IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις

Οι Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις (γερμανικά: Nördliche Kalkalpen), είναι οι οροσειρές των Ανατολικών Άλπεων βόρεια των Κεντρικών Ανατολικών Άλπεων που βρίσκονται στην Αυστρία και στα παρακείμενα βαυαρικά εδάφη της νοτιοανατολικής Γερμανίας. Η διάκριση από την τελευταία ομάδα, όπου βρίσκονται οι υψηλότερες κορυφές, βασίζεται σε διαφορές στη γεωλογική τους σύνθεση.

 Ο Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις εκτείνονται, από Δυσμάς προς Ανατολάς, από την κοιλάδα του Ρήνου και το δάσος του Μπρέγκεντς στο κρατίδιο Φόραρλμπεργκ της Αυστρίας και ακολουθώντας τα σύνορα μεταξύ της γερμανικής Βαυαρίας και του Αυστριακού Τιρόλου, και μέσω του Σάλτσμπουργκ, της Άνω Αυστρίας, της Στυρίας και της Κάτω Αυστρίας καταλήγουν στα Δάση της Βιέννης, στα όρια της πόλης της Βιέννης, στα ανατολικά. Οι υψηλότερες κορυφές τους είναι η Πάρσαϊερσπιτσε (3.036 μέτρα), που βρίσκεται στο Τιρόλο, η Χόχερ Νταχστάιν (2.996 μέτρα) στα σύνορα Άνω Αυστρίας και Στυρίας και η Ζούγκσπιτσε, (2.962 μέτρα), που βρίσκεται στα γερμανοαυστριακά σύνορα και αναφέρεται ως η υψηλότερη κορυφή στη Γερμανία.Οι περισσότερες από τις Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις είναι απαλλαγμένες από παγετώνες. Οι λίγοι παγετώνες που υπάρχουν είναι μικροί σε μέγεθος σε σύγκριση με τους παγετώνες των κεντρικών Ανατολικών Άλπεων ή ακόμα και των Δυτικών Άλπεων. Οι σπουδαιότεροι πάντως βρίσκονται στα όρη Ντάχσταϊν, με μεγαλύτερο τον παγετώνα Χάλστατ.Οι Βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις, όπως και οι Νότιες, αποτελούνται από ιζηματογενή πετρώματα, σε αντίθεση με τις Κεντρικές Ανατολικές Άλπεις που αποτελούνται από μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι πετρωμάτων που απαντώνται είναι αυτοί του ασβεστόλιθου, της μάργας και του δολομίτη. Οι ασβεστόλιθοι των Βόρειων και Νότιων Ασβεστολιθικών Άλπεων είναι κοιτάσματα ηλικίας περίπου 250-150 εκατομμυρίων ετών της θάλασσας της Τηθύος. Η ταξινόμηση, από Ανατολάς προς Δυσμάς, που δημοσιεύτηκε το 1984 από την Αυστριακή και τη Γερμανική Αλπική Λέσχη έχει ως εξής: (1) Δάση της Βιέννης (2) Άλπεις Γκούτενσταϊν (3) Ραξ και Σνίιμπεργκ (4) Άλπεις Μούρσταγκ (Σνίιαλπε) (5) Άλπεις Τούρνιτς (6) Ύπσταλ (7) Χόχσβαμπ (8) Ένσταλ (συμπεριλαμβανομένου του Γκεζάιζε) (9) Άνω Αυστριακές Προάλπεις (10) Νεκρά Όρη (11) Όρη Ντάχσταϊν (12) Όρη Ζαλτζκαμαργκούτ (13) Τένενγκεμπίργκε (14) Όρη Μπερχτεσγκάντεν (15) Όρη Λόφερ και Λέογκαν (16) Κιμγκάου (17) Όρη του Κάιζερ (18) Άλπεις του Βραδεμβούργου (19) Βαυαρικές Προάλπεις (20) Καρβέντελ (21) Βέτερσταιν και η οροσειρά Μίμινγκ (22) Άλπεις Άμεργκαου (23) Άλπεις Άλγκοϋ (24) Άλπεις Λέχταλ (25) Όρη Λέχκβελεν (26) Προάλπεις του Μπρέγκεντς Ταξινόμηση Αλπικής Λέσχης Τοπία από το οροπέδιο Nassköhr του Σνίιαλπε
Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1970-1979)

Για συνοπτική παρουσίαση δείτε: Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρουΤη δεκαετία του 1970 η παρουσία των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις συνεχίστηκε με σημαντικές διακρίσεις. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71 ο Παναθηναϊκός κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών, ενώ η ΑΕΚ έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου UEFA την περίοδο 1976-77.

 Ο αγώνας κατακυρώθηκε με σκορ 0-2 (άνευ αγώνα) υπέρ της ουγγρικής ομάδας με απόφαση της UEFA, λόγω υπαιτιότητας του Πανιωνίου στα επεισόδια του πρώτου αγώνα. Τις περισσότερες συμμετοχές στα ευρωπαϊκά κύπελλα την δεκαετία του 1970 είχε ο Ολυμπιακός (9 συνολικά) Για πρώτη και μοναδική φορά ελληνική ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το πέτυχε ο Παναθηναϊκός την περίοδο 1970-71. Ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ πέτυχαν τέσσερις διαδοχικές προκρίσεις όταν έφτασαν στον τελικό του κυπέλλου Πρωταθλητριών και στα ημιτελικά του κυπέλλου UEFA αντίστοιχα, κάτι που αποτελεί ρεκόρ. Το έχει επαναλάβει άλλη μία φορά η ΑΕΚ για το κύπελλο UEFA της περιόδου 2001-02 και ο Παναθηναϊκός για το κύπελλο UEFA της περιόδου 2002-03 Τις μεγαλύτερες νίκες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις πέτυχαν οι ΑΕΚ με 6-1 απέναντι στην Πόρτο και ο Παναθηναϊκός με 5-0 απέναντι στη Ζενές Ες από το Λουξεμβούργο. Τη μεγαλύτερη ήττα υπέστη η Παναχαϊκή από την ολλανδική Τβέντε με σκορ 7-0 Ο Ολυμπιακός έγινε χρονικά η πρώτη ελληνική ομάδα που κατάφερε να νικήσει εκτός έδρας ομάδα που προέρχονταν από πρωτοκλασάτο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, την περίοδο 1972-73 την ιταλική Κάλιαρι. Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1960-1969) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1980-1989) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1990-1999) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2000-2009) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2010-2019) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2020-2029) UEFA - Το επίσημο site
Νομικός Κώδικας του Βίνοντολ

Ο Νομικός Κώδικας του Βίνοντολ ή Διάταγμα του Βίνοντολ (κροατικά: Vinodolski zakonik‎) είναι ένα από τα παλαιότερα νομικά κείμενα που είναι γραμμένα στη Κροατική γλώσσα και είναι ένας από τους παλαιότερους σλαβικούς κώδικες. Γράφτηκε στο Γλαγολιτικό αλφάβητο. Αρχικά καταρτίστηκε το 1288 από μια επιτροπή 42 μελών στο Νόβι Βινοντόλσκι, μια πόλη στην ακτή της Αδριατικής Θάλασσας στην Κροατία, που βρίσκεται νότια της Τσρικβέντισα, του Σέλτσε, του Μπριμπίρ και βόρεια του Σένι. Ωστόσο, ο ίδιος ο κώδικας διατηρείται σε ένα αντίγραφο του 16ου αιώνα.

