IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
3rei Sud Est

Οι 3rei Sud Est (γράφονται επίσης 3 Sud Est ή 3SE) είναι ρουμανικό μουσικό συγκρότημα της χορευτικής μουσικής. Δημιουργήθηκαν το 1997. Κυκλοφόρησαν περίπου 10 δισκογραφικές δουλειές και μάξι σινγκλ, σε ρουμανικά και σε αγγλικά. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας τους απόλαυσαν γρήγορη επιτυχία. Τραγούδια τους που έγιναν γνωστά είναι τα αγγλόφωνα «Don’t say I love You» και «Miracle».

 Το συγκρότημα συναποτελούν τρεις Ρουμάνοι τραγουδιστές : ο Βιορέλ Σίπος (Viorel Sipos), ο Λαουρέντσιου Ντούτσα (Laurenţiu Duţă) και ο Μιχάι Μπουντεάνου (Mihai Budeanu) σόλο τραγουδιστής και οι άλλοι δύο χόρευαν και έκαναν χορογραφία. Το πρώτο τους άλμπουμ , με τίτλο Ai plecat κυκλοφόρησε το 1997 και σηματοδότησε τον ήχο τους, ο οποίος είναι χαρακτηριστικός. Το άλμπουμ αυτό σημείωσε αμέσως επιτυχία. Το είδος αυτό ηλεκτρονικής μουσικής επηρέασε και άλλους Ρουμάνους καλλιτέχνες, όπως το συγκρότημα Andre, τους Animal X και την Κριστιάνα Ραντούτα. Ο Μπουντεάνου έχει κυκλοφορήσει επίσης ένα δικό του άλμπουμ εκτός του συγκροτήματος. Vorbe care dor (2008) Don't Say I Love You (2007) N-ai crezut in mine (2007) Iubire (2006) Alaturi de ingeri (2004) Iubire (2007) Cu capu-n nori (2004) Symbol (2003) Top (2002) (EP) Sentimental (2001) Te Voi Pierde (2001) - Maxi single Discul 3rei Sud Est (2000) - EP Îmi Plac Ochii Tăi (2000) – EP Mileniul III (1999) - EP Visul Meu (1999) - deluxe edition Visul Meu (1999) 3rei Sud Est Mix (1998) - Maxi single 3rei Sud Est (1998) Επίσημος ιστότοπος των ν3rei Sud Est (στα ρουμανικά)
Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα

Η Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα (πολωνικά: Kazimiera Iłłakowiczówna) (6 Αυγούστου 1892 – 16 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Πολωνή ποιήτρια, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφράστρια. Ήταν μια από τις πιο καταξιωμένες και φημισμένες ποιήτριες κατά τη διάρκεια της μεσοπολεμικής Πολωνίας.

 Η Ιουακοβιτσούβνα γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1892 στο Βίλνιους (τώρα στη Λιθουανία, αλλά τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Η μητέρα της ήταν η Μπαρμπάρα Ιουακοβιτσούβνα και ο πατέρας της ήταν ο Κλέμενς Ζαν (γιος του Τόμας Ζαν - στενού φίλου του Άνταμ Μιτσκιέβιτς). Έμεινε ορφανή σε μικρή ηλικία και μεγάλωσε σε οικογένεια συγγενών της. Η Ζόφια Μπούινο (το γένος Ζίμπερκ-Πλάτερ) έγινε ανάδοχος μητέρα της. Μεταξύ 1908-1909 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Συνίδρυσε και στη συνέχεια ήταν (με τις Τσεζάρια Γιεντζεγιεβιτσόβα και Ζόφια Σαντόφσκα, μεταξύ άλλων) μέλος του Συλλόγου Πολωνών Γυναικών Φοιτητών «Spójnia» στην Αγία Πετρούπολη, στο πλαίσιο του οποίου ηγήθηκε των λογοτεχνικών συλλόγων και των συζητήσεων, με βάση αυτές που παρακολούθησε στην Οξφόρδη. Τα έτη 1910-1914 σπούδασε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Το 1915-1917 εργάστηκε ως βοηθός νοσηλεύτρια στο Ρωσικό Στρατό. Από το 1918 εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας και μεταξύ 1926-1935 ήταν γραμματέας του Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Κατά το μεσοπόλεμο, τα έργα της δημοσιεύτηκαν στον λογοτεχνικό τύπο, κυρίως στο λογοτεχνικό περιοδικό Tęcza ("Ουράνιο τόξο") στο Πόζναν. Το 1939, όταν ξέσπασε ο Β; Παγκόσμιος Πόλεμος, δραπέτευσε στη Ρουμανία. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1947 και εγκαταστάθηκε στο Πόζναν.Θεωρήθηκε ευρέως ως μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές προσωπικότητες του μεσοπολέμου στη Βαρσοβία. Γοητεύτηκε με το φεμινιστικό κίνημα και κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Λονδίνο εξοικειώθηκε με τα έργα της Έμελιν Πάνκχερστ, κάτι που την ενθάρρυνε να λάβει ενεργά μέρος στη διανομή φυλλαδίων σουφραζέτων. Παρόλα αυτά, παρέμεινε βαθιά θρησκευόμενη σε όλη της τη ζωή, προσκολλημένη στις χριστιανικές αξίες και πνευματικότητα. Η Ιουακοβιτσούβνα είχε έναν ευρύ κύκλο φίλων, πολλοί από τους οποίους ήταν γνωστοί διανοούμενοι, εξέχοντες ποιητές και καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Γιούλιαν Τούβιμ και Μάρια Ντομπρόφσκα. Επίσης μετέφρασε έργα συγγραφέων της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, όπως ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, ο Φρίντριχ Σίλερ, ο Χάινριχ Μπελ και ο Λέων Τολστόι, καθώς και της Αμερικανίδας ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον, ενώ εργάστηκε επίσης ως καθηγήτρια αγγλικών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τυφλώθηκε ως αποτέλεσμα μιας ανεπιτυχούς επέμβασης γλαυκώματος. Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1983 και ετάφη στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία. Λογοτεχνικό Βραβείο της Πόλης του Βίλνιους (1930) Σταυρός του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1934) Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας (1935) Σταυρός Διοικητή του Τάγματος του Στέμματος της Ρουμανίας (1938) Βραβείο της πόλης του Πόζναν (1968) Επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» (1981)
Τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020

Ο Τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020 ήταν ο αγώνας για το τέλος του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020. Ο τελικός αυτός είναι ο 16ος τελικός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου ενός τουρνουά που πέρνουν μέρος οι εθνικές ομάδες ανδρών των ενώσεων μελών της UEFA για να αποφασιστεί ο πρωταθλητής Ευρώπης. Ο αγώνας διεξήχθη στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο της Αγγλίας στις 11 Ιουλίου 2021 ανάμεσα στην Ιταλία και την γηπεδούχο Αγγλία. Η Ιταλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 2η φορά στην ιστορία της και για πρώτη φορά μετά το 1968.

 Ο τελικός διεξήχθη στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο της Αγγλίας, που βρίσκεται στο Γουέμπλεϊ του Δήμου του Mπρέντ. Στις 6 Δεκεμβρίου 2012, η UEFA ανακοίνωσε ότι το τουρνουά θα διεξαχθεί σε πολλές πόλεις σε όλη την Ευρώπη για τον εορτασμό της 60ης επετείου του τουρνουά, χωρίς να προκριθούν αυτόματα οι φιλοξενούμενες ομάδες. Το Γουέμπλεϊ επελέγη ως τόπος διεξαγωγής των ημιτελικού και τελικού του τουρνουά από την Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA στις 19 Σεπτεμβρίου 2014, έχοντας επιλεγεί με επευφημίες μετά την απόσυρση της προσφοράς πακέτου τελικών της Allianz Arena στο Μόναχο. Μετά από να κερδίσει τα δικαιώματα φιλοξενίας, η τυποποιημένη προσφορά πακέτων του Λονδίνου για τους αγώνες φάσης ομίλων και ένας προηγούμενος νοκ-άουτ αγώνας αποσύρθηκαν. Ωστόσο, η Εκτελεστική Επιτροπή της UEFA απομάκρυνε τις Βρυξέλλες ως διοργανώτρια πόλη στις 7 Δεκεμβρίου 2017 λόγω καθυστερήσεων στην οικοδόμηση του Eurostadium. Οι τέσσερις αγώνες (τρεις φάση ομίλων, ένας γύρος των 16) που είχαν αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθούν στις Βρυξέλλες μεταφέρθηκαν στο Λονδίνο, αφήνοντας το Γουέμπλεϊ με επτά αγώνες τουρνουά. Όμως στις 23 Απριλίου 2021, η UEFA απομάκρυνε το Δουβλίνο ως διοργανώτρια πόλη λόγω του ότι δεν μπορούσε να έχει κόσμο στις κερκίδες στους αγώνες που ήταν να φιλοξενήσει λόγω της πανδημίας COVID-19 και έτσι ο ένας αγώνας που είχε το Δουβλίνο για τον γύρο των 16, μεταφέρθηκε και αυτός στο Λονδίνο με αποτέλεσμα το Γουέμπλεϊ να φιλοξενήσει εν τέλει οχτώ αγώνες. Επίσημος ιστότοπος
Νεόκοσμος Γρηγοριάδης

