IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αχζιβλάνδη

Η Πολιτεία του Αχζιβλάντ είναι Μικροέθνος που διεκδικεί έδαφος στο κράτος του Ισραήλ. Παρότι το νομικό σκέλος είναι ασαφές, το Αχζιβλάντ προωθείται από το υπουργείο τουρισμού.

 Το Αχζιβλάντ βρίσκεται κοντά στα αρχαία ερείπια Αχτσίβ απ' όπου πήρε και την ονομασία. Η κοντινότερη πόλη είναι η Ναχαρίγια, 5 χιλιόμετρα μακριά. Το μικροέθνος εξέλεξε ως πρόεδρο τον μοναδικό που έβαλε υποψηφιότητα κάτοικο, τον Έλι Αβίβι, παίρνοντας όπως λέει το σύνταγμα, μόνο τη δική του ψήφο. Το 1971, 6 οπλισμένοι Παλαιστίνιοι μπήκαν στο σπίτι όπου βρίσκεται η χώρα, ωστόσο τους σταμάτησε η γυναίκα του προέδρου, Έλι Αβίβι, ρίχνοντάς τους τα όπλα.
Manic Street Preachers

Οι Manic Street Preachers είναι βρετανικό συγκρότημα της εναλλακτικής ροκ. Αποτελούνται από τους Τζέιμς Ντιν Μπράντφιλντ (κύρια φωνητικά, κιθάρα), Νίκι Ουάιρ (ηλεκτρικό μπάσο, μερικές φορές φωνητικά) και Σον Μουρ (ντραμς, δευτερεύοντα φωνητικά, μερικές φορές τρομπέτα). Αρχικά ήταν κουαρτέτο, ωστόσο ο κιθαρίστας και στιχουργός του συγκροτήματος εξαφανίστηκε την 1η Φεβρουαρίου 1995, ενώ δηλώθηκε πιθανότατα νεκρός τον Νοέμβριο του 2008.

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1986 στο Μπλάκγουντ της Ουαλίας. Τα μέλη του συγκροτήματος πήγαιναν μαζί στο ίδιο σχολείο. Το 1990 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP με Τίτλο New Art Riot. Το 1992 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο Generation Terrorists, ο οποίος ήταν αρκετά επιτυχημένος, καθώς πούλησε περίπου 250.000 αντίτυπα, ενώ βγήκαν από τον δίσκο 6 σινγκλ. Ο επόμενος δίσκος τους Gold Against the Soul έλαβε μέτριες κριτικές, ωστόσο ήταν εξίσου επιτυχημένος με τον προηγούμενο δίσκο. Ο τρίτος δίσκος τους The Holy Bible κυκλοφόρησε το 1994 και έλαβε πολύ καλές κριτικές, δεν ήταν, ωστόσο, εμπορικά επιτυχημένο. Την 1 Φεβρουαρίου 1995, ο κιθαρίστας Ρίτσι Έντουαρντς εξαφανίστηκε από το ξενοδοχείο που διέμενε το συγκρότημα στο Λονδίνο. Ο επόμενος δίσκος τους, ο πρώτος χωρίς τον Έντουαρντς με τίτλο Everything Must Go έλαβε πολύ καλές κριτικές, ενώ περιείχε πέντε τραγούδια που ο Έντουαρντς είχε συνεισφέρει στους στίχους. Ο δίσκος ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Μέρκιουρι και κέρδισε 2 Βραβεία Μπριτ. Το 1998 κυκλοφόρησε ο δίσκος This Is My Truth Tell Me Yours που έφτασε στο #1 της Μεγάλης Βρετανίας, ενώ το σινγκλ If You Tolerate This Your Children Will Be Next έφτασε επίσης στο #1. To 2001 κυκλοφόρησε ο δίσκος Know Your Enemy και το 2004 ο δίσκος Lifeblood. Το 2007 κυκλοφόρησε ο δίσκος Send Away the Tigers που περιείχε την επιτυχία Your Love Alone Is Not Enough που εκτελέστηκε με την τραγουδίστρια των The Cardigans Νίνα Πέρσον. Το 2009 κυκλοφόρησε ο δίσκος Journal for Plague Lovers που οι στίχοι των τραγουδιών είχαν γραφτεί αποκλειστικά από τον Ρίτσι Έντουαρντς. To 2010 κυκλοφόρησε ο δίσκος Postcards from a Young Man που σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Στις 16 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησαν το Rewind the film, ένα από τα πιο μελωδικά άλμπουμ το συγκροτήματος. Ενώ τον επόμενο χρόνο, στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 κυκλοφόρησαν το Futurology, το οποίο εν αντιθέσει ήταν σε post punk, krautrock, dance rock αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές παγκοσμίως. Generation Terrorists (1992) Gold Against the Soul (1993) The Holy Bible (1994) Everything Must Go (1996) This Is My Truth Tell Me Yours (1998) Know Your Enemy (2001) Lifeblood (2004) Send Away the Tigers (2007) Journal for Plague Lovers (2009) Postcards from a Young Man (2010) Rewind The Film (2013) Futurology (2014) Resistance Is Futile (2018) The Ultra Vivid Lament (2021) Επίσημη ιστοσελίδα
Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (γιος Ανδρόνικου Β΄)

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1278/81 - 1334/35) ήταν γιος του Ανδρόνικου Β΄. Απεκαλείτo πορφυρογέννητος και είχε τον τίτλο του δεσπότη. Ήταν κυβερνήτης της Αυλώνας και μετά της Θεσσαλονίκης.

 Ο Κωνσταντίνος Δούκας Κομνηνός Παλαιολόγος γεννήθηκε, όταν ο πατέρας του ήταν συναυτοκράτορας, στην αίθουσα των ανακτόρων που λεγόταν Πορφύρα μεταξύ των ετών 1278 - 1281. Στις σφραγίδες του φέρει το επίθετο πορφυρογέννητος. Μητέρα του ήταν η πρώτη σύζυγος του Ανδρόνικου Β΄, η Άννα των Άρπαντ, κόρη του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Ήταν ο δεύτερος γιος· μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ Θ΄. Το 1294 νυμφεύτηκε την Ευδοκία, κόρη του μεγάλου λογοθέτη Θεοδώρου Μουζάλωνος και ο πατέρας του με την ευκαιρία αυτή του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη, της υψηλότερης διάκρισης στης Αυλή. Το 1305 πολέμησε στην Άπρο της Θράκης εναντίον της Καταλανικής Εταιρείας, αλλά η μάχη έληξε με καταστροφική ήττα. Το 1317 η ετεροθαλής αδελφή του Σιμωνίς Παλαιολογίνα, σύζυγος του Στέφαν-Ουρός Β΄ της Σερβίας, ήρθε στην Κωνσταντινούπολη για την κηδεία της μητέρας της Γιολάντας (Ειρήνης) του Μονφερά. Έπειτα αρνήθηκε να επιστρέψει στη Σερβία και φόρεσε μοναστικά ενδύματα. Ο σύζυγός της έστειλε άνδρες για να την πάρει και απειλούσε με πόλεμο. Τότε ο Κωνσταντίνος της φόρεσε πολιτικά ενδύματα και συνόδευσε την απρόθυμη αδελφή του στη Σερβία μαζί με τους άνδρες του συζύγου της. Περίπου τότε ο Κωνσταντίνος νυμφεύτηκε πάλι με μία ονόματι επίσης Ευδοκία. Το 1319 ορίστηκε κυβερνήτης της Αυλώνας και το 1321-22 κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης. Τότε ξέσπασε η εμφύλια διένεξη των ετών 1321-28 και ο ανιψιός του Ανδρόνικος Γ΄ τον φυλάκισε στο Διδυμότειχο. Έπειτα έγινε μοναχός με το όνομα Κάλλιστος. Απεβίωσε το 1334/35. Νυμφεύτηκε το 1294 την Ευδοκία, κόρη του μεγάλου λογοθέτη Θεοδώρου Μουζάλωνος· δεν απέκτησαν τέκνα. Από τον δεύτερο γάμο του με την Ευδοκία, κόρη του Νεοκαισαρείτη του πρωτασηκρίτη, από μερικές πηγές αναφέρεται, ότι δεν απέκτησε παιδιά, ενώ από άλλες ότι απέκτησε την Ευδοκία Παλαιολογίνα Τζαμπλακώνισσα.Από μία σχέση του με μία υπηρέτρια, την Καθαρή, είχε ένα φυσικό τέκνο, τον: Μιχαήλ Καθαρό Παλαιολόγο. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1989). «Παλαιολόγος, Κωνσταντίνος Δούκας Κομνηνός» (στα γερμανικά). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. 9. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Λουσότο

Το Λουσότο (Αγγλικά: Lushoto, Σουαχίλι: Lushoto (mji)), είναι μικρή πόλη που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.930 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα Ουσαμπάρα Όρη. Είναι η επαρχιακή πρωτεύουσα της Περιοχής Λουσότο (Lushoto District). Η πόλη, αποτελείται διοικητικά από ένα Αστικό Τμήμα και σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός του ήταν 28.190 άτομα.

 Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Wilhelmstal (Γερμανικά: Κοιλάδα του Γουλιέλμου) και πήρε το όνομά της από τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής αποικιακής περιόδου από το 1890 έως το 1918, η περιοχή ήταν δημοφιλής στους εποίκους, εξ'ου και το Γερμανικό όνομα Wilhelmstal, στην τοποθεσία. Δημιουργήθηκαν μεγάλα αγροκτήματα και φυτείες και η περιοχή είχε εκτιμηθεί για το ευχάριστο ορεινό της κλίμα. Πολυάριθμες Εκκλησιαστικές αποστολές ήταν και παραμένουν ενεργές. Το Λουσότο (Lushoto) συνδέεται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο, μέσω του Μόμπο (Mombo), με τον οδικό κορμό B1, ο οποίος συνδέει την Αρούσα (Arusha) με το Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam).Καθημερινά, εκτελούνται δρομολόγια με τις δημόσιες συγκοινωνίες για Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam), Αρούσα (Arusha), Μόσι (Moshi) και Τάνγκα (Tanga). Το τροπικό της δάσος, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή βιο-ποικιλόμορφα μέρη στην Αφρική. Συνορεύοντας με το τροπικό δάσος, της περιοχής και συγκεκριμένα επί της παρακείμενης οροσειράς των Ουσαμπάρα, υπάρχει το εδώ και σχεδόν 50 χρόνια, ελληνικών συμφερόντων - ιδιοκτησίας κατάλυμα, με την επωνυμία Lawns Hotel. Η ενδοχώρα του είναι ιδανική για τη γεωργία, η οποία περιλαμβάνει: μπανάνες, αχλάδια, κολοκύθια, ντομάτες, πατάτες, γλυκοπατάτες, αραβόσιτο, λάχανα, καρότα, πιπεριές, μήλα κλπ. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Τάνγκα Περιοχή Λουσότο Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Lushoto District Homepage for the 2002 Tanzania National Census (Αγγλικά) lushoto district website
Δημήτριος Κάκκαβος

Ο Δημήτριος Κάκκαβος του Νικολάου (και Κάκαβος, 1870 - 2 Μαρτίου 1960) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και μετά την αποστρατεία του πολιτευτής. Υπηρέτησε ως βουλευτής Θεσσαλονίκης και ως αντιπρόεδρος της Βουλής.

 Γεννήθηκε στα Φιλιατρά (γιος συμβολαιογράφου) και ακολούθησε λαμπρή στρατιωτική σταδιοδρομία. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και υπηρέτησε στη Χαρτογραφική Υπηρεσία μαζί με το συμμαθητή του, Παύλο Μελά. Από το 1904 ως το 1907 με το ψευδώνυμο Ζώης, υπηρέτησε στο Προξενείο της Θεσσαλονίκης, ως συνεργάτης του Προξένου Κορομηλά. Με τον τρόπο αυτό οργάνωσε τον Μακεδονικό Αγώνα ενώ πολέμησε και στους άλλους πολέμους. Από το 1920 ως την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου ήταν Φρούραρχος Θεσσαλονίκης. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου. Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων το 1926 και με το Λαϊκόν Κόμμα το 1935 και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Βουλής από το 1927 ως το 1928. Ήταν επίσης από το 1939 ως το 1952 οργανωτής και διευθυντής του Οργανισμού Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΥΘ). Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στη Θεσσαλονίκη, το 1960 και κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη. Ο Κάκκαβος άφησε απομνημονεύματα. "Απομνημονεύματα (μακεδονικός αγών)", Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (2007) "Μακεδονικός αγών και μακεδόνες αρχηγοί", Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (2007)
Αργιθέα Καρδίτσας

Η Αργιθέα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Κνίσοβο.

 Η Αργιθέα είναι ορεινό χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές κλιτύς της κορυφής «Καυκιάς» (1.637 μ.) της Νότιας Πίνδου, κοντά στις πηγές πολλών ρεμάτων (Ζαρμπακούλη, Παλιόδεντρου, Πλατανιά, Φροξυλιώτη) και πάνω στην επαρχιακή οδό Μουζακίου-Ανθηρού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 975. Απέχει περίπου 82 χλμ. Δ.ΝΔ. της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα Αργιθέας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 19,182 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Παλιόρογκα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Κνίσοβο και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αργιθέα και το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αργθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας. Η Αργιθέα είναι από τα ιστορικότερα χωριά της Καρδίτσας, εξ ου και η ονομασία όλων των χωριών της περιοχής σε «χωριά της Αργιθέας». Είναι κτισμένη σε ειδυλλιακό ορεινό περιβάλλον, σε θέση με πολλά ρέματα και γεφύρια, καθώς και με πετρόκτιστα σπίτια που διατηρούν την παραδοσιακή τους αρχιτεκτονική. Η Αργιθέα υπήρξε πρωτεύουσα της αρχαίας Αθαμανίας. Στη θέση «Ελληνικά», δυτικά του οικισμού, ήρθαν στο φως διάφορα ευρήματα (ταφικό μνημείο, κιβωτιόσχημοι τάφοι, αγγεία και κοσμήματα) του 4ου αιώνα π.Χ. Τα δύο γεφύρια στη θέση «Άγιος Μηνάς», στην είσοδο του οικισμού, αξιόλογα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, σημαντικά για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής στον τομέα αυτό και σημείοα αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής. Έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού Το μνημείο «Τύμπανος», αφιερωμένο στους απωλεσθέντες στα χιόνια Αργιθεάτες, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «Ανάβαση» (Βόρεια Άγραφα, Λίμνη Πλαστήρα 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Αμίντορε Φανφάνι

