IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ραμπάτ

Το Ραμπάτ (αραβικά: الرباط‎) είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου του Μαρόκου, με πληθυσμό 1,6 εκατομμύρια κατοίκους (μητροπολιτική περιοχή 2004). Η πόλη βρίσκεται στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού, στο δέλτα του ποταμού Μπου Ρεγκρέγκ. Το Ραμπάτ είναι η δεύτερη σημαντικότερη και μεγαλύτερη πόλη στη χώρα μετά την Καζαμπλάνκα, την καρδιά της μαροκινής οικονομίας.

 Η ιστορία της περιοχής ξεκινά από την πλευρά του Salé, όπου υπήρχε ένας αρχαίος ρωμαϊκός οικισμός. Το σημερινό Ραμπάτ ιδρύθηκε από τον πρώτο χαλίφη της δυναστείας των Almohad, Abd al-Mu'min, ως βάση για τις αποστολές του στην Ισπανία. Ο Abu Yusuf Ya'qub al-Mansur έδωσε στην πόλη το όνομα Ribāṭ al-Fatḥ, έκτισε το τείχος της πόλεως και ξεκίνησε την κατασκευή ενός τεράστιου τζαμιού. Αυτό που απομένει από το τζαμί είναι ένας εγκαταλελειμμένος μιναρές που ονομάζεται Πύργος Χασάν . Πριν την ανεξαρτησία του Μαρόκου το 1956, το Ραμπάτ ήταν η πρωτεύουσα του γαλλομαροκινού προτεκτοράτου. Το Ραμπάτ φιλοξενεί το βασιλικό παλάτι του βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ του Μαρόκου και το μαυσωλείο των αρχαίων βασιλιάδων. Το Ραμπάτ εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2012 για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Rabat-Salé και δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς. Η γραμμή του τραμ ολοκληρώθηκε το 2011. Το Ραμπάτ απολαμβάνει ένα μεσογειακό κλίμα (Csa) με ζεστά έως πολύ ζεστά ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, υγρούς χειμώνες. Βρίσκεται κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού, και έχει ήπιο και εύκρατο κλίμα, που αλλάζει από δροσερές μέρες το χειμώνα σε ζεστές μέρες το καλοκαίρι. Οι νύχτες είναι πάντα δροσερές (ή κρύες το χειμώνα, μερικές φορές μπορεί να πέσει η θερμοκρασία κάτω από τους 0 °C (32 °F)), και κατά τη διάρκεια της ημέρας συνήθως να αυξάνονται κατά περίπου 7-8 °C (13-14 °F). Οι χειμερινές υψηλές θερμοκρασίες συνήθως φτάνουν στους 17,2 °C (63,0 °F) τον Δεκέμβριο-Φεβρουάριο. Οι καλοκαιρινές υψηλές θερμοκρασίες της ημέρας κυμαίνονται συνήθως γύρω στους 25 °C (77,0 °F), αλλά μερικές φορές μπορεί να υπερβούν τους 30 °C (86,0 °F), ειδικά κατά τη διάρκεια του καύσωνα. Οι καλοκαιρινές νύχτες είναι γενικά ευχάριστες και δροσερές, κυμαίνονται μεταξύ 11 °C (51,8 °F) και 19 °C (66,2 °F) και σπάνια υπερβαίνουν τους 20 °C (68,0 °F). Το Ραμπάτ ανήκει στην υπουγρή βιοκλιματική ζώνη με μέση ετήσια βροχόπτωση 560 mm (22 ίντσες). Κάιρο, Αίγυπτος Τύνιδα, Τυνησία Αθήνα, Ελλάδα Κωνσταντινούπολη, Τουρκία Madrid, Ισπανία Χονολουλού, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, από το 2006 Παρίσι, Γαλλία Λυών, Γαλλία, από το 2003 Βηθλεέμ. Rabat: Ιστορία (Αγγλικά) Τουριστική πύλη (Αγγλικά) Lexicorient Αρχειοθετήθηκε 2005-02-06 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Ραμπάτ στο Curlie Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλείου του Μαρόκου
Αββαείο του Ρουαγιωμόν

Το αββαείο του Ρουαγιωμόν (γαλλικά: L'abbaye de Royaumont) είναι πρώην μοναστήρι του τάγματος των Κιστερκιανών που βρίσκεται κοντά στην κοινότητα Ασνιέρ-συρ-Ουάζ στο νομό Βαλ-ντ'Ουάζ, περίπου 30 χιλιόμετρα βόρεια του Παρισιού. Το αββαείο, οικοδόμημα γοτθικού ρυθμού, ιδρύθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Άγιο Λουδοβίκο το 1228 μέσα στο δάσος του Ρουαγιωμόν. Είναι η μεγαλύτερη κιστερκιανή μονή στην Ιλ-ντε-Φρανς. Όλα τα κτίσματα έχουν διασωθεί, μόνο η εκκλησία, από την οποία παραμένουν μόνο τμήματα, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Κάθε Σαββατοκύριακο από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο στους επιβλητικούς χώρους του μοναστηριού διοργανώνονται εκδηλώσεις και συναυλίες. Το κτίριο έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1927 για τα ερείπια του, και το 1948 για τα κτίρια του αββαείου και το πάρκο.

 Το αββαείο του Ρουαγιωμόν κατασκευάστηκε μεταξύ 1228 και 1235 με την υποστήριξη του βασιλιά της Γαλλίας Άγιου Λουδοβίκου και ήταν στην εποχή ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια στη Γαλλία. Αρκετά μέλη της γαλλικής βασιλικής οικογένειας θάφτηκαν εδώ, κυρίως άτομα που πέθαναν στην παιδική ηλικία, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών και δύο εγγόνων του Λουδοβίκου Θ', τα οποία δεν βρήκαν τον τελικό τόπο αναπαύσεως στον κύριο τόπο ταφής της δυναστείας, τη βασιλική του Σαιν Ντενί. Η μονή υπέστη καταστροφές το 1791 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν εν μέρει για την κατασκευή εργοστασίου. Ωστόσο, το σκευοφυλάκιο, το μοναστήρι και η τραπεζαρία παρέμειναν άθικτα. Κατά την επανάσταση πωλήθηκε ως εθνικό αγαθό και έγινε κλωστοϋφαντουργική βιομηχανική μονάδα. Το 1864 η μονή αγοράστηκε από τις αδελφές της Αγίας Οικογένειας του Μπορντώ και επανήλθε η θρησκευτική ζωή έως το 1905. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το αββαείο αγοράστηκε από τον Ζυλ Γκουέν και ο εγγονός του Ανρί, βιομήχανος και φιλόμουσος, άνοιξε τις πόρτες σε καλλιτέχνες, διοργάνωσε συναυλίες και δημιούργησε έναν τόπο μουσικής και πολιτιστικής δημιουργίας. Το δώρισε στο Ίδρυμα Ρουαγιωμόν το οποίο δημιούργησε ο ίδιος το 1964, που είναι το πρώτο ιδιωτικό γαλλικό πολιτιστικό ίδρυμα, το οποίο από τότε διαχειρίζεται τις εγκαταστάσεις. Σήμερα, το αββαείο αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο και χρησιμεύει επίσης ως πολιτιστικό κέντρο, όπου διοργανώνονται συναυλίες, βιβλιογραφικές αναγνώσεις λογοτεχνίας και ποίησης, εκθέσεις έργων τέχνης κ.ά. Στο οικοδόμημα λειτουργούν δύο εκθεσιακοί χώροι. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το αββαείο μετατράπηκε σε νοσοκομείο για το βρετανικό στρατιωτικό προσωπικό, συγκεκριμένα από τον Ιανουάριο του 1915 έως τον Μάρτιο του 1919, το οποίο λειτούργησαν τα Νοσοκομεία Γυναικών της Σκωτίας (SWH) υπό τη διεύθυνση του Γαλλικού Ερυθρού Σταυρού. Πολλοί από τους τραυματίες στη Μάχη του Σομμ μεταφέρθηκαν και νοσηλεύτηκαν εκεί. Μετά τον πόλεμο, η διευθύντρια του νοσοκομείου Φράνσες Ίβανς (1870-1944), τιμήθηκε με την ιδιότητα μέλους της Λεγεώνας της Τιμής. Απόψεις του αββαείου Ρουαγιωμόν Η επίσημη ιστοσελίδα του αββαείου (γαλλικά, αγγλικά)
Νίκος Χατζηκυριάκος - Γκίκας, Paysage initiatique (Μυσταγωγικό τοπίο)

