IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το λιμάνι της ομίχλης

Το Λιμάνι της Ομίχλης (Πρωτότυπος τίτλος: Out of the Fog) είναι ένα αστυνομικό δραματκό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1941 σε σκηνοθεσία Ανατόλ Λίτβακ και σενάριο των Ρόμπερτ Ρόσεν, Ρόμπερτ Μακόλεϊ και Τζέρι Γουόλντ, βασισμένο στο θεατρικό έργο "Gentle People" του Ίρβιν Σο. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Γκάρφιλντ, Άιντα Λουπίνο και ο Τόμας Μίτσελ.

 Στο Μπρούκλιν, το ψάρεμα είναι το χόμπι των εργαζομένων Τζόνα Γκούντγουιν και Όλαφ Τζόνσον και χρησιμοποιούν το παλιό τους σκάφος για να ψαρεύουν κάθε βράδυ. Και οι δύο ονειρεύονται να αγοράσουν ένα μεγάλο σκάφος για να μπορούν να ψαρεύουν στον κόλπο. Η κόρη του Τζόνα είναι η εικοσιέναχρονη τηλεφωνήτρια Στέλλα, η οποία είναι μια φιλόδοξη νεαρή γυναίκα που ονειρεύεται να φύγει από τη γειτονιά της και διατηρεί σχέση με τον εργάτη Τζορτζ Γουάτκινς, ένος απλού άνθρωπου που ονειρεύεται να την παντρευτεί. Αλλά η Στέλλα είναι δυσαρεστημένη με τον βαρετό Τζορτζ. Τότε γνωρίζει τον Χάρολντ Γκοφ, έναν απατεώνα που την εντυπωσιάζει. Αυτό που δεν ξέρει η Στέλλα είναι ότι ο Χάρολντ εκβιάζει και παίρνει χρήματα πουλώντας προστασία στον Τζόνα και τον Όλαφ για να «προστατεύσει» τη βάρκα τους από τη φωτιά. Ως ασφάλεια, βάζει τους δύο να υπογράψουν ένα σύντομο σημείωμα στο οποίο οι πληρωμές σε μετρητά δηλώθηκαν ως αποπληρωμή χρεών στοιχημάτων. Ο Γκοφ χρησιμοποιεί τα χρήματα για να αγοράσει άρωμα για τη Στέλλα. Για να απομακρύνει τη Στέλλα από τον Γκοφ, ο Τζόνα της υπόσχεται ένα ταξίδι στην Κούβα, το οποίο θέλει να πληρώσει με τα χρήματα που έχει αποταμιεύσει μαζί με τον Όλαφ για το μεγαλύτερο σκάφος. Ο Γκοφ το ανακαλύπτει και προσφέρει στη Στέλλα να την πάει αυτός στην Κούβα. Απαιτεί από τον Τζόνα να του παραδώσει τις αποταμιεύσεις, αλλά ο Τζόνα θυμωμένος παίρνει τον Γκοφ και τον πηγαίνει στην αστυνομία. Εκεί ο Γκοφ δείχνει την υπογεγραμμένη επιστολή, οπότε ο δικαστής πρέπει να τον απελευθερώσει. Η Στέλλα λέει στον πατέρα της ότι θέλει να πάει στην Κούβα με τον Γκοφ. Ο Τζόνα και ο Όλαφ αποφασίζουν να σκοτώσουν τον Γκοφ και τον δελεάζουν να πάει στο σκάφος τους. Εκεί σχεδιάζουν να τον ρίξουν στη θάλασσα, αλλά ο Όλαφ δεν το καταφέρνει. Ο Γκοφ τελικά πέφτει στη θάλασσα εξαιτίας ενός ατυχήματος και πνίγεται. Ο Τζόνα βρίσκει το πορτοφόλι του Γκοφ με τις αποταμιεύσεις του. Αφού βρεθεί το πτώμα του Γκοφ, η αστυνομία αναζητά το πορτοφόλι που λείπει. Οι αξιωματικοί ψάχνουν τη βάρκα, αλλά δεν βρίσκουν τίποτα γιατί ο Τζόνα έχει ρίξει το πορτοφόλι στο νερό. Όταν φεύγουν οι αξιωματικοί, ο Τζόνα βγάζει το πορτοφόλι από το νερό. Στην ακτή προσκαλούν την Στέλλα να πάει για ψάρεμα στον κόλπο. Γράφοντας στο Bright Lights Film Journal, ο Άλαν Κον είπε: «Όπως ο Γκοφ, ο Γκάρφιλντ - ο προοδευτικός, ο αληθινός κοινός άνθρωπος του οποίου η άθλια μοίρα ήταν να καταστραφεί μέσω της τραγωδίας της μαύρης λίστας του Χόλιγουντ - αποκαλύπτει την καταστροφή και τη φαντασία της εποχής της ύφεσης σε μια καπιταλιστική κοινωνία καθώς καταδικάζει όλες τις φασιστικές δυνάμεις που βάζουν έναν κόσμο σε πόλεμο». Το λιμάνι της ομίχλης στην IMDb Το λιμάνι της ομίχλης στο AllMovie Το τρέιλερ της ταινίας στο YouTube Out of the Fog informational site and DVD review at DVD Beaver (includes images)
Σουέζ

Το Σουέζ (αραβικά: السويس) είναι λιμένας στα βορειοανατολικά της Αιγύπτου με πληθυσμό περίπου 497.000 στον κόλπο του Σουέζ, δίπλα στην γνωστή, ομώνυμη διώρυγα, της οποίας αποτελεί το νότιο στόμιο. Στην πραγματικότητα ο λιμένας του Σουέζ απαρτίζεται από δύο φυσικούς λιμένες τον «λιμένα Ιμπραήμ» και τον «λιμένα Ταουφίκ» με πολλές ναυτιλιακές διευκολύνσεις και πλήθος ναυτιλιακών γραφείων - πρακτορείων. Στην πόλη υπάρχει μεγάλο εργοστάσιο πετροχημικών με επιμέρους διυλιστήρια εκ των οποίων αγωγοί πετρελαίου φθάνουν στο Κάιρο και το Πoρτ Σάιντ. Το Σουέζ συνδέεται επίσης με τις παραπάνω πόλεις σιδηροδρομικώς και με αυτοκινητόδρομο. Αποτελεί ακόμη τον ενδιάμεσο σταθμό για προσκυνητές Μουσουλμάνους που κατευθύνονται στη Μέκκα.

 Στην αρχαιότητα και στην ελληνορωμαϊκή περίοδο ο Πτολεμαίος έχτισε τη πόλη Αρσινόη σε περιοχή που ήταν ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Κλύσμα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος το αναφέρει φρούριο. Ο Χεδίβης Κομαρίουαχ το κατέκτησε στα τέλη του 9ου αιώνα και το μετονόμασε σε Σουέζ. Κατά το 16ο αιώνα υπήρξε ναύσταθμος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την διάνοιξη και έναρξη της λειτουργίας της διώρυγας το 1859. Το Σουέζ καταστράφηκε ολοσχερώς δυο φορές στις συνεχόμενες δεκαετίες του 1960 και του 1970 στη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Η ανοικοδόμησή της πόλης ξεκίνησε το 1973, μετά το τέλος του πολέμου με το Ισραήλ και την επαναλειτουργία της διώρυγας από την Αίγυπτο. Σήμερα ακόμη δεσπόζει του λιμένος το κτίριο του παλαιού Βρετανικού Διοικητηρίου της διώρυγας. Μεταξύ των ακραίων στομίων Σουέζ και Πορτ Σάιντ βρίσκεται η πόλη Ισμαηλία παρά την ενδιάμεση λίμνη Τίμσαχ. Σε απόσταση 55 χλμ. νοτιότερα του Σουέζ βρίσκεται η Έιν Ελ Σόκνα, η πλησιέστερη παραλία του Καΐρου, ενώ σε απόσταση 390 χλμ. νοτιότερα (του Σουέζ) βρίσκεται η πασίγνωστη στους λάτρεις της κατάδυσης περιοχή Χουργκάντα (στην αραβική γλώσσα Γκαρντάκα) με τους ονειρικούς κοραλλιογενείς υφάλους και την εξωτική υποβρύχια πανίδα και χλωρίδα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Suez στο Wikimedia Commons
Επαρχία Ντιρέ

Η Επαρχία Ντιρέ είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Τομπουκτού, Μαλί. Έχει έκταση 1.750 τ.χλμ. και πληθυσμό 111.324 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Ντιρέ.