Ο Αμίντορε Φανφάνι (ιταλικά: Amintore Fanfani‎· 6 Φεβρουαρίου 1908 - 20 Νοεμβρίου 1999) ήταν Ιταλός πολιτικός και οικονομολόγος, που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Ιταλίας. Υπήρξε ένας από τους πλέον διάσημους πολιτικούς κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφαία μορφή του ιταλικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε στο Πιέβε Σάντο Στέφανο της Τοσκάνης στις 6 Φεβρουαρίου 1908 και δίδαξε Οικονομική Ιστορία στα πανεπιστήμια του Μιλάνου και της Βενετίας την περίοδο 1938-1943. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκόσμιου πολέμου κατέφυγε στην Ελβετία. Το 1946 εντάχθηκε στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, εξελέγη βουλευτής και ανέλαβε Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Το 1948 η Ιταλία έβγαινε από έναν πόλεμο που είχε τελειώσει μόλις 3 χρόνια πριν. Έτσι ο Φανφάνι υπέβαλε το Σχέδιο Φανφάνι που είχε σκοπό την ανοικοδόμηση 300.000 εργατικών κατοικιών μέσα 7 χρόνια. Το 1951 έγινε Υπουργός Γεωργίας και το 1953 ανέλαβε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Για πρώτη φορά έγινε Πρωθυπουργός στις 18 Ιανουαρίου 1954. Η πρώτη του αυτή θητεία υπήρξε βραχύβια, καθώς τερματίστηκε στις 8 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. Έπειτα από τις εκλογές του 1958 σχημάτισε κυβέρνηση και ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός την 1 Ιουλίου 1958. Παρέμεινε στην εξουσία ως τις 15 Φεβρουαρίου 1959. Στις 26 Ιουλίου 1960 ανέλαβε ξανά την πρωθυπουργία (μέχρι τις 21 Ιουνίου 1963) και προχώρησε σε κρατικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας. Αντικαταστάθηκε το 1964 στην πρωθυπουργία από τον Άλντο Μόρο, οπότε ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών. Την 1η Δεκεμβρίου 1982 ανέλαβε ξανά πρωθυπουργός, αξίωμα που διατήρησε ως τις 4 Αυγούστου 1983. Η έκτη και τελευταία πρωθυπουργική θητεία του ήταν από τις 17 Απριλίου μέχρι και τις 28 Ιουλίου του 1987. Πέθανε στη Ρώμη στις 20 Νοεμβρίου 1999. Ο Φανφάνι χρημάτισε και υπηρεσιακός Πρόεδρος της χώρας του, από τις 15 Ιουνίου μέχρι τις 9 Ιουλίου 1978. Η καταγωγή του καπιταλιστικού πνεύματος (1932) Καθολικισμός και Προτεσταντισμός στην ιστορική διαμόρφωση του καπιταλισμού (1934) Ιστορία των οικονομικών θεωριών (3 τόμοι, 1938 - 1946) Ιστορία της εργασίας (1943) Ομηρικά ποιήματα και αρχαία οικονομία Εγκυκλοπαίδεια, "Επιστήμη και Ζωή". Out for the Big Win, Time Magazine, 26 Μαΐου 1958. Τζούλιο Αντρεότι, De Gasperi e il suo tempo, Μιλάνο, Mondadori, 1956. Nico Perrone, Il segno della DC, Bari, Dedalo, 2002, ISBN 88-220-6253-1. Luciano Radi, La Dc da De Gasperi a Fanfani, Soveria Manelli, Rubbettino, 2005. Επίσημη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ιταλίας Αμιντόρε Φανφάνι στην Αθήνα (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Wasted Sunsets

Το Wasted Sunsets είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο κομμάτι του δίσκου "Perfect Strangers", ο οποίος χαρακτήρισε την επανένωση του συγκροτήματος και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984. Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιείχε το μουσικό ύφος που έκανε γνωστούς τους Deep Purple κατά την δεκαετία του '70 σε συνδυασμό με μελωδικά ρεφρέν και το βαρύτερο ύφος της δεκαετίας του '80.

 Το "Wasted Sunsets" είναι η μοναδική μπαλάντα του άλμπουμ και ξεκινάει με ένα μελαγχολικό και μελωδικό ριφ της κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ, o οποίος παίζει ένα εξαιρετικό σόλο στην μέση του κομματιού, ενώ οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλούν για τον χωρισμό και την μελαγχολία που ακολουθεί. Το "Wasted Sunsets" συμπεριλήφθηκε στις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple 21 χρόνια μετά την κυκλοφορία του "Perfect Strangers", κατά την περιοδεία του άλμπουμ "Rapture of the Deep" και παρέμεινε στο set list του συγκροτήματος και κατά το πρώτο σκέλος της περιοδείας για την προώθηση του "Now What?!", το 2013. Το "Wasted Sunsets" κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ το 1985 όταν συμπεριλήφθηκε στο ΕΡ του "Perfect Strangers", μαζί με το ομώνυμο κομμάτι, το "A Gypsy's Kiss" και το "Hungry Daze", το οποίο εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία. Η ηχογράφηση του "Wasted Sunsets" πραγματοποιήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Perfect Strangers CD Booklet, Mercury, 1991 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι Wasted Sunsets Αρχειοθετήθηκε 2014-04-22 στο Wayback Machine. Wasted Sunsets chords 1 Wasted Sunsets chords 2 Wasted Sunsets tabature Deep Purple - Wasted Sunsets - YouTube
Ίσιντορ Κάουφμαν

Ο Ίσιντορ Κάουφμαν (Ουγγρικά:Kaufman(n) Izidor,Εβραϊκά: איזידור קאופמן‎, 22 Μαρτίου 1853 - 1921) ήταν Αυστρο-Ούγγρος ζωγράφος Εβραϊκής καταγωγής. Έχοντας αφιερώσει την καριέρα του στην ηθογραφία της Εβραϊκής κουλτούρας, ταξίδευε σε όλη την ανατολική Ευρώπη σε αναζήτηση της.

 Ο Ίσιντορ Κάουφμαν γεννήθηκε στο Αράντ του Βασιλείου της Ουγγαρίας (σήμερα τμήμα της Ρουμανίας) στις 23 Μαρτίου του 1853. Αρχικά εργάστηκε ως έμπορας και κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρο του να γίνει ζωγράφος αργότερα στην ζωή του. Το 1875, πήγε στη Βουδαπέστη, όπου παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1876, έφυγε για τη Βιέννη, αλλά αφού να εισαχθεί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών εκεί, έγινε μαθητής του ζωγράφου Ματέους Γιόζεφ Άιγκνερ. Στη συνέχεια πήγε στην σχολή ζωγραφικής (Malerschule) της Ακαδημίας της Βιέννης, και αργότερα έγινε αποκλειστικός μαθητής του καθηγητή Τρένκβαλτ. Ένας από τους πιο πετυχημένους μαθητές του ήταν ο Λαζάρ Κρέστιν (Lazar Krestin). https://web.archive.org/web/20160307142744/http://www.artinconnu.com/2009/08/isidor-kaufmann-1853-1921.html Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Isidor Kaufmann στο Wikimedia Commons
Μαρία Θηρεσία της Νεαπόλεως και της Σικελίας

Η Μαρία Θηρεσία της Νάπολης και της Σικελίας (Maria Teresa di Borbone-Napoli, 6 Ιουνίου 1772 - 13 Απριλίου 1807) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας, σύζυγος του Φραγκίσκου Β΄, τελευταία αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και πρώτη αυτοκράτειρα της Αυστρίας.

 Η Μαρία Θηρεσία Καρολίνα Ιωσηφίνα γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Νάπολης το 1772. Έλαβε το όνομά της από την εκ μητρός γιαγιά της, αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1790 παντρεύτηκε τον δις πρώτο της ξάδελφο Φραγκίσκο, ο οποίος σε δύο χρόνια έγινε αυτοκράτορας ως Φραγκίσκος Β΄, ενώ ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας της Αυστρίας ως Φραγκίσκος Α΄. Ήταν επιρρεπής στις γιορτές μασκέ και τα καρναβάλια, στα οποία συμμετείχε έντονα ακόμα και όταν ήταν έγκυος και ήταν λάτρης της βιεννέζικης μουσικής με αμέτρητες συλλογές. Με τον σύζυγό της Φραγκίσκο Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, απέκτησε δώδεκα παιδιά: Μαρία Λουίζα (1791 - 1847), παντρεύτηκε πρώτα τον Ναπολέοντα Α΄ των Γάλλων, μετά τον κόμη Άνταμ Άλμπερτ ντε Νόιππεργκ, στρατηγό, και έπειτα τον κόμη Σαρλ-Ρενέ ντε Μπομπέλ. Φερδινάνδος Α΄ (1793 - 1875), Αυτοκράτορας της Αυστρίας και Βασιλιάς της Ουγγαρίας & Βοημίας. Μαρία Καρολίνα (1794 - 1795). Καρολίνα Λουδοβίκα (1795 - 1797). Μαρία Λεοπολδίνα (1797 - 1826), παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ της Βραζιλίας (Πέτρο Δ΄ της Πορτογαλίας). Κλημεντίνη (1798 - 1881), παντρεύτηκε τον εκ μητρός θείο της Λεοπόλδο του Σαλέρνο. Ιωσήφ Φραγκίσκος (1799 - 1807). Μαρία Καρολίνα (1801 - 1832), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο (τότε πρίγκιπα διάδοχο) της Σαξονίας. Φραγκίσκος Κάρολος (1802 - 1878), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Άννα (1804 - 1858). Ιωάννης Νεπόμουκ (1805 - 1809). Αμαλία Θηρεσία (6 - 9 Απριλίου 1807).
Τζον Κιούζακ

Ο Τζον Κιούζακ (John Paul Cusack, γενν. 28 Ιουνίου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός και σεναριογράφος. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον κινηματογράφο τη δεκαετία του 1980. Ο Κιούζακ ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού για τον ρόλο του στην ταινία High Fidelity (2000). Άλλες ταινίες που συμμετείχε είναι οι: Το τελευταίο συμβόλαιο θανάτου (1997), Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς (1999), Απόδραση στον αέρα (1997) (μαζί με τον Τζον Μάλκοβιτς), 1408 (2007), 2012 (2009), Ένα τρελό τρελό τζακούζι (2010) και Το κοράκι (2012).

