Τάγμα του Μετζιτιέ

Το Μετζιτιέ ή Μετζιδιέ (ή και Μετζητιέ και Μετζηδιέ, τουρκικά: Mecidiye Nişanı, 29 Αυγούστου 1852 – 1922) είναι το όνομα στρατιωτικού και ιπποτικού τάγματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το Τάγμα ιδρύθηκε το 1851 από τον Οθωμανό Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄.

 Έχοντας ιδρυθεί το 1851, το Τάγμα είχε πέντε Τάξεις, με μεγαλύτερη την Πρώτη Τάξη. Το Παράσημο δόθηκε σε μεγάλους αριθμούς από τον Αμπντούλ Μετζίτ ως ανταμοιβή για διακεκριμένες υπηρεσίες σε μέλη του Βρετανικού Στρατού, του Βασιλικού Ναυτικού, και του Γαλλικού στρατού, οι οποίοι είχαν έρθει προς βοήθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εναντίον της Ρωσίας κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου. Στην Βρετανία το φορούσαν μετά από Βρετανικά μετάλλια ιπποσύνης ή εκστρατείας, αλλά πριν το Τουρκικό Μετάλλιο Κριμαίας. Το Παράσημο συνήθως απονεμόταν σε αξιωματικούς, αλλά και στρατιώτες μπορούσαν να το λάβουν σε κατώτερη Τάξη. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απονέμονταν επίσης και σε Γερμανούς και Αυστριακούς αξιωματικούς. Το Παράσημο απονεμόταν επίσης συχνά σε μη Τούρκους άλλων εθνικοτήτων. Στο πίσω μέρος του Αστέρα είναι το βασιλικό έμβλημα του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ που περιβάλει επιγραφή σε κύκλο με χρυσή περιφέρεια σε κόκκινο σμάλτο. Αυτά βρίσκονται σε αστέρι με επτά τριπλά φτερά με μικρές ημισελήνους και πεντάκτινα αστέρια ανάμεσά τους, το οποίο κρέμεται από ημισέληνο σε κόκκινο σμάλτο και αστέρα που κρέμεται με σμαλτωμένες πράσινες άκρες. Ελεύθερη μετάφραση μπροστά: Προς τα αριστερά: (έχεις) διαβεί Προς τα δεξιά: (έχεις αποδειχτεί) σωστός Πάνω: (έχεις δώσει) προστασία Κάτω: Έτος 1268 Στο κέντρο: Στο όνομα του Θεό που συγχωρεί, του ελεήμονα Το Τάγμα είχε πέντε Τάξεις, Πρώτη, Δεύτερη, Τρίτη, και Τέταρτη Τάξη χρυσές, Πέμπτη Τάξη, η χαμηλότερη, ασημένια. Κάτοχοι: Πρώτης Τάξης (Χρυσό) – 50 άτομα (Δίνεται από το Σουλτάνο) Δεύτερης Τάξης (Χρυσό) – 150 άτομα (Δίνεται από το Σουλτάνο) Τρίτης Τάξης (Χρυσό) – 800 άτομα Τέταρτης Τάξης (Χρυσό) – 3.000 άτομα Πέμπτης Τάξης (Ασημένιο) – 6.000 Άτομα Ναπολέων Γ΄, Αυτοκράτορας της Γαλλάις Αβραάμ Ασκενέζι (1813-1880), Αρχιραβίνος της Παλαιστίνης Ογκίστ Λυμιέρ, Γάλλος βιομήχανος και βιολόγος Χέλμουτ Καρλ φον Μόλτκε, Πρώσος αξιωματικός Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, Οθωμανός αξιωματικός Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, Σκοτσέζος συγγραφέας Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας, Αυτοκράτορας της Βραζιλίας Τέοντορ Χερτσλ, Δημοσιογράφος και σιωνιστής Μεταξύ των Ελλήνων που έγιναν αποδέκτες του παράσημου ήταν οι: Αθανάσιος Ξενοκράτης (1789-1871), Αδελφός του Κωνσταντίνου Ξενοκράτη, Φιλικός και έμπορος. Μητροπολίτης Προύσης Κωνστάντιος (1801-1870), Ιεράρχης, κατά κόσμον Κυριάκος Δημητρίου Καλογεράς, Παράσημο Δεύτερης Τάξης. Γεώργιος Ζαρίφης (1807-1884), Παράσημο Πρώτης Τάξεως. Πέτρος Ιωάννης Καβάφης (1814-1870), Πατέρας του Κωνσταντίνου Καφάβη, Παράσημο Τέταρτης Τάξεως. Αθανάσιος Χαϊδευτός (1819-1887), Προύχοντας και Δημογέροντας, Παράσημο Δεύτερης Τάξεως. Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Διονύσιος (1820-1891), Παράσημο Δεύτερης Τάξεως. Νικόδημος Κωνσταντινίδης (1824-1886), Ιεράρχης, Παράσημο Τρίτης Τάξεως. Δημήτριος Θ. Ξανθόπουλος (1825-1902), Αρχιγραμματέας και Συμβολαιογράφος του Πατριαρχείου, Παράσημο Τρίτης Τάξεως. Ανδρέας Συγγρός (1830-1899), Ταινία Πρώτης Τάξης, Παράσημο Δεύτερης Τάξεως. Ιωακείμ Γ΄ (1834-1912), Παράσημο Τρίτης Τάξεως. Επαμεινώνδας Σταματιάδης (1835–1901). Στέφανος Μουσούρος (1841-1906), Παράσημο Πρώτης Τάξης. Ιωάννης Ψυχάρης (1854-1929), Παράσημο Δεύτερης Τάξης. Παναγιώτης Κουμπής (1869-1828), Ναυτικός από την Κάρπαθο. Ιωακείμ (1884-1889), Ιεράρχης, κατά κόσμον Αλέξανδρος Ευθυβούλης, Παράσημο Τρίτης Τάξης. The Americana, Vol.15, Ed. Frederick Converse Beach, George Edwin Rines, 1912. About Tadeusz Grocholski (in Polish) Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press