IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εκλογές στη Σιγκαπούρη

Στη Σιγκαπούρη διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για βουλή. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, γενικές εκλογές για κοινοβούλιο πρέπει να διεξαχθούν εντός 3 μηνών από τη διάλυση του κοινοβουλίου, η μέγιστη θητεία του οποίου είναι τα 5 έτη από την πρώτη σύνοδο του κοινοβουλίου, και οι προεδρικές εκλογές θα πρέπει να γίνονται κάθε 6 χρόνια. Το Κοινοβούλιο της Σιγκαπούρης απαρτίζεται από 87 έδρες. Από τις γενικές εκλογές του 1959 το κυβερνών Κόμμα Λαϊκής Δράσης έχει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο και ήταν το μοναδικό κόμμα που εξέλεγε βουλευτές επί σχεδόν δύο δεκαετίες.

 Από το 1993 διεξάγονται προεδρικές εκλογές στη χώρα., Στις πρώτες προεδρικές εκλογές που ο πρόεδρος εξελέγη από το λαό , στις 28 Αυγούστου 1993, πρόεδρος εξελέγη ο Ον Τεν Τσον με ποσοστό 58,69% έναντι 41,31% για τον Κούα Τσιμ Γιο. Ο Τσον υπηρέτησε για 6ετή θητεία από την 1η Σεπτεμβρίου 1993 ως τις 31 Αυγούστου 1999. Η επόμενη προεδρική εκλογή έγινε χωρίς αντίπαλο στις 18 Αυγούστου 1999 και εξελέγη πρόεδρος ο Σελαπάν Ραμανάθαν. Στις 17 Αυγούστου 2005 επανεξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο ο Ραμανάθαν. . Ανέλαβε καθήκοντα για δεύτερη συνεχή θητεία την 1η Σεπτεμβρίου του 2005. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 27 Αυγούστου 2011 και για πρώτη φορά κατήλθαν 4 υποψήφιοι. Πρόεδρος εξελέγη ο Τόνι Ταν, που ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2011. Η Βουλή αποτελείται από ένα σώμα (Εθνοσυνέλευση), το οποίο απαρτίζεται από 84 μέλη. Τα τελευταία εκλέγονται για πενταετή θητεία. Το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές παρέχεται από την ηλικία των 21 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 11 Σεπτεμβρίου 2015. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες το κόμμα της αντιπολίτευσης κατέβασε υποψηφίους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας. Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου του 2011. Στις εκλογές αυτές το κυβερνών κόμμα PAP κέρδισε 81 έδρες επί συνόλου 87 στο κοινοβούλιο.
Ελ Χίμπα

Η Ελ Χίμπα (αραβικά : الحيبة) είναι το σύγχρονο όνομα του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας πόλης της Αιγύπτου tayū djayet (t3yw-ḏ3yt). Ονομασία που σημαίνει «τα τείχη τους» σε σχέση με τα τεράστια τείχη που περιέβαλλαν την πόλη. Στα Κοπτικά ήταν γνωστή ως Teudjo, και κατά τη διάρκεια της Ελληνορωμαϊκής περιόδου ονομαζόταν Ανκυρόνπολις. Στην αρχαιότητα η πόλη ανήκε στη 18ο νομή και στην Άνω Αίγυπτο. Σήμερα βρίσκεται στο Κυβερνείο Μπένι Σουέφ.

 Από τα τέλη της 20ης δυναστείας ως την 22α δυναστεία ήταν μια συνοριακή πόλη, σηματοδοτώντας την διαίρεση της χώρας μεταξύ των αρχιερέων του Άμμωνα στη Θήβα και των Φαραώ της Αιγύπτου στην Τανίς. Ένας τεράστιος περίβολος χτίστηκε στο χώρο, με τούβλα που επάνω είχαν χαραγμένα τα ονόματα των Αρχιερέωω Pinedjem Ι και Μενχεπέρρε. Κατά τη διάρκεια της 22ης δυναστείας χτίστηκε ναός αφιερωμένος στον Άμμωνα και χαραγμένα τα ονόματα πόλεων της Κοίλης Συρίας και Παλαιστίνης που καταλήφθηκαν κατά τον πόλεμο. Από το 2001 ο χώρος αποτέλεσε το επίκεντρο συνεχιζόμενων ανασκαφών από μια ομάδα αρχαιολόγων του πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ. Ωστόσο, εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας λαθρανασκαφείς λεηλατούν συστηματικά την περιοχή, σκάβοντας εκατοντάδες λάκκους, εκθέτοντας τάφους, καταστρέφοντας τοίχους, και αφήνοντας τα ανθρώπινα λείψανα σκορπισμένα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα El-Hiba στο Wikimedia Commons
Χαρασό Ηρακλείου

Το Χαρασό (επίσημο: Χαρασόν) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η θέση του είναι σε λόφο με θέα προς τη γύρω περιοχή, στα νότια άκρα κοιλάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 27,3 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, την ελαιοκομία και την κτηνοτροφία.

 Η ονομασία σύμφωνα με τον Ξανθουδίδη προέρχεται από το σλαβικό χαρασό, λέξη που σημαίνει καλός, ευχάριστος (αναφορά στους Σλάβους μισθοφόρους του Νικηφόρου Φωκά). Επίσης, άλλοι (Στυλιανός Αλεξίου) αναφέρουν ότι πιθανότατα να πρόκειται για προελληνικό τοπωνύμιο και ότι η σωστή γραφή είναι Χαρασός. Εξάλλου, με βάση τις ενετικές απογραφές, το όνομα θα μπορούσε να είναι ανδρωνυμικό, από τον οφειλέτη Zorzi Caraso ή επειδή έτσι ονομαζόταν ο πρώτος οικιστής. Ο οικισμός αναφέρεται στην επαρχία Πεδιάδας από τον Καστροφύλακα με την ονομασία Carasso (με δύο σ) και με 60 κατοίκους το 1583 και από τον Μπασιλικάτα το 1630. Με το όνομα Vorù βρίσκουμε στην ίδια απογραφή (Κ 95) του 1583 το Βορίτσι, με 42 κατοίκους. Το 1671 βρίσκουμε το Χαρασό στην οθωμανική απογραφή με 37 χαράτσα και το Βορού με 18 χαράτσα. Το Βορίτσι δεν αναφέρεται με το όνομα αυτό σε καμία απογραφή. Το χωριό αυτό έγινε γνωστό από τον Βορειανό Μοιράρη, Γεώργιο Κωνσταντουλάκη, ο οποίος απέκτησε φήμη στην Κεντρική και στην Ανατολική Κρήτη ως θεραπευτής. Έζησε μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Χαράσου περιλαμβάνει και τον οικισμό Βορός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Βορός, ο (40) Χαρασόν, το (50)Συνολικά η κοινότητα έχει 90 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από την Πρόεδρο κ. Κική Καλυκάκη-Παχιαδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χαράσου. Το χωριό στο Interkriti.org
Αμπντελκαντέρ Μπενσαλάχ

Ο Αμπντλεκαντέρ Μπενσαλάχ (αραβικά: عبد القـادر بن صالح‎) ήταν Αλγερινός πολιτικός, ο οποίος είναι πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους από το 2002 και αρχηγός κράτους μετά την παραίτηση του Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα τον Απρίλιο του 2019. Ο Μπενσαλάχ θα κυβερνούσε για περίοδο 90 ημερών μετά την οποία ορίστηκε να διεξαχθούν νέες προεδρικές εκλογές.

