IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σελαχατίν Ντεμιρτάς

Ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtaş, 10 Απριλίου 1973) είναι Τούρκος πολιτικός ζαζαϊκής-κουρδικής καταγωγής, που βρίσκεται στη φυλακή. Ήταν συν-αρχηγός του αριστερού φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγκ. Ο Ντεμιρτάς ήταν υποψήφιος για πρόεδρος με το HDP στις εκλογές του 2014, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση με το 9,77% των ψήφων.

 Ο Ντεμιρτάς ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως μέλος του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κόμματος (DTP) το 2007, περίοδος που υποστήριζε, ως ένας από το ‘Thousand Hope Candidates’, το DTP και κάποιες άλλες δημοκρατικές οργανώσεις στην Τουρκία. Εξελέγη στην 23η Βουλή και έγινε ο κοινοβουλευτικός αρχηγός του κόμματος σε ηλικία 34 ετών. Το DTP έπαυσε τη λειτουργία του μετά από εντολή του Ανώτατου Δικαστηρίου το 2009 και οι βουλευτές του DTP μετακινήθηκαν στο Κόμμα Δημοκρατίας και Ειρήνης (BDP). Το πρώτο συνέδριο του BDP διεξήχθη το 2010 και εξέλεξε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς και την Γκιουλτάν Κισανάκ ως νέους συν-αρχηγούς. Ο Ντεμιρτάς κατέβηκε στις εκλογές του 2011, ως μέλος της λίσταςτου συνδέσμου "Εργασία, Δημοκρατία και Ελευθερία" υποστηριζόμενος από το BDP και 18 διαφορετικές δημοκρατικές πολιτικές οργανώσεις, αυτή τη φορά από το Χάκαρι. Επανεξελέγη στην 24η Βουλή. Ο Ντεμιρτάς ήταν συμπρόεδρος του BDP την περίοδο όταν η διαδικασία και οι διαπραγματεύσεις ειρήνης ξεκίνησαν στην Τουρκία. Το 2014 ο Ντεμιρτάς εξελέγη μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγ συμπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) – μία νέα πρωτοβουλία προερχόμενη από τον τριετή συνασπισμό του BDP και διάφορα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις υπό την αιγίδα του Δημοκρατικού Κογκρέσου των Λαών (HDK) – για τις Τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2014, όντας ένας από τους τρεις υποψηφίους και ελπίζοντας να προσελκύσει αριστερούς ψηφοφόρους. Ήρθε τρίτος με ποσοστό 9,77%. Ο Ντεμιρτάς ήταν συν-αρχηγός μαζί με την Φιγκέ Γιουκσεκντάγ στις Τουρκικές γενικές εκλογές του Ιουνίου του 2015, στην πρώτη προεκλογική εκστρατεία του κόμματος σε γενικές εκλογές. Το HDP ήρθε τέταρτο με 13,12% των ψήφων και κατέλαβε 80 από τις 550 έδρες. Πανηγυρίζοντας για τη νίκη, δήλωσε: “Από εδώ και πέρα, το HDP είναι κόμμα της Τουρκίας. Το HDP είναι η Τουρκία, η Τουρκία είναι το HDP.”Στις 4 Νοεμβρίου του 2016, ο Ντεμιρτάς συνελήφθη μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγ και άλλους βουλευτές του HDP. Ο Ντεμιρτάς δήλωσε ότι δεν είναι "αρχηγός, μέλος, εκπρόσωπος ή συμπαθών" της ένοπλης οργάνωσης ΠΚΚ.Στις 18 Ιανουαρίου του 2017, Τούρκοι εισαγγελείς ανακοίνωσαν ότι επιδιώκουν ποινή φυλάκισης 142 ετών για τον Ντεμιρτάς. Ο Ντεμιρτάς είναι νυμφευμένος με την Μπασάκ Ντεμιρτάς και είναι πατέρας δύο κοριτσιών, της Ντελάλ και της Ντιλντά. Ο Ντεμιρτάς έχει δεχθεί απειλές λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και στις 22 Νοεμβρίου του 2015 επέζησε απόπειρας δολοφονίας.
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Δέντερ

Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Δέντερ, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus Denter, ήταν ύπατος το 284 π.Χ. και πραίτορας τον επόμενο χρόνο. Με αυτή την ιδιότητα, έπεσε στον πόλεμο κατά των Σηνόνων και τον διαδέχθηκε ο Mάνιος Κούριος Δεντάτος.

 Ο Φίσερ, στο Ρωμαϊκά Χρονοδιαγράμματα (Römische Zeittafeln) του, τον έχει ως πραίτορα και επίσης ότι απεβίωσε το 285 π.Χ., και το επόμενο έτος τον έχει ξανά ως ύπατο. Ο Βίλχελμ Ντρούμαν αρνείται την ταυτότητα τού υπάτου και του πραίτορα, με το σκεπτικό ότι δεν ήταν συνηθισμένο για ένα άτομο να κατέχει την πραιτορία ένα έτος μετά την υπατία του, αλλά υπάρχουν παραδείγματα τέτοιου τρόπου διαδικασίας, οπότε η αντίρρηση του Ντρούμαν αποτυγχάνει. Ο Δέντερ μπορεί να ήταν ο πατέρας τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου, υπάτου το 251 και το 247 π.Χ. Η συγγένεια τού τελευταίου δίδεται ως L. f., C. n., δηλ. Lucius filius, Gaius neptis (γιος του Λεύκιου και εγγονός τού Γάιου). Σε αυτή την περίπτωση, ο πατέρας τού Δέντερ θα ήταν ο Γάιος Καικίλιος Μέτελλος. Μία εναλλακτική υπόθεση τον καθιστά γιο ή ανιψιό ενός Κόιντου Καικίλιου, υποτιθέμενου τριβούνου των πληβείων το 316 π.Χ. Κανένα αντίστοιχο άτομο δεν εμφανίζεται στο Οι Αξιωματούχοι της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, ή στο Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας. Γένος των Καικιλίων JSTOR: Classical Quarterly: New Series, Vol. 22, Νο. 2 (Νο., 1972), σελ. 309-325 Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, σελίδα 993 (στ. 1) Αρχειοθετήθηκε 2012-10-03 στο Wayback Machine.
Βαρκά Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βαρκά (αποσαφήνιση) Τα Βαρκά είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Αγρινίου της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 28 μόνιμους κατοίκους.

 Τα Βαρκά είναι κτισμένα σε υψόμετρο 260 μέτρων, στα νότια της λίμνης Τριχωνίδας, σε απόσταση 31 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο και 36 χλμ. ΒΔ. από τη Ναύπακτο. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λιθοβουνίου. Μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Μεσολογγίου και κατόπιν εντάχθηκε στον καποδιστριακό δήμο Μακρυνείας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τις Άκρες και τη Σαράντη αποτελούν την τοπική κοινότητα Ακρών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου.
Λέντας Ηρακλείου

Ο Λέντας είναι οικισμός της Κοινότητας Μιαμούς του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Εκεί βρίσκεται η αρχαία Λεβήν, λιμάνι στα παράλια της επαρχίας Καινούργιου προς το Λιβυκό Πέλαγος. Συνδέεται με το Ηράκλειο με αμαξιτό δρόμο περίπου 70 χιλιομέτρων.

 Το όνομα είναι προελληνικό και ετυμολογείται από το φοινικικό Λάβι= λιοντάρι ή από την αρχαία προελληνική λέξη Λέβυνθος. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ένα από τα λιοντάρια που έσυρε την άμαξα της Ρέας έγινε πέτρα από τη θέση αυτή και γι’ αυτό ονομάστηκε Λεβήν. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι το όνομα οφείλεται στο παρακείμενο ακρωτήριο το οποίο μοιάζει με λιοντάρι από τη συγκεκριμένη θέση στην οποία βρίσκεται. Κατά τις τελευταίες ανασκαφές του Στυλιανού Αλεξίου ανακαλύφθηκε πρωτομινωικός οικισμός που χρονολογείται από το 2.500- 1.900 π. Χ., ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Σε θολωτούς τάφους πρωτομινωικού τύπου βρέθηκαν πολλά λίθινα και πήλινα αγγεία με πρωτοφανή σχήματα (σκαραβαίοι κλπ.). Ανασκάφηκε κυκλικός θολωτός τάφος με χώρο για τη νεκρική λατρεία όπου έκαιγαν αρώματα με σκοπό να μη μυρίζει άσχημα από τους νεκρούς. Η Λεβήν ήκμασε στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, ως λιμάνι της Γόρτυνας αλλά και ως ιερή πόλη, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και η Υγιεία Σώτειρα, Το Ασκληπιείο ήταν στην ακμή του κατά τα αυτοκρατορικά χρόνια της Ρώμης. Το αρχαιότερο μνημείο της Λεβήνος είναι ο Θησαυρός, τετράγωνο πηγάδι βάθους 1.090 μ. που χρονολογείται από το 2ο ή τον 1ο αιώνα π. Χ. Στο βάθος του ναού του Ασκληπιού σώζεται βωμός (εξέδρα), όπου ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγιείας, τα οποία έσπασαν οι χωρικοί τα τελευταία χρόνια ζητώντας χρυσό μέσα σε αυτά. Ανατολικότερα στο βάθος 3,30μ. βρέθηκε η πηγή του νερού με θεραπευτικές ιδιότητες. Υπήρχαν επίσης κολυμπήθρες , οι οποίες επικοινωνούσαν μέσα στις οποίες λούζονταν οι ασθενείς. Η Λεβήν εγκαταλείφθηκε κατά τον 7ο ή 8ο αιώνα, όπως και πολλές άλλες παράλιες πόλεις εξαιτίας της πειρατείας. Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών που λειτουργεί στον Λέντα από το 2011 η περιοχή εμφανίζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με μια μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου στους 21.0°C και μια μέση ετήσια βροχόπτωση γύρω στα 360 χιλιοστά. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Επίσημη ιστοσελίδα του Λέντα
Ντιβόκ Όριτζι

