IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
366

Ένας σεισμοσ 9,4 Ρίχτερ έπληξε την Ουκρανία το 1940 στις 31 Δεκεμβρίου 1940 Ο σεισμός προκάλεσε ζημιές σε κτίρια και 3.000 νεκρούς Ο σεισμός χτύπησε το μεσημέρι και το επίκεντρο του βρισκόταν στο Κίεβο όπου είχε χτυπηθεί και η Μάριουπολη Ο σεισμός προκάλεσε και κατολίσθησεις στα χωριά της Ουκρανίας Τον κύριο σεισμο ακολούθησαν μετασεισμόι έως 6,2 Ρίχτερ. Η Ουκρανία είναι σεισμογενις περιοχή Το πρώτο χτύπημα του Εγκέλαδου συνεβη το 1697 ( 7,6)

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 2 Ιανουαρίου - Οι Αλαμαννοί διασχίζουν τον παγωμένο ποταμό Ρήνο κατά μεγάλα πλήθη εισβάλλοντας στις γαλατικές επαρχίες. Καταλαμβάνουν την Αλσατία και ένα μεγάλο μέρος του Ελβετικού Οροπεδίου. Απρίλιος - Μάχη των Θυατείρων: ο Αυτοκράτορας Ουάλης νικά τις στρατιές του Προκοπίου, προξενώντας το τέλος της εξέγερσής του. Ο Σερενιανός και ο Μάρκελλος φονεύονται. Ο Προκόπιος δραπετεύει από τη μάχη, αλλά αιχμαλωτίζεται από τον Ουάλη. Ο Ουάλης χτίζει μία Πλωτή γέφυρα κατά μήκος του Ίστρου Ποταμού (Δούναβη) και οδηγεί τους Βησιγότθους μακρύτερα προς τα βόρεια, όπου θα πιεστούν από τους προελαστικούς Ούννους. Χειμώνας - Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ διορίζει τον Ιοβίνο, τον Μάγιστρο του Ιππικού του, στρατηγό του στρατού του. Νικά τους Αλαμαννούς σε τρεις διαδοχικές μάχες και τους ωθεί εκτός της Γαλατίας. Τέχνες και επιστήμες Ο Χάρτης του Πόιτινγκερ, ένας χάρτης που δείχνει τις Ρωμαϊκές κτήσεις και οδούς, δημιουργείται περίπου εκείνη την περίοδο. Θρησκεία 31 Ιανουαρίου - Ο Αθανάσιος ο Αλεξανδρείας επιστρέφει από την πέμπτη του εξορία. Αφιέρωσε τέσσερις μήνες στον προγονικό του τύμβο, έξω από την Αλεξάνδρεια. Ο Βουδιστής μοναχός Λε Ζουν βλέπει ένα όραμα ''χρυσών αχτίδων φωτός να φωτίζουν 1.000 [[Βούδας|Βούδες]]'', συντελώντας στη δημιουργία των Σπηλαίων Μογκάο. 1 Οκτωβρίου - Ο Πάπας Λιβέριος πεθαίνει ύστερα από μία δεκατετραετή θητεία και το διαδέχεται ο Δάμασος Α΄ ως ο 37ος Πάπας. Οι Ρωμαίοι δυσανασχετούν με τον εκλεγμένο Αντίπαπα Ουρσικίνο. Γιάο Ξινγκ, αυτοκράτορας των Τσιανγκ στο Μετέπειτα Τσιν (πεθαίνει το 416) 16 Μαΐου - Ατζάμπελ, Ρωμαιοκαθολικός μάρτυρας (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 27 Μαΐου - Προκόπιος, Ρωμαίος σφετεριστής (γεννιέται το 325 ή το 326) 1 Αυγούστου - Λέων ο Μοντεφέλτρου, Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 3 Σεπτεμβρίου - Άγιος Μαρίνος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 24 Σεπτεμβρίου - Πάπας Λιβέριος (γεννιέται το 310) Ακάκιος ο Καισαρείας, επίσκοπος και Χριστιανός ηγέτης του Αρειανισμού (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Μάρκελλος, στρατηγός και Ρωμαίος σφετεριστής (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Σερενιανός, στρατηγός της Αυτοκρατορικής Φρουράς (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Γιου Νταολιάν, αυτοκράτειρα και σύζυγος του Τζιν Φεϊντί (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ζι Ντουν, Κινέζος Βουδιστής μοναχός και φιλόσοφος (γεννιέται το 314)
Δαβίδ Α΄ της Ιβηρίας

Ο Δαβίδ Α΄, (γεωργιανά: დავით I David, (απεβ. το 881) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας είχε τον Βυζαντινό τίτλο του κουροπαλάτη και ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας/Κάρτλι από το 876 έως το 881.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος και διάδοχος του Βαγράτ Α΄· βαφτίστηκε από τον με επιρροή Γεωργιανό μοναχό Γκριγκόλ Χαντζτέλι. Ο Δαβίδ Α΄ μοιράστηκε τα κληρονομικά εδάφη των Βαγρατιδών στο Τάο-Κλαρτζέτι με τους θείους και τους εξαδέλφους του, με το φέουδό του να είναι το Κάτω Τάο. Το 881 ο Δαβίδ Α΄ δολοφονήθηκε από τον εξάδελφό του Νάσρα, τον μεγαλύτερο γιο τού Γκουαράμ Μαμπάλι. Οι μεσαιωνικές πηγές δεν προσδιορίζουν την αιτία πίσω από αυτό το έγκλημα, αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν ακολουθήσει τον καθηγητή Ιβάνε Τζαβαχισβίλι, στην παρατήρησή του ότι ο Νάσρα αγανάκτησε, όταν ο πατέρας του Γκουάραμ αποφάσισε να παραχωρήσει τις κτήσεις του στους συγγενείς του Bαγρατίδες, και πιο συγκεκριμένα τη δημιουργία των Λιπαριτιδών στο Τριαλέτι υπό την επικυριαρχία του Δαβίδ Α΄. Το τέλος του Δαβίδ οδήγησε σε μία εσω-δυναστική έριδα από τον μοναχογιό του Aδαρνάση Δ΄, ο οποίος τελικά το 888 εκδικήθηκε τη δολοφονία του πατέρα του. Ο Δαβίδ Α΄ νυμφεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Γ΄ της Αμπχαζίας, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: μία κόρη, παντρεύτηκε τον Αδαρνάσης Γ΄ των Βαγρατιδών πρίγκιπα του Τάο-Κλαρτζέτι. Αδαρνάσης Δ΄ απεβ. 881, πρίγκιπας της Ιβηρίας.
BBC Radio Shetland

Το BBC Radio Shetland (BBC Ραδιόφωνο Σέτλαντ) είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC Scotland και εκπέμπει στα νησιά Σέτλαντ. Τα στούντιο του σταθμού είναι στο Λέργουικ. Ο σταθμός εκπέμπει στους 97.2 MHz και είναι επίσης διαθέσιμος και μέσω του BBC iPlayer.

 Ο σταθμός έχει ένα καθημερινό μαγκαζίνο, το οποίο μεταδίδεται από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 και έχει τον τίτλο Good Evening Shetland (Καλό Απόγευμα Σέτλαντ). Επίσης έχει μία μουσική εκπομπή, η οποία μεταδίδεται κάθε Παρασκευή απόγευμα από τις 18:00 μέχρι τις 19:00 και έχει τον τίτλο Give Us A Tune (Δώσε μας μια νότα). Επίσημη Ιστοσελίδα
Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σητείας είναι μουσείο στη Σητεία της Κρήτης, στην Ελλάδα. Η συλλογή του αποτελείται από ευρήματα της Μινωικής εποχής από τη Σητεία, τη Ζάκρο, τoν Πετρά και το Παλαίκαστρο.

 Κούρος Παλαικάστρου Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Το μουσείο στο ancient-greece.org Το μουσείο στο www.interkriti.org Το μουσείο στο www.planetware.com Το μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2010-03-22 στο Wayback Machine. στο odysseus.culture.gr Πληροφορίες μουσείου στο sitia.gr
Δευτεριούχο υδρογόνο

Το δευτεριούχο υδρογόνο (αγγλικά: hydrogen deuteride) είναι ένα διατομικό χημικό είδος που αποτελείται από δύο (2) διαφορετικά ισότοπα του υδρογόνου, πρώτιο και δευτέριο. Ο κανονικός μοριακός τύπος του είναι H²Η, αλλά για λόγους απλοποίησης συνήθως παριστάνεται ως HD.