 Ο Μπενσαλάχ γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1941 στο Φελαουσέν, κοντά στο Τλεμσέν, στην τότε Γαλλική Αλγερία. Συνεχιζόμενες φήμες, τις οποίες αρνείται συχνά, υποδηλώνουν ότι γεννήθηκε στο Μαρόκο και έγινε αλγερινός πολίτης μετά τον Πόλεμο της Αλγερινής Ανεξαρτησίας. Αφού εργάστηκε στη Βηρυτό για να διευθύνει το Αλγερινό Κέντρο Πληροφόρησης και Πολιτισμού από το 1970 έως το 1974, επέστρεψε στην Αλγερία για να εργαστεί ως δημοσιογράφος στην κρατική εφημερίδα El Chaab για τρία χρόνια πριν εκλεγεί βουλευτής στην επαρχία Τλεμσέν το 1977. Δώδεκα χρόνια αργότερα διορίστηκε πρεσβευτής στη Σαουδική Αραβία, θέση που κατείχε μέχρι το 1993.Ως μέλος του κεντρώου Δημοκρατικού Εθνικού Συναγερμού (RND), διετέλεσε Πρόεδρος του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου από το 1994 έως το 1997 και της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης από το 1997 έως το 2002. Από τον Ιούλιο του 2002, υπηρετεί ως πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους, της ανώτερης Βουλής. Αντικατέστησε τον Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα για κάποια προεδρικά καθήκοντα, όπως για να καλωσορίζει ξένους ηγέτες στην Αλγερία, κατά το τελευταίο μέρος της θητείας του πρώην προέδρου. Ήταν ισχυρός σύμμαχος του τελευταίου, υποστηρίζοντας την πέμπτη υποψηφιότητά του, ακόμη και κατά τη διάρκεια των αλγερινών διαμαρτυριών του 2019.Σύμφωνα με το άρθρο 102 του Συντάγματος της Αλγερίας, έγινε αρχηγός κράτους της Αλγερίας στις 9 Απριλίου 2019, επτά ημέρες μετά την παραίτηση του Μπουτεφλίκα. Η θητεία του διήρκεσε το πολύ 90 ημέρες, ενώ οι προεδρικές εκλογές θα έπρεπε να είχαν πραγματοποιηθεί. Σύμφωνα με το νόμο, απαγορεύεται να είναι ο ίδιος υποψήφιος στις εκλογές αυτές. Ωστόσο, μετά την ακύρωση των εκλογών, εξακολούθησε να κυβερνά τη χώρα, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2019 όταν ο Αμπντελματζίντ Τεμπούν ανέλαβε την εξουσία. Απεβίωσε από καρκίνο και COVID-19 στις 22 Σεπτεμβρίου 2021.
Η άμαξα (Γκόγκολ)

Η άμαξα (Ρωσικά: Коляска ) είναι νουβέλα του Νικολάι Γκόγκολ που γράφτηκε το 1835 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο πρώτο τεύχος του λογοτεχνικού και κοινωνικοπολιτικού περιοδικού Σοβρεμένικ (Ο Σύγχρονος) του Πούσκιν τον Απρίλιο του 1836.Με λεπτό χιούμορ και κωμικές υπερβολές, η ιστορία απεικονίζει τις αλλαγές που έγιναν σε μια μικρή ρωσική πόλη όταν ένα σύνταγμα ιππικού εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Σηματοδοτεί μια από τις προσπάθειες του Γκόγκολ να διεισδύσει στο παράλογο χωρίς να αναζητά βαθύτερο νόημα.

 Η ιστορία ξεκινά στη ρωσική επαρχιακή πόλη B., μια καταθλιπτική και βαρετή πόλη όπου «δεν κυκλοφορεί ψυχή στο δρόμο» μέχρι την άφιξη ενός συντάγματος ιππικού που άλλαξε τα πάντα: «οι δρόμοι γέμισαν χρώμα, ζωντάνεψαν, με μια λέξη πήραν μια εντελώς διαφορετική όψη». Μόλις το σύνταγμα εγκαταστάθηκε στην πόλη, οι αξιωματικοί αναζωογόνησαν την κοινωνία, επιπλέον, ένας στρατηγός εμφανίστηκε στην πόλη. Τα δείπνα που παρέθετε συχνά προσέλκυαν τους γειτονικούς γαιοκτήμονες που έρχονταν συχνά στην πόλη για να συναναστραφούν με αξιωματικούς και να συμμετέχουν σε διάφορες συγκεντρώσεις και συνεστιάσεις. Ένας από τους σημαντικούς ευγενείς γαιοκτήμονες της περιοχής, ο πρώην αξιωματικός ιππικού Πυθαγόρας Τσερτοκούτσκι, παρευρίσκεται σε μια γιορτή στο σπίτι του στρατηγού. Μετά το γεύμα, ο ο στρατηγός επιδεικνύει στους παρευρισκόμενους μια όμορφη πανάκριβη φοράδα που απέκτησε πρόσφατα και ο Τσερτοκούτσκι λέει ότι αυτός έχει μια υπέροχη άμαξα για την οποία καυχιέται ότι πλήρωσε 4.000 ρούβλια, ελπίζοντας να εντυπωσιάσει τους άλλους καλεσμένους (αν και στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα τέτοιο). Ο στρατηγός και οι αξιωματικοί εκδηλώνουν ενδιαφέρον να δουν την άμαξα, γι' αυτό τους προσκαλεί την επόμενη μέρα να «γευματίσουν και να επιθεωρήσουν την άμαξα». Κατά το υπόλοιπο της βραδιάς στο σπίτι του στρατηγού, αρχίζει να παίζει τα χαρτιά και ξεχνάει την ώρα, γυρνώντας σπίτι γύρω στις τέσσερις το πρωί, μεθυσμένος. Εξαιτίας αυτού, ξεχνά να πει στη γυναίκα του για το δείπνο.Την επόμενη μέρα, όταν η γυναίκα του βλέπει μερικές άμαξες να πλησιάζουν στο σπίτι τους, τον ξυπνά από τον ύπνο. Θυμάται αμέσως την πρόσκληση που έκανε, αλλά καθώς είχε ξεχάσει να πει στη γυναίκα του για να προετοιμάσει το τραπέζι, βάζει τους υπηρέτες του να πουν στους καλεσμένους ότι έφυγε νωρίς το πρωί και θα λείψει όλη μέρα και πηγαίνει να κρυφτεί στην άμαξά του. Ο στρατηγός και οι αξιωματικοί του απογοητεύονται από την απουσία του, αλλά θέλουν να δουν ούτως ή άλλως την υπέροχη άμαξά του και πηγαίνουν να τη δουν. Δεν εντυπωσιάζονται από το απλό όχημα που έχει ο γαιοκτήμονας και το εξετάζουν προσεκτικά, αναρωτιούνται μήπως κρύβεται κάτι ιδιαίτερο μέσα. Ανοίγουν την πόρτα και μέσα στην άμαξα βρίσκουν τον Τσερτοκούτσκι να κρύβεται. Ο στρατηγός απλά αναφωνεί «Α!, είσαι εδώ», κλείνει την πόρτα και φεύγει με τους αξιωματικούς του. 2009: Όπερα του Ρώσου συνθέτη και μαέστρου Βιάτσεσλαβ Κρούγκλικ.
Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας

Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας (γερμανικά : Königreich Lombardo-Venetien) ήταν μία από τις συστατικές χώρες της Αυστριακής Αυτοκρατορίας από το 1815 έως το 1866. Το βασίλειο κυβερνήθηκε από αντιβασιλιά που διορίζονται από την αυτοκρατορική διοίκηση και έδρευε στο Μιλάνο ή την Βενετία.

