IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαλγκομπέκ

Το Μαλγκομπέκ (ρωσικά: Малгобе́к‎; Ινγκουσετικά: Магӏалбике) είναι πόλη της Δημοκρατίας της Ινγκουσετίας στη Ρωσία, 45 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μαγκάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 31,018 κατοίκων, ενώ στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 41.876 κατοίκων. Στην απογραφή του 1989 η πόλη είχε πληθυσμό 20.364 κατοίκων.

 Το 1934, το σέλο του Βοζνεσένσκογιε έλαβε το καθεστώς οικισμού εργασίας. Εξυπηρετούσε τα προσφάτως ανακαλυφθέντα κοιτάσματα πετρελαίου, στην περιοχή των πρώην Ινγκουσετικών χωριών Μαλγκομπέκ-Μπάλκα (Малгобек-Балка) και Τσετσέν-Μπάλκα (Чечен-Балка). Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1939. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Μαλγκομπέκ ήταν κατειλημμένο από τις Γερμανικές δυνάμεις από τις 12 Σεπτεμβρίου 1942 έως τις 3 Ιανουαρίου 1943, όταν επανακαταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό. Τον Οκτώβριο του 2007, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν απένειμε το καθεστώς Πόλης της Στρατιωτικής Δόξας για την ηρωική νίκη των γερμανικών δυνάμεων στα σύνορά της.Στη δεκαετία του 1990, ο πληθυσμός της πόλης διπλασιάστηκε από την εισροή προσφύγων λόγω του πολέμου στη γειτονική Τσετσενία. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Μαλγκομπέκ είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Μαλγκομπέκσκι, αν και δεν αποτελεί μέρος της Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη ξεχωριστά ως πόλη δημοκρατικής σημασίας του Μαλγκομπέκ, μια διοικητική μονάδα με ισοδύναμο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας είναι ενσωματωμένη ως Αστικό Οκρούγκ του Μαλγκομπέκ. Εκτός από τις πετρελαϊκές δραστηριότητες της Ingushneftegazprom, η βιομηχανία της πόλης περιλαμβάνει την ξυλουργική και βιομηχανίες τροφίμων.
Τίμο Σόινι

Ο Τίμο Σόινι (Timo Juhani Soini, 30 Μαΐου 1962) είναι Φινλανδός πολιτικός, ένας από τους συνιδρυτές και ο νυν ηγέτης του Κόμματος των Φινλανδών, το οποίο στις βουλευτικές εκλογές της 17ης Απριλίου του 2011 στη Φινλανδία κέρδισε 39 θέσεις στο Κοινοβούλιο, αυξάνοντας τα ποσοστά του από 4,1% που ήταν πριν τέσσερα χρόνια σε 19,0%, με αποτέλεσμα να γίνει το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στη φινλανδική βουλή. Το Κόμμα των Φινλανδών και ο Σόινι προσωπικά είναι εναντίον των μεταναστών καθώς και της οικονομικής βοήθειας προς την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

 Ο Σόινι εργάστηκε για την εταιρία τροφίμων Linkosuo Oy το 1981 και το 1982. Το 1988 πήρε μάστερ στις Κοινωνικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι. Από το 1983 μέχρι το 1992 ήταν Πρόεδρος και Γενικός Γραμματέας της Kehittyvän Suomen Nuorten Liitto (Νεολαία για την Ανάπτυξη της Φινλανδίας) και από το 1992 μέχρι τα τέλη του 1995 ήταν Γενικός Γραμματέας του Αγροτικού Κόμματος της Φινλανδίας (Finnish Rural Party) μετά τη διάλυση του οποίου, το 1995, ίδρυσε το Κόμμα των Φινλανδών. Δύο χρόνια αργότερα διαδέχτηκε τον Raimo Vistbacka στην ηγεσία του κόμματος θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα. Στις βουλευτικές εκλογές την άνοιξη του 1999 ήταν υποψήφιος βουλευτής άλλα δεν εκλέχτηκε και το 2006 ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές. Το 2000 εκλέχτηκε μέλος του δημοτικού συμβουλίου της πόλης Espoo και το 2003 μέλος του Φινλανδικού Κοινοβουλίου. Το 2009 ήταν ο πρώτος ευρωβουλευτής του Κόμματος των Φινλανδών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Timo Soini στο Wikimedia Commons
Αλμπέρτο Φερνάντες

Ο Αλμπέρτο Φερνάντες (Alberto Ángel Fernández, 1959-) είναι Αργεντινός πολιτικός, Πρόεδρος της Αργεντινής από τις 10 Δεκεμβρίου 2019. Έγινε πρόεδρος μετά τη νίκη του στις εκλογές τον Οκτώβριο του 2019. Νωρίτερα ήταν επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου της Αργεντινής (όπως ο Πρωθυπουργός), την περίοδο από το 2003 ως το 2008.

 Γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες στις 2 Απριλίου του 1959 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της γενέτειράς του. Σταδιοδρόμησε ως καθηγητής Ποινικού Δικαίου. Επίσης, διέπρεψε στον ασφαλιστικό και στον ιδιωτικό τομέα, αποσπώντας βραβεία, μεταξύ των οποίων και εκείνο της χιλιετίας. Στις 7 Ιουνίου του 2000 εξελέγη βουλευτής με το μικρό κόμμα Δράση για τη Δημοκρατία, που είχε αρχηγό τον τότε υπουργό Οικονομίας, Ντομίνγκο Καβάγιο. Στις 25 Μαΐου 2003 διορίστηκε από τον πρόεδρο Νέστορ Κίρχνερ επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου, αφήνοντας την βουλευτική του έδρα. Παραιτήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008 και τον διαδέχθηκε ο Σέρχιο Μάσα. Στις 18 Μαΐου 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του για την προεδρία της χώρας, από την υποψήφια αντιπρόεδρο, Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ. Ο Φερνάντες κέρδισε τις προκριματικές εκλογές με ποσοστό 47% στις 11 Αυγούστου έναντι 32% για τον πρόεδρο Μαουρίσιο Μάκρι. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 Οκτωβρίου 2019, ο Φερνάντες εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό γύρω στο 46% έναντι 40,5 για τον Μάκρι. Η ορκωμοσία του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alberto Ángel Fernández στο Wikimedia Commons
Αρένα Φόντε Νόβα

Το Ιταϊπάβα Αρένα Φόντε Νόβα (πορτογαλικά: Itaipava Arena Fonte Nova), περισσότερο γνωστό απλά ως Αρένα Φόντε Νόβα ή Αθλητικό Συγκρότημα Καθηγητή Πολιτισμού Οκτάβιο Μαγκναμπέιρα (πορτογαλικά: Complexo Esportivo Cultural Professor Octávio Mangabeira), είναι ένα στάδιο ειδικό για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αγώνων που εδρεύει στην πόλη Σαλβαδόρ της Βραζιλίας. Αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα.

 Το στάδιο χτίστηκε στη θέση του παλαιότερου Εστάντιο Φόντε Νόβα. Για το έργο αυτό επιλέχθηκε, μετά από διαγωνισμό, μια ομάδα αρχιτεκτόνων από το Μπράουνσβαϊγκ της Γερμανίας, η οποία είχε επίσης επανασχεδιάσει το παλιό στάδιο στο Ανόβερο σε ένα σύγχρονο στάδιο για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Χρησίμευε ως τόπος συναντήσεως των ομάδων για τους αγώνες στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013, καθώς και ως ένα από τα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014. Επιπροσθέτως, θα φιλοξενήσει και μερικούς αγώνες του τουρνουά ποδοσφαίρου των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016. Official Website FIFA World Cup Profile Αρχειοθετήθηκε 2014-08-19 στο Wayback Machine.
Ωρείθυια

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ωρείθυια, που σημαίνει «αυτή που τρέχει σαν τρελή στο βουνό» («η εν τω όρει ως μανιώδης τρέχουσα»), αναφέρονται τα παρακάτω πέντε πρόσωπα:

