IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνω Πιτσά Κορινθίας

Τα Άνω Πιτσά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πιτσών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ξυλοκάστρου, του δήμου Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Τα Άνω Πιτσά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κορινθίας, στις βορειοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Δραγουνέρα» (1.157μ.) και στις ανατολικές όχθες του Σκουπαίικου ρέματος, πάνω στον επαρχιακό δρόμο προς Καλλιθέα και Σοφιανά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 930. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΒΔ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πιτσών του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πιτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ξυλοκάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Η εκκλησία της Παναγίας στη δυτική είσοδο του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «Ανάβαση» (Ορεινή Κορινθία 1:50.000) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%AC%CF%84%CF%89-%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%A0%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%AC-%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%82-463876113757817/
Arrow Emblem: Hawk of the Grand Prix

Το Arrow Emblem: Hawk of the Grand Prix (γνωστό και ως Grand Prix, (ιαπωνικά: アローエンブレム・グランプリの鷹, Χέπμπορν: Arō Enburemu Guranpuri no Taka) είναι σειρά anime ιαπωνικής παραγωγής, που προβλήθηκε την περίοδο 1977 έως 1978. Αποτελούνταν από 44 επεισόδια.

 Ο Τίμοθι ένας νεαρός οδηγός αγώνων ταχύτητας, ονειρεύεται να κατακτήσει τον τίτλο του πρωταθλητή σε διάφορα ράλι αλλά κυρίως να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1. Όμως ο δρόμος προς την κορυφή δεν θα είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα, καθώς ο Τίμοθι έχει να αντιμετωπίσει πολλά εμπόδια και κακοτυχίες που θα του συμβούν. Στην πορεία του προς τη δόξα ο χαρακτήρας Νίκι Λάουντα, πρωταθλητής αγώνων ταχύτητας, και οι φίλοι του Τίμοθι, θα τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο. Ορισμένα επεισόδια της σειράς μεταγλωττίστηκαν στα ελληνικά και κυκλοφόρησαν σε βιντεοκασέτες από την Elit Video. Σε αυτά, ακούγονται οι φωνές των ηθοποιών Αργύρη Παυλίδη, Μάκη Ρευματά, Γιώργου Βασιλείου, Βίνας Παπαδοπούλου και Μαριάννας Τριανταφυλλίδου. Τα επεισόδια μεταδίδονταν μόνο από κανάλια τοπικής εμβέλειας.
Τσαφαρίνας

Οι Νήσοι Τσαφαρίνας (ισπανικά: Islas Chafarinas) είναι τρεις μικρές ισπανικές νησίδες οι οποίες βρίσκονται στη Θάλασσα του Αλμποράν στα ανοικτά των ακτών του Μαρόκου με συνολική έκταση 0,525 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 45 χιλιόμετρα ανατολικά του Ναδόρ και 3,3 χιλιόμετρα από τη μαροκινή πόλη Ρας Κεμπντάνα. Τα νησιά Τσαφαρίνας είναι από τα ισπανικά εδάφη στη Βόρεια Αφρική στα ανοιχτά των μαροκινών ακτών, γνωστά ως πλάθας δε σοβερανία.

 Τα νησιά Τσαφαρίνας αποτελούνται από τρία νησιά (από τα δυτικά προς τα ανατολικά, με τις εκτάσεις τους σε τετραγωνικά μέτρα): Νησί Κονγκρέσο (256000 τ.μ.) Νησί Ισαβέλ Β’ (153000 τ.μ.) (έχον φρουρά) Νησί Ρέυ (116000 τ.μ).Βρίσκονται υπό ισπανικό έλεγχο από το 1847 και υπάρχει μια στρατιωτική φρουρά 30 ανδρών στο Νησί Ισαβέλ Β’, ο μόνος σταθερός πληθυσμός στο μικρό αρχιπέλαγος, από 426 άτομα το 1900 και 736 άτομα το 1910. Μικρός αριθμός επιστημόνων, αστυνομικών για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, και άλλο εξουσιοδοτημένο προσωπικό μερικές φορές αυξάνουν τον πληθυσμό περίπου στα 50 άτομα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chafarinas Islands στο Wikimedia Commons
Δήμος Λαυρεωτικής

Ο Δήμος Λαυρεωτικής είναι δήμος της Περιφέρειας Αττικής ο οποίος συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και προήλθε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Λαυρεωτικής, Κερατέας και της κοινότητας Αγίου Κωνσταντίνου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 176.87 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 25.102 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι το Λαύριο. Το έμβλημα του Δήμου Λαυρεωτικής είναι "μεταλλευτική κάμινος εκπέμπουσα καπνόν" σύμφωνα με το Β.Δ. της 22 Νοεμβρίου 1891 (ΦΕΚ 333) "Περί μετονομασίας του Δήμου Σουνιέων εις Δήμον Λαυρεωτικής και καθορισμού του εμβλήματος της σφραγίδος αυτού".. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη Λαυρεωτική, βλέπε στο αντίστοιχο λήμμα.

 Ο Δήμος Λαυρίου συστάθηκε την 1-10-1835 (ΦΕΚ Α΄17/1835) και καταλάμβανε περίπου τον χώρο που καλύπτουν οι σημερινοί δήμοι Λαυρεωτικής και Σαρωνικού. Περιλάμβανε τους οικισμούς Κερατέα, Κουβαράς, Καλύβια, Όλυμπος, Ανάβυσσος, Εργαστήρια, και Θορικός. Ο δήμος ήταν Γ΄ τάξης και είχε πληθυσμό 1.238 κατοίκους. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Κερατέα η οποία είχε τότε πληθυσμό 474 κατοίκους. Ο Δήμος Λαυρίου διατηρήθηκε μέχρι το 1890 οπότε διασπάστηκε σε δύο νέους δήμους, τον δήμο Σουνιέων και τον δήμο Θορικίων. Ο Δήμος Λαυρεωτικής συστάθηκε το 1890 αρχικά με την ονομασία Δήμος Σουνιέων και προήλθε από την διαίρεση του παλαιότερου δήμου Λαυρίου.. Ένα χρόνο μετά, το 1891 μετονομάστηκε σε δήμο Λαυρεωτικής. Διατηρήθηκε ως ένας εκ των τριών δήμων του νομού Αττικής και μετά την διοικητική διαίρεση του 1912 (οι άλλοι δύο δήμοι ήταν ο δήμος Αθηναίων και ο δήμος Πειραιώς). Παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι το 1948 οπότε αποσπάστηκε ο οικισμός Καμάριζα ο οποίος συγκρότησε την κοινότητα Καμάριζας, μετέπειτα κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας το 1997 παρέμεινε αμετάβλητος. Την περίοδο αυτή περιλάμβανε τους οικισμούς Λαύριο, Άνω Θορικό, Θορικό, Κάτω Ποσειδωνία, Κάτω Σούνιο, Λεγρενά. Η έκτασή του ήταν 41,3 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 10.612 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011, συνενώθηκαν σ΄αυτόν ο δήμος Κερατέας και η κοινότητα του Αγίου Κωνσταντίνου σχηματίζοντας τον νέο δήμο Λαυρεωτικής. Κατά το παρελθόν διετέλεσαν δήμαρχοι του δήμου Λαυρεωτικής οι: Ευστάθιος Βογιατζής, έμπορος, διετέλεσε δήμαρχος τις περιόδους 1924-24 και 1929-34 Αναστάσιος Γλαντζής, έμπορος, διετέλεσε δήμαρχος τις περιόδους 1940-41, 1943 και 1946-49 Κωνσταντίνος Κονοφάγος, μεταλλουργός και χημικός μηχανικός, καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, ποιητής, συγγραφέας, δήμαρχος Λαυρίου το 1946 Φωκίων Νέγρης, μεταλλειολόγος, πολιτικός και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών 1967-197? Ιωάννης Κ. Καλαντζόπουλος (διορισμένος από τη χούντα, 1967-1974), με αναπληρωτή τον Ηρακλή Ν. Τσώνο 1975-1994 Κωνσταντίνος Πόγκας 1995-2002 Σταύρος Παπασταυρόπουλος 2003-2010 Δημήτριος Λουκάς 2011-2014 Κωνσταντίνος Λεβαντής 2014- Δημήτριος ΛουκάςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Δήμος Λαυρεωτικής
Λαγιού, Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες

Η Λαγιού (αγγλικά: Layou) είναι μια πόλη του Άγιου Βικεντίου και Γρεναδίνων και πρωτεύουσα του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας.

