IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλ Στέφανικ

Ο Βασίλ Σεμένοβιτς Στέφανικ (ουκρανικά: Васи́ль Семе́нович Стефа́ник‎, 14 Μαΐου 1871 – 7 Δεκεμβρίου 1936) ήταν σημαντικός Ουκρανός μοντερνιστής συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ήταν επίσης μέλος του αυστριακού κοινοβουλίου κατά το διάστημα από το 1908 έως το 1918.

 Ο Βασίλ Στέφανικ γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1871 στο χωριό Ρούσιβ, το οποίο ήταν χτισμένο στην ιστορική περιοχή Ποκούτια, που τότε αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγαρίας. Ήταν γιος ενός ευκατάστατου αγρότη. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση του Στέφανικ ολοκληρώθηκε στο σχολείο της πόλης Σνιάτιν. Αργότερα, φοίτησε στο πολωνικό γυμνάσιο στην Κολομίγια και στο Ντροχόμπιτς. Ο Στέφανικ αποβλήθηκε από το γυμνάσιο της Κολομίγια λόγω της συμμετοχής του σε μια επαναστατική ομάδα. Τελικά, αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Ντροχόμπιτς και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1892. Ο Στέφανικ πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 1936 στο ίδιο χωριό στο οποίο γεννήθηκε, το Ρούσιβ, το οποίο, όμως, την εποχή του θανάτου του ανήκε πλέον στην Πολωνία. Το γαλάζιο βιβλίο του Στέφανικ επανεκδόθηκε στην Ουκρανία το 1966 με τον τίτλο Τα φύλλα του σφενδαμιού σε μια έκδοση με πλούσια εικονογράφηση. Τρεις ιστορίες από το Γαλάζιο βιβλίο ήταν η βάση για το σενάριο της κλασικής ουκρανικής ταινίας του 1968 Kaminnyy khrest (Ο πέτρινος σταυρός) του σκηνοθέτη Λεονίντ Οσίκα. Ο Στέφανικ ανησυχούσε βαθιά για τη μοίρα των Ουκρανών που είχαν μεταναστεύσει στον Καναδά και τους ανέφερε συχνά στα πολλά του γραπτά. Μια από τις ιστορίες του, Ο πέτρινος σταυρός (Kaminnyi Khrest), που αργότερα έγινε ταινία, είναι μια συγκλονιστική αφήγηση με θέμα την αναχώρηση ενός μετανάστη από το χωριό του, το Στέφανικ. Ο άνθρωπος στον οποίο βασίζεται το βιβλίο πέθανε το 1911, στο Χίλιαρντ της Αλμπέρτας. Το μνημείο που ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη μνήμη του Βασίλ Στέφανικ βρίσκεται στο χωριό Ουκρανικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ανατολικά του Έντμοντον της Αλμπέρτας. Πρόκειται για ένα άγαλμα που ήταν δώρο από την Ουκρανία προς τον Σύνδεσμο Ενωμένων Ουκρανοκαναδών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vasyl Stefanyk στο Wikimedia Commons Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας: Vasyl Stefanyk «Eye on Culture» με την Tania Stech, Kontakt TV, Vasyl Stefanyk
Πιερ Πάολο Γκασπερόνι

Ο Πιερ Πάολο Γκασπερόνι (ιταλικά: Pier Paolo Gasperoni, 29 Ιουνίου 1950 - Ιούλιος 1997) ήταν πολιτικός από τον Άγιο Μαρίνο. Διετέλεσε, επί δύο θητείες, Κυβερνών Διοικητής (ιταλικά: Capitano Reggente), καθώς και Υπουργός Εργασίας του Αγίου Μαρίνου μεταξύ 1978 και 1983.

 Ο Γκασπερόνι ήταν μέλος του Ηνωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSU). Το 1978, εξελέγη για πρώτη φορά μέλος του κοινοβουλίου του Αγίου Μαρίνου, του Μεγάλου και Γενικού Συμβουλίου. Το 1983, κατά τις αμέσως επόμενες γενικές εκλογές, εξελέγη εκ νέου, καθώς και, στη συνέχεια, έχοντας προηγουμένως προσχωρήσει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Αγίου Μαρίνου (PSS), το 1988 και το 1993. Μεταξύ 1988 και 1990, υπήρξε αναπληρωματικό μέλος, ενώ, μεταξύ 1991 και 1993, υπήρξε μόνιμο μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης.Κατά τη διάρκεια της 19ης Κυβερνήσεως, μεταξύ 1978 και 1983, διετέλεσε Υπουργός Εργασίας (ιταλικά: Deputato per il Lavoro). Διετέλεσε, επί δύο θητείες, Κυβερνών Διοικητής (ιταλικά: Capitano Reggente), πιο συγκεκριμένα κατά την περίοδο μεταξύ 1985-1986 από κοινού με τον Ουμπάλντο Μπιόρντι και το 1996 από κοινού με τον Πιέτρο Μπούλι.Απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών σε τροχαίο δυστύχημα.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2007-08

Το Κύπελλο Κύπρου 2007-08 ήταν η 34η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (31η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορία 2007-08. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 3η φορά στην ιστορία του.

 Στην Α΄ φάση συμμετείχαν μόνο τέσσερις ομάδες. Έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Παφιακός και ο Διόνυσος Στρουμπιού. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 17 Απριλίου 2008 στην Κλειστή Αίθουσα Αφροδίτη στην Πάφο. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-0 σετ (25-19, 25-22, 25-22). «Κύπελλο ΟΠΑΠ Α΄ Κατηγορίας Ανδρών 2007-08 - Αποτελέσματα» (PDF). www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021.
SYN flood

Η επίθεση SYN flood είναι ένα είδος επίθεσης άρνησης πρόσβασης (DOS - Denial of Service) κατά την οποία ο επιτιθέμενος αποστέλλει πολλαπλές αιτήσεις SYN προς το θύμα.

 Δείτε επίσης το άρθρο: Transmission Control Protocol Για να δημιουργηθεί μία σύνδεση TCP από έναν υπολογιστή (πελάτης - client) σε έναν άλλο (διακομιστής - server) θα πρέπει να ακολουθηθούν τα βήματα που καθορίζονται στο πρωτόκολλο TCP. Συγκεκριμένα θα πρέπει οι δύο υπολογιστές να εμπλακούν σε μία διαδικασία που ονομάζεται τριμερής χειραψία (three-way handshake), η οποία περιληπτικά έχει ως εξής: Ο πελάτης (client) ζητά την δημιουργία μίας σύνδεσης στέλνοντας έναν πακέτο TCP SYN στον διακομιστή (server). Το όνομα του πακέτου προέρχεται από την λέξη syncronize που σημαίνει συγχρονισμός. Ο διακομιστής απαντά στην αίτηση του πελάτη στέλνοντάς του ένα πακέτο TCP SYN-ACK, από την αγγλική λέξη acknowledge που σημαίνει αναγνώριση, αποδοχή. Ο πελάτης απαντά με ένα πακέτο TCP ACK δηλώνοντας ότι αποδέχεται και αυτός την σύνδεση.Μετά το πέρας αυτών των τριών βημάτων, η σύνδεση TCP έχει εγκαθιδρυθεί και μπορούν να αποσταλούν δεδομένα προς και από τους δύο υπολογιστές. Η επίθεση SYN flood είναι αρκετά συνηθισμένη και η πλειοψηφία των σημερινών δικτύων υπολογιστών είναι σε θέση να την αντιμετωπίσει με επιτυχία. Κύρια προϋπόθεση για να επιτύχει η επίθεση είναι ο διακομιστής να δεσμεύει πόρους του συστήματος αμέσως μόλις δεχθεί το πρώτο ACK πακέτο και όχι μετά το πέρας της χειραψίας. Η επίθεση έχει ως εξής: Ο επιτιθέμενος αποστέλλει στον διακομιστή-θύμα πολλαπλά πακέτα TCP SYN. Ο διακομιστής θεωρεί ότι τα πακέτα αυτά προέρχονται από κανονικό χρήστη, οπότε απαντά με πακέτα SYN-ACK σύμφωνα με την διαδικασία χειραψίας του πρωτοκόλλου TCP. Ο επιτιθέμενος όμως δεν αποστέλλει πακέτα ACK για να ολοκληρωθεί η χειραψία, αλλά αφήνει τον διακομιστή να περιμένει. Επειδή για κάθε ημιτελή σύνδεση TCP ο διακομιστής ξοδεύει υπολογιστικούς πόρους, μετά από κάποιο συγκεκριμένο αριθμό τέτοιων συνδέσεων ο διακομιστής φτάνει στα όριά του και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους νόμιμους χρήστες. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται άρνηση υπηρεσιών (DOS - Denial of Service). Η πιο αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης αυτού του κινδύνου είναι η καταγραφή του αριθμού των συνδέσεων που έχει ξεκινήσει κάθε πελάτης (client) και η απαγόρευση δημιουργίας νέων συνδέσεων όταν ο αριθμός αυτός ξεπεράσει κάποιο προκαθορισμένο όριο. TCP
Deutsche Fußball Liga

Η DFL Deutsche Fußball Liga GmbH είναι θυγατρική της Die Liga – Fußballverband e.V. Η DFL είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία των πρωταθλημάτων των δύο κορυφαίων γερμανικών κατηγοριών ποδοσφαίρου, της Μπούντεσλιγκα (Bundesliga) και της 2. Μπούντεσλιγκα (2. Bundesliga). Αποτελεί συνεταιρισμό των συλλόγων των πρωταθλημάτων των δύο κατηγοριών.

