IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιάνεζ Γιάνσα

Ο Γιάνεζ Γιάνσα (Janez Janša, 1958-) είναι Σλοβένος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε τρεις φορές πρωθυπουργός, με πιο πρόσφατη την περίοδο από τις 13 Μαρτίου 2020 έως την 1η Ιουνίου 2022. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από το 2004 ως το 2008 και από τον Φεβρουάριο του 2012 ως τις 20 Μαρτίου 2013.

 Γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα στις 17 Σεπτεμβρίου του 1958 με το όνομα Ιβάν Γιάνσα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας. Έχει δύο παιδιά από το γάμο του με τη Σίλβα Πρεντάλιτς. Δημοσίευσε πλήθος βιβλίων. Από το 1990 ως το 1994 χρημάτισε υπουργός Άμυνας. Το 1995 ανέλαβε την ηγεσία του Σλοβενικού Δημοκρατικού Κόμματος. Έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, το 2004, Ο Γιάνσα διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Νοεμβρίου 2004. Με 57 ψήφους υπέρ εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως πρωθυπουργός. Η Βουλή ενέκρινε τη νέα κυβέρνηση στις 3 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Στις 19 Νοεμβρίου του 2007 η κυβέρνησή του έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης με ψήφους 51 υπέρ και 33 κατά. Το 2008 το κόμμα του ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπόρουτ Πάχορ, το Νοέμβριο του ιδίου χρόνου. Τον Οκτώβριο του 2010, το Κοινοβούλιο στη Σλοβενία αποφάσισε την άρση της βουλευτικής ασυλίας για τον Γιάνσα, ο οποίος αντιμετώπισε κατηγορίες για δωροληψία κατά τη σύναψη συμβολαίου με τη φινλανδική βιομηχανία όπλων Patria. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες και τις απέδωσε σε παιχνίδι των ΜΜΕ. Ο Γιάνσα επανήλθε στην πρωθυπουργία έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2011, κατά τις οποίες το κόμμα του ήρθε στη 2η θέση. Ήταν οι πρώτες πρόωρες εκλογές στην ιστορία της Σλοβενίας. Ανέλαβε ξανά πρωθυπουργός στις 10 Φεβρουαρίου 2012, σε κυβέρνηση πεντακομματικού συνασπισμού.Ο πρωθυπουργός κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε σκάνδαλο διαφθοράς και για λογοκλοπή, σύμφωνα με τα ευρήματα της Επιτροπής Καταπολέμησης της Διαφθοράς. Στις αρχές του 2013 ξέσπασε πολιτική κρίση, καθώς το Κόμμα Λίστα Πολιτών (DL) ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση του Γιάνσα να παραιτηθεί. Την 1η Φεβρουαρίου 2013 ο Γιάνσα ανέλαβε και το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών. Στις 5 Ιουνίου 2013, ο Γιάνεζ Γιάνσα καταδικάστηκε σε διετή φυλάκιση, ύστερα από κατηγορία ότι δωροδοκήθηκε από τη φινλανδική εταιρεία Patria σχετικά με την προμήθεια αμυντικών συστημάτων.Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Αλένκα Μπράτουσεκ. Έπειτα από την παραίτηση του Μάριαν Σάρετς, ο Γιάνσα έλαβε εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στις 3 Μαρτίου 2020 και ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 13 Μαρτίου.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2012)

Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 του 2012 είναι το 63ο που διοργάνωσε η FIA και περιλάμβανε 20 αγώνες. Ξεκίνησε την 18η Μαρτίου στην Αυστραλία και ολοκληρώθηκε την 25η Νοεμβρίου στη Βραζιλία. Οι ομάδες που πήραν μέρος στο Πρωτάθλημα ήταν 12. Σημαντικό γεγονός ήταν πως επανήλθε το Γκραν Πρι των ΗΠΑ, το οποίο διεξήχθη σε μια νέα πίστα στο Ώστιν του Τέξας, ενώ το Γκραν Πρι στο Μπαχρέιν έγινε κανονικά και δε ματαιώθηκε όπως έγινε το 2011. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με 281 βαθμούς έναντι 278 του Φερνάντο Αλόνσο και η νικητήρια ομάδα κατασκευαστών ήταν η Red Bull-Renault.

 (1): Ο Γάλλος οδηγός της Lotus, Ρομαίν Γκροζάν, προκάλεσε ένα ατύχημα στην εκκίνηση του Γκραν Πρι Βελγίου, όπου συγκρούστηκε με τον Ισπανό οδηγό της Ferrari, Φερνάντο Αλόνσο. Η FIA τον τιμώρησε αποκλείοντάς τον από το Γκραν Πρι Ιταλίας το οποίο ακολούθησε, καθώς έβγαλε το πόρισμα πως θα μπορούσε να προκαλέσει τραυματισμό και σε άλλους οδηγούς. (2): Ο Βέλγος δοκιμαστής της Λότους, Ζερόμ ντ' Αμπρόζιο, αντικατέστησε τον τιμωρημένο Ρομαίν Γκροζάν στο Γκραν Πρι Ιταλίας. Οι αγώνες ήταν 20, όπως και το 2011. Νέος αγώνας σε σχέση με το 2011 ήταν το Γκραν Πρι ΗΠΑ, ενώ από το πρόγραμμα αφαιρέθηκε το Γκραν Πρι Τουρκίας. † - Στο Ισπανικό Γκραν Πρι, ο Λιούις Χάμιλτον κατέκτησε την pole position, ωστόσο αποκλείστηκε από τους αγωνοδίκες. Την θέση του πήρε ο Παστόρ Μαλδονάδο. †† - Στο Γκραν Πρι του Μονακό, ο Μίχαελ Σουμάχερ κατέκτησε την pole position, ωστόσο τιμωρήθηκε από τους αγωνοδίκες με ποινή πέντε θέσεων. Την θέση του πήρε ο Μαρκ Γουέμπερ. ††† - Στο γκραν πρι του Άμπου Ντάμπι ο Σεμπάστιαν Φέτελ είχε κατακτήσει την Pole Position ωστόσο οι αγωνοδίκες επείδη δεν είχε 1 λίτρο καυσίμου στον τερματισμό τον τιμώρησαν και εκκίνησε από την τελευταία θέση. Το σύστημα βαθμολόγησης παραμένει το ίδιο με αυτό της προηγούμενης χρονιάς. Οι 10 πρώτες θέσεις βαθμολογούνται με 25, 18, 15, 12, 10, 8, 6, 4, 2 και 1 πόντο αντίστοιχα. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των οδηγών είχε ως εξής: † - Οδηγοί που δεν τερμάτισαν τον αγώνα, αλλά κατατάχθηκαν έχοντας συμπληρώσει πάνω από το 90% της συνολικής διαδρομής. Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής: Ο επίσημος ιστότοπος της διοργάνωσης
Ουγγρική λεγεώνα

Η Ουγγρική λεγεώνα ήταν ένα στρατιωτικό σώμα, το οποίο δημιουργήθηκε από τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Απαρτιζόταν από εθελοντές και στρατιώτες Ούγγρους, οι οποίοι είχαν πολεμήσει μαζί με άλλες μονάδες Γαριβαλδινών εκείνη την περίοδο, όπως ο Στεφάνο Τουρ.

