IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κίνημα των έξι σημείων

Το κίνημα των έξι σημείων ήταν ένα κίνημα στο Ανατολικό Πακιστάν, με αιχμή του δόρατος τον Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν, ο οποίος ζητούσε μεγαλύτερη αυτονομία για το Ανατολικό Πακιστάν. Το κύριο θέμα του κινήματος ήταν η συνειδητοποίηση των έξι αιτημάτων από τη συμμαχία των βεγγαλικών εθνικιστικών πολιτικών κομμάτων το 1966 για να τερματίσει η εμφανής εκμετάλλευση του Ανατολικού Πακιστάν από τους άρχοντες του Δυτικού Πακιστάν. Θεωρείται ορόσημο στο δρόμο για την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές.

 Τα έξι σημεία σημειώνονται ως: Το Σύνταγμα θα πρέπει να παρέχει μια Ομοσπονδία του Πακιστάν με την πραγματική έννοια , με βάση το Ψήφισμα της Λαχώρης, και κοινοβουλευτική μορφή διακυβέρνησης όπου το κυρίαρχο νομοθετικό σώμα θα προκύπτει με άμεση και καθολική ψηφοφορία των ενηλίκων . Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να έχει στην αρμοδιότητα της μόνο την άμυνα τις χώρας και διεθνείς της σχέσεις, ενώ όλες οι υπόλοιπες αρμοδιότητες θα πρέπει να παραχωρηθούν στα ομόσπονδα κράτη. Θα πρέπει να εισαχθούν δύο ξεχωριστά αλλά ελεύθερα μετατρέψιμα νομίσματα, ή αν αυτό δεν είναι εφικτό, θα πρέπει να υπάρχει ένα νόμισμα για το σύνολο της χώρας αλλά με αποτελεσματικές συνταγματικές διατάξεις που πρέπει να θεσπιστούν για να σταματήσει η φυγή κεφαλαίων από το Ανατολικό στο Δυτικό Πακιστάν. Επιπλέον, θα πρέπει να δημιουργηθεί ξεχωριστό Τραπεζικό Αποθεματικό και ξεχωριστή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική για το Ανατολικό Πακιστάν. Η εξουσία επιβολής φορολογίας και η διαδικασία είσπραξης εσόδων, θα πρέπει να ανατεθεί στις ομόσπονδες μονάδες και το ομοσπονδιακό κέντρο δεν θα πρέπει να έχει καμία ανάλογη εξουσία . Η ομοσπονδία θα δικαιούται μερίδιο στους φόρους κράτους για να καλύψει τις δαπάνες. Θα πρέπει να υπάρχουν δύο χωριστοί λογαριασμοί από έσοδα σε ξένο συνάλλαγμα για τους δύο θύλακες. Οι συναλλαγματικές απαιτήσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης θα πρέπει να πληρούνται από τους δύο θύλακες εξίσου ή με σταθερή αναλογία, ενώ τα αυτόχθονα προϊόντα θα πρέπει να διακινούνται χωρίς δασμούς μεταξύ των δύο πτερύγων και το σύνταγμα θα πρέπει να ενδυναμώσει τις μονάδες για τη δημιουργία εμπορικών δεσμών με χώρες του εξωτερικού. Το Ανατολικό Πακιστάν θα πρέπει να έχει ξεχωριστή στρατιωτική ή παραστρατιωτική δύναμη και το Ναυτικό επιτελείο θα πρέπει να υπάγεται στο Ανατολικό Πακιστάν. Η πρόταση απορρίφθηκε από τους πολιτικούς στο Δυτικό Πακιστάν και πολιτικούς από το Ανατολικό Πακιστάν που δεν ανήκαν στον Σύνδεσμο Αουάμι. Απορρίφθηκε επίσης από τον πρόεδρο του Πανπακιστανικού Συνδέσμου Αουάμι Ναουαμπζάντα Νασαρουλάχ Χαν. Επίσης απορρίφθηκε από το Εθνικό Κόμμα Αουάμι, το Τζαμάατ-ε-Ισλάμι Πακιστάν και το Νιζάμ-ι-Ισλάμ. Το κίνημα είχε την υποστήριξη του πληθυσμού του Ανατολικού Πακιστάν. Πόλεμος Απελευθέρωσης του Μπανγκλαντές Σύνδεσμος Αουάμι του Μπανγκλαντές Βεγγαλικό γλωσσικό κίνημα
Τομάζι Πουαπούα

Ο Σερ Τομάζι Πουαπούα (Sir Tomasi Puapua, 10 Σεπτεμβρίου 1938 - ...) είναι πολιτικός από το Τουβαλού. Διετέλεσε πρωθυπουργός και Γενικός Κυβερνήτης του νησιωτικού κράτους. Είναι τιμημένος με τον τίτλο του Ιππότη, του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου και με τον τίτλο Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία τον παραιτηθέντα εξαιτίας σκανδάλου Τοαρίπι Λαούτι.

 Γεννήθηκε στα τότε Νησιά Έλλις. Σπούδασε Ιατρική στα Φίτζι και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νέα Ζηλανδία. Παντρεύτηκε το 1971 με μία γυναίκα από το Κιριμπάτι και απέκτησαν 4 παιδιά. Το 1978, με την ανεξαρτησία του κράτους, έγινε υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και έπειτα Υπουργός Εξωτερικών. Την περίοδο 1981-1989 διετέλεσε πρωθυπουργός. Εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός το Σεπτέμβριο του 1981 και επανεξελέγη το 1985. Το 1986 οι πολίτες της χώρας του απέρριψαν με μεγάλη πλειοψηφία σε δημοψήφισμα τις προτάσεις του για μεγαλύτερο εκδημοκρατισμό της χώρας. Σε μία χώρα με πολιτική αστάθεια και συνεχείς εναλλαγές κυβερνήσεων στην εξουσία, ο Πουαπούα υπήρξε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στη χώρα, καθώς κυβέρνησε επί 8 χρόνια. Ηττήθηκε στις εκλογές του 1989 από τον Μπικενιμπέου Παενίου, ο οποίος και στον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα. Υπήρξε μάλιστα υποψήφιος για την πρωθυπουργία και το 1993, δέχτηκε όμως να παραιτηθεί υπέρ του Καμούτα Λατάζι, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Λίγο πριν γίνει Γενικός Κυβερνήτης, ο Πουαπούα υπηρέτησε και ως πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Το 1998 έγινε Γενικός Κυβερνήτης και αντιπρόσωπος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Στις 26 Ιουνίου του 1998 διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Σερ Τουλάγκα Μανουέλα. Διατηρήθηκε στο εθιμοτυπικό αυτό αξίωμα ως το 2003, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Φαϊμαλάγκα Λούκα.
Μεσιέ 49

Ο Μεσιέ 49 (γνωστός και ως Μ49 και NGC 4472) είναι μεγάλος ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου. Είναι ένας από τους μεγάλους ελλειπτικούς γαλαξίες του σμήνους της Παρθένου μαζί με τους Μεσιέ 60 και Μεσιέ 87.

 Ο Μεσιέ 49 ανακαλύφθηκε το 1771 από τον Τσαρλς Μεσσιέ. Ήταν ο πρώτος γαλαξίας από το σμήνος της Παρθένου που ανακαλύφθηκε και ο δεύτερος γαλαξίας που ανακαλύφθηκε και δεν ανήκει στην τοπική ομάδα γαλαξιών μετά τον Μεσιέ 83. Το 1969 ανακαλύφθηκε ένας πιθανός υπερκαινοφανής αστέρας στον Μεσιέ 49, ο 1969Q. Ο Μεσιέ 49 είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας στο σμήνος της Παρθένου με λαμπρότητα 8,5, η οποία αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος -22,8, αν βρίσκεται σε απόσταση 60 MLy. Αν έχει φαινόμενο μέγεθος 9,5' τότε έχει διάμετρο στον μεγαλύτερο άξονα 160.000 έτη φωτός. Παλιότερες μελέτες έδειχναν ότι μπορεί να είναι βαρύτερος από τον Μεσιέ 87, αλλά ο Μεσιέ 87 πρέπει να είναι πιο πυκνός. Υπολογίζεται ότι έχει 6300 ± 1900 σφαιρωτά σμήνη αστέρων. Είναι μία ισχυρή ραδιοπηγή και πηγή ακτίνων Χ. Ο NGC 4467 βρίσκεται σε απόσταση 4,2 λεπτά της μοίρας από τον Μεσιέ 49, ενώ λίγο μακρύτερα είναι ο UGC 7636, ένας ακανόνιστος γαλαξίας. Σε απόσταση 10,5 λεπτών της μοίρας βρίσκεται ο παράξενος γαλαξίας NGC 4470. SEDS: Elliptical Galaxy M49 Black hole found in a star cluster in M49
Κινύρας Έμπας

Ο Κινύρας Έμπας ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Έμπα της επαρχίας Πάφου. Είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία, στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1983 και τα χρώματα της ομάδας ήταν το πράσινο,το κίτρινο και το άσπρο. Έμβλημα της ήταν ο Κινύρας, αρχαίος βασιλιάς της Πάφου.

