IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αδελφοί Μονγκολφιέ

Οι Αδελφοί Μονγκολφιέ, (γαλλικά: Frères Montgolfier, στην ελληνική βιβλιογραφία παλαιότερα ως Μονγκολφιέροι), ο Ζοζέφ-Μισέλ Μονγκολφιέ (Joseph-Michel Montgolfier, 26 Αυγούστου 1740 – 26 Ιουνίου 1810) και ο Ζακ-Ετιέν Μονγκολφιέ (Jacques-Étienne Montgolfier, 6 Ιανουαρίου 1745 – 2 Αυγούστου 1799) ήταν οι εφευρέτες του αερόστατου. Στην πρώτη επανδρωμένη απογείωση μετέφεραν ένα νεαρό γιατρό και ένα αξιωματικό του στρατού. Αργότερα τιμήθηκαν, τόσο αυτοί όσο και ο πατέρας τους, αλλά και τα υπόλοιπα αδέλφια τους, με τον τίτλο ευγενείας ντε (Μονγκολφιέ).

 Ο Ιωσήφ-Μιχαήλ Μονγκολφιέ ήταν σημαντικός ερευνητής με πολλές και ποικίλες επινοήσεις επί πολλών εφαρμογών. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα στην έρευνα επί θεμάτων υδραυλικής και αεροναυτικής. Σε συνεργασία με τον αδελφό του σε πειράματα θερμού αέρα κατασκεύασε το γνωστό αερόστατο, που έφερε το όνομα "Μονγκολφιέρα", και πέτυχε την ανύψωσή του ενώπιον των κατοίκων της γενέτειράς του, του Αννοναί. Η Ακαδημία των Επιστημών του Παρισιού το 1783 χορήγησε στον ίδιο και τον αδελφό του Ιάκωβο Στέφανο βραβείο 600 λιρών. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' απένειμε στον πατέρα του τίτλο ευγενείας. Το επόμενο έτος οι κάτοικοι της Λυών είχαν την ευκαιρία να δουν για πρώτη φορά αερόστατο να υψώνεται επανδρωμένο. Τολμηροί επιβάτες του ήταν ο Ιωσήφ Μονγκολφιέ και ο Πιλάτο ντε Ροζιέ. Αργότερα ο Ιωσήφ ασχολήθηκε με τον «υδραυλικό κριό» ο οποίος με τη πρωτοτυπία της λειτουργίας του προξένησε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο Μέγας Ναπολέων εκτιμώντας ιδιαίτερα τη πολεμική χρήση του αερόστατου, που πρώτος περιέλαβε σε πολεμική επιχείρηση, στη μάχη του Φλερύ, το 1794, παρασημοφόρησε τους αδελφούς Μονγκολφιέ με στρατιωτικά παράσημα. Στη συνέχεια ο Ιωσήφ διορίστηκε διευθυντής του Μουσείου Τεχνών και Επαγγελμάτων όπου και εκλέχθηκε τελικά μέλος της Ακαδημίας Επιστημών (1807). Έργα του Ιωσήφ είναι: Ομιλία περί αερόστατου. Απομνημονεύματα επί της μηχανής αερόστατου Αεροστατικά μπαλόνια Οι εναέριοι ταξιδιώτες Σημείωμα επί υδραυλικού κριού Ο Ιάκωβος-Στέφανος Μονγκολφιέ αρχικά ασχολήθηκε με την αρχιτεκτονική. Αργότερα ανέλαβε το εργοστάσιο χαρτοποιίας του πατέρα του όπου και τελειοποίησε την παραγωγή χάρτου πολυτελείας. Το 1783 παρουσία των Μελών της Ακαδημίας του Παρισιού και της Βασιλικής Αυλής επανέλαβε το πείραμα της ανύψωσης του αερόστατου. Στις αρχές της γαλλικής επανάστασης διορίστηκε νομάρχης της γενέτειράς του, του Αννοναί. Στη περίοδο όμως της Τρομοκρατίας καταγγέλθηκε ως ενάντιος και σώθηκε μόνο χάρη της αφοσίωσης που του έτρεφαν οι εργάτες του. Η τιμή της εφεύρεσης του αερόστατου ανήκει ομοίως και σ΄ αυτόν.
Φελίτσα της Σικελίας

Η Φελίτσα, ιταλ.: Felicia della Sicilia di Altavilla (π. 1078 - π. 1102) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν κόρη του κόμη της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας και της Κροατίας.

