Πίστη (οικονομία)

Η πίστη είναι η εμπιστοσύνη που επιτρέπει σε ένα μέρος να παρέχει χρήματα ή πόρους σε άλλο μέρος όπου το δεύτερο μέρος δεν αποζημιώνει αμέσως το πρώτο μέρος (δημιουργώντας έτσι ένα χρέος ), αλλά υπόσχεται είτε να να επιστρέψει ή να επιστρέψει αυτούς τους πόρους (ή άλλα υλικά ίσης αξίας) σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Με άλλα λόγια, η πίστη είναι μια μέθοδος που καθιστά την αμοιβαιότητα επίσημη, νομικά εκτελεστή και επεκτάσιμη σε μια μεγάλη ομάδα άσχετων ατόμων. Οι παρεχόμενοι πόροι μπορεί να είναι οικονομικοί (π.χ. χορήγηση δανείου ), ή μπορεί να αποτελούνται από αγαθά ή υπηρεσίες (π.χ. καταναλωτική πίστη). Η πίστη περιλαμβάνει οποιαδήποτε μορφή αναβολής πληρωμής. Η πίστωση επεκτείνεται από έναν πιστωτή, επίσης γνωστό ως δανειστή, σε έναν οφειλέτη, επίσης γνωστό ως δανειολήπτη .

 Ο όρος «πίστη» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά τη δεκαετία του 1520. Ο όρος προήλθε «από τη μέση γαλλική crédit (15c.) «πιστεύω, εμπιστεύομαι», από τα ιταλικά credito, από τα λατινικά creditum «δάνειο, πράγμα που έχει ανατεθεί σε άλλον», από το παρελθοντικό του credere «να εμπιστεύομαι, να εμπιστεύομαι, να πιστεύω». Η εμπορική έννοια της "πίστης" "ήταν η αρχική στα αγγλικά (ο πιστωτής είναι [από τα μέσα] του 15ο αιώνα. )" Η παράγωγη έκφραση " credit union " χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1881 στα αμερικανικά αγγλικά· η έκφραση " credit rating " χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1958. Οι πιστωτικές κάρτες έγιναν πιο εμφανείς κατά τη δεκαετία του 1900. Οι μεγαλύτερες εταιρείες άρχισαν να δημιουργούν αλυσίδες με άλλες εταιρείες και χρησιμοποίησαν μια πιστωτική κάρτα ως τρόπο για να πραγματοποιήσουν πληρωμές σε οποιαδήποτε από αυτές τις εταιρείες. Οι εταιρείες χρέωναν στον κάτοχο της κάρτας μια συγκεκριμένη ετήσια χρέωση και επέλεγαν τις μεθόδους χρέωσης, ενώ κάθε συμμετέχουσα εταιρεία χρεωνόταν ένα ποσοστό των συνολικών χρεώσεων. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία πιστωτικών καρτών για λογαριασμό τραπεζών σε όλο τον κόσμο. Μερικές άλλες πρώτες πιστωτικές κάρτες που εκδόθηκαν από τράπεζα περιλαμβάνουν την Visa της Τράπεζας της Αμερικής το 1958 και την American Express 'American Express Card επίσης το 1958. Αυτές λειτουργούσαν παρόμοια με τις πιστωτικές κάρτες που εκδόθηκαν από την εταιρεία. Ωστόσο, διεύρυναν την αγοραστική δύναμη σχεδόν σε οποιαδήποτε υπηρεσία και επέτρεψαν στον καταναλωτή να συγκεντρώσει ανακυκλούμενη πίστωση . Η ανακυκλούμενη πίστωση ήταν ένα μέσο για την εξόφληση ενός υπολοίπου σε μεταγενέστερη ημερομηνία, ενώ επιβαλλόταν μια χρηματοοικονομική επιβάρυνση για το υπόλοιπο. Μέχρι τον νόμο περί ίσων ευκαιριών πίστης το 1974, οι γυναίκες