IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στη χώρα των γουναρικών

Το Στη χώρα των γουναρικών (Le Pays des fourrures) είναι ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν. Είχε εμφανισθεί για πρώτη φορά σε συνέχειες στο γαλλικό περιοδικό Magasin d’Éducation et de Récréation από τον Σεπτέμβριο του 1872 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1873. Η δίτομη αρχική εικονογραφημένη έκδοση στη σειρά του Βερν «Voyages Extraordinaires» (νο. 10) τυπώθηκε επίσης το 1873 και πριν το τέλος του ίδιου έτους είχε ήδη μεταφρασθεί και εκδοθεί και στην αγγλική γλώσσα.

 Το 1859 ο Τζάσπερ Χόμπσον και άλλα μέλη της «Εταιρείας του Κόλπου του Χάντσον», η οποία απασχολεί στρατιωτικούς, κυνηγούς και εμπόρους γουναρικών, διασχίζουν τα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά, μέχρι το Ακρωτήριο Μπάθερστ στον Αρκτικό Ωκεανό, σε μία αποστολή να δημιουργήσουν ένα φρούριο-εμπορικό σταθμό στον 70ό παράλληλο, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Τους συνοδεύει ο Βρετανός αστρονόμος Τόμας Μπλακ, που θέλει να φθάσει στη συγκεκριμένη περιοχή για να παρακολουθήσει ως ολική την έκλειψη Ηλίου της 18ης Ιουλίου 1860. Η περιοχή που καταλήγουν είναι πολύ πλούσια σε άγρια ζωή και φυσικούς πόρους. Ο Χόμπσον και η ομάδα του ιδρύουν εκεί το «Φρούριο της ελπίδας». Σε κάποια στιγμή συμβαίνει ένας σεισμός και λίγο καιρό αργότερα αρχίζουν να συμβαίνουν πράγματα φαινομενικά ενάντια στους φυσικούς νόμους: η ολική έκλειψη Ηλίου γίνεται ορατή ως μερική, ενώ σταματά το φαινόμενο της παλίρροιας. Τελικώς όμως τα μέλη της αποστολής καταλαβαίνουν την αιτία.... Στη χώρα των γουναρικών, μετάφραση Δ.Β. Ακρίτα, εκδ. ΑΣΤΗΡ - Αλ. & Ε.Παπαδημητρίου (σειρά: Βιβλιοθήκη Ιουλίου Βερν #20), Αθήναι 1974, 264 σελίδες, ISBN 978-960-203-068-4 (επανεκτύπωση του 1993) Το Le Pays des fourrures στο Project Gutenberg (στο γαλλικό πρωτότυπο) Το Στη χώρα των γουναρικών στο Project Gutenberg (σε αγγλική μετάφραση) The Fur Country (ανάγνωση του βιβλίου) στο LibriVox (αγγλ.) Le Pays des Fourrures (ανάγνωση του βιβλίου) στο LibriVox (γαλλ.) 105 εικόνες για το βιβλίο Στη χώρα των γουναρικών Αρχειοθετήθηκε 2014-09-04 στο Wayback Machine., έργα των Ζυλ Φερά και Αλφρέντ Κεναί ντε Μπωρεπαίρ
Σερενάδα

Σερενάδα λέγεται το ερωτικό τραγούδι που τραγουδιέται με τη συνοδεία κιθάρας. Έχει ιταλική προέλευση και είναι ερωτικό τραγούδι που συνοδεύεται από μαντολίνο και κιθάρα. Το τραγουδούσαν ένας ή περισσότεροι νέοι τις νύχτες κάτω από τα παράθυρα των κοριτσιών. Μερικές φορές όμως, μπορεί να έχει και ειρωνικό περιεχόμενο.

 Στη νεοελληνική λογοτεχνία η σερενάδα έρχεται μαζί με τα υπόλοιπα είδη ποίησης από την Ιταλία και εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Επτάνησα. Νεοέλληνες ποιητές που έχουν γράψει σερενάδες είναι ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Ιωάννης Πολέμης, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου κ.α. Ακολουθεί η σερενάδα με τίτλο Σερενάδα του Ιωάννη Γρυπάρη. Δεν τη θέλω, θα την σπάσω την κιθάρα, την καρδιά μου, την καρδιά μου θα κορδίσω, την αγάπη της, τον πόνο, τη λαχτάρα, να σου πω, να σε ξυπνήσω. Σε προσμένω· τ' αστροφώς θαμπό και λίγο, θα φωτίζει το κρυφό μας το ζευγάρι. Τόσο φτάνει! και δεν θα 'βγει πριν να φύγω, το ζουλιάρικο φεγγάρι. Μη λυπάσαι τ' όνειρό σου που θα χάσεις, τόσα ξέρει της αγάπης μου το στόμα, τόσα μάγια, που και συ θέ να ξεχάσεις, αν κοιμάσαι ή όχι ακόμα. Κι αν δεν έβγεις... την κιθάρα μου αφού σπάσω, και την άμοιρη καρδιά μου τι θα κάνω; σπαραγμένη από τον πόνο θα κρεμάσω, στο παράθυρό σου επάνω. . .
Κάστρο της Τραπεζούντας

Το Κάστρο της Τραπεζούντας (τουρκικά : Trabzon Kalesi) είναι βυζαντινό κάστρο στην Τραπεζούντα της Βορειοανατολικής Τουρκίας. Κατασκευασμένο την βυζαντινή εποχή και επισκευασμένο από τους Οθωμανούς βρίσκεται χτισμένο σε τρία επίπεδα σε λόφο της πόλης στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Αποτελείται από τρία τμήματα, την Άνω Φρούριο (Yukari Χισάρ), το Μέσο Φρούριο (Orta Χισάρ) και το Κάτω Κάστρο (Aşağı Χισάρ).

 Το Άνω Φρούριο ή ακρόπολη κτίστηκε ως η πρώτη κατασκευή στην αρχαιότητα το 2000 π.Χ.. Μερικές από τις πρώτες πηγές αναφέρουν την ύπαρξη ερειπίων και δομών, όπως ιππόδρομος, πύργος, λουτρά και το παλάτι. Η ακρόπολη υπέστη διάφορες τροποποιήσεις στην ιστορία κατά την διαέρκεια της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας ήταν το διοικητικό κέντρο. Τα τείχη της είναι υψηλότερα από ότι τα άλλα μέρη. Είναι ενισχυμένα στα νότια με τα υψηλότερα και πιο παχιά τείχη και πύργους. Μερικές επιγραφές από την οθωμανική εποχή, που βρέθηκαν μεταξύ των τείχων της ακρόπολη μπορεί να δει κανείς σήμερα στο Μουσείο της Τραπεζούντας. Το Μέσο φρούριο χτίστηκε από τον Αλέξιο Β΄ της Τραπεζούντας (βασίλεψε το 1297-1330), με ακανόνιστο σχήμα. Έχει από δύο πύλες σε κάθε πλευρά , εδώ έμεναν οι ευγενείς και οι πλούσιες οικογένειες της πόλης. Αξιοσημείωτα κτίρια που διασώζονται είναι η εκκλησία της Παναγίας χρυσικέφαλος και σήμερα λειτουργεί ως τζαμί, η εκκλησία του Αγίου Ευγένιου σήμερα επίσης τζαμί, το κτίριο του Διοικητή, η γέφυρα του Ζαγανού, ο πύργος Χαμαμί, Αμάσεια Τζαμί, και άλλα. Το Κάτω φρούριο ή Εξώκαστρον. απλώνεται στα δυτικά από πύργο του Ζαγανού μέχρι τη θάλασσα, αυτό το τμήμα του Κάστρου της Τραπεζούντας χτίστηκε επίσης από τον Αλέξιο Β΄, στα ανατολικά υπάρχουν δύο πύλες. Σε αυτό το τμήμα διασώζονται τα κτίρια : η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα σήμερα τζαμί, οθωμανικά λουτρά, οθωμανικοί κρήνες και τζαμιά. Τα περισσότερα από τα τείχη της πόλης σώζονται και είναι από τα παλαιότερα κτήρια της πόλης. Το παλαιότερο μέρος τους μπορεί να χρονολογηθεί τον 1ο αιώνα μ.Χ. κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι ιστορικές πηγές παρέχουν πληροφορίες σχετικά με παλαιότερες φάσεις κατασκευής τους. Ο Ξενοφών, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη του 5ου αιώνα π.Χ., αναφέρεται, επίσης, την ύπαρξη των τειχών της πόλης. Το 1921 οι εναπομείναντες χριστιανοί της πόλης, διατάχθηκαν από τις δημοτικές αρχές να διαλύσει τος φρούριο και να χρησιμοποιήσουν το χαλίκι από τις πέτρες του που έσπαγαν για την κατασκευή δρόμων. Το κάστρο ήταν η έδρα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και κατοικία των αυτοκρατόρων της, χτίστηκε για αυτό τον σκοπό στα ερείπια αρχαίας ακρόπολης. Το 1458 μετά από 32 ημέρες πολιορκία παραδόθηκε έπειτα από συμφωνία στους Οθωμανούς.
Καμίλα Γκούνελ

Η Καμίλα Γκούνελ (Camilla Gunell', γενν. στις 7 Σεπτεμβρίου 1970) είναι πολιτικός από τα Ώλαντ, που αποτελούν ένα αυτόνομο και με μία γλώσσα σουηδόφωνο έδαφος της Φινλανδίας. Από το 2011 ως το 2015 υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός των Ώλαντ. Είναι παντρεμένη με τον Μάικλ Γκούνελ. Ανήκει στο κόμμα Σοσιαλδημοκράτες του Ώλαντ.