 Μια παράγραφος τέθηκε για να καθορίσει τη σχέση μεταξύ των δούκων και της αγροτιάς της περιοχής. Είναι το παλαιότερο μεταξύ όλων των καταστατικών πόλεων της Κροατίας, τα οποία αντιπροσώπευαν μια συμφωνία μεταξύ του λαού του Βινοντόλ και των νέων κληρικών τους, των πρίγκιπων του Κρκ. Περιέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον φεουδαρχικό νόμο σε αυτή τη περιοχή, ο οποίος αντικατέστησε τα φυλετικά έθιμα μιας προηγούμενης περιόδου. Το καταστατικό του Βίνοντολ παρέχει μια σπάνια σύγχρονη εικόνα των συνθηκών ζωής και των πολιτικών στη μεσαιωνική Ευρώπη. Οι παλαιότεροι κανονισμοί σχετικά με τη δημόσια υγεία στη δυτική Κροατία διατηρούνται στο Καταστατικό του Βίνοντολ. Σήμερα, έχει αποθηκευτεί στην Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Ζάγκρεμπ. Το καταστατικό του Βίνοντολ επιβεβαιώνει το καθεστώς του Βίνοντολ ως διοικητικό και πολιτικό κέντρο από τον 13ο αιώνα. Το κείμενο του νόμου διατηρείται ως αντίγραφο από τον 16ο αιώνα. Η πρώτη έντυπη έκδοση εκπονήθηκε το 1843 από τον Αντούν Μαζουράνιτς στον τρίτο ετήσιο τόμο του περιοδικού Κόλο. Ο Οσίπ Μποντιάνσκι το μετέφρασε το 1846 στη ρωσική και η Άννα Μιχαήλνοβνα Εβρεϊνόβα επεξεργάστηκε την έκδοση του 1878 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν πανομοιότυπη με την αρχική έκδοση καθώς και με τη λατινική και κυριλλική μεταγραφή. Ο Βατροσλάβ Γιάγκιτς το δημοσίευσε το 1880, τόσο την πρωτότυπη όσο και μια ρωσική μετάφραση με φιλολογικά και νομικά σχόλια. Ο Βατσλάβ Ματσιεγιόβσκι το μετέφρασε το 1856 στην πολωνική γλώσσα, ο Ζιλ Πρέουξ το μεταφράζει το 1896 στα γαλλικά, ο Μαρκ Κοστρέντσιτς το μετέφρασε το 1931 στα γερμανικά και ο Λούγιο Μάργκετιτς το μετέφρασε το 1981/1982 στα ιταλικά και το 1983 στα αγγλικά. Ο Γιόσιπ Μπρατούλιτς επεξεργάστηκε την πανομιότυπη έκδοση του 1988 με σχόλια και λεξικό. Γλαγολιτικό αλφάβητο Καταστατικό του Καστάβ 1843 edition by Antun Mažuranić Facsimile reproduction of the Codex at the Croatian National Library Αρχειοθετήθηκε 2014-01-01 στο Wayback Machine. (Flash)
Ζοάν Μπεν

Ο Ζοάν Μπεν ι Κλα (Joan Veny i Clar, Κάνπος, Μαγιόρκα, 1932) είναι γλωσσολόγος και φιλόλογος από τη Μαγιόρκα, ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους διαλεκτολόγους της καταλανικής γλώσσας.

 Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στη ρομανική φιλολογία από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης το 1956 όπου υπήρξε μαθητής του Αντόνι Μαρία Μπαδία ι Μαργαρίτ υπό την επίβλεψη του οποίου έφερε εις πέρας την διδακτορική του διατριβή σχετικά με το λεξικό στις διαλέκτους των καταλανικών. Έκτοκτε εργάστηκε κυρίως γύρω από ζητήματα ετυμολογίας και διαλεκτολογίας, όντας διευθυντής του Γλωσσολογικού Άτλαντα της Καταλανόφωνης Επικράτειας και συνεργάτης του Ρομανικού Γλωσσολογικού Άτλαντα. Έχει ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας στα πανεπιστήμιο της Βαλένθια και των Βαλεαρίδων, είναι μέλος του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών ενώ έχει λάβει τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου από τη Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας.Το βιβλίο του Els parlars catalans ('Τα καταλανικά ιδιώματα'), που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1978, αποτέλεσε το πρώτο εγχειρίδιο καταλανικής διαλεκτολογίας στο οποίο βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό η σύγχρονη μελέτη των διαλέκτων της γλώσσας.
Μπλανς της Βουργουνδίας, κόμισσα της Σαβοΐας

H Μπλανς, γαλλ. Blanche (1288 - Ιούλιος 1348) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας. Το διάστημα 1346-47 άσκησε επιρροή στην Αυλή του ανιψιού της Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας για να ακολουθήσει εκείνος στενότερες σχέσεις με τη Βουργουνδία· αυτό θα αντιστάθμιζε την πώληση του δελφινάτου στη Γαλλία. Ως αποτέλεσμα της προσπάθειάς της, έγινε ο αρραβώνας του κόμη με την Ιωάννα, κόρη του Φιλίππου Α΄ κόμη του Ωβέρν (γιου του Όθωνα Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας), ο οποίος όμως ματαιώθηκε. Απεβίωσε 60 ετών, ίσως από επιδημία πανώλης. Παντρεύτηκε το 1307 τον Εδουάρδο κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα; Ιωάννα 1310-1344, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ των Ντρε δούκα της Βρετάνης. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030.
Νικόλαος Μυρεψός

Ο Νικόλαος Μυρεψός (λατ. Nicolaus Myrepsus, τέλη 13ου αιώνα) ήταν Βυζαντινός ιατρός, γνωστός κυρίως για τη σύνοψη της ιατρικής επιστήμης που συνέγραψε και διασώθηκε μέχρι τις ημέρες μας.

 Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Νικολάου. Είναι πιθανώς ο ίδιος γιατρός που αναφέρεται από τον Γεώργιο Ακροπολίτη ως διακεκριμένος στο λειτούργημά του, αλλά αδαής στη φυσική φιλοσοφία. Ο Μυρεψός βρισκόταν στην αυλή του Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ´ Δούκα στη Νίκαια, όταν παρατηρήθηκε η έκλειψη ηλίου της 6ης Οκτωβρίου 1241, που ακολουθήθηκε από τον θάνατο της αυτοκράτειρας Ειρήνης. Εκεί περιβαλλόταν με μεγάλο σεβασμό και υπόληψη από τον Αυτοκράτορα, και τού δόθηκε το αξίωμα του ακτουαρίου. Τα στοιχεία αυτά συμφωνούν θαυμάσια με τις διάσπαρτες βιογραφικές πληροφορίες που βρίσκονται στο δικό του έργο. Σε αυτό αναφέρει τον Μοσουέ τον Νέο, ο οποίος απεβίωσε το 1015, τον «Μιχαήλ Άγγελο τον Βασιλικό», που πιθανότατα δεν είναι άλλος από τον Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγο, τον Πάπα Νικόλαο, που είναι μάλλον ο Πάπας Νικόλαος Γ΄ (Πάπας από το 1277 ως το 1280), και τον Δόμινο ή Μάγιστρο Ιωάννη, που είναι πιθανώς ο ιατρός Ιωάννης Ακτουάριος (Ζαχαρίου). Εκτός από τη Νίκαια, ο Μυρεψός αναφέρει ότι έζησε και στην Αλεξάνδρεια, γεγονός για το οποίο αποκαλείται από κάποιες πηγές Νικόλαος Αλεξανδρινός (Nicolaus Alexandrinus). Ο Νικόλαος συγκέντρωσε και αναθεώρησε αρχαία ελληνικά κείμενα, όπως τα γραπτά του Γαληνού, αλλά συνέγραψε και δική του σύνοψη της ιατρικής επιστήμης, υπό τον τίτλο Δυνάμερον (ή Αντιδοτάριον). Η σύνοψη αυτή αποτελείται από 48 ενότητες και περιέχει περισσότερες από 2500 ιατρικές συνταγές, ταξινομημένες κατά μορφή και ασθένεια. Τα περισσότερα δεδομένα που περιέχει αποτελούν ερανίσματα από παλαιότερους συγγραφείς, ενώ πολλές από τις θεραπείες του βασίζονται σε προλήψεις. Το Δυνάμερον παρέμεινε ο βασικός φαρμακευτικός κώδικας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Παρισίων μέχρι το 1651. Ο Νικόλαος Μυρεψός είναι γνωστός για το παρασκεύασμα «Aurea Alexandrina». Βυζαντινή ιατρική Smith, William (επιμ.): Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1870
Βιβλίο της Ομόνοιας

Το Βιβλίο της Ομόνοιας ή «Κονκόρδια» (Γερμανικά: Concordia), είναι ο ιστορικός δογματικός κανόνας της Λουθηρανικής Εκκλησίας, που αποτελείται από δέκα κείμενα, τα οποία αναγνωρίζονται ως έγκυρα στον Λουθηρανισμό, από τον 16ο αιώνα. Είναι επίσης γνωστό ως το βιβλίο-σύμβολο της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας. Το Βιβλίο της Ομόνοιας, δημοσιεύθηκε στα γερμανικά, στις 25 Ιουνίου 1580 στη Δρέσδη, κατά την πεντηκοστή επέτειο από την παρουσίαση της Ομολογίας της Αυγούστας στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε κατά τη Δίαιτα της Αυγούστας. Η επίσημη λατινική έκδοση δημοσιεύθηκε το 1584 στη Λειψία. Όσοι αποδέχονται το Βιβλίο της Ομόνοιας, ως δογματική τους βάση, το αναγνωρίζουν ως μια πιστή έκθεση της Βιβλικής πίστης. Το Βιβλίο της Ομόνοιας θέτει τις Άγιες Γραφές, ως τη μοναδική, θεία πηγή για την Χριστιανική πίστη.

