IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζαπάδα Άρτας

Η Τζαπάδα είναι ένας μικρός οικισμός του Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων με 38 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται στον ορεινό όγκο των Τζουμέρκων. Η Τζαπάδα μαζί με το Δίστρατο, το Τραπεζάκι και τη Δαφνούλα, αποτελούν την τοπική κοινότητα Διστράτου με συνολικό πληθυσμό 198 κατοίκους.

 Η Τζαπάδα γειτνιάζει με το Δίστρατο και τη Γωνιά. Ο οικισμός απέχει από την πόλη της Άρτας περίπου 41 χιλιόμετρα ενώ η απόσταση από το Βουργαρέλι είναι περίπου 29 χιλιόμετρα. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διστράτου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Τζαπάδα υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αθαμανίας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 38 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 73 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 90 κατοίκους ήταν το 1951 και υπήρξε ο μέγιστος αριθμός κατοίκων. Με την απογραφή του 2011, το επίπεδο του πληθυσμού σημείωσε πλησίασε εκείνο του 1971. Η μείωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μετακίνηση πολλών κατοίκων στην πόλη της Άρτας και στη μετανάστευση. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Άννα του Ιησού Μαρία, Ινφάντα της Πορτογαλίας

H Άννα ντε Ζεσούς Μαρία (πορτογαλ. Ana de Jesus Maria de Bragança e Bourbon, infanta de Portugal, 23 Οκτωβρίου 1806 - 22 Ιουνίου 1857) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Λουλέ.

 Η Άννα ντε Ζεσούς (= του Ιησού) Μαρία Λουίς Γκοντζάγκα Ιωακείμη Μιχαέλα Ραφαέλα Φραγκίσκη Ιαβερία ντε Πάουλα ήταν η πέμπτη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1827 τον δον Νούνο-Ζοζέ-Σεβέρο ντε Μεντόσα Ρολίμα ντε Μόουρα Μπαρρέτο, 1ο Δούκα του Λουλέ, και είχε τέκνα: Άνα Καρλόττα (1827-1893), παντρεύτηκε τον Κόμη του Λινάρες. Μαρία ντο Κάρμο (1829-1907), παντρεύτηκε τον Κόμη του Μπελμόντε. Πέντρο Ζοσέ (1830-1909), 2ος Δούκας του Λουλέ. Νυμφεύτηκε τη Κονστάντσα Μαρία ντε Φιγκουεϊρέντο Καμπράλ ντα Καμάρα. Μαρία 1853-1928, παντρεύτηκε τον Ζοάο Μαρία ντος Ενφέρμος ντα Καμάρα Μπερκό. Κωνστάνσα 1889-1967, παντρεύτηκε τον Πέντρο ντε Μπάστο Φέιο Φόλκε. Μαρία Αμάλια (1832-1880), παντρεύτηκε τον Ζοάο Σαλαζάρ ντε Μασκαρενιας. Αουγκούστο Πέντρο (1835-1914), 3ος Δούκας του Αζαμπούζα. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 15.
Φότο Στρακόσια

Ο Φότο (Φώτης) Στρακόσια (Αλβανικά: Fotaq "Foto" Strakosha, Φότο Στρακόσσα) είναι Αλβανός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στο ελληνικό πρωτάθλημα.

 Ο Στρακόσια γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1965 στο χωριό Μεμαλιάι του Νομού Αργυροκάστρου στην Αλβανία και είναι ελληνικής καταγωγής, προερχόμενος από τους Δρυμάδες της ευρύτερης περιοχής της Χειμάρρας. Τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα έκανε στην ομάδα της γενέτειράς του, τη Μινατόρι Τεπελένα, από την οποία το 1988 μεταγράφηκε στην Ντιναμό Τιράνων. Το 1990, με την κατάρρευση του παλιού καθεστώτος και το άνοιγμα των συνόρων, ήρθε στην Ελλάδα, στον ΠΑΣ Γιάννινα. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε πολλές ελληνικές ομάδες Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής ως το 2005. Η σημαντικότερη περίοδος της καριέρας του ήταν η εποχή 1993–1997, οπότε αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1997. Επιτυχημένη ήταν και η παρουσία του στον Πανιώνιο με τον οποίο κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδος το 1998. Αφού αγωνίστηκε και σε άλλες ομάδες, γύρισε πάλι στον Πανιώνιο, όπου τελείωσε την καριέρα του το 2005. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων, αρχικά στον Ολυμπιακό, ενώ το 2007 ανακοινώθηκε για το ίδιο πόστο από τον ΑΠΟΕΛ της Κύπρου. Το καλοκαίρι του 2014 η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε την επαναπρόσληψή του στο πόστο του προπονητή τερματοφυλάκων, αυτή τη φορά όμως σε επίπεδο νέων. Ο γιος του Φώτη Στρακόσια, Θωμάς (γενν. 19/3/1995 στην Αθήνα) είναι επίσης τερματοφύλακας και αγωνίζεται στην Ιταλική Λάτσιο. Πρωτάθλημα Αλβανίας: 1990 με Ντιναμό Τιράνων. Κύπελλο Αλβανίας: 1989, 1990 με Ντιναμό Τιράνων. Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής: 1997 με Ολυμπιακό. Κύπελλο Ελλάδος: 1998 με Πανιώνιο. Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 2000 με Ιωνικό Νικαίας Ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική Αλβανίας: 73 Άρθρο Καθημερινής
Άισταϊν Μάιλα

Ο Άισταϊν Μάιλα, νορβηγ.: Eystein Meyla, παλαιά νορβηγ.: Øystein Øysteinsson Møyla, από τον Οίκο του Γκίλλε εξελέγη αντίπαλος βασιλιάς της Νορβηγίας κατά την περίοδο του Νορβηγικού Εμφυλίου Πολέμου.

 Ο Άισταϊν ήταν γιος του βασιλιά Άισταϊν Β΄ Χάραλντσον. Το παρωνύμιό του Møyla σημαίνει κόρη, κορίτσι, χαριτωμένη γυναίκα. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1142 έως το 1157, κυβερνώντας ως συμβασιλιάς με τα αδέλφια του, Ίνγκε Α΄ Χάραλντσον και Σίγκουρντ Μουν. Ο Άισταϊν Β΄ σκοτώθηκε το 1157 κατά τη διάρκεια της μάχης για την εξουσία εναντίον του αδελφού του, Ίνγκε Α΄, σε ένα πρώιμο στάδιο της εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. Μετά το τέλος του Άισταϊν Β΄, οι υποστηρικτές του συγκεντρώθηκαν αρχικά γύρω από τον νεαρό Χάακον Β΄ τον Ευρύστερνο, τον γιο του Σίγκουρντ Μουν και ανιψιό του Άισταϊν Β΄. Ο Χάακον Β΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον κόμη (jarl) Έρλινγκ Σκάκε στο Σέκεν, κοντά στην πόλη Βεέγια στο Ρόμσνταλεν το 1162. Η μερίδα Μπίρκεμπαϊνερ σχηματίστηκε το 1174 γύρω από τον Άισταϊν. Τα μέλη της Μπίρκεμπαϊνερ κατέλαβαν την πόλη του Tρόντχαϊμ και ανακήρυξαν τον Άισταϊν βασιλιά στη Συνέλευση (Thing) στο Έρετινγκετ, στις εκβολές του ποταμού Nίντελβα το 1176. Στη συνέχεια ο Άισταϊν Μέιλα και το κόμμα των Μπίρκεμπαϊνερ εξεγέρθηκαν εναντίον του Έρλινγκ Σκάκε και του μικρού γιου του Mάγκνους Έρλινγκσον που βασίλευσε ως βασιλιάς Mάγκνους Ε΄της Νορβηγίας από το 1161-1184. Τον Ιανουάριο του 1177, οι Μπίρκερμπαϊνερ γνώρισαν μία συντριπτική ήττα στη μάχη του RΡε στο Βέστφολντ. Ο Άισταϊν ξέφυγε από τη μάχη ζωντανός, αλλά σκοτώθηκε από έναν αγρότη, όταν προσπάθησε να ζητήσει βοήθεια (grið). Η μάχη ήταν η τελευταία, που αναφέρεται στο έπος Heimskringla από τον Snorri Sturluson. Ο Σβέρε Σίγκουρντσον έγινε ο επόμενος ηγέτης των Μπίρκεμπαϊνερ. Ως ηγεμόνας Σβέρε Α΄, κυβέρνησε ως βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1184 μέχρι το τέλος του το 1202. Κατά την περίοδο των εμφυλίων πολέμων, ήταν σύνηθες για αρκετούς βασιλικούς γιους να πολεμούν ο ένας εναντίον του άλλου για την εξουσία στη Νορβηγία. Η εποχή του εμφυλίου πολέμου της νορβηγικής ιστορίας διήρκεσε από το 1130 έως το 1240. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρξαν πολλές αλληλένδετες συγκρούσεις ποικίλης κλίμακας και έντασης. Το υπόβαθρο για αυτές τις συγκρούσεις ήταν οι ασαφείς νορβηγικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικές συνθήκες και ο αγώνας μεταξύ Εκκλησίας και βασιλιά. Υπήρχαν τότε δύο κύριες μερίδες, αρχικά γνωστές με διαφορετικά ονόματα ή καθόλου ονόματα, αλλά τελικά συμπυκνώθηκαν στις μερίδες των Μπάγκλερ και Μπίρκεμπαϊνερ. Το άτομο συγκέντρωσης ήταν συνήθως ένας βασιλικός γιος, ο οποίος είχε συσταθεί ως επικεφαλής της εν λόγω μερίδας, για να αντιταχθεί στην εξουσία του βασιλιά από την αντίπαλη μερίδα. Οι κύριες πηγές πληροφοριών σχετικά με το Άισταϊν Άισταϊνσον Μάιλα είναι τα έπη (sagas) Fagrskinna, Heimskringla και Sverris saga. Κατάλογος Νορβηγών μοναρχών Finlay, Alison, επιμελητής και μεταφραστής, Fagrskinna, Κατάλογος των Βασιλέων της Νορβηγίας (Brill Academic. 2004) Gathorne-Hardy, Geoffrey Malcolm, A royal impostor: King Sverre of Norway (Λονδίνο: Oxford University Press. 1956) Røsoch, Henry, Trondheim's History (Trondheim: F. Bruns Bokhandel. 1939)
Ντανιέλλα Μονέ

