IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πάιονηρ 1

Το Πάιονηρ 1 ήταν διαστημικό σκάφος του διαστημικού προγράμματος των ΗΠΑ που εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Στις 11 Οκτωβρίου 1958 έγινε το πρώτο διαστημόπλοιο που εκτοξεύθηκε από τη ΝΑΣΑ, η νεοσυσταθείσα διαστημική υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πτήση ήταν η δεύτερη και πιο επιτυχημένη από τις τρεις Thor-Able διαστημικές αποστολές.

 Λόγω δυσλειτουργίας του οχήματος εκτόξευσης, το διαστημόπλοιο μπόρεσε να κάνει μόνο μια βαλλιστική τροχιά και δεν έφθασε ποτέ στη Σελήνη. Ωστόσο, μας έστειλε στοιχεία για το διαστημικό περιβάλλον κοντά στη Γη.Το διαστημικό σκάφος ξεκίνησε από το Συγκρότημα εκτοξεύσεων 17 στις 11 Οκτωβρίου 1958, αλλά δεν κατάφερε να φθάσει στη Σελήνη, όπως έχει σχεδιαστεί, εξαιτίας ενός σφάλματος προγραμματισμού που προκάλεσε ένα μικρό λάθος στην ταχύτητα και τη γωνία (3,5°). Αυτό οδήγησε σε μια βαλλιστική τροχιά, με αιχμή ύψους 113.800 χιλιομέτρων (70.712 μίλια). Ο πραγματικός χρόνος μετάδοσης δεδομένων κράτησε για το 75% περίπου της πτήσης, αλλά το ποσοστό των δεδομένων που καταχωρούνται για κάθε πείραμα ήταν μεταβλητό. Εκτός από την πρώτη ώρα της πτήσης, το σήμα ήταν καλό. Από το διαστημικό σκάφος σταμάτησε η μετάδοση, όταν ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης μετά από 43 ώρες, στις 13 Οκτωβρίου 1958, πάνω από το Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Μια μικρή ποσότητα από χρήσιμες επιστημονικές πληροφορίες που λήφθηκαν, έδειχναν την ακτινοβολία γύρω από τη Γη που ήταν με τη μορφή ζωνών της ατμόσφαιρας και την εκτίμηση των εκτάσεών τους, την χαρτογράφηση της ροής του συνολικού ιονισμού, την παρατήρηση των υδρομαγνητικών ταλαντώσεων του μαγνητικού πεδίου, και τη πρώτη μέτρηση της πυκνότητα των μικρομετεωριτών και του διαπλανητικού μαγνητικού πεδίου. Space Technology Laboratories Documents Archive
Afzelia

Η Afzelia ή κοινώς ντουσιέ (doussie), είναι ένα είδος φυτού (δένδρου), τροπικής προέλευσης, από το γένος στην υποοικογένεια Caesalpinioideae της οικογένειας των Χεδρωπών ή Φαβίδων (Fabaceae) (ψυχανθέων). Τα δεκατρία είδη είναι δέντρα, εγγενή στην τροπική Αφρική ή την Ασία.

 Η ονομασία Afzelia προέρχεται από το Σουηδό βοτανολόγο, μαθητή του Λινναίου, Αδάμ Αφζέλιους (Adam Afzelius, Λαρφ 1750 – Ουψάλα 1837). Το είδος Afzelia αξιοποιείται πρωτίστως για την ξυλεία του. Είναι βαρύ έως πολύ βαρύ (0,68-0.80 g/cm3), χρώματος καστανού έως καστανοκοκκινωπού, με πανέμορφη σχεδίαση. Επίσης είναι σκληρό ξύλο και δύσκολο στην κατεργασία με μηχανήματα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το εγκάρδιο του υπάγεται στην κλάση "1" (πρότυπο EN 350) με βάση την αντοχή και ανθεκτικότητά του σε μύκητες και έντομα, ενώ έχει εξαιρετική φυσική διάρκεια. Η ξυλεία αυτή στην Ελλάδα διακινείται εμπορικά και τεχνικά υπό την κοινή ονομασία «Ντουσιέ» («doussie»), καθώς και την ονομασία «afzelia» κυρίως στην Ευρώπη. Μια από τις ονομασίες της, που είναι όμως λανθασμένη, είναι «μαόνι γλάστρας» προσθέτοντας αοριστία και σύγχυση γύρω από την ονομασία μαόνι (mahogany). Το είδος ξύλου Afzelia δεν ανήκει στα είδη μαονιού (Khaya). Ορισμένα είδη Afzelia έχουν επίσης φαρμακευτικές χρήσεις, διότι τα φύλλα του, ο φλοιός και το ξύλο του περιέχουν πολύτιμα εκχυλίσματα. Η πολύπλοκη χημική ένωση Afzelin που είναι χρωστική που ανήκει στις φλαβανόλες, περιέχεται στα εκχυλίσματα του είδους.Οι σπόροι είναι κόκκινοι και μαύροι και χρησιμοποιούνται ως χάντρες. Η ξυλεία συχνά χρησιμοποιείται ως υλικό εξωτερικής επιφάνειας στα ποδηλατοδρόμια (velodromes). Είναι κατάλληλη για πάρα πολλές ξύλινες εφαρμογές ιδίως δε, για ξύλινα παρκέτα και δάπεδα, καθώς και για εσωτερικές σκάλες. Η ευρέως γνωστή ξυλεία από το Ασιατικό είδος, Afzelia xylocarpa πωλείται ως Afzelia xylay. Οι σπόροι και ο φλοιός του είδους αυτού, χρησιμοποιούνται ως φάρμακο. Η αρίστη ξυλεία του είδους της Afzelia africana, ορισμένες φορές χρησιμοποιείται και στην ξυλοναυπηγική (σκάφη αναψυχής, γιωτ). Παραπομπές σημειώσεων Khaya Cordia africana (Αγγλικά) ILDIS world database of legumes (Αγγλικά) Doussie technological characteristics, Tropix program, CIRAD Agricultural Research for Development Countries
Πίτερ φαν Κόνινξλοο

Ο Πίτερ φαν Κόνινξλοο (φλαμανδικά: Pieter van Coninxloo (περ. 1460–1513) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής, ο οποίος τεκμηριώνεται για πρώτη φορά ως δραστηριοποιούμενος στις Βρυξέλλες από το 1479. Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή του, εκτός του ότι εμφανίζεται ως εκτελεστής των παραγγελιών πορτρέτων στα αρχεία της Μαργαρίτας της Αυστρίας κατά τα έτη 1479, 1503 και 1513. Προερχόταν από οικογένεια καλλιτεχνών: Η οικογένειά του διέθετε τουλάχιστον έξι γενεές ζωγράφων. Αδελφός του ήταν ο Γιάν φαν Κόνινξλοο.

 Ο φαν Κόνινξλοο ειδικευόταν στην προσωπογραφία και εργαζόταν περιστασιακά για την Αυλή της Βουργουνδίας στις Κάτω Χώρες. Πιστεύεται ότι φιλοτέχνησε πορτρέτο της Μαργαρίτας της Αυστρίας, Δούκισσας της Σαβοΐας το 1505, το οποίο σήμερα βρίσκεται στη Βασιλική Συλλογή στο Κάστρο Ουίνδσορ κατά παραγγελία του Φιλίππου Γ΄ του Καλού με πρόθεση να το αποστείλει στον Ερρίκο τον Ζ΄. Το 1513 προσλήφθηκε για να ζωγραφίσει πορτρέτα του [[Κάρολος Κουίντος}Καρόλου Κουίντου]]και των αδελφών του. Ο Μαξ Φριντλέντερ έχει εκφράσει την άποψη ότι πιθανόν να ήταν ένας από τους πλέον σημαντικούς εκπροσώπους της προσωπογραφίας της σχολής των Βρυξελλών πριν τον Μπέρναρντ φαν Ορλέι. Δυστυχώς, λίγα έργα του έχουν διασωθεί και ακόμη και αυτά δεν είναι απόλυτα χαρακτηρισμένα ως δικά του. Ορισμένες φορές συνδέεται με τον ανώνυμο καλλιτέχνη που φέρει το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής, ο οποίος πιστεύεται ότι ήταν ζωγράφος της Αυλής της Μαργαρίτας της Αυστρίας, με τον οποίο εμφανίζει ομοιότητες ύφους, ενώ συμπίπτουν οι χρονολογίες και οι τοποθεσίες που εργάστηκαν. Ορισμένοι ιστορικοί τέχνης, ανάμεσα στους οποίους και ο Φριντλέντερ, ο οποίος είναι αυτός που απέδωσε στον άγνωστο καλλιτέχνη το συμβατικό του όνομα, εικάζουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. He may also have been a member of the master's workshop. Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Lorne Campbell: The Fifteenth Century Netherlandish Schools. London: National Gallery Publications, 1998. (ISBN 1-85709-171-X)
Κάστρο Χέρμαν

Το Κάστρο Χέρμαν (εσθονικά: Hermanni linnus, ρωσικά: Нарвский замок, Замок Герман‎; γνωστό και ως Χερμανσφέστε, Χέρμαν Κάστρο, Κάστρο Νάρβα και Φρούριο Νάρβα) είναι κάστρο στη Νάρβα, στην ανατολική Εσθονία. Ιδρύθηκε το 1256 από τους Δανούς και το πρώτο πέτρινο κάστρο χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Το Γερμανικό Λιβονικό Τάγμα αγόρασε το κάστρο στις 29 Αυγούστου 1346 και το κατείχε για μεγάλο μέρος της ιστορίας του.