 Ο Τουρ κατά τον Β' Ιταλικό Πόλεμο Ανεξαρτησίας, είχε πετύχει τη στρατολόγηση Ούγγρων εθελοντών από τον στρατό των Αψβούργων, οι οποίοι υπηρέτησαν στη μονάδα "Κυνηγοί των Άλπεων".Έχοντας ιδρυθεί στη Σικελία, στην πόλη του Παλέρμο στις 16 Ιουλίου του 1860, αρχικά απαρτιζόταν από πενήντα εθελοντές, οι οποίοι έφθασαν να αριθμούν τους 500 υπό τη διοίκηση του λοχαγού Φέρντιναντ Νάντορ Έμπερ (1825-1885) (για τον οποίο, η μονάδα ήταν γνωστή και ως "Brigata Eber" και η οποία στην πραγματικότητα περίκλειε όλους τους ξένους εθελοντές). Καθώς περιήλθε η διοίκηση υπό τον Τουρ, έγινε σε μερικούς μήνες κυβερνήτης της Νάπολη και το χρησιμοποίησε για να διαδώσει την επανάσταση στην περιοχή του Αβελλίνο, μέχρι το Πλεμπισκίτο. Ο Τουρ έκατσε στο πόστο αυτό μέχρι τον Δεκέμβριο του 1861, καθώς ο Έμπερ είχε αφήσει την Ιταλία τον Οκτώβριο του 1860. Μετά την ένωση της Ιταλίας και μετονομασθείσα ως "Ουγγρική Βοηθητική Λεγεώνα" με δύναμη 1400 ανδρών υπό τη διοίκηση του λοχαγού Μογκιορόντι, έλαβε μέρος στην καταπολέμηση των ένοπλων συμμοριών που έδρασαν μετά την ενοποίηση της χώρας στην ιταλική ύπαιθρο. Συγκεκριμένα έδρασε στην περιοχή της Καμπανίας μεταξύ του Απριλίου του 1861 και του Αυγούστου του 1862 και μετά από τον Οκτώβριο του 1865 μέχρι τον Ιούνιο του 1866. Είχε κάποιον ρόλο σε αγριότητες όπως τη σφαγή της Αουλέτα και την επανάσταση στο Μοντεφαλτσιόνε. Η μονάδα διαλύθηκε το 1867. Andrea Carteny La legione ungherese contro il brigantaggio, Volume 1 Edizioni Nuova Cultura, Roma 2012 Alexandre Dumas padre: I Garibaldini. Gaetano Falzone, Legioni estere con Garibaldi nel 1860, Palermo, 1961, U. Manfedi editore Gaetano Falzone (a cura di); I corrispondenti italiani di Stefano Turr nel Magyar orszagos leveltar di Budapest. Palermo, Tip. G. Mariscalco, 1965. Ignazio Helfy (a cura di); Documenti e note relativi al libello contro il generale Turr. Milano, Guglielmini, 1863. Lajos Lukacs; Bandiere della legione ungherese in Italia nell'armeria Reale di Torino. Torino, 1971. Caterina Pigorini Beri; Stefano Turr : ricordi politici. Roma, Nuova antologia, 1908 Stefania Turr; L' opera di Stefano Turr nel Risorgimento italiano (1849-1870) descritta dalla figlia (2 voll.); Firenze, Tipografia fascista, 1928. Attilio Vigevano; La legione ungherese in Italia (1859-1867). Ministero della Guerra, Stato Maggiore centrale, Ufficio storico, Roma, 1924. (HU) Anna Dániel; Így élt Türr István. Budapest, Móra Kiadó, 1985. (HU) Béla Gonda; Türr tábornok. Budapest, Baja város közönsége, 1925.
Ραδιόφωνο και Τηλεόραση του Μαυροβουνίου

Το Ραδιόφωνο και Τηλεόραση του Μαυροβουνίου (σερβικά: Radio i televizija Crne Gore / Радио и телевизија Црне Горе ή RTCG, РТЦГ) είναι ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας του Μαυροβουνίου. Πρόκειται για κρατική επιχείρηση με έδρα την Ποντγκόριτσα, που αποτελείται από το «Ράδιο Μαυροβούνιο» (RCG - Radio Crne Gore) και την «Τηλεόραση του Μαυροβουνίου» (TVCG - Televizija Crne Gore). Τον Ιούλιο του 2001, το RTCG έγινε συνδεδεμένο μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), και, μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου το 2006, έγινε πλήρες μέλος της.

 Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στα Βαλκάνια και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη δημιουργήθηκε στο Μαυροβούνιο με την έναρξη λειτουργίας ενός πομπού που βρισκόταν στο λόφο Βολουτζίτσα, κοντά στο Μπαρ, από τον Βασιλιά Νικόλαο Α΄ στις 3 Αυγούστου 1904. Το Ράδιο Τσετίνιε ξεκίνησε τις εκπομπές του στις 27 Νοεμβρίου 1944 και το 1949 δημιουργήθηκε το Ράδιο Τίτογκραντ. Το 1990 άλλαξε το όνομά του σε Ράδιο Crna Gora.Η πρώτη κεραία τηλεόρασης τοποθετήθηκε στο όρος Λοβτσέν το 1957. Ήταν σε θέση να λάβει εικόνα από την Ιταλία. Το RTV Τίτογκραντ ιδρύθηκε το 1963 για την παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων. Το RTV Τίτογκραντ αργότερα μετονομάστηκε σε RTCG. Η πρώτη εκπομπή της Τηλεόρασης του Μαυροβουνίου (TVCG) στο Βελιγράδι μετέδιδε ειδησεογραφικό πρόγραμμα (1964).Τον Οκτώβριο του 2002, το RTCG έγινε μέλος της EGTA (Ευρωπαϊκή Ομάδα Τηλεοπτικής Διαφήμισης). Ο σταθμός εκπέμπει επίσης στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία μέσω του δορυφόρου Optus D2 της UBI World TV. Η λειτουργία του RTCG ρυθμίζεται από το Νόμο για τις Δημόσιες Υπηρεσίες Ραδιοφωνίας-Διάχυσης, που απαιτεί από αυτό να εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των πολιτών του Μαυροβουνίου, ανεξάρτητα από την πολιτική, θρησκευτική, πολιτιστική, φυλετική ή έμφυλη σχέση τους.Το RTCG διοικείται από ένα 9μελές συμβούλιο, το οποίο διορίζεται από το Κοινοβούλιο με απλή πλειοψηφία. Αν και η διαδικασία διορισμού θα πρέπει να διασφαλίζει την ανεξαρτησία του συμβουλίου, το γεγονός ότι ορισμένοι από τους φορείς που προτείνουν τους συμβούλους λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση έχει οδηγήσει τον ΟΑΣΕ και το Συμβούλιο της Ευρώπης να εκφράσουν ανησυχία σχετικά με την ανεξαρτησία τους από την εκάστωτε κυβέρνηση. Το συμβούλιο διορίζει τον γενικό διευθυντή του RTCG.
Νομός Ιωαννίνων

Η Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων είναι μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις τέσσερις της Περιφέρειας Ηπείρου. Η Π.Ε. Ιωαννίνων είναι μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση της Ελλάδας και καταλαμβάνει τη μισή περίπου έκταση του γεωγραφικού διαμερίσματος της Ηπείρου, και βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Συνορεύει βόρεια με την Αλβανία (με τους Νομούς Κορυτσάς και Αργυροκάστρου), δυτικά με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, νότια με τις Περιφερειακές Ενότητες Άρτας και Πρέβεζας και ανατολικά με τις Περιφερειακές Ενότητες Γρεβενών, Τρικάλων και Καστοριάς. Πρωτεύουσα της Π.Ε. Ιωαννίνων είναι η ομώνυμη πόλη, η οποία αποτελεί το οικονομικό και διοικητικό κέντρο τόσο της Π.Ε., αλλά και ολόκληρης της Ηπείρου. Άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι η Κόνιτσα, το Μέτσοβο, η Ζίτσα, οι Καλαρρύτες, η Αρχαία Δωδώνη, τα Ζαγοροχώρια και το Δελβινάκι.

 Διοικητικά ο Νομός Ιωαννίνων χωριζόταν μέχρι το 1997 σε τέσσερις επαρχίες: Από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο νομός Ιωαννίνων αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων (με έδρα τα Ιωάννινα) της Περιφέρειας Ηπείρου. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι: Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού, έως το 2010 και σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας δείτε: Διοικητική διαίρεση νομού ΙωαννίνωνΓια την πλήρη διοικητική διαίρεση της Π.Ε. Ιωαννίνων όπως ισχύει από το 2011 σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», δείτε: Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων Η πρόσβαση στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων γίνεται κατά κύριο λόγο οδικώς. Οι μετακινήσεις στο εσωτερικό της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων πραγματοποιούνται με τα δρομολόγια του ΚΤΕΛ Ιωαννίνων και τα ράδιο ΤΑΞΙ Ιωαννίνων. Από Αθήνα: Μέσω της Ολυμπίας και της Ιόνιας Οδού. Από Άρτα: Μέσω της Ιόνιας Οδού. Από Θεσσαλονίκη:Mέσω της Εγνατίας Οδού.
Ντιόν Κούπερ

Ο Ντιόν Κούιπερ (στα Ολλανδικά: Dion Cuiper, γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1993), γνωστός επαγγελματικά ως Ντιόν Κούπερ, είναι Ολλανδός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Έχει προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει την Ολλανδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 μαζί με τη Μία Νικολάι.