 Η DFL ιδρύθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 2000 ως GmbH (κάτι σαν εταιρεία περιορισμένης ευθύνης σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο). Η οργάνωση είναι θυγατρική της Die Liga – Fußballverband e.V, η οποία ήταν υπεύθυνη αρχικά για τα επαγγελματικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Γερμανίας. Σήμερα, διοργανώτρια αρχή των επαγγελματικών πρωταθλημάτων (Bundesliga, 2.) είναι η DFL, υπό την αιγίδα της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB). Επίσημος ιστότοπος
Φρανσουάζ Ντολτό

Η Φρανσουάζ Ντολτό (γαλ: Françoise Dolto, 1908-1988) ήταν Γαλλίδα παιδίατρος και ψυχαναλύτρια. Θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες μορφές της γαλλικής ψυχανάλυσης με ιδιαίτερη συνεισφορά στον τομέα της παιδικής ψυχανάλυσης.

 Γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1908 στο Παρίσι ως Françoise Marette και μεγάλωσε σε ένα καθολικό και συντηρητικό οικογενειακό περιβάλλον. Από το 1934 ως το 1937 βρέθηκε υπό την ψυχαναλυτική εποπτεία του René Laforgue, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά την μετέπειτα πορεία της. Λίγα χρόνια μετά ξεκίνησε την ψυχαναλυτική της σταδιοδρομία στον τομέα της παιδικής ψυχανάλυσης με τη συγγραφή του πρώτου της έργου το 1939 που ήταν η διατριβή της Ψυχανάλυση και Παιδιατρική, όπου ασχολήθηκε με την τεκμηρίωση της κλινικής σύγκλισης της ψυχανάλυσης με την ιατρική, παρουσιάζοντας επιρροές από το έργο της Sophie Morgernstern. Τα επόμενα χρόνια η Ντολτό και το έργο της συνδέθηκαν με το αντίστοιχο έργο και την προσωπικότητα του Ζακ Λακάν, διδάσκοντας από το 1964 ως το 1980 στην Φροϋδική Σχολή Παρισίων (École Freudienne de Paris) που εκείνος διηύθυνε. Το 1979 ίδρυσε στο Παρίσι το πρώτο Maison Verte, ένα πρότυπο κέντρο που απευθυνόταν σε παιδιά μέχρι τεσσάρων ετών και στους γονείς τους και στο οποίο έθετε σε εφαρμογή τα ευρήματα των ψυχαναλυτικών ερευνών της, με σκοπό την καλύτερη κατανόηση των αναγκών των νηπίων. Η Ντολτό συνέχισε αδιάκοπα το έργο της μέχρι και τον θάνατό της στις 25 Αυγούστου του 1988. Κατά την Ντολτό, οι παιδίατροι από κοινού με τους παιδαγωγούς οφείλουν να είναι υπεύθυνοι για την πρόληψη των κρουσμάτων νευρώσεων στα παιδιά και για αυτό το λόγο πρέπει κατά την ίδια να έχουν γνώσεις σχετικές με την ανθρώπινη ανάπτυξη. Η Ντολτό ήταν αντίθετη με τη νομιμοποίηση της έκτρωσης ενώ θεωρούσε καθοριστική για την μετέπειτα εξέλιξη της προσωπικότητας του ανθρώπου την πρώτη τετραετία της ζωής του, εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευσή της για το γεγονός πως η συγκεκριμένη κρίσιμη χρονική περίοδος αντιμετωπιζόταν από την κοινωνία με αδιαφορία, καθιστώντας τα νήπια έρμαια αυθαίρετων τακτικών και συμπεριφορών. Ούσα η ίδια χριστιανή, ανέφερε πως έργο του ψυχαναλυτή ήταν η επεξεργασία του κειμένου του προπατορικού αμαρτήματος, δηλαδή η ενασχόληση με τον αντίκτυπο που είχε για τον άνθρωπο σε ψυχολογικό και σωματικό επίπεδο η, κατά την χριστιανική θρησκεία, πτώση του.
Αλφόνσος Α΄ των Αστουριών

Ο Αλφόνσος Α΄ ο Καθολικός, ισπαν. Alfonso I el Católico (π. 693 - 757) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν ο 3ος βασιλιάς των Αστουριών (739-757). Κατά τη βασιλεία του επεκτάθηκε η Χριστιανική επικράτεια των Αστουριών, ανακτώντας τη Γκαλίθια και το Λεόν.

 Ήταν γιος του Πέτρου δούκα της Καντάβρια. Είχε πολλές γαίες στην περιοχή. Λέγεται ότι νυμφεύτηκε την Ερμεσίνδα, κόρη του Πελάγιος των Αστουριών 1ου βασιλιά των Αστουριών, ιδρυτή του βασιλείου μετά τη μάχη της Κοβαδόνγα, στην οποία εκείνος αντέστρεψε την προώθηση των Μαυριτανών στην περιοχή. Διαδέχθηκε τον γιο του Πελάγιου, τον Φαβίλα των Αστουριών, όταν αυτός απεβίωσε πρόωρα το 739. Είναι συζητήσιμο κατά πόσο ο Πελάγιος ή ο Φαβίλα εθεωρούντο βασιλείς στην εποχή τους, πάντως ο Αλφόνσος Α΄ ήταν. Ξεκίνησε έναν αγώνα εναντίον των Μαυριτανών, που κράτησε σε όλη τη ζωή του. Το 740 κατέκτησε τη Γκαλίθια και το 754 το Λεόν. Πήγε μακριά ως τη Λα Ριόχα. Ωστόσο οι λίγοι κάτοικοι των συνοριακών πόλεων έφυγαν προς τα βόρεια εδάφη του, αφήνοντας μία μη κατοικημένη ζώνη μεταξύ των Χριστιανικών και Μουσουλμανικών κρατών. Αυτό δημιούργησε την έρημο του Ντουέρο, μία κενή περιοχή μεταξύ του ποταμού Ντουέρο και των ορέων των Αστουριών. Αυτό ήταν επιδίωξη του Αλφόνσου Α΄, που ήθελε όποιος στρατός εισβάλει από τα νότια να μη βρίσκει προμήθειες. Εκτός από αυτόν τον στρατιωτικό χαρακτήρα, τα δημογραφικά και πολιτιστικά αποτελέσματα αυτής της πολιτικής στη μετέπειτα ιστορία των Αστουριών, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας είναι μεγάλα. Πέρασαν περισσότερο από 100 έτη πριν η περιοχή να κατοικηθεί ξανά, ένα γεγονός γνωστό ως Επανακατοίκηση (Repoblación). Οι Άραβες συγγραφείς μιλούν για τους βασιλείς την βόρειας Ιβηρικής ως "απογόνους του Αλφόνσου (beni Alfons)" και φαίνεται να τους θεωρούν από τη Γκαλίθια, Στον Αλφόνσο Α΄ αποδίδεται η ίδρυση του ιερού της Κυρίας Ημών της Κοβαδόνγα, σε ανάμνηση της νίκης του πεθερού του στη μάχη. Εκεί είναι γραμμένο το επιτάφιο επίγραμμα: "Εδώ βρίσκεται ο Καθολικός και Ιερός βασιλιάς δον Αλφόνσος ο Πρώτος και η σύζυγός του δόνα Ερμεσίνδα, αδελφή του δον Φαβίλα, τον οποίο αυτός διαδέχθηκε. Ο βασιλιάς κέρδισε πολλές νίκες εναντίον των Μαυριτανών. Απεβίωσε στις Κάνγας το έτος 757". Νυμφεύτηκε την Ερμεσίνδα, κόρη του Πελάγιου των Αστουριών και είχε τέκνα: Φρουέλα Α΄ ο Σκληρός π.722-766, βασιλιάς των Αστουριών. Βιμοράνο, φονεύθηκε το 765 από τον Φρουέλα. Αδοσίνδα άκμασε 774-783, παντρεύτηκε τον Σίλο των Αστουριών. Μαουρεγάτους ο Σφετεριστής, απεβ. το 789. Francisco Valle Poo (2000). El solar de un Viejo Reino (Cangas de Onís-Covadonga-Picos de Europa). Ediciones Nobel S.A. ISBN 84-8459-004-6.
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου, ηγουμένη

Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margaret von Brandenburg (18 Απρίλη 1453 - 27 Απριλίου 1509, Χοφ) ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και έγινε ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ το διάστημα 1476-1490.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Aλβέρτου Γ΄ Aχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον πρώτο γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Αρχικά προοριζόταν για τη μοναστική ζωή. Ωστόσο, μετά το τέλος της μητέρας της, η Μαργαρίτα μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ παλατινό κόμη του Τσβάιμπρυκεν. Όταν η Μαργαρίτα αρρώστησε επικίνδυνα, αποφάσισε να λύσει τον αρραβώνα της και τελικά να γίνει μοναχή. Στη συνέχεια, η μικρότερη αδελφή της Αμαλία μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ και τον παντρεύτηκε το 1478. Το 1476 η Μαργαρίτα διαδέχθηκε την Αικατερίνη του Κότσαου ως ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ. Το 1490 παραιτήθηκε και τη διαδέχθηκε η Aγνή του Χίρσμπεργκ. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής στο μοναστήρι ως μοναχή. Είχε κάποιες εκτάσεις και το 1499 συνέταξε ένα έγγραφο ενοικίασης (urbarium). Friedrich Ebert: Chronik der Stadt Hof, τομ. VI, Hof, 1966. σ. 319. Julius von Minutoli: Das kaiserliche Buch des Markgrafen Albrecht Achilles, Schneider, 1850, σελ. 487 ( Ψηφιοποιημένο )
Ξενοδοχείο Le Royal

Το ξενοδοχείο Raffles Le Royal βρίσκεται στη διεύθυνση 92 Rukhak Vithei Daun Penh, στο Σανγκάτ Βατ Φομ, στην περιοχή Ντάουν Πεν της Καμπότζης. Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1929. Σήμερα, η διαχείρισή του γίνεται από την εταιρεία Raffles Hotels & Resorts.

 Στα τέλη του 1923 και στις αρχές του 1924, προτάθηκε η κατασκευή ενός ξενοδοχείου 55 δωματίων στην Πνομ Πεν, με αρχιτέκτονα τον Ερνέστ Χεμπάρντ. Όντας ένας οραματιστής σχεδιαστής, ο Χεμπάρντ έπαιξε δεν καθόλου μικρό ρόλο στη μετατροπή ενός καμποτζιανού-γαλλοαποικιακού φυλάκιου σε μια πολυσύχναστη και δυναμική μητρόπολη.Η πρόταση της Πνομ Πεν περιέγραφε επίσης την κατασκευή ξενοδοχείων μεγέθους 40 δωματίων στη Σιέμ Ρεάπ και στη Χουέ (Βιετνάμ). Το τουριστικό δυναμικό των ερειπίων του Άνγκορ δεν είχε περάσει απαρατήρητο. Στην αρχική πρόταση περιλαμβάνονταν προκαταρκτικές εκτιμήσεις για κτήρια και έπιπλα σε πέντε τοποθεσίες. Το κόστος υπολογίστηκε σε πιάστρα, το νόμισμα της Ινδοκίνας εκείνη την εποχή ή σε δολάρια Ινδοκίνας. Είναι προφανές ότι η μεγαλύτερη προτεραιότητα δόθηκε στο μελλοντικό ξενοδοχείο της Πνομ Πεν. Ένα αναπόσπαστο μέρος του σχεδίου του Χεμπάρντ ήταν να γεμίσει εν μέρει ένα κανάλι που περιέκλειε την ευρωπαϊκή συνοικία της Πνομ Πεν, να φυτέψει μεγάλους κήπους, να επεκτείνει την πόλη στην άλλη πλευρά του ποταμού Τονλ Σαπ, να δημιουργήσει μια νέα κεντρική αγορά και να κατασκευάσει ένα νέο ξενοδοχείο, που θα το διαχειριζόταν η Society for Grand Hotels of Indochina. Τα επίσημα εγκαίνια, στα οποία συμμετείχαν ο τότε βασιλιάς Σισοουάθ Μονιβόνγκ (βασίλευσε μεταξύ 1927-1941) και μια πλειάδα ομογενών προσκεκλημένων έγιναν το βράδυ της 20ής Νοεμβρίου 1929. Το πάρτι περιλάμβανε πλούσιο μπουφέ, χορούς και παραστάσεις από μια ορχήστρα που είχε έρθει ειδικά για την περίσταση από την τότε Σαϊγκόν. Σήμερα, η λεωφόρος που περνά ακριβώς δίπλα στο ξενοδοχείο φέρει το όνομα του βασιλιά Πρέα Μονιβόνγκ. Το αρχικό όνομα του δρόμου μπροστά από το ξενοδοχείο έχει αλλάξει αρκετές φορές κατά την πάροδο των ετών. Ανάμεσα στους διάσημους επισκέπτες του ξενοδοχείου είναι η πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Τζάκι Κένεντι. William Warren, Jill Gocher (2007). Asia's legendary hotels: the romance of travel. Σιγκαπούρη: Periplus Editions. ISBN 978-0-7946-0174-4. Επίσημος ιστότοπος Raffles Hotel Le Royal
Νίκος Παπαδάκης

Ο Νίκος Παπαδάκης (Ρέθυμνο, 23 Μαρτίου 1971) είναι Έλληνας μοντέλο, παρουσιαστής, ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός το 1994, όταν μετά από τη συμμετοχή του στο ανδρικό διαγωνισμό ομορφιάς «Manhunt International» κέρδισε την πρώτη θέση, έχοντας εκπροσωπήσει την Ελλάδα.

 Γεννήθηκε το 1971 στο Ρέθυμνο όπου και μεγάλωσε. Το 1986, σε ηλικία 15 ετών, ξεκίνησε να δουλεύει στο Πολεμικό Ναυτικό. Σε ηλικία 20 ετών, ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το modeling κλείνοντας διάφορες δουλειές με το πρακτορείο με το οποίο συνεργαζόταν. Το 1994, ύστερα από απόφαση του πρακτορείου του, αποφάσισε να συμμετάσχει το παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς «Manhunt International» εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Αμέσως μετά την νίκη του στο διαγωνισμό ομορφιάς, συνέχισε να εργάζεται ως μοντέλο για γνωστούς σχεδιαστές στην Ελλάδα κάνοντας παράλληλα διάφορα διαφημιστικά και καμπάνιες για γνωστές εταιρίες. Το 1999, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο εξωτερικό φεύγοντας για την Νέα Υόρκη. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια δουλεύοντας για μεγάλες εταιρίες ενδυμάτων ενώ πέρασε και από τηλεοπτικά casting για τις σειρές «Sex and the city» και «Days of our lives». Παρόλο που πήρε ένα ρόλο για την πρώτη σειρά, τελικά η σκηνή στην οποία θα συμμετείχε ακυρώθηκε και έτσι δεν έλαβε μέρος ποτέ στη σειρά. Το 1996, παρουσίασε μαζί με την Ελένη Μενεγάκη τον «Διαγωνισμό Ομορφιάς ANT1». Το 2003, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alter Channel. Εκεί τις σεζόν 2003-2005 παρουσίασε μαζί με την Ιωάννα Σουλιώτη και τη Νίκη Κάρτσωνα το talk show «Lifestyle». Αποχώρησε από το σταθμό το καλοκαίρι του 2005. Το 2004, έκανε μία έκτακτη εμφάνιση στην κωμική σειρά «Η Νταντά». Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε στις κωμικές σειρές «Η ώρα η καλή» στο Mega Channel και «Οδός Παραδείσου 7» στον Alpha. Το 2006 επέστρεψε στο Alter και το «Lifestyle». Τις σεζόν 2006-2008 παρουσίασε την εκπομπή μαζί με τη Νάντια Μπουλέ ενώ τη σεζόν 2008-2009 με τη Δούκισσα Νομικού. Τον Ιούνιο του 2009, έγινε γνωστό πως θα είναι ο νέος παρουσιαστής της εκπομπής «Όμορφος Κόσμος το πρωί» στο Mega Channel. Έτσι τη σεζόν 2009-2010 παρουσίασε την έβδομη και τελευταία σεζόν της πρωινής εκπομπής.
Into the Everflow

Into the Everflow είναι ο τίτλος του δεύτερου άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Psychotic Waltz, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Dream Circle Records". Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 4,3 / 5, το "Metal Storm" 8,4 / 10 και το "Metal Archives" 87%. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στην Ευρώπη τον Μάρτιο του 1993 και επανεκδόθηκε το 2004 μαζί με το άλμπουμ "Bleeding", από την "Metal Blade Records".

