Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών

Το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, DSM) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας (American Psychiatric Association, APA) είναι εγχειρίδιο για την κατάταξη των νοητικών διαταραχών γραμμένο σε απλή γλώσσα. Μαζί με τη Διεθνή Στατιστική Ταξινόμηση Ασθενειών και Σχετικών Προβλημάτων Υγείας (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems, ICD) του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) χρησιμοποιείται από κλινικούς ψυχολόγους, ερευνητές, εταιρίες ασφαλειών υγείας, φαρμακευτικές εταιρίες, το νομικό σύστημα, κ.ά. Το DSM εξελίχθηκε από συστήματα συλλογής στατιστικών απογραφών και ψυχιατρικών νοσοκομείων, καθώς και από εγχειρίδιο του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αναθεωρήσεις από την πρώτη δημοσίευσή του το 1952 προστέθηκαν σταδιακά στον συνολικό αριθμό των ψυχικών διαταραχών, ενώ αφαιρέθηκαν εκείνες που δεν θεωρούνται πλέον ψυχικές διαταραχές. Οι πρόσφατες εκδόσεις του DSM έχουν λάβει επαίνους για την τυποποίηση της ψυχιατρικής διάγνωσης που βασίζεται σε εμπειρικά στοιχεία, σε αντίθεση με τη νοσολογία που δεσμεύεται από τη θεωρία που χρησιμοποιείται στο DSM-III. Ωστόσο, έχει προκαλέσει επίσης διαμάχη και κριτική, συμπεριλαμβανομένων συνεχών ερωτημάτων σχετικά με την αξιοπιστία και την εγκυρότητα πολλών διαγνώσεων, τη χρήση αυθαίρετων διαχωριστικών γραμμών μεταξύ ψυχικής ασθένειας και «κανονικότητας» και την ιατρικοποίηση της ανθρώπινης δυσφορίας. Η πιο πρόσφατη έκδοση του εγχειριδίου είναι η DSM-5, που εκδόθηκε στις 18 Μαΐου 2013.

 Η αρχική ώθηση για την ανάπτυξη μιας ταξινόμησης ψυχικών διαταραχών στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν η ανάγκη συλλογής στατιστικών πληροφοριών. Η πρώτη επίσημη απόπειρα ήταν η απογραφή του 1840, η οποία χρησιμοποίησε μια ενιαία κατηγορία: « ηλιθιότητα / παραφροσύνη ». Τρία χρόνια αργότερα, η Αμερικανική Στατιστική Ένωση έκανε επίσημη διαμαρτυρία στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, δηλώνοντας ότι «τα πιο κραυγαλέα και αξιοσημείωτα λάθη βρίσκονται στις δηλώσεις σχετικά με τη νοσολογία, την επικράτηση της παραφροσύνης, την τύφλωση, την κώφωση και την αλαλία, μεταξύ των ανθρώπων. αυτού του έθνους», επισημαίνοντας ότι σε πολλές πόλεις οι Αφροαμερικανοί. Όλα επισημάνθηκαν ως παράφρονες και αποκαλούσαν τα στατιστικά στοιχεία ουσιαστικά άχρηστα. Η Ένωση Ιατρικών Επιθεωρητών Αμερικανικών Ιδρυμάτων για τους Παράφρονες ιδρύθηκε το 1844. Έκτοτε άλλαξε το όνομά του δύο φορές πριν από τη νέα χιλιετία: το 1892 σε American Medico-Psychological Association και το 1921 σε σημερινή American Psychiatric Association (APA). Ο Edward Jarvis και αργότερα ο Francis Amasa Walker βοήθησαν στην επέκταση της απογραφής, από δύο τόμους το 1870 σε είκοσι πέντε τόμους το 1880. Ο Frederick H. Wines διορίστηκε να γράψει έναν τόμο 582 σελίδων, που δημοσιεύτηκε το 1888, με τίτλο Report on the Defective, Dependent, και παραβατικές τάξεις του πληθυσμού των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως επιστράφηκαν στη δέκατη απογραφή (1 Ιουνίου 1880). Το 1917, μαζί με την Εθνική Επιτροπή για την Ψυχική Υγιεινή (τώρα Ψυχική Υγεία Αμερική), η Αμερικανική Ιατρική-Ψυχολογική Εταιρεία ανέπτυξε έναν νέο οδηγό για ψυχιατρικά νοσοκομεία που ονομάζεται Στατιστικό Εγχειρίδιο για τη Χρήση Ιδρυμάτων για τους Παράφρονες. Αυτός ο οδηγός περιλάμβανε είκοσι δύο διαγνώσεις και θα αναθεωρηθεί πολλές φορές από την Ένωση και τον διάδοχό της, την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA), με την πάροδο των ετών. Μαζί με την Ακαδημία Ιατρικής της Νέας Υόρκης, η APA παρείχε την υποενότητα ψυχιατρικής ονοματολογίας του γενικού ιατρικού οδηγού των ΗΠΑ, την Πρότυπη Ταξινομημένη Ονοματολογία Νόσων, που αναφέρεται ως Πρότυπο. Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είδε τη μεγάλης κλίμακας συμμετοχή των ψυχιάτρων των ΗΠΑ στην επιλογή, την επεξεργασία, την αξιολόγηση και τη θεραπεία των στρατιωτών. Αυτό απομάκρυνε την εστίαση από τα ψυχικά ιδρύματα και τις παραδοσιακές κλινικές προοπτικές. Υπό την καθοδήγηση του James Forrestal, μια επιτροπή με επικεφαλής τον ψυχίατρο ταξίαρχο William C. Menninger, με τη βοήθεια της Υπηρεσίας Ψυχικού Νοσοκομείου, ανέπτυξε ένα νέο σύστημα ταξινόμησης που ονομάζεται Medical 203, το οποίο εκδόθηκε το 1943 ως Τεχνικό Δελτίο του Τμήματος Πολέμου υπό την αιγίδα του Γραφείου του Γενικού Χειρουργού. Ο πρόλογος του DSM-I αναφέρει το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειώνείχε κάνει ο ίδιος κάποιες μικρές αναθεωρήσεις, αλλά "ο Στρατός δημιούργησε μια πολύ πιο σαρωτική αναθεώρηση, εγκαταλείποντας το βασικό περίγραμμα του Προτύπου και επιχειρώντας να εκφράσει τις σημερινές έννοιες της ψυχικής διαταραχής. Αυτή η ονοματολογία τελικά υιοθετήθηκε από όλες τις ένοπλες δυνάμεις και "διάφορα τροποποιήσεις της ονοματολογίας των Ενόπλων Δυνάμεων εισήχθησαν σε πολλές κλινικές και νοσοκομεία από ψυχιάτρους που επέστρεφαν από τη στρατιωτική τους θητεία." Η διοίκηση βετεράνων υιοθέτησε επίσης μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση του Medical 203. Μια επιτροπή APA, για την Ονοματολογία και τη Στατιστική, εξουσιοδοτήθηκε να αναπτύξει μια έκδοση του Medical 203 ειδικά για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να τυποποιήσει την ποικιλόμορφη και μπερδεμένη χρήση διαφορετικών εγγράφων. Το 1950, η επιτροπή APA ανέλαβε μια αναθεώρηση και διαβούλευση. Θα κυκλοφορήσει μια προσαρμογή της Ιατρικής 203, το πρότυπο « ονοματολογία s, και τροποποιήσεις του συστήματος VA του προτύπου σε περίπου 10% των μελών της ΑΡΑ: 46% εκ των οποίων απάντησε, με το 93% εγκρίνει τις αλλαγές. Μετά από μερικές περαιτέρω αναθεωρήσεις (με αποτέλεσμα να ονομάζεται DSM-I), το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχώνεγκρίθηκε το 1951 και δημοσιεύτηκε το 1952. Η δομή και το εννοιολογικό πλαίσιο ήταν το ίδιο όπως στο Medical 