Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι

Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι είναι ένα έργο αστυνομικής λογοτεχνίας της Βρετανίδας συγγραφέα Άγκαθα Κρίστι, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο από το Collins Crime Club τον Μάρτιο του 1940 και στις ΗΠΑ από τους Dodd, Mead and Company αργότερα την ίδια χρονιά. Η έκδοση του Ηνωμένου Βασιλείου είχε τιμή οκτώ σελίνια και τρεις πένες (8/3) – η πρώτη άνοδος τιμής για μια έκδοση της Κρίστι στο Ηνωμένο Βασίλειο από το ντεμπούτο της το 1921 – και η αμερικανική έκδοση πωλήθηκε στα 2,00 $.Το μυθιστόρημα ήταν το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς Πουαρό που διαδραματίστηκε τουλάχιστον εν μέρει στην αίθουσα του δικαστηρίου, με δικηγόρους και μάρτυρες να αποκαλύπτουν τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η λύση του Πουαρό για τα εγκλήματα. Ο τίτλος προέρχεται από ένα τραγούδι στο έργο του Σαίξπηρ Δωδέκατη Νύχτα. Το μυθιστόρημα έγινε αποδεκτό κατά τη δημοσίευση. Ένας κριτικός παρατήρησε «είναι οικονομικά γραμμένο, τα στοιχεία τοποθετούνται μπροστά στον αναγνώστη με άψογη δικαιότητα, οι παραπλανητικές ενδείξεις τοποθετούνται επιδέξια και η λύση θα κάνει πολλούς αναγνώστες να αυτοκλωτσηθούν». Ένας άλλος κριτικός βρήκε ότι η ιστορία ήταν καλά ειπωμένη, αλλά δεν του άρεσε που η πλοκή "γυρίζει σε νομικό σημείο" που είναι παρερμηνεύσιμη. Μια μεταγενέστερη ανασκόπηση το περιέγραψε ως "Ελεγειακό, πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενο από ό,τι συνήθως στην Κρίστι, αλλά η ευρηματικότητα και η εξαιρετική ιδέα το έθεσαν ανάμεσα στους καλύτερους από τους κλασικούς τίτλους".

 Η Έλινορ Κάρλαϊλ και ο Ρόντι Ουέλμαν είναι αρραβωνιασμένοι όταν λαμβάνουν μια ανώνυμη επιστολή που ισχυρίζεται ότι κάποιος «ρουφάει» την πλούσια θεία τους, Λόρα Ουέλμαν, από την οποία η Έλινορ και ο Ρόντι αναμένουν να κληρονομήσουν μια σημαντική περιουσία. Η Έλινορ είναι ανιψιά της κυρίας Ουέλμαν, ενώ ο Ρόντι είναι ανιψιός του εκλιπόντος συζύγου της. Η Έλινορ υποπτεύεται τη Μαίρη Τζέραρντ ως το υποκείμενο της ανώνυμης επιστολής, την κόρη του οικοδεσπότη, την οποία συμπαθεί και υποστηρίζει η θεία τους. Ούτε η Έλινος ούτε ο Ρόντι καταλαβίνουν ποιος έγραψε το γράμμα, οπότε το καίνε. Επισκέπτονται τη θεία τους στο Χάντερμπερι, το σπίτι της. Ο Ρόντι, βλέποντας την όμορφη Μαίρη για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία, αρχίζει να την ερωτεύεται. Η κυρία Ουέλμαν έχει μείνει μερικώς παράλυτη μετά από εγκεφαλικό και δεν της αρέσει να ζει με αυτόν τον τρόπο. Λέει τόσο στον γιατρό της τον Πίτερ Λορντ όσο και στην ανιψιά της πόσο μισεί να ζει σε τέτοια κατάσταση, και ζητά από τον γιατρό