IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλέι-Οφ NBA 2010

Τα ΝΒΑ Playoffs είναι η φάση της διοργάνωσης που συμμετέχουν 16 ομάδες, οι οκτώ από τη Δύση και οι αντίστοιχες οκτώ από την Ανατολή που στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος είχαν υψηλότερο ποσοστό νικών για την ανάδειξη του πρωταθλητή NBA. Τα Playoffs του 2010 ξεκίνησαν στις 17 Απριλίου. Η διοργάνωση αποτελείται από 4 γύρους, με την ομάδα που πετυχαίνει 4 νίκες σε κάθε γύρο να πέρνει την πρόκριση για τον επόμενο.

 Η διαδικασία διεξαγωγής των playoffs διατηρεί την ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε και τα προηγούμενα χρόνια και έχει ως εξής: Οι 8 πρώτες ομάδες από κάθε περιφέρεια(ανατολική και δυτική) προκρίνονται για την διαδικασία των playoffs. Όλες οι σειρές τελειώνουν το πολύ σε 7 αγώνες, με τα παιχνίδια νούμερο 1,2,5 και 7 στο γήπεδο της ομάδας με το καλύτερο ρεκόρ(νίκες-ήττες). Εξαίρεση αποτελεί ο τελικός όπου η ομάδα με το καλύτερο ρεκόρ παίζει εντός έδρας τα παιχνίδια 1,2,6 και 7. Σε περίπτωση ισοβαθμίας για μια θέση στα playoffs λαμβάνονται υπ' όψην: Ομάδα που βγήκε πρώτη στην κατηγορία της υπερισχύει ομάδας που δεν βγήκε πρώτη Νίκες στα μεταξύ τους παιχνίδια Αν οι ομάδες ανήκουν στην ίδια κατηγορία, ο αριθμός των νικών στην κατηγορία που συμμετέχουν Αριθμός νικών στα παιχνίδια της Περιφέρειας Νίκες απέναντι σε ομάδες που πέρασαν στα playoffs από την ίδια Περιφέρεια Νίκες απέναντι σε ομάδες που πέρασαν στα playoffs και από τις δύο Περιφέρειες Διαφορά πόντων στα 82 παιχνίδια της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος Με αστερίσκο (*) εμφανίζονται οι ομάδες που τερμάτησαν πρώτες στην κατηγορία (division) τους, στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Με έντονα γράμματα εμφανίζονται οι νικητές του κάθε γύρου και με πλάγια γράμματα η ομάδα που έχει το πλεονέκτημα έδρας σε κάθε σειρά αγώνων. Τελευταία ενημέρωση: 28 Μαΐου , 2010 Επίσημη ιστοσελίδα των NBA Playoffs 2010 - (Αγγλικά)
Μπαρλέτα

Η Μπαρλέτα (ιταλικά: Barletta) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στην Απουλία, στη νότια Ιταλία. Είναι μία από τις πρωτεύουσες της επαρχίας Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται για το 2019 σε 94.381 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις εκβολές του Οφάντο στην Αδριατική.

 Η πόλη έχει ταυτιστεί με την ρωμαϊκή πόλη Βάρδουλος (Bardulos), η οποία αναφέρεται σε χάρτες της ύστερης αρχαιότητας, όπως ο χάρτης του Πόιτινγκερ. Η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα και την εποχή των Νορμανδών εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο και οχυρώθηκε. Η πόλη άκμασε τον 14ο και 15ο αιώνα, επί εξουσίας των Ανδεναυγών και των Ισπανών.Το 1503 δόθηκε μονομαχία ανάμεσα σε Γάλλους και Ιταλούς ιππότες, αφότου ένας μεθυσμένος Γάλλος προκάλεσε τους Ιταλούς. Η μονομαχία έληξε με νίκη των Ιταλών. Το γεγονός έγινε γνωστό ως η μονομαχία της Μπαρλέτα (disfida di Barletta). Το γεγονός διέσωσε ο Μάσιμο ντ'Ατζέλιο. Η πόλη τον 17ο και 18ο αιώνα πέρασε περίοδο παρακμής, πρωτού ανακάμψει μετά τους Ναπολεόντιους πολέμους.Σήμερα η Μπαρλέτα είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, με κύρια προϊόντα το κρασί, τις ελιές, τα αμύγδαλα και τα φρούτα. Επίσης στην πόλη βρίσκονται βιομηχανίες χημικών, ηλεκτρικών, ξυλείας και δερμάτων. Επίσης, η πόλη διαθέτει εμπορικό λιμάνι με σημαντικό αλιευτικό στόλο. Ο γοτθικός ναός του Παναγίου Τάφου κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα, ενώ και ο ρωμανικού ρυθμού καθεδρικός ναός άρχισε να κτίζεται εκείνη την περίοδο, αλλά επεκτάθηκε αργότερα. Μπροστά στο ναό του Παναγίου Τάφου βρίσκεται ένας υπερμεγέθης μπρούτζινος ανδριάντας ύψους 5 μέτρων, ο οποίος απεικονίζει ένα ανατολικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, ο οποίος παραδοσιακά ταυτίζεται με τον Ηράκλειο. Κοντά στον καθεδρικό βρίσκεται το κάστρο της πόλης. Το κάστρο κτίστηκε από τους Νορμανδούς και επεκτάθηκε το 1536, επί Καρόλου Κουίντου. Ιστοσελίδα του δήμου
Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου

Η Δούκισσα Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου (Woizlawa Feodora, Herzogin von Mecklenburg, 17 Δεκεμβρίου 1918 - 3 Ιουνίου 2019) ήταν η κόρη του Αδόλφου Φρειδερίκου, Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1918 στο Ρόστοκ της Ελεύθερης Πολιτείας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είναι το μοναδικό παιδί του Αδόλφου Φρειδερίκου, Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της πρώτης συζύγου του πριγκίπισσας Βικτώριας Φεοντόρα του Ρόις-Σλάιτς. Η μητέρα της πριγκίπισσα Βικτώρια Φεοντόρα πέθανε μια μέρα μετά τη γέννησή της. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1939 η Βόιτσλαβα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ερρίκο Α΄ του Ρόις-Κέστριτς στο Μπαντ Ντομπαγάν. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά: την Πριγκίπισσα Φεοντόρα (1942-) τον Πρίγκιπα Ερρίκο Η΄ (1944-) τον Πρίγκιπα Ερρίκο Θ΄ (1947-) τον Πρίγκιπα Ερρίκο Ι΄ (1948-) τον Πρίγκιπα Ερρίκο ΙΓ΄ (1951-) τον Πρίγκιπα Ερρίκο ΙΕ΄ (1956-)Πέθανε στις 3 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 100 ετών στο Στρίτματ του Σβαρτβάϊλτ. 17 Δεκεμβρίου 1918 - 15 Σεπτεμβρίου 1939: Η Υψηλότητα Δούκισσα Βόιτσλαβα Φεοντόρα του Μεκλεμβούργου 15 Σεπτεμβρίου 1939 - 10 Μαρτίου 1982: Η Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα Ερρίκου Α΄ του Ρόις 10 Μαρτίου 1982 - 3 Ιουνίου 2019: Η Υψηλότητα Η Χήρα Πριγκίπισσα Ερρίκου Α΄ του Ρόις Genealogics - Leo van de Pas Woizlawa Feodora Herzogin von Mecklenburg-Schwerin thePeerage.com Woizlawa-Feodora Herzogin von Mecklenburg-Schwerin
Όχθια Αρκαδίας

Τα Όχθια είναι ορεινός οικισμός του Δήμου Γορτυνίας του πρώην Δήμου Ηραίας της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας, του Δημοτικού Διαμερίσματος Όχθιων και ανήκει στο Νομό Αρκαδίας. Τα Όχθια σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχαν 54 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο οικισμός είχε 130 μόνιμους κατοίκους. Το χωριό θεωρείται από τα γραφικότερα χωριά της Γορτυνίας και είναι χτισμένο αμφιθεατρικά, στη βορειοδυτική Ηραία, σε απότομο και εντυπωσιακό βράχο, πάνω και ανατολικά από την πεδιάδα του ποταμού Λάδωνα, με κατεύθυνση νοτιοδυτικά. Η κεντρική πλατεία του χωριού που θεωρείται και το "μπαλκόνι" της Ηραίας και βρίσκεται στη θέση "σπηλιά", απ' όπου μπορεί κανείς να διακρίνει πανοραμικά 60 περίπου χωριά. Εκεί γίνονται και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του χωριού.