 Ο Κιούζακ γεννήθηκε στο Νοσοκομείο St Joseph στο Σικάγο και μεγάλωσε στο Ιλινόι. Είναι Ιρλανδο-Καθολικός και το τέταρτο από πέντε παιδιά. Η μητέρα του, Ann Paula "Nancy", είναι πρώην καθηγήτρια μαθηματικών και πολιτική ακτιβίστρια. Ο πατέρας του, Richard Cusack (1925-2003), ήταν ηθοποιός όπως και τα αδέρφια του Αν, Joan, Bill και Susie. Έφυγαν από το Μανχάταν της Νέας Υόρκης και μετακόμισαν στο Ιλινόι. Ο πατέρας του ήταν επίσης δημιουργός ντοκιμαντέρ, διηύθυνε μια εταιρεία παραγωγής ταινιών και ήταν φίλος με τον ακτιβιστή Φίλιπ Μπέριγκαν. Ο Κιούζακ αποφοίτησε από το λύκειο Evanston Township το 1984, όπου γνώρισε τον Jeremy Piven, και φοίτησε ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης προτού τα παρατήσει. Barnes, Henry John Cusack: ‘Hollywood is a whorehouse and people go mad’ The Guardian, 26 Σεπτεμβρίου 2014 Robinson, Tasha Onion A.V. Club interview, 27 Νοεμβρίου 2007 John Cusack στο AllMovie John Cusack στην IMDb John Cusack στο Twitter
Iron Man

Ο Iron Man (πραγματικό όνομα: Anthony Edward "Tony" Stark) είναι φανταστικός υπερήρωας και πρωταγωνιστής του ομώνυμου κόμικ της Marvel Comics. Δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα και συντάκτη Σταν Λι και αναπτύχθηκε από τον σεναριογράφο Λάρι Λίμπερ. Σχεδιάστηκε από τους καλλιτέχνες Ντον Χεκ και Τζακ Κίρμπι. Πρωτοεμφανίστηκε τον Μάρτιο του 1963 στο τεύχος Tales of Suspence #39 και απέκτησε το δικό του κόμικ, Iron Man #1, τον Μάιο του 1968. Ο Iron Man έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, ο χαρακτήρας ενσαρκώνεται από τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και εμφανίζεται στις ταινίες Iron Man (2008), Ο Απίθανος Hulk (2008), Iron Man 2 (2010), Οι Εκδικητές (2012), Iron Man 3 (2013), Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (2015), Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος (2016), Spider-Man: Η Επιστροφή Στον Τόπο Του (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019) και μέσω αρχειακού υλικού στην ταινία Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του (2019).

 Ο δισεκατομμυριούχος Άντονι Σταρκ, γιος πλούσιων γονιών, ανέλαβε την Stark Industries αφού οι γονείς του σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Τόνι ήταν σπουδαίος εφευρέτης και κατασκεύαζε όπλα για τον στρατό. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Βιετνάμ, μετά από μια έκρηξη, ένα θραύσμα βρέθηκε πολύ κοντά στην καρδιά του και κινδύνεψε να του κοστίσει τη ζωή. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Τόνι έπεσε θύμα απαγωγής εχθρικών δυνάμεων με αρχηγό τον πολέμαρχο Γουόνγκ-Τσου. Ο Γουόνγκ-Τσου τον διέταξε να κατασκευάσει ένα όπλο γι' αυτούς, αλλιώς δεν θα αφαιρούσαν το θραύσμα. Ο Τόνι όμως, χρησιμοποίησε την εξυπνάδα του και κατασκεύασε μια πανοπλία με όπλα για να δραπετεύσει. Με τον καιρό, ο Τόνι αναβάθμιζε όλο και περισσότερο τη στολή του, λέγοντας στους υπόλοιπους πως ο Iron Man - όπως αποφάσισε να αυτοαποκαλείται - ήταν απλώς ο σωματοφύλακάς του. Ο Τόνι πήρε την απόφαση να προστατεύει όλο τον κόσμο και όχι απλώς την εταιρεία του. Αν και έχει δοκιμαστεί πολλές φορές - κυρίως από το αλκοόλ - ο Τόνι Σταρκ καταφέρνει και να διατηρεί την περιουσία του, αλλά και να συνεχίζει να είναι ο Iron Man. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος των Εκδικητών μαζί με τους Thor, Ant-Man, Wasp και Hulk. Iron Man στην ιστοσελίδα της Marvel Iron Man στη Wikia
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020

Η καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 θα είναι μια αθλητική διοργάνωση που θα λάβει μέρος στο Τόκιο της Ιαπωνίας από τις 25 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020.

 Στην διοργάνωση θα συμμετέχουν 12 ομάδες ανδρών και 12 ομάδες γυναικών. Τον Ιούνιο του 2017, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι τα αγωνίσματα της καλαθοσφαίρισης θα διεξαχθούν και αυτά σε αυτούς τους αγώνες. Ανδρών Γυναικών
Το βιβλίο της άμμου (διήγημα)

Το βιβλίο της άμμου (ισπανικά: El libro de arena) είναι διήγημα του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες το οποίο δημοσιεύτηκε το 1975 εντός της ομώνυμης συλλογής διηγημάτων. Έχει παρόμοια θεματολογία με το διήγημα Το Ζαφίρ το οποίο ο Μπόρχες έγραψε το 1949 -και ανανέωσε το 1974- καθώς εξετάζει το θέμα της αυτοαναφοράς και της προσπάθειας απόδρασης από το άπειρο, αλλά και με τη Βιβλιοθήκη της Βαβέλ καθώς στο διήγημα αυτό το άπειρο περιέχεται εντός ενός βιβλίου.

 Ο αφηγητής της ιστορίας δέχεται την επίσκεψη ενός Σκωτσέζου πωλητή αντίτυπων της Αγίας Γραφής, ο οποίος του παρουσιάζει ένα πολύ παλιό πανόδετο βιβλίο το οποίο αγόρασε κατά την παραμονή του στην Ινδία από έναν Νταλίτ. Το βιβλίο έχει τον αγγλικό τίτλο Holy Writ και από κάτω γράφει Bombay (Βομβάη). Ωστόσο κατά τον πωλητή ονομάζεται Το βιβλίο της άμμου καθώς ούτε αυτό ούτε η άμμος έχουν αρχή και τέλος. Καθώς το ανοίγει ο αφηγητής εκπλήσσεται βλέποντας πως το βιβλίο, τα περιεχόμενα του οποίου είναι γραμμένα σε κάποια άγνωστη γλώσσα και περιστασιακά έχει κάποιες απεικονίσεις, είναι πράγματι άπειρο. Με το που γυρίζει κάποια από τις σελίδες του ταυτόχρονα εμφανίζονται ως δια μαγείας νέες σελίδες στην αρχή και στο τέλος του βιβλίου. Ο αφηγητής αποφασίζει να το αγοράσει και ως αντίτιμο προσφέρει ότι χρήματα μπορεί να συγκεντρώσει καθώς και μια σπάνια έκδοση της Αγίας Γραφής που διαθέτει, και αποκτώντας πλέον το βιβλίο το τοποθετεί στην βιβλιοθήκη του πίσω από το Χίλιες και μια νύχτες. Μετέπειτα αφιερώνει χρόνο στην μελέτη του βιβλίου, τόσο πολύ ώστε η ανάγνωση του γίνεται εμμονή, καταλογογραφεί τις απεικονίσεις του, και αποφεύγει να βγει έξω από το σπίτι του φοβούμενος πως αν αφήσει το βιβλίο στο σπίτι αυτό θα κλαπεί. Στο τέλος, συνειδητοποιεί την τερατώδη φύση του βιβλίου και την επιρροή που του ασκεί, και σκέφτεται να το καταστρέψει καίγοντας το, δεν το κάνει όμως αναλογιζόμενος πως το κάψιμο ενός απείρου βιβλίου θα δημιουργήσει άπειρο καπνό ικανό. Αντ'αυτού, αποφασίζει να το πάει στην Εθνική Βιβλιοθήκη όπου εργαζόταν παλιά, και να το τοποθετήσει ανάμεσα στα ράφια των βιβλιοθηκών που βρίσκονται στο υπόγειο, σκεπτόμενος πως το καλύτερο μέρος για να κρύψει κάποιος ένα φύλλο είναι το δάσος. The Book of Sand, αγγλική διαδραστική έκδοση
Αυγούστα Λουίζα της Βυρτεμβέργης-Ελς

