IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καλαθοσφαίριση 3x3

Η Καλαθοσφαίριση 3x3 (αγγλικά: 3x3 basketball) είναι μια παραλλαγή της καλαθοσφαίρισης και παίζεται με δύο αντίπαλες ομάδες των τριών παικτών, σε μία μπασκέτα, στο μισό γήπεδο. Σύμφωνα με έρευνα του ESSEC Business School, η οποία ανατέθηκε από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, η 3x3 καλαθοσφαίριση αποτελεί το πιο διαδεδομένο ομαδικό «άθλημα του δρόμου» (αγγλικά: urban team sport) στον κόσμο. Ως άθλημα είναι δομημένο και αντιπροσωπεύεται από την Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), έχοντας και τους δικούς του θεσμοθετημένους κανονισμούς. Πλέον αποτελεί και ολυμπιακό άθλημα, καθώς έχει εισαχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων και έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε αυτούς στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.

 Η καλαθοσφαίριση 3x3 παιζόταν, με μία πιο ανεπίσημη μορφή, εδώ και πολλά χρόνια σε γήπεδα και γυμναστήρια όλου του κόσμου. Το 1992, η Adidas ξεκίνησε το τουρνουά καλαθοσφαίρισης 3x3 streetball, που έχει πλέον διακοπεί. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, οι κανόνες του παιχνιδιού άρχισαν να τυποποιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, κυρίως μέσω των τουρνουά Gus Macker και Hoop it up που διεξήγαγαν μεγάλες εκδηλώσεις σε όλη την χώρα με παίκτες και ομάδες όλων των επιπέδων ικανοτήτων. Από τότε, ο αριθμός των εκδηλώσεων και τουρνουά 3x3 αυξάνεται συνεχώς σε όλο τον κόσμο. Η FIBA πήρε την απόφαση να δοκιμάσει για πρώτη φορά την καλαθοσφαίριση 3x3 στους Ασιατικούς Αγώνες κλειστού στίβου του 2007 στο Μακάο. Περαιτέρω δοκιμαστικές εκδηλώσεις πραγματοποίησε τον Απρίλιο του 2008 στη Δομινικανή Δημοκρατία και τον Οκτώβριο του 2008 στην Ινδονησία. Την πρώτη του διεθνή εμφάνιση, ως άθλημα, πραγματοποίησε στους Ασιατικούς Αγώνες Νέων του 2009: 19 ομάδες αγωνίστηκαν στο τουρνουά αγοριών και 16 ομάδες στων κοριτσιών. Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο Anglican High School στην Tanah Merah της Σιγκαπούρης. Η καλαθοσφαίριση 3x3 έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε παγκόσμιο ανταγωνιστικό επίπεδο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων του 2010 στη Σιγκαπούρη. Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 20 ομάδες σε κατηγορίες αγοριών και κορασίδων. Έκτοτε διεξάγονται τακτικά παγκόσμια πρωταθλήματα τόσο στην κατηγορία ενηλίκων όσο και στην κατηγορία K18. Η FIBA ​​ξεκίνησε ένα πλήρες πρόγραμμα για να κάνει την καλαθοσφαίριση 3x3 ένα αυτόνομο παιχνίδι με τη δική της μορφή και με τακτικές διοργανώσεις. Το 3x3 έκανε το ντεμπούτο του ως Ολυμπιακό άθλημα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, όπως προαναφέρθηκε. Καλαθοσφαίριση Επίσημη σελίδα 3x3 της ΕΟΚ Επίσημη σελίδα 3x3 της FIBA Αρχειοθετήθηκε 2021-11-15 στο Wayback Machine. Hoop it up tournament Ολυμπιακό άθλημα Αρχειοθετήθηκε 2021-11-15 στο Wayback Machine.
Ταρατόρ

Το ταρατόρ (κυριλλικά таратор) ή ταλαττούρι (στην Κύπρο) είναι μια κρύα σούπα, χαρακτηριστική της βαλκανικής και ιδιαίτερα της βουλγαρικής κουζίνας, που σερβίρεται συνήθως πριν το κυρίως πιάτο το καλοκαίρι.

 Για να φτιάξουμε ταρατόρ θα χρειαστούμε γιαούρτι, νερό, λεπτοκομμένο ή τριμμένο στον τρίφτη αγγουράκι, σπορέλαιο ή ελαιόλαδο, αλάτι, άνηθο και λιωμένο ή ψιλοκομμένο σκόρδο. Πολλοί προσθέτουν και χτυπημένα καρύδια ή ξύδι, αν το γιαούρτι δεν είναι αρκετά ξινό. Συναντώνται επίσης και παραλλαγές της σούπας, φτιαγμένες χωρίς γιαούρτι ή η αναφερόμενη και ως «ξηρή ταρατόρ», που φτιάχνεται χωρίς την προσθήκη νερού, μόνο με γιαούρτι. Παρόμοια είναι και η συνταγή της «χειμερινής» σαλάτας σνεζάνκα που σημαίνει Χιονάτη (κυριλλικά Снежанка) και φτιάχνεται με αποξηραμένο γιαούρτι, φρέσκα αγγουράκια ή τουρσί. Η παρασκευή της σούπας είναι εύκολη, καθώς χρειάζεται μόνο ανακάτεμα των προϊόντων και συντήρηση στο ψυγείο. Αναλυτικότερα, χρησιμοποιούμε μισό κιλό γιαούρτι για κάθε ένα αγγουράκι, ενώ διαλύουμε δύο μέρη γιαούρτι σε τρία μέρη νερό. Η σούπα ταρατόρ σερβίρεται κρύα, συνήθως από το ψυγείο και πριν το κυρίως γεύμα, ως ορεκτικό. Κάποιοι τη σερβίρουν ως γαρνιτούρα και ως σαλάτα. Συναντάται και ως «διαλύτης» για υψηλής περιεκτικότητας αλκοολούχα ποτά, όπως η μαστίχα (ανάλογο του ούζου) και το ρακί, οπότε σερβίρεται σε ποτήρι. Η «ξηρή ταρατόρ» σερβίρεται αποκλειστικά ως γαρνιτούρα ή ως σαλάτα. Τζατζίκι
Στέφαν Καρατζά

Ο Στέφαν Τοντόροβ Ντίμοβ (βουλγαρικά: Стефан Тодоров Димов), γνωστός ως Στέφαν Καρατζά, (Стефан Караджа) ήταν Βούλγαρος, σήμερα εθνικός ήρωας, επαναστάτης του βουλγαρικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος και βοεβόδας. Η κορυφή Στέφαν Καρατζά στην χερσόνησο της Ανταρκτικής πήρε το όνομά της από τον επαναστάτη.

 Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1840 στο χωριό Ιτσμέ (σήμερα Στέφαν Καρατζόβο) της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην περιοχή της Γιάμπολ. Ο πατέρας του, Τοντόρ Ντίμοβ, ήταν εγγονός του ευγενή της Στράντζα, Νικόλα Ουζούνοβ, ο οποίος πέθανε το 1817. Ο Νίκολα Ουζούνοβ ήταν ένας από τους υποκινητές της υποθετικής εξέγερσης της Στράντζα του 1810, που συνδέθηκε με την καταστροφή του πλούσιου τουρκικού χωριού Καράεβρεν (τώρα Μπλίζνακ) στη Στράντζα από τους Κούρδους.Εντάχτηκε στην Πρώτη Βουλγαρική λεγεώνα και έπειτα, το 1867, στην Δεύτερη Βουλγαρική λεγεώνα όπου την εγκατέλειψε τον επόμενο χρόνο για να συστήσει μαζί με τον Χατζί Ντιμίταρ δική τους τσέτα. Με την τσέτα τους πέρασαν τον Δούναβη και έδωσαν πολλές νικηφόρες μάχες με τους Τούρκους, σε κάποια από αυτές πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Οθωμανούς. Ο Καρατζά οδηγήθηκε στο Ρούσε όπου καταδικάστηκε σε θάνατο και πέθανε διά απαγχονισμού.
Νίκολα Πιετραντζέλι

Ο Νίκολα Πιετραντζέλι (ιταλικά : Nicola Pietrangeli) (Τύνιδα, 11 Σεπτεμβρίου 1933) είναι Ιταλός, γεννημένος στην Τυνησία που τότε ανήκε στη Γαλλία, πρωταθλητής της αντισφαίρισης, ηθοποιός και αρθρογράφος.