 Έγινε μέλος του Κοινοβουλίου των Ώλαντ για πρώτη φορά το 2003 και παρέμεινε ως το 2005, για να θητεύσει ξανά στο Κοινοβούλιο από το 2008 ως το 2011. Από το 2005 ως το 2007 χρημάτισε υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού. Έπειτα από τις εκλογές του 2011, έγινε πρωθυπουργός και σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, με επικεφαλής τους Σοσιαλδημοκράτες και με τη συμμετοχή του Κόμματος Κέντρου, του Κόμματος των Μετριοπαθών και του De Obundna".
Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις

Η Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις (Maria Theresia von Thurn und Taxis, 28 Νοεμβρίου 1980 -) είναι Γερμανίδα εικαστικός, δημοσιογράφος, γαιοκτήμονας και κόρη του Ιωάννη, 11ου Πρίγκιπα του Τουρν και Τάξις.

 Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1980 στο Ρέγκενσμπουργκ, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη, 11ου Πρίγκιπα του Τουρν και Τάξις και της Κόμισσας Γκλόρια φον Σένμπουργκ-Γκλαχάου.Μαζί με τα αδέλφια της, η οικογένειά της κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά κτήματα της Ευρώπης. Σπούδασε κοινωνιολογία, ψυχολογία και επικοινωνία στη Μαδρίτη. Αργότερα, σπούδασε επικοινωνία και μέσα μαζικής ενημέρωσης με έμφαση στην ταινία και τη σκηνοθεσία σε Παρίσι και Λονδίνο.Εργάστηκε ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος και εικαστικός στο Λονδίνο. Μαζί με τον σύζυγό της διαθέτει ένα studio artist με σύγχρονη και μοντέρνα τέχνη.Το 2001, έλαβε αποζημίωση από την Bauer Media Group μετά την έφεσή της στο Ανώτατο Περιφερειακό Δικαστήριο του Αμβούργου λόγω το ψευδών φωτογραφικών μοντάζ στο περιοδικό Neue Post που ισχυριζόταν ότι θα παντρευτεί Φίλιππο, Πρίγκιπα των Αστουριών.Στις 13 Σεπτεμβρίου 2014 παντρεύτηκε τον Ούγκο Γουίλσον στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Τούτσινκ της Βαυαρίας. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Μαφάλδα Βεατρίκη Μαρία (γενν. το 2015-) την Μάγια Ρόμι Αλεξάνδρα (γενν. το 2017-) 28 Νοεμβρίου 1980 - μέχρι σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Θηρεσία του Τουρν και Τάξις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1948

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1948 διεξήχθη στις 14 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.

 Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικοβοιωτίας-Εύβοιας διεξήχθη την Κυριακή 29 Φεβρουαρίου στη Χαλκίδα, σε διαδρομή μήκους 6 χλμ, με διοργανώτρια την ΑΕ Χαλκίδος, ενώπιον 3.000 θεατών που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό τον αγώνα. Μετείχαν 36 αθλητές και στον ομαδικό αγώνα 5 σύλλογοι με πλήρεις ομάδες. Οι δρομείς από την πρωτεύουσα μεταφέρθηκαν στη Χαλκίδα με το τρένο, με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ. Νικητής ήταν ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλ. Φαλήρου. *Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων μόνο των αθλητών από πλήρεις ομάδες. Έτσι η θέση κατάταξης στο ατομικό δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη βαθμολογική εισφορά κάθε αθλητή στο ομαδικό. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου ανδρών διεξήχθη την Κυριακή 14 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 9 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία το Σχολείο της Φιλοθέης. Οι αθλητές διέσχισαν τρεις φορές διαδρομή 3.000μ μέσα στη συνοικία και τερμάτισαν στο σημείο εκκίνησης. Μετείχαν 26 δρομείς από το κέντρο και την επαρχία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ο Αθανάσιος Ραγάζος του Αλμυρού Βόλου και στο ομαδικό για τρίτη συνεχόμενη ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Αξιοσημείωτο είναι πως ο ΓΣ Αλμυρού με δρομείς τους τρεις αδερφούς Ραγάζους, στον ομαδικό αγώνα ισοβάθμησε με τον Πειραϊκό αλλά ο Πειραϊκός πήρε τον τίτλο, διότι ο τρίτος αθλητής του τερμάτισε σε υψηλότερη θέση από τον τρίτο του Αλμυρού. Παρομοίως πήρε την 3η θέση ο Πανελλήνιος από τον Παναθηναϊκό. *Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων μόνο των αθλητών από πλήρεις ομάδες. Έτσι η θέση κατάταξης στο ατομικό δεν ταυτίζεται με τη βαθμολογική εισφορά κάθε αθλητή στο ομαδικό. **Στις ισοβαθμίες στην 1η-2η και 3η-4η θέση υπερίσχυσε ο σύλλογος του οποίου ο τρίτος κατά σειρά αθλητής τερμάτισε σε υψηλότερη θέση. "Αθλητική Ηχώ", 15/3/1948.
Γενς Γιόνσον

Ο Γενς Γιόνσον (δανικά: Jens Jønsson - προφορά: Γενς Γένσον) (γενν. 10 Ιανουαρίου 1993) είναι Δανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Α.Ε.Κ..

 Γεννημένος στο Ώρχους της Δανίας, ο Γιόνσον ανέβηκε στην πρώτη ομάδα της τοπικής ομάδας Ώρχους ΓΦ το καλοκαίρι του 2011. Στις 10 Δεκεμβρίου 2012, σημείωσε το τελικό γκολ στην ισοπαλία με 3–3 εναντίον της Σίλκεμποργκ ΙΦ στο τελευταίο λεπτό του τελευταίου αγώνα του 2012 για τη Σουπερλίγκα Δανίας. Αυτό το γκολ βραβεύτηκε αργότερα ως το «Καλύτερο Γκολ του 2012» από τους τηλεθεατές της εκπομπής του DR «Sport 2012». Στις 26 Αυγούστου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την τουρκική Κόνιασπορ. Με την Κόνιασπορ κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας και το Σούπερ Καπ το 2017. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χρησιμοποιήθηκε σε τέσσερις αγώνες των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2016–17 και 2017–18 . Η Κόνιασπορ αποκλείονταν μετά τη φάση των ομίλων κάθε χρόνο. Στις 25 Αυγούστου 2020, ο Γιόνσον υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την πρόσφατα προβιβασμένη στην Πριμέρα Ντιβισιόν, Κάδιθ ΚΦ. Στις 6 Ιουλίου 2022, ο Γιόνσον υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Ο Γιόνσον έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Δανίας Κ16, Κ17, Κ18, Κ19, Κ21, καθώς και με την ολυμπιακή ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.Στις 3 Νοεμβρίου 2020, ο Γιόνσον έλαβε την πρώτη του κλήση στην Εθνική Δανίας. Έκανε το ντεμπούτο στις 11 Νοεμβρίου, σε φιλική νίκη με 2-0 επί της Σουηδίας. Κόνιασπορ Κύπελλο Τουρκίας: 2016–17 Σούπερ Καπ Τουρκίας: 2017ΑΕΚ Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2022–23 Κύπελλο Ελλάδας: 2022-23 (Αγγλικά) Προφίλ Γενς Γιόνσον στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com Στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της Σούπερλιγκα Δανίας (δανικά)
Φεστιβάλ των Κοινών-Commonsfest

Το Φεστιβάλ των Κοινών - Commonsfest πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά στο Ηράκλειο από τις 13 Απριλίου έως τη 21η Απριλίου 2013. Αποτελεί μια πρωτοβουλία για την προώθηση της ελεύθερης γνώσης και της ομότιμης συνεργασίας για τη δημιουργία και τη διαχείριση των κοινών. Μια φιλοσοφία που έχει διαδοθεί πολύ μέσα από τις κοινότητες του ελεύθερου λογισμικού και επεκτείνεται σε πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας, όπως στις τέχνες, στην διακυβέρνηση, στις κατασκευές μηχανημάτων, εργαλείων και άλλων αγαθών.Στα πλαίσια του φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν εργαστήρια, ομιλίες, προβολές και μια έκθεση.

