IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντίμαχος Α΄ Θεός

Ο Αντίμαχος Α´ Θεός (3ος/2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής από το 185 π.Χ. έως το 170 π.Χ. με το βασίλειο του να εκτείνεται στα εδάφη της Βακτριανής, Παροπαμισάδων και Αραχωσίας.

 Οι ιστορικοί τον προσδιορίζουν ως γιο του Ευθύδημου Α´ και αδερφό του Δημητρίου Α´, και πως βασίλεψε ως ελάσσονας ηγεμόνας στην δική του περιοχή υπό τον πατέρα του τον Ευθύδημο, και αργότερα συμβασίλεψε με τον αδερφό του τον Δημήτριο, η πρώτη φορά όπου εμφανίζονται υποβασιλείς στα βασίλεια αυτά.Ωστόσο υπάρχουν και άλλες εκτιμήσεις οι οποίες θεωρούν πως δεν ανήκε στην οικογένεια των Ευθυδημίδων αλλά των Διοδοτίδων του Διοδότου Α´. Η εκτίμηση αυτή στηρίζεται σε τμήμα παπύρου το οποίο ανακαλύφθηκε και το οποίο αποτελούσε φορολογική απόδειξη κάποιων οικονομικών συναλλαγών. Σε αυτό γίνεται αναφορά στην βασιλεία του Αντιμάχου Θεού και του Ευμένη και του Αντιμάχου Β´, κάτι που δεν κάνει πιθανό ο Αντίμαχος να βασίλεψε υπό τον Ευθύδημο ή/και μαζί με τον Δημήτριο, και είναι πολύ πιθανότερο πως οι Ευμένης και Αντίμαχος οι οποίοι αναφέρονται στο σημείωμα πως είναι διάδοχοι του, ο δεύτερος πιθανώς πρόκειται για τον Αντίμαχο Β´ Νικηφόρο ο οποίος βασίλεψε στα εδάφη του ινδοελληνικού βασιλείου. Ο Αντίμαχος Α´ αντικαταστάθηκε από τον Ευκρατίδη ο οποίος είτε σφετερίστηκε τον θρόνο του είτε απέκτησε το βασίλειο του Αντιμάχου αφότου αυτός πέθανε. Κατά την βασιλεία του εξέδωσε πολλά αργυρά νομίσματα κατά το αττικό πρότυπο, με την όψη του στην μια πλευρά φορώντας την μακεδονική καυσία, και στην άλλη πλευρά του νομίσματος απεικόνιση του Ποσειδώνα με την τρίαινα του, πιθανώς κάτι που υποδηλώνει νίκη σε ναυμαχία που συνέβη νωρίς στην ηγεμονία του, με πολύ λίγες πιθανότητες να έχει συμβεί κάτι τέτοιο στον Ινδό ποταμό ή στην Κασπία θάλασσα, και πολύ πιθανότερο στον Ωξό ποταμό εναντίον των Σακών.Στα νομίσματα του αναφέρεται ως Θεός, κάτι που τον καθιστά τον πρώτο ηγεμόνα της περιοχής ο οποίος αποκάλεσε τον εαυτό του έτσι. Επίσης όπως και ο Αγαθοκλής, εξέδωσε αναμνηστικά αργυρά τετράδραχμα προς τιμή του Ευθύδημου Α´ ο οποίος επίσης αποκαλούνταν Θεός, και του Διοδότου Α´ ο οποίος αποκαλούνταν Σωτήρ. Με βάση αυτά τα στοιχεία είναι πιθανό πως ο Αντίμαχος έθεσε τις βάσεις για την δημιουργία θρησκευτικής λατρείας των Ελλήνων βασιλέων σε Βακτρία και βόρεια Ινδία. Άλλα νομίσματα του περιέχουν αναπαραστάσεις ελέφαντα στην μια όψη, και της θεάς Νίκης στην άλλη κρατώντας στεφάνι. Ο ελέφαντας ενδεχομένως χρησιμοποιείται ως βουδιστικό σύμβολο, και τα νομίσματα αυτά γενικότερα μοιάζουν με αυτά του Δημητρίου Α´ και του Απολλοδότου Α´. Άλλα χάλκινα νομίσματα της περιόδου είναι τετραγωνοειδούς σχήματος με αρκετές σχεδιαστικές ατέλειες, και περιέχουν επίσης παράσταση ελέφαντα ενώ στην άλλη όψη κεραυνό. Είναι ινδικής τεχνοτροπίας και πιθανώς προέρχονται από την Αραχωσία, με την γραφή σε αυτά να είναι στα ελληνικά. "The Greek in Bactria and India", W. W. Tarn, Cambridge University Press "The Decline of the Indo-Greeks", R. C. Senior and D. MacDonald, Hellenistic Numismatic Society "The Indo-Greeks", A. K. Narain, B.R. Publications Νομίσματα του Αντίμαχου Α´ Θεού - coinarchives.com Νομίσματα του Αντίμαχου Α´ Θεού - wildwinds.com
Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει...

Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει... είναι ο τίτλος ελληνικού έγχρωμου κινηματογραφικού έργου του 1978 σε σκηνοθεσία και σενάριο Νίκου Αλευρά και παραγωγή της Κούρος Φιλμ, στην οποία πρωταγωνιστούν ο σκηνοθέτης, η Λίτσα Γεράρδου και η Μαρία Νικολαΐδη. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή αφότου λογοκρίθηκε το 1984, καθώς διεκόπη η προβολή της από το κανάλι της κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ2. Λόγω της απαγόρευσης της τηλεοπτικής της προβολής αλλά και του ύφους της, θεωρείται από τις ελληνικές καλτ ταινίες.

 Όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης αναφέρει αποτελεί μια αυτοβιογραφία του με έντονα κωμικά και εν μέρει αυτοσαρκαστικά στοιχεία, σουρεαλιστικές αναφορές και έναν εντελώς αναρχικό τρόπο αφήγησης. Η πλοκή της αφηγείται πως ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου αγωνίζεται να ξεφύγει από την αλλοτρίωση, ενώ παράλληλα εκφράζει τα έντονα συναισθήματά του για τη γυναίκα του τον κινηματογράφο και την Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το Πέφτουν οι σφαίρες κυκλοφόρησε αρχικά το 1977 σε κινηματογράφους της Ελλάδας και έκοψε 19.488 εισιτήρια. Ο σκηνοθέτης και ο Βασίλης Ραφαηλίδης, τότε διευθυντής σύνταξης του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος, έκαναν περιοδεία ανά την Ελλάδα για να συζητούν με το κοινό μετά τις προβολές. Προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στις 28 Απριλίου του 1984, είχε προγραμματιστεί η προβολή της από το κανάλι ΕΡΤ2 της κρατικής τηλεόρασης, προβολή που όμως διακόπηκε 20 λεπτά μετά έπειτα από απόφαση του προέδρου της ΕΡΤ2, Σάκη Αποστολόπουλου να ρίξει μαύρο στο κανάλι για 45 λεπτά, καθώς υπήρξαν παράπονα του τηλεοπτικού κοινού μέσω τηλεφώνου στον σταθμό. Τα παράπονα προήλθαν έπειτα από την προβολή μιας σκηνής στην αρχή της ταινίας, όπου ο ενήλικος σκηνοθέτης υποδύεται ότι θηλάζει τη μητέρα του. Ακολούθησε μεγάλη δημοσιότητα στα ΜΜΕ με αποτέλεσμα να πάψει να προβάλλεται στην ελληνική τηλεόραση, παρόλο που την επόμενη μέρα επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες και η ανταπόκριση του κοινού ήταν μεγάλη. Η ταινία λόγω της λογοκρισίας της αποτελεί καλτ ταινία του ελληνικού κινηματογράφου. Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει... στην IMDb
Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (Σοχάτσεφ)

Το Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (πολωνικά: Zamek Książąt Mazowieckich) είναι κάστρο που βρίσκεται στο Σοχάτσεφ της Πολωνίας, στον ποταμό Μπζούρα. Χτισμένο στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, ήταν η έδρα του Καστελάνου του Σοχάτσεφ, που αναφέρεται το 1221. Υπήρξε ο τόπος της συνέλευσης των ευγενών και των πριγκίπων το 1377, όπου ψηφίστηκε η πρώτη γραπτή δέσμη νόμων για ολόκληρη τη Μασόβια, τα λεγόμενα καταστατικά του Σοχάτσεφ. Καταστράφηκε κατά την Εξέγερση του Κοστσιούσκο και κατεδαφίστηκε μερικώς τον 19ο αιώνα.

