IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αχατζηκιά Χανίων

Η Αχατζηκιά είναι οικισμός της κοινότητας Βαφέ, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρυονερίδας, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Αχατζήκιοϊ Μετόχι.

 Η Αχατζηκιά είναι ορεινός οικισμός στο Α. ΒΑ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές παρυφές των Λευκών Ορέων, στο τέλος του δρόμου από τον Βαφέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει 39 χλμ. περίπου ΝΑ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αχατζήκιοϊ Μετόχι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βαφέ του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αχατζηκιά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βαφέ και προσαρτήθηκε στον δήμο Κρυονερίδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρυονερίδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Tomb Raider (βιντεοπαιχνίδι, 1996)

Το Tomb Raider είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε το 1996 από την Eidos Interactive για τα PlayStation, Sega Saturn και MS-DOS. Πρόκειται για το πρώτο κεφάλαιο της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Tomb Raider. Μέσα από το παιχνίδι, έγινε γνωστή η Βρετανίδα χαρακτήρας Lara Croft.

 Σημαντικό στοιχείο του παιχνιδιού είναι η αλληλεπίδρασή του παίκτη με το περιβάλλον και η ανάμειξη στοιχείων δράσης και εξερεύνησης. Η περιπέτεια της Lara Croft ξεκινάει όταν προσλαμβάνεται από μία πλούσια επιχειρηματία, την Jacqueline Natla, για να ανακτήσει ένα κομμάτι ενός τεχνουργήματος που ονομάζεται Scion, από τη χαμένη πόλη της Βιλκαμπάμπα. Η Lara, όμως, προδίδεται από την εργοδότρια της, και αρχίζει την αναζήτηση δύο άλλων κομματιών του Scion, ώστε να το εμποδίσει από το να πέσει στα χέρια της Natla. Το Tomb Raider σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, καθώς πούλησε περισσότερα από 7 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Το παιχνίδι θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή στη βιομηχανία των παιχνιδιών, καθώς αποτέλεσε πρότυπο για πολλά τρισδιάστατα παιχνίδια δράσης περιπέτειας που ακολούθησαν. Επίσημη ιστοσελίδα Tomb Raider (1996) από την MobyGames
Παγκαλοχώρι Ρεθύμνου

Το Παγκαλοχώρι (επίσημο: Παγκαλοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 13 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μ.

 Το 1932 ο Σπυρίδων Μαρινάτος αναφέρει ότι εντόπισε μινωικό ανοικτό ιερό κοντά στο Παγκαλοχώρι, χωρίς όμως να σημειώνει την τοποθεσία του. Νοτιοανατολικά του χωριού έχει εντοπιστεί τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙ, με διαστάσεις 2,2 επί 2,2 μέτρα και τραπεζοειδή κάτοψη, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχαν τρεις λάρνακες. Βόρειας της μονής Αρσανίου έχουν βρεθεί άλλοι τρεις τάφοι της ίδιας περιόδου. Στη θέση Άγιος Νικόλαος έχει εντοπιστεί σαρκοφάγος της υστερομινωικής ΙΙΙ εποχής. Στη θέση Κεφάλα έχουν βρεθεί τάφοι του 3ου αιώνα π.Χ., πιθανόν τμήμα νεκροταφείου. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Pangaloghori στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Pangaloghori ή Pangalocori με 60 κατοίκους και 172 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Pancalochori. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Pankalohori με 17 σπίτια.Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, κατοικούσαν σε αυτό 10 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Πηγής και είχε 124 κατοίκους, αμιγώς χριστιανούς. Στην απογραφή του 1900 είχε 164 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1926 το Παγκαλοχώρι ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.Δείτε: Κοινότητα Παγκαλοχωρίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό βρίσκεται η ενετική μονή Αρσανίου, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Η μονή φαίνεται να ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα, αλλά ο Νίκος Ψιλάκης επισημείνει ότι μπορεί να δημιουργήθηκε τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Στο υπέρθυρο της τράπεζας του μοναστηριού είναι χαραγμένη η χρονολογία 1645, που σημαίνει ότι στη μονή λάμβαναν χώρα οικοδομικές εργασίες πριν την οθωμανική κατάσταση της περιοχής το 1646. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί και στις αρχές του 19ού αιώνα σε αυτή λειτουργούσε σχολείο. Υπέστη σημαντικές ζημιές από σεισμό το 1856. Το μοναστήρι ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη διαρρύθμισή του, με τον ναό να μην βρίσκεται στο κέντρο, αλλά στη βορειοανατολική άκρη, διάταξη που θυμίζει περισσότερα τα μοναστήρια του καθολικού δόγματος.Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Κτίστηκε το 1750. Ο νεκροταφικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα. Επίσης στην ενορία του χωριού εντάσσεται το εξωκλήσι του Γενέσιου του Ιωάννη Προδρόμου.Το παλιό σχολείο του Παγκαλοχωρίου πλέον στεγάζει περιβαλλοντικό σταθμό και κέντρο παροχής πρώτων βοηθειών σε τραυματισμένες θαλάσσιες χελώνες, το οποίο λειτουργεί υπό την αιγίδα της ομάδας ΑΡΧΕΛΩΝ.
Γιώργος Προβόπουλος

Ο Γιώργος Προβόπουλος (1950) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και τραπεζίτης. Υπήρξε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από τις 20 Ιουνίου 2008 έως τις 20 Ιουνίου 2014.

 Γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1950 στον Πειραιά. Αποφοίτησε από το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Βρετανία, όπου και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Έσσεξ μετά από υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.Από το 1979 έως το 2007 δίδαξε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1990 συμμετείχε μαζί με τον Άγγελο Αγγελόπουλο σε επιτροπή που σύστησε η Κυβέρνηση Ζολώτα για την σταθεροποίηση της οικονομίας. Ανήκει πολιτικά στο χώρο της Νέας Δημοκρατίας και επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1990-1993) διετέλεσε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος καθώς και πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων. Όταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία το 1993, ο Γιώργος Προβόπουλος μεταπήδησε στον ιδιωτικό τομέα, και εργάστηκε ως οικονομικός σύμβουλος στην Alpha Bank. Το 2004 είχε πολύ σημαντικό ρόλο στη συγγραφή του κυβερνητικού προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας στον τομέα της οικονομίας. Την ίδια χρονιά τοποθετήθηκε στη διοίκηση της Εμπορικής Τράπεζας από τον Κώστα Καραμανλή και στη συνέχεια επέβλεψε την πώλησή της στους Γάλλους της Credit Αgricole, πράξη για την οποία δέχθηκε κριτική. Μεταξύ 2006 και 2008 υπήρξε αντιπρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Τράπεζας Πειραιώς.Τον Ιούνιο του 2008 έληξε η εξαετής θητεία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Νίκου Γκαργκάνα, που είχε επιλεγεί το 2002 από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, και ο Γιώργος Προβόπουλος διορίστηκε διοικητής της ΤτΕ με απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή. Η θητεία του έληξε το 2014 και τον διαδέχθηκε ο Γιάννης Στουρνάρας. Μετά το τέλος της θητείας του εκλήθη ως ύποπτος από την εισαγγελία για την πώληση της Proton Bank στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ενώ από το 2015 ανήκει στο συμβούλιο της Eurobank διαχειριζόμενος τα καταστήματα της τράπεζας στη Βουλγαρία. Μεταξύ άλλων έχει συμμετάσχει ως αντιπρόεδρος στο συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, μέλος της Νομισματικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Αναπληρωτής Διοικητής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ελλάδα, αντιπρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, μέλος της εταιρείας ΤΙΤΑΝ και του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ).Το 2003 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Τάξης των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών για το βιβλίο του Η Δυναμική του Χρηματοοικονομικού Συστήματος.
Γραμμή διαδοχής του ισπανικού θρόνου

Η Ισπανία χρησιμοποιεί ένα σύστημα διαδοχής στο θρόνο, στο οποίο δίνεται προτεραιότητα στους πρωτότοκους άρρενες. Οι πρίγκιπες ή οι πριγκίπισσες της Ισπανίας που παντρεύονται κατά τη ρητή απαγόρευση του βασιλιά και του κοινοβουλίου εξαιρούνται από τη γραμμή διαδοχής μαζί με τους απογόνους τους.

