IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Rack (ράπερ)

Ο Ηρακλής Μαρνέζος (Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 1999) γνωστός με το ψευδώνυμο Rack, είναι Έλληνας ράπερ. Είναι ιδιοκτήτης του Barcode Crew και της δισκογραφικής εταιρείας Barcode Entertainment.

 Η πρώτη επαφή του καλλιτέχνη ήρθε μόλις στην ηλικία των 2 ετών, στο τραγούδι που δημιούργησε ο πατέρας του (Λεκτικός Επεξεργαστής) με όνομα "Τα παιδιά του Λεκτικού", που τραγουδάει αυτός και η αδερφή του, Νέμεσις. Μετά από μερικά τραγούδια έφτασε η στιγμή να κυκλοφορήσει το πρώτο του επίσημο μίξτεϊπ με όνομα "Rackattack", το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017, και περιέχει 4 τραγούδια. Ακολουθεί μία πολύχρονη παύση στις μουσικές του κυκλοφορίες, ή οποία διαρκεί μέχρι τις 8 Ιουλίου 2020, όπου και κυκλοφορεί το κομμάτι "Barcode" σε συνεργασία με τον DJ Silence από την Good Vybz Music και την Def Jam Greece. Η επόμενη του κυκλοφορία πραγματοποιείται στις 18 Φεβρουαρίου 2021, σε συνεργασία με τον Ortiz στο κομμάτι "Davay." Τον Μάρτιο του 2021 συμμετέχει στο κομμάτι "Gjenovese" από τον δίσκο των Mad Clip, Strat και BeTaf Beats που τιτλοφορείται "Still Active". Ακολουθεί η πρώτη του συνεργασία με τον Saske, με τίτλο "Δοκίμασε Τον", η οποία κυκλοφόρησε από την OffBeat Records στις 7 Απριλίου 2021. Το κομμάτι αυτό είναι το πρώτο σινγκλ από το επερχόμενο άλμπουμ του Saske με τίτλο "Saskepticism Vol. 2". Στις 13 Μαΐου του 2021 κυκλοφορεί το κομμάτι "Καθήκον", με την μουσική να την έχουν επιμεληθεί οι στενοί συνεργάτες του Rack, Oge και Beyond Music. Το "Καθήκον" λειτουργεί ως πρώτο σινγκλ για το άλμπουμ "Rackattack". Το τραγούδι ήταν μεταξύ των τάσεων για αρκετές εβδομάδες.Στις 9 Ιουνίου 2021, κυκλοφορεί την δεύτερη του συνεργασία με τον Saske με τίτλο "NASA", με το κομμάτι να κυκλοφορεί από την Barcode Entertainment. Μετά από αρκετές επιτυχίες και νέα κομμάτια, κυκλοφορεί το τραγούδι "Τελικά" σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Αργυρό. Τον Απρίλιο του 2023 συνελήφθη, κατηγορούμενος για τον βιασμό μιας 19χρονης φοιτήτριας στην Κρήτη. Η φοιτήτρια υποστηρίζει ότι αφού παρέστη σε συναυλία του ράπερ, ακολούθησε έναν από τους συνεργάτες του όπου μετά φέρεται να βιάστηκε από δύο άτομα. Ο ίδιος αρνείται την εμπλοκή αυτή την υπόθεση. Ο Rack αφέθηκε ελεύθερος. Νωρίτερα, τον Απρίλιο του 2022 συνεργάτης του ράπερ συνελήφθη έπειτα από τον εντοπισμό ενός όπλου, το οποίο ήταν εμφανές σε ντοκιμαντέρ του βρετανικού Vice αφιερωμένο στον ράπερ. Τον Μάιο του 2021 κυκλοφορεί ο πρώτος του επίσημος δίσκος με όνομα "Rackattack", ο οποίος περιέχει 9 τραγούδια. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους κυκλοφορεί η έκδοσή του (Rackattack (Deluxe Edition)) με επιπλέον 4 κομμάτια. Τον Ιούλιο του 2022 κυκλοφόρησε ο δεύτερος επίσημος δίσκος του με όνομα "RACKATTACK 2", ο οποίος περιέχει 10 τραγούδια. Rack Attack (Mixtape) (2017) RACKATTACK (2021) Rackattack (Deluxe Edition) (2021) RACKATTACK 2 (2022)
Κάρολος Φίλιππος του Βρανδεμβούργου-Σβετ

Ο Κάρολος-Φίλιππος, γερμ. Karl-Philipp (5 Ιανουαρίου 1673 - 23 Ιουλίου 1695) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος (ονομαστικά μόνο) του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Έγινε αντιστράτηγος της Πρωσίας.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Σοφίας-Δωρουέας, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Το 1695 απεβίωσε στο Καζάλε Μονφερράτο σε ηλικία 22 ετών, άτεκνος. Νυμφεύτηκε μυστικά την Αικατερίνη κόρη του Τζεοφρέντο Αλμπέρικο Μπαλμπιάνι μαρκησίου του Κολκαβάνιο και χήρα του κόμη του Σάλμουρ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και δεν αναγνωρίστηκε από τον αδελφό του Φρειδερίκο Γ΄ εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Μετά τον θάνατο τού Καρόλου-Φιλίππου η Αικατερίνη έκανε τρίτο γάμο με τον συνταγματάρχη Αύγουστο-Χριστόφορο κόμη φον Βάκερμπαρτ. Johann Daniel Ferdinand Neigebaur: Die Heirath des Markgrafen Carl von Brandenburg mit der Markgräfin Catharina von Balbiano, Kern, 1856, (Online) Rob. Prütz: Deutsches Museum, vol. 1, J.C. Hinrichs, 1856, p. 509 Rudolf, Count von Kanitz: Aus dem Deutschen Soldatenleben: militairische Skizzen zur Deutschen Sittengeschichte, W. Hertz (Bessersche Buchhandlung), 1861, p. 261
Κυβερνείο Ντέιρ αλ Ζορ

Το Κυβερνείο Ντέιρ αλ-Ζορ ή Ντέιρ εζ-Ζορ (αραβικά: مُحافظة دير الزور) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 33.060 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.202.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Ντέιρ αλ-Ζορ.

 Το Ντέιρ εζ-Ζορ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Συρίας. Συνορεύει στα βόρεια με το αλ Χασακά, στα νότια με το Χομς, στα δυτικά με το Αρ Ρακκά και στα νότια με την Ιορδανία. Έχει έκταση 33.060 τ.χλμ. Το Ντέιρ εζ-Ζορ διαιρείται σε 3 επαρχίες: Αμπού Καμάλ Ντέιρ εζ Ζορ Μαγιαντίν Κυβερνεία της Συρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dayr az-Zawr στο Wikimedia Commons
Άγιος Χαράλαμπος Λασιθίου

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι οικισμός της Κοινότητας Κάτω Μετοχίου, του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λασιθίου, του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Γεροντομούρι (Γεροντομουρί).

 Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι ορεινός οικισμός του δυτικού τμήματος του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του οροπεδίου Λασιθίου (Τζερμιάδο), στις βορειοδυτικές κλιτύς της Δίκτης, πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Ηρακλείου, πάνω στην επαρχιακή οδό Μέσα Λασιθίου-Καστελίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 860. Απέχει 54 χλμ. περίπου Δ. του Αγίου Νικολάου. Σύμφωνα με κάποια εκδοχή, η αρχική ονομασία του χωριού ήταν, «Γέρων το Μουρί», και οφείλεται στην εδαφική έξαρση (Μουρί) που παρουσιάζει μορφολογικά η περιοχή. Εδώ συγκεντρώνονταν οι δημογέροντες της επαρχίας, προκειμένου να εξετάσουν και να πάρουν αποφάσεις πάνω σε σημαντικής σημασίας θέματα που αφορούσαν τον τόπο. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Γεροντομούρι (Γεροντομουρί) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ψυχρού του νομού Λασιθίου. Το 1928 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Μετοχίου. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Χαράλαμπος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου. Το ταφικό σπήλαιο Πρωτομινωικής και Μεσομινωικής Εποχής, όπου βρέθηκαν εκατοντάδες κρανία, βόρεια του οικισμού Η εκκλησία του Αγ. Χαραλάμπους στο βόρειο τμήμα του οικισμού Τμήμα του ιερού παλιάς βυζαντινής εκκλησίας αφιερωμένης στους Αγίους Σέργιο και Βάκχο, απέναντι από το σημερινό νεκροταφείο Το Βιτσιλόκουμο, όμορφη τοποθεσία δυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φυλακές Σωκράτους

Να μην συγχέεται με την Σπηλιά του Κουφού. Τα ερείπια του αρχαίου κτηρίου που σήμερα είναι γνωστά ως Φυλακές Σωκράτους βρίσκονται στον Λόφο Φιλοπάππου στην Αθήνα.

