Πολιτική κατάσταση της Δυτικής Σαχάρας

Η Δυτική Σαχάρα, πρώην ισπανική αποικία της Ισπανικής Σαχάρας, είναι μια αμφισβητούμενη περιοχή που διεκδικείται τόσο από το Βασίλειο του Μαρόκου όσο και από το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Σαγκουία ελ Χάμρα και του Ρίο ντε Όρο (Μέτωπο Πολισάριο), το οποίο είναι ένα κίνημα ανεξαρτησίας με την έδρα του στην Αλγερία. Η προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο πραγματοποιήθηκε σε δύο στάδια, το 1976 και το 1979, και θεωρείτο εκτός νόμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η Δυτική Σαχάρα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών ως μη αποαποικιοποιημένη περιοχή και, ως εκ τούτου, περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών των εδαφών με αυτοδιοίκηση, ο οποίος κατάλογος θεωρεί την Ισπανία ως το δια νόμου κράτος που την διοικεί. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η Δυτική Σαχάρα δεν είναι νομικό τμήμα του Μαρόκου και παραμένει σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους περί στρατιωτικής κατοχής.

 Από τις Συμφωνίες της Μαδρίτης του 1975, ένα τμήμα της Δυτικής Σαχάρας διοικείται από το Μαρόκο ως και τις Νότιες Επαρχίες . Ένα άλλο τμήμα, τα απελευθερωμένα εδάφη, διοικούνται από το Μέτωπο Πολισάριο ως Αραβική Δημοκρατία της Σαχράουι. Η Μαυριτανία διαχειρίζεται το δυτικό μισό της χερσονήσου Ρας Νουαντχιμπού. Από τον Σεπτέμβριο του 1991 έχει τεθεί σε ισχύ μια εκεχειρία υπό την παρακολούθηση του ΟΗΕ. Ενώ καμία άλλη χώρα εκτός από των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ τη μονομερή προσάρτηση της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο, ορισμένες χώρες έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους για μια μελλοντική αναγνώριση της κυριαρχίας του Μαρόκου στην επικράτεια ως αυτόνομο τμήμα του Βασιλείου. Υπάρχει, για παράδειγμα, μια δια πράξης αναγνώριση της μαροκινής αξίωσης από την πλευρά ορισμένων χωρών, όπως στην περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρόλο το γεγονός ότι το Υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας του Ηνωμένου Βασιλείου αντιμετώπισε την κατάσταση της Δυτικής Σαχάρας ''απροσδιόριστη'', η έλλειψη αναφοράς στην τρέχουσα αποτελεσματική διαίρεση της, λαμβανομένης υπόψη της ύπαρξης των περιοχών που διοικούνται από το Μέτωπο Πολισάριο, υποδήλωσε την αποδοχή του Μαρόκου ως διοικητικής δύναμης σε ολόκληρη την περιοχή. Συνολικά, η προσάρτηση δεν έχει συγκεντρώσει τόση προσοχή στη διεθνή κοινότητα όπως πολλές άλλες αμφισβητούμενες προσαρτήσεις (π.χ. η Ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας). Προκειμένου να επιλυθεί το ζήτημα της κυριαρχίας, τα Ηνωμένα Έθνη προσπάθησε να διεξαγάγει δημοψήφισμα μέσω της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα και διεξάγει απευθείας συνομιλίες μεταξύ του Βασιλείου του Μαρόκου και του Μετώπου Πολισάριο. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν αναγνωρίζουν ούτε την κυριαρχία του Μαρόκου, ούτε της Δημοκρατίας της Σαχάρας στη Δυτική Σαχάρα. Οι Μαροκινοί έποικοι αποτελούν σήμερα περισσότερα από τα 2/3 των 500.000 κατοίκων στην Δυτική Σαχάρα. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η μεταφορά από το Μαρόκο των δικών του αμάχων στα κατεχόμενα εδάφη αποδεικνύει ευθεία παραβίαση του Άρθρου υπ' αριθμόν 49 της Τέταρτης Σύμβασης της Γενεύης (βλ. Ισραηλινοί και Τούρκοι έποικοι). Η επίσημη θέση του Βασιλείου του Μαρόκου από το 1963 είναι ότι όλη η Δυτική Σαχάρα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του βασιλείου. Η μαροκινή κυβέρνηση αναφέρεται στη Δυτική Σαχάρα μόνο ως Μαροκινή Σαχάρα, ως Επαρχίες της Σαχάρας, ή ως Νότιες Επαρχίες. Σύμφωνα με τη μαροκινή κυβέρνηση, το 1958 ο Μαροκινός Απελευθερωτικός Στρατός πολέμησε τους Ισπανούς αποικιστές και σχεδόν απελευθέρωσε την τότε Ισπανική Σαχάρα. Οι πατέρες πολλών των ηγετών του Πολισάριο ήταν βετεράνοι του Μαροκινού Στρατού στο Νότο, για παράδειγμα ο πατέρας του ηγέτη του Πολισάριο Μοχάμεντ Αμπντελαζίζ. Το Μαρόκο υποστηρίζεται σε αυτήν την άποψη από ορισμένους πρώην ιδρυτές και ηγέτες του Πολισάριο. Το Μέτωπο Πολισάριο θεωρείτο από το Μαρόκο ως ένα αυτονομιστικό κίνημα Μαροκινής καταγωγής, αναφερόμενο στη καταγωγή των περισσότερων των ιδρυτικών του μελών. Στις 22 Ιανουαρίου 2020, η Βουλή των Αντιπροσώπων στο Μαρόκο ψήφισε ομόφωνα την προσθήκη των εθνικών υδάτων της Δυτικής Σαχάρας στα Μαροκινά θαλάσσια σύνορα. Το Μέτωπο Πολισάριο, που υποστηρίζεται κυρίως από την Αλγερία, περιγράφεται από το ίδιο και τους υποστηρικτές του ως κίνημα εθνικής απελευθέρωσης που αντιτίθεται στον έλεγχο του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, ενώ θεωρείται από το Μαρόκο και τους υποστηρικτές των διεκδικήσεων του Μαρόκου για τη Δυτική Σαχάρα ως αυτονομιστική οργάνωση. Ξεκίνησε ως ένα κίνημα φοιτητών που ένιωθαν διχασμένοι ανάμεσα στις αποκλίνουσες ισπανικές και μαροκινές επιρροές στη χώρα. Ο αρχικός στόχος του Μετώπου, ο οποίος ήταν να τελειώσει η αποικιοκρατία των Ισπανών στην περιοχή, επετεύχθη, αλλά οι γειτονικές χώρες, το Μαρόκο και η Μαυριτανία, κατέλαβαν την κυριαρχία της περιοχής, την οποία το Πολισάριο θεωρούσε ότι θα 'πρεπε να διοικούνταν από εθνική αυτοδιάθεση και τελικά την ανεξαρτησία τους. Το Πολισάριο ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο ενάντια στις Μαροκινές και Μαυριτανικές δυνάμεις. Εκκένωσε τον πληθυσμό των Σαχράουι στους προσφυγικούς καταυλισμούς στο Τιντούφ λόγω των βομβαρδισμών της Βασιλικής Μαροκινής Αεροπορίας στους προσφυγικούς καταυλισμούς στη γη Σαχράουι με βόμβες ναπάλμ και λευκό φώσφορο. Το Μέτωπο Πολισάριο ζήτησε να αποφασιστεί η εθνική αυτοδιάθεση του λαού της Δυτικής Σαχάρας μέσω ενός δημοψηφίσματος. Αν και η Δημοκρατία της Σαχάρας δεν αναγνωρίζεται ως κράτος από τα Ηνωμένα Έθνη, το Πολισάριο θεωρείται άμεσος συμμετέχων στη σύγκρουση και ως νόμιμος εκπρόσωπος των Σαχράουι, που αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 1979. Το