IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πολιτισμός της Ευρώπης

Ο πολιτισμός της Ευρώπης έχει τις ρίζες του στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, στον κινηματογράφο, στους διάφορους τύπους μουσικής, στα οικονομικά, στη λογοτεχνία και στη φιλοσοφία που προέρχονται από την ήπειρο της Ευρώπης. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτό που συχνά αναφέρεται ως κοινή πολιτιστική κληρονομιά.

 Λόγω του μεγάλου αριθμού προοπτικών που μπορούν να ληφθούν σχετικά με το θέμα αυτό, είναι αδύνατο να διαμορφωθεί μια ενιαία και απεριόριστη αντίληψη για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Παρ 'όλα αυτά, υπάρχουν βασικά στοιχεία τα οποία γενικά συμφωνούνται ότι αποτελούν το πολιτιστικό υπόβαθρο της σύγχρονης Ευρώπης. Ένας κατάλογος αυτών των στοιχείων που δόθηκε από τον K. Bochmann περιλαμβάνει: Μία κοινή πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά που προέρχεται από τον αρχαίο ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, τον Χριστιανισμό, τον Ιουδαϊσμό, την Αναγέννηση και τον Ανθρωπισμό, την πολιτική σκέψη του Διαφωτισμού, και τη Γαλλική Επανάσταση, και τις εξελίξεις του μοντερνισμού, που περιλαμβάνει όλα τα είδη του Σοσιαλισμού Μια πλούσια και δυναμική υλική κουλτούρα που έχει επεκταθεί και στις άλλες ηπείρους ως αποτέλεσμα τη Βιομηχανοποίηση και την Αποικιοκρατία Μια συγκεκριμένη αντίληψη του ατόμου που εκφράζεται από την ύπαρξη και τον σεβασμό μιας νομιμότητας που εγγυάται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία του ατόμου Μια πληθώρα κρατών με διαφορετικές πολιτικές τάξεις, που τροφοδοτούν ο ένας τον άλλο με νέες ιδέες Σεβασμός προς τους λαούς, τα κράτη και τα έθνη εκτός Ευρώπης. Ευρωπαϊκά σύμβολα European Culture Δυτικός πολιτισμός Eurolinguistix.com Europe.org.uk - online European culture magazine (EU London Office) TheEuropeanLibrary.org, The European Library, gateway to Europe's national libraries Europeana.eu European Digital Library Europa.eu, EU Culture Portal (archived) Cultural areas of Europe
Αλμπέρτο Αμπάλδε

Ο Αλμπέρτο Αμπάλδε Δίαθ (γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1995) είναι Ισπανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Ρεάλ Μαδρίτης, της Ισπανίας και της Ευρωλίγκας. Έχει εμπειρία στις εθνικές ομάδες της Ισπανίας εφήβων και νέων ανδρών, έχοντας κατακτήσει το χάλκινο και το ασημένιο μετάλλιο σε διεθνείς εθνικές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.

 Αφού έπαιξε στη νεανική ομάδα της Ζοβεντούτ Μπανταλόνα, ο Αμπάλδε έκανε την πρώτη εμφάνισή του με την πρώτη ομάδα το 2013. Εκείνη τη χρονιά, ο Αμπάλδε έγινε ο Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) του τελικού του Nike International Junior Tournament, όπου η Ζοβεντούτ Μπανταλόνα κέρδισε την Μπαρτσελόνα στον τελικό. Το ΝΒΑ δημοσίευσε έναν κατάλογο σημειώνοντας ότι ο Αμπάλδε είχε εισέλθει στο ντραφτ του 2015 του NBA στα τέλη Απριλίου του 2015. Στις 17 Αυγούστου 2016, ο Αμπάλδε υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Βαλένθια Μπάσκετ, η οποία τον έδωσε δανεικό μία ακόμη χρονιά στην ομάδα της Μπανταλόνα. Στις 21 Ιουλίου 2020, ο Αμπάλδε και η Βαλένθια χώρισαν επίσημα τους δρόμους, μετά την άσκηση της ρήτρας εξαγοράς του. Αργότερα την ίδια ημέρα, υπέγραψε ένα επικερδές πενταετές συμβόλαιο με την ισχυρή Ρεάλ Μαδρίτης της Ευρωλίγκας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alberto Abalde στο Wikimedia Commons
796 Ζαρίτα

Η Ζαρίτα (Sarita) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,046. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ζαρίτα εκτιμάται σε 44,95 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1966. Η Ζαρίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 45 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Φελίπε Σαντσόν

Ο Φελίπε Σαντσόν (Felipe Sanchón Huerta, 8 Απριλίου 1982) είναι Ισπανός ποδοσφαριστής. Έχει ύψος 1.64, ζυγίζει 63 κιλά και αγωνίζεται στο δεξί άκρο της επίθεσης.

 Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1982 στη Βαρκελώνη. Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στο παιδικό τμήμα της ομάδα της γενέτειράς του , την Μπαρτσελόνα σε ηλικία δέκα ετών. Γέννημα-θρέμμα της ομάδας θήτευσε στα διάφορα ηλικιακά τμήματα (Juvenil B, Juvenil A, Barcelona C) μέχρι και την ομάδα Νέων (Barcelona B), στην οποία αγωνίστηκε για μια αγωνιστική σεζόν (2003-04), έχοντας 22 συμμετοχές και 1 γκολ. Τις επόμενες περιόδους μεταπήδησε σε μικρότερες ομάδες της Καταλονίας και αγωνίστηκε στις χαμηλότερες κατηγορίες του Ισπανικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Έτσι φόρεσε διαδοχικά τη φανέλα της Φιγκέρες (2004-05 με 14 συμμετοχές), της Χιρόνα (2005-06 με 38 συμμετοχές και 21 γκολ) και τέλος της Λ'Οσπιταλέτ (2006-07) με την οποία ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ της με 20 τέρματα στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Ισπανίας και έχασε σε αγώνες play-offs την άνοδο στην Β' Εθνική. Τον Ιούνιο του 2007 , ακολουθώντας την συμβουλή του προπονητή της Λ'Οσπιταλέτ, Χουάν Κάρλος Ολίβα, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης όπου και συνεχίζει να αγωνίζεται.Με τα χρώματα των κιτρίνων πέτυχε στις 15 Δεκεμβρίου 2007 το παρθενικό του γκολ στο ελληνικό πρωτάθλημα (Αρης-Skoda Ξάνθης 2-0). Είναι διεθνής με τις εφηβικές εθνικές ομάδας της Ισπανίας (κάτω των 15, κάτω των 17).
Φριτς Φίσερ

Ο Φριτς Ερνστ Φίσερ (5 Οκτωβρίου 1912 - 2003) ήταν Γερμανός ιατρός που, υπό το ναζιστικό καθεστώς, συμμετείχε σε ιατρικά πειράματα, που διεξήχθησαν σε κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Ράβενσμπρικ.

 Ο Φίσερ γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε ιατρική πρώτα στη Βόννη, αργότερα στο Βερολίνο και στη Λειψία και τελικά αποφοίτησε στο Αμβούργο το 1938. Έγινε μέλος των SS το 1934 (τελικά έφτασε στο αξίωμα του Στουρμπανφύρερ) και έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος τον Ιούνιο του 1937. Το 1940, έγινε στρατιωτικός ιατρός της μεραρχίας των Ες-Ες Σωματοφυλακής του Αδόλφου Χίτλερ . Αφού τραυματίστηκε, τοποθετήθηκε και πάλι στο Σανατόριο Χοχενλύχεν (υπηρετούσε εκεί το 1939) και εργαζόταν στο νοσοκομείο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ ως χειρουργός βοηθός του Καρλ Γκέμπχαρντ. Συμμετείχε στα χειρουργικά πειράματα, που πραγματοποιήθηκαν σε τροφίμους στρατοπέδων συγκέντρωσης εκεί. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικάστηκε στη Δίκη των Ιατρών στη Νυρεμβέργη και καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε ισόβια κάθειρξη. Η ποινή του μειώθηκε σε 15 χρόνια το 1951 και απελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1954. Ο Φίσερ ανέκτησε στη συνέχεια την άδειά του για άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος και ξεκίνησε μια νέα σταδιοδρομία στην εταιρεία Boehringer στο Ίνγκελχαϊμ, όπου έμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη. Με βάση τα διαθέσιμα αρχεία, όταν πέθανε το 2003, σε ηλικία 90 ή 91 ετών, ήταν ο τελευταίος επιζών όσων καταδικάστηκαν στην Δίκη των Ιατρών. Ετάφη μαζί με τη σύζυγό του, Μαγκνταλένα, στο Όκενχαϊμ. Schäfer, S .: Zum Selbstverständnis von Frauen im Konzentrationslager: das Lager Ravensbrück, σελ. 130στ. Διδακτορική διατριβή 2002, TU Berlin . ( Αρχείο PDF, 741 kB ). Στα γερμανικά. Schmidt, U .: Lebensläufe: Biographien und Motive der Angeklagte aus der Perspektive des medizinischen Sachverständigen, Dr. Leo Alexander, 1945-1947, στο Dörner, K., Ebbinghaus, A. (ed. ): Vernichten und Heilen: Der Nürnberger Ärzteprozess und seine Folgen ; Aufbau-Verlag, Βερολίνο 2001;(ISBN 3-351-02514-9) ; σελ. 374–404. Waltrich, H .: Zur Geschichte der Heilanstalten vom Roten Kreuz in Hohenlychen Αρχειοθετήθηκε 2017-02-05 στο Wayback Machine., part 2, ostkostadt-Nachrichten 28 (1999). [1] Ένορκη δήλωση του Fritz Ernst Fischer «Why Fritz Fischer was one of the most feared doctors at Ravensbruck». Martha Hall Kelly (στα Αγγλικά). 15 Μαρτίου 2015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2020.
Μεγαθήριο