 "Ashes" - 5:09 "Out of Mind" - 4:46 "Tiny Streams" - 5:05 "Into the Everflow" - 8:22 "Little People" - 4:05 "Hanging on a String" - 3:37 "Freakshow" - 5:41 "Butterfly" - 9:21 Disturbing the Priest (διασκευή στους Black Sabbath) - 6:02 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Into the Everflow" ήταν οι εξής: Μπάντι Λάκι - φωνητικά, κρουστά Μπράιαν ΜακΆλπιν - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα Νταν Ροκ - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, πιάνο, πλήκτρα, κρουστά Γουόρντ Έβανς - μπάσο Νόρμαν Λέτζιο - τύμπανα, κρουστά Psychotic Waltz - Into the Everflow - Encyclopaedia Metallum - The Metal Archives Psychotic Waltz - Into the Everflow - Sputnikmusic Psychotic Waltz - Into the Everflow - Metal Storm
Σήραγγα Παναγοπούλας

Η σήραγγα Παναγοπούλας (επίσημη ονομασία: Σήραγγα «Ανδρέας Παπανδρέου») είναι μία δίδυμη σήραγγα μήκους 4 χλμ. και αποτελεί από τα πιο σημαντικά τεχνικά έργα της Ολυμπίας Οδού. Η σήραγγα δόθηκε στην κυκλοφορία στις 11 Απριλίου του 2017 με την παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Τα έργα ξεκίνησαν το 2008 μαζί με την υπόλοιπη Ολυμπία Οδό, αλλά διεκόπησαν το 2011. Τα έργα συνεχίστηκαν από τις αρχές του 2014. Η σήραγγα 4 χιλιομέτρων είναι η μεγαλύτερη οδική γέφυρα της Ολυμπίας Οδού και η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Η ονομασία της οφείλεται στην ομώνυμη παραθαλάσσια τοποθεσία της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας στην Αιγιαλεία.

 Είναι η μεγαλύτερη σήραγγα της Ολυμπίας Οδού και είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα, μικρότερη από τη σήραγγα Τ2 Τεμπών και την σήραγγα Δρίσκου. Οι δύο κλάδοι της σήραγγας, μήκους 4.018 μέτρων ο δεξιός και 3.160 μέτρων ο αριστερός, έχουν 3 σήραγγες διαφυγής, 5 συνδετήριες σήραγγες οχημάτων, καθώς και 5 χώρους στάθμευσης ανά σήραγγα, μήκους 50 μέτρων ο κάθε χώρος. Επίσης, κάθε 150 μέτρα υπάρχουν τηλέφωνα SOS στη δεξιά πλευρά των σηράγγων, όπως και κάθε 50 μέτρα πυροσβεστήρες για ενδεχόμενη πυρκαγιά ή έκρηξη εντός των σηράγγων. Αξιοσημείωτη πληροφορία είναι η ταυτόχρονη κατασκευή της σιδηροδρομικής σήραγγας του ΟΣΕ, κάτω από τις οδικές σήραγγες. Έτσι, οι δύο κατασκευαστές χρειάστηκε να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στα σημεία διασταύρωσης, προκειμένου να απομονωθεί η επίδραση του ενός έργου στο άλλο.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009

Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας της περιόδου 2008−2009 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Οι νέες ομάδες σε σχέση με την περυσινή περίοδο, ήταν οι ΑΕΚ και Πανελλήνιος που υποβιβάστηκαν από την Α1, οι Κόροιβος Αμαλιάδας και Νίκη Αιγινίου που προβιβάστηκαν από τη Β' Εθνική, καθώς και η Παναχαϊκή που απορρόφησε το Παγκράτι και πήρε τη θέση του, και ο ΑΣΠ Μεταμόρφωσης που προέκυψε από τη συγχώνευση του ΑΣΠ Ίωνες (που ήταν στην Α2) και του ΑΟ Δεξαμενής. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ, η οποία μαζί με τον νικητή των πλέι οφ Πανελλήνιο προβιβάστηκαν στην Α1, ενώ Απόλλων Σμύρνης και Ορεστιάδα υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.

 Σημείωση: Η ΑΓΕ Κορίνθου και η Ορεστιάδα έχουν από έναν μηδενισμό και -3 βαθμούς. Τα πλέι άουτ κρίθηκαν στις τρεις νίκες, ενώ μεταφέρθηκαν και τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου (με πλάγια γραφή). Ο Π.Ο. Μουδανιών και η ΑΓΕ Κορίνθου μετέφεραν δύο νίκες ενάντια στην Ορεστιάδα και τον Απόλλωνα αντίστοιχα, αλλά έφτασαν αρκετά δύσκολα στην επικράτηση και την παραμονή στην Α2. Στα πλέι οφ ανόδου οι ημιτελικοί κρίθηκαν στις δύο νίκες και ο τελικός στις τρεις. Ο Πανελλήνιος κέρδισε την άνοδο αήττητος, έχοντας μάλιστα και στις δύο φάσεις το μειονέκτημα έδρας. Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης "22η αγ.: Επιστρέφει τιτλούχος η ΑΕΚ στην μεγάλη κατηγορία" Ιστότοπος contra.gr "Στην εκκίνηση το πρωτάθλημα της Α2 ανδρών" Ιστότοπος contra.gr "Η κλήρωση της Α2 ανδρών" Ιστότοπος contra.gr
Ταβεούνι

Το Ταβεούνι είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι μετά το Βίτι Λέβου και το Βανούα Λέβου, με συνολική έκταση 434 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το νησί έχει σχήμα πούρου, είναι ένα τεράστιο ασπιδοειδές ηφαίστειο που υψώνεται από τον πυθμένα του Ειρηνικού ωκεανού, βρίσκεται 6,5 χιλιόμετρα ανατολικά του Βανούα Λέβου, με το οποίο χωρίζεται με τον πορθμό του Σομοσόμο. Ανήκει στο αρχιπέλαγος του Βανούα Λέβου και αποτελεί τμήμα της επαρχίας Κακαουντρόβε των Φίτζι της Βόρειας περιφέρειας. Το Ταβεούνι έχει άφθονη χλωρίδα και είναι γνωστό ως «Το νησί κήπος των Φίτζι». Είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Οι τουρίστες προσελκύονται από τις εξαιρετικές ευκαιρίες κατάδυσης, τη μεγάλη ποικιλία πουλιών, τα φυσικά μονοπάτια και τους καταρράκτες. Τα κεντρικά μέρη του νησιού λαμβάνουν πολύ υψηλά ποσοστά βροχόπτωσης. Όντας ηφαιστειακής προέλευσης, τα εδάφη του Ταβεούνι υποστηρίζουν την πιο σημαντική βιομηχανία του νησιού, τη γεωργία.

 Το Ταβεούνι βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Θάλασσας του Κόρο, και είναι εξ ολοκλήρου προϊόν ηφαιστειακής δραστηριότητας. Το τρίτο μεγαλύτερο νησί των Φίτζι χωρίζεται από το Βανούα Λέβου με τον πορθμό του Σομοσόμο. Το νησί έχει πλάτος μεταξύ 10 και 14 χιλιομέτρων και μήκος 42 χιλιομέτρων, είναι η κορυφή ενός αδρανούς, επιμήκους ασπιδοειδούς ηφαιστείου. Περίπου 150 ηφαιστειακοί κώνοι βρίσκονται στο νησί, συμπεριλαμβανομένου του Ουλουιγκαλάου, της δεύτερης υψηλότερης κορυφής των Φίτζι με υψόμετρο 1.241 μέτρα, και της κορυφής Ντε Βε (Des Vœux), με υψόμετρο 1.195 μέτρα. Υπήρξαν τουλάχιστον 58 ηφαιστειακές εκρήξεις από τον πρώτο ανθρώπινο οικισμό γύρω στο 950-750 π.Χ., όλες οι οποίες επηρέασαν τα νότια δύο τρίτα του νησιού. Μεγάλες εκρήξεις από το 300 έως το 500 μ.Χ. προκάλεσαν την εγκατάλειψη των νότιων περιοχών έως περίπου το 1100 μ.Χ. Η τελευταία έκρηξη παρήγαγε μια ροή λάβας στο νότιο άκρο του νησιού γύρω στο 1550 μ.Χ. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νησί Ταβεούνι το διασχίζει ο αντιμεσημβρινός, οπότε το βορειοανατολικό τμήμα του νησιού έχει γεωγραφικό μήκος -179 μοίρες και το νοτιοδυτικό τμήμα +179 μοίρες. Για την προστασία της άγριας ζωής των Φίτζι, δύο καταφύγια έχουν δημιουργηθεί στο νησί Ταβεούνι, το φυσικό καταφύγιο Ραβιλέβου στην ανατολική ακτή και το δασικό καταφύγιο Ταβεούνι στο κεντρικό τμήμα του νησιού. Το ενδεχόμενο να αναδειχτούν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς συμβάλλει στην εθνική σημασία του νησιού, όπως περιγράφεται στη στρατηγική και το σχέδιο δράσης για τη βιοποικιλότητα των Φίτζι. Το 1643, ο Άμπελ Τάσμαν έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος που είδε το Ταβεούνι. Η ορατότητα ήταν κακή και εκτίμησε τις κορυφές του Ταβεούνι ως ξεχωριστά νησιά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Taveuni στο Wikimedia Commons
Αταουάλπα Ίνκα