 Ο οικισμός στο λόφο του Κάστρου του Σοχάτσεφ χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, όταν λειτούργησε οικισμός εδώ. Τον 13ο αιώνα, ένα ξύλινο και χωμάτινο οχυρό των Πιαστ της Μασοβίας ανεγέρθηκε με εντολή του Δούκα Κορράδου Α΄ της Μασοβίας. Το οχυρό χρησίμευε επίσης ως έδρα που αναφέρθηκε το 1221 για το καστελανάτο του Σοχάτσεφ. Το φρούριο ξαναχτίστηκε σε ένα τούβλινο κάστρο περίπου τον 14ο αιώνα, και χρηματοδοτήθηκε από τον Πρίγκιπα Σιεμόβιτ Γ΄ τον πρεσβύτερο. Το κάστρο είχε μεγάλη πολιτική, αλλά και στρατιωτική αξία κατά τη διάρκεια της βασιλείας των δουκών της Μασοβίας. Λίγο μετά την ανοικοδόμηση, το κάστρο έγινε η έδρα του σταρόστα της πόλης και ο βασιλικός σταθμός. Η κατολίσθηση της βόρειας πλαγιάς του λόφου οδήγησε στην κατάρρευση του βόρειου τμήματος του παραπετάσματος του κάστρου. Η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη. Ο τότε σταρόστα του Σοχάτσεφ, Στανίσουαφ Ραντζιεγιόφσκι ξαναέχτισε το κάστρο, το οποίο είχε διατάξει ο βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας το 1608. Τα μετέπειτα χρόνια καταστράφηκε στους πολέμους με τους Σουηδούς. Το κάστρο ξαναχτίστηκε μόλις τον 18ο αιώνα, χάρη στον Καζίμιες Βαλίτσκι, τον σταρόστα του Σοχάτσεφ. Ωστόσο, το κτίριο καταστράφηκε από τους Πρώσους κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794. Τα ερείπια ενός τρίπτερου κάστρου με είσοδο από τα ανατολικά και παρεκκλήσι στον πύργο σώζονται μέχρι σήμερα. Το οχυρό χτίστηκε σε σχήμα τραπεζοειδούς με πλευρές 35 x 30 μέτρα, η πύλη και οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι από τούβλα και τα υπόλοιπα κτίρια ξύλινα. Σημαντικό ρόλο στην όλη ανάπτυξη έπαιξαν δύο πύργοι: ο ανατολικός και ο βόρειος, των οποίων το ύψος έφτανε περίπου τα 5-8 μέτρα. Στα μετέπειτα χρόνια προστέθηκε ένας άλλος όροφος στο οχυρό, ο οποίος ήταν ξύλινος. Τον 16ο αιώνα προστέθηκαν ξύλινα σπίτια, τα οποία βρίσκονταν στο νότιο και βόρειο τμήμα του κτηρίου. Στο νότιο κτίριο στεγαζόταν ο αντιπροσωπευτικός βασιλικός οίκος και στους ορόφους του υπήρχαν κελάρια, αποθήκες και σαλόνια του μονάρχη. Στο οχυρό προστέθηκε και ένα σπίτι που χρησίμευε ως φυλακή, το οποίο ονομαζόταν «παλιό σπίτι». Στη συνέχεια προστέθηκε ένα «νέο σπίτι», το οποίο είχε χώρο για το πλήρωμα και χώρους διαμονής, και το ίδιο το σπίτι συνδέθηκε με τον πύργο. Η είσοδος στην αυλή του οχυρού οδηγούνταν αρχικά από το βόρειο παραπέτασμα, στη συνέχεια προηγούνταν ξύλινη γέφυρα και μετακινούνταν στο ανατολικό τμήμα.
Βαμβακάδα

Η βαμβακάδα ή ο εργάτης του πεύκου ή απλά εργάτης,(επιστ. ονομ.: Marchalina hellenica – Μαρσαλίνα η ελληνική) είναι κοκκοειδές έντομο το οποίο ζει στην Ανατολική περιοχή της Μεσογείου, κυρίως στην Ελλάδα, Τουρκία, Νότια Ιταλία ίσως και το Ισραήλ. Η παρουσία του εντόμου στα ελληνικά πευκοδάση, χρονολογείται τουλάχιστον από τον 18ο αιώνα. Πρόκειται για το μοναδικό μέλος του γένους Μαρσαλίνα (Marchalina).

 Το έντομο Μαρσαλίνα η ελληνική, είναι κίτρινου χρώματος και ζει ρουφώντας τον χυμό των πεύκων, κυρίως από την τραχεία πεύκη (Pinus brutia) και, σε μικρότερη κλίμακα, από την χαλέπιο πεύκη (Pinus halepensis), την δασική πεύκη (Pinus sylvestris) και την κουκουναριά (Pinus pinea), παράγοντας δε τα γλυκά μελιτώματα (τις κοκκινωπές σταγόνες). Μπορεί να βρεθεί σε ρωγμές και κάτω από το «πιτίκι» (το νεκρό φλοιό του κορμού) αυτών των δέντρων, κρυμμένη κάτω από το λευκό βαμβακόμορφο (βαμβακάδα ή βαμβακίαση) κερί που εκκρίνει. Η κυριότερη μορφή αναπαραγωγής, είναι η παρθενογένεση. Το έντομο παράγει μια σακχαρώδη έκκριση ― μελίτωμα ― και η οποία συλλέγεται από τις μέλισσες. Οι μελιτώδεις εκκρίσεις λαμβάνουν χώρα δυο φορές το χρόνο, κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινοπώρου. Στην Ελλάδα και Τουρκία, περίπου το 60% της παραγωγής μελιού είναι πευκόμελο και προέρχεται από αυτό το παράσιτο. Λόγω του ότι το έντομο απομυζά χυμούς από το πεύκο και παράγει τα γλυκά μελιτώματα, πληγώνει το δέντρο. Κατασκευάζουν κάποιο είδος κουκουλιού, τη βαμβακάδα, η οποία δημιουργεί στο πεύκο, μια αντιαισθητική εικόνα.Δημιουργήθηκαν δυο παρατάξεις, από τη μια οι μελισσοκόμοι οι οποίοι θεωρούν ότι υπάρχει οικονομικό όφελος από την ύπαρξη του εντόμου αυτού και φροντίζουν για την αναπαραγωγή του και από την άλλη οι πολίτες οι οποίοι θεωρούν ότι το έντομο, σε κάποιο βάθος χρόνου, καταστρέφει τα δέντρα και ξεραίνει τη λιγοστή χλωρίδα της Αττικής. Παράλληλα, το 2000 το Ελληνικό Υπουργείο Γεωργίας, κυκλοφόρησε μια έκδοση, με συγγραφέα τον γεωπόνο Θανάση Μπίκο, στην οποία περιγράφονταν τρόποι μετάδοσης – εμβολιασμού των πεύκων με το έντομο, ώστε να γίνουν μελιτοφόρα. Οι πολίτες όμως, διαμαρτυρήθηκαν σε τέτοιο βαθμό, που πρότειναν τo μποϋκοτάζ του πευκόμελου. Έτσι, συστάθηκε να αποφευχθεί αυστηρώς η περαιτέρω εξάπλωση της Μαρσαλίνας της ελληνικής, στα πευκοδάση της περιοχής της Αττικής. (Αγγλικά) Erlinghagen, F. (2001). Portrait of an insect: Marchalina hellenica Genn. (Sternorrhyncha: Coccina: Margarodidae), important producer of honeydew in Greece. Apiacta 36: 131–137. (Αγγλικά) Margaritopoulos, J.T., Bacandritsos, N. & Pekas, A. N. (2003). Genetic variation of Marchalina hellenica (Hemiptera: Margarodidae) sampled from different hosts and localities in Greece. Bulletin of Entomological Research 93 (5 October): 447–453. Φιλοδασική Ένωση Αθηνών (2009). [1] Athens voice.gr - Γιάννης Κωνσταντινίδης (Θρίλερ με έντομα και πικρό μέλι) [2]
Βίλχελμ Άλβαρντ

Ο Βίλχελμ Άλβαρντ (Wilhelm Ahlwardt, 4 Ιουλίου 1828 – 2 Νοεμβρίου 1909) ήταν Γερμανός ανατολιστής, ο οποίος ειδικεύθηκε στη μελέτη και την έρευνα της Αραβικής λογοτεχνίας. `Ηταν γιος του κλασικού φιλολόγου Κρίστιαν Βίλχελμ Άλβαρντ (1760-1830) και εγγονός του φιλοσόφου Πέτερ Άλβαρντ.