 Το δευτεριούχο υδρογόνο αποτελεί ένα έλασσον συστατικό του φυσικά υπάρχοντος διυδρογόνου. Ομοίως, είναι έλασσον αλλά διακριτό, συστατικό στις ατμόσφαιρες όλων των γιγάντιων πλανητών, δηλαδή του Δία, του Κρόνου, του Ουρανού και του Ποσειδώνα, σε συγκεντρώσεις που κυμαίνονται περίπου μεταξύ 30 και 200 ppm. Το δευτεριούχο υδρογόνο έχει επίσης βρεθεί μεταξύ των υπολειμάτων υπερκαινοφανών αστέρων, καθώς και σε άλλες πηγές διυδρογόνου. Σε εργαστηριακή κλίμακα το δευτεριούχο υδρογόνο παράγεται με επίδραση υδριδίου του νατρίου (NaH) σε οξείδιο του διδευτερίου (D2O): N a H + D 2 O → H D + N a O D {\displaystyle \mathrm {NaH+D_{2}O{\xrightarrow {}}HD+NaOD} }
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1988

Οι 29οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 21-25 Δεκεμβρίου 1988 στη Αττάλεια, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για εικοστή δεύτερη φορά στην ιστορία της.

 21/12 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 105-82(49-44) 21/12 Τουρκία-Ρουμανία 80-77(42-40) 22/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 67-98(36-45) 22/12 Τουρκία-Βουλγαρία 96-112(51-61) 23/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 66-94(39-49) 23/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 88-83(44-49) 24/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 93-89(47-49) 24/12 Ελλάδα-Τουρκία 105-114(99-99,93-93,83-83,45-40) 25/12 Ελλάδα-Ρουμανία 102-100(50-46) 25/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 67-87(29-41) Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Ιαπωνόφιλος

Η Ιαπωνοφιλία αναφέρεται στην εκτίμηση και την αγάπη της ιαπωνικής κουλτούρας, τους ανθρώπους ή την ιστορία της χώρας. Στα ιαπωνικά ο όρος «ιαπωνόφιλος» είναι «shinnichi» (親日, σιννίτσι). Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα και τις αρχές του 19ου, πριν η Ιαπωνία γίνει πιο ανοικτή στο εξωτερικό εμπόριο.

 Ο Καρλ Πέτερ Τούνμπεργκ και ο Φίλιπ Φραντς φον Ζίμπολντ βοήθησαν να εισαχθεί η ιαπωνική χλωρίδα, έργα τέχνης και άλλα αντικείμενα στην Ευρώπη τα οποία κέντρισαν το ενδιαφέρον. Ο Λευκάδιος Χερν περιγράφεται ως «επιβεβαιωμένος ιαπωνόφιλος» από τον εκδοτικό οίκο Τσαρλς Ε. Τουτλ σε προλόγους αρκετών βιβλίων του. Στην πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, αρκετοί Βρετανοί συγγραφείς επαινούν την Ιαπωνία. Το 1904, για παράδειγμα, η Μπέατρις Ουέμπ έγραψε πως η Ιαπωνία ήταν ένα «ανερχόμενο αστέρι του ανθρώπινου αυτοελέγχου και της φώτισης», εγκωμιάζοντας τον «καινοτόμο κολεκτιβισμό» της Ιαπωνίας, και την «παράξενη» σκοπιμότητα και ευρύτητα πνεύματος της «φωτισμένης επαγγελματικής ελίτ». Εν μέρει αυτό ήταν αποτέλεσμα της μείωσης της βρετανικής βιομηχανικής υπεροχής, με τη Γερμανία και την Ιαπωνία να αυξάνονται συγκριτικά. Η Γερμανία θεωρήθηκε ως κοντινή απειλή, αλλά η Ιαπωνία είχε θεωρηθεί ως πιθανός σύμμαχος. Σήμερα, ο όρος ιαπωνόφιλος συνδέεται συχνά με τους οτάκου και γενικότερα την κουλτούρα anime και manga. Κυρίως εντός του διαδικτύου, οι Ιαπωνόφιλοι είναι αποκαλούμενοι συχνά ως "weeaboos" ή "wapanese" (Wannabe Japanese), λέξη με πολύ αρνητική σημασία.
Κατάλογος βασιλέων της Κυρήνης

Η πόλη Κυρήνη στην περιοχή Κυρηναϊκή ήταν μία ελληνική αποικία στις ακτές της Βόρειας Αφρικής, στη σημερινή βορειοανατολική Λιβύη, που ιδρύθηκε από Δωριείς αποίκους από τη Θήρα (σημερινή Σαντορίνη) τον 7ο αι. π.Χ. Οι βασιλείς της Κυρήνης λάμβαναν μία επαναλαμβανόμενη μεταθανάτια λατρεία ως ηρώων, όπως αυτή των Δωριέων βασιλέων της Σπάρτης.

 Βάττος Α΄ 630–600 π.Χ Αρκεσίλαος Α΄ 600–583 π.Χ Βάττος Β΄ 583–560 π.Χ Αρκεσίλαος Β΄ 560–550 π.Χ Λέαρχος 550 π.Χ. Βάττος Γ΄ 550–530 π.Χ Αρκεσίλαος Γ΄ 530–515 π.Χ Βάττος Δ΄ 515–465 π.Χ Αρκεσίλαος Δ΄ 465–440 π.ΧΤο 440 π.Χ. η Κυρήνη έγινε δημοκρατία, υπό την περσική επικυριαρχία (κάτω από την οποία ήταν οι τελευταίοι βασιλείς από τον Αρκεσίλαο Γ΄ και μετά). Η Κυρήνη κατακτήθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 331 π.Χ. και έπεσε στο μερίδιο τού Πτολεμαίου Α΄ στη διαίρεση της αυτοκρατορίας τού Αλεξάνδρου από τους διαδόχους του. Το 276 π.Χ. επιβεβαίωσε εκ νέου την ανεξαρτησία της. Μάγας 276–250 π.Χ Δημήτριος ο Καλός 250–249 π.ΧΤο 249 π.Χ. η Κυρήνη έγινε και πάλι δημοκρατία, αλλά αποκαταστάθηκε στον έλεγχο των Πτολεμαίων το 246 π.Χ. Από το 163 π.Χ. η Κυρήνη είχε περιστασιακά δικούς της ηγεμόνες από τη δυναστεία των Πτολεμαίων. Πτολεμαίος Η΄ Φύσκων 163–116 π.Χ. Πτολεμαίος Απίων 116–96 π.Χ. Ρωμαϊκή Δημοκρατία 96–75 π.Χ.Το 75 π.Χ. η πόλη έγινε μέρος μίας ρωμαϊκής επαρχίας, αλλά αποδόθηκε στους Πτολεμαίους από τον Μάρκο Αντώνιο το 37 π.Χ. Το 34 π.Χ. η Κλεοπάτρα Ζ΄ και η κόρη τού Μ. Αντώνιου, Κλεοπάτρα-Σελήνη Β΄, έγινε βασίλισσα της Κυρήνης, αλλά η πόλη επέστρεψε στη Ρώμη μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τον Αύγουστο το 30 π.Χ.
Εθνική Ελλάδας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας κάτω των 17 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Παίδων αλλά και ως Εθνική Κ-17 (κάτω των 17). Περιλαμβάνει στη σύνθεσή της ποδοσφαιριστές που δεν έχουν συμπληρώσει τα 17 τους χρόνια κατά την έναρξη του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 17 ετών. Έως το 2002 στην ομάδα παίδων αγωνίζονταν αθλητές κάτω των 16 ετών (Κ-16) σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς της UEFA.

