IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επαρχία Ηλείας

Η επαρχία Ηλείας ήταν πριν το 1997 μία από τις δύο επαρχίες του νομού Ηλείας. Έδρα της ήταν ο Πύργος. Καταλάμβανε το βόρειο τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Ολυμπίας στα νότια με τον νομό Αρκαδίας στα ανατολικά και με τον νομό Αχαΐας στα βόρεια.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Αχαΐας και Ήλιδος που αργότερα (1835) έγιναν πέντε. Η επαρχία Ηλείας αποτελούταν από την μέχρι τότε επαρχία Γαστούνης και τα μέρη της επαρχίας Πύργου που ήταν στη δεξιά όχθη του Αλφειού. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1845. Η επαρχία Ηλείας επανασυστάθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1845. Σε αυτήν ενσωματώθηκε και τμήμα της επαρχία Διποταμίας που είχε δημιουργηθεί το 1835. Με την διοικητική διαίρεση του 1899 αποτέλεσε ξεχωριστό νομό. Το 1939 ενώθηκε με την επαρχία Ολυμπίας και σχημάτισε τον νομό Ηλείας. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστρια δημιουργήθηκαν στην περιοχή οι δήμοι Ανδραβίδας - Κυλλήνης, Αρχαίας Ολυμπίας, Ήλιδας, Πηνειού και Πύργου.
Μεσιέ 97

Το Μεσιέ 97 (γνωστό και ως νεφέλωμα Κουκουβάγια (Owl Nebula), Μ97 και NGC 3587) είναι πλανητικό νεφέλωμα σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος. Ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1781. Στην περιγραφή του αναφέρει επίσης τους Μεσιέ 108 και Μεσιέ 109.

 Το Μεσιέ 97 χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο περίπλοκα πλανητικά νεφελώματα. Το κεντρικό άστρο έχει φαινόμενο μέγεθος 16 και έχει περίπου 0,7 ηλιακές μάζες. Το νεφέλωμα μόνο του έχει μάζα ίση περίπου με 0,15 ηλιακές μάζες και σχηματίστηκε περίπου πριν 6.000 χρόνια. Το νεφέλωμα πήρε το όνομά του εξαιτίας των δύο "οφθαλμών κουκουβάγιας" που είναι ορατοί με τηλεσκόπια μεγαλύτερα των 20 εκατοστών. The Owl Nebula at Calar Alto Observatory The Owl Nebula @ SEDS Messier pages NightSkyInfo.com - M97, the Owl Nebula M97, imaged with a semiprofessional amateur-telescope
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2008–09

Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς την περίοδο 2008-09 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με τη συμμετοχή 72 ομάδων συνολικά. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι Ελλάς Ποντίων και Άρης Αμφιάλης. Και οι 2 πρωταθλητές προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής της σεζόν 2009-10.

 Α΄ με 29 ομάδες σε δύο ομίλους των 15 και 14 ομάδων. Β΄ με 26 ομάδες σε δύο ομίλους των 13 ομάδων. Γ΄ με 17 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητές που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική: Ελλάς Ποντίων Άρης Αμφιάλης Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στην Α΄. 1ος όμιλος: Αμπελακιακός 2ος όμιλος: Θύελλα Κορυδαλλού Δευτεραθλητές: άνοδος στην Α΄. 1ος όμιλος: Αναγέννηση Μοσχάτου 2ος όμιλος: Σαλαμινομάχοι Πρωταθλητής: άνοδος στη Β΄. Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας Άνοδος στη Β΄: άλλες πέντε ομάδες. Α.Ο.Π.Ε. Μιθριδάτης Ρέντη Α.Ο. Πανιώνιος Κερατσινίου Α.Ο. Πολυκράτης Πειραιά Π.Α.Σ. Ειρήνη 2005 Α.Ο. Άνω Νεάπολη Νίκαιας Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2008–09 κατέκτησε η Αθλητική Ένωση Περάματος. ΕΠΣ Πειραιά "Αρχείο Σεζόν 2008-09".
Κατάλογος αστέρων του Φοίνικος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Φοίνικος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Φοίνιξ κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Πέτρος Πλάνκιος

Ο Πέτρος Πλάνκιος (λατινικά: Petrus Plancius, 1552 – 15 Μαΐου 1622) ήταν ένας Ολλανδός αστρονόμος, χαρτογράφος και κληρικός. Το πραγματικό του όνομα, το οποίο αργότερα εκλατίνισε, ήταν Pieter Platevoet.

 Ο Πλάνκιος γεννήθηκε στο Dranoutre της Φλάνδρας και σπούδασε Θεολογία στη Γερμανία και στην Αγγλία. Στη συνέχεια, σε ηλικία 24 ετών, έγινε πάστορας της Ολλανδικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας. Εξαιτίας του φόβου θρησκευτικών διωγμών από την Ιερά Εξέταση, έφυγε από τις Βρυξέλλες όταν η πόλη καταλήφθηκε από τους Ισπανούς και κατέφυγε στο Άμστερνταμ το 1585. Εκεί, ενδιαφέρθηκε για τη ναυσιπλοΐα και τη Χαρτογραφία, οπότε, έχοντας κατά τύχη πρόσβαση σε ναυτικούς χάρτες που είχαν έρθει πρόσφατα από την Πορτογαλία, αναγνωρίσθηκε σύντομα ως ειδικός στους πλόες προς την Ινδία. Πίστευε πολύ στην ιδέα της υπάρξεως ενός βορειοανατολικού θαλάσσιου περάσματος (βόρεια από την Ασία), μέχρι που η αποτυχία του Βίλεμ Μπάρεντς στο τρίτο του ταξίδι το 1597 φάνηκε ότι μηδενίζει τη δυνατότητα μιας τέτοιας θαλάσσιας διαδρομής. Ο Πλάνκιος υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, για λογαριασμό της οποίας συνέταξε πάνω από 100 χάρτες. Το 1592 εξέδωσε τον γνωστότερο παγκόσμιο χάρτη του, που είχε τον τίτλο Nova et exacta Terrarum Tabula geographica et hydrographica. Εκτός από χάρτες, δημοσίευσε οδηγούς ναυσιπλοΐας και ανέπτυξε μία νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό του γεωγραφικού μήκους. Επίσης, εισήγαγε τη Μερκατορική προβολή στους ναυτικούς χάρτες. Ο Πλάνκιος είχε στενή γνωριμία με τον εξερευνητή της Αμερικής Χένρυ Χάντσον (τον Ούδσωνα). Το 1589 ο Πλάνκιος κατασκεύασε μία ουράνια σφαίρα χρησιμοποιώντας τις λιγοστές πληροφορίες που ήταν διαθέσιμες για τους νότιους ουρανούς: τον Σταυρό του Νότου, το Νότιον Τρίγωνον και τα Νέφη του Μαγγελάνου. Το 1595 ζήτησε από τον Pieter Dirkszoon Keyser, αρχιπλοηγό του πλοίου Hollandia, να πραγματοποιήσει παρατηρήσεις ώστε να συμπληρωθεί η κενή περιοχή γύρω από τον Νότιο Ουράνιο Πόλο στους ευρωπαϊκούς χάρτες του νότιου ουρανού. Ο Keyser πέθανε στην Ιάβα το επόμενο έτος (δυστυχώς η αποστολή είχε πολλές ανθρώπινες απώλειες), αλλά ο κατάλογος που είχε καταρτίσει στο μεταξύ με 135 αστέρες ταξινομημένους σε 12 νέους αστερισμούς (μερικούς ίσως εμπνευσμένους από μύθους των ιθαγενών), ετοιμασμένος με τη βοήθεια του εξερευνητή και συναδέλφου του Frederick de Houtman, παραδόθηκε στον Πλάνκιο. Εκείνος έγραψε τα ονόματα των νέων αστερισμών σε μία ουράνια σφαίρα που ετοίμασε το έτος 1598. Οι αστερισμοί του Keyser ήταν οι εξής: Πτηνόν (το πουλί του Παραδείσου), Χαμαιλέων, Δοράς (το δελφινόψαρο), Γερανός, Ύδρος, Ινδός, Μυία (η μύγα), Ταώς (το παγώνι), Φοίνιξ, Νότιον Τρίγωνον, Τουκάνα και Ιπτάμενος Ιχθύς (το χελιδονόψαρο). Αυτοί οι αστερισμοί, μαζί με έναν ακόμα που είχε εισαχθεί ήδη το 1592 από τον ίδιο τον Πλάνκιο, την Περιστερά, ενσωματώθηκαν από τον Γιόχαν Μπάγιερ στην Ουρανομετρία του, το 1603 και σήμερα ανήκουν στους 88 επίσημα αποδεκτούς από τους αστρονόμους αστερισμούς. Leo Bagrow: History of Cartography, αναθ. & επεκτ. R.A. Skelton, Watts, Λονδίνο 1964 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Petrus Plancius στο Wikimedia Commons
Θα Μείνει Μεταξύ μας