 Γεννήθηκε στην Τύνιδα, τότε γαλλική αποικία, όπου ο πατέρας Τζούλιους ήταν επιχειρηματίας γνώρισε και παντρεύτηκε τη γαλλο-ρωσίδα "Άννα De Yourgaince". Ο Τζούλιο Πιετραντζέλι ήταν επίσης αθλητής της αντισφαίρισης και του ράγκμπι είχε μάλιστα συμμετάσχει στο Ιταλικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης όπου έχασε με 7-5 στο πέμπτο σετ εναντίον του πρωταθλητή Μαρτσέλο Ντελ Μπέλο. Με το ξέσπασμα του Β΄παγκοσμίου πολέμου, ο πατέρας του κρατήθηκε σε στρατόπεδο και στη συνέχεια απελάθηκε στην Ιταλία, ήταν στην φυλακή όταν ο Νίκολα έπαιξε το πρώτο του τουρνουά τένις. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και γράφτηκε στον σύλλογο "Circle Venturini" και στη συνέχεια στο "Τένις κλαμπ Παριολί" . παίζει ταυτόχρονα και ποδόσφαιρο στις ομάδες νέων της ΣΣ Λάτσιο. Όταν η Λάτσιο αποφασίσει να τον πουλήσει στην Βιτέρμπο σταμάτησε το ποδόσφαιρο και αφοσιώθηκε στην αντισφαίριση. Ήταν παντρεμένος με την Σουζάνα Αρτέρο με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Μετά τον χωρισμό τους είχε μια σχέση με την τηλεπαρουσιάστρια Λικία Κόλο τριάντα χρόνια νεότερη του. Σήμερα είναι κάτοικος Μόντε Κάρλο. Μετά τη συνταξιοδότησή του από την αντισφαίριση επιμελήθηκε για μερικά χρόνια τις εξωτερικές σχέσεις της Λάντσια και της Intersomer. Το 1981 κέρδισε το βραβείο "Τελεγκάτο" για το ραδιοφωνικό πρόγραμμα "Λευκή Βίβλος", με τον Τζιάνι Ριβέρα και την Λέα Περίκολι. Πρωταγωνίστησε ως ηθοποιός στην ταινία του " La donna giusta"(1982) κι σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Distretto di polizia". Ο πατέρας του Τζούλιο ήταν αποκλειστικός αντιπρόσωπος στην Ιταλία της εταιρείας Λακόστ την περίοδο 1952-1978 και ο Νίκολα έχει κερδίσει δύο φορές το βραβείο ως ο πιο κομψός ιταλός αθλητής. Νικητής του Ρολάν Γκαρός για δύο συνεχόμενα έτη (1959 και 1960) σε τέσσερις τελικές συμμετοχές, ήταν ο πρώτος Ιταλός που κέρδισε ένα τουρνουά Γκραντ Σλαμ. Στην αξιοσημείωτη καριέρα του κέρδισε 41 τουρνουά στο απλό, δύο στο διπλό και πέντε στο μικτό διπλό, κερδίζοντας το Ρολάν Γκαρός σε δύο από αυτά. Ήταν νούμερο 3 στον κόσμο στο απλό το 1959, μια θέση που δεν έφτασαν ποτέ άλλος Ιταλός σε άνδρες και γυναίκες. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο απλό του τουρνουά στην Ολυμπιάδα στην Πόλη του Μεξικού το 1968, ένα χρυσό και χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1963, κερδίζοντας τελικά και το Κύπελλο Ντέιβις με την Ιταλία το 1976 ως αρχηγός της. Κατέχει το ρεκόρ στον αριθμό των ιταλικών τίτλων των ανδρών (22). Στο πρωτάθλημα Ιταλίας ήταν πρώτος στο απλό το 1958, 1959, 1964, 1965, 1967, 1968 και το 1969, στο διπλό το 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, 1964, 1965, 1967 και το 1968 , στο διπλό μεικτό το 1967. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου πρώτος στο διπλό αντρών και στο διπλό μεικτό το 1958, πρώτος στο διπλό αντρών και δεύτερος στο διπλό μεικτό το 1959. Lea Pericoli, C'era una volta il tennis. Dolce vita, vittorie e sconfitte di Nicola Pietrangeli, Rizzoli, Milano, 2007 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nicola Pietrangeli στο Wikimedia Commons
Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς

Με την επωνυμία Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς (ΔΔ-Ε) συγκροτήθηκε στην Αθήνα, (Ελλάδα) στις 28 Νοεμβρίου του 1996 σωματείο ως παράρτημα της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια που είχε δημιουργηθεί τρία χρόνια πριν στο Βερολίνο από τον Πήτερ Έιγκεν, πρώην διευθυντή της Παγκόσμιας Τράπεζας.

 Επικεφαλής της ομάδας των Ελλήνων που συγκρότησαν την ελληνική οργάνωση ήταν η Βιργινία Τσουδερού, τ. υφυπουργός εξωτερικών, πλαισιούμενη από πολιτικούς, δικαστικούς, επιχειρηματίες, στρατιωτικούς, δικηγόρους, ιδιωτικούς υπαλλήλους κ.ά. περίπου 26 ιδρυτικά μέλη, που υπέγραψαν και το καταστατικό. Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο το αποτελούσαν τα ακόλουθα πρόσωπα, Πρόεδρος: η Βιργινία Τσουδερού, Αντιπρόεδρος: ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος, Γραμματέας: ο Στέλιος Τσέγκας, Ταμίας: η Αναστασία Αθήνη-Τσούνη και Μέλη: οι Χρήστος Μουστάκης, Γιώργος Παπαθανασόπουλος και Ηλίας Φιλιππακόπουλος. Βασικοί στόχοι της ΔΔ-Ε συναθροίζονται στη καταπολέμηση της διαφθοράς με συστηματική εφαρμογή νέων θεσμών με διαφανείς μεθόδους. Η ευαισθητοποίηση των πολιτών απέναντι στους κινδύνους διαφθοράς που υπονομεύει τη Δημοκρατία και τη λειτουργία της, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη σ΄ ένα διαρκή αγώνα με παράλληλη προώθηση συνεργασίας τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο προκειμένου να πεισθούν οι κυβερνήσεις να λαμβάνουν και να εφαρμόζουν κατάλληλα μέτρα. Στο έργο της οργάνωσης αυτής συμπεριλαμβάνονται πολλές κατά καιρούς παρεμβάσεις και υποβολές προτάσεων σε θέματα που αφορούν χρηματοδοτήσεις πολιτικών και κομμάτων, κρατικές προμήθειες, θεσπίζοντας κώδικες δεοντολογίας μέχρι και πρόταση στην αναθεώρηση του Συντάγματος του 2006. Μεγαλύτερη συμβολή της σε διεθνές επίπεδο ήταν το έτος 2002 όταν με πρωτοβουλία της "Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς" εκπρόσωποι από 11 Εθνικά Παραρτήματα της Διεθνούς Διαφάνειας (αλφαβητικά: Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελβετία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Νορβηγία και Τουρκία) προέβησαν στην "Απόφαση των Αθηνών για την Πολιτική Διαφθορά" (Athens Statement on Political Corruption), σύμφωνα με την οποία αναγνωρίστηκε η σημασία της διαφάνειας στις οικονομικές δραστηριότητες των πολιτικών κομμάτων και επισημάνθηκε η ανάγκη εφαρμογής μέτρων για την εξάλειψη της διαφθοράς. Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας (Βουλή των Ελλήνων) Εφημερίδα Το Παρασκήνιο φ.16-12-2012 σελ.29. "Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς", επίσημη ιστοσελίδα
Ματαράγκα Καρδίτσας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Ματαράγκα. Η Ματαράγκα είναι το κεφαλοχώρι της Δημοτικής Ενότητας Άρνης του Δήμου Σοφάδων και ανήκει στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με 1.421 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει υψόμετρο 117 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι περισσότεροι αποδίδουν την ονομασία του χωριού στο γεγονός ότι ήταν το μάτι (κέντρο) του κάμπου.

 Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Τούρκοι που κατείχαν τη Ματαράγκα έφυγαν για την Κωνσταντινούπολη πουλώντας ή νοικιάζοντας τα χωράφια που είχαν στην κυριαρχία τους. Το χωρίο σαν κοινότητα άρχισε να λειτουργεί από το 1914. Πριν ανήκε στον Δήμο Τιτανίου (σημερινό Παλαμά). Το 1922 έγινε απαλλοτρίωση και το επίσημο συνεργείο μοίρασε τα χωράφια με κλήρους, που ο καθένας περιελάμβανε 70 στρέμματα. Το 1933 μοιράστηκαν τα οικόπεδα και το χωριό απλώθηκε στην έκταση που είναι σήμερα. Παλιά ήταν μαζεμένο σε τρεις μαχαλάδες (συνοικίες). Ο ένας λεγόταν Μπελίδικο, ο άλλος Μπασιώτικο και μεταξύ αυτών ήταν ο τρίτος που λεγότανε Μισιακός. Τα σπίτια του κάθε μαχαλά επικοινωνούσαν το ένα με το άλλο και ήταν όλα ίδια. Η Ματαράγκα αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτώνται στον τότε δήμο Τιτανίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάται από το δήμο Τιτανίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την κοινότητα Ματαράγκας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Άρνης του Δήμου Σοφάδων. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Οι διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας (μεταπολιτευτικά) είναι:... 1956-1958 Σωτήριος Μπουντούρης 1979-1982 Θωμάς Βασιλείου 1983-1986 Βασίλειος Ζαρκινός 1987-1990 Κωνσταντίνος Κουτσιομάνης 1991-1998 Χαράλαμπος Παπαμαργαρίτης (τελευταίος κοινοτ άρχης)
Δημήτριος Βακάλης

Ο Δημήτριος Βακάλης ή Βακαλόγλου (ή Μπακάλογλου, 1900 - 6 Ιουνίου 1989) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης από το 1933 ως το 1934 και από το 1952 ως το 1954. Η θητεία του συμπίπτει με μία περίοδο που η Πιερία και η υπόλοιπη Ελλάδα προσπάθησαν να ανορθωθούν και να επουλώσουν τα τραύματα του πρόσφατου Εμφυλίου Πολέμου.

 Γεννήθηκε το 1900 στα Κούλα της Μικράς Ασίας, έξω από τη Σμύρνη. Ήρθε στην Κατερίνη κατά το 1925 μαζί με άλλους πρόσφυγες και αργότερα άσκησε το επάγγελμα του παντοπώλη. Την περίοδο της Κατοχής ήταν παρών στην εκτέλεση του Δημάρχου Ξανθόπουλου, με τον οποίο ήταν στενός φίλος. Ο Βακάλης κατάφερε να ξεφύγει και να σωθεί. Ασχολήθηκε ενεργά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, αν και με λίγες γραμματικές γνώσεις.Επί δημαρχίας του κατασκευάστηκε το συντριβάνι στο Δημοτικό Πάρκο και έγιναν διάφορα έργα στην πόλη. Στις εκλογές του 1956 ήταν υποψήφιος με την ΕΡΕ και ο συνδυασμός συγκέντρωσε 17.845 ψήφους συνολικά. Έτσι ο Βακάλογλου εξελέγη βουλευτής. Λίγο μετά τον τερματισμό της θητείας του, συνταξιοδοτήθηκε. Απεβίωσε στην Κατερίνη, τον Ιούνιο του 1989. Ήταν παντρεμένος και απέκτησε 1 γιο και 2 εγγόνια. Το όνομα του Βακάλη έχει δοθεί σε κεντρικό δρόμο της Κατερίνης. Ράπτης Γ. Α., Κατερίνης Οδώνυμα, έκδοση Δήμου Κατερίνης, Όλυμπος εκδοτική, Κατερίνη 2003.
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας, ιδρύθηκε το 1940 και φέρει το όνομα «Κωνσταντίνος Κούμας», του Έλληνα διδασκάλου του Γένους και πρωτεργάτη του νεοελληνικού διαφωτισμού, ο οποίος γεννήθηκε στη Λάρισα. Οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία βιβλιοθήκης ξεκινούν το 1891, δέκα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους.

 Η αρχική βιβλιοθήκη, κατά την ίδρυσή της, στεγάστηκε στο παλιό τούρκικο τζαμί. Αργότερα η βιβλιοθήκη μεταστεγάστηκε σε άλλο Δημοτικό κτήριο. Το 1972 έγινε Δημόσια και από Δημοτική χαρακτηρίστηκε ως Κεντρική. Το 1976 μεταφέρθηκε σε ενοικιαζόμενο κτήριο και πολύ αργότερα (2012) σε καινούριο ιδιωτικό κτήριο, στην οδό 28ης Οκτωβρίου 9. Η Βιβλιοθήκη αποτελεί πλέον ένα χώρο δημιουργικότητας και απασχόλησης για παιδιά και ενηλίκους. Περιλαμβάνει 61.000 τόμους βιβλίων διαφόρων κατηγοριών και η θεματολογία της καλύπτει όλους τους τομείς της ανθρώπινης γνώσης. Δέχτηκε μεγάλες δωρεές βιβλίων κατά τα πρώτα έτη της λειτουργίας της, όπως τη δωρεά Πιπινοπούλου, τη δωρεά Λογιωτάτου και τη δωρεά του Ομίλου Διανοούμενων. Στις δύο πρώτες δωρεές περιλαμβάνονταν βιβλία του 16ου και 19ου αιώνα. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας - ΥΠΠΟ Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λάρισας - Ψηφιακό αποθετήριο Αργώ
1-προπανοθειόλη

Η προπανοθειόλη-1 ή προπυλομερκαπτάνη ή 2-υδροθειοπροπάνιο ή θειαβουτάνιο-1 είναι η οργανική χημική ένωση με σύντομο συντακτικός τύπο CH3CH2CH2SH. Το μόριό της αποτελείται από μια προπυλομάδα (CH3CH2CH2-) και μια υδροθειομάδα (-SH). Πρόκειται για το θειούχο ανάλογο της προπανόλης-1. Η παρουσία, ωστόσο, του ατόμου του θείου, αντί αυτού του οξυγόνου, διαφοροποιεί πολλές ιδιότητες, με πιο άμεσα αντιληπτή, αυτήν της δυσάρεστης οσμής σάποιου λάχανου της προπανοθειόλης-1. Επίσης, η προπανοθειόλη-1 είναι πολύ πτητικότερη από την προπανόλη-1 (παρόλο που έχει μεγαλύτερη μοριακή μάζα), γιατί στην πρώτη εξαφανίζεται το αποτέλεσμα του δεσμού υδρογόνου που υπάρχει στη δεύτερη. Η προπανοθειόλη-1 είναι τοξική, με LC50 14.600 ppm. Η προπανοθειόλη-1 έχει μια πολύ δυσάρεστη και έντονη οσμή που οι άνθρωποι μπορούν να ανιχνεύουν ατμούς της σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις, ως και 0,75 ppb. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H8S, έχει δύο (2) ισομερή θέσης: Προπανοθειόλη-2 ή ισοπροπανοθειόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH(SH)CH3 Αιθυλομεθυλοθειαιθέρας ή μεθυλοθειοαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2SCH3

 Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε προπυλαλογονίδιο (CH3CH2CH2X) παράγεται προπανοθειόλη-1: Με επίδραση υδροθείου (H2S) σε προπανόλη-1 (CH3CH2CH2OH), παρουσία διοξειδίου του θορίου (ThO2), παράγεται προπανοθειόλη-1: 1. Η προπανοθειόλη-1 συμπεριφέρεται ως ασθενές οξύ, οπότε σχηματίζει προπανοθειολικά-1 άλατα (ή «προπυλομερκαπτίδια») με βάσεις, όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH): 2. Επίσης και με ορισμένα οξείδια, όπως το οξείδιο του υδραργύρου (HgO): Όπως οι αλκοόλες παράγουν εστέρες με οξέα, έτσι και οι θειόλες παράγουν θειολεστέρες με αυτά. Π.χ. με επίδραση καρβονικών οξέων σε προπανοθειόλη-1: Με επίδραση καρβονυλικών ενώσεων παράγονται θειοκετάλες: Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διπροπυλοδιθειαιθέρας: Με οξείδωση προπανοθειόλης-1 παράγεται προπανοσουλφονικό οξύ-1 (CH3CH2CH2SO3H): 1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται προπάνιο (CH3CH2CH3): 2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος Raney) παράγεται προπάνιο (CH3CH2CH3): SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση, Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986
Βογιάρος

Βογιάρος (βουλγαρικά:боляр or болярин, ουκρανικά:буй or боярин, ρωσικά:боярин, ρουμανικά:boier) [boˈjer] ήταν μέλος της ανώτερης φεουδαρχικής τάξης της Μοσχοβίας, του Κράτους των Ρως του Κίεβου, της Βουλγαρίας, της Βλαχίας, και της Μολδαβικής αριστοκρατίας, υποκείμενη μόνον στην εξουσία των κυρίαρχων πριγκήπων (γνωστοί στη Βουλγαρία και ως τσάροι), από τον 10ο μέχρι τον 17ο αιώνα.