 Η Εθνική Παίδων έχει σημειώσει τις παρακάτω σημαντικές διακρίσεις στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-16. Το 1985 Εθνική Παίδων σημείωσε την πιο σημαντική επιτυχία της ιστορίας της. Αγωνίστηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 16 ετών. Στους προκριματικούς απέκλεισε την Κύπρο με νίκη 2-0 (Τεγκελίδης, Καρατζάς) στη Λεμεσό και 1-1 (Αλεξανδρής)) στη Ρόδο. Στην τελική φάση που διεξήχθη στην Ουγγαρία προκρίθηκε στην τετράδα τερματίζοντας πρώτη στον όμιλό της σημειώνοντας μόνο νίκες, επικρατώντας επί της Γαλλίας (2-0, Αλεξανδρής, Τεγκελίδης), της Σκοτίας (2-1, Τεγκελίδης 2) και της Ισλανδίας (4-0, Τεγκελίδης 2, Αλεξανδρής, Καβάσης). Στον ημιτελικό επικράτησε επί της Ισπανίας με 4-3 στα πέναλτι (0-0 ο αγώνας). Στον τελικό δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο καθώς ηττήθηκε με 4-0 από την Εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης. Σύνθεση τελικής φάσης Προπονητής: Στέφανος Πετρίτσης Παίκτες: Λεκίδης, Παπαδόπουλος (Άρης Θ.), Καραγιοβάνης (Ηρακλής), Πετρόπουλος (Άτλας Θυμ.), Τσιφούτης (Νιγρίτα), Πάνου (Εορδαϊκός), Καρατζάς, Γιάννης Παπουλίδης (Πανιώνιος), Πενταλιός (Καμ. Βούρλα), Κιούπης (ΓΣ Πατησίων), Τεγκελίδης (Ξάνθη), Δέδες, Μαρίνος Ουζουνίδης (Εθνικός Αλεξανδρ.), Αλέξης Αλεξανδρής (Αναγέννηση Κιάτου), Καβάσης (Αγρ. Αστέρας), Κουτούγιας (Λάρισα). Το 1991 κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στην Ελβετία. Προκρίθηκε στον ημιτελικό αήττητη από τον όμιλό της ξεπερνώντας την Πορτογαλία (1-1), την Πολωνία (1-0) και την Ελβετία (4-0). Στον ημιτελικό ηττήθηκε με σκορ 0-1 από την Ισπανία. Στο μικρό τελικό επικράτησε στα πέναλτι επί της Γαλλίας με 5-4. Το 1996 κατέκτησε την 4η θέση Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στην Αυστρία. Τερμάτισε πρώτη και αήττητη στον όμιλό της αντιμετωπίζοντας τη Γερμανία (2-1), τη Ρουμανία (1-0) και την Ουκρανία (1-1). Στον ημιτελικό ηττήθηκε από την Πορτογαλία με 3-0 και στο μικρό τελικό από το Ισραήλ με 2-3. Το 2000 κατέκτησε την 4η θέση Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 16 ετών στο Ισραήλ. Τερμάτισε πρώτη και αήττητη στον όμιλό της με αντιπάλους τη Ρουμανία (1-0), την Πολωνία (3-3) και την Ισπανία (2-1). Στον ημιτελικό ηττήθηκε με 2-1 από την Πορτογαλία και στο μικρό τελικό ηττήθηκε από την Ολλανδία με 5-0. Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Εθνική Ελλάδας (ποδόσφαιρο γυναικών) Ολυμπιακή ομάδα Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Εθνική Ελπίδων Ελλάδας (ποδόσφαιρο) Εθνική Ελλάδας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών) Εθνική Νέων Ελλάδας (ποδόσφαιρο) Η Εθνική Παίδων στην επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Π.Ο.
Φραντσέσκα Ταρντιόλι

Η Φραντσέσκα Ταρντιόλι (ιταλικά: Francesca Tardioli) (8 Σεπτεμβρίου 1965 - 20 Φεβρουαρίου 2022) ήταν Ιταλίδα διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ιταλίας στην Αυστραλία από το 2019 έως το 2022.

 Η Ταρντιόλι γεννήθηκε στο Φολίνιο της Ούμπρια και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Περούτζια με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Το 1991 έγινε μέλος του Υπουργείου Εξωτερικών. Από τον Νοέμβριο 1995 έως τον Αύγουστο 1998, ήταν πρόξενος στην Νυρεμβέργη. Από τον Σεπτέμβριο 2004 έως τον Ιούλιο 2008, ήταν μόνιμη εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ. Η Ταρντιόλι πέθανε μετά από πτώση από μπαλκόνι στο σπίτι της στο Φολίνιο, στις 20 Φεβρουαρίου 2022, σε ηλικία 56 ετών. 4η Τάξη/Αξιωματικός: Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας: 3 Ιουνίου 2021
Beiersdorf

Η Beiersdorf AG είναι γερμανική εταιρία καλλυντικών με έδρα το Αμβούργο. στα προϊόντα της περιλαμβάνονται οι μάρκες Elastoplast, Eucerin, Labello, La Prairie, Nivea και tesa SE (σελοτέιπ). Αν και οι μετοχές της είναι διαπραγματεύσιμες στο Χρηματιστήριο, η Beiersdorf ελέγχεται από την Tchibo Holding AG (μητρική της Tchibo), η οποία ελέγχει άμεσα το 50,49% των μετοχών.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1882 από τον φαρμακοποιό Karl Paul Beiersdorf στo Αμβούργο και πωλήθηκε στον Oscar Troplowitz το 1890. Το πιστοποιητικό ευρεσιτεχνίας του Paul C. Beiersdorf για μια νέα διαδικασία παραγωγής ιατρικών επιδέσμων της 28ης Μαρτίου 1882, θεωρείται ως η ημερομηνία ίδρυσης της εταιρείας. Το 1911 ο Troplowitz ξεκίνησε ένα νέο προϊόν που ονομάστηκε Nivea, μια σταθερή λιπαρή ενυδατική κρέμα. Είχε προηγουμένως εισαγάγει το ενυδατικό χειλιών Labello το 1908, ανάμεσα σε πολλά άλλα προϊόντα. Την 1η Απριλίου 2001, η εταιρεία ίδρυσε μια ανεξάρτητη θυγατρική, την BSN Medical, ως κοινοπραξία της Beiersdorf (Αμβούργο) με την βρετανικής έδρας και αμερικανικής ιδιοκτησίας Smith & Nephew (Λονδίνο) και δραστηριοποιείται στην αγορά των χειρουργικών ενδυμάτων, ορθοπεδικής και φλεβολογίας. Το 2004, η BSN Medical είχε 350 εργαζόμενους στη Γερμανία και 3.400 σε όλο τον κόσμο. Ο κύκλος εργασιών της ανερχόταν σε 504 εκατ. ευρώ και τα λειτουργικά έσοδά της έφτασαν τα 70 εκατ. ευρώ. Το 2006 η BSN Medical πωλήθηκε στην Montagu Private Equity έναντι 1,03 δις ευρώ. Μια άλλη θυγατρική, η Beiersdorf Shared Services GmbH ιδρύθηκε το 2003. Η BSS, στην οποία ανατέθηκε η πληροφορική και οι λογιστικές υπηρεσίες της Beiersdorf, λειτουργεί ανεξάρτητα, αλλά χρησιμεύει ως ένας εσωτερικός εταίρος για το σύνολο του ομίλου Beiersdorf. Η BSS απασχολεί 350 άτομα σε όλο τον κόσμο, 275 από αυτούς στο Αμβούργο. Επίσης, το 2003, έληξε ένας διετής πόλεμος προσφορών. Η αμερικανική εταιρεία Procter & Gamble είχε προσπαθήσει να αγοράσει την ανταγωνίστριά της, Beiersdorf, και έδωσε μια προσφορά στην ασφαλιστική εταιρία Allianz, η οποία κατείχε τότε το 19,6% των μετοχών της Beiersdorf. Φοβούμενοι ότι η Procter & Gamble ενδιαφερόταν μόνο για τις μάρκες της Beiersdorf και όχι για την εταιρία ως σύνολο, πολλοί στο Αμβούργο προτίμησαν να διατηρήσουν την τοπική ιδιοκτησία. Η πόλη του Αμβούργου και η δημοτική εταιρία χαρτοφυλακίου της, HGV, της έδωσε μια τέτοια λύση. Η οικογένεια Herz, ιδιοκτήτρια της γερμανικής εταιρείας Tchibo, η οποία ήδη κατείχε ένα μερίδιο στην Beiersdorf, αύξησε τη συμμετοχή της στο 49,9%. Η Allianz εξακολουθεί να κατέχει 3,6%, ενώ η ίδια η Beiersdorf AG αγόρασε το 7,4% των μετοχών της, εκ των οποίων 3% δόθηκε στο ταμείο συντάξεων Beiersdorf. Ένας άλλος μέτοχος, μια οικογένεια, διατήρησε το μερίδιό της. Αυτή η δημόσιο-ιδιωτική συμμαχία διασφάλισε ότι τα κεντρικά γραφεία της Beiersdorf θα παραμείνουν στο Αμβούργο και θα συνεχίσουν να προσφέρουν εκατοντάδες θέσεις εργασίας, ενώ πληρώνουν φόρους περίπου 200 εκατ ευρώ ετησίως. Τον Ιούνιο του 2009, η Allianz μείωσε το μερίδιό της από 7.2 σε 2.88%. Από τις 22 Δεκεμβρίου 2008, η Beiersdorf AG συμπεριλαμβάνεται στον δείκτη DAX. Επίσημος ιστότοπος
Δημήτρης Τσαμκιράνης