 Ο Βίλχελμ Άλβαρντ γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλτ και σπούδασε ανατολικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ (1846-1848 και 1849-1850), όπου είχε καθηγητή τον Γιόχαν Γκότφρηντ Λούντβιχ Κόζεγκάρτεν, και στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (1848-1849), όπου είχε καθηγητή τον Χάινριχ Έβαλντ. Μετά την αποφοίτησή του, πέρασε αρκετά έτη μελετώντας αραβικά χειρόγραφα σε βιβλιοθήκες στην Γκότα και στο Παρίσι. Το 1856 άρχισε να εργάζεται ως βοηθός βιβλιοθηκάριου στο Γκράιφσβαλτ και το επόμενο έτος υπέβαλε με επιτυχία τη διατριβή του επί υφηγεσία. Το 1861 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκράιφσβαλτ και στην ίδια πόλη πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Το βασικό έργο του Β. Άλβαρντ ήταν το Verzeichnis der arabischen Handschriften (1887-1899), ένας δεκάτομος κατάλογος των αραβικών χειρογράφων που φυλάσσονταν στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου. Επίσης, ως αφιέρωμα στην 400στή επέτειο από την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Γκράιφσβαλτ (1856), συνέλεξε τα αντιπροσωπευτικότερα κείμενά του στον τόμο Über Poesie und Poetik der Araber (= «Επί της ποιήσεως και της ποιητικής των Αράβων»). Σημαντικά έργα του Άλβαρντ είναι επίσης τα εξής: Chalef elahmar's Qasside : berichtigter arabischer text (1859) (μεταφρ.) Οι συλλογές («diwan») των 6 αρχαίων Αράβων ποιητών Αλ-Ναμπίγκα, Άνταρα, Τάραφα, Ζουχάιρ, Άλκαμα και Ιμρουουλκαΐς, Trübner & co., Λονδίνο 1870 (αγγλική μετάφραση). Al-Fakhrî του Μουχάμαντ ιμπν Άλι Ιμπν αλ-Τικτάκα (É. Bouillon, Παρίσι 1895)
Τσίμο Ναβάρο

Ο Χοακίν Ναβάρο Αρμέρο, εν συντομία Τσίμο Ναβάρο (12 Σεπτεμβρίου 1988, Βαλένθια, Ισπανία), είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην ΑΕΛ Καλλονής ως δεξιός μέσος.

 Ο Ναβάρο εντάχθηκε στις ακαδημίες της ομάδας της πόλης του, της Βαλένθια το 2005, έπειτα πέρασε τα ακόλουθα χρόνια στη β' ομάδα, βοηθώντας την να προωθηθεί στη Σεγούντα Ντιβιζιόν. Δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα καθώς είτε αγωνιζόταν με τη β' είτε δινόταν ως δανεικός. Tο 2009-10 παραχωρήθηκε ως δανεικός στη γειτονική Έλτσε στη 2η κατηγορία όπου είχε 18 συμμετοχές. Τον Ιούλιο του 2011, ο Ναβάρο αποκτήθηκε από τον Αστέρα Τρίπολης μαζί με τον Ρούμπεν Ράγιος όντας επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Όσκαρ Φερνάντες, παραμένοντας στον αρκαδικό σύλλογο μία τετραετία, με τη φανέλα του οποίου γνώρισε την έως τώρα μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του, που ήταν η συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας 2013 εναντίον του Ολυμπιακού.Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην ΑΕΛ Καλλονής. Στατιστικά στο http://www.bdfutbol.com Στατιστικά στο www.futbolme.com Στατιστικά στο Transfermarkt.co.uk Πήρε Ναβάρο και Σέρνα ο Αστέρας
Αριστίντες Περέιρα

Ο Αριστίντες Περέιρα (Aristides Maria Pereira, 1923-2011) ήταν πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο. Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του νησιωτικού κράτους από το 1975 ως το 1991.

 Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1923. Αρχικά εργάστηκε ως επικεφαλής των τηλεπικοινωνιών στη Γουινέα-Μπισσάου. Στα τέλη της δεκαετίας του ' 40 άρχισε να δραστηριοποιείται και να εμπλέκεται στο αντιαποικιακό κίνημα, οργανώνοντας απεργίες και πετυχαίνοντας ανέλιξη στην ιεραρχία του κόμματός του, του Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo Verde, του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας (Μπισσάου) και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC). Αρχικά εξελέγη από το Κοινοβούλιο τον Ιούλιο του 1975 και επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1981. Παρά το γεγονός ότι ο Περέιρα αρχικά υποσχέθηκε να εγκαθιδρύσει ένα δημοκρατικό και σοσιαλιστικό καθεστώς, επί ηγεσίας του το κράτος υπέφερε από φτώχεια. Ωστόσο, στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το κράτος ήταν καλύτερο σε σύγκριση με άλλες αφρικανικές χώρες. Ενώ απαγορευόταν η ίδρυση πολιτικών κομμάτων και το καθεστώς ήταν μονοκομματικό, το Πράσινο Ακρωτήριο ήταν από τα πιο δημοκρατικά κράτη της Αφρικής την περίοδο εκείνη κυρίως λόγω της εξουσίας που είχε μεταφερθεί σε τοπικές επιτροπές πολιτών. Έπειτα από το πραξικόπημα στην Μπισσάου το 1980, η καταστολή περιορίστηκε , όμως το μονοκομματικό καθεστώς (μόνο το PAICV αναγνωριζόταν ως νόμιμο πολιτικό κόμμα), διατηρήθηκε ως το 1990. Κατά την προεδρία του Περέιρα, η αφρικανική χώρα τήρησε γενικά αδέσμευτη πολιτική και προωθήθηκαν οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με σκοπό την ενίσχυση των αγροτών. Αναφορικά με τις διεθνείς σχέσεις, η κυβέρνηση του Περέιρα σύναψε συμμαχία με αμφιλεγόμενες για την εποχή εκείνη χώρες, όπως η Κίνα και η Λιβύη. Καθ' όλη τη διάρκεια της προεδρίας του Περέιρα, πρωθυπουργός ήταν ο Πέντρο Πίρες. Στις δημοκρατικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1991 ο Περέιρα ηττήθηκε από το διάδοχό του, Αντόνιο Μασκαρένιας Μοντέιρο. Ο Περέιρα απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.
Ο Πόλεμος των κουμπιών (μυθιστόρημα)

Ο πόλεμος των κουμπιών (γαλλικός τίτλος: La guerre des boutons) με πλήρη τίτλο Ο πόλεμος των κουμπιών, μυθιστόρημα από όταν ήμουν 12 ετών, είναι μυθιστόρημα του Λουί Περγκώ, που δημοσιεύτηκε το 1912.Περιγράφει τον «πόλεμο» μεταξύ δύο ομάδων παιδιών από γειτονικά χωριά, στην περιοχή της Φρανς-Κοντέ, στην ανατολική Γαλλία. Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε την υπόθεση από το χωριό όπου εργάστηκε ως δάσκαλος για δύο χρόνια. Ο τίτλος προέρχεται από τον στόχο του αγώνα, να πάρουν όσο το δυνατόν περισσότερα κουμπιά από την αντίπαλη πλευρά κόβοντάς τα από τα πουκάμισα και τα παντελόνια. Το μυθιστόρημα ξεκινά με χιούμορ και αθωότητα, αλλά γίνεται όλο και πιο σκληρό καθώς η γραμμή μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας είναι θολή. Ο Πόλεμος των Κουμπιών ασχολείται επίσης με κοινωνικοπολιτικά θέματα της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας: τη σύγκρουση μεταξύ της Εκκλησίας και του αντικληρικού κινήματος, το πνεύμα της διεκδίκησης των χαμένων (μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870) εδαφών της Αλσατίας και της Λωρραίνης, την αγωγή του πολίτη κ.λπ. Έχει εκτυπωθεί περισσότερες από 30 φορές στη Γαλλία, έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, έχει διασκευαστεί 5 φορές σε ταινία και περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα σπουδών γαλλικής λογοτεχνίας του γαλλικού γυμνασίου.