Μέτωπο Πολισάριο υποστηρίζει ότι η θέση του Μαρόκου οφείλεται στα οικονομικά του συμφέροντα (τα οποία είναι η αλιεία, η εξόρυξη φωσφορικών αλάτων και οι δυνατότητες για τα αποθέματα πετρελαίου) και τους πολιτικούς λόγους (σταθερότητα της θέσης του βασιλιά και της κυβερνητικής ελίτ Μαχζέν του Μαρόκου, ανάπτυξη του μεγαλύτερου μέρους του Μαροκινού Στρατού στα Δυτικά Σαχάρα αντί στο Μαρόκο). Το Μέτωπο Πολισάριο ανακήρυξε την Αραβική Δημοκρατική Δημοκρατία της Σαχράουι στο Μπιρ Λεχλού στην Δυτική Σαχάρα, στις 27 Φεβρουαρίου 1976. Οι αξιώσεις στη Δυτική Σαχάρα είχαν πολλαπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1960, τροφοδοτούμενοι από τον Πρόεδρο της Μαυριτανίας Μοκτάρ Ουλντ Ντάντα. Πριν η Μαυριτανία υπογράψει τις Συμφωνίες της Μαδρίτης και μετά την αποχώρηση των τελευταίων ισπανικών στρατευμάτων από την περιοχή, στα τέλη του '75, τα Μαυριτανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο νότιο τμήμα της Δυτικής Σαχάρας, ενώ ο Μαροκινός Βασιλικός Στρατός εισέβαλε στο βόρειο τμήμα. Τον Απρίλιο του '76, η Μαυριτανία και το Μαρόκο διαίρεσαν τη χώρα σε τρία μέρη, με τη Μαυριτανία να πάρει το νοτιότερο, το οποίο ονομάστηκε Τίρις αλ-Γκαρμπίγγια. Η Μαυριτανία διεξήγαγε τέσσερα χρόνια πολέμου ενάντια στους αντάρτες του Πολισάριο, πραγματοποιώντας επιδρομές στο Νουακσότ, επιθέσεις στο τρένο του ορυχείου Ζουεράτ και ένα στρατιωτικό πραξικόπημα το οποίο καθαίρεσε τον Ουλντ Ντάντα. Η Μαυριτανία τελικά απέσυρε τα στρατεύματά της το καλοκαίρι του '79, αφού υπέγραψε τη Συμφωνία του Αλγερίου με το Μέτωπο Πολισάριο, αναγνωρίζοντας το δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης για τους Σαχράουι και αποκήρυξε κάθε αξίωση στη Δυτική Σαχάρα. Ο Μαροκινός Βασιλικός Στρατός ανέλαβε αμέσως τον έλεγχο της πρώην μαυριτανικής περιοχή. Η Μαυριτανία αναγνώρισε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι στις 27 Φεβρουαρίου 1984. Η Αλγερία είχε υποστηρίξει την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας από το 1975, όταν οι ισπανικές δυνάμεις και οι άποικοι έφυγαν απ' την περιοχή. Είναι μια από τις λίγες χώρες που το κάνουν ως μέλη του Αραβικού Συνδέσμου. Παρείχε βοήθεια στο ''Μέτωπο Πολισάριο''. Ο ρόλος της Αλγερίας έγινε έμμεσος, μέσω της πολιτικής και στρατιωτικής υποστήριξης του Μετώπου Πολισάριο. Η Αλγερία αναγνώρισε την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι στις 6 Μαρτίου 1976. Η εμπλοκή της Αλγερίας στο κίνημα ανεξαρτησίας της Δυτικής Σαχάρας διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις Αλγερίας-Μαρόκου, οι οποίες αποκαταστάθηκαν το 1988. Η Δυτική Σαχάρα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών των μη αυτοδιοικούμενων εδαφών. Τα Ηνωμένα Έθνη συμμετέχουν από το 1988 στην προσπάθεια να βρεθεί οριστική λύση σ' αυτή την σύγκρουση μέσω της εθνικής αυτοδιάθεσης. Το 1988, το Βασίλειο του Μαρόκου και το Μέτωπο Πολισάριο συμφώνησαν να επιλύσουν τη διαφορά μέσω ενός δημοψηφίσματος υπό την αιγίδα του ΟΗΕ που θα επέτρεπε