Η ταινία Θα Μείνει Μεταξύ μας (γαλλικά: Un moment d'égarement) είναι δραματική κωμωδία γαλλικής παραγωγής του 2015, σε σκηνοθεσία του Ζαν-Φρανσουά Ρισέ. Είναι ριμέικ της ταινίας Un moment d'égarement του 1977, σκηνοθετημένη από τον Κλοντ Μπερί.Παραγωγός της ταινίας ήταν ο γιος του Μπερί, Τομά Λανγκμάν, και ο Σεμπαστιάν Ντελογιέ.

 Δύο διαζευγμένοι πατέρες, ο Αντουάν και ο Λορέν, παίρνουν τις κόρες τους Λουνά και Μαρί, 17 και 18 ετών αντίστοιχα, για διακοπές στην Κορσική, όπου ένας από τους δύο βρίσκει τον εαυτό του να παρασύρεται ερωτικά από την 17χρονη κόρη του άλλου. Βενσάν Κασέλ ως Λορέν Φρανσουά Κλιουζέ ως Αντουάν Αλίς Ισάζ ως Μαρί Λόλα Λε Λαν ως Λουνά Φιλίπ Ναχόν ως Ο γείτονας Ανελίζ Εσμέ ως Συλβί Νοεμί Μερλάν ως Λιντά Θα Μείνει Μεταξύ μας στην IMDb
Φίλιππος της Γαλλίας (1116-1131)

Ο Φίλιππος, διάδοχος της Γαλλίας (Philippe de France, 29 Αυγούστου 1116 – 13 Οκτωβρίου 1131), βασιλιάς των Φράγκων (1129–1131) ως συμβασιλιάς με τον πατέρα του, ήταν μεγαλύτερος γιος του βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκου ΣΤ΄ του Παχύ και της δεύτερης συζύγου του Αδελαΐδας του Μωριέν, κόρης του Ουμβέρτου Β΄ κόμη της Σαβοΐας.

 Ο μικρός Φίλιππος ήταν ο αγαπημένος γιος του πατέρα του γι'αυτό τον έστεψε συμβασιλιά (1129), διέψευσε όμως όλες τις ελπίδες, επειδή παρά την πολύ μικρή του ηλικία αποδείχτηκε βίαιος, αλαζονικός και αυταρχικός, σε αντίθεση με τον πατέρα του και όλους τους προγόνους του, πρώτους βασιλείς της δυναστείας των Καπετιδών, όπως περιγράφει αναλυτικά ο ιστορικός Βάλτερ Μαπ. Η συμπεριφορά του δημιούργησε πολλά προβλήματα τόσο στον πατέρα του όσο και στους ευγενείς του βασιλείου αλλά η σύντομη περίοδος αντιβασιλείας του τελείωσε άδοξα σε δυο χρόνια. Στην διάρκεια ιππασίας με μια παρέα κατά μήκος του Σηκουάνα, το άλογό του δέχτηκε επίθεση από έναν αγριόχοιρο· το άλογό του έπεσε απότομα, ο ίδιος έπεσε από μεγάλο ύψος και τα μέλη του κομματιάστηκαν. Έμεινε αναίσθητος και πέθανε την επόμενη μέρα· τάφηκε στη βασιλική του Σαιν-Ντενί. Διάδοχος του Γαλλικού θρόνου ορίστηκε ο δεύτερος αδελφός του Λουδοβίκος (Ζ΄) ο Νέος, ο οποίος, πέρα από τα άλλα προβλήματα που κληρονόμησε, ήταν και η υπόσχεση του Φιλίππου να πάει σε Σταυροφορία· σειρά είχε να το κάνει ο ίδιος ο Λουδοβίκος, που ορκίστηκε να πάει στην Β΄ Σταυροφορία, η οποία αποδείχτηκε καταστροφική. Ο Φίλιππος, λόγω του όταν ήταν συμβασιλιάς δύο χρόνια με τον πατέρα του, κατατάσσεται στον κατάλογο των Φράγκων βασιλέων. Elizabeth A. R. Brown, French Historical Studies, Vol. 16, No. 4 (Autumn, 1990) Meade, Marion, Eleanor of Aquitaine Ordericus Vitalis, The Ecclesiastical History of England and Normandy
Μίλιτσα Κούμπουρα

Η Μίλιτσα Κούμπουρα (20 Μαρτίου 1995, Βελιγράδι) είναι Σέρβα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ως διαγώνια.

 Η Μίλιτσα Κούμπουρα ξεκίνησε την καριέρα της στο βόλεϊ, παροτρυνόμενη από τη μεγαλύτερη αδελφή της, στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, με τον οποίο αναδείχθηκε δύο φορές πρωταθλήτρια και Κυπελλούχος Σερβίας (2011-13). Το 2014 μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει, και εκεί αγωνίστηκε με την ομάδα του Πανεπιστημίου της πολιτείας της Φλόριδας από το 2014 έως το 2018. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στις ΗΠΑ το 2018, επέστρεψε στη Σερβία, για λογαριασμό της Παρτιζάν Βελιγραδίου. Την περίοδο 2019-20, η Κούμπουρα μετακόμισε στη Γερμανία, έπαιξε στην Σ.Κ. Δρέσδης και κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας. Το Καλοκαίρι του 2021 επρόκειτο αρχικά να υπογράψει στην ΒολΑλτο της Καζέρτας, αλλά ο ιταλικός σύλλογος δεν πήρε έγκριση για να αγωνιστεί στην Α΄1, οπότε η Μίλιτσα Κούμπουρα ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε με τον Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας. Την επόμενη περίοδο παρέμεινε εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων, καθώς παντρεύτηκε με Έλληνα, έγινε μητέρα και είναι πλέον κάτοικος Αθηνών. Τον Ιούλιο του 2022 υπέγραψε στον Ολυμπιακό Πειραιώς για να καλύψει το κενό στη θέση της διαγώνιας που άφησε με την αποχώρηση της η Σάσκια Χίπε. Η Μίλιτσα Κούμπουρα φόρεσε το 2010 για πρώτη φορά τη φανέλα της Εθνικής Σερβίας Κ-18, με την οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Κ-18 το 2011, ενώ ένα χρόνο αργότερα, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-20. Το 2019, συμμετείχε με την Εθνική Γυναικών της Σερβίας στη νέα διοργάνωση Νέισονς Λίγκ. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-20 2012 (Σερβία)Παγκόσμιο πρωτάθλημα Κ-19 2011 (Άγκυρα - Τουρκία) 2 Πρωταθλήματα Σερβίας 2011-12, 2012-13 (Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου)Πρωτάθλημα Ελλάδας 2η Θέση: 2022-23 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 2 Κύπελλα Σερβίας 2011-12, 2012-13 (Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου)1 Κύπελλο Γερμανίας 2020 (Σ.Κ. Δρέσδη)1 Κύπελλο Ελλάδας 2021 (Π.Α.Ο.Κ. Θεσσαλονίκης) Μίλιτσα Κούμπουρα: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας women.volleybox.net Μίλιτσα Κούμπουρα - Ευρωπαϊκή παρουσία www-old.cev.eu Μίλιτσα Κούμπουρα: Παρουσίασή της στο πρωτάθλημα Γερμανίας www.volleyball-bundesliga.de Αρχειοθετήθηκε 2023-04-27 στο Wayback Machine.
Στήλη των Λαβυαδών

Η στήλη ή επιγραφή των Λαβυαδών είναι μία από τις πρώτες επιγραφές που βρέθηκαν στους Δελφούς και φαίνεται να καθορίζει τους κανόνες που καθόριζαν τη λειτουργία της φρατρίας των Λαβυαδών.