 Στο Ηράκλειο πραγματοποιήθηκε και το δεύτερο Φεστιβάλ των Κοινών στις 9, 10 και 11 Μαΐου του 2014, με 30 συμμετοχές από όλη την Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι συνεργάτες των Creative Commons επέλεξαν να πραγματοποιήσουν μια από τις 2 ετήσιες συναντήσεις τους στο Ηράκλειο στις 9 Μαΐου, ημέρα έναρξης του φεστιβάλ, ώστε να έχουν την ευκαιρία και αυτοί να το παρακολουθήσουν. Το 2015, το Φεστιβάλ των Κοινών έλαβε χώρα στην Αθήνα. Πραγματοποιήθηκε στις 15, 16 και 17 Μαΐου, στο Θησείο στο κτήριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων. Μία διοργάνωση για όλο το φάσμα των κοινών με διακεκριμένους καλεσμένους από όλο τον κόσμο, όπως ο Massimo de Angelis, ο Richard Stallman, ο Matthew Slater και ο Pat Conaty. Με πρωτοβουλία της Συμμαχίας των Κοινών, το φθινόπωρο του 2017 (6, 7 και 8 Οκτώβρη) το Φεστιβάλ των Κοινών συνδιοργανώθηκε με το Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Η διοργάνωση αυτή εκτός από ομιλίες, εργαστήρια, παρουσιάσεις και εκθέσεις, είχε και συναντήσεις δικτυώσεων – συμπράξεων συνεργατικών εγχειρημάτων. Το 2018 το Φεστιβάλ των Κοινών πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο στις 30 – 31 Μάρτη και 1 Απρίλη. Παρουσιάστηκαν 20 συνεργατικά εγχειρήματα, η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στον χώρο των ανοιχτών τεχνολογιών. Εννέα από αυτά τα εγχειρήματα εργάστηκαν από κοινού το τριήμερο προκειμένου να δημιουργήσουν μια σύμπραξη συνεργατικών εγχειρημάτων που δραστηριοποιούνται στην ανάπτυξη ψηφιακών υπηρεσιών με την χρήση ανοιχτών τεχνολογιών.
Σύμβαση της Μιναμάτα

Η Σύμβαση της Μιναμάτα υπογράφηκε από εκπροσώπους 140 χωρών την Πέμπτη 10-10-2013, και έχει σαν σκοπό τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο που ευθύνεται για την τραγωδία της ομώνυμης ιαπωνικής πόλης Μιναμάτα και ανιχνεύεται πλέον στους ωκεανούς και τις λίμνες όλου του κόσμου.,

 Η Σύμβαση είναι η πρώτη δεσμευτική συμφωνία για τον έλεγχο του υδραργύρου, και καλύπτει μια πληθώρα ζητημάτων, όπως η εξόρυξη, η εμπορία, η χρήση στη χημική βιομηχανία και οι εκπομπές από την καύση ορυκτών καυσίμων. Η Σύμβαση, η οποία είχε συμφωνηθεί τον Ιανουάριο, παίρνει το όνομα της Μιναμάτα, της μαρτυρικής ιαπωνικής πόλης στην οποία δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι δηλητηριάστηκαν τρώγοντας θαλασσινά από νερά τα οποία μολύνονταν με υδράργυρο από ένα τοπικό εργοστάσιο. Όπως σχολιάζει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στην Ιαπωνία η λέξη Μιναμάτα είναι συνώνυμο της κυβερνητικής αδράνειας και της οικονομικής ανάπτυξης σε κάθε κόστος. Κρούσματα δηλητηρίασης άρχισαν να αναφέρονται τη δεκαετία του 1950, το εργοστάσιο όμως που μόλυνε την πόλη έκλεισε μόλις το 1968. Παρά την τοξική του δράση στο νευρικό σύστημα και τους νεφρούς, ο υδράργυρος βρίσκει ακόμα και σήμερα μια πληθώρα εφαρμογών, όπως η εξόρυξη χρυσού σε μικρά ορυχεία -ο υδράργυρος είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί να διαλύει τον χρυσό και να σχηματίζει αμάλγαμα. Μεγάλες ποσότητες υδραργύρου απελευθερώνονται επίσης στην ατμόσφαιρα από την καύση ορυκτών καυσίμων, τα οποία συχνά περιέχουν μικρές ποσότητες του μετάλλου από το υπέδαφος. Αν και έχει μεγάλο ειδικό βάρος, ο υδράργυρος είναι υγρός σε θερμοκρασία δωματίου και εξατμίζεται εύκολα. Κυκλοφορεί έτσι στην ατμόσφαιρα, το νερό και το έδαφος και διανύει μεγάλες αποστάσεις. Έχει επίσης την τάση να συσσωρεύεται σε ιστούς μεγαλόσωμων σαρκοφάγων ζώων, κυρίως σε μεγάλα ψάρια όπως ο τόνος και ο ξιφίας, τα οποία οι έγκυες καλούνται να μην καταναλώνουν συχνά. Η Σύμβαση δίνει στις κυβερνήσεις που την έχουν αποδεχτεί περιθώριο 15 ετών για να σταματήσουν την εξόρυξη υδραργύρου. Θέτει επίσης το χρονοδιάγραμμα για τη σταδιακή κατάργηση μιας σειράς προϊόντων έως το 2020. Ένα από τα προϊόντα αυτά είναι τα θερμόμετρα υδραργύρου, τα οποία όμως έχουν ήδη απαγορευτεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις διαμαρτύρονται ωστόσο για το γεγονός ότι η Σύμβαση δεν βάζει τέλος στη χρήση υδραργύρου σε μικρά ορυχεία χρυσού. Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ (UNEP), το οποίο οργάνωσε την τελευταία συνάντηση στην Ιαπωνία, είχε δημοσιεύσει νωρίτερα φέτος έκθεση για τη ρύπανση από υδράργυρο σε παγκόσμια κλίμακα. Προειδοποιούσε τότε ότι οι εκπομπές υδραργύρου αυξάνονται στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και ειδικά στη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ η συγκέντρωσή του σε ένα στρώμα 100 μέτρων κάτω από την επιφάνεια των ωκεανών διπλασιάστηκε στη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, οι βλάβες που προκαλεί ο υδράργυρος στο περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία έχουν κόστος 22 δισ. δολαρίων το χρόνο. Η Σύμβαση της Μιναμάτα θα τεθεί σε ισχύ εφόσον την επικυρώσουν τουλάχιστον 50 από τις χώρες που την έχουν υπογράψει.,
Λιονέλ Ζινσού

Ο Λιονέλ Ζινσού (γαλλικά: Lionel Zinsou, 23 Οκτωβρίου 1954) είναι οικονομολόγος και τραπεζικός επενδυτής με καταγωγή από τη Γαλλία και το Μπενίν, Πρωθυπουργός του Μπενίν από το 2015 ως το 2016, οπότε η θέση καταργήθηκε.

 Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Μπενίν, τότε Δαχομέη. Είναι ανιψιός του πρώην προέδρου της Δαχομέης (1968-69) Εμίλ Ντερλέν Ανρί Ζινσού.Ο Ζινσού γεννήθηκε στο Παρίσι και αποφοίτησε από την École Normale Supérieure και το London School of Economics. Ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τον σοσιαλιστή Γάλλο πολιτικό Λοράν Φαμπιούς και συνεργάστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν ο τελευταίος ήταν στην κυβέρνηση.Από το 2006 ως το 2011 ήταν ειδικός σύμβουλος του προέδρου του Μπενίν, Γιαγί Μπονί.Το 2013 άνοιξε το Ίδρυμα Ζινσού στην Ουιντά του Μπενίν, που αποτελεί και το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης στην υποσαχάρια Αφρική εκτός από τη Νότια Αφρική.Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Μπονί στις 18 Ιουνίου 2015. Η νέα κυβέρνηση ήταν 27μελής και ο Ζινσού είχε την ευθύνη της οικονομικής ανάπτυξης. Στο Σύνταγμα του 1990 δεν προβλέπεται η θέση του Πρωθυπουργού και στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα της προεδρίας του Μπονί η θέση ήταν κενή. Ο διορισμός του Ζινσού στην πρωθυπουργία έγινε λιγότερο από 10 μήνες προτού ολοκληρωθεί η δεύτερη θητεία του προέδρου Μπονί. Καθώς ο τελευταίος δεν επιτρέπεται να διεκδικήσει και τρίτη θητεία, ορισμένοι θεώρησαν το διορισμό του Ζινσού σαν ένα μήνυμα ότι θα είναι ο επιλεγμένος διάδοχος του Μπονί.Ο Ζινσού ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2016 και έλαβε 28,4% στον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο ηττήθηκε από τον Πατρίς Ταλόν, με 34,6% έναντι 65,3% για τον νικητή Ταλόν.
Ένωση Ανεξάρτητων Αθλητικών Ομάδων Αττικής

Η Ένωση Ανεξάρτητων Αθλητικών Ομάδων Αττικής (ΕΑΑΟΑ) ιδρύθηκε το 1977 και είναι η Ένωση ανεξάρτητων ποδοσφαιρικών ομάδων στην Ελλάδα. Η ιστορία της ξεκινά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν εντελώς ερασιτεχνικά ξεκίνησε η διοργάνωση ενός ανεξάρτητου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος στα γήπεδα του Αγίου Κοσμά.

 Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της η Ένωση διοργάνωνε ένα πρωτάθλημα αποτελούμενο από 12 μόνο ομάδες. Σε εκείνη την εποχή οι αγώνες διεξάγονταν στα γήπεδα του Αγίου Κοσμά και υπήρχε ένας μόνο διαιτητής. Αργότερα, το 1984, η Ένωση προσέθεσε και την Β' Κατηγορία κι έτσι γίνονταν δύο πρωταθλήματα (της Α' και της Β' Κατηγορίας), αποτελούμενα από 20 ομάδες καθένα. Επίσης άρχισε να οργανώνεται περισσότερο όσον αφορά την ύπαρξη γιατρού σε κάθε αγώνα. Από το 1986 η Ένωση απέκτησε την τελική της μορφή, αποτελούμενη δηλαδή από 3 κατηγορίες (Α', Β' και Γ') καθώς επίσης και από το Κύπελλο της Ένωσης, το οποίο διεξάγεται μεταξύ των ομάδων και των 3 κατηγοριών. Ο τελικός του Κυπέλλου διεξαγόταν σε μεγάλα αθηναϊκά γήπεδα (για παράδειγμα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας) και ήταν μια γιορτή για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Εδώ και λίγα χρόνια η Ένωση έχει πλέον δικά της ιδιόκτητα γήπεδα (με συνθετικό χλοοτάπητα τελευταίας γενιάς) στην περιοχή της Βάρης, όπου και διεξάγονται όλοι οι αγώνες τόσο των 3 Κατηγοριών όσο και του Κυπέλλου της Ένωσης. Όλοι οι αγώνες διεξάγονται με παρουσία γιατρού, καθώς επίσης και παρατηρητή αγώνα και διαιτησίας. Επίσης, σε εβδομαδιαία βάση διεξάγεται συμβούλιο της Ένωσης με την παρουσία εκπροσώπων όλων των ομάδων στο οποίο και επιβάλλονται πειθαρχικές ποινές σε ομάδες και παίκτες με βάση τα όσα έχουν γράψει οι διαιτητές στα φύλλα αγώνα και οι παρατηρητές στις εκθέσεις τους. Ιδρυτής και πρόεδρος της Ένωσης έως και σήμερα είναι ο κ. Γεώργιος Πλουσής. Το πρωτάθλημα της ΕΑΑΟΑ απoτελείται από τρεις Κατηγορίες. Η μέγιστη διάκριση ανήκει στην πρωταθλήτρια ομάδα της Α' Κατηγορίας η οποία είναι η κορυφαία ομάδα της Ένωσης για την εκάστοτε αγωνιστική περίοδο. Οι 3 πρώτες ομάδες της Β' Κατηγορίας ανεβαίνουν στην Α' Κατηγορία και οι 3 τελευταίες ομάδες της Β' Κατηγορίας υποβιβάζονται στην Γ' Κατηγορία. Τέλος, οι 3 πρώτες ομάδες της Γ' Κατηγορίας προβιβάζονται στην Β' Κατηγορία. Όταν μια ομάδα γίνεται νέο μέλος της Ένωσης ξεκινάει να αγωνίζεται στην Γ' Κατηγορία. Αξίζει να τονισθεί το γεγονός ότι στο τέλος κάθε περιόδου διοργανώνεται μεγάλη εκδήλωση για τις απονομές των Κυπέλλων και μεταλλίων κατά την οποία δίνονται και "Κύπελλα ήθους" σε αθλητές και ομάδες με βάση το ήθος και τη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια όλης της αγωνιστικής περιόδου. Τη σεζόν 2013-14 η δομή των πρωταθλημάτων της Ένωσης είναι η ακόλουθη: Α΄ κατηγορία: 18 ομάδες Β΄ κατηγορία: 20 ομάδες Γ΄ κατηγορία: 14 ομάδες
Ελεονώρα του Βελγίου

Η Πριγκίπισσα Ελεονώρα του Βελγίου (γαλλικά: Princesse Eléonore de Belgique, γεννημένη ως Ελεονώρα Φαμπιόλα Βικτώρια Άννα Μαρία, Eléonore Fabiola Victoria Anne Marie, 16 Απριλίου 2008 -) είναι το νεότερο παιδί και δεύτερη κόρη του βασιλιά Φίλιππου και της βασίλισσας Ματθίλδης του Βελγίου, τέταρτη στην γραμμή διαδοχής του Βελγικού θρόνου. Είναι η δωδέκατη και νεότερη εγγονή του βασιλιά Αλβέρτου Β΄ και της βασίλισσας Πάολα.

 Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 2008 στις 04:50 π.μ. (ώρα Βρυξελλών) στο Νοσοκομείο Έρασμος του Άντερλεχτ. Κόρη του Διαδόχου Πρίγκιπα Φίλιππου και της Διαδόχου Πριγκίπισσας Ματθίλδης. Έχει τρία μεγαλύτερα αδέλφια, την πριγκίπισσα Ελισάβετ, τον πρίγκιπα Γαβριήλ και τον πρίγκιπα Εμμανουήλ. Στις 14 Ιουνίου 2008 βαπτίστηκε στο παρεκκλήσι του Κάστρου Σιερνιόν από τον Καρδινάλιο Γκόντφριντ Ντάνιλς. Ονομάσθηκε Ελεονώρα επειδή άρεσε στους γονείς της, Φαμπιόλα από την βασίλισσα Φαμπιόλα (θεία εξ αγχιστείας του πατέρα της), Βικτώρια από την νονά της, Διάδοχο Πριγκίπισσα Βικτώρια της Σουηδίας, Άννα από την γιαγιά της, Άννα Μαρία Κομορόβσκα και Μαρία από την Παρθένο Μαρία. Νονοί της ήταν η Διάδοχος Πριγκίπισσα Βικτώρια της Σουηδίας, η Πριγκίπισσα Κλαίρη του Βελγίου (σύζυγος του Πρίγκιπα Λαυρέντιου, θείου της Ελεονώρας) και ο Κόμης Σεβαστιανός Φον Βέστφαλεν του Φίρστενμπεργκ. 16 Απριλίου 2008 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ελεονώρα του Βελγίου The Belgian Monarchy official website Birth of Princess Eléonore
Συνθήκη του Κρεπί

Η Συνθήκη του Κρεπί υπεγράφη στις 18 Σεπτεμβρίου 1544 μεταξύ του Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας και του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σηματοδότησε την αποχώρηση του Καρόλου από τον ιταλικό πόλεμο του 1542-1546. Η ειρήνη ήταν βραχύβια, καθώς το 1551 οι εχθροπραξίες μεταξύ των δύο συμβαλλομένων δυνάμεων ξέσπασαν ξανά.Η συνθήκη υπογράφηκε από εκπροσώπους των μοναρχών στο Κρεπί ή Κρεπί-αν-Λανουά, εκείνη την εποχή οχυρωμένο χωριό στην Πικαρδία, 9 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λαν.

