IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία Σπυροπούλου

Η Μαρία Σπυροπούλου είναι πειραματική φυσικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. Είναι μέλος της επιστημονικής ομάδας του πειράματος Συμπαγές Μιονικό Σωληνοειδές στο Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων όπου το 2012 ανακαλύφθηκε το μποζόνιο του Χιγκς.

 Η Μαρία Σπυροπούλου σπούδασε φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου αποφοίτησε το 1993. Συνέχισε τις σπουδές της, ολοκληρώνοντας το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 2000. Για το θέμα της διατριβής, εφάρμοσε για πρώτη φορά σε επιταχυντές αδρονίων μια μέθοδο διπλής τυφλής ανάλυσης για την αναζήτηση τεκμηρίωσης για την υπερσυμμετρία. Από το 2001 έως το 2003, η Σπυροπούλου συνέχισε τις εργασίες της στο Πείραμα Ανίχνευσης Επιταχυντών στο Φέρμιλαμπ του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Το 2004, μετακόμισε στο ΣΕΡΝ, ως ερευνητής για το πείραμα Συμπαγές Μιονικό Σωληνοειδές πείραμα. Για τα έτη 2005 έως το 2008, υπηρέτησε στο παραπάνω πείραμα του ΣΕΡΝ, αναζητώντας για υπερσυμμετρία και άλλα φαινόμενα πέρα από το καθιερωμένο πρότυπο. Ήταν φυσικός-ερευνητής στο ΣΕΡΝ έως το 2012. Δίδαξε φυσική στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας από το 2009. Μαζί με τον φοιτητή της Κρις Ρόγκαν και τους συνεργάτες Μαουρίτσιο Πιερίνι και Τζόζεφ Λύκεν, εφύηραν νέες κινηματικές μεταβλητές ("ξυράφι") με στόχο την ανακάλυψη και τον χαρακτηρισμό νέας φυσικής στον μεγάλο επιταχυντή αδρονίων του ΣΕΡΝ. Η Σπυροπούλου είναι ο συγγραφέας του "Πού είναι ο Αϊνστάιν;", το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου "Ο Αϊνστάιν: Δοκίμια από Είκοσι-τέσσερις κορυφαίους στοχαστές περί του ανθρώπου, του έργου και της κληρονομιάς του".Το 2014 εξελέγη στο διευθυντικό συμβούλιο του φόρουμ Διεθνούς φυσικής της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής, ενώ προγραμματίζεται η προαγωγή της σε πρόεδρο το 2016. Είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Φυσικής του Φέρμιλαμπ και από τις αρχές του 2016 είναι μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Φυσικής Υψηλής Ενέργειας στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών.Η Σπυροπούλου είναι ακαδημαϊκό δισέγγονο του Ενρίκο Φέρμι, μέσω του Τζον Χαθ και του επιβλέπων καθηγητή του, Όουεν Τσάμπερλεν. Το 2008, Σπυροπούλου εξελέγη Υπότροφος της Αμερικανικής ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης. Το 2014, εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής.
Ιβάν Εντέσκο

Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς Εντέσκο (λευκορωσικά: Іван Іванавіч Ядэшка‎, ρωσικά: Иван Иванович Едешко‎) (γενν. 25 Μαρτίου 1945) είναι Λευκορώσος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και προπονητής.

 Κατά τη διάρκεια της συλλογικής του σταδιοδρομίας, ο Εντέσκο εκπαιδεύτηκε στον αθλητικό σύλλογο των Ενόπλων Δυνάμεων, στη Μόσχα. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο Εντέσκο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με τη Εθνική ΕΣΣΔ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο ενάντια στην Εθνική ΗΠΑ, η πάσα του Εντέσκο από την τελική γραμμή στο αντίπαλο μισό οδήγησε στο καλάθι του Αλεξάντερ Μπελόφ που κέρδισε το παιχνίδι χωρίς να απομένει χρόνος στο ρολόι του αγώνα. Το τελικό σκορ του αγώνα ήταν 51–50.Με την Εθνική ΕΣΣΔ, κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1974 και στα Ευρωμπάσκετ του 1971 και του 1979, το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1978 και στο Ευρωμπάσκετ 1975, και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 και στο Ευρωμπάσκετ 1973. Βιογραφία (ρώσικα) Προφίλ στο CSKAlogia.com (ρώσικα)
Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής Ηρακλείου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Γαζίου, του δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινό χωριό, στο βορειοανατολικό τμήμα της πρώην επαρχίας Μαλεβιζίου, στην ανατολική όχθη του μικρού ποταμού Γαζανού. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Γαζίου-Καμαρίου, αμέσως νότια του Καβροχωρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 11 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χερσονήσου. i. ^ Παρόλο που ο οικισμός αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα της eetaa ότι αναγνωρίστηκε το 2011, υπάρχει επίσημη καταγραφή πληθυσμού στην απογραφή του 2001. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Μαραθέα Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς δείτε τα λήμματα: Μαραθέα ή Μαραθιά Η Μαραθέα ή η Μαραθιά είναι πεδινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 20 μέτρα.

 Η Μαραθιά βρίσκεται δίπλα στα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου στο Ιόνιο πέλαγος, σε απόσταση 4 χλμ. Δ. από την Αμαλιάδα και 19 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο. Η παραλία της είναι η συνέχεια της Κουρούτας, μπροστά από ένα άγριο παραλιακό δάσος με πυκνή βλάστηση πεύκων. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 με την ονομασία Μαραθιάς να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Αμαλιάδος. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μαραθέα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αμαλιάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 260 κατοίκους. Ο δημοτικός κινηματογράφος «Σινε-Μαραθιά» Κέκυζα, Ελένη I. - Ήπιες Χρήσεις Δάσους Μαραθιάς Δήμου Αμαλιάδας
Δημήτρης Παπαστεργίου

Ο Δημήτρης Παπαστεργίου (Τρίκαλα, 2 Νοεμβρίου 1973) είναι Έλληνας ηλεκτρολόγος μηχανικός και πολιτικός, που υπηρετεί ως Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης από τον Ιούνιο του 2023. Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Τρικάλων από το 2014 έως το 2023, καθώς και ως πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας από το 2019 έως το 2023. Επί δημαρχίας του στα Τρίκαλα, ο δήμος του χαρακτηρίστηκε ως ισχυρό πρότυπο δήμου λόγω του πρωτοποριακού και καινοτομικού έργου του στις ψηφιακές τεχνολογίες.

 Προσωπική ζωή Ο Δημήτρης Παπαστεργίου γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1973 στα Τρίκαλα, όπου και μεγάλωσε. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων ασχολήθηκε με τα μαθητικά συμβούλια. Συμμετείχε στην επιτροπή διεκδίκησης του ΤΕΦΑΑ καθώς και σε άλλες μαθητικές κινητοποιήσεις. Το 1991 αποφοίτησε από το Πολυκλαδικό Λύκειο Τρικάλων. Σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών (ΗΜΜΥ) του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, λαμβάνοντας πτυχίο το 1996. Επίσης, σπούδασε δημοσιογραφία σε ιδιωτική σχολή στην Αθήνα.Είναι παντρεμένος με τη μηχανικό Σούλα Μπράκη και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά. Επάγγελμα Από το 2002 ασκεί το επάγγελμα του Ηλεκτρολόγου Μηχανικού στην πόλη των Τρικάλων. Ασχολήθηκε με μελέτες και κατασκευές ιδιωτικών ηλεκτρομηχανολογικών έργων αλλά και με τη δημιουργία προγραμμάτων H/Y (software). Δήμαρχος Τρικάλων Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος Τρικάλων στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών της 25ης Μαΐου 2014 με ποσοστό 53,02% και ανέλαβε τα καθήκοντα του από την 1η Σεπτεμβρίου 2014. Επανεξελέγη δήμαρχος Τρικάλων από τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών της 26ης Μαΐου 2019 με ποσοστό 57,43%. Επαγγελματική πορεία Ως δήμαρχος Τρικάλων από την 1η Σεπτεμβρίου 2014, είναι μέλος του ΔΣ της ΚΕΔΕ και πρόεδρος της Επιτροπής Καινοτομίας και Ανάπτυξης Επιχειρηματικότητας της Ένωσης των Δήμων. Επίσης, είναι πρόεδρος – εκπρόσωντας τον Δήμο Τρικάλων – στο Δίκτυο Ψηφιακών Πόλεων κεντρικής Ελλάδας (Citiesnet) και στο Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια, καθώς και αντιπρόεδρος στο Δίκτυο Πράσινων Πόλεων. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Τρικάλων στις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου 2002 και του Οκτωβρίου 2006. Υπηρέτησε από τον Ιανουάριο του 2003 έως τον Δεκέμβριο του 2010. Διετέλεσε Αντιδήμαρχος Έργων, Αντιπρόεδρος της ΔΕΚΑ, Αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΤ, μέλος του ΔΣ του Πολιτιστικού Οργανισμού και του Δημοτικού Θεάτρου, μέλος του Πανελληνίου Δικτύου για τη Βιώσιμη Κινητικότητα και το Ποδήλατο καθώς και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Τουρισμού. Το 2007 εισήλθε στον χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Είναι συνιδιοκτήτης της εταιρίας Green Project, η οποία έχει κατασκευάσει πάνω από 230 φωτοβολταϊκά πάρκα στην κεντρική Ελλάδα. Στις 29 Νοεμβρίου 2019, εξελέγη πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας.
Αλ-Αχράμ