O Δημήτριος Τσαμκιράνης (γενν: 1953, απέβ: 22 Ιουλίου 1974), ήταν Έλληνας Έφεδρος Αξιωματικός, ο οποίος έγινε γνωστός από την επιχειρησιακή αποστολή "Νίκη", στην Κύπρο, το 1974 . Γεννήθηκε στις Ελευθερές του νομού Καβάλας, και τα μαθητικά του χρόνια, τα εκπλήρωσε στην ομώνυμη πόλη. Στην συνέχεια, σπούδασε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όμως οι μαθησιακές του προσπάθειες δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά το 1973 τις διακόπτει για να υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό, το ίδιο έτος.

 Ο Τσαμκιράνης αποφασίζει να υπηρετήσει την πατρίδα του με τον θεσμό του Έφεδρου Αξιωματικού, στις Ειδικές Δυνάμεις, ως Καταδρομέας. Μετά την εισβολή των Τούρκων στην μεγαλόνησο της Κύπρου, η Α' ΜΑΚ (Α' Μοίρα Καταδρομέων) αποφασίζει να στείλει δυναμικό για ενίσχυση των Ελληνικών και Κυπριακών φίλιων δυνάμεων. Ο Τσαμκιράνης ως Δόκιμος τότε, συμμετέχει εθελοντικά στην αποστολή αυτή, μαζί με άλλους συναδέλφους του, σε αεροεπιβατική επιχείρηση μεταφοράς προσωπικού με αεροσκάφη τύπου Nord Noratlas της Πολεμικής Αεροπορίας από την Ελλάδα στην Κύπρο την νύχτα της 21ης με 22ης Ιουλίου 1974. Η αποστολή "Νίκη", είχε χαρακτηριστεί ως "επικίνδυνη αποστολή", που όντως έφερε τις αρνητικές συνέπειες. Καταρρίφθηκαν δυο αεροσκάφη, όπου το ένα πριν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, είχε χτυπηθεί από πυρά του Κυπριακού Στρατού Ξηράς, όπου απεβίωσε στην ηλικία των 21. Το 2008, ανακαλύπτονται τα οστά του και κηδεύονται στην πόλη της Καβάλας. Προς τιμήν του Τσαμκιράνη, χτίστηκε μνημείο στις Ελευθερές, ενω ο τόπος αυτός κάθε χρόνο διοργανώνει αγώνα δρόμου που ονομάζεται "Τσαμκιράνεια", με τερματισμό στο μνημείο του Τσαμκιράνη.
Ματέμο

Το νησί Ματέμο (πορτογαλικά: Matemo) είναι ένα νησί του αρχιπελάγους Κιρίμπα της Μοζαμβίκης. Βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα μακρυά από την Πέμπα, την πρωτεύουσα της Κάμπο Ντελγκάντο.

 Το Φιό ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης, κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο και βορειοανατολικά του Νησιού Ίμπο. Έχει έκταση 24 χιλιόμετρα και έχει ωραίες παραλίες και δασάκια. Συνοικία Ίμπο Νησιά Κιρίμπα
Κατάλογος αστέρων της Τρόπιδος

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Τρόπιδος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Τρόπιδος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Δήμος Πραμάντων

Ο Δήμος Πραμάντων ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, ακριβώς πάνω από τον νομό Άρτας, σε μία ορεινή περιοχή στις πλαγιές του όρους Τζουμέρκα. Ο δήμος αποτελούνταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 69,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 2.194 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Πράμαντα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Πραμάντων [ 1.845 ] τα Πράμαντα [ 1.422 ] η Τσόπελα [ 240 ] οι Χριστοί [ 183 ] Δ.δ. Αμπελοχωρίου -- το Αμπελοχώρι [ 129 ] Δ.δ. Ραφταναίων [ 220 ] οι Ραφταναίοι [ 65 ] τα Βουνόρεια [ 17 ] ο Ζαλούχος [ 9 ] η Μεγάλη Ράχη [ 0 ] το Μυλοκοπειό [ 24 ] το Παλαιομοχούστι [ 36 ] το Παλληκάρι [ 18 ] η Πλάκα [ 36 ] η Ρούγα [ 10 ] ο Φράξος [ 5 ] Το 1925 η Κοινότητα από τον νομό Άρτας υπήχθη στο νομό Ιωαννίνων. Η κοινότητα προήχθη σε Δήμο το 1997. Πρόεδροι Κοινότητας Πραμάντων ... 1978-1982 Κωνσταντίνος Μπέκας 1983-1994 Χρήστος Μολώνης (εξελέγη το 1982 με ποσοστό 61,6%) 1995-1998 Κωνσταντίνος ΈξαρχοςΔήμαρχοι Πραμάντων 1999-2006 Χρήστος Τσακτσίρας 2007-31 Δεκ. 2010 Ιωάννης Σεντελές Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πραμάντων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Δήμος Πραμάντων Αρχειοθετήθηκε 2020-09-24 στο Wayback Machine.
Τρίγωνο θέσεως

Τρίγωνο θέσεως ονομάζεται το σφαιρικό τρίγωνο επί της ουράνιας σφαίρας του οποίου κορυφές είναι το ζενίθ (Ζ) του παρατηρητή, ο άνω ουράνιος πόλος (Π) και η θέση ενός αστέρα (Σ). Το αντίστοιχο αυτού στην επιφάνεια της Γης είναι το τρίγωνο που έχει κορυφές τις γήινες προβολές των τριών ακτίνων, οι οποίες συνδέουν το κέντρο της Γης με τις τρεις κορυφές του τριγώνου θέσεως στην ουράνια σφαίρα.

 Τα στοιχεία του τριγώνου θέσεως είναι τα ακόλουθα: 1. Η πλευρά Πόλου - Ζενίθ (πλευρά ΠΖ): Η πλευρά αυτή παρίσταται και εκφράζει την επί του μεσημβρινού απόσταση του τόπου εκ του άνω Πόλου καλούμενη πολοζενιθιακή απόσταση η οποία και είναι ίση με το σύμπλατος, δηλαδή 90° - φ 2. Η πλευρά Πόλου - Αστέρα (πλευρά ΠΣ): Η πλευρά αυτή παρίσταται επί του ωρικού κύκλου (ουράνιου μεσημβρινού) του αστέρα και εκφράζει την απόσταση αυτού από τον άνω Πόλο, καλούμενη πολική απόσταση, συμβολίζεται με το λατινικό γράμμα Ρ και υφίσταται η σχέση Ρ = 90° + δ (+ για ετερώνυμα και - για ομώνυμα φ και δ) [δ = κλίση αστέρος]. 3. Η πλευρά Ζενίθ - Αστέρα (πλευρά ΖΣ): Η πλευρά αυτή παρίσταται επί του κάθετου κύκλου του αστέρα και εκφράζει την καλούμενη ζενιθιακή απόσταση, συμβολίζεται με τα γράμματα Ζλ και υφίσταται η σχέση Ζλ = 90° - Ηλ (όπου Ηλ το ύψος του αστέρα). 4. Η γωνία Ζ, καλούμενη και αζιμούθ του αστέρα, συμβολίζεται ως Αζλ. 5. Η γωνία Σ, καλούμενη και παραλλακτική γωνία (π) που όμως δεν ενδιαφέρει τον ναυτιλλόμενο 6. Η γωνία Π, η οποία και σχηματίζεται με κορυφή τον Πόλο και πλευρές τον μεσημβρινό του τόπου και τον ωρικό κύκλο του αστέρα, καλούμενη ωρική γωνία (hour angle) του αστέρα, συμβολίζεται με τα λατινικά γράμματα H.A. και είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον ναυτιλλόμενο. Γενικά με το τρίγωνο θέσεως προσδιορίζονται οι γεωγραφικές συντεταγμένες της θέσεως ενός παρατηρητή, συνεπώς και το γεωγραφικό στίγμα ενός πλοίου. Έτσι τα επιλυόμενα κύρια προβλήματα της Αστρονομικής Ναυτιλίας που ανάγονται στο τρίγωνο θέσεως είναι συνήθως τριών ειδών: α) Εύρεση ευθειών θέσεως: όπου με δεδομένα το πλάτος (φ), τη κλίση (δ) και την ωρική γωνία (ΗΑ) ζητείται ή εύρεση του ύψους (Ηλ) και το αζιμούθ των αστέρων (Αζλ). β) Αναγνώριση αστέρα: όπου με δεδομένα το πλάτος (φ), το ύψος (Ηλ) και το αζιμούθ (Αζλ) ζητείται ή εύρεση της κλίσεως (δ) και της ωρικής γωνίας (ΗΑ), και γ) Εύρεση παραλλαγής: όπου με δεδομένα την ωρική γωνία (ΗΑ), την κλίση (δ) και το ύψος του αστέρα (Ηλ) ζητείται η εύρεση του Αζιμούθ (Αζλ) του αστέρα.
Λουίζα Μπλάχα