Η Ντανιέλλα Μονέ Ζούβιτς (αγγλικά: Daniella Monet Zuvic, γενν. 1 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια γνωστή για τον ρόλο της ως Τρίνα Βέγκα στη σειρά του Nickelodeon, Victorious.Επίσης έπαιξε στη σειρά του Nickelodeon, Zoey 101. Ο πατέρας της είναι από την Κροατία και η μητέρα της από την Ιταλία.

 Το 2010, είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην τηλεοπτική σειρά American Dreams.H Ντανιέλλα έπαιξε επίσης έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην σειρά ως την Missy Keinfield.Έχει μια αδερφή τη Sissy.Στην σειρά Zoey101 εμφανίστηκε ως καλεσμένη σε τρία επεισόδια από το 2006-2007.Επίσης έπαιξε στην ταινία Simon Says το 2010 και το 2007 στις ταινίες Nancy Drew και Taking Five. Από το 2010 ως το 2013,η Ντανιέλλα έπαιξε στην σειρά του Nickelodeon Victorious την Τρίνα Βέγκα την μεγαλύτερη αδερφή της Τόρι Βέγκα και την συμφοιτήτρια του Hollywood Arts χωρίς να έχει καθόλου ταλέντο στο τραγούδι και περιγράφεται ως <<περίεργη>>, <<ενοχλητική>>, και <<χαριτωμένη>>.Επίσης αντικατέστησε την Jennette McCurdy στο χαρακτήρα Bertha στις ταινίες Fred 2: Night of the Living Fred, Fred 3: Camp Fred και Fred: The Show.Βασισμένη στην ταινία The Fairly Odd Parents έπαιξε την Toutie με τον Drake Bell o οποίος ήταν ο Timmy Turner στην ταινία A Fairly Odd Movie: Grow Up, Timmy Turner! και επαναπροσδιορίστηκε ο ρόλος της στο "A Fairly Odd Christmas" του 2012 και το "A Fairly Odd Summer" του 2014. Η Ντανιέλλα φιλοξένησε μια εκπομπή του Nickelodeon που ονομαζόταν Awesomeness TV που έκανε πρεμιέρα 1η Ιουλίου το 2013 αλλά ακυρώθηκε μετά από δύο σεζόν το 2014.Η εκπομπή αυτή περιλάμβανε σκετσάκια,σάτιρα με διάσημους,παρωδίες και μουσικά βίντεο.Φιλοξενεί επίσης το παιχνίδι Nickelodeon, Paradise Run, το οποίο έκανε πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου 2016.Η παράσταση ανανεώθηκε για μια δεύτερη σεζόν η οποία προγραμματίζεται να κινηματογραφηθεί από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 2016. Είναι βίγκαν. Τον Δεκέμβριο του 2017, η Μονέ αρραβωνιάστηκε τον Άντριου Γκάρντνερ, έπειτα από έξι χρόνια σχέσης. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά, έναν γιο τον Τζίο Τζέιμς Γκάρντνερ (γενν. 28 Σεπτεμβρίου 2019) και μια κόρη την Ίβρι Γκάρντνερ (γενν. 12 Φεβρουαρίου 2021). Iστοσελίδα στο IMDBΙστοσελίδα στο Twitter
Φακόχοιρος της Ερήμου

Ο Φακόχοιρος της Ερήμου ή Φακόχοιρος ο Αιθιοπικός (Phacochoerus Aethiopicus) είναι Αρτιοδάκτυλο Θηλαστικό, που ανήκει στο γένος των Φακόχοιρων και στην οικογένεια των Συιδών. Στο ίδιο γένος ανήκει και ο Φακόχοιρος ο Κοινός.

 Ο Φακόχοιρος της Ερήμου φτάνει σε μήκος τα 125 εκ. και βάρος τα 75 κιλά. Έχει πεπλατυσμένο κεφάλι με δύο μεγάλους χαυλιόδοντες που είναι μεγαλύτεροι στα αρσενικά. Το σώμα είναι αραιά καλυμμένο με σκληρές τρίχες ενώ πιο πυκνές αναπτύσσονται κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης και σχηματίζουν ένα λοφίο. Η ουρά είναι μακριά και λεπτή και καταλήγει σε μια μικρή φούντα. Γενικά το χρώμα τους είναι σκούρο καφέ αλλά στην κορυφή μερικές φορές είναι υπόλευκο. Ο Φακόχοιρος της Ερήμου διαφέρει από τον Ποταμόχοιρο τον Θάμνων και τον Γιγάντιο Υλόχοιρο επειδή έχει κονδυλώματα στο πρόσωπο και μεγαλύτερους χαυλιόδοντες. Ο Φακόχοιρος της Ερήμου ζει στην Βορειοανατολική Αφρική σε ανοιχτή άνυδρη ύπαιθρο με χαμηλή βλάστηση αλλά και σε ορεινές περιοχές. Επειδή χρειάζεται τακτική πρόσβαση σε νερόλακκους τον συναντάμε συχνά σε χωριά αλλά και σε περιοχές με τρεχούμενο νερό. Οι Φακόχοιροι της Ερήμου ζουν σε ομάδες που ονομάζονται σειρήνες, που αποτελούνται συνήθως από τα θηλυκά και τα μικρά τους,ενώ τα αρσενικά ζουν σε απομόνωση. Μία σειρήνα καταλαμβάνει μια περιοχή περίπου 10 τετραγωνικά χιλιόμετρα η οποία έχει ως κέντρο της μία υδάτινη περιοχή. Σκάβουν λαγούμια και κυρίως είναι φυτοφάγα. Αναπαράγονται μετά το τέλος της εποχής των βροχών και γεννούν από 2 έως 8 χοιρίδια. Τα νεαρά άτομα βγαίνουν μετά από 3 εβδομάδες από το λαγούμι τους αλλά απογαλακτίζονται σε περισσότερους από 3 μήνες αλλά εξακολουθούν να εξαρτώνται από την μητέρα τους για αρκετούς μήνες καθώς τα προστατεύει από τα αρπακτικά ζώα. Εκτός από τους χαυλιόδοντες βασίζονται και στην ταχύτητά τους που φτάνει τα 55 χιλιόμετρα την ώρα. †Φακόχοιρος του Ακρωτηρίου (Phacochoerus aethiopicus aethiopicus) Φακόχοιρος της Σομαλίας (Phacochoerus aethiopicus delamerei)
Α.Γ.Ε. Βοιωτίας