 Αν και η ακριβής ηλικία του Κάστρου Νάρβα και της πόλης εξακολουθεί να προκαλεί διαμάχες μεταξύ των ιστορικών, συμφωνούν στην ακόλουθη σειρά γεγονότων. Αρχικά, οι Δανοί, που είχαν κατακτήσει τη Βόρεια Εσθονία έχτισαν ένα ξύλινο οχυρό στα σύνορα στη διασταύρωση του ποταμού Νάρβα και έναν παλιό δρόμο περίπου τον 13ο αιώνα. Κάτω από την προστασία του οχυρού, ο προηγούμενος οικισμός εξελίχθηκε στην πόλη Νάρβα, η οποία απέκτησε τα δικαιώματα της πόλης Λύμπεκ στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα. Μετά από αρκετές συγκρούσεις με τους Ρώσους, οι Δανοί άρχισαν να χτίζουν ένα πέτρινο οχυρό στις αρχές του 14ου αιώνα ως άμυνα των συνόρων. Αρχικά ήταν ένα μικρό κτήριο, που μοιάζει με κάστελο με πλευρές ύψους 40 μέτρα και έναν πύργο, και ήταν ο προκάτοχος του σημερινού Πύργου Χέρμαν, στη βορειοδυτική γωνία του. Στις αρχές του 14ου αιώνα, στη βόρεια πλευρά του οχυρού ιδρύθηκε ένα μικρό προαύλιο και, στα μέσα του αιώνα, προστέθηκε ένα μεγάλο προαύλιο στη δυτική πλευρά, όπου οι πολίτες επιτρεπόταν να κρύβονται σε περίπτωση πολέμου καθώς η πόλη Νάρβα δεν περιβαλλόταν από τείχος επί Δανίας. Το 1347 ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Δ' της Δανίας πούλησε τη Βόρεια Εσθονία, συμπεριλαμβανομένης της Νάρβα, στο Λιβονικό Τάγμα, το οποίο μετέτρεψε το κτήριο σε μοναστήρι σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Το οχυρό έχει διατηρήσει ως επί το πλείστον την αρχική κάτοψη, με τις ογκώδεις πτέρυγες του και μια αυλή στη μέση. Ο Πύργος Χέρμαν ολοκληρώθηκε επίσης την εποχή του Τάγματος, που χρειάστηκε από την ίδρυση του Κάστρου Ιβάνγκοροντ από τους Ρώσους στην απέναντι πλευρά του ποταμού Νάρβα το 1492. Το Τάγμα περιέβαλε την πόλη με ένα τείχος, το οποίο δυστυχώς δεν έχει διατηρηθεί (το 1777 δόθηκε εντολή να γκρεμιστεί). Το τείχος περιγράφεται ότι είχε τέσσερις πύλες: την Πύλη Βίρου στα δυτικά, την Πύλη Αγέλης (Κάργια) στα βόρεια, την Παλιά (Βάνα) Πύλη, που οδηγεί στο λιμάνι του ποταμού στα ανατολικά και το Νερό (Βέε) ή Μικρή Πύλη (Βάικε) στο νότο. Οι πύλες ήταν καλυμμένες με σιδερένιες πλάκες και προηγηγούνταν κινητές γέφυρες. Το τείχος της πόλης, με μήκος περίπου ένα χιλιόμετρο, ήταν οχυρωμένο με τουλάχιστον επτά πύργους και περιβαλλόταν από τάφρο. Προς το τέλος της περιόδου του Τάγματος, το τείχος της πόλης συμπληρώθηκε, οι πύλες ενισχύθηκαν με την προσθήκη αυλών και αρκετοί μεσαιωνικοί πύργοι του τείχους προσαρμόστηκαν, για να χρησιμοποιηθούν ως ειδικοί πύργοι κανονιών ή ροντέλ, δύο από τα οποία φαίνονται σήμερα στο ανακατασκευασμένο σχήμα τους στις γωνίες της δυτικής αυλής του κάστρου. Οχυρώσεις Νάρβα και Κάστρο Νάρβα Άποψη του κάστρου Hermann και του φρουρίου Ivangorod (WebCam), balticlivecam.com Η Ένωση Κάστρων και Μουσείων γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα
Γιάννης Μηλιώκας

Ο Γιάννης Μηλιώκας (23 Ιουνίου 1950, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας τραγουδοποιός. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη δεκαετία του 1980 και είχε αμέσως μεγάλη απήχηση. Τα τραγούδια του «Κακοσάλεσι», «Για το καλό μου», «Ροζ» (ντουέτο με την Αφροδίτη Μάνου) «Ποιμενικό Ροκ», «Γκρέκο Μασκαρά» έγιναν επιτυχίες σταθμοί στην ελληνική μουσική. Το 2010 εξέδωσε το βιβλίο "Μαίανδρος: Η άγνωστη γυμναστική των αρχαίων Ελλήνων" από τις εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ.

 Εδώ Θεσσαλονίκη (1985) Για το καλό μου (1986). Γνωστό έγινε το ομώνυμο τραγούδι σε στίχους και μουσική δική του Σύμφωνα με τον ίδιο, έγραψε το τραγούδι πάνω σε πακέτο τσιγάρων, ενώ πίστευε ότι ήταν πολύ μοναχικό και δεν περίμενε να έχει αποδοχή από τον κόσμο. Σχετίζεται με βιώματα του ίδιου και άλλων ανθρώπων σε μεγάλο βαθμό. Και άλλα πολλά εμπριμέ (1988) Greco Maskara (1990) Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του (1991) Άκουσε λίγο το Γιάννη (1993) Hello Baby (1995) Νομίζω (1998) Ένας σε δύο 1985-2009 (Best Of) (2009) Noκ άουτ (1986) (συμμετοχή) Ζήτω το Ελληνικό τραγούδι (1987) (συμμετοχή) Η Γλυκερία Live στο Λυκαβηττό (1992) Αυτή η νύχτα μένει (συμμετοχή) 30 Χρόνια Φίλοι - Ζωντανά Θέατρο Βράχων (συμμετοχή) Στη Διαπασών (συμμετοχή) Δε θέλω άλλο Παραμύθι - Στέλιου Ρόκκου (συμμετοχή) Οι Βουβάλες Συνέντευξη του Γιάννη Μηλιώκα, Κωνσταντίνος Παυλικιάνης για το tralala.gr
Μεσημβρία (Εύξεινος Πόντος)

Η Μεσημβρία ήταν αρχαία Ελληνική πόλη της Θράκης στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Η πόλη χτίστηκε από Μεγαρείς κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό. Η Μεσημβρία ήταν η δεύτερη αποικία των Μεγαρέων στη Μαύρη Θάλασσα μαζί με την Ηράκλεια και χτίσηκε πιθανόν στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.. Σήμερα στην θέση της πόλης βρίσκεται η σύγχρονη Βουλγαρική πόλη Νεσέμπαρ, που αποκαλείται και Μεσημβρία.

 Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο η πόλη χτίστηκε από κατοίκους των δύο Μεγαρικών αποικιών του Βοσπόρου, της Χαλκηδόνας και του Βυζαντίου. Σύμφωνα με αναφορές σε άλλους συγγραφείς όπως ο Σκύμνος ο Χίος και ο Στράβων φαίνεται πως στον αποικισμό της συμμετείχαν και τα Μέγαρα. Η πόλη αναφερόταν στο παρελθόν και με το όνομα Μενεβρία, όνομα που το όφειλε σε κάποιον Μένα, πιθανόν οικιστή της πόλης. Η Μεσημβρία κατά την κλασική περίοδο είχε εξελιχθεί σε σημαντικό κέντρο της περιοχής. Τον 5ο αιώνα π.Χ. είχε ενταχθεί στην Δηλιακή Συμμαχία. Η πόλη άκμασε και κατά την Ελληνιστική εποχή. Τον 9ο αιώνα κατακτήθηκε για μικρό διάστημα από Βούλγαρους οι οποίοι κατέλαβαν ξανά την πόλη τον 14ο αιώνα. Λίγο πριν την άλωση της Κωνσταντινούπολης πέρασε στους Οθωμανούς. Η περιοχή της Μεσημβρίας διατηρούσε κυρίως ελληνικό πληθυσμό μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Στην θέση της βρίσκεται σήμερα η Βουλγαρική πόλη Νεσέμπαρ η οποία έχει ανακηρυχθεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 29-31. (ISBN 978-618-81554-5-9)
Αχμέντ Μάιτικ

Ο Αχμέντ Μάιτικ (Ahmed Omar Maiteeq) είναι Λίβυος επιχειρηματίας και πολιτικός, με καταγωγή από τη Μιζράτα, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός της χώρας του το Μάιο του 2014 και υπηρέτησε ως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Η εκλογή του ως πρωθυπουργού έγινε υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες. Ο ισλαμιστής πρόεδρος του Κογκρέσου Νουρί Αμπουσαμάιν υποστήριξε την εν λόγω εκλογή, όμως ο αντιπρόεδρος την αποκάλεσε παράνομη. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε ότι από τις 29 Μαΐου 2014 ο Μάιτικ δεν είναι πρωθυπουργός και ότι ο προκάτοχός του, Αμπντουλάχ αλ Θινί θα συνέχιζε να κυβερνά τη Λιβύη.

 Έπειτα από το κάλεσμα στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό αλ Θίνι να παραιτηθεί στις 13 Απριλίου μετά την καταγγελία του για επίθεση εναντίον της οικογένειάς του, πείστηκε να μείνει έως ότου εκλεγεί ο αντικαταστάτης του. Η πρώτη ημέρα της ψηφοφορίας στις 28 Απριλίου επισκιάστηκε από την ένοπλη επίθεση αντρών μέσα στο κοινοβούλιο. Κατά την ψηφοφορία του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου, που περιγράφηκε από το Al Jazeera Englishως "χαοτική," εξελέγη πρωθυπουργός ο Μάιτικ. Αρχικά, είχε μεταδοθεί ότι είχε πάρει 113 από τις 120 ψήφους που χρειαζόταν σύμφωνα με το σύνταγμα της Λιβύης. Ωστόσο, ο δεύτερος αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου, Σαλέχ λα Μαχζούν δήλωσε ότι είχε πάρει στην πραγματικότητα 121 ψήφους έπειτα από νέα καταμέτρηση και ήταν περισσότερες ψήφοι από τον αντίπαλό του, Ομάρ αλ Χασί. Ο Μάιτικ αντέδρασε λέγοντας "Ορκίζομαι ότι θα εκτελώ τα καθήκοντά μου τίμια και με αφοσίωση." Ο πρώτος αντιπρόεδρος Εζεντίν αλ Αγουάμι επέμεινε ότι ο Μάιτικ δεν είχε εκλεγεί και συμβούλεψε τον αλ Θίνι να συνεχίσει στην πρωθυπουργία. Ως αιτία επικαλέστηκε ότι ο Μάιτικ δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο των 120 ψήφων με βάση το νόμο. Παρ' όλ' αυτά, ο πρόεδρος Νουρί Αμπουσαμάιν υπέγραψε διάταγμα την επομένη και επιβεβαιώθηκε ότι η εκλογή του Μάιτικ στην πρωθυπουργία ήταν έγκυρη, δίνοντάς του 15 ημέρες για να σχηματίσει κυβέρνηση. Το υπουργικό του συμβούλιο σχηματίστηκε όχι πριν τις 25 Μαΐου. Στις 20 Μαΐου η Λιβύη ανακοίνωσε τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών για τις 25 Ιουνίου. Ο Μάιτικ έχει χαρακτηριστεί σε περιγραφές ως "υποστηριζόμενος από τους ισλαμιστές". Ωστόσο ο ίδιος αναφέρει ότι είναι ανεξάρτητος και δεν πρόσκειται σε κανένα κίνημα ή κόμμα. Οι αντάρτες στη χώρα του αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τον Μάιτικ για πρωθυπουργό.Το Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης θεώρησε την εκλογή του Μάιτικ στην πρωθυπουργία ως παράνομη. Η τελική απόφαση του δικαστηρίου εκδόθηκε στις 9 Ιουνίου και ήταν ότι ο διορισμός του ήταν παράνομος. Ο Μάιτικ παραιτήθηκε την ίδια ημέρα.
Βίκτορ Βιτόλο

Ο Βίκτορ Βιτόλο ή απλά Βιτόλο (πλήρες όνομα Victor José Añino Bermúdez), είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σάντα Κρουθ της Τενερίφης στις 9 Σεπτεμβρίου 1983. Παίζει στην Ελάζιγκσπορ, στη θέση του μέσου.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 από την ομάδα της γενέτειράς του, την Τενερίφη, αγωνιζόμενος αρχικά στη δεύτερη ομάδα, ενώ στη συνέχεια προωθήθηκε στην πρώτη. Το 2005 αποκτήθηκε από τη Ρασίγκ Σανταντέρ στην οποία αγωνίστηκε για άλλα δύο χρόνια, για να δοθεί στη συνέχεια δανεικός αρχικά στη Θέλτα (2007) και στη συνέχεια στον Άρη (2008). Το καλοκαίρι του 2009 έμεινε ελεύθερος από τη Ρασίγκ Σανταντέρ και συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον ΠΑΟΚ. Εν συνεχεία, το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε ως ελεύθερος στον Παναθηναϊκό. Το 2013 μεταγράφηκε στην τουρκική Ελάζιγκσπορ.
Ακανθίτης

Ο ακανθίτης (αγγλ. acanthite) είναι θειούχο ορυκτό του αργύρου. Οφείλει το όνομά του στο σχήμα των κρυστάλλων του, οι οποίοι εμφανίζονται, τις περισσότερες φορές, να έχουν μορφή αγκαθιών (λεπτοί και μακρείς πρισματικοί).

 Εμφανίζει πολυμορφικότητα με τον αργεντίτη, ο οποίος έχει την ίδια χημική σύσταση αλλά κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα. Ο αργεντίτης είναι σταθερός σε θερμοκρασίες άνω των 173ο C και, αν ψυχθεί από τήγμα, σχηματίζει κρυστάλλους σε σχήματα κύβου, οκταέδρου και δωδεκαέδρου. Σε περαιτέρω ψύξη ο αργεντίτης μετατρέπεται στη μονοκλινή μορφή του ακανθίτη. Η μετατροπή αυτή έχει ως συνέπεια την παραμόρφωση των κρυστάλλων σε ακανόνιστα σχήματα, μερικοί όμως διατηρούν το αρχικό κυβικής συμμετρίας σχήμα (ψευδομορφισμός). Αποτελεί σχετικά κοινό ορυκτό σε υδροθερμικές φλέβες θειούχων αποθέσεων όχι πολύ υψηλών θερμοκρασιών. Εμφανίζεται, επίσης, σε μεταλλευτικές ζώνες δευτερογενούς εμπλουτισμού. Αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα αργύρου, το δεύτερο σημαντικό μετά τον γαληνίτη. Σχετίζεται με αυτοφυή άργυρο, γαληνίτη, βορνίτη, προυστίτη, πυραργυρίτη, στεφανίτη, χαλκοπυρίτη, σφαλερίτη, ασβεστίτη και χαλαζία. Ανευρίσκεται σε όλα σχεδόν τα ορυχεία αργυρομεταλλευμάτων αλλά και σε πολλά μικτών θειούχων. Σημαντικές αποθέσεις του με καλοσχηματισμένους κρυστάλλους απαντούν στην περιοχή Jáchymov της Τσεχίας, στη Γερμανία (Σαξονία, όρη Χαρτς, Αγγλία (περιοχή Κορνουάλλης), Νορβηγία (Kongsberg), Νότια Ρωσία, Μεξικό (περιοχές Arizpe, Σονόρα, Τσιχουάουα και Ζακατέκας), ΗΠΑ (Νεβάδα, Μοντάνα) Καναδά (περιοχές Οντάριο και Κεμπέκ, Χιλή και Περού. Στην Ελλάδα απαντά στη νήσο Τήνο (παραλία Απηγανιάς και Πάνορμος), στα μεταλλεία Λαυρίου (Καμάριζα, Πλάκα, Σούνιο) και στη νήσο Εύβοια (ορυχείο Καλλιανού). Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Minerals.net Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Γελτς-Λασκοβίτσε

Το Γελτς-Λασκοβίτσε (πολωνικά: Jelcz-Laskowice) είναι πόλη του Πόβιατ Οουάβα, στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Γελτς-Λασκοβίτσε. Βρίσκεται στον ποταμό Όντερ, περίπου 12 χιλιόμετρα βόρεια της Οουάβα και 24 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Βρότσουαφ, εντός της μητροπολιτικής περιοχής του. Ο πληθυσμός του είναι 15.550 κάτοικοι (2020).