Η Λουίζα Μπλάχα (πραγματικό όνομα: Λουντοβίκα Ράιντλ, 1850–1926) ήταν Ουγγαρέζα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Ήταν γνωστή ως «το αηδόνι του έθνους», ένα επίθετο που της δόθηκε από τον συγγραφέα Μορ Γιοκάι.

 Η Λουντοβίκα Ράιντλ γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1850 στη Ρίμαβσκα Σόμποτα, της σημερινής Σλοβακίας. Παντρεύτηκε τον Γιαν Μπλάχα, έναν μαέστρο του αυτοκρατορικού στρατού, όταν ήταν 15 ετών. Ο Μπλάχα πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, αλλά εκείνη κράτησε το επώνυμό του όλη της τη ζωή παρά το γεγονός ότι παντρεύτηκε άλλες δύο φορές. Παρά το γεγονός ότι θεωρούνταν «εθνικό είδωλο» κατά τη διάρκεια της ζωής της, αντιτάχθηκε στην περσόνα της «εθνικής πριμαντόνας» που της επέβαλλαν και συχνά σόκαρε τα ήθη της εποχής με την ερωτική της προκλητικότητα τόσο στη σκηνή όσο και στην ιδιωτική της ζωή. Η Μπλάχα πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1926 στη Βουδαπέστη. Τάφηκε στο νεκροταφείο Κερεπέσι και η κηδεία της συγκέντρωσε ένα πλήθος 100.000 ατόμων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ένα τσιγγάνικο συγκρότημα 200 μουσικών. Οι γονείς της Μπλάχα ήταν περιοδεύοντες ηθοποιοί και η ίδια έπαιξε για πρώτη φορά στο θέατρο σε ηλικία 15 ετών στη Σουμπότιτσα. Έλαβε θεατρική παιδεία από τη Σχολή Δραματικών Τεχνών της Βουδαπέστης. Η Μπλάχα εντάχθηκε στο εθνικό θέατρο πέντε χρόνια αργότερα και κατά την περίοδο μεταξύ 1871 και 1900 έπαιξε σχεδόν 200 ρόλους σε διάφορα θεατρικά έργα, κυρίως ουγγρικά «λαϊκά έργα» ή «Volksstuck», πατριωτικά έργα που εξυμνούν τη ζωή των αγροτών. Εκτός από τη θεατρική της δουλειά, προσέλκυε επίσης πλήθος σε χορούς, συμπόσια και σε μουσικές εκδηλώσεις που διοργάνωνε το Mulató-klub, ενώ ήταν γνωστή και ως τραγουδίστρια οπερέτας. Εμφανίστηκε επίσης σε δύο βωβές ταινίες. Η πρώτη, που έχει τον τίτλο A táncz (Χορός, 1901) ήταν ένα εκπαιδευτικό ντοκιμαντέρ μικρού μήκους από τον Πέκαρ Γκιούλα, ενώ η δεύτερη, που έχει τον τίτλο A nagymama (Η γιαγιά, 1916) του Αλεξάντερ Κόρντα, στην οποία παίζει τον ομώνυμο ρόλο. Η Μπλάχα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάδοση των ουγγρικών τσιγγάνικων τραγουδιών. Η πλατεία Λουίζα Μπλάχα στο κέντρο της Βουδαπέστης πήρε το όνομά της το 1920 για να τιμήσει τα 70ά γενέθλια της Μπλάχα. Ήταν ο χώρος του Εθνικού Θεάτρου της Ουγγαρίας από το 1908 έως το 1965. Αυτό κατεδαφίστηκε λόγω της κατασκευής του σταθμού του μετρό Μπλάχα Λουίζα. Το νεοκλασικό εξοχικό της στο θέρετρο Μπαλατονφίρεντ, στη βόρεια όχθη της λίμνης Μπάλατον, έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο που φέρει το όνομά της και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο της πόλης. Ο τάφος της Μπλάχα στο νεκροταφείο Κερεπέσι έχει περιγραφεί ως "ένα από τα ωραιότερα κομμάτια στο εθνικό πάνθεον της Ουγγαρίας". Λουίζα Μπλάχα στην IMDb «Lujza Blaha». Billion Graves.
Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι

Σαν Λουίτζι ντέι Φραντσέζι (ιταλ. San Luigi dei Francesi, μτφρ. Άγιος Λουδοβίκος των Γάλλων) είναι χριστιανικός ναός στην πόλη της Ρώμης. Βρίσκεται λίγα μόλις μέτρα από την περίφημη Πιάτσα Ναβόνα. Αποτελεί την εθνική εκκλησία των Γάλλων στην πόλη της Ρώμης από το 1589. Η εκκλησία από κοινού με τις άλλες γαλλικές εκκλησίες της πόλης, διοικείται από έναν εκπρόσωπο που ορίζει ο Γάλλος πρέσβης στην Αγία Έδρα.

 Η εκκλησία σχεδιάστηκε από τον Τζάκομο ντέλλα Πόρτα και χτίστηκε από τον Ντομένικο Φοντάνα κατά την περίοδο 1518 έως το 1589. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με τη συμβολή της Αικατερίνης των Μεδίκων, η οποία και προσέφερε υπό τη μορφή δωρεάς προσωπική της περιουσία στην περιοχή. Είναι αφιερωμένη στην Παρθένο Μαρία, τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και το Λουδοβίκο Θ', βασιλιά της Γαλλίας (1214 - 1270). Το γαλλικό στοιχείο διαφαίνεται ήδη από την πρόσοψη όπου και υπάρχουν αγάλματα προς τιμήν της ιστορίας της χώρας: ανάμεσά τους ο Καρλομάγνος, ο Λουδοβίκος Θ', η Αγία Κλοτίλδη και η Αγία Ιωάννα του Βαλουά. Επίσης τα εμβλήματα της Γαλλίας και της Ρώμης ενωμένα. Η εκκλησία επιλέχθηκε σαν χώρος ταφής εξεχόντων προσώπων της γαλλικής κοινότητας της Ρώμης. Εδώ συναντά κανείς τον τάφο της Πωλίν ντε Μπομόντ, που πέθανε στη Ρώμη από φυματίωση το 1805, και τον οποίο ανήγειρε ο εραστής της, Σατομπριάν. Επίσης υπάρχει ο τάφος του οικονομολόγου Φρεντερίκ Μπαστιά και του Καρδιναλίου ντε Μπερνίς, πρέσβη στη Ρώμη των βασιλέων Λουδοβίκου ΙΕ' και Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Ο Ντομενικίνο ζωγράφισε στην εκκλησία αυτή ένα από τα αριστουργήματά του, τις τοιχογραφίες που εξιστορούν το Βίο της Αγίας Καικιλίας (ή Τσετσίλια όπως προφέρεται στα ιταλικά). Άλλοι καλλιτέχνες που εργάστηκαν για τη διακόσμηση του ναού είναι ο Καβαλιέρ Ντ’ Αρπίνο, ο Φραντσέσκο Μπασάνο ο Νεότερος, ο Τζιρολάμο Μουτσιάνο, ο Τζοβάνι Μπαλιόνε, ο Σιτσιολάντε ντα Σερμονέτα, ο Ιακοπίνο ντελ Κόντε, ο Πελεγκρίνο Τιμπάλντι και ο Αντουάν Ντεριζέ. Ωστόσο τα διασημότερα εκθέματα του ναού είναι τρία αριστουργήματα στο Παρεκκλήσι Κονταρέλλι, τα οποία και φιλοτέχνησε ο μεγάλος δάσκαλος του Μπαρόκ, ο Καραβάτζιο, και που εξιστορούν τρία περιστατικά από τη ζωή του Ευαγγελιστή Ματθαίου. Πρόκειται για τους παρακάτω τρεις διάσημους πίνακες: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chiesa di San Luigi dei Francesi (Rome) στο Wikimedia Commons
Αστικοποίηση