 Ο χώρος έλαβε την ονομασία του από τον Σωκράτη, λόγω της πεποίθησης ότι σε αυτό το σημείο είχε κάποτε φυλακιστεί ο αρχαίος φιλόσοφος. Λεπτομερείς πληροφορίες για τη φυλάκιση και την εκτέλεση του Σωκράτη λαμβάνουμε από τους διαλόγους Κρίτων και Φαίδων. Η ιστορική έρευνα μας δείχνει ότι ο αρχαιολογικός χώρος στον Λόφο Φιλοπάππου είναι δύσκολο να ταυτιστεί με το δεσμωτήριο των αρχαίων Αθηνών όπου και φυλακίστηκε ο Σωκράτης. Ωστόσο υπάρχουν κάποια στοιχεία που επιβεβαιώνουν αυτή τη θεωρία, όπως το γεγονός ότι ήταν χτισμένος στα μέσα του 5ου αιώνα, έβλεπε σε κεντρικό δρόμο, βρισκόταν σε κοίλωμα του εδάφους και διέθετε εγκαταστάσεις για λουτρά, στοιχεία δηλαδή που συμφωνούν με τις περιγραφές του δεσμωτηρίου από τους πλατωνικούς διαλόγους. Επίσης ανάμεσα στα αντικείμενα που αποκαλύφθηκαν στα ερείπια του κτιρίου βρέθηκε και ένα μικρό φθαρμένο αγαλματίδιο του Σωκράτη. Το κτίριο διερευνήθηκε ανασκαφικά από τον Βρετανό ιστορικό Τόμας Σμαρτ Χιούς τον 19ο αιώνα, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που ταύτισε το κτίριο με το αρχαίο δεσμωτήριο. Ωστόσο πολλοί μελετητές θεωρούν ότι το λεγόμενο "Πώρινο Οικοδόμημα" το οποίο βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αρχαίας Αγοράς, κοντά στη περιοχή όπου βρίσκονταν το Δικαστήριο της Ηλιαίας ήταν στην πραγματικότητα το δεσμωτήριο. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο χώρος στον Φιλοπάππου εξυπηρετούσε και ως λουτρά, όπως μας μαρτυρούν δηλαδή διάφορα περιηγητικά κείμενα των Αθηνών. Η λαξευτή κατασκευή ανήκε πιθανόν σε ένα αρκετά επιβλητικό διώροφο η τριώροφο οικοδόμημα, όπως συμπεραίνεται από τις συστοιχίες των δοκοθηκών στο μέτωπο του βράχου. Στο εξωτερικό δάπεδο υπάρχουν αγωγοί που συνδέονται με τους διαμορφωμένους στη πρόσοψη του κτηρίου υδραγωγούς, ενώ η λαξευτή κλίμακα στα νότια εξυπηρετούσε την επικοινωνία με τα ψηλότερα επίπεδα του κτηρίου. Το σωζόμενο πίσω λαξευτό τμήμα του οικοδομήματος συγκροτείται από τρία δωμάτια, με ανοίγματα θυρών προς τα ανατολικά και μια δεξαμενή στο βάθος. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η κατασκευή καλύφθηκε με ισχυρά τοιχώματα από μπετόν και χρησιμοποιήθηκε ως κρύπτη για τις αρχαιότητες της Ακρόπολης και του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Πιανκί

Ο Πιανκί ή Πιανχί, που αργότερα υιοθέτησε το όνομα Πιύ, ήταν βασιλιάς των Κουσιτών του Σουδάν και ιδρυτής της 25ης δυναστείας της Αιγύπτου που βασίλευσε στην Αίγυπτο από το 753 π.Χ. ως το 722 π.Χ. από την πόλη της Ναπάτα που βρισκόταν στην Νουβία στο σημερινό Σουδάν γιος και διάδοχος του Κάστα βασιλιά των Νουβίων. Ο πατέρας του Κάστα είχε μικρή επιρροή στην Αιγυπτιακή πόλη των Θηβών σε βαθμό που κατάφερε πριν το τέλος της βασιλείας του να τοποθετήσει την κόρη του Αμενιδρίς Α' διάδοχο στην θέση της υπηρέτη συζύγου του θεού Άμων πριν το τέλος της βασιλείας του. Παιδιά του Πιανκί ήταν οι Φαραώ της Αιγύπτου από την 25η δυναστεία Σεμπιτκού και Τιρχάκα, ο Σεμπιτκού ίσως ήταν αδελφός του ενώ ο Τιρχάκα ήταν γιος του Πιανκί και της συζύγου του βασίλισσας Αβάρ, διάδοχοι του ήταν διαδοχικά ο Σεμπιτκού και στην συνέχεια ο θρυλικός Τιρχάκα.

 Ως βασιλιάς της Νουβίας και της Άνω Αιγύπτου ο Πιανκί εκμεταλλεύτηκε τις διαμάχες των τοπικών βασιλέων της Αιγύπτου προκειμένου να επεκτείνει την κυριαρχία του πέρα από την Θήβα στην Κάτω Αίγυπτο, σε αντίδραση ο Τεφνάκι της Σαίδος δημιούργησε συνασπισμό εναντίον του με τοπικούς βασιλείς της περιοχής του Δέλτα υπό την ηγεσία του αντιπάλου του Πιανκί του Νιμλότ της Ερμούπολης. Ο Τεφνάκι με τον στρατό του πολιόρκησε την Ερμούπολη η οποία κάλεσε τον Πιανκί για βοήθεια, ο Πιανκί κατέλαβε την Θήβα προσφέροντας θυσίες στον θεό Άμμωνα στην συνέχεια προχώρησε βόρεια νίκησε στην Ερμούπολη καταλαμβάνοντας την Ηρακλεούπολη και την Μέμφιδα, ο Τεφνακί αφού κατέφυγε σε ένα νησί στο δέλτα του Νείλου δήλωσε την υποταγή του. Ικανοποιημένος από την επιτυχία του αυτή ο Πιανκί επέστρεψε στην πατρίδα του την Νουβία χωρίς να επιστρέψει πίσω στην Αίγυπτο, η εξουσία του επεκτείνονταν μόνο στην Άνω Αίγυπτο μέχρι την Θήβα οι τοπικοί βασιλείς της Κάτω Αιγύπτου ιδιαίτερα ο Τεφνακί ήταν ελεύθεροι από την κυριαρχία του. Η κατάσταση θα διορθωθεί με τον διάδοχο του Πιανκί Σαμπακά ο οποίος την δεύτερη χρονιά της βασιλείας του επιτέθηκε στην Σαίδα νικώντας τον διάδοχο του Τεφνακί επέκτεινε την εξουσία του σε ολόκληρη την Αίγυπτο. Roberto B. Gozzoli: The Writing of History in Ancient Egypt during the First Millennium BC (ca. 1070-180 BC), Trends and Perspectives, London 2006, S. 54-67 ISBN 0-9550256-3-X Jac Janssen, "The Smaller Dakhla Stele", JEA 54(1968) pp. 165–171 Kenneth Kitchen, The Third Intermediate Period in Egypt (1100–650 BC). 3rd ed. (1996) Warminster: Aris & Phillips Ltd. Olivier Perdu, "La Chefferie de Sébennytos de Piankhy à Psammétique Ier", RdE 55 (2004), pp. 95–111 Szymon Łucyk, "Polscy archeolodzy odkryli grób wezyra w świątyni Hatszepsut" or 'Polish Archaeologists have discovered the tomb of a Vizier in Hatshepsut's temple' in Nauka w Polsce, February 22, 2006 [2] Νουβικές πυραμίδες
Ίντα της Σαξονίας-Μάινινγκεν

H Ίντα (γερμ. Ida von Sachsen-Meiningen von Wettin, 25 Ιουνίου 1794 - 4 Απριλίου 1852) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

 Η Ίντα Καρολίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Λουίζας Ελεονώρας, κόρης του Χριστιανού Αλβέρτου του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1816 τον Βερνάρδο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Λουίζα Βιλελμίνη Αδελαΐδα 1817-1832 Γουλιέλμος Κάρολος 1819-1839. Αμαλία Αυγούστα Καικιλία 1822. Εδουάρδος 1823-1902, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, στρατάρχης της Βρετανίας. Χέρμανν Α΄ 1825-1901, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, στρατηγός της Βυρτεμβέργης. Φρειδερίκος Γουσταύος Κάρολος 1827-1892, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Άννα Αμαλία Μαρία 1828-1864. Αμαλία 1830-1872, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Κάτω Χωρών. Descendants of Hans den Yngre af Sønderborg – Ninth Generation: Bernhard Carl von Sachsen-Weimar-Eisenach
Άννα Δούκαινα Αγγελίνα

Η Άννα Κομνηνή Δούκαινα Αγγελίνα, (σερβικά : Ана Дука) από τη Δυναστεία των Αγγέλων, ήταν πριγκίπισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Έγινε βασίλισσα της Σερβίας ως σύζυγος του Στεφάνου-Ράντοσλαβ των Νεμάνια.