Ο Ντιβόκ Οκότ Όριτζι (Divock Origi, 18 Απριλίου 1995) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στη Μίλαν. Γεννήθηκε στην Οστάνδη του Βελγίου και είναι γιος του πρώην Κενυάτη επαγγελματία ποδοσφαιριστή Μάικ Όριτζι.

 Ο Όριτζι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Γκενκ, όμως υπέγραψε στη Λιλ το 2010. Αγωνίζεται με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ήταν μέλος της αποστολής στην εκτός έδρας νίκη της Λιλ με σκορ 3–1 επί της Πλαμπενέκ για το Κύπελλο Γαλλίας της σεζόν 2012–13. Στις 2 Φεβρουαρίου 2013, σκόραρε στο επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Λιλ, μπαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στο 69ο λεπτό στη θέση του Ρονί Ροντελέν και βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει από το 1–0 σε βάρος της, έξι λεπτά μετά την είσοδό του με μία ασίστ από τον Ντιμιτρί Παγιέ, βοηθώντας την να πάρει την εντός έδρας ισοπαλία για τη Λιγκ 1 απέναντι στην Τρουά.Τον Ιούλιο του 2014 αποκτήθηκε από τη Λίβερπουλ για 10 εκατομμύρια λίρες και δόθηκε δανεικός στη Λιλ. Την περίοδο 2017-18 δόθηκε δανεικός στην Βόλσμπουργκ. Το 2022 αποκτήθηκε από τη Μίλαν μετά τη λήξη του συμβολαίου του. Ο Όριτζι έχει εκπροσωπήσει το Βέλγιο στις ηλικιακές κατηγορίες U-15, U-16, U-17 και U-19. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την Εθνική U-19 στην αναμέτρηση για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου U-19 του 2013 απέναντι στη Λευκορωσία στις 12 Οκτωβρίου 2012. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κένυα έχει εκφράσει την επιθυμία της να πείσει τον Όριτζι να αγωνιστεί με την Εθνική Κένυα στο εγγύς μέλλον. Τελευταία ενημέρωση: 14 Μαρτίου 2013 Τελευταία ενημέρωση: 10 Μαρτίου 2013 Ο Όριτζι προέρχεται από μια άκρως ποδοσφαιρική οικογένεια. Ο πατέρας του Μάικ αγωνίστηκε με την ΚΦ Οστάνδη (την εποχή που ο Ντιβόκ γεννήθηκε) και την Ρασίνγκ Γκενκ μεταξύ άλλων βελγικών ομάδων, ενώ, ταυτόχρονα, εκπροσώπησε και την Εθνική Κένυα. Ο θείος του, Όστιν, αγωνίστηκε με την Γκορ Μαχία στην Κενυάτικη Πρέμιερ Λιγκ, ενώ οι άλλοι δύο θείοι του, Τζέραλντ και Άντονι αγωνίστηκαν με την Τάσκερ. Ο ξάδερφός του, Άρνολντ αγωνίζεται αυτό τον καιρό ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της νορβηγικής Λίλεστρεμ ΣΚ και της Εθνικής Κένυα. Ντιβόκ Όριτζι στο Transfermarkt
Φερδινάνδεα

Ο ύφαλος Γκράχαμ ή Φερδινάνδεα (Ferdinandea) ήταν ηφαιστειογενές νησί που καταποντίστηκε σε αμνημόνευτο χρόνο και σήμερα αποτελεί πολύ επικίνδυνο ύφαλο στο πέρασμα των πλοίων μεταξύ Σικελίας και της ιταλικής νήσου Παντελλερίας (της αρχαίας Κόσσυρας) 25 μίλια νότια του Φάρου Γκρανίτολα.

 Το νησί αυτό πιθανολογείται ότι ήταν, μετά τη Σαντορίνη, το πλέον ενεργό ηφαιστειογενές της Μεσογείου σε ηφαιστειακές εκδηλώσεις. Σήμερα αποτελεί δικόρυφο υπόλειμμα με βάση στις 150 οργιές και με τις δύο κορυφές σε ελάχιστο βάθος που κατά καιρούς μεταβάλλεται. Το 1863 ήταν 2,5 οργιές, το 1870 3,5, το 1902 5,5 και πάλι 3 το 1908, όταν έγιναν οι καταστρεπτικοί σεισμοί της Μεσσήνης, το 1930 3,5, όπου και παραμένει επικίνδυνο στη Ναυσιπλοΐα. Με αλιευτικά εργαλεία στη περιοχή διαπιστώνεται η πλούσια βενθική χλωρίδα και πανίδα του υφάλου (σπόγγοι, κοράλλια, ψάρια). Τον Ιούλιο του 1831 το νησί ανυψώθηκε πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, προκαλώντας διαμάχη για την κυριότητά του ανάμεσα στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, που λύθηκε από μόνη της όταν το νησί ξαναβυθίστηκε μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1832. Το όνομα Φερδινάνδεα είναι αυτό που είχε δοθεί από την Ιταλία προς τιμή του βασιλιά της Νάπολης Φερδινάνδου, που το διεκδίκησε για λογαριασμό των Βουρβόνων, ενώ Γκράχαμ είναι το όνομα που είχε δοθεί από τους Βρετανούς. Το 1863, σε μια ακόμα περίοδο ηφαιστειακής δραστηριότητας, το νησί επανεμφανίστηκε για λίγο πριν ξαναβυθιστεί. Κατόπιν παρέμεινε ανενεργό για πολλά χρόνια, με την κορυφή του περίπου οκτώ μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Το 1986, κατά τη διάρκεια της Κρίσης της Σύρτης όπου ακολούθησαν Αμερικανικοί βομβαρδισμοί της Λιβύης (1986), ο ύφαλος θεωρήθηκε λανθασμένα ως Λιβυκό υποβρύχιο και βομβαρδίστηκε από αμερικανικό αεροσκάφος. Το 2002 η σεισμική δραστηριότητα στην περιοχή ξανάρχισε, και οι ηφαιστειολόγοι εκτίμησαν ότι το νησί θα υψωνόταν και πάλι πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Για να προλάβουν τυχόν καινούργιες κυριαρχικές διαμάχες, Ιταλοί δύτες τοποθέτησαν έναν ιστό με την Ιταλική σημαία στην κορυφή του, έτσι ώστε το νησί να θεωρηθεί ιταλικό έδαφος όταν αναδυθεί, κάτι που όμως τελικά δεν συνέβη. Σήμερα ο ύφαλος έχει κορυφή περίπου έξι μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Τορωναίος κόλπος

Ο Τορωναίος κόλπος επίσης γνωστός ως Κόλπος Κοσσάνδρας και Τορωναϊκός κόλπος, είναι κόλπος του Θρακικού Πελάγους, μέρος του βόρειου Αιγαίου, στη Χαλκιδική. Βρίσκεται μεταξύ της χερσονήσου Κασσάνδρας στα δυτικά και της χερσονήσου της Σιθωνίας στα ανατολικά.

 Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο κόλπος ήταν ιστορικά γνωστός για τα ψάρια που ζούσαν εκεί. Η Τορώνη, η μοναδική πόλη στις ακτές πόλεις, ήταν γνωστή ως το «κουφό» λιμάνι λόγω της ησυχίας και της ηρεμίας του Τορωναίου κόλπου.Λέγεται ότι η αρχαία πόλη της Ολύνθου λέγεται ότι βρισκόταν στις ακτές του Τορωναίου κόλπου.
Εσπεράντο κώδικας Μπράιγ

Ο Εσπεράντο Κώδικας Μπράιγ είναι το αλφάβητο μπράιγ στην γλώσσα εσπεράντο. Υπάρχουν δυο περιοδικά σε εσπεράντο κώδικα μπράιγ ; το Aŭroro που κυκλοφορεί από το 1920, και το Esperanta Ligilo που κυκλοφορεί από το 1904.