Μεγαθήριο (από τις λέξεις «μέγας» και «θηρίο») ονομάζεται ένα γένος γιγαντιαίων εδαφόβιων βραδυπόδων, που κατοικούσε στην νότια Αμερική, και έζησε από τον Πλειόκαινο έως Πλειστόκαινο. Ελάχιστα είδη χερσαίων ζώων ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα ζώα αυτό. Το γένος ανακαλύφθηκε το 1788 στην Αργεντινή. Ο Ζωρζ Κυβιέ μελέτησε τα μεγαθήρια και απέδειξε ότι επρόκειτο για βραδύποδες.

 Το πρώτο δείγμα απολιθωμάτων του Megatherium ανακαλύφθηκε το 1788 από τον Μάνουελ Τόρες, στην όχθη του ποταμού Λουχάν στην Αργεντινή. Το απολίθωμα μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Ισπανίας (Museo Nacional de Ciencias Naturales) στη Μαδρίτη το επόμενο έτος, όπου παραμένει. Ανασυγκροτήθηκε από τον εικονογράφο και φυσιοδίφη Juan Bautista Bru, ο οποίος επίσης εφάρμοσε στον σκελετό και μερικά μεμονωμένα οστά. Με βάση τις εικονογραφήσεις του Bru, ο Ζωρζ Κυβιέ καθόρισε την εμφάνιση του Μεγαθηρίου. Δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο για το εν λόγο θέμα το 1796, ένα αντίγραφο προηγούμενης διάλεξης στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Δημοσιεύτηκε ξανά το 1804. αυτό το έγγραφο αναδημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Recherches sur les ossemens fossiles de quadrupèdes. Στο γραπτό του του 1796, ο Cuvier έδωσε στο απολιθωμένο το επιστημονικό όνομα Megatherium americanum. Ο Κυβιέ διαπίστωσε ότι το Μεγαθήριο ήταν λεία για άλλα αρπαχτικά και αρχικά πίστευε ότι χρησιμοποίησε τα μεγάλα νύχια του για αναρρίχηση δέντρων, παρόλο που αργότερα άλλαξε την υπόθεσή του για να υποστηρίξει έναν υπόγειο τρόπο ζωής, με τα νύχια που χρησιμοποιούσαν για να σκάψουν τούνελ. Το μεγαθήριο είναι ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα που υπήρξαν ποτέ, με μάζα 4 τόνους και ύψος έως 6 μέτρα. Ήταν ο μεγαλύτερος γνωστός βραδύποδας, με μέγεθος όπως οι σημερινοί ελέφαντες. Το γένος αυτό είναι κυρίως γνωστό από το μεγαλύτερό του είδος, το Megatherium Americanum. Τα συγκεκριμένα ζώα ανήκουν στην μεγαπανίδα του Πλειστόκαινου, δηλαδή ανάμεσα στα μεγαλύτερα είδη που έζησαν κατά τον Πλειστόκαινο.
Γκουντέριχος

Ο Γκουντέριχος, Gunderic, Gondioc ή Gundowech, (απεβ. το 473) βασιλιάς της Βουργουνδίας (436 - 473) ήταν υποτιθέμενος γιος του βασιλιά Γκούντερ. Οι Βουργουνδοί με τον βασιλιά τους Γκούντερ διέσχισαν τον Ρήνο (406) και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ύστερα από σχετική άδεια που τους έδωσε ο αυτοκράτορας Ονώριος. Οι βίαιες προσπάθειες του Γκούντερ να επεκτείνει το βασίλειο του προς τα δυτικά τον έφερε σε σύγκρουση 30 χρόνια αργότερα με την Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (436). Ο Ρωμαίος στρατηγός Φλάβιος Αέτιος με Ούννους μισθοφόρους συνέτριψε ένα στρατιωτικό σώμα Βουργουνδών, οι Ούννοι κατόπιν κατέστρεψαν την πρώτη τους πρωτεύουσα Βορμς.

 Οι περισσότεροι από τους Βουργουνδούς που επέζησαν, υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους και τους υπηρέτησαν με τον νέο τους βασιλιά Γκουντέριχο ως μισθοφόροι. Ο Φλάβιος Αέτιος τους εγκατέστησε σαν Φοιδεράτους στην δυτική Ελβετία και στην περιοχή που έμεινε γνωστή αργότερα σαν Σαβοΐα: ο στόχος ήταν να γίνουν μία ζώνη προστασίας απέναντι στους Αλαμαννούς. Με την εγκατάσταση αυτή ιδρύθηκε το Βασίλειο των Βουργουνδών με πρωτεύουσα την Γενεύη. Ο Γκουντέριχος συμμάχησε με τον Φλάβιο Αέτιο στην Μάχη των Εθνών εναντίον του Αττίλα (451). Αργότερα κατέστειλε μία εξέγερση στην Λυών και κατέλαβε την πόλη (457) παραβιάζοντας την συνθήκη που είχε κάνει με τους Ρωμαίους. Ο αυτοκράτορας Μαϊοριανός έστειλε τον Γκουντέριχο στην εξορία, αλλά μετά την δολοφονία του Μαϊοριανού (461) ξεκίνησε ξανά την επεκτατική του πολιτική. Ο Γκουντέριχος εγκατέστησε την νέα του πρωτεύουσα στην Λυών και κατέλαβε τις γύρω περιοχές όπως την Κοιλάδα του Ροδανού. Με τον θάνατο τού Φλάβιου Αέτιου (454) ο Γκουντέριχος νυμφεύτηκε την αδελφή τού Ρικίμερ, τού Γότθου στρατηγού που υπηρετούσε εκείνη την εποχή τους Ρωμαίους. Τον Γουντέριχο διαδέχθηκε μετά το τέλος του ο μικρότερος αδελφός του Χιλπέριχος Α΄ της Βουργουνδίας (473) και εκείνον με την σειρά του (480) οι γιοι του Γκουντέριχου Χιλπέριχος Β΄, Γοδεγίσελος, Γκουντομπάντ και Γκοντομάρ Γ΄. Prosopography of the Later Roman Empire, Τόμος. 2
Νέα Αψίδα

Η Νέα Αψίδα ή Αψίδα του Διοκλητιανού, λατιν.: Arcus Novus, ήταν μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη, που βρισκόταν στη Via Lata (τώρα Via del Corso), στη θέση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα.