 Η πόλη δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1987, ως ένωση των πρώην δήμων Γελτς (γερμανικά: Jeltsch‎) και Λασκοβίτσε (Laskowitz). Ήταν περισσότερο γνωστή για το μεγάλο της εργοστάσιο λεωφορείων, που ανήκε στην εταιρεία Jelcz Α.Ε., αν και από την πτώχευση αυτής της εταιρείας οι μεγαλύτεροι εργοδότες ήταν η Toyota και το Μηχανικό Ινστιτούτο. Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης στο σημερινό Γελτς-Λασκοβίτσε χρονολογούνται από τη νεολιθική περίοδο.Κατά τον Μεσαίωνα, τόσο το Γελτς όσο και το Λασκοβίτσε ήταν μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας που κυβερνούσε η δυναστεία των Πιαστ. Οι πρώτες γνωστές αναφορές και των δύο χωριών προέρχονται από τον 13ο αιώνα, αν και πιθανότατα υπήρχαν ήδη τον 12ο αιώνα. Το Λασκοβίτσε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1203, όταν παραχωρήθηκε από τον Δούκα Ερρίκος Α΄ το Γενειοφόρο στον Πολωνό ευγενή Λεόναρντ Βουοστόβιτς, εγγονό του Πιοτρ Βουοστόβιτς. Το Γελτς αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Jalche σε μια πράξη του 1245, όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Δ΄ το ανέθεσε στην Αρχιεπισκοπή του Βρότσουαφ. Το 1277, ο Δούκας Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός της Λεγκνίτσα συνέλαβε τον ανιψιό του, Δούκα Ερρίκο Δ΄ τον Ενάρετο του Βρότσλαβ. Ο εγγονός του Μπολέσλαφ, ο Δούκας Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος, έχτισε ένα κάστρο σε ένα νησί στον ποταμό Όντερ περίπου το 1331. Το χωριό Λασκοβίτσε, από την άλλη πλευρά, επανιδρύθηκε το 1293 σε μια ελαφρώς διαφορετική τοποθεσία, από τον δούκα Ερρίκο Ε΄ της Λεγκνίτσα. Από το 1871 έως το 1945, η περιοχή ήταν μέρος της Γερμανίας και μεταξύ 1943 και 1945, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο γειτονικός οικισμός Μιουοσίτσε ήταν η τοποθεσία του υποστρατοπέδου Fünfteichen του ναζιστικού γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν, όπου οι καταναγκαστικοί εργάτες κατασκεύασαν οβίδες 145 χιλ. για το Berthawerke, υποκατάστημα της γερμανικής εταιρείας Krupp. Οι χώροι δοκιμών εξακολουθούν να διαθέτουν εγκαταστάσεις σκυροδέματος 2 χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού Νόβι Ντβουρ. Τα αεροσκάφη ανασύρθηκαν σε ράγες από το παράρτημα Berthakrupp μέσω των Λασκοβίτσε και Πιεκάρι και βόρεια του Νόβι Ντβουρ. Από το 1945 οι Σοβιετικοί έστειλαν πάνω από 160 σιδηροδρομικές εξόδους, πιθανώς στο Σμολένσκ, αφήνοντας πολύ λίγα πίσω τους. Το 1945, η περιοχή σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Διάσκεψης του Πότσδαμ έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας. Το 1949, το Πολωνικό Υπουργείο Άμυνας ξεκίνησε την παραγωγή κινητών επισκευαστικών οχημάτων και ασθενοφόρων για στρατιωτικούς σκοπούς. Η παραγωγή λεωφορείων από την Jelcz Α.Ε. ξεκίνησε το 1952. Επίσημος ιστότοπος της πόλης Πύλη πληροφοριών πόλης Αρχειοθετήθηκε 2017-09-09 στο Wayback Machine. Πανοραμικές φωτογραφίες του Γελτς-Λασκοβίτσε
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1964-65

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1964-65 διεξήχθη πάλι σε τέσσερις ομίλους και μετείχαν 65 ομάδες. Οι νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, από την οποία οι δύο ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.

 Οι 65 ομάδες της Β΄ Εθνικής, που προέρχονταν από όλες τις ενώσεις της Ελλάδας, χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δύο του νότου (16 και 17 ομάδων) και δύο του βορρά (των 16 ομάδων). Οι τέσσερις νικητές των ομίλων πέρασαν στην τελική φάση, όπου διεκδίκησαν την άνοδο στην Α΄ εθνική κατηγορία, στην οποία ανέβηκαν οι δύο πρώτοι του τελικού ομίλου. Το μειονέκτημα και αυτού του πρωταθλήματος Β΄ εθνικής ήταν ο υποβιβασμός πολλών ομάδων, ώστε να ανεβούν αντικαταστάτες τους από όλες τις τοπικές ενώσεις. Υποβιβάστηκαν 28 ομάδες: 7-9-8-4 αντίστοιχα από κάθε όμιλο. Ορισμένες από αυτές (15) τελικά δεν κατέληξαν στα τοπικά πρωταθλήματα αλλά σε μια νέα εθνική κατηγορία, που ονομάστηκε Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική αλλά ουσιαστικά ήταν η Γ΄ Εθνική, η οποία ξεκίνησε κάπως αργά την επόμενη σεζόν, στις 5 Δεκεμβρίου 1965. Κριτήριο της επιλογής τους ήταν η θέση στη βαθμολογία αλλά όχι απόλυτα, διότι κάποιες ομάδες αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους επειδή η σεζόν στα τοπικά πρωταθλήματα είχε ξεκινήσει, άλλες αρνήθηκαν για οικονομικούς λόγους ενώ κάποιες βρίσκονταν σε διαδικασία συγχώνευσης. Έτσι τη θέση τους πήραν ομάδες από χαμηλότερες θέσεις που θα έπρεπε να έχουν υποβιβαστεί. Ομάδες: 65 Όμιλοι (4): Νότος 2 όμιλοι (16-17 ομάδων), Βορράς 2 όμιλοι (16 ομάδων). Πρωταθλητές: Α.Ο. Αιγάλεω: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Βύζας Μεγάρων Πανσερραϊκός: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Εδεσσαϊκός Υποβιβασμός (28 ομάδες): 7-9-8-4 αντίστοιχα από κάθε όμιλο, από τις οποίες οι 15 (3-4-5-3) εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική: Απόλλων Καλαμαριάς, Δόξα Δράμας. Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν: Α΄ όμιλος: Απόστολος Πανόπουλος (Καλογρέζα): 32 γκολ. Β΄ όμιλος: Σάκης Κουβάς (Βύζας): 27 γκολ. Γ΄ όμιλος: Χατζηαντωνίου (Ασπίδα): 20 γκολ. Δ΄ όμιλος: Παναγιώτης Καρανικόλας (Λαμία): 25 γκολ. Σε κίτρινο φόντο οι ομάδες που εντάχθηκαν στη νεοσύστατη Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική (Γ΄ Εθνική) την επόμενη σεζόν. * Από συγχώνευση ομάδων της Τρίπολης. ** Απορρόφησε τον Όμιλο Καλαμάτας και μετείχε στη Γ΄ Εθνική ως "Παμμεσσηνιακός". * Συγχωνεύτηκαν στον Ιωνικό Νικαίας. ** Προέκυψε από συγχώνευση Αχιλλέα με Ολυμπιακό Μυτιλήνης και αποτελεί έναν από τους προγόνους του σημερινού Αιολικού (ίδρ. 1975). * Από συγχώνευση Απόλλωνα και Ηρακλή Σερρών. ** Φοίνικας και Θερμαϊκός την επόμενη περίοδο μετείχαν στη Γ΄ Εθνική. *** Συγχωνεύτηκαν στον Α.Ο. Καβάλα * Από συγχώνευση Λαμιακού με Παλλαμιακή. ** Από συγχώνευση Λαρισαϊκού, Ηρακλή, Άρη και Τοξότη. Οι αγώνες διεξήχθησαν από 16 Μαΐου 1965 έως 20 Ιουνίου 1965. Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24. "Β΄ εθνική, περίοδος 1964-65. "Αθλητική Ηχώ", 21/6/1965 Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 50-61.
Άγιος Ανδρέας Ρεθύμνης