 Πολύ κοντά στα Όχθια βρίσκεται η περιοχή "Παλιόκαστρο", που έχει χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικός χώρος. Εκεί ενδέχεται να βρισκόταν φράγκικο κάστρο του 14ου αιώνα. Ως αρχαιολογικός χώρος έχει χαρακτηριστεί και το ύψωμα Αϊ-Λιάς. Η αρχική ονομασία του χωριού Όχθια ήταν Καρακασάνι ή Καραχασάνι. Εικάζεται πως είτε πρόκειται για τουρκοαλβανικό τοπωνύμιο, που δημιουργήθηκε μεταξύ 1400 και 1715, είτε πως ήταν όνομα ενός Τούρκου Αγά (από τα τουρκικό καρά = μαύρος και το όνομα Χασάν). Δεν έχει εξακριβωθεί πότε ακριβώς δημιουργήθηκε ο αρχικός οικισμός. Κατά μια προσέγγιση αυτό έγινε περί το 1440, με εγκατάσταση Αλβανών, ωστόσο υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για προγενέστερη κατοίκηση, από την εποχή της Φραγκοκρατίας και Ενετοκρατίας. Μεταξύ 1836-1861 τα Όχθια υπάγονταν στο Δήμο Λυκουρίας και από το 1861 μέχρι το 1912 στο Δήμο Ηραίας. Κατόπιν, τα χωριά Ζουλάτικα, Καραχασάνι και Μπούζα, συνέστησαν την κοινότητα Ζουλάτικα. Το 1927 ο τότε κοινοτικός συνοικισμός "Καραχασάνιτης" (Καραχασάνι) μετονομάστηκε σε "Όχθια".
Ναντέζντα Τσιζόβα

Η Ναντέζντα Βλαντίμιροβνα Τσιζόβα (ρωσικά: Надежда Владимировна Чижова‎, γεννήθηκε 29 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Ρωσίδα πρώην σφαιροβόλος, η οποία ως αθλήτρια της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η κορυφαία γυναίκα του αγωνίσματος στον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70. Κέρδισε τρία ολυμπιακά μετάλλια και τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους, ενώ κατέρριψε επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ.

 Ξεκίνησε τον στίβο στην ιδιαίτερη πατρίδα της όταν ήταν 14 ετών. Τότε η επίδοσή της στη σφαιροβολία ήταν 7,32 μέτρα. Σε τέσσερα χρόνια, κατάφερε να υπερδιπλασιάσει τα ρεκόρ της και το 1963 εκπλήρωσε τα προσόντα του μάστερ των σπορ της Σοβιετικής Ένωσης. Η πρώτη διεθνής της επιτυχία ήταν η ανάδειξη της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων το 1964 τόσο στη σφαιροβολία, όσο και στη δισκοβολία. Η Τσιζόβα κέρδισε σε τέσσερα διαδοχικά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκείνα των 1966, 1969, 1971, και 1974. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που ξεπέρασε διαδοχικά τα φράγματα των 20 μέτρων (με 20,09 μέτρα στις 13 Ιουλίου 1969) και 21 μέτρων (με 21,03 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972). Επίσης, κατέρριψε επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ (18,67 μ. έως 21,45 μ.).Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1969, κατά τη διεξαγωγή του 9ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλασικού Αθλητισμού στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο του Πειραιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με επίδοση 20,43 μ. Το ρεκόρ εκείνο, υπήρξε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στίβου που σημειώθηκε στην Ελλάδα. ήταν έξι φορές πρωταθλήτρια Σοβιετικής Ένωσης (1967-70, 1972, 1974). Αποχώρησε από τον αθλητισμό μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με επίδοση 20,96 μέτρων και εργάστηκε ως προπονήτρια στίβου στην Αγία Πετρούπολη. Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ-20 1964 : 1η θέση (16,60 μέτρα) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κ-20 1964 (δισκοβολία) : 1η (45,86) Πανεπιστημιάδα 1965 : 2η (17,27) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1966 : 3η (16,95) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1966: 1η (17,22) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1967 : 1η (17,44) Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου 1967 : 1η (18,24) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1968 : 1η (18,18) Ολυμπιακοί Αγώνες 1968 : 3η (18,19) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1969 : 1η (20,43) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1970 : 1η (18,80) Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου 1970 : 1η (19,42) Πανεπιστημιάδα 1970 : 1η (19,51) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1971 : 1η (19,70) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1971 : 1η (20,16) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1972 : 1η (19,41) Ολυμπιακοί Αγώνες 1972 : 1η (20,16) Πανεπιστημιάδα 1973 : 1η (20,82) Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου 1973 : 1η (20,77) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1974 : 2η (20,62) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1974 : 1η (20,68) Ολυμπιακοί Αγώνες 1976 : 2η (20,96) Nadezhda CHIZHOVA Чижова Надежда Владимировна
Φράνκο Φερράρι (ποδοσφαιριστής, γεννημένος 1992)

Ο Φράνκο Αριέλ Φερράρι {ισπανικά: Franco Ariel Ferrari}, (γεννημένος στις 9 Μαΐου 1992 στο Ροσάριο ) είναι ένας Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αριστερό μπακ για τον Άρη Θεσσαλονίκης, στη Super League.

 Ο Φερράρι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Τίρο Φεδεράλ . Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτου εναντίον της Ferro Carril Oeste στις 11 Ιουνίου 2011 . Μετά από μια τριετία με 72 συμμετοχές και 7 γκολ συνολικά, ο ακραίος αμυντικός φόρεσε για μια σεζόν (2015-16), τη φανέλα της Santamarina στη Πριμέρα Β Νασιονάλ. Εκεί συμπλήρωσε 15 συμμετοχές και ο σύλλογος τερμάτισε τέταρτος. χάνοντας στα πλέι οφ ανόδου από την Club Atlético Patronato. Στις αρχές του 2016 είχε ένα σύντομο, ανεπιτυχές πέρασμα με το Ρuerto San Martín στην Torneo Federal B (σ.σ. 4η εθνική κατηγορία) , προτού μεταγραφεί στη Club Atlético Mitre (Torneo Federal A) (σ.σ. 3η εθνική κατηγορία) . Σε σαράντα έξι ματς και πετυχαίνοντας ένα τέρμα με τα χρώματα της Club Atlético Mitre, ο Φερράρι υπήρξε βασικό στέλεχος της ομάδας που πέτυχε τον προβιβασμό, τη σεζόν 2016–17. Τον Ιούνιο του 2019, ο Φερράρι αποδέχθηκε να μετακομίσει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Βόλου , με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε επί τρία χρόνια και συμπλήρωσε 100 συμμετοχές, πέτυχε τρία τέρματα και έδωσε 6 ασίστ . Την αγωνιστική περίοδο 2022-2023 ο Φερράρι αγωνίστηκε στην Κύπρο με τα χρώματα του ΑΠΟΕΛ . Παρά τα οικονομικά προβλήματα του συλλόγου, ο Φερράρι υπήρξε αναντικατάστατο στέλεχος της ομάδας, με 32 συμμετοχές (και 4 ασίστ) σε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Ευρώπη. Στις 30 Ιουνίου 2023, ο Φερράρι υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης . Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τους "κίτρινους" στις 27 Ιουλίου 2023 στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του εναντίον της Αραράτ-Αρμενία (τελικό σκορ 1-1), για το θεσμό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ . Ο Φράνκο Φερράρι στο Soccerway
Βαγράτιος Α΄ του Μουχράν

Ο Βαγράτ, πρίγκιπας τού Μουχράνι (γεωργιανά: ბაგრატ I მუხრანბატონი, Bagrat I Mukhranbatoni), (π. 1487 – π. 1540) ήταν ο τρίτος γιος τού βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ της Γεωργίας, τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και ιδρυτής τού κλάδου των Μουχράνι.

