IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (Ρουμανία)

Το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (ΥΓΑΑ) είναι το εξειδικευμένο όργανο της κεντρικής δημόσιας διοίκησης της Ρουμανίας για το ρόλο της ανάπτυξης, εφαρμογής και παρακολούθησης πολιτικών και στρατηγικών στους τομείς της γεωργίας, της αειφόρου διαχείρισης των δασών και της αγροτικής ανάπτυξης, με τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των τομεακών δραστηριοτήτων, καθώς και να διασφαλιστεί η διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στη χρήση των πιστώσεων που έχουν εκχωρηθεί. Η έδρα του ιδρύματος βρίσκεται στο Παλάτι του Υπουργείου Γεωργίας . Επί του παρόντος, ο Υπουργός Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης είναι ο Πέτρε Νταέα.

 Υπουργός Γεωργίας, Τροφίμων και Δασών28 Δεκεμβρίου 2000 - Ιλίε Σίρμπου - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Ναστάσε Υπουργός Γεωργίας, Δασών και Αγροτικής Ανάπτυξης29 Δεκεμβρίου 2004 - Γκεόργκε Φλουτούρ - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Ταριτσεάνου 22 Δεκεμβρίου 2008 - Ιλίε Σίρμπου - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Μποκ (1η) Υπουργός Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης23 Δεκεμβρίου 2009 - Μιχαήλ Ντουμίτρου - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Μποκ (2η) .3 Σεπτεμβρίου 2010 - Βαλερίου Ταμπαρά - μετά την ανάκληση του υπουργού Μιχαήλ Ντουμίτρου9 Φεβρουαρίου 2012 - Στέλιαν Φούια - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Ουνγκουρεάνου7 Μαΐου 2012 - Ντάνιελ Κονσταντίν - με την ευκαιρία της σύστασης της κυβέρνησης Πόντα [1,2,3,4] Το ΥΓΑΑ εκπροσωπείται στις κομητείες από τις Διευθύνσεις Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (ΔΓΑΑ) σε κάθε κομητεία. Με κυβερνητική απόφαση, στις αρχές Μαΐου 2004, δημιουργήθηκαν οι Τοπικές Διευθύνσεις Δασοπονίας και Κυνηγιού (ΤΔΔΚ), οι οποίες είναι οι περιφερειακές διευθύνσεις και τα ταμεία δασοκομίας και κυνηγιού σε αρκετές επαρχίες. Είναι κυρίως υπεύθυνοι για τη ρύθμιση και εποπτεία του καθεστώτος κοπής και πώλησης ξύλου, καθώς και για το καθεστώς κυνηγιού και θηραμάτων. www.mapam.ro - Επίσημη ιστοσελίδα Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης (Ρουμανία), επίσημος λογαριασμός στο Facebook. www.guv.ro - Κυβέρνηση της Ρουμανίας
Περιφέρεια Αλί Σαμπί

Η Περιφέρεια Αλί Σαμπί (αραβικά: صابح على, γαλλικά: Ali Sabieh) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 2.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 90.005 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Αλί Σαμπί.

 Η Περιφέρεια Αλί Σαμπί βρίσκεται ανατολικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Ντικίλ, στα βόρεια και βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Άρτα, στα νότια με την Αιθιοπία και στα ανατολικά με τη Σομαλία. Έχει έκταση 2.200 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Ταντζουρά και την Περιφέρεια Ομπόκ. Η Περιφέρεια Αλί Σαμπί έχει πληθυσμό 90.005 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ. Έχει πυκνότητα 40 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Η Αλί Σαμπί συμπεριλαμβάνει μία επαρχία, την Αλί Σαμπί. Αλί Αντ Αλί Σαμπί Ασσαμό Γκελίλ Γκιστί Γκουμπτό Χολχόλ Ντανάν Ντασμπιγιό Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί. Περιφέρειες του Τζιμπουτί
Πρωταθλήματα υποδομής Σούπερ Λιγκ 2012–13

Τα πρωταθλήματα υποδομής Super League της περιόδου 2012–13 διεξήχθησαν σε δύο ηλικιακές κατηγορίες (για ποδοσφαιριστές κάυω των 20 και κάτω των 17 ετών). Συμμετείχαν υποχρεωτικά οι ομάδες υποδομής των ΠΑΕ του επαγγελματικού πρωταθλήματος Super League ανδρών 2012–13.

 Η Super League Κ20 διεξήχθη σε έναν ενιαίο όμιλο με τις 16 ομάδες. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν ποδοσφαιριστές έως 20 ετών. Η Super League Κ17 διεξήχθη σε δύο ομίλους, που διαμορφώθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν ποδοσφαιριστές έως 17 ετών. Οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου μετά από αγώνες νοκ-άουτ αναδείχθηκε ο πρωταθλητής της κατηγορίας. Η τελική φάση διεξήχθη στις 11 και 13 Μαΐου στο γήπεδο της Ξάνθης. Ημιτελικοί Τελικός Σούπερ Λιγκ Κ20 2012-13 Επίσημος ιστότοπος Σούπερ Λιγκ. Σούπερ Λιγκ Κ20 2012-13 Ιστότοπος soccerway.com. Σούπερ Λιγκ Κ17 2012-13 Επίσημος ιστότοπος Σούπερ Λιγκ.
Πάπας Αγαπητός Α΄

Ο Αγαπητός Α΄ (Papa Agapito I, ... – 22 Απριλίου 536) ήταν Πάπας από τις 13 Μαΐου του 535 μέχρι τον θάνατό του, το 536. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον όσιο Αγαπητό τον Ομολογητή, ο οποίος εορτάζει στις 18 Φεβρουαρίου ούτε με τον άγιο Αγαπητό τον Οσιομάρτυρα, ο οποίος εορτάζει στις 21 Μαΐου.

 Ο Αγαπητός γεννήθηκε στη Ρώμη, παρόλο που η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Ήταν γιος Ρωμαίου ιερέα, με το όνομα Γορδιανός, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τα χρόνια του Πάπα Συμμάχου (498–514). Το όνομα του πατέρα του πιθανότατα υποδηλώνει σχέση με δύο άλλους πάπες: τον Φήλικα Γ' (483–492) και τον Γρηγόριο Α' (590–604).Ο Αγαπητός ίδρυσε, σε συνεργασία με τον Κασσιόδωρο, μία βιβλιοθήκη των εκκλησιαστικών συγγραφέων που έγραψαν σε ελληνική και λατινική. Προήχθη από αρχιδιάκονος σε Πάπα το 535. Πέτυχε να ανατρέψει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμο Α'. Αρρώστησε και πέθανε στις 22 Απριλίου 536. Τον διαδέχτηκε στο παπικό αξίωμα ο Άγιος Σιλβέριος. Αμφότερες η Ρωμαιοκαθολική και η Ορθόδοξη Εκκλησία τον ανακήρυξαν άγιο. Η μνήμη του τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου από την Καθολική και στις 22 Απριλίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Dudden, Frederick H. (1905). Gregory the Great. London: Longmans, Green, and Co. Louise Ropes Loomis, The Book of Popes (Liber Pontificalis). Merchantville, NJ: Evolution Publishing. ISBN 1-889758-86-8 (ανατύπωση της έκδοσης του 1916. Μετάφραση στα αγγλικά με λόγιες σημειώσεις). Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992), The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: AD 527–641, Cambridge University Press, ISBN 978-0521201608, http://books.google.gr/books?id=fBImqkpzQPsC
38 Λήδα

Η Λήδα (Leda), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον (πολύ μικρότερό της) ομώνυμο δορυφόρο του Δία, είναι ένας μεγάλος σκούρος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,32. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζαν Σακορνάκ, που παρατηρούσε από το Παρίσι. Η Λήδα έλαβε το όνομά της από τη Λήδα, τη μητέρα της Ωραίας Ελένης και των Διοσκούρων στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Λήδας είναι 115,9 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,6 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λήδας εκτιμάται σε 3,24 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 61,3 m/sec (221 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Λήδας είναι 2,0 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της Λήδας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι μόλις 0,0618 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Λήδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 50 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ

Ο Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ (Étienne Geoffroy Saint-Hilaire, 15 Απριλίου 1772 - 19 Ιουνίου 1844) ήταν Γάλλος φυσιοδίφης ο οποίος καθιέρωσε την αρχή της «ενότητας της σύνθεσης». Ήταν συνάδελφος του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ και επεξέτεινε και υπεραμύνθηκε των εξελικτικών του θεωριών. Οι επιστημονικές απόψεις του Ζοφρουά είχαν μια υπερβατική αντίληψη εν αντιθέσει με τις υλιστικές απόψεις του Λαμάρκ, και ήταν παρόμοιες με αυτές των Γερμανών μορφολογιστών, όπως του Λόρεντζ Όκεν. Πίστευε στην υποκείμενη ενότητα των σχεδίων των οργανισμών, και την πιθανότητα μεταλλαγής των ειδών με τον χρόνο, συγκεντρώνοντας στοιχεία για τους ισχυρισμούς του μέσω έρευνας στη συγκριτική ανατομία, την παλαιοντολογία και την εμβρυολογία.