 Ήταν κόρη του Ρογήρος Α΄ κόμη της Σικελίας και της δεύτερης συζύγου του Ερεμβούργας του Μορταίν. Ονομάζεται επίσης Μπουζίλα, αλλά αυτό το όνομα είναι μία παρανόηση της παλαιάς ιταλικής λέξης πουτσέλε, που σημαίνει "παρθένο". Ο Κολομάν της Ουγγαρίας έστειλε τους απεσταλμένους του στην Αυλή του πατέρα της, για να της προτείνει γάμο το 1096, αλλά ο κόμης της Σικελίας δεν περιποιήθηκε τους απεσταλμένους αρκετά λαμπρά και αρνήθηκε την προσφορά. Της δεύτερης αποστολής του βασιλιά της Ουγγαρίας ηγήθηκε ο επίσκοπος Χάρτβικ, που επέμεινε σε περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Έτσι τελικά απεσταλμένοι, με επικεφαλής τον Άλμος πρίγκιπα της Ουγγαρίας, συνόδευσαν τη Φελίτσα στην Ουγγαρία, όπου παντρεύτηκε τον Κολομάν γύρω στο 1097. Την ακολούθησαν μερικοί αυλικοί της Σικελίας, όπως οι πρόγονοι του μελλοντικού γένους Ράτοτ (Όλιβερ και Ράτοτ), οι οποίοι έφτασαν στην Ουγγαρία με τη συνοδεία της. Παντρεύτηκε π. το 1097 τον Κολομάν των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Σοφία γενν. πριν το 1101, σύζυγος ενός Ούγγρου ευγενή. Στέφανος Β΄ 1101-1131, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Λαδίσλαος. Soltész, István: Árpád-házi királynék (Γκάμπο, 1999) Kristó, Gyula - Makk, Ferenc: Az Árpád-ház uralkodói (IPC Könyvek, 1996)
Σοφία ...Ορθή

Το Σοφία ...Ορθή είναι κωμική σειρά 51 επεισοδίων του ΑΝΤ1 που προβλήθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 1995-1996 και 1996-1997, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κωνσταντίνου και σενάριο του ίδιου σε συνεργασία με τον Νίκο Βεργέτη. Μουσική για τη σειρά συνέθεσε ο Χρήστος Χατζής.

 Η Σοφία είναι γιατρός παθολόγος. Έχει ένα χρόνο που πήρε το δίπλωμα της και μόλις έξι μήνες που είναι παντρεμένη. Ο άντρας της, o Τάσος, είναι φωτογράφος μοντέλων. Γνωρίστηκαν, ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν πολύ βιαστικά. Η Σοφία, εργάζεται ώρες ατέλειωτες προσπαθώντας να καθιερωθεί στον ιατρικό χώρο. Αυτή όμως η επαγγελματική προσήλωση έχει σοβαρές επιπτώσεις στην οικογενειακή ζωή της. Σχεδόν όλο το 24ωρo τρέχει στο νοσοκομείο και τους ασθενείς της, ενώ πρέπει ταυτόχρονα να φροντίζει τον άντρα και το σπίτι της, και να ανταποκρίνεται στις διάφορες οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Η δυσαρέσκεια του συζύγου, αλλά και των πεθερικών της είναι φανερή. Σνομπ, πλούσιοι και αριστοκράτες, οι γονείς του Τάσου της κάνουν τη ζωή δύσκολη, ιδιαίτερα κάθε φορά που την επισκέπτονται κι εκείνη προσπαθεί με αγωνία να παραστήσει την τέλεια σύζυγο. Φυσικά, ούτε η ερωτική ζωή του ζευγαριού είναι ανέμελη. Ο Τάσος θέλει παιδιά, μα η Σοφία δεν προλαβαίνει. Ο 1ος κύκλος της σειράς αποτελείται από 16 επεισόδια. Ο 2ος κύκλος αποτελείται απο 36 επεισόδια. Στο 17ο επεισόδιο, το πρώτο του 2ου κύκλου, αποχώρησαν ο Κώστας Παληός, ο Νίκος Γκαϊτατζής και ο Κωστής Γουλιάς από το τιμ των γιατρών του νοσοκομείου και προστέθηκαν ο Νίκος Γαροφάλλου, η Κέλλυ Ελευθερίου, Ο Γιώργος Γιανναράκος και ο Μπάμπης Κλαλιώτης στους ρόλους των νέων γιατρών και ο Γιώργος Δουρής ως υδραυλικός-γιατρός. Αποχώρησε επίσης η Εβελίνα Παπούλια και το επόμενο μοντέλο υποδύθηκε η Φωτεινή Γεωργαντά. 1999 (ΑΝΤ1), 2001 (ΑΝΤ1), 2010 (ΑΝΤ1), 2012 (ΑΝΤ1 Κύπρου), 2012 (ΑΝΤ1 Europe), 2013 (ΑΝΤ1), 2014 (ΑΝΤ1), 2015 (ΑΝΤ1), 2016 (ΑΝΤ1). Σοφία ...Ορθή στην IMDb
Όμορφος Κόσμος το πρωί

