IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε

Η Ινγκεμπόργκα Εντομούντοβνα Νταπκουνάιτε (λιθουανικά: Ingeborga Edmundovna Dapkūnaitė, 20 Ιανουαρίου 1963 -) είναι Λιθουανή ηθοποιός του κινηματογράφου και θεάτρου, που, ως επί το πλείστον, συμμετέχει σε ρωσικές ταινίες. Το 1994, βραβεύθηκε από τα Nika Award με το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού. Το 2001, υπήρξε μέλος της επιτροπής, του 23ου Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.

 Η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε γεννήθηκε το 1963 στο Βίλνιους της ΣΣΔ Λιθουανίας, η οποία αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης και η μητέρα της μετεωρολόγος. Για αρκετά χρόνια οι γονείς της εργάζονταν στη Μόσχα, κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα η μικρή Ινγκεμπόργκα να του βλέπει μόνο στις διακοπές. Κατά τη μακρά τους απουσία, τη φροντίδα της κόρης τους την είχαν αναλάβει οι παππούδες και οι θείοι της, οι οποίοι ήταν μουσικοί σε μία ορχήστρα θεάτρου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή, στην όπερα του Πουτσίνι, Madam Butterfly, την οποία την παρακολούθησαν οι παππούδες της και διευθυντής του θεάτρου του Βίλνιους. Μετά από το ντεμπούτο της, έδειξε να έχει μία κλίση προς την υποκριτική, τον χορό και τη μουσική. Παρόλο που, κατά τη διάρκεια της πρώιμης ηλικίας της, φαινόταν ότι θα ακολουθήσει μία καριέρα στον αθλητισμό, καθώς έκανε πατινάζ και έπαιζε και καλαθοσφαίριση, η οποία ήταν πολύ δημοφιλής στη Λιθουανία. Παρ’ όλα αυτά ασχολήθηκε με την υποκριτική. Αρχικά, είχε αρκετούς μικρούς ρόλους, σε γνωστές ταινίες του Χόλυγουντ, όπως το Επικίνδυνες Αποστολές (1996) και το Εφτά Χρόνια στο Θιβέτ (1997). Ωστόσο, εγχώρια (και όχι μόνο) αναγνωρισιμότητα έλαχε το 1994, με το βραβευμένο έργο του Νικήτα Μιχαλκόφ, Ψεύτης ήλιος. Αργότερα πρωταγωνίστησε στη γνωστή τηλεοπτική σειρά του BBC, The Lost Prince, (2003), στον ρόλο της Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα. Το 2007, ερμήνευσε τη μητέρα του Hannibal Lecter, στην ταινία Hannibal Rising. Κατόπιν συνέχισε ξανά στην τηλεόραση με το σόου Ice Age και τη σειρά Bodies (κι αυτή του BBC). Σε όλη τη δεκαετία του 2010 συμμετέχει τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση. Η Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε έχει υπάρξει τρεις φορές παντρεμένη. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ένας Βρετανός σκηνοθέτης, με τον οποίον χώρισε το 2009. Έτσι, η Νταπκουνάιτε, απέκτησε και τη βρετανική υπηκοότητα. Τον τρίτο της γάμο τον έκανε με έναν Ρώσο δικηγόρο και επιχειρηματία, ο οποίος είναι 12 χρόνια νεότερός της. Ινγκεμπόργκα Νταπκουνάιτε στην IMDb
Νέο Εράσμιο Ξάνθης

To Νέο Εράσμιο είναι οικισμός του δήμου Τοπείρου στο νομό Ξάνθης. Βρίσκεται 29,2 χιλιόμετρα νότια της Ξάνθης μέσω Δεκάρχου. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 865 κατοίκους (2011).

 Στην περιοχή προϋπήρχε ο μουσουλμανικός οικισμός Ζηλωτή. Έπειτα, ανεγέρθηκε ο οικισμός Νέο Εράσμιο στον οποίο εγκαταστάθηκαν χριστιανοί πρόσφυγες, οι οποίοι έφτασαν από την Ανατολική Θράκη. Μετέπειτα οι δύο συνοικισμοί ενώθηκαν υπό την ονομασία Νέο Εράσμιο.
Μιρό της Βαρκελώνης

Ο Μιρό της Βαρκελώνης, (Ισπανική γλώσσα ːMiro, απεβ. το 966) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Βαρκελώνης, Ζιρόνα, Οζόνα και Κόμης της Ουρζέλ (948 - 966).

 Ήταν γιος τού Σούνυερ κόμη της Βαρκελώνης, Ζιρόνα, Οζόνα και της Ριχίλντας, μάλλον κόρης τού κόμη τού Ρουέργκ στην Τουλούζη. Ο πατέρας του παραιτήθηκε το 947 (τρία έτη πριν αποβιώσει) και ο Μιρό έγινε κυβερνήτης μαζί με τον αδελφό του Μπορέλ Β΄ των κομητειών. Ο Μπορέλ Β΄ ανέλαβε τα στρατιωτικά και εξωτερικά θέματα και ο Μιρό τις εσωτερικές υποθέσεις. Ο Μιρό έκανε δωρεές στις μονές τού Σαν Κουγάτ δελ Βαγιές και Σαν Χουάν δε λας Αβαδέσας υ Ριπόλλ και κατά τη διακυβέρνησή του πιστεύεται, ότι άρχισε την κατασκευή τού αρδευτικού καναλιού Ρεκ Κομτάλ, που έφερε νερό στη Βαρκελώνη. David González Ruiz, Breve historia de la Corona de Aragón (Nowtilus, 2012), p. 38.
Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο Αθήνας

Το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο ανήκει στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθήνας (OAKA) που βρίσκεται στο Μαρούσι. Κατασκευάστηκε το 1991, ως εγκατάσταση των Μεσογειακών Αγώνων της Αθήνας, σε μια έκταση 40 στρεμμάτων και έχει χωρητικότητα 5.250 θέσεων. Την τελική μορφή την πήρε το 2004 όταν για τις ανάγκες των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 προστέθηκε στέγαστρο, με ανοικτά τα πλαϊνά για καλύτερο εξαερισμό. Η στέγη σχεδιάστηκε από τον Ισπανό αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα. Το 2006 τα πλαϊνά κλείστηκαν με υαλοκατασκευή, και το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο έγινε στάδιο κλειστού τύπου.

 Θεωρείται από τις πιο γρήγορες πίστες του κόσμου και έχει κατασκευαστεί από αφρικανικό ξύλο Afzelia. Περιφέρεια μήκους: 250 μ. Πλάτος: 7 μ. Κλίση ευθείας: 13 μοίρες Βιράζ: 45 μοίρεςΠηγή: 1991: Μεσογειακοί Αγώνες 1992: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων 1995-1996-1997: Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών-Γυναικών 1999: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων 2004: Ολυμπιακοί Αγώνες 2006: Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανδρών-Γυναικών-Εφήβων-Νεανίδων Ετησίως λαμβάνουν χώρα τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Ποδηλασίας Πίστας Ανδρών και ΓυναικώνΠηγή: Γενική Γραμματεία Αθλητισμού Εικονική περιήγηση 360° του ΟΑΚΑ στην ιστοσελίδα myPanorama.gr Αρχειοθετήθηκε 2012-01-22 στο Wayback Machine.
Αραμαίοι

Οι Αραμαίοι ήταν αρχαίος νομαδικός βιβλικός λαός με σημιτική γλώσσα και πολύ συγγενικός με τους Εβραίους, τους αρχαίους Ισραηλίτες, που απλώνονταν μέσα σε ολόκληρη τη Μεσοποταμία και τη βόρεια Συρία γύρω από τη Χαρράν κατά το τελευταίο μέρος της 2ης χιλιετίας π.Χ.. Έτσι στην αρχή της 1ης χιλιετηρίδας π.Χ. οι Αραμαίοι βρέθηκαν να κατέχουν πολλές συριακές περιοχές και πόλεις, όπως τη Δαμασκό και την Αιμάθ (Χαμάθ στα Εβραϊκά της Βίβλου). Πρόκειται για τους «Αριμού» των σφηνοειδών επιγραφών και τους «Αρλαμί» των πινακίδων της Αμάρνας. Γενάρχης του λαού αυτού φέρεται ο «περιπτότοκος» γιος του Σημ, ο Αράμ.