 Ο Κωνσταντίνος Β΄ βασιλιάς της Γεωργίας τώρα μειωμένης στην περιοχή τού Κάρτλι (κεντρική Γεωργία), έκανε συμβασιλείς του όλους τους γιους του, μεταξύ αυτών και τον Βαγράτ, όπως φαίνεται από τη θέση τού βασιλικού τίτλου του μετά το όνομά του στις βασιλικές πράξεις. Ωστόσο σε αντίθεση με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, τον Δαβίδ Ι΄ και τον Γεώργιο Θ΄, ο Βαγράτ δεν ανήλθε ποτέ στον θρόνο τού Κάρτλι. Ο Βαγράτ έλαβε το πριγκιπάτο τού Μουχράνι και τον τίτλο τού Ύπατου Κοντόσταυλου τού Άνω Κάρτλι ως ανταμοιβή για τη ζωτική βοήθειά του στον αδελφό του Δαβίδ Ι΄ ενάντια στην επίθεση από τον Γεώργιο Β΄, έναν γειτονικό Βαγρατίδη ηγεμόνα τού Καχέτι (ανατολική Γεωργία), το 1512. Ο Βαγράτ απέκρουσε την πολιορκία των Καχετών στο φρούριό του στον ποταμό Κσάνι και ανάγκασε τον Γεώργιο Β΄ να αποσυρθεί. Το 1513, αιχμαλώτισε τον Γεώργιο Β΄ σε ενέδρα και τον έβαλε στη φυλακή, όπου απεβίωσε ο βασιλιάς, αφήνοντας το Καχέτι ευάλωτο στις επιδρομές του Βαγράτ. Το 1539, ο Βαγράτ παραιτήθηκε και εκάρη μοναχός με το όνομα Βαρνάβας. Έγραψε ένα πολεμικό έργο Ιστορία της Θρησκείας των Απίστων Ισμαηλιτών (მოთხრობάჲ სჯულთა უღმერთოთა ისმაილიტთაჲ), μια χριστιανική απολογία κριτικής τού Ισλάμ. Νυμφεύτηκε κάποια Ελένη και απέκτησε τους πρίγκιπες: Βαχτάνγκ Α΄ (1511–1580), πρίγκιπας του Μουχράνι. Ηρακλής (1527–1556). Νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Ελένη, κόρη του Λέβαν της Καχετίας. Δεδισιμέδη (απεβ. π. το 1595), παντρεύτηκε τον Kαϊχοσρό Β΄ Γιακελί, αταμπέγκ του Σάμτσχε . Αλέξανδρος (άκμασε 1550–1604). Ιωανάθαν (άκμασε 1548–1572). Γκουλνταπάρ (απεβ. το 1572). Θεοδώρα (απεβ. το 1572). Ιοτάμ (απεβ. μετά το 1572). Aσοτάν (απεβ. το 1561), συν-πρίγκιπας τού Μουχράνι και πατέρας της Αγίας Kετεβάν της μάρτυρος. Αρτσίλ (π. 1540 – 25 Νοεμβρίου 1582), αιχμάλωτος στο Ιράν από το 1560 έως το 1576.
Κανάλι του Γιουκατάν

Το Κανάλι του Γιουκατάν ή Στενά του Γιουκατάν (ισπανικά: Canal de Yucatán) είναι στενό ανάμεσα στο Μεξικό και την Κούβα. Συνδέει τη λεκάνη Γιουκατάν της Καραϊβικής Θάλασσας με τον Κόλπο του Μεξικού. Έχει πλάτος μόλις πάνω από 200 χιλιόμετρα και σχεδόν 2.800 μέτρα βάθος στο βαθύτερο σημείο κοντά στην ακτή της Κούβας.

 Το Κανάλι του Γιουκατάν χωρίζει την Κούβα από το Μεξικό και συνδέει τη Καραϊβική Θάλασσα με τον Κόλπο του Μεξικού. Το στενό έχει πλάτος 217 χιλιόμετρα ανάμεσα στο ακρωτήριο Κατότσε στο Μεξικό και το Ακρωτήριο του Σαν Αντόνιο στην Κούβα. Το μέγιστο βάθος είναι κοντά στις ακτές της Κούβας, στα 2.779 μέτρα. Το νερό ρέει μέσα από την Καραϊβική Θάλασσα από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Αυτή η ροή αποτελείται από 5 σβέρντρουπ νερού από το Βόρειο Ισημερινό Ρεύμα που ρέει μέσα από το πέρασμα Ουίντγουορντ και 12 σβέρντρουπ νερού από το Νότιο Ισημερινό Ρεύμα που ρέει κατά μήκος των ακτών της Βραζιλίας. Η συνολική ροή είναι περίπου 17 σβέρντρουπ σε θερμοκρασία τουλάχιστον 17 °C. Όταν το νερό ρέει πέρα από τη Χερσόνησος Γιουκατάν γίνεται ρεύμα Γιουκατάν. Αυτό το ρεύμα ευθύνεται για το μεγαλύτερο μέρος της εισροής νερού στον Κόλπο του Μεξικού, καθώς η ποσότητα του νερού που εισέρχεται από τα Στενά της Φλόριντα είναι μικρή και διαλείπουσα. Το ρεύμα του Γιουκατάν ρέει έντονα στη δυτική πλευρά του καναλιού, ενώ το Κουβανικό αντίρροπο ρεύμα ρέει προς την αντίθετη κατεύθυνση στην ανατολική πλευρά του καναλιού. Κάτω από το ρεύμα Γιουκατάν υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα Γιουκατάν με ροή προς τα νότια που παίρνει το νερό μακριά από τον Κόλπο του Μεξικού. Καθώς το νερό που ρέει μέσα από το Κανάλι του Γιουκατάν μπαίνει στον Κόλπο του Μεξικού, περνά πάνω από την όχθη του Καμπέτσε, μια ρηχή θαλάσσια περιοχή. Εδώ υπάρχουν κοραλλιογενείς ύφαλοι στις εξωτερικές παρυφές της υφαλοκρηπίδας του Γιουκατάν περίπου 100 χιλιόμετρα έξω από την ακτή. Τα κύρια κοράλλια είναι τα Acropora cervicornis, Acropora palmata και Montastraea annularis όπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990 πολλά από αυτά πέθαναν. Έχει πραγματοποιηθεί μερική επαναποικιοποίηση. Η όχθη του Καμπέτσε είναι περιοχή πλούσια σε βιοποικιλότητα και άλλα μέρη του καναλιού του Γιουκατάν αλιεύονται σε μεγάλο βαθμό, κυρίως κατά μήκος της ακτής του Μεξικού. Η περιοχή απειλείται από την υπερεκμετάλλευση. Κατάλογος στενών Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yucatan Channel στο Wikimedia Commons
Γουόν Νότιας Κορέας

Το Γουόν Νότιας Κορέας (σύμβολο: ₩; κωδικός: KRW) (Korean: 대한민국 원) είναι το επίσημο νόμισμα της Νότιας Κορέας. Ένα γουόν διαιρείται σε 100 γέον, την νομισματική υπομονάδα. Το γέον δεν χρησιμοποιείται πλέον για τις καθημερινές συναλλαγές και εμφανίζεται μόνο στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Το γουόν εκδίδεται από την Τράπεζα της Κορέας, που βρίσκεται στην Σεούλ.

 Γουόν Βόρειας Κορέας «BOK Announces Smaller Banknotes». The Chosun Ilbo. 2005-07-21. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-10-26. https://web.archive.org/web/20061026031515/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200507/200507210018.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. «New W5,000 Ready for Release on Jan. 2». The Chosun Ilbo. 2005-12-13. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-10-26. https://web.archive.org/web/20061026031455/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200512/200512130005.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. «New W1,000 Note Unveiled». The Chosun Ilbo. 2006-01-17. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-10-26. https://web.archive.org/web/20061026031404/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200601/200601170021.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. «Dollar Plummets to Pre-Crisis Level Against Won». The Chosun Ilbo. 2006-01-25. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-10-26. https://web.archive.org/web/20061026030859/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200601/200601250030.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. «New W5,000 Bills Forgery- but not Water-Proof». The Chosun Ilbo. 2006-01-25. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-10-26. https://web.archive.org/web/20061026032445/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200601/200601250012.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. «New W10,000 Note Unveiled». The Chosun Ilbo. 2006-05-18. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006-07-09. https://web.archive.org/web/20060709125108/http://english.chosun.com/w21data/html/news/200605/200605180022.html. Ανακτήθηκε στις 2006-10-17. New South Korean won banknotes, information page of BOK's new notes Pronunciation of Won at freedictionary.com Heiko Otto (επιμ.). «The banknotes of South Korea» (στα Αγγλικά και Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2018.
Παλάτσο ντι Προπαγκάνντα Φίντε

Το ανάκτορο για τη Διάδοση της Πίστης, ιταλ. palazzo di Propaganda Fide είναι ένα παλάτσο που σχεδιάστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και έπειτα από τον Φραντσέσκο Μπορρομίνι. Από το 1926 στέγασε τη Σύλλογο για τον Ευαγγελισμό των Λαών και από το 1929 ανήκει στην Αγ. Έδρα, εκτός των ορίων τού Βατικανού.

