IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαμάλ (άνεμος)

Ο άνεμος Σαμάλ, (προφέρεται με παχύ το σ), είναι ένας ισχυρός, ημερήσιος κυρίως, τοπικός άνεμος, κονιορτοβριθής του αραβικού κόλπου που πνέει συνηθέστερα πάνω από το Ιράκ τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα το Κουβέιτ και που δημιουργεί σφοδρή αμμοθύελλα, τα αποτελέσματα της οποίας μπορεί να επεκταθούν μέχρι τη Συρία, το Λίβανο και την ανατολική Μεσόγειο.

 Ο άνεμος Σαμάλ είναι ένας ισχυρός βορειοδυτικός άνεμος που κατέρχεται από τα υψίπεδα της ανατολικής Τουρκίας, του Ιράκ, (Κουρδιστάν), και του Ιράν που καταλήγει στον Αραβικό κόλπο (ή Περσικό κόλπο). Πνέει κυρίως από την Άνοιξη μέχρι το Καλοκάιρι, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι δεν παρατηρείται και σε άλλη εποχή (με μικρότερη όμως ένταση). Η δημιουργία του οφείλεται κυρίως στην εγγύτητα διαφορετικών κέντρων βαρομετρικών πιέσεων, που όσο εγγύτερα βρίσκονται τόσο θελλώδης εμφανίζεται και ο οποίος στις πλείστες των περιπτώσεων δημιουργεί ψυχρό μέτωπο. Η διάρκεια αυτού μοιάζει περίπου με του ετησίες (μελτέμια) του Αιγαίου με μόνη διαφορά στην ένταση. Κατά την αραβική λαογραφία τους προδρόμους ανέμους του Σαμάλ, που αρχίζουν να πνέουν περί τα τέλη Μαρτίου τους ονομάζουν Αλ Χάφαρ, τους δυνατότερους των προδρόμων, που πνέουν περί τον Ιούνιο τους ονομάζουν Μπάρι Θοραγιά, από το όνομα της ανατολής των Πλειάδων (Θοραγιά). Από δε το τέλος του Ιουνίου αρχίζει ο κυρίως άνεμος ο Σαμάλ, που λέγεται και Αλντεμπαράν (από τον ομώνυμο αστέρα), ο οποίος και είναι περισσότερο βίαιος των προηγουμένων δημιουργώντας στην ορμή του τεράστια αμμοθύελλα. Ο άνεμος Σαμάλ μπορεί να δημιουργηθεί κάθε φορά που ένα υψηλό βαρομετρικό που υφίσταται ή διέρχεται πάνω από τους ορεινούς όγκους της Ανατολικής Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Λόγω της εγγύτατης γειτνίασης με τις εκταταμένες ερήμους του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας πάνω από τις οποίες σημειώνονται, ένεκα των ανοδικών θερμών ρευμμάτων χαμηλό βαρομετρικό τούτο έχει ως συνέπεια τη δημιουργία ισχυρών ψυχρών ρευμάτων που δημιουργούν καταιγίδα με ψυχρό μέτωπο που ανασηκώνει την άμμο δημιουργώντας εξίσου σφοδρή αμμοθύελλα. Κατα τη διάρκεια του Χειμώνα είναι πολύ σπάνια η εκδήλωση τέτοιου ανέμου που αν παρατηρηθεί συνήθως μέσα στον Περσικό κόλπο, είναι επίσης σφοδρός όπως και το Θέρος αλλά με πολύ περιορισμένη διάρκεια. Ο άνεμος αυτός που φθάνει και τους 43 κόμβους, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής λόγω ακριβώς του φαινομένου της αμμοθύελλας που δημιουργεί επιπρόσθετα, και η οποία μειώνει επικίνδυνα την ορατότητα. Οι διάφορες αρχές λιμενικών εγκαταστάσεων, αεροδρομίων και μεγάλων αυτοκινητοδρόμων των περιοχών που προσβάλλονται απ΄ αυτόν τον άνεμο, πριν την έλευση του μετώπου παρέχουν οδηγίες για άμεση διακοπή οποιονδήποτε μετακινήσεων, εργασιών φορτοεκφορτώσεων, ή απόπλου - αναχώρησης. Ο άνεμος Σαμάλ που μπορεί να παρατηρηθεί στην ανατολική Μεσόγειο εμφανίζεται συνήθως ως Βορειοανατολικός μέχρι Ανατολικός.
Ναχόντκα

Η Ναχόντκα (ρωσικά: Находка‎) είναι πόλη και λιμάνι στο κράι Πριμόρσκι στη Ρωσία. Βρίσκεται στην χερσόνησο Τρούντνι και προεξέχει στον κόλπο Ναχόντκα της Θάλασσας της Ιαπωνίας, περίπου 85 χιλιόμετρα ανατολικά του Βλαδιβοστόκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Ναχόντκα είχε πληθυσμό 159.719 κατοίκων. Επικεφαλής της κυβέρνησης της πόλης είναι ο Μπορίς Ινοκέντιεβιτς.

 Ο κόλπος της Ναχόντκα, γύρω από τον οποίο βρίσκεται η πόλη, έγινε γνωστός στους Ρώσους από το πλοίο Αμέρικα, το οποίο βρήκε καταφύγιο στον κόλπο κατά τη διάρκεια καταιγίδας το 1859. Ως ανάμνηση αυτού του γεγονότος, ο κόλπος, ο οποίος είναι ελεύθερος από πάγο και σχετικά ήρεμος, ονομάστηκε Ναχόντκα, ο οποίος στα ρωσικά σημαίνει "ανακάλυψη" ή "τυχερό εύρημα". Στην θέση της Ναχόντκα ιδρύθηκε ένας οικισμός το 1868, αλλά το 1872 εγκαταλείφθηκε μετά τον θάνατο του διοικητή του οικισμού, Χάρολντ Φούρουχιελμ. Το φθινόπωρο του 1870, ο Ότο Βίλχελμ Λίντχολμ ίδρυσε φαλαινοθηρικό σταθμό κατά μήκος του κόλπου. Το 1871 έφυγε από τη Ναχόντκα με προορισμό το Ποσιέτ όπου έπιασε έξι γκρι φάλαινες. Μέχρι τον 20ό αιώνα, η περιοχή γύρω από τον κόλπο έμεινε ακατοίκητη και ο πρώτος οικισμός, ένα ψαροχώρι, ιδρύθηκε το 1907. Όταν η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να χτίσει λιμάνι στην περιοχή στην δεκαετία του 1930, ιδρύθηκαν αρκετοί οικισμοί στην περιοχή, οι οποίοι συγχωνεύθηκαν σε ενιαίο εργατικό οικισμό (τη σημερινή Ναχόντκα) στην δεκαετία του 1940. Στις 18 Μαίου 1950, ενώ η Ναχόντκα είχε φτάσει σχεδόν τους 28.000 κατοίκους, απέκτησε καθεστώς πόλης.
Γιώργος Τόγιας

Ο Γιώργος Τόγιας (γεν. 12 Ιανουαρίου 1960) είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός μέσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική από τη δεκαετία του ’70 ως τη δεκαετία του ’90. Ήταν ψηλός και εύσωμος. Συχνά σκόραρε με κεφαλιά. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες μικρών κατηγοριών. Τη σεζόν 2010-11 ξεκίνησε ως προπονητής στον Τηλυκράτη Λευκάδας, ομάδα Δ΄ Εθνικής και στην συνέχεια επέστρεψε στον Πανηλειακό, όπου ήταν και την προηγούμενη σεζόν προπονητής.