στον λαό της Δυτικής Σαχάρας να επιλέξει μεταξύ ανεξαρτησίας ή ενοποίησης με το Μαρόκο. Το 1991, όλα τα κόμματα συμφώνησαν για το Σχέδιο Διακανονισμού, υπό την προϋπόθεση ότι το δημοψήφισμα θα διεξαχθεί τον επόμενο χρόνο, αλλά λόγω διαφωνιών σχετικά με τα προσόντα των ψηφοφόρων, η ψηφοφορία δεν διεξήχθη. Τα επόμενα χρόνια, ο ΟΗΕ υποστήριξε για διαπραγματεύσεις μεταξύ του Μαρόκου και του Μετώπου Πολσάριο για την επίλυση του αδιεξόδου, με αποκορύφωμα τις διαπραγματεύσεις στο Μανχασέτ την περίοδο 2007-2008. Έως το 2020, η εντολή της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα είχε παραταθεί 47 φορές και διατήρησε την παρουσία του στο κράτος, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει την αποστολή του με τη διοργάνωση δημοψηφίσματος. Ορισμένα κράτη υποστηρίζουν το "δικαίωμα εθνικής αυτοδιάθεσης των Σαχράουι", συμπεριλαμβανομένης της επιλογής της αυτονομίας υπό τη μαροκινή κυριαρχία. Ορισμένα κράτη άλλαξαν τη γνώμη τους συχνά ή έχουν δώσει ξεχωριστές ανακοινώσεις υποστήριξης τόσο για το Μαρόκο όσο και για το Μέτωπο Πολισάριο/Δημοκρατία της Δυτικής Σαχάρας (Αίγυπτος, Ιταλία, Λεσότο, Ρωσία, Ρουάντα, Υεμένη κ.λπ.). Ορισμένα από τα κράτη που ανακοινώνουν ότι υποστηρίζουν το "δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης" αναγνωρίζουν επί του παρόντος την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι. Δεν έχουν ανακοινώσει όλα τα κράτη που έχουν τερματίσει τις διπλωματικές σχέσεις με ή απέσυραν την αναγνώριση της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχράουι έχουν ανακοινώσει επισήμως την διπλωματική υποστήριξή τους για τις αξιώσεις του Μαρόκου. Η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών μελών του ΟΗΕ δεν έχει πάρει καμία θέση. ΓαλλίαΗ Γαλλία διεκδικεί ουδετερότητα στο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας, παρόλη την στρατιωτική εμπλοκή της στον πόλεμο της Δυτικής Σαχάρας στο πλευρό του Μαρόκου και της Μαυριτανίας. Το 2009 και το 2010, Η Γαλλία απείλησε με βέτο για την παρεμπόδιση της καθιέρωσης της παρακολούθησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέσω της Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα στη Δυτική Σαχάρα. Η Γαλλία υπήρξε ο κύριος υποστηρικτής της πρότασης για την αυτονομία του Μαρόκου και στην ΕΕ διαπραγματεύτηκε για την παραχώρηση της προηγούμενης κατάστασης του Μαρόκο. Ηνωμένες ΠολιτείεςΗ κυβέρνηση Μπαράκ Ομπάμα είχε αποχωρήσει από το σχέδιο περι αυτονομίας του Μαρόκου το 2009, ωστόσο, αντιστρέφοντας την υποστήριξη του μαροκινού σχεδίου που υποστήριζε ο Τζορτζ Γ. Μπους και επιστρέφοντας στη θέση πριν από τον Τζορτζ Γ. Μπους, όπου η επιλογή μιας ανεξάρτητης Δυτικής Σαχάρας βρισκόταν ξανά υπό συζήτηση. Τον Απρίλιο του 2009, 229 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, σαφή πλειοψηφία και περισσότερα από 50 περισσότερα από τον αριθμό που υπέγραψαν την επιστολή το 2007, κάλεσε τον Πρόεδρο Ομπάμα να δώσει την υποστήριξη του για το σχέδιο αυτονομίας