IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιαγοβί Αγκμπογιμπό

Ο Γιαγοβί Αγκμπογιμπό (Yawovi Agboyibo, 1943-2020) ήταν Τογκολέζος δικηγόρος, ακτιβιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας του για έναν χρόνο, από το 2006 ως το 2007.

 Γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1943 στο Κούνι της επαρχίας ΓιότοΕξελέγη βουλευτής το 1985, ως ανεξάρτητος και επανεξελέγη το 1990.Το 1987 ο πρόεδρος Γκνασινγκμπέ Εγιαντεμά διόρισε τον Αγκμπιγιμπό ως πρόεδρο της Εθνικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η εν λόγω επιτροπή συστάθηκε στις 9 Ιουνίου 1987 και τα μέλη της ανέλαβαν καθήκοντα στις 21 Οκτωβρίου 1987. Υπηρέτησε στη θέση εκείνη ως το 1990.Εκείνη την περίοδο ανέλαβε την ηγεσία του Μετώπου Ενώσεων για την Ανανέωση (FAR), το οποίο μετεξελίχθηκε σε πολιτικό κόμμα, με την ονομασία Επιτροπή Δράσης για την Ανανέωση (CAR). Με την CAR αρχικά θα ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 1993, όμως αποσύρθηκε μαζί με τον Εντέμ Κότζο, καταγγέλλοντας νοθεία υπέρ του προέδρου, ο οποίος επανεξελέγη. Ο Αγκμπογιμπό εξελε΄γη βουλευτής το 1994 με το κόμμα CAR στην Α΄ εκλογική οεριφέρεια Γιοτό- Κέντρο.Το 1998 ήταν ξανά υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές και ήρθε 3ος στον 1ο γύρο με ποσοστό 9,54% των ψήφων.Στις 3 Αυγούστου 2001 καταδικάστηκε σε φυλάκιση 6 μηνών και πρόστιμο 100.000 φράγκων για συκοφαντική δυσφήμηση του πρωθυπουργού Κότζο. Οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα ζήτησαν την απελευθέρωσή του, ανάμεσα στις οποίες και η Διεθνής Αμνηστία, χωρίς αποτέλεσμα. Παρά τη θετική πρόταση του εφετείου για την αποφυλάκισή του, ο πολιτικός δεν αποφυλακίστηκε , λόγω της συνενοχής του για διασυνδέσεις με παράνομες οργανώσεις στη Σιντόμ, κατηγορία που του είε προσαφθεί λίγο μετά την καταδίκη του για τη δυσφήμηση.Ήταν ξανά υποψήφιος με το CAR στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν το 2003 και ήθρε πάλι 3ος με ποσοστό 5,12%. Έγινε πρωθυπουργός της χώρας στις 16 Σεπτεμβρίου του 2006, καθώς διορίστηκε από τον πρόεδρο Φόρε Γκνασίγκμπε. Στις 20 του ιδίου μήνα εγκρίθηκε η κυβέρνησή του. Το 1993 κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, χωρίς όμως επιτυχία. Ο ίδιος παραιτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου του 2007. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Κομλάν Μαλί. Στις βουλευτικές εκλογές του 2007 ο Αγκμπιγιμπό επανεξελέγη βουλευτής. Το 2008 αποχώρησε από την ηγεσία του CAR και αντικαταστάθηκε. Ωστόσο, ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρός του και ειλέχθηκε ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2010. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάρτιο του 2010 ήρθε πάλι τρίτος με ποσοστό 2,96% των ψήφων. Απεβίωσε στη Γαλλία στις 30 Μαΐου 2020 σε ηλικία 76 ετών. Η αιτία του θανάτου του ήταν η ολιγοήμερη ασθένεια.
Φραγκιάς Μαστραχάς

Ο Φραγκιάς Μαστραχάς (Φραγκίσκος ή Φραγκιός Μαστραχάς, 1793 - 3 Σεπτεμβρίου 1868) ήταν Κρητικός επαναστάτης, από τους σημαντικότερους του 19ου αιώνα. Είχε αποκληθεί «ο σταυραετός του Ρούβα».

 Καταγόταν από τη Γέργερη Ηρακλείου και πολέμησε εναντίον των Τούρκων επί 50 χρόνια, μέχρι τον τραγικό θάνατό του το 1868. Η δράση του ξεκίνησε 3 χρόνια πριν κηρυχθεί η Επανάσταση του 1821, οπότε έγινε χαΐνης και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή του δάσους του Ρούβα και πάνω από τη Γέργερη. Πρωτοπαλίκαρο και στενός φίλος του Μιχαήλ Κόρακα, ο Μαστραχάς διακρίθηκε ως Αρχηγός ιππικού των Ανατολικών Επαρχιών. Εκτός από την Κρήτη, μετέβη και στην νότια Ελλάδα, πολεμώντας στο πλευρό του Δημητρίου Καλλέργη στην Πελοπόννησο ως το 1826-27. Συνολικά, έλαβε μέρος σε 120 μάχες. Από τις μεγαλύτερες πολεμικές επιτυχίες του στην Κρήτη ήταν η σφαγή του γενίτσαρου Αγριολίδη τον Αύγουστο του 1828 σε ενέδρα στα Καπαριανά (στις σημερινές Μοίρες). Επίσης, κατά την Επανάσταση του 1866, πρωταγωνίστησε στη Μάχη της Αμουργέλας και συνετέλεσε στην αποχώρηση του τουρκικού στρατού από τη Μεσαρά τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς. Τον Ιούλιο του 1868 αν και ηλικιωμένος, επιτέθηκε μαζί με τους άντρες του εναντίον των Τούρκων στο Ζαρό και τους αναχαίτισε. Σκοτώθηκε σε ηλικία 75 ετών τον Σεπτέμβριο του 1868 (τη νύχτα της 2/3 Σεπτεμβρίου) από σφαίρα, στους Κάτω Ασίτες, κοντά στη Μονή Αγίου Γεωργίου Γοργολαΐνη. Οι Τούρκοι του έκοψαν την κεφαλή και την διαπόμπευσαν στους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου. Το υπόλοιπο σώμα του τάφηκε στο μοναστήρι. Σήμερα σώζεται η τεράστια βελανιδιά κοντά στο σημείο όπου ο Μαστραχάς βρήκε το θάνατο.Στην επιτύμβια πλάκα γράφτηκε εκ παραδρομής η ημερομηνία θανάτου 18 Σεπτεμβρίου και όχι η 3η Σεπτεμβρίου 1868, που είναι η σωστή. Προτομή του αγωνιστή
Σφαγές κεντροδυτικής Μακεδονίας Οκτωβρίου 1941

Οι σφαγές του Οκτωβρίου 1941 αφορούν σε εγκληματικές επιδρομές των γερμανών κατακτητών, οι οποίες εκδηλώθηκαν σε περιοχές της κεντροδυτικής Μακεδονίας κατά το χρονικό διάστημα από τις 17 έως και 25 Οκτωβρίου του 1941, πρώτου έτους της κατοχής. Με τις ενέργειες αυτές, έχοντας σαν πρόσχημα τη δράση τοπικών αντιστασιακών ομάδων, ο γερμανικός στρατός επιχείρησε να κάμψει το φρόνημα του πληθυσμού, ενόψει και της πρώτης επετείου της κήρυξης του Ελληνοιταλικού Πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940).