 Ο Γιώργος Τόγιας ξεκίνησε στην Κόρινθο, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 30 Σεπτεμβρίου 1979 σε ηλικία 19 ετών. Το 1981 πήγε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε τρία πρωταθλήματα στις 6,5 σεζόν που αγωνίστηκε. Στη συνέχεια έπαιξε δύο χρόνια στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 1989. Τον Ιανουάριο 1990 πήρε μεταγραφή για το Λεβαδειακό, όπου αγωνίστηκε δύο σεζόν και το 1991-92 επανήλθε στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Πρωταθλήματα Ελλάδος (3): 1982, 1983 και 1987 . Κύπελλα Ελλάδος (φιναλίστ): 1986, 1989. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Σκυθικές γλώσσες

Οι Σκυθικές γλώσσες σχηματίζουν έναν βορειοανατολικό κλάδο της οικογένειας των Ιρανικών γλωσσών με διακριτές γλώσσες, που μιλούνταν από τις Σκυθικές (Σαρματικές και Σάκα) φυλές των νομάδων ποιμένων της Σκυθίας (Κεντρική Ασία, Ποντο-Κασπιανή στέπα) ανάμεσα στον 8ο αιώνα Π.Κ.Ε. και τον 5ο αι.. Έως τον 4ο αιώνα δεν είχαν απομείνει παρά μόνον λίγες λέξεις από οποιαδήποτε από τις αναφερόμενες γλώσσες. Οι σκυθικές γλώσσες είναι πιθανό να δημιούργησαν διαλεκτικό συνεχές: Οι σκυθοσαρματικές γλώσσες ομιλούνταν κυρίως από ιρανικούς λαούς ήδη από τον 8ο και 7ο αιώνα στην περιοχή της Ουκρανίας, της νότιας Ρωσίας και του Καζακστάν. Η σύγχρονη Οσετική επιβιώνει ως συνέχεια τις γλωσσικής οικογένειας που καταγράφεται στις σκυθο-σαρματικές επιγραφές, αν και η σκυθο-σαρματική οικογένεια γλωσσών "δεν αντιπροσωπεύει την ίδια [Οσετική] γλώσσα" σε προγενέστερη φάση. Την γλώσσα Σάκα στην ανατολή: ομιλείτο στο βασίλειο του Χοτάν (το σημερινό Ξινγιάνγκ, Κίνα) και περιλάμβανε τα χοτανεζικά του Χοτάν και τα τουμσουκικά του Τουμσούκ. Οι γλωσσολόγοι κατατάσσουν αυτές τις γλώσσες ως τμήμα βορειοανατολικού κλάδου των ιρανικών γλωσσών.

 Οι Σκύθες μετανάστευσαν από την κεντρική Ασία προς την ανατολική Ευρώπη, καταλαμβάνοντας τη σημερινή νότια Ρωσία και Ουκρανία, καθώς και τη λεκάνη των Καρπαθίων και τμήματα της Μολδαβίας και της Δοβρουτσάς. Εξαφανίστηκαν από την ιστορία μετά την κάθοδο των Ούννων στην Ευρώπη κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. και των ευρασιατών Αβάρων, Πετσενέγκων κ.λπ. Οι Σλάβοι πιθανώς αφομοίωσαν τους περισσότερους από εκείνους που μιλούσαν τις σκυθικές γλώσσες. Ωστόσο, στον Καύκασο παραμένει ακόμα σε χρήση μια διάλεκτος του σκυθο-σαρματικού γλωσσολογικού συνεχούς, η Οσετική. Οι περισσότεροι σκυθολόγοι συμφωνούν ότι οι σκυθο-σαρματικές γλώσσες (και η Οσετική) ανήκουν στον βορειοανατολικό κλάδο των ιρανικών γλωσσών — όπως η ευρέως εξαπλωμένη αλλά εξαφανισμένη πλέον Σογδιανή γλώσσα. Η ιρανική υπόθεση στηρίζεται κυρίως στο γεγονός ότι οι ελληνικές επιγραφές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας περιλαμβάνουν εκατοντάδες σαρματικών ονομάτων και υποδεικνύουν σχετική συνάφεια με την Οσετική. Οι ιστορικοί διαιρούν τη σκυθοσαρματική ομάδα γλωσσών μάλλον χρονολογικά παρά γεωγραφικά: Σκυθική (περ. 800 - 300 Π.Κ.Ε.), η οποία μαρτυρείται κυρίως σε έλληνες κλασικούς συγγραφείς Σαρματική (περ. 300 Π.Κ.Ε. - 400), η οποία μαρτυρείται κυρίως σε ελληνιστικές και ρωμαϊκές επιγραφές Αλανική (περ. 400 - 1000), η οποία μαρτυρείται κυρίως σε βυζαντινούς συγγραφείς Harmatta, J. Studies in the History and Language of the Sarmatians, Szeged 1970. Mayrhofer, M. Einiges zu den Skythen, ihrer Sprache, ihrem Nachleben. Vienna 2006. Schmitt, Rüdiger (ed.), Compendium Linguarum Iranicarum, Reichert, 1989 Zgusta, L. Die griechischen Personennamen griechischer Städte der nördlichen Schwarzmeerküste. Die ethnischen Verhältnisse, namentlich das Verhältnis der Skythen und Sarmaten, im Lichte der Namenforschung, Prague 1955. Scythian language Συντομη επισκόπηση της Σκυθικής και Οσετικής (Ισπανικά). Herodot zur skythischen Sprache Περί των Σκυθικών ετυμολογιών του Ηροδότου (Γερμανικά)
Βαρβάρα Γκολίτσινα

Η Βαρβάρα Βασιλίεβνα Γκολίτσινα, το γένος φον Ένγκελχαρτ (1757-1815), ήταν κυρία επί των τιμών και ευγενής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η ανιψιά και ερωμένη του Γκριγκόρι Ποτέμκιν, και η αγαπημένη κυρία των τιμών της Μεγάλης Αικατερίνης. Παράλληλα με τις αδερφές της, της δόθηκε ευνοϊκή θέση στη ρωσική αυτοκρατορική αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης, όπου περιγράφονταν ως "Σχεδόν οι Μεγάλες Δούκισσες", τα κοσμήματα της αυλής και επίτιμα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.

 Ήταν η κόρη του Βασίλι φον Ένγκελχαρτ και της συζύγου του Γιελένα Μάρφα Ποτέμκιν και έτσι η ανιψιά του Γκριγκόρι Ποτέμκιν. Εισήχθη στο ρωσικό δικαστήριο με τις πέντε αδελφές της (και τον αδερφό της) το 1775. Αρχικά ήταν αμόρφωτοι και ανίδεοι, αλλά σύντομα εξευγενίστηκαν και έγιναν οι πιο αγαπημένες γυναίκες στη ρωσική αυλή. Αντιμετωπίζονταν σχεδόν σαν να ήταν μέρος της αυτοκρατορικής οικογένειας και ήταν γνωστές ως: "οι σχεδόν Μεγάλες Δούκισσες" και ως "κοσμήματα" και στολίδια της ρωσικής αυλής. Ο Ποτέμκιν τους έδωσε μεγάλη προίκα και έβαλε την Αικατερίνη να τις διορίσει κυρίες των τιμών. Υποτίθεται ότι ήταν ερωμένες του θείου τους, που ήταν ένα από τα πιο γνωστά κουτσομπολίστικα θέματα και σκάνδαλα της εποχής. Η σχέση της με τον Ποτέμκιν πραγματοποιήθηκε το 1777-1779 και έληξε μετά το γάμο της με τον πρίγκιπα Σεργκέι Γκολίτσιν το 1779. Τελείωσε πιθανώς με την πρωτοβουλία της, αφού είχε ερωτευτεί τον Γκολίτσιν. Είναι πιθανό ότι το πρωτότοκο παιδί της να είναι παιδί του θείου της. Η γιαγιά της, η Ντάρια Ποτέμκινα είναι γνωστό ότι διαμαρτυρήθηκε στον γιο της για τη σχέση τους. Αφού τελείωσε η σχέση τους, ο θείος της Ποτέμκιν είχε σχέση με την αδερφή της, την Αλεξάνδρα. Περιγράφεται ως μια όμορφη, γοητευτική και διασκεδαστική ξανθιά. Simon Sebag Montefiore (2006). Potemkin och Katarina den stora – en kejserliga förbindelse (στα Swedish). prisma. ISBN 978-91-518-4497-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Varvara Golytsyna (Engelhardt) στο Wikimedia Commons
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005-2006

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2005–06 ξεκίνησε στις 12 Νοεμβρίου 2005 και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου 2006 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Εθνικός Πειραιώς 12 χρόνια μετά τον τελευταίο του τίτλο.

 Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων Τα πλέι οφ στο sport.gr Η Α1 Ανδρών 2005–06 στο water-polo.gr Το πρωτάθλημα στην ιστοσελίδα του Εθνικού Πειραιώς Αρχειοθετήθηκε 2010-11-22 στο Wayback Machine.
La Combattante IIIb

Τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνόμενων Βλημάτων (ΤΠΚ ή απλά Πυραυλάκατοι, όπως έχει καθιερωθεί να αποκαλούνται) κλάσης La Combattante IIIb είναι παρόμοιας σχεδίασης με τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante III, με μόνη διαφορά την χρήση των πυραύλων Penguin Mk 2 Mod 3 (αντί των Aerospatiale MM 38 Exocet). Κατασκευάστηκαν έξι πλοία από τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Δυστυχώς όμως η ΤΠΚ Κωστάκος (P 25) βυθίστηκε σε τραγικό ατύχημα μετά από σύγκρουση με το Ε/Γ- Ο/Γ EXPRESS SAMAINA στις 4 Νοεμβρίου 1996

 Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να αναβαθμίσει τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante III και La Combattante IIIb. Για τις τέσσερις Combattante III η εταιρεία Thales ανέπτυξε το σύστημα διαχείρισης μάχης TACTICOS, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις πολυλειτουργικές τερματικές κονσόλες ελέγχου, ένα ραντάρ επιτήρησης, ένα σύστημα ελέγχου και ανίχνευσης πυρός, ένα σύστημα ηλεκτρο-οπτικής ανίχνευσης και ελέγχου πυρός, ενσωματωμένο ραντάρ αναχαίτισης, δύο καταδείκτες στόχων και σύστημα τακτικής ζεύξης δεδομένων.Ο οπλισμός των πλοίων δεν θα μεταβληθεί και η Thales θα αναλάβει να ενσωματώσει τα υπάρχοντα οπλικά συστήματα στα νέα συστήματα διαχείρισης και ελέγχου. Το πρώτο από τα τέσσερα πλοία θα είναι έτοιμο στα μέσα του 2006, ενώ τα υπόλοιπα τρία θα παραδίδονται ένα ανά έξι μήνες. Εκτόπισμα: 364,7 τόνοι, 431,8 τόνοι πλήρες Μήκος: 56,2 m Πλάτος: 8 m Βύθισμα: 2.1 m Ταχύτητα: 36 κόμβοι Μηχανές : 4 MTU MD 16V 538 TB91 Diesels 15,360 hp(m) Προπέλες: 4 Ακτίνα Δράσης: 700 μίλια με 30 κόμβους, 2,500 μίλια με 15 κόμβους Πλήρωμα: 42 (5 Αξιωματικοί) Οπλισμός: 4 πύραυλοι επιφανείας - επιφανείας Kongsberg Penguin Mk 2 Mod 3 2 πυροβόλα OTO Melara 76 mm 2 διπλά πυροβόλα Emerson Electric 30 mm 2 τορπίλες των 21 ιντσών Αντίμετρα: Εκτοξευτή αερόφυλλων Wegmann Συστήματα: ESM: Thomson-CSF DR 2000S Οπτικό καθοδηγητή CSEE Panda Σύστημα ελέγχου πυραύλων και πυροβόλων Thomson-CSF Vega I και II Ραντάρ: Έρευνας αέρα/επιφανείας Thomson-CSF Triton Ναυτιλίας: Decca 1226C Ελέγχου πυρός: Thomson-CSF Castor ΙΙΙ ΤΠΚ ΚΑΒΑΛΟΥΔΗΣ (P 24) ΤΠΚ ΝΤΕΓΙΑΝΝΗΣ (P 26) ΤΠΚ ΞΕΝΟΣ (P 27) ΤΠΚ ΣΙΜΙΤΖΟΠΟΥΛΟΣ (P 28) ΤΠΚ ΣΤΑΡΑΚΗΣ (P 29) Η επίσημη Ιστοσελίδα της Διοίκηση Ταχέων Σκαφών (Δ.Τ.Σ.) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού Σελίδα αφιερωμένη στις πυραυλακάτους La Combattante IIΙ
Σου Σιν

Ο Σου-Σιν (Ακκαδική γλώσσα: "𒀭𒋗𒀭𒂗𒍪" από τον Σεληνιακό θεό Σιν", το σύμβολο "𒀭" δείχνει ότι το όνομα του μεταφράζεται ως μια σιωπηλή λατρεία της "θεότητας"), ανήκε στην Τρίτη Δυναστεία της Ουρ, σαν βασιλιάς της Ουρ και Βασιλεύς του Σουμέρ και του Ακκάδ, κυβέρνησε τους Σουμέριους και την Ακκαδική αυτοκρατορία. Ο Σου Σιν ήταν μικρότερος γιος του βασιλιά Σουλγκί, διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Αμάρ Σιν, η περίοδος που κυβέρνησε σύμφωνα με το Νέο Ημερολογίο ήταν μεταξύ 1973 π.Χ. - 1964 π.Χ.

 Μετά από μια ανοιχτή εξέγερση από τους Αμορίτες υπηκόους του προχώρησε στην κατασκευή ενός ισχυρού αμυντικού τείχους ανάμεσα στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη. Ο τοίχος που κατασκευάστηκε το 4ο έτος της βασιλείας του είχε 270 χιλιόμετρα μάκρος και παραβίασε τις όχθες και των δύο ποταμών. Έκανε επίσης εκστρατεία στα Ζάγρος, και νίκησε έναν συνασπισμό των Ιρανικών φυλών. Είχε εκτενείς εμπορικές σχέσεις με τον πολιτισμό τής κοιλάδας τού Ινδού. Η βασιλεία του διατηρήθηκε εννέα χρόνια, τον διαδέχθηκε ο γιος του και τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας Ιμπί Σιν. Σε μια σφηνοειδή πινακίδα βρέθηκε ένα ερωτικό ποίημα που έγραψε μια υπήκοος του, εκδήλωνε έντονα την λατρεία της για τον βασιλιά της. Fant, Clyde E.; Reddish, Mitchell G. (2008-10-15). Lost Treasures of the Bible: Understanding the Bible Through Archaeological Artifacts in World Museums. Wm. B. Eerdmans Publishing Nicole Brisch, The Priestess and the King: The Divine Kingship of Šū-Sîn of Ur, Journal of the American Oriental Society, vol. 126, no. 2, pp. 161–176, (Apr. - Jun., 2006) Stiebing Jr., William H. (2003). Ancient Near Eastern History and Culture. New York:
Τάκης Μανδραφλής

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Μανδραφλής, γεννημένος στις 16 Οκτωβρίου του 1962, είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνίσθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90 και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Επίσης είναι πολιτικός, εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος ΑιγάλεωΔιακρίθηκε για τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά του, στοιχεία που τον είχαν κατατάξει μεταξύ των πλέον σκληροτράχηλων αμυντικών παικτών που εμφανίσθηκαν ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα. Το μεγάλο του ύψος (1,88 μ.) και το όλο "σκανδιναβικό" παρουσιαστικό του βοήθησαν στο να αποτελέσει μια ευδιάκριτη φυσιογνωμία που δεν περνούσε απαρατήρητη τόσο από αντιπάλους, όσο και από φιλάθλους.

 Ξεκίνησε από την εφηβική ομάδα του Α.Ο. Αιγάλεω στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και την περίοδο 1981-82 ντεμπουτάρισε στη Β' Εθνική με την πρώτη ομάδα. Έπαιξε ξανά στον ίδιο σύλλογο, 15 χρόνια αργότερα, τη σεζόν 1995-96, στη Δ' Εθνική. Με τα χρώματα του Αιγάλεω αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' Εθνικής, το 1983, διάκριση που τον πριμοδότησε για να εισαχθεί στην ΕΑΣΑ. Σπουδαία ήταν η παρουσία του και στον Ιωνικό Νίκαιας, με τον οποίο κατάκτησε επίσης τίτλο Β' Εθνικής (1989) και στη συνέχεια πραγματοποίησε πολλές εμφανίσεις στην Α' Εθνική, ως βασικός σέντερ-μπακ, τις περιόδους 1989-90 και 1990-91. Το 1991 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική την περίοδο 1991-92 κατακτώντας την άνοδο, με προπονητή τον Γιάννη Κυράστα και την περίοδο 1992-93 στην Β' Εθνική, όποτε και το 1993 αποδεσμεύτηκε.Αγωνίσθηκε επίσης με τους συλλόγους του Α.Ο. Νεάπολης Νίκαιας και του Εθνικού Αστέρα (στη Γ' Εθνική), του Ακράτητου Άνω Λιοσίων (Δ΄Εθνική), της Αγίας Ελεούσας (Δ' Εθνική) και του Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας, όπου πήγε το 1997 και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Πειραιά κατακτώντας το πρωτάθλημα 1997-98 και την άνοδο στη Δ' Εθνική, ενώ παράλληλα ήταν προπονητής του Αιγάλεω. Είναι απόφοιτος της Γυμναστικής Ακαδημίας, ενώ το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Δημήτρη Καλογερόπουλου και τα έτη 2007, 2008 και 2010 διετέλεσε αντιδήμαρχος Αιγάλεω. Ομοίως το 2019 ανέλαβε αντιδήμαρχος Πρασίνου επί δημαρχίας Ιωάννη Γκίκα. Ως προπονητής, κέρδισε τον τίτλο Γ' Εθνικής με την ομάδα του Αιγάλεω, τη σεζόν 1998-99. Απασχολήθηκε επίσης, ως προπονητής της Εθνικής Ομάδας Γυναικών, ενώ την περίοδο 2008-09 ανέλαβε εκ νέου τεχνικός του Αιγάλεω στη Γ' Εθνική. Το 2012 εργάσθηκε σαν προπονητής της Προοδευτικής, για λιγότερο όμως από μήνα, πιο συγκεκριμένα από τις 4 μέχρι τις 30 Απριλίου του 2012.. Είναι πρόεδρος του Θεμιστοκλή Αιγάλεω.
Αθλητική Ένωση Τρούλλων