 Δημιουργήθηκε στα, Ιταλικά σήμερα, εδάφη που κατέκτησε η αυτοκρατορία των Αψβούργων από τον Ναπολέοντα. Διοικητικά το Βασίλειο αποτελούνταν από δύο ανεξάρτητες κυβερνήσεις των δύο συστατικών μερών, της Λομβαρδίας και της Βενετίας. Στην Λομβαρδία περιλαμβάνονται οι επαρχίες του Μιλάνου, Κόμο, Μπέργκαμο, Μπρέσια, Παβία, Κρεμόνα, Μάντοβα, Lodi-Crema, και Σόντριο. Στην Βενετία περιλαμβάνονταν οι επαρχίες της Βενετίας, Βερόνα, Πάντοβα, Βιτσέντσα, Τρεβίζο, Ροβίγκο, Μπελούνο, και Ούντινε. Το Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας κυβέρνησε πρώτα ο Φραγκίσκος Α΄ από το 1815 μέχρι το θάνατό του το 1835, έπειτα τον διαδέχτηκε ο Φερδινάνδος Α΄ από το 1835 έως το 1848. Στο Μιλάνο στις 6 Σεπτεμβρίου 1838 στέφτηκε ο τελευταίος βασιλιάς μετά την απώλεια της Λομβαρδίας το 1859, και της Βενετίας το 1866. Μετά από μια λαϊκή επανάσταση στις 22 Μαρτίου 1848 οι Αυστριακοί εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, που έγινε η πρωτεύουσα της προσωρινής κυβέρνησης της Λομβαρδίας. Την επόμενη μέρα δημιουργήθηκε και η προσωρινή κυβέρνηση της Βενετίας. Οι Αυστριακοί, μετά την Μάχη της Γκουστόζα (24 - 25 Ιουλίου 1848) ανακατέλαβαν το Μιλάνο (6 Αυγούστου) και την Βενετία (24 Αυγούστου 1849), και αποκατέστησαν την αυστριακή κυριαρχία. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ κυβέρνησε το Βασιλείο για το υπόλοιπο της ύπαρξής του. Ο νεότερος αδελφός του Μαξιμιλιανός (που αργότερα έγινε αυτοκράτορας του Μεξικού ), υπηρέτησε ως αντιβασιλέας του στο Μιλάνο μεταξύ του 1857 και 1859. Η Λομβαρδία προσαρτήθηκε στην εμβρυϊκό ιταλικό κράτος το 1859, μετά τη Συνθήκη της Ζυρίχης και μετά τον δεύτερο ιταλικό πόλεμο της Ανεξαρτησίας η Βενετία παραχωρήθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας το 1866 στον απόηχο του πολέμου των επτά εβδομάδων, και έπειτα από την Ειρήνη της Πράγας. Ερρίκος ΙΕ΄, πρίγκιπας του Ρόις-Πλέβεν, 1814-1815 Φρειδερίκος Ερρίκος του Μπελεγκράντε, 1815-1816 Αντώνιος Βίκτωρ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1816-1818 Ράινερ Ιωσήφ, αρχιδούκας της Αυστρίας, 1818-1848 Ιωσήφ Ραντέτσκυ φον Ράντετς, 1848-1857 Μαξιμιλιανός της Αυστρίας, 1857-1859 Φέρεντς Γκιουλάι, 1859
Θωμάς Αποστολίδης

Ο Θωμάς Αποστολίδης (1892-1944) ήταν Γενικός Γραμματέας του ΣΕΚΕ και συνδικαλιστικό στέλεχος των εργατών Τύπου. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και για τη δράση αυτή εκτελέστηκε από τους Γερμανούς.

 Ο Θωμάς Αποστολίδης γεννήθηκε το 1892 στο Βόλο. Το επάγγελμά του ήταν τυπογράφος και είχε σημαντικό ρόλο στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το 1911 συμμετείχε στην συνδικαλιστική κίνηση του Βόλου και έγινε γραμματέας της Πανεργατικής Ενώσεως Βόλου η οποία στις 15/2/1921 κάλεσε συλλαλητήριο για τη τιμή του ψωμιού, όπου όμως συνέβησαν ανοργάνωτα επεισόδια και καταστροφές καταστημάτων, τα οποία οι διοργανωτές προσπάθησαν να αποτρέψουν δίχως αποτέλεσμα. Συνέπεια αυτού ήταν να συλληφθεί μαζί με τους υπόλοιπους 14 διοργανωτές από την αστυνομία. Παρέμεινε μαζί τους φυλακισμένος ως υπόδικος επί δυόμιση χρόνια όταν και αποφυλακίστηκε. Τον Οκτώβριο του 1923 εκλέχθηκε Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ, ενώ ήταν και υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1923. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του σημειώθηκαν σκληρές εσωκομματικές συγκρούσεις με αιχμή το Μακεδονικό Ζήτημα. Ο Αποστολίδης, μαζί με τον Γιάνη Κορδάτο και τον Λευτέρη Σταυρίδη ήταν ο πυρήνας των στελεχών που χαρακτήρισαν ανεδαφική τη θέση για "Ενιαία Ανεξάρτητη Μακεδονία" και υπερασπίστηκαν τον ελληνικό χαρακτήρα της περιοχής. Οι θέσεις του στάθηκαν αφορμή να παραχωρήσει την καθοδήγηση του κόμματος στον Πουλιόπουλο, τότε εσωκομματικό του αντίπαλο. Αργότερα, ο Αποστολίδης διαγράφτηκε από το κόμμα για αντικομματική στάση. Μετά τη διαγραφή του από το ΚΚΕ, ο Αποστολίδης συνεργάστηκε με τους Αρχειομαρξιστές και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας στο οποίο τελικά εντάχθηκε. Το 1924 ήταν γραμματέας της "Ομοσπονδίας Τύπου και Χάρτου". Επίσης το 1927 ήταν γραμματέας εργατών τύπου. Η μεταξική δικτατορία τον εξόρισε στον Άγιο Ευστράτιο. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Επαναστατική Παράταξη του ΚΚΕ το 1942, η οποία έβλεπε κριτικά τη δράση του ΕΑΜ αλλά το στήριζε. Αργότερα στις 2/5/1943 συμμετείχε στη δημιουργία του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού (Κομμουνιστικό) Κόμματος Ελλάδας (ΕΣΚΚΕ) στο οποίο ήταν γραμματέας του και το οποίο ήταν φράξια για μια περίοδο στο κόμμα Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας-Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΕΛΔ-ΣΚΕ) που συμμετείχε στο ΕΑΜ. Το Φεβρουάριο του 1944 το ΕΣΚΚΕ κατέληξε σε συμφωνία σε συνδικαλιστικά ζητήματα με το Κόμμα Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΚΚΔΕ). Λίγο αργότερα όμως το ΕΣΚΚΕ ζήτησε προσχώρηση στο ΕΑΜ ενώ έκανε κριτική στον Ελληνικό τροτσκισμό για σεχταρισμό. Παρά το γεγονός ότι ο Αποστολίδης και οι σύντροφοί του έγιναν δεκτοί στο ΕΑΜ, δεν έγινε δεκτό το αίτημά τους να αναγνωριστεί το ΕΣΚΚΕ ως κόμμα-μέλος του ΕΑΜ, λόγω βέτο που άσκησε η καθοδήγηση του ΚΚΕ. Στις 5 Σεπτέμβρη του 1944 ο Θωμάς Αποστολίδης εκτελέστηκε για την αντιστασιακή του δράση από τις κατοχικές δυνάμεις. Είχε ένα γιο που κατασκεύαζε ενυδρεία και αδερφό στον τροτσκιστικό χώρο. Οι άγνωστοι γενικοί γραμματείς του Κόμματος Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ,Α' Τόμος, 1918-1949, Σύγχρονη Εποχή
Πόλα Μέρφι

Η Πόλα Μέρφι (γεν. Paula Murphy, γνωστή σαν «Miss STP» ή και «Ιπτάμενη Νοικοκυρά», Λόφοι Γρανάδας, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, 1928) είναι Αμερικανίδα πολυβραβευμένη πρώην επαγγελματίας οδηγός, η πρώτη γυναίκα που καταρρίπτοντας ένα ανδρικό στερεότυπο, πέτυχε να εξασφαλίσει την άδεια επαγγελματικής οδήγησης υψηλού επιπέδου για κάθε είδους όχημα (NHRA) αλλά και που πέτυχε να ξεπεράσει τα συνήθη όρια ταχύτητας, πραγματοποιώντας σχετικά ρεκόρ