 Η Λαγιού βρίσκεται στο νησί του Άγιου Βικεντίου. κεντρικά της χώρας, νοτιοδυτικά του νησιού και νότια της ενορίας. Η Λαγιού έχει κλίμα τροπικό με βροχές που αρχίζουν από το Μάη και τελειώνουν το Νοέμβριο και ξηρασία που αρχίζει από τον Ιανουάριο και τελειώνει το Μάιο.
Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου

Η Βάπτιση του Κωνσταντίνου είναι μία τοιχογραφία των βοηθών του Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Ραφαήλ. Μάλλον έγινε από τον βοηθό του Τζιανφραντσέσκο Πέννι το διάστημα 1517-1524.

 Έπειτα από το τέλος του διδασκάλου του το 1520, ο Πέννι εργάστηκε μαζί με άλλα μέλη του εγαστηρίου του Ραφαήλ για να ολοκληρώσει τη διακόσμηση με νωπογραφίες των αιθουσών που τώρα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ (Stanze de Raffaello), στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Το έργο βρίσκεται στην Αίθουσα του Κωνσταντίνου (Sala di Constantino). Παριστά τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ τον Μεγάλο να γονατίζει για να λάβει τον αγιασμό από τον πάπα Σίλβεστρο Α΄ στο βαπτιστήριο του Αγ. Ιωάννη του Λατερανού. Ο ζωγράφος απέδωσε τον Σίλβεστρο Α΄ με τα χαρακτηριστικά του πάπα Κλήμη Ζ΄, ο οποίος είχε αναθέσει την ολοκλήρωση των νωπογραφιών, έπειτα από τη διακοπή των εργασιών κατά την αρχιερατεία του πάπα Αδριανού ΣΤ΄ (1522-23). Η τεχνοτροπία είναι της ύστερης Αναγέννησης: αν και προσπαθεί να ελέγξει την ηρεμία, που χαρακτηρίζει την Ακμή της Αναγέννησης, η σκηνή του πλήθους καταδεικνύει την τάση του Μανιερισμού προς την περιπλοκότητα και την αταξία. Baptism of Constantine, Musei Vaticani
Cast in Stone

Το Cast in Stone είναι το ένατο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer". Η αρχική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε ένα επιπλέον CD με επανεκτελέσεις τραγουδιών από την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος, ενώ η "Sanctuary Records" επανακυκλοφόρησε το "Cast in Stone" το 2000, περιλαμβάνοντας εκτός του επιπλέον CD και το ΕΡ "Venom '96". Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος μετά το "Possessed" του 1985 και το τελευταίο με το ντράμερ Abaddon στην σύνθεση του συγκροτήματος. Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,1 / 5 και το "Metal Archives" 64 %.

 1. The Evil One (Bray, Lant, Dunn) - 3:18 2. Raised in Hell (Bray, Lant, Dunn) - 2:47 3. All Devils Eve (Bray, Lant, Dunn) - 2:53 4. Bleeding (Bray, Lant, Dunn) - 2:43 5. Destroyed & Damned (Bray, Lant, Dunn) - 6:45 6. Domus Mundi (Bray, Lant, Dunn) - 3:51 7. Flight of the Hydra (Bray, Lant, Dunn) - 3:22 8. God's Forsaken (Bray, Lant, Dunn) - 4:24 9. Mortals (Bray, Lant, Dunn) - 3:15 10. Infectious (Bray, Lant, Dunn) - 3:36 11. Kings of Evil (Bray, Lant, Dunn) - 4:15 12. You're All Gonna Die (Bray, Lant, Dunn) - 3:02 13. Judgement Day (Bray, Lant, Dunn) - 4:32 14. Swarm (Bray, Lant, Dunn) - 5:06 Το "Cast in Stone" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Cronos - φωνητικά, μπάσο Mantas - κιθάρα Abaddon - τύμπανα Cast in Stone - Venom | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Venom - Cast in Stone - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Venom - Cast in Stone (album review) | Sputnikmusic
Φυσικό Καταφύγιο Στάρα Ρεκά

Το Φυσικό Καταφύγιο Στάρα Ρεκά (βουλγαρικά: Стара река, μτφ. «Παλιό Ποτάμι») είναι ένα από τα εννέα φυσικά καταφύγια στο Εθνικό Πάρκο Κεντρικών Βαλκανίων στην κεντρική Βουλγαρία.Το καταφύγιο ιδρύθηκε στις 19 Μαρτίου 1981 για να προστατεύσει τα μοναδικά οικοσυστήματα των Βαλκανικών βουνών.Εκτείνεται σε έκταση 1974,7 εκταρίων, ή 19,747 τ.χλμ.

 Το καταφύγιο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης του Κάρλοβο στο βόρειο τμήμα της Φιλιππούπολης.Καλύπτει τις νότιες πλαγιές των Βαλκανικών βουνών που εκτείνονται από τη κορυφή Levski (2166 μ.) και τη κορυφή Golyam Kupen (2169 μ.). στην κύρια κορυφογραμμή της οροσειράς νότια κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Στάρα Ρεκά και των παραποτάμων του. Το υψόμετρο του καταφυγίου κυμαίνεται μεταξύ 1000 και 2169 μ.Οι νότιες πλαγιές των Βαλκανικών βουνών έχουν πιο ήπιο κλίμα και καλύπτονται από χιόνι κατά μέσο όρο 120 ημέρες ετησίως.Οι τύποι εδάφους είναι διαφορετικοί και αποτελούνται από λιβάδια, βουνά στις υψηλότερες περιοχές έως και δάση σε χαμηλότερα υψόμετρα. Οι δασικοί βιότοποι στο Φυσικό Καταφύγιο Στάρα Ρεκά περιλαμβάνουν συνήθως τέσσερα έως πέντε είδη δέντρων.Τα χαμηλότερα μέρη του καταφυγίου καλύπτονται από βελανιδιά (Quercus petraea), δασική οξιά (Fagus sylvatica), ράξος μελία (Fraxinus ornus), μελιόγαυρο (Ostrya carpinifolia) και ανατολικό γαύρο (Carpinus orientalis).Υπάρχουν επίσης μικτά δάση οξιάς και έλατου μαζί με σφένδαμο πεδινό (Acer campestre), ελληνικό σφενδάμι (Acer holdreichii) και τη σημύδα μπετούλα (Betula pendula) τα οποία αναπτύσσονται σε μεγαλύτερα υψόμετρα.Τα δάση της ερυθρελάτης (Picea abies) αναπτύσσονται στα υψηλότερα υψόμετρα. Στο φυσικό καταφύγιο Στάρα Ρεκά υπάρχει ένας σημαντικός πληθυσμός αγριοκάτσικων κατά μήκος των νότιων πλαγιών των Βαλκανικών βουνών.Είναι επίσης ένα σημαντικό καταφύγιο για τη καφέ αρκούδα, το γκρίζο λύκο, την αγριόγατα, το δενδροκούναβο και την ευρωπαϊκή ενυδρίδα. Υπάρχουν πολλά είδη αρπακτικών πτηνών, όπως ο βασιλαετός, ο χρυσαετός, ο σταυραετός, η αετογερακίνα, ο σφηκιάρης, το διπλοσάινο, το ξεφτέρι, το στεπογέρακο, ο πετρίτης και ο ευρασιατκός μπούφος.Άλλα προστατευόμενα πτηνά είναι η αγριόκοτα, ο λευκονώτης και ο μαύρος δρυοκολάπτης. Εθνικό Πάρκο Πιρίν Φυσικό Καταφύγιο Γιούλεν "Stara Reka Reserve" "Stara Reka Reserve: Detailed Information" "Register of the Protected Territories and Zones in Bulgaria"
Ροδόλφος των Αψβούργων-Λωρραίνης

Να μη συγχέεται με τον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης, Αρχιδούκα της Αυστρίας.Ο Ροδόλφος της Αυστρίας (γερμ. Rudolf von Habsburg-Lothringen, 8 Ιανουαρίου 1788 - 24 Ιουλίου 1831) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας και αυτοκρατορικός πρίγκηπας της Αυστρίας, αρχιεπίσκοπος του Όλομοουτς (1819) και καρδινάλιος.