 Πρόλογος (1579) Τα τρία Οικουμενικά Σύμβολα της Πίστεως Το Σύμβολο των Αποστόλων Η Σύμβολο της Νικαίας/Κωνσταντινουπόλεως (325, 381) Η Σύμβολο του Αθανασίου Η Ομολογία της Αυγούστας (1530) Η Απολογία της Ομολογίας της Αυγούστας (1531) Τα Σμαλκαλδικά Άρθρα του Μαρτίνου Λούθηρου (1537) Η Πραγματεία για τη Δύναμη και την Υπεροχή του Πάπα (1537) Η Μικρή Κατήχηση του Λούθηρου (1529) Τα φυλλάδια του Λούθηρου για τον Γάμο (1529) και το Βάπτισμα (1526), τα οποία σε πολλές εκδόσεις του 1580, περιλαμβάνονται στην Μικρή Κατήχηση. Η Μεγάλη Κατήχηση του Λούθηρου (1529) Η Επιτομή της Φόρμουλας της Ομόνοιας (1577) Η Στερεά ή Λεπτομερής Δήλωση της Φόρμουλας της Ομόνοιας (1577). Ο Κατάλογος των Μαρτυριών προστέθηκε ως παράρτημα στις περισσότερες εκδόσεις του 1580. Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Φινλανδίας Book of Concord project: τα κείμενα του Βιβλίου της Ομόνοιας στα Αγγλικά
Γκρίζα αλεπού

Η γκρίζα αλεπού (Urocyon cinereoargenteus) είναι παμφάγο θηλαστικό της οικογένειας των Κυνιδών, ευρέως εξαπλωμένο σε όλη τη Βόρεια Αμερική και την Κεντρική Αμερική. Το είδος αυτό και ο μοναδικός του ομογενής, η νησιωτική αλεπού (Urocyon littoralis), είναι τα μόνα ζωντανά μέλη του γένους Ουροκύων, το οποίο θεωρείται ότι είναι ο γενετικός πρόγονος των ζωντανών κυνιδών. Αν και κάποτε ήταν η πιο κοινή αλεπού στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, η ανθρώπινη πρόοδος και η αποδάσωση επέτρεψαν στην κόκκινη αλεπού να γίνει πιο κυρίαρχη. Οι Πολιτείες του Ειρηνικού στις ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν τη γκρίζα αλεπού ως κυρίαρχη. Είναι ο μόνος αμερικανικός κυνίδης που μπορεί να αναρριχηθεί σε δέντρα. Το συγκεκριμένο προσωνύμιο cinereoargenteus σημαίνει «σταχτί ασημί».

 Το είδος εμφανίζεται σε όλες τις περισσότερες βραχώδεις, δασωμένες, θαμνόφυτες περιοχές του νότιου ημισφαιρίου της Βόρειας Αμερικής, από το νότιο Καναδά (στη Μανιτόμπα μέσω του νοτιοανατολικού Κεμπέκ) μέχρι και το βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής (Βενεζουέλα και Κολομβία), εξαιρουμένων των βουνών των βορειοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι ο μοναδικός κυνίδης του οποίου η φυσική περιοχή εκτείνεται τόσο στη Βόρεια όσο και στη Νότια Αμερική. Σε ορισμένες περιοχές, υπάρχουν υψηλές πληθυσμιακές πυκνότητες κοντά σε θαμνόφυτους γκρεμούς. Υπάρχουν 16 υποείδη αναγνωρισμένα για την γκρίζα αλεπού. Urocyon cinereoargenteus borealis (Νέα Αγγλία) Urocyon cinereoargenteus californicus (νότια Καλιφόρνια) Urocyon cinereoargenteus cinereoargenteus (ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες) Urocyon cinereoargenteus costaricensis (Κόστα Ρίκα) Urocyon cinereoargenteus floridanus (πολιτείες του Κόλπου) Urocyon cinereoargenteus fraterculus (Γιουκατάν) Urocyon cinereoargenteus furvus (Παναμάς) Urocyon cinereoargenteus guatemalae (νοτιότερο Μεξικό νότια της Νικαράγουας) Urocyon cinereoargenteus madrensis (νότια Σονόρα, νοτιοδυτική Τσιουάουα, και βορειοδυτικό Ντουράνγκο) Urocyon cinereoargenteus nigrirostris (νοτιοδυτικό Μεξικό) Urocyon cinereoargenteus ocythous (πολιτείες των Μεγάλων Πεδιάδων) Urocyon cinereoargenteus orinomus (νότιο Μεξικό, Ισθμός του Τεουαντεπέκ) Urocyon cinereoargenteus peninsularis (Μπάχα Καλιφόρνια) Urocyon cinereoargenteus scottii (νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και βόρειο Μεξικό) Urocyon cinereoargenteus townsendi (βόρεια Καλιφόρνια και Όρεγκον) Urocyon cinereoargenteus venezuelae (Κολομβία και Βενεζουέλα) Νησιωτική αλεπού Κόκκινη αλεπού
312

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 312 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 312 (CCCXII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Λικινιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1065 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 312 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Κωνσταντίνος Α΄ διασχίζει τις Κοττιανές Άλπεις με στρατό 40.000 ανδρών και επικουρικό προσωπικό. Νικά τον Μαξέντιο σε τρεις μάχες στο Τορίνο, τη Μπρέσια και τη Βερόνα. Ο ανώτατος διοικητής του Μαξεντίου Ρορίκιος Πομπηιανός φονεύεται κατά τη διάρκεια των μαχών. 28 Οκτωβρίου - Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας: Ο Κωνσταντίνος Α΄ νικά τον Μαξέντιο στην μάχη της Μιλβίας Γέφυρας και μένει ο μόνος Ρωμαίος αυτοκράτορας στη Δύση. Την ώρα της μάχης, φέρεται να βλέπει το περίφημο όραμα του σταυρού (λαβάρου) με την επιγραφή Εν τούτω νίκα (Ιν χοκ σίγκνο βίντσες). 29 Οκτωβρίου - Ο Κωνσταντίνος Α΄ εισέρχεται στη Ρώμη, στήνει μία επιβλητική άφιξη στην πόλη, όπου ο λαός τον υποδέχεται με ενθουσιασμό. Το σώμα του Μαξέντιου αλιεύεται από τον Τίβερη και αποκεφαλίζεται. Ο Κωνσταντίνος Α΄ σφυρηλατεί μία συμμαχία με τον συναυτοκράτορα Λικίνιο και τού προσφέρει την ετεροθαλή αδελφή του, Κωνσταντία, σε γάμο. Η Πραιτωραινή Φρουρά και η Αυτοκρατορική Ιππική Φρουρά (προσωπικό ιππικό των Αυγούστων) διαλύονται. Η κατασκευή αρχίζει για την Αψίδα του Κωνσταντίνου στη Ρώμη. Σε ένα γλυπτικό ανάγλυφο, ο Κωνσταντίνος απευθύνεται στο λαό στη Ρωμαϊκή Αγορά (σε απροσδιόριστη ημερομηνία). Θρησκεία Ο Κωνσταντίνος Α΄ υιοθετεί την έκφραση Εν τούτω νίκα ως σύνθημα και έχει τα γράμματα Χ και Ρ (τα πρώτα γράμματα της λέξης Χριστός) διακοσμημένα με οικόσημο στις ασπίδες των στρατιωτών του. Η Σύνοδος της Καρχηδόνας υποστηρίζει το Δονατισμό, ο οποίος ενστερνίζεται μία σχολαστική εφαρμογή και ερμηνεία των θρησκευτικών μυστηρίων. Αυτά τα δόγματα θα καταδικαστούν από τη Σύνοδο της Αρελάτης (314). Ο Κωνσταντίνος Α΄ προωθεί μία πολιτική κρατικής χορηγίας στο Χριστιανισμό, ίσως ακόμη και για να γίνει Χριστιανός ο ίδιος (βλέπε Μέγας Κωνσταντίνος και Χριστιανισμός). Νταίιο' Αν, Βουδιστής μοναχός της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 385) Χουάν Ουέν, στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 373) 28 Οκτωβρίου - Μαξέντιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας Γκουό Ξιαν, Κινέζος σοφός του Τσουεντσουέι Χουιγέαν, αυτοκράτειρα του Σιονγκ-νου (Χαν Τζάο) Ρορίκιος Πομπηιανός, Ρωμαίος Έπαρχος των πραιτωρίων
Βαρβαρούσα Σύρου

Η Βαρβαρούσα είναι μικρή βραχονησίδα στο βορειοδυτικό τμήμα της Σύρου. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Στην απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 2 ατόμων.