 Η λέξη ετυμολογείται είτε από τις ρωσικές λέξεις μπόι (= πολεμιστής) ή μπόλι (= μεγάλος) είτε, κατ΄άλλους από τις τούρκικες λέξεις μποϊλού (= μεγάλος, υψηλός) ή μπαγιάρ (=μεγιστάνας, πλούσιος). Οι Βογιάροι ήταν ανώτερη φεουδαρχική τάξη της ρωσικής κοινωνίας, από το 10ο έως τις αρχές του 18ου αι. Οι Βογιάροι διαμορφώθηκαν ως τάξη περίπου τον 10ο αι. Στην κοινωνική ιεραρχία βρίσκονταν αμέσως μετά την τάξη των ηγεμόνων και ένα μέρος τους υπηρετούσε στην ακολουθία των πριγκίπων. Απολάμβαναν πολλά προνόμια και κατείχαν ανώτατες στρατιωτικές θέσεις και διοικητικά αξιώματα. Με την εμφάνιση των τάσεων ενοποίησης και καθιέρωσης συγκεντρωτικού συστήματος του ρωσικού κράτους, η δύναμή τους άρχισε να παρακμάζει. Οι ιδιοκτησίες τους περιορίστηκαν και τους αφαιρέθηκαν σημαντικά πολιτικά προνόμια. Αποφασιστικό ήταν το χτύπημα που έδωσε στην τάξη των βογιάρων ο τσάρος Ιβάν ο Τρομέρος (16ος αι.) Η αποσύνθεση της τάξης τους ολοκληρώθηκε στα χρόνια το τσάρου Πέτρου του Μεγάλου, όταν οι βογιάροι άρχισαν να συγχωνεύονται σταδιακά με την τάξη των ευγενών. Το αξίωμα επιβίωσε και ως επώνυμο στη Ρωσία και στη Φινλανδία, όπου προφέρεται ως "Pajari".
Μυρσίνη Ηλείας

Η Μυρσίνη είναι χωριό της Ηλείας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και έπειτα δημοτικό διαμέρισμα του «καποδιστριακού» Δήμου Λεχαινών, ενώ σήμερα αποτελεί δημοτική κοινότητα του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Είναι χτισμένη στον κάμπο των Λεχαινών, στην θέση όπου πιστεύεται ότι βρισκόταν η αρχαία Μύρσινoς.

 Βρίσκεται στην Βορειοδυτική Ηλεία. Συνορεύει με τα Λεχαινά, την Ανδραβίδα, το Νεοχώρι, το Στρούσι και η όμορη παραλία της βρέχεται από τον κόλπο της Κυλλήνης του Ιονίου πελάγους. Έχει έκταση 12.406 στρέμματα και την διασχίζουν τρία ρέματα, ο Μέλισσος, ο Ανισάτος και ο Γιαννίτσης. Η ονομασία προέρχεται από την αρχαία πόλη της Ηλείας Μύρσινος που πιστεύεται ότι βρισκόταν στη ευρύτερη περιοχή της Μυρσίνης. Το παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Σουλεϊμάναγα που το άλλαξε το 1915 και το είχε λάβει κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, όταν ανήκε στο βιλαέτι της Γαστούνης, από τον Σουλειμάν Αγά, αφέντη του βιλαετιού. Σύμφωνα με τον Όμηρο είχε πάρει μέρος στον Τρωικό Πόλεμο μαζί με τους άλλους Ηλείους. Ο Στράβωνας την αναφέρει και σαν Μυρτούντιον. Στους βυζαντινούς χρόνους στην περιοχή υπήρχε το χωριό Άγιος Νικόλαος, από την εκκλησία του οποίου σώζεται σήμερα τμήμα της Αγίας Τράπεζας. Τον 16ο αιώνα λόγω των αραβικών επιδρομών οι κάτοικοι μετέφεραν το χωριό πιο μακριά από τη θάλασσα στην σημερινή του θέση. Η Μυρσίνη απόκτησε δημοτικό σχολείο το 1902, διθέσιο με 132 μαθητές. Έως τότε οι μαθητές πήγαιναν στα σχολεία των Λεχαινών. Το 1953 κατασκευάστηκε το σημερινό σχολικό κτήριο για μόνιμη εγκατάσταση του σχολείου. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη Μυρσίνη ολοκληρώθηκε με τη λειτουργία του νηπιαγωγείου το 1974, όπου συστεγάστηκε για 15 περίπου χρόνια με το δημοτικό σχολείο. Το 1989 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του νέου κτηρίου, παραπλεύρως του δημοτικού, και περατώθηκαν το Σεπτέμβριο του 1990. Στο χωριό εδρεύει ο Α.Σ. Μυρσιναϊκός που ιδρύθηκε το 1969 και έχει ως χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Μυρσιναϊκού αγωνίζεται το τοπικό Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηλείας. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μυρσίνης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μυρσίνης Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Ιστοσελίδα για τη Μυρσίνη Ηλείας, mirsini.net. Ανακτήθηκε: 15 Φεβρουαρίου 2013 Μυρσίνη Ηλείας, moriasnow.gr
Κέπλερ-22

Ο Κέπλερ-22 είναι ένας αστέρας τύπου G, που απέχει περίπου 600 έτη φωτός από τη Γη και που διαθέτει επιβεβαιωμένα τουλάχιστον έναν πλανήτη σε τροχιά εντός της κατοικήσιμης ζώνης του. Ο Κέπλερ-22 είναι ελάχιστα πιο μικρός και πιο ψυχρός από τον Ήλιο, και διαθέτει μικρότερη περιεκτικότητα σε στοιχεία βαρύτερα από το ήλιο. Βρίσκεται στον αστερισμό του Κύκνου στις ουράνιες συντεταγμένες: ορθή αναφορά 19h 16m 52.2s, απόκλιση αστέρος +47° 53′ 4.2″.

 Στις 5 Δεκεμβρίου 2011, ανακοινώθηκε η ύπαρξη ενός πλανήτη που πιθανότατα μοιάζει με τη Γη (Κέπλερ-22b) σε τροχιά εντός της κατοικήσιμης ζώνης του Κέπλερ-22. Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Κέπλερ της NASA. Η σημασία της ανακοίνωσης αυτής έγκειται στο ότι πρόκειται για τον πρώτο εξωηλιακό πλανήτη με παρόμοιο μέγεθος με τη Γη (συγκεκριμένα έχει περίπου 2,4 φορές μεγαλύτερη ακτίνα απ'ό,τι η Γη) που ανακαλύπτεται να βρίσκεται επιβεβαιωμένα εντός της κατοικήσιμης ζωνης του αστέρα του. Κατάλογος αστέρων του Κύκνου
Ρόιγος

Ο Ρόιγος, λατιν: Rhoegus, ήταν βασιλιάς των Οδρυσών στη Θράκη κατά τον 3ο αι. π.Χ. Είναι γνωστός κυρίως από τα σπάνια νομίσματά του και μια επιγραφή γκράφιτο από τον τάφο τού Kazanlăk που αποκαλύφθηκε το 2008 από τον Konstantin Bošnakov. Γιος τού Σεύθη Γ΄ ή μάλλον τού Σεύθη Δ΄.