203 και πολλά αποσπάσματα κειμένου ήταν πανομοιότυπα. [17] Το εγχειρίδιο ήταν 130 σελίδων και απαριθμούσε 106 ψυχικές διαταραχές. [18] Αυτές περιλάμβαναν διάφορες κατηγορίες «διαταραχής προσωπικότητας», που γενικά διακρίνονται από τη «νεύρωση» (νευρικότητα, εγοδυστονική). [19] Το 1952, η APA κατέταξε την ομοφυλοφιλία στο DSM ως κοινωνιοπαθητική διαταραχή της προσωπικότητας. Homosexuality: A Psychoanalytic Study of Male Homosexuals, μια μεγάλης κλίμακας μελέτη του 1962 για την ομοφυλοφιλία από τον Irving Bieber και άλλους συγγραφείς, χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει τη συμπερίληψη της διαταραχής ως υποτιθέμενο παθολογικό κρυμμένο φόβο του αντίθετου φύλου που προκαλείται από τραυματικές σχέσεις γονέα-παιδιού. Αυτή η άποψη είχε επιρροή στο ιατρικό επάγγελμα. [20] Το 1956, ωστόσο, η ψυχολόγος Έβελιν Χούκερ πραγματοποίησε μια μελέτη που συνέκρινε την ευτυχία και την καλά προσαρμοσμένη φύση των αυτοπροσδιοριζόμενων ομοφυλόφιλων ανδρών με τους ετεροφυλόφιλους άνδρες και δεν βρήκε καμία διαφορά. [20]Η μελέτη της εξέπληξε την ιατρική κοινότητα και την έκανε ηρωίδα πολλών ομοφυλόφιλων ανδρών και λεσβιών, αλλά η ομοφυλοφιλία παρέμεινε στο DSM μέχρι τον Μάιο του 1974. Στη δεκαετία του 1960, υπήρχαν πολλές προκλήσεις για την ίδια την έννοια της ψυχικής ασθένειας. Αυτές οι προκλήσεις προήλθαν από ψυχιάτρους όπως ο Thomas Szasz, ο οποίος υποστήριξε ότι η ψυχική ασθένεια ήταν ένας μύθος που χρησιμοποιείται για να συγκαλύψει ηθικές συγκρούσεις. από κοινωνιολόγους όπως ο Erving Goffman, ο οποίος είπε ότι η ψυχική ασθένεια ήταν ένα άλλο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η κοινωνία χαρακτηρίζει και ελέγχει τους μη κομφορμιστές. από συμπεριφορικούς ψυχολόγους που αμφισβήτησαν τη θεμελιώδη εξάρτηση της ψυχιατρικής σε μη παρατηρήσιμα φαινόμενα. και από ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων που επέκριναν την καταχώριση της ομοφυλοφιλίας από την APA ως ψυχική διαταραχή. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Science, το πείραμα Rosenhan, έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και θεωρήθηκε ως επίθεση στην αποτελεσματικότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης. [23] Η APA συμμετείχε στενά στην επόμενη σημαντική αναθεώρηση του τμήματος ψυχικών διαταραχών του ICD (έκδοση 8 το 1968). Αποφάσισε να προχωρήσει με μια αναθεώρηση του DSM, η οποία δημοσιεύτηκε το 1968. Το DSM-II ήταν παρόμοιο με το DSM-I, απαριθμούσε 182 διαταραχές και είχε 134 σελίδες. Ο όρος «αντίδραση» εγκαταλείφθηκε, αλλά ο όρος « νεύρωση » διατηρήθηκε. Τόσο το DSM-I όσο και το DSM-II αντανακλούσαν την κυρίαρχη ψυχοδυναμική ψυχιατρική, [24] αν και και τα δύο εγχειρίδια περιλάμβαναν επίσης βιολογικές προοπτικές και έννοιες από το Kraepelinτου συστήματος ταξινόμησης. Τα συμπτώματα δεν προσδιορίστηκαν λεπτομερώς για συγκεκριμένες διαταραχές. Πολλά θεωρήθηκαν ως αντανακλάσεις ευρειών υποκείμενων συγκρούσεων ή δυσπροσαρμοστικών αντιδράσεων σε προβλήματα ζωής που είχαν τις ρίζες τους στη διάκριση μεταξύ νεύρωσης και ψύχωσης (χονδρικά, άγχος/κατάθλιψη σε γενική επαφή με την πραγματικότητα, σε αντίθεση με παραισθήσεις ή παραισθήσεις που δεν συνδέονται με την πραγματικότητα). Η κοινωνιολογική και βιολογική γνώση ενσωματώθηκε, κάτω από ένα μοντέλο που δεν υπογράμμιζε ένα σαφές όριο μεταξύ κανονικότητας και ανωμαλίας. [25] Η ιδέα ότι οι διαταραχές προσωπικότητας δεν συνεπάγονταν συναισθηματική δυσφορία απορρίφθηκε. [19] Μια σημαντική εργασία του 1974 από τους Robert Spitzer και Joseph L. Fleiss έδειξε ότι η δεύτερη έκδοση του DSM (DSM-II) ήταν ένα αναξιόπιστο διαγνωστικό εργαλείο. [26] Οι Spitzer και Fleiss διαπίστωσαν ότι διαφορετικοί επαγγελματίες που χρησιμοποιούν το DSM-II σπάνια συμφωνούσαν κατά τη διάγνωση ασθενών με παρόμοια προβλήματα. Κατά την ανασκόπηση προηγούμενων μελετών δεκαοκτώ μεγάλων διαγνωστικών κατηγοριών, οι Spitzer και Fleiss κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "δεν υπάρχουν διαγνωστικές κατηγορίες για τις οποίες η αξιοπιστία είναι ομοιόμορφα υψηλή. Η αξιοπιστία φαίνεται να είναι ικανοποιητική μόνο για τρεις κατηγορίες: ψυχική ανεπάρκεια, οργανικό σύνδρομο εγκεφάλου (αλλά όχι οι υποτύποι του) Το επίπεδο αξιοπιστίας δεν είναι καλύτερο από το δίκαιο για την ψύχωση και τη σχιζοφρένειακαι είναι φτωχός για τις υπόλοιπες κατηγορίες» [23] Όπως περιγράφεται από τον Ronald Bayer, έναν ψυχίατρο και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, συγκεκριμένες διαμαρτυρίες από ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων κατά της APA ξεκίνησαν το 1970, όταν η οργάνωση πραγματοποίησε το συνέδριό της στο Σαν Φρανσίσκο. Οι ακτιβιστές διέκοψαν τη διάσκεψη διακόπτοντας τους ομιλητές και φωνάζοντας και γελοιοποιώντας τους ψυχιάτρους που θεωρούσαν την ομοφυλοφιλία ως ψυχική διαταραχή. Το 1971, ο ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων Frank Kameny συνεργάστηκε με τη συλλογικότητα του Gay Liberation Front για να διαδηλώσει στο συνέδριο της APA. Στο συνέδριο του 1971, ο Kameny άρπαξε το μικρόφωνο και φώναξε: "Η ψυχιατρική είναι ο ενσαρκωμένος εχθρός. Η ψυχιατρική έχει διεξάγει έναν ανελέητο πόλεμο εξόντωσης εναντίον μας. Μπορείτε να το εκλάβετε αυτό ως κήρυξη πολέμου εναντίον σας." [27] Αυτός ο gay ακτιβισμός εμφανίστηκε στο πλαίσιο ενός ευρύτερου αντιψυχιατρικού κινήματος που είχε έρθει στο προσκήνιο τη δεκαετία του 1960 και αμφισβητούσε τη νομιμότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης. Οι ακτιβιστές κατά της ψυχιατρικής διαμαρτυρήθηκαν στα ίδια συνέδρια της APA, με μερικά κοινά συνθήματα και πνευματικά ιδρύματα ως ομοφυλόφιλοι ακτιβιστές. [28] [29] Λαμβάνοντας υπόψη δεδομένα από ερευνητές όπως ο Alfred Kinsey και η Evelyn Hooker, η έβδομη έκδοση του DSM-II, το 1974, δεν απαριθμούσε πλέον την ομοφυλοφιλία ως κατηγορία διαταραχής. Μετά από ψηφοφορία από τους διαχειριστές της APA το 1973, και επιβεβαιωμένη από την ευρύτερη ιδιότητα