Ο πίνακας Paysage initiatique [Μυσταγωγικό τοπίο] του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα χρονολογείται το 1962. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 198 x 122,5 εκ. που εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας μέσα από την μακρόχρονη πορεία του στη ζωγραφική και δημιούργησε αρκετά έργα με θέμα την Ύδρα, αποτυπώνοντας στους πίνακες του τοπία του νησιού με τρόπο που ανταποκρινόταν στις ιδιαιτερότητες του προσωπικού του στυλ, το οποίο έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα γεωμετρικά σχήματα.Το έργο Paysage initiatique είναι χαρακτηριστικό δείγμα της περιόδου (με αφετηρία το 1960) κατά την οποία ο Έλληνας ζωγράφος μελετά και καταγράφει την εσωτερική δομή και τη δυναμική μεγάλων εκτάσεων στρέφοντας παράλληλα τη θεματολογία του προς μεταφυσικές και φανταστικές απεικονίσεις τοπίων όπου οι δρόμοι και τα κτίσματα "αγκυλώνουν" τη σύνθεση και υποβάλλουν με τη μυστηριώδη τους εγκατάλειψη.Στον πίνακα διακρίνονται τα πυκνά πλέγματα διαδρόμων, μονοπατιών και περασμάτων, το δύσβατο και αφιλόξενο τοπίο αλλά και η προσπάθεια του Χατζηκυριάκου-Γκίκα να αποτυπώσει ένα εσωτερικό και πνευματικό τοπίο με μια διάθεση μύησης σε κάποιου είδους τελετουργική διαδικασία. Αποτυπώνονται επίσης, με ακρίβεια οι μορφολογικές μεταβολές του τοπίου, ενώ τα περιγραφικά στοιχεία ελαττώνονται συνεχώς. Μαθητής των Παρθένη, Γαλάνη και Μπισιέρ, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την μετακυβιστική περίοδο του Πικάσο καθώς και από την μοντέρνα ζωγραφική, όπως αυτή εκφράστηκε από τον Ανρί Ματίς. Για τη σχέση του με το έργο των δύο καλλιτεχνών, υποστήριζε: «Ο Πικάσο είναι μεσογειακός, άνθρωπος του Νότου. Θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω κλασικό. Αντίθετα ο Ματίς, παρ' ότι ήταν άνθρωπος του Βορρά, είναι πιο "πολύχρωμος". Το χρώμα στον Ματίς κατέχει μια θέση εντελώς ξεχωριστή. Το χρώμα στον Πικάσο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Ο Πικάσο δηλαδή δεν είναι κολορίστας, δεν ενδιαφέρεται για το ίδιο το χρώμα όσο για την εφαρμογή του. Του λείπει η λεπτότητα, η φινέτσα του Ματίς.»Ως σημαντικός εκπρόσωπος της Γενιάς του '30, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας αξιοποίησε στη ζωγραφική του κυβιστικές και κονστρουκτιβιστικές διατυπώσεις σε συνδυασμό με τύπους της ελληνικής τέχνης, επιτυγχάνοντας μια καθαρά προσωπική σύνθεση ευρωπαϊκών πρωτοποριακών και εγχώριων παραδοσιακών στοιχείων, παρουσιάζοντας μια ελληνική εκδοχή του Κυβισμού. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Παρθένης-Γκίκας-Μόραλης", 1992 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική ζωγραφική, Η «Γενιά του ΄30» μετά τον Πόλεμο" Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική ζωγραφική, Η Δεκαετία του ΄30", 1996 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Σβετοζάρ Βουκμάνοβιτς Τέμπο

Ο Σβετοζάρ Βουκμάνοβιτς, γνωστός και ως Τέμπο (σερβικά: Светозар Вукмановић-Темпо) (14 Αυγούστου 1912 – 6 Δεκεμβρίου 2000), ήταν Γιουγκοσλάβος-Μαυροβούνιος ηγέτης των Παρτιζάνων και στέλεχος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών, από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες της Γιουγκοσλαβικής Αντίστασης.

 Γεννήθηκε στο χωριό Πόντγκορα του Μαυροβουνίου, και από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. Υπήρξε οργανωτής απεργιών και διαδηλώσεων. Ήταν απόφοιτος του Νομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Τέμπο εξελίχθηκε σε σημαίνον στέλεχος της Αντίστασης. Υπήρξε μέλος του Ανωτάτου Επιτελείου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Γιουγκοσλαβίας (ΛΑΣ), αρχηγός του Κεντρικού Επιτελείου του ΛΑΣ της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Στρατάρχη Τίτο. Στα χρόνια αυτά, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της γραμμής ενοποίησης των Σλαβομακεδόνων ανταρτών στα πλαίσια μιας ενιαίας αντιστασιακής οργάνωσης. Σε αυτήν θα συμμετείχαν και οι Σλαβομακεδόνες της Ελλάδας.Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Τέμπο ανέλαβε μια σειρά από υπουργεία και στελεχικές θέσεις στην νέα διακυβέρνηση. Στη δεκαετία του '70 θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο, για να επανέλθει στη δεκαετία του '80 με την έκδοση των απομνημονευμάτων του και τη συμμετοχή του στο δίσκο Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo του συγκροτήματος Bijelo dugme του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, όπου τραγούδησε μαζί με την χορωδία του ορφανοτροφείου Ljubica Ivezić του Σαράγεβο το παρτιζάνικο τραγούδι Padaj silo ως εισαγωγή του τραγουδιού Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo.Ο Τέμπο είχε κατηγορηθεί πως το 1945 είχε εμπλακεί στη δολοφονία του ιερέα αδερφού του Λούκα, ως δοσίλογου. Εντούτοις, η κατηγορία αυτή τελικά αποδείχθηκε ανακριβής, καθώς ο Τέμπο ενημερώθηκε εκ των υστέρων για τη δολοφονία του αδερφού του χωρίς να έχει καμία εμπλοκή σε αυτήν. Εξάλλου, ο ίδιος είχε αναλάβει την ανατροφή του ανηψιού του Τσεντομίρ Βουκμάνοβιτς, γιου του δολοφονημένου αδερφού του. Τελικά, αποδείχτηκε πως για τη δολοφονία του Λούκα Βουκμάνοβιτς και πολλών άλλων πραγματικών ή όχι συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων, υπεύθυνο ήταν ένα τμήμα της καθοδήγησης του ΚΚΓ, κυρίως οι Έντβαρντ Καρντέλι και Αλεξάνταρ Ράνκοβιτς και όχι ο Σβετοζάρ Τέμπο. Πέθανε το 2000, και τάφηκε μαζί με τον αδερφό του, όπως επιθυμούσε. Ο Τέμπο υπήρξε σφοδρός επικριτής του ΚΚΕ. Το 1944, όταν η Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ υπό τους Μάρκο Βαφειάδη και Ευριπίδη Μπακιρτζή έλαβε δυναμικά μέτρα για την εκδίωξη των αυτονομιστών από την Μακεδονία και την αντιμετώπιση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, ο Τέμπο δήλωσε πως το ΚΚΕ συντάσσεται με τους Βρετανούς ενάντια στη Νέα Γιουγκοσλαβία και την ΕΣΣΔ.Αργότερα, το 1977 θα δηλώσει πως το ΚΚΕ αρχικά με τη Συμφωνία της Βάρκιζας πρόδωσε τους Έλληνες αντιστασιακούς και το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα, ενώ με το ξεκίνημα του δεύτερου αγώνα το 1946 έδειξε τυχοδιωκτισμό καθώς ήταν ξεκάθαρο πως θα καταλήξει σε ήττα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2007–08

Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς την περίοδο 2007-08 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι ομάδες του Κερατσινίου, Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλη και Α.Π.Ο. Κερατσίνι. Και οι 2 πρωταθλητές προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής της σεζόν 2008-09.

 Α΄ σε δύο ομίλους. Β΄ σε δύο ομίλους. Γ΄ σε ενιαίο όμιλο. Πρωταθλητές που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική: Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλη Α.Π.Ο. Κερατσίνι Πρωταθλητές ομίλων: άνοδος στην Α΄. 1ος όμιλος: Ελευθερία Μοσχάτου 2ος όμιλος: Πειραϊκός Νέου Φαλήρου Δευτεραθλητές: άνοδος στην Α΄. 1ος όμιλος: Ολυμπιακός Καμινίων 2ος όμιλος: Ολυμπιακός Κερατσινίου Πρωταθλητής: άνοδος στη Β΄. Φίλαθλοι Άνοδος άλλων τριών ομάδων: Φοίνικας Αγ. Σοφίας Δίας Κορυδαλλού Α.Ε. ΣαλαμίναςΛόγω οικονομικών κυρίως προβλημάτων αρκετοί σύλλογοι δε δήλωσαν συμμετοχή και έτσι η ΕΠΣΠ διοργάνωσε την Γ κατηγορία σε έναν όμιλο με τη συμμετοχη 17 συνολικά συλλόγων Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2007–08 κατέκτησε ο Σαρωνικός Αίγινας. ΕΠΣ Πειραιά "Αρχείο Σεζόν 2007-08".
Φιλετίνο

Το Φιλετίνο (ιταλικά: Filettino) είναι χωριό που βρίσκεται 70 χλμ. ανατολικά της Ρώμης και 40 χλμ. βόρεια της πόλης Φροζινόνε. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 554 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και η έκταση του είναι 77,66 τ.χλμ.