 Η παράγραφος 1 του άρθρου 57 του ισπανικού συντάγματος, προβλέπει ότι «Το Στέμμα της Ισπανίας πρέπει να κληρονομείται από τους διαδόχους της Α.Μ. Χουάν Κάρλος Α΄ των Βουρβόνων». Ως σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο αν η διάταξη αυτή περιλαμβάνει κάποιον πέρα από τους απογόνους του βασιλιά Χουάν Κάρλος.
Φίλιππος της Ορλεάνης (1869-1926)

Ο Φίλιππος (Philippe d'Orléans, 6 Φεβρουαρίου 1869 - 28 Μαρτίου 1926) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν δούκας της Ορλεάνης (1894-1926) και, ως Φίλιππος H΄, τιτουλάριος βασιλιάς της Γαλλίας (1894-1926).

 Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Ροβέρτος ήταν γιος του Φιλίππου, Κόμη του Παρισιού, Δούκα της Ορλεάνης και διεκδικητή βασιλιά (ως Φίλιππος Ζ΄) της Γαλλίας, και της Μαρίας Ισαβέλλας της Ορλεάνης, κόρης του Αντωνίου, Δούκα του Μονπανσιέ. Στις διεκδικήσεις του ως τιτουλάριου βασιλιά της Γαλλίας (κατά τους Ορλεανιστές), ως επικεφαλής του Οίκου της Ορλεάνης και ως δούκα της Ορλεάνης τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Ιωάννης, Δούκας του Γκιζ. Το 1896 νυμφεύτηκε τη Μαρία Δωροθέα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ιωσήφ Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Lafon, Marie-Françoise. Philippe, duc d'Orléans, 1869–1926: explorateur, navigateur, naturaliste. Paris: Société nouvelle des Editions Boubée, 1999. Colleville, Ludovic, comte de. Le duc d'Orléans intime: la jeunesse du duc d'Orléans, à l'armée des Indes, le duc en France, son arrestation, le mariage du duc d'Orléans, croisières, le mouvement néo-royaliste. Paris: Librairie F. Juven, 1905. "Obituary: The Duke of Orleans". The Times ( 29 March 1926): 9. "Death of the Duke of Orleans". The Times ( 29 March 1926): 14. "French Pretender Ill With Pneumonia". The New York Times ( 28 March 1926): 18. "French Pretender is Dead in Sicily". The New York Times. ( 29 March 1926): 1. "France Uncertain on New Pretender". The New York Times. ( 30 March 1926): 15. Philipps, R. Le Clerc. "French Pretender Had Little or No Support". The New York Times. ( 4 April 1926): XX6.
Τόξο Πιερίας

Το Τόξο είναι συνοικισμός της Τοπικής Κοινότητας Εξοχής του Δήμου Κατερίνης. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 332 μέτρων και έχει πληθυσμό 137 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καπνά, καλαμπόκι).

 Στο χωριό λειτουργούν τοπικός συνεταιρισμός για τους αγρότες και πολιτιστικός σύλλογος, που ιδρύθηκε στα 1980. Ο κύριος ναός είναι αυτός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ υπάρχει επίσης το νέο παρεκκλήσι των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, που οικοδομήθηκε από έναν ιδιώτη, το εξωκλήσι των Αγίων ταξιαρχών και το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Υπάρχει επίσης αγροτικό ιατρείο και νηπιαγωγείο και Δημοτικό σχολείο, αμφότερα μονοθέσια. Οι κάτοικοι του χωριού κατάγονται εξ ολοκλήρου από το Μοσχοπόταμο. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Κούρσοβα, από τα άγρια γκόρτσα (άγρια αχλάδια), καρπούς των δέντρων που αφθονούσαν επί Τουρκοκρατίας στο χωριό. Η ονομασία Τόξο δόθηκε επειδή το χωριό διαγράφει ένα ημικύκλιο όπως είναι χτισμένο. Η Κούρσοβα αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 7 Απριλίου 1951 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μοσχοποτάμου, για να μετονομαστεί σε Τόξο, το 1959. Έπειτα από την πυρπόληση του Μοσχοποτάμου, το Τόξο, όπως και το Μοσχοχώρι, η Λαγορράχη και το Μελιάδι, αποσπάστηκε ως Κοινότητα (αναγνωρίστηκε στις 24 Οκτωβρίου 1966). Το 1967 το Τόξο καταργήθηκε από κοινότητα και παρέμεινε πάλι όπως πριν οικισμός της Κοινότητας Μοσχοποτάμου. Το 1990 ο οικισμός αποσπάστηκε ξανά από την Κοινότητα του Μοσχοποτάμου και εντάχθηκε στην Κοινότητα της Εξοχής (με Αρ. Αποφ. 111Α/28/8/1990). Το 1997 το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Ελαφίνας, με αρ. Αποφ. 244Α-4/12/1997, ενώ με το Προφραμμα Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης. Μορφωτικός και Πολιτιστικός Σύλλογος Μοσχοποτάμου.
Τάλα Πάφου

Η Τάλα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Απέχει 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάφου και βρίσκεται σε υψόμετρο 268 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Κισσόνεργα, την Έμπα, την Τσάδα, την Κοίλη και την Τρεμιθούσα. Η Τάλα δέχεται μια μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 520 χιλιοστόμετρα και στην περιοχή της καλλιεργούνται τα αμπέλια (οινοποιήσιμων και επιτραπέζιων ποικιλιών), εσπεριδοειδή (πορτοκαλιές, λεμονιές), χαρουπιές, ελιές, αμυγδαλιές, καρυδιές, σιτηρά, νομευτικά φυτά, λαχανικά και λίγες μπανανιές. Όσο αφορά την κτηνοτροφία αυτή είναι περιορισμένη.

 Άγνωστο πότε κατοικήθηκε, πρώτη φορά αναφέρεται σε ενετικό κατάλογο του 1523. Κατά την Φραγκοκρατία ανήκε σαν φέουδο στις φράγκικες οικογένειες των Φλάτρων και Ντ΄άβιλα, από τους Ντ΄άβιλα πήρε και το όνομα της από παραφθορά του ονόματος της οικογένειας. Κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-1959 από τους Βρετανούς από την Τάλα έπεσε ο αγωνιστής Μιλτιάδης Στυλιανού αρχηγός της ομάδας που είχε συγκροτηθεί στο χωριό. Στα όρια της κοινότητας υπάρχει η Εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου όπου εκεί έμεινε από το 1159 και απεβίωσε ο άγιος Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστρος. Στην Τάλα έχει γεννηθεί και η Ζήνα Κάνθερ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Έριχ Φρομ

Ο Έριχ Φρομ (Erich Fromm, 23 Μαρτίου 1900 - 18 Μαρτίου 1980) ήταν Γερμανός ψυχολόγος,ψυχαναλυτής, κοινωνιολόγος, ανθρωπιστής και φιλόσοφος. Θεωρείται από τους σημαντικότερους ψυχολόγους του 20ου αιώνα.

 Γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη το 1900 και απεβίωσε στην Ελβετία το 1980. Ξεκίνησε να πραγματοποιεί ψυχανάλυση ως μαθητής του Σίγκμουντ Φρόυντ, αλλά σύντομα διαφώνησε μαζί του σε κάποια σημεία και ακολούθησε ξεχωριστή πορεία. Εγκατέλειψε τη Ναζιστική Γερμανία το 1933 και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ έχοντας ήδη αποκτήσει μεγάλη φήμη, σαν σπουδαίος ψυχαναλυτής. Αρχικά, γίνεται μέλος του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου Κολούμπια το 1934, ενώ το 1941 έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού του κολεγίου Μπένινγκτον στο Βερμόντ και το 1951 διορίζεται καθηγητής Ψυχανάλυσης στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού. Από το 1957 μέχρι και το 1961 ήταν ταυτόχρονα καθηγητής και στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αλλά τελικά επέστρεψε στην Νέα Υόρκη το 1962, ως καθηγητής Ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Υπήρξε υπέρμαχος της μαρξιστικής σκέψης, στην οποία πάντως άσκησε κριτική, κυρίως στην πρακτική της εφαρμογή. Προσπάθησε επίσης να την ενώσει με τη Φροϋδική σκέψη.
Γιάκομπ βαν Λου

Ο Γιάκομπ βαν Λου (ολλανδικά: Jacob van Loo) (1614 -1670) ήταν ζωγράφος της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής, με δραστηριότητα κυρίως στο Άμστερνταμ και, μετά το 1660, στο Παρίσι. Είναι γνωστός για τις μυθολογικές και βιβλικές σκηνές του, τις ρωπογραφίες, τις προσωπογραφίες και την ποιότητα των γυμνών του. Ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των ζωγράφων βαν Λου, που άσκησε επιρροή στη γαλλική και ευρωπαϊκή ζωγραφική από τον 17ο έως τις αρχές του 19ου αιώνα.Το 1663, τρία χρόνια μετά την άφιξή του στο Παρίσι, έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής.