O Αταουάλπα (κέτσουα: Atawallpa / ισπανικά: Atahualpa, Atahuallpa, Atabalica, Atabalipa) ήταν ο 13ος και τελευταίος Αυτοκράτορας των Ίνκα, πριν από την κατάκτηση της αυτοκρατορίας από τους Ισπανούς κατακτητές (κονκισταδόρες) κατά τον 16ο αιώνα.

 Γεννήθηκε το 1502 στο Κούσκο ή στο Καράνκουϊ. Ήταν γιος του Ουάινα Κάπακ ο οποίος υπήρξε Αυτοκράτορας των Ίνκα την περίοδο 1493-1525. Άνηκε στη Δυναστεία Άναν. Ο Αταουάλπα ανήλθε στην εξουσία διαδεχόμενος τον αδερφό του Ουάσκαρ, έπειτα από πολεμική σύγκρουση των δύο στην οποία τελικά επικράτησε. Έγινε αυτοκράτορας τον Μάιο του 1532 και παρέμεινε στη θέση αυτή για έναν περίπου χρόνο, μέχρι δηλαδή και όταν τον σκότωσαν, αφού πρώτα τον είχαν φυλακίσει, οι Ισπανοί κονκισταδόρες υπό την ηγεσία του Φρανσίσκο Πισάρο, στις 26 Ιουλίου του 1533 στην πόλη Καχαμάρκα και σε ηλικία 31 ετών. Εκδοτικός οίκος «Historical Quest», Η μάχη της Καχαμάρκα - Ο Πισάρο και η κατάκτηση των Ίνκας. Πληροφορίες από την ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου historical-quest.com. Δημήτριος Θαλασσινός, Πισάρο ο Κατακτητής των Ίνκα, Αθήνα 2002.
Παλαιοντολογικό Μουσείο Σιάτιστας

Το Παλαιοντολογικό Μουσείο Σιάτιστας είναι μουσείο στη Σιάτιστα της Δυτικής Μακεδονίας, στην Ελλάδα. Το μουσείο στεγάζεται προσωρινά σε αίθουσα του Οικοτροφείου Τσίπου, μέχρι να ολοκληρωθούν οι επισκευές στο Λύκειο Τραμπατζή.

 Αποτελείται από οστά θηλαστικών από την εποχή του Πλειστόκαινου της Καινοζωικής εποχής και κοχύλια ελασμοβράγχιων και γαστερόποδων. Η συλλογή ξεκίνησε το 1902, όταν βρέθηκε ένας απολιθωμένος χαυλιόδοντας στο χωριό Πολύλακκο Κοζάνης, στην κοιλάδα του Αλιάκμονα. Περαιτέρω ευρήματα έγιναν στα χρόνια που ακολούθησαν και μαζί αποτέλεσαν την Παλαιοντολογική Συλλογή Σιάτιστας.Σήμερα, αποτελείται από μέρη του βραχιονίου, του μηρού, του χαυλιόδοντα, της κνήμης και της ωμοπλάτης ενός μαμούθ που έζησε πριν από 100.000 χρόνια, τμήματα του βραχιονίου, της κνήμης και της γνάθου ενός ρινόκερου και της κάτω γνάθου ενός νεότερου ρινόκερου, που έζησε πριν από 75.000 χρόνια, δόντια, μετατάρσια και αστραγάλο ενός αλόγου του είδους antonius, που έζησε πριν από 300.000–400.000 χρόνια, μέρος της λεκάνης και τα κέρατα ενός ελαφιού ηλικίας 100.000–400.000 ετών, ο κάτω αστραγάλος και μέρος του βραχιονίου ενός βοοειδούς (75.000 ετών) και διάφορα όστρακα και πετρώματα.
Αρσάμης Α΄ της Αρμενίας

Ο Αρσάμης Α΄ , αρμεν. Արշամ (απεβ. 228 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής (260-228 π.Χ.).

 Ήταν γιος τού Σάμη Α΄ σατράπη της Σωφηνής και της Κομμαγηνής (απεβ. 260 π.Χ.), γιού τού Ορόντη Γ΄ της Αρμενίας (απεβ. 260 π.Χ.). Το 260 απεβίωσε ο πάππος του και το ίδιο έτος ο πατέρας του, έτσι ανέλαβε βασιλιάς. Δεν υπάρχει ιστορική αναφορά τού γιατί απεβίωσαν ταυτόχρονα. Ωστόσο είναι ύποπτο· γνωρίζουμε ότι οι Σελευκίδες προσπαθούσαν πάντα να εκτοπίσουν τους δυνάστες της Αρμενίας, που διοικούσαν ακόμη τα εδάφη, που είχαν οι πρόγονοί τους υπό τους Αχαιμενίδες. Ο Ζιαήλας της Βιθυνίας βρήκε καταφύγιo στην Αυλή τού βασιλιά Αρσάμη Α΄ και όταν απεβίωσε ο πατέρας του Νικομήδης Α΄ της Βιθυνίας, ο Ζιαήλας επέστρεψε και ανέλαβε το βασίλειό του το 254 π.Χ. Ο Αρσάμης Α΄ υποστήριξε επίσης τον Αντίχο Ιέρακα εναντίον τού αδελφού του Σελεύκου Β΄, ο οποίος έχασε στη μάχη εναντίον τού Μιθριδάτη Β΄ τού Πόντου κοντά στην Άγκυρα το 239 π.Χ. Έπειτα από αυτό ο Σέλευκος Β΄ έχασε τον έλεγχο των περιοχών του κατά μήκος των ορέων τού Ταύρου, προς όφελος τού Αρσάμη Α΄. Έπειτα ο Αρσάμης Α΄ ίδρυσε τις πόλεις Αρσαμόσατα στη Σωφηνή κα Αρσάμεια (νυν Εσκί Καλέ) στην Κομμαγηνή το 235 π.Χ. Έπειτα από το τέλος του, τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ξέρξης και αυτόν ο δεύτερος γιος του Ορόντης Δ΄. Είχε τέκνα: Ορόντης Δ΄ απεβ. 200 π.Χ., βασιλιάς της Αρμενίας (212-200 π.Χ.). Ξέρξης απεβ. 21 π.Χ., σατράπης της Σωφηνής (228-212 π.Χ.). Μιθρένης Β΄ αρχιερέας τού ναού τού Ηλίου και της Σελήνης στο Αρμαβίρ (212-200 π.Χ.). Richard G. Hovannisian[1] The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York: St. Martin's Press, 1997
Αεροδρόμιο Γουάιλι Ποστ-Γουίλ Ρότζερς Μεμόριαλ

Το αεροδρόμιο Γουάιλι Ποστ-Γουίλ Ρότζερς Μεμόριαλ (IATA: BRW, ICAO: PABR, FAA LID: BRW) είναι ένα διεθνές κρατικό αεροδρόμιο εξυπηρετει το Μπάροου, μια πόλη του Βόρειου Σλόουπ της Αλάσκας. Βρίσκεται πλησίον της Θάλασσας Τσούκτσι και με γεωγραφικό πλάτος 71.29° Β είναι το βορειότερο αεροδρόμιο στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το αεροδρόμιο πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό χιουμορίστα Γουίλ Ρότζερς και τον αεροπόρο Γουάιλι Ποστ, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους περίπου 14 χιλιόμετρα μακριά στη Θέση Μπάροου εξαιτίας της συντριβής του αεροσκάφους στο οποίο επέβαιναν το 1935.

