IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εθνική Βιβλιοθήκη Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄

Η Εθνική Βιβλιοθήκη Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄ (ιταλικά: Biblioteca nazionale Vittorio Emanuele III) είναι εθνική βιβλιοθήκη της Ιταλίας. Καταλαμβάνει την ανατολική πτέρυγα του Βασιλικού Ανακτόρου του 18ου αιώνα στη Νάπολη, στην Piazza del Plebiscito 1, και έχει εισόδους από την Piazza Trieste και Trento. Σε μέγεθος είναι η τρίτη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Ιταλίας, μετά τις εθνικές βιβλιοθήκες της Ρώμης και της Φλωρεντίας, με 1.480.747 έντυπους τόμους, 319.187 φυλλάδια, 18.415 χειρόγραφα, περισσότερα από 8.000 περιοδικά, 4.500 αρχέτυπα και τους 1.800 παπύρους του Ηρακλείου Καμπανίας.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Βασιλικό Ανάκτορο (που σήμερα στεγάζει το Αρχαιολογικό Μουσείο ), με αρχική συλλογή τα βιβλία του Ανακτόρου του Καποντιμόντε, τη βιβλιοθήκη της περίφημης συλλογή Φαρνέζε που ο Κάρολος Γ' είχε μεταφέρει στη Νάπολη το 1734). Άνοιξε για το κοινό το 1804 με την ονομασία Βασιλική Βιβλιοθήκη της Νάπολης και διευθυνόταν τότε από τον μεγάλο ανθρωπιστή Χουάν Αντρές, ο οποίος συνέταξε τα σημαντικότερα απομνημονεύματά του, στα λατινικά, που εκδόθηκαν στη Μαδρίτη από το Instituto Juan Andrés de Comparatística y Globalización με μια μελέτη που διεύρυνε και ανανέωνε τη γνώση αυτής της καίριας και πολύ περίπλοκης θέσης στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.Το 1816 άλλαξε το όνομά της σε Βασιλική Βιβλιοθήκη των Βουρβόνων. Οι προσθήκες στη συλλογή της προήλθαν από τόπους λατρείας που καταργήθηκαν και από ιδιωτικές συλλογές που κατασχέθηκαν. Με την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860 πήρε το σημερινό της όνομα Εθνική Βιβλιοθήκη. Το 1910 η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε από το Εργαστήριο για τους παπύρους του Ηρακλείου που ίδρυσε ο Κάρλος ντι Μπορμπόνε για να συντηρήσει τους παπύρους που ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές στη Βίλα των Παπύρων (Ερκουλάνεουμ). Μετά από μακρές συζητήσεις και με την πρόταση και τις προσπάθειες του Μπενεντέτο Κρότσε, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε το 1922 στη σημερινή της θέση στο Βασιλικό Ανάκτορο, το οποίο παραχωρήθηκε στη βιβλιοθήκη από τον βασιλιά Βιτόριο Εμμανουήλ Γ' (το όνομα του οποίου εξακολουθεί να φέρει). Μετά τη μεταφορά της, οι συλλογές άλλων σημαντικών ναπολιτάνικων βιβλιοθηκών προσαρτήθηκαν σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της Βιβλιοθήκης Brancacciana (που ιδρύθηκε στη Ρώμη από τον καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρία Μπρανκάτσιο στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα, μεταφέρθηκε στη Νάπολη και έγινε τελικά η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη της Νάπολης). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη ζημιές λόγω της γερμανικής και συμμαχικής κατοχής της Νάπολης (πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς), αν και τα πιο πολύτιμα χειρόγραφα είχαν μεταφερθεί σε ασφαλέστερες τοποθεσίες και παρέμειναν εκεί μέχρι την επαναλειτουργία της βιβλιοθήκης το 1945. Το 1980 μια πτέρυγα του κτιρίου υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό, αναγκάζοντας τη βιβλιοθήκη να μεταφέρει μέρος των αποθεμάτων της σε άλλο τμήμα του κτιρίου. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Ιταλία Νάπολη Επίσημη ιστοσελίδα
NGC 1510

Ο NGC 1510 είναι νάνος φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 38 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ωρολόγιον. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 4 Δεκεμβρίου 1836.

 Ο NGC 1510 δέχεται τη βαρυτική επίδραση του κατά πολύ μεγαλύτερου γειτονικού του ραβδωτού σπειροειδούς γαλαξία NGC 1512. Τους δύο γαλαξίες χωρίζει απόσταση μόλις 13,8 kpc και εδώ και 400 εκατομμύρια χρόνια είναι εν εξελίξει η διαδικασία ένωσής τους. Στο τέλος της πορείας αυτής ο NGC 1512 θα έχει πλήρως «απορροφήσει» τον NGC 1510. Δεδομένα για το NGC 1510 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1510 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1510 στο Wikimedia Commons
103ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών

Το Εκατοστό Τρίτο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν μία σύνθεση του νομοθετικού κλάδου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελούμενο από τη Γερουσία των ΗΠΑ και τη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνήλθε στην Ουάσινγκτον, Π. Κ. από τις 3 Ιανουαρίου 1993 μέχρι τις 3 Ιανουαρίου 1995, κατά τα δύο πρώτα έτη της προεδρίας του Μπιλ Κλίντον. Η κατανομή των εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων βασίστηκε στην Αμερικανική απογραφή του 1990. Αμφότερα τα σώματα είχαν πλειοψηφία των Δημοκρατικών.

 20 Ιανουαρίου 1993: Ο Μπιλ Κλίντον διαδέχεται τον Τζορτζ Χ.Ο. Μπους ως ο 42ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. 26 Φεβρουαρίου 1993: Βομβιστική επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου: Στη Νέα Υόρκη, ένα φορτηγάκι με μια βόμβα σταθμευμένο κάτω από τον Βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου εκρήγνυται, σκοτώνοντας 6 και τραυματίζοντας πάνω από 1.000. 28 Φεβρουαρίου 1993: πράκτορες της Δίωξης Αλκοόλ, Καπνού, Όπλων και Εκρηκτικών έκαναν επιδρομή στον συγκρότημα της αίρεσης των Δαβιδιανών στο Ουέικο, μέ ένταλμα σύλληψης τον αρχηγό τους Ντέιβιντ Κόρες για παραραβάσεις του ομοσπονδιακού νόμου για οπλοφορία. Στην επιδρομή σκοτώθηκαν 4 πράκτορες και 5 Δαβιδιανοί. 19 Απριλίου 1993: λήγει η πολιορκία του συγκροτήματος μετά από 51 ημέρες, η οποία καταλήγει με φωτιά στην οποία σκοτώθηκαν 76 άτομα, μεταξύ των οποίων και ο Κόρες. 3 Οκτωβρίου 1993: Ο Αμερικανικός Στρατός διεξάγει την Επιχείρηση Γοτθικό Φίδι στην πόλη του Μογκαντίσου της Σομαλίας. Δύο UH-60 Blackhawk καταρρίπτονται και η επιχείρηση αφήνει πάνω από 1000 Σομαλούς νεκρούς και πάνω από 73 Αμερικανούς τραυματίες, 19 νεκρόυς, και έναν αιχμάλωτο. 17 Ιανουαρίου 1994: Ο σεισμός του Νόρθριτζ του 1994, μεγέθους 6,7, πλήττει την Κοιλάδα Σαν Φερνάντο του Λος Άντζελες στις 4:31 π.μ., σκοτώνοντας 72 και αφήνοντας άστεγους 26.029 ανθρώπους. 22 Φεβρουαρίου 1994: Ο Όλντριτς Έιμς και η σύζυγός του κατηγορούνται για κατασκοπεία υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. 28 Φεβρουαρίου 1994: 4 F-16 των Ηνωμένων Πολιτειών καταρρίπτουν 4 Σερβικά J-21s πάνω από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη για παραβίαση της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων της Επιχείρησης Deny Flight. 19 Σεπτεμβρίου 1994: Αμερικανικά στρατεύματα στην Αϊτή. 1 Οκτωβρίου 1994: Το Παλάου ανεξαρτητοποιείται καί γίνεται συνδεδεμένο κράτος με βάση το Σύμφωνο Ελεύθερης Σύνδεσης. 8 Νοεμβρίου 1994: Ο Αντιπρόσωπος της Τζόρτζια Νιουτ Γκίνγκριτς οδηγεί το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στην ανάληψη του ελέγχου της Βουλής και της Γερουσίας στις ενδιάμεσες κογκρεσιακές εκλογές, πρώτη φορά μέσα σε τέσσερις δεκαετίες που ο Ρεπουμπλικανοί διασφαλίζουν τον έλεγχο αμφότερων των σωμάτων του Κογκρέσου. Πρόεδρος της Γερουσίας: Νταν Κουέιλ (Ρ), μέχρι τις 20 Ιανουαρίου 1993 Αλ Γκορ (Δ), από τις 20 Ιανουαρίου 1993 Προσωρινός πρόεδρος: Ρόμπερτ Μπυρντ (Δ) Biographical Directory of the U.S. Congress U.S. House of Representatives: Congressional History U.S. Senate: Statistics and Lists
Βασιλική Νικούλη

Η Βασιλική Νικούλη (γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1984 στη Λάρισα) είναι πρώην Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίστηκε σε πολλές ελληνικές ομάδες και πλέον εργάζεται ως προπονήτρια.