H Αυγούστα Λουίζα (γερμ. Auguste Louise of Württemberg-Oels, 21 Ιανουαρίου 1698 - 4 Ιανουαρίου 1739) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς-Μπάρμπυ.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Χριστιανού Ούλριχ Α΄ της Βυρτεμβέργης-Ελς και της Σοφίας Βιλελμίνης της Ανατολικής Φρισίας, κόρης του Έννο Λουδοβίκου της Ανατολικής Φρισίας. Ο γάμος της δεν ήταν ευτυχής και δεν είχαν παιδιά. Χώρισαν το 1732 και η Αυγούστα Λουίζα αποσύρθηκε στο Κάστρο Σκαρσίνα της Σιλεσίας, όπου απεβίωσε 41 ετών τον Ιανουάριο του 1739. Πέντε μήνες μετά απεβίωσε και ο σύζυγός της. Εκείνη τάφηκε στο Σλος Στάτκιρχε Στ. Γιοχάννις στο Ελς. Παντρεύτηκε το 1721 τον Γεώργιο Αλβέρτο της Σαξονίας-Βάισενφελς-Μπάρμπυ. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1732. Augusta Louise Herzogin v.Württemberg-Bernstadt-Bernstadt in: Genealogy Database by Herbert Stoyan Archived October 17, 2014, at the Wayback Machine [retrieved 12 October 2014].
Παγωτατζής

Ο παγωτατζής ή παγωτάς ήταν πλανόδιος πωλητής παγωτών & υπήρχε ως τη δεκαετία του 1970 κυρίως σε αστικά κέντρα. Αυτό το επάγγελμα ακόμα υπάρχει, απλά έχει αλλάξει λίγο.

 Ο παγωτατζής (παγωτάς) πουλούσε παγωτό στεκόμενος σε πολυσύχναστα σημεία ή περιφερόμενος στις γειτονιές, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν καταψύκτες στα περίπτερα, όπως σήμερα. Ήταν από τους «γραφικούς» πλανόδιους πωλητές. Για να ξεχωρίζει και να διακρίνεται στο πλήθος προκειμένου να έλκει πελατεία, φορούσε χαρακτηριστική άσπρη μπλούζα και καπέλο πολλές φορές παρόμοιο με του μάγειρα, για τον ίδιο λόγο (να μην πέφτουν τρίχες απ΄ το μαλλί του στο παγωτό). Το παγωτό που πουλούσε ήταν το πλέον γνωστό παγωτό-χωνί, ή αλλιώς χωνάκι. Σαν γεύση, επικρατούσε αρχικά το καϊμάκι. Χρησιμοποιούσε για την δημιουργία, την διατήρηση και την μεταφορά του παγωτού τροχήλατη προθήκη με ψύξη, χειροκίνητη ή συνδυασμένη με τρίκυκλο ποδήλατο. Εμφανιζόταν προς το τέλος της άνοιξης, κατά το καλοκαίρι, ενώ από το φθινόπωρο και μετά ασκούσε άλλο επάγγελμα. Σήμερα, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ο παγωτάς έχει σχεδόν εκλείψει και στη θέση του πλέον βρίσκονται οι καταψύκτες των περιπτέρων. 1898, Κωνσταντινούπολη. Ο παγωτατζής μιας άλλης εποχής που συντηρούσε το παγωτό με χιόνι από τα βουνά
Κάστρο Πιάδας

Το κάστρο Νέας Επιδαύρου ή κάστρο Πιάδας είναι ενετικό κάστρο που η κατασκευή του ανάγεται στον 13ο αιώνα. Πιάδα είναι το παλαιότερο όνομα της Νέας Επιδαύρου. Βρίσκεται σε απότομο ύψωμα 80 περίπου μέτρων, που αποτελεί φυσική οχύρωση.

 Από την αρχή του 14ου αιώνα στους δυτικούς πορτολάνους το συναντάμε με τις ονομασίες Preduia, Pedruia, Predena, Pednera. Στους φράγκικους καταλόγους συναντάμε τις ονομασίες Pigiada, Pegiada, Pyegata, Pleda, Pedroia. Το 1342, το κάστρο παραχωρήθηκε στον Φλωρεντίνο Νικολό Ατσαγιόλι από την τιτουλάρια Λατίνα Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄, η οποία κατήχε το πριγκιπάτο της Αχαΐας ως αναγνώριση των υπηρεσιών του στο πριγκιπάτο.Στα μέσα του 15ου αιώνα το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Ενετών. Το 1481, οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την περιοχή.Από τις 20 Δεκεμβρίου 1821 έως τις 16 Ιανουαρίου 1822, στην Πιάδα πραγματοποιείται η Α' Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων. Η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Ελλάδας, αποφάσισε για την ελληνική σημαία και το πολίτευμα της χώρας. Αποφάσισε και τη μετονομασία του χωριού από Πιάδα σε Νέα Επίδαυρο.Σήμερα σώζονται ελάχιστα υπολείμματα του κάστρου.
Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης

Η Ιωάννα, δούκισσα της Βραβάντης (Jeanne de Brabant, 24 Ιουνίου 1322 - 1 Νοεμβρίου 1406) μέλος του Οίκου του Ρέγκιναρ ήταν η μεγαλύτερη κόρη και διάδοχος του Ιωάννη Γ΄ της Βραβάντης και της συζύγου του Μαρίας ντ'Εβρέ.

 Η Ιωάννα παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Γουλιέλμο Β΄ του Αινώ ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη (1345), ο μοναδικός γιος που απέκτησαν πέθανε πρόωρα με αποτέλεσμα να μην καταφέρουν να ενοποιήσουν τις περιοχές τους. Η Ιωάννα παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της τον Βενέσλαο του Λουξεμβούργου, σύμφωνα με έγγραφο που υπεγράφη τον Ιανουάριο του 1356 καθορίστηκε η διαδοχή στο Δουκάτο της Βραβάντης από τους διαδόχους της Ιωάννας οι οποίες θα έπρεπε να γίνουν αποδεκτές από τους αστούς της Βραβάντης παρά το γεγονός ότι την διοίκηση ασκούσε ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Το έγγραφο θεωρήθηκε ανύπαρκτο, ο Λουδοβίκος Β΄, κόμης της Φλάνδρας ο οποίος είχε παντρευτεί την Μαργαρίτα νεώτερη αδελφή της Ιωάννας εισέβαλε στην Βραβάντη το 1356 και ανακηρύχτηκε δούκας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Η Ιωάννα και ο σύζυγος της Βενέσλαος αναγκάστηκαν να υπογράψουν την ταπεινωτική συνθήκη του Άσλ η οποία παραχωρούσε το Μέχελεν και την Αμβέρσα στον Λουδοβίκο. Τον Αύγουστο του 1356 η Ιωάννα και ο Βενέσλαος κλήθηκαν από τον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄ να τους υποστηρίξει, οι δυο πλευρές συμφώνησαν στο Μάαστριχτ να ακυρώσει ο Βενέσλαος μερικούς όρους της προηγούμενης συνθήκης προκειμένου να ικανοποιήσει τον Οίκο του Λουξεμβούργου. ο δουκάτο συνέχισε να βρίσκεται σε πτώση μετά από την ήττα και την αιχμαλωσία του Βενέσλαου στην μάχη του Μπασβέιλερ (1371). Μετά το τέλος της Ιωάννας το Δουκάτο της Βραβάντης πέρασε στον μικρανεψιό της Αντώνιο της Βραβάντης, τον δεύτερο γιο της ανιψιάς της Μαργαρίτας Γ΄, κόμισσας της Φλάνδρας. Ο τάφος της κατασκευάστηκε από την εκκλησία των Καρμελιτών στις Βρυξέλλες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1450 και χρηματοδοτήθηκε από τον εγγονό της αδελφής της Φίλιππο Γ΄ τον Αγαθό. Ο τάφος καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης αλλά ανακατασκευάστηκαν τα σχέδια και οι επιγραφές του από τον Λορν Κάμπελλ ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο τάφος χρηματοδοτήθηκε από τον Φίλιππο προκειμένου να στηρίξει τα κληρονομικά του δικαιώματα. Richard Vaughan, Philip the Bold, (The Boydell Press, 2009) Campbell, "The Tomb of Joanna, Duchess of Brabant" Renaissance Studies 2.2, (1988) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joanna, Duchess of Brabant στο Wikimedia Commons
Εκκλησία του Πεταγιαβέσι