 Ο Ροδόλφος Ιωάννης Ιωσήφ Ραϊνέριος ήταν ο τελευταίος γιος του Λεοπόλδου Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας, Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας. Άρχισε να μαθαίνει πιάνο με δάσκαλο τον Μπετόβεν (1803), με τον οποίο έγινε στενός φίλος. Οι συναντήσεις τους ήταν συχνές ως το 1824 και ο Μπετόβεν του αφιέρωσε 14 συνθέσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archduke Rudolf of Austria (Cardinal) στο Wikimedia Commons
Μάριον Μαχόνι Γκρίφιν

Η Μάριον Μαχόνι Γκρίφιν (αγγλικά: Marion Mahony Griffin, 14 Φεβρουαρίου 1871 – 10 Αυγούστου 1961) ήταν Αμερικανίδα αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης. Ήταν μια από τις πρώτες αδειοδοτημένες γυναίκες αρχιτέκτονες στον κόσμο και θεωρείται από τα αρχικά μέλη της "σχολής της υπαίθρου" (Prairie School). Παρήγαγε κάποια από τα καλύτερα αρχιτεκτονικά σχέδια στην Αμερική και την Αυστραλία.

 1998–99: Το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών & Επιστημών στο Σίδνεϊ πραγματοποίησε έκθεση με τίτλο «Beyond Architecture: Marion Mahony and Walter Burley Griffin». 2013: Έκθεση για τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Καμπέρας, που πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστραλίας και ονομάζεται "Το όνειρο ενός αιώνα: οι Γκρίφιν στην πρωτεύουσα της Αυστραλίας", παρουσίασε τα σχέδιά της ολόκληρο τον χρόνο. 2015: Έκθεση με μερικά από τα έργα της πραγματοποιήθηκε στο Block Museum του Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν, στο Ιλινόι των ΗΠΑ. 2016–17: Πραγματοποιήθηκε έκθεση στο Elmhurst History Museum, στο Ιλινόι των ΗΠΑ. 2020–2021: Έκθεση στο Μουσείο του Σίδνεϊ με τίτλο «Paradise on Earth». 2022: Έκθεση στα Εθνικά Αρχεία Αυστραλίας στην Καμπέρα με τίτλο «Marion: the other Griffin». Εκκλησία All Souls (κατεδαφίστηκε), Έβανστον, Ιλινόι – 1901 Κατοικία Τζέραλντ και Χάτι Μαχόνεϊ (κατεδαφίστηκε), Έλκχαρτ, Ιντιάνα – 1907 Κατοικία Ντέιβιντ Άμπεργκ, 505 College Avenue SE, Γκραντ Ράπιντς, Μίσιγκαν– 1909 Κατοικία Έντουαρντ Π. Έρβινγκ, 2 Millikin Place, Ντεκατούρ, Ιλινόις – 1909 Κατοικία Ρόμπερτ Μιούλερ, 1 Millikin Place, Ντεκατούρ, Ιλινόις – 1909 Κατοικία Άντολφ Μιούλερ, 4 Millikin Place, Ντεκατούρ, Ιλινόις – 1910 Εταιρεία Niles Club, Club House, Νάιλς, Μίσιγκαν– 1911 Κατοικία Χένρι Φορντ "FairLane" (άκτιστο αρχικό σχέδιο, 1913) Κατοικία Koehne (κατεδαφίστηκε το 1974), Παλμ Μπιτς, Φλόριντα – 1914 Κατοικία Κούλεϊ, Grand St., Texas Avenue, Μονρόε, Λουιζιάνα Καφέ Fern Room, Μελβούρνη, Αυστραλία – 1916 Pholiota, 23 Glenard Drive, Ίγκλμοντ, Βικτώρια, Αυστραλία – 1920 Θέατρο Κάιτολ, Swanston Street, Μελβούρνη, Αυστραλία – 1921–1923 Stokesay, 289 Nepean Highway, Σίφορντ, Βικτώρια, Αυστραλία – 1925 Κατοικία Έλεν Μάουερ, 12 The Rampart, Κάστλκραγκ, Σίδνεϊ – 1926 Κατοικία Κρέσγουικ, Κάστλκραγκ, Σίδνεϊ, Αυστραλία – 1926 Κατοικία Σ. Ρ. Σόλτερ, Τούρακ, Βικτώρια, Αυστραλία – 1927[46] Κατοικία Βον Γκρίφιν, 52 Darebin St., Heidelberg, Βικτώρια, Αυστραλία – 1927
Strong Arm of the Law

Το Strong Arm of the Law είναι ο τρίτος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος ηχογραφήθηκε στα "Ramport Studios" του Λονδίνου και κυκλοφόρησε στις 1 Σεπτεμβρίου 1980.Ο δίσκος συνέχισε την επιτυχία του προηγούμενου άλμπουμ των Saxon, "Wheels of Steel", αφού έγινε χρυσός και παρέμεινε στα τσαρτ για 13 εβδομάδες, φθάνοντας ως την ενδέκατη θέση στη Μεγάλη Βρετανία. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου κυκλοφόρησε σε μορφή 7" σινγκλ, το Νοέμβριο του 1980. Οι στίχοι του τραγουδιού "Dallas 1 PM" αναφέρονται στη δολοφονία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

 Heavy Metal Thunder (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:20 To Hell and Back Again (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:44 Strong Arm of the Law (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:39 Taking Your Chances (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:19 20.000 feet (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 3:16 Hungry Years (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 5:18 Sixth Form Girls (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 4:19 Dallas 1 PM (Byford, Dawson, Gill, Oliver, Quinn) - 6:29 Strong Arm of the Law (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 1 Σεπτεμβρίου 1980 Strong Arm of the Law (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Νοέμβριος 1980 Strong Arm of the Law (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Το Strong Arm of the Law ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Γκράχαμ Όλιβερ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Στηβ Ντόσον - μπάσο Πητ Γκιλ - τύμπανα Encyclopaedia Metallum reviews Γαλλικά τσαρτΑρχειοθετήθηκε 2012-06-23 στο Wayback Machine.
Αναξανδρίδας Β΄

Ο Αναξανδρίδας (αρχ.: Ἀναξανδρίδας, ... - 520 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Σπάρτης από τον οίκο των Αγιαδών. Ήταν πατέρας δύο βασιλιάδων της Σπάρτης, του Κλεομένη Α΄ και του θρυλικού Λεωνίδα Α' των Θερμοπυλών.

