IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κώστας Μουρατίδης

Ο Κώστας Μουρατίδης (Δράμα, 1 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός στα άκρα της επίθεσης. Είχε τις ικανότητες να αγωνίζεται τόσο ως αμυντικός όσο και επιθετικός στα άκρα της ομάδας. Καθαρός ακραίος εξτρέμ που έπαιζε όλη την πλευρά, βραχύσωμος, ταχύς και διεμβολιστής με έκρηξη στο παιχνίδι του, άρτια τεχνική κατάρτιση με ιδιαίτερη έφεση στις ασίστ.

 Ξεκίνησε τo ποδόσφαιρο στους Μαυραετούς Μεγαλοκάμπου και το 1981 μεταγράφηκε στον Πανδραμαικο, όπου μετά τις πολύ καλές εμφανίσεις τράβηξε πάνω του τα μάτια των ανθρώπων του Άρη και σε ηλικία είκοσι περίπου χρόνων, έγινε η ακριβότερη μεταγραφή ποδοσφαιριστή από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, όπου και ξεκίνησε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική σταδιοδρομία και ανδρώθηκε σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Την σεζόν 1985-86 έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική με τη φανέλα του Άρη. Συνέχισε να φοράει τη φανέλα του Θεού του πολέμου για εννιά συναπτά έτη, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε πολλές θέσεις μέσα στο γήπεδο. Τον Δεκέμβριο του 1993, μετά από 184 εμφανίσεις και 13 τέρματα αποχώρησε για τον επόμενο σταθμό της καριέρας του.Τον Ιανουάριο του 1994 «μετακόμισε» στην Λάρισα όπου και συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις για τα επόμενα τρία χρόνια, πετυχαίνοντας δεκαπέντε τέρματα μετά από 99 συμμετοχές σε πρωτάθλημα και κύπελλο, αυτή τη φορά όμως από τη θέση του δεξιού μπακ.Αποχώρησε από τους "βυσσινί" το καλοκαίρι του 1997, συνεχίζοντας την καριέρα του στην ομάδα του Εδεσσαϊκού για ένα χρόνο, όπου μετά από 21 συμμετοχές, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Δράμα, για τα ασπρόμαυρα της Δόξας Δράμας, όπου και έκλεισε την καριέρα του μετά από δύο σεζόν, σε ηλικία 36 ετών. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Διονύσιος Μανέντης

Ο Διονύσιος Γερ. Μανέντης (Κεφαλονιά, 23 Δεκεμβρίου 1903 - Κοζάνη, 29 Ιανουαρίου 1975) ήταν Έλληνας γιατρός, συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε επανειλημμένα βουλευτής και επίσης υπουργός. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Γκορτσούλη.

 Εργάστηκε ως γιατρός στην Κοζάνη και έχτισε την πρώτη κλινική στην πόλη.Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1951 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1956 και στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ και επανεξελέγη στις εκλογές του 1961, του 1963, του 1964 και με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 με 9.279 σταυρούς. Ο Μανέντης υπηρέτησε ως υπουργός Βορείου Ελλάδος στην κυβέρνηση του Καραμανλή από τις 4 Νοεμβρίου 1961 ως τις 19 Ιουνίου 1963 και νωρίτερα ως υφυπουργός Γεωργίας, στην κυβέρνηση του Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 ως τις 5 Μαρτίου 1958. Πέθανε ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής, έπειτα από καρδιακή προσβολή που υπέστη στην Κοζάνη, το 1975. Στις 20 Απριλίου 1975 έγιναν αναπληρωματικές εκλογές για την κενή έδρα στην Κοζάνη, την οποία κέρδισε ο Ιωάννης Βαγιάτης, υποψήφιος από τη ΝΔ.
Στάβιες Ηρακλείου

Οι Στάβιες (επίσημο: αι Στάβιαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στα 10 χλμ. δυτικά του Ασημίου, κτισμένος στη νότια παρυφή της πεδιάδος της Μεσαράς. Οι κάτοικοι ασχολούνται ιδίως με τη γεωργία και παράγονται λάδι, σουλτανίνα, δημητριακά και κτηνοτροφικά φυτά. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 60,4 χλμ. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό στις Στάβιες και Δημοτικό Σχολείο στο Φουρνοφάραγγο.

 Η πρώτη μνεία στις Στάβιες γίνεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα, το 1370. Πιστεύεται ότι πιθανότατα ήταν οικισμός των ρωμαϊκών χρόνων και να ιδρύθηκε από κατοίκους της Stabia , η οποία είχε καταστραφεί το 79 με την έκρηξη του Βεζουβίου. Στις ενετικές απογραφές αναφέρονται οι Στάβιες με το όνομα Tavies με 206 κατοίκους το 1583 και στο Κ98 ο Ακάματος με το όνομα Acamato και 119 κατοίκους. Το ίδιο χωριό είχε 4 μουσουλμανικές οικογένειες το 1834 και 46 μουσουλμανικές κατοίκους το 1881. Το Φουρνοφάραγγο το βρίσκουμε στον κατάλογο του 1583 με 22 κατοίκους και στην απογραφή του 1834 με 5 μουσουλμανικές οικογένειες και 1 χριστιανική, ενώ το 1881 είχε 103 Χριστιανούς. Το 1842 αναφέρεται ότι στα ανατολικά του χωριού ήταν ναός του Αγίου Γεωργίου του Κουλουρίτη, σε αρχαία τοποθεσία με αυτό το όνομα. Τα Καπετανιανά αναφέρονται στην απογραφή του 1834 με 30 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 με 201 Χριστιανούς. Στο χωριό αυτό στη θέση Μετζολατί κοντά στην κορυφή του Κόφινα βρισκόταν ιερό κορυφής, το οποίο χρονολογείται από τη Μεσομινωική περίοδο. Πιστεύεται ότι χρησιμοποιούνταν για ιεροτελεστίες, καθώς ανακαλύφθηκαν στις γύρω σπηλιές διάφορα ειδώλια και αναθήματα. Ως οικισμός αναφέρονται επίσημα, με την παλιά τους ονομασία Στάβγιες, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 μετονομάστηκαν σε Στάβιαι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Άγιος Ιωάννης, Ακάμωτος, Καπετανιανά και Φουρνοφάραγγο αποτελούν την κοινότητα Σταβιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοφινά του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 211 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Σταβιών Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Στοιχεία για τα χωριά του Δήμου Κόφινα. Ιστοσελίδα Δήμου Γόρτυνας Ιστοσελίδα Δήμου Κόφινα
Πινακοθήκη Χαλ'ας Κουν

Η Πινακοθήκη Χαλ'ας Κουν, επίσης γνωστή ως Καλτζού Ματζά, είναι γκαλερί τέχνης στο χωριό Ομπινίτσα, κοινότητα Σετόμα, Επαρχία Βόρου, νοτιοανατολική Εσθονία. Η πινακοθήκη εμφανίζει μοντέρνα τέχνη των Σέτος (εθνοτικές και γλωσσικές Φιννοουγκρικές μειονότητες), αλλά και εποχιακές εκθέσεις άλλων ιθαγενών. Τα ακόλουθα άτομα εκπροσωπούνται στην γκαλερί: Ιβάνοφ Αλεξάντερ, Ντ. Ιρίν Γιούρι, Μικούσεβ Πασά, Ρτζάμποβ Πιότρ (έρζα), Μαρκ Κοστάμπι, Λωρίτσα Πιίτρε, Τουμ Μάλεβ, Κάλβε Τούμας, Μάργκνα Επ, Κύισων Λέμπιτ, Κούουσινγκ Ματί, Ριίτσααρ Έβαρ, Ριίτσααρ Ραΐλι, Γκαλκ Άλμπερτ, Ναβιτρόλα, Τζουρίσε Έρκι, Κάλντε Όβε και Κάλντε Κάλι, Μπάφαλο Γουίντ, Ιτζαβόινεν Εέρο, Καχούσκ Σάλμε, Καχούσκ Παϊβί, Καχούσκ Μααλί και Καουκσί Ούλε.