 Η πρώτη επίσημα καταγεγραμμένη κούρσα της Μέρφι πραγματοποιήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1959, οδηγώντας μία Άλφα Ρομέο Τζουλιέτα για λογαριασμό του John E. English, για να γίνει, αργότερα, ιδιαίτερα γνωστή οδηγώντας ένα μοντέλο Funny Car, εμπνεύσεως του Jack Bynum. Έως το 1962 είχε ήδη κατορθώσει να σημειώσει πολλές εξαιρετικές επιδόσεις. Στα αυτοκίνητα που οδήγησε, περιλαμβάνονται τα μοντέλα Adam Mitchell Special, Porche 550, 356, Olds 4-4-2 (του Dick Landy), Studebaker Novi, STP Dodge (του Freddie Lorenzen) και RSK 718, που κατασκεύασε ο Vasek Polak. Όπως δήλωσε σε συνέντευξή της στο δημοσιογράφο Andy Kirk, πρώτη συνοδηγός της υπήρξε η Barbara Nieland, την οποία και επέλεξε η ίδια, όταν της προτάθηκε η οδήγηση στο πλαίσιο τεχνολογικών δοκιμών, από τον υπεύθυνο εκδότη εντύπων μηχανοκίνητου αθλητισμού των Times του Los Angeles. Μία εβδομάδα μετά, η Μέρφι δέχτηκε τηλεφώνημα από τον κατασκευαστή Andy Granatelli, ο οποίος της παραχώρησε ένα Studebaker Avanti. Οι δύο γυναίκες έλαβαν μέρος με αυτό το όχημα στο διαγωνισμό της εταιρείας Ford και σημείωσαν τέσσερα ρεκόρ ταχύτητας. Μαζί με τη Nieland, η Μέρφι έως το 1976 που διήρκεσε η καριέρα της (20 έτη, με ξεκίνημα το 1956), πέτυχε στη συνέχεια πολλές παρόμοιες επιδόσεις. Εισήλθε στην διεθνή τιμητική λίστα (Hall of Fame) των οδηγών ταχύτητας το 1992, ενώ της απευθύνθηκαν κλήσεις για τιμητική παρουσία σε διοργανώσεις όπως την επανένωση του 2004, ενώ το 2016 εισήλθε και στο Βρετανικό, αντίστοιχο, Hall of Fame The American Hot Rod Foundation
Άνισες συνθήκες

Οι Άνισες συνθήκες είναι το όνομα που δόθηκε από τους Κινέζους σε μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν ανάμεσα στην δυναστεία Τσινγκ και ορισμένες Δυτικές Δυνάμεις, την Ρωσική Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα. Οι συμφωνίες, στις οποίες συχνά κατέληγαν μετά από μια στρατιωτική ήττα, περιλάμβαναν μονόπλευρους όρους, κατά τους οποίους απαιτούνταν από την Κίνα να παραχωρήσει εδάφη, να πληρώσει αποζημιώσεις ή να παρέχει εξωεδαφικά προνόμια σε ξένους πολίτες.Στις συνοριακές διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κατέληξε σε συμφωνία με άλλες χώρες για να λάβει περίπου το 7% της επικράτειας που ήταν μέρος της δυναστείας Τσινγκ, όταν αυτή η τελευταία βρισκόταν στο απόγειό της.Με την άνοδο του κινεζικού εθνικισμού και του αντι-ιμπεριαλισμού την δεκαετία του '20, τόσο το Κουομιντάνγκ όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας χρησιμοποίησαν αυτήν την ιδέα για να χαρακτηρίσουν την απώλεια της κινεζικής κυριαρχίας στην περιοχή μεταξύ του 1840 και 1950. Ο όρος "άνισες συνθήκες" συνδέθηκε με τον "αιώνα ταπείνωσης" της Κίνας, κυρίως με τις παραχωρήσεις σε ξένες δυνάμεις και με την απώλεια της τιμολογιακής αυτονομίας μέσω των πρωτότυπων συνθηκών. Οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες χρησιμοποιούν επίσης συχνά αυτόν τον όρο για να αναφερθούν στις συνθήκες που είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της κυριαρχίας τους σε διάφορους βαθμούς.

 Auslin, Michael R. (2004). Negotiating with Imperialism: The Unequal Treaties and the Culture of Japanese Diplomacy. Cambridge: Harvard University Press. (ISBN 978-0-674-01521-0); OCLC 56493769 Hsü, Immanuel Chung-yueh (1970). The Rise of Modern China. New York: Oxford University Press. OCLC 300287988 Nish, I. H (1975). "Japan Reverses the Unequal Treaties: The Anglo-Japanese Commercial Treaty of 1894". Journal of Oriental Studies. 13 (2): 137–146. Perez, Louis G (1999). Japan Comes of Age: Mutsu Munemitsu & the Revision of the Unequal Treaties. p. 244. Ringmar, Erik (2013). Liberal Barbarism: The European Destruction of the Palace of the Emperor of China. New York: Palgrave Macmillan. Wang, Dong (2003). "The Discourse of Unequal Treaties in Modern China". Pacific Affairs. 76 (3): 399–425. Wang, Dong. (2005). China's Unequal Treaties: Narrating National History. Lanham, Maryland: Lexington Books. (ISBN 9780739112083). Fravel, M. Taylor (2008). Strong Borders, Secure Nation: Cooperation and Conflict in China's Territorial Disputes. Princeton University Press. (ISBN 978-1-4008-2887-6) Halleck, Henry Wager. (1861). International law: or, Rules regulating the intercourse of states in peace and war. New York: D. Van Nostrand. OCLC 852699 Korean Mission to the Conference on the Limitation of Armament, Washington, D.C., 1921–1922. (1922). Korea's Appeal to the Conference on Limitation of Armament. Washington: U.S. Government Printing Office. OCLC 12923609 Fravel, M. Taylor (2005). Regime Insecurity and International Cooperation: Explaining China's Compromises in Territorial Disputes. International Security. 30 (2): 46–83. doi:10.1162/016228805775124534. ISSN 0162-2889.
Άγιος Γεώργιος Σειρών Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Άγιος Γεώργιος Αχαΐας Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σειρών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αροανίας, του δήμου Καλαβρύτων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αχαΐας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Αχαΐας, κοντά στα όρια με τον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις βόρειες κλιτύς του Αφροδισίου και κοντά σε παρακλάδι του ποταμού Σειραίου, πάνω στην κεντρική επαρχιακή οδό Πάτρας-Τρίπολης (GNR 33) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 600. Απέχει 137 χλμ. περίπου ΝΑ. της Πάτρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σειρών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σειρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αροανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αροανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «ROAD» (Αχαΐα, 1:100.000) eetaa.gr Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Γιοσινόρι Οχσούμι

Ο Γιοσινόρι Οσούμι (ιαπωνικά: 大隅 良典, 9 Φεβρουαρίου 1945 - ) είναι Ιάπωνας κυτταρικός βιολόγος με ειδίκευση στην αυτοφαγία, δηλαδή στη διαδικασία που ακολουθούν τα κύτταρα προκειμένου να καταστρέψουν και να ανακυκλώσουν τα κυτταρικά συστατικά. Ο Οσούμι είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Καινοτόμου Έρευνας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο. Έλαβε το βραβείο Κιότο στις Βασικές Επιστήμες το 2012, το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 2016 και το βραβείο Επιστημών το 2017 για τις ανακαλύψεις του πάνω στους μηχανισμούς για την αυτοφαγία.

 Ο Οσούμι γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1945 στην Φουκουόκα της Ιαπωνίας. Έλαβε πτυχίο το 1967 και μεταπτυχιακό το 1974, και τα δυο από το Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1974-77 ήταν μεταδιδακτορικός ερευνητής στοΠανεπιστήμιο Ροκφέλερ στην Νέα Υόρκη. Το 1977 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο ως ερευνητικός υπότροφος. Το 1986 έγινε λέκτορας στο ίδιο πανεπιστήμιο και το 1988 έγινε αναπληρωτής καθηγητής. Το 1996 μετακόμισε στο National Institute for Basic Biology στο Οκαζάκι της Ιαπωνίας, όπου εργάστηκε ως καθηγητής. Από το 2004 έως το 2009 ήταν καθηγητής στο Graduate University for Advanced Studies στην Χαγιάμα της Ιαπωνίας. Μετά την συνταξιοδότησή του το 2014, συνέχισε να εργάζεται ως καθηγητής στο Ινστιτούτο Καινοτόμου Έρευνας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο. Σήμερα διευθύνει το Cell Biology Research Unit, στο Ινστιτούτο Καινοτόμου Έρευνας στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο. Ο Κριστιάν ντε Ντιβ δημιούργησε τον όρο αυτοφαγία ήδη από το 1963 ενώ ο Οσούμι ξεκίνησε την έρευνά του το 1988. Μέχρι τότε, λιγότερες από 20 μελέτες είχαν δημοσιευτεί σε αυτό το θέμα. Την δεκαετία του 1990, η ομάδα του Οσούμι περιέγραψε την μορφολογία της αυτοφαγίας πάνω σε ζύμη και πραγματοποίησε εξετάσεις σε κύτταρα ζύμης στα οποία ταυτοποιήθηκαν τα γονίδια ώστε τα κύτταρα να είναι ικανά να αυτοφάγουν. Το 2016 βραβεύτηκε με Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής "για τις ανακαλύψεις του στους μηχανισμούς της αυτοφαγίας". Είναι ο 25ος Ιάπωνας που έχει βραβευτεί με βραβείο Νόμπελ. Η σύζυγος του Οσούμι, Μάρικο, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Επιστημών του Τέικιο, συνεργάστηκε στην έρευνα πάνω στην αυτοφαγία. Ο Οσούμι και η γυναίκα του έχουν γράψει μαζί πολλές ακαδημαϊκές μελέτες.
Λία Γουίλιαμσον