Η Αλ-Αχράμ (αραβικά: الأهرام‎), ιδρύθηκε στις 5 Αυγούστου 1875 και είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη αιγυπτιακή καθημερινή εφημερίδα και η δεύτερη παλαιότερη μετά την al-Waqa'i`al-Masriya ( Αιγυπτιακά γεγονότα, που ιδρύθηκε το 1828). Ανήκει κατά πλειοψηφία στην αιγυπτιακή κυβέρνηση και θεωρείται μια εφημερίδα υψηλής αναγνωσιμότητας στην Αίγυπτο.Δεδομένων των πολλών διαλέκτων της αραβικής γλώσσας, η Αλ-Αχράμ θεωρείται ευρέως μια σημαντική πηγή γραφής στα αραβικά. Το 1950, το Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής περιέγραψε την Αλ-Αχράμ ως προς το αραβικό κοινό στην περιοχή διανομής της: «Τι είναι οι Times για τους Άγγλους και οι New York Times για τους Αμερικανούς». ωστόσο, έχει συχνά κατηγορηθεί για μεγάλη επιρροή και λογοκρισία από την αιγυπτιακή κυβέρνηση. Εκτός από την κύρια έκδοση που κυκλοφορεί στην Αίγυπτο, η εφημερίδα δημοσιεύει δύο άλλες εκδόσεις στην αραβική γλώσσα, η μία απευθύνεται στον αραβικό κόσμο και η άλλη απευθύνεται σε διεθνές κοινό, καθώς και εκδόσεις στα αγγλικά και τα γαλλικά.

 Η Αλ-Αχράμ ιδρύθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1875 από δύο Λιβανέζους Χριστιανούς αδελφούς Μελκίτες, τον Μπεσάρα Τάκλα και τον Σαλίμ Τάκλα. Ξεκίνησε ως εβδομαδιαία εφημερίδα που εκδιδόταν κάθε Σάββατο. Το πρώτο της τεύχος εμφανίστηκε στις 5 Αυγούστου 1876. Η εφημερίδα ξανακυκλοφόρησε ως καθημερινή εφημερίδα τον Ιανουάριο του 1881. Η έδρα της ήταν στην Αλεξάνδρεια μέχρι τον Νοέμβριο του 1899 οπότε και μεταφέρθηκε στο Κάιρο. Αρχικά οι εκδόσεις του Καΐρου και της Αλεξάνδρειας παρέμειναν χωριστές, αλλά αργότερα έγινε μόνο μία από τη νέα έδρα. Η εφημερίδα διανεμόταν στην Αίγυπτο και το Λεβάντε. Οι θρησκευτικοί καινοτόμοι Μωχάμεντ Αμπντούλ και Τζαμάλ αλ-Ντιν αλ-Αφγάνι ήταν οι πρώτοι συντάκτες της εφημερίδας. Μετά το θάνατο του Μπεσάρα Τάκλα, ο Νταούντ Μπαρακά, ένας Λιβανέζος δημοσιογράφος, διορίστηκε αρχισυντάκτης της καθημερινής εφημερίδας το 1901. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 , ο Μαχιμπ Αλ Ντιν Αλ Χατίμπ, ένας Σύρος δημοσιογράφος, υπηρέτησε ως εκδότης της εφημερίδας. Ο πρόεδρος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ έκανε τον φίλο του Μωχάμεντ Χασάν Χέικαλ αρχισυντάκτη της Αλ-Αχράμ το 1957 η εφημερίδα απέκτησε ημιεπίσημο καθεστώς. Στις 24 Μαΐου 1960, κρατικοποιήθηκε όταν ο Νάσερ ψήφισε νόμο για την κατάργηση της ιδιοκτησίας ιδιωτικών εφημερίδων. Υπό τον Νάσερ, η Αλ-Αχράμ έγινε μια διεθνώς αναγνωρισμένη εφημερίδα. Μετακόμισε σε νέα έδρα στο Μπουλάγκ τη δεκαετία του 1960. Ο Χέικαλ ήταν γνωστός για τα υψηλά πρότυπα ποιότητας παραγωγής και επικοινώνησε με την εταιρεία Linotype το 1965 επιδιώκοντας να αποκτήσει υπερσύγχρονα πιεστήρια Elektron linecastes. Η κυκλοφορία της εφημερίδας ήταν μεταξύ 45.000 και 50.000 αντιτύπων το 1937 ενώ ήταν 90.000 αντίτυπα το 1947. Το 1976 η εφημερίδα είχε κυκλοφορία 520.000 αντιτύπων, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο διαβασμένη καθημερινά στην Αίγυπτο μετά την Αλ-Ακμπάρ . Η κυκλοφορία της Αλ-Αχράμ το 2000 ήταν 1,2 εκατομμύρια αντίτυπα. Επίσημος ιστότοπος Al-Ahram Digital Edinburgh Middle East Report Al Ahram US Αρχειοθετήθηκε 2012-10-21 στο Wayback Machine.
Κόσμος 13

Ο Κόσμος 13 (ρωσικά: Космос 13) ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1963. Ήταν ο όγδοος από τους 81 δορυφόρους Ζενίτ που στάλθηκαν στο διάστημα, με βάρος 4.730 κιλών.

 Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Βοστόκ-2 την 21η Μαρτίου 1963 (08:30:01 UTC). Αφού τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, έλαβε ονομασία στην σειρά δορυφόρων "Κόσμος", το διεθνές προσδιοριστικό 1963-006A και τον αριθμό 554 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ολοκλήρωσε χωρίς προβλήματα την αποστολή του που ήταν διάρκειας οκτώ ημερών. Η κάψουλα επανεισόδου, στην οποία μεταφέρονταν το φωτογραφικό φιλμ, επέστρεψε στην Γη στις 29 Μαρτίου ενώ το υπόλοιπο σκάφος καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Πέραν της κύριας αποστολής του, ο Κόσμος 13 μετέφερε όργανα για την μέτρηση των επιπέδων της ραδιενέργειας. Διαστημικές αποστολές το 1963
Whataboutism

Ως Whataboutism , επίσης γνωστό ως whataboutery (στα ελληνικά: Ναι αλλά για...), είναι μια παραλλαγή λογικής πλάνης επιρρίπτοντας ευθύνες σε έναν αντίπαλο ή ανασκευάζοντας το επιχείρημα του.