 Ο Γιάκομπ βαν Λου γεννήθηκε στο Σλάους, πόλη της Ολλανδικής Δημοκρατίας. Ορισμένες πηγές υποθέτουν ότι ο πατέρας του, Γιαν βαν Λου, ήταν συμβολαιογράφος, αλλά πιο συχνά ο πατέρας του αναφέρεται ως ζωγράφος από τον οποίο ο Γιάκομπ έλαβε την πρώτη εκπαίδευσή του. Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ιστορία των βαν Λου λόγω της καταστροφής των αρχείων της γενέτειράς τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι πρώτες επιρροές του Γιάκομπ θεωρείται ότι περιλάμβαναν τον Τόμας ντε Κάιζερ και τον Γιάκομπ Μπάκερ. Το 1635, ο Γιάκομπ βαν Λου εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ, όπου βρέθηκε στο επίκεντρο ενός ενεργού και ανταγωνιστικού κύκλου καλλιτεχνών, που περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τους Ρέμπραντ, Φρανς Χαλς και Μπαρτολομέους φαν ντερ Χελστ. Το 1643, παντρεύτηκε την αδελφή του ζωγράφου Μαρτίνους Λένγκελε, Άννα, με την οποία απέκτησαν έξι παιδιά. Γύρω στο 1640 ο Έχλον φαν ντερ Νέιρ μπήκε στο εργαστήριό του ως μαθητευόμενος και παρέμεινε μαθητής του για μια δεκαετία. Το 1652 ο βαν Λου αγόρασε την υπηκοότητα της πόλης του Άμστερνταμ. Το 1654, ένα ποίημα του Γιαν Βος τον συγκαταλέγει στους σημαντικότερους Ολλανδούς ζωγράφους, μαζί με τους Ρέμπραντ και βαν ντερ Χέλστ. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του βαν Λου έγινε σε τεχνοτροπία μπαρόκ που είχε προέλθει από τη Ρώμη και είχε διαδοθεί σε όλη την Ευρώπη. Δημιούργησε πίνακες με μυθολογικές και βιβλικές σκηνές, προσωπογραφίες και σκηνές της καθημερινής ζωής. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την ποιότητα των γυμνών του στο βαθμό που, κατά τη διάρκεια της ζωής του, ιδιαίτερα οι γυναικείες φιγούρες του αναφέρεται ότι θεωρούνταν ανώτερες και πιο δημοφιλείς από εκείνες του σύγχρονου και ανταγωνιστή του στο Άμστερνταμ, Ρέμπραντ. Συχνά αναφέρεται ως σημαντική επιρροή στον Γιοχάνες Βερμέερ. Το 1660, κατά τη διάρκεια ενός καβγά σε πανδοχείο, ο Γιάκομπ βαν Λου μαχαίρωσε θανάσιμα κάποιον, έτσι αναγκάστηκε να φύγει βιαστικά από το Άμστερνταμ. Καταδικάστηκε σε θάνατο ερήμην, γεγονός που εμπόδισε για πάντα την επιστροφή του στην Ολλανδική Δημοκρατία. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου μετά τρία χρόνια, το 1663, έγινε δεκτός ως μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Πέθανε στο Παρίσι στις 26 Νοεμβρίου 1670, τρία χρόνια αφότου ο ίδιος και η οικογένειά του πολιτογραφήθηκαν Γάλλοι πολίτες.Ο γιος του, Λουί-Αμπραάμ βαν Λου, ήταν επίσης ζωγράφος, όπως και οι εγγονοί του Ζαν-Μπατίστ βαν Λου και Σαρλ Αντρέ βαν Λου, οι οποίοι θεωρούνται Γάλλοι καλλιτέχνες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jacob van Loo στο Wikimedia Commons
Βραβείο της Στρατιωτικής Αξίας (Ρωσία)

Το Βραβείο της Στρατιωτικής Αξίας (Ρωσία) (ρωσικά: Орден «За военные заслуги») είναι ένα στρατιωτικό βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το διάταγμα Νο.442. Απονέμεται σε στρατιωτικούς για την υποδειγματική εκτέλεση των στρατιωτικών καθηκόντων, για την εξασφάλιση της άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, για την ανδρεία και το θάρρος τους. Σήμερα απονέμεται από τον αρχιστράτηγο του Κρεμλίνου, τον ομογενή Κωνσταντίνο Θελούροφ. Πρόκειται για τη μέγιστη τιμή που δέχεται ποτέ στρατιωτικός στη Ρωσία.

 Αλεξάντερ Κοζλόφ Μπορίς Λεβίτσκι Βλαντιμίρ Ταμπασνίκοφ Γιούρι Αντόνοφ Ιλιά Μπαρσουκόφ Βίκτορ Μπας Σεργκέι Βαρένιν Γιούρι Καβαλιόφ Ρόμπερ Κότσιεφ Αλεξάντερ Κρουτσίνιν Ιβάν Τετέριν Καζμπέκ Φρίεφ Αμπεσαλόμ Χουμπουλούρι Βασίλι Γιούρτσενκο Λεονίντ Μπελούσοφ Βαλέρι Ντιντένκο Αλεξάντερ Ζμάιλο Άλεξ Σουστόφ Νικολάι Λοκτιόνοφ Βίκτορ Μιλούτιν Ίγκορ Σαβίτσκι Βλαντιμίρ Στεπάνοφ Πάβελ Σουβόροφ Ιβάν Χεκάλο Σεργκέι Γκοντσάροφ Βαλέρι Ρογκοζίνσκι Αλεξάντερ Ακίμοφ Βίκτορ Αρτεμένκοφ Αλεξάντερ Μπουραβλέφ Βλαντιμίρ Κοζλόφ Βλαντιμίρ Κοτόφσκι Αλεξέι Λαβρόφ Νικολάι Ποτσκάεφ Βλαντιμίρ Φεντόσεεφ Βλαντιμίρ Σαπούλιν Νικολάι Γιούντιν Βλαντιμίρ Καρούλιν Αλεξάντερ Κοροτκόφ Βίκτορ Μιχαηλόφσκι Γιούρι Πλότνικοφ Βαλέρι Προζόροφ Βλαντιμίρ Τιουκάλοφ Βιτσισλάφ Αρτεμένκο Αλεξέι Γκόντσαρ Στανισλάφ Ερμάκ Ανατόλι Κούζιν Αλεξάντερ Κουζνετσόφ Μιχαήλ Μακοσένετς Σεργκέι Ρουμπκίν Ντμίτρι Τσιστιακόφ Αντρέι Σέντρικ Ανατόλι Σίλοφ Βασίλι Κιζάπκιν Αλεξάντερ Μελκούμοφ Βιτσισλάφ Αγκάγιεφ Ανατόλι Κοβαλένκο Βιτσισλάφ Ιρζάκ Σεργκέι Σοκόλοφ Αλεξέι Φεσένκο Πιότρ Ζουμπάρεφ Βαλέρι Ολσάνσκι Ανατόλι Τσουμάκ Αλεξάντερ Νικόνοφ Νικολάι Πέτσεν Γιούρι Γκιτζένκο Γκενάντι Μανάκοφ Αντρέι Καμίσνικοφ Βλαντιμίρ Μπαλίγιεφ Βίκτορ Μπονταρένκο Αλεξάντερ Εφίμοφ Σεργκέι Κοπίλετς Βλαντιμίρ Νικόντσουκ Μιχαήλ Πρίμπις Αλεξάντερ Σμιρνόφ Γιούρι Χοχλόφ Ιλιά Τσούεφ Βλαντιμίρ Γκουμπάνοφ Ολέγκ Μπερεστέβιτς Ολέγκ Μπιστρόφ Ανατόλι Ζαχάροφ Βαλέρι Λισίκ Ντμίτρι Στράζιτς Βασίλι Σιούρσιν Βλαντιμίρ Τιχομίροφ Αλεξάντερ Τσεχόνιν Σεργκέι Σαπόσνικοφ Ανατόλι Γκουζβίν Γιούρι Λουζκόφ Ανατόλι Πονομαρένκο Βαλεντίν Βαρέννικοφ Μιχαήλ Καλάσνικοφ Ραβίλ Γκενιατούλιν Θελούροφ Κωνσταντίνος
Τζαμάμε

Η Τζαμάμε (σομαλ. Jamaame, αραβ. جمامة, ιταλ. Giamama, άλλη λατινική γραφή Giamame) είναι πόλη στη νότια περιφέρεια Κάτω Τζούμπα της Σομαλίας. Με πληθυσμό 185.270 κατοίκους το 2021 είναι η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Σομαλίας, μετά την πρωτεύουσα Μογκαντίσου και τη Μάρκα.