Όμορφος Κόσμος το πρωί είναι τίτλος ελληνικής τηλεοπτικής εκπομπής που προβλήθηκε από το Mega Channel κατά τις τηλεοπτικές περιόδους 2003-2010. Παρουσιαστής της εκπομπής ήταν ο Γρηγόρης Αρναούτογλου από 2003 μέχρι και το 2009, ενώ ο τίτλος της εκπομπής προέκυψε από προηγούμενη εκπομπή του παρουσιαστή στο ίδιο κανάλι μία σεζόν πριν (2002-2003) με τίτλο "Όμορφος Κόσμος". Το καλοκαίρι του 2009, μετά την ολοκλήρωση της έκτης σεζόν της εκπομπής και ενώ ο παρουσιαστής είχε ένα χρόνο ακόμη συμβόλαιο για την παρουσίαση μίας ακόμη σεζόν, αποφάσισε να αποχωρήσει. Την παρουσίαση της έβδομης σεζόν (2009-2010) του "Όμορφου Κόσμου" ανέλαβαν από κοινού οι Νίκος Παπαδάκης, Δούκισσα Νομικού, Δημήτρης Ουγγαρέζος, Κατερίνα Καινούργιου και Μαρία Αραμπατζή. Η εκπομπή προβλήθηκε για πρώτη φορά τη Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2003 ενώ η τελευταία εκπομπή την Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010.

 Η δομή της εκπομπής περιλάμβανε τις κλασσικές ενότητες των πρωινών προγραμμάτων όπως: μαγειρική, αστρολογία, διακόσμηση, μόδα, gossip, καλεσμένοι, ζωντανές συνδέσεις, ενημέρωση, τραγούδι ενώ είχε σε μεγάλο μέρος της παιχνίδια μεταξύ παρουσιαστών και τηλεθεατών. Η ζώνη προβολής της εκπομπής τις δύο πρώτες σεζόν (2003-2005) ήταν Δευτέρα-Παρασκευή 11:00-14:00. Από το 2005 μέχρι το 2010 η προβολή της εκπομπής γινόταν Δευτέρα-Παρασκευή 10:00-13:10. Μαζί με τον κεντρικό παρουσιαστή της εκπομπής υπήρχαν και διάφοροι συμπαρουσιαστές. Κάποιοι από αυτούς ήταν οι Ράνια Θρασκιά (2003-2006), Σοφία Βογιατζάκη (2003-2005), Σίσσυ Χρηστίδου (2005-2008), Κωνσταντίνος Αγγελίδης (2005-2007), Τάνια Ιακωβίδου (2006-2007), Νίκος Μουτσινάς (2007-2008), Ευαγγελία Αραβανή (2007-2008), Χριστιάνα Αριστοτέλους (2007-2008), Νάντια Μπουλέ (2008-2009), Σοφία Μουτίδου (2008-2009), Εύα Τσουρέκα (2008-2009) και Νίκος Μανώλας (2008-2009). Την παρουσίαση κάποιων επιμέρους στηλών της εκπομπής είχαν αναλάβει οι Άση Μπήλιου (Αστρολογία, 2003-2007), Βίκυ Παγιατάκη (Αστρολογία, 2009-2010), Χρήστος Νέζος (Συνδέσεις, 2003-2010), Σπύρος Σούλης (Διακόσμηση, 2003-2005), Έλενα Παπαβασιλείου (Διακόσμηση, 2005-2007), Νότης Χριστοδούλου (Διακόσμηση, 2005-2008), Αρετή Ζαχαριάδου (2004-2005, Παρουσίαση Μόδας), Ελίνα Κέφη (2005-2008, Παρουσίαση Μόδας), Μαρία Λόη (Μαγειρική, 2003-2007), Ναταλί Κάκκαβα (Παρουσιάστρια Καιρού, 2007-2009), Παναγιώτης Χατζηδάκης (Τεχνολογία, 2009-2010), Βασίλης Καλλίδης (Μαγειρική, 2009-2010).
Άγιος Κωνσταντίνος Τρικάλων

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Στουρναραίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πινδέων, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. .

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του Κόζιακα, στις όχθες του ποταμού Κριάκουρα (παραπόταμου του Πορταϊκού), δυτικά της Πύλης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 24 χλμ. περίπου Δ. των Τρικάλων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Στουρναραίικων του δήμου Πυνδαίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πινδέων και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης. Η γέφυρα Κωνσταντίνου στη συμβολή του Κριάκουρα με τον Πορταϊκό ποταμό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Γαρίπας Ρεθύμνης