 Η Βασιλική Νικούλη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΕΑ Λάρισας, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Στην ομάδα της Λάρισας παρέμεινε μέχρι το 2004 χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Ενδιάμεσα, είχε πραγματοποιήσει ένα πολύ πετυχημένο πέρασμα από τον Πανελλήνιο (2002-03), με τον οποίο κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (ηττήθηκε από τα Βριλήσσια με 3-0 σετ) αλλά και να κατακτήσει την πρώτη θέση μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης του Ελληνικού πρωταθλήματος (μετά τους αγώνες τελικής κατάταξης βρέθηκε στην 4η θέση). Την περίοδο 2004-05 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕ Βύρωνος, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε με τον Απολλώνιο. Το 2007 έκανε το άλμα στην καριέρα της και μετεγγράφη στον Ολυμπιακός Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 2011, έχοντας καταφέρει να κατακτήσει ισάριθμες φορές τη δεύτερη θέση στην τελική κατάταξη του Ελληνικού πρωταθλήματος. Εκτός αυτού, η Βασιλική Νικούλη κατάφερε να κατακτήσει με τον Ολυμπιακό το Κύπελλο Ελλάδας του 2011. Ήταν μια ιστορική στιγμή για το σύλλογο του Πειραιά καθώς αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος που κατακτούσε ο σύλλογος από την ίδρυσή του και μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το 2012, η Βασιλική Νικούλη μετεγγράφη στον Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός Σύλλογος, με τον οποίο αγωνίστηκε στην Α2 Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών της Ελλάδος. Η Βασιλική Νικούλη έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2011 Το βιογραφικό της Βασιλικής Νικούλη Ρόστερ Ολυμπιακού Πειραιώς για την περίοδο 2010-11 Επιστρέφει στη Λάρισα η Νικούλη Το ρόστερ του Φιλαθλητικού Λαρίσης για την περίοδο 2013-14 Διεθνείς συμμετοχές της Βασιλικής Νικούλη
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1989-1990

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1989-90 ήταν το 31ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 11ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ. Στα αξιοσημείωτα του πρωταθλήματος ήταν ο υποβιβασμός του Εθνικού, για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά από 31 συνεχείς παρουσίες στην Α΄ Εθνική, και η εντός έδρας ήττα του Ολυμπιακού από τον ΟΦΗ με 4-5, σε ένα παιχνίδι στο οποίο προηγήθηκε με 4-0.

 Παναθηναϊκός Προπονητές: Γκούντερ Μπένγκτσον (1η-7η αγ.), Κρίστο Μπόνεφ (8η-34η αγ.). Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Αμπαδιωτάκης (14), Νικοπολίδης (5), Σαργκάνης (16). Αμυντικοί: Γεωργαμλής (29), Καλαντζής (26/3), Καλιτζάκης (31/3), Καλπάκης (5/1), Καραμπάτσης (2), Κουρμπανάς (25), Μαυρίδης (16), Φίτος (4), Χατζηαθανασίου (31/1). Μέσοι: Αντωνίου (34/13), Β.Βλάχος (10), Γεωργακόπουλος (20/4), Κόλεφ (23/10), Μαραγκός (20/1), Πόλακ (5), Λ.Χριστοδούλου (15/1). Επιθετικοί: Βαζέχα (21/14), Χ.Δημόπουλος (21/5), Μπαμπάς (2), Μπούρας (2), Σαραβάκος (24/11), Σαμαράς (26/6). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 2 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί)Ο Λεβαδειακός είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση 4 βαθμών λόγω εμπλοκής του σε υπόθεση δωροδοκίας κατά τη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1989-90
Νεφρίτης

Ο Νεφρίτης (αγγλικά: Nephrite) είναι ορυκτό του ασβεστίου του μαγνησίου και του Πυριτίου, παραλλαγή του ακτινολίθου της ομάδας των αμφιβόλων. Ο χημικός τύπος είναι Ca2(Mg, Fe)5Si8O22(OH)2. Μαζί με τον ιαδεΐτη, της ομάδας των πυροξένων αποκαλούνται ιάσπιδες ή ιασπίδες («Ίασπις»)(jade).

 Ο νεφρίτης παρουσιάζεται στα συσσωματώματα ακτινολίθου σε μικροκρυσταλλοφυή μορφή, ή πιληματώδη (εξογκώσεις σε μορφή πίλων - καπέλων), ή τελείως στιφρά (συμπαγή) με σχιστοφυή ιστό, έχει χρώμα κυρίως σκούρο πράσινο (μερικές φορές κίτρινο-καφέ ή λευκό), ενώ ο ιαδεΐτης, που είναι πιο σπάνιος, απαντάται ομοίως με περισσότερους χρωματικούς κόκκους. Οι νεφρίτες γενικά απαντώνται σε πετρώματα με σερπεντίνη ή σε κροκάλες και λατύπες, παρουσιάζουν σκληρότητα 5,5 - 6,5 και ειδικό βάρος 2,9 - 3,1, είναι διαφώτιστοι στα άκρα παρουσιάζοντας θαμπή σελαγίζουσα (καταυγάζουσα) λάμψη. Εκ του γεγονότος αυτού χρησιμοποιούνται κυρίως ως διακοσμητικές πέτρες σε όπλα - ξίφη, γλυπτά, είδη χειροτεχνίας, και ως ημιπολύτιμοι λίθοι. Από την αρχαιολογική έρευνα οι νεφρίτες φέρονται να ήταν γνωστοί από την αρχαιότητα και μάλιστα στην Ευρώπη από τη νεολιθική εποχή, αλλά και σε χώρες της Ασίας (Κίνα), της ΝΑ. Ασίας, σε νήσους του Ειρηνικού, όπως επίσης γνωστή ήταν και η χρήση τους, παραμένει όμως άγνωστο πως τους ονόμαζαν. Το σύγχρονο όνομά τους προέρχεται από την αρχαία ελληνική ως «νεφρός λίθος» που πιθανολογείται ότι δόθηκε είτε από το χρώμα που παρουσιάζουν οι «πέτρες στα νεφρά», ή ως θεραπευτική χρήση κατά των παραπάνω. Από την ελληνική οι Ρωμαίοι τον ονόμασαν «Lapis nephriticus». Στη συνέχεια έλαβε διάφορες παρεμφερείς ονομασίες. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τομ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 822.
Άγιος Ηλίας Αχαΐας

Ο Άγιος Ηλίας, γνωστός και με την παλαιότερη ονομασία Ντούσσα, είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Δαφνών, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Δαφνών. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 415 μέτρων περίπου. Στην περιφέρειά του βρίσκεται ναός αφιερωμένος στον Προφήτη Ηλία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος με την ονομασία «Ντούσσα» στις 19/03/1961, όταν και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Δαφνών ακολουθώντας έκτοτε όλες τις διοικητικές μεταβολές της. Με το ΦΕΚ 145Α της 13/09/1962 μετονομάστηκε από Ντούσσα σε Άγιος Ηλίας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Ηλία Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δαφνών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου/Κοινότητας Αιγίου/Αιγιέων (1835-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/06/2018. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας. Ντούσσα - Άγιος Ηλίας. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 18/06/2018.
Humongous Entertainment

Η Humongous Entertainment (εν συντομία HE) είναι μια αμερικανική εταιρεία ανάπτυξης ηλεκτρονικών παιχνιδιών και ιδρύθηκε το 1992 από τους Σέλι Ντέι και Ρον Γκίλμπερτ. Η εταιρεία είναι περισσότερο γνωστή για την ανάπτυξη παιχνιδιών περιπέτειας για παιδιά. Τα περισσότερα παιχνίδια δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας το σύστημα SCUMM που αναπτύχθηκε αρχικά από τον Ρον Γκίλμπερτ για την LucasArts .