 Πατέρας του Αναξανδρίδα ήταν ο βασιλιάς Λέων, ενώ η μητέρα του είναι άγνωστη. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί , ότι είχε για σύζυγό του μία ανιψιά του (κόρη της αδελφής του - και οι δυο ανώνυμες), η οποία δεν του είχε χαρίσει παιδιά. Για να μη χαθεί η γενιά του Ευρυσθένη (των Αγιαδών), οι έφοροι τον πίεσαν να τη χωρίσει και να πάρει μία άλλη για σύζυγο. Όταν εκείνος αρνήθηκε, οι έφοροι και οι γέροντες του πρότειναν να πάρει δεύτερη σύζυγο, χωρίς να χωρίσει από την πρώτη, με σκοπό να του κάνει παιδιά . Έτσι ο Αναξανδρίδας πήρε για δεύτερη σύζυγό του μία κόρη του Πρινητάδη, η οποία γέννησε τον Κλεομένη. Σύντομα όμως έμεινε έγκυος και η πρώτη του σύζυγος. Οι οικείοι της δεύτερης συζύγου άρχισαν να διαδίδουν φήμες, ότι επρόκειτο για ψεύτικη εγκυμοσύνη, με αποτέλεσμα οι έφοροι να απαιτήσουν να είναι παρόντες στη γέννα. Η πρώτη σύζυγος γέννησε τον Δωριέα και λίγο αργότερα τον Λεωνίδα και μετά τον Κλεόμβροτο (ο Ηρόδοτος αναφέρει το ενδεχόμενο ο Λεωνίδας και ο Κλεόμβροτος να ήταν δίδυμοι). Η δεύτερη σύζυγος δεν έκανε άλλα παιδιά . (οι βασιλείς με κίτρινη σκίαση) Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αναξανδρίδα, οι Λακεδαιμόνιοι κατάφεραν να επικρατήσουν στις μακρόχρονες πολεμικές συγκρούσεις τους με τους Τεγεάτες - ο πόλεμος είχε ξεκινήσει κατά τη βασιλεία τού παππού του, Ευρυκρατίδα και συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, Λέοντα. Η παράδοση αναφέρει ότι η επικράτηση οφείλεται σε έναν Λακεδαιμόνιο, που ονομαζόταν Λίχας. Αυτός είχε πάει στην Τεγέα σε μια προσπάθεια ανακωχής και όταν επέστρεψε, οι Σπαρτιάτες αναζητούσαν βάσει ενός χρησμού τα οστά τού Ορέστη. Ακούγοντας τον χρησμό, ο Λίχας συμπέρανε ότι τα οστά βρίσκονταν σε ένα σημείο, που είχε δει στην Τεγέα. Αφού ανέκτησαν τα οστά από την Τεγέα, οι Λακεδαιμόνιοι κατάφεραν να επικρατήσουν στον πόλεμο. Η πολύπλοκη οικογενειακή κατάσταση του Αναξανδρίδα, δημιούργησε έριδες μετά το θάνατό του. Ο Δωριέας αξίωσε να γίνει εκείνος βασιλέας, αντί του πρωτότοκου Κλεομένη, γιατί ήταν «ικανότερος σε όλα». Όταν οι Σπαρτιάτες ανακήρυξαν τον Κλεομένη βασιλιά, ο Δωριέας ηγήθηκε αποικιστών στην Αφρική , ενώ στη συνέχεια εξεστράτευσε στην Ιταλία και τελικά σκοτώθηκε στη Σικελία . Ο Κλεομένης βασίλευσε στη Σπάρτη, αλλά πέθανε χωρίς να αφήσει άρρενα διάδοχο, παρά μόνο μια κόρη, τη Γοργώ , την οποία παντρεύτηκε ο αδελφός του, ο Λεωνίδας , που τον διαδέχθηκε.
Φραντσίσεκ Πάβεου Ρασέγια

Ο Φραντσίσεκ Πάβεου Ρασέγια (πολωνικά: Franciszek Paweł Raszeja) (2 Απριλίου 1896, Χέουμνο – 21 Ιουλίου 1942, Βαρσοβία) ήταν Πολωνός ορθοπεδικός ιατρός και ακαδημαϊκός δάσκαλος. Ήταν αδελφός του ακτιβιστή Λέον Ρασέγια. Σκοτώθηκε όταν επισκεπτόταν έναν ασθενή στο Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Ρασέγια γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1896 στο Χέουμνο (τότε Κουλμ). Ο πατέρας του ήταν ο Ιγκνάτσι, υπάλληλος ταχυδρομείου και η μητέρα του η Μάρια, το γένος Τσίχον (Cichoń). Όταν γεννήθηκε και μέχρι τα 22 του περίπου αυτή η περιοχή ήταν μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Φοίτησε στο Λύκειο του Χέουμνο, όπου έκανε φιλία με τον Κουρτ Σουμάχερ, έναν μετέπειτα πολιτικό και ακτιβιστή του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στρατολογήθηκε στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό, πολέμησε στο Ανατολικό Μέτωπο και πιάστηκε αιχμάλωτος και κρατήθηκε στην Τασκένδη. Το 1918, πήρε το δρόμο του μέσω της Φινλανδίας και της Σουηδίας στην Πολωνία. Έλαβε μέρος στον Πολωνο-Μπολσεβίκικο Πόλεμο ως ιατρός. Αφού σπούδασε ιατρική στο Μύνστερ, στην Κρακοβία και στο Πόζναν και απέκτησε το πτυχίο του διδάκτορα ιατρικών επιστημών, ο Ρασέγια εργάστηκε στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο στο Πόζναν. Το 1928, ήταν ένα από τα πέντε ιδρυτικά μέλη της Πολωνικής Ορθοπεδικής και Τραυματικής Εταιρείας. Ο Ρασέγια έλαβε το μεταδιδακτορικό του δίπλωμα το 1931 και έγινε διευθυντής ενός ορθοπεδικού νοσοκομείου στο Σφάζεντς. Παράλληλα, διηύθυνε μια ορθοπεδική πολυκλινική στο Πόζναν. Ο Ρασέγια οδήγησε στην επαναλειτουργία του ορθοπεδικού νοσοκομείου του Πανεπιστημίου του Πόζναν το 1935 και ανέλαβε τη διαχείρισή του, ενέργεια που ένα χρόνο αργότερα είχε ως αποτέλεσμα να του απονεμηθεί ο τίτλος του καθηγητή. Αργότερα ανήκε στην πολωνική Ακαδημαϊκή Εταιρεία Baltia. Το Σεπτέμβριο του 1939, μετά την παύση των στρατιωτικών ενεργειών, ο Ρασέγια εργάστηκε ως ιατρός στη Βαρσοβία (από το Δεκέμβριο του 1939, ήταν επικεφαλής του χειρουργικού τμήματος του Πολωνικού Νοσοκομείου Ερυθρού Σταυρού) και δίδαξε στο Μυστικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ο Ρασέγια επικοινώνησε με τον καθηγητή Λούντβικ Χίρσφελντ, ο οποίος βρισκόταν στο Κκέτο της Βαρσοβίας και οργάνωσε μια εκστρατεία αιμοδοσίας για να βοηθήσει τον εβραϊκό πληθυσμό. Στις 21 Ιουλίου 1942 πήγε σε ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία στην οδό Χουόντνα 26 στο γκέτο για να φροντίσει έναν ασθενή (είχε νόμιμη κάρτα, η οποία χρειαζόταν για να μπει στο γκέτο). Ο Ρασέγια δολοφονήθηκε στο διαμέρισμα μαζί με τον ασθενή του, Άμπε Γκουτνάγιερ, την οικογένειά του, δύο Εβραίους ιατρούς και μια νοσηλεύτρια, από την Γκεστάπο, υπό τη διοίκηση του SS-Sturmbannführer Χέρμαν Χέφλε. Παντρεύτηκε την Στανισουάβα Ντενίστσουκ (Stanisława Deniszczuk) το 1923. Είχαν δύο κόρες: την Μποζένα και την Έβα. Το όνομά του δόθηκε στο δημοτικό νοσοκομείο του Πόζναν στην οδό Μιτσκιέβιτς (άνοιξε το 1953), σε έναν από τους δρόμους στη Βαρσοβία στη Βόλα και σε μια γειτονιά στο Χέουμνο.
Αμφιθέα Εύβοιας

Η Αμφιθέα (μέχρι το 1954 Γίδες) είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 262 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 240 μ. σε πεδινή έκταση. Βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα.