 Η Επαρχία Ντιρέ βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νότια-κεντρικά της Περιφέρειας Τομπουκτού. Συνορεύει στα νότια και νοτιοανατολικά με την Επαρχία Νιαφουνκέ, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Γκουρμά-Ραρούς, στα βόρεια-κεντρικά με την Επαρχία Τομπουκτού και στα δυτικά με την Επαρχία Γκουντάμ. Η Επαρχία Ντιρέ διαιρείται σε 13 διαμερίσματα: Αρχάμ Γκαρμπακοϊρά Κιρτσαμπά Κοντί Μπινγκά Μπουρέμ Σιντί Αμάρ Νταγκά Ντιρέ Σαρεγιαμού Τινγκερεγκίφ Τινκούρ Τιντιρμά Χαϊμπογκό Επαρχίες του Μαλί
Αύρα Αττικής

Η Αύρα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μαραθώνα, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αττικής του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αύρα είναι πεδινό χωριό στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές παρυφές του υψώματος «Τεροκορυφή» (ή «Μάλι Σέλκι», 374 μ.), πάνω στη λεωφόρο Ραμνούντος και πολύ κοντά στην Αγία Μαρίνα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 53 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αθήνας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαραθώνα Αττικής. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) Google Earth eetaa.gr
Εκκινητές ριζών

Στη χημεία, εκκινητές ριζών είναι ουσίες που μπορούν να παράξουν είδη ριζών υπό ήπιες συνθήκες και να προάγουν αντιδράσεις μέσω χημικών ριζών. Αυτές οι ουσίες έχουν γενικά ασθενείς δεσμούς και παρουσιάζουν χαμηλές ενέργειες διάσπασης δεσμών. Οι εκκινητές ριζών χρησιμοποιούνται σε βιομηχανικές διεργασίες όπως π.χ. στη σύνθεση πολυμερών. Τυπικά παραδείγματα είναι μόρια με δεσμό αζώτου-αλογόνου, αζω-ενώσεις και οργανικά και ανόργανα υπεροξείδια.

 Τα αλογόνα υφίστανται ομολυτική σχάση σχετικά εύκολα. Το χλώριο, για παράδειγμα, δίνει δύο ρίζες χλωρίου (Cl•) υπό ακτινοβολία με υπεριώδες φως. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται για τη χλωρίωση των αλκανίων. Οι αζω-ενώσεις (R-N=N-R') μπορεί να είναι ο πρόδρομος δύο ριζοκεντρικών του άνθρακα (R• και R'•) και του αερίου αζώτου κατά τη θέρμανση ή και με ακτινοβόληση. Για παράδειγμα, οι ενώσεις AIBN και ABCN δίνουν ρίζες ισοβουτυρονιτριλίου και κυκλοεξανοκαρβονιτριλίου, αντίστοιχα.Τα οργανικά υπεροξείδια έχουν το καθένα έναν δεσμό υπεροξειδίου (-Ο-Ο-), ο οποίος διασπάται εύκολα για να δώσει δύο οξυγονοκεντρικές ρίζες. Οι ρίζες οξυλίου είναι ασταθείς και θεωρείται ότι μετατρέπονται σε σχετικά σταθερές ρίζες με επίκεντρο τον άνθρακα. Για παράδειγμα, το δι<i id="mwKQ">-τριτ</i>-βουτυλο υπεροξείδιο δίνει δύο t-βουτοξυ-ρίζες (t -BuO•) και οι ρίζες γίνονται ρίζες μεθυλίου (CH3 •) με την απώλεια ακετόνης. Το υπεροξείδιο του βενζοϋλίου ((PhC)OO)2) δημιουργεί ρίζες βενζοϋλοξυλίου (PhCOO•), καθεμία από τις οποίες χάνει διοξείδιο του άνθρακα για να μετατραπεί τελικά σε ρίζα φαινυλίου (Ph•). Το υπεροξείδιο της μεθυλαιθυλοκετόνης είναι επίσης κοινό και το υπεροξείδιο της ακετόνης χρησιμοποιείται σε σπάνιες περιπτώσεις ως εκκινητής ριζών. Τα ανόργανα υπεροξείδια λειτουργούν ανάλογα με τα οργανικά υπεροξείδια. Πολλά πολυμερή παράγονται συχνά από τα αλκένια κατά την εκκίνηση με υπεροξυδιθειικά άλατα. Σε διάλυμα, το υπεροξυδιθειικό διασπάται για να δώσει θειικές ρίζες:[O 3 SO-OSO 3 ] 2− 2 [SO 4 ] −Η θειική ρίζα προσθέτει σε ένα αλκένιο που σχηματίζει ρίζες θειικούς εστέρες, π.χ CHPhCH2OSO3−, που προσθέτουν επιπλέον αλκένια μέσω του σχηματισμού δεσμών C-C. Πολλά πολυμερή στυρενίου και φθοροαλκενίου παράγονται με αυτόν τον τρόπο. Στον πολυμερισμό ριζών μεταφοράς ατόμων (ATRP), τα αλογονίδια άνθρακα παράγουν αντιστρέψιμα οργανικές ρίζες παρουσία καταλύτη μετάλλου μεταπτώσεως. Ορισμένοι εκκινητές ριζών όπως οι αζωενώσεις και τα υπεροξείδια μπορούν να εκραγούν σε υψηλές θερμοκρασίες, επομένως πρέπει να φυλάσσονται σε κρύα κατάσταση.
Αμφιτεριόν

Στη χημεία, ένα αμφιτεριόν· από το γερμανικό zwitter "υβρίδιο" που πριν λεγόταν διπολικό ιόν) είναι ένα ουδέτερο μόριο με θετικό και ένα αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, αν και πολλαπλά θετικά και αρνητικά φορτία μπορεί να είναι παρόντα. Τα αμφιτεριόντα διακρίνονται από τα δίπολα, σε διαφορετικές θέσεις μέσα στο μόριο. Τα αμφιτεριόντα λέγονται μερικές φορές εσωτερικά άλατα.Αντίθετα με τις απλές αμφοτερικές ενώσεις που μπορούν να σχηματίσουν μόνο είτε ένα κατιονικό είτε ένα ανιονικό είδος ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, ένα αμφιτεριόν έχει ταυτόχρονα και τις δυο ιονικές καταστάσεις στο ίδιο μόριο.

 Τα αμινοξέα είναι τα καλύτερα γνωστά παραδείγματα αμφιτεριόντων. Αυτές οι ενώσεις περιέχουν μια αμινομάδα και μια καρβοξυλομάδα και μπορούν να θεωρηθούν ότι προκύπτουν μέσα από ένα είδος ενδομοριακής αντίδρασης οξέος-βάσης: Η ομάδα της αμίνης αποπρωτονιώνει το καρβοξυλικό οξύ. NH2RCHCO2Η NH3+RCHCO2−Η αμφιτεριονική δομή της γλυκίνης στην στερεή κατάσταση έχει επιβεβαιωθεί από μετρήσεις περίθλασης νετρονίων. Τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις, η αμφιτεριοϊνική μορφή των αμινοξέων επιμένει επίσης στην αέρια φάση.Πέρα από τα αμινοξέα, πολλές άλλες ενώσεις που περιέχουν όξινα και βασικά κέντρα ταυτομερειώνουν την αμφιτεριονική μορφή. Παραδείγματα, όπως η δισίνη και η τρισίνη, περιέχουν ένα βασικό δευτεροταγές ή τριτοταγές τμήμα αμίνης μαζί με ένα τμήμα καρβοξυλικού οξέος. Οι μετρήσεις διάθλασης νετρονίων δείχνουν ότι το στερεό σουλφαμικό οξύ υπάρχει ως αμφιτεριόν. Πολλά αλκαλοειδή, όπως το λυσεργικό οξύ και η ψιλοκυβίνη, υπάρχουν ως αμφιτεριόντα επειδή περιέχουν καρβοξυλικά κέντρα και κέντρα αμμωνίου. Πολλά αμφιτεριόντα περιέχουν τεταρτοταγή κατιόντα αμμωνίου. Λόγω έλλειψης δεσμών N–H, το κέντρο του αμμωνίου δεν μπορεί να συμμετάσχει στην ταυτομερείωση. Τα αμφιτεριόντα περιέχουν τεταρτοταγή κέντρα αμμωνίου που είναι συνηθισμένα στη βιολογία, π.χ. βεταΐνες, που χρησιμεύουν ως ηλεκτρολύτες σε ψάρια. Τα φωσφολιπίδια που σχηματίζουν μεμβράνη είναι επίσης συνηθισμένα αμφιτεριόντα. Οι πολικές ομάδες κεφαλής σε αυτές τις ενώσεις είναι αμφιτεριόντα, ως αποτέλεσμα της παρουσίας των κέντρων ανιονικών φωσφορικών και κατιονικού τεταρτοταγούς αμμωνίου. Οι διπολικές ενώσεις συνήθως δεν ταξινομούνται ως αμφιτεριόντα. Παραδείγματος χάριν, τα αμινοξείδια, που συχνά γράφονται ως R3N+O−, δεν είναι αμφιτεριόντα κατά τον ορισμό, που ορίζει ότι υπάρχουν μοναδιαία ηλεκτρικά φορτία στα άτομα. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός τα φορτία συν και πλην στο αμινοξείδιο σημαίνουν τυπικά φορτία, όχι ηλεκτρικά φορτία. Τα τυπικά φορτία χρησιμοποιούνται στη θεωρία δεσμού σθένους για κάποιες κανονικές μορφές που χρησιμοποιούνται να δημιουργήσουν ένα υβρίδιο συντονισμού. Στην πραγματικότητα μια άλλη θεωρητική παρουσίαση ενός αμονοξειδίου χρησιμοποιεί έναν ημιπολικό δεσμό ≡N→Ο χωρίς τυπικά φορτία. Άλλες ενώσεις που μερικές φορές αναφέρονται ως αμφιτεριόντα, λανθασμένα σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, περιλαμβάνουν τις νιτρόνες και "διπολικές ενώσεις", όπως 1,2-δίπολο και 1,3-δίπολο.
Αλώνια Μεσσηνίας

Τα Αλώνια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 161 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, της Δημοτικής Ενότητας Άριος, του Δήμου Καλαμάτας. Η Τοπική Κοινότητα Αλωνίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,567 χμ² (2011).

