IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιγκάντου

Το Ιγκάντου (αγγλ.: Igandu / σουαχ.: Kata ya Igandu) είναι πόλη και Αγροτικό Τμήμα στην Περιοχή Τσαμουΐνο (Chamwino District), στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 985 m.Κατά την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Ιγκάντου (Igandu) ήταν 14.880 κάτοικοι.

 Στο Ιγκάντου (Igandu) υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός της Κεντρικής Γραμμής (Central Line) της Σιδηροδρομικής Εταιρείας της Τανζανίας (Tanzania Railways Corporation). Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται πλησίον του σημείου όπου διαδραματίστηκε το θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ιγκάντου. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντοντόμα Περιοχή Τσαμουΐνο Σύγκρουση συρμών στο Ιγκάντου Παραπομπές σημειώσεων
Φορεσιά του Σουφλίου

Η φορεσιά του Σουφλίου, χρησιμοποιούταν παλιότερα στα 49 χωριά και τις 9 κοινότητες της επαρχίας, αλλά πλέον φοριέται μόνο από τις ηλικιωμένες. Συχνά εμφανίζεται με το όνομα καφτάνια, λόγω του καφτανιού, που είναι βασικό στοιχείο της φορεσιάς.Τα κύρια μέρη της φορεσιάς είναι η φανέλλα, το πουκάμισο, το μεσοφόρι, το μισοφούστανο, η φουστάνα, το καφτάνι, το ζουνάρι, η ζούνα, η ποδιά, τα τσουράπια και τα καντούρια. Τα μαλλιά πλέκονταν σε φαρδόκοσσα, την οποία στόλιζαν με το καρμπόνι και έδεναν το διστθιμέλι και τη μαγουλίκα, στολίζοντας με τα παγούνια. Στα κοσμήματα συναντάμε αλυσίδες με φλουριά, ασημένιες ή μαλαματένιες καρφίτσες, το γκερντάνι και τη μπούρλια.

 Η φανέλλα ήταν υφαντή ή πλεκτή με μακριά μανίκια. Το πουκάμισο ήταν άσπρο, μακρύ ως τον αστράγαλο με μακριά και πλατιά μανίκια. Τα καθημερινά είναι βαμβακερά, ενώ τα γιορτινά ήταν μεταξωτά. Τα παλιά πουκάμισα έχουν αντικατασταθεί με νέα που έχουν δαντέλα. Το μισοφόρι είναι μπούστος, χωρίς μανίκια, με φούστα και σούρες και φτάνει έως τη μέση της γάμπας. Είναι βαμβακερό ή μάλλινο ανάλογα με την εποχή. Το μισοφούστανο ή φουστάνα είναι μια πλατιά μακριά φούστα που φοριέται πάνω από το μεσοφόρι. Είναι βαμβακερά ενώ το χειμώνα μάλλινα. Το καφτάνι είναι μακρύς επενδύτης με μακριά μανίκια, τα οποία το καλοκαίρι ήταν φτιαγμένα από τσίτια καιν το χειμώνα υφαντά από μαλλί και βαμβάκι. Τα νυφικά καφτάνια ήταν από μετάξι συνήθως, και τον χειμώνα από μεταξωτό βελούδο. Το ζουνάρι με την κορώνα είναι χάλκινη ζώνη που φοριέται πάνω από το καφτάνι γύρω από τη μέση. Η ζούνα φοριόταν από τα κορίτσια στις γιορτές. Ήταν μια ταινία χρυσοΰφαντη με πόρπες(κλειδωτήρια). Η ποδιά φοριέται στις γιορτές κάτω από το ζουνάρι και είναι μακριά όσο το καφτάνι. Φτιαγμένη από υφαντό η καθημερινή, ενώ η γιορτινή ήταν ολοκέντητη και είχε βολάν. Τα τσουράπια ήταν μάλλινες κάλτσες με κεντήματα χρωματιστά. Τα καντούρια ήταν κοινά παπούτσια από χοντρό μαύρο πετσί με χαμηλό τακούνι και φούντα μπροστά. Σήμερα έχουν αντικατασταθεί από τα σκαρπίνια. Η φαρδόκοσσα ήταν μια πλατιά μακριά πλεξούδα που έκαναν οι νύφες αλλά και οι γυναίκες στις γιορτές, με το καρμπόνι, που ήταν το νόμισμα που κρεμόταν από την άκρη της. Το διστθιμέλι ήταν μεταξωτό κλαδωτό μαντήλι, άσπρο ή ζαχαρί για τις νύφες, με διάφορα σχέδια για τις γυναίκες και με σκούρα χρώματα για τις ηλικιωμένες. Η μαγουλίκα ήταν ένα δεύτερο μαντήλι, βαμβακερό σε διάφορα χρώματα. Τα παγούνια είναι δύο ασημένιες πλάκες που στερεώνονται στη μαγουλίκα πάνω από τα αυτιά, από τις οποίες κρέμονται αλυσίδες με φλουριά. Το γκερντάνι ήταν το περιλαίμιο από φλουριά, ενώ τη φορεσιά συμπληρώνει η μπούρλια, ένα επιστήθιο κόσμημα με φλουριά. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα" Τοπικές ενδυμασίες Βορείου Ελλάδος, Ιωάννα Ζέρβα, ΤΕΙ Πειραιά, Πειραιάς 2010.
Δυτική Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση

Η Δυτική Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Westdeutscher Fußballverband, WDFV) είναι περιφερειακό διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στη Γερμανία. Η έδρα της βρίσκεται στο Ντούισμπουργκ. H WDFV αποτελεί ένα από τα 5 περιφερειακά μέλη της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.

 Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1898 ως Ένωση Αγώνων Ρήνου (Rheinischer Spiel-Verband), μετά από αρκετές συγχωνεύσεις με άλλες τοπικές ποδοσφαιρικές ενώσεις στη Δυτική Γερμανία. Το 2002, συγχωνεύθηκε με την Αθλητική Ένωση Βόρειου Ρήνου (Leichtathletik-Verband Nordrhein) παίρνοντας την ονομασία Αθλητική και Ποδοσφαιρική Ένωση Βόρειου Ρήνου (Westdeutschen Fußball- und Leichtathletikverband) μέχρι τον Αύγουστο του 2016, όταν πήρε την ονομασία Δυτική Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (Westdeutscher Fußballverband), έπειτα από το διαχωρισμό των δύο ενώσεων. Στην περιφερειακή ένωση υπάγονται οι εξής ενώσεις κρατιδίων: Ποδοσφαιρική Ένωση Μέσου Ρήνου Ποδοσφαιρική Ένωση Κάτω Ρήνου Ποδοσφαιρική και Αθλητική Ένωση Βεστφαλίας Επίσημος ιστότοπος
Ίθροταμπανταλαγκ Βεστμανάεϊγια

Η Ίθροταμπανταλαγκ Βεστμανάεϊγια (ισλανδικά:Íþróttabandalag Vestmannaeyja), γνωστή ως ΙΜΒ (ÍBV) είναι ισλανδικός σύλλογος από το Βέστμανεγιαρ στα νότια παράλια της Ισλανδίας, που ιδρύθηκε το 1903 με την επωνυμία «Κνάτσπινουφελαγκ Βεστμανάεϊγια» από τον Δρ. Μπιέργκουλφουρ Όλαφσον, καθιστώντας τη δεύτερη παλαιότερη ομάδα στην Ισλανδία. Διαθέτει ομάδες γυναικών και ανδρών που αγωνίζονται σε διάφορα αθλήματα, αλλά είναι περισσότερο γνωστή για τα τμήματα ποδοσφαίρου και χειροσφαίρισης.