Η Αθλητική Ένωση Τρούλλων είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τους Τρούλλους της επαρχίας Λάρνακας. Χρώματα της ομάδας είναι το λευκό, το μπλέ και το πράσινο και έδρα το κοινοτικό στάδιο Τρούλλων.

 Η Αθλητική Ένωση Τρούλλων ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 2020 από την ενοποίηση του Διγενή Βορόκλινης και της ομάδας Τρούλλοι FC 2015 και αρχικά είχε την ονομασία Ορόκλινη-Τρούλλοι FC 2020. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2020-21 στο οποίο κατέλαβε την 13η θέση και υποβιβάστηκε στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ. Το 2021 μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Τρούλλων. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
A Touch of Evil: Live

A Touch of Evil: Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Ιούλιο του 2009 μέσω της "Sony". Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε κατά τις περιοδείες για την προώθηση των δίσκων "Angel of Retribution" και "Nostradamus", το 2005 και το 2008 αντίστοιχα. Η εκτέλεση του "Dissident Aggressor" έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο "Grammy" στην κατηγορία "Best Metal Performance". Το άλμπουμ μπήκε στο Hot-100 του Billboard, φτάνοντας στο # 87 των αμερικάνικων τσαρτ.

 1. Judas Rising (Halford, Tipton, Downing) - 4:23 2. Hellrider (Halford, Tipton, Downing) - 5:38 3. Between the Hammer and the Anvil (Halford, Tipton, Downing) - 4:35 4. Riding on the Wind (Halford, Tipton, Downing) - 3:29 5. Death (Halford, Tipton, Downing) - 7:52 6. Beyond the Realms of Death (Halford, Binks) - 6:52 7. Dissident Aggressor (Halford, Tipton, Downing) - 3:04 8. A Touch of Evil (Halford, Tipton, Downing, Tsangarides) - 6:11 9. Eat Me Alive (Halford, Tipton, Downing) - 4:36 10. Prophecy (Halford, Tipton, Downing) - 6:07 11. Painkiller (Halford, Tipton, Downing) - 7:12 A Touch of Evil: Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Ιουλίου 2009 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "A Touch of Evil: Live" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΚ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΣκοτ Τράβις - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Sputnik Music review Αμερικάνικα τσαρτ
Πρόεδρος της Γεωργίας

Ο Πρόεδρος της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს პრეზიდენტი) είναι ο αρχηγός του κράτους και αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της Δημοκρατίας της Γεωργίας. Ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός, όπως και σε πολλές άλλες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, καθώς ο πρωθυπουργός είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Το αξίωμα του προέδρου δημιουργήθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας στις 14 Απριλίου 1991, πέντε ημέρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Γεωργίας από τη Σοβιετική Ένωση. Ο πρόεδρος έχει πενταετή θητεία. Σημερινή πρόεδρος της Γεωργίας είναι η Σαλομέ Ζουραμπισβίλι, η οποία είναι η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό και ανέλαβε τα καθήκοντά της στις 16 Δεκεμβρίου 2018.

 Ο πρόεδρος της Γεωργίας είναι ο επικεφαλής του κράτους και ο εγγυητής της εθνικής ανεξαρτησίας και της ενότητας της χώρας. Αυτός εξασφαλίζει τη λειτουργία των κρατικών οργάνων σύμφωνα με το σύνταγμα και εκπροσωπεί τη χώρα στις εξωτερικές της σχέσεις με άλλες χώρες.Εκλέγεται με βάση την καθολική, ισότιμη, μυστική και άμεση ψηφοφορία για περίοδο πέντε ετών. Ο πρόεδρος δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο διαδοχικές θητείες. Οποιοσδήποτε πολίτης της Γεωργίας που έχει δικαίωμα ψήφου και ο οποίος έχει συμπληρώσει την ηλικία των 35 ετών, έχει ζήσει στη Γεωργία για τουλάχιστον πέντε χρόνια και διαμένει στη Γεωργία τα τρία τελευταία χρόνια πριν από τις εκλογές, δύναται να γίνει πρόεδρος. Ο πρόεδρος της Γεωργίας δεν έχει το δικαίωμα να εξασκεί οποιοδήποτε άλλο αξίωμα, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής του σε κάποιο κόμμα, να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, να λαμβάνει μισθό ή άλλη μόνιμη αμοιβή για οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.Ο πρόεδρος της Γεωργίας συνάπτει διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες και διεξάγει διαπραγματεύσεις με ξένα κράτη σε συνεργασία με την κυβέρνηση. Κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, διορίζει και απολύει πρεσβευτές της Γεωργίας και άλλους διπλωματικούς εκπροσώπους. Επίσης, λαμβάνει τα διαπιστευτήρια πρεσβευτών και άλλων διπλωματικών εκπροσώπων ξένων κρατών και διεθνών οργανισμών, σε συμφωνία με την κυβέρνηση. Οι νομοθετικές πράξεις του προέδρου απαιτούν την υπογραφή συγκατάθεσης από τον πρωθυπουργό. Εξαιρέσεις είναι οι πράξεις του προέδρου που εκδίδονται κατά τη διάρκεια ισχύος στρατιωτικού νόμου.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1986–87

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1986-87 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 82 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν η Δραπετσώνα και ο Α.Ο.Κ. Φαλήρου. Και οι δυο πρωταθλήτριες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1987-88. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα της Δραπετσώνας, επικρατώντας του αντιπάλου της με σκορ 3-1 την Κυριακή 28 Ιουνίου του 1987.

 Α΄ με 29 ομάδες σε δύο ομίλους των 15-14 ομάδων. Β΄ με 27 ομάδες σε δύο ομίλους των 14-13 ομάδων. Γ΄ με 26 ομάδες σε δυο ομίλους των 13. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική: Α.Σ. Δραπετσώνας Α.Ο.Κ. Φαλήρου Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 27 Ιουνίου 1987, γήπεδο Νεάπολης: Α.Σ. Δραπετσώνας - Α.Ο.Κ. Φαλήρου: 3-1.Οι τελικές βαθμολογίες των ομίλων Πρωταθλητές ομίλων: Πειραϊκή Πειραϊκός Νέου Φαλήρου Δευτεραθλητές ομίλων: Α.Ε. Χατζηκυριακείου Π.Α.Ο. Αγ. Νικολάου Νικαίας Πρωταθλητές ομίλων: Αρίων Κοκκινόβραχου Παντζιτζιφιακός Δευτεραθλητές ομίλων: Ειδυλλιακός Πρωτοπόρος Κερατσινίου Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το Κύπελλο της περιόδου 1986-87 κατέκτησε ο Άρης Νικαίας για τρίτη φορά, νικώντας στον τελικό την Φλόγα Νικαίας. Έκπληξη αποτέλεσε η φιναλίστ Φλόγα Νικαίας, η οποία αν και ομάδα Β΄ Κατηγορίας ΕΠΣΠ κατάφερε να φτάσει στον τελικό αποκλείοντας μεταξύ άλλων τους Ατρόμητο Πειραιώς και Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας. Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1905

Στο Δ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, το τρίτο με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας στις 22-24 Απριλίου 1905. Ο πολυνίκης σύλλογος κατέκτησε το τρόπαιο της Νίκης του Παιωνίου, ενώ δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους κάθε αγωνίσματος, ασημένιο με στέφανο δάφνης στον πρώτο και χάλκινο με κλαδί ελιάς στο δεύτερο.