 Πέρα από τα βασικά ξένα γράμματα λατινικής καταγωγής q, w, x, y, υπάρχουν κάποια γράμματα για ορισμένα φωνήεντα που συναντώνται στην γραπτή γερμανική γλώσσα, ä, ö, ü: Additional accented letters in other languages are handled by separate braille cells for the diacritics. These do not have a one-to-one correspondence with print: These conventions are used for foreign names adapted to Esperanto Braille. Unassimilated text in another braille alphabet is indicated by the code Πρότυπο:Bc. Single punctuationThe apostrophe and abbreviation point are both transcribed Πρότυπο:Bc, which is distinct from the period/stop, Πρότυπο:Bc. Paired punctuationQuotation marks in print Esperanto are highly variable, and tend to follow the conventions of the country a text is published in. This is irrelevant for printing in braille. The apostrophe/abbreviation point Πρότυπο:Bc is used to group digits within numbers, like the comma in English. In both print and braille Esperanto, the comma is used as the decimal mark, so: print English 100,000.00 = print Esperanto 100 000,00 = braille Πρότυπο:Bc. Capitals are only marked for proper names and at the beginning of a sentence.
Αρίσταρχος Φουντουκίδης

Ο Aριστοτέλης (και όχι Αρίσταρχος) Φουντουκίδης (13 Φεβρουαρίου 1942 - 7 Ιουλίου 2007) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως σέντερ μπακ και υπήρξε από τους πιο σημαντικούς ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ΠΑΟΚ.

 Γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1942 στον Άγιο Παντελεήμονα και ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της γενέτειρας του, Άρη Παντελεήμονα με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το 1960, όποτε και μεταπήδησε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στην ομάδα της Καλαμαριάς έμεινε για 3 χρόνια και το καλοκαίρι του 1963 μεταγράφηκε στην Μορφωτική Ένωση Νεολαίας Τούμπας (ΜΕΝΤ) που αγωνίζονταν στην Β' Εθνική. Το 1966 και στην ηλικία των 24 ετών μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 12 χρόνια και σημείωσε 336 συμμετοχές και 18 γκολ στην Α΄ Εθνική και αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 36 ετών, έχοντας κατακτήσει ένα Πρωτάθλημα και δύο Κύπελλα. Μετά την απόσυρσή του διετέλεσε μία φορά υπηρεσιακός προπονητής στον ΠΑΟΚ όπου έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου το 1981 με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Απεβίωσε στις 7 Ιουλίου 2007 στο Νοσοκομείο Γεννηματάς σε ηλικία 65 ετών, ύστερα από καρδιακό επεισόδιο. 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1976 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1972, 1974 Ο "τοίχος" Αρίσταρχος Φουντουκίδης
Μικρή Καμένη Θήρας

Μικρό ηφαιστειογενές νησί, το οποίο είχε δημιουργηθεί βορειοανατολικά της Παλαιάς Καμένης, στο κέντρο της καλδέρας της Σαντορίνης, κατά την ηφαιστειακή δραστηριότητα του 1570 (ή 1573). Κατά την ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιόδου 1925 - 1928 ενώθηκε με την Νέα Καμένη.

 Σε πολλά παλιά κείμενα υπάρχει σύγχυση μεταξύ του νησιού Ιερά και της Παλαιάς Καμένης και του νησιού Θεία και της Μικρής Καμένης. Η επικρατούσα σήμερα άποψη είναι ότι το νησί Ιερά που εμφανίστηκε το 197 π.Χ. αργότερα καταβυθίστηκε και σήμερα ταυτίζεται με τον ύφαλο Μπάγκος που βρίσκεται ανατολικά της Νέας Καμένης, κοντά στον οποίο πολλά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε η Μικρή Καμένη. Επίσης η νήσος Θεία, που αναφέρεται από αρχαίους συγγραφείς, σήμερα ταυτίζεται με την Παλαιά Καμένη. Η δημιουργία της Παλαιάς και της Νέας Καμένης
Λυκική γλώσσα

Η λυκική γλώσσα (𐊗𐊕𐊐𐊎𐊆𐊍𐊆 Trm̃mili) ήταν η γλώσσα των αρχαίων Λυκίων της περιοχής γνωστής ως Λυκία στην Ανατολία (σημερινή Τουρκία), κατά την εποχή του σιδήρου. Σήμερα είναι νεκρή γλώσσα, αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα κατά τον εξελληνισμό της Ανατολίας.

 Η Λυκία κάλυπτε την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μάκρης στη νότια Τουρκία, ειδικά του απόκρημνου ακρωτηρίου μεταξύ του κόλπου της Μάκρης και του κόλπου της Αττάλειας. Οι Λούκκα, όπως αναφέρθηκαν στις αρχαίες αιγυπτιακές πηγές, οι οποίες τους αναφέρουν μεταξύ των λαών της θάλασσας, πιθανότατα κατοικούσαν επίσης στην περιοχή Λυκαονία, η οποία βρίσκεται κατά μήκος της επόμενου απόκρημνου ακρωτηρίου στα ανατολικά, επίσης ορεινή, μεταξύ των σύγχρονων πόλεων της Αττάλειας και της Μερσίνης. Η λυκική ήταν ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, στη λουβική υποομάδα των γλωσσών της Ανατολίας. Η λουβική υποομάδα περιλαμβάνει επίσης τη σφηνοειδή και ιερογλυφική λουβική, καρική, σιδητική και πισιδική. Οι προ-αλφαβητικές μορφές της λουβικής επεκτάθηκαν στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού και προηγήθηκαν της πτώσης της αυτοκρατορίας των Χετταίων. Εξαφανίστηκαν περίπου την εποχή των νεοχεττιτικών κρατών στη νότια Ανατολία (και τη Συρία)· επομένως, τα μέλη της υποομάδας της Εποχής του Σιδήρου είναι τοπικές θυγατρικές γλώσσες της λουβικής. Από τις λουβικές γλώσσες, μόνο η γονική λουβική γλώσσα πιστοποιείται πριν από το 1000 π.Χ., οπότε είναι άγνωστο πότε οι διάλεκτοι της κλασσικής εποχής διαφοροποιήθηκαν. Το αν ο λαός των Λούκκα κατοικούσε πάντα στη νότια Ανατολία ή αν μιλούσε πάντα λουβικά είναι διαφορετικά θέματα. Η λυκική είναι γνωστή από μερικές αρκετά εκτενείς επιγραφές. Από αυτές, οι μελετητές έχουν εντοπίσει τουλάχιστον δύο διαλέκτους. Η μία θεωρείται η πρότυπη λυκική, που ονομάζεται επίσης Λυκιακή Α´· η άλλη, η οποία πιστοποιείται στην πλευρά Δ της στήλης της Ξάνθου, ονομάζεται Λυκική Β´ ή Μιλυακή, χωρισμένη από τις γραμματικές ιδιαιτερότητές της. Η λυκιακή είχε το δικό της αλφάβητο, το οποίο ήταν στενά συνδεδεμένο με το ελληνικό αλφάβητο, αλλά περιελάμβανε τουλάχιστον έναν χαρακτήρα δανεισμένο από την Καρική καθώς και χαρακτήρες κατάλληλους για τη γλώσσα. Οι λέξεις χωρίζονταν συχνά με δύο τελείες. Η λυκική εξαφανίστηκε κάπου στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. και αντικαταστάθηκε από την αρχαία ελληνική γλώσσα. Λυκικό αλφάβητο Μιλυακή γλώσσα
Μάχες Κρέσνας-Σιμιτλή-Τζουμαγιάς

Οι Μάχες Κρέσνας - Σιμιτλή - Τζουμαγιάς (27 - 31 Ιουλίου 1913, 14-18 Ιουλίου σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο) αποτέλεσαν την τελευταία φάση της ελληνικής προέλασης στο βουλγαρικό έδαφος κατά τη διάρκεια του Β' Βαλκανικού Πολέμου. Η προς βορρά και κατά μήκος του ποταμού Στρυμώνα πορεία των ελληνικών δυνάμεων τερματίστηκε με την ανακωχή ύστερα από τη δυσμενή θέση στην οποία είχε περιέλθει η Βουλγαρία σε όλα τα μέτωπα με τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες (Ρουμανία, Σερβία,Οθωμανική Αυτοκρατορία).