 Μία από τις θυγατέρες του βασιλιά των Αθηνών Ερεχθέως και της συζύγου του Πραξιθέας. Ανάμεσα στα αδέλφια της Ωρειθυίας συγκαταλέγονται ο Κέκροπας ο νεότερος, ο Άλκωνας, ο Ορνέας, ο Θέσπιος, ο Ευπάλαμος, ο Πάνδωρος, ο Μητίωνας, η Μερόπη, η Κρέουσα, η Πρόκρις και η Πρωτογένεια. Την Ωρείθυια την ερωτεύτηκε τρελά ο Βορέας (ο θεός του βόρειου ανέμου) και έτσι την απήγαγε στις όχθες του Ιλισού. Ο Βορέας τη μετέφερε στον «Βράχο του Σαρπηδόνα», κοντά στον ποταμό Εργίνο, στη Θράκη. Εκεί την τύλιξε μέσα σε ένα σύννεφο και ενώθηκε βίαια μαζί της. Το ζευγάρι απέκτησε δίδυμους γιους, τον Ζήτη και τον Κάλαϊ, καθώς και δύο κόρες, τη Χιόνη και την Κλεοπάτρα. Ο Αισχύλος έγραψε ένα σατυρικό δράμα σχετικώς με το περιστατικό, την «Ωρείθυια», το οποίο έχει χαθεί. Ο Πλάτων αναφέρει κάπως ειρωνικά, ότι ίσως υπάρχει μία λογική εξήγηση της ιστορίας: η Ωρείθυια μπορεί να έπεσε και να σκοτώθηκε στα βράχια του Ιλισού, όταν φύσηξε μια δυνατή ριπή βοριά και έτσι να ειπώθηκε ότι «την πήρε ο Βορέας». Προσθέτει και μία άλλη εκδοχή, κατά την οποία η αρπαγή της Ωρειθυίας έγινε όχι στον Ιλισό, αλλά στον Άρειο Πάγο (εκδοχή θεωρούμενη μεταγενέστερη και λιγότερο σοβαρή από τους νεότερους μελετητές). Μία από τις κόρες του αρχαιότερου βασιλιά των Αθηνών, του Κέκροπα. Η Ωρείθυια αυτή παντρεύτηκε τον Μακεδόνα, σύμφωνα με μία παράδοση και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ευρωπό. Μία από τις Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Νηρηίδα Ωρείθυια αναφέρεται στην Ιλιάδα (Σ 48). Μία Νύμφη, γιαγιά του Άδωνη κατά τον Αντωνίνο Λιβεράλις (Μεταμορφώσεις, 34). Αμαζόνα, κόρη της βασίλισσας των Αμαζόνων Μαρπησίας. Μετά τον θάνατο της μητέρας της, έγινε εκείνη βασίλισσα μαζί με την Αντιόπη. Προσπάθησε να εμποδίσει την κλοπή της ζώνης της βασίλισσας Ιππολύτης από τον Ηρακλή, χωρίς επιτυχία. Όταν οι Έλληνες φεύγοντας, απήγαγαν την Αντιόπη, η Ωρείθυια συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε την Αθήνα για να την πάρει πάλι πίσω. Όμως η Αντιόπη πέθανε κατά την διάρκεια της μάχης και η Ωρείθυια τραυματίστηκε· μετά από λίγο πέθανε και εκείνη. Την διαδέχθηκε η Πενθεσίλεια. Πηγή:από Βικιθήκη ΦΑΙΔΡΟΣ[229b] ΦΑΙΔΡΟΣ: εἰπέ μοι, ὦ Σώκρατες, οὐκ ἐνθένδε μέντοι ποθὲν ἀπὸ τοῦ Ἰλισοῦ λέγεται ὁ Βορέας τὴν Ὠρείθυιαν ἁρπάσαι; ΣΩΚΡΑΤΗΣ: λέγεται γάρ. ΦΑΙΔΡΟΣ: Για πες μου, Σωκράτη, από τον Ιλισό, εδώ κάπου δεν λένε πως άρπαξε ο Βορέας την Ωρείθυια ; ΣΩΚΡΑΤΗΣ: ΄Ετσι λένε. Κρουσίου: Λεξικόν Ομηρικόν, διασκευή από την 6η γερμανική έκδ. υπό Ι. Πανταζίδου, έκδοση «Βιβλιεκδοτικά καταστήματα Αναστασίου Δ. Φέξη», Αθήνα 1901 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969, σελ. 708
Ακραίφνιο Βοιωτίας

Το Ακραίφνιο (επίσημα Ακραίφνιον) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Βοιωτίας σε υψόμετρο 180 μέτρα. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος του νομού, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Πτώο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ακραιφνίου της Δημοτικής Ενότητας Ακραιφνίου του Δήμου Ορχομενού και έχει πληθυσμό 1.058 κατοίκους. Μέχρι το 1933, το Ακραίφνιο έφερε το όνομα Καρδίτσα.

 Στην ευρύτερη περιοχή του οικισμού υπήρχε κατά την αρχαιότητα η πόλη Ακραιφία ή Ακραίφνιο ενώ κατά την ύστερη Φραγκοκρατία το Ακραίφνιο αναφέρεται στα επίσημα φραγκικά έγγραφα ως Cardanica. Σε οθωμανικό κατάστιχο του 1466 ονομάζεται ως Καρδίτσα (ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το 1933 όταν δόθηκε στον οικισμό το όνομα του αρχαίου Ακραιφνίου) ενώ οι, κατανεμημένοι σε περίπου 15 εστίες, κάτοικοί του ήταν Αρβανίτες. Στο διάστημα 1912 - 1998 το Ακραίφνιο υπήρξε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 αποτέλεσε έδρα του διευρυμένου δήμου Ακραιφνίου, ο οποίος περιλάμβανε και τις πρώην κοινότητες Κόκκινου και Κάστρου. Από το 2011, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, εντάχθηκε διοικητικά στο δήμο Ορχομενού. Σημαντικότερα αξιοθέατα κοντά στον οικισμό είναι η αρχαία πόλη Ακραιφία ή Ακραίφνιο από την οποία σώζονται ερείπια της ακρόπολής της, ερείπια του ναού του Πτώου Απόλλωνα που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο και περιγράφεται από τον Παυσανία. Σημαντικά χριστιανικά μνημεία είναι ο Ναός Αγίου Γεωργίου Ακραιφνίου και η Μονή Πελαγίας - χτισμένη πιθανότερα κατά τον 16ο ή 17ο αιώνα. Φυσικό μνημείο της περιοχής είναι το σπήλαιο Σαρακήνο, που βρίσκεται στα όρια του κάμπου της Κωπαΐδας, δυτικά του χωριού, σε υψόμετρο 100 μέτρα και με θέα προς την Κωπαΐδα, τον Ελικώνα και τον Παρνασσό. Παρουσιάζει σημαντικό αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθώς στο εσωτερικό του έχουν βρεθεί ευρήματα που ξεκινούν από το 40.000 π.Χ., και πλήθος άλλων ευρημάτων που ανάγονται στη νεολιθική εποχή. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου Ακραιφνίου από το http://www.orchomenos.gr
Αμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζάρραχ

Ο Αμπού Ουμπάιντα ιμπν αλ-Τζάρραχ (583-638 μ.Χ.), σε συντομία (όπως συνηθίζουν οι Άραβες) Αμπού Ουμπάιντα, ήταν ένας από τους συντρόφους του Προφήτη Μωάμεθ. Παρέμεινε διοικητής ενός μεγάλου τμήματος των μουσουλμανικών στρατιών κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ και ήταν στη λίστα των διαδόχων που κατήρτισε ο ίδιος ο Ουμάρ.

 Ο Αμπού Ουμπάιντα γεννήθηκε το 583 μ.Χ. στον οίκο του εμπόρου Αμπντουλλάχ ιμπν αλ-Τζάρραχ. Ανήκε στη φατρία εμπόρων των Κουραϊσιτών της φυλής αλ-Χαρίθ ιμπν Φιχρ. Πριν ακόμα τον προσηλυτισμό του στο Ισλάμ, θεωρείτο ένας από τους ευγενείς της φατρίας του και ήταν διάσημος στους Κουραϊσίτες της Μέκκας για τη σωφροσύνη του και την ανδρεία του. Το 611 μ.Χ. ο Προφήτης Μωάμεθ άρχισε να κηρύττει τη μοναδικότητα του Θεού (Αλλάχ) στους κατοίκους της Μέκκας. Ξεκίνησε το έργο του προσηλυτίζοντας τους πιο στενούς συντρόφους και συγγενείς του μυστικά στο Ισλάμ. Ο Αμπού Ουμπάιντα έγινε μουσουλμάνος μόλις μία μέρα μετά τον Αμπού Μπακρ, το έτος 611. Ο Αμπού Ουμπάιντα έζησε τη σκληρή εμπειρία των μουσουλμάνων στη Μέκκα από την αρχή έως το τέλος της. Με άλλους πρώιμους μουσουλμάνους, ανέχθηκε τις προσβολές και καταπιέσεις των αρχόντων της Μέκκας, Κουραϊσιτών (της φατρίας του). Μιας και η πρώτη μετανάστευση στην Αβησσυνία ήταν επιτυχημένη, η βία ενάντια στους μουσουλμάνους επαναλήφθηκε με σκληρή καταστολή και αυστηρότερη από πριν. Όντας το μοναδικό μέλος της φατρίας του που είχε ασπαστεί το Ισλάμ, ο Αμπού Ουμπάιντα ήταν από τους πρώτους που υπέστησαν τις νέες διώξεις. Ο Μωάμεθ πρότεινε τότε στους παραμένοντες μουσουλμάνους να μεταναστεύσουν επίσης. Συνεπεία της προτροπής αυτής, ο Αμπού Ουμπάιντα μετανάστευσε στην Αβησσυνία, επικεφαλής αποστολής 83 αντρών και 20 γυναικών. Το 622 μ.Χ., όταν ο Μωάμεθ μετανάστευσε από τη Μέκκα στη Μεδίνα, ο Αμπού Ουμπάιντα μετανάστευσε επίσης. Όταν ο Μωάμεθ έφτασε στη Μεδίνα, έβαλε κάθε μετανάστη (Μουτζαχίρ) να ενωθεί σε μια πνευματική ένωση με έναν κάτοικο της Μεδίνας (Ανσάρι), συνταιριάζοντας τον Αμπού Ουμπάιντα με τον Μουάντ ιμπν Τζαμπάλ, κάνοντάς τους αδέρφια στην πίστη. Οι μουσουλμάνοι παρέμειναν σε ειρήνη στη Μεδίνα για περίπου ένα χρόνο, πριν οι Κουραϊσίτες της Μέκκας επιτεθούν στη Μεδίνα με το στρατό τους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Abu Ubaidah ibn al-Jarrah στο Wikimedia Commons
Οικογένεια Γουλανδρή