 Υπήρξε μικρή συμμετοχή, αφού μετείχαν μόνο τέσσερις σύλλογοι: Πανελλήνιος, Εθνικός Αθηνών, Πανιώνιος Σμύρνης και Πειραϊκός Σύνδεσμος. Έτσι οι αγώνες δεν συγκέντρωσαν μεγάλο αριθμό θεατών την πρώτη μέρα. Όμως, αναφέρεται η παρουσία μεταξύ των θεατών ξένων περιηγητών και περιηγητριών που απαθανάτιζαν τους αγώνες με φωτογραφικές μηχανές. Σχολιάστηκε αρνητικά η απουσία των μελών της βασιλικής οικογένειας και γενικά των επισήμων αρχών κατά την εναρκτήριο ημέρα, στην οποία παρευρέθηκε μόνο ο μητροπολίτης. Τη δεύτερη μέρα έδωσαν το παρόν ο διάδοχος Κωνσταντίνος, οι Έλληνες πρίγκιπες Νικόλαος, Ανδρέας και Χριστόφορος, ο πρίγκιπας Κάρολος της Δανίας και ο Αθηναίος υπουργός Εξωτερικών Αλέξανδρος Σκουζές. Οι λιγοστοί φίλαθλοι ήταν ιδιαίτερα εκδηλωτικοί και είχαν συγκεντρωθεί σε διαφορετικά διαζώματα. Οι του Πανελληνίου στις κάτω βαθμίδες (9η και 10η κερκίδα) ενώ του Εθνικού Γ.Σ. ήταν λίγο ψηλότερα και εκτός από τους δικούς τους αθλητές υποστήριζαν και τους αθλητές του Πανιωνίου. Την τελευταία ημέρα των αγώνων, ενώ αναμενόταν η άφιξη των δρομέων του ημιμαραθωνίου, διεξήχθησαν οι σχολικοί αγώνες και στη συνέχεια έγιναν οι απονομές. Λόγω των σχολικών αγώνων το Στάδιο γέμισε από ένα τεράστιο πλήθος θεατών, 70.000 περίπου. Την ημέρα αυτή παρέστησαν ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ με την βασίλισσα Όλγα και η βασίλισσα της Αγγλίας Αλεξάνδρα με τις πριγκίπισσσες κόρες της. Την Ελλανόδικο Επιτροπή αποτελούσαν οι κ.κ. Μερκάτης, Κ. Μηλιώτης, Καράκαλος, Στάης και γραμματείς ήταν οι κ.κ. Συριώτης και Γεώργιος Σημηριώτης. Διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα στίβου (άλλα δύο αναφέρονται σε μεταγενέστερα δημοσιεύματα) και 9 άλλων αθλημάτων: γυμναστικής, άρσης βαρών, πάλης, διελκυστινδας και αναρρίχησης. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. ως πολυνίκης. Συμμετείχαν μόνο 4 σωματεία, μεταξύ των οποίων και ο Πανώνιος Σμύρνης που είχε στείλει πολυμελή αντιπροσωπία με 13 αθλητές. Οι υπόλοιποι εκτός Αθηνών σύλλογοι δεν έλαβαν μέρος "ένεκα των γλισχρών μέσων τα οποία διέθεταν". *Δεν υπολογίστηκαν ο ακοντισμός και η ελληνική δισκοβολία, που αναφέρονται μόνο σε μεταγενέστερους καταλόγους νικητών. **Συμπεριλαμβάνεται η διελκυστίνδα, στην οποία ο Πανελλήνιος ηττήθηκε από την Ομάδα του Πειραιά αλλά αναδείχθηκε νικητής, επειδή ο Πειραιάς είχε ανεξάρτητους αθλητές. Δεν περιλαμβάνεται το ομαδικό γυμναστικής που ήταν αγώνας επίδειξης. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949. "Εμπρός", 23/4/1905. "Εμπρός", 24/4/1905. "Εμπρός", 25/4/1905. "Σκριπ", 23/4/1905. "Σκριπ", 24/4/1905. "Σκριπ", 25/4/1905.
Saku Suurhall

Το Saku Suurhall είναι η μεγαλύτερη αρένα στην Εσθονία. Χτίστηκε το 2001 και χωράει μέχρι 10.000 άτομα. Πήρε το όνομά του από την εσθονική εταιρεία ζυθοποιίας και αναψυκτικών Saku. Φέρνει γενικά παιχνίδια μπάσκετ, καθώς και χόκεϊ επί πάγου και συναυλίες. Βρίσκεται στο Haabersti, μια υποδιαίρεση του Haabersti District.

 Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2002. Συναυλίες: Bryan Adams, Irina Allegrova, Backstreet Boys, James Blunt, The Bravery, Sarah Brightman, Mariah Carey, Cascada, Ray Charles, Cirque du Soleil, Joe Cocker, Alice Cooper, Toto Cutugno, Deep Purple, Def Leppard, Depeche Mode, Bob Dylan, Flyleaf, Foreigner, Good Charlotte, Gregorian, Darren Hayes, Enrique Iglesias, Imagine Dragons, Elton John, Iron Maiden, Judas Priest, Patricia Kaas, Mark Knopfler, Korn, Lenny Kravitz, Avril Lavigne, Limp Bizkit, Lordi, Vanessa-Mae, Mamma Mia!, Marilyn Manson, Massive Attack, Metallica, Muse, Kylie Minogue, Nazareth, OneRepublic, Ozzy Osbourne, Pet Shop Boys, Phil Collins, P!nk, Placebo, The Prodigy, Suzi Quatro, Rammstein, R.E.M., Chris Rea, REO Speedwagon, Demis Roussos, Roxette, Ruslana, Sade, Scorpions, Seal, Simple Minds, Simply Red, Ed Sheeran, Smokie, Sting, Styx, Sweet, t.A.T.u., Adam Tensta, Underworld, Vanilla Ninja, Vaya Con Dios, Whitesnake, Yes & Tiësto, Thirty Seconds To Mars. Θέατρο και σόου: ABBA - The Show, Chicago, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, Georgian National Ballet, Harlem Globetrotters, Riverdance, Wadaiko Yamato. Baltic Basketball League Simpel Session, κάθε χρονιά από το 2004. Pirate Station Future (November 22, 2008) & Immortal (18 Δεκεμβρίου 2009) 2010 European Figure Skating Championships (19–24 Ιανουαρίου 2010) 2015 Toyota Four Nations Cup (20-22 Αυγούστου 2015) Τελικός Eesti Laul 2016 (5 Μαρτίου 2016) Τελικός Eesti Laul 2017 (4 Μαρτίου 2017) Official website
Ανδρωναίικα Αιτωλοακαρνανίας

Τα Ανδρωναίικα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεντακόρφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Τα Ανδρωναίικα είναι ορεινός οικισμός της Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές κλιτύς του Παναιτωλικού και στις όχθες του μικρού ποταμού Ζέρβα, ανάμεσα στα χωριά Καστανούλα και Πεντάκορφο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 600. Ο οικισμός απέχει περίπου 67 χλμ. Β. ΒΑ. του Μεσολογγίου. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 582 μέτρα και βρίσκεται στα δυτικά όρια της Αιτωλοακαρνανίας με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Απέχει 32 χλμ. ΒΑ. από το Αγρίνιο (οδικά, μέσω Σκουτεράς), 1,5 χλμ. Ν. από το Πεντάκορφο και στα νότια του περνάει ο χείμαρρος Ζέρβας που καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Στράτου. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 2001 ως μέρος του τότε τοπικού διαμερίσματος Πεντακόρφου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αγία Δευτέρα, την Αγία Παρασκευή και το Πεντάκορφο ανήκουν στην τοπική κοινότητα Πεντακόρφου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και κατά την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 7 κατοίκους. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Πεντακόρφου του δήμου Παρακαμπυλίων, του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από το δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου. Το ξωκκλήσι της Αγίας Ελεούσας, νοτιοδυτικά του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth Χάρτες «Ανάβαση» eetaa.gr
Σιγισμούνδος Φραγκίσκος της Αυστρίας