 Η βραχονησίδα βρίσκεται στην είσοδο ενός μικρού όρμου (του Αετού) της Σύρου, του οποίου η παραλία έχει πάρει το ίδιο όνομα με τη βραχονησίδα. Η συγκεκριμένη παραλία είναι ερημική και απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα από την Ερμούπολη. Η πρόσβαση σε αυτή γίνεται είτε με σκάφος (κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σταματούν αρκετά ιστιοπλοϊκά σκάφη εκεί, ενώ υπάρχει και τακτικό δρομολόγιο με καΐκι από το χωριό Κίνι) είτε με πεζοπορία από κοντινές περιοχές.Το μικρό κτίσμα στην άκρη του κόλπου φτιάχτηκε το 1981 από τον αρχιτέκτονα Ιωσήφ Στεφάνου (Ομότιμο Καθηγητή ΕΜΠ) πάνω σε υπάρχουσα πέτρινη κατασκευή, και ανήκει στον ίδιο και τη σύζυγό του, αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Ιουλία Στεφάνου. Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Κάρελ Κόζελουχ

Ο Κάρελ Κόζελουχ (λατινικό αλφάβητο : Karel Koželuh), (Πράγα, Αυστρουγγαρία, 7 Μαρτίου 1895 - Πράγα, Τσεχοσλοβακία, 27 Απριλίου 1950), είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος πρωταθλητής της αντισφαίρισης, του ποδοσφαίρου του Ράγμπυ και του Χόκεϊ επί πάγου.

 Ο Κάρελ, Κάρολυ στα Ουγγρικά, Κόζελουχ γεννήθηκε στην Πράγα, στην Αυστροουγγαρία , ήταν ένας από τους επτά αδελφούς και δύο αδελφές, ο αδελφός του Γιάν Κόζελουχ ήταν επίσης πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Η καριέρα του άρχισε με το ράγκμπι και μόνο στην ηλικία των 16 ετών έμαθε να παίζει αντισφαίριση. Στο ποδόσφαιρο ξεκίνησε από την SK Bubeneč Πράγας κι έπειτα πήγε στην Σλάβια Πράγας. Το 1914 προσχώρησε στην ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα της Σπάρτας Πράγας, όπου έπαιξε πολλά ευρωπαϊκά παιχνίδια, κι έπειτα στην DFC Πράγας, στην ΦΚ Τέπλιτσε και στην WAC Βιέννης, έπαιξε διεθνή παιχνίδια σε όλες σχεδόν τις ομάδες που αγωνίστηκε. Το 1923 έπαιξε σε δύο αγώνες με την εθνική Τσεχοσλοβακίας, κατά της Δανίας και κατά της Ιταλίας όπου σημείωσε και γκολ. Στο Χόκεϊ σαν αθλητής ανήκε στην Σπάρτα Πράγας όπου αγωνίστηκε σε πολλά διεθνή παιχνίδια. Το 1923 και το 1925, ήταν μέλος της ομάδας χόκεϊ επί πάγου της Τσεχοσλοβακίας που κέρδισε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, σημειώνοντας και το νικηφόρο γκολ στον τελικό. Ο Κόζελουχ ξεκίνησε σαν ερασιτέχνης σε πολύ νεαρή ηλικία. Συμμετείχε σε πολύ λίγα επαγγελματικά τουρνουά που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1920. Έγινε γνωστός σε αυτά τα τουρνουά για την ταχύτητά του και την αντοχή του, ζύγιζε 145 κιλά. Κέρδισε 6 φορές το πιο διάσημο, τότε, από τα ευρωπαϊκά τουρνουά, το Μπρίστολ καπ, που γινόταν στο Beaulieu της Γαλλίας. Το 1928, το πρώτο του έτος ως επαγγελματίας, αγωνίστηκε στο κύπελλο Ντέιβις με την ομάδα της Τσεχοσλοβακίας όπου νίκησε τη Σουηδία καθ 'οδόν προς τον τελικό της ευρωπαϊκής ζώνης. Σημείωσε σπουδαίες νίκες επί μεγάλων αντισφαιριστών της εποχής του. Ήταν πρώτος στο Ρολάν Γκαρός το 1930 νικώντας τον Άλμπερτ Μπερκ. Κέρδισε επίσης το τουρνουά World Pro στο Ντεβίλ της Γαλλίας το 1925. Έγινε μέλος στο "Διεθνές Hall of Fame του Τένις" το 2006. Ασχολείθηκε και με την προπονητική, όπου προπόνηση και την εθνική Τσεχοσλοβακίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Karel Koželuh στο Wikimedia Commons
Ο Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα (Τζιότο)

Ο Άγιος Φραγκίσκος δέχεται τα στίγματα (ιταλικά: Stigmate di san Francesco) είναι έργο γοτθικής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε περίπου το 1290-1295 ο Ιταλός ζωγράφος Τζιότο (περ. 1267-1337). Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι.

 Το έργο είχε αρχικά φιλοτεχνηθεί για τη μοναστηριακή εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στην Ασίζη. Από εκεί μεταφέρθηκε στο κοιμητήριο της Πίζας, απ' όπου το «απέσπασαν» το 1814 οι επίτροποι Καλών Τεχνών του Ναπολέοντα Α΄. Όπως και «Η Παναγία εν δόξη» του Τσιμαμπούε, το έργο παρέμεινε στο Παρίσι και μετά τη Συνθήκη της Βιέννης του 1815. Σε ενιαία επιφάνεια είναι σχεδιασμένες η κεντρική σκηνή, όπου ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης δέχεται τα στίγματα στο όρος Βέρνα, και, στο κάτω μέρος, στη λεγόμενη πρεντέλα, τρεις σκηνές που απεικονίζουν το «Όνειρο του Πάπα Ιννοκέντιου Γ'», την «Επικύρωση του Κανόνα του Τάγματος των Φραγκισκανών» και το «Κήρυγμα του Αγίου Φραγκίσκου στα Πουλιά». Όπως και η κυρίως παράσταση, οι σκηνές της βάσης είναι εμπνευσμένες από τις νωπογραφίες στην Άνω Βασιλική της Ασίζης, τις οποίες φιλοτέχνησε ο Τζιότο μεταξύ των ετών 1297 και 1300.Σύμφωνα με το θρύλο, ο Άγιος Φραγκίσκος, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου νηστείας και προσευχής σαράντα ημερών στα Απέννινα με τους μαθητές του, είχε ένα όραμα κάποιο πρωινό, ενώ ο ήλιος ανέτειλε. Είδε τον Ιησού Χριστό με τη μορφή Σεραφείμ ψηλά στον ουρανό, με αποτέλεσμα να πέσει στα γόνατα από δέος και φόβο, σηκώνοντας ψηλά τα χέρια σε ένδειξη παράδοσης. Όταν το όραμα παρήλθε, ένιωσε οξύ πόνο και ανακάλυψε πως είχε λάβει τα στίγματα (τραύματα στα χέρια και τα πόδια που δέχτηκε ο Χριστός κατά τη Σταύρωση).Η υπογραφή του καλλιτέχνη στο αυθεντικό πλαίσιο (OPUS IOCTI FLORENTINI) παρουσιάζει επίσης μεγάλο ενδιαφέρον, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Τζιότο, απ' όσο γνωρίζουμε, έχει υπογράψει μόνο δύο ακόμη έργα του: το λεγόμενο «Πολύπτυχο της Μπολόνιας» και το «Πολύπτυχο Baroncelli» στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας. (Ελληνικά) Bonetti, Mario (2007). «Λούβρο, Παρίσι», μετάφραση: Ηλιοφώτιστη Παπαστεφάνου, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 1, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709135. «St. Francis of Assisi Receiving the Stigmata», καταχώρηση του έργου στον επίσημο ιστότοπο του Μουσείου του Λούβρου. «Stigmatization of St Francis», καταχώρηση του έργου στον ιστότοπο Web Gallery of Art. «Stigmatization of St. Francis (Louvre)», καταχώρηση του έργου στον ιστότοπο Artble.com.
Θέμα Καππαδοκίας

Το Θέμα Καππαδοκίας ήταν διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου. Η γεωγραφική του έκταση κάλυπτε τα νότια της ιστορικής περιοχής της Καππαδοκίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα και συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα.