 Τα Αλώνια βρίσκονται σε υψόμετρο 30 μέτρων και μέχρι το 1927, ονομάζονταν Γκορτσόγλι. 21-04-1835, ο οικισμός Γκορτσόγλι προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 31-08-1912, ο οικισμός Γκορτσόγλι αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στην Κοινότητα Γλιάτας. 17-04-1915, ο οικισμός Γκορτσόγλι ορίζεται έδρα στην Κοινότητα Γκορτζογλίου. 22-12-1927, ο οικισμός Γκορτσόγλι μετονομάζεται σε Αλώνια. 04-12-1997, ο οικισμός Αλώνια αποσπάται από την Κοινότητα Αλωνίων και προσαρτάται στο Δήμο Άριος. 07-06-2010, ο οικισμός Αλώνια αποσπάται από το Δήμο Άριος και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας (Ιστοσελίδα Δήμου Καλαμάτας) Αλώνια Μεσσηνίας (Βίντεο στο youtube) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Μαρία της Πρωσίας

Η Μαρία (γερμ. Marie, 15 Οκτωβρίου 1825 - 17 Μαΐου 1889) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Φρειδερίκη Φραγκίσκη Χεδβίγη ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Γουλιέλμου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1842 τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Β΄ (1845 - 1886), Βασιλιάς της Βαυαρίας Όθων (1848 - 1916), Βασιλιάς της Βαυαρίας Maria prinzessin von Preussen
Κισσοειδές του Διοκλή

Το Κισσοειδές του Διοκλή είναι μία συγκεκριμένη καμπύλη της γεωμετρίας, της οποίας η μελέτη αποδίδεται στον Διοκλή το 100 π.Χ.. Ο Διοκλής προσπαθούσε εκείνη την εποχή να λύσει το πρόβλημα της Δήλου, όπως αναφέρει ο Πρόκλος στα σχόλιά του περί του Ευκλείδη. Το όνομα της καμπύλης προέρχεται από το σχήμα της που μοιάζει με φύλλο κισσού.

 Τα σημεία της καμπύλης έχουν την εξής ιδιότητα: Έχουμε έναν κύκλο με ακτίνα a, ένα σημείο S του κύκλου και μια εφαπτομένη που εφάπτεται στο σημείο διαμετρικά του σημείου S. Για κάθε σημείο P του κισσοειδούς, τα κοινά σημεία της ευθείας SP και του κύκλου τα ονομάζουμε K και τα κοινά σημεία της ευθείας SP με την εφαπτομένη τα ονομάζουμε A. Τότε τα δύο τμήματα S P ¯ {\displaystyle {\overline {SP}}} και K A ¯ {\displaystyle {\overline {KA}}} έχουν το ίδιο μήκος. Η ευθεία που έχει την εξίσωση x = 2 a {\displaystyle x\,=2a} είναι η ασύμπτωτη της καμπύλης. Το εμβαδόν που περιέχεται μεταξύ της καμπύλης και της ασύμπτωτης έχει μέγεθος 3 π a 2 {\displaystyle 3\,\pi a^{2}} . Η καμπύλη εκφράζεται με τις εξής εξισώσεις: Xah Lee's page on the cissoid of Diocles MacTutor page on the cissoid of Diocles Mathcurve (in French but clearly illustrates several constructions) Η κισσοειδής βρίσκεται στη σελίδα 7
Τάσιλος Β΄ της Βαυαρίας

Ο Τάσιλο Β΄ (γερμ. Tassilo II, απεβ. π. 719) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν δούκας της Βαυαρίας (π.716-π.719), μάλλον σε τμήμα της.

 Ήταν ίσως ο τρίτος γιος τού Θέοδου δούκα της Βαυαρίας και της Φόλχαϊντ. Κάποια στιγμή πριν το 715 ο Θέοδος διαίρεσε το δουκάτο του και έκανε συγκυβερνήτες του τους δύο πρώτους γιους του. Ο πρωτότοκος Θεοδοβέρτος ήταν συγκυβερνήτης ήδη από το 702 και ο δεύτερος Θεοβάλδος από το 711. Με το τέλος του Θέοδου (μάλλον το 716) η διαίρεση υλοποιήθηκε. Δεν γνωρίζουμε αν η διαίρεση ήταν εδαφική (όπως με τους Μεροβίγγειους) ή μία συγκυβέρνηση μόνο (όπως με τους πρίγκιπες του Μπενεβέντο και της Κάπουα). Στην πρώτη περίπτωση φαίνεται να ακολούθησαν την διαίρεση του δουκάτου σε τέσσερις επισκοπές, την οποία είχε κάνει ο πατέρας τους. Στην περίπτωση αυτή είναι πολύ πιθανό ο Τάσιλο Β΄ να έλαβε την επικράτεια του Πάσσαου με έδρα του στην πόλη όπου ήταν και η έδρα του επισκόπου. Σύντομα μετά το τέλος του πατέρα τους, άρχισε πόλεμος μεταξύ των αδελφών, αλλά μας είναι γνωστές λίγες λεπτομέρειες. Η ύπαρξή του μας επιβεβαιώνεται από τον κώδικα του Σάλτσμπουργκ (Verbrüderungsbuch, Βίβλος της αδελφότητας), όπου καταριθμείται ως άγαμος, αν και μερικοί υποθέτουν ότι κάποια Βάλντραντα, που αναφέρεται ως σύζυγος του Θεοβάλδου, ήταν στην πραγματικότητα τού Τάσιλο Β΄. Από την άλλη, ταυτίζεται ως ο σύζυγος της Ίμμα (απεβ. π. 750), από τον οποίο είχε τον Γριμοάλδο και τη Σβάναχιλντ. Μέσω της Σβάναχιλντ, ο Τάσσιλο Β΄ έγινε ο πεθερός του Καρόλου Μαρτέλου. Επειδή η Σβάναχιλντ είναι με σιγουριά η ανιψιά του Οδίλου, κάποιος οδηγείται να υποθέσει ότι ο Οδίλο ήταν αδελφός ή κουνιάδος του Τάσιλο Β΄. Ο Τάσσιλο Β΄ είχε αποβιώσει το 719, όπως όλοι οι αδελφοί του, εκτός του Γριμοάλδου, που τους διαδέχθηκε μόνος στο δουκάτο. Παντρεύτηκε μάλλον την Ίμμα και είχε τέκνα: Γριμοάλδος. Σβάνχιλντ, παντρεύτηκε τον Κάρολο Μαρτέλο, μαγιορδόμο που έγινε βασιλιάς των Φράγκων. Lexikon des Mittelalters
Θησαυρός του Γκουρντόν

Ο Θησαυρός του Γκουρντόν (γαλλικά: Le Trésor de Gourdon) είναι ένα σύνολο χρυσών σκευών και νομισμάτων χρονολογούμενο από τα τέλη του 5ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ. Τα έκρυψαν γύρω στο 524. Ανακαλύφθηκαν το 1845 στη Γαλλία, κοντά στο Γκουρντόν, στο νομό Σον-ε-Λουάρ.

