Χοσέ Ιμπελλόνι

Ο Χοσέ Ιμπελλόνι (1885 - 1967) ήταν Αργεντινός πολιτογραφημένος Ιταλός ανθρωπολόγος, εθνολόγος και παλαιοντολόγος, ένας από τους πιο γνωστούς στη Λατινική Αμερική. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της ισπανό-αμερικανικής παλαιοανθρωπολογίας. Ξεκίνησε τις ιατρικές του σπουδές στην Περούτζια, διακόπτοντάς τους μετά από μόλις τρία χρόνια χωρίς να αποφοιτήσει. Το 1908 μετακόμισε στην Αργεντινή όπου έμαθε Ισπανικά και εργάστηκε στο Μπουένος Άιρες ως ανταποκριτής σε μια εφημερίδα του Μιλάνου. Το 1915 επέστρεψε στην Ιταλία και εγγράφηκε στη σχολή φυσικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου αποφοίτησε το 1920 . Επιστρέφοντας τον επόμενο χρόνο στην Αργεντινή, έλαβε για πρώτη φορά θέση ως καθηγητής ανθρωπολογίας στη Σχολή Επιστολών και Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες, και, το 1933, πρόεδρος για τη διδασκαλία του ίδιου θέματος στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Αργότερα διορίστηκε επίσης διευθύνων σύμβουλος του τμήματος ανθρωπολογίας του Μουσείου Φυσικών Επιστημών του Μπουένος Άιρες και μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Ιστορίας. Ήταν ο πιο γνωστός Αργεντινός ανθρωπολόγος μεταξύ της δεκαετίας του '20 και του '60 του εικοστού αιώνα. Πέθανε στο Μπουένος Άιρες το 1967 .

 Έγινε γνωστός διεθνώς με ένα δοκίμιο για την ανθρώπινη παρουσία στη νεολιθική εποχή στην κεντρική περιοχή της Αργεντινής και στην Παταγονία, στη συνέχεια ανέπτυξε αυτό το θέμα και επεκτάθηκε σε άλλες περιοχές της ηπείρου ( El hombre neolithic, 1923 ). Εκπόνησε τη θεωρία, την οποία διαδόθηκε κυρίως με τους La esfinge indiana ( 1926 ) και El poblamiento primitivo de Ámerica ( 1943 ), σύμφωνα με τους οποίους η Αμερική κατοικήθηκε σε προϊστορικούς και πρωτοϊστορικούς χρόνους από διάφορες ανθρώπινες ομάδες διαφορετικής προέλευσης και προέλευσης. Όσον αφορά ειδικότερα το νότιο τμήμα της ηπείρου, οι εθνοτικές ομάδες των Μελανησιακών, Πολυνησιακών, Μογγολικών, Εσκιμώων και Ινδονησίας ήταν μεταξύ των εθνικών ομάδων που συνέβαλαν περισσότερο στον πληθυσμό της. Οι μεταβιβάσεις πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικά κύματα και για μια χρονική περίοδο που κράτησε για αρκετές χιλιετίες. Ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν τη σημασία του Ειρηνικού Ωκεανού, ως εναλλακτική διαδρομή προς το Στενό Bering, για τέτοιες μετακινήσεις. Στην εποχή Peronist, ο Imbelloni αντιτάχθηκε από την Αργεντινή αριστερά, ειδικά το Κομμουνιστικό Κόμμα και πολλές διαμάχες προκάλεσαν τις μελέτες του σχετικά με τη σύνθεση του πληθυσμού που έγινε για λογαριασμό ενός κυβερνητικού Ινστιτούτου του Μπουένος Άιρες (ιδίως της φυλετικής Αργεντινής La formación, reanuda la inmigración, 1947 ), τείνει να αποδεικνύει την απόλυτη κυριαρχία των λατινικών φυλετικών χαρακτήρων (συγκεκριμένα πλάγια και ισπανικά ) έναντι εκείνων άλλων εθνοτικών ομάδων μεταναστών και αυτόχθονων αυτόχθονων εθνοτικών ομάδων. Η έρευνα του ανθρωπολόγου ενέπνευσε τη νομοθεσία περί Περονιστικής μετανάστευσης, η οποία άνοιξε ξανά μαζικά αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο . Habitantes neolíticos, Buenos Aires, 1923 La esfinge indiana, Córdoba (Argentina), 1926 Formas, esencia y metódica de las deformaciones cefálicas intencionales, Revista del Instituto de Antropología, San Miguel de Tucumán, Ed. Universidad de Tucumán, I, 1-37, 1938 El poblamiento primitivo de Ámerica (The Peopling of America) da Acta Americana vol. 1, no. 3, Buenos Aires, 1943 La formación racial Argentina. Se reanuda la inmigración, sta in: Argentina en Marcha (Tomo I, pag.223-308), Buenos Aires, Comisión Nacional de Cooperación Intelectual, 1947 Civiltà andine, creazioni plastiche e stili degli antichi popoli delle Ande, Firenze, Sansoni, 1960 Renato Biasutti con la collaborazione di Raffaello Battaglia e José Imbelloni, Le razze e i popoli della terra, vol. III, Oceania, America, Torino, Utet, Unione Tipografica Editoriale Torinese, 1941 AA.VV. Religiones de America n°12 (Imbelloni scrisse la parte relativa a: La tradición peruana de las cuatro edades del mundo), Mendoza, Instituto De Etnografia Americana (Universidad Nacional de Cuyo), 1944