Η Λία Κάθριν Γουίλιαμσον (γεννημένη στις 29 Μαρτίου 1997) είναι μια Αγγλίδα επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια που παίζει για τον σύλλογο της Γυναικείας Super League Arsenal και είναι αρχηγός της εθνικής ομάδας γυναικών της Αγγλίας . Πολύπλευρη παίκτρια, παίζει στην κεντρική άμυνα ή στη μεσαία γραμμή . Έχει περάσει ολόκληρη την εγχώρια καριέρα της στην Άρσεναλ. Εκπροσώπησε επίσης τη Μεγάλη Βρετανία στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2021. Η Γουίλιαμσον ήταν αρχηγός της Αγγλίας στην πρώτη της νίκη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα UEFA και τον πρώτο διεθνή τίτλο της γυναικείας ομάδας, το 2022, για τον οποίο ονομάστηκε στην Ομάδα του Τουρνουά .

 Η Λία Κάθριν Γουίλιαμσον γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1997 στο Μίλτον Κινζ και μεγάλωσε στο Newport Pagnell στο βόρειο άκρο της αστικής περιοχής, φοιτώντας στο Portfields School για πρωτοβάθμια εκπαίδευση και Ousedale School για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Προέρχεται από μια διχασμένη ποδοσφαιρική οικογένεια, με τον αδερφό της και τον πατέρα της οπαδούς της Tottenham Hotspur του Βόρειου Λονδίνου, ενώ η ίδια, η μητέρα και η γιαγιά της είναι δια βίου οπαδοί της Arsenal F.C. (Κύριοι αντίπαλοι των Σπερς). Η μητέρα της Williamson έπαιζε ποδόσφαιρο όταν ήταν νεότερη, κόβοντας τα μαλλιά της κοντά ώστε να μοιάζει με αγόρι και να της επιτραπεί να παίξει. Το 2006, επιλέχθηκε ως η μασκότ της ανδρικής ομάδας της Άρσεναλ σε έναν αγώνα πρωταθλήματος στο Hawthorns εναντίον της West Bromwich Albion, παρόλο που ήταν σε διακοπές, η μητέρα της, της οδήγησε το ταξίδι μετ' επιστροφής 430 μιλίων από το Bude για να διασφαλίσει ότι το όνειρό της θα εκπληρωθεί. , ανταμείφθηκε με μια φωτογραφία με τον Theo Walcott της Arsenal. Αφού παρακολούθησε τον άλτη εις μήκος Γκρεγκ Ράδερφορντ, ο οποίος επίσης προέρχεται από το Μίλτον Κέινς, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, η Γουίλιαμσον σκέφτηκε για λίγο να στραφεί στον αθλητισμό, ένα άθλημα στο οποίο είχε τοπική εμπειρία, εμπνευσμένο να γίνει Ολυμπιακή αθλήτρια. Η Williamson εντάχθηκε στο Rushden & Diamonds Centre of Excellence σε ηλικία 6 ετών. Εκείνη την περίοδο, η Williamson είπε, "Ο προπονητής μου εκείνη τη στιγμή έφυγε για να πάω στην Άρσεναλ. Συνάντησα μαζί της και έκανα μερικές δοκιμές και ευτυχώς με πήραν και δεν κοίταξα ποτέ πίσω από εκεί. Οπότε τα οφείλω όλα στον προπονητή μου από όταν ήμουν 9 ετών." Η Williamson εντάχθηκε στην Άρσεναλ το 2006 σε ηλικία εννέα ετών.
Όλντριχ Λάισεκ

Ο Όλντριχ Λάισεκ (Τσέχικη προφορά: lai•sek) (8 Φεβρουαρίου 1925 - 2 Οκτωβρίου 2001) ήταν Τσέχος ζωγράφος, σχεδιαστής, γραφίστας και δάσκαλος των τεχνών. Ήταν μέλος της Ένωσης Δημιουργικών Καλλιτεχνών της Τσεχοσλοβακίας από το 1954. Ήταν επικεφαλής μίας καλλιτεχνικής κοινότητας με την επωνυμία «Η Ομάδα των Οκτώ Καλλιτεχνών». Το 1985 του απονεμήθηκε το εθνική παράσημο για την Άριστη Εργασία. Κατά τη διάρκεια της ζωής του φιλοτέχνησε πάνω από 3.000 έργα, εκ των οποίων περισσότερα από 1.800 ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές.

 Ο Λάισεκ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1925 στο Κρεσέτιτσε, ένα χωριό κοντά στην Κούτνα Χόρα, στην κεντρική Βοημία (Τσεχοσλοβακία), σε μια οικογένεια εμπόρων. Το 1944, αποφοίτησε από μηχανικό βιομηχανικό γυμνάσιο στην Κούτνα Χόρα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμμετείχε σε μια επαναστατική οργάνωση με το όνομα «Η Γροθιά», όπου πολέμησε κατά της ναζιστικής κατοχής της Τσεχοσλοβακίας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακόμισε στην Πράγα όπου εργάστηκε στην Τσεχοσλοβακική Ένωση Βιομηχανίας. Αρχίζοντας το 1946, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Λάισεκ ανακάλυψε το καλλιτεχνικό του ταλέντο και αποφοίτησε το 1950. Το 1966 επίσης αποφοίτησε με πτυχίο στην οικονομία. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος. Υπήρξε επίσης καθηγητής στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών στην Πράγα ξεκινώντας το 1955. Ο Λάισεκ είχε επιτυχία στην καλλιτεχνική του σταδιοδρομία αρκετά νωρίς. Το 1955, έγινε δεκτός στην κοινωνία Στούρσα και αργότερα στο Κέντρο VI. Συμμετείχε σε διαγωνισμό για την ανακαίνιση των χώρων του Εθνικού Θεάτρου της Πράγας. Από το 1954, υπήρξε μέλος της Ένωσης Δημιουργικών Καλλιτεχνών της Τσεχοσλοβακίας. Το 1960 ίδρυσε μια καλλιτεχνική κοινωνία με την επωνυμία Η Ομάδα των Οχτώ Καλλιτεχνών, στην οποία ενεργούσε ως επικεφαλής. Οι στόχοι αυτής της κοινωνίας ήταν κυρίως να δημιουργήσουν εκπαιδευτικά, καλλιτεχνικά γεγονότα στην ύπαιθρο και να αναζητήσουν νέους χώρους όπου θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν διάφορες εκθέσεις. Το 1985, βραβεύτηκε από τον πρόεδρο της δημοκρατίας με το παράσημο για την Άριστη Εργασία. Πέθανε στις 2 Οκτωβρίου 2001 στην Πράγα της Τσεχίας, στην ηλικία των 76 ετών. Διαδικτυακός κατάλογος πινάκων του Λάισεκ Galerie výtvarného umění v Ostravě: http://gvuostrava.knihovny.net/katalog/l.dll?cll~9110 Υπογραφές ζωγράφων Východočeská galerie v Pardubicích: http://www.vcg.cz/databaze.html?kat=1&autor=L&PHPSES...
Τακάσι Ινούι

Ο Τακάσι Ινούι (ιαπωνικά: 乾 貴 士 ,Inui Takashi, γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1988) είναι Ιάπωνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός ή πλάγιος μέσος και την εθνική ομάδα της Ιαπωνίας.