 Η αψίδα ήταν αφιερωμένη στον Διοκλητιανό είτε με την ευκαιρία της δεκαετίας του το 293 μ.Χ., ή του θριάμβου του, που εορτάστηκε με τον Μαξιμιανό το 303–304. Το όνομα Νέα Αψίδα πιθανότατα αναφέρεται σε σύγκριση με την προηγούμενη Αψίδα του Κλαυδίου στον ίδιο δρόμο. Η Νέα Αψίδα ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα επαναχρησιμοποιημένα (spolia) από τον μεγάλο βωμό της Ιουλιο-Κλαυδιανής περιόδου, πιθανότατα τον Ara Pietatis, ενώ οι βάσεις των κιόνων ήταν διακοσμημένες με εικόνες της Νίκης, βαρβάρων κρατουμένων και των Διοσκούρων, πιθανώς παρμένες από την πρόσοψη τού κοντινού ναού του Ηλίου του Αυρηλιανού. Η αψίδα καταστράφηκε το 1491 με εντολή του πάπα Ιννοκεντίου Η' κατά την ανοικοδόμηση της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα. Θραύσματα των ανάγλυφων ανακαλύφθηκαν το 1523 και προστέθηκαν στη συλλογή ντελα Βάλλε, πριν αποκτηθούν από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο των Μεδίκων το 1584, από τον οποίο οι βάσεις τοποθετήθηκαν στους κήπους Μπόμπολι του παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Άλλα θραύσματα από την περίοδο των Αντωνίνων, που επαναχρησιμοποιήθηκαν από τον Διοκλητιανό, συμπεριλήφθηκαν στην πίσω πρόσοψη της έπαυλης Μέντιτσι του καρδιναλίου στη Ρώμη. Πιο πρόσφατα οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 1923-1933, ανακάλυψαν άλλα θραύσματα τώρα στο Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι. Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου
Ζακελίνε Καρβάλιο

Η Ζακελίνε Μαρία Περέιρα ντε Καρβάλιο Έντρες (Jaqueline Maria Pereira de Carvalho Endres, γενν. στις 31 Δεκεμβρίου 1983, Ρεσίφε) είναι Βραζιλιάνα πετοσφαιρίστρια. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.

 Η Καρβάλιο ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στην Οζάσκο Βολεϊμπόλ Κλούμπε το 2002, πριν μετακομίσει στην Ρίο ντε Ζανέριο Βόλεϊ Κλούμπε το 2004. Το 2006, μετακόμισε στην Ευρώπη για την ιταλική Τζιανίνο Πιεραλίζι Βόλεϊ και αργότερα έγινε μέλος της ΚΑΒ Μούρθια 2005 και στη συνέχεια της Σκαβολίνι Πέζαρο.Παίζοντας με τη Σόλις Νεστλέ, η Καρβάλιο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και το βραβείο της Καλύτερης Υποδοχέα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων Πετοσφαίρισης Γυναικών του 2012, που πραγματοποιήθηκε στη Ντόχα του Κατάρ.Εντάχθηκε στην Καμπονέσα-Μίνας για τη σεζόν 2014-15, πριν μετακομίσει στην Σερβίσο Σοσιάλ ντα Ιντούστρια-ΣΠ. Επέστρεψε στη Μίνας το Νοέμβριο του 2016.Τη σεζόν 2017-18, αγωνίστηκε με τη Γκρέμιο Ρεκρεατίβο Μπαρουερί. Το 2019, επέστρεψε στην Οζάσκο Βολεϊμπόλ Κλούμπε. Η Καρβάλιο ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011 που πραγματοποιήθηκαν στη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού. Επίσης, κέρδισε με τη Βραζιλία το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο. Στις 24 Αυγούστου 2013, κέρδισε ένα τέταρτο χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Grand Prix, μετά τη νίκη της Βραζιλίας στον τελευταίο αγώνα επί της Ιαπωνίας.Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2015, όπου η Βραζιλία ηττήθηκε από στον τελικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με 0-3. Η Καρβάλιο είναι παντρεμένη με τον Μουρίλο Έντρες, ο οποίος είναι επίσης Βραζιλιάνος πετοσφαιριστής. Έχουν ένα γιο που ονομάζεται Αρτούρ. Βόλεϊ Οζάσκο (2002–2004) Ρεξόνα-Άντες (2004–2006) Βίνι Μοντεσιάβο Γέζι (2006–2007) Γκρούπο Μούρθια (2007–2008) Σκαβολίνι Πέζαρο (2008–2009) Σόλις Οζάσκο (2009–2014) Μίνας Τένις Κλούμπε (2014–2015) ΣΕΣΙ-ΣΠ (2015–2016) Μίνας Τένις Κλούμπε (2016–2017) Χινόντε Μπαρουερί (2017–2018) Οζάσκο Οντέξ (2019–) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών U20 2001: Πολυτιμότερη Παίκτρια Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών 2006: Καλύτερη Υποδοχέας Πρωτάθλημα Συλλόγων Γυναικών Νότιας Αμερικής 2009: Πολυτιμότερη Παίκτρια Superliga Βραζιλίας 2009-10: Πολυτιμότερη Παίκτρια Παγκόσμιο Grand Prix 210: Καλύτερη Spiker Πρωτάθλημα Συλλόγων Γυναικών Νότιας Αμερικής 2011: Πολυτιμότερη Παίκτρια Πρωτάθλημα Συλλόγων Γυναικών Νότιας Αμερικής 2012: Καλύτερη Πασαδόρος Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών 2012: Καλύτερη Υποδοχέας Superliga Βραζιλίας 2012-13: Καλύτερη Υποδοχέας Superliga Βραζιλίας: 2002-03, 2003-04, 2005-06, 2009-10, 2011-12 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2008-09 Πρωτάθλημα Συλλόγων Νότιας Αμερικής: 2009, 2010, 2011, 2012 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων: 2012 Προφίλ στη FIVB
Χάρι Ουίνστον

Ο Χάρι Ουίνστον (αγγλικά: Harry Winston), 1 Μαρτίου 1896 - 28 Δεκεμβρίου 1978) ήταν Αμερικανός κοσμηματοπώλης. Υπήρξε ιδιοκτήτης του διάσημου διαμαντιού Χόουπ (Diamond Hope), όπου αργότερα το έδωσε στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν.

 Ο πατέρας του Ουίνστον, Τζέικομπ, ξεκίνησε μια μικρή επιχείρηση κοσμημάτων αμέσως μετά τη μετανάστευσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ουκρανία. Σε νεαρή ηλικία, ο Χάρι εργάστηκε στο κατάστημα του πατέρα του και σε ηλικία 12 ετών, αγόρασε ένα σμαράγδι δύο καρατίων από ένα ενεχυροδανειστήριο για μόλις 25 σεντς και δύο μέρες αργότερα το πώλησε για 800 δολάρια. Ο Γουίνστον ξεκίνησε την δικιά του κατασκευή κοσμημάτωντο 1920 και άνοιξε το πρώτο κοσμηματοπωλείο στη Νέα Υόρκη το 1932. Το 1926, απέκτησε τη συλλογή κοσμημάτων Arabella Huntington, η οποία ήταν σύζυγος του μεγιστάνα των σιδηροδρόμων E. Huntington για 1,2 εκατομμύρια δολάρια. Η Arabella είχε συγκεντρώσει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές κοσμημάτων Καρτιέ στον κόσμο, την οποία ο Γουίνστον αγόρασε μετά το θάνατό της, επανασχεδιαζόντας πάλι τα κοσμήματα με πιο μοντέρνο στυλ. Μετά τον θάνατο του Χάρι Ουίνστον το 1978, οι δύο γιοι του Ρόναλντ και Μπρους κληρονόμησαν την εταιρεία Harry Winston Inc, οι οποίοι μπήκαν σε μια δεκαετή μάχη για τον έλεγχο της εταιρείας. Το 2000, ο Ρόναλντ Ουίνστον μαζί με έναν νέο επιχειρηματικό εταίρο, την Fenway Partners, αγόρασαν το μερίδιο που κατείχε ο Μπρους για 54,1 εκατομμύρια δολάρια.
Αδελαΐδα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ

Η Αδελαΐδα, γερμ. Adelheid (1299 - 1350) από τον Οίκο του Σάουμμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και της Χέλβιγκ, κόρης του Φλόρις, κόμη του Μπρόνκχορστ. Αδελφή της ήταν η Ελισάβετ, σύζυγος του Έρικ των Έστριντσεν, διαδόχου και αντιβασιλιά της Δανίας. Μία πηγή δίνει το έτος γέννησής της: 1299 στο Ρέντσμπουργκ του Ρέντσμπουργκ-Εκερνφέρντε, στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν της Γερμανίας. Ο γιος της και ο γαμπρός της έγιναν βασιλείς της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1313 τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Σλέσβιχ (1288-1325) και είχε τέκνα: Βάλντεμαρ Γ΄ 1314-1364, βασιλιάς της Δανίας, Βάλντεμαρ Ε΄ ως δούκας του Σλέσβιχ Χέλβιγκ 1320-1374, παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Δ΄ των Έστριντσεν, βασιλιά της Δανίας "Adelaide, of Holstein-Rendsburg". We Relate. Retrieved 28 February 2015.
Βυζαντινό Μουσείο Αργολίδας

Το Βυζαντινό Μουσείο Αργολίδας είναι μουσείο στην Αργολίδα. Βρίσκεται σε ένα ιστορικό κτήριο το οποίο ανάγεται στην περίοδο της Ενετοκρατίας, στο κέντρο του Άργους. Οι διαδικασίες για τη δημιουργία του μουσείου ξεκίνησε το 1992 αλλά μόλις το 2005 ξεκίνησαν οι εργασίες για την αναμόρφωση του κτηρίου ώστε να στεγάσει το μουσείο. Το μουσείο άρχισε να λειτουργεί το 2016. Εκτός από το χώρο για τη μόνιμη έκθεση, διαθέτει αίθουσα προσωρινών εκθέσεων, αποθήκες, γραφεία, εργαστήρια και κατάστημα. Το μουσείο διαθέτει πληροφορίες σε γραφή Μπράιγ για άτομα με προβλήματα όρασης.