 Σύμφωνα με τον λεξικογράφο Ben Zimmer, ο όρος whataboutery εμφανίστηκε αρκετά χρόνια πριν από το whataboutism, με παρόμοιο νόημα. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε μια επιστολή του 1974 του Sean O'Conaill, η οποία δημοσιεύθηκε στους Ιρλανδικούς Times κάνοντας λόγο για "Whatabouts". Ο φιλόσοφος Μέρολντ Γουέστφαλ είπε ότι μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουν ότι είναι ένοχοι για κάτι "μπορούν να βρουν παρηγοριά όταν βρίσκουν τους άλλους εξίσου κακούς ή χειρότερους". Το Whataboutery, ασκείται από τις δύο πλευρές της Ιρλανδίας πάνω στο Ιρλανδικό ζήτημα, ήταν «μία από τις συχνότερες μορφές διαφυγής της προσωπικής ηθικής ευθύνης», σύμφωνα με τον Επίσκοπο (αργότερα καρδινάλιο) Κάλαλ Ντάλι. Το Whataboutism εστιάζει συνήθως στα αδικήματα ενός αντιπάλου για να τον δυσφημήσει, αλλά, σε μια αντιστροφή αυτής της συνήθους κατεύθυνσης, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δυσφημίσει τον εαυτό του, ενώ κάποιος αρνείται να επικρίνει έναν σύμμαχο. Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ το 2016 , όταν οι New York Times ρώτησαν τον υποψήφιο Ντόναλντ Τραμπ για τη μεταχείριση του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε δημοσιογράφους, δασκάλους και αντιφρονούντες, ο Τραμπ απάντησε με κριτική για την ιστορία των ΗΠΑ για τις πολιτικές ελευθερίες. Ο Joe Austin ήταν επικριτικός για την πρακτική του Whataboutism στη Βόρεια Ιρλανδία σε ένα άρθρο του το 1994, γράφοντας: "δεν έχω καθόλου χρόνο για το" Whataboutism "... αν το υποστηρίζετε αυτό, είναι ακατάλληλο. " Το 2017, ο New Yorker περιέγραψε την τακτική ως "στρατηγική ψευδών ηθικών ισοδυναμιών", και ο Clarence Page χαρακτήρισε την τεχνική "μια μορφή λογικής jiu-jitsu".
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2003

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2003 (τελική φάση) διεξήχθη στην Κατάνια της Ιταλίας, από 2 ως 11 Δεκεμβρίου 2003, στο πλαίσιο των Παγκόσμιων Στρατιωτικών Αγώνων με συμμετοχή 6 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Βόρεια Κορέα, η οποία στον τελικό νίκησε την Αίγυπτο.

 Στην τελική φάση είχαν προκριθεί οκτώ χώρες αλλά μετείχαν έξι, μετά από την απόσυρση της Συρίας και της Ερυθραίας. Οι εξι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών: Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση, όπου η πρώτη ομάδα του ενός ομίλου αντιμετώπισε την δεύτερη ομάδα του άλλου. Στους ομίλους ίσχυσε η βαθμολογία 3-1-0 αλλά στα ισόπαλα παιχνίδια υπήρχε η διαδικασία των πέναλτι (χωρίς παράταση), το αποτέλεσμα των οποίων ίσχυε μόνο σε περίπτωση ισοβαθμίας των δύο ομάδων. Οι νικήτριες των δύο ημιτελικών αγωνίστηκαν στον τελικό και οι ηττημένες για την 3η θέση. Πεντάρα, 8/12/2003: Αίγυπτος – Λιθουανία: 2-0 Ζεφεράνα, 9/12/2003: Βόρεια Κορέα – Ιταλία: 2-1 (1-1, χρυσό γκολ στην παράταση) Κατάνια, 10/12/2003: Ιταλία– Λιθουανία: 3-2 Κατάνια, 11/12/2003: Βόρεια Κορέα – Αίγυπτος: 3-2 (20΄ Yong Su, 58΄, 88΄ Song Chol Nam - 28΄ Bassiouny, 51΄ Ragab Abdullah) RSSSF World Military Games 2003 (Catania)
Ραφίκ Τζεμπούρ

Ο Ραφίκ Ζαέρ Τζεμπούρ (γαλλικά: Rafik Zoheir Djebbour, γενν. 8 Μαρτίου 1984) είναι Αλγερινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Πλέον εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής του Απόλλωνα Λάρισας ενώ υπήρξε και μάνατζερ ποδοσφαιριστών.

 Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1984 στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας, από γονείς Αλγερινούς μετανάστες. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1998 στην εφηβική ομάδα της Οσέρ και το 2004 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στη βελγική Λα Λουβιέρ. Το 2005 ήρθε στην Ελλάδα. Αρχικά αγωνίστηκε στον Εθνικό Αστέρα στη Β΄ Εθνική και αμέσως διακρίθηκε καθώς σε μισή περίοδο πέτυχε 11 γκολ σε 16 αγώνες. Τον Ιανουάριο του 2006, μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών, ομάδα Α΄ Εθνικής και τον Ιανουάριο του 2007, στον Πανιώνιο, του οποίου αποτέλεσε βασικό επιθετικό ατού και ήταν πρώτος σκόρερ με 7 γκολ στους πρώτους 8 αγώνες του πρωταθλήματος 2007-08. Τον Αύγουστο του 2008, πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ έναντι 3,2 εκατομμύριων ευρώ. Παρέμεινε για τρεις σεζόν, κάνοντας 58 συμμετοχές και σκοράροντας 22 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2011, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό Πειραιώς όπου παρέμεινε για 2,5 σεζόν κάνοντας συνολικά 56 συμμετοχές και βάζοντας 39 γκολ. Τον Σεπτέμβριο του 2013, δόθηκε ως δανεικός στην τουρκική Σίβασπορ, κάνοντας συνολικά 10 συμμετοχές με 2 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2014, υπέγραψε με τη Νότιγχαμ Φόρεστ, ενώ την περίοδο 2014-15 αγωνίστηκε στον ΑΠΟΕΛ. Το καλοκαίρι του 2015 συμφώνησε με την ΑΕΚ επιστρέφοντας έπειτα από 4,5 χρόνια.Στις 9 Σεπτεμβρίου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Επέλεξε το νούμερο 14 στη φανέλα του, για να συμβολίσει την ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου, το 1914. Τον Ιούλιο του 2017, η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να τερματίσει το συμβόλαιο με τον Τζεμπούρ, ύστερα από μόλις μια σεζόν. Στις 3 Οκτωβρίου 2017, υπέγραψε συμβόλαιο με την γαλλική Αθλέτικο Μαγσεγιέ, στην οποία παρέμεινε για μόλις μια σεζόν και η οποία αποτελεί την τελευταία ομάδα της καριέρας του. Το 2006, κλήθηκε για πρώτη φορά να αγωνισθεί με την εθνική Αλγερίας. Το 2008, μετά από την πολύ καλή πορεία του στο ελληνικό πρωτάθλημα, κλήθηκε ξανά από τον ομοσπονδιακό προπονητή της χώρας του στις 26 Μαρτίου στον αγώνα Αλγερία-Κογκό. Το διάστημα που αγωνίστηκε στον Ατρόμητο, ο Τζεμπούρ αγαπήθηκε πολύ από τους φιλάθλους της ομάδας, αλλά πρωταγωνίστησε και σε επεισόδια με συμπαίκτες του και μέλη της προπονητικής ομάδας. Παραμονές κρίσιμου ευρωπαϊκού αγώνα με τη Σεβίλλη επιτέθηκε στον Νεκτάριο Πανταζή, βοηθό του προπονητή Γιώργου Παράσχου επειδή τον θεώρησε υπεύθυνο για το γεγονός ότι δεν είχε αναρρώσει αρκετά γρήγορα ώστε να είναι έτοιμος για το παιχνίδι, ενώ σε προπόνηση της ομάδας χαστούκισε τον συμπαίκτη του Γιώργο Χάλαρη. Αυτό είχε συνέπεια ο Ατρόμητος να δεχτεί την ανταλλαγή του Τζεμπούρ με τον Αχμέτ Μαγκντί που του πρότεινε ο Πανιώνιος. με Ολυμπιακό 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2011, 2012, 2013) 2 Κύπελλα Ελλάδας (2012, 2013)με ΑΕΚ 1 Κύπελλο Ελλάδας (2016) με ΑΠΟΕΛ 1 Πρωτάθλημα Κύπρου (2015) 1 Κύπελλο Κύπρου (2015) Ο Ραφίκ Τζεμπούρ στο soccerway Transfer Market
Barrett XM109

Το Barrett XM109 είναι ένα πρωτότυπο αντι-υλικό τουφέκι, με θαλάμη για 25×59mm βομβιδίων και αναπτύχθηκε από την Barrett Firearms Manufacturing. Είχε σχεδιαστεί σύμφωνα με τις ανάγκες που διαπιστώθηκαν το 1994, και είναι ικανό να διατρήσει αλεξίσφαιρο γιλέκο και άλλο εξοπλισμό σε απόσταση 2 χιλιομέτρων (1,2 μίλια).Τα Πρωτότυπα του XM109 υπήρχαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και οι μελέτες της αποτελεσματικότητάς του όπλου δημοσιεύτηκαν το 2002. 10 από αυτά τα πρωτότυπα είναι γνωστό ότι υπάρχουν από το 2004, και οι εκδόσεις XM109 και Barrett XM500 ήταν εντεταγμένες σε ένα ευρύτερο πρόγραμμα Αντι-Υλικών τυφεκίων του Κογκρέσου το 2006. Η τρέχουσα κατάσταση της έκδοσης XM109 δεν είναι σαφής είτε για την ακύρωση ή την έγκρισή του.

