Περγαμίνο

Το Περγαμίνο (ισπανικά: Pergamino‎) είναι πόλη της Αργεντινής στην επαρχία του Μπουένος Άιρες. Έχει 91.399 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι η διοικητική έδρα της ομώνυμης κομητείας (παρτίδο).

 Η περιοχή, η οποία για καιρό θεωρούνταν πολύτιμη για τις πολλές πηγές της και την εύφορη γη της, αποτελούσε την πατρίδα των ανθρώπων Τσαρούα και Αραούκα, όταν έγινε για πρώτη φορά αντιληπτή από τους Ισπανούς αποίκους γύρω στο 1620. Ο οικισμός, που έγινε ποσάδα κατά μήκος της εμπορικής διαδρομής μεταξύ του αποικιακού Μπουένος Άιρες και της Κόρδοβα, πήρε το όνομά του στις 3 Ιανουαρίου 1626, από το χαρτί περγαμηνής (έγγραφο που χάθηκε από μια ομάδα Ισπανών) που βρέθηκε εκεί και συμφωνούσε με έναν όρο των Αραουκανών που σήμαινε «κόκκινο χώμα».Οι πρώτες επιχειρήσεις του οικισμού ιδρύθηκαν το 1700 και το 1749, οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις από εκτοπισμένους ιθαγενείς οδήγησαν στην κατασκευή ενός οχυρού. Οι επιθέσεις αυτές δεν σταμάτησαν, ωστόσο, και στις 8 Αυγούστου 1751 ο οικισμός καταστράφηκε. Η τοποθεσία συνέχισε να παρουσιάζει ενδιαφέρον και ο διοικητής Χουάν Γκονζάλες διέταξε την ανοικοδόμηση του χωριού με εντολή της αποικιακής κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες το 1769. Ο εφημέριος του κοντινού Αρεσίφες καθόρισε μια ενορία στο Περγαμίνο το 1779 και η νέα Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα ανέθεσε στην περιοχή ένα παρτίδο (κομητεία) το 1784. Το φρούριο διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια των πρώτων μαχών του πολέμου για την ανεξαρτησία και, το 1815, ήταν ο τόπος μιας ανταρσίας υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Ιγνάσιο Αλβάρες Τόμας εναντίον του αρχηγού του νεοσύστατου έθνους, του διοικητή Κάρλος Μαρία ντε Αλβεάρ. Το πραξικόπημα του συνταγματάρχη Αλβάρες Τόμας κατά της σύντομης, αν και άκρως διχαστικής απολυταρχίας του διοικητή ντε Αλβεάρ απέτρεψε τη διάλυση των Ηνωμένων Επαρχιών του Ρίο ντε λα Πλάτα, της συνομοσπονδίας που αργότερα έγινε η Αργεντινή. Μετά τον αγώνα για την ανεξαρτησία, ο προοδευτικός νέος κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες, Μαρτίν Ροντρίγκες, τοποθέτησε στο Περγαμίνο έναν ειρηνοδίκη το 1822 και το πρώτο σχολείο άνοιξε το 1828. Σύντομα η πόλη έγινε έδρα πολλών σφαγείων και μετά την άνοδο του κυβερνήτη Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας (του οποίου τα οικογενειακά συμφέροντα επικεντρώνονταν στην κτηνοτροφία) το 1829 αναπτύχθηκε μια στενή συμμαχία μεταξύ του κυβερνήτη και των πιο επιφανών οικογενειών του Περγαμίνο, των Ασεβέντος και των Ανκορένας- το κατασταλτικό καθεστώς του Ρόσας, ωστόσο, είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του μοναδικού σχολείου το 1838. Μετά την ανατροπή του κυβερνήτη Ρόσας το 1852, η τοπική αριστοκρατία συμμάχησε με τον Μπαρτολομέ Μίτρε, εξέχοντα υποστηρικτή της μεγαλύτερης αυτονομίας της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Ο Μίτρε εξελέγη κυβερνήτης το 1860 και πρόεδρος της Αργεντινής το 1862. Η ίδρυση από τον πρόεδρο Μίτρε το 1862 του πρώτου Ινστιτούτου Γεωπονίας της Αργεντινής συνέβαλε στην ανάπτυξη μιας νέας οικονομικής δραστηριότητας στην περιοχή γύρω από το Περγαμίνο: της εντατικής γεωργίας. Το πρώτο φορτίο σιτηρών από την Αργεντινή που έφτασε ανέπαφο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1875 πυροδότησε μια γεωργική έκρηξη που για το Περγαμίνο είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική καλλιέργεια του καλαμποκιού. Η ανάπτυξη της πόλης επιταχύνθηκε περαιτέρω με την άφιξη του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αργεντινής το 1882, στη διαδρομή του προς το Ροσάριο. Το Περγαμίνο, ο πληθυσμός του οποίου ξεπερνούσε τότε τις 10.000 και φιλοξενούσε πάνω από 90 καταγεγραμμένες επιχειρήσεις, ανακηρύχθηκε επίσημα πόλη στις 23 Οκτωβρίου 1895.