 Το 1893, λίγο μετά την έναρξη της Μεγάλης Ανασκαφής στους Δελφούς, εντοπίστηκε μια στήλη τετραγωνικής κάτοψης που έφερε και στις τέσσερις πλευρές της επιγραφές. Ο διευθυντής ανασκαφών Th. Homolle ήταν ο πρώτος που μελέτησε την επιγραφή και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ένα σύνολο κανόνων που αφορούσαν στην εύρυθμη λειτουργία και τις εσωτερικές σχέσεις μιας φρατρίας, αυτής των Λαβυαδών. Για χρόνια η στήλη έμενε κυριολεκτικά στην αφάνεια, καθώς στο πρώτο μουσείο η θέση της στήλης ήταν σε σημείο σκοτεινό. Η μεταφορά της στην Επιγραφική Στοά του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, που μπορούσαν πλέον να διαβάσουν καλύτερα την επιγραφή . Προέκυψαν αρκετά ερωτήματα, όπως αν οι Λαβυάδαι ήταν πράγματι μια φρατρία, καθώς πουθενά στην επιγραφή δεν κατονομάζονται ως τέτοια. Η αναφορά όμως στον "Ποσειδώνα Φράτριο" εξακολουθεί να συνηγορεί υπέρ της θεωρίας της φρατρίας. Η επιγραφή χρονολογείται στην ύστερη κλασική εποχή. Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι η αναφορά στις επικήδειες τελετουργίες, όπου αναφέρεται ότι ο νεκρός έπρεπε να συνοδεύεται στην τελευταία του κατοικία με απόλυτη ησυχία, χωρίς θρήνους. Homolle, Th, "La stèle des Labyades", BCH 1895 Bousquet, Jean (1966). «Le cippe des Labyades». Bulletin de correspondance hellénique 90 (1): 82-92. http://www.persee.fr/doc/bch_0007-4217_1966_num_90_1_2232. Sebillote, V., Les Labyades: Une phratrie a Delphes? Cahiers du Centre Gustave Glotz, 8, 1997, 39-49
Αγιόκαμπος Λάρισας

Ο Άγιόκαμπος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Σκήτης, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Μελιβοίας, του δήμου Αγιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αγιάς του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Αγιόκαμπος είναι παράλιος οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λαρίσης, στην ακτή του Αιγαίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Βρίσκεται νότια της εκβολής του Πλατανορέματος και απέχει 53 χλμ. περίπου Α.ΒΑ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκήτης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκήτης και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιβοίας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιβοίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγιάς(Πηγή: ) Ανασκαφές στην περιοχή έφεραν στο φως αρχαία νομίσματα από την Ιστιαία της Εύβοιας. Πρωτοκατοικήθηκε στη δεκαετία του 1930, από ελάχιστες οικογένειες που ήλθαν από τη Σκήτη. Τα τελευταία χρόνια ο Αγιόκαμπος έχει εξελιχθεί σε πολυσύχναστο παραθεριστικό κέντρο και αλιευτικό καταφύγιο (μαρίνα Αγιοκάμπου). Το κάστρο, πάνω από το λιμάνι, τα «σκαλοπάτια του Ξέρξη» και το τοξωτό γεφύρι που είναι φτιαγμένο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η μαρίνα του οικισμού με εκτεταμένο προβλήτα Η γέφυρα στο Πλατανόρεμα, στον δρόμο που συνδέει το χωριό με την Βελίκα Η μεγάλη αμμώδης παραλία του οικισμού (που μαζί με εκείνες της Βελίκας και της Κάτω Σωτηρίτσας, φθάνει τα 14 χλμ.). Το πανηγύρι της Αγίας Άννας, στις 25 Ιουλίου Το τριήμερο πανηγύρι των Ταξιαρχών (6-8 Σεπτεμβρίου) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.facebook.com/agiokampos.larissa/ Διαδικτυακός τόπος Αγιοκάμπου Παράλια Νομού Λάρισας
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Φιουμαρέλλα

΅Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Φιουμαρέλλα ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα, το οποίο συνέβη στις 23 Δεκεμβρίου 1961 στις 7:45΄ π.μ. στη σιδηροδρομική γραμμή Κοζέντσα - Καταντζάρο, στα προάστια του Καταντζάρο της Ιταλίας. Προκάλεσε τον θάνατο 71 επιβατών, 31 από τους οποίους προέρχονταν από την κωμόπολη Ντεκολλατούρα .

 Το τρένο, με προορισμό το Καταντζαρο αποτελούνταν από το αυτοκινούμενο βαγόνι Breda M2.123 και το ρυμουλκούμενο βαγόνι Breda RA 1006. Το ατύχημα σημειώθηκε όταν το τρένο πέρασε στην οδογέφυρα στην καμπύλη της Φιουμαρέλλα, περίπου μία ώρα μετά την αναχώρηση από τον σταθμό της κωμόπολης Σοβερία Μαννέλλι (Soveria Mannelli), που έλαβε χώρα στις 6:43΄. Το ρυμουλκούμενο βαγόνι εκτροχιάστηκε από τη γραμμή και, λόγω θραυσης του αγκίστρου έλξης τύπου τραμ, αποσπάστηκε από το βαγόνι έλξης και έπεσε στο ρέμα κάτω του από ύψος 47 μέτρων. Μέσα στο όχημα βρίσκονταν 99 επιβάτες από τους οποίους μεγάλος αριθμός αποτελούνταν από μαθητές: 69 από αυτούς σκοτώθηκαν στην πτώση ή τις επόμενες ώρες, άλλοι 2 λίγες μέρες αργότερα στο νοσοκομείο, . 28 τραυματίστηκαν περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά . Το περιστατικό πυροδότησε έντονη κοινοβουλευτική συζήτηση , η οποία οδήγησε την κυβέρνηση (με τον Νόμο 1855 της 23ης Δεκεμβρίου 1963 που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ιταλικής Δημοκρατίας αρ. 337 της 30ής Δεκεμβρίου 1963) να ανακαλέσει την παραχώρηση στην εταιρεία "Mediterranea Calabro Lucane" . Συστάθηκε κυβερνητική επιτροπή διαχείρισης της "Ferrovie Calabro Lucane" . Η σιδηροδρομική κυκλοφορία μεταξύ Σοβερία Μαννέλλι και Καταντζάρο διακόπηκε για μερικά χρόνια και αντικαταστάθηκε από μετακινήσεις με λεωφορεία. Στην Ντεκολλατούρα, τόπο καταγωγής πολλών θυμάτων, ανεγέρθηκε μνημείο . Ξεκίνησε υπουργική έρευνα με τη σύσταση μιας επιτροπής αποτελούμενης από τους μηχανικούς Τζίνο Ραφφαέλι (Gino Raffaelli, επικεφαλής της επιθεώρησης πολιτικής μηχανοκίνησης), Βίτο Σπανιόλο (Vito Spagnolo) και Νικόλα Αουγκέλλο (Nicola Augello), αντίστοιχα της υπηρεσίας έλξης και της υπηρεσίας κίνησης του τμήματος Ρέτζιο Καλάμπρια των κρατικών σιδηροδρόμων. Της δικαστικής έρευνας ηγήθηκε ο εισαγγελέας Λουίτζι Αμμιράτι (Luigi Ammirati), ο οποίος εξέδωσε στις 27 Δεκεμβρίου ένταλμα σύλληψης για τον οδηγό Τσίρο Μιτσέλι (Ciro Miceli) και για τον προϊστάμενο του συρμού Λουίτζι Αριστόντεμο (Luigi Aristodemo) με τις κατηγορίες της καταστροφής, πολλαπλής ανθρωποκτονίας και συνακόλουθων τραυματισμών . Τα συμπεράσματα, στα οποία κατέληξε η εξεταστική επιτροπή ήταν ότι ο εκτροχιασμός και η επακόλουθη θραύση του άγκιστρου έλξης προκλήθηκαν από υπερβολική ταχύτητα (63 km/h) σε σύγκριση με τα 35 km/h που επιτρέπονταν λόγω των κακών συνθηκών του εξοπλισμού στο συγκεκριμένο τμήμα . Στις 2 Απριλίου 1966 το δικαστήριο του Καταντζάρο καταδίκασε τον μηχανοδηγό, που κρίθηκε ένοχος για υπερβολική ταχύτητα, σε 10 χρόνια φυλάκιση. Η υπεράσπιση του οδηγού είχε υποστηρίξει ότι η ταχύτητα ήταν υπερβολική λόγω δυσλειτουργίας των φρένων . Giovanni Petronio (2017). I ragazzi della Fiumarella. Un disastro ferroviario a colori. postfazione di Giuseppe Soriero. Lamezia Terme: LinkEdizioni. σελ. 224. ISBN 978-88-85789-04-3.
Δήμος Βασιλικών