μέλους της APA το 1974, η διάγνωση αντικαταστάθηκε με την κατηγορία της «διαταραχής σεξουαλικού προσανατολισμού». [30] Το 1974, ελήφθη η απόφαση για τη δημιουργία μιας νέας αναθεώρησης του DSM και ο Robert Spitzer επιλέχθηκε ως πρόεδρος της ειδικής ομάδας. Η αρχική ώθηση ήταν να γίνει η ονοματολογία DSM συνεπής με αυτή της Διεθνούς Ταξινόμησης Νοσημάτων (ICD). Η αναθεώρηση έλαβε μια πολύ ευρύτερη εντολή υπό την επιρροή και τον έλεγχο του Spitzer και των επιλεγμένων μελών της επιτροπής του. [31] Ένας πρόσθετος στόχος ήταν να βελτιωθεί η ομοιομορφία και η εγκυρότητα της ψυχιατρικής διάγνωσης μετά από μια σειρά από κριτικές, συμπεριλαμβανομένου του περίφημου πειράματος Rosenhan. Αισθάνθηκε επίσης η ανάγκη τυποποίησης των διαγνωστικών πρακτικών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών και με άλλες χώρες, αφού η έρευνα έδειξε ότι οι ψυχιατρικές διαγνώσεις διέφεραν μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. [32] Η θέσπιση συνεπών κριτηρίων ήταν μια προσπάθεια διευκόλυνσης της φαρμακευτικής ρυθμιστικής διαδικασίας. Τα κριτήρια που υιοθετήθηκαν για πολλές από τις ψυχικές διαταραχές ελήφθησαν από τα Research Diagnostic Criteria (RDC) και Feighner Criteria, τα οποία είχαν μόλις αναπτυχθεί από μια ομάδα ψυχιάτρων με προσανατολισμό στην έρευνα που εδρεύει κυρίως στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σεντ Λούις και στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ψυχιατρικό Ινστιτούτο. Άλλα κριτήρια και πιθανές νέες κατηγορίες διαταραχών καθορίστηκαν με συναίνεση κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων της επιτροπής υπό την προεδρία του Spitzer. Ένας βασικός στόχος ήταν να βασιστεί η κατηγοριοποίηση στην καθομιλουμένη αγγλική γλώσσα (η οποία θα ήταν πιο εύκολη στη χρήση από ομοσπονδιακά διοικητικά γραφεία), παρά στην υπόθεση της αιτίας, αν και η κατηγορηματική προσέγγισή της εξακολουθούσε να θεωρεί ότι κάθε συγκεκριμένο μοτίβο συμπτωμάτων σε μια κατηγορία αντικατόπτριζε μια συγκεκριμένη υποκείμενη παθολογία. μια προσέγγιση που περιγράφεται ως « νεοκραπελινιακή »). Η ψυχοδυναμική ή φυσιολογική άποψη εγκαταλείφθηκε, υπέρ μιας ρυθμιστικής ή νομοθετικήςμοντέλο. Ένα νέο «πολυαξονικό» σύστημα προσπάθησε να δώσει μια εικόνα πιο επιδεκτική σε μια στατιστική απογραφή πληθυσμού, παρά μια απλή διάγνωση. Ο Spitzer υποστήριξε ότι «οι ψυχικές διαταραχές είναι ένα υποσύνολο ιατρικών διαταραχών», αλλά η ομάδα εργασίας αποφάσισε αυτή τη δήλωση για το DSM: «Κάθε μία από τις ψυχικές διαταραχές θεωρείται ως ένα κλινικά σημαντικό συμπεριφορικό ή ψυχολογικό σύνδρομο». [24] Οι διαταραχές προσωπικότητας τοποθετήθηκαν στον άξονα ΙΙ μαζί με τη νοητική υστέρηση. [19] Το πρώτο προσχέδιο του DSM-III ήταν έτοιμο μέσα σε ένα χρόνο. Εισήγαγε πολλές νέες κατηγορίες διαταραχών, ενώ διέγραψε ή άλλαξε άλλες. Πρόσφατα ήρθαν στο φως ορισμένα αδημοσίευτα έγγραφα που συζητούν και δικαιολογούν τις αλλαγές. [33] Δοκιμές πεδίου που χρηματοδοτήθηκαν από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των ΗΠΑ (NIMH) διεξήχθησαν μεταξύ 1977 και 1979 για να ελεγχθεί η αξιοπιστία των νέων διαγνώσεων. Προέκυψε μια διαμάχη σχετικά με τη διαγραφή της έννοιας της νεύρωσης, ένα κύριο ρεύμα της ψυχαναλυτικήςθεωρία και θεραπεία, αλλά θεωρείται ασαφής και αντιεπιστημονική από την ομάδα εργασίας του DSM. Αντιμέτωπο με τεράστια πολιτική αντιπολίτευση, το DSM-III διέτρεχε σοβαρό κίνδυνο να μην εγκριθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της APA, εκτός εάν η «νεύρωση» περιλαμβανόταν σε κάποια μορφή. ένας πολιτικός συμβιβασμός επανέφερε τον όρο σε παρένθεση μετά τη λέξη «αναταραχή» σε ορισμένες περιπτώσεις. Επιπλέον, η διάγνωση της εγω-δυστονικής ομοφυλοφιλίας αντικατέστησε την κατηγορία DSM-II της «διαταραχής σεξουαλικού προσανατολισμού». Τελικά δημοσιεύθηκε το 1980, το DSM-III απαριθμούσε 265 διαγνωστικές κατηγορίες και ήταν 494 σελίδες. Ήρθε γρήγορα σε ευρεία διεθνή χρήση και ονομάστηκε επανάσταση ή μεταμόρφωση στην ψυχιατρική. [24] [25] Το 1987, το DSM-III-R δημοσιεύτηκε ως αναθεώρηση του DSM-III, υπό τη διεύθυνση του Spitzer. Οι κατηγορίες μετονομάστηκαν και αναδιοργανώθηκαν, με σημαντικές αλλαγές στα κριτήρια. Έξι κατηγορίες διαγράφηκαν ενώ άλλες προστέθηκαν. Αμφιλεγόμενες διαγνώσεις, όπως η προεμμηνορροϊκή δυσφορική διαταραχή και η μαζοχιστική διαταραχή προσωπικότητας, εξετάστηκαν και απορρίφθηκαν. Η "εγω-δυστονική ομοφυλοφιλία" αφαιρέθηκε επίσης και εντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην "σεξουαλική διαταραχή που δεν προσδιορίζεται διαφορετικά", η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει "επίμονη και έντονη αγωνία για τον σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου". [24] [34]Συνολικά, το DSM-III-R περιείχε 292 διαγνώσεις και ήταν 567 σελίδες. Έγιναν περαιτέρω προσπάθειες ώστε οι διαγνώσεις να είναι καθαρά περιγραφικές, αν και το εισαγωγικό κείμενο ανέφερε τουλάχιστον για ορισμένες διαταραχές, «ιδιαίτερα τις Διαταραχές Προσωπικότητας, τα κριτήρια απαιτούν πολύ περισσότερα συμπεράσματα από την πλευρά του παρατηρητή» [σελ. xxiii]. [19] Το 1994 δημοσιεύτηκε το DSM-IV, το οποίο απαριθμούσε 410 διαταραχές σε 886 σελίδες. Πρόεδρος της ομάδας εργασίας ήταν ο Άλεν Φράνσις και εποπτευόταν από μια διευθύνουσα επιτροπή είκοσι επτά ατόμων, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ψυχολόγων. Η διευθύνουσα επιτροπή δημιούργησε δεκατρείς ομάδες εργασίας από πέντε έως δεκαέξι μέλη, κάθε ομάδα εργασίας με περίπου είκοσι συμβούλους επιπλέον. Οι ομάδες εργασίας διεξήγαγαν μια διαδικασία τριών βημάτων: πρώτον, κάθε ομάδα διεξήγαγε μια εκτενή βιβλιογραφική ανασκόπηση των διαγνώσεων της. Στη συνέχεια, ζήτησαν δεδομένα από ερευνητές, πραγματοποιώντας αναλύσεις για να καθορίσουν ποια κριτήρια απαιτούσαν αλλαγή, με οδηγίες να είναι συντηρητικές. Τέλος, διεξήγαγαν πολυκεντρικές δοκιμές πεδίου που συσχετίζουν τις διαγνώσεις με την κλινική πρακτική. [35] [36]Μια σημαντική