 Ο Ζοφρουά ήταν θεϊστής, πίστευε δηλαδή σε ένα Θεό αλλά και σε ένα κυριαρχούμενο από νόμους Σύμπαν χωρίς υπερφυσική παρέμβαση στις λεπτομέρειες της ύπαρξης. Αυτή η αντίληψη ήταν κοινή κατά τον Διαφωτισμό, συμβαδίζοντας με την απόρριψη της θείας αποκάλυψης και των θαυμάτων καθώς και την μη ερμηνεία της Βίβλου ως τον κυριολεκτικό λόγο του Θεού. Η θεωρία του Ζοφρουά δεν ήταν θεωρία κοινής καταγωγής, αλλά μία εξέλιξη ενός υπάρχοντος δυναμικού σε ένα δεδομένο τύπο. Για αυτόν, το περιβάλλον ήταν άμεση αιτία οργανικής αλλαγής. Αυτή η άποψη έχει χαρακτηριστεί από τον Ερνστ Μάιερ ως Ζοφρουαϊσμός. Αυτό δεν έχει σχέση με τις αντιλήψεις του Λαμάρκ, για τον οποίο μία αλλαγή στις συνήθειες ήταν αυτή που προκαλούσε αλλαγές στο ζώο. Η άμεση επίδραση του περιβάλλοντος δεν γίνεται δεκτή σήμερα από κανένα εξελικτικό βιολόγο. Ακόμα και ο Σερ Ουίλιαμ Λόρενς γνώριζε το 1816 ότι το κλίμα αυτό καθεαυτό δεν επηρεάζει άμεσα τις διαφορές ανάμεσα στις ανθρώπινες φυλές. Το όνομά του δόθηκε στη Γάτα του Ζοφρουά (Leopardus geoffroyi), το πιο κοινό και λιγότερο προστατευόμενο είδος αγριόγατας της Νοτίου Αμερικής. Στα ταξίδια του στη Νότια Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του 1800, μελέτησε τη γάτα και αναγνώρισε πέντε υποείδη, βάσει της γεωγραφικής τους κατανομής. Charon, Pierre, «[Etienne Geoffroy Saint-Hilaire (1772-1844) and anencephaly: Contribution of one naturalist to medical knowledge]», Histoire des sciences médicales 38 (3): 365–83, PMID 15617200 Collins Cook, D (2001), «Neglected ancestors: Etienne and Isidore Geoffroy Saint-Hilaire.», Paleopathology newsletter (116): 17–21, 2001 Dec, PMID 14628830 Morin, A (1996), «[Teratology "from Geoffroy Saint-Hilaire to the present"]», Bulletin de l'Association des anatomistes 80 (248): 17–31, 1996 Mar, PMID 9004867 Shampo, M A; Kyle, R A (1988), «Augusto de Saint-Hilaire: French entomologist and botanist.», Mayo Clin. Proc. 63 (8): 836, 1988 Aug, PMID 3294526
Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή

Και Οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του ANT1 τις σεζόν 1997-2000. Το σενάριο υπέγραψε ο Λευτέρης Καπώνης, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αντώνης Τέμπος. Η σειρά σημείωνε μεγάλη θεαματικότητα σε κάθε επεισόδια και υπήρξε η μεγαλύτερη τηλεοπτική επιτυχία εκείνης της περιόδου, μαζί με τους Δυο Ξένους και τις Επιθυμίες.

 Η σειρά ακολουθεί τη ζωή δύο παντρεμένων φίλων, του Μάκη και του Ανδρέα. Ο Ανδρέας λατρεύει την πλούσια ζωή και τις γυναίκες, αλλά είναι πάντα απένταρος και δανείζεται χρήματα από τον φίλο του και άλλους ανθρώπους. Σε αντάλλαγμα, καλύπτει τον φίλο του Μάκη που έχει μια εξωσυζυγική σχέση. Επειδή ο Ανδρέας δεν πληρώνει ποτέ τα χρέη του, έχει το παρατσούκλι «Ακάλυπτος». Κάρμεν Ρουγγέρη: Ερμιόνη (1ος-3ος κύκλος / 80 επεισόδια) Χρήστος Νέρης: Μιχάλης (1ος-3ος κύκλος / 80 επεισόδια) Γιώτα Δαμιανού: γραμματέας Μάκη (1ος-3ος κύκλος / 50 επεισόδια) Αλέξανδρος Αθανασίου: Στέφανος (1ος κύκλος / 34 επεισόδια) Σπύρος Σπαντίδας: Γιάννης (1ος κύκλος / 20 επεισόδια) Χρήστος Γιάνναρης: Πλάτωνας (2ος κύκλος / 13 επεισόδια) Κλέων Γρηγοριάδης: Άλκης (2ος κύκλος, 16 επεισόδια) Νόνη Δούνια: Σύλβια (3ος κύκλος / 25 επεισόδια) Παύλος Κοντογιαννίδης: Θωμάς (3ος κύκλος / 20 επεισόδια) Γιολάντα Διαμαντή: Ντέπυ (3ος κύκλος / 18 επεισόδια) Πέρης Μιχαηλίδης: Βλαδίμηρος (3ος κύκλος / 15 επεισόδια) Καλλιόπη Ταχτσόγλου: Ελπίδα (3ος κύκλος / 10 επεισόδια) Προβαλλόταν κάθε Τρίτη στις 21:05 (επεισόδια 1-13) και κάθε Πέμπτη στις 21:05 (επεισόδια 14-34). Προβαλλόταν κάθε Τρίτη στις 21:55. Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 21:05. Το τελευταίο επεισόδιο προβλήθηκε Πέμπτη στις 21:05. Δεν προβλήθηκε επεισόδιο στις 6/3/2000 λόγω μετάδοσης των μουσικών βραβείων Ποπ Κορν 1999, και στις 17/4/2000 λόγω μετάδοσης των Ελληνικών Καλλιστείων (Μις Ελλάς-Σταρ Ελλάς). Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή στην IMDb
Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον

Η Φόρτσουν ΦιτζΡόι του Γκράφτον (Fortune FitzRoy of Grafton, γεννημένη ως Άννα Φόρτσουν Σμιθ Ann Fortune Smith, 24 Φεβρουαρίου 1920 - 3 Δεκεμβρίου 2021) είναι Βρετανίδα αριστοκράτισσα και Κυρία των Ρομπών της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.

 Γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1920 στο Σάσσεξ, και είναι κόρη του Έβαν Κάντογκαν Σμιθ και της Βεατρίκης Γουίλιαμς.Στις 12 Οκτωβρίου 1946 παντρεύτηκε τον Χιου ΦιτζΡόι, Κόμη του Γιούστον στο Γιούστον Χολ του Σάφολκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: τον Λόρδο Ιάκωβο Όλιβερ Κάρολο (1947-2009), παντρεύτηκε την Κλαίρη Κερ. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Λαίδη Ερριέτα Φόρτσουν Ντορίνα (γενν. το 1949-), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Σεντ Τζόρτζ. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Λαίδη Βιργινία Μαίρη Ελισάβετ (γενν. το 1954-), παντρεύτηκε (1) τον Ραλφ Γουλιέλμο Κερ. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) τον Ρότζερ Μπάμπινγκτον Χιλ. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Λόρδο Κάρολο Πατρίκιο Χιου (γενν. το 1957-), παντρεύτηκε την Νταϊάνα Μίλλερ-Στίρλινγκ. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Λαίδη Ολίβια Ρόζα Μίλντρεντ (γενν. το 1963-), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Έλμχερστ Μόνσον. Απέκτησαν 2 παιδιά.Την περίοδο 1953-1966 ήταν Κυρία της Κρεβατοκάμαρας. Η Βασίλισσα είναι ανάδοχος της κόρης της, της Λαίδης Βιργινίας. Η Δούκισσα χρίστηκε Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος στη Γενέθλια Διάκριση του 1980. 24 Φεβρουαρίου 1920 – 12 Οκτωβρίου 1946: Δεσποινίς Άννα Φόρτσουν Σμιθ 12 Οκτωβρίου 1946 – 11 Νοεμβρίου 1970: Η Κόμισσα του Γιούστον 11 Νοεμβρίου 1970 – 7 Απριλίου 2011: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Γκράφτον 7 Απριλίου 2011 – σήμερα: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Γκράφτον
Ιουλία η Πρεσβύτερη

Η Ιουλία η Πρεσβύτερη, λατιν. Julia Majoris, (30 Οκτωβρίου 39 π.Χ. - 14 μ.Χ.) από το Γένος των Οκταβίων και (επειδή ο πατέρας της υιοθετήθηκε) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία, ήταν κόρη του Αυγούστου, ετεροθαλής αδελφή του Τιβερίου· ο εγγονός της Καλιγούλας και ο δισεγγονός της Νέρων έγιναν Αυτοκράτορες. Στις επιγραφές καλείται "Ιουλία, κόρη του Αυγούστου (ή του Καίσαρα)", Julia Augusti (vel Caesaris) filia. Ονομάζεται Πρεσβύτερη σε αντιδιαστολή με την κόρη της Ιουλία τη Νεότερη.

