IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σιντί Μπελ Αμπές

Το Σιντί Μπελ Αμπές (αραβικά: سيدي بلعباس‎), ή Μπελ Αμπές είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης βιλάγιας της Αλγερίας. Πήρε το όνομά της από τον Σιντί μπελ Αμπάς, μουσουλμάνο μαραμπού ή ευγενή που είναι θαμμένος εκεί. Η πόλη είναι το εμπορικό κέντρο μιας σημαντικής περιοχής αμπελώνων, κήπων, οπωρώνων και σιτηρών. Παλαιότερα περιβαλλόταν από τείχος με τέσσερις πύλες. Στην πόλη υπάρχει πανεπιστήμιο. Το Σιντί Μπελ Αμπές απέχει 75 χιλιόμετρα από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 212.935 κατοίκους, από 186.879 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,34%.

 Η σημερινή πόλη, επί του ποταμού Ουαντί Σελίφ, αναπτύχθηκε γύρω από ένα γαλλικό στρατόπεδο το οποίο κτίστηκε το 1843. Το 1849 δημιουργήθηκε μια προσχεδιασμένη αγροτική πόλη γύρω από την υπάρχουσα στρατιωτική θέση. Από τη δεκαετία του 1830 έως το 1962 η πόλη συνδέθηκε στενά με τη γαλλική Λεγεώνα των Ξένων, μιας και ήταν η τοποθεσία του βασικού στρατοπέδου εκπαίδευσης και το αρχηγείο του 1ου Συντάγματος Ξένων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 η πόλη, που αναφέρεται πως είχε ισπανική εμφάνιση, είχε περίπου 30.000 κατοίκους. Τα κύρια κτίρια βρίσκονταν στη γαλλική στρατιωτική περιοχή του Quartier Vienot. Το εκπαιδευτικό κέντρο της σύγχρονης εθνικής χωροφυλακής της Αλγερίας βρίσκεται στο Σιντί Μπελ Αμπές. Στη δεκαετία του 1930 πολλά από τα παλιά τείχη της πόλης κατεδαφίστηκαν. Μεγάλες λεωφόροι και πλατείες αντικατέστησαν τις παραδοσιακές συνοικίες, έχοντας ως αποτέλεσμα η πόλη να χάσει μεγάλο μέρος του πρώην χαρακτήρα της. Η πόλη βρίσκεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Μεκερρά και σε μια λίμνη, η οποία αποτελεί σημαντική πηγή υδροδότησης στην περιοχή. Το Σιντί Μπελ Αμπές έχει ένα θερμό καλοκαιρινό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa). Η οικονομία επικεντρώνεται στη γεωργία, ιδιαίτερα στην παραγωγή δημητριακών όπως το σιτάρι και το κριθάρι και την αμπελουργία. Ένα συγκρότημα παραγωγής γεωργικών μηχανών βρίσκεται στην περιοχή. Το Σιντί Μπελ Αμπές έχει καλές διασυνδέσεις με άλλες πόλεις της Αλγερίας οδικά και σιδηροδρομικά. Το Οράν βρίσκεται 70 χιλιόμετρα βόρεια και το Τλεμσέν 90 χιλιόμετρα δυτικά. Το πλησιέστερο διεθνές αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ες Σενιά του Οράν αλλά η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο εσωτερικών πτήσεων, το αεροδρόμιο του Σιντί Μπελ Αμπές (IATA: BFW, ICAO: DAOS).Η γραμμή του τραμ του Σιντί Μπελ Αμπές άνοιξε στις 25 Ιουλίου 2017. Η γραμμή έχει μήκος 14,7 χιλιομέτρων, με 22 στάσεις να καλύπτουν τα περισσότερα από τα κύρια σημεία της πόλης. Ρενέ Βιβιανί, Γάλλος πολιτικός της Τρίτης Δημοκρατίας Γκαστόν Μωρίς Ζυλιά, Γάλλος μαθηματικός Μαρσέλ Σερντάν, Γάλλος μπόξερ Ντζιλαλί Λιαμπές, Αλγερινός κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Ζαν Μπογιέρ, Γάλλος μουσικός Μοχάμεντ Μπετζαουί, Αλγερινός πολιτικός Μπριζίτ Ζιρώ, Γαλλίδα συγγραφέας Καντ Μεράντ, Αλγερινός ηθοποιός
Πρόγραμμα Small Explorer

Το Πρόγραμμα Small Explorer (Small Explorer program, SMEX) είναι ένα εγχείρημα στα πλαίσια της NASA το οποίο έχει σαν στόχο την χρηματοδότηση ερευνητικών διαστημικών αποστολών που δεν θα κοστίζουν περισσότερο από 120 εκατομμύρια δολάρια, ώστε να επεκταθεί το ευρύτερο πρόγραμμα Explorer. Το εγχείρημα Small Explorer ξεκίνησε το 1989.

 Οι τρεις αρχικές αποστολές του προγράμματος στάλθηκαν στο διάστημα την περίοδο 1992–1998. Η δεύτερη ομάδα αποστολών αποτελούνταν από δύο σκάφη που στάλθηκαν στο διάστημα το 1998 και το 1999. Μέχρι αυτό το σημείο την διαχείρισή τους είχε αναλάβει το Γραφείο Προγράμματος Small Explorer (Small Explorer Project Office) του Κέντρου Διαστημικών Πτήσεων Γκόμπαρντ (Goddard Space Flight Center, GSFC) της NASA. Στις αρχές του 1999 το εν λόγω γραφείο έκλεισε και έτσι η αμερικανική διαστημική υπηρεσία έδωσε την δυνατότητα ελεγχου κάθε αποστολής από τον Κύριο Ερευνητή πίσω από αυτήν, υπό την επίβλεψη του GSFC Explorers Project. Small Explorers Missions - Goddard Space Flight Center (Αγγλικά) Explorer Program Satellites - National Space Science Data Center (Αγγλικά) SMEX-series satellites - Colorado State University (Αγγλικά)
NGC 1268

Ο NGC 1268 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 140 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 14 Φεβρουαρίου 1863 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα. Φαίνεται πως έχει σημάδια παραμόρφωσης, πιθανόν εξαιτίας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον NGC 1267.

 Στις 30 Αυγούστου 2008 παρατηρήθηκε στον NGC 1268 υπερκαινοφανής τύπου Ia που ονομάστηκεSN 2008fg. «Γαλαξίες Μάτια» «Γαλαξίες Ποντίκια» Δεδομένα για το NGC 1268 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1268 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1268 στο Wikimedia Commons
Suburbicon

Το Suburbicon είναι κινηματογραφική ταινία Αμερικάνικης παραγωγής έτους 2017. Είναι μαύρη κωμωδία, σκηνοθετημένη από τον Τζόρτζ ΚλούνεΪ και το σενάριο είναι γραμμένο από τους: Τζόελ Κόεν , Ίθαν Κόεν και Γκραντ Χίσλοβ. Στην ταινία αυτή πρωταγωνιστούν οι Ματ Ντέιμον, Τζούλιαν Μουρ, Νόα Τζούπ και Όσκαρ Ισαάκ.