 Το εβραϊκό όνομα «Αράμ» (= υψηλός και υψηλή χώρα, οροπέδιο), που σήμερα φέρεται επίσης και ως μουσουλμανικό κύριο όνομα, μεταφράζεται ως «Συρία», πλην όμως η ονομασία Συρία είναι ελληνική που εμφανίζεται και στην Καινή Διαθήκη. Το όνομα Αράμ, ως γεωγραφικός όρος, αντιδιαστέλλεται με το όνομα Χαναάν (= χαμηλή χώρα, βαθύπεδο). Η χώρα των Αραμαίων κατά τους χρόνους της μεγαλύτερης εξάπλωσής τους οριζόταν από μεν προς βορρά από την οροσειρά του Ταύρου, ΝΔ. από έρημο, δυτικά από την Παλαιστίνη και τον σημερινό Λίβανο και ανατολικά από τη Χαμπούρ (Μεσοποταμία). Επιμέρους τμήματα αυτής που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη είναι η «Αράμ Ναχαρείμ» (= Αράμ των δύο ποταμών), που ήταν η ανατολικότερη επαρχία, η «Αράμ Μοαχά», η «Αράμ Νταμέσσεκ» (= Αράμ της Δαμασκού), η «Αράμ Μπεθ Ρεχόμπ» και η «Αράμ Σομπά». Η θρησκεία των Αραμαίων προσδιορίζεται ως συμβολική φυσιολατρία. Ανώτερη θεότητα αυτών ήταν ο Χαντάντ, με αντίστοιχη θεά την Αταρατά, την οποία οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν Ατάργατις και που αργότερα ταυτιζόταν με την Αστάρτη. Σήμερα οι περισσότεροι Αραμαίοι έχουν αφομοιωθεί από τους Άραβες. Υπάρχουν όμως και κοινωνικές ομάδες που έχουν κρατήσει την αραμαϊκή τους ταυτότητα. Στη Δυτική Συρία, στην οροσειρά του Αντιλιβάνου, οι κάτοικοι της μικρής πόλης Μααλούλα είναι Χριστιανοί Ελληνορθόδοξοι και μιλάνε Δυτικά Νεο-Αραμαϊκά. Επίσης στο βορειοανατολικό άκρο της Συρίας, στα σύνορα με την Τουρκία και το Ιράκ, στο Καμισλί και στο Μαρντίν της Τουρκίας, η φυλή Τουρ Αμπντίν μιλάει μια Νεοαραμαΐκή διάλεκτο, την Τουρόγιο, και υπάγεται στη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία. Επίσης άλλοι λαοί που μιλάνε Νεοαραμαϊκές διαλέκτους είναι οι στενά συνδεδεμένοι με τους Αραμαίους, Ασσύριοι, οι Καθολικοί Χαλδαίοι, και οι Εβραίοι της Μεσοποταμίας. Συνολικά υπολογίζεται ότι τα Νεοαραμαϊκά ομιλούνται σήμερα από μισό εκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως. (*) Δευτερονόμιο 26:5. Κίλικες «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica» τομ.10ος, σελ.296. David and Patt Alexander «Το εκπληκτικό Εγχειρίδιο της Βίβλου», Εκδόσεις Πέργαμος, Αθήνα 1993, σελ.660. A. Dupont-Sommer, «Les Arameens» (1949)
Rush in Rio

Το Rush in Rio είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και μέσω της "Atlantic" στον υπόλοιπο κόσμο. Το "Rush in Rio" κυκλοφόρησε επίσης, σε μορφή διπλού DVD. Με εξαίρεση τα δύο τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Μαρακανά στις 23 Νοεμβρίου 2003, μπροστά σε 40.000 θεατές, στην τελευταία συναυλία της πρώτης νοτιοαμερικανικής περιοδείας στην καριέρα του συγκροτήματος. Το άλμπουμ ανέβηκε στο Top-40 του Billboard, ενώ το DVD ανέβηκε στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών των βίντεο-άλμπουμ, για να βραβευθεί ως επτά φορές πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και διαμαντένιο στην πατρίδα του συγκροτήματος.

 1. Tom Sawyer (Lee, Lifeson, Peart, Pye Dubois) - 5:04 2. Distant Early Warning (Lee, Lifeson, Peart) - 4:50 3. New World Man (Lee, Lifeson, Peart) - 4:04 4. Roll the Bones (Lee, Lifeson, Peart) - 6:15 5. Earthshine (Lee, Lifeson, Peart) - 5:44 6. YYZ (Lee, Peart) - 4:56 7. The Pass (Lee, Lifeson, Peart) - 4:52 8. Bravado (Lee, Lifeson, Peart) - 6:19 9. The Big Money (Lee, Lifeson, Peart, Talbot) - 6:03 10. The Trees (Lee, Lifeson, Peart) - 5:12 11. Freewill (Lee, Lifeson, Peart) - 5:48 12. Closer to the Heart (Lee, Lifeson, Peart, Talbot) - 3:04 13. Natural Science (Lee, Lifeson, Peart, Talbot) - 8:05 1. Bastille Day (Lee, Lifeson, Peart) - 5:32 2. Driven (Lee, Lifeson, Peart) - 5:22 3. Xanadu (Lee, Lifeson, Peart) - 5:36 4. Secret Touch (Lee, Lifeson, Peart) - 7:00 5. Dreamline (Lee, Lifeson, Peart) - 5:10 6. Red Sector A (Lee, Lifeson, Peart) - 5:16 7. Leave That Thing Alone (Lee, Lifeson) - 4:59 8. Ο Baterista (Peart) - 8:54 9. Resist (Lee, Lifeson, Peart) - 4:23 10. 2112: Overture / The Temples of Syrinx (Lee, Lifeson, Peart) - 6:52 1. Limelight (Lee, Lifeson, Peart) - 4:29 2. La Villa Strangiato (Lee, Lifeson, Peart) - 10:05 3. The Spirit of Radio (Lee, Lifeson, Peart) - 5:28 4. By-Tor & The Snow Dog / Cygnus X-1 / Working Man (Lee, Lifeson, Peart) - 13:36 5. Between Sun & Moon (Lee, Lifeson, Peart, Pye Dubois) - 4:51 6. Vital Signs (Lee, Lifeson, Peart) - 4:58 Rush in Rio (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Οκτωβρίου 2003 Rush in Rio (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Rush in Rio" ήταν οι εξής: Τζέντι Λι - φωνητικά, μπάσο, πλήκτρα, συνθεσάιζερ, ακουστική κιθάρα Άλεξ Λάιφσον - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, φωνητικά Νιλ Πιρτ - τύμπανα, κρουστά Rush in Rio - Rush | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Rush - Rush in Rio (album review) | Sputnikmusic Rush - Rush in Rio - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Περιοχή Ιλάλα

Η Περιοχή Ιλάλα (αγγλικά: Ilala District, σουαχίλι: Wilaya ya Ilala), είναι μία από τις τρεις Περιοχές στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam Region) της Τανζανίας, οι άλλες δύο είναι οι Περιοχές Τεμέκε (Temeke District) προς τα Νότια και Κινοντόνι (Kinondoni District) προς τα Βόρεια. Το 2002, η Εθνική Απογραφή της Τανζανίας δηλώνει ως πληθυσμό στην Επαρχία Ιλάλα (Ilala District) 634.924 άτομα.[1] Αρχειοθετήθηκε 2009-07-21 στο Wayback Machine. Η περιοχή έχει έκταση 364,97 τ.χλμ..Η Περιοχή Ιλάλα (Ilala District), συνήθως αναφέρεται ως «το Κέντρο του Νταρ» ('Downtown Dar'), όπου βρίσκονται μεγάλο τμήμα του εμπορίου, των τραπεζών και των εθνικών γραφείων.

 Η ονομασία Ιλάλα, μπορεί να αναφέρεται: στον Τομέα Ιλάλα, του Νταρ ες Σαλαάμ, στην Τανζανία. στην Περιοχή Ιλάλα, του Νταρ ες Σαλαάμ, στην Τανζανία. στο Τμήμα Ιλάλα, του Νταρ ες Σαλαάμ, στην Τανζανία. στο Τμήμα Ιλάλα, στην Αστική Περιοχή Ιρίνγκα, στην Τανζανία. στην περιφέρεια Ιλάλα, στη Ζάμπια στην πόλη Ιλάλα, στην πολιτεία Κουάρα, στη Νιγηρία. στο ατμόπλοιο MV Ilala, το οποίο εκτελεί πλόες στα νερά της Λίμνης Μαλάουι. Ο Δήμος Ιλάλα (Ilala Municipality), υποδιαιρείται διοικητικά σε 3 Τομείς και 22 Τμήματα. Τα Τμήματα είναι τα παρακάτω: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ Νταρ ες Σαλαάμ Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Περιοχή Ιλάλα, Αρχική σελίδα για το 2002, Εθνική Απογραφή Τανζανίας Αρχειοθετήθηκε 2009-07-21 στο Wayback Machine.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1933-34

Στο 10ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1933-34 επανήλθαν οι δύο δημοφιλείς πειραϊκοί σύλλογοι. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός και μαζί με τον δευτεραθλητή Εθνικό, προκρίθηκαν στο Νότιο όμιλο της Εθνικής κατηγορίας. Ο αριθμός των ομάδων-μελών της Ένωσης στο τέλος της σεζόν παρέμεινε 14, τα λεγόμενα "ιδρυτικά μέλη", σύμφωνα με το καταστατικό του Απριλίου 1931.