 Η αφάνεια του Ρόιγου έρχεται σε αντίθεση με την φαινομενικά ασφαλή απόδοση του πολυτελούς τάφου Kazanlăk σε αυτόν, και η ακριβής χρονολογική του θέση και οι σχέσεις του παραμένουν ασαφείς. Σύμφωνα με την επιγραφή γκράφιτο, ο Ρόιγος ήταν γιος κάποιου Σεύθη, αλλά ποιος από τους βασιλείς που ονομάζονται Σεύθης εννοείται, (αν είναι βασιλιάς) είναι αβέβαιο. Δεδομένης της θέσης του τάφου κοντά στη Σευθόπολη και της διαδεδομένης τάσης να συσχετίζονται τα πιο θεαματικά ευρήματα στην περιοχή με τον διάσημο ιδρυτή της πόλης Seuthes Σεύθη Γ΄, ο Ρόιγος έχει χαρακτηριστεί γιος του Σεύθη Γ΄ από ορισμένους συγγραφείς, και η Γονιμάση (Gonimasē), σύζυγος ενός Σεύθη, έχει προταθεί ως μητέρα του Ρόιγου. Άλλοι έχουν επισημάνει την πιθανότητα ότι το όνομα «Ρόιγος» είναι μία παραλλαγή της ορθογραφίας του «Ραίζδου» και πρότειναν να τον ταυτίσουν με τον Ραίζδο, τον πατέρα του Κότυ Γ΄ (Οδρυσών). Ενώ και οι δύο ταυτοποιήσεις θα μπορούσαν να είναι σωστές, ακόμα και αν τα δύο ονόματα είναι παραλλαγές τού ίδιου ονόματος, θα μπορούσαν να ισχύουν για διαφορετικά άτομα. Πολλά από αυτά εξαρτώνται από την αβέβαιη χρονολογία του Ρόιγου. Ο Bošnakov χρονολόγησε τον τάφο Kazanlăk στα μέσα του 3ου αι. π.Χ., κάτι που θα απέκλειε την ταύτιση τού πατέρα τού Ρόιγου Σεύθη με τον Σεύθη Γ΄ (ένας ώριμος άνδρας τη δεκαετία του 320 π.Χ., αν όχι ήδη πατέρας μεγάλων γιων το 330 π.Χ., και χωρίς να μαρτυρείται Ρόιγος ανάμεσα στους αρκετούς, γνωστούς γιους του). Αυτό θα ήταν συμβατό με μία ημερομηνία καταστροφής της Σευθόπολης στα μέσα του 3ου αι., η οποία έχει προταθεί ως διόρθωση στον πιο παραδοσιακό συσχετισμό τού τέλους της πόλης με τις Κελτικές επιδρομές του 270 π.Χ. (αν και η καταστροφή της βασιλικής κατοικίας δεν χρειάζεται να έχει άμεση σχέση με την ημερομηνία τού τάφου). Ανάλογα με το αν ανήκει στα μέσα ή στις αρχές του 3ου αι. π.Χ., ο Ρόιγος έχει τοποθετηθεί δοκιμαστικά ως δισεγγονός, ή ως (ανεπιβεβαίωτος) γιος του Σεύθη Γ΄, δηλ.: Σεύθης Γ΄ (πριν από το 324-μετά το 312 π.Χ.) > Tήρης Δ΄ > Σεύθης Δ΄ > Ρόιγος (π. 250 π.Χ.) ή Σεύθης Γ΄ (πριν από το 324-μετά το 312 π.Χ.) > Ρόιγος (από τη Γονιμάση, πριν από το 280 π.Χ. π.). Εάν η δεύτερη (από εικασία) γενεαλογία είναι σωστή, ο Ρόιγος θα μπορούσε (αλλά δεν χρειάζεται) να ταυτιστεί με τον Ραίζδο, του οποίου ο πατέρας είναι άγνωστος (εκτός αν ήταν ο Κότυς Β΄ (Οδρυσών)), και ο γιος του οποίου Κότυς Γ΄ μαρτυρείται βασιλιάς κάπου μεταξύ 276 και 267 π.Χ. Η Κορυφογραμή Ρόιγος στη Γη του Γκράχαμ, στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του. D. Dana, Inscriptions, in: J. Valeva et al. (eds.), A Companion to Ancient Thrace, Wiley, 2015: 243-264. J. Jurukova, Monetite na trakijskite plemena i vladeteli, vol. 1., Sofia, 1992. J. Kabakčiev, "Who was Roigos?," Bulgarian Historical Review (1998) 3-6. S. Topalov, Contributions to the Study of the Coinage and History in the Lands of Eastern Thrace from the End of the 4th c. B.C. to the End of the 3rd c. B.C., Sofia, 2001.
Time

Το Time (αγγλική προφορά: τάιμ, Χρόνος) είναι εβδομαδιαίο αμερικανικό ειδησεογραφικό περιοδικό. Εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 1923. Η κυκλοφορία του προσεγγίζει τα 3½ εκατομμύρια πωλήσεις ανά τεύχος. Από τα μέσα του 2006, χρέη αρχισυντάκτη εκτελούσε ο Ρίτσαρντ Στένγκελ. Η Νάνσυ Γκίμπς έχει πλέον αναλάβει την αρχισυνταξία του περιοδικού από τον Οκτώβριο του 2013.

 Η πιο διάσημη ενέργεια του περιοδικού είναι η ανακήρυξη κάθε χρόνο του «προσώπου της χρονιάς» όπως και της λίστας «Time 100» που συμπεριλαμβάνει τους 100 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή στον πλανήτη. Time.com - Η επίσημη ιστοσελίδα του περιοδικού Αρχείο - Επίσημο δωρεάν αρχείο του περιοδικού από το 1923 έως σήμερα Εξώφυλλα που αποτυπώνουν την ιστορία στα 90 χρόνια του Time, άρθρο στον ιστότοπο In.gr, 1 Μαρτίου 2013.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας (αγγλικά: Eurovision Asia Song Contest, γαλλικά: Concours Eurovision Asie de la chanson) θα είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός τραγουδιού, αντίστοιχος του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision ο οποίος διεξάγεται για πάνω από 60 χρόνια. Θα φέρει κοντά μέλη της Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Ασίας & Ειρηνικού (ABU), ως μέρος μουσικού διαγωνισμού, ο οποίος θα μεταδίδεται ζωντανά από όλους τους συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Ο εναρκτήριος διαγωνισμός θα αποτελείται από έναν τελικό, ο οποίος αναμένεται να διεξαχθεί μέσα στα έτη 2023-2025.

 Τον Μάρτιο του 2016, ανακοινώθηκε πως είχε γίνει μία συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) και του SBS, η οποία έδινε στο κανάλι, τα δικαιώματα για να δημιουργήσει μια παραλλαγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision, ώστε οι χώρες στην Ασία να μπορούν να συμμετέχουν σε έναν διαγωνισμό αντίστοιχο του ευρωπαϊκού. Οι κανονισμοί και η μορφή του διαγωνισμού βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο μεταξύ του SBS και του συνεργάτη τους, για την παραγωγή, Blink TV. Η πρώτη έκδοση του διαγωνισμού, στον οποίο δεν είχε δοθεί, ακόμα, όνομα, ήταν να γίνει στην Αυστραλίατο 2017.Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα, κυκλοφόρησαν τον Μάιο του 2016, σχετικά με ποιοι φορείς έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν, ενώ στον διαγωνισμό θα μπορούσαν να συμμετέχουν μέχρι και 68 χώρες. Τον Ιούλιο του 2016, ανακοινώθηκε πως τέσσερις χώρες είχαν επιβεβαιώσει ή εκφράσει το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή στον διαγωνισμό, στον οποίο είχε δοθεί το όνομα Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας. Οι χώρες αυτές ήταν, η τότε διοργανώτρια χώρα, Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Κίνα και η Νότια Κορέα. Τον Μάιο του 2017, ανακοινώθηκε πως 3 χώρες (Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ & Αυστραλία) είχαν θέσει υποψηφιότητες με σκοπό να διοργανώσουν και να φιλοξενήσουν τον πρώτο διαγωνισμό, οι ημερομηνία του οποίου είχε μετακινηθεί το 2018, λόγω δυσκολιών στην οργάνωση και σε πολιτικά θέματα. Η διοργάνωση του διαγωνισμού ανακοινώθηκε επίσημα, στις 18 Αυγούστου 2017, από την EBU. Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας, είναι ο νεώτερος διαγωνισμός που διοργανώνει η EBU διαδεχόμενος τον Διαγωνισμό Χορωδίας Eurovision. Αφού η αρχική ιδέα είχε παρουσιαστεί τον Μάρτιο του 2016, ο διαγωνισμός επιβεβαιώθηκε στις 18 Αυγούστου 2017. Η μορφή του διαγωνισμού θα είναι πολύ κοντά σε αυτήν του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο διαγωνισμός θα αποτελείται μόνο, από έναν τελικό ενώ δεν θα υπάρχουν ημιτελικοί. Οι παρακάτω χώρες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για συμμετοχή στον διαγωνισμό: Το μεγαλύτερο μέρος το εξόδων του διαγωνισμού καλύπτεται από χορηγούς και από δωρεές από άλλες συμμετέχουσες χώρες. Ο διαγωνισμός θεωρείται μια μοναδική ευκαιρία για την προώθηση της διοργανώτριας χώρας ως τουριστικό προορισμό. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια λίστα με τις πόλεις και τους χώρους διεξαγωγής του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision Ασίας. Οι μελλοντικοί χώροι απεικονίζονται με πλάγια γραφή. Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Επίσημος ιστότοπος Ιστοσελίδα της EBU
Μαυροβουνιακές προεδρικές εκλογές (2018)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαυροβούνιο στις 15 Απριλίου του 2018. Ο πρώην πρωθυπουργός Μίλο Τζουκάνοβιτς από το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα των Σοσιαλιστών (DPS) εξελέγη πρόεδρος του Μαυροβουνίου στον πρώτο γύρο.

