Βιλά Νταλ'Αβά

Η Βιλά Νταλ'Αβά (γαλλικά: Villa Dall'Ava) είναι οικία 250 τ.μ. για μια τριμελή οικογένεια. Ανατέθηκε στους OMA (Office for Metropolitan Architecture) το 1984 και το έργο ολοκληρώθηκε το 1991.

 Η κατοικία βρίσκεται στα δυτικά προάστια του Παρισιού, ειδικότερα στο Σαιν-Κλου (Saint-Cloud), μια περιοχή η οποία τοποθετείται σε λόφο που βρέχεται περιμετρικά από τον Σηκουάνα. Απέχει 9,6 χιλιόμετρα από το κέντρο του Παρισιού, που λόγω της μορφολογίας της οι κάτοικοι έχουν θέα το αστικό περιβάλλον, χωρίς να είναι εκτεθειμένοι σε αυτό.Το οικόπεδο έχει έκταση 650 τ.μ., με έντονη κλίση, με το ψηλότερο σημείο να είναι στην δυτική πλευρά και το χαμηλότερο, στο επίπεδο του δρόμου στην ανατολική πλευρά του. Η πλούσια φύτευση αποτελεί χαρακτηριστικό του οικοπέδου, ένα στοιχείο που προστατεύει την κατοικία από τα γειτονία κτίσματα. Οι πελάτες ζήτησαν από τον Ρεμ Κούλχαας (Rem Koolhaas) μια αυτόνομη μονάδα κατοικίας με ξεχωριστά «διαμερίσματα», για τους ίδιους και για την κόρη τους, καθώς και ένα «γυάλινο σπίτι» και μια πισίνα, με όσο το δυνατόν μικρότερη κάλυψη. Με βασικό άξονα σχεδιασμού την έντονη κλίση του εδάφους, η κατοικία προσαρμόζεται σε αυτή. Ο δρόμος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του οικοπέδου από την οποία δημιουργείται ένα μονοπάτι το οποίο οδηγεί στην είσοδο της κατοικίας.Το κτίριο έχει μια ξεκάθαρη δομή. Η σύνθεση των όγκων γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί ο διαχωρισμός των δύο διαμερισμάτων, με δύο αιωρούμενα κουτιά στην δυτική και ανατολική πλευρά του οικοπέδου, με το γυάλινο σπίτι να τα συνδέει. Στο επίπεδό της εισόδου, υπάρχει μία πρόσβαση για το ιδιωτικό όχημα της οικογένειας, που καταλήγει στον στεγασμένο χώρο στάθμευσης, ο οποίος είναι «θαμμένος» κάτω από τον κήπο. Επιπλέον σε αυτό το επίπεδο διαμορφώνεται η χαμηλότερη στάθμη της κατοικίας, και λόγω της προσαρμογής της στο οικόπεδο, οι χώροι που βρίσκονται στην δυτική πλευρά, είναι υπόγειοι. Χώροι όπως το γκαράζ, το λεβητοστάσιο, βρίσκονται σε αυτό το επίπεδο, με έναν χώρο ελεύθερης χρήσης ο οποίος φωτίζεται με δυτικό φως μέσω οριζόντιων φωταγωγών. Στο ύψος της εισόδου, μια σκάλα οδηγεί στο πάνω επίπεδο. Εδώ συναντάμε τους κοινόχρηστους χώρους διημέρευσης που είναι συγκεντρωμένοι στο κέντρο, με την τραπεζαρία να έχει άμεση επικοινωνία με την κουζίνα που είναι κρυμμένη πίσω από ένα κοίλο ημιδιαφανές τοίχο. Κατά μήκος αυτού του επιπέδου, προς την δυτική πλευρά βρίσκεται στο καθιστικό της οικογένειας, το οποίο έχει οπτική συνέχεια με τον κήπο. Θέλοντας να επιτευχθεί η αυτονομία των κατοίκων, σε αυτό το επίπεδο διαμορφώνεται