Αστικοποίηση είναι η τάση των ανθρώπων για συγκέντρωση στα αστικά κέντρα και αυτό παρατηρείται σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σήμερα πολλές πόλεις ξεπερνούν τα 10.000.000, σε όλες τις ηπείρους και πιστεύεται ότι το 2030 περισσότερο από το 60% του πληθυσμού θα ζει στις πόλεις Η αστικοποίηση έχει πολλές καλές και κακές συνέπειες σε μια χώρα. Καλές, γιατί αυξάνει την βιομηχανική παραγωγή και βελτιώνει σταδιακά τις υπηρεσίες , και κακές γιατί οι πόλεις είναι ένα τεχνητό περιβάλλον που αναγκάζει τους ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες που ήταν τελείως άγνωστες στο παρελθόν. Επιπλέον, η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο ευνοεί τη ρύπανση του περιβάλλοντος, δυσκολεύει τις προσωπικές σχέσεις και προκαλεί παθολογικά κοινωνικά φαινόμενα, όπως είναι η αύξηση της εγκληματικότητας και η διάδοση των ναρκωτικών. Πολύ μεγάλο πρόβλημα είναι και η αύξηση του κόστους ζωής , γιατί η επιβίωση των πόλεων απαιτεί πολλά μεγάλα έργα (δρόμους, δίκτυα παροχής νερού και ενέργειας, συστήματα απομάκρυνσης σκουπιδιών, νοσοκομεία, σχολεία κ.τ.λ.) τα οποία χρειάζονται τεράστια κεφάλαια για να γίνουν.

 Η αστικοποηση παρατηρείται διεθνώς κυρίως σε χώρες με ραγδαία ακμάζουσα βιομηχανία όταν συγχρόνως παραμελείται η υποδομή και το κυκλοφοριακό. Επίσης παρατηρείται σε χώρες όταν ο πόλεμος και ο εμφύλιος πόλεμος ερημώνει τις αγροτικές περιοχές. Σε αυτές τις περιπτώσεις παρατηρείται ξαφνική αύξηση του πληθυσμού ορισμένων πόλεων κυρίως στα προάστια με ανεξέλεγκτο και ραγδαίο ρυθμό. Παραδείγματα είναι η Κωνσταντινούπολη με άνω των 12 εκ. κατοίκους, το Λάγκος της Νιγηρίας με 11,6 εκ. κατοίκους ή το Μεξικό με 23 εκ. κατοίκους. Οι συνθήκες ζωής σε αυτές τις πόλεις είναι δραματικές, αφού οι κάτοικοί τους δεν έχουν καμία άλλη εκλογή, και αναγκάζονται να ζουν υπό άθλιες συνθήκες, αφού οι λόγοι που τους έκαναν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους ήταν ακόμα H. Heineberg (2000): Grundriss Allgemeine Geographie: Stadtgeographie Stuttgart:UTB ISBN 3-8252-2166-0 J. Bähr (2001): Urbanisierung - eine Einleitung Kiel (Elektronische Quelle: [1]) W. Gaebe (2004): Urbane Räume UTB ISBN 3-8252-2511-9 Elisabeth Blum / Peter Neitzke: FavelaMetropolis. Berichte und Projekte aus Rio de Janeiro und Sao Paulo, Birkhäuser Basel, Boston, Berlin 2004, ISBN 3-7643-7063-7 Johannes Fiedler: „Urbanisierung, globale” Wien 2004, Böhlau Verlag ISBN 3-205-77247-4
Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων

Το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων (Κ.Β.Φ.) ήταν βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα του κέντρου, που ιδρύθηκε το 1946. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος.

 Το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων ιδρύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1946 από το Σοφοκλή Βενιζέλο. Ήταν αποτέλεσμα της διαμάχης μεταξύ Βενιζέλου και Θεμιστοκλή Σοφούλη για την κυριαρχία στο Κόμμα Φιλελευθέρων που οδήγησε στη διάσπαση του 1946. Στις εκλογές του 1946 το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων συμμετείχε στον εκλογικό συνασπισμό της Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Ε.Π.Ε.) με τον οποίο έλαβε 31 έδρες. Το Νοέμβριο του 1947 ο Σοφοκλής Βενιζέλος επέστρεψε στο Κόμμα Φιλελευθέρων, συγκροτώντας ενιαία κοινοβουλευτική ομάδα. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων έπαψε να λειτουργεί. J. Meynaud, Πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, "Μπαϋρον, Αθήνα, 1966 Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2000
Πρόχορος Κυδώνης

Ο Πρόχορος Κυδώνης (π. 1332/33 - π. 1370) ήταν αντιπαλαμίτης μοναχός, θωμιστής θεολόγος και νεοπλατωνίζων σχολασικός φιλόσοφος. Υπέρμαχος της δυτικής νεοπλατωνικώς αριστοτελίζουσας σχολαστικής στη θωμιστική της έκφραση σκέψης, μετέφρασε από τα Λατινικά έργα κυρίως σχολαστικών θεολογοφιλοσόφων. Αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ησυχασμό, την κυρίαρχη σχολή της Ορθόδοξης νηπτικής θεολογίας, και ιδιαιτέρως με τη διδασκαλία του αγ. Γρηγορίου Παλαμά.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στο 1332/33 και εισήλθε στη Μεγίστη Λαύρα, μονή του Όρους Άθω, σε νεαρή ηλικία. Κάποια στιγμή χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Επηρεάστηκε βαθιά από τον Δυτικό Σχολαστικισμό. Συνεργάστηκε με τον αδελφό του Δημήτριο Κυδώνη στη μετάφραση του μνημειώδους έργου Summa Theologiae (Άθροισμα Θεολογιών) του Θωμά Ακινάτη. Επίσης μετέφρασε έργα του Αυγουστίνου επισκόπου Ιππώνος και του Βοηθίου φιλοσόφου του 6ου αιώνα. Η δική του πραγματεία "De essentia et operatione Dei" (Περί της ουσίας και της ενέργειας του Θεού) ήταν καταδίκη της μυστικής θεολογίας του Ησυχασμού, που είχε διαδοθεί από τον Παλαμά. Το 1368 η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης καταδίκασε τις θεολογικές του αντιλήψεις, τον καθαίρεσε από ιερέα και τον επανέφερε στην τάξη των λαικών, αλλά και τον απέκοψε από το Εκκλησιαστικό Σώμα με αναθεματισμό . Η κύρια πηγή για τη ζωή του είναι δύο έργα του Δημητρίου, που επαινεί τον αδελφό του και καταγγέλλει τον υπεύθυνο της καταδίκης του Φιλόθεο Κόκκινο Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Πρόχορος απεβίωσε, έπειτα από σύντομη ασθένεια πιθανότατα, στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία λίγο μικρότερη των 40 ετών προς τα τέλη του 1370. Text in PG 151, 693-716, following the edition of Dositheus in the Τόμος ἀγάπης, Bucharest 1698, Prolegomena, pp. 93–114 Demetrios Kydones, Apologia
Η Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία

Η Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία (ιταλικά: La disputa del Sacramento‎, εν συντομία Disputa), είναι ένας πίνακας του ιταλού αναγεννησιακού καλλιτέχνη Ραφαήλ. Δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1509 και 1510 ως πρώτο μέρος της συμβολής του Ραφαήλ στην διακόσμηση με τοιχογραφίες των δωματίων που είναι σήμερα γνωστά ως «Αίθουσες του Ραφαήλ» (Stanze di Raffaello) στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Εκείνη την εποχή, το δωμάτιο αυτό ήταν γνωστό ως Stanza della Segnatura, και ήταν η ιδιωτική παπική βιβλιοθήκη, όπου συνερχόταν το ανώτατο παπικό δικαστήριο.