Η Οικογένεια Γουλανδρή είναι εφοπλιστική οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίνονται ακόμα και σήμερα στη ναυτιλία και τις τέχνες. Η καταγωγή της είναι από την Άνδρο. Μέλη της κατοικούν στην Αθήνα και το Λονδίνο ενώ έχουν συνδεθεί συγγενικά με τις οικογένειες Εμπειρίκου, Βαρδινογιάννη, Λαιμού, Παπαστράτου κ.α.

 Ιωάννης Γουλανδρής, ιδιοκτήτης ιστιοφόρων και γενάρχης του εφοπλιστικού κλάδου της οικογένειαςΠέτρος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΙωάννηΙωάννης (Τζον) Γουλανδρής, εφοπλιστής, σύζυγος Μαρίας Λαιμού και γιος του ΠέτρουΠέτρος (Πήτερ) - Τζον Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του Ιωάννη Χρυσάνθη Γουλανδρή, επιχειρηματίας, σύζυγος Ο’Ράιλι (Ο'Reilly) και κόρη του ΙωάννηΒασίλης Γουλανδρής, εφοπλιστής και συλλέκτης έργων τέχνης, ιδρυτής του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου, σύζυγος Ελίζας Καραδόντη και γιος του ΠέτρουΝτόντα Γουλανδρή, σύζυγος του Γεώργιος Εμπειρίκου και σε β΄ γάμο του ιατρού Ευτύχιου Βορίδη και κόρη του Πέτρου Κωνσταντίνος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του Πέτρου Γιώργος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΠέτρουΠέτρος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΓιώργουΝικόλαος Γουλανδρής, εφοπλιστής, ιδρυτής του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, πρόεδρος του Ολυμπιακού, σύζυγος Ντόλλυς Κουμαντάρου και γιος του ΠέτρουΠέτρος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΝικολάουΜιχάλης Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΙωάννηΙωάννης Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΙωάννηΜιχάλης Γουλανδρής, επιχειρηματίας, σύζυγος της Έλλης Στάη και γιος του ΙωάννηΒασίλης I. Γουλανδρής, εφοπλιστής, βουλευτής και γιος του ΙωάννηΓιάννης Γουλανδρής (Big John), εφοπλιστής, αντιπρόεδρος Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, σύζυγος Όλγας Γεωργίου Εμπειρίκου και γιος του ΒασίληΤζωρτζ Γουλανδρής, εφοπλιστής, σύζυγος της Χριστιάνας Βαρδή Βαρδινογιάννη και γιος του ΓιάννηΜαριάννα Γουλανδρή, σύζυγος του Φίλιππου Ν. Λαιμού και κόρη του ΤζωρτζΤίντυ Γουλανδρής, σύζυγος της ινδής ΊντιραΚωνσταντίνος Γουλανδρής, εφοπλιστής, σύζυγος Αταλάντης Μερκάτη και γιος του ΒασίληΝικόλας Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΙωάννηΆννα Γουλανδρή, ιδρύτρια του ιδρύματος Γουλανδρή - Χορν, σύζυγος σε α΄ γάμο του Λεωνίδα Παπάγου και σε β΄ γάμο του Δημήτρη Χορν και κόρη του ΝικόλαΑλέξανδρος Παπάγος, εφοπλιστής και γιος της ΆνναςΛεωνίδας Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του Νικόλα Αλέκος Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του Νικόλα Γιάννης Γουλανδρής (1923-2011), εφοπλιστής και γιος του Νικόλα Λεωνίδας Γουλανδρής, εφοπλιστής και γιος του ΙωάννηΓιάννης Γουλανδρής, εφοπλιστής, σύζυγος της Αλίκης Παπαστράτου και γιος του Λεωνίδα Λεωνίδας Γουλανδρής, επιχειρηματίας, εφοπλιστής και γιος του ΓιάννηΜαίρη Γουλανδρή, σύζυγος Καρόλου Ι. Φιξ και κόρη του ΛεωνίδαΣάντρα Φιξ, σύζυγος Πάνου Μαρινόπουλου και κόρη της Νινέττας
Λεχ Κατσίνσκι

Ο Λεχ Κατσίνσκι, (Lech Aleksander Kaczyński, 18 Ιουνίου 1949 – 10 Απριλίου 2010) ήταν Πολωνός πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το θάνατό του.

 Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1949 στη Βαρσοβία, όπου και σπούδασε νομικά. Μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, τον Γιαροσλάβ Κατσίνσκι, ήταν ηγέτης του κόμματος Prawo i Sprawiedliwość (Νόμος και Δικαιοσύνη), το οποίο ίδρυσαν το 1989. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 23 Δεκεμβρίου 2005. Κέρδισε το 54,04% των ψήφων, έναντι 45,96% για τον αντίπαλό του, Ντόναλντ Τουσκ, στον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 23 Οκτωβρίου 2005. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 50,99%. Στον α΄ γύρο, στις 9 Οκτωβρίου, ο Τουσκ είχε προηγηθεί με 36,33% των ψήφων. Ο Καζίνσκι κέρδισε με 33,1%. Το 2006 προκάλεσε θόρυβο στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τις δηλώσεις του υπέρ της επαναφοράς της θανατικής ποινής. To 2007 έγινε γνωστός για την αντίθεσή του σε πολλές προωθούμενες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, στη διάρκεια επίσκεψής του στην Ιρλανδία έκανε προσβλητικά σχόλια για τους ομοφυλόφιλους, που πυροδότησαν αντιδράσεις. Στις 23 Νοεμβρίου του 2008 η αυτοκινητοπομπή που μετέφερε τον Κατσίνσκι και το Γεωργιανό πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι δέχτηκε πυρά ενώ περνούσαν από τα όρια της Νότιας Οσετίας. Τα πυρά ήταν από ρωσικές δυνάμεις, όπως επιβεβαίωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Πολωνίας την επόμενη ημέρα. Η Μόσχα αρνήθηκε τις κατηγορίες για απόπειρα δολοφονίας του Κατσίνσκι και του Σαακασβίλι και έκανε λόγο για σκόπιμη πρόκληση από την Τιφλίδα. Ο Κατσίνσκι σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στις 10 Απριλίου του 2010 όταν το προεδρικό αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε συνετρίβη ενώ προσπαθούσε να προσγειωθεί στο Σμολένσκ της Ρωσίας. Μαζί του στο αεροπλάνο ήταν η σύζυγός του Μαρία, καθώς και άλλοι Πολωνοί πολιτικοί και στρατιωτικοί. Ο Πολωνός πρόεδρος πήγαινε στο Σμολένσκ για να αποτίσει τιμές στους χιλιάδες Πολωνούς αξιωματικούς που είχαν σφαγιαστεί από Σοβιετικούς κατά τη σφαγή του Κατύν το 1940. Το αεροπλάνο κατέπεσε κοντά στο νεκροταφείο όπου θα μετέβαινε ο Λεχ Κατσίνσκι. «Λεχ Καζίνσκι, ένας από τους πλέον αμφιλεγόμενους ηγέτες της Ευρώπης». ΝΕΑ online. 10 Απριλίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-12-15. https://web.archive.org/web/20121215155409/http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&nid=1124561. Ανακτήθηκε στις 10-04-2010.
Σάλομον φαν Ράουσντελ

Ο Σάλομον φαν Ράουσντελ (ολλανδικά: Salomon van Ruysdael, Νάαρντεν, περ. 1602 - Χάαρλεμ, 3 Νοεμβρίου 1672 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε με την τοπιογραφία. Ήταν θείος του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ.

 Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν γιος ξυλουργού, ο οποίος ειδικευόταν στην κατασκευή πλαισίων από έβενο για καθρέφτες και πίνακες ζωγραφικής. Ο πατέρας τους έστειλε και τους δυο του γιους, Γιάκομπ και Σάλομον, να σπουδάσουν λατινικά και ιατρική, αλλά και οι δύο έγιναν τοπιογράφοι, οι οποίοι ειδικεύτηκαν στις ruis-daal, δηλ. "νερό που τρέχει σε μια κοιλάδα" - από το όνομά τους. Ο Χαουμπράκεν αναφέρει, επίσης, ότι ο Γιάκομπ ήταν μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, υπέγραφε πάντα τους πίνακές του, ενώ ο Σάλομον έγινε μέλος αρκετά χρόνια αργότερα και αμελούσε να υπογράφει τα έργα του. Αναφέρει, επίσης, ότι ο Σάλομον επινόησε την κατασκευή γλυπτών διακοσμητικών, τα οποία, όταν στιλβώνονταν, έμοιαζαν μαρμάρινα. Έγιναν αρκετά δημοφιλή ως διακοσμητικά σε κασέλες και κορνίζες πινάκων, μέχρι που το μυστικό της κατασκευής τους αποκαλύφθηκε και αντιγράφηκαν ευρύτατα.Ωστόσο, ο Χαουμπράκεν συγχέει τα μέλη της οικογένειας Ράουσντελ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD) ο Σάλομον ήταν αδελφός του Ίσαακ φαν Ράουσντελ και, πριν η οικογένεια μεταβεί στο Χάαρλεμ, έφεραν το όνομα Χόογερ ή Χούιερ (Gooyer ή Gooier) και ήταν γιοι του Γιάκομπ φαν Χούγερ του πρεσβύτερου, ο οποίος ήταν επιπλοποιός και κατασκευαστής πλαισίων στο Νάαρντεν. Και οι δύο γιοι είχαν γιους με ονόματα ίδια με του πατέρα τους. Συνεπώς ο Σάλομον ήταν θείος, και όχι αδελφός, του Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, ενώ ήταν πατέρας του Γιάκομπ Σάλομονς φαν Ράουσντελ (Jacob Salomonsz van Ruysdael).Ο Σάλομον έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ το 1623, υπό το όνομα Σάλομον ντε Χόογερ (Salomon de Gooyer) και έγινε οπαδός των Γιαν Πορσέλλις και Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Επισκέφθηκε το Λέιντεν, την Ουτρέχτη, το Άμερσφοορτ, το Άλκμααρ, το Ρένεν και το Ντόρντρεχτ, ζωγραφίζοντας τοπία και αρχοντικές κατοικίες. Ο Σάλομον ήταν γνωστός για τα τοπία του και τις σκηνές σε ποταμούς, ενώ είναι γνωστοί και κάποιοι πίνακές του με νεκρές φύσεις με ψάρια. Πορθμείο με αγελάδες στον ποταμό Φεχτ κοντά στο Νάιενροντε, 1648 Πορθμείο σε ποταμό1649 Άποψη του Ντέβεντερ από τα βορειοδυτικά, 1657 Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Salomon van Ruysdael στο Wikimedia Commons Works and literature on PubHist Salomon van Ruysdael on Artnet
Αντόνιο Ινόκι

Ο Αντόνιο Ινόκι (γεννημένος ως Κάνζι Ινόκι στις 20 Φεβρουαρίου 1943-1 Οκτωβρίου 2022) ήταν Ιάπωνας επαγγελματίας παλαιστής και υπεύθυνος αγώνων πάλης, ενώ επίσης είχε ασχοληθεί με τις μεικτές πολεμικές τέχνες.

 Αγωνίστηκε κυρίως σε δύο εταιρείες. Την "Japan Wrestling Association" από το 1960 έως το 1971, με μια μικρή διακοπή το 1966-67 που πήγε στο "Tokyo Pro Wrestling". Από το 1972 και έπειτα αγωνίστηκε στην δική του εταιρεία, την New Japan Pro Wrestling (δείτε παρακάτω). Το 1994 σταμάτησε να παλεύει σε υψηλό επίπεδο. Το 2010 εισήχθη στην τιμητική διάκριση του Hall of Fame (WWE). Ο Ινόκι το 1972 ίδρυσε την εταιρεία "New Japan Pro Wrestling", την οποία είχε στην κατοχή του ως το 2005 που την πούλησε στον οργανισμό Γιούκς και αργότερα πουλήθηκε (το 2012) στην Μπούσιροουντ. Αποτελεί την μεγαλύτερη εταιρεία επαγγελματικής πάλης στην Ιαπωνία. Η εταιρεία αυτή έχει συνεργαστεί με τις κορυφαίες Παγκόσμιες εταιρείες πάλης, όπως το WWE, το WCW, το TNA και το ROH. Την εποχή της συνεργασίας με το WWF τότε, κατέκτησε και μια φορά το Πρωτάθλημα WWE για λίγες μόνο μέρες, ενώ μερικοί οργανισμοί δεν μετρούν την θητεία του. Εκτός από την επαγγελματική πάλη, ο Ινόκι ασχολήθηκε και με τις μεικτές πολεμικές τέχνες, τις οποίες συνδύαζε με κανόνες επαγγελματικής πάλης, πολλές φορές. Έχει αγωνιστεί εναντίον των σπουδαιότερων του είδους, ενώ έχει αντιμετωπίσει και μποξέρς, τζουντόκα, σούμο, καρατέκα και άλλους αθλητές πολεμικών τεχνών. Puroresu.com: Antonio Inoki Professional Wrestling Hall of Fame Προφίλ TWC: Σελίδα Antonio Inoki WWE Hall of Fame Προφίλ Antonio Inoki και Mizutani-sensei φτιάχνουν το Kansuiryu Karate το 1979
Ελπίδα Αστρομερίτη

Η Ελπίδα Αστρομερίτη είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα τον Αστρομερίτη της επαρχίας Λευκωσίας. Ιδρύθηκε το 2009. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου και ποδοσφαίρου σάλας.Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο.

 Το ποδοσφαιρικό τμήμα δημιουργήθηκε το 2009. Μέχρι το 2011 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΑΠΟΕΣΠ. Το 2011 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης 2011 μέσα από το οποίο κέρδισε την ένταξη της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας.Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 2011-12, τερμάτισε στην ένατη θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην έβδομη θέση και την περίοδο 2013-14 στην έκτη θέση. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην δέκατη θέση. Όπως είχε προαποφασιστεί, η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία για τη Δ΄ κατηγορία. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6 έως 14 εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16.Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος. Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος μόνο οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση των πρωταθλημάτων, η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς, η οποία θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2017-18, αποχώρησε. Τη θέση της κατέλαβε η Ελπίδα Αστρομερίτη επειδή είχε τερματίσει στην 4η θέση του πρωταθλήματος Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2016-17. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19. Η ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της Ελπίδας δημιουργήθηκε το 2010 και την ίδια χρονιά εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ως ομάδα Γ΄ κατηγορίας. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 2010-11, τερμάτισε στη 10η θέση. Την περίοδο 2011-12 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2012-13 τερμάτισε στην έκτη θέση ενώ έφτασε για πρώτη φορά στα προημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου. Την περίοδο 2013-14 τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α΄ κατηγορία. Γ΄ Κατηγορία:Πρωταθλήτρια (1): 2012 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Ελπίδα Αστρομερίτη στο Facebook
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1986

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1986 ήταν το 22ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία πήραν μέρος οκτώ ομάδες από πέντε βαλκανικά κράτη: Βουλγαρία, Ρουμανία, Τουρκία, Ελλάδα και Αλβανία. Δεν δήλωσαν συμμετοχή ομάδες από τη Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση διεξήχθη σε σύστημα διπλών αγώνων νοκ-άουτ, ως το διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Σλάβια Σόφιας από τη Βουλγαρία, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Όμως, στάθηκε ιδιαίτερα τυχερή, αφού έφτασε στον τελικό χωρίς να δώσει ούτε έναν αγώνα, μιας και οι αντίπαλοί της αποχώρησαν από τη διοργάνωση. Στον τελικό αντιμετώπισε τον Πανιώνιο από την Ελλάδα, ο οποίος έφτασε για δεύτερη φορά σε τελικό βαλκανικού κυπέλλου, η μοναδική ελληνική ομάδα που το έχει πετύχει. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Φεβρουάριο ως το Νοέμβριο του 1986.

 ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Σόφια, 15 Οκτωβρίου 1986: Συνθέσεις: Σλάβια Σόφιας: Ανάνιεφ, Δημητρόφ, Χαϊντερλίεφ, Γκρέκοφ, Τάτσεφ, Ίλιεφ, Ράνκοφ (75΄ Μπόσκοφ), Άλντεφ, Αλεξάντροφ (87΄ Μαρίνοφ), Σιμεόνοφ, Μιρόνοφ. Πανιώνιος: Φιλιππής, Μπέριος, Γραβάνης, Παπαχριστόπουλος, Χαλκίδης, Καναράς, Αποσπόρης, Τζήκας (69΄ Παυλόπουλος), Γκάρι Όουεν (46΄ Καραμίχαλος), Λίμα, Τσιαντάκης. Σκόρερ: Αλεξαντρόφ (2), Σιμεόνοφ. Κίτρινες: Χαλκίδης, Παυλόπουλος, Ράνκοφ. Διαιτητής: Μουστάτσα (Ρουμανία) Θεατές: 5.000ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Νέα Σμύρνη, 5 Νοεμβρίου 1986: Συνθέσεις: Πανιώνιος: Μανίκας, Μπέριος, Παπουλίδης, Παπαχριστόπουλος, Χαλκίδης, Αποσπόρης, Μαυρίκης, Τσιαντάκης (84΄ Κιούσης), Γκάρι Όουεν, Λίμα (79΄ Καναράς), Καραμίχαλος. Σλάβια Σόφιας: Ανάνιεφ, Δημητρόφ, Χαϊντερλίεφ, Γκρέκοφ, Τάτσεφ, Ίλιεφ, Ράντκοφ, Άλντεφ,(75΄ Ρισκόφ), Αλεξάντροφ, Σιμεόνοφ, Μιρόνοφ (72΄ Μαρίνοφ). Σκόρερ: Μαυρίκης 5΄, Όουεν 17΄ (πέναλτι), 23΄ (πέναλτι), Μιρόνοφ 63΄, Αλεξάντροφ 67΄. Κίτρινες: Ίλιεφ, Άλντεφ, Σιμεόνοφ, Μιρόνοφ, Όουεν, Καραμίχαλος. Διαιτητής: Ναμίν Χότζα (Αλβανία). Θεατές: 2.000Σχόλια: Ο Πανιώνος έχασε την ευκαιρία να κατακτήσει το κύπελλο στο πρώτο ματς. Ενώ οι επιθετικοί του έχαναν τη μια ευκαιρία μετά την άλλη η άμυνά του δέχτηκε τρία φτηνά γκολ. Παράλληλα η ανοχή του διατητή στο σκληρό παίξιμο των Βουλγάρων ποδοσφαιριστών είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό και την αποχώρηση στο β΄ ημίχρονο του ηγέτη του Πανιωνίου, του Άγγλου Γκάρι Όουεν. Στη ρεβάνς, με ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα κατάφερε να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου ματς μόλις στο 23΄ και ως το 63΄ να ελπίζει στην απίθανη ανατροπή. Όμως, ο υπερβολικός ενθουσιασμός οδήγησε σε αμυντικά λάθη και κενά, τα οποία εκμεταλλεύτηκε η Σλάβια και μείωσε το σκορ κατακτώντας το κύπελλο. Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 5/2/1986 εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 19/2/1986 εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 2/5/1986 εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 28/5/1986 εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 16/10/1986 εφ. "Αθλητική Ηχώ", φ. 6/11/1986
Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας

Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας είναι νωπογραφία σε μία από τις αίθουσες, τώρα γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού και εικονίζει τη μάχη που είχε γίνει στο Pons Milvius, βόρεια της Ρώμης.

 Η τοιχογραφία (fresco) βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino) και εκτελέστηκε από τον Τζούλιο Ρομάνο και άλλους βοηθούς τού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ, ο οποίος απεβίωσε το 1520. Πιθανότατα ζωγραφίστηκε - σε σχέδια του Ραφαήλ - κατά το χρονικό διάστημα 1520-1524. Έπειτα από το τέλος του Διδασκάλου, ο Τζούλιο Ρομάνο εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εργαστηρίου του Ραφαήλ για να τελειώσουν τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών, που τώρα είναι γνωστές ως Stanze di Raffaello, στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας δείχνει τη μάχη που έγινε στις 28 Οκτωβρίου 312 μεταξύ του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου και του Μαξεντίου. Η παράδοση αναφέρει πως ο Κωνσταντίνος Α΄ είδε ένα όραμα, όπου ο Σταυρός εμφανίστηκε στον ουρανό και μία φωνή του είπε: Εν τούτω νίκα, δηλ. χρησιμοποίησε τον Σταυρό ως έμβλημα και με αυτό νίκησε. Αφού έκανε αυτό, νίκησε στη μάχη και απέδωσε τη νίκη του στον Χριστό. Η Μιλβία γέφυρα (ponte Milvio) υπάρχει ακόμη στα βόρεια της Ρώμης στην αρχαία της κατάσταση, και ως πριν λίγα χρόνια τα αυτοκίνητα επιτρεπόταν να τη διασχίζουν για να περάσουν τον Τίβερη. Τώρα μπορεί μόνο να τη δουν οι πεζοί.
Άππιος Κλαύδιος Καύδηξ

Ο Άππιος Κλαύδιος Καύδηξ, λατιν. Appius Claudius Caudex, (άκμασε το 264 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του Αππίου Κλαύδιου Καίκου και υπηρέτησε ως ύπατος το 264 π.Χ.

 Εκείνο το έτος, έσυρε τη Ρώμη σε σύγκρουση με την Καρχηδόνα για την κατοχή της Σικελίας. Το 265 π.Χ., ο Ιέρων Β΄ των Συρακουσών είχε επιτεθεί στη Μεσσήνη (σημερινή Μessina) σε μία προσπάθεια να την καταλάβει από τους Μαμερτίνους, μισθοφόρους από την Καμπανία που την είχαν καταλάβει μερικά χρόνια πριν. Οι Μαμερτίνοι συμμάχησαν με έναν κοντινό καρχηδονιακό στόλο και κατέλαβαν τις Συρακούσες, αλλά όταν οι Καρχηδόνιοι δεν έφυγαν, οι Μαμερτίνοι προσέφυγαν στη Ρώμη το 264 π.Χ. Μερικοί συγκλητικοί ήταν αντίθετοι στο να τους βοηθήσουν, αλλά ο Άππιος Κλαύδιος έπεισε τους πολίτες να τους υποστηρίξουν. Οδήγησε μία δύναμη στη Μεσσήνη και, καθώς οι Μαμερτίνοι είχαν πείσει τους Καρχηδονίους να αποσυρθούν, συνάντησε μόνο μία συμβολική αντίσταση. Οι Μαμερτίνοι παρέδωσαν την πόλη στον Άππιο Κλαύδιο, αλλά οι Καρχηδόνιοι επέστρεψαν και πολιόρκησαν τη Μεσσήνη. Οι Συρακούσιοι, εν τω μεταξύ, βρίσκονταν και έξω από την πόλη. Ο Κλαύδιος προσπάθησε να στείλει πρεσβευτές, τόσο στους Καρχηδονίους, όσο και στους Συρακούσιους, αλλά αγνοήθηκε. Στη συνέχεια οδήγησε τα στρατεύματά του έξω από την πόλη, νίκησε τους Συρακούσιους στη μάχη και ο Ιέρων Β΄ υποχώρησε πίσω στις Συρακούσες. Την επόμενη ημέρα ο Κλαύδιος νίκησε και τους Καρχηδονίους. Μετά από αυτές τις νίκες ο Άππιος πολιόρκησε την Eχέτλα, αλλά μετά την απώλεια πολλών στρατευμάτων επέστρεψε στη Μεσσήνη.Αυτή η διαμάχη ήταν μία από τις άμεσες αιτίες τού Α΄ Καρχηδονιακού Πολέμου. Livius.org: Appius Claudius Caudex
Οίκος του Λουξεμβούργου

Ο Οίκος του Λουξεμβούργου, γερμ. Luxemburg, είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου του Λίμπουργκ (Limburg). Μέλη του Οίκου έγιναν κόμητες του Λουξεμβούργου, βασιλείς της Βοημίας, της Ουγγαρίας και της Γερμανίας (1308-1437). Ανταγωνιστές τους στην εκλογή του Γερμανού βασιλιά ήταν οι Βίττελσμπαχ. Την κομητεία του Λουξεμβούργου την κατείχε πιο πριν ο Οίκος του Αρντέν (Ardennes).