 Αρχικά, το κτήριο ανήκε στον Ιβάν Καλτζού. Η οικογένεια του Καλτζού αποτελούνταν από τη σύζυγό του, την Κάτι, και τα έξι παιδιά τους, Άννα, Μαρία, Άλι, Σόντζα, Όλι και τον γιο του Άλι τον Μιχέλ. Το 1933, χτίστηκε ο δεύτερος όροφος στο σπίτι. Ο Ιβάν δημιούργησε ένα κατάστημα στο σπίτι. Πουλούσαν οικιακά είδη, κυρίως σιδηρά εργαλεία και εξαρτήματα. Το 1940, το κατάστημα εθνικοποιήθηκε, η οικογένεια ανακοινώθηκε ως Κουλάκοι, ο Μιχέλ, ο γιος τους, σκοτώθηκε και μέρος της οικογένειας απελάθηκε το 1949. Το 1945, το Συμβούλιο του χωριού Ομπινίτσα ιδρύθηκε στο κτήριο. Μετά από αυτό, το κτήριο φιλοξένησε επίσης μαγαζί με γαλακτοκομικά προϊόντα, ταχυδρομείο, σταθμό ιατρικής βοήθειας, βιβλιοθήκη και κοινοτικό κέντρο. Το γραφείο της κρατικής φάρμας της Οβινίτσας βρισκόταν στο κτήριο κατά τη διάρκεια της περιόδου 1960-1995. Ο Έβαρ Ριίτσααρ δημιούργησε στο κτήριο μια πινακοθήκη που ονόμασε Χαλ'ας Κουν το 2004.
Agents of Fortune

Agents of Fortune είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 21 Μαΐου του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".

 Από το 1972 ως το 1974, οι Blue Öyster Cult κυκλοφόρησαν τρία επιτυχημένα στούντιο άλμπουμ και περιόδευαν συνεχώς, προσελκύοντας νέους φίλους, όμως η μεγάλη εμπορική επιτυχία ήλθε με το ζωντανά ηχογραφημένο "On Your Feet or on Your Knees" του 1975 και άνοιξε το δρόμο για το ύφος του "Agents of Fortune".Ο δίσκος αποτελούσε συνέχεια της πρώτης τριάδας δίσκων, αλλά με μία πιο εμπορική χροιά στον ήχο τους, με αποτέλεσμα να είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος που βραβεύθηκε ως πλατινένιο. Κομμάτια όπως τα "True Confessions", "Morning Final", "Tenderloin" και "Debbie Denise" περιελάμβαναν ποπ στοιχεία, ενώ συμμετείχαν και οι Ράντι και Μάικλ Μπρέκερ στα πνευστά. Η μεγαλύτερη σινγκλ επιτυχία των BOC βρίσκεται εδώ, με το κομμάτι "(Don't Fear) The Reaper" να φθάνει ως το # 12 του Billboard το καλοκαίρι του 1976. Το ριφ του ήταν εμπνευσμένο από τη μουσική των The Byrds, αλλά μέλη του συγκροτήματος έχουν δηλώσει ότι πίστευαν ότι ήταν υπερβολικά εμπορικό για το ύφος τους. Το "This Ain’t the Summer of Love" επίσης κυκλοφόρησε σαν σινγκλ, αλλά δεν κατάφερε να μπει στο Hot-100. Ένα άλλο κομμάτι του δίσκου ήταν το "The Revenge of Vera Gemini", το οποίο συνέθεσε ο ντράμερ Άλμπερτ Μπουσάρντ με την Πάτι Σμιθ, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε σχέση με τον κιμπορντίστα του συγκροτήματος, Άλεν Λάνιερ. Η Σμιθ ηχογράφησε τον μονόλογο στην εισαγωγή του κομματιού, όπως και τα δεύτερα φωνητικά του.Το συγκρότημα δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει τις πωλήσεις που έκανε το "(Don't Fear) The Reaper" με κάποιο άλλο σινγκλ, αν και το "Burnin' for You" του 1981 ήταν το δεύτερο και τελευταίο Top-40 τους. Ο δίσκος μπήκε στο Top-30 σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και το Top-10 στη Σουηδία, με το βρετανικό περιοδικό NME να το συμπεριλαμβάνει στη λίστα με τα δέκα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Agents of Fortune (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Agents of Fortune" είναι οι εξής: Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ - κιθάρα, φωνητικά, συνθεσάιζερ, κρουστά Έρικ Μπλουμ - κιθάρα, φωνητικά, κρουστά Τζο Μπουσάρντ - μπάσο, φωνητικά, πιάνο Άλεν Λάνιερ - πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο, φωνητικά Άλμπερτ Μπουσάρντ - τύμπανα, κρουστά, κιθάρα, φωνητικά, φυσαρμόνικαΓκεστ συμμετοχέςΠάτι Σμιθ - φωνητικά Ράντι Μπρέκερ - πνευστά Μάικλ Μπρέκερ - πνευστά Ντέιβιντ Λούκας - πλήκτρα, κρουστά, φωνητικά Agents of Fortune - Blue Öyster Cult | Songs, Reviews, Credits - AllMusic How Blue Oyster Cult Broke Into the Mainstream With 'Agents of Fortune' Eric Bloom talks Blue Oyster Cult's studio albums | MusicRadar
WWW Consortium

Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (WWW Consortium, συντ. W3C) είναι η κύρια οργάνωση διεθνών προτύπων για το Παγκόσμιο Ιστό (WWW ή σε συντομογραφία W3). Ιδρύθηκε και οδηγήθηκε μέχρι σήμερα από τον Τιμ Μπέρνερς Λι. Η κοινοπραξία αποτελείται από οργανώσεις-μέλη που διατηρούν προσωπικό πλήρους απασχόλησης με σκοπό την συνεργασία για την ανάπτυξη των προτύπων για τον Παγκόσμιο Ιστό. Μέχρι τις 10 Απριλίου 2015, η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (W3C) αριθμεί 397 μέλη. Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού επίσης δραστηριοποιείται στον τομέα της εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης, αναπτύσσει λογισμικό και εξυπηρετεί ως ένα ανοιχτό φόρουμ για τη συζήτηση σχετικά με το Διαδίκτυο.

 Η Κοινοπραξία του Παγκοσμίου Ιστού (W3C) ιδρύθηκε από τον Τιμ Μπέρνερς Λι αφού αυτός έφυγε από το Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN), τον Οκτώβριο του 1994. Ιδρύθηκε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, στο Εργαστήριο Επιστήμης Υπολογιστών (MIT/LCS) με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τον Οργανισμό Άμυνας και Προηγμένων προτύπων έρευνας (DARPA), ο οποίος πρωτοστάτησε στο Διαδίκτυο και τον προκάτοχό του ARPANET. Το W3C προσπαθεί να επιβάλει τη συμβατότητα και τη συμφωνία μεταξύ των μελών της βιομηχανίας στην υιοθέτηση των νέων προτύπων που ορίζονται από το W3C. Ασυμβίβαστες εκδόσεις της HTML προσφέρονται από διάφορους προμηθευτές, προκαλώντας ασυνέπεια στον τρόπο που προβάλλονται οι σελίδες Web. Η κοινοπραξία προσπαθεί να πάρει όλες αυτές τις εκδόσεις και να εφαρμόσει μια σειρά από βασικές αρχές και τα συστατικά που επιλέγονται από την κοινοπραξία.
Νίκολα Τζούρισιτς