 Ήταν κόρη του δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρου και της Μαρίας Πετραλίφα. Παντρεύτηκε τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο-Ράντοσλαβ του οίκου των Νεμάνια. Από κάποιες πηγές αναφέρεται ότι απέκτησαν ένα παιδί χωρίς άλλα στοιχεία. Από κάποιες πηγές πιστεύεται ότι ήταν το ίδιο πρόσωπο με την πρώτη σύζυγο του Ράντοσλαβ Θεοδώρα Κομνηνή Δούκαινα που δεν υπάρχουν γνωστά στοιχεία για αυτήν.
Καναδικό Πρωτάθλημα Στίβου 2014

Το Καναδικό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 (αγγλ: Canadian Track and Field Championships 2014, γαλ: Championnats Canadien Athlétisme 2014) θα είναι η 120η διοργάνωση του Καναδικού Πρωταθλήματος Στίβου, που θα διοργανωθεί υπό την εποπτεία της Καναδικής Ομοσπονδίας Στίβου. Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Μόνκτον, στο Μόνκτον, στη Νέα Βρουνσβίκη μεταξύ 27–29 Ιουνίου του 2014. Στο πρωτάθλημα θα συμμετέχουν πάνω από 700 αθλητές από όλο τον Καναδά και θα διεξαχθούν είκοσι αγωνίσματα ανδρών και γυναικών.

 Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Μόνκτον, στο Μόνκτον για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφού και το 2013 φιλοξένησε τη διοργάνωση. Το Στάδιο Μόνκτον είναι ένα στάδιο στίβου στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Μόνκτον που άνοιξε το 2010 και έχει χωρητικότητα 10.000 θέσεων. Το στάδιο φιλοξενεί αθλήματα καναδικού ποδοσφαίρου, ποδοσφαίρου και στίβου. Το 2010 στο στάδιο διεξήχθη το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων. Το 2014 θα λάβουν χώρα αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Γυναικών Κ-20 καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών το 2015. Καναδικό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 (Αγγλικά)
Κούλεν Βάκουφ

Το Κούλεν Βάκουφ (κυριλλικά: Кулен Вакуф) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 487 κατοίκους.

 Η τοποθεσία κατοικείτο από την Εποχή του Ορείχαλκου. Κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, η τοποθεσία ήταν γνωστή ως Cleuna. Το 1835, έλαβε χώρα στην περιοχή μάχη μεταξύ οθωμανικών και αυστριακών στρατευμάτων. Μεταξύ του τελών Ιουνίου και των τελών Ιουλίου του 1941, οι Ούστασε του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας προχώρησαν στην εκτέλεση, συνολικά, τουλάχιστον 600 Σέρβων στην περιοχή του Κούλεν Βάκουφ. Ως αντίποινα, οι Σέρβοι της περιοχής οργανώθηκαν σε αντάρτικα σώματα, κατόπιν σχετικής εκκλήσεως του τοπικού Κομμουνιστικού Κόμματος για εξέγερση, προχωρώντας σε επιθέσεις κατά των Ούστασε, καθώς και άλλων εκπροσώπων του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας στην περιοχή, σε συνδυασμό με την ανάκτηση στρατιωτικού εξοπλισμού, ενώ, επίσης, προχώρησαν σε επιθέσεις κατά αμάχων κροατικών πληθυσμών. Κατά την διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας (1992-1995), το χωριό υπέστη σημαντικές ζημιές. Το 1991, η τοπική κοινότητα του Κούλεν Βάκουφ αριθμούσε 2.107 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Φρούριο της Οστρόβιτσα Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Bergholz, Max (2014). «"As If Nothing Ever Happened": Massacres, Missing Corpses, and Silence in a Bosnian Community.». Destruction and Human Remains: Disposal and Concealment in Genocide and Mass Violence. Μάντσεστερ: Manchester University Press. σελίδες 15–45. (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Κούλεν Βάκουφ στο fallingrain.com
Πρώτο Αρχαίο Θέατρο Λάρισας

Το Πρώτο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας (Α' Αρχαίο Θέατρο Λάρισας) είναι αρχαίο θέατρο και το μεγαλύτερο θέατρο στη Θεσσαλία με χωρητικότητα 10.000 ατόμων. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του Λόφου της Ακρόπολης (Λόφος Φρουρίου), στη Λάρισα και αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πόλης.

 Το Πρώτο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας οικοδομήθηκε μέσα στο αρχαίο κέντρο της πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά Φιλίππου Ε' της Μακεδονίας προς το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. Το θέατρο ήταν σε χρήση για έξι αιώνες μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα μ.Χ (ή τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.) όταν η λειτουργία του απότομα σταμάτησε.Κατά τους πρώτους αιώνες το θέατρο είχε διπλό σκοπό: εκτός από θεατρικές παραστάσεις, επίσης φιλοξενούσε τις συνελεύσεις της ανώτερης περιφερειακής αρχής, το λεγόμενο Κοινόν των Θεσσαλών. Το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, από το τέλος του 7ου αιώνα π.Χ. είχε το προβάδισμα. Το αρχαίο θέατρο ήταν αρχικά συνδεδεμένο με τη λατρεία του Θεού Διονύσου, με τη διεξαγωγή θεατρικών και μουσικών δραστηριοτήτων, και δεύτερον με τη διοίκηση του Θεσσαλικού για τις συνεδριάσεις της συνέλευσης της πόλης, που ονομαζόταν αγορά. Ένδειξη για αυτά αποτελεί ένας μικρός αναθηματικός βωμός για τον θεό Διόνυσο, που βρέθηκε κοντά στο θέατρο όπου υπήρχαν δήθεν ιερά και τα ονόματα των εκπροσώπων της πόλης - κράτους, που συμμετείχαν στην Ομοσπονδία Θεσσαλίας, που εμφανίζονται στις θέσεις του αρχαίου θεάτρου. Το θέατρο έχει την τυπική αρχιτεκτονική του Ελληνιστικού θεάτρου με τα τρία βασικά στοιχεία: κοίλο (κούφιο), ορχήστρα και σκηνή (στάδιο) με διάμετρο περίπου 25 μέτρα. Το κοίλο του αρχαίου θεάτρου ήταν η ίδια πλαγιά του λόφου του Φρουρίου, το οποίο ήταν διαμορφωμένο σε αναβαθμίδες για την τοποθέτηση των εδωλίων. Κατά την εποχή του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου και του διαδόχου του Τιβερίου βρέθηκαν επιγραφές προς τιμήν τους στα γείσα της σκηνής. Το πρώτο Αρχαίο Θέατρο της Λάρισας - Δήμος Λαρισαίων
Οξαλιδώδη

Τα Οξαλιδώδη (λατ. Oxalidales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο (μονοφυλετική ομάδα) των κυαμιδών (fabids) του κλάδου των ροδιδών (rosids). Περιλαμβάνει 7 οικογένειες, 60 γένη και 1845 είδη. Συνήθως δενδρώδη ή θαμνώδη φυτά, πιο σπάνια αναρριχώμενα (στις οικογένειες Huaceae και Connaraceae) και ποώδη φυτά (κάποια φυτά από την οικογένεια των Οξαλιδοειδών και εντομοφάγο Cephalotus follicularis).