 Στο μουσείο υπάρχουν εκθέματα βυζαντινής εποχής που βρέθηκαν στο χώρο του Άργους και της υπόλοιπης Αργολίδας. Στο μουσείο εκτίθενται ψηφιδωτά, κεραμικά αγγεία, γλυπτά, μινιατούρες, τοιχογραφίες και νομίσματα. Στο μουσείο εκτίθενται αντικείμενα που χρονολογούνται στην περίοδο από την ύστερη αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα. Η μόνιμη έκθεση οργανώνεται σε τέσσερις ενότητες. Η μία ενότητα περιέχει αντικείμενα που χρονολογούνται στους πρώτους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου εκτίθενται έργα που σχετίζονται με τους πρώτους χριστιανούς, την καθημερινή ζωή και τις ταφικές πρακτικές εκείνης της ιστορικής περιόδου της ύστερης αρχαιότητας. Η δεύτερη ενότητα είναι αφιερωμένη στη μετάβαση στον Μεσαίωνα, και περιέχει αντικείμενα χρονολογούμενα ανάμεσα στον 7ο και 9ο αιώνα. Στην ενότητα αυτη υπάρχουν βυζαντινοί θησαυροί και σφραγίδες βυζαντινών αξιωματούχων. Υπάρχουν αξιοσημείωτα βυζαντινά ευρήματα από το σπήλαιο της Ανδρίτσας. Η τρίτη ενότητα περιέχει αντικείμενα της μεσοβυζαντινής περιόδου της Αργολίδας και είναι η μεγαλύτερη του μουσείου. Η τρίτη ενότητα υποδιαιρείται σε ένα τετράγωνο το οποίο ασχολείται με την εκκλησία, το οποίο εκθέτει, μεταξύ άλλων, αρχιτεκτονικά στοιχεία, τοιχογραφίες και επιγραφές. Ένα άλλο τετράγωνο επικεντρώνεται σε ευρήματα που σχετίζονται με το εμπόριο, τις παραγωγικές δραστηριότητες και τις μεταφορές και ένα τρίτο εκθέτει ευρήματα που σχετίζονται με το μέσο βυζαντινό σπίτι, φωτίζοντας το μέσα από πτυχές της καθημερινής ζωής, όπως η αποθήκευση προϊόντων, η προετοιμασία του φαγητού, η περιποίηση, η ένδυση και οι οικιακές δραστηριότητες. Τέλος, υπάρχει μια τέταρτη ενότητα αφιερωμένη στις διαφορετικές εθνότητες που συζούσαν στην περιοχή της Αργολίδας: Σλάβοι, Φράγκοι, Ενετοί, Αρβανίτες και Οθωμανοί.
Μαρία της Βοημίας

Η Μαρία, τσεχ.: Marie Česká z Přemyslovců (π. 1124 - μετά το 1172) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν κόρη του δούκα της Βοημίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βαυαρίας και μετά μαργαραβίνα του Μπάντεν.

 Ήταν η μόνη κόρη του Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Aδελαΐδας των Άρπαντ, κόρης του Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας (γιου του Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας). Για να ενισχύσει τους δεσμούς μεταξύ της Βοημίας και των Γερμανών ευγενών, ο πατέρας της την πάντρεψε με τον Λεοπόλδο των Μπάμπενμπεργκ, μάργραβο της Αυστρίας, στις 28 Σεπτεμβρίου 1138. Η νύφη ήταν 14 ετών και ο γαμπρός ήταν 30. Η συμμαχία Βοημίας-Αυστρίας επιβεβαιώθηκε, όταν η μικρότερη αδελφή του Λεοπόλδου Δ΄, η Γερτρούδη, παντρεύτηκε τον ανιψιό του Σομπιέσλαφ Α΄, τον Βλαδίσλαο Β΄ δούκα της Βοημίας]], δύο χρόνια αργότερα. Το 1139, έναν χρόνο μετά τον γάμο της Μαρίας, ο Κορράδος Γ΄ των Χόενσταουφεν βασιλιάς της Γερμανίας, έχοντας εκτοπίσει τον Ερρίκο Ι΄ των Γουέλφων δούκα της Βαυαρίας, έδωσε ως φέουδο το δουκάτο της Βαυαρίας στον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ, που κυβερνούσε το μαργραβάτο της Αυστρίας από το 976. Ο μάργραβος Λεοπόλδος ήταν ετεροθαλής αδελφός του Κορράδου Β΄ από τη μητέρα τους Αγνή του Βάιλμπλινγκεν. ο βασιλιάς μπορεί επίσης να είχε βοηθήσει στη διευθέτηση των δυναστικών δεσμών με τους Πρεμυσλίδες της Βοημίας. Ο Λεοπόλδος ανέλαβε την εξουσία στη Βαυαρία, ωστόσο έπρεπε να αντιμετωπίσει τη διεκδίκηση που ήγειρε ο μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Ι΄, ο Γουέλφος ΣΤ΄ . Ο πρώτος γάμος της Μαρίας διήρκεσε τρία χρόνια, τελειώνοντας με το αδόκητο τέλος του Λεοπόλδου στο αβαείο Νήντεραλταϊχ το 1141. Καθώς ο γάμος δεν παρήγαγε διαδόχους για τον Λεοπόλδο, η Αυστρία και η Βαυαρία κληρονομήθηκαν στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Ερρίκο Β΄. Έναν χρόνο αργότερα η Μαρία ξαναπαντρεύτηκε τον Χέρμαν Γ΄ των Τσέρινγκεν, ο οποίος ήταν μάργραβος του Μπάντεν από το 1130. Η Μαρία ήταν η δεύτερη σύζυγός του. Ο Χέρμαν Γ΄ συμμετείχε στη Β΄ Σταυροφορία και το 1151 του δόθηκε η μαρκιωνία της Βερόνας από τον Κορράδο Γ΄. Παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της δυναστείας Χοενστάουφεν κατά τη διάρκεια των Ιταλικών εκστρατειών τού διαδόχου τού Κορράδου Γ΄, τού Φρειδερίκου Α΄. Ο Χέρμαν Γ΄ απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 1160. Η Μαρία δεν εμφανίζεται στις πηγές από τότε, αν και ήταν ζωντανή το 1172. Τάφηκε στο αβαείο Μπάκνανγκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1138 τον Λεοπόλδο των Μπάμπενμπεργκ μάργραβο της Αυστρίας και δούκα της Βαυαρίας· δεν απέκτησαν απογόνους και ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1141. Το 1139 η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χέρμαν Γ΄ των Τσέρινγκεν μάργραβο του Μπάντεν & της Βερόνας και είχε τα ακόλουθα παιδιά: (;) Γερτρούδη (απεβ. πριν το 1225), παντρεύτηκε το 1180 τον Αλβέρτο κόμη του Ντάγκσμπουργκ (απεβ. 1211). Lyon, Jonathan R. (2013). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100-1250. Cornell University Press. Vaníček V., Soběslav I. Přemyslovci v kontekstu evropských dějin v letech 1092-1140, Praha-Litomyšl 2007, s. 288-290.
Το πιθάρι (ταινία, 1962)

Το πιθάρι είναι μία κωμική, αισθηματική ελληνική κινηματογραφική ταινία του 1962 σε παραγωγή Δημήτρης Σκλάβος και ΣΙΑ και σε σκηνοθεσία - σενάριο Δημήτρη Σκλάβου. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Γιάννης Μαλούχος, Μάρθα Βούρτση και Κατερίνα Γιουλάκη.Η ταινία αφορά τη ζωή δύο βιοπαλαιστών, του Ανδρέα και του Σωτήρη, που μία μέρα ανακαλύπτουν στην οικοδομή όπου δουλεύανε ένα πιθάρι με λίρες και νομίζουν ότι προβλήματά τους λύνονται πλέον. Οι διάφορες αναποδιές όμως δεν τους αφήνουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις λίρες, ενώ τελικά τις χάνουν, καθώς τους κλέβουνε.