 Το 1959, η ειρηνική, άσπρη γειτονιά του Suburbicon αναταράσσεται από την άφιξη μιας αφρικανικής-αμερικανικής οικογένειας, των Mayers. Ο Γκάρντνερ Λοντζ, ένας ήπιος άνθρωπος, είναι ο πατέρας μιας οικογένειας στο Suburbicon. Μια νύχτα, το σπίτι της οικογένειας των Lodge είναι διχασμένο από δύο ληστές. Οι κλέφτες διέρρηξαν το σπίτι σκοτώνοντας την Ρόουζ με υπερβολική δόση χλωροφορμίου. Η δίδυμη αδερφή της, Μάργκαρετ μετακομίζει στο σπίτι του Γκάρντνερ ώστε να φροντίσει τον μικρό Νίκι. Γρήγορα η Μάργκαρετ αρχίζει να μεταμορφώνει τον εαυτό της στην Ρόουζ, βάφοντας τα μαλλιά της. Καθώς οι εντάσεις μεταξύ των κατοίκων του Suburbicon και των νέων Αφροαμερικανών γειτόνων τους, ο χαρισματικός ασφαλιστικός πράκτορας Bud Cooper φτάνει μια μέρα όταν ο Γκάρντνερ δεν είναι στο σπίτι και αρχίζει να ρωτάει διάφορες ερωτήσεις τη Μάργκαρετ, επιδιώκοντας να εκκαθαρίσει τις κόκκινες σημαίες σε μια ασφάλιση ζωής, που είχε κάνει ο Γκάρντνερ λίγο μετά το θάνατό της Ρόουζ. Η συνομιλία ξεκινά αρκετά ήσυχα, αλλά ο Κούπερ γίνεται ύποπτος όταν η Μάργκαρετ αναφέρει τον εαυτό της και τον Γκάρντνερ ως ζευγάρι. Εν τω μεταξύ, οι δύο ληστές που σκότωσαν την Ρόουζ είναι θυμωμένοι με τον Γκάρντνερ, αφού ο Νίκι μπήκε στην αίθουσα του αστυνομικού τμήματος για την αναγνώριση των δύο ληστών, όπου η Μάργκαρετ και ο Γκάρντνερ αρνήθηκαν ότι οι δύο ληστές ήταν αυτοί που διέρρηξαν στο σπίτι τους. Γι' αυτό το λόγο κάνουν ένα σχέδιο να επιστρέψουν στο σπίτι του Γκάρντνερ και να σκοτώσουν τον Νίκι και την Μάργκαρετ.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1985-86

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1985-86 ήταν η 9η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1985-86 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1986-87. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα. Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 254. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 179.
Τσάρλι Χάναμ

Ο Τσαρλς Μάθιου Χάναμ (Charles Matthew Hunnam, 10 Απριλίου 1980) είναι Άγγλος ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του ως Jackson "Jax" Teller στη δραματική τηλεοπτική σειρά Sons of Anarchy της FX (2008-2014), στο δράμα Queer as Folk (1999-2000) του Channel 4, Lloyd Haythe στη κωμική σειρά Undeclared (2001-2002) του Fox, τον ομώνυμο ρόλο στην σειρά Νίκολας Νίκλεμπι (2002), Pete Dunham στην ταινία Green Street Hooligans (2005), και Raleigh Becket στο Pacific Rim(2013).

 Ο Hunnam γεννήθηκε στο Newcastle upon Tyne, στην Αγγλία, γιος του William "Billy" Hunnam (1952-2013), ένας γκάνγκστερ και έμπορος παλιών σιδερων, και η Jane (Bell) Hunnam, επιχειρηματίας. Η γιαγιά του ήταν καλλιτέχνις που ασχολούταν με τα πορτραίτα στο Νιουκασλ. Ο Hunnam είναι το δεύτερο παιδί, με μεγαλύτερο, τον αδελφό του William "Billy". Έχει δύο μικρότερα ετεροθαλή αδέλφια, τον Όλιβερ και τον Κρίστιαν, από την πλευρά της μητέρας του. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν δύο ετών, και μετακόμισε στο χωριό Melmerby, Cumbria , όταν ήταν 12 ετών, καθώς η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε. Πήγε στο Σχολέιο Heaton Manor στο Νιουκασλ. Μετά τη μετακόμιση, πήγε στο Κοινοτικό Κολλέγιο Ullswater και στη συνέχεια στο Queen Elizabeth Grammar School στην πόλη: Penrith, Cumbria. παρακολούθησε μαθήματα στο Cumbria College of Art and Design, που τώρα λέγεται University of Cumbria, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο στη θεωρία και ιστορία του κινηματογράφου , με ειδικότητα στις τέχνες του θεάματος. Στην ηλικία των 17, ο Hunnam ανακαλύφθηκε σε ένα κατάστημα υποδημάτων για την Παραμονή, και μεθυσμένος αγόραζε παπούτσια για τον αδερφό του. Ο διευθυντής παραγωγής, του Show Byker Grove με βάση το Νιουκασλ, τον πλησίασε και ο Hunnam αργότερα έχει τον πρώτο του ρόλο ως Jason σε τρία επεισόδια του σόου. Επίσης, είχε μια σύντομη καριέρα ως μοντέλο, όπου έκανε μια φωτογράφιση για τα Kangols Caps και στη συνέχεια αποφάσισε οτι το modeling δεν ήταν γι ' αυτόν. Στην ηλικία των 18 ετών, ήρθε ο πρώτος του μεγάλος ρόλος, όταν τον επέλεξε ο Russell T Davies να υποδυθεί ένα αγόρι 15 ετών, τον μαθητή Νέιθαν Maloney στο δράμα του Davies και Channel 4, Queer as Folk. Το 1999, ο Hunnam γνώρισε την ηθοποιό Katharine Towne όταν έκαναν κι οι δύο οντισιόν για τους ρόλους στο dawson's Creek. Αφού έβγαιναν για τέσσερις εβδομάδες, παντρεύτηκαν στο Λας Βέγκας. Χώρισαν το 2002. Ο Hunnam είναι σε σχέση με την καλλιτέχνη Morgana McNelis από το 2005. Τσάρλι Χάναμ στην IMDb
Ντάστι Ρόουντς

Ο Βίρτζιλ Ράιλι Ράνελς Jr. (Virgil Riley Runnels, Jr., 11 Οκτωβρίου 1945 - 11 Ιουνίου 2015) ήταν Αμερικανός παλαιστής. Ήταν περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ντάστι Ρόουντς, το οποίο αρκετές φορές συνοδευόταν από τον χαρακτηρισμό "Αμερικανικό Όνειρο".

 Ξεκίνησε την καριέρα του, το 1968, και μέχρι το 1989 αγωνίστηκε σε διάφορες εταιρείες στην Αμερική, όπως το American Wrestling Association, το National Wrestling Alliance και άλλα. Από το 1985 ως το 1989, αγωνίστηκε για το World Championship Wrestling. Αυτή την περίοδο, αντιμετώπισε κορυφαίους παλαιστές της εποχής, κατέκτησε πάρα πολλούς τίτλους, ειδικά στα AWA και NWA και δημιούργησε μια πολύ καλή φήμη γύρω από το όνομά του, ιδιαίτερα στο WCW. Το 1989, μεταγράφηκε στο αντίπαλο στρατόπεδο του WWE, ενώ το 1991, επιστρέφει στο WCW και μένει εκεί για την υπόλοιπη δεκαετία, με ένα διάλειμμα στο οποίο μετακινήθηκε στο ECW για λίγο. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της νέας χιλιετίας, σιγά- σιγά απομακρύνθηκε από την δράση και είχε ρόλο μάνατζερ, ανιχνευτή ταλέντων και παραγωγού. Την περίοδο 2003-2005 είχε ένα πέρασμα από το TNA και στην συνέχεια εμφανιζόταν στην ανεξάρτητη σκηνή ως το 2006. Το 2007 εισήχθη στο τιμητικό για τους παλαιστές, Hall of Fame του WWE. Από τότε είχε συμβόλαιο "Θρύλου" με την εταιρεία και πραγματοποιούσε σποραδικές εμφανίσεις στα τηλεοπτικά της προγράμματα, αλλά και στην θυγατρική εταιρεία NXT Wrestling, στην οποία από το 2011 ήταν υπεύθυνος. Το 2012 έγινε Γενικός Διευθυντής του σόου NXT. Γεννήθηκε στην Τζόρτζια των Η.Π.Α.. Παντρεύτηκε πρώτη φορά την Σάντρα, με την οποία απέκτησε τον πρώτο του γιο, που έχει ακολουθήσει τα βήματά του, τον Ντάστιν Ρόουντς, που εμφανιζόταν και στο WWE, ως Γκόλνταστ. Όταν χώρισε με την πρώτη του γυναίκα, ξαναπαντρεύτηκε την Μισέλ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, έναν γιο και μια κόρη, που είναι τσιρλίντερ σε ομάδα μπέιζμπολ. Ο γιος του από τον δεύτερο γάμο, είναι ο Κόντι Ρόουντς, που εμφανίζεται στα τηλεοπτικά προγράμματα του WWE. Ο μεγαλύτερος γιος του, Ντάστιν, τον έχει κάνει παππού, ενός κοριτσιού με το όνομα Ντακότα, ενώ είχε άλλα τέσσερα εγγόνια. Στις 11 Ιουνίου του 2015, έφυγε απο τη ζωή, αφού είχε αναπτύξει καρκίνο του στομάχου. Προφίλ στο Professional Wrestling Hall of Fame Προφίλ στο WWE Hall of Fame
Αγία Θέκλη Ζακύνθου