 Σύμφωνα με το σύστημα APG II η τάξη των Οξαλιδώδων περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Brunelliaceae Cephalotaceae Connaraceae Cunoniaceae Elaeocarpaceae Oxalidaceae - Οξαλιδοειδή Στο σύστημα APG IV στην τάξη εντάχτηκε επίσης η οικογένεια Huaceae: Huaceae Connaraceae Oxalidaceae - Οξαλιδοειδή Cunoniaceae Elaeocarpaceae Cephalotaceae Brunelliaceae Στο σύστημα του Κρόνκουιστ οι περισσότερες από τις αναφερόμενες οικογένειες ανήκουν στην τάξη των Ροδώδων. Η οικογένεια των Οξαλιδοειδών σε αυτό το σύστημα περιλαμβάνεται στην τάξη των Γερανιώδων. Óxalis tuberósa ή όκα καλλιεργείται στις χώρες των Άνδεων για τους βολβούς που είναι πλούσιοι με άμυλο και αντικαθιστούνε τις πατάτες. Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Οξαλιδώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Ματίας Μπιέσμιρ

Ο Ματίας Μπιέσμιρ (σουηδική προφορά: [bjæʂ.mʏr) είναι Σουηδός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1986 στην Χέστρα (σουηδικά:Hestra). Πλέον είναι ποδοσφαιριστής της Σίβασπορ. Έχει το ψευδώνυμο "Bjärsa".

 Ο Ματίας Μπιέσμιρ άρχισε την καριέρα του από μια ερασιτεχνική ομάδα την Γκρίσμας (Grimsås IF). Έπειτα πήγε στην Χουσκβάρνα και έμεινε εκεί από το 2002 έως το 2004. Είχε 37 συμμετοχές στην Χουσκβάρνα. Μετά έκανε ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα του και πήγε στην Γκέτεμποργκ. Σε τέσσερα χρόνια είχε 104 συμμετοχές και 3 γκόλ. Στις 15 Ιουλίου 2009, υπέγραψε ένα 4-ετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Την πρώτη χρονιά στο τριφύλλι είχε 25 συμμετοχές. Το 2010 δόθηκε δανεικός στην Ρόσενμποργκ, όπου είχε 9 συμμετοχές. Ο Ματίας έκανε το ντεμπούτο του για τη σουηδική εθνική ομάδα στις 13 Ιανουαρίου 2008 έναντι στην Κόστα Ρίκα. Ο Ματίας Μπιέσμιρ έχει προηγουμένως υπηρετήσει ως αρχηγός για τη Σουηδική ομάδα κάτω των 21 και ήταν επίσης ο αρχηγός και στην ομάδα U21 της Σουηδίας που αγωνίστηκε το 2009 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21. english wikipedia/Mattias Bjasmyr
Επαρχία της Ποντεβέδρα

Η Ποντεβέδρα (Pontevedra) είναι μια επαρχία της Ισπανίας κατά μήκος της Ατλαντική ακτή της χώρας στην νοτιοδυτική Ευρώπη. Η επαρχία αποτελεί το νοτιοδυτικό τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Γαλικίας. Συνορεύει με τις επαρχίες της Α Κορούνια, του Λούγο, και του Ουρένσε, και την χώρα της Πορτογαλίας. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 943.117 (2006), από τους οποίους όχι περισσότεροι από το 8% ζουν στην πρωτεύουσα, την πόλη της Ποντεβέδρα.

 Η Ποντεβέδρα διαιρείται σε δύο μέρη από τον Ποταμό Λέρεθ. Οι περισσότερες τουριστικές ατραξιόν στην Ποντεβέδρα είναι στα νότια του ποταμού. Η Ποντεβέδρα παρουσιάζει πολλά ιστορικά κτήρια, μνημεία, και εκκλησίες. Τά περισσότερα Rías Baixas Denominación de Origen (DO) βρίσκονται στην επαρχία. Η επαρχία παρομοίως μοιράζεται τις Ατλαντικές Νήσοι του Εθνικού Πάρκου της Γαλικίας με την γειτονική επαρχία Α Κορούνια. Η πρωτεύουσα της επαρχίας δεν είναι η μεγαλύτερη πόλη, η οποία αντίθετα είναι η πόλη του Βίγο με πληθυσμό 300.000. Επιπλέον, υπάρχουν 62 δήμοι στην επαρχία. Πηγή: INE and IGE Γαλικιανός οίνος Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Pontevedra στο Wikimedia Commons
28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (Τουρκία)

Η 28η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού (τουρκικά: 28. Mekanize Piyade Tümeni) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση της 28ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Πεζικού (28'nci Mekanize Piyade Tümeni Komutanlığı) εδρεύει στο Πασάκιοϊ της Κερύνειας και υπάγεται στην Τουρκική Ειρηνευτική Δύναμη Κύπρου.

 Το 1941, η 28η Μεραρχία Πεζικού (28. Piyade Tümeni), όπως ονομαζόταν τότε, υπάγονταν στο 4ο Σώμα Στρατού στην περιοχή της Τσατάλτζας, χώρο ευθύνης της 1ης Στρατιάς. Αναπτύχθηκε από την Άγκυρα υπό το 6ο Σώμα Στρατού, για να συμμετάσχει στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Έπειτα εντάχθηκε στο 11ο Σώμα Στρατού. Ο Υποστράτηγος Χιλμί Οζκόκ διετέλεσε διοικητής του σχηματισμού το διάστημα 1988–1990.
Προεδρικές εκλογές του Μάλι (2018)

Οι προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Μάλι στις 29 Ιουλίου 2018. Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν έλαβε περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, στις 12 Αυγούστου 2018 διεξήχθη ένας δεύτερος και τελικός γύρος μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, του προέδρου Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά του Συναγερμού για το Μάλι και του Σουμάιλα Σισέ της Ένωσης για τον Ρεπουμπλικανισμό και τη Δημοκρατία . Συνακόλουθα ο Κεϊτά επανεκλέχθηκε με το 67% των ψήφων. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του Μάλι που το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών κρίθηκε σε έναν δεύτερο γύρο ανάμεσα στον κάτοχο της προεδρίας και σε έναν διεκδικητή.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1992 οι προεδρικές εκλογές διεξάγονται κάθε πέντε χρόνια. Οι προηγούμενες εκλογές, που είχαν προγραμματιστεί για τις 13 Μαΐου 2012, καθυστέρησαν έως τις 28 Ιουλίου 2013 λόγω του πραξικοπήματος του 2012 που ανέτρεψε τον Πρόεδρο Αμάντου Τουμάνι Τουρέ . Μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των αυτονομιστών Τουαρέγκ και της κυβέρνησης υπογράφηκε το 2015 μετά από διαπραγματεύσεις μέσω διπλωματικού διαύλου που επεκτάθηκε από την κυβέρνηση του Μάλι.. Η δημιουργία του Μετώπου Απελευθέρωσης των Μασίνα το 2015, υπό την ηγεσία του ιεροκήρυκα Αμάντου Κουφά , οδήγησε σε αυξημένες εθνοτικές εντάσεις και βιαιότητες στη χώρα. Υπήρξαν ελάχιστες ή καθόλου βιαιότητες στις προηγούμενες εκλογές του Μάλι, οι οποίες έχουν διεξαχθεί τα προηγούμενα χρόνια χωρίς διαμαρτυρίες. Ο πρόεδρος του Μαλί εκλέγεται με απόλυτη πλειοψηφία χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων για πενταετή θητεία. Υπάρχουν αμφιβολίες ως προς την ασφάλεια των εκλογών και την ικανότητα των κυβερνήσεων να τις διεξαγάγουν. Αν διενεργούνταν, ο γάλλος διπλωμάτης Ζαν-Πιέρ Λακρουά είπε ότι «οι επικείμενες προεδρικές εκλογές θα σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κεφαλαίου για τη σταθερότητα του Μάλι». Από τις 24 Ιουλίου 8.461.000 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι είχαν οριστεί να προσέλθουν στην κάλπη σε 23.041 εκλογικά τμήματα. Από τους Μαλινέζους πρόσφυγες που ζουν στη Εμπέρα της Μαυριτανίας 7.000 άτομα ενεγράφησαν για να ψηφίσουν στις εκλογές. Υπήρξαν 17 επιβεβαιωμένοι υποψήφιοι και 13 ακόμη εκκρεμούσαν από τα τέλη Ιουνίου. Τελικά, στις 5 Ιουλίου το Συνταγματικό Δικαστήριο ενέκρινε το διορισμό συνολικά 24 υποψηφίων στις εκλογές. Στις 6 Ιουνίου, χιλιάδες ατόμων συγκεντρώθηκαν στην πρωτεύουσα Μπαμακό για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά. Στις 25 Ιουλίου , έπειτα από ληστεία σε φαρμακείο, οι διαδηλωτές "έκαψαν ελαστικά και έβαλαν φωτιά σε οχήματα" στο Τιμπουκτού , απαντώντας στην βαθειά ανασφάλεια και τις καταγγελίες για κακομεταχείριση από την αστυνομία. Αυτό πυροδότησε βίαιες συγκρούσεις την επόμενη ημέρα με την εμπλοκή περί των 100 ατόμων.. Στις 31 Ιουλίου οι ένοπλοι επιτέθηκαν σε μια συνοδεία που διεξήγαγε εκλογές στην περιφέρεια Σεγκού . Αυτή η επίθεση και η ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις στρατιώτες και οκτώ από τους δράστες της επίθεσης.
Φίλιπ Γκλας