Ο Νεόκοσμος Γρηγοριάδης (1879 - 1967) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (υποστράτηγος Πεζικού) και πολιτικός, που διακρίθηκε για την ανάμειξή του στην Εθνική Αντίσταση και την προσχώρησή του στο ΕΑΜ.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, καταγόταν από τη Σαμψούντα και ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Κατατάχθηκε στον στρατό ως έφεδρος και το 1907 αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών. Την περίοδο 1907 - 1909 διετέλεσε διευθυντής του Αρρεναγωγείου Έδεσσας ως μυστικός απεσταλμένος του ελληνικού κράτους. Υπήρξε μέλος του Στρατιωτικού Συνδέσμου, της Εθνικής Άμυνας και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στην Ουκρανική εκστρατεία, καθώς και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1920 προήχθη σε συνταγματάρχη επ' ανδραγαθία και στη συνέχεια αποστρατεύθηκε για να επαναφερθεί το 1922. Στη Δίκη των έξι διορίστηκε επαναστατικός επίτροπος. Το 1923 αποστρατεύθηκε για δεύτερη φορά και δύο χρόνια αργότερα κλήθηκε πάλι στην ενεργό δράση. Τον Φεβρουάριο του 1926 προήχθη σε υποστράτηγο αλλά αργότερα την ίδια χρονιά αποστρατεύθηκε.Ασχολήθηκε με την πολιτική, ως εκλεγμένος πληρεξούσιος στην Δ΄ Συντακτική Συνέλευση (1924) και γερουσιαστής Έδεσσας (1929-1935). Εντάχθηκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων, διαγράφηκε όμως το 1930 καθώς ως γερουσιαστής ψήφισε κατά των ελληνοτουρκικών συμφωνιών και εν συνεχεία στράφηκε προς την Αριστερά, ιδρύοντας μαζί με το Σταμάτη Χατζήμπεη το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων. Δεν συμμετείχε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, αλλά κατά την περίοδο της κατοχής προσχώρησε στο ΕΑΜ και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ, καθώς και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ (Κορυσχάδες Ευρυτανίας 1944). Είχε συγγράψει αρκετά βιβλία πολιτικού, λογοτεχνικού, ποιητικού και ιστορικού περιεχομένου.Το 1950 εξελέγη βουλευτής Αθηνών, όμως παραιτήθηκε από την έδρα του και στη θέση του ανέλαβε ο Ανδρέας Μπικάκης. Απεβίωσε το 1967.
Άνω Άκρια Ηρακλείου

Τα Άνω Άκρια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Απέχει 40 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και βρίσκεται σε ημιορεινή έκταση στα υψώματα της βόρειας πλευράς της πεδιάδος της Μεσαράς. Στα ανατολικά του χωριού υπάρχει πηγή. Τα κυριότερα προϊόντα που παράγονται είναι λάδι, σταφίδα και κτηνοτροφικά φυτά. Στον οικισμό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Τόσο τα Άνω όσο και τα Κάτω Άκρια αναφέρονται σε παλιές βενετικές απογραφές. Στον Καστροφύλακα (Κ98) αναφέρονται ως Acrapano, με 160 κατοίκους και Acracato, με 154 κατοίκους. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στα Άνω Άκρια κατοικούσαν Τούρκοι και υπήρχε τζαμί με ωραίο μιναρέ. Στη θέση του τελευταίου ανεγέρθηκε ο σημερινός ναός του χωριού. Όταν τα Άνω Άκρια έγιναν κοινότητα, υπήχθησαν σε αυτήν και το Τσιφούτ Καστέλλι, οι Ατσιπάδες και η Μουρνιά. Μαζί με τα Κάτω Άκρια αποτέλεσαν Δημοτικό διαμέρισμα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το 1999. Κατά την Ενετοκρατία, οι Ατσιπάδες αναφέρονται με το όνομα Azupades de Acra και 48 κατοίκους, η Μουρνιά με το όνομα Murnea και 102 κατοίκους και το Καστέλλι ως Boniffacio proprio, με 56 κατοίκους το 1583. Δείτε: Κοινότητα Άνω Ακρίων (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Μνημεία Κρητικής Ιστορίας, Στ. Σπανάκης. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου (Σενκόβα)

Η Εκκλησία των Αγίων Φιλίππου και Ιακώβου είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Σενκόβα στην Πολωνία. Μαζί με διάφορες άλλες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις ξύλινες εκκλησίες της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας της UNESCO. Λόγω της ιστορίας και της μοναδικής αρχιτεκτονικής της, η εκκλησία αποκαλείται συχνά το Μαργαριτάρι των Κάτω Μπεσκίντι (Perła Beskidu Niskiego).

 Η εκκλησία είναι μονόκλιτη, με τρίπλευρο τέμπλο, ξύλινο σκελετό, χτισμένη σε θεμέλια από γαρμπίλι. Οι τοίχοι της εκκλησίας από πεύκο είναι καλυμμένοι με ξύλινο πέταυρο. Το στενό τέμπλο και ο φαρδύς κυρίως ναός καλύπτονται από μια απότομη στέγη. Ο ναός επεκτάθηκε τον 17ο αιώνα (κατασκευή του πύργου-πλαισίου με κίονες, με τρούλο και προσιτή από το έδαφος, με σομπότ (ξύλινη υποκοπή που στηρίζεται σε κολώνες) Στην πλευρά της εκκλησίας υπάρχει ένα μικρό καμπαναριό, με φανάρι. Το 1819, το σκευοφυλάκιο και η πλευρική στοά ανακατασκευάστηκαν, που πριν από το 1888, ήταν καλυμμένα με νεογοτθικό πολύχρωμο. Το εσωτερικό του κυρίως ναού καλύπτεται με επίπεδες πλάκες, που αλλάζουν σχήμα, με ορθογώνιο παράθυρο στην αψίδα και με ξύλινο σταυρό του 16ου αιώνα.Το εσωτερικό της εκκλησίας δεν είναι πλήρες, καθώς η εκκλησία υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια των ετών 1914-1915 του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την Επίθεση στο Γκορλίτσε-Τάρνουφ (το ξύλινο υλικό χρησιμοποιήθηκε για χαρακώματα και για καυσόξυλα). Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1918 και στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
Σερβιανά Ιωαννίνων

Τα Σερβιανά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 550 μέτρων. Ανήκει στο δήμο Δωδώνης. Βρίσκεται 14 χλμ. Ν.-ΝΑ. των Ιωαννίνων και 4,5 χλμ. από την Ιόνια Οδό. Παλιότερα η ευρύτερη περιοχή των Σερβιανών - Ταξιάρχη - Μολυβαδιάς αναφερόταν ως Σερβιανά και αποτελούσαν 3 συνοικισμούς με κέντρο αυτό του κεντρικού οικισμού των Σερβινών (ή μαχαλάδες στην τοπική διάλεκτο) με τις ονομασίες Κάτω μαχαλάς - Πάνω μαχαλάς - Κατούσκα αντίστοιχα.