 Ύστερα από την νικηφόρα για την ελληνική πλευρά Μάχη Δοϊράνης, οι ελληνικές δυνάμεις συνέχισαν την προέλασή τους βόρεια και αναπτύχθηκαν βόρεια των Στενών της Κρέσνας. Ο Ελληνικός Στρατός διέθετε για τις επιχειρήσεις συνολικά επτά (3η, 4η, 10η στα αριστερά, 2η, 5η, 6η στο κέντρο και 7η στα δεξιά) μεραρχίες και μία ταξιαρχία ιππικού. Οι Βούλγαροι, επωφελούμενοι όμως της αναστολής της σερβικής επίθεσης, απέσυραν σημαντικές δυνάμεις από το Τσάρεβο Σέλο και τις διέθεσαν προς ενίσχυση της 2ης Βουλγαρικής Στρατιάς κατά των Ελλήνων. Στις 11 Ιουλίου η βουλγαρική γραμμή εκτείνονταν στην αμυντική τοποθεσία: Χασάν Πασά, Βίντρεν, Σιμιτλή, Ουράνοβο, ύψωμα 1378 (ήτοι Αρισβανίτσα - βλέπε εφημ. Σκριπ της 19 ιουλίου 1913, φύλλο 3, ενώ ο Φωκίων Φωτόπουλος ("Ιστορία του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου", 1914, σελ. 44) το ονομάζει Αρεοστίνη), που κάλυπτε την περιοχή της Άνω Τζουμαγιάς. Στις 12 Ιουλίου τα ελληνικά τμήματα εξαπέλυσαν επίθεση στον δεξιό και κεντρικό τομέα του μετώπου, όμως η σθεναρή αντίσταση των Βουλγάρων, το ανώμαλο έδαφος και οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες αρχικά δεν επέφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Στις 13 η επίθεση εντάθηκε και επιτεύχθηκε η διάρρηξη των βουλγαρικών γραμμών στον τομέα Βίντρεν, οι οποίες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν για να αποφύγουν τον κίνδυνο κύκλωσης. Ταυτόχρονα δύο μεραρχίες ενεργούσαν κατά του τομέα Σιμιτλή και κατάφεραν να καταλάβουν τα νοτιοδυτικά υψώματα του χωριού. Τα βουλγαρικά τμήματα άρχισαν να συμπτύσσονται βόρεια εγκαταλείποντας άφθονο πολεμικό υλικό. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας τα πρώτα ελληνικά τμήματα εισήλθαν στο Σιμιτλή και εν συνεχεία προωθήθηκαν καταλαμβάνοντας τα βόρεια υψώματα του χωριού. Η 7η Μεραρχία στην δεξιά πλευρά του μετώπου προέλασε από το Πρεντέλ Χαν προς το Γράντεβο. Στις 14 Ιουλίου οι ελληνικές δυνάμεις συνέχισαν τον επιθετικό αγώνα σε ολόκληρο το μέτωπο με αμείωτη ένταση. Δεν κατάφεραν όμως αρχικά να διασπάσουν την κύρια βουλγαρική αμυντική τοποθεσία. Τελικά τη νύχτα της 14ης προς 15η Ιουλίου οι Βούλγαροι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και συμπτήχθηκαν προς Άνω Τζουμαγιά. Η επιτυχής προέλαση του Ελληνικού Στρατού από τα Στενά της Κρέσνας, προς το Σιμιτλή και τελικά προς την Άνω Τζουμαγιά, ήταν από τις τελευταίες επιχειρήσεις πριν την σύναψη ανακωχής με τη Βουλγαρία στις 18 Ιουλίου 1913. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Εκδοτική Αθηνών. Τόμος ΙΔ'. Αθήνα 1980. Εμείς οι Έλληνες. Σκάι 2008. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. ISBN 978-960-6845-16-1.
MEDLINE

Η MEDLINE (Medical Literature Analysis and Retrieval System Online, ή MEDLARS Online) είναι βιβλιογραφική βάση δεδομένων επιστημών ζωής και βιοϊατρικής πληροφορίας. Περιλαμβάνει βιβλιογραφικές πληροφορίες για άρθρα επιστημονικών περιοδικών που καλύπτουν ζητήματα ιατρικής, νοσηλευτικής, φαρμακευτικής, οδοντιατρικής, κτηνιατρικής. Η MEDLINE καλύπτει επίσης ένα μεγάλο τμήμα της βιολογικής και βιοχημικής βιολογίας και θέματα όπως η μοριακή εξέλιξη.

 Η βάση δεδομένων περιέχει περισσότερα από 26 εκατ. αρχεία από 5.639 επιλεγμένες δημοσιεύσεις που καλύπτουν ζητήματα βιοϊατρικής και υγείας από το 1950 έως σήμερα. Αρχικά κάλυπτε άρθρα από το 1965 και εντεύθεν, ωστόσο διευρύνθηκε και στον κύριο κατάλογο υπάρχουν διαθέσιμα άρθρα από το 1950/51. Από τις αναφορές που προστέθηκαν στην περίοδο 1995-2003 περίπου το 48% αφορά σε άρθρα που δημοσιεύτηκαν στις ΗΠΑ, περί το 88% άρθρα που δημοσιεύτηκαν στα Αγγλικά και περίπου 76% διαθέτουν αγγλικές περιλήψεις. Την βάση δεδομένων διαχειρίζεται η Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη (NLM), είναι ελεύθερα διαθέσιμη στο διαδίκτυο και ερευνήσιμη μέσω του PubMed και του συστήματος Entrez. Η λειτουργία της ξεκίνησε το 1964 και ήταν η πρώτη μεγάλης κλίμακας υπηρεσία αναζήτησης διαθέσιμη στο ευρύ κοινό. MEDLINE
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1960)

Το 1960 διεξήχθη το 11ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Το πρωτάθλημα διεξήχθη από τις 7 Φεβρουαρίου έως τις 20 Νοεμβρίου, και πραγματοποιήθηκαν 10 αγώνες. Νικητής αναδείχθηκε ο Αυστραλός Τζακ Μπράμπαμ, για δεύτερη συνεχή χρονιά. Παράλληλα διοργανώθηκε για τρίτη φορά το πρωτάθλημα ομάδων με νικήτρια την ομάδα της Cooper-Climax.

 Η χρονιά αυτή ήταν η τελευταία που χρησιμοποιήθηκαν κινητήρες των 2,5 λίτρων. Η Κούπερ και ο Μπράμπαμ, όπως και την προηγούμενη χρονιά, κυριάρχησε στο πρωτάθλημα. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με μία νίκη του Μπρους ΜακΛάρεν στην Αργεντινή με την ομάδα της Κούπερ - Κλίμαξ. Στο Μονακό ο Στέρλινγκ Μος έδωσε την πρώτη νίκη σε αγώνα για την ομάδα της Λότους, αλλά στους επόμενους 5 αγώνες ο Μπράμπαμ με την ομάδα της Κούπερ-Κλίμαξ αναδείχθηκε νικητής, κάνοντας έτσι απλή την υπόθεση για τα δύο πρωταθλήματα. Ο Φιλ Χιλ νίκησε στη Μόντσα με Φερράρι, καθώς οι βρετανικές ομάδες δεν συμμετείχαν στον αγώνα. Τέλος, ο Μος κέρδισε στο Γκραν Πρι Αμερικής, που διεξήχθη στο Ριβερσάιντ, Καλιφόρνια. Η χρονιά αυτή ήταν και η τελευταία που το Indianapolis 500 αποτέλεσε μέρος του πρωταθλήματος. Νικητής εκεί ήταν ο Τζιμ Ράθμαν. Ένα νέο σύστημα βαθμολογίας εφαρμόστηκε σε αυτό το πρωτάθλημα. Καταργήθηκε ο βαθμός για τον ταχύτερο γύρo και προσθέθηκε ένας βαθμός για τον έκτη θέση. Σε κάθε αγώνα μετρούσαν μόνο οι βαθμοί της καλύτερης θέσης που κατακτούσε ένα από τα μονοθέσια της κάθε ομάδας. Στην τελική βαθμολογία μετρούσαν μόνο τα καλύτερα 6 αποτελέσματα για τον κάθε κατασκευαστή. Στο παρακάτω πίνακα δεν συμπεριλαμβάνονται οι ομάδες που πήραν μέρος αποκλειστικά στο Indianapolis 500. Με βάση το νέο σύστημα, οι 6 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3, 2 και 1 βαθμό αντίστοιχα. Μόνο τα καλύτερα 6 αποτελέσματα μετρούσαν για την τελική βαθμολογία του κάθε οδηγού. Από τους 87 οδηγούς που πήραν μέρος, οι 28 παρακάτω κατόρθωσαν να πάρουν κάποιο βαθμό, ενώ συνολικά 56 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιον αγώνα. Επίσημη ιστοσελίδα Formel-1, Αποτελέσματα της σαιζόν 1960 (Αγγλικά)
Βρούτος της Τροίας

Ο Βρούτος ο αποκαλούμενος της Τροίας, είναι θρυλικός απόγονος του Τρωικού ήρωα Αινεία, γνωστός στον μεσαιωνικό βρετανικό μύθο ως ο επώνυμος ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Βρετανίας. Αυτός ο θρύλος εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Historia Brittonum, μια ανώνυμη ιστορική συλλογή του 9ου αιώνα, στην οποία προστέθηκε σχολιασμός από τον Nennius, αλλά είναι περισσότερο γνωστός από την αφήγηση του χρονογράφου του 12ου αι. Τζέφρεϋ του Μόνμαουθ στο Historia Regum Britanniae.