 Το 1214 ο Βάλεραν Γ΄ δούκας του Λίμπουργκ νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Ερμεζίλνντα των Ναμύρ, κόμισσα του Λουξεμβούργου. Η Ερμεζίλνντα των Ναμύρ ήταν εγγονή της Ερμεζίλνντας των Αρντέν, κόμισσας του Λουξεμβούργου. Ο πρώτος γιος από την πρώτη σύζυγό του τον διαδέχθηκε στο Λίμπουργκ και ο πρώτος γιος από τη δεύτερη σύζυγό του, ο Ερρίκος Ε΄, στο Λουξεμβούργο. Εγγονός αυτού ήταν ο Ερρίκος Ζ΄ κόμης του Λουξεμβούργου, που το 1308 έγινε βασιλιάς της Γερμανίας (με την ίδια αρίθμηση). Στην εκλογή τον υποστήριξε ο αδελφός του Βαλδουίνος αρχιεπίσκοπος του Τρηρ, ένας από τους εκλέκτορες. Ο νέος βασιλιάς νύμφευσε τον γιο του Ιωάννη με την Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κληρονόμο της Βοημίας. Έτσι ο γιος του έγινε βασιλιάς της Βοημίας και ένας από τους εκλέκτορες. Ο Ερρίκος Ζ΄ απεβίωσε στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1313. Οι εκλέκτορες, ανήσυχοι από την άνοδο του Οίκου, δεν εξέλεξαν τον Ιωάννη βασιλιά της Γερμανίας, αλλά τον Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ. Το 1346 ο γιος του Ιωάννη, Κάρολος Δ΄ εκλέχθηκε βασιλιάς της Γερμανίας. To 1354 η κομητεία του Λουξεμβούργου αναβαθμίστηκε σε δουκάτο. Το 1356 εξέδωσε τη Χρυσή Βούλα, όπου θέσπισε τον τρόπο εκλογής. Απέκτησε τα δουκάτα Βραβάντης και Λίμπουργκ και τις μαρκιωνίες Λουσατίας και Βρανδεμβούργου. Ο γιος του Βεντσεσλάβος Δ΄ επίσης εκλέχθηκε, αλλά το 1400 οι εκλέκτορες έκαναν τον Ρούπρεχτ της Βαυαρίας βασιλιά. Το 1410 έγινε ο άλλος γιος του Καρόλου Δ΄, ο Σιγισμούνδος, επίσης βασιλιάς της Βοημίας και Ουγγαρίας.. Με πρωτοβουλία του έληξε το 1417 το Δυτικό Σχίσμα. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του. Τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Αλβέρτος Β΄ των Αψβούργων, του οποίου ο Οίκος κράτησε κληρονομικά το αξίωμα. Το δουκάτο του Λουξεμβούργου πέρασε στους Αψβούργους ως το 1794. Μετά το κατέλαβαν οι Γάλλοι ως το 1813. Το Συνέδριο της Βιέννης το αναβάθμισε σε μεγάλο δουκάτο και το παραχώρησε στον Γουλιέλμο Α΄ των Κάτω Χωρών. Το 1890 απεβίωσε ο εγγονός του Γουλιέλμος Γ΄ έχοντας μόνο κόρη, που κληρονόμησε το βασίλειο της Ολλανδίας, αλλά η διαδοχή του Οίκου του Νασσάου επέβαλε το μεγάλο δουκάτο να κληρονομηθεί στον πρεσβύτερο άρρενα του Οίκου, που ήταν ο Αδόλφος. Από το 1964 περιήλθε στον Οίκο Βουρβόνων-Πάρμας. Ο κλάδος του Λινύ: ο νεότερος γιος του Ερρίκου Ε΄, ο Βάλεραν Α΄ έγινε κόμης του Λινύ (Ligny), που η σύζυγός του ήταν κυρία του Μπωβουάρ. Ο δισεγγονός του Γκυ νυμφεύτηκε την κόμισσα του Σαιν-Πολ, αυξάνοντας τις κτήσεις του Οίκου. Ο γιος του Πέτρος Α΄ νυμφεύτηκε την κόμισσα του Μπριέν, προσθέτοντας την κομητεία αυτή στις άλλες. Ο γιος του Λουδοβίκος νυμφεύτηκε την κόμισσα του Σουσόν· και η κτήση αυτή ενώθηκε με τις άλλες. Τον εκτέλεσε για προδοσία ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας. Ο τρισεγγονος του Λουδοβίκου, ο Ιωάννης Γ΄, απεβίωσε το 1576 και ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου.
Αυτοκρατορικό Μηνολόγιο

Το Αυτοκρατορικό Μηνολόγιο είναι μια βυζαντινή συλλογή βιογραφιών αγίων. Κάθε κείμενο είχε στο τέλος του και μια προσευχή για την υγεία και μακροημέρευση του αυτοκράτορα, κατά πάσα πιθανότητα του Μιχαήλ Δ' (1034-1041). Το μηνολόγιο αρχικά περιείχε δύο επί 365 αγιογραφίες, δηλαδή δύο αγιογραφίες για κάθε ημέρα του έτους. Σήμερα σώζονται μόνο 200 κείμενα που ξεχωρίζουν για το μάκρος τους και το υψηλό ύφος τους. Μερικά χειρόγραφα είναι εικονογραφημένα.

 B. Latyšev: Menologii anonymi Byzantini saeculi X quae supersunt, 2 Bde. Petrograd 1911/12. F. Halkin - A.-J. Festugière: Dix textes inédits tirés du Ménologe Impérial de Koutloumous. Genève: P. Cramer 1984. F. Halkin: Le ménologe impérial de Baltimore (Subsidia Hagiographica 69). Bruxelles: Société des Bollandistes 1985. Francesco D'Aiuto: Nuove elementi per la datazione del Menologio Imperiale: i copisti degli esemplari miniati. In: Rendiconti dell'Accademia Nazionale dei Lincei. Classe di Scienze morali, storiche e filologiche IX, 8 (1997) 715-747.
Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Αραβίας

Η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Αραβίας είναι μια πρωτοβουλία του Αραβικού συνδέσμου υπό την αιγίδα της UNESCO της οποίας στόχος είναι η ανάδειξη του Αραβικού πολιτισμού και η ενθάρρυνση της συνεργασίας μεταξύ των αραβικών κρατών.

 Algiers Arab Capital of Culture 2007 - Official Website Damascus Arab Capital of Culture 2008 - Official Website Al-Quds Arab Capital of Culture 2009 - Official Website East Jerusalem: "Capital of Arab Culture 2009" Manama Arab Capital of Culture 2012 - Official WebsiteΑραβικός πολιτισμός
Φυροπόταμος Μήλου

Ο Φυροπόταμος είναι ψαροχώρι στο βόρειο άκρο της Μήλου, 4χλμ. βορειοανατολικά της Πλάκας, της πρωτεύουσας του νησιού, σε ένα μικρό κόλπο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 4 κατοίκους.

 Ο Φυροπόταμος διαθέτει μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού και είναι ένα μικρό λιμάνι κτισμένο γύρω από ένα φυσικό κολπίσκο. Στον κολπίσκο του Φυροποτάμου, υπάρχουν και τα περίφημα "σύρματα": τα μικρά σπιτάκια μέσα στα οποία φυλάγονται οι βάρκες κατά τη χειμερινή περίοδο και τα οποία, τα καλοκαίρια, οι ιδιοκτήτες χρησιμοποιούν για θερινές κατοικίες.
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 1990

Μια έμμεση εκλογή για τη θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας πραγματοποιήθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο στις 19 και 25 Φεβρουαρίου, 3 Μαρτίου, 30 Απριλίου και 4 Μαΐου 1990. Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν η πέμπτη προεδρική εκλογή μετά την μεταπολίτευση, ενώ χρειάστηκαν πέντε ψηφοφορίες για την καθιέρωση Προέδρου της Δημοκρατίας, ο μεγαλύτερος αριθμός από κάθε φορά. Δεδομένου ότι υπήρχε ανικανότητα εκλογής προέδρου, η Βουλή διαλύθηκε και έγιναν εκλογές στις 8 Απριλίου 1990 καθώς δεν εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας αφού δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των κομμάτων για κοινό υποψήφιο.