 Από τις 17 Οκτωβρίου και για τρεις συνεχόμενες ημέρες χτυπήθηκε η περιοχή Νιγρίτας του νομού Σερρών, με δολοφονίες κατοίκων των χωριών Κερδύλλια και Καλόκαστρο. Τα θύματα, πριν δολοφονηθούν, υποχρεώθηκαν να σκάψουν μόνοι τους (ομαδικούς) τάφους τους. Τα ξημερώματα της 24 Οκτωβρίου, οι ναζί προσέβαλλαν την περιφέρεια Πτολεμαΐδας του νομού Κοζάνης, εκτελώντας στην πλατεία του χωριού Μεσόβουνο, συνολικά 165 άνδρες. Την επόμενη μέρα, επέδραμαν σε χωριά του νομού Κιλκίς, αφήνοντας και εκεί πίσω τους πολλά πτώματα αθώων αμάχων. Σαν αιτία της νέας αυτής μαζικής δολοφονίας, ισχυρίσθηκαν την ύπαρξη της ανταρτικής ομάδας "Αθανάσιος Διάκος". Είχε προηγηθεί, στις 10 Οκτωβρίου 1941, το πρώτο διάγγελμα του ΕΑΜ προς τον ελληνικό λαό, καλώντας τον σε αντίσταση για την αποτίναξη του ξενικού ζυγού. "ΧΡΟΝΙΚΟ του 20ου αιώνα" (Έκδοση "ΔΟΜΙΚΗ", Αθήνα 1991)
Αστεροδία

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Αστεροδία ή Αστερόδεια είναι γνωστά τα παρακάτω τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα: Νύμφη της Καυκασίας, θυγατέρα του Ωκεανού και της Τηθύος, μητέρα του Αψύρτου από τη σχέση της με τον Αιήτη. Πριγκίπισσα στη Φωκίδα, θυγατέρα του βασιλέα Δηίονα και της Διομήδης, και αδελφή των των ηρώων της Αττικής Κεφάλου, Φυλάκου, Αινετού και Άκτορα. Αυτή η Αστεροδία αποκαλείτο και Αστερία, και αναφέρεται ότι γέννησε τον Κρίσο και τον Πανοπέα, οι οποίοι ήσαν δίδυμοι και λέγεται ότι είχαν μαλώσει όταν ακόμα βρίσκονταν μέσα στην κοιλιά της Αστεροδείας. Πατέρας τους ήταν ο Φώκος, ο γιος του Αιακού. Μία από τις πιθανές συζύγους του Ενδυμίωνα. Θυγατέρα του Ευρυπύλου, γιου του Τελέστορα, και μία από τις πιθανές συζύγους του Ικαρίου του Λακεδαιμονίου.

 Απολλωνίου του Ροδίου: Apollonius Rhodius: the Argonautica, αγγλ. μετάφρ. Robert Cooper Seaton, έκδ. W. Heinemann 1912. Internet Archive. Brunck, Richard François Philippe: Apollonii Rhodii Argonautica Volume 2: Scholia vetera in Apollonium Rhodium, β΄ έκδοση G.H. Schäfer, Fleischer 1813Internet Archive Conti, Natale, John Mulryan, Steven Brown: Natale Conti's Mythologiae, ACMRS, 2006 Hard, Robin: The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology", Psychology Press, 2004, ISBN 9780415186360 Ησιόδου Ηοίαι ή Γυναικών κατάλογος, από το Homeric Hymns, Epic Cycle, Homerica, μετάφρ. Evelyn-White, H.G. Loeb Classical Library, τόμος 57, έκδ. William Heinemann, Λονδίνο 1914 (Online στο theio.com) Παυσανίου: Description of Greece με αγγλ. μετάφραση των W.H.S. Jones και H.A. Ormerod σε 4 τόμους, Harvard University Press και William Heinemann Ltd., Λονδίνο 1918Online στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη «Perseus» Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου: The Library αγγλ. μετάφραση του Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S., σε 2 τόμους, Harvard University Press και William Heinemann Ltd., Λονδίνο 1921Online στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη «Perseus» και το ελληνικό πρωτότυπο κείμενο στον ίδιο ιστότοπο Smith, William: Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας, Λονδίνο 1873
Ριζούπολη

Η Ριζούπολη είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στα βόρεια του δήμου Αθηναίων, ανάμεσα στον Περισσό, τη Νέα Ιωνία και τα Άνω Πατήσια. Συνορεύει επίσης με τη συνοικία του Προμπονά. Από τη Ριζούπολη διέρχεται ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος και η περιοχή εξυπηρετείται από τον σταθμό Άνω Πατησίων ή τον σταθμό Περισσού. Στην περιοχή της Ριζούπολης βρίσκεται το γήπεδο της ομάδας του Απόλλωνα Σμύρνης.

 Η ονομασία της περιοχής οφείλεται στον Ιωάννη Ριζόπουλο (αρχικά Ριζόπολη, μετέπειτα Ριζούπολη) ο οποίος στις αρχές του 20ού αιώνα κατασκεύασε σπίτια, καταστήματα, δρόμους κλπ., καθώς ως τότε η περιοχή ήταν ημιαγροτική. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή δημιουργήθηκαν προσφυγικοί οικισμοί, ενώ αργότερα η Ριζούπολη υπήρξε βιομηχανική περιοχή και ακόμα και σήμερα συναντώνται εκεί παλιά εγκαταλελειμμένα εργοστάσια και αποθήκες. Την τελευταία δεκαετία, πολλά εργοστάσια αναπλάσσονται και διαμορφώνονται σε εμπορικά καταστήματα ή γραφεία εταιριών ενώ υπάρχει και ανοικοδόμηση νέων πολυκατοικιών. Στην περιοχή της Ριζούπολης, κοντά στην εκκλησία του Προφήτη Ηλία υπάρχει υπόγειο σπήλαιο έκτασης 2.500 τ.μ.. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σπήλαιο της περιοχής του λεκανοπεδίου της Αττικής. Στο σπήλαιο έχουν εντοπιστεί ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από την 5η χιλιετία π.Χ. Πιστεύεται πως χρησιμοποιήθηκε ως κρησφύγετο από τον λήσταρχο Νταβέλη. Το σπήλαιο σήμερα έχει υποστεί καταστροφές από την οικοδόμηση της περιοχής που προχώρησε παρά τις προειδοποιήσεις των ειδικών για μειωμένη στατικότητα. Η είσοδος του σπηλαίου είναι κλειστή και βρίσκεται σε περιφραγμένο οικόπεδο. Καθημερινή: Ο πύργος της Ριζούπολης Σπήλαιο Ριζούπολης - Φωτογραφίες (Blog - Σπηλαιολογία)
Κατάλογος αστέρων της Μεγάλης Άρκτου

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Μεγάλης Άρκτου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006.
Μωντ Μέντεν

Η Μωντ Μέντεν (Maud Leonora Menten, 20 Μαρτίου 1879 – 26 Ιουλίου 1960) ήταν Καναδή ιατρός και χημικός, γνωστή για την συνεισφορά της στην κινητική των ενζύμων και την ιστοχημεία. Το όνομά της συνδέεται με την περίφημη εξίσωση των Michaelis – Menten στη βιοχημεία.

 Η Μωντ Μέντεν γεννήθηκε στο Πορτ Λάμπτον (Port Lambton), που βρίσκεται στο Οντάριο και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Τορόντο (B.A. 1904, M.B. 1907, M.D. 1911). Ήταν από τις πρώτες γυναίκες στον Καναδά, η οποία κέρδισε διδακτορικό ιατρικής. Ολοκλήρωσε τη διατριβή της στο πανεπιστήμιο του Σικάγο. Εκείνη την εποχή οι γυναίκες δεν είχαν την δυνατότητα να κάνουν έρευνα στον Καναδά, κι έτσι αποφάσισε να κάνει έρευνα σε άλλες χώρες όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γερμανία. Το 1912 μετακόμισε στο Βερολίνο όπου εργάστηκε μαζί με τον Λέονορ Μικαέλις λαμβάνοντας το διδακτορικό της το 1916. Επίσης εργάστηκε ως παθολόγος στο πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ (1923 – 1950) και ως ερευνήτρια στο Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο της Βρετανικής Κολομβίας. Το πιο διάσημο έργο της ήταν στην κινητική των ενζύμων μαζί με τον Μικαέλις, με βάση τα προηγούμενα ευρήματα του Victor Henri. Η δουλειά τους οδήγησε στις εξισώσεις Michaelis – Menten. Η Μέντεν εφηύρε επίσης την αζωχρωστική αντίδραση σύζευξης για την αλκαλική φωσφατάση, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην ιστοχημεία. Ταυτοποίησε τις βακτηριακές τοξίνες για τα μικρόβια B. paratyphosus, Streptococcus scarlatina και Salmonella ssp και πραγματοποίησε τον πρώτο ηλεκτροφορητικό διαχωρισμό των πρωτεϊνών το 1944. Εργάστηκε πάνω στις ιδιότητες της αιμοσφαιρίνης, στη ρύθμιση των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα και στη νεφρική λειτουργία. Τέλος έγραψε μόνη της ή είχε συμμετοχή σε περίπου 100 ερευνητικές εργασίες. Παρά το γεγονός ότι έπασχε από αρθρίτιδα, ήταν επίσης επιτυχημένη μουσικός και ζωγράφος (έκανε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής).
Auto Avio Costruzioni

Η Auto Avio Costruzioni (AAC) ήταν ιταλική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, που ιδρύθηκε από τον Έντσο Φερράρι το 1939 στη Μόντενα, ως η αμέσως προηγούμενη της μάρκας Ferrari.

 Αφού πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια στην Alfa Romeo, ο Έντσο Φερράρι εγκατέλειψε το 1939 την Κάζα ντελ Πορτέλο, λόγω των ισχυρών αντιθέσεων με το νέο τεχνικό διευθυντή Ουιλφρέντο Ρίκαρντ.Επί τη ευκαιρία, ο Φερράρι υπέγραψε συμφωνία, η οποία τον εμπόδισε από το να εμπλακεί σε κάθε είδους ανταγωνιστική δραστηριότητα με τη μάρκα της Scuderia για 5 χρόνια, αλλά, χάρη στα χρήματα που συνέλεξε από την Alfa Romeo, ίδρυσε στη Μόντενα την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 μια νέα εταιρεία με την επωνυμία «Auto Avio Costruzioni». Το επόμενο έτος, μετείχε στους αγώνες Mille Miglia, το αυτοκίνητο που ονομάστηκε Auto Avio Costruzioni 815 (ή Tipo 815), εμπεριέχοντας την ονομασία Ferrari. Η χρήση των διακριτικών της Ferrari, συνέβη και πάλι το 1943, ώστε να συμπέσει με τη μεταβίβαση των δραστηριοτήτων στα νέα εργοστάσια στο Μαρανέλλο. Η επωνυμία Auto Avio Costruzioni, ωστόσο, παρέμεινε ενεργή μέχρι το 1957, όταν μετονομάστηκε σε Auto Costruzioni Ferrari. Αργότερα, το 1960, μετατράπηκε σε Società per azioni (ανώνυμη εταιρεία), υπό τη νέα επωνυμία SEFAC (Società Esercizio Fabbriche Automobili e Corse). Ferrari
Στάδιο Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι

Το Στάδιο Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι (ιταλικά: Stadio Marcantonio Bentegodi) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στη Βερόνα της Ιταλίας. Είναι η έδρα της Ελλάς Βερόνα και ήταν επίσης η έδρα της Κιέβο Βερόνα μέχρι το 2021. Φιλοξενεί επίσης αγώνες του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών της Βερόνα Κάλτσιο γυναικών, μερικούς αγώνες ομάδων νέων, αγώνες ράγκμπι, εκδηλώσεις στίβου και περιστασιακά ακόμη και μουσικές συναυλίες. Με 39.211 συνολικά θέσεις, από τις οποίες μόνο 31.045 είναι εγκεκριμένες, είναι το 8ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ιταλία σε χωρητικότητα. Το στάδιο πήρε το όνομά του από τον ιστορικό ευεργέτη του Μαρκαντόνιο Μπεντεγκόντι.

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε ως υπερσύγχρονη εγκατάσταση και ως μία από τις καλύτερες αθλητικές εγκαταστάσεις της Ιταλίας το 1963 και φάνηκε υπερβολικό για μια ομάδα (Ελλάς Βερόνα) που είχε περάσει το καλύτερο μέρος των προηγούμενων 35 ετών στη Σέριε Β. Οι ανακαινίσεις για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 περιλάμβαναν μια επιπλέον κερκίδα και μια στέγη για την κάλυψη όλων των τμημάτων, βελτιωμένη ορατότητα, συνδέσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, έναν αστικό αυτοκινητόδρομο που συνδέει το κέντρο της πόλης με το στάδιο και έξοδο προς το στάδιο από τον αυτοκινητόδρομο της Βόρειας Βερόνα. Ένα ενσωματωμένο σύστημα φωτοβολταϊκών έχει εγκατασταθεί στην ταράτσα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης ανακαίνισης. Το σύστημα φωτοβολταϊκών έχει ισχύ 999,5 kW. Επίσης, 13.321 ηλιακές μονάδες τελλουριούχου καδμίου λεπτής μεμβράνης "FS 275" (CdTe) της First Solar Inc. έχουν τοποθετηθεί στο σύστημα στήριξης αλουμινίου Riverclack από την ISCOM SpA. Το σύστημα τέθηκε σε λειτουργία στα τέλη Νοεμβρίου 2009. Η εμφάνιση της Κιέβο στη σκηνή της Σέριε Α τα τελευταία χρόνια έχει χωρίσει την πόλη σε δύο ομάδες φιλάθλων, και οι δύο πολύ πιστοί στον εκάστοτε σκοπό τους, με την Κιέβο να μάχεται συνεχώς για να επιβιώσει από τον υποβιβασμό στη Σέριε Α και την Ελλάς Βερόνα να επιστρέφει σε αυτήν. Παρά το γεγονός ότι έπαιζε δύο κατηγορίες χαμηλότερα από την Κιέβο και έχασε τους ταξιδιώτες υποστηρικτές από τις μεγάλες ομάδες της Σέριε Α, η Ελλάς Βερόνα, η παραδοσιακά μεγαλύτερη ομάδα της πόλης, κατάφερε να διατηρήσει υψηλότερο μέσο όρο θεατών από τον αντίπαλό της κατά τη σεζόν 2009–10. Τη σεζόν 2013–14, η Βίρτους Βερόνα έπαιξε επίσης στο Μπεντεγκόντι. Το στάδιο διεκδικούσε να συμμετάσχει στην ιταλική υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016, που στη συνέχεια απονεμήθηκε στη Γαλλία. Στις 2 Δεκεμβρίου 2009, η δημοτική διοίκηση ενέκρινε το σχέδιο αναδιάρθρωσης, συνολικού ποσού 40 εκατ. ευρώ, με στόχο την προσαρμογή του σταδίου στους κανόνες της UEFA. Το προκαταρκτικό έργο περιλαμβάνει την ανακαίνιση αποδυτηρίων και τούνελ εισόδου, την επέκταση της οροφής, την κατάργηση του στίβου, την τροποποίηση της εξωτερικής εμφάνισης της κατασκευής (γυάλινη αρχιτεκτονική) και την ανάπτυξη δημόσιων υπηρεσιών όπως μπαρ, καταστήματα. και εστιατόρια. Προς το παρόν, το έργο έχει τεθεί στο ράφι. Το στάδιο ήταν ένας από τα γήπεδα διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990, στο οποίο διεξήχθησαν οι ακόλουθοι αγώνες: Άρθρο για το ταξίδι στο στάδιο Αρχειοθετήθηκε 2019-03-05 στο Wayback Machine.
Ανρί Τουσαίν

Ο Ζαν Ζοζέφ Ανρί Τουσαίν (γαλλ. Jean Joseph Henri Toussaint, Henry Toussaint), γνωστός και ως Ανρί Τουσαίν, ήταν Γάλλος κτηνίατρος που διακρίθηκε για τις μελέτες του στη βακτηριολογία, αν και το έργο του αναγνωρίστηκε μετά θάνατον. Μελέτησε το βάκιλο της χολέρας και πρότεινε μεθόδους εμβολιασμού κατά βάκιλλου του άνθρακα. Χρησιμοποίησε πρώτος ένα αντισηπτικό (τη φαινόλη). Ενώ πρώτος είχε ανακαλύψει τη χρήση από εξασθενημένο διχρωμικό κάλιο για το εμβόλιο του άνθρακα, ευρεσιτεχνία που ήταν προϊόν λογοκλοπής από τον Λουί Παστέρ ο οποίος τη χρησιμοποίησε σαν δικιά του στο διάσημο πείραμα Pouilly-le-Fort..

 Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1847 στην κωμόπολη Rouvres-la-Chétive της Γαλλίας. Το 1869 έλαβε το δίπλωμά του από την κτηνιατρική σχολή, στη Λυών. Το 1876 διορίστηκε καθηγητής ανατομίας, φυσιολογίας και ζωολογίας στην κτηνιατρική σχολή της Τουλούζης. Ο Τουσαίν είχε συνεισφορές στον τομέα της βακτηριολογίας. Πραγματοποίησε σημαντικές έρευνες για τη χολέρα του κοτόπουλου, τη σήψη και τη φυματίωση. Η πιο σημαντική συμβολή του ήταν η ανάπτυξη μιας μεθόδου εμβολιασμού κατά του άνθρακα. Ωστόσο, η αναγνώριση για τη δημιουργία του εμβολίου για τον άνθρακα πήγε εξ ολοκλήρου στον Λουί Παστέρ, με το εμβόλιο στη πειραματική δημόσια επίδειξη με πρόβατα στο Pouilly-le-Fort, από τις 5 Μαΐου έως τις 31 Μαΐου 1881. Τότε, ο Παστέρ (χωρίς να δηλώσει την εν λόγω φόρμουλα) χρησιμοποίησε ένα εμβόλιο εξασθενημένο από διχρωμικό κάλιο, χρησιμοποιώντας μια διαδικασία απολύτως παρόμοια με αυτή του Τουσάντ, η οποία είχε ήδη ανακοινωθεί, με μέσο εξασθένισης από ένα άλλο αντισηπτικό, το καρβολικό οξύ. Ο Παστέρ δεν έδωσε ποτέ ελάχιστη αναγνώριση ή αναφορά στον Τουσαίν για την έρευνά του. Ο ανιψιός του Παστέρ, βακτηριολόγος Adrien Loir (1862-1941), γνώριζε ήδη τη δουλειά του Τουσαίν με το εμβόλιο. Το γεγονός αυτό (δηλ. λογοκλοπή) τεκμηριώθηκε από σχετική έρευνα του 1938, A l'ombre de Pasteur ("In the Shadow of Pasteur"). Από το 1881, ο Τουσαίν υπέφερε πολύ από μια άγνωστη νευρολογική ασθένεια, η οποία του κλόνισε την υγεία. Έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Το Γαλλικό κράτος του αναγνώρισε το έργο του, και για τις υπηρεσίες του, του απένειμε μια πολύ καλή σύνταξη. Πέθανε στις 3 Αυγούστου 1890 σε ηλικία μόλις 43 ετών.
ΟΥΣΔ Νοβέζε

Η Ουνιόνε Σπορτίβα Ντιλεταντίστικα Νοβέζε είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Νόβι Λιγκούρε στο Πεδεμόντιο. Ο σύλλογος έχει κερδίσει το ιταλικό πρωτάθλημα 1921-22, αλλά τώρα παίζει στην έβδομη κατηγορία, την Πρίμα Κατεγκορία. Η Νοβέζε είναι η μόνη ομάδα που κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα χωρίς να παίξει ούτε μια σεζόν στην Σέριε Α, ούτε στη Σέριε Β.

 Η Νοβέζε ιδρύθηκε το 1922 και συμμετείχε στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο, σε μια περίοδο όπου υπήρχαν δύο κύρια πρωταθλήματα στο ιταλικό ποδόσφαιρο, αυτό της Φεντερατσιόνε Ιταλιάνα Τζουόκο Κάλτσο και η Ιταλική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου των μεγάλων συλλόγων της Βόρειας Ιταλίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το γαλάζιο. Ιταλικό Πρωτάθλημα ΠοδοσφαίρουΝικητές (1): 1921-22 ΠρομοτσιόνεΝικητές (2 φορές): 1920-21, 1953-54Πρίμα ΝτιβιζιόνεΝικητές (2 φορές): 1941-42, 1951-52Ετσελέντσα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'ΑόσταΝικητές (2 φορές): 1997-98, 2003-04Κόπα Ιτάλια Ντιλετάντι Πιεμόντε-Βάλλε ντ'ΑόσταΝικητές (1 φορά): 2006-07Σουπερκόπα Πιεμόντε-Βάλλε ντ'ΑόσταΝικητές (1 φορά): 2003-04
Σ.Ο. Θήβας

Ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας, συνήθως αναφέρεται ως Σ.Ο. Θήβας ή απλά Σ.Ο.Θ., είναι σκακιστικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε το 1985 και είναι ένας από τους ιστορικότερους σκακιστικούς συλλόγους στη Βοιωτία. Είναι μέλος της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (Ε.Σ.Ο.) και της Τοπικής Επιτροπής Σκακιστικών Σωματείων Στερεάς Ελλάδας (Τ.Ε.Σ.Σ.Σ.Ε.).

 Ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας ιδρύθηκε το 1985. Την πρώτη χρονιά ο σύλλογος δεν παρουσίασε αξιόλογη δραστηριότητα και περιορίστηκε σε φιλικούς αγώνες με τον Σκακιστικό Όμιλο Λαυρίου, το Σύλλογο Αιγυπτιωτών Ελλάδας, το Σκακιστικό Σύλλογο Άμφισσας και το Σκακιστικό Όμιλο του Ο.Τ.Ε.. Την ίδια χρονιά ο Σ.Ο.Θ. διοργάνωσε εκτός από το εσωτερικό τουρνουά και τουρνουά για αρχάριους με ελεύθερη συμμετοχή. Το 1986 στο Πανελλήνιο Ομαδικό Κύπελλο προκρίθηκε στους 10 από τους 200 περίπου συλλόγους που έλαβαν μέρος.Το 1987 ο Σ.Ο.Θ. ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία ύστερα από την 1η θέση που κατέκτησε στον όμιλό του και δίνοντας αγώνες μπαράζ με τους νικητές των άλλων 9 ομίλων της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Τον ίδιο έτος ο σύλλογος ανέλαβε την διοργάνωση των προκριματικών του Πανελλήνιου Ανάμικτου Πρωταθλήματος Εφήβων Ελλάδας.Από το 1986 ο Σκακιστικός Όμιλος Θήβας συμμετέχει κάθε χρόνο στα Πανελλήνια Ανάμικτα Πρωταθλήματα Ανδρών και Εφήβων, στο Πανελλήνιο Ομαδικό Πρωτάθλημα και στο Πανελλήνιο Ομαδικό Κύπελλο. Επίσης ο σύλλογος έχει παρουσία στο Κύπελλο Σπύρου Μπίκου, στο Κύπελλο Αττικής αλλά και σε άλλες μικρότερης κλίμακας διοργανώσεις. Ακόμα ο Σ.Ο.Θ. συμμετείχε με δύο παίκτες στην Ολυμπιάδα Σκακιού στο Διεθνές Ανοιχτό Τουρνουά που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη το 1988 καθώς και με τρεις παίκτες στο Διεθνές Όπεν Τουρνουά της Χαλκιδικής το 1990. 1987: Δ΄ Εθνική Κατηγορία 1988: Γ΄ Εθνική Κατηγορία 2016: 2η θέση στο Περιφερειακό Ομαδικό Πρωτάθλημα Εφήβων Τ.Ε.Σ.Σ.Α.Σ. 2017: 3η θέση στο Περιφερειακό Ομαδικό Πρωτάθλημα Παίδων - Κορασίδων Τ.Ε.Σ.Σ.Σ.Ε. Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας
Εδουάρδο Μαρκίνα

Ο Εδουάρδο Μαρκίνα Ανγούλο (ισπαν. Eduardo Marquina Angulo, 21 Ιανουαρίου 1879 – 21 Νοεμβρίου 1946) ήταν Ισπανός-Καταλανός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής της καταλανικής μοντερνιστικής σχολής. Δεδομένου ότι αρκετά από τα θεατρικά έργα του είναι γραμμένα σε έμμετρο στίχο, ο διαχωρισμός του θεατρικού από το ποιητικό έργο του δεν είναι απόλυτος. Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη και ήταν γιος της Εδουάρδα Ανγούλο και του Λουίς Μαρκίνα υ Ντουτού, ο δεύτερος από τους 5 γιους του ζεύγους. Ο Εδουάρδο Μαρκίνα ήταν ανεψιός του επίσης ποιητή και δραματουργού (αν και λιγότερο σημαντικού) Πέδρο Μαρκίνα (Pedro Marquina Dutú, 1834-1886). Το έργο του Εδουάρδο En Flandes se ha puesto el Sol (= «Ο ήλιος έχει δύσει στη Φλάνδρα») βραβεύθηκε με το βραβείο ιστορικού δράματος της Βασιλικής Ισπανικής Ακαδημίας. Είναι γνωστός επίσης επειδή έγραψε τους στίχους του ισπανικού ύμνου «Marcha Real», που, χωρίς στίχους, ήταν προηγουμένως εθνικός ύμνος της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αλφόνσου ΙΒ΄. ο Μαρκίνα συνεργαζόταν με το λογοτεχνικό περιοδικό («επιθεώρηση») La Esfera. Εκτός από ποίηση και θεατρικά έργα, υπήρξε και σεναριογράφος, έχοντας γράψει σενάρια για μερικές κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν οι: El Clavo (= «Το καρφί», 1944) Tierra sedienta (= «Διψασμένη γη», 1945)Ο Εδουάρδο Μαρκίνα πέθανε από αιφνίδια καρδιακή προσβολή στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 67 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε και τάφηκε στη Μαδρίτη. Γιος του ήταν ο κινηματογραφικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Λουίς Μαρκίνα (1904-1980).

 Τα άπαντα του Εδουάρδο Μαρκίνα εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους στη Μαδρίτη ως Obras Completas, από τις εκδόσεις Aguilar, από το 1944 έως το 1951. Jesús y el Diablo (1898) Emporium (1906), στην καταλανική γλώσσα Las hijas del Cid (1908) Doña María la Brava (1909) En Flandes se ha puesto el sol (1910) El rey trovador (1911) La alcaldesa de Pastrana (1911) El retablo de Agrellano (1913) Cuando florezcan los rosales (κωμωδία σε πεζό λόγο, 1913) Las flores de Aragón (1915) El Gran Capitán (1916) Don Luis Mejía (1924) El pobrecito carpintero (1924) La ermita, la fuente y el río («αγροτικό» δράμα, 1927) Salvadora («αγροτικό» δράμα, 1929) El monje blanco (= «Ο λευκός καλόγερος», προσαρμογή παλαιού θρύλου, 1930) Fuente Escondida («αγροτικό» δράμα, 1931) Teresa de Jesús (1932) Era una vez en Bagdad... Láminas de Las mil y una noches (1932) Pasos y trabajos de Santa Teresa de Jesús (1943) La Santa Hermandad (1939) El estudiante endiablado (1942) María la Viuda (1943) El galeón y el milagro (1947) Odas (1900) Las vendimias (1901) Églogas (1902) Elegías (1905) Vendimión (1909) Canciones del momento (1910) Tierras de España (1914) Adán y Eva en el Dancing El destino cruel Un caballero desconocido La misa azul Almas anónimas La caravana Maternidad El beso en la herida Las dos vidas Días de infancia y adolescencia. Memorias del último tercio del siglo XIX, εκδ. Juventud, Βαρκελώνη 1964 Estébanez Calderón, Demetrio: το λήμμα «Eduardo Marquina Angulo» στο Diccionario biográfico de la Real Academia de la Historia
Αρχοντικό Λακωνίας

Το Αρχοντικό είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σμύνους, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Αρχοντικό είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην περιοχή του Γυθείου. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου και στη δυτική όχθη του ποταμού Σμήνου (Πλατύ), πάνω στην επαρχιακή οδό Αιγιών-Αγίου Νικολάου (Ε 961) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 37 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα Αρχοντικού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,717 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Σίνα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιτίνης του νομού Λακωνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1996 προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σμύνους. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σμύνους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Πιθανόν, ο οιισμός πήρε το όνομά του από το αρχοντικό των «Γρηγοράκηδων», καθώς και από ένα πυργόσπιτο, το οποίο υπάρχει έως και σήμερα. Ανήκει στα Μανιάτικα Μπαρδουνοχώρια και είναι αμφιθεατρικά κτισμένο σε ελαιόφυτη πλαγιά. Ιστορικά, απαντά σε διάφορα Βενετικά τεκμήρια του 1703-1705 ως villa Arcondico και Arcondico. Επίσης, αναφέρεται και στο ποίημα του Νικήτα Νιφάκη το 1790 ως Αρχοντικόν. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο κέντρο του οικισμού Το δίτοξο γεφύρι της Στάρας, κοντά στον οικισμό Μέλισσα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=BO9yp3sGomY
Θεόδωρος Μανωλόπουλος

Ο Θεόδωρος Μανωλόπουλος (1900 - 16 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας γιατρός με ειδικότητα στην Παθολογία, πτυχιούχος της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Γεννήθηκε το 1900 στην Ομβριακή Δομοκού του νομού Φθιώτιδας. Ως έφεδρος Αξιωματικός Υγειονομικού (ανθυπίατρος) έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Ελληνικού Στρατού στη μικρά Ασία, στην εξαντλητική πορεία της Αλμυράς ερήμου και στη μάχη του Σαγγαρίου-Γκεούκ. Το 1924 εγκαθίσταται ως γιατρός στο Σαρίσαμπαν (σημερινή Χρυσούπολη ) του νομού Καβάλας και με προτροπή του καθηγητού στην Ιατρική σχολή Αθηνών,των τροπικών νοσημάτων, Ιωάννου Καρδαµάτη αναλαμβάνει την οργάνωση και εκμοντερνισμό των τοπικών υγειονομικών Υπηρεσιών για την καταπολέμηση των ελωδών νόσων και κυρίως της ελονοσίας.

 Ο Θ. Μανωλόπουλος εξελέγη πολλές φορές βουλευτής. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας στις εκλογές του 1935. Από την 28 Φεβρουαρίου 1946 και μέχρι τις εθνικές εκλογές του ιδίου έτους διετέλεσε νομάρχης Φθιώτιδας. Επανεξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα το 1946 και το 1950 και με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952. Ως βουλευτής αγωνίστηκε για την αντιμετώπιση του καπνικού ζητήματος και για την υλοποίηση του έργου υδρεύσεως και αρδευτικού δικτύου της πεδιάδας του Νέστου. Τον Φεβρουάριο του 1955 προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών. με το οποίο εξελέγη βουλευτής το 1961. Στις 23 Ιουνίου 1964 εξελέγη βουλευτής Καβάλας με την Ένωση Κέντρου με απόφαση του Εκλογοδικείου, αντικαθιστώντας στην έδρα το Θεόδωρο Λυμπερίδη. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στην κυβέρνηση του Ηλία Τσιριμώκου, από τις 20 Αυγούστου 1965 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965.. Στη συνέχεια, στις 5 Οκτωβρίου 1965, ανέλαβε υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.Μετά αποσύρθηκε από την πολιτική και πέθανε το 1981, σε ηλικία 81 ετών. Κηδεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 1981 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Κλεοπάτρα Μανωλοπούλου και είχαν παιδιά.Το 1964 τιμήθηκε, για την κοινωνική προσφορά του, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος.
Αμπντούλ Χαμίτ Α΄

Ο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ (τουρκ. I. Abdülhamid, 20 Μαρτίου 1725 - 7 Απριλίου 1789) ήταν ο 27ος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τους χρόνους 1774-1789. Ο Αμπντούλ Χαμίτ θεωρείται ο πιο ευγενικός σουλτάνος και από τους Τούρκους αναφέρεται ως άγιος.

 Ο Αμπντούλ Χαμίτ γεννήθηκε στο Τοπ Καπί το 1725. Ήταν γιος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Ράμπια Σέρμι Σουλτάν. Σε νεαρή ηλικία η μητέρα του τού έμαθε καλλιγραφία και ιστορία. Φυλακίστηκε για τα πρώτα 42 χρόνια της ζωής του από τα εξαδέλφια του Μαχμούτ Α΄ και Οσμάν Γ΄ και τον μεγαλύτερο αδελφό του Μουσταφά Γ΄. Διαδέχθηκε τον αδελφό του Μουσταφά Γ΄ όταν πέθανε το 1774. Στις 21 Ιανουαρίου 1774, αφού είχε γίνει πλέον σουλτάνος, υπέγραψε την ταπεινωτική για τους Τούρκους Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, με την οποία έχασε την Κριμαία. Ο Αμπντούλ Χαμίτ είχε δημιουργήσει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα. Επίσης αναδιοργάνωσε το σώμα των Γενιτσάρων και το ναυτικό και ίδρυσε ένα νέο στράτευμα πυροβολικού. Στο στρατιωτικό επίπεδο ωστόσο δεν είχε επιτυχίες. Τέλος το 1787 έχασε από τους Ρώσους το Οτσακόβ και ουσιαστικά όλη τη Μαύρη Θάλασσα. Ο Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ πέθανε στις 7 Απριλίου 1789 στην Κωνσταντινούπολη. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Σελίμ Γ΄. Σύζυγοι Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Βαλιντέ Σουλτάν Μπινάζ Καντινεφέντι Ντιλπεζίρ Καντινεφέντι Χιουμασάχ Καντινεφέντι Μεχταμπέ Καντινεφέντι Μισλιναγιάμπ Καντινεφέντι Μουτεμπερέ Καντινεφέντι Νακσιντίλ Βαλιντέ Σουλτάν Νεβρές Καντινεφέντι Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι Ρουχσάχ Χατιτζέ Καντινεφέντι Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι Αϊσέ Καντινεφέντι Αϊσέ Χανιμεφέντι Μιχριμπάν ΚαντινεφέντιΓιοί Μουσταφά Δ΄, γιος της Νιουκχετσεζά Χανιμεφέντι Μαχμούτ Β΄, γιος της Νακσιντίλ Σουλτάν Ηγεμόνας Νουμάν Ηγεμόνας Αμπντουλάχ Ηγεμόνας Αμπντουραχμάν Ηγεμόνας Αμπντούλ Αζίζ Ηγεμόνας Μουράτ, γιος της Νακσιντίλ Σουλτάν Ηγεμόνας Νουσρέτ, γιος της Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι Ηγεμόνας Μεχμέτ, γιος της Χιουμασάχ Καντινεφέντι Ηγεμόνας Αχμέτ, γιος της Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν Ηγεμόνας Σουλεϊμάν, γιος της Μουτεμπερέ ΚαντινεφέντιΚόρες Χιμπετουλάχ Σουλτάν, κόρη της Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι Σαχ Σουλτάν Μιχριμάχ Σουλτάν Μπεϊχάν Σουλτάν Χατιτζέ Σουλτάν Φατμά Σουλτάν, κόρη της Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν Ντουρουσεχβάρ Χανίμσουλταν Χατιτζέ Σουλτάν Αϊσέ Σουλτάν Εσμά Σουλτάν, κόρη της Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν Ραμπιά Σουλτάν Φατμά Σουλτάν Αϊνισάχ Σουλτάν Μελικσάχ Σουλτάν Αλεμσάχ Σουλτάν, κόρη της Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι Σαλιχά Σουλτάν, κόρη της Νακσιντίλ Σουλτάν Εμινέ Σουλτάν, κόρη της Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι Χιμπετουλάχ Σουλτάν Εσμά Σουλτάν
Εθνική Βιβλιοθήκη των Νήσων Φερόες

Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Νήσων Φερόες (Φεροϊκή γλώσσα: Landsbókasavn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη των Νήσων Φερόες, μιας αυτό-διοικούσας χώρας εντός του Βασιλείου της Δανίας. Είναι και δημόσια και ερευνητική βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη στεγάζει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων γραμμένων στη φεροϊκή γλώσσα, έργων που γράφτηκαν στα Φεροϊκά και σε άλλες γλώσσες ή μεταφράστηκαν, καθώς και έργων που γράφτηκαν για τις Νήσους Φερόες.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1828, όταν ο Δανός διοικητής Κριστιάν Λούντβιγκ Τίλιτς (1825-1930) και ο ελεγκτής (Amtsrevisor) Γενς Ντάβιντσεν άρχισαν να συλλέγουν βιβλία για τη Færø Amts Bibliotek (δανικά: "Βιβλιοθήκη της κομητείας Φερόε"). Βοηθήθηκαν από τον Δανό λόγιο Καρλ Κρίστιαν Ραφν και από ιδιώτες, και στις 5 Νοεμβρίου 1828 έλαβαν ετήσια επιχορήγηση από τον βασιλιά. Το 1831, η συλλογή περιελάμβανε 2.860 τόμους.Η βιβλιοθήκη απέκτησε το δικό της κτίριο το 1830 και ο Γενς Ντάβιντσεν υπηρέτησε ως βιβλιοθηκάριος μέχρι το θάνατό του το 1878. Μέχρι το 1850 υπήρχαν περίπου 5.000 βιβλία, αλλά το πρόγραμμα έμεινε στάσιμο μεταξύ του 1878 και του 1905, όταν το κοινοβούλιο των Νήσων Φερόες, το Løgting, ανέλαβε τη χρηματοδότηση. Η βιβλιοθήκη άνθισε από το 1921, με επικεφαλής τον γλωσσολόγο Μαντς Ανδρέας Γιάκομπσεν (1891-1944), ο οποίος είχε εκπαιδευτεί ως βιβλιοθηκάριος το 1920 , ενώ κατά την περίοδο της διαμάχης για τη γλώσσα των Νήσων Φερόες λειτουργούσε ως τόπος συνάθροισης των εθνικών συγγραφέων και πολιτικών. Μετακόμισε σε νέο κτίριο το 1931. Μετά την επικράτηση της ανεξαρτησίας της χώρας το 1948, το κοινοβούλιο αύξησε σημαντικά την οικονομική υποστήριξη της βιβλιοθήκης και η επίσημη ονομασία της έγινε Φερόες. Η βιβλιοθήκη επεκτάθηκε εκ νέου και σύμφωνα με νόμο που ψηφίστηκε στις 16 Ιουνίου 1952 είναι βιβλιοθήκη-καταθετήριο: οι εκδότες υποχρεούνται νομικά να καταθέτουν τέσσερα αντίγραφα όλων των εντύπων της συλλογής. Από τις 24 Σεπτεμβρίου 1980 η βιβλιοθήκη στεγάζεται στη διεύθυνση J. C. Svabosgøta 16 στο πάρκο Viðarlundin á Debesartrøð,σε ένα ειδικά κατασκευασμένο κτίριο που σχεδίασε ο Γιάκουπ Πόλι Γκρεγκόριουσεν. Το 2011, ως μέτρο εξοικονόμησης δαπανών, η Εθνική Βιβλιοθήκη συγχωνεύθηκε διοικητικά με τα Εθνικά Αρχεία των Νήσων Φερόες, το Εθνικό Μουσείο των Νήσων Φερόες, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας των Νήσων Φερόες, το Θαλάσσιο Βιολογικό Εργαστήριο Kaldbak και δημιουργήθηκε η Εθνική Κληρονομιά των Νήσων Φερόες (Søvn Landsins) . Από τον Δεκέμβριο του 2013 υπάρχουν επίσης 18 δημοτικές και 13 σχολικές βιβλιοθήκες στη χώρα, τις οποίες διαχειρίζεται κυρίως η Εθνική Βιβλιοθήκη (η πρώτη δημοτική βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε ήταν αυτή στο Κλάκσβικ, τη δεκαετία του 1950). Επιπλέον, το Μουσείο Τέχνης και ορισμένα άλλα ιδρύματα έχουν τις δικές τους βιβλιοθήκες. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Επίσημη ιστοσελίδα
Φαμπιάν Ωντάρ

Ο Φαμπιάν Ωντάρ είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 28 Μαρτίου 1978 στην Τουλούζ, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του τερματοφύλακα. Αποτελεί, αυτό τον καιρό, τον βασικό τερματοφύλακα της ΦΚ Λοριάν, ομάδας της γαλλικής Λιγκ 1.

 Έχοντας εντοπιστεί σε ηλικία 18 ετών από την Τουλούζ ΦΚ, κι ενώ αγωνιζόταν με τα χρώματα της Σπορ Ολιμπίκ Σεσουά, ομάδας της γενέτειράς του. Η διάλυση της ΤΦΚ το 2001 οδήγησε την οάδα στο να αφήσει ελεύθερους μεγάλο αριθμό παικτών της που είχαν συμβόλαιο, μεταξύ τους κι ο Ωντάρ που είχε ολοκληρώσει την σεζόν ως βασική επιλογή κάτω από τα δοκάρια της ομάδας της Ωτ-Γκαρόν. Αποχώρησε, τότε, για την ΣΚ Μπαστιά, με την οποία όμως δεν αγωνίστηκε σε κανέναν αγώνα της πρώτης κατηγορίας, καθώς είχε να αντιμετωπίσει σκληρό ανταγωνισμό με τον Νικολά Πενετό, νεαρό βασικό στην εστία των Κορσικανών, και τον Τυνήσιο αναπληρωματικό στην θέση, Αλί Μπουμνιζέλ. Συνεχίζοντας να αγωνίζεται με την δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο CFA2, θα οδηγήσει, μαζί με τον Ζακ Λεγκλίμπ, αποχωρήσαντα από την Πω ΦΚ, τις ρεζέρβες των Κορσικανών στην άνοδο στο CFA. Με το τέλος της σεζόν, η Μπαστιά τον άφησε ελεύθερο, με τον παίκτη να καταλήγει τελικά στην ΦΚ Λοριάν, όπου αναλαμβάνει να διαδεχθεί τον Στεφάν Λε Γκαρέκ, βασικό τερματοφύλακα των Merlus, στην επιστροφή τους στην D1. Θα είναι εντός του συλλόγου της Βρετάνης που θα αναδείξει το ταλέντο του. Δύο χρόνια αργότερα, η ΑΣ Μονακό, εντυπωσιασμένη από τις εμφανίσεις του, αποφασίζει να τον αποκτήσει ως εναλλακτική λύση πίσω από τον Φλάβιο Ρόμα, κι ενώ τον ίδιο καιρό, ο Ρεμί Ριού πηγαίνει ως δανεικός στην ΦΚ Λοριάν, όπου θα αγωνιστεί ως βασικός και θα αναδειχτεί ως η αποκάλυψη του πρωταθλήματος εκείνης της σεζόν. Ο Φαμπιάν Ωντάρ παρέμεινε στους Μονεγάσκους μονάχα μια σεζόν, προτού επιστρέψει στην Λοριάν, με την οποία ανέβηκε από την Λιγκ 2 στη Λιγκ 1. Συνολικά, έχει αγωνιστεί σε περισσότερες από 300 αναμετρήσεις, σε Λιγκ 1 και Λιγκ 2 συνολικά. 1995-1996 : ΑΣ Μυρέ 1996-2001 : Τουλούζ ΦΚ 2001-2002 : ΣΚ Μπαστιά 2002-2004 : ΦΚ Λοριάν 2004-2005 : ΑΣ Μονακό (δανεικός) Από το 2005 : ΦΚ Λοριάν 1ος αγώνας στη Λιγκ 1 : 3 Οκτωβρίου 1998 : Μαρσέιγ-Τουλούζ (2-0) Στατιστικά του Φαμπιάν Ωντάρ
Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας

Ο Βλαδίσλαος Β΄ (τσεχ. Vladislav II, 1110 - 18 Ιανουαρίου 1174) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας (1140-58) και μετά βασιλιάς (1158-72) της Βοημίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βλαδίσλαου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Ριτσέζας, κόρης του Ερρίκου Α΄ κόμη του Μπεργκ. Προσπαθώντας να κάνει το γιο του Φρειδερίκο διάδοχο, παραιτήθηκε από το αιρετό αξίωμα του δούκα. Ο Φρειδερίκος έγινε για ένα έτος μόνο και παρέδωσε τη θέση στον εξάδελφό του Σομπεσλάβ Β΄, γιο του Σομπεσλάβ Α΄. Ο Βλαδίσλαος Β΄ έζησε στη Θουριγγία, στα εδάφη της δεύτερης συζύγου του και απεβίωσε το 1174. Τάφηκε στον καθεδρικό του Μάισσεν. Ίδρυσε πολυάριθμα Πρεμονστατενσιανά και Κιστερκιανά αββαεία στη Βοημία και έκτισε τη λίθινη γέφυρα της Ιουδήθ επί του ποταμού Βλτάνα της Πράγας. Το 1342 μία πλημμύρα την κατέστρεψε και στη θέση της κατασκευάστηκε η γέφυρα του Καρόλου Δ΄. Πρώτα νυμφεύτηκε το 1140 τη Γερτρούδη των Μπάμπενμπερκ, κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ δούκα της Αυστρίας και είχε τέκνα: Ριχέτσα (;), παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ Β΄ μεγάλο πρίγκιπα του Κιέβου. Φρειδερίκος π. 1142-1189, δούκας της Βοημίας. Σβιατοπλούκ. Αδαλβέρτος Γ΄ 1145-1200, δούκας της Βοημίας και πιο πριν αρχιεπίσκοπος του Ζάλτσμπουρκ. Αγνή, απεβ. 1228, ηγουμένη του Αββαείου του Αγ. Γεωργίου στην Πράγα.Το 1150 απεβίωσε η Γετρούδη και ο Βλαδίσλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Γιούντιτ/Ιουδήθ των Λουδοβικιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Θουριγκίας και είχε τέκνα: Ότακαρ Α΄ π. 1155-1230, βασιλιάς της Βοημίας. Βλαδίσλαος Γ΄ π. 1160-1222, δούκας της Βοημίας, μαργράβος της Μοραβίας. Ριχέτσα, απεβ. 1182, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Μπάμπενμπερκ δούκα του Μέντλινκ, γιο του Ερρίκου Β΄ δούκα της Αυστρίας. A. Thiele, Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte, Band I:1, Fischer, 1991.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Volleyleague ανδρών 2010-2011

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 2010–11 ήταν το 43ο στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων και το 1ο με την επωνυμία Volleyleague. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 3η συνεχόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός, φτάνοντας συνολικά στα 25 πρωταθλήματα. Στην Α2 υποβιβάστηκαν ο Πανελλήνιος και ο Επίκουρος.

 Τη σαιζόν 2010-2011 δεν διεξήχθησαν πλέι άουτ (αγώνες για την παραμονή στην κατηγορία και τον υποβιβασμό στην Α2), ενώ πλέι οφ διεξήχθησαν μόνο για τις θέσεις 1−4. Ο πρώτος της κανονικής περιόδου, Ηρακλής (έσπασε ενά σερί πέντε συνεχόμενων κατακτήσεων της πρώτης θέσης στην κανονική περίοδο από τον Παναθηναϊκό, κατά τις σαιζόν 2005-2006 εως 2009-2010, στις οποίες όμως πήρε μόνο μία φορά το πρωτάθλημα) αντιμετώπισε με πλεονέκτημα έδρας τον τέταρτο ΠΑΟΚ, ενώ ο δεύτερος Ολυμπιακός με πλεονέκτημα έδρας τον τρίτο Παναθηναϊκό. (1) Ηρακλής − (4) ΠΑΟΚ (2–0) Ο Ηρακλής επικράτησε με 2-0 νίκες του ΠΑΟΚ και προκρίθηκε στον τελικό. (2) Ολυμπιακός − (3) Παναθηναϊκός (2–0) Ο Ολυμπιακός αν και βρέθηκε να χάνει και στους δύο αγώνες με 2-0 σετ, πήρε δύο νίκες με 3-2 και προκρίθηκε στον τελικό. Στον τελικό αναμετρηθηκαν ο Ηρακλής με τον Ολυμπιακό για πρώτη φορά μετά το 2005. Οι δύο πρώτοι αγώνες έγιναν στην έδρα του Ηρακλή, και ο τελευταίος, στην έδρα του Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε πρωταθλητής, "σκουπίζοντας" με 0−3 νίκες τον αντίπαλό του. (1) Ηρακλής − (2) Ολυμπιακός (0–3) Αρχικά ο Ολυμπιακός και ο Ηρακλής είχαν κέρδισει τη συμμετοχή τους στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης περιόδου, ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ στο CEV Cup, η ΕΑ Πατρών στο Challenge Cup και η Λαμία στο Βαλκανικό κύπελλο. Λόγω οικονομικών προβλημάτων ο Ολυμπιακός δε δήλωσε συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά στο κατώτερο Challenge Cup, ενώ ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΕΑ Πατρών δε δήλωσαν συμμετοχή σε καμία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Η Λαμία δέχθηκε να συμμετάσχει στο CEV Cup, ενώ ο Άρης, ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης και ο ΑΟ Κηφισιάς δεν αποδέχθηκαν την πρόταση να καλύψουν τις θέσεις των Παναθηναϊκού, ΠΑΟΚ και ΕΑ Πατρών. MVP ανά αγωνιστική Οι κορυφαίοι MVP των πλέι οφ Ημιτελικοί: Ανδρέας Φράγκος (Ολυμπιακός) Τελικοί: Ρολάντο Ντεσπέιν (Ολυμπιακός) Οι κορυφαίοι των πλέι οφ MVP πρωταθλήματος: Ρολάντο Ντεσπέιν (Ολυμπιακός) Καλύτερος νέος αθλητής: Ντίμα Φιλίποφ (Ολυμπιακός) Καλύτερος προπονητής: Γιάννης Καλμαζίδης] (Ολυμπιακός) Καλύτερος διαιτητής: Επαμεινώνδας Γεροθόδωρος Έπαθλο Forthnet: Δημήτρης Τζούριτς (Ολυμπιακός) Forthnet Rookie of the year: Ντίμα Φιλίποφ (Ολυμπιακός) Κορυφαία επτάδα πρωταθλήματος : Ιστότοπος της Ε.Σ.Α.Π. Αγωνιστικός απολογισμός 2010-2011 Επίσημος ιστότοπος της ΕΣΑΠ (pdf) Ιστότοπος sport.gr Ιστότοπος volleyleague.gr Τελική Βαθμολογία Ιστότοπος contra.gr Τελική βαθμολογία Ιστότοπος volleyleague.gr Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος volleyleague.gr Αποτελέσματα πλέι οφ Ιστότοπος sentragoal.gr Αρχειοθετήθηκε 2010-11-11 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος volleyleague.gr Οι κορυφαίες επτάδες του πρωταθλήματος Ιστότοπος volleyleague.gr Οι κορυφαίοι της κανονικής διάρκειας της Volleyleague ΟΠΑΠ 2010-2011
Εθνική Οδός 66 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 66 (ΕΟ66), είναι οδικός άξονας της Ελλάδας που ενώνει την Εθνική Οδό 7 (στο σιδηροδρομικό σταθμό Νεμέας) με την Εθνική Οδό 74 στο ύψους του Λεβιδίου Αρκαδίας. Ο δρόμος διασχίζει τους νομού Κορινθίας, Αρκαδίας και ένα μικρό τμήμα του νομού Αργολίδας στην βορειοανατολική Πελοπόννησο, λειτουργόντας ως μία εναλλακτική διαδρομή μεταξύ Κορίνθου και Τρίπολης (οι άλλοι δρόμοι είναι η Εθνική Οδός 7 και ο Αυτοκινητόδρομος 7 «Μορέας»).

 Ο δρόμος ξεκινάει απο την Εθνική Οδό 7 στα Δερβενάκια, στο ύψος του σιδηροδρομικού σταθμού Νεμέας, διέρχεται κάτω απο τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Πελοποννήσου, περνάει την Αρχαία Νεμέα και το Κουτσομόδι και διέρχεται για λίγο στην Νεμέα. Απο την Νεμέα ο δρόμος διασχίζει το Φλιάσσιο πεδίο με κατεύθυνση δυτικά, καταλήγοντας στα χωριά Αηδόνια και Γαλατάς. Ύστερα ανεβαίνει σε μία διαδρομή με αρκετές στροφές στον ορεινό οικισμό του Ψαριού τον οποίο και διαπερνά. Περνάει το οροπέδιο της Σκοτεινής και ανεβαίνει στο ορεινό πέρασμα που χωρίζει το όρους Τραχύ απο το όρος Ολίγυρτος. Ο δρόμος μετα κατεβαίνει προς την Κανδήλα, την οποία παρακάμπτει απο τον νότο, και το οροπέδιο του Ορχομενού. Προσπερνάει το χωριό Ορχομενός και καταλήγει στην κεντρική πλατεία του Λεβιδίου όπου και ενώνεται με την Εθνική Οδό 74 που συνδέει την Τρίπολη με τον Πύργο. Ο δρόμος περνάει απο τους εξής οικισμούς: Δερβενάκια Αρχαία Νεμέα Κουτσομόδι Νεμέα Αηδόνια Γαλατάς Ψάρι Σκοτεινή Κανδήλα Ορχομενός Λεβίδι
Αικατερίνη της Βοημίας

Η Αικατερίνη, γερμ. Katharina (19 Αυγούστου 1`342 - 26 Απριλίου 1395) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του βασιλιά της Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε πρώτα δούκισσα της Αυστρίας και μετά της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας και της Λευκής των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Ο πρώτος της γάμος με τον Ροδόλφο Δ΄ δούκα της Αυστρίας έγινε με πολιτική συμφωνία, όταν ο πατέρας της ήθελε να συνάψει ειρήνη με την Αυστρία. Ο Ροδόλφος Δ΄ απεβίωσε 9 έτη μετά άτεκνος το 1365 και το επόμενο έτος η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Όθωνα Ε΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1356 τον Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Μετά παντρεύτηκε για 2η φορά τον Όθωνα Ε΄ δούκα της Βαυαρίας & εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της και απεβίωσε 53 ετών. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Charles IV. (Roman Emperor)". Encyclopædia Britannica. 5 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 898.
Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης βρίσκεται στην Αμφίπολη του Νομού Σερρών και διαθέτει εκθέματα της περιοχής από τους προϊστορικούς χρόνους έως και την βυζαντινή περίοδο. Κατά την ανέγερση του Μουσείου το 1976 οι εργάτες ανακάλυψαν έναν ασύλητο κιβωτιόσχημο τάφο από πωροπλίνθους, σκαλισμένο στον φυσικό βράχο., Οι αρχαιολόγοι , συνεκτιμώντας όλα τα ιστορικά στοιχεία και τα αρχαιολογικά ευρήματα (ασημένια λάρνακα, υπολείμματα καύσης ενός νεκρού, χρυσό στεφάνι ελιάς) που χρονολογήθηκαν στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για τον τάφο του Σπαρτιάτη Στρατηγού Βρασίδα.

 Οι προσπάθειες για ίδρυση του μουσείου στην Αμφίπολη ξεκίνησαν από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Λαζαρίδη ο οποίος ως ο τοπικός έφορος αρχαιοτήτων και αργότερα ως ο γενικός επιθεωρητής αρχαιοτήτων προώθησε την δημιουργία του μουσείου και είναι ο ιδρυτής του. Η κατασκευή του μουσείου έγινε με διακοπές, καθώς ενώ το έργο ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, διακόπηκε, συνεχίστηκε το 1984, και τελικά ολοκληρώθηκε το 1995, με το διώροφο κτήριο να είναι κατασκευή του αρχιτέκτονα Αργύρη Μπακιρτζή. Οι θεματικές ενότητες του μουσείου αποτελούνται από: Προϊστορικοί χρόνοι, με ευρήματα από το Παγγαίο όρος και την περιοχή Κετήλ Τεπές, με διάφορες σφραγίδες και ειδώλια από την περιοχή του Στρυμόνα που χρονολογούνται από τη Νεολιθική Εποχή έως την Εποχή του Σιδήρου Πρώιμοι ιστορικοί χρόνοι, με αττικά και κορινθιακά αγγεία, διάφορα είδη κεραμεικής, καθώς και χρυσά κοσμήματα τα οποία βρέθηκαν στους τάφους της περιοχής του τύμβου Καστά Κλασικοί και Ελληνιστικοί χρόνοι, με έκθεμα τη στήλη του Αμύντα καθώς και χρυσό στατήρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, χρυσό στεφάνι, ασημένια λειψανοθήκη, και προτομές και διάφορα άλλα ευρήματα της Αθηναϊκής, Σπαρτιατικής και Μακεδονικής περιόδου της περιοχής Ρωμαϊκοί χρόνοι, με έργα γλυπτικής, ψηφιδωτά, κεφαλές αγαλμάτων, αντικείμενα καθώς και την στήλη του Εφηβαρχικού νόμου Παλαιοχριστιανικοί χρόνοι, διάφορα ψηφιδωτά καθώς και χρυσό σόλιδο του Ιουστινιανού Α´ Βυζαντινοί χρόνοι, θραύσματα τοιχογραφιών καθώς και ευρήματα από τον αρχαίο οικισμό του ΜαρμάριουΣτην είσοδο του μουσείου υπάρχει πίνακας με την αλληλογραφία των αρχαιολόγων του 18ου αιώνα σχετικά με την αρχαιολογία της πόλης, καθώς και φωτογραφικό υλικό από την ανέυρεση και αναστήλωση του Λέοντα της Αμφίπολης στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο Μουσείο εκτίθενται και ευρήματα ανασκαφών από τις κοντινές αρχαίες πόλεις Άργιλος και Ηιών του Στρυμονικού Κόλπου. Το μουσείο γνώρισε ιδιαίτερη προβολή και επισκεψιμότητα κατά την περίοδο της δημοσιογραφικής κάλυψης των ανασκαφών στον Τύμβο Καστά το 2014,καθώς χρησίμευσε ως χώρος ανακοινώσεων για την πορεία του ανασκαφικού έργου αλλά και ως χώρος φύλαξης και συντήρησης των κινητών ευρημάτων των ανασκαφών.Επιπλέον, το κεφάλι της σφίγγας που βρέθηκε στον τρίτο θάλαμο του ταφικού μνημείου, εκτίθεται στο Μουσείο από το καλοκαίρι του 2019 μέχρι να αποκατασταθεί στην αρχική του θέση τα επόμενα έτη.