 Ο Κινύρας ξεκίνησε να αγωνίζεται στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ.Το 1994 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, κερδίζοντας παράλληλα την ένταξη του στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 1995-96 τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1997-98. Ακολούθησαν δύο συνεχόμενοι προβιβασμοί με τον Κινύρα να αγωνίζεται την περίοδο 2000-01 στη Β΄ κατηγορία. Τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία. Το 2003 η ομάδα αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα να ενοποιηθεί με τον ΑΠΟΠ Πέγειας δημιουργώντας τον ΑΠΟΠ Κινύρα Πέγειας. Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ (1): 1994 Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ (1): 1994 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Τζάστιν Νταφ

Ο Τζάστιν Νταφ (αγγλικά: Justin Duff, γεννημένος στις 10 Μαΐου 1988) είναι Καναδός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.00 μ. και αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού.

 Ο Τζάστιν Νταφ ξεκίνησε την καριέρα του στην Ευρώπη το 2010, υπογράφοντας στους Χοτβόλεϊς Βιέννης της Αυστρίας. Τα επόμενα δύο χρόνια, αγωνίστηκε στο τουρκικό πρωτάθλημα και την Άρκας, κατακτώντας το τρόπαιο του 2013. Την επόμενη περίοδο (2013-2014) αγωνίστηκε στην ρωσική Μπελογκόρι Μπέλγκοροντ και στην Γιαχάρτα Ένερτζι της Ινδονησίας. Το 2014 επέστρεψε στην Ευρώπη για λογαριασμό της πολωνικής Λουσνίτζκα Μπίντγκοστζ, ενώ το 2015 πήρε μεταγγραφή στην πορτογαλική Μπενφίκα, κατακτώντας το κύπελλο του 2016. Τον Ιούνιο του 2016 ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό. Ο Τζάστιν Νταφ αγωνίζεται με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Καναδά μετρώντας 134 συμμετοχές και έχει κατακτήσει τρία μετάλλια στο |Πρωτάθλημα Εθνικών ομάδων Βορείου και Κεντρικής Αμερικής. 1 Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής: 2011 1 Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής: 2013 1 Πρωταθλήματος Βορείου & Κεντρικής Αμερικής: 2015 1 Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2013 1 Κύπελλο Πορτογαλίας: 2016 Ανακοίνωσε Νταφ ο Ολυμπιακός Justin Duff
Κάστρο της Τσουτσιούρα

Το Κάστρο της Τσουτσιούρα (土浦城, Tsuchiura-jō) είναι επίπεδο Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Τσουτσιούρα, νότια του νομού Ιμπαράκι, στην Ιαπωνία. Η πόλη Τσουτσιούρα βρίσκεται 60 χιλιόμετρα βόρεια του Τόκιο. Στο τέλος της περιόδου Έντο, το Κάστρο της Τσουτσιούρα ήταν η έδρα της φυλής Τσουτσίγια, νταϊμιό του τομέα Τσουτσιούρα. Το κάστρο ήταν επίσης γνωστό ως «Κί-τζο» (亀城, Ki-jō, Κάστρο Χελώνα).

 Η πρώιμη ιστορία του Κάστρου Τσουτσιούρα δεν είναι ξεκάθαρη και σύμφωνα με τη λαογραφία το αρχικό κάστρο ιδρύθηκε την περίοδο Χεϊάν από τον Τάιρα νο Μασακάντο. Κατά την περίοδο Σενγκόκου, η περιοχή γύρω από την Τσουτσιούρα ελεγχόταν από τη φυλή Όντα, η οποία αργότερα καταστράφηκε από τη φυλή Γιούκι. Μετά τη μάχη της Σεκιγκαχάρα και την ίδρυση του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, οι Γιούκι μετεγκαταστάθηκαν στον τομέα Φουκούι στην επαρχία Ετσίζεν και ένα μέρος της εκκενωμένης επικράτειάς τους δόθηκε στον Ματσουντάιρα Νομπουκάζου ως ανταμοιβή για τη δράση του στην οπισθοφυλακή στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα. Ο γιος του, Ματσουντάιρα Νομπουγιόσι, έθεσε τα θεμέλια της πόλης του κάστρου και έχτισε μια σειρά από πύλες στον αυτοκινητόδρομο Μίτο Κάιντο, που συνδέει το Έντο με τον Μίτο. Κατά την πρώιμη περίοδο Έντο, το κάστρο πέρασε από πολλά χέρια έως ότου τέθηκε υπό τον έλεγχο της φυλής Τσουτσίγια το 1669. Η φυλή Τσουτσίγια κυβέρνησε μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί, εκτός από ένα διάλειμμα πέντε ετών. Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, με κυβερνητική εντολή, οι οχυρώσεις του κάστρου διαλύθηκαν και οι περισσότερες τάφροι του γεμίστηκαν. Το κεντρικό περιτείχισμα με το πρώην παλάτι νταϊμιό χρησιμοποιήθηκε ως κυβερνητικό γραφείο μέχρι που κάηκε το 1884. Ολοκληρώθηκε ένα νέο κτήριο γραφείων. Ωστόσο, το 1899 το κεντρικό περιτείχισμα και το δεύτερο περιτείχισμα δωρίστηκαν στην πόλη και έγιναν πάρκο Κίτζο. Το πάρκο Κίτζο απέχει 15 λεπτά με τα πόδια από το Σταθμό Τσουτσιούρα. Μόνο ένα γιαγκούρα έχει απομείνει από την περίοδο Έντο, το Τάικο Γιαγκούρα Μον, το οποίο χτίστηκε το 1656. Τα υπόλοιπα δύο γιαγκούρα είναι και τα δύο ανακατασκευές της δεκαετίας του 1990, ένα από τα οποία, το Ανατολικό Γιαγκούρα, χρησιμοποιείται ως Μουσείο της πόλης Τσουτσιούρα. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. σελίδες 144–145. ISBN 0-8048-1102-4. Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. σελ. 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Mitchelhill, Jennifer (2004). Castles of the Samurai: Power and Beauty. Tokyo: Kodansha. σελ. 112 pages. ISBN 4-7700-2954-3. Turnbull, Stephen (2003). Japanese Castles 1540-1640. Osprey Publishing. σελ. 64 pages. ISBN 1-84176-429-9.
Κατάλογος προέδρων του Λιβάνου

Ακολουθεί κατάλογος με τους προέδρους του Λιβάνου από το 1926 (οπότε συστάθηκε η θέση) ως σήμερα. Ο Πρόεδρος αποτελεί πρόσωπο με σημαντικές αρμοδιότητες με βάση το Σύνταγμα, στην πράξη όμως ο ρόλος του είναι εθιμοτυπικός.