Ο Άγιος Ανδρέας Ρεθύμνης είναι οικισμός της Κοινότητας Γωνιάς του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 203 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι κτισμένος σε υψόμετρο 215 μέτρων και βρίσκεται 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη του Ρεθύμνου. To 1881, σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή εκείνου του έτους, είχε πληθυσμό 275 κατοίκων που στην πλειοψηφία του ήταν μουσουλμανικός (συγκεκριμένα στο χωριό ζούσαν 250 Τουρκοκρητικοί έναντι 25 Ελλήνων). Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στον Άγιο Ανδρέα ζούσαν εξήντα τουρκικές οικογένειες και έξι ελληνικές. Μερικά χρόνια αργότερα, η απογραφή του 1900 που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία βρήκε στον Άγιο Ανδρέα μόλις 19 κατοίκους (17 μουσουλμάνους και 2 χριστιανούς). Διοικητικά, με τη δημιουργία των οθωμανικών δήμων κατά το 1879, υπήχθη στον δήμο Ατσιπόπουλου της επαρχίας Ρεθύμνης. Μετά την ενσωμάτωση της Κρήτης στο ελληνικό κράτος παρέμεινε στην επαρχία Ρεθύμνης ως οικισμός της κοινότητας Γωνιάς, ενώ σύμφωνα με την καποδιστριακή διοικητική διαίρεση υπαγόταν από το 1997 μέχρι το 2010 στο δημοτικό διαμέρισμα Γωνιάς του δήμου Νικηφόρου Φωκά. Από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Ρεθύμνης. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην ενορία Γωνιάς της Β΄ αρχιερατικής περιφέρειας της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και διαθέτει δύο ναούς, οι οποίοι είναι αφιερωμένοι στον Άγιο Ανδρέα και το Άγιο Πνεύμα, όπου υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα για τους σφαγιαθέντες κατοίκους του χωριού Πλάκα που υπήρχε στο σημείο αυτό, από τους Τούρκους το 1770. Υπάρχει σύνδεση του ΚΤΕΛ Ρεθύμνης από Κυριάννα ως Βαλσαμόνερο με ενδιάμεσες στάσεις σε Άγιο Ανδρέα και Αθάνατο. Koυριδάκης Γιώργος: στρατηγός και δημοτικός σύμβουλος Νικηφόρου Φωκά Ριτζάκης Ανδρέας: Ανθυπασπιστής Χωροφυλακής, συμπλακείς μετά των ληστών Γιαγιάδων εν Σάμω εφονεύθη την 5η Ιανουαρίου 1917. «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica», τόμος 1ος, σελ. 449.
Γυναικείο Γυμνό (Γιάννης Μόραλης)

Το Γυναικείο Γυμνό είναι ένα ζωγραφικό έργο του Γιάννη Μόραλη το οποίο ολοκληρώθηκε το 1950. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 69,4x45,2 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Aλεξάνδρου Σούτζου.

 Η γυμνή γυναίκα του έργου, με το βλέμμα και την ήρεμη στάση των σταυρωμένων χεριών της, εμφανίζει ομοιότητες με τις αρχαίες επιτύμβιες στήλες αντιπροσωπεύοντας μια κυρίαρχη θεματολογία του καλλιτέχνη. Οι γυναικείες μορφές (νεαρά κορίτσια και νεαρές γυναίκες) στα έργα του Μόραλη εκείνης της περιόδου παρουσιάζονται ταπεινές και σκεπτικές σε απόλυτα γεωμετρικά σχήματα, αντικατοπτρίζοντας την προσπάθεια του ζωγράφου για την εισαγωγή μιας προσωπικής εκδοχής για τον μοντερνισμό. Ο Γιάννης Μόραλης είχε καθοριστική συμβολή στη διαμόρφωση του καλλιτεχνικού σκηνικού της μεταπολεμικής Ελλάδας, επίτευγμα που οφείλεται τόσο στην εικαστική του δημιουργία (πετυχαίνοντας τη σύζευξη ανάμεσα στον κλασικισμό και τον μοντερνισμό) όσο και με τη διδασκαλία του. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και το γυμνό και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία και τη νεκρή φύση. Ως καλλιτέχνης επηρεάστηκε από το έργο του Αντρέ Ντεραίν και του Δημήτρη Γαλάνη. Άλλες πηγές έμπνευσης του ήταν η αρχαία ελληνική γλυπτική και η Πομπηιανή ζωγραφική. Κυρίαρχο θέμα της δημιουργίας του ήταν τα γυναικεία αισθησιακά σώματα σε επιτύμβιες συνθέσεις, εμπνευσμένες από τις επιτύμβιες στήλες της κλασικής αρχαιότητας. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Αφιέρωμα στον Γιάννη Μόραλη Τιμής και Μνήμης χάριν για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του", Αθήνα 2015, ISBN 978 960 7791 60 3 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Παρθένης-Γκίκας-Μόραλης", 1992 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική ζωγραφική, Η «Γενιά του ΄30» μετά τον Πόλεμο" Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική ζωγραφική, Η Δεκαετία του ΄30", 1996 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Αχμέτ Αφίφ

Ο Αχμέτ Αφίφ (Ahmed Afif, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1967) είναι πολιτικός και τραπεζίτης των Σεϋχελλών, αντιπρόεδρος της νησιωτικής χώρας από τις 27 Οκτωβρίου 2020, διαδεχόμενος τον Βίνσεντ Μέριτον .

 Γεννήθηκε στις Σεϋχέλλες, γιος του Αμπντάλα Αφίφ, και έχει ρίζες από τις Μαλδίβες. Ο πατέρας του ήταν ο Πρόεδρος της Ενωμένης Σουβαδιβικής Δημοκρατίας από το 1959 έως το 1963. Ο Αφίφ αποφοίτησε από Πανεπιστήμιο του Ουόρικ έχοντας κάνει σπουδές στα Μαθηματικά, την Επιχειρησιακή Έρευνα, τη Στατιστική και τα Οικονομικά. Είχε υπηρετήσει ως πρόεδρος των τραπεζών NouvoBanq Seychelles και Seychelles Savings Bank. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά στην Εθνοσυνέλευση το 2006 στην περιφέρεια Ανς Ετουάλ. Το 2015 εντάχθηκε στη Συμμαχία Σεϋχέλλες ως υποψήφιος αντιπρόεδρος του Πάτρικ Πιλάι στις προεδρικές εκλογές του 2015. Το 2016 η Συμμαχία Σεϋχέλλες εντάχθηκε στον Linyon Demokratik Seselwa για τις εκλογές του 2016. Το 2018 ο Αφίφ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης των Σεϋχελλών. Στις 27 Οκτωβρίου 2020 μετά τη νίκη του LDS στις γενικές εκλογές, ο Αφίφ ορκίστηκε αντιπρόεδρος. Στις 4 Νοεμβρίου 2020 τα χαρτοφυλάκια του Τύπου και της Πληροφορικής Επικοινωνίας ανατέθηκαν στον Αφίφ.
Κυβέρνηση Αλεξάνταρ Βούτσιτς 2014

Η Κυβέρνηση του Αλεξάνταρ Βούτσιτς είναι κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Σερβίας που προέκυψε από τις εκλογές της 16 Μαΐου 2014, αντικατέστησε την Κυβέρνηση του Ίβιτσα Ντάτσιτς. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο νικητής των εκλογών που ήταν ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς πρόεδρος του Σερβικού προοδευτικού κόμματος.