 Η ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών της ΙΜΒ έχει κερδίσει τρεις φορές το πρωτάθλημα Ισλανδίας, το 1979, το 1997 και το 1998. Αυτή τη στιγμή αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία. Η ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της ΙΜΒ αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία από το 2011. Έχει κερδίσει το Κύπελλο Ισλανδίας δύο φορές, το 2004 και το 2017. Η ομάδα χειροσφαίρισης ανδρών της ΙΜΒ κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα το 2014 και το 2018. Η ομάδα χειροσφαίρισης γυναικών της ΙΜΒ έχει κερδίσει τέσσερις φορές το εθνικό πρωτάθλημα, το 2000, το 2003, το 2004 και το 2006. Διακρίσεις 2η κατηγορία (2):1977, 199911 Ως ÍV Επίσημος ιστότοπος
Ζιλ Γκρέιντζερ

Ο Ζιλ Γκρέιντζερ (γαλλικά: Gilles Grangier), (5 Μαΐου 1911-27 Απριλίου,1996), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε 55 ταινίες και αρκετές τηλεοπτικές σειρές μεταξύ του 1943 και 1985. Η ταινία του " Archimède le clochard" συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του 9ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Βερολίνου, όπου ο Ζαν Γκαμπέν κερδίσε την Αργυρή Άρκτο ως καλύτερος ηθοποιός. Ο Γκρέιντζερ εκτός από τον Ζαν Γκαμπέν, συνεργάστηκε και με άλλους κορυφαίους ηθοποιούς του Γαλλικού σινεμά, όπως ο Λίνο Βεντούρα, Μπουρβίλ, Φερναντέλ, Ζαν Μαρέ, Μαρτίν Κάρολ και Κλώντ Μπρασέ.

 Trente et Quarante (1945) Lessons in Conduct (1946) The Straw Lover (1951) L'Amour, Madame (1952) Faites-moi confiance (1954) Poisson d'avril (1954) Gas-oil (1955) Spring, Autumn and Love (1955) Le Sang à la tête (1956) Le rouge est mis (1957) Échec au porteur (1958) Νυχτερινή Υπόθεση (1958) 125, rue Montma rtre (1959) Archimède le clochard (1959) The Old Guard (1960) Le Gentleman d'Epsom (1962) La Cuisine au beurre (1963) The Trip to Biarritz (1963) L'Âge ingrat (1964) Les Bons Vivants (1965) Train d'enfer (1965) Quentin Durward (1971, TV series) Βιογραφία του Ζιλ Γκρέιντζερ στην IMDb
Ρόμπερτ Φίτσο

Ο Ρόμπερτ Φίτσο (Robert Fico, 15 Σεπτεμβρίου 1964-) είναι πολιτικός και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σλοβακίας από τις 4 Απριλίου 2012 ως την παραίτησή του, τον Μάρτιο του 2018. Ήταν πρωθυπουργός και από τις 4 Ιουλίου του 2006 ως τις 9 Ιουλίου του 2010.

 Γεννήθηκε στο Τοπόλτσανι (σλοβακικά: Topoľčany) της Σλοβακίας στις 15 Σεπτεμβρίου 1964 και Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή της Μπρατισλάβας. Το 1987 εγγράφηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της (τότε) Τσεχοσλοβακίας. Το 1992, έπειτα από σπουδές στις ΗΠΑ, έγινε μέλος του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τέθηκε επικεφαλής του νεοσύστατου συνασπισμού «Κατεύθυνση - Σοσιαλδημοκρατία», το οποίο ίδρυσε ο ίδιος το 1999 - («SMER - Sociálna demokracia»). Αναδείχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών της Σλοβακίας το 2006, λαμβάνοντας περίπου το 30% των ψήφων. Σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού το 2006 με το κόμμα HZDS του Βλαντιμίρ Μετσιάρ (Vladimír Mečiar) και το Εθνικό Κόμμα της Σλοβακίας του Γιάν Σλότα (Ján Slota). Στις 4 Ιουλίου 2006 έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας του. Παρά τη μεγάλη του δημοτικότητα και το νεανικό του προφίλ, έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις, αφού επέλεξε ως κυβερνητικό του εταίρο το εθνικιστικό κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Μετσιάρ. Στις εκλογές εκείνες, το κόμμα του Φίτσο ήρθε πρώτο σε ποσοστό ψήφων με 34,8%, ωστόσο συγκέντρωσε μόλις 62 έδρες, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση αυτοδυναμίας. Έτσι, στις 13 Ιουνίου ο πρωθυπουργός έλαβε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, σε συνεργασία με τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης και το ουγγρικό κόμμα , τα οποία συγκέντρωσαν μαζί 79 έδρες.Έπειτα από την αποτυχία του Φίτσο να παρουσιάσει αυτοδύναμο κυβερνητικό σχήμα, ο πρόεδρος Ιβάν Γκασπάροβιτς έδωσε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στην πρόεδρο του κεντροδεξιού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Ιβέτα Ραντιτσόβα, η οποία έγινε και η πρώτη γυναίκα στο πρωθυπουργικό αξίωμα στην ιστορία της χώρας.Έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές του 2012, ο Φίτσο επέστρεψε στην πρωθυπουργία. Ωστόσο, απέτυχε να εκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2014, χάνοντας στο δεύτερο γύρο όπου έλαβε ποσοστό 40,6%, από τον Αντρέι Κίσκα (νικητής με 59,3% των ψήφων).Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Smer-SD του Φίτσο ήταν ο νικητής των βουλευτικών εκλογών του 2016, συγκεντρώνοντας ποσοστό 30,9% των ψήφων, χωρίς να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το 2018 δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Γιαν Κούτσιακ, πυροδοτώντας κυβερνητική κρίση. Στις 15 Μαρτίου 2018 ο Φίτσο υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στον πρόεδρο Αντρέι Κίσκα, ο οποίος έδωσε την εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Πέτερ Πελεγκρίνι. http://aktualne.atlas.sk/trnka-nahravka-s-hlasom-ako-fico-je-zrejme-blud/dnes/kauzy/
Άλμε

Ο Άλμε (γερμανικά: Alme) είναι ποταμός της Γερμανίας που διαρρέει την περιοχή Ρηνανία-Βεστφαλία. Είναι αριστερός παραπόταμος του ποταμού Λίππε, στον οποίο εκβάλλει κοντά στην πόλη Παντερμπόρν. Ο Άλμε σχηματίζει την κοιλάδα Άλμε και διαρρέει τις πόλεις Μπούρεν, Μπόρχεν και Παντερμπόρν. Έχει συνολικό μήκος 50 χιλιόμετρα.

 Νέττε Άφτε Άλτεναου Γκόσε Πλημμύρα του 1965 Τον Ιούλιο του 1965 ο ποταμός πλημμύρισε τρομακτικά πολύ, σε σημείο να γίνει κομμάτι της τοπικής ιστορίας. Μετά από βαριά βροχόπτωση στις 15, 16 και 17 Ιουλίου, ο ποταμός υπερχείλισε. Στο χωριό Βέβελσμπουργκ μια γέφυρα κατέρρευσε και αξιωματικοί του στρατού επενέβησαν. Δρόμοι μεταμορφώθηκαν σε ποτάμια, η κίνηση των τραίνων και των λεωφορείων έπρεπε να σταματήσει. Μετά την πλημμύρα, ιδρύθηκε επιτροπή που είχε και έχει σαν στόχο της να αποτρέψει μελλοντικές πλημμύρες χτίζοντας αναχώματα. Πλημμύρα του 2007 Στις 22 Αυγούστου 2007 ο Άλμε πλημμύρισε γύρω από την πόλη Μπούρεν, μετά από βαριά βροχόπτωση που είχε προηγηθεί τη νύχτα. Στο χωριό Βάινε η πλημμύρα ήταν χειρότερη από αυτή του 1965. Ωστόσο,στο σύνολο της η κατάσταση ήταν πολύ λιγότερο δραματική. Για ασφάλεια, σχολεία στο Μπούρεν έπρεπε να κλείσουν νωρίτερα από ότι συνήθως, και 220 πυροσβέστες επιστρατεύτηκαν για να καθαρίσουν πλημμυρισμένα κελάρια και να σώσουν ορισμένα σπίτια χρησιμοποιώντας αμμόσακους.
Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη είναι κοινωφελές ίδρυμα το οποίο ιδρύθηκε ως Ν.Π.Ι.Δ. το 2007 με έδρα τον Πειραιά. Πρόεδρός του είναι ο Παναγιώτης Λασκαρίδης.

 Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη έχει ως σκοπό να προάγει τα ελληνικά γράμματα, την ιστορική και ναυτική έρευνα και τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα, καθώς και να λειτουργεί την «Βιβλιοθήκη Καίτης Λασκαρίδη». Η διοίκηση του Ιδρύματος γίνεται από Διοικητικό Συμβούλιο με μόνιμα και αιρετά μέλη, οι αποφάσεις του οποίου εκτελούνται από τον Γενικό Διευθυντή, ενώ ορίζεται Επιστημονική Επιτροπή ως ανώτατο συμβουλευτικό όργανο καθώς και Επιτροπή Προγραμματισμού ως καταστατικό όργανο για ζητήματα οικονομικής φύσης. Σύμφωνα με το ΦΕΚ ίδρυσης, ο σκοπός του Ιδρύματος πραγματοποιείται μέσω ποικίλων δράσεων. Τεκμηριώνονται ήδη εκδόσεις μελετών, εκπαιδευτικά προγράμματα, λογοτεχνικοί διαγωνισμοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μνημόνια συνεργασίας και έρευνας με πανεπιστημιακά ιδρύματα, συντήρηση κτισμάτων, πανεπιστημιακές υποτροφίες, και ψηφιοποίηση και οργάνωση ιστορικού υλικού. Πριν την ίδρυση του οργανισμού προϋπήρχε η Βιβλιοθήκη Καίτη Λασκαρίδη που ιδρύθηκε το 1993 στην περιοχή Νέο Φάληρο του Πειραιά από τον Κωνσταντίνο Λασκαρίδη, ο οποίος της έδωσε το όνομα της συζύγου του προς μνήμη της. Το 2007 με τη δημιουργία του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, η βιβλιοθήκη ως οργανισμός ενσωματώθηκε στο Ίδρυμα. Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει συλλογές που συνολικά διαθέτουν πάνω από 250.000 τίτλους βιβλίων και συλλογές λογοτεχνικών και ιστορικών έργων μεγάλης αξίας, μαζί με χειρόγραφα και οπτικοακουστικό υλικό. Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη λειτουργεί σε 4 πλέον κτίρια στον Πειραιά, στεγάζοντας τα διοικητικά γραφεία, την κεντρική βιβλιοθήκη, την δανειστική βιβλιοθήκη και τη συνεργασία με το Ζάννειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας και Αγωγής στον ομώνυμο χώρο. Ο επίσημος ιστότοπος του ιδρύματος Συνέντευξη του Π. Λασκαρίδη σχετικά με την ιστορία και δραστηριότητες του ιδρύματος στο maritimes.tv - youtube.com Βιβλιοθήκη της Αικατερίνης Λασκαρίδη
Αρχαίο θέατρο Ζέας

Το αρχαίο θέατρο της Ζέας βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο των οδών Φιλελλήνων, Αλκιβιάδου, Χαρ. Τρικούπη και Νεωσοίκων στο Πασαλιμάνι και έχει άμεση επαφή με το κτίριο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιά.

 Σύμφωνα με την ενεπίγραφη στήλη που έχει βρεθεί πίσω από το τελωνείο του Πειραιά, η χρονολόγηση του θεάτρου τοποθετείται κατά τον 2ο αιώνα π. Χ. Στην συγκεκριμένη στήλη παρατίθεται κατάλογος των ευεργετών, οι οποίοι συνέδραμαν στην κατασκευή του θεάτρου. Το μνημείο διαθέτει την τριμερή χαρακτηριστική οργάνωση ενός ελληνιστικού θεάτρου, δηλαδή κοίλο, ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα. Ο προσανατολισμός του είναι νοτιοανατολικός και για την θεμελίωσή του χρησιμοποιήθηκε ο γνωστός υποκίτρινος Πειραϊκός Ακτίτης λίθος.Το κοίλον του ήταν εν μέρει θεμελιωμένο στο φυσικό βράχο. Στο ανώτερο τμήμα του, όπου δεν υπήρχε ο φυσικός βράχος, τα εδώλια του κοίλου εδράζονταν σε τεχνητή λίθινη θεμελίωση, η οποία καλυπτόταν με χώμα. Δημιουργούνταν δηλαδή ένα είδος τεχνητής επίχωσης για τη θεμελίωση του ανώτερου τμήματος του κοίλου. Η διάμετρός του κοίλου είναι 66,5 μ. και αποτελείται από 13 κερκίδες και 14 κλίμακες. Το κατώτερο επίπεδο του κοίλου πιθανώς χρησίμευε ως διάδρομος, ενώ το ακριβώς επόμενο τμήμα του πρέπει να αποτελούσε τη βάση της πρώτης σειράς των εδωλίων. Ανάμεσα στο κοίλο και την ορχήστρα διαμορφωνόταν λίθινος αγωγός για την απορροή των υδάτων. Η ορχήστρα είναι πεταλόσχημη, λαξευμένη στο βράχο, με διάμετρο στη βόρεια πλευρά 23,4 μ. ενώ στην ανατολική 16,34 μ. Το σκηνικό οικοδόμημα σώζεται στο επίπεδο θεμελίωσης, δηλαδή πολύ χαμηλά στο έδαφος, έχοντας ορθογώνια κάτοψη μήκους 36 μ. και πλάτους 4,80 μ. Στον πρόσθιο τοίχο του θα υπήρχαν θύρες για τη σύνδεση της σκηνής με τον εσωτερικό χώρο του προσκηνίου. Το προσκήνιο πλαισιώνεται από δύο παρασκήνια, ενώ δεν διακρίνονται ίχνη για θύρες. Ανάμεσα στο κοίλο και στα παρασκήνια διαμορφώνονταν οι δύο πάροδοι προς την ορχήστρα. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 1881 από τον Δημήτρη Φίλιο, μετά από καταγγελία του καθηγητή γυμνασίου, Ιάκωβου Δραγάτση και συνεχίστηκε σταδιακά. Δεν βρέθηκαν εδώλια και θρόνοι, πέρα από λίγα θραύσματα και ίχνη της θεμελίωσης του θεάτρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία το πρότυπο για την κατασκευή του ήταν το μεγάλο διονυσιακό θέατρο της Αθήνας, όπως για πολλά σύγχρονά του. Ο χώρος του θεάτρου αποτελούσε μια ανοιχτή πλατεία μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Στη συνέχεια, το 1935 ιδρύθηκε το Παλαιό Αρχαιολογικό Μουσείο του Πειραιά, βόρεια του θεάτρου. Ωστόσο, κατά την μεταπολεμική περίοδο, γίνονταν χορευτικές παραστάσεις με τοποθετημένα ξύλινα εδώλια για τους θεατές. Βιτρούβιος, Περί Αρχιτεκτονικής, Τόμος 1, Βιβλίο Ι-V, Αθήνα. Αλεξάκη Γ. Ν., Πλήρης Οδηγός του Πειραιώς 1906-1907, ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ,1990. Σταϊνχάουερ Γ., Τα μνημεία και το αρχαιολογικό μουσείο του Πειραιά, Αθήνα 1998. Φίλιος Δ., Έκθεσις περί των εν Πειραιεί ανασκαφών, Πρακτικά της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, 1880-1881(1881). Migeotte L., Finances et constructions publiques. In Worrle M. and Zanker P. (eds), Stadtbild und Burgerbild im Hellenismus, Munich, 1995. W. Dörpfeld, E. Reisch, Das griechische Theater, Athen 1896.
Πάσχα στην Πολωνία

Το Πάσχα στην Πολωνία, επίσημη αργία, είναι μία από τις σημαντικότερες εορτές της χώρας, που συχνά συγκρίνεται σε σημασία με τα Χριστούγεννα. Με το Πάσχα συνδέονται πολλά συγκεκριμένα έθιμα και παραδόσεις.Το Πάσχα εορτάζεται στην Πολωνία από τον εκχριστιανισμό της χώρας τον Μεσαίωνα. Κατά την περίοδο των διαμελισμών της Πολωνίας, ήταν επίσης μια σημαντική πατριωτική εορτή, που υπενθύμιζε στους Πολωνούς τον πολιτισμό τους.Το Πάσχα είναι επίσης σημαντικό για τους Πολωνοαμερικανούς και άλλους Πολωνούς της διασποράς.Σύμφωνα με έρευνα του 2012, περίπου το 90% των Πολωνών τηρεί κάποια έθιμα του Πάσχα και πάνω από το 50% συμμετέχει στις χριστιανικές εορτές του Πάσχα.