 Μετάφραση του Historia Brittonum από τον JA Giles, Six Old English Chronicles, Λονδίνο: Henry G. Bohn 1848. Πλήρες κείμενο από το Πανεπιστήμιο Fordham . John Morris (επιμ.), Nennius: Arthurian Period Sources Vol 8, Phillimore, 1980 Geoffrey of Monmouth, The History of the Kings of Britain, μετάφραση Lewis Thorpe, Penguin, 1966 Henry Lewis (επιμ. ), Brut Dingestow (University of Wales Press, 1942). Η πιο γνωστή διασκευή της Μέσης Ουαλίας. Πρωτότυπο κείμενο με εισαγωγή και σημειώσεις, στα Ουαλικά. The British History of Geoffrey of Monmouth, μετάφραση Aaron Thompson, αναθεωρημένη και διόρθωση από JA Giles, 1842 Μυθολογία του Bulfinch Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Brutus of Troy στο Wikimedia Commons
Κίναν Γουίν

Ο Κίναν Γουίν (αγγλ.: Francis Xavier Aloysius James Jeremiah Keenan Wynn), 27 Ιουλίου 1916 - 14 Οκτωβρίου 1986), ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου. Παρότι δεν είχε πρωταγωνιστικους ρόλους στη καριέρα του, ήταν ένας από τους περιζήτητους ηθοποιούς λόγω της εκφραστικότητας του προσώπου του.

 Ο Κίναν Γουίν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1916. Ο πατέρας του Εντ Γουίν ήταν κωμικός ηθοποιός του βαριετέ. Πήρε το καλλιτεχνικό του όνομα από τον παππού του Φρανκ Κίναν, ο οποίος ήταν από τους πρώτους πρωταγωνιστές στο Μπροντγουέι. Ο Εντ Γουίν ενθαρύνε τον γιο του από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με την υποκριτική και να γίνει ηθοποιός, όπως το είχε η οικογενειακή παράδοση. Ο Γουίν ξεκίνησε την καριέρα του από το ραδιόφωνο, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο "The Amazing Mr Smith" στις 30 Απριλίου, 1941. Έπαιξε τον ρόλο, « ενός ανέμελου νεαρού άνδρα που τρέχει σε πολλούς μπελάδες και γίνεται ακούσια ντετέκτιβ». Ο Κίναν Γουίν εμφανίστηκε σε εκατοντάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μεταξύ 1934 και 1986. Είχε συμβόλαιο με την Metro Goldwin Mayer κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Είχε έναν σύντομο αλλά αξιοσημείωτο ρόλο ως μεθυσμένου, στο κλασικό πολεμικό δράμα Το ρολόι (1945). Ένας ακόμη σημαντικός ρόλος του ήταν ως του μυστηριώδης Γιοστ στη ταινία του 1967 Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ δίπλα στον σπουδαίο Λι Μάρβιν. Ο Γουίν ήταν παντρέμενος με την πρώην ηθοποιό του θεάτρου Εύα Λιν Άμποτ (1914- 2004). μέχρι το διαζύγιό τους το 1947, οπότε η Άμποτ μετά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Βαν Τζόνσον, έναν από τους στενότερους φίλους του ζευγαριού. Η Άμποτ υποστήριξε τον γάμο της με τον Γουίν και ήταν πολύ ευτυχής, αλλά ότι το διαζύγιο και ο νέος γάμος της ήταν κατασκευασμένος από το αφεντικό της MGM studio Λουίς Μάγερ, ο οποίος αρνήθηκε να ανανεώσει τη σύμβαση με τον Γουίν, εκτός εάν η Άμποτ τον χώριζε και παντρεύοταν τον Τζόνσον, ο οποίος αποτέλεσε αντικείμενο πολλών φημών σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. Ενας γιος του Γουίν, Νεντ Γουίν είναι ηθοποιός και συγγραφέας, ο οποίος έγραψε τα αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα "θα ζούμε πάντα στο Μπέβερλι Χιλς". Ένας άλλος γιος του, Τρέισι Κίναν Γουίν, είναι ένας σεναριογράφος που μεταξύ άλλων σεναρίων του, περιλαμβάνεται "Η Αυτοβιογραφία της Μις Τζέιν Πίτμαν (1974)". Η κόρη του Χίλντα ήταν παντρεμένη με τον Πολ Γουίλιαμς, ο οποίος ήταν ένας θείος από τους αδερφούς Χαντσον. Τα τελευταία του χρόνια, ο Γουίν ανέλαβε μια σειρά από φιλανθρωπικές προσπάθειες και υποστήριξε διάφορες ομάδες φιλανθρωπίας. Ήταν επί σειρα ετών ενεργό μέλος του συλλόγου υπηρεσιών Westwood Sertoma, στο Δυτικό Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών του, ο Γουίν έπασχε από καρκίνο του παγκρέατος, που προκάλεσε και το θάνατό του στις 14 Οκτωβρίου, 1986. Οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο Memorial Park Glendale του Forest Lawn στο Μεγάλο Μαυσωλείο, σε μια θέση δίπλα στον πατέρα του, Εντ Γουίν, και την κόρη του, Έμιλι (13 Φεβρουαρίου, 1960 - 27, Νοεμβρίου, 1980), η οποία πέθανε από λύκο και τη θεία του, Μπλανς Λεόπολντ (18 Μαΐου 1880 - 26 Δεκεμβρίου, 1973). Η εγγονή του Κίναν Γουίν είναι η ηθοποιός Τζέσικα Kίναν Γουίν. Ο Κίναν Γουίν στην IMDb
Χενεράλ Άτσα

Το Χενεράλ Άτσα (γαλλικά: General Acha‎) είναι πόλη στην επαρχία Λα Πάμπα της Αργεντινής και πρωτεύουσα του νομού Ουτρακάν. Η πόλη απέχει περίπου 105 χιλιόμετρα από την επαρχιακή πρωτεύουσα Σάντα Ρόσα. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού 152. Έχει 12.184 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο (ICAO: SAEA).

 Η πόλη Χενεράλ Άτσα ιδρύθηκε στις 12 Αυγούστου 1882, στη Βάγιε Αρχεντίνο. Το 1882 πήρε το όνομά της από έναν στρατηγό των Ενωτικών που πολέμησε εναντίον του Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας. Πριν από αυτό, ονομαζόταν "Quetré Huitrú Lauquen", που σημαίνει απομονωμένο νησί κοντά στη λιμνοθάλασσα. Το 1884, έγινε η πρωτεύουσα της Εθνικής Επικράτειας της Λα Πάμπα, αλλά το 1900 έχασε τον τίτλο αυτό όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Σάντα Ρόσα. Επίσημος ιστότοπος
Λόρα Κέλι

Η Λόρα Κέλι (αγγλικά: Laura Kelly, 24 Ιανουαρίου 1950), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρετεί ως 48η Κυβερνήτης του Κάνσας από τον Ιανουάριο του 2019. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης, υπηρέτησε και ως Μέλος της Γερουσίας του Κάνσας για την 18η περιφέρεια από το 2005 έως το 2019.