αλλαγή από τις προηγούμενες εκδόσεις ήταν η συμπερίληψη ενός κριτηρίου κλινικής σημασίας σε σχεδόν τις μισές κατηγορίες, που απαιτούσαν συμπτώματα που προκαλούσαν «κλινικά σημαντική δυσφορία ή έκπτωση σε κοινωνικούς, επαγγελματικούς ή άλλους σημαντικούς τομείς λειτουργικότητας». Ορισμένες διαγνώσεις διαταραχής προσωπικότητας διαγράφηκαν ή μετακινήθηκαν στο παράρτημα. [19] Οι αναθεωρήσεις του DSM από την 3η Έκδοση προς τα εμπρός αφορούσαν κυρίως τη διαγνωστική αξιοπιστία —το βαθμό στον οποίο οι διαφορετικοί διαγνωστικοί συμφωνούν σε μια διάγνωση. Ο Henrik Walter υποστήριξε ότι η ψυχιατρική ως επιστήμη μπορεί να προχωρήσει μόνο εάν η διάγνωση είναι αξιόπιστη. Εάν οι κλινικοί γιατροί και οι ερευνητές διαφωνούν συχνά σχετικά με τη διάγνωση ενός ασθενούς, τότε η έρευνα για τα αίτια και τις αποτελεσματικές θεραπείες αυτών των διαταραχών δεν μπορεί να προχωρήσει. Ως εκ τούτου, η διαγνωστική αξιοπιστία ήταν ένα σημαντικό μέλημα του DSM-III. Όταν το πρόβλημα της διαγνωστικής αξιοπιστίας θεωρήθηκε ότι είχε λυθεί, οι επόμενες εκδόσεις του DSM αφορούσαν κυρίως την «προσαρμογή» των διαγνωστικών κριτηρίων. Δυστυχώς, ούτε το θέμα της αξιοπιστίας ούτε της εγκυρότητας διευθετήθηκε. [57] [ απαιτείται καλύτερη πηγή ] Το 2013, λίγο πριν από τη δημοσίευση του DSM-5, ο διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας (NIMH), Thomas R. Insel, δήλωσε ότι ο οργανισμός δεν θα χρηματοδοτούσε πλέον ερευνητικά έργα που βασίζονται αποκλειστικά σε διαγνωστικά κριτήρια DSM, λόγω η έλλειψη εγκυρότητάς του. [58] Ο Insel αμφισβήτησε την εγκυρότητα του συστήματος ταξινόμησης DSM επειδή "οι διαγνώσεις βασίζονται σε συναίνεση σχετικά με ομάδες κλινικών συμπτωμάτων" σε αντίθεση με τη "συλλογή των γενετικών, απεικονιστικών, φυσιολογικών και γνωστικών δεδομένων για να δούμε πώς όλα τα δεδομένα - όχι μόνο τα συμπτώματα - συστάδα και πώς αυτές οι ομάδες σχετίζονται με την ανταπόκριση στη θεραπεία." [59] [60] Οι επιτόπιες δοκιμές του DSM-5 επανέφεραν τη συζήτηση για την αξιοπιστία στο προσκήνιο, καθώς οι διαγνώσεις ορισμένων διαταραχών έδειξαν χαμηλή αξιοπιστία. Για παράδειγμα, μια διάγνωση μείζονος καταθλιπτικής διαταραχής, μιας κοινής ψυχικής ασθένειας, είχε χαμηλή αξιοπιστία κάπα στατιστική 0,28, υποδεικνύοντας ότι οι κλινικοί γιατροί συχνά διαφωνούσαν για τη διάγνωση αυτής της διαταραχής στους ίδιους ασθενείς. Η πιο αξιόπιστη διάγνωση ήταν η μείζονα νευρογνωστική διαταραχή, με κάπα 0,78. [61] Ο Δρ Άλεν Φράνσις, ειλικρινής επικριτής του DSM-5, δήλωσε ότι «η κανονικότητα είναι είδος υπό εξαφάνιση», λόγω των «διαγνώσεων της μόδας» και μιας «επιδημίας» υπερβολικής διάγνωσης και πρότεινε ότι το «DSM-5 απειλεί να προκαλέσει αρκετές ακόμη [επιδημίες]». [72] [73] Μερικοί ερευνητές δήλωσαν ότι οι αλλαγές στα διαγνωστικά κριτήρια, μετά από κάθε δημοσιευμένη έκδοση του DSM, μειώνουν τα όρια για μια διάγνωση, γεγονός που οδηγεί σε αυξήσεις στα ποσοστά επικράτησης για τη ΔΕΠΥ και τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. [74] [75] [76] [77] Bruchmüller, et al.. [75] Διαχωριστικές γραμμές Παρά τις προειδοποιήσεις στην εισαγωγή του DSM, έχει υποστηριχθεί εδώ και καιρό ότι το σύστημα ταξινόμησης του κάνει αδικαιολόγητες κατηγορικές διακρίσεις μεταξύ διαταραχών και χρησιμοποιεί αυθαίρετες διαχωρισμούς μεταξύ φυσιολογικών και μη φυσιολογικών. Μια ψυχιατρική ανασκόπηση του 2009 σημείωσε ότι οι προσπάθειες να καταδειχθούν τα φυσικά όρια μεταξύ των σχετικών συνδρόμων DSM ή μεταξύ ενός κοινού συνδρόμου DSM και της κανονικότητας, απέτυχαν. [2] Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αντί για μια κατηγορική προσέγγιση, μια πλήρως διαστατική προσέγγιση, φασματική ή προσανατολισμένη στις καταγγελίες θα αντικατοπτρίζει καλύτερα τα στοιχεία. [78] [79] [80] Επιπλέον, έχει υποστηριχθεί ότι η τρέχουσα προσέγγιση που βασίζεται στην υπέρβαση ενός ορίου συμπτωμάτων δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη το πλαίσιο στο οποίο ζει ένα άτομο και σε ποιο βαθμό υπάρχει εσωτερική διαταραχή ενός ατόμου έναντι ψυχολογικής απόκρισης σε ανεπιθύμητες καταστάσεις. [81] Το DSM-V δεν περιλαμβάνει πλέον ένα βήμα ("Άξονας IV") για την περιγραφή των "ψυχοκοινωνικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που συμβάλλουν στη διαταραχή" όταν κάποιος διαγνωστεί με τη συγκεκριμένη διαταραχή, ένα βήμα που υπήρχε προηγουμένως στο DSM-IV. Επειδή ο βαθμός βλάβης ενός ατόμου συχνά δεν συσχετίζεται με τον αριθμό των συμπτωμάτων και μπορεί να προέρχεται από διάφορους ατομικούς και κοινωνικούς παράγοντες, το πρότυπο δυσφορίας ή αναπηρίας του DSM μπορεί συχνά να παράγει ψευδώς θετικά αποτελέσματα. [82] Από την άλλη πλευρά, τα άτομα που δεν πληρούν τον αριθμό των συμπτωμάτων μπορεί παρόλα αυτά να βιώσουν παρόμοια δυσφορία ή αναπηρία στη ζωή τους. Οι ψυχίατροι υποστήριξαν ότι τα δημοσιευμένα διαγνωστικά πρότυπα βασίζονται σε μια υπερβολική ερμηνεία των νευροφυσιολογικών ευρημάτων και έτσι υποτιμούν την επιστημονική σημασία των κοινωνικο-ψυχολογικών μεταβλητών. [83] Υποστηρίζοντας μια πιο ευαίσθητη πολιτισμικά προσέγγιση της ψυχολογίας, κριτικοί όπως ο Carl Bell και ο Marcello Maviglia υποστηρίζουν ότι οι ερευνητές και οι πάροχοι υπηρεσιών συχνά απορρίπτουν την πολιτισμική και εθνική ποικιλομορφία των ατόμων. [84] Επιπλέον, οι τρέχουσες διαγνωστικές οδηγίες έχουν επικριθεί [ από ποιον; ]καθώς έχει μια θεμελιωδώς ευρωαμερικανική προοπτική. Αν και αυτές οι κατευθυντήριες γραμμές έχουν εφαρμοστεί ευρέως, οι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι ακόμη και όταν ένα σύνολο διαγνωστικών κριτηρίων είναι αποδεκτό σε διαφορετικούς πολιτισμούς, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι υποκείμενες δομές έχουν κάποια εγκυρότητα σε αυτούς τους πολιτισμούς. Ακόμη και η αξιόπιστη εφαρμογή μπορεί να αποδείξει μόνο συνέπεια, όχι νομιμότητα. [83] Διαπολιτισμικός ψυχίατρος Άρθουρ Κλάινμανυποστηρίζει ότι η δυτική προκατάληψη απεικονίζεται ειρωνικά στην εισαγωγή πολιτιστικών παραγόντων στο DSM-IV: το γεγονός ότι οι διαταραχές ή οι έννοιες από μη δυτικούς ή μη κυρίαρχους πολιτισμούς περιγράφονται ως «δεσμευμένες στον πολιτισμό», ενώ οι τυπικές ψυχιατρικές διαγνώσεις δεν δίνονται Το πολιτιστικό προσόν, ούτως ή άλλως, είναι για τον Kleinman αποκαλυπτικό μιας υποκείμενης υπόθεσης ότι τα δυτικά πολιτισμικά φαινόμενα είναι καθολικά. [85] Άλλοι διαπολιτισμικοί κριτικοί συμμερίζονται σε μεγάλο βαθμό την αρνητική άποψη του Kleinman για το πολιτιστικό σύνδρομο, κοινές απαντήσεις [ από ποιον; ] περιλάμβανε τόσο την απογοήτευση για τον μεγάλο αριθμό τεκμηριωμένων μη δυτικών ψυχικών διαταραχών που εξακολουθούν να μένουν έξω, όσο και την απογοήτευση που ακόμη και αυτές που περιλαμβάνονται συχνά παρερμηνεύονταν ή παρερμηνεύονταν.