 Από την περιοχή περνούσε το μεγάλο υδραγωγείο της Χαλκίδας. Το χωριό μέχρι το 1954 λεγόταν Γίδες. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα του από ένα Τούρκο πασά ο οποίος είχε κοπάδια στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Yidez. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 27 σπίτια και παρήγαγε κρασί.Το 1835 οι Γίδες προσαρτήθηκαν στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αμφιθέα. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Περίπου δύο χιλιόμετρα ανατολικά του οικισμού, δίπλα στο εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, σώζονται τα ερείπια πύργου. Ο πύργος δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε, αλλά με βάση τους άλλους πύργους της Εύβοιας, οι οποίοι χρονολογούνται από τους βενετικούς χρόνους, κτίστηκε τον 15ο αιώνα. Ο ρόλος του πιθανόν ήταν να φυλάσσει το υδραγωγείο της Χαλκίδας, το οποίο περνούσε από την περιοχή. Κοντά βρίσκονται τα ερείπια ενός άλλου, μικρότερου πύργου, γνωστού ως Πυργόπουλο. Πιθανόν είχε το ρόλο της αποθήκης τροφίμων.
Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα

Ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε (πορτογαλ.: Jorge de Lencastre, 1481 - 22 Ιουλίου 1550) από τον Οίκο των Αβίς ήταν 2ος δούκας της Κοΐμπρα (1495-1550), μάγιστρος τού Τάγματος του Σαντιάγκο και διοικητής τού Τάγματος τού Αβίς.

 Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Άννα ντε Μεντόσα, υπηρέτριας της Ιωάννας των Τραστάμαρα, εξαδέλφης του και μητριάς του. Γεννήθηκε στο Αμπράντες και ανατράφηκε από την αδελφή τού Ιωάννη Β΄, την Ιωάννα, δομινικανή μοναχή, στη μονή του Ιησού στο Αβέιρο. Το 1490 απεβίωσε η Ιωάννα και ο Γεώργιος ήλθε στην Αυλή, όπου τέθηκε υπό την επίβλεψη του αρχι-κυνηγού (monteiro-mor) Ντιόγκο Φερνάνντες ντε Αλμέιντα. Νυμφεύτηκε το 1500 την εξαδέλφη του Βεατρίκη των Μπραγκάνσα, κόρη του Άλβαρο 4ου γιου του δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Ιωάννης ντε Λενκάστρε 1501-1571, 1ος δούκας τού Αβέιρο. Αλφόνσος, αρχι-διοικητής (comendador-mor) τού Σαο Τιάγκο. Γιος του ήταν ο: Άλβαρο 1540-1626, 3ος δούκας τού Αβέιρο. Λουδοβίκος, αρχι-διοικητής τού Αβίς. Ιάκωβος, βοηθός ηγούμενος τού Σαο Πέντρο ντε Τόρρες Βέρντας, 1ος Ιεροεξεταστής τού βασιλείου. Ελένη, προϊσταμένη της βασιλικής μονής τού Σάντος. Μαρία, εσωτερική στη μονή τού Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ. Φιλίππα, βοηθός ηγουμένη στη μονή του Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ. Ισαβέλλα, εσωτερική στη μονή του Αγ. Ιωάννη στο Σετούμπαλ και μετά στη βασιλική μονή του Σάντος. Zúquete, A. (1989). Nobreza de Portugal e do Brasil. Vol. I. Lisbon: Zairol. pp. 342, 347. Subrahmanyam, S. (1997). The Career and Legend of Vasco da Gama. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-47072-2.Από μη νόμιμες σχέσεις είχε αρκετά φυσικά τέκνα.
Γιώργος Διαλεγμένος

Ο Γιώργος Διαλεγμένος (γενν. Αθήνα, 1940) είναι Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς. Έχει γράψει μεταξύ άλλων, τα έργα Χάσαμε τη θεία στοπ (1975), Σε φιλώ στη μούρη, (1985) και Bella Venezia, (2005) που έχουν γίνει μεγάλες θεατρικές επιτυχίες. Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν (1962), έχει εργαστεί ως ηθοποιός ενώ έχει σκηνοθετήσει και κάποια δικά του θεατρικά έργα. θεωρείται ρηξικέλευθος και αντισυμβατικός ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης.

 1966 Κατηγορώ τους ανθρώπους 1967 Εκείνος κι εκείνη 1967 Οι βοσκοί, του Νίκου Παπατάκη 1968 Οιδίπους τύραννος 1970 Βλέπε Λουκιανός 1973 Κρανίου τόπος, του Κώστα Αριστόπουλου 1974 Τα χρώματα της ίριδος, του Νίκου Παναγιωτόπουλου 1978 Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας, του Νίκου Παναγιωτόπουλου 2000 Αυτή η νύχτα μένει 2000 Εφήμερη πόλη 2002 Το μυστικό του Νοέμβρη 2006 Πανδώρα 2008 Τρεις στιγμές I. Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Γ. Διαλεγμένος εργάστηκε ως ηθοποιός. ΙΙ. Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Γ. Διαλεγμένου Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Αλέξανδρος Λευκάδας

Ο Αλέξανδρος είναι χωριό της Λευκάδας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Λευκάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λευκάδας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Λευκάδας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αλέξανδρος είναι χωριό στην βορειοκεντρική Λευκάδα. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές υπώρειες του βουνού Σκάρος (ή Σκάροι, 673 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Λαζαράτων-Πλατύστομου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 16 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της πρωτεύουσας του νησιού. Η τοπική κοινότητα Αλεξάνδρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 14,227 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κολλυβάτα και Νικιάνα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρυάς του νομού Κερκύρας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λευκάδος και, το 1909, πάλι στον νομό Κερκύρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλεξάνδρου. Το 1925 εντάχθηκε στον νομό Πρέβεζας και το 1946 υπήχθη οριστικά στον νομό Λευκάδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλεξάνδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λευκάδας. Ο Αλέξανδρος είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός, επειδή τα σπίτια είναι κτισμένα σε παραδοσιακή επτανησιακή αρχιτεκτονική (πέτρινοι τοίχοι, παράθυρα με ξύλινα καλύμματα, πλακάκια σε καφέ αποχρώσεις). Επίσης, στο χωριό υπάρχει μακρόχρονη λαϊκή μουσική παράδοση, καθώς είναι ο τόπος καταγωγής πολλών χορευτών, τραγουδιστών και μουσικών λαϊκής παραδοσιακής μουσικής. Το δημοτικό σχολείο του οικισμού, το οποίο έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο διότι αποτελεί τυπικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των μονοτάξιων σχολικών κτιρίων, που κτίζονταν στη δεκαετία του 1920 και είναι άμεσα συνδεδεμένα με τις μνήμες των κατοίκων της περιοχήςΟ παραδοσιακός συνοικισμός «Κιάφα» του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο κέντρο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η μονή Αγίου Γεωργίου Σκάρων, νοτιοανατολικά του οικισμού, η οποία έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Λευκάδα 1:50.000) eetaa.gr https://www.feelgreece.com/el/alexandros-lefkada https://aromalefkadas.gr/%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CF%8C-%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C/
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2013-14

Το Κύπελλο Κύπρου 2013-14 ήταν η 39η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (37η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2013-14. Νικητής ήταν ο Απόλλων για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και η ΑΕΚ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 29 Απριλίου 2014 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 3-0 σετ (25-17, 25-18, 25-14). Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2013-14 - Αποτελέσματα Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2013-14
Μπέρναρντ Κατς

Ο Μπέρναρντ Κατς (Bernard Katz, 26 Μαρτίου 1911 – 20 Απριλίου 2003) ήταν Γερμανός ιατρός και βιοφυσικός, γνωστός για το έργο του στη φυσιολογία των νεύρων. Μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1970 με τον Γιούλιους Άξελροντ και τον Ουλφ φον Όιλερ.

