IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κοσμάς Α΄ της Νάπολης

Ο Κοσμάς Α΄ (ιταλικά : Cosma I, λατινικά : Cosmas I), (απεβίωσε το 749 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 747 έως το 749. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 16 Αυγούστου.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Κοσμά της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του επισκόπου Κοσμά. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Σέργιο Α', ο οποίος πέθανε το 746. Η υποψηφιότητά του προτάθηκε από τον Πάπα Ζαχαρία και εγκρίθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε'. Εικάζεται ότι η ενθρόνιση του νέου αρχηγού της ναπολιτάνικης επισκοπής θα μπορούσε να γίνει το 747. Ο Κοσμάς κυβέρνησε την επισκοπή της Νεάπολης μόνο για δύο χρόνια, δύο μήνες και έξι ημέρες. Ο θάνατός του χρονολογείται στο 748 ή 749. Διάδοχος του Κοσμά Β' στον επισκοπικό θρόνο ήταν ο Άγιος Κάλβος. Λίγο μετά τον θάνατό του, ο Κοσμάς Β' άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε ακόμη προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές. Η μνήμη του Αγίου Κοσμά της Νεάπολης εορτάζεται στις 16 Αυγούστου.
Άντριεν βαν Οστάντε

Ο Άντριεν βαν Οστάντε (Adriaen van Ostade, βάπτιση 10 Δεκεμβρίου 1610 · θαν. 27 Απριλίου 1685) ήταν μείζων Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης, του οποίου το έργο ανήκει χρονικά στην χρυσή εποχή της ολλανδικής ζωγραφικής. Φιλοτέχνησε κυρίως ρωπογραφίες, με θέματα που αντλούσαν από την καθημερινότητα των χωρικών και των φτωχότερων κοινωνικών ομάδων. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα θρησκευτικούς πίνακες, προσωπογραφίες και τοπία. Μετά τον Ρέμπραντ ήταν ο σημαντικότερος χαράκτης της εποχής του.

 Ήταν ένα από τα συνολικά οκτώ παιδιά του Γιαν Χέντρικς φαν Έιντχοφεν και της Γιάνεκε Χέντρικσεν. Οι γονείς του είχαν μετακομίσει στην περιοχή του Χάαρλεμ από το Αϊντχόφεν. Ο αδελφός του, Ισαάκ βαν Οστάντε ήταν επίσης ζωγράφος. Σύμφωνα με την βιογραφία του Άρνολντ Χαουμπράκεν, η οποία ωστόσο θεωρείται γενικά αναξιόπιστη, ο Άντριεν βαν Οστάντε ήταν μαζί με τον Άντριεν Μπράουβερ μαθητής του Φρανς Χαλς. Το ύφος του επηρεάστηκε ωστόσο περισσότερο από τον Μπράουβερ και λιγότερο από τον δάσκαλό του. Το αργότερο μέχρι το 1634 έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ. Μαθητές του ήταν ο αδελφός του, Ισαάκ, ο Κορνέλις Μπέγκα, ο Κορνέλις Ντούσαρτ, ο Μίχιελ φαν Μούσχερ, ο Γιαν ντε Χροτ, ο Γιάκομπ Μάρκους φαν ντερ Βαλ και πιθανώς ο Γιαν Στέιν. Στις ρωπογραφίες του ο Άντριεν βαν Οστάντε αποτύπωσε τη ζωή των χωρικών. Στα πρώιμα έργα του κυριαρχούν οι καφέ τόνοι, ενώ οι πρωταγωνιστές των συνθέσεων εμφανίζονται συνήθως να μεθούν, να γλεντούν ή να διαπληκτίζονται, μέσα σε συνωστισμένες ταβέρνες και χαμόσπιτα. Στους πίνακες που φιλοτέχνησε μετά το 1650, παρατηρείται αλλαγή στο ύφος του, καθώς χρησιμοποιεί περισσότερα χρώματα δίνοντας ένα πιο ανάλαφρο και λιγότερο δραματικό χαρακτήρα, ενώ και οι πρωταγωνιστές των συνθέσεών του παρουσιάζονται επίσης περισσότερο κόσμιοι. Επιλογή έργων
NGC 6304

Το NGC 6304 είναι σφαιρωτό σμήνος το οποίο απέχει περίπου 19.000 έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Οφιούχο. Το ανεκάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ το 1786.

 Δεδομένα για το NGC 6304 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6304 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6304 στο Wikimedia Commons
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1949-50

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1949-50 ήταν η 13η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1949-50 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1948-49, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1949-50 συμμετείχε η Τσετίν Καγιά, η οποία αποτελούσε την ενοποίηση της Τουρκικής Λέσχης με την Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 53. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 138–139. ISBN 978-9963-688-87-6. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50
Ραϊμόντας Σούκις

Ο Ραϊμόντας Σούκις (λιθουανικά: Raimondas Šukys, γεννηθείς στις 27 Οκτωβρίου 1966 στο Σιαουλιάι) είναι Λιθουανός δικηγόρος και πολιτικός, πρώην υπουργός εσωτερικών από το 2006 έως το 2007, και Υπουργός Υγείας από το 2010 έως το 2012.

 Το 1992, ο Σούκις αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, και το 1996 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές σπουδές του. Από το 1992 έως το 2004, εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα του Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους. Παρακολούθησε στρατιωτική υπηρεσία στον Κόκκινο Στρατό από το 1985 έως το 1987. Εργάστηκε ως δικηγόρος στη σύνταξη της καθημερινής εφημερίδας "Šiaulių krastas" από το 1991 έως το 1992 και στην εταιρεία συμβούλων "Verslo raktas" από το 1992 έως το 1993. Για ένα χρόνο, ήταν στη κοινοβουλευτική ομάδα του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Λιθουανίας, και, από το 1994 έως το 1997 ήταν ο σύμβουλος της Κοινοβουλευτικής Εξεταστικής Επιτροπής. Από το 1998 έως το 1999 υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στην εταιρεία "BNA grupė" και μετά ως σύμβουλος το 2000. Εργάστηκε στον τομέα του Αστικού δικαίου στο Τμήμα Νομικής και στα Κυβερνητικά Γραφεία Νομοθεσίας. Το 2000 εξελέγη στο Κοινοβούλιο ως υποψήφιο της Φιλελεύθερης Ένωσης της Λιθουανίας. Από το 2000 έως το 2001, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δίκαιο και τη Νομοθεσία, και από το 2001 έως το 2004 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος. Το 2004 ήταν αναπληρωτής υποψήφιος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Από το 2004 έως το 2006 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του Δικαίου και της Νομοθεσίας. Στις 12 Ιουλίου 2006, ο Σούκις διορίστηκε υπουργός εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γκεντίμινας Κιρκίλας. Στις 12 Νοεμβρίου 2007 ωστόσο παραιτήθηκε λόγω τραυματισμών από ένα ατύχημα που προκλήθηκε από αστυνομικό. 4 μέρες αργότερα το, ο Πρόεδρος Βάλντας Άνταμκους έκανε δεκτή την παραίτηση. Ο Σούκις υπηρέτησε ως υπουργός μέχρι τις 10 Δεκεμβρίου 2007. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, ήταν και πάλι βουλευτής του κόμματος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Στις 18 Νοεμβρίου 2008, διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Σέιμας. Στις 10 Μαρτίου 2010, διορίστηκε υπουργός υγείας στην κυβέρνηση του Άντριους Κουμπίλιους.Το 2012 δεν εξελέγη στη βουλή, και το κόμμα του δεν υπερέβη το όριο εκλογής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, η θητεία του ως Υπουργός Υγείας ολοκληρώθηκε. Την περίοδο 2002-2003, ήταν επίσης σύμβουλος στο Βίλνιους. Το 1997 και το 2004, εργάστηκε στις ομάδες εκστρατείας του Βάλντας Άνταμκους στις αντίστοιχες προεδρικές εκλογές.
KiCad

Το KiCad είναι μία ολοκληρωμένη σουίτα εφαρμογών σχεδίασης ηλεκτρονικών κυκλωμάτων EDA (Electronic Design Automation) και διανέμεται δωρεάν κάτω από την άδεια λογισμικού GNU General Public License. Με το KiCad είναι εφικτή η σχεδίαση σχηματικών και τυπωμένων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων. Το πρόγραμμα αυτό αναπτύχθηκε από τον Jean-Pierre Charras ερευνητή του LIS (Laboratoire des Images et des Signaux) και διδάσκαλο στο IUT de Saint Martin d'Heres στη Γαλλία, στον τομέα των ηλεκτρικών.