 Το θέμα Καππαδοκίας κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας. Στις αρχές του 10ου αιώνα συνόρευε προς βορειοδυτικά με το θέμα Βουκελλαρίων κατά μήκος της αλμυρής λίμνης Τουζ, και του Κιρσεχίρ. Προς βορά συνόρευε με το θέμα Αρμενιακών και αργότερα με το Χαρσιανόν, κατά μήκος του ποταμού Άλυ. Στα βορειανατολικά συνόρευε με την Καισάρεια και το φρούριο του Ροδεντού. Στα νότια σύνορα υψώνονταν η οροσειρά του Ταύρου και τα σύνορα του Χαλιφάτου των Μωαμεθανών της Κιλικίας. Προς ανατολάς συνόρευε με το θέμα Ανατολικών κατά μήκος της Λυκαονίας, από την περιοχή της Ηράκλειας μέχρι τη λίμνη Τουζ. Η γεωγραφική θέση του θέματος της Καππαδοκίας βρίσκονταν ακριβώς επάνω στη διαδρομή των Αράβων που μέσα από τις Κιλίκιες πύλες εισέβαλαν στη Μικρά Ασία. Η περιοχή της Καππαδοκίας υπέφερε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των ξένων. Οι πόλεις και τα φρούρια καταλήφθηκαν πολλές φορές, ενώ η ύπαιθρος καταστράφηκε και ο πληθυσμός εξολοθρεύτηκε. Τα Τύανα, η Ηράκλεια, και η Φαουστινόπολη είχαν ήδη ισοπεδωθεί από τους Άραβες τον 9ο αιώνα. Η Ηράκλεια επανιδρύθηκε, αλλά ο πληθυσμός των δύο άλλων πόλεων κατέφυγε στα φρούρια της Νίγδης και του Λουλόν αντίστοιχα.Αρχικά το θέμα ανήκε στο θέμα Ανατολικών, αποσπάσθηκε όμως και έγινε αυτόνομο θέμα για την αντιμετώπιση του αραβικού κινδύνου. Αναφέρεται επίσημα το έτος 830. Σύμφωνα με τους μουσουλμάνους γεωγράφους Ιμπν Κορδαβδέ και Ιμπν αλ-Φακί, το θέμα Καππαδοκίας ήταν οχυρωμένο με περισσότερα από είκοσι πόλεις και φρούρια, και διέθετε φρουρά δύναμης 4.000 ανδρών τον 9ο αιώνα. Στην επικράτειά του βρίσκονταν τουλάχιστον τρία αυτοκρατορικά άπληκτα, μεγάλα στρατόπεδα για την συγκρότηση του θεματικού στρατού κατά τις επιστρατεύσεις. Αυτά ήταν η Κολωνεία (το σημερινό Ακσαράι), η Καισάρεια και ο Βαθύς Ρύαξ. Ο στρατηγός του είχε το αρχηγείο του μάλλον στο φρούριο της Κορώνης και αργότερα ίσως στα Τύανα, έπαιρνε ετήσιο μισθό είκοσι λίβρες χρυσό, και συνήθως είχε τον βαθμό του πρωτοσπαθάριου, ή και του πατρικίου. Gyftopoulou, Sofia (8 Ιουλίου 2003). «Καππαδοκίας Θέμα». Encyclopaedia of the Hellenic World: Asia Minor. Athens, Greece: Foundation of the Hellenic World. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011. Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York, New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. McGeer, Eric· Nesbitt, John W.· Oikonomides, Nicolas, επιμ. (2001). Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art, Volume 4: The East. Washington, District of Columbia: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ISBN 0-88402-282-X. Pertusi, A. (1952). Constantino Porfirogenito: De Thematibus (στα Italian). Rome, Italy: Biblioteca Apostolica Vaticana. Treadgold, Warren T. (1995). Byzantium and Its Army, 284–1081. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0804731632.
Σεμοναΐχα

Η Σεμοναΐχα (ρωσικά: Шемонаиха‎, καζακικά: Шемонаиха‎) είναι πόλη στην επαρχία Σεμονάϊχα στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν, στο ανατολικό Καζακστάν. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ουμπά, παραπόταμου του Ιρτύς. Πληθυσμός: 19,127 (απογραφή 2009), 19,924 (απογραφή 1999).

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1766, με το όνομα Σεμοναγιέβσκογιε. Το όνομα προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή. Το 1896, ήταν η έδρα της Αλεκσαντρόβσκαγια Βολόστ, του Ζμεϊνογκόρσκι Ουγιέζντ στο κυβερνείο Τομσκ. Το 1917 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Αλτάι και στις 13 Ιουνίου 1921 μετακινήθηκε στο κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ.Στις 17 Ιανουαρίου 1928 το κυβερνείο Σεμιπαλατίνσκ καταργήθηκε, και η πόλη έγινε το κέντρο της επαρχίας Σεμοναΐχα του οκρούγκ Σεμιπαλατίνσκ της Καζακικής ΑΣΣΔ. Στις 17 Δεκεμβρίου 1930 το Οκρούγκ καταργήθηκε, και οι επαρχίες έγιναν μέρος της Δημοκρατίας. Στις 20 Φεβρουαρίου 1932 ιδρύθηκε η σημερινή περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν και η επαρχία Σεμοναΐχα. Το 1938, με την ολοκλήρωση του σιδηρόδρομου ανάμεσα στο Ρουμπτσόβσκ και του Ρίντερ, η Σεμοναΐχα απόκτησε στάτους αστικού τύπου οικισμού. Το 1961, απόκτησε καθεστώς πόλης. Οι περισσότερες από τις βιομηχανικές επιχειρήσεις στη Σεμοναΐχα σχετίζονται με την βιομηχανία φαγητού. Η πόλη έχει σιδηροδρομικό σταθμό που συνδέει το Λοκότ (που είναι συνδεδεμένο με το Μπαρναούλ και το Σεμέι) και το Ζαστσίτα (με συνδέσεις προς Ρίντερ, Οσκεμέν και Ζιργιανόβσκ). Σπάνια υπάρχει κίνηση επιβατών υπάρχει προς το Μπαρναούλ, την Αστάνα και το Ρίντερ. Η πόλη είναι συνδεδεμένη με τον δρόμο A10 που συνδέεται με το Οσκεμέν και έχει οδική σύνδεση επίσης με το Σεμέι. Υπάρχει ένα τοπικό μουσείο στην πόλη.Ένα μνημείο για τα δύο πιο γνωστά μυθιστορήματα του Ανατόλι Ιβάνοφ ιδρύθηκε το 2009. Γενέτειρα του συγγραφέα Ανατόλι Ιβάνοφ
Αιγυπτιακός σκαραβαίος

Ο σκαραβαίος, έντομο της τάξης των κολεόπτερων συμβόλιζε στην αρχαία Αίγυπτο την ανάσταση ή την εκ νέου γέννηση, καθώς και τη μέλλουσα αιώνια ζωή των ένδοξων νεκρών.

