Τα Φώτα της Πόλης

Τα Φώτα της Πόλης (αγγλικά: City Lights‎) είναι μια αμερικανική βουβή ρομαντική κωμωδία του 1931 σε σενάριο, παραγωγή, σκηνοθεσία και πρωταγωνιστή τον Τσάρλι Τσάπλιν. Η ιστορία ακολουθεί τις περιπέτειες του Σαρλό του Τσάπλιν καθώς ερωτεύεται ένα τυφλό κορίτσι (Βιρτζίνια Τσέριλ και αναπτύσσει μια ταραχώδη φιλία με έναν αλκοολικό εκατομμυριούχο (Χάρι Μάγιερς). Αν και η εποχή του ομιλούντος κινηματογράφου ήταν σε άνοδο, ο Τσάπλιν, ο οποίος είχε αρχίσει να αναπτύσσει το σενάριο από το 1928, αποφάσισε να συνεχίσει να εργάζεται με βωβές παραγωγές. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1928 και τελείωσαν τον Σεπτέμβριο του 1930. Τα Φώτα της Πόλης σηματοδότησε την πρώτη φορά που ο Τσάπλιν συνέθεσε την μουσική σε μια από τις παραγωγές του και γράφτηκε σε έξι εβδομάδες με ενορχήστρωση από τον Άρθουρ Τζόνστον. Το κύριο θέμα, που χρησιμοποιείται ως μοτίβο για το τυφλό κορίτσι των λουλουδιών, είναι το τραγούδι «La Violetera» ("Ποιος θα αγοράσει τις βιολέτες μου") από τον Ισπανό συνθέτη Χοσέ Παντίγια. Ο Τσάπλιν έχασε μια δίκη με τον Παντίγια καθώς δεν τον είχε αναφέρει στους συντελεστές της ταινίας. Τα Φώτα της Πόλης σημείωσε αμέσως επιτυχία όταν κυκλοφόρησε στις 30 Ιανουαρίου 1931, με θετικές κριτικές και παγκόσμια έσοδα άνω των 4 εκατομμυρίων δολαρίων. Σήμερα, πολλοί κριτικοί τη θεωρούν όχι μόνο το υψηλότερο επίτευγμα της καριέρας του Τσάπλιν, αλλά και μια από τις μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών . Ο βιογράφος του Τσάπλιν, Τζέφρι Βανς, πιστεύει ότι «Τα Φώτα της Πόλης δεν είναι μόνο το αριστούργημα του Τσαρλς Τσάπλιν, είναι μια πράξη αψηφίας» καθώς έκανε πρεμιέρα τέσσερα χρόνια στην εποχή των ομιλούντων ταινιών που ξεκίνησε με την πρεμιέρα του Τραγουδιστή της Τζαζ (The Jazz Singer) (1927). Το 1991, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου επέλεξε την ταινία να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».Το 2007, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 11η θέση στον κατάλογο με τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών. Το 1949, ο κριτικός Τζέιμς Έιτζ αποκάλεσε την τελευταία σκηνή της ταινίας «το καλύτερο μεμονωμένο κομμάτι υποκριτικής που έχει αποτυπωθεί ποτέ στο σελιλόιντ».