Ο Φίλιπ Γκλας (γενν. Βαλτιμόρη, 31 Ιανουαρίου 1937) είναι Αμερικανός μουσικός και συνθέτης. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και γνωστότερους συνθέτες του 20ού αιώνα, καθώς επίσης και ως ο ιδρυτής του κινήματος του μινιμαλισμού στη μουσική, με μεγάλη επίδραση στο χώρο του. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του κλασικιστή, πράγμα που αποδίδει στις κλασικές σπουδές του στη μουσική.

 Ο Γκλας πρωτοήρθε σε επαφή με τη μουσική στο μαγαζί του πατέρα του. Ο Μπεν Γκλας, ο πατέρας του Φίλιπ Γκλας, ήταν ιδιοκτήτης ενός μικρού καταστήματος με την επωνυμία General Radio, στο οποίο πωλούσε μουσικούς δίσκους και επισκεύαζε ραδιόφωνα. Κάθε φορά που κάποιος δίσκος δεν πήγαινε καλά από πλευράς πωλήσεων, ο Μπεν τον έπαιρνε στο σπίτι του, τον άκουγε μαζί με τα τρία παιδιά του και προσπαθούσε να καταλάβει ποιοι ήταν οι λόγοι για τους οποίους συνέβαινε αυτό. Επηρεασμένος από ένα οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο το μουσικό στοιχείο είχε έντονο ρόλο, ο Γκλας ξεκίνησε να κάνει μαθήματα μουσικής από μικρός. Σε ηλικία 6 ετών έμαθε να παίζει βιολί, και σε ηλικία 8 χρονών ξεκίνησε μαθήματα για φλάουτο. Αφού παρακολούθησε μαθήματα στο Ινστιτούτο Πίμποντι της Βαλτιμόρης, ο Γκλας γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου σε ηλικία 15 ετών, από όπου και αποφοίτησε με πτυχίο στα μαθηματικά και τη φιλοσοφία. Μετά την αποφοίτησή του σε ηλικία 19 ετών, ήταν αποφασισμένος να γίνει συνθέτης. Για το λόγο αυτό μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου και γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών Τζούλιαρντ. Φοίτησε δίπλα στη Νάντια Μπουλανζέ. Επίσημος ιστότοπος Φίλιπ Γκλας στην IMDb Philip Glass στο Curlie
Ρουστέμ Χαμίτοφ

Ο Ρουστέμ Ζακίεβιτς Χαμίτοφ (ρωσ.: Рустэм Заки́евич Хами́тов, μπασ.: Рөстәм Зәки улы Хәмитов, μεταγραφή Röstäm Zäki uly Khämitov) (γεννημένος στις 18 Αυγούστου 1954 στο Ντρατσένινο) είναι Ρώσος πολιτικός του κόμματος Ενωμένη Ρωσία. Είναι ο δεύτερος Πρόεδρος του ομοσπονδιακού υποκειμένου της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, ο οποίος εξελέγη στις 19 Ιουλίου του 2010 και διαδέχθηκε τον επί μακρόν ηγέτη Μουρταζά Ραχίμοφ μετά την παραίτησή του το 2010.

 Ο Χαμίτοφ γεννήθηκε από γονείς του έθνους Μπασκίρ. Ο πατέρας του, Ζακί Σαλίμοβιτς Χαμίτοφ (1930-1993), εργάστηκε ως καθηγητής, και ήταν γιατρός των τεχνικών επιστημών και η μητέρα του Ραΐσα Σινιγιατούλοβνα, εργάστηκε ως καθηγήτρια μαθηματικών, και τώρα είναι συνταξιούχα. Ο Χαμίτοφ ήταν Τιμημένος μηχανικός της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν. Ήταν ο κοσμήτορας της Σχολής Γεωργικής Μηχανοποίησης του κράτους Μπασκίρ. Έχει επίσης εργαστεί στο Γεωργικό Πανεπιστήμιο το διάστημα 1973-1980. Ο νεότερος αδερφός του, Ρασίντ Χαμίτοφ, ζει στην Ουφά και εργάζεται ως οδηγός. Ο Χαμίτοφ είναι παντρεμένος με την Γκουλσάτ Χαμίτοβα, και έχουν δύο παιδιά. Ο γιος του, Καμίλ είναι μηχανικός, ενώ η κόρη του είναι υπάλληλος σε μια εταιρεία τουρισμού. Και τα δύο από τα παιδιά του ζούν στη Μόσχα. Εκτός από τη γλώσσα Μπασκίρ που είναι η μητρική του, μιλάει άπταιστα Ρωσικά και τα Αγγλικά. Χόμπι του είναι η ανάγνωση βιβλίων, η μουσική, το σκι, η εξερεύνηση σπηλαίων, και το ράφτινγκ σε ποταμούς του Μπασκορτοστάν. Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν Το μπλόγκ του Χαμίτοφ (Ρωσικά)
Γλυκιά ζωή

Η Γλυκιά Ζωή (ιταλ. La dolce vita) είναι ασπρόμαυρη κινηματογραφική ταινία του 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φεντερίκο Φελίνι και με πρωταγωνιστές τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, την Ανούκ Αϊμέ, την Υβόν Φουρνό, την Ανίτα Έκμπεργκ και τον Αλαίν Κούνυ.

 Ο Μαρτσέλο είναι δημοσιογράφος στη Ρώμη της δεκαετίας του 1950. Με τα ρεπορτάζ του καλύπτει τις κοινωνικές ειδήσεις: σταρ του κινηματογράφου, θαύματα και σκάνδαλα της αριστοκρατίας. Η ταινία καλύπτει επτά ημέρες της ζωής του Μαρτσέλο. Ο Μαρτσέλο, παρ' όλη την επαγγελματική και κοινωνική του επιτυχία, ζητάει ένα βαθύτερο νόημα στην ζωή και νομίζει ότι το μυστικό της ζωής βρίσκεται στον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής. Η ταινία ξεκινάει με ένα τεράστιο μαρμάρινο άγαλμα του Χριστού, που το μεταφέρει ένα ελικόπτερο πάνω από τα ερείπια ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου για να το πάει στον Πάπα στο Βατικανό. Ο δημοσιογράφος Μαρτσέλο και ο φωτορεπόρτερ του, ο Παπαράτσο, ακολουθούν σε ένα δεύτερο ελικόπτερο. Το άγαλμα του Χριστού, που μοιάζει σαν να ευλογεί όλη τη Ρώμη καθώς πετά από πάνω, αντικαθίσταται σύντομα από το βέβηλο τρόπο ζωής και την νεομοντερνιστική αρχιτεκτονική της «νέας» Ρώμης που χαρακτηρίζεται από το οικονομικό θαύμα στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η παράδοση του αγάλματος είναι η πρώτη πολλών επαναλαμβανόμενων σκηνών. Η καθολική εκκλησία θεώρησε τη σκηνή αυτή παρωδία της δευτέρας παρουσίας και γι' αυτό στην Ισπανία απαγορεύτηκε το έργο μέχρι το 1975. Ο χαρακτήρας του φωτορεπόρτερ Παπαράτσο, εμπνευσμένος από τον φωτορεπόρτερ Τάτσιο Σεκιαρόλι, είναι η προέλευση της λέξης παπαράτσι, η οποία σε πολλές γλώσσες αναφέρεται στον αδιάκριτο φωτογράφο. Η Γλυκιά Ζωή απέσπασε πολλά βραβεία. Βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1960. Το 1961 πήρε βραβείο New York Film Critics Circle στην κατηγορία καλύτερης ξένης ταινίας. Επίσης το 1961 πήρε τρία βραβεία Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani για τον Α' Ανδρικό ρόλο, για το καλύτερο σενάριο και για τα καλύτερα σκηνικά. Η Ανούκ Εμέ βραβεύτηκε από την Étoile de Cristal ως καλύτερη γυναικεία ηθοποιός. Το 1962 η ταινία έλαβε Όσκαρ για τα καλύτερα κοστούμια.
Εδαφολογία

Με τον όρο Εδαφολογία, ή Εδαφογνωσία, ή Αγρογεωλογία, ή Πεδολογία, αν και οι όροι διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους(*), χαρακτηρίζεται γενικά η επιστήμη που έχει ως αντικείμενο έρευνας και μελέτης τη γένεση, την εξέλιξη και τις ιδιότητες που παρουσιάζει το έδαφος ως χώρος κατοικούμενος από έμβια όντα. Ως επιστήμη ανάγεται τόσο στις γεωλογικές επιστήμες όσο και στις γεωπονικές.