 Ήταν κόρη του Οκταβιανού Αυγούστου και της δεύτερης συζύγου του Σκριβωνίας, κόρης του Λεύκιου Σκριβώνιου Λίβο. Γεννήθηκε το 39 π.Χ· ο πατέρας της είχε γεννηθεί Γάιος Οκτάβιος, αλλά όταν υιοθετήθηκε από τον θείο του Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, έλαβε το επώνυμο Ιούλιος Καίσαρας. Επειδή είχαν το ίδιο μικρό όνομα, για να τον ξεχωρίζουν, τον αποκαλούσαν Οκταβιανό (= μικρό Οκτάβιο)· έτσι τον καλούν οι ιστορικοί έως το 27 π.Χ. Την ημέρα που γεννήθηκε η Ιουλία ο Οκταβιανός διαζεύχθηκε τη Σκριβωνία και σύντομα πήρε την κόρη τους μαζί του. Κατά το Ρωμαϊκό έθος, είχε τον πλήρη γονικό έλεγχο επάνω της. Όταν αυτή μεγάλωσε αρκετά και έμαθε να συμπεριφέρεται αριστοκρατικά, την έστειλε να μένει με την τρίτη σύζυγό του Λιβία Δρουσίλλα. Η εκπαίδευσή της ήταν αυστηρή και κάπως παλαιομοδίτικη: εκτός των σπουδών της, ο Σουητώνιος μας πληροφορεί ότι έμαθε να κλώθει και να υφαίνει. Ο Μακρόβιος αναφέρει "την αγάπη της για τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό, κάτι εύκολο σε ένα τέτοιο σπιτικό". Η κοινωνική ζωή της ελεγχόταν: της επιτρεπόταν να μιλά μόνο σε άτομα που ο πατέρας της είχε εξετάσει. Ο Οκταβιανός είχε μεγάλη επιρροή στην κόρη του και ήθελε αυτή να έχει τους καλύτερους διδασκάλους. Ο Μακρόβιος μας μεταφέρει την εξής παρατήρηση του Αυγούστου: "Έχω δύο δύστροπες κόρες, που πρέπει να υπομένω: το Ρωμαϊκό κοινό και την Ιουλία". Το 37 π.Χ οι φίλοι του Οκταβίου, Γάιος Μαικήνας και Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας, κατέληξαν σε συμφωνία με τον μεγάλο αντίπαλο του Οκταβίου, τον Μάρκο Αντώνιο: συμφωνήθηκε ο γάμος του 10ετούς γιου τού Μάρκου Αντωνίου Αντύλλου με τη 2ετή Ιουλία. Ο γάμος δεν υλοποιήθηκε, καθώς άρχισε εμφύλιος πόλεμος. Το 31 π.Χ ο Οκταβιανός και ο Αγρίππας νίκησαν τον Αντώνιο και τη σύζυγό του Κλεοπάτρα Ζ΄. Οι δύο ηττημένοι αυτοκτόνησαν στην Αλεξάνδρεια και ο Οκταβιανός έγινε ο μόνος ηγέτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά τον θάνατο του Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, ο Αύγουστος πάντρεψε την Ιουλία με τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, φίλο και σύμμαχος του Αυγούστου. Ο γάμος απέφερε 5 παιδιά, τον Γάιο Καίσαρα, τον Λεύκιο Καίσαρα, την Ιουλία τη νεότερη, την Αγριππίνα την πρεσβύτερη, και τον Αγρίππα Πόστουμο. E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III (PIR), Berlin, 1933, I 634 Dio Cassius, 48.34.3. Suetonius, Vita Augusti 64 Macrobius, Saturnalia: Julia's Wit, 2.5.1-10
I'm with You

Το I'm with Υou είναι το δέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε από την εταιρία Warner Bros. Records στις 29 Αυγούστου του 2011. Παραγωγός ήταν και πάλι ο διάσημος παραγωγός Ρικ Ρούμπιν. Είναι το πρώτο άλμπουμ των Red Hot Chili Peppers με κιθαρίστα τον Τζος Κλινγκχόφερ. Ανέβηκε στο Νο.1 των τσάρτς σε 18 χώρες. Στην Ελλάδα έφτασε μέχρι το Νο.3. Αρχικά αναμενόταν να κυκλοφορήσει στις 30 Αυγούστου 2011 αλλά κυκλοφόρησε μια μέρα πριν. Σύμφωνα με δηλώσεις της μπάντας, για το άλμπουμ αυτό γράφτηκαν πάνω από 60 τραγούδια. Το άλμπουμ πήρε σχετικά καλές κριτικές.

 Αργεντινή Χρυσός Αυστραλία Πλατινένιος Βραζιλία Πλατινένιος Καναδάς Πλατινένιος Δανία Χρυσός Γαλλία Πλατινένιος Γερμανία Πλατινένιος Ελλάδα Πλατινένιος Ιρλανδία Χρυσός Ιταλία Πλατινένιος Νέα Ζηλανδία Χρυσός Πολωνία Πλατινένιος Ελβετία Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο Χρυσός ΗΠΑ Χρυσός Flea – μπάσο, πιάνο, φωνητικά Anthony Kiedis – φωνή Josh Klinghoffer – κιθάρα, φωνητικά, αρμόνιο, εξάχορδο μπάσο στο "Happiness Loves Company" Chad Smith – ντραμς, κρουστά Mike Bulger – τρομπέτα στο "Did I Let You Know" Greg Kurstin – πιάνο (9, 11, 12) Money Mark – όργανο Hammond B3 (6) Mauro Refosco – κρουστά (σε όλα εκτός των 3, 9, 13) Lenny Castro – κρουστά (3, 9, 13), επιπλέον κρουστά (1, 2, 4, 12, 14) Phillip Broussard Jr. – βοηθός μηχανικός Greg Fidelman – μίξινγκ (1, 2, 12) Jason Gossman – προγραμματισμός, (μουσική) αλληλουχία και επεξεργασια Ryan Hewitt – μηχανικός Chris "Hollywood" Holmes – επεξεργασία Sara Lynn Killion – βοηθός μηχανικός Vlado Meller – mastering (CD, iTunes, & βινύλιο) Dana Nielsen – προγραμματισμός, (μουσική) αλληλουχία και επεξεργασια Rick Rubin – παραγωγός Mark Santangelo – βοηθός στο mastering Andrew Scheps – μίξινγκ Ken Sluiter – βοηθός μηχανικός Clara Balzary – φωτογράφος Damien Hirst – καλλιτεχνική διεύθυνση Prudence Cuming Associates – φωτογράφος Stéphane Sednaoui – φωτογράφος Επίσημη κυκλοφορία: 29 Αυγούστου 2011
Ρόκε Ζούνιορ

Ο Ζοζέ Βίτορ Ρόκε Ζούνιορ (πορτογαλικά: José Vítor Roque Júnior) (γενν. 31 Αυγούστου 1976), ευρύτερα γνωστός ως Ρόκε Ζούνιορ, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Έκανε 48 συμμετοχές για την Εθνική Βραζιλίας και ήταν μέλος της νικήτριας ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002. Είναι ένας από τους τέσσερις παίκτες που έχουν κερδίσει το Κόπα Λιμπερταδόρες, το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03 και το Παγκόσμιο Κύπελλο, με τους άλλους να είναι οι Ροναλντίνιο, Καφού, Ντίντα και Χουλιάν Άλβαρες.

