1-ναφθόλη

Η 1-ναφθόλη (αγγλικά 1-naphthol) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C10H8O, αν και χρησιμοποιείται και ο αναλυτικότερος τύπος C10H7OH. Ανήκει στις ναφθόλες, που είναι «θυγατρικά» ναφθαλίνια, που είναι ομόλογα με τις φαινόλες. Μάλιστα η υδροξυλομάδα των ναφθολών είναι δραστικότερη σε σύγκριση με την αντίστοιχη των φαινολών. Με τον όρο «ναφθόλη» εννοούνται οι δυο ισομερείς «μητρικές» ναφθόλες (1-ναφθόλη και 2-ναφθόλη), που διαφέρουν μεταξύ τους μόνο ως προς τη σχετική θέση της υδροξυλομάδας τους, αλλά και μια σειρά «θυγατρικά» τους παράγωγα. Γενικά, οι ναφθόλες αποτελούν πρόδρομες ενώσεις για μια ποικιλία χρήσιμων ενώσεων. Ειδικότερα, οι δυο «μητρικές» ναφθόλες (δηλαδή η 1-ναφθόλη και η 2-ναφθόλη) χρησιμοποιούνται ως «βιοδείκτες» για τα ζώα και τους ανθρώπους που εκτίθενται σε πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες (Polycyclic Aromatic Hydrocarbon, PAΗ).

 Η 1-ναφθόλη παράγεται από δύο κύριες συνθετικές οδούς: Σύμφωνα με αυτήν τη μέθοδο, ναφθαλίνιο (C10H8) νιτρώνεται δίνοντας 1-νιτροναφθαλίνιο (C10H7NO2). Το 1-νιτροναφθαλίνιο στη συνέχεια υδρογονώνεται δίνοντας 1-ναφθυλαμίνη (C10H7NH2). Τέλος, η 1-ναφθυλαμίνη υδρολύεται, παράγοντας 1-ναφθόλη: Το τετραλίνιο οξειδώνεται προς 1-τετραλόνη. Η 1-τετραλόνη αφυδρογονώνεται, παράγοντας τελικά 1-ναφθόλη: H 1-ναφθόλη είναι ένας μεταβολίτης του εντομοκτόνου καρβαρύλιο, αλλά και του ναφθαλίνιου. Έχει αποδειχθεί ότι η 1-ναφθόλη μαζί με την 3,5,6-τριχλωρο-2-πυριδινόλη μειώνουν τα επίπεδα της τεστοστερόνης στους ενήλικες άνδρες. Η χημικά καθαρή 1-ναφθόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι στερεό, σε λευκούς ή κιτρινωπούς κρυστάλλους. Η θερμοκρασία τήξης της είναι 96,1 ° C, η θερμοκρασία βρασμού της είναι 148°C. Η ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξής της είναι 148°C. Είναι ευδιάλυτη στην αιθανόλη (EtOH), στο χλωροφόρμιο (CHCl3), στην προπανόνη (Me2CO), σε διάφορους αιθέρες (ROR΄) και σε αλκαλικά διαλύματα. Είναι ελάχιστα διαλυτή στο νερό. Η 1-ναφθόλη παρουσιάζει ιδιότητες παρόμοιες με εκείνες των φαινολών. Κατ' αρχήν, ενώ είναι ελάχιστα υδατοδιαλυτή η ίδια, σχηματίζει υδατοδιαλυτά άλατα σε υδατικά αλκαλικά διαλύματα. Για παράδειγμα, με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), έχουμε: Έπειτα, σχηματίζει ακετυλοπαράγωγα με ανυδρίτες καρβοξυλικών οξέων [(RCO2)2O] και ακυλαλογονίδια (RCOX): Αντιδρά κατά Μπάχερερ-Λέπτι (Bucherer-Lepti reaction) ότσν συνθερμαίνεται με όξινο θειικό νάτριο (NaHSO4) και αμμωνία (ΝΗ3), σχηματίζοντας σουλφονικό παράγωγο, που με περίσσεια αμμωνίας μετατρέπεται τελικά σε 1-ναφθυλαμίνη: δίνει εύκολα αρωματική ηλεκτρονιόφιλη υποκατάσταση: Αλογόνωση #1: Με υποχλωριώδες νάτριο (NaClO) δίνει 2-χλωρο-1-ναφθόλη:#2: Με θειονυλοχλωρίδιο (SO2Cl2) δίνει 4-χλωρο-1-ναφθόλη: Σουλφούρωση #1. Με πυκνό θειικό οξύ (H2SO4) δίνει 1-υδροξυ-2-ναφθαλινοσουλφονικό οξύ, μαζί με προσμείξεις 4-υδροξυ-1-ναφθαλινοσουλφονικού οξέος:#2. Με δύο ισοδύναμα πυκνού θειικού οξέος δίνει (με διπλή σουλφούρωση) 4-υδροξυ-1,3-ναφθαλινοδισουλφονικό οξύ: Νίτρωση Όταν γίνεται νίτρωση με πυκνό νιτρικό οξύ (HNO3), η θέση στην οποία εισέρχεται η νιτροομάδα εξαρτάται από το διαλύτη που χρησιμοποιείται για την αντίδραση: #1. Αν χρησιμοποιηθεί ως διαλύτης αιθανικό οξύ (AxOH), παράγεται 2-νιτρο-1-ναφθόλη:#2. Αν χρησιμοιποιηθεί ως διαλύτης χλωροφόρμιο (CHCl3), παράγεται τελικά 2,4-δινιτρο-1-ναφθόλη: Αζωχρώματα Όταν η 1-ναφθόλη συνδυάζεται με διαζωενώσεις, η διαζωομάδα τοποθετείται πρώτα στη θέση #4 και μετά και στη θέση #2: Όταν υδρογονώνεται η 1-ναφθόλη έχουμε τα ακόλουθα αποτελέσματα: #1. Αν χρησιμοποιηθεί οξύ ως διαλύτης, σε θερμοκρασία 70°C, υπό πίεση 300 kPa και χρησιμοποιώντας λευκόχρυσο ως καταλύτη, η υδρογόνωση της 1-ναφθόλης δίνει 5-τετραλινόλη:#2. Αν χρησιμοποιηθεί αλκαλικό περιβάλλον και χρησιμοποιώντας νικέλιο ή μίγμα παλλαδίου-άνθρακα, σε θερμοκρασία 60-70°C και υπό πίεση 1,2-1,14 ΜPA, η υδρογόνωση της 1-ναφθόλης δίνει 1-τετραλινόλη: Κατά τη διεργασία της φωτογραφικής έκφρασης σχηματίζονται χρωστικές ινδοφαινόλης. Ειδικότερα, όταν χρησιμοποιείται N,N-διμεθυλο-π-φαινυλενοδιαμίνη ως αναπτυχτής χρώματος, τότε σχηματίζεται μπλε ινδοφανόλη: 1-ναφθόλη χρησιμοποιήθηκε ως πρόδρομη ένωση για διάφορα σουλφονικά, αλογονούχα και νιτροπαράγωγά της. Χρησιμοποιήθηκε στη φωτογραφία για την συνανάπτυξη, μαζί με άλλες ενώσεις, μπλε χρώματος διάχυσης.Από πρακτικής άποψης, η 1-ναφθόλη είναι πρόδρομη ένωση για μια ποικιλία εντομοκτόνων, συμπεριλαμβανομένων του καρβαρύλιου, αλλά για φαρμακευτικά προϊόντα, συμπεριλαμβανομένου της ναδαλόλης. Υφίσταται αζωζεύξεις, παράγοντας διάφορα αζωχρώματα, αλλά αυτά είναι γενικά λιγότερο χρήσιμα από τα αντίστοιχα εκείνων που προέρχονται από τη 2-ναφθόλη.Υπό την επίδραση ενός ισχυρού οξέος, όπως το πυκνό θειικό οξύ (Η2SO4), σχηματίζονται πεντόζες και εξόζες, μέσω της ενδομοριακής αφυδάτωσης φουρφουράλης ή μεθυλο-5-υδροξυφουρφουράλης. Αυτό συμπυκνώνεται με 1-ναφθόλη μια βιολετί χροιά δοκιμή Μόλισχ (Molisch's test) . Για τη δοκιμή Μόλισχ η 1-ναφθόλη διαλύεται σε αιθανόλη (EtOH). Το διάλυμα αυτό είναι γνωστό ως αντιδραστήριο Μόλισχ (Molisch's reagent). Σύμφωνα με τη δοκιμή Μόλισχ, το ομώνυμο αντιδραστήριο χρησιμοποιείται για την ανίχνευση της παρουσίας των σακχάρων. Προστίθεται το υπό εξέταση δείγμα στο αντιδραστήριο (ή αντιστρόφως) και αν σχηματιστεί κόκκινο ή μοβ χρώμα, τότε η ανίχνευση θεωρείται θετική, δηλαδή πράγματι περιέχονται σάκχαρα στο υπό εξέταση δείγμα. Η δε ταχεία δοκιμή φουρφουράλης (rapid furfural test) είναι παρόμοια και χρησιμοποιεί επίσης 1-ναφθόλη. Στη δοκιμή Σακαούχι (Sakaguchi test) χρησιμοποιείται 1-ναφθόλη μαζί με υποβρωμιώδες νάτριο (NaBrO) για να ανιχνεύσει την παρουσία αργινίνης σε δείγμα πρωτεΐνης. Η δοκιμή Βόγκες-Προσκάουερ (Voges–Proskauer test) χρησιμοποιείται 1-ναφθόλη μαζί με διάλυμα υδροξειδίου του καλίου (KOH) , για να εντοπίσει την βιοδιάσπαση της γλυκόζης σε ακετοΐνη που χρησιμοποιείται από τα βακτήρια για εξωτερική αποθήκευση ενέργειας. Η τυχόν θετική δοκιμή υποδεικνύεται από την εμφάνιση του κόκκινου χρώματος στο αρχικό κίτρινο διάλυμα.