 Οι όροι της συμφωνίας περιελάμβαναν: Ο Κάρολος και ο Φραγκίσκος θα έπαυαν τις εχθροπραξίες αποκαθιστώντας το status quo ante bellum του 1538, έτος υπογραφής της Ειρήνης της Νίκαιας. Ο Κάρολος παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Ο Φραγκίσκος παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του επί του βασιλείου της Νάπολης, του δουκάτου του Μιλάνου και των εδαφών της Φλάνδρας και του Αρτουά, καθώς και από τη Σαβοΐα και το Πεδεμόντιο. Ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου Α’, ο Κάρολος Β' της Ορλεάνης, θα παντρευόταν την κόρη του Καρόλου Ε' Μαρία ή την κόρη του αδελφού του Φερδινάνδου, Άννα. Στον Κάρολο δόθηκε προθεσμία τεσσάρων μηνών για να αποφασίσει ποια από τις δύο περιπτώσεις θα δεχόταν. Στην πρώτη περίπτωση, η νύφη θα λάμβανε ως προίκα τις Κάτω Χώρες και τη Φρανς-Κοντέ. Στο δεύτερη, το δουκάτο του Μιλάνου. Αλλά ο θάνατος του Καρόλου Β' τον επόμενο χρόνο, έκανε τη συνθήκη άχρηστη. Και τα δύο συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν να παρέχουν αμοιβαία βοήθεια εναντίον των Οθωμανών.Υπογράφηκε επίσης μια δεύτερη, μυστική συμφωνία. Σύμφωνα με τους όρους της, ο Φραγκίσκος θα βοηθούσε τον Κάρολο στη μεταρρύθμιση της εκκλησίας και στην καταστολή του Προτεσταντισμού - με βία εάν χρειαζόταν.
Προγκρές Μ-06Μ

Το Προγκρές Μ-06Μ (η NASA το ονόμασε Progress 38P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε τον Ιούνιο του 2010 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν το 38ο διαστημόπλοιο αυτού του τύπου που έφτασε στον σταθμό καθώς και το τρίτο που τον επισκέφθηκε το 2010.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U στις 30 Ιουνίου 2010 (15:35 UTC) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ. Μετέφερε 870 kg καυσίμων, 50 kg οξυγόνου, 100 kg νερού καθώς και 1.210 kg εξοπλισμού και ανταλλακτικών. Έπειτα από δύο ημέρες ελεύθερης πτήσης, επιχειρήθηκε στις 2 Ιουλίου η προγραμματισμένη σύνδεσή του με το τμήμα Ζβεζντά του σταθμού. Η διαδικασία δεν ήταν επιτυχής εξαιτίας σφάλματος στο σύστημα επικοινωνίας. Το Προγκρές προσπέρασε σε ασφαλή απόσταση τον σταθμό Στις 4 Ιουλίου έγινε δεύτερη προσπάθεια, η οποία στεύθηκε με επιτυχία. Η σύνδεση με το τμήμα Ζβεζντά έγινε χάρη στο αυτόματο σύστημα KURS. Στις 16 Ιουλίου, οι προωθητήρες του Προγκρές πυροδοτήθηκαν προκειμένου να ρυθμιστεί η τροχιά του σταθμού ώστε να διευκολυνθούν οι επιχειρήσεις των Σογιούζ ΤΜΑ-18 και Προγκρές Μ-07Μ.Στις 31 Αυγούστου (11:25 UTC) το διαστημόπλοιο αποσυνδέθηκε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Παρέμεινε σε τροχιά για μερικές ημέρες ακόμα προκειμένου να διεξαχθεί το πείραμα Ραντάρ-Προγκρές. Καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 6 Σεπτεμβρίου. Διαστημικές αποστολές το 2010
Αγία Παρασκευή Σερρών

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση) Η Αγία Παρασκευή (πρώην Ξυλότρο και Ξυλότρος) είναι πεδινό χωριό του Δήμου Βισαλτίας στην Περιφερειακή Ενότητα Σερρών της Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 557 κατοίκων.

 Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη με υψόμετρο 20 μέτρων προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης , στα νότια του ποταμού Στρυμόνα. Είναι κτισμένη στον κάμπο των Σερρών, ανάμεσα στα χωριά Τερπνή (ΝΑ.), Νικόκλεια (ΝΔ.) και Σησαμία (Δ.-ΒΔ.). Απέχει 6 χλμ. βορειοδυτικά της Νιγρίτας και 24 χλμ. (οδικά μέσω Λυγαριάς) νοτιοδυτικά της πόλης των Σερρών. Το 1900, σύμφωνα με υπολογισμούς του Βούλγαρου συγγραφέα και επιθεωρητή σχολείων Βασίλ Καντσόφ, στο χωριό ζούσαν 460 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 260 ήταν Έλληνες και οι υπόλοιποι Κιρκάσιοι μουσουλμάνοι. Κατά την περίοδο του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου απελευθερώθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις, ωστόσο τον Φεβρουάριο του 1913, κατά τη διάρκεια ένοπλων συνοριακών επεισοδίων μεταξύ των - ακόμη συμμαχικών - στρατιωτικών δυνάμεων της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, πέρασε υπό βουλγαρικό έλεγχο. Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου και την ήττα της Βουλγαρίας, επικυρώθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή της Νιγρίτας στο ελληνικό κράτος βάσει της συνθήκης του Βουκουρεστίου. Η πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη κατέγραψε στο χωριό πληθυσμό 358 κατοίκων (186 άνδρες και 172 γυναίκες). Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία εγκαταστάθηκαν στον οικισμό πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Κατά το τελευταίο διάστημα της Κατοχής, συμπεριλήφθηκε στα χωριά δυτικά της Νιγρίτας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο τοπικής δοσιλογικής πολιτοφυλακής, η οποία διαλύθηκε από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Το 1950 το χωριό μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή. Διοικητικά αναφέρεται το 1913 ως τμήμα της υποδιοίκησης Νιγρίτης, ενώ με βάση το ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αβδαμάλ (Σησαμίας) του νομού Σερρών και μερικά χρόνια αργότερα (1924) ορίστηκε ως έδρα κοινότητας. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής που οδήγησε στη διαίρεση του νομού Σερρών ανάμεσα σε γερμανικά και βουλγαρικά κατεχόμενα εδάφη, υπήχθη πρώτα στον νομό Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στον νομό Στρυμώνος. Από την Απελευθέρωση μέχρι και το 1997 ανήκε στην επαρχία Βισαλτίας του νομού Σερρών. Βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» υπήχθη στον νεοσύστατο δήμο Βισαλτίας, ενώ από το 2011, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Βισαλτίας του ομώνυμου δήμου.
Κλειστό Γυμναστήριο Λαμίας «Χαλκιοπούλειο»

Το Κλειστό Γυμναστήριο Λαμίας «Χαλκιοπούλειο» αποτελεί τμήμα του «Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (ΔΑΚ) Λαμίας», στην πρωτεύουσα του Νομού Φθιώτιδας. Η χωρητικότητα του γυμναστηρίου είναι 2.600 θέσεων.

 Το Κλειστό Γυμναστήριο χτίστηκε το 1995 και πήρε το όνομά του από τον Μιλτιάδη Χαλκιόπουλο, ο οποίος δώρισε την έκταση για την ανέγερσή του. Συνολικά το «ΔΑΚ Λαμίας» στο οποίο βρίσκεται διαθέτει επίσης γήπεδο ποδοσφαίρου, ανοιχτό γήπεδο αντισφαίρισης, ανοιχτά γήπεδα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης, αίθουσα αθλημάτων επαφής (τάε κβο ντο, τζούντο, καράτε, παγκράτιο, κ.α.) και αίθουσα τοξοβολίας. Το Κλειστό Γυμναστήριο μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης και ανήκει στο Δήμο Λαμιέων, όπως και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις του ΔΑΚ Λαμίας. Το Χαλκιοπούλειο Γυμναστήριο φιλοξένησε το Φάιναλ-4 του Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών το 1995 και το 2004. Επίσης φιλοξένησε μερικούς αγώνες της φάσης ομίλων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κ19 του 1995. Το γήπεδο είναι η έδρα του Ιωνικού Λαμίας. Έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως έδρα του Πανελληνίου Γ.Σ. την περίοδο 2010-11 για τους εντός έδρας αγώνες του, τόσο στις εγχώριες διοργανώσεις όσο και στο Γιούροκαπ. Η ΑΕΚ χρησιμοποίησε επίσης το γήπεδο ως έδρα κατά την περίοδο 2002-03 της Ευρωλίγκας, καθώς τα μεγάλα γήπεδα στην Αθήνα δεν ήταν διαθέσιμα, λόγω της ανακαίνισής τους για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Στο Χαλκιοπούλειο φιλοξενήθηκε ο τελικός του Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών το 1997. Αποτελεί την έδρα της γυναικείας ομάδας βόλεϊ «Α.Ο. Λαμία 2013», που συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ελλάδας από την περίοδο 2021-22.Το Κλειστό γυμναστήριο αποτελεί επίσης την έδρα ομάδων μικρότερων κατηγοριών τόσο του μπάσκετ, όσο και του βόλεϊ. Κλειστό Χαλκιοπούλειο Γυμναστήριο Λαμίας www.lamiasports.com ΔΑΚ «Χαλκιοπούλειο» (Κλειστό Γυμναστήριο) www.lamia.gr
Εστέμπαν Ερρέρα

Ο Εστέμπαν Χοσέ Ερρέρα (ισπ: Esteban José Herrera) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Στο παρελθόν αγωνίστηκε επί μια τετραετία στο ελληνικό πρωτάθλημα με τς φανέλες του Ηρακλή,της Βέροιας και του ΟΦΗ.