Η Αγία Θέκλη είναι οικισμός της Ζακύνθου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Άνω Βολιμών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελατίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Η Αγία Θέκλη είναι οικισμός στο Β. ΒΑ. τμήμα της Ζακύνθου. Βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή που αντικρύζει τον όρμο Αλυκών, στις βορειοανατολικές πλαγιές του Βραχιώνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει περίπου 31 χλμ. ΒΔ. της πόλης της Ζακύνθου > Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Βολιμών της Ζακύνθου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Βολιμών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελατίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελατίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Η Εκκλησία της Αγίας Θέκλας στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Οι πρώτες μαρτυρίες για την ύπαρξη τοΰ ναοΰ πού, παλαιότερα, αποτελούσε τό καθολικό μικρής μο¬νής, προέρχονται από ενετικές πηγές, σύμφωνα με τις οποίες τό 1491 ανήκε στη Μονή Αναφωνήτριας. Είναι μονόχωρος, δρομικός ναός με κύριο χαρακτηριστικό ότι δεν έχει παράθυρα εκτός από ένα μικρό τετράγωνο παρά¬θυρο εξωτερικού πλάτους 0,43 μ. στην κόγχη του Ιερού Βήματος. Διαθέτει ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες που σχετίζονται άμεσα μέ γνωστά δείγματα τοιχογραφιών της ίδιας περιόδου άλλων ναών της Ζακύνθου (16ος αιώνας). Ιωάννα Στουφή-Πουλημένου: Ο ναός της Αγίας Θέκλης Βολιμών Ζακύνθου και η παλαιότερη φάση των τοιχογραφιών του. Δελτίον XAE 19 (1996-1997), Περίοδος Δ'• Σελ. 221-236, Αθήνα 1997 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Βλάντιμιρ Γκρμπιτς

Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς (Vladimir Grbić, γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1970) είναι πρώην διεθνής πετοσφαιριστής με καταγωγή από τη Σερβία. Έχει ύψος 1,94 μέτρα και αγωνιζόταν ως ακραίος.

 Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς γεννήθηκε στην Κλεκ της Σερβίας. Είναι αδελφός του Νίκολα Γκρμπιτς και μέλος του Βόλεϊ Hall of Fame. Με την εθνική ομάδα βόλεϊ της Σεβίας/Γιουγκοσλαβίας, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 και ένα χάλκινο μετάλλιο το 1996 στην Ατλάντα. Στις διεθνείς νίκες του περιλαμβάνονται το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1998 και ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001. Σε συλλογικό επίπεδο ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς αγωνίστηκε εκτός από τη Γιουγκοσλαβία(Μλάντοστ Ζάγκρεμπ, Βοϊβοντίνα), στα πρωταθλήματα της Ιταλίας(Πάντοβα, Κούνεο, Ρόμα και Λατίνα), της Βραζιλίας(Σάο Πάολο), της Ιαπωνίας(Οζάκα Μπλέιζερς), Ρωσίας(Ντιναμό Μόσχας) και της Τουρκίας(Φενέρμπαχτσε), ενώ πέρασε και από το ελληνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ.. Η γιουγκοσλαβική Ολυμπιακή Επιτροπή τον είχει δηλώσει ως υποψήφιο καλύτερο αθλητή της χρονιάς από το 1996 έως το 2000, κερδίζοντας τον τίτλο το 1999 και το 2000. Ο Γκρμπιτς αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2009 σε ηλικία 38 ετών. Ο Βλάντιμιρ Γκρμπιτς ήταν βασικό μέλος της εθνικής Γιουγκοσλαβίας (Σερβίας μετέπειτα) την περίοδο 1991-2004, κατακτώντας πολλά μετάλλια σε όλες τις διοργανώσεις, όπως σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, Παγκόσμιο Κύπελλο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. 1 Ολυμπιακών Αγώνων: 2000 1 Ολυμπιακών Αγώνων: 1996 1 Παγκοσμίου Πρωταθλήματος: 1998 1 Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 2001 1 Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 1997 2 Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 1995, 1999 1 Παγκοσμίου Κυπέλλου: 2003 1 FIVB Παγκοσμίου Λιγκ: 2003 2 FIVB Παγκοσμίου Λιγκ: 2002, 2004 1 Μεσογειακών Αγώνων: 1991 1 CEV Cup: 1997 1 Πρωτάθλημα Σερβίας: 1992 1 Πρωτάθλημα Ιταλίας: 2000 1 Πρωτάθλημα Τουρκίας: 2008 Vladimir Grbic biography
Μόδεστος Παντελή

Ο Μόδεστος Παντελή (Λιοπέτρι, 1923 - Αυγόρου, 1955) ήταν Έλληνας αγωνιστής της ΕΟΚΑ και το πρώτο μέλος της οργάνωσης που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του αγώνα για την Ένωση.

 Ο Παντελή γεννήθηκε την 16η Δεκεμβρίου 1923 στο Λιοπέτρι Αμμοχώστου. Γονείς του ήταν οι Παντελής Γεωργίου και Χιονού Παντελή ενώ είχε άλλα τέσσερα αδέλφια. Ήταν παντρεμένος και είχε δύο παιδιά. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την τρίτη τάξη και έπειτα ασχολήθηκε με τη γεωργία. Τον Φεβρουάριο του 1955 οργανώθηκε στην ΕΜΑΚ (η αρχική ονομασία της ΕΟΚΑ) μαζί με τα αδέλφια του και ήταν μέλος της ομάδας του Γρηγόρη Αυξεντίου. Τα μεσάνυχτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου του 1955, ανέλαβε με τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα σε ηλεκτροφόρα σύρματα που τροφοδοτούσαν στρατόπεδο έξω από τον οικισμό Αυγόρου, σκοτώθηκε όμως από ηλεκτροπληξία στην προσπάθειά του να κόψει ένα από τα ηλεκτρικά καλώδια υψηλής τάσης, ενώ και ο Κάρυος υπέστη εγκαύματα.
Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου

Το άρθρο αναφέρεται στον χουντικό υπουργό. Για το νομάρχη με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Κωνσταντίνος Λ. ΠαπαδημητρίουΟ Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου (1916 - 1984) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και υπουργός δημοσίων έργων στις κυβερνήσεις της Επταετίας.

 Υπήρξε καθηγητής της πολυτεχνικής σχολής Θεσσαλονίκης Κατά τη διάρκεια της Χούντας υπηρέτησε ως υπουργός δημοσίων έργων σε αρκετές κυβερνήσεις (Κυβέρνηση Παπαδόπουλου, κυβέρνηση Μαρκεζίνη). Για τη δράση του αυτή τιμωρήθηκε από το Ειδικό Πειθαρχικό Συμβούλιο με την ποινή της οριστικής απόλυσης από το πανεπιστήμιο (1975).
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1978-79

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1978-79 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 83 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Α.Ο. Νεαπόλεως και ο Ήφαιστος Νικαίας και ανήλθαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Ο. Νεαπόλεως. Στη Β΄ ΕΠΣΠ τους τίτλους κέρδισαν ο Α.Ο. Κορυδαλλός και ο Ηρακλής Νικαίας. Στη Γ΄ Πειραιώς πρωταθλητές ανακηρύχθηκαν ο Απόλλων Πειραιώς και ο Α.Ο. Καστέλλας.