Ο Νίκολα Γιούρισιτς (κροατικά: Nikola Jurišić, ουγγρικά: Miklós Jurisics, περ. 1490 - 1545) ήταν Κροάτης ευγενής, στρατιωτικός και διπλωμάτης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που διακρίθηκε κατά τη διάρκεια των πολέμων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1490 στην πόλη Σένι των ακτών της Αδριατικής, εντός των ορίων της σημερινής Κροατίας. Η πρώτη αναφορά προς το πρόσωπό του χρονολογείται στο 1522, έτος κατά το οποίο υπηρετούσε ως αξιωματικός στις αψβουργικές δυνάμεις που κατείχαν διάφορα φρούρια της Κροατίας με σκοπό να αποτρέψουν την προέλαση των οθωμανικών στρατευμάτων του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή προς τη Βιέννη. Λίγο καιρό αργότερα χρίστηκε ιππότης από τον αυτοκράτορα Φερδινάνδο, ο οποίος μάλιστα το 1526 (μετά τη μάχη του Μοχάτς που σήμανε την ουσιαστική διάλυση του ανεξάρτητου βασιλείου της Ουγγαρίας και επίσπευσε τη νέα σύγκρουση ανάμεσα στους Αψβούργους και την Οθωμανική Αυτοκρατορία) τον όρισε ως ανώτατο διοικητή των συνοριακών στρατευμάτων. Σε αντάλλαγμα, ο Γιούρισιτς τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια της συνέλευσης του Τσέτιν (Πρωτοχρονιά του 1527), στην οποία η πλειοψηφία των Κροατών ευγενών αποφάσισε τη μετατροπή του βασιλείου της Κροατίας σε συστατικό μέλος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Το 1530 στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως μέλος της αποστολής που διαπραγματεύτηκε τη σύναψη ειρήνης ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές. Τον Αύγουστο του 1532, ανέλαβε με περίπου χίλιους άνδρες την υπεράσπιση του οχυρού Κόσιεγκ κοντά στο Σόπρον της σημερινής Ουγγαρίας ενάντια σε ισχυρή οθωμανική στρατιά που βάδιζε προς τη Βιέννη με επικεφαλής τους Σουλεϊμάν και Ιμπραήμ Πάργαλη. Η αντίσταση που προέβαλαν οι στρατιώτες του καθυστέρησε σημαντικά την προέλαση των Οθωμανών, οι οποίοι παρά την τυπική παράδοση του φρουρίου (οι αμυνόμενοι μετά από συμφωνία επέτρεψαν την είσοδο μιας μικρής συμβολικής δύναμης στρατιωτών εντός του κάστρου, η οποία τοποθέτησε τα οθωμανικά λάβαρα στις πολεμίστρες) αναγκάστηκαν τελικά να αναδιπλωθούν ματαιώνοντας τα σχέδια για μια νέα πολιορκία της Βιέννης. Τον Οκτώβριο του 1537 διορίστηκε από τον Φερδινάνδο διοικητής των συνοριακών στρατευμάτων της Σλαβονίας και της Κάτω Αυστρίας, αντικαθιστώντας τον Γιόχαν Κατζιάνερ που θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη συντριβή των δυνάμεων της Αυστρίας από τους Οθωμανούς κατά την επιχείρηση κατάληψης του Όσιγιεκ. Αργότερα διετέλεσε διοικητής της Καρνιόλας (περιοχή εντός της σημερινής Σλοβενίας). Πέθανε το 1545 στο Κόσιεγκ.
Άρης Ραφτόπουλος

Ο Άρης Ραφτόπουλος (1951 - 2018) ήταν Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής μπάσκετ. Παράλληλα με τον αθλητισμό ήταν πτυχιούχος της Μαθηματικής Σχολής και των ΤΕΦΑΑ Έκανε σημαντική καριέρα στον Α.Ο. Παγκρατίου (αρχικά) και στον ΟΣΦΠ αγωνιζόμενος σαν περιφερειακός (βασικά πλέι-μέικερ), ενώ ανέλαβε πολλές ομάδες σαν προπονητής, μετά το τέλος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας. Έχει 91 συμμετοχές στην Εθνική Ομάδα των Ανδρών και 550 πόντους, ενώ ήταν διεθνής, επίσης, με τις Εθνικές Ομάδες Εφήβων και Ενόπλων. Έπαιξε, επίσης, στον Ιωνικό Νικαίας. Απεβίωσε στις 5 Ιουνίου του 2018 από καρκίνο

 Ο Ραφτόπουλος ξεκίνησε τον αθλητισμό από πολύ μικρή ηλικία, ως αθλητής κολύμβησης στον ΟΣΦΠ. Στα 12 του χρόνια άρχισε το μπάσκετ, αλλά, λόγω μικρής σωματικής διάπλασης, δεν κατάφερε να ενταχθεί επίσημα στα τμήματα υποδομών τόσο του Ολυμπιακού, όσο και του Πειραϊκού και του Εθνικού Αθηνών. Τελικά, στα 14 του χρόνια, το 1965, άρχισε τη σταδιοδρομία του στο άθλημα, από το παιδικό τμήμα του Α.Ο. Παγκρατίου. Το 1969, σε ηλικία 18 ετών κλήθηκε στην Εθνική Ομάδα των Ανδρών, με την οποία είχε, συνολικά και έως το 1975, 95 συμμετοχές. Την επόμενη τριετία, μετά τον υποβιβασμό του Παγκρατίου έπεσε σε δυσμένεια από την ομάδα του, η οποία αρνιόταν να τον παραχωρήσει σε μεγαλύτερο σύλλογο, σύμφωνα με τις προτάσεις που υπήρχαν. Το φθινόπωρο του 1977 ο Ραφτόπουλος αναγκάσθηκε να μεταβεί στην Τεχεράνη, προκειμένου να συνεχίζει να αγωνίζεται. Η μετεγγραφή του στον Ολυμπιακό ήρθε τελικά, το καλοκαίρι του 1978. Άρης Ραφτόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Τσανταρλή Καρά Χαλίλ Χαϊρεντίν Πασάς

Ο Τσανταρλή Καρά Χαλίλ Χαϊρεντίν Πασάς (Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa), συνήθως αναφερόμενος απλά ως Καρά Χαλίλ Πασάς, υπήρξε μεγάλος βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από το 1364 έως το θάνατό του (1387), επί σουλτάνου Μουράτ Α΄. Ήταν ο πρώτος που ανήλθε στο συγκεκριμένο αξίωμα χωρίς να ανήκει στους ιλμιγιέ, τα μορφωμένα στελέχη της διοίκησης. Με μια τυπολατρική προσέγγιση, ήταν επίσης ο πρώτος μεγάλος βεζίρης της αυτοκρατορίας - αν και το πόστο υπήρχε απ' την εποχή του Αλαεντίν Μπέη, ο επίσημος τίτλος καθιερώθηκε το 1381.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως στρατιωτικός. Ενώ κατείχε το επίζηλο αξίωμα του καζασκέρη, δηλ. του ανώτατου στρατοδίκη, ο Μουράτ Α' τον διόρισε επικεφαλής του συμβουλίου των βεζίρηδων (του υπουργικού συμβουλίου, τηρουμένων των σύγχρονων αναλογιών). Οι περισσότερες πηγές αποδίδουν στον Καρά Χαλίλ τη συγκρότηση του σώματος των Γενιτσάρων. Είτε αυτό είναι ακριβές είτε όχι, σίγουρα ήταν αυτός που εμπνεύστηκε για τη στελέχωσή του τον ντεβσιρμέ, ήτοι την υποχρεωτική στρατολόγηση ανηλίκων από χριστιανικές οικογένειες (παιδομάζωμα). Σκοπός του ήταν να αποκλείσει τους ομοεθνείς του - και τις πιθανές συνωμοσίες των οικογενειών τους - από το νέο σώμα, αφού οι Γενίτσαροι εκτός από πεζικό στον πόλεμο, θα αποτελούσαν την επίσημη σωματοφυλακή του σουλτάνου. Είχε επίσης ηγετική συμμετοχή στις εκστρατείες του Μουράτ Α' στη Δύση. Επί της εποχής του οριστικοποιήθηκε η οθωμανική εξουσία στην Ανατολική Θράκη (μάλιστα η πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στην Αδριανούπολη) και προσαρτήθηκαν τμήματα της Μακεδονίας και της νότιας Βουλγαρίας. Πέθανε στις Σέρρες, στις 22 Ιανουαρίου 1387. Τα είκοσι δύο χρόνια της θητείας του συνιστούν το μεγαλύτερο διάστημα παραμονής στη θέση του μεγάλου βεζίρη. Ο Καρά Χαλίλ Πασάς υπήρξε θεμελιωτής της οικογένειας των Τσανταρλή (απ' το χωριό Τσαντίρ - νυν Τσέντερε - κοντά στο Δορύλαιον), η οποία αποτέλεσε για πολλές δεκαετίες τη δεύτερη ισχυρότερη οθωμανική οικογένεια, υστερώντας μόνο του βασιλικού οίκου. Τέσσερις ακόμα Τσανταρλή έγιναν μεγάλοι βεζίρηδες: Αλή Πασάς (1387-1406), γιος του Καρά Χαλίλ, κατακτητής της Βουλγαρίας. Ιμπραήμ Πασάς (1421–1429), επίσης γιος του Καρά Χαλίλ. Χαλίλ Πασάς (1439-1453), γιος του Ιμπραήμ. Είχε αποκτήσει τόσο μεγάλη δύναμη που ο σουλτάνος Μωάμεθ Β' τον εκτέλεσε αμέσως μόλις κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη. Ιμπραήμ Πασάς ο νεότερος (1498–1499), γιος του Χαλίλ.
Λεπτή κινητική δεξιότητα

Λεπτές κινητικές δεξιότητες είναι ο συντονισμός των μικρών μυϊκών κινήσεων οι οποίες απαντώνται επί παραδείγματι στα δάκτυλα, συνήθως σε συντονισμό με τα μάτια. Συγκρινόμενες με τις κινητικές δεξιότητες των χεριών (και των δακτύλων) ο όρος επιδεξιότητα χρησιμοποιείται συχνότερα, τείνει όμως πλέον να αντικατασταθεί από τον όρο λεπτή κινητικότητα. Όταν ο όρος χρησιμοποιείται υπό τη θεωρία των ανθρώπινων ικανοτήτων καλείται χειρωνακτική επιδεξιότητα.