 Το οικοδόμημα βρίσκεται στην περιοχή Κολόννα. Η βόρεια πρόσοψη είναι προς την πλατεία ντι Σπάνια και είναι έργο τού Μπερνίνι (1644). Φέρει την επιγραφή Collegium Urbanum de Propaganda Fide. Η δυτική όψη, επί της οδού ντι Προπανκάνντα είναι τού Μπορρομίνι (1646). Η νότια πρόσοψή του έχει απέναντι τη βασιλική τού Σαντ' Ανντρέα ντελλε Φράττε, τού οποίου ο τρούλος και το κωδωνοστάσιο είναι επίσης τού Μπορρομίνι. Αυτό έγινε από τον πάπα Ιννοκέντιο Ι΄ Παμφίλι, που παραμέρισε την εργασία τού Μπερνίνι, καθώς προτιμούσε αυτή τού Μπορρομίνι. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1667. Στο κτήριο βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Μάγων της Γέννησης, που κτίστηκε από τον Μπορρομίνι. Από έξω, μία αδρή γραμμή χωρίζει το ισόγειο από τον πρώτο, επίσημο όροφο (piano nobile). Η πρόσοψη τού Μπορρομίνι έχει ψευδοκολώνες (pilasters) και στα παράθυρα εναλλάσσονται κοίλες και κυρτές γραμμές: ένα κυρτό παράθυρο στο κέντρο, έχει από τρία κοίλα παράθυρα σε κάθε μεριά του. Το γείσο τού κτηρίου, επάνω από το κεντρικό, κυρτό παράθυρο, είναι κοίλο. Το σύνολο είναι ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα της Ιταλικής Μπαρόκ αρχιτεκτονικής. Κατάλογος ανακτόρων στη Ρώμη Palazzo di Propaganda Fide
Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες 1946

Οι Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες 1946 ήταν η πρώτη μεταπολεμική προσπάθεια αναβίωσης του θεσμού του Βαλκανικού Κυπέλλου που είχε διακοπεί μετά το 1936. Ήταν η όγδοη διοργάνωση στη σειρά αν συνυπολογιστεί και το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 το οποίο δεν συμπεριλαμβανόταν στην επίσημη αρίθμηση. Διοργανώθηκε από τις τέσσερις φιλοσοβιετικές λαϊκές δημοκρατίες: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ρουμανία χωρίς να ερωτηθούν η Ελλάδα και η Τουρκία που ανήκαν στο δυτικό στρατόπεδο, με συνέπεια να μην την αναγνωρίσουν ως συνέχεια της προπολεμικής διοργάνωσης. Διεξήχθη στα Τίρανα από τις 7 ως τις 13 Οκτωβρίου 1946 παράλληλα με τους βαλκανικούς αθλητικούς αγώνες στίβου και το κατέκτησε η Αλβανία, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του θεσμού.

 Στις αρχές Ιανουαρίου 1946 οι αθλητικοί αντιπρόσωποι των τεσσάρων βορειοβαλκανικών χωρών διοργάνωσαν αθλητικό συνέδριο στη Σόφια, στο οποίο αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διεξαγωγή μέσα στο 1946 βαλκανικών αθλητικών αγώνων σε διάφορα σπορ αγνοώντας την Ελλάδα και την Τουρκία. Μεταξύ άλλων προγραμμάτισαν να οργανώσουν και βαλκανικό πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο στο Βουκουρέστι για το Μάρτιο του 1946. Τελικά οι αγώνες ποδοσφαίρου έγιναν στα Τίρανα τον Οκτώβριο παράλληλα με τη διεξαγωγή των βαλκανικών αγώνων στίβου.Οι «Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες», όπως αποκλήθηκαν, διεξηχθησαν με το καθιερωμένο σύστημα του βαλκανικού κυπέλλου. Δηλαδή, οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο (τρία ματς) που έγινε στην ίδια πόλη. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε σε επτά μόλις ημέρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αλβανία, η οποία νικώντας στον τελευταίο αγώνα τη Ρουμανία που ήταν το φαβορί, ισοβάθμισε με τη Γιουγκοσλαβία και πήρε την πρώτη θέση λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων, αν και είχε ηττηθεί στο μεταξύ τους ματς. Πρώτοι σκόρερ με 2 γκολ αναδείχθηκαν τέσσερις ποδοσφαιριστές. Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Στάδιο Τιράνων. 7/10/1946: Γιουγκοσλαβία - Αλβανία: 3-2 8/10/1946: Ρουμανία - Βουλγαρία: 2-2 9/10/1946: Αλβανία- Βουλγαρία: 3-1 11/10/1946: Ρουμανία - Γιουγκοσλαβία: 2-1 12/10/1946: Γιουγκοσλαβία - Βουλγαρία: 2-1 13/10/1946: Αλβανία- Ρουμανία:1-0 RSSSF
Κουνούποι Αστυπάλαιας

Οι Κουνούποι είναι νησίδα των Δωδεκανήσων και είναι μέρος μίας συστάδας νησίδων που βρίσκονται νότια της Αστυπάλαιας. Η έκταση της νησίδας είναι είναι 1,30 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας.

 Η νησίδα είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 με κωδικό GR4210021. Στην πανίδα περιλαμβάνονται πληθυσμοί από μεσογειακές φώκιες μοναχούς, ρινοδέλφινα και ζωνοδέλφινα, χελώνες καρέτα καρέτα και πράσινες θαλασσοχελώνες. Η περιοχή είναι σημαντική για την αναπαραγωγή των θαλασσοπουλιών, όπως: οι μαυροπετρίτες, οι αιγαιογλάροι, οι μύχοι της Μεσογείου, κ.α. Οι Κουνούποι στον χάρτη
Ρογκάλιν

Το Ρογκάλιν (πολωνικά: Rogalin) είναι χωριό στη δυτική Πολωνία, που βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Βάρτα. Βρίσκεται περίπου 7 χιλιόμετρα ανατολικά της Μοσίνα και 19 χιλιόμετρα νότια της μητροπολιτικής πόλης του Πόζναν. Είναι διάσημο για το Πάρκο Τοπίου Ρογκάλιν (με τις παλαιότερες βελανιδιές στην Πολωνία), το μπαρόκ παλάτι, την γκαλερί τέχνης και τη νεοκλασική εκκλησία με το μαυσωλείο της οικογένειας Ρατσίνσκι.

 Το Ρογκάλιν είναι κυρίως διάσημο για το μπαρόκ παλάτι του 18ου αιώνα της οικογένειας Ρατσίνσκι και τη γειτονική Πινακοθήκη Ρατσίνσκι, όπου στεγάζεται μια μόνιμη έκθεση ζωγραφικής από Πολωνούς και ξένους καλλιτέχνες διεθνούς φήμης, όπως ο Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός και ο Κλωντ Μονέ, καθώς και οι διάσημος μεγάλου μεγέθους πίνακας του Γιαν Ματέικο, Joanna d'Arc (δείτε ένα μέρος παρακάτω). Η γκαλερί ιδρύθηκε από τον Κόμη Έντβαρντ Αλεξάντερ Ρατσίνσκι. Το Ρογκάλιν είναι επίσης γνωστό για τις 800 ετών βελανιδιές στις πλημμυρικές περιοχές του Βάρτα και για την ιστορική Εκκλησία του Αγίου Μαρκελλίνου, της οποίας η σχεδίαση είναι εμπνευσμένη από το ρωμαϊκό ναό Maison Carrée στη Νιμ της Γαλλίας. Ο τελευταίος ιδιοκτήτης του κτήματος ήταν ο Κόμης Έντβαρντ Αλεξάντερ Ρατσίνσκι, ο οποίος το 1979-1986 ήταν πρόεδρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Η σαρκοφάγος του βρίσκεται στο Μαυσωλείο Ρατσίνσκι, κάτω από την εκκλησία στο Ρογκάλιν. Στη διαθήκη του, ο Κόμης Ρατσίνσκι κληροδότησε την περιουσία του στο Ρογκάλιν (συμπεριλαμβανομένου του οικογενειακού ανακτόρου, της γκαλερί, της βιβλιοθήκης και της εκκλησίας) στο Οικογενειακό Ίδρυμα Ρατσίνσκι. Μεγάλο μέρος του γύρω τοπίου αποτελεί την προστατευόμενη περιοχή αναγνωρισμένης φυσικής και οικολογικής αξίας γνωστή ως Πάρκο Τοπίου Ρογκάλιν. Ταξιδιωτικός οδηγός για το θέμα Rogalin από τα Βικιταξίδια Άνταμ Βισίνσκι, Φωτογραφίες από το Ρογκάλιν Αρχειοθετήθηκε 2016-03-17 στο Wayback Machine. στο Rogalin.eu
Τρσιτς Λοζνίτσας

Η Τρσιτς (σερβικά : Тршић) είναι χωριό της Σερβίας στην περιφέρεια Ματσβάνσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 1.263 κατοίκους ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 1991 είχε 1.210 κάτοικους, βρίσκεται 9 χλμ νοτιοανατολικά από την Λοσνίτσα.