 Η ταινία ξεκινά με τον Ανδρέα και τον Σωτήρη, που συγκατοικούν, να ξυπνάνε νωρίς για να πάνε να πιάσουν μεροκάματο. Από την πρώτη συζήτηση που γίνεται, η ταινία αποκαλύπτει ότι οι δύο δεν τα βγάζουν εύκολα πέρα και ότι έχουν και δύο αγαπημένες, ενώ προσπαθούν όσο το δυνατόν να διασκεδάσουν. Η συζήτηση διακόπτεται, όταν τους χτυπά την πόρτα η Λουκία, η σπιτονοικοκυρά τους και τους ζητά τα καθυστερούμενα ενοίκια. Κατόπιν, οι δυο τους πάνε να πιάσουν δουλειά στην οικοδομή. Στην οικοδομή, τη στιγμή που σκάβουν, ο Σωτήρης βλέπει κάτι λίρες. Αμέσως βρίσκουν τρόπο να τις μεταφέρουν, χωρίς κανείς να τους καταλάβει, ωστόσο, ο Σωτήρης έχει κάποιους ηθικούς φραγμούς, και θέλει να ειδοποιήσει για το εύρημά τους. Ο Ανδρέας τον αποτρέπει και το βράδυ, πάνε και τις ξεθάβουν από εκεί πους τις είχε κρύψει ο Σωτήρης. Αργότερα, τοποθετούν τις λίρες σε ένα πιθάρι και το βάζουν στη ντουλάπα τους. Το πρόβλημά τους πλέον είναι πώς θα αποκαλύψουν ότι έχουν λίρες, χωρίς να δώσουν στόχο, μιας κι είναι πολύ φτωχοί. Έτσι, σκέφτονται να διαδώσουν ότι ο Ανδρέας περιμένει μία μεγάλη κληρονομιά από μία φανταστική θεία. Και συνεχίζουν να ζουν φτωχικά, αν και έχουν πλουτίσει. Από την άλλη, οι δύο αγαπημένες τους ζητούν γάμο και πλέον με την αναμονή της κληρονομιάς ετοιμάζονται να παντρευτούν. Όμως, ένα πρωί διαβάζουν σε μία εφημερίδα ότι έγινε ένα στυγερό έγκλημα και κλάπηκαν κάποιες λίρες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αργήσουν να τις εμφανίσουν, επειδή φοβούνται μη τους συνδέσουν με το έγκλημα και αναβάλλουν τον γάμο. Αφού πέρασε ένα εύλογο διάστημα έγινε κι άλλο έγκλημα. Αυτό τους καθυστερεί πολύ. Και η δικαιολογία ότι η θεία μία είναι καλύτερα μία χειρότερα, πλέον δεν πιάνει στις αγαπημένες τους, οι οποίες τους εγκαταλείπουν. Αφού κάποια στιγμή δεν υπάρχει είδηση για άλλο έγκλημα, θεωρούν ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή να εμφανίσουν τις λίρες, όμως, δυστυχώς πέφτουν θύματα ληστείας με λεία τις λίρες. Μετά από αυτό είναι και οι δύο πολύ στενοχωρημένοι αλλά και χωρίς δουλειά, μιας κι είχαν αφήσει την δουλειά τους στην οικοδομή. Τελικά τους βλέπουμε πάλι να δουλεύουν στην οικοδομή, και το επόμενο πιθάρι που ανακαλύπτουν σκάβοντας το θάβουν. Στην ταινία, για πρώτη και για τελευταία φορά, συμμετείχε σενάριο του Μποστ (Μέντης Μποσταντζόγλου), του γνωστού σκιτσογράφου.Η ταινία κυκλοφόρησε τη σεζόν 1961-1962 στους κινηματογράφους 13.655 εισιτήρια. Από τις 68 ταινίες της σεζόν, κατέλαβε την 44 η θέση, στη σχετική λίστα. Το πιθάρι στο Veggos.gr] Το πιθάρι στο karagiannis-karatzopoulos.com Το πιθάρι στο RetroDB
Σταύρος Λαμπρινίδης

Ο Σταύρος Λαμπρινίδης (6 Φεβρουαρίου 1962-) είναι Έλληνας νομικός και πολιτικός και από τον Μάρτιο του 2019 πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ευρωβουλευτής, αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ειδικός εντεταλμένος της Ε.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Απόφοιτος του Οικοτροφείου του Κολλεγίου Αθηνών, απέκτησε δύο πτυχία από πανεπιστήμια των ΗΠΑ: Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες από το Κολλέγιο Άμερστ και Νομική από το Πανεπιστήμιο Γέιλ. Διατέλεσε Αρχισυντάκτης της νομικής επιθεώρησης The Yale Journal of International Law στο διάστημα 1987-1988. Στη συνέχεια, μεταξύ 1988 και 1993, εργάστηκε ως δικηγόρος στην Ουάσιγκτον, στην εταιρεία Wilmer, Cutler & Pickering, με εξειδίκευση στο διεθνές εμπόριο και τις διεθνείς διαιτησίες. Διατέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου της Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, ενώ έχει βραβευτεί για την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο εξωτερικό από την επιτελική οργάνωση του ελληνικού λόμπι στις ΗΠΑ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του υφυπουργού Εξωτερικών και αργότερα υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γιώργου Παπανδρέου, κατά το διάστημα 1994-1996, ενώ το 1996 ήταν διευθυντής του επιτελείου του υπουργού Εξωτερικών Θεόδωρου Πάγκαλου. Συνεχίζοντας την καριέρα του στο χώρο της διπλωματίας, διετέλεσε γενικός γραμματέας Αποδήμου Ελληνισμού (1996-1999), Πρέσβης εκ Προσωπικοτήτων της Ελληνικής Δημοκρατίας (1999-04) και Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας (2000-04). Εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 2004 και επανεξελέγη το 2009. Επικεφαλής της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο, τον Ιούλιο του 2009 εξελέγη Αντιπρόεδρος αυτού. Από τις 17 Ιουνίου 2011 έως τις 11 Νοεμβρίου 2011 διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009. Στις 25 Ιουλίου 2012 διορίστηκε πρώτος ειδικός εντεταλμένος της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στις 4 Μαρτίου 2019, ο Σταύρος Λαμπρινίδης ανέλαβε τη θέση του Πρέσβη της ΕΕ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την ημέρα της ανάληψής του, η αντιπροσωπεία της ΕΕ στις Ηνωμένες Πολιτείες αναδείχθηκε σε Τάγμα Προτεραιότητας του Διπλωματικού Σώματος των ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ είχε προηγουμένως μειώσει το καθεστώς πρωτοκόλλου της αντιπροσωπείας σε αυτό των διεθνών οργανισμών, ένα επίπεδο κάτω από το υψηλότερο επίπεδο - συνήθως προορίζεται για χώρες. Ως αποτέλεσμα, ο Λαμπρινίδης ανά πρωτόκολλο κατέχει τον βαθμό του Έκτακτου και Πληρεξουσίου Πρέσβη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Η προσωπική ιστοσελίδα του Σταύρου Λαμπρινίδη Βιογραφικό του Σταύρου Λαμπρινίδη στο pasok.gr Βιογραφικό του Σταύρου Λαμπρινίδη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Αρχειοθετήθηκε 2011-06-20 στο Wayback Machine.
Ανδρέας Ζάκκας

Ο Ανδρέας Ζάκκας (Πειραιάς, 2 Νοεμβρίου 1892 - Ιούλιος 1971) του Λάζαρου, ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής με την Αριστερά. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ).