στην Αμερική λάμβαναν πιστωτικές κάρτες με αυστηρότερους όρους ή καθόλου. Θα μπορούσε να είναι δύσκολο για μια γυναίκα να αγοράσει ένα σπίτι χωρίς έναν άνδρα συνυπογράφοντα. Στο παρελθόν, ακόμη και όταν δεν τους απαγορευόταν ρητά, οι έγχρωμοι συχνά δεν μπορούσαν να λάβουν πίστωση για να αγοράσουν ένα σπίτι σε λευκές γειτονιές. Η πίστη που έχει εκδοθεί από την τράπεζα αποτελεί το μεγαλύτερο ποσοστό των πιστώσεων που υπάρχουν. Η παραδοσιακή άποψη των τραπεζών ως διαμεσολαβητών μεταξύ αποταμιευτών και δανειοληπτών είναι εσφαλμένη. Η σύγχρονη τραπεζική έχει να κάνει με τη δημιουργία πιστώσεων. Η πίστωση αποτελείται από δύο μέρη, την πίστωση ( χρήματα ) και την αντίστοιχη οφειλή της, η οποία απαιτεί αποπληρωμή με τόκο . Η πλειοψηφία (97% από τον Δεκέμβριο του 2013 ) των χρημάτων στην οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου δημιουργείται ως πίστωση. Όταν μια τράπεζα εκδίδει πίστωση (δηλαδή χορηγεί δάνειο), γράφει μια αρνητική εγγραφή στη στήλη του παθητικού του ισολογισμού της και ένα ισοδύναμο θετικό στοιχείο στη στήλη του ενεργητικού. το περιουσιακό στοιχείο είναι η ροή εσόδων από την αποπληρωμή του δανείου (συν τους τόκους) από ένα αξιόπιστο άτομο. Όταν το χρέος αποπληρωθεί πλήρως, η πίστη και το χρέος ακυρώνονται και τα χρήματα εξαφανίζονται από την οικονομία. Εν τω μεταξύ, ο οφειλέτης λαμβάνει ένα θετικό υπόλοιπο μετρητών (το οποίο χρησιμοποιείται για την αγορά κάτι σαν σπίτι), αλλά και μια ισοδύναμη αρνητική υποχρέωση που πρέπει να αποπληρωθεί στην τράπεζα καθ' όλη τη διάρκεια. Το μεγαλύτερο μέρος της πίστης που δημιουργείται πηγαίνει στην αγορά γης και ακινήτων, δημιουργώντας πληθωρισμό σε αυτές τις αγορές, ο οποίος αποτελεί βασικό μοχλό του οικονομικού κύκλου . Όταν μια τράπεζα δημιουργεί πίστωση, ουσιαστικά οφείλει τα χρήματα στον εαυτό της . Εάν μια τράπεζα εκδώσει πάρα πολύ κακή πίστωση (όσοι οφειλέτες δεν είναι σε θέση να την επιστρέψουν), η τράπεζα θα καταστεί αφερέγγυα . έχουν περισσότερες υποχρεώσεις από περιουσιακά στοιχεία. Το ότι η τράπεζα δεν είχε ποτέ τα χρήματα για να δανείσει δεν έχει σημασία - η τραπεζική άδεια επιτρέπει στις τράπεζες να δημιουργήσουν πίστωση - αυτό που έχει σημασία είναι ότι το σύνολο του ενεργητικού μιας τράπεζας είναι μεγαλύτερο από το σύνολο του παθητικού της και ότι διαθέτει επαρκή ρευστά στοιχεία ενεργητικού - όπως π.χ. μετρητά - για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς τους οφειλέτες της. Εάν δεν το κάνει αυτό, κινδυνεύει να χρεοκοπήσει ή να αφαιρεθεί η τραπεζική άδεια. Υπάρχουν δύο κύριες μορφές ιδιωτικής πίστης που δημιουργούνται από τις τράπεζες. ακάλυπτη (μη εξασφαλισμένη) πίστωση, όπως καταναλωτικές πιστωτικές κάρτες και μικρά ακάλυπτα δάνεια, και εξασφαλισμένη (εξασφαλισμένη) πίστωση, συνήθως εξασφαλισμένη έναντι του αντικειμένου που αγοράζεται με τα χρήματα (σπίτι, σκάφος, αυτοκίνητο κ.