 Το Φιλετίνο υπάγεται στην περιφέρεια Λάτιο στην επαρχία του Φροζινόνε. Συνορεύει με τις κοινότητες Canistro, Capistrello, Cappadocia, Castellafiume, Civitella Roveto, Guarcino, Morino, Trevi nel Lazio και Vallepietra. Ύστερα από τα νέα μέτρα λιτότητας που αποφάσισε η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι τον Αύγουστο του 2011 για συγχωνεύσεις οικισμών που έχουν πληθυσμό μικρότερο των χιλίων κατοίκων, ο δήμαρχος της κοινότητας Λούκα Σελλάρι, θέλει να κηρύξει το χωριό ανεξάρτητο Πριγκιπάτο και να πετύχει ολοκληρωτική απόσχιση και ανεξαρτητοποίηση από την Ιταλία και τη δημιουργία ενός αντίστοιχου κρατικού μορφώματος με αυτό του Σαν Μαρίνο. Το Φιλετίνο έως το 1600 ήταν ήδη πριγκιπάτο, καθώς η Ιταλία ήταν γεμάτη με βασίλεια και δυναστείες πριν από την Ένωση του 1861. Οι διαδικασίες για αυτονομία σε πριγκιπάτο ξεκίνησαν με το δήμαρχο να προχωράει σε έκδοση τοπικού νομίσματος και οικοσήμου καθώς και σε σύνθεση ύμνου. Το νέο νόμισμα που εκδόθηκε είναι το Φιορίτο που η ισοτιμία του με το ευρώ είναι 1 προς 72 σεντ. Το όνομα του νομίσματος σημαίνει "άνθος", και παραπέμπει στο Φλορίνι, το νόμισμα της Φλωρεντίας του 13ου αιώνα. Το νόμισμα στη μία όψη φέρει την εικόνα του δημάρχου και το χρησιμοποιούν οι κάτοικοι στις αγορές τους στα τοπικά καταστήματα. Το οικόσημο κοσμεί το "Αμάρο", το τοπικό λικέρ του Πριγκιπάτου που δημιουργήθηκε από το κίνημα ανεξαρτησίας. Επίσης ο Σελάρι προσπαθεί να συγκεντρώσει ένα ποσό της τάξης των 5 εκ. ευρώ για τη δημιουργία εθνικής τράπεζας. Ο πληθυσμός του χωριού κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα έως και τις αρχές του 20ου ήταν αρκετά υψηλός. Από το 1931 μέχρι και σήμερα παρουσιάζει μείωση με αποτέλεσμα ο πληθυσμός το 2011 να ανέρχεται σε 554 κατοίκους. Και εγένετο Πριγκιπάτο του Φιλετίνο στην Ιταλία DailyNews24 Κήρυξη" ανεξαρτησίας για την πόλη Filettino! madata.gr Το ιταλικό χωριό που θα γίνει Πριγκιπάτο! pheme.gr Φιλετίνο: Πριγκιπικές φιλοδοξίες κόντρα στη λιτότητα της Ρώμης dw-world.de
Η Παναγία με το Βρέφος με το αχλάδι (Ντύρερ)

Η Παναγία με το Βρέφος με το αχλάδι (γερμανικά: Maria mit dem Kind mit der Birnenschnitte) είναι έργο αναγεννησιακής ζωγραφικής που φιλοτέχνησε ο Γερμανός ζωγράφος Άλμπρεχτ Ντύρερ (1471 - 1528). Υπογεγραμμένο με το μονόγραμμα του καλλιτέχνη, χρονολογείται το 1512. Ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη. Αγοράστηκε πιθανώς από τον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β' γύρω στο 1600, μάλλον από την οικογένεια Pirchkeimer.

 Η Παναγία με λεπτά χαρακτηριστικά, το κεφάλι καλυμμένο με πέπλο που σχηματίζει κομψές πτυχώσεις, και μακριά ξανθά μαλλιά, κρατά τρυφερά στα χέρια της τον μικρό Ιησού. Ο αντίχειρας και ο δείκτης της στο κάτω μέρος της εικόνας υπογραμμίζουν το πόσο εύθραυστο είναι το παιδικό σώμα. Το Θείο Βρέφος εμφανίζεται σαν απλό μωρό που σφίγγει στο χέρι του το κοτσάνι από ένα αχλάδι. Με δύο δοντάκια που μόλις έχουν φυτρώσει, έχει αφήσει τα μικρά ίχνη ενός δαγκώματος στο κομμάτι του φρούτου.Μια εκλεπτυσμένη ποικιλία από λεπτομέρειες περιτριγυρίζουν το στοργικό πρόσωπο της Παναγίας: οι μπούκλες των μαλλιών της, το βέλο, η κορδέλα στο μέτωπό της. Το σχέδιο των ματιών και των φρυδιών είναι αιχμηρό και τα κόκκινα χείλη καλοσχηματισμένα. Χαμηλώνοντας τρυφερά το βλέμμα προς το γιο της με ένα γλυκύτατο χαμόγελο, τον παρουσιάζει στο θεατή. Το μωρό είναι τυλιγμένο σε ένα ουρανί ύφασμα, κάτω από ο οποίο κρύβει τα χέρια της, σαν να μην επιθυμεί να τον αγγίξει απευθείας, όπως κάποιος κρατά προσεκτικά ένα πολύτιμο αντικείμενο. Η λεπτή πινελιά τονίζει κάθε πτύχωση, προϊόν της εμπειρίας του ζωγράφου στη χαρακτική. Η γκάμα των χρωμάτων είναι στοιχειώδης αλλά μοναδικής ποιότητας.Συχνό αντικείμενο συζητήσεων ανάμεσα στους ιστορικούς της τέχνης αποτελεί η αντίθεση ανάμεσα στο ντελικάτο πρόσωπο της Παναγίας και στο εύρωστο ηράκλειο σώμα του παιδιού, κοινώς ανάμεσα στις διαφορετικές τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν στα δύο πρόσωπα. Η απεικόνιση αυτή της Παναγίας διαφέρει σε σχέση με τις πολυάριθμες άλλες εκδοχές του ίδιου θέματος από τον Ντύρερ, τόσο στη σύνθεση όσο και στην καλλιτεχνική έκφραση. Η τρυφερότητα του προσώπου της Παναγίας προέρχεται από τη φλαμανδική παράδοση. Αντιθέτως, η στάση του μωρού, σε περιστροφή γύρω από τον άξονα του σώματος, ανάγεται στην πρώιμη ιταλική Αναγέννηση. Το αχλάδι ως σύμβολο της Παναγίας και του Θείου Βρέφους απαντάται συχνά κατά στη βενετσιάνικη αναγεννησιακή τέχνη, κατόπιν μιας ερμηνείας του Μπερνάρντο ντι Κιαραβάλε, πως η γλυκύτητα της γεύσης συμβολίζει τη γλυκύτητα του στόματος και της καρδιάς, που αποτελούν, σύμφωνα με τον Άγιο Μποναβεντούρα, χαρίσματα των σοφών. (Ελληνικά) Tazartes, Maurizia (2007). «Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, Βιέννη», μετάφραση: Φανή Γαϊδατζή, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 20, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709630. (Γερμανικά) (Αγγλικά) (Ιταλικά) «Maria mit Kind», πληροφορίες και φωτογραφία του έργου στον επίσημο ιστότοπο του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης. (Αγγλικά) «Madonna of the Pear», πληροφορίες στον ιστότοπο της Web Gallery of Art.
Φρειδερίκος της Πρωσίας (1794-1863)

Ο Φρειδερίκος (γερμ. Friedrich, 30 Οκτωβρίου 1794 - 27 Ιουλίου 1863) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας. Έγινε στρατηγός του Βασιλικού Ιππικού και νομάρχης.

 Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Λουδοβίκος ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου Καρόλου της Πρωσίας και της Φρειδερίκης, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Το 1863 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 69 ετών. Νυμφεύτηκε το 1817 τη Λουίζα, κόρη του Αλεξίου Φρειδερίκου Χριστιανού του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ, και είχε τέκνα: Αλέξανδρος (1820-1896), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Έγινε στρατηγός του Πεζικού. Γεώργιος (1826-1902), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Έγινε στρατηγός, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Williams, Kate (2008). Becoming Queen Victoria. New York: Ballantine Books. ISBN 978-0-345-46195-7. King, Irene M. (1967). John O. Meusebach: German colonizer in Texas. University of Texas Press.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1948

Η 21η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1948, έλαβε χώρα στις 24 Μαρτίου 1949. Παρουσιαστής ήταν ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι. Στην τελετή αυτήν εισήχθη και η κατηγορία Όσκαρ Καλύτερου Σχεδιασμού Κοστουμιών.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Άμλετ - Universal Studios Σιωπηλή τραγωδία - Warner Bros. Τα Κόκκινα Παπούτσια - Eagle-Lion Films & General Film Distributors, Ltd. Ο λάκκος με τα φίδια - 20th Century Fox Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε - Warner Bros. Τζον Χιούστον - Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε Λόρενς Ολίβιε - Άμλετ Φρεντ Τσίνεμαν - Παιδιά χωρίς όνομα Ζαν Νεγκουλέσκο - Σιωπηλή τραγωδία Ανατόλ Λίτβακ - Ο λάκκος με τα φίδια Λόρενς Ολίβιε - Άμλετ Μοντγκόμερι Κλιφτ - Άμλετ Φρεντ Τσίνεμαν - Παιδιά χωρίς όνομα Ντάν Ντάλευ - Η ζωή μου είσ' εσύ Κλίφτον Γουέμπ - Ο κύριος Μπελβεντέρε Τζέιν Γουάιμαν - Σιωπηλή τραγωδία Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Ιωάννα της Λωραίνης Ολίβια Ντε Χάβιλαντ - Ο λάκκος με τα φίδια Άιριν Νταν - Θυμάμαι τη μητέρα Μπάρμπαρα Στάνγουικ - Στον Ίσκιο του Δολοφόνου Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Πολ Μπιγιά

Ο Πωλ Μπιγιά (Paul Biya, 13 Φεβρουαρίου 1933-), είναι πολιτικός από το Καμερούν που υπηρετεί ως Ηγέτης της χώρας (πρώτα ως Πρωθυπουργός και έπειτα ως Πρόεδρος), απο το 1975 εώς και σήμερα.

 Γεννήθηκε σε ένα χωριό του τότε Γαλλικού Καμερούν το 1933. Σπούδασε στο Παρίσι και αποφοίτησε με δίπλωμα στις διεθνείς σχέσεις, το 1961. Έγινε πρωθυπουργός το 1975, επί κυβερνήσεως Αχμαντού Αχίτζο. Ο Αχίτζο παραιτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1982 και ο Μπιγιά έγινε Πρόεδρος. Μετά την παραίτηση του Αχίτζο, ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στους 2 άνδρες. Ο Αχίτζο στάλθηκε στην εξορία (1983) όπου πέθανε (1989). Στις 11 Οκτωβρίου 2004 ο Μπιγιά επανεξελέγη για μια ακόμα 7ετή θητεία στις προεδρικές εκλογές, με 75%, παρά τους ισχυρισμούς της Αντιπολίτευσης περί εκτεταμένης νοθείας. Το 2008 πέτυχε να τροποποιήσει το Σύνταγμα, ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία. Στις προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 6 Οκτωβρίου 2011, ο Μπιγιά εξασφάλισε και 6η θητεία στην εξουσία, με ποσοστό 77,9% των ψήφων έναντι 10% για τον Τζον Φρου Εντί. Οι αντίπαλοι του Μπιγιά ισχυρίστηκαν ότι έγινε νοθεία στις εκλογές και επισημάνθηκαν ανωμαλίες στην εκλογική διαδικασία από τις γαλλικές και τος αμερικανικές κυβερνήσεις. Στην ομιλία του μετά την εκλογική του νίκη, ο Μπιγιά υποσχέθηκε τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Η ορκωμοσία για την νέα θητεία του έγινε στις 3 Νοεμβρίου 2011.Ο Μπιγιά κέρδισε άλλη μία επταετή θητεία, καθώς αναδείχθηκε νικητής και στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 2018. Βιογραφία του πολιτικού.
Τα Φώτα που Σβήνουν

Τα Φώτα που Σβήνουν ήταν ελληνικό μουσικό συγκρότημα, που το αποτελούσαν οι Στάθης Δρογώσης (φωνή/πλήκτρα), Δημήτρης Τζιμέας (κιθάρα), Κώστας Γιαννίρης (ηλεκτρικό μπάσσο) και Ντομένικο Μπονάσσι (όμποε/κιθάρα/φυσαρμόνικα/φωνητικά).

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1996 και αρχικά λεγόταν "Αρχαιοκάπουλοι". Το καλοκαίρι του 1997 υπέγραψαν συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία Warner. Τον Ιούνιο του 1998 μπαίνουν στο studio. Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώνονται το Φεβρουάριο του 1999 και τον Μάιο κυκλοφορεί το album, με τίτλο το όνομά τους. Στη συνέχεια συνεργάστηκαν με καλλιτέχνες όπως ο Μανώλης Φάμελλος, οι Ενδελέχεια, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Νίκος Ζιώγαλας, οι Active Member, οι Ονειροπαγίδα, τα Υπόγεια Ρεύματα. Το συγκρότημα σταμάτησε να δραστηριοποιείται το 2001. Τα φώτα που σβήνουν (Wea) 1999 Η γη απ τ αστέρια (Wea) 2001 Στον Π. (Μεσόγειος) 2001
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1996-1997

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1996−1997 ήταν το ένατο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Αυτή ήταν η τελευταία σαιζόν της Α1 κατηγορίας μέχρι σήμερα, στην οποία τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου μεταφέρθηκαν στα πλέι οφ. Αυτός ο κανονισμός είχε ως αποτέλεσμα ο πρώτος της κανονικής περιόδου και με το απόλυτο πλεονέκτημα έδρας, Ολυμπιακός, να αποκλειστεί με μόλις μία ήττα στα πλέι οφ από την Ορεστιάδα, η οποία είχε το μειονέκτημα έδρας, αλλά και 2 νίκες από την κανονική περιόδο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης, σπάζοντας έτσι την κυριαρχία Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στα Εθνικά πρωταθλήματα (είχαν μειραστεί τα 28 Εθνικά πρωτάθληματα που είχαν διεξαχθεί έως τότε, με 16 κατακτήσεις ο πρώτος και 12 ο δεύτερος). Επίσης για πρώτη φορά στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων, κανένας εκ των δύο "αιωνίων" αντιπάλων (Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός) δεν τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις.

 Στην κορυφή ισοβάθμησαν τέσσερις ομάδες και η κατάταξη κρίθηκε από τον συντελεστή των σετ. Ο Ολυμπιακός έτσι τερμάτισε πρώτος κι εξασφάλισε το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ. Και οι δέκα ομάδες που παρέμειναν στην κατηγορία συμμετείχαν στα πλέι οφ. Οι δύο τελευταίες υποβιβάστηκαν στην Α2. Στα πλέι οφ, οι ομάδες μετέφεραν τα μεταξύ τους αποτελέσματα από την κανονική περίοδο. Με πλάγια γραφή αναφέρονται τα αποτελέσματα που μεταφέρθηκαν από την κανονική περίοδο. Στην Α' φάση μετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 7-10 στην κανονική περίοδο. Σε αυτή τη φάση εισήλθαν στα πλέι οφ οι ομάδες των θέσεων 1−6 στην κανονική περίοδο. Στους ημιτελικούς, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε με πλεονέκτημα έδρας την Ορεστιάδα, είχε όμως εις βάρος του το 0-2 στις νίκες από την κανονική περίοδο. Αρχικά μείωσε τη σειρά, αλλά μέσα στην Ορεστιάδα γνώριζε τη μοναδική ήττα του στα πλέι οφ, η οποία όμως τον έθεσε εκτός πρωταθλημάτος. Στο άλλο ζευγάρι, ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας πήρε δύο εύκολες νίκες κόντρα στον πρωταθλητή των δύο προηγούμενων περιόδων, Παναθηναϊκό, και προκρίθηκε στον Τελικό. Έτσι για πρώτη φορά στην ιστορία των Εθνικών πρωταθλημάτων, κανένας εκ των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού δεν τερμάτισε στην πρώτη δυάδα του πρωταθλήματος. Στο μεγάλο τελικό βρέθηκαν αντιμέτωποι ο Άρης με την Ορεστιάδα, δύο ομάδες που πρωταγωνιστούσαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν είχαν όμως κατακτήσει κάποιον τίτλο, και είχαν την ιστορική ευκαιρία να το πράξουν για πρώτη φορά. Ο Άρης με πλεονέκτημα έδρας επικράτησε με 3−2 νίκες (1-1 από την κανονική περίοδο) και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του. Οι τελικοί Τελική βαθμολογία Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 25 Πλέι οφ, Αθλητική Ηχώ από 29/3/1997 έως 13/4. Πρώτος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 25 Δεύτερος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 37 Τρίτος τελικός Αρχείο Αθλητικής Ηχούς, σελίδα 33 Tanea.gr - ΧΑΡΙΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΙΤΛΟ ΒΟΛΕΪ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
The Age of Backwards EP

To "The Age of Backwards EP" είναι ένα EP από τους The Spells, μια συνεργασία μεταξύ των Carrie Brownstein από τους Sleater-Kinney και Mary Timony από τους Helium και τους Autoclave. Αυτή συνεργασία οδήγησε στη δημιουργία των Wild Flag.