 Ο Τακάσι Ινούι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη Γιοκοχάμα Φ. Μαρίνος, αλλά δε βρήκε θέση στην πρώην ομάδα και δόθηκε δανεικός στην Σερέσο Οσακά, από την αποκτήθηκε στο τέλος της σεζόν. Το 2011 αποκτήθηκε από την γερμανική Μπόχουμ και την επόμενη χρονιά από την Άιντραχτ Φραγκφούρτης για τρία χρόνια. Το 2015 αποκτήθηκε από την Έιμπαρ για 300.000 ευρώ, το οποίο αποτελούσε ρεκόρ συλλόγου.[1] Αρχειοθετήθηκε 2019-07-25 στο Wayback Machine. Τις 21 Μαΐου 2017 έγινε ο πρώτος Ιάπωνας ο οποίος σκόραρε εναντίον της Μπαρτσελόνα. Το 2018, μετά τη λήξη του συμβολαίου του αποκτήθηκε από τη Ρεάλ Μπέτις, δόθηκε δανεικός στην Αλαβές και το 2019 επέστρεψε στην Είμπαρ για 2 εκατομμύρια ευρώ. Ο Ινούι πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2009 και ήταν μέλος της ομάδας η οποία εκπροσώπησε την Ιαπωνία στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, όπου σκόραρε δύο φορές.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2005-2006

Η Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης Ελλάδας 2005−06 ήταν η 17η περίοδος της Α2 Εθνικής Χειροσφαίρισης και συνολικά η 24η περίοδος της δεύτερης κατηγορίας χειροσφαίρισης που διοργανώθηκε από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (Ο.Χ.Ε.). Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου του 2005 και έληξε στις 21 Μαΐου του 2006.

 Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλυσιακός A.O., ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄. Στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε ο Γ.Ν.Ο. Άρης Νίκαιας και ο Α.Σ. Προοδευτική Αγρινίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Σ. Αερωπός Έδεσσας, ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄. Στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε ο Α.Μ.Σ. Πόντιοι Κιλκίς και ο Γ.Α.Α.Σ. Ορφέας Κατερίνης. Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος — Στατιστικά Ομάδων — Βαθμολογία Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος — Πρόγραμμα — Αποτελέσματα
Λαπάθεια Αχαΐας

Η Λαπάθεια, παλαιότερα γνωστή ως Λάπατα ή Λαπάτα, είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Τρεχλού ως τμήμα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 721 μέτρων. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Τρεχλό και Φλάμπουρα.

 Η πρόσφατη εξέλιξη του πληθυσμού του είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Λουλούδης, Θεόδωρος Η. (2010). Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση. Πάτρα: Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. eetaa.gr-Διοικητικές μεταβολές Λαπάθειας Αχαΐας
Παναγιώτης Λοϊζίδης

Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης ( γεννημένος 28 Φεβρουαρίου 1995), είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός μπακ στο Κυπριακό πρωτάθλημα Β' κατηγορίας, στην ομάδα Ομόνοια Αραδίππου.Είναι ένας παίκτης όπου εκτός απο δεξιός μπακ μπορεί να παίξει τόσο ως αριστερός μπακ, τόσο ως και αμυντικός.

 Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης γεννήθηκε στις 28/02/1995( ηλικία 28 ετών) και κατάγεται απο την Κύπρο, συγκεκριμένα απο την Λάρνακα. Έχει ύψος 1.80 και αγωνίζεται κυρίως ως δεξιός μπακ. Άρχισε την καρίερα του στην Ανόρθωση, ενώ την συγκεκριμένη περίοδο είναι στην Ομόνοια Αραδίππου, με αριθμό φανέλας το 95. Ο Παναγιώτης Λοϊζίδης καθώς αγωνίζεται με την γαλαζό-άσπρη φανέλα έχει κατορθώσει 1 γκολ στην τρέχουσα αυτή σεζόν, έχοντας αγωνιστεί σε 10 αγώνες. Δέχθηκε 3 κίτρινες κάρτες ενώ δεν πήρε καμία κόκκινη κάρτα προς στιγμής.
Βάλντεμαρ, δούκας της Φινλανδίας

Ο Βάλντεμαρ Μάγκνουσον (Valdemar Magnusson, μετά το 1282 - 1318) ήταν Σουηδός πρίγκιπας, διάδοχος του θρόνου της Σουηδίας και δούκας της Φινλανδίας. Ήταν τρίτος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ του Χόλσταϊν και έλαβε τον τίτλο του δούκα της Φινλανδίας με τη στέψη του μεγαλύτερου αδελφού του Μπίργιερ, βασιλιά της Σουηδίας το 1302.

 Ο Βάλντεμαρ παντρεύτηκε τη Χριστίνα, κόρη του στρατηγού Τόργκιλς (σουηδ. Τύργκιλς) Κνούτσσον, ο οποίος είχε οριστεί από τον πατέρα τους κηδεμόνας του Μπίργιερ και ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της Σουηδίας τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Ο πεθερός του εκτελέστηκε το 1306 και την επόμενη χρονιά ο Βάλντεμαρ χώρισε τη σύζυγο του με την αιτίαση ότι ήταν συγγενείς, αφού ο πατέρας της ήταν και νονός του. Ο Βάλντεμαρ στη συνέχεια παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ίνγκεμποργκ των Σβέρε, κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας και απέκτησαν το 1316 έναν γιο, που απεβίωσε σε βρεφική ηλικία. Το 1306 ο βασιλιάς Μπίργιερ συνελήφθη από τους δύο μικρότερους αδελφούς του, τον Βάλντεμαρ και τον Ερρίκο, δούκα του Σέντερμανλαντ και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νισέπινγκ, αλλά αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν υπό την πίεση του πεθερού του, Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας. Ο Μπίργιερ είχε ελπίσει στην υποστήριξη των Δανών για να αντιμετωπίσει τα αδέλφια του. Ύστερα από την ήττα του αδελφού τους, που παρά την υποστήριξη των Δανών και των Νορβηγών υποχρεώθηκε σε σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις, ο Βάλντεμαρ κέρδισε τα κάστρα του Τούρκου και της Ταβάστια, το μεγαλύτερο τμήμα της Φινλανδίας, το κάστρο της Στοκχόλμης, μεγάλο τμήμα του Ούπλαντ, το κάστρο του Μπόργκχολμ και το νησί Έλαντ. Η θέση τους απέναντι στον αδελφό τους ήταν πλεονεκτική, αλλά ο Μπίργιερ τους παγίδευσε σε ένα εορταστικό γεύμα στο Νισέπινγκ τη νύχτα της 10ης Δεκεμβρίου 1317, τους συνέλαβε και τους φυλάκισε στο κάστρο του Νισέπινγκ. Στις 16 Απριλίου του 1318 οι σύζυγοι του Ερρίκου και του Βάλντεμαρ συναντήθηκαν στο Κάλμαρ επιδιώκοντας συμφωνία με τον Έσγκερ Γιουλ, αρχιεπίσκοπο του Λουντ και τον πρίγκιπα Χριστόφορο, αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας, ώστε να ελευθερωθούν οι σύζυγοι τους. Η συμφωνία δεν επικυρώθηκε και αργότερα την ίδια χρονιά πέθαναν στη φυλακή και οι δύο άνδρες. Το γαμήλιο σύμφωνο του Βάλντεμαρ προέβλεπε την μετά θάνατον παραχώρηση του Έλαντ στη σύζυγό του, οπότε η Ίνγκεμποργκ, που επέζησε πολλά χρόνια του συζύγου της, ανακηρύχθηκε δούκισσα του Έλαντ. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χριστίνα Τόργκιλσντοτερ, κόρη του Τόρκελ Κνούτσον κοντόσταυλου και συμβούλου της Σουηδίας. Όταν ο πεθερός του εκτελέστηκε, τη διαζεύχθηκε το 1305 με το πρόσχημα ότι ο Τόρκελ ήταν ανάδοχός του και υπήρχε πνευματική συγγένεια. Το 1312 ο Βάλντεμαρ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ίνγκεμποργκ των Σβέρε, κόρη του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Lindqvist, Herman Historien om Sverige. Från islossning till kungarike (Norstedts: 1997) Harrison, Dick Jarlens sekel: en berättelse om 1200-talets Sverige (Ordfront. 2002) Bergman, Mats Nyköpingshus. En rundvandring i historia och nutid (Almqvist & Wiksell. 1992) Mannervik, Cyrus Sagor och sägner – Från Nordens forntid och medeltid (AV Carlsons. 1958)
Λύρβη

Η Λύρβη (η οποία αναφέρεται ως Λύρβα στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1910, αρχαία ελληνικά: Λύρβη) ήταν αρχαία πόλη και μετέπειτα επισκοπική έδρα στη ρωμαϊκή επαρχία Pamphylia Prima και τώρα είναι έδρα τιτουλάριου επισκόπου. Η τοποθεσία της πόλης Λύρβη βρίσκεται περίπου 1 χλμ βόρεια του σύγχρονου Μπουτζακσεϊχλέρ.