 Ο Ρόκε Ζούνιορ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, έπαιξε για τις Σανταριτένσε, Σάο Ζοζέ, Παλμέιρας, ΑΚ Μίλαν, Λιντς Γιουνάιτεντ, Σιένα, Μπάγερ Λεβερκούζεν, ΜΣΦ Ντούισμπουργκ, Αλ Ραγιάν και Ιτουάνο. Είναι ένας εμβληματικός ποδοσφαιριστής για την Παλμέιρας, καθώς έπαιξε περισσότερα από 200 επίσημα παιχνίδια για αυτήν. Η μεγαλύτερη επιτυχία του στο ποδόσφαιρο συλλόγων ήρθε παίζοντας για την Παλμέιρας, με την οποία κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες το 1999 και με την Μίλαν, με την οποία κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03. Στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ έπαιξε ηρωικά το μεγαλύτερο μέρος της παράτασης κουβαλώντας έναν σοβαρό τραυματισμό.Υπήρχε ενθουσιασμός στο Έλαντ Ρόουντ όταν ο Πίτερ Ριντ έφερε τον Ρόκε στη Λιντς ως δανεικό, αλλά ήταν σύντομος, καθώς η ομάδα δέχθηκε 25 γκολ στις 7 εμφανίσεις του, αποτυγχάνοντας να κερδίσει και γνώρισε 6 ήττες, με τον Ρόκε να αποβάλλεται στο εντός έδρας ντεμπούτο του εναντίον της Μπέρμιγχαμ Σίτι. Ωστόσο, σκόραρε 2 γκολ σε ένα παιχνίδι για το Λιγκ Καπ Αγγλίας εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (η Λιντς έχασε 3–2), αλλά η περίοδος του στη Λιντς δεν θεωρήθηκε επιτυχημένη.Τον Σεπτέμβριο του 2008, η Παλμέιρας τον υπέγραψε από την Αλ Ραγιάν ως δανεικό μέχρι το τέλος της σεζόν.Μετά την αποχώρησή του από την Παλμέιρας το Νοέμβριο του 2008, προσφέρθηκε σε συλλόγους της A-League τον Απρίλιο και ήταν σε συζητήσεις με την Αβαΐ τον Ιούλιο, αλλά τίποτα από τα δύο δεν υλοποιήθηκε. Τον Φεβρουάριο του 2010, η Ιτουάνο υπέγραψε με τον πρώην διεθνή Βραζιλιάνο, ο οποίος είχε παίξει για τελευταία φορά το 2008 για την Παλμέιρας. Ο Ρόκε Ζούνιορ είχε επιτυχία με την Εθνική Βραζιλίας, με την οποία έπαιξε σε 48 αγώνες (δύο από αυτούς ανεπίσημους) και σημείωσε 2 γκολ, και ήταν επίσης αρχηγός σε πολλές περιπτώσεις. Ήταν βασικός στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, αποτελώντας την αμυντική γραμμή με τους Λούσιο και Εντμίλσον. Αργότερα κλήθηκε για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005, αλλά δεν ήταν στην ομάδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 λόγω τραυματισμού. Έκανε την τελευταία του συμμετοχή το 2005 και ανακοίνωσε την αποχώρησή του στις 4 Σεπτεμβρίου 2007. Παλμέιρας Καμπεονάτο Παουλίστα: 1996, 2008 Κύπελλο Βραζιλίας: 1998 Κόπα Μερκοσούρ: 1998 Κόπα Λιμπερταδόρες: 1999 Τουρνουά Ρίο-Σάο Πάολο: 2000Μίλαν ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 2002–03 Κύπελλο Ιταλίας: 2002–03Βραζιλία Παγκόσμιο Κύπελλο: 2002 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 2005 Ρόκε Ζούνιορ στο Sambafoot Ρόκε Ζούνιορ στο fussballdaten.de (Γερμανικά) Who's who - Roque Junior στο Leverkusen.com
Εθνική Οδός 82 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 82 (ΕΟ82) είναι Εθνική Οδός στην Πελοπόννησο. Ξεκινάει από την Πύλο και καταλήγει στην Σπάρτη, μέσω της Καλαμάτας. Έχει μήκος 110 χιλιόμετρα και σε όλη τη διαδρομή της, έχει 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση.

 Έχει μήκος 52 χιλιόμετρα. Εχει προδιαγραφές 20ου αιώνα και σε όλο το μήκος του εχει 1 λωρίδα ανά κατεύθυνση. Έχει μήκος 60 χιλιόμετρα. Είναι διαδρομή με αρκετές στροφές και μεγάλη ανάβαση και κατάβαση (υψηλότερο σημείο, ορεινή διάβαση Λαγκαδιάς 1.350 μέτρα), αλλά και όμορφα τοπία σε μια συνεχή εναλλαγή. Μετά την Τρύπη, ο δρόμος περνά ένα πολύ επιβλητικό φαράγγι, στη συνέχεια διέρχεται από το γεμάτο έλατα, δάσος του Ταϋγέτου, ακολουθεί άλλο φαράγγι και τέλος, πλησιάζοντας προς την Καλαμάτα, υπάρχει θέα προς τον Μεσσηνιακό κόλπο. Το τμήμα αυτό θα είναι νέα χάραξη, μήκους 26 χιλιομέτρων, με δίιχνη διατομή ενιαίου οδοστρώματος πλάτους 11 μ. Θα διαθέτει 12 ισόπεδους κόμβους και 1 ανισόπεδο. Εξαίρεση αποτελεί το τμήμα από τον ανισόπεδο κόμβο προς Πύλο και Ριζόμυλο, έως το τέλος της χάραξης, όπου εφαρμόζεται τετράιχνη διατομή και διαχωρισμένο οδόστρωμα, κατ’ αντιστοιχία με την τυπική διατομή της εγκεκριμένης μελέτης Ριζόμυλος - Καλαμάτα, στην οποία συναρμόζει. Για περίπου 600 μέτρα, ο άξονας της χάραξης θα κινείται επί της υφιστάμενης Εθνικής Οδού. Η υφιστάμενη οδός Πύλος - Ριζόμυλος διατηρείται για να εξυπηρετεί την ενδοτοπική συγκοινωνία και ως βοηθητική οδός. Από το σημείο του ανισόπεδου κόμβου προς Καλαμάτα και Κορώνη, ο δρόμος αναπτύσσεται δυτικά του Ριζόμυλου και προσαρμόζεται στο δρόμο Ριζόμυλος - Καλαμάτα, με τετράιχνη διατομή πλάτους 17 μέτρων. Η παράκαμψη αυτή αποτελεί τμήμα της εγκεκριμένης προμελέτης «Ενιαία παράκαμψη Γιάλοβας και Πύλου» και συνδέει τα δύο τμήματα της μελέτης, Πύλος - Ριζόμυλος και Πύλος - Μεθώνη. Ο στόχος του είναι η ενοποίηση των δύο οδικών αξόνων και η αναβάθμιση με γεωμετρικά χαρακτηριστικά και πλάτος της οδού, ώστε να επιτευχθεί ασφάλεια κι άνεση στην κυκλοφορία, καθώς και μείωση των ατυχημάτων προς όφελος των χρηστών του οδικού δικτύου. Η μεταβολή του αρχικά σχεδιασμένου ως ανισόπεδου κόμβου σε ισόπεδο, γίνεται για να ελαχιστοποιηθεί το μήκος των αναγκαίων έργων, προς περιορισμό κυρίως του κόστους. Το Πάρκο της Μεσσήνης. Η Μονή του Βουλκάνου. Ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Θέατρο της Μεσσήνης. Πινακοθήκη Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης στην Καλαμάτα. Η Λαϊκή Βιβλιοθήκη της Καλαμάτας. Η Κάτω Χώρα στην Αρτεμισία. Το πέτρινο εξάτοξο γεφύρι στη θέση Άγιος Πολύκαρπος ή Λαγού Χάνι ή Ποταμιά. Το πέτρινο δίτοξο γεφύρι του Βυρού. Το πέτρινο μονότοξο γεφύρι της Ματζίνειας. Το παλιό Εργοστάσιο Ξυλοπριστήριο του Ταϋγέτου. Ο παραδοσιακός Νερόμυλος του Μίμη Γιαννόπουλου. Το Μπενάκειο Μουσείο Καλαμάτας. Το Στρατιωτικό Μουσείο της Καλαμάτας. Το Λαογραφικό Μουσείο Καλαμάτας. Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας. Το Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού, στη Σπάρτη. Η παραλία της Μπούκας, στην Μεσσήνη. Η παραλία της Βελίκας. Η παραλία της Ανάληψης. Η παραλία του Αγίου Αυγουστίνου. ΕΛΛΑΣ οδικοί - τουριστικοί χάρτες Χάρτες google
Ελληνικές ευρωεκλογές 1989

Οι Ελληνικές ευρωεκλογές 1989 διεξήχθησαν την Κυριακή 18 Ιουνίου 1989, ταυτόχρονα με τις βουλευτικές εκλογές. Διενεργήθηκαν με βάση τους νόμους 1180/81, 1427/84 και το υπ' αριθμόν 259/89 Προεδρικό Διάταγμα, ενώ το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική με τη διαδικασία της λίστας.