να βάλει τέλος στον πόνο της, κάτι που αρνείται να κάνει. Ο Ρόντι ερωτεύεται τη Μαίρη, που οδηγεί την Έλινορ να τερματίσει τον αρραβώνα τους, και να αρχίσει να αντιπαθεί πολύ τη Μαίρη. Μετά από ένα δεύτερο εγκεφαλικό, η κυρία Ουέλμαν ζητά από την Έλινορ να φροντίσει τη Μαίρη. Η Έλινορ υποθέτει ότι υπάρχει μια διαθήκη που θέλει να τροποποιήσει η θεία της υπέρ της Μαίρης, ενώ η νοσοκόμα Χόπκινς λέει στη νοσοκόμα Ο'Μπράιεν ότι έχασε μία αμπούλα μορφίνης. Η κυρία Ουέλμαν πεθαίνει προτού η Έλινορ προλάβει να καλέσει τον δικηγόρο, ωστόσο διαθήκη δεν βρέθηκε. Πεθαίνει εξ αδιαθέτου, έτσι η σημαντική περιουσία της πηγαίνει στην Έλινορ ως η μόνη γνωστή ζούσα συγγενής της εξ αίματος. Η Έλινορ δίνει δύο χιλιάδες λίρες στη Μαίρη, τις οποίες η Μαίρη δέχεται, και πουλά το σπίτι που κληρονόμησε. Η Έλινορ καλεί τη Μαίρη και τη νοσοκόμα Χόπκνις σε γεύμα με σάντουιτς και τσάι. Η Μαίρη πεθαίνει από δηλητηρίαση από μορφίνη καθώς η Έλινορ με τη νοσοκόμα εκκαθαρίζουν ιδιωτικά υπάρχοντα. Όλοι στο σπίτι είχαν πρόσβαση στη μορφίνη που η Νοσοκόμα Χόπκινς έχασε. Η Έλινορ συλλαμβάνεται. Αργότερα, μετά την εκταφή του πτώματος, μαθαίνεται ότι η θεία της όντως πέθανε από δηλητηρίαση από μορφίνη. Ο Πίτερ Λορντ, ερωτευμένος με την Έλινορ, φέρνει τον Πουαρό στην υπόθεση. Ο Πουαρό μιλάει σε όλους στο χωριό. Αποκαλύπτει έναν δεύτερο ύποπτο όταν ο Ρόντι του λέει την ανώνυμη επιστολή - τον συντάκτη της επιστολής. Ο Πουαρό εστιάζει στη συνέχεια σε μερικά στοιχεία. Και οι τρεις έφαγαν τα σάντουιτς που έφτιαξε η Έλινορ, ενώ η Μαίρη και η νοσοκόμα ήπιαν τσάι, που αρνήθηκε να πιει η Έλινορ. Η Έλινορ άφησε αφύλαχτα τα σάντουιτς για κάποιο διάστημα, και όποιος λάμβανε την ευκαιρία να τα δηλητηριάσει τότε, δεν θα ήξερε ότι προορίζονταν για τη Μαίρη, αλλά για την Έλινορ. Ο Ρόντι έκανε πρόταση γάμου στη Μαίρη, μα αυτή αρνήθηκε. Η Έλινορ έκανε διαθήκη αφήνοντας τα πάντα στον Ρόντι. Ένα γράμμα που έγραψε η Ελίζα Τζέραρντ αποκαλύπτει ότι η πραγματική μητέρα της Μαίρης ήταν η Λόρα Ουέλμαν. Επιπλέον, η νοσοκόμα Χόπκινς τρυπήθηκε από αγκάθι τριανταφυλλιάς. Η κατάθεση αποκαλύπτεται κυρίως στο δικαστήριο, καθώς ο συνήγορος υπεράσπισης φέρνει μάρτυρες που αποκαλύπτουν τι αποκαλύπτει ο Πουαρό. Μια σκισμένη φαρμακευτική ετικέτα που αρχικά υποτέθηκε ότι είναι από υδροχλωρική μορφίνη, το δηλητήριο, αποκαλύπτεται ότι είναι απόκομμα από ετικέτα για υδροχλωρική απομορφίνη, εμετικό, κάτι που έγινε σαφές επειδή το μ ήταν πεζό και όχι κεφαλαίο. Τα γράμματα "Απο" είχαν σκιστεί. Αυτό που συνέβη είναι ότι η Ελίζα Τζέραρντ αποκάλυψε στην αδελφή της, Μαίρη Ράιλι/Ντρέιπερ, που ζούσε στη Νέα Ζηλανδία, ότι η υιοθετημένη κόρη της η Μαίρη ήταν παιδί της κυρίας