 Ο σκαραβαίος είναι το αρχαιότερο αιγυπτιακό σύμβολο από το ζωικό βασίλειο. Ως σύμβολο είχε εξαιρετικά εξέχουσα θέση στην θρησκεία των Αιγυπτίων. Από την άποψη της σύγχρονης εντομολογίας, οι Αιγύπτιοι λάτρευαν τουλάχιστον τέσσερα είδη σκαραβαίων, από τα οποία ο Ateuchus sacer απεικονίζεται πιο συχνά. Το είδος αυτό είχε συνολικά τριάντα άκρα, τα οποία συμβόλιζαν τις ημέρες του μήνα. Ο σβώλος κοπριάς που συνήθως κουβαλά συμβόλιζε εκτός των άλλων τον ήλιο του μεσημεριού, σύμβολο του θεού Ρα. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι πολεμιστές φορούσαν σκαραβαίο για φυλακτό και για να τους δίνει δύναμη στη μάχη. Οι γυναίκες το φορούσαν για να τους χαρίζει γονιμότητα. Άλλα είδη σκαραβαίου, ίσως ο lucanus που έχει μικρά κέρατα, ο fullo που είχε άσπρες κηλίδες, και άλλοι, χρησιμοποιούνταν επίσης ως μαγικά φυλακτά. Στην Αστρολογία των Αιγυπτίων ο σκαραβαίος έπαιζε σημαντικό ρόλο και βρίσκονταν στην ίδια θέση αντί του αστερισμού του καρκίνου. Σκαραβαίοι είναι γνωστοί από την αρχαιότητα, και ανήκουν στις αρχαιότερες γλυπτές αναπαραστάσεις. Συναντούνται ως ανάγλυφα σε πέτρες μαζί με ιερογλυφικά, ή είναι κατασκευασμένοι από διάφορα υλικά, ακόμα και από πολύτιμες πέτρες, διάφανες ή καλυμμένες με σμάλτο. Συχνά κατασκευάζονταν από πορσελάνη, σπάνια από χρωματισμένο γυαλί, πολλές φορές από χρυσό, ελεφαντοστούν, ακόμα και από ξύλο και πηλό. Οι αξιολογότεροι σκαραβαίοι είναι κατασκευασμένοι από πράσινο ηφαιστειογενές πέτρωμα (basalt). Στην από κάτω μεριά είναι διακοσμημένοι με ιερογλυφικά που υποτίθεται ότι έχουν μαγική δύναμη. Τα ιερογλυφικά αυτά αναφέρουν το όνομα κάποιου αιγυπτιακού θεού, ή κάποιου ιερέα ή θνητού ανθρώπου. Η μαζική τους κατασκευή άνθισε την εποχή του Τούθμωσι Γ΄. Σκαραβαίοι μικρού μεγέθους χρησιμοποιούνταν ως φυλακτό και φοριόντουσαν στο λαιμό, στο μπράτσο ή στο δάχτυλο του χεριού. Σκαραβαίοι μεγάλου μεγέθους (μήκους 5 - 7,5 εκατοστών) είχαν ιεροτελεστικό χαρακτήρα και τοποθετούνταν από τους ιερείς στους τάφους των φαραώ και στις μούμιες στο σημείο του σώματος που βρίσκεται η καρδιά. Μεμονωμένα συναντάμε κολοσσιαίους σκαραβαίους, όπως αυτόν που φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο και έχει ύψος ενάμισι μέτρο. Isaac Myer (1836-1902), επιμ. (1894). Scarabs. The history, manufacture and religious symbolism of the scarabaeus in ancient Egypt, Phoenicia, Sardinia, Etruria, etc. Also remarks on the learning, philosophy, arts, ethics ... etc., of the ancient Egyptians, Phoenicians, etc. . (στα Αγγλικά). Λονδίνο: D. Nutt. Ανακτήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 2009.
Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Κύπρου 2015-2016

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2015–16 αποτελεί την 62η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ απότελεί την 49η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. Πρωταθλήτρια ήταν η Πετρολίνα ΑΕΚ για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2015-16 συμμετείχαν 8 ομάδες. H Α' Φάση του Πρωταθλήματος διεξήχθη σε δύο γύρους. Η κάθε ομάδα έδωσε διπλούς αγώνες με όλες τις υπόλοιπες ομάδες, τον ένα στην έδρα της και τον άλλο στην έδρα της αντίπαλης ομάδας. Οι διαγωνιζόμενες ομάδες βαθμολογούνται στην Α' Φάση με δύο (2) βαθμούς σε περίπτωση νίκης, ένα (1) βαθμό σε περίπτωση ήττας και με μηδέν (0) βαθμούς σε περίπτωση μηδενισμού. Στη Β' Φάση οι τέσσερις πρώτες ομάδες συμμετείχαν στο Γκρουπ Α' και οι άλλες τέσσερις στο Γκρουπ Β'. Στο τέλος αναλόγος της θέσης τους οι ομάδες αναμετρήθηκαν στα Play Off και στα Play Out. Οι ακόλουθες 8 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2015-16: Πετρολίνα ΑΕΚ Αναγέννηση Γερμασόγειας ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια Λευκωσίας ΑΠΟΕΛ - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου ( 2 - 0 ) Απόλλων Λεμεσού - ΕΘΑ Έγκωμης ( 2 - 0 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - Απόλλων Λεμεσού ( 3 - 0 ) Κεραυνός Στροβόλου - ΑΠΟΕΛ ( 1 - 3 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - ΑΠΟΕΛ ( 3 - 0 ) Ομόνοια Λευκωσίας - Αναγέννηση Γερμασόγειας ( 2 - 0 )
Αμπερντίν ΦΚ

Η Αμπερντίν ΦΚ (σκωτσέζικα: Aiberdeen FC, αγγλικά: Aberdeen FC) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Σκωτίας με έδρα την ομώνυμη πόλη του Αμπερντήν, που ιδρύθηκε επίσημα το 1903. Αγωνίζεται στην ανώτερη κατηγορία της Σκωτσέζικης Επαγγελματικής Φούτμπολ Λιγκ (SPFL), την Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λίγκ.

 Η ομάδα της Αμπερντίν έχει καταφέρει να κατακτήσει: 4 φορές το Πρωτάθλημα Σκωτίας, 7 φορές το Κύπελλο Σκωτίας, 6 φορές το Λιγκ Καπ Σκωτίας, μία φορά το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης και μία φορά το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ. Σκωτσέζικη Πρέμιερ Λίγκ 1954–55 1979–80 1983–84 1984–85Κύπελλο Σκωτίας 1947 : Αμπερντίν - Χιμπέρνιαν: 2-1 1970 : Αμπερντίν - Σέλτικ: 3-1 1982 : Αμπερντίν - Ρέιντζερς Γλασκόβης: 4-1 (παρ.) 1983 : Αμπερντίν - Ρέιντζερς Γλασκόβης: 1-0 (παρ.) 1984 : Αμπερντίν - Σέλτικ: 2-1 (παρ.) 1986 : Αμπερντίν - Χαρτς: 3-0 1990 : Αμπερντίν - Σέλτικ: 0-0 (9-8 πέν.)Λιγκ Καπ Σκωτίας 1956 : Αμπερντίν - Στ Μίρεν 2-1 1977 : Αμπερντίν - Σέλτικ 2-1 1986 : Αμπερντίν - Χιμπέρνιαν 3-0 1990 : Αμπερντίν - Ρέιντζερς Γλασκόβης 2-1 1996 : Αμπερντίν - Νταντι ΦΚ 2-0 2014 : Αμπερντίν - Ινβερνές 0-0 (4-2 πέν.)Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης 1983: Αμπερντίν - Ρεάλ Μαδρίτης 2-1 (παρ.)ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 1983: Αμπερντίν - Αμβούργο (0-0, 2-0) Η επίσημη ιστοσελιδά της Αμπερντίν ΦΚ Αρχειοθετήθηκε 2011-11-16 στο Wayback Machine.
Ντισπούρ

Το Ντισπούρ (ασσαμικά: দিছপুৰ, Ντισπούρ) είναι η πρωτεύουσα του Άσαμ στην Ινδία. Το Ντισπούρ, μια τοποθεσία του Γκαουχάτι, έγινε η πρωτεύουσα του Άσαμ το 1973. Διαδέχθηκε τη πάλαι ποτέ πρωτεύουσα Σιλόνγκ που προσαρτήθηκε στη νέα πολιτεία Μεγκαλάγια, η οποία αποσπάστηκε από το Άσαμ. Το Ντισπούρ είναι πρωτεύουσα του κυβέρνησης του Άσαμ. Εδώ βρίσκονται όλα τα σημαντικότερα κυβερνητικά κτίρια του Άσαμ. Δίπλα από το Ντισπούρ βρίσκεται η αρχαία πόλη Τζάτια. Αν και είναι γνωστή ως πρωτεύουσα του Άσαμ, το Ντισπούρ είναι επίσης γνωστό για το Κέντρο Δημοπρασιών Τσαγιού του Γκαουχάτι. Μια μεγάλη ποικιλία τσαγιών πλειστηριάζονται σε αυτό το κέντρο.

 Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος της εκλογικής περιφέρειας Γκαουχάτι της Λοκ Σάμπα. Το Ντισπούρ αποτελεί μέρος του Γκαουχάτι. Έχει ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες. Οι χειμώνες συνοδεύονται από περιστασιακές βροχές που μειώνουν περαιτέρω τη θερμοκρασία. Η εποχή των μουσώνων στο Ντισπούρ αρχίζει τον Ιούνιο. Στο Ντισπούρ, συνήθως οι μουσώνες συνοδεύονται από έντονες καταιγίδες. Ως πρωτεύουσα, η πόλη είναι ιδιαίτερα καλοοργανωμένη. Υπάρχουν πολλά τουριστικά σημεία στο Ντισπούρ, όπως τα παρακάτω: Το Σιλπαγκράμ είναι γνωστό για την πολιτιστική και χειροτεχνική κληρονομιά του Άσαμ και άλλων βορειοανατολικών πολιτειών. Εθνοτικά κοσμήματα, χαλιά, μετάξινα σάρι, ξύλινα και μεταλλικά είδη χειροτεχνία πωλούνται εδώ μεταξύ άλλων. Το άσραμ Μπασίσθα βρίσκεται έξι χιλιόμετρα από το Ντισπούρ. Είναι δημοφιλής καθώς εκεί βρίσκεται ο ναός του Σίβα. Ο ναός έχει έκταση 835 μπίγκα. Στέκεται στις όχθες των ρυακιών των βουνών. Τα ρυάκια πηγάζουν από τη Μεγκαλάγια, τα οποία με τη σειρά τους γίνονται τα ποτάμια Μπασίσθα και Μπαράλου που ρέουν μέσα από την πόλη. Το Σριμάντα Σανκαραντέβα Καλακσέτρα είναι πολιτιστικό ίδρυμα που βρίσκεται στη περιοχή Παντζαμπάρι του Ντισπούρ. Το μουσείο διατηρεί την κουλτούρα και την παράδοση του Άσαμ και των βορειοανατολικών πολιτειών. Ονομάστηκε από τον μεγάλο πολιτιστικό εκθέτη και μελετητή του Άσαμ Μαχαπουρούς Σριμάντα Σανκαρντέβα. Μέσα στο μουσείο εκτίθονται παραδοσιακά κοσμήματα, στολές, αγάλματα, αντικείμενα, όπλα, πέτρα και επιγραφές από το Άσαμ και τις βορειοανατολικές πολιτείες (Αρουνάτσαλ Πραντές, Άσαμ, Μεγκαλάγια, Ναγκαλάντ, Μανιπούρ, Τρίπουρα, Μιζόραμ). Η πρωτεύουσα Ντισπούρ αποτελεί σημαντικό μέρος στην εκπαίδευση του Άσαμ. Στο Ντισπούρ βρίσκεται το νομικό κολέγιο και το κολέγιο του Ντισπούρ. Το νομικό κολέγιο ιδρύθηκε το 1993. Υπάγεται στο Συμβούλιο Δικηγορικών Συλλόγων της Ινδίας. Το Κολέγιο Ντισπούρ ιδρύθηκε το 1978. Αυτό το κολέγιο ιδρύθηκε για να καλύψει τις υψηλότερες εκπαιδευτικές ανάγκες των φοιτητών αφού το Ντισπούρ έγινε πρωτεύουσα του Άσαμ μετά από την απόσχιση της Μεγκαλάγια (συμπεριλαμβανομένου του Σιλόνγκ). Η πόλη διαθέτει πολλά κυβερνητικά και ιδιωτικά σχολεία. Το Ντισπούρ στεγάζει πολλά σημαντικά νοσοκομεία, όπως το Νευρολογικό Κέντρο Ερευνών του Γκαουχάτι, το Νοσοκομείο Γκαουχάτι και το Νοσοκομείο του Κέντρου της πόλης. Η πόλη διαθέτει και γηροκομείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dispur στο Wikimedia Commons
Γιοάννα Γκρουντζίνσκα

Η Γιοάννα Γκρουντζίνσκα (πολωνικά: Joanna Grudzińska, 17 Μαΐου 1791, Πόζναν - 17 Νοεμβρίου 1831, Τσάρσκογιε Σελό) ήταν Πολωνή ευγενής, πριγκίπισσα του Γουόβιτς και δεύτερη σύζυγος του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Πάβλοβιτς της Ρωσίας, του de facto αντιβασιλέα του Βασιλείου της Πολωνίας. Αυτός ο γάμος κόστισε στον Κωνσταντίνο το στέμμα της Ρωσίας.

 Η Γιοάννα Γκρουντζίνσκα ήταν η μεγαλύτερη από τις τρεις κόρες του κόμη Αντόνι Γκρουντζίνσκι, του τελευταίου ιδιοκτήτη της πόλης Χόντζιες. Η Γκρουντζίνσκα ήταν γνωστή για την ομορφιά της. Από το 1815, είχε σχέση με τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο της Ρωσίας, με τον οποίο παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγος του στις 27 Μαΐου 1820. Ο Κωνσταντίνος είχε παντρευτεί προηγουμένως με την Ιουλιανή της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ, η οποία τον εγκατέλειψε το 1801. Προκειμένου να δώσει την έγκριση για το γάμο του με τη Γιοάννα, ο αδελφός του Κωνσταντίνου, Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας, του ζήτησε να παραιτηθεί από τα δικαιώματά του στο θρόνο της Ρωσίας υπέρ του μικρότερου αδελφού τους Νικολάου Α΄. Το απόρρητο αυτής της απόφασης, γνωστό μόνο σε έναν πολύ στενό κύκλο στην Αγία Πετρούπολη, συνέβαλε στην Εξέγερση των Δεκεμβριστών του 1825 που ακολούθησε το θάνατο του Αλεξάνδρου. Μετά τον γάμο τους στις 8 Ιουλίου 1820, ο Αλέξανδρος ονόμασε τη Γιοάννα, Πριγκίπισσα του Γουόβιτς. Μια φρεγάτα του ρωσικού αυτοκρατορικού πολεμικού ναυτικού που ονομάστηκε προς τιμή της (Knyaginya Lovich, Княгиня Лович) ξεκίνησε το 1828 και υπηρέτησε στο μεσογειακό στόλο κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας και του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1828-1829). Αν και από ορισμένους θεωρήθηκε προδότης, η Γιοάννα παρέμεινε πιστή στον άντρα της ακόμα και μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση, στην οποία πολέμησε εναντίον των Πολωνών υπηκόων του. Η αδερφή της, Μάρια Αντονίνα, παντρεύτηκε τον Στρατηγό Ντεζιντέρι Χουαπόφσκι, έναν από τους πιο σημαντικούς Πολωνούς διοικητές κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης. Μια άλλη αδελφή της, παντρεύτηκε έναν αξιωματικό της συνοδείας του Ρώσου τσάρου. Ο Κωνσταντίνος πέθανε από χολέρα στο Βίτσεμπσκ τον Ιούνιο του 1831, λίγο πριν την προγραμματισμένη εκκένωσή τους στην Αγία Πετρούπολη. Η Γιοάννα παρέδωσε το σώμα του στην Αγία Πετρούπολη και πέθανε τον ίδιο χρόνο. Θάφτηκε στο Τσάρσκογιε Σελό. Το 1929, τα λείψανα της εκταφιάστηκαν και ξαναθάφτηκαν στον τάφο της αδερφής της και του Στρατηγού Χουαπόφσκι στο Ρόμπιν, κοντά στο Λέσνο. Δοκίμια της Γιοάννα Γκρουντζίνσκα στα γαλλικά και στα ρωσικά [1] Βουαντίσουαφ Μπορτνόφσκι, Wielki Książę Konstanty i Joanna Grudzińska, Wyd. Łódzkie 1981. Γιαν Τσίνσκι, Cesarzewicz Konstanty i Joanna Grudzińska, czyli Jakubini polscy, Βαρσοβία 1956.
Α.Ε. Ελευθερούπολης

Η Α.Ε. Ελευθερούπολης ιδρύθηκε το 1929 στην ομώνυμη συνοικία της Νέας Ιωνίας της Αθήνας και έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο. Το αρχικό της όνομα ήταν Ένωσις Ελευθερουπόλεως γήπεδο: Ίκαρος νέα Ιωνία.