[86] Οι κυρίαρχοι ψυχίατροι είναι δυσαρεστημένοι με αυτές τις διαγνώσεις που συνδέονται με τον πολιτισμό, αν και όχι για τους ίδιους λόγους. Ο Robert Spitzer, επικεφαλής αρχιτέκτονας του DSM-III, υποστήριξε ότι η προσθήκη πολιτιστικών διατυπώσεων ήταν μια προσπάθεια κατευνασμού των πολιτιστικών κριτικών και ότι δεν έχουν κανένα επιστημονικό κίνητρο ή υποστήριξη. Ο Spitzer υποστήριξε επίσης ότι οι διαγνώσεις που συνδέονται με την καλλιέργεια σπάνια χρησιμοποιούνται στην πράξη, υποστηρίζοντας ότι οι τυπικές διαγνώσεις ισχύουν ανεξάρτητα από την καλλιέργεια. Γενικά, η κύρια ψυχιατρική γνώμη παραμένει ότι εάν μια διαγνωστική κατηγορία είναι έγκυρη, οι διαπολιτισμικοί παράγοντες είτε είναι άσχετοι είτε είναι σημαντικοί μόνο για συγκεκριμένες παρουσιάσεις συμπτωμάτων. [83]Ένα αποτέλεσμα αυτής της δυσαρέσκειας ήταν η ανάπτυξη της Νοσολογίας Azibo από τον Daudi Ajani Ya Azibo το 1989 ως εναλλακτική λύση στο DSM στη θεραπεία ασθενών της αφρικανικής διασποράς. [87] [88] [89] Αναφορές Donix, Markus (19 Νοεμβρίου 2013). «Η Νέα Κρίση Εμπιστοσύνης στην Ψυχιατρική Διάγνωση». Annals of Internal Medicine. 159 (10): 720. doi : 10.7326/0003-4819-159-10-201311190-00020. PMID 24247685. S2CID 7172347. Dalal, PK; Sivakumar, T (Οκτώβριος 2009). «Μετάβαση προς το ICD-11 και το DSM-V: Έννοια και εξέλιξη της ψυχιατρικής ταξινόμησης». Indian Journal of Psychiatry. 51(4): 310–9. doi:10.4103/0019-5545.58302. PMC 2802383. PMID20048461. Kendell, Robert; Jablensky, Assen (Ιανουάριος 2003). «Διάκριση μεταξύ της εγκυρότητας και της χρησιμότητας των ψυχιατρικών διαγνώσεων». American Journal of Psychiatry. 160 (1): 4–12. doi : 10.1176/appi.ajp.160.1.4. PMID 12505793. S2CID 16151623. Baca-Garcia, Enrique; Perez-Rodriguez, Maria M.; Basurte-Villamor, Ignacio; Fernandez Del Moral, Antonio L.; Jimenez-Arriero, Miguel A.; Gonzalez De Rivera, Jose L.; Saiz-Ruiz, Jeronimo; Oquendo, Maria A. (Μάρτιος 2007). «Διαγνωστική σταθερότητα ψυχιατρικών διαταραχών στην κλινική πράξη». British Journal of Psychiatry. 190 (3): 210–216. doi : 10.1192/bjp.bp.106.024026. PMID 17329740. S2CID 4888348. Πίνκους, Χάρολντ Άλαν· Zarin, Deborah A.; Πρώτον, Michael (1 Δεκεμβρίου 1998). " « Κλινική σημασία και DSM-IV". Αρχεία Γενικής Ψυχιατρικής. 55 (12): 1145, απάντηση συγγραφέα 1147–8. doi : 10.1001/archpsyc.55.12.1145. PMID 9862559. Ταξινόμηση Ψυχικών και Συμπεριφορικών Διαταραχών ICD-10 : " Κλινικές περιγραφές και διαγνωστικές κατευθυντήριες γραμμές " (γνωστός και ως το "Μπλε Βιβλίο"). και « Διαγνωστικά κριτήρια για έρευνα » (γνωστός και ως «Πράσινη Βίβλος»). Στο Παράρτημα Ζ: "Κωδικοί ICD-9-CM για επιλεγμένες γενικές ιατρικές καταστάσεις και διαταραχές που προκαλούνται από φάρμακα" American Psychological Association (2009). "ICD VS. DSM". Παρακολούθηση Ψυχολογίας. 40 (9): 63. Mezzich, Juan E. (2002). «Διεθνείς έρευνες για τη χρήση του ICD-10 και των σχετικών διαγνωστικών συστημάτων». Ψυχοπαθολογία. 35 (2–3): 72–75. doi : 10.1159/000065122. PMID 12145487. S2CID 35857872. "Σύστημα Ηλεκτρονικής Αναζήτησης Εμπορικών Σημάτων (TESS)". Ανακτήθηκε 2010-02-03. Gorwitz, Kurt (Μάρτιος–Απρίλιος 1974). «Απογραφή των ψυχικά ασθενών και των διανοητικά καθυστερημένων κατά τον δέκατο ένατο αιώνα». Αναφορές Υπηρεσιών Υγείας. 89 (2): 180–187. doi : 10.2307/4595007. JSTOR 4595007. PMC 1616226. PMID 4274650. Ιστορία του DSM Nathaniel Deyoung, Πανεπιστήμιο Purdue. Ανακτήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 2013 Στατιστικό εγχειρίδιο για τη χρήση ιδρυμάτων για τους τρελούς (1918) Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν μέσω Διαδικτύου Αρχείο Greenberg, S; Shuman, DW; Meyer, RG (2004). «Αποκάλυψη ιατροδικαστικής διάγνωσης». International Journal of Law and Psychiatry. 27 (1): 1–15. doi : 10.1016/j.ijlp.2004.01.001. PMID 15019764. Σομποτσίνσκι, Αντρέ. "A Brief History of US Navy Psychiatric Diagnoses, Part II". Navy Medicine Live. Γραφείο Ιατρικής και Χειρουργικής του Ναυτικού των ΗΠΑ. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. Sandison, RA; Spencer, AM (1953). «Υπηρεσία Ψυχιατρικού Νοσοκομείου». British Medical Journal. 1 (4809): 560. doi : 10.1136/bmj.1.4809.560. PMC 2015553. Houts, Arthur C. (2000). "Πενήντα χρόνια ψυχιατρικής ονοματολογίας: Reflections on the 1943 War Department Technical Bulletin, Medical 203". Journal of Clinical Psychology. 56(7): 935–967. doi:10.1002/1097-4679(200007)56:7<935::aid-jclp11>3.0.co;2-8. PMID10902952. Grob, GN (Απρίλιος 1991). «Origins of DSM-I: a study in look and reality». American Journal of Psychiatry. 148 (4): 421–431. doi : 10.1176/ajp.148.4.421. PMID 2006685. S2CID 1602374. Oldham, John M. (1 Ιουλίου 2005). «Διαταραχές προσωπικότητας». ΕΣΤΙΑΣΗ. 3(3): 372–382. doi:10.1176/foc.3.3.372(ανενεργό 31 Οκτωβρίου 2021). Edsall, Nicholas C. (2003). Toward Stonewall: Ομοφυλοφιλία και κοινωνία στον σύγχρονο δυτικό κόσμο. University of Virginia Press. ISBN 978-0-8139-2211-9.