 Το όνομά της είναι γνωστό μόνο από τα νομίσματά της και την αναφορά, που έγινε γι' αυτήν από τον Διονύσιο Περιηγητή, τον Πτολεμαίο, και τον Ιεροκλή ως μία των 47 πόλεων της επαρχίας Παμφυλίας. Ο Διονύσιος τοποθετεί την πόλη στην Πισιδία, ενώ ο Γουίλιαμ Σμιθ ταυτίζει τη Λύρβη με τη Λυρόπη, που αναφέρει ο Πτολεμαίος και τοποθετήθηκε από τον αρχαίο γεωγράφο στην Κιλικία Τραχαία. Οι Notitiae episcopatuum αναφέρουν τη Λύρβη ως έδρα βοηθού επισκόπου της αρχιεπισκοπής της Σίδης, μέχρι τον 12ο και 13ο αιώνα. Δύο από τους επισκόπους της πόλης είναι γνωστοί: ο Κάιος, ο οποίος παρευρέθηκε στην Α' Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, και ο Ταυριανός στην Α' Σύνοδο της Εφέσου το 431 (Le Quien, Oriens christianus, I, 1009). Ο Ζεύξιος δεν ήταν Επίσκοπος της Λύρβης, όπως αναφέρει ο Le Quien, αλλά της Σύεδρας. Υπάρχουν εκτεταμένα ερείπια μιας αγοράς, που περιέχει μια σειρά από διώροφες και τριώροφες προσόψεις κτηρίων, μια πύλη, ένα μαυσωλείο, ένα ρωμαϊκό λουτρό, μια νεκρόπολη, καθώς και αρκετούς ναούς και εκκλησίες. Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα: (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Lyrbe». Dictionary of Greek and Roman Geography. Λονδίνο: John Murray.
Πέδρο ντε Μπετανκούρ

Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ ή κατά πλήρες όνομα Πέδρο ντε Σαν Χοσέ Μπετανκούρ (ισπανικά: Pedro de San José Betancur, 21 Μαρτίου 1626 - 25 Απριλίου 1667) ήταν Ισπανός ιεραπόστολος που ανακηρύχθηκε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.

 Γεννήθηκε στην Τενερίφη (Κανάρια Νησιά) από αγροτική οικογένεια. Παιδί ακόμα δούλευε ως κτηνοτρόφος (γιδοβοσκός), ενώ ανέδειξε μεγάλη πνευματικότητα και διαλογισμό. Έτσι από νεαρή ηλικία ακολουθώντας τον χριστιανικό δογματισμό σε ηλικία 23 ετών ανέλαβε αποστολικό έργο στη Γουατεμάλα, όπου μεταβαίνοντας εκεί ίδρυσε το Τάγμα της Παναγίας της Βηθλεέμ, καθώς και νοσοκομεία για τη νοσηλεία αρρώστων. Το φιλανθρωπικό του έργο διαδόθηκε πολύ σύντομα σε όλη την Κεντρική Αμερική. Ο Πέδρο πέθανε στην Αντίγουα Γουατεμάλα στις 25 Απριλίου 1667, μόλις 41 χρονών Ο Πέδρο ντε Μπετανκούρ υπήρξε ένας μεγάλος υπερασπιστής του Καθολικού δόγματος και ειδικότερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο διακηρύσσει ότι η Παναγία γεννήθηκε άσπιλη. Ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στην Παναγία και όταν ζούσε ακόμα στην Τενερίφη πήγαινε συχνά στο ιερό προσκύνημα της Παναγίας της Κανδελάριας, της πολιούχου των Καναρίων Νήσων.Ανακηρύχθηκε άγιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, το 2002, ως πρώτος άγιος των Καναρίων Νήσων, Γουατεμάλας και της Κεντρικής Αμερικής. Σήμερα, το σπήλαιο, όπου προσευχόταν και διαλογιζόταν, όταν οδηγούσε το ποίμνιό του στο νότιο τμήμα του νησιού της Τενερίφης έχει μετατραπεί σε ιερό τόπο προσκυνήματος. Η Εκκλησία του Σαν Φρανσίσκο στη Γουατεμάλα τιμάει το μέρος όπου βρίσκεται ο τάφος του. Ημέρα μνήμης και εορτής του καθιερώθηκε η 24 Απριλίου. Oraciones Beethlemitas Αρχειοθετήθηκε 2013-10-29 στο Wayback Machine. Biografía de San Pedro de San José de Betancur Αρχειοθετήθηκε 2018-03-09 στο Wayback Machine. Obras del Hermano Pedro Αρχειοθετήθηκε 2018-09-26 στο Wayback Machine. Orígenes del Santo Hermano Pedro
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λασιθίου

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λασιθίου (Ε.Π.Σ.Λ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Λασιθίου. Εδρεύει στον Άγιο Νικόλαο και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λασιθίου» ιδρύθηκε το 1982, όταν τα σωματεία του νομού Λασιθίου αποσχίσθηκαν από την Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λασιθίου είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Σημειώσεις 1 Την αγωνιστική περίοδο 2022–23 δεν διεξήχθησαν τα πρωταθλήματα καθώς και η διοργάνωση του κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Λασιθίου διότι μόνο 4 σωματεία (Α.Ε. Λακωνίων, Α.Ε. Νεάπολης, Αναγέννηση Ιεράπετρας, Νίκη Σητείας) εντάχθηκαν στο Μητρώο της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού. Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Λασιθίου. Παγκρήτιο κύπελλο «Μάχης Κρήτης» - Νέων (3): 1995, 2007, 2015 https://web.archive.org/web/20150801185634/http://lasithiblogs.gr/ https://sitianews.blogspot.com
Ώρες κοινής ησυχίας

Ως ώρες κοινής ησυχίας και οι γενικές απαγορεύσεις 24ώρου χαρακτηρίζεται το χρονικό διάστημα στο οποίο πρέπει να δώσει ένας πολίτης ιδιαίτερη προσοχή να μην ενοχλήσει τρίτους με ηχορύπανση.

 Στην Ελλάδα οι ώρες κοινής ησυχίας και οι γενικές απαγορεύσεις 24ώρου προσδιορίζονται στην «Αστυνομική Διάταξη υπ. αριθ. 3» που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Β' 15 – 12.01.1996.Σύμφωνα με αυτή την διάταξη (Άρθρο 1) οι ώρες κοινής ησυχίας χωρίζονται σε «ώρες μεσημβρινής ησυχίας» και «ώρες νυκτερινής ησυχίας», οι οποίες διαφέρουν την θερινή και την χειμερινή περίοδο, που επίσης ορίζονται από την διάταξη.
Λευκή Παλαιολογίνα

Η Λευκή Παλαιολογίνα ή Λευκή ή Μπιάνκα του Μομφεράτου (ιταλικά: Bianca di Montferrato) (1472 - 30 Μαρτίου 1519), ήταν κόρη του μαρκήσιου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας και τιτουλάρια βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικρής Αρμενίας ως σύζυγος του Καρόλου Α΄ δούκα της Σαβοΐας. Ήταν επίτροπος για τον μοναδικό γιο του Κάρολου Α΄ από το 1490 μέχρι τον θάνατό του το 1496.