 Ο ισημερινός της Γης διέρχεται 7,5 χιλιόμετρα νοτίως της πόλεως, το κέντρο της οποίας βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 0°04΄10΄΄ Βόρειο πλάτος και 42°44΄52΄΄ Ανατολικό μήκος. Η Τζαμάμε είναι κτισμένη σε υψόμετρο 12 μέτρα, ανάμεσα στη Σομαλική Θάλασσα στα ανατολικά, στην εύφορη πεδινή περιοχή κατά μήκος του ποταμού Τζούμπα στα δυτικά, και στο λιμάνι Κισμάγιο στα νότια. Η πόλη είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου Διαμερίσματος Τζαμάμε. Κοντά στην πόλη, η οποία απέχει από τη θάλασσα ελάχιστη απόσταση 16 χιλιομέτρων σε ευθεία γραμμή, βρίσκονται πολλά αγροκτήματα. Οι Ιταλοί είχαν ονομάσει τον οικισμό Χωριό της Ρετζίνα Μαργκερίτα (Villaggio Regina Margherita). Από το 2014 μέχρι σήμερα η πολεμική φατρία Αλ-Σαμπάμπ έχει τον έλεγχο της Τζαμάμε. Τον Ιούνιο του 2018 οι αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις και μαχητές της Αλ-Σαμπάμπ έδωσαν μάχη κοντά στην πόλη, κατά την οποία σκοτώθηκε ένας Αμερικανός στρατιώτης. Το 2005 η Τζαμάμε είχε πληθυσμό περί τους 129.149 κατοίκους σύμφωνα με το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη. Η πόλη κατοικείται κυρίως από Σομαλούς των φυλών Ντιρ και Σηχάλ. Μια σημαντική μειονότητα ωστόσο είναι Μπάντου, που καλλιεργούν τους αγρούς κατά μήκος του ποταμού Τζούμπα.
Το Καλάθι του Τρόμου

Το Καλάθι του Τρόμου (αγγλικά: Basket Case) επίσης γνωστό και ως Το Καλάθι του Πικνίκ, είναι ένα b-movie του 1982 που συνδυάζει κωμωδία και τρόμο. Η ταινία είναι γνωστή για το χαμηλό προϋπολογισμό της, το περίεργο χιούμορ και την ωμή βία. Η ταινία κέρδισε ένα ακροατήριο στη δεκαετία του 1980, λόγω της κυκλοφορίας της σε βιντεοκασέτα και έγινε πολύ σύντομα μια cult ταινία. Ο Κέβιν Βαν Χέντενρικ πρωταγωνιστεί ως ένας νεαρός άντρας ο οποίος αναζητά εκδίκηση από τους γιατρούς που χώρισαν χειρουργικά αυτόν και τον δίδυμο σιαμαίο αδερφό του χωρίς την θέλησή τους.

 Ο Ντουέιν Μπράντλει (Κέβιν Βαν Χέντενρικ) φτάνει στη Νέα Υόρκη με ένα κλειδωμένο καλάθι. Μετά νοικιάζει ένα δωμάτιο σε ένα φθηνό ξενοδοχείο και το περιεχόμενο του καλαθιού αποκαλύπτεται: στο καλάθι ζει ο παραμορφωμένος σιαμαίος αδερφός του ο Μπελιάλ. Αν και ενωμένοι κατά τη γέννηση, τα δίδυμα είχαν χειρουργικά χωριστεί χωρίς την θέλησή τους σε μικρή ηλικία. Καθώς τα δίδυμα αναζητούν εκδίκηση από τους γιατρούς που τους χώρισαν, ο Ντουέιν κάνει φίλη μια νοσοκόμα (Τέρι Σούζαν Σμιθ). Ο Μπελιάλ ζηλεύει και την σκοτώνει, εξοργισμένος με τις πράξεις του αδερφού του ο Ντουέιν αποφασίζει να σκοτώσει τον Μπελιάλ, με αποτέλεσμα τα δύο αδέρφια να πέσουν απ'το παράθυρο του ξενοδοχείου. Κέβιν Βαν Χέντενρικ στο ρόλο του Ντουέιν Μπράντλει Τέρι Σούζαν Σμιθ στο ρόλο της Σάρον Μπέβερλι Μπόνερ στο ρόλο της Κέισι Ρόμπερτ Βόγκελ στο ρόλο του Διευθυντή του Ξενοδοχείου Τζο Κλάρκ στο ρόλο του Οντόνοβαν Το Καλάθι του Τρόμου γυρίστηκε σε φιλμ 16 mm. Ο σκηνοθέτης Φράνκ Χενενλότερ δεν είχε τον έλεγχο του Post-Production με το αποτέλεσμα να είναι σκοτεινό, θολό, και μετατράπηκε σε μια διαφορετική αναλογία διαστάσεων. Η ταινία γυρίστηκε εν μέρει στο Μανχάταν. Ο Χενενλότερ έγραψε το σενάριο της ταινίας καθώς περπατούσε γύρω από την πλατεία Times Square, την οποία χαρακτήρισε "άθλια, υπέροχη ατμόσφαιρα." Τα ειδικά εφέ του Μπελιάλ αποτελούνταν από μια μαριονέτα σε μερικές σκηνές καθώς και Stop-Motion Animation σε άλλες. Στις σκηνές που φαίνεται το χέρι του Μπελιάλ να επιτίθεται στα θύματά του, είναι στην πραγματικότητα ένα γάντι που το χειριζόταν ο Χενενλότερ. Η πλήρους μεγέθους μαριονέτα του Μπελιάλ παρατηρείται στις σκηνές όπου ο Μπελιάλ φαίνεται με έναν ηθοποιό ή όπου τα μάτια του γίνονται κόκκινα. Στη σκηνή όπου ο Μπελιάλ κάνει άνω κάτω το δωμάτιο του Ντουέιν χρησιμοποιήθηκε Stop-Motion Animation. Προϋπολογισμός: 35,000 δολάρια Την Cult επιτυχία της ταινίας ακολούθησαν δύο συνέχειες: Basket Case 2 (1990) Basket Case 3: The Progeny (1991) Το Καλάθι του Τρόμου στο Rotten Tomatoes Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Βίκτορ Σανικίτζε

Ο Βίκτορ Σανικίτζε, γεννημένος στις 1 Απριλίου 1986, είναι Γεωργιανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν εξίσου καλά και στη θέση Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Το ψευδώνυμο του είναι "Air Georgia". Τελευταία του ομάδα ως αθλητής ήταν ο Άρης, στην οποία από το 2019 είναι τεχνικός διευθυντής.