 Παρότι δεν καθορίζεται με συγκεκριμένο τρόπο στο σύνταγμα, ένα άγραφο μνημόνιο, γνωστό και ως Εθνική Συμφωνία, συμφωνήθηκε το 1943 και είχε ως αποτέλεσμα ο κάτοχος του αξιώματος να είναι Μαρωνίτης Χριστιανός σε κάθε εκλογικό κύκλο από εκείνη την περίοδο. Η συμφωνία εκείνη παραβιάστηκε τρεις φορές, όταν υπηρέτησαν ως υπηρεσιακοί πρόεδροι τρεις Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ο Σελίμ Χος το 1988, ο Φουάτ Σινιόρα το 2007 και ο Ταμάμ Σαλάμ το 2014.
Γοδεφρείδος της Βραβάντης

Ο Γοδεφρείδος, γερμ. Godfrey (απεβ. 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κύριος του Άαρσοτ (από τον πατέρα του) και του Βιερζόν (από τη σύζυγό του).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Αδελαΐδας, κόρης του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Ήταν ικανός πολεμιστής και πολιτικός και υποστήριξε τον δευτερότοκο αδελφό του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης σε όλα όσα ανέλαβε. Πολέμησε μαζί του το 1288 στη μάχη του Βόρρινγκεν και αιχμαλώτισε τον Ρέγκιναλντ Α΄ κόμη του Χέλρε. Το 1284 ο πατέρας του τον έκανε κύριο του Άαρσοτ· η κομητεία αυτή είχε αγοραστεί από τον προ-προ-πάππο τους, τον Γοδεφρείδο Γ΄ κόμη του Λουβαίν. Το 1292 διαπραγματεύτηκε την ερήνη μεταξύ της Γαλλίας και του κόμη της Φλάνδρας. Το 1294 απεβίωσε ο Ιωάννης Α΄ και ο γιος του Ιωάννης Β΄ υποστηρίχθηκε από τον Γοδεφρείδο στις εσωτερικές και εξωτερικές αντιδράσεις. Το 1302 η Φλάνδρα εξεγέρθηκε εναντίον της Γαλλίας. Ο Γοδεφρείδος και ο γιος του ακολούθησαν τον Φίλιππο Δ΄ Καπετιδών της Γαλλίας εναντίον της Φλάνδρας στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Σκοτώθηκε με το γιο του, μαζί με πολλούς ιππότες της Βραβάντης. Η περιουσία του μοιράστηκε μεταξύ των τεσσάρων έγγαμων θυγατέρων του. Νυμφεύτηκε το 1277 την Ιωάννα-Ισαβέλλα, κόρη και κληρονόμο του Ερβέ Δ΄ κυρίου του Βιερζόν (Vierzon) και είχε τέκνα: Ιωάννης 1281-1302, σκοτώθηκε 19 ετών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών. Μαρία απεβ. 1332, παντρεύτηκε πρώτα τον Βάλραμ κόμη του Γύλιχ και μετά τον Ρομπέρ του Μπωμόν. Ελισάβετ απεβ. 1350, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ε΄ κόμη του Γύλιχ. Αλίκη πεβ. 1315, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ του Αρκούρ. Λευκή απεν. 1329, παντρεύτηκε πρώτα τον Ζαν Μπερτού κύριο του Μεσελέν και μετά τον Ιωάννη Α΄ του Τρουάρ. Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1318, μοναχή στο Λονσάν (Longchamps) στο Παρίσι. Ιωάννα απεβ. μετά το 1318, μοναχή το Λονσάν (Longchamps) στο Παρίσι. Medieval Lands Project, Dukes of Brabant
Θωμάς Μακρής

Ο Θωμάς Βάιου Μακρής (γεν. 12 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του σεντερ-φορ, πρωταθλητής της Β΄Εθνικής και πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα αυτής της κατηγορίας. Διακρίνεται για την υψηλή τεχνική του κατάρτιση, αλλά και τους συχνούς τραυματισμούς του.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την ομάδα της Ξάνθης με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική, την περίοδο 1997-98. Το καλοκαίρι του 1999 παραχωρήθηκε σαν δανεικός στο Αιγάλεω, με το οποίο αναδείχτηκε και έγινε πανελλήνια γνωστός. Το 2001 κέρδισε το πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής και την πρωτιά στους σκόρερ της κατηγορίας, με 16 τέρματα. Το 2002 τραυματίσθηκε σοβαρά σε αγώνα εναντίον του ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ, ύστερα από μαρκάρισμα που δέχθηκε από τον Σ. Κυργιάκο. Τον Ιανουάριο του 2003 παραχωρήθηκε στη Χαλκηδόνα, για να επιστρέψει στο Αιγάλεω 1,5 χρόνο αργότερα. Αγωνίσθηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 2004-05, όπου πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Ωστόσο στη συνέχεια τραυματίσθηκε ξανά και αποδεσμεύθηκε, συνεχίζοντας την καριέρα του σε μικρότερες κατηγορίες, με τις ομάδες του Ηλυσιακού, του Εθνικού Αστέρα, του ΠΑΟ Αγ. Δημητρίου, του ΑΟ Χαϊδαρίου, της ΑΟ Αγ. Παρασκευής και του Ελπιδοφόρου Κηφισιάς. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε εκ νέου στο Αιγάλεω με το οποίο αναδείχθηκε πρωταθλητής στη Δ΄ Εθνική και φιναλίστ στο Τελικό του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Ένα χρόνο αργότερα (καλοκαίρι του 2013) αποκτήθηκε από τη Δόξα Βύρωνα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για 1 χρόνο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής και το καλοκαίρι του 2014 έμεινε ελεύθερος.Στη συνέχεια αγωνίστηκε στα ερασιτεχνικά τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά κατά σειρά με τους Ίκαρο Καλλιθέας (2014-2016) και Οδηγήτρια Πειραιά (2017), κατακτώντας αμφότερα 2 φορές το πρωτάθλημα Πειραιά και κλείνοντας ουσιαστικά και την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Συνολικά, πήρε μέρος σε 61 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος της μεγάλης κατηγορίας, επιτυγχάνοντας 10 τέρματα. Έχει ύψος 1,87 μ. Ο Θωμάς Μακρής στο Myplayer.gr
Σουντάκ

Το Σουντάκ (ουκρανικά και ρωσικά: Судак, κριμαϊκά: Sudaq) ή η Σουγδιαία (βυζαντινή ονομασία), είναι πόλη της Αυτόνομης δημοκρατίας της Κριμαίας. Η πόλη βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας. Απέχει 55 χιλιόμετρα από την Θεοδοσία και 102 χλμ. από την πρωτεύουσα της Κριμαίας, Συμφερόπολη. Το Σουντάκ σήμερα είναι ένα δημοφιλές θέρετρο, με ένα καλοδιατηρημένο γενοβέζικο (γενουατικό) οχυρό.

 Η πόλη φέρεται να έχει ιδρυθεί το 212 μ.Χ., και κατά την μεσοβυζαντινή περίοδο (9ος με 11ος αιώνας) ανήκε στο βυζαντινό θέμα Χερσώνος, καθώς και διέθετε τη δική της μητροπολιτική έδρα με έναν από τους γνωστούς ιστορικούς μητροπολίτες να είναι ο μητροπολίτης Σουγδαίας Λουκάς (14ος αιώνας). Κατόπιν η κυριαρχία της πέρασε στους Γενοβέζους (Γενουάτες) κατά τον 14ο και 15ο αιώνα, και μετέπειτα στους Οθωμανούς και το Χανάτο της Κριμαίας, έως ότου η Ρωσική αυτοκρατορία κατέκτησε την περιοχή την περίοδο 1771-1783. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sudak στο Wikimedia Commons
Δυσγραφία

Ως δυσγραφία ορίζεται η διαταραχή στη διατύπωση, συνοχή του γραπτού λόγου αλλά και η δυσκολία στην αποτύπωση χαρακτήρων, γραμμάτων και αριθμών. Η δυσγραφία αποτελεί μία ειδική μαθησιακή δυσκολία καθώς συνδέεται με μειωμένη απόδοση γραπτού λόγου, ορθογραφία και αλληλουχία των δακτύλων (η κίνηση των μυών που απαιτείται για τη γραφή). Συχνά συνδέεται με άλλες μαθησιακές δυσκολίες όπως διαταραχή ομιλίας, ΔΕΠΥ (ADHD) και Αναπτυξιακές διαταραχές. Τα άτομα με δυσγραφία συχνά αντιμετωπίζουν ασυνήθιστη δυσκολία στο γράψιμο, προκαλώντας κόπωση. Τα άτομα με δυσγραφία μπορεί συχνά να αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην καθημερινότητά τους όπως το δέσιμο παπουτσιών, το κούμπωμα κουμπιών στα ρούχα, στην ενασχόλησή τους με συγκεκριμένα μουσικά όργανα. Ωστόσο, η δυσγραφία δεν επηρεάζει όλες τις λεπτές κινητικές δεξιότητες. Τείνουν, επίσης, στο να αποτυγχάνουν να διατηρήσουν το μέγεθος και το σχήμα των γραμμάτων που παράγουν εάν δεν μπορούν να δουν τι γράφουν.