 Κάθε χρόνο, μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, τα παιδιά δύο γειτονικών χωριών στην επαρχιακή Γαλλία στις αρχές του 20ού αιώνα, παίζουν «πόλεμο» στα δάση και στα αχρηστευμένα λατομεία της περιοχής χωρίς έλεος, με ξύλα, πέτρες, κλωτσιές και μπουνιές. Συγκρούονται σχεδόν κάθε μέρα, μετά το σχόλασμα του σχολείου, παρά τις συμβουλές των γονιών και του δασκάλου τους.Τα παιδιά που έχουν την ατυχία να πέσουν στα χέρια της αντίπαλης ομάδας, είναι βέβαιο ότι θα αντιμετωπίσουν ταπείνωση: τους κόβουν τα κουμπιά, κορδόνια κ.λπ., και αναγκάζονται να επιστρέψουν στο σπίτι ημίγυμνα με φθαρμένα ρούχα. Και όταν φτάνουν στο σπίτι, οι γονείς τους τα μαλώνουν και τα ξυλοκοπούν. Κάθε ομάδα προσπαθεί να εφαρμόσει στρατηγικές για να κερδίσει και να αποφύγει την επίπληξη από τους γονείς. Από την επιθυμία τους να κερδίσουν τη «μάχη», χρησιμοποιούν ανορθόδοξες μεθόδους, όπως να πολεμούν γυμνά για να αποτρέψουν το κουρέλιασμα των ρούχων τους και τα κορίτσια να επιδιορθώνουν τα ρούχα όταν είναι χαλασμένα, μεταξύ άλλων. Ο πόλεμος των κουμπιών είναι μυθιστόρημα εφηβικής εξέγερσης, στο οποίο μέσα από κωμικοτραγικές σκηνές, ο Περγκώ καταγγέλλει την υποκρισία της εποχής του, αναδεικνύει την τόλμη και τη σκληρότητα των παιδιών και καταδικάζει τα πολεμικά ένστικτα που οδηγούν σε πραγματικούς πολέμους με ανθρώπινα θύματα, γραμμένο λίγο πριν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου πολέμου στον οποίο ο συγγραφέας έχασε τη ζωή του σε ηλικία 33 ετών. Ο πόλεμος των κουμπιών: μετάφραση Ακριβής Λαζαράτου, εκδόσεις Ερατώ, 1998 μετάφραση Φώντα Κονδύλη, εκδόσεις Πατάκης, 2006
Άγιος Δημήτριος Ροποτού Τρικάλων

Ο Άγιος Δημήτριος Ροποτού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Ο Άγιος Δημήτριος Ροποτού Τρικάλων είναι κτισμένος σε υψόμετρο 400 μέτρων και έχει 26 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Άγιος Δημήτριος. Δήμος Πύλης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Ιωάννης Παπαμαστοράκης

Ο Ιωάννης Παπαμαστοράκης (σκοτώθηκε στις 17 Ιουνίου 1878) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός του 19ου αιώνα. Καταγόταν από τη Βιάννο και ανέλαβε την αρχηγία του ανατολικού τμήματος της επαρχίας Βιάννου.

 Πολέμησε μαζί με τον Εμμανουήλ Λακέρδα και τον Εμμανουήλ Κοκκίνη. Εξελέγη πληρεξούσιος της Βιάννου και ταμίας της Επαναστατικής Επιτροπής. Το 1897 πήρε μέρος στην κατάληψη της Ιεράπετρας. Ήταν ο πρώτος που ξεκίνησε την επίθεση, όπως προβλεπόταν από το σχέδιο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί δύο φορές. Παρά το δεύτερο (σοβαρό) τραυματισμό του πέτυχε να πάει στην περιοχή Κεφάλα, κοντά στη Μακρυλιά και να παραδώσει στον Ν. Αλέξη περί τα 70 εικοσάφραγκα, που ήταν τα χρήματα της Επιτροπής. Στην περιοχή εκείνη τραυματίστηκε άλλες δύο φορές, με το δεύτερο τραυματισμό να προκαλεί και το θάνατό του (1878). Έπειτα από τρεις ημέρες ο λαός τίμησε με μνημόσυνο τους σκοτωμένους στη μάχη εκείνη και στη Νεάπολη εκφώνησε λόγο και ο μετέπειτα επίσκοπος Αποκορώνου και Κυδωνίας Νικηφόρος. Γιοι του ήταν ο Πρωθυπουργός της Κρήτης Γεώργιος Ι. Παπαμαστοράκης (1863 - 1923) και ο βουλευτής επί Κρητικής Πολιτείας Δημήτριος Ι. Παπαμαστοράκης (1866 - 1924). Το όνομα του Ιωάννη Παπαμαστοράκη φέρει οδός στην Ιεράπετρα.
ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004)

Η ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα ήταν μια σλοβένικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λιουμπλιάνα. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1911. Μετά από μια σειρά ενοποιήσεων στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, υιοθέτησε το όνομα Ολίμπια το 1962. Η ομάδα θεωρείτο μια από τις πιο πετυχημένες ομάδες στο σλοβένικο ποδόσφαιρο, μέχρι τη διαλύση της το 2004, όταν η ομάδα, μέ ένα χρέος 700 εκατομμυρίων τολάρ Σλοβενίας (περίπου 3 εκατομμύρια ευρώ), χρεοκόπησε και διαλύθηκε στο τέλος του έτους. Ωστόσο, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σλοβενίας (NSZ) της έδωσε την άδεια να ολοκληρώσει την περίοδο 2004-05, τερματίζοντας στην 6η θέση.

 ΝΚ Ένοτνοστ - NK Enotnost (1945–1948, ιδρύθηκε έπειτα από συγχώνευση των νεοσύστατων αθλητικών συλλόγων ΣΝ Ταμπόρ - ŠD Tabor και ΣΝ Ουντάρνικ - ŠD Udarnik οι οποίοι ενώθηκαν με πρώην παίκτες της ΣΚ Λιουμπλιάνα - SK Ljubljana) ΝΚ Όντρεντ - NK Odred (1948–1961) ΝΚ Τρίγκλαβ - NK Triglav (1961–1962) ΝΚ Ολίμπια - NK Olimpija (1962–2004) Πρωταθλήματα Πρωτάθλημα ΣλοβενίαςΠρωταθλήτρια (4): 1991–92, 1992–93, 1993–94, 1994–95 Δεύτερη (3): 1995–96, 2000–01, 2003–04Περιφερειακό Πρωτάθλημα ΣλοβενίαςΠρωταθλήτρια (4): 1946–47, 1951–52, 1961–62, 1986–87 Κύπελλα Κύπελλο ΣλοβενίαςΚυπελλούχος (4): 1993, 1996, 2000, 2003 Φιναλίστ (3): 1992, 1999, 2001Σούπερ Καπ ΣλοβενίαςΝικήτρια (1): 1995 Φιναλίστ (1): 1996Κύπελλο ΓιουγκοσλαβίαςΦιναλίστ (1): 1970 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς ΛιγκΓύρος των 32 (1): 1992–93Κύπελλο ΚυπελλούχωνΓύρος των 16 (1): 1996-97 Προφίλ στην Weltfussballarchiv Αρχειοθετήθηκε 2013-12-03 στο Wayback Machine.
Το μικρό σπίτι στο δάσος

Το μικρό σπίτι στο δάσος (πρωτότυπος τίτλος: The Cabin in the Woods) είναι κινηματογραφική αμερικανική κωμική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Ντρου Γκόνταρντ, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Τζος Γουέντον και σε παραγωγή του Τζος Γουέντον.

 Μια ανέμελη παρέα πέντε φίλων- η φρεσκοβαμμένη ξανθιά Τζουλς, ο τουμπανιασμένος καλός της Κερτ, ο νέος κολλητός του Χόλντεν, η προσφάτως χωρισμένη Ντέινα κι ο καμένος χασικλής Μάρτι - από το κολέγιο πάει εκδρομή το Σαββατοκύριακο σ’ ένα μικρό σπίτι κάπου στο δάσος. Δύο ηλικιωμένοι τύποι, οι οποίοι όπως φαίνεται γνωρίζουν κάτι παραπάνω σχετικά με τη συγκεκριμένη καλύβα, τους συμβουλεύουν να το ξανασκεφτούν. Φυσικά, τα λόγια τους σκορπίζουν στον αέρα και, το ίδιο κιόλας βράδυ, ο εφιάλτης ξεκινά. Κι έτσι η παρέα αυτή πρέπει να παλέψει αν θέλει να επιβιώσει ολόκληρη. Κρίστεν Κόνολι ως η Ντέινα Πολκ Κρις Χέμσγουορθ ως ο Κερτ Βογκαν Άννα Χάτσισον ως η Τζουλς Λάουντεν Φραν Κράντζ ως ο Μάρτι Μικάλσκι Τζέσε Ουίλιαμς ως ο Χόλντεν Μακέρα Ρίτσαρντ Τζένκινς ως ο Γκάσρι Σίτερσον Μπράντλει Γουίτφορντ ως ο Στιβ Χάντλεϊ Η ταινία ήταν υποψήφια για 21 βραβεία και από αυτά κέρδισε τα 8. Επίσημος ιστότοπος Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος στην IMDb
Αντώνης Αθανασίου

Ο Αντώνης Αθανασίου (γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής και έχει συμβόλαιο με την ομάδα του Ατρομήτου Αθηνών που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκας.