 Τα εργαλεία που παρέχονται είναι τα εξής: Κέντρο διαχείρισης έργων KiCad. Ανάπτυξης σχηματικών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων EESchema. Επιλογής συσκευασιών εξαρτημάτων CVpcb. Ανάπτυξης τυπωμένων κυκλωμάτων (PCB) με autoroute PCBnew. GerbView προβολή gerber.Υπάρχει επίσης ένα εργαλείο (στο πρόγραμμα ανάπτυξης τυπωμένων κυκλωμάτων) τρισδιάστατης απεικόνισης του τυπωμένου κυκλώματος (3D View). Το KiCAD διατίθεται για πολλά λειτουργικά συστήματα όπως: Windows (10, 11). Linux (Ubuntu, Fedora, Mandriva, CentOS, etc). Solaris. Mac OS. Επίσημη σελίδα του KiCad Αποθετήριο του KiCad Σελίδα συγγραφέα του KiCad Επίσημο Wiki του KiCad
Μάχη του Αγίου Βλασίου (Αιτωλοακαρνανία)

Η μάχη του Άη Βλάση ή του Σοβολάκου ή της Κορομηλιάς, ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες, η οποία διεξήχθη στη τοποθεσία «Αλώνι της Κοροµηλιάς» της Αιτωλοακαρνανίας. Η έκβαση της μάχης, που ήταν η πρώτη σημαντική νίκη του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της φήμης του και είχε αποφασιστική σημασία για τη στάση του εντός του επαναστατικού αγώνα των Ελλήνων και στην μετέπειτα ανάδειξή του σε έναν από τους κύριους πρωταγωνιστές του 1821.

 Μετά τη λήξη της πρώτης πολιορκίας του Μεσολογγίου οι Τούρκοι έστειλαν 3.000 Τουρκαλβανούς υπό τους Ισμαήλ Πλιάσσα, Ισμαήλ Χατζημπέντο και Άγο Βασιάρη να πάνε στην Πρέβεζα, με στόχο την εξασφάλιση και αποστολή πολεμικού υλικού και τροφίμων. Ο Καραϊσκάκης, πληροφορούμενος την πρόθεσή τους να διαβούν από το αρματολίκι των Αγράφων κίνησε γρήγορα και κατέλαβε με 800 πολεμιστές τον Άη Βλάση (βορειοδυτικά του Αγρινίου). Στις 15 Ιανουαρίου 1823, ο Καραϊσκάκης μετακινήθηκε στη θέση «Κορομηλιά», τοποθετώντας τους άνδρες του περιμετρικά στην κορυφογραμμή, ενώ εκείνος μαζί με άλλους (μεταξύ των οποίων και ο τοπικός οπλαρχηγός Γεωργάκης Πεσλής) παρέμειναν στο κέντρο της παράταξης. Όταν έφθασαν οι Τούρκοι στο πέρασμα, απαίτησαν από τους Έλληνες να τους αφήσουν ελεύθερη τη διάβαση, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν κι έτσι ξεκίνησε η επίθεσή τους και η σύγκρουση. Αρχικά οι επιτιθέμενοι πέτυχαν σημαντικά πλήγματα στον ελληνικό σχηματισμό, τρέποντας σε φυγή τα δυο άκρα της παράταξης των Ελλήνων. Ωστόσο, έγινε κατορθωτή η ανασύνταξη του ελληνικού στρατεύματος πίσω από τον Καραϊσκάκη, στο κέντρο της παράταξης, με τελικό αποτέλεσμα τη νίκη, καθώς και την καταδίωξη των αντιπάλων μέχρι το Αγρίνιο (τότε Βραχώρι). Ως απώλειες των Τουρκαλβανών αναφέρθηκαν 200 νεκροί, ανάμεσά τους και ο Χατζημπέντος, από βόλι μάλιστα του ίδιου του Έλληνα αρχηγού, ενώ από ελληνικής πλευράς οι νεκροί ήταν 20, μεταξύ τους και ο Μπακογιάννης, πρωτοπαλίκαρο και στενός φίλος του Καραϊσκάκη. Γιαννόπουλος, Ιωάννης (1975). «Η Επανάσταση στα 1823». Ιστορία του ελληνικού έθνους. ΙΒ'. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. σελ. 291. Υφαντής, Ηλίας (2016). «Η προφορική παράδοση για τη "Μάχη του Αγίου Βλασίου ή Σοβολάκου (1823)" συντελεστής στην επανασηµατοδότηση της µνήµης. Η περίπτωση της µαρτυρίας του Ζαχαρία Στουρνάρα». Στο: Απόστολος Βετσόπουλος & Χρυσούλα Σπυρέλη (επιμ.). Γεώργιος Καραϊσκάκης. Από την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου μέχρι και τη μάχη της Αράχωβας. Πρακτικά επιστημονικού συνεδρίου. Μεσολόγγι: Εκδόσεις Γράμμα. σελίδες 129–143. ISBN 978-960-6808-51-7. Διαθέσιμο στο: academia.edu.
Έλενα Βαγιορτιγκάρα

Η Έλενα Βαγιορτιγκάρα (γεν. 21 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Ιταλίδα αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στο άλμα εις ύψος. Έχει ατομικό ρεκόρ 2.02 μ. από το 2018.

 Η Βαγιορτιγκάρα έχει κερδίσει δύο χάλκινα μετάλλια σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων και Νέων το 2010 και το 2007 αντίστοιχα. Η Βαγιορτιγκάρα πήγαινε στη σεζόν του 2018 έχοντας ατομικό ρεκόρ 1.91 μέτρα από το 2010. Τη σεζόν αυτή, έκανε 7 αγώνες πάνω από τα 1.94 μέτρα, με σημαντικότερο τη δεύτερη θέση στο Μίτινγκ του Λονδίνου, που πήδηξε πάνω από τα 2.02 μέτρα, με πρώτη τη Μαρία Λασίτσκενε με 2.04 μέτρα. Ανοιχτός: 2.02 μ ( Λονδίνο, 22 Ιουλίου 2018) Κλειστός: 1.96 μ ( Ανκόνα, 23 Φεβρουαρίου 2020) Η Έλενα Βαγιορτιγκάρα στην World Athletics
Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται

Το Καρνόσαυρος 2: Οι Ράπτορες Επιτίθενται (αγγλικά: Carnosaur 2) είναι μια ταινία χαμηλού προϋπολογισμού του 1995 και συνέχεια της ταινίας Καρνόσαυρος. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Λούις Μορνο και το σενάριο έγραψε ο Μάικλ Πάλμερ. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Σάβατζ, Κλιφ Ντε Γιάνγκ, Ντον Στρούντ και Ρικ Ντιν.