 Το χωριό είναι γνωστό σαν η γενέτειρα του Σέρβου φιλολόγου και μεταρρυθμιστή της σερβικής γλώσσας Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Ως εκ τούτου, το "Υπουργείο Παιδείας, Επιστημών και Τεχνολογικής Ανάπτυξης" της Δημοκρατίας της Σερβίας κάθε χρόνο, σε συνεργασία με την Εταιρεία για τη σερβική γλώσσα και στα τέλη Μαΐου οργανώνει εθνικό διαγωνισμό σερβικής γλώσσας και γλώσσας του πολιτισμού για τους μαθητές της έβδομης και της όγδοης τάξης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι μαθητές του τρίτου και τέταρτου έτους της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που θα κερδίσουν μία από τις τρεις πρώτες θέσεις απαλλάσσονται από τις εξετάσεις εισόδου στο τμήμα φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Το χωριό έχει επίσης εθνογραφικό πάρκο με μνημείο το σπίτι του Κάρατζιτς. Το 1933 το σπίτι της οικογένειας του Βουκ Κάρατζιτς ανεργέθηκε έγινε μνημείο. Το μνημείο αποτελείτε από το κυρίως, ξύλινο , σπίτι, και ένα βοηθητικό κτίσμα, αποστακτήριο. Το σπίτι έχει ένα δωμάτιο με τζάκι, έπιπλα και τα πιάτα, χαρακτηριστικό των σπιτιών του 19ου αιώνα. Το δωμάτιο διαθέτει ένα κρεβάτι, γραφείο, πάγκο, εικονίδια, βιολί και το πορτρέτο του Βουκ Κάρατζιτς έργο του Πάβελ Τζουρκονίτσα από το 1816. Η Τρσιτς έχει 979 ενηλίκους κατοίκους και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 36,9 χρόνια (36,0 για τους άνδρες και 37,8 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 376 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 3:36. Το χωριό αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 1948 = 986 1953 = 1.098 1961 = 1.149 1971 = 1.156 1981 = 1.214 1991 = 1.210 2002 = 1.317 2002 = 1.263Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 στο Τρσιτς κατοικούν 1. 255 Σέρβοι ή το 99.36%, 1 Σλοβένος ή το 0,07% και άγνωστος δήλωσαν 6 ή το 0,47%. Тршић Фотографије Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-) Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-) Тршић Фотографије Родна кућа Вука Караџића Тршић: Госте маме мобе и посела („Вечерње новости“, 20. новембар 2012)
Τζιλ Μπάιντεν

Η Τζιλ Τρέισι Τζέικομπς Μπάιντεν (το γένος Τζέικομπς, πρώην Στίβενσον, γεν. 3 Ιουνίου 1951), είναι Αμερικανίδα εκπαιδευτικός και η εν ενεργεία Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2021. Διατέλεσε επίσης, Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2009 έως το 2017. Είναι παντρεμένη με τον Τζο Μπάιντεν, τον εν ενεργεία 46ο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι η πρώτη ιταλοαμερικανίδα πρώτη κυρία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Γεννήθηκε το 1951, στο Χάμοντον του Νιου Τζέρσεϊ. Μεγάλωσε στο Ουίλοου Γκρόουβ της Πενσυλβάνιας. Είναι κόρη του Ντόναλντ Καρλ Τζέικομπς (1927-1999) και της Μπόνι Τζιν Γκόντφρεϊ Τζέικομπς (1930-2008). Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμο του Ντέλαγουερ, λαμβάνοντας πτυχίο (B.A.) το 1975. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Εκπαίδευση και την Ανάγνωση από το Πανεπιστήμιο του Ουέστ Τσέστερ της Πενσυλβάνιας και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (M.Ed) το 1981. Το 1987, έλαβε το δεύτερο μεταπτυχιακό της δίπλωμα (M.A.), επάνω στην Αγγλική Γλωσσολογία, από το Πανεπιστήμιο Βιλάνοβα της Πενσυλβάνιας. Το 2007, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (Ed.D) επάνω στην Εκπαιδευτική Ηγεσία, από το Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ. Δράση Έχει διδάξει αγγλικά και ανάγνωση σε λύκεια για δεκατρία χρόνια, ενώ έχει παραδώσει μαθήματα σε έφηβους με συναισθηματικές διαταραχές σε ψυχιατρικό νοσοκομείο. Από το 1993 έως το 2008, η Μπάιντεν ήταν καθηγήτρια αγγλικών και ανάγνωσης στο Τεχνικό και Κοινοτικό Κολέγιο του Ντέλαγουερ. Από το 2009, εργάζεται ως καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας στο Κοινοτικό Κολέγιο της Βόρειας Βιρτζίνιας, ενώ λέγεται ότι ήταν η πρώτη δεύτερη κυρία που συνέχισε να εργάζεται και να πληρώνεται παρόλο που ο σύζυγος της ήταν Αντιπρόεδρος. Είναι η ιδρύτρια της Πρωτοβουλίας των Μπάιντεν για την Υγεία του Μαστού, μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης, είναι συνιδρυτής του ιδρύματος Μπάιντεν, είναι συνιδρύτρια του "Ενώνοντας τις Δυνάμεις" με την Μισέλ Ομπάμα και ασχολείται και με άλλες οργανώσεις. Από τις 20 Ιανουαρίου 2009 έως τις 20 Ιανουαρίου 2017, ως σύζυγος του 47ου Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, διατέλεσε Δεύτερη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν η πρώτη Δεύτερη Κυρία, που συνέχισε να εργάζεται ως καθηγήτρια, καθ'όλη την θητεία του συζύγου της. Η Τζιλ, ανέλαβε την θέση της Πρώτης Κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 20 Ιανουαρίου 2021, ύστερα από την ορκωμοσία του συζύγου της, Τζο, ως 46ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ίδια ανακοίνωσε, ότι θα συνεχίζει να διδάσκει ως καθηγήτρια. Έτσι γίνεται η πρώτη Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ, η οποία θα εργάζεται και εκτός του Λευκού Οίκου. Επίσης, είναι η πρώτη Ιταλοαμερικανίδα Πρώτη Κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1970, παντρεύτηκε τον πρώην ποδοσφαιριστή Μπιλ Στίβενσον. Χώρισαν το 1975. Το 1977, παντρεύτηκε στην Νέα Υόρκη, τον Τζόζεφ Ρόμπινετ Μπάιντεν Τζούνιορ. Έτσι έγινε μητριά των Μπο και Χάντερ Μπάιντεν (των δυο γιων του Μπάιντεν από τον πρώτο γάμο), καθώς η πρώτη σύζυγος του Μπάιντεν και η νεογέννητη κόρη τους σκοτώθηκαν σε τροχαίο το 1972. Ο Τζο και η Τζιλ Μπάιντεν, απέκτησαν μια κόρη από τον δεύτερο γάμο τους, την Άσλεϊ, το 1981. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jill Biden στο Wikimedia Commons
Έρευνα για τους αιωνόβιους

Αιωνόβιος είναι ένα άτομο το οποίο έχει συμπληρώσει την ηλικία των 100 ετών και άνω. Η έρευνα για τους αιωνόβιους γίνεται ολοένα και πιο διαδεδομένη με κλινικές και γενικές μελέτες πληθυσμού οι οποίες διεξάγονται τώρα στη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Φινλανδία, τη Δανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα . Οι αιωνόβιοι είναι οι ταχύτερα αναπτυσσόμενοι πληθυσμοί σε μεγάλο μέρος του ανεπτυγμένου κόσμου. Μέχρι το 2030 αναμένεται ότι θα υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο αιωνόβιοι σε όλο τον κόσμο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια έκθεση του Γραφείου Απογραφής του 2010 διαπίστωσε ότι περισσότερο από το 80 τοις εκατό των αιωνόβιων είναι γυναίκες.