Συνεχίζοντας να βασίζονται οικονομικά στον αραβόσιτο, οι τοπικοί γαιοκτήμονες χρηματοδότησαν τη δημιουργία ενός γεωργικού εργαστηρίου το 1912. Ο πληθυσμός του Περγαμίνο, πλέον κυρίως Ευρωπαίοι μετανάστες και τα παιδιά τους, σχεδόν τριπλασιάστηκε σε σχεδόν 30.000 μεταξύ 1895 και 1914- την εποχή αυτή ιδρύθηκαν σημαντικές κοινότητες Βάσκων, Πιεμοντέζων, Προβηγκιανών και Λιβανέζων, καθώς και το 1913 εγκαινιάστηκε το Hotel Roma, ένα από τα πιο γνωστά αρ νουβό κτίρια της περιοχής. Ένας μετανάστης από το Πεδεμόντιο, ο Ενρίκε Βενίνι, ίδρυσε την πρώτη εφημερίδα του Περγαμίνο, τη La Opinión, το 1917. Οι αυξανόμενες μεταναστευτικές κοινότητες της πόλης περιλάμβαναν επίσης ένα σημαντικό ποσοστό Βρετανών σιδηροδρομικών μηχανικών και άλλων τεχνικών που σχετίζονταν με τους ταχέως αναπτυσσόμενους σιδηροδρόμους. Ορισμένοι από αυτούς τους υπαλλήλους και ο διευθυντής του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αργεντινής, Ρόναλντ Λέσλι, οργάνωσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του Περγαμίνο στις 18 Νοεμβρίου 1918, βαφτίζοντάς την προς τιμήν ενός Βρετανού στρατάρχη, γνωστού για τον ρόλο του στον πόλεμο των Μπόερς και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, του στρατηγού Ντάγκλας Χέιγκ. Η Κλουμπ Ατλέτικο Ντάγκλας Χέιγκ είχε περιφερειακή διάκριση στο πρωτάθλημα της Β΄ Αργεντινής.Η κύρια εκκλησία και το δημαρχείο του Περγαμίνο ολοκληρώθηκαν το 1930. Μετά από μια δεκαετία ευημερίας, ωστόσο, η μεγάλη ύφεση οδήγησε στην καταστροφή της πλειονότητας των μικροϊδιοκτητών της περιοχής. Σύντομα η πόλη άρχισε να ανακάμπτει και, για παράδειγμα, γιόρτασε τα εγκαίνια του Δημοτικού Μουσείου Καλών Τεχνών το 1936. Μια καταστροφική πλημμύρα το 1939 οδήγησε στην κατασκευή αναχωμάτων και καναλιών κατά μήκος του ποταμού Περγάμινο. Φτάνοντας σε σχεδόν 50.000 κατοίκους μέχρι το 1947, οι πρώτες μεγάλες μεταποιητικές εγκαταστάσεις της πόλης άρχισαν να λειτουργούν εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο γεωργικός τομέας του Περγαμίνο επιβαρύνθηκε από τη δημιουργία ενός εθνικού εξαγωγικού αγοραστή σιτηρών, του IAPI, από τον πρόεδρο Χουάν Περόν το 1946- αν και το Περγαμίνο επωφελήθηκε από τις επενδύσεις του IAPI σε αρδευτικά και άλλα έργα υποδομής, οι χαμηλές τιμές που κατέβαλε ο οργανισμός στους τοπικούς παραγωγούς οδήγησαν επίσης στη χρεοκοπία ορισμένων. Η διάλυση της IAPI μετά την ανατροπή του Περόν το 1955 και η ίδρυση του Εθνικού Γεωργικού Εργαστηρίου (INTA) στο Περγαμίνο το 1956 συνέβαλαν στην αναζωογόνηση του τομέα στην περιοχή και σε εθνικό επίπεδο.