το διάγραμμα των κινήσεων. Η σκάλα που οδηγεί στο διαμέρισμα της κόρης, απομονώνεται με ένα λεπτό γυάλινο χώρισμα. Από το επίπεδο του δρόμου διαμορφώνεται μια ράμπα που οδηγεί στο κήπο, έτσι ώστε να απομονωθεί η κίνηση από την τραπεζαρία. Στο σημείο που καταλήγει η ράμπα συναντάται το καθιστικό καθώς και η σκάλα που οδηγεί στο διαμέρισμα των γονιών. Τα δύο διαμερίσματα έχουν παρόμοια διαμόρφωση. Πιο συγκεκριμένα το διαμέρισμα της κόρης έχει ελεύθερη κάτοψη με πυρήνα το μπάνιο. Ένα οριζόντιο άνοιγμα έχει θέα στην πλευρά του δρόμου. Σε συνέχεια του βασικού άξονα της κατοικίας, το διαμέρισμα των γονέων βρίσκεται στην δυτική πλευρά με το οριζόντιο άνοιγμα να έχει θέα στον κήπο. Τα δύο διαμερίσματα ενώνονται μέσω ενός υπαίθριου διαδρόμου. Το «γυάλινο σπίτι» το οποίο στεγάζει τους κοινόχρηστους χώρους, είναι ανάμεσα στα δύο διαμερίσματα και είναι ανοιχτό στην όψη σε όλα τα επίπεδα. Αυτή η διαφάνεια Στο δώμα της κατοικίας, πάνω από το «γυάλινο σπίτι» βρίσκεται η πισίνα, που είναι διατεταγμένη κατά μήκος των δύο διαμερισμάτων. Η πρόσβαση από τον κήπο γίνεται μέσω μιας σκάλας που κρύβεται πίσω από την επένδυση. Ένα βασικό ερώτημα που απασχόλησε τους αρχιτέκτονες ήταν με ποιόν τρόπο το «γυάλινο σπίτι» θα παραλάβει το βάρος του σκυροδέματος και του νερού για την κατασκευή της πισίνας. Η λύση σε αυτό το θέμα προκύπτει από την διάταξη σε σειρά κοίλων υποστυλωμάτων από σκυρόδεμα κατά μήκος του άξονα Δύσης-Ανατολής, τα οποία θεμελιώνονται στο έδαφος και είναι κρυμμένα μέσα σε μια ξύλινη κατασκευή η οποία λειτουργεί σαν ένα τυφλό μέτωπο από την βόρεια όψη και αξιοποιείται στο εσωτερικό ως αποθηκευτικοί χώροι. Ένα ακόμα στατικό ζήτημα ήταν η στήριξη του διαμερίσματος των γονέων, το οποίο λύνεται με μια ενισχυμένη δοκό με ιδιαίτερη διατομή κατά μήκος των υποστυλωμάτων. Επιπλέον, η επιλογή του φέροντα οργανισμού να βρίσκεται σε υποχώρηση δίνει την εντύπωση της αιώρησης, ένα στοιχείο που παρατηρείται σε πολλά γνωστά έργα όπως την Villa Savoye. Τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του κτιρίου είναι κυρίως βιομηχανικά. Για τη επένδυση των δύο διαμερισμάτων επιλεχθεί βαμμένο αλουμίνιο σε ασημί και κόκκινο. Τα κατακόρυφα στοιχεία του φέροντος οργανισμού είναι από μέταλλο και σκυρόδεμα όπως οι πλάκες. Τα κουφώματα είναι μεταλλικά, και χωρίζονται σε δύο τύπους, τα οριζόντια παράθυρα τα οποία είναι περιστρεφόμενα γύρω από έναν έκκεντρο άξονα, και τα σουρωμένα που αποσκοπούν την ενοποίηση του εσωτερικού με το εξωτερικό. Άλλα στοιχεία πλήρωσης είναι η ξύλινη κατασκευή που κρύβει τα υποστυλώματα και ο ημιδιαφανείς τοίχος της κουζίνας.