 Ξεκίνησε την καριέρα το χωριό από όπου κατάγεται, στη Ρόδο και στον τοπικό Αστέρα Παστίδας. Έμεινε εκεί μια διετία, το 2006 ως το 2008. Ο Ατρόμητος το καλοκαίρι του 2008 ξεχώρισε το ταλέντο του και τον απέκτησε. Ο νεαρός μέσος, στην πρώτη του χρονιά, αγωνίστηκε με την ομάδα νέων του συλλόγου και εντυπωσίασε. Από το καλοκαίρι του 2009, προπονείται με την ανδρική ομάδα. Έχει κάνει το ντεμπούτο του στην ομάδα του Περιστερίου, τη σεζόν 2010-11, στον τελευταίο αγώνα πρωταθλήματος, στις 17 Απριλίου 2011, κόντρα στην Καβάλα. Α.Ο. Κέρκυρα Για τη σεζόν 2012-13, παραχωρήθηκε δανεικός στην ομάδα της Κέρκυρας. Λόγω ενός σοβαρού τραυματισμού, αγωνίστηκε κυρίως προς το τέλος της σεζόν, μόλις σε 8 αγώνες πρωταθλήματος, καθώς και έναν αγώνα κυπέλλου. Ο Αθανασίου είναι μέλος της Εθνικής ομάδας Νέων με την οποία έχει 4 συμμετοχές. http://stats.onsports.gr/statsapp/front/soccer/player/main.php?sport-select=soccer&player-select=389 https://archive.today/20130702040243/www.atromitosfc.gr/players/atanasiou http://www.soccerway.com/players/antonis-athanasiou/148813/
Εξάεδρο

Στη στερεομετρία, εξάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει έξι έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή εξάεδρα όπως για παράδειγμα ο κύβος, ο οποίος είναι κανονικό εξάεδρο με όλες του τις έδρες τετράγωνα.

 Υπάρχουν 7 τοπολογικώς διακριτά κυρτά εξάεδρα, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Υπάρχουν τρία τοπολογικώς διακριτά εξάεδρα τα οποία μπορούν να κατασκευαστούν ως κοίλα σχήματα: Weisstein, Eric W., "Hexahedron" από το MathWorld.
Καρδιοειδής καμπύλη

Η καρδιοειδής (από την ελληνική λέξη καρδιά) είναι μια επίπεδη καμπύλη, που σχηματίζεται από ένα σημείο στην περιφέρεια ενός κύκλου καθώς αυτός κυλίεται γύρω από έναν άλλο σταθερό κύκλο ίσης ακτίνας. Είναι ένα είδος επικυκλοειδούς καμπύλης. Παρότι ονομάζεται καρδιοειδής, το σχήμα της μοιάζει περισσότερο με την τομή ενός μήλου χωρίς το κοτσάνι.

 Αν θέσουμε ως α την ακτίνα του σταθερού κύκλου (η οποία είναι ίση με την ακτίνα του κύκλου που κυλίεται) και θεωρήσουμε ότι ο σταθερός κύκλος έχει κέντρο Κ(-α,0), τότε το οξύ άκρο της καρδιοειδούς είναι η αρχή των αξόνων και η καμπύλη μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Παραμετρικές εξισώσεις x ( ϕ ) = 2 a ( 1 − cos ⁡ ϕ ) ⋅ cos ⁡ ϕ {\displaystyle x(\phi )=2a(1-\cos \phi )\cdot \cos \phi } y ( ϕ ) = 2 a ( 1 − cos ⁡ ϕ ) ⋅ sin ⁡ ϕ {\displaystyle y(\phi )=2a(1-\cos \phi )\cdot \sin \phi } Εξίσωση σε πολικές συντεταγμένες: r ( ϕ ) = 2 a ( 1 − cos ⁡ ϕ ) {\displaystyle r(\phi )=2a(1-\cos \phi )} Εξίσωση σε καρτεσιανές συντεταγμένες: ( x 2 + y 2 ) 2 + 4 a x ( x 2 + y 2 ) − 4 a 2 y 2 = 0 {\displaystyle (x^{2}+y^{2})^{2}+4ax(x^{2}+y^{2})-4a^{2}y^{2}=0} Εμβαδόν που περιέχεται από την καμπύλη: E = 6 ⋅ π ⋅ a 2 {\displaystyle E=6\cdot \pi \cdot a^{2}} . Μήκος της καμπύλης: L = 16 a {\displaystyle L=16a} . Ακτίνα καμπυλότητας: ρ ( ϕ ) = 8 3 ⋅ a ⋅ sin ⁡ ( ϕ 2 ) {\displaystyle \rho (\phi )={\frac {8}{3}}\cdot a\cdot \sin \left({\frac {\phi }{2}}\right)} Κάθε ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δύο σημεία της καρδιοειδούς («ακτίνα») και διέρχεται από το οξύ άκρο της έχει μήκος ίσο με 4 a {\displaystyle 4a} . Το μέσον κάθε ευθυγράμμου τμήματος που διέρχεται από το οξύ άκρο της καρδιοειδούς και ενώνει δύο σημεία της βρίσκεται πάνω στον σταθερό κύκλο με κέντρο Κ(-α,0). Καρδιοειδής - Μαθηματική Εκπαίδευση και Τεχνολογία Αργύρης Φελούρης: Σημειώσεις Γραμμικής Άλγεβρας - Καμπύλες στο επίπεδο Καρδιοειδής Καμπύλη - MathStudies Blog
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λάρισας 2012–13

Το 2012-13 η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λάρισας διοργάνωσε τα πρωταθλήματά της σε 4 κατηγορίες (Α , Α1 , Β και Γ ) με τη συμμετοχή συνολικα πανω απο 100 ομάδων Πρωταθλητής στην Α αναδείχθηκε ο Μαχητής Τερψιθέας και στην Α1 ο ΠΑΟΛ Αβέρωφ Το θεσμό του Κυπέλλου της Ένωσης κατέκτησε η ομάδα της Δήμητρας Γιάννουλης (πρώτη φορά , θα επαναλάμβανε την επιτυχία της την επόμενη περίοδο)

 Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Λάρισας της περιόδου 2012-13 διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 16 ομάδων. Από την επόμενη περίοδο ο αριθμός ανέβηκε στις 18. Καμία ομάδα που αγωνιζόταν στο πρωταθλημα της Δ' Εθνικής δεν υποβιβάστηκεΝεοφώτιστοι από την Α1 κατηγορία της προηγούμενης περιόδου είναι: Αναγέννηση Καλοχωρίου Ηρακλής Χάλκης ΑΕ Δήμητρας Όλυμπος ΛάρισαςΤο πρωτάθλημα ξεκίνησε το σαββατοκύριακο 6 και 7 Οκτωβρίου 2012.Το Σάββατο 16 Μαρτίου του 2013 ο Μαχητής Τερψιθέας εξασφάλισε τον τίτλο του πρωταθλητή Λάρισας για πρώτη φορά στην ιστορία του. Μάλιστα στο ειδικό πρωτάθλημα κατεκτησε και την πρώτη θέση - άνοδο στη Γ' Εθνική Οι ομάδες της Δήμητρας Αγιας και του Λαρισαϊκού υποβιβάστηκαν στην Α1 Βαθμολογία Υποβιβασμένες από την Α: Δαμασιακός ΠΑΕΔ Πλατύκαμπου Δευκαλίων ΚρανιάςΠροβιβασμένες από την Β: ΠΑΟΛ Αβέρωφ Ηρακλής Λάρισας Ατρόμητος Αγ. Αναργύρων Τοξότης Λάρισας Νίκη ΝίκηςΗ Α1 διεξήχθη σε ένα όμιλο με 17 ομάδες. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομαδα της συνοικίας Αβέρωφ της Λάρισας μπρόστά από την παραδοσιακή δύναμη στο νομό Ηρακλή Λάρισας. Λόγω της αύξησης του αριθμού των ομάδων στην Α κατηγορία απο 16 σε 18 για την επόμενη περίοδο, 4 συνολικά ομάδες πήραν την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία του τοπικού. (Αβέρωφ , Ηρακλής Λ. , Παραπόταμος , Ομορφοχώρι) Οι 3 τελευταίοι υποβιβάστηκαν στη Β κατηγορία , οι ομάδες της Κρανιάς Ελασσόνας και του Πλατύκαμπου ειχαν δεύτερο συνεχόμενο υποβιβασμό . Βαθμολογία Η Β κατηγορία διεξήχθη σε 2 ομίλους των 16 ομάδων , ο 2ος τελικα τελείωσε με 15 ομάδες καθως η ΑΕΣΓ αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα. Οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου προβιβάζονται στην Α1 της επόμενης περιόδου, και οι 2 τελευταιοι υποβιβάζονται στη Γ' . Βούναινα και Συκέα ήταν οι πρωταθλήτριες ομάδες στους ομίλους τους. Βαθμολογίες των ομίλων 4 όμιλοι των 12 ομάδων απαρτίζουν την Γ' κατηγορία της περιόδου. Οι 4 πρώτοι καθε ομίλου ανεβαίνουν στη Β' LarisaGoal.gr ArenaLarisa.gr
Ράινερ Χάσλερ

Ο Ράινερ Χάσλερ (γερμανικά: Rainer Hasler), γεννηθείς στις 2 Ιουλίου 1958 και αποβιώσας προς τις 29 Οκτωβρίου 2014, ήταν ποδοσφαιριστής από το Λίχτενσταϊν, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Τον Νοέμβριο του 2003, στα πλαίσια των εορτασμών για την συμπλήρωση πενήντα ετών από την ίδρυση της ΟΥΕΦΑ, επιλέχτηκε από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λίχτενσταϊν ως ο Χρυσός Παίκτης της χώρας, συγκεκριμένα ως ο σημαντικότερος παίκτης της για το διάστημα των προηγούμενων 50 ετών.