Ο Γαρίπας ή η Γαρίπα είναι οικισμός της Κοινότητας Χουμερίου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 19 κατοίκους. Βρίσκεται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 400 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Garipa, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Garipa με 84 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Garipa. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Gripa με 11 χαράτσια. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Το πιθανότερο είναι να προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή. Σε έγγραφο του 1368 αναφέρεται το επίθετο Γαρίπου (Garipu).Το 1881 ανήκε στον δήμο Αυδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 33 χριστιανούς και 7 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 ανήκε στον ίδιο δήμο και είχε 31 κατοίκους ενώ στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Κεραμωτών. Το 1925 ο Γαρίπας προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμερίου, όπου και παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Στο εσωτερικό του βρίσκονται εικόνες του 19ου αιώνα. Υπάγεται στην ενορία Κεραμωτών, της μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη και στο εσωτερικό του φέρει τοιχογραφίες. Ο Ιωάννης Σπαθαράκης χαρακτηρίζει τις τοιχογραφίες του ναού ως από τις ωραιότερες όλου του βυζαντινού χώρου. Είναι σχεδιασμένες στο ογκώδες πλαστικό στυλ και χρονολογούνται στις αρχές του 14ου αιώνα. Στο χωριό βρίσκονται ερείπια μεσαιωνικού πύργου.
Συνθήκη του Φρέντερικσμποργκ

Η Συνθήκη του Φρέντερικσμποργκ (δανικά: Frederiksborgfreden‎) ήταν μία συνθήκη που υπογράφηκε στο Κάστρο του Φρέντερικσμποργκ της Ζηλανδίας, στις 3 Ιουλίου του 1720 (14 Ιουλίου 1720 σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Η συνθήκη αυτή τερμάτισε τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο μεταξύ Δανίας-Νορβηγίας και Σουηδίας.

 Η δανο-σουηδική πλευρά της σύγκρουσης ξεκίνησε το 1700, αλλά η ειρήνη αποκαταστάθηκε την ίδια χρονιά. Η Δανία εισήλθε ξανά στον πόλεμο το 1709, επιδιώκοντας να ανακτήσει τις χαμένες επαρχίες Σκάνια, Μπλεκίνιε και Χάλαντ. Ωστόσο, ο Σουηδός στρατηγός Μάγκνους Στένμποκ κατάφερε να υπερασπιστεί τις επαρχίες αυτές, χωρίς την παρουσία του Βασιλιά Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας. Σε άλλα μέτωπα, η Σουηδία δεν ήταν το ίδιο αποτελεσματική. Ειδικότερα στο μέτωπο με τη Ρωσία, το 1721, ο σουηδικός στρατός στο Στράλζουντ της Σουηδικής Πομερανίας υπέστη σφοδρή ήττα.Η Σουηδία κατέβαλε 600.000 Ρίξνταλερ ως αποζημίωση (ως εγγύηση για αυτά τα χρήματα, η Δανία κατέλαβε προσωρινά το Βίσμαρ στη Σουηδική Πομερανία), τερμάτισε τη συμμαχία της με το Χόλσταϊν και έχασε το δικαίωμα της αφορολόγητης διέλευσης του Όρεσουντ. Η Δανία απέκτησε επίσης τον πλήρη έλεγχο του Σλέσβιχ, ενώ οι περιοχές της Σουηδικής Πομερανίας που κατείχαν οι Δανοί επέστρεψαν στη Σουηδία. Η Συνθήκη της Κοπεγχάγης του 1660, η Διακοπή του Μάλμε του 1662, η Συνθήκη του Φονταινεμπλώ του 1679 και της Στοκχόλμης, επίσης του 1679, επικυρώθηκαν εκ νέου με την Συνθήκη του Φρέντερικσμποργκ. scan and transcription of the treaty, in French, hosted by IEG Mainz
Χίλφερσουμ

Το Χίλφερσουμ είναι δήμος και πόλη στην Ολλανδία, στην επαρχία της Βόρειας Ολλανδίας. Βρίσκεται στην περιοχή που ονομάζεται "Het Gooi" και είναι η μεγαλύτερη πόλη αυτής της περιοχής. Περιβάλλεται από λιβάδια με ρείκια, δάση, λιβάδια, λίμνες και μικρότερες πόλεις. Το Χίλφερσουμ είναι μέρος του Randstad, ενός από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα στην Ευρώπη.