 Ο θησαυρός περιλαμβάνει ένα δισκοπότηρο και ένα ορθογώνιο δισκάριο διακοσμημένα με πολύτιμους λίθους, γρανάτες και τυρκουάζ, καθώς και 104 χρυσά νομίσματα, τα οποία επιτρέπουν την χρονολόγησή του στη Μεροβίγγεια περίοδο (τέλη 5ου αιώνα ή αρχές του 6ου αιώνα). Τα νομίσματα προέρχονται από το Βυζάντιο την περίοδο της βασιλείας των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Λέοντα Α΄ (457-474) έως τον Ιουστίνο Α΄ (518–527). Ο Μεροβίγγειος βασιλιάς Κλόβις Α΄ προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό το 496. Το δισκοπότηρο και το δισκάριο χαρακτηρίζονται έργα τέχνης πρώιμα μεροβίγγεια ή όψιμα γαλατορωμαϊκά.Ο θησαυρός φυλάσσεται στη Νομισματική Συλλογή (Cabinet des médailles) της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας στο Παρίσι.Το δισκοπότηρο έχει ύψος 7,5 εκατοστά, στηρίζεται σε κωνική βάση και φέρει δύο λαβές. Το πάνω μέρος είναι διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους κομμένους σε σχήμα καρδιάς και ανθεμίων. Το ορθογώνιο δισκάριο έχει διαστάσεις 19,5 εκ. μήκος επί 12,5 εκ. πλάτος και 1,6 εκ. βάθος. Παρουσιάζει ένα περίγραμμα και έναν κεντρικό σταυρό από γρανάτες και τέσσερα γωνιακά μοτίβα από τιρκουάζ. Ο χριστιανικός σταυρός προσδιορίζει κατηγορηματικά το σύνολο ως χριστιανικό. Τον 6ο αιώνα, η πόλη Γκουρντόν, του βασιλείου των Βουργουνδών, είχε ένα μοναστήρι, από όπου θεωρείται ότι προέρχονται αυτά τα αντικείμενα. Η τελευταία ημερομηνία που αναφέρεται στα νομίσματα που αποτελούσαν μέρος του θησαυρού εκτιμάται ότι είναι περίπου το 524. Ο θησαυρός πιθανώς θάφτηκε εν αναμονή μιας φραγκικής επιδρομής. Ο πόλεμος στην περιοχή τη δεκαετία του 520 διεξάγονταν από τους Φράγκους κατά των Βουργουνδών από τους διαδόχους του Κλοβίς. Ο πόλεμος έφτασε σε ένα αποφασιστικό τέλος με τη μάχη της Βεζερόνς, το 524, με οριστική ήττα του βασιλείου των Βουργουνδών. Το 1845, μια βοσκοπούλα ανακάλυψε τα αντικείμενα κάτω από ένα ρωμαϊκό κεραμίδι χαραγμένο με σταυρό. Ο θησαυρός πωλήθηκε σε δημοπρασία στο Παρίσι στις 20 Ιουλίου 1846. Το δισκάριο και το δισκοπότηρο αγοράστηκαν από το γαλλικό κράτος αλλά τα χρυσά νομίσματα διασκορπίστηκαν και δεν είναι διαθέσιμα στο κοινό.
Ααρών μπεν Ελιγιά

Ο Ααρών μπεν Ελιγιά (γνωστός και ως Ααρών ο Νεώτερος. [Aaron ben Elijah] 1300 - 1369) ήταν Καραΐτης Εβραίος θεολόγος και φιλόσοφος, και πιστεύεται ως ισάξιος του Μαϊμωνίδη, ο οποίος ήταν και ο κυριότερος εκπρόσωπος της Σχολής του Καΐρου. Υπήρξε ο μόνος λόγιος που έκανε αναζήτηση, σε επίπεδο φιλοσοφίας για τη δοξασία των Καραϊτών.

 Ο Ααρών γεννήθηκε στο Κάιρο το 1300. Τη ζωή του την πέρασε, κατά κύριο λόγο, στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας. Ενώ πέθανε το 1396, στην Κωνσταντινούπολη. Και θεωρούταν άνθρωπος με μεγάλη οξύνοια.Θρυλείται ότι δέχτηκε επιδράσεις των Ματζαλιτών, και η φιλοσοφία του, στηρίζεται στη λογική, ενώ οι θεωρίες του για τον κόσμο, αν και δεν αρνιόταν τη θεϊκή προέλευση του σύμπαντος, είναι υλιστικές. Σημαντικότερα έργα του Ααρών θεωρούνται: Το δέντρο της ζωής (1346), Ο κήπος της Εδέμ (1354), Το στέμμα του νόμου, το οποίο περιέχει σχόλια στην Πεντάτευχο (1362). O Ααρών μπεν Ελιγιά στο Ygeiaonline.gr O Ααρών μπεν Ελιγιά στο enacademic.com O Ααρών μπεν Ελιγιά στο britannica.com
Ορθολογισμός

Ο ορθολογισμός (ή ρασιοναλισμός) είναι η συνολική φιλοσοφική κατεύθυνση που αποδέχεται ως γνώμονα και αφετηρία της γνώσεως τη λογική σκέψη. Σύμφωνα με τους ορθολογιστές φιλοσόφους, η γνώση μας για τον κόσμο προέρχεται κυρίως από τον ίδιο τον ορθό λόγο και τα βασικά του στοιχεία που μπορούν να αναζητηθούν στο νου μας. Από την περίοδο του Διαφωτισμού ο ορθολογισμός συνδέεται συνήθως με την εισαγωγή των μαθηματικών μεθόδων στη φιλοσοφία, αρχικά με το έργο των Ντεκάρτ, Λάιμπνιτς και Σπινόζα.

 Ο ορθολογισμός συχνά έρχεται σε αντιπαράθεση με τον εμπειρισμό. Στη πράξη οι απόψεις αυτές δεν αποκλείονται αμοιβαία, αφού για παράδειγμα η φιλοσοφία της επιστήμης είναι και ορθολογιστική και εμπειρική. Αν τραβηχτεί όμως στα άκρα ο εμπειρισμός θεωρεί ότι όλες οι ιδέες προέρχονται από την εμπειρία, είτε μέσω των πέντε εξωτερικών αισθήσεων, είτε μέσω των εσωτερικών αισθήσεων όπως ο πόνος και η ευχαρίστηση, και επομένως ότι η γνώση βασίζεται ουσιαστικά στην εμπειρία. Αντίστοιχα κάποιες εκδοχές ορθολογισμού υποστηρίζουν ότι ξεκινώντας με βασικές θεμελιώδεις αρχές, όπως τα αξιώματα της γεωμετρίας, θα μπορούσε κανείς να αντλήσει επαγωγικά το σύνολο ολόκληρης της δυνατής γνώσης. Οι φιλόσοφοι που υποστήριζαν περισσότερο την άποψη αυτή ήταν ο Σπινόζα και ο Λάιμπνιτς, οι προσπάθειες των οποίων να αντιμετωπίσουν τα επιστημολογικά και μεταφυσικά προβλήματα που έθεσε ο Ντεκάρτ οδήγησαν σε ανάπτυξη μιας κάπως θεμελιοκρατικής προσέγγισης του ορθολογισμού. Τόσο ο Σπινόζα όσο και ο Λάιμπνιτς υποστήριζαν ότι κατ 'αρχήν τουλάχιστον όλες οι γνώσεις, συμπεριλαμβανομένων των επιστημονικών γνώσεων, μπορούν να αποκτηθούν με τη χρήση του ορθού λόγου και μόνο. Αν και οι δύο παραδέχονταν ότι αυτό δεν είναι δυνατό στην πράξη για τον άνθρωπο, παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές της επιστήμης όπως είναι τα μαθηματικά. Εμπειρισμός
Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Ε΄

Ο Τιβέριος Ιούλιος Ρησκούπορις Ε΄ , ήταν ο βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου, ενός πελατειακού στη Ρώμη κράτους, από το 240 έως το 276. Η βασιλεία του Ρησκουπόριδος Ε΄ αλληλεπικαλύπτεται με εκείνη πολλών άλλων βασιλέων τού Βοσπόρου: των Τ. Ι. Φαρσάνζη (253–254), Σαυρομάτη Δ΄ (276) και Τ. Ι. Tειράνη (276–278). Δεν είναι σαφές ποιες ήταν οι σχέσεις και το καθεστώς μεταξύ τους και αν ήταν συγκυβερνήτες ή αντίπαλοι διεκδικητές τού θρόνου.