 Η λεπτή κινητικότητα αναφέρεται στην ικανότητα των παιδιών να ελέγχουν τις κινήσεις των χεριών και των δαχτύλων τους με ακρίβεια και συντονισμό. Είναι σημαντικό να αναπτύξουν τη λεπτή κινητικότητα για να μπορούν να εκτελούν καθημερινές δραστηριότητες όπως η χρήση μολυβιών, η κατασκευή μοντέλων, η χρήση εργαλείων κήπου και η κατασκευή παζλ. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσετε ένα παιδί να αναπτύξει τη λεπτή κινητικότητα. Ορισμένες ιδέες περιλαμβάνουν: Παιχνίδια με μπάλες και προσχηματικές αθλητικές δραστηριότητες που απαιτούν τη χρήση των χεριών και των δαχτύλων, όπως το πινγκ-πονγκ και ο μπάσκετ. Διασκεδαστικές δραστηριότητες όπως η ζωγραφική, οι κατασκευές και οι διακοσμητικές τέχνες, όπου το παιδί θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τα δάχτυλά του με ακρίβεια. Παιχνίδια με μαγνητικά γράμματα και αριθμούς, που απαιτούν τη χρήση των δαχτύλων Παιχνίδια με χρήση των δαχτυλικών αποτυπωμάτων όπως αυτά με την πλαστελίνη και τα ακρυλικά χρώματα, όπου τα παιδιά μπορούν να δημιουργήσουν σχέδια και να εξασκηθούν στην ακρίβεια των κινήσεων. Διάφορα παιχνίδια με τα πινέλα και τις βούρτσες, όπως η ζωγραφική με νερομπογιές και χρώματα, οι μαρκαδόροι και οι στυλό, οι οποίοι απαιτούν τη χρήση των δαχτύλων και της χειροκίνητης ευκολίας. Ασκήσεις που βελτιώνουν την κινητικότητα των χεριών και των δαχτύλων, όπως τον πιάνο και την κιθάρα, το πληκτρολόγιο και τα νήματα και τα κουμπιά. Δραστηριότητες που βελτιώνουν τον συντονισμό χεριού-ματιού, όπως η χρήση των περιστρεφόμενων παζλ, του παραμικρού και του συναρμολογούμενου παιχνιδιού.Επιπλέον, η παροχή ευκαιριών για το παιχνίδι και την εξερεύνηση είναι σημαντική για την ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας στα παιδιά. Τέλος, η υποστήριξη και η ενθάρρυνση των παιδιών να προσπαθήσουν και να δοκιμάσουν νέες δραστηριότητες είναι σημαντική. Η εμπειρία και η επανάληψη είναι σημαντικές για την ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας και τη βελτίωση των δεξιοτήτων του παιδιού. Συνολικά, η ανάπτυξη της λεπτής κινητικότητας είναι σημαντική για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του παιδιού και τη βελτίωση της ικανότητάς του να εκτελεί καθημερινές δραστηριότητες. Μέσω παιχνιδιών και δραστηριοτήτων που ενισχύουν τη λεπτή κινητικότητα, τα παιδιά μπορούν να βελτιώσουν τις δεξιότητές τους και να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση στην εκτέλεση διαφόρων καθημερινών δραστηριοτήτων.
Γενς Σπαν

Ο Γενς Γκέοργκ Σπαν (Jens Georg Spahn, 16 Μαΐου 1980) είναι Γερμανός πολιτικός της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU). Από το 2002 είναι μέλος της Μπούντεσταγκ. Ήταν Ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας στην τέταρτη κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ και υφυπουργός Οικονομικών στην τρίτη κυβέρνηση Μέρκελ.

 Από τον Απρίλιο του 2013, ο Σπαν έχει σχέση με τον δημοσιγράφο και διευθυντή των γραφείων του περιοδικού Bunte στο Βερολίνο, Ντάνιελ Φούνκε. Στις 22 Δεκεμβρίου του 2017 παντρεύτηκε τον σύντροφό του στο ανάκτορο Borbeck. Τη γαμήλια τελετή διεξήγαγε ο δήμαρχος του Έσσεν, Τόμας Κούφεν. Ο Γενς Σπαν είναι καθολικός στο θρήσκευμα.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2001-02

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2001-02 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 14 ομάδων, που ήταν ο μικρότερος αριθμός στην ιστορία της Β΄ Εθνικής. Ξεκίνησε έχοντας ως επίσημη ονομασία: Πρώτη κατηγορία, μιας και από την προηγούμενη περίοδο η Α΄ Εθνική είχε μετονομαστεί σε Ανώτερη κατηγορία ή Διακεκριμένη. Όμως, το πείραμα της μείωσης των ομάδων είχε ήδη ξεθωριάσει και αποφασίστηκε το πρωτάθλημα να επανέλθει σταδιακά στον προηγούμενο αριθμό ομάδων, δηλαδή αρχικά από 14 σε 16. Παρομοίως, ξαναγύρισαν οι παλιές γνωστές ονομασίες: Α΄, Β΄ και Γ΄ Εθνική. Έτσι στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν τρεις ομάδες, ενώ έπεσε μόνο μία και στη Γ΄ Εθνική υποβιβάστηκε μόνο μία, ενώ ανέβηκαν πέντε.

 Στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2001-02 δεν εφαρμόστηκε καμιά από τις καινοτομίες των προηγούμενων δύο σεζόν 1999-2000 και 2000-01, δηλαδή τα πλέι-οφ. Η προοπτική ήταν την επόμενη σεζόν να αυξηθούν και πάλι οι ομάδες από 14 σε 16, τόσο στην Α΄ Εθνική όσο και στη Β΄ Εθνική. Έτσι από την Α΄ Εθνική υποβιβάστηκε μία ομάδα, ενώ από τη Β΄ Εθνική ανέβηκαν οι τρεις πρώτες. Για να αυξηθούν οι ομάδες της Β΄ σε 16, προβλέφθηκε ο υποβιβασμός μόνο μίας ομάδας και η άνοδος πέντε από τη Γ΄ Εθνική. Ομάδες (14) Πρωταθλητής: ΠΑΣ Γιάννινα, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Δευτεραθλητής: Καλλιθέα, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Τριταθλητής: Προοδευτική, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός (1): Α.Ο. Αγίου Νικολάου. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (1): Εθνικός Αστέρας. Άνοδος από Γ΄ Εθνική (5): Α.Ο. Καβάλα, Α.Ο. Κέρκυρα, Ατρόμητος Αθηνών, Φωστήρας Ταύρου, ΑΣ Κασσάνδρας Χαλκιδικής. 14 γκολ: Φάνης Γκέκας (Καλλιθέα). 12 γκολ: Γιώργος Ζαχαρόπουλος (Χαλκηδόνα). 10 γκολ: Γιάννης Λαζανάς (Πατραϊκός), Αλέκος Τάτσης (Προοδευτική), Γιάννης Προβίδας (Αθηναϊκός Β.). Στατιστική ποδοσφαίρου. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 246-248.
Χαλκόκοτα

Η Χαλκόκοτα (Plegadis falcinellus) (Λινναίος 1766) ανήκει στην οικογένεια των Θρησκειορνιθιδών (Threskiornithidae) και θεωρείται προστατευόμενο είδος που κινδυνεύει με εξαφάνιση. Είναι μεταναστευτικό είδος που ξεχειμωνιάζει νότια της Σαχάρας και επιστρέφει στην Ευρώπη στα μέσα του Απρίλη. Σχηματίζει μικρές αποικίες φωλιάζοντας σε πυκνούς καλαμιώνες ή συστάδες δέντρων. Γεννά 3 με 6 αυγά που τα επωάζει κυρίως το θηλυκό για 21 περίπου ημέρες. Τρέφεται κυρίως με υδρόβια έντομα, βδέλλες, σκουλήκια, μικρά καρκινοειδή και σπάνια με μικρά ψάρια και αμφίβια.