Ο Δήμος Βασιλικών ήταν δήμος του Νομού Θεσσαλονίκης. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον δήμο Θέρμης. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9303 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν τα Βασιλικά.

 Κατά την επανάσταση του 1821 οι κάτοικοι της περιοχής αγωνίστηκαν κατά των Οθωμανών. Σπουδαίοι αγωνιστές της επανάστασης του 1821 ήταν ο Τριαντάφυλλος Αγοραστός από την Περιστερά, ο Εμμανουήλ Φιλίππου από τα Βασιλικά και οι Θεοδόσιος Στεργίου (1780-1865) και οπλαρχηγός Άγγελος Στεργίου από το Λιβάδι. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Βασιλικών [ 4.163 ] Βασιλικά Τοπική Κοινότητα Λακκιάς [432]Λακκιά Δ.δ. Αγίας Παρασκευής [1.226]Αγία Παρασκευή Δ.δ. Αγίου Αντωνίου [ 1.195 ] ο Άγιος Αντώνιος [ 779 ] το Μονοπήγαδον [ 416 ] Δ.δ. Λιβαδίου [751]Λιβάδι Δ.δ. Περιστεράς -- η Περιστερά [ 1.021 ] Δ.δ. Σουρωτής [947]Σουρωτή Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine. .
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1963-64

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1963-64 ξεκίνησε ως η 26η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ωστόσο, λόγω των διακοινοτικών ταραχών στην Κύπρο το Δεκέμβριο του 1963, η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, στις 28 Δεκεμβρίου 1963 αποφάσισε τη διακοπή του πρωταθλήματος.

 Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1962-63, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1963-64 δεν συμμετείχε ο Ορφέας Λευκωσίας ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η βαθμολογία του πρωταθλήματος την ημέρα της διακοπής ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=2 βαθμοί, Ήττα=1 βαθμός Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Αναλογία τερμάτων (Η αναλογία τερμάτων προέκυπτε από το γινόμενο γκολ κατά x 100 διαιρεμένου με τον αριθμό των γκολ υπέρ. Η ομάδα με το μικρότερο αποτέλεσμα είχε την καλύτερη αναλογία τερμάτων οπόταν καταλάμβανε υψηλότερη θέση στη βαθμολογία). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα όσων αγώνων διεξήχθησαν πριν τη διακοπή του πρωταθλήματος: ΚΟΠ (Φεβρουάριος 2014). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 74-78. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-08-31. https://www.webcitation.org/6bCdeTwgI?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOPT7FINAL.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-06-30. De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 75. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2015). Μεγάλες Στιγμές Κυπριακού Ποδοσφαίρου 1934-2014. Κύπρος: Γιώργος Στεφανίδης. σελίδες 141–148. ISBN 978-9963-8841-3-1. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 135. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1963-64
Γιάννης Σαμαράς

Ο Γιάννης Σαμαράς (γενν. Μελβούρνη, 3 Μαΐου 1961) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Αγωνίσθηκε για 12 συνεχόμενα έτη στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας, λαμβάνοντας μέρος σε συνολικά 265 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, επιτυγχάνοντας, παράλληλα, 48 τέρματα. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός, ενώ ξεχώριζε για το επιβλητικό του παράστημα και το ύψος του (1,87 μ.). Είναι ο πατέρας του πρώην ποδοσφαιριστή και νυν αντιπροέδρου του ΟΦΗ, Γιώργου Σαμαρά.

 Ο Γιάννης Σαμαράς σε ηλικία 13 ετών ήρθε με τους γονείς του από την Αυστραλία στην Ελλάδα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον ερασιτεχνικό σύλλογο της Σπίθας Νίκαιας και σύντομα, σε ηλικία μόλις 19 ετών, αποκτήθηκε από τον Βύζαντα Μεγάρων. Με την ομάδα των Μεγάρων έλαβε μέρος τόσο στη Β΄ Εθνική (1979-80 έως και 1982-83), όσο και στη Γ΄ Εθνική, όταν και εντυπωσίασε. Το καλοκαίρι του 1984 υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΟΦΗ και σε ηλικία 23 ετών πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στη μεγάλη κατηγορία. Είχε τέσσερις εξαιρετικά αποδοτικές περιόδους, ώσπου το Δεκέμβριο του 1988 μεταγράφηκε (ουσιαστικά ανταλλάχθηκε με τον Κώστα Μπατσινίλα) στον Παναθηναϊκό. Τις επόμενες δυόμισι περιόδους κατέκτησε 2 πρωταθλήματα (1989-1990, 1990-1991) και ισάριθμα Κύπελλα (1988-1989, 1990-1991). Είχε προηγηθεί η κατάκτηση ενός ακόμη τροπαίου με τον ΟΦΗ, του Κυπέλλου 1986-1987. Το καλοκαίρι του 1991 επέστρεψε στην Κρήτη και τον ΟΦΗ για να συνεχίσει τη μακρόχρονη καριέρα του για άλλες 5 περιόδους. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 1996, όταν πια είχε κλείσει τα 35 του χρόνια. Με τον ΟΦΗ είχε 217 παρουσίες και 33 γκολ σε 9,5 χρονιές, ενώ με τον Παναθηναϊκό (2,5 έτη) συμπλήρωσε 48 εμφανίσεις, σκοράροντας 15 τέρματα. Το διάστημα 1986-1990 αγωνίστηκε με την Ελλάδα 16 συνολικά φορές, επιτυγχάνοντας και ένα τέρμα. Το ντεμπούτο του με τη γαλανόλευκη φανέλα πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 1986 στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας (2-0), όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου είχε περάσει ως αλλαγή στη θέση του Δημήτρη Σαραβάκου. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας αναχώρησε για την Ολλανδία, όπου ανέλαβε τεχνικός, κυρίως σε ακαδημίες ποδοσφαίρου, αλλά εργάσθηκε και ως μάνατζερ διαφόρων συλλόγων ή και σκάουτερ, όπως ήταν και ο πατέρας του Γιώργος στην Αυστραλία. Το διάστημα 2000-2002 υπήρξε προπονητής του ΟΦΗ, ενώ τα τελευταία χρόνια είχε επιστρέψει στην Ελλάδα και ήταν ο επικεφαλής των Ακαδημιών του Παναθηναϊκού. Στις 10 Νοεμβρίου του 2012 ανακοινώθηκε η ένταξή του στο δυναμικό της πρώτης ομάδας του Παναθηναϊκού, με αυξημένες αρμοδιότητες. Η καριέρα του Γιάννη Σαμαρά στο national-football-teams Το προφίλ του Γιάννη Σαμαρά στο transfermarkt "ΤΟ ΒΗΜΑ", φύλλο Κυριακής 18 Νοεμβρίου 2012, σελ. Α42, "Τα (άλλα) πρόσωπα της επόμενης ημέρας"
Ιππασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η ιππασία είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού μπήκε στις Ολυμπιάδες το 1900 στο Παρίσι. Από το 1912 διεξάγεται συνεχώς. Είναι το μόνο άθλημα που δεν υπάρχουν ξεχωριστά ανδρικά και γυναικεία αγωνίσματα αλλά σε κάθενα από τα τρία αγωνίσματα μπορούν να συμμετέχουν είτε ιππείς είτε αμαζόνες. Επίσης, εκτός από τον νικητή αθλητή που κερδίζει μετάλλιο, βραβεύεται και ο ίππος με ειδικό έπαθλο.