 Ο Χάσλερ αγωνίστηκε ως δεξιός αμυντικός για λογαριασμό των Γκρασχόπερς Ζυρίχης, ΦΚ Βαντούζ, Νεσατέλ Ξαμάξ και Σερβέτ ΦΚ. Αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Σερβέτ, αποτέλεσε για διάστημα δύο σεζόν αρχηγό της ομάδας, με την οποία και κατέκτησε το ελβετικό πρωτάθλημα για την σεζόν 1984-85, καθώς και το Κύπελλο Ελβετίας. Άλλη σημαντική επιτυχία κατά την διάρκεια της καριέρας του ήταν η πορεία του, ως παίκτης της Ξαμάξ, έως τα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ για την σεζόν 1981-82.Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1989, σε ηλικία 31 ετών. Ο Χάσλερ ουδέποτε αγωνίστηκε με το Λίχτενσταϊν, καθώς η εθνική ομάδα της χώρας σπάνια αγωνιζόταν σε οποιαδήποτε αναμέτρηση μέχρι την περίοδο κατά την οποία ο ίδιος αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ο Χάσλερ απεβίωσε προς τις 29 Οκτωβρίου 2014, σε ηλικία 56 ετών. (Αγγλικά) Ernst Hasler (28 Ιανουαρίου 2011). «Liechtenstein's Hasler scaled Swiss peaks». https://www.uefa.com/. UEFA.com. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2018.
Κωνσταντία του Βρότσλαφ

Η Κωνσταντία, πολων. Konstancja Wrocławia (π. 1221-27 - 21/23 Φεβρουαρίου 1257) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κουγιάβια.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Άννας των Πρεμισλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ δούκα, μετά 1ου βασιλιά, της Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1239 τον Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια, κ.ά. και είχε τέκνα: Λέσεκ Β΄ ο Μέλας π. 1241-1288, υψηλός δούκας της Πολωνίας & δούκας του Σιέρατς. Ζιεμόμισλ π. 1245-1287, δούκας του Ινόβροτσλαφ. Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (2 ed.). Kraków: Avalon. p. 120.
Βασίλης Τόγιας

Ο Βασίλης Τόγιας (1962) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Έχει διατελέσει γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρόεδρος της Ένωσης Σοσιαλιστικών Νεολαιών Ευρώπης, γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς, βουλευτής Επικρατείας και βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το 1962 στην Ταμπάχνα Λιβαδειάς. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1986. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εξελέγη πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής με την στήριξη της ΠΑΣΠ, καθώς και μέλος του Προεδρείου της ΕΦΕΕ.Από το 1986 ως το 1989 ήταν μέλος του Πρυτανικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1989 μέχρι το 1994 διετέλεσε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, της οποίας υπήρξε ο πρώτος εκλεγμένος γραμματέας, ενώ το διάστημα 1990 - 1993 ήταν και πρόεδρος της Ένωσης Σοσιαλιστικών Νεολαιών Ευρώπης.Το 1993 τοποθετήθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν εξελέγη, και ανέλαβε γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς στο υπουργείο Παιδείας. Το 1994, με το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, την αντικατέστησε στη Βουλή καταλαμβάνοντας την έδρα της, μέχρι το 1996.Από το 2000 μέχρι το 2002 διετέλεσε πρόεδρος της ΕΥΔΑΠ, ενώ από το 2004 μέχρι το 2012 εκλεγόταν βουλευτής Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ.
599 Λουίζα

Η Λουίζα (Luisa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,978. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.

 Η μέση διάμετρος της Λουίζας εκτιμάται σε 64,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι K, ενώ το άλβεδό της είναι 0,138. Η Λουίζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 34 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ευρωπαϊκές Σπουδές

Οι ευρωπαϊκές σπουδές είναι ένα πεδίο σπουδών το οποίο προσφέρεται από πολλά ακαδημαϊκά κολέγια και πανεπιστήμια και εστιάζει στην Ιστορία του Δυτικού Πολιτισμού και την εξέλιξη του Δυτικού Κόσμου, καθώς και στις τρέχουσες εξελίξεις στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση . Ορισμένα τμήματα προσφέρουν πρόγραμμα σπουδών κοινωνικών επιστημών ή δημόσιας διοίκησης με επίκεντρο τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτά τα προγράμματα περιλαμβάνουν συνήθως έναν συνδυασμό πολιτικής επιστήμης, δημόσιας πολιτικής της ΕΕ, ευρωπαϊκής ιστορίας, ευρωπαϊκού δικαίου, οικονομίας και κοινωνιολογίας. Άλλα πανεπιστήμια προσεγγίζουν το θέμα με ευρύτερο τρόπο, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων όπως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, η ευρωπαϊκή λογοτεχνία και οι ευρωπαϊκές γλώσσες . Τα προγράμματα που επικεντρώνονται στη μελέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συχνά καλύπτουν και εθνικά θέματα (με συγκριτική προοπτική). Το μάθημα συνδυάζει ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες . Οι κλάδοι που εμπλέκονται στις ευρωπαϊκές σπουδές περιλαμβάνουν: Ανθρωπολογία Πολιτισμικές Σπουδές Οικονομικά Ευρωπαϊκές Γλώσσες Γεωγραφία Ιστορία Διεθνείς Σχέσεις Νομική Γλωσσολογία Λογοτεχνία Φιλοσοφία Ψυχολογία Πολιτικές Επιστήμες Δημόσια Διοίκηση ΚοινωνιολογίαΤα τμήματα ευρωπαϊκών σπουδών δεν υπάρχουν μόνο στην Ευρώπη αλλά και στις άλλες ηπείρους, όπως στη Βόρεια Αμερική, την Ασία και την Αυστραλασία .

 UACES - η ακαδημαϊκή ένωση για τις Σύγχρονες Ευρωπαϊκές Σπουδές Ένωση Μελετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Arbeitskreis Europäische Integration Σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (EPO) Σπουδές στην Τσεχία CIFE - Centre international de formation européenne Αρχειοθετήθηκε 2018-04-10 στο Wayback Machine. Archived Μεταπτυχιακό στις Ευρωπαϊκές και Ευρωπαϊκές Νομικές Σπουδές Μεταπτυχιακό στις Προηγμένες Ευρωπαϊκές και Διεθνείς Σπουδές Master in EU Studies Online Μεταπτυχιακό στις Ευρωπαϊκές Σπουδές - Διακυβέρνηση και Κανονισμός Αρχειοθετήθηκε 2019-04-03 στο Wayback Machine. Archived Master στις Ευρωπαϊκές Σπουδές Σπουδές στις Ευρωπαϊκές Κοινωνίες (MA SES) Αρχειοθετήθηκε 2023-03-24 στο Wayback Machine.Οδηγοί βιβλιοθηκών για ευρωπαϊκές σπουδές«European Studies». Research Guides. USA: Duke University Libraries. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2023. «European Studies». Library Guides. USA: Johns Hopkins University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2023. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2023. «European Studies». Research Guides. USA: New York University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2023. New York Public Library. «History of Europe». Research Guides. USA. + "Modern European History"
Ράμφος κεφαλόποδου

Όλα τα σωζόμενα κεφαλόποδα έχουν ένα διμερές ράμφος, ή ρύγχος, που βρίσκεται στη στοματική μάζα και περιβάλλεται από τις μυώδεις αποφύσεις της κεφαλής. Η ραχιαία (άνω) κάτω γνάθος ταιριάζει με την κοιλιακή (κάτω) κάτω γνάθος και μαζί λειτουργούν όπως ένα ψαλίδι. Το ράμφος μπορεί επίσης να αποκαλείται ως δαγκάνες ή σαγόνια.Απολιθώματα από ράμφη υπάρχουν για έναν μεγάλο αριθμό κεφαλόποδων, υφιστάμενων και εξαφανισμένων, με συμπεριλαμβανόμενα καλαμάρια, χταπόδια, μπελεμνίτες, και βαμπυρόμορφα. Τα άπτυχα – ζεύγη δισκοειδών δομών που βρίσκονται στους αμμωνίτες – μπορεί επίσης να έχουν δομές σιαγώνων.