 Η Humongous Entertainment εξαγοράστηκε από τον εκδότη βιντεοπαιχνιδιών GT Interactive τον Ιούλιο του 1996 με ανταλλαγή μετοχών αξίας 76 εκατομμυρίων δολαρίων.Το 1997, ιδρύθηκε ένα τμήμα με την ονομασία Cavedog Entertainment για την παραγωγή παιχνιδιών για ενήλικες χωρίς να συγκρούεται με την εικόνα του Humongous. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το πολυβραβευμένο παιχνίδι στρατηγικής σε πραγματικό χρόνο Total Annihilation, που αναπτύχθηκε από την Cavedog. Οι πωλήσεις λογισμικού για παιδιά της Humongous διπλασιάστηκαν στα 20 εκατομμύρια δολάρια το 1997, τοποθετώντας την εταιρεία στους 5 κορυφαίους προγραμματιστές σε αυτό το τμήμα. Μεταξύ των παιχνιδιών που κυκλοφόρησαν εκείνη τη χρονιά ήταν το Spy Fox και το Big Thinkers, το πρώτο εκπαιδευτικό παιχνίδι της Humongous. Η εταιρεία άρχισε επίσης να εμπορεύεται λούτρινα ζωάκια, υφάσματα και άλλα προϊόντα βασισμένα στους πιο γνωστούς χαρακτήρες των παιχνιδιών της και ανέπτυξε μια σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων . Το 1998, η Humongous σύναψε πενταετή συνεργασία με τη Nickelodeon για την παραγωγή και τη έκδοση τίτλων CD-ROM βασισμένων στην παιδική τηλεοπτική σειρά προσχολικής ηλικίας Blue's Clues και κυκλοφόρησε τα Blue's ABC Time Activities και Blue's Birthday Adventure την ίδια χρονιά. Ένα χρόνο αργότερα ακολούθησαν τα Το Blue's 123 Activities και Blue's Treasure Hunt. Στις 17 Απριλίου 2014, η Humongous Entertainment κυκλοφόρησε τα παιχνίδια Freddi Fish and The Case of the Missing Kelp Seeds, Pajama Sam: No Need to Hide When It's Dark Outside, Spy Fox στο "Dry Cereal", Putt-Putt and Pep's Balloon-o-Rama, Freddi Fish and Luther's Maze Madness, MoonBase Commander και Putt-Putt Joins the Parade στη διαδικτυακή πλατφόρμα διανομής Steam. Επίσημη ιστοσελίδα
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1983-84

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1983-84 ήταν η δέκατη όγδοη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στην Οστάνδη του Βελγίου, αναμετρήθηκαν η ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης (φιναλίστ και το 1982), με την ιταλική Σίμακ Μιλάνο που μετρούσε ήδη τρία τρόπαια στη διοργάνωση (δυο σαν "Σίμενταλ" στα 1971 και 1972 και ένα σαν "Τσιντσάνο" το 1976). Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ που αντιμετώπισε ανεπιτυχώς τους ισπανούς και η Σκαβολίνι του Πέζαρο που αποκλείσθηκε από το Μιλάνο. Στους προημιτελικούς έγιναν "μάχες", ιδιαίτερα στον 1ο όμιλο, όπου ισοβάθμισαν στην κορυφή και οι τέσσερις συμμετέχοντες, με τους Σίμακ, Τσιμπόνα να προχωρούν και τους Ζατούρν" Κολονίας του Κλάους Ζάντερ και Σαουθάμπτον να μένουν εκτός. Στον άλλο όμιλο, ο ΠΑΟ του Μιχ. Κυρίτση ήταν η μόνη ομάδα που νίκησε τη Ρεάλ, αλλά τερμάτισε τρίτος πίσω από τη δεύτερη Σκαβολίνι, ενώ τέταρτη ήταν η τότε τσεχοσλοβακική Πάρντουμπιτσε Ρούντα Χβέζντα του μεγάλου Στάνισλαβ Κρόπιλακ.

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος 24 ομάδες, πέντε περισσότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών. Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών (όπου οι πρώτοι των ομίλων έπαιξαν τη ρεβάνς στις έδρες τους) αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα. Έγιναν δέκα διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Φενερμπαχτσέ Ιστάνμπουλ, Ατλέτικο Κελούζ (Πορτογαλία), Αχιλλέα Καϊμακλίου Λευκωσίας, Χατράνς/Χαακσμπέργκεν Τονέγκο (Ολλανδία), MAFC, Αλ Ζαμαλέκ Κάιρο, Χαποέλ Τελ Αβίβ, Χάγκεμπυ Νόρκεπινγκ (Σουηδία), Λέφσκι Σπαρτάκ Σόφιας και "Σκόβλουντε (Δανία). Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Η αυστριακή Βιένα UBSC, η Μονακό AS, η ελβετική Βεβέ Μπασκέτ, η Μακάμπι Βρυξελλών, η Στεάουα Βουκουρεστίου και η Τούρκου Πίλοσετ NMKY από τη Φινλανδία. Τσιμπόνα-Ρεάλ 89-91, 80-94. Σκαβολίνι-Σίμακ 76-78, 80-90. Στο ημίχρονο του μεγάλου Τελικού, η Σίμακ του Νταν Πίτερσον κατάφερε να βρίσκεται μπροστά στο σκορ με 4 πόντους (34-38). Ωστόσο, στην επανάληψη οι ισπανοί του "Λόλο" Σάινθ ανέκαμψαν και τελικά πήραν, με δραματικό τρόπο, τη νίκη (82-81), κατακτόντας έτσι το πρώτο τους τρόπαιο στο θεσμό του Κυπελλούχων. Μάλιστα, και για την επόμενη διετία η κυριαρχία των ομάδων της Ιβηρικής χερσονήσου θα είναι απόλυτη. Οι συνθέσεις. Ρεάλ: Γουέιν Χ. Ρόμπινσον (ΗΠΑ) 16, Φερνάντο Μαρτίν 12, Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν 7, Φερνάντο Ρομάι, Βελάσκο, Ρουγιάν 12, Ιτουριάγα 10, Ραλφ Τζάκσον (ΗΠΑ) 25, Αντόνιο Μαρτίν, Ορένγκα. Μιλάνο: Φράνκο Μποζέλι 6, Λαμπέρτι 21, Μάικ Νταντόνι (ΗΠΑ) 14, Μπαριβιέρα 4, Ρομπέρτο Πρεμιέρ 25, Γκαλινάρι 3, Ντίνο Μενεγκίν 8, Μπάλντι, Μπλάζι. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Πολύβιος Βασιλειάδης

Ο Πολύβιος Βασιλειάδης (Κωνσταντινούπολη, 1909- ; ) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός. Στο ξεκίνημά του συνεργάσθηκε με διάφορα περιοδικά σαν συγγραφέας στήλης και το 1952 παρουσίασε το πρώτο του θεατρικό σενάριο. Το 1957 συνέγραψε μαζί με το Νίκο Τσιφόρο το πρώτο του σενάριο για την ταινία «ο Γυναικάς». Η συνεργασία των δυο ανδρών απέφερε συνολικά 18 έργα. Ο Βασιλειάδης, παράλληλα, δημιούργησε και μόνος του σενάρια για πολλά άλλα έργα (κινηματογράφου, θεάτρου, βιντεοταινιών). Κατά τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 συνεργάστηκε με τον Λ. Μιχαηλίδη κ.α. Η εργογραφία του περιλαμβάνει περισσότερες από 40 ταινίες.