 Το 2015, ο Κούιπερ έλαβε μέρος στην έκτη σεζόν του The Voice of Holland. Κατά τη διάρκεια των Blind Audition τραγούδησε το τραγούδι "Feeling Good". Έχασε στο The Battles από τον Brace. Στις 1 Νοεμβρίου 2022, ο Ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός AVROTROS ανακοίνωσε ότι ο Ντιον Κούπερ θα εκπροσωπήσει την Ολλανδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023 μαζί με τη Μία Νικολάι.
Jordan Grand Prix

Η Jordan Grand Prix ήταν Βρετανική ομάδα της Φόρμουλα 1. Στο σπορ συμμετείχε απ' το 1991 μέχρι και το 2005 όταν και πωλήθηκε στη Ρωσική εταιρεία Middland.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1981 απ' τον Ιρλανδό επιχειρηματία Έντι Τζόρνταν ο οποίος και της έδωσε τ' όνομά του. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της. Στο Βελγικό Γκραν Πρι της 1ης χρονιάς ο Βέλγος οδηγός της ομάδας Μπερτράν Γκασό δεν συμμετείχε, επειδή είχε τιμωρηθεί με 2 μήνες φυλάκιση, ύστερα από επίθεση με σπρέι πιπεριού σε οδηγό ταξί στο Λονδίνο και τη θέση του πήρε ο Γερμανός Μίχαελ Σουμάχερ ο οποίος έκανε τότε το ντεμπούτο του στο σπορ.
Τετριμμένη ομάδα

Στην θεωρία ομάδων, τετριμμένη ομάδα είναι οποιαδήποτε ομάδα αποτελείται από ένα στοιχείο. Επειδή οι τετριμμένες ομάδες είναι ισομορφικές μεταξύ τους, συχνά αναφερόμαστε στην τετριμμένη ομάδα.:104Για την τετριμμένη ομάδα ( G , ∙ ) {\displaystyle (G,\bullet )} ισχύει ότι το σύνολο G = { e } {\displaystyle G=\{e\}} για το ουδέτερο στοιχείο e {\displaystyle e} και ότι η δυαδική πράξη ∙ = { ( e , e ) ↦ e } {\displaystyle \bullet =\{(e,e)\mapsto e\}} .

 Η τετριμμένη ομάδα: είναι μία κυκλική ομάδα.:121 είναι μία αβελιανή ομάδα.:104 έχει πίνακα Κέιλεϊ::117 Για κάθε ομάδα ( H , ⋅ ) {\displaystyle (H,\cdot )} με ουδέτερο στοιχείο e {\displaystyle e} , η τετριμμένη ομάδα ( { e } , { ( e , e ) ↦ e } ) {\displaystyle (\{e\},\{(e,e)\mapsto e\})} είναι υποομάδα της ( H , ⋅ ) {\displaystyle (H,\cdot )} και ονομάζεται η τετριμμένη υποομάδα της ( H , ⋅ ) {\displaystyle (H,\cdot )} .:33
Ερρίκος της Πορτογαλίας

Ο Ερρίκος της Πορτογαλίας (Πορτογαλική γλώσσα : Henrique I de Portugal, Λισαβώνα, 31 Ιανουαρίου 1512 - 31 Ιανουαρίου 1580) ήταν Καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας, Βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Αλγκάρβε (1578 - 1580). Προερχόταν από τον Οίκο των Αβίς, πλάγιο κλάδο των Καπετιδών-Πορτογαλίας. Ο Ερρίκος ήταν τρίτος γιος του Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Μαρίας των Τρασταμάρα κόρης του Φερδινάνδου Β΄ βασιλιά της Αραγωνίας.

 Ακολούθησε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία, δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε παιδιά, αποτέλεσμα με τον θάνατο του ήρθε το τέλος της δυναστείας των Αβίς (1580). Με τον θάνατο του ξέσπασε κρίση διαδοχής με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η Ιβηρική Ένωση, η Πορτογαλία ενσωματώθηκε στο Στέμμα της Ισπανίας και παρέμεινε σε αυτό 60 χρόνια, ο επόμενος ανεξάρτητος βασιλιάς ήταν ο Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας. Σαν νεώτερος αδελφός δεν είχε ελπίδες να κληρονομήσει τον θρόνο, τον πατέρα του διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας. Ο Ερρίκος αποφάσισε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ανέβηκε ταχύτατα όλες τις βαθμίδες, έγινε αρχιεπίσκοπος της Μπράγκα, αρχιεπίσκοπος της Έβορα και δέχτηκε το κόκκινο καπέλο του Καρδιναλίου (1545). Αργότερα διετέλεσε αρχιεπίσκοπος της Λισαβώνας (1564 - 1570), έφερε στην Πορτογαλία Ιησουίτες και τους ανέθεσε υπερατλαντικές αποστολές στην Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας πέθανε (1557), ο γιος του Ιωάννης Εμμανουήλ της Πορτογαλίας είχε πεθάνει πρόωρα πριν από τρία χρόνια (1554), τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Σεβαστιανός της Πορτογαλίας. Την αντιβασιλεία και κηδεμονία του μικρού Σεβαστιανού ανέλαβε η γιαγιά του Αικατερίνη της Αυστρίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας, μετά την παραίτηση της (1562) την αντικατέστησε ο ίδιος ο Ερρίκος. Ο Σεβαστιανός σκοτώθηκε άγαμος και άτεκνος στην καταστρεπτική "μάχη του Ξαρ ελ-Κεμπίρ" ή "μάχη των τριών βασιλέων" στο Μαρόκο (1578), αμέσως μετά ο Ερρίκος ανακηρύχτηκε βασιλιάς. Ο Ερρίκος αμέσως μετά έβαλε στόχο να αποκηρύξει όλους τους ιερατικούς του όρκους και να νυμφευτεί για να αποκτήσει διάδοχο ώστε να μπορέσει να ανταγωνιστεί τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ που υποστήριζε ωστόσο τον Φίλιππο Β΄ δεν του το επέτρεψε.Ο Ερρίκος Γ΄ της Πορτογαλίας απεβίωσε στα 68α γενέθλια του (1580) αφιερώνοντας στο ναό των Αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων στη Ρώμη την υπέροχα διακοσμημένη ξύλινη οροφή. Το στέμμα διεκδίκησε ο ανιψιός του Αντώνιος της Πορτογαλίας αλλά ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έστειλε τον Νοέμβριο του 1580 στρατό υπό την ηγεσία του δούκα της Άλμπα για να πάρει το Στέμμα της Πορτογαλίας με την βία. Ο Φίλιππος Β΄ κατέλαβε την Λισαβώνα και συγκάλεσε τα Πορτογαλικά Κορτές στην Τομάρ (1581), τον εξέλεξαν νέο βασιλιά της Πορτογαλίας με τον όρο ότι δεν θα έχει εξουσία στις υπερατλαντικές κτήσεις της χώρας. Disney, A. R. (2009). A History of Portugal and the Portuguese Empire, vol. 1: Portugal. Cambridge University Press. MacKay, Ruth (2012). The Baker Who Pretended to Be King of Portugal. University of Chicago Press. Ruth MacKay, The Baker Who Pretended to Be King of Portugal, (University of Chicago Press, 2012)
Μπαϊμάκ

Το Μπαϊμάκ (ρωσικά: Баймак, μπασκιρικά: Баймаҡ, Baymaq) είναι μια πόλη στη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία, που βρίσκεται στα άνω ρεύματα του ποταμού Ταναλύκ (λεκάνη του Ουράλη), 489 χιλιόμετρα (304 μίλια) νότια της Ουφά. Η πόλη είχε πληθυσμό 17.710 κατοίκων στην απογραφή του 2010.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1913. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1938. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Μπαϊμάκ χρησιμεύει ως διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπαϊμάκσκι, παρόλο που δεν είναι μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη χωριστά ως η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Μπαϊμάκ, μια διοικητική μονάδα, έχοντας ισοδύναμο στάτους με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Μπαϊμάκ είναι ενσωματωμένη στη δημοτική επαρχία Μπαϊμάκσκι ως Αστικός Οικισμός Μπαϊμάκ. Εθνοτική σύνθεση: Μπασκίρ: 69.8% Ρώσοι: 23.1% Τάταροι: 5.1%
519 Συλβανία

Η Συλβανία (Sylvania) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,86. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Συλβανίας εκτιμάται σε 48,25 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1676. Η Συλβανία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 58 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σύρου

Ο Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι ορθόδοξος ναός στην Ερμούπολη της Σύρου και έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το δημαρχείο της πόλης και το Θέατρο Απόλλων.