Η Αθλητική Γυμναστική Ένωση Βοιωτίας, επίσης γνωστή ως Α.Γ.Ε. Βοιωτίας, είναι Ελληνικός σύλλογος στίβου, με έδρα την πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία. Ιδρύθηκε το 1998, και στην πρόσφατη ιστορία της έχει πολλές διακρίσεις και συμμετοχές όλων των ηλικιών σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα, Βαλκανικούς Αγώνες, Μεσογειακούς Αγώνες, Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, και Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες. Έδρα του συλλόγου είναι το Δημοτικό Στάδιο Θήβας, στη Θήβα και το Δημοτικό Στάδιο Αλιάρτου, στην Αλίαρτο. Η μεγαλύτερη επιτυχία της Α.Γ.Ε. Βοιωτίας είναι ο αθλητής στον Ακοντισμό, Σπύρος Λεμπέσης, ο οποίος είχε πολλές επιτυχίες με το σύλλογο της Βοιωτίας μέχρι και το 2011, όπου και πήρε μεταγραφή στον Μ.Ε.Α.Σ. Τρίτων Θεσσαλονίκης. Ο Σπύρος Λεμπέσης που καταγεται από το Μαυρομμάτι, συμμετείχε στους 30ους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Λονδίνο, κατακτώντας την 7η θέση με επίδοση 81.91.

 Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010, ο σύλλογος συμμετείχε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα. Η μοναδική διάκρηση ήταν η πρώτη θέση του Σπύρου Λεμπέση στον Ακοντισμό. Ο Σπύρος Λεμπέσης κατέκτησε την πρώτη θέση με επίδοση 82.90, στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στις 12 Ιουνίου 2010. Την δεύτερη θέση κατέλαβε ο Γιάννης Σμαλιός, του Γ.Σ. Εύδαμου Κω, με επίδοση 76.60 και την τρίτη θέση ο Γιώργος Ήλτσιος, του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π., με επίδοση 73.47. Την περίοδο 2008, κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων, η Α.Γ.Ε. Βοιωτίας κατατάχθηκε στην 92η θέση, από το σύνολο 334 συλλόγων και στην 5η θέση, στην Ε.Α.Σ. ΣΕΓΑΣ Βοιωτίας - Εύβοιας από το σύνολο 13 συλλόγων, με βαθμό αξιολόγησης 1.286. Το 2009, ο σύλλογος ανέβηκε στην 57η θέση των ελληνικών συλλόγων, και στην 2η θέση, στην Ένωση, αποτελώντας έτσι την καλύτερη αγωνιστική περίοδο μέχρι και το 2011.Ύστερα από την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. το 2010, ο σύλλογος κατατάχθηκε στην 96η θέση, από το σύνολο 318 συλλόγων και στην 5η θέση, στην Ένωση από το σύνολο 12 συλλόγων, με βαθμό αξιολόγησης 1.132. Την περίοδο 2011, ο σύλλογος παρέμεινε στα ίδια περίπου επίπεδα με την προηγούμενη χρονιά όπου και κατατάχθηκε στην 92η θέση, από το σύνολο 299 συλλόγων και στην 5η θέση, στην Ένωση από το σύνολο 11 συλλόγων, με βαθμό αξιολόγησης 1.203. Ο παρακάτω πίνακας δεν είναι ολοκληρωμένος. Μπορείτε να βοηθήσετε να επεκταθεί.
Ιωακείμ Ερνέστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν

O Ιωακείμ Ερνέστος (δανικά: Joachim Ernst af Slesvig-Holsten-Sønderborg-Pløn, 29 Αυγούστου 1595 - 5 Οκτωβρίου 1671) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν (1622-1671).

 Ήταν ο έβδομος γιος του Ιωάννη Β΄ του Νεότερου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Αγνής-Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Γεννήθηκε στο Σόντερμπουργκ και ως νέος έκανε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ευρώπη, κάτι σύνηθες για έναν ευγενή της εποχής του. Πέρασε από την Ολλανδία, την Αγγλία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Το 1617 συμμετείχε στο Πόλεμο του Ούσκοκ. Ο Ιωάννης Β΄ είχε από κοινού με τον αδελφό του Φρειδερίκο Β΄ της Δανίας τα αδιαίρετα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν και είχε εγκατασταθεί στο Σόντερμπουργκ. Όταν απεβίωσε το 1622, οι περιοχές του μοιράστηκαν μεταξύ των πέντε γιων του και ο Ιωακείμ Ερνέστος έλαβε το Πλεν (Plön), το Άρενσμπεκ και το Ράινφελντ (περιοχές του Χόλσταϊν στη Γερμανία). Με την ευκαιρία του γάμου του διέταξε το γκρέμισμα του παλαιού κάστρου του Πλεν και την οικοδόμηση νέου (1633-36), που το έκανε κατοικία του και έδρα της κυβέρνησης. Τιμήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος από τον Χριστιανό Ε΄ της Δανίας το 1671. Απεβίωσε το ίδιο έτος στο Πλεν. Νυμφεύτηκε το 1632 τη Δωροθέα Αυγούστα του Όλντενμπουργκ, κόρη του Ιωάννη Αδόλφου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα: Ιωάννης Αδόλφος 1634-1704, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν Αύγουστος 1635-1699, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ Ερνεστίνη 1636-1696 Ιωακείμ Ερνέστος Β΄ 1637-1700, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Ρέτβις Βερνάρδος 1639-1676, πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και ναύαρχος της Δανίας Αγνή Χέντβιχ 1640-1698 Κάρολος Ερρίκος 1642-1655 Σοφία Ελεονόρα 1644-1729, παντρεύτηκε τον Βόλφγκανγκ Ιούλιο, κόμη του Χοενλόε-Νόιενσταϊν Family tree of the House of Schleswig-Holstein-Sonderburg Line of Schleswig-Holstein-Plön The Cavalier Tour of two Princes Αρχειοθετήθηκε 2013-09-17 στο Wayback Machine.
Αλλοφανής

Ο αλλοφανής (αγγλικά: allophane) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του αργιλίου. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις άλλος και φαίνω, επειδή αλλάζει μορφή και χρώμα όταν τεθεί σε φλόγα του λύχνου φωταερίου.

 Είναι προϊόν εξαλλοίωσης της ηφαιστειακής σποδού (στάχτης). Ανευρίσκεται, επίσης, σε υδροθερμικές αλλοιώσεις πυριγενών πετρωμάτων, προερχόμενος από τη διάσπαση αστρίων και σε υδροθερμικές φλέβες τυπικά συσχετιζόμενος με χαλκούχα κοιτάσματα. Απαντά και σε ιζηματογενή πετρώματα μέσα σε αποθέσεις κρητίδας και ανθρακοφόρες κοίτες. Σχετίζεται με χαλαζία, χριστοβαλίτη, γιββσίτη, λειμωνίτη και χρυσόκολλα. Υπάρχει σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά σε μικρές ποσότητες. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στη Γερμανία (Σαξονία και Θουριγγία), την Τσεχία (περιοχή Jachymov), την Ιταλία (Σαρδηνία, Βεζούβιος), τη Γαλλία, το Ντέβον της Βρετανίας, την Αριζόνα και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ, τη Νότια Αφρική και την Ιαπωνία. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται σε όμορφες συσσωματώσεις στην περιοχή «Πλάκα» των μεταλλείων Λαυρίου. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Ζωολογικός και Βοτανικός Κήπος του Τόρουν

Ο Ζωολογικός και Βοτανικός Κήπος του Τόρουν (πολωνικά: Ogród Zoobotaniczny w Toruniu) είναι ζωολογικός και βοτανικός κήπος που βρίσκεται στο Τόρουν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Ο βοτανικός κήπος ιδρύθηκε το 1797, γεγονός που τον καθιστά έναν από τους παλαιότερους τέτοιους κήπους στην Πολωνία. Το 1965, ο βοτανικός κήπος συγχωνεύτηκε με έναν ζωολογικό κήπο που άνοιξε πρόσφατα. Από το 2007 είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (ΕΕΖΚΥ).

 Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ένα ιστορικό αρχοντικό με ένα συγκρότημα βοηθητικών κτιρίων και έναν κήπο υπήρχε στην περιοχή του σημερινού ζωολογικού κήπου και του βοτανικού κήπου του Τόρουν. Το 1797, ο Γιόχαν Γκότλιεμπ Σουλτς αγόρασε ολόκληρη την περιοχή και άρχισε να φυτεύει διάφορα δέντρα και θάμνους για να δημιουργήσει έναν βοτανικό κήπο. Ο κήπος υποτίθεται ότι είχε συναισθηματικό χαρακτήρα, επομένως κατασκευάστηκαν πολλές γέφυρες, δεξαμενές ανύψωσης, πέργκολες, κλουβιά και θερμοκήπια. Απέκτησε και φύτεψε μια σειρά από σπάνια είδη ευρωπαϊκών φυτών, τα οποία αποτέλεσαν το θεμέλιο του βοτανικού κήπου. Μετά το θάνατό του, ο κήπος έγινε ιδιοκτησία του Προτεσταντικού Βασιλικού Ακαδημαϊκού Γυμνασίου του Τόρουν (Królewskie Gimnazjum w Toruniu). Όταν τελείωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο κήπος γνώρισε μια περίοδο παρακμής και έγινε εν μέρει κατάφυτος από ζιζάνια. Στη δεκαετία του 1920, σε μια περίοδο ταχείας ανάπτυξης στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, ο βοτανικός κήπος αναζωογονήθηκε σταδιακά. Το 1963 και το 1964, χάρη στον Άρνμπερτ Σαντέτσκι, ο οποίος διέμενε στην Αργεντινή, ένας αριθμός ζώων μεταφέρθηκε στο Τόρουν, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία του ζωολογικού κήπου. Μεταξύ των πρώτων ζώων στον ζωολογικό κήπο ήταν τα λάμα, οι παπαγάλοι και τα γιακ. Κατασκευάστηκαν νέα κλουβιά και υπόστεγα. Από τη δεκαετία του 1970, ο ζωολογικός κήπος είναι ανοιχτός για τους επισκέπτες. Στη δεκαετία του 1990, ο ζωολογικός κήπος απέκτησε νέα είδη ζώων όπως μαϊμούδες, σκύλους ρακούν και αμμότραγους. Από το 1993, ο ζωολογικός κήπος λαμβάνει χρηματοδότηση από τις αρχές της πόλης του Τόρουν. Την περίοδο αυτή άνοιξε και ένας μίνι ζωολογικός κήπος που προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να παίζουν με τα ζώα.Στο ζωολογικό κήπο οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν ζώα όπως καφέ αρκούδες, ευρωπαϊκούς βίσονες, σουρικάτες, ευρωπαϊκά αγρινά, λύγκες, ακανθόχοιρους, στρουθοκάμηλους, κινεζικά ζαρκάδια, κοκκινόλαιμα γουάλαμπι, αλπακά και αίγαγρους. Μεταξύ των αξιοσημείωτων νομικά προστατευόμενων φυτών της συλλογής του κήπου είναι: πλάτανος του Λονδίνου, μαύρη πεύκη, γκίγκο, αγριοφουντουκιά, ευρωπαϊκή οξιά και ρουπακοβελανιδιά. Ζωολογικός Κήπος της Βαρσοβίας Ζωολογικός Κήπος του Βρότσουαφ Ζωολογικός Κήπος του Λοτζ Ζωολογικός Κήπος του Πόζναν Επίσημος ιστότοπος
Ναταλία Ευαγγελίδου

Η Ναταλία Ευαγγελίδου (10 Μαρτίου 1991) είναι Κύπρια δρομέας που διαγωνιζόταν αρχικά στα 800 μέτρα. Εκπροσώπησε την Κύπρο στους Αγώνες Κοινοπολιτείας 2014 χωρίς να προκριθεί στους τελικούς. Κέρδισε πολλά μετάλλια στους Αγώνες των Μικρών Κρατών της Ευρώπης.

 Outdoor 800 μέτρα - 2:01.77 (Χρυσή Ακτή 2018) NR 1500 μέτρα - 4:10.98 (Χρυσή Ακτή 2018) NRIndoor 800 μέτρα - 2:06.52 (Beograd 2017) NR 1500 μέτρα - 4:14.62 (Athlone 2018) NR 3000 μέτρα - 10:06.41 (Πειραιάς 2018)
Σαλαμάνκα

Η Σαλαμάνκα (ισπ.: Salamanca) είναι πόλη της δυτικής Ισπανίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η οποία ανήκει στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν (ισπ: Castilla y León). Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, έχει πληθυσμό 160.331 κατοίκων.

 Η Σαλαμάνκα ιδρύθηκε κατά την πρώιμη ρωμαϊκή εποχή. Τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Αννίβας πολιόρκησε την πόλη. Μετά την ήττα των Καρχηδονίων από τους Ρωμαίους η Σαλαμάνκα άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη εμπορική σημασία. Η Σαλαμάνκα παραδόθηκε στους Μουσουλμάνους το 712. Οι αιώνες που ακολούθησαν ήταν γεμάτοι συγκρούσεις μεταξύ των Μουσουλμάνων και του Βασιλείου του Λεόν, με αποτέλεσμα να βρεθεί η Σαλαμάνκα στα σύνορα μεταξύ του χριστιανικού βορρά και του Μουσουλμανικού νότου. Η πόλη όμως ανακαταλήφθηκε από τις ισπανικές δυνάμεις τον 12ο αιώνα. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία της πόλης είναι η ίδρυση του Πανεπιστημίου της Σαλαμάνκας, από τον Αλφόνσο Θ' το 1218, το οποίο σύντομα έγινε ένα από τα σημαντικότερα ακαδημαϊκά κέντρα της Ευρώπης. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, οι δυνάμεις της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Μεγάλης Βρετανίας πέτυχαν μια αποφασιστική νίκη εναντίον των γαλλικών στρατευμάτων στη μάχη της Σαλαμάνκας που έλαβε χώρα σε μία τοποθεσία νότια της πόλης στις 22 Ιουλίου 1812. Επίσημη Τουριστική Ιστοσελίδα Σαλαμάνκα στο Curlie
Ukrainian skycutter (περιστέρι)

Ο Ukranian skycutter (κατά λέξη ελληνική μετάφραση: ουκρανικός ουρανοκόφτης) είναι μια φυλή περιστεριών που έχει αναπτυχθεί για υψηλές πτήσεις. Προέρχεται από τη χερσόνησο της Κριμαίας στην Ουκρανία. Το πρώτο καταγεγραμμένο πρότυπο για αυτά τα πτηνά δημιουργήθηκε στο Μικολάιβ στη νότια Ουκρανία. Υπάρχει ωστόσο και η άποψη ότι η φυλή αυτή αναπτύχθηκε από Πολωνούς εκτροφείς περιστεριών στην Πολωνία του μεσοπολέμου, με βάση μια ρωσική φυλή περιστεριών.

 Οι ουκρανικοί ουρανοκόφτες είναι στην πραγματικότητα διαφορετικές φυλές περιστεριών μαζί. Ορισμένες από αυτές τις φυλές περιλαμβάνουν τα nikolajevski bocatzy και nikolajevski torzovi. Αυτή η φυλή μπορεί να φτάσει σε υψόμετρο ενός χιλιομέτρου και να παραμείνει εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αντίθεση με τα κυλινδρικά , αυτή η φυλή πετάει κατ' ευθείαν από τη σοφίτα ή το κοτέτσι της, χωρίς ποτέ να κάνει κυκλική κίνηση. Συναρπαστικά σμήνη: http://rzhev.tripod.com/tutcheresi/orlik/orlik.html Ουκρανικά περιστέρια: www.ukrainianpigeons.com
Σήραγγα Τυμφρηστού

Η Σήραγγα Τυμφρηστού, ή Σήραγγα Παύλος Μπακογιάννης είναι μια σήραγγα στην Εθνική Οδό 38, στο τμήμα Λαμία-Καρπενήσι. Έχει μήκος 1,385 χλμ. και είναι αμφίδρομη (1 λωρίδα ανόδου και 1 λωρίδα καθόδου). Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1991 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2000. Τα πρώτα χρόνια λειτουργίας της ήταν από τις μεγαλύτερες σήραγγες της Ελλάδας.