 Αποτελείται κυρίως από χιτίνη και χιαστί διασταυρωμένες πρωτεΐνες, τα ράμφη τους είναι λίγο-πολύ δύσπεπτα και είναι συχνά τα μόνα αναγνωρίσιμα υπολείμματα κεφαλόποδων που βρίσκονται στα στομάχια των αρπακτικών ειδών όπως οι φάλαινες φυσητήρες. Η σκληρότητα του κεφαλοποδικού ράμφους είναι μέγιστη στην κορυφή και σταδιακά ελαττώνεται προς το ελάχιστο της βάσης, μια κλίση που οφείλεται στην διαφορετική χημική σύνθεση. Στα ενυδατωμένα ράμφη των Humboldt καλαμαριών (Dosidicus gigas) η βαθμίδωση σκληρότητας εκτείνεται σε δύο τάξεις μεγέθους. Οι συντομογραφίες LRL και URL χρησιμοποιούνται ευρέως στην τευθολογία για αναφορά στο κατώτατο ρυγχοειδές μήκος και το ανώτερο ρυγχοειδές μήκος, αντίστοιχα. Είναι οι τυπικές μετρήσεις μεγέθους για το ράμφος των Δεκαποδίμορφων, ενώ το μήκος κουκούλας προτιμάται για τα Οκτωποδίμορφα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκτίμηση του μήκους του μανδύα και του συνολικού σωματικού βάρους του αρχικού ζώου, καθώς και της βιομάζας τροφής.
Κυβέρνηση Ντμίτρι Μεντβέντεφ 2012

Η Κυβέρνηση Ντμίτρι Μεντβέντεφ ήταν η κυβέρνηση της Ρωσίας από τον Μάιο του 2012 εώς τον Ιανουάριο του 2020. Σχηματίστηκε λίγο αργότερα από την εκλογή του Βλαντίμιρ Πούτιν στην προεδρία. Στην πρωθυπουργία διορίστηκε ο πρώην Πρόεδρος της Ρωσίας Μεντβέντεφ. Αντικατέστησε την Κυβέρνηση Πούτιν 2008 και ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο του 2012. Η Κυβέρνηση αποτελείται από μέλη του κόμματος Ενωμένη Ρωσία καθώς και μερικούς ανεξάρτητους υπουργούς διορισμένους από τον Πρόεδρο Πούτιν. Η κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα και καταστάσεις όπως η κρίση στην Κριμαία και οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν απο ΕΕ και ΗΠΑ. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 2020.

 Πρωθυπουργός της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ1ος Αναπαληρωτής Πρωθυπουργός Ιγκόρ ΣουβάλοφΑναπληρωτής Πρωθυπουργός-Αρχηγός του επιτελείου της κυβέρνησης Σέρτζει ΠρικχόντκοΑναπληρωτής Πρωθυπουργός Ντμίτρι ΚόζακΑναπληρωτής Πρωθυπουργός Αρκάδι ΝουβορκόβιτςΑναπληρώτρια Πρωθυπουργός Όλγα ΓκολόντετςΑναπληρωτής Πρωθυπουργός - Προεδρικός απεσταλμένος της Βόρειας Ομοσπονδιακής Περιοχής του Καυκάσου Αλεξάντερ ΚχλοπονίνΑναπληρωτής Πρωθυπουργός- Προεδρικός απεσταλμένος της Ανατολικής Ομόσπονδης περιοχής Γιούρι ΤρούντεφΑναπληρωτής Πρωθυπουργος Ντμίτρι ΡογκόζινΥπουργός Εξωτερικών Σεργκέι ΛαβρόφΥπουργός Εσωτερικών και δικαιοσύνης Βλαντιμίρ ΚολοκόλτσεφΥπουργός Εκτάκτων Αναγκών Βλαντιμίρ ΠούτσκοφΥπουργός Υγείας Βερόνικα ΣκβότσοβαΥπουργός Συγκοινωνιών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Νικολάι ΝικιφόροφΥπουργός Πολιτισμού Βλαντιμίρ ΜεντίσκιΥπουργός Άμυνας Σερτγκέι ΣόγκγκουΥπουργός Παιδείας και Επιστημών Ντμίτρι ΛιβάνοφΥπουργός Φυσικών Πόρων Σέρτζει ΝτοσκόιΥπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Ιγκόρ ΣλουναγιεφΥπουργός Γεωργίας και Αλιείας Νικολάι ΦγουοντόροφΥπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου Ντέντις ΜαντούροφΥπουργός Μεταφορών Μαξίμ ΣοκόλοφΥπουργός Οικονομικών Άντον ΣιλουάνοφΥπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Αλεξέι ΟυλγουκάεφΥπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαξίμ ΤοπίλινΥπουργός Ενέργειας Αλεξάντερ ΝόβακΥπουργός Δικαιοσύνης Αλεξάντερ ΚολονάλοφΥπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου-Αρμόδιος για την ανοικτή κυβερνητική πολιτική Μιχαήλ ΑμπίζοφΥπουργός της Άπω Ανατολής Αλεξάντερ ΓκαλούσκαΥπουργός της Κριμαίας Αλεξάντερ ΓκαλούσκαΥπουργός Αθλητισμού Βίταλι ΜούτκοΥπουργός Δημοσίων Έργων και Στέγασης Μιχαήλ Μέν Επίσημος ιστότοπος της Κυβέρνησης της Ρωσίας
Δρέπανο Αχαΐας

Το Δρέπανο (παλιότερα Δράπανο) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί τοπική κοινότητα, η οποία ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ρίου του Δήμου Πατρέων με πληθυσμό που ανέρχεται σε 541 κατοίκους. Βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήριο στο οποίο οφείλει και το όνομά του και απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από το Ρίο.

 Πιστεύεται ότι η ευρύτερη περιοχή έχει συνεχή κατοίκηση από την αρχαιότητα. Εκεί βρισκόταν σύμφωνα με τις περιγραφές του Παυσανία η αρχαία πολίχνη Βολίνα, αλλά και το Τείχος της Αθηνάς που ήταν το σύνορο της Ρυπαίας χώρας με την Πάτρα. Ο αρχαιολόγος Μιχάλης Πετρόπουλος συνοψίζοντας αρχαιολογικές πληροφορίες συνδέει το Δρέπανο με την Βολίνα λέγοντας ότι το σύγχρονο χωριό είναι χτισμένο στην ίδια θέση. Αρχαίος οικισμός έχει ανεβρεθεί στη θέση του χωριού και επεκτείνετε και νότια αυτού σε αγροτικές εκτάσεις. Στο Δρέπανο έχει ανασκαφή νεκροταφείο γεωμετρικής περιόδου, και πλήθος αρχαιοτήτων σε εκσκαφές για κατασκευές κτιρίων. Η ονομασία Δρέπανο σώζεται από την αρχαιότητα για το ακρωτήριο λόγω του σχήματος του που είναι σαν δρεπάνι. Αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο σε άλλη κοντινή θέση από την σημερινή και αναφέρεται από τον Γάλλο φιλέλληνα περιηγητή Πουκεβίλ το 1816 με 25 οικογένειες, 22 το 1828 και 305 κατοίκους το 1889. Το 1941 η Γερμανική Πολεμική Αεροπορία βομβάρδισε οκτώ φορές όλα τα παραλιακά χωριά της Πάτρας, μαζί και το Δρέπανο. Το 1835 αποτέλεσε χωριό του νεοσύστατου Δήμου Αργυραίων έως το 1841 που με νέα διοικητική μεταβολή ο δήμος διαλύθηκε. Το 1841 με το Β.Δ. 27/11/1840 προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων έως το 1912. Το 1912 (ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912) συστάθηκε η Κοινότητα Δρεπάνου η οποία μέχρι το 1925 συμπεριλάμβανε και τα Αραχωβίτικα με έδρα το Δρέπανο. Το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» καταργείται η κοινότητα και αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ρίου. Από την 1η Ιανουρίου 2011 με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καλλικράτης» αποτελεί (τοπική) κοινότητα του διευρυμένου Δήμου Πατρέων. 1914-1978 ? 1978-1990 Νικόλαος Κτενάς 1990-1994 Σωτήριος Καταραχιάς 1994-1998 ? Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών: Δρέπανο Αχαΐας. eetaa.gr. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9. Ο πέτρινος παραδοσιακός φάρος στο Δρέπανο Αχαΐας Αρχειοθετήθηκε 2013-06-18 στο Wayback Machine. faroi.com. Φάρος Δρεπάνου Πάτρας. hellenicnavy.gr.
Στραγαλατζής

Ο στραγαλατζής ή στραγαλάς ήταν παραδοσιακό επάγγελμα που άκμασε τον 18ο αιώνα. Ο στραγαλατζής ήταν πλανόδιος πωλητής και πουλούσε στραγάλια. Οι πελάτες του ήταν κυρίως νεανικό κοινό. Όπως όλοι οι πωλητές της εποχής εκείνης κρατούσε τεφτέρι, όπου έγραφε τα χρωστούμενα πουλώντας με πίστωση.