 Μια ομάδα επιστημόνων πηγαίνουν σε ένα πυρηνικό εργοστάσιο εξόρυξης για να ερευνήσουν μια πιθανή κατάρρευση αλλά κανείς δεν το περίμενε ότι θα βρεθούν πολιορκημένοι από μια ομάδα μεταλλαγμένων δεινόσαυρων οι οποίοι διψούν για αίμα και προσπαθούν να τους σκοτώσουν έναν προς έναν. Τζον Σάβατζ ως Τζακ Ριντ Κλιφ Ντε Γιάνγκ ως Τομ Μακ Κουέιντ Ντον Στρούντ ως Μπεν Καχάνε Ρικ Ντιν ως Μονκ Μπρόντι Ράιαν Τομας Τζόνσον ως Τζες Τέρνερ Αραμπέλα Χόλζμπογκ ως Σαρα Ρόουλινς Μιγκέλ Νούνεζ Τζ. ως Εντ Μόσες Γκάι Μπόιντ ως Τζο Γουόκερ Ο μηχανικός Τυραννόσαυρος από την πρώτη ταινία χρησιμοποιήθηκε ξανά ενώ νέοι Βελοσιράπτορες με γκρι δέρμα αντικατέστησαν τον Δεινόνυχο από την πρώτη ταινία. Στην ταινία δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου ψηφιακά εφέ. Stock Footage από την πρώτη ταινία καθώς και σκηνές χρησιμοποιήθηκαν. Το Carnosaur 2 γνώρισε αρνητικές κριτικές από το κοινό όπως άλλωστε και ολόκληρη η σειρά Carnosaur. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 3,2/10 βασισμένη σε 1.361 βαθμολογίες. Στο Rotten Tomatoes έχει μια βαθμολογία των 31% από 2.604 χρήστες. Το Carnosaur 2 ήταν η τελευταία ταινία της σειράς με κινηματογραφική προβολή. Κυκλοφόρησε σε DVD το 2000 από τη New Horizons. Τα ειδικά χαρακτηριστικά περιλάμβαναν βιογραφίες και το αρχικό τρέιλερ της ταινίας. Κυκλοφόρησε επίσης στις 6 Φεβρουαρίου 2001 ως μέρος της συλλογής The Carnosaur Collection. Πλέον οι τρεις ταινίες καθώς και η ανεπίσημη συνέχεια Raptor έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν. Carnosaur 2 στο Rotten Tomatoes Carnosaur 2 στο Allmovie Παρουσίαση της ταινίας στο FilmBizzaro
Γιούρι Λεβιτάν

Ο Γιούρι Μπορίσοβιτς Λεβιτάν (ρωσικά: Юрий Борисович Левитан‎, 2 Οκτωβρίου 1914, Βλαντίμιρ, Ρωσική Αυτοκρατορία - 4 Αυγούστου 1983, Μπέλγκοροντ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν ο κύριος Σοβιετικός ραδιοφωνικός εκφωνητής την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ανήγγειλε στο Ραδιόφωνο της Μόσχας όλα τα σημαντικά διεθνή γεγονότα της δεκαετίας 1940-1960, συμπεριλαμβανομένης της γερμανικής επίθεσης στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941, την παράδοση της Γερμανίας στις 9 Μαΐου 1945, τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν στις 5 Μαρτίου 1953 και την πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση στις 12 Απριλίου 1961.

 Γεννημένος το 1914 σε μια εβραϊκή οικογένεια του ράφτη Μπορίς Σεμιόνοβιτς Λεβιτάν και της γυναίκας του, νοικοκυράς, Μαρία Γιούλιεβνα Λεβιτάν, στο Βλαντίμιρ, ο Λεβιτάν ταξίδεψε στη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ελπίζοντας να γίνει ηθοποιός, αλλά απορρίφθηκε λόγω της επαρχιακής προφοράς του. Ωστόσο, εξασφάλισε μια θέση σε ραδιοφωνικό σταθμό της Μόσχας λόγω της χαρακτηριστικής βαθιάς φωνής του. Τον Ιανουάριο του 1934 ο Στάλιν, αφού άκουσε τις εκπομπές του Λεβιτάν, τηλεφώνησε στον ραδιοφωνικό σταθμό και ζήτησε από τότε και στο εξής ο Λεβιτάν να διαβάζει τις ανακοινώσεις του. Κατά συνέπεια, ο Λεβιτάν έγινε όχι μόνο ο προσωπικός εκφωνητής του Στάλιν, αλλά η κορυφαία σοβιετική ραδιοφωνική προσωπικότητα. Μετά τη γερμανική εισβολή (22 Ιουνίου 1941) ο Λεβιτάν εκκενώθηκε στο Σβερντλόφσκ, καθώς οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της Μόσχας διέκοψαν τη λειτουργία τους για να αποφευχθεί ο γερμανικός βομβαρδισμός. Τον Μάρτιο του 1943 μεταφέρθηκε κρυφά στο Κούιμπισεφ, όπου συναντήθηκε η Κρατική Επιτροπή Ραδιοφωνίας της ΕΣΣΔ. Όλα αυτά τα χρόνια μακριά από τη Μόσχα, οι αναφορές του ξεκινούσαν με το σήμα κατατεθέν του «Προσοχή, μιλά η Μόσχα!» (ρωσικά: Внимание, говорит Москва!‎). Ο Λεβιτάν έκανε περίπου 2000 ραδιοφωνικές ανακοινώσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ηχογράφησε αναπαραστάσεις πολλών από αυτές τη δεκαετία του 1950, όταν τις αναπαρήγαγε στο στούντιο για αρχειοθέτηση. Μετά τον πόλεμο, ο Λεβιτάν ανέφερε γεγονότα στην Κόκκινη Πλατεία και κρατικές διακηρύξεις. Μεταξύ 1978 και 1983 ανακοίνωνε το ετήσιο «Λεπτό Σιγής» για τον εορτασμό της Ημέρας της Νίκης στη Σοβιετική Ένωση. Το 1980 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1983 και τάφηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι στη Μόσχα. Στο Βλαντίμιρ, τη γενέτειρα του Λεβιτάν, υπάρχει ένας δρόμος με το όνομά του και ένα μνημείο του. Μνημεία του ανεγέρθηκαν επίσης στον τάφο του στη Μόσχα και στο Βόλγκογκραντ και οδοί πήραν το όνομά του στο Αλμάτι, το Ντνιπρό, την Οδησσό, το Ορσκ, το Τβερ και την Ουφά. Ένα επιβατικό αεροπλάνο της Αεροφλότ και ένα φορτηγό πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων φέρουν το όνομα του.
Deep Blue Something (άλμπουμ των Deep Blue Something)

Το "Deep Blue Something" είναι το τέταρτο άλμπουμ των Deep Blue Something. Κυκλοφόρησε από την Aezra το 2001. Κυκλοφόρησε αποκλειστικά στις ΗΠΑ. Περιέχει 5 τραγούδια από το Byzantium, που είχε κυκλοφορήσει αποκλειστικά σε Ιαπωνία, Ευρώπη και Καναδά, και 8 καινούρια.

 "Military Man" (Toby Pipes/Clay Bergus) - 5:08 "So Precious" (Deep Blue Something) - 3:04 "She Is" (Deep Blue Something/Matthew Wilder) - 3:26 "Burning a Past" (Deep Blue Something) - 3:23 "Higher" (Todd Pipes/Toby Pipes/Clay Bergus/Jeff Whittington) - 4:35 "Number One" (Toby Pipes) - 3:47 "Hell in Itself" (Todd Pipes) - 4:07 "Who Wants It" (Todd Pipes/Toby Pipes) - 2:25 "Focus" (Toby Pipes) - 4:11 "Parkbench" (Toby Pipes) - 5:00 "Page Me Wolverine" (Todd Pipes) - 3:18 "Enough to Get By" - 5:13 (Todd Pipes/Toby Pipes) - 5:13 "Beautiful Nightmare" (Todd Pipes/Toby Pipes/Greg Wells/Charlotte Caffey) - 4:11 Todd Pipes – φωνή, μπάσο Toby Pipes – φωνή, κιθάρα Clay Bergus – φωνή, κιθάρα John Kirtland – ντραμς, κρουστά Jeff Roe - τρομπόνι, ενορχήστρωση κόρνων Randy Burgeson - τρομπέτα Dave Monsch - σαξόφωνο Peter Hyrka - βιολί, ενορχήστρωση εγχόρδων David Angel - βιολί Cate Myer - βιολί Alan Umstead - βιολί Gary Tussing - τσέλο Ron de la Vega - τσέλο Paulinho Dacosta - κρουστά Jeff Whittington - πλήκτρα Jason Carmer - μηχανικός Joe Chiccarelli - μηχανικός Jim Ebert - μίξινγκ Anthony Frederick - φωτογραφία David Leonard - μηχανικός Don C. Tyler - mastering Charles Fisher - παραγωγός
Κανικαττί

Η Κανικαττί είναι Δήμος στην Ιταλική επαρχία Αγκριτζέντο της αυτόνομης Περιφέρειας Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Παλέρμο και 34 χιλιόμετρα ανατολικά από το Αγκριτζέντο. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 35.698 κάτοικοι (2016).