 Έγινε βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου το 240, διαδεχόμενος τον Τ. Ι. Iνινθίμεο. Επειδή οι ύστεροι βασιλείς τού Βοσπόρου είναι γνωστοί μόνο από τη νομισματοκοπία τους, η ακριβής σχέση μεταξύ των ηγεμόνων δεν είναι γνωστή. Ο Ινινθίμεος πιστεύεται ποικιλοτρόπως ότι ήταν είτε μέλος της κυρίαρχης Τιβεριο-Ιουλιανής δυναστείας (ίσως ο γιος τού Τ. Ι. Κότυ Γ΄) , είτε ξένος σφετεριστής, ίσως σαρματικής καταγωγής. Σύμφωνα με μία επιγραφή τού 249 που άφησε ο Ρεσκούπορις Ε΄ στο Παντικάπαιον, διεκδίκησε τον θρόνο τού Κιμμερίου Βοσπόρου με κληρονομικό δικαίωμα. Ο Γάλλος γενεαλόγος Κριστιάν Σετιπανί πιστεύει ότι ο Ρεσκούπορις Ε΄ γεννήθηκε περί το 225 ως γιος τού προηγούμενου βασιλιά Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄ (βασ. 229–232 ). Λίγα είναι γνωστά από τη βασιλεία του Ρησκούπορι Ε΄, αλλά το γεγονός ότι η περίοδος κατά την οποία έκοψε νομίσματα συμπίπτει με τη βασιλεία πολλών άλλων βασιλέων υποδηλώνει ότι είτε αντιμετώπισε πολλούς σφετεριστές, είτε ότι συχνά συγκυβέρνησε με συγγενείς. Ο πρώτος βασιλιάς που ήταν σύγχρονος τού Ρησκούπορι Ε΄ ήταν ο Τ. Ι. Φαρσάνζης, τού οποίου τα νομίσματα είναι γνωστά από το 253–254. Το αν ο Φαρσάνζης ήταν σφετεριστής ή όχι αμφισβητείται, αν και οι ιστορικοί πιστεύουν πιο πολύ ότι ήταν αντίπαλος-διεκδικητής και όχι συγκυβερνήτης, ίσως πιο στενός συγγενής τού Ινινθιμέου ή άσχετος ξένος. Μερικές φορές πιστεύεται ότι ο Ρησκούπορις Ε΄ συγκυβέρνησε με έναν βασιλιά, που ονομαζόταν "Σύνγης" από το 258 έως το 276 Η ταύτιση του Σύνγη είναι αμφίβολη, αφού βασίζεται σε έναν σπάνιο τύπο νομισμάτων, από τα οποία μόνο ένα σώζει ένα μέρος επιγραφής. Αυτή η επιγραφή διαβάστηκε ως "Σύνγης" από τον νομισματολόγο Μπέρνχαρντ Καρλ φον Κέχνε στα μέσα του 19ου αι., αλλά θεωρήθηκε φανταστική από τον Aleksandr Zograf το 1977. Με πιο ασφάλεια πιστοποιημένοι συγκυβερνήτες είναι γνωστοί από το τελευταίο έτος τού Ρησκούπορι Ε΄, το 276, όταν κυβέρνησε μαζί με τους δύο άλλους βασιλείς, τους Τ. Ι. Tειράνη και Τ. Ι. Σαυρομάτη Δ΄. Ο Κρ. Σετιπανί πιστεύει ότι ο Tειράνης ήταν αδελφός του Ρησκούπορι Ε΄ και είναι πιθανό ότι ο Σαυρομάτης Δ΄ ήταν γιος του Ρεσκούπορι Ε΄. Ο Σετιπανί πιστεύει επιπροσθέτως ότι ο μετέπειτα βασιλιάς Τ. Ι. Θεοθόρσης (279–309) ήταν νεότερος γιος τού Ρησκούπορι Ε΄. Ο Σαυρομάτης Δ΄ επίσης απεβίωσε το 276 μετά από λιγότερο από ένα χρόνο ως συγκυβερνήτης, αφήνοντας τον Tειράνη ως μοναδικό διάδοχο τού Ρησκούπορι Ε΄.
Πανηπειρωτικό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Ιωαννίνων

Το Πανηπειρωτικό Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (εν συντομία: ΠΕΑΚ Ιωαννίνων) είναι ένα σύνολο αθλητικών εγκαταστάσεων από τις οποίες αποτελείται και βρίσκονται στην Ανατολή.Ανήκει στην ΓΓΑ και η διαχείριση του γίνεται από μια επιτροπή.

 Ποδοσφαιρικό γήπεδο με με φυσικό χλοοτάπητα με ταρτάν και κερκίδες 2.050 θέσεων και Parkign 500 θέσεων 2 βοηθητικά ποδοσφαιρικά γήπεδα με με φυσικό χλοοτάπητα 2 γήπεδα mini football 5x5 με πλαστικό χλοοτάπητα 5 υπαίθρια γήπεδα μπάσκετ 2 υπαίθρια γήπεδα τένις και 2 κλειστά 2 υπαίθρια γήπεδα βόλεϊ 1 υπαίθριο γήπεδο handball Τη μοναδική πίστα πατινάζ-roller στα Ιωάννινα Αναψυκτήριο - Κυλικείο Μετεορολογικός σταθμόςΣτο ΠΕΑΚ Ιωαννίνων ανήκει και το Εθνικό Στάδιο Ιωαννίνων οι Ζωσιμάδες και οι εγκαταστάσεις του ΕΑΝΚΙ στην Λιμνοπούλα. Οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνται από τον ΠΑΣ Γιάννινα (προπονητικό κέντρο).Διάφοροι σύλλογοι της πόλης διάφορων αθλημάτων χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις του για προπονήσεις ή αγώνες. peaki.gr ,επίσημη σελίδα https://www.facebook.com/panipirotiko/ ,επίσημη σελίδα στο fb
Η Barbie ως Βασιλοπούλα και Χωριατοπούλα

Η Barbie ως Βασιλοπούλα και Χωριατοπούλα (Αγγλικά: Barbie as the Princess and the Pauper) είναι κινούμενα σχεδία σε σκηνοθεσία Ουΐλιαμ Λάου. Η Μπάρμπι πρωταγωνιστεί σε μία ιστορία βασισμένη στην κλασική ιστορία του Μαρκ Τουαίην, σε διπλό ρόλο, ως βασιλοπούλα Ανελίς και ως χωριατοπούλα Έρικα, δύο κοπέλες που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό.

 Η Βασιλοπούλα Ανελίς και η χωριατοπούλα Έρικα είναι δύο κοπέλες ίδιες σαν δύο σταγόνες νερό. Οι δρόμοι τους θα ενωθούν μοιραία, όταν η Ανελίς θα πέσει θύμα απαγωγής και ο Τζούλιαν πιστός φίλος και υπηρέτης της Ανελίς θα ζητήσει από την Έρικα να υποδυθεί τη βασιλοπούλα, καθώς είναι σίγουρος ότι υπεύθυνος για την απαγωγή της Ανελίς είναι ο Πρέμινγκερ. Τι θα γίνει, όταν ο όμορφος βασιλιάς Ντόμινικ ερωτεύεται την Έρικα, νομίζοντας πως είναι η Ανελίς; Σε αυτό το μαγευτική μουσική παράσταση, δύο όμορφα και περιπετειώδη κορίτσια τολμούν να ακολουθήσουν τα όνειρά τους και να ανακαλύψουν ότι το πεπρωμένο τους είναι γραμμένο σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος: την καρδιά τους. Κέλλυ Σέρινταν ως Πριγκίπισσα Ανελίς/Έρικα/Αφηγήτρια Μέλισσα Λάιονς ως Πριγκίπισσα Ανελίς (τραγούδι) Τζούλι Στίβενς ως Έρικα (τραγούδι) Αλεσάντρο Τζουλιάνι ως Τζούλιαν Μάρκ Χίλντρεθ ως Βασιλιάς Ντόμινικ Μάρκ Λούνα ως Βασιλιάς Ντόμινικ (τραγούδι) Μάρτιν Σόρτ ως Πρέμιγκερ Καθλίν Μπαρ ως Σεραφίνα και Μπέρτι Ίαν Τζέιμς Κόρλετ ως Γούλφι Έλεν Κέννεντυ ως Βασίλισσα Ζενέβ Παμ Χάϊετ ως Μαντάμ Κάρπ Μπράιαν Ντράμμοντ ως Νικ Τζάν Ράμπσον ως Νακ/Μίδας Κόλιν Μέρντοκ ως Βασιλικός Προγραμματιστής Τζέϊνις Τζάντ ως Υπηρέτης του Παλατιού Λι Τόκαρ ως Πρέσβης Μπίσμαρκ Γκάρι Τσόλκ ως Ερβέ Ρότζερ Μόνκ ως Υπουργός Η Barbie ως Βασιλοπούλα και Χωριατοπούλα στην IMDb
Πυρηνικά απόβλητα

Πυρηνικά απόβλητα ονομάζονται τα άχρηστα προϊόντα πυρηνικών αντιδράσεων που προκαλεί ο άνθρωπος. Συνήθως τα πυρηνικά απόβλητα είναι προϊόντα της πυρηνικής σχάσης του ασταθούς ισότοπου του ουράνιου 235 (ουράνιο με μαζικό αριθμό 235) μιας πυρηνικής αντίδρασης που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

 Αυτά τα προϊόντα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα για τους ζωντανούς οργανισμούς λόγω της ραδιενέργειας, δε μπορούν να καταστραφούν σχεδόν καθόλου εύκολα και δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής ικανοποιητική λύση καθώς η φύση χρειάζεται έως και πολλές χιλιάδες χρόνια για να τα αφομοιώσει λόγω του μεγάλου χρόνου ημιζωής. Το πιο επικίνδυνο παράγωγο είναι το πλουτώνιο το οποίο εκτός της μεγάλης ραδιενέργειας που εκπέμπει είναι τοξικό. Τα πυρηνικά απόβλητα παράγονται από πυρηνικά προγράμματα κρατών για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Η απόρριψή τους γίνεται συνήθως σε προσωρινά μέρη φύλαξης, ενώ μόνιμες λύσεις θεωρούνται η ταφή τους σε έρημους και υπόγειους χώρους, σε ακατοίκητες περιοχές. Ωστόσο, η ραδιενέργεια που παράγουν καταστρέφει πολλές μορφές ζωής, ενώ μπορεί να ρυπαίνει υπόγεια νερά τα οποία δεν είχαν εντοπιστεί, με καταστροφικές συνέπειες για το τοπικό οικοσύστημα και τον ντόπιο πληθυσμό.
Χάινριχ Μίλερ

