Τζουλιέτα Μασίνα

Η Τζούλια Άννα (Τζουλιέτα) Μασίνα (ιταλικά: Giulia Anna "Giulietta" Masina, 22 February 1921 – 23 March 1994) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της ως Τζελσομίνα στο Λα στράντα (1954) και ως Καμπίρια στο Οι νύχτες της Καμπίρια (1957). Ο ιστορικός του κινηματογράφου Πίτερ Μποντανέλα περιέγραψε τη δουλειά της Μασίνα ως "αριστοτεχνική" και "αλησμόνητη", ενώ ο Τσάρλι Τσάπλιν, με τον οποίο συχνά παραλληλίζεται, είπε για κείνη ότι ήταν "η ηθοποιός που τον συγκινούσε περισσότερο". Τόσο το La Strada όσο και Οι νύχτες της Καμπίρια κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Και για τις δύο ταινίες ο Φελίνι έλεγε ότι είχε εμπνευστεί από την «ανθρωπιά» της Μασίνα.

 Η Τζιούλια Άννα Μασίνα, το μεγαλύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, γεννήθηκε στο Σαν Τζόρτζιο ντι Πιάνο, κοντά στη Μπολόνια. Ο πατέρας της ήταν βιολιστής και η μητέρα της δασκάλα. Όταν η Μασίνα ήταν τεσσάρων ετών, ο θείος της την πήγε να συναντήσει τον θεατρικό συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλλο, ο οποίος αργότερα θα κέρδιζε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν πέθανε αυτός ο θείος, η χήρα του, θεία της Μασίνα, ρώτησε τους γονείς της Μασίνα αν της επιτρέπουν να πάει στη Ρώμη να μείνει μαζί της. Οι γονείς της Μασίνα συμφώνησαν, εν μέρει επειδή πίστευαν ότι στη Ρώμη η Μασίνα θα πετύχαινε περισσότερο στις τέχνες, στις οποίες ήδη επιδείκνυε μοναδικό ταλέντο. Η Μασίνα παρακολούθησε ένα σχολείο του τάγματος των Ουρσουλινών και έκανε μαθήματα φωνής, πιάνου και χορού. Οι πρώτες της εμπειρίες στην υποκριτική έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ήταν μέλος του πανεπιστημιακού θεατρικού τμήματος του Gruppi Universitari Fascisti της Ρώμης. Αποφοίτησε με πτυχίο στη λογοτεχνία από το Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης. Άρχισε να εργάζεται ως ηθοποιός φωνής στο ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια του πολέμου, κάτι που της απέφερε περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερη φήμη από την υποκριτική. Ως καλλιτέχνιδα του ραδιοφώνου, η Μασίνα γνώρισε τον Φεντερίκο Φελίνι, όταν ήταν σεναριογράφος ραδιοφωνικών εκπομπών. Παντρεύτηκαν το 1943 και λίγους μήνες αργότερα η Μασίνα υπέστη αποβολή αφού έπεσε από μια σκάλα. Το 1944, έμεινε ξανά έγκυος. Ο Πιερφεντερίκο (με το παρατσούκλι Φεντεριτσίνο) γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1945 αλλά πέθανε από εγκεφαλίτιδα 11 ημέρες αργότερα. Η Μασίνα και ο Φελίνι δεν έκαναν άλλα παιδιά. Δουλεύοντας μαζί με τον σύζυγό της, η Μασίνα έκανε τη μετάβαση από το ραδιόφωνο στην οθόνη. Οι μισές από τις ιταλικές ταινίες της, οι πιο επιτυχημένες της, είτε γράφτηκαν είτε σκηνοθετήθηκαν από τον σύζυγό της. Η Μασίνα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο με έναν μικρό ρόλο στο Αυτοί που έμειναν ζωντανοί (Paisà) του Ρομπέρτο Ροσελίνι (1946), όπου ο Φελίνι ήταν ένας από τους σεναριογράφους. Έλαβε τα πρώτα της εύσημα στην οθόνη στην ταινία του Αλμπέρτο Λατουάντα Η πόλη των οργίων (Senza pietà, 1948), το οποίο ήταν μια σεναριακή προσαρμογή του Φελίνι. Η Μασίνα πρωταγωνίστησε με τον Άντονι Κουίν στην ταινία του Φελίνι Λα στράντα (1954), υποδυόμενη ένα μέλος περιοδεύοντος τσίρκου. Κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών για την ερμηνεία της στον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Οι