 Μερικές πολωνικές πασχαλινές παραδόσεις φτάνουν πίσω σε παλαιότερες, παγανιστικές πεποιθήσεις. Μερικές είναι συγχωνεύσεις παγανιστικών και υιοθετημένων χριστιανικών παραδόσεων. Περιλαμβάνουν το πολωνικό πασχαλινό καλάθι (σφιεντσόνκα), που ετοιμάζεται το Μεγάλο Σάββατο, και τα πασχαλινά αυγά (πισάνκι). Το Πάσχα, η εργασία, επαγγελματική και οικιακή, περιορίζεται στο ελάχιστο. Καθώς η Πολωνία είναι κατά κύριο λόγο Καθολική, οι πασχαλινές παραδόσεις είναι σε μεγάλο βαθμό Καθολικές, αν και οι περισσότερες θρησκευτικές μειονότητες τηρούν επίσης τα δικά τους έθιμα που σχετίζονται με το Πάσχα.Μια εβδομάδα πριν από το Πάσχα, την Κυριακή των Βαΐων, εμφανίζονται οι πασχαλινοί φοίνικες. Παραδοσιακά, οι εορτασμοί του Πάσχα ξεκινούν την Κυριακή του Πάσχα με πασχαλινή αγρυπνία, ακολουθούμενη από την πομπή της Ανάστασης. Συχνά, κατά τη διάρκεια της πομπής τραγουδούν πολλά θρησκευτικά τραγούδια που σχετίζονται με το Πάσχα.Στο σπίτι, οι άνθρωποι συμμετέχουν σε ένα πασχαλινό πρωινό, κατά τη διάρκεια του οποίου δωρίζουν και μοιράζονται αυγά. Το πασχαλινό τραπέζι είναι διακοσμημένο με πασχαλινά αυγά και άλλα σύμβολα, όπως ένα αρνί του Θεού (ένα μικρό ειδώλιο, συχνά σμιλευμένο από βρώσιμες ουσίες όπως ζάχαρη, ψωμί ή βούτυρο), παρόμοια μικρά ειδώλια από κοτόπουλα και λαγούς (λαγουδάκια του Πάσχα) και ανοιξιάτικα λουλούδια ή κλαδιά φυτών όπως ο πυξός. Τα τυπικά πασχαλινά φαγητά περιλαμβάνουν αυγά, κρέατα, όπως το κιελμπάσα (λουκάνικο), σούπες, όπως ζούρεκ και μπορς και κέικ, όπως μαζούρεκ και μπάμπκα. Η δεύτερη μέρα του Πάσχα, η Δευτέρα του Πάσχα, έχει τα δικά της έθιμα, όπως το σμίγκους-ντίνγκους, που περιλαμβάνει τον μπουγέλωμα άλλων ατόμων με νερό. Υπάρχουν επίσης και άλλα παιχνίδια, πολλά από τα οποία περιλαμβάνουν αυγά, όπως το τσούγκρισμα αυγών. Χριστούγεννα στην Πολωνία
Μπίμπι Άντερσον

Η Μπέριτ Ελίζαμπετ Άντερσον (Berit Elisabeth Andersson, 11 Νοεμβρίου 1935 – 14 Απριλίου 2019), γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Μπίμπι Άντερσον (Bibi Andersson), ήταν Σουηδή ηθοποιός.

 Γεννήθηκε το 1935 στη Στοκχόλμη. Γονείς της ήταν η κοινωνική λειτουργός Κάριν Μάνσιον-Άντερσον και ο επιχειρηματίας Γιόζεφ Άντερσον. Η Μπέριτ σπούδασε υποκριτική στη σχολή Gösta Terserus και στη Βασιλική Δραματική Σχολή της Στοκχόλμης.Είχε γίνει γνωστή από τους ρόλους της στις ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, όπως Περσόνα, Η Έβδομη Σφραγίδα, Το πάθος, Άγριες φράουλες, Η επαφή, Χαμόγελα καλοκαιρινής νύχτας και Σκηνές από έναν γάμο. Κέρδισε το Βραβείο Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών μαζί με τις συμπρωταγωνίστριές της για την ταινία Στο κατώφλι της ζωής. Για τον ρόλο της στην ταινία The Mistress κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Α΄ Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Επίσης, για την ερμηνεία της στην Περσόνα προτάθηκε για το BAFTA Α΄ Γυναικείου ρόλου. Επιπλέον, έπαιξε στις ταινίες Το γράμμα του Κρεμλίνου, Η γιορτή της Μπαμπέτ και Κουιντέτο. Εκτός από τον κινηματογράφο, η Άντερσον είχε πολλές συμμετοχές και στο θέατρο και είχε παίξει, μεταξύ άλλων, και στο Μπρόντγουεϊ.Απεβίωσε στις 14 Απριλίου 2019 σε ηλικία 83 ετών.
Συγκρητική πολιτική

Η συγκρητική πολιτική αποτελεί σύνθεση ιδεών που διατρέχουν ολόκληρο το συμβατικό πολιτικό φάσμα αριστεράς-δεξιάς. Στον πυρήνα της βρίσκεται η ιδέα ότι η αποδοχή της ουδετερότητας και ενός κράματος αριστερών και δεξιών πολιτικών μπορεί να κατατείνει σε πολιτική συνδιαλλαγή. Η ιδέα της συγκρητικής πολιτικής ανάγεται στον συγκρητισμό και ιδιαίτερα στις συγκρητικές θρησκείες.

 Το κόμμα Falange της Ισπανίας, ενώ θεωρείται ευρέως ακροδεξιό, αυτοπαρουσιάζεται ως διαπρύσιος κήρυκας του συγκρητισμού. Η πολιτική ιδέα του Φαλαγγισμού στην Ισπανία έβαλλε εναντίον τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, χαρακτηρίζοντάς τες ως εχθρούς, και δήλωνε εμφατικά ότι ασπάζεται μια τρίτη θέση, ασυμβίβαστη με την αριστερά και τη δεξιά. Παρ' όλα αυτά, κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, πήρε το μέρος της εθνικιστικής δεξιάς πτέρυγας. Στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, ο πρώην Πρόεδρος της Αργεντινής Χουάν Περόν (1946-1955, 1973-1974) όριζε ως θέση του δόγματός του (Περονισμός) την «τρίτη θέση», που ακροβατούσε μεταξύ του καπιταλισμού και του κομμουνισμού. Η συγκεκριμένη στάση αποτέλεσε τον προπομπό του κινήματος των αδεσμεύτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι υποστηρικτές του Τρίτου Δρόμου υποστηρίζουν τον δημοσιονομικό συντηρητισμό σε μεγαλύτερο βαθμό από τους παραδοσιακούς σοσιαλφιλελεύθερους. Τίθενται υπέρ της ανταποδοτικής παροχής της κοινωνικής πρόνοιας και προστρέχουν στην αγορά για την εξεύρεση λύσεων σε παραδοσιακά προβλήματα. Πάντως, απορρίπτουν την laissez-faire οικονομία και άλλες θέσεις που εμπίπτουν στο πεδίο του ελευθεριασμού. Ιδιαίτερα, η προεδρία του Μπιλ Κλίντον αποτέλεσε σταθμό στο πεδίο της συγκρητικής πολιτικής. Επ' αυτού, ο πολιτικός επιστήμονας Stephen Skowronek εισήγαγε τον όρο του Τρίτου Δρόμου στην ερμηνεία των μεταρρυθμίσεων της αμερικανικής προεδρικής πολιτικής. Έτσι, είναι συνήθης ο δανεισμός ιδεών από τη συντηρητική αντιπολίτευση, σε μια απόπειρα να βρεθεί μια μέση λύση και να κεφαλαιοποιηθεί το εκπορεύομενο πολιτικό όφελος. Η τεχνική αυτή είναι γνωστή ως τριγωνοποίηση και χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τον Μπιλ Κλίντον και άλλους Νέους Δημοκρατικούς που προσπάθησαν να μετακινηθούν μακριά από τις πολιτικές New Deal, ως απάντηση στις πολιτικές ανακατατάξεις της δεκαετίας του 1980. Μέσω αυτής της στρατηγικής, ο πρόεδρος Κλίντον ασπάστηκε πολιτικές που παραδοσιακά αφορούν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, όπως ο δημοσιονομικός συντηρητισμός, η μεταρρύθμιση της κοινωνικής πρόνοιας, η απορρύθμιση της οικονομίας και οι πολιτικές νόμου και τάξης. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του, στη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων του 1996, ότι «η εποχή της μεγάλης κυβέρνησης έχει παρέλθει».Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εμφάνιση της πολιτικής του Νέου Εργατικού Κόμματος υπό τους Τόνι Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν ήταν αντικαθρέφτισμα του Τρίτου Δρόμου, εφόσον συνδυάζονταν οικονομικά νεοφιλελεύθερες πολιτικές, όπως η ιδιωτικοποίηση των τραπεζών, με κοινωνικά προοδευτικές πολιτικές.
Παντουρκισμός