 1 Στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου μετείχε και το ΚΚΕ. 1 Η Μαριέττα Γιαννάκου αντικαταστάθηκε από τον Μενέλαο Χατζηγεωργίου τον Απρίλιο του 1990. 2 Ο Τίμος Χριστοδούλου αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Ζαββό τον Απρίλιο του 1990. 3 Ο Γιώργος Ρωμαίος αντικαταστάθηκε από τον Μανώλη Καρέλη τον Οκτώβριο του 1993. 4 Ο Διονύσης Λιβανός αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Ραυτόπουλο το Νοέμβριο του 1993. Γιάννης Αναστασάκος, Γιάννης Βούλγαρης, Ηλίας Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Έκδοση Τα Νέα, Αθήνα 1990 Συλλογικό έργο «Οι εκλογές της 18ης Ιουνίου '89», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1989 Έλληνες Ευρωβουλευτές από το in.gr
Αψίδα των Αργυραμοιβών

Η Αψίδα των Αργυραμοιβών, λατιν.: Arcus Argentariorum, ιταλ.: Arco degli Argentari, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα, που ενσωματώθηκε εν μέρει τον 7ο αι. στον δυτικό τοίχο της κοντινής εκκλησίας του Σαν Τζιόρτζιο αλ Βελάμπρο στη Ρώμη της Ιταλίας.

 Είναι μία ευρέως διαδεδομένη παρανόηση, ότι πρόκειται για μία αψίδα θριάμβου, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική ως προς τη μορφή, χωρίς καμπύλες και μοιάζει περισσότερο με επιστύλιο. Ο πραγματικός σκοπός του μνημείου είναι άγνωστος, αλλά η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι σχημάτιζε μία μνημειακή πύλη, όπου ο δρόμος Ιουγάριος (vicus Jugarius) εισέρχεται στην Αγορά του Βοός. Όπως λέει η αφιερωματική επιγραφή, δεν παραγγέλθηκε από το κράτος ή τον Αυτοκράτορα, αλλά από τους ντόπιους αργυραμοιβούς (argentarii) και εμπόρους (negotiantes), προς τιμήν του Σεπτίμιου Σεβήρου και της οικογένειάς του. Η κορυφή ήταν πιθανώς κάποτε διακοσμημένη με αγάλματα της αυτοκρατορικής οικογένειας, που τώρα έχουν χαθεί. Ολοκληρώθηκε το 204 μ.Χ. και είναι 6,15 μ. υψηλή και το πέρασμα (ανάμεσα σε δύο χοντρούς πεσσούς, που στηρίζουν ένα επίπεδο υπέρθυρο) είναι 3,3 μ. ευρύ. Είναι κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, εκτός από τη βάση που είναι από τραβερτίνη λίθο. Η αφιερωματική επιγραφή πλαισιώνεται από δύο ανάγλυφα, που αναπαριστούν τον Ηρακλή και ένα πνεύμα (genius). Τα εσωτερικά πλαίσια -που επενδύουν τους πεσσούς από τη μεριά του περάσματος- παρουσιάζουν δύο σκηνές θυσίας: στα δεξιά (ανατολικά) τον Σεπτίμιο Σεβήρο, τη σύζυγό του Ιουλία Δόμνα και τον μικρό γιο τους Γέτα και στην αριστερή (δυτική) πλευρά τον μεγάλο γιο τους Καρακάλλα με τη σύζυγό του Φουλβία Πλαυτίλα και τον πατέρα της Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό. Οι μορφές του Γέτα, του Πλαυτιανού και της Φουλβίας στα πλαίσια (τα εξωτερικά και εσωτερικά) και τα ονόματά τους στην αφιερωματική επιγραφή αποξύθηκαν: αφού ο Καρακάλλας κατέλαβε την αποκλειστική εξουσία και τους δολοφόνησε, ζήτησε τα ονόματα να εξαφανιστούν (damnatio memoriae). Αυτές οι σκηνές θυσίας έδωσαν αφορμή για τη δημοφιλή, αλλά εσφαλμένη ρήση "tra la vacca e il toro, troverai un gran tesoro", δηλ. "μεταξύ της αγελάδας και του ταύρου θα βρεις έναν μεγάλο θησαυρό". Οι παλαιότεροι κυνηγοί θησαυρών το ερμήνευσαν ότι σημαίνει, πως υπήρχε ένας θησαυρός κρυμμένος μέσα στην αψίδα. Άνοιξαν πολλές τρύπες σε αυτήν, οι οποίες είναι ακόμα ορατές. Επάνω από τα κύρια ανάγλυφα, υπάρχουν μικρότερα πλαίσια με Νίκες ή αετούς, που κρατούν ψηλά τα στεφάνια των νικητών και κάτω από αυτά περισσότερες σκηνές θυσίας. Η εξωτερική διακόσμηση των πεσσών περιλαμβάνει στρατιώτες, βαρβάρους αιχμαλώτους, στρατιωτικά λάβαρα (με προτομές της αυτοκρατορικής οικογένειας) και μία -κατεστραμμένη πλέον- μορφή με κοντό χιτώνα. Κατάλογος ρωμαϊκών αψίδων θριάμβου "Passeggiate Romane"
Βεατρίκη της Κοΐμπρα

H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatrice (1435 - 1462) από τον Οίκο των Αβίς, ήταν κόρη του δούκα της Κοΐμπρα και με τον γάμο της έγινε κυρία του Ράβενσταϊν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα, πρίγκιπα και αντιβασιλιά της Πορτογαλίας και της Ισαβέλλας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Ιακώβου Β΄ κόμη του Ουρζέλ. Παντρεύτηκε το 1453 τον Αδόλφο των Λα Μαρκ κύριο του Ράβενσταϊν και είχε τέκνο: Φίλιππος 1459-1528, κύριος του Ράβενσταϊν. "Nobreza de Portugal e Brasil", Vol. I, page 271. Published by Zairol Lda., Lisbon, 1989
Kamov Ka-27

Το Kamov Ka-27 (ονομασία ΝΑΤΟ Helix) είναι στρατιωτικό ελικόπτερο το οποίο εξελίχθηκε για το Σοβιετικό Ναυτικό και υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Νότιας Κορέας, του Βιετνάμ, της Πορτογαλίας, της Κίνας και της Ινδίας. Το ελικόπτερο αναπτύχθηκε για τη μεταφορά προσωπικού και φορτίου και για ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Η σχεδίαση άρχισε το 1970 και το πρώτο πρωτότυπο πέταξε το 1974. Προοριζόταν να αντικαταστήσει το Kamov Ka-25 Hormone και έχει παρόμοια εμφάνιση με τον προκάτοχό του, λόγω των των προδιαγραφών που απαιτούσαν να χωράει στα ίδια υπόστεγα. Όμοια με άλλα στρατιωτικά ελικόπτερα της Kamov έχει ομοαξονικό κύριο στροφείο, εξαλείφοντας την ανάγκη για χρήση ουραίου στροφείου.