 Οι μελέτες ξεκίνησαν το 1988 και η σήραγγα ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1991 και είχε ως σκοπό την διευκόλυνση της μετακίνησης μεταξύ Λαμίας και Καρπενησίου στο όρος του Τυμφρηστού. Στην κατασκευή της υπήρξαν αρκετά και μεγάλα προβλήματα, αφού οι εργάτες διάνοιγαν την σήραγγα και αυτή από πίσω τους έκλεινε. Αυτό συνέβαινε διότι στην περιοχή όπου διανοιγόταν η σήραγγα υπήρχαν αρκετά γεωτεχνικά προβλήματα, όπως το φούσκωμα της μάζας. Γενικότερα, η μελέτη για την διάνοιξη της σήραγγας δεν ήταν ολοκληρωμένη και δεν υπήρχε μελέτη γεωτεχνικών προβλημάτων, καθώς και μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Τελικά η σήραγγα παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 9 Μαρτίου 2000. Το 2013 η σήραγγα κρίθηκε επικίνδυνη και μη ασφαλής από την Διοικητική Αρχή Σηράγγων για διάφορους λόγους.
Παναγιώτης Δημακάκος

Ο Παναγιώτης Β. Δημακάκος (1939 – 1 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας ιατρός αγγειοχειρουργός, καθηγητής της Αγγειοχειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μετέπειτα Αγιορείτης μοναχός.

 Ο Δημακάκος γεννήθηκε στον Πειραιά, όπου είχε και όλη τη σχολική του εκπαίδευση, καταγόταν όμως από την Καφιόνα, χωριό της Ανατολικής Μάνης. Κατόπιν σπούδασε ιατρική και φιλοσοφία στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, του Κιέλου και το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Από το τελευταίο πήρε και διδακτορικό, με θέμα τη θεραπεία της οξείας παγκρεατίτιδας. Στη συνέχεια, από το 1965 μέχρι το 1973, ειδικεύθηκε στη Γενική και Αγγειακή Χειρουργική στην Ελβετία, στα Νοσοκομεία Βίντερτουρ και Ζυρίχης, όπου με θέμα «κακώσεις των βρόγχων και χειρουργική αντιμετώπιση» πήρε και δεύτερο διδακτορικό. Ο Δημακάκος πραγματοποίησε την πρώτη στην Ελλάδα (και 4η στην παγκόσμια ιστορία της ιατρικής) φλεβο-φλεβική παράκαμψη επί μεταθρομβωτικού συνδρόμου, το 1978. Το ίδιο έτος πέτυχε την πρώτη παγκοσμίως πλήρη αποκατάσταση δεξιού άνω άκρου βρέφους ηλικίας ενός έτους με πολλαπλές συγγενείς αρτηριοφλεβικές επικοινωνίες και αυτόματο κάταγμα κερκίδας, ενώ το 1980 έκανε την πρώτη αγγειοσκόπηση στην Ελλάδα. Το 1994 προέβη στην πρώτη στην Ελλάδα ταυτόχρονη επέμβαση και των δύο καρωτίδων και το 1996 την πρώτη παγκοσμίως επαναγγείωση όλων των κλάδων του αορτικού τόξου με μία μόνο πρόθεση. Γενικότερα, είχε πραγματοποιήσει χιλιάδες χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ είχε περισσότερες από 600 ερευνητικές δημοσιεύσεις και ανακοινώσεις σε συνέδρια. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αγγειοχειρουργικής Εταιρίας, της οποίας διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος, καθώς και μέλος 28 εθνικών και διεθνών επιστημονικών εταιρειών. Συνέγραψε εννέα τόμους πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, κυρίως αγγειοχειρουργικού περιεχομένου. Το 1993 εκέχθηκε αναπληρωτής καθηγητής της Αγγειοχειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 2001 καθηγητής α΄ βαθμίδας, οπότε και του ανατέθηκε η διεύθυνση της Β ́ Χειρουργικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.Είχε επανειλημμένα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο εξωτερικό και είχε τιμηθεί πολλές φορές από εθνικούς και διεθνείς επιστημονικούς φορείς και εταιρείες για την προσφορά του στην ιατρική και ιδιαιτέρως στην αγγειοχειρουργική. Ο Δημακάκος ήταν έγγαμος με την Κατερίνα Δελλαπόρτα, με την οποία απέκτησαν επτά παιδιά και τα 5 από αυτά έγιναν ιατροί. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ακολούθησε το πνευματικό κάλεσμα και έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος με το όνομα Λουκάς. Απεβίωσε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης και κηδεύθηκε και τάφηκε στη Μονή Βατοπεδίου την Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021. Βιβλία του Δημακάκου στη βάση δεδομένων της βιβλιοnet Παναγιώτης Δημακάκος: «Θρησκεία και επιστήμη είναι δίδυμες αδελφές», εφημ. Ημερησία
Αθλητική Ένωση Αιγίου

Η Αθλητική Ένωση Αιγίου (Α.Ε. Αιγίου) είναι αθλητικός σύλλογος του Αίγιου, ιδρύθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1931 από πρόσφυγες που ήρθαν στο Αίγιο από την Μ.Ασία εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής . Έχει ως έδρα τη συνοικία του Συνοικισμού Νικολάου Πλαστήρα, τα χρώματα της ομάδος είναι το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημά της ο δικέφαλος αετός.Ανήκει στο δυναμικό της ΕΠΣ Αχαΐας και έχει μόνο τμήμα ποδοσφαίρου.Το αρχικό της όνομα ήταν Α.Ε.Κ. Αιγίου εως το 1952 οπού και μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Αιγίου.

 Τέσσερα μόλις χρόνια μετά τον Παναιγιάλειο, ιδρύεται στο Αίγιο η δεύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, με την ονομασία Α.Ε.Κ. Αιγίου. Οι διαδικασίες ίδρυσης του συλλόγου είχαν ξεκινήσει από τα τέλη του 1926 αλλά το καταστατικό κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο το 1931.Η Α.Ε. Αιγίου από τις αρχαιότερες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας μας με αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 159.Η Α.Ε. Αιγίου είναι από τις ομάδες που έχουν πρωταγωνιστήσει κατά καιρούς στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πατρών,μετά της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και αριθμεί και δώδεκα συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδας. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2021 με φιλικό κόντρα στους παλαίμαχους της ΑΕΚ γιορτάστηκε στο Δημοτικό Στάδιο Αιγίου η συμπλήρωση των 90 χρόνων από την ίδρυση της ΑΕ Αιγίου. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο 4-4.
Stadium Arcadium

Το Stadium Arcadium είναι το ένατο άλμπουμ του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers.Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 6 Μαΐου 2006 από την Warner Bros. Records. Το άλμπουμ περιείχε 5 σινγκλ: "Dani California", "Tell Me Baby", "Snow (Hey Oh)", "Desecration Smile", και"Hump de Bump". θεωρείται από τα πιο πετυχημένα τους άλμπουμ αφού στα βραβεία Γκράμι 2007 κέρδισε σε 5 από τις 7 υποψηφιότητες.Παραγωγός ήταν ο Ρικ Ρούμπιν. Επειδή το συγκρότημα είχε μαζέψει πολύ υλικό αποφασίστηκε το άλμπουμ να είναι διπλό,με συνολική διάρκεια 122 λεπτά. Ο ένας δίσκος θα ονομαζόταν Jupiter (Δίας) και ο άλλος Mars (Άρης). Επίσης τα b-side των singles ονομάστηκαν Venus (Αφροδίτη). Η ηχογράφηση έγινε,όπως και στο Blood Sugar Sex Magik,στην έπαυλη που είχε αγοράσει ο Ρικ Ρούμπιν,την περίφημη The Mansion.Ήταν το τελευταίο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers με κιθαρίστα τον John Frusciante που έφυγε ειρηνικά από το συγκρότημα το 2009.