 Γεννήθηκε το 1892 στον Πειραιά και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αρχικά εισήλθε στην υπηρεσία του Υπουργείου Γεωργίας. Το 1923 ανέλαβε διευθυντής Εργασίας και Κοινωνικής Προνοίας. Απολύθηκε το 1935 για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στην υπηρεσία τον Απρίλιο του 1945, οπότε διορίστηκε διευθυντής στο Υπουργείο Εργασίας. Από τις 11 Απριλίου έως την 1η Νοεμβρίου 1945 ήταν υπουργός Εργασίας στην πρώτη και στην δεύτερη κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη και μετά στην κυβέρνηση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Στην ντε φάκτο κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη ανέλαβε υφυπουργός Εργασίας από τις 10 Δεκεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αθηνών το 1950 με την ΕΠΕΚ (Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων) και επανεξελέγη το 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση (ΔΚΕΛ). Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών ως ανεξάρτητος με την υποστήριξη της ΕΔΑ. Στα επόμενα χρόνια ανέπτυξε φιλειρηνική δράση και το 1962 επανεξελέγη πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και την Ειρήνη. Απεβίωσε το 1971. Ήταν παντρεμένος με την Πολυξένη Ριμενά, η οποία απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1985.
Ελισάβετ της Βαυαρίας (1478-1504)

Η Ελισάβετ, γερμ. Elisabet von Bayern (1478 - 15 Σεπτεμβρίου 1504) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του επισκόπου του Φράιζινγκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου του Πλουσίου, δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Χέντβιχ των Γιαγκελλόνων, κόρης του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας. Παντρεύτηκε το 1499 τον Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ επίσκοπο του Φράιζινγκ και είχε τέκνα: Όθων-Ερρίκος 1502-1559, εκλέκτορας του Παλατινάτου. Φίλιππος 1503-1548, δούκας του Παλατινάτου Νόιμπουργκ. Γεώργιος και Ρούπρεχτ 1500-1504, απεβίωσαν νωρίς. Sigmund Ritter von Riezler (1889), "Ruprecht, Pfalzgraf bei Rhein", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 29, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 726–728
Αγία Αναστασία η Ρωμαία

Η Αγία Αναστασία η Ρωμαία, σύμφωνα με τον Συμεών τον Μεταφραστή, έζησε στη εποχή του Δέκιου ή του Διοκλητιανού. Αντίθετα από την Αγία Αναστασία τη Φαρμακολύτρια, η οποία έζησε επίσης στη Ρώμη και η μνήμη της εορτάζεται στις 22 Δεκεμβρίου, η Αγία Αναστασία η Ρωμαία εορτάζει στις 29 Οκτωβρίου.

 Οι αντιφατικές πληροφορίες για τον βίο της οφείλονται κυρίως στο γεγονός ότι ο βίος της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας σώζεται σε τριάντα περίπου χειρόγραφα, που χρονολογούνται από τον 9ο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Ο Συμεών ο Μεταφραστής είναι ο συγγραφέας του ενός βίου με τίτλο «Βίος και Πολιτεία και Μαρτύριον της αγίας Οσιομάρτυρος Αναστασίας της Ρωμαίας», στα τέλη του 10ου μ.Χ. Κατά τον Συμεών υπάρχουν δύο Αναστασίες εκ των οποίων η μία ανήκε σε σημαντική ρωμαϊκή οικογένεια και υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα παντρεμένη. Χηρεύοντας, μοίρασε την πατρική της περιουσία και εγκαταστάθηκε σε κάποια μονή. Φέρεται μάλιστα ότι μαρτύρησε δια πυρός. Η δεύτερη, εγκαταλείποντας γονείς και τα εγκόσμια εκάρη μοναχή από την ηγουμένη μιας γυναικείας μονής, τη Σοφία, σε ηλικία περίπου 20 ετών. Φέρεται πως δοκιμάστηκε δια μαρτυρίου από τον ηγεμόνα Πρόβο. Το σώμα της απέσπασε η γερόντισσα Σοφία με τη βοήθεια δύο χριστιανών, προκειμένου να ταφεί, μετά από λίγες ημέρες. Άλλοι βίοι της αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας περιέχονται στους κώδικες Athonensis Protati 2 και Mosquensis 176, αντίγραφα του 11ου αιώνα, καθώς και το Συναξάριο Νικοδήμου του Αγιορείτου, περίπου του 19ου αι. Η σειρά των μαρτυρίων της απεικονίζεται σε έναν εικονογραφικό κύκλο παλαιοχριστιανικού κοιμητηριακού ναού, που βρίσκεται στο Γεννάδι της νήσου Ρόδου Το μισό περίπου λείψανό της βρίσκεται στη μονή Οσίου Γρηγορίου στο Άγιο Όρος Ψυχικού, Φιλεκεπαιδευτική Εταιρεία Μαρία Ζάννε Σιγάλα «Ο ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΑΣ ΣΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟ ΝΑΟ ΣΤΟ ΓΕΝΝΑΔΙ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ»
NGC 624

Ο NGC 624 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει από τη Γη περίπου 254 εκατομμύρια έτη φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) στις 28 Νοεμβρίου 1785.

 Δεδομένα για το NGC 624 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 624 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Πατρίτσια Περιστέρη

Η Πατρίτσια Μίλικ Περιστέρη (Αθήνα, 14 Αυγούστου 1988) είναι ηθοποιός και fashion blogger ελληνικής και πολωνικής καταγωγής. Είναι ευρύτερα γνωστή για το ρόλο της στη σειρά «Χαρά Αγνοείται» ενώ ξεκίνησε τη πορεία της στο χώρο του θεάματος, το 1999, όταν σε ηλικία 11 ετών παρουσίαζε το παιδικό δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Έχει δημιουργήσει το δικό της blog "Milikiss" ενώ το 2016 πήρε το βραβείο «Social Media Darling» από την εταιρεία Accessorize. Πλέον ζει μόνιμα στο Μεξικό.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα από Έλληνα πατέρα και Πολωνή μητέρα. Σε ηλικία 11 ετών παρουσίαζε το κεντρικό (παιδικό) δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε αρκετά διαφημιστικά σποτ. Στα 16 της πήγε για πρώτη φορά σε οντισιόν και κέρδισε έναν μικρό ρόλο στην ταινία της Λουκίας Ρικάκη «Κράτησέ με». Για τον ρόλο της στην ταινία υπήρξε υποψήφια για το βραβείο Β' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία έγινε αφορμή να μπει στη ζωή της η καθημερινή σειρά της Βάνας Δημητρίου «Έρωτας» που παιζόταν με επιτυχία στον ANT1 για τρεις σεζόν. Οι συντελεστές την είδαν στην ταινία της Ρικάκη και αφού την αναζήτησαν και τη βρήκαν, της πρότειναν συνεργασία. Εκείνη την εποχή πήγαινε ακόμη στην τελευταία τάξη του λυκείου. Κάπως έτσι, στη δεύτερη σεζόν του «Έρωτα» έκανε δειλά-δειλά το ντεμπούτο της στη μικρή οθόνη, παίζοντας τον ρόλο της «Χριστίνας Δούκα». Η θητεία της στον «Έρωτα» συνεχίστηκε έναν χρόνο μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο. Μετά της έγινε πρόταση να κάνει δοκιμαστικό για τη σειρά «Χαρά αγνοείται» στο MEGA και τελικά κατάφερε να πάρει το ρόλο της «Χαράς». Από την προβολή του πρώτου κιόλας επεισοδίου της σειράς σημειώθηκαν υψηλά νούμερα τηλεθέασης και έτσι ο ρόλος αυτός την καθιέρωσε στον χώρο της υποκριτικής. Η πιο πρόσφατη δουλειά της στην τηλεόραση ήταν τη σεζόν 2014-2015 η τηλεοπτική σειρά «Ρουά Ματ» της Βάνας Δημητρίου η οποία προβαλλόταν καθημερινά στον ANT1 και στον ANT1 Κύπρου και είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της «Ρουμπίνης Κομνηνού». Στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι αρχικά επιθυμούσε να γίνει ρεπόρτερ αλλά τελικά την κέρδισε η υποκριτική. Εκτός από ηθοποιός είναι και fashion blogger. Το 2016 κέρδισε το βραβείο «Social Media Darling» από την Accessorize. Από το 2017 μέχρι το 2019 ζούσε στη Ζυρίχη της Ελβετίας με τη μητέρα της και εργαζόταν επαγγελματικά ως fashion blogger. Από το 2019 έχει μετακομίσει μόνιμα στο Μεξικό λόγω του συντρόφου της, Μάρκο Κόχαμπ, που είναι Μεξικανός αρχιτέκτονας. Συνεχίζει να δουλεύει ως fashion blogger.
Σύνταγμα του Μπανγκλαντές

Το Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές είναι ο βασικός νόμος του Μπαγκλαντές. Εγκρίθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1972, ακριβώς ένα χρόνο μετά την παράδοση του Πακιστάν που έδωσε ανεξαρτησία στο Μπανγκλαντές. Το σύνταγμα αναφέρει τα θεμέλια της Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές, όπως η κοινοβουλευτική κυριαρχία, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η δημοκρατική τοπική αυτοδιοίκηση και η εθνική γραφειοκρατία. Το σύνταγμα περιλαμβάνει αναφορές στον σοσιαλισμό, το Ισλάμ, τη κοσμική δημοκρατία και την εθνική γλώσσα της χώρας, τα βεγγαλικά. Υποχρεώνει το Μπαγκλαντές να «προωθήσει τη διεθνή ειρήνη και συνεργασία σύμφωνα με τις προοδευτικές φιλοδοξίες της ανθρωπότητας». Υπάρχουν πολλές συγκρούσεις στο Σύνταγμα, όπως το άρθρο 70. Σύμφωνα με το άρθρο 111, το σύνταγμα του Μπαγκλαντές έχει δημιουργήσει ένα δικαστικό προηγούμενο, το οποίο καθιστά το δικαστικό σύστημα του Μπαγκλαντές αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου συστήματος του κοινού δικαίου. Το σύνταγμα προβλέπει επίσης το θεσμό της δικαστικής εποπτείας. Ως το 2018, το σύνταγμα του Μπανγκλαντές έχει τροποποιηθεί 17 φορές.