 Το XM109, ήταν αρχικά γνωστό ως όπλο ελεύθερου σκοπευτή και τώρα ονομάζεται Αντι-Υλικό αυτογεμιζόμενο τουφέκι, σχεδιασμένο κυρίως για πλήξη ελαφρών τεθωρακισμένων οχημάτων και παρόμοιων στόχων. Ο σχεδιασμός του χρησιμοποιεί το κάτω μέρος του κορμού του M82/M107, αλλά με ένα νέο άνω μέρος θαλάμης των 25 mm. Το άνω μέρος του κορμού των τυφεκίων Μ82 μπορεί να αντικατασταθεί με αυτό του XM109 και να μετατραπεί σε ένα πλήρως λειτουργικό τουφέκι XM109. Το φυσίγγιο 25×59mm που χρησιμοποιείται στην έκδοση XM109 είναι το ίδιο με εκείνο που αναπτύχθηκε αρχικά για την ακυρωθείσα έκδοση XM307. Όπως και με το XM307, το XM109 μπορεί να αναδιαμορφωθεί σε .50 BMG από την εναλλαγή του άνω μέρους του M107. Η έκδοση XM109 προσφέρει μεγαλύτερο εύρος και μικρότερο συνολικό μήκος από τα προηγούμενα συστήματα M82/M107, καθώς και δυνητικά μεγαλύτερη δύναμη στον κάλυκα 25×59mm πάνω ακόμα και το Mk 211 .50 BMG. Ωστόσο, η μικρή προώθηση και το βαρύ βλήμα οδήγησαν σε απαράδεκτα υψηλή ανάκρουση λόγω του περιορισμού αποτελεσματικότητας του φλογοκρύπτη του όπλου, με μια δύναμη ανάκρουσης πάνω από 60 ft/lb σε σύγκριση με τα 36 του M107. Από το 2004, ένας από τους στόχους του έργου ήταν η μείωση της ανάκρουσης του όπλου. M1913 ράγα σκοπευτικών BORS βαλλιστικός υπολογιστής Υποδοχή monopod Αποσπώμενος φλογοκρύπτης και καταστολέας Αποσπώμενος δίποδας και λαβή μεταφοράς Barrett M95 Barrett XM500 Barrett M82 Official Website of Barrett Firearms Company An image of the XM109, Popular Mechanics GlobalSecurity.org - M109 Anti-Materiel Payload Rifle (AMPR) DTIC Briefing on XM109
Νοσσίς

Η Νοσσίς ή Νόσσις ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και επιγραμματοποιός από τους Επιζεφύριους Λοκρούς της Κάτω Ιταλίας η οποία έζησε την εποχή του Πτολεμαίου Α΄, δηλαδή μεταξύ τέλους 4ου με αρχές 3ου π.Χ..

 Η Νοσσίς έζησε τον 3ο π.Χ. αιώνα και στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται δώδεκα επιγράμματά της, το ένα αμφισβητούμενο από τον Στέφανο του Μελέαγρου. Τα έργα της κατατάσσονται στη λεγόμενη "δωρική σχολή". Τα θέματά της χαρακτηρίζονται από κάποια "λαϊκότητα" και η έκφρασή της από κάποια εκζήτηση και περιπλοκότητα. Οι αλεξανδρινοί φιλόλογοι την αναφέρουν ως μία από τις εννέα καλύτερες λυρικές ποιήτριες κατ΄ αντιστοιχία με τις εννέα Μούσες. Ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Θεσσαλονικεύς σε επίγραμμά του την χαρακτηρίζει ως "θηλύγλωσσο", που πιθανόν υποδηλώνει την ενασχόλησή της ιδιαίτερα με τη γυναικεία θεματολογία. Pierre Waltz, ‘’Anthologie Grecque’’, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, v.ΙΙ, p. 144. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, λήμμα Νοσσίς. Ψηφίδες - Ανθολογία Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας Nosside από την ιταλική ιστοσελίδα locriantica.it Νοσσίς: γυναικεία ποίηση της Ελληνιστικής Εποχής από το heterophoton Nossis (fl. c. 300 BC), σελ. 63-66 από το University of Oklahoma Press Επιγράμματα της Νοσσίδος από την Παλατινή Ανθολογία στη Βικηθήκη Τα επιγράμματα της Νοσσίδας από το www.locriantica.it
Εμέρ Φαρούκ Ακούν

Ο Εμέρ Φαρούκ Ακούν (τουρκικά: Ömer Faruk Akün, Κωνσταντινούπολη, 5 Απριλίου 1926 - Κωνσταντινούπολη, 2 Μαΐου 2016) ήταν Τούρκος φιλόλογος και ιστορικός της λογοτεχνίας, με ειδίκευση στην οθωμανική λογοτεχνία.

 Έπειτα από σπουδές στο γυμνάσιο αρρένων της συνοικίας Καμπατάς της Κωνσταντινούπολης, ο Ακούν σπούδασε στο Τμήμα Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, από το οποίο και αποφοίτησε το 1947 με διατριβή με αντικείμενο τα διηγήματα του Ντεντέ Κορκούτ, ενώ το 1951, μετά το πέρας της στρατιωτικής θητείας του, εργάστηκε ως λέκτορας. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, το τμήμα βρισκόταν υπό τη διεύθυνση του Αχμέτ Χαμντί Τανπινάρ. Το 1953, έλαβε διδακτορικό τίτλο σπουδών με τη διατριβή με αντικείμενο την φύση στην τουρκική λαϊκή ποίηση, ενώ κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1954 και 1956 έρευνα και σπουδές στο Παρίσι, πιο συγκεκριμένα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας και στη Σορβόννη. Το 1959, με διατριβή με αντικείμενο το ποιητικό έργο του Αμπντουλχάκ Χαμίντ Ταρχάν, έλαβε τον τίτλο σπουδών του ντοτσέντ, ο οποίος στο τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται μεταξύ του διδάκτορα και του καθηγητή, ενώ, τελικώς, το 1971, έγινε καθηγητής με διατριβή με αντικείμενο την επιστολικού χαρακτήρα αλληλογραφία του Ναμίκ Κεμάλ. Το 1984, κατέστη επικεφαλής του Τμήματος Σύγχρονης Τουρκικής Λογοτεχνίας, ενώ το 1990 κατέστη διευθυντής του Τμήματος Τουρκικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Με σημείο εκκίνησης το 1993, υπήρξε ομότιμος καθηγητής, συνεχίζοντας, ωστόσο, παράλληλα να εργάζεται για αριθμό τουρκικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το 2005, βραβεύθηκε από το κράτος για την προσφορά του στον τουρκικό πολιτισμό (τουρκικά: Türk Kültürüne Hizmet Vakfı). Στις 2 Μαΐου 2016, έπειτα από μακρά ασθένεια, απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη και ετάφη στο Κοιμητήριο του Καρατζά-Αχμέτ, στη συνοικία του Ουσκουντάρ. Πέραν των συνεισφορών του σε επιστημονικές επιθεωρήσεις και εγκυκλοπαίδειες, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των İslâm Ansiklopedisi και Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, ο Εμέρ Φαρούκ Ακούν είναι, επίσης, συγγραφέας των παρακάτω μονογραφιών: (Τουρκικά) «Ömer Faruk Akün». Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi TDVİA.
Τζον Γουίλκς Μπουθ

Ο Τζον Γουίλκς Μπουθ (John Wilkes Booth, 10 Μαΐου 1838 – 26 Απριλίου 1865) ήταν Αμερικανός ηθοποιός ο οποίος, στις 14 Απριλίου του 1865, στη διάρκεια μιας παράστασης στο Θέατρο Φόρντ, στην Ουάσινγκτον, δολοφόνησε τον Πρόεδρο Αβραάμ Λίνκολν, πυροβολώντας τον στο πίσω μέρος της κεφαλής. Μετά τη δολοφονία, ο Μπούθ αρχικά κατάφερε να ξεφύγει και κατέφυγε σε μια φάρμα στα βόρεια της Βιρτζίνια, όπου τελικώς στις 26 Απριλίου στρατιώτες της Ένωσης τον εντόπισαν και τον σκότωσαν. Ο Μπούθ ήταν υποστηρικτής της Συνομοσπονδίας και σφοδρός πολέμιος του Λίνκολν, ιδιαίτερα δε, διαφωνούσε με τη θέση του Προέδρου για την κατάργηση της δουλείας και την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου σε πρώην δούλους.