 Η θεραπεία για τη δυσγραφία ποικίλλει και μπορεί να περιλαμβάνει θεραπεία για κινητικές διαταραχές που βοηθούν στον έλεγχο των κινήσεων γραφής. Ίσως χρειαστεί να λάβουν βοήθεια οι δυσγραφικοί μαθητές να ξεπεράσουν την αποφυγή της γραφής και να αποδεχθούν τον σκοπό και την αναγκαιότητα της γραφής. Η χρήση της εργοθεραπείας μπορεί να είναι αποτελεσματική στο σχολικό περιβάλλον και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να είναι καλά ενημερωμένοι για τη δυσγραφία, ώστε να βοηθήσουν στη μεταφορά των παρεμβάσεων του εργοθεραπευτή. Οι θεραπείες μπορεί να αντιμετωπίζουν διαταραχές της μνήμης ή άλλα νευρολογικά προβλήματα. Ορισμένοι γιατροί συνιστούν στα άτομα με δυσγραφία να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να αποφύγουν τα προβλήματα του χειρόγραφου. Η δυσγραφία μπορεί μερικές φορές να ξεπεραστεί εν μέρει με την κατάλληλη και συνειδητή προσπάθεια και εκπαίδευση. Η Διεθνής Ένωση Δυσλεξίας προτείνει τη χρήση της κινητικής μνήμης μέσω της πρώιμης εκπαίδευσης, βάζοντας το παιδί να μάθει να γράφει γράμματα και αργότερα να εξασκείται στο γράψιμο με κλειστά ή κλειστά μάτια για να ενισχύσει την αίσθηση των γραμμάτων που γράφονται. Προτείνουν επίσης τη διδασκαλία της καλλιγραφικής γραφής στους μαθητές, καθώς έχει λιγότερα αναστρέψιμα γράμματα και μπορεί να βοηθήσει στη μείωση των προβλημάτων διαστήματος, τουλάχιστον μέσα στις λέξεις, επειδή τα καλλιγραφικά γράμματα είναι γενικά συνδεδεμένα μέσα σε μια λέξη. Δυσλεξία Αυτισμός
458 Ερκυνία

Η Ερκυνία (Hercynia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,63. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Οι διαστάσεις της Ερκυνίας εκτιμώνται σε 38,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 60,9 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,165 (από δεδομένα του IRAS). Η Ερκυνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 18 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δημήτριος Γ. Τσαούσης

Ο Δημήτριος Τσαούσης του Γεωργίου (1897 - 22 Φεβρουαρίου 1985) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ευρυτανίας για την περίοδο από το 1952 ως το 1956.

 Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη βουλευτής Ευρυτανίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών τον Φεβρουάριο του 1985 και κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίου Ισιδώρου στο Δεύτερο Νεκροταφείο Πατησίων.
Μπουτιγκέιντις

O Μπουτιγκέιντις, λευκορωσικά Будзікід (απεβ. π. 1291) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν μέγας δούκας της Λιθουανίας (1285-91). Είναι το πρώτο γνωστό και αναμφισβήτητο μέλος των Γκεντιμινιδών.

 Μάλλον ήταν γιος τού Σκαλμάντας και αδελφός τού Μπουτβύντας. Ξεκίνησε την εξουσία του όταν το Λιβονιακό Τάγμα και οι Τεύτονες Ιππότες τελείωναν την κατάκτησή τους των Βαλτικών φυλών. Το 1289 οδήγησε περίπου 8000 άνδρες και επιτέθηκε στη Σαμμπία. Το έτος αυτό οι Τεύτονες έκτισαν ένα κάστρο στο Τίλσιτ και πύκνωσαν τις επιδρομές τους. Οι Λιβονιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κάστρο Κοκλαϊνιάι, που βρισκόταν στην άλλη όχθη τού ποταμού. Ο Μπουτιγκέιντις ήταν ο πρώτος, που έκτισε ισχυρά κάστρα κατά μήκος τού Νέμαν ποταμού. Το σύστημά του αναπτύχθηκε περισσότερο, όταν απεβίωσε και βοήθησε στην άμυνα από τις επιθέσεις ως το β΄ ήμισυ τού 14ου αι. Ο Μπουτιγκέιντις μετέφερε την πόλη Βαουκάβυσκ στη Γαλικία-Βολυνία με αντάλλαγμα την ειρήνη. Απεβίωσε περί το 1291 και ο αδελφός του Μπουτβύντας (ή Πουκουβέρας) κληρονόμησε τη Λιθουανία. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vytautas Spečiūnas (compiler). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. 2004. p. 29. ISBN 5-420-01535-8.
Σιδηροδρομικός σταθμός Τιφλίδας

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Τιφλίδας (γεωργιανά: თბილისის ცენტრალური სადგური, tbilisis tsent'raluri sadguri) είναι ένας σιδηροδρομικός σταθμός που βρίσκεται στην Τιφλίδα, την πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αρχικά χτισμένος το 1872, ο σιδηροδρομικός σταθμός έχει υποστεί διάφορους αρχιτεκτονικούς μετασχηματισμούς και σήμερα λειτουργεί ως συνδυασμός σιδηροδρομικού σταθμού και εμπορικού κέντρου.

 Ο πρώτος κεντρικός σταθμός στην Τιφλίδα χτίστηκε το 1872, με συρμούς που οδηγούσαν προς το λιμάνι του Πότι στη Μαύρη Θάλασσα. Στη δεκαετία του 1940, το κτήριο κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της σταλινικής αρχιτεκτονικής. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κατεδαφίστηκε και αυτό και αντικαταστάθηκε από ένα κτήριο στο στιλ της μπρουταλιστικής αρχιτεκτονικής. Οι αρχιτέκτονες Bairamashvili, Kavlashvili, G. Shavdia και Jibladze κέρδισαν κρατικό βραβείο για το έργο τους το 1992. Το 2010, ο σταθμός αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε συνδυασμό σιδηροδρομικού σταθμού και εμπορικού κέντρου. Πρόκειται για ένα έργο το οποιο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Zwarts & Jansma. Ο σταθμός εξυπηρετείται από δύο σταθμούς του μετρό της Τιφλίδας, τους Sadguris Moedani 1 και Sadguris Moedani 2, οι οποίοι αποτελούν τη μόνη σύνδεση με τις γραμμές του μετρό. Καθημερινά υπάρχουν εισερχόμενοι και εξερχόμενοι συρμοί που συνδέουν την Τιφλίδα και το Γερεβάν. Από τη γειτονική Αρμενία, τα τρένα αναχωρούν για την Τιφλίδα και το Μπατούμι από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Γερεβάν . Υπάρχει μια πρόβλεψη για την αντικατάσταση της απευθείας σιδηροδρομικής σύνδεσης της Τιφλίδας με παρααμπτήρια σύνδεση στα βόρεια της πόλης μέσα στα επόμενα χρόνια. Ο κεντρικός σταθμός της Τιφλίδας θα παραμείνει κλειστός, αλλά θα εξακολουθεί να λειτουργεί το εμπορικό κέντρο. Δεν θα εξυπηρετείται πλέον από επιβατικά τρένα και η υπάρχουσα υποδομή θα διαλυθεί. Δεν θα ήταν πλέον δυνατή η σύνδεση των επιβατικών αμαξοστοιχιών με τον σταθμό και η απευθείας μεταφοράς επιβατών. Το σύστημα δημόσιων και υπόγειων μεταφορών της πρωτεύουσας βελτιστοποιείται έτσι με τον καιρό. Αν και υπήρξαν αντίθετοι ισχυρισμοί από την αμερικανική εταιρεία συμβούλων Booz Allen Hamilton, το έργο αμφισβητείται σε μεγάλο βαθμό από ειδικευμένους επαγγελματίες μεταφορών και σιδηροδρομικών συγκοινωνιών από τη Δυτική Ευρώπη. Ιστότοπος του εμπορικού κέντρου
Φερναντέλ

Ο Φερναντέλ (γαλλικά: Fernand Joseph Désiré Contantin, Μασσαλία, 8 Μαΐου 1903 – Παρίσι, 26 Φεβρουαρίου 1971), ψευδώνυμο του Φερνάν Ζοζέφ Ντεζιρέ Κονταντέν, ήταν Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής. Ο πιο γνωστός και πετυχημένος ρόλος του στον κινηματογράφο είναι του Δον Καμίλο, στη σειρά των ταινιών που σκηνοθέτησαν ο Ζυλιάν Ντιβιβιέ και ο Κάρμινε Γκαλόνε, βασισμένες στα διηγήματα του Τζοβάνι Γκουαρέσκι.