 Α΄ με 31 ομάδες σε δύο ομίλους των 16-15 ομάδων. Β΄ με 27 ομάδες σε δυο ομίλους των 14-13 ομάδων. Γ΄ με 25 ομάδες σε δύο ομίλους των 13-12 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1979-80: Α.Ο. Νεάπολης Ήφαιστος Νίκαιας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 17 Ιουνίου 1979: Α.Ο. Νεάπολης - Ήφαιστος Νίκαιας: 2-1.Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία:Α.Ο. Κορυδαλλός Ηρακλής Νικαίας Δευτεραθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία:Αμπελακιακός ΜανδραϊκόςΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Β΄ κατηγορία: Απόλλων Πειραιά Α.Ο. Καστέλλας Δευτεραθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Β΄ κατηγορία: Πορφύρας Φρεαττύδας Ολυμπιακός ΚαμινίωνΗ τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής: Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Στο κύπελλο της περιόδου 1978-79 συμμετείχαν 72 ομάδες συνολικά, εκ των οποίων 68 από τα πρωταθλήματα Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣΠ, καθώς και οι Βύζας Μεγάρων, Ατρόμητος Πειραιά, Άρης Νίκαιας και Α.Ο. Νίκαιας από το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας.Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Δόξα Πειραιά και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Ανδρέας Φραγκιάς

Ο Ανδρέας Φραγκιάς (1921 - 6 Ιανουαρίου 2002) ήταν Έλληνας λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Έγραψε μυθιστορήματα και τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921 και καταγόταν από τα Σφακιά της Κρήτης.. Ακολούθησε σπουδές στην ΑΣΟΕΕ, ωστόσο αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του, προκειμένου να συμμετάσχει στην αντίσταση. Έζησε εξόριστος στην Ικαρία για αρκετούς μήνες το 1947. Το 2000 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο για τη συνολική του προσφορά στη λογοτεχνία. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Σημαντικό του έργο θεωρείται ο Λοιμός, καθώς χαρακτηρίστηκε ως μία από τις ευτυχείς στιγμές της μεταπολεμικής πεζογραφίας, έχοντας ως κύρια χαρακτηριστικά την εκφραστική λιτότητα, την απλή γλώσσα και τη σύγκρουση ανάμεσα στην απρόσωπη εξουσία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στον Λοιμό βασίστηκε η ταινία του Παντελή Βούλγαρη Happy day (1976). Άνθρωποι και σπίτια (1955) Η καγκελόπορτα (1962) Λοιμός (1972) Το πλήθος (τόμος α' / 1985 και τόμος β' / 1986, Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 1988) Πέντε στρέμματα παράδεισος (με τον Γεράσιμο Σταύρου) (θερινή θεατρική περίοδος 1962, για τον Θίασο Βασίλη Διαμαντόπουλου - Μαρίας Αλκαίου / σκηνοθεσία Βασίλη Διαμαντόπουλου) Το μεγάλο κόλπο (1960) του Χρήστου Θεοδωρόπουλου (σε συνεργασία με τον Νίκο Βώκο) Viktor Nikitič Lazarev, Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στο φως της ψυχανάλυσης (Άτλας, 1955) Will Durant, Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας (Εκλεκτές Σελίδες, 1955) Emil Ludwig, Ο Φρόυντ χωρίς μάσκα (Βιβλιοεκδοτική, 1955) Erich Maria Remarque, Οι σύντροφοι (Κωνσταντινόπουλος - Μαγγανιάς, 1956) Paul Decharme, Ελληνική μυθολογία (Εκδόσεις Ιστορικών Βιβλίων, 1956) Will Durant, Παγκόσμιος ιστορία του πολιτισμού, τόμος α' (Η ανατολική μας κληρονομιά, Αι απαρχαί: Σουμερία - Αίγυπτος - Βαβυλωνία - Ασσυρία - Ιουδαία - Περσία - Ινδίαι - Κίνα - Ιαπωνία) (Αφοι Συρόπουλοι - Κ. Κουμουνδουρέας, 1957) Charles Exbrayat, Η επιστροφή της Ιμογένης (Γαλαξίας, 1964) Edmond About, Ο βασιλεύς των ορέων (Γαλαξίας, 1968) Alexandre Dumas fils, Η κυρία με τας καμελίας (Πάπυρος, 1971) Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Λευκή φρουρά (Πάπυρος, 1971) Honoré de Balzac, Ο εξάδελφος Πονς (Γαλαξίας, 1972) Αρχείο με το έργο του Η στοχαστική λογοτεχνία του Ανδρέα Φραγκιά, Καθημερινή, 8 Ιανουαρίου 2002.
Χύτρα του Γκούντεστρουπ

Η χύτρα του Γκούντεστρουπ είναι αρχαιολογικό εύρημα από τη Δανία. Βρέθηκε το 1891 σε βάλτο κοντά στο Γκούντεστρουπ και από εκεί πήρε το όνομά του. Φιλοξενείται στο Εθνικό Μουσείο της Δανίας.

 Βρέθηκε λυμένο και τοποθετημένο σε ένα ξηρό μέρος του βάλτου, ενώ πιστεύεται ότι διαμελήθηκε πριν τοποθετηθεί. Βρέθηκε το 1891 και ανασυγκροτήθηκε από τον Δανέζο αρχαιολόγο Σόφους Μίλλερ το 1982. Είναι αργυρό σκεύος πλούσια διακοσμημένο, που εικονίζει σκηνές από τη μυθολογία των Κελτών ή Γερμανών ή Θρακών. Το υλικό είναι σχεδόν ατόφιο ασήμι, εν μέρει επίχρυσο. Αποτελείται από δεκατρία ελάσματα. Ένα στρογγυλό, πέντε μακρόστενα και επτά βραχύτερα παραλληλόγραμμου σχήματος. Λείπει ένα κομμάτι τετραγωνικών διαστάσεων. Λείπει επίσης μια λαβή, και μερικά άλλα τμήματα. Φέρει φθορές που προέρχονται από συχνή χρήση. Στον πυθμένα της χύτρας εικονίζεται ένα βόδι και μια γυναικεία μορφή, (θεά ή ιέρεια) που κρατάει δόρυ, έτοιμη να θυσιάσει το ζώο. Δύο άλλοι σκύλοι συμπληρώνουν τη σκηνή. Στα εξωτερικά ελάσματα εικονίζονται προτομές γυναικείων θεοτήτων και άνδρες. Η χύτρα του Γκούντεστρουπ είναι το μεγαλύτερο σωζόμενο αργυρό σκεύος της εποχής του σιδήρου στην Ευρώπη. Η τεχνοτροπία φαίνεται πως είναι θρακική, ενώ ο διάκοσμος είναι κέλτικος. Πιστεύεται ότι ήταν κέλτικη παραγγελία σε θρακικό εργαστήριο. Πιθανόν να μεταφέρθηκε από Κίμβριους έμπορες που διέσχισαν τον Δούναβη με βόρεια διεύθυνση. Άλλοι όμως ερμηνεύουν το σκεύος ετούτο ως έργο Γαλατικού εργαστηρίου της εποχής του αυτοκράτορα Άυγουστου, και υποθέτουν ότι καταποντίστηκε στους ρωμαϊκούς χρόνους. A. K. Bergquist und T. F. Taylor: The origin of the Gundestrup Cauldron. Antiquity, vol. 61, 1987, 10–24 Rolf Hachmann: Gundestrup-Studien. Untersuchungen zu den spätkeltischen Grundlagen der frühgermanischen Kunst. Bericht der Römisch-Germanischen Kommission 71, 1991, 568–903 Jean-Jaques Hatt: Eine Interpretation der Bilder und Szenen auf dem Silberkessel von Gundestrup. in: Die Kelten in Mitteleuropa. Kunst - Kultur - Wirtschaft. Ausstellungskatalog. Salzburg 1980, S. 68 ff. Garett S. Olmsted: The Gundestrup version of Táin Bó Cuailnge. Antiquity, vol. 50, 1976, 95–103 Ole Klindt-Jensen: The Gundestrup Bowl — a reassessment. Antiquity, vol. 33, 1959, 161–169 Rudolf Grosse: Der Silberkessel von Gundestrup. Phil.-Anthr. Vlg., Dorn, 1983, ISBN 3723502962 Richard Pittioni: Wer hat wann und wo den Silberkessel von Gundestrup angefertigt? 1984, ISBN 3700106696 Lisa Pörschke: Das Geheimnis des Silberkessels von Gundestrup; Novalis Media, 2008, ISBN 978-3-907260-34-0 Εθνικό Μουσείο Δανίας (englisch) Celtic Art & Cultures Αρχειοθετήθηκε 2006-02-21 στο Wayback Machine.: λεπτομερής περιγραφή του εκθέματος (Αγγλικά) παρουσίαση του εκθέματος (Αγγλικά) Cernunnos Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine. Οι θεοί των Κελτών: παρουσίαση και ερμηνεία του εκθέματος
Άγιος Ηλίας Καστοριάς

Ο Άγιος Ηλίας είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1927, ο οικισμός ονομαζόταν Λιμπίστοβο (Λιμπίσοβο) και, μέχρι το 1949, Αϊλιάς (Αηλιάς).