 Έρευνα η οποία πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία δείχνει ότι οι υγιείς αιωνόβιοι έχουν υψηλά επίπεδα βιταμίνης Α και βιταμίνης Ε και ότι αυτό φαίνεται να είναι σημαντικό για τη διασφάλιση της εξαιρετικής μακροζωίας τους. Άλλες έρευνες έρχονται σε αντίθεση με αυτό και έχουν βρει ότι αυτά τα ευρήματα δεν ισχύουν για αιωνόβιους από τη Σαρδηνία, για τους οποίους άλλοι παράγοντες πιθανώς παίζουν σημαντικότερο ρόλο. Μια προκαταρκτική μελέτη η οποία διεξήχθη στην Πολωνία έδειξε ότι, σε σύγκριση με νεαρές υγιείς γυναίκες ενήλικες, οι αιωνόβιοι οι οποίοι ζούσαν στην Άνω Σιλεσία είχαν σημαντικά υψηλότερες δραστηριότητες γλουταθειόνης και καταλάσης των ερυθρών αιμοσφαιρίων και υψηλότερα, αν και ασήμαντα, επίπεδα βιταμίνης Ε στον ορό. Ερευνητές στη Δανία ανακάλυψαν επίσης ότι οι αιωνόβιοι εμφανίζουν υψηλή δραστηριότητα αναγωγάσης γλουταθειόνης στα ερυθρά αιμοσφαίρια. Σε αυτή τη μελέτη, εκείνοι οι αιωνόβιοι οι οποίοι είχαν την καλύτερη γνωστική και σωματική λειτουργική ικανότητα έτειναν να έχουν την υψηλότερη δραστηριότητα αυτού του ενζύμου . Έρευνα η οποία διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι είναι πολύ πιο πιθανό να γιορτάσουν τα 100ά γενέθλιά τους εάν ο αδερφός ή η αδερφή τους έχουν συμπληρώσει την ηλικία. Αυτά τα ευρήματα, από την Εκατονταετή Μελέτη της Νέας Αγγλίας στη Βοστώνη, υποδηλώνουν ότι ο αδερφός ενός αιωνόβιου έχει τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να ζήσει μετά τα 90 από τον γενικό πληθυσμό. Άλλη έρευνα η οποία διεξήχθη από την Centenarian Study της Νέας Αγγλίας εντόπισε 150 γενετικές παραλλαγές οι οποίες φαινόταν να σχετίζονται με τη μακροζωία, οι οποίες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να προβλέψουν με ακρίβεια 77 τοις εκατό εάν κάποιος θα ζούσε τουλάχιστον 100. Μια μελέτη του 2011 βρήκε ότι τα άτομα με εξαιρετική μακροζωία (ηλικίας 95 ετών και άνω) δεν διαφέρουν από τον γενικό πληθυσμό όσον αφορά τους παράγοντες του τρόπου ζωής, όπως η τακτική σωματική δραστηριότητα, η διατροφή ή η κατανάλωση αλκοόλ . Μια μελέτη δείχνει ότι τα μικροβιώματα του εντέρου με μεγάλες ποσότητες μικροβίων ικανά να παράγουν μοναδικά δευτερογενή χολικά οξέα αποτελούν βασικό στοιχείο της μακροζωίας των αιωνόβιων.
Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε

Ο Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε (γεωργιανά: ედუარდ შევარდნაძე, 1928-2014) ήταν Γεωργιανός πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από τις 23 Νοεμβρίου 1995 έως τις 23 Νοεμβρίου 2003. Γεννήθηκε στο Μαμάτι (χωριό της Γεωργίας, νομός Γουρία) στις 25 Ιανουαρίου 1928. Σε ηλικία 20 ετών ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Την περίοδο 1965 - 1972 ήταν υπουργός Εσωτερικών της Σοβιετικής Γεωργίας. Το διάστημα 1972 - 1985 ήταν πρωθυπουργός του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Γεωργίας. Σε αυτή την περίοδο έγινε επίσης κάτοχος του βραβείου Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας με χρυσό αστέρι. Από το 1985 μέχρι το 1991 διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης, ο τελευταίος με το αξίωμα αυτό, καθώς στη συνέχεια η Ε.Σ.Σ.Δ. διαλύθηκε. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών στην Τιφλίδα, στις 7 Ιουλίου 2014.

 Als der Eiserne Vorhang zerriss - Begegnungen und Erinnerungen. Metzler, Peter W., Duisburg 2007, [Aktualisierte, neu konzipierte und ergänzte Ausgabe von Pikri Tsarsulsa da Momawalze - Memuarebi] Die deutsche Ausgabe ist Grundlage für alle Übersetzungen und Ausgaben außerhalb der georgischen Sprache. ISBN 978-3-936283-10-5 Когда рухнул железный занавес. Встречи и воспоминания.Эдуард Шеварднадзе, экс-президент Грузии, бывший министр Иностранных дел СССР. Предисловие Александра Бессмертных. Übersetzung aus der deutschen in die russische Sprache. Russische Lizenzausgabe von "Als der Eiserne Vorhang zerriss"; Grundlage der russischen Ausgabe ist die deutsche Ausgabe. М.: Издательство "Европа", 2009, 428 с. ISBN 978-5-9739-0188-2 Kui raudne eesriie rebenes. Übersetzung aus der deutschen in die estnische Sprache. Estnische Lizenzausgabe von "Als der Eiserne Vorhang zerriss"; Grundlage der estnischen Ausgabe ist die deutsche Ausgabe. Olion, Tallinn, 2009. ISBN 978-9985-66-606-7 http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/3257047.stm - Προφίλ του πολιτικού στο BBC.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2012–13

Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.

 Ο Πύρασος Νέας Αγχιάλου ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -2 βαθμούς. Η Αγχίαλος κέρδισε την άνοδο καθώς δεν δηλωσε συμμετοχή ο Εθνικός Βόλου. https://web.archive.org/web/20120202200420/http://www.mycitynet.gr/web/list.php?cat=2000&subcat=2002&lang=gr Πηγή αθλητικών νέων για την Μαγνησία http://www.epsthessalias.gr Το επίσημο site της ΕΠΣΘ
Άκοβα Αργολίδας

Η Άκοβα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Άργους, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Άκοβα είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κοντά στους ανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Μπαχριάμι» (1.031 μ.), στη νότια όχθη του Ξεριά και πάνω στην επαρχιακή οδό Άργους-Καρυάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 4 χλμ. Δ. του Άργους και 16 χλμ. περίπου ΒΔ. του Ναυπλίου. Ο πληθυσμός της Άκοβας έχει παραμείνει γενικά σταθερός απο το 1920 μέχρι και σήμερα με ελαφρές διακυμάνσεις Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άργους του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1949 υπήχθη στον νομό Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Άργους και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών. Το χωριό πιθανόν πήρε την ονομασία του, κατά την εποχή της τουρκοκρατίας, από το άσπρο χώμα της γης του (ακ «λευκός»). Η βρύση της Άκοβας σε θέση με πλατάνια Ο ναός του Αγίου Νικολάου (κοιμητηριακός) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Παλαιά Πόλη της Φότσα

Η Παλαιά Πόλη της Φότσα είναι το ιστορικό κέντρο της πόλης Φότσα, η οποία βρίσκεται στην Σερβική Δημοκρατία. Η Παλαιά Πόλη αποτελεί πολιτιστικό μνημείο και έχει μεγάλη ιστορική σημασία για την πόλη Φότσα και υψηλή περιβαλλοντική αξία αναφορικά με την χωρική της σύνθεση. Περιλαμβάνει μνημειακά κτίρια, μεμονωμένου αρχιτεκτονικού ύφους, των οποίων η αρχιτεκτονική αξία δεν είναι ιδιαίτερη σαφής αλλά η διάταξή τους είναι τέτοια ώστε να παρέχει την δυνατότητα σαφούς προσδιορισμού της αστικής σύνθεσης της πόλης.