 Στον πίνακα, ο Ραφαήλ έχει δημιουργήσει μια σκηνή που εκτείνεται τόσο στον ουρανό, όσο και στη γη. Πάνω, ο Χριστός περιβάλλεται από φωτοστέφανο, πλαισιωμένος από την Παναγία και τον Ιωάννη τον Βαπτιστή δεξιά και αριστερά (σε διάταξη που είναι γνωστή ως Δέηση). Εκατέρωθεν εικονίζονται διάφορες άλλες βιβλικές φιγούρες όπως ο Πέτρος (άκρα αριστερά, κρατώντας κλειδιά), ο Αδάμ (πολύ αριστερά, με γυμνό στήθος), ο Παύλος (άκρα δεξιά, κρατώντας βιβλίο και σπαθί) και ο Μωυσής (δεξιά, με δέσμες φωτός και με τις πλάκες των Δέκα Εντολών). Ο Θεός Πατέρας κάθεται πάνω από όλα αυτά στο χρυσό φως του ουρανού και λατρεύεται από αγγέλους. Κάτω από τα πόδια του Χριστού είναι το Άγιο Πνεύμα, στις πλευρές του οποίου είναι τα βιβλία των τεσσάρων Ευαγγελίων, κρατούνται ανοιχτά από αγγελάκια. Παρακάτω, σε ένα βωμό βρίσκεται ένα αρτοφόριο. Ο βωμός πλαισιώνεται από θεολόγους οι οποίοι απεικονίζονται να ερίζουν περί την Μετουσίωση. Το σώμα, το αίμα, η ψυχή και η θεότητα του Χριστού είναι η Αγία Ευχαριστία, η οποία συζητείται από εκπροσώπους της Εκκλησίας. Μεταξύ αυτών είναι οι αρχικοί τέσσερις Διδάσκαλοι της Εκκλησίας (που αναγνωρίζονται από τα ονόματά τους που αναγράφονται στα φωτοστέφανά τους), με τον Πάπα Γρηγόριο Α΄ και τον Άγιο Ιερώνυμο στα αριστερά του βωμού και τον Ιερό Αυγουστίνο και τον Αμβρόσιο Μεδιολάνων στα δεξιά, μαζί με τον Πάπα Ιούλιο Β΄, τον Πάπας Σίξτο Δ΄, τον Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και τον Δάντη. Ο Σίξτος Δ΄ είναι ο χρυσοντυμένος Πάπας στο κάτω μέρος του πίνακα. Ακριβώς πίσω από τον Σίξτο είναι ο Δάντης, ο οποίος φοράει κόκκινα και φέρει δάφνινο στεφάνι που συμβολίζει το ποιητικό του μεγαλείο. Ο φαλακρός άνδρας που διαβάζει ένα βιβλίο ακουμπώντας στο κιγκλίδωμα στην αριστερή γωνία θεωρείται πως είναι ο μέντορας του Ραφαήλ, αναγεννησιακός αρχιτέκτονας Ντονάτο Μπραμάντε. Schneider Adams, Laurie (2001). Italian Renaissance Art. Boulder: Westview Press. σελίδες 344–346. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα H Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία του Ραφαήλ στο Wikimedia Commons The Vatican: Spirit and Art of Christian Rome, βιβλίο του The Metropolitan Museum of Art Libraries (διαθέσιμο online εξολοκλήρου ως PDF), το οποίο περιέχει υλικό για αυτό το έργο.
Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες» ". Κάθε χρόνο εστιάζει σε διαφορετικό θέμα.

 Το 1976, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ανακήρυξε το 1981 ως Διεθνές Έτος των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες ζητώντας ένα σχέδιο δράσης σε εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, με ιδιαίτερη έμφαση στην ισότητα των ευκαιριών, την αποκατάσταση και την πρόληψη των αναπηριών. Το θέμα της συγκεκριμένη ημέρας είναι "η πλήρης συμμετοχή και ισότητα", η οποία ορίζεται ως το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία να συμμετέχουν πλήρως στη ζωή και την ανάπτυξη των κοινωνιών τους, να απολαμβάνουν συνθήκες διαβίωσης ίσες με εκείνες των άλλων πολιτών, και να έχουν ίσο μερίδιο στη βελτίωση των συνθηκών που προκύπτουν από την κοινωνικο-οικονομική ανάπτυξη. Προκειμένου να υπάρξει ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο οι κυβερνήσεις και οι οργανώσεις θα μπορούσαν να εφαρμόσουν τις δραστηριότητες που συστήνονται στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης των Η.Ε., η Γενική Συνέλευση ανακήρυξε τα έτη 1983 έως1992 ως Δεκαετία των Ηνωμένων Εθνών για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες. 1998: "Τέχνες, Κουλτούρα και Ανεξάρτητη Διαβίωση" 1999: "Πρόσβαση για όλους για τη νέα χιλιετία" 2000: "Κάνοντας την τεχνολογία της πληροφορίας προσβάσιμη σε όλους" 2001: "Πλήρης συμμετοχή και ισότητα: Έκκληση για νέα προσέγγιση ως προς την αξιολόγηση της προόδου και των αποτελεσμάτων" 2002: "Ανεξάρτητη διαβίωση και βιώσιμα μέσα συντήρησης" 2003: "Η δικής μας Φωνή" 2004: "Τίποτα για εμάς, χωρίς εμάς" 2005: "Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία: Δράση για την ανάπτυξη" 2006: "E-προσβασιμότητα" 2007: "Αξιοπρεπής Εργασία για τα Άτομα με Αναπηρίες" 2008: "Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες: Αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη για όλους μας" 2009: "Συμπυκνώνοντας τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας: Ενδυνάμωση των ατόμων με αναπηρία και των κοινοτήτων τους σε όλο τον κόσμο" 2010: "Κρατώντας την υπόσχεση: Ενσωμάτωση της αναπηρίας στους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας για το 2015 και μετέπειτα" 2011: "Μαζί για έναν καλύτερο κόσμο για όλους: Συμμετοχή των ατόμων με αναπηρίες στον τομέα της Ανάπτυξης" 2015: ''ΤραγουδΑ.Μ.Ε.Α.πό ψηλά: Το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε για την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας 3/12 Infinite Ability Don't DIS my ABILITY Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες 1981 Επίσημη Ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών Η Διακήρυξη No. 47/3 (Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες) Ηνωμένα Έθνη, Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Θεμάτων, Παγκόμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, 3 Δεκεμβρίου Συνέδριο των Η.Ε. για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες, συμπεριλαμβανομένου του Άρθρου 21 για την πρόσβαση στην Πληροφορία και την Επικοινωνία
Γιόχαν φον Παλαβιτσίνι