 Ο Μπουθ (ο οποίος πήρε το όνομά του από τον Άγγλο ριζοσπάστη πολιτικό Τζον Γουίλκς που ήταν μακρινός συγγενής του) γεννήθηκε στο Μέριλαντ στις 10 Μαΐου του 1838. Οι γονείς του, ο ηθοποιός Junius Brutus Booth και η ερωμένη του Μαίρη Άνν Χόλμς, εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ, από την Αγγλία, τον Ιούνιο του 1821. Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 γράφτηκε στο Milton Boarding School for Boys, το οποίο λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση των Κουακέρων, στο Σπάρκς στο Μέριλαντ και στη συνέχεια στο St. Timothy's Hall, μια Επισκοπική στρατιωτική ακαδημία στο Κάτονσβάιλ, επίσης στο Μέριλαντ. Η εν λόγω ακαδημία χαρακτηριζόταν από αυστηρή πειθαρχία και οι μαθητές της ήταν υποχρεωμένοι να φορούν στρατιωτικές στολές. Τελικά ο Μπούθ παράτησε το σχολείο μετά το θάνατο του πατέρα του. Άρχισε να ασχολείται με το θέατρο στα χρόνια της εφηβείας του ακολουθώντας τα βήματα τόσο του πατέρα του όσο και των αδερφών του που ήταν επίσης ηθοποιοί. Σε ηλικία 17 ετών έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο στο έργο Ριχάρδος ο Γ' , στο Charles Street Theatre, στη Βαλτιμόρη όπου αποδοκιμάστηκε από το κοινό επειδή κάποια στιγμή έχασε τα λόγια του. Τα επόμενα χρόνια έπαιξε σε διάφορα θέατρα τόσο στη Βαλτιμόρη όσο και σε άλλες αμερικανικές πόλεις. Αυτό που χαρακτήριζε τον Μπουθ περισσότερο δεν ήταν το ταλέντο του όσο το πάθος και ο ενθουσιασμός με τον οποίο υποδυόταν τους ρόλους του και τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα το κοινό να τον λατρέψει.
Πηγές Καβάλας

Οι Πηγές είναι χωριό του Νομού Καβάλας, που αποτελεί την Κοινότητα Πηγών. Σήμερα υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Κεραμωτής (με έδρα την Κεραμωτή), που αποτελεί μία από τις τρεις Δημοτικές Ενότητες του Καλλικρατικού Δήμου Νέστου με έδρα την Χρυσούπολη Καβάλας. Πριν την ψήφιση του Νόμου Καλλικράτη, ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Κεραμωτής με έδρα την Κεραμωτή. Οι Πηγές υπάγονται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Ο τηλεφωνικός κωδικός του χωριού είναι 25910, ενώ ο ταχυδρομικός κώδικας είναι 64011.

 Οι Πηγές έχουν υψόμετρο 17 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το γεωγραφικό τους πλάτος είναι 40,902366505, ενώ το γεωγραφικό μήκος είναι 24,6709342242. Ο πληθυσμός τους το 2021 ήταν 614 κάτοικοι, από 770 το 2011. Πλησιέστερα χωριά είναι το Αγίασμα, η Νέα Καρυά και η Κεραμωτή, απέναντι απο την οποία βρίσκεται το νησί της Θάσου, ενώ σε απόσταση 7 χιλιομέτρων δυτικά από τις Πηγές, βρίσκεται το Αεροδρόμιο της Καβάλας «Μέγας Αλέξανδρος». Η πόλη της Καβάλας και η πόλη της Ξάνθης βρίσκονται σε απόσταση 35 και 43 χιλιομέτρων αντίστοιχα από τις Πηγές, η Καβάλα δυτικά και η Ξάνθη προς τα ανατολικά με άμεση πρόσβαση μέσω της Εγνατίας Οδού, αλλά και των παλαιότερων επαρχιακών οδών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 770 κατοίκους. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες και τα προϊόντα τους, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα σπαράγγια, τα φασόλια, το καλαμπόκια, καθώς και τα ρόδια, διανέμονται εντός, αλλά και εκτός Ελλάδας. Στις 26 Ιουλίου κάθε έτους εορτάζει η προστάτιδα του χωριού Αγία Παρασκευή. Στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής στην είσοδο του χωριού βρίσκεται και το κοιμητήριο των Πηγών. Επίσης, στο χωριό υπάρχουν οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου (κύριος ναός του χωριού) και της Αγίας Παρασκευής της Επιβατινής. Ο ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΑΡΗΣ ΠΗΓΩΝ" είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τις Πηγές Νέστου του νομού Καβάλας. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1955 και δραστηριοποιείται αποκλειστικά στο άθλημα του ποδοσφαίρου συμμετέχοντας στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Ο Άρης Πηγών διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Δημοτικό Στάδιο Πηγών, χωρητικότητας σκεπαστής κερκίδας 550 θεατών. Οι φίλαθλοι της ομάδας χαρακτηρίζονται από τους πιο ένθερμους στην Ελλάδα σε τοπικό επίπεδο. Κάθε χρόνο παραμονή της Αγίας Παρασκευής (25/7) διοργανώνετε μεγάλο λαϊκοδημοτικό πανηγύρι στο γήπεδο του χωριού προσελκύοντας πλήθος επισκεπτών.
Απαθεϊσμός

Απαθεϊσμός (από το απάθεια και το θεϊσμός) είναι η στάση της απάθειας στο ερώτημα αν υπάρχει ή όχι θεός. Είναι περισσότερο στάση παρά πίστη ή σύστημα πίστης.Απαθεϊστής είναι κάποιος που δεν ενδιαφέρονται στην αποδοχή ή απόρριψη ισχυρισμών αν υπάρχουν ή όχι θεοί. Η ύπαρξη των θεοτήτων δεν ενδιαφέρει τον απαθεϊστή..Ο επιστήμονας και φιλόσοφος Ian von Hegner έχει επιχειρηματολογίσει πως ο απαθεϊσμός είναι η εναλλακτική θέση απέναντι στον θεϊσμό, αθεϊσμό και αγνωστικισμό, με ηθικές συνέπειες οι οποίες έχουν παραβλεφθεί από την σύγχρονη φιλοσοφία.. Philosopher Trevor Hedberg has called apatheism uncharted territory in the philosophy of religion.