 Ο Κατς γεννήθηκε στη Λειψία από γονείς Γερμανοεβραίους και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Πήρε το πτυχίο του το 1934 και κατέφυγε στη Βρετανία τον Φεβρουάριο του 1935. Εργάσθηκε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου, στην αρχή υπό τον Άρτσιμπαλ Χιλ. Πήρε το διδακτορικό του το 1938 και κέρδισε μία υποτροφία για να ερευνήσει με τον Τζων Εκλς στο Νοσοκομείο του Σίδνεϊ. Έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα το 1941 υπηρέτησε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός της αεροπορίας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Νυμφεύθηκε τη Μάργκεριτ Πένλι το 1945 και επέστρεψε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου ως υποδιευθυντής το 1946. Συνεργάσθηκε με τους Άλαν Λόυντ Χότζκιν και Άντριου Χάξλεϋ (που τιμήθηκαν με Νόμπελ το 1963). Ο Κατς εκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο το 1952. Πέθανε στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών. Οι έρευνες του Κατς απεκάλυψαν θεμελιώδεις ιδιότητες των συνάψεων, των ενώσεων δηλαδή μέσα από τις οποίες τα νευρικά σήματα περνούν από το ένα νευρικό κύτταρο στο άλλο, καθώς και σε άλλα είδη κυττάρων. Την δεκαετία του 1950 μελετούσε τη δράση της ακετυλχολίνης, ενός μορίου που προκαλούσε συστολή των μυών. Ο Κατς τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψή του ότι η απελευθέρωση αυτού του νευροδιαβιβαστή στις συνάψεις ήταν «κβαντωμένη», δηλαδή σε οποιαδήποτε σύναψη η ποσότητά του που απελευθερωνόταν δεν ήταν ποτέ μικρότερη από ένα ορισμένο αριθμό μορίων, και αν ήταν μεγαλύτερη, ήταν πάντα ένα ακέραιο πολλαπλάσιο αυτού του αριθμού. Βιογραφία στο Ίδρυμα Nobel Αρχειοθετήθηκε 2001-12-02 στο Wayback Machine.
Βύθισμα Ντανακίλ

Το βύθισμα Ντανακίλ είναι το βόρειο τμήμα του τριγώνου Αφάρ ή του βυθίσματος Αφάρ στην Αιθιοπία . Πρόκειται για γεωλογικό βύθισμα που προέκυψε από την παρουσία τριών τεκτονικών πλακών στο Κέρας της Αφρικής.

 Το βύθισμα Ντανακίλ βρίσκεται στην τριπλή διασταύρωση τριών τεκτονικών πλακών και έχει μια πολύπλοκη γεωλογική ιστορία. Έχει αναπτυχθεί ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης της Αφρικής και της Ασίας, προκαλώντας ρωγμές και ηφαιστειακή δραστηριότητα. Η διάβρωση, οι πλημμύρες από την θάλασσα, η άνοδος και η πτώση του εδάφους, έχουν όλα συμβάλλει στη διαμόρφωση του βυθίσματος. Ιζηματογενή πετρώματα όπως ο ψαμμίτης και ο ασβεστόλιθος επικαλύπτονται από βασάλτη που προέκυψε από εκτεταμένες ροές λάβας. Το βύθισμα είναι πεδιάδα, με διαστάσεις 200 επί 50 χλμ (124 επί 31 μίλια), που βρίσκεται στα βόρεια της περιοχής Αφάρ της Αιθιοπίας, κοντά στα σύνορα με την Ερυθραία. Είναι περίπου 125 μ. κάτω από την στάθμη της θάλασσας και συνορεύει δυτικά με το Αιθιοπικό Οροπέδιο και ανατολικά με τις Άλπεις Ντανακίλ, πέρα από την οποία βρίσκεται η Ερυθρά Θάλασσα. Η περιοχή αναφέρεται ως λίκνο των ανθρωπιδών μετά από την ανακάλυψη της Lucy (Australopithecus), από τον Ντόναλντ Γιόχανσον, η οποία χρονολογήθηκε στα 3,2 εκατομμύρια χρόνια. Η περιοχή θεωρείται ως το θερμότερο σημείο στη Γη όσον αφορά στις μέσες θερμοκρασίες του έτους. Είναι επίσης ένα από τα χαμηλότερα μέρη του πλανήτη (100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας) και χωρίς βροχή για το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Εδώ, ο ποταμός Αβάς στεγνώνει σε μια αλυσίδα από αλμυρές λίμνες όπως η λίμνη Αφρέρα, που δεν φθάνουν ποτέ στον Ινδικό Ωκεανό. Το όρος Αγιάλου είναι το δυτικότερο και μεγαλύτερο από τα δύο ηφαίστεια στο νότιο άκρο του βυθίσματος. Το άλλο ενεργό ηφαίστειο, το Έρτα Άλε, είναι ένας από τους πολλούς κρατήρες λάβας που αναβλύζουν από τον μανδύα της Γης. Επιπλέον, η περιοχή περιλαμβάνει τις πηγές θείου Νταλόλ ή τις θερμές πηγές. Αυτά τα υγρά περιβάλλοντα του βυθίσματος ερευνώνται, προκειμένου να κατανοήσουν οι επιστήμονες πώς μπορεί να προκύψει ζωή σε άλλους πλανήτες και δορυφόρους. Οι μικροοργανισμοί που ζουν εδώ είναι ακτινοφιλικοί μικροοργανισμοί μείζονος ενδιαφέροντος για τους αστροβιολόγους. Μεταξύ των σημείων γεωλογικού ενδιαφέροντος για επισκέπτες και ερευνητές υπάρχουν αρκετές ιαματικές πηγές, μεταξύ των οποίων η Κίτρινη Λίμνη. Βύθισμα Ντανακίλ - βιντεοκλίπ από το BBC Planet Earth
Ευαγγελία Μαραγκού

Η Ευαγγελία-Λίλα Μαραγκού (1938) είναι Ελληνίδα αρχαιολόγος, με καταγωγή από τον Μουντάδο της Τήνου. Σπούδασε αρχαιολογία και έκανε διδακτορική διατριβή το 1969 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας. Είναι πλέον ομότιμη καθηγήτρια του πανεπιστημίου Ιωαννίνων και εποπτεύει ανασκαφές στην Αμοργό. Είναι μέλος του Γερμανικού αρχαιολογικού ινστιτούτου.

 Αμοργός ΙΙ. Οι αρχαίοι πύργοι, Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2005 Αμοργός Ι: η Μινώα: η πόλις, ο λιμήν και η μείζων περιφέρεια Αθήνα: Η εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, 2002 Το Ίδρυμα Νικολάου Π. Γουλανδρή : πεπραγμένα 1991-1999 Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης 2000 Αρχαία Ελληνική Τέχνη - Συλλογή Ν. Π. Γουλανδρή, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1996 Αρχαία ελληνική τέχνη από τη συλλογή Σταύρου Σ. Νιάρχου, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1995 L eau et les hommes en Méditerranée et en Mer Noire dans l' antiquité, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών, 1992 Μινωικός και ελληνικός πολιτισμός - Από τη συλλογή Μητσοτάκη, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1992 Το Ίδρυμα Νικολάου Πέτρου Γουλανδρή : από την ιδιωτική συλλογή στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, Ίδρυμα Ν. Π. Γουλανδρή - Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, 1991 Αμοργός : μονή Παναγίας της Χοζοβιώτισσας, Υπουργείο Αιγαίου 1988 Lakonische Elfenbein- und Beinschnitzereien, Wasmuth, Tübingen 1969 Bone carvings from Egypt, Wasmuth, Tübingen 1969 Χαρά Κιοσσέ (21 Δεκεμβρίου 2003). «Η Αμοργός με αργό περπάτημα». Βιβλία. Το Βήμα online. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2009. Ο Χαλεπάς στην νεοελληνική γλυπτική, παρουσίαση της Μαραγκού στο ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, 2005 (ανακτήθηκε 20/05/2009) Χαρά Κιοσσέ (31 Μαΐου 1998). «Η Μινώα που δεν ήταν μινωική». Γνώμες. Το Βήμα online. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 20 Μαΐου 2009. Φωτογραφία της Μαραγκού από εκδήλωση στην Αμοργό
Προπενόνη

Η προπενόνη ή μεθυλοκετένη (αγγλικά: propenone) είναι οργανική Χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C3H4O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως CH3CH=CO. Είναι μια κετένη.