 Το Χίλφερσουμ βρίσκεται 31 χλμ. νοτιοανατολικά του Άμστερνταμ και 19 χλμ. βόρεια της Ουτρέχτης. Η πόλη ονομάζεται συχνά "πόλη μέσων μαζικής ενημέρωσης", δεδομένου ότι είναι το κύριο κέντρο ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών στην Ολλανδία. Το ραδιόφωνο της Ολλανδίας, που ακούγεται παγκοσμίως μέσω ραδιοκυμάτων από τη δεκαετία του 1920, έχει επίσης την έδρα του εδώ. Το Χίλφερσουμ φιλοξενεί ένα εκτεταμένο συγκρότημα στούντιο ήχου και τηλεόρασης, που ανήκουν στην εθνική εταιρεία παραγωγής NOS (Nederlandse Omroep Stichting), καθώς και στα στούντιο και τα γραφεία όλων των ολλανδικών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών και πολλών εμπορικών εταιρειών τηλεοπτικής παραγωγής. Ως αποτέλεσμα, πολλά παλαιά ραδιοφωνικά σύνολα AM στην Ευρώπη είχαν μια θέση επιλογής Hilversum που επισημαίνεται στις κλίμακες ρύθμισης (μαζί με την Athlone, την Kalundborg και άλλους). Η ολλανδική ψηφοφορία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision γίνεται συνήθως από το Χίλφερσουμ. Το Χίλφερσουμ είναι επίσης γνωστό για το αρχιτεκτονικά σημαντικό δημαρχείο του (Raadhuis Hilversum), σχεδιασμένο από τον Willem Marinus Dudok και χτίστηκε το 1931. Το Χίλφερσουμ διαθέτει δημόσια βιβλιοθήκη, δύο κολυμβητήρια (Van Hellemond Sport και De Lieberg), διάφορες αθλητικές αίθουσες και πολλά εμπορικά κέντρα (Hilvertshof, De Gijsbrecht, Kerkelanden, Riebeeck Galerij και Seinhorst). Στην περιοχή, το κέντρο της πόλης ονομάζεται "het dorp", που σημαίνει "το χωριό".
362 Αφνία

Η Αφνία (Havnia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,0. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την αρχική ονομασία της Κοπεγχάγης.

 Η διάμετρος της Αφνίας εκτιμάται σε 98 περίπου χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 986 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Αφνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βέικο Όουνπουου

Ο Βέικο Όουνπουου (εσθονικά: Veiko Õunpuu, γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1972 στη Σάαρεμαα) είναι Εσθονός σκηνοθέτης και σεναριογράφος που είναι γνωστός για τις καλλιτεχνικές ταινίες Μπάλα του Φθινοπώρου (Sügisball, 2007) και Τον Πειρασμό του Αγίου Τόνι (Püha Tõnu kiusamine, 2009). Οι ταινίες του Όουνπουου είναι συνήθως καλλιτεχνικές ταινίες με εκκεντρικούς χαρακτήρες και αργό ρυθμό.

 Το 2006 έγραψε και σκηνοθέτησε την ανεξάρτητη ταινία μικρού μήκους Άδειο (Tühirand). Το 2007 προσάρμοσε στον κινηματογράφο το μυθιστόρημα του Μάτι Ουντ Μπάλα του Φθινοπώρου (Sügisball) που κέρδισε το Βραβείο Ορίζοντα στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Σήμερα, αυτή η διάκριση παραμένει ως η υψηλότερη διεθνή αναγνώριση που έχει λάβει ποτέ μια εσθονική ταινία. Το 2010, το δεύτερο χαρακτηριστικό δράμα του Όουνπουου Ο Πειρασμός του Αγίου Τόνι (Püha Tõnu kiusamine) προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς. Η ταινία είχε επιλεγεί ως η υποψηφιότητα της Εσθονίας για το Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης Ταινίας στα 83α Βραβεία Όσκαρ, αλλά δεν τερμάτισε στην τελική λίστα. Ως σκηνοθέτηςΕλεύθερο Εύρος (2013, κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου 2013) Ο Πειρασμός του Αγίου Τόνι (2009) (Püha Tõnu kiusamine) Η Μπάλα του Φθινοπώρου (2007) (Sügisball) Άδειο (2006) (Tühirand) (ταινία μικρού μήκους). Φεστιβάλ ΒενετίαςΚέρδισε: Βραβείο Ορίζοντα της Βενετίας για τη Μπάλα του Φθινοπώρου (2007) (Sügisball) Γιάαν Ρούους, "Õunpuu ränk heitlus ja elu kunsti nimel", Eesti Ekspress, 18 Οκτωβρίου 2009 Veiko Õunpuu στο Internet Movie Database
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Μονό ανδρών

Το Mονό Aνδρών αποτελεί αγώνισμα της Αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη από τις 24 Ιουλίου έως τη 1 Αυγούστου 2021 στο Πάρκο Τένις Αριάκε (Ariake Coliseum) του Τόκιο. Συμμετείχαν 64 αθλητές από 32 διαφορετικά έθνη. Χρυσός ολυμπιονίκης αναδείχθηκε ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ από τη Γερμανία, ενώ ο Νόβακ Τζόκοβιτς που θεωρούνταν φαβορί, δεν κατάφερε να ανέβει τελικά στο βάθρο.