 Το 1904 και το 1908 το άθλημα αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα των Ολυμπιάδων. Όμως, το 1908 στο Λονδίνο διεξήχθη το συγγενές άθλημα του πόλο με άλογα. Στις πρώτες Ολυμπιάδες υπήρχαν ορισμένα επιπλέον αγωνίσματα, τα οποία σήμερα δεν διεξάγονται, όπως τα άλματα εις μήκος και εις ύψος. Από το 1924 σταθεροποιήθηκε ο αριθμός των έξι αγωνισμάτων (τριών ατομικών και τριών ομαδικών) που διεξάγεται μέχρι σήμερα. Δύο φορές στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων οι ιππικοί αγώνες διεξήθχησαν σε άλλη πόλη από τους υπόλοιπους του προγράμματος. 1956: στη Στοκχόλμη αντί στη Μελβούρνη. 2008: στο Χονγκ Κονγκ αντί στο Πεκίνο. Σημείωση: Οι ασκήσεις αλμάτων σε ίππους (Equestrian vaulting) διεξήχθησαν μόνο το 1920 και ήταν συνδυασμός γυμναστικών και χορευτικών ασκήσεων πάνω σε άλογα, ένα είδος δεξιοτεχνίας που συνηθίζεται κυρίως στο τσίρκο.
Αλωνίσταινα Αρκαδίας

Η Αλωνίσταινα είναι ορεινό χωριό του Δήμου Τρίπολης στην Αρκαδία της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 124 κατοίκους. Από το 1998 έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.220 μέτρων στις πλαγιές του Μαινάλου, στη δυτική πλευρά της κορυφής της Οστρακίνας και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Πελοποννήσου. Απέχει 25 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. και βρίσκεται σε κοιλάδα ανάμεσα στη Βυτίνα και την Πιάνα.Εικάζεται πως δημιουργήθηκε επί Φραγκοκρατίας, ενώ πιθανότατα ταυτίζεται με τη μεσαιωνική Λινίσταινα, που αναφέρεται στο Χρονικό του Μορέως ως βυζαντινό επαναστατικό κέντρο κατά το 1304, υπό την ηγεσία των Ιωάννη και Γεωργίου Μικρονά και η οποία καταστράφηκε από τον Φράγκο Φίλιππο Σαβαυδικό που κατέστειλε την εξέγερση. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας υπολογίζεται πως είχε γύρω στους 750 κατοίκους, ενώ τον Ιούλιο του 1818 διεξήχθη εντός της Αλωνίσταινας, συμπλοκή μεταξύ μικρού οθωμανικού σώματος που βρισκόταν στο χωριό με αφορμή μια τοπική γιορτή και περαστικών Ελλήνων ένοπλων συνοδών Πελοποννησίων βεκίληδων, υπό τους Δ. Πλαπούτα και Νικηταρά, η οποία ξέσπασε έπειτα από αντεγκλήσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης αποτέλεσε έδρα στρατοπέδου των ελληνικών δυνάμεων, με επακόλουθο να καταστραφεί τον Απρίλιο του 1821 από τον οθωμανικό στρατό. Ωστόσο γρήγορα χρησίμευσε ξανά ως βάση των επαναστατών, έχοντας συμβολή στις επιχειρήσεις για την κατάληψη της Τριπολιτσάς και αργότερα στην αντίσταση έναντι των δυνάμεων του Ιμπραήμ πασά της Αιγύπτου, ο οποίος εκστράτευσε κατά της Αλωνίσταινας, αιχμαλωτίζοντας αρκετούς αμάχους.Στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του σύγχρονου Ελληνικού κράτους, η Αλωνίσταινα γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση, ξεπερνώντας τους 2000 κατοίκους κατά τη δεκαετία του 1850, ωστόσο στη συνέχεια ο πληθυσμός της μειώθηκε σημαντικά, εξαιτίας της εσωτερικής μετανάστευσης προς τη Μεσσηνία και της αντίστοιχης εξωτερικής προς τις ΗΠΑ.Ο κεντρικός ναός του οικισμού είναι αφιερωμένος στην Αγία Παρασκευή και είναι κτίσμα του 1898, ενώ στον προαύλιό του βρίσκεται ο τάφος της μητέρας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Ζαμπίας Κωτσάκη. Στην Αλωνίσταινα γεννήθηκε η μητέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Ζαμπία Κωτσάκη, ενώ και ο ίδιος έζησε εκεί ορισμένα χρόνια της παιδικής του ηλικίας. Στον οικισμό γεννήθηκε και ο πολιτικός Θεόδωρος Τουρκοβασίλης, Επιπλέον, η Αλωνίσταινα αποτελεί τόπο καταγωγής, του αντιστράτηγου και πολιτικού Γεωργίου Κοσμά, καθώς και του ιατρού και πολιτικού Παρασκευά Αυγερινού. Μένουμε Ελλάδα - Στην Αλωνίσταινα Αρκαδίας Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1998-1999 κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 21η φορά στην ιστορία του. Πρώτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος τερμάτισε ο Ολυμπιακός αλλά στον τελικό των Play Off ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 3-2 νίκες. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν ήταν ο Απόλλων Πατρών και ο Παπάγου.

 1Ο Πανιώνιος έχει έναν μηδενισμό Α' Φάση (στις 2 νίκες) Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-12 στην κανονική περίοδο. Προημιτελικοί (στις 2 νίκες) Στη διοργάνωση εισήλθαν οι ομάδες των θέσεων 1-4. Ημιτελικοί (στις 2 νίκες) Τελικοί (στις 3 νίκες) Στη σειρά του Μεγάλου τελικού, ο Παναθηναϊκός έσπασε το πλεονέκτημα έδρας του Ολυμπιακού στον τελευταίο αγώνα και κατέκτησε το πρωτάθλημα για 2η συνεχή χρονιά. Την τρίτη θέση κατέλαβε ο ΠΑΟΚ. Μικρός Τελικός Σημείωση1: Ο Άρης επικράτησε με 75−64, αλλά ο ΠΑΟΚ κατέθεσε και κέρδισε ένσταση για αντικανονική συμμετοχή των παικτών του Άρη Μιούρσεπ και Αγγελίδη, οι οποίοι είχαν βρεθεί θετικοί σε έλεγχο ντόπινγκ. Ο αγώνας κατωχυρώθηκε υπέρ του ΠΑΟΚ με 0−20 στα χαρτιά. Μεγάλος Τελικός Σημείωση: δ.χ. = δε χρειάστηκε Τα Νέα 29-03-1999 Βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr Κανονική περίοδος Ιστότοπος archive.sport.gr Τα πλέι οφ Ιστότοπος archive.sport.gr
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2002

Τα 28α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2002.