 Μετείχαν 5 σύλλογοι και ο Ολυμπιακός με τον Εθνικό ξεχώρισαν εύκολα. Οι πρωταθλήτριες των προηγούμενων ετών «Αργοναύτης» και «Άμυνα», όπως και ο Φαληρικός δεν κατάφεραν να παίξουν κάποιο ρόλο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, αν και ισοβάθμισε με τον Εθνικό, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Και οι δύο προκριθηκαν στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1933-1934. Πρωταθλητής Ολυμπιακός Προπονητής: Γιαν Κοψίβα. Βασική σύνθεση: Τερματοφύλακας: Αχιλλέας Γραμματικόπουλος. Αμυντικοί: Άρης Χρυσαφόπουλος, Φίλιππος Κουράντης. Μέσοι: Κορσιάνος, Κουνέλης, Καλογήρου. Επιθετικοί: Γρηγοράτος, Χριστόφορος Ράγκος, Γιάννης Βάζος, Θεολόγος Συμεωνίδης, Λεωνίδας Ανδριανόπουλος. Αναπληρωματικοί: Γ. Θεοδωρίδης (τερμ.), Σταματάκης, Ν. Πανόπουλος, Μπαρούσης, Παρίσης, Σ. Βάζος, Κόλλιας, Ταμπακέας.*Ο αγώνας Ολυμπιακού-Αργοναύτη ματαιώθηκε, διότι δεν επηρέαζε την τελική κατάταξη, αφού ο Ολυμπιακός υπερτερούσε του Εθνικού στον συντελεστή τερμάτων. Οι καλύτεροι σκόρερ του πρωταθλήματος ήταν: 7 γκολ: Γιάννης Βάζος (Ολυμπιακός) 6 γκολ: Κούλης Τσιριτάκης (Εθνικός) 5 γκολ: Φ. Νεγρεπόντης (Άμυνα), Θεολόγος Συμεωνίδης (Ολυμπιακός) Θησεύς - Φαληρικός Σύνδεσμος: 2-0 Στη Β΄ κατηγορία μετείχαν 4 σύλλογοι αλλά δεν είναι γνωστές όλες οι αγωνιστικές λεπτομέρειες. Πρωταθλητής: Θησεύς Πειραιώς, αήττητος. Νίκησε με 4-1 τον Άρη, 5-0 την Φαληρική και 1-0 τη Νεάπολη. Ανέβηκε στην Α΄ έπειτα από αγώνα διαβάθμισης. Υποβιβασμός: Φαληρική Ένωση Φαληρική Ένωσις - Ατρόμητος Καμινίων: 2-1 Ατρόμητος Καμινίων - Φαληρική Ένωσις: 2-1 Ατρόμητος Καμινίων - Φαληρική Ένωσις: 1-0. Στη Γ΄ κατηγορία μετείχαν οι υπόλοιποι σύλλογοι με πρωταθλητή τον Ατρόμητο Καμινίων και 2ο το σύλλογο «Φρεαττύς». Πρωταθλητής: Ατρόμητος Καμινίων, άνοδος στην Β΄ ύστερα από αγώνες διαβάθμισης με την ουραγό της Β΄, Φαληρική. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. Αθλητική Ηχώ Ανδρέας Μπόμης: Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο, εκδ. «Πελεκάνος», Αθήνα 1999, σσ. 232-233 Γεώργιου Πασαμήτρου Η ιστορία του πειραϊκού ποδοσφαίρου, εφ. Αθλητική Ηχώ, 22-24 Μαρτίου 1951 Στατιστική ποδοσφαίρου
Νικηφόρος Κομνηνός (αδελφός Αλεξίου Α΄)

Ο Νικηφόρος (π. 1062 – μετά το 1136) από τη Δυναστεία των Κομνηνών ήταν αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ο νεότερος αδελφός του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού και διορίστηκε μέγας δρουγγάριος του στόλου.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη και της Άννας Δαλασσηνής. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Μανουήλ, ο Ισαάκιος, ο Αλέξιος Α΄ και ο Αδριανός.Σύμφωνα με τον ιστορικό Νικηφόρο Βρυέννιο τον νεότερο, όταν ο Αλέξιος Α΄ και οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του εισήλθαν στο στρατό, οι δύο μικρότεροι έλαβαν ενδελεχή, εγκύκλια παιδεία, μένοντας με τη μητέρα τους.Όταν ο Αλέξιος ανήλθε στον θρόνο, τίμησε τους συγγενείς του με τίτλους, που δημιούργησε ο ίδιος: ο Νικηφόρος έγινε σεβαστός και μέγας δρουγγάριος (υποναύαρχος) του στόλου της Ρωμανίας. Δεν έχει καταγραφεί να ανήλθε στο βαθμό του μεγάλου δουκός (ναυάρχου), ούτε το αν ανέλαβε ενεργό δράση με τον στόλο. Στην πραγματικότητα τον στόλο διοικούσε ο Ευστάθιος Κυμινειανός από το 1087 περίπου, ο οποίος προήχθη περί το 1101/02 σε μέγα δρουγγάριο. Ο Νικηφόρος, είτε έχασε το αξίωμά του, είτε για ένα διάστημα συνυπήρχαν περισσότεροι του ενός μεγάλοι δρουγγάριοι ταυτόχρονα. Φαίνεται πως το αξίωμά του ήταν καθαρά τιμητικό.Η πληροφορίες για τη ζωή του είναι ασαφείς και ο ιστορικός Βασίλειος Σκουλάτος τον αναφέρει ως "το λιγότερο γνωστό μέλος του Οίκου των Κομνηνών". Αναφέρεται μόνο μία φορά στην Αλεξιάδα και δεν πρέπει να έπαιξε κάποιο ρόλο κατά τη βασιλεία του Αλεξίου ή του διαδόχου του Ιωάννη Β΄. Ο "μέγας δρουγγάριος Νικηφόρος" αναφέρεται μόνο ως ένας από τους μάρτυρες στο Τυπικόν της Μονής Παντοκράτορος, που συντάχθηκε το 1136. Δεν γνωρίζουμε γιατί σιωπούν οι πηγές· ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βαρζός προτείνει το να έπεσε ο Νικηφόρος σε δυσμένεια ως μία πιθανή εξήγηση. Αλλά και στο Τυπικόν δεν αναφέρεται το επώνυμό του· ίσως να μην είναι ο Κομνηνός, αλλά κάποιος συνονόματος μέγας δρουγγάριος της βίγλας. Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τουλάχιστον δύο τέκνα: Άννα (;), παντρεύτηκε τον Γρηγόριο Πακουριανό τον νεότερο, διοικητή του θέματος Δυρραχίου. Αλέξιος, σεβαστός. Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών (PDF). A. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. OCLC 834784634. Guilland, Rodolphe (1967). «Le Drongaire de la flotte, le Grand drongaire de la flotte, le Duc de la flotte, le Mégaduc». Recherches sur les institutions byzantines, Tome I (στα Γαλλικά). Berlin: Akademie-Verlag. σελίδες 535–562. Skoulatos, Basile (1980). Les personnages byzantins de l'Alexiade: Analyse prosopographique et synthèse (στα Γαλλικά). Louvain-la-Neuve: Nauwelaerts.
Σαπωνοποίηση

Σαπωνοποίηση ονομάζεται η διαδικασία της υδρόλυσης ενός εστέρα ανώτερων λιπαρών οξέων, με αλκαλική βάση NaOH ή KOH για να σχηματίσει μία αλκοόλη και το άλας ενός οξέος. Ο όρος είναι γνωστός για την περιγραφή της αντίδρασης μίας αλκαλικής βάσης και λίπους, για τον τελικό σχηματισμό του σαπουνιού. Με την χρήση NaOH παρασκευάζονται κυρίως σκληρά σαπούνια, ενώ με τη χρήση KOH παρασκευάζονται κυρίως τα υγρά σαπούνια. Η σαπωνοποίηση είναι κατά βάση αυθόρμητη αντίδραση. Κάθε "σούπα" που περιέχει νερό, NaOH και λάδια μπορεί να παραγάγει στερεό σαπούνι.