 The Age of Backwards - 2:08 Octaves Apart - 1:36 Number One Fan - 1:54 I Can't Explain (The Who)- 2:30 The Spells - Carrie and Mary John Golden - mastering Paul E. Schuster - μηχανικός Ash Bowie - φωτογραφία Tae Won Yu - φωτογραφία
Αλεξανδράδες Κυθήρων

Οι Αλεξανδράδες είναι οικισμός στα Κύθηρα. Διοικητικά ανήκει στην τοπική κοινότητα Καρβουνάδων του δήμου Κυθήρων της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 32 κατοίκους.

 Αν και δεν είναι βέβαιο πότε πρωτοκατοικήθηκαν οι Αλεξανδράδες, υπάρχουν αποδείξεις ότι κατοικούνται τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα μ.Χ.. Σύμφωνα με αρχαιολογική έρευνα που έχει διεξαχθεί, υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο μέσα στον οικισμό, που υποδεικνύει ότι κατοικείται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οι Αλεξανδράδες αναφέρονται για πρώτη φορά με τη σύγχρονη ονομασία τους τον 16ο αιώνα, καθώς και σε πολυάριθμα συμβόλαια που χρονολογούνται από το 1565. Επιπλέον, οι Αλεξανδράδες αναφέρονται σε ορισμένα από τα ανολοκλήρωτα έργα στην απογραφή του Πέτρου Καστροφύλακα από το 1583. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο οικισμός Γουδιάνικα αναφερόταν συχνά και ως Αλεξανδράδες. Εικάζεται ότι οι Αλεξανδράδες είχαν μεγαλύτερο πληθυσμό τα παλαιότερα χρόνια, αφού στην οθωμανική απογραφή του 1715, διακρίθηκε σε 4 ενορίες, οι οποίες ήταν οι Αγ. Ιωάννου, Αγ. Γεωργίου, Αγ. Τριάδος και Αγ. Λέου. Η ενορία Αρχιστρατήγου θεωρούταν επίσης μέρος των Αλεξανδράδων κατά τον 18ο αιώνα. Στις ενετικές απογραφές, μεταξύ άλλων πηγών, αναφέρεται και η συνοικία Καμάρια, η οποία ήταν ενορία του Αγίου Γεωργίου. Συμπεραίνεται λοιπόν ότι στο παρελθόν, οι Αλεξανδράδες όχι μόνο είχαν μεγαλύτερο πληθυσμό, αλλά καταλάμβαναν και περισσότερη γη. Δεν είναι βέβαιο από πού προέρχεται το όνομα Αλεξανδράδες, καθώς είναι αρκετά σπάνιο για Κυθηραϊκά τοπωνύμια να λήγουν σε -άδες. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, υπήρχε τουλάχιστον 1 άτομο που έφερε το επώνυμο Αλεξανδρής στις Αλεξανδράδες, από τον οποίο ο οικισμός θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει πάρει το όνομά του. Αυτή ήταν η μόνη αναφορά που βρέθηκε για το συγκεκριμένο επώνυμο στην περιοχή, γεγονός που οδηγεί στην υπόθεση ότι είτε πρόκειται για μια από τις τελευταίες αναφορές στο εν λόγω επώνυμο, είτε ότι οι αναφορές σε αυτό είναι γενικά σπάνιες. Το Αλεξανδράδες Κύθηρα βρίσκεται στα Κύθηρα, ένα νησί του Ιονίου, και ανήκει στην περιφερειακή ενότητα Νήσων. Έχει υψόμετρο 330 μέτρα, και γεωγραφικές συντεταγμένες 36°12′06″N 22°59′52″E. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Δρόμος 200 μέτρων

Ο δρόμος 200 μέτρων, ή τα 200 μέτρα, είναι ένα αγώνισμα δρόμου ταχύτητας του στίβου. Σε μία υπαίθρια πίστα 400 μέτρων, ο αγώνας ξεκινά στην καμπύλη και τελειώνει στην τελική ευθεία, επομένως απαιτείται ένας συνδυασμός τεχνικών για την επιτυχή διεξαγωγή του αγωνίσματος. Ένας ελαφρά μικρότερος αγώνας, που ονομάζονταν στάδιο και τρέξιμο σε ευθεία διαδρομή, ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο γεγονός στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαιότητας. Τα 200 μέτρα δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στην αντοχή στην ταχύτητα σε σχέση με τις μικρότερες αποστάσεις (όπως τα 100 μέτρα), καθώς οι αθλητές βασίζονται κυρίως στο αναερόβιο ενεργειακό σύστημα κατά τη διάρκεια των 200 μέτρων. Ομοίως με άλλους δρόμους ταχύτητας, τα 200 μέτρα ξεκινούν από τους βατήρες εκκίνησης.

 Τα δομικά αγωνίσματα ταχύτητας είναι τόσο αρχαία, ώστε είναι δύσκολο να γνωρίζουμε πότε και που εμφανίστηκε. Στην αρχαιότητα, τα παιδιά διδάσκονταν από μικρή ηλικία τις τεχνικές και τη φιλοσοφία του δρόμου, αγωνίσματος που καθιερώθηκε ως βασικό στοιχείο της εκπαίδευσής τους. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η ολυμπιάδα έπαιρνε το όνομά της από το νικητή του δρόμου ταχύτητας. Στα πρώτα 50 χρόνια των Oλυμπιακών Αγώνων το μόνο αγώνισμα που γινόταν ήταν ο στάδιος δρόμος. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν κι άλλα δρομικά αγωνίσματα, όπως ο δίαυλος, το αντίστοιχο του σημερινού αγώνα των 400 μέτρων, καθώς και έναν αγώνα μεγάλης απόστασης, το δόλιχο. Πηγή: World Athletics Πηγή: World Athletics 200 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες 200 Metres Men 200 Metres Women
Ματίγια Σπόλιαριτς

Ο Ματίγια Σπόλιαριτς (Matija Špoljarić, 2 Απριλίου 1997) είναι Σερβικής καταγωγής Κύπριος υπήκοος, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Άλκη Ορόκλινη, με δανεισμό από τον Απόλλωνα Λεμεσού.

 Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Κύπρου στις 21 Μαρτίου 2019, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον του Σαν Μαρίνο, ως αντικαθιστώντας το Φώτη Παπούλη στο 54ο λεπτό. Είναι ο γιος του πρώην παίκτη του Απόλλωνα Λεμεσού και Κύπριου διεθνή μέσου Μιλένκο Σπόλιαριτς και έχει δύο αδέλφια, τους Αλεξάντερ και Ντανίλο. Μέχρι τις 18 Μαΐου 2019. Μέχρι τις 24 Μαρτίου 2019. (Αγγλικά) Προφίλ Ματίγια Σπόλιαριτς στο Soccerway Ματίγια Σπόλιαριτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Volts (άλμπουμ)

Volts είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, η οποία κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου του 1997 ως μέρος του box set "Bonfire". Το άλμπουμ περιλαμβάνει ακυκλοφόρητες και εναλλακτικές εκτελέσεις τραγουδιών κατά την εποχή των ηχογραφήσεων δίσκων με τον Μπον Σκοτ στα φωνητικά, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '70. Μετά το τέλος του "Ride On", υπάρχει κρυφό κομμάτι με συνεντεύξεις του Μπον Σκοτ, το οποίο δεν αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του δίσκου. Η αυστραλιανή έκδοση της συλλογής περιλαμβάνει ως επιπλέον κομμάτια ζωντανές εκτελέσεις των τραγουδιών "She's Got Balls" και "School Days".