του Μαρόκου και να βοηθήσει στον τερματισμό της σύγκρουσης. Οι υπογράφοντες περιλάμβαναν τον ηγέτη της Δημοκρατικής Πλειοψηφίας Στένι Χόγιερ και τον ηγέτη της Ρεπουμπλικανικής μειονότητας Τζον Μπένερ. Εκτός από την αναγνώριση του γεγονότος, ότι η Δυτική Σαχάρα μετατράπηκε σε θέση για την στρατολόγηση ριζοσπαστών ισλαμιστών, η επιστολή επιβεβαίωσε ότι η σύγκρουση είναι "το μόνο μεγαλύτερο εμπόδιο για την ασφάλεια και τη συνεργασία που απαιτείται για την καταπολέμηση" της τρομοκρατίας στην Βορειοδυτική - Βόρεια Αφρική. Η επιστολή αναφερόταν στο ψήφισμα υπ' αριθμόν 1813 (2008) του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και ενθάρρυνε τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα να ακολουθήσει την πολιτική που ορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και ακολουθήθηκε από τον Πρόεδρο Τζόρτζ Γ. Μπους. Οι βουλευτές εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τη βιωσιμότητα της Δυτικής Σαχάρας. Ανέφεραν μια διερευνητική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Δυτική Σαχάρα, η οποία επιβεβαίωσε την άποψη του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών ότι η πρόταση του Μετώπου Πολισάριο, στην οποία τελικά επισημαίνει πως η ανεξαρτησία, θα οδηγούσε σε ένα αποτυχημένο κράτος. Κλείνοντας, η επιστολή ανέφερε: "Παραμένουμε πεπεισμένοι ότι η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών, που βοηθούν την αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας υπό τη μαροκινή κυριαρχία είναι η μόνη εφικτή λύση. Σας παροτρύνουμε να διατηρήσετε αυτή τη μακροχρόνια πολιτική και να καταστήσετε σαφές, τόσο με λόγια όσο και με πράξεις, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εργαστούν για να διασφαλίσουν ότι η πρόοδος σ' αυτό το θέμα των Ηνωμένων Εθνών θα συνεχίσει την υποστήριξη αυτού του πλαισίου ως τον μόνο ρεαλιστικό συμβιβασμό που μπορεί να φέρει αυτή η ατυχής και μακροχρόνια σύγκρουση μέχρι το τέλος." Σχολιάζοντας μια συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών το 2004 με το Μαρόκο, ο Εμπορικός Αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Ρόμπερτ Ζόελικ δήλωσε σε επιστολή του προς τον Βουλευτή της πολιτεία της Πενσυλβάνιας Τζο Πιτς απαντώντας στην ερώτησή του: "Οι Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες χώρες δεν αναγνωρίζουν την κυριαρχία του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα και έχουν επανειλημμένα παροτρύνει την τα μέρη να συνεργαστούν με τα Ηνωμένα Έθνη για την επίλυση της σύγκρουσης με ειρηνικά μέσα. Η Δυτική Σαχάρα δεν θα περιλαμβάνεται στην Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου." Τον Απρίλιο του 2013, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν στην Αποστολή των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα να παρακολουθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως όλες οι άλλες αποστολές του ΟΗΕ από το 1991) στη Δυτική Σαχάρα, μια κίνηση στην οποία το Μαρόκο διαφώνησε σθεναρά, ακυρώνοντας