 Η μεσαιωνική παλαιά πόλη της Φότσα αναπτύχθηκε στο τμήμα που ενώνει την Ντρίνα με την Τσεχοτίνα. Η ίδια περιοχή έγινε αργότερα ο πυρήνας μιας μεταγενέστερης πόλης που δημιουργήθηκε την οθωμανική περίοδο και ονομάστηκε Ορτακόλ. Σε αυτήν την περιοχή χτίστηκε κατά την ίδια οθωμανική περίοδο το πρώτο και παλαιότερο τζαμί στην Φότσα και σε αρκετά κοντινή απόσταση τα πρώτα καταστήματα - η βάση για το μελλοντικό παζάρι της πόλης. Όπως και με άλλους οικισμούς που δημιουργήθηκαν κατά την οθωμανική περίοδο, ο διαχωρισμός της πόλης σε ζώνες είναι ορατός : εμπόριο και χειροτεχνία, επιχειρηματικό και οικιστικό τμήμα. Η Φότσα διατηρεί μια παρόμοια εδαφική κατανομή μέχρι και σήμερα. Το παζάρι της Φότσα διαμορφώθηκε σε μια ανώμαλη πλαγιά και σε διάσπαρτα σημεία, γεγονός που αποδεικνύει ότι προσαρμόστηκε στην κατάσταση : να σχηματιστεί κατά μήκος της μεσαιωνικής διαδρομής διέλευσης. Το σημαντικότερο μέρος του παζαριού είναι η πλατεία Παζαρίστε, που βρίσκεται δίπλα από το τζαμί του αυτοκράτορα. Αυτή η πλατεία με το τζαμί δεν άλλαξε ιδιαίτερα την εμφάνισή της περιοχής συγκριτικά με την μεσαιωνική μορφή της. Η πλατεία έχει μεγάλη έκταση, ακανόνιστο και ακτινικό σχήμα και πρόσβαση στο κέντρο της πόλης με επτά επιμέρους δρόμους που συναντώνται σε αυτό από διαφορετικά σημεία της πόλης. Σύμφωνα με τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε, σε μεταγενέστερες περιόδους, μετατράπηκε σε πλατεία και αργότερα σε αγορά. Министарство за просторно уређење, грађевинарство и екологију (2015):Измјена и допуна просторног плана Републике Српске Αρχειοθετήθηκε 2017-09-15 στο Wayback Machine. до 2025. Бањалука: Урбанистички завод Службени гласник Републике Српске/Закон о културним добрима Јеремић, Ристо: Хас Хоча, Гласник Географског друштва, том 11, Београд, 1925. Бејтић, Алија: Повијест и умјетност Фоче на Дрини, Наше старине III, Годишњак Земаљског завода за заштиту споменика културе и природних ријеткости НР Босне и Херцеговине, Сарајево, 1956. Бејтић, Алија: Босански намјесник Мехмед паша Кукавица и његове задужбине у Босни (1752-1756. и 1757-1760), Прилози за оријенталну филологију број VI-VII, Сарајево, 1956-1957. Наше старине VIII, Годишњак Завода за заштиту споменика културе НР Босне и Херцеговине, Сарајево, 1962. Анђелић, Павао: Трговиште, варош и град у средњевјековној Босни, Гласник Земаљског музеја, археологија, Сарајево, 1963. Ковачевић-Којић: Десанка, Градска насеља средњевјековне босанске државе, ИП «Веселин Маслеша», Сарајево, 1978.
Ντάνκαν Λόρενς

Ο Ντούνκαν ντε Μόορ (Duncan de Moor ; 11 Απριλίου 1994), γνωστός επαγγελματικά ως Ντάνκαν Λόρενς, είναι Ολλανδός τραγουδιστής που, εκπροσωπώντας την Ολλανδία στη Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, κέρδισε το διαγωνισμό με το τραγούδι "Arcade".

 Γεννήθηκε στο Σπαϊκενίσε και μεγάλωσε στο Χελεφέτσλουις. Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στην Ακαδημία του Ροκ στο Τίλμπουρχ, όπου συμμετείχε σε αρκετές σχολικές μπάντες. Αποφοίτησε από εκεί το 2017. Συμμετείχε στην πέμπτη σεζόν του The Voice of Holland, στην ομάδα της Ίλσε ΝτεΛάνγκε. Μαζί με τον Τζιχάντ Ραχμούνι, έγραψε το τραγούδι "Closer" για το άλμπουμ του ντουέτου TVXQ της K-pop μουσικής New Chapter #1: The Chance of Love (2018).Στις 18 Μαΐου 2019, ο Ντάνκαν Λόρενς κέρδισε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ με 492 πόντους από 41 επιτροπές και την ψήφο του κοινού. Οι επιτροπές του έδωσαν 231 πόντους ενώ η ψήφος του κοινού του έδωσε 261 πόντους. Έλαβε 27 πόντους περισσότερους από την Ιταλία και 123 πόντους περισσότερους από τη Ρωσία, οι οποίες κατέκτησαν τη δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα. Σε μια συνέντευξη τύπου λίγο πριν τον τελικό της Eurovision, ο Λόρενς αποκάλυψε ότι είναι αμφιφυλόφιλος: "Είμαι περισσότερα από ένας απλός καλλιτέχνης. Είμαι ένας άνθρωπος, ένας ζωντανός οργανισμός, είμαι αμφιφυλόφιλος, είμαι μουσικός. Και είμαι περήφανος που είχα την ευκαιρία να δείξω τι είμαι και ποιος είμαι". Επίσημος ιστότοπος Ντάνκαν Λόρενς στη Eurovision
Εθνική Βιβλιοθήκη των Μαλδιβών

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας των Μαλδίβων (Γλώσσα Ντιβέχι: އަލްއަމީރު މުހައްމަދު އަމީން ދޮށިމޭނާ ކިލެގެފާނު‎ - Gaumee Kuthubuhaanaa) ιδρύθηκε το 1945. Λειτουργεί ως δημόσια και εθνική βιβλιοθήκη των Μαλδίβων και προωθεί τη σύγχρονη λογοτεχνία. Προσφέρει μια ποικιλόμορφη συλλογή όλων των δημοσιευμένων αναγνωσμάτων και εντύπων στη χώρα. Η Εθνική Βιβλιοθήκη χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση και υπάγεται στο Υπουργείο Πληροφοριών, Τεχνών και Πολιτισμού.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας των Μαλδίβων ιδρύθηκε στις 12 Ιουλίου 1945 ως "Κρατική Βιβλιοθήκη" των Μαλδίβων από τον Αμίρ Μοχάμεντ Αμίν Ντιντί, τότε επικεφαλής του Τμήματος Παιδείας. Η Βιβλιοθήκη μετονομάστηκε σε "Βιβλιοθήκη Ματζιντί" το 1948 από το όνομα ενός από τους πιο δημοφιλείς πολιτικούς άνδρες των Μαλδίβων, του Αμίρ Μοχάμεντ Αμίν Ντιντί. Εν μέσω του κλίματος αναπτύξεως και εκσυγχρονισμού που επικράτησε από το 1978, η βιβλιοθήκη ονομάστηκε "Εθνική Βιβλιοθήκη" από τον Πρόεδρο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ την 1η Ιουνίου 1982. Η Βιβλιοθήκη διαθέτει ικανοποιητικό αριθμό βιβλίων στα αραβικά, ουρντού, ντιβέχι και αγγλικά. Το αγγλικό τμήμα διαθέτει περισσότερα από 37.970 βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των βιβλίων αναφοράς και των μη λογοτεχνικών βιβλίων. Το τμήμα Ντιβέχι, το αραβικό τμήμα και το τμήμα Ούρντου διαθέτει 10212, 1570 και 950 βιβλία αντίστοιχα. Επιπλέον, η Βιβλιοθήκη διαθέτει ειδικές συλλογές στην Αμερικανική Γωνιά-συλλογή ΟΗΕ- συλλογή Γυναίκες και Φύλο. Η συλλογή περιοδικών περιλαμβάνει περιοδικούς τόμους, εκθέσεις, χειρόγραφα, περιοδικά και άλλα περιοδικά, εφημερίδες και αρχεία κοπής τύπου, καθώς και φυλλάδια. Η συλλογή της Βιβλιοθήκης περιλαμβάνει βιβλία που αφορούν διάφορα θέματα όπως: Τεχνολογία (Εφαρμοσμένες Επιστήμες), Τέχνες - Καλές και Διακοσμητικές Τέχνες, Λογοτεχνία και Ρητορική, Γεωγραφία και Ιστορία. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μαλδίβες Μαλέ Επίσημη ιστοσελίδα
Αλ-Τανζίμ

Η Αλ-Τανζίμ (αγγλικά: Al-Tanzim, αραβικά: حركة المقاومة اللبنانية - التنظيم‎, μετάφρ. Η Οργάνωση) ήταν μία υπερεθνικιστική μυστική οργάνωση και πολιτοφυλακή που ιδρύθηκε από ακροδεξιούς χριστιανούς ακτιβιστές στο Λίβανο στις αρχές του 1970, και η οποία πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου.