 Ο γυναικάς (1957) Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας (1958) Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959) Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός (1961) Οι γαμπροί της Ευτυχίας (1962) Άλλος για το ...εκατομμύριο (1964) Η γυναίκα μου τρελάθηκε (1966) Μια Ιταλίδα απ' την Κυψέλη (1968) Ένα υπέροχο ζευγάρι (1973) 60 λεπτά, χωρίς λεφτά (1976) Εραστής για κλάματα (1988) Οι απιστίες (1997, Mega) Μαμά ...μαμούνια (1998, ANT1) Κατάλογος ελληνικών παραστάσεων των θεατρικών έργων του Π. Βασιλειάδη. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης https://web.archive.org/web/20140219145640/http://www.karagiannis-karatzopoulos.gr/
Δημήτριος Γιαννακόπουλος (ΕΔΕΣ)

Ο Δημήτριος ή Μήτσος Γιαννακόπουλος (... - 4 Νοεμβρίου 1943) ήταν Έλληνας δικηγόρος, στέλεχος του ΕΔΕΣ Αθηνών. Ήταν υπέρμαχος της συνεργασίας με το ΕΑΜ. Δολοφονήθηκε για τη δράση του στις 4 Νοεμβρίου 1943.

 Μεγάλωσε σε χωριό στη περιοχή των Καλαβρύτων. Σπούδαζε ενώ παράλληλα εργαζόταν ως εφημεριδοπώλης. Στην Κατοχή ο Δημήτριος Γιαννακόπουλος ήταν εκδότης της εφημερίδας Νέα Ζωή και διευθυντής της εφημερίδας Δημοκρατική Σημαία που κυκλοφορούσαν τότε παράνομα. Τον καιρό των συγκρούσεων του ΕΔΕΣ με το ΕΑΜ ήταν υπέρμαχος της συνεργασίας και όχι της περαιτέρω ρήξης. Αντιτάχθηκε σφοδρά στον δοσιλογικό ΕΔΕΣ Αθηνών που συνεργαζόταν με την Κυβέρνηση και την συμμετοχή του στα τάγματα ασφαλείας. Ο ΕΔΕΣ Αθηνών είχε διασπαστεί σε δύο πτέρυγες. Η μια συνεργαζόταν πλήρως με τις αρχές Κατοχής και η άλλη επέμενε στην αγωνιστική γραμμή. Ο Γιαννακόπουλος ανήκε στην αγωνιστική πτέρυγα του ΕΔΕΣ. Ο στρατιωτικός ηγέτης του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας από την Ήπειρο, αλληλογραφεί και με τις δύο πτέρυγες αν και η δοσιλογική πτέρυγα συνεργάζεται με την Ειδική Ασφάλεια και κυκλοφορούν λίστες προγραφών εναντίον του αγωνιστικού ΕΔΕΣ. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθεί για τις πολιτικές του θέσεις από τους συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων. Τον δολοφόνησε απόσπασμα ατόμων που έφεραν τα διακριτικά του ΕΛΑΣ ώστε να μεγαλώσει περισσότερο το χάσμα μεταξύ των δύο οργανώσεων. Η ΟΠΛΑ στην πρώτη προκήρυξη της ανέφερε το γεγονός και κατήγγειλε τους δολοφόνους ενώ υποσχέθηκε εκδίκηση. Μεταξύ άλλων έγιναν πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας άλλων στελεχών του αγωνιστικού ΕΔΕΣ όπως του Ελευθέριου Δέπου, Μανώλη Λιτίνα (θα εκτελεστεί από τους Γερμανούς αργότερα). Συνέπεια και αυτών ο αγωνιστικός ΕΔΕΣ Αθηνών τέλη του 1943 θα πάψει να έχει πολιτική υπόσταση.
Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος

Ο Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος (Ιταλικά : Gian-Giacomo Crispo, 1447 - 1453) μέλος του Οίκου των Κρίσπων και 14ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1447 - 1453) ήταν γιος και διάδοχος του Ιακώβου Β΄ Κρίσπου και της Τζινέβρα Γκαττιλούζιο.

 Ο Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος γεννήθηκε έξι βδομάδες μετά τον θάνατο του πατέρα του, ήταν ακόμα έμβρυο όταν έγινε δούκας και χρειαζόταν απαραίτητα κηδεμόνα μέχρι την ενηλικίωση του. Η πατρική του γιαγιά Φραντσέσκα Μοροζίνι αξίωσε την επιτροπεία του εγγονού της αλλά οι θείοι του Ιάκωβου Β΄ ο Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος, Κύριος της Ανάφης και ο Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου, την περιόρισαν και έγιναν επίτροποι με την υποστήριξη της Βενετίας. Όταν έπειτα από λίγο απεβίωσε ο Νικολό τον αντικατέστησε ο γιος του Φραγκίσκος Β΄ Κρίσπος. Την εκλογή του αποφάσισαν η Φραντσέσκα Μοροζίνι, ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος και οι πολίτες της Νάξου, έπειτα ζήτησαν από την Βενετία να επικυρώσει τη διαδοχή του Νικολό. Είναι ενδιαφέρουσα η συμμετοχή των πολιτών στην εκλογή και ο βαθμός εξάρτησης του δουκάτου από τη Βενετία. Ο Ιωάννης Ιάκωβος Κρίσπος πέθανε σε ηλικία επτά ετών και σύμφωνα με την γαμήλια συνθήκη που είχε κάνει η αδελφή του Ιακώβου Β΄ Ανδριάνα Κρίσπου όταν παντρεύτηκε τον Δομήνικο Σομμαρίπα, Κύριο της Άνδρου θα διαδεχόταν η ίδια τον αδελφό της στο δουκάτο αν πέθαινε χωρίς απογόνους. Ο θείος του Ιακώβου Β΄ Γουλιέλμος Β΄ και ο ανιψιός του Φραγκίσκος Β΄, ηγεμόνας της Σαντορίνης διεκδίκησαν τα δικαιώματα της Ανδριάνας στην διαδοχή με πρόφαση την εφαρμογή του Σαλικού νόμου. Ο Γουλιέλμος Β΄ ζήτησε την παρέμβαση της Βενετίας ώστε να αποφύγουν την έκρηξη εμφυλίου πολέμου που ήταν επικίνδυνος εκείνη την εποχή στο δουκάτο λόγω της Οθωμανικής απειλής. Ο Γουλιέλμος ήταν ο πλησιέστερος άρρην συγγενής, παρά την ηλικία του ήταν φιλόδοξος και συμφώνησε με τον ανιψιό του Φραγκίσκο να γίνει δούκας και όταν αποβιώσει να τον διαδεχθεί ο Φραγκίσκος. Η Ανάφη θα πήγαινε στην κόρη του Ιωάννα. Η Ανδριάνα Κρίσπου είχε την υποστήριξη του στόλου κάτι πολύ σημαντικό για την εποχή που τα νησιά του δουκάτου δεχόντουσαν σκληρές επιδρομές. Οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη και στίφη Τούρκων τρομοκρατούσαν τους νησιώτες, έπρεπε να υπάρχει επειγόντως δούκας στη Νάξο. Η Βενετία αρχικά είχε αποκλείσει τον Γουλιέλμο Β΄ και τον Φραγκίσκο Β΄, υποστήριξε την Ανδριάνα Κρίσπου και τον σύζυγο της Δομήνικο Σομμαρίπα που ήταν εγγονός της Μαρίας Σανούδου. Όταν όμως ο Γουλιέλμος δήλωσε ότι είναι πεπειραμένος και έτοιμος να προσφέρει τις ναυτικές του δυνάμεις στη Γαληνότατη Δημοκρατία, η Βενετία από φρόνηση τον αποδέχθηκε. H ηλικιωμένη γιαγιά του Ιωάννη Ιακώβου Φραντσέσκα Μοροζίνι μετά την άνοδο του κουνιάδου της αποσύρθηκε στην Βενετία και ίδρυσε το μοναστήρι και την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου αφιερωμένα στους Ιωαννίτες Ιππότες (1452). Κωνσταντίνου Σάθα Μνημεία Ελληνικής Ιστορίας, Παρίσι 1880 Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908. Οικογένεια Κρίσπο
Κλοντοάλντο