 Καλύτερη Ταινία: Σχετικά με τον Σμιτ Επιλαχών: Ο Παράδεισος Είναι Μακριά Καλύτερη Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ – Talk to Her (Hable con ella) Επιλαχών: Τοντ Χέινς – Ο Παράδεισος Είναι Μακριά Α' Ανδρικός Ρόλος (TIE): Ντάνιελ Ντέι Λιούις – Συμμορίες της Νέας Υόρκης Τζακ Νίκολσον – Σχετικά με τον Σμιτ Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζούλιαν Μουρ – Ο Παράδεισος Είναι Μακριά και Οι ώρες Επιλαχούσα: Ιζαμπέλ Υπέρ – The Piano Teacher (La pianiste) Β' Ανδρικός Ρόλος: Κρις Κούπερ – Adaptation. Επιλαχών: Κρίστοφερ Γουόλκερ – Catch Me If You Can Β' Γυναικείος Ρόλος: Edie Falco – Sunshine State Επιλαχούσα: Κάθι Μπέιτς – Σχετικά με τον Σμιτ Καλύτερο Σενάριο: Αλεξάντερ Πέιν και Jim Taylor – Σχετικά με τον Σμιτ Επιλαχών: Charlie Kaufman και Donald Kaufman – Adaptation. Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Edward Lachman – Far from Heaven Επιλαχών: Conrad L. Hall – Ο δρόμος της απώλειας Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Dante Ferretti – Συμμορίες της Νέας Υόρκης Επιλαχών: Mark Friedberg – Ο Παράδεισος Είναι Μακριά Καλύτερη Μουσική: Elmer Bernstein – Far from Heaven Επιλαχών: Philip Glass – The Hours Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Y Tu Mamá También • Μεξικό Επιλαχών: Talk to Her (Hable con ella) • Ισπανία Best Non-Fiction Film: The Cockettes Επιλαχών: Bowling for Columbine Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Spirited Away (Sen to Chihiro no kamikakushi) The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Michael Snow – *Corpus Callosum Kenneth Anger (for his body of work) Βραβείο Νέας Γενιάς: Lynne Ramsay Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Άρθουρ Πεν Ειδικό Βραβείο: Λίλο & Στιτς for excellence in character design and animation. Ο Επίσημος ιστότοπος
Βουλευτικές εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Πράσινο Ακρωτήριο στις 20 Μαρτίου 2016. Το κυβερνών Αφρικανικό Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Πράσινου Ακρωτηρίου (PAICV), με αρχηγό τον Ζανίρα Χόπφερ Αλμάντα, ηττήθηκε από το Κίνημα για Δημοκρατία (MpD), με αρχηγό τον Ουλίσες Κορέια ε Σίλβα.

 Τα 72 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται σε 16 πολυεδρικές περιφέρειες, με το μέγεθός τους να κυμαίνεται από 2 ως και 15 έδρες. Η διενέργεια των εκλογών γίνεται με κλειστές λίστες και με απλή αναλογική. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο Ντ'Οντ. Συνολικά 551 υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους και 73 γυναίκες, πήραν μέρος στις εκλογές. Παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση επόπτευσαν τις εκλογές. Η ομάδα των 20 παρατηρητών του οργανισμού αναφέρθηκε σε ειρηνικές και ελεύθερες εκλογές σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής τους. Επίσης, ο Τύπος και τα ΜΜΕ εργάστηκαν ελεύθερα, καθώς η κυβέρνηση μερίμνησε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες νομικές συνθήκες για να επιτευχθεί αυτό.
Γιόχαν Φόκε

Ο Δρ. Γιόχαν Φόκε (Γερμανικά: Johann Focke) γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1848 στη Βρέμη. Ήταν δικηγόρος και υπήρξε Σύνδικος της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης καθώς και ιδρυτής του «Μουσείου Φόκε». Ο Φόκε απεβίωσε στις 10 Δεκεμβρίου 1922 (74 ετών).

 Ο Φόκε ήταν γιος του δικαστή Δρ. Βίλχελμ Φόκε (1805 - 1865) και αδελφός του ιατρού και βοτανολόγου Βίλχελμ Όλμπερς Φόκε (1834 - 1922). Σπούδασε στο Γυμνάσιο «Altes» («Παλαιό») στη Βρέμη και μετά σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ και το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Το 1867, κατά τη διάρκεια των σπουδών του έγινε μέλος της σπουδαστικής αδελφότητας «Φρανκόνια Χάιντελμπεργκ» (γ: «Frankonia Heidelberg»). Πολέμησε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο και το 1873 απέκτησε το διδακτορικό του τίτλο στη νομική. Στην αρχή εργάστηκε ως δικηγόρος και από το 1875 εργάστηκε ως κυβερνητικός γραμματέας με ευθύνες που αφορούσαν τα λιμάνια, το σιδηρόδρομο και τις κοινωνικές υπηρεσίες προς τους φτωχούς. Ήταν επίσης ο διαχειριστής σε οίκο εργασίας και εργάστηκε ως αναπληρωτής γραμματέας. Το 1878 διορίστηκε γραμματέας της Σύγκλητου και στις 11 Νοεμβρίου 1898 έγινε Σύνδικος της Ελεύθερης Χανσεατικής Πόλης της Βρέμης. Από το 1881 ο Φόκε σχεδίαζε να δημιουργήσει ένα χώρο προσβάσιμο στο κοινό για την παρουσίαση της συλλογής του με αντικείμενα από τη Βρέμη, αλλά δεν ήταν παρά το 1900 όπου μπόρεσε να το πραγματοποιήσει, ανοίγοντας ένα «Ιστορικό Μουσείο» στον Κυρίως Ναό και την Αγία Τράπεζα της «Μονής Αγίας Αικατερίνης» στη Βρέμη. Στα εβδομηκοστά γενέθλια του Φόκε, το 1918, το μουσείο μετονομάστηκε σε «Μουσείο Αρχαιοτήτων Βρέμης Φόκε» (γ: «Focke-Museum für bremische Altertümer»). Λόγω της συνεχούς αύξησης των εκθεμάτων αλλά και λόγω καταστροφής του στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το «Μουσείο Φόκε» μετακινήθηκε αρκετές φορές σε μεγαλύτερους χώρους. Από το 1898 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Ιστορικής Εταιρείας της Βρέμης» (γ: Historischen Gesellschaft Bremen) και βοήθησε στο να αποκτήσει η κοινότητα αυτή επιστημονικό χαρακτήρα, πραγματοποιώντας αυστηρές επιστημονικές έρευνες. Ο Γιόχαν Φόκε ήταν πατέρας του πρωτοπόρου της αεροπορίας και ιδρυτή των εταιρειών «Φόκε-Βουλφ» και «Φόκε-Άχγκελις», Χένριχ Φόκε, καθώς και του ζωγράφου, γλύπτη, εφευρέτη, ποιητή και ποδοσφαιριστή, Βίλχελμ Φόκε. Στην περιοχή του Σέμπαλντσμπρυκ του προαστίου Χέμελινγκεν της Βρέμης, ο δρόμος «Γιόχαν Φόκε» έχει ονομαστεί προς τιμήν του. Χένριχ Φόκε Βίλχελμ Φόκε «Das alte Bremen», Focke-Museum, Johann Focke, Insel-Verlag (1922) «Neue Deutsche Bibliographie, Bd.5, Falck (voran: Faistenberger) - Fyner.», Diedrich Steilen, Duncker & Humblot (1962), ISBN 978-3428001866 Επίσημος ιστότοπος του «Μουσείου Φόκε»
Μωβ

Το μοβ είτε μενεξεδί είτε ιόχρουν είναι το σύνολο των αποχρώσεων που προκύπτουν από την ανάμειξη κόκκινων και μπλε χρωστικών, ενώ το ιώδες ή βιολετί αντιστοιχεί στο εύρος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος μεταξύ του μπλε και του υπεριώδους, δηλαδή σε μήκη κύματος 400-430 nm. Η μωβ χρωστική μωβεΐνη (Mauveine) ή αλλιώς ανιλινικό πορφυρό (aniline purple) είναι η πρώτη συνθετική χρωστική ουσία ανιλίνης. Ανακαλύφθηκε τυχαία από τον χημικό Sir William Henry Perkin, το 1856, στην προσπάθεια του να φτιάξει τεχνητή Κινίνη. Και επίσης είναι ένα πολύ όμορφο χρώμα.