 Πολίτες και αξιωματούχοι συγκεντρώνονται για τα αποκαλυπτήρια ενός νέου μνημείου για την «Ειρήνη και την Ευημερία». Έπειτα από ομιλίες, το πέπλο σηκώνεται για να αποκαλυφθεί ότι ο Αλήτης κοιμάται στην αγκαλιά μιας από τις γλυπτές φιγούρες. Μετά από αρκετά λεπτά προπηλακισμών, καταφέρνει να ξεφύγει από την οργή της συνέλευσης για να περιπλανηθεί στην πόλη. Ο Αλήτης συναντά το όμορφο κορίτσι με τα λουλούδια σε μια γωνία ενός δρόμου και κατά την αγορά ενός λουλουδιού συνειδητοποιεί ότι είναι τυφλή. Η κοπέλα μπερδεύει τον Αλήτη με έναν πλούσιο άνδρα όταν η πόρτα ενός αυτοκινήτου με τον σοφέρ κλείνει δυνατά καθώς αυτός αναχωρεί. Το ίδιο βράδυ ο Αλήτης σώζει έναν μεθυσμένο εκατομμυριούχο από την αυτοκτονία. Ο εκατομμυριούχος παίρνει τον Αλήτη – τον ​​νέο του καλύτερο φίλο – πίσω στην έπαυλή του για να πιούνε μαζί σαμπάνια και μετά (μετά από άλλη μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας) για μια νύχτα στην πόλη. Αφού βοήθησε τον εκατομμυριούχο να επιστρέψει στο σπίτι το επόμενο πρωί, βλέπει το κορίτσι με τα λουλούδια καθοδόν προς τη γωνία του δρόμου. Παίρνει κάποια χρήματα από τον εκατομμυριούχο και προλαβαίνει την κοπέλα, όπου αγοράζει όλα της τα λουλούδια και την οδηγεί στο σπίτι με το αυτοκίνητο του εκατομμυριούχου. Καθώς φεύγει ο Αλήτης, το κορίτσι με τα λουλούδια λέει στη γιαγιά της ( Φλόρενς Λι ) για τον ευγενικό και πλούσιο φίλο της. Στο μεταξύ, ο Αλήτης επιστρέφει στην έπαυλη, όπου ο εκατομμυριούχος – νηφάλιος πλέον – δεν τον θυμάται και τον πετάει έξω. Αργότερα εκείνη την ημέρα, ο εκατομμυριούχος είναι για άλλη μια φορά μεθυσμένος και, βλέποντας τον Αλήτη στο δρόμο, τον προσκαλεί στο σπίτι για ένα πλούσιο πάρτι. Αλλά το επόμενο πρωί η ιστορία επαναλαμβάνεται: ο εκατομμυριούχος είναι και πάλι νηφάλιος και ο Αλήτης είναι πάλι έξω από την έπαυλη. Διαπιστώνοντας ότι το κορίτσι δεν βρίσκεται στη συνηθισμένη γωνία του δρόμου, ο Αλήτης πηγαίνει στο διαμέρισμά της, όπου κρυφακούει έναν γιατρό να λέει στη γιαγιά της ότι το κορίτσι είναι πολύ άρρωστο: «Έχει πυρετό και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή». Αποφασισμένος να την βοηθήσει, ο Αλήτης πιάνει δουλειά ως οδοκαθαριστής. Στο μεσημεριανό του διάλειμμα, παίρνει στην κοπέλα κάποια ψώνια ενώ η γιαγιά της αναλαμβανει να πουλήσει τα λουλούδια. Για να τη διασκεδάσει, διαβάζει μια εφημερίδα φωναχτά, όπου της αναφέρει μια ιστορία για τη θεραπεία της τύφλωσης ενός Βιεννέζου γιατρού. «Υπέροχα, τότε θα μπορέσω να σε δω», λέει η κοπέλα – και ο Αλήτης αναρωτιέται το τι μπορεί να συμβεί αν κερδίσει την όρασή της και ανακαλύψει ότι δεν είναι ο πλούσιος άντρας που φαντάζεται. Βρίσκει επίσης μια ειδοποίηση έξωσης που έχει κρύψει η γιαγιά του κοριτσιού. Φεύγοντας υπόσχεται στην κοπέλα ότι θα πληρώσει αυτός το ενοίκιο της. Ο Αλήτης επιστρέφει στη δουλειά για να απολυθεί, καθώς έχει καθυστερήσει για ακόμη μια φορά πάρα πολύ. Ένας πυγμάχος τον πείθει να αγωνιστεί σε έναν στημένο αγώνα. θα «πάνε χαλαρά» μεταξύ τους και θα μοιράσουν το χρηματικό έπαθλο. Αλλά ο πυγμάχος τρέπεται σε φυγή όταν μαθαίνει ότι πρόκειται να συλληφθεί και αντικαθίσταται από έναν