Ο όρος Παντουρκισμός (τουρκικά: Türkçülük) αναφέρεται στο πολιτικό κίνημα που εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1880 μεταξύ των Τούρκων διανοουμένων της ρωσικής περιοχής του Κυβερνείου του Μπακού (σημερινό Αζερμπαϊτζάν) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Τουρκία), με στόχο την πολιτιστική και πολιτική ενοποίηση όλων των Τουρκικών φύλων. Ο Τουρανισμός είναι ένα στενά συνδεδεμένο κίνημα αλλά ένας πιο γενικός όρος, επειδή ο τουρκισμός ισχύει μόνο για τους τουρκόφωνους λαούς. Ωστόσο, ερευνητές και πολιτικοί που υποστηρίζουν την τουρκική ιδεολογία έχουν χρησιμοποιήσει αυτούς τους όρους εναλλακτικά σε πολλές πηγές και έργα λογοτεχνίας.Αν και πολλοί από τους τουρκόφωνους λαούς μοιράζονται ιστορικές, πολιτιστικές και γλωσσικές ρίζες, η άνοδος ενός παντουρκικού πολιτικού κινήματος είναι φαινόμενο του 19ου και του 20ου αιώνα. Ήταν εν μέρει μια απάντηση στην ανάπτυξη του πανσλαβισμού και του πανγερμανισμού στην Ευρώπη και επηρέασε τον πανιρανισμό στην Ασία. Ο Οθωμανός ποιητής Ζίγια Γκόκαλπ όρισε τον παντουρκισμό ως μια πολιτιστική, ακαδημαϊκή, φιλοσοφική και πολιτική έννοια που υποστηρίζει την ενότητα των τουρκικών λαών. Ιδεολογικά, βασιζόταν στον κοινωνικό δαρβινισμό.

 Στην ερευνητική βιβλιογραφία, ο «παντουρκισμός» χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πολιτική, πολιτιστική και εθνική ενότητα όλων των τουρκόφωνων ανθρώπων.Οι υποστηρικτές χρησιμοποιούν το τελευταίο ως σημείο σύγκρισης, καθώς το «τουρκικό» είναι περισσότερο μια γλωσσική, εθνική και πολιτισμική διάκριση παρά μια περιγραφή της ιθαγένειας. Αυτό το διαφοροποιεί από το "τουρκικό", που είναι ο επίσημος όρος που χρησιμοποιείται για τους πολίτες της Τουρκίας. Οι παντουρκικές ιδέες και τα κινήματα επανένωσης ήταν δημοφιλή μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στην Κεντρική Ασία και σε άλλες τουρκικές χώρες. Το 1804, ο Τατάρος θεολόγος Γκαμπντενασίρ Γκουαρσάβι έγραψε μια πραγματεία που ζητούσε τον εκσυγχρονισμό του Ισλάμ. Ο Γκουαρσάβι ήταν Τζαντίντ οι οποίοι ενθάρρυναν την κριτική σκέψη, υποστηρίζοντας την εκπαίδευση και την ισότητα των φύλων και υποστήριζαν την ανεκτικότητα των άλλων θρησκειών, την τουρκική πολιτιστική ενότητα και το άνοιγμα στην πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης. Το κίνημα Τζαντίντ ιδρύθηκε το 1843 στο Καζάν. Στόχος του ήταν ένας ημικοσμικός εκσυγχρονισμός και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, με εθνική (όχι θρησκευτική) ταυτότητα για τους Τούρκους. Πριν από αυτό ήταν μουσουλμάνοι υπήκοοι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, η οποία διατήρησε αυτή τη στάση μέχρι το τέλος της. Jacob M. Landau. Pan-Turkism: From Irredentism to Cooperation. Hurst, 1995. (ISBN 1-85065-269-4) Encyclopædia Britannica Pan-Turkism Ildiko Beller Hann – Article on Pan-Turkism Alan W. Fisher – 'A Model Leader for Asia, Ismail Gaspirali' Αρχειοθετήθηκε 2012-07-28 στο Wayback Machine. Amir Taheri – Book Review of Sons of the Conquerors: Rise of the Turkic World Article on Pan-Turkism in The Tatar Gazette
Μιχάλης Μπαλτατζής

Ο Μιχάλης Μπαλτατζής είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα της Ασπίδας Ξάνθης και του Άρη Θεσσαλονίκης κατά την δεκαετία του '50.

 Ο Μπαλτατζής μεταγράφηκε στον Άρη από την Ασπίδα Ξάνθης το καλοκαίρι του 1955 και αγωνίστηκε ως σέντερ-φορ για δύο χρονιές με την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Πέτυχε χατ-τρικ στη νίκη με 1-8 κατά του ΠΟ Ξηροκρήνης, την τελευταία αγωνιστική του τοπικού πρωταθλήματος, ενώ βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα βορείου ομίλου με τα δύο γκολ που πέτυχε κατά του Ορφέα Ξάνθης στις 15 Ιανουαρίου 1956 και άλλα δύο τέρματα κατά της Δόξας Δράμας 14 ημέρες αργότερα. Ακολούθησαν τα τέρματα του στις ισοπαλίες με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ για το πρωτάθλημα Ελλάδας.Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε την δεύτερη θέση του τοπικού πρωταθλήματος, σκοράροντας στη νίκη του Άρη κατά του Μελιτέα με 0-2 στις 18 Νοεμβρίου 1956. Για την τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, ο Μπαλτατζής σκόραρε στην εκτός έδρας νίκη κατά του Παναργειακού, στις 24 Φεβρουαρίου 1957.Το καλοκαίρι του 1957, παραχωρήθηκε στην Ασπίδα Ξάνθης, συμμετέχοντας στο πρωτάθλημα βορείου ομίλου του 1958. Γύρισε και πάλι στον Άρη το καλοκαίρι του 1970, ως βοηθός προπονητή του Μίλοβαν Τσίριτς και στις αρχές του 1971 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της ομάδας μετά την αποχώρηση του Γιουγκοσλάβου και πριν την πρόσληψη του Λες Άλεν. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Μπαλτατζής Μιχάλης | aris.re
Ίγκορ Κονασένκοφ

Ο Ίγκορ Γιεβγκένιεβιτς Κονασένκοφ (ρωσικά: Игорь Евгеньевич Конашенков‎, γενν. 15 Μαΐου 1966) είναι Ρώσος στρατιωτικός αξιωματικός που υπηρετεί ως εκπρόσωπος τύπου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 Ο Ίγκορ Κονασένκοφ γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1966 στο Κισινάου. Ο Κονασένκοφ αποφοίτησε από το τμήμα μηχανικών της Ανώτερης Στρατιωτικής Σχολής Ραδιοηλεκτρονικής της Αεράμυνας του Ζιτόμιρ το 1988. 10 χρόνια μετά, το 1998 αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Αεράμυνας. Το 2006 ολοκλήρωσε μια σειρά από μαθήματα στη Στρατιωτική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσίας, τα οποία ήταν απαραίτητα για την περαιτέρω προώθηση του στον ρωσικό στρατό.Έχει υπηρετήσει στις Σοβιετικές Δυνάμεις Αεράμυνας, στις Ρωσικές Αεροδιαστημικές Αμυντικές Δυνάμεις, μεταξύ άλλων. Από το 1998, ο Κονασένκοφ κατέχει τη θέση του ανώτερου αξιωματικού στο Τμήμα Συνεργασίας με ρωσικά και ξένα μέσα ενημέρωσης της Υπηρεσίας Τύπου του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Από την ίδια χρονιά κατέχει και τη θέση του αναπληρωτή επικεφαλή στο τμήμα αυτό, που είναι ουσιαστικά το τμήμα δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας του ρωσικού στρατού.Το 2003, έγινε επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου και ταυτόχρονα σύμβουλος του διοικητή της στρατιωτικής περιφέρειας του Βορείου Καυκάσου για θέματα δημοσίων σχέσεων και μέσων ενημέρωσης. Το 2005 έγινε επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου του ρωσικού στρατού και βοηθός του αρχιστράτηγου του στρατού σε θέματα που αφορούν τις δημόσιες σχέσεις και τα μέσα ενημέρωσης.Το 2009 διορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής του Τμήματος ΜΜΕ και Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας. Τον Αύγουστο του 2011, αναβαθμίστηκε σε επικεφαλής του ίδιου τμήματος. Σήμερα είναι ο επίσημος εκπρόσωπος τύπου της ρωσικής κυβέρνησης σε στρατιωτικά θέματα.Έχει ηγηθεί μονάδων παροχής πληροφοριών του ρωσικού στρατού στον Βόρειο Καύκασο. Έχει ηγηθεί επίσης παρόμοιων ομάδων στη Συλλογική Δύναμη για τη διατήρηση της ειρήνης στα σύνορα Γεωργίας-Αμπχαζίας.Κατά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, ο Κονασένκοφ ισχυρίστηκε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν σχεδιάσει να μολύνουν πτηνά στην Ουκρανία με γρίπη Η5Ν1. Αυτό το είδος γρίπης Η5Ν1, γνωστή και ως γρίπη των πτηνών, έχει ποσοστό θνησιμότητας περί το 50%. Στην ίδια ομιλία ισχυρίστηκε ότι οι Αμερικανοί σχεδίαζαν να μολύνουν πουλιά με την νόσο του Νιούκασλ, εκτός από αυτό το είδος γρίπης. Το ίδιο έτος, προβιβάστηκε στην θέση του αντιστράτηγου του ρωσικού στρατού. Τον Απρίλιο του 2022, ο Κονασένκοφ συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των εγκληματιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο των κυρώσεων που επιβλήθηκαν στη Ρωσική Ομοσπονδία, «ως απάντηση στη συνεχιζόμενη αδικαιολόγητη και απρόκλητη ρωσική στρατιωτική επίθεση κατά της Ουκρανίας και άλλων ενέργειών που υπονομεύουν ή απειλούν την εδαφική ακεραιότητα, την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας». Ο Κονασένκοφ έχει βραβευθεί με το Βραβείο Ανδρείας, το Βραβείο της Στρατιωτικής Αξίας, το τάγμα της φιλίας και άλλα 14 μετάλλια.Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Δημοσιογράφων στη Μόσχα, το οποίο τον βράβευσε για τις υπηρεσίες του στον Τύπο το έτος 2016. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Igor Konashenkov στο Wikimedia Commons
Κάστρο Μίραμπελ