Ο Κλοντοάλντο Ταβάρες ντε Σαντάνα (Clodoaldo Tavares de Santana, γεννήθηκε 25 Σεπτεμβρίου 1949), γνωστός με το μικρό του όνομα Κλοντοάλντο, είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Σάντος σε ηλικία 17 ετών και σε στιγμή που η ομάδα έκλεινε τον κύκλο της καλύτερης περιόδου της ιστορίας της. Η αποχώρηση ορισμένων στελεχών του έδωσε την ευκαιρία να καθιερωθεί γρήγορα αγωνιζόμενος ως μέσος, συνήθως σε ανασταλτικό ρόλο. Με το σύλλογο κέρδισε πέντε πρωταθλήματα Παουλίστα και ένα τουρνουά Ρομπέρτο Γκόμες Πεντρόσα (ισοδύναμο του εθνικού πρωταθλήματος) το 1968.Σε ηλικία 20 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Βραζιλίας και αγωνίστηκε μαζί με άλλους συμπαίκτες του στη Σάντος όπως τους Πελέ και Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 που έληξε με θρίαμβο της εθνικής Βραζιλίας. Στον ημιτελικό με την Ουρουγουάη σημείωσε το μοναδικό διεθνές του τέρμα ισοφαρίζοντας το σκορ. Στον τελικό είχε σημαντική συμμετοχή στο τέταρτο γκολ της Βραζιλίας (για πολλούς το ωραιότερο στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων), όταν πέρασε πέντε Ιταλούς παίκτες πασάροντας στο Ριβελίνο και τελική κατάληξη τα αντίπαλα δίχτυα μετά από 21 δευτερόλεπτα συλλογικής προσπάθειας.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση παρέμεινε κοντά στη Σάντος έχοντας διατελέσει αντιπρόεδρος του συλλόγου. Σάντος Πρωτάθλημα Παουλίστα (5) : 1967, 1968, 1969, 1973, 1978 Τουρνουά Ρομπέρτο Γκόμες Πεντρόσα : 1968Βραζιλία Παγκόσμιο Κύπελλο : 1970 Κύπελλο Rocca : 1971
Βίκτωρ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ

Ο Βίκτωρ (γερμ. Viktor, 11 Δεκεμβρίου 1833 - 31 Δεκεμβρίου 1891) από τον Οίκο του Χοενλόε, που με τον γάμο του έλαβε τον τίτλο του Κόμη του Γκλάιχεν, ήταν ναύαρχος του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και γλύπτης.

 Ο Βίκτωρ Φερδινάνδος Φραγκίσκος Ευγένιος Γουσταύος Αδόλφος Κωνσταντίνος Φρειδερίκος γεννήθηκε στο Λάνγκενμπουργκ της Βυρτεμβέργης. Ήταν ο τρίτος γιος του Ερνέστου Β΄ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Φεοδώρας, κόρης του Έμιχ Καρόλου του Λάινινγκεν. Η μητέρα του ήταν ετεροθαλής αδελφή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου, οπότε η οικογένειά του ήταν στενά συνδεδεμένη με τη βασιλική οικογένεια της Βρετανίας. Ο Βίκτωρ έγινε αξιωματικός στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό το 1848 και προήχθη σε υποπλοίαρχο το 1854. Ως υποπλοίαρχος υπηρέτησε στο 1ης τάξης HMS St Jean d'Acre στη Μεσόγειο υπό τον πλοίαρχο Σερ Χένρυ Κέππελ το 1855. Κυβέρνησε την κανονιοφόρο HMS Traveller για λίγους μήνες το 1856, από την καθέλκυσή της μέχρι τη διάλυσή της. Υπηρέτησε ξανά υπό τον Κέππελ στο 4ης τάξης HMS Raleigh στις Ανατολικές Ινδίες και την Κίνα, ώσπου ναυάγησε κοντά στο Μακάου το 1857. Προτάθηκε για τον Σταυρό της Βικτώριας ένεκα των υπηρεσιών του στην Κίνα το 1856. Προήχθη σε αντιπλοίαρχο το 1857 και κυβέρνησε το 1ης τάξης κότερο HMS Scourge στη Μεσόγειο. Προήχθη σε πλοίαρχο το 1859 και ανέλαβε να κυβερνήσει την -με 21 πυροβόλα- κορβέτα HMS Racoon από το 1863 ως το 1866. Το διάστημα αυτό ο δευτερότοκος γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας, ο Αλφρέδος, τότε Δούκας του Εδιμβούργου, υπηρέτησε στο πλοίο ως υποπλοίαρχος. Ο Βίκτωρ αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1866 και το ίδιο έτος διορίστηκε Διοικητής Ιππότης του τάγματος του Λουτρού (KCB)· έγινε ανώτερος ιππότης του Μεγάλου Σταυρού του Λουτρού (GCB) το 1887. Κατά την απόσυρσή του προήχθη στον βαθμό του υποναυάρχου ε.α. το 1876 και σε αντιναύαρχο ε.α. το 1881. Χρησιμοποιούσε τον παλαιό τίτλο του "Η Αυτού Γαληνότης ο Πρίγκιπας Βίκτωρ του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ" το 1887, όταν η Βασίλισσα Βικτωρία εξουσιοδότησε τη σύζυγό του να μοιραστεί τον τίτλο του στην Αυλή, αντί να έχει τον κατώτερο, μοργανατικό τίτλο της. Ο Βίκτωρ απεβίωσε στο Λονδίνο, πριν τα τέκνα του υποχρεωθούν από τον νέο βασιλιά Γεώργιο Ε΄ το 1917 να αλλάξουν τους γερμανικούς τίτλους τους με βρετανικούς τίτλους ευγενείας, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τάφηκε στο Σάνινγκντεϊλ. Νυμφεύτηκε το 1861 τη Λώρα Ουιλιαμίν Σιμουρ, κόρη του ναυάρχου Σερ Τζορτζ Φράνσις Σίμουρ (υπό τον οποίο είχε υπηρετήσει στο HMS Cumberland τη δεκαετία του 1850). Ο γάμος ήταν μοργανατικός και λίγο πριν τον γάμο απονεμήθηκε στη σύζυγό του ο τίτλος της Κόμισσας του Γκλάιχεν, από το όνομα ενός κάστρου που ο Οίκος του Χοενλόε κατείχε κάποτε. Είχε τέκνα που έφεραν τον τίτλο του Κόμη (ή της Κόμισσας) του Γκλάιχεν: Φιοντόρα Τζορτζίνα Μωντ 1861-1922, γλύπτρια και σχεδιάστρια-διακοσμήτρια Έντουαρντ 1863-1973, στρατιωτικός Βικτόρια (Βάλντα) Άλις Λεοπολντίνα Έιντα Λώρα 1868-1951, παντρεύτηκε τον αντισυνταγματάρχη Πέρσυ Μέισελ και είχε γιο τον Ρότζερ Βίκτορ Μέισελ Έλενα Έμιλυ 1873-1947, ζωγράφος "Hohenlohe". Almanach de Gotha (in French). Justus Perthes. 1908. pp. 140–141
Ηλίη της Βουργουνδίας

H Ηλίη, γαλλ. Helie de Bourgogne (π. 1080 - 28 Φεβρουαρίου 1141) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε πρώτα κόμισσα της Τουλούζης και μετά κόμισσα του Ποντιέ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Εύδη Α΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Σιβύλλας των Ιβρέα, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Βερτράνδο, που το 1105 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης της Τουλούζης. Το 1108 ο Βερτράνδος ξεκίνησε για την Παλαιστίνη, για να διεκδικήσει το δικαίωμα του πατέρα του στη κομητεία της Τρίπολης. Σύντομα μετά ο ανιψιός του Γουλιέλμος Β΄ Ιορδάνης πληγώθηκε θανάσιμα, έτσι ο Βερτράνδος έμεινε μόνος διεκδικητής της Τρίπολης. Όταν ο Βερτράνδος απεβίωσε το 1112, τον διαδέχθηκε ο γιος του Πονς στην Τρίπολη, ενώ η Ηλίη επέστρεψε στη Γαλλία, όπου έκανε δεύτερο γάμο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1095 τον Βερτράνδο κόμη της Τουλούζης & της Τρίπολης και είχε τέκνο: Πονς π.1098-1137, κόμης της Τρίπολης.Το 1112 απεβίωσε ο Πονς και η Ηλίη έκανε δεύτερο γάμο το 1115 με τον Γουλιέλμο Γ΄ των Μπελέμ κόμη του Ποντιέ και είχε τέκνα: Γκυ Β΄ π.1120-1147, κόμης του Ποντιέ. Γουλιέλμος Α΄. Γουλιέλμος Β΄. Ροβέρτος Α΄. Ροβέρτος Β΄ ντε Γκαρέν απεβ. μετά το 1171, μοναχός. Ενγκυεράν Α΄. Ενγκουεράν Β΄. Μαμπίλ. Ιωάννης Α΄ απεβ. 1191, κόμης του Αλανσόν. Κλημεντία απεβ. πριν το 1189, παντρεύτηκε τον Ζυνέλ κύριο του Μαγιέν. Φιλίππα απεβ. πριν το 1149. Ελά/Αντελά απεβ. 1174, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο ντε Βαρέν, 3ο κόμη του Σάρρεϋ και μετά τον Πάτρικ του Σαλίσμπουρυ, 1ο κόμη του Σαλίσμπουρυ. Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister: Nobility and the Church in Burgundy, 980–1198. Cornell University Press. Lewis, Kevin James (2017). The Counts of Tripoli and Lebanon in the Twelfth Century: Sons of Saint-Gilles. Routledge.
Ο Άγγλος ασθενής (ταινία)

Ο Άγγλος ασθενής (The English Patient) είναι ταινία του 1996, διασκευασμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάικλ Οντάατζε. Η ταινία, σε σκηνοθεσία Άντονι Μιγκέλα, κέρδισε εννιά βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Β΄ Γυναικείου Ρόλου - Ζιλιέτ Μπινός, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Σκηνικών, Κοστουμιών, Ήχου και Μουσικής) και δύο Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Δραματικής Ταινίας και Καλύτερης Μουσικής). Ο Οντάατζε βρισκόταν σε συνεργασία με τους παραγωγούς και τον σκηνοθέτη της ταινίας, για να διαφυλάξει το καλλιτεχνικό του όραμα και δήλωσε ότι ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος με τη διασκευή της ταινίας.

 Στις αρχές του 1930, η ταινία περιγράφει την ιστορία του κόμη Almasy, ενός Ούγγρου χαρτογράφου, τον οποίο προσέλαβε η Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία προκειμένου να χαρτογραφήσει τις τεράστιες εκτάσεις της ερήμου Σαχάρας με τη βοήθεια άλλων εθελοντών εργαζομένων. Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται επί θύραις, ο Almasy εισέρχεται στον κόσμο του έρωτα, της προδοσίας και της πολιτικής, έναν κόσμο που (ξανα)ζωντανεύει με μια σειρά απο flashbacks, καθώς ο Almasy βρίσκεται στο νεκρικό του κρεβάτι, με πολύ σοβαρά εγκαύματα σε όλο του το σώμα, έπειτα απο τη συντριβή του αεροπλάνου του. Ρέιφ Φάινς - Κόμης Laszlo de Almásy Ζιλιέτ Μπινός - Χάνα Κριστίν Σκοτ Τόμας - Καταρίνε Κλίφτον Γουίλεμ Νταφόε - David Caravaggio Ναβίν Άντριους - Lt. Kip Singh Κόλιν Φερθ - Geoffrey Clifton Κέβιν Γουάιτλι - Sgt. Hardy Γιούργκεν Πρόχνοβ - Major Müller
Συνθήκη ειρήνης

Η συνθήκη ειρήνης είναι συμφωνία μεταξύ δύο ή περισσοτέρων εχθρικών μερών, συνήθως χωρών ή κυβερνήσεων, η οποία λήγει επίσημα, με γραπτή συνήθως συμφωνία την εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των μερών. Είναι διαφορετική από την ανακωχή, η οποία είναι συμφωνία παύσης εχθροπραξιών, ή παράδοση, κατά την οποία ένας στρατός συμφωνεί να εγκαταλείψει τα όπλα, ή κατάπαυση του πυρός ή ανακωχή στην οποία τα αντιμαχόμενα μέρη συμφωνούν να σταματήσουν προσωρινά ή μόνιμα τις εχθροπραξίες.

 UN Peacemaker, United Nations Database of Peace Agreements, United States Institute of Peace Digital Peace Agreements Collection Uppsala Conflict Data Program's Peace Agreement Dataset v. 2.0, 1975-2011 The Paris Peace Treaty of 1783 The peace treaties: comprising the league of nations covenant, digest of the German treaty, digest of the Austrian treaty, with annotations by the American mission at the peace conference; milestones on the road to victory indexed, authors Publicity Corporation, Continental National Bank. Publisher The Federal trade information service, 1919 The Treaty of Versailles, 1919 Peace Agreements Database at the Transitional Justice Institute.
Οικογένεια Αλουσιανού

Η Οικογένεια Αλουσιανού ή Αλούσιαν ήταν βυζαντινή οικογένεια με καταγωγή το Θέμα Βουλγαρίας, παρακλάδι της βουλγαρικής Δυναστείας των Κομητόπουλων. Η οικογένεια είχε στενούς δεσμούς λόγω γάμων με την οικογένεια των Δαλασσηνών.

 Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Αλουσιανός ή Αλουσιάνος ή Αλούσιαν, Βούλγαρος και μετά Ρωμαίος ευγενής, νυμφευμένος με μέλος της οικογένειας Δαλασσηνών. Ο Αλουσιανός ήταν γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και συμμετείχε ενεργά στην Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου το 1040-1041, όπου ανακηρύχθηκε από τους επαναστάτες τσάρος. Γιοι του ήταν ο Βασίλειος Ρωμαίος δούκας και ο Σαμουήλ Ρωμαίος στρατηγός, ενώ κόρη του η Άννα, σύζυγος του μετέπειτα Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄. Γιος του Σαμουήλ Αλουσιανού και της Δαλασσηνής ήταν ο Κωνσταντίνος, που κατείχε το αξίωμα του βεστάρχη. Γιος της Άννας Αλουσιανού και του Διογένη ήταν ο επίσης Κωνσταντίνος Διογένης, που απέκτησε δύο παιδιά με σύζυγο από την οικογένεια των Αργυρών. Γνωστός είναι και ο Δαυίδ Αλουσιανός, πιθανότατα γιος του Αλουσιανού.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νότιας Αφρικής

Η Πρέμιερσιπ (αγγλικά: Premiership) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Νότιας Αφρικής. Το πρωτάθλημα, με βάση το καταστατικό της διοργανώτριας αρχής Premier Soccer League, ονομάζεται Πρέμιερ Ντιβίζιον. Είναι γνωστό επίσεις και ως Absa Premiership, για εμπορικούς λόγους.

 Στην Πρέμιερ Ντιβίζιον μετέχουν δεκαέξι ομάδες. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου (η οποία διαρκεί από τον Αύγουστο μέχρι τον Μάιο), κάθε ομάδα αγωνίζεται με όλες της άλλες δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας για συνολικά 30 παιχνίδια για κάθε ομάδα. Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις βαθμούς για τη νίκη και έναν για την ισοπαλία. Κανένα βαθμό δε λαμβάνουν για την ήττα. Η πρωταθλήτρια και η δευτεραθλήτρια μετέχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ η ομάδα που τερματίζει στην τρίτη θέση, μάζι με την κυπελλούχο μετέοχυν στο Κονφεντερέισον Καπ. Η ομάδα που τερματίζει στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, υποβιβάζεται αυτόματα και αντικαθίσταται από την πρωταθλήτρια της Νάσιοναλ Φερστ Ντιβίζιον. Η ομάδα που τερματίζει 15η στη βαθμολογία, μετέχει σε αγώνες πλέι-οφ με τις ομάδες που τερμάτισαν 2η και 3η στη Νάσιοναλ Φερστ Ντιβίζιον, με τη νικήτρια να κερδίζει μια θέση στην Πρέμιερ Ντιβίζιον για την επόμενη περίοδο. Επίσημος ιστότοπος
Ιωάννης Δημακόπουλος

Ο Ιωάννης Δημακόπουλος ( 1833 ή 1835 - 1866 ) ήταν Έλληνας αξιωματικός του ελληνικού στρατού από την Αρκαδία. Συμμετείχε ως εθελοντής στην Κρητική Επανάσταση του 1866 και σκοτώθηκε κατά το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου.