 Για την ονομασία του χωριού υπάρχουν τρεις θεωρίες: Η πρώτη ότι οφείλεται σε εγκατάσταση επιδρομέων Σέρβων κατά τη Βυζαντινή εποχή, χωρίς όμως ιστορικές αποδείξεις. Η δεύτερη ότι προέρχεται από τη λέξη σεργιάνι(= βόλτα, περίπατος):σεργιάνι>Σεργιανά>Σερβιανά. Σύμφωνα με τις παραδόσεις των κατοίκων, παλιότερα στη θέση των Σερβιανών υπήρχε το χωριό Λαδικό, με τους συνοικισμούς Μπάρκεση και Βάρβεση, το οποίο καταστράφηκε από τους Τουρκαλβανούς περίπου στα 1800. Οι τοποθεσίες αυτές διατηρούνται με την ίδια ονομασία μέχρι σήμερα, όπου υπάρχουν και ερείπια των παλιών σπιτιών του Λαδικού. Ο μύθος λέει ότι οι κάτοικοι έριξαν τα τιμαλφή τους σε ένα πηγάδι για να τα γλυτώσουν από τους Τούρκους, όμως δεν βρέθηκαν ποτέ. Η τρίτη θεωρία πιστεύει πως πιθανότατα ο όρος Μολυβαδιά, με βάση ιστορίες παλιών, προήλθε από ένα δέντρο. Το οποίο είχε ένα είδος αχλαδιού μεγαλύτερο μέγεθος απ' ό,τι το συνηθισμένο. Το έλεγαν Μολυβάδα το αχλάδι αυτό και μάλλον πήρε από εκεί την ονομασία του ο συνοικισμός των Σερβιανών η Μολυβαδιά. Είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της Ηπείρου, αφού αναφέρονται στο δεύτερο χρυσόβουλο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β' Παλαιολόγου (1321): «έτερον σιγιλλατίκιον εν τω χωρίω των σερβιάνων».Τα Σερβιανά με το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής σημειώνονται και στο χάρτη Ιωαννίνων και περιχώρων του Barbié (1820). Τον Οκτώβριο του 1912 τα Σερβιανά κάηκαν από τους Τουρκαλβανούς (εφημερίδα «Πρόοδος» 1912). Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους τα Σερβιανά, με όλα σχεδόν τα Οχυρά του Μπιζανίου στο έδαφός τους, βρέθηκαν στο επίκεντρο των βομβαρδισμών και των μαχών. Ι.Ν. Γενεσίου της Θεοτόκου. Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών, στον ομώνυμο μαχαλά ηκεντρική εκκλησία του χωριού. Ι.Ν. Αγίου Νικολάου, στη Μολυβαδιά. Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, από την οποία σήμερα απομένει μόνο ένα μικρό εκκλησάκι. Άγιος Δημήτριος, στη θέση Λαδικού. Άγιος Νικόλαος, στη θέση Σαράνταινα. Ι.Ν. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου και το κοιμητήριο, έναντι της Παναγίας. Κοινότητα Σερβιανών Νομού ΙωαννίνωνΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 Σύσταση της Κοινότητας με έδρα τον οικισμό Σερβιανά ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 Ο οικισμός Λεσιανά προσαρτάται στην Κοινότητα Σερβιανών ΦΕΚ 199Α - 13/06/1926 Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με την Κοινότητα Λοζετσίου ΦΕΚ 15Α - 25/01/1927 Επανασύσταση της Κοινότητας μετά την ανάκληση της κατάργησης και προσάρτησης στην Κοινότητα Λοζετσίου ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 Ο οικισμός Λεσιανά της Κοινότητας μετονομάζεται σε Αυγό ΦΕΚ 80Α - 31/03/1931 Ο οικισμός Αυγό αποσπάται από την Κοινότητα και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αυγού ΦΕΚ - 19/03/1961 Αναγνώριση του οικισμού Μολυβαδιά και προσάρτησή του στην Κοινότητα ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 Η Κοινότητα καταργείται και συνενούται με το Δήμο Αγίου Δημητρίου
Νταγκ Χάμαρσκελντ

Ο Νταγκ Χάμαρσκελντ (Dag Hjalmar Agne Carl Hammarskjöld, 29 Ιουλίου 1905 - 18 Σεπτεμβρίου 1961) ήταν Σουηδός διπλωμάτης, οικονομολόγος και συγγραφέας. Επίσης ήταν ο δεύτερος Γενικός Γραμματέας του Ο.Η.Ε., υπηρετώντας από τον Απρίλιο του 1953 έως το θάνατό του σε αεροπορικό δυστύχημα το Σεπτέμβριο του 1961. Βραβεύτηκε μετά θάνατον με Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης (1961).

 Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1961 ο γενικός γραμματέας του Ο.Η.Ε. Νταγκ Χάμαρσκελντ σκοτώθηκε μαζί με 13 συνεπιβάτες του, όταν το αεροσκάφος που τον μετέφερε από τη Λεοπολντβίλ (σημερινή Κινσάσα στο Κονγκό) προς την πόλη Ντόλα της Βόρειας Ροδεσίας, όπου θα συναντούσε τον Μωυσή Τσόμπε, συνετρίβη σε δασώδη περιοχή κοντά στα σύνορα Κονγκό-Ροδεσίας. Τα ακριβή αίτια του δυστυχήματος δεν έγιναν ποτέ γνωστά, παρόλο που η εκδοχή της κατάρριψης του αεροσκάφους διατυπώθηκε επανειλημμένα. Ύστερα από συζητήσεις και διαξιφισμούς στον Ο.Η.Ε., προσωρινός γενικός γραμματέας εκλέχθηκε ο Βιρμανός Ου Θαντ, ο οποίος τον επόμενο χρόνο μονιμοποιήθηκε. Ο θάνατος του Νταγκ Χάμαρσκελντ αποτέλεσε το θέμα του ντοκιμαντέρ με τίτλο "Πολιτικές δολοφονίες: Νταγκ Χάμαρσκελντ" (Political assassinations: Dag Hammarskjold), σκηνοθεσίας του Χανς Ρούντγκερ Μίνοου, και του βιβλίου "Ποιος σκότωσε τον Χάμαρσκελντ" (2011) της Βρετανίδας ερευνήτριας Σούζαν Γουίλιαμς. Η αεροπορική τραγωδία, το σαμποτάζ και ο Τούτου εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ Ανοίγει ο φάκελος του μυστηριώδους θανάτου του πρώην ΓΓ του ΟΗΕ newsbomb.gr Ποιος σκότωσε τον ειρηνοποιό; εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ UN Secretary-General Dag Hammarskjöld Ηνωμένα Έθνη
Μεσιέ 63

Ο γαλαξίας Ηλιοτρόπιο (γνωστός και ως Μεσιέ 63 και NGC 5055) είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση περίπου 30 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Θηρευτικοί Κύνες. Εκπέμπει ραδιοκύματα και ακτίνες Χ.

 Ο Μεσιέ 63 ήταν το πρώτο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν, τις 14 Ιουνίου 1779. Την ίδια μέρα ο Σαρλ Μεσιέ τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του. Ήταν από τα πρώτα 14 αντικείμενα που αναγνωρίστηκαν ως «σπειροειδή νεφελώματα» (σπειροειδείς γαλαξίες) από τον Κόμη του Ρος το 1850.Στον γαλαξία Ηλιοτρόπιο έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής αστέρας, ο SN 1971I, ο οποίος έφτασε σε μέγεθος 11,8. Ο πυρήνας του Μεσιέ 63 έχει διάμετρο 6 λεπτών της μοίρας και έχει απαλή εμφάνιση. Η εσωτερική και η εξωτερική περιοχή των βραχιόνων έχει έντονη διαφορά στην επιφανειακή λαμπρότητα, η οποία εντοπίζεται σε απόσταση 50΄΄ από τον πυρήνα (περίπου 2,7 kpc). Στους βραχίονες εντοπίζονται πολλές περιοχές ΗΙΙ. Ο πυρήνας του περιβάλλεται από νεαρά άστρα. Αν και σε απόσταση 6 μοιρών, ο γαλαξίας Ηλιοτρόπιο και ο γαλαξίας της Δίνης ανήκουν στην ίδια ομάδα γαλαξιών, την ομάδα Μ51. Ο M63 από ένα ημιεπαγγελματικό τηλεσκόπιο Sunflower Galaxy στις SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2010-06-20 στο Wayback Machine.
Ντεβλέτ Μπαχτσελί

Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί (τουρκικά: Devlet Bahçeli) (γεννηθείς την 1η Ιανουαρίου 1948) είναι Τούρκος οικονομολόγος, πολιτικός, και πρόεδρος του κόμματος Εθνικιστικής Δράσης. Ο Μπαχτσελί θεωρείται ο ηγέτης της διαβόητης υπερεθνικιστικής οργάνωσης των Γκρίζων Λύκων, και το κόμμα του, ο πολιτικός βραχίονας της οργάνωσης.