 Ένα είδος απαθεϊσμού θεωρεί ότι η ερώτηση για την ύπαρξη θεών, είναι εντελώς άσχετη με την καθημερινή ζωή. Αυτή η πρόταση δεν πρέπει να εκληφθεί ως σκεπτικιστική στάση, όμοια με των άθεων ή αγνωστικιστών που αμφισβητούν την ύπαρξη των θεών ή αν μπορούμε να ξέρουμε κάτι για αυτούς. Η ύπαρξη των θεοτήτων δεν τίθεται στο περιθώριο για ηθικούς ή επιστημονικούς λόγους. Για δημοκρατικούς ή υπαρξιακους λόγους, εκλαμβάνεται ως μη αναγκαία ερώτηση. Η παγκοσμιότητα της δημοκρατικής αρχής πως δεν υπάρχουν πρώτης ή δεύτερης τάξης ανθρώποι και πως, επίσης, ανάμεσα σε όλα τα όντα (συμπεριλαμβανομένου και πιθανον εξωγήινων ή θεοτήτων) οι ανθρώποι δεν είναι σε δεύτερη κατηγορία. Σε αυτή την εκδοχή, η ύπαρξη των θεοτήτων δεν θεωρείται μια από τις «μεγάλες ερωτήσεις» της ζωής. Ο όρος απαθεϊσμός, εκτιμάται ότι έχει έρθει σε χρήση το 2001 από τον συγγραφέα Robert J. Nash. Ο απαθεϊστικός αγνωστικισμός, ισχυρίζεται ότι καμιά συζήτηση δεν μπορεί να αποδείξει ή να απορρίψει την ύπαρξη του θεού ή θεοτήτηων και αν υπάρχουν τελικά θεότητες, αυτές δεν απασχολούνται με την μοίρα των ανθρώπων. Ετσι η ύπαρξη τους έχει λίγη ή καθόλου επίδραση στην προσωπική ανθρώπινη ζωή του καθενός και δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει.. Η άποψη πως κάποιος πρέπει να ζει την ζωή του, χωρίς να νοιάζεται για την ύπαρξη ή όχι θεών. Ο πρακτικός αθεϊσμός πάντως, δεν βλέπει την ερώτηση για τον θεό ως άσχετη, σε αντίθεση με τον απαθεϊσμο. Μη θεϊσμό Ιγνωστικισμό Σαφής και ασαφής αθεϊσμός Θεολογική αγνωσία Αγνωστικιστικός αθεϊσμός Von Hegner, Ian. Gods and Dictatorships: A Defence of Heroical Apatheism, Science, Religion and Culture, Vol. 3, Issue 1, 2016. "Let It Be: Three Cheers for Apatheism Apatheism, Allognosticism, and the American Religious Landscape Apatheism defined on Atheism.about.com Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine. ABC New Radio: wordwatch, Apatheism Apathetic Agnostics
Μπόρντερ κόλεϊ

Το μπόρντερ κόλεϊ είναι φυλή εργατικού σκύλου που προέρχεται από την περιοχή των συνόρων μεταξύ της Σκωτίας και της Αγγλίας. Η φυλή εκτράφηκε για τη βόσκηση κοπαδιών, ιδιαίτερα προβάτων, και συνδυάζει την νοημοσύνη και την ευκινησία με μια σκληραγωγημένη κράση.

 Ως εργατικοί σκύλοι, τα μπόρντερ κόλεϊ επιλέγονται για την ικανότητα και την αντοχή τους στη βόσκηση κοπαδιών. Ο χρωματισμός που συνηθέστερα συσχετίζεται με τη φυλή είναι ένα χαρακτηριστικό ασπρόμαυρο, αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες παραλλαγές, όπως κόκκινο και λευκό, καφέ και λευκό, μερλέ και σχεδόν καθαρό μαύρο. Τα μπόρντερ κόλεϊ είναι γνωστά για την εξαιρετικά υψηλού επιπέδου νοημοσύνη (είναι η πρώτη σε νοημοσύνη ράτσα σκύλων) και την καταλληλότητά τους για εκπαίδευση. Ένα μπόρντερ κόλεϊ, ο Rico, έχει αποδειχθεί ότι έχει λειτουργικό λεξιλόγιο άνω των 200 λέξεων. Επίσης είναι εξαιρετικά ευκίνητα, καθιστώντας τα άξια σε αθλήματα σκύλων. Τα μπόρντερ κόλεϊ κατέχουν ένα «ένστικτο βόσκησης», μια τροποποιημένη μορφή του κυνηγετικού ενστίκτου, που τα οδηγεί στην υιοθέτηση μιας χαρακτηριστικής στάσης βόσκησης και τον καθορισμό του στόχο τους με ένα διεισδυτικό βλέμμα. Ο στόχος, πρωταρχικώς τα πρόβατα, μπορεί να περιλαμβάνει πάπιες, αυτοκίνητα, παιδιά, άλλα σκυλιά ή ακόμα και πουλιά στον ουρανό. Λόγω της νοημοσύνης τους και της επιθυμίας τους να εργάζονται, μπορεί να μην κάνουν για κατοικίδια για ανθρώπους που δεν μπορούν να τους παρέχουν αρκετή άσκηση και πνευματική διέγερση.
Αλβέρτος Άτσο Α΄ του Μιλάνου

Ο Αλβέρτος Άτσο Α΄ (απεβ. 1029) από τον Οίκο των Ομπερτιδών, ήταν μάργραβος του Μιλάνου. Ήταν σε διαμάχη με τον Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών βασιλιά της Γερμανίας.

 Αναφέρεται σε έγγραφο του 1011. Δύο έτη μετά αναφέρεται να έχει τη θέση του απεσταλμένου (missus) του παλατιού. Όταν μετά το 1014 απεβίωσε ο πατέρας του Ομπέρτο Β΄, τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος του Μιλάνου και κόμης του Μιλάνου, του Λούνι, της Γένουας, της Τορτόνας (στο Πεδεμόντιο). Είχε πολλές κτήσεις, άλλες υποτελείς (φεουδαλικές) και άλλες ανεξάρτητες. Οι αδελφοί του Ούγος, Αδαλβέρτος Δ΄ και Ομπέρτο Γ΄ έφεραν επίσης τον τίτλο του μαρκησίου του Μιλάνου. Η αδελφή του Μπέρθα παντρεύτηκε τον Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ μαρκήσιο του Τορίνο. Μπέρθα ήταν και η αδελφή του (ίσως η ίδια) που παντρεύτηκε τον Αρδουίνο μαρκήσιο της Ιβρέας για να είναι σύμμαχες οι οικογένειες των Ιβρέα και των Ομπερτιδών. Στη διαμάχη του Αρδουίνου της Ιβρέας με τον Ερρίκο Β΄ για το στέμμα των Λομβαρδών (της «Ιταλίας») υποστήριξε με τους αδελφούς του τον πρώτο. Το 1014 ο Ερρίκος Β΄ στέφθηκε βασιλιάς της Γερμανίας. O Αλβέρτος-Άτσο Α΄ κατάσχεσε το Ζόλινγκεν (Solingen) της Ρηνανίας, λεηλάτησε την εκεί εκκλησία και επιτέθηκε στην Παβία, το Βερτσέλι και τη Νοβάρα στο Πεδεμόντιο. Αν και το 1019 συμφιλιώθηκε με τον Ερρίκο Β΄, τρία έτη μετά ο Γερμανός βασιλιάς συνέλαβε όλα τα αδέλφια. Τότε ο Αλβέρτος-Άτσο Α΄ δήλωσε υποτέλεια και ο Ερρίκος Β΄ του έδωσε το δικαίωμα του δικάζειν (judiciaria) στο Μονζέλιτσε. Το 1026 ενώθηκε με τον Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ του Τορίνο για την υπεράσπιση της Παβίας εναντίον του Κορράδου Β΄ των Σαλίων. Το 1029 απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος-Άτσο Β΄. Νυμφεύτηκε την Αδέλα του Μιλάνου και είχε τέκνο: Αλβέρτος-Άτσο Β΄ 997/1009 - 1097 μαρκήσιος του Μιλάνου. Αδέλα π.995-μετά το 1055, παντρεύτηκε τον Άνσελ Β΄ μάργραβο του Σαλούτσο.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2017-18 αποτέλεσε το 47ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Ονήσιλος Σωτήρας 2014 για πρώτη φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2017-18 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2018-19. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2017-18 Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ξυλοτύμβου 2006 Διγενής Βορόκλινης Χαλκάνορας ΙδαλίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2017-18 Ηρακλής Γερολάκκου Ελπίδα Ξυλοφάγου ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-ΑχερίτουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 2016-17 Ακρίτας Χλώρακας ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς1Ομάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17 Ονήσιλος Σωτήρας 2014 ΑΠΕΑ Ακρωτηρίου Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς Ελπίδα Αστρομερίτη21,2Από τη Β΄ κατηγορία 2016-17 είχε υποβιβαστεί και η Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς. Ωστόσο, αποχώρησε πριν την έναρξη του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 2017-18. Τη θέση της πήρε η 4η ομάδα του πρωταθλήματος Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2016-17, Ελπίδα Αστρομερίτη. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Σημειώσεις:1Από τον Λειβαδιακό/Σαλαμίνα Λειβαδιών αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί για οικονομικούς λόγους επειδή δεν πλήρωσε πρόστιμο που επεβλήθη από τη Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ. Ισοβαθμία:αΑχυρώνας-Π.Ο. Ορμήδεια 2-1, Π.Ο. Ορμήδεια-Αχυρώνας 0-0 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Επίσημος ιστότοπος Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2017-18 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Χάποελ Πετάχ Τίκβα