 Αλεξάνταρ Βούτσιτς, Πρωθυπουργός Ίβιτσα Ντάτσιτς, Α΄ αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών Ζόρανα Μιχαϊλοβιτς,΄Β αντιπρόεδρος και υπουργός Κατασκευών, Συγκοινωνιών και Υποδομών Ράσιμ Λιάγιτς, ΄Γ αντιπρόεδρος και υπουργός Εμπορίου, Τηλεπικοινωνιών και Τουρισμού Κόρι Ουντοβίτσκι υπουργός δημόσιας διοίκησης και τοπικής Αυτοδιοίκησης Λάζαρ Κρίστιτς, υπουργός εθνικής Οικονομίας Ντούσαν Βούγιοβιτς, υπουργός Οικονομικών Σνέζανα Μπογκοσάβλιεβιτς, υπουργός Γεωργίας και Περιβάλλοντος Αλεξάνταρ Άντιτς, υπουργός Ορυκτού πλούτου και Ενέργειας Νίκολα Σελάκοβιτς, υπουργός Δικαιοσύνης Σίρτζιαν Βέρμπιτς, υπουργός Παιδείας, Επιστημών και Τεχνολογικής ανάπτυξης Ζλάντιμπορ Λόντσαρ, υπουργός Υγείας Ίβαν Τάσοβατς, υπουργός Πολιτισμού και Ενημέρωσης Αλεξάνταρ Βούλιν, υπουργός Εργασίας και κοινωνικών Ασφαλίσεων Μπράτισλαβ Γκάσιτς, υπουργός Άμυνας Νεμπόισα Στεφάνοβιτς, υπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας τάξης Βάνια Ουντόβιτσιτς, υπουργός Νεότητας και Αθλητισμού Βέλιμιρ Ίλιτς, υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου Γιάντρανκα Γιοκσίμοβιτς, υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου - αρμόδια για θέματα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Δημοτικό στάδιο της Μπράγκα

Το Δημοτικό στάδιο της Μπράγκα, σχεδιασμένο από τον Πορτογάλο αρχιτέκτονα και νικητή του βραβείου pritzker Souto de Moura, αποτελεί την φυσική έδρα της ποδοσφαρικής ομάδας της πολής και χώρο αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος. Είναι επίσης γνωστό και με την ονομασία A Pedreira (το νταμάρι), καθώς «λαξεύθηκε» στον προσκείμενο βράχο του Monte do Castro. Το 2000 ανατίθεται στον βραβευμένο με Pritzker Πορτογάλο αρχιτέκτονα Eduardo Souto de Moura ο σχεδιασμός του γηπέδου της πόλης της Μπράγκα. Χωρητικότητας 30.286 θεατών, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα γήπεδα της χώρας, ενώ η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 2003, για την εξυπηρέτηση των αγώνων του euro 2004.

 Δύο γραμμικά στοιχεία, το ένα απέναντι από το άλλο και η σχέση μεταξύ τους αποτελούν τις αρχικές προθέσεις του αρχιτέκτονα. Το κενό των δύο μικρών πλευρών σε σχέση με το πλήρες των μεγάλων καθώς και οι αναφορές στο προσκείμενο λατομείο αποτελούν εργαλεία στο σχεδιασμό του. Ο τρόπος και η θέαση ενός θεάματος επαναπροσδιορίζεται. Επηρεασμένος από τις σπουδές του στη γλυπτική, ο Souto de Moura σχεδιάζει ένα γλυπτό στον χώρο. Σκαλισμένο στο βράχο Monte Castro, το στάδιο αποτελείται από δύο εξέδρες, η μια απέναντι από την άλλη, επαναπροσδιορίζοντας τον τρόπο καθώς και τον χώρο θέασης ενός θεάματος. Η τρίτη πλευρά είναι ανοικτή με εκτόνωση προς την πόλη, ενώ η τέταρτη αποτελεί φυσικό όριο, με τον βράχο και το γειτονικό λατομείο. Μεταλλικά σχοινιά διασχίζουν το γήπεδο από την μία εξέδρα στην άλλη, ενισχύοντας την θέαση, ενώ λόγω της ισχυρής κλίσης της τοπογραφίας το ένα διάζωμα αποτελεί και τη φυσική συνέχεια βράχου και γειτονικού λατομείου.Στο κτήριο φαίνεται να ισορροπούν απλότητα, υλικότητα, αφαίρεση και πλαστικές μορφές, χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του Souto de Moura, αποτελώντας το στάδιο ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αρχιτεκτονικής σταδίου καθώς και επαναπροσδιορισμού του τρόπου θέασης του. Ενδιαφέρον βρίσκεται και στην τομή του κτηρίου. Αποτελώντας ένα χώρο με αναφορές στην θεατρικότητα ο αρχιτέκτονας φαίνεται να σχεδιάζει με βάση τον επαναπροσδιορισμό της θέασης. Η τομή του κτηρίου αποτελεί και το σημαντικότερο σχέδιό του, από τα πρώτα σκίτσα της ιδέας φαίνεται ο αρχιτέκτονας να μελετά το κτίριο σε τομή. Το κτίριο αυτοπροβάλλει τον εσωτερικό σχεδιασμό της τομής, μέσω κλιμάκων στις όψεις των δύο εξεδρών. Στοιχεία από μπετόν, χωρίς να παραλαμβάνουν κάποια κατακόρυφη κίνηση, τονίζουν και αναφέρουν την κλίση εξέδρας και λόφου. Moura, Eduardo Souto; Figueira, Jorge (2005), 2004 Estádio Municipal de Braga, Lisbon, Portugal https://web.archive.org/web/20180114102447/http://atlasofplaces.com/Braga-Stadium-Eduardo-Souto-de-Moura https://www.archdaily.com/143195/braga-municipal-stadium-eduardo-souto-de-moura https://divisare.com/authors/9001-eduardo-souto-de-moura Braga stadium design page on WorldStadiums.com
Όρος Ρεθύμνου

Το Όρος είναι χωριό του δήμου Ρεθύμνης, της περιφερειακής ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους. Απέχει 20 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 490 μ., στους πρόποδες του όρους Βρύσινας. Η οικονομία του χωριού είναι γεωργοκτηνοτροφική.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Oros στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Oros με 141 κατοίκους και 308 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Oros. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Horoz με 52 σπίτια. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Χρωμοναστηρίου ως Όρος και είχε 83 Χριστιανούς και 16 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 116 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925, το Όρος ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.Δείτε: Κοινότητα Όρους Στις 28 Αυγούστου 1941, στην αρχή της Γερμανικής Κατοχής της Κρήτης, ο Φριτς Σούμπερτ και οι στρατιώτες του δολοφόνησαν τον κοινοτάρχη του Όρους Παντελή Παπαδάκη με την κατηγορία ότι υποσάλπτει και κρύβει Βρετανούς στρατιώτες και αμοίβεται για τις υπηρεσίες του με χρυσές λίρες. Aπό το Όρος κατάγεται ο αντιπρόεδρος του ΤΕΕ και αρχιμηχανικός του ΟΣΕ Αντώνιος Κοτζαμπασάκης. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο Όρος βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας. Ο ναός είναι αναγεννησιακού ρυθμού και στο εσωτερικού βρίσκονται εικόνες του 1862 και του 1871 από τους Βυβιλάκη και Σταθάκη. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αντώνιο. Άλλοι ναοί του χωριού είναι του Αγίου Bασιλείου και Αγίου Γεωργίου.
UNICEF

Η UNICEF (προφέρεται Γιούνισεφ), προέρχεται από τους αρχικούς χαρακτήρες των αγγλικών λέξεων: United Nations International Children's Emergency Fund, (Διεθνές Ταμείο Επείγουσας Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά) δημιουργήθηκε από την γενική συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στις 11 Δεκεμβρίου 1946. Γενικός στόχος της είναι η παροχή μακροπρόθεσμης ανθρωπιστικής βοήθειας σε παιδιά,μητέρες και άντρες που ζουν σε αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς και η στήριξη σχετικών αναπτυξιακών προγραμμάτων. Το 1953 η UNICEF έγινε μόνιμο μέλος του συστήματος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και έχει την έδρα της στην Νέα Υόρκη. Τα κύρια έσοδα της UNICEF προέρχονται από κυβερνήσεις κρατών, καθώς και ιδιώτες και ανέρχονταν για το 2006 στα 2.781.000.000 δολάρια Η.Π.Α. Το 1965 η UNICEF τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, για την προστασία των παιδιών του Τρίτου Κόσμου.