 Ο Πρόεδρος του Μαυροβουνίου εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων. Εάν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται τελικός γύρος δύο εβδομάδες αργότερα. Προκειμένου να υποβάλουν την υποψηφιότητά τους στην Κρατική Εκλογική Επιτροπή, οι υποψήφιοι απαιτείται να συλλέξουν 7.993 υπογραφές. Νέος πρόεδρος εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια, και μπορεί να υπηρετήσει μόνο μέχρι δύο θητείες. Ο απερχόμενος πρόεδρος Φίλιπ Βουγιάνοβιτς δεν μπορούσε να διεκδικήσει επανεκλογή, έχοντας ήδη υπηρετήσει δύο θητείες ως Πρόεδρος. Ο αρχηγός του κυβερνώντος κόμματος DPS, Μίλο Τζουκάνοβιτς, ο οποίος ήταν ο επικρατέστερος νικητής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αρχικά απέρριψε την πιθανότητα να είναι υποψήφιοςς για την προεδρία. Τον Μάρτιο του 2018 επιβεβαίωσε ότι θα είναι υποψήφιος πρόεδρος, υποστηριζόμενος από τον εταίρο του DPS στον κυβερνητικό συνασπισμό, το Κόμμα των Φιλελευθέρων (LP), καθώς και άλλα κόμματα στην κυβέρνηση, όπως οι Σοσιαλδημοκράτες (SD), η Κροατική Πρωτοβουλία Πολιτών (HGI), η Νέα Δημοκρατική Δύναμη (FORCA), Δημοκρατική Ένωση Αλβανών (DUA) και το Κόμμα Μουσουλμάνων της Βοσνίας (BS). Έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων προσπαθειών από το σύνολο της αντιπολίτευσης να προτείνουν κοινό υποψήφιο, ήταν σαφές ότι η αντιπολίτευση θα είχε περισσότερους υποψηφίους. Στις 9 Μαρτίου 2018, η προεδρία του συνασπισμού Δημοκρατικό Μέτωπο (DF) αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητα του ανεξάρτητου υποψηφίου Μλάντεν Μπογιάνιτς,ο οποίος στο παρελθόν είχε προταθεί από το Δημοκρατικό Μαυροβούνιο (DCG) και την Ενωμένη Δράση για τη Μεταρρύθμιση (URA) Η προεδρία του Ενωμένου Μαυροβούνιου (UCG) αποφάσισε να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του αρχηγού του κόμματος Γκόραν Ντανίλοβιτς. Η ηγεσία του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP) στήριξετην υποψηφιότητα της βουλευτή Ντραγκίνια Βουκσάνοβιτς, ως πρώτης γυναίκας υποψήφιας. Στις 21 Μαρτίου ο Ντανίλοβιτς απέσυρε την υποψηφιότητά του και αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητα του Μπογιάνιτς. Η Μαυροβουνιακή Κρατική Εκλογική Επιτροπή (DIK) επιβεβαίωσε επτά υποψηφίους.Οι αριθμοί των υποψηφίων αποφασίστηκαν χρησιμοποιώντας με τυχαία κλήρωση στις 28 Μαρτίου. Ο Μίλο Τζουκάνοβιτς, υποψήφιος του συνασπισμού υπό το DPS, κέρδισε τις εκλογές στον πρώτο γύρο, κερδίζοντας το 53,9% των ψήφων. Ο ανεξάρτητος υποψήφιος της αντιπολίτευσης Μλάντεν Μπογιάνιτς ήρθε δεύτερος με 33,4% της λαϊκής ψήφου, ενώ η Ντραγκίνια Βουκσάνοβιτς (SDP) ήταν τρίτη με 8,2%.
Αιγιρίνης

Ο αιγιρίνης (aegirine) είναι ινοπυριτικό ορυκτό του νατρίου και του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στον Ægir, θεότητα της θάλασσας της Σκανδιναβικής μυθολογίας.. Συνώνυμό του είναι ο ακμίτης, που ονομάστηκε έτσι λόγω του αξύληκτου των άκρων των ακμών του.

 Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον αυγίτη ((Na,Ca)(Fe3+,Fe2+,Mg,Al,Ti)Si2O6, συχνά δε οι παραμίξεις αυτές αποκαλούνται αιγιριναυγίτης. Είναι μέλος της ομάδας των αμφιβόλων (υποομάδα κλινοπυρόξενων). Απαντάται συχνά σε αλκαλικά πυριγενή πετρώματα (συηνίτες, γρανίτες, τραχείτες, σε καρμπονατίτες και σε πηγματίτες. Ανευρίσκεται, επίσης, σε μεταμορφωμένα πετρώματα, όπως γνευσίους, σχιστολίθους και σιδηρομιγείς αποθέσεις. Έχει επίσης ανευρεθεί σε μάργες. Η εξαλλοίωσή του οδηγεί στο σχηματισμό χλωρίτη ή νατριούχων αμφιβόλων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο νεφελίνης, ο αρφβενδσονίτης, ο αινιγματίτης, ο αστροφυλλίτης, το ευδιάλυτο, ο αποφυλλίτης, οι καλιούχοι άστριοι, ο ριβεκίτης και ο γλαυκοφανής (τα δύο τελευταία ιδιαίτερα στα μεταμορφωμένα πετρώματα). Απαντάται σχεδόν σε όλα τα σημεία του κόσμου. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις καλοσχηματισμένων κρυστάλλων αναφέρονται στη Νορβηγία, στο σύμπλεγμα Alno της Σουηδίας, στην Ισπανία (περιοχή Huesca), στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας, στη Γροιλανδία, στο Μαλάουι (ιδιαίτερα μεγάλοι κρύσταλλοι), τη Ζάμπια, το Mont Saint-Hilaire στο Κεμπέκ του Καναδά και στις Πολιτείες Αρκάνσας και Μοντάνα στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα απαντάται στη νήσο Σίφνο (όρμος «Βρουλίδια» στα βόρεια της νήσου). Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Deer, W.A., R.A. Howie, and J. Zussman (1978) Rock-forming minerals
Διεθνές Στάδιο Καλίφα

Το Διεθνές Στάδιο Καλίφα (Αραβικά: ملعب خليفة الدولي), επίσης γνωστό ως Εθνικό Στάδιο, είναι ένα στάδιο πολλών χρήσεων στο Κατάρ.Το στάδιο φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019, καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 3 Μαρτίου 1976, που αρχικά είχε χωρητικότητα 20,000 θεατών. Το 2005, ανακαινίστηκε για να επεκτείνει τη χωρητικότητά του από 30 σε 40 χιλιάδες θεατές, για τους Ασιατικούς Αγώνες 2006. Ξανανακαινίστηκε το 2017 για να μπορέσει να αναπτυχθεί πιο πολύ για τα Diamond League κάθε χρόνο, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019, καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022 φιλοξένησε συνολικά οκτώ αγώνες. Ο πρώτος αγώνας του τουρνουά ήταν στις 21 Νοεμβρίου 2022 με την Εθνική Αγγλίας να κερδίζει με το εντυπωσιακό 6-2 την αντίστοιχη Εθνική ομάδα του Ιράν. Εκεί στεγάζεται τώρα η Εθνική Κατάρ στο ποδόσφαιρο ανδρών.
ΚΡ Ρέικιαβικ (ποδόσφαιρο)

Για τα υπόλοιπα αθλητικά τμήματα του συλλόγου, δείτε: ΚΡ ΡέικιαβικΤο ποδοσφαιρικό τμήμα της ΚΡ Ρέικιαβικ (ισλανδικά: Knattspyrnudeild KR) δημιουργήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1899. Αποτελεί την παλαιότερη και πιο επιτυχημένη ομάδα του ισλανδικού ποδοσφαίρου, έχοντας κερδίσει το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισλανδίας 26 φορές, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου πρωταθλήματος το 1912. Είναι επίσης η πιο πετυχημένη ομάδα του ισλανδικού κυπέλλου με 13 τίτλους, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου το 1960. Το 1964 έγινε η πρώτη ομάδα της χώρας που συμμετείχε στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.