Ουέλμαν, και άρα πραγματική κληρονόμος της περιουσίας της. Η Μαίρη Ράιλι, νοσοκόμα στο επάγγελμα, έφυγε για την Αγγλία, και έπεισε τη Μαίρη Τζέραρντ να κάνει διαθήκη υπέρ της θείας της. Έπειτα χορήγησε μορφίνη στην κυρία Ουέλμαν ώστε να πεθάνει αδιάθετη και να μην κληρονομήσει κανένα μέρος των χρημάτων η Έλινορ, με σκοπό να αποκαλύψει την καταγωγή της νεαρής Μαίρης μετά. Αργότερα, όταν η Έλινορ τις κάλεσε για γεύμα, η Μαίρη Ράιλι σέρβιρε τσάι δηλητηριασμένο με μορφίνη. Πήγε γρήγορα στην κουζίνα και έκανε ένεση στον εαυτό της με το εμετικό, εξηγώντας το σημάδι στο χέρι της, που δεν θα μπορούσε να γίνει από τριανταφυλλιά ποικιλίας χωρίς αγκάθια. Στο δικαστήριο δύο άτομα από τη Νέα Ζηλανδία που γνώριζαν τη Μαίρη Ράιλι την αναγνωρίζουν ως νοσοκόμα Τζέσι Χόπκινς. Η Χόπκινς φεύγει από την αίθουσα προτού ο δικαστής μπορέσει να την ανακαλέσει. Η Έλινορ αθωώνεται και ο Πίτερ Λορντ την παίρνει μακριά από εκεί που μπορούν να την βρουν οι δημοσιογράφοι. Ο Πουαρό συνομιλεί με τον Λορντ για να του εξηγήσει πως βρήκε τον αληθινό δολοφόνο. Τέλος, ο Πουαρό συστήνει στον Λορντ να σταθεί δίπλα στην Έλινορ, και πιστεύει πως σίγουρα οι δυο τους θα γίνουν ευτυχισμένο ζευγάρι στο μέλλον. Ηρακλής Πουαρό, ο Βέλγος ντετέκτιβ, που καταθέτει στη δίκη της Έλινορ Καρλάιλ.Τα θύματα: Λόρα Ουέλμαν, πλούσια χήρα που είναι ιδιοκτήτρια του Χάντερμπερι, ενός κτήματος κοντά στο Μέιντενσφορντ. Είναι περήφανη γυναίκα. Μαίρη Τζέραρντ, μια όμορφη νεαρή γυναίκα 21 ετών, η προστατευόμενη της και νόθη κόρη της με τον Σερ Λούις Ράικροφτ.Στο χωριό Έλινορ Καρλάιλ, η ανιψιά της κυρίας Ουέλμαν, μια όμορφη, καλά μορφωμένη νεαρή γυναίκα με έντονα συναισθήματα. Ρόντρικ 'Ρόντι' Ουέλμαν, ανιψιός του μακαρίτη κυρίου Ουέλμαν. Δρ Πίτερ Λορντ, γιατρός της κας Ουέλμαν, νέος σε αυτήν την πρακτική. Νοσοκόμα Τζέσι Χόπκινς, η νοσοκόμα της περιοχής, γνωστή στη Νέα Ζηλανδία ως Μαίρη Ράιλι Ντρέιπερ, αδελφή της αείμνηστης κυρίας Τζέραρντ. Έλαβε το γράμμα που έπρεπε να σταλεί στη Μαίρη, όταν ζούσε στη Νέα Ζηλανδία. Έγινε φίλη με τη Μαίρη Τζέραρντ. Καταζητείται για πολλά εγκλήματα δολοφονίας στη Νέα Ζηλανδία και τώρα στην Αγγλία. Νοσοκόμα Αϊλίν Ο'Μπράιεν, η νοσοκόμα της κυρίας Ουέλμαν μετά το εγκεφαλικό της. Σέντον, ο δικηγόρος της κυρίας Ουέλμαν που ενεργεί για λογαριασμό της Έλινορ πρώτα κάνοντας τη διαθήκη της μετά τον θάνατο της κυρίας Ουέλμαν και στη δίκη της εξασφαλίζοντας τις υπηρεσίες του κ. Μπέλμερ. Κυρία Μπίσοπ, οικονόμος της κυρίας Ουέλμαν για 18 χρόνια. Χόρλικ, ο κηπουρός για το κτήμα της κυρίας Ουέλμαν. Ο Εφραίμ «Μπομπ» Τζέραρντ, ο φύλακας του οικήματος και ο νόμιμος πατέρας της Μαίρης, παντρεύτηκε την Ελίζα Ράιλι, τη γυναίκα που υιοθέτησε τη Μαίρη. Η