 Η UNICEF διαθέτει γραφεία σε πάνω από 200 χώρες, τα οποία υπάγονται οργανικά σε 7 επί μέρους γεωγραφικούς τομείς. Η διοίκηση ασκείται από την έδρα στην Νέα Υόρκη. Σε αντίθεση με μη κυβερνητικές οργανώσεις αναλόγου ανθρωπιστικού χαρακτήρα, η UNICEF είναι διακυβερνητικός οργανισμός και έτσι υπολογίσιμος για τις κυβερνήσεις των κρατών. Αυτό το χαρακτηριστικό προσφέρει επιπλέον δυνατότητες και ευελιξία για δραστηριοποίηση σε κάθε χώρα, αλλά μπορεί σε μεμονωμένες περιπτώσεις να αποτελέσει και εμπόδιο σε χώρες με ολοκληρωτικό καθεστώς. Χώρα καταγωγής όλων είναι οι ΗΠΑ. 11 Δεκεμβρίου 1946 - 19 Ιανουαρίου 1965 Μόρις Πέιτ (1894-1965) 19 Ιανουαρίου 1965 - Ιούνιος 1965 Ντικ Χέιγουορντ (υπηρεσιακός) (1914-2005) Ιούνιος 1965 - 31 Δεκεμβρίου 1979 Χένρι Ρίτσαρντσον Λαμπουίς (1904-1987) 1 Ιανουαρίου 1980 - 28 Ιανουαρίου 1995 Τζέιμς Γκραντ (1922-1995) 1 Μαΐου 1995 - 30 Απριλίου 2005 Κάρολ Μπελάμι (1942) 1 Μαΐου 2005 - 30 Απριλίου 2010 Ανν Μ. Βένεμαν (1949) 1 Μαΐου 2010 - 31 Δεκεμβρίου 2017 Τόνι Λέικ (1939) 1 Ιανουαρίου 2018 - σήμερα Ενριέτα Χόλσμαν Φορ (1948) https://web.archive.org/web/20100301133822/http://www.unicef.gr/ helping.gr Τα παιδιά όλου του κόσμου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Βόρειος λευκός ρινόκερος

Ο βόρειος λευκός ρινόκερος (Ceratotherium simum cottoni) ήταν υποείδος του λευκού ρινόκερου. Ο τελευταίος βόρειος λευκός ρινόκερος απεβίωσε το 2018 στο Ol Pejeta στην Κένυα. Όπως όλοι οι ρινόκεροι, έτσι κι αυτός είχε κακή όραση, κάτι που το καθιστούσε επικίνδυνο ζώο. Αιτία της εξαφάνισής του στάθηκε το παράνομο κυνήγι.

 Ο βόρειος λευκός Ρινόκερος ήταν μοναχικό ζώο, που ζουσε στις εκτάσεις της ανατολικής Αφρικής. Ο βόρειος λευκός ρινόκερος τρεφόταν αποκλειστικά με χορτάρι και βλαστούς. Ο τελευταίος βόρειος λευκός ρινόκερος ήταν αρσενικός και ζουσε στο ζωολογικό κηπο του San Diego στις ΗΠΑ, ο οποίος απεβίωσε το 2014. Η είδηση της εξαφάνισης είχε μεταφερθεί παντού. Εν τέλει, γεννήθηκαν υβρίδια του εξαφανισμένου υποείδους.
Μάργκαρετ Ρόπερ

Η Μάργκαρετ Ρόπερ (Margaret Roper) (το γένος More) (1505-1544) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας και μεταφράστρια και μία από τις πιο μορφωμένες οι γυναίκες του δέκατου έκτου αιώνα στην Αγγλία.

 Η Μάργκαρετ Ρόπερ ήταν η κόρη του Σερ Τόμας Μορ κα της Jane Colt, που πιθανόν πέθανε στη γέννα. Η Μάργκαρετ, ή "Meg", όπως την φώναζε ο πατέρας της, επισκεπτόταν συχνά τον πατέρα της κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στον Πύργο του Λονδίνου (Tower of London). Η Margaret παντεύτηκε τον William Roper το1521 στο Eltham του Kent. Το ζευγάρι έζησε στο Well Hall στο Eltham και απέκτησε πέντε παιδιά: την Elizabeth (1523–60), τη Margaret (1526–88), τον Thomas (1533–98), τη Mary (απεβίωσε το 1572) και τον Anthony (1544–1597). Μετά τον αποκεφαλισμό του Thomas More το 1535 λόγω της άρνησής του να αποδεχθεί την Πράξη Υπεροχής (Acts of Supremacy) και την Πράξη Διαδοχής (Act of Succession) (1534) του Eρρίκου H΄ της Αγγλίας και να ορκιστεί πίστη στον Ερρίκο ως κεφαλή της Εκκλησίας, το κεφάλι του κρεμάστhκε σε ένα δόρυ στη Γέφυρα του Λονδίνου (London Bridge) για ένα μήνα. Η Margaret δωροδόκησε τον άνθρωπο που θα έριχνε το κεφάλι του πατέρα της στο ποτάμι, ώστε να το δώσει σε αυτήν. Το διατήρησε παστώνοντάς το με μπαχαρικά μέχρι το θάνατό της σε ηλικία 39 ετών το 1544. Μετά το θάνατό της, ο σύζυγός της William Roper ανέλαβε το κεφάλι και στον τάφο του έθαψαν μαζί του και το κεφάλι του Thomas More. Ο William Ρόπερ ("ο γιος Roper", όπως αναφερόταν σε αυτόν ο Thomas More) έγραψε την πρώτη βιογραφία του πολιτικού, αλλά ο φόρος τιμής στον πεθερό του, όπως και οι προσπάθειες της Margaret δεν έμειναν στην ιστορία. Στο Dream of Fair Γυναίκες ο Alfred, Lord Tennyson επικαλείται τη Margaret Roper ("who clasped in her last trance/ Her murdered father's head") ως υπόδειγμα πίστης και οικογενειακής αγάπης. Η Roper ήταν η πρώτη γυναίκα μη ευγενής που δημοσίευσε το βιβλίο που είχε μεταφράσει στα αγγλικά. Το βιβλίο αυτό ήταν η μετάφραση από τα λατινικά του έργου Precatio Dominica του Έρασμου και δημοσιεύτηκε ως Ευσεβής Πραγματεία επί του Πατρός Ημών (Devout Treatise upon the Paternoster). Σε μία επιστολή o More αναφέρεται στα ποιήματά της, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει διασωθεί. Στo διάσημο έργο του Robert Bolt Ένας Άνθρωπος για Όλες τις Εποχές (A Man for All Seasons), η Margaret και ο William Roper είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες. Στην ομώνυμη ταινία του 1966 τον ρόλο της Margaret ενσάρκωσε η Susannah York. Patricia Demers: "Margaret Roper and Erasmus: the Relationship of Translator and Source," WWR Magazine, Spring 2005. Πρότυπο:Worldcat id "Letter to Margaret Roper written by Thomas More the day before his execution" Project Continua: Biography of Margaret More Roper Project Continua is a web-based multimedia resource dedicated to the creation and preservation of women’s intellectual history from the earliest surviving evidence into the 21st century. Roper's translation of Erasmus
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2005-2006

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2005−2006, ήταν το 18ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off. Αρχικά συμμετείχαν 12 ομάδες, αλλά από την τρίτη αγωνιστική κι έπειτα συμμετείχαν μόλις 10, καθώς η ιστορική ομάδα του Φ.Ο. Βριλησσίων και η Σίρις Σερρών αποχώρησαν έχοντας δώσει έναν αγώνα και υποβιβάστηκαν. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού για δεύτερη συνεχή περίοδο.