 Γεννημένος στη Μασσαλία το 1903, ο Φερναντέλ είχε δύο αδερφούς και μια αδερφή. Οι γονείς του είχαν πάθος με την μουσική, και ασχολούνταν ερασιτεχνικά με το τραγούδι σε διαφόρα μικρά θεάτρα. Ο Φερναντέλ αφού τελειώσε το σχολείο επιασε δουλειά σε μια τράπεζα, αλλά συντόμα ομως απολυθηκε. Ο Φερναντέλ δεν αργήσε να συνειδητοποιησει οτι δεν του άρεσε η προνομιούχα μεσαία τάξη, και έτσι άρχισε να κάνει καριέρα ως κωμικός τραγουδιστής σε μικρά κάφε. Παραλλήλα έκανε διάφορες δουλειές στην Μασσαλία, όπως λιμενεργάτης και εργάτης κλωστουφαντουργίας. Το 1925, σε ηλικία 22 ετών θα παντρεύτει την Ενριέττα Μανς, αδερφή του καλύτερου του φίλου. Θα αποκτήσει τρία παιδιά: την Ζόσετ, την Ζανίν και τον Φρανκ. Το 1928 μετά την στρατιωτική του θητεία, θα φύγει για το Παρίσι, με σκοπό να ακολουθήσει καριέρα κωμικού τραγουδιστή. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο θα το κάνει το 1931, και εκτότε θα παίξει σε πάνω απο 50 ταινίες. Την δεκαετία του 1950 θα πάρει μέρος και σε παραγωγές εκτός Γαλλίας, όπως στην ταινία "Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες" με τον Ντέιβιντ Νίβεν. Το 1958 θα παίξει στην κωμωδία "Διακοπές στο Παρίσι" με τον Μπομπ Χόουπ. Ο Φερναντέλ θα πεθάνει στο Παρίσι σε ηλικία 67 ετών, το 1971 από καρκίνο. Βιογραφία του Φερναντέλ στην IMDb
Αγία Βαλπουργία

Η Αγία Βαλπουργία (γερμ. Walburga, Valborg, Walburg, Waltpurde, Walpurgis, Walpurga, ή και Vaubourg, Falbourg, 710 - 779 ή 780) υπήρξε Γερμανίδα μοναχή. Πιστεύεται ότι ήταν κόρη του βασιλιά Ριχάρδου του Ουέσσεξ και ανεψιά του Αγίου Βονιφατίου.

 Andreas Bauch: Walpurgis Äbtissin von Heidenheim (ca. 710-779). In: Alfred Wendehorst, Gerhard Pfeiffer (Hrsg.): Fränkische Lebensbilder. Band 9. Kommissionsverlag Degener & Co, Neustadt/Aisch 1980, ISBN 3-7686-9057-1 (Veröffentlichungen der Gesellschaft für Fränkische Geschichte, Reihe VII A. Band 9), S. 1-10. Gabriele Lautenschläger: Walburga, Heilige. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 3. Bautz, Herzberg 1992, ISBN 3-88309-035-2, Sp. 178–179. Sigmund Ritter von Riezler: Walburg. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 40, Duncker & Humblot, Leipzig 1896, S. 645 f. Philipp von Rathsamhausen: Commentarius de vita et rebus gestis S. Walpurgae virginis : abbastissae monasterii in Heidenheim ... Dioecesis Eystettensis patronae, ex Philippo XXXIX. episcopo Eystettensi concinnatus. - Ingolstadii : Amgermaria vidua, 1616. Digitalisierte Ausgabe der Universitäts- und Landesbibliothek Düsseldorf Festschrift zur 1200 Jahr-Feier der heiligen Walburga, in: Geschichte des Benediktiner Ordens und seiner Zweige, Band 90, 1979 Hermann Holzbauer: Mittelalterliche Heiligenverehrung – Heilige Walpurgis (Eichstätter Studien) Maria Mengs: Schrifttum zum Leben und zur Verehrung der Eichstätter Diözesanheiligen Willibald, Wunibald, Walburga, Wuna, Richard und Sola (=Kirchengeschichtliche Quellen und Studien), St. Ottilien 1987 Vera Schauber und Hanns M. Schindler: Heilige und Namenspatrone im Jahreslauf, Augsburg 1993, S. 80f Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Walpurga στο Wikimedia Commons st-walburga.de Seite des Klosters St. Walburg in Eichstätt Seite des Bistums Eichstätt mit Abbildung Walburgas aus dem Pontifikale Gundekarianum erlangen-evangelisch.de Missionare in Franken Förderkreis Historisches Walberberg e. V. Αρχειοθετήθηκε 2014-02-01 στο Wayback Machine.
Υδραγωγείο του Αλέξανδρου

Tο Υδραγωγείο του Αλεξάνδρου, (λατιν.: Aqua Alexandrina), ήταν ρωμαϊκό υδραγωγείο, που βρισκόταν στην πόλη της Ρώμης. Το μήκους 22,4 χλμ. υδραγωγείο μετέφερε νερό από το Παντάνο Μποργκέζε στις Θέρμες του Αλεξάνδρου Σεβήρου στο Πεδίον του Άρεως. Παρέμεινε σε χρήση από τον 3ο έως τον 8ο αι. μ.Χ.