 Έχει σπουδάσει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Γκαζί στην Άγκυρα μέχρι το 1987 και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης συνασπισμού του Μπουλέντ Ετζεβίτ (1999-2002). Εκπρόσωπος της επαρχίας Οσμανίγιε, είναι βουλευτής στην Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας από τις 22 Ιουλίου 2007. Το 1987, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί έγινε μέλος του εθνικιστικής παράταξης της Τουρκίας, η οποία τον Ιανουάριο του 1993 ίδρυσε τον πολιτικό φορέα της ιδεολογίας της, το MHP. Μετά το θάνατο του ηγέτη της παράταξης Αλπαρσλάν Τουρκές, τον Ιούλιο του 1997, ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 2007, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί ήταν υποψήφιος του συνδυασμού στην επαρχία Οσμανίγιε, καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής. Το ίδιο συνέβη και στις εκλογές του 2011 . Το 2017 υποστήριξε τις θέσεις του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε σχέση με τις συνταγματικές αλλαγές, που κατοχυρώθηκαν με το δημοψήφισμα του ίδιου έτους. Έκτοτε, η συνεργασία των δυο κομμάτων είναι στενή, μέσω του κοινού εκλογικού συνασπισμού της «Λαϊκής Συμμαχίας», και ο Μπαχτσελί έχει στηρίξει δημόσια πολλές από τις πολιτικές του σημερινού Προέδρου. Το 2015 όταν ένα εστιατόριο Ουιγούρων δέχτηκε επίθεση από Τούρκους εθνικιστές (οι οποίοι μεταξύ άλλων επιτέθηκαν σε αρκετούς τουρίστες από τη Νότια Κορέα, θεωρώντας τους Κινέζους ο Μπαχτσελί δικαιολόγησε τις πράξεις, αναρωτούμενος «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός Κορεάτη και ενός Κινέζου ούτως ή άλλως; Και οι δύο έχουν σχιστά μάτια, κάνει κάποια διαφορά;»Έχει επικριθεί για τους δεσμούς που διατηρεί με τον Alaattin Çakıcı, αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης, από τα κύρια μέλη της τουρκικής Μαφίας. Ο Μπαχτσελί, δεν δίστασε να υπερασπιστεί τον Çakıcı, ως ένθερμο Τούρκο πατριώτη, που έχει προσφέρει πολλές υπηρεσίες στο έθνος.Έχει υποστηρίξει επανειλημμένως το ορθό της βίαιης εκδίωξης των Αρμενίων από τις ιδιαίτερες πατρίδες τους το 1915 και 1916, ως μέτρο επιβεβλημμένο, δεδομένων των συνθηκών, για την προστασία του κράτους. Έχει αρνηθεί εκτός από τη γενοκτονία των Αρμενίων, και όλες τις άλλες εκτοπίσεις ή σφαγές χριστιανικών πληθυσμών.
Αυρόκαστρο Αττικής

Το Αυρόκαστρο είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Κερατέας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Το Αυρόκαστρο είναι πεδινός, μεσόγειος οικισμός στο κεντροανατολικό τμήμα του νομού Αττικής. Βρίσκεται στις βόρειες παρυφές του υψώματος «Αγριόκαστρο» ή «Οβριόκαστρο» (313 μ.), πολύ κοντά στην στην εθνική οδό Λαυρίου (ΕΟ 89) και νοτιοανατολικά της Κερατέας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 145. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΝΑ. του κέντρου της Αθήνας (μέσω Σταυρού). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας του νομού Αττικής. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής. Η ονομασία του οικισμού προέκυψε, πιθανόν, από παραφθορά του ονόματος του κοντινού υψώματος, «Αγριόκαστρο» ή «Οβριόκαστρο». Το Πάρκο Οχημάτων Εκτός Δρόμου (Off-Road Attart), δυτικά του οικισμού Χάρτες «ROAD» (Αττική 1:60.000) Google Earth eeata.gr
Αγία Μαρίνα Κέας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κέας του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Μαρίνα είναι ηπειρωτικός οικισμός της δυτικοκεντρικής Κέας. Βρίσκεται σε ημιορεινή θέση που βλέπει δυτικά προς τον Όρμο του Καλόγηρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΔ. της Ιουλίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κέας. Το 1961 καταργήθηκε για να επαναναγνωριστεί το 1981, οπότε προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδος. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας του 1600, που υπήρξε τμήμα παλαιότερου μοναστηριού (καθολικό), με πηγή δίπλα της. Είναι κτισμένη κατ’ ουσίαν μέσα στα ερείπια του ομώνυμου πύργου Ο ερειπωμένος πύργος της Αγίας Μαρίνας, τετράγωνος και πενταόροφος, κτίσμα του 4ου αιώνα π.Χ. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Κέα 1:25.000) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Φιάλη των Μεγάρων

Η φιάλη των Μεγάρων ή φιάλη της Κοζάνης είναι αρχαία ελληνική αργυρή φιάλη σπονδών, η οποία χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε σε τάφο στην περιοχή της Κοζάνης. Επί της επιφάνειας της διαθέτει επιγραφή η οποία είναι γραμμένη στη δωρική διάλεκτο και θεωρείται πιθανό πως πρόκειται για δείγμα πρώιμης γραφής στη Μακεδονία.

 Η επιγραφή αναφέρει ΑΘΑΝΑΙΑΣ:ΙΑΡΑ:ΤΑΣΜΗΒCAROI (Ἀθαναίας : ἰαρά : τάς Μhεγαρο̅ι, Αθηνάς ιεράς των Μεγάρων). Βάσει της αναφοράς στην πόλη των Μεγάρων, και σε σχέση με όλες τις γνωστές πόλεις με αυτό το όνομα, αυτή υποτίθεται συνήθως πως πρόκειται για την πόλη των Μεγάρων στην Αττική στην οποία υπήρχε ιερό της θεάς Αθηνάς.Επίσης οι χαρακτήρες της επιγραφής διαθέτουν χαρακτηριστικά τα οποία συναντώνται στις πρώιμες επιγραφές των Μεγάρων στην Αττική καθώς και την Κόρινθο, όπως την γραφή του Έψιλον η οποία γίνεται με τρόπο που μοιάζει σαν Βήτα.Ωστόσο, υπάρχουν εμπειρογνώμονες οι οποίοι έχουν διατυπώσει πως η επιγραφή θα μπορούσε επίσης να έχει γραφεί τοπικά στην Μακεδονία. Αν αυτή η υπόθεση αληθεύει, τότε πρόκειται για το αρχαιότερο διασωζόμενο παράδειγμα γραφής της ελληνικής γλώσσας στην περιοχή αυτή, και θα ενίσχυε τη θέση πως η γλώσσα που ομιλούνταν στην αρχαία Μακεδονία ήταν μια εκδοχή της δωρικής διαλέκτου, κάτι που στοιχειοθετήθηκε με την ανακάλυψη του κατάδεσμου της Πέλλας ο οποίος χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ.. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις πως υπήρχε και στη Μακεδονία οικισμός με το όνομα Μέγαρα σύμφωνα με τα γραπτά του Πλούταρχου σχετικά με τον Πύρρο.Σε σχέση με τις λέξεις που περιέχει η επιγραφή. η λέξη ἰαρά (ιερά) είναι αναμφίβολα Δωρική. Η αναγραφή του ονόματος της θεάς ως Ἀθαναίας, είναι λιγότερο διακριτή και θα μπορούσε να ανήκει σε οποιαδήποτε διάλεκτο εκτός από την Ιωνική, ενώ το άρθρο τᾶς (των) επίσης μπορεί να ανήκει σε άλλες διαλέκτους εκτός από την Ιωνική και την Αττική. Όσο για τη μορφή της ονομασίας της πόλης ως ΜΗΒCAROI, η μορφή αυτή της λέξης συναντάται συχνά στις επιγραφές των Μεγάρων της Αττικής αλλά και αλλού. Φωτογραφία της φιάλης, 3η από την κορυφή Αρχειοθετήθηκε 2009-12-10 στο Wayback Machine.- Δήμος Κοζάνης Κατάδεσμος της Πέλλας Δωρική διάλεκτος Αρχαία Μακεδονική γλώσσα
Ρομεό Λαβιά

Ο Ρομεό Λαβιά (γαλλικά: Roméo Lavia, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 2004) είναι Βέλγος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως αμυντικός μέσος για την Τσέλσι και την εθνική ομάδα του Βελγίου. Προϊόν της ακαδημίας της Άντερλεχτ, έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για την Μάντσεστερ Σίτι το 2021, προτού πάρει μεταγραφή στη Σαουθάμπτον το 2022. Μετά τον υποβιβασμό της Σαουθάμπτον το 2023, αποκτήθηκε από την Τσέλσι με συνολικό ποσό 53 εκατομμυρίων λιρών. Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική του ομάδα το 2023.