 Το όνομα του Κανικαττί έχει Αραβική προέλευση και μεταφράζεται ως "πήλινο χαντάκι". Όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν τη Σικελία ο τοπικός Άραβας ηγεμόνας ηττήθηκε από τον βαρόνο Σαλβατόρε Παλμιέρι (1087), ο Ρογήρος Α΄ της Σικελίας του έδωσε δώρο την πόλη, η οικογένεια Παλμιέρι μεγάλωσε το τοπικό Αραβικό φρούριο και το μετέτρεψε σε κάστρο. Τους Νορμανδούς ακολούθησαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν και οι Ανδεγαυοί που τους έδιωξε ο Οίκος της Αραγωνίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός. Η πόλη παραχωρήθηκε από τον άτεκνο Αντόνιο Παλμιέρι στον ανεψιό του Αντρέα ντε Κρεσέντσο (1448), ο Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας του έδωσε δικαίωμα να αυξήσει την έκταση και τον πληθυσμό της πόλης και να κάνει απονομή δικαιοσύνης. Με τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο ήταν μια αγροτική κοινότητα 1500 κατοίκων που ζούσαν στα βόρεια της πόλης. Τον Αντρέα ντε Κρεσέντσο διαδέχτηκε ο γιος του Τζιοβάνι που δεν είχε γιους και παραχώρησε την πόλη στον πεθερό του Φραντσέσκο Καλοζερό Μπονάνο (1507). Με την οικογένεια Μπονάνο η Κανικαττί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, οικοδομήθηκαν πολλά μεγάλα νέα κτίρια και πηγές, η κυριαρχία των Μπονάνο γνώρισε παρακμή τον 18ο αιώνα μέχρι την εποχή που ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας αντικαταστάθηκε από τον Γκαμπριέλε Κιαραμόντε Μπορντονάρο. Μετά τις σφαγές (1848, 1861) και την Ιταλική ενοποίηση έγιναν πολλοί μύλοι, τράπεζες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αυξήθηκε σημαντικά το εμπόριο, τον 20ο αιώνα η οικονομία βασίστηκε στο εμπόριο και τη γεωργία. Πολλοί πολίτες της Κανικαττί βρήκαν τον θάνατο από Αμερικάνικα στρατεύματα (1943). Ignazio Scaturro, Storia della città di Sciacca (1924) Η κοινότητα της Κανικαττί Η ιστορία της Κανικαττί με φωτογραφίες
Λορνοξικάμη

Η λορνοξικάμη, γνωστή και ως χλωρτενοξικάμη, είναι μη στεροειδές αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ) της κατηγορίας της οξικάμης με αναλγητικές (ανακουφιστικές από τον πόνο), αντιφλεγμονώδεις και αντιπυρετικές ιδιότητες. Διατίθεται σε από του στόματος και παρεντερικά σκευάσματα. Κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1977 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1997. Διατίθεται με τις εμπορικές ονομασίες Xefo και Xefocam, μεταξύ άλλων.

 Η λορνοξικάμη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία διαφόρων τύπων πόνου, ειδικά που προκύπτουν από φλεγμονώδεις ασθένειες των αρθρώσεων, οστεοαρθρίτιδα, χειρουργική επέμβαση, ισχιαλγία και άλλες φλεγμονές. Το φάρμακο αντενδείκνυται σε ασθενείς που δεν πρέπει να λαμβάνουν άλλα ΜΣΑΦ, για πιθανούς λόγους, όπως ευαισθησία στα σαλικυλικά, γαστρεντερική αιμορραγία και αιμορραγικές διαταραχές και σοβαρή βλάβη της καρδιακής, ηπατικής ή νεφρικής λειτουργίας. Η λορνοξικάμη δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού και αντενδείκνυται κατά το τελευταίο τρίτο της εγκυμοσύνης. Η λορνοξικάμη έχει παρενέργειες παρόμοιες με άλλα ΜΣΑΦ, πιο συχνά ήπιες όπως γαστρεντερικές διαταραχές (ναυτία και διάρροια ) και κεφαλαλγία. Οι σοβαρές αλλά σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν αιμορραγία, βρογχόσπασμο και το εξαιρετικά σπάνιο σύνδρομο Στίβεν-Τζόνσον. Οι αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα είναι χαρακτηριστικές των ΜΣΑΦ. Ο συνδυασμός με ανταγωνιστές της βιταμίνης Κ όπως η βαρφαρίνη αυξάνει τον κίνδυνο αιμορραγίας. Ο συνδυασμός με κυκλοσπορίνη μπορεί να οδηγήσει σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας και σε οξεία νεφρική βλάβη σε σπάνιες περιπτώσεις. Η λορνοξικάμη μπορεί επίσης να αυξήσει τις παρενέργειες του λιθίου, της μεθοτρεξάτης και της διγοξίνης και των παραγώγων της. Η επίδραση των διουρητικών, των αναστολέων ΜΕΑ και των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αγγειοτενσίνης ΙΙ μπορεί να μειωθεί, αλλά αυτό ισχύει μόνο σε ασθενείς με συννοσηρότητες όπως η καρδιακή ανεπάρκεια. Όπως και με την πιροξικάμη, η σιμετιδίνη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα λορνοξικάμης στο πλάσμα, αλλά είναι απίθανο να προκαλέσει σχετικές αλληλεπιδράσεις.
Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ

Το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ πρόκειται για μία νέα προσέγγιση διοίκησης δημόσιων φορέων και οργανισμών, η οποία χρησιμοποιεί μεθόδους μάνατζμεντ από τον ιδιωτικό τομέα για να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας του δημόσιου τομέα. Όπως ο ιδιωτικός τομέας εστιάζει κυρίως στην εξυπηρέτηση του πελάτη, έτσι και το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ επικεντρώνεται στην επίτευξη της ικανοποίησης του πολίτη, που είναι ο τελικός αποδέκτης των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα.

