Κωνσταντία της Βουργουνδίας

Η Κωνσταντία της Βουργουνδίας, (Γαλλική γλώσσα : Constance, 8 Μαΐου 1046 - 1093) μέλος του Οίκου των Καπετιδών της Βουργουνδίας ήταν μοναδική κόρη και μικρότερο παιδί του Δούκα της Βουργουνδίας Ροβέρτου του Γηραιού και της πρώτης του συζύγου Ελίε ντε Σεμύρ-αν-Μπριονναί. Με τον γάμο της με τον Αλφόνσο ΣΤ΄ των Χιμένεθ έγινε βασίλισσα της Καστίλης και της Λεόν. Ο παππούς της ήταν ο Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας, ο δεύτερος βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Καπετιδών. Η κόρη της Ουρράκα του Λεόν διαδέχθηκε τον πατέρα της τόσο στο Βασίλειο της Καστίλης όσο και στο Βασίλειο του Λεόν.

 Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ούγο Β΄ κόμη του Σαλόν, παρέμειναν παντρεμένοι 14 χρόνια μέχρι τον θάνατο του Ούγου (1079), δεν απέκτησαν παιδιά. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Αλφόνσο ΣΤ΄ στα τέλη του 1079. Είχε παντρευτεί στον πρώτο του γάμο την Αγνή της Ακουιτανίας, βασίλισσα του Λεόν και της Καστίλης με την οποία δεν είναι γνωστό αν είχε χωρίσει ή αν είχε μείνει χήρος. Ο γάμος της Κωνσταντίας με τον Αλφόνσο ΣΤ΄ συνάντησε την παπική αντίδραση λόγω της συγγένειας που είχαν μεταξύ τους. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ και η Κωνσταντία απέκτησαν πολλά παιδιά που πέθαναν σε βρεφική ηλικία, επέζησε μόνο ένα : Ουρράκα του Λεόν, βασίλισσα της Καστίλης και της Λεόν χάρη στα δικαιώματα της μητέρας της. Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον βασιλιά της Αραγωνίας Αλφόνσο τον Μαχητή με τον οποίο δεν απέκτησε παιδιά.Η Κωνσταντία πέθανε (1093) αφήνοντας την 14χρονη κόρη της και τον χήρο σύζυγο της. Ο Αλφόνσος ΣΤ΄ παντρεύτηκε άλλες τρεις φορές χωρίς να αποκτήσει γιο, απέκτησε μόνο έναν νόθο γιο τον Σάντσο Αλφόνσεθ με την Μουσουλμάνα ερωμένη του Θάιδα της Σεβίλλης. Τάφηκε μαζί με τον σύζυγο της Αλφόνσο ΣΤ΄ και τις υπόλοιπες συζύγους του. Ο τάφος που περιείχε τα οστά του Αλφόνσου ΣΤ΄ καταστράφηκε από μια φωτιά που ξέσπασε στο μοναστήρι (1810), τα οστά του βασιλιά και των συζύγων του μαζί με της Κωνσταντίας μεταφέρθηκαν στον θάλαμο της ηγουμένης, διατηρήθηκαν μέχρι το 1821. Μετά την απέλαση των ιερέων από την μονή ο ηγούμενος τα μετέφερε στην νότια πλευρά του παρεκκλησίου του Σταυρού, ο στόχος ήταν να τοποθετηθούν σε ένα άλλο ιερό που οικοδομήθηκε το 1835. Το μοναστήρι του Σαν Μπενίτο διαλύθηκε (1835) και τα κουτιά με τα δυο οστά παραδόθηκαν σε κάποιον ιερέα. Τα οστά βρέθηκαν (1902) και τοποθετήθηκαν στο βασιλικό μοναστήρι στην Σαχαγκούν σε ένα πέτρινο φέρετρο καλυμμένο με λείο μάρμαρο. Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press. Bull, Marcus Graham (1993). Knightly Piety and the Lay Response to the First Crusade: The Limousin and Gascony, C. 970-c. 1130. Clarendon Press. Elorza, Juan C.; Vaquero, Lourdes; Castillo, Belén; Negro, Marta (1990). Junta de Castilla y León. Consejería de Cultura y Bienestar Social (ed.). El Panteón Real de las Huelgas de Burgos. Los enterramientos de los reyes de León y de Castilla (in Spanish). Publisher Evergráficas S.A.