Η Εκκλησία του Πεταγιαβέσι είναι παλιά ξύλινη Λουθηρανική εκκλησία, που βρίσκεται σε μία χερσόνησο στη λίμνη Σολικκογιάρβι (Solikkojärvi) στο χωριό Πεταγιαβέσι (Petäjävesi) στη Φινλανδία. Είναι κλασσικό δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Σκανδιναβικών χωρών και συνδυάζει στοιχεία Αναγέννησης, Μπαρόκ και γοτθικού ρυθμού. Το 1994 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

 Η παλιά εκκλησία Πεταγιαβέσι χτίστηκε μεταξύ των ετών 1763 και 1765 υπό τη καθοδήγηση του ντόπιου τεχνίτη Γιάκκο Λεππάνεν (Jaakko Leppänen). Τα πατώματα, οι τοίχοι και η απότομη ξύλινη οροφή ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι του 1763. Το εσωτερικό του ναού ολοκληρώθηκε το 1764. Το καμπαναριό, που υπάρχει στο νότιο μέρος του ναού, προστέθηκε το 1821 από τον εγγονό του Γιάκκο Λεππάνεν, τον Έρκκι Λεππάνεν (Erkki Leppänen). Τα αρχιτεκτονικά μέρη του καμπαναριού έχουν επιρροές από τη Γαλλική Αναγέννηση. Η εκκλησία είναι κατασκευασμένη από ξύλα πεύκων. Η απότομη δίρρηχτη οροφή έχει επιρροές από τη γοτθική αρχιτεκτονική. Η κάτοψη του ναού σχηματίζει έναν σταυρό. Το 1879 μία νέα εκκλησία κατασκευάστηκε στην περιοχή με αποτέλεσμα η παλιά εκκλησία να πάψει να χρησιμοποιείται. Στη δεκαετία του 1920 έγιναν εργασίες ανακαίνισης και συντήρησης της παλιάς εκκλησίας. Το κοιμητήριο, που υπάρχει στον περιβάλλοντα χώρο του ναού, ανάγεται στον 18ο αιώνα και είναι ακόμα σε χρήση. Σήμερα πλέον η παλιά εκκλησία χρησιμοποιείται μόνο το καλοκαίρι. Η εκκλησία αυτή προσελκύει πλήθος τουριστών κάθε χρόνο. Petäjävesi Old Church άρθρο στην ιστοσελίδα whc.unesco.org Petäjävesi Old Church
58534 Λόγος

Ο 58534 Λόγος (58534 Logos) είναι ένα από τα κλασικά αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ (γνωστά και ως cubawano). Η ανακάλυψή του έγινε στις 4 Φεβρουαρίου του 1997, από το παρατηρητήριο στο Mauna Kea της Χαβάης, από τους C. A. Trujillo, J. Chen, D. C. Jewitt, και J. Luu. Το προσωρινό του όνομα ήταν 1997 CQ29. Ton Ιούνιο του 2006 έλαβε το όνομα 5854 Λόγος, από την ελληνική λέξη Λόγος, που χρησιμοποιείται ως όρος στη φιλοσοφία και στον γνωστικισμό. Ο 58534 Λόγος, αν και μικρός σε διάμετρο (77 ± 18 χλμ.), έχει πολύ υψηλή λευκαύγεια (0.39 ± 0.17). Το αφήλιο της τροχιάς του είναι 7604.615 Gm (50.834 AU) και το περιήλιό της είναι 5975.722 Gm (39.945 AU). Η περίοδος περιφοράς του υπολογίζεται σε 305,8 έτη.

 Ο 58534 Λόγος έχει και ένα ακόμα σώμα, με το οποίο σχηματίζουν ένα διπλό σύστημα. Ανακαλύφθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2001 ύστερα από παρατηρήσεις σε εικόνες που λήφθηκαν από το Hubble Space Telescope, από τους K. S. Noll, D. C. Stephens και την ομάδα τους (Space Telescope Science Institute), που αποτελούταν από τους W. M. Grundy, J. Spencer, R. L. Millis, M. W. Buie, D. Cruikshank, S. C. Tegler, και W. Romanishin. Η ανακοίνωσή του έγινε στις 11 Φεβρουαρίου 2002. Μετά την ανακάλυψή του έλαβε το προσωρινό όνομα S/2001 (58534) 1, ενώ αργότερα έλαβε το όνομα (58534) Λόγος I Ζωή (58534 Logos I Zoe), από την ελληνική λέξη Ζωή. Περιφέρεται με τον Λόγος γύρω από ένα κοινό βαρύκεντρο με ημιάξονα τροχιάς 8010 ± 80 χλμ., σε 312 ± 3 ημέρες με εκκεντρότητα 0,45 ± 0,03. Η διάμετρός του εκτιμάται πως είναι 66 χλμ. και η μάζα του (0,15 ± 0,02) × 1018 kg. "Orbit Fit and Astrometric record for 58534" Δεδομένα τροχιάς με βάση την μέθοδο Gary Bernstein IAUC 7824 IAUC 7906 58534 Logos (1997 CQ29) Στοιχεία τροχιάς και άλλες πληροφορίες
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1985-86

Το Κύπελλο Κύπρου 1985-86 ήταν η 12η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (9η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 4η φορά στην ιστορία της.

 Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Φακές

Οι φακές (lentil soup), αναφέρονται σε μια ποικιλία από χορτοφαγικές και κρεατικές σούπες οι οποίες περιέχουν φακές. Η σούπα, μπορεί να περιέχει πράσινες, καφέ, κόκκινες, κίτρινες ή μαύρες φακές, με ή χωρίς φλοιό. Οι κίτρινες ή οι κόκκινες αποφλοιωμένες φακές, αποσυντίθενται στο μαγείρεμα, δημιουργώντας έτσι μια παχύρευστη σούπα.