 Ο Ερρέρα' γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1981 στη Βίγια Κονστιτουσιόν της Αργεντινής και έχει ύψιος 176 εκ. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1998 από την Μπόκα Τζούνιορς με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Απερτούρα του 1999 και το Κόπα Λιμπερταδόρες του 2001. Το 2002 αγωνίστηκε με τη μορφή δανεισμού στην Ταγέρες Κόρδομπα και το καλοκαίρι του 2003 αποκτήθηκε από την ιταλική Μεσίνα, η οποία αγωνιζόταν τότε στη Serie B.Στη Μεσίνα είχε 7 συμμετοχές πρωτού δοθεί δανεικός αρχικά στην Λουκέζε (ομάδα Γ' Κατηγορίας του ιταλικού πρωταθλήματος) και κατόπιν στην Τσακαρίτα Τζούνιορς.Ήταν μέλος του ρόστερ της Μεσίνα που συμμετείχε στην Serie A χωρίς όμως να αγωνιστεί. Το καλοκαίρι του 2005 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ηρακλή στον οποίο παρέμεινε για δύο χρόνια μετρώντας συνολικά 10 τέρματα σε 58 συμμετοχές.Κατά την πρώτη του χρονιά αντιμετώπισε στην αρχή πρόβλημα δυστοκίας,στη συνέχεια όμως πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις πετυχαίνοντας 7 τέρματα.Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η βοήθεια από την ιδιαίτερα φορμαρισμένη εκείνη τη σεζόν μεσαία γραμμή του γηραιού που είχε ως μεγάλους πρωταγωνιστές τους Λαγό,Γεωργιάδη και Επαλέ. Στην δεύτερη σεζόν του στην ομάδα της Θεσσαλονίκης κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα,όπως άλλωστε και όλη η ομάδα που απέφυγε τον υποβιβασμό την τελευταία αγωνιστική,ενώ στη συνέχεια αποδεσμεύτηκε από την ομάδα αφού πρώτα ήρθε σε διακανονισμό με τη διοίκηση του συλλόγου για οφειλές προς το πρόσωπό του. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Βέροια αν και αρχικά είχε έρθει κοντά σε συμφωνία με τον Ατρόμητο Αθηνών.Από την ομάδα της Ημαθίας αποχώρησε μετά τον υποβιβασμό της στην Β΄Εθνική για να συνεχίσει στον ΟΦΗ.Στην ομάδα του Ηρακλείου παρέμεινε ένα χρόνο καθώς μετά τον υποβιβασμό της ομάδας πληροφορήθηκε από τον πρόεδρο του συλλόγου Φανούρη Βατσινά ότι βρισκόταν εκτός πλάνων. Ο Ερρέρα ήταν διεθνής στις μικρές εθνικές ομάδες της Αργεντινής.Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2000. Πρωτάθλημα Απερτούρα:1999 Κόπα Λιμπερταδόρες:2001 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων:2000 Προφίλ ποδοσφαιριστή Ο Ερρέρα έλυσε χθες το συμβόλαιο του με τον Ηρακλή Στον ΟΦΗ ο Ερρέρα
Πορφίριο Λόμπο

Ο Πορφίριο Λόμπο (Porfirio Lobo Sosa, γνωστός ως Pepe Lobo, 22 Δεκεμβρίου 1947) είναι πολιτικός και γαιοκτήμονας από την Ονδούρα, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 27 Ιανουαρίου 2010 ως τον Ιανουάριο του 2014. Αναδείχθηκε νικητής στις εκλογές που διεξήχθησαν το Νοέμβριο του 2009, έπειτα από την σοβαρότερη πολιτική κρίση στη χώρα εδώ και δεκαετίες. Εκλέγεται στο Κογκρέσο από το 1990 και διετέλεσε πρόεδρος του Κογκρέσου από το 2002 ως το 2006. Διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα και το 2005, με αντίπαλο και τελικό νικητή το Μανουέλ Σελάγια. Υποστήριξε την ανατροπή του τελευταίου με πραξικόπημα το 2009 και την κυβέρνηση που τον αντικατέστησε με πρόεδρο τον Ρομπέρτο Μικελέτι..

 Γεννήθηκε στο Τρουχίγιο, στις 22 Δεκεμβρίου 1947 και μεγάλωσε σε ένα ράντσο, κοντά στην Χουτικάλπα, στο διαμέρισμα του Ολάντσο. Ο πατέρας του ήταν βουλευτής στο Κογκρέσο το 1957 και είχε αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα στο Ολάντσο. Ο αδερφός του, Ραμόν, είναι επίσης βουλευτής. Ο Πορφίριο παρακολούθησε το θρησκευτικό σχολείο στην Χουτικάλπα και συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο της Τεγουσιγάλπα και έπειτα στο πανεπιστήμιο του Μαϊάμι των ΗΠΑ. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στη διοίκηση επιχειρήσεων και εν συνεχεία επέστρεψε στην Ονδούρα, για να εργαστεί στην γεωργική επιχείρηση της οικογένειάς του. Παράλληλα και για 11 χρόνια δίδαξε πολιτική οικονομία και αγγλικά στο Ινστιτούτο Λα Φρατερνιδάδ της Χουτικάλπα. Η καριέρα του ξεκίνησε από την ηλικία των 19 όταν ήταν πολιτικός ηγέτης στο διαμέρισμα του Ολάντσο. Δραστηριοποιήθηκε σε πολιτικές επιτροπές της νεολαίας στο Ολάντσο και στην Χουτικάλπα. Από το 1990 ως το 1994 του ανατέθηκε η διεύθυνση του Οργανισμού για την Ανάπτυξη των Δασών. Στις εκλογές του 1990 εξελέγη βουλευτής και έπειτα από 2 χρόνια πρόεδρος του Κογκρέσου. Παρέμεινε στο τελευταίο αξίωμα ως το 2006. Ο Λόμπο ήταν υποψήφιος με το Εθνικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές στις 27 Νοεμβρίου 2005 με υποψήφιο αντιπρόεδρο τον Μάριο Καναουάτι. Η προεκλογική του εκστρατεία βασίστηκε στην εργασιακή ασφάλεια και στη μηδενική ανοχή στην εγκληματικότητα και υποστήριξε την επαναφορά της θανατικής ποινής. Ήρθε δεύτερος στις εκλογές εκείνες με ποσοστό 46,17%, πίσω από τον Μανουέλ Σελάγια, ο οποίος απέσπασε το 49,90% των ψήφων. Παρά την ήττα του, ο Λόμπο παρέμεινε στην ηγεσία του Εθνικού Κόμματος. Τον Δεκέμβριο του 2008 ήταν ξανά υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου 2009. Είχε προηγηθεί η πολιτική κρίση, με την ανατροπή του Σελάγια σε πραξικόπημα και την εγκαθίδρυση του Μικελέτι προσωρινά στην προεδρία. Ο Λόμπο θεωρείται υποστηρικτής της ανατροπής εκείνης. Στις εκλογές ο Λόμπο εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 55,9 έναντι 38,6% για τον Έλβιν Σάντος.Λίγο πριν την ορκωμοσία του, ο νέος πρόεδρος δήλωσε ότι αποφάσισε να δοθεί αμνηστία στον πραξικοπηματία Ρομπέρτο Μικελέτι και επίσης συμφώνησε με την Δομινικανή Δημοκρατία και τα πολιτικά κόμματα της Ονδούρας ο έκπτωτος πρόεδρος Σελάγια να ζήσει την υπόλοιπη ζωή του σε εξορία στον Άγιο Δομίνικο μαζί με την οικογένειά του. Ανέλαβε καθήκοντα στις 27 Ιανουαρίου 2010.
Δήμος Μολοσσών