Η Χάποελ Πετάχ Τίκβα είναι μια ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα από την Πετάχ Τίκβα. Ιδρύθηκε το 1934. Πιο πετυχημένη περίοδος της ομάδας ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 με αρχές της δεκαετίας του 1960, όπου κέρδισε 6 πρωταθλήματα, 5 εκ των οποίων συνεχόμενα. Αν και δεν έχει κερδίσει πρωτάθλημα από το 1963, διατηρεί το ρερόρ συνεχόμενων τίτλων Έδρα της ομάδας είναι το HaMoshava Stadium στην Πετάχ Τίκβα, χωρητικότητας 11500 θέσεων. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ Πρωταθλήτρια (6): 1955, 1958–59, 1959–60, 1960–61, 1961–62, 1962–63 Φιναλίστ (9): 1955–56, 1956–57, 1957–58, 1964–65, 1966–68, 1988–89, 1989–90, 1990–91, 1996–97 State Cup Νικήτρια (2): 1957, 1992 Φιναλίστ (6): 1955, 1959, 1961, 1968, 1974, 1991 Israeli Supercup Νικήτρια (1): 1962 Φιναλίστ (1): 1957 Toto Cup Νικήτρια (4): 1986, 1990, 1991, 2005 Toto Cup Leumit Νικήτρια (1): 2007 Second Division Φιναλίστ (1): 2007-08 www.4everblue.co.il (Εβραϊκά) Hapoel Petach Tikva Museum (Εβραϊκά) The Blue Frontier 06 site (Εβραϊκά)
ΝΣΙ Ρούναβικ

Η ΝΣΙ Ρούναβικ είναι μια ποδοσφαιρική ομαδά από τα Νησιά Φερόες, από την πόλη Ρούναβικ. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 24 Μαρτίου 1957. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε. Έδρα της ομάδας είναι το Runavík Stadium, χωρητικότητας 2000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε (1): Πρωτάθλημα 2007 Faroe Islands Cup (3): Νικήτρια 1986, 2002, 2017 Faroe Islands Super Cup (1): Νικήτρια 2008 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NSÍ Runavík στο Wikimedia Commons Official Website Guliganz Fan Club Αρχειοθετήθηκε 2007-02-22 στο Wayback Machine. Bakkafrost – the main sponsor of NSÍ Runavík FC
Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Μεσογείου

Το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Μεσογείου (τουρκικά : Doğu Akdeniz Üniversitesi) είναι ένα πανεπιστήμιο στην Βόρεια Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1979 υπό την ηγεσία του Onay Fadıl Demirciler ως ανώτατο ακαδημαϊκό ίδρυμα για τους Τουρκοκύπριους. Το 1986 έγινε κρατικό πανεπιστήμιο. Η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται μέσα στην πόλη της Αμμοχώστου. Το πανεπιστήμιο διαθέτει 141 προγράμματα (11 σχολές και 5 τμήματα) προσφέροντας προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές καθώς και υποδομές για έρευνα. Οι γλώσσες διδασκαλίας είναι τα τουρκικά και τα αγγλικά. Ωστόσο, ένα αγγλικό προπαρασκευαστικό σχολείο είναι διαθέσιμο για φοιτητές που χρειάζεται να βελτιώσουν τα αγγλικά. Το πανεπιστήμιο προσφέρει μια ποικιλία αθλημάτων και κοινωνικών δραστηριοτήτων. Τα ακαδημαϊκά προγράμματα είναι ευρεία και περιλαμβάνουν φυσικές και κοινωνικές επιστήμες με σημαντικές ερευηνητικές σπουδές μέσω του ερευνητικού συμβουλευτικού σώματος.

 Η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου είναι μια από τις μεγαλύτερες στο νησί, με μια συλλογή που περιλαμβάνει περισσότερα από 120,000 βιβλία, και προσφέρει δωρεάν πρόσβαση σε εκατοντάδες βάσεις και πηγές πληροφοριών στους χρήστες. Η πανεπιστημιούπολη επεκτάθηκε εδαφικά την δεκαετία του 1990 ώστε να συμπεριλάβει αθλητικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Η πανεπιστημιούπολη περιλαμβάνει γήπεδα του τένις, του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου, δίπλα από ένα αθλητικό στάδιο για αγώνες του στίβου. Άλλο σημαντικό αθλητικό κέντρο είναι το Lala Mustafa Pasha για αθλήματα σε εσωτερικό χώρο, που λειτουργεί και ως χώρος υποδοχής για σημαντικές αθλητικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το πανεπιστήμιο λειτουργεί τον δικό του ραδιοφωνικό σταθμό στο 106.5 FM, που ονομάζεται Radio EMU και μεταδίδεται σε όλο το νησί. Φοιτητές από το Τμήμα Τηλεπικοινωνιών διαχειρίζονται τον σταθμό. Το πανεπιστήμιο είναι μέλος του Caucasus University Association. Buğra Gülsoy - ηθοποιός Ebru Polat - τραγουδιστής Mehmet Muş - βουλευτής στην Τουρκία Bülent Turan - βουλευτής στην Τουρκία EMU Blog EMU page in most popular Russian social network vkontakte Αρχειοθετήθηκε 2013-03-12 στο Wayback Machine.
Ο Επαγγελματίας (ταινία)

Ο Επαγγελματίας (γαλλικά: Le Professionnel) είναι μια γαλλική ταινία δράσης παραγωγής 1981, σε σκηνοθεσία του Ζωρζ Λοτνέρ και με μουσική του Ένιο Μορικόνε. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ζαν Ντεσάγυ, και Ρομπέρ Οσέν. Η ταινία είναι βασισμένη στη βραβευμένη νουβέλα 'Death of a Thin-Skinned Animal' του Πάτρικ Αλεξάντερ. Η ταινία σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, κόβοντας στην πρεμιέρα της 5.243.559 εισιτήρια, και ήταν στην τετάρτη θέση των ταινιών που προβλήθηκαν στη Γαλλία το 1981.

 Ο μυστικός πράκτορας Ζοσλέν Μπομόντ (Ζαν Πολ Μπελμοντό) θα σταλεί από τη Γαλλική μυστική υπηρεσία στο Μαλαγκούι, μια χώρα της υποσαχαρίας Αφρικής, με αποστολή του να δολοφονήσει τον δικτάτορα Συνταγματάρχη Τζαλά. Προτού όμως προλάβει να ολοκληρώσει την αποστολή του, η πολιτική κατάσταση θα αλλάξει στη Γαλλία, και οι προϊστάμενοι του Μπομόντ θα τον προδώσουν και θα τον παραδώσουν στις Αρχές του Μαλαγκούι. Σε μια δίκη παρωδία θα καταδικαστεί σε ισόβια, και θα τον στείλουν σε καταναγκαστικά έργα. Ο Μπομόντ θα καταφέρει να αποδράσει μαζί με έναν άλλο συγκρατουμένο του και θα επιστρέψει μυστικά στη Γαλλία με σκοπό να βρει τους προδότες. Οι επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας θα ενημερώσουν τον Υπουργό Εσωτερικών (Ζαν Ντεσάγυ) για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και θα ληφθεί η απόφαση να εξουδετερωθεί ο Μπομόντ πάση θυσία προτού ξεσπάσει το σκάνδαλο στη Γαλλία. Θα ανατεθεί σε έναν σαδιστή αστυνόμο, τον Ροζέν (Ρομπέρ Χοσέιν) να βρει τον Μπομόντ. Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Ζοσλέν Μπομόντ Ρομπέρ Χοσέιν ως αστυνόμος Ροζέν Ζαν Ντεσάγυ ως Υπουργός Ο Επαγγελματίας στην IMDb (Αγγλικά)
Ελισάβετ της Αυστρίας (1285-1352)

Η Ελισάβετ της Αυστρίας ή Ελισάβετ της Λωρραίνης, (γερμανικά: Elisabet, περί το 1285 - 19 Μαΐου 1353) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας, με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Ροδόλφου.