 Ο Σανικίτζε ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής της Ακαδημίας Τιφλίδας και το 2001 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Globe Tech Junior College της Νέας Υόρκης. Μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στην πατρίδα του για να ενταχθεί και πάλι στην Ακαδημία Τιφλίδας. Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την γαλλική Ντιζόν, στην οποία παρέμεινε για τρεις σεζόν, φθάνοντας στον τελικό του EuroCup Challenge του 2004, όπου ηττήθηκε από την Μίτελντόιτσερ με 84-68. Το καλοκαίρι του 2004, επιλέχθηκε στην 42η θεση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ατλάντα Χοκς, αλλά δόθηκε στους Σαν Αντόνιο Σπερς την ίδια ημέρα, για τα δικαιώματα μιας επιλογής στον δεύτερο γύρο των ντραφτ του 2005. Οι Σπερς διατηρούν τα δικαιώματα του παίκτη, αλλά δεν του έχουν δώσει κάποιο συμβόλαιο, με αποτέλεσμα να αγωνίζεται στην Ευρώπη. Το καλοκαίρι του 2007, φόρεσε την φανέλα των Σπερς σε Summer League, πετυχαίνοντας 15 πόντους στην ήττα της ομάδας από τους Φιλαδέλφεια 76ερς με 91-75.Το 2006-07, υπέγραψε στην ισπανική Εστουδιάντες, παίζοντας σε δώδεκα αγώνες, αλλά έχασε την επόμενη χρονιά λόγω τραυματισμού. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Ντιναμό Τιφλίδας, πέρασε την σεζόν 2008-09 στην Εσθονία και την Τάρτου Ουλικόολ.Το καλοκαίρι του 2009, συμφώνησε με την Βίρτους Μπολόνια, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια, με μέσους όρους 6,7, 7,6 και 11,6 πόντων αντίστοιχα. Μεταγράφηκε στην Μοντεπάσκι Σιένα το 2012-13, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Ιταλία, πριν συνεχίσει στην ισπανική Σαραγόσα.Το 2014-15, αγωνίστηκε στην ρωσική Ούνικς Καζάν, ενώ την επόμενη χρονιά φόρεσε την φανέλα της τουρκικής Άνκαρα. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2016, ανακοινώθηκε ότι υπέγραψε στην ομάδα του Άρη για ένα χρόνο.Το 2016, έβαλε τέλος στην καριέρα του μετά από ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατό του. Έχει αγωνιστεί στα Ευρωμπάσκετ του 2011, του 2013 και του 2015 με την εθνική ομάδα της Γεωργίας. Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2013 Κύπελλο Ιταλίας: 2013 Viktor Sanikidze Europe Stats | Basketball-Reference.com SANIKIDZE, VIKTOR - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL DraftExpressProfile: Viktor Sanikidze, Stats, Comparisons, and Outlook
Βουβάρης

Ο Βουβάρης (πέθανε μετά το 480 π.Χ.) ήταν Πέρσης ευγενής και μηχανικός στην υπηρεσία της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας του 5ου αιώνα π.Χ.. Ήταν ένας από τους γιους του Μεγάβαζου και ξάδερφος δευτέρου βαθμού του Ξέρξη Α' της Περσίας.

 Ο Βουβάρης γεννήθηκε γύρω στο 498 π.Χ.. Εστάλη στη Μακεδονία προκειμένου να διευθετήσει μια διπλωματική σύγκρουση με τον βασιλιά Αλέξανδρο Α' της Μακεδονίας, καθώς ο Αλέξανδρος ήταν υπεύθυνος ως εστεμμένος πρίγκιπας για τη δολοφονία αρκετών μελών μιας περσικής αντιπροσωπείας, λίγα χρόνια νωρίτερα. Οι Πέρσες είχαν πάρει ελευθερίες με τις μακεδόνισσες γυναίκες του Παλατιού και ως εκ τούτου είχαν σκοτωθεί όλοι, μαζί με την ακολουθία τους, από τον Αλέξανδρο και τους άνδρες του. Ο στρατηγός Βουβάρης στάλθηκε με μερικά στρατεύματα για να διερευνήσει το θέμα. Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος ηρέμησε την κατάσταση δίνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και παντρεύοντας την αδελφή του Γυγαία με τον Βουβάρη. Απέκτησαν έναν γιο που ονομάστηκε από τον παππού της μητέρας τους, τον Αμύντα. Ο Αμύντας αργότερα κυβέρνησε στην Καρία ως τύραννος της πόλης της Αλαβάνδας. Από περίπου πριν το 483 π.Χ. και για τρία χρόνια, ο Ξέρξης Α' ανέθεσε στο Βουβάρη μαζί με τους Αρταχαίους την κατασκευή της αποκαλούμενης Διώρυγας του Ξέρξη μέσω του ισθμού των ανατολικών λόφων της χερσονήσου της Χαλκιδικής (κοντά στην Ιερισσό). Εκεί, σχεδόν δέκα χρόνια πριν, ο μεγάλος περσικός στόλος του Μαρδόνιου είχε καταστραφεί εν μέσω των άνισων κυμάτων του Αγίου Όρους. Η διώρυγα εκμηδένισε τη δυνατότητα επανάληψης αυτής της καταστροφής. Η κατασκευή της διώρυγας ήταν ένα από τα πιο περίτεχνα έργα της αρχαιότητας και διήρκεσε τρία χρόνια, καθώς οι εργαζόμενοι προσελήφθησαν βίαια από διάφορους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων του Άθω. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο "οι ίδιοι άνδρες που χρησιμοποιήθηκαν για την εκσκαφή της διώρυγας, κλήθηκαν επίσης να ενώσουν τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα με μία γέφυρα". Η γέφυρα του ποταμού Στρυμόνα θα διευκόλυνε επίσης την εξέλιξη της εισβολής της Αχαιμενιδικής δύναμης. Ηρόδοτος , Ιστορία 5, 18-20. 7, 22; 8, 136 Marcus Iunianus Iustinus 7, 3-4
Ανθούσα Κοζάνης

Η Ανθούσα είναι χωριό του δήμου Βοΐου του νομού Κοζάνης. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 820 μέτρων, στις πλαγιές του Βοΐου όρους, στο δυτικό μέρος του δήμου Βοΐου. Ανατολικά του χωριού υπάρχει το ύψωμα του Αη Λια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής πληθυσμού του 2011, στον οικισμό κατοικούν 30 άτομα.

 Το παλιό όνομα του χωριού είναι Ρέζνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της οθωμανικής απογραφής του 1901, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε 300 κατοίκους εκ των οποίων οι μισοί ήταν ελληνόφωνοι χριστιανοί και οι υπόλοιποι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (Βαλαάδες). Κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, δύο κάτοικοι της Ανθούσας (οι Π. και Σταύρος Κωνσταντίνου) δραστηριοποιήθηκαν στο πλευρό των ένοπλων μακεδονομάχων ως πράκτορες γ' τάξης. Μετά την ενσωμάτωση της Ανθούσας στο ελληνικό κράτος, το χωριό υπήχθη στην επαρχία Βοΐου. Το 1997, με το σχέδιο «Καποδίστριας», συμπεριλήφθηκε στον δήμο Τσοτυλίου. Από το 2011, με το σχέδιο «Καλλικράτης», η Ανθούσα υπάγεται στο νεοσύστατο δήμο Βοΐου. Το χωριό χωρίζεται σε δύο μαχαλάδες, στον πάνω μαχαλά όπου μένουν οι ντόπιοι Βοϊώτες και στον κάτω μαχαλά όπου ζουν οι απόγονοι των Μικρασιατών προσφύγων. Στα ανατολικά της Ανθούσας, βρίσκεται ο μικρός ιερός ναός του Αγίου Ηλία, κτίσμα του 1968, στην ίδια θέση όπου είχε κτιστεί το 1923 άλλος μικρός ναός που καταστράφηκε κατά τα χρόνια του Εμφυλίου.
Μακεδονικά Γράμματα

Το περιοδικό Μακεδονικά Γράμματα (Θεσσαλονίκη 1922-1924, 1944-1952) ήταν ένα ελληνικό μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό με τόπο έκδοσης τη Θεσσαλονίκη. Κυκλοφόρησε σε δύο περιόδους από το 1922 έως το 1924 και έπειτα από το 1944 έως το 1952. Το περιοδικό αποτέλεσε ένα από τα πρώτα αποκλειστικά λογοτεχνικά περιοδικά της πόλης μετά την απελευθέρωσή της το 1912. Υπήρξε το πρώτο διαχρονικό λογοτεχνικό έντυπο, το οποίο κατάφερε να αποτυπώσει την λογοτεχνική ζωή της πόλης.