Ο Γιόχαν Μάργκραφ φον Παλαβιτσίνι (ουγγρικά: Pallavicini János őrgróf‎, 18 Μαρτίου 1848 – 4 Μαΐου 1941), ήταν ένας Αυστροούγγρος διπλωμάτης, που υπηρέτησε κυρίως ως πρεσβευτής στην Υψηλή Πύλη κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Ο Γιόχαν φον Παλαβιτσίνι γεννήθηκε στην Πάντοβα στις 18 Μαρτίου 1848. Ήταν γόνος της παλιάς οικογένειας ευγενών Παλαβιτσίνι. Εισήλθε στην αυστροουγγρική υπηρεσία εξωτερικού μετά από σπουδές στο Έντενμπουργκ (που σήμερα ονομάζεται Σόπρον) και τη Βιέννη. Το 1871, στάλθηκε ως ακόλουθος στο Βερολίνο, το 1878 στο Παρίσι και το 1880 στο Λονδίνο. Το 1887 ήταν γραμματέας της πρεσβείας στο Βελιγράδι και το 1894 σύμβουλος στο Μόναχο πριν σταλεί στην Αγία Πετρούπολη την ίδια χρονιά. Διορίστηκε υπουργός στο Βουκουρέστι τον Ιανουάριο του 1899. Στις 5 Οκτωβρίου 1906, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι διορίστηκε πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας. Το 1911, ενήργησε προσωρινά ως υπουργός εξωτερικών κατά τη διάρκεια της ασθένειας του κόμη Λέξα φον Έρενταλ. Ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι θεωρούνταν ευρέως ένας από τους πιο σεβαστούς διπλωμάτες της Διπλής Μοναρχίας και είχε διαφορές με τον κόμη Λέξα φον Έρενταλ και πολλούς από τους νεότερους διπλωμάτες στο Ballhausplatz σε σχέση με το θέμα της προσάρτησης της Βοσνίας το 1908. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι εργάστηκε με επιτυχία για να φέρει την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων στον πόλεμο. Λόγω της μακρόχρονης θητείας του και ως πρύτανης του διπλωματικού σώματος στην Κωνσταντινούπολη, θεωρήθηκε ότι ασκούσε μεγάλη επιρροή στα τεκταινόμενα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ωστόσο, ο ρόλος του σε σχέση με τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχει συζητηθεί από ιστορικούς όλα αυτά τα χρόνια και του έχει ασκηθεί κριτική ότι δεν διαμαρτυρήθηκε αρκετά έντονα. Οι αναφορές που έστελνε στη Βιέννη δείχνουν ξεκάθαρα ότι γνώριζε τη φύση της οθωμανικής πρωτοβουλίας και το γεγονός ότι επρόκειτο για «κεντρικά σχεδιασμένη και οργανωμένη εξόντωση». Ήδη τον Ιούνιο του 1915 έγραψε στη Βιέννη ότι «ο αρμενικός πληθυσμός ... όχι μόνο υποβάλλεται στη μεγαλύτερη δυστυχία αλλά και σε πλήρη εξόντωση (einer gänzlichen Ausrottung)». Προς υπεράσπισή του, ωστόσο, τα αρχεία δείχνουν επίσης ότι διαμαρτυρήθηκε αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τον Απρίλιο του 1917, ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι αρνήθηκε ευγενικά την προσφορά του αυτοκράτορα Καρόλου Α΄ της Αυστρίας να γίνει υπουργός Εξωτερικών. Του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αγίου Στεφάνου το 1917 και διορίστηκε μέλος της Άνω Βουλής το 1927. Ο μαρκήσιος φον Παλαβιτσίνι πέθανε στο Πουζταραντβάνι στις 4 Μαΐου 1941. 'Pallavicini János Markgraf von', Österreichisches Biographisches Lexikon 1815-1950 «Markgraf Janós von Pallavicini», Επίλυση προβλημάτων μέσω της δύναμης «Pallavicini János, őrgróf», Magyar Életrajzi Lexikon
Όλγα Φεοντόροβνα (Καικιλία του Μπάντεν)

Η Καικιλία Αυγούστα (γερμ. Cäcilie Auguste, 20 Σεπτεμβρίου 1839 - 12 Απριλίου 1891) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας με το όνομα Όλγα Φεοντόροβνα.

 Η Καικιλία Αυγούστα ήταν η τρίτη κόρη του Λεοπόλδου του Μπάντεν και της Σοφίας, κόρης του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας. Έλαβε αυστηρή μόρφωση στην αυλή του Μπάντεν, στην Καρλσρούη, και έγινε καλλιεργημένη γυναίκα. Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ, τέταρτο γιο του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Κατά τον γάμο μετεστράφη στην Ορθόδοξη πίστη και έλαβε το όνομα Όλγα Φεοντόροβνα με τον τίτλο της Μεγάλης Δούκισσας της Ρωσίας. Ο γάμος της ήταν μακρύς και ευτυχισμένος, κάτι ασυνήθιστο μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορικής οικογένειας της γενιάς της. Το ζεύγος έμεινε αφοσιωμένο ο ένας στον άλλο. Μεγάλωσε τα επτά παιδιά της με σιδηρά πυγμή. Το διάστημα 1862-82 έζησε με τον σύζυγό της και τα παιδιά τους στον Καύκασο, στο ανάκτορο στην Τιφλίδα. Ήταν σφοδρή υποστηρίκτρια των πρωτοβουλιών διακυβέρνησης του συζύγου της στην περιοχή και έκανε πολλές ευεργεσίες, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση των γυναικών. Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε πίσω στην αυτοκρατορική Αυλή της Αγίας Πετρούπολης, σε ένα μεγάλο ανάκτορο στις όχθες του ποταμού Νέβα. Με μία ισχυρή προσωπικότητα και με μία κοφτερή γλώσσα, η Όλγα Φεοντόροβνα δεν ήταν ένα δημοφιλές μέλος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Πέρασε τα τελευταία έτη της ζωής της ταξιδεύοντας συχνά, προσπαθώντας να βρει αναψυχή από την ελαττωματική υγεία της. Απεβίωσε από καρδιά, ενώ ταξίδευε με τραίνο στην Κριμαία. Παντρεύτηκε το 1857 τον 3o εξάδελφό της, Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, και είχε τέκνα: Νικόλαος (1859-1919). Αναστασία (1860-1922), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Μιχαήλ (1861-1929). Γεώργιος (1863-1919). Αλέξανδρος (1866-1933). Σέργιος (1869-1918). Αλέξιος (1875-1895). Beéche, Arturo. The Grand Dukes, Eurohistory, 2010. ISBN 978-0-9771961-8-0 Alexander, Grand Duke of Russia, Once a Grand Duke, Cassell, London, 1932. Cockfield, Jamie H, White Crow, Praeger, 2002, ISBN 0-275-97778-1 King, Greg, Wilson, Penny. Gilded Prism, Eurohistory, 2006, ISBN 0-9771961-4-3 Perry, John and Pleshakov, Konstantin. The Flight of the Romanovs, Basic Books, 1999, ISBN 0-465-02462-9. Zeepvat, Charlotte. The Camera and the Tsars, Sutton Publishing, 2004, ISBN 0-7509-3049-7. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Olga Feodorovna of Russia στο Wikimedia Commons
Γιάννης Καραθανάσης

Ο Γιάννης Καραθανάσης, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη στις 17 Φεβρουαρίου 1991, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 m και αγωνίζεται στη θέση του σμολ φόργουορντ, έχοντας παίξει με τις ομάδες του Πανελληνίου, της Καβάλας, του Άρη και των Τρικάλων.

 Ο Καραθανάσης ξεκίνησε αγωνίζεται με τα τμήματα υποδομής του ΑΚΘ Αστέρια και συνέχισε στην ομάδα νέων του Ολυμπιακού το 2008, πριν δοθεί δανεικός στον Μαντουλίδη, ενώ συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος Εφήβων στο Ευρωμπάσκετ του 2008, όπου η ελληνική ομάδα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο νικώντας την αντίστοιχη λιθουανική με 57-50. Την επόμενη χρονιά, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας, χάνοντας στον τελικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες με 88-80. Το 2010, αγωνίστηκε με την ομάδα η οποία έχασε στον τελικό του πανευρωπαϊκό πρωταθλήματος νέων από τη Γαλλία με 73-62.Το καλοκαίρι του 2010, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα υπογράφοντας ως δανεικός από τον Ολυμπιακό στον Πανελλήνιο, με τον οποίο κατέλαβε τη δωδέκατη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Για την επόμενη τριετία, αγωνίστηκε στην Καβάλα, με την οποία έπαιξε στην Α1 Εθνική κατηγορία για δύο σεζόν και στην Α2 το 2013-14.Τον Σεπτέμβριο του 2014, ο Καραθανάσης υπέγραψε στην ομάδα του Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Την επόμενη σεζόν, υπέγραψε στην ομάδα των Τρικάλων. KARATHANASIS, IOANNIS - Welcome to Eurocup FIBA Europe Profile ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ Ιωάννης - Εσακε Γιάννης Καραθανάσης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).