 Με βάση το μοριακό της τύπο, C3H4Ο έχει τα ακόλουθα δώδεκα (12) ισομερή θέσης: 1-προπινόλη (ελάσσων ταυτομερές της προπενόνης]) με σύντομο συντακτικό τύπο CH3C ≡ COH. 2-προπινόλη με σύντομο συντακτικό τύπο HC ≡ CCH2OH. Προπαδιενόλη (ελάσσων ταυτομερές της 2-προπενάλης) με σύντομο συντακτικό τύπο H2C=C=CHOH. 1-κυκλοπροπενόλη (ελάσσων ταυτομερές της κυκλοπροπανόνης) με σύντομο συντακτικό τύπο 2-Κυκλοπροπενόλη με σύντομο συντακτικό τύπο Αιθινυλομεθυλαιθέρας ή μεθοξυαιθίνιο με σύντομο συντακτικό τύπο HC ≡ COCH3. Οξετένιο ή 1,3-εποξυπροπένιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Μεθυλοξιρένιο ή 1,2-εποξυπροπένιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Μεθυλενοξιράνιο ή 2,3-εποξυπροπένιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Οξαδικυκλοβουτάνιο ή 1,2-εποξυκυκλοπροπάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο . Προπενάλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=CHCHO. Κυκλοπροπανόνη (κύριο ταυτομερές της 1-κυκλοπροπενόλης) με σύντομο συντακτικό τύπο Με ενδομοριακή αφυδάτωση προπανικού οξέος, παράγεται προπενόνη: Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από προπανοϋλαλογονίδιο παράγεται προπενόνη: Με υδρόλυση 1-αλο-1-προπινίου (CH3C ≡ CX) με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται αρχικά 1-προπινόλη, που ταυτομερίζεται τελικά προς προπενόνη: Η αιθενάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της 1-προπινόλη.: Η προπενόνη αντιδρά με διάφορα πυρηνόφιλα αντιδραστήρια. Π.χ.:1. Με νερό δίνει προπανικό οξύ: 2. Με αλκοόλη (ROH) δίνει προπανικό αλκυλεστέρα: 3. Με αμμωνία δίνει προπαναμίδιο: 4. Με πρωτοταγείς αμίνες (RNH2) δίνει προπαναλκυλαμίδιο: 5. Με πρωτοταγείς καρβοξυλικά οξέα (RCOOH) δίνει αλκανικό προπιονυλεστέρα: Διμερίζεται σχηματίζοντας 4-αιθυλιδεν-2-οξοξετάνιο: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Κουροσίβο

*Το άρθρο αυτό αναφέρεται στο θαλάσσιο ρεύμα. Για άλλες σημασίες βλ. Κουροσίο.Το Κουροσίβο ή Κουροσίο (Kuroshio, ιαπωνικά: 黒潮‎ , που σημαίνει «μαύρη παλίρροια») είναι ένα ισχυρό θερμό θαλάσσιο ρεύμα που διαρρέει τον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Αρχίζει έξω από τις ανατολικές ακτές της Ταϊβάν και ρέει προς τα βορειοανατολικά. Νότια της Ιαπωνίας διχάζεται σε δύο βραχίονες, από τους οποίους ο ένας εισέρχεται στη Θάλασσα της Ιαπωνίας και ονομάζεται Ρεύμα Τσουσίμα, ενώ ο άλλος, το κυρίως Κουροσίβο, συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά, όπου και ενώνεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού. Το Κουροσίο είναι ανάλογο με το Ρεύμα του Κόλπου (Γκολφ Στρημ) του Ατλαντικού Ωκεανού, καθώς μεταφέρει θερμό νερό από τους τροπικούς προς τα βόρεια. Στα αγγλικά είναι επίσης γνωστό ως Black Stream (το Μαύρο Ρεύμα) από μετάφραση της ιαπωνικής του ονομασίας, η οποία προήλθε από το βαθύ μπλε χρώμα των νερών του, αλλά και ως το «Ρεύμα της Ιαπωνίας». Το Κουροσίβο περιγράφηκε και μελετήθηκε για πρώτη φορά συστηματικά και επιστημονικά το 1854, από τον αξιωματικό του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού Σάιλας Μπεντ. Η ροή του Κουροσίβο νότια της Ιαπωνίας αναφέρεται καθημερινά. Το Κουροσίβο συνδέεται με το Ρεύμα του Βόρειου Ειρηνικού προς βορρά, με το Ρεύμα της Καλιφόρνια προς τα ανατολικά και με το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα προς νότο.

 Στο νότιο τμήμα του (νότια από τη θάλασσα Σιονομισάκι) το πλάτος του Κουροσίβο φθάνει περίπου τα 170 χλμ., ενώ εκτείνεται από την επιφάνεια του ωκεανού μέχρι βάθος 700 μέτρα περίπου (βάθος διεισδύσεως). Η ταχύτητά του εκεί φθάνει τον 1 ως 1,5 κόμβο (1,8 ως 2,8 χιλιόμετρα την ώρα). Στο βόρειο τμήμα το βάθος διεισδύσεως ελαττώνεται ως τα 200 μέτρα περίπου με αντίστοιχη αύξηση της ταχύτητας σε 1,5 ως 2 κόμβους. Η θερμοκρασία των νερών του τον Αύγουστο κυμαίνεται από 28 βαθμούς C στα Ν ως 25 στα βόρεια, ενώ τον Φεβρουάριο από 18 ως 12. Η αλμυρότητα του ρεύματος είναι 34,8 ως 34,9, δηλαδή μικρότερη από αυτή του Ρεύματος του Κόλπου (36,0 ως 36,4). Το ρεύμα ασκεί μεγάλη θερμαντική επίδραση στο κλίμα και στις υδρολογικές συνθήκες του βορείου τμήματος του Ειρηνικού. Τα θερμά νερά του «Μαύρου Ρεύματος» συντηρούν τους κοραλλιογενείς υφάλους της Ιαπωνίας, που είναι οι βορειότεροι στον κόσμο. Από ιστορική άποψη, το θερμό αυτό ρεύμα συνετέλεσε σε σημαντικό βαθμό στην εγκατάσταση του ανθρώπου στην Ιαπωνία και στη διάβασή του στην Αμερική, καθώς και στη διαμόρφωση της ιαπωνικής πανίδας και χλωρίδας. Το Κουροσίβο ευθύνεται επίσης για το ήπιο κλίμα στις νότιες ακτές της Αλάσκας. Τα νερά του Κουροσίο έχουν μία αυξημένη περιεκτικότητα σε ουράνιο, μεταφέροντας περίπου 5 ως 6 εκατομμύρια τόνους κάθε χρόνο. Το ομώνυμο ποίημα («Kuro siwo») του Νίκου Καββαδία από την ποιητική συλλογή Πούσι (1947), όπου αναφέρεται: - ίσως μια ένδειξη για τη μεγάλη ισχύ του ρεύματος.
ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού

Η ΦΚ Τσερνομόρετς Οδησσού είναι μια ουκρανική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Οδησσό. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Τσερνομόρετς, χωρητικότητας 34164 θέσεων, το οποίο λειτούργησε το 1935 και ξαναχτίστηκε το 2011. Η ομάδα αρχικά είχε δημιουργηθεί ως Ντιναμό, αλλά μετά από διάφορες μετονομασίες και διοικητικές αλλαγές, το 1958 απέκτησε το υφιστάμενο όνομα του.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας Φιναλίστ (2): 1994–95, 1995–96 3η θέση (3): 1992–93, 1993–94, 2005–06Κύπελλο Ουκρανίας Νικήτρια (2): 1992, 1993–94 Φιναλίστ (1): 2013 Ημιτελικά (3): 1994–95, 2003–04, 2007–08Ουκρανικό Σούπερ Καπ Φιναλίστ (1): 2013Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ 3η θέση (1): 1974Κύπελλο ΕΣΣΔ (ποδόσφαιρο ανδρών) Ημιτελικά (1): 1965–66Federation Cup ΕΣΣΔ Νικήτρια (1): 1990Progress Cup (prize) Κάτοχος (3): 1974, 1989, 1991Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Φιναλίστ (1): 2007 Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα οπαδών
Μην Πεις Ποτέ