 Ka-27K: Πρωτότυπο ανθυποβρυχιακού πολέμου. Ka-27PL "Helix-A": Έκδοση ανθυποβρυχιακού πολέμου. Ka-27PS "Helix-D": Έκδοση έρευνας και διάσωσης. Ka-27PV: Οπλισμένη έκδοση του Ka-27PS. Ka-28 "Helix-A": Εξαγωγική έκδοση του Ka-27Pl. Ka-29TB "Helix-B": Έκδοση μεταφοράς, με δύο πιλότους και μεταφορική ικανότητα 16 στρατιωτών. Ka-29RLD: Αναγνωριστική έκδοση. Μετονομάστηκε σε Ka-31. Ka-32A: Αρχική πολιτική μεταφορική έκδοση. Ka-32A1: Έκδοση αεροπυρόσβεσης. . Ka-32A2: Αστυνομική έκδοση, εξοπλισμένη με προβολέα και τηλεβόα. Ka-32A3: Ειδική εκδοση έρευνας και διάσωσης. Ka-32A7: Οπλισμένη έκδοση του Ka-27PS. Ka-32A11BC: Έκδοση πιστοποιημένη στον Καναδά. Ka-32A12: Έκδοση πιστοποιημένη στην Ελβετία. Ka-32S "Helix-C": Μεταφορική ναυτική έκδοση με δυνατότητες έρευνας και διάσωσης και ραντάρ τοποθετημένο στο ρύγχος. Ka-32T "Helix-C": Έκδοση μεταφοράς, με δύο πιλότους και μεταφορική ικανότητα 16 ατόμων. Ka-32K: Ιπτάμενος γερανός. Αλγερία Κίνα Ινδία Ινδονησία Πορτογαλία Ρωσία Νότια Κορέα Ουκρανία Βιετνάμ Γιουγκοσλαβία Καναδάς Ελβετία Ισπανία Kamov Ka-25 SH-60 Seahawk Πληροφορίες για το KA-27 σε απευθείας σύνδεση kahelicopter.com Το Kamov Ka-27 στο helis.com Το Kamov Ka-27 στο kamov.net Το Kamov Ka-27 στο aviastar.org Το Kamov Ka-27 στο rotorhead.org Το Kamov Ka-27 στο airliners.net Το Kamov Ka-27 στο militaryfactory.com
Γιάκομπ Ίνγεμπριγκτσεν

Ο Γιάκομπ Ίνγεμπριγκτσεν (γενν. 19 Σεπτεμβρίου 2000) είναι Νορβηγός δρομέας μεσαίων-μεγάλων αποστάσεων, χρυσός Ολυμπιονίκης το 2021 στο Τόκιο. Είναι πρωταθλητής Ευρώπης στα 1.500 μ και στα 5.000 μ.

 Στα 17 του χρόνια, ο Ίνγεμπριγκτσεν έχει κατακτήσει δύο Ευρωπαϊκούς τίτλους. Συγκεκριμένα, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο κατάφερε να κερδίσει στα 1500 μέτρα με επίδοση 3:38.10. Στα 5000 μέτρα, με επίδοση 13:17.06 κατάφερε να επαναλάβει την νίκη του και να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ-20 2018 στο Τάμπερε ο 17χρονος Νορβηγός κέρδισε αργυρό στα 1500 μέτρα και χάλκινο στα 5000 μέτρα.
Εθνική Ζάμπιας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ζάμπιας εκπροσωπεί τη Ζάμπια στο διεθνές ποδόσφαιρο. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ζάμπιας. Έδρες της ομάδας αποτελούν το Στάδιο Εθνικών Ηρώων και το Στάδιο Λέβι Μουαναουάσα.

 Η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2012, ενώ συμμετείχε στον τελικό ακόμα 2 φορές. Η εθνική ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρες το Στάδιο Εθνικών Ηρώων, χωρητικότητας 60.000 θεατών που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λουσάκα και το Στάδιο Λέβι Μουαναουάσα, χωρητικότητας 49.800 θεατών, που βρίσκεται στην Ντόλα. SoccerZambia Zambia Αρχειοθετήθηκε 2009-02-08 στο Wayback Machine. at FIFA.com Rumahmpo Αρχειοθετήθηκε 2021-06-17 στο Wayback Machine. Official Website Zambian Football Association official website ZambianFootball.net kakaktogel Αρχειοθετήθηκε 2021-05-12 στο Wayback Machine. link site true Gabon air disaster accident report at the Aviation Safety Network database
Κάστρο του Λίτομισλ

Το Κάστρο του Λίτομισλ είναι ένα από τα μεγαλύτερα αναγεννησιακά κάστρα στην Τσεχία. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης Λίτομισλ και ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1999. Το Κάστρο του Λίτομισλ είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα του σκεπαστού κάστρου, ένας τύπος κτιρίου που αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία και τροποποιήθηκε στην Τσεχία για να δημιουργήσει μια εξελιγμένη μορφή ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής ποιότητας. Χαρακτηριστικά υψηλής μπαρόκ προστέθηκαν σε αυτό το κάστρο τον 18ο αιώνα.

 Η πόλη Λίτομισλ αναπτύχθηκε τον 13ο αιώνα στον εμπορικό δρόμο μεταξύ Βοημίας και Μοραβίας. Το 1568 ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του κάστρου, υπό την επίβλεψη του Γιαν Μπαπτίστα Αβοστάλις και του αδελφού του, Όλντριχ. Μέχρι το 1580, το μεγαλύτερο μέρος του κτηρίου είχε κατασκευαστεί. Το κάστρο χρησίμευσε ως ιδιοκτησία της διάσημης οικογένειας Πέρνστεϊν από το 1567 μέχρι το θάνατο του τελευταίου μέλους του οίκου, Φρεβόνιου, το 1646. Ο διάσημος Τσέχος συνθέτης Μπέντριχ Σμέτανα γεννήθηκε το 1824 στη Ζυθοποιία, ένα βοηθητικό κτίριο δίπλα στο κάστρο.Στα τέλη του 18ου αιώνα, το εσωτερικό και οι χώροι του κάστρου επανασχεδιάστηκαν σε στιλ Ύστερου Μπαρόκ και διατηρούνται μέχρι σήμερα. Το ίδιο το κάστρο έχει τρεις ορόφους και έχει τέσσερις πτέρυγες διατεταγμένες ασύμμετρα. Η μεγαλύτερη είναι η δυτική πτέρυγα, ενώ η μικρότερη είναι η νότια πτέρυγα, μια διώροφη τοξωτή στοά, που κλείνει μια τετράγωνη αυλή. Η αψίδα και ο θόλος συνεχίζονται γύρω από αυτήν την αυλή. Η ανατολική πτέρυγα περιέχει το παρεκκλήσι του κάστρου και η δυτική πτέρυγα περιέχει ένα θέατρο, με τις σκηνικές διακοσμήσεις, τα μηχανήματα και το αμφιθέατρο να διατηρούνται ανέπαφα.Εκτός από το κάστρο, υπάρχουν πολλά βοηθητικά κτίρια, συμπεριλαμβανομένης της Ζυθοποιίας, η οποία βρίσκεται στα νότια της μεγαλύτερης, εξωτερικής αυλής και σχεδιάστηκε αρχικά με διακοσμήσεις sgraffito για να συμπληρώσει το κάστρο. Μετά από μια πυρκαγιά το 1726, ανακαινίστηκε από τον διάσημο μπαρόκ αρχιτέκτονα Φραντσίσεκ Μαξμίλιαν Κάνκα. Υπάρχει επίσης ένα πάρκο αγγλικού στιλ και ένα μπαρόκ υπόστεγο στην περιοχή του κάστρου.
Φιλιππαίοι Γρεβενών

Οι Φιλιππαίοι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.220 μέτρων στις πλαγιές του Σμόλικα και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί την Αετιά και την Κουρούνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Φιλιππαίων που ανήκει στην δημοτική ενότητα Φιλιππαίων της οποίας είναι έδρα. Σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 179 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 145. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 206 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκε στο Δήμο Γρεβενών.

 Περίπου τρία χιλιόμετρα δυτικά από το σημερινό χωριό έχουν διαπιστωθεί, από επιφανειακά αρχαιολογικά ευρήματα, λείψανα αρχαίου οικισμού, που ήταν χτισμένος σ' έναν ψηλό και οχυρό από τη φύση λόφο («Καστρί»), που υψώνεται στην αριστερή όχθη ενός παραπόταμου του Βενέτικου . Η ονομασία του χωριού προέρχεται πιθανότατα από το Φίλιππο, βασιλιά της Μακεδονίας. Ο οικισμός βρισκόταν παλαιότερα κοντά σε δρόμο-παρακλάδι της Εγνατίας Οδού, αλλά λόγω των συχνών λεηλασιών οι κάτοικοι μετακινήθηκαν βορειότερα και πιο ορεινά. Το χωριό ήταν τσιφλίκι του Τούρκου Ραγήτ Μπέη, αλλά το 1872 ορισμένοι κάτοικοι του χωριού αγόρασαν όλη την έκταση του χωριού. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε, κυρίως από κατοίκους της Ηπείρου. Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα "Κουπατσιοχώρια" των Γρεβενών και στα βλάχικα η ονομασία του ήταν Φιλκλί ή Φιρκλί. Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να μειώνεται, καθώς οι κάτοικοι μετακινούνταν στα Γρεβενά, στη Θεσσαλία και άλλες περιοχές. Ιστορία του χωριού Κοινότητα Φιλιππαίων
2ο crashfest

Το Crashfest 2007 ήταν διεθνές φεστιβάλ σπουδαστικών και νεανικών ταινιών που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε από τις 26 έως τις 29 Απριλίου 2007 στην Θεσσαλονίκη. Η απονομή των βραβείων έγινε στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Την παρουσίαση έκανε ο Λάκης Λαζόπουλος. Συμμετείχαν 92 ταινίες.