 Οι πρώτες πρακτικές που σχετίζονται με τις αρχές του Νέου Δημόσιου Μάνατζμεντ έκαναν την εμφάνισή τους στο Ηνωμένο Βασίλειο τον καιρό της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η κυβέρνηση της Μ. Θάτσερ εισήγαγε δομικές αλλαγές στη διοίκηση του δημόσιου τομέα, και ειδικότερα στην οργάνωση των δημοσίων υπηρεσιών, στις εργασιακές σχέσεις, στον προγραμματισμό των δαπανών και στην αξιολόγηση των λειτουργών της δημόσιας διοίκησης. Ο όρος Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ χρησιμοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '80 για να σηματοδοτήσει τη σπουδαιότητα του μάνατζμεντ στο δημόσιο τομέα και τα τελευταία είκοσι χρόνια η τάση αυτή εξαπλώθηκε και εφαρμόστηκε ευρέως στην Αυστραλία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Νέα Ζηλανδία, στη Βόρεια Αμερική και στις Σκανδιναβικές χώρες. Για πρώτη φορά στη δημόσια διοίκηση υπεισέρχονται έννοιες που συναντώνται και εφαρμόζονται ευρέως στον ιδιωτικό τομέα, όπως αποτελεσματικότητα, αποδοτικότητα, παραγωγικότητα και ποιότητα υπηρεσιών.Το Νέο Δημόσιο Μάνατζμεντ επικεντρώνεται στην ποιοτικότερη παροχή υπηρεσιών προς τον πολίτη ανάγοντας τον σε πελάτη, αντίληψη η οποία προέρχεται από την επιστήμη της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας. Επιπρόσθετα, συντελεί στην βελτιστοποίηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων μέσω της συσχέτισης κόστους - οφέλους και της συνεκτίμησης της εκπορευόμενης αποτελεσματικότητας, καθώς και στην επίτευξη προκαθορισμένων αποτελέσματων - στόχων που έχουν τεθεί σε σύγκεκριμένα χρονικά πλαίσια. - Αντικατάσταση ιεραρχικών δομών από αποκεντρωμένα διοικητικά περιβάλλοντα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται πιο κοντά στο σημείο "δράσης" - Εστίαση στο αποτέλεσμα και όχι στη διαδικασία, δίνοντας έμφαση στη σχέση κόστους - οφέλους ("Doing more with less") - Καθιέρωση στόχων παραγωγικότητας και δημιουργία ανταγωνιστικού περιβάλλοντος μεταξύ των δημοσίων οργανισμών ("benchmarking") - Εξωστρέφεια της δημόσιας διοίκησης με προσανατολισμό προς τους πολίτες/πελάτες με σκοπό την βελτίωση της παρεχόμενης ποιότητας υπηρεσιών - Καθιέρωση και εφαρμογή εννοιών όπως επιχειρηματικό σχέδιο, όραμα και αποστολή δημοσίων φορέων και υπηρεσιών - Αξιοποίηση τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών και Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση - Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού μέσω της συνεχούς εκπαίδευσης και κατάρτισης του καθώς μέσω του matching - ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση - Διαδικασία ελέγχου της αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας και αξιολόγηση αυτών - Ενίσχυση προγραμματισμού και οργανωσιακής ευελιξίας Ρωσσίδης Φ. Ιωάννης, (2014), Εφαρμογές του Επιχειρησιακού Μάνατζμεντ στην Ελληνική Δημόσια Διοίκηση, εκδ. Σταμούλη Α.Ε., Αθήνα.
NGC 3077

Ο NGC 3077 είναι μικρός γαλαξίας με ακανόνιστο σχήμα, που προέκυψε από τη διατάραξη ενός ελλειπτικού γαλαξία. Αποτελεί μέλος της Ομάδας του M81 και βρίσκεται στον βόρειο αστερισμό Μεγάλη Άρκτο.

 Παρά το ότι μοιάζει αρκετά με ελλειπτικό γαλαξία, ο NGC 3077 είναι ιδιόμορφος για δύο λόγους. Πρώτον, έχει θυσανωτές άκρες και διάσπαρτα νέφη σκόνης, που αποτελούν πιθανώς αποτέλεσμα βαρυτικών αλληλεπιδράσεων με τους μεγαλύτερους γειτονικούς του γαλαξίες, στην περίπτωση αυτή του γαλαξία M82 και του γαλαξία M82. Δεύτερον, έχει έναν πολύ φωτεινό «ενεργό» πυρήνα, κάτι που προκάλεσε την ένταξή του από τον Καρλ Σίφερτ το 1943 στον κατάλογό του γαλαξιών, που είναι γνωστοί σήμερα ως γαλαξίες Σίφερτ. Ωστόσο, ο NGC 3077, παρά το ότι το φάσμα του περιέχει γραμμές εκπομπής, δεν ταξινομείται πλέον σήμερα ως γαλαξίας Σίφερτ. Ο NGC 3077 ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ στις 8 Νοεμβρίου 1801. Ο Χέρσελ σχολίασε ότι στη βορειοανατολική πλευρά του υπάρχει μια αμυδρή ακτινωτή γραμμή, «που διασπά τη στρογγυλότητα». Ο Ναύαρχος Σμάυθ τον περιέγραψε ως «...ένα στρογγυλό νεφέλωμα της τάξεως των λαμπρών. Είναι χρώματος καθαρού λευκού και λάμπει πολύ περισσότερο στο κέντρο ... ανάμεσα σε αυτούς [τους αστέρες] ο ουρανός είναι έντονα μαύρος και αναδεικνύει το νεφέλωμα σαν να αιωρείται σε έναν απεριόριστο χώρο, σε ασύλληπτη απόσταση». Τουλάχιστον δύο διαφορετικές μέθοδοι έχουν εφαρμοσθεί για να μετρηθεί η απόσταση του NGC 3077 από τη Γη. Η μέθοδος των διακυμάνσεων της επιφανειακής λαμπρότητας (SBF) εκτιμά τις αποστάσεις σπειροειδών γαλαξιών με βάση το πόσο κοκκώδης είναι η εμφάνιση του κεντρικού εξογκώματός τους. Η απόσταση του NGC 3077 με χρήση αυτής της μεθόδου υπολογίσθηκε σε 13,2 ± 0,8 εκατομμύρια έτη φωτός (4,0 ± 0,2 Mpc). Αλλά ο NGC 3077 είναι αρκετά κοντά ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί και η μέθοδος του άκρου του κλάδου των ερυθρών γιγάντων (TRGB) για να εκτιμηθεί η απόστασή του. Η ευρεθείσα απόσταση του NGC 3077 από τη Γη με χρήση αυτής της μεθόδου είναι 12,5 ± 1,2 εκατομμύρια έτη φωτός (3,82 ± 0,38 Mpc). Με τον μέσο όρο τους, αυτές οι εκτιμήσεις δίνουν μια μέση εκτίμηση για την απόσταση 12,8 ± 0,7 εκατομμύρια έτη φωτός (3,9 ± 0,3 Mpc). Ο NGC 3077 στους SEDS Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3077 στο Wikimedia Commons
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Φήλιξ της Πάρμας (Felix von Bourbon-Parma, 28 Σεπτεμβρίου 1893 - 8 Απριλίου 1970) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, ήταν πρίγκιπας της Πάρμα και σύζυγος της Καρλόττας του Λουξεμβούργου (1919 - 1964).

