Οίκος Τόπια

Ο Οίκος των Τόπια (Thopia) ήταν μία από τις ισχυρότερες αλβανικές φεουδαρχικές οικογένειες στον Ύστερο Μεσαίωνα. Αρχικά ήταν μέρος των ευγενών των Καπετιδών-Ανζού στο βασίλειο της Αλβανίας.

 Η πρώτη αναφορά των Tόπια είναι από το 1329, όταν ο Tανούσιο Α΄ Τόπια αναφέρθηκε ως ένας από τους κόμητες της Αλβανίας. Το 1338, ο Tανούσιο αναφέρθηκε ως κόμης της Mατία (conte di Matia). Σύμφωνα με τους Aναμάλι & Πρίφτι, ο Tανούσιo Α΄ είχε έναν αδελφό, τον Ντόμινικ, ο οποίος ήταν υψηλόβαθμος κληρικός και υπηρέτησε ως σύμβουλος του Ροβέρτου της νάπολης. Σύμφωνα με τον Kαρλ Χοπφ, ο γιος (ή αδελφός) τού Tανούσιo Α΄, ο Aνδρέας Α΄, όπως περιέγραψε ο Γκιον Μουζάκα (άκμασε το 1510), είχε ερωτευτεί την Ελένη, νόθη κόρη τού Ροβέρτου της Νάπολης, όταν το πλοίο της, καθοδόν προς το πριγκιπάτο του Μορέα για να παντρευτεί τον εκεί βάιλο, είχε σταματήσει στο Δυρράχιο, όπου συναντήθηκαν. Ο Ανδρέας Α΄ την απήγαγε και τη νυμφεύτηκε και απέκτησαν δύο γιους, τον Kάρολοl και τον Γεώργιο. Ο βασιλιάς Ροβέρτος, έξαλλος, με το πρόσχημα της συμφιλίωσης προσκάλεσε το ζευγάρι στη Νάπολη, όπου τους εκτέλεσε.Η οικογένεια μεταστράφηκε από την Ορθοδοξία στον Καθολικισμό.Μέχρι το 1340 οι Τόπια έλεγχαν μεγάλο μέρος της επικράτειας μεταξύ των ποταμών Mάτι και Σκούμπιν. Μαζί με την οικογένεια Mουζάκα, συμφώνησαν να αναγνωρίσουν την επικυριαρχία του Καπετιδών-Ανζού μετά την εξέγερση κατά των Σέρβων. Ωστόσο, εκτός από τον Αντρέα Μουζάκα που νίκησε τους Σέρβους σε μάχη στα βουνά Περιστέρι, δεν έγινε καμία ενέργεια για την υλοποίηση της συνθήκης με τους Ανζού. Υπό τον Kάρολο Τόπια η οικογένεια έφτασε στο ζενίθ της. Μετά το τέλος τού αυτοκράτορα Στέφαν-Ούρου Δ΄ Ντούσαν (1355), ο Kάρολοςl κατάφερε να καταλάβει μεγάλο μέρος της κεντρικής Αλβανίας, που ήταν μέχρι τότε μέρος της Σερβικής αυτοκρατορίας. Το 1362 οι δυνάμεις του επιτέθηκαν στην πόλη του Δυρραχίου, τότε στα χέρια των Ανζού. Αν και δεν μπόρεσε να καταλάβει την πόλη, τους ανάγκασε να πληρώνουν ετήσιο φόρο τυποτέλειας στην οικογένειά του. Το 1368 ο Κάρολος κατάφερε να καταλάβει την πόλη του Δυρραχίου. Γύρω στο 1370 ο Κάρολος επιτέθηκε στις κτήσεις της οικογένειας Μουζάκα και κατάφερε να λάβει από αυτούς την περιοχή μεταξύ Σκούμπιν και Σεμάν. Τώρα η επικράτεια των Τόπια εκτεινόταν από τον ποταμό Ματ μέχρι το Σεμάν, φτάνοντας στη μέγιστη επέκτασή της. Αυτή η επιθετική