 Ο ναός χτίστηκε το 1824 από πρόσφυγες των Ψαρών και της Χίου σε έναν ανηφορικό δρόμο κοντά στη σημερινή Πλατεία Μιαούλη. Είναι τρίκλιτη εκκλησία, ρυθμού βασιλικής με τρούλο και ο σχεδιασμός της παραπέμπει στην Παναγία της Τήνου. Διαθέτει δύο κωδωνοστάσια, όπου μεταξύ άλλων φιλοξενείται και η καμπάνα του Αγίου Νικολάου των Ψαρών.Ξεχωρίζει για τον ασπρόμαυρο ψηφιδωτό προαύλιο χώρο, τη διακοσμητική ζωγραφική και τα δείγματα αγιογραφίας του 19ου αιώνα, τις παλιές εικόνες και τα αντικείμενα ξυλογλυπτικής, καθώς και τα διάφορα κειμήλια που μετέφεραν οι πρόσφυγες. Στο δυτικό μέρος του προαυλίου χώρου βρίσκεται το σημείο ταφής του Άνθιμου Γαζή, ενώ δίπλα από την εκκλησία λειτουργεί εκκλησιαστικό μουσείο που φιλοξενεί ιερά σκεύη, βιβλία και χειρόγραφα. Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Ο Μορμόλης

Ο Μορμόλης είναι ο τίτλος θεατρικού έργου για παιδιά, το οποίο γράφτηκε από τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Ράινερ Χάχφελντ. Στην Ελλάδα παίχτηκε τρεις φορές απ' την Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Η 1η ήταν τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1973 - 1974, η 2η τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1985 - 1986 και η 3η τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1994 - 1995. Η πρώτη στο Θέατρο Αθηνά και οι υπόλοιπες δύο στο Θέατρο Πόρτα.

 Ο κύριος Αγησίλαος και η κυρία Πολυξένη Χαζοπέτρου είχαν ένα όμορφο σπίτι στην εξοχή. Κάθε καλοκαίρι περνούσαν τις διακοπές τους μαζί τους και τα δυο ανίψια τους, η Μάντα και ο Ρίκης κι έπαιζαν στον πανέμορφο κήπο τους. Μια μέρα εκεί που έπαιζαν, ο Ρίκης βρήκε στην αποθήκη η οποία βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού ένα παλιό ξύλινο κουτί, το οποίο βάφτισαν Μορμόλη. Από κείνη την ημέρα, ανάμεσα στα δυο παιδιά και σε αυτό το κουτί δημιουργήθηκε ένας πολύ στενός δεσμός και δεν μπορούσαν να το αποχωριστούν. Φαντάζονταν πως ο Μορμολης ήταν ζωντανός και κουβέντιαζαν μαζί του όπως θα κουβέντιαζαν με μια κούκλα ή με ένα αρκουδάκι. Όμως δυστυχώς οι μεγάλοι αυτό δεν το καταλάβαίνανε. Εκνευρίζονταν και ήθελαν να πάρουν το Μορμόλη και να τον καταστρέψουν. Η Μάντα και ο Ρίκης κάθε φορά που ο θείος τους και η θεία τους τους ρωτούσαν τι ήταν ο Μορμόλης τους απαντούσαν: «Ο Μορμόλης είναι ο Μορμόλης». Λοιπόν ένα πρωί ο κύριος Χαζοπέτρος είπε στη γυναίκα του πως έπρεπε επιτέλους να λύσουν αυτή τους την απορία κι άρχισαν να ρωτούν όλους τους γείτονές τους, όμως απ' όλους όσους ρώτησαν πήραν την απάντηση πως δεν ήξεραν καν τι ήταν ο Μορμόλης. Τελευταίο άφησαν τον κύριο Μπουρίνια του οποίου το σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι απ' το δικό τους και συνέχεια παραπονιόταν πως τα παιδιά έκαναν φασαρία και τον ενοχλούσαν. Αυτός λοιπόν τους είπε πως το Μορμόλη τον γνώριζε και μάλιστα πολύ καλά. Μόλις η κυρία Χαζοπέτρου ρώτησε τι άνθρωπος ήταν ο Μορμόλης, ο Μπουρίνιας απάντησε πως δεν ήταν άνθρωπος αλλά ένα κουτί, πράγμα το οποίο έκανε και τους δυο ν' απορήσουν περισσότερο. Λοιπόν ρώτησαν: «Ένα κουτί;» Κι ο Μπουρίνιας απάντησε πως ήταν ένα κουτό κουτί και τίποτα παραπάνω. Στη συνέχεια, μιας και σε όλο το έργο ήταν φανερά εκνευρισμένος με τα παιδικά παιχνίδια, πήγε και κατέστρεψε το κουτί. Έπειτα η θεία φώναξε τα παιδιά και τους είπε ότι το παιχνίδι τους χάλασε. Όμως, τα παιδιά είχαν διαφορετική γνώμη και ονόμασαν Μορμόλη ένα μπουρί σόμπας. Τότε ο Μπουρίνιας πήγε και το έκοψε στα δύο αλλά τα παιδιά φωνάξαν: «Τώρα έχουμε 2 Μορμόληδες». Μετά το έκοψε στα 3 στα 4 και έπειτα στα 5 αλλά τα παιδιά κάθε φορά φωνάζαν πως έχουν 3,4 και 5 Μορμόληδες. Έτσι, στο τέλος του έργου ακόμη και ο Θείος και η Θεία έχοντας πειστεί ότι όλα αυτά τα αντικείμενα έγιναν Μορμόληδες λένε στον κ. Μπουρίνια: «Πάψε πια να γκρινιάζεις λέει ο Μορμόλης»! Το έργο ολοκληρώνεται με τραγούδι που αφήνει το νόημα πως όλα μπoρούν να γίνουν «Μορμόλης» στα χέρια των παιδιών κάτι που παραπέμπει στο αέναο παιδικό παιχνίδι και στην αστείρευτη παιδική φαντασία που ζωντανεύει τα πάντα γύρω μας. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ντουντούμη σε μετάφραση Παναγιώτη Σκούφη.
Σίκλι

Το Σίκλι είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Ραγκούζας στην Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 25 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Ραγκούζα και 300 χιλιόμετρα από το Παλέρμο, ο πληθυσμός της πόλης είναι 27.051 κάτοικοι (Απογραφή 2017). Η UNESCO έχει ανακηρύξει την πόλη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα του Νότο. Το Σίκλι συνορεύει με την Μόντικα και τη Ραγκούζα.

 Στην περιοχή υπάρχουν εγκαταστάσεις από την πρώιμη Εποχή του Ορείχαλκου (3η χιλιετία π.Χ.) αλλά τη πόλη ίδρυσαν οι Σικελοί (300 π.Χ.) Το Σίκλι κατακτήθηκε από τους Άραβες και εισήλθε στο Εμιράτο της Σικελίας (864), γνώρισε εποχή μεγάλης ευημερίας και έγινε σημαντικό εμπορικό και αγροτικό κέντρο. Ο Άραβας Γεωγράφος Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι (1099 - 1165) γράφει ότι η "ναυτιλία έφτασε στο Σίκλι από την Καλαβρία, την Αφρική, τη Μάλτα και πολλές ακόμα περιοχές". Οι Νορμανδοί και ο βασιλιάς τους Ρογήρος Α΄ της Σικελίας κατέκτησαν την πόλη ύστερα από βίαιη μάχη (1091). Το Σίκλι ήταν μία από τις πόλεις που εξεγέρθηκε απέναντι στον Κάρολο τον Ανδεγαυό όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (5 Απριλίου 1282). Τους επόμενους αιώνες την πόλη κατείχε το Στέμμα της Αραγωνίας και η Ισπανία μέχρι τη χρονιά που εισήλθε στην Ιταλική ενοποίηση (1860). Μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που ισοπέδωσε την πόλη (1693) το Σίκλι οικοδομήθηκε ξανά με κομψά κτίρια ρυθμού Σικελικού Μπαρόκ και έγινε σημαντικός τουριστικός προορισμός. Alexander Mikaberidze (22 Jul 2011). Conflict and Conquest in the Islamic World: A Historical Encyclopedia Authentic Sicily (illustrated ed.). Touring Editore. 2005. Lorenza De Maria; Rita Turchetti (2004). Rotte e porti del Mediterraneo dopo la caduta dell'Impero romano d'Occidente: continuità e innovazioni tecnologiche e funzionali : IV seminario : Genova, 18-19 giugno 2004. Rubbettino Editore. Δήμος Σίκλι (Ιταλικά) Σίκλι
Smoothie