Ο Σιγισμούνδος-Φραγκίσκος, Sigmund-Franz (27 Νοεμβρίου 1630 - 25 Ιουνίου 1665) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κυβερνήτης της Πέραν Αυστρίας, περιλαμβανομένου του Τυρόλου, το διάστημα 1662-65.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Ε΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και της Κλαυδίας των Μεδίκων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Γεννήθηκε στο Ίννσμπρουκ και διορίστηκε επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ το 1646. Το 1653 έγινε επίσκοπος του Γκουρκ και το 1659 επίσκοπος του Τρεντ. Δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας ή επίσκοπος. Το 1662 ο γιος του εξαδέλφου του Λεοπόλδος Α΄ της Γερμανίας τον προέβαλε ως υποψήφιο για την αρχιεπισκοπή του Στρασβούργου. Έδωσε μεγάλα χρηματικά ποσά στα μέλη του Συλλόγου του Καθεδρικού και τους υποσχέθηκε ότι ο Σιγισμούνδος-Φραγκίσκος δεν θα ασχοληθεί με τη διακυβέρνηση. Όμως το 1662 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδος-Κάρολος αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας και έτσι αποσύρθηκε από υποψήφιος αρχιεπίσκοπος. Τον διαδέχθηκε και αναδείχθηκε ικανότερος του αδελφού του. Θα μπορούσε να είχε αποφέρει μεγάλο έργο, αλλά απεβίωσε τρία έτη μετά, σε ηλικία 35 ετών. Με αυτόν ο νεότερος κλάδου του Τυρόλου εξέλιπε. Τον διαδέχθηκε ο πλησιέστερος άρρην του Οίκου του, ο Λεοπόλδος Α΄, που ενσωμάτωσε την Πέραν Αυστρία & το Τυρόλο στην επικράτειά του και τις κυβέρνησε απ' ευθείας. Νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Χριστιανού-Αυγούστου κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Δεν απέκτησαν απογόνους. O'Connor, John T. (1978). Negotiator out of Season. Athens, GA: University of Georgia Press. ISBN 0-8203-0436-0.
Σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ

Η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ (ΛΔΝ) είναι το επίσημο κρατικό σύμβολο της μη αναγνωρισμένης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, μαζί με το εθνόσημο και τον ύμνο.

 Αρχικά υπήρξε μια κόκκινη-μπλε-μαύρη σημαία δημιουργήθηκε από τον Ντμίτρι και τον Βλαντιμίρ Κορνίλοφ για το Διεθνές Ρουχ του Ντονμπάς. Η σημαία ήταν μια τροποποιημένη έκδοση της σημαίας της Ουκρανικής ΣΣΔ, με μόνη διαφορά τη προσθήκη μιας μαύρης λωρίδας, που συμβολίζει τα κοιτάσματα άνθρακα, ενώ η σημαία δεν περιλάμβανε το σφυροδρέπανο. Στη συνέχεια, ο οργανισμός "Δημοκρατία του Ντονέτσκ" τροποποίησε τη σημαία και πρόσθεσε ένα δικέφαλο αετό. Η πρώτη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2014 από την οργάνωση Δημοκρατία του Ντονέτσκ, η οποία έβαλε στη σημαία τις λέξεις ДОНЕЦКАЯ (ντονέτσκαγια, μετάφραση: του Ντονέτσκ) και РЕСПУБЛИКА (ρεσπούμπλικα, δημοκρατία), γραμμένες στα ρωσικά, πάνω και κάτω από το εθνόσημο, αντίστοιχα. Γενικά, αυτή η σημαία, με τη σειρά της, βασιζόταν στη σημαία της οργάνωσης που χρησιμοποιούταν από την έναρξή της. Η μόνη διαφορά ήταν η αλλαγή του εθνόσημου. Σε αντίθεση με την πρωτόγονη εικόνα που χρησιμοποιήθηκε νωρίτερα, το οικόσημο στη νέα σημαία αντέγραψε σχεδόν πλήρως το εθνόσημο της Ρωσικής Ομοσπονδίας (με μικρές αλλαγές και προσθήκες). Αυτή η έκδοση της σημαίας χρησιμοποιήθηκε τόσο ως σημαία του οργανισμού όσο και ως κρατική σημαία μέχρι τις 21 Ιουνίου 2014, ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 2014. Πριν από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ της 11ης Μαΐου 2014, σε αφίσες της εκστρατείας για το δημοψήφισμα χρησιμοποιήθηκε μια νέα έκδοση της σημαίας, όπου χρησιμοποιήθηκε ένας δικέφαλος αετός που κρατούσε ασπίδα στα πόδια του. Γενικά, ένας τέτοιος αετός (ή κάτι παρόμοιο) χρησιμοποιήθηκε ή χρησιμοποιείται στα εμβλήματα ορισμένων ρωσικών υπουργείων και τμημάτων (για παράδειγμα, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων). Η νέα σημαία εγκρίθηκε στις 21 Ιουνίου 2014, χρησιμοποιώντας το εθνόσημο χωρίς το αυτοκρατορικό στέμμα και με κάποιες άλλες αλλαγές. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκδόσεις του πέλματος, ο αετός στο έμβλημα είναι απλά απών. Μετά την αλλαγή, η σημαία έφερε την επιγραφή «ДОНЕЦКАЯ НАРОДНАЯ» (ντονέτσκαγια ναρόντναγια) πάνω και το «РЕСПУБЛИКА» (ρεσπούμπλικα) κάτω. Η τρέχουσα σημαία εγκρίθηκε από το νόμο της 27ης Φεβρουαρίου 2018 αρ. 216-ΙΝΣ. Σύμφωνα με τον νόμο, η σημαία είναι το τρίχρωμο μαύρο-μπλε-κόκκινο χωρίς πρόσθετα χαρακτηριστικά. Στις 19 Οκτωβρίου 2018 (Ημέρα Σημαίας της ΛΔΝ) αποκαλύφθηκε μια σημαία σε ένα από τους πύργους του εργοστασίου παραγωγής Ζουέφσκαγια που ανήκει στην εταιρεία Ενέργκια Ντονμπάς. Το εργοστάσιο βρίσκεται στην πόλη Ζουγκρές. Το μαύρο χρώμα συμβολίζει τη γόνιμη γη της Νέας Ρωσίας και τον άνθρακα του Ντονμπάς. Το μπλε χρώμα συμβολίζει το λαϊκό πνεύμα και τα νερά της Αζοφικής θάλασσας. Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα που χύθηκε για την ελευθερία του λαού.
Πουσγιάν

Το Πούσγιαν είναι ένα χωριό και δήμος στην επαρχία Σαρούρ, στο Ναχτσιβάν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται κοντά στον διεθνή σιδηρόδρομο και αυτοκινητόδρομο, 23 χιλιόμετρα από την επαρχιακή πρωτεύουσα. Γενικά, ο πληθυσμός απασχολείται με διάφορες εργασίες. Υπάρχει επίσης γυμνάσιο, πολιτιστικός χώρος, βιβλιοθήκη και νοσοκομείο στο χωριό. Ο πληθυσμός είναι 3,751 κάτοικοι. Επίσης, κοντά στο Πουσγιάν υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που ανακαλύφθηκε το 1987, καθώς και η νεκρόπολη του Πουσγιάν.

 Σύμφωνα με τους ερευνητές ο οικισμός έχει ονομαστεί ως Πουσγιάν, ως αποτέλεσμα της εποίκησης από οικογένειες της κουρδικής φυλής Πουσγιάν. Λέγεται ότι το Πουσγιάν, σύμφωνα με ερευνητές ότι είναι το αρχαίο όνομα που έζησαν οι τουρκόφωνοι πασιανλάρ στα προχριστιανικά χρόνια κοντά στον ποταμό Αράζ (που βρίσκεται σε μεγάλο μέρος στην Τουρκία). Σε έγγραφα του 1833 υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τους πουσγιανλιλάρ, μια από τις 9 φυλές της επικράτειας του Ναχτσιβάν.
Ιωακείμ του Τσόλερν

Ο Ιωακείμ, γερμ.: Joachim von Hohenzollern (21 Ιουνίου 1554, στο Ζιγκμαρίνγκεν - 7 Ιουλίου 1587, στο Κελν) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν-Σουαβίας ήταν ένας τιτουλάριος κόμης του Χόεντσολερν.