συμπεριφορά έφερε μία περίπλοκη κατάσταση και πολλούς εχθρούς. Το 1376 ο Λουδοβίκος των Εβρέ, δούκας του Δυρραχίου, ο οποίος είχε αποκτήσει τα δικαιώματα στο Αλβανικό βασίλειο από τη σύζυγό του Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού του Δυρραχίου, επιτέθηκε και κατέκτησε την πόλη. Ωστόσο, το 1383, ο Κάρολος Τόπια ανέλαβε ξανά τον έλεγχο της πόλης.Η οικογένεια Mουζάκα συμμάχησε με τον Μπάλσα Β΄ εναντίον των Τόπια. Στις αρχές του 1385, η πόλη του Δυρραχίου καταλήφθηκε από τον Μπάλσα Β΄ σε μία αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Κάρολος κάλεσε σε Οθωμανική βοήθεια και οι δυνάμεις του Μπάλσα Β΄ ηττήθηκαν στη μάχη του Σάβρα. Ο Τόπια ανακατέλαβε την πόλη του Δυρραχίου την ίδια χρονιά και την κράτησε μέχρι το τέλος του το 1388. Στη συνέχεια, την πόλη του Δυρραχίου κληρονόμησε ο γιος του Γεώργιος Β΄ κύριος του Δυρραχίου . Το 1392 ο Γεώργιος Β΄ παρέδωσε την πόλη του Δυρραχίου και τις περιοχές του στη Βενετία. Μετά το τέλος τού Καρόλου, η κυριαρχία του μοιράστηκε μεταξύ της κόρης του Ελένα Τόπια και του γιου του Γιέργι/Γεωργίου Β΄ Τόπια. Ο Γεώργιος Β΄ κράτησε την πόλη του Δυρραχίου και τα περίχωρά της, τα οποία αργότερα παρέδωσε στη Δημοκρατία της Βενετίας, ενώ η Ελένη Τόπια κράτησε την πόλη Kρούγιε και τα περίχωρά της. Ήταν παντρεμένη με τον Βενετό ευγενή Μάρκο Μπαρμπαρίγκο. Ο κόμης Nικήτα Τόπια, εξάδελφος του Γεωργίου Β΄, βασίλευε στην περιοχή νότια του Δυρραχίου. Το 1403, ο Nικήτα Τόπια κατάφερε να καταλάβει την πόλη Kρούγιε από την εξαδέλφη του Ελένη, κερδίζοντας έτσι ένα άλλο μέρος τής επικράτειας, που κατείχε προηγουμένως η Tόπια. Είχε καλές σχέσεις με τη Βενετία, η οποία ενδιαφερόταν να υπάρχει κάποια ουδέτερη ζώνη μεταξύ αυτής και τού διαρκώς προωθημένου Οθωμανικού στρατού. Ωστόσο το 1411 ο Nικήτα Τόπια υπέστη βαριά ήττα από τις δυνάμεις του Τέοντορ Γ΄ Μουζάκα. Ο ίδιος έπεσε αιχμάλωτος και με την παρέμβαση της Δημοκρατίας της Ραγκούσας αφέθηκε ελεύθερος, αλλά μόνο αφού έδωσε κάποια εδάφη γύρω από τον ποταμό Σκούμπιν στην οικογένεια Mουζάκα. Μετά το τέλος του το 1415, το κάστρο της Kρούγια έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Αργότερα γνωστοί εκπρόσωποι περιλαμβάνουν τον Tανούσιο/Αθανάσιο Β΄ Tόπια, έναν διάσημο διοικητή του στρατού του Σκεντέρμπεη και τον διοικητή της φρουράς Kρούγιε κατά τη διάρκεια της Β΄ πολιορκίας τού Κρούγιε.