 Καλύτερης Ταινίας: Χρύσα του Αδριανού Χαλίλ Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας: I mooned around της Oliwia Twardowska Καλύτερης Πειραματικής Ταινίας: Ετερόχρονα θραύσματα του Γιάννη Μαζαράκη Καλύτερου Animation: Trashlife του Philipp Halfmann Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: Παραδοσιακοί τρόποι άρδευσης στο χωριό Στρώμη του Νίκου Σφακιανάκη Καλύτερης Ερμηνείας: Αλεξία Χατζηαγοράκη για την ταινία Drama/14 min. του Παύλου Σηφάκη Καλύτερου Σεναρίου: Das mafiahuhn των Gottfried Mentor και Roland Petrizza Καλύτερης Φωτογραφίας: Δημήτρης Καμπερίδης για την ταινία Is 1 minute one minute? των Γιώργου Κολιού και Γιώργου Αρβανίτη Καλύτερου Μοντάζ: K Jonas Hofmann Καλύτερης Ηχητικής Μπάντας: Black tie του Πάρη Πατσουρίδη Καλύτερης Σκηνογραφικής Επιμέλειας: Get lost του Γιάννη Κολόζη Βραβείο Κοινού: Η αρχή του τελους του Παναγιώτη Κουντουρά Ειδικές Μνείες:Μια μέρα του Συνοδινού Μοσχίδη Η «άλλη» του Γιάννη Κοτρώτσιου Ο πόλεμος των ζώων της Άννας Βάσωφ Μετανάστες της διπλανής πόρτας της Χαράς Οικονόμου Τhe fly movie των Πέτρου Πετρίδη και Θέμη Μπενετάτου ΜυθοπλασίαςΖωή και ελπίδα για έναν άγγελο Απαγορευμένος καρπός Συνέβη Το ιδανικό Κλειώ This feeling Η ακρίβεια του δεδομένου The revenge "Χρόνια πολλά" Η σύλληψη του εμποράκου Όλα στη μαμά Θυσία Δαίμονες και αθώοι Πλάτονοφ Όνειρο ml Το κόκκινο Driving in the city 2 + 1 όνειρα Airplane catchers Ακόμη ένα παραμύθι Μέσα από τα μάτια των άλλων Η πιθανότητα Η πτώση Ο σκοτεινός κόσμος του Λω Σάσα Signal Reversal Σαν παραμύθι Η σαντιγύ της ζωής Στο λιμάνι Ζωή εν τάξει ΠειραματικέςΚύμα δέλτα Woyzeck_27 Η κλακέτα του Άρτουρ Corpus Ρίλεα Η ανάμνηση Separate ways Waiting Fictures Urbania Τα γυμνοσκεπάσματα Reality of love Fixation It's all froggs Strange birth Otalgia Τοπίο πορτραίτο Ονειροπαγίδα A candle's story Aria din Arena id No sign Working shoping dancing Spineful painful Υπάρχει λύση AnimationFind the cat Trojan horse Jumps Dead world ΝτοκιμαντέρU Berlin Child in time Lines Αγγελική Ζαχαρία: σκιές και μνήμες Tolerance zero ΠληροφοριακόΜούσα Come as you are Blog The leaving room Merry Christmas Demon Σχέσεις εν απουσία Μια τρελή παρέα Στο δρόμο της συμφοράς Κατ' αλφαβητική σειρά: Γιάννης Αιόλου (Συνθέτης) Χρήστος Αλεξανδρής (Διευθυντής φωτογραφίας) Αύρα Γεωργίου (Σκηνοθέτης) Μάρκος Γκάστιν (Σκηνοθέτης) Ηλίας Κουτσούκος (Συγγραφέας) Βασίλης Σπηλιόπουλος (Σεναριογράφος) Νίκος Τσινίκας (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ.) Τέλλος Φίλης (Seven Films & Seven Film Gallery) Υποβλήθηκαν 18 σενάρια διάρκειας μέχρι 10 λεπτών. Προκρίθηκαν τα 6, τα οποία υποστηρίχτηκαν από τους δημιουργούς τους στα γραφεία της Ε.Σ.Η.Ε.Μ.Θ. ενώπιον τριμελούς επιτροπής που αποτελούνταν από τους σεναριογράφους κ.κ. Σπηλιόπουλο Βασίλη και Φαρούπο Νίκο και από τον παραγωγο κ. Βασίλη Λεοντιάδη. Βραβεύτηκαν τα:Αποχαιρετισμός στα όπλα της Νάνσυ Σπετσιώτη 36 της Μαριάννας Βουγά 1ο crashfest
Πάολα Μαλατέστα

Η Πάολα-Ανιέζε, ιταλ.: Paola-Agnese Malatesta, επίσης Πάολα της Μάντοβας (1393 — 28 Φεβρουαρίου 1449) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν Ιταλίδα αρχόντισσα, κόρη του κυρίου των Πέζαρο και Φοσσομπρόνε. Με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντοβας.

 Γεννήθηκε στο Πέζαρο το 1393 από τον Μαλατέστα Δ΄ των Σονέτων, κύριο του Πέζαρο και του Φοσσομπρόνε, και την Ελισαμπέτα ντα Βαράνο. Στις 22 Αυγούστου 1409 παντρεύτηκε τον Τζιανφραντσέσκο Γκοντσάγκα, μαρκήσιο της Μάντοβα, στο Πέζαρο. Ήταν η πρώτη μαρκησία της Μάντοβας, αφού ο σύζυγός της είχε λάβει τον τίτλο το 1407. Η Πάολα είχε έξι παιδιά και έφερε τη γενετική ασθένεια της κύφωσης στην οικογένεια Γκοντσάγκα, η οποία εμφανίστηκε στις επόμενες γενιές. Ήταν γνωστή ως ευσεβής, αξιοπρεπής, με οξύ χαρακτήρα γυναίκα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Αυλή των Γκοντσάγκα. Η Πάολα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την κουλτούρα των Μαντουανών, ενθαρρύνοντας τον σύζυγό της να φέρει τον Βιτορίνο ντα Φέλτρε στη Μάντοβα για να διδάξει τα παιδιά τους. Ο Βιτορίνο ήταν ένας πρώιμος ανθρωπιστής λόγιος. Κατόπιν αιτήματος του Μπερναντίνο ντα Σιένα, ο οποίος την επισκέφθηκε το 1418, η μαρκησία έκτισε την εκκλησία της Σάντα Πάολα με ένα παρακείμενο μοναστήρι στη Μάντοβα γύρω στο 1420 για τις Φραγκισκανές μοναχές των Πενήτων της Αγ. Κλάρας. Αποσύρθηκε στο μοναστήρι αυτό μετά το τέλος τού συζύγου της το 1444. Η Πάολα απεβίωσε στη Μάντοβα το 1449 και ενταφιάστηκε στο μοναστήρι της Σάντα Πάολα με μοναστικό τυπικό, σύμφωνα με την επιθυμία της. Είναι αγία στο Φραγκισκανικό μαρτυρολόγιο. Adelaide Murgia (1972). I Gonzaga. Milan: Mondadori. Roberto Brunelli (2010). I Gonzaga. Quattro secoli per una dinastia. Mantua. Anna Falcioni (2007). Dizionario Biografico degli Italia. 68. Treccani.
Στηβ Γεωργανάς

Ο Στηβ Γεωργανάς (αγγλική γλώσσα: Steven "Steve" Georganas, Αδελαΐδα, 13 Ιουνίου 1959) είναι Αυστραλός πολιτικός και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκλεγμένος με το Εργατικό Κόμμα.