 Ο Φήλιξ Μαρία Βικέντιος ήταν έκτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) του Ροβέρτου της Πάρμα και της 2ης συζύγου του Μαρίας Αντωνίας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Η ετεροθαλής αδελφή του, Μαρία Λουίζα, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Βουλγαρίας και η αμφιθαλής αδελφή του, Ζίτα, τον Κάρολο της Αυστρίας.Παρά την απώλεια του δουκάτου του το 1859, όταν ενσωματώθηκε στην Ιταλία, ο πατέρας του είχε αρκετή περιουσία: το κάστρο Σβάρτσαου αμ Στάιμφελτ κοντά στη Βιέννη, τη βίλλα Πιανόρε στα βορειο-δυτικά της Ιταλίας και το μεγαλειώδες κάστροτου Σαμπόρ. Είχε 21 παιδιά και για τη μετακίνησή του χρειαζόταν τουλάχιστον δώδεκα αυτοκίνητα. Το 1907 απεβίωσε. Το δύο πρώτοι γιοί είχαν νοητική υστέρηση, έτσι ο τρίτος, ο Ηλίας, κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας. Ο Σίξτος και ο Ιαβέρης, ο 4ος και ο 5ος γιος, διεκδίκησαν από τα γαλλικά δικαστήρια μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, αλλά χωρίς να δικαιωθούν. Το 1919 νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, που ήταν εξαδέλφη του, διότι η μητέρα της, Μαρία Άννα των Μπραγκάνσα, ήταν κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα του Λουξεμβούργου. Ο Φήλιξ κράτησε και τον τίτλο του, αυτόν του πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας, έτσι όλοι οι απόγονοί του προσφωνούνται και αυτοί ως βασιλικές υψηλότητες, ενώ ως τότε επροσφωνείτο μόνο ο μέγας δούκας και ο διάδοχος. Υπηρέτησε ως λοχαγός των δραγώνων της Αυστρίας. Στο Λουξεμβούργο ήταν πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, συνταγματάρχης της Εταιρείας Εθελοντών και Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού. Το 1934 η οικογένεια επώλησε το κάστρο του Μπεργκ και το μεγαλύτερο μέρος του δάσους Γκρύνεβαλντ στο κράτος. Με τη σύζυγό του Καρλότα του Λουξεμβούργου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου, είχε τέκνα: Ιωάννης (1921 - 2019), Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου (1964 - 2000). Παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Ερρίκου, που έγινε ο νυν μεγάλος δούκας του Λουξεμβούργου. Ελισάβετ (1922 - 2011), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Δούκα του Χόενμπεργκ. Μαρία Αδελαΐδα (1924 - 2007), παντρεύτηκε τον Καρλ Γιόζεφ, Κόμη Χένκελ του Ντόννερσμαρκ. Μαρία Γαβριέλλα (1925 - 2023), παντρεύτηκε τον Κνουτ, 7ο Κόμη του Χόλσταϊν-Λέντρεμποργκ. Κάρολος (1927 - 1977). Αλίκη (1929 - 2019), παντρεύτηκε τον Αντώνιο, 13ο Πρίγκιπα του Λιν. Του έχουν απονεμηθεί: το παράσημο του Χρυσού Λέοντος του Οίκου του Νάσσαου και του Τάγματος του Αγίου Λουδοβίκου για την προσφορά του. Το Βέλγιο του απένειμε το Μεγαλόσταυρο του Λεοπόλδου και η Πορτογαλία το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αβίς.
Κραμβώδη

Τα Κραμβώδη (λατ. Brassicales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο (μονοφυλετική ομάδα) των μαλαχιδών (malvids) του κλάδου των ροδιδών (rosids). Περιέχει 18 οικογένειες, 405 γένη και 5035 είδη.

 Σημαντικό χαρακτηριστικό της τάξεως είναι η παρουσία των γλυκοζιτών και μυροσινάσης. Περισσότερες οικογένειες της τάξεως χαρακτηρίζονται με τα τετραμερή άνθη. Μία από τις πιο γνωστές οικογένειες είναι η οικογένεια των Κραμβοειδών (Brassicaceae) η οποία εξαπλώνεται κυρίως στην εύκρατη ζώνη του βόρειου ημισφαίριου και οποία περιλαμβάνει πολλά καλλιεργούμενα φυτά. Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Κραμβώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Akaniaceae Bataceae Brassicaceae - Κραμβοειδή Caricaceae - Καρικοειδή Emblingiaceae Gyrostemonaceae Koeberliniaceae Limnanthaceae Moringaceae Pentadiplandraceae Resedaceae Salvadoraceae Setchellanthaceae Tovariaceae Tropaeolaceae Στο σύστημα APG IV περιλαμβάνονται 18 οικογένειες:: Akaniaceae Bataceae Brassicaceae - Κραμβοειδή Capparaceae Caricaceae - Καρικοειδή Cleomaceae Emblingiaceae Gyrostemonaceae Koeberliniaceae Limnanthaceae Moringaceae Pentadiplandraceae Resedaceae Salvadoraceae Setchellanthaceae Tiganophytaceae Tovariaceae Tropaeolaceae' Στο σύστημα του Κρόνκουιστ (1981) η τάξη των Κραμβώδων λεγόταν Καππαρώδη (Capparales) και περιλάμβανε τις οικογένειες Κραμβοειδών (Brassicaceae), Capparaceae, Tovariaceae, Resedaceae. Οι υπόλοιπες οικογένειες κατατάσσονταν στις άλλες τάξεις. Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Κραμβώδών σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Μενυχταίικα Αχαΐας

Τα Μενυχταίικα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 673 μέτρων δυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 34 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2 κάτοικοι. Είναι σχετικά νέος οικισμός και πρωτοαναφέρονται το 1928.

 Πρόκειται για οικισμό της Τοπική Κοινότητας Κάτω Βλασίας, της Δημοτικής ενότητας Καλαβρύτων, του Δήμου Καλαβρύτων, στο Νομό Αχαΐας σύμφωνα με την διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν οικισμός της Κοινότητας Κάτω Βλασίας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Κάτω Βλασίας του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Η εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α., Διοικητικές μεταβολές των Ο.Τ.Α - Διοικητικές μεταβολές Μενυχταιίκων Αχαΐας
3η Συμφωνία (Μπετόβεν)

Η 3η Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 55, γνωστή και ως Ηρωική Συμφωνία (Sinfonia Eroica), είναι συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία σηματοδοτεί την μεσαία και δημιουργική περίοδο του συνθέτη. Θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα του. Ο Μπετόβεν ξεκίνησε τη σύνθεση της 3ης, αμέσως μετά το τέλος της 2ης Συμφωνίας σε Ρε μείζονα, Op. 36, και την ολοκλήρωσε στις αρχές του 1804. Η πρώτη παρουσίαση της συμφωνίας έγινε στις 7 Απριλίου 1805, στη Βιέννη. Η συμφωνία ήταν αφιερωμένη στον Ναπολέοντα Α΄, αλλά αργότερα ο Μπετόβεν απέσυρε την αφιέρωση του.Στο Lobkowicz Palace, στην Πράγα βρίσκεται η έκδοση της πρώτης κυκλοφορίας (1806) της συμφωνίας, μαζί με άλλα κειμήλια του Μπετόβεν, όπως χειρόγραφα από από την 4η Συμφωνία και την 5η Συμφωνία, τα οποία περιέχουν διορθώσεις και σχολιασμούς του ιδίου για την παρουσίαση τους.

 Για τη συμφωνία γράφτηκαν τα εξής όργανα: Η συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη: Allegro con brio (12–18 λεπτά) Μι ύφεση μείζονα Marcia funebre: Adagio assai (14–18 λεπτά) (Ντο μείζονα) Scherzo: Allegro vivace (5–6 λεπτά) Μι ύφεση μείζονα Finale: Allegro molto (10–14 λετπά) Μι ύφεση μείζοναΜία τυπική εκτέλεση της συμφωνίας διαρκεί περίπου 41 ως 56 λεπτά. A site about the Eroica Full score Program notes for the Philadelphia Orchestra George, Christopher T. (Δεκεμβρίου 1998). «The Eroica Riddle: Did Napoleon Remain Beethoven's "Hero?"». Beethoven: Letters, Journals and Conversations. Napoleonic Scholarship: The Journal of the International Napoleonic Society. 1. ISBN 0-8371-9899-2. Μέσα Eroica website from SF Symphony's 'Keeping Score' with Analysis, Background and Commentary by Michael Tilson Thomas (needs Flash). Discovering Music, BBC Radio 3. Videos of an analysis and complete performance of the symphony. The analysis is by Stephen Johnson and the symphony is performed by the BBC National Orchestra of Wales, under Christophe Mangou. Listening notes for the symphony are also available here. The Eroica Effect, Helsingborg Concert Hall. Complete performance of the symphony. The symphony is performed by the Helsingborg Symphony Orchestra, under Andrew Manze. Symphony No. 3, complete performance by the New York Philharmonic, directed by Bruno Walter, available at the Internet Archive.
Μανάκις

Το Μανάκις (αραβικά: مناقيش‎) είναι δημοφιλές φαγητό της λεβαντίνικης κουζίνας και αποτελείται από ζύμη με επικάλυψη από θυμάρι, τυρί ή κιμά. Παρομοίως με την πίτσα, μπορεί να κοπεί σε κομμάτια ή να διπλωθεί, και σερβίρεται τόσο για πρωινό όσο και για μεσημεριανό. Η λέξη μανάκις είναι ο πληθυντικός της Αραβικής λέξης μανγκούσα (από τη ρίζα του ρήματος ναγκάσα που σημαίνει 'να χαράξεις'), σημαίνοντας πως αφού ανοιχτεί η ζύμη, πιέζεται με τις άκρες των δακτύλων για να δημιουργηθούν μικρά λακάκια, ώστε η επικάλυψη να εισέλθει σε αυτα.Παραδοσιακά, οι γυναίκες ψήνουν τη ζύμη σε κοινόχρηστο φούρνο το πρωί για να παρέχουν στις οικογένειές τους την καθημερινή ανάγκη τους σε ψωμί, ενώ ετοιμάζουν μικρότερες μερίδες με διαφορετικές επικαλύψεις για πρωινό.Το Μανάκις είναι δημοφιλές σε όλο το Λεβάντε, ενώ μπορούμε να το συναντήσουμε και σε γειτονικές περιοχές και σε κέντρα με μετανάστες από το Λεβάντε.