 Τα «Μακεδονικά Γράμματα» κυκλοφόρησαν μετά το τέλος της Μικρασιατικής Καταστροφής και για δύο μόνο χρόνια, από το 1922 έως 1924. Εξέδωσε συνολικά 21 τεύχη. Στη συνέχεια, το 1944, τελευταίο έτος της Κατοχής της Ελλάδας, κυκλοφόρησε σε δέκα τεύχη, και έπειτα την μεταπολεμική περίοδο έως το 1952. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, η λογοτεχνική ζωή της Θεσσαλονίκης ήταν φτωχή και τα «Μακεδονικά Γράμματα», που ήταν ένα καθαρά λογοτεχνικό έντυπο, αποτέλεσε τον πρώτο σπόρο για τη μετέπειτα εξέλιξη της λογοτεχνικής παράδοσης της πόλης.Η ίδια συντακτική ομάδα, είχε εκδώσει το βραχύβιο περιοδικό «Τέχνη» την περίοδο 1921 με 1922. Το 1922, εκδότης του περιοδικού ήταν ο Ροδόλφος Χατζηαθανασίου, ή με το φιλολογικό του όνομα Ράδος Χατζηνάσης, και υποδιευθυντές της έκδοσης ήταν ο Γεώργιος Βαφόπουλος μαζί με τον Κώστα Κόκκινο. Σύμφωνα με τους συντελεστές της έκδοσης, στόχος της ήταν η υπεράσπιση των λογοτεχνικών έργων που χρησιμοποιούσαν την δημώδη γλώσσα σε αντιδιαστολή με τις επιταγές άλλων καλλιτεχνικών και μη κύκλων που υποστήριζαν τη χρήση της λόγιας γλώσσας. Ο τρόπος γραφής του περιοδικού χαρακτηρίζονταν για το ζωηρό νεανικό του λόγο και τη μαχητικότητα των συγγραφέων του. Το περιοδικό παρουσίασε για πρώτη φορά στη Βόρεια Ελλάδα το έργο του Κωνσταντίνου Καβάφη.Η δεύτερη έκδοσή του, έγινε κατά το τελευταίο έτος της Κατοχής με πρωτεργάτη τον Κώστα Μαρινάκη, που φιλοδοξούσε με την χρήση της ονομασίας του ιστορικού αυτού περιοδικού, να αποτελέσει συνεχιστή της λογοτεχνικής παράδοσής του. Συντάκτες του ήταν επίδοξοι συγγραφείς της πόλης, όπως οι Στέλιος Βασιλειάδης, Νίκος Γεωργιάδης, Μιχάλης Τσιτσικλής, Γιώργος Τσιτσιμπίκος, Παρασκευάς Μηλιόπουλος, Πέτρος Σπανδωνίδης και άλλοι συνεργάτες των «Μακεδονικών Ημερών».
Γιουσούφ Πασάς Περκόφτσαλης

Ο Γιουσούφ Πασάς Περκόφτσαλης ή Μπερκόφτσαλης (τουρκικά: Yusuf Paşa Berkofçali, αποβιώσας το 1826) ήταν Οθωμανός στρατιωτικός και υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην ελληνική ιστορία έγινε γνωστός από την ανάμειξή του στα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης.

 Ο Γιουσούφ Πασάς κατάγονταν από την Μπερκόβιτσα, στην βόρεια Βουλγαρία. Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν καστελάνος της Βραΐλας και διορίστηκε στρατάρχης από την Υψηλή Πύλη για να καταστείλει τον ξεσηκωμό της Μολδοβλαχίας από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.Το 1823, ενώ υπηρετούσε ως φρούραρχος της Δοβρουτσάς, έγινε στρατάρχης της Πελοποννήσου και εκστράτευσε νότια εναντίον των Ελλήνων. Στα τέλη Μαΐου του ίδιου χρόνου, σε συνεργασία με τον Σαλίχ Πασά της Αδριανούπολης, έφτασε στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και λεηλάτησε με το στρατό του πολλές περιοχές της Βοιωτίας και της Φωκίδας. Ωστόσο, ύστερα από πολλές συγκρούσεις με τους οπλαρχηγούς Οδυσσέα Ανδρούτσο, Δημήτριο Πανουργιά, Δήμο Σκαλτσά και άλλους, και μετά από διάφορες επιδημίες που καταπόνησαν τον στρατό του, υποχώρησε τον Αύγουστο του 1823 στη Λαμία. Ο στρατός των μισθοφόρων του διαλύθηκε τον Νοέμβριο του 1823. Του δόθηκε αμνηστία για την αποτυχία του κατόπιν αιτήματος του διοικητή της Ρούμελης, Εμπού Λουμπούτ Μεχμέτ Εμίν Πασά.Ο Γιουσούφ Πασάς παρέμεινε στην Λάρισα ως το 1825. Απεβίωσε το 1826, ενώ υπηρετούσε ως καστελάνος της Σόφιας. Μάχη της Άμπλιανης "Those Infidel Greeks": the Greek War of Independence through Ottoman Archival Documents. (στα Αγγλικά), Edited by Şükrü Ilıcak. Leiden: Brill, 2021, σ. 1660. Ιωάννης Γιαννόπουλος, «Η Επανάσταση κατά το 1823», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΒ, 1975, σσ. 289-302. «Γιουσούφ Πασάς Περκόφτσαλης». Σαν Σήμερα .gr. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2022.
Οπτάτος Μιλέβης

Ο Οπτάτος Μιλέβης(;-392/400) ήταν Βορρειοαφρικανός επίσκοπος που έδρασε στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μ.Χ. και συνέδεσε το όνομά του με την αντιμετώπιση του Δονατισμού.

 Δεν έχουμε πληροφορίες για τον τόπο και χρόνο γέννησής του. Υπήρξε επίσκοπος Μιλέβης (σημερινή Mila της Αλγερίας), αλλά δεν ξέρουμε τον ακριβή χρόνο της τοποθέτησής του εκεί. Ο Οπτάτος θα εμπλακεί στην θεολογική αντιμετώπιση του Δονατισμού, όταν το σχίσμα τους είχε αρχίσει να εξασθενεί Στην ταύτηση εκ μέρους των Δονατιστών της Εκκλησίας με τους εκλεκτούς, αντιπαρέθεται την άποψη πως την Εκκλησία συγκροτούσαν και οι ενάρετοι και οι αμαρτωλοί. Οι Δονατιστές έπρεπε να απαλλαγούν από την ψευδαίσθηση πως αυτοί οι ίδιοι ήταν αποκλειστικά οι εκλεκτοί. Ως προς την άρνηση εγκυρότητας τέλεσης των μυστηρίων που τελούσαν οι κληρικοί της Εκκλησίας, ο Οπτάτος διακρίνει τρεις προϋποθέσεις για την έγκυρη τέλεση των μυστηρίων και ιδιαίτερα του βαπτίσματος, in Trinitate: (βάπτιση στο όνομα της Αγίας Τριάδος), in credente(η πίστη του βαπτιζόμενου) και in operante: (ο τελών το βάπτισμα κληρικός). Δεν προϋποτίθεται καμία ΄΄αγιότητα΄΄ από τον κληρικό ενώ η χάρις των μυστηρίων δίδεται από το την Αγία Τριάδα κι όχι τον πιστεύοντα κληρικό, ο οποίος είναι μόνο ΄΄υπηρέτης΄΄ των μυστηρίων. Είναι συγγραφέας πολλών έργων που δεν μας έχουν σωθεί. Με βεβαιότητα του αποδίδεται το έργο Adversus Parmenianum donatistam (=κατά του Δονατιστή Παρμενιανού) . Με αυτό επιχειρεί την ανασκευή έξι κύριων απόψεων του Δονατιστή Παρμενιανού. Χωρίζεται σε έξι μέρη και γράφτηκε μεταξύ 370 και 374. Θα το αναθεωρήσει περί το 385 και 390. Η σημασία του έγκειται κυρίως στην αποτύπωση των απαρχών και της εξέλιξης της Δονατιστικής έριδας, ενώ παραθέτει και έγγραφα περί του ζητήματος. Του έχουν αποδώσει, εσφαλμένα, δύο λόγους Εις το Πάσχα και τρεις Εις τα Επιφάνεια. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Β, Αθήνα, 1990,σελ.685-689
Παντζάρι