[ απαιτείται σελίδα ] Marcus, σελ. 58–59. [ απαιτείται πλήρης παραπομπή ] Mayes, Rick; Bagwell, Catherine; Erkulwater, Jennifer L. (2009). «Ο μετασχηματισμός των Ψυχικών Διαταραχών στη δεκαετία του 1980: Το DSM-III, διαχείριση Φροντίδα και“Αισθητική Ψυχοφαρμακολογία ” ». Φαρμακευτική για παιδιά: ΔΕΠΥ και Παιδιατρική Ψυχική Υγεία. Harvard University Press. Π. 76. ISBN 978-0-674-03163-0. Ανακτήθηκε 2013-12-03. Kirk, Stuart A.; Kutchins, Herb (1994). «Ο μύθος της αξιοπιστίας του DSM». The Journal of Mind and Behavior. 15(1/2): 71–86. JSTOR43853633. Mayes, Rick; Horwitz, Allan V. (Καλοκαίρι 2005). «Το DSM-III και η επανάσταση στην ταξινόμηση των ψυχικών ασθενειών». Journal of the History of the Behavioral Sciences. 41(3): 249–267. doi:10.1002/jhbs.20103. PMID15981242. Wilson, M. (Μάρτιος 1993). «DSM-III και ο μετασχηματισμός της αμερικανικής ψυχιατρικής: μια ιστορία». Am J Psychiatry. 150(3): 399–410. doi:10.1176/ajp.150.3.399. PMID8434655. Spitzer, Robert L.; Fleiss, Joseph L. (1974). «Μια εκ νέου ανάλυση της αξιοπιστίας της ψυχιατρικής διάγνωσης». British Journal of Psychiatry. 125 (4): 341–347. doi : 10.1192/bjp.125.4.341. PMID 4425771. Ronald Bayer Homosexuality and American Psychiatry: The Politics of Diagnosis (1981) Princeton University Press σελ. 105. McCommon, Benjamin (Δεκέμβριος 2006). «Η αντιψυχιατρική και το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων». Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. 57 (12): 1809, απάντηση συγγραφέα 1809–10. doi : 10.1176/appi.ps.57.12.1809. PMID 17158503. Rissmiller, David J.; Rissmiller, Joshua (Δεκέμβριος 2006). «Απαντητική επιστολή». Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. 57 (12): 1809–1810. doi : 10.1176/appi.ps.57.12.1809-a. Spitzer, RL (1981). «Η διαγνωστική κατάσταση της ομοφυλοφιλίας στο DSM-III: μια αναδιατύπωση των θεμάτων». Am J Psychiatry. 138 (2): 210–215. doi : 10.1176/ajp.138.2.210. PMID 7457641. Speigel, Alix (3 Ιανουαρίου 2005). "Το Λεξικό της Διαταραχής: Πώς ένας άνθρωπος έφερε επανάσταση στην ψυχιατρική". Ο Νεοϋορκέζος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Δεκεμβρίου 2006. Cooper, John E.; Kendell, Robert E.; Gurland, Barry J.; Sartorius, Norman; Farkas, Tibor (Απρίλιος 1969). «Διακρατική Μελέτη Διάγνωσης Ψυχικών Διαταραχών: Μερικά Αποτελέσματα από την Πρώτη Συγκριτική Διερεύνηση». American Journal of Psychiatry. 125 (10S): 21–29. doi : 10.1176/ajp.125.10s.21. PMID 5774702. Lane, Christopher (2007). Ντροπαλότητα: Πώς η κανονική συμπεριφορά έγινε ασθένεια. Yale University Press. Π. 263. ISBN 978-0-300-12446-0. Spiegel, Alix; Glass, Ira (18 Ιανουαρίου 2002). «81 Λέξεις». Αυτή η Αμερικανική Ζωή. Σικάγο: WBEZ Chicago Public Radio. Φράνσις, Άλεν· Mack, Avram H.; Ross, Ruth; Πρώτον, Michael B. (2000) [1995]. «Η Ταξινόμηση και Ψυχοφαρμακολογία DSM-IV». Στο Bloom, Floyd E.; Kupfer, David J. (επιμ.). Ψυχοφαρμακολογία: Η Τέταρτη Γενιά της Προόδου. Αμερικανικό Κολλέγιο Νευροψυχοφαρμακολογίας. Shaffer, David (Αύγουστος 1996). "Παρατηρήσεις ενός Συμμετέχοντα: Προετοιμασία του DSM-IV". The Canadian Journal of Psychiatry. 41 (6): 325–329. doi : 10.1177/070674379604100602. PMID 8862851. S2CID 28547523. «Ο νέος ορισμός μιας ψυχικής διαταραχής». Η Ψυχολογία Σήμερα. Stein, Dan J.; Phillips, Katharine A.; Bolton, Derek; Fulford, KWM; Sadler, John Z.; Kendler, Kenneth S. (Νοέμβριος 2010). "Τι είναι η Ψυχική/Ψυχιατρική Διαταραχή; Από το DSM-IV στο DSM-V". Ψυχολογική Ιατρική. 40 (11): 1759–1765. doi : 10.1017/S0033291709992261. PMC 3101504. PMID 20624327. Maser, Jack D; Patterson, Thomas (Δεκέμβριος 2002). «Φάσμα και νοσολογία: επιπτώσεις για το DSM-V». Ψυχιατρικές Κλινικές Βόρειας Αμερικής. 25 (4): 855–885. doi : 10.1016/s0193-953x(02)00022-9. PMID 12462864. Βιβλίο πηγών DSM-IV. 1. Ουάσιγκτον, DC: Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. 1994. ISBN 978-0-89042-065-2. Βιβλίο πηγών DSM-IV. 2. Ουάσιγκτον, DC: Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. 1996. ISBN 978-0-89042-069-0. Βιβλίο πηγών DSM-IV. 3. Ουάσιγκτον, DC: Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. 1997. ISBN 978-0-89042-073-7. Sadock, Benjamin J. (Οκτώβριος 1999). "DSM-IV Sourcebook, vol. 4 (Book Forum: Assessment and Diagnosis)". American Journal of Psychiatry. 156 (10): 1655. doi : 10.1176/ajp.156.10.1655. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-12-06. Ανακτήθηκε 2013-12-03. Πολωνία, JS. (2001) Review of Volume 1 of DSM-IV sourcebook Αρχειοθετήθηκε 1 Μαΐου 2005, στο Wayback Machine Πολωνία, JS. (2001) Review of vol 2 of DSM-IV sourcebook Αρχειοθετήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2007, στο Wayback Machine "Το DSM-IV αντικαταστάθηκε από το DSM-IV-TR: αλλαγές στα διαγνωστικά κριτήρια". Behavenet.[ αναξιόπιστη πηγή; ] Πρώτον, Michael B.; Pincus, Harold Alan (Μάρτιος 2002). "The DSM-IV Text Revision: Rationale and Potential Impact on Clinical Practice". Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. 53 (3): 288–292. doi : 10.1176/appi.ps.53.3.288. PMID 11875221. Cassels, Caroline (2 Δεκεμβρίου 2012). "Το DSM-5 λαμβάνει την επίσημη σφραγίδα έγκρισης της APA". Medscape. WebMD, LLC. Ανακτήθηκε 2012-12-05. Kinderman, Peter (20 Μαΐου 2013). "Εξηγητής: τι είναι το DSM;". The Conversation Australia. The Conversation Media Group. Ανακτήθηκε 21-05-2013. Sharon Jayson (12 Μαΐου 2013). "Τα βιβλία εκτοξεύουν τη νέα έκδοση της Βίβλου της ψυχιατρικής, το DSM". USA Today. Ανακτήθηκε 21-05-2013. Catherine Pearson (20 Μαΐου 2013). "Αλλαγές στο DSM-5: Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς για την πρώτη σημαντική αναθεώρηση σε σχεδόν 20 χρόνια". Η Huffington Post. Ανακτήθηκε 21-05-2013. "Κατάλληλα σημεία αλλαγών από το DSM-IV-TR σε DSM-5" (PDF). Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. 