Ελίζα Τζέραρντ, το γένος Ράιλι, κάποτε υπηρέτρια της κυρίας Ουέλμαν, που υιοθέτησε τη Μαίρη ως κόρη της και σύζυγος του Μπομπ Τζέραρντ. Σερ Λούις Ράικροφτ παντρεμένος με μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε ψυχιατρείο, εραστής της χήρας κυρίας Ουέλμαν πέθανε στον Μεγάλο Πόλεμο πριν γεννηθεί η κόρη του η Μαίρη. Τεντ Μπίγκλαντ, γιος αγρότη που συμπαθεί τη Μαιρη. Η κυρία Σλάτερυ, οικονόμος του προκατόχου του Δρος Λορντ, που έζησε πολύ καιρό στο χωριό. Ο Πουαρό της πήρε συνέντευξη για όλα τα κουτσομπολιά που θα μπορούσε να θυμάται από περασμένες εποχές.Στην αίθουσα του δικαστηρίου Ο δικαστής Μπέντινγκφιλντ, του οποίου η περίληψη της υπόθεσης είναι σθεναρά προς υπεράσπισην. Ο Sir Edwin Bulmer, συνήγορος υπεράσπισης, γνωστός ως «ο άνθρωπος της ελπίδας της τέρας», δηλαδή υποθέσεις που φαίνονται ζοφερές για τον κατηγορούμενο. Σάμουελ Άτενμπερι, σύμβουλος της εισαγγελίας. Δρ Άλαν Γκαρσία, ειδικός μάρτυρας κατηγορίας. Επιθεωρητής Μπριλ, ο ανακριτής. κύριος Άμποτ, μπακάλης και μάρτυρας. Άλφρεντ Τζέιμς Γουόργκρεϊβ, καλλιεργητής τριανταφυλλιάς και μάρτυρας. Τζέιμς Άρθουρ Λίτλντεϊλ χημικός και μάρτυρας. Αμέλια Μαίρη Σέντλι, μάρτυρας από τη Νέα Ζηλανδία ως προς την ταυτότητα της Μαίρη Ράιλι, καθώς παρευρέθηκε στον γάμο της εκεί. Έντουαρντ Τζον Μάρσαλ, μάρτυρας από τη Νέα Ζηλανδία ως προς την ταυτότητα της Μαίρης Ράιλι/Ντρέιπερ. Ο τίτλος προέρχεται από ένα τραγούδι από την Πράξη Β΄, Σκηνή Δ΄ της Δωδέκατης Νύχτας του Σαίξπηρ που χρησιμοποιείται ως επίγραφο του μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε τρία μέρη: στην πρώτη θέση μια αφήγηση, σε μεγάλο βαθμό από την οπτική γωνία της Έλινορ για το θάνατο της θείας της, Λόρα, και τον μετέπειτα θάνατο της Μαίρη Τζέραρντ. Δεύτερη η αφήγηση του Πουαρό για την έρευνά του σε συνομιλία με τον Δρα Λορντ. Και το τρίτο μέρος, μια σεκάνς στο δικαστήριο, πάλι κυρίως από τη ζαλισμένη οπτική της Έλινορ. Ο Maurice Percy Ashley στο The Times Literary Supplement έδωσε μια θετική κριτική για το βιβλίο στο τεύχος της 9ης Μαρτίου 1940: «Τα τελευταία χρόνια το κοινό που διαβάζει αστυνομικές ιστορίες είναι τόσο πολύ φορτισμένο από συγκινήσεις, «σοφές ρωγμές» και διεστραμμένη ψυχολογία που μερικές φορές αναρωτιέται αν υπάρχει ακόμα χώρος για το παλιομοδίτικο απλό πρόβλημα στην ανίχνευση. Υπάρχουν, ωστόσο, λίγοι πρωτοκλασάτοι εκφραστές αυτής της τέχνης μαζί μας – αν και τώρα που η δεσποινίς Σάγιερς, προς το παρόν, έγινε ηθικολόγος και άλλοι έχουν μπει στον ευκολότερο τομέα της συγγραφής θρίλερ, φαίνεται να είναι όλο και πιο λίγοι. Ιδιαίτερα η κυρία Κρίστι παραμένει πιστή στην παλιά πίστη, και είναι ευχάριστο να μπορείς να γράψεις ότι το χέρι της δεν έχασε την πονηριά του». Ο κριτικός εξέφρασε τη λύπη του που ο Πουαρό έχασε μερικά από τα «κουσούρια» του και ο Χάστινγκς δεν εμφανίζεται πλέον στις πλοκές, αλλά τελείωσε με έντονο ύφος: «Όπως όλα τα έργα της κυρίας Κρίστι, είναι οικονομικά γραμμένο, οι ενδείξεις παρουσιάζονται στον αναγνώστη με άψογη δικαιότητα, τα παραπλανητικά στοιχεία είναι επιδέξια στρωμένα και η λύση θα κάνει πολλούς αναγνώστες να κλωτσήσουν τον εαυτό τους. Ορισμένοι περιστασιακοί αναγνώστες αστυνομικών ιστοριών συνηθίζουν να επικρίνουν την κυρία Κρίστι με το σκεπτικό ότι οι ιστορίες της είναι ανεπαρκώς κεντημένες, ότι δεν περιλαμβάνει, για παράδειγμα, επιγράμματα. Δεν είναι όμως καιρός να δηλώσουμε ότι στη σφαίρα της αστυνομικής φαντασίας, όπου τα προβλήματα τίθενται δίκαια και δίκαια λύνονται, δεν υπάρχει κανείς να την αγγίξει;»Στην Επιθεώρηση Βιβλίου των New York Times της 15ης Σεπτεμβρίου 1940, ο Κέι Ίρβιν συμπέρανε: «Το καστ των χαρακτήρων είναι μικρό, το δράμα είναι χτισμένο με όλη αυτή τη σίγουρη, οικονομική ικανότητα του συγγραφέα. Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι δεν είναι το καλύτερο από τα επιτεύγματα της Κρίστι, αλλά είναι καλύτερο από το μέσο θρίλερ με κάθε τρόπο."Κατά την ανασκόπηση πολλών αστυνομικών μυθιστορημάτων στο τεύχος του The Observer της 10ης Μαρτίου 1940, ο Maurice Richardson ξεκίνησε, «Μια εξαιρετική εβδομάδα εγκλήματος. Όχι μόνο η Αγκάθα Κρίστι λάμπει απίστευτα στον θρόνο της, αλλά οι αυλικοί έχουν κάνει μια ασυνήθιστα προσεγμένη καλλιτεχνική διάταξη πτωμάτων πάνω και κάτω από τα σκαλιά». Επικεντρώνοντας συγκεκριμένα στο Θλιμμένο Κυπαρίσσι ο Richardson κατέληξε, «Οι τεχνικές χαρακτηρισμού είναι εξαιρετικά έντονες όσο ποτέ. Στην πραγματικότητα, η Αγκάθα Κρίστι το έχει ξανακάνει, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να γνωρίζετε» Η ανασκόπηση του Σκωτσέζου στο τεύχος της 11ης Μαρτίου 1940 κατέληξε στο συμπέρασμα: « Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι είναι πιο ελαφρύ και μάλλον λιγότερο έξυπνο από ό,τι είναι συνήθως οι ιστορίες της κυρίας Κρίστι, και η τελική εξήγηση παρατείνεται αδικαιολόγητα. Αλλά μόνο σε σχέση με το υψηλό επίπεδο της ίδιας της κυρίας Κρίστι φαίνεται κατώτερο. Σύμφωνα με τα συνηθισμένα πρότυπα της αστυνομικής λογοτεχνίας, είναι μια συναρπαστική και επιδέξια γραμμένη ιστορία."Ο ER Punshon στο τεύχος του The Guardian της 2ας Απριλίου 1940 κατέληξε: «Η ιστορία λέγεται με όλες και ακόμη περισσότερες τις συνηθισμένες ικανότητες και οικονομία της κυρίας Κρίστι, αλλά είναι κρίμα που η πλοκή στρέφεται σε ένα νομικό σημείο γνωστό σε όλους, και όμως τόσο παρερμηνεύσιμη που πολλοί αναγνώστες θα αισθανθούν ότι η ιστορία στερείται αληθοφάνειας».Ο Ρόμπερτ Μπάρναρντ θεώρησε ότι αυτό το μυθιστόρημα ήταν «Μια παραλλαγή στο συνηθισμένο ερωτικό τριγώνου και η μόνη φορά που η Κρίστι χρησιμοποιεί το τέχνασμα της "όμορφης γυναίκας στην εδώλιο που κατηγορείται για φόνο". Ο σχολιασμός του ήταν άκρως θετικός, αποκαλώντας το «Ελεγειακό, πιο συναισθηματικά εμπλεκόμενο από ό,τι συνήθως στην Κρίστι, αλλά η ευρηματικότητα και η εξαιρετική ιδέα το έθεσαν ανάμεσα στους καλύτερους από τους κλασικούς τίτλους. Οι γνώσεις της για το δηλητήριο είναι καλά στο προσκήνιο, αλλά ο ερασιτέχνης θα ωφεληθεί επίσης από τη γνώση της κηπουρικής και την ικανότητα στη στενή ανάγνωση» Ο Πίτερ Λορντ λέει ότι του έχει συστήσει να συμβουλευτεί τον Πουαρό από τον δρα Τζον Στίλινγκφλιτ με βάση την εξαιρετική δράση του Πουαρό στην υπόθεση που σχετίζεται με το διήγημα Το Όνειρο, το οποίο είχε τυπωθεί δύο χρόνια νωρίτερα στο τεύχος 566 του The Strand (περιοδικό) και αργότερα τυπώθηκε σε μορφή βιβλίου στο The Adventure of the Christmas Pudding το 1960 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο The Regatta Mystery στις ΗΠΑ το 1939 (Το Κλειδί του Μυστηρίου στις εκδόσεις Λυχνάρι). Ο χαρακτήρας του Στίλινγκφλιτ αργότερα εμφανίζεται ξανά σε Το Χαμόγελο της Μέδουσας (1966). Μία από τις μάρτυρες που μετέβη στη δίκη από τη Νέα Ζηλανδία ονομάζεται Αμέλια Σέντλι, ένα όνομα από το μυθιστόρημα Το Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας του Ουίλλιαμ Θάκερυ. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε ως σίριαλ πέντε μερών για το BBC Radio 4 το 1992. Ο Τζον Μόφατ επανέλαβε τον ρόλο του Πουαρό. Το σίριαλ μεταδόθηκε εβδομαδιαία από την Πέμπτη 14 Μαΐου έως την Πέμπτη 11 Ιουνίου στις 10.00 π.μ. έως τις 22.30. Και τα πέντε επεισόδια ηχογραφήθηκαν την εβδομάδα από 16 έως 20 Μαρτίου 1992. Διασκευαστής: Μάικλ ΜπέικγουελΠαραγωγός: Ίνιντ Γουίλιαμς Ηθοποιοί: Έρικ Άλαν ως επιθεωρητής Μπριλ Τζόναθαν Άνταμς ως κος Γουόργκρεϊβ Μπάρμπαρα Άτκινσον ως κυρία Ουέλμαν Μάργκοτ Μπόιντ ως κυρία Μπίσοπ Τζον Τσερτς ως Δρ Γκαρσία και γραμματεύς Σουζάνα Κόρμπετ ως Μαίρη Τζέραρντ Άλαν Κάλεν ως κριτής Κιθ Ντίνκελ ως αστυνομικός Έμμα Φίλντινγκ ως Έλινορ Καρλάιλ Ίμον Φλέμινγκ ως Τεντ Μπίγκλαντ Πολίν Λετς ως νοσοκόμα Χόπκινς Πίτερ Πένρι-Τζόουνς ως Σερ Σάμουελ Άτενμπερι Ντέιβιντ ΜακΆλιστερ ως Δρ Λορντ Τζον Μόφατ ως Ηρακλής Πουαρό Τζοάννα Μάιερς ως νοσοκόμα Ο'Μπράιεν και ως τραγουδίστρια του ομώνυμου τραγουδιού Γκόρντον Ράιντ ως κος Λίτλντεϊλ Τσαρλς Σίμπσον ως Ρόντι Οέέλμαν Τζον Γουέμπ ως κος Τζέραρντ Βρετανική προσαρμογήΤο βιβλίο διασκευάστηκε από την London Weekend Television ως δράμα διάρκειας εκατό λεπτών και μεταδόθηκε στο ITV στο Ηνωμένο Βασίλειο την Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2003 ως ειδικό επεισόδιο στη σειρά Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό. Η διασκευή ήταν αρκετά πιστή στο μυθιστόρημα, με την ώρα και το σκηνικό να είναι οι δύο μεγάλες αλλαγές. Ενώ το μυθιστόρημα διαδραματίστηκε εν μέρει στο ποινικό δικαστήριο και εν μέρει στο κτήμα της Ουέλμαν, η προσαρμογή λαμβάνει χώρα στο κτήμα της Ουέλμαν. Στο τέλος, η νοσοκόμα Χόπκινς επιχειρεί να σκοτώσει τον Πουαρό με δηλητηριασμένο τσάι, αλλά αυτός προσποιείται ότι το πίνει και ρίχνει το τσάι σε ένα μπολ ζάχαρης. Διασκευαστής: Ντέιβιντ Πίρι Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μουρ Καστ: Ντέιβιντ Σουσέτ ως Ηρακλή Πουαρό Ελίζαμπεθ Ντέρμοτ Ουόλς ως Έλινορ Κάρλαιλ Ρούπερτ Πένρι-Τζόουνς ως Ρόντι Ουίντερ Κέλι Ράιλι ως Μαίρη Τζέραρντ Πολ ΜακΓκαν ως Δρ Πίτερ Λορντ Φύλλις Λόγκαν ως νοσοκόμα Χόπκινς Μάριον Ο'Ντάιερ ως νοσοκόμα Ο'Μπράιεν Νταϊάνα Κουίκ ως κυρία Λόρα Ουέλμαν Στούαρτ Λέινγκ ως Τεντ Χόρλικ Τζακ Γκάλουεϊ ως Μάρσντεν Ο Τζέφρι Μπίβερς ως Σέντον Άλιστερ Φίντλεϊ ως εισαγγελέας Λίντα Σπέριερ ως Mrs. Επίσκοπος Τίμοθι Κάρλτον ως δικαστήςΤο Θλιμμένο Κυπαρίσσι γυρίστηκε στην τοποθεσία Dorney Court, Μπάκιγχαμσαϊρ. Γαλλική προσαρμογήΤο μυθιστόρημα διασκευάστηκε ως το έκτο επεισόδιο της γαλλικής τηλεοπτικής σειράς Les Petits Meurtres d'Agatha Christie. Το επεισόδιο προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2010. 1940, Collins Crime Club (Λονδίνο), Μάρτιος, σκληρό εξώφυλλο, 256 σελ. 1940, Dodd Mead & Co (Νέα Υόρκη), σκληρό εξώφυλλο, 270 σελ. 1946, Dell Books, χαρτόδετο, 224 pp (Dell number 172 mapback ) 1959, Fontana Books (imprint of HarperCollins ), χαρτόδετο, 191 pp 1965, Ulverscroft μεγαλοτύπων, σκληρό εξώφυλλο, 239 pp 2008, Poirot Facsimile Edition (της πρώτης έκδοσης του 1940 στο Ηνωμένο Βασίλειο), HarperCollins, 1 Απριλίου 2008, σκληρό εξώφυλλο,(ISBN 0-00-727459-9)Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ στο Collier's Weekly σε δέκα μέρη από τις 25 Νοεμβρίου 1939 (τόμος 104, αριθμός 22) έως τις 27 Ιανουαρίου 1940 (τόμος 105, αριθμός 4) με εικονογράφηση του Mario Cooper. Η σειριοποίηση του Ηνωμένου Βασιλείου έγινε σε δεκαεννέα μέρη στην Daily Express από το Σάββατο, 23 Μαρτίου έως το Σάββατο, 13 Απριλίου 1940. Οι συνοδευτικές εικονογραφήσεις δεν ήταν αναγνωρισμένες. Αυτή η έκδοση δεν περιείχε καμία διαίρεση κεφαλαίων.Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Λυχνάρι, Καλοκάθη και Ψυχογιός. wikiquote:Agatha Christie#Sad Cypress (1940) Μυθιστόρημα Θλιμμένο Κυπαρίσσι στην επίσημη ιστοσελίδα της Αγκάθα Κρίστι Τηλεοπτικό πρόγραμμα Sad Cypress στην επίσημη ιστοσελίδα της Agatha Christie Το Θλιμμένο Κυπαρίσσι στην IMDb