 Ήταν η τρίτη κόρη και το δέκατο από τα δώδεκα παιδιά του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας & δούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ, δούκα της Καρινθίας. Τα αδέλφια της ήταν ο Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας, ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας, ο Λεοπόλδος Α΄ της Αυστρίας, ο Αλβέρτος Β΄ της Αυστρίας, ο Όθων της Αυστρίας, η Αγνή της Αυστρίας και η Άννα της Αυστρίας, Mαργραβίνα του Βρανδεμβούργου. Η Ελισσάβετ αρραβωνιάστηκε σε μικρή ηλικία έναν από τους γιους του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του Ωραίου, ο πατέρας της ωστόσο ήθελε να πραγματοποιήσει ισχυρότερους δεσμούς με τη Γαλλία. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελισάβετ Ροδόλφος Α΄ της Βοημίας παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου του Ωραίου Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Αυστρίας, μετά τον γάμο αυτό διαλύθηκε ο αρραβώνας της με έναν από τους γιους του Φιλίππου Δ΄. Μετά τη διάλυση του αρραβώνα η Ελισσάβετ παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης. Η γαμήλια συνθήκη υπεγράφει (6 Αυγούστου 1306) και ο γάμος έγινε την επόμενη χρονιά (1307). Με τον γάμο της η Ελισάβετ έγινε δούκισσα της Λωρραίνης, ο Φρειδερίκος Δ΄ βοήθησε τον αδελφό της Φρειδερίκο τον Ισχυρό να γίνει Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο σύζυγος της αιχμαλωτίστηκε στη "μάχη του Μάλντορφ" που πολεμούσε στο πλευρό του κουνιάδου του, τον ελευθέρωσε ο βασιλιάς της Γαλλίας. Ο Φρειδερίκος κληροδότησε τη Λωρραίνη στον γιο του Ροδόλφο και η Ελισάβετ έγινε αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου τους (1329-1331). Ο Ροδόλφος παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 10 ετών την Ελεονώρα του Μπαρ, ο πεθερός του Εδουάρδος Α΄ του Μπαρ έγινε αντιβασιλέας στη θέση της μητέρας του. Η Ελισάβετ πέθανε στη Νανσύ πρωτεύουσα στο Δουκάτο της Λωρραίνης (19 Μάϊου 1453), τάφηκε σε κοιμητήριο σε μονή των Καρμηλιτών στο Τιρόλο. Παντρεύτηκε το 1307 τον Φρειδερίκο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Ροδόλφος της Λωρραίνης 1320-1346, δούκας της Λωρραίνης. Φρειδερίκος, κόμης του Λυνεβίλ, απεβ. νέος. Μαργαρίτα απεβ. 1376, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Σαλόν, κύριο του Ωμπερίβ, μετά τον Κορράδο κόμη του Φρίμπουργκ και έπειτα τον Ούλριχ κύριο του Ράππολτσταϊν. Αγνή, πέθανε νέα. Θεοβάλδος, πέθανε νέος. Αλβέρτος, πέθανε νέος. Bogdan, Henry (2007). La Lorraine des Ducs (in French). Perrin.
Κοινότητα Κάτω Αρχανών

Η Κοινότητα Κάτω Αρχανών είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Κάτω Αρχάνες αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Αρχανών και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κάτω Αρχανών περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αμπελά, Κερά Ελαιούσα και Πατσίδες. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Αμπελά, τα (23) Κάτω Αρχάνες, οι (610) Κερά Ελαιούσα, η (22) Πατσίδες, οι (391)Συνολικά η κοινότητα έχει 1.046 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. . Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κάτω Αρχανών.
Θεοδόσιος Β΄ της Μπραγκάνσα

Ο Θεοδόσιος Β΄, πορτογαλ. Teodósio II (28 Απριλίου 1568 - 29 Νοεμβρίου 1630) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 7ος δούκας της Μπραγκάνσα, 6ος μαρκήσιος της Βίλα Βισόσα, 8ος κόμης τού Αρραϊόλος & Νέιβα, 11ος τού Οουρέμ, 14ος τού Μπαρσέλος (1583-1630). Είναι γνωστός για την υπακοή του στον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Α΄ 6ου δούκα της Μπραγκάνσα και της Αικατερίνης των Αβίς, κόρης τού Εδουάρδου 4ου δούκα τού Γκουιμαράες. Οι γονείς του ήταν εξαδέλφια. Όταν ήταν ακόμη μικρό παιδί, κλήθηκε στην Αυλή τού Σεβαστιανού Α΄ της Πορτογαλίας, ο οποίος σκέφτηκε να τον πάρει μαζί του το 1578 σε εκστρατεία του κατά τού βασιλιά τού Μαρόκου. Η εκστρατεία ήταν καταδικασμένη: οι Πορτογάλοι ηττήθηκαν στη μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ. Ο μικρός έμεινε δίπλα στο βασιλιά, μέχρι που έγινε η θέση του εξαιρετικά επικίνδυνη και ο Σεβαστιανός παρήγγειλε στους υπηρέτες του να πάρουν το παιδί μακριά, σε ασφαλή θέση. Ο μικρός Θεοδόσιος Β΄ δυσαρεστήθηκε από την απόφαση του βασιλιά, πήρε το άλογο και έτρεξε στην πρώτη γραμμή της μάχης, ακολουθούμενος από τρομοκρατημένους υπηρέτες. Το παιδί, όπως πολλοί άλλοι, τραυματίστηκε και συνελήφθη αιχμάλωτο στην Αυλή του βασιλιά του Μαρόκου, ενώ ο βασιλιάς Σεβαστιανός είχε ήδη πέσει στο πεδίο της μάχης. Οι λυπημένοι, ανήσυχοι γονείς του πρόσφεραν μία περιουσία για την απελευθέρωση του γιου τους, ενώ ζήτησαν από τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας να γράψει στον βασιλιά του Μαρόκου να τού χαρίσει τη ζωή. Τελικά, ο βασιλιάς του Μαρόκου, έκπληκτος από τη θαρραλέα πράξη τού παιδιού, τον απελευθέρωσε σε ένα χρόνο χωρίς λύτρα, παραδίνοντάς τον στην Ισπανία. Η κατάσταση στην Πορτογαλία δεν ήταν ήσυχη: διάδοχος του 24χρονου Σεβαστιανού που σκοτώθηκε στη μάχ, ήταν ο μεγάλος θείος του καρδινάλιος Ερρίκος, γηραιός και άτεκνος. Έτσι άρχισε η διαμάχη για τη διαδοχή· ο Ερρίκος είχε τρία ανίψια: την Αικατερίνη (μητέρα τού Θεοδοσίου Β΄), τον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας και τον νόθο Αντώνιο. Το 1580 απεβίωσε ο Ερρίκος και η φιλόδοξη Αικατερίνη διεκδίκησε τον θρόνο, κάτι που έκανε και ο Φίλιππος Β΄. Ο τελευταίος χρησιμοποιούσε κάθε δικαιολογία και κατακρατούσε τον Θεοδόσιο Β΄, έως τη στιγμή που εξασφάλισε το στέμμα στα χέρια του ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας. Ο Θεοδόσιος Β΄ τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του σαν δούκας της Μπραγκάνσα το 1583 και έγινε πιστός υπηρέτης του Ισπανού βασιλιά, τον οποίο πάντοτε υπερασπίστηκε, γι' αυτό και εκείνος τον αντάμειψε με γη και τίτλους. Με τη σύζυγο του Άννα ντε Βελάσκο υ Χιρόν, Ισπανίδα ευγενή, κόρη τού Ιωάννη-Φερδινάνδου ντεε Βελάσκο 5ου δούκα τού Φρίας, απέκτησε τέκνα: Ιωάννης Δ΄ 1604-1656, βασιλιάς της Πορτογαλίας και, ως Ιωάννης Β΄, δούκας της Μπραγκάνσα. Εδουάρδος 1650-1649, κύριος της Βίλα ντο Κόνντε. Αλέξανδρος 1607-1637, απεβ. 30 ετών. Αικατερίνη 1606-1610, απεβ. 4 ετών. "Nobreza de Portugal e Brazil", Vol. II, page 448. Published by Zairol Lda., Lisbon, 1989. Genealogy of Teodósio II, 7th Duke of Braganza