 Η Εδαφολογία διακρίνεται γενικά στη θεωρητική και στην εφαρμοσμένη εδαφολογία. Η Θεωρητική εδαφολογία έχει αντικείμενο μελέτης τους όρους του περιβάλλοντος και τα διάφορα φαινόμενα που παρατηρούνται κατά τη γένεση και την εξέλιξη των εδαφών. Η Εφαρμοσμένη εδαφολογία έχει αντικείμενο έρευνας και μελέτης τόσο την καλλιεργητική αξία των διαφόρων τύπων εδαφών, όσο και τη δομική αξία αυτών, καθώς και τις ιδιότητες και μεθόδους βελτίωσης αυτών. Ειδικότερα όμως ανάλογα των μεθόδων και του χώρου έρευνας αυτή διακρίνεται στις ακόλουθες επτά κατηγορίες: Περιγραφική εδαφολογία, με αντικείμενο τη μελέτη της μορφής, του περιβάλλοντος και της ταξινόμησης των εδαφών. Φυσική εδαφολογία, με αντικείμενο την έρευνα των φυσικών ιδιοτήτων των εδαφών. Γεωγραφική εδαφολογία, με αντικείμενο τη διανομή των εδαφικών τύπων στο γεωγραφικό χώρο και την υποτύπωση αυτών σε ειδικούς εδαφολογικούς χάρτες. Αγρονομική εδαφολογία, με αντικείμενο την έρευνα της παραγωγικότητας των διαφόρων τύπων εδαφών. Δασική εδαφολογία, με αντικείμενο έρευνας τα δασικά εδάφη γενικά. Εδαφοχημεία, με αντικείμενο μελέτης τη χημική και φυσικοχημική σύσταση των εδαφών και των εξ αυτών ιδιοτήτων τους, καθώς και των δράσεων εκείνων που μπορεί να επιφέρουν μεταβολές με εμφανίσεις νέων ενώσεων ή εξαφανίσεις υφιστάμενων. Λιπασματολογία, θεωρητικά είναι συνέχεια της προηγουμένης, με αντικείμενο τη αναγκαία διατροφή των φυτών με παρεχόμενα αναγκαία λιπάσματα.Η Εδαφολογία άρχισε να διδάσκεται στην Ελλάδα το 1949 τόσο στο Πολυτεχνείο όσο και στις Γεωπονικές Σχολές. Επί των αντικειμένων της Εδαφολογίας σήμερα στην Ελλάδα υφίσταται το "Ινστιτούτο Εδαφολογίας Αθηνών" που εποπτεύεται από το Υπουργείο Γεωργίας και αντίστοιχο στη Θεσσαλονίκη που υπάγεται στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκτός όμως αυτών υφίστανται και διάφορα άλλα Εδαφολογικά Εργαστήρια σε διάφορα μέρη της Χώρας. Τακτικά είναι επίσης και διάφορα εδαφολογικού ενδιαφέροντος συμπόσια που διοργανώνονται στη Χώρα. (*) Ο όρος Πεδολογία αναφέρεται περισσότερο με τη στενή έννοια του γεωλογικού όρου. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.Β΄(συμπλήρωμα), σελ.780.
Αδελφικό Σερρών

Το Αδελφικό είναι χωριό της δημοτικής ενότητας Σκουτάρεως του Δήμου Σερρών. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός με έκταση 8,871 τ.χλμ. και 10 μέτρα μέσο υψόμετρο.

 Το Αδελφικό βρίσκεται στην καρδιά του εύφορου κάμπου της περιφερειακής ενότητας Σερρών και σε κοντινή απόσταση από τον ποταμό Στρυμόνα, ενώ οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται κυρίως με την αγροτική καλλιέργεια καλαμποκιού, ρυζιού, ηλιάνθου κ.α. Έχει 2 καταστήματα, ένα καφέ και ένα μίνι μάρκετ. Επίσης, υπάρχει μια εκκλησία που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο. Η παλιά ονομασία του Αδελφικού είναι Άνγκος Μαχαλά. Σχετικά με αυτήν την ονομασία υπάρχει μία ιστορία, σύμφωνα με την οποία επί τουρκοκρατίας υπήρχε ένας βασιλιάς που κυβερνούσε σε κάποια χωριά της περιοχής (που σήμερα ονομάζονται Κουμαριά, Κάτω Καμήλα, Αδελφικό κτλ.). Τότε η περιοχή του Αδελφικού ήταν βαλτώδης και ακατοίκητη. Ένα παλικάρι, ο Άγκος, ερωτεύτηκε την κόρη αυτού του βασιλιά. Ωστόσο, ο νέος αυτός όφειλε κάποια χρέη στον βασιλιά και έτσι δεν τόλμησε να την ζητήσει σε γάμο από το πατέρα της. Η κοπέλα αγαπούσε και αυτή τον Άγκο κι έτσι αυτός την έκλεψε. Όμως για να μην τους βρει ο πατέρας της κοπέλας πήγαν και κρύφτηκαν μέσα σε αυτόν τον βάλτο. Από τότε, η περιοχή ονομαζόταν Άγκος Μαχαλά, δηλαδή ο τόπος που κατοικεί ο Άνγκος. Γεννήθηκαν στο ΑδελφικόΘανάσης Ζαρζόπουλος, Έλληνας ποδοσφαιριστής Στέλλα Σολωμίδου, Ελληνίδα παρουσιάστριαΚατάγονται από το ΑδελφικόΒασίλης Τριανταφυλλάκος, Έλληνας ποδοσφαιριστής Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Μερβέ Ντιζντάρ

Η Μερβέ Ντιζντάρ (Merve Dizdar ; 25 Ιουνίου 1986) είναι Τουρκάλα ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες War of the Eltis (2020), The Innocents (2020-2022), The Life and Movies of Erşan Kuneri (2022-σήμερα), Snow and the Bear (2022) και Ömer (2023-σήμερα). Το 2020 κέρδισε το βραβείο Χρυσή Πεταλούδα Καλύτερης Ηθοποιού για τον ρόλο της στην ταινία The Innocents. Η Ντιζντάρ κέρδισε υποψηφιότητα για το βραβείο Τούρκων Κριτικών Κινηματογράφου για την ερμηνεία της στην ταινία War of the Elits. Το 2023 κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για την ερμηνεία της στην ταινία About Dry Grasses (2023).