 Γεννήθηκε το 1959 στην Αδελαΐδα και είναι γιος Ελλήνων μεταναστών από τη Μεσσηνία. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων σε πολιτειακό κολλέγιο της Νότιας Αυστραλίας και μεταξύ άλλων έχει διατελέσει οδηγός ταξί, εργάτης εργοστασίου και ασφαλιστής, ενώ πλέον είναι εργατολόγος. Επιπλέον, από το 2002 ως το 2004 ήταν σύμβουλος του υπουργού της πολιτειακής κυβέρνησης της Νότιας Αυστραλίας, Τζέι Γουέδεριλ. Ο Γεωργανάς ενεπλάκη για πρώτη φορά στην πολιτική το 1998 ως υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια του Χάιντμαρς, χωρίς όμως επιτυχία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2004 και επανεκλέχτηκε το 2007 και το 2010. Το 2013 έχασε την έδρα του από τον φιλελεύθερο Ματ Γουίλιαμς, όμως επανήλθε στη βουλή κατά τις εκλογές του 2016. Το 2012 αναδείχτηκε β΄ αντιπρόεδρος της αυστραλιανής βουλής, ενώ είναι μέλος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού. Κατοικεί στο Χάιντμαρς της Αδελαΐδας και είναι παντρεμένος με τη Wendy Georganas, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά και τρία εγγόνια. Από το 2013 ως το 2016 συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αυστραλιανού ποδοσφαίρου West Adelaide Football Club.
Βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας

Από το 970 μέχρι το 1018, μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οδήγησε στη σταδιακή κατάκτηση της Βουλγαρίας από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι επανέκτησαν τον έλεγχό τους για ολόκληρη τη Βαλκανική Χερσόνησο για πρώτη φορά μετά τις σλαβικές εισβολές του 7ου αιώνα. Ο αγώνας άρχισε με την ενσωμάτωση της ανατολικής Βουλγαρίας μετά τον ρωσοβυζαντινό πόλεμο (970-971). Η βουλγαρική αντίσταση ήταν υπό την ηγεσία των αδελφών Κομετοπούλων, οι οποίοι με έδρα τις ανεξερεύνητες δυτικές περιοχές της βουλγαρικής αυτοκρατορίας, Αχρίδα. δυσκόλευαν τους Βυζαντινούς.

 Καθώς οι βυζαντινοβουλγαρικές σχέσεις επιδεινώνονταν στα τέλη της δεκαετίας του 960, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σχεδίαζε σχέδια για την τελική πτώση των Βουλγάρων. Η απροσδόκητη κατάρρευση της Βουλγαρίας και οι φιλοδοξίες του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη μαιταιώθηκαν. Ο αυτοκράτορας Βόρις Β΄ απήχθη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής ανακοίνωσε την προσάρτηση της Βουλγαρίας, αν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε μόνο την Ανατολική Βουλγαρία την εποχή εκείνη. Οι τέσσερις αδελφοί Δαυίδ, Μωυσής, Αρών και Σαμουήλ της δυναστείας των Κομετοπούλων κυβερνούσαν στις ελεύθερες περιοχές και το 976 ξεκίνησαν μια μεγάλη αντεπίθεση εναντίον των Βυζαντινών για να ανακτήσουν τις χαμένες περιοχές. Σύντομα ο νεότερος αδελφός Σαμουήλ πήρε όλη την εξουσία μετά τους θανάτους των τριών μεγαλύτερων αδελφών του. Ο Σαμουήλ αποδείχθηκε ένας επιτυχημένος στρατηγός που προκάλεσε μεγάλη ήττα στον βυζαντινό στρατό κατακτόντας τη βορειοανατολική Βουλγαρία. Οι επιτυχημένες εκστρατείες του επέκτειναν τα σύνορα της Βουλγαρίας στη Θεσσαλία και την Ήπειρο και το 998 κατέκτησε το πριγκιπάτο της Δουκλίας. Το 997 ο ​​Σαμουήλ ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Βουλγαρίας μετά τον θάνατο του νόμιμου ηγεμόνα, Ρομάν. Οι Βυζαντινοί υπό τον Βασίλειο Β´, έναν επιτυχημένο αυτοκράτορα, το 1001 άρχισαν να παίρνουν προβάδισμα. Οι Βούλγαροι δεν ήταν σε θέση να αντισταθούν στις βυζαντινές εκστρατείες. Το 1014 οι Βυζαντινοί κέρδισαν την αποφασιστική μάχη του Κλειδίου. Όλοι οι τοπικοί άρχοντες που παραδόθηκαν μεταφέρθηκαν είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Ανατολία και οι περισσότεροι από αυτούς αργότερα αφομοιώθηκαν στη βυζαντινή κοινωνία. Η Βουλγαρία έχασε την ανεξαρτησία της και παρέμεινε θέμα στο Βυζάντιο για πάνω από ένα αιώνα μέχρι το 1185. Με την κατάρρευση του πρώτου βουλγαρικού κράτους, η βουλγαρική εκκλησία υπήχθησε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Δημήτριος Σκόρδας

Ο Δημήτριος Σκόρδας (1941) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννημένος το 1941 στην Αθήνα, ο Δημήτριος Σκόρδας υπήρξε από τους πιο δυνατούς και τεχνίτες μεσοεπιθετικούς των δεκαετιών '50 και '60.

 Πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο στην Πέρα Κλουμπ το 1954, ενώ το 1956 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Σμύρνης, όπου και τoν υπηρέτησε για 12 συναπτά έτη. Το 1969 μετακόμισε στις Η.Π.Α., όπου και έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Ολυμπιακό Σικάγου, το 1973. Το 1974 αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Προπονητών Αγγλίας και είναι ο μοναδικός Έλληνας που έχει φοιτήσει στην σχολή και μάλιστα αποφοίτησε τρίτος στην βαθμολογία. Εργάστηκε ως προπονητής στον Αήττητο Σπατών, Δόξα Βύρωνα και Άγιο Ιερόθεο. Από το 2003 είναι μέλος του Δ.Σ. του Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης και προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν έφορος ποδοσφαιρικών ακαδημιών του συλλόγου. 8 φορές διεθνής με την Εθνική Νέων. 2 φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. 6 φορές διεθνής με την Εθνική Ενόπλων.
Δάφνη Εξαμιλίων

Η Δάφνη είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 80 μέτρα, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το κέντρο της Κορίνθου. Βρίσκεται στα δυτικά του Ισθμού της Κορίνθου, βόρεια από τα Εξαμίλια και ΒΑ. από τον κόμβο Ολυμπίας Οδού με τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Πελοποννήσου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Εξαμιλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Εξαμίλια, Κάτω Εξαμίλια, τον Άγιο Κοσμά και την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Εξαμιλίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορινθίων του δήμου Κορινθίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 61 κατοίκους.

 Στο χωριό εδρεύει ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δάφνη Εξαμιλίων», ιδρυθείς επισήμως το 1951. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Κορινθίας και μετέχει στα πρωταθλήματά της. Το 2018 αποχώρησε από τα πρωταθλήματα και παρέμεινε ανενεργή για δυο χρονιές. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η επιστροφή της στα πρωταθλήματα.Ο Α.Π.Σ. Δάφνη Εξαμιλίων έχει κατακτήσει από 1 φορά το πρωτάθλημα (1996) και το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Κορινθίας (1989), ενώ δύο χρονιές (1998, 2007) ήταν φιναλίστ του κυπέλλου με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Λουτρακίου. Τη σεζόν 1982-83 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, 4η τη τάξει κατηγορία, που αποτέλεσε και την πρώτη του παρουσία σε εθνικό πρωτάθλημα και να επιστρέψει για τελευταία φορά τη σεζόν 1996-97, όποτε και αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Εξαμιλίων στα Εξαμίλια, όπου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της. Στην Κορινθία και στον δήμο Νεμέας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Δάφνη Νεμέας.
Αμπελάκια Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΑμπελάκιαΤα Αμπελάκια είναι ένας μικρός οικισμός στους πρόποδες της Σκόλλιδος, σε υψόμετρο 292 μέτρων. Αποτελεί μέρος του χωριού Σαντομέρι. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Πολύλοφο (Μπράτι), Νεοχώρι (Μπινιαραίικα) και Πηγάδια (Τζάιλο).

 Ο οικισμός είναι σχετικά πρόσφατος και πρωτοαναφέρεται σε απογραφές μόλις το 1981. Από τότε αναφέρεται αυτοτελώς στις απογραφές. Το όνομά του αναφέρεται στην ύπαρξη αμπελλοκαλλιεργειών στην ευρύτερη περιοχή. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αμπελακίων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 30/10/2017.