 Αυτή ήταν η 16η φορά που εμφανίστηκε το αγώνισμα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Είχε πρωτοεμφανιστεί στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς του 1896 και διεξάγονταν κανονικά μέχρι το 1924. Από τότε, ξαναεμφανίστηκε το 1988 και διεξάγεται σε κάθε διοργάνωση μέχρι και σήμερα. Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιροπή (ΕΟΕ), μπορεί να συμμετέχει με το πολύ 4 παίκτες. Η πρόκριση καθορίστηκε κυρίως μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης ATP που καθορίστηκε στις 7 Ιουνίου 2021. 56 από τις 64 διαθέσιμες θέσεις καθορίστηκαν μέσω αυτής της Κατάταξης. 4 θέσεις καθορίστηκαν μέσω Ηπειρωτικών Πρωταθλημάτων: 2 από τους Παναμερικανικούς Αγώνες 2019, 1 από τους Ασιατικούς Αγώνες 2018 και 1 από τους Αφρικανικούς Αγώνες 2019 και άλλες 2 δόθηκαν σε αθλητές της Ευρώπης και της Ωκεανίας που βρίσκονταν υψηλά στην Ηπειρωτική τους Κατάταξη και οι ΕΟΕ τους δεν είχε άλλους παίκτες που να έχουν προκριθεί σε κάποιο άλλο αγώνισμα Αντισφαίρισης. Οι 4 νικητές των πρωταθλημάτων δεν συμπεριλήφθηκαν στη μέτρηση των 56 της Παγκόσμιας Κατάταξης. Μια θέση στο αγώνισμα κερδίζει αυτομάτως και η Ιαπωνία ως διοργανώτρια χώρα, εάν δεν καταφέρει κάποιος παίκτης της ΕΟΕ της να προκριθεί μέσω της Παγκόσμιας Κατάταξης. Ακόμα μια θέση δίδεται τιμητικά σε κάποιον Πρωταθλητή Γκραν Σλαμ ή πρώην Ολυμπιονίκη, που επίσης δεν κατάφερε να προκριθεί. Αν υπάρχουν πολλοί παίκτες με αυτά τα κριτήρια, τη θέση κερδίζει αυτός με τους περισσότερους τίτλους στην κατοχή του. Αν κανένας παίκτης δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία τότε 58 παίκτες καθορίζονται από την Κατάταξη και όχι 56. Για τους Αγώνες του 2020, αυτή θέση προορίζονταν για τον Άντι Μάρεϊ, αλλά κατάφερε να προκριθεί αυτόματα μετά την απόσυρση πολλών παικτών που βρίσκονταν πιο ψηλά στην Κατάταξη. Το αγώνισμα θα διεξήχθη σε 6 γύρους. Τον Γύρο των 64, τον Γύρο των 32, τον Γύρο των 16, τα Προημιτελικά, τους 2 Ημιτελικούς και τον Τελικό μαζί με τον Αγώνα του Χάλκινου Μεταλλίου. Οι 64 αθλητές διαγωνίζονταν σε αντίπαλα ζευγάρια σε νοκ-άουτ αγώνες, με το νικητή να συνεχίζει στον επόμενο Γύρο και τον ηττημένο να βγαίνει εκτός αγώνων. Οι ηττημένοι των Ημιτελικών, διαγωνίζονταν μεταξύ τους για τη διεκδίκηση του Χάλκινου Μεταλλίου. Κάθε αγώνας αποτελούταν το πολύ από 3 σετ, αλλά μπορούσε να ολοκληρωθεί και στα 2. Οι αθλητές χρειάζονταν να πάρουν 2 σετ για να κερδίσουν τον αγώνα. Το Αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας (UTC+9) Τομέας Α Τομέας Β Τομέας Γ Τομέας Δ
Τέμενος Γιαβούζ Σελίμ

Το Τέμενος Γιαβούζ Σελίμ (τούρκικα:Yavuz Selim Camii) είναι ένα οθωμανικό τζαμί που βρίσκεται πάνω στον πέμπτο λόφο της Κωνσταντινούπολης με θέα τον Κεράτιο Κόλπο. Το μέγεθός του και η γεωγραφική θέση του το καθιστούν ένα γνωστό ορόσημο στην Κωνσταντινούπολη.