Ο δήμος Μολοσσών ήταν ένας δήμος του νομού Ιωαννίνων μέχρι και τα τέλη του 2010. Βρίσκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού,καταλάμβανε έκταση 241.281 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.139 κατοίκους. Έδρα του ήταν ο Βουτσαράς. Από τις αρχές του 2011 στα πλαίσια του προγράμματος Καλλικράτης ο δήμος συγχωνεύθηκε με άλλους γειτονικούς δήμους στο δήμο Ζίτσας.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 20 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Βουτσαρά -- ο Βουτσαράς Δ.δ. Αετοπέτρας Δωδώνης η Αετόπετρα η Κάτω Αετόπετρα Δ.δ. Βερενίκης η Βερενίκη ο Βεντερίκος η Κάτω Βερενίκη η Παλαιοχώρα Δ.δ. Βροσίνας η Βροσίνα ο Άγιος Γεώργιος Δ.δ. Βρυσούλας -- η Βρυσούλα Δ.δ. Γιουργάνιστας -- ο Άγιος Χριστόφορος Δ.δ. Γκριμπόβου το Γκρίμποβον τα Σέλτσανα Δ.δ. Γρανίτσης -- η Γρανίτσα Δ.δ. Γρανιτσοπούλας -- η Γρανιτσοπούλα Δ.δ. Δεσποτικού -- το Δεσποτικόν Δ.δ. Δοβλά η Δοβλά η Φτέρη (τ. η Πτέρη) Δ.δ. Εκκλησοχωρίου -- το Εκκλησοχώριον Δ.δ. Ζαλόγγου το Ζάλογγον το Κάτω Ζάλογγον Δ.δ. Καλοχωρίου -- το Καλοχώριον Δ.δ. Κουρέντων τα Κούρεντα η Πετσάλη Δ.δ. Πολυδώρου -- το Πολύδωρο Δ.δ. Ραδοβιζίου το Ραδοβίζιον το Διχούνιον Δ.δ. Ρίζου -- το Ρίζον Δ.δ. Φωτεινού το Φωτεινόν η Κουρνορράχη Δ.δ. Χίνκας η Χίνκα η Ζόργιανη η Λάλιζα Στοιχεία για το δήμο Μολοσσών από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2007-11-03 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Μολοσσών στο ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης Epirus Connection
Το δέρμα

Το δέρμα (ιτ. La pelle) είναι ταινία του ιταλικού κινηματογράφου σε σκηνοθεσία Λιλιάνα Καβάνι και πρωταγωνιστές τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Κεν Μάρσαλ, Κλαούντια Καρντινάλε και Μπαρτ Λάνκαστερ. Πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Κανών το 1981. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο με τον ομώνυμο τίτλο του Ιταλού συγγραφέα και δημοσιογράφου Κούρτσιο Μαλαπάρτε.

 Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι - Κούρτσιο Μαλαπάρτε Κένεθ Μάσραλ - Jimmy Wren Αλεξάντρα Κινγκ - Deborah Wyatt Κάρλο Τζιουφφρέ - Eduardo Mazzullo Ιάν Μπαμπιλί - Jean-Louis Ζαν Βαλερί - Πριγκίπισσα στο Κάπρι Λιλιάνα Τάρι - Maria Concetta Πέπε Μπάρα - ράφτης (as Giuseppe Barra) Κριστίνα Ντοναντίο - φίλη της Άννας Ροζάρια ντέλλα Φέμμινα - Amante di Jimmy (as Maria Rosaria Della Femmina) Ζακ Σερνά - Gen Guillaume Κλαούντια Καρντινάλε - Πριγκίπισσα Κονσουέλο Καράτσιολο Μπαρτ Λάνκαστερ - Στρατηγός Μαρκ Κλαρκ Τζιάννι Αμπάτε Άννα Μαρία Άκερμαν Το δέρμα στην IMDb
Samo ku waar

Το Samo ku waar (σομαλικά για το "Μακρά Ζωή με Ειρήνη") είναι ο εθνικός ύμνος της Σομαλιλάνδης, μη αναγνωρισμένη δημοκρατία που αναγνωρίζεται διεθνώς ως αυτόνομη περιοχή της Σομαλίας.

 Ο ύμνος γράφτηκε και συντέθηκε από τον Χασάν Σέιχ Μουμίν, γνωστό Σομαλό θεατρικό συγγραφέα και συνθέτη. Ο ύμνος υιοθετήθηκε το 1997 και τραγουδιέται στα σομαλικά. Samo ku waar, samo ku waar Samo ku waar, samo ku waar Samo ku waar, samo ku waarSarreeye calanka sudhan Bilay dhulkiisaa, Samo ku waariyoo Iyo bogaadin suganHanbalyo suuban kugu salaannee Saamo ku waar Hanbalyo suuban kugu salaannee Saamo ku waarGeesiyaashii naftooda u sadqeeyay Qarannimada Soomaaliland Geesiyaashii naftooda u sadqeeyay:Qarannimada SoomaalilandXuskooda dhowrsan kugu salaannee samo ku waar Xuskooda dhowrsan kugu salaannee samo ku waarGuulside xanbaarsan Soo noqoshadiisa Guulside xanbaarsan Soo noqoshadiisaKalsooniduu mutaystayee dastuurka Dastuurka ku salaan kugu salaanayMidnimo walaalnimo Goobanimo Midnimo walaalnimo GoobanimoIslaanimo kugu salaanee samow samidiyo Islaanimo kugu salaanee samow samidiyoSamo ku waar samo ku waar Soomaaliland Samo ku waar samo ku waar Soomaaliland Samo ku waar samo ku waar Soomaaliland Samo ku waar samo ku waar Soomaaliland Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνηΓια την σημαία που κυματίζει ψηλά Που φέρνει την ομορφιά στον τόπο μαςΜακρά ζωή με ειρήνηΚαι το θαυμασμό Σε χαιρετούμε με χαρά, Μακρά ζωή με ειρήνη Σε χαιρετούμε με χαρά, Μακρά ζωή με ειρήνηΟι ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους Για το έθνος της Σομαλιλάνδης Οι ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους Για το έθνος της ΣομαλιλάνδηςΣας χαιρετούμε με την μνήμη Μακρά ζωή με ειρήνη Σας χαιρετούμε με την μνήμη Μακρά ζωή με ειρήνηΚαι την επιστροφή του φέρων της επιτυχίας Και την επιστροφή του φέρων της επιτυχίαςΓια το Σύμβολο της Αναγέννησης Για το αξιόπιστο ΣύνταγμαΣε χαιρετούμε με ενότητα, την Αδελφοσύνη Σε χαιρετούμε με ενότητα, την ΑδελφοσύνηΚυριαρχία και Μουσουλμανικότητα Κυριαρχία και ΜουσουλμανικότηταΜακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Σομαλιλάνδη Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Σομαλιλάνδη Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Σομαλιλάνδη Μακρά ζωή με ειρήνη, μακρά ζωή με ειρήνη Σομαλιλάνδη Μουσική του ύμνου
Κλαούντιο Τζεντίλε

Ο Κλαούντιο Τζεντίλε (Claudio Gentile, γεννήθηκε 27 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Ένας από τους καλύτερους Ιταλούς αμυντικούς όλων των εποχών, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της Γιουβέντους επί 11 συνεχόμενα χρόνια και μέλος της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982.