 Στα Παλαιολιθικά και Μεσολιθικά στρώματα, ξεθάφτηκαν φακές στο Σπήλαιο Φράγχθι στην Ελλάδα (9.500 έως 13.000 χρόνια πριν), στο τέλος της Μεσολιθικής εποχής στη Mureybet και Tell Abu Hureyra στη Συρία και σε τοποθεσίες που χρονολογούνται από το 8000 π.Χ. στην περιοχή της Ιεριχούς. Οι Αρχαίοι Έλληνες, ήσαν λάτρεις της σούπας από φακές, γεγονός που αποδεικνύεται από το σχόλιο του Αριστοφάνη: «Εσύ, που τολμάς να προσβάλλεις τη σούπα φακών, την πιο γλυκιά από τις λιχουδιές». Η σούπα φακών αναφέρεται στην Αγία Γραφή: Στη Γένεση 25:30-34, ο Ησαύ ετοιμάζεται να εγκαταλείψει την πρωτοτοκία του, για μια κατσαρόλα με ευωδιαστή κόκκινη σούπα φακών (ένα «συσσίτιο από χορτόσουπα» σε ορισμένες εκδόσεις) που μαγειρεύτηκε από τον αδελφό του, τον Ιακώβ. Στην εβραϊκή παράδοση, η σούπα από φακές σερβίρεται σε περιόδους πένθους, η καμπυλότητα της φακής, υποδηλώνει τον πλήρη κύκλο της ζωής. Οι φακές, μπορεί να περιέχουν λαχανικά, όπως καρότα, πατάτες, σέλινο, μαϊντανό, τομάτα, άνηθο, κολοκύθι και κρεμμύδι. Κοινά αρτύματα είναι το σκόρδο, φύλλο δάφνης, κύμινο, ελαιόλαδο και ξίδι. Μερικές φορές γαρνίρεται με κρουτόν (croutons) ή ψιλοκομμένα βότανα ή βούτυρο, ελαιόλαδο, κρέμα γάλακτος ή γιαούρτι. Η Ινδική σούπα φακών, περιέχει μια ποικιλία από αρωματικά μπαχαρικά. Στη Μέση Ανατολή η προσθήκη χυμού λεμονιού, δίνει μια ισχυρή όξινη γεύση και κόβει το αίσθημα βάρους του πιάτου. Στην Αίγυπτο, η σούπα συνήθως πολτοποιείται πριν από το σερβίρισμα και παραδοσιακά καταναλώνεται τον χειμώνα. Οι φακές αναγνωρίζονται ως ιδιαιτέρως θρεπτικές, είναι μια καλή πηγή πρωτεϊνών, διαιτητικών ινών, σιδήρου και καλίου. Ο Ιπποκράτης συνταγογραφούσε τις φακές, στους ασθενείς με ηπατικές ασθένειες. Φάβα, ινδικά παρασκευάσματα φακής Σούπα Έζο-γκελίν, τουρκικής καταγωγής σούπα με φακές και πλιγούρι. (Αγγλικά) "Lentil soup recipe on AllRecipes" http://allrecipes.com/recipe/lentil-soup/ Αρχειοθετήθηκε 2012-07-09 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) "Lentil soup recipe on Recidemia" https://web.archive.org/web/20160304100508/http://en.recidemia.com/wiki/Lentil_soup (Αγγλικά) Turkish Red Lentil Soup (Kirmizi Mercimek Corbasi) recipe
Νικόλαος Τζαφούρης

Ο Νικόλαος Τζαφούρης ή Νικόλαος Ζαφούρης, επίσης γνωστός ως Νικολό (ενεργός 1487 - 1501), ήταν Έλληνας Αναγεννησιακός ζωγράφος και ένας από τους ιδρυτές στην Κρητική Σχολή. Από τα έργα του διδάχθηκαν διάσημοι μετέπειτα διάσημοι ζωγράφοι όπως ο Εμμανουήλ Τζάνες, ο Ηλίας Μόσκος, ο Γεώργιος Κλώντζας και ο Θεόδωρος Πουλάκης. Ο Νικόλαος Τζαφούρης ήταν ένας από τους πιο διάσημους ζωγράφους στην Κρήτη, το σημαντικότερο έργο του ήταν "η μητέρα της παρηγοριάς". Η τέχνη της ζωγραφικής του ήταν ένας συνδυασμός της Βυζαντινής με την Ελληνική, άλλος ένας διάσημος ζωγράφος που έζησε την ίδια εποχή στην Κρήτη ήταν ο Ανδρέας Παβίας. Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Ελληνικών Ερευνών έχουν διασωθεί 13 πίνακες ζωγραφικής του.

 Ο Νικόλαος Τζαφούρης γεννήθηκε στον Χάνδακα, ταξίδευσε στην Δημοκρατία της Βενετίας όπου συνέχισε την ζωγραφική του εκπαίδευση. Ο δάσκαλος του ήταν ο κορυφαίος ζωγράφος της Βενετίας Τζοβάνι Μπελλίνι που ίδρυσε την Βενετική Σχολή, εργάστηκε μαζί του. Επέστρεψε στην Κρήτη όπου εργάστηκε μέχρι τον θάνατο του, έκανε ένα περίφημο εργαστήριο στο οποίο δημιούργησε αμέτρητες εικόνες. Δημιούργησε ένα νέο στυλ ζωγραφικής με Ιταλικά στοιχεία που βασίστηκε στο έργο του "Μαντόνα της Παρηγοριάς", παρέμεινε το κυρίαρχο στυλ για τα επόμενα 100 χρόνια, ανέδειξε και έκανε αμέτρητες αντιγραφές στο έργο του Μπελλίνι "Πιετά". Οι ιστορικοί καταγράφουν τις δραστηριότητες του στην Κρήτη την περίοδο 1497-1501 χάρη στις οικονομικές του δραστηριότητες. Ζωγράφισε κυρίως έργα θρησκευτικών θεμάτων για επιτροπές εκκλησιών. Πέντε από τις υπογεγραμμένες αγιογραφίες του επιβιώνουν, οι οποίες εκτελέστηκαν με τη maniera italiana, όπως ασκούσαν οι κρητικοί ζωγράφοι για τις δυτικές επιτροπές. Ένα έργο που εκτελέστηκε από τον Νικόλαο Τζαφούρη, ήταν ένα τρίπτυχο Pietà με τους Άγιους Φραγκίσκο και Μαίρη Μαγδαληνή, το οποίο βρίσκεται στο Ασμόλειο Μουσείο. Ένα άλλο παράδειγμα υπογεγραμμένης αγιογραφίας από τον Τζαφούρη, το Χριστό που Φέρει το Σταυρό, είναι στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Άλλο ένα σημαντικό έργο που φέρει την υπογραφή του Νικόλαου Τζαφούρη ήταν ο Χριστός που Φέρει το Σταυρό, βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Journal Citation Reports

Το Journal Citation Reports (JCR) είναι ετήσια έκδοση της εταιρείας Clarivate Analytics, η οποία περιέχει σημαντικά επιστημομετρικά δεδομένα για δημοσιεύσεις έρευνας που έχουν ανακοινωθεί σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά.Μέχρι το 2016, η έκδοση αυτή αποτελούσε πνευματική ιδιοκτησία της Thomson Reuters, ενώ πλέον, έχει ενσωματωθεί στον κορμό της Web of Science και παρέχει πληροφορίες σχετικές με τα ακαδημαϊκά περιοδικά στις φυσικές και τις κοινωνικές επιστήμες, συμπεριλαμβανομένων των δεικτών απήχησης.

 Δημοσιεύονται πλήθος από πληροφορίες. Οι πληροφορίες που δίνονται για το κάθε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό περιλαμβάνουν: τις βασικές βιβλιογραφικές πληροφορίες του εκδότη, συντομογραφία τίτλου, γλώσσα, ISSN. τις κατηγορίες θεματολογίας (υπάρχουν 171 τέτοιες κατηγορίες στις φυσικές επιστήμες, και 54 κατηγορίες στις κοινωνικές επιστήμες). Βασικά στοιχεία κάθε παραπομπής: τον αριθμό των άρθρων που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, τον συνολικό αριθμό που αναφέρθηκαν τα άρθρα στο περιοδικό κατά τη διάρκεια του έτους από μεταγενέστερα άρθρα, Λεπτομερείς πίνακες που δεικνύουν: τον αριθμό που αναφέρθηκαν τα άρθρα στο περιοδικό κατά τη διάρκεια του έτους από μεταγενέστερα άρθρα και άλλα περιοδικά, ο αριθμός των παραπομπών που έγιναν από άρθρα που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό εκείνο το έτος και σε άλλα μεμονωμένα περιοδικά, κατά τη διάρκεια καθενός από τα τελευταία δέκα χρόνια, τον αριθμό των φορών που δημοσιεύθηκαν άρθρα στο περιοδικό κατά τη διάρκεια καθενός από τα τελευταία 10 χρόνια αναφέρθηκαν από μεμονωμένα συγκεκριμένα περιοδικά κατά τη διάρκεια του έτους (δίνονται τα είκοσι περιοδικά με τον μεγαλύτερο αριθμό παραπομπών). Διάφορα μετρικά στοιχεία (metrics) που προέρχονται από συλλεχθέντα δεδομένα όπως: δείκτης απήχησης, δείκτης αμεσότητας κ.λπ.Υπάρχουν ξεχωριστές εκδόσεις για τις φυσικές επιστήμες και τις κοινωνικές επιστήμες. Η ετήσια έκδοση του 2013 περιελάμβανε 8.411 περιοδικά, ενώ η ετήσια έκδοση των κοινωνικών επιστημών -του 2012- περιείχε 3.016 τίτλους. Η έκδοση για το κάθε έτος δημοσιεύεται τον επόμενο χρόνο, μετά τη δημοσίευση των αναφορών (citations) για το έτος και την επεξεργασία όλων των μετρικών πληροφοριών. Τα τελευταία χρόνια, η έκδοση ανακοινώνεται στα μέσα Ιουνίου κάθε έτους. Το 2021 ανακοινώθηκε στις 30 Ιουνίου. Journal Metrics Scopus Garfield, Eugene (1979). Citation Indexing. New York: Wiley. ISBN 978-0-471-02559-7. Dym, Eleanor (1985). Subject and Information analysis. New York: Dekker. ISBN 978-0-8247-7354-0.
Αντωνία Χαραλάμπους