 Οι στραγαλατζήδες εμφανίστηκαν αμέσως μετά την ελληνική επανάσταση και απελευθέρωση. Αναφέρονται να κατεβαίνουν στις μεγάλες πόλεις και να πουλούν στραγάλια πάνω σε μια τάβλα. Στην Αθήνα αναφέρεται ότι έρχονταν από τα ορεινά της Θεσσαλίας, κυρίως καραγκούνηδες. Οι στραγαλατζήδες έπιαναν πόστα και πωλούσαν το εμπόρευμα τους σε πλατείες, σε κεντρικούς δρόμους ή έξω από σχολεία. Ανάμεσα στα φαγώσιμα που πωλούσαν αργότερα προστέθηκαν και ζαχαρένια κόκκινα κουλούρια, σουσαμένια παστέλια και μελένιος χαλβάς. Για να κερδίσουν πελάτες και να πουλήσουν τα στραγάλια κάποιοι στραγαλατζήδες είχαν εφεύρει ένα παιχνίδι: κρατούσαν ένα ζαχαρωτό κουλούρι και νεαροί του πετούσαν στραγάλια μέχρι να το σπάσει κάποιος και να νικήσει. Ο στραγαλατζής εκτελούσε και χρέη «διαιτητή» στο παιχνίδι, όριζε δηλαδή ποιος είχε χάσει για να πληρώσει. Όλοι στην οικογένεια του στραγαλατζή ασχολούνταν με το επάγγελμα. Καλλιεργούσαν στο χωράφι τους το στραγάλι που στην πραγματικότητα είναι ψημένο ρεβύθι. Οι γυναίκες έκοβαν τον κορμό και τον έδεναν σε ματσάκια για να τα πωλούν έπειτα τα παιδιά στις πόλεις για δαδιά . Και αυτό το επάγγελμα, της πώλησης δαδιών, υπέστη πλήγμα μαζί με αυτό του στραγαλατζή. Αρκετοί στραγαλατζήδες άλλαξαν τον 19ο αιώνα το εμπόρευμά τους πουλώντας σαλέπι. Άλλοι έκαναν και τα δύο επαγγέλματα, την ημέρα στραγαλατζήδες και το βράδυ σαλεπιτζήδες. Στην Αθήνα μάλιστα κάποιοι πωλούσαν σαλέπι και διατηρούσαν μικρά καταστήματα στα Πιθαράδικα όπου πωλούσαν ακόμα και τυρί. Ήδη το 1912 αναφέρεται ότι ήταν επάγγελμα προς εξαφάνιση έχοντας δεχτεί πλήγμα από άλλα πλανόδια επαγγέλματα όπως ο κουλουράς. Πλήγμα είχε δεχτεί κι από τον πασατέμπο που θεωρούνταν πιο ευκολοχώνευτος, τα φυστίκια, την μέντα, όλα φαγώσιμα που πωλούνταν τότε από πλανόδιους. Ο στραγαλατζής έχει εκλείψει σήμερα με την ανωτέρω μορφή, αλλά μια 2η μορφή που επέζησε μέχρι τώρα αλλά τείνει να εκλείψει & αυτή, είναι ο πλανόδιος πωλητής ξηρών καρπών που δείχνει & η φωτογραφία. Αυτή προέκυψε από την γενικοποίηση του εμπορεύματος, αντικαθιστώντας ο κάθε πωλητής τον συγκεκριμένο του ξηρό καρπό (ο στραγαλατζής το στραγάλι, ο φυστικάς το φυστίκι κλπ) με ξηρούς καρπούς όλων των ειδών (στραγάλια, πασατέμπος, αμύγδαλα, φυστίκια κλπ), προκειμένου να εκλείψουν τα μεταξύ τους πλήγματα της κρίσης.
Κλημεντία της Αυστρίας

Η Κλημεντία, γερμ. Clemence 1262 - Φεβρουάριος 1293 ή 1295) από τον Οίκο των Αψβούργων γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Ροδόλφου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Γερτρούδης, κόρης του Μπούρκχαρτ Ε κόμη του Χόενμπεργκ. Ο Πάπας Νικόλαος Δ΄ και η εκκλησιαστική μερίδα έθεσαν τον Κάρολο-Μαρτέλο βασιλιά της Ουγγαρίας (1290-1295), ως διάδοχο του άτεκνου θείου εκείνου Λαδισλάου Δ΄ της Ουγγαρίας, εναντίον του οποίου ο πάπας είχε ήδη πριν ανακοινώσει Σταυροφορία. Ωστόσο οι ευγενείς της χώρας δεν τον δέχθηκαν και ο Κάρολος-Μαρτέλος δεν κατάφερε να κυβερνήσει την Ουγγαρία· εκεί βασίλευσε ο Ανδρέας Γ΄ των Άρπαντ (εξάδελφος τού πατέρα τού Λαδισλάου Δ΄). Επέτυχε όμως να βεβαιώσει τη διεκδίκησή του σε μέρος της Κροατίας, που ήταν σε προσωπική ένωση με την Ουγγαρία. Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε 24 ετών στη Νάπολη. Ο γιος τους Κάρολος Α΄ θα βασιλεύσει τελικά στην Ουγγαρία. Θεωρείται ότι η Κλημεντία απεβίωσε κατά τη γέννηση της δεύτερης, ομώνυμης κόρης της, αλλά άλλοι υποστηρίζουν ότι απεβίωσε μερικούς μήνες μετά τον Κάρολο-Μαρτέλο, το 1295. Τάφηκε στη Νάπολη. Παντρεύτηκε το 1281 τον Κάρολο-Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Κάρολος Α΄ 1288-1342, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Βεατρίκη 1290-1343, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ δελφίνο του Βιενουά. Κλημεντία 1293-1328, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ι΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας. Constantin Wurzbach, Biographisches Lexikon des Kaisertums Österreich, Vienna, 1860, Vol. VI, p. 159 (online version)
Λουί ντε Μπουρμπόν (1974)

Ο Λουδοβίκος-Αλφόνσος, ισπ. Luis-Alfonso, γαλλ. Louis-Alphonse (γενν. 25 Απριλίου 1974) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας είναι δούκας του Ανζού και διεκδικητής βασιλιάς, ως Λουδοβίκος Κ΄, της Γαλλίας.

 Είναι γιος του Αλφόνσου δούκα του Ανζού και του Κάδιθ και της Μαρίας ντελ Κάρμεν Μαρτίνεθ-Μπορντιού υ Φράνκο. Είναι ο πρώτος άρρην σε διαδοχή του Οίκου των Καπετιδών-Βουρβόνων και αρχηγός του Οίκου αυτού. Θα ήταν βασιλιάς της Ισπανίας, αλλά ο πάππος του Χάιμε (Ιάκωβος) ως κωφός είχε παραιτηθεί από διάδοχος και επιπλέον είχε νυμφευτεί μοργανατικά. Το 2004 νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαργαρίτα Βάργκας Σανταέλα, κόρη του Βίκτωρ Βάργκας από τη Βενεζουέλα και έχει τέκνα: Ευγενία, γενν. 2007. Λουδοβίκος, γενν. 2010, δούκας της Βουργουνδίας. Αλφόνσος, γενν. 2010, δούκας του Μπερύ. Ερρίκος, γενν. 2019, δούκας του Τουραίν. Thierry Ardisson. Louis XX. Contre-enquête sur la monarchie., Olivier Orban, 1986, (ISBN 2-85565-334-7) Jean Foyer, Titre et armes du prince Louis de Bourbon, Diffusion-Université-Culture, 1990. Apezarena, José. Luis Alfonso de Borbón: Un príncipe a la espera. Forthcoming. Cassani Pironti, Fabio. "Bref crayon généalogique de S.A.R. la Princesse Marie-Marguerite, Duchesse d'Anjou, née Vargas Santaella", Le Lien Légitimiste, n. 16, 2007. Opfell, Olga S. H.R.H. Louis-Alphonse, Prince of Bourbon, Duke of Anjou: Royal House of France (House of Bourbon), Royalty Who Wait: The 21 Heads of Formerly Regnant Houses of Europe. Jefferson: McFarland & Company, Inc., Publishers, 2001. 11-32. Institut de la Maison de Bourbon of which he is Président d'honneur under the appellation: Mgr le Prince Louis, duc d'Anjou