 Η ΚΡ ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου του 1899 από μία ομάδα νέων Ισλανδών, καθιστώντας τον παλαιότερο ποδοσφαιρικό σύλλογο στην Ισλανδία. Επίσης ήταν η μόνη ποδοσφαιρική ομάδα στο Ρέικιαβικ για μια δεκαετία, αλλά μόλις δημιουργήθηκαν άλλα σωματεία, ξεκίνησαν σχέδια για τη διεξαγωγή αγώνων. Η ΚΡ κέρδισε το εναρκτήριο πρωτάθλημα το 1912 μετά από αγώνα κατάταξης (play-off) με τη Φραμ. Πρωταθλήματα Ισλανδίας: 26 1912, 1919, 1926, 1927, 1928, 1929, 1931, 1932, 1934, 1941, 1948, 1949, 1950, 1952, 1955, 1959, 1961, 1963, 1965, 1968, 1999, 2000, 2002, 2003, 2011, 2013 Κύπελλα Ισλανδίας: 14 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1966, 1967, 1994, 1995, 1999, 2008, 2011, 2012, 2014 Ισλανδικά Λιγκ Καπ: 5 1998, 2001, 2005, 2010, 2012 Ισλανδικά Σούπερ Καπ: 4 1969, 1996, 2003, 2012 Ατλαντικό κύπελλο: 1 2003 Επίσημη Ιστοσελίδα Επίσημη Ιστοσελίδα (Ποδοσφαιρικό τμήμα) Adobe Illustrator (.ai) version of the logo Icelandic Supporter Website Αρχειοθετήθηκε 2011-09-29 στο Wayback Machine. Icelandic Supporter Website
Ρήγας Ευσταθιάδης

Ο Ρήγας Ευσταθιάδης (29 Νοεμβρίου 1930, Αθήνα - 18 Σεπτεμβρίου 2017, Αθήνα) υπήρξε αθλητής του άλματος επί κοντώ με μεταλλικό κοντάρι. Γεννήθηκε το 1930, στην Αθήνα και ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία το 1947, όταν γράφτηκε στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο με προπονητή τον Μιχάλη Μητροφάνη. Ήταν παντρεμένος με την Ντόρα Μωυσίδου με την οποία απέκτησε δύο κόρες την Ελένη και τη Βάσω.

 Το 1948 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων κατετάγη δεύτερος. Το 1949 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων κατετάγη πρώτος. Το 1950 κατέρριψε το Εφηβικό ρεκόρ με επίδοση 3.85 μέτρα και το ανδρικό ρεκόρ με επίδοση 4.03 μέτρα. Το 1952 κατέρριψε το δικό του ανδρικό ρεκόρ με επιδόσεις 4.05, 4.17 και 4.21 μέτρα. Το 1951 πρώτη νίκη. Το 1952 πρώτη νίκη. Το 1953 πρώτη νίκη με επίδοση 4 μέτρα. Το 1956 πρώτη νίκη. Το 1957 πρώτη νίκη με επίδοση 4.10 μέτρα. Το 1959 πρώτη νίκη με επίδοση 4.20 μέτρα. Το 1960 πρώτη νίκη με επίδοση 4.20 μέτρα. Το 1953 πρώτη νίκη με επίδοση 4.10 μέτρα. Το 1955 πρώτη νίκη με επίδοση 4.10 μέτρα. Το 1957 τρίτη νίκη με επίδοση 4.20 μέτρα. To 1952 κατέρριψε το Παγκόσμιο ρεκόρ CISM μεεπίδοση 4.27 μέτρα. Το 1954 τρίτη νίκη. Το 1955 δεύτερη νίκη. Το 1951 δεύτερη νίκη. Το 1952 πρώτη νίκη. Το 1959 πρώτη νίκη. Το 1951 πρώτη νίκη. Το 1950 πρώτη νίκη. Συμμετείχε 2 φορές σε Πανευρωπαικούς Αγώνες το 1950 στις Βρυξέλλες και στη Στοκχόλμη. Τέλος συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, όπου έφτασε στα τελικά της διοργάνωσης. Το ατομικό του ρεκόρ ήταν 4.30 μέτρα με μεταλλικό κοντάρι. Έχει τιμηθεί με πλακέτα ΗΘΟΥΣ, με ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ ΗΘΟΥΣ και με το ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ της ΤΑΞΙΑΡΧΙΑΣ του ΦΟΙΝΙΚΑ, από τον Αρχηγό του κράτους για την προσφορά του στον Ελληνικό Αθλητισμό. Το 1999 ιδρύθηκε προς τιμήν του ο Αθλητικός Σύλλογος Ρήγας Θεσσαλονίκης Α.Σ. Ρήγας Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν επίτιμος Πρόεδρος.Το 2015 τιμήθηκε με το μετάλλιο του ταξιάρχη του τάγματος της τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. Η ονομασία του ΑΣ ΡΗΓΑΣ Βετεράνοι Αθλητές, τεύχος 1 Νοέμβριος 1993, τεύχος 3, 1994, τεύχος 6, Νοέμβριος 1995, τεύχος 9, Νοέμβριος 1996, τεύχος 10, Απρίλιος 1996, τεύχος 11, Αύγουστος 1977, τεύχος 13, Ιανουάριος-Απρίλιος 1998, τεύχος 16, Σεπτέμβριος 1999. Ν. Μουρατίδης, "Ρήγας Ευσταθιάδης" στο Μεταρρύθμισις. Α.Σ. Ρήγας Θεσσαλονίκης
Ο θρύλος του Αγίου Πότη

Ο θρύλος του Αγίου Πότη (γερμ. Die Legende vom heiligen Trinker) είναι νουβέλα του Γιόζεφ Ροτ. Είναι το τελευταίο έργο του που γράφτηκε το 1939 και κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ροτ, από τον εκδοτικό οίκο του Άμστερνταμ "Allert de Lange Verlag". Στη νουβέλα εξιστορείται η ζωή του Αντρέας Κάρτακ, ενός αλκοολικού στο τελευταίο στάδιο που, λίγο πριν πεθάνει άστεγος και πάμπτωχος, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων που αδύναμος να εκμεταλλευτεί, τα αφήνει να προσπεράσουν. Η νουβέλα διαδραματίζεται στο Παρίσι, μέρος που θα τελειώσει και η ζωή του συγγραφέα και μάλιστα από τον ίδιο λόγο (αλκοολισμός).Το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1998 σε σκηνοθεσία του Ερμάνο Όλμι (Ermanno Olmi) και παρουσιάστηκε στο «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας» όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» εκείνης της χρονιάς (en:The Legend of the Holy Drinker (film)) Στην Ελλάδα εκτός από τις δυο μεταφράσεις του στα ελληνικά, έχει διασκευασθεί σε θεατρικό έργο με τίτλο «Ο θρύλος του αγίου Κάρτακ και το μικρό λουλούδι».

 Την Άνοιξη του 1934, ο Αντρέας Καρτάκ, πρώην ανθρακωρύχος στη Σιλεσία, περιφέρεται άστεγος και μεθυσμένος στο Παρίσι. Ο Καρτάκ δούλευε χρόνια σαν ανθρακωρύχος και στη Γαλλία, μέχρι που μια παράνομη περιπέτεια με μια παντρεμένη γυναίκα, και η συμπλοκή που επακολούθησε με τον άντρα της (η οποία κατέληξε σε φόνο από τον αμυνόμενο Καρτάκ), τον έστειλε στη φυλακή. Ύστερα από την αποφυλάκισή του, και αφού είχε χάσει πια τα πάντα, κυριευμένος από το πάθος του για το ποτό, γύριζε άστεγος και αλήτης στο Παρίσι. Ώσπου, μια νύχτα η εκκεντρική συμπεριφορά ενός Άγγλου –που του χαρίζει από το πουθενά, 200 φράγκα–, έχει τη δύναμη να αλλάξει τη ζωή του. Ο Καρτάκ θέλει να χαρίσει με τη σειρά του και αυτός τα χρήματα στην εκκλησία της Αγίας Θηρεσίας του Λιζιέ, αλλά κατασπαταλά τα χρήματα στα Παρισινά μπαρ. Μετανιωμένος, δουλεύει εντατικά για κάποιον καιρό, ξανακερδίζει τα χρήματα, αλλά και αυτήν τη φορά, δεν πραγματοποιεί την υπόσχεσή του, αφού και αυτά τα ξοδεύει στο αλκοόλ. Τα θαύματα (οι δυνατότητες για μια αλλαγή πορείας) συνεχίζονται, αλλά όλες σκοντάφτουν πάνω στην αλκοολική μανία του Καρτάκ. Το τέλος είναι αναπόφευκτο, ο Καρτάκ δεν τα κατάφερε.«Είθε να μας χαρίσει ο Θεός σ` όλους εμάς τους πότες, έναν τέτοιον όμορφο και ανάλαφρο θάνατο.» Αυτά είναι τα τελευταία λόγια –ένα είδος μοναχικής προσευχής– που έγραψε ο Γιόζεφ Ρoτ αποχαιρετώντας τον ήρωα του και τον κόσμο ολόκληρο. Ολόκληρο το έργο στα γερμανικά: [1] Ο λογοτέχνης Γιώργος Πολ. Παπαδάκης γράφει για το βιβλίο http://geopolpapap.blogspot.gr/2016/11/blog-post_13.html
Μουρίκι Αχαΐας

Το Μουρίκι είναι μικρό ορεινό χωριό που βρίσκεται χτισμένο στην ενδοχώρα του Νομού Αχαΐας. Υπάγεται διοικητικά στην Τοπική κοινότητα του Προφήτη Ηλία του Δήμου Καλαβρύτων. Κατά την απογραφή του 2011 το Μουρίκι είχε μόνιμο πληθυσμό 36 κατοίκους. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αποτομή της Τίμιας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Απέχει οδικώς 46,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας, 34,5 χιλιόμετρα από την έδρα του Δήμου τα Καλάβρυτα και 10 χιλιόμετρα από την έδρα της Τοπικής κοινότητας τον Προφήτη Ηλία (6,5 χιλιόμετρα μέσω διαδρομής με μέρος χωματόδρομου).

 Το Μουρίκι αναφέρεται στην ενετική απογραφή του Φραντσέσκο Γκριμάνι (Francesco Grimani) του 1700 ως "Murichi" με 77 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης στη επιστημονική έρευνα της γαλλικής αποστολής του στρατηγού Μαιζώνος το 1829 με 34 οικογένειες. Στις αρχές του 20ού αιώνα οι κάτοικοί του ήταν αγράμματοι και ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στις 20 Απριλίου του 1835 το Μουρίκι προσαρτήθηκε στο Δήμο Βλασσίας. Την 1 Ιουλίου του 1841 προσαρτήθηκε μαζί με ολόκληρο το Δήμο Βλασσίας στο Δήμο Λαπαθών. Στις 28 Αυγούστου του 1912 με την θέσπιση των Κοινοτήτων το χωριό προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Γκερμπεσίου που θα μετονομαστεί μαζί με την ομώνυμη έδρα της σε Κοινότητα Προφήτη Ηλία. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1997 με την επιστροφή των Δήμων στην αυτοδιοίκηση σύμφωνα με το Σχέδιο "Καποδίστριας" το Μουρίκι εντάχθηκε στο Δήμο Καλαβρύτων. Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στον De Facto Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 630 (20 Μαρτίου 2013). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή Επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Βιβλιοπωλείον Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς, Ιστορικό διάγραμμα των Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδας 1833-1912: Σχηματισμός-Σύσταση-Εξέλιξη-Πληθυσμός-Εμβλήματα, Υπουργείο Εσωτερικών-Τ.Ε.Δ.Κ.Α., Αθήνα 1993. Μιχαήλ Γ. Χουλιαράκης, Γεωγραφική, διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξις της Ελλάδος, 1821-1971, εκδ. Ε.Κ.Κ.Ε., Αθήνα 1973-1976. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μουρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 9/1/2022.
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1836

Η διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1836 αντικατέστησε τη διαίρεση του 1833, κατάργησε τις θέσεις των νομαρχών, νομοδιευθυντών και επάρχων και χώρισε την Ελλάδα σε τριάντα διοικήσεις και δέκα υποδιοικήσεις, με αντίστοιχες θέσεις διοικητών και υποδιοικητών. Παρέμεινε σε ισχύ για δώδεκα χρόνια, οπότε αντικαταστάθηκε από τη διοικητική διαίρεση του 1845. Η διαίρεση του 1836 νομοθετήθηκε επί κυβέρνησης Άρμανσπεργκ, με το από 20ής Ιουνίου (2ας Ιουλίου) Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα Περί διοικητικού οργανισμού, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ υπ' αρ. 28 της 21ης Ιουνίου 1836.

 Οι νέες διοικήσεις και οι καταργημένες επαρχίες που αντικατέστησαν ήταν οι παρακάτω: Η μεταβολή του 1838 έγινε με τον νόμο της 22 Ιουνίου / 4 Ιουλίου 1838 "περί μεταρρυθμίσεως των διοικήσεων". Η μεταβολή αυτή μείωσε τις διοικήσεις σε 24 και τις υποδιοικήσεις σε 7. Με την μεταβολή του 1843 και τον νόμο 29 Ιουλίου / 10 Αυγούστου 1843 καταργήθηκαν όλες οι υποδιοικήσεις ενώ καταργήθηκε και η Διοίκηση Ύδρας και δημιουργήθηκε μία νέα, η Διοίκηση Ύδρας και Σπετσών με την έδρα εναλλάξ κάθε έξι μήνες στα δύο νησιά. Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ΦΕΚ 28/1836, 21 Ιουνίου 1836, Διάταγμα περί διοικητικού οργανισμού (Εθνικό Τυπογραφείο)[1]
Ανδρέας Καλογεράς

Ο Ανδρέας Καλογεράς (1937 – 9 Απριλίου 2016) ήταν αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, και αρχηγός της από τον Απρίλιο του 1988 ως τον Ιούλιο του 1989.

 Γεννήθηκε το 1937 στον Σπαρτιά Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής και από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.Διετέλεσε διευθυντής της Ασφάλειας Πατρών, αστυνομικός διευθυντής Αχαΐας, γενικός επιθεωρητής Αστυνομίας Πελοποννήσου και, από το Δεκέμβριο του 1986, γενικός αστυνομικός διευθυντής Αττικής.Τον Απρίλιο του 1988 έγινε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας διαδεχόμενος τον Νίκωνα Αρκουδέα, παραμένοντας ως τον Ιούλιο του 1989. Απεβίωσε τον Απρίλιο του 2016 και κηδεύθηκε από τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Χαραλάμπους στην Πρέβεζα.
Too young to wed; The secret world of child brides

Το Ντοκιμαντέρ "too young to wed; The secret world of child brides", είναι ένα Ντοκιμαντέρ κοινωνικού περιεχομένου .Δημιουργός του είναι η Stephanie Sinclair, φωτογράφος και δημοσιογράφος.

 Το κυρίως θέμα του ντοκιμαντέρ είναι ο γάμος ανήλικων παιδιών σε πάνω απο 50 χώρες στο κόσμο.Η Sinclair έχει συλλέξει σε μια ταινία εντεκα λεπτών τις φωτογραφίες και τα βίντεο πολλών γάμων ανηλικών αλλα και τις εξιστορήσεις πολλών κορίτσιων για τον εξαναγκαστικό τους γάμο.