Το σμούθι (αγγλικά: smoothie) - παρασκευάζεται με πολτοποίηση των συστατικών σε ένα μπλέντερ για την παρασκευή ενός ροφήματος.Το σμούθι έχει συνήθως μια υγρή βάση, όπως χυμό φρούτων ή γάλα, γιαούρτι, παγωτό ή τυρί κότατζ. Μπορούν να προστεθούν και άλλα συστατικά, όπως φρούτα, λαχανικά, μη γαλακτοκομικό γάλα, θρυμματισμένος πάγος, σκόνη ορού γάλακτος ή συμπληρώματα διατροφής. H λέξη σμούθι χρησιμοποιήθηκε σε συνταγές και εμπορικά σήματα από τα μέσα της δεκαετίας του 1980..

 Τη δεκαετία του 1930, ως επακόλουθο της εφεύρεσης του ηλεκτρικού μπλέντερ, στη δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών τα καταστήματα υγιεινής διατροφής άρχισαν να πωλούν σμούθι. Τη δεκαετία του 1960 ο Steve Kuhnau εμπνεύστηκε από τη δουλειά του και άρχισε να πειραματίζεται με τα σμούθι. Ήταν μια εναλλακτική λύση γι αυτόν, ο οποίος είχε δυσανεξία στη λακτόζη, να δοκιμάσει τα δικά του παρασκευάσματα χρησιμοποιώντας μοναδικά μείγματα χυμών φρούτων, λαχανικών, πρωτεϊνών σε σκόνη και βιταμινών. Ο Kuhnau αντιλήφθηκε νωρίς ότι αυτό θα έχει επιτυχία στις πωλήσεις με αποτέλεσμα να ιδρύσει την εταιρία Smoothie King. Η Smoothie King επεκτάθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν πρωτοπόρος σε άλλες επιχειρήσεις σμούθι, όπως η Jamba Juice. Το σμούθι τροποποιήθηκε στη συνέχεια από τις αλυσίδες φαστ φουντ με την προσθήκη πιο γλυκών συστατικών όπως η σοκολάτα και η Splendia. Στη δεκαετία του 2000 έγινε δημοφιλής η παρασκευή σμούθι στο σπίτι ως εναλλακτική λύση για την καθημερινή κατανάλωση φρούτων και λαχανικών. Η θρεπτική αξία ενός σμούθι εξαρτάται από τα συστατικά του και τις αναλογίες τους. Πολλά περιλαμβάνουν μεγάλες ή πολλαπλές μερίδες φρούτων και λαχανικών, τα οποία συνιστώνται σε μια υγιεινή διατροφή και προορίζονται για αντικατάσταση γεύματος. Ωστόσο, οι χυμοί φρούτων που περιέχουν μεγάλες ποσότητες ζάχαρης μπορούν να αυξήσουν την πρόσληψη θερμίδων και να προωθήσουν την αύξηση του σωματικού βάρους. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν συστατικά όπως σκόνες πρωτεΐνης, γλυκαντικά ή παγωτό. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι τα σμούθι είναι λιγότερο χορταστικά, παρά το γεγονός ότι παρέχουν την ίδια ποσότητα ενέργειας με τα μη αναμεμειγμένα τρόφιμα. Ένα πράσινο σμούθι αποτελείται συνήθως κατά 40-50% από πράσινα λαχανικά (περίπου τα μισά), συνήθως ωμά πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως σπανάκι, λάχανο, σέσκουλα, σέσκουλα, σέλινο, μαϊντανό ή μπρόκολο, ενώ τα υπόλοιπα συστατικά είναι κυρίως ή εξ ολοκλήρου φρούτα. Τα περισσότερα πράσινα φυλλώδη λαχανικά έχουν πικρή γεύση όταν σερβίρονται ωμά, αλλά αυτή μπορεί να βελτιωθεί επιλέγοντας ορισμένα λιγότερο πικρά λαχανικά (π. χ. σπανάκι) ή συνδυάζοντας τα με φρούτα ή άλλα γλυκά συστατικά. Το πρωτεϊνικό σμούθι είναι ένας συνδυασμός νερού ή κάποιας μορφής γαλακτοκομικού προϊόντος, σκόνης πρωτεΐνης, φρούτων και λαχανικών. Μπορούν να καταναλωθούν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας και χρησιμοποιούνται ως συμπλήρωμα πρωτεΐνης για όσους θέλουν να αυξήσουν την πρόσληψη πρωτεΐνης. Η σκόνη πρωτεΐνης μπορεί να έχει μια γεύση κιμωλίας όταν αναμιγνύεται μόνη της με γάλα ή νερό η οποία ωστόσο βελτιώνεται με την προσθήκη φρούτων ή άλλων γλυκαντικών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Smoothies στο Wikimedia Commons
Countdown to Extinction: Live

Το Countdown to Extinction Live είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου χέβι μέταλ συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD, DVD και Blu-ray στις 24 Σεπτεμβρίου του 2013 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Tradecraft". Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στις 7 Δεκεμβρίου 2012 στο "Fox Theatre" του Λος Άντζελες και περιέχει τις ζωντανές εκτελέσεις των έντεκα τραγουδιών του άλμπουμ "Countdown to Extinction", όπως και έξι ακόμη τραγούδια από την υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος. Η συναυλία αυτή έγινε στα πλαίσια της περιοδείας "Countdown To Extinction 20th Anniversary Tour", την οποία πραγματοποίησαν οι Megadeth το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο του 2012.

 1. Trust (Mustaine, Friedman) - 5:10 2. Hangar 18 (Mustaine) - 5:15 3. Public Enemy (Mustaine, Johnny K) - 4:42 4. Skin O' My Teeth (Mustaine) - 3:45 5. Symphony of Destruction (Mustaine) - 3:56 6. Architecture of Aggression (Mustaine, Ellefson) - 3:43 7. Foreclosure of a Dream (Mustaine, Ellefson) - 4:15 8. Sweating Bullets (Mustaine) - 4:55 9. This Was My Life (Mustaine) - 3:56 10. Countdown to Extinction (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:15 11. High Speed Dirt (Mustaine, Ellefson) - 4:16 12. Psychotron (Mustaine, Friedman) - 4:36 13. Captive Honour (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 4:15 14. Ashes in your Mouth (Mustaine, Ellefson, Friedman, Menza) - 6:23 15. She-Wolf (Mustaine) - 3:45 16. Peace Sells (Mustaine) - 4:52 17. Holy Wars... The Punishment Due (Mustaine) - 8:19 Το "Countdown to Extinction Live" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Κρις Μπρόντερικ - κιθάρα, φωνητικά Ντέιβ Έλεφσον - μπάσο, φωνητικά Σον Ντρόβερ - τύμπανα Ανακοίνωση για την περιοδεία Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Sputnik Music review
Δημήτριος Κούτσικας

Ο Δημήτριος Κούτσικας (1898-1989) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός από τη Μεσσηνία. Υπηρέτησε ως βουλευτής Μεσσηνίας από το 1946 ως το 1950 και ως Δήμαρχος Μεσσήνης από το 1959 ως το 1967 και από το 1975 ως το 1982.

