Αχλαδοχώρι Σερρών

Το Αχλαδοχώρι είναι χωριό που βρίσκεται μεταξύ Σιδηροκάστρου και βουλγαρικών συνόρων, μέσα σε κοιλάδα, ανάμεσα στα βουνά Όρβηλος από βόρεια και Βροντούς από νότια. Ανήκει στο Δήμο Σιντικής και αποτελεί έδρα της Δημοτικής Ενότητας Αχλαδοχωρίου, που περιλαμβάνει, εκτός του ομώνυμου χωριού, το Καρυδοχώρι και το Καπνόφυτο. Ως το 2011 αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα. Στην απογραφή του 2011 στον οικισμό του Αχλαδοχωρίου απογράφησαν 596 κάτοικοι, ενώ στο σύνολο της δημοτικής ενότητας απογράφησαν 861 κάτοικοι. Το Αχλαδοχώρι αποτελεί πόλο έλξης κυρίως χάρη στα εννέα περίτεχνα γεφύρια του.

 Ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα Κοντά στο σημερινό Αχλαδοχώρι υπήρχε αρχαία πόλη, που ταυτίζεται πιθανώς με την Τρίστωλο, η οποία μας είναι γνωστή από τον Πτολεμαίο και είχε ακμάσει κατά την ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα. Τα ερείπιά της σώζονται στο λόφο «Γκραντίστα» που βρίσκεται περίπου 4 χλμ. ΒΑ από το σημερινό χωριό, στους πρόποδες του Ορβήλου και κοντά στις πηγές του Αχλαδίτη (Κρουσοβίτη). Η περιοχή είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο που τον εκμεταλλεύτηκαν οι αρχαίοι κάτοικοι, όπως δείχνουν τα ίχνη μεταλλευτικών εργασιών. Βυζαντινή εποχή Στα βυζαντινά χρόνια η πόλη είχε παρακμάσει, ύστερα από δυο καταστροφές, και υποβαθμίστηκε στην οικιστική βαθμίδα του «χωρίου», το οποίο αναφέρεται σε βυζαντινά έγγραφα με την ονομασία «Κρούσοβο». Νεότεροι χρόνοι Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οι κάτοικοι της πόλης είχαν διασκορπιστεί σε διάφορες χώρες της ΝΑ Ευρώπης. Ένας από αυτούς κατέλυσε σε μια παρακείμενη περιοχή κοντά σε μια αχλαδιά. Στη συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι κάτοικοι και έτσι δημιουργήθηκε ο σημερινός οικισμός του Αχλαδοχωρίου. Στα Οθωμανικά φορολογικά μητρώα της επαρχίας Timur Hisara του 1616, αναφέρεται ο οικισμός με την ονομασία Kurshova, ο οποίος την εποχή έχει 469 νοικοκυριά. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα όμως, και με μετά την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας, το χωριό φτάνει να έχει κατά κύριο λόγο Βουλγάρικο πληθυσμό. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα, οι Βουλγαρικές διεκδικήσεις έβαλαν στο στόχαστρο το Κρούσοβο, καθώς επρόκειτο για στρατηγικής σημασίας περιοχή, αφού έλεγχε τη διάβαση από τη Μακεδονία στην τότε Βουλγαρία. Οι Βούλγαροι την εποχή εκείνη κατάφεραν να ιδρύσουν εκκλησία και σχολείο, στο χωριό και να υποχρεώσουν τους κατοίκους να προσέλθουν στην Εξαρχία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, το 1905, υπάρχουν 2.408 Βούλγαροι Εξαρχικοί, 760 Έλληνες και 54 Βλάχοι στο Κρούσοβο. Μετά όμως, από διαμαρτυρία των προεστών και κατοίκων του Κρουσόβου στο Ελληνικό προξενείο των Σερρών, ξεκίνησε η Ελληνική ένοπλη αντίδραση και διάφορα αντάρτικα σώματα έδρασαν στην περιοχή. Με την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων, 38 Βούλγαροι απο το Κρούσοβο εντάχθηκαν σε εθελοντικά τάγματα για να πολεμήσουν. Το χωριό όπως και η ευρύτερη περιοχή απελευθερώθηκε το 1913 όπου και ο τότε δήμαρχος M.Ordzhanov έφυγε απο την περιοχή χωρίς να μπορεί να αμυνθεί απο τις Ελληνικές ανταρτικές επιθέσεις. Με το τέλος των πολέμων, το χωριό πέρασε σε Ελληνικά χέρια. Στα 1914-1918 είχαν μείνει ελάχιστες οικογένειες Τούρκων στο Κρούσοβο, οι οποίες και αυτές μέσα σε μια πενταετία αποχώρησαν. Έτσι παρέμειναν κυρίως Έλληνες Μακεδόνες. Με τη συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919 οι τελευταίοι Βούλγαροι αποχώρησαν και λίγο αργότερα το Κρόυσοβο μετονομάστηκε σε Αχλαδοχώρι. Την εποχή εκείνη στο χωριό είχαν μείνει μόλις 80 οικογένειες Ελλήνων. Τη θέση των Τούρκων και των Βουλγάρων πήραν όμως τα επόμενα χρόνια Έλληνες πρόσφυγες απο τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Σύμφωνα με μετρήσεις 204 οικογένειες 679 ατόμων εγκαταστάθηκαν στο Αχλαδοχώρι μέσα σε μια περίοδο πέντε χρόνων. Θα ακολουθήσουν δύσκολα χρόνια για τον πληθυσμό του χωριού με τη Βουλγαρική κατοχή κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο, ενώ οι κάτοικοι θα ζήσουν απο κοντά και τον εμφύλιο, μιας και πολλές μάχες μεταξύ του Ελληνικού στρατού και του ΔΣΕ θα πάρουν μέρος στην περιοχή.