Οι εκλογές του 1963 ανέδειξαν στην προεδρία έναν ντόπιο κάτοικο του Περγαμίνο, τον Δρ. Αρτούρο Ιλία. Ο πρόεδρος Ιλία έθεσε ως προτεραιότητα την οικονομική ανάπτυξη, διατηρώντας παράλληλα τους εθνικούς προϋπολογισμούς σχεδόν ισοσκελισμένους, ο συνδυασμός των οποίων συνέβαλε στην άνευ προηγουμένου ανάπτυξη του Περγαμίνο. Χτίστηκαν οι πρώτες πολυκατοικίες της πόλης, καθώς και η βιομηχανική περιοχή. Ο Πρόεδρος Ιλία τίμησε τη γενέτειρά του με πολυάριθμες επισκέψεις κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ένας άλλος κάτοικος του Περγαμίνο, ο Έκτορ Τσαβέρο, έγινε γνωστός σε εθνικό επίπεδο εκείνη την εποχή, αφού κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με λαϊκές μπαλάντες και αφηγήσεις, το El payador perseguido («Ο διωκόμενος τροβαδούρος»)- μέχρι τότε, ήταν γνωστός με το ψευδώνυμό του, Αταουάλπα Γιουπάνκι και παρέμεινε, πολύ μετά τον θάνατό του το 1992, αναμφισβήτητα ο πιο επιδραστικός μουσικός του είδους του στην Αργεντινή. Ένας από τους Λιβανέζους μετανάστες του Περγαμίνο, ο Ισαάκ Ανάν, ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο ενδυμάτων της πόλης στα τέλη της δεκαετίας του 1940, δημιουργώντας τα Far West Jeans και Manhattan Shirts, δύο από τις πιο γνωστές εγχώριες φίρμες ένδυσης της Αργεντινής. Μέχρι το 1970, η Wrangler Jeans, η Fiorucci, η Levi's, η Lee Jeans και μια σειρά από επιχειρήσεις της περιοχής, είχαν δημιουργήσει μεγάλα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, απασχολώντας περίπου 6.000 άτομα. Ο Ρομπέρτο Ζενού, γιος Γάλλων μεταναστών, ίδρυσε το μεγαλύτερο εργοστάσιο ξυλείας και επίπλων της περιοχής. Το Περγαμίνο συνέχισε να αναπτύσσεται, φθάνοντας σε πληθυσμό 70.000 κατοίκων το 1980, και έγινε το βιομηχανικό κέντρο της βόρειας επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, η οικονομική αστάθεια σε εθνικό επίπεδο άρχισε να πλήττει τον τομέα αυτό μετά το 1975, και μέχρι το 1985 αρκετοί τοπικοί κατασκευαστές υφασμάτων είχαν κλείσει ή είχαν αντικατασταθεί από μικρότερους συνεταιρισμούς. Η πόλη επιλέχθηκε ως τόπος εγκατάστασης του διάσημου Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας για τους Ιούς (INEVH) το 1978, και φιλοξένησε έναν από τους πρώτους καλωδιακούς τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας το 1985. Η κύρια ημερήσια εφημερίδα της πόλης, η La Opinión, έκλεισε το 1989 εν μέσω εθνικής οικονομικής κρίσης. Σε οικονομική δυσπραγία, οι ιδρυτές της εφημερίδας, οι Βενίνι, πούλησαν την εταιρεία στον τοπικό επιχειρηματία καλωδιακής τηλεόρασης Ούγο Απεστέγκια, τον σημερινό ιδιοκτήτη. Σοβαρές πλημμύρες το 1939, το 1975, το 1984 και το 1995 υπογράμμισαν την ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις σε υποδομές και μέχρι το 2002, οι συνδυασμένες επιπτώσεις ενός κύματος εισαγωγών και μιας οξείας οικονομικής κρίσης οδήγησαν στο κλείσιμο των περισσότερων βιομηχανιών του Περγαμίνο και πολλών καταστημάτων λιανικής πώλησης. Η κλωστοϋφαντουργία, ειδικότερα, μειώθηκε σε περίπου 600 εργαζόμενους. Εν μέσω της αυξανόμενης ανεργίας, των ποσοστών εγκληματικότητας και της γενικής απαισιοδοξίας, ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα σε εκείνη τη δύσκολη εποχή ήταν η ίδρυση του Περιφερειακού Πανεπιστημίου του Περγαμίνο, του πρώτου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της πόλης, το 1993. H σχολή απορροφήθηκε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Βορειοδυτικού Μπουένος Άιρες κατά τη δημιουργία του τελευταίου το 2002, και στην πανεπιστημιούπολη του Περγαμίνο εγγράφονται σήμερα περίπου 500 φοιτητές ετησίως. Το Περγαμίνο έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa) με ζεστά, υγρά καλοκαίρια και ήπιους έως δροσερούς χειμώνες. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 41,9 °C στις 9 Ιανουαρίου 2012, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν -10,8 °C στις 14 Ιουνίου 1967.