 Το υδραγωγείο κατασκευάστηκε το 226 μ.Χ. ως το τελευταίο από τα 11 αρχαία υδραγωγεία της Ρώμης. Κτίστηκε επί τη βασιλείας του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου, για να προμηθεύσει τη διεύρυνση των Θερμών του Νέρωνα, που μετονομάστηκαν σε Θέρμες του Αλεξάνδρου. Το υδραγωγείο επισκευάστηκε για πρώτη φορά την εποχή του Διοκλητιανού μεταξύ 3ου και 4ου αι., αργότερα μεταξύ 5ου και 6ου αι. και τέλος τον 8ο αι. επί πάπα Αδριανού Α'. Το υδραγωγείο περιγράφτηκε τον 17ο αι. από τον Ραφαέλο Φαμπρέτι (1680). Το υδραγωγείο λάμβανε το νερό του από την πηγή Παντάνο Μποργκέζε (Pantano Borghese) κοντά στην πόλη Γκάμπιι, τώρα μέρος του Mόντε Κομπάτρι. Η ίδια πηγή προμήθευε το Άκουα Φελίτσε από το 1586. Στα πρώτα 6.4& χλμ. (από το σύνολο 22,4 χλμ.) διανοίχθηκαν υπόγειες σήραγγες, αργότερα προχωρούσε για 2.4 χλμ. επάνω σε τόξα από πλίνθους, που διασχίζουν τις κοιλάδες της Ρωμαϊκής Καμπανίας. Το υδραγωγείο εισήρχετο στην πόλη στην Πόρτα Ματζόρε και κατέληγε στην Άρεως Πεδίον στις Θέρμες του Αλεξάνδρου, μεταξύ του Πανθέου και της Πιάτσα Ναβόνα. Ανάλογα με την εποχή, το υδραγωγείο παρείχε 120.000 έως 320.000 κ.μ. νερού την ημέρα. Τα τόξα του υδραγωγείου είναι από σκυρόδεμα με επένδυση από πλίνθους. Υπάρχουν τέσσερις μικροί βραχίονες τραβερτίνη στην κορυφή κάθε πεσσού, των οποίων η λειτουργία παραμένει άγνωστη. Το μεγαλύτερο συνεχές επίγειο μήκος του υδραγωγείου διασχίζει την περιοχή Τσεντοτσέλε κατά μήκος της Βία ντέι Πιόπι και της Βία ντέλι Όλμι. Μνημειακά τόξα ξεπροβάλλουν επάνω από την πολυσύχναστη Βιάλε Παλμίρο Τολιάτι, βόρεια της Βία Καζιλίνα. Ο δρόμος εκτείνεται κατά μήκος της παλιάς Τάφρου του Σεντονέλε (Fosso di Centocelle), όπου τα τόξα φθάνουν σε ύψος τα 20–25 μ. Παλαιότερα η διάβαση ήταν ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της ρωμαϊκής υπαίθρου, αλλά τώρα περιβάλλεται πλήρως από μία πυκνοδομημένη οικιστική γειτονιά. Η από πλίνθους επιφάνεια είναι πολύ καλά διατηρημένη εδώ, σε αντίθεση με τα άλλα τμήματα όπου η διάβρωση την έχει επηρεάσει πολύ. Ένα δεύτερο, μεγαλύτερο, ορατό τμήμα εκτείνεται κατά μήκος της Βία ντελ' Ακουεντότο Αλεσαντρίνο, νότια της Βία Καζιλίνα. Το υδραγωγείο προχωρά με τόξα, μέσω μίας κοιλάδας με το χαμηλότερο σημείο στη διάβαση της σημερινής Βία Κάρλο ντελα Ρόκα. Τα ερείπια περιβάλλονται από σπίτια και ένα δημόσιο πάρκο, που ονομάζεται Πάρκο Τζιορντάνο Σανγκάλι. Το με τόξα τμήμα καταλήγει στη διασταύρωση με τη Βία ντία Τορπινατάρα. Είναι δυνατό να ακολουθήσετε το υδραγωγείο από το Τσεντοτσέλε προς το Παντάνο Μποργκέζε μέσα από ανοιχτά χωράφια και διάσπαρτα αγροκτήματα μέχρι το Γκράντε Ρακόρντο Ανουλάρε, τον μεγάλο περιφερειακό δρόμο της Ρώμης. Υπάρχουν σημαντικά χαμηλότερα τμήματα με τόξα στα σημεία διέλευσης τάφρων και κοιλοτήτων, για παράδειγμα πίσω από το συγκρότημα κατοικιών Τορ Τρε Τέστε, όπου δημιουργήθηκε ένα δημόσιο πάρκο γύρω από τα ερείπια. Άρθρο του Lacus Curtius Ρωμαϊκά Υδραγωγεία Αντρέα Πόλετ
ΧΝΚ Ριέκα

Η ΧΝΚ Ριέκα (κροατικά: HNK Rijeka) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Ριέκα της Κροατίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιον Ρουγέβιτσα χωρητικότητας 8.279 θεατών.

 Ιδρύθηκε το 1925 σαν Ουνιόν σπορτίβα Φιουμεάνα και την ίδια χρονιά εντάχτηκε στην Γ εθνική της Ιταλίας. Ο λόγος ήταν ότι τότε η ευρύτερη περιοχή του Φιούμε όπου είναι και η Ριέκα ανήκε στην Ιταλία. Αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Β΄Εθνική του Ιταλικού πρωταθλήματος, το 1929-1930 και 1940-1941. Το 1945 με την λήξη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου το Φιούμε περνάει στην Γιουγκοσλαβία και η Ουνιόν σπορτίβα Φιουμεάνα εντάσσεται στην Γιουγκοσλαβική ποδοσφαιρική ομοσπονδία όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1992 όταν και διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Σήμερα αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Κροατίας. Στις 3 Ιουνίου 1954 πήρε το σημερινό της όνομα. Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας: 1978, 1979 Φιναλίστ Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας: 1987 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κροατίας: 2017 Κύπελλα Κροατίας: 2005, 2006, 2014, 2017, 2019, 2020 Φιναλίστ Κυπέλλου Κροατίας: 1994 Φιναλίστ Σούπερ Καπ Κροατίας: 2006 Βαλκανικό Κύπελλο: 1978 Φιναλίστ Βαλκανικού κυπέλλου :1980 Επίσημη ιστοσελίδα Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA
Ερνάρδο Γκόμες

Ο Ερνάρδο Γκόμες (ισπανικά: Ernardo Gómez, γεννημένος στις 30 Ιουλίου 1982) είναι διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Βενεζουέλα. Έχει ύψος 1.95 μ. και αγωνίζεται ως διαγώνιος.

 Ο Ερνάρδο Γκόμες πριν κλείσει τα 18 του χρόνια είχε ήδη αγωνιστεί σε τρεις ομάδες της Λατινικής Αμερικής και συγκεκριμένα στις Ούλμπρα, Μπολίβαρ και Σουζάνο. Το καλοκαίρι του 2000 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα Ελλάδας (2001, 2003) και ένα κύπελλο Ελλάδας (2001). Μετά από ένα πέρασμα στην Ιαπωνία και τους JTEKT Στινγκς, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Αγωνίστηκε στους πράσινους για μία διετία, κατακτώντας ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο. Το 2007 μεταπήδησε στην Φενέρμπαχτσε, ομάδα της Τουρκίας, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ. Την περίοδο 2008-2014, αγωνίστηκε σε Ιαπωνία και Τουρκία κατά σειρά στις: JT Θάντερς, Μπανκάσι Άνκαρα και Τογιόντα Γκόσεϊ. Την σεζόν 2014-15 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ., με τον οποίο κατέκτησε το νταμπλ. Το καλοκαίρι του 2015 έπαιξε ξανά στο τουρκικό πρωτάθλημα για την Ινεγκόλ. Την σεζόν 2016-2017 συμφώνησε να αγωνιστεί για δεύτερη φορά στην καριέρα του στον Π.Α.Ο.Κ., παρόλα αυτά, τέθηκε οριστικά εκτός δράσης για το υπόλοιπο της χρονιάς, εξαιτίας ενός τραυματισμού στον ώμο. Ο Γκόμες ξεκίνησε με τους ασπρόμαυρους του βορρά και την επόμενη αγωνιστική περίοδο (2017-2018), καθώς είχε υπογράψει διετές συμβόλαιο. Παρόλαυτα, όντας όχι 100% έτοιμος, συμφωνήθηκε η από κοινού λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών τον Δεκέμβριο του 2017. Από τον Ιανουάριο του 2018 αγωνίζεται στον Ηρακλή Χαλκίδας. Ο Ερνάρδο Γκόμες έχει πραγματοποιήσει πάνω από 300 διεθνείς συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βενεζουέλας. Μεταξύ άλλων, έχει κατακτήσει με τη εθνική ομάδα της χώρας του το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς αγώνες του 2003. 1 Παναμερικανικών Αγώνων: 2003 6 Πωταθλήματος Νοτίου Αμερικής: 1999, 2001, 2005, 2007, 2009, 2011 1 Πρωταθλήματος Νοτίου Αμερικής: 2003 1 Κυπέλλου Αμερικής: 2008 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2001, 2003, 2006, 2015 3 Κύπελλα Ελλάδας: 2001, 2007, 2015 2 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2000, 2006 1 Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2008 1 Κύπελλο Τουρκίας: 2008 Παναμερικανικοί Αγώνες 2003: Πολυτιμότερος Παίκτης, Καλύτερος Σκόρερ Πρωτάθλημα Ελλάδας 2004: Πολυτιμότερος Παίκτης Πρωτάθλημα Ελλάδας 2006: Πολυτιμότερος Παίκτης Πρωτάθλημα Τουρκίας 2008: Πολυτιμότερος Παίκτης, Καλύτερος Σκόρερ Πρωτάθλημα Ιαπωνίας 2010: Καλύτερος Σκόρερ, Καλύτερος Σέρβερ Πρωτάθλημα Ελλάδας 2015: Πολυτιμότερος Παίκτης 46ο πρωτάθλημα Volleyleague: Ερνάντο Γκόμεζ GOMEZ HARRY - Greekvolley.com Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Ελληνικό Αργολίδας

