Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ

Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ (6 Ιουλίου 1678 - 31 Ιουλίου 1729) ήταν Ιταλός λιμπρετίστας, συνθέτης, βιολοντσελίστας, καλλιτεχνικός διευθυντής, συγγραφέας λογοτεχνικών έργων και νομισματολόγος. Είναι φημισμένος για την προσαρμογή κειμένων σε λιμπρέτα για τις όπερες του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ και του Τζιοβάννι Μπονοντσίνι.

 Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ γεννήθηκε στη Ρώμη και προήλθε από μια φημισμένη γερμανική οικογένεια μουσικών. Ο πατέρας του, Σεμπάστιαν Χάιμ, ήταν κατασκευαστής μουσικών οργάνων, μετανάστευσε στην Ιταλία στα μέσα του 17ου αιώνα, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και παντρεύτηκε την Ιταλίδα Μπάρμπαρα Τουρπίνι. Ο πρώτος γιος του, ο Τζιοβάνι Αντόνιο Χάιμ, γεννήθηκε στη Ρώμη και αργότερα εργάστηκε ως ανεξάρτητος βιολοντσελίστας. Ο Νικόλα Φραντσέσκο Χάιμ ήταν μαθητής του αδελφού του, καθώς και του Αρκάντζελο Κορέλλι. Γρήγορα, έφτασε στο Λονδίνο το 1701: Διεύθυνε την ορχήστρα μουσικής δωματίου του 2ου Δούκα του Μπέντφορντ. Έπειτα, έγραψε το λιμπρέτο της όπερας Καμίλλα, ένα αρκετά επιτυχημένο έργο, ώστε να δημιουργήσει αρέσκεια στους κατοίκους του Λονδίνου για την ιταλική όπερα. Ο Χάιμ έγινε ο δάσκαλος και μάνατζερ της ήδη επιτυχημένης σοπράνο Joanna Maria Lindehleim, διαπραγματεύοντας ένα συμβόλαιο 100 γουινέα, για δέκα παραστάσεις το 1706. Θα ζούσαν μαζί για το υπόλοιπο της ζωής τους. Έπειτα, εργάστηκε ως γραμματέας στην Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου μετά τον Πάολο Αντόνιο Ρόλι, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Χάιμ έγραψε λιμπρέτα για τον Ατίλιο Αριόστι και τον Τζιοβάννι Μπονοντσίνι. Λίγο πριν το θάνατό του στο Λονδίνο το 1729, σχεδίαζε να βοηθήσει τον Χαίντελ και τον Χάιντεγκερ να κατασκευάσουν μια νέα Ακαδημία Μουσικής μετά την διάλυση της πρώτης. Παρά το ότι έγραφε λιμπρέτα, ο Χάιμ ασχολήθηκε και με την νομισματολογία. Το 1719 δημοσίευσε ένα κατάλογο με αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά νομίσματα, τα οποία εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο. Ήταν επίσης ο συγγραφέας μιας βιβλιογραφίας ιταλικών βιβλίων που τυπώθηκε το 1715, εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1726 και ανατυπώθηκε στη Βενετία το 1728. Η βιβλιογραφία ονομαζόταν Ιταλική Βιβλιοθήκη, ή Νέα σπάνια βιβλία στην ιταλική γλώσσα. Το 1728 και το 1741, η βιβλιογραφία, είχε αρχικά ως στόχο να απαριθμεί μόνο σπάνια βιβλία. Ωστόσο, οι επόμενοι συντάκτες, διεύρυναν το έργο που θεωρήθηκε γενική βιβλιογραφία της ιταλικής λογοτεχνίας. Τακτοποιείται σε τμήματα, ξεκινώντας από την ιστορία και τη γεωγραφία, μετά την ποίηση, ακολουθούμενη από πεζογραφικά γραπτά, και μια τελευταία εκτενή ενότητα για τις τέχνες και τις επιστήμες, όπως γραμματική, γλωσσολογία, ιστορία της τέχνης, φιλοσοφία, πολιτική και πολιτική ιστορία, μαθηματικά και αστρονομία . Δίνεται η μορφή των αναφερόμενων βιβλίων, εκτός από κάποια ένδειξη σπανιότητας και συμβουλών για την καλύτερη έκδοση. Μια πολύ διευρυμένη έκδοση δημοσιεύτηκε στο Μιλάνο το 1771-72 από τον Φεντερίκο Τζιαντονάτι, και το έργο ήταν η τυπική βιβλιογραφία της ιταλικής λογοτεχνίας μέχρι τον 19ο αιώνα. Camilla Pyrrhus and Demetrius Etearco Dorinda Creso, re di Lidia Lucio Vero Il recroc'amore di Tirsi e Clori Alma non ho di pietra Aprimi il petto amore Belle spiaggie latin E 'qual invido velo Lontan dall'idol mio Mentre in tacito orrore Se sto lungi Se tiranno il bendato Ode of Discord Teseo Radamisto Ottone Flavio Giulio Cesare Tamerlano Rodelinda Tolomeo Siroe David sponsae restitutus I due luminari del Tebro Servizio per la settimana santa Ad arma mortales 6 inni per canoni O Lord our governour The earth is the Lord's The Lord si the King O praise the lord in his holiness Have mercy upon me, O God A sing unto the Lord a new song Op. 1: 12 Sonate à trè cioè due Violini, e Violóne ò Cembalo Op. 2: 12 Sonate a trè, cioè Violini, Flauti, Violoncello e Basso continuo per il Cembalo 4 Sonate aus 6 Sonate da Camera a Flauto Traversa, Haubois o Violino solo di Nicola Francesco Haim Romano e M. Bitti 2 Sonate für Violoncello und Basso continuo \ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nicola Francesco Haym στο Wikimedia Commons