 Η Λόρα Κέλι, γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1950, στην Νέα Υόρκη. Σπούδασε Ψυχολογία (BS) στο Πανεπιστήμιο Μπράντλεϊ (στην Πιόρια του Ιλινόι). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (MS) πάνω στην Ψυχοθεραπεία και την Θεραπευτική Αναψυχή στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα-Μπλούμινγκτον. Μέχρι την ενασχόλησή της με την πολιτική, εργάστηκε σε συναφείς εργασίες, γύρω από την ιδιότητά της. Προσωπική ζωή Η Κέλι είναι παντρεμένη από το 1979 με τον πνευμονολόγο Τεντ Ντόερτι, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μαζί 2 παιδιά. Διαμένει στην Τοπίκα από το 1986. Είναι Ρωμαιοκαθολική. Γερουσία του Κάνσας (2005-2019) Τον Νοέμβριο του 2004, εξελέγη Μέλος της πολιτειακής Γερουσίας του Κάνσας για την 18η περιφέρεια. Ανέλαβε πολιτειακή Γερουσιαστής στις 10 Ιανουαρίου 2005. Κατά την υπηρεσία της ως πολιτειακή Γερουσιαστής, η Κέλι, διατέλεσε και Υφηγητής της Μειοψηφίας της πολιτειακής Γερουσίας. Η βοήθησε στην καθιέρωση του προγράμματος επιχορηγήσεων για την ανάπτυξη της πρώιμης παιδικής ηλικίας στην πολιτεία του Κάνσας. Στις εκλογές της 6ης Νοεμβρίου 2018, για το αξίωμα του Κυβερνήτη του Κάνσας, η Κέλι, κατάφερε να κερδίσει τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό της, Κρις Κόμπατς με ποσοστό 48% έναντι 43%. Ανέλαβε το αξίωμα της Κυβερνήτη, στις 14 Ιανουαρίου 2019. Κατάλογος τρεχόντων Κυβερνητών των Ηνωμένων Πολιτειών Πολιτείες των ΗΠΑ Κάνσας
Χαραντζέγια

Η Χαραζντέγια (λευκορωσικά: Гарадзея, ρωσικά: Городея, πολωνικά: Horodziej, λιθουανικά: Gorodėja) είναι πόλη στη Λευκορωσία, που βρίσκεται στην επαρχία Νέσβιζ στην περιφέρεια Μινσκ. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1530.

 Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ακριβής αριθμός των Εβραίων που ζούσαν στην Γκοροντέγια δεν ήταν γνωστός, αλλά πιθανόν να ήταν κάπου μεταξύ 700 και 1.000, το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού. Το χωριό ήταν υπό γερμανική κατοχή από το 1941 έως το 1944. Το 1941, ιδρύθηκε ένα κλειστό γκέτο με λίγα σπίτια. Στις 16 Ιουλίου 1942, το γκέτο διαλύθηκε. Κάποιοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά, αλλά οι περισσότεροι ήταν βάδισαν με τα πόδια, σε ένα μικρό λόφο κοντά στο Χριστιανικό νεκροταφείο, όπου είχε δημιουργηθεί ένας λάκκος. Στο δρόμο για το χώρο εκτέλεσης, οι φρουροί πυροβόλησαν αρκετούς Εβραίους που δεν ήταν σε θέση να περπατήσουν μαζί με τους υπόλοιπους. Περίπου 1.000 Εβραίοι εκτελέστηκαν εκείνη την ημέρα από τους Einsatzgruppen. ΦΚ Γκοροντέγια Επιλεγμένα σημεία στο Haradzeya (Ρωσικά)
Στέπαν Έρζια

Ο Στεπάν Ντιμιτρίεβιτς Έρζια (Νεφιόντοφ) (ρωσικά: Степа́н Дми́триевич Э́рьзя (Нефёдов)‎* 8 Νοεμβρίου 1876 (27 Οκτωβρίου στο παλιό ημερολόγιο) – 24 Νοεμβρίου 1959) ήταν Μορδβίνος γλύπτης που έζησε στη Ρωσία και στην Αργεντινή. Ο Έρζια επέλεξε το ψευδώνυμό του από την εθνολογική ομάδα στην οποία ανήκε, τους Μορδβίνους Έρζυα.

 Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1876 στο Μπάγιεβο στο ουγιέζντ Αλατίρσκι του Κυβερνείου Σιμπίρσκ στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1892 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αλατίρ όπου ο Στεπάν έγινε μαθητευόμενος σε διάφορα εργαστήρια αγιογραφίας. Την περίοδο 1893-97 έζησε στο Καζάν, και αργότερα δούλεψε στο εργαστήριο αγιογραφίας του Π.Α. Κοβαλίνσκι, στο Καζάν. Αυτό το διάστημα ο Έρζια διακόσμησε εκκλησίες σε διάφορες πόλεις και χωριά της περιοχής του Βόλγα και φοίτησε στη Σχολή Τεχνών του Καζάν.Το 1902-06 φοίτησε στη σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, συμμετέχοντας σε εκθέσεις των μαθητών της σχολής. Το 1906-14 έζησε στην Ιταλία και τη Γαλλία. Συμμετείχε σε εκθέσεις στη Βενετία και το Μιλάνο το 1909 και στο Παρίσι το 1912. Το 1914 επέστρεψε στη Ρωσία και το 1918 μετακόμισε στο Αικατερίνμπουργκ, όπου δημιούργησε τα μνημειώδη έργα τέχνης του. Το 1921 μετακόμισε στο Νοβοροσίσκ και μετά στο Μπατούμι. Ζώντας εκεί, δημιούργησε πορτραίτα του Λένιν, Μαρξ και Ένγκελς, και πολλών προσώπων που εμπλέκονταν στον τομέα του πολιτισμού της Γεωργίας. Το 1923 μετακόμισε στο Μπακού. Το 1926 η Σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει τον Στεπάν Έρζια στο εξωτερικό «για να διαδώσει τη γνώση της Σοβιετικής τέχνης», με αποτέλεσμα να γυρίσει ξανά στο Παρίσι.Σε 1927-1950 εργάστηκε στο Μπουένος Άιρες, δημιουργώντας πορτρέτα του Λένιν, του Μωυσή, του Τολστόι και του Μπετόβεν. Εκεί ο Έρζια, ως εκπρόσωπος ενός μικρού και φοβισμένου έθνους, συνέλαβε την ιδέα να μετατρέψει βουνά των Άνδεων σε μνημεία που θα αφορούσαν τους ήρωες του πολέμου για την ανεξαρτησία. Οι τοπικές αρχές ενέκριναν το σχέδιό του αλλά τελικά δεν κατάφεραν να το χρηματοδοτήσουν.Όσο βρισκόταν στη Αργεντινή, εφηύρε μια μέθοδο επεξεργασίας κάποιων τοπικών, πολύ σκληρών ειδών ξύλου: του αλγκαρόμπο και του κεμπράτσο. Το 1950 επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση. Το 1956 τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας. Ο Στεπάν Έρζια πέθανε το 1959 στη Μόσχα, και κηδεύτηκε στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της Μορντόβια.Στις 26 Ιουνίου 1958 το Μορδοβιανό μουσείο Εικαστικών Τεχνών Έρζια (ρωσικά: Мордовский республиканский музей изобразительных искусств им. С.Д.Эрьзи‎) άνοιξε στην πρωτεύουσα της Μορδοβίας, το Σαράνσκ. Το μουσείο διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του Έρζια (204 έργα). Φρίκη Απελπισία Θάρρος Κυρία της Χιλής Μια Παριζιάνικη κοπέλα σε ένα Καπέλο Το Κεφάλι της Μορδβινιανής Γυναίκας Λεβ Τολστόι Μπετόβεν Μωυσής και Χριστός Λίστα των Ρώσων καλλιτεχνών
Isuzu Ascender

Το Isuzu Ascender ήταν ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Isuzu, αν και ουσιαστικά δεν ήταν ξεχωριστό μοντέλο, αλλά μία παράλληλη έκδοση του αμερικανικού Chevrolet TrailBlazer και άλλων συγγενικών του μοντέλων, καθώς το 12% της Isuzu ανήκε τότε στον όμιλο της General Motors, έως και το 2006 (το 1971 η General Motors απέκτησε μερίδιο στην Isuzu, αλλά τελικώς πούλησε τις μετοχές της στην Isuzu τον Απρίλιο του 2006 για 300 εκατομμύρια δολάρια). Ειδικότερα το Isuzu Ascender, κατασκευαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, για τις ανάγκες της αμερικανικής αγοράς, μεταξύ του 2002 και του 2008.