 Ζάταρ (αραβικά: زَعْتَر‎): Η πιο δημοφιλής μορφή μανάκις χρησιμοποιεί ως επικάλυψη το ζάταρ (αλεσμένο ξηρό θυμάρι, ρίγανη, ματζουράνα ή κάποιος συνδυασμός τους, ανακατεμένα με φρυγανισμένους σπόρους σουσαμιού, αλάτι και άλλα μπαχαρικά όπως το σουμάκ). Το ζάταρ ανακατεύεται με ελαιόλαδο και απλώνεται πάνω στη ζύμη κι έπειτα, το μανάκις ψήνεται στον φούρνο. Το μανάκις με ζάταρ αποτελεί αγαπημένο πρωινό πιάτο στη Λεβαντιανή κουζίνα. Σερβίρεται επίσης ως μεζές ή ως σνακ μαζί με τσάι μέντας και τυρί φέττα. Τυρί (αραβικά: جُبْنَة‎): Υπάρχουν δύο βασικά είδη τυριού που χρησιμοποιούνται στο μανάκις· το ακκάουι (αραβικά: عَكَّاوي‎) και το κασκαβάλ (αραβικά: قَشْقَوَان‎). Ένα τρίτο τυρί, το τζφατ (Εβραϊκά:צפתית), χρησιμοποιείται μόνο στο Ισραήλ. Περιστασιακά προστίθεται ζάταρ στο μανάκις με τυρί για ενίσχυση της γεύσης. Αρνίσιος κιμάς (αραβικά: لحم بعجين‎): Αποκαλείται επίσης σφίχα και ως επικάλυψη περιέχει αρνίσιο κιμά. Σερβίρεται ως μερημεριανό λόγω των πιο βαριών συστατικών του. Ο κιμάς ανακατεύεται με μικρά κομμάτια ψιλοκομμένης ντομάτας και λάδι λαχανικών. Σερβίρεται προαιρετικά με αλεσμένο πιπέρι ή τουρσί και γιαούρτι. Κασκ (αραβικά: كشك‎): Παρασκευάζεται κυρίως στο Ιράν και είναι μείγμα στραγγισμένου ή αποξηραμένου γιαουρτιού που έχει υποστεί ζύμωση και λεπτώς αλεσμένου σιταριού το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο του ή σε συνδυασμό με άλλες επικαλύψεις, όπως καρύδια ή κρεμμύδια, απλωμένα μέσα στο ψωμί. Τσίλι (αραβικά: فليفلة‎ Σπανάκι (αραβικά: سبانخ‎), σέσκουλο (αραβικά: سلق‎) Χατσαπούρι Μουσάχαν
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών

Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών είναι πρωτάθλημα γυναικείου ποδοσφαίρου της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Κ.Ο.Π.). Από το πρωτάθλημα αυτό ανακηρύσσεται ο πρωταθλητής Κύπρου, ο οποίος αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Πολυνίκης ομάδα της διοργάνωσης είναι η Apollon Ladies με 13 κατακτήσεις.

 Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις πρωταθλημάτων ανά ομάδα. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών) ΚΟΠ (Απρίλιος 2018). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 55. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-03. https://www.webcitation.org/6ztzEH8Uu?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T31.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-06-03.
Ιστορία της Ελληνικής Δημοκρατίας

Η ιστορία της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελείται από τρεις ξεχωριστές δημοκρατικές περιόδους στην σύγχρονη ελληνική ιστορία: από το 1822 έως το 1832, από το 1924 έως το 1935 και από το 1974 έως σήμερα. Δείτε επίσης: Συνταγματική ιστορία της Ελλάδας.

 Α΄ Ελληνική Δημοκρατία (1822-1832), υπήρξε κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης και κατά την διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια. Καταλύθηκε με τον διορισμό του βασιλιά Όθωνα λίγους μήνες μετά την εκτέλεση του Καποδίστρια. Β΄ Ελληνική Δημοκρατία (1924-1935), μετά την Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1935 επανήλθε η βασιλεία με δημοψήφισμα. Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία (1974-σήμερα), μετά την Χούντα των Συνταγματαρχών και το δημοψήφισμα του 1974.
Αϊπάτια Άνδρου

Τα Αϊπάτια (παλαιότερη γραφή Αειπάτια ) είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα και δημοτική ενότητα Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Τα Αϊπάτια είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο Ν. ΝΔ. τμήμα του νησιού, στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Φανός» (416 μ.), δυτικά του Κορθίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει περίπου 22 χλμ. Ν.ΝΔ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κορθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Οι παραδοσιακοί περιστερεώνες του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Φανερωμένης, στην κορυφή «Φανός», δυτικά του οικσμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Πεκρό

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Πεκρό (Pécrot) ήταν σιδηροδρομικό δυστύχημα στο χωριό Πεκρό (τμήμα του δήμου Γκρε - Ντουασώ (Grez-Doiceau)), στο Βέλγιο, το οποίο συνέβη στις 27 Μαρτίου 2001, όταν δύο επιβατικές αμαξοστοιχίες συγκρούστηκαν μετωπικά. Το δυστύχημα άφησε πίσω του 8 νεκρούς και 12 τραυματίες και ήταν η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή στο Βέλγιο εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα.