 Ο Λαβιά ήταν προϊόν των ακαδημιών της Άντερλεχτ. Έφτασε σε ηλικία οκτώ ετών στο προπονητικό τους κέντρο στο Neerpede, κοντά στις Βρυξέλλες. Σε ηλικία δεκαέξι ετών, ο Λαβιά άφησε την Άντερλεχτ για τη Μάντσεστερ Σίτι το καλοκαίρι του 2020 και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Εντάχθηκε στην Κ18 όπου γρήγορα ξεχώρισε. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μετά από μόλις έντεκα εμφανίσεις, προβιβάστηκε στην Κ23. Μαζί με την ομάδα νέων κέρδισε το πρωτάθλημα νέων τον Απρίλιο του 2021 και ψηφίστηκε παίκτης της σεζόν. Το καλοκαίρι του 2021, ξεκίνησε προπονήσεις με την πρώτη ομάδα. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε ηλικία δεκαεπτά ετών, στις 21 Σεπτεμβρίου 2021, στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου EFL 2021–22 εναντίον της Wycombe Wanderers. Στις 6 Ιουλίου 2022, εντάχθηκε στη Σαουθάμπτον και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο. Αν και το ποσό δεν αποκαλύφθηκε επίσημα, αναφέρθηκε από το BBC Sport ότι άξιζε αρχικά 10,5 εκατομμύρια λίρες συν 3,5 εκατομμύρια λίρες σε πρόσθετα. Αναφέρθηκε επίσης ότι οι όροι της συμφωνίας περιελάμβαναν ρήτρα 40 εκατομμυρίων λιρών επαναγοράς του παίχτη και ρήτρα πώλησης 20% για τη Μάντσεστερ Σίτι.Στις 6 Αυγούστου 2022, έκανε το ντεμπούτο του σε μία ήττα με 4-1 ενάντια της Τότεναμ. Στις 30 Αυγούστου 2022, πέτυχε το πρώτο του γκολ στην νίκη της Σαουθάμπτον επί της Τσέλσι με 2-1, γίνοντας ο πρώτος γεννηθείς ποδοσφαιριστής του 2004 να σκοράρει στην Πρέμιερ Λιγκ. Στις 18 Αυγούστου 2023, Ο Λαβιά εντάχθηκε στην Τσέλσι, υπογράφοντας επταετές συμβόλαιο, με συνολικό ποσό 53 εκατομμυρίων λιρών. Γεννημένος στο Βέλγιο, ο Λαβιά έχει καταγωγή από την Γκάνα. Στις 17 Μαρτίου 2023, έλαβε την πρώτη του κλήση στην εθνική Βελγίου για τα προκριματικά του EURO 2024 εναντίον της Σουηδίας και για το φιλικό με τη Γερμανία.
Silent Hill: Play Novel

Το Silent Hill: Play Novel είναι μια προσαρμογή του αρχικού Silent Hill για το Game Boy Advance με τη μορφή οπτικού μυθιστορήματος που κυκλοφόρησε από την Konami αποκλειστικά στην Ιαπωνία.Κατά την διάρκεια των ετών, το παιχνίδι αυτό μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες και αναπροσαρμόστηκε σε άλλες πλατφόρμες από τους θαυμαστές.

 Το Silent Hill: Play Novel αποτελεί μια διαδραστική ιστορία, μέσα στην οποία ο παίκτης επιλέγει ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες πιθανές επιλογές, οι οποίες μπορούν να επηρεάσουν την έκβασή της. Εκτός από την αφήγηση, το παιχνίδι διαθέτει κάποιους γρίφους και έχει μια σειρά από τέλη ανάλογα με τις επιλογές του χειριστή.Το παιχνίδι προσφέρει δύο βασικά σενάρια: ένα το οποίο αφορά τον Harry Mason, τον πρωταγωνιστή του πρώτου παιχνιδιού της σειράς, και ένα για τη Cybil Bennett, το οποίο είναι διαθέσιμο μετά την ολοκλήρωση του πρώτου σεναρίου. Υπήρχαν επίσης τέσσερα πρόσθετα σενάρια διαθέσιμα για λήψη στην Ιαπωνία, τα οποία ακολουθούσαν ένα αγόρι με το όνομα Andy, το οποίο ήταν γείτονας του Harry και της Cheryl, ωστόσο, η Konami εδώ και αρκετά χρόνια έχει τερματίσει την υπηρεσία λήψης των σεναρίων αυτών.
Γουριά Αιτωλοακαρνανίας

Η Γουριά είναι πεδινός οικισμός του δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Γουριάς ανέρχεται στους 862 κατοίκους.

 Η Γουριά είναι κτισμένη σε υψόμετρο 15 μέτρων, δυτικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού και κοντά στον ποταμό Αχελώο, σε απόσταση 24 χιλιομέτρων από το Μεσολόγγι. Σημαντικό αξιοθέατο του οικισμού είναι ο μικρός ναός των Ταξιαρχών, ο οποίος χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα και διαθέτει τοιχογραφίες που ανάγονται στον 17ο αιώνα. Διοικητικά η Γουριά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Μεσολογγίου, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε κομμάτι του καποδιστριακού δήμου Οινιάδων. Από το 2011 ανήκει στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του καλλικρατικού δήμου της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Κάστρο του Σίχροφ

Το Κάστρο του Σίχροφ βρίσκεται κοντά στο χωριό Σίχροφ της Περιφέρειας Λίμπερετς, στην Δημοκρατία της Τσεχίας. Αποτελεί μοναδικό παράδειγμα νεογοτθικού κάστρου του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το κάστρο περιβάλλεται από ένα μεγάλο πάρκο.