 Ο Τζεντίλε γεννήθηκε στη Λιβύη από Ιταλούς γονείς. Σε μικρή ηλικία εντάχθηκε στην ερασιτεχνική ιταλική ομάδα Μασλιάνικο και το 1970 μεταπήδησε στις ποδοσφαιρικές Ακαδημίες του Βαρέζε. Ύστερα από μια σύντομη θητεία στην Αρόνα της Δ΄κατηγορίας (όπου παραχωρήθηκε δανεικός), υπέγραψε στη μεγάλη Γιουβέντους (1973). Με το σύλλογο του Τορίνο έλαβε μέρος σε 283 επίσημους αγώνες σημειώνοντας και 9 τέρματα, ενώ κατέκτησε 6 τίτλους πρωταθλητή, 2 κύπελλα Ιταλίας και δυο ευρωπαϊκά τρόπαια (το 1977 το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το 1984 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης). Μετά τη λήξη της σταδιοδρομίας του στη Γιουβέντους (1984), έπαιξε στις Φιορεντίνα (70 συμμετοχές) και Πιατσέντσα (20 συμμετοχές). Με τη "σκουάντρα ατζούρα" έκανε ντεμπούτο το 1975, αγωνίσθηκε σε 71 αγώνες και σημείωσε ένα γκολ. Έπαιξε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1978 και του 1982 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980. Διακρινόταν για το δυνατό, γρήγορο κι αποτελεσματικό του παιχνίδι αλλά και τον συχνά τραχύ τρόπο που αντιμετώπιζε τους προσωπικούς του αντιπάλους, ένας από τους οποίους υπήρξε ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Για τέσσερα χρόνια (2002 έως 2006) ήταν προπονητής της Εθνικής Ελπίδων Ιταλίας, κατακτώντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004 και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, του ίδιου έτους. Που είναι τώρα ποδοσφαιριστές: Κλαούντιο Τζεντίλε
Έλυμοι

Οι Έλυμοι ήταν αρχαίος λαός που κατοικούσε στη δυτική Σικελία από την Εποχή του Ορείχαλκου μέχρι την Κλασική αρχαιότητα. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τον πολιτισμό τους, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές είχαν σημαντικές διαφορές με τους γείτονες τους Σικανούς που ζούσαν στο νησί ταυτόχρονα στην Εποχή του Σιδήρου.

 Ο μυθικός γενάρχης των Έλυμων θεωρείται ο Τρώας ήρωας Έλυμος νόθος γιος του Αγχίση και ετεροθαλής αδελφός του Αινεία. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι πολλοί Τρώες που διέφυγαν από την καταστροφή που προκάλεσαν οι Αχαιοί έφτασαν με πλοία στη Σικελία, έγιναν γείτονες με τους Σικανούς και ίδρυσαν δύο πόλεις την "Έρυκα" και την "Έγεστα", είχαν το όνομα "Έλυμοι". Η "Έρυκα" ταυτίζεται με την Έρυξ και η "Έγεστα" με τη Σεγέστα, ο Διόδωρος Σικελιώτης τον 1ο αιώνα π.χ. καταγράφει αντίστοιχα την "Έγεστα" σαν "Αίγεστα", o Αππιανός τον 2ο αιώνα μ.χ. την καταγράφει για πρώτη φορά σαν "Σεγέστα".Οι Έλυμοι πήραν πολλά στοιχεία πολιτισμού από τους Έλληνες, υιοθέτησαν το Ελληνικό αλφάβητο με το οποίο έγραφαν στη γλώσσα τους και ανήγειραν χαρακτηριστικό ναό Ελληνικής μορφής στη Σεγέστα, η γλώσσα τους ακόμα και σήμερα δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί. Την εποχή που επεκτάθηκαν οι Ελληνικές αποικίες στη Σικελία οι Έλυμοι συμμάχησαν με την Καρχηδόνα εναντίον των Ελλήνων, οι αρχικές διαφωνίες που είχαν με τη Σελινούντα οδήγησαν σε ανοιχτό πόλεμο (580 π.χ.). Αναζήτησαν συμμαχία με τους Αθηναίους για να πολεμήσουν τη Σελινούντα, αυτό προκάλεσε την καταστροφική Εκστρατεία στη Σικελία εκ μέρους των Αθηνών, μετά την αποτυχία οι Έλυμοι ζήτησαν συμμαχία με τους Καρχηδόνιους για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος εγκατέλειψαν τους Καρχηδόνιους και συμμάχησαν με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Οι Έλυμοι είχαν σημαντικά προνόμια με τους Ρωμαίους και τους θεωρούσαν "αδελφούς λαούς" χάρη στην κοινή καταγωγή από την Τροία, σταδιακά εξαφανίστηκαν επειδή στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ενσωματώθηκαν με τους υπόλοιπους κατοίκους της Σικελίας. Οι Έλυμοι έμεναν στη δυτική Σικελία με τους Σικανούς, τους Φοίνικες και αργότερα τους Έλληνες, οι σπουδαιότερες πόλεις τους ήταν η Σεγέστα το πολιτικό τους κέντρο, η Έρυξ το θρησκευτικό τους κέντρο, η Έντελλα, η Ιετάς και τα Δρέπανα. Θουκυδίδης, Πελοποννησιακός Πόλεμος, Βιβλίο ΣΤ΄ Αππιανός, "ΡΩΜΑΙΚΩΝ ΙΛΛΥΡΙΚΗ", Κεφ. Χ Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΔ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Elymians στο Wikimedia Commons
Φαινυλκετονουρία

Η φαινυλκετονουρία ή ΦΚΟ, (αγγλικά: phenylketonuria ,PKU) είναι ένα σχετικά σπάνιο κληρονομικό μεταβολικό νόσημα, κληρονομούμενο με τον αυτοσωματικό υπολειπόμενο χαρακτήρα, με συχνότητα περίπου μια περίπτωση στα χίλια ζώντα νεογνά. Είναι αποτέλεσμα ανεπάρκειας του ενζύμου υδροξυλάση της φαινυλαλανίνης, που μετατρέπει τη φαινυλαλανίνη σε τυροσίνη, και έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση της φαινυλαλανίνης που ασκεί τοξική δράση, ιδίως στον εγκέφαλο. Το γονίδιο που είναι υπεύθυνο για την παραγωγή του ενζύμου εντοπίζεται στο χρωμόσωμα 12(12q23).

 Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει βαριά πνευματική καθυστέρηση, σπασμούς και μικροκεφαλία. Επίσης μπορεί να παρουσιαστούν έμετοι, υπερδιέγερση, εκζεματοειδές εξάνθημα, ιδιάζουσα οσμή, ενώ οι περισσότεροι άρρωστοι είναι ξανθοί λόγω ανεπαρκούς παραγωγής μελανίνης (εξαιτίας της ανεπαρκούς παραγωγής τυροσίνης, η οποία αποτελεί το πρώτο στάδιο της μεταβολικής οδού παραγωγής της μελανίνης). Στην κλασική ΦΚΟ η δραστικότητα του ενζύμου είναι μικρότερη του 1% και τα επίπεδα της φαινυλαλανίνης > 1.200 μmol/l. Στις ηπιότερες μορφές η δραστικότητα είναι μεγαλύτερη (1-5%) και τα επίπεδα της φαινυλαλανίνης χαμηλότερα. Η διάγνωση της νόσου γίνεται με το βιοχημικό screening τεστ (Guthrie test) που γίνεται σε κάθε νεογνό. Για να είναι αξιόπιστη η μέτρηση θα πρέπει το νεογνό να σιτίζεται κανονικά και η λήψη των σταγόνων αίματος να γίνεται την ημέρα που το νεογνό φεύγει από το μαιευτήριο (3η-5η ημέρα ζωής). Η χρήση αντιβιοτικών μπορεί να οδηγήσει σε λάθος αποτελέσματα στο Guthrie test. Πλέον χρησιμοποιείται σαν screening test η μέθοδος της tandem mass spectrometry, με την οποία γίνεται έγκυρη διάγνωση και άλλων σημαντικών ασθενειών. Ριζική θεραπεία της νόσου δεν υπάρχει. Με τη διάγνωση εφαρμόζεται άμεσα ειδική δίαιτα ελεύθερη φαινυλαλανίνης, η οποία διαρκεί συνήθως εφ' όρου ζωής. Με τον τρόπο αυτό προλαμβάνονται όλες οι εκδηλώσεις της νόσου. Η γρήγορη διάγνωση και θεραπεία έχει μεγάλη σημασία, διότι μη έγκαιρη αντιμετώπιση μπορεί να οδηγήσει σε σχετικά μεγάλη διανοητική καθυστέρηση. Το Εθνικό Πρόγραμμα Προληπτικού Ελέγχου Νεογνών άρχισε στη χώρα μας το 1974 πιλοτικά για τη νόσο Φαινυλκετονουρία, συμπληρώθηκε σταδιακά με τη μέτρηση της δραστικότητας του ενζύμου Αφυδρογονάσητης 6-φωσφορικήςγλυκόζης (G6PD), τον έλεγχο του Συγγενούς Υποθυρεοειδισμού και τη Γαλακτοζαιμία. Χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Υγείας, Διατροφής και Άθλησης και προσφέρεται δωρεάν στα νεογέννητα. Για το παραπάνω πρόγραμμα είναι υπεύθυνο το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού στο Νοσοκομείο Παίδων Η Αγία Σοφία .