λπ. ). Για να μειώσουν την έκθεσή τους στον κίνδυνο να μην πάρουν τα χρήματά τους πίσω (credit default ), οι τράπεζες θα τείνουν να εκδίδουν μεγάλα πιστωτικά ποσά σε όσους θεωρούνται αξιόπιστα και επίσης να απαιτούν εξασφαλίσεις . κάτι ισοδύναμης αξίας με το δάνειο, το οποίο θα περάσει στην τράπεζα εάν ο οφειλέτης δεν τηρήσει τους όρους αποπληρωμής του δανείου. Σε αυτήν την περίπτωση, η τράπεζα χρησιμοποιεί την πώληση των εξασφαλίσεων για να μειώσει τις υποχρεώσεις της. Παραδείγματα εξασφαλισμένης πίστωσης περιλαμβάνουν καταναλωτικά στεγαστικά δάνεια που χρησιμοποιούνται για την αγορά κατοικιών, σκαφών κ.λπ. και συμβάσεις πίστωσης PCP (προσωπικό πρόγραμμα συμβολαίου) για αγορές αυτοκινήτων. Οι κινήσεις χρηματοοικονομικών κεφαλαίων συνήθως εξαρτώνται είτε από μεταβιβάσεις πίστωσης είτε από μετοχές . Η παγκόσμια πιστωτική αγορά είναι τριπλάσια από το μέγεθος των παγκόσμιων μετοχών. Η πίστωση με τη σειρά της εξαρτάται από τη φήμη ή την πιστοληπτική ικανότητα της οντότητας που αναλαμβάνει την ευθύνη για τα κεφάλαια. Η πίστωση διαπραγματεύεται επίσης σε χρηματοπιστωτικές αγορές . Η πιο καθαρή μορφή είναι η αγορά αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου, η οποία είναι ουσιαστικά μια διαπραγματεύσιμη αγορά ασφάλισης πιστώσεων. Μια ανταλλαγή πιστωτικής αθέτησης αντιπροσωπεύει την τιμή στην οποία δύο μέρη ανταλλάσσουν αυτόν τον κίνδυνο – ο πωλητής προστασίας αναλαμβάνει τον κίνδυνο αθέτησης της πίστωσης σε αντάλλαγμα μιας πληρωμής, που συνήθως υποδηλώνεται σε μονάδες βάσης (μία μονάδα βάσης είναι 1/100 του ποσοστού ) του πλασματικού ποσού που πρέπει να αναφέρεται, ενώ ο αγοραστής προστασίας πληρώνει αυτό το ασφάλιστρο και σε περίπτωση αθέτησης υποχρέωσης του υποκείμενου στοιχείου (δάνειο, ομόλογο ή άλλη απαίτηση), παραδίδει αυτήν την απαίτηση στον πωλητή προστασίας και λαμβάνει από τον πωλητή το υπερέχον (δηλαδή καθίσταται ολόκληρο). Υπάρχουν πολλοί τύποι πίστης, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά, της τραπεζικής πίστης, του εμπορίου, της καταναλωτικής πίστης, της επενδυτικής πίστωσης, της διεθνούς πίστωσης και της δημόσιας πίστης . Στο εμπορικό εμπόριο, ο όρος « εμπορική πίστη » αναφέρεται στην έγκριση καθυστερημένης πληρωμής για αγορασμένα αγαθά. Μερικές φορές δεν χορηγείται πίστωση σε αγοραστή που αντιμετωπίζει οικονομική αστάθεια ή δυσκολία. Οι εταιρείες προσφέρουν συχνά εμπορική πίστωση στους πελάτες τους ως μέρος των όρων μιας συμφωνίας αγοράς. Οι οργανισμοί που προσφέρουν πίστωση στους πελάτες τους απασχολούν συχνά έναν διαχειριστή πίστωσης . Η καταναλωτική πίστη μπορεί να οριστεί ως «χρήματα, αγαθά ή υπηρεσίες που παρέχονται σε ένα άτομο ελλείψει άμεσης πληρωμής». Οι συνήθεις μορφές καταναλωτικής πίστης περιλαμβάνουν πιστωτικές κάρτες, κάρτες καταστημάτων, χρηματοδότηση μηχανοκίνητων οχημάτων, προσωπικά δάνεια ( δάνεια με δόσεις ), καταναλωτικά πιστωτικά όρια, δάνεια ημέρας πληρωμής, δάνεια λιανικής (δάνεια λιανικής με δόσεις) και στεγαστικά δάνεια . Αυτός είναι ένας ευρύς ορισμός της καταναλωτικής πίστης και αντιστοιχεί στον ορισμό της Τράπεζας της Αγγλίας για τον «δανεισμό σε ιδιώτες». Δεδομένου του μεγέθους και της φύσης της αγοράς στεγαστικών δανείων, πολλοί παρατηρητές ταξινομούν τον ενυπόθηκο δανεισμό ως ξεχωριστή κατηγορία προσωπικών δανείων και, κατά συνέπεια, τα στεγαστικά δάνεια εξαιρούνται από ορισμένους ορισμούς της καταναλωτικής πίστης, όπως αυτός που υιοθετήθηκε από την Federal Reserve των ΗΠΑ . Το κόστος της πίστωσης είναι το πρόσθετο ποσό, πέραν του ποσού που έχει δανειστεί, που πρέπει να πληρώσει ο δανειολήπτης. Περιλαμβάνει τόκους, προμήθειες ρύθμισης και οποιεσδήποτε άλλες χρεώσεις. Ορισμένα έξοδα είναι υποχρεωτικά, τα οποία απαιτούνται από τον δανειστή ως αναπόσπαστο μέρος της σύμβασης πίστωσης. Άλλα έξοδα, όπως αυτά για την ασφάλιση πιστώσεων, μπορεί να είναι προαιρετικά. ο δανειολήπτης επιλέγει εάν περιλαμβάνονται ή όχι ως μέρος της συμφωνίας. Οι τόκοι και άλλες επιβαρύνσεις παρουσιάζονται με διάφορους διαφορετικούς τρόπους, αλλά σε πολλά νομοθετικά καθεστώτα οι δανειστές υποχρεούνται να αναφέρουν όλες τις υποχρεωτικές χρεώσεις με τη μορφή ετήσιου ποσοστού (APR). Ο στόχος του υπολογισμού του ΣΕΠΕ είναι να προωθήσει την «αλήθεια στον δανεισμό», να δώσει στους πιθανούς δανειολήπτες ένα σαφές μέτρο του πραγματικού κόστους δανεισμού και να επιτρέψει τη σύγκριση μεταξύ ανταγωνιστικών προϊόντων. Το ΣΕΠΕ προέρχεται από το μοτίβο των προκαταβολών και των πληρωμών που έγιναν κατά τη διάρκεια της συμφωνίας. Οι προαιρετικές χρεώσεις συνήθως δεν περιλαμβάνονται στον υπολογισμό του ΣΕΠΕ. Τα επιτόκια των δανείων προς τους καταναλωτές, είτε στεγαστικά δάνεια είτε πιστωτικές κάρτες καθορίζονται συνήθως με αναφορά σε πιστωτική βαθμολογία . Υπολογιζόμενοι από ιδιωτικούς οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας ή κεντρικά πιστωτικά γραφεία με βάση παράγοντες όπως προηγούμενες αθετήσεις, το ιστορικό πληρωμών και η διαθέσιμη πίστωση, τα άτομα με υψηλότερα πιστωτικά σκορ έχουν πρόσβαση σε χαμηλότερα APR από αυτά με χαμηλότερες βαθμολογίες. Logemann, Jan, επιμ. (2012). Η ανάπτυξη της καταναλωτικής πίστης σε παγκόσμια προοπτική: Επιχειρήσεις, Ρυθμίσεις και Πολιτισμός . Νέα Υόρκη: Palgrave Macmillan.(ISBN 978-0-230-34105-0)ISBN 978-0-230-34105-0 . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Πίστη (οικονομία) στο Wikimedia Commons