νύχτες της Καμπίρια (1957) του Φελίνι, όπου έπαιζε μια πόρνη που υπομένει τις τραγωδίες και τις απογοητεύσεις της ζωής με αθωότητα και με καρτερία βιβλικών διαστάσεων. Η ταινία έλαβε Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Σε μια κριτική της εφημερίδας New York Times το 1998, η Τζάνετ Μάσλιν έγραψε ότι υπάρχει περισσότερη «χάρη και θάρρος» στην ερμηνεία της Μασίνα από ό,τι «σε όλες τις φαντασμαγορικές υπερπαραγωγές που έχει να προσφέρει το Χόλιγουντ». Η καριέρα της Μασίνα καταστράφηκε από την κριτική και εισπρακτική αποτυχία της ταινίας Τα δάκρυα κυλούν μετά τα μεσάνυχτα (Das kunstseidene Mädchen, 1960) σε σκηνοθεσία Ζιλιέν Ντιβιβιέ. Στη συνέχεια, αφοσιώθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην προσωπική της ζωή και στον γάμο της. Ωστόσο, δούλεψε ξανά με τον Φελίνι στην Ιουλιέτα των πνευμάτων (Giulietta degli spiriti, 1965), ταινία η οποία κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Η Μασίνα έπαιξε στο Η τρελή του Σαγιό (The Madwoman of Chaillot, 1969), την πρώτη της ταινία στα αγγλικά, στην οποία πρωταγωνιστούσε και η Κάθριν Χέπμπορν. Μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες, κατά τις οποίες δούλεψε σποραδικά μόνο στην τηλεόραση, η Μασίνα εμφανίστηκε στην ταινία του Φελίνι Τζίντζερ και Φρεντ (Ginger e Fred, 1986) με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Στην ταινία, οι πρωταγωνιστές υποδύονται τους Ιταλούς μίμους των Φρεντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς που ξανασμίγουν για ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα. Στη συνέχεια, απέρριψε διάφορες προτάσεις για να φροντίσει την εύθραυστη υγεία του συζύγου της. Η τελευταία της ταινία ήταν το Aujourd'hui peut-être... (1991) του Ζαν-Λουί Μπερτουτσελί. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Μασίνα παρουσίασε τη δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή Lettere aperte, στην οποία απαντούσε σε αλληλογραφία ακροατών της. Οι επιστολές αυτές δημοσιεύτηκαν τελικά σε βιβλίο. Από τη δεκαετία του 1970 εμφανιζόταν στην τηλεόραση. Η Μασίνα πέθανε από καρκίνο στις 23 Μαρτίου 1994 σε ηλικία 73 ετών, πέντε μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της στις 31 Οκτωβρίου 1993. Στην κηδεία της, ζήτησε από τον τρομπετίστα Μάουρο Μάουρ να παίξει το "La Strada" του Νίνο Ρότα, ένα χαρακτηριστικό μοτίβο από την ομότιτλη ταινία. Αυτή και ο Φελίνι ενταφιάστηκαν μαζί στο νεκροταφείο του Ρίμινι σε έναν τάφο που κοσμείται από ένα έργο του γλύπτη Αρνάλντο Πομοντόρο. Ιταλικό Εθνικό Συνδικάτο Κινηματογραφικών Δημοσιογράφων: 4 βραβεία Νάστρο ντ' Αρτζέντο. Καλύτερη Ηθοποιός: Οι νύχτες της Καμπίρια (1957), Τζίντζερ και Φρεντ (1986) Καλύτερος δεύτερος γυναικείος ρόλος: Η πόλη των οργίων (1948), Τα φώτα του βαριετέ (1950) Ήταν δύο φορές υποψήφια για βραβείο BAFTA καλύτερης ξένης ηθοποιού. Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο: David di Donatello καλύτερης ηθοποιού, για την Ιουλιέτα των πνευμάτων (1965) David di Donatello καλύτερης ηθοποιού, για το Τζίντζερ και Φρεντ (1986) Τιμητικό βραβείο (1986). Βραβείο Γυναικείου Ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών, για το Οι νύχτες της Καμπίρια (1957). Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Σεμπαστιάν, για το Οι νύχτες της Καμπίρια (1957). Τζουλιέτα Μασίνα στην IMDb Τζουλιέτα Μασίνα στο AllMovie Τζουλιέτα Μασίνα στο RAI