τις ετήσιες στρατιωτικές ασκήσεις με την ονομασία "Αφρικανικό Λιοντάρι" με τα στρατεύματα του Στρατού Ξηράς των ΗΠΑ. Επίσης, στα μέσα Απριλίου, ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Μαρόκο Σάμιουελ Λούις Καπλαν δήλωσε κατά τη διάρκεια διάσκεψης στην Καζαμπλάνκα ότι το σχέδιο αυτονομίας του Μαρόκου "δεν μπορεί να είναι η μόνη βάση σε αυτές τις διαπραγματεύσεις", αναφερόμενος στις συνομιλίες που χρηματοδοτούνται από τον ΟΗΕ μεταξύ του Μετώπου Πολισάριο και του Μαρόκου. Στις 10 Δεκεμβρίου 2020, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναγνωρίσουν επίσημα τις αξιώσεις του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, με αποτέλεσμα την συμφωνίας του Μαρόκου για την εξομάλυνση τις σχέσεις με το Ισραήλ. Τα ακόλουθα κράτη και οντότητες έχουν ανακοινώσει ουδέτερη θέση: Αμερική: Αργεντινή, Μπαχάμες, Χιλή Αφρική: Ερυθραία, Τυνησία Ευρώπη: Ανδόρα, Βουλγαρία, Λευκορωσία, Τσεχία, Μονακό, Σαν Μαρίνο, Λιχτενστάιν, Βατικανό, Μάλτα, Λουξεμβούργο , Μαυροβούνιο, Μολδαβία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία, Γεωργία, Αρμενία, Ελβετία Ασία: Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Ινδονησία, Καζακστάν, Κιργιστάν, Παλαιστίνη, Τατζικιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, Τουρκία, Πακιστάν , Νεπάλ, Ταϊλάνδη, Σιγκαπούρη, Ιαπωνία, Μογγολία, Μπουτάν, Μπαγκλαντές, Μπρουνέι, Μαλαισία, Myan Φιλιππίνες Ωκεανία: Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Τόνγκα, Σαμόα, Νιούε, Παλάου, Μικρονησία, Νησιά Μάρσαλ Άλλα: Αμπχαζία, Αρτσάχ, Δημοκρατία της Κίνας ( Ταϊβάν), Κοσσυφοπέδιο, Σομαλιλάνδη, Υπερδνειστερία Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας Η Δημοκρατία της Σαχάρας είναι επίσης μέλος της Ασιατικής-Αφρικανικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, που δημιουργήθηκε στην Διάσκεψη του Μπαντούνγκ το 2005, λόγω των αντιρρήσεων του Μαρόκου για τη συμμετοχή τηε Δημοκρατία της Σαχάρας. Το 2006, η Δημοκρατία της Σαχάρας συμμετείχε σε μια διάσκεψη της Μόνιμης Διάσκεψης των Πολιτικών Κομμάτων στην Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική. Αφρικανική ΈνωσηΣτις 22 Φεβρουαρίου 1982, η Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι εξασφάλισε την ένταξη της στον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας. Το 1984, το Μαρόκο αποχώρησε από τον προκάτοχο της Αφρικανικής Ένωσης, τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αναγνώριση της Αραβικής Λαϊκής Δημοκρατίας της Σαχράουι. Η Αφρικανική Ένωση έχει αναγνωρίσει πλήρως την Αραβική Λαϊκή Δημοκρατία της Σαχράουι και την αποδέχτηκε ως κράτος μέλος (με αποτέλεσμα την αποχώρηση του Μαρόκου από την ένωση. ). Ο Μοχάμετ Αμπντελαζίζ, 2ος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Σαχάρας, ήταν αντιπρόεδρος του Οργανισμού Αφρικανικής Ενότητας το 1985 και της Αφρικανικής Ένωσης το 2002. Το 2016, ο βασιλιάς Μοχάμεντ 6ος του Μαρόκου είχε δηλώσει την πρόθεση της χώρας του να γίνει μέλος της αφρικανικής ένωσης. Την