 Jupiter Mars Venus (b-sides) To άλμπουμ κυκλοφόρησε σε ένα limited edition 3D box set μαζί με ένα βιβλίο 28 σελίδων, μια βελούδινη τσάντα με μπίλιες, μια ξύλινη σβούρα, ένα σημειωματάριο και τέσσερα σημειώματα, ένα από κάθε μέλος της μπάντας. Επίσης περιείχε ένα DVD με το μουσικό βίντεο του "Dani California" , αναλυτικές περιγραφές κάθε τραγουδιού από τη μπάντα και το making-of του "Dani California". Το box set έχει πια εξαντληθεί. Το 2007, το box set κέρδισε το Grammy Award for Best Boxed or Special Limited Edition Package. Flea – μπάσο, φωνητικά, τρομπέτα John Frusciante – κιθάρα, φωνητικά, αρμόνιο Anthony Kiedis – φωνή Chad Smith – ντραμς, κρουστά Natalie Baber, Mylissa Hoffman, Alexis Izenstark, Spencer Izenstark, Dylan Lerner, Kyle Lerner, Gabrielle Mosbe, Monique Mosbe, Sophia Mosbe, Isabella Shmelev, Landen Starman, Wyatt Starkman – φωνητικά στο "We Believe" Michael Bolger – τρομπόνι στο "Turn It Again" Lenny Castro – κρουστά Paulinho da Costa – κρουστά Richard Dodd – τσέλο στο "She Looks to Me" Emily Kokal – φωνητικά χορωδίας στο "Desecration Smile" Billy Preston – clavinet στο "Warlocks" Omar Rodríguez-López – σόλο κιθάρας στο "Especially in Michigan" Brad Warnaar – γαλλικό κόρνο on "Stadium Arcadium" Steve Hoffman – mastering (βινύλιο) Vlado Meller – mastering (CD) Rick Rubin – παραγωγός Andrew Scheps – μίξινγκ, μηχανικός Dana Nielsen - μηχανικός Ryan Hewitt – μίξινγκ, μηχανικός Shane Jackson – βοηθός φωτογραφίας Gus Van Sant – καλλιτεχνική διεύθυνση Επίσημη κυκλοφορία: 6 Μαΐου 2006
Αμυγδαλοκεφάλι Χανίων

Το Αμυγδαλοκεφάλι (επίσημο: το Αμυγδαλοκεφάλιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 26 χιλιόμετρα από το Καστέλι Κισάμου και 68 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 460 μέτρα.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Amyghdalo Chief(al)a, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Amigdallo Chieffali με 158 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Amigdalochiefali.Το 1881 ανήκε στον δήμο Εννέα Χωριών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 179 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 213 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. To 1920 αποτελούσε έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητα Αμυγδαλοκεφαλίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ιναχωρίου.Δείτε: Κοινότητα Αμυγδαλοκεφαλίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στην παραλία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Φωτίου. Χρονολογείται από την ενετική εποχή και στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες.
Dark Arena

Το Dark Arena είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από τη Graphic State Games και κυκλοφόρησε από τη Majesco και THQ για το Game Boy Advance. Ήταν το πρώτο παιχνίδι του είδους που ανακοινώθηκε για το Game Boy Advance, αλλά το τέταρτο που κυκλοφόρησε για τη κονσόλα. Ένα άλλο παιχνίδι της ίδιας κονσόλας, το Cruis'n Velocity, χρησιμοποίησε την ίδια μηχανή.Πολλοί θεωρούν το παιχνίδι ως ένα Doom clone, καθώς έχει παρόμοιο gameplay, και οι σχεδιαστές του παιχνιδιού είχαν προσληφθεί από τη κοινότητα modding του Doom.

 Μια εγκατάσταση προπόνησης για στρατιώτες χτίζεται σε ένα μικρό, απομονωμένο νησί. Μια γενετική συναρμογή διεξήχθη για τη δημιουργία γενετικών τροποποιημένων οργανισμών, και όταν τα failsafes ασφαλείας απέτυχαν, οι οργανισμοί γρήγορα κατέλαβαν τη βάση. Στη συνέχεια, η Angelina Bradshaw και η ομάδα ειδικών δράσεων πήγαν να εξαλείψουν την απειλή, αλλά απωθήθηκαν στο κέντρο της βάσης, και η Angelina είναι η μόνη που έχει μείνει ζωντανή. Στη συνέχεια, ξέρει ότι έχει να καταλήξουν σε υπόστεγο στα περίχωρα του νησιού πριν μια πυρηνική βόμβα σβήσει ως η λύση για να καταστραφούν τα πλάσματα. Το παιχνίδι έχει διαφορετικά τέλη ανάλογα με τη δυσκολία: άμα ο παίκτης παίζει στην εύκολη δυσκολία, η Angelina πεθαίνει στο υπόστεγο. Άμα παίζει στην μέτρια δυσκολία, σχεδόν δραπετεύει, ενώ άμα παίξει στη σκληρή δυσκολία, δραπετεύει με ευκολία. Το Dark Arena δέχτηκε κυρίως μεικτές κριτικές, έχοντας επικριθεί για την τεχνητή νοημοσύνη των εχθρών και μη εμπνευσμένο σχεδιασμό των επιπέδων, αλλά και με έπαινο να έχει δοθεί σε μικρές λεπτομέρειες που συχνά δε περιλαμβάνονται σε άλλα παιχνίδια του ίδιου είδους. Dark Arena στο MobyGames
Γαλλικό φιλί

Το γαλλικό φιλί, γνωστό και ως καταγλωττισμός ή φιλί με γλώσσα ή βαθύ φιλί, είναι ερωτικό φιλί στο οποίο οι γλώσσες των συμμετεχόντων εκτείνονται για να αγγίξουν η μία τα χείλη ή τη γλώσσα του άλλου. Ένα φιλί με γλώσσα διεγείρει τα χείλη, τη γλώσσα και το στόμα του συντρόφου, τα οποία είναι ευαίσθητα στην αφή και προκαλούν φυσιολογική σεξουαλική διέγερση. Η αίσθηση όταν αγγίζονται δύο γλώσσες έχει αποδειχθεί ότι διεγείρει την απελευθέρωση ενδορφινών και μειώνει τα επίπεδα του οξέος στρες. Το εκτεταμένο γαλλικό φιλί μπορεί να είναι μέρος του προκαταρκτικού ερωτικού χαϊδολογήματος. Ο όρος προέρχεται από τις αρχές του 20ού αιώνα, στη Βόρεια Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία, καθώς οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές. Το γαλλικό φιλί μπορεί να είναι ένας τρόπος μετάδοσης ασθενειών, ιδιαίτερα εάν υπάρχουν ανοιχτές πληγές.

 Το φιλί με ανοιχτό στόμα αναφέρεται στα σανσκριτικά κείμενα από το 1500 π.Χ. Το Κάμα Σούτρα από τον 3ο αιώνα αναφέρει το φιλί στο εσωτερικό του στόματος. Ένα γαλλικό φιλί ονομάζεται έτσι επειδή στις αρχές του 20ού αιώνα, στον αγγλόφωνο κόσμο, οι Γάλλοι είχαν αποκτήσει τη φήμη για πιο περιπετειώδεις και παθιασμένες σεξουαλικές πρακτικές. Προέρχεται από την Αμερική και τη Μεγάλη Βρετανία. Στη Γαλλία, αναφέρεται ως un baiser amoureux («φιλί του εραστή») ή un baiser avec la langue («φιλί με τη γλώσσα») και προηγουμένως ήταν γνωστό ως un baiser Florentin («φιλί της Φλωρεντίας»). Το γαλλικό λεξικό Petit Robert του 2014, που κυκλοφόρησε το 2013, πρόσθεσε το γαλλικό ρήμα «se galocher», αργκό για το φιλί με γλώσσες. Το γαλλικό φιλί ενέχει μέτριο κίνδυνο μετάδοσης του HPV. Η πιθανότητα μόλυνσης από τον ιό ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας από γαλλικά φιλιά είναι εξαιρετικά χαμηλή, καθώς η μετάδοση θα απαιτούσε ανοιχτές πληγές. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών θεωρούν τη μετάδοση της ηπατίτιδας Β μέσω γαλλικού φιλιού ως απίθανο τρόπο μόλυνσης, ωστόσο το βαθύ φιλί που περιλαμβάνει την ανταλλαγή μεγάλων ποσοτήτων σάλιου μπορεί να οδηγήσει σε μόλυνση εάν υπάρχουν κοψίματα ή εκδορές στο στόμα του μολυσμένου ατόμου, ειδικά εάν έχει υψηλό ιικό φορτίο. Περιστασιακά η σύφιλη μπορεί να μεταδοθεί μέσω παρατεταμένου γαλλικού φιλιού, αλλά αυτό συνήθως απαιτεί επαφή με μια ενεργή βλάβη. Το γαλλικό φιλί είναι ένας απίθανος τρόπος μετάδοσης της λοίμωξης από γονόρροια. Έως το 2019, το μπονόμπο είναι το μόνο μη ανθρώπινο ζώο που έχει παρατηρηθεί να εμπλέκεται σε φιλί με γλώσσα. Ανθρώπινη σεξουαλική δραστηριότητα Στοματικό σεξ Αιδοιολειχία Πεολειξία Διαμηρισμός Σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί Συζήτηση για τη «βιοχημεία, ψυχολογία, ανθρωπολογία και ιστορία του φιλιού» στο BBC Radio 4 τον Ιούλιο του 2017.
Μαξιμιλιάν Λους

Μαξιμιλιάν Λους (γαλλικά: Maximilien Luce‎, 13 Μαρτίου 1858, Παρίσι — 6 Φεβρουαρίου 1941, Παρίσι) — γάλλος νεο-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Γνωστός για έργα ζωγραφικής, γραφικά, εικονογραφήσεις βιβλίων και για τις αναρχικές του δράσεις .