 Έχει σκούρο καστανοκόκκινο φτέρωμα που από μακριά μοιάζει με μαύρο. Την αναπαραγωγική περίοδο αποκτά κυανοπορφυρές μεταλλικές ανταύγειες στα καλυπτήρια των φτερούγων της. Διαθέτει μακρύ ράμφος κυρτό προς τα κάτω. Πετάει πάντα με το λαιμό τεντωμένο, τα πόδια απλωμένα και το μέγεθος της φτάνει τα 56 εκατοστά. Φωλιάζει σε υγροβιότοπους γλυκού νερού με πυκνή υδροχαρή βλάστηση, καλαμιώνες μαζί με ερωδιούς. Απαντάται. συνήθως στους υγροβιότοπους Λίμνες Πρέσπες, λίμνη Κερκίνη και στον Αμβρακικό κόλπο. Κατά την ανοιξιάτικη μετανάστευση απαντάται και στον Αξιό ή στη Λέσβο ενώ τόσο μεταναστευτικά άτομα όσο και φωλιάζοντα απαντώνται και στη Νάξο. Στην Ελλάδα το 1994 είχαν παρατηρηθεί 5–15 αναπαραγωγικά ζέυγη. Υπάρχει ένα Υποείδος: Plegadis falcinellus falcinellus
Τορόντο Χάσκις

Οι Τορόντο Χάσκις (αγγλικά: Toronto Huskies) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του Basketball Association of America (πρόδρομος του σημερινού NBA). Ο σύλλογος είχε έδρα το Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Maple Leaf Gardens.

 Ήταν μία από τις 11 ομάδες που έλαβαν μέρος στην εναρκτήρια σεζόν του BAA και τερμάτισε στην τελευταία θέση της Ανατολικής Περιφέρειας με 22 νίκες και 38 ήττες. Πρώτος σκόρερ ήταν ο Μάικ ΜακΚάρον με 649 πόντους σε 60 αγώνες. Αυτός και ο Ντικ Φίτζγκεραλντ ήταν οι μόνοι παίκτες που συμμετείχαν σε όλα τα παιχνίδια της ομάδας. Ο Εντ Σαντόφσκι είχε τον μεγαλύτερο μέσο όρο πόντων με 19.1 ανά αγώνα, αλλά έπαιξε μόνο σε 10 παιχνίδια. Οι Χανκ Μπιασάτι και Τζίνο Σοβράν ήταν οι μοναδικοί Καναδοί στο ρόστερ. Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί ότι την 1η Νοεμβρίου του 1946 δόθηκε στην έδρα των Χάσκις το πρώτο παιχνίδι στην ιστορία του πρωταθλήματος απέναντι στους Νιου Γιορκ Νικς, με τους φιλοξενούμενους να επικρατούν με 68-66. Ο Όσκαρ Σέκτμαν των Νικς πέτυχε το πρώτο καλάθι του αγώνα, που θεωρείται και το πρώτο στην ιστορία του NBA.Η ομάδα διαλύθηκε αμέσως μετά το τέλος της περιόδου, αφήνοντας το Τορόντο χωρίς επαγγελματική ομάδα μπάσκετ μέχρι το 1995, όταν ξεκίνησαν οι συζητήσεις για τη δημιουργία ενός συλλόγου που θα εκπροσωπήσει και πάλι την πόλη. Ωστόσο, η διοίκηση απέκλεισε το όνομα Χάσκις, όταν έγινε εμφανές ότι δεν υπήρχε τρόπος να σχεδιαστεί ένα κατάλληλο λογότυπο που δεν θα έμοιαζε με εκείνο των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Η ονομασία άλλαξε και έτσι δημιουργήθηκαν οι Τορόντο Ράπτορς. ΠροπονητέςΕντ Σαντόφσκι Λιου Χέιμαν Ντικ Φίτζγκεραλντ Ρόμπερτ ΡολφΠαίκτεςΜάικ ΜακΚάρον Λίο Μόγκους Εντ Σαντόφσκι Τζορτζ Νόστραντ Ντικ Φίτζγκεραλντ Κλέγκι Χέρμσεν Ντικ Σουλζ Ιστορικό των Τορόντο Χάσκις "1946–47 Toronto Huskies," Basketball-Reference.com
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2009

Τα 35α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2009.

 Καλύτερη Ταινία: The Hurt Locker Επιλαχών: Up in the Air Καλύτερη Σκηνοθεσία: Κάθριν Μπίγκελοου – The Hurt Locker Επιλαχών: Μισέλ Χανέκε – The White Ribbon (Das weiße Band) Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζεφ Μπρίτζες – Crazy Heart Επιλαχών: Κόλιν Φερθ – A Single Man Α' Γυναικείος Ρόλος: Yolande Moreau – Séraphine Επιλαχούσα: Κάρεϊ Μάλιγκαν – An Education Β' Ανδρικός Ρόλος: Christoph Waltz – Άδοξοι Μπαστάρδοι Επιλαχών: Peter Capaldi – In the Loop Β' Γυναικείος Ρόλος: Mo'Nique – Precious Επιλαχών: Anna Kendrick – Up in the Air Καλύτερο Σενάριο: Jason Reitman και Sheldon Turner – Up in the Air Επιλαχών: Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, και Tony Roche – In the Loop Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Christian Berger – The White Ribbon (Das weiße Band) Επιλαχών: Barry Ackroyd – The Hurt Locker Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Philip Ivey – District 9 Επιλαχών: Rick Carter and Robert Stromberg – Avatar Καλύτερη Μουσική: T Bone Burnett and Stephen Bruton – Crazy Heart Επιλαχών: Alexandre Desplat – Fantastic Mr. Fox Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Summer Hours (L'heure d'été) • France Επιλαχών: The White Ribbon (Das weiße Band) • Germany Καλύτερο Ντοκιμαντέρ/Μη Κινιματογραφική Ταινία (TIE): The Beaches of Agnès (Les plages d'Agnès) The Cove Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Fantastic Mr. Fox Επιλαχών: Up Βραβείο Νέας Γενιάς: Neill Blomkamp – District 9 Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Ζαν Πολ Μπελμοντό The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: Anders Edström and C. W. Winter – The Anchorage Ειδικό Βραβείο: In honor of the 50th anniversary of the French New Wave Ο Επίσημος ιστότοπος
Ναός Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη στο Κολωνάκι

Ο ναός του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη είναι ορθόδοξη εκκλησία η οποία βρίσκεται στη συνοικία Κολωνάκι στην Αθήνα. Ο ναός ολοκληρώθηκε 1931 σε σχέδια Αναστάσιου Ορλάνδου στη θέση παλαιότερου ναού, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1900. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, έναν από τους πρώτους επισκόπους της Αθήνας. Γιορτάζει στις 3 Οκτωβρίου.

 Στη θέση του ναού βρισκόταν παλαιότερος ναός, ο οποίος είχε κατασκευαστεί το 1880 αλλά κατεδαφίστηκε το 1900 ώστε να κατασκευαστεί ένας μεγαλύτερος ναός. Τα σχέδια του νέου ναού ανέλαβε ο Αναστάσιος Ορλάνδος, σε συνεργασία με τον Δημήτριο Φιλιππάκη. Την επίβλεψη του εσωτερικού και εξωτερικού διακόσμου ανέλαβε ο Γεώργιος Νομικός. Η κατασκευή του ναού άρχισε το 1923 ή το 1925 και ολοκληρώθηκε το 1931. Ο ναός εγκαινιάστηκε από τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Α΄. Ο ναός χρησιμοποιήθηκε ως καθεδρικός ναός όσο ο Μητροπολιτικός Ναός Αθηνών ήταν κλειστός λόγω αναστήλωσης. Στις 27 Δεκεμβρίου 2018 ένας εκρηκτικός μηχανισμός μικρής ισχύος εξερράγη κοντά στην είσοδο του ναού, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ενός νεωκόρου και ενός αστυνομικού. Την ευθύνη ανέλαβε μια αναρχική ομάδα με την ονομασία «Εικονοκλαστική Σέχτα». Ο ναός ανήκει στο τύπο του σταυροειδή ναού με τρούλο. Ο ναός φέρει εξωτερικά νεοκλασικά και νεομπαρόκ στοιχεία. Ο ναός έχει αγιογραφηθεί εσωτερικά από τον Σπύρο Βασιλείου. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο, ο επισκοπικός θρόνος, ο άμβωνας, τα ψαλτήρια και ο ξυλόγλυπτος πολυέλαιος του ναού είναι έργο του Θεοφάνη Νομικού. Τα μωσαϊκά στον εξωνάρθηκα και στο εσωτερικό του ναού, με εξαίρεση το δάπεδο, είναι έργο του Στέφανου Ξενόπουλου. Άγιος Θεράπων Μυτιλήνης - παρόμοιας αρχιτεκτονικής ναός στη Μυτιλήνη
Δασκαλόπετρα

Η περιοχή Δασκαλόπετρα βρίσκεται στον Βροντάδο ,βορειοανατολικά της Χίου. Πρόκειται για ένα σημείο που συνδυάζει βουνό και θάλασσα .Περιλαμβάνει μία παραλία που έχει πρόσβαση στον κόσμο και ένα λιμανάκι με βαρκούλες .