Για τον Γερμανό αξιωματικό της Γκεστάπο, δείτε το άρθρο Χάινριχ Μύλλερ. Ο Χάινριχ “Βούντι” Μίλλερ (Heinrich “Wudi” Müller) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Γεννήθηκε στην Αυστρία στις 13 Μαΐου 1909 και απεβίωσε στις 5 Απριλίου 2000.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βίνερ, με την οποία κέρδισε το κύπελλο Αυστρίας το 1931. Μετά από ένα πέρασμα στην ουγγρική ΜΤΚ και δύο πρωταθλήματα, έπαιξε στην Αούστρια Βιέννης. Συμμετείχε στην Εθνική Αυστρίας. Έπαιζε ως επιτελικός μέσος. Ως προπονητής ξεκίνησε στην Αούστρια Βιέννης (1945-1954). Πέρασε από την Βίλεμ και το καλοκαίρι του 1964 προσλήφθηκε απο την ΑΕΚ διαδεχόμενος τον Γένε Τσάκναντι. Η αντικατάσταση αυτή δεν έφερε τα αναμενόμενα από την διοίκηση αποτελέσματα, καθώς ο Μίλερ επιχείρησε καινοτομίες χωρίς επιτυχία. Το 1964-65 ανέλαβε πάλι την Αούστρια Βιέννης, αλλά ο σύλλογος τερμάτισε έβδομος. Το 1971-72 επέστρεψε για τελευταία φορά στο τιμόνι της Αούστρια και τερμάτισε δεύτερη. Αυτό ήταν και το τέλος της σταδιοδρομίας του ως προπονητής. «AEKPEDIA | Home Page». www.kitrinomavro.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2020.
Κάμελοτ

Στη μεσαιωνική λογοτεχνία και τον Αρθουριανό Κύκλο, το Κάμελοτ είναι το κέντρο εξουσίας του βασιλιά Αρθούρου. Το όνομα είναι αγνώστου προελεύσεως κι αναφέρεται στο κάστρο, αλλά και την γύρω πόλη. Το όνομα του χωριού Κάμελ προκύπτει αναφορικά με το Κάστρο Κάντμπουρι στο Σόμερσετ, ενώ και διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα φαίνεται να υποστηρίζουν τη συσχέτιση αυτή, αν και με αβεβαιότητα. Το Κάμελοτ φαίνεται να είναι η πρωτεύουσα του κράτους του Αρθούρου και μόνο, καθώς δεν υπάρχουν προηγούμενοι άρχοντες στην πόλη κι ο διάδοχος του Αρθούρου, Κωνσταντίνος, δεν εδρεύει εκεί. Σύμφωνα με το μύθο, λέγεται ότι το Κάμελοτ κατέρρευσε μετά τη φυγή Αρθούρου και Λάνσελοτ.

 Το Κάμελοτ εμφανίζεται για πρώτη φορά στο έργο Λάνσελοτ του Chrétien de Troyes, αν και προγενέστερα στο έργο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae εμφανίζεται ως Caerleon. Συγγραφείς του 13ου αιώνα περιγράφουν ένα ποτάμι, ένα δάσος και μια πεδιάδα. Το Κάμελοτ περιβάλλεται κι από μια θρησκευτική αύρα, αφού εκεί λαμβάνουν το χρίσμα οι Ιππότες κι από εκεί ξεκινούν την Αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Η τοποθεσία όμως αυτού του μυθικού βασιλείου παραμένει σχεδόν άγνωστη. Ο Τόμας Μάλορι πιστεύει ότι πρόκειται για την περιοχή του Γουίντσεστερ, μάλλον επηρεασμένος από την ύπαρξη της Στρογγυλής Τράπεζας του Γουίντσεστερ, μιας κατασκευής του 13ου αιώνα που, στον καιρό του Μάλορι, θεωρούνταν από πολλούς ως η αυθεντική Στρογγυλή Τράπεζα. Σύμφωνα με άλλους, το Κάμελοτ βρισκόταν στην περιοχή του Κάμελφορντ στην Κορνουάλη, νότια της περιοχής που ο Geoffrey of Monmouth αναφέρει σαν την τελευταία μάχη του Βασιλιά Αρθούρου. Encyclopedia Mythica
Μεγάλες Κονσεπσιόν

Μεγάλες Κονσεπσιόν είναι μια μητροπολιτική αστική περιοχή της Χιλής, που δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 2002 ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 889.725 κατοίκους.

 Κονσεπσιόν Ταλκαουάνο Τσιγουαγιάντε Σαν Πέδρο δε λα Πας Ουαλπέν Πένκο Τομέ Κορονέλ Λότα Ουάλκι Gran Concepción by Nicolás Tugas Αρχειοθετήθηκε 2020-06-16 στο Wayback Machine. (Ισπανικά) Infome del INE, Chile: Ciudades, Pueblos, Aldeas y Caseríos. 2005 (PDF & ZIP) (Ισπανικά)
Ξύλινο αναλόγιο

Ξύλινα αναλόγια χρησιμοποιήθηκαν από την αρχαιότητα ως γραφικό υλικό. Σε ξύλο έγραφαν με μελάνι, ενώ στην αρχαία Αίγυπτο γινόταν και χρήση στιλπνού μίγματος επικάλυψης για καλύτερο αποτέλεσμα. Κοινή ήταν η χρήση του υλικού αυτού σε υπομνήματα, απολογισμούς, αλλά και στα σχολεία. Ξύλινες πινακίδες που φέρουν το όνομα των νεκρών συναντούμε και σε μούμιες της Αιγύπτου.

 Στην αρχαία Ελλάδα έχουμε μαρτυρία χρήσης ξύλινων αναλογίων ή πινάκων για γραφή. Στην απογραφή των δαπανών προς ανάκτηση του Ερεχθείου στην Αθήνα το 470 π.Χ. αναφέρεται η αγορά δύο σανίδων για την πρώτη απογραφή των απολογισμών. Ένα από τα αρχαιότερα δείγματα ελληνικής γραφής σε ξύλο που βρέθηκε στην Αίγυπτο είναι μια επιγραφή που αναφέρεται σε χρηματική σύμβαση και χρονολογείται στο έτος 254 ή 253 π.Χ.. Μια άλλη μικρή σανίδα πιθανώς του 3ου αιώνα μ.Χ., που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο περιέχει δεκατρείς στίχους της Ιλιάδας, και χρησιμοποιείτο στα σχολεία για διδασκαλία. Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (1840-1929), Σπυρίδων Λάμπρου (1851-1919) (μετ.) (1903). Εγχειρίδιον ελληνικής και λατινικής παλαιογραφίας. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. σελίδες 41-42. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2011.
Σεβερίνα

Η Σεβερίνα είναι τραγουδίστρια κροατικής καταγωγής, γεννημένη στην πόλη Σπλιτ (Split). Εκπροσώπησε την Κροατία στη Γιουροβίζιον το 2006 όπου κατέλαβε την 12η θέση με 56 βαθμούς. Ακόμα είναι γνωστή για τη διαρροή ενός βίντεο με προσωπικές της στιγμές. Εκτός από το τραγούδι, έχει ασχοληθεί και με την υποκριτική, παίζοντας σε ταινίες τόσο του κροατικού, όσο και του βοσνιακού κινηματογράφου. Στον τελευταίο της δίσκο, με τίτλο Zdravo Marijo (Γεια σου Μαρία), πολλά από τα τραγούδια έχει συνθέσει ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς.

 Severina – 1989 Dalmatinka – 1993 Trava zelena – 1995 Moja stvar – 1996 Djevojka sa sela – 1998 Paloma nera - Live album – 1999 Ja samo pjevam – 1999 Pogled ispod obrva – 2001 18 velikih hitova – 2002 Virujen u te - Najbolje uživo – 2002 Virujen u te - DVD – 2003 Severgreen – 2004 Moja štikla – 2006 Zdravo Marijo – 2008 Dobrodošao u klub – 2012 Halo – 2019 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Severina (singer) στο Wikimedia Commons
Μαρία Αρμάνδη ντε Λα Τρεμουάλ

Η Μαρία-Αρμάνδη-Βικτώρια ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Marie Armande Victoire de La Trémoille, (1677 – 5 Μαρτίου 1717) ήταν Γαλλίδα ευγενής και έγινε πριγκίπισσα τού Τυρέν (Turenne) με τον γάμο της.