Το Κάστρο Μίραμπελ (εβραϊκά : מגדל אפק, Μιγδάλ Αφέκ) είναι μεσαιωνικό κάστρο στο σημερινό Ισραήλ. Τα σημερινά ερείπια του κάστρου είναι της εποχής των Σταυροφόρων όπου πάνω σε ερείπια Ρωμαϊκής και Βυζαντινής οχύρωσης έχτισαν το κάστρο. Σήμερα ανάμεσα σε άλλα διασώζεται μια βυζαντινή πύλη με ελληνική επιγραφή του 4ου ή 5ου αιώνα που αναφέρει «Το μαρτύριο του Αγίου Κηρύκου», και κτίριο της Οθωμανικής εποχής.

 Το 1134 ο βασιλιάς Φουλκ της Ιερουσαλήμ έδωσε φέουδο στον ιππότη Μίραμπελ την κομητεία της Γιάφα. Ο Μίραμπελ έχτισε πάνω στα ερείπια μιας ρωμαϊκοβυζαντινής οχύρωσης στην κορυφή του λόφου το κάστρο σαν κατοικία του. Όταν ο Μίραμπελ πέθανε το 1150 ανέλαβε κύριος του κάστρου ο Μανασσής δεύτερος σύζυγος της γυναίκας του. Στον πόλεμο διαδοχής που ακολούθησε το κάστρο πολιορκήθηκε το 1152, ο Μανασσής παραδόθηκε και εξορίστηκε. Έπειτα, κύριος του Μίραμπελ ανέλαβε ο Μπαρισάνς κι έπειτα το κληρονόμησε το 1170 ο αδελφός του Βαλδουίνου της Ιμπελίν. Στους λόφους γύρω από το κάστρο διαμορφώθηκε Φράγκικος οικισμός. Μετά την μάχη της Χαττίν και τον το Ιούλιο του 1187 κατακτήθηκε από τον αδελφό του Σαλαντίν, Αλ Αντίλal. Κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, εγκαταλείφθηκε. Τον 17ο και 18ο αιώνα, το κάστρο ξανά χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς ξανά ως οχυρό. Denys Pringle: The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem. A Corpus. Cambridge University Press, 1993. ISBN 0-521-39037-0. Denys Pringle: Secular Buildings in the Crusader Kingdom of Jerusalem. An Archaeological Gazetteer. Cambridge University Press, 1997. ISBN 0-521-46010-7 Hans Wolfram Kessler / Konrad Kessler: Ritter im Heiligen Land: Kreuzfahrerstätten in Israel. Philipp von Zabern, Darmstadt 2013, ISBN 978-3805345521 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Migdal Afek στο Wikimedia Commons
Αμπάς της Αρμενίας

Ο Αμπάς, αρμενικά: Աբաս Ա.‎ Abas, (άκμασε 928-953) από τον Οίκο των Βαγρατιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας από το 928 έως το 953. Ήταν γιος του Σμπατ Α΄ και αδελφός του Ασότ Β΄ του Σιδηρού. Σε αντίθεση με τον τρόπο που κυβέρνησαν οι προκάτοχοί του, η βασιλεία του Aμπάς χαρακτηρίστηκε από χρόνια ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας, που η Αρμενία δεν είχε απολαύσει για δεκαετίες.

 Η πρωτεύουσά του βρισκόταν στο φρούριο Καρς και ο Αμπάς σημείωσε πολλές επιτυχίες, τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό μέτωπο. Την ίδια χρονιά που έγινε βασιλιάς, ο Αμπάς ταξίδεψε στο Ντβιν, όπου μπόρεσε να πείσει τον Άραβα κυβερνήτη εκεί να απελευθερώσει αρκετούς Αρμένιους ομήρους και να παραδώσει τον έλεγχο του παπικού ανακτόρου πίσω στην Αρμενία. Η σύγκρουση μεταξύ των Αράβων ήταν επίσης ελάχιστη, με εξαίρεση τη στρατιωτική ήττα που υπέστη ο Αμπάς κοντά στην ιερή πόλη Βαγκαρσαπάτ. Ήταν πολύ λιγότερο συμφιλιωτικός απέναντι στους Ρωμαίους/Βυζαντινούς, οι οποίοι είχαν επανειλημμένα επιδείξει την αναξιοπιστία τους ως σύμμαχοι, επιτιθέμενοι και προσαρτώντας Αρμενικά εδάφη. Ωστόσο ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός ήταν περισσότερο επικεντρωμένος στην καταπολέμηση των Άραβων Χαμδανιδών, αφήνοντας τον Αμπάς ουσιαστικά ελεύθερο να ασκεί τις πολιτικές του χωρίς ξένα εμπόδια. Επίσης ο Αμπάς αντιμετώπισε μία εισβολή κάποιου Μπερ της Αμπχαζίας το 943: μία νέα εκκλησία είχε ολοκληρωθεί στο Καρς υπό τις διαταγές του Aμπάς και πριν από τον καθαγιασμό της, ο Μπερ είχε εμφανιστεί με στρατό κατά μήκος του ποταμού Αράξη, απαιτώντας να καθαγιαστεί η νέα εκκλησία με τη Χαλκηδόνια τελετουργία. Ο Αμπάς αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση και έστησε ενέδρα στις δυνάμεις του Μπερ, σε μία επίθεση τα ξημερώματα. Έγιναν αρκετές ακόμη αψιμαχίες, όπου τελικά ο Μπερ συνελήφθη από τους άνδρες του Αμπάς. Ο Απάς πήγε τον Μπερ στη νέα του εκκλησία και τού είπε ότι δεν θα την ξαναδεί, τυφλώνοντάς τον και στέλνοντάς τον πίσω στην Αμπχαζία. Ο Aμπάς απεβίωσε το 953, αφήνοντας το βασίλειό του στους δύο γιους του, τον Aσότ Γ΄ και τον Mουσέγκ.
Sovetskaya Rossiya

Το Sovetskaya Rossiya (ρωσικά: Советская Россия‎) ήταν θωρηκτό πλοίο της κλάσης Sovetsky Soyuz, το οποίο ανήκε στο ναυτικό της Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Η κατασκευή του διατάχθηκε στις 22 Ιουλίου 1940 στη Μολότοφσκ. Η κατασκευή του προχώραγε πολύ αργά λόγω υλικών ελλείψεων και γνώση ναυπηγικής. Το εγκαταλελειμμένο μοντέλο Sovetskaya Rossiya καταστράφηκε το 1947.