 Ο δρ. Καμάλ Χοσέν, ο οποίος περιγράφεται ως "πατέρας του συντάγματος του Μπανγκλαντές", είναι σθεναρός υποστηρικτής της αναμόρφωσης του συντάγματος για να ταιριάζει με τις αξίες του 20ού αιώνα. Ο Χοσέν έχει κατηγορήσει τις τροποποιήσεις που έγιναν από στρατιωτικές δικτατορίες για το ότι διαβρώνουν τις αρχές του συντάγματος. Ο δικαστής Μουχάμαντ Χαμπιμπούρ Ραχμάν, πρώην ανώτατος δικαστής και προσωρινός πρωθυπουργός, έχει προτείνει την δημιουργία συνταγματικής επιτροπής που θα εξετάσει τις προοπτικές για συνταγματική αναθεώρηση.Ο Α. Τ. Μ. Σαμσούλ Χούντα, πρώην επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής του Μπανγκλαντές, υποστηρίζει ότι πρέπει να αναθεωρηθεί το σύνταγμα για να εξασφαλίσει τους "ελέγχους και ισορροπίες", καθώς και την διάκριση των εξουσιών.Ο καθηγητής Ανουάρ Χοσέν, γνωστότατος ιστορικός, υποστηρίζει ότι το επίσημο όνομα της χώρας "Λαϊκή Δημοκρατία του Μπανγκλαντές" πρέπει να αλλάξει σε "Δημοκρατία του Μπανγκλαντές". Ο δικηγόρος Ναζμούλ Χούντα, πολιτικός και πρώην υπουργός, έχει προτείνει την συγγραφή νέου συντάγματος μετά την εκλογή νέας συντακτικής συνέλευσης. Μια κριτική για το σύνταγμα είναι ότι γράφτηκε από μια συντακτική συνέλευση που αποτελούνταν κυρίως από μέλη του αριστερού Συνδέσμου Αουάμι, και υπολειπόταν εκπροσώπησης για τα περισσότερα μικρά κόμματα. Ο Σύνδεσμος έχει κυβερνήσει το Μπανγκλαντές για 20 χρόνια στην 48χρονη ιστορία του Μπανγκλαντές (όσον αφορά το 2019).
Εμανουέλε Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας (1972)

Ο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας (ιταλικά: Emanuele Filiberto di Savoia‎, (γενν. 22 Ιουνίου 1972) είναι γόνος του πρώην ιταλικού βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας. Είναι ο μόνος εγγονός του Ουμβέρτου Β΄, τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας (9 Μαΐου - 12 Ιουνίου 1946).

 Ο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο Ουμπέρτο Ρεζά Κύρο Ρενέ Μάριο γεννήθηκε στη Γενεύη και είναι ο μόνος γιος του Βιτόριο-Εμανουέλε και της Μαρίνας Ρικόλφι-Ντόρια, πρωταθλήτριας του σκι. Ο πατέρας του είναι γιος του Ουμβέρτου Β΄, βασιλιά της Ιταλίας. Αυτοαποκαλείται «πρίγκιπας της Βενετίας» και «πρίγκιπας του Πεδεμόντιου», τίτλοι που δεν αναγνωρίζονται από το ιταλικό κράτος.Το δημοψήφισμα του 1946 ήταν κατά της μοναρχίας και το Σύνταγμα του 1947 απαγόρευσε τη διαμονή στους άρρενες απογόνους των βασιλέων του Οίκου της Σαβοΐας, έτσι η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Το 2002 ανακλήθηκε η διάταξη της απαγόρευσης και η οικογένειά του επισκέφθηκε τον πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄ στο Βατικανό.Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος έχει συμμετάσχει στην τηλεοπτική εκπομπή Χορεύοντας με τα Άστρα, στο Φεστιβάλ Μουσικής στο Σανρέμο της Λιγουρίας και έχει εμφανιστεί σε διαφήμιση. Το 2003 νυμφεύτηκε τη Γαλλίδα ηθοποιό Κλοτίλντ Κουρώ στη Ρώμη, στο ναό της Σάντα Μαρία ντέλι Άντζελι ε ντέι Μάρτιρι. Στο γάμο του υπήρχαν 1.200 καλεσμένοι, μεταξύ των οποίων οι σχεδιαστές του νυφικού της συζύγου του Πιέρ Καρντέν και Βαλεντίνο Γκαραβάνι.Απέκτησαν δύο κόρες: Βιτόρια γενν. 2003 Λουίζα γενν. 2006. Είναι Μέγας Μάγιστρος του ιπποτικού Τάγματος του αγιοτάτου Ευαγγελισμού και έχει το διάσημο της ανώτατης τάξης. Επίσης του Τάγματος των Αγ. Μαυρικίου και Λαζάρου, που ιδρύθηκε από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο δούκα της Σαβοΐας. Μαζί με την προηγούμενη, είναι οι δύο διακρίσεις του Οίκου της Σαβοΐας.Του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου των ιπποτών της Μάλτας. Του Οίκου των Δύο Σικελιών, που είναι το στρατιωτικό Τάγμα του Αγ. Γεωργίου που θρυλείται ότι ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Α΄ Αυτοκράτορας της Ρώμης. Έχει λάβει διάσημα από τον πριγκιπικό Οίκο του Μονακό. http://www.emanuelefiliberto.eu/it/
Αλέξανδρος του Τεκ

Ο Αλέξανδρος (γερμ. Alexander, 14 Απριλίου 1874 – 16 Ιανουαρίου 1957) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν Πρίγκιπας του Τεκ, που το 1917 άλλαξε τον τίτλο του σε Κόμης του Άθλοουν.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου, Δούκα του Τεκ, και της Μαρίας Αδελαΐδας, κόρης του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ. Ο Αλέξανδρος Αύγουστος Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλφρέδος Γεώργιος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Κένσινγκτον στο Λονδίνο. Σπούδασε στο Κολλέγιο Ήτον και στο Βασιλικό Στρατιωτικό Κολλέγιο του Σάντχερστ. Έλαβε μέρος κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε επιχειρήσεις στην Αφρική· για τη συμμετοχή του προήχθη στην ιεραρχία και του απονεμήθηκαν μετάλλια και διακρίσεις. Η αδελφή του Μαρία ήταν σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποποιήθηκε των γερμανικών τίτλων του και το ίδιο ζήτησε από τα άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Ο Γεώργιος Ε΄ άλλαξε το όνομα του Οίκου του από Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα σε Ούινδσορ και έκανε τον Αλέξανδρο 1ο Κόμη του Άθλοουν. Το 1923 όρισε τον Αλέξανδρο ως γενικό διοικητή της Νότιας Αφρικής, σε αντικατάσταση -κατά συμβουλή του Στάνλεϋ Μπώλντουιν, πρωθυπουργού της Βρετανίας- του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ. Ο Αλέξανδρος έμεινε εκεί ως αντιβασιλέας ως το 1930. Έγινε καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Λονδίνου ως το 1940, οπότε ορίστηκε γενικός κυβερνήτης του Καναδά από τον Γεώργιο ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενίσχυσε τον Καναδά στην προσπάθειά του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και φιλοξένησε Βρετανούς και Αμερικανούς πολιτικούς. Όταν επέστρεψε ήταν στην επιτροπή για την οργάνωση της τελετής στέψης της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1957 απεβίωσε στο Ανάκτορο του Κένσινγκτον και ετάφη στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Φρόγκμορ. Νυμφεύτηκε το 1904 την Αλίκη, κόρη του Λεοπόλδου, Δούκα του 'Ώλμπανυ, και είχε τέκνα: Μέυ (1906 - 1994), παντρεύτηκε τον Χένρυ Έιμπελ Σμιθ, αξιωματικό και κυβερνήτη του Κουίνσλαντ. Ροβέρτος (1907 - 1928), Υποκόμης του Τρεμάτον. Απεβίωσε σε τροχαίο. Μαυρίκιος Φραγκίσκος Γεώργιος (29 Μαρτίου - 14 Σεπτεμβρίου 1910). Website of the Governor General of Canada entry for Lord Athlone The Canadian Encyclopedia entry for Lord Athlone "The Late Earl of Athlone" Αρχειοθετήθηκε 2016-06-24 στο Wayback Machine. Tributes to the Earl of Athlone by members of the House of Lords, 22 January 1957, as reported in Hansard
Μαγκούμπα Σιρτλάνοβα