 Ήταν το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά. Οι γονείς της ήταν ο Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ ντε Λα Τρεμουάλ, δούκας τού Τουάρ και η Mαντλέν ντε Κρεκύ. Αρραβωνιάστηκε έναν μακρινό εξάδελφό της, τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1668–1730), γιο και κληρονόμο τού Γοδεφρείδου-Μαυρίκιου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα τού Μπουγιόν (1641–1721). Η μητέρα τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου ήταν η Mαρία-Άννα Μαντσίνι, ανιψιά τού καρδινάλιου Mαζαρέν. Ως κληρονόμος τού δουκάτου τού Μπουγιόν, ο σύζυγός της ονομαζόταν πρίγκιπας τού Τυρέν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου 1696 στο παρεκκλήσι τού μεγάρου ντε Κρεκύ, στο Παρίσι, το αρχοντικό τού εκ μητρός παππού της. Το ζευγάρι είχε επτά παιδιά, δύο από τα οποία είχαν περαιτέρω απογόνους. Μέσω τού πατέρα της, ήταν 2η εξαδέλφη του Γάλλου αντιβασιλιά Φιλίππου δούκα της Ορλεάνης. Η πριγκίπισσα ντε Τυρέν απεβίωσε στο Παρίσι στο μέγαρο ντε Μπουγιόν στο Παρίσι. Ο σύζυγός της νυμφεύτηκεεί άλλες τρεις φορές: αρχικά το 1719 τη Λουίζ-Ανζελίκ Λε Τελιέ (απεβ. το 1719), μία εγγονή τού Λουβουά. Έπειτα το 1720 στην Άννα-ΜΑρία-Χριστιανή ντε Σιμιάν (απεβ. το 1722) και μετά το 1725 τη Λουίζα-Ερριέττα-Φραγκίσκη της Λωρραίνης. Aρμάνδη (28 Αυγούστου 1697 - 13 Απριλίου 1717) παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο του Μελύν, πρίγκιπα τού Επινουά, δούκα τού Ζουαγιέζ (1694–1724). Mαρία-Μαγδαληνή (22 Οκτωβρίου 1698 - 25 Σεπτεμβρίου 1699) απεβ. σε βρεφική ηλικία. ένα μωρό (28 Δεκεμβρίου 1699 - 30 Δεκεμβρίου 1699) απεβ. σε βρεφική ηλικία. Γοδεφρείδος-Μαυρίκιος (4 Μαΐου 1701 - 9 Ιανουαρίου 1705) απεβ. σε βρεφική ηλικία. Φειδερίκος-Μαυρίκιος-Καζιμίρ, πρίγκιπας τού Τυρέν (24 Οκτωβρίου 1702 - 1 Οκτωβρίου 1723), νυμφεύτηκε τη Mαρία-Καρολίνα Σομπιέσκι, κόρη τού Ιακώβου-Λουδοβίκου Σομπιέσκι και αδελφή της Mαρίας-Κλημεντίνας Σομπιέσκι. Απεβ. σε ατύχημα στο Στρασβούργο χωρίς απογόνους. Mαρία-Ορτανσία-Βικτώρια (27 Ιανουαρίου 1704 - 1741), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αρμάνδο-Ρενέ ντε Λα Τρεμουάλ και είχε απογόνους. Κάρολος-Γοδεφρείδος, δούκας τού Μπουγιόν (16 Ιουλίου 1706 - 24 Οκτωβρίου 1771). Νυμφεύτηκε τη χήρα τού αδελφού του Mαρία-Καρολίνα Σομπιέσκι, και είχε απογόνους.
Ιμπραγκίμ Τσαλλάγκοφ

Ο Ιμπραγκίμ Γιούριεβιτς Τσαλλάγκοφ (ρωσικά: Ибраги́м Ю́рьевич Цалла́гов, οσετιανά: Цæллагаты Юрийы фырт Ибрагим), γεννημένος στις 12 Δεκεμβρίου 1990 στο Βλαντικαφκάς, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής με ρίζες από την Οσέτια, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

 Ο Τσαλλάγκοφ ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του στην Ακαδημία της Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα Από τον Ιανουάριο του 2010 ήταν ένας από τους βασικούς ποδοσφαιριστές της Κρίλια Σοβέτοφ. Καθώς ο σύλλογος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, το προπονητικό επιτελείο έδωσε περισσότερες ευκαιρίες σε νεαρούς ποδοσφαιριστές. Ο Τσαλλάγκοφ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 13 Μαρτίου 2010 στον αγώνα απέναντι στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Στις 2 Οκτωβρίου πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την Κρίλια, στον αγώνα με την Αλάνια Βλαντικαφκάς. Στο τέλος της χρονιάς 2010 ήταν υποψήφιος για το βραβείο «Πρώτη πεντάδα», το οποίο παραχωρείται στους καλύτερους νεαρούς παίκτες. Τα επόμενα χρόνια, ο Τσαλλάγκοφ ήταν ένας από τους βασικούς ποδοσφαιριστές της Κρίλια. Στις 30 Δεκεμβρίου 2016 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, με τον ποδοσφαιριστή να υπογράψει συμβόλαιο διάρκεις 3.5 ετών. Στις 9 Φεβρουαρίου 2011, στην Τουρκία, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Νέων Ρωσίας σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Εθνική Νέων Ουκρανίας. Συμμετείχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νέων 2013, όπου η Εθνική Ρωσίας αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων, χωρίς να κερδίσει κάποιο βαθμό. Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον επίσημο ιστότοπο της Ρωσικής Πρέμιερ Λιγκ (Ρωσικά) Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Transfermarkt» (Αγγλικά) Σελίδα του ποδοσφαιριστή στον ιστότοπο «Soccerway» (Αγγλικά)
Αμπντούλ Χαμίντ

Ο Αμπντούλ Χαμίντ (Abdul Hamid', আব্দুল হামিদ, γενν. την 1η Ιανουαρίου 1944) είναι πολιτικός και Πρόεδρος του Μπανγκλαντές από το 2013. Υπηρέτησε νωρίτερα ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου από τις 25 Ιανουαρίου 2009 ως τις 24 Απριλίου 2013. Μετά το θάνατο του προέδρου Ζιλούρ Ραχμάν έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος το Μάρτιο του 2013. Τον Φεβρουάριο του 2018 επανεξελέγη πρόεδρος της χώρας, χωρίς αντίπαλο.

 Ο Χαμίντ γεννήθηκε στο χωριό Καμαλπούρ της επαρχίας Κισοργκάντζ. Φοίτησε σε κρατικό κολέγιο του Κισορεγκάνι και αργότερα απέκτησε πτυχίο από το Νομικό Κολέγιο του Κέντρου (πανεπιστήμιο της Ντάκα). Εργάστηκε ως ασκούμενος δικηγόρος στο δικαστήριο του Κισοργκάντζ και διορίστηκε επανειλημμένα πρόεδρος του εκεί δικηγορικού συλλόγου. Η πολιτική του καριέρα ξεκίνησε από τα φοιτητικά του χρόνια, οπότε έγινε αντιπρόεδρος του κυβερνητικού κολεγίου του Γκουρουνταγιάλ. Από το 1970 ως το 2009 εξελέγη συνολικά 7 φορές ως βουλευτής. Κατά την διακυβέρνηση από το Σύνδεσμο Αγουάμι το 1996, ο Χαμίντ ήταν αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου και το 2001 διορίστηκε αντιπρόεδρος του κόμματος της Αντιπολίτευσης στην Εθνοσυνέλευση. Το 2009 ανέλαβε πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Ο Χαμίντ διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος στις 14 Μαρτίου 2013 όταν ακόμα ο πρόεδρος Ζιλούρ Ραχμάν νοσηλευόταν σε νοσοκομείο στη Σιγκαπούρη. Ο τελευταίος πέθανε 6 ημέρες μετά. Στις 22 Απριλίου 2013 ο Χαμίντ εξελέγη πρόεδρος από το Κοινοβούλιο, χωρίς αντίπαλο. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 24 Απριλίου.Στις 7 Φεβρουαρίου 2018 η Εκλογική Επιτροπή του Μπανγκλαντές ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Χαμίντ δεν είχε αντίπαλο για την προεδρική εκλογή. Έτσι, επανεξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο. Είναι παντρεμένος και έχει 3 γιους και 1 κόρη. Κοινοβούλιο του Μπανγκλαντές
Ντύσσελντορφ (διοικητική περιφέρεια)

Η διοικητική περιφέρεια Ντύσσελντορφ (γερμ. Regierungsbezirk Düsseldorf) είναι μια από τις πέντε διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει 5.197.679 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2021) και έκταση 5290,46 χμ².