 Πάνω από την παραλία υπάρχει ένα από τα πιο γνωστά μνημεία του Βροντάδου ,η Πέτρα του Ομήρου ,ένας βράχος ,με μεγάλη ιστορική σημασία ,καθώς ,εκεί, λέγεται ότι καθόταν ο Όμηρος και δίδασκε. Σύμφωνα με αυτό ,αιτιολογείται και η ονομασία της περιοχής (η πέτρα του δασκάλου).Κοντά στην Πέτρα του Ομήρου , ανεβαίνοντας ένα μονοπάτι ,οι επισκέπτες συναντούν την Βρύση του Πασά . Το όνομα αυτής προέρχεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας ,καθώς σε αυτό το σημείο κατοικούσαν πολλοί Τούρκοι και συγκεκριμένα ο Μεχμέτ Πασάς ,ο οποίος έχτισε και την βρύση .Λίγο βορειότερα βρίσκεται το μνημείο του Γιάννη Ψυχάρη με θέα την θάλασσας ,ο οποίος πέρασε από τη Χίο για να αγωνιστεί για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας .
Άνω Καρνεζαίικα Αργολίδας

Τα Άνω Καρνεζαίικα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καρνεζαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίου του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Τα Άνω Καρνεζαίικα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας, κοντά στους νότιους πρόποδες του Μαυροβουνίου και στο ρέμα Ράδου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Δρεπάνου-Τραχειάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 28 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ναυπλίου (μέσω Ασίνης). Ο πληθυσμός των Άνω Καρνεζαίικων έχει παρουσιάσει συνεχή μείωση απο το 1951 οπότε και πρωτοαναγνωρίστηκε ο πληθυσμός, με εξαίρεση το 1981 που γνώρισε μικρή αύξηση. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρνεζαίικων του νομού Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρνεζαίικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Στανισλάβα Στάσα Ζάγιοβιτς

Η Στανισλάβα Στάσα Ζάγιοβιτς (Stanislava Staša Zajović) (1953, Νίκσιτς, Γιουγκοσλαβία, σήμερα Μαυροβούνιο) είναι υπερεθνική φεμινίστρια και ακτιβίστρια της ειρήνης. Είναι συνιδρύτρια και συντονίστρια των Γυναικών στα Μαύρα στο Βελιγράδι της Σερβίας.

 Η Ζάγιοβιτς αποφοίτησε στην ισπανική και ιταλική γλώσσα από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και εντάχθηκε στο φεμινιστικό κίνημα το 1980 στο Βελιγράδι.Ασχολείται με πολλές φεμινιστικές δραστηριότητες, από την οργάνωση δράσεων στο δρόμο έως τη συνεργασία με πρόσφυγες, γυναίκες, κ.λπ.. Ξεκίνησε πολλά δίκτυα γυναικών, όπως το Δίκτυο Ειρήνης των Γυναικών, το Διεθνές Δίκτυο Αλληλεγγύης των Γυναικών ενάντια στον Πόλεμο/Διεθνές Δίκτυο Γυναικών στα Μαύρα, το Δίκτυο αντιρρησιών συνείδησης και αντιμιλιταριστών στη Σερβία, τον Συνασπισμό για ένα Κοσμικό Κράτο, κ.λπ.. Διοργάνωσε πολλές εκπαιδευτικές δραστηριότητες με επίκεντρο τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών, την ειρηνευτική πολιτική των γυναικών, την πανεθνική και διαπολιτισμική αλληλεγγύη, τις γυναίκες και την εξουσία, τις γυναίκες και τον αντιμιλιταρισμό. Ήταν καθοριστική για την επέκταση του δικτύου των Γυναικών στα Μαύρα στον κόσμο. Για παράδειγμα, στο βιβλίο της Mujeres en pie de paz, η Κάρμεν Μαγκαγιόν αναφέρει ότι η επίσκεψη της Ζάγιοβιτς στην Ισπανία το 1993, οι ιδέες και η δέσμευσή της, επηρέασαν τη δημιουργία της ομάδας Γυναίκες στα Μαύρα στη χώρα.Η Στάσα Ζάγιοβιτς είναι συγγραφέας πολλών δοκιμίων, άρθρων και επιστολών σε τοπικά, περιφερειακά και διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, περιοδικά και δημοσιεύσεις για τις γυναίκες και την πολιτική, τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, τον πόλεμο, τον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό, την αντίσταση των γυναικών στον πόλεμο και τον αντιμιλιταρισμό (1992 - σήμερα). Το 2017, η Στάσα Ζάγιοβιτς υπέγραψε τη Διακήρυξη της κοινής γλώσσας των Κροατών, των Σέρβων, των Βοσνίων Μουσουλμάνων και των Μαυροβούνιων.Ήταν μέρος της εκπροσώπησης των Γυναικών στα Μαύρα σε αναμνηστικές εκδηλώσεις για τα θύματα πολέμου στο Βούκοβαρ (Κροατία) και ομιλήτρια για τη διαμαρτυρία που σηματοδότησε την επέτειο της έναρξης του πολέμου στη Βοσνία, τονίζοντας την έλλειψη ορατότητας αυτών των εκδηλώσεων, των θυμάτων και της επεξεργασίας των εγκλημάτων πολέμου. Έχει προταθεί και κερδίσει μια σειρά από βραβεία. Μεταξύ αυτών είναι τα εξής: Βραβείο Ειρήνης της Χιλιετίας, Τιμητική ιθαγένεια του Τούτιν, Τιμητική ιθαγένεια της Γρανάδας, κ.α.. Ήταν υποψήφια για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως μέρος της εκστρατείας 1.000 γυναικών για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2005 και επίσης το 2005 και το 2007 ήταν υποψήφια για το Πρόσωπο της Χρονιάς από την εφημερίδα Danas. Žene u crnom - Γυναίκες στα Μαύρα Συνέντευξη για την Deutsche Welle (κροατικά) Συνέντευξη για την Al Jazeera (σερβοκροατικά)
Αμαξάδες Ροδόπης

Οι Αμαξάδες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης δημοτικής κoινότητας και δημοτικής ενότητας, του δήμου Ιάσμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ροδόπης, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κομοτηνής του νομού Ροδόπης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Οι Αμαξάδες είναι μεγάλο χωριό στο δυτικό τμήμα του νομού Ροδόπης. Βρίσκονται πάνω στην επαρχιακή οδό Ιάσμου-Ξάνθης και βόρεια της σιδηροδρομικής γραμμής προς Κομοτηνή, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Το χωριό απέχει 32 χλμ. περίπου δυτικά της Κομοτηνής. Η τοπική κοινότητα Αμαξάδων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 34,655 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Αμαξάδες και Μοναχοί. . Η ομώνυμη δημοτική κoινότητα, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ανω Αμαξάδες και Μοναχοί, το 2021 είχε πληθυσμό 1.752 κατοίκους. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε με το ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιάσμου του νομού Ροδόπης. Το 1951 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμαξάδων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμαξάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιάσμου. Το ημιορεινό έδαφος της περιοχής καλύπτεται κυρίως από καλλιέργειες και βοσκοτόπους. Καλλιεργούνται κυρίως δημητριακά, ζαχαρότευτλα, καπνά, ζωοτροφές και οπωροφόρα δένδρα. Κοντά στο χωριό βρισκόταν, κατά την μυθολογία, η πρωτεύουσα του Θράκα βασιλέα των Βιστώνων Διομήδη, τα Καρτερά. Εδώ, κατά την παράδοση, ο Ηρακλής πραγματοποίησε το 8ο άθλο του πνίγοντας τους στρατιώτες του Διομήδη στη Βιστονίδα και τάισε τον ίδιο στα άλογά του. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους ο τόπος ονομαζόταν «Στάβλοι του Διομήδη» και ήταν σταθμός καραβανιών. Μετά την οικοδόμηση της Αναστασιούπολης και του Περιθεωρίου, το 1373, η περιοχή κυριεύθηκε από τον Μουράτ Β' ο οποίος χάρισε την πόλη στον Γενοβέζο σύμμαχό του Ιωάννη Αδούρο. Το 1667 πέρασε από εδώ ο μεγάλος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή. Οι κάτοικοι των Αμαξάδων που εγκαταστάθηκαν εδώ μετά το 1922, εκτός από δύο οικογένειες Αρβανιτών από το Ζαλούφι της Α. Θράκης. κατάγονταν από το Καρλίκιοϊ ή Ψάθη της Α. Θράκης. Αργότερα εγκαταστάθηκαν και μερικές οικογένειες Σαρακατσάνων. Το χωριό ονομάστηκε Αμαξάδες, πιθανόν, από κάποιο χωρικό που έφτιαχνε δίτροχα κάρα. Ο αρχαιολογικός χώρος Αναστασιουπόλεως-Περιθεωρίου, στη θέση «Καλέδες», νοτιοανατολικά του χωριού. Υπήρξε σταθμός της Εγνατίας Οδού και σημαντικό λιμάνι στην περιοχή της Βιστονίδας. Ιδρύθηκε, πιθανότατα, από τον αυτοκράτορα Αναστάσιο Α’ (491-518), που της έδωσε το όνομά του. Η πόλη λεηλατήθηκε από τους Ούννους και τους Σλάβους, ενώ στον 13ο αιώνα καταστράφηκε από τους Βουλγάρους. Ξανακτίστηκε από τον Ανδρόνικο Γ’ Παλαιολόγο (1328-41) που την μετονόμασε σε Περιθεώριο. Παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας Ο ναός της Αγίας Παρασκευής στο νότιο τμήμα του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Πούκα