 Το αεροδρόμιο Γουάιλι Ποστ-Γουίλ Ρότζερς Μεμόριαλ διαθέτει ένα ασφάλτινο διάδρομο (7/25), μήκους 2.164 μέτρων.Για την δωδεκάμηνη περίοδο που έληξε στις 11 Ιανουαρίου 2011, ο αερολιμένας είχε καταγράψει 12.010 κινήσεις αεροσκαφών, με κατά μέσο όρο 33 πτήσεις ανά ημέρα. Από αυτές τις κινήσεις το 50% αφορούσε αεροταξί, το 37% γενική αεροπορία, το 12% τακτικές εμπορικές πτήσεις και λιγότερο από 1% αφορούσε στρατιωτικές. 8 αεροσκάφη είχαν ως βάση τον αερολιμένα εκείνη την ημερομηνία (1 αεριωθούμενο, 3 ελικόπτερα, 1 πολυκινητήριο και 3 μονοκινητήρια αεροσκάφη). FAA Alaska airport diagram (GIF) National Weather Service Barrow, Alaska
Μέχτιλντις της Αυστρίας

Η Μέχτιλδις (γερμ. Mechthildis von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 11 Οκτωβρίου 1891 - 6 Φεβρουαρίου 1966) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Τσαρτορύσκι.

 Η Μέχτιλδις Μαρία Χριστίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Στεφάνου, αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσεν, και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Σαλβαδόρ, αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το 1913 τον πρίγκηπα Ολγκίερντ Τσαρτορύσκι (1888-1977) και είχε τέκνα: Κωνσταντίνος 1913-1989, νυμφεύτηκε την κόμισσα Καρολίνα Πλάτερ-Ζύμπεκ. Καικιλία 1915-2011, παντρεύτηκε τον κόμη Γεώργιο (Γιέρζυ) Ροστοφορόφσκι. Ισαβέλλα 1917-2015, παντρεύτηκε τον κόμη Ραφαέλ Μπνίνσκι. Αλέξανδρος 1919-2007. McIntosh David, The Unknown Habsburgs, Rovall Royal Books, 2000. ISBN 91-973978-0-6 Snyder, Timothy, The Red Prince: The Secret Lives of A Habsburg Archduke. Basic Books, 2008. ISBN 978-0-465-00237-5
Quattro GmbH

Η εταιρεία quattro GmbH είναι θυγατρική μάρκα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Audi, με έδρα το Νεκαρσούλμ της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1983 και ασχολείται με την κατασκευή των σπορ μοντέλων της Audi, ενώ παράλληλα προσφέρει και αξεσουάρ, όπως ζάντες, αναρτήσεις και κιτ εσωτερικής και εξωτερικής αναβάθμισης για τα μοντέλα της γερμανικής εταιρείας, τα οποία είναι διαθέσιμα μέσω της σειράς S-Line.

 Τα οχήματα που αναπτύσσονται από την quattro GmbH πωλούνται υπό το εμπορικό σήμα της Audi, ως ειδικές εκδόσεις των στάνταρ οχημάτων της Audi και φέρουν συνήθως τα σήματα RS. Κύριοι ανταγωνιστές τους φέρονται να είναι οι εκδόσεις M GmbH των BMW και οι εκδόσεις AMG της Mercedes-Benz. Έως σήμερα, η quattro GmbH έχει αναπτύξει τα εξής μοντέλα: 1995: Audi RS2 Avant - Η κορυφαία έκδοση του Audi 80, εξελιγμένη από κοινού με την Porsche. 1997: Audi S6 plus - Περιορισμένης παραγωγής έκδοση του Audi S6. 2000: Audi RS4 B5 - Η κορυφαία έκδοση του Audi A4. 2003: Audi RS6 C5 - Η κορυφαία έκδοση του Audi A6. 2006: Audi RS4 B7 - Η κορυφαία έκδοση του Audi A4. 2007: Audi R8 - Σπορ υπεραυτοκίνητο εξελιγμένο εξ ολοκλήρου από την quattro GmbH. 2008: Audi RS6 C6 - Η κορυφαία έκδοση του Audi A6. 2008: Audi Q7 V12 TDI - Η ισχυρότερη έκδοση του Audi Q7, με πετρελαιοκινητήρα ισχύος 500 ίππων. 2009: Audi TT RS - Η ισχυρότερη έκδοση του Audi TT. 2010: Audi RS5 - Η κορυφαία έκδοση του Audi A5. Επίσημος ιστότοπος
Φρειδερίκη του Σλίμπεν

Η Φρειδερίκη, (γερμ. Friederike Gräfin von Schlieben, 28 Φεβρουαρίου 1757 - 17 Δεκεμβρίου 1827) από τον Οίκο του Σλίμπεν ήταν κόρη του κόμη του Σλίμπεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.

 Η Φρειδερίκη Αμαλία ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Λεοπόλδου, κόμη του Σλίμπεν, και της Μαρίας Ελεωνόρας, κόρης του κόμη του Λέντορφ. Γεννήθηκε στο Καίνιγκσμπεργκ της Πρωσίας και μέσω του γιου της απόγονοί της είναι η Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας, ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας, ο Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας, ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, ο Φίλιππος του Βελγίου και ο Ερρίκος, Μεγάλος Δούκας του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε το 1780 τον Φρειδερίκο Κάρολο Λουδοβίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τεκνα: Φρειδερίκη 1780-1862. Λουίζα 1783-1803, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο, δούκα του Άνχαλτ-Κέτεν. Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1785-1831, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Burke's Guide to the Royal Family (1973), Burke's Peerage, ISBN 0220662223, p. 328 Darryl Lundy (21 Sep 2007). "Friederike Amalie Gräfin von Schlieben". ThePeerage.com. Retrieved 2010-07-31.
Κατάλογος μοναρχών της Πολωνίας

Την Πολωνία διοικούσαν κατά περιόδους δούκες/πρίγκιπες (10ος-14ος αι.) ή βασιλείς (11ο-18ο αι.). Κατά τη δεύτερη περίοδο, η παράδοση της ελεύθερης εκλογής του μονάρχη, την έκαναν τη μόνη χώρα στην Ευρώπη με εκλεγμένο ηγεμόνα (16ος-18ος αι.).

 Η αρίθμηση δεν συνεχίζεται ομαλά για τα ονόματα Μπολέσλαφ, Βλάντισλαφ και Ερρίκος. Εδώ ισχύει ότι: α.η αρίθμηση σε κάθε κλάδο αρχίζει από την αρχή και β.δεν έγιναν όλοι μονάρχες, π.χ. ο Ερρίκος Γ΄ της Σιλεσίας. Έτσι οι Μπολέσλαφ του κλάδου των Πιαστ είναι Α, Β1, Γ, Δ, Ε, του κλάδου Σιλεσίας είναι Β2 και του κλάδου Μαζοβίας είναι Β3 Οι Μπολέσλαφ Α΄ της Σιλεσίας και Μπολέσλαφ Α΄ της Μαζοβίας δεν έγιναν μονάρχες της Πολωνίας). Έτσι η σειρά όλων χρονολογικά είναι Α, Β1, Γ, Δ, Β2, Ε, Β3. Από τον κλάδο Πιαστ είναι οι Βλάντισλαφ Α1, Β1, Γ1. Από τον κλάδο Μαζοβίας είναι ο Βλάντισλαφ Α2. Αυτοί του οίκου των Γιαγκιελλόνων συνέχισαν παραδόξως την αρίθμηση από τον τελευταίο: Βλάντισλαφ Β2, Γ2. Έτσι η σειρά λοιπόν χρονολογικά είναι Α1, Β1, Γ1, Α2, Β2, Γ2. Οι τρεις πρώτοι με το όνομα Ερρίκος είναι του κλάδου της Σιλεσίας: Ερρίκος Α, Β, Δ της Πολωνίας (ο Ερρίκος Γ΄ της Σιλεσίας δεν έγινε μονάρχης της Πολωνίας). Ο επόμενος είναι των Βαλουά: Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας. Η σειρά τους χρονολογικά λοιπόν είναι Α, Β, Δ, Γ. Μπορούμε να αφήσουμε έτσι την αρίθμηση, για να μη δημιουργηθεί σύγχυση. Αλλιώς ο Βλάντισλαφ Β2 (Β΄ της Σιλεσίας) πρέπει να γίνει Ε΄ της Πολωνίας, ο Βλάντισλαφ Ε΄ των Πιαστ να γίνει Βλάντισλαφ ΣΤ΄ και ο Βλάντισλαφ Β3 (Β΄ της Μαζοβίας) να γίνει Βλάντισλαφ Ζ΄· όμοια για τους άλλους, προτιμούμε όμως να το αποφύγουμε. Παρατήρηση: Μεταξύ των Μπολέσλαφ Α και Β1 υπάρχει ένας Μπολέσλαφ που ήταν τόσο αδίστακτα ωμός, που οι διάδοχοί του αποφάσισαν να τον αφαιρέσουν (ξεχάσουν) από τον κατάλογο των βασιλέων (damnatio memoriae): είναι ο Μπολέσλαφ ο Λησμονημένος και έμεινε εκτός αρίθμησης. Ντούτσμαλ Μ., Jagiellonowie. Βιογραφικό λεξικό, Κρακοβία 1996. Ντιμπκόφσκα Α., Ζάριν Γ., Ζάριν Μ., Polskie dzieje. Od czasów najdawniejszych po współczesność, τόμος. 2, Βαρσοβία 1995. ISBN 83-01-11870-9 Γκιερόφσκι Α., Rzeczpospolita w dobie złotej wolności (1648–1763), Κρακοβία 2001. ISBN 83-85719-56-3 Γκροντζίσκι Σ., Polska w czasach przełomu (1764–1815), Κρακοβία 2001. ISBN 83-85719-45-8
Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ (Ελ Σαλβαδόρ)