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Τα Βριλήσσια και η Σίρις Σερρών αποχώρησαν από το πρωτάθλημα έχοντας δώσει 1 αγώνα. Οι υπόλοιποι 19 αγώνες τους κατοχυρώθηκαν με 3−0 άνευ αγώνα υπέρ των αντιπάλων τους, ενώ τα δύο μεταξύ τους παιχνίδια δεν υπολογίζονται. Βαθμολογικό σύστημα Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες. Προημιτελικοί Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν και προκρίθηκαν στην τετράδα.(1) Παναθηναϊκός − (8) Κτησιφών Παιανίας (2−0) (2) Μαρκόπουλο − (7) Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2−1) (3) Πανελλήνιος − (6) Φιλαθλητικός Θεσσαλονίκης (2−1) (4) Απολλώνιος Κερατσινίου − (5) Ηρακλής Κηφισιάς (2−0) Ημιτελικοί Ο Παναθηναϊκός και ο Α.Ο. Μαρκοπούλου επικράτησαν του Απολλωνίου και του Πανελληνίου αντίστοιχα και προκρίθηκαν στον τελικό.(1) Παναθηναϊκός − (4) Απολλώνιος Κερατσινίου (2−0) (2) Μαρκόπουλο − (3) Πανελλήνιος (2−1) Τελικός Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Α.Ο. Μαρκοπούλου με 3−1 νίκες και κατέκτησε το πρωτάθλημα.(1) Παναθηναϊκός − (2) Μαρκόπουλο (3−1) Πρωτάθλημα Γυναικών 2005−2006 Galanis Sports Data Βαθμολογία Galanis Sports Data Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος archive.sport.gr Αποτελέσματα play off Ιστότοπος archive.sport.gr
Οξασταννιράνιο

To οξασταννιράνιο ή οξασταννακυκλοπροπάνιο ή εποξυστανναμεθάνιο είναι μια οργανική ετεροκυκλική ένωση με τριμελή δακτύλιο, που αποτελείται από ένα (1) άτομο άνθρακα, ένα (1) άτομο οξυγόνου και ένα (1) άτομο κασσιτέρου. Με βάση το χημικό τύπο του, CH4SnO, έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης: Φορμυλοκασσιτεράνιο με σύντομο συντακτικό τύπο HCOSnH3. Μεθυλοκασσιτερανάλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3SnHO. Υδροξυμεθυλενοκασσιτεράνιο με σύντομο συντακτικό τύπο HOCH=SnH2. Μεθυλενοκασσιτερανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=SnHOH.

 Η ονομασία «οξασταννιράνιο» παράγεται από την συστηνόμενη από την IUPAC συστηματική ονοματολογία Hantzsch-Widman. Πιο συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «οξ(α)» σημαίνει την παρουσία ενός ατόμου οξυγόνου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Το δεύτερο πρόθεμα «στανν(α)» σημαίνει την παρουσία ενός ατόμου κασσιτέρου στον ετεροκυκλικό δακτύλιο. Η συλλαβή «-ιρ-» σημαίνει ότι ο ετεροκυκλικός δακτύλιος είναι τριμελής, δηλαδή αποτελείται από τρία (3) συνολοικά άτομα. Η συλλαβή «-αν-» σημαίνει την απουσία διπλού δεσμού στον ετεροκυκλικό δακτύλιο και τέλος, η κατάληξη «-ιο» δίνεται επειδή ο ετεροκυκλικός δακτύλιος δεν περιέχει άζωτο. Η ονομασία «οξασταννακυκλοπροπάνιο» παράγεται από την εναλλακτική ονοματολογία αντικατάστασης οργανικών ενώσεων. Πιο συγκεκριμένα, η ένωση θεωρείται κυκλοπροπάνιο, που δύο άτομα άνθρακα του οποίου (μαζί με τα άτομα υδρογόνου που ενώνονται μαζί τους) αντικαταστάθηκαν από ένα άτομο οξυγόνου («οξ(α)-») και ένα άτομο κασσιτέτου («-στανν(α)-»). Η ονομασία «εποξυστανναμεθάνιο» παράγεται από την εναλλακτική «ονοματολογία υποκατπάστασης», δηλαδή μεθάνιο που δυο άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν υποκατασταθεί από δισθενή (τουλάχιστον) ομάδα, από ένα άτομο οξυγόνου («οξ(υ)-») και ένα άτομο κασσιτέρου (-στανν(α)-), που σχηματίζει δακτύλιο, όπως δηλώνει το πρόθεμα «επ(ι)-». Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου σε μεθυλενοκασσιτεράνιου σχηματίζεται οξασταννιράνιο: Με απόσπαση υδροχλωρίου (HCl) από υδροξυμεθυλοχλωροκασσιτεράνιο παράγεται οξασταννιράνιο: Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Άραξος (ακρωτήριο)

Ο Άραξος ή Κάβο Πάπας ή Καλογριά είναι ακρωτήριο της Αχαΐας στα δυτικά του νομού, το οποίο από την αρχαιότητα θεωρείται το σύνορο μεταξύ Αχαΐας-Ηλείας.

 Πρόκειται για την ΒΔ. εσχατιά της Πελοποννήσου και το ΝΔ. κέρας του Πατραϊκού κόλπου. Απέχει 30 ναυτικά μίλια από την Πάτρα και το 1877 εκεί τοποθετήθηκε φάρος που φαινόταν από απόσταση 8 μιλίων. Το ακρωτήριο αυτό που αποτελεί αμμώδη γλώσσα που τερματίζει προς Ν. στα λεγόμενα Μαύρα βουνά, όπου νότια βρίσκεται η λίμνη Προκόπου (λιμνοθάλασσα Προκόπου) και οι παραλίες Γιανισκάρι και Καλόγρια ενώ ανατολικά η ομώνυμη λίμνη Αράξου (λιμνοθάλασσα Πάπα ή Καλόγρια). Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο λόγω των συνεχών προσχώσεων από την ύλη των ποταμών Αχελώου και Ευήνου που δημιουργούν προσχωματικά βέλη, ένεκα των θαλασσίων ρευμάτων, δημιουργώντας έτσι ένα υφαλοπλαίσιο βάθους μέχρι 5 οργιές και σε απόσταση ενάμισι μιλίου όπου τα νερά καθίστανται αβαθή. Ασφαλής όρμος προσέγγισης θεωρείται η ανατολική σχηματιζόμενη αγκάλη, 2,5 μίλια ανατολικά και νότιοανατολικά του ακρωτηρίου, που φέρει εξ αυτού το όνομα "Καραβοστάσι". Κατά την αρχαιότητα ήταν το σύνορο Αχαΐας - Ηλείας. Ο Άραξος είναι ένα από τα περίδοξα ελληνικά ακρωτήρια όπου εν όψει αυτού κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 συνέβη η περίφημη ναυμαχία των Πατρών. Στην ίδια περιοχή υπάρχει μικρός οικισμός που φέρει το όνομα του ακρωτηρίου ο οποίος είναι γνωστότερος με την παλιότερη του ονομασία, δηλ. Παραλίμνη. Το ακρωτήριο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το ομώνυμο ακρωτήριο "Κάβο Πάπας" της ΝΔ. εσχατιάς της Ικαρίας.
Αλέξανδρος Βογορίδης

Ο Ηγεμόνας (Knyaz) Αλέξανδρος Στεφάνου Βογορίδης (βουλγαρικά: княз Александър‎ (Алеко) Стефанов Богориди, τουρκικά: Αλέκο - πασάς) (5 Απριλίου 1822 – 17 Ιουλίου 1910) ήταν Οθωμανός διπλωματικός υπάλληλος βουλγαρικής καταγωγής.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν ο μικρότερος γιος ενός εκ των πλέον ισχυρών ατόμων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία – του Στεφάνου Βογορίδη – και αδελφός του Νικολάου Βογορίδη, ο οποίος έγινε ισχυρός πολιτικός στη Μολδαβία. Ο Αλέξανδρος Βογορίδης φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη και μετέπειτα στη Γαλλία.Σπούδασε Αστικό Δίκαιο στη Γερμανία. Κατείχε υψηλόβαθμα αξιώματα σε δημόσιες θέσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Υπουργός Δημοσίων Έργων, Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων, διπλωματικός αντιπρόσωπος στη Μολδαβία, μέλος της διπλωματικής αποστολής στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας και πρέσβης στην Αυστροουγγαρία (1876–1877). Μετά το πόλεμο του 1877–1878 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και την επακόλουθη Συνθήκη του Βερολίνου, ο Αλέξανδρος Βογορίδης ορίστηκε γενικός διοικητής της Ανατολικής Ρωμυλίας υπό την προστασία του Αυτοκράτορα Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας στις 13 Μαρτίου 1879 και διατηρήθηκε στο συγκεκριμένο αξίωμα μέχρι το 1884. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ακολούθησε πολιτική διακρίσεων κατά της ελληνικής μειονότητας. Ήταν σε στενή σχέση με τους ηγέτες του Κόμματος των Φιλελευθέρων που εξορίστηκαν από το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας – Πέτρο Σλαβέικοφ και Πέτκο Καραβέλοφ. Μετά τη παραίτηση του Αλεξάνδρου Α΄ το 1886, ο Αλέξανδρος Βογορίδης ήταν ένας από τους υποψήφιους για τον βουλγαρικό θρόνο. Απεβίωσε στο Παρίσι.