ανόητο μποξέρ που χτυπά τον Αλήτη παρά τις δημιουργικές και ευκίνητες προσπάθειες του Αλήτη να τον κρατήσει μακριά. Ο Αλήτης συναντά τον μεθυσμένο εκατομμυριούχο για τρίτη φορά και προσκαλείται ξανά στην έπαυλη. Ο Αλήτης αφηγείται τα δεινά του κοριτσιού και ο εκατομμυριούχος του δίνει χρήματα για την εγχείρησή της. Τότε κάποιοι διαρρήκτες μπαίνουν στην έπαυλη, και αφού βγάζουν νοκ άουτ τον εκατομμυριούχο, του παίρνουν τα υπόλοιπα χρήματα. Η αστυνομία βρίσκει τον Αλήτη με τα χρήματα που του έδωσε ο εκατομμυριούχος, ο οποίος λόγω ενός χτυπήματος στο κεφάλι δεν θυμάται να τα έχει δώσει. Ο Αλήτης αποφεύγει την αστυνομία για αρκετό καιρό για να δώσει τα χρήματα στο κορίτσι, λέγοντάς της ότι θα φύγει για λίγο, και εν ευθέτω χρόνω συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Μήνες αργότερα ο Αλήτης απελευθερώνεται. Πηγαίνει στη συνηθισμένη γωνιά του δρόμου του κοριτσιού αλλά δεν είναι εκεί. Μαθαίνουμε ότι η κοπέλα, που η όρασή της έχει αποκατασταθεί, τώρα έχει ένα πολυσύχναστο ανθοπωλείο με τη γιαγιά της. Δεν έχει ξεχάσει όμως τον μυστηριώδη ευεργέτη της, τον οποίο φαντάζεται πλούσιο και όμορφο: όταν ένας κομψός νεαρός μπαίνει στο μαγαζί, αναρωτιέται για μια στιγμή μήπως γύρισε «αυτός». Ο Αλήτης συμβαίνει να βρίσκεται δίπλα στο μαγαζί, όταν το κορίτσι τακτοποιεί λουλούδια στη βιτρίνα. Σκύβει για να πάρει ένα λουλούδι που πετάχτηκε στο πεζοδρόμιο. Μετά από μια σύντομη αψιμαχία με τους παλιούς του εχθρούς, τους εφημεριδοπώλες, γυρίζει προς τη βιτρίνα του μαγαζιού από την οποία βλέπει ξαφνικά το κορίτσι, που τον παρακολουθούσε χωρίς (φυσικά) να ξέρει ποιος είναι. Στη θέα της παγώνει για λίγα δευτερόλεπτα, μετά ξεσπά σε ένα πλατύ χαμόγελο. Η κοπέλα κολακεύεται και γελάει στον υπάλληλο της «Έκανα κατάκτηση!». Μέσω μιας παντομίμας μέσα από το ποτήρι του προσφέρει ένα φρέσκο ​​λουλούδι (για να αντικαταστήσει το θρυμματισμένο που έπεσε στο πεζοδρόμιο) και ένα νόμισμα. Ξαφνικά ντροπιασμένος, ο Αλήτης αρχίζει να απομακρύνεται, αλλά η κοπέλα κατευθύνεται προς την πόρτα του καταστήματος και προσφέρει ξανά το λουλούδι, το οποίο αυτή δέχεται ντροπαλά. Πιάνει το χέρι του και το χαμόγελό της μετατρέπεται σε ένα περιέργο βλέμμα καθώς αναγνωρίζει το άγγιγμα του χεριού του. Περνάει τα δάχτυλά της κατά μήκος του μπράτσου του και μετά του λέει, "Εσύ;" Ο Αλήτης γνέφει καταφατικά και ρωτά: "Μπορείς να δεις τώρα;" Το κορίτσι απαντά: «Ναι, μπορώ να δω τώρα» και πιέζει το χέρι του στην καρδιά της με ένα δακρυσμένο χαμόγελο. Ανακουφισμένος και χαρούμενος, ο Αλήτης χαμογελά. Τσάρλι Τσάπλιν ως Αλήτης Βιρτζίνια Τσέριλ ως τυφλό κορίτσι Φλόρενς Λι ως γιαγιά της Χάρι Μάγιερς ως εκκεντρικός εκατομμυριούχος Αλ Έρνεστ Γκαρσία ως μπάτλερ του Χανκ Μαν ως πυγμάχοςΑνεπίσημο καστ Ρόμπερτ Πάρις ως εφημεριδοπώλης Χένρι Μπέργκμαν ως δήμαρχος και γείτονας του τυφλού κοριτσιού Έντι Μπέικερ ως διαιτητής αγώνα πυγμαχίας Άμπερτ 'Ώστιν ως οδοκαθαριστής/διαρρήκτης Τα Φώτα της Πόλης στην IMDb Τα Φώτα της Πόλης στο AllMovie Τα Φώτα της Πόλης στο Rotten Tomatoes Filming City Lights City Lights: The Immortal Tramp an essay by Gary Giddins at the Criterion Collection