Η Μαγκούμπα Σιρτλάνοβα (ταταρικά: Мәгубә Хөсәен кызы Сыртланова) ήταν ανώτερη υπολοχαγός στο 46ο Σύνταγμα Νυχτερινών Αεροπορικών Βομβαρδισμών του Ταμάν, με το παρατσούκλι «νυχτερινές μάγισσες» και της απονεμήθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης για το έργο της. Ήταν εθνοτική Τάταρη και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1941.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου 1912 στο Μπελεμπέι του Μπασκορτοστάν στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Αποφοίτησε από την πτητική σχολή Μπασάλοφ το 1932 και προσχώρησε ένα ένα σύλλογο ανεμόπτερων στη Τιφλίδα. Μετά την αρχή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, στρατολογήθηκε τον Ιούλιο του 1941. Η Σιρτλάνοβα εστάλη για να πολεμήσει στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο στις 27 Δεκεμβρίου 1942 και πραγματοποίησε την πρώτη της αποστολή στις 10 Φεβρουαρίου 1943 ως μέρος του 588ου Συντάγματος Νυχτερινού Βομβαρδισμού, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε 46ο Σύνταγμα Νυχτερινών Αεροπορικών Βομβαρδισμών του Ταμάν. Συμμετείχε σε μάχες στο Βόρειο Καύκασο, στη Λευκορωσία, στη χερσόνησο Ταμάν, στην Κριμαία, στην Πολωνία και στη Πρωσία. Μέχρι το τέλος του πολέμου είχε πραγματοποιήσει 928 ώρες πτήσης σε μάχη, εκτέλεσε 780 αποστολές, έριξε 190 τόνους βομβών στην εχθρική επικράτεια και οδήγησε με ασφάλεια τα αεροσκάφη της με βαριά αντιαεροπορική φωτιά και κακοκαιρία. Λόγω της ακρίβειας των βομβαρδισμών της, κατάφερε να καταστρέψει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς, δύο προβολείς, τρεις μονάδες πυροβολικού, τέσσερα τεθωρακισμένα οχήματα, μια αποθήκη καυσίμων και 85 καταυλισμούς του εχθρού. Για τα στρατιωτικά της επιτεύγματα τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης στις 15 Μαΐου 1946. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποσύρθηκε από το στρατό και εργάστηκε σε εργοστάσιο στο Καζάν από το 1951 έως το 1962. Υπάρχει μια οδός που ονομάστηκε προς τιμήν της, καθώς και ένα μνημείο και γυμναστήριο που ονομάστηκε προς τιμήν της. Πέθανε στις 1 Οκτωβρίου 1971 και θάφτηκε στο κοιμητήριο Νόβο-Τατάρ Σλόμποντα. Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης Τάγμα του Λένιν Δύο Τάγματα του Κόκκινου Λάβαρου Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ης τάξης Τάγμα του Κόκκινου Αστεριού διάφροα εκστρατειακά μετάλλια και μετάλλια ιωβηλαίου Κατάλογος των θηλυκών Ηρώων της Σοβιετικής Ένωσης "Νυχτερινές Μάγισσες" Μαρίνα Ράσκοβα Polikarpov Po-2
S-200

Ο S-200 Ανγκάρα/Βέγκα/Ντούμπνα (κωδικός ΝΑΤΟ: SA-5 Gammon) είναι ρωσοσοβιετικό σύστημα πυραύλων επιφάνειας-αέρος που μπορεί να εξαπολύσει επιθέσεις σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Το σύστημα αυτό, το οποίο ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 1966, σχεδιάστηκε για να υπερασπίσει μεγάλες περιοχές από επιθέσεις βομβαρδιστικών ή άλλων στρατηγικών αεροσκαφών. Το σύστημα διαθέτει έξι εκτοξευτήρες πυραύλων μονής τροχιάς με βλήματα πλάτους 10.72 μέτρων και ραντάρ ελέγχου πυρός. Μπορεί επίσης να συνδυαστεί με ένα σύστημα ραντάρ μεγαλύτερης εμβέλειας.

 Αλγερία – 10 Αζερμπαϊτζάν – 15 Βουλγαρία – 1 παρτίδα. Ινδία – 3 παρτίδες στον στρατό, 4 παρτίδες (τάγματα) στην Ινδική Πολεμική Αεροπορία Ιράν – 10 αναβαθμισμένες παρτίδες, σε υπηρεσία, θα αντικατασταθούν από το σύστημα Σαγιάντ-2/Σαγιάντ-3 (Ταλάς). Καζακστάν – Βόρεια Κορέα – 4 παρτίδες (2008). 40 συστήματα το 2010 (ο αριθμός των συστατικών στοιχείων είναι άγνωστος). Μιανμάρ – 20 εκτοξευτές από τη Βόρεια Κορέα. Πολωνία – 2 παρτίδες. Σχεδιάζεται να αντικατασταθούν με το σύστημα Βίσουα. Συρία – 2 τάγματα αεράμυνας, 2 διαιρέσεις που περιλαμβάνουν μπαταρίες S-200 (44 εκτοξευτές / ≈50/ 48) λειτουργούσαν το 2010, ενώ το 2012 υπήρχαν εκτοξευτές S-200VE. Οι συριακές ένοπλες δυνάμεις κατασκεύασαν ένα νέο χώρο S-200 στο αεροδρόμιο Κβέιρες, κοντά στο Χαλέπι, τον Ιούλιο 2016. Η Συριακή Δύναμη Αεράμυνας λειτουργεί τον χώρο αυτό. Τουρκμενιστάν – Ουζμπεκιστάν – Λευκορωσία – Περίπου 4 παρτίδες. Τσεχοσλοβακία – 5 παρτίδες, πέρασαν στα διάδοχα κράτη. Τσεχία – Με βάση το μοίρασμα των αποθεμάτων του τσεχοσλοβάκικου στρατού, η Τσεχία έλαβε τα τσεχοσλοβακικά συστήματα S-200 SAM αλλά τέθηκαν εκτός υπηρεσίας στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Ανατολική Γερμανία – 4 παρτίδες. Γερμανία – 4 παρτίδες από την πρώην Ανατολική Γερμανία και τέθηκαν εκτός υπηρεσίας γύρω στο 1991 Ουγγαρία – 1 παρτίδα.* Λιβύη – 8 παρτίδες. Μολδαβία – 1 παρτίδα Ρωσία - Το 2014, είχαν τεθεί εκτός υπηρεσίας. Γεωργία – Μογγολία – Ο Μογγολικός Λαϊκός Στρατός λειτουργούσε περίπου 4 παρτίδες συστημάτων SA-5 το 1985, αλλά σήμερα είναι αμφίβολο εάν υπάρχει κάποια παρτίδα που να είναι ακόμη σε υπηρεσία. Ουκρανία – Αποσύρθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2013 Σοβιετική Ένωση – Αρχικός δημιουργός του συστήματος ZA-PVO, χρησιμοποιήθηκε για αμυντικούς σκοπούς. Το σύστημα άρχισε να αποσύρεται σταδιακά στην δεκαετία του 1980. Επειδή κατά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 η διαδικασία εγκατάλειψης δεν είχε ολοκληρωθεί, οι πύραυλοι μοιράστηκαν στα διάδοχα κράτη.
Σουμπάτ Β΄ του Κλαρτζέτι

Ο Σουμπάτ/Συμβάτιος Β΄, γεωργιανά: სუმბატ II Dumbat II (απεβ. το 988) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας και ηγεμόνας του Κλαρτζέτι από το 943 ως το τέλος του.

 Ο Σουμπάτ Β΄ ήταν ο μόνος γιος του Δαβίδ Α΄, τον οποίο διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Κλαρτζέτι. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του. Ο Γεωργιανός συγγραφέας βίων αγίων του 10ου αι. Γκιόργκι Μερχούλε και ένα ένθετο στο χειρόγραφο των Ευαγγελίων από το μοναστήρι Παρχάλι τον αναφέρουν ως δούκα των δουκών (eristavt-eristavi) και eristavi (δούκα), αντίστοιχα. Σύμφωνα με Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν (περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας) του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου, ο Σουμπάτ Β΄ ήταν νυμφευμένος με την εξαδέλφη του, κόρη του Βαγράτ Α΄ του Κλαρτζέτι. Είχε δύο γιους: Δαυίδ Β΄. Βαγράτ Β΄.