 Η διοικητική περιφέρεια Ντύσσελντορφ βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Είναι η πληθυσμιακά μεγαλύτερη και περισσότερο πυκνοκατοικημένη διοικητική περιφέρεια της Γερμανίας. Η δομή της περιοχής είναι κυρίως αστική. Δέκα ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (Kreisfreie Städte) βρίσκονται στην έκτασή της. Εντούτοις το 52% της εκτάσεως χρησιμοποιείται γεωργικά, ενώ περίπου 14% είναι δασική έκταση. Η διοικητική περιφέρεια Ντύσσελντορφ συνορεύει προς βορρά με την διοικητική περιφέρεια Μύνστερ, ανατολικά με την διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ και προς νότο με την διοικητική περιφέρεια Κολωνίας. Δυτικά έχει σύνορα με την Ολλανδία. Από την 1η Ιανουαρίου 1975 η διοικητική περιφέρεια Ντύσσελντορφ διαιρείται σε πέντε επαρχίες (Kreise), οι οποίες συμπεριλαμβάνουν συνολικά 56 δήμους. Πέραν αυτών υπάρχουν δέκα ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2009-06-06 στο Wayback Machine.
Βλάντισλαφ του Τσέσυν (απεβ. 1335)

Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław cieszyński (1325/31 - Μάιος 1355) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και υπηρέτησε στην Αυλή της Βοημίας, όπου ο βασιλιάς τον έκανε δικαστή και του έδωσε τιμές.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Μπύτομ, Σέβιες και της Ευφροσύνης των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας. Ο Βλάντισλαφ ανήκε σίγουρα σε εκείνους τους πρίγκιπες, που θέτουν την εκκλησιαστική τους σταδιοδρομία στην υπηρεσία ενός ισχυρού μονάρχη. Όπως όλοι οι πρίγκιπες της Σιλεσίας, ο Βλάντισλαφ ήταν υποτελής του βασιλιά της Βοημίας. Αυτό έκανε ο πατέρας του και ο αδελφός του Πσεμύσλαφ Α΄ ο Μεταφερόμενος. Οι εξαίρετες σχέσεις του με τον Κάρολο Δ΄ της Βοημίας & της Γερμανίας, του δημιουργούσε μία απασχόληση: από το 1347 ο Βλάντισλαφ ήταν παρών σε όλα τα μεγάλα γεγονότα της Αυλής της Βοημίας. Το 1354 ο βασιλιάς τον διόρισε δικαστή της Αυλής του. Το 1354 ο Κάρολος Δ΄ κάλεσε όλους τους υποτελείς του να τον συνοδεύσουν σε ένα ταξίδι στη Ρώμη με σκοπό να στεφθεί βασιλιάς. Ο Βλάντισλαφ συχνά αναφέρεται ως μάρτυρας στα έγγραφα του βασιλιά και ήταν παρών στη στέψη στις 5 Απριλίου 1355 στη Ρώμη. Αναφέρεται σε έγγραφο το 1355 για τελευταία φορά και απεβίωσε σύντομα μετά στην Πίζα. Οι συνθήκες του τέλους του περιγράφονται από τον Ιταλό χρονικογράφο Ματτέο Βιλλένις: ο "Στέφανος" (το όνομα είναι λάθος· από τα συμφραζόμενα πρέπει να είναι σίγουρα ο Βλάντισλαφ) με ένα μέρος της ακολουθίας μετέβη στη Φλωρεντία, όπου ο βασιλιάς του έδωσε και άλλες τιμές. Μετά το συμπόσιο που δόθηκε προς τιμήν του, ο Βλάντισλαφ ένοιωσε ασθενής και μόλις επέστρεψε στην Πίζα, απεβίωσε τον Μάιο του 1355. Ήταν περίπου 27 ετών και ο Κάρολος Δ΄, συντετριμμένος, αποφάσισε να αφήσει την Πίζα και την Ιταλία. Ακολούθησε αντι-βασιλική εξέγερση, που συνετρίβη αιματηρά. Ίσως κατά τον χρονικογράφο να ήταν δηλητηρίαση, ένα μήνυμα προς τον βασιλιά ότι αν δεν φύγει από την Ιταλία, θα έχει όμοια τύχη. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή σκοτώθηκε στις εξεγέρσεις στην Πίζα, σώζοντας τη ζωή του Καρόλου Δ΄· όμως η μη σοβαρή αυτή ιστορία απορρίπτεται από την πλειοψηφία των ιστορικών. Θεωρείται ότι δηλητηριάστηκε. Το έγγραφο στις 27 Σεπτεμβρίου 1355 που τον αναφέρει, τον συγχέει με τον αδελφό του Πσεμύσλαφ Α΄, ο οποίος σύντομα μετά το τέλος του Βλάντισλαφ, έλαβε τίτλους και αξιώματα. Ο Βλάντισλαφ τάφηκε στον καθεδρικό της Πίζας, όπου το καλοδουλεμένο επιτύμβιο μνημείο του υπήρχε ακόμη τον 15ο αι. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Αμαλία της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

H Αμαλία (γερμ. Amalia von Sachsen-Weimar-Eisenach von Wettin, 20 Μαρτίου 1830 - 1 Μαΐου 1872) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Σαξονίας-Βαϊμάρης Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών.

 Η Αμαλία Μαρία ντα Γκλόρια Αυγούστα ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Βερνάρδου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ίντας, κόρης του Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Παντρεύτηκε το 1853 τον Ερρίκο των Κάτω Χωρών. Δεν απέκτησαν απογόνους. Christiane Huberty (November 2006). "Le Conseil d'État – un produit du conflit constitutionnel du milieu du XIXe siècle" (PDF) (in French). forum.lu. Retrieved 2 December 2009.
Κάρμεν Περέιρα

Η Κάρμεν Περέιρα (Carmen Pereira, 1937 - 4 Ιουνίου 2016) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε προσωρινή Πρόεδρος της αφρικανικής χώρας το 1984 για τρεις ημέρες. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα-πρόεδρος στην Αφρική και η μόνη στη Γουινέα-Μπισσάου μέχρι σήμερα.

 Γεννήθηκε το 1937 και η κάθοδός της στην πολιτική έλαβε χώρα το 1962, οπότε και έγινε μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου. Ο σύζυγός της ήταν επίσης δραστήριο στέλεχος στο αντιαποικιοκρατικό κόμμα. Αργότερα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Σενεγάλη και έπειτα μετέβη στη Σοβιετική Ένωση, όπου σπούδασε Ιατρική. Επέστρεψε στη χώρα της αργότερα και έγινε ενεργή σε ζητήματα υγείας και πολιτικής. Εξελέγη βουλευτής και κατά την περίοδο του στρατιωτικού καθεστώτος του Νίνο Βιέιρα υπηρέτησε και στο αξίωμα της Προέδρου της Βουλής. Όταν τέθηκε σε ισχύ νέο Σύνταγμα το 1984 η Πρόεδρος της Βουλής έγινε για ελάχιστο χρονικό διάστημα (τριών ημερών) προσωρινή Πρόεδρος, από τις 14 Μαΐου ως τις 16 Μαΐου του 1984. Συνέχισε να είναι Πρόεδρος της Βουλής ως την απόλυσή της από το Νίνο Βιέιρα, το 1992, με το αιτιολογικό της ανεπάρκειας και της ανευθυνότητας από μέρους της. Πέθανε στην Μπισάου στις 4 Ιουνίου 2016. Δες σελίδες 128-129 The Bush Rebels, Barbara Cornwall, Holt, Rinehart and Winston, 1972
Ρόστερ ομάδων Κυπέλλου Συνομοσπονδιών 2013

Η ακόλουθη λίστα περιλαμβάνει τα ρόστερ των οκτώ εθνικών ομάδων που συμμετείχαν στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013 στη Βραζιλία από τις 15 μέχρι τις 30 Ιουνίου. Κάθε ομάδα αποτελείτο από 23 παίκτες, τρεις από τους οποίους έπρεπε να είναι τερματοφύλακες. Αντικατάσταση των τραυματισμένων παικτών επιτρεπόταν έως 24 ώρες πριν από το παιχνίδι της ομάδας. Οι παίκτες που σημειώνονται με c ήταν οι αρχηγοί της εθνικής τους ομάδας.

 Προπονητής: Λουίς Φελίπε Σκολάρι Ο Λουίς Φελίπε Σκολάρι ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαριστές της Εθνικής Βραζιλίας στις 14 Μαΐου 2013.Στις 7 Ιουνίου, ο Λεάντρο Νταμιάο αποσύρθηκε από το ρόστερ λόγο ενός τραυματισμού στο μηρό και αντικαταστάθηκε από τον Ζο. Προπονητής: Αλμπέρτο Τζακερόνι Ο Αλμπέρτο Τζακερόνι ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ιαπωνίας στις 5 Ιουνίου 2013. Προπονητής: Χοσέ Μανουέλ ντε λα Τόρε Ο Χοσέ Μανουέλ ντε λα Τόρε ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Μεξικού στις 20 Μαΐου 2013. Προπονητής: Τσέζαρε Πραντέλι Ο Τσέζαρε Πραντέλι ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ιταλίας στις 3 Ιουνίου 2013. Προπονητής: Βιθέντε ντελ Μπόσκε Ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ισπανίας στις 2 Ιουνίου 2013. Προπονητής: Όσκαρ Ταμπάρες Ο Όσκαρ Ταμπάρες ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ουρουγουάης στις 4 Ιουνίου 2013. Προπονητής: Εντί Εταετά Ο Έντι Ετετά ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ταϊτής στις 24 Μαΐου 2013. Προπονητής: Στέφεν Κέσι Ο Στέφεν Κέσι ανακοίνωσε τους 23 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Νιγηρίας στις 7 Ιουνίου 2013. Χώρες με πλάγια γραφή δεν εκπροσωπούνται με την εθνική τους ομάδα στη διοργάνωση. Τα ρόστερ των 8 "μονομάχων" Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013: Τα ρόστερ των οκτώ μονομάχων (σελ. 19) Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Αρχειοθετήθηκε 2009-01-06 στο Wayback Machine. στο FIFA.com