Το Ελληνικό είναι χωριό του δήμου Άργους - Μυκηνών στο νομό Αργολίδας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 378 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος βορειοδυτικά του Άργους στους πρόποδες του όρους Αρτεμισίου, σε υψόμετρο 250 μέτρων, σε κοντινή απόσταση από τις πηγές του ποταμού Ερασίνου. Διοικητικά αποτελούσε μέχρι το 1997 έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Άργους. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Άργους ενώ από το 2011 αποτελεί τοπική κοινότητα του καλλικρατικού δήμου Άργους - Μυκηνών. Στο Ελληνικό βρίσκεται η πιο καλοδιατηρημένη αρχαία πυραμίδα, στον ελλαδικό χώρο, γνωστή ως πυραμίδα του Ελληνικού. Δεν είναι εξακριβωμένο πότε ακριβώς χτίστηκε, καθώς οι χρονολογήσεις που έχουν δοθεί έχουν μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ τους. Η επικρατέστερη άποψη εκτιμά πως χτίστηκε γύρω στον 4ο αιώνα π.Χ. Ο πληθυσμός παρουσίασε σημαντική αύξηση απο την αναγνώριση του μέχρι και το 1951. Έπειτα έχει παραμείνει σε σταθερά επίπεδα. Οι πυραμίδες του Ελληνικού
Ζάρα Βάγκενκνεχτ

Η Ζάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht, 16 Ιουλίου 1969) είναι Γερμανίδα πολιτικός, ιδρύτρια και ηγέτιδα του πολιτικού συνδέσμου BSW – Για την Λογική και την Δικαιοσύνη. Έχει υπάρξει aντιπρόεδρος του κόμματος της Αριστεράς. Είναι μέλος της Μπούντεσταγκ.

 Γεννήθηκε το 1969 στην Ιένα, στην τότε Ανατολική Γερμανία. Το 1989 προσχώρησε στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας. Στο διάστημα 1990 - 1996 σπούδασε Φιλοσοφία και Σύγχρονη Γερμανική λογοτεχνία. Το 1991 εκλέχτηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. Το Μάιο του 1997 παντρεύεται τον Ραλφ-Τόμας Νιμέγιερ. Από το 2004 έως το 2009 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.Στις 12 Νοεμβρίου 2011 ο Όσκαρ Λαφοντέν δήλωσε δημοσίως ότι ο ίδιος και η Βάγκενκνεχτ έχουν γίνει «στενοί φίλοι» και βρίσκονται σε διάσταση από τους συζύγους τους. Το 2014 παντρεύτηκε τον Λαφοντέν. Τον Μάιο του 2016 δήλωσε πως θα πρέπει να περιοριστούν οι προσφυγικές ροές και πως υπάρχουν όρια στην ενσωμάτωση των προσφύγων στην κοινωνία. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση ενός ακτιβιστή, ο οποίος τις έριξε μια τούρτα στο πρόσωπο.
Αναθηματικό ανάγλυφο

Αναθηματικά ανάγλυφα ήταν ανάγλυφα αφιερωμένα σε θεότητες στην εποχή της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές σε ιερούς χώρους, αρχαίους ναούς και εκκλησίες. Ήταν κατασκευασμένα από μάρμαρο, μέταλλο, ξύλο ή άλλη ύλη. Τα αναθηματικά ανάγλυφα, που εμφανίζονται ήδη στην αρχαική εποχή, είναι μικρά κυρίως σε μέγεθος, ορθογωνίου σχήματος ανάγλυφα, που αφιερώνονταν στα ιερά από τους πιστούς και απεικόνιζαν κατά κανόνα θεότητες, συχνά μαζί με τους πιστούς σε μικρότερο από τους θεούς μέγεθος. Από τους αρχαϊκούς χρόνους σώζεται ωστόσο σχετικά μικρός αριθμός αναθηματικών αναγλύφων.

 Stephanie Böhm: Klassizistische Weihreliefs (Palilia). Reichert Verlag, 2004, ISBN 3895003832 Evgenia Vikela: Die Weihreliefs aus dem Athener Pankrates-Heiligtum am Ilissos. Religionsgeschichtliche Bedeutung und Typologie. Gebrüder Mann Verlag, Berlin 1994, ISBN 3786117101 Ulrich Hausmann: Griechische Weihreliefs. Walther de Gruyter, 1960 Carl Blümel: Drei Weihreliefs an die Nymphen. Bruno Grimm, Verlag für Kunst und Wissenschaft, Baden-Baden 1960 Oliver Brehm: Hellenistische und kaiserzeitliche Weihreliefs aus dem nördlichen Mysien. Ikonographie und Typologie einer Denkmälergruppe und ihre Bedeutung für die Religionsgeschichte einer antiken Landschaft. Γεωργία Κοκκορού- Αλευρά: "Η Τέχνη της Αρχαίας Ελλάδας, Σύντομη Ιστορία (1050- 50 π.Χ.)." Αθήνα 1990, ISBN 9607262034
Ζυλ-Σεζάρ-Ντενί βαν Λου

Ο Ζυλ-Σεζάρ-Ντενί βαν Λου (γαλλικά: Jules-César-Denis van Loo), γνωστός ως Σεζάρ βαν Λου, γεννήθηκε στο Παρίσι το 1743 και πέθανε στην ίδια πόλη το 1821, ήταν Γάλλος ζωγράφος της προ-ρομαντικής περιόδου με ειδίκευση στην τοπιογραφία και ιδιαίτερα στη ζωγραφική χειμερινών τοπίων.

 Ο τοπιογράφος Σεζάρ βαν Λου αντιπροσωπεύει την τέταρτη και τελευταία γενιά μιας λαμπρής δυναστείας ζωγράφων και σχεδιαστών, της οικογένειας βαν Λου, που ιδρύθηκε από τον Ολλανδό καλλιτέχνη Γιάκομπ βαν Λου, ο οποίος κατάγονταν από το Σλας της Ολλανδικής Δημοκρατίας και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία το 1660. Ο Σεζάρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1743 από τον εγγονό του Γιάκομπ, τον ζωγράφο Καρλ βαν Λου, ο οποίος διετέλεσε Πρώτος ζωγράφος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄ και διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Η μητέρα του ήταν η Ιταλίδα σύζυγος του Καρλ, τραγουδίστρια της όπερας Κριστίνα Σόμις (1704-1785). Ήταν ανιψιός του Ζαν-Μπατίστ βαν Λου και ξάδερφος των Λουί-Μισέλ, Φρανσουά και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου, όλοι διακεκριμένοι ζωγράφοι.Ο Σεζάρ βαν Λου διδάχθηκε την τέχνη της ζωγραφικής από τον πατέρα του, διαγωνίστηκε αρκετές φορές για το βραβείο της Ρώμης, το οποίο δεν κέρδισε ποτέ. Ωστόσο, μέσω των σχέσεων της οικογένειάς του, του χορηγήθηκε ένα επίδομα που του επέτρεψε να σπουδάσει για κάποιο διάστημα στην Ιταλία. Το 1784, εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής με την παρουσίαση δύο πινάκων στο ύφος του Ζοζέφ Βερνέ, θυελλώδη και σεληνόφωτα τοπία (το ένα διατηρείται στο Μουσείο του Λούβρου). Στη συνέχεια, εξέθετε τακτικά στα Σαλόν που διεξάγονταν κάθε δύο χρόνια στο Λούβρο. Το 1789, διορίστηκε βοηθός του πρύτανη της Ακαδημίας.Το 1791, ο Σεζάρ βαν Λου εγκαταστάθηκε στο Τορίνο, όπου, όπως ο πατέρας του και ο θείος του Ζαν Μπατίστ, εργάστηκε για τον βασιλιά της Σαρδηνίας Βίκτορα-Αμεδαίο Β΄. Στη βόρεια Ιταλία το έργο του επηρεάστηκε έντονα από τα χειμωνιάτικα τοπία του Φραντσέσκο Φόσκι (1710-1780) και στα τέλη της δεκαετίας του 1790 ειδικεύτηκε στο χιονισμένο χειμερινό τοπίο. Το 1799, έστειλε στο παρισινό Σαλόν ένα έργο που θεωρείται το αριστούργημά του, Χιονισμένα ερείπια γοτθικής εκκλησίας με γέφυρα στο βάθος (Φονταινεμπλώ), για το οποίο του απονεμήθηκε χρηματικό έπαθλο και αποκτήθηκε από το γαλλικό κράτος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cesar van Loo στο Wikimedia Commons
Λεπιδοτευθίς

Η λεπιδοτευθίς (Lepidoteuthis) είναι γένος θαλάσσιων μαλακίων, που ταξινομούνται στην υπέρταξη δεκαποδόμορφα, έχουν δηλαδή τη χαρακτηριστική μορφή των καλαμαριών. Περιλαμβάνει το μοναδικό είδος Lepidoteuthis grimaldii (κοινώς «καλαμάρι των Γκριμάλντι»).

 Η λεπιδοτευθίς είναι μεγαλόσωμο ζώο, του οποίου ο μανδύας φθάνει σε μήκος τα 86 εκατοστόμετρα, ενώ με τα πλοκάμια του τεντωμένα υπερβαίνει συνολικά το ένα μέτρο. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στα περιεχόμενα του στομαχιού ενός φυσητήρα και μεταγενέστερα αλιεύθηκε και ζωντανό. Χαρακτηρίζεται από τις δερματικές δομές του, που μοιάζουν με λέπια ψαριού, αλλά στην πραγματικότητα είναι πλησιέστερα προς τις φολίδες των ερπετών. Το καλαμάρι αυτό έχει ευρύτατη γεωγραφική κατανομή στις τροπικές και στις υποτροπικές περιοχές των κυριότερων ωκεανών της Γης: του Βόρειου και Νότιου Ατλαντικού, του νότιου Ινδικού Ωκεανού και του Ειρηνικού Ωκεανού. Στον τελευταίο έχει βρεθεί τόσο στα ανοικτά της Ιαπωνίας, όσο και πολύ νοτιότερα στον δυτικό Ειρηνικό, έως και τα ανοικτά της Νέας Ζηλανδίας. Η λεπιδοτευθίς αποτελεί το μοναδικό γένος της ομώνυμης οικογένειας λεπιδοτευθίδες και με τη σειρά του το γένος αυτό περιλαμβάνει το μοναδικό είδος Lepidoteuthis grimaldii. Η ονομασία της οικογένειας και του γένους είναι σύνθετη, από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις (τριτόκλιτα ουσιαστικά) λεπίς και τευθίς, και μπορεί να αποδοθεί στη νεοελληνική με τη φράση «καλαμάρι με λέπια»: Οφείλεται στις χαρακτηριστικές δερματικές δομές του ζώου, που μοιάζουν με λέπια ψαριού. Η ονομασία του είδους, που μπορεί να μεταφρασθεί ως «καλαμάρι των Γκριμάλντι», δόθηκε από τον Γάλλο μαλακιολόγο Λουί Ζουμπέν προς τιμη του Οίκου των Γκριμάλντι, της δυναστείας του Μονακό. Η αιτία είναι ότι ο Πρίγκιπας Αλβέρτος Α΄ του Μονακό (όχι ο σημερινός), ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μελετητής των κεφαλόποδων, πρωτοπόρησε στη έρευνα των καλαμαριών των βαθέων υδάτων με την ερευνητική μέθοδο της συλλογής και μελέτης των περιεχομένων του στομαχιού των φυσητήρων. Η Lepidoteuthis grimaldii στη CephBase (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα από το 2005) Το είδος στο «Tree of Life web project
Κατάλογος αστέρων του Δράκοντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Δράκοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Δράκοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007.
Άγιος Γεώργιος Αντρωνίου Ηλείας

Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Γεώργιος στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια) Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Γεώργιος στην Ηλεία, δείτε: Άγιος Γεώργιος ΗλείαςΟ Άγιος Γεώργιος Αντρωνίου, γνωστότερος ως Ζαχαραίικα, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις βόρειες-βορειοδυτικές παρυφές του πεδινού δρυοδάσους της Φολόης (Κάπελη), κοντά στις νότιες υπώρειες του Σκιαδοβουνίου σε υψόμετρο 600 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 43,5 χιλιομέτρων βόρεια-βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Καράτουλα), περίπου 43,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Καράτουλα) και περίπου 64 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 37 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην περιοχή του βρίσκεται η τοποθεσία όπου διεξήχθη η μάχη των Στενών Κατσαρού στις 27 Μαΐου 1821.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 5η Απριλίου 1981 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αντρωνίου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Αντρωνίου του δήμου Λασιώνος. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αντρωνίου του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Γεωργίου Αντρωνίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αντρωνίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λασιώνος. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Ερυθρά

Η ερυθρά είναι λοίμωξη η οποία προκαλείται από τον ιό της ερυθράς. Χωρίζεται σε συγγενή και επίκτητη. Συνήθως είναι ήπια και πάνω από τους μισούς που προσβάλλονται να μην αντιλαμβάνονται ότι νοσούν. Περίπου δύο εβδομάδες μετά την έκθεση μπορεί να εμφανιστεί εξάνθημα το οποίο να παραμείνει για τρεις μέρες. Συνήθως εμφανίζεται πρώτα στο πρόσωπο και στη συνέχεια επεκτείνεται στο υπόλοιπο σώμα. Το εξάνθημα δεν είναι τόσο έντονο όσο αυτό της ιλαράς και μερικές φορές μπορεί να προκαλεί φαγούρα. Η λεμφαδενοπάθεια είναι συνήθης και διαρκεί μερικές εβδομάδες. Άλλα πιθανά συμπτώματα είναι ο πυρετός, ο πονόλαιμος και η κόπωση. Στους ενήλικες είναι συνηθισμένη η αρθραλγία. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν αιμορραγία, ορχίτιδα και νευρίτιδα. Η λοίμωξη στην αρχή της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε αποβολή ή σε σύνδρομο συγγενούς ερυθράς. Η συγγενής ερυθρά μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στα μάτια, όπως καταρράκτη, στα αυτιά, όπως κώφωση, στην καρδιά και στον εγκέφαλο. Τα προβλήματα είναι σπάνια μετά την 20η εβδομάδα κύησης.

 Η ερυθρά συνήθως μεταδίδεται μέσω του αέρα, με μολυσμένα σταγονίδια βήχα. Οι νοσούντες είναι μεταδοτικοί κατά τη διάρκεια της εβδομάδας πριν και μετά την εμφάνιση του εξανθήματος. Τα μωρά με συγγενή ερυθρά μπορούν να μεταδώσουν τον ιό για πάνω από ένα χρόνο. Τα έντομα δεν μεταδίδουν την πάθηση. Ο ιός προσβάλλει μόνο ανθρώπους. Μετά την ανάρρωση, έχει αποκτηθεί ανοσία για μελλοντικές μολύνσεις. Υπάρχει έλεγχος ο οποίος μπορεί να πιστοποιήσει την ανοσία. Η διάγνωση επιβεβαιώνεται με την ανίχνευση του ιού στο αίμα, στον λαιμό ή στα ούρα. Ο έλεγχος για την παρουσία αντισωμάτων στο αίμα μπορεί να είναι χρήσιμος.Η ερυθρά μπορεί να προληφθεί με το εμβόλιο της ερυθράς με τη μονή δόση να είναι πάνω από 95% αποδοτική. Συχνά δίνεται σε συνδυασμό με το εμβόλιο της παρωτίτιδας και της ιλαράς, γνωστό ως εμβόλιο MMR. Με πληθυσμό εμβολιασμένο σε ποσοστό μικρότερο του 80% όμως, περισσότερες γυναίκες μπορεί να φτάσουν σε ηλικία γονιμότητας χωρίς να έχουν αναπτύξει ανοσία. Δεν υπάρχει εξειδικευμένη θεραπεία για την ερυθρά. Η ερυθρά είναι κοινή λοίμωξη σε πολλές περιοχές του κόσμου. Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 100.000 περιπτώσεις συγγενούς ερυθράς. Η ασθένεια είναι πιο σπάνια σε πολλές περιοχές λόγω του εμβολιασμού. Υπάρχουν συνεχείς προσπάθειες για την εξάλειψη της νόσου παγκοσμίως. Τον Απρίλιο του 2015, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε ότι η Αμερική είναι ελεύθερη της μετάδοσης ερυθράς. Το όνομά της προέρχεται από την λέξη ερυθρό (κόκκινο). Περιγράφηκε ως ξεχωριστή νόσος από Γερμανούς γιατρούς το 1814.