Η Πούκα (αλβανικά: Pukë‎) είναι πόλη και δήμος στη βόρεια Αλβανία. Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Γκιέγκιαν, Κελέζ, Κερέτ, Πούκα και Ράπα, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Πούκα. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 11.069 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 505,53 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 3.607 κάτοικοι. Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ονομάζεται ΚΣ Τερμπούνι Πούκα. Με υψόμετρο 838 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η πόλη είναι μία από τις υψηλότερες στην Αλβανία και γνωστό χιονοδρομικό θέρετρο. Απέχει 150 χλμ. τα Τίρανα.

 Κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η Πούκα επεκτάθηκε ως στρατιωτική βάση και ως κέντρο καθολικής εκπαίδευσης. Ο διακεκριμένος Αλβανός ποιητής Μιγκιένι διέμεινε εκεί από το 1936 έως το 1937. Το σχολείο όπου εργαζόταν ως δάσκαλος είναι τουριστικό αξιοθέατο. Ο οικισμός κατοικείται από τη φυλή Πούκα οποία είναι μια από τις «επτά φυλές Πούκα» (αλβανικά: shtatë bajrakët e Pukës‎). Σύμφωνα με την παράδοση, που καταγράφηκε από τον Υακίντ Εκάρντ στα μέσα του 19ου αιώνα, ο οικισμός της Πούκα είχε ιδρυθεί από κάποιον Πάολο Ζέντα, ο οποίος σύμφωνα με τον Μαρίν Μπαρλέτιους ήταν συγγενής του Λέκα Δουκαγκίνι.Η περιοχή έχει επίσης το δικό της Κανούν, ένα σύνολο εθιμικών αλβανικών νόμων και είναι γνωστό ως Kanuni i Pukës (Κανόνες της Πούκα) και χρησιμοποιείται κυρίως στη Βόρεια Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Το τοπωνύμιο μπορεί να προέρχεται από τη λατινική φράση via publica («δημόσια οδός»), καθώς βρίσκεται επί μίας παλιάς εμπορικής διαδρομής. Αλτίν Λάλα - πρώην αρχηγός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αλβανίας και του συλλόγου Αννόβερο 96 Κρίστιαν Σόκολι - παίκτης NFL Τσοβαλίν Ντέλια - ζωγράφος Φάμπιο Γκιονικάι - ποδοσφαιριστής Σεμπίνο Πλάκου - ποδοσφαιριστής Στιέφεν Γκιέτσοβι - καθολικός ιερέας, λαογράφος και συλλέκτης Μίλος Γκιέργκι Νίκολα - εκπαιδευτικός, ποιητής και συγγραφέας Elsie, Robert (2015). The Tribes of Albania: History, Society and Culture. I.B.Tauris. ISBN 978-1-78453-401-1. Through The Embers of Chaos (ISBN 0-7195-6232-5) (2002), Dervla Murphy Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pukë στο Wikimedia Commons
Βαλντάορα

Η Βαλντάορα (ιταλικά: Valdaora, προφέρεται: [valˈdaːora]) ή Όλανγκ (γερμανικά: Olang, προφέρεται: [ˈoˑlaŋ]) είναι κωμόπολη και δήμος της Ιταλίας με 3.056 κατοίκους. Βρίσκεται στην Μπολτσάνο στις Άλπεις στην κοιλάδα Βαλ Πουστερία. Η πόλη είναι χωρισμένη σε τρεις συνοικίες, την άνω, την κάτω και τη μέση (γερμανικά: Oberolang, Niederolang, Mitterolang). Κοντά στην κωμόπολη βρίσκεται και η τεχνητή λίμνη με το ίδιο όνομα. Βρίσκεται σε 1.048 μέτρα υψόμετρο και καταλαμβάνει επιφάνεια 48 τ.χλμ..

 Η πόλη ιδρύθηκε το Μεσαίωνα και βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Λαδινίας. Κατά τον μεσαίωνα ακολούθησε την ιστορία όλου του Νοτίου Τιρόλο, και από το 1919 αποσπάστηκε από την Αυστρία κι από τότε ανήκει στην Ιταλία. Κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο στην περιοχή κτίστηκαν οχυρά ως τμήμα της αμυντικής γραμμής της φασιστικής Ιταλίας. Το όνομα αναφέρεται πρώτη φορά σαν "Olaga" το 985-993 και προέρχεται από την κελτική "Aulaga", πατρώνυμου με την έννοια ενός "καλού αυλού". Μια άλλη πηγή λέει ότι το όνομα "Olanga" προέρχεται από το λατινικό "aulatica". Το 97,42% των κατοίκων της πόλης έχει ως μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, ένα 2,16% τα Ιταλικά κι ένα 0,42% τα Λαδινικά. Theobald Innerhofer, Olang: Eine Gemeinde im Wandel der Zeiten, Brunico, 1984. Hannes Obermair, Bedrohtes Kulturgut vor Ort: Archivbericht aus Geiselsberg, Gemeinde Olang, in Tutela dei beni culturali in Alto Adige 1996, Bolzano: Athesia, 1997, pp. 173–184. Helmut Stampfer, Simon von Taisten und Friedrich Pacher: Überlegungen zu Neufunden in Olang, in «Der Schlern», 81, 2007, pp. 40–47. Francesco Pozzato, Olang: Impression Eisenbahn, Bolzano: Athesia 2007. ISBN 978-88-6011-070-1. Reinhard Bachmann, Festschrift zum 50jährigen Jubiläum der AVS-Sektion Olang (1958-2008), Valdaora, 2008. Claudia Plaikner, Christian Egger, 100 Jahre Musikkapelle "Peter Sigmair" Olang (1908-2008), Valdaora, 2008. Τουριστικός οργανισμός της Βαλντάορα
Κούρτσχααρ

Το Γερμανικός Κοντότριχος Δείκτης - Κούρτσχααρ - είναι σκύλος μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους και δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα για κυνήγι. Το Κούρτσχααρ είναι ένα πολύ ικανό κυνηγόσκυλο, τόσο στη ξηρά, όσο και στο νερό. Έχει μακρύ και δυνατό λαιμό που του επιτρέπει να κουβαλάει βαριά θηράματα. Τα πόδια του είναι μυώδη, με δυνατά και στρογγυλά πέλματα και σχετικά σκληρά νύχια. Η ουρά του είναι μακριά, αλλά συνήθως κόβεται από τους κυνηγούς. Τα αυτιά του είναι μακριά και κολλημένα στο κεφάλι του. Η μύτη του είναι χρώματος καφέ, με μεγάλα και ανοικτά ρουθούνια. Έχει μεγάλο και δυνατό σώμα με κοντό και σκληρό τρίχωμα. Οι χρωματικοί συνδυασμοί που μπορεί να υπάρξoυν είναι καφέ σκούρο μονόχρωμο, μαύρο, καφέ με άσπρες κηλίδες ή άσπρα με καφέ κηλίδες. Ζυγίζει 20-32 kg και έχει ύψος 58-66 cm. Ζει συνήθως 12-14 χρόνια.