Η Αντωνία Χαραλάμπους ( Πάφος 27 Μαρτίου 1990- ) είναι Κύπρια ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Σχολής Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου και φοιτήτρια του Τμήματος Θεατρικών σπουδών, στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (2009-2012). Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων είναι "Το Κάρμα", "Βαλς με 12 θεούς", "9 Μήνες" και "Μπλε".

 Τη σεζόν 2013-2014, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη μικρή οθόνη στη σειρά Βαλς με 12 Θεούς στον ANT1. Εκεί υποδύθηκε την Μαρίνα. Έτσι εντάχθηκε στο καστ της σειράς, στο δεύτερο κύκλο της, από τον Δεκέμβριο του 2014. Συνέχισε την παρουσία της στη σειρά μέχρι και τα μέσα του τρίτου κύκλου. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη σειρά Κυπριώτικα Σκετς στο ΡΙΚ. Η αναγνωρισιμότητα ήρθε με τη σειρά "9 Μήνες" το 2016. Τελικά πρωταγωνίστησε στη σειρά και τις δυο σεζόν προβολής της μέχρι και το 2017. Αμέσως μετά τον δραματικό ρόλο της Κρίστης, δέχτηκε την πρόταση του σκηνοθέτη Γιώργου Τσιάκκα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Στέλλας στη καθημερινή δραματική σειρά "Μπλε", που προβλήθηκε και πάλι από το Alpha Κύπρου. Εκεί συμπρωταγωνίστησε, από το 2018 μέχρι το 2019 στις σειρές "Εσύ... Στον Κόσμο σου" (ΑΝΤ1 Κύπρου, 2019-2020) και "Η Γη Της Ελιάς" (Mega Channel, 2021-σήμερα). Μετά την αποφοίτηση της από την Δραματική Σχολή του Τέχνης Εθνικού Θεάτρου ξεκίνησε να παίζει με θεατρικές ομάδες. Η πρώτη της εμπορική δουλειά έγινε τη σεζόν 2012-2013 με την παράσταση «Η όπερα της πεντάρας» σε σκηνοθεσία Στ. Κοτσίκου. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Η πέτρα» στην σκηνοθεσία του Α. Ξενίδου. Τη σεζόν 2014-2015 έπαιξε στη παράσταση «Harper Regan» στην σκηνοθεσία του Α. Παπαλαζάρου , ενώ τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στην παράσταση «Λωξάντρα» , «Όνειρο καλοκαιρινής Νύχτας». Συμμετείχε και στην παράσταση «Μια μέρα όταν ήμασταν νέοι» που παίχτηκε τη σεζόν 2016-2017. Αντωνία Χαραλάμπους στο IMDb (Αγγλικά)
Πείραμα Λιμοκτονίας της Μινεσσότα

Το Πείραμα Λιμοκτονίας της Μινεσσότα ήταν ένα ιατρικό πείραμα που έγινε κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σκοπός του πειράματος αυτού ήταν να βρει ο Αμερικάνικος Στρατός αποτελεσματικό τρόπο να αντιμετωπίσει τις λιμοκτονίες στην Ευρώπη.

 Στο πείραμα όποιος ήθελε να συμμετάσχει συμμετείχε εντελώς εθελοντικά. Τους τρεις πρώτους μήνες οι συμμετέχοντες ταΐστηκαν ανάλογα με το βάρος τους. Ύστερα όμως τους κόπηκε η τροφή κατά δραματικό βαθμό. Τα γεύματα περιορίστηκαν σε δύο την ημέρα. Κρέας δεν υπήρχε. Οι άνδρες έτρεχαν επίσης και 36 χιλιόμετρα την εβδομάδα, καίγοντας ακόμη περισσότερες θερμίδες που δεν είχαν. Τα γεύματα που έτρωγαν οι συμμετέχοντες ήταν πλούσια σε υδατάνθρακες και πρωτεΐνες (για να μιμηθούν την κατάσταση των ανθρώπων στην Ευρώπη) με ιδιαίτερη έμφαση στις πατάτες, μακαρόνια και ψωμί ολικής αλέσεως. Οι ώρες του φαγητού έγιναν πλέον ο ημερήσιος πόθος. Οι συμμετέχοντες θύμωναν αν το φαγητό τους ερχόταν αργά. Μάλιστα πολλοί το συνδύαζαν με νερό ώστε να αισθάνονται ότι τρώνε περισσότερο. Επίσης κατά την διάρκεια των γευμάτων, επιτρεπόταν στους συμμετέχοντες απεριόριστες μαστίχες και μαύρος καφές. Οι συμμετέχοντες εκμεταλλεύτηκαν πλήρως αυτό το γεγονός με το να τρώνε μέχρι και 40 πακέτα μαστίχας την ημέρα και να πίνουν μέχρι και 15 ποτήρια μαύρο καφέ. Όσοι παρέμειναν μέχρι το τέλος του πειράματος έχασαν το 25% του βάρους τους. Επίσης εμφανίστηκε τάση αδυναμίας προς την αναιμία. Μειώθηκε (και σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίστηκε) η σεξουαλική επιθυμία για πολλούς άντρες. Ταυτοχρόνως οι συμμετέχοντες είχαν τάσεις κατάθλιψης από την έλλειψη σωστού φαγητού. Στην αρχή οι άντρες παρατηρήθηκαν να έχουν ισχυρές πολιτικές απόψεις και μεγάλη ενεργητικότητα. Κατά την διάρκεια του πειράματος δεν γινόντουσαν καθόλου συζητήσεις ούτε για τον έρωτα ούτε για την σεξουαλική επαφή. Αντίθετα, το μόνο που συζητιόταν ήταν η τροφή. Μάλιστα πολλοί άντρες κοιτούσαν βιβλία μαγειρικής με πορνογραφικό ενδιαφέρον. The Great Starvation Experiment: The Heroic Men Who Starved so That Millions Could Live, Todd Tucker
Αργάκι

To Αργάκι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Argaki». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Πετρομαγούλα Βοιωτίας

Η Πετρομαγούλα είναι σήμερα συνοικία του Ορχομενού, ενώ υπήρξε στο παρελθόν ξεχωριστός οικισμός και έδρα κοινότητας, αλλά και δήμου. Το 1961 ενώθηκε με τον οικισμό Σκριπού και αποτέλεσαν τον σημερινό Ορχομενό Βοιωτίας. Η συνοικία καταλαμβάνει το σημερινό κέντρο του Ορχομενού.

 Η Πετρομαγούλα υπήρξε έδρα του πρώτου δήμου Ορχομενού που λειτούργησε μέχρι το 1912. Στο διάστημα 1912-1949 αποτέλεσε έδρα της κοινότητας Πετρομαγούλας. Το 1949 αποτέλεσε έδρα του δήμου Ορχομενού που ανασυστήθηκε. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός επεκτάθηκε και ενώθηκε με την Σκριπού. Ο νέος ενιαίος οικισμός που σχηματίστηκε αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και ονομάστηκε Ορχομενός, ενώ παράλληλα ο οικισμός της Πετρομαγούλας καταργήθηκε. Πορεία του πληθυσμού