 Στην πρώτη ψηφοφορία (19 Φεβρουαρίου 1990) ο Χρήστος Σαρτζετάκης (ΠΑΣΟΚ, Ενιαίος Συνασπισμός) ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, με 151 βουλευτές να ψηφίζουν υπέρ, 148 παρόντες και 1 απών. Στην δεύτερη ψηφοφορία (25 Φεβρουαρίου 1990), ο Ιωάννης Αλευράς, επίσης από το ΠΑΣΟΚ, έλαβε 127 ψήφους, ενώ ο Σαρτζετάκης έλαβε 21. Η ψηφοφορία δεν κατάφερε να εκλέξει ΠτΔ, καθώς 148 βουλευτές δήλωσαν παρόντες και 4 απών. Στην τρίτη ψηφοφορία (3 Μαρτίου 1990), ο Ιωάννης Αλευράς, επίσης από το ΠΑΣΟΚ, έλαβε 128 ψήφους, ενώ ο Σαρτζετάκης έλαβε 21. Η ψηφοφορία δεν κατάφερε να εκλέξει ΠτΔ, καθώς 148 βουλευτές δήλωσαν παρόντες, 2 απών και 1 απόντες. Στην τέταρτη εκλογή (30 Απριλίου 1990), ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από τη Νέα Δημοκρατία, έλαβε 149 ψήφους ενώ ο Αλευράς έλαβε 123. Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος από τον Ενιαίο Συνασπισμό έλαβε 21 ψήφους, ενώ 1 βουλευτής δήλωσε παρών και 6 απόντες. Στην πέμπτη και τελευταία εκλογή (3 Μαΐου 1990), ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, από τη Νέα Δημοκρατία, έλαβε 153 ψήφους ενώ ο Αλευράς έλαβε 125. Ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος από τον Ενιαίο Συνασπισμό έλαβε 21 ψήφους, ενώ 1 βουλευτής δήλωσε παρών. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας με απλή πλειοψηφία.
Οχυρώσεις του Κότορ

Οι οχυρώσεις του Κότορ αποτελούν ένα ολοκληρωμένο ιστορικό σύστημα οχύρωσης που προστάτευε τη μεσαιωνική πόλη του Κότορ (πρώην Καττάρο/Ασκρήβιον). Σε αυτές περιλαμβάνονται επάλξεις, πύργοι, ακροπόλεις, πύλες, προμαχώνες, φρούρια, δεξαμενές, ένα κάστρο και βοηθητικά κτίρια και κατασκευές. Ενσωματώνουν στρατιωτική αρχιτεκτονική κυρίως της Βενετίας, αλλά και εν μέρει της αρχαίας Ιλλυρίας, του Βυζαντίου και της Αυστρίας. Μαζί με την παλιά πόλη και το φυσικό περιβάλλον της, οι οχυρώσεις εντάχθηκαν στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ, το 1979, και αντιπροσωπεύουν το μοναδικό τέτοιο χώρο πολιτιστικής σημασίας στο Μαυροβούνιο. Η οχυρωμένη πόλη του Κότορ συμπεριλήφθηκε επίσης στον κατάλογο των Βενετσιάνικων Έργων Άμυνας 15ου-17ου αιώνα της ΟΥΝΕΣΚΟ, το 2017.

 Το μεσαιωνικό τμήμα της πόλης του Κότορ βρίσκεται σε ένα τριγωνικό κομμάτι γης, που συνορεύει με το εσωτερικό τμήμα του Κόλπου του Κότορ στη νοτιοδυτική πλευρά της, τον ποταμό Σκούρδα προς το Βορρά και το βουνό του Αγίου Ιωάννη (San Giovanni) προς την Ανατολή. Τα τείχη της πόλης την προστατεύουν στη βόρεια και νοτιοδυτική πλευρά της από το υδάτινο στοιχείο. Προμαχώνες, με πιο σημαντικό τον πύργο και την ακρόπολη Καμπάνα (13ος-14ος αιώνας), κατασκευάστηκαν για την καλύτερη άμυνα των τειχών. Ο Προμαχώνας Μπέμπο έχει μετατραπεί σήμερα σε θερινό θέατρο.Η κύρια πύλη των οχυρώσεων κατασκευάστηκε το 1555 και επιτρέπει την πρόσβαση στην πόλη από τον κόλπο, ενώ οι άλλες δύο πύλες είναι η Ποτάμια Πύλη (1540) και η Πύλη Γκούρντιτς (1470). Υπήρχαν δύο επιπλέον πύλες, οι οποίες περιτοιχίστηκαν. Οι επάλξεις βρίσκονται σε διάφορα σημεία. Μέσα τους υπάρχει ένα δίκτυο επικοινωνιών, καθώς και επιπλέον κτίρια, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Παναγίας της Θεραπεύτριας από το 1518. Στην κορυφή του βουνού του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται το ομώνυμο κάστρο, που σε ύψος 280 μέτρα δεσπόζει στον ανατολικό κόλπο, στο σύστημα οχύρωσης και στην πόλη. Πίσω από το λόφο του κάστρου η κατοικήσιμη και ορεινή ύπαιθρος οδηγεί προς το Όρος Λοβτσέν. Η περιφέρεια του εξωτερικού τοιχώματος είναι μήκους 4,5 χιλιομέτρων, με πάχος που ξεκινάει στα 2 μέτρα και φθάνει ως τα 16, ενώ το ύψος του εκτείνεται μέχρι τα 20 μέτρα. UNESCO: Natural and Culturo-Historical Region of Kotor Italian Cattaro
Μιχάλης Υφαντής

Ο Μιχάλης Υφαντής, γεννημένος στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 1972, είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν πολιτικός. Έχει ύψος 200 εκ και αγωνιζόταν ως Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στον Α.Σ. Παπάγου όπου διακρίθηκε. Αποσύρθηκε σε ηλικία 44 ετών, τον Μάιο του 2016.

 Ο 'Μιχάλης Υφαντής ξεκίνησε την καριέρα του στον Α.Σ. Παπάγου το 1989. Ο Μιχάλης Υφαντής είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Ηλία Αποστολόπουλου, στον ενιαίο δήμο Παπάγου-Χολαργού και από τον Ιανουάριο του 2020 είναι αντιδήμαρχος. https://www.youtube.com/watch?v=TT1UNt6Loe8&t=3s 3.http://www.gazzetta.gr/basketball/article/919075/stamata-mpasket-sta-44-toy-o-yfantis http://www.gazzetta.gr/basketball/article/1132902/ti-palto-einai-aytos-poy-pirame-pics-vid
Παραλογές

Οι Παραλογές αποτελούν μία ιδιαίτερη κατηγορία παραδοσιακών τραγουδιών. Είναι πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια με πλαστή, παραποιημένη υπόθεση, που δεν μεταφέρουν στον ποιητικό χώρο ένα απλό επεισόδιο αλλά περιγράφουν μια ολοκληρωμένη πράξη. Επίσης διακρίνονται διότι εντάσσουν στο περιεχόμενο των τραγουδιών τους διάφορα υπερφυσικά, παράλογα και εξωλογικά στοιχεία. Το περιεχόμενό τους είναι συνήθως δραματικό. Οι παραλογές θεωρούνται από πολλούς ως την σημαντικότερη καλλιτεχνική δημιουργία του λαού μας. Αξίζει να αναφερθεί ότι παραλογές συναντιούνται και σε άλλους βαλκανικούς λαούς.

 Οι Παραλογές έχουν κάποια χαρακτηριστικά που τις διακρίνουν από τα άλλα παραδοσιακά τραγούδια: Αντλούν το περιεχόμενό τους και την θεματολογία τους από την αρχαιοελληνική μυθολογία,από διάφορα δραματικά γεγονότα της ζωής (πχ, τον αναπάντεχο θάνατο ενός κοντινού προσώπου), ή έχουν τελείως πλαστή, φανταστική ιστορία. Διαθέτουν πολλά εξωλογικά και φανταστικά στοιχεία. (πχ βρικόλακες, δράκους κλπ...) Η αφήγηση των παραλογών είναι πυκνή, συνεπώς έχουν γρήγορη ροή στην εξέλιξη της ιστορίας. Κυριαρχεί το δραματικό στοιχείο. Είναι συνήθως πολύστιχα ποιήματα με αφηγηματικό και επικολυρικό χαρακτήρα.
Maladroit

Το Maladroit είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της αμερικάνικης μπάντας Weezer. Κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 2002 από την Geffen Records. Το άλμπουμ είναι το πρώτο της μπάντας με τον μπασίστα Scott Shriner, που αντικατέστησε τον Mikey Welsh το 2001. Το Maladroit περιέχει heavy metal riffs, πράγμα ασυνήθιστο στις προηγούμενες κυκλοφορίες των Weezer. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2007, το άλμπουμ είχε πουλήσει 605.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε στο # 3 του Billboard 200 και γρήγορα πήρε χρυσή πιστοποίηση από την RIAA. Το όνομα του άλμπουμ δόθηκε από ένα μέλος του επίσημου φόρουμ των Weezer, ονόματι "Lethe". Το εξώφυλλο επιλέχθηκε μέσω διαγωνισμού. Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ των Weezer που περιέχει τους στίχους στο λεύκωμα.