17 Μαΐου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26-02-2015. Ανακτήθηκε 2015-01-04. "DSM-5". ψυχιατρική.org. Ανακτήθηκε 29-08-2019. "Συχνές ερωτήσεις DSM-5". ψυχιατρική.org. Ανακτήθηκε 29-08-2019. Χάρολντ, Εύα. Valora, Jamie (9 Μαρτίου 2010). "Η APA Τροποποιεί τη σύμβαση ονομασίας DSM για να αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στη δημοσίευση" (δελτίο τύπου). Arlington, VA: Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Ιουνίου 2010. Ξεκινώντας με την επερχόμενη πέμπτη έκδοση, οι νέες εκδόσεις του Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) θα ταυτίζονται με αραβικούς και όχι με λατινικούς αριθμούς, σηματοδοτώντας μια αλλαγή στον τρόπο μελλοντικών ενημερώσεων θα δημιουργηθούν,... Οι αυξητικές ενημερώσεις θα προσδιορίζονται με δεκαδικά ψηφία, π.χ. DSM-5.1, DSM-5.2 κ.λπ., μέχρι να απαιτηθεί νέα έκδοση. "APA - Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders Fifth Edition Text Revision DSM-5-TR". Ghaemi, S. Nassir; Knoll, James L., IV; Pearlman, Theodore (14 Οκτωβρίου 2013). "Γιατί τα DSM-III, IV και 5 είναι αντιεπιστημονικά". Psychiatric Times: Couch in Crisis Blog.[ αυτοδημοσιευμένη πηγή; ] Insel, Thomas (29 Απριλίου 2013). "Μετασχηματίζοντας τη διάγνωση". Ιστολόγιο Διευθυντή. Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας. Ανακτήθηκε 2013-09-02. "NIMH » Μετασχηματισμός διάγνωσης". nimh.nih.gov. Ανακτήθηκε 25-02-2019. Λέιν, Κρίστοφερ. "Το NIMH αποσύρει την υποστήριξη για το DSM-5". Η Ψυχολογία Σήμερα. Freedman, Robert; Lewis, David A.; Michels, Robert; Pine, Daniel S.; Schultz, Susan K.; Tamminga, Carol A.; Gabbard, Glen O.; Gau, Susan Shur-Fen; Javitt, Daniel C.; Oquendo, Maria A.; Shrout, Patrick E.; Vieta, Eduard; Yager, Joel (Ιανουάριος 2013). "The Initial Field Trials of DSM-5: New Blooms and Old Thorns". American Journal of Psychiatry. 170 (1): 1–5. doi : 10.1176/appi.ajp.2012.12091189. PMID 23288382. S2CID 34537713. McHugh, Paul R. (25 Μαΐου 2005). «Προσπάθεια για συνοχή: Οι προσπάθειες της ψυχιατρικής πέρα ​​από την ταξινόμηση». ΤΖΑΜΑ. 293 (20): 2526–8. doi : 10.1001/jama.293.20.2526. PMID 15914753. Davis, John B. (5 Απριλίου 1980). «Ταξινόμηση ψυχιατρικών διαταραχών». Εφημερίδα του Καναδικού Ιατρικού Συλλόγου. 122 (7): 750. PMC 1801862. PMID 20313414. Kamble, Dattatraya (2019). ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ [sic]. Λούλου. Π. 63.ISBN 978-0-359-73746-8.[ αυτοδημοσιευμένη πηγή; ] Fadul, Jose A., επιμ. (2014). «Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM)». Εγκυκλοπαίδεια Θεωρίας & Πράξης στην Ψυχοθεραπεία & Συμβουλευτική. Λούλου. σελ. 137–146. ISBN 978-1-312-07836-9.[ αυτοδημοσιευμένη πηγή; ] Murphy, Dominic; Stich, Stephen (2000). «Ο Δαρβίνος στο τρελοκομείο: Η εξελικτική ψυχολογία και η ταξινόμηση των ψυχικών διαταραχών». Εξέλιξη και Ανθρώπινος Νους. σελ. 62–92. doi : 10.1017/CBO9780511611926.005. ISBN 978-0-521-78331-6. Κοσμίδης, Λήδα· Tooby, John (1999). «Προς μια εξελικτική ταξινόμηση θεραπεύσιμων καταστάσεων». Journal of Abnormal Psychology. 108 (3): 453–464. doi : 10.1037//0021-843x.108.3.453. PMID 10466269. McNally, Richard J (Μάρτιος 2001). «Στην ανάλυση της επιβλαβούς δυσλειτουργίας του Wakefield της ψυχικής διαταραχής». Έρευνα και Θεραπεία Συμπεριφοράς. 39 (3): 309–314. doi : 10.1016/s0005-7967(00)00068-1. PMID 11227812. Kamble, Dattatraya (2019). ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΦΟΒΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΑΙΔΙΟΥ [sic]. Λούλου. Π. 64. ISBN 978-0-359-73746-8.[ αυτοδημοσιευμένη πηγή; ] Hands, D. Wade (Δεκέμβριος 2004). «Περί λειτουργισμών και οικονομίας». Εφημερίδα Οικονομικών Θεμάτων. 38 (4): 953–968. doi : 10.1080/00213624.2004.11506751. S2CID 141997867. Nordgaard, Julie; Sass, Louis A. ; Parnas, Josef (Ιούνιος 2013). «Η ψυχιατρική συνέντευξη: εγκυρότητα, δομή και υποκειμενικότητα». European Archives of Psychiatry and Clinical Neuroscience. 263 (4): 353–364. doi : 10.1007/s00406-012-0366-z. PMC 3668119. PMID 23001456. «Υπερδιάγνωση, Ψυχικές Διαταραχές και το DSM-5». Κόσμος της Ψυχολογίας. 26-07-2010. Ανακτήθηκε 2018-09-18. «Ψυχιατρικές μανίες και υπερδιάγνωση». Η Ψυχολογία Σήμερα. Ανακτήθηκε 2018-09-18. Thomas, R.; Mitchell, GK; Batstra, L. (5 Νοεμβρίου 2013). "Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας: βοηθάμε ή βλάπτουμε;". BMJ. 347 (nov05 1): f6172. doi : 10.1136/bmj.f6172. PMID 24192646. S2CID 32080132. Bruchmüller, Katrin; Margraf, Jürgen; Schneider, Silvia (Φεβρουάριος 2012). "Η ΔΕΠΥ διαγιγνώσκεται σύμφωνα με διαγνωστικά κριτήρια; Υπερδιάγνωση και επίδραση του φύλου του πελάτη στη διάγνωση". Journal of Consulting and Clinical Psychology. 80(1): 128–138. doi:10.1037/a0026582. PMID22201328. Vande Voort, Jennifer L.; Αυτός, Jian-Ping; Jameson, Nicole D.; Merikangas, Kathleen R. (Ιούλιος 2014). «Ο αντίκτυπος του κριτηρίου της ηλικίας έναρξης της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας DSM-5 στον εφηβικό πληθυσμό των ΗΠΑ». Περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων. 53 (7): 736–744. doi : 10.1016/j.jaac.2014.03.005. PMID 24954823. Wing, Lorna; Πότερ, Ντέιβιντ (2002). «Η επιδημιολογία των διαταραχών του αυτιστικού φάσματος: αυξάνεται ο επιπολασμός;». Ερευνητικές Επισκοπήσεις Νοητικής Καθυστέρησης και Αναπτυξιακών Αναπηριών. 8 (3): 151–161. doi : 10.1002/mrdd.10029. PMID 12216059. Spitzer, Robert L.; Williams, Janet BW; Πρώτον, ο Michael B.; Γκίμπον, Μίριαμ. «Βιομετρική Έρευνα». Ψυχιατρικό Ινστιτούτο 2001-2002. Ψυχιατρικό Ινστιτούτο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαρτίου 2003. Maser, Jack D.; Akiskal, Hagop S. (Δεκέμβριος 2002). «Έννοιες φάσματος σε μεγάλες ψυχικές διαταραχές». Ψυχιατρικές Κλινικές Βόρειας Αμερικής. 25 (4): xi–xiii. doi : 10.1016/S0193-953X(02)00034-5. PMID 12462854. Κρούγκερ, Ρόμπερτ Φ. Watson, David; Barlow, David H. (2005). "Εισαγωγή στην Ειδική Ενότητα: Προς μια Διαστατικά Βασισμένη Ταξινόμηση της Ψυχοπαθολογίας". Journal of Abnormal Psychology. 114 (4): 491–493. doi : 10.1037/0021-843X.114.4.491. PMC 2242426. PMID 16351372. Wakefield, Jerome C.; Schmitz, Mark F.; Πρώτον, ο Michael B.; Horwitz, Allan V. (1 Απριλίου 2007). "Επέκταση του αποκλεισμού πένθους για μείζονα κατάθλιψη σε άλλες απώλειες". Αρχεία Γενικής Ψυχιατρικής. 