 Васильев А. М. — Некоторые аспекты строительства линейных кораблей типа «Советский Союз». — «Судостроение». — 2000. — № 5. Васильев А. М. Линейные корабли типа «Советский Союз». — СПб.: Галея Принт, 2006. — 176 с. — 500 экз. — ISBN 5-8172-0110-0. Васильев А. М., Морин А. Б. Суперлинкоры Сталина. «Советский Союз», «Кронштадт», «Сталинград». — М.: Коллекция, Яуза, ЭКСМО, 2008. — 112 с. — 3500 экз. — ISBN 978-5-699-28259-3. Краснов В. Н. — Линкоры типа «Советский Союз». — «Морской сборник» № 5, 1990. Краснов В. Н. Военное судостроение накануне Великой Отечественной Войны. — М.: Наука, 2005. — 215 с. — ISBN 5-02-033780-3. Платонов А. В. Энциклопедия советских надводных кораблей, 1941—1945 / А. В. Платонов. — СПб.: ООО «Издательство Полигон», 2002. — С. 67—70. — 5000 экз. — ISBN 5-89173-178-9.
Μόντεστι Μπλέιζ

Μόντεστι Μπλέιζ (Modesty Blaise) είναι γυναικείος φανταστικός χαρακτήρας κόμικς, επινόησης του Βρετανού συγγραφέα Peter O'Donnell (1920 – 2010). Ο χαρακτήρας της Blaise εμφανίστηκε, επίσης, στον κινηματογράφο τρεις φορές (1966, 1982 και 2003).

 Εικονογράφοι της, υπήρξαν, αρχικά ο Jim Holdaway και, εν-συνεχεία, μεταξύ άλλων, οι Enrique Badia Romero (1969), John M. Burns, Neville Colvin (1980 - 1986), Πάτρικ Ράιτ, Dan Spiegle, Dick Giordano. Τα σχέδια του Φρανκ Χάμπσον δεν εγκρίθηκαν, ως «μη αρκετά σέξι». Η σειρά πρωτοεμφανίστηκε στις 13 Μαΐου 1963 ως στριπ της Λονδρέζικης εφημερίδας Evening Standard. Παράχθηκε, κύρια, από τις εκδοτικές εταιρείες Hall Syndicate (1966 – 1967) και Los Angeles Times Syndicate (1976 – 1980), διανεμήθηκε δε σε ολόκληρο τον κόσμο, για να τερματιστεί στις 7 Ιουλίου 2002. Η εταιρεία Titan Books παρήγαγε κατά το χρονικό διάστημα 1984 – 1988 οκτώ τόμους με ανατυπώσεις της έκδοσης, που περιείχαν επεισόδια της περιόδου 1963 – 1974. Ο δεύτερος εικονογράφος της σειράς, Enrique Romero, εξέδωσε ένα graphic novel με πρωταγωνίστρια τη Modesty Blaise, το 2002. Η ιστορία της ομώνυμης ηρωίδας αναφέρεται στις περιπέτειες μίας νέας γυναίκας με πολλά ταλέντα αλλά και ύποπτο παρελθόν, η οποία τάσσεται στη μάχη κατά του εγκλήματος με τη βοήθεια του συντρόφου της, Willie Garvin. Το 1945 ένα μικρό κορίτσι διαφεύγει από στρατόπεδο προσφύγων της Ελλάδας με τη βοήθεια ενός Ούγγρου πολιτικού φυγάδα ονόματι Lob, ο οποίος και της χαρίζει το όνομα Modesty, για να προσθέσει η ίδια, αργότερα, ως επώνυμό της, το Blaise, βασισμένο στις ιστορίες του Βασιλιά Αρθούρου. Όταν η Modesty έγινε 12 ετών, ο Lob πέθανε και εκείνη βρέθηκε στην Ταγγέρη όπου αργότερα ηγήθηκε μίας ομάδας εγκληματιών και της έδωσε παγκόσμια φήμη. Γνώρισε τον φίλο της, Willie Garvin, με τον οποίο δεν διατηρεί ερωτικό δεσμό. Απέκτησε τη Βρετανική υπηκοότητα μετά το γάμο της (και εν-συνεχεία διαζύγιο) με έναν Άγγλο. Όταν είχαν αποκτήσει αρκετά χρήματα, αυτή και ο σύντροφός της αποσύρθηκαν από την παρανομία και δέχθηκαν μία πρόταση των Μυστικών Υπηρεσιών της Μεγάλης Βρετανίας, να στρατολογηθούν στις τάξεις της. Από το σημείο αυτό, η υπόθεση αποκτά το κύριο ενδιαφέρον της, καθώς οι δύο πρωταγωνιστικές φιγούρες παρασύρονται σε αστυνομικές περιπέτειες ανά την υφήλιο. The Complete Modesty Blaise Dossier Modesty Blaise book bibliography Kristy Valenti's three-part article on Peter O'Donnell - Part one, Part Two and Part Three at comiXology The real Modesty The Once and Future Princess (in German - English section incomplete) Kent Hedlundh's Modesty Blaise site (interviews with Peter O'Donnell, lists of all the comic strip stories, etc.) The Modesty Blaise Book Covers Site (information on the books, with graphics of the many different printings) Titan Books' Modesty reprints
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19

Το Κύπελλο Ελλάδας 2018–19 αποτέλεσε την 77η διοργάνωση του θεσμού. Πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή συνολικά 73 συλλόγων. Κυπελλούχος 2018–19 αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ επικρατώντας της AEK με 1–0. Συμμετείχαν όλες οι Π.Α.Ε. των δύο επαγγελματικών κατηγοριών (Σούπερ Λιγκ και Φούτμπολ Λιγκ), καθώς και -για πρώτη φορά- ερασιτεχνικές ομάδες είτε της Γ΄ Εθνικής, είτε τοπικών πρωταθλημάτων, που αναδείχτηκαν νικήτριες στον θεσμό του κυπέλλου των τοπικών Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων . Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 26 Αυγούστου του 2018 και ολοκληρώθηκαν στις 11 Μαΐου του 2019 με τον τελικό της διοργάνωσης που διεξήχθη στο (ΟΑΚΑ) και που για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ήρθαν αντιμέτωπες οι ομάδες του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Κυπελλούχος για τρίτη συνεχόμενη χρονιά αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ επικρατώντας της AEK με 1–0.

 Πηγή 1η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.grΠηγή 2η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 3η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 1ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 2ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 3ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 4ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 5ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 6ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 7ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 8ος Όμιλος 4ης Φάσης Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή 5η Φάση Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή Προημιτελικά Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr Πηγή Ημιτελικά Κυπέλλου Ελλάδος 2018-2019 epo.gr
Η Εποχή των Παγετώνων (franchise)

Το Η Εποχή των Παγετώνων (αγγλικά: Ice Age) είναι σειρά ταινιών Αμερικάνικης παραγωγής. Η παραγωγή έγινε από την Blue Sky Studios και την διανομή της ανέλαβε η 20th Century Fox. Αποτελείται από έξι ταινίες (Η Εποχή των Παγετώνων, Η Εποχή των Παγετώνων 2: Η Απόψυξη, Η Εποχή των Παγετώνων 3: Η Αυγή των Δεινοσαύρων, Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων, Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης, Η Εποχή των Παγετώνων: Οι Περιπέτειες του Μπακ).

 Η Εποχή των Παγετώνων (2002) Η Εποχή των Παγετώνων 2: Η Απόψυξη (2006) Η Εποχή των Παγετώνων 3: Η Αυγή των Δεινοσαύρων (2009) Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων (2012) Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης (2016) Η Εποχή των Παγετώνων: Οι Περιπέτειες του Μπακ Γουάιλντ (2022) Gone Nutty (2002) No Time for Nuts (2006) Surviving Sid (2008) Scrat: Spaced Out (2016) Ice Age: A Mammoth Christmas (2011) Ice Age: The Great Egg-Scapade (2016) 2. Ice Age franchise in wikipedia
Κρυονέρι Αχαΐας

Το Κρυονέρι (πρώην Ασάνι) είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Κρυονερίου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 758 μέτρων δυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 96 κάτοικοι.