 Επιπλέον κομμάτιαΗ ευρωπαϊκή και η αυστραλιανή έκδοση του Maladroit περιέχουν το "Island in the Sun" από το Πράσινο Άλμπουμ ως επιπλέον κομμάτι. Μερικές ευρωπαϊκές εκδόσεις επίσης περιείχαν το b-side "Living Without You," μεταξύ των "December" και "Island in the Sun". Στην αριθμημένη έκδοση του άλμπουμ περιέχονται 7 βίντεο - "The Quiet Storm", "Dope Nose (live)", "Death And Destruction (live)", "Burndt Jamb (live)", "The Cobo Challenge", "Keep Fishin' (live)", και "Take Control (live)". ChartsSingles Rivers Cuomo - φωνή, κιθάρα, παραγωγός Patrick Wilson – ντραμς, παραγωγός Brian Bell – κιθάρα, φωνητικά, παραγωγός Scott Shriner – μπάσο, φωνητικά, παραγωγός Chad Bamford – επιπλέον παραγωγή, μηχανικός Rod Cervera – επιπλέον παραγωγή Jordan Schur – εκτελεστικός παραγωγός Tom Lord-Alge – μίξινγκ Christopher Carroll – μηχανικός Carlos "Loco" Bedoya – μηχανικός Femio Hernández – βοηθός μηχανικός Darren Mora – βοηθός μηχανικός Steven P. Robillard – βοηθός μηχανικός Stephen Marcussen – mastering Karl Koch – "Farm Hand"
Ποταμός Ταμανρασσέτ

Ο ποταμός Ταμανρασσέτ είναι τεράστιος παλαιοποταμός που θεωρείται ότι έρεε στη Δυτική Αφρική μόλις πριν από 5.000 χρόνια. Η λεκάνη του ποταμού Ταμανρασσέτ πιστεύεται ότι ήταν συγκρίσιμη με τη σημερινή λεκάνη απορροής του ποταμού Γάγγη-Βραχμαπούτρα στην Ασία.

 Ο Ταμανρασσέτ θεωρείται ότι έρεε κατά μήκος της Σαχάρας στην αρχαιότητα από πηγές στο νότιο τμήμα της οροσειράς του Άτλαντα και τα υψίπεδα του Χογκάρ στην περιοχή της σημερινής Αλγερίας.Πιστεύεται ότι ο ποταμός είχε τις εκβολές του στο Φαράγγι Καπ Τιμιρίς, που βρίσκεται στην ακτή της Μαυριτανίας. Το φαράγγι έχει βάθος 3 χιλιομέτρων και έχει πλάτος 2,5 χιλιόμετρα σε ορισμένα σημεία.Η παρουσία του ποταμού θεωρείται ότι έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη μετανάστευση από την Κεντρική Αφρική στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Ασία. Προηγουμένως, η αφιλόξενη έρημος της Σαχάρας λέγεται ότι έκανε τη δυτική πορεία μετανάστευσης προς την Ευρώπη ακατόρθωτη.Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ο αρχαίος ποταμός Ταμανρασσέτ είχε ενεργοποιηθεί κατά την Αφρικανική Υγρή Περίοδο, κατά τις κλιματικές ταλαντώσεις που προκαλούνται από την μεταπτωτική τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο.Ο παλαιοποταμός ανακαλύφθηκε μέσω ιαπωνικού τροχιακού δορυφορικού συστήματος με την ονομασία Phased Array type L-band Synthetic Aperture Radar (PALSAR). Χρησιμοποιώντας την ανίχνευση μικροκυμάτων, το PALSAR μπορεί να δει κάτω από την άμμο της Σαχάρας και να εντοπίσει το ορυκτό νερό που ρέει ακόμα.
Καθεδρικός της Λισαβόνας

Ο Καθεδρικός της Λισαβόνας (πορτογαλικά: Santa Maria Maior de Lisboa ή Sé de Lisboa) είναι η παλαιότερη εκκλησία της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Ανήκει στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αποτελεί την έδρα της Αρχιεπισκοπής της Λισαβόνας. Χτίστηκε το 1147. Από τότε μέχρι σήμερα πολλές φορές υπέστη μεγάλες ζημιές από σεισμούς και επανειλημμένα αναστυλώθηκε. Γι’ αυτό τον λόγο στον Καθεδρικό της Λισαβόνας υπάρχουν στοιχεία από διαφορετικές αρχιτεκτονικές τάσεις και ρυθμούς. Το 1910 ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο της Πορτογαλίας.

 Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε το 1147, όταν ο χριστιανικός στρατός που αποτελούνταν από Πορτογάλους στρατιώτες και σταυροφόρους από χώρες της Βόρειας Ευρώπης, με επικεφαλής τον βασιλιά Αλφόνσο Α΄ της Πορτογαλίας, ανακατέλαβε τη Λισαβόνα, από τους Μαυριτανούς και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τις πρώτες δεκαετίες του 13ου μ.Χ. αιώνα. Ο ναός ήταν χτισμένος στον ύστερο ρωμανικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Η Λισαβόνα ήταν έδρα επισκόπου ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα. Μετά την επανάκτηση της από τους Πορτογάλους επίσκοπος Λισαβόνας έγινε ο Άγγλος σταυροφόρος Gilbert of Hastings. Όταν ο ναός ολοκληρώθηκε μεταφέρθηκαν εκεί από τη νότια Πορτογαλία τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου της Σαραγόσα, που είναι ο προστάτης της Λισαβόνας. Στα τέλη του 13ου αιώνα κατασκευάστηκε από τον Βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας το γοτθικό περιστύλιο του ναού και ο διάδοχός του, Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας μετέτρεψε το κύριο παρεκκλήσι σε βασιλικό πάνθεον για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το 1498 η βασίλισσα Ελεονώρα του Βιζέου ίδρυσε την Αδερφότητα της Παράκλησης της Παναγίας του Ελέους (Irmandade de Invocação a Nossa Senhora da Misericórdia de Lisboa) σε ένα από τα παρεκκλήσια του ναού. Η αδελφότητα αυτή εξελίχτηκε στη Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της Καθολικής Εκκλησίας που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε ολόκληρη τη χώρα και στις αποικίες της. Ο σεισμός του 1755, που κατέστρεψε σχεδόν όλη τη Λισαβόνα, προκάλεσε πολύ μεγάλες καταστροφές και στον Καθεδρικό της πόλης. Το κύριο παρεκκλήσι με το βασιλικό πάνθεον καθώς και τα περισσότερα παρεκκλήσια και το περιστύλιο καταστράφηκαν από τον σεισμό και τη φωτιά που επακολούθησε. Αργότερα ο ναός ξαναχτίστηκε εν μέρει και στις αρχές του 20ου αιώνα απέκτησε τη σημερινή του μορφή μετά από μια εκ βάθρων ανακαίνιση.
Έζικο του Μπάλενστετ

Ο Έζικο, γερμ. Esico (απεβ. περ. 1060) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόμης του Μπάλενστετ και ο γενάρχης του Οίκου. Η ιδιοκτησία του έγινε ο πυρήνας του μετέπειτα πριγκιπάτου του Άνχαλτ.

 Είναι γνωστός και με το όνομα Χέζιχο. Ίσως ήταν γιος του Αδαλβέρτου Α΄, κόμη του Μπάλενστετ και της Χίντας, κόρης του Όντο Α΄, μαργράβου του Όστμαρκ, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο. Αδέλφια του εικάζεται πως ήταν η Ούτα του Μπάλενστετ, σύζυγος του Έκαρντ Β΄ των Εκαρντιδών, μαργράβου του Μάισσεν, η Χάτσεχα ηγουμένη του Γκερνρόντε και ίσως ο Ντίτριχ. Το 1045 απεβίωσε η Ούτα και το επόμενο έτος ο σύζυγός της Έκαρντ. Οι κτήσεις τους επεστράφησαν στον Ερρίκο Γ΄ της Γερμανίας, αλλά ο Έζικο κατάφερε μεγάλες περιοχές της κληρονομιάς τους να περάσουν υπό τον έλεγχο του αββαείου του Γκερνρόντε, όπου η αδελφή του Χάτσεχα ήταν ηγουμένη. Νυμφεύτηκε μάλλον τη Ματθίλδη των Κορραδιδών, κόρη του Χέρμαν Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα: Αδαλβέρτος Β΄ π.1030-1076/83, κόμης του Μπάλενστετ. Schlenker, Gerlinde, Kloster Ballenstedt - das Hauskloster der aelteren Grafen von Anhalt, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V., Lukas Verlag (2012) Feicker, Bernd, Das Vorwek des Reichsstiftes Gernrode und das Kuechengut der Blankenburger, in Harz-Zeitschrift für den Harz-Verein für Geschichte und Altertumskunde e.V., Lukas Verlag (2012)