 22nd Sadri Alışık Theatre and Cinema Awards - "Most Successful Actress of the Year" - Yutmak - Craft Theatre - 2017 (nom) 21st Afife Theatre Awards - "Most Successful Actress of the Year" - Yutmak - Craft Theatre - 2017 3rd International İzmir Film Festival - "Best Supporting Actress" - Bir Aşk İki Hayat - 2020 (nom) 53rd Turkish Film Critics Association Awards - "Best Actress" - Eltilerin Savaşı - 2021 (nom) 47th Golden Butterfly Awards - "Best Actress" - Masumlar Apartmanı - 2021 4th International İzmir Film Festival - "Best TV Actress" - Masumlar Apartmanı - 2022 (nom) 4th International İzmir Film Festival - "Best Vision Film Actress" - Masumlar Apartmanı - 2022 (nom) 59th Antalya Golden Orange Film Festival - "Best Actress" - Kar ve Ayı - 2022 2023 Cannes Film Festival - "Best Actress" - Kuru Otlar Üstüne Μερβέ Ντιζντάρ στην IMDb Μερβέ Ντιζντάρ στο Instagram
Ισότοπα του αζώτου

Ισότοπα του αζώτου είναι χημικά στοιχεία με ατομικό αριθμό 7, που αντιστοιχεί στο στοιχείο άζωτο. Σταθερά είναι τα ισότοπα 14N και 15N, ενώ τα υπόλοιπα είναι ασταθή και συνήθως ραδιενεργά.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Ζωή Δημοσχάκη

Η Ζωή Δημοσχάκη (γενν. στις 16 Φεβρουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα πρώην κολυμβήτρια του ελεύθερου στυλ. Απήγγειλε τον Ολυμπιακό Όρκο στην τελετή έναρξης των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

 Η Δημοσχάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 στην Τύνιδα.Συμμετείχε στα 200 μ. ελεύθερο γυναικών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Επίσης, συμμετείχε στα 200 μ. ελεύθερο γυναικών στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ Ζωή Δημοσχάκη στο sports-reference.com
Hawker Hector

Το Hawker Hector ήταν βρετανικό μονοκινητήριο διπλάνο αεροσκάφος συνδέσμου/στρατιωτικής συνεργασίας το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 για την RAF. Μικρός αριθμός τέτοιων αεροσκαφών αξιοποιήθηκε στην μάχη της Γαλλίας τον Μάιο του 1940.

 Το Hector αναπτύχθηκε προκειμένου να αντικαταστήσει τα προγενέστερα Hawker Audax. Τον σχεδιασμό και την κατασκευή του πρωτοτύπου ανέλαβε η Hawker, όμως η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Westland Aircraft. Εξαιτίας της ανάγκης για χρήση των κινητήρων Rolls-Royce Kestrel στα Hawker Hind, εξαιτάστηκε η χρήση εναλλακτικού προωστικού συστήματος με τα Hector. Συγκεκριμένα επιλέχθηκε ο Napier Dagger III. Το πρωτότυπο πραγματοποιήσε την παρθενική του πτήση στις 14 Φεβρουαρίου 1936 με χειριστή τον George Bulman. Πέραν του πρωτοτύπου κατασκευάστηκαν ακόμη 178 αεροσκάφη παραγωγής, εκ των οποίων τα 13 διατέθηκαν στην Ιρλανδία στα 1941–2. Οι παραδόσεις σε σχηματισμούς της Βασιλικής Αεροπορίας ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1937, όμως η αντικατάσταση των Hector από τα Westland Lysander ξεκίνησε μόλις τον Ιούλιο του 1938. Τα Hector μεταφέρθηκαν σε μονάδες της Βοηθητικής Αεροπορίας (Auxiliary Air Force). Το Νο. 613 Σμήνος της RAF ήταν στην φάση της μετάβασης από τα Hector στα Lysander όταν ανέλαβε αποστολές υποστήριξης των περικυκλωμένων Συμμαχικών δυνάμεων στο Καλαί. Στις 26 Μαΐου 1940 έξι Hector καθώς και τα Lysander του Σμήνους έπληξαν τις γερμανικές θέσεις γύρω από το Καλαί και την επομένη έριξαν εφόδια στα φίλια στρατεύματα, αγνοώντας ότι είχαν ήδη παραδοθεί. Από το 1940 η RAF αξιοποίησε τα Hector για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων καθώς και ανεμόπτερων. Η Ιρλανδία παρέλαβε μικρό αριθμό αεροσκαφών, που αποδείχθηκαν δύσκολα στην συντήρηση ενώ ήταν ήδη σε κακή κατάσταση. Hector Mk I ΙρλανδίαΙρλανδικό Αεροπορικό ΣώμαΗνωμένο ΒασίλειοRAF Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ανακτήθηκε ένα από ιρλανδικά αεροσκάφη κοντά στο Dundrum, ενώ κομμάτια του αεροσκάφους με αναγνωριστικό K8096 στην κορυφή Red Pike στην βορειοδυτική Αγγλία. Το αεροσκάφος συνετρίβη εκεί στις 8 Σεπτεμβρίου 1941 με συνέπεια να σκοτωθεί ο πιλότος του. Hawker Hart Hawker Audax Air Transport Auxiliary Ferry Pilots Notes (reproduction). Elvington, York, UK: Yorkshire Air Museum, 1996. ISBN 0-9512379-8-5. Crawford, Alex. Hawker Hart Family. Redbourn, Hertfordshire, UK: Mushroom Model Publications Ltd., 2008. ISBN 83-89450-62-3. Halley, James J. The Squadrons of the Royal Air Force. Tonbridge, Kent, UK: Air Britain (Historians), 1980. ISBN 0-85130-083-9. Mason, Francis K. Hawker Aircraft since 1920. London: Putnam, 1961 (Third revised Edition 1991). ISBN 0-85177-839-9. Mason, Francis K. The British Bomber since 1914. London: Putnam. 1994. ISBN 0-85177-861-5.
A tanú

Το A tanú (διεθνής τίτλος: The Witness, γνωστό και ως Without A Trace) είναι μία ουγγρική σατιρική ταινία του 1969, σε σκηνοθεσία Πέτερ Μπάσκο. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον Γιάνος Ουιχέγκι. Πρωταγωνιστούν οι Φέρενς Καλάι, Λάιος Όζε και Μπέλα Μποθ. Η ταινία κυκλοφόρησε μέσα σε έντονο πολιτικό κλίμα και αρχικά απαγορεύτηκε από τις αρχές να προβληθεί στην Ουγγαρία. Κατόπιν, όμως, όταν κυκλοφόρησε και σε άλλες χώρες, επιτράπηκε η προβολή του και στη χώρα. Η ταινία προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Κανών του 1981, στο Un Certain Regard. Το 1994, κυκλοφόρησε κι ένα σίκουελ της ταινίας ονόματι Megint tanú.

 Ο Γόζεφ Πελίκαν, ένας άγαμος πατέρας, ο οποίος νωρίτερα είχε συμμετάσχει στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό του κομμουνιστικού κινήματος της Ουγγαρίας, τώρα εργάζεται ως φύλακας. Ο Γιόζεφ συναντά έναν παλιό του φίλο, από τότε που ήταν στο κομμουνιστικό κίνημα, τον Ζόλταν Ντάνιελ, ο οποίος δουλεύει για την κυβέρνηση, ενώ του αρέσει το ψάρεμα, το οποίο το ασκεί κοντά στο μέρος εργασίας του Γιόζεφ. Ο Ντάνιελ, πέφτει στη λίμνη, και ο Γιόζεφ τον σώζει, ο οποίος τον προσκαλεί στο σπίτι του. Οι δυο του άρχισαν τότε να αναπολούν το παρελθόν και να συζητάν για αυτό, όταν ξαφνικά η μυστική υπηρεσία ÁVH εισβάλει στο σπίτι, η οποία είχε λάβει μία ανώνυμη καταγγελία, η οποία έλεγε ότι ο Γιόζεφ, ασκούσε παράνομες πράξεις, οι οποίες αφορούσαν το παράνομο σφάξιμο γουρουνιών. Ο Ντάνιελ τότε προσπαθεί να εξηγήσει στην ÁVH πόσο πιστός ήταν στην οργάνωση και σε αυτόν ο Γιόζεφ, που τον έκρυβε, ώστε να του χαριστούν, αλλά άθελά του, αποκάλυψε την κρυψώνα, όπου Γιόζεφ φύλαγε τα γουρούνια. Ο Πελίκαν τότε φυλακίζεται. Αργότερα ο σύντροφος Βίραγκ, του αναθέτει διάφορες δουλειές, ονομάζοντάς τον διευθυντή μιας πισίνας, ενός λούνα παρκ κι ενός ινστιτούτου ερευνών για πορτοκάλια. Ο Γίζοεφ που ήταν "ιδεολογικά αμόρφωτος", απέτυχε σε όλες τις δουλειές που του ανέθεσαν, εκτός από το ινστιτούτο με τα πορτοκάλια. Αργότερα, γίνεται γνωστό ότι όλα αυτά έγιναν για να γίνει ο Γιόζεφ μάρτυρας σε δική κατά του παλιού του φίλου Ντάνιελ, ο οποίος άρχισε να χάνει την εύνοια του κόμματος. Ο Γιόζεφ πληρούσε όλα τα κριτήρια, ήταν ένας τυπικός εργάτης στην Ουγγαρία του 1950. Πριν τη δίκη του παρουσιάστηκε μια γραπτή κατάθεση, την οποία έπρεπε να απομνημονεύσει. Στο τέλος όμως όχι μόνο δεν ψευδομαρτύρησε αλλά κατηγόρησε τον Βιράγκ, ο οποίος ήταν μεγάλο στέλεχος του κόμματος, λέγοντας έτσι όλη την αλήθεια. Φυσικά, μετά από αυτό τον βάζουν ξανά φυλακή. Περιμένοντας να τον κρεμάσουν, το πολιτικό κλίμα αλλάζει, με τον θάνατο του Στάλιν, και τελικά αφήνεται ελεύθερος, όπου στο τέλος συναντά ξανά τον Βιράγκ, στο τραμ, ο οποίος πλέον είχε χάσει τη θέση του. Φέρενς Καλάι ως Γιόζεφ Πελίκαν Λάιος Όζε ως Σύντροφος Βίραγκ Μπέλα Μποθ ως Μαστία Ζολτάν Φάμπρι ως Ζολτάν Ντανιέλ Λιλί Μονόρι ως Γκίζι PORT.hu The Witness στην IMDb Janet Maslin, New York Times review, September 26, 1981
ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε.