 Από το 15ο αιώνα, ένα οχυρό υπήρχε στη θέση που τοποθετείται σήμερα το Σίχροφ. Κατά τη διάρκεια των ετών μεταξύ του 1690 και του 1693, κατασκευάστηκε εκεί ένα μικρό μπαρόκ κάστρο.Το 1820 το κάστρο αγοράστηκε από την γαλλική αριστοκρατική οικογένεια των Ροχάν, που ζούσε αυτοεξόριστη στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, εξαιτίας της Γαλλικής Επανάστασης. Η 125χρονη ιδιοκτησία από τους Ροχάν αποδείχθηκε ως η πιο σημαντική στην ιστορία του κάστρου.Το 1945 το κάστρο εθνικοποιήθηκε λόγω των Διαταγμάτων του Μπένες. Το 1950, μια μικρή του έκταση, άνοιξε για το κοινό, εντούτοις, από τη δεκαετία του 1970, το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου άνοιξε για τους πολίτες. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, μια εκτεταμένη ανακατασκευή και αποκατάσταση των εξωτερικών και εσωτερικών μερών του κάστρου, καθώς και του πάρκου αυτού, βρίσκεται σε εξέλιξη. Στόχος των έργων αυτών είναι το κάστρο να φθάσει όσο το δυνατό στην αρχική μορφή του, δηλαδή στην κατάσταση που βρισκόταν κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το 1995 εντάχθηκε κάτω από την προστασία του κράτους ως εθνικό μνημείο πολιτισμικής κληρονομιάς. Το έως τότε μικρό, ερειπωμένο μπαρόκ κάστρο ανοικοδομήθηκε από τους Ροχάν και ολοκληρώθηκε το 1834. Μια δεύτερη ανοικοδόμησή του (1847-1862), που προσέθεσε ρομαντικό νεογοτθικό ύφος εντός του κάστρου, είναι αυτή στην οποία παραμένει σήμερα. Η ανοικοδόμηση έγινε σύμφωνα με τα σχέδια του Μπερνάρντ Γκρουέμπερ και όλες οι εργασίες διευκολύνθηκαν από εγχώριους καλλιτέχνες και τεχνίτες.Ο ιδιοκτήτης έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο πάρκο του κάστρου, σχεδιασμένο σε αγγλικό ρυθμό. Το πάρκο έγινε πρότυπο για τη δημιουργία πολλών βοτανικών κήπων, όπως στο Προυχόνιτσε και το Κονόπιστε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιτεύχθηκε μια σπάνια εναρμόνιση του εξωτερικού μέρους, του εσωτερικού μέρους και το πάρκου του κάστρου. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930, το εσωτερικό του κάστρου ανακαινίστηκε. Ιδιαίτερα πολύτιμα είναι τα εσωτερικά γλυπτά του Πετρ Μπούσεκ, ο οποίος εργάστηκε στο κάστρο για 38 χρόνια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Castle Sychrov στο Wikimedia Commons Castle website (cz, en) History of the castle (cz)
Μάρτιν Στρελ

Ο Μάρτιν Στρελ (στα σλοβένικα: Martin Strel) (γεν. 1954) είναι κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων από τη Σλοβενία, ο οποίος είναι γνωστός καθώς έχει κολυμπήσει κατά μήκος μερικούς από τους μεγαλύτερους ποταμούς στη Γη. Σλόγκαν του είναι «κολυμπώντας για την ειρήνη, τη φιλία και καθαρά νερά». Το ντοκιμαντέρ Big River Man, του John Maringouin, το 2009, παρουσιάζει το επίτευγμα του Στρελ, που το 2007 κολύμπησε 3.300 μίλια στον Αμαζόνιο.

 Ο Στρελ γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1954 στην πόλη Mokronog, στη νοτιοανατολική Σλοβενία, που τότε ήταν τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Οι πρώτοι ποταμοί τους οποίους κολύμπησε ήταν ο Κόρκα (105 χιλ σε 28 ώρες, το 1992) και ο Κούπα (62 χιλ. σε 16 ώρες, το 1993). Το 2000 ο Στρελ έγινε ο πρώτος κολυμβητής που κολύμπησε όλο το Δούναβη και μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες κολυμπώντας 3.004 χιλ. σε 58 ημέρες. Την επόμενη χρονιά, πάλι στο Δούναβη, κολύμπησε 504,5 χιλ. χωρίς στάση σε 84 ώρες και 10 λεπτά σπάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ του Αργεντίνου Ρικάρντο Χόφμαν (481,5χιλ. σε 84ώρες και 37λεπτά). Το 2002 ήταν η σειρά του Μισισιπή (3.885 χιλ. σε 68 ημέρες) και το 2003 του ποταμού Παρανά (3.998 χιλ). Στις 10 Ιουνίου 2004 ξεκίνησε την προσπάθεια να κολυμπήσει τον ποταμό Γιανγκτσέ, το μεγαλύτερο ποταμό της Ασίας (4.003 χιλ.) και έφτασε στις εκβολές του, στη Σαγκάη στις 30 Ιουλίου. Το 2007, στον Αμαζόνιο, κολύμπησε 5.268 χιλ. σε 66 μέρες (1 Φεβρουαρίου -7 Απριλίου). Κατά τη διάρκεια του εγχειρήματος συνοδευόταν από πλοία, που ήταν έτοιμα, σε περίπτωση που εμφανίζονταν σαρκοφάγα ψάρια όπως πιράνχας, να ρίξουν αίμα στο ποτάμι για να τραβήξουν την προσοχή τους και να μη κινδυνεύσει ο ίδιος. Στη συνέχεια αν και του προτάθηκε να κολυμπήσει το Νείλο, ο Στρελ αρνήθηκε λέγοντας ότι δεν αποτελούσε ιδιαίτερη πρόκληση γι’ αυτόν. Το 2010 ίδρυσε μαζί με το γιό του μια επιχείρηση, που προσφέρει swimming adventure holiday tours σε μέρη όπως η Λίμνη Πάουελ, στην Αριζόνα, οι Λίμνες Bled και Bohinj και ο ποταμός Soča, στη Σλοβενία, στις Δαλματικές ακτές της Κροατίας, στις ακτές του Μαυροβουνίου και στις τουρκικές ακτές στη Μεσόγειο.
1232 Κορτούσα

Η Κορτούσα (Cortusa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,261. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του γένους φυτών Cortusa, ενός ορεινού αγριολούλουδου.

 Η μέση διάμετρος της Κορτούσα εκτιμάται σε 33,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1339. Η Κορτούσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 10 λεπτά (Behrend 2010), μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πάλιουρας Ευβοίας

Ο Πάλιουρας είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 418 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 170 μέτρα. Βρίσκεται 26 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα και 11 χιλιόμετρα δυτικά από τη Στενή.

 Στις θέσεις Λάκκες και Ρέρες έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από τη πρωτοελλαδική περίοδο, κυρίως όστρακα και οψιανοί. Η θέση Λάκκες κατοικήθηκε και σε μεταγενέστερες εποχές.Η ετυμολογία του ονόματος Πάλιουρας δεν είναι γνωστή. Μπορεί να προέρχεται από το όνομα ακανθώδους φυτού παλιούρι, το οποίο φύεται στην περιοχή. Το χωριό από το 1940 μέχρι το 2017 λεγόταν Παλιούρας. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Palura. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 14 σπίτια.Το 1835 ο Πάλιουρας προσαρτήθηκε στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χαλκίδας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Δυτικά του χωριού βρίσκεται η μονή της Κοίμησης της Θεοτόκου ή Παναγία η Παλιουργιώτισσα. Η μονή άκμασε επί φραγκικών χρόνων, όταν απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία και είχε μέχρι και 800 μοναχούς. Η μονή καταστράφηκε από τους Οθωμανούς το 1470, οι οποίοι έσφαξαν τους μοναχούς και γκρέμισαν την μονή. Μόνο μια μεγάλη βελανιδιά σώθηκε. Μετά το 1830 κτίστηκε στη θέση ένα εκκλησάκι το οποίο το 1948 αντικαταστάθηκε από μεγαλύτερο ναό. Στην περιοχή βρίσκεται και ξενώνας. Πάλιουρας Εύβοιας στο YouTube
Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός

Ο Στυλιανός Χαρκιανάκης (Ρέθυμνο, 29 Δεκεμβρίου 1935 - Σίδνεϊ, 25 Μαρτίου 2019) ήταν Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας από το 1975 ως το 2019. Κατείχε επίσης την θέση του ιδρυτικού και μονίμου προέδρου της Μόνιμης Επιτροπής των Ορθόδοξων Εκκλησιών στην Αυστραλία και του Κοσμήτορα της Ελληνορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ανδρέα. Ήταν θεολόγος, ειδικευμένος στην Εκκλησιολογία και βραβευμένος ποιητής.

 Ο Αρχιεπίσκοπος Στυλιανός γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης στις 29 Δεκεμβρίου 1935. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1958. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1957 και ιερέας το 1958. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη συστηματική θεολογία και τη φιλοσοφία της θρησκείας στη Βόννη της Γερμανίας, από το 1958 έως το 1966. Στους διδασκάλους του συμπεριλαμβανόταν ο Καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ, ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄. Έγραψε τη διατριβή του στην ιδέα πως η Ορθόδοξη Εκκλησία κατείχε το αλάθητο όταν ενεργούσε από κοινού με συνοδικότητα (π.χ. Οικουμενικές Σύνοδοι). Την περίοδο αυτή, η ιδέα του αλάθητου φαινόταν πως ανήκε αποκλειστικά στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και ήταν εντελώς ξένη στην Ορθόδοξη . Το 1965, ενώ ολοκλήρωνε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1966 ορίστηκε ηγούμενος στη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ιδρυτικό μέλος, στη συνέχεια αντιπρόεδρος και εν τέλει πρόεδρος, του Πατριαρχικού Ινστιτούτου Πατερικών Μελετών στη μονή. Από το 1969 έως το 1975, δίδαξε συστηματική θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1970 εξελέγη Τιτουλάριος Μητροπολίτης Μιλητουπόλεως (ενώ παρέμενε στην Ιερά Μονή Βλατάδων) ως έξαρχος υπεύθυνος για θέματα που απασχολούσαν τη βόρεια Ελλάδα και το Άγιον Όρος. Το 1975, ο Στυλιανός Χαρκιανάκης εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας και Έξαρχος Ωκεανίας. Κατέχοντας αυτή τη θέση, συμμετείχε σε αρκετούς διαλόγους μεταξύ της Ορθοδοξίας και άλλων Χριστιανικών ομάδων. Η πλέον περίοπτη θέση που κατείχε ήταν αυτή του συνπροέδρου ( εκλεγμένου από ΟΛΕΣ τις Ορθόδοξες Εκκλησίες) του θεολογικού διαλόγου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και ως αντιπρόεδρος με τις Αγγλικανικές εκκλησίες. Δίδαξε θεολογία και πνευματικότητα στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ από το 1975 έως το 2019. Το 1986 αναγορεύθηκε ο πρώτος κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ανδρέα. Επίσης, κατείχε τη θέση του καθηγητή στη Συστηματική Θεολογία. Πέθανε στις 25 Μαρτίου 2019 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας σε ηλικία 83 ετών από καρκίνο. Το 1973 του απονεμήθηκε το Διεθνές βραβείο Χέρντερ. Επίσης του απονεμήθηκε το Βραβείο Ποίησης από την Ακαδημία Αθηνών το 1980, ως ένας αξιοσημείωτος ποιητής με εκτενή βιβλιογραφία. Το 1985 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν στη Πολωνία. Ακόμη, ένα από τα ποιήματα του, το «Μετά Εφιάλτου», μελοποιήθηκε από τον Κώστα Τσικαδέρη. Το 2014 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Πιτ Κλάιναου

Ο Πιτ Κλάιναου (Sneaky Pete Kleinow, 20 Αυγούστου 1934 - 6 Ιανουαρίου 2007) ήταν Αμερικανός μουσικός της κάντρι και της ροκ, τραγουδοποιός και δημιουργός ειδικών εφέ στον κινηματογράφο. Επονομαζόταν "Sneaky Pete" Κλάιναου. Από το 1981 εργάστηκε για τη δημιουργία ειδικών εφέ σε τιανίες όπως The Empire Strikes Back, Gremlins, The Right Stuff, The Terminator και Terminator 2.

 Sneaky Pete (1979) The Legend and the Legacy (1994) Meet Sneaky Pete (2001) Jackson Browne Dillard & Clark The Byrds Τζον Λένον Φρανκ Ζάππα Little Feat Ρίτα Κούλιτζ The Steve Miller Band. Στίβι Γουόντερ Φλίτγουντ Μακ The Golden Palominos Γιόκο Όνο Dion and the Belmonts Μπίλι Τζόελ Τζόαν Μπαέζ the Bee Gees Booker T. and the MG's Τζιν Κλαρκ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Ελεονώρα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ

Η Ελεονώρα, γερμ.: Eleonore von Löwenstein-Wertheim (16 Φεβρουαρίου 1686 - 22 Φεβρουαρίου 1753) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Βαπτισμένη ως Ελεονώρα-Μαρία-Άννα, ήταν γνωστή ως Ελεονώρα, που σημαίνει «αληθινή και αέναη ομορφιά».

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Mαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και της Μαρίας-Πολυξένης-Κούεν κόμισσας του Λίχτενμπεργκ και Μπέλαζι, και γεννήθηκε στη Βιέννη. Ο πατέρας της, που είχε εισέλθει στην αυτοκρατορική υπηρεσία από νεαρή ηλικία, ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος από το 1684 και έτσι αυτή γεννήθηκε στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, που τότε κυβερνούσε ο Λεοπόλδος Α΄. Η μητέρα της ήταν μέλος της οικογένειας που κυβερνούσε την κομητεία Λίχτενμπεργκ ουντ Μπέλαζι. Οι γονείς της ήταν εξαδέλφια. Η ίδια θα παντρευόταν τον εξάδελφό της. Η εκ πατρός θεία της Μαρία-Άννα πριγκίπισσα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ, είχε παντρευτεί τον Γουλιέλμο λάντγκραβο της Έσσης-Ράινφελς-Ρότενμπουργκ, πατέρα του συζύγου της Ερνέστου-Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, ο οποίος ήταν κληρονόμος εκείνου. Το ζεύγος παντρεύτηκε στη Φρανκφούρτη στις 9 Νοεμβρίου 1704· η νύφη ήταν 18 και ο γαμπρός 20. Έγιναν γονείς δέκα παιδιών, πέντε από τα οποία θα είχαν απογόνους. Επέζησε του συζύγου της κατά τρία έτη. Η μεγαλύτερη εγγονή της Ελεονώρα της Σαβοΐας, έλαβε το όνομά της. Μεγαλύτερος εγγονός της ήταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας. Πααντρεύτηκε τον Ερνέστο-Λεοπόλδο λάντγκραβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα: Ιωσήφ (1705–1744), διάδοχος . Πολυξένη (1706–1735), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας. Βιλελμίνη-Μαγδαληνή-Λεοπολδίνη (1707–1708), απεβ. 1 έτους. Γουλιέλμος (1708), απεβ. νήπιο. Σοφία (1709–1711), απεβ. 2 ετών. Φραγκίσκος-Αλέξανδρος (1710–1739), απεβ. 29 ετών. Ελεονώρα (1712–1759), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Χριστιανό των Βίττελσμπαχ, κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Καρολίνα (1714–1741), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο Α΄ των Βουρβόνων, πρίγκιπα του Κονντέ. Κωνσταντίνος (1716–1778), λάντγκραβος της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Χριστίνα (1717–1778), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Βίκτωρα των Σαβοΐας, πρίγκιπα του Καρινιάνο. Hans-Günter Kittelmann: Kleiner Führer durch die Rotenburger Quart 1627–1834 und das Fürstenhaus Hessen-Rotenburg. Geschichtsverein Altkreis Rotenburg. Π. 28–43
Τσιφ Τζέι Στρονγκμπόου

Ο Τζόσεφ Λουκ Σκάρπα (γέννηση: 4 Οκτωβρίου 1928 – θάνατος: 3 Απριλίου 2012) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, "Τσιφ Τζέι Στρονγκμπόου".

 Ο Σκάρπα, ως Στρονγκμπόου, παρίστανε έναν Ινδιάνο της Αμερικής παλαιστή, που φορούσε παραδοσιακά καπέλα Ινδιάνων στο ρινγκ και μόλις άκουγε ιαχές υπέρ του και εναντίον του αντιπάλου του, γινόταν ισχυρότερος. Από το 1947 που ξεκίνησε την καριέρα του, έως το 1970, ο Στρονγκμπόου αγωνιζόταν για την εταιρεία National Wrestling Alliance. Από το 1970 έως το 1977 και από το 1979 έως το 1983, αγωνίστηκε για το WWE, τότε γνωστό με το όνομα World (Wide) Wrestling Federation. Στην καριέρα του, ο Στρονγκμπόου, κατέκτησε πάρα πολλούς ατομικούς τίτλους και έγινε είδωλο για αρκετούς οπαδούς του αθλήματος. Το σημαντικότερο πρωτάθλημα που κέρδισε τέσσερις φορές ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Το 1994, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame. Γεννήθηκε στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, το 1928. Στα 83 του έτη, στα τέλη του 2011, έπεσε από τις σκάλες του σπιτιού του και τραυματίστηκε σοβαρά. Μέχρι τον θάνατό του, στις 3 Απριλίου του 2012, έμεινε στο νοσοκομείο, αφού ποτέ δεν έγινε καλά. Προφίλ στο WWE Hall of Fame
Μπιζελόσουπα

Η μπιζελόσουπα ή σούπα φάβας είναι σούπα που παρασκευάζεται συνήθως από αποξηραμένα μπιζέλια, όπως η φάβα. Είναι, με παραλλαγές, μέρος της κουζίνας πολλών πολιτισμών. Έχει συνήθως γκριζοπράσινο ή κίτρινο χρώμα ανάλογα με την περιφερειακή ποικιλία των μπιζελιών που χρησιμοποιούνται. Όλα είναι ποικιλίες του Pisum sativum.