 Γεννήθηκε στην επαρχία Καλαμών (στο Πλατύ) το 1898. Σπούδασε ιατρική και άσκησε το λειτούργημά του στο Πλατύ. Πολέμησε στο μέτωπο της Μικράς Ασίας και στον Πόλεμο του 1940. Το φθινόπωρο του 1944 παραπέμφθηκε σε ανταρτοδικείο, καθώς κατηγορήθηκε για συνεργασία με τις δυνάμεις Κατοχής. Το 1945 τέθηκε επικεφαλής των "Χιτών" στη Μεσσηνία και ορίστηκε πρόεδρος της Κοινότητας Μεσσήνης για το διάστημα από 15 Αυγούστου 1945 μέχρι τις 9 Απριλίου 1946. Εξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας με το συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων)στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 8.919 ψήφους. Αργότερα εντάχθηκε στο Νέο Κόμμα και στους Προοδευτικούς και ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής. Εξελέγη Δήμαρχος Μεσσήνης για πρώτη φορά κερδίζοντας τον αντίπαλό του Σταύρο Τσούση (ο οποίος είχε εκλεγεί δήμαρχος το 1954 με διαφορά 10 ψήφων από τον Κούτσικα) στις δημοτικές εκλογές του 1959 και επανεξελέγη το 1964. Όταν επιβλήθηκε η χούντα, ο Κούτσικας παύτηκε από τα καθήκοντά του. Μετά τη Μεταπολίτευση επέστρεψε στη δημαρχία, έχοντας κερδίσει από τον πρώτο γύρο τις εκλογές του 1975. Επανεξελέγη δήμαρχος για άλλα 4 χρόνια στις εκλογές του 1978, έχοντας την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς. Ως δήμαρχος ο Κούτσικας συνετέλεσε μεταξύ άλλων στην κατασκευή δικτύου για τα όμβρια ύδατα και στην εκτέλεση έργων οδοποιίας και αποχέτευσης. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1989 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου στη Μεσσήνη στις 20 Ιανουαρίου.Το όνομά του δόθηκε σε οδό της Μεσσήνης. Γιος του ήταν ο δικηγόρος Φοίβος Κούτσικας, βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ (1981-89).
Ιρλανδική θάλασσα

Η Ιρλανδική θάλασσα (αγγλικά: Irish Sea, ιρλανδικά: Muir Éireann, μανξ: Y Keayn Yernagh, σκωτικά: Erse Sea, σκωτικά γαελικά: Muir Èireann, ουαλικά: Môr Iwerddon) είναι η θάλασσα που χωρίζει το νησί της Ιρλανδίας από το νησί της Μεγάλης Βρετανίας. Στο νότο μέσω του πορθμού του Αγίου Γεωργίου συνδέεται με την Κελτική θάλασσα ενώ στο βορρά μέσω του Βορείου Καναλιού συνδέεται με τον Ατλαντικό ωκεανό. Το μεγαλύτερο νησί στη Ιρλανδική θάλασσα είναι το Άνγκλεσι ενώ το αμέσως μεγαλύτερο είναι η Νήσος του Μαν. Σπάνια η θάλασσα αυτή αναφέρεται και ως θάλασσα Μανξ (ιρλανδικά: Muir Meann, μανξ: Mooir Vannin, σκωτικά γαελικά: Muir Mhanainn). Έχει μεγάλη οικονομική σημασία για το περιφερειακό εμπόριο, τη ναυτιλία τις μεταφορές, την αλιεία, την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με τη μορφή της αιολικής ενέργειας. Η ετήσια κίνηση μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας ανέρχεται σε πάνω από 12 εκατομμύρια επιβάτες και 17 εκατομμύρια τόνους αγαθών.

 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια της Ιρλανδικής θάλασσας ως εξής: Από το Βορρά: Το νότιο όριο της Σκωτικών θαλασσών (ή εσωτερικές θάλασσες στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Σκωτίας), που ορίζεται από μία γραμμή που ενώνει το νότιο άκρο του Μαλ οφ Γκάλογουεϊ (54°38'N) της Σκωτίας με το Μπαλίκουιντιν Πόιντ (54°20'N) της Ιρλανδίας. Από το Νότο: μία γραμμή που ενώνει το Σεντ Ντέιβιντς Χεντ (51°54′N 05°19′W) με το Καρνσόουρ Πόιντ (52°10′N 06°22′W).Η Ιρλανδική θάλασσα είναι ευρύτερη στο κέντρο της, περίπου 230 χιλιόμετρα (143 μίλια) από το Μπλάκροκ της Ιρλανδίας έως το Μοουρκέιμπ στην ανατολική ακτή της Αγγλίας. Ενώ είναι στενότερη στα βόρεια, περίπου 20 χιλιόμετρα (12 μίλια) στο σημείο που χωρίζει τη Βόρεια Ιρλανδία από τη Σκωτία. Η θάλασσα συνορεύει και με τις τέσσερις περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου (Αγγλία, Ουαλία, Σκωτία και Βόρεια Ιρλανδία), καθώς και με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας αλλά και την Νήσο του Μαν. Μεγάλες παράκτιες πόλεις της Ιρλανδικής θάλασσας είναι οι εξής (κατά σειρά μεγέθους): το Δουβλίνο, το Λίβερπουλ, το Μπέλφαστ, το Μπλάκπουλ, το Σάουθπορτ, το Μπίρκενχεντ, το Μπάνγκορ και το Μπάρροου-ιν-Φέρνες.Τα μεγαλύτερα νησιά της Ιρλανδικής θάλασσας είναι τα εξής (κατά σειρά μεγέθους): το Άνγκλεσι, η Νήσος του Μαν, το Χόλι (Άνγκλεσι), οι νήσοι Ουώλνεϊ και Λάμπεϊ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Irish Sea στο Wikimedia Commons
Βλαντ Σοκολόφσκι

Ο Βσέβολοντ Αντρέγεβιτς Σοκολόφσκι (Ρωσικά: Всеволод Андреевич Соколовский), πιο γνωστός ως Βλαντ Σοκολόφσκι (Ρωσικά: Влад Соколовский) είναι Ρώσος τραγουδιστής, ηθοποιός και χορευτής, γεννημένος 24 Σεπτεμβρίου 1991 (1991-09-24). Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στο ριάλιτι "Фабрика звёзд" όπου βγήκε τρίτος, τότε ο Βλαντ ήταν μακρυμάλλης και σε γκρουπ ονομαζόμενο "БиС" (2007-2010).

 Παρουσιαστής: Ντμίτρι Σέπελεφ Μαξ Μπάρσκιχ (2 νίκες) Στας Σούρινς (2 νίκες) ΝτίΟ.φίλμι (3 νίκες) Γιέβα Μπουσμινά (0 νίκες) Έρικα (τραγουδίστρια) (1 νίκη) Ντμίτρι Καλντούν (2 νίκες) Βικτώρια Νταινέκο (2 νίκες) Ντομινίκ Τζόκερ (4 νίκες) Βλαντ Σοκολόφσκι (1 νίκη) Πολίνα Γκαγκάρινα (3 νίκες) https://www.youtube.com/watch?v=4DrIO6mUlkY https://www.youtube.com/watch?v=Yw8iKNnzYZo https://www.youtube.com/watch?v=Hvt2O1uikOc https://www.youtube.com/watch?v=BJuW8LaHy2I «Двухполярный мир» (2009; в составе «БиС») «Осколки души» (2013; первый сольный альбом) В составе группы БиС: «Твой или ничей» (режиссёр Алан Бадоев), 2008. «Катя» (режиссёр Алан Бадоев), 2008. «Кораблики» (режиссёр Алан Бадоев), 2009. «Мистер Dj» (режиссёр Сергей Солодкий), 2009. «Пустота» (режиссёр Сергей Солодкий), 2009.Сольный проект VS: «Ливни» (режиссёр Резо Гигинеишвили), 2012. «Гонки» (режиссёр Никита Спектор), 2012. «Мир сошёл с ума» (режиссёр Марат Адельшин), 2012. «Ла-ла-ла» (режиссёр Иван Лебедев), 2013. «Осколки души» (режиссёры Вадим Шатров, Екатерина Шатрова), 2013. «Я хочу тебя» (режиссёры Вадим Шатров, Екатерина Шатрова), 2013. «Города» (режиссёр Игорь Лобанов), 2014 «Аферы, музыка, любовь» (1997) — эпизодическая роль «Наша Маша и Волшебный орех» (2009) — саундтрек «Песня Ника и Дика» в анимационном фильме (в составе БиС) «Как я встретил вашу маму» (2010) — камео «Случайный доступ» (2014) — Пратэк/Люцифер (русский дубляж) 2009 — Ведущий конкурса «Детская Новая Волна» (в составе БиС) 2010 — Ведущий теле-концерта «Рождественская Песенка Года» 2011—2012 — Член жюри конкурса «Детская Новая Волна» 2013—2014 — Ведущий «Русского Чарта», «Elle Girl Chart-а» и «PRO-новостей» на канале МУЗ-ТВ 2008 — Премия «Золотой граммофон» за песню «Ближе», лауреат фестиваля «Песня года» с песней «Катя» (в составе БиС) 2009 — Лауреат фестиваля «Песня года» с песней «Кораблики» (в составе БиС) 2009 — Премия Муз-ТВ в номинации «Лучшая поп-группа» (в составе БиС) 2009 — Премия «FZ- Awards» — Фабрикант года (в составе БиС) 2009 — Премия World Fashion Awards канала World Fashion Channel — спец. номинация «За лучший рингтон» (в составе БиС) 2009 — Премия «Herbal Essences Young Icons» в номинации «Музыкальный коллектив года» или «Объём в кубе» (в составе Бис) 2010 — Премия «FZ- Awards» — Лучший фабрикант года 2010 — Итоги года от журнала «Yes!» — «Лучший певец 2010» 2010 — Премия «LOVE RADIO Awards» в номинации «Секс-символ года среди мужчин» 2013 — Премия RU.TV в специальной номинации Тренд года (Палата №6), за самый сумасшедший клип по версии канала RU.TV 2014 — Премия RU.TV в специальной номинации Фан Или Профан . https://web.archive.org/web/20140603193000/http://vladsokolovsky.com/
Χούλιο Κάρο Μπαρόχα