Η ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε. είναι ελληνική φαρμακευτική εταιρία που ιδρύθηκε το 1971 από τον Παύλο Γιαννακόπουλο, και η οποία ασχολείται με τη φαρμακευτική βιομηχανία από το 1924.Η εταιρεία ασχολείται με την παραγωγή, εμπορία, εξαγωγή και διανομή φαρμακευτικών σκευασμάτων. Παράλληλα διαθέτει τέσσερα εργοστάσια παραγωγής και το 2023 ανακοινώθηκε το σχέδιο κατασκευής πέμπτου.Η Βιανέξ συνεργάζεται με εταιρείες όπως οι Merck&Co, (ΗΠΑ), Sanofi Pasteur MSD (Γαλλία) και Takeda Pharmaceutical Company Limited (Ιαπωνία) για την διάθεση των προϊόντων τους στην Ελλάδα. Το 60% της παραγωγής της εταιρείας προορίζεται για εξαγωγή. Η χώρα εξάγει προϊόντα 56 χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ασίας. Παράλληλα διαθέτει δικό της τομέα έρευνας και ανάπτυξης.Το 2021 ο τζίρος του Ομίλου ΒΙΑΝΕΞ ανήλθε στα 405.9 εκατομμύρια ευρώ.

 Η δραστηριοποίηση της οικογένειας Γιαννακόπουλου στο χώρο του φαρμάκου ξεκίνησε το 1924 από το φαρμακείο της οδού Πειραιώς. Το καθοριστικό βήμα έκανε ο Παύλος Γιαννακόπουλος το 1960, με την ίδρυση της εταιρείας ΦΑΡΜΑΓΙΑΝ, η οποία το 1971 έγινε ανώνυμη εταιρεία και μετονομάστηκε σε ΒΙΑΝΕΞ Α.Ε. Το 1977 ξεκίνησε η βιομηχανική δραστηριότητα της Εταιρείας με τη δημιουργία του Α’ Εργοστασίου, κατασκευασμένου στην Εθνική Οδό Αθηνών-Λαμίας. Το 1983 αγοράστηκε το εργοστάσιο της εταιρείας Winthrop-Sterling (Β’ Εργοστάσιο) στην Παλλήνη, ενώ το 1985 αγοράστηκε το εργοστάσιο της Upjohn (Γ’ Εργοστάσιο) στην ίδια περιοχή. Και τα δύο εργοστάσια εκσυγχρονίστηκαν και οι γραμμές παραγωγής τους επεκτάθηκαν, καλύπτοντας τις πιο σύγχρονες απαιτήσεις. Από τότε, παράλληλα με τη διεύρυνση της παραγωγικής βάσης, εφαρμόστηκε και ένα πρόγραμμα τεχνολογικής εξειδίκευσης που απογείωσαν την ανοδική πορεία της ΒΙΑΝΕΞ. Το 1997, οι εγκαταστάσεις της εταιρείας Hoechst στη Βαρυμπόμπη περιήλθαν στην ιδιοκτησία της ΒΙΑΝΕΞ, για να στεγαστούν τα Γραφεία της Κεντρικής Διοίκησης και το Κέντρο Διανομής τελικών προϊόντων. Το 1999 αγοράστηκε η μονάδα παραγωγής αντιβιοτικών του Ινστιτούτου Φαρμακευτικής Έρευνας & Τεχνολογίας στη Βιομηχανική Ζώνη Πατρών (Δ’ Εργοστάσιο), στην οποία έγιναν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισης και αναβάθμισης, καλύπτοντας τα αυστηρότερα πρότυπα παραγωγής. Το 1995 ιδρύεται η θυγατρική εταιρεία ΒΙΑΝ Α.Ε. για τη διακίνηση και εμπορία γνωστών μη συνταγογραφουμένων φαρμακευτικών προϊόντων (ΜΗΣΥΦΑ), συμπληρωμάτων διατροφής, διαγνωστικών και παραφαρμακευτικών προϊόντων. Το 2011, η Βιανέξ έγινε εγκεκριμένος προμηθευτής από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Γενικότερα, η εταιρεία παράγει φάρμακα, συνταγογραφούμενα και μη, συμπληρώματα διατροφής, βρεφικά διατροφικά προϊόντα, καλλυντικά και ιατροτεχνολογικά προϊόντα. Επίσημος ιστότοπος
Gauche caviar

Ο γαλλικός όρος Gauche caviar (αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «Χαβιαροαριστερά») αποδίδεται απαξιωτικά σε μια μερίδα της Αριστεράς όταν θεωρείται ότι τελεί αποξενωμένη από την καθημερινότητα και τα προβλήματα των απλών ανθρώπων και είναι φορέας ιδιότυπου ελιτισμού. Κατά το γαλλικό Λεξικό του Λαρούς, ο όρος δηλώνει αυτή την αριστερά της οποίας ο προοδευτισμός εναγκαλίζεται τις κοσμικότητες και τα κατεστημένα.

 Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους επικριτές του τότε Γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν και του πολιτικού περιβάλλοντός του. Στη Γαλλία, η μομφή αυτή έχει αποδοθεί, μεταξύ άλλων, στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας της (όταν κατηγορήθηκε για φοροδιαφυγή) καθώς και στον μετέπειτα Υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ. Επίσης, η σύνταξη της International Herald Tribune χαρακτήρισε την εφημερίδα Nouvel Observateur «ημιεπίσημο όργανο της Χαβιαροαριστεράς». Ο πρώην εκδότης του Nouvel Observateur (και νυν της Libération) Λωράν Ζοφρέν, στο βιβλίο του «Histoire de la gauche caviar» (Εκδόσεις Robert Laffont, 2006), μέμφεται τη μερίδα αυτή της αριστεράς ως ανίκανη να επιλύσει τα κοινωνικά προβλήματα. Στην Ισπανία, ο όρος (ως Izquierda caviar) χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμος της «μποέμ μπουρζουαζίας» (ισπ: burguesía bohemia) με ακραία προσήλωση στην πολιτική ορθότητα και που αρέσκεται τόσο στην επίδειξη αντισυμβατικότητας όσό και στις πολυτέλειες. Στο επίσης ισπανόφωνο Περού, ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως, μαζί με τον εναλλακτικό όρο izquierda champagne (δηλαδή «αριστερά της σαμπάνιας»), από πολιτικούς και δημοσιογράφους, απαξιωτικά, προς αντιπάλους τους. Στην ελληνική πολιτική αρθρογραφία, ο όρος «Χαβιαροαριστερά» έχει, μεταξύ άλλων συνδεθεί με τις ιδεολογίες «του πολυπολιτισμού, του εθνομηδενισμού και της παγκοσμιοποίησης». Άλλοτε, η λέξη χαρακτηρίζει κυρίως τον αριστερό του «λαϊφστάιλ». Κατά τον καθηγητή Ζουράρι, χαβιαροαριστερά σημαίνει «γκλαμουριάρικη ζητιανιά της εξουσίας».