64 (4): 433–40. doi : 10.1001/archpsyc.64.4.433. PMID 17404120. Spitzer, Robert L.; Wakefield, Jerome C. (1 Δεκεμβρίου 1999). "Διαγνωστικό κριτήριο DSM-IV για κλινική σημασία: Βοηθά στην επίλυση του προβλήματος των ψευδών θετικών;". American Journal of Psychiatry. 156 (12): 1856–1864. doi : 10.1176/ajp.156.12.1856 (ανενεργό 31 Οκτωβρίου 2021). PMID 10588397. INIST : 1188640. Widiger, TA; Sankis, LM (Φεβρουάριος 2000). «Ψυχοπαθολογία Ενηλίκων: Ζητήματα και Αντιπαραθέσεις». Ετήσια Επιθεώρηση Ψυχολογίας. 51(1): 377–404. doi:10.1146/annurev.psych.51.1.377. PMID10751976. Vedantam, Shankar (26 Ιουνίου 2005). "Η διάγνωση που λείπει από την ψυχιατρική: Η ποικιλομορφία των ασθενών συχνά υποβαθμίζεται". Η Washington Post. Kleinman, Arthur (Ιανουάριος 1997). "Θρίαμβος ή Πύρρειος Νίκη; Η Ένταξη του Πολιτισμού στο DSM-IV". Επιθεώρηση Ψυχιατρικής του Χάρβαρντ. 4 (6): 343–344. doi : 10.3109/10673229709030563. PMID 9385013. S2CID 43256486. Bhugra, Dinesh; Munro, Alistair (1997). Προβληματικές Μεταμφιέσεις. Wiley. ISBN 978-0-86542-674-0. OCLC 45844487.[ απαιτείται σελίδα ] [ απαιτείται επαλήθευση ] Άτγουελ, Ειρήνη. Azibo, Daudi Ajani ya (Φεβρουάριος 1991). "Διάγνωση της Διαταραχής Προσωπικότητας σε Αφρικανούς (Μαύρους) με χρήση της Νοσολογίας Azibo: Δύο Μελέτες Περιπτώσεων". Journal of Black Psychology. 17 (2): 1–22. doi : 10.1177/00957984910172002. S2CID 144458287. Azibo, Daudi Ajani ya (Νοέμβριος 2014). "The Azibo Nosology II: Epexegesis and 25th Anniversary Update: 55 Ψυχικές Διαταραχές με επίκεντρο τον πολιτισμό που υποφέρουν από αφρικανική καταγωγή" (PDF). Journal of Pan African Studies. 7 (5): 32–176. Zulu, Itibari M. "The Azibo Nosology: An Interview with Daudi Ajani ya Azibo" (PDF). Journal of Pan African Studies. 7 (5): 209–214. Chandler, Emily (17 Σεπτεμβρίου 2012). «Θρησκευτικά και πνευματικά ζητήματα στο DSM-5: Θέματα Νου και Αναζήτηση Ψυχής». Θέματα Νοσηλευτικής Ψυχικής Υγείας. 33 (9): 577–582. doi : 10.3109/01612840.2012.704130. PMID 22957950. S2CID 3453154. Healy, David (11 Απριλίου 2006). "The Latest Mania: Selling Bipolar Disorder". PLOS Medicine. 3 (4): e185. doi : 10.1371/journal.pmed.0030185. PMC 1434505. PMID 16597178. Cosgrove, Lisa; Krimsky, Sheldon; Vijayaraghavan, Manisha; Schneider, Lisa (2006). «Οικονομικοί δεσμοί μεταξύ των μελών της επιτροπής DSM-IV και της Φαρμακευτικής Βιομηχανίας». Ψυχοθεραπεία και Ψυχοσωματική. 75 (3): 154–160. doi : 10.1159/000091772. PMID 16636630. S2CID 11909535. "(Susan Bowman, 2006)". Ο Εθνικός Ψυχολόγος. 01-11-2006. Ανακτήθηκε 2013-12-03. Greenberg, Gary (29 Ιανουαρίου 2012). "Η προβληματική αναθεώρηση του DSM". Οι New York Times. Τα τελευταία λόγια του άρθρου: «[η APA] θα γελάει μέχρι την τράπεζα». Halpern, L, Trachtman, H. and Duckworth, K. "From Within: A Consumer Perspective on Psychiatric Hospitals," στο Textbook of Hospital Psychiatry, S. Sharfstein, F. Dickerson and J. Oldham eds. American Psychiatric Publishing, 2009, σσ.237-244. Sanism in Theory and Practice Αρχειοθετήθηκε 2014-03-17 στο Wayback Machine 9/10 Μαΐου 2011. Richard Ingram, Κέντρο για τη μελέτη του φύλου, των κοινωνικών ανισοτήτων και της ψυχικής υγείας. Πανεπιστήμιο Simon Fraser, Καναδάς "Πώς η χρήση του Dsm προκαλεί ζημιά: Αναφορά πελάτη" Journal of Humanistic Psychology, Vol. 41, Νο. 4, 36-56 (2001) Κέιπ Τάουν Mad Pride (2013-06-08). «Γνωστό ως «ψυχιατρική Βίβλος», το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών εμφανίζεται σε μια πέμπτη έκδοση». Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2019. Michael T. Compton (2007)Recovery: Patients, Families, CommunitiesConference Report, Medscape Psychiatry & Mental Health, 11–14 Οκτωβρίου 2007 Frances, Allen (11 Μαΐου 2012). "Diagnosing the DSM" New York Times (New York ed.). Π. Α19. Frances, Allen J. (2 Δεκεμβρίου 2012). "Το DSM 5 είναι οδηγός όχι Βίβλος - Αγνοήστε τις δέκα χειρότερες αλλαγές του: Η έγκριση του DSM-5 από την APA είναι μια θλιβερή μέρα για την ψυχιατρική". Η Ψυχολογία Σήμερα. Ανακτήθηκε 2013-03-09. Phillips, James; Frances, Allen; Cerullo, Michael A; Chardavoyne, John; Decker, Hannah S; Πρώτον, ο Michael B; Ghaemi, Nassir; Greenberg, Gary; Hinderliter, Andrew C; Kinghorn, Warren A; LoBello, Steven G; Martin, Elliott B; Mishara, Aaron L; Paris, Joel; Pierre, Joseph M; Πίτες, Ronald W; Pincus, Harold A; Porter, Douglas; Pouncey, Claire; Schwartz, Michael A; Szasz, Thomas; Wakefield, Jerome C; Waterman, G Scott; Whooley, Owen; Zachar, Peter (2012). "Οι έξι πιο ουσιαστικές ερωτήσεις στην ψυχιατρική διάγνωση: ένα πλουραλιστικό μέρος 1: εννοιολογικά και οριστικά ζητήματα στην ψυχιατρική διάγνωση". Φιλοσοφία, Ηθική και Ανθρωπιστικές Επιστήμες στην Ιατρική. 7 (1): 3. doi : 10.1186/1747-5341-7-3. PMC 3305603. PMID 22243994. "Ο καθηγητής συν-συγγραφέας επιστολή σχετικά με το εγχειρίδιο ψυχικής υγείας της Αμερικής". Πανεπιστήμιο Πόιντ Παρκ. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2017. "Ο καθηγητής συν-συγγραφέας επιστολή σχετικά με το εγχειρίδιο ψυχικής υγείας της Αμερικής". Πανεπιστήμιο Πόιντ Παρκ. 12 Δεκεμβρίου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29-03-2012. Ανακτήθηκε 2012-04-04. Allday, Erin (26 Νοεμβρίου 2011). «Αναθεώρηση του ψυχιατρικού εγχειριδίου υπό πυρά». San Francisco Chronicle. Περαιτέρω ανάγνωση American Psychiatric Association (2000). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition: DSM-IV-TR®. American Psychiatric Pub. ISBN 978-0-89042-025-6. Robert L. Spitzer (2002). Dsm-Iv-Tr Casebook: A Learning Companion to the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders. American Psychiatric Pub. ISBN 978-1-58562-059-3. Εξωτερικοί σύνδεσμοι Επίσημος ιστότοπος ανάπτυξης DSM-5 Διαγνωστικά κριτήρια από το DSM-IV-TR Cooper, Rachel (2017): Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). Οργάνωση Εγκυκλοπαίδεια Γνώσης ISKO Το Πολυαξονικό Σύστημα Διάγνωσης στα Κριτήρια DSM-IV