 08:41 — Στο σταθμό της Βαβρ, ένας σηματωρός παρατήρησε ένα άδειο επιβατικό τρένο που αναχωρούσε από τη γραμμή Νο. 4 με το σήμα στο κόκκινο, προς το Λέβεν. 08:42 — Ο σηματωρός της Βαβρ επικοινώνησε με τον σηματωρό του Λέβεν, για να τον ενημερώσει για το τρένο. Ωστόσο, ο σηματωρός της Βαβρ μιλούσε μόνο γαλλικά ενώ ο σηματωρός του Λέβεν μιλούσε μόνο ολλανδικά, οπότε ο τελευταίος δεν κατανόησε πλήρως το μήνυμα. 08:43 — Ο σηματωρός της Βαβρ προσπάθησε να διακόψει το ρεύμα του εναέριου καλωδίου στη γραμμή του τρένου που είχε αναχωρήσει με κόκκινο σήμα. Κάθε φορά που η τροφοδοσία του εναέριου καλωδίου διακόπτεται για περισσότερα από 20 δευτερόλεπτα, ο μηχανοδηγός απαιτείται από τους επιχειρησιακούς κανόνες να αναγνωρίσει τη διακοπή ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να εκκινήσει τη διαδικασία για να σταματήσει το τρένο του το συντομότερο δυνατό. Ωστόσο, αυτό δεν μπορούσε να γίνει από τη Βαβρ. Ο σηματωρός έπρεπε να επικοινωνήσει με τον ελεγκτή ηλεκτρικού ρεύματος στις Βρυξέλλες για να λύσει το πρόβλημα. 08:46 — Ο ελεγκτής των Βρυξελλών προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον μηχανοδηγό του τρένου, αλλά δεν κατάφερε να το κάνει. Ο ελεγκτής των Βρυξελλών προσπάθησε επίσης να επικοινωνήσει με τον οδηγό μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας που μόλις είχε αναχωρήσει από το Λέβεν προς τη Βαβρ, που ταξίδευε στην ίδια γραμμή με το άλλο τρένο, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πάλι, ο ελεγκτής δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με τον μηχανοδηγό. Η περιοχή όπου συνέβη το δυστύχημα είναι αρκετά απομακρυσμένη, με έντονη βλάστηση και έδαφος να επηρεάζουν περαιτέρω τη ραδιοφωνική λήψη του από το τρένο. 08:47 — Το ρεύμα του εναέριου καλωδίου διακόπηκε, το οποίο είναι μέτρο έσχατης ανάγκης για να σταματήσουν όλοι οι μηχανοδηγοί που επηρεάστηκαν τα τρένα τους, σύμφωνα με τους επιχειρησιακούς κανόνες, αλλά δυστυχώς όταν αυτό έγινε ήταν ήδη πολύ αργά. 08:50 — Τα δύο τρένα συγκρούστηκαν μετωπικά στο χωριό Πεκρό. 8 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων και οι δύο μηχανοδηγοί, και 12 τραυματίστηκαν. Το δυστύχημα είχε δύο βασικές αιτίες. Το πρώτο ήταν η απειρία του οδηγού του τρένου που αναχώρησε από τη Βαβρ . Το τρένο είχε σταματήσει με την καμπίνα του οδηγού πέρα από το σήμα, οπότε ο οδηγός δεν μπορούσε να δει ότι το σήμα ήταν κόκκινο κατά την αναχώρησή του. Η άλλη αιτία ήταν το γλωσσικό εμπόδιο μεταξύ των σηματωρών της Βαβρ και του Λέβεν. Τόσο τα γαλλικά όσο και τα ολλανδικά είναι επίσημες γλώσσες στο Βέλγιο και το προσωπικό των σιδηροδρόμων όφειλε να μιλά μόνο μία. Η NMBS/SNCB, η βελγική εθνική εταιρεία σιδηροδρόμων, παραδέχθηκε ότι το ατύχημα προκλήθηκε αποκλειστικά από ανθρώπινο λάθος. Ο δικαστής Φιλίπ Ριντέλ (Philippe Ridelle) προήδρευσε της δίκης και ανακοίνωσε την ετυμηγορία. BBC News Report
Γκρέτα Σαλόμε Στεφανσντότιρ

Η Γκρέτα Σαλόμε Στεφανσντότιρ (Ισλανδική προφορά: Greta Salóme Stefánsdóttir [krɛːta saːloumɛ stɛːvaunsˌtouʰtɪr], 11 Νοεμβρίου 1986), γνωστή εκτός Ισλανδίας απλά ως Γκρέτα Σαλόμε (ισλανδική προφορά: Greta Salóme [krɛːta saːloumɛ]), είναι Ισλανδή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και βιολιστής στην ισλανδική Συμφωνική ορχήστρα. Εκπροσώπησε την Ισλανδία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2012 στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, σε ένα ντουέτο με τον τραγουδιστή Γιόνσι με το τραγούδι "Never Forget". Προκρίθηκαν από τον πρώτο ημιτελικό στον τελικό της Eurovision και τελικά τερμάτισαν στην 20η θέση με 46 βαθμούς. Εκπροσώπησε την Ισλανδία ξανά, αυτή τη φορά ως σολίστ, στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2016 με το τραγούδι "Hear Them Calling", όπου δεν κατάφερε να προκριθεί.

 Η Γκρέτα κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, με τίτλο "In the Silence", στις 16 Νοεμβρίου 2012. Το άλμπουμ περιέχει το τραγούδι "Never Forget" της Eurovision, τόσο στην αγγλική όσο και στην ισλανδική έκδοση (Mundu Eftir Mér). Τον Αύγουστο του 2012 κυκλοφόρησε τα Everything Around Me. Ανακοινώθηκε ότι η Γκρέτα ήταν από τη λίστα των συμμετεχόντων στην επιλογή της Ισλανδίας για τη Eurovision 2016 με το τραγούδι "Raddirnar". Προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό να συμμετάσχει στον τελικό της διαδικασίας επιλογής. Το τραγούδι της το άλλαξε στα αγγλικά για τον τελικό, με τον τίτλο "Hear Them Calling", κερδίζοντας έτσι τον εθνικό τελικό. Εκπροσώπησε την Ισλανδία και ερμήνευσε το τραγούδι στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision στις 10 Μαΐου 2016, αλλά απέτυχε να προκριθεί στον τελικό, τερματίζοντας 14η με 51 πόντους. Αυτή τη στιγμή ολοκληρώνει το δεύτερο άλμπουμ της, με τα πιο πρόσφατα σινγκλ της. A ^ Το "Never Forget" δεν εμφανίστηκε στο επίσημο Βελγικό τσάρτ Ultratop 50, αλλά στο τσάρτ Ultratip, όπου συνδυάζει "Airplay και Πωλήσεις", κατακτώντας τη θέση 30.B ^ "Raddirnar" είναι η πρώτη αυθεντική έκδοση του "Hear Them Calling", όπου μεταφράστηκε μετά στα Αγγλικά. Σελίδα της Γκρέτα στο Facebook
435 Έλλα

Η Έλλα (Ella) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,23. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Έλλας εκτιμάται σε 41,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 74,8 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Έλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 37 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νούνιο Γκονθάλεθ δε Λάρα (απεβ. 1296)

Ο Νούνιο Γκονθάλεθ Γ΄ δε Λάρα, ισπαν.: Nuño González III de Lara, (απεβ. το 1296) ήταν Καστιλιανός ευγενής, του Οίκου της Λάρα. Ήταν ο σύζυγος της κυρίας των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και υπηρέτησε ως σημαιοφόρος του βασιλιά (alférez del rey) για τον βασιλιά Φερδινάνδο Δ' της Καστίλης.

 Νυμφεύτηκε γύρω στο έτος 1295 με την Κονστάνθα δε Πορτούγαλ υ Μανουέλ, κόρη του πρίγκιπα Aλφόνσο δε Πορτούγαλ, εγγονή του Aλφόνσο Γ΄ της Πορτογαλίας και της Βιολάντε Μανουέλ, κόρης του πρίγκιπα Mανουέλ της Καστίλης, και εγγονή του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Η σύζυγός του ήταν η κυρία των Aλεγρέτε, Βίδε και Σίντρα και το ζευγάρι δεν είχε ποτέ απογόνους. Estepa Díez, Carlos (2006). «Doña Juana Núñez y el señorío de los Lara». E-Spania (Paris: Revue interdisciplinaire d’études hispaniques médiévales,SEMH-Sorbonne) (1). doi:10.4000/e-spania.315. http://e-spania.revues.org/index315.html. Loaysa, Jofré de· García Martínez, Antonio (1982). Crónicas de los Reyes de Castilla Fernando III, Alfonso X, Sancho IV y Fernando IV (1248-1305) (2nd έκδοση). Murcia: Academia Alfonso X el Sabio, Colección Biblioteca Murciana de bolsillo Nº 27. ISBN 84-00-05017-7. Salazar y Acha, Jaime de (2000). La casa del Rey de Castilla y León en la Edad. Madrid: Centro de Estudios Políticos y Constitucionales. ISBN 84-259-1128-1. Salazar y Castro, Luis de (1697). Historia genealógica de la Casa de Lara. 3. Madrid: Mateo de Llanos y Guzman. Cawley, Charles, Genealogía de Nuño González de Lara, Foundation for Medieval Genealogy, http://fmg.ac/Projects/MedLands/SPANISH%20NOBILITY%20LATER%20MEDIEVAL.htm#NunoGonzalezdied1296, ανακτήθηκε στις August 2012