 Ο Μαξιμιλιάν Λους είναι γιος του του αγγλικά: Charles-Desire Luce‎ (1823-1888) και της αγγλικά: Louise-Josephine Dunas‎ (1822-1878). Η οικογένεια ζούσε στο Μονπαρνάς, μια εργατική συνοικία του Παρισιού. Σπούδασε χαρακτική. Το 1872, ο δεκατέσσερις ετών Λούτσε έγινε μαθητής του χαράκτη Ανρί-Θεόφιλο (1824-1897). Αργότερα σπούδασε στο εργαστήριο της Σχολής Καλών Τεχνών της Ακαδημίας της Σουηδίας και του γαλλικά: Eugene Fromann‎. Μαζί με τον Λουσιέν Πίσσαρο, γιο του καλλιτέχνη Καμίλ Πισαρό, ίδρυσε την ομάδα τέχνης „Groupe de Lagny“ στη Lanya, θέτοντας ως έργο του την ανάπτυξη της θεωρίας χρωμάτων του Σερά και της τεχνικής του διαχωρισμού χρωμάτων. Ο Λους εκτιμά επίσης το έργο του γαλλικά: Camille Corot‎. Από το 1887 εκτός από έργα με τοπία, δημιουργεί και πορτρέτα. . Η διατηρημένη δημιουργική κληρονομιά του καλλιτέχνη είναι 4.200 έργα ζωγραφικής και περίπου 3000 σχέδια. Το Μουσείο Ορσέ αξιολογεί τον Luce ως "έναν από τους καλύτερους εκπροσώπους του νεο-ιμπρεσιονιστικού κινήματος". Το έργο του καλλιτέχνη Παναγία των Παρισίων, που γράφτηκε το 1900, πωλήθηκε σε πλειστηριασμό τον Μάιο του 2011 για 4.200.000 δολάρια, καθορίζοντας ένα ρεκόρ για την Λους.
Λασκάρ Γκα

Η Λασκάρ Γκα, ή Λασκαργκά, (γνωστή και ως Μποστ ή Μπουστ) είναι μία ιστορική πόλη στο νότιο Αφγανιστάν, δυτικά της Κανταχάρ στη περιοχή Χελμάντ. Βρίσκεται μεταξύ των Χελμάντ και Αργκαντάμπ ποταμών. Η Λασκάρ Γκα συνδέεται με αυτοκινητοδρόμους με την Κανταχάρ προς τα ανατολικά, την Ζαράν προς τα δυτικά και τη Χεράτ βορειοδυτικά. Πρόκειται για πολύ άγονη και έρημη περιοχή. Ωστόσο, υφίσταται ανεπτυγμένη γεωργία μόνο γύρω από τους παραπάνω ποταμούς. Η πόλη διαθέτει και ένα αεροδρόμιο, όχι πολύ αξιόλογο που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Χελμάντ, 8 χλμ. βόρεια της συμβολής των δύο ποταμών. Ο πληθυσμός της το 2006 αριθμούσε 45.850 κατοίκους.

 Το όνομα Λασκάρ Γκα στη περσική γλώσσα σημαίνει "στρατιωτικός καταυλισμός" (στρατώνες). Αναπτύχθηκε πριν μία χιλιετία περίπου, ως παρόχθιος στρατώνας - φυλάκιο για τους στρατιώτες που συνόδευαν τους βασιλείς στις μετακινήσεις τους. Έτσι σιγά σιγά άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ως πόλη όπου και κατέληξε πρωτεύουσα της περιοχής. Στη περιοχή αυτή υφίσταται το μεγάλο "κάστρο του Μποστ", Καλά-ι-Μποστ, που παραμένει ένα εντυπωσιακό δείγμα οχύρωσης και αρχιτεκτονικής των μουσουλμανικών δυναστειών. Η σύγχρονη πόλη άρχισε ν΄ αναπτύσσεται μετά την εγκατάσταση Αμερικανών μηχανικών που ανέλαβαν τη κατασκευή μεγάλων αρδευτικών έργων στη κοιλάδα Χελμάντ κατά τη δεκαετία του 1950. Έτσι η πόλη ξαναχτίστηκε σε αμερικανικό πρότυπο, με ευρείς δεντρόφυτους δρόμους και σπίτια με τούβλα και περίβολους που χωρίζουν από το δρόμο. Μετά τη σοβιετική εισβολή, όταν ξέσπασε ο αφγανικός εμφύλιος πόλεμος, τα δένδρα αυτά κόπηκαν. Μεταξύ των δεκαετιών του 1940 και του 1970 από τα μεγάλα τότε αρδευτικά έργα δημιουργήθηκε μία από τις πλέον εκτεταμένες ζώνες καλλιέργειας στο νότιο Αφγανιστάν, και πολλές χιλιάδες εκτάρια της ερήμου δόθηκαν τότε για γεωργική καλλιέργεια και κατοικίες. Το μεγάλο αρδευτικό έργο επικεντρώνεται σε τρία μεγάλα κανάλια: το Μπόγρα, το Σαμαλάν και το Νταρβισάν. Έτσι δημιουργήθηκαν νέες κοινότητες στη Nad-i-Ali Marja και βρίσκεται Δ.ΝΔ. της Λασκάρ Γκα. Η Λασκάρ Γκα είναι το πιο κοσμοπολίτικο μέρος της έρημης γεωγραφικής αυτής περιοχής. Ο πληθυσμός, ωστόσο, αποτελεί σαφώς μια Παρσιβανική πλειοψηφία, τόσο στην πόλη όσο και στη γύρω περιοχή. Από την άποψη αυτή, η Λασκάρ Γκα βρίσκεται εθνοτικά ενάντια προς την Κανταχάρ στην οποία πλειοψηφούν οι Παστούν. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.12ος, σ.381 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lashkar Gah στο Wikimedia Commons
Άγιος Ηλίας Αμμοχώστου

Ο Άγιος Ηλίας είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Elias». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018.
Αντρέα Ντάντολο

Ο Αντρέα Ντάντολο (ιταλικά: Andreas Dandolo 1306 - 7 Σεπτεμβρίου 1354) ήταν 54ος Δόγης της Βενετίας (1343 - 1354) σαν διάδοχος του Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο που πέθανε στα τέλη του 1342.