 Να μην συγχέεται με το ομώνυμο τοπωνύμιο που βρίσκεται πολύ κοντά στην Ακράτα του νυν Δήμου Αιγιαλείας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κρυονερίου Αχαΐας
Δισιλανόλη

Η δισιλανόλη ή υδροξυδισιλάνιο (αγγλικά: disilanol) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο Si2H6O, αν και συνήθως παριστάνεται πιο αναλυτικά με τον ημισυντακτικό τύπο SiH3SiH2OH. Είναι το πυριτιούχο ανάλογο της αιθανόλης. Ο όρος επεκτείνεται και πέραν της «μητρικής» ένωσης και σε μια σειρά από ανόργανα και οργανικά «θυγατρικά» παράγωγα αυτής, με γενικό τύπο Si2R5OH, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή διάφορες μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Επίσης, δύο (2) ή τρία (3) R μαζί μπορεί να παριστάνουν δισθενείς ή και τρισθενείς ρίζες, σχηματίζοντας έτσι και ετεροκυκλικές δισιλανόλες.

 Η μοριακή δομή της δισιλανόλης ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν της αιθανόλης. Ωστόσο οι δεσμοί Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Pauling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Pauling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και οξυγόνου (3,44 κατά Pauling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - οξυγόνου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοστό ετεροπολικότητας (44,6%) στο δεσμό Si-Ο, δηλαδή έχουμε σε μεγάλο ποσοστό μια ένωση της μορφής [Si2H5]+OH-. Οι σιλανόλες, γενικά, συνθέτονται με υδρόλυση αλοσιλανίων, αλκοξυσιλανίων, ακυλοσιλανίων ή αμινοσιλανίων. Τα χλωροσιλάνια είναι τα πιο συνηθισμένα αντιδραστήρια, που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό. Έτσι, για την ίδια τη δισιλανόλη έχουμε αντίστοιχα:Η υδρόλυση των φθοροδισιλανίων απαιτεί πιο δραστικά αντιδραστήρια, όπως τη χρήση βάσης. Τα αλκοξυδισιλάνια (ή δισιλυλαιθέρες του γενικού τύπου SiR3SiR2OR΄, όπου R υδρογόνο ή κάποιος μονονσθενής υποκαταστάτης του και R΄ μονονσθενής οργανική ομάδα) υδρολύονται αργά. Σε σύγκριση με τους δισιλυλαιθέρες, οι οξικοί δισιλυλεστέρες υδρολύονται ταχύτερα, με το πλεονέκτημα που έχουν να απελευθερώνουν αιθανικό οξύ, που είναι λιγότερο «επιθετικό». Για το λόγο αυτόν μερικές φορές οι οξικοί δισιλυλεστέρες προτιμούνται για ορισμένες εφαρμογές. Μια εναλλακτική παραγωγική οδός περιλαμβάνει την οξυγόνωση διιλανίου. Ένα μεγάλο εύρος οξειδωτικών μπορούν να αξιοποιηθούν, που περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικό αέρα (περιέχει οξυγόνο), υπεροξέα (RCO3H), διοξιράνια και υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Με την παρουσία μεταλλικών καταλυτών ή τριφθοριούχου βορίου (και πάλι ως καταλύτη), το σιλάνιο υδρολύεται: Η δισιλανόλη είναι πιο όξινη από τη αντίστοιχη αιθανόλη. Η αποπροτωνίωση της δισιλανόλης δίνει ως συζυγή βάση ένα ανιόν τύπου Si2H5O-, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ως συναρμωτής που χρησιμοποιείται για να υποστηρίξει καταλύτες. Παρόλη τη (συγκριτικά) αυξημένη της οξύτητα, η σιλανόλη φαίνεται να είναι (ταυτόχρονα) σχεδόν το ίδιο βασική όπως και η αιθανόλη. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού 1863

Η Κυβέρνηση Διομήδη Κυριακού (ή σύμφωνα με την τότε ορολογία Υπουργείον Διομήδους Κυριακού), (Μάρτιος - Απρίλιος 1863), ορίστηκε από την πλειοψηφία της Β' Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσης στις 27 Μαρτίου 1863 όταν η κυβέρνηση του Ζηνοβίου Βάλβη έχασε την εμπιστοσύνη της Συνέλευσης. .

 «Πρόεδρος υπουργικού συμβουλίου»: Διομήδης Κυριακός, (πληρεξ. Σπετσών)«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Θεόδωρος Δηλιγιάννης, (πληρεξ. Καρύταινας Γορτυνίας) «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Πετιμεζάς, (πληρεξ. Καλαβρύτων) «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, (πληρεξ. Μεσσήνης) «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Δημήτριος Μπότσαρης, (πληρεξ. Ναυπακτίας) «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Ιωάννης Παλαιολόγος, (πληρεξ. Σύρου) «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός: Δημήτριος Καλλιφρονάς, (πληρεξ. Αττικής) «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Νικόλαος Βουδούρης ή Μπουντούρης, (πληρεξ. Χαλκίδος)
Παναγής Κοκκινάτος

Ο Παναγής Κοκκινάτος του Γερασίμου (Πρέβεζα, 1882 - Αθήνα, 8 Αυγούστου 1959) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Πρέβεζας τρεις φορές (1920-1923, 1923-1925 και 1936).

 Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1882. Ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας και ο πατέρας του Γεράσιμος Κοκκινάτος διετέλεσε δημογέροντας της Πρέβεζας από το 1907 έως το 1909. Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πρέβεζας από το 1917 έως το 1920. Ο αδελφός του Ιωάννης Κοκκινάτος (1890-1966) ήταν δικηγόρος και βουλευτής Πρέβεζας. Ο Παναγής πέθανε στην Αθήνα στις 8 Αυγούστου 1959 και κηδεύτηκε στις 9 Αυγούστου.
Οικογένεια Κανάρη

Το επώνυμο Κανάρης αναφέρεται σε σπουδαία οικογένεια ναυτικών και πολιτικών από τα Ψαρά. Το αρχικό επώνυμο ήταν Κανάριος. Το σπουδαιότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο ναύαρχος και πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Κανάρης.

 Μέλη αυτής ήταν: Μικές (Μιχαήλ) Κανάρης, ναυτικός και δημογέροντας στα ΨαράΓεώργιος Κανάρης, πυρπολητής, αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού και γιος του Μικέ Κωνσταντίνος Κανάρης, σπουδαία μορφή του ναυτικού αγώνα κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ναύαρχος, πρωθυπουργός και γιος του ΜικέΝικόλαος Κανάρης, διπλωμάτης, βουλευτής και γιος του Κωνσταντίνου Θεμιστοκλής Κανάρης, αξιωματικός του στρατού και γιος του Κωνσταντίνου Θρασύβουλος Κανάρης, υποναύαρχος και γιος του Κωνσταντίνου Μιλτιάδης Κανάρης, ναύαρχος, βουλευτής, υπουργός, σύζυγος Χρυσαυγής Τρικούπη και γιος του ΚωνσταντίνουΚωνσταντίνος Μ. Κανάρης, αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού και γιος του Μιλτιάδη Λεωνίδας Κανάρης, υποναύαρχος και γιος του Μιλτιάδη Επαμεινώνδας Κανάρης, βουλευτής και γιος του Μιλτιάδη Αλέξανδρος Κανάρης, βουλευτής, υπουργός και γιος του Μιλτιάδη Αριστείδης Μ. Κανάρης, υποστράτηγος, και γιος του ΜιλτιάδηΜαρία Κανάρη, κόρη του Κωνσταντίνου Λυκούργος Κανάρης, ναυτικός αξιωματικός, δικηγόρος και γιος του ΚωνσταντίνουΑθηνά Κανάρης, σύζυγος του Πιερ-Αντρέ Μιγιέρ και κόρη του Λυκούργου Ναπολέων Κανάρης, βουλευτής και γιος του ΛυκούργουΜαρία Κανάρη, κόρη του ΝαπολέονταΕρασμία Κανάρη, σύζυγος Γεωργίου Μπόταση και κόρη της ΜαρίαςΑριστείδης Κανάρης, αξιωματικός του στρατού και γιος του ΚωνσταντίνουΘεμιστοκλής Κανάρης, πρόξενος, βουλευτής, συνεργάτης του Τρικούπη και γιος του Αριστείδη Ιωάννης Κανάρης, βουλευτής και γιος του Αριστείδη Κατάλογος πρωθυπουργών της Ελλάδας Ψαρά Κανάρης