Το Μην Πεις Ποτέ είναι το δεύτερο άλμπουμ της Ανδριάνας Μπάμπαλη. Tο άλμπουμ περιλαμβάνει δέκα τραγούδια που έγραψαν συνθέτες και στιχουργοί, όπως η Δήμητρα Γαλάνη, ο Στάμος Σέμσης, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Θοδωρής Γκόνης, ο Οδυσσέας Ιωάννου, ο Νίκος Μωραΐτης, ο Γιώργος Παυριανός και η ίδια, καθώς και μια διασκευή, τη "Σερενάτα" (πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα, μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος, στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή) σε διασκευή του Άκη Κατσουπάκη. Ενορχήστρωση : Άκης Κατσουπάκης Διεύθυνση παραγωγής : Άκης Κατσουπάκης Φωτογραφίες : Λίλα Σωτηρίου, Μαρία Αθανασοπούλου, Γιώργος Τσιμέκης Artwork : Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος Label : EMI 0094634794626

 Κάθε Κυριακή Μην πεις ποτέ Τ' αστέρια προειδοποιούν Άλλα αντ' άλλων Αγρίμι Άργησα να σε καταλάβω Με χρειάζεται Θα βρεις το δάσκαλό σου Τραγούδι μου τρελό Σερενάτα Ωμέγα Το Μην πεις ποτέ (Στίχοι - Μουσική: Κώστας Λειβαδάς) ήταν το πρώτο single του δίσκου. Το μουσικό βίντεο σκηνοθέτησε η Μαρία Σκόκα. Το Με Χρειάζεται (Στίχοι - Μουσική : Κώστας Λειβαδάς) ήταν το δεύτερο single, το οποίο κυκλοφόρησε (6/2006) και σε EP (Minos-EMI 00946370845) με επιπλέον 3 remix του τραγουδιού από την ομάδα Fluid. Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου (14/02) 2006, κυκλοφόρησε μια επανέκδοση του δίσκου, με ένα επιπλέον τραγούδι, σε στίχους της Ρεβέκκας Ρούσση και μουσική του Στέφανου Κορκολή, το “Μαζί Θεός”, το οποίο χρησιμοποιήθηκε σε πολύ δημοφιλή διαφήμιση σοκολάτας, από το 2006 ως το 2008. Η επανέκδοση είχε διαφορετικό εξώφυλλο, και άλλη μια (remixed) έκδοση του Μαζί Θεός (Love It Mix), της ομάδας Positive Energy.Το μουσικό βίντεο του Μαζί Θεός σκηνοθέτησε η Μαρία Σκόκα. Το Άλλα αντ' άλλων (μουσική: Στάμος Σέμσης, στίχοι: Γιώργος Κρητικός) χρησιμοποιήθηκε στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς Θα βρεις το δάσκαλό σου. Το “Μην Πεις Ποτέ” στο musicbrainz(Αγγλικά) Το “Μην Πεις Ποτέ” (επανέκδοση) στο musicbrainz(Αγγλικά) Κριτική του “Μην Πεις Ποτέ” στο e-go.gr
Βοραγινώδη

Τα Βοραγινώδη (λατ. Boraginales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο αστερίδων (asterids). Η τάξη των Βοραγινωδών περιλαμβάνει 8 οικογένειες, 150 γένη και 3120 είδη. Μονοετή ή πολυετή ποώδη, θαμνώδη ή δενδρώδη φυτά.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Βοραγινωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Boraginaceae - Βοραγινοειδή Codonaceae Cordiaceae Ehretiaceae Heliotropiaceae Hydrophyllaceae Namaceae Wellstediaceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστερίδων που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Βοραγινωδών σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (Μητροπολίτης)

Ο Λεωνίδας Παρασκευόπουλος (1904 - 27 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας ιεράρχης. Διετέλεσε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης επί Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, από το 1968 μέχρι το 1974. Τον Ιούλιο του 1974 κηρύχθηκε έκπτωτος μαζί με άλλους 11 ιεράρχες που δεν αναγνώριζαν την κανονική Ιερά Σύνοδο με Πρόεδρο τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, και κατόπιν ορίστηκε τιτουλάριος επίσκοπος Ρέοντος. Παρόλο που επρόκειτο για ιερωμένο με σημαντικό κοινωνικό και κατηχητικό έργο, έμεινε περισσότερο γνωστός για την υποστήριξή του προς τη Δικτατορία.

 Γεννήθηκε το 1904 στο Μάναρι Αρκαδίας και προερχόταν από πολύτεκνη οικογένεια. Ολοκλήρωσε τα μαθητικά του χρόνια στην Τρίπολη και έπειτα εισήχθη στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1929. Υπήρξε από νεαρή ηλικία στέλεχος της Αδελφότητας «Η Ζωή», ενώ από την αποφοίτηση του και για μία τριετία επισκέφθηκε διάφορα μέρη της Ελλάδας με την ιδιότητα του (λαϊκού) ιεροκήρυκα. Το 1932 χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια μετέβη στη Χίο ως ιεροκήρυκας τοπικής χριστιανικής αδελφότητας. Το 1935 διορίστηκε τακτικός ιεροκήρυκας και το επόμενο έτος μετατέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου το 1937 χειροτονήθηκε ιερέας. Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου επιστρατεύτηκε και υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας, ενώ την περίοδο της Κατοχής παρουσίασε σημαντική δράση, οργανώνοντας από το 1942 παιδικά συσσίτια, σε συνεργασία με τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο. Αναφέρεται πως τόσο η οργάνωση των συσσιτίων όσο και τα εθνικού περιεχομένου κηρύγματα του - τότε αρχιμανδρίτη - Λεωνίδα, προσέδωσαν σημαντικό κύρος στη «Ζωή». Αργότερα, επί Εμφυλίου, διετέλεσε στρατιωτικός ιερέας στο Γ΄ Σώμα Στρατού. Τα επόμενα χρόνια αναδείχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της «Ζωής». Συμμετείχε ενεργά αλλά διακριτικά στα κοινά της πόλης με τις ιδιότητες του ιεροκήρυκα, του διδάσκοντα στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, καθώς και του παρουσιαστή θρησκευτικής ραδιοφωνικής εκπομπής στην ΥΕΝΕΔ. Ο Λεωνίδας, μετά την αντικανονική απομάκρυνση του προηγούμενου μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα, εξελέγη διάδοχός του. Κατά την ενθρόνισή του, ευχαρίστησε - μεταξύ άλλων - την ιεραρχία της Εκκλησίας, τις πολιτικές (δικτατορικές) αρχές, καθώς και τη «Ζωή». Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας υπήρξε θερμός υποστηρικτής του καθεστώτος και με δηλώσεις του εξυμνούσε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τη σύζυγό του. Εξέπεσε του θρόνου βάσει της 7ης Συντακτικής Πράξης του 1974, στις 11 Ιουλίου του 1974. Εκτός του ιδίου εξέπεσαν άλλοι 11 από τους μητροπολίτες που είχαν χαρακτηριστεί ως «ιερωνυμικοί» και οι οποίοι αρνούνταν να δεχτούν τον νέο αρχιεπίσκοπο, κατηγορούμενοι για φατρία. Ακολούθως ορίστηκε τιτουλάριος μητροπολίτης Ρέοντος. Στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης ηγήθηκε οργάνωσης που ζητούσε την αμνήστευση των στελεχών της Δικτατορίας. Απεβίωσε την Παρασκευή 27 Απριλίου 1984 μετά από σύντομη νοσηλεία και τάφηκε στον χώρο των Εκπαιδευτηρίων "Ο Απόστολος Παύλος". Επί δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου προτάθηκε η μετονομασία οδού προς τιμήν του κοντά στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, αλλά μετά από διάφορες διαμαρτυρίες και αντιδράσεις η πρόταση αποσύρθηκε.