 Ο Άγιος Ηλίας είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Καστοριάς, πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Κοζάνης. Ανήκει στα επονομαζόμενα «Ζαστανοχώρια» («Καστανοχώρια») που είναι σκαρφαλωμένα στις ανατολικές απολήξεις του Βοΐου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.000. Απέχει 37 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ της Καστοριάς. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 4,671 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Λιμπίστοβοκαι ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Κοζάνης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αϊλιάς (Αηλιάς) και το 1949 σε Άγιος Ηλίας. Το 1974 αποσπάστηκε από τον νομό Κοζάνης και υπήχθη στον νομό Καστοριάς, Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ηλία και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος, ο οποίος το 2013 μετονομάστηκε σε δήμο ¨Αργους Ορεστικού. Στον Άγιο Ηλία (Λιμπίστοβο), τον Δεκέμβριο του 1904, λίγο μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά, στρατιωτικό σώμα υπό τον καπετάν Νίκο Βάρδα, εξόντωσε τον Κονσταντόφ, αρχηγό σώματος Κομιτατζήδων που λυμαίνονταν την περιοχή των Καστανοχωρίων. Η εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου, στο κέντρο του οικισμού Η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, στο νοτιοδυτικό τμήμα του οικισμού Νότια του οικισμού βρίσκεται η μεταβυζαντινή Μονή Αγίου Αθανασίου Ζηγκοβίστης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=u8yI2cBarXAΔήμος Άργους Ορεστικού
Διδακτική ποίηση

Διδακτική ποίηση ονομάζεται το ποιητικός είδος, το οποίο έχει ως στόχο να διδάξει με ένα άμεσο, ευθύ και ευχάριστο τρόπο στους αναγνώστες: αρχές, ιδέες, πρακτική εμπειρία και γνώσεις.

 Σκοπός της διδακτικής ποίησης είναι η προσφορά στον άνθρωπο με τρόπο ανοιχτό: παραινέσεων, συμβουλών, ηθικών αρχών, κανόνων για τη ζωή, απόλαυση, συγκίνηση και αισθητική ποιότητα. Η διδακτική ποίηση εμφανίζεται σε όλες τις πρώιμες λογοτεχνίες των δυτικών και ανατολικών λαών, και ιδιαίτερα στην αρχαία Ελλάδα. Τα πρώτα διδακτικά ποιήματα είναι κυρίως παροιμιακοί στίχοι και έμμετρα γνωμικά. Πρώτος γνωστός ποιητής που έγραψε διδακτική ποίηση στην αρχαία Ελλάδα ήταν ο Ησίοδος, ο οποίος μάλιστα θεωρείται και ο πατέρας του εν λόγω ποιητικού είδους. Είναι ο εισηγητής του λεγόμενου διδακτικού έπους με τα έργα του Θεογονία και Έργα και Ημέραι, τα οποία ανήκουν στα διδακτικά έπη. Διδακτική ποίηση έγραψαν και ο Ξενοφάνης, ο Παρμενίδης και ο Εμπεδοκλής. Ελληνιστικά χρόνια Στην αλεξανδρινή περίοδο τη διδακτική ποίηση καλλιέργησαν οι ποιητές Άρατος και Νίκανδρος από την Κολοφώνα. Στα ρωμαϊκά χρόνια αρχικά διδακτική ποίηση έγραψαν ο Έννιος και ο Lucius Accius. Αργότερα έργα του εν λόγου είδους έγραψαν ο Λουκρήτιος με τίτλο De Rerum Natua και ο Βιργίλιος με τίτλο Τα Γεωργικά. Επίσης, διδακτική ποίηση έγραψαν ο Οράτιος και ο Οβίδιος με θέμα την ποιητική και ερωτική τέχνη αντίστοιχα. Στη βυζαντινή περίοδο η διδακτική ποίηση καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα από τους λογίους της εποχής. Πιο γνωστοί λόγιοι που χρησιμοποίησαν αυτό το ποιητικό είδος ήταν ο Κωνσταντίνος Μανασσής, ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος, ο Μιχαήλ Ψελλός κ.α. Στη νεοελληνική λογοτεχνία η διδακτική ποίηση καλλιεργήθηκε σε μικρό βαθμό. Ποιητές που έγραψαν διδακτικά ποιήματα είναι ο Ιωάννης Βηλαράς, ο Ιωάννης Πολέμης, ο Δημήτρης Παπαρρηγόπουλος κ.α. Με αυτό το είδος ασχολήθηκε ιδιαίτερα ο Κωνσταντίνος Καβάφης. Ακολουθεί αντιπροσωπευτικό απόσπασμα του ποιήματος του Καβάφη, με τίτλο Ιθάκη, το οποίο ανήκει στη διδακτική ποίηση. Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Επίσκοπος Θηβών και Λεβαδείας Δοσίθεος

Ο Επίσκοπος Θηβών και Λεβαδείας Δοσίθεος(18 Αυγούστου 1807 – 19 Οκτωβρίου 1885) (γεννημένος ως Δοσίθεος Ασημακίδης) ήταν Έλληνας ιεράρχης του δέκατου ένατου αιώνα και ένας από τους Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδας.

 Ο Δοσίθεος Ασημακίδης γεννήθηκε στους Πετσάκους της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων, το 1807. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του ανήκε ως Μοναχός στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας.Το 1837 στην Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών, όταν ηγούμενος ήταν ο Μελέτιος Ροβήλος, ιδρύθηκε Ελληνικό Σχολείο, το οποίο είχε πολύ μεγάλη σημασία για την πνευματική ζωή και την εκκλησιαστική δράση και δύναμη της. Ο Δοσίθεος Ασημακίδης που τότε ήταν μοναχός, αποτέλεσε τον έναν από τους δύο πρώτους δασκάλους του Σχολείου. Ο δεύτερος δάσκαλος ήταν ο Μητροφάνης Οικονομόπουλος που το 1852 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Άνδρου και Κέας. Σύμφωνα με τις χειρόγραφες συγγραφές του που σώζονται στην βιβλιοθήκη του μοναστηριού, ο Δοσίθεος είχε σπουδαία θεολογική και φιλολογική κατάρτιση.Την περίοδο της Τουρκοκρατίας διετέλεσε ως διδάσκαλος στην Επαρχία Καλαβρύτων και μετέπειτα ως ιεροκήρυκας Αθηνών.Επιλέχθηκε από την Ιερά Σύνοδο στην θέση του Επισκόπου Θηβών και Λεβαδείας στην οποία διετέλεσε για είκοσι επτά χρόνια, το διάστημα 1858 έως το 1885. Ο Δοσίθεος αποτέλεσε τον πεντηκοστό όγδοο Επίσκοπο Θηβών και Λεβαδείας αντικαθιστώντας τον Αβράμιο. Ο διάδοχός του ήταν ο Ιερώνυμος Α΄.
Κούνεο

Το Κούνεο (ιταλικά: Cuneo) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 56.032 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Είναι έδρα της Κούνεο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων, σε ένα οροπέδιο στην συμβολή των ποταμών Στούρα και Γκέσο. Το οροπέδιο ανάμεσα στους δύο ποταμούς έχει σχήμα σφήνας (cuneo), που έδωσε το όνομα στη πόλη.

 Το Κούνεο ιδρύθηκε το 1198, ως ελεύθερος δήμος, από πρόσφυγες μετά την καταστροφή του Μιλάνου το 1198 από τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα. Το 1259, η πόλη πέρασε στην κατοχή του οίκου της Ανζού και του Καρόλου της Ανζού. Ήταν μία από τις κυριότερες κτίσεις της Ανζού στη Βόρεια Ιταλία, μαζί με την Άλμπα. Το 1382 πέρασε στην κατοχή του Δουκάτου της Σαβοΐας. Το Κούνεο ήταν ισχυρά οχυρωμένο και άντεξε πολυάριθμες πολιορκίες από τους Γάλλους τον 16ο, 17ο και 18ο αιώνα. Οι Γάλλοι τελικά το κατέλαβαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1796, μέχρι το 1814. Το 1859 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα είναι σιδηροδρομικός κόμβος και η οικονομία του βασίζεται στη μεταποίηση τροφίμων, τη μεταλλουργία, τα διυλιστήρια και την επεξεργασία μεταξιού. Αξιοσημείωτα κτίρια του Κούνεο είναι καθεδρικός ναός, ο οποίος κατασκευάστηκε τον 10ο αιώνα και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε, ο ναός του σαν Φρανσέσκο, του 1227, το δημαρχείο και το Παλάτσο Αουντιφρέντι, του 18ου αιώνα. Η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο. (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Προύνος η ακανθώδης

Η Προύνος η ακανθώδης (Prunus spinosa), ακανθόπρουνος ή τσαπουρνιά είναι είδος του γένους των προυνών, της υποοικογένιας Αμυγδαλοειδών (Amygdaloeideae), της οικογένειας των Ροδοειδών (Rosaceae). Συναντάται στην Ελλάδα με τα ονόματα μαμουσιά (στην Αρκαδία), ή τσαμπουρνιά (στη Δωρίδα και τη Μακεδονία), μπαμπίνκα (στην Πέλλα) ενώ υπάρχει και παλιά αναφορά για γκοριτσιά ή γκορτσιά (στην Αργολίδα). Βρίσκεται στην Ευρώπη, στη Δυτική Ασία και στη Βορειοδυτική Αφρική. Πρόσφατα έχει ευδοκιμήσει και στη Νέα Ζηλανδία και τις Ανατολικές ακτές της Βόρειας Αμερικής. Από το φυτό αυτό θεωρείται από ορισμένους ότι, από διασταύρωση με φυσικό τρόπο με την προύνη την κερασιόκαρπο (Prunus cerasifera) προήλθε η δαμασκηνιά, υπόθεση που όμως έχει αμφισβητηθεί.

 Η τσαπουρνιά είναι μεγάλος φυλλοβόλος θάμνος ή μικρό δέντρο. Φτάνει σε ύψος έως 5 μέτρα. Έχει σκούρο φλοιό και πυκνά σκληρά και αγκαθωτά κλαδιά. Τα φύλλα του είναι ωοειδή με λεπτή οδοντωτή περίμετρο. Ανθίζει πριν το φύλλωμα την άνοιξη και είναι ερμαφρόδιτο. Οι καρποί του, τα τσάπουρνα είναι σφαιροειδή με μαύρο, μπλε και μοβ χρώμα. Η συγκομιδή γίνεται από τα μέσα Οκτωβρίου έως τέλη Νοεμβρίου. Η γεύση των τσάπουρνων είναι έντονα στυφή και ξινή. Η τσαπουρνιά έχει ευρεία χρήση, καθώς χρησιμοποιούνται όλα τα μέρη της: τα φύλλα, τα άνθη, ο φλοιός και οι καρποί. Έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Τα τσάπουρνα έχουν Βιταμίνη C, ανθοκυανίνη και αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Η κατανάλωση των τσάπουρνων παρέχει προστασία από καρκίνο. Οι καρποί χρησιμοποιούνται και αποξηραμένοι. Μπορούν να παρασκευαστούν: αφέψημα από αποξηραμένα μέρη του φυτού ή τους καρπούς για την καταπολέμηση της γρίπης, του πυρετού, της καταρροής και του πονόλαιμου αφέψημα από τα αποξηραμένα άνθη (ή και τα αποξηραμένα τσάπουρνα) για την καταπολέμηση της διάρροιας, της δυσεντερίας και της γαστρεντερίτιδας σιρόπι από τα τσάπουρνα για την καταπολέμηση της γρίπης χυμός φρέσκων ή αποξηραμένων τσάπουρνων για την αντιμετώπιση ερεθισμών στο στόμα καθώς και προβλημάτων στα ούλα λικέρ μαρμελάδα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prunus spinosa στο Wikimedia Commons
Μέμο Καροτενούτο

Ο Μέμο Καροτενούτο (ιταλικά: Memmo Carotenuto, (Ρώμη, 23 Αυγούστου 1908 - 23 Δεκεμβρίου 1980), ήταν Ιταλός ηθοποιός. Από το 1941 εως το 1980 επαίξε σε 125 ταινίες.

 The Wedding Trip (1969) Assassination in Rome (1965) Male Companion (1964) Ten Ready Rifles (1959) Ferdinando I, re di Napoli (1959) Everyone's in Love (1959) My Wife's Enemy (1959) Tuppe tuppe, Marescià! (1958) The Italians They Are Crazy (1958) Legs of Gold (1958) The Most Wonderful Moment (1957) Fathers and Sons (1957) Poveri ma belli (1957) The Bigamist (1956) Lucky to Be a Woman (1956) The Band of Honest Men (1956) Bread, Love and Jealousy (1954) A Slice of Life (1954) Too Bad She's Bad (1954) The Three Thieves (1954) House of Ricordi (1954) Pane, Amore e Fantasia (1953) If You Won a Hundred Million (1953) Ο Κλέψας του Κλέψαντος (1958) Ο Μέμο Καροτενούτο στην IMDb (Αγγλικά)
Σουμπάτ Γ΄ του Κλαρτζέτι

Ο Σουμπάτ Γ΄, γεωργιανά: სუმბატი Sumbat III (απεβ. το 1011) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας του κλάδου του Τάο-Κλαρτζέτι ήταν πρίγκιπας της Ιβηρίας και ο τελευταίος ηγεμόνας του Κλαρτζέτι, από το 993 έως ότου εκτοπίστηκε από τον βασιλιά Βαγράτιος Γ΄ της Γεωργίας το 1011.

 Ήταν γιος του Βαγράτ Β΄ του Κλαρτζέτι (απεβ. το 988) (γιου του Σουμπάτ Β΄ του Κλαρτζέτι). Ο Σουμπάτ Γ΄ διαδέχθηκε τον άτεκνο θείο του Δαβίδ Β΄ -όταν εκείνος απεβίωσε- ως ηγεμόνας του Κλαρτζέτι, θέση την οποία μοιραζόταν με τον αδελφό του Γεώργιο. Ο Γεωργιανός χρονικογράφος των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας του 10ου αι. Σουμπάτ Νταβίτις-Ντζε, τους αποδίδει έναν βασιλικό τίτλο: κυρίαρχοι του Κλαρτζέτι (claრჯნი ჴელმწიფენი klarjni khelmtsipeni). Ο Σουμπάτ Γ΄ και ο Γεώργιος κυβέρνησαν ένα τμήμα της κληρονομικής επικράτειας των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας, που παρέμενε εκτός του ελέγχου του μακρινού εξαδέλφου τους Βαγράτ Γ΄, ο οποίος είχε γίνει βασιλιάς μίας ενοποιημένης Γεωργίας το 1008. Το 1011 οι αδελφοί προσκλήθηκαν από τον Βαγράτ Γ΄ σε διαπραγματεύσεις στο κάστρο του Πανασκέρτι, αλλά συνελήφθησαν και κρατήθηκαν αιχμάλωτοι στο κάστρο του Τμόγκβι, όπου σύντομα θανατώθηκαν. Οι κτήσεις τους πέρασαν στον Βαγράτ Γ΄ και τους απογόνους του. Τα παιδιά τους, ο Βαγράτ Γ΄ γιος του Σουμπάτ Β΄ και ο Δημήτριος γιος του Γεωργίου, κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, από όπου θα προσπαθούσαν να ανακτήσουν τα πατρογονικά εδάφη με τη Βυζαντινή βοήθεια, για τελευταία φορά το 1032, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Βαγράτ Γ΄ του Κλαρτζέτι
Ελληνικό ηφαιστειακό τόξο

Το Ελληνικό Ηφαιστειακό Τόξο δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση των δύο λιθοσφαιρικών πλακών του Αιγαίου. Συγκεκριμένα, αποτελείται από τα ηφαίστεια στο Σουσάκι, στα Μέθανα, στη Σαντορίνη, στη Μήλο και στη Νίσυρο.

