Κάρλο Φραντσέσκο Νουβολόνε

Ο Κάρλο Φραντσέσκο Νουβολόνε (Carlo Francesco Nuvolone, 1608 ή 1609 Μιλάνο - 1661 ή 1662, Μιλάνο) ήταν Ιταλός ζωγράφος θρησκευτικών θεμάτων και πορτρέτων που δραστηριοποιούνταν κυρίως στη Λομβαρδία . Έγινε ο κορυφαίος ζωγράφος στη Λομβαρδία στα μέσα του 17ου αιώνα, παράγοντας έργα σε καμβά καθώς και τοιχογραφίες . Επειδή το στυλ του θεωρήθηκε πολύ κοντά στο στυλ του Γκουίντο Ρένι, ονομαζόταν il Guido della Lombardia (Ο Γκουίντο της Λομβαρδίας)

 Ο Κάρλο Φραντσέσκο Νουβολόνε γεννήθηκε στο Μιλάνο. Ο πατέρας του, Πανφίλο Νουβολόνε, ήταν ζωγράφος τοιχογραφιών και ρετάμπλ, σε ύφος που εξακολουθούσε να συνδέεται με τον ύστερο μανιερισμό και των νεκρών φύσεων. Ο Κάρλο Φραντσέσκο είχε έναν αδελφό, τον Τζουζέππε, ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος. Αφού συνεργάστηκε με τον πατέρα του, ο Κάρλο Φραντσέσκο σπούδασε στην Αμβροσιανή Ακαδημία στο Μιλάνο υπό τον Τζοβάννι Μπαττίστα Κρέσπι (τον αποκαλούμενο il Cerano). Σε αυτό το εργαστήριο θα είχε συναντήσει τον Ντανιέλε Κρέσπι και τον Τζούλιο Τσέζαρε Προκατσίνι . Αργότερα εργάστηκε στο Μιλάνο και στα περίχωρά του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1650, ο Νουβολόνε ζωγράφισε τοιχογραφίες για το παρεκκλήσιο του Αγίου Μιχαήλ (Cappella di San Michele) στην Τσερτόζα Ντι Παβία και συνέβαλε στη διακόσμηση του ιερού όρους (ναός στην πλαγιά) στο Βαρέζε, σημαντικού τοπικού χώρου προσκυνήματος. Αργότερα ζωγράφισε επίσης τοιχογραφίες στο Σάκρο Μόντε ντι Όρτα . Ο αδελφός του τον βοηθούσε περιστασιακά στο έργο της τοιχογραφίας. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Τζουζέππε Τσανάτα, Φεντερίκο Πάντσα, Φιλίππο Αμπιάτι και Πιέτρο Μάγκι . Ο Νουβολόνε εργάστηκε ως ζωγράφος καβαλέτου καθώς και ως καλλιτέχνης τοιχογραφίας. Τα θέματα του ήταν κυρίως θρησκευτικά και υλοποίησε πολλά ρετάμπλ και λατρευτικά έργα. Άφησε επίσης πολλά πορτρέτα. Τα πρώτα του έργα έδειξαν την επίδραση των τελευταίων εξελίξεων στη ζωγραφική της Λομβαρδίας. Ειδικά είχε υιοθετήσει από τον Προκατσίνι την ιδιαίτερη προσοχή στον χειρισμό του φωτός και της σκιάς, καθώς και την προσεκτική μελέτη των εκφράσεων του προσώπου. Άλλες πρώτες επιρροές περιλαμβάνουν τον Ντανιέλε Κρέσπι και τον Φραντσέσκο Κάιρο . Η πρώτη του υπογεγραμμένη και χρονολογημένη δουλειά, το Θαύμα της Αγίας Μάρθας (1636, Venegono Inferiore, Seminario Arcivescovile) δείχνει επίσης την επιρροή του Πιερ Φραντσέσκο Μορατσόνε. Ο Θάνατος της Λουκρητας, που εκτελέστηκε σε αρκετές εκδόσεις, αποκαλύπτει την απαλή, ατμοσφαιρική ποιότητα της τέχνης του, που συχνά εξηγείται από το έργο του Μουρίλο, αν και δεν είναι σαφές πού είχε δει τα έργα του Μουρίλο. Τα ρετάμπλ του από τη δεκαετία του 1640, όπως η Κοίμηση της Θεοτόκου (Πινακοθήκη Μπρέρα, Μιλάνο), καταδεικνύουν το ενδιαφέρον του για τον Άντονι βαν Ντάικ. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της περιόδου είναι ο Εξαγνισμός της Παναγίας (1645, Δημοτικό Μουσείο, Πιατσέντσα). Ο Νουβολόνε δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος πορτρέτων εργαζόμενος με το λομβαρδικό ύφος με την τάση για εντυπωσιακά λεπτομερή απεικόνιση των χαρακτηριστικών και των ενδυμάτων του απεικονιζομένου και ζωντανή απεικόνιση του παιχνιδιού του φωτός και της σκιάς. Αυτά τα πορτρέτα δείχνουν επίσης επιρροές από τη ζωγραφική πορτρέτων στη Γένοβα, η οποία με τη σειρά της επηρεάστηκε από τους Φλαμανδούς ζωγράφους πορτρέτων όπως ο βαν Ντάικ που διέμεναν εκεί. Ζωγράφισε, μαζί με τον αδελφό του, ένα πορτρέτο της οικογένειας Νουβολόνε που τον δείχνει στο καβαλέτο του, περιτριγυρισμένο από την οικογένειά του, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα και του αδελφού του και μερικών νέων που έπαιζαν μουσικά όργανα. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Carlo Francesco Nuvolone στο Wikimedia Commons