 Η Αλ-Τανζίμ σχηματίστηκε αρχικά το 1969 από μια μικρή ομάδα νεαρών αξιωματικών του Λιβανέζικου Στρατού, που αντιτιθέμενοι στη Συμφωνία του Καΐρου (συμφωνία που ρύθμιζε τους όρους παρουσίας των Παλαιστινίων στο Λίβανο) αποχώρησαν από το Κόμμα Καταέμπ ή Φαλαγγίτες στα τέλη του 1960, διαμαρτυρόμενοι για την αρχική άρνηση αυτού να προχωρήσει σε πανεθνική στρατιωτική εκπαίδευση και εξοπλισμό του λιβανέζικου πληθυσμού προκειμένου αυτός να υπερασπιστεί τη χώρα από τη θεωρούμενη απειλή των Παλαιστινίων. Υπό την ηγεσία του Ομπάντ Ζουέιν, η αποσχισθείσα ομάδα περιελάμβανε τον Αζίζ Τορμπέυ, τον Σαμίρ Νασσίφ, και τον Φαουζί Μαχφούζ (γνωστό επίσης ως Αμπού Ρόυ) - όλοι τους πρώην παραστρατιωτικοί της νεολαίας των Φαλαγγιτών και βετεράνοι της εμφύλιας κρίσης του 1958 - που αποφάσισαν να συστήσουν μια μυστική παραστρατιωτική οργάνωση προς υποστήριξη του Λιβανέζικου Στρατού για την άμυνα της χώρας. Λίγο μετά την ίδρυσή της, η ομάδα μετακόμισε στη Βηρυττό όπου άνοιξε γραφεία στην κατά βάση ελληνορθόδοξη συνοικία Ασραφίγιε, και άρχισε να στρατολογεί πολίτες κυρίως από την ανώτερη τάξη και τη μεσαία τάξη επαγγελματιών, περιλαμβάνοντας πρώην μέλη της Μαρωνίτικης Ένωσης. Το 1970-71 ο στρατολογημένος πυρήνας πολιτών αποδείχθηκε κρίσιμος για την παροχή μιας πολιτικής δομής και προγράμματος στο κίνημα, οπότε και δημιουργήθηκε το πολιτικό σκέλος της Αλ-Τανζίμ, που ξεκίνησε τις δραστηριότητές του υπό τον συγκεκαλυμμένο τίτλο Κίνημα των Κέδρων (στα αραβικά: Χαρακάτ αλ-Αρζ).
Ταράουα

Η Ταράουα είναι μια ατόλη στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, η παλαιά πρωτεύουσα της πρώην Βρετανικής αποικίας των Νήσων Γκίλμπερτ και Έλλις. Είναι η τοποθεσία της πρωτεύουσας της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι, της Νότιας Ταράουα. Το νησί είναι γνωστό ως το θέατρο της Μάχης της Ταράουα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Η Ταράουα αποτελείται από περίπου 24 μεγάλες νησίδες, εκ των οποίων τουλάχιστον οκτώ κατοικούνται. Η μεγαλύτερη νησίδα (Νότια Ταράουα) εκτείνεται από το Μπονρίκι (στη νοτιανατολική γωνιά της ατόλλης) κατά μήκος όλης της νότιας πλευράς, εκτός από το Μπέτιο, της λιμνοθάλασσας έως το Μπαϊρίκι. Ένας υπερυψωμένος δρόμος ενώνει το Μπαϊρίκι με το Μπέτιο. Η μεγαλύτερη πόλη, το Μπικενιμπέου, και το μοναδικό αεροδρόμιο της Ταράουα, το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπονρίκι, βρίσκονται στη Νότια Ταράουα. Η Ταράουα βρίσκεται κατά προσέγγιση σε γεωγραφικό πλάτος 1°24'26" Βόρεια και γεωγραφικό μήκος 173° 03' Ανατολικά. Αμπανουέα (βυθισμένη από το 1999 λόγω αλλαγής ωκεάνιων ρευμάτων και ανύψωση του επιπέδου της θάλασσας) Αμπαοκόρο Αμπατάο Μπαϊρίκι Μπέτιο Μπίκεμαν (τώρα βυθισμένη λόγω αλλαγής των ωκεάνιων ρευμάτων) Μπικετάουα Μπονρίκι Μπουαρίκι Μπουότα Καϊνάμπα Μαρενανούκα Να'ά Ναμπεϊνά Νοτόουα Νουαταμπού Ταμπιάνγκ Ταμπιτεουέα Ταμπονιμπάρα Ταρατάι Τεαρινιμπάι Τέμπουα Ταράουα βυθισμένη από το 1999 λόγω μεταβολής των ωκεάνιων ρευμάτων και ανύψωσης της στάθμης της θάλασσας) Τεμαϊκού ... Αμπατάο - Μπαϊρίκι - Μπικενιμπέου - Μπονρίκι - Μπουαρίκι - Μπουότα - Εϊτά - Μαρενανούκα - Ταμπόριο - Τεαοραερέκε Ο πληθυσμός (το 1990) ήταν 28.802. Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Γκιλμπερτιανούς (Μικρονήσιοι). Αυτός ο αριθμός υπερβαίνει τη φέρουσα δυνατότητα των νησιών και διατηρείται στο τωρινό της επίπεδο διαβίωσης κυρίως λόγω της ξένης βοήθειας, κατά το μεγαλύτερο της μέρος από τη Νέα Ζηλανδία. Η Ατόλλη Ταράουα έχει τρεις διοικητικές υποδιαιρέσεις: Αστικό Συμβούλιο Τεϊναϊνάνο, από το Μπαϊρίκι έως το Μπονρίκι, γνωστό στα Αγγλικά ως Νότια Ταράουα, η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι Συμβούλιο Πόλεως Μπέτιο, στη Νησίδα Μπέτιο Βόρεια Ταράουα ή Ταράουα Ιέτα (όλες οι νησίδες στην ανατολική πλευρά, βόρεια του Μπονρίκι).Το κύριο διοικητικό κέντρο της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι βρίσκεται στο Μπαϊρίκι στη Νότια Ταράουα. Το κοινοβούλιο συνεδριάζει στη νησίδα Άμπο και κάποια διοικητικά γραφεία βρίσκονται στη Νησίδα Μπέτιο και το Μπικενιμπέου, και ένα στο Κιριτιμάτι (Νήσος Χριστουγέννων). Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, την Ταράουα κατείχαν οι Ιάπωνες, και με αρχή τις 20 Νοεμβρίου 1943, ήταν το σκηνικό της αιματηρής Μάχης της Ταράουα. Αυτήν την ημέρα οι Αμερικανοί πεζοναύτες προσεδαφίστηκαν στις ατόλλες Ταράουα και Μακίν και υπέστησαν βαριές απώλειες από τους Ιάπωνες στρατιώτες που κατείχαν οχυρωματικές θέσεις στις ατόλλες. Οι πεζοναύτες κατέλαβαν το νησί μετά από 3 μέρες έντονων μαχών. Η Νησίδα Μπέτιο περιλαμβάνει το κύριο λιμάνι μέσω του οποίου εξάγονται κόπρα (αποξηραμένη σάρκα καρύδας) και μαργαριτάρια. Το νόμισμα του Κιριμπάτι είναι το Αυστραλιανό δολάριο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tarawa Atoll στο Wikimedia Commons