 Τα μοναδικά ηφαίστεια του ελληνικού ηφαιστειακού τόξου στα οποία έχουν πραγματοποιηθεί εκρήξεις στους ιστορικούς χρόνους είναι αυτά της Σαντορίνης, της Νισύρου και των Μεθάνων. Αναλυτικότερα, το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξερράγη για τελευταία φορά το 1950, το ηφαίστειο της Νισύρου το 1888, ενώ αυτό των Μεθάνων τον 3ο αιώνα π.Χ.. Το ηφαίστειο της Νισύρου αποτελείται από πέντε κρατήρες, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος έχει διάμετρο 260 μέτρα και βάθος 30 μέτρα. Οι πέντε κρατήρες δημιουργούν το οροπέδιο του Λακκίου. Το ηφαίστειο της Σαντορίνης ανήκει στην νότια πλευρά του ηφαιστειακού τόξου. Έχει υψόμετρο 567 μέτρα. Το ηφαίστειο των Μεθάνων ανήκει στην νότια πλευρά του ηφαιστειακού τόξου. Ο κρατήρας του έχει βάθος κατά προσέγγιση 50 μέτρα και διάμετρο 100 μέτρα. Το ηφαίστειο της Μήλου αποτελείται από κρατήρα διαμέτρου 1700 μέτρων και ύψους 220 μέτρων και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού. Το Σουσάκι συντελεί το βόρειο άκρο στο ηφαιστειακό τόξο και βρίσκεται στην περιοχή των Αγίων Θεοδώρων και συγκεκριμένα στα σύνορα της Αττικής με την Κορινθία. Έχει υψόμετρο 180 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και η θερμοκρασία στην πλαγιά του έχει φτάσει μέχρι και τους 42 βαθμούς Κελσίου. Η πιο έντονη ηφαιστειακή δράση στην Ελλάδα σε όλο το ιστορικό παρελθόν έχει παρατηρηθεί μόνο κατά μήκος του Ελληνικού ηφαιστειακού τόξου. Ηφαιστειακό τόξο. Ηφαιστειακό τόξο. Νίσυρος. Μέθανα.
Αδέρες

Οι Αδέρες είναι χαμηλή οροσειρά που καταλαμβάνει το νοτιοανατολικότερο τμήμα της χερσονήσου της Αργολίδας. Η οροσειρά εκτείνεται κατά μήκος της Τροιζηνίας με κατεύθυνση από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά όπου καταλήγει στο ακρωτήριο Σκύλλαιο. Περιβάλλεται από το όρος Δίδυμο στα βορειοδυτικά, την πεδιάδα της Τροιζήνας στα βόρεια και τα χαμηλότερα υψώματα της Ερμιονίδας στα νότια και δυτικά. Το μέγιστο υψόμετρό της είναι 721 μέτρα.Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Φορβάντιο όρος.

 Στις σημαντικότερες τοποθεσίες του βουνού ανήκουν οι αρχαιολογικοί χώροι που βρίσκονται γύρω από την Τροιζήνα με κυριότερο το Τέμενος του Ιππόλυτου, έναν ιερό χώρο αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα Ιππόλυτο. Κοντά στο ιερό σώζονται επίσης ερείπια από την οχύρωση της αρχαίας Τροιζήνας. Σε μικρή απόσταση από τις παραπάνω θέσεις εντοπίζεται ένας ογκώδης πελεκημένος βράχος που πιστεύεται πως είναι ο βράχος που οι αρχαίοι Τροιζήνιοι αποκαλούσαν πέτρα του Θησέα (αναφέρεται από τον Παυσανία).Σημαντικό αξιοθέατο των Αδερών είναι το διαβολογέφυρο. Πρόκειται για έναν φυσικό σχηματισμό που θυμίζει μονότοξο γεφύρι. Βρίσκεται και αυτό κοντά στην Τροιζήνα.
Μαρία Τερέζα του Λουξεμβούργου

Η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Τερέζα του Λουξεμβούργου (Λουξεμβουργιανά: Groussherzogin Maria Theresa vu Lëtzebuerg γεννημένη ως Μαρία Τερέζα Μέστρε ι Μπατίστα María Teresa Mestre y Batista, 22 Μαρτίου 1956 -) είναι η σύζυγος του Μέγα Δούκα Ερρίκου του Λουξεμβούργου.

 Γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου 1956 στο Μαρινάο της Αβάνας. Κόρη του Χοσέ Αντόνιο Μέστρε ι Άλβαρες και της Μαρίας Τερέζας Μπατίστα ι Φαγιά ντε Μέστρε, αμφότεροι από αστικές οικογένειες ισπανικής καταγωγής.Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Ερρίκο του Λουξεμβούργου με πολιτικό γάμο στις 4 Φεβρουαρίου 1981 και με θρησκευτικό γάμο στις 14 Φεβρουαρίου 1981.Η Μαρία Τερέζα και ο Ερρίκος απέκτησαν τέσσερις γιους και μια κόρη: τον Γουλιέλμο, Κληρονομικό Πρίγκιπα του Λουξεμβούργου (1981-), παντρεύτηκε την Στεφανία, Κόμισσα του Λανουά. τον Πρίγκιπα Φήλιξ (1984-), παντρεύτηκε την Κλαίρη Μαργαρίτα Λαντεμάχερ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Πρίγκιπα Λουδοβίκο (1986-), παντρεύτηκε την Τέσσι Άντονι. Απέκτησαν 2 παιδιά. Χώρισαν το 2017. την Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα (1991-) τον Πρίγκιπα Σεβαστιανό (1992-) 22 Μαρτίου 1956 - 14 Φεβρουαρίου 1981: Δεσποινίς Μαρία Τερέζα Μέστρε ι Μπατίστα 14 Φεβρουαρίου 1981 - 7 Οκτωβρίου 2000: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου 7 Οκτωβρίου 2000 - έως σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα του Λουξεμβούργου, Δούκισσα του Νασσάου, Πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Πάρμας Κατέχει επίσης τους τίτλους της Κόμισσας Παλατινής συζύγου του Ρήνου, της Κόμισσας του Σαίν, της Κόμισσας του Κένιγκσταϊν, της Κόμισσας του Κατζενελνμπόργκεν, της Κόμισσας του Ντιτζ, της Υποκόμισσας του Χάμμερσταϊν, της Κας. του Μάλμπεργκ, της Κας. του Βίσμπαντεν, της Κας. του Ίντσταϊν, της Κας. του Μέρενμπεργκ, της Κας. της Λιμβουργίας, της Κας. του Επστάϊν. Official website Ancestry of Maria Teresa Mestre (b. 1956), Grand Duchess of Luxembourg The Mentor Foundation charity website
Ντουντάρ Αλιοσμάν

Ο Ντουντάρ Αλιοσμάν (τούρκικα:Dündar Aliosman Osmanoğlu, γεννήθηκε ως Şehzade Dündar Aliosman Efendi) (γεν. 30 Δεκεμβρίου 1930-18 Ιανουαρίου 2021), ήταν 45ος Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν. Ήταν απόγονος του Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄.