Το Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ (ισπανικά: departmento de La Libertad) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 1.652,88 τ.χλμ. και πληθυσμό 660.652 κατοίκων (2007). Πρωτεύουσα είναι η Σάντα Τέκλα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Ελ Λιμόν.

 Το Λα Λιμπερτάδ βρίσκεται δυτικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Στα νότια βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με το Σάντα Άνα, στα νοτιοδυτικά με το Σονσονάτε, στα βόρεια με το Τσαλατενάνγκο, στα ανατολικά με το Σαλ Σαλβαδόρ και στα νοτιοανατολικά με το Λα Πας. Έχει έκταση 1.652,88 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το έκτο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ, μετά το Ουσουλουτάν, το Σαν Μιγκέλ, το Λα Ουνιόν, το Σάντα Άνα και το Τσαλατενάνγκο. Το Διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2007 660.652 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το δεύτερο μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ. Το Λα Λιμπερτάδ διαιρείται σε 22 δήμους: Αντίγουο Κουσκατλάν Σαραγόσα Σιουδάδ Άρσε Κεσαλτεπέκε Κομασάγουα Κολόν Λα Λιμπερτάδ Νέο Κουσκατλάν Οπίκο Σακακόγιο Σαν Ματίας Σαν Πάμπλο Τακατσίκο Σάντα Τέκλα Σαν Χοσέ Βιγιανουέβα Ταλνίκε Ταμανίκε Τεοτεπέκε Τεπεκόγιο Τσιτλιουπάν Ουισούκαρ Χαγιάκε Αντίγουο Κουσκατλάν Σαραγόσα Σιουδάδ Άρσε Κεσαλτεπέκε Κομασάγουα Κολόν Λα Λιμπερτάδ Νέο Κουσκατλάν Οπίκο Σακακόγιο Σαν Ματίας Σαν Πάμπλο Τακατσίκο Σάντα Τέκλα Σαν Χοσέ Βιγιανουέβα Ταλνίκε Ταμανίκε Τεοτεπέκε Τεπεκόγιο Τσιτλιουπάν Ουισούκαρ Χαγιάκε Σάντα Τέκλα Πόλεις του Λα Λιμπερτάδ Δήμοι του Λα Λιμπερτάδ
Ασπαλαθρόκαμπος Οινουσσών

Ο Ασπαλαθρόκαμπος είναι οικισμός στις Οινούσσες. Υπάγεται στον δήμο Οινουσσών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Ασπαλαθρόκαμπος είναι παραθαλάσσιος οικισμός των Οινουσσών. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Οινούσσας, του κύριου νησιού του συμπλέγματος, απέναντι από τη νησίδα Αρχοντόνησο. Είναι ο τρίτος -κατά σειράν σύστασης- από τους τρεις οικισμούς του συμπλέγματος (μετά την πρωτεύουσα Οινούσσα και το Κάστρο), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει 5 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Οινουσσών του νομού Χίου. Το παρεκκλήσι της Αγίας Ειρήνης, δυτικά του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000) Google Earth eetaa.gr
Φουζουλί

Φουζουλί (Fużūlī) (فضولی) (περ. 1494 - 1556) είναι το συγγραφικό ψευδώνυμο του ποιητή Μουχάμμαντ μπιν Σουλεϋμάν (Muhammad bin Suleyman) (محمد بن سليمان). Θεωρείται συχνά ένας από τους μεγαλύτερους συντελεστές της Ντιβάν παράδοσης στην Τουρκική λογοτεχνία. Στην πραγματικότητα ο Φουζουλί έγραψε τις ποιητικές του συλλογές (dîvân) σε τρεις διαφορετικές γλώσσες: τα Αζέρικα, τα Περσικά και τα Αραβικά. Αν και τα Τουρκικά έργα του είναι γραμμένα στα Αζέρικα, ενσωματώθηκε επίσης στην Οθωμανική και Τσαγκατάι Τουρκική λογοτεχνική παράδοση. Επίσης επιδόθηκε στα μαθηματικά και την αστρονομία..

 Ο Φουζουλί ήταν ανέκαθεν γνωστός κυρίως ως ποιητής του έρωτα και της αγάπης. Μάλιστα ο ίδιος φαίνεται ότι συμφωνούσε με το χαρακτηρισμό αυτό: مندن فضولی ايستمه اشعار مدح و ذم من عاشقام هميشه سوزم عاشقانه درMenden Fuzûlî isteme eş'âr-ı medh ü zem Men âşıkam hemîşe sözüm âşıkânedürΜη ζητάτε από τον Φουζουλί ποιήματα εγκωμίου ή επίπληξης Είμαι ένας εραστής και μιλώ μόνο για τον έρωταΗ αντίληψη του Φουζουλί για τον έρωτα όμως, έχει περισσότερα κοινά με την Σούφι ιδέα για την αγάπη ως προβολή της ουσίας του Θεού - παρότι ο ίδιος ο Φουζουλί δεν ανήκε ποτέ σε καμία τάξη Σούφι- απ'ό,τι με την Δυτική ιδέα του ρομαντικού έρωτα. Αυτό διαφαίνεται από τους ακόλουθους στίχους από άλλο ποίημα: عاشق ايمش هر ن وار ﻋﺎﻝﻢ ﻋلم بر قيل و قال ايمش آنجق‘Aşk imiş her ne var ‘âlem ‘İlm bir kîl ü kâl imiş ancakΌ,τι υπάρχει στον κόσμο είναι αγάπη Και η γνώση δεν είναι τίποτα παρά κουτσομπολιό Dîvân ("Ποιητική Συλλογή") Beng ü Bâde (بنگ و باده; "Χασίς και Κρασί") Hadîkat üs-Süedâ (حديقت السعداء; "Κήπος Απολαύσεων") Dâstân-ı Leylî vü Mecnûn (داستان ليلى و مجنون; "Το Έπος της Λαϋλά και του Μαγνούν") Risâle-i Muammeyât (رسال ﻤﻌﻤيات; "Πραγματεία περί Γρίφων") Şikâyetnâme (شکايت نامه; "Παράπονο") Dîvân ("Ποιητική Συλλογή") Anîs ol-qalb (انیس القلب; "Φίλος της Καρδιάς") Haft Jâm (هفت جام; "Επτά Κύπελλα") Rend va Zâhed (رند و زاهد; "Ηδονιστής και Ασκητής") Resâle-e Muammeyât (رسال ﻤﻌﻤيات; "Πραγματεία περί Γρίφων") Sehhat o Ma'ruz (صحت و معروض; "Υγεία και Ασθένεια") Dîvân ("Ποιητική Συλλογή") Matla' ul-İ'tiqâd (مطلع الاﻋﺘﻘﺎد; "Η Γέννηση της Πίστης") FUZULİ Αρχειοθετήθηκε 2011-07-13 στο Wayback Machine. Muhammed Fuzuli—website με σύντομη βιογραφία και μεταφρασμένες επιλογές από το Leylî vü Mecnûn Fuzûlî στο History of the Ottoman Empire and Modern Turkey του Stanford J. Shaw.
Διαθήκαι των ΙΒ' Πατριαρχών

Το Διαθήκες των ΙΒ΄ Πατριαρχών είναι ένα απόκρυφο βιβλίο ιουδαϊκού προσανατολισμού γραμμένο περί το 200 μ.Χ. Πιστεύεται ότι είναι ένα ψευδεπίγραφο που περιλαμβάνει τις διαθήκες των δώδεκα γιων του Ιακώβ. Είναι μέρος της Βίβλου των Ορθόδοξων Αρμενίων του 1666, γραμμένη απο τον Όσκαν του Γερεβάν. Στο Κουμράν (αραβικά: خربة قمران‎, αγγλικά: Qumran‎) βρέθηκαν αποσπάσματα παρόμοιων γραπτών, αλλά οι απόψεις χωρίζονται ως προς το αν αυτά είναι τα ίδια κείμενα. Θεωρείται γενικά αποκαλυπτική λογοτεχνία.