 Το ΝaOH είναι βάση, που σημαίνει ότι διασπάται σε ιόντα όταν βρίσκεται σε υδατικά διαλύματα. Τα μόρια του νερού, ως πολικά, υπερνικούν την ελκτική δύναμη μεταξύ του ατόμου Na και του υδροξυλίου. Κατά συνέπεια, τα άτομα Na και τα υδροξύλια κυκλοφορούν ελεύθερα ως φορτισμένα αντικείμενα (ιόντα), περιτρυγιρισμένα από μόρια νερού. Παράλληλα, απελευθερώνεται θερμότητα (εξώθερμη αντίδραση) και αέριο υδρογόνο. Αν στο παραπάνω διάλυμα προστεθεί ένα οξύ, ακόμα και ασθενές όπως το λάδι, το πολύ επιθετικό και αντιδραστικό ιόν του νατρίου θα αρχίσει να κολλάει πάνω στη μοριακή αλυσίδα του οξέος. Τελικά θα ενωθούν και θα δημιουργήσουν νερό και ένα νέο ουδέτερο μόριο, το αλάτι (σαπούνι). Η αντίδραση σαπωνοποίησης συνεχίζεται αυθόρμητα μετά τη μίξη των υλικών και μπορεί να διαρκέσει από αρκετές ώρες μέχρι λίγους μήνες. Το μείγμα σιγά σιγά στερεοποιείται ενώ ταυτόχρονα χάνει νερό μέσω εξάτμισης. Τα τελικά προϊόντα της σαπωνοποίησης είναι το στερεό σαπούνι και μια παχύρρευστη ουσιά, η γλυκερίνη ή γλυκερόλη. Κατά τη βιομηχανική σαπωνοποίηση, η γλυκερόλη συνήθως αφαιρείται με βρασμό του μείγματος για να μεταπωληθεί ή για να χρησιμοποιηθεί σε άλλες εφαρμογές.
Τάιλερ Μέιν

Ο Τάιλερ Μέιν (αγγλικά: Tyler Mane, γεννηθείς 8 Δεκεμβρίου 1966) είναι ένας Καναδός ηθοποιός και πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Είναι γνωστός για τους ρόλους του Sabretooth στο X-Men, του Αίαντα στην Τροία και του Μάικλ Μάγιερς στις μεταποιήσεις Halloween και Halloween II.

 Ο Μέιν άρχισε την παλαιστική του καριέρα με τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή Πάλης (ΠΠΠ) το 1989 ως "Νίτρον" ή μερικές φορές "Νίτρο". Μετά πήρε άλλα ονόματα τελειώνοντας την καριέρα του υπό το όνομα Μπιγκ Σκάι, μαζί με τον Βίνι Βέγκας. Αφού ο Βίνι άφησε το ΠΠΠ για να γίνει ο Ντίελ στο WWF ο Μέιν ήταν μόνος του και σύντομα συνταξιοδοτήθηκε από την πάλη. Αφού συνταξιοδοτήθηκε από την πάλη, εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου, των ταινιών X-Men (στον ρόλο του Sabretooth, όπου ήταν και το ντεμπούτο του στις ταινίες), Πως Να Δημιουργήσετε ένα Τέρας (στον ρόλο του Hardcore), Τζο Ντερτ, The Scorpion King, Τροία (στον ρόλο του Αίαντα), Ηρακλής (στον ρόλο του Ανταίου), και Οι Απορρίψεις του Διαβόλου (στον χωρίς πίστωση ρόλο του Ρούφους). Ο ρόλος του Σέιμπερτουθ ήταν αρχικά επιδιωκόμενος για τον πρώην συνεργάτη του Μέιν στην πάλη τον Κέβιν Νας, αλλά δώθηκε στον Μέιν εξαιτίας προγραμματικών συγκρούσεων με τον Νας. Ο Νας ωστόσο θα έπαιρνε ένα μικρό ρόλο σε μια αργότερη ταινία της Marvel Comics, με τίτλο Ο Τιμωρός. Το 2007, έπαιξε στη μεταποίηση του Ρομπ Ζόμπι με τίτλο Halloween, στην οποία έπαιξε τον εικονικό πρωταγωνιστικό ρόλο του Μάικλ Μάγιερς. Αφού κέρδισε τον ρόλο σημειώθηκε πως διαδοχικά είδε εφτά από τις οχτώ ταινίες Halloween (εξαιρώντας την τρίτη επειδή ο Μάικλ Μάγιερς δεν εμφανίστηκε) για να καταλάβει καλύτερα τον χαρακτήρα του. Είναι ο ψηλότερος ηθοποιός (6' 9") που θα μπορούσε να απεικονίσει τον χαρακτήρα Το 2009, απεικόνισε τον ρόλο του ξανά στο H2 του Ρομπ Ζόμπι, και έγινε μόνο ο δεύτερος ηθοποιός που έπαιξε τον Μάικλ Μάγιερς περισσότερο από μία φορά, και ο μόνος ηθοποιός που έπαιξε τον ρόλο σε δύο συνεχόμενες ταινίες. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ρενέ Τζίρλινγκς και έχει δύο παιδιά από προηγούμενο γάμο. Tyler Mane στην IMDb TylerMane.com Online World of Wrestling Profile
Ανδριανός Λασιθίου

Ο Ανδριανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ορεινού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μακρύ Γιαλού, του δήμου Ιεράπετρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Ανδριανός είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες των ορέων Θρυπτής, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Κάτω Χωρίου-Σητείας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Απέχει 59 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου (μέσω Μοναστηρακίου). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ορεινού του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ορεινού και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γιαλού. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μακρύ Γιαλού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Αγελτρούδη

Η Αγελτρούδη , ιταλ. Ageltrude / Agiltrude (απεβ. 27 Αυγούστου 923) από τον Οίκο του Μπενεβέντο, ήταν κόρη του πρίγκιπα του Μπενεβέντο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σπολέτο & βασίλισσα της Λομβαρδίας & της Φραγκίας. Ως αντιβασίλισσα, ενθάρρυνε τον γιο της να αντιτεθεί στους άσπονδους εχθρούς της, τους Καρολίδες και να επηρεάσει τις εκλογές παπών που είχαν την εύνοιά τους.

 Ήταν κόρη του Αντέλχις πρίγκιπα του Μπενεβέντο και της Αδελτρούδης. Έκανε γάμο με τον Γουίδωνα Γ΄ δούκα του Σπολέτο, που το 889 έγινε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") και το 891 της Φραγκίας ("Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας"). Αυτός απεβίωσε το 894 και τον διαδέχθηκε ο γιος τους Λαμβέρτος Β΄. Η Αγελτρούδη συνόδευσε τον 14ετή γιο της στη Ρώμη, για να επικυρωθεί η εκλογή του από τον πάπα Φομόζο, που όμως υποστήριζε τον διεκδικητή Αρνούλφο των Καρολιδών βασιλιά της Λοθαριγγίας και της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Αρνούλφος ήταν γιος του Καρλομάνου βασιλιά της Λομβαρδίας και ανιψιός του Καρόλου Γ΄ του Παχύ, βασιλιά της Φραγκίας & Λομβαρδίας. Ήταν 3ος εξάδελφος του Γουίδωνα Γ΄, καθώς και οι δύο ήταν απόγονοι του Καρλομάγνου. Το 896 ο Αρνούλφος βάδισε στη Ρώμη και στέφθηκε σε αντιπαράθεση με τον Λάμπερτ. Η Αγελτρούδη και ο Λαμβέρτος Β΄ κατέφυγαν στο Σπολέτο. Σύντομα ο Αρνούλφος έπαθε καρδιακή προσβολή και παρέλυσε· ο Φορμόζος απεβίωσε. Η Αγελτρούδη αμέσως παρενέβη, για να εξασφαλίσει την εξουσία της, στη Ρώμη και εξέλεξε τον υποψήφιό της ως πάπα Στέφανο ΣΤ΄. Έπειτα από απαίτηση δική της και του γιου της, έγινε εκταφή του Φορμόζου και δίκη, όπου καταδικάστηκε και ρίφθηκε στον Τίβερη: είναι η Σύνοδος του Πτώματος. Παντρεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 880 τον Γουίδων Γ΄ των Γουιδωνιδών δούκα του Σπολέτο & μάργραβο του Καμερίνο, μετέπειτα βασιλιά της Λομβαρδίας & της Φραγκίας και είχε τέκνο: Λαμβέρτος Β΄ π.880-898, δούκας του Σπολέτο & μάργραβος του Καμερίνο και βασιλιάς της Λομβαρδίας & της Φραγκίας. Bury, John Bagnell (1922). The Cambridge Medieval History, Volume 3. Macmillan. Mann, Horace (1925). The Lives of Popes in the Early Middle Ages, Vol. IV: The Popes in the Days of Feudal Anarchy, 891-999. London, K. Paul, Trench, Trübner. Partner, Peter (1972). The lands of St. Peter : the papal state in the Middle Ages and the early Renaissance. Berkeley [u.a.]: University of California Press. ISBN 0520021819.
Τζόζεφ Μπούτιτζετζ