Το παντζάρι (Beta vulgaris) ή κοκκινογούλι είναι φυτό της οικογένειας αμαρανθοειδή, του μέρους της που παλιότερα ήταν γνωστό ως χηνοποδιοειδή. Είναι μονοετές ή διετές φυτό του οποίου η ρίζα είναι εδώδιμη. Υπάρχουν πολλές καλλιεργήσιμες ποικιλίες, όπως το σέσκουλο, μια φυλλώδης ποικιλία παντζαριού, και το ζαχαρότευτλο, του οποίου η ρίζα έχει υψηλή συγκέντρωση σε σάκχαρα. Όλες οι καλλιεργήσιμες ποικιλίες παντζαριού προέρχονται από το υποείδος B. v. vulgaris. Άλλα υποείδη του παντζαριού είναι τα B. v. maritima, το οποίο βρίσκεται στη Μεσόγειο, στις ευρωπαϊκές ακτές του Ατλαντικού, από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία, και το B. v. adanensis, το οποίο βρίσκεται στη βόρεια ανατολική Μεσόγειο. Η εξημέρωση του φυτού θεωρείται ότι έλαβε χώρα τη 2η χιλιετία π.Χ. στην περιοχή της Μεσογείου. Το φυτό φτάνει σε ύψος το 1,5 μέτρο. Έχει μικρά ερμαφρόδιτα άνθη και η επικονίασή του γίνεται από τον άνεμο. Το φυτό προτιμά καλά στραγγιζόμενα εδάφη. Τα φύλλα του έχουν σχήμα καρδιάς και μήκος 5 με 20 εκατοστά.

 Το παντζάρι τρώγεται τόσο ωμό, όσο και μαγειρεμένο, ολόκληρο. Η ρίζα του ωμή είναι σκληρή, ενώ μαγειρεμένη είναι πιο μαλακή. Χρησιμοποιείται στις σαλάτες. Εξαιτίας της μεγάλης περιεκτικότητάς του σε σάκχαρα, περίπου 16 έως 20%, χρησιμοποιείται ως πηγή σακχάρου στις περιοχές με εύκρατο κλίμα. Επίσης και τα φύλλα του είναι εδώδιμα και μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντί του σπανακιού, όμως τα ωμά φύλλα μπορεί να αφήσουν πικρή γεύση στο στόμα. Τα παντζάρια είναι πλούσια σε υδατάνθρακες, νιτρικά άλατα, μαγνήσιο, σίδηρο, κάλιο, νάτριο, βιταμίνη C και φολικό οξύ. Σε αντίθεση με τα φρούτα, η κύρια πηγή σακχάρων στο παντζάρι είναι η σουκρόζη. Το έντονο κόκκινο χρώμα τους οφείλεται στην παρουσία βουλγαξανθίνης. Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστήμιου του Έξετερ, τα παντζάρια βελτιώνουν την αντοχή κατά 16% και ο χυμός τους βοηθάει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το μαγνήσιο που περιέχουν βοηθάει την απορρόφηση του ασβεστίου. Στην παραδοσιακή ιατρική, τα παντζάρια έχουν καθαρτικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται επίσης για την αντιμετώπιση της ουρικής αρθρίτιδας και άλλων αρθραλγιών και της πιτυρίδας.
Τροπικό κλίμα

Το τροπικό κλίμα στην κλιματική ταξινόμηση Κέππεν είναι μη ξηρό κλίμα στο οποίο και οι δώδεκα μήνες έχουν μέσες θερμοκρασίες μεγαλύτερες των 18,4 °C. Σε τροπικά κλίματα, συχνά υπάρχουν μόνο δύο εποχές: η υγρή και η ξηρή. Τα τροπικά κλίματα δεν έχουν παγερές θερμοκρασίες και οι αλλαγές στην ηλιακή γωνία είναι μικρή. Σε τροπικά κλίματα η θερμοκρασία παραμένει σχετικά σταθερή (ζεστή) όλο το έτος. Το φως του ήλιου είναι έντονο.

 Λόγω της επίδρασης της ηλιακής γωνίας στο κλίμα οι περισσότερες τροπικές περιοχές είναι ζεστές όλο το χρόνο, με τις ημερήσιες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας να υπερβαίνουν τις εποχικές διακυμάνσεις. Οι εποχικές διακυμάνσεις στο τροπικό κλίμα κυριαρχούνται από αλλαγές στις βροχοπτώσεις, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από την τροπική ζώνη της βροχής ή τη Διατροπική Ζώνη Σύγκλισης (ΔΖΣ), ένα μέρος του κυττάρου Χάντλεϊ. Στο γραφικό η ΔΖΣ εμφανίζεται τον Ιούλιο. Οι περιοχές με ανοδικό αέρα έχουν έντονη βροχόπτωση, ενώ αυτές με καθοδικό αέρα έχουν ξηρασία. Η ΔΖΣ ακολουθεί τον ηλιακό ισημερινό όλο το χρόνο, αλλά με γεωγραφικές παραλλαγές, και σε ορισμένες περιοχές (Ινδία) το κλίμα επηρεάζεται κυρίως από έντονους μουσώνες εκείνη την εποχή.
Ο Κοντορεβιθούλης

Το παραμύθι του Κοντορεβιθούλη (αγγλικά: Hop-o'-My-Thumb‎) αποτελεί παραδοσιακό παραμύθι της κεντρικής Ευρώπης (Γαλλία) και έχει καταγραφεί για πρώτη φορά στη συλλογή παραμυθιών «Les contes de ma mere l’ oye», (Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας) του Σαρλ Περώ (1697). Σε αντίθεση με άλλα παραμύθια αυτής της συλλογής, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα ή ο Παπουτσωμένος γάτος, ο Κοντορεβιθούλης δεν είχε συμπεριληφθεί στις συλλογές των αδερφών Γκριμ. Η ονομασία Κοντορεβιθούλης αποτελεί ελληνική παραλλαγή του τίτλου, καθώς οι ξένοι τίτλοι “Le Petit Poucet” (γαλλικά) και “Der kleine Däumling” (γερμανικά) σημαίνουν σε πιστή μετάφραση «ο μικρός αντιχειράκος». Αντίστοιχα ο ήρωας του παραμυθιού στη γαλλική και γερμανική εκδοχή του παραμυθιού όταν γεννήθηκε δεν ήταν μεγαλύτερος από έναν αντίχειρα.Το πρώτο μέρος του παραμυθιού μοιάζει αρκετά με το "Χανσελ και Γκρέτελ", μια και εκεί οι φτωχοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους στο δάσος και αυτά καταφέρνουν να επιστρέψουν στο σπίτι την πρώτη φορά.

 Στο παραμύθι ο Κοντορεβιθούλης είναι το μικρότερο, αλλά και εξυπνότερο, παιδί μιας φτωχής οικογένειας καλαθοποιών. Όταν οι γονείς του δεν έχουν πλέον χρήματα να μεγαλώσουν αυτόν και τα έξι αδέρφια του, αποφασίζουν να τα εγκαταλείψουν στο δάσος αφήνοντας τα στην τύχη τους. Τότε είναι που αρχίζει μια σειρά περιπετειών για τους μικρούς μας φίλους, με τον Κοντορεβιθούλη να αποδεικνύεται ήρωας και αφέντης της μοίρας του. Το κοφτερό μυαλό και η ψυχραιμία του Κοντορεβιθούλη απέναντι στις κακουχίες, που σε όλους μπορεί να φέρει η τύχη, μας διδάσκουν τρία βασικά μαθήματα. Πρώτον, να χρησιμοποιούμε τη λογική μας στα προβλήματα της ζωής και να μην αφήνουμε το φόβο ή άλλα συναισθήματα να μας παραλύουν. Επίσης, να διεκδικούμε τη ζωή που επιθυμούμε και να μην παρασερνόμαστε σαν το φτερό στον άνεμο ανάλογα με τις περιστάσεις. Τέλος, να είμαστε αλληλέγγυοι και ρεαλιστές, αναγνωρίζοντας και το καλό και το κακό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Le Petit Poucet στο Wikimedia Commons
Best of Accept

Best of Accept είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, η οποία κυκλοφόρησε το 1983 από την "Brain Records". Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια μόνο από τα τέσσερα πρώτα άλμπουμ του συγκροτήματος, ενώ η ελληνική έκδοση του δίσκου περιέχει δύο επιπλέον κομμάτια, τις ζωντανές εκτελέσεις των "Princess of the Dawn" και "Fast as a Shark".