 Ο Δημακόπουλος γεννήθηκε στη Βυτίνα του νομού Αρκαδίας στις 10 Ιανουαρίου 1833 ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή στις 20 Μαρτίου 1835. Πατέρας του ήταν ο αγωνιστής της επανάστασης του 1821 (συμμετείχε στη μάχη των Δερβενακίων) και μετέπειτα αξιωματικός Κωνσταντίνος Δημακόπουλος ενώ η μητέρα του ονομαζόταν Ελένη.Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών πολέμησε ως εθελοντής το 1854 στην επανάσταση της Θεσσαλίας. Στις 16 Ιανουαρίου του 1856 κατατάχτηκε ως εθελοντής στο στράτευμα και στις 18 Ιανουαρίου του 1863 προήχθη στο βαθμό του ανθυπολοχαγού. Λίγο πριν το ξέσπασμα της κρητικής επανάστασης του 1866 υπηρετούσε ως υπασπιστής του Γενναίου Κολοκοτρώνη.Το 1866 μετέβη στην Κρήτη ακολουθώντας, μαζί με άλλους βαθμοφόρους, τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο και αποβιβάστηκε στις 24 Σεπτεμβρίου στο Μπαλί Ρεθύμνης. Λίγες ημέρες αργότερα, διορίστηκε από τον Κορωναίο φρούραρχος της Μονής Αρκαδίου και του ανατέθηκε η ηγεσία σαράντα εκ των ανδρών που ήρθαν στην Κρήτη ως εθελοντές. Στις 6 Νοεμβρίου, η μονή κυκλώθηκε από ισχυρά οθωμανικά στρατεύματα, τη στιγμή που οι υπερασπιστές της δεν ξεπερνούσαν τα 250 άτομα. Δύο μέρες μετά ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες που οδήγησαν στην άλωση της μονής στις 9 Νοεμβρίου. Από επιζώντες υποστηρίχτηκε πως ο Δημακόπουλος συνέχισε να μάχεται με μερικούς άνδρες του μετά την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης που οδήγησε στο ολοκαύτωμα του Αρκαδίου καθώς βρισκόταν σε σημείο που δεν επηρεάστηκε από αυτή, πιάστηκε όμως την ίδια ημέρα αιχμάλωτος με συνέπεια να εκτελεστεί δια λογχισμού. Κατά άλλη εκδοχή, ο θάνατός του προήλθε από τη φονική έκρηξη. Ανδρέας Παπαδόπουλος Βρετός. Βιογραφικαί σημειώσεις περί των εικονογραφηθέντων προσώπων εν τω παρόντι ημερολογίω. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Τέμενος Γεραλτί

Το Τέμενος Γεραλτί (Τουρκικά: Yeraltı Camii) είναι ένα Ισλαμικό Τέμενος στο δρόμο Κεμανκές στο Καρακόϊ-Γαλατά της Κωνσταντινούπολης (στο σημείο εκείνο βρίσκεται σήμερα και ο τερματικός σταθμός των πλοίων του Γαλατά). Το Τέμενος είναι υπόγειο (Yeraltı/Γεραλτί μεταφράζεται από την Τουρκική γλώσσα ως υπόγειο) και βρίσκεται στην αρχή του Κεράτιου κόλπου κοντά στο Βόσπορο.

 Γύρω στον 6ο αιώνα ο βυζαντινός αυτοκράτορας Τιβέριος Β' λέγεται ότι έκτισε ένα οχυρό (γνωστό ως το Κάστρο του Γαλατά ) στο σημείο συμβολής του Κεράτιου κόλπου με τον Βόσπορο. Στο υπόγειο κελάρι του οχυρού φυλασσόταν μια μεγάλη αλυσίδα την οποία οι Βυζαντινοί την χρησιμοποιούσαν για την οχύρωση-θωράκιση του Κεράτιου Κόλπου ενάντια των εχθρικών πλοίων. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς (1453), η αλυσίδα αυτή είχε χρησιμοποιηθεί για αποτροπή εισόδου των Οθωμανικών πλοίων στο Κεράτιο Κόλπο. Σήμερα κάποιοι ερευνητές ταυτίζουν το υπόγειο αυτό με το υπόγειο στο οποίο σήμερα βρίσκεται το Τέμενος Γεραλτί. Ο χώρος μετατράπηκε στο σημερινό Τέμενος το 1757 από το βεζίρη Κιοσέ Μουστάφα Πασά (Τουρκικά: Köse Mustafa Paşa). Το εσωτερικό του Τεμένους αποτελείται από ένα πλήθος μεγάλων κολόνων στήριξης του υπογείου. Μέσα στο χώρο επικρατεί πρασινωπός φωτισμός και βρίσκονται δύο τάφοι-ιερά τριών αγίων-μαρτύρων (μουσουλμάνων) οι οποίοι πέθαναν κατά την πρώτη Αραβική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 674-78 μ.Χ.
Κρις Χουγκάζ

Ο Κρις Χουγκάζ (Αλεξάνδρεια, 6 Σεπτεμβρίου 1968), είναι Aιγυπτιώτης πρώην καλαθοσφαιριστής και εν ενεργεία προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννημένος στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς, ο Χουγκάζ μετακόμισε σε βρεφική ηλικία στην Ελλάδα.

 Ως καλαθοσφαιριστής αγωνίστηκε με τα χρώματα του Πανιωνίου Σμύρνης, της Λάρισας, της Νήαρ Ηστ, του Σπόρτιγκ και του ΟΦΗ. Για ένα χρονικό διάστημα έλαβε επίσης μέρος στο Γερμανικό και το Αυστριακό πρωτάθλημα. Αξιοσημείωτη στιγμή της καριέρας του ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος ως παίκτης του Πανιωνίου το 1991. Ως προπονητής εργάστηκε ως βοηθός των Μάρκοβιτς, Παβίσεβιτς και Γκέκου στον Πανιώνιο. Αποτέλεσε επίσης Τεχνικός Διευθυντής της γυναικείας ομάδας του Πανιωνίου, ενώ το 2010 εργάστηκε στην Καβάλα, ως βοηθός του Κώστα Πιλαφίδη και του Βαγγέλη Αλεξανδρή.Στα μέσα της σεζόν 2010-2011 κάθισε στον πάγκο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης που εκείνη τη χρονιά αγωνιζόταν στην Α1 Εθνική. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2011-12 αποτέλεσε το διάδοχο του Βαγγέλη Βλάχου στον ΟΦΗ στα πλαίσια του πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής. Τον Ιούνιο του 2012 ανακοινώθηκε η υπογραφή συμβολαίου του Χουγκάζ με την Κ.Α.Ε. Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας. Οι δύο πλευρές έλυσαν τη συνεργασία τους τον Νοέμβρη. Ο επόμενος σταθμός στην προπονητική του σταδιοδρομία υπήρξε η Κύπρος και συγκεκριμένα ο Απόλλων Λεμεσού, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της χρονιάς. Το καλοκαίρι του 2013 δεσμεύτηκε να αναλάβει την καθοδήγηση της μεξικάνικης Κορεκαμίνος (Correcaminos UAT Victoria). Το Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε νέα συνεργασία του προπονητή με τον Απόλλωνα Λεμεσού, τον οποίο οδήγησε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου. Τον Ιανουάριο του 2015 διαδέχθηκε το Βαγγέλη Αλεξανδρή στον πάγκο της ανδρικής ομάδας του Πανιωνίου. Το καλοκαίρι του 2015 ανέλαβε την αυστριακή Ρέντγουελ Γκάνερς Όμπερβαρτ με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Αυστρίας το 2016. Το Μάιο του 2016 ανακηρύχθηκε ως ο κορυφαίος προπονητής στο πρωτάθλημα της Αυστρίας. Aπό τον Αύγουστο του 2017 έως τον Μάϊο του 2018 διετέλεσε προπονητής στην ομάδα USK PRAHA της Πράγας. Μετά από σύντομη παραμονή ως πρώτος προπονητής της ομάδας του Πανιωνίου ΓΣΣ, αποχώρησε και τον Νοέμβριο του 2018 αποδέχθηκε την πρόταση της τσέχικης ομάδας του Μπρνο, η οποία αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία του πρωταθλήματος Τσεχίας. Από τον Νοέμβριο του 2019 μέχρι το καλοκαίρι του 2023 ήταν στη Γαλλία ως Head Coach της L' Union Tarbes Lourdes Pyrenees.Τον Μάιο του 2023 συμφώνησε με την ελβετική BBC Monthey-Chablais. Ο Χουγκάζ είναι παντρεμένος με την καλαθοσφαιρίστρια και τρεις φορές Πρωταθλήτρια Ελλάδος Σόνια Δάφκου. Γιοί του είναι οι καλαθοσφαιριστές Νίκος και Ρόμπερτ Χουγκάζ. Ως καλαθοσφαιριστής Κύπελλο Ελλάδας: 1991Ως προπονητής Κύπελλο και Πρωτάθλημα Αυστρίας με την Oberwart Gunners 2016 CV του Κρις Χουγκάς στην ιστοσελίδα linkedin.com Επίσημη ιστοσελίδα του Κρις Χουγκάζ Αρχειοθετήθηκε 2022-01-05 στο Wayback Machine.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

O Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, γερμ. Friedrich-Wilhelm (20 Ιουλίου 1665 - 23 Ιουλίου 1689) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Νόιμπουργκ και στρατηγός της Αυστρίας.

 Γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ και ήταν ο έβδομος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Από την αρχή προοριζόταν για σταδιοδρομία στην Εκκλησία. Διορίστηκε βοηθός επίσκοπος (1677) και κοσμήτορας (canon) του Συλλόγου του καθεδρικού (1685) στην Κωνσταντία. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, όπου έγινε πρύτανης (rector) το 1685. Αργότερα εγκατέλειψε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και εισήλθε στον στρατό της Αυστρίας, όπου έγινε στρατηγός. Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο, στην πολιορκία του Μάιντς (1689) επισκέφθηκε τα χαρακώματα· ένα αρκεβούζιο τον πυροβόλησε στο κεφάλι και τον σκότωσε ακαριαία. Τάφηκε στο ναό του Αγίου Ανδρέα, στο Ντίσελντορφ. Gustav Prümm, Ein Gewinn fürs ganze Leben, Books on Demand, 2009, σελ. 120 Johann Samuel Ersch, Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, J. f. Gleditsch, 1847, σελ. 23
Λουίζα Βοργία

Η Λουίζα Βοργία, ιταλ.: Louisa Borgia, (17 Μαΐου 1500 – 1553) από τον Οίκο των Βοργία, ήταν Γαλλίδα ευγενής. Ήταν κόρη τού Καίσαρα δούκα τού Βαλεντινουά, ο οποίος απεβίωσε όταν αυτή ήταν σχεδόν επτά ετών. Ήταν επίσης κυρία τού Σαλύ (Chalus), έναν τίτλο που κληρονόμησε από τη μητέρα της Καρλόττα τού Αλμπρέ. Ήταν μέλος τού Τρίτου Τάγματος τού Αγίου Δομίνικου.

 Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1500. Ήταν το μοναχοπαίδι τού Καίσαρα Βοργία με τη σύζυγό του Καρλόττα τού Αλμπρέ. Οι γονείς τού πατέρα της ήταν ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ και η Βανότσα ντεϊ Κατανέι και οι γονείς από τη μητέρα της ήταν ο Aλαίν Α΄ κύριος τού Aλμπρέ και η Φραγκίσκη τού Σατιγιόν-Λιμόζ. Είχε τουλάχιστον έντεκα νόθα, ετεροθαλή αδέλφια από τις σχέσεις τού πατέρα της με άλλες γυναίκες. Στις 12 Μαρτίου 1507, ο πατέρας της σκοτώθηκε στην πολιορκία της Βιάνα στην υπηρεσία τού εκ μητρός θείου της, του βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Ναβάρρας. Η μητέρα της ήταν η κηδεμόνας της μέχρι το τέλος της, στις 11 Μαρτίου 1514, όταν η Λουίζα ήταν σχεδόν δεκατεσσάρων ετών. Στη συνέχεια, η Λουίζα διαδέχθηκε τη μητέρα της ως κυρία τού Σαλύ. Η Λουίζα παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο στις 7 Απριλίου 1517. Ήταν ο Λουδοβίκος Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ, κυβερνήτης της Βουργουνδίας. Αυτός σκοτώθηκε στη μάχη της Παβίας στις 24 Φεβρουαρίου 1525, αφήνοντάς την χήρα σε ηλικία 24 ετών . Παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, Φίλιππο τού Μπουρμπόν, κύριο τού Μπουρμπόν-Μπυσέ, στις 3 Φεβρουαρίου 1530. Έφτιαξαν το σπίτι τους στο Σατώ ντε Μπυσέ, όπου η Λουίζα έκανε πολλές ανακαινίσεις, όπως μία σκεπαστή κιονοστοιχία στο ισόγειο και μια στοά-πινακοθήκη στην ανατολική πτέρυγα. Η Λουίζα και ο Φίλιππος απέκτησαν έξι παιδιά. Η Λουίζα απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία το 1553. Κλωντ ντε Μπουρμπόν, κόμης τού Μπυσέ, τού Πυγιαγκού και τού Σαλύ (18 Οκτωβρίου 1531- π. 1588), νυμφεύτηκε τη Mαργαρίτα ντε Λα Ροσφουκώ, από την οποία είχε απογόνους. Μαργαρίτα ντε Μπουρμπόν (10 Οκτωβρίου 1532–8 Σεπτεμβρίου 1591), παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Πιέρ-Μπυφιέρ, βαρόνο τού Πονταριόν. Ο γάμος ήταν άτεκνος. Ερρίκος (1533-1534), απεβ. 1 έτους. Αικατερίνη (γενν. στις 14 Οκτωβρίου 1534). Ιωάννης ντε Μπουρμπόν, κύριος τού Λα Μοτ-Φεγύ και του Μοντέ (γενν. στις 2 Σεπτεμβρίου 1537), νυμφεύτηκε την Ευκαρίστ ντε Λα Μπρος-Μορλέ, από την οποία είχε απογόνους. Ζερόμ, κύριος τού Μοντέ (19 Οκτωβρίου 1543 - πριν από το 1619), παντρεύτηκε την Ιωάννα ντε Ρολά. Ο γάμος ήταν άτεκνος. Hinnebusch, William A. (2004). Kleine Geschichte des Dominikanerordens. Leipzig. 150 Poitrineau, Abel, επιμ. (1973). Le mémoire sur l'état de la Généralité de Riom en 1697 dresse pour l'instruction du duc de Bourgogne par l'intendant Lefevre d'Ormesson (στα French). Institut D'Etudes du Massif Central. Taylor, Jane H. M. (2014). Rewriting Arthurian Romance in Renaissance France. D.S. Brewer.
Δήμος Μελιγαλά

Ο Δήμος Μελιγαλά ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Οιχαλίας. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 78,2 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4040 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Μελιγαλάς.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Μελιγαλά -- ο Μελιγαλάς [ 1.426 ] Δ.δ. Ανθούσης -- η Ανθούσα [ 153 ] Δ.δ. Ζευγολατείου -- το Ζευγολατειό [ 466 ] Δ.δ. Καλλιρρόης -- η Καλλιρρόη [ 335 ] Δ.δ. Μαγούλας -- η Μαγούλα [ 139 ] Δ.δ. Μίλα [ 82 ] το Μίλα [ 71 ] το Κάστρον [ 11 ] Δ.δ. Νεοχωρίου Ιθώμης [ 321 ] το Νεοχώρι [ 289 ] ο Κροντηρές [ 32 ] Δ.δ. Πολίχνης -- η Πολίχνη [ 198 ] Δ.δ. Σκάλας [ 527 ] η Σκάλα [ 298 ] ο Σταθμός [ 229 ] Δ.δ. Στενυκλάρου -- ο Στενύκλαρος [ 78 ] Δ.δ. Τσουκαλαιίκων -- τα Τσουκαλαίικα [ 315 ] Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.