 Ο Αντρέα Ντάντολο ασχολήθηκε έντονα με την ιστοριογραφία και τη νομική, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας και διορίστηκε Καθηγητής νομικής μέχρι την εκλογή του στη θέση του δόγη. O Οίκος των Ντάντολο ήταν αρχαία Βενετική οικογένεια ευγενών με έντονο πολιτικό ρόλο στη Δημοκρατία της Βενετίας από τον 12ο μέχρι τον 15ο αιώνα. Οι Ντάντολο εξέλεξαν τέσσερις δόγηδες ο τελευταίος από τους οποίους ήταν ο Αντρέα, αμέτρητους στρατάρχες και επιφανείς Βενετούς πολίτες, οι παλιότεροι δόγηδες ήταν : Ενρίκο Ντάντολο, Τζοβάνι Ντάντολο και Φραντσέσκο Ντάντολο. Ο προ - προ - προπάππους του ήταν ο Πιέτρο Ντάντολο, μεγαλύτερος αδελφός του Βιτάλ Ντάντολο του πατέρα του Ενρίκο Ντάντολο. Η άνοδος του Αντρέα Ντάντολο ήταν ταχύτατη, σε ηλικία μόλις 25 ετών εξελέγη εφημέριος στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου (1331). Εξελέγη δόγης της Βενετίας σε ηλικία 37 ετών (1343). Έμεινε γνωστός σαν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, πρόσθεσε στη βασιλική του Αγίου Μάρκου το παρεκκλήσι του Αγίου Ισιδώρου, επέβλεψε τις αλλαγές στου Παλά ντ'Όρο και επέκτεινε το Βαπτιστήριον. Αναμόρφωσε το νομικό σύστημα της Βενετίας, διακήρυξε ένα νέο νομικό πλαίσιο (1346) με όλους τους νόμους οι οποίοι είχαν εφαρμοστεί μέχρι τότε στη Δημοκρατία. Ο στενός του φίλος Πετράρχης έγραψε για τον Αντρέα Ντάντολο "είναι εξαιρετικά σοφός, αγαπητός, δίκαιος, γεμάτος με αγάπη, πατριώτης και ανθρώπινος".Η κυβέρνηση του συνοδεύτηκε με έντονες καταστροφές ένας ισχυρός σεισμός ισοπέδωσε τη Βενετία (25 Ιανουαρίου 1348) με χιλιάδες θύματα. Η Μαύρη πανώλη θέρισε την τριετία 1348 - 1350 το ένα τρίτο του πληθυσμού. Η Βενετία προχώρησε σε καταστροφικό πόλεμο με την Ουγγαρία μετά την έβδομη εξέγερση της Ζάνταρ εναντίον της Δημοκρατίας (1345). Η Γένοβα σε συμμαχία με τους Ούγγρους εξαπέλυσε έναν τεράστιο στόλο στην Αδριατική Θάλασσα υπό την ηγεσία του Παγκανίνο Ντόρια, λεηλάτησε όλες τις Βενετικές περιοχές και απείλησε την ίδια την πόλη. Η Βενετία σώθηκε μόνο χάρη στη μεγάλη της νίκη στη ναυμαχία της Λοτζέρο. Ο Αντρέα Ντάντολο πέθανε σχετικά νέος (1354), ήταν ο τελευταίος δόγης που τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο Αντρέα Ντάντολο έγραψε στα Λατινικά δυο Χρονικά για την ιστορία της Βενετίας την περίοδο 1344 - 1352 που εκτείνονται από το 46 μέχρι το 1260, αποτελούν τον τόμο ΧΙΙ στο έργο του Λουντοβίκο Αντόνιο Μουρατόρι (1672 - 1750) "Ιταλικές Βασιλικές Πηγές". Ο κλάδος της οικογένειας Ντάντολο που ζει σήμερα στη Γαλλία κατάγεται απ'ευθείας από τον Αντρέα Ντάντολο, ο κλάδος της Πικαρδίας αποτελεί τμήμα της Ιταλικής αριστοκρατίας και φέρει τον τίτλο του κόμη. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Dandolo". Encyclopædia Britannica. 7 (11th ed.). Cambridge University Press. Madden, Thomas F (2012). Venice : A New History (Hardback) Δόγηδες της Βενετίας
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας (1858-1915)

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς (ρωσικά: Великий князь Константи́н Константи́нович‎) (22 Αυγούστου 1858, Στρέλινα — 15 Ιουνίου 1915, Πάβλοβσκ), εγγονός του αυτοκράτορα Νικολάου Α΄ από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μεγάλος δούκας της Ρωσίας. Αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες μορφές της ρωσικής ιστορίας του 19ου – 20ου αι.

 Γεννήθηκε στη Στρέλνα της Αγ. Πετρούπολης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς, μεγάλου δούκα της Ρωσίας, και της Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Υπήρξε Γερουσιαστής, Γενικός Επιθεωρητής των Στρατιωτικών Σχολών, Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και ένας από τους ιδρυτές του Σπιτιού του Πούσκιν. Ήταν επίσης ποιητής. Ανακαλύφθηκε έκθεση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου και στην Αίθουσα Μουσικής του Μεγάλου Δούκα στην οποία ο ίδιος υπήρξε τελευταίος ιδιοκτήτης του Μαρμάρινου Παλατιού. Απεβίωσε το 1915 στο Παυλόβσκ σε ηλικία 57 ετών. Νυμφεύτηκε το 1884 την 2η εξαδέλφη του Ελισάβετ των Βέττιν, κόρη του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Ιβάν 1886-1918, πρίγκιπας της Ρωσίας. Γαβριήλ 1887-1955, πρίγκιπας της Ρωσίας. Τατιάνα 1890-1979, παντρεύτηκε πρώτα τον Κωνσταντίνο Μπαγκρατιόν πρίγκιπα του Μουκράνι Γεωργίας και μετά τον Αλέξανδρο Βασίλιεβιτς Κοροτσένζοφ. Κωνσταντίνος 1891-1918, απεβίωσε 27 ετών. Ολέγκ 1892-1914, απεβίωσε 22 ετών. Ιγκόρ 1894-1918, απεβίωσε 24 ετών. Γεώργιος 1903-1938, πρίγκιπας της Ρωσίας. Βέρα 1906-2001. Ναταλία 1905, απεβ. δύο μηνών. K. R. Poems (in Russian) The King of the Jews, (Play), Funk & Wagnalls, NY, 1914. from Archive.org
Σχέσεις Ελλάδας και Τσεχοσλοβακίας

Οι σχέσεις Ελλάδας και Τσεχοσλοβακίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας και της Τσεχοσλοβακίας (1918-1993). Η Τσεχοσλοβακία διατηρούσε πρεσβεία στην Ελλάδα και η Ελλάδα διατηρούσε πρεσβεία στην Τσεχοσλοβακία.

 Η Τσεχοσλοβακία ξεκίνησε επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα το 1920. Το συγκεκριμένο έτος θεωρείται έτος έναρξης των ελληνοτσεχικών σχέσεων. Ο πρώτος Πρέσβης της Τσεχοσλοβακίας στην Ελλάδα ήταν ο Κάρελ Μετσίρ (1876-1947), ο οποίος διετέλεσε πρέσβης της χώρας του και στο Βέλγιο, ενώ η αντιπροσωπεία της Τσεχοσλοβακίας στην Ελλάδα άρχισε τις εργασίες της στις 8 Απριλίου 1922. Στις 15 Μαρτίου 1939 οι διμερείς σχέσεις διακόπηκαν, λόγω της διαίρεσης της Τσεχοσλοβακίας το 1938-39, καθώς τα εδάφη της προσαρτήθηκαν στη Γερμανία, τη Πολωνία, την Ουγγαρία και επίσης δημιουργήθηκε ανεξάρτητο σλοβακικό κράτος (το οποίο επανενώθηκε με την Τσεχία στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για να σχηματίσει τη νέα Τσεχοσλοβακία, αν και δεν συμπεριλάμβανε την Καρπαθο-Ουκρανία που παραχωρήθηκε στη Σοβιετική Ένωση και τη ΣΣΔ Ουκρανίας γιατί ήθελε να έχει σύνορο με την Ουγγαρία). Οι δύο χώρες ήταν σύμμαχοι στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και βρίσκονταν υπό την κατοχή του Άξονα. Η Τσεχοσλοβακία και η Ελλάδα ήταν μέλη διαφόρων διεθνών οργανισμών, όπως για παράδειγμα η Κοινωνία των Εθνών. Οι δύο χώρες ήταν ιδρυτικά μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Το 1945-49 η Τσεχοσλοβακία διατηρούσε γραφείο στην Αθήνα. Παράλληλα, στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση υποδέχτηκε 13.000 πολιτικούς πρόσφυγες από τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο, αρκετοί από τους οποίους ζουν μέχρι σήμερα στην Τσεχία. Λίγα χρόνια αργότερα, υπήρξε ένα άνοιγμα στις διμερείς σχέσεις, το οποίο τελείωσε με την εγκαθίδρυση της Χούντας των Συνταγματαρχών. Οι σχέσεις των δύο χωρών διεκόπησαν και πάλι στις 1 Ιανουαρίου 1993, αυτή τη φορά μόνιμα, όταν η Τσεχοσλοβακία διαλύθηκε σε δύο νέα ανεξάρτητα κράτη, τη Τσεχία και τη Σλοβακία. Η Ελλάδα αναγνώρισε την ανεξαρτησία των δύο χωρών την ίδια μέρα. Για μια επισκόπηση των σχέσεων της Ελλάδας με τα διάδοχα κράτη της Τσεχοσλοβακίας, δείτε: Σχέσεις Ελλάδας και Σλοβακίας Σχέσεις Τσεχίας-Ελλάδας