Ο Τζόζεφ Άντονι Μπούτιτζετζ Β' (αγγλ. Joseph Anthony Buttigieg II) ήταν Μαλτεζο-Αμερικανός ακαδημαϊκός στη λογοτεχνία και μεταφραστής. Κατείχε την έδρα Αγγλικών Ουίλιαμ Ρ. Κέναν Τζ. στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2017, οπότε και εξελέγη ομότιμος καθηγητής. Ο Μπούτιτζετζ συνέβαλλε στη μετάφραση και στην επιμέλεια της τρίτομης αγγλικής έκδοσης των Τετράδια της φυλακής του Αντόνιο Γκράμσι.

 Ο Τζόζεφ Μπούτιτζετζ γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1947 στο Χαμρούν της Μάλτας και ήταν το μεγαλύτερο από τα οκτώ παιδιά του Τζόζεφ Άντονι και της Μαρία Κοντσέτα Μπούτιτζετζ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μάλτας, από το οποίο απέκτησε πτυχίο και τίτλο μάστερ. Αργότερα απέκτησε δεύτερο πτυχίο από το Κολλέγιο Χέιθροπ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, ενώ απέκτησε το διδακτορικό του το 1976 από το Πανεπιστήμιο Μπίνγκχαμπτον πάνω στο βιβλίο Ένα πορτραίτο του καλλιτέχνη σε νεαρή ηλικία του Τζέιμς Τζόυς. Απέκτησε την αμερικάνικη υπηκοότητα το 1979. Ο Μπούτιτζετζ δίδαξε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού στη Λας Κρούσες από το 1976, όπου γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του Τζένιφερ Ανν Μοντγκόμερι. Οι δύο τους παντρεύτηκαν το 1980 ενώ, την ίδια χρονιά, ξεκίνησε να διδάσκε στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ. Ο γιος τους Πιτ Μπούτιτζετζ εξελέγη δήμαρχος του Σάουθ Μπεντ της Ιντιάνα και ήταν υποψήφιος για το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις προεδρικές εκλογές του 2020.Ο Μπούτιτζετζ ειδικεύτηκε στη μοντέρνα ευρωπαϊκή λογοτεχνία και θεωρία. Ήταν μεταφραστής και επιμελητής της τρίτομης έκδοσης των Τετραδίων της φυλακής του Αντόνιο Γκράμσι στα αγγλικά, η οποία δημοσιεύτηκε από το 1992 μέχρι το 2007 με τη στήριξη του Εθνικού Ταμείου για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Παγκόσμιας Εταιρίας Γκράμσι, η οποία ιδρύθηκε για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας ανάμεσα στους μελετητές του έργου του Γκράμσι. Διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο της Νοτρ Νταμ ενώ, στη συνέχεια, προήχθη στην έδρα Αγγλικών Ουίλιαμ Ρ. Κέναν Τζ. στο ίδιο πανεπιστήμιο. Εξελέγη ομότιμος καθηγητής το 2017, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του. Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 2019 στο Σάουθ Μπεντ.
Κουνιγκούντα της Βοημίας

Η Κουνιγκούντε, τσεχ. Kunigunde Čech (Ιανουάριος 1265 - 27 Νοεμβρίου 1321) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και της Κουνιγκούντας των Ρουρικιδών, κόρης του Ροστισλάβ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα της Γαλικίας, Νόβγκοροντ, Λουτσκ, Τσερνίγκοβ, μπάνου της Σλαβονίας & δούκα του Μακσό. Παντρεύτηκε το 1291 τον Μπολέσλαφ Β΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Ευφροσύνη 1292/4-μετά το 1327, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ των Πιαστ-Οπόλε δούκα τού Οσβίεντσιμ. Βεντσέσλαος 1293/7-1336, δούκας τού Πουότσκ. Alfred Thomas, Reading Women in Late Medieval Europe: Anne of Bohemia and Chaucer’s Female Audience, (Palgrave Macmillan, 2015), 32.
Οίκος του Ζαλμ

Ο Οίκος του Ζαλμ είναι ένας ευγενής Οίκος από τη Λοθαριγγία, πλάγιος κλάδος του Οίκου του Αρντέν. Η έδρα του ήταν στον πύργο Ζαλμ στην περιοχή του Αρντέν (τώρα στο νότιο Βέλγιο) και κυβέρνησε στο Ζαλμ. Πιο γνωστός κλάδος είναι του Άνω Ζαλμ, που από το όρος Βοσγκ μεταφέρθηκαν στο Μπαντονβιλέ και μετά στο Σενόν.

 Αρχηγέτης του Οίκου του Αρντέν είναι ο Βίγκερικ παλατινός κόμης (δούκας) της Λοθαριγγίας. Ο γιος του Ζήγκφρητ κόμης του Αρντέν έγινε ο πρώτος κόμης του Λουξεμβούργου περί το 950. Αυτού ο εγγονός Γκίζελμπερτ αναφέρεται ως κόμης του Λουξεμβούργου (το 1047) και του Ζαλμ (το 1036). Από τους δύο γιους του ο πρώτος Κορράδος Α΄ έλαβε το Λουξεμβούργο και ο δεύτερος Χέρμαν το Ζαλμ· έτσι έγινε ο ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, του Ζαλμ. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εξέγερσης των Σαξόνων ευγενών, ο Χέρμαν εκλέχθηκε το 1081 διεκδικητής βασιλιάς, αντίπαλος του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Όμως έμεινε απομονωμένος, ώσπου απεβίωσε το 1088. Το 1163 ο εγγονός του Ερρίκος Α΄ κόμης του Ζαλμ διαίρεσε την κτήση του μεταξύ των δύο παιδιών του: ο γιος του Ερρίκος Β΄ έλαβε το Άνω Ζαλμ στο όρος Βοσγκ και η κόρη του Ελισάβετ, σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βιάνντεν, έλαβε το Κάτω Ζαλμ στην περιοχή Αρντέν. Οι κόμητες του Άνω Ζαλμ διέμεναν στον πύργο του Ζαλμ στην Αλσατία, όπου έπρεπε να ανταγωνιστούν τους γείτονές τους: τον πρίγκιπα-επίσκοπο του Στρασβούργου και τον δούκα της Λωρραίνης. Το 1475 το ήμισυ της επικράτειας κληροδοτήθηκε στους Ρήνεγκραβους, ενώ το υπόλοιπο το 1600 πέρασε στους δούκες της Λωρραίνης. Οι Ρηνεγκράβοι ονόμαζαν τους εαυτούς τους κόμητες του Ζαλμ και το 1623 αναβαθμίστηκαν σε πρίγκιπες. Η γραμμή τους διαχωρίστηκε σε επιμέρους κλάδους, όπως οι Ζαλμ-Ζαλμ, οι Ζαλμ-Χόρστμαρ, οι Ζαλμ-Κύρμπουρκ. Κατά τη Γερμανική Μεταβολή (1802-14), όπου μεμονωμένα εδάφη προσαρτήθηκαν σε μεγαλύτερα κράτη, οι κλάδοι Ζαλμ-Ζαλμ και Ζαλμ-Κύρμπουρκ έλαβαν το πριγκιπάτο-επισκοπή του Μύνστερ και την κυριότητα του Άνχολτ και κυβέρνησαν το νεοϊδρυθέν πριγκιπάτο του Ζαλμ ως συνιδιοκτησία. Οι απόγονοι της Ελισάβετ και το Φρειδερίκου Β΄ εξέλιπαν το 1416. Η επικράτειά τους κληρονομήθηκε από τους κυρίους του Ράιφερσαϊτ, οι οποίοι έδρευαν στο ομώνυμο κάστρο. Οι Ρηνεγκράβοι αμφισβήτησαν τη διαδοχή αυτή, αλλά δεν δικαιώθηκαν από τον καγκελάριο του Λουξεμβούργου. Η γραμμή Ζαλμ-Ράιφερσαϊτ διαιρέθηκε σε μικρότερους κλάδους: Μπέντμπουρκ/Κράουταϊμ, Ράιτς και Ντυκ· εξέλιπε το 1888. Μέλη του Οίκου έγιναν επίτροποι (advocat) του αββαείου του Σαιν-Πιέρ στο Σανόν, κυβερνήτες του Νανσύ, μαρεσάλοι της Λωρραίνης, του Μπαρ και πρίγκιπες της Γερμανίας. Η Χριστίνα 1575-1627, κόρη του Παύλου του Ζαλμ-Μπράντενμπουρκ, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Η Αμαλία-Ζεφυρίνα 1760-1841, κόρη του Φιλίππου-Ιωσήφ πρίγκιπα του Ζαλμ-Κύρμπουρκ, παντρεύτηκε τον Αντώνιο-Άλοϋς των Χοεντσόλερν πρίγκιπα του Ζιγκμαρίνγκεν. * House of Salm Αρχειοθετήθηκε 2019-09-19 στο Wayback Machine., at europeanheraldry.org (Γαλλικά) History of the Principality of Salm, at the Office de Tourisme Pays des Abbayes (Γαλλικά) Salm Castle Information and symbols of the Principality of Salm Flags of the Principality of Salm-Salm
Πανικός στα σχολεία

Το Πανικός στα σχολεία είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κοινωνικής κινηματογραφικής ταινίας που έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 1982, σε σενάριο Γιώργου Μυλωνά και σκηνοθεσία Ντίμη Δαδήρα.

 Ο Αλέξανδρος Μακρής (Γιάννης Τσιλιβάκος), μαθητής σε ένα σχολείο της Αθήνας, πεθαίνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Ο πατέρας του, Γιάννης (Γιάννης Βόγλης), που είχε αφιερώσει τη ζωή του στο μεγάλωμα του παιδιού του και δεν είχε άλλον στον κόσμο εκτός από αυτό, θα προσπαθήσει να ανακαλύψει αυτούς που κρύβονται πίσω από τη διακίνηση του λευκού θανάτου στα σχολεία, για να πάρει εκδίκηση για το χαμό του παιδιού του. Παράλληλα, μια δημοσιογράφος (Μαίρη Χρονοπούλου) καλύπτει το ρεπορτάζ για τα ναρκωτικά στα σχολεία. Ο Μακρής δέχεται τη βοήθειά της, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον αρχηγό της συμμορίας, τον Μάρκο Αυγέρη (Ανέστης Βλάχος), με τον οποίο είχε κάποτε και ο ίδιος συναλλαγές, θεωρώντας όμως τότε ότι ο κακοποιός διακινούσε λαθραίο ουίσκι για λογαριασμό του. Μεγάλο μέρος της ταινίας έχει γυριστεί στη Νέα Σμύρνη.Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1981-1982 και έκοψε 98.611 εισιτήρια. Ήρθε στην 20ή θέση ανάμεσα σε 45 ταινίες. Γιάννης Βόγλης (Γιάννης Μακρής) Ανέστης Βλάχος (Μαρκος Αυγέρης) Αλέκος Ζαρταλούδης (Ιδιοκτήτης Σνακ Μπαρ) Νίκος Απέργης (Υπαστυνόμος) Έφη Δεμέστοιχα Λευτέρης Γυφτόπουλος (Φάνης Πολίτης) Γιάννης Τσιλιβάκος (Αλέξανδρος) Ζωή Φυτούση (Μητέρα Γιώργου) Γιώργος Μυλωνάς (Πελάτης Ταξί) Καίτη Φούτση (Διαχειρίστρια Πολυκατοικίας) Νέλλη Γκίνη (Μιράντα) Τζόυ Μιχαηλίδου (Ντοροθυ) Νίκη Ζωγράφου Λευτέρης Ελευθεριάδης (Φίλος Γιάννη) Μαρία Καράτζουλα (Αγγελικούλα) Ρόμπερτ Βόγλης (Γιώργος, φίλος Αλέξανδρου) Νίκος Κικίλιας (Γιατρός) Τόνυ Γιακωβάκης (Διευθυντής σχολείου) Μάιρη Χρονοπούλου (Δημοσιογράφος) Μαρίνα Νικολαϊδου (Μητέρα Αγγελικούλας) Δημήτρης Βόγλης (Θέμης) Ντίνος Μακρής (Στράτος) Φιλιώ Κουλαξή (Γυναίκα Φάνη) Γιάννης Φύριος (Ιδιοκτήτης Κάβας) Γιώργος Παπαδοπουλος (Περαστικός) Απόστολος Σουγκλάκος (Συνεργάτης Μάρκου) Γιώργος Καϊτσάς (Αστυνομικός) Γιώργος Οικονόμου (Ιδιοκτήτης συνεργείου αυτοκινήτων) Θεόδωρος Έξαρχος (Αρχηγός της Αστυνομίας) Νίκος Ζήσης (Δημοσιογράφος) Γιώργος Κυριακίδης (Σερβιτόρος ξενοδοχείου) Όλγα Παππά (χορευτρια, συνοδός) Άρης Τσιούνης (Νώντας) Χρήστος Μπίρος (Μεντόγιας) Πανικός στα Σχολεία Αρχειοθετήθηκε 2007-10-12 στο Wayback Machine. στο cine.gr
Φιλόλαος

Ο Φιλόλαος ο Κροτωνιάτης (470 π.Χ. – 385 π.Χ.) με καταγωγή από τον Κρότωνα ή τον Τάραντα της Κάτω Ιταλίας, ήταν σύγχρονος του Σωκράτη και θεωρείται ο ιδρυτής της θεωρίας «περί των αριθμών» των Πυθαγορείων φιλοσόφων. Υπήρξε μετέπειτα διδάσκαλος και συνεχιστής της Πυθαγορείου αδελφότητος. Ήταν ονομαστός φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος και ιατρός στην εποχή του. Θεωρείται ο πρώτος Πυθαγόρειος που άφησε γραπτά έργα, αν και από τα συγγράμματά του του διασώζονται μόνο κάποιοι τίτλοι και λίγα αποσπάσματα.

 Ο Φιλόλαος ερμήνευσε τον κόσμο ως μείγμα περάτων και απείρων, το οποίο διέπεται από αρμονία. Εισήγαγε πρώτος την αντίληψη ότι το πέρας και το άπειρο αποτελούν τις αρχές των όντων. Όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος, θεωρούσε ότι τα πάντα ρυθμίζονται από την ανάγκη και την αρμονία. Περίφημος είναι ο «μαθηματικός ορισμός» τής θεότητας, ο οποίος του αποδίδεται: «Ἔστιν ἡγεμὼν καὶ ἄρχων ἁπάντων θεὸς, εἷς ἀεὶ ἐών, μόνιμος, ἀκίνητος, αὐτὸς αὑτῷ ὅμοιος, ἕτερος τῶν ἄλλων.»Η ύστερη φιλοσοφία του Πλάτωνα επηρεάστηκε σημαντικά από τις θέσεις του. Σύμφωνα με τον Αέτιο, ο Φιλόλαος υποστήριξε ότι η Γη δεν βρίσκεται στο κέντρο του (σφαιρικού) Κόσμου, όπου και τοποθετούσε, όπως όλοι οι Πυθαγόρειοι, το "Κεντρικό Πυρ". Γύρω από αυτό περιφέρονταν κατά σειρά η Αντίχθων, η Γη, η Σελήνη, ο Ήλιος, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος και η σφαίρα των απλανών αστέρων ή, κατά τον Φιλόλαο, ο Όλυμπος. Ο Όλυμπος συνόρευε με το "εξωτερικό" ή "υπέρτατο πυρ", που έφτανε μέχρι τα όρια του Σύμπαντος. Οι απόψεις του Φιλολάου αμφισβητήθηκαν από τους αντιπάλους του λόγω της αδυναμίας να παρατηρήσει κανείς το κεντρικό πυρ. Από το σύστημά του βλέπουμε να απαλείφονται τα στοιχεία εκείνα (κεντρικό πυρ, Αντίχθων) των οποίων η ύπαρξη αποδίδεται σε γενικές μεταφυσικές δοξασίες ενώ δεν απορρίπτεται τελείως η ιδέα της κινούμενης ή/και περιστρεφόμενης γης (μερικά μέλη της Σχολής των Πυθαγορείων εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν κοσμικά συστήματα με βάση την ιδέα της κινούμενης / περιστρεφόμενης γης, θεωρώντας πως ένα ορισμένο είδος κίνησης της γης ήταν αρκετό για να ερμηνεύσει -τουλάχιστον ποιοτικά- τα βασικά ουράνια φαινόμενα). Σταδιακά δημιουργείται η ανάγκη αναζήτησης νέων γεωμετρικών μοντέλων -που θα προκύψουν με μαθηματικούς υπολογισμούς και όχι με απλές παρατηρήσεις- τα οποία όχι μόνο θα μπορούν να αναπαράγουν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των φαινόμενων τροχιών των πλανητών αλλά επιπλέον θα είναι ικανά να χρησιμεύσουν και για τον υπολογισμό της θέσης ενός πλανήτη σε μια δεδομένη χρονική στιγμή. G. S. KIRK / J. E. RAVEN / MALCOLM SCHOFIELD, Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, Μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ, εκδ.ΜΙΕΤ, Αθήνα,1988, 2006 (4η εκδοση), σελ.332-360
Λουκάς Αρκαδίας

Ο Λουκάς (η Λούκα) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κτισμένο στην ανατολική πλευρά του Μαντινειακού κάμπου, στους πρόποδες του όρους Κτενιά σε υψόμετρο 658 μέτρων. Αποτελεί την έδρα της κοινότητας Λουκά που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μαντινείας η οποία με τη σειρά της υπάγεται στον Δήμο Τρίπολης της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 340 μόνιμους κατοίκους.

 Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κτενιάς σε υψόμετρο 658 μέτρων, στη νότια πλευρά του δρόμου που πάει από την Εθνική Οδό για το Λεβίδι, σε ακριανό σημείο του Μαντινειακού κάμπου (οροπέδιο), 14 χλμ. ΒΑ της Τρίπολης. Με το ΦΕΚ 16Α της 24/05/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Μαντινείας. Με το ΦΕΚ 89Α της 05/08/1885 αποσπάται από το Δήμο Μαντινείας και προσαρτάται στον τότε Δήμο Σηπιανών όπου παρέμεινε για δύο χρόνια, όταν με το ΦΕΚ 115Α της 19/05/1887 επαναπροσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Μαντινείας. Με το ΦΕΚ 252Α της 24/08/1912 ορίζεται ως έδρα της τότε Κοινότητας Λουκά. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Μαντινείας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Τριπόλεως (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Στα 1885 απείχε πέντε τέταρτα δρόμο από την Πικέρνη, την έδρα του τότε Δήμου Μαντινείας στον οποίον υπαγόταν. Ο Λουκάς γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση την περίοδο 1879 - 1951 αλλά απο τότε ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σημείο αναφοράς είναι ο ιερός ναός του χωριού αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο. Δίπλα του έχει ανεγερθεί το ηρώο των πεσόντων στην Επανάσταση του 1821. Απέναντι έχει κτιστεί ένα μικρό πέτρινο θέατρο. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει τα αρχιτεκτονικά λείψανα παρατηρητηρίου στον "Αι-Λιά", το ασκητήριο του Αγίου Βασιλείου που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό, καθώς και το εκκλησάκι του του Αγίου Γεωργίου στον ομώνυμο λόφο. Οι κάτοικοί του ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αμπελουργία. Από το χωριό κατάγεται ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος Σκλήφας (κατά κόσμο Χρήστος Σκλήφας). Να μη συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό της Ηλείας του τέως Δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λουκά Αρκαδίας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λουκά Αρκαδίας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/12/2017. Ιστοσελίδα για τον Λουκά Αρκαδίας, arcadia.ceid.upatras.gr. Ανακτήθηκε: 07/06/2014. Η ιστοσελίδα του χωριού. loukamantinias.gr. Ανακτήθηκε: 07/06/2014.
Ζεβεδαίος

Ο Ζεβεδαίος (αγγλικά: Zebedee‎, εβραϊκά: Zvad'yah - זְבַדְיָה‎‎) είναι πρόσωπο της Καινής Διαθήκης. Δεν γνωρίζουμε πολλά για την ζωή του παρά μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πατέρας των Αποστόλων Ιωάννη και Ιακώβου. Το όνομά του προέρχεται από την Εβραϊκή λέξη ζέμπεντ (zabad) που σημαίνει δώρο και εννοεί δώρο του Γιαχβέ.

 Τα ευαγγέλια υποδεικνύουν ότι ήταν σύζυγος της Αγίας Σαλώμης. Το Κατά Μάρκον 15:40 ονομάζει τις γυναίκες που υπήρχαν στη σταύρωση του Ιησού Χριστού ως «Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιακώβου του Μικρού και του Ιωσή και Σαλώμη», ενώ το παράλληλο απόσπασμα στο Κατά Ματθαίον 27:56 έχει τα ονόματα "Μαρία Μαγδαληνή, Μαρία η μητέρα του Ιάκωβου και του Ιωσή, και η μητέρα των παιδιών του Ζεβεδαίου". Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Αγία Σαλώμη ήταν η σύζυγος του Ζεβεδαίου.Ο Ζεβεδαίος ήταν πιθανότατα ψαράς "κατά κάποιο τρόπο". Παρόλο που ονομάστηκε αρκετές φορές στα ευαγγέλια, οι μοναδικές στιγμές που εμφανίζεται είναι στο Κατά Ματθαίον 4:21-22 και στο Κατά Μάρκον 1:19-20, όπου έχει μείνει στη βάρκα, αφού ο Ιησούς κάλεσε τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Η σημείωση του Μάρκου ότι ο Ζεβεδαίος έμεινε με τους "μισθωτούς" υπονοεί ότι η οικογένεια είχε κάποιο πλούτο.Ο Ζεβεδαίος έζησε στη Βηθεσδά ή κοντά σε αυτήν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zebedee (New Testament figure) στο Wikimedia Commons Διαδικτυακή Βιβλιοθήκη της Σκόπιας - Ζεβεδαίος Πεμπτουσία - Η μητέρα των υιών Ζεβεδαίου Αγία Σαλώμη η Μυροφόρος
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ΥΠΡΟΠΟ) δημιουργήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018 από την κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα. Το Υπουργείο προέκυψε από την ανασύσταση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, και της μετονομασίας του σε Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Στις 8 Ιουλίου του 2019 η επόμενη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετέφερε στο Υπουργείο και τις αρμοδιότητες του Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, το οποίο κατάργησε. Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται η εσωτερική ασφάλεια, η καταπολέμηση του εγκλήματος και η ασφάλεια των συνόρων.

 Το Εκτελεστικό του 1822 διόρισε πρώτο μίνιστρο επί της αστυνομίας τον Λάμπρο Νάκο. Στις 26 Ιουλίου 1985 με το Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης που υπήχθη στο Υπουργείο Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης. Στις 24 Απριλίου 1986 με το Π.Δ. 137/1986, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου, επανασυστάθηκε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης με τη συγκρότηση της Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Τάξης του Υπουργείου Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης σε αυτοτελές Υπουργείο. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 205/2007, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης στο Υπουργείο Εσωτερικών και στις 25 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 215/2007 οι υπηρεσίες του συγκρότησαν τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Τάξης. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 184/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, συνεστήθη το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη από υπηρεσίες που αποσπάστηκαν από τα Υπουργεία Εσωτερικών (Γενικές Γραμματείες Δημόσιας Τάξης και Πολιτικής Προστασίας) και Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής (Διεύθυνση Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας, Γενική Γραμματεία Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής και Λιμενικό Σώμα). Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Α. Σαμαρά, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μετονομάστηκε σε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Στις 27 Ιανουαρίου 2015 με το Π.Δ. 24/2015, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Εσωτερικών, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. 2009-2012 2018- Επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη
Γ.Σ. Δόξα Αλεξανδρούπολης

Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Δόξα» Αλεξανδρούπολης ήταν αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Διέθετε ποδοσφαιρικό τμήμα. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του '50, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '60 συγχωνεύθηκε με αποτέλεσμα τη διάλυση του συλλόγου.

 Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Δόξα» Αλεξανδρούπολης ιδρύθηκε στις 22 Ιουλίου 1950. Η ομάδα ποδοσφαίρου, σε έναν από τους πρώτους ανεπίσημους αγώνες που έδωσε με αντίπαλο την ομάδα του αγγλικού αντιτορπιλικού «Τσίβρος», ήρθε ισόπαλη με σκορ 1–1. Μετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θράκης σε Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορία, όπως και σε ανεπίσημες διοργανώσεις και φιλικές αναμετρίσεις.Το 1969, έπειτα από διαταγή του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Ασλανίδη, ο σύλλογος συγχωνεύθηκε με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Εθνικού Αλεξανδρούπολης δημιουργώντας το ποδοσφαιρικό σωματείο Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση του συλλόγου.
Κώστας Αποστολάκης (ποδοσφαιριστής)

Ο Κώστας Αποστολάκης (Αθήνα, 28 Μαΐου 1999) είναι Έλληνας (Ελλαδίτης) ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός στον ΑΠΟΕΛ. Είναι γιος του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού και της Εθνικής Ελλάδος, Στράτου Αποστολάκη.

 Ο Αποστολάκης έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στη Νίκη Αλίμου. Στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού εντάχθηκε το καλοκαίρι του 2014 αγωνιζόμενος στα χαφ κυρίως ως αμυντικός μέσος. Τον Μάρτιο του 2018 ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού Μαρίνος Ουζουνίδης άρχισε να τον καλεί στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας προκειμένου να τον αξιολογήσει. Στις 13 Ιουνίου του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο μαζί με άλλους 6 παίκτες της ακαδημίας. Στην πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού παίζει στο δεξιό άκρο της άμυνας. Το επίσημο ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού πραγματοποιήθηκε στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό για το Κύπελλο Ελλάδος που έληξε 0-1 για τους πράσινους, δίνοντας την ασίστ στον σκόρερ του αγώνα Φεντερίκο Μακέντα. Στην συγκεκριμένη αναμέτρηση Κώστας Αποστολάκης και Χρήστος Δώνης έγιναν οι πρώτοι γιοι δύο πρώην ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού (Στράτου Αποστολάκη και Γιώργου Δώνη αντίστοιχα) που αγωνίζονται ως συμπαίκτες στους πράσινους όπως οι πατεράδες τους. Στις 7 Μάϊου του 2020, ο Κώστας Αποστολάκης συμφώνησε με την κυπριακή ομάδα του ΑΠΟΕΛ. Στις 17 Αυγούστου του 2021, υπέγραψε στον Παναιτωλικό για 2 χρόνια. Ο Αποστολάκης έχει αγωνιστεί με τις μικρές ομάδες της Εθνικής Ελλάδος (Κ-16, Κ-17, Κ-18, Κ-19). Κώστας Αποστολάκης σε ιστοσελίδα ΠΑΕ Παναθηναϊκός Κώστας Αποστολάκης σε ιστοσελίδα Σούπερ Λίγκα Κώστας Αποστολάκης στο transfermarkt Κώστας Αποστολάκης στο soccerway
501 Ουρίξιντουρ

Ο 501 Ουρίξιντουρ (Urhixidur) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών (372ος μεγαλύτερος σύμφωνα με τα δεδομένα του IRAS), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,9. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από ένα πρόσωπο του μυθιστορήματος Auch Einer (1878) του Γερμανού συγγραφέα και φιλοσόφου της τέχνης Φ.Τ. Φίσερ (Friedrich Theodor Vischer, 1807-1887).

 Η μέση διάμετρος του Ουρίξιντουρ εκτιμάται σε 77,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα του σε 490 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,0812 (από δεδομένα του IRAS). Ο Ουρίξιντουρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εχθρός προ των Πυλών

Ο Εχθρός προ των Πυλών (πρωτότυπος τίτλος: Enemy at the Gates) είναι πολεμική ταινία του 2001 σκηνοθετημένη από τον Ζαν-Ζακ Ανό, με πρωταγωνιστές τους Τζουντ Λο, Τζόζεφ Φάινς και Εντ Χάρις και τοποθετημένη στη Μάχη του Στάλινγκραντ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το πεζογράφημα του 1973 Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad του Γουίλιαμ Κρεγκ, ο οποίος περιγράφει τα γεγονότα της Μάχης του Στάλινγκραντ από το 1942 ως το 1943. Βασίζεται σε μια μονομαχία που αναφέρεται στο βιβλίο, η οποία αναπτύχθηκε ανάμεσα στο θρυλικό Σοβιετικό ελεύθερο σκοπευτή Βασίλι Γκριγκόριεβιτς Ζάιτσεφ και τον Γερμανό αντίστοιχό του, Ταγματάρχη Έρβιν Κένιχ, καθώς παρενοχλούν ο ένας τον άλλο κατά τη διάρκεια της μάχης.

 Οι μάχες στο Στάλινγκραντ τραβήχτηκαν στο Βερολίνο. Το πέρασμα του Βόλγα κινηματογραφήθηκε κοντά στο Κότμπους της Γερμανίας. Η ταινία ήταν αντικείμενο κριτικής αμφοτέρου στη Ρωσία και στη Δύση για τη λήψη σημαντικών ελευθεριών όσον αφορά τα πραγματικά γεγονότα: και στην πλοκή της και στις αναπαραστάσεις των χαρακτήρων της (αξιοσημείωτα του χαρακτήρα του Φάινς, τον Ντανίλοφ, και του Γερμανού ελεύθερου σκοπευτή, Κένιχ), διαφέρει σημαντικά από την ιστορική καταγραφή. Για παράδειγμα, η ταινία περιέχει μια σκηνή στην οποία Κομισάριοι συναγελάζουν ένα πλήθος ανοργάνωτων Σοβιετικών στρατιωτών, οι μισοί των οποίων δεν έχουν όπλα, και τους εξαναγκάζουν σε κύματα αυτοκτονικών επιθέσεων εναντίον Γερμανών στρατιωτών οπλισμένων με τανκς και πολυβόλα. Αυτοί οι φανταστικοί αξιωματικοί ήταν αποκρουστικοί σαδιστές, και χρησιμοποιούσαν σφυρίχτρες, μεγάφωνα και πολυβόλα ως μέσα για τον έλεγχο των στρατιωτών, Αυτή η σκηνή απεικονίζει "zagradotryads" (δυνάμεις αντιϋποχώρησης), σε αντίφαση με τις ιστορικές μαρτυρίες της επάρκειας και των τακτικών μάχης των Σοβιετικών στρατιωτών στη Μάχη του Στάλινγκραντ. Μερικοί Σοβιετικοί βετεράνοι του Στάλινγκραντ προσεβλήθησαν επαρκώς από την απεικόνιση του Κόκκινου Στρατού, ώστε στις 7 Μαΐου 2001, λίγο μετά αφότου η ταινία προβλήθηκε στη Ρωσία, απηύθυναν τα παράπονά τους στην Κρατική Δούμα, απαιτώντας να απαγορευθεί η ταινία. Αυτή η απαίτηση δεν ικανοποιήθηκε.Ο ιστορικός Άντονι Μπίβορ προτείνει στο βιβλίο του Stalingrad, ότι, ενώ ο Ζάιτσεφ ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο, η ιστορία της μονομαχίας του (δραματοποιημένη στην τανία) με τον Κένιχ είναι φανταστική. Αν και το βιβλίο του Γουίλιαμ Κρεγκ Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad περιλαμβάνει μια «μονομαχία ελεύθερων σκοπευτών» μεταξύ του Ζάιτσεφ και του Κένιχ, η ακολουθία των γεγονότων στην ταινία είναι φανταστική. Ενώ οι κύριοι χαρακτήρες βασίζονται σε ιστορικές φιγούρες, με την εξαίρεση του Ντανίλοφ και ίσως του Κένιχ, είναι σχεδόν απίθανο ότι ποτέ συναντήθηκαν ή είχαν επαφή ο ένας με τον άλλον. Ο γερμανορώσος συγγραφέας Βλαντιμίρ Κάμινερ έπαιξε ως κομπάρσος έναν Σοβιετικό στρατιώτη στην ταινία. Στο βιβλίο του Yes I'm Irish (2000), ο Κάμινερ κριτικάρει το πως οι Σοβιετικοί στρατιώτες απεικονίζονται ως χούλιγκανς που μεθάνε και παίζουν παιχνίδια κλασίματος.