 Το μωβ ήταν το χρώμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και ανωτάτων αρχόντων (μαγίστρων), ενώ αργότερα των επισκόπων της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Από τότε, το μωβ συνδέεται με τη βασιλική καταγωγή και την ευλάβεια. Στην αρχαία Ρώμη, το δυσεύρετο αυτό χρώμα φυλασσόταν για τον Καίσαρα, τους στρατηγούς που γύριζαν θριαμβευτές από τον πόλεμο και τους Συγκλητικούς. Όσο μεγαλύτερο αξίωμα είχε κανείς, τόσο περισσότερο πορφυρό χρώμα είχε δικαίωμα να επιδεικνύει. Ακόμα και σήμερα οι Αμερικανοί στρατιώτες που έχουν τραυματιστεί σε κάποια μάχη, παρασημοφορούνται με μια πορφυρή καρδιά, σε αναγνώριση της θυσίας τους. Στην Ελλάδα, στον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα, αυτό το χρώμα ονομαζόταν «μελιτζανί», καθώς υπάρχει και στην εξωτερική πλευρά της μελιτζάνας. Επίσης σε στίχους δημοτικών και λαϊκών τραγουδιών, έχει χρησιμοποιηθεί η φράση «τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια», δηλώνοντας προτροπή σε πιο καλή διάθεση, που εκφράζεται με την μη χρήση ενδυμάτων αυτού του χρώματος, καθώς αυτό το χρώμα, δηλώνει στεναχώρια και πένθος, όπως το μαύρο. Μάλιστα χρησιμοποιείται κάθε χρόνο, τη Μεγάλη Εβδομάδα, για τον στολισμό του επιτάφιου, για να δηλώσει το πένθος από τη σταύρωση του Χριστού. Ball, Philip (2001). Bright Earth, Art and the Invention of Colour. Hazan (French translation). ISBN 978-2-7541-0503-3. Heller, Eva (2009). Psychologie de la couleur: Effets et symboliques. Pyramyd (French translation). ISBN 978-2-35017-156-2. Pastoureau, Michel (2005). Le petit livre des couleurs. Editions du Panama. ISBN 978-2-7578-0310-3. Gage, John (1993). Colour and Culture: Practice and Meaning from Antiquity to Abstraction. Thames and Hudson (Page numbers cited from French translation). ISBN 978-2-87811-295-5. Gage, John (2006). La Couleur dans l'art. Thames and Hudson. ISBN 978-2-87811-325-9. Varichon, Anne (2000). Couleurs: pigments et teintures dans les mains des peuples. Seuil. ISBN 978-2-02084697-4. Zuffi, Stefano (2012). Color in Art. Abrams. ISBN 978-1-4197-0111-5. Roelofs, Isabelle (2012). La couleur expliquée aux artistes. Groupe Eyrolles. ISBN 978-2-212-13486-5. «The perception of color», from Schiffman, H.R. (1990). Sensation and perception: An integrated approach (3rd edition). New York: John Wiley & Sons. Inge Boesken Kanold: 36010 Purpur – die Farbe der Kaiser. In: Pharmazeutische Zeitung. Band 145, Nr. 16, 20 April 2000.
Ζιμί Γκρεσιέ

Ο Ζιμί Γκρεσιέ είναι Γάλλος αθλητής του στίβου, συγκεκριμένα δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ23 2019, στα 5000 και 10,000 μέτρα ανδρών.

 Ανοιχτός 800 μέτρα – 1:54.33 (2017) 1000 μέτρα – 2:24.84 (2017) 1500 μέτρα – 3:40.46 (2018) 3000 μέτρα – 7:53.81 (2018) 5000 μέτρα – 13:38.26 (2018) 10 χιλιόμετρα – 28:13 (2018)Κλειστός 1500 μέτρα – 3:43.18 (2018) 3000 μέτρα – 7:57.13 (2018)
Επίπεδο

Το επίπεδο θεωρείται συνήθως αρχική έννοια της γεωμετρίας, δηλαδή δεν ορίζεται με βάση άλλες στοιχειωδέστερες έννοιες, αν και σε κάποιες προσεγγίσεις της γεωμετρίας δεν είναι έτσι, όπως για παράδειγμα στην αναλυτική γεωμετρία όπου ορίζεται με βάση την έννοια του σημείου. Ιδιαίτερα όταν εργαζόμαστε στη δισδιάστατη ευκλείδεια γεωμετρία το επίπεδο αναφέρεται σε ολόκληρο το χώρο. Διαισθητικά η έννοια του επιπέδου μπορεί να περιγραφεί ως μια εντελώς ίσια (δηλ. χωρίς κυρτότητα ή κοιλότητα) και λεία (δηλ. χωρίς «βουνά» ή «κοιλάδες») επιφάνεια που έχει μηδενικό όγκο και καταλαμβάνει τις δύο μόνο διαστάσεις του τρισδιάστατου χώρου. Επεκτείνεται απεριόριστα προς τις δύο διευθύνσεις. Δύο παράλληλα επίπεδα έχουν την ιδιότητα ότι ποτέ δεν τέμνονται, όσο και αν τα επεκτείνουμε. Επιπλέον, δύο επίπεδα μπορούν να εφαρμόσουν ακριβώς, ακόμα και όταν το ένα κινείται κατά την έκταση του άλλου.Μακροσκοπικές επιφάνειες ή αντικείμενα που συνήθως μοντελοποιούνται ή νοούνται ως επίπεδες επιφάνειες είναι οι τοίχοι, οι οροφές και τα πατώματα ενός απλού σπιτιού, η πάνω επιφάνεια ενός τραπεζιού, ο πίνακας μίας σχολικής αίθουσας.

 Σχεδόν σε κάθε γεωμετρία ισχύουν τα εξής που αφορούν το επίπεδο: Αν δύο σημεία που ανήκουν σε ένα επίπεδο ορίζουν μία ευθεία, τότε αυτή ανήκει εξ ολοκλήρου στο επίπεδο. Από τρία μη συνευθειακά σημεία διέρχεται μοναδικό επίπεδο. Δύο ευθείες που ανήκουν στο ίδιο επίπεδο ταυτίζονται, τέμνονται ή είναι παράλληλες. Δε μπορούν να είναι ασύμβατες. Δύο επίπεδα που έχουν τουλάχιστον ένα κοινό σημείο ταυτίζονται ή τέμνονται κατά μήκος μιας ευθείας. Κάθε επίπεδο χωρίζει το χώρο σε τρεις περιοχές, ή ισοδύναμα δύο σημεία που δεν ανήκουν στο επίπεδο βρίσκονται είτε στο ίδιο μέρος του επιπέδου ή εκατέρωθέν του. Ένα επίπεδο έχει τρία τουλάχιστον σημεία που δεν βρίσκονται στην ίδια ευθεία και ένα σημείο έξω από το επίπεδο. Ένα επίπεδο μπορεί να προεκταθεί απεριόριστα. Σε τρισδιάστατο ορθοκανονικό σύστημα αναφοράς ένα επίπεδο μπορεί να θεωρηθεί ως ο γεωμετρικός χώρος που αντιστοιχεί σε αυτήν τη συνθήκη: ( P − Π ) δ = 0 {\displaystyle (\mathrm {P} -\Pi )\delta =0} Όπου Ρ το εφαρμοστό διάνυσμα θέσης τυχαίου σημείου του χώρου, Π το εφαρμοστό διάνυσμα θέσης ενός σημείου του χώρου και δ ένα διάνυσμα που λέγεται κάθετο διάνυσμα του επιπέδου. Οι αρχές των εφαρμοστών διανυσμάτων είναι η αρχή των αξόνων. Το διάνυσμα Ρ-Π είναι ένα διάνυσμα του οποίου και τα δύο σημεία ανήκουν στο οριζόμενο επίπεδο, άρα ανήκει εξολοκλήρου στο επίπεδο. Από τη σχέση προκύπτει ότι αυτό το διάνυσμα και το δ είναι κάθετα μεταξύ τους, άρα το δ δίνει στο επίπεδο έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό. Ο προσδιορισμός του επιπέδου ολοκληρώνεται με το εφαρμοστό διάνυσμα Π, το οποίο τοποθετεί το ελεύθερο επίπεδο σε συγκεκριμένη θέση. Το Π ανήκει στο επίπεδο, αφού Π − Π = 0 → {\displaystyle \Pi -\Pi ={\vec {0}}} Το επίπεδο είναι η λύση γραμμικών εξισώσεων της μορφής αχ+βψ+γω=0, όπου α, β, γ παράμετροι τέτοιες, ώστε |α|+|β|+|γ| ≠ {\displaystyle \neq } 0, δηλαδή να μην είναι όλες μηδέν. Αν σε μία εξίσωση αυτής της μορφής είναι α=β=γ=0, τότε η λύση του συστήματος είναι όλος ο τρισδιάστατος χώρος.
Απογραφή Πληθυσμού 1901 (Κύπρος)

Η Απογραφή Πληθυσμού 1901 ήταν η 3η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε από τη Βρετανική Διοίκηση της Κύπρου. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1891. Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 237022 κατοίκων. Οι άνδρες ήταν 121066 και οι γυναίκες 115956.

 Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1891 και του 1901: «Census of Cyprus, 1891» (PDF). 6 Απριλίου 1891. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2019. «Census of Cyprus, 1901» (PDF). 31 Μαρτίου 1901. Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 2 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2019.
Τσάρεβο

Το Βασιλικό (βουλγαρικά: Царево, Τσάρεβο, έως το 1934 Василико, μεταξύ 1950 και 1991 Мичурин, Μιτσούριν) είναι πόλη της Επαρχίας Πύργου στη Βουλγαρία και έδρα του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Ανατολικής Ρωμυλίας, στο νότιο άκρο των ακτών της Βουλγαρίας στη Μαύρη Θάλασσα, 65 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη του Πύργου. Σύμφωνα το Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο της Βουλγαρίας το 2012 έχει 5.999 κατοίκους.

 Η πόλη κατά τον 7ο αιώνα ονομαζόταν Βασιλικού και το 1352 Βασιλικός. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας και έως το 1934 ονομάζονταν Βασιλικό. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τα ελληνικά, από τη λέξη «Βασιλικός» και με την έννοια του σχετιζόμενου με το βασιλικό θεσμό. Το 1934 η ονομασία Βασιλικό μεταφράστηκε στα βουλγαρικά ως Τσάρεβο. Ο οικισμός κατοικήθηκε από τους Έλληνες κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. και κατά τον 3ο αιώνα μ.Χ. πιθανόν εκχριστιανίστηκε. Κατά τους Μέσους Χρόνους και μετά, η κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η παραγωγή κάρβουνου που προοριζόταν για την Κωνσταντινούπολη. Στις αρχές του 14ου αιώνα το Βασιλικό περιήλθε στην κυριαρχία των Οθωμανών. Η μεγάλη πυρκαγιά του 1880 κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των χαρακτηριστικών ξύλινων σπιτιών της πόλης. Το 1913 ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης, μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Βουλγάρους, κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Το Βασιλικό σήμερα είναι φημισμένος τόπος προορισμού καλοκαιρινών διακοπών στον Εύξεινο Πόντο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tsarevo στο Wikimedia Commons
Άρωμα

Το άρωμα είναι μίγμα ουσιών το οποίο διαθέτει ευχάριστη μυρωδιά. Αποτελούνται από τις αρωματικές ουσίες, μαζί με σταθεροποιητές και διαλύτες, συνήθως αλκοόλες. Αρχαία κείμενα και αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι τα αρώματα χρησιμοποιούνται από την αρχαιότητα. Τα αρώματα αυτά προέρχονταν από αιθέρια έλαια, βάλσαμα κ.ά. και άλλες φυσικές ουσίες. Η ανάπτυξη της σύγχρονης αρωματοποιίας άρχισε τον 19ο αιώνα, με την ανάπτυξη συνθετικών αρωμάτων, όπως η κουμαρίνη και η βανιλλίνη.

 Μια αρωματοποιός, γνωστή ως Ταπούτι, αναφέρεται σε μια επιγραφή με σφηνοειδή γραφή από τη Μεσοποταμία η οποία χρονολογείται από τη 2η χιλιετία π.Χ. Απέσταζε άνθη, έλαια και καλάμια, τα οποία φίλτραρε και τοποθετούσε ξανά στο αποστακτήριο αρκετές φορές. Στην Ινδία, η αρωματοποιία υπήρχε στον πολιτισμό του Ινδού. Η παρασκευή του αιθέριου ελαίου ιττάρ αναφέρεται στα ινδουιστικά αγιουρβεδικά κείμενα Τσαράκα Σαμχίτα και Σουσχρούτα Σαμχίτα.Το 2003, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανέσκαψαν στην περιοχή Μαυροράχη, κοντά στον Πύργο της Κύπρου, τα υπολείμματα αρχαίας βιοτεχνίας αρωμάτων εμβαδού 300 τετραγωνικών μέτρων, η οποία καταστράφηκε από σεισμό το 1.850 π.Χ. Στο χώρο βρέθηκαν δοχεία αρωμάτων, δοχεία ανάμειξης και αποστακτήρια. Αποτελούν τα παλαιότερα γνωστά αρώματα.Τον 9ο αιώνα, ο Άραβας χημικός Αλ-Κίντι έγραψε το βιβλίο της Χημείας Αρωμάτων και Απόσταξης, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερες από εκατό συνταγές αιθέριων ελαίων, αρωματικών νερών και υποκατάστατα ή απομιμήσεις ακριβών φαρμάκων. Το βιβλίο επίσης περιγράφει επίσης μεθόδους και εξοπλισμό ο οποίος χρησιμοποιείται για την παρασκευή αρωμάτων, όπως ο άμβυκας, τον οποίο είχε επίσης περιγράψει ο Συνέσιος τον 4ο αιώνα. Ο Πέρσης χημικός Αβικέννας εισήγαγε τη διεργασία με την οποία εξάγονται τα ελαία από τα άνθη με τη μέθοδο της απόσταξης, διαδικασία η οποία χρησιμοποιείται ακόμη. Άρχισε πειραματιζόμενος σε τριαντάφυλλα, τα οποία έκτοτε, λόγω της πιο λεπτής οσμής τους έγιναν πολύ δημοφιλή. Η τέχνη της αρωματοποιίας εξαπλώθηκε και στην Ευρώπη. Τον 16ο και τον 17ο αιώνα, τα αρώματα χρησιμοποιούνταν κυρίως από πλούσιους ώστε να καλύψουν την οσμή του σώματος, αποτέλεσμα της έλλειψης συχνής προσωπικής υγιεινής. Το 1693, ο Ιταλός κουρέας Τζοβάνι Πάολο Φέμινις δημιούργησε ένα άρωμα το οποίο ονόμασε Aqua Admirabilis, το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως κολόνια. Ο ανιψιός του Γιόχαν Μαρία Φαρίνα ανέλαβε την επιχείρηση το 1732.Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με την ανάπτυξη της σύνθεσης οργανικών ουσιών, εμφανίστηκαν συνθετικά αρώματα, όπως η κουμαρίνη (1866), η σαλικυλική αλδεΰδη (1876), η βανιλλίνη (1876), η φαινυλακεταλδεΰδη (1883), η πιπερονάλη (1890) και η β-ιονόνη (1893). Μέσω των συνθετικών ουσιών έγινε εφικτή η παραγωγή όχι μόνο ουσιών οι οποίες είναι όμοιες με τις αντίστοιχες φυσικές πρώτες ύλες σε υψηλή ποιότητα και χαμηλές τιμές, αλλά και η δημιουργία ουσιών με νέες χαρακτηριστικές οσμές, όπως η μεθυλοϊονόνη (1893) και η αιθυλοβανιλλίνη (1894). Τα δύο τελευταία χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς στο άρωμα «Shalimar», το 1925.