 1 Νοεμβρίου 1929: Ιδρύεται η Ένωσις Ελευθερουπόλεως.Ιδρυτικά μέλη ήταν οι: Α. Νεοφύτου, Λ. Δημητρόπουλος, Α. Κωνσταντινίδης, Ν. Νικολάου, Χ. Θεοδώρου, Λουκ. Κωνσταντινίδης, Θ. Κυριάκου, Αντ. Νικολάου, Γ. Στεφανίδης, Δ. Κουντούρης, Π. Τσάκωνας και Π. Τεβεκέλης. 1931: Συγχωνεύεται με τον Άρη Νέας Ιωνίας και τη Δάφνη και δημιουργείται νέα ομάδα, που ονομάστηκε Α.Ε. Ελευθερούπολης. 1934: Αναγνωρίζεται ως επίσημο σωματείο από το Πρωτοδικείο. 1933 ως 1935: Κατακτά τρεις συνεχόμενες χρονιές το ανεπίσημο πρωτάθλημα του Δήμου Ν. Ιωνίας. 1939: Παίρνει μέρος για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ' κατηγορίας Αθηνών. 28 Οκτωβρίου 1945: Ποδοσφαιριστές της Α.Ε. Ελευθερούπολης και της Α.Ε. Ν. Ιωνίας συγκροτούν την Μικτή Επισήμων που δίνει πανηγυρικό αγώνα με την ευκαιρία της επετείου του "ΟΧΙ" κατά της Μικτής Ανεξαρτήτων, την οποία αποτελούσαν παίκτες των ανεπίσημων σωματείων: Καλογρέζα, Σαφράμπολη, Ελπίς και Νίκη Περισσού. Ιούλιος 1947: Συγχωνεύεται με την Ελπίδα Νέας Ιωνίας. Δεκαετία '50: Αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα και σταδιακά ανεβαίνει στην Α΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. 1962-63: Είναι η σημαντικότερη σεζόν στην ιστορία της, αφού συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Κατέλαβε τη 12η θέση, με 48 βαθμούς. Έκανε 8 νίκες (μεταξύ των οποίων επί του Ατρόμητου Αθηνών, του Διαγόρα Ρόδου και της Παναχαϊκής), 4 ισοπαλίες και 16 ήττες. Τα τέρματά της ήταν 32-49. Καλοκαίρι 1967: Οι τότε χουντικές αθλητικές αρχές αφαιρούν το καταστατικό και γίνεται αναγκαστική συνένωση με την ΑΕ Νέας Ιωνίας σε μια νέα ομάδα με την ονομασία Ελπίς Ν. Ιωνίας. 1975: Με την λήξη της χούντας η ομάδα παίρνει πίσω το καταστατικό της και επαναλειτουργεί. Εντάσσεται στα πρωταθλήματα από τη σεζόν 1975-76 και τοποθετείται στη Β΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ, στην οποία θα αγωνιζόταν τη σεζόν 1967-68 που υποχρεώθηκε σε συγχώνευση. Μάλιστα, την πρώτη χρονιά της επαναλειτουργίας της βρέθηκε στην ίδια κατηγορία και στον ίδιο όμιλο με την Ελπίδα. Μέχρι σήμερα αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ. Στην 80χρονη διαδρομή της η Α.Ε. Ελευθερούπολης ανέδειξε πολλούς ποδοσφαιριστές που συνέχισαν σε ομάδες μεγαλύτερων κατηγοριών, κυρίως στη γειτονική ΑΕΚ καθώς και διεθνείς με την Εθνική ομάδα, όπως τους Στέλιο Σκευοφύλακα, Γ. Μάγειρα και Τρύφωνα Τζανετή ή την Εθνική Νέων. Τέτοιοι ήταν οι: Βασιλείου - ΑΕΚ Βλαντής - ΑΕΚ Καραμπουρνής - Απόλλων Αθηνών Καραγκιαούρης - ΑΕΚ Κουντούρης - ΑΕΚ Λιανός - ΑΕΚ Μάγειρας - ΑΕΚ, Εθνική ανδρών Μπαζήμας - ΑΕΚ Μπουλούμπασης - ΑΕΚ, Εθνική Νέων Μυτιληναίος - Απόλλων Αθηνών Μαυριδόπουλος Κ. - Ολυμπιακός Μαυριδόπουλος Αρ. - ΠΑΣ Γιάννινα Μαυροφρύδης - Α.Ο. Αιγάλεω, Εθνική Νέων Ξένος - ΑΕΚ Παυλής - Απόλλων Αθηνών Παναγιωτίδης - Παναθηναϊκός Πανταζόπουλος - ΑΕΚ Πολυχρονόπουλος - ΑΕΚ Σκευοφύλακας - ΑΕΚ, Εθνική ανδρών Σεβαστιάδης - ΑΕΚ Τζανετής - ΑΕΚ, Εθνική ανδρών Τζόρας - Απόλλων Αθηνών Φιλίππου - Παναθηναϊκός Στατιστικά ποδοσφαίρου Ιστοσελίδα ΑΕ Ελευθερούπολης Κατάλογος ποδοσφαιρικών ομάδων Αττικής
The Fighter

Το The Fighter είναι μια δραματική ταινία, παραγωγής 2010, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Ο. Ράσελ (David O. Russell) και με πρωταγωνιστές τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Κρίστιαν Μπέιλ και Έιμι Άνταμς. Η ταινία, η οποία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, πραγματεύεται τη ζωή ενός επαγγελματία μποξέρ, του «Ιρλανδού» Μίκυ Γουόρντ και του μεγαλύτερου σε ηλικία ετεροθαλούς αδερφού του, Ντίκι Έκλαντ. Η Έιμι Άνταμς υποδύεται την αγαπημένη του Γουόρντ. Πρόκειται για την τρίτη συνεργασία των Ράσελ και Γουόλμπεργκ μετά τις ταινίες Οι Τρεις Ήρωες (Three Kings, 1999)) και Το Νόημα της Ζωής και Πως να το Χάσετε (I Heart Huckabees, 2004).

 Ο Ιρλανδο-Αμερικανός Ντίκι Έκλαντ (Κρίστιαν Μπέιλ) είναι το καμάρι της εργατικής τάξης της περιοχής Λόουελ, στη Μασαχουσέτη. Στη σκιά του ζει ο ετεροθαλής αδελφός του και προπονητής του στην πυγμαχία, Μίκυ Γουόρντ (Μαρκ Γουόλμπεργκ). Μετά από έναν αγώνα με τον Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ, ο Ντίκι Έκλαντ βυθίζεται στον εφιάλτη της εξάρτησης από το κρακ, της βίας και της φυλακής. Με την κατάρρευση του του Ντίκι, συντρίβονται και οι ελπίδες της οικογενείας του. Σαν ένας αληθινός Ρόκυ, ο Μίκυ αγωνίζεται με τους δικούς του όρους και βγάζει την οικογένεια από την απόγνωση, με την άνοδό του στα ρινγκ. Ο Ντίκι βρίσκει παρηγοριά προετοιμάζοντας τον μικρό του αδερφό, ο οποίος τώρα αγωνίζεται με το όνομα «Ο Ιρλανδός» Μίκυ Γουόρντ, στο Πρωτάθλημα, εναντίον του Σι Νίαρυ. Μαρκ Γουόλμπεργκ στο ρόλο του Μίκυ Γουόρντ Κρίστιαν Μπέιλ στο ρόλο του Ντίκι Έκλαντ Έιμι Άνταμς στο ρόλο της Σαρλίν Φλέμινγκ Μελίσα Λίο στο ρόλο της Άλις Γουόρντ Προϋπολογισμός: 25.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 4η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 12.100.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 93.600.000 δολάρια Εισπράξεις στην Ελλάδα: 30.571 εισιτήρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 129.190.869 δολάρια «Η ταινία "The Fighter" είναι τόσο δυνατή και ευαίσθητη, γιατί απεικονίζει τις εντάσεις που συχνά διχάζουν μια οικογένεια. Έχει να κάνει με την ειλικρινή περηφάνια, αλλά και την αλαζονεία που προκύπτει από τη δόξα, και περιγράφει την περίεργη ισορροπία ανάμεσα στα δύο.» «Αν νομίζετε ότι με το "Rocky" και το "Ranging Bull" αρχίζουν και τελειώνουν οι ταινίες σχετικά με το μποξ, απατάσθε. Το "The Fighter" του David O. Russel αποδεικνύει ότι αυτό το είδος των ταινιών εξακολουθεί να έχει ενδιαφέρον, ειδικά όταν ένας σκηνοθέτης αφηγείται μια κλασική ιστορία με τόσο διαφορετικό τρόπο.» Επίσημη ιστοσελίδα The Fighter στο IMDB The Fighter στο Rotten Tomatoes
Δώρος Θεοδώρου

Ο Δώρος Θεοδώρου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και βουλευτής εκλεγμένος με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. τις περιόδους 1976-1981 και 1991-2003.

 Ο Δώρος Θεοδώρου γεννήθηκε στη Μόρφου στις 31 Μαΐου 1939. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο Μεταλλειολογίας-Μεταλλουργίας από το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Ήταν μεταλλειολόγος. Την περίοδο 1980-1983 ήταν συνδικαλιστής στην Αγροτική.Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Βασιλείου και έχει τρεις υιούς. Την περίοδο των σπουδών του διετέλεσε οργανωτικός γραμματέας της Νεολαίας της Ένωσης Κέντρου (1961) και πρόεδρος του Συλλόγου Σπουδαστών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (1962-1963). Το 1972 έγινε μέλος της ΕΔΕΚ. Την περίοδο 1976-1991 διετέλεσε οργανωτικός γραμματέας του κόμματος. Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ.Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την ΕΔΕΚ (μετέπειτα Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ.) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Επανεξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Ως βουλευτής, διετέλεσε αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Ευρωπαϊκή Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως. Επιπλέον, υπήρξε μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης - Κύπρου και αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 13 Ιουνίου 2006. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 89. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «ΘΕΟΔΩΡΟΥ Α. ΔΩΡΟΣ». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Μαΐου 2003. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2003.