Γκρούνια Σουχάρεβα

Η Γκρούνια Γεφίμοβνα Σουχάρεβα (ρωσικά: Груня Ефимовна Сухарева) (11 Νοεμβρίου 1891 – 26 Απριλίου 1981) ήταν Σοβιετική παιδοψυχίατρος. Ήταν η πρώτη που δημοσίευσε μια λεπτομερή περιγραφή των συμπτωμάτων του αυτισμού το 1925. Το πρωτότυπο έγγραφο ήταν στα ρωσικά και δημοσιεύτηκε στα γερμανικά ένα χρόνο αργότερα. Η Σούλα Γουλφ το μετέφρασε το 1996 για τον αγγλόφωνο κόσμο.Αρχικά χρησιμοποίησε τον όρο «σχιζοειδής ψυχοπάθεια», όπου «σχιζοειδής» σήμαινε «εκκεντρική» εκείνη την εποχή, αλλά αργότερα τον αντικατέστησε με «αυτιστική (παθολογικής αποφυγής) ψυχοπάθεια» για να περιγράψει την κλινική εικόνα του αυτισμού. Το άρθρο δημιουργήθηκε σχεδόν δύο δεκαετίες πριν από τις αναφορές περιπτώσεων των Χανς Άσπεργκερ και Λέο Κόνερ, οι οποίες δημοσιεύτηκαν ενώ το πρωτοποριακό έργο της Σουχάρεβα παρέμεινε απαρατήρητο. Καθώς η έρευνα για τον αυτισμό της Σουχάρεβα μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε σε γερμανικά περιοδικά, εντός ενός έτους από την εγχώρια δημοσίευσή της στα ρωσικά, δεν υπήρχε κανένα σοβαρό εμπόδιο στην πρόσβαση σε αυτά τα υλικά από τους Άσπεργκερ και Κόνερ. Ωστόσο, ο ακριβής λόγος για τον οποίο η εκτεταμένη έρευνά της δεν αναφέρεται στο έργο αυτών των δύο επιστημόνων, δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς και εξακολουθεί να είναι θέμα συζήτησης από τους ειδικούς. Το όνομά της μεταγράφηκε ως «Ssucharewa» όταν εμφανίστηκαν τα χαρτιά της στη Γερμανία και ο ερευνητής του αυτισμού Χανς Άσπεργκερ, πιθανότατα επέλεξε να μην αναφέρει το έργο της, λόγω της σχέσης του με το Ναζιστικό Κόμμα και την εβραϊκή κληρονομιά της.

 Η Σουχάρεβα γεννήθηκε στο Κίεβο, σε εβραϊκή οικογένεια. Οι γονείς ήταν ο Χαΐμ Φαϊτελέβιτς και η Ραχίλ Ιωσηφόβνα Σουχάρεβα. Μεταξύ 1917 και 1921, εργάστηκε σε ένα ψυχιατρείο στο Κίεβο. Από το 1921 εργάστηκε στη Μόσχα και από το 1933 έως το 1935 ηγήθηκε του τμήματος Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Χάρκοβο (Ψυχονευρολογικό Ινστιτούτο του Χάρκοβο).Η Σουχάρεβα μελέτησε αυτιστικά παιδιά και τα περιέγραψε με τρόπο που έχει συγκριθεί με τη σύγχρονη περιγραφή του αυτισμού στο DSM-5. Βοήθησε να ανοίξουν σχολεία για αυτιστικά παιδιά όπου συμμετείχαν σε πολλαπλές δραστηριότητες, όπως γυμναστική, σχέδιο και ξυλουργική.Το 1935, η Σουχάρεβα ίδρυσε μια σχολή Παιδοψυχιατρικής στο Κεντρικό Ινστιτούτο Μεταπτυχιακής Ιατρικής Εκπαίδευσης. Το 1938, ηγήθηκε μιας κλινικής παιδικής ψύχωσης υπό το Υπουργείο Γεωργίας και Τροφίμων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Για πολλά χρόνια, εργάστηκε ως σύμβουλος και επικεφαλής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Καστσένκο στη Μόσχα.Η Σουχάρεβα πίστευε ότι για να εμφανιστούν διαταραχές προσωπικότητας σε παιδιά και εφήβους, απαιτείται ένας σημαντικός κοινωνικός παράγοντας. Μερικοί από τους παράγοντες που συζήτησε για τις διαταραχές προσωπικότητας ήταν το φτωχό οικογενειακό περιβάλλον και η κοινωνική δομή. Ήταν πρωτοπόρος στη χρήση της μεθόδου της υπόδειξης και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των παιδιών, δηλώνοντας ότι τα δύσκολα παιδιά δεν πρέπει να στέλνονται σε φυλακές, αλλά σε ιατρικά ιδρύματα. Σπούδασε επίσης PTSD από τραυματισμούς πολέμου που υπέστησαν παιδιά.Με εντολή του Υπουργείου Υγείας της Μόσχας, το Επιστημονικό και Πρακτικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων της Μόσχας πήρε το όνομά του από τη Σουχάρεβα, με το πρόθεμα Γ.Γ. Σουχάρεβα να προσαρτάται στο μπροστινό μέρος. Το κέντρο είναι το κορυφαίο εξειδικευμένο ιατρικό ίδρυμα για τη θεραπεία καταστάσεων αυτοκτονίας σε παιδιά και εφήβους κάτω των 18 ετών. Το 1926 και μετά το 1927, η Σουχάρεβα περιέγραψε έξι αγόρια και πέντε κορίτσια, ότι είχαν αυτό που σήμερα θεωρείται αυτισμός. Αυτοί οι ασθενείς είναι από τους πρώτους που διαπιστώθηκε ότι έχουν τη διαταραχή. Οι ασθενείς, αν και ανώνυμοι, περιγράφονται ως εξής: Ένας 12χρονος που είχε μάθει να διαβάζει στα πέντε του. Ήταν σωματικά αδέξιος και προτιμούσε να μιλά με ενήλικες αντί για παιδιά. Ενδιαφερόταν πολύ για τη φιλοσοφία. Ένας προικισμένος βιολιστής που δυσκολευόταν κοινωνικά. Ένα παιδί με εξαιρετική μνήμη αριθμών αλλά με προσωπαγνωσία. Ένα παιδί που είχε φανταστικούς φίλους που ζούσαν σε ένα τζάκι.