 Το Isuzu Ascender εισήχθη μέσα στο 2002, για την σεζόν (model year) του 2003, και αντικατέστησε το ιαπωνικής παραγωγής Isuzu Trooper. Αντιθέτως, το Ascender παραγόταν από τον αμερικανικό όμιλο της General Motors για την Isuzu. Το αμάξωμα του Ascender ήταν τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα (σε αντίθεση με το αυτοφερόμενο αμάξωμα, όπως ονομάζεται το ενιαίο δομικό σύνολο). Στα πλαίσια της πολιτικής του ομίλου της General Motors, το Ascender μοιραζόταν το ίδιο σασί και τους ίδιους κινητήρες με πολλά άλλα SUV από άλλες μάρκες και συγκεκριμένα με τα αμερικανικά Chevrolet TrailBlazer, GMC Envoy, Buick Rainier και Oldsmobile Bravada δεύτερης γενιάς, καθώς και με το σουηδικό Saab 9-7X. Μια ξεχωριστή ιδιότητα, ωστόσο, του Ascender ήταν ότι αντίθετα με όλα τα άλλα μοντέλα, προσφερόταν αρχικά μόνο σε 7-θέσια εκδοχή αμαξώματος, με 3 σειρές καθισμάτων, βασισμένη στα 7-θέσια Chevrolet TrailBlazer (TrailBlazer EXT) και GMC Envoy (Envoy XL). Στα μέσα του 2004 πάντως, εμφανίστηκε και 5-θέσιο Ascender, με το κοντό μεταξόνιο των αντίστοιχων συγγενικών μοντέλων. Για τον εξωτερικό παρατηρητή, το 7-θέσιο Isuzu Ascender, όπως και τα TrailBlazer EXT και Envoy XL, ξεχωρίζουν εύκολα από τις πίσω πόρτες, οι οποίες έχουν ένα σχεδόν κάθετο τελείωμα. Αντιθέτως, στα μοντέλα της στάνταρ εκδοχής αμαξώματος, οι πίσω πόρτες έχουν καμπυλωτό τελείωμα στο κάτω μέρος τους, καθώς καταλήγουν στα τόξα πάνω από τους πίσω τροχούς, λόγω του κοντύτερου σασί. Κατά τις δύο τελευταίες σεζόν παραγωγής του μοντέλου, δηλαδή του 2007 και του 2008, η 7-θέσια εκδοχή και ο κινητήρας 5.3 λίτρων V8 δεν προσφέρονταν. Όλοι οι κινητήρες του Isuzu Ascender ήταν βενζίνης και συνδυάζονταν αποκλειστικά με ένα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο: LL8 4.2 λίτρα I6 Atlas (2002 - 2008) LM4 5.3 λίτρα V8 Vortec (2002 - 2004) LH6 5.3 λίτρα V8 Vortec (2005 - 2006), με σύστημα Active Fuel Management για καλύτερη οικονομία καυσίμου. Το Isuzu Ascender προσφέρθηκε σε 3 εκδόσεις εξοπλισμού: S (βασική) LS LimitedΤα επίπεδα εξοπλισμού των Ascender ήταν σχεδόν αντίστοιχα με αυτά των εκδόσεων LS, LT και LTZ του Chevrolet TrailBlazer. Το Ascender δεν διατέθηκε ποτέ στον Καναδά, καθώς η Isuzu είχε τότε ακριβώς ανακοινώσει ότι θα αποσυρόταν από την συγκεκριμένη αγορά. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε στις 6 Ιουνίου 2008 και δεν αντικαταστάθηκε από την ίδια την Isuzu, λόγω του ότι είχε πρόσφατα ανακοινώσει ότι θα αποσυρόταν και από την αγορά των ΗΠΑ, όπως και έγινε τον Ιανουάριο του 2009. 2003-2008 Isuzu Ascender review
Αυστριακή κουζίνα

Αυστριακή κουζίνα χαρακτηρίζεται το τοπικό ύφος μαγειρικής των κατοίκων της Αυστρίας. Έχει δεχθεί επιρροές από ολόκληρη την πρώην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, καθώς και από την Ιταλία, τη Γερμανία και τα Βαλκάνια. Συχνά η αυστριακή κουζίνα συνδέεται με τη βιεννέζικη κουζίνα, με την οποία διαφέρει σημαντικά.

 Το πρωινό, ηπειρωτικού τύπου, αποτελείται συνήθως από ψωμί κάιζερ, μαρμελάδα ή αλλαντικά και τυριά, καφέ, τσάι ή χυμό. Το μεσημεριανό γεύμα είναι παραδοσιακά το κύριο γεύμα της ημέρας, ωστόσο στη σύγχρονη εποχή πολλοί πλέον λαμβάνουν το κύριο γεύμα το βράδυ, εξαιτίας της εργασίας κατά την ημέρα. Ένα πρόγευμα ή πρόδειπνο αποτελούμενο από μια φέτα ψωμί με τυρί ή ζαμπόν αναφέρεται ως «Γιάουζε», ενώ μια άλλη εκδοχή του είναι το «Μπρετλγιάουζε». Ριντσούπε: μια σούπα από βόειο κρέας. Τάφελσπιτς: βόειο κρέας βρασμένο σε ζωμό, που συχνά σερβίρεται με σάλτσα μήλου, μήλο και χρένου και σχοινόπρασου. Γκούλας: μια σούπα ή στιφάδο κρέατος και λαχανικών, καρυκευμένα με πάπρικα και άλλα μπαχαρικά. Μπόισελ: γιαχνί που περιέχει πνεύμονες και καρδιά Λιπτάερ: τυροκαφτερή που τρώγεται με μια φέτα ψωμί. Ζελφλάις: καπνιστό και στη συνέχεια μαγειρεμένο κρέας με ξινολάχανο και ζυμαρικά. Πόβιντελ: ένα παχύρρευστο γλυκό μαρμελάδα από δαμάσκηνα. Στρούντελ μήλων: ένα γλυκό με γεμιστή ζύμη. Τοπφενστρούντελ: γλυκό στρούντελ με κρέμα τυριού. Στρούντελ κρέμας γάλακτος: γλυκό στρούντελ με κρέμα γάλακτος Παλατσίνκεν: τηγανίτες παρόμοιες με τις γαλλικές τηγανίτες, γεμισμένες με μαρμελάδα και πασπαλισμένες με ζάχαρη. Σερβίρονται, επίσης, και αλμυρές. Κάιζερσμαρν: μαλακές, αφράτες τηγανίτες σε μπουκιές και ελαφρώς ψημένες στο τηγάνι, σερβιρισμένες με κομπόστα, σάλτσα μήλων ή δαμάσκηνα. Γκερμκνόντελ: μια αφράτη ζύμη γεμισμένη με μαρμελάδα δαμάσκηνο, γαρνιρισμένο με λιωμένο βούτυρο και ένα μείγμα από σπόρους παπαρούνας και άχνης ζάχαρης. Μαριλενκνόντελ: ένα είδος ζυμαρικών γεμισμένα με βερίκοκο και καλυμμένα με στρέζελ και ζάχαρη άχνη. Η ζύμη είναι φτιαγμένη από πατάτες ή τόπφεν. Τα πιο δημοφιλή κρέατα στην Αυστρία είναι το βόειο κρέας, το χοιρινό, το κοτόπουλο, η γαλοπούλα και η χήνα. Οι διάσημες βιεννέζικες σνίτσελ γίνονται παραδοσιακά από μοσχαρίσιο κρέας. Το χοιρινό χρησιμοποιείται εκτενώς, με πολλά πιάτα να χρησιμοποιούν μέρη όπως τα εντόσθια, το ρύγχος και τα ποδαράκια.Οι Αυστριακοί κρεοπώλες χρησιμοποιούν μια σειρά από ειδικά κομμάτια κρέατος, όπως το Τάφελσπιτς (από βόειο κρέας) και το Φλεντερμάους (από χοιρινό κρέας), κατάλληλα για μαγείρεμα στον ατμό, ψήσιμο στη σχάρα ή τηγάνισμα σε μαρινάδα.Η αυστριακή κουζίνα έχει μια ποικιλία από λουκάνικα, όπως το «Φρανκφούρτερ», το «Καρνιόλας», το «Ντεμπρετσίνερ», το «Μπούρενβουρστ» και το πράσινο λουκάνικο. Τα πράσινα λουκάνικα ξηραίνονται στον αέρα και καταναλώνονται βραστά. Το μπέικον στην Αυστρία ονομάζεται «σπεκ» και μπορεί να καπνιστό, ωμό, αλατισμένο, καρυκευμένο κλπ. Μπέικον χρησιμοποιείται σε πολλές παραδοσιακές συνταγές ως αλμυρό μπαχαρικό. Το Λεμπερκάσε είναι ένα ρολό από παστό βοδινό, χοιρινό, μπέικον, που όμως δεν περιέχει ούτε ήπαρ, ούτε τυρί. Το Βανιλεροστμπράτεν είναι ένα μοσχαρίσιο κρέας που παρασκευάζεται με πολύ σκόρδο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cuisine of Austria στο Wikimedia Commons
Αμβροσιανή βιβλιοθήκη

Η Αμβροσιανή βιβλιοθήκη (ιταλικά: Biblioteca Ambrosiana) είναι ιστορική βιβλιοθήκη και πινακοθήκη στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ιδρύθηκε το 1609 από τον καρδινάλιο Φεντερίκο Μπορρομέο, ο οποίος έστειλε απεσταλμένους του σε δυτική και ανατολική Ευρώπη και Συρία, για τη συλλογή υλικού και τον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης. Ονομάστηκε προς τιμή του Αμβροσίου Μεδιολάνων, προστάτη αγίου του Μιλάνου.

 Η κατασκευή του κτηρίου ξεκίνησε το 1603 και με την ολοκλήρωση του το 1609 τα πρώτα αντικείμενα που στέγασε ήταν η προσωπική συλλογή του καρδιναλίου Μπορρομέο, ο οποίος διέθεσε 15.000 χειρόγραφα και τον διπλάσιο αριθμό βιβλίων. Η πρώτα αίθουσα ανάγνωσης της βιβλιοθήκης άνοιξε στο κοινό την 8η Δεκεμβρίου του 1609, και η Αμβροσιανή βιβλιοθήκη υπήρξε η 2η δημόσια βιβλιοθήκη στην Ευρώπη μετά από τη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν της Οξφόρδης. Κατά την περίοδο 1611 με 1618 μεταφέρθηκε και η προσωπική συλλογή πινάκων του Μπορρομέο στο κτήριο, και έτσι δημιουργήθηκε ο πυρήνας της πινακοθήκης. Μετά τον θάνατο του καρδιναλίου το 1631, η βιβλιοθήκη απέκτησε 12 χειρόγραφα του Λεονάρντο ντα Βίντσι, συμπεριλαμβανομένου του Ατλαντικού Κώδικα. Με την πάροδο του χρόνου το κτήριο έφτασε να στεγάζει 12.000 πίνακες Ευρωπαίων καλλιτεχνών, από τον 14ο έως τον 19ο αιώνα. Ανάμεσα στα 30.000 χειρόγραφα της βιβλιοθήκης, τα οποία ποικίλουν από ελληνικά και λατινικά, έως εβραϊκά, συριακά, και αραμαϊκά, είναι και το σπάραγμα του Μουρατόρι, απόσπασμα κειμένου το οποίο χρονολογείται στο 170 μ.Χ. και αποτελεί το πρωιμότερο παράδειγμα βιβλικού κανόνα, ενώ στην βιβλιοθήκη βρίσκεται και το πρωτότυπο του συγγράματος De divina proportione (περί των θείων αναλογιών) του Λούκα Πατσιόλι. Σημαντικό τεκμήριο που στεγάζεται στην βιβλιοθήκη είναι και το παλαιότερο γνωστό αντίγραφο του Κιτάμπ Σιμπαουαχαΐχι, βιβλίο αραβικής γραμματικής του 8ου αιώνα. Το κτήριο υπέστη φθορές κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, και επιδιορθώθηκε το 1952, ενώ έγινε εκτεταμένη ανακαίνιση την περίοδο 1990–1997. Σημαντικοί πίνακες της πινακοθήκης είναι το πορτραίτο μουσικού του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, και το καλάθι με τα φρούτα του Καραβάτζο. Αμβροσιανή Ιλιάς, βυζαντινό εικονογραφημένο χειρόγραφο του 5ου/6ου αιώνα με θέμα την Ιλιάδα του Ομήρου Μεγαλογράμματο χειρ. 0135 — αποσπάσματα από τα ευαγγέλια του Ματθαίου, Μάρκου και Λουκά Αμβροσιανός κώδικας 435, Αμβροσιανός κώδικας 837 — πραγματεία σχετικά με το Περὶ Ψυχῆς του Αριστοτέλη Χειρόγραφα σε μικρογράμματη μορφή (ελληνικά) της Καινής Διαθήκης: 343, 344, 345, 346, 347, 348, 349, 350, 351, 352, 353, 614, 615 Αμβροσιανός κώδικας, συλλογή 5 χειρογράφων στην γοτθική γλώσσα σχετικά με την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη Εξάβιβλος, βυζαντινή νομική πραγματεία Biblioteca Ambrosiana website, select English Catalogus codicum graecorum Bibliothecae Ambrosianae (Mediolani 1906) Τόμος Α´ Catalogus codicum graecorum Bibliothecae Ambrosianae (Mediolani 1906) Τόμος Β´
Γενοβέφα της Βραβάντης

Η Γενοβέφα της Βραβάντης είναι ένα κεντρικό πρόσωπο ενός μεσαιωνικού θρύλου για μια αγνή γυναίκα του τότε δουκάτου της Βραβάντης (Brabant), ιστορικής γεωγραφικής περιοχής που σήμερα τμήματά του ανήκουν στο Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Γερμανία στην ευρύτερη περιοχή του ποταμού Μοζέλλα. Είναι ένα τυπικό παράδειγμα μιας ενάρετης γυναίκας που κατηγορήθηκε ψευδώς κατά τη διάρκεια της απουσίας του συζύγου της που πολεμούσε τους Άραβες και αποπέμφθηκε μαζί με τον γιο της.

 Η όλη υπόθεση στηρίζεται σ΄ ένα κείμενο του Ματίας Έμμνιχ (Mathias Emmnich) που χρονολογείται το 1472. Στους πολέμους που διεξήγαγε ο Κάρολος Μαρτέλος εναντίον των Μαυριτανών είχε λάβει μέρος ως σύμμαχός του και ο κόμης του Παλατινάτου του Τριρ Ζίγκφριντ (Siegfried) που ήταν και σύζυγος της Γενοβέφας. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του ο αρχιοικονόμος του οίκου Golo την κατηγόρησε για μοιχεία και τελικά έδωσε εντολή σε δύο υπηρέτες του να την θανατώσουν μαζί με το μικρό γιο της. Κι όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις τους λυπήθηκαν και τους άφησαν στο δάσος των Αρδενών όπου για να προστατευθεί από τις καιρικές συνθήκες εγκαταστάθηκε σε μια σπηλιά. Ως εκ θαύματος μετά από δυο μέρες είδε να έρχεται μια ελαφίνα που προσέφερε το γάλα της για την διατροφή του γιου της. Εκεί η Γενοβέφα παρέμεινε έξι χρόνια, οπότε κυνηγώντας ο Ζίγκφριντ στην περιοχή και ακολουθώντας τα ίχνη της ελαφίνας βρήκε ανέλπιστα την Γενοβέφα και τον γιο του. Ιδιαίτερα μετά τις όπερες με θέμα την ιστορία της Γενοβέφας του Σούμαν και του Όφενμπαχ ακολούθησαν εκδόσεις, επανακτυπώσεις βιβλιαρίων και απεικονίσεις μεταξύ των οποίων κυκλοφορούσαν και στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1930 σε μορφή ρεπροντιξιόν. Ρόμπερτ Σούμαν, Γενοβέφα όπερα, 1848 Ζακ Όφενμπαχ, όπερα 1859
Ακρωτήριο Αράξου Αχαΐας (οικισμός)

Για την παλιά ονομασία Γκέρμπεσι, δείτε: Γκέρμπεσι Το Ακρωτήριο Αράξου, γνωστότερο ως «Παραλίμνη», είναι ένα μικρό, παρόχθιο χωριό της Αχαΐας. Ανήκει διοικητικά από το 2010 στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος Αράξου του πρώην Δήμου Λαρισσού (Λαρίσου).

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων στη γεωγραφική περιοχή του Λαρισσού. Βρίσκεται πολύ κοντά στο ομώνυμο ακρωτήρι, τα «Μαύρα βουνά» και τη λεγόμενη «λιμνοθάλασσα του Αράξου». Εγγύς του βρίσκεται το χωριό Άραξος, το ναυτικό οχυρό του πολεμικού ναυτικού, η πολυσύχναστη ειδυλλιακή παραλία «Γιαν(ν)ισκάρι» και η πολύ μικρή παραλία «Βορός». Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν βοσκοί που περνούσαν εκεί το χειμώνα μαζί με τα κοπάδια τους και κατάγονταν από το χωριό Γκέρμπεσι (νυν Προφήτης Ηλίας) των Καλαβρύτων. Αυτός ήταν ο λόγο που το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Μέσα Γκέρμπεσι. Την 16/10/1940 αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το όνομα Μέσα Γκέρμπεσι και υπήχθη στην κοινότητα Λακκόπετρας. Με το ΦΕΚ 148Α της 18/07/1947 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λακκόπετρας και υπήχθη σε αυτήν της τότε Παραλίμνης (νυν Άραξος). Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Μαύρον Όρος. Με το ΦΕΚ 18Α της 28/02/1986 μετονομάστηκε σε Παραλίμνη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Με το ΦΕΚ 185Α της 05/09/2006 μετονομάστηκε σε Ακρωτήριο Αράξου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στο χωριό υπάρχει ο ναός της Παναγίας που γιορτάζει τη Δευτέρα του Πάσχα. Άραξος Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμού Ακρωτήριο Αράξου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/10/2017.