 Ο Ιωακείμ ήταν ο τέταρτος (επιζών) γιος του Καρόλου Α΄ κόμη του Χοεντσόλερν (1516–1576) από τον γάμο του με την Άννα (1512–1579), κόρη του Ερνέστου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Ως μικρότερος γιος προοριζόταν να σταδιοδρομήσει ως κληρικός, συνήθως ως ιερέας. Προκειμένου να το αποφύγει, ο Ιωακείμ μεταστράφηκε στη Λουθηρανική πίστη. Ήταν το μόνο μέλος του Σουαβικού κλάδου του Οίκου των Χόεντσολερν που το έκανε. Έφυγε από τους Καθολικούς συγγενείς του και μετακόμισε στην Προτεσταντική Αυλή του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο. Ο Ιωακείμ απεβίωσε στις 7 Ιουλίου 1587 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου. Στις 6 Ιουλίου 1578 στη Λόχρα νυμφεύτηκε την Άννα (π. 1620), κόρη του κόμη Βόλκμαρ-Βολφ κόμη του Χόχνσταϊν και είχε τέκνο: Ιωάννης-Γεώργιος 1580–1622, κόμης του Χόεντσολερν, κύριος του Κένιγκσμπεργκ-Κύναου. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1606 με την Ελεονώρα βαρόνη του Πρόμνιτς (1576–1611) και μετά το 1613 με την Αικατερίνη Μπέρκα βαρόνη του Ντούμπα και Λάιπα (απεβ. 1633). Gustav Schilling: Geschichte des Hauses Hohenzollern, in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten, nach Urkunden und andernuthentenchen Quellen, F. Fleischer, 1843, σ. 72 http://www.hohenzollern-home.com/hbisn.htm
Γουλιέλμος του Νάσσαου

Ο Γουλιέλμος (γερμ. Wilhelm, 14 Ιουνίου 1792 20/30 Αυγούστου 1839) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (1816) και μετά δούκας του Νάσσαου (1816-1839).

 Ο Γεώργιος Γουλιέλμος Αύγουστος Ερρίκος Βελγικός γεννήθηκε στο Κιρχχαϊμμπόλαντεν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Λουίζας Ισαβέλλας, κόρης του Γουλιέλμου Γεωργίου του Σάιν-Χάχενμπουργκ, Βουργράβου του Κίρχμπεργκ. Νυμφεύθηκε πρώτα το 1813 τη Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και είχε τα εξής τέκνα: Αυγούστα Λουίζα Φρειδερίκη Μαξιμιλιανή Βιλελμίνη (12 Απριλίου – 3 Οκτωβρίου 1814). Θηρεσία (1815-1871), παντρεύτηκε τον Πέτρο του Ολδεμβούργου. Αδόλφος (1817-1905), Μεγάλος Δούκας του Λουξεμβούργου. Γουλιέλμος Κάρολος Ερρίκος Φρειδερίκος (1819-1823) Μαυρίκιος Γουλιέλμος Αύγουστος Κάρολος Ερρίκος (1820-1850) Μαρία Βιλελμίνη Λουίζα Φρειδερίκη Ερριέττα (1822-1824) Γουλιέλμος Κάρολος Αύγουστος Φρειδερίκος (1823-1828) Μαρία (1825-1902), παντρεύτηκε τον Χέρμαν του Βιντ. Η κόρη τους Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ της Ρουμανίας.Η Λουίζα απεβίωσε το 1825 και ο Γουλιέλμος έκανε δεύτερο γάμο το 1829 με την Παυλίνα, κόρη του Παύλου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα: κόρη (27-28 Απριλίου 1830). Ελένη (1831 - 1888), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Βίκτωρα του Βάλντεκ & Πύρμοντ Νικόλαος Γουλιέλμος (1832-1905), νυμφεύθηκε μοργανατικά τη Νατάλια Πούσκινα, κόρη του ποιητή Αλεξάντρ Πούσκιν. Σοφία (1836 - 1913), παντρεύτηκε τον Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας. Marek, Miroslav. «A listing of descendants of the House of Nassau-Weilburg». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Σεπτεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2017.
Αντιλσάχ Καντινεφέντι

Η Αϊσέ Αντιλσάχ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:عیسی عادلşہ عورت ماسٹر) (Τούρκικα: Ayşe Adilşah Kadınefendi, 19 Δεκεμβρίου 1803) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ayşe Adilşah Kadınefendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Στις 15 Δεκεμβρίου 1765 γέννησε το πρώτο της παιδί, μια κόρη, την Μπεϊχάν Σουλτάν στο Παλάτι Τοπ Καπί. Δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Ιουνίου 1768, γέννησε το δεύτερο παιδί της επίσης μια κόρη, την Χατιτζέ Σουλτάν στο Παλάτι Τοπ Καπί. Μετά το θάνατο του Μουσταφά το 1774, αυτή και οι κόρες της εγκαταστάθηκαν στο Παλιό Παλάτι. Είχε δύο ιδρύματα, τα οποία καταγράφονται στο Αρχείο VGM με αριθμό K.171. Στην αρχική ίδρυση, με ημερομηνία 1795, φαίνεται ότι αφιέρωσε το τζαμί που είχε χτίσει στην Κωνσταντινούπολη, και είχε καθορίσει τους αξιωματικούς του τζαμιού, τις υπηρεσίες που θα κάνουν και τους μισθούς τους. Αφιέρωσε επίσης τρία μεγάλα αγροκτήματα και ένα οικόπεδο από δέντρα και κτίρια για να αποτελέσει το εισόδημα του ιδρύματος. Στο ίδρυμα zeyl, με ημερομηνία 1797, υπάρχουν διατάξεις σχετικά με την αναδιοργάνωση των διαχειριστών του ιδρύματος. Μετά τον θάνατό της, η κόρη της Μπεϊχάν έχτισε ένα σχολείο κοντά στο Παλάτι Γεσιλίογλου, απέναντι από το Παλάτι Χατιτζέ Σουλτάν στη μνήμη της μητέρας της. Το 1805, η Χατιτζέ έχτισε το τζαμί Αντιλσάχ Καντίν στη μνήμη της. Το τζαμί βρισκόταν σε ένα μεγάλο ανάχωμα που περιβάλλεται από έναν ομοιόμορφο τοίχο. Από την άλλη πλευρά, το δημοτικό σχολείο στο όνομά της ήταν στην απέναντι πλευρά της αυλής μπροστά από το Παλάτι Τεκφούρ, δίπλα στο Σισεχανέ, και ήταν κατασκευασμένο από ξύλο. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Ιμπέρια

Η Ιμπέρια (ιταλικά: Imperia) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στη Λιγουρία, στη βόρεια Ιταλία. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, έχει πληθυσμό 42.670 κατοίκους. Η πόλη δημιουργήθηκε το 1923 από τη συνένωση των δήμων Πόρτο Μαουρίτσιο και Ονέλια με κάποια χωριά της περιοχής.