 Ο Ντουντάρ Αλιοσμάν, γεννήθηκε το 1930 στη Δαμασκό της Συρίας. Είναι γιος του Μεχμέτ Αμπντουλκερίμ Εφέντη και της Νιμέτ Χανίμ. Ο πατέρας του Ντουντάρ έμενε στην εξορία μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του. Όταν οι γονείς του Ντουντάρ χώρισαν ο ίδιος ήταν μόλις 1 ετών και έμεινε με τη μητέρα του στην Συρία, και ο πατέρας του πήγε στην Νέα Υόρκη, όπου πέθανε το 1935.Ο Ντουντάρ έχει έναν αδερφό, τον Χαρούν (γεν. 1932), του οποίου η μητέρα είναι άγνωστη. Ο Ντουντάρ παντρεύτηκε την Γιουσρέ Χανούμ (γεν. 1927), χωρίς να έχουν κανέναν απόγονο. Από το 2017, μετά το θάνατο του Βαγιαζίτ Οσμάν, είναι Επικεφαλής του Οίκου των Οσμάν.
Χόρχε Μπουρουτσάγα

Ο Χόρχε Λουίς Μπουρουτσάγα (Jorge Luis Burruchaga (ισπανική προφορά: [ˈxoɾxe βuruˈtʃaɣa], γεννήθηκε 9 Οκτωβρίου 1962) είναι Αργεντινός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Ως ποδοσφαιριστής κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο 1986 με την Εθνική Αργεντινής.

 Ξεκίνησε να παίζει το 1980 για την Αρσενάλ Σαραντί στη δεύτερη κατηγορία της Αργεντινής. Μεταγράφηκε στην Ιντεπεντιέντε το 1982 και έκανε ντεμπούτο στη νίκη εναντίον της Εστουντιάδες στις 12 Φεβρουαρίου. Ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε το Μετροπολιτάνο 1983, το Κόπα Λιμπερταδόρες και το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1984. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη γαλλική ομάδα Ναντ, όπου έπαιξε για επτά χρόνια. Στην πρώτη του χρονιά στο πρωτάθλημα κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου ξένου ποδοσφαιριστή. Έπαιξε επίσης ένα χρόνο για την Βαλανσιέν, όπου συμμετείχε σε σκάνδαλο δωροδοκίας με τη συμμετοχή της πρωταθλήτριας Γαλλίας και Ευρώπης Μαρσέιγ στη «νίκη» 1-0 στο πρωτάθλημα στη Βαλένσιεν στις 20 Μαΐου 1993. Επέστρεψε στην Αργεντινή για την τελευταία του περίοδο στην Ιντεπεντιέντε , και κέρδισε δύο Κύπελλα το 1995. Αποσύρθηκε από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στις 10 Απριλίου 1998. Ο Μπουρουτσάγα ήταν μέρος της ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 , σημειώνοντας δύο γκολ, συμπεριλαμβανομένου του γκολ που έδωσε στην Αργεντινή τη νίκη 3-2 εναντίον της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό αγώνα. Συμμετείχε επίσης σε όλους τους αγώνες της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και σημείωσε ένα γκολ στη διοργάνωση. Σημείωσε συνολικά 13 γκολ για την Αργεντινή σε 59 παιχνίδια μεταξύ 1983 και 1990. Ο Μπουρουτσάγα διετέλεσε αρχικά προπονητής της Αρσενάλ Σαραντί το 2002. Την περίοδο 2005-06 υπέγραψε στην Εστουδιάντες Λα Πλάτα. Το Μάιο του 2006, ανέλαβε την Ιντεπεντιέντε. Από το 2008 έως το 2009 υπήρξε τεχνικός της Μπάνφιλντ. Στις 5 Μαίου 2009 επέστρεψε στην Αρσενάλ Σαραντί έως το 2010. Από το 2011 είναι προπονητής της Λιμπερτάδ Ως ποδοσφαιριστής Εθνική Αργεντινής Παγκόσμιο Κύπελλο: 1986 Ιντεπεντιέντε Πρωτάθλημα Αργεντινής: 1983 Κόπα Λιμπερταδόρες: 1984 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1984Ως προπονητής Ιντεπεντιέντε Σουπερκόπα Νοτίου Αμερικής: 1995 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα: 1995 National Football Teams: Χόρχε Μπουρουτσάγα Playerhistory.com
Ναός Σταυροπόλεως (Βουκουρέστι)

Ο Ναός Σταυροπόλεως (ρουμ.: Biserica Stavropoleos) είναι ένας Ορθόδοξος ναός στο κέντρο του Βουκουρεστίου, στη Ρουμανία, θεμελιωμένος το 1724. Πρόκειται για μνημείο ελληνικού ιστορικού ενδιαφέροντος και είναι αφιερωμένος στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ.

 Ο Ναός θεμελιώθηκε το 1724, επί των ημερών του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, από τον Ηπειρώτη Ιωαννίκιο Στρατονικέα, ιερομόναχο και αρχιμανδρίτη από την επαρχία της Πωγωνιανής, όπως μας πληροφορεί η εντοιχισμένη με ελληνική επιγραφή πλάκα στο υπέρθυρο της κύριας εισόδου. Ο ναός χτίστηκε δίπλα σε πανδοχείο που διατηρούσε ο ίδιος, και τα εισοδήματα του οποίου συντηρούσαν την εκκλησία και το μετέπειτα μοναστήρι (συνήθης πρακτική της εποχής). Το 1726 ο Ιωαννίκιος εξελέγη Μητροπολίτης Σταυροπόλεως και Έξαρχος Καρίας της Μικράς Ασίας. Έκτοτε, ο Ναός «(του Μητροπολίτη) Σταυροπόλεως» διατήρησε το όνομά του κτήτορά της μέχρι σήμερα. Στις 7 Φεβρουαρίου 1742 ο Ιωαννίκιος πέθανε και ετάφη στο ναό. Το πανδοχείο και τα αρχεία της Μονής καταστράφηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά καιρούς ο ναός υπέστη ζημιές από σεισμούς, ένας εκ των οποίων προκάλεσε την κατάρρευση του τρούλου. Οι τοιχογραφίες του ναού συντηρήθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Σήμερα από το αρχικό μοναστηριακό συγκρότημα διασώζεται μόνο ο ναός, δίπλα στον οποίο υπάρχει κτίσμα των αρχών του 20ού αιώνα, το οποίο στεγάζει βιβλιοθήκη, αίθουσα συναντήσεων και μια συλλογή από εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα του 18ου αιώνα, καθώς και τμήματα τοιχογραφιών από εκκλησίες που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος. Μαρμάρινες ταφόπλακες με ελληνικές επιγραφές βρίσκονται στο προαύλιο της εκκλησίας. www.stavropoleos.ro, επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) www.flickr.com/groups/stavropoleos Flickr
ΣΚ Μπέιρα Μαρ

Η ΣΚ Μπέιρα Μαρ είναι ένας πορτογαλικός, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Αβέιρο. Η ποδοσφαιρική του ομάδα αγωνίζεται στη Σεγκούντα Λίγκα. Ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είνα το Στάδιο Μουνισιπάλ, χωρητικότητας 32.830 θεατών. Διάσημοι ποδοσφαιριστές της ομάδας είναι ο Εουσέμπιο και ο Αντόνιο Σόουζα.

 Κύπελλο Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών): 1998–99; Φιναλίστ 1990–91 Σεγκούντα Λίγκα: 2005–06, 2009–10 Second Division: 1960–61, 1964–65, 1970–71 Third Division: 1958–59 Ribeiro dos Reis Cup: 1964–65 AF Aveiro Championship: 1928–29, 1937–38 AF Aveiro First Division: 1948–49, 1955–56, 1958–59 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sport Clube Beira-Mar στο Wikimedia Commons Official website (Πορτογαλικά) Zerozero team profile Soccerway team profile
497 Ίβα

Η Ίβα (Iva) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,02. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον πιο ενδιαφέροντα αστεροειδή 1627 Ίβαρ. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Υπήρξε ο πρώτος από τους 16 συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.

 Η μέση διάμετρος της Ίβας εκτιμάται σε 45,3 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της σε 97,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,084. Η Ίβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 37 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα