Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας (Βιέννη)

The Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας-Ινστιτούτο Στρατιωτικής Ιστορίας (γερμανικά: Heeresgeschichtliches Museum – Militärhistorisches Institut‎) στη Βιέννη είναι κορυφαίο μουσείο των Αυστριακών Ενόπλων Δυνάμεων. Παρουσιάζει την ιστορία του αυστριακού στρατού μέσα από ένα ευρύ φάσμα εκθεμάτων, που περιλαμβάνουν, κυρίως, όπλα, πανοπλίες, τανκς, αεροπλάνα, στολές, σημαίες, πίνακες ζωγραφικής, μετάλλια και παράσημα, φωτογραφίες, μοντέλα θωρηκτών πλοίων και έγγραφα. Αν και το μουσείο ανήκει στην Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, δεν είναι συνδεδεμένο με τα Ομοσπονδιακά Μουσεία, αλλά είναι οργανωμένο ως εξαρτημένη υπηρεσία, που υπάγεται απευθείας στο Υπουργείο Άμυνας και Αθλητισμού.

 Το κτήριο του μουσείου είναι το κεντρικό τμήμα του Οπλοστασίου της Βιέννης, ενός τεράστιου στρατιωτικού συγκροτήματος, που προηγουμένως αποτελούνταν από συνολικά 72 κτήρια, που ανεγέρθηκαν στον απόηχο της επανάστασης του 1848/49. Το οπλοστάσιο ήταν το μεγαλύτερο οικοδομικό έργο του νεαρού Φραγκίσκου Ιωσήφ Α' της Αυστρίας στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του και χρησίμευσε για την εδραίωση της νεοαπολυταρχικής εξουσίας του, σε αντίθεση με την επαναστατική Βιέννη του 1848. Ο Δανός αρχιτέκτονας Θεόφιλος Χάνσεν σχεδίασε αυτό, που τότε αναφερόταν ως το μουσείο όπλων. Το μουσείο ολοκληρώθηκε στις 8 Μαΐου 1856, μόλις έξι χρόνια μετά την έναρξη της κατασκευής (15 Απριλίου 1850), καθιστώντας το ως το παλαιότερο μουσείο στην Αυστρία, που είχε εξ αρχής σχεδιαστεί και κατασκευαστεί, για να γίνει μουσείο. Την εποχή της κατασκευής του, το οπλοστάσιο βρισκόταν έξω από τον εξωτερικό δακτύλιο των οχυρώσεων. Το 1850, ωστόσο, η περιοχή ενσωματώθηκε στη Βιέννη μαζί με την αρχική Φαβορίτεν (4η Περιφέρεια: από το 1874, 10η Περιφέρεια: από το 1938, το Οπλοστάσιο αποτελεί μέρος της 3ης Περιφέρειας της Βιέννης). Κατά μήκος της νοτιοδυτικής πλευράς του Οπλοστασίου διέτρεχε ο σιδηρόδρομος Βιέννης-Ράαμπ, για τον οποίο ο κύριος σταθμός της Βιέννης, ο Wiener Bahnhof είχε ανοίξει το 1848. Το σχέδιο του Χάνσεν προέβλεπε ένα κτήριο μήκους 235 μέτρων με προεξέχοντα εγκάρσια τμήματα και γωνιακούς πύργους και ένα κεντρικό τμήμα, που μοιάζει με πύργο με τετράγωνο σχήμα, στεφανωμένο με τρούλο, συνολικού ύψους 43 μέτρων. Ακριβώς όπως πολλά άλλα ιστορικά κτήρια επηρεάστηκαν από την ιστορία της αρχιτεκτονικής, ο Θεόφιλος Χάνσεν επέλεξε το Ενετικό οπλοστάσιο, που χτίστηκε μετά το 1104, ως υπόδειγμα. Δανείστηκε στοιχεία βυζαντινού στυλ, προσθέτοντας μερικά γοτθικά στοιχεία στην κατασκευή του κτηρίου. Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι η χαρακτηριστική πλινθοδομή. Η τοιχοποιία, που αποτελείται από δίχρωμα τούβλα, είναι διακοσμημένη με στολίδια από τερακότα και σφυρήλατα κουμπώματα. Η κατάτμηση της πρόσοψης είναι κατασκευασμένη από φυσική πέτρα και το μεσαίο τμήμα είναι πλούσιο με διακοσμητικά στοιχεία όπως τα τρία στρογγυλά παράθυρα μπροστά από τα πλαϊνά τμήματα. Το πλούσια διακοσμημένο τμήμα της σοφίτας καλύπτεται από μια υπέροχη λωρίδα, που θυμίζει παλάτι της Φλωρεντίας. Αλληγορικές αναπαραστάσεις στρατιωτικών αρετών από ψαμμίτη παρουσιάζονται πάνω και μπροστά στην πρόσοψη, δημιουργημένες από τον Χανς Γκάσερ, έναν από τους πιο σημαντικούς γλύπτες της εποχής του. Ακριβώς κάτω από τα στρογγυλά παράθυρα, οι γυναικείες μορφές (από αριστερά προς τα δεξιά) αντιπροσωπεύουν τη δύναμη, την επαγρύπνηση, την ευσέβεια και τη σοφία. Δίπλα στα τρία ανοίγματα, που οδηγούν στην αίθουσα αναμονής, υπάρχουν τέσσερις ανδρικές φιγούρες, που αντιπροσωπεύουν τη γενναιότητα, την πίστη στη σημαία, την αυτοθυσία και τη στρατιωτική ευφυΐα. Το εσωτερικό του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας είναι μάρτυρας της πρόθεσης του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ να δημιουργήσει όχι μόνο ένα κτήριο, για να στεγάσει τις αυτοκρατορικές συλλογές όπλων, αλλά κυρίως να ιδρύσει μια υπέροχη αίθουσα και ένα μνημείο για τον Αυτοκρατορικό Στρατό. Το Feldherrenhalle, για παράδειγμα, εκθέτει 56 ολόσωμα αγάλματα «των πιο διάσημων πολεμηστών και στρατιωτικών διοικητών της Αυστρίας, που είναι άξια πρότυπα για μίμηση για πάντα», όπως περιγράφονται στο αυτοκρατορικό ψήφισμα της 28ης Φεβρουαρίου 1863. Όλα τα αγάλματα είναι κατασκευασμένα από μάρμαρο Καρράρα και έχουν το ίδιο ύψος (186 εκατοστά ακριβώς). Τα ονόματα και τα βιογραφικά στοιχεία των εικονιζόμενων βρίσκονται σε πινακίδες, που βρίσκονται πάνω από κάθε άγαλμα, ενώ η βάση κάθε αγάλματος φέρει ένα από τα 32 ονόματα των καλλιτεχνών, που τα δημιούργησαν, την ημερομηνία εγκατάστασης και το όνομα του χορηγού, που πλήρωσε για το άγαλμα. Το ήμισυ των δαπανών ανέλαβε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ και το υπόλοιπο χρηματοδοτήθηκε από ιδιώτες χορηγούς, που συχνά ήταν απόγονοι των αντίστοιχων στρατιωτικών, που απεικονίζονταν. Η χρονολογική περίοδος, που καλύπτεται από αυτά τα αγάλματα κυμαίνεται από τον Λεοπόλδο Α' του Μπάμπενμπεργκ έως τον Αρχιδούκα των Αψβούργων Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας-Τέσεν. Η σκάλα ήταν επίσης πλούσια διακοσμημένη. Επιπλέον τέσσερα αγάλματα στρατιωτικών εκτίθενται στον ημιώροφο, ανεβάζοντας έτσι το σύνολο στα 60 αγάλματα, αν και σε αντίθεση με αυτά στο Feldherrenhalle, αυτά στέκονται σε πολύ πιο υπερυψωμένες θέσεις σε κόγχες τοίχων. Αυτά απεικονίζουν σημαντικές προσωπικότητες του έτους 1848, συγκεκριμένα εκείνους τους στρατιωτικούς ηγέτες, που – σε πολύ αιματηρές εποχές – κατέπνιξαν τις επαναστατικές προσπάθειες σε όλα τα μέρη της Αυτοκρατορίας για λογαριασμό του Οίκου των Αψβούργων: Γιούλιους Γιάκομπ φον Χάιναου, Γιόζεφ Βένζελ Ραντέτσκι, Άλφρεντ Α', Πρίγκιπας του Βίντις-Γκρετς και ο κόμης Γιόσιπ Γέλατσιτς του Μπούζιμ. Ο Καρλ Ραχλ ανέλαβε τη ζωγραφική διακόσμηση της σκάλας, μια εργασία που πραγματοποίησε μαζί με τους μαθητές του Κρίστιαν Γκρίπενκερλ και Έντουαρντ Μπίτερλιχ το 1864. Το κέντρο της οροφής με τις χρυσές διακοσμήσεις διαθέτει τοιχογραφίες με αλληγορικές απεικονίσεις δύναμης και ενότητας (κέντρο), φήμης και τιμής (δεξιά) και εξυπνάδας και θάρρους (αριστερά). Η σκάλα είναι στολισμένη στην κορυφή με μια αλληγορική ομάδα μαρμάρινων γλυπτών με τίτλο Austria, που δημιουργήθηκε από τον Γιοχάνες Μπενκ το 1869. Αναμφισβήτητα, το πιο αντιπροσωπευτικό τμήμα ολόκληρου του μουσείου είναι το Ruhmeshalle (Πάνθεο), που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Ruhmeshalle είναι οι τοιχογραφίες του Καρλ φον Μπλάας, που απεικονίζουν τα σημαντικότερα στρατιωτικά γεγονότα (νίκες) στην αυστριακή ιστορία από την εποχή της δυναστείας Μπάμπενμπεργκ. Οι τέσσερις μεγάλες καμάρες του τοίχου δείχνουν τις νίκες του Αυτοκρατορικού Στρατού, τη μάχη του Νέρντλινγκεν το 1634, το πολεμικό συμβούλιο στη μάχη του Σέντγκοτχαρντ το 1664, τη μάχη της Ζέντα το 1697 και το ανάγλυφο της πολιορκίας του Τορίνο το 1706 . Η αριστερή διπλανή αίθουσα περιέχει απεικονίσεις γεγονότων κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαρίας Θηρεσίας και του Ιωσήφ Β' μέχρι την πολιορκία του Βελιγραδίου το 1789. Η δεξιά διπλανή αίθουσα περιέχει απεικονίσεις των Ναπολεόντειων Πολέμων, που εκτείνονται από τη μάχη του Βίρτσμπουργκ το 1796 έως την εξέγερση του Τιρόλου το 1809 και τις διαπραγματεύσεις ανακωχής του στρατάρχη Ραντέτσκι με τον βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β' της Σαρδηνίας μετά τη μάχη της Νοβάρα το 1849. Η πραγματική σημασία του Πάνθεου, ως κτηριακού μνημείου, ωστόσο, γίνεται αντιληπτή μόνο με τη δεύτερη ματιά: Στους τοίχους των παρακείμενων αιθουσών και στο ίδιο το Πάνθεον, θα βρείτε πολλές μαρμάρινες πλάκες, που φέρουν τα ονόματα περισσότερων από 500 αξιωματικών (από συνταγματάρχες έως στρατηγούς του Αυτοκρατορικού Στρατού, γνωστού ως Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού από την έναρξη του Τριακονταετούς Πολέμου το 1618 έως το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918), αναφέροντας τον τόπο και την ημερομηνία του θανάτου τους. Αν και το ίδιο το κτήριο του μουσείου είχε ήδη ολοκληρωθεί το 1856, οι εργασίες στο εσωτερικό του διήρκεσαν μέχρι το 1872. Η συλλογή ολοκληρώθηκε με κομμάτια από την πρώην βασιλική συλλογή όπλων του Αυτοκρατορικού οπλοστασίου, την Ιδιωτική Αυτοκρατορική συλλογή στο Ανάκτορο του Λάξενμπουργκ και το Αυτοκρατορικό Θησαυροφυλάκιο στη Βιέννη. Αρχικά, η συλλογή αποτελούνταν αποκλειστικά από όπλα και τρόπαια, με κύρια εστίαση στις στολές πανοπλίας και στα όπλα του Αυτοκρατορικού Οπλοστασίου (Αίθουσα Πανοπλιών). Αφού έγινε συστηματική τοποθέτηση των εκθεμάτων, το μουσείο με τη συλλογή άρχισε τη λειτουργία του το 1869 με την ονομασία Μουσείο Όπλων (Hofwaffenmuseum). Όταν ξεκίνησε η κατασκευή του Μουσείου Καλών Τεχνών στη Βιέννη το 1871 (άνοιξε το 1891), πολλοί πίστευαν στις αρχές της δεκαετίας του 1880 ότι σημαντικά τμήματα των συλλογών, που είχαν εκτεθεί στο παρελθόν στο μουσείο θα μπορούσαν να μεταφερθούν εκεί. Αυτές οι σκέψεις έφεραν μεγάλη αβεβαιότητα για το μέλλον και τον προσανατολισμό του μουσείου. Ως εκ τούτου, μια επιτροπή υπό την προεδρία του πρίγκιπα Ρούντολφ της Αυστρίας συγκροτήθηκε το 1885, στην οποία ανατέθηκε να καθορίσει τον νέο προσανατολισμό του μουσείου, που στο εξής ονομάζεται Μουσείο Στρατού (Heeresmuseum). Από εκεί και πέρα, το επίκεντρο των συλλογών και των εκθέσεων θα εστιαζόταν στους άθλους του Αυτοκρατορικού Στρατού. Στην ιδρυτική συνεδρίαση της επιτροπής στις 22 Φεβρουαρίου 1885, ο διάδοχος υπογράμμισε τον σκοπό του μουσείου: Τόνισε τη σημασία του μουσείου, το οποίο «θα συνεισέφερε στη δόξα του μνημείου και της τιμής του Στρατού, στο οποίο το γνήσιο παλιό αυτοκρατορικό πνεύμα ζει, το οποίο είχε την αυτοκρατορική θέση με μεγάλη εκτίμηση ανά πάσα στιγμή και έτσι αποτελεί το σύμβολο της συνοχής όλων των ανθρώπων». Για το λόγο αυτό, ήλπιζε «να ζωντανέψει το μουσείο με τη μεγαλύτερη δυνατή μεγαλοπρέπεια». Εκτός από τα αιτήματα που απευθύνθηκαν σε διάφορα στρατιωτικά ιδρύματα, η επιτροπή του μουσείου προσέγγισε και ιδιώτες πολίτες για την απόκτηση ιστορικών αντικειμένων για το νέο μουσείο. Η αρχή που εφαρμόστηκε ήταν: Οι συλλογές έπρεπε να διαχωριστούν σε πολεμικά τρόπαια και «σε άλλα ιστορικού ενδιαφέροντος αντικείμενα αποκλειστικά αυστριακής προέλευσης που έχουν σημασία για τη σωστή αναγνώριση του παρελθόντος του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού σε όλους τους τομείς». Επιτρεπόταν να εκτίθενται μόνο πρωτότυπα αντικείμενα, και έργα και αντίγραφα ήταν αποδεκτά μόνο υπό ειδικές συνθήκες. Ως αποτέλεσμα του έργου της επιτροπής και της γενναιόδωρης υποστήριξης του Αυτοκράτορα, της οικογένειάς του, των ευγενών και της αστικής τάξης, καθώς και του Αυτοκρατορικού Υπουργείου Πολέμου, «συγκεντρώθηκε μια πληθώρα θησαυρών, που δύσκολα μπορεί να φανταστεί ένας σύγχρονος άνθρωπος.» Τελικά, στις 25 Μαΐου 1891, το νέο Μουσείο Στρατού εγκαινιάστηκε επίσημα από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ και άρχισε τη λειτουργία του. Μόλις ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, το μουσείο έκλεισε αμέσως για τους επισκέπτες. Αυτό αποδόθηκε κυρίως στο ότι οικειοποιήθηκε τόσο υλικό από διάφορα πολεμικά πεδία, ώστε κατέστη αδύνατη η διαχείριση μιας τακτοποιημένης έκθεσης. Με το τέλος του πολέμου το 1918 φάνηκε επίσης ότι το μουσείο επρόκειτο να κλείσει. Υπήρχε ακόμη και σχέδιο πώλησης των συλλογών του μουσείου, για να βελτιωθεί η επισφαλής οικονομική κατάσταση, αλλά αυτό τελικά αποφεύχθηκε. Τον Σεπτέμβριο του 1921, το κτήριο άνοιξε ξανά ως Österreichisches Heeresmuseum (Αυστριακό Στρατιωτικό Μουσείο). Από εκεί και πέρα, το μουσείο επρόκειτο να επικεντρωθεί κυρίως στην τεκμηρίωση των πιο πρόσφατων στρατιωτικών γεγονότων, ειδικά εκείνων του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα εγκαίνια μιας έκθεσης για πολεμικούς πίνακες το 1923 σηματοδότησε την πρώτη φορά που το μουσείο αφιέρωσε ένα μεγάλο τμήμα στις καλές τέχνες. Αυτά δεν απεικόνιζαν μόνο αρχηγούς στρατού και μάχες, αλλά και την καθημερινή ζωή των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στο Τρίτο Ράιχ, το μουσείο τέθηκε υπό τη διαχείριση του διευθυντή στρατιωτικών μουσείων στο Βερολίνο και μετονομάστηκε σε Heeresmuseum Wien (Στρατιωτικό μουσείο της Βιέννης). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το μουσείο ήταν για άλλη μια φορά απρόσιτο στο κοινό και η είσοδος παρέμεινε αποκλειστικά για το στρατιωτικό προσωπικό. Από το 1943, οι πολίτες επιτρέπονταν να επισκέπτονται το μουσείο μόνο τα Σαββατοκύριακα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το μουσείο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για προπαγανδιστικούς σκοπούς. Για παράδειγμα, οι στρατιωτικές εκστρατείες της Βέρμαχτ καταγράφηκαν σε ειδικές εκθέσεις προπαγάνδας (Sieg im Westen (καλοκαίρι 1940), Griechenland und Kreta 1941 – Bild und Beute (Μάρτιος/Μάιος 1942) και Kampfraum Südost (καλοκαίρι 1944)). Όπως συμβαίνει με όλα τα μουσεία στη Βιέννη, οι πιο πολύτιμες συλλογές εκκενώθηκαν μόλις άρχισαν οι συμμαχικοί βομβαρδισμοί στη Βιέννη το φθινόπωρο του 1943. Αυτά τα μέτρα αποδείχθηκαν απολύτως απαραίτητα, αφού το Οπλοστάσιο και ο Νότιος Σταθμός (Südbahnhof) χτυπήθηκαν άμεσα από συμμαχικές ομάδες βομβαρδιστικών αεροπλάνων στις 10 Σεπτεμβρίου και 11 Δεκεμβρίου 1944, προκαλώντας σοβαρές ζημιές ή καταστρέφοντας ολοσχερώς όχι μόνο το κτήριο του μουσείου αλλά και αρκετές αποθήκες. Προς το τέλος του πολέμου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της λεγόμενης επίθεσης της Βιέννης, το Οπλοστάσιο, επίσης, υπέστη μεγάλες ζημιές. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, πολλά από τα εκκενωμένα αντικείμενα συλλογής, που είχαν επιζήσει από την αναταραχή του πολέμου επιτάχθηκαν από τους Συμμάχους. Αρκετά αντικείμενα, ωστόσο, έπεσαν επίσης θύματα κλοπής και λεηλασίας από τους στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και τον άμαχο πληθυσμό. Στο τέλος, το μουσείο αντιμετώπισε την προοπτική πλήρους παύσης λειτουργίας. Παρά τις προαναφερθείσες δυσκολίες, η ανοικοδόμηση του μουσείου ξεκίνησε ήδη το 1946 υπό τη διεύθυνση του Άλφρεντ Μελ, ο οποίος πρότεινε αυτό που τελικά επρόκειτο να γίνει το οριστικό του όνομα, Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας (Heeresgeschichtliches Museum). Η διεύθυνση του μουσείου τότε έλαβε ιδιαίτερη υποστήριξη από την αυστριακή γκαλερί Μπελβεντέρε και το Μουσείο Καλών Τεχνών. Η συλλογή αντιγράφων πλοίων, που παρέχονται από το Τεχνικό Μουσείο της Βιέννης παραμένει το βασικό αξιοθέατο στο μουσείο μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ρούντολφ Πίρινγκερ ως διευθυντή, το μουσείο άνοιξε ξανά επίσημα από τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Παιδείας, Χάινριχ Ντρίμελ, στις 24 Ιουνίου 1955. Στη μεταπολεμική περίοδο, οι αίθουσες του μουσείου, που άνοιξε ξανά σχεδιάστηκαν κυρίως ως εκθεσιακοί χώροι για τρόπαια. Όταν ο Γιόχαν Κρίστοφ Άλμαγιερ-Μπεκ έγινε διευθυντής του μουσείου το 1965 (μέχρι το 1983) οι χώροι της έκθεσης ανακαινίστηκαν πλήρως. Οι αίθουσες για την περίοδο του 16ου και 17ου αιώνα και για την περίοδο μεταξύ 1866 και 1914 ξαναχτίστηκαν και παρουσιάστηκαν σε διαφορετικό σχέδιο. Ο σκοπός ήταν να μη γίνει μία απλή έκθεση αντικειμένων και να αντιμετωπιστεί επιστημονικά το θέμα, δίνοντας έμφαση στις αίθουσες ως καλλιτεχνική σύνθεση, ταιριάζοντας με το κύρος του ιδρύματος ως ένα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου. Ο Άλμαγιερ-Μπεκ πίστευε ότι το μουσείο δεν ήταν ένα μέρος για τη διατήρηση της παράδοσης: «Η παράδοση πρέπει να διατηρηθεί έξω - μέσα, ο στόχος είναι να γίνει ορατή η ιστορία του Αυστριακού και Αυτοκρατορικού Στρατού - συμπεριλαμβανομένων εκείνων των πολιτιστικών και κοινωνικών στοιχείων, που συχνά παραμελούνται.» Τον Σεπτέμβριο του 1998, κατά τη διάρκεια της θητείας του Μάνφριντ Ράουχενσταϊνερ ως διευθυντή, το μουσείο άνοιξε την αίθουσα Republik und Diktatur, η οποία εξέθετε αντικείμενα από την περίοδο από το 1918 έως το 1945. Στις 9 Δεκεμβρίου 2008, το Μουσείο Στρατιωτικής Ιστορίας βραβεύτηκε με τη Σφραγίδα Ποιότητας του Αυστριακού Μουσείου, μια διάκριση που έλαβε ξανά το 2013. Μετά από δύο χρόνια κατασκευής υπό τη διεύθυνση του Κρίστιαν Όρτνερ, η ομάδα αιθουσών για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο άνοιξε τις πόρτες της στο κοινό σε μια εκσυγχρονισμένη και επανασχεδιασμένη μορφή στις 28 Ιουνίου 2014, ακριβώς στην ώρα της για την 100η επέτειο της δολοφονίας στο Σεράγεβο. Οι συλλογές του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας συγκαταλέγονται στις παλαιότερες κρατικές συλλογές στην πόλη της Βιέννης. Μπορούν να εντοπιστούν πίσω στις συλλογές που είχαν συγκεντρωθεί στο παλιό οπλοστάσιο του Αυτοκρατορικού Στρατού στην Εσωτερική Πόλη από τον 17ο αιώνα και είχαν γίνει ήδη ένα αξιοθέατο τον 18ο αιώνα. Το μουσείο απεικονίζει την ιστορία της μοναρχίας των Αψβούργων και τις τύχες της Αυστρίας από τα τέλη του 16ου αιώνα έως το 1945, και διάφορες ειδικές εκθέσεις είναι αφιερωμένες σε άλλα (μερικές φορές σύγχρονα) θέματα. Τα εκθέματα που εκτίθενται στη συλλογή των τανκ, όπως το αντιτορπιλικό Kürassier ή το αυτοκινούμενο πυροβόλο M109 περιλαμβάνουν αναφορές που φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Ωστόσο, τα αντικείμενα της έκθεσης δεν περιλαμβάνουν μόνο όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό, όπως το τεράστιο μεσαιωνικό κανόνι Πούμχαρτ φον Στέιρ, αλλά και εκθέματα που ανιχνεύουν την πορεία προς τον πόλεμο, όπως το αυτοκίνητο στο οποίο ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος, διάδοχος του θρόνου της Αυστρίας- Ουγγαρίας και η σύζυγός του Σοφία, Δούκισσα του Χόενμπεργκ δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου 1914. Η πρώτη αίθουσα του μουσείου είναι αφιερωμένη στην ιστορία της Ευρώπης του 16ου και 17ου αιώνα. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πρωτεύουσα της οποίας έγινε η Βιέννη με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' (1508-1519), τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε' (1519-1556) και τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α' (1556-1564), ήταν συχνά θέατρο πολέμου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και είχε εμπλακεί σταθερά σε στρατιωτικές συγκρούσεις για την εξουσία, τις θρησκευτικές αντιλήψεις, τη γη και τους ανθρώπους. Οι συλλογές του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας ξεκινούν σε μια εποχή που η στρατιωτική ιστορία μεταμορφώνεται από το Volksaufgebot (λαϊκό εθελοντικό σώμα) στον μόνιμο στρατό. Οι αυτοκρατορικοί στρατοί, που μέχρι τον Τριακονταετή Πόλεμο ήταν ασυνεπώς εξοπλισμένοι και στρατολογήθηκαν μόνο για την περίοδο μιας εκστρατείας, μετατράπηκαν τώρα σε μισθωτό, «μόνιμο» στρατό. Αυτοί οι στρατοί χρηματοδοτήθηκαν κυρίως από στρατιωτικούς όπως ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν. Μπορεί κανείς να παρακολουθήσει την τεχνική εξέλιξη των πυροβόλων όπλων από το αρκεβούζιο (arquebus) του 16ου αιώνα μέχρι το τροχό και το καρυοφύλι. Αρκετές πανοπλίες, ρόπαλα και ωστικά όπλα ολοκληρώνουν το θέμα του Τριακονταετούς Πολέμου. Ένα ιδιαίτερο έκθεμα είναι μια χειρόγραφη επιστολή του Βάλλενσταϊν προς τον Στρατάρχη Γκότφριντ Χάινριχ τσου Πάππενχαϊμ της 15ης Νοεμβρίου 1632, την οποία έγραψε το βράδυ πριν από τη μάχη του Λίτσεν. Ο Πάππενχαϊμ επρόκειτο να τραυματιστεί θανάσιμα στη μάχη την επόμενη μέρα, κουβαλώντας το γράμμα πάνω του, κάτι που μαρτυρούν οι μεγάλες κηλίδες αίματος στο χαρτί. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης ένα ribauldequin από το έτος 1678, το λεγόμενο όργανο θανάτου, το οποίο κατασκευάστηκε από τον αυτοκρατορικό κατασκευαστή όπλων Ντάνιελ Κόλμαν και αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια κατασκευής ενός όπλου γρήγορης βολής για τον Αυτοκρατορικό Στρατό. Η Αίθουσα II είναι αφιερωμένη στον 18ο αιώνα και ονομάζεται επίσης Αίθουσα της Μαρίας Θηρεσίας, αν και στην αρχή αυτής της ενότητας κυριαρχεί ακόμα η προσωπικότητα του πρίγκιπα Ευγένιου και τα επιτεύγματά του. Ο ευγενής ιππότης δεν πολέμησε και κέρδισε μόνο στους Οθωμανικούς Πολέμους, αλλά και στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Ως συνέπεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου, που κορυφώθηκε με τις νίκες του Πετροβαραντίν (1716) και του Βελιγραδίου (1717) και έληξε με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718, η μοναρχία των Αψβούργων πέτυχε τη μεγαλύτερη εδαφική της επέκταση. Η σφαίρα επιρροής της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων επεκτάθηκε έτσι στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη, καθιστώντας την μεγάλη δύναμη. Στοιχεία που θυμίζουν ιδιαίτερα αυτή την περίοδο περιλαμβάνουν μια τουρκική κρατική σκηνή και τον όλμο δέκα λιβρών του Βελιγραδίου, που κατέστρεψε μια ολόκληρη συνοικία του Σεράγεβου το 1717 με ένα άμεσο χτύπημα σε μια τουρκική μπαρουταποθήκη.Ο θάνατος του πρίγκιπα Ευγένιου το 1736 και του αυτοκράτορα Καρλ ΣΤ' σημείωσε μια καμπή, την οποία ακολούθησε η βασιλεία της Μαρίας Θηρεσίας, η οποία από την αρχή βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα ευρύ μέτωπο εχθρών. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής, δεν υπερασπίστηκε μόνο τη διεκδίκησή της για την εξουσία, αλλά και όλα τα κληρονομικά εδάφη εναντίον σχεδόν όλων των γειτονικών χωρών. Στο τιμόνι των εχθρών της ήταν ο βασιλιάς Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας. Αν και η Αυστρία κέρδισε αρκετές από τις πολλές μάχες που δόθηκαν στους λεγόμενους τρεις Σιλεσιανούς Πολέμους, αυτό δεν αρκούσε ποτέ για μια νίκη σε μια αποφασιστική αναμέτρηση. Αρκετά λάφυρα πολέμου, όπως καπέλα Fusilier, σπαθιά, σημαίες και στολές χρησιμεύουν ως τεκμήρια για τον αυστριακό και τον πρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Τα προσωπικά αντικείμενα του στρατάρχη Ερνστ Γκίντεον φον Λάουντον εκτίθενται σε ξεχωριστό σημείο και περιλαμβάνουν το Τάγμα της Μαρίας Θηρεσίας, την υψηλότερη στρατιωτική διάκριση της Αυστρίας που απονεμήθηκε στον Λάουντον για τη γενναιότητά του κατά τη μάχη του Χότσκιρχ το 1758. Εκτίθενται επίσης αντικείμενα που τεκμηριώνουν την ίδρυση της Στρατιωτικής Ακαδημίας Θηρεσίας το 1751, της παλαιότερης στρατιωτικής ακαδημίας στον κόσμο που βρίσκεται ακόμα στην αρχική της θέση. Ο αυτοκράτορας Ιωσήφ Β' πολέμησε τον τελευταίο Οθωμανικό Πόλεμο της μοναρχίας των Αψβούργων μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα της αυτοκράτειρας Αικατερίνης Β' της Ρωσίας. Και αυτή η σύγκρουση έληξε με την κατάληψη του Βελιγραδίου το 1789, τη στιγμή που ξέσπασε η επανάσταση στη Γαλλία, προαναγγέλλοντας την πτώση της γαλλικής μοναρχίας. Ο Γάλλος βασιλιάς και η σύζυγός του Μαρία Αντουανέτα έχασαν τον θρόνο και τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ταυτόχρονα, όμως, ξεκίνησε η άνοδος του ανθρώπου, που θα μεταμόρφωνε δραματικά τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης: του Ναπολέοντα Βοναπάρτη . Η Αίθουσα των Επαναστάσεων κυριαρχείται από τις μάχες του Άουστερλιτς, του Βίρτσμπουργκ, του Άσπερν, του Βάγκραμ και της Λειψίας, καθώς και από την εξέγερση του Τιρόλου του 1809 με επικεφαλής τον Αντρέας Χόφερ. Αποκορύφωμα της έκθεσης είναι το παλαιότερο εναπομείναν στρατιωτικό αεροσκάφος στον κόσμο, το γαλλικό πολεμικό αερόστατο "L' Intrépide", που αιχμαλωτίστηκε από τα αυστριακά στρατεύματα στη μάχη του Βίρτσμπουργκ στις 3 Σεπτεμβρίου 1796. Οι μεγάλοι πίνακες του Γιόχαν Πέτερ Κραφτ (ο Αρχιδούκας Καρλ και το επιτελείο του στη μάχη του Άσπερν και η διακήρυξη της νίκης στη μάχη της Λειψίας) απεικονίζουν εντυπωσιακά τα γεγονότα αυτών των ταραγμένων εποχών. Ιδιαίτερου είδους τεκμηρίωση αποτελούν τα ειδώλια του Χέλμουτ Κράους (1912–1995), τα οποία απεικονίζουν τις στολές των στρατιωτών της εποχής του Ιωσήφ και του Ναπολέοντα με σχολαστική ακρίβεια και αυθεντικότητα. Στολές, μετάλλια και όπλα, καθώς και ειδικά μεμονωμένα αντικείμενα προσθέτουν στη συνολική εικόνα, όπως το παλτό του Ρώσου στρατηγού Πάβελ Αντρέγιεβιτς Σουβάλοφ, που φορούσε ο Ναπολέων στο ταξίδι του στην εξορία στο νησί Έλβα. Το Συνέδριο της Βιέννης και η προσωπικότητα του Αρχιδούκα Καρλ τεκμηριώνονται λεπτομερώς και τα λεγόμενα Info-Points – διαδραστικές οθόνες αφής που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επισκέπτες - παρέχουν περαιτέρω πληροφορίες για τα γεγονότα αυτής της περιόδου χρησιμοποιώντας σύγχρονα γραφικά, χάρτες και βιογραφικές σημειώσεις. Η Αίθουσα III ονομάζεται επίσης Αίθουσα των Επαναστάσεων επειδή η έκθεση, που περιέχει, ξεκινά με τη Γαλλική Επανάσταση και τελειώνει με την Επανάσταση του 1848. Η Αίθουσα IV είναι αφιερωμένη στον Γιόζεφ Ραντέτσκι φον Ράντετς και την εποχή του. Εντάχθηκε στον Αυτοκρατορικό Στρατό ως δόκιμος ήδη το 1784 και πολέμησε στον τελευταίο Οθωμανικό Πόλεμο υπό τους διοικητές Λάσι και Λάουντον. Μετά από μια εντυπωσιακή υπηρεσία 72 ετών, συνταξιοδοτήθηκε μόνο αφού συμπλήρωσε τα 90 του χρόνια. Υπηρέτησε υπό πέντε συνολικά αυτοκράτορες και συμμετείχε σε όχι λιγότερες από 17 εκστρατείες, για τις οποίες του απονεμήθηκαν 146 αυστριακά και ξένα μετάλλια. Οι νίκες του εναντίον της Σαρδηνίας-Πιεμόν στη Σάντα Λουσία, Βερόνα, Βιτσέντζα και Κουστόζα το 1848 και εκείνες στη Μορτάρα και τη Νοβάρα το 1849 εδραίωσαν τη βασιλεία του νεαρού αυτοκράτορα Φραγκόισκου Ιωσήφ Α', τουλάχιστον προσωρινά. Η αίθουσα Ραντέτσκι περιέχει επίσης πολυάριθμους πίνακες σύγχρονων καλλιτεχνών όπως ο Άλμπρεχτ Άνταμ και ο Βίλχελμ Ρίχτερ, που κάνουν τις στρατιωτικές του εκστρατείες ζωντανές. Εκτός από τις στολές και τα όπλα, κατά την είσοδό τους στην Αίθουσα του Φραγκίσκου Ιωσήφ, οι επισκέπτες παρατηρούν αμέσως τις 34 στολές του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού που ζωγράφισε ο Όσκαρ Μπρίχ για την Έκθεση Millennium της Βουδαπέστης το 1896. Ένα τμήμα της αίθουσας είναι αφιερωμένο στην Αυστροουγγρική εκστρατεία του 1878 στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη υπό τη διοίκηση του Γιόσιπ Φιλίποβιτς φον Φίλιπσμπεργκ. Η κεντρική βιτρίνα στην αίθουσα δείχνει τις τεχνικές καινοτομίες του στρατού πριν από το 1914, όπως το αντίγραφο ενός οχήματος μάχης με αλυσίδες (τανκ Burstyn) που δεν κατασκευάστηκε ποτέ στην πραγματικότητα, το πρώτο ισχυρό πολυβόλο του Αυτοκρατορικού και Βασιλικού Στρατού (Schwarzlose) και το αντίγραφο μιας κουζίνας πεδίου. Εκτίθενται επίσης δείγματα των απαρχών της στρατιωτικής αεροπορίας, όπως μοντέλα του Έτριχ Τάουμπε, του Λόχνερ Πφάιφλιγκερ και του στρατιωτικού αερόστατου M 1896. Το αποκορύφωμα της έκθεσης είναι σίγουρα η βιτρίνα με τα προσωπικά αντικείμενα του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ. Αυτά είναι τα μόνα προσβάσιμα στο κοινό, και περιλαμβάνουν τα στρατιωτικά πανωφόρια του και τα μετάλλιά του, τις πίπες του και το pince-nez. Τα επόμενα αντικείμενα που εκτίθενται εδώ είναι οι υπέροχες στολές της Αυτοκρατορικής Φρουράς Arcièren, μια έντονη αντίθεση με τις στολές του Αυτοκρατορικού και του Βασιλικού Στρατού πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στην απέναντι πλευρά. Σίγουρα ιδιαίτερη σημασία έχουν τα προσωπικά σκεύη του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στρατού, Φραντς Κόνραντ φον Χέτσεντορφ. Ένας ξεχωριστός χώρος είναι αφιερωμένος στη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου, που πυροδότησε άμεσα τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εδώ εκτίθεται ένα από τα σημαντικότερα σημεία ολόκληρης της έκθεσης, το αυτοκίνητο Gräf & Stift στο οποίο ο Αυστριακός διάδοχος του θρόνου, Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας και η σύζυγός του Σοφία δολοφονήθηκαν στις 28 Ιουνίου 1914 στο Σεράγεβο. Τα ίχνη και των δύο δολοφονιών είναι ακόμη ξεκάθαρα ορατά στο αυτοκίνητο. Εξίσου ορατά είναι τα ίχνη σε δύο άλλα αντικείμενα, που είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες: η αιματοβαμμένη στολή του Αρχιδούκα και το ανάκλιντρο πάνω στο οποίο ο διάδοχος του θρόνου πέθανε στη συνέχεια από τα τραύματά του. Εκτίθενται επίσης τα όπλα με τα οποία οι δολοφόνοι περίμεναν στο Σαράγεβο να έρθει η στιγμή τους, όπως πιστόλια Browning M.1910/12 και μια χειροβομβίδα Kragujevac. Εκτός από τα εκθέματα, φωτογραφίες και ταινίες των γεγονότων εκτίθενται επίσης σε ψηφιακές οθόνες στην αίθουσα του Σαράγεβο. Μεταξύ 2012 και 2014, η ομάδα αιθουσών, που ήταν αφιερωμένη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μετατράπηκε πλήρως, εκσυγχρονίστηκε και επανασχεδιάστηκε. Για τη διεύρυνση του αρχικού εκθεσιακού χώρου από 1.000 σε 1.400 m 2, μειώθηκε το ύψος του δωματίου και εισήχθη μια ενδιάμεση πλατφόρμα, έτσι ώστε ολόκληρη η έκθεση να εκτείνεται πλέον σε τρία επίπεδα. Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων, περίπου 2.000 αντικείμενα που σχετίζονται με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πλέον προσβάσιμα στο κοινό, περίπου τα διπλάσια από αυτά που εκτέθηκαν στην προηγούμενη έκθεση. Μια σειρά από βιτρίνες περιέχει τις στολές, τα όπλα και τον εξοπλισμό των αντιμαχόμενων δυνάμεων. Στην αρχή της έκθεσης, τα θέματα επικεντρώνονται στην επιστράτευση των στρατευμάτων το καλοκαίρι του 1914, το αυστριακό πεζικό και ακολουθεί το ιππικό. Στη συνέχεια εκτίθενται στολές και όπλα των αντίπαλων μερών, του Βασιλείου της Σερβίας, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ιταλίας, που κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία το 1915. Αυτό οδήγησε στο λεγόμενο Ιταλικό Μέτωπο του 1915-1918, στο οποίο είναι αφιερωμένος ένας ξεχωριστός χώρος στην έκθεση. Ένα ιδιαίτερο έκθεμα είναι το ορεινό πυροβόλο όπλο M 1899 7 εκατοστών, που ήταν τοποθετημένο γύρω από την κορυφή του Όρτλερ σε υψόμετρο 3.850 μέτρων, καθιστώντας το το υψηλότερο όπλο στην Ευρώπη. Εκτός από τα όπλα, τις στολές και τα είδη στρατιωτικού εξοπλισμού, η έκθεση θεματοποιεί και άλλο σχετικό υλικό σε ξεχωριστούς τομείς, όπως οι γυναίκες στον πόλεμο, το σύστημα στρατιωτικής δικαιοσύνης, η απόδραση και οι εκτοπίσεις, η στέρηση και η προπαγάνδα, οι τραυματισμοί και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, η θρησκεία, πολεμική αιχμαλωσία, αναπηρία και θάνατος. Εκατοντάδες ψηφιακές εικόνες και ταινίες παρουσιάζονται σε επίπεδες οθόνες. Κεντρικό στοιχείο της έκθεσης είναι ένα αυστριακό πολιορκητικό αεροσκάφος M 1916 38 cm, το οποίο μπορούσε να εκτοξεύσει οβίδες βάρους 750 κιλών σε απόσταση 15 χλμ. και τρούλοι που έχουν υποστεί ζημιά από οβίδες από τα οχυρά της Αμβέρσας και του Przemyśl δείχνουν την επίδραση των βομβαρδισμών από τόσο βαρύ πυροβολικό. Ένα επαναλαμβανόμενο σύστημα τοποθέτησης διαθέτει μια σειρά από βιτρίνες που δείχνουν τις καινοτομίες στην τεχνολογία και τον εξοπλισμό όπλων από το 1916, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου αυστριακού κράνους από χάλυβα, που κατασκευάστηκε με βάση το γερμανικό αντίγραφο. Ένα άλλο ιδιαίτερα αξιοσημείωτο έκθεμα είναι το εκπαιδευτικό και αναγνωριστικό αεροσκάφος Phönix 20.01, πρωτότυπο του αυστροουγγρικής παραγωγής Albatros BI(Ph), ένα από τα 5.200 αεροπλάνα, που ο Στρατός και το πολεμικό ναυτικό χρησιμοποίησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον, μια ξεχωριστή περιοχή ήταν αφιερωμένη στο Kriegspressequartier (γραφείο τύπου του πολέμου) και συνεπώς στις τέχνες με θέμα τον πόλεμο, με έργα πολεμικών ζωγράφων όπως οι Άλμπιν Έγκερ-Λίντς, Βίλχελμ Τένι, Όσβαλντ Ρού, Φριτς Σβάρτς-Βάλντεγκ, Στέφανι Χόλενσταϊν, Άντον Φράιστοϊερ, Αλεξάντερ Πόιλριχ και ο Έγκον Σίλε. Αυτή η αίθουσα είναι αφιερωμένη στην αρκετά ταραχώδη ιστορία της Πρώτης Δημοκρατίας και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεντρώνεται κυρίως στον αντίκτυπο των πολιτικών γεγονότων στην κοινωνία και τον στρατό, όπως, για παράδειγμα, η εξέγερση του Ιουλίου του 1927, που πυροδοτήθηκε από την απόφαση Σάττεντορφ και τις συγκρούσεις του Φεβρουαρίου 1934. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν το όπλο που χρησιμοποιήθηκε στο Σάττεντορφ, ακόμη και ένα όπλο όπλο M 1918 που αναπτύχθηκε στο τελικό στάδιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και χρησιμοποιήθηκε κατά του Σούτσμουντ το 1934. Το μουσείο μόλις πρόσφατα απέκτησε εκείνα τα δύο γραπτά που οι γλύπτες Βίλχελμ Φρας και Άλφονς Ρίντελ είχαν κρύψει σε μία οβίδα κάτω από το μνημείο του νεκρού στρατιώτη στην κρύπτη της Χέλντενπλατς της Βιέννης. Στην οθόνη υπάρχουν αντίγραφα των δύο εγγράφων. Επίσης τεκμηριωμένη είναι η ιστορία του Volkswehr και του μετέπειτα Αυστριακού Ομοσπονδιακού Στρατού. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στη δολοφονία του ομοσπονδιακού καγκελαρίου Ένγκελμπερτ Ντόλφους, την προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία και την επακόλουθη ενσωμάτωση του Ομοσπονδιακού Στρατού στη Βέρμαχτ το 1938 και την αντίσταση κατά του εθνικοσοσιαλισμού στην Αυστρία. Εκτός από στολές πεζικού/στρατού, ναυτικού και αεροπορίας της γερμανικής Βέρμαχτ, η έκθεση παρουσιάζει επίσης στολές και πανοπλίες που χρησιμοποιούνται από τα αντίπαλα μέρη του πολέμου. Η έκθεση παρουσιάζει επίσης ξεχωριστές θεματικές περιοχές όπως η Μάχη του Στάλινγκραντ, ο αεροπορικός πόλεμος πάνω από την Αυστρία και η μοίρα του άμαχου πληθυσμού. Επιπλέον, αντιμετωπίζει το ζήτημα της αντίστασης ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς, το Ολοκαύτωμα και τις συνέπειες του ολοκληρωτικού πολέμου. Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι η Μάχη της Βιέννης τον Απρίλιο του 1945, με όπλα και στολές, που δόθηκαν στα στρατεύματα στο τελικό στάδιο του πολέμου, όπως ο εκτοξευτής αντιαρματικών πυραύλων Panzerschreck και το τουφέκι Sturmgewehr 44. Η τελευταία ενότητα της έκθεσης πραγματεύεται τη μετάβαση στην περίοδο της κατοχής από τους Συμμάχους και τη μεταπολεμική κατάσταση στην Αυστρία. Το 2012, η μόνιμη έκθεση έλαβε ένα πρόσθετο αντικείμενο, το βαρύ μεταφορέα εκρηκτικών Borgward IV, το οποίο ανακαλύφθηκε κατά τις εργασίες κατεδάφισης στο πρώην Südbahnhof της Βιέννης και μεταφέρθηκε στο μουσείο. Μια ξεχωριστή αίθουσα (VIII) είναι αφιερωμένη στην ιστορία του αυστριακού πολεμικού ναυτικού. Η έκθεση καλύπτει ολόκληρη την περίοδο από τη δημιουργία του πρώτου στολίσκου του Δούναβη έως το 1918. Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει είναι τα πολυάριθμα αντίγραφα πλοίων και ακρόπρωρα πλοίων. Διάφορες ελαιογραφίες, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων μνημειακών διαστάσεων, απεικονίζουν την ταραχώδη ιστορία του αυστριακού ναυτικού, όπως αυτή του ναυτικού ζωγράφου Αλεξάντερ Κίρχερ, που απεικονίζει τη ναυμαχία της Λίσσας, μια αυστριακή ναυτική νίκη στην οποία η έκθεση αφιερώνει αρκετό χώρο. Εκτός από ορισμένα προσωπικά αντικείμενα του ναυάρχου Βίλχελμ φον Τέγκετχοφ, στα εκθέματα παρουσιάζεται και το αντίγραφο της ναυαρχίδας του, το SMS Erzherzog Ferdinand Max. Johann Christoph Allmayer-Beck: Das Heeresgeschichtliche Museum Wien. Das Museum und seine Repräsentationsräume. Kiesel Verlag, Salzburg 1981, ISBN 3-7023-0113-5. Hannes Leidinger, Verena Moritz: Die Last der Historie. Das Heeresgeschichtliche Museum in Wien und die Darstellung der Geschichte bis 1945. In: Dirk Rupnow, Heidemarie Uhl (Hrsg.): Zeitgeschichte ausstellen in Österreich. Museen – Gedenkstätten – Ausstellungen. Böhlau Verlag, Wien/Köln/Weimar 2011, ISBN 978-3-205-78531-6, S. 15–44 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche). Elena Messner / Peter Pirker (Hrsg.): Kriege gehören ins Museum! Aber wie? Edition Atelier, Wien 2021, ISBN 978-3-99065-061-5. Marco Sostero: Heeresgeschichtliches Museum. In: Ders. (Hrsg.): Der Krieg hinter Glas. Aufarbeitung und Darstellung des Zweiten Weltkriegs in historischen Museen Deutschlands, Österreichs und Japans (= Geschichte. Band 94). LIT Verlag, Berlin/Münster 2010, ISBN 978-3-643-10577-6, S. 115–117. Walter Tancsits: Heeresgeschichtliches Museum – wie geht es weiter? In: Unser Auftrag. Zeitschrift der Offiziersgesellschaft Wien. Eigenverlag, Wien 2021, S. 10–11. Επίσημος ιστότοπος του Μουσείου Στρατιωτικής Ιστορίας Ντοκιμαντέρ Aus dem Rahmen (ORF III) από τον Ιανουάριο του 2013. Ντοκιμαντέρ Zwingburg und Ruhmeshalle. Das Wiener Arsenal από τους Ernst Trost και Axel Corti από το 1993. Ιστοσελίδα των Αυστριακών Ενόπλων Δυνάμεων Το Αυστροουγγρικό Ναυτικό στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο Δείτε το στοιχείο 24 για πληροφορίες σχετικά με το U.20, το υποβρύχιο που εκτίθεται στο μουσείο.