 Το Κούρτσχααρ προέρχεται από τη Γερμανία του 19ου αιώνα. Στους προγόνους του, συγκαταλέγεται το Spanish pointer και φυλές αγγλικών και γερμανικών λαγωνικών. Πολλοί ξένοι συγγραφείς αναφέρουν διασταυρώσεις με τα μαύρα Pointer του Arkwright σε μια προσπάθεια των Γερμανών εκτροφέων να βελτιώσουν την οσφρητική ικανότητα, την ταχύτητα και το στυλ της εξελισσόμενης τότε φυλής. Το Γερμανικό κοντότριχο πόιντερ είναι ένα έξυπνο, φιλικό, χαρούμενο και κοινωνικό σκυλί. Είναι καλό με τα παιδιά, καθώς είναι πολύ παιχνιδιάρικο. Παρόλα αυτά χρειάζεται έναν ιδιοκτήτη που να μπορεί να του επιβληθεί. Συνήθως προσκολλάται σε ένα άτομο, κάτι που το καθιστά υπερβολικά πιστό σύντροφο. Αν και μπορεί να μεγαλώσει μαζί με άλλα σκυλιά, είναι ένας μοναχικός θηρευτής. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της ράτσας είναι ότι πρόκειται για ένα από τα πιο θορυβώδη κυνηγόσκυλα, έτσι πρέπει να μάθει πότε πρέπει να γαβγίζει και πότε όχι. Τα Κούρτσχααρ είναι πολύ δραστήρια σκυλιά, έχουν πολλή ενέργεια με αποτέλεσμα να έχουν πολύ καλή απόδοση στο κυνήγι. Είναι σχεδόν ακούραστο και μπορεί να τρέχει και να κυνηγά για πολλές ώρες. Το Κούρτσχααρ γενικά θεωρείται μια υγιής ράτσα. Προβλήματα που μπορεί να παρουσιαστούν είναι δυσπλασία του ισχίου, επιληψία, εντρόπιον (πάθηση των ματιών), αλλά και αλλεργίες του δέρματος. Όπως όλα τα σκυλιά με κατεβασμένα αυτιά, είναι επιρρεπή σε μολύνσεις και ο συχνός καθαρισμός τους είναι απαραίτητος. Οι ποσότητες φαγητού που του δίνονται πρέπει να είναι συγκεκριμένες, καθώς έχει τάσεις παχυσαρκίας. Έχει μεγάλη αντοχή στη ζέστη και στο κρύο. Αν και έχει κοντό και τραχύ τρίχωμα, έχει μεγάλη τριχόπτωση. Το εβδομαδιαίο βούρτσισμα βοηθάει στο να χάνει λιγότερο τρίχωμα. Πόιντερ
Καβαλλάρι Ιωαννίνων

Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Καβαλλάρι ΘεσσαλονίκηςΤο Καβαλλάρι Ζαγορίου ή Καβαλλάρι είναι οικισμός της Δημοτικής ενότητας Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου του Νομού Ιωαννίνων με πληθυσμό 78 κατοίκων με την απογραφή του 2011. Από το 1999, ήταν Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Ανατολικού Ζαγορίου και μετά το Πρόγραμμα Καλλικράτης Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής ενότητας Ανατολικού Ζαγορίου, το οποίο συνορεύει με τις Καρυές, το Γρεβενίτι και με τον Ανθρακίτη. Σύμφωνα με πληροφορίες το Καβαλλάρι είναι το παλιότερο χωριό στα Ζαγοροχώρια. Φαίνεται ότι ήταν ήδη κατοικημένο με την κατάκτηση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους το 1431. Οι κοντινότερες πόλεις στο Καβαλλάρι είναι είναι τα Ιωάννινα σε απόσταση 28 χιλιόμετρα ΒΔ. (μέσω Αμφιθέας) και η Άρτα στα Β. (100 χλμ.).

 Το 1870 το Καβαλλάρι είχε 36 σπίτια και 310 κατοίκους και στις αρχές του 21ου αιώνα ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 200 κατοίκους. Στα μέσα του 20ου αιώνα όλο το χωριό κινδύνεψε να απαλλοτριωθεί, απ’ τα πολλά χρέη. Τους βοήθησε όμως ο Δημήτριος Μέγγλας από τον Καστανώνα, ο οποίος τους πίστωσε μεγάλα χρηματικά ποσά και τους ξεχρέωσε. Μεγάλο χρέος του χωριού πλήρωσε επίσης ο συγχωριανός τους Γούσιας. Οι κάτοικοι του Καβαλαρίου ήταν φτωχοί αγρότες, γεωργοί και κτηνοτρόφοι και μέχρι τα τέλη του περασμένου αιώνα δεν είχαν ούτε σχολείο. Με την απογραφή του 2001 είχε 88 κατοίκους και 78 με την απογραφή του 2011. Το Ανατολικό και το Κεντρικό Ζαγόρι (όπου ανήκει και το Καβαλλάρι), σε αντίθεση με το Δυτικό Ζαγόρι, έχει πλούσια δάση, κυρίως πεύκα, έλατα, οξιές, καρυδιές, καστανιές κ.α . Η πλούσια βλάστηση της περιοχής του Ανατολικού και Κεντρικού Ζαγορίου οφείλεται στο έδαφος και στα άφθονα νερά. Ωστόσο πλούσια είναι και η πανίδα της περιοχής. Στα δάση του κατοικούν ζώα όπως η αρκούδα, ο λύκος, το αγριογούρουνο, η αλεπού κ.α . Παλαιότερα υπήρχαν πολλά ελάφια τα οποία εξαφανίστηκαν από το παράνομο κυνήγι. Το Καβαλλάρι δεν υστέρησε ποτέ στους απελευθερωτικούς και εθνικούς αγώνες στην μακροχρόνια ιστορία του. Από την ίδρυση του, το Καβαλλάρι βρισκόταν στην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δέχθηκε πολλές επιθέσεις από εισβολείς και ληστοσυμμορίες από Οθωμανούς και άλλους κατακτητές. Το ιστορικό αυτό χωριό το είχαν κάψει οι Γερμανοί το 1943. Ο Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος είναι ο ενοριακός ναός του Καβαλλαρίου. Είναι χτισμένος σε οχυρωματική θέση και δεσπόζει σε ολόκληρο το χωριό. Ωστόσο ο ιδρυτής του Ναού είναι άγνωστος. Κτίστηκε το έτος 1748, παρ' όλα αυτά ανιστορήθηκε την 28 Ιουλίου 1816 το οποίο αναφέρεται σε μια περιγραφή στην κεντρική είσοδο. Οδυσσέας Ι. Τόσκας, Καβαλλάρι Ζαγορίου, ΔΩΔΩΝΗ, Θεσσαλονίκη: 2010
Μαρ Κοντρέρας

Η Μαρ Κοντρέρας (Marisela Contreras Leyva, 8 Φεβρουαρίου 1981 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η πρώτη της επαφή με την ήταν το 2002 όταν συμμετείχε στο μουσικό ριάλιτι Operación Triunfo, όπου κατέκτησε την έβδομη θέση. Το 2007 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο σαν ηθοποιός στην τηλενουβέλα Muchachitas como tu.

 Operación Triunfo - 2002, ως Διαγωνιζόμενη (μουσικό ριάλιτι, τερμάτισε στην 7η θέση) Hoy No Me Puedo Levantar - 2007, ως Μαρία/Άνα Muchachitas como tú - 2007, ως Λορένα Tormenta en el paraíso - 2007/08, ως Ιατ. Πενέλοπε Μονταλμπάν High School Musical: El Desafio Mexico - 2008, ως Λούλι Κάσας ντελ Κάμπο (ταινία) Plantados - 2008, ως Κλάουδια (σειρά) ¡Qué plantón! - 2009, ως Λα Ρόσα (θεατρική παράσταση) Mar de amor - 2009/10, ως Λορένα Teresa - 2010/11, ως Λουσία Άλβαρες Γρανάδος La que no podía amar - 2011/12, ως Βανέσα Γαλβάν Βιγιασενιόρ Se Vale - 2012, ως Η ίδια (τηλεοπτικό σόου) ¿Qué le dijiste a Dios? - 2013, ως Μαριφέρ (ταινία) Como dice el dicho - 2013, ως Κάρλα (σειρά) Hoy No Me Puedo Levantar - 2014, ως Μαλένα (θεατρική παράσταση) Lo imperdonable - 2015, ως Νανσιγιάγα Malapata - 2015, ως Μάγδα Marta tiene un marcapasos - 2016, ως Κονσουέλο Vino el amor - 2016/17, ως Σούζαν Ο'Νιλ Γουίλιαμς Like - 2018, ως Ισάουρα Por amar sin ley 2 - 2019, ως Λορένσα Τόρρες Μαρ Κοντρέρας στην IMDb Sitio Oficial De Mar Contreras Página oficial