 Η μπιζελόσουπα τρώγεται από την αρχαιότητα. Αναφέρεται στις Όρνιθες του Αριστοφάνη και σύμφωνα με μια πηγή «οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι καλλιεργούσαν αυτό το όσπριο περίπου το 500 έως 400 π.Χ.. Κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, οι πωλητές στους δρόμους της Αθήνας πωλούσαν καυτή μπιζελόσουπα.»Η κατανάλωση φρέσκων μπιζελιών του κήπου πριν να έχουν ωριμάσει ήταν μία πολυτελής καινοτομία της πρώιμης νεότερης περιόδου, σε αντίθεση με τον χοντροκομμένη, παραδοσιακή αγροτική χορτόσουπα, Potage Saint-Germain, από φρέσκο αρακά και άλλα φρέσκα χόρτα κοκκινισμένα σε ελαφρά αποθέματα και καθαρισμένα, ήταν μια καινοτομία που τελειοποιήθηκε επαρκώς ώστε να μπορεί να σερβιριστεί στον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, για τον οποίο ονομάστηκε το δικαστήριο στο Κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι, περ. 1660–1680. Ως πρώην ολλανδική αποικία, η Ινδονησία κληρονόμησε αυτό το πιάτο ως αποτέλεσμα της ολλανδικής-ινδονησιακής κουλτούρας, το οποίο είναι γνωστό ως supercis ή erwtensoep. Σουηδικά ärtsoppa, φινλανδικά hernekeitto, δανικά gule ærter και νορβηγικά ertesuppe. Η σκανδιναβική μπιζελόσουπα μαγειρεύεται συνήθως με χοιρινό - αν και το κρέας μπορεί μερικές φορές να σερβιριστεί στο πλάι - και μια τυπική συνταγή μπορεί να περιλαμβάνει επίσης κρεμμύδια και βότανα, όπως θυμάρι και μαντζουράνα. Στη Φινλανδία η σούπα φτιάχνεται από αρακά. Στη Σουηδία και τη Δανία χρησιμοποιούνται κίτρινα μπιζέλια. Νορβηγία Στη Νορβηγία, η μπιζελόσουπα σερβίρεται παραδοσιακά την άνοιξη και το Πάσχα και συμπληρώνεται με πατάτες, καρότα και λαχανικά. Στην Πολωνία, η μπιζελόσουπα συνδέεται συνήθως με τον στρατό, όπου παραμένει ένα δημοφιλές πιάτο. Αυτό συμβαίνει επειδή η μπιζελόσουπα είναι θρεπτική και φθηνή και μπορεί εύκολα να παρασκευαστεί σε μεγάλες ποσότητες. Η στρατιωτική μπιζελόσουπα (grochówka wojskowa) λέγεται ότι πρέπει να είναι αρκετά πηχτή για να μείνει ένα κουτάλι στην επιφάνεια. Αν και η μπιζελόσουπα συνήθως παρασκευάζεται σε χώρους εστιάσης, το πιάτο συνήθως σχετίζεται με κινούμενες κουζίνες. Επί του παρόντος, οι παροπλισμένες κινούμενες κουζίνες χρησιμοποιούνται συχνά κατά τη διάρκεια μαζικών εκδηλώσεων. Μπάρινγκ-Γκουλντ, Ουίλιαμ. Σ. και Σέιλ Μπάρινγκ-Γκουλντ (1962) The Annotated Mother Goose. (Bramhall House) Ο σπιτικός ναύλος της Σουηδίας Λεπτομερές άρθρο για την παράδοση της μπιζελόσουπας της Πέμπτης
Τζουζέπε Ουνγκαρέττι

Ο Τζουζέπε Ουνγκαρέττι (Giuseppe Ungaretti, 8 Φεβρουαρίου 1888 – 1 Ιουνίου 1970) ήταν Ιταλός μοντερνιστής ποιητής, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, κριτικός και ακαδημαϊκός. Κορυφαίος εκπρόσωπος της πειραματικής τάσης γνωστής ως ερμητισμός, ήταν ένας από τους σημαντικότερους συντελεστές στην ιταλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα. Επηρεασμένος από τον συμβολισμό, ευθυγραμμίστηκε για λίγο με τον φουτουρισμό. Όπως πολλοί φουτουριστές, πήρε εθνικιστική θέση κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ουνγκαρέττι έκανε το ντεμπούτο του ως ποιητής ενώ μαχόταν στα χαρακώματα.

 Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1888 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σπούδασε στην Αίγυπτο, όπου ζούσε η οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ο Ουνγκαρέττι συνεργάστηκε με τον Μπενίτο Μουσολίνι (τον οποίο γνώρισε κατά την ένταξή του στον σοσιαλισμό), ενώ ήταν και ανταποκριτής της Popolo d'Italia και της Gazzetta del Popolo. Ενώ για σύντομο χρονικό διάστημα συνδέθηκε με τους Ντανταϊστές, ανέπτυξε τον ερμητισμό ως προσωπική ποίηση. Αφού πέρασε αρκετά χρόνια στη Βραζιλία, επέστρεψε στο σπίτι του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ανατέθηκε θέση διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, όπου πέρασε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του και της σταδιοδρομίας του. Το φασιστικό παρελθόν του αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαράθεσης. Υπήρξε σημαντικός εκπρόσωπος της ιταλικού μοντερνισμού στο χώρο της ποίησης, πρωτοπόρος του λεγόμενου «ερμητικού κινήματος» στη λογοτεχνία. Με το έργο του συνέβαλε αποφασιστικά στην απαγκίστρωση της ιταλικής ποίησης του 20ού αιώνα από μια σειρά παραδοσιακά στοιχεία, όπως το μέτρο, οι λυρικές υπερβολές και οι ρητορισμοί.. Ο Τζουζέπε Ουνγκαρέττι πέθανε την 1η Ιουνίου 1970 στο Μιλάνο από βρογχοπνευμονία. Λογοτεχνικό Ανθολόγιο «Σαν σήμερα»
Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι

Ο Τουφούγκα Έφι (Tufuga Efi, πλήρες όνομα Τουπούα Ταμασέσε Τουπουόλα Έφι - και Tuiatua Tupua Tamasese Tupuola Efi) είναι πολιτικός από τις Σαμόα, και στις 16 Ιουνίου 2007 είναι ο πρώτος αιρετός αρχηγός αυτού του κράτους, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε ως τις 21 Ιουλίου 2017.

 Γεννήθηκε στη Μοττοτούα των Σαμόα, την 1η Μαρτίου 1938. Κατάγεται από την επιφανή οικογένεια των Άιγκα Τούπου. Το διάστημα 1976-1982 ήταν πρωθυπουργός και το 1985-1988 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Στις 16 Ιουνίου 2007 εξελέγη ομόφωνα από το Κοινοβούλιο του νησιού (υπήρξε μοναδικός υποψήφιος για τη χηρεύσασα θέση του Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο ή Αρχηγού Κράτους) διάδοχος του Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β'. Η θητεία του είναι πενταετής. Ο Τουφούγκα Έφι, μοναδικός υποψήφιος, επανεξελέγη αρχηγός κράτους από το Κοινοβούλιο, στις 19 Ιουλίου 2012. Είχε προταθεί από τον πρωθυπουργό Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι , με δεύτερο τον Παλουσαλούε Φαάπο Φαάπο Β΄, ηγέτη της αντιπολίτευσης. Το 2017 τον διαδέχθηκε στην αρχηγία του κράτους ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών δοκιμίων με το θέμα τον πολιτισμό της χώρας του, όπως Clutter in Indigenous Knowledge, Research and History: A Samoan Perspective. Άρθρο για την εκλογή τουΑρχειοθετήθηκε 2007-09-29 στο Wayback Machine..