 1. Dirty Eyes (A. Young, M. Young, Scott) - 3:20Αρχικός τίτλος του "Whole Lotta Rosie" με διαφορετικούς στίχους 2. Touch Too Much (A. Young, M. Young, Scott) - 6:35Ίδιος τίτλος με το κομμάτι από το "Highway To Hell" με διαφορετικούς στίχους και μουσική 3. If You Want Blood You Got It (A. Young, M. Young, Scott) - 4:24Η αρχική εκτέλεση του κομματιού 4. Back Seat Conidential (A. Young, M. Young, Scott) - 5:21Αρχικός τίτλος και διαφορετικοί στίχοι πάνω στην μουσική του "Beating Around the Bush" 5. Get It Hot (A. Young, M. Young, Scott) - 4:11Ίδιος τίτλος με το κομμάτι του "Highway To Hell" με διαφορετικούς στίχους και μουσική 6. Sin City (A. Young, M. Young, Scott) - 4:51Ζωντανή ηχογράφηση από την εκπομπή "Midnight Special" 7. She's Got Balls (A. Young, M. Young, Scott) - 7:58Ζωντανή ηχογράφηση από την εμφάνιση των AC/DC στο "Bondi Lifesaver" του Σίδνεϊ 8. School Days (Berry) - 5:05Από την αυστραλιανή έκδοση του Τ.Ν.Τ. 9. It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll) (A. Young, M. Young, Scott) - 5:10Από το "High Voltage" 10. Ride On (A. Young, M. Young, Scott) - 5:47Από το "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" 11. Interviews with Bon Scott (κρυφό κομμάτι το οποίο ξεκινάει μετά τα 5:56 του "Ride On") Στις ηχογραφήσεις του "Volts" συμμετείχαν οι εξής μουσικοί: Μπον Σκοτ - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Μαρκ Έβανς - μπάσο Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο, φωνητικά Φιλ Ραντ - τύμπανα Bonfire - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews
Καικιλία του Βρανδεμβούργου

Η Καικιλία, γερμ.: Cecilia von Brandenburg von Hohenzollern (π.1405 - 4 Ιανουαρίου 1449) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπ.Λ.Βόλφενμπυτελ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρεδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Αδέλφια της ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ και ο Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας, που έγιναν διαδοχικά εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου. Παντρεύτηκε στις 30 Μαΐου 1423 στο Βερολίνο τον Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Ο γάμος κανονίστηκε από τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο, όπως και εκείνος τής αδελφής της Μαγδαληνής με τον Φρειδερίκο Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (εξάδελφο του Γουλιέλμου Γ΄). Και τα δύο ζευγάρια παντρεύτηκαν στις 3 Μαρτίου 1420. Ο Γουλιέλμος Γ΄ και ο αδελφός του Ερρίκος Β΄ είχαν υποσχεθεί στην Καικιλία ως ιδιοκτησία χηρείας (γερμ. wittum, αγγλ. jointure) το κάστρο Μπόντενταϊχ συν μία ετήσια σύνταξη 2.000 γκίλντερς. Μετά από μία ανταλλαγή εδαφών, η Καικιλία έλαβε αντ' αυτού το κάστρο Βόλφενμπυτελ. Όμως ο επίσκοπος Μάγκνους της Σαξονίας-Λάουεμπουργκ προσπάθησε να εξαργυρώσει τις υποσχέσεις προς τον Ερρίκο Ε΄ και συγκεκριμένα για το κάστρο Βόλφενμπυτελ. Για να αποφύγει τους ισχυρισμούς τού επισκόπου, η Καικιλία παρέδωσε το κάστρο στον Ερρίκο Β΄ το 1432. Αυτός κατάφερε να αποτρέψει τους ισχυρισμούς τού επισκόπου, ωστόσο ζήτησε από τη Καικιλία και τα παιδιά της να φύγουν από το κάστρο του. Αναφέρεται ότι η Καικιλία τού είπε: "αυτό δεν το είχε στο μυαλό του ο αδελφός σας και η συμπεριφορά σας είναι μία συμπεριφορά ανάρμοστη για έναν κύριο του Μπράουνσβαϊγκ, ακόμη και αν ήταν προς μία γυναίκα ενός ταπεινού υπηκόου". Ταπεινωμένη, η Καικιλία και τα παιδιά της μετακόμισαν στο κάστρο Σένινγκεν. Στη συνέχεια ξεκίνησε μία διαμάχη μεταξύ του Ερρίκου Β΄ και του Γουλιέλμου Γ΄. Η διαφορά διευθετήθηκε διαιρώντας το δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ. Ο Ερρίκος Β΄ δέχτηκε το Βόλφενμπυτελ, ενώ ο Γουλιέλμος Γ΄ ανέλαβε το πριγκιπάτο του Κάλενμπεργκ. Η Καικιλία απεβίωσε στις 4 Ιανουαρίου 1449 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Μπράουνσβαϊγκ. Παντρεύτηκε το 1420 τον Γουλιέλμο Γ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενπυτελ και είχε τέκνα: Φειδερίκος Γ΄ ο Ανήσυχος 1424–1495, δούκας του Μπ.Λ.Κάλενμπεργκ. Γουλιέλμος Δ΄ ο Νεότερος 1425-1503, δούκας του Μπ.Λ.Βόλφενμπυτελ. Wilhelm Havemann: Geschichte der Lande Braunschweig und Lüneburg, Dieterich, 1853, σελ. 667 κ.λ.π.
Γενικές εκλογές της Ταϊβάν (2020)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ταϊβάν στις 11 Ιανουαρίου 2020 για την εκλογή του 15ου προέδρου και αντιπροέδρου της Δημοκρατίας της Κίνας και των 113 μελών της 10ης Νομοθετικής Συνέλευσης. Η Τσάι Ινγκ Γουέν από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) επανεξελέγη πρόεδρος σημειώνοντας σαρωτική νίκη. Το κόμμα της Τσάι επίσης εξασφάλισε την πλειοψηφία στη βουλή.

 Οι υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές και οι υποψήφιοι αντιπρόεδροι εξελέγησαν ταυτόχρονα, με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Η εκλογή των 113 μελών της νομοθετικής συνέλευσης έγινε με το σύστημα των αναπληρωματικών μελών, με 73 από τις γεωγραφικές περιφέρειες μέσω του πλειοψηφικού. Οι 34 έδρες αποφασίστηκαν με κλειστή λίστα υποψηφίων. Οι εκλογές οδήγησαν στην επανεκλογή του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, το οποίο είναι σκεπτικιστικό απέναντι στο Πεκίνο. Η Τσάι Ινγκ Γουέν από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) επανεξελέγη πρόεδρος λαμβάνοντας 8,17 εκατ. ψήφοι (57,1 %), το υψηλότερο ποσοστό στα χρονικά για υποψήφιο του DPP. Στην δεύτερη θέση ήρθε ο Χαν Κουό Γιου από το κόμμα Κουομιντάνγκ (KMT) με 5,52 εκατ. ψήφους (38,6 %). Ο Τζέιμς Σουνγκ ήρθε 3ος στις εκλογές και συγκέντρωσε 600,000 ψήφους (4,26 %). Η συμμετοχή στις εκλογές διαμορφώθηκε στο 74,9%, το υψηλότερο σε εθνικές εκλογές από το 2008. Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές στις 11 Ιανουαρίου 2020 για όλες τις 113 έδρες στη Νομοθετική Γιουάν. Η θητεία της Γιουάν ξεκίνησε την 1η Φεβρουαρίου 2020. Το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) έχασε επτά έδρες, όμως διατήρησε την πλειοψηφία των 61 εδρών στη Γιουάν. Το Κουομιντάνγκ κέρδισε τρεις έδρες, κερδίζοντας 38. Το Κόμμα Νέα Δύναμη κέρδισε τρεις έδρες, λιγότερες από τις πέντε που κατέλαβε στις τελευταίες εκλογές. Στις 9 Ιανουαρίου 2022 διενεργήθηκε επαναληπτική εκλογή στην 2η εκλογική περιφέρεια Ταϊτσούν για ένα μέλος της νομοθετικής Γιουάν. Νικήτρια αναδείχθηκε η πρώην βουλευτής του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, Λιν Τσιν Γι. Η εκλογή κρίθηκε απαραίτητη για την αντικατάσταση του Τσεν Πο Γουέι, του οποίου η εκλογή ανακλήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2021.
Σιχισμός στη Σιγκαπούρη

Ο Σιχισμός στη Σιγκαπούρη έχει τις ρίζες του στις στρατιωτικές και στις αστυνομικές δυνάμεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Σήμερα, ο πληθυσμός των Σιχ στη Σιγκαπούρη ανέρχεται στις 12.000-15.000. Στη χώρα υπάρχουν εφτά γκουντβάρας (ιεροί ναοί των Σιχ) μαζί με μία ιεραποστολική κοινωνία, μια ευημερούσα κοινωνία, δύο οργανισμούς νεολαίας και δύο αθλητικές λέσχες.