Ο Χούλιο Κάρο Μπαρόχα (Julio Caro Baroja, Μαδρίτη, 1914 - Μπέρα δε Μπιδασόα, Ναβάρα, 1995) ήταν Ισπανός ανθρωπολόγος, γλωσσολόγος, ιστορικός και λαογράφος. Ανιψιός του συγγραφέα Πίο Μπαρόχα υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μελετητές των παραπάνω επιστημών κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα στην Ισπανία και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας και της Βασιλικής Ακαδημίας της Ιστορίας.

 Έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στην ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης αλλά εξαρχής απέρριψε την ακαδημαϊκή καριέρα. Οι δημοσιεύσεις του ενσωμάτωσαν τα ποικίλα ενδιαφέροντά του, από τις λαϊκές γιορτές και το καρναβάλι μέχρι τις αραβικές τεχνικές άρδευσης και τις εθνικές μειονότητες (Δυτική Σαχάρα, οι μουσουλμάνοι στο βασίλειο της Γρανάδας και οι Εβραίοι στη νεώτερη Ισπανία). Οι πολυάριθμες μελέτες του γύρω από τους Βάσκους υπήρξαν μια σημαντική συνεισφορά στη διαχρονική μελέτη της ευρύτερης Χώρας των Βάσκων, έχοντας ο ίδιος βασκική καταγωγή. Ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Χούλιο Κάρο Μπαρόχα
Ανδρέας Χατζηαναργύρου

Ο Ανδρέας Χατζηαναργύρου (1781- 25 Ιανουαρίου 1867) (αναφερόμενος και Χ. Ανδρέας Χατζηαργύρη, Χ Ανδρέας Αργύρη, Ανδρέας Χ' Αναργύρου, Χα΄. Αναργύρου) ήταν Σπετσιώτης καπετάνιος και πολιτικός της επανάστασης του 1821, πληρεξούσιος και υπουργός επί των Ναυτικών το 1822 (μέρος της τριμελούς επιτροπής που είχε αναλάβει το Μινιστέριο των Ναυτικών που όρισε το Εκτελεστικό του 1824), μέλος της Διοικητικής επιτροπής της Ελλάδος του 1826 και της Γερουσίας του 1844.

 Ήταν μέλος της ναυτιλιακής οικογένειας των Σπετσών Χατζηαναργύρου. Πατέρας του ήταν ο Ανάργυρος Χατζή Ανάργυρος, σημαντικός πλοιοκτήτης, ο οποίος είχε τρία παιδιά: τον πρωτότοκο Αναγνώστη (πέθανε τον Ιούλιο του 1850), τον δευτερότοκο Παύλο (πέθανε τον Οκτώβριο του 1860) και τον μικρότερο Ανδρέα. Στην επανάσταση του 1821 έλαβε μέρος το πλοίο του «Περικλής», αλλά και το «Αρχιδούξ Μιχαήλ», κοινής ιδιοκτησίας των τριών αδελφών. Έλαβε μέρος στις εξής συνελεύσεις: Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου (αναφέρεται εδώ ως: Ανδρέας Χ. Αναργύρου και Χα΄. Αναργύρου ) Γ' Εθνοσυνέλευση ΕπιδαύρουΕίχε πάρει τις εξής θέσεις: Υπουργός επί των Ναυτικών, ένας από τους τρεις της επιτροπής που είχαν το Μινιστέριο των ναυτικών σύμφωνα με απόφαση της Α' Εθνοσυνέλευσης Επιδαύρου (Εκτελεστικό 1822), ως εκπρόσωπος των Σπετσών Μέλος της Διοικητικής επιτροπής της Ελλάδος 1826 Διοικητής Πρωτευούσης το 1844 Μέλος στη ΓερουσίαΉταν παντρεμένος με την Καλομοίρα, κόρη του Χατζηγιάννη Θ. Μέξη, και είχε τρεις γιους: τον μετέπειτα πολιτικό, πρόεδρο της Βουλής και συγγραφέα Ανάργυρο Ανδρέου Χατζηαναργύρου, τον Ιωάννη και τον Θεόδωρο, εμποροπλοιάρχους.
Σουλτανικό φιρμάνι του 1453

Το σουλτανικό φιρμάνι του 1453 είναι μία σειρά συμφωνιών μεταξύ του Οθωμανού σουλτάνου Μωάμεθ Β’ του Πορθητή («Fatih») και της Γενουάτικης κοινότητας του Γαλατά που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 1453 λίγες μόνο ημέρες έπειτα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ένα αντίγραφο της συνθήκης γραμμένο στην ελληνική γλώσσα φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου.

 Από την αρχή του 15ου αιώνα, οι αποικίες της Δημοκρατίας της Γένοβας στον Εύξεινο Πόντο δέχονταν ισχυρές πιέσει λόγω της κλιμακούμενης Οθωμανικής επέκτασης στη Μικρά Ασία και κινδύνευαν, έτσι, με αφανισμό. Οι Τούρκοι, έχοντας κατασκευάσει στα Στενά του Βοσπόρου το 1451 ένα ισχυρότατο φρούριο (Ρούμελι Χισάρ ή, για τους Βυζαντινούς «Λαιμοκοπία») ήλεγχαν αυστηρά την πρόσβαση προς τη Μαύρη Θάλασσα, επιβάλλοντας περιορισμούς και δασμούς της αρεσκείας τους. Από την άλλη, οι Λατίνοι ηγέτες ήταν υποχρεωμένοι, με τον τρόπο αυτό, να καταβάλλουν φόρους στην Υψηλή Πύλη, προκειμένου να τους επιτραπεί η διατήρηση ορισμένων προνομίων, εμπορικών δραστηριοτήτων ή εγκαταστάσεων. Συχνά όμως, τον τουρκικό αποκλεισμό διέκοπταν μεμονωμένες προσπάθειες εμπόρων ή διοικητών στόλων των χριστιανικών δυνάμεων της Δύσης, επιτυγχάνοντας την τροφοδοσία των αποικιών. Ο νέος σουλτάνος Μωάμεθ Β’, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του, Μουράτ Β΄, εξέδωσε, την 1 Ιουνίου 1453 (6961 για τους Μουσουλμάνους) προς την κοινότητα των Γενουατών του Πέραν, μία διαταγή («φιρμάνι») σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι της πόλης αυτής θα είχαν το δικαίωμα επιστροφής και ανάκτησης των περιουσιακών τους στοιχείων (που είχαν, προηγουμένως, δεσμευθεί προς κατάσχεση) αλλά και να επανέλθουν στις επαγγελματικές τους ασχολίες, ελεύθεροι να εκδηλώνουν και τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις. Ήταν, ωστόσο, υποχρεωμένοι στην καταβολή του κεφαλικού φόρου, μπορούσαν όμως να εξακολουθούν τις εμπορικές σχέσεις με τη Γένοβα, χωρίς η τελευταία, πάντως, να έχει οποιοδήποτε ιδιοκτησιακό δικαίωμα. Τις ανωτέρω συμφωνίες αναφέρει ο Γενουάτης, τελευταίος διοικητής («Ποτεστά») του Πέραν, Angelo Giovanni Lommelino , σε επιστολή προς τον αδελφό του, με ημερομηνία 23 Ιουνίου 1453. Το φιρμάνι του 1453 στο οποίο, εκτός από την υπογραφή του σουλτάνου υπάρχει και εκείνη του εκ των κορυφαίων συμβούλων του, Αλβανού Πασά Ζαγανό, αποτελεί, μαζί με τις τροποποιήσεις που υπήρξαν, μεταγενέστερα, στο περιεχόμενό του, κυρίως από το σουλτάνο Αχμέτ Α΄ (1613), πρωτόλειο κείμενο-ντοκουμέντο νομικών συμφωνιών και κατέστησαν το υπόβαθρο βάσει του οποίου καταρτίσθηκε μία ολόκληρη αλληλουχία μετέπειτα συμφωνιών μεταξύ των Οθωμανών και της Χριστιανικής Δύσης, τους αιώνες που ακολούθησαν, όσον αφορούσε στα δικαιώματα των Καθολικών (Λεβαντίνοι ή «Φραγγολεβαντίνοι») υπηκόων του σουλτάνου. Κωνσταντίνος Τσοπάνης, «Άλωση 1453, δύο λατινικά ντοκουμέντα για την πτώση της Πόλης, Λεονάρδος o Χίος και Λομμελίνο», Omni Publishing, ειδική έκδοση για τις «Παραπολιτικές Εκδόσεις Α.Ε.», Isbn 978-618-80414-0-0
Ναταλί Ντελόν