 Σώζεται στα ελληνικά σε δύο παραλλαγές και στη σλαβονική και την αρμενική γλώσσα. Περιλαμβάνει τις διαθήκες δηλαδή τις τελευταίες επιθυμίες και νουθεσίες των δώδεκα γιων του Ιακώβ προς τους απογόνους τους. Κάθε διαθήκη διακρίνεται σε τρία μέρη: διήγηση της ζωής του κάθε πατριάρχη ηθικές νουθεσίες προφητείες σχετικά με το μέλλον της φυλής καθενός απογόνου των πατριαρχών. Πιθανώς να είναι Χριστιανός της περιόδου γύρω στα 200 μ.Χ. καθώς φαίνεται από τα χριστιανικά στοιχεία που είναι εμφανή στο κείμενο. Προηγούμενο ανάλογο είναι οι ευλογίες του Ιακώβ στην Γένεση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Καρκίνωμα

Ως καρκίνωμα, στην παθολογική ανατομική, ορίζεται ένα κακόηθες νεόπλασμα επιθηλιακής προέλευσης. Η - εξ ορισμού επομένως - κακοήθης φύση του καρκινώματος σημαίνει ότι έχει την ιδιότητα να διηθεί παρακείμενους ιστούς και όργανα και - κατά κανόνα - να μεθίσταται στους επιχώριους λεμφαδένες μέσω λεμφαγγείων ή, μέσω αιμοφόρων αγγείων, σε απομακρυσμένες θέσεις (λεμφογενείς ή αιματογενείς μεταστάσεις αντίστοιχα). Καρκίνωμα in situ ή ενδοεπιθηλιακό καρκίνωμα είναι προ-κακοήθης κατάσταση, κατά την οποία κυτταρολογικά ευρήματα υποδεικνύουν μεν κακοήθεια, αλλά δεν υπάρχει εμφανής παθολογοανατομικά ρήξη της βασικής μεμβράνης του επιθηλίου.

 Τα καρκινώματα, όπως και όλα τα νεοπλάσματα, ταξινομούνται με βάση την ιστοπαθολογική τους εικόνα. Δύο κοινοί όροι για την περιγραφή των καρκινωμάτων, το Αδενοκαρκίνωμα και το Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα (ή επιδερμοειδές ή καρκίνωμα εκ πλακωδών κυττάρων), υποδεικνύουν ότι τα κύτταρα του όγκου εμφανίζουν χαρακτήρες που προσιδιάζουν σε αδενικά ή επιδερμιδικά κύτταρα αντίστοιχα. Έντονα αναπλαστικά καρκινώματα, χωρίς ευκρινή ιστολογική διαφοροποίηση, κατατάσσονται ως αδιαφοροποίητα. Άλλες φορές, για την περιγραφή του όγκου χρησιμοποιείται το (υποτιθέμενο) όργανο προέλευσης (π.χ. ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα). Η διαβάθμιση (grading) αναφέρεται στην μικροσκοπική παθολογοανατομική εικόνα του όγκου και δηλώνει το βαθμό διαφοροποίησης των νεοπλασματικών κυτταρων και ομοιότητάς των προς τα κύτταρα του ιστού προέλευσης - σε όρους π.χ. μορφολογίας του πυρήνα ή ιστολογικής αρχιτεκτονικής. Όσο πιο πτωχή η διαφοροποίηση ενός όγκου, τόσο υψηλότερος βαθμός του αποδίδεται, κάτι που κατά κανόνα προοιωνίζει και επιθετικότερη βιολογική συμπεριφορά. Το κριτήριο της διαβάθμισης όμως, προκειμένου για την εκτίμηση της πρόγνωσης, συνεκτιμάται με τη σταδιοποίηση (staging) του όγκου, η οποία αναφέρεται στην εξάπλωση της νόσου στον οργανισμό. Η συνήθης σταδιοποίηση γίνεται κατά το σύστημα ΤΝΜ, το οποίο εκτιμά το μέγεθος του πρωτοπαθούς όγκου (Tumour), τον αριθμό των λεμφαδενικών (Nodes) και τον αριθμό των απομακρυσμένων μεταστάσεων (Metastasis).
Γκλενφάμπα

Η Γκλενφάμπα (αγγλικά: Glenfaba, μανξ: Glion Faba) είναι μία από τις 6 περιφέρειες της Νήσου του Μαν. Πρωτεύουσα είναι η Πηλ (Peel). Η Γκλενφάμπα βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού.

 Τζέρμαν (German) (Πηλ) Πάτρικ Μαρόουν (Marown) Η Γκλενφάμπα συνορεύει βορειοανατολικά με τη Μάικλ, ανατολικά με τη Μέση περιφέρεια, και νοτιοδυτικά με τη Ράσεν. Πηλ (πρωτεύουσα) Ντάλμπι Γκλεν Βάιν Άγιος Ιωάννης Φοξντέιλ
Συνοικία Ανκουάμπε

Η Ανκουάμπε (πορτογαλικά: Ancuabe) είναι μια συνοικία της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Ανκουάμπε. Έχει έκταση 4,836 τ.χλμ. και πληθυσμό 109.792 κατοίκων το 2005. Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.

 Η Ανκουάμπε βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και νοτιοδυτικά του Κάμπο Ντελγκάντο. Συνορεύει στα βόρεια με τη Συνοικία Μελούκο, στα δυτικά με τη Συνοικία Μοντεπουέζ, στα νότια με τη Συνοικία Τσιούρε και με τις συνοικίες Πέμπα-Μετούγκε και Κισσάνγκα. Έχει συνολική έκταση 4,836 χιλιόμετρα (1,867 τετραγωνικά μέτρα). Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα. Η Ανκουάμπε το 1997 είχε 87.243 κατοίκους. Το 2005 είχε 109.792 κατοίκους με πυκνότητα 21.9 κατοίκους ανά χιλιόμετρο. Την αποικιακή περίοδο, η Ανκουάμπε ήταν διοικητική υποσυνοικία του δήμου Πόρτο Αμέλια (σημερινή Πέμπα. Η συνοικία Ανκουάμπε διαιρείται σε 3 υποσυνοικίες και 9 περιοχές. Οι πρωτεύουσες των υποσυνοικιών είναι με μαύρα γράμματα. Οι υποσυνοικίες και οι περιοχές είναι οι εξής: Υποσυνοικία Ανκουάμπε Ανκουάμπε Τσιότε Νακουάλε Υποσυνοικία Μετόρο Μετόρο Σαλάβε Υποσυνοικία Μέζα Μέζα Καμπίνε Ναντζούα Μινιουένε Η συνοικία χωρίζεται από δύο κύριους δρόμους, την Πέμπα και Μοντεπουέζ και από έναν βόρειο-νότιο δρόμο που συνδέει τη Ναμπούλα με την Μοκίμποα ντα Πράια. Η συνοικία βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα. Η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη συνοικία είναι η γεωπονία για όλο σχεδόν τον πληθυσμό. Οι κύριες καλλιέργειες είναι η κασσάβα, το καλαμπόκι, ο αρακάς, το σόργο, το ρύζι και το αράπικο φιστίκι. Υπάρχουν, επίσης, σπιτικά, κυνηγετικά ζώα και άγρια ζώα (ελάφια και άγριες αρκούδες). Η προμήθεια φαγητού υποστηρίζεται από αυτά τα ζώα, αλλά και διάφορα φρούτα. Η εμπορική καλλιέργεια βαμβακιού, καφέ φιστικιών και καλαμποκιού ήταν σημαντικές την αποικιακή περίοδο. Εκμεταλεύτηκαν τα καταφύγια των δάσων, ιδιαίτερα για πηγή ενέργειας για τον περισσότερο από τον πληθυσμό. Υπάρχουν πολλά αποθέματα γραφίτη που τα εκμεταλλεύτηκαν εμπορικά από το 1994 έως το 2000. Σύμφωνα με τις μελέτες των διεθνών εταιρειών, η ποσότητα των καταφυγίων, που φτάνει περίπου τους 1.000.000 τόνους μεταλλεύματος με περιεκτικότητα 10% γραφίτη. Κάθε χρόνο παράγονται περίπου 10.000 τόνοι γραφίτη. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καχόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam). Συνοικίες της Μοζαμβίκης Government profile (Πορτογαλικά)