 Ο πρώτος Σιχ ο οποίος μετανάστευσε στη Σιγκαπούρη ήταν ο Μαχαράζ Σινγκ το 1849. Ο Μαχαράζ Σινγκ στάλθηκε εκεί ως πολιτικός κρατούμενος από τη Βρετανική Αυτοκρατορία μετά τον Δεύτερο Πόλεμο μεταξύ Άγγλων και Σιχ. Ο Κεντρικός Σιχ Ναός της Σιγκαπούρης χτίστηκε για τον εορτασμό της 518ης επετείου του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού και ιδρυτή του Σιχισμού. Ο ναός διαθέτει έναν πλούσιο και περίτεχνο συνδυασμό της σύγχρονης με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Το ιερό βιβλίο των Σιχ, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, είναι φυλαγμένο ευλαβικά σε μια αίθουσα προσευχής, η οποία έχει έναν ευρύ τρούλο πλάτους δεκατριών μέτρων. Η Σιγκαπούρη αποτελούσε μέρος της Μαλάγια (σημερινή Δυτική Μαλαισία), η οποία βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Βρετανίας. Η μετανάστευση των Σιχ στη Σιγκαπούρη έγινε δημοφιλής έπειτα από τη ζήτηση Σιχ αστυνομικών και φρουρών για τη Βρετανική αποικία της Μαλάγιας, κι έτσι οι Σιχ μετανάστευαν εκεί ως αστυνομικοί. Κάποιοι Σιχ της Σιγκαπούρης είναι μετανάστες από την Ινδία (κυρίως από την περιοχή του Ανατολικού Παντζάμπ), ενώ άλλοι είναι απόγονοι των Σιχ της Βρετανικής Ινδίας, οι οποίοι τελούσαν τότε υπό κράτηση και είχαν σταλεί στη Σιγκαπούρη από τον Βρετανικό στρατό για διαμαρτυρίες, επιθέσεις ή δολοφονίες Βρετανών στρατιωτών, επιθέσεις, προσβολές και βανδαλισμούς Βρετανικών κτιρίων και περιουσιών. Αυτοί οι κρατούμενοι ζούσαν στις Βρετανικές φυλακές που βρίσκονταν στη Σιγκαπούρη. Ένα σημαντικό ποσοστό των Σιχ της Σιγκαπούρης είναι επίσης απόγονοι Ινδών Σιχ επιχειρηματιών, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στη χώρα. Οι περισσότεροι Σιχ σήμερα, προέρχονται από την κοινότητα Τζατ. Το Ίδρυμα Σιχ της Σιγκαπούρης και το Παντζάμπι Ίδρυμα της Σιγκαπούρης αποτελούν εξέχουσες οργανώσεις, οι οποίες προωθούν την κληρονομιά των Σιχ και τη γλώσσα Παντζάμπι ανάμεσα στους Σιχ της χώρας. Μερικοί διακεκριμένοι Σιχ οι οποίοι έγιναν γνωστοί στη δημόσια ζωή της χώρας είναι: Δικαστής Τσουρ Σινγκ Σίντου: πρώτος Σιχ Δικαστής στο Ανώτατο Δικαστήριο της Σιγκαπούρης. Τζάσβαντ Σινγκ Γκιλ: πρώτος Σιχ Υποπλοίαρχος στο Ναυτικό Σώμα της Σιγκαπούρης Ίντερτζιτ Σινγκ και Ντάβιντερ Σινγκ: τα πρώτα δύο μέλη του Κοινοβουλίου της Σιγκαπούρης Καρτάρ Σινγκ Τακράλ: ιδρυτής της εταιρίας Thakral Corporation Αρχιστράτηγος Ράβιντερ Σινγκ: αρχηγός του Στρατού της Σιγκαπούρης Κεντρικός Σιχ Ναός
Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα

Το Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα (πολωνικά: Jura Krakowsko-Częstochowska‎), επίσης γνωστό ως Πολωνικό Ιουρασικό Υψίπεδο ή Πολωνική Γιούρα, είναι μέρος του Ιουρασικού Συστήματος της νότιας-κεντρικής Πολωνίας, που εκτείνεται μεταξύ των πόλεων Κρακοβία, Τσενστόχοβα και Βιέλουν. Συνορεύει με το Υψίπεδο Ελάσσονος Πολωνίας στα βόρεια και ανατολικά, με τους πρόποδες των Δυτικών Καρπαθίων στα νότια και με το Υψίπεδο Σιλεσίας στα δυτικά. Το Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα αποτελείται από ένα λοφώδες τοπίο με ασβεστολιθικούς βράχους της Ιουράσιας περιόδου, γκρεμούς, κοιλάδες και τεράστιους ασβεστολιθικούς σχηματισμούς, με περίπου 220 σπήλαια. Το ανάγλυφο του ορεινού όγκου αναπτύχθηκε από την Παλαιογενή περίοδο, υπό τις κλιματικές συνθήκες που αλλάζουν σημαντικά. Το κύριο συστατικό του είναι μια πεδιάδα, στεφανωμένη από βραχώδεις μάζες που αντιστάθηκαν στη διάβρωση, που δημιουργήθηκε ως σκληρός βράχος στην Ύστερη Ιουρασική συσσώρευση που περιβάλλεται από λιγότερο ανθεκτικό στρώμα ασβεστόλιθου της ίδιας ηλικίας. Το Υψίπεδο επισκέπτονται περίπου 400.000 επισκέπτες το χρόνο. Μέρος του ανήκει στο Εθνικό Πάρκο Όιτσουφ, το μικρότερο από τα είκοσι εθνικά πάρκα της Πολωνίας, που κατατάσσεται μεταξύ των πιο ελκυστικών περιοχών αναψυχής της χώρας.

 Το Ιουαρασικό Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα αποτελείται από ένα πλούσιο οικοσύστημα, εν μέρει λόγω του μοναδικού μικροκλίματος και επίσης λόγω του ότι ολόκληρη η οροσειρά περιβάλλεται από ένα φυσικό δάσος. Η φυτική και ζωική ζωή είναι πολύ ποικιλόμορφη, με περισσότερα από 1.600 είδη φυτών και 5..500 είδη ζώων. Αυτά περιλαμβάνουν 4.600 είδη εντόμων, συμπεριλαμβανομένων 1.700 σκαθαριών και 1.075 πεταλούδων, και 135 πτηνών. Στα θηλαστικά περιλαμβάνονται ο κάστορας, ο ασβός, η ερμίνα και 15 είδη νυχτερίδων, πολλά από τα οποία πέφτουν σε χειμερία νάρκη στις σπηλιές του πάρκου κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Το κλίμα του ορεινού όγκου διαφέρει σημαντικά από τη γύρω περιοχή. Το χιόνι καλύπτει την περιοχή για 80 ημέρες το χρόνο και η περίοδος των βροχών διαρκεί από τον Απρίλιο έως τον Σεπτέμβριο. Η ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται μεταξύ 650-700 mm, υψηλότερη από ότι στις γύρω περιοχές και η μέση θερμοκρασία είναι χαμηλότερη, από 0,5 έως 1,0°C. Η μέση θερμοκρασία είναι 19°C το καλοκαίρι και -3°C το χειμώνα. Υπάρχουν αρκετοί ποταμοί που πηγάζουν από το Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα, μεταξύ των οποίων οι: Βάρτα, Μπιάουα Πσέμσα, Πιλίτσα, Ντουούμπνια, Βιστούλας, Πρόντνικ, Βιερτσίτσα και Ρουντάβα. Εκτός από την ποικιλία φυτικών και ζωικών ειδών, μπορεί κανείς να βρει ένα μοναδικό πολιτιστικό τοπίο με αρχαιολογικά αντικείμενα και λείψανα αρχαίας κατοίκησης, με μια τεράστια συλλογή τεχνουργημάτων. Ο παλαιότερος οικισμός στην περιοχή χρονολογείται στην Παλαιολιθική περίοδο, περίπου 12.000 χρόνια πριν. Η περιοχή είναι πλούσια σε πυρόλιθο, που προσέλκυσε τους πρώτους ανθρώπους. Γεωγραφία της Πολωνίας
Aardman Animations

Η Aardman Animations είναι ένα βρετανικό στούντιο κινουμένων σχεδίων με έδρα το Μπρίστολ. Είναι γνωστή για τις ταινίες με τον Ουάλας και των Γκρόμιτ. Πειραματίστηκε για πρώτη φορά με την παραγωγή κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή στο Owzat (1997), και εισήλθε στην αγορά κινουμένων σχεδίων παραγμένων με τη βοήθεια υπολογιστή με το Ποντικούπολη (2006). Οι ταινίες της Aardman έχουν αποφέρει έσοδα ύψους 1 δισεκατομμυρίου ανά τον κόσμο ή 147 εκατομμύρια ανά ταινία. Μια άλλη πολύ επιτυχημένη ταινία τους είναι η Οι Κότες το 'Σκασαν (2000).