Η Ναταλί Ντελόν (γαλλικά: Nathalie Delon) (1 Αυγούστου 1941 - 21 Ιανουαρίου 2021), ήταν Γαλλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Ήταν η μοναδική σύζυγος του Αλέν Ντελόν και ήταν μητέρα του επίσης ηθοποιού Άντονι Ντελόν.

 Γεννήμενη στο Ουζντά του Ανατολικού Μαρόκου το 1941 η Ναταλί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 θεωρούταν η πιο ομόρφη γυναίκα στο κόσμο. Τον Αύγουστο του 1962 θα γνωρίσει σε ένα νυχτερινό κέντρο τον Γάλλο ηθοποιό Αλέν Ντελόν και το ίδιο βράδυ θα ξεκινήσουν έναν κρυφό δεσμό που θα κρατήσει ένα χρόνο. Τον Αύγουστο του 1963 ο Αλέν Ντελόν θα χωρίσει την τότε αρραβωνιαστικιά με ένα γράμμα και θα παρουσιάσει την Ναταλί ως την επίσημη σύντροφο του. Το ζευγάρι θα παντρευτεί τον Αύγουστο του 1964 και θα φύγει για την Αμερική όπου ο Ντελόν είχε κάνει ένα συμβόλαιο για να παίξει σε αμερικανικές ταινίες. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1964 θα γεννηθεί ο γιος της Άντονι Ντελόν σε μια κλινική του Λος Άντζελες. Ο σκηνοθέτης René Clément θα της ζητήσει το 1963 να παίξει τον πρώτο της ρόλο πλάι στον τότε σύντροφο της, Αλέν Ντελόν, ωστόσο αυτή θα αρνηθεί. Το 1966 ο σύζυγος της θα προσπαθήσει να την επιβάλει για τον ρόλο που παίχτηκε από την Joanna Shimkus στην ταινία "Les Aventuriers". Παρολο που η ίδια δεν έγινε η "Laetitia" της ταινίας, ο Αλέν Ντελόν τραγούδησε και αφιέρωσε το τραγούδι "Laetitia", που εμφανίστηκε στους τίτλους της ταινίας, αποκλειστικά για αυτήν. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο η Ναταλί Ντελόν το έκανε το 1967 στην ταινία Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο στον ρόλο της ερωμένης του Τζεφ Κοστέλο (Αλέν Ντελόν) και σε σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. 1968 : La Leçon particulière de Michel Boisrond 1969 : Le Sorelle de Roberto Malenotti 1969 : La Main de Henri Glaeser 1969 : L'Armée des ombres de Jean-Pierre Melville 1970 : Doucement les basses του Ζακ Ντερέ 1971 : Sex-shop του Κλοντ Μπερί 1971 : Commando pour un homme seul d'Étienne Périer 1972 : Absences répétées de Guy Gilles 1972 : Barbe-Bleue (Bluebeard) d'Edward Dmytryk 1973 : Le Moine d'Adonis Kyrou 1973 : Profession : Aventuriers του Κλοντ Μουλό 1973 : L'Histoire très bonne et très joyeuse de Colinot trousse-chemise de Nina Companeez 1974 : Vous intéressez-vous à la chose ? του Ζακ Μπαρατιέ 1975 : Une Anglaise romantique de Joseph Losey 1975 : Docteur Justice του Κριστιάν-Ζακ 1976 : Un sussurro nel buio de Marcello Aliprandi 1976 : Une femme fidèle του Ροζέ Βαντίμ Βιογραφία της Ναταλί Ντελόν στην IMDb
Δήμος Πολυγύρου

Ο Δήμος Πολυγύρου είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανθεμούντα, Ορμυλίας, Πολυγύρου και Ζερβοχωρίων. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 951,97 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 22.048 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (23.152 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε ο Πολύγυρος

 1912: Αθανάσιος Ι. Παλαμίδης 1913 ς 1914-1915 Κωνσταντίνος Χ. Ζαμπούνης 1916-1920 Μιχαήλ Σοφονίου 1920-1922 Κωνσταντίνος Νάκος 1923-1924 Κωνσταντίνος Ματσιώρης (δικηγόρος, πολ. φίλος του Αλ. Παπαναστασίου και βουλευτής, πέθανε νέος και δεν υπήρξε ποτέ δήμαρχος Πολυγύρου. Μόνο ο πατέρας του Πέτρος διετέλεσε μπιλτιέ Ρεϊζί (δήμαρχος) επί τουρκοκρατίας, όπως και ο Κωνσταντής Ζαμπούνης, πατέρας του μετέπειτα δημάρχου Χρήστου Ζαμπούνη και παππούς του γιατρού Κώστα Ζαμπούνη, δημάρχου μετέπειτα Βέρροιας (εκλεγμένος ως προσκείμενος στο ΚΚΕ και πατέρας του γνωστού δημοσιογράφου). Ο Μιχαήλ Σοφονίου χρημάτισε διορισμένος δήμαρχος το 1916 μόνο για μερικούς μήνες, αντικαθιστώντας τον Γεώργιο Σάλτη, κι αυτός τον Αθανάσιο Σ. Σαμαρά. Το 1912, μετά την απελευθέρωση, ανέλαβε την Δημαρχία ο Αθανάσιος Ι. Παλαμίδης (βλ. σχετικά για όλα αυτά σε τεύχη του περιοδικού "ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ" της περιόδου 2004 και εντεύθεν. Γιάννης Αικατερινάρης, ο Εθνικός διχασμός 1916-1918,Γιάννης Κανατάς για την τοπική αυτοδιοίκηση, Νίκος Παπαοικονόμου ομοίως, κ.λπ.) Το 1924 η κοινότητα Πολυγύρου αναγνωρίστηκε ως Δήμος. ; - ; Χρήστος Δ. Δούκας. Δάσκαλος από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπηρέτησε αργότερα ως Δήμαρχος Πολυγύρου. Απεβίωσε το 1957 και κηδεύτηκε στις 26 Ιουνίου 1957. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Επίσημος ιστότοπος
Φαρνάβαζος Α΄ της Φρυγίας

Ο Φαρνάβαζος Α΄ (απεβ. πριν το 430 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν σατράπης της Φρυγίας παρά τον Ελλήσποντο, υπό την Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών.

 Ήταν γιος τού Αρτάβαζου Α΄ σατράπη της Φρυγίας. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη μορφή του· αναφέρεται στις ιστορικές πηγές μαζί με τον πατέρα του. Πιθανά τον διαδέχθηκε το διάστημα 455-430, ίσως όμως τον Αρτάβαζο Α΄ να τον διαδέχθηκε κατ' ευθείαν ο εγγονός του Φαρνάκης Β΄. Γιας του ήταν ο: Φαρνάκης Β΄ άκμασε 430-422 π.Χ., σατράπης της Φρυγίας. Classical Numismatic Group