ίδια ημέρα, είκοσι οκτώ αφρικανικές χώρες ή περίπου το 52% από τα 54 αναγνωρισμένα από τα Ηνωμένα Έθνη κράτη μέλη της Αφρικανικής Ένωσης υπέγραψαν αίτηση για την διαγραφή της Δημοκρατίας της Σαχάρας από την Αφρικανική Ένωση. Την ίδια στιγμή, η Πρόεδρος της Επιτροπής της Αφρικανικής Ένωσης Νκοσαζάνα Ντλαμίνι-Ζούμα είχε επιβεβαιώσει την υποστήριξη της Αφρικανικής Ένωσης στην ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας. Ευρωπαϊκή ΈνωσηΗ Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του λαού των Σαχράουι (το δημοψήφισμα υπό την αιγίδα της Αποστολής των Ηνωμένων Εθνών για το Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα), αλλά δεν αναγνωρίζει το Μέτωπο Πολισάριο. Για πρακτικά ζητήματα όπως η αλιεία στην ΑΟΖ, η ΕΕ ασχολείται με το Μαρόκο ως τη χώρα που ασκεί επί του παρόντος «δικαιοδοσία, αλλά όχι κυριαρχία» στην επικράτεια της Δυτικής Σαχάρας. Επιπλέον, μέλη του εμπορικού μπλοκ της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών έχουν κάνει δηλώσεις εξαίρεσης της Δυτικής Σαχάρας από τη συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών Μαρόκου-Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων επιβεβαίωσε στην υπόθεση Συμβούλιο κατά του Μετώπου Πολισάριο ότι το Μαρόκο δεν έχει καμία βάση για κυριαρχία στη Δυτική Σαχάρα και ότι το εμπόριο οι συμφωνίες με το Μαρόκο δεν μπορούν να ισχύουν για τα κατεχόμενα εδάφη. Ηνωμένα ΈθνηΑπό το '66, τα Ηνωμένα Έθνη ζητούν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για να δοθεί η δυνατότητα στον "ιθαγενή πληθυσμό" να ασκήσει ελεύθερα το δικαίωμά του στην εθνική αυτοδιάθεση. Από το '79, τα Ηνωμένα Έθνη έχουν αναγνωρίσει το Μέτωπο Πολισάριο ως εκπρόσωπο του λαού της Δυτικής Σαχάρας και θεωρούν το Μαρόκο ως δύναμη κατοχής.Ο πρώην Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν τόνισε, στην τελευταία του αναφορά για τη Δυτική Σαχάρα, ανφερόμενος στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών πως: «Το Συμβούλιο Ασφαλείας δεν θα ήταν σε θέση να καλέσει τα μέρη να διαπραγματευτούν για την αυτονομία της Δυτικής Σαχάρας υπό την κυριαρχία του Μαρόκου, γιατί μια τέτοια διατύπωση θα συνεπαγόταν αναγνώριση της κυριαρχίας του Μαρόκου στη Δυτική Σαχάρα, κάτι που αποκλείεται εφόσον δεν υπάρχουν κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών είχε αναγνωρίσει αυτή την κυριαρχία». Κατάλογος κρατών με περιορισμένη αναγνώριση Μέτωπο Πολισάριο Χότζες, Τόνι. Western Sahara: Roots of a Desert War, Lawrence Hill & Company, 1983,(ISBN 0-88208-152-7), σελ. 308 Hodges, Tony, και Pazzanita, Anthony. Historical Dictionary of Western Sahara, 2 ed., Scarecrow Press, 1994,(ISBN 0-8108-2661-5), σελ. 378–379. World Statesmen Δυτική Σαχάρα σε απευθείας σύνδεση H Δημοκρατία της Σαχάρα (in ισπανική) Lasonet.com (in ισπανική) Οι φίλοι της Σαχάρας (in ισπανική) Ο Σύνδεσμος για ένα Ελεύθερο και Δίκαιο Δημοψήφισμα στη Δυτική Σαχάρα [[Κατηγορία:Διπλωματική αναγνώριση]] [[Κατηγορία:Πολιτική του Μαρόκου]]