 Η Λευκή ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Η΄ μαρκησίου του Μομφερράτου και της Ελισάβετ Σφόρτσα. Η Ελισάβετ ήταν κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι, της οποίας η Λευκή/Μπιάνκα πήρε το όνομα. Η μητέρα της πέθανε στην ηλικία των 17 ετών, όταν η Λευκή ήταν λιγότερο από ενός έτους. Ο πατέρας ξαναπαντρεύτηκε με μία Γαλλίδα ευγενή, τη Μπερνάρντ ντε Μπρος, η οποία πέθανε το 1485. Την 1η Απριλίου 1485 η Λευκή παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄, με τον οποίο απέκτησε τη Γιολάντα-Λουίζα 1487-1449 και τον Κάρολο Β΄ 1489-1496, που διαδέχθηκε τον πατέρα του. Επίσης είχε δύο γιους και μία κόρη, που πέθαναν σε μικρή ηλικία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1490 ενεργούσε ως επίτροπος για τον νεαρό γιο της, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον πατέρα του στους βασιλικούς τίτλους του. Ήταν η ηγέτης της Σαβοΐας, μέχρι που ο γιος της, ο οποίος ήταν επτά ετών εκείνη την εποχή, σκοτώθηκε τυχαία σε πτώση στο Μονκαλιέρι. Το άλλο επιζών παιδί της, η Γιολάντα, αρρώστησε και πέθανε τρία χρόνια αργότερα, χωρίς να έχει παιδιά. Επομένως η γραμμή της Λευκής εξαφανίστηκε. Τον Δεκέμβριο του 1518 η Λευκή έπεσε σοβαρά άρρωστη, πιθανώς από φυματίωση. Με τη θέλησή της στις 12 Φεβρουαρίου 1519 κατονόμασε τον τόπο ταφής της, που ήταν το παρεκκλήσι της Εκκλησίας της Παναγίας στο Καρινιάνο. Ονόμασε κληρονόμο της τον εξάδελφο του ανδρός της, τον Κάρολο Γ΄ ως δούκας της Σαβοΐας και διάδοχό του τον μικρότερο αδελφό του Φίλιππο δούκα του Νεμούρ. Πέθανε λιγότερο από δύο μήνες αργότερα. Παντρεύτηκε το 1485 τον Κάρολο Α΄ δούκα της Σαβοΐας, με τον οποίο απέκτησε: Γιολάντα-Λουίζα 1487-1449. Κάρολος Β΄ 1489-1496, που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Σαβοΐας. Επίσης είχε δύο γιους και μία κόρη, που πέθαναν σε μικρή ηλικία.
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Καζακστάν)

Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Καζακστάν (ρωσικά: Профессиональная футбольная лига Казахстана, ПФЛК, καζακικά: Қазақстан кәсіпқой футбол лигасы) αποτελεί εθνική αθλητική ένωση η οποία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της ανώτατης κατηγορίας στο Καζακστάν, του πρωταθλήματος της Πρέμιερ-Λίγκα, της δεύτερης κατηγορίας Μπιρίνσι Λίγκα, του Κυπέλλου και του Σούπερ Καπ. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 2012.

 Διοικητικό όργανο της ПФЛК είναι το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο περιλαμβάνει τους εκπροσώπους των επαγγελματικών ποδοσφαιρικών συλλόγων που συμμετέχουν στην Πρέμιερ-Λίγκα και την Μπιρίνσι Λίγκα. Επικεφαλής της ПФЛК είναι ο πρόεδρος, ο οποίος διορίζεται από το Διοικητικό Συμβούλιο κατόπιν προτάσεως, για θητεία δύο ετών. Ο Πρόεδρος εκλέγεται με απλή πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των παρόντων μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Ο πρόεδρος της ПФЛК είναι υπόλογος μόνο στο Διοικητικό Συμβούλιο. Η ПФЛК διαθέτει προσωπικό πλήρους απασχόλησης, το οποίο εποπτεύεται από τον πρόεδρο της ПФЛК. Ηγεσία Τεχνικό και αθλητικό τμήμα Τμήμα Οικονομικών Τμήμα ανθρώπινου Δυναμικού και Γενική Διεύθυνση Τμήμα Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων Τμήμα Μάρκετινγκ Διοικητικό οικονομικό τμήμα Τμήμα Ασφάλειας Η ПФЛК διεξάγει τις παρακάτω διοργανώσεις Πρέμιερ-Λίγκα Μπιρίνσι Λίγκα Κύπελλο Καζακστάν Σούπερ Καπ Καζακστάν Πρωτάθλημα υποδομών Καζακστάν Το λογότυπο άλλαξε στις 9 Σεπτεμβρίου του 2015. Επίσημη ιστοσελίδα
Κιλλίβαντας

Ο κιλλίβαντας είναι φορείο, ενίοτε και κινητό, στο οποίο τοποθετηθείται το όπλο βολής. Αυξάνει ευελιξία στην μεταφορά, καθώς και την σταθερότητα και την ακρίβεια στόχευσης και ταυτόχρονα μειώνει την ανάκρουση της εκτόξευσης του βλήματος.

 Η εξέλιξη και εφαρμογή των κιλλιβάντων συνδέεται στενά με την ιστορία του πυροβολικού, καθώς τα βαρια αυτά όπλα, σε αντίθεση με τα πιστόλια, απαιτούν μια σταθερή βάση. Τις βομβάρδες τις έβαζαν αρχικά πάνω σε δοκάρια, αργότερα προστέθηκε και στρόβιλος για την περιστροφή τους. Με την ανάπτυξη του πυροβολικού, πήραν την μορφή καρότσας, ακόμα και για τη μεταφορά πάνω σε ράγιες τραίνου. Στο ναυτικό πυροβολικό είναι μικρότερων διαστάσεων, ανάλογα με το κατάστρωμα. Franz Kosar: Artillerie im 20. Jahrhundert. Das Handbuch der Geschütze. Sonderausgabe. Bernard und Graefe, Bonn 2004, ISBN 3-7637-6249-3. R. Böhm: Die deutschen Geschütze 1939–1945. Herausgegeben von Ferdinand von Senger und Etterlin, Bernard und Graefe, Bonn 1999, ISBN 3-7637-5989-1. Otto Lueger: Lexikon der gesamten Technik und ihrer Hilfswissenschaften, Bd. 6 Stuttgart, Leipzig 1908., S. 42–50. [1] Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, σσ. 36–40 [2] Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gun-carriages στο Wikimedia Commons
Λακέρδα

Η Λακέρδα είναι ένα έδεσμα που τρώγεται ως μεζές στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή και παρασκευάζεται από παστωμένο φιλέτο παλαμίδας ενός έτους που μεταναστεύει μέσω του Βοσπόρου.

 Η ονομασία λακέρδα προέρχεται από την βυζαντινή ελληνική λέξη λακέρτα ή «σκουμπρί», το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη λατινική λέξη «λακέρτα». Η τουρκική λέξη δανείζεται από την ελληνική και η παλαιότερη βεβαιωμένη χρήση της λακέρδας στην τουρκική γλώσσα χρονολογείται από το 1566. Οι μερίδες από το φιλέτο είναι αποστεωμένες, εμποτισμένες με άλμη, όπου στη συνέχεια αλατίζονται και ζυγίζονται για περίπου μια εβδομάδα.Στη συνέχεια είναι έτοιμα προς κατανάλωση ή μπορεί να αποθηκευτούν μέσα σε ελαιόλαδο. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ένα μεγάλο σκουμπρί ή ένας μικρός τόνος αντί για φιλέτο. Στην Ελλάδα, η λακέρδα συνήθως σερβίρεται ως μεζές, με φέτες κρεμμυδιού. Ο χυμός λεμονιού και το ελαιόλαδο είναι συνηθισμένα αλλά χρησιμοποιούνται ως συνοδευτικά. Στην Τουρκία συνήθως σερβίρεται ως μεζές, με φέτες κόκκινου κρεμμυδιού, ελαιόλαδο και μαύρο πιπέρι. Συνοδεύεται γενικά με ρακί. Η λακέρδα μοιάζει πολύ με ένα πολύτιμο αρχαίο ελληνικό πιάτο, το «ωραίων» ή «ώριμα παστά ψάρια». Άλλα αρχαία παρασκευάσματα με αλατισμένα φιλέτα ονομάστηκαν «ομοτάριχος» και «κύβιον».