 Το όνομα της Ονέλια μπορεί να έχει τις ρίζες της στον προρωμαϊκό οικισμό του Πάγους Ουνέλια (Pagus Unelia), στο λόφο του Καστελβέκιο, πιθανόν οικισμός των Λιγουρών ή Λιγύων. Η σύγχρονη Ονέλια ιδρύθηκε στη περί το 935, πιθανώς μετά την καταστροφή της από τους Σαρακηνούς. Το 1298 έγινε φέουδο της οικογένειας των Ντόρια από τη Γένοβα. Ο διάσημος ναύαρχος Αντρέα Ντόρια (1466-1560) γεννήθηκε στην πόλη. Οι Ντόρια πούλησαν την πόλη στον Εμμανουήλ Φιλιβέρτο, Δούκα της Σαβοΐας το 1576, και η Ονέλια παρέμεινε ουσιαστικά ένας θύλακος της Σαβοΐας στη Δημοκρατία της Γένοβας μέχρι την ενοποίηση της Ιταλίας. Παρ 'όλα αυτά, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των πολέμων της Σαβοΐας. Κατακτήθηκε το 1614 και το 1649 από τους Ισπανούς και το 1623 και το 1672 από τους Γενουάτες. Το 1692 έπρεπε να αποκρούσει μια επίθεση από μια γαλλική μοίρα. Το 1744-45 καταλαμβάνεται και πάλι από τους Ισπανούς, και το 1792 βομβαρδίζεται και καίγεται από τους Γάλλους.Το Πόρτο Μαουρίτσιο ήταν ένας ρωμαϊκός οικισμός, το Portus Maurici, ο οποίος αναφέρεται ονομαστικά στον χάρτη του Αντονίνου, μάλλον αναχρονιστικά, καθώς ο άγιος Μαυρίκιος μαρτύρησε το 286. Μετά τους Γοτθικούς Πολέμους του 6ου αιώνα πέρασε αρχικά στους Βυζαντινούς και στη συνέχεια στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου. Τον 11ο αιώνα ανήκε στο Μαρκιζάτο του Τορίνου και στη συνέχεια στο Μαρκιζάτο της Κλαβεζάνα. Ο Βονιφάτιος της Κλαβεζάνα πούλησε την πόλη στη Δημοκρατία της Γένοβας το 1288 με αντάλλαγμα ετήσια πληρωμή, ως μέρος της επέκτασης της Γένοβας στη δυτική Λιγουρία. Το 1354 έγινε έδρα του Γενουατικού Βικαρτού της δυτικής Ριβιέρας. Η πόλη ευημερούσε, παρόλο που ο έλεγχος της Γένοβας πέρασε ανάμεσα στους Γάλλους, το Δουκάτο του Μιλάνου και τους Ισπανούς. Κατά τη διάρκεια των ναπολεόντειων πολέμων ο ίδιος ο Ναπολέων Βοναπάρτης σταμάτησε για μια νύχτα στο Πόρτο Μαυρίσιο και πέρασε τη νύχτα στο Παράσιο στον τρίτο όροφο του Παλάτσο Λαβάνια. Στο συνέδριο της Βιέννης το 1815, αποδόθηκε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, πριν τελικά ενταχθεί σε ενωμένη Ιταλία το 1861. Στο Πόρτο Μαρουρίτσιο βρίσκεται ο νεοκλασσικός ναός του Σαν Μαουρίτσιο, κτισμένος ανάμεσα στο 1781 και το 1832 από τον Γκαετάνο Καντόνι. Είναι ο μεγαλύτερος ναός στη Λιγουρία. Επίσης στο Πόρτο Μαουρίτσιο βρίσκεται ο ναός της Σάντα Κλάρα. Κτίστηκε αρχικά το 1365 και απέκτησε τη σημερινή μορφή του το 1741. Η παλιά πόλη του Πόρτο Μαουρίτσιο είναι γνωστή ως Παράσιο. Στη πόλη λειτουργεί μικρό ναυτικό μουσείο. Στην Ονέλια λειτουργεί μουσείο Ελίας. Επίσης στην Ονέλια βρίσκεται ο ναός του Σαν Τζοβάνι Μπατίστα (1739-1762) και το ιστορικό δημαρχείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Imperia στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα του δήμου
Τίποτα

Τίποτα ονομάζεται το επίρρημα που δηλώνει την απουσία του οτιδήποτε. Διαφορετικά, το τίποτα σημαίνει την έλλειψη σημασίας, ενδιαφέροντος, αξίας, σχέσης, ή σημαντικότητας από κάποιο πράγμα ή μία έννοια. Ανυπαρξία ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει τίποτα, η κατάσταση της μη ύπαρξης.

 Παρμενίδης Ένας από τους πιο πρώιμους δυτικούς φιλόσοφους που θεώρησαν το "τίποτα" ως ιδέα, ήταν ο Έλληνας της σχολής του μονισμού, Παρμενίδης (5ος αιώνας π.Χ.). Είπε πως το τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει, λόγω του εξής λογικού συλλογισμού: Για να μιλήσει κανείς για κάτι, πρέπει να μιλήσει για κάτι που υπάρχει. Από τη στιγμή που κάποιος μπορεί να μιλήσει για κάτι στο παρελθόν, αυτό το πράγμα μάλλον συνεχίζει να υπάρχει (κατά μία έννοια) τώρα, και από αυτό, ο Παρμενίδης καταλήγει στο ότι δεν υπάρχει η αλλαγή. Ο Παρμενίδης είχε το σεβασμό των άλλων φιλοσόφων, και επηρέασε, μεταξύ άλλων, τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη. Ο Αριστοτέλης σκέφτεται σοβαρά τη θεωρία του Παρμενίδη, αλλά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: Παρ' όλο που αυτές οι απόψεις φαίνονται να έχουν λογική σε μία διαλεκτική συζήτηση, ωστόσο το να το πιστέψουμε μοιάζει γειτονικό με την τρέλα, όταν κάποιος αναλογίζεται τα γεγονότα. «Lawrence Krauss :In Search of Nothing». 52-insights.com. 12 Ιανουαρίου 2016. Όλιβερ, Σάιμον. «Creation and Science». Bibledex Verses. Brady Haran για το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ.
Γκόντφριντ, δούκας της Φρισίας

Ο Γκόντφριντ, δαν.: Godfrid, Godafrid, Gudfrid ή Gottfrid, hertug af Frisia, παλαιά Νορβηγικά: Guðfrið, (δολοφονήθηκε τον Ιούνιο του 885) ήταν Δανός ηγέτης των Βίκινγκ στα τέλη του 9ου αι. Πιθανότατα ήταν με τον Μεγάλο Ειδωλολατρικό Στρατό, αποβιβάστηκε στη Φρισία και έγινε υποτελής του Καρόλου Γ΄ του Παχύ βασιλιά των Φράγκων, ελέγχοντας το μεγαλύτερο μέρος της Φρισίας μεταξύ 882 και 885.

 Το 880 ο Γκόντφριντ λεηλάτησε τη Φλάνδρα χρησιμοποιώντας τη Γάνδη ως βάση του. Το 882 ο Γκόντφριντ κατέστρεψε τη Λοθαριγγία και οι πόλεις Μάαστριχτ, Λιέγη, Στάβελοτ, Πρυμ, Κολωνία και Kόμπλεντς καταστράφηκαν. Όταν η Πολιορκία του Άσελτ τον ανάγκασε να συμβιβαστεί, στον Γκόντφριντ παραχωρήθηκε η Κένεμερλαντ, η οποία είχε προηγουμένως κυβερνηθεί από τον Ρόρικ του Ντόρεσταντ, ως υποτελή του Καρόλου, σύμφωνα με τα Χρονικά του Φούλντεν (Annales Fuldenses). Ο Γκόντφριντ ορκίστηκε στον Κάρολο Γ΄ υποσχόμενος ότι δεν θα καταστρέψει ξανά το βασίλειό του και αποδέχτηκε τον Χριστιανισμό και το βάπτισμα, στο οποίο ο Κάρολος Γ΄ ήταν απάδοχός του. Σε αντάλλαγμα, ο Κάρολος ΄Γ΄ τον διόρισε δούκα της Φρισίας και του έδωσε τη Γκίζελα, κόρη του Λοθάριου Β΄, ως σύζυγό του. Ωστόσο, ο Γκόντφριντ δεν έκανε τίποτε ενάντια σε μία δανική επιδρομή, που λεηλάτησε μεγάλα τμήματα των Κάτω Χωρών το 884. Το 885, κλήθηκε στο Λόμπιθ για μία συνάντηση, αφού κατηγορήθηκε για συνενοχή με τον Ούγο δούκα της Αλσατίας και αδελφό της συζύγου τού Γκόντφριντ, Γκιζέλας, σε μία εξέγερση. Σε μία πράξη προδοσίας σκοτώθηκε από μία ομάδα Φρισιανών και Σαξόνων ευγενών με τη συνεννόηση του Ερρίκου της Φραγκονίας, ο οποίος ήταν σε αντίθεση με τον Ούγο και ήταν ενάντια στον αρχικό διορισμό του Γκόντφριντ ως δούκα. Ο τοπικός κόμης Γκέρολφ ανέλαβε την ακτή της Δυτικής Φρισίας από τη Δανία, μετά τη δολοφονία. Αυτός ο Γκόντφριντ έχει μερικές φορές μπερδευτεί με τον Γκόντφριντ Χάραλντσον. Nelson, Janet L (επιμ.), και Reuter, Timothy (μτφρ. ) The Annals of Fulda . (Σειρά Manchester Medieval, Ιστορίες του 9ου αιώνα, τόμος II. ) Μάντσεστερ: Manchester University Press, 1992. Simon Coupland (1998), "From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings", Early Medieval Europe MacLean, Simon. Η βασιλεία και η πολιτική στα τέλη του ένατου αιώνα: Κάρολος ο χοντρός και το τέλος της Καρολίγειας Αυτοκρατορίας . Cambridge University Press: 2003. Smith, Julia MH Province and Empire: Brittany and the Carolingians . Cambridge University Press: 1992.