 Η Aardman Animations έχει δημιουργήσει διάφορες ταινίες, κινούμενα σχέδια, βίντεο καθώς και διαφημίσεις. Οι κύριες ταινίες της είναι οι παρακάτω: Οι Κότες το 'Σκασαν (2000) Γουάλας & Γκρόμιτ στον Τεράστιο Λαχανόκηπο (2005) Ποντικούπολη (2006) Arthur Christmas: Ο Γιος του Αϊ Βασίλη (2011) Πειρατές! (2012) Σον το Πρόβατο: Η Ταινία (2015) Ο Ανθρωπος των Σπηλαίων (2018) Σον το Πρόβατο Ταινία: Φαρμαγεδών (2019) Οι Κότες το`Σκασαν 2 (2020) Tristan Davies, Nick Park, Nick Newman (1997); Wallace & Gromit and the Lost Slipper. Adler's Foreign Books. (ISBN 978-0-8417-2026-8) Peter Lord; Brian Sibley (1998). Cracking Animation: The Aardman Book of 3-D Animation. Thames & Hudson Ltd. (ISBN 978-0-500-28168-0) Tristan Davies; Nick Newman (1998). Wallace & Gromit in Anoraknophobia. Adler's Foreign Books. (ISBN 978-0-8417-2031-2) Tristan Davies; Nick Newman (1999). Wallace & Gromit: Crackers in Space. Hodder & Stoughton. (ISBN 978-0-340-71289-4) Andy Lane (2003). Creating Creature Comforts. Boxtree Ltd. (ISBN 978-0-7522-1564-8) Andy Lane (2004). The World of Wallace & Gromit. Boxtree Ltd. (ISBN 978-0-7522-1558-7) Andy Lane; Paul Simpson (2005). The Art of Wallace & Gromit: Curse of the Were-Rabbit. Titan Books Ltd. (ISBN 978-1-84576-136-3) Επίσημος ιστότοπος Πρότυπο:IMDb company Aardman Animations at Newgrounds
Άβιτος

Ο Άβιτος (λατινική γλώσσα: Marcus Maecilius Flavius Eparchius Avitus, 395 - 457), ή Άβιτος Επάρχιος ή Άριτος, ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τις 9 Ιουλίου του 455 έως τις 17 Οκτωβρίου του 456. Ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τον βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδώριχο Β΄ και παύθηκε από τον Ρικίμερο και τον διάδοχο του στον θρόνο, Μαϊοριανό.

 Ο Άβιτος γεννήθηκε στο Κλερμόν-Φεράν της σημερινής Γαλλίας και ήταν απόγονος επιφανούς οικογένειας συγκλητικών από την Ωβέρνη. Η επιρροή του στηριζόταν στις στενές σχέσεις που απέκτησε με τον βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδώριχο ως έπαρχος της Γαλατίας.. Σε μία κρίσιμη στιγμή για την αυτοκρατορία, η οποία αντιμετώπιζε εχθρούς πανταχόθεν, κατάφερε να κλείσει ένα μέτωπο, συνάπτοντας ειρήνη με τους Βησιγότθους. Με αυτόν τον τρόπο βοήθησε στη συγκρότηση μετώπου απέναντι στον βασιλιά των Βανδάλων Γιζέριχο στην περίφημη Μάχη των Εθνών το 451, που διεξήγαγε με επιτυχία ο στρατηγός Αέτιος επί αυτοκρατορίας Πετρόνιου Μάξιμου. Ο Άβιτος διορίστηκε ανώτατος στρατιωτικός διοικητής της αυτοκρατορίας από τον Πετρώνιο, και αμέσως μετά τη δολοφονία του τελευταίου, ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας de facto από τους Βησιγότθους στην Τουλούζη στις 9 Ιουλίου του 455.. Τη στέψη του αναγνώρισαν αμέσως οι Ρωμαιογαλάτες και σημαντικό μέρος του βασιλείου, όπως στην Ιταλία και την Παννονία. Όμως ο αυτοκράτορας της ανατολής Μαρκιανός δεν επικύρωσε τη στέψη του, γεγονός που αποτελούσε σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα στη μακροημέρευση της βασιλείας του. Ωστόσο στη γενικότερη παρακμή που χαρακτήριζε τις τελευταίες στιγμές του δυτικού τμήματος της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας τις αποφάσεις τις έπαιρναν παρασκηνιακά επιφανείς στρατηγοί όπως ο Ρικίμερος και ο Μαϊοριανός. Οι τελευταίοι κατάφεραν να αποσπάσουν τη συναίνεση ορισμένων συγκλητικών και να τον αποπέμψουν από το θρόνο στις 17 Οκτωβρίου του 456. Ο Άβιτος κατανοώντας το τέλος που τον περιμένει, αποδέχθηκε αμέσως την εκθρόνιση του αποδεχόμενος τη θέση του επισκόπου της Πλακεντίας. Ο Ρικίμερος τον καταδίωξε και στην Πλακεντία, και ενώ ο Άβιτος προσπάθησε να διαφύγει στην πατρίδα του (Ωβέρνη), πέθανε ανοίγοντας τον δρόμο στον επόμενο αυτοκράτορα Μαϊοριανό. Είχε τέκνα: Αγρικόλας (ανήρ εκλαμπρότατος) άκμασε 466-485, ευγενής. Εκδίκιος π.420-μετά το 475, συγκλητικός, magister militum praesentalis. Παπιανίλα άκμασε το β' μισό του 5ου αι., παντρεύτηκε τον Σιδώνιο Απολλινάριο ποιητή και επιστολογράφο, διπλωμάτη, έπαρχο της Ρώμης, επίσκοπο του Κλερμόν. Σιδώνιος Απολλινάριος, Panegyric for Avitus Υδάτιος, Chronicle Ιωάννης της Αντιόχειας (πατριάρχης), Chronicle Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 1, σελίδα 96. Gibbon chapter XXXVI Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine. Latin text of Sidonius's carmen
Λιθοξοΐα

Η Λιθοξοΐα είναι η τέχνη της λάξευσης λίθων και μαρμάρων. Ο λιθοξόος, εκείνος που ασκεί την τέχνη της λιθοξοΐας, λέγεται διαφορετικά και λιθοπελεκητής, λιθουργός ή μαρμαράς. Οι λιθοξόοι κατεργάζονται συνήθως ασβεστόλιθο, πωρόλιθο και μάρμαρο, δίνοντας στα υλικά τους ένα αρχικό σχήμα, ιδιαίτερα όταν οι λίθινοι όγκοι είναι μεγάλου μεγέθους για να μεταφερθούν αυτούσιοι. Τα εργαλεία τους διαχρονικά περιλαμβάνουν κανόνες, σφύρες και βελόνια, καθώς και μεγάλους δοκούς, που λειτουργούν ως μοχλοί για τη μετακίνηση των ογκόλιθων.

 Από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή οι λιθοξόοι ως τεχνίτες όφειλαν να ακολουθούν συγκεκριμένα σχέδια αρχιτεκτόνων και έως τον 11ο αιώνα τουλάχιστον δεν υπέγραφαν τα έργα τους. Επίσης, είναι εκείνοι κυρίως που χρησιμοποιήθηκαν στην ανακύκλωση των αρχαίων οικοδομικών υλικών. Πολύ γνωστός λιθοξόος στον 16ο αιώνα θεωρείται ο Αντρέα Παλλάντιο, ο οποίος μάλιστα καθιέρωσε τον παλλαντιανό ρυθμό με σαφείς αναφορές στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Ειδικευμένοι λιθοξόοι χρησιμοποιούνται σήμερα στη διαδικασία αναστήλωσης αρχαίων μνημείων. Η λιθοξοΐα έχει μακροχρόνια παράδοση σε μέρη της Ελλάδας όπως οι Μεταξάδες Έβρου.