 1. Burning (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 5:082. Restless and Wild (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Smith-Diesel) - 4:123. Son of a Bitch (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:444. Breaker (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:355. Do It (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann) - 4:116. I'm a Rebel (Alexander) - 3:587. China Lady (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann, Steffens) - 3:568. No Time to Lose (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann, Steffens) - 4:359. Princess of the Dawn (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Smith-Diesel) - 6:1710. Lady Lou (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Friedrich) - 3:02 Το "Best of Accept" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ούντο Ντιρκσνάιντερ - φωνητικά Βολφ Χόφμαν - κιθάρα Γιοργκ Φίσερ - κιθάρα Πέτερ Μπάλτες - μπάσο Φρανκ Φρίντριχ - τύμπανα Στέφαν Κάουφμαν - τύμπανα Best of Accept - Accept | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Accept - Best of - Metal Storm Accept - Best of Accept - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1906

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας 1906, γνωστό ως Λεμβοδρομίες και κολυμβητικοί αγώνες ήταν η 1η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Κωπηλασίας, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και τον Όμιλο Ερετών Πειραιά. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στο λιμένα Ζέας, στον Πειραιά τη Δευτέρα 27 Αυγούστου του 1906 και χαρακτηρίστηκαν από τον ΣΕΓΑΣ ως Πανελλήνιοι.Στη διοργάνωση συμμετείχαν τέσσερις σύλλογοι και διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα κωπηλασίας και δύο κολύμβησης.

 Στις 27 Αυγούστου του 1906 ο Όμιλος Ερετών Πειραιά και η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή οργάνωσαν τους πρώτους διασυλλογικούς αγώνες κωπηλασίας και κολυμβήσεως στη Ζέα. Οι σύλλογοι που συμμετείχαν στους αγώνες ήταν ο Όμιλος Ερετών, ο Εθνικός Γ.Σ., ο Ν.Ο. Νέου Φαλήρου και ο Πανελλήνιος Γ.Σ..Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονταν τέσσερα αγωνίσματα κωπηλασίας και δύο κολύμβησης. Τα αγωνίσματα κωπηλασίας ήταν ο δρόμος απευθείας γραμμής (1.609 μ.), ο δρόμος τετρακώπων φαλαινίδων μετά στροφής (1.609 μ.), ο δρόμος εξακώπων φαλαινίδων απευθείας γραμμής (1.609 μ.) και ο δρόμος τετρακώπων κελήτων απευθείας γραμμής (2.000 μ.). Τα αγωνίσματα κολύμβησης ήταν το κολύμβημα 100 μ. και 400 μ..Στις 4:30 μ.μ. έφτασε στο λιμάνι της Ζέας η βασιλική οικογένεια συνοδευόμενη από τον υπασπιστή Βακάλογλου. Τη βασιλική οικογένεια υποδέχτηκε ο δήμαρχος Πειραιά Παύλος Δαμαλάς και την οδήγησε στην εξέδρα.
Μάρλι Μάτλιν

Η Μάρλι Μάτλιν (αγγλ. Marlee Matlin), γεννημένη στις 24 Αυγούστου 1965, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι η πρώτη κωφή ηθοποιός που έχει βραβευτεί ποτέ με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο κέρδισε το 1986 για την ταινία Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού (Children of a Lesser God) σε ηλικία εικοσιενός ετών. Η νίκη της την κατέστησε την νεώτερη ηθοποιό στην ιστορία του θεσμού που έλαβε αυτή τη διάκριση. Η Μάτλιν έχει βραβευτεί επίσης με μια Χρυσή Σφαίρα, ενώ για τις τηλεοπτικές τις εμφανίσεις έχει λάβει δυο επιπλέον υποψηφιότητες για το βραβείο και τέσσερεις υποψηφιότητες για Έμμυ.

 Η Μάρλι Μάτλιν γεννήθηκε στο Μόρτον Γκρόουβ του Ιλινόι το 1965. Γονείς της είναι η Λίμπι Χάμερ και ο Ντόναλντ Μάτλιν. Σε ηλικία 18 μηνών έχασε την ακοή της λόγω γενετικής δυσμορφίας του κοχλία. Η ηθοποιός αποτελεί μέλος της National Association of the Deaf. Η Μάτλιν έκανε το ντεμπούτο της σε παιδικό θέατρο ΙCODA σε ηλικία 7 ετών, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ντόροθι στη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Λ. Φρανκ Μπάουμ Ο Μάγος του Οζ. Χρόνια αργότερα γνωρίστηκε με τον Χένρι Γουίνκλερ που την είδε σε μια από τις παραστάσεις στην οποία συμμετείχε στο παιδικό θέατρο και τη βοήθησε να λάβει το ρόλο της κωφάλαλης Σάρα Νόρμαν στην ταινία Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού (Children of a Lesser God). Η ερμηνεία της της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε δράμα καθώς και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Την περίοδο εκείνη είχε δεσμό με τον συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Γουίλιαμ Χερτ. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Γουόκερ, ο Κατακτητής (Walker, 1987) πλάι στον Εντ Χάρις κι έπειτα άρχισε να εμφανίζεται ως επί το πλείστον σε τηλεοπτικές παραγωγές για κάποιες από τις οποίες έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και για Έμμυ. Σημαντική θέση στην τηλεοπτική της καριέρα κατέχει ο ρόλος της κωφάλαλης λεσβίας στη σειρά The L Word. Το 1993 η ηθοποιός παντρεύτηκε με τον αστυνομικό Κέβιν Γκραντάλσκι. Οι δυο τους γνωρίστηκαν όταν εκείνη πρωταγωνιστούσε στη σειρά Reasonable Doubts. Έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Matlin, Marlee (2004). Deaf Child Crossing. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0689866968. Matlin, Marlee· Cooney, Doug (2007). Leading Ladies. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0689869877. Matlin, Marlee· Cooney, Doug (2007). Nobody's Perfect. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-1416949763. Matlin, Marlee (2009). I'll Scream Later. New York: Simon Spotlight Entertainment. ISBN 978-1439102855. Μάρλι Μάτλιν στην IMDb (Αγγλικά)
Απόστολος Μελαχρινός

Ο Απόστολος Μελαχρινός (Βραΐλα Ρουμανίας, 1880 - Αθήνα, 22 Ιουνίου 1952) ήταν Έλληνας λυρικός ποιητής. Χρησιμοποίησε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Κλήμης Πορφυρογέννητος. Υπήρξε επίσης μεταφραστής και πεζογράφος. Υπήρξε ο πρώτος γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1934).

 Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1902 και εξέδωσε το βραχύβιο περιοδικό "Ζωή". Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1905 με τον τίτλο "Ο δρόμος φέρνει...". Ήταν παντρεμένος με τη δασκάλα Κλεοπάτρα Βουλγαρίδου και απέκτησαν 1 γιο. Μαζί με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στην Κηφισιά το 1922. Σε ηλικία 51 ετών εξέδωσε το περιοδικό "Ο Κύκλος". Στο μεταφραστικό του έργο ξεχωρίζει η μετάφραση της "Εκάβης" του Ευριπίδη που του είχε αναθέσει η Μαρίκα Κοτοπούλη για λογαριασμό παράστασης στην οποία η ίδια έπαιζε. Επίσης, μετέφρασε τις "Βάκχες", την "Ιφιγένεια εν Ταύροις" ,την "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", και τον "Ιππόλυτο" του Ευριπίδη, την "Ορέστεια" του Αισχύλου, την "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή, και την κωμωδία "Βάτραχοι" του Αριστοφάνη. Ως ποιητής, ο Μελαχρινός επηρεάστηκε από Γάλλους ποιητές, με κυριότερους τους Στεφάν Μαλαρμέ και Πολ Βαλερί, ενώ ως προς την τεχνοτροπία του, μπορεί κανείς να διακρίνει την επίδραση του Διονυσίου Σολωμού. Επιλεγμένα έργα του: "Ο δρόμος φέρνει..." (1905) "Παραλλαγές" (1907) "Καλλικάντζαρος 1918" (σατιρικό ημερολόγιο) (μαζί με τον Πλ. Κεσσίσογλου) "Φίλτρα επωδών" (1934) Βιογραφικό του ποιητή Αρχειοθετήθηκε 2020-12-02 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου