IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Οικογένεια Μπαρότσι

Οι Μπαρότσι (Barozzi) είναι βενετική αριστοκρατική οικογένεια. Αρχικά από την Πάδοβα, από όπου περνά στο Torcello και στη συνέχεια στη Βενετία, η οικογένεια Μπαρότσι ανήκε στην παλαιότερη ενετική αριστοκρατία, στην ομάδα των είκοσι τεσσάρων λεγόμενων Παλιά σπίτια, τα πρώτα αρχεία χρονολογούνται από την εποχή της Αττίλας.Θεωρείται ως μία από τις ιδρυτικές οικογένειες της Βενετίας, συμμετέχει στο συμβούλιο των δέκα, στους εισαγγελείς του Αγίου Μάρκου και στη διαχείριση φέουδων στην Ελλάδα και στη Μικρά Ασία. Το 1204 ιδρύθηκε το πριγκηπάτο των νησιών της Σαντορίνη και της Θήρας. Κράτησαν στρατιωτικά φέουδα στο νησί της Κρήτης. Οι άντρες του ήταν στρατιώτες, διπλωμάτες, λόγιοι και επίσκοποι.Στην Ελλάδα mε την πάροδο των αιώνων, το επώνυμο Barozzi, εξελληνίστηκε σε, Βαρότσης. Με το αρχικό Αγγλικό b να προφέρετε σαν Ελληνικό β και να παίρνει ένα τελικό ς. Στην Κέρκυρα, το επώνυμο Barozzi συναντάτε στα αρχεία του Libro d Oro το 1433μ.Χ. Απόγονοι της οικογένειας υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε Νάξο, Κρήτη και Κέρκυρα. Στη Βενετία υπάρχει ακόμα και σήμερα το παλάτι της οικογένειας Barozzi, Palazzo Barozzi και επανασχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Bartolomeo Manopola το 1600μ.Χ.

 Ιάκωβο Μπαρότσι (Giacomo ή Jacopo I Barozzi) ανακηρύχθηκε ως Βαρώνος Σαντορίνη και Θήρας. δούκας της Κρήτης 1244-45. Ο Ανδρέας, γιος του Ιάκωβο, ήταν στρατηγός. Ένα από τα πιο γνωστά μέλη του είναι ο μαθηματικός Φραγκίσκος Μπαρόκιος (Francesco Barozzi). Το έργο του Περιγραφή του νησιού της Κρήτη, που καταρτίστηκε το 1577, χρησιμοποιείται ακόμη ως αναφορά για νησιωτικές μελέτες. Για τους απογόνους των μελών της οικογένειας Μπαρότσι, που εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη, οφείλουμε τη συλλογή Barocci, η οποία βρίσκεται τώρα στη βιβλιοθήκη Μπόντλιαν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδη.Ο Άγγελος ήταν Πατριάρχης του Grado, ο Γιάννης ήταν ο Πατριάρχης Βενετίας.H Έλενα Μπαρότσι (Elena Barozzi) ζωγραφίστηκε από τον Τιτσιάνο και τον Τζόρτζο Βαζάρι. Παλάτι Barozzi Emo Treves de Bonfili στη Βενετία Το Ενετικό Μουσείο Νάξου ή Domus Della Rocca-Barozzi Πύργος Μπαρότζι Σκάρου στο Ημεροβίγλι Θήρας di Crollalanza, Aldo, Goffredo e Giovanni (1884). Annuario della nobiltà italiana. Presso la direzione del Giornale araldico. σελ. 212. Tassini, Giuseppe (1863). Curiosita Veneziane Ovvero Origini Delle Denominazioni Stradali di Venezia. σελ. 62. Chaitali Aik· Sia OE (2002). «Pocket Tourist Guide of Santorini». Chaitali, Aik., & Sia O.E. σελ. 33. Monumenti antichi. L'Accademia nazionale dei Lincei. 1981. σελ. 409. ISBN 978-3-8053-0186-2. Spadaro, Giuseppe (1994). Letteratura cretese e Rinascimento italiano. Rubbettino. σελ. 13. ISBN 978-88-7284-321-5. Zorzi, Alvise· Marton, Paolo (1989). I palazzi veneziani. Magnus. σελ. 206. ISBN 978-88-7057-083-0. Isēgonē, Margarita I. (2006). Smyrnē: hē Smyrna stē zōē henos daskalou : apo tis aphēgēseis tēs Stasas Isēgonē. Ekdoseis Kastaniōtē. ISBN 978-960-03-4224-6.
Νορντ Στριμ

Ο Νορντ Στριμ (ρωσικά: Северный поток) είναι ένας υπεράκτιος αγωγός φυσικού αερίου από το Βίμποργκ της Ρωσικής Ομοσπονδίας προς το Γκράιφσβαλντ της Γερμανίας και ανήκει και λειτουργεί από την εταιρεία Nord Stream AG. Το έργο περιλαμβάνει δύο παράλληλες γραμμές. Η πρώτη γραμμή είχε ολοκληρωθεί το Μάιο του 2011 και εγκαινιάστηκε στις 8 Νοεμβρίου 2011. Η δεύτερη γραμμή ολοκληρώθηκε το 2011-2012 και εγκαινιάστηκε στις 8 Οκτωβρίου 2012. Έχοντας 1.222 χιλιόμετρα μήκος, είναι ο μακρύτερος υποθαλάσσιος αγωγός στον κόσμο, ξεπερνώντας τον αγωγό Λάντζελντ κατά 54 χιλιόμετρα. Έχει ετήσια δυναμικότητα 55 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, αλλά η ικανότητά του σχεδιάζεται να διπλασιαστεί σε 110 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα μέχρι το 2019, με την τοποθέτηση δύο επιπλέον γραμμών. Ωστόσο, λόγω των κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την Gazprom, χρησιμοποιούνται στην πραγματικότητα μόνο 22,5 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα της χωρητικότητάς του. Ο Νορντ Στριμ περιστασιακά έχει ευρύτερο νόημα, συμπεριλαμβανομένου του χερσαίου αγωγού τροφοδοσίας στη Ρωσική Ομοσπονδία, και περαιτέρω συνδέσεις στη Δυτική Ευρώπη.

 Σύμφωνα με τη Gazprom, το κόστος των χερσαίων αγωγών στη Ρωσία και τη Γερμανία εκτιμήθηκε στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Το υποθαλάσσιο τμήμα του έργου αναμενόταν να κοστίσει €8,8 δισεκατομμύρια. Το 30% της χρηματοδότησης διατέθηκε μέσω ιδίων κεφαλαίων που παρείχαν οι μέτοχοι ανάλογα με τα μερίδιά τους στο έργο, ενώ το 70% προήλθε από εξωτερική τραπεζική χρηματοδότηση.Η πληρωμή έγινε με δύο δόσεις. Η πρώτη δόση ύψους 3,9 δισεκατομμυρίων ευρώ περιλαμβάνει ένα 3,1 δισεκατομμυρίων 10ετές ακάλυπτο εμπορικό δάνειο 10 ετών, του οποίου η εξυπηρέτηση γίνεται από τα έσοδα των συμβάσεων μεταφοράς. Ένα δάνειο 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ καλύπτεται από το γαλλικό πιστωτικό ίδρυμα Euler Hermes, ένα ποσό 1 δισεκατομμυρίου ευρώ από τη γερμανική United Loan Guarantee Programme και 500 εκατομμύρια από τον ιταλικό τραπεζικό οργανισμό SACE SpA. Τα δάνεια τα παρείχαν 26 εμπορικές τράπεζες με πιο σημαντικές τις Crédit Agricole, Société Générale, Commerzbank, UniCredit, Deutsche Bank και Sumitomo Mitsui Banking Corporation. Οι οικονομικοί σύμβουλοι ήταν οι Société Générale, Royal Bank of Scotland (ABN Amro), Dresdner Kleinwort (Commerzbank) και Unicredit. Ο νομικός σύμβουλος του Νορντ Στριμ ήταν η αμερικανική εταιρεία White Case και νομικός σύμβουλος για τους δανειστές ήταν η εταιρεία Clifford Chance.
Εξηκίας

Ο Εξηκίας ήταν αγγειογράφος και αγγειοπλάστης αττικών αγγείων, ο οποίος άκμασε μεταξύ 560 και 530 π.Χ στην Αθήνα. Ο Εξηκίας και ο «ζωγράφος του Άμαση» θεωρούνται οι πιο σημαντικοί τεχνίτες του μελανόμορφου αττικού ρυθμού, όπως είχε διαμορφωθεί στα μέσα του 6ου αιώνα, και αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικές τάσεις της εποχής. Τα περισσότερα έργα του εξάγονταν σε παραθαλάσσιες πόλεις της Μεσογείου όπως στην Ετρουρία, άλλα μερικά έργα απόμειναν και στην Αθήνα. Θεωρείται πως μαθητής του ήταν ο Ζωγράφος του Ανδοκίδη. Ο Εξηκίας ζωγράφιζε κυρίως μυθολογικά θέματα και κατόρθωνε να αποδίδει την ιδιαίτερη προσωπικότητα κάθε ήρωα. Δουλεύει πάνω σε παλιά, δημιουργεί όμως και νέα σχήματα. Το έργο του το χαρακτηρίζει η λεπτότητα του σχεδίου, η αγάπη για τη λεπτομέρεια, η υπολογισμένη σύνθεση και προπάντων η δραματική ένταση.

 Τα έργα που σώθηκαν είναι κυρίως κύλικες και αμφορείς του, που σήμερα βρίσκονται σε διάφορα μουσεία της Ευρώπης. Στις ανασκαφές που έχουν γίνει έχουν βρεθεί 11 αγγεία. Τα καλύτερα έργα του είναι: ο αμφορέας του Βατικανού, ο οποίος στη μία του όψη εικονίζει τον Αχιλλέα και τον Αίαντα να παίζουν πεσσούς και στην άλλη την επιστροφή των Διοσκούρων στο πατρικό σπίτι η κύλικα του Μονάχου, στην οποία εικονίζεται ο Διόνυσος να ταξιδεύει στη θάλασσα ξαπλωμένος σε πλοίο, ενώ γύρω του κολυμπούν οι μεταμορφωμένοι σε δελφίνια πειρατές ο αμφορέας με τον Αχιλλέα που σκοτώνει με ακόντιο τον Έκτορα ο αμφορέας του Βρετανικού Μουσείου με την παράσταση του Αχιλλέα, που σκοτώνει την αμαζόνα Πενθεσίλεια ο περίφημος αμφορέας της Βουλόνης (Γαλλία) , που εικονίζει με τραγική μεγαλοπρέπεια την αυτοκτονία του Αίαντα Επίσης, έργο του Εξηκία είναι και μία ομάδα από πήλινες πλάκες με θέματα που αναφέρονται στην κηδεία του νεκρού, οι οποίες κοσμούσαν ένα ταφικό μνημείο. Αρχαία ελληνική κεραμική Αμφορέας του Εξηκία Εγκυκλοπαίδεια Δέκα
Αγία Βλαχέρνα Ευρυτανίας

Η Αγία Βλαχέρνα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καρπενησίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευρυτανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Ευρυτανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1930, ο οικισμός ονομαζόταν Ερκίστα.

 H Αγία Βλαχέρνα είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ευρυτανίας. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της κορυφής «Πικροβούνι» (1.637 μ.) και πολύ κοντά στο νότιο τμήμα της τεχνητής Λίμνης Κρεμαστών, στις βόρειες όχθες του ποταμού Αρβανίτη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 540. Απέχει περίπου 34 χλμ. ΝΔ. του Καρπενησίου. Η τοπική κοινότητα Αγίας Βλαχέρνας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 17,742 χμ² (2011). Στην κοινότητα υπάγονται και οι οικισμοί Αμπέλια και Βαμβακιές. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1836 ως Ερκίστα και προσαρτήθηκε στον δήμο Πολιτοχωρίων του, τέως, νομού Ακαρνανίας & Αιτωλίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Ευρυτανίας και το 1909 στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Αγία Βλαχέρνα και το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Ευρυτανίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βλαχέρνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρπενησίου. Κατά τα πρώιμα Βυζαντινά χρόνια λέγονταν Χρυσούπολη. Στη σύντομη κάθοδο των Σλάβων ονομάστηκε Ερκίστα, μέχρι και το 1930, όταν μετονομάστηκε σε Αγία Βλαχέρνα από τους κατοίκους της που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπήρχε ο φερώνυμος ναός. Το χωριό υπέστη ιστορικά κάποια γεωλογική καταστροφή (κατολίσθηση), που ακόμα και σήμερα αναφέρεται. Και στους τρεις μαχαλάδες του χωριού, υπάρχουν ακόμη παλιά αρχοντικά απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου Η Παναγία Βλαχέρνα σε πολύ όμορφη υψηλή τοποθεσία που πανηγυρίζει με μεγάλη λαμπρότητα κάθε 2 Ιουλίου. Ερείπια τειχών στις θέσεις «Παλιόκαστρο» και «Καστρί». Τα δύο αυτά κάστρα έφραζαν την μία από τις πέντε δυτικές εισόδους της εύφορης κοιλάδας του Καρπενησιώτη ποταμού. Η σιδερένια κρεμαστή γέφυρα τύπου ‘’Belly’’, στη θέση «Στενά». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουρούντι

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουρούντ μαζί με τα Aρχεία βρίσκονται στην Μπουζουμπούρα. Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπουρούντι άνοιξε το 1981 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1985. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 διέθετε περίπου 150.000 τόμους.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπουρούντι δημιουργήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1989 από το Τμήμα Πολιτισμού του Υπουργείου Νεολαίας, Αθλητισμού και Πολιτισμού βάσει της υπουργικής απόφασης αριθ. 670/1358 . Εθνικός βιβλιοθηκάριος είναι η Marie Bernadette Ntahorwamiye . Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει τόσο τη βιβλιοθήκη όσο και τα εθνικά αρχεία. Αν και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η συλλογή δεν ήταν ακόμη ικανοποιητικά οργανωμένη λόγω ελλείψεως προσωπικού και χρηματοδότησης, η βιβλιοθήκη διαθέτει καταλόγους βιβλίων και χαρτών και αναγνωστήριο . Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, το 2014, περίπου το 61% των ενηλίκων του Μπουρούντι είναι εγγράμματοι . Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μπουρούντι άνοιξε το 1981 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1985. Είχε περίπου 150.000 τόμους στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το Ανώτατο Στρατιωτικό Ινστιτούτο διέθετε τότε 4600 τόμους. Οι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες προσφέρουν ξεναγήσεις και οδηγίες στους φοιτητές στην αρχή κάθε ακαδημαϊκού έτους. Το Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας του Πανεπιστημίου του Μπουρούντι προσφέρει ένα διετές πρόγραμμα σπουδών για επίδοξους βιβλιοθηκονόμους. Υπάρχει επίσης μια συλλογή στο Ινστιτούτο Γεωργίας της Gitega . Οι κυβερνητικές συλλογές περιλαμβάνουν το Εθνικό Κέντρο Στατιστικής Τεκμηρίωσης του Υπουργείου Προγραμματισμού, τη Βιβλιοθήκη Αγρονομικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Γεωργίας, τη βιβλιοθήκη του Τμήματος Επιστημονικής Έρευνας του Υπουργείου Παιδείας και το Κέντρο Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Δημόσιας Διοίκησης. J.B. Cuypers (1969), Burundi: Musée national; annexes: Bibliothèque nationale, Archives nationales, Unesco, OCLC 36184294, http://unesdoc.unesco.org/Ulis/cgi-bin/ulis.pl?catno=8835 Marcel Lajeunesse, επιμ. (2008). «Burundi». Les Bibliothèques nationales de la francophonie (PDF) (στα Γαλλικά) (3rd έκδοση). Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ. σελ. 22. OCLC 401164333. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 3 Μαΐου 2022. Bibliothèque nationale du Burundi Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μπουρούντι Μπουζουμπούρα Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-01-02 στο Wayback Machine.
Πέτρα του Διγενή

Η Πέτρα του Διγενή είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Petra tou Digeni». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018.
Ο βιαστικός (μυθιστόρημα)

Ο βιαστικός (γαλλικά: L'Homme pressé ) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Πωλ Μοράν που εκδόθηκε το 1941. Αφηγείται την ιστορία ενός πολυάσχολου παλαιοπώλη από το Παρίσι που δεν φαίνεται να μπορεί να χαλαρώσει και να ηρεμήσει, καταστρέφοντας τα πάντα, τη φιλία, την αγάπη, την πατρότητα, με την πυρετώδη βιασύνη του να βιώσει τον χρόνο, έως ότου τελικά αντιλαμβάνεται ότι αυτή η βιασύνη τον οδηγεί πιο γρήγορα στο ραντεβού με τον θάνατο. Το αυτοσαρκαστικό - και προφητικό για τη σημερινή εποχή - κείμενο, σύμφωνα με τον συγγραφέα, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτοβιογραφικά στοιχεία.

 Ο Πιερ Νιόξ, ένας 35χρονος Παριζιάνος έμπορος αντικών, έχει εμμονή με το πέρασμα του χρόνου. Εξουθενωτικός με το περιβάλλον του, δεν μένει ακίνητος, αγοράζει, πουλάει, τρέχει μάλλον παρά περπατά, ταξιδεύει σ' όλο τον κόσμο για τη δουλειά του, κάνει χίλια πράγματα κάθε μέρα, στην προσωπική του ζωή σαγηνεύει χωρίς να αγαπά. Ανίκανος να μείνει στη θέση του, οδηγεί τη ζωή του ολοταχώς στην προσπάθειά του να δαμάσει τον χρόνο, μη μπορώντας να αντέξει την ιδέα να χάσει ούτε μια στιγμή.Στη ξέφρενη κούρσα του, συναντά την Εντβίζ και βλέπει για πρώτη φορά τον χρόνο να επιβραδύνεται. Ερωτευμένος παράφορα μαζί της, την παντρεύεται, νομίζοντας ότι επιτέλους βρήκε την ηρεμία. Όμως ο ανυπόμονος χαρακτήρας του αναβιώνει σύντομα. Με τον ιλιγγιώδη ρυθμό που ζει, δεν απολαμβάνει πια την αξία της ζωής, ούτε τις στιγμές οικειότητας με τη γυναίκα του, ούτε την ποίηση των πραγμάτων. Καταναλώνει τον εαυτό του και τους γύρω του ορμώντας προς έναν στόχο τον οποίο ανανεώνει κάθε φορά που τον φτάνει. «Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι φτάσαμε κάπου αν δεν σταματήσουμε ποτέ;» ρωτά η σοφή Εντβίζ. Όταν φτάνει στο σημείο να ζητήσει από την έγκυο γυναίκα του να προκαλέσει τοκετό δύο μήνες νωρίτερα, η σχέση τους αναπόφευκτα καταρρέει και η Εντβίζ τον εγκαταλείπει.Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Πιέρ σε μια ολοένα πιο ιλιγγιώδη ταχύτητα που έρχεται σε αντίθεση ακόμη και με τα δικά του φυσικά όρια αντοχής, παθαίνει έμφραγμα και μαθαίνει ότι οι μέρες του είναι πλέον μετρημένες. Είναι η ώρα για να αντιμετωπίσει τον εαυτό του. 1977: L’Homme pressé με τον ελληνικό τίτλο Αδίστακτος χρυσοδάκτυλος, σε σκηνοθεσία Εντουάρ Μολιναρό με πρωταγωνιστές τον Αλαίν Ντελόν και τη Μιρέιγ Νταρκ. 2005: L’Homme pressé, τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Σεμπαστιάν Γκραλ με τον Άντονι Ντελόν και τη Ματίλντα Μέι. 1997: L'homme pressé, τραγούδι του συγκροτήματος Noir Désir. Ο βιαστικός. Μετάφραση: Ολυμπία Γλυκιώτη, εκδόσεις Ίνδικτος, 2005
Strange Kind of Woman

Το Strange Kind of Woman είναι ο τίτλος τραγουδιού του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου στις 12 Φεβρουαρίου του 1971 και έφτασε ως το # 8 των βρετανικών τσαρτ.

 Το συγκεκριμένο κομμάτι ηχογραφήθηκε για το δίσκο "Fireball". Σαν αρχική ιδέα για το σινγκλ του δίσκου είχαν το τραγούδι "Freedom" αλλά επειδή κανείς από το συγκρότημα δεν ήταν ικανοποιημένος με το συγκεκριμένο κομμάτι, αντικαταστάθηκε από το "Strange Kind of Woman". Μία μεγαλύτερη χρονικά εκτέλεση του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν προγραμματισμένη για το δίσκο, αλλά λόγω αρκετά μεγάλου αριθμού κομματιών έμεινε μόνο ως σινγκλ, εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 12 Φεβρουαρίου του 1971 κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου με το "I'm Alone" στη δεύτερη πλευρά, παγκοσμίως . Τον Μάρτιο του 1971 επανακυκλοφόρησε σε Γαλλία και Ιταλία και τον Ιούλιο του ίδιου έτους επανακυκλοφόρησε στην Ιαπωνία. Τον Απρίλιο του 1979 κυκλοφόρησε σε μορφή 7" και 12" βινυλίου με το "Black Night" στην πρώτη πλευρά, κυκλοφόρησε στη Μεγάλη Βρετανία. Το εν λόγω τραγούδι έχει ηχογραφηθεί και σε αρκετούς ζωντανούς δίσκους των Deep Purple: Made in Japan (1972) Deep Purple in Concert (1980) Nobody's Perfect (1988) In the Absence of Pink (1991) Live in Japan (1993) Total Abandon: Australia '99 (1999) Live in Denmark 1972 (2007) Live at Montreux 2006 (2007) Live at Montreux 2011 (2011) Live In Verona (2014) From The Setting Sun… (In Wacken) (2015) …To The Rising Sun (In Tokyo) (2015) The Infinite Live Recordings Vol 1 (2017) Live in Rome 2013 (2019) Strange Kind of Woman (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: 12 Φεβρουαρίου 1971 Το Strange Kind of Woman ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple Fireball 25th Anniversary CD Booklet 1996 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 www.deeppurple.com band history www.classicbands.com - Deep Purple www.danskehitlister.dk
Ιωάννης Τρικούπης

Ο Ιωάννης Τρικούπης (Μεσολόγγι, 1750 - Μεσολόγγι, 30 Ιουλίου 1824) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Γιος του ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Σπ. Τρικούπης.

 Ο Ιωάννης Τρικούπης γεννήθηκε το 1750 στο Μεσολόγγι και ήταν ο πρωτότοκος γιος του ναυτικού και προεστού Ματθαίου Τρικούπη. Παρακολούθησε τα πρώτα εγκύκλια μαθήματα στη γενέτειρά του, δίπλα στον ονομαστό λόγιο Παναγιώτη Παλαμά και αργότερα πραγματοποίησε φιλοσοφικές σπουδές στην Ιθάκη, όπου διδάχτηκε και την ιταλική. Έπειτα εγκαταστάθηκε στην Πάτρα προς ανεύρεση εργασίας. Εκεί γνωρίσθηκε με τον τότε επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γαβριήλ και το 1771 ανέλαβε γραμματέας του. Το 1780, όταν ο Γαβριήλ εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη. Στο Μεσολόγγι επέστρεψε το 1785 έπειτα από κλήση του πατέρα του που ήταν προεστός της πόλης. Παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα Παλαμά, με την οποία απέκτησε επτά γιους ( τους Σπυρίδωνα, Αναστάσιο, Κωνσταντίνο, Νικόλαο, Μάνθο, Απόστολο και Θεμιστοκλή ) και δύο κόρες ( τις Ειρήνη και Μαρία ). Μετά το θάνατο του πατέρα του, εκλέχτηκε και ο ίδιος προεστός του Μεσολογγίου, θέση που κράτησε για μια οκταετία, πετυχαίνοντας μεταξύ άλλων να αποκτήσει την εύνοια του Αλή πασάΜυήθηκε στη Φιλική Εταιρία από τον Πορφύριο Άρτης, και αργότερα, όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, εξ αυτού εκλέχθηκε πρόεδρος των δημογερόντων στο Μεσολόγγι. Αργότερα, εκλέχθηκε από τους συμπολίτες του πρώτα πρόεδρος των δημογερόντων και έπειτα των εφόρων του Μεσολογγίου.Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου το 1822, συνεισέφερε στην άμυνα της πόλης και στις 9 Νοεμβρίου 1822, με τη σύσταση της Γερουσία της Δυτικής Ελλάδας εκλέχθηκε γερουσιαστής και αργότερα μέλος του συμβουλίου της γενικής διεύθυνσής της και της τριμελούς επιτροπής που αναπλήρωνε τον πρόεδρο Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο κατά την απουσία του.Πέθανε στις 30 Ιουλίου του 1824 στο Μεσολόγγι. Σύμφωνα με την αναγγελία του θανάτου του στα «Ελληνικά Χρονικά» του Μάγερ, απεβίωσε εξαιτίας τηκτικής θέρμης. Οικογένεια Τρικούπη
Άντρα Πραντές

Η Άντρα Πραντές είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο ΝΑ. τμήμα της χώρας και η συνολική της έκταση είναι 162.970 τ.χλμ. ενώ ο πληθυσμός της 49.386.799 κάτοικοι το 2011 (ή 84,665,533 κάτοικοι συμπεριλαμβανομένης της Τελανγκάνα, η οποία έγινε ξεχωριστή πολιτεία το 2014). Πρόκειται για την τέταρτη μεγαλύτερη σε έκταση πολιτεία της Ινδίας και την πέμπτη σε πληθυσμό. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Χαϊντεραμπάντ, η πολυπληθέστερη της πολιτείας. Λόγω της διάσπασης της πολιτείας μετά την απόσχιση της Τελανγκάνα και την μετατροπή της σε ξεχωριστή Ομόσπονδη πολιτεία, η ντε φάκτο πρωτεύουσα είναι το Αμαραβάτι. Σύμφωνα με τον Νόμο Αναδιοργάνωσης του Άντρα Πραντές το 2014, αναφέρεται ότι το Χαϊντεραμπάντ θα είναι η πρωτεύουσα της Τελανγκάνα και του Άντρα Πραντές για μια περίοδο όχι μεγαλύτερη των 10 χρόνων, και ότι μια νέα πρωτεύουσα θα αναπτυχθεί ανάμεσα στο Γκουντούρ και την Βιτζαϊγιάντα.

 Σύμφωνα με τον νόμο του 1956 "Περί αναδιοργάνωσης της χώρας" που τέθηκε σε ισχύ τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, η πολιτεία Άντρα Πραντές σχηματίσθηκε με τη συγχώνευση του κράτους Χαϊντεραμπάντ με την περιοχή που ομιλούταν η γλώσσα τελούγκου, η δε περιοχή που ομιλούταν η γλώσσα μαράθι συγχωνεύτηκε με την πολιτεία της Βομβάης και οι περιοχές όπου επικρατούσε η γλώσσα κανάντα συγχωνεύθηκαν με το κράτος της Μυσόρης. Έτσι η Άντρα Πραντές τοπογραφικά ορίζεται από τα πλάτη 12° 41' και 22° Β. και γεωγραφικά μήκη 77° και 84° 40' Α., συνορεύοντας με τις πολιτείες Μαχαράστρα, Τσατίσγκαρ και Ορίσα στα βόρεια, το κόλπο της Βεγγάλης στα ανατολικά, με ανάπτυγμα ακτογραμμής 972 χλμ. (2η σε ακτογραμμή πολιτεία της Ινδίας), την Ταμίλ Ναντού νότια και την Καρνάτακα δυτικά. Η δε πολιτεία χωρίζεται σε τρεις γεωγραφικές περιοχές: την Τελανγκάνα, την Παράκτια Άντρα, και την Ραγιαλασίμα. Την Άντρα Πραντές διατρέχουν δύο κύριοι ποταμοί ο Γκοντάβαρι και ο Κρίσνα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της πολιτείας είναι η μεγάλη παραγωγή ρυζιού που φθάνει το 77% της ινδικής παραγωγής, περί τους 18 εκατομμύρια τόνους. Άλλες μεγάλες πόλεις εκτός της πρωτεύουσας είναι οι: Βισαχαπατνάμ, Βιτζαγιαβάντα, Γκουντούρ και η Ρατζαμούντρυ. Επίσημη γλώσσα είναι η τελούγκου με δεύτερη την ορντού, ενω λιγότερο ομιλούμενες είναι η χίντι, η μαράθι, η κανάντα και ορίγια. "Stateman΄s Year-Book 1987-88" σελ.657-658. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". Map of Andhra Pradesh Official website of the Government of Andhra Pradesh Andhra Pradesh Government Tourism Department Andhra Pradesh Portal at NIC website Αρχειοθετήθηκε 2011-05-11 στο Wayback Machine. AP Directorate of Economics & Statistics Official website of State Police of Andhra Pradesh Citizen Reports and Latest News from Andhra Pradesh
Ξανθίνη

Η ξανθίνη είναι μια ετεροκυκλική χημική ένωση με χημικό τύπο C5H4N4O2. Σχηματίζεται ως ενδιάμεσο προϊόν του μεταβολισμού των πουρινών, και στον οργανισμό μετασχηματίζεται σε ουρικό οξύ. Παράγωγα της ξανθίνης είναι τα αλκαλοειδή καφεΐνη, θεοφυλλίνη και θεοβρωμίνη, τα οποία βρίσκονται στον καφέ, το τσάι και το κακάο.

 Η ξανθίνη σχηματίζεται στον ανθρώπινο οργανισμό ως μεταβολικό παράγωγο της αδενίνης, της γουανίνης, της υποξανθίνης και της ξανθοσίνης. Το ένζυμο ξανθινοξειδάση (οξειδάση της ξανθίνης) μετατρέπει την ξανθίνη σε ουρικό οξύ, το οποίο αποβάλλεται από τον οργανισμό μέσω των νεφρών στα ούρα. Σε άτομα που πάσχουν από την σπάνια γενετική διαταραχή ξανθινουρία, δεν υπάρχει επαρκής ποσότητα του ενζύμου ξανθινοξειδάση, με συνέπεια να δυσχεραίνεται ο μεταβολισμός της ξανθίνης σε ουρικό οξύ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση της ξανθίνης στο αίμα και τα αυξημένα επίπεδά της στα ούρα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό λίθων ξανθίνης στους νεφρούς. Γνωστές ενώσεις που περιέχουν μεθύλια ως υποκαταστάτες σε κάποια από τα άτομα αζώτου του πουρινικού δακτυλίου της ξανθίνης είναι η καφεΐνη (1,3,7-τριμεθυλοξανθίνη), η θεοφυλλίνη (1,3-διμεθυλοξανθίνη) και η θεοβρωμίνη (3,7-διμεθυλοξανθίνη): Τα μεθυλιωμένα αυτά παράγωγα της ξανθίνης έχουν παρόμοια φυσιολογική δράση ως διεγερτικές, καρδιοτονωτικές και αγγειοσυσταλτικές ουσίες. Πουρίνες Ουρικό οξύ Ξανθινουρία R. F. Murray, H. W. Harper, D. K. Granner, P. A. Mayes, V. W. Rodwell, Harper's Illustrated Biochemistry, McGraw-Hill, 2006. L. Stryer, Βιοχημεία, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 1997.
Οράσιο Κάρτες

Ο Οράσιο Μανουέλ Κάρτες Χάρα (ισπ. Horacio Manuel Cartes Jara, 1956-) είναι Παραγουανός επιχειρηματίας και πολιτικός ο οποίος εξελέγη πρόεδρος της Παραγουάης μετά τις εκλογές του Απριλίου του 2013, ενώ θα αναλάβει τα καθήκοντά του στις 15 Αυγούστου 2013. Ο Κάρτες είναι ιδιοκτήτης 25 επιχειρήσεων που ανήκουν στον όμιλο Grupo Cartes, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται εταιρείες επεξεργασίας καπνού, αναψυκτικών και κρέατος, καθώς και τραπεζικές επιχειρήσεις. Είναι, επίσης, πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας Κλουμπ Λιμπερτάδ από το 2001.

 Ο Οράσιο Κάρτες γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου 1956 στην Ασουνσιόν της Παραγουάης. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης εταιρείας αρμόδιας για τη διακίνηση των αεροπλάνων Τσέσνα στην Παραγουάη, ενώ ο ίδιος ο Κάρτες σπούδασε αεροναυτική μηχανική στις ΗΠΑ. Στα 19 του έτη, ξεκίνησε μία επιχείρηση ανταλλαγής συναλλάγματος που εξελίχθηκε στη σημερινή τράπεζα Banco Amambay. Στην πορεία δημιούργησε 25 επιχειρήσεις, μεταξύ αυτών και την Tabesa, τη μεγαλύτερη εταιρεία επεξεργασίας καπνού της Παραγουάης . Ο Κάρτες φυλακίστηκε για επτά μήνες το 1989 με την κατηγορία της απάτης και, στην πορεία, αθωώθηκε από το δικαστήριο. Το 2000, η αστυνομία δίωξης ναρκωτικών ουσιών κατάσχεσε ένα αεροπλάνο που μετέφερε μαριχουάνα και κοκαΐνη και βρισκόταν στο κτήμα του. Ο Κάρτες ισχυρίστηκε ότι το αεροπλάνο έκανε αναγκαστική προσγείωση στο κτήμα και ότι δεν σχετιζόταν με την εμπορεία ναρκωτικών, καθώς και ότι τάσσεται ενάντια στη νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Το όνομά του εμφανίστηκε σε λίστα με ονόματα που ενεπλάκησαν σε σκάνδαλο με υπεράκτιες εταιρείες σχετικά με μία οικονομική οντότητα που ήταν εγκατεστημένη στις Νήσους Κουκ και σχετιζόταν με την Banco Amambay, ενώ το Wikileaks ανέφερε ότι ο Κάρτες αποτελούσε επίκεντρο έρευνας για υπόθεση ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Μέχρι το 2008, ο Κάρτες δεν ασχολούνταν με την πολιτική, ενώ δεν ήταν καν εγγεγραμμένος ψηφοφόρος. Έγινε μέλος του κεντροδεξιού Κόμματος Κολοράδο το 2009, δηλώνοντας ότι ήθελε να αντιμετωπιστεί η μεταστροφή της Λατινικής Αμερικής προς την αριστερά. Ο Κάρτες μετατράπηκε σε αποτελεσματικό πολιτικό και αντιπροσώπευε μία νέα γενιά πολιτικών που δεν είχε καμία σχέση με την ιστορία του κόμματος, το οποίο είχε στηρίξει την στρατιωτική δικτατορία του Αλφρέδο Στρέσνερ. Η ικανότητά του στα οικονομικά συνέβαλε στην εκλογή του στη θέση του προέδρου της Παραγουάης το 2013. Σημαντικά σημεία της προεκλογικής του εκστρατείας ήταν η υπόσχεση της αύξησης του ιδιωτικού κεφαλαίου για τις δημόσιες υποδομές, ο εκσυγχρονισμός των δημοσίων επιχειρήσεων, η προσέλκυση ξένων επενδυτών και η δημιουργία θέσεων εργασίας. Στις 21 Απριλίου 2013, ο Οράσιο Κάρτες εξελέγη πρόεδρος της Παραγουάης, συγκεντρώνοντας το 45,8% των ψήφων. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Κάρτες έκανε ορισμένες ομοφοβικές δηλώσεις, καθώς συνέκρινε τους ομοφυλόφιλους με τις μαϊμούδες, ενώ δήλωσε ότι θα πυροβολούσε τον γιο του στους όρχεις εάν μάθαινε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Horacio Cartes στο Wikimedia Commons
Κυριάκος Φλόκας

Ο Κυριάκος ή Κύρ(γ)ιος Φλόκας ήταν το πρόσωπο που σύμφωνα με την προφορική ιστορική παράδοση συνέβαλε καθοριστικά ώστε να χορηγηθεί το 1659 από τους Οθωμανούς, το προνομιακό καθεστώς στην περιοχή του Μετσόβου.

 Ο σχετικός θρύλος, αποδίδει την παραχώρηση των προνομίων του Μετσόβου στην εύνοια κάποιου μεγάλου βεζύρη προς τον Μετσοβίτη αρχιτσέλιγκα, σε ανταπόδοση του γεγονότος ότι τον φιλοξένησε και τον έκρυψε όταν είχε πέσει στη δυσμένεια του σουλτάνου και κινδύνευε να εκτελεστεί. Συγκεκριμένα, ο υψηλόβαθμος Οθωμανός αξιωματούχος, ντυμένος με στολή κτηνοτρόφου, ακολουθούσε επί τρία χρόνια τα κοπάδια του Φλόκα στα χειμαδιά της Θεσσαλίας και τα θερινά βοσκοτόπια του Μετσόβου. Διαπιστώθηκε, ωστόσο, ότι είχε πέσει θύμα συκοφαντίας γι αυτό και ο Σουλτάνος τον αμνήστευσε, τον αναζήτησε και τον αποκατέστησε στην θέση του. Όταν αργότερα τον επισκέφτηκε μετά από πρόσκλησή του ο Φλόκας, του έδωσε άφθονα και πλούσια δώρα και τον εφοδίασε με σουλτανικό φιρμάνι, μέσω του οποίου παραχωρούνταν ειδικά προνόμια στο Μέτσοβο και τα όμορα προς αυτό χωριά. Χωρίς να έχει τεκμηριωθεί ιστορικά η ύπαρξη του Κυριάκου Φλόκα και του συγκεκριμένου βεζύρη, η οικογένεια Φλόκα εμφανίζεται στις πηγές του Μετσόβου ως μία από τις ισχυρότερες του ανώτερου κοινωνικού στρώματος. Κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα συναντάμε μέλη της να κατέχουν ηγετικές θέσεις, να χρηματοδοτούν κοινωφελή έργα και να δωρίζουν γαίες σε ναούς και μονές της περιοχής. Παράλληλα, η κεντρικότερη συνοικία του Μετσόβου, όπου σήμερα βρίσκεται η κεντρική πλατεία, έφερε παλιότερα την ονομασία ο «Μαχαλάς του Φλόκα». Η εκκλησία του Μετσόβου τελεί κάθε χρόνο κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας μνημόσυνο προς τιμήν του. Το φιρμάνι και το πατριαρχικό σιγίλλιο με το οποίο από το 1659 το Μέτσοβο υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, φυλάσσονται σε σιδερένιο κιβώτιο στο Αβερώφειο γραφείο του Μετσόβου. Β. Σκαφιδάς, «Τα προνόμια του Μετσόβου», ΗΕ 1 (1952), σ. 657-660. V. Diamandi, «Meţoviţeanul Floca şi privilegiile obţinute de el», Convorbiri literare (1910),σελ. 480-483. Γ.Πλατάρης - Τζίμας, Κώδικας Διαθηκών, Μείζονες και ελάσσονες ευεργέτες του Μετσόβου, τόμ. Β΄, εκδ. Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων και Δήμου Μετσόβου, Μέτσοβο/Αθήνα 2004, σελ 262-263. Α. Βακαλόπουλος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμ. Β΄, Θεσσαλονίκη 1961, σελ. 340. Γ. Πλατάρης, Κώδικας Χώρας Μετσόβου των ετών 1708-1907, Αθήνα 1982, σελ. 7, 11, 34, 40, 64, 66, 68, 72-73, 78, 81, 84, 92- 93, 103, 119, 155.
Φραγκίσκος του Σαιν-Πολ

Ο Φραγκίσκος, γαλλ. François (6 Οκτωβρίου 1491 - 1 Σεπτεμβρίου 1545) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόμης του Σαιν-Πολ. Ήταν σημαντικός στρατιωτικός διοικητής κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φραγκίσκου δούκα του Βαντόμ και της Μαρίας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης και κληρονόμου του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Το 1515, μετά τη μάχη του Μαρινιάνο χρίστηκε ιππότης από τον Πιέρ Τεράιγ κύριο του Μπαγιάρ. Έλαβε μέρος στην άμυνα του Μεζιέρ το 1521. Υπό τους Γκιγιώμ Γκουφιέ κύριο του Μπονιβέ και Πιέρ Τεράιγ συμμετείχε στην μάχη της Σεζιά που ηττήθηκαν (1524). Μετά τη μάχη της Παβίας, το επόμενο έτος, αιχμαλωτίστηκε.Το 1527 έγινε κυβερνήτης του Δελφινάτου και υπεύθυνος των Γαλλικών επιχειρήσεων εναντίον της Σαβοΐας και του Πεδεμοντίου. Στη μάχη του Λαντριάνο ο στρατός του καταστράφηκε και ο ίδιος φυλακίστηκε ως τη Συνθήκη του Καμπραί (1529). Ήταν παρών στη συνάντηση του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας και του πάπα Κλήμη Ζ΄ στη Μασσαλία (1533). Ακολούθησε τον διάδοχο (δελφίνο) στην Πικαρδία και στο Λουξεμβούργο (1542). Το επόμενο έτος συμμετείχε στη διοίκηση του στρατού εναντίον των Άγγλων και των Ισπανών στην Πικαρδία. Στον Ιταλικό Πόλεμο (1542-46) ανέλαβε την κατάκτηση της Σαβοΐας. Συμβούλεψε να μη γίνει η μάχη του Σερεζόλ, αλλά ακολουθήθηκε η συμβουλή του Μπλαίζ ντε Λεσράν-Μασενκόμ κυρίου του Μονλύκ, ο οποίος νίκησε στη μάχη. Τον Φεβρουάριο του 1534 νυμφεύτηκε την Αντριέν κυρία του Εστουντβίλ. Τον Σεπτέμβριο η κυριότητα του Εστουτβίλ αναβαθμίστηκε σε δουκάτο (Συνέλευση της Ρουέν). Είχε τέκνα: Φραγκίσκος Β΄ 1536-1546, απεβ. 10 ετών. Μαρία 1539-1601, κόμισσα του Ανγκιέν, παντρεύτηκε πρώτα τον εξάδελφό της Ιωάννη των Βουρβόνων κόμη του Ανγκιάν και μετά τον Λέονορ των Βαλουά δούκα του Λονγκεβίλ. Charles Gavard, «Galerie Historique du Palais de Versailles. Vol.VIII» (1846) Imprimerie Royale.
Ο Λύκος

Ο Λύκος (ισπανικά: El Lobo) είναι μια βιογραφική δραματική ταινία Ισπανικής παραγωγής του 2004 σε σκηνοθεσία Μιγκέλ Κουρτουά και σενάριο του Αντόνιο Ονέτι. Πρωταγωνιστούν: Εντοάρντο Νοριέγκα και Χοσέ Κορονάντο.

 Η ταινία βασίζεται στη ζωή του Μικέλ Λεζάρζα, ενός πράκτορα της ισπανικής υπηρεσίας πληροφοριών που έδρασε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. O «Λύκος» είναι ένας κυβερνητικός πράκτορας ο οποίος κατάφερνει να διεισδύσει στον μηχανισμό της τρομοκρατικής οργάνωσης των Βάσκων αυτονομιστών ΕΤΑ και να εξαρθρώσει το ένα τέταρτο περίπου των μελών της. Στην συνέχεια ο Λύκος παρεμποδίζει τα σχέδια της οργάνωσης για μια μεγάλη απόδραση μελών της από τις φυλακές καθώς και μια εκστρατεία τρομοκρατικών επιθέσεων. Στηριγμένος αρχικά και προδωμένος όμως αργότερα από τις Μυστικές Υπηρεσίες του Ισπανού δικτάτορα Φράνκο, ο Λύκος ωστόσο κατάφερε να διαφύγει και να συνεχίσει την αποστολή του ενεργώντας πια για λογαριασμό του. Η ETA τον καταδικάζει σε θάνατο και δημοσιεύει τις φωτογραφίες του σε όλη τη χώρα των Βάσκων, με την ελπίδα ότι κάποιος θα αναφέρει για το πού βρίσκεται. Τελικά, ο Λύκος αλλάζει ταυτότητα, κάνει πλαστική αλλάζοντας το πρόσωπό του και εξαφανίζεται για πάντα χωρίς να αφήσει πίσω του κανένα ίχνος. Από τότε, η ΕΤΑ έχει φυλαγμένη μια σφαίρα με το όνομα του "Λύκου" γραμμένη επάνω της... Εντοάρντο Νοριέγκα ως...ο Λύκος Χοσέ Κορονάντο ως...Ρικάρντο Μελάνι Ντουτέ ως...Αμάγια Σίλβια Αμπασκάλ ως...Μπεγκόνα Σαντιάγκο Ράμος ως Πάντσο Πάτρικ Μπρουέλ ως...Νέλσον Χόρχε Σανζ ως...Άζιερ Μανουέλ Ζάρζο ως...Ματίας Ο Λύκος στην IMDb
Εθνική Γιβραλτάρ (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Γιβραλτάρ αντιπροσωπεύει το Γιβραλτάρ στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Ερασιτεχνών του Γιβραλτάρ (Gibraltar Amateur Basketball Association).

 Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Γιβραλτάρ σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Gibraltar, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά)
Δημήτρης Μάντζος

Ο Δημήτρης Μάντζος (Πάτρα, 1982 - ) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός που υπηρετεί ως βουλευτής Επικρατείας και μέχρι τις 27 Ιουλίου 2023, εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1982. Είναι απόφοιτος Νομικής ΑΠΘ με μεταπτυχιακό στο Εμπορικό δίκαιο την περίοδο 2004 - 2006 στοΕΚΠΑ. Από το 2012 είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Άννα Παναγιωτίδου και έχουν αποκτήσει έναν υιό. Μιλά αγγλικά και γερμανικά. Έχει υπηρετήσει στο παρελθόν ως διευθυντής της ΚΟ του ΚΙΝΑΛ, αλλά και ως σύμβουλος της Φώφης Γεννηματά για θέματα δικαιοσύνης και θεσμών και πριν από τη Συνταγματική αναθεώρηση, συμμετείχε στην Επιτροπή Θέσεων της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (πρόγονος του ΚΙΝΑΛ) για τη Συνταγματική και Θεσμική Μεταρρύθμιση. Την περίοδο 2011- 2014 διετέλεσε σύμβουλος στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Από τις 22 Ιανουαρίου 2022 είναι εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στις εκλογές του Μαΐου 2023 και επανεξελέγη έναν μήνα αργότερα, από την κάλπη της 25ης Ιουνίου 2023. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μαζί με τον Μιχάλη Κατρίνη.
Εθνική Κιργιζίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 25 Ιανουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κιργιζίας αντιπροσωπεύει την Κιργιζία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Κιργιζίας (Kyrgyz Basketball Federation).

 Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από την Κιργιζία εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι σήμερα η Κιργιζία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1995, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.Επίσης, η Κιργιζία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κιργιζίας σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Εθνική Κιργιζίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Kirgiziya, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Kyrgyz Basketball Federation, επίσημος ιστότοπος.
337 Δεβόζα

Η Δεβόζα (Devosa) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,74. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Δεβόζας υπολογίσθηκε σε 59,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 216 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,161 (από δεδομένα του IRAS). Η Δεβόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 39 λεπτά, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νίκος Γαλανός (ηθοποιός)

Ο Νίκος Γαλανός(Αθήνα, 20 Δεκεμβρίου 1945) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 ενώ έγινε αρκετά γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

 Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1945. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1962 ερμηνεύοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία "Οργή". Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, ενώ έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο παίζοντας μαζί με την Τζένη Καρέζη στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στις ταινίες "Κραυγή" (1964), "Τα δάκρυα μου είναι καυτά" (1964), "Ο Ουρανοκατέβατος" (1965), "Η λεωφόρος του μίσους" (1968), "Πανικός" (1969) και "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα" (1969). Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πρωταγωνίστησε μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία "Ένα αστείο κορίτσι" στο ρόλο του Αλέκου Βενιέρη γενόμενος ευρέως γνωστός, ενώ ακολούθησαν κι άλλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε ταινίες. Κάποιες από τις πιο γνωστές είναι "Ορατότης μηδέν" (1970), "Ο Αστραπόγιαννος" (1970), "Η Αλίκη Δικτάτωρ" (1972), ενώ η ταινία "Η αμαρτία της ομορφιάς" το 1972 σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Ακόμη το 1974 έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο μέσω της σειράς "Οι Δίκαιοι" ακολουθώντας πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις σειρές "Το Ταξίδι", "Έρωτας και Επανάσταση", "Η μάχη των πελαργών", "Οι φρουροί της Αχαΐας" και άλλες. Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές "Το Τραστ" (1990-1991), "Ανατολικός Άνεμος" (1991-1992), "Η Ελίζα και οι άλλοι" (1993), "Χαραυγή" (1994-1995), "Έκπτωτος Άγγελος" (1997-1998), "Η Λάμψη" (1995-1996), "Το κλειδί" (1999-2001), "Μη μου λες αντίο" (2004-2005), "Απαγορευμένη Αγάπη" (2005-2006), "Ένας Μήνας και κάτι" (2007-2008), "Κλεμμένα Όνειρα" (2011-2012), "9 Μήνες" (2015-2017) Έρωτας Μετά " ( 2019 ) και "Η Γη της Ελιάς" (2021-σήμερα Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. retrodb
Ευρωμπάσκετ 2025

Το Ευρωμπάσκετ 2025 θα είναι η 42η διοργάνωση του πρωταθλήματος Ευρωμπάσκετ, το οποίο διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη FIBA Europe. Όπως και οι τρεις προηγούμενες διοργανώσεις, το τουρνουά θα συνδιοργανωθεί από τέσσερις χώρες: Λετονία, Κύπρος, Φινλανδία και Πολωνία. Θα πραγματοποιηθεί από τις 27 Αυγούστου έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2025.

 Η FIBA Europe άνοιξε τρεις επιλογές υποβολής προσφορών για τη φιλοξενία: για τη φιλοξενία ενός προκριματικού ομίλου, για τη φιλοξενία του τελικού γύρου ή για τη φιλοξενία ολόκληρης της διοργάνωσης. Τα Ευρωμπάσκετ του 2015, του 2017 και του 2022, διεξήχθησαν με τον ίδιο τρόπο, όπου καθεμία από τις διοργανώσεις φιλοξενήθηκε σε τέσσερις χώρες. Έξι χώρες υπέβαλαν χωριστές υποψηφιότητες για τη διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ 2025: Κατά τη συνεδρίασή του στις 28 Μαρτίου 2022, το Διοικητικό Συμβούλιο της FIBA Europe επέλεξε τη Λετονία, την Κύπρο και τη Φινλανδία για να φιλοξενήσουν τη διοργάνωση, με τη Λετονία να φιλοξενεί τη νοκ άουτ φάση. Η Ουκρανία ήταν μια επιλογή για να είναι ο τέταρτος οικοδεσπότης στη φάση των ομίλων. Λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Πολωνία ορίστηκε η τέταρτη χώρα που θα φιλοξενήσει τη διοργάνωση. Limassol will be the host city for Cyprus. Riga will be the host city for Latvia and for the final phase. On 6 March 2023, Tampere was announced as the host city for Finland. On March 17, Katowice was announced as the host city for Poland at a FIBA Europe Board meeting in Seville. In June 2023, a draw determined which group will be played at each venue. Group A in Riga, Group B in Tampere, Group C in Limassol and Group D in Katowice. Η διαδικασία πρόκρισης ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2021, με δέκα ομάδες να συμμετέχουν στους προ-προκριματικούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένων των οκτώ ομάδων που αποκλείστηκαν από τα ευρωπαϊκά προ-προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Οι συνοικοδεσπότες θα συμμετάσχουν στα προκριματικά, παρά την αυτόματη πρόκριση στο Ευρωμπάσκετ 2025. Επίσημος ιστότοπος
Δροσάτο Κιλκίς

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Δροσάτο Το Δροσάτο είναι χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Κιλκίς σε υψόμετρο 207 μέτρων, 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της λίμνης Δοϊράνης, ανατολικά του Εθνικού δρόμου Θεσσαλονίκη – Κιλκίς – Σέρρες. Απέχει από την πόλη του Κιλκίς 24,4 χλμ. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Κιλκίς. Κατά την απογραφή του 2021 αριθμούσε 647 μόνιμους κατοίκους...

 Το χωριό κατοικείται από πολύ παλιά. Κατά τον 19ο αιώνα το χωριό κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Έλληνες Μακεδόνες, οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα από τη βουλγαρική τρομοκρατία των κομιτατζήδων για να στραφούν προς την Εξαρχία. Επειδή η εθνική συνείδηση των κατοίκων αποδείχθηκε άκαμπτη, οι Βούλγαροι κατάφεραν να ερημώσουν τον μαρτυρικό Ποταρό, κατά την προσφιλή τακτική τους, όταν δεν μπορούσαν να επιβληθούν. Οι κάτοικοί του σήμερα είναι γηγενείς Μακεδόνες και πρόσφυγες, που εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1919), γύρω στα 1919-1920, από τον Καύκασο (περιοχή Καρς και πιο συγκεκριμένα χωριό Κονκ) και από την Ανατολική Θράκη. Ο οικισμός τότε ονομαζόταν «Ποταρός» και ανήκε στην κοινότητα «Σουρλόβου» (Αμαράντων). Το 1927 μετονομάστηκε σε Δροσάτο και το 1928 δημιουργήθηκε η κοινότητα Δροσάτου, που απαρτιζόταν από το Δροσάτο και τον οικισμό Δοϊράνης. To 1935 προστέθηκε στην κοινότητα και ο οικισμός Κορυφής. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων ήταν τα καπνά, τα σιτηρά και η κτηνοτροφία. Κατά τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 το Δροσάτο γνώρισε μεγάλο μεταναστευτικό κύμα. Σήμερα οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία (σιτηρά, καπνός, μποστάνια, αμπέλια, καλαμπόκια κ.α.), την αλιεία και την κτηνοτροφία. Γνωστή είναι η δράση του Εξωραϊστικού – Εκπολιτιστικού Συλλόγου, ο οποίος με τις δράσεις του (χορευτικά, θεατρικά) είναι από τους πλέον ενεργούς στον νομό, ονομαστό και το πανηγύρι τού χωριού που γίνεται στις 15 Αυγούστου, οπότε και συγκεντρώνεται πολύς κόσμος.
Απόστολος Μαργαρίτης

Ο Απόστολος Μαργαρίτης ή Απόστολ Μάργκαριτ (ρουμανικά: Apostol Mărgărit) (5 Αυγούστου 1832, Αβδέλλα – 19 Οκτωβρίου 1903, Μπίτολα) ήταν Αρμάνος δάσκαλος και συγγραφέας. Υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές φωνές της αρμάνικης χειραφέτησης τον 19ο αιώνα και καθόρισε την πολιτική της Ρουμανίας απέναντι στους Αρμάνους, οι οποίοι άρχισαν να έχουν τα δικά τους σχολεία στη γλώσσα τους, χάρη στις προσπάθειες του.

 Ο Μαργαρίτης γεννήθηκε στη Μακεδονία, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1862, ο Μαργαρίτης έγινε δάσκαλος στο Βλάχο-Κλεισούρα, κοντά στα Γρεβενά και δίδασκε στα παιδιά ελληνικά, αλλά και αρμάνικα. Το 1864, στο Τύρνοβο, άνοιξε τις πόρτες του για τα παιδιά του το πρώτο αρμανικό σχολείο στη Μακεδονία. Το σχολείο χρηματοδοτήθηκε από τη Ρουμανία και εποπτευόταν από τον Μαργαρίτη. Ιδρύθηκε από τον Ντιμίτρι Ατανασέσκου, ο οποίος ήταν δάσκαλος του σχολείου και γέννημα θρέμμα του χωριού.Λόγω της δραστηριότητάς του, κατηγορήθηκε για προδοσία από τους Έλληνες, ως είτε Αυστριακός είτε Καθολικός πράκτορας. Έγιναν πολλές απόπειρες δολοφονίας εναντίον του: μαχαιρώθηκε με στιλέτο στη Θεσσαλονίκη, ρίχτηκε δύο φορές στον ποταμό Βαρδάρη και πυροβολήθηκε ενώ βρισκόταν στα βουνά της Οχρίδας. Τελικά στάλθηκε στη φυλακή, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, όπου έλαβε υποστήριξη από τον Ρουμάνο μονάρχη. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877–1878) και την ανεξαρτησία της Ρουμανίας, η οθωμανική κυβέρνηση τον δέχτηκε ως σχολικό επιθεωρητή των ρουμανικών σχολείων στην τουρκική επικράτεια. Υπό αυτή τη θέση, ο Μαργαρίτης ίδρυσε πολλά από τα ρουμανικά σχολεία της Μακεδονίας και της Αλβανίας, μερικές φορές μαζί με τον Γάλλο ιερέα Ζαν-Κλοντ Φαβεριάλ.Ο Μαργαρίτης κατάφερε να γίνει μια από τις σημαντικότερες φωνές της χειραφέτησης των Αρμάνων στα Βαλκάνια, καθώς καθόρισε τη στάση του Βουκουρεστίου έναντι των Αρμάνων. Για τα πλεονεκτήματά του έγινε μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας στις 3 Απριλίου 1889 και είχε εθνική κηδεία το 1903. Εκτός από μια σειρά από αιτήματα που απευθύνθηκαν στην Υψηλή Πύλη εκ μέρους του Αρμάνικου λαού, έγραψε επίσης: Μπροσούρα Réfutation d'une grecque par un Valaque épirote («Διάψευση ελληνικής μπροσούρας από έναν Ηπειρώτη Βλάχο», 1878) Etudes historiques sur les Valaques du Pinde («Ιστορικές μελέτες των Βλάχων της Πίνδου», 1881) Les Grecs, les Valaques, les Albanais et l'Empire turc par un Valaque du Pinde («"Οι Έλληνες, οι Βλάχοι και οι Αλβανοί της Τουρκικής Αυτοκρατορίας" από έναν Βλάχο από την Πίνδο» 1886) La politique grecque en Turquie («Η ελληνική πολιτική στην Τουρκία», 1890) Raport despre persecuţiile şcoalelor române în Macedonia din partea Grecilor («Έκθεση σχετικά με τη δίωξη των Ρουμάνων λογίων στη Μακεδονία από την πλευρά των Ελλήνων», 1875) Memoriu privitor la şcoalele de peste Balcani («Απομνημονεύματα του επόπτη των σχολείων πέρα από τα Βαλκάνια», 1887) Dimitrie R Rosetti (1897) Dicţionarul contimporanilor, Editura Lito-Tipografiei "Populara" Curierul Naţional, "Omagiu Academy pentru Apostol Margarit (1832-1903)" Αρχειοθετήθηκε 2018-12-15 στο Wayback Machine.
Εθνική Ουρουγουάης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ουρουγουάης αντιπροσωπεύει την Ουρουγουάη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουρουγουανής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federación Uruguaya de Básquetbol).

 Πορεία σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ουρουγουάης σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA: Εθνική Ουρουγουάης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Uruguay, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federación Uruguaya de Básquetbol, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)