 Το Τέμενος Γιαβούζ Σελίμ είναι το δεύτερο πιο παλιό τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Το τζαμί χτίστηκε υπό διαταγή του Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ προς τιμήν του πατέρα του, Σελίμ Α΄. Ο αρχιτέκτονας του ήταν ο Ατσέμ Αλισί. Το τζαμί ολοκληρώθηκε την περίοδο 1527/8. Ωστόσο ο διάσημος αρχιτέκτονας Μιμάρ Σινάν έφτιαξε έναν από τους τρεις τάφους (τούρκικα:Türbe). Το τζαμί χτίστηκε απέναντι από το Υδραγωγείο της Ασπάρ η οποία ήταν η μεγαλύτερη ρωμαϊκή δεξαμενή της Κωνσταντινούπολης. Η μεγάλη αυλή έχει μία περίστυλη στοά με κίονες διαφόρων ειδών μαρμάρου και γρανίτη. Το τζαμί έχει διακοσμηθεί με πρώιμα δείγματα πλακιδίων Νίκαιας και έχει 2 μιναρέδες. Το εσωτερικό σχέδιο του τζαμιού είναι ένα απλό τετραγωνικό δωμάτιο με 24,5 μέτρα μήκος σε κάθε πλευρά, που καλύπτεται από έναν θόλο ύψους 32,5 μέτρων. Όπως και με την Αγία Σοφία ο θόλος είναι πολύ μικρότερος από το πλήρες ημισφαίριο. Τα παράθυρα είναι διακοσμημένα με πλακίδια Νίκαιας. Στα βόρεια και στα νότια της κύριας αίθουσας υπάρχουν θολωτές δίοδοι που οδηγούν σε τέσσερις μικρές θολωτές αίθουσες που είχαν ως κύριο σκοπό να φιλοξενούν τους δερβίσηδες. Πίσω από το τζαμί βρίσκεται ο τουρμπές (τάφος) του Σελίμ Α΄ και της συζύγου του,Αϊσέ Χαφσά Σουλτάν. Ο τουρμπές εξωτερικά είναι οκταγωνικός και έχει μία βεράντα διακοσμημένη με πίνακες των πλακιδίων με μοναδικό σχεδιασμό. Ένας δεύτερος οκταγωνικός τουρμπές, με μεγάλη επιγραφή στην τοιχοποιία του εξωτερικού τοίχου, περιέχει τους τάφους τεσσάρων παιδιών του Σουλεϊμάν Α΄. Ο δεύτερος τουρμπές χρονολογείται γύρω στο 1556 και χτίστηκε από τον Μιμάρ Σινάν. Ο τρίτος τουρμπές ανήκει στον σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και χτίστηκε λίγο πριν τον θάνατό του το 1861.
ΦΚ Σούντουβα Μαριγιάμπολε

Η ΦΚ Σούντουβα Μαριγιάμπολε είναι λιθουανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Μαριγιάμπολε. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας. Ιδρύθηκε το 1921. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το κόκκινο. Έδρα της ομάδας είναι το ARVI Football Arena.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιθουανίας Πρωταθλήτρια (3): 2017, 2018, 2019 Δεύτερη θέση (3): 2007, 2010, 2020 Τρίτη θέση (5): 2005, 2009, 2011, 2012, 2016 Κύπελλο Λιθουανίας Κυπελλούχος (3): 2006, 2009, 2019 Φιναλίστ (4): 1976, 2002, 2016, 2020 Σούπερ Καπ Λιθουανίας Νικήτρια (4): 2009, 2018, 2019, 2022 Φιναλίστ (2): 2007, 2020 «ΑΠΟΕΛ: Πρώτος αντίπαλος η Σούντουβα!». 19 Ιουνίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2018. «ΑΠΟΕΛ: Πρώτος αντίπαλος η Σούντουβα!». 19 Ιουνίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Ιουλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Θωμάς Ανδρεάδης

Ο Θωμάς Ανδρεάδης (1912 - 17 Ιανουαρίου 1982) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Πέλλας με την ΕΠΕΚ το 1951 και αργότερα με άλλα κόμματα.

 Γεννήθηκε στην Αργυρούπολη Πόντου και ακολούθησε νομικές σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εξελέγη βουλευτής Πέλλας για πρώτη φορά με την ΕΠΕΚ το 1951 και επανεξελέγη με την ΕΠΕΚ - Κόμμα Φιλελευθέρων (1952, βουλευτής Εδέσσης) και ξανά Πέλλας το 1956 , 1961, 1964 με την Ένωση Κέντρου. Αν και εξελέγη το 1961, στις 8 Απριλίου 1962 η εκλογή του ακυρώθηκε. Στις εκλογές του 1974 επανεξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις με 3.589 ψήφους και κατήλθε ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1977 με την ΕΔΗΚ (όπως είχε ονομαστεί πια η ΕΚ-ΝΔ από το 1976), χωρίς να εκλεγεί βουλευτής. Στις ευρωεκλογές του 1981 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος. Πέθανε στην Αθήνα το 1982.
Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων ( ECDC ) είναι μια ανεξάρτητη υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η αποστολή της οποίας είναι η ενίσχυση της άμυνας της Ευρώπης κατά των μολυσματικών ασθενειών. Το Κέντρο ιδρύθηκε το 2004 και βρίσκεται στην πόλη Solna της Σουηδίας .

 Καθώς η οικονομική ολοκλήρωση και τα ανοιχτά σύνορα της ΕΕ αυξήθηκαν, η συνεργασία σε θέματα δημόσιας υγείας έγινε πιο σημαντική. Ενώ η ιδέα της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού κέντρου ελέγχου των ασθενειών είχε συζητηθεί προηγουμένως από εμπειρογνώμονες στον τομέα της δημόσιας υγείας, η έκρηξη SARS του 2003 και η ταχεία εξάπλωση του SARS στα σύνορα των χωρών επιβεβαίωσαν την επείγουσα ανάγκη δημιουργίας ενός πανευρωπαϊκού ιδρύματος για τη δημόσια υγεία. Το ECDC δημιουργήθηκε σε χρόνο ρεκόρ για έναν οργανισμό της ΕΕ: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε σχέδιο νόμου τον Ιούλιο του 2003. έως την άνοιξη του 2004 ψηφίστηκε ο Κανονισμός (ΕΚ) 851/2004 και τον Μάιο του 2005 το Κέντρο άρχισε να λειτουργεί. Η σημασία της αποστολής του Κέντρου επιβεβαιώθηκε λίγο μετά την έναρξη λειτουργίας της, όταν η άφιξη της γρίπης των πτηνών H5N1 στη γειτονιά της ΕΕ οδήγησε σε φόβους ότι η ασθένεια θα μπορούσε να προσαρμοστεί ή να μεταλλαχθεί σε πανδημικό στέλεχος ανθρώπινης γρίπης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα European Centre for Disease Prevention and Control στο Wikimedia Commons
EADS 3 Σίγμα Νέαρχος

Ο EADS 3 Σίγμα Νέαρχος είναι ένα εξελιγμένο Μη επανδρωμένο αερόχημα (ΜΕΑ) αναγνώρισης μέσης ακτίνας, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1996. Είναι ένα από τα πολλά ΜΕΑ που παρήγαγε η Ελληνική 3 Sigma (και από το 2002 EADS 3 Sigma) αεροδιαστημική εταιρία, σε συνεργασία με Ελληνικά Πανεπιστήμια, η οποία έπαυσε την λειτουργεία της από το 2012. Ο Νέαρχος είναι εξοπλισμένος με εξελιγμένα ηλεκτρονικά, τα οποία καλύπτουν μια ποικιλία χρήσεων και έχει αποτελέσει πλατφόρμα έρευνας για αρκετά άλλα σχέδια.

 Επόπτευση πεδίου μάχης Αναγνώριση Στόχευση Εκτίμηση ζημίας ESM/ECM Μεταγωγή δεδωμένων επικοινωνίας Γεωλογική και Ναυτική χρήση Επιτήρηση συγκοινωνιών Εντόπιση μολυσμένων περιοχών και περιοχών φυσικών καταστροφών Περιπολίες συνόρων και δασών Ανίχνευση πυρκαγιών πλήρωμα= κανείς ωφέλιμο φορτίο= 92 kg (202.4 lb) μήκος= 3.95 m (13 ft 0 in) άνοιγμα φτερών main= 5.1 m (16 ft 9 in) ύψος main= 1.15 m (3 ft 9 in) καθαρό βάρος= 60 kg (132 lb) μέγιστο βάρος απογείωσης= 110 kg (242 lb) μηχανή= μονοπίστονη 28.3 kW/ 38 hp μέγιστη ταχύτητα= 220 km/h (118 knots, 137 mph) μέγιστο ύψος= 7,000 m (22,966 ft) αυτονομία: 12 hrs
Γκεβόργκ Εμίν

Ο Γκεβόργκ Εμίν (αρμενικά: Գևորգ Էմին, φιλολογικό ψευδώνυμο του Καρλέν Γκριγκορίεβιτς Μουραντιάν, Ασταράκ, 30 Σεπτεμβρίου 1919 – Γερεβάν, 11 Ιουνίου 1998) ήταν σημαντικός Αρμένιος ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής που άκμασε κυρίως κατά τη σοβιετική περίοδο.

 Γεννήθηκε το 1919 στο Ασταράκ της Αρμενίας ως Γκεβόργκ Μουραντιάν, ωστόσο σε μικρή ηλικία άλλαξε το όνομά του σε Καρλέν. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός (με ειδίκευση στην υδραυλική μηχανική) στο Πολυτεχνείο του Γερεβάν, αποφοιτώντας το 1940 και το ίδιο έτος πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση στη λογοτεχνία, δημοσιεύοντας την ποιητική συλλογή «Το μονοπάτι», ενώ τα επόμενα χρόνια παρακολούθησε μαθήματα λογοτεχνίας στη Μόσχα. Ως πολιτικός μηχανικός εργάστηκε στην κατασκευή του Ματενανταράν στο Γερεβάν. Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με αρμενικά λογοτεχνικά έντυπα, ενώ εργάστηκε επί σειρά ετών στο Ινστιτούτο Τεχνών του Γερεβάν. Παράλληλα, ήταν από το 1958 μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γραπτά του Εμίν περιστρέφονται γύρω από θέματα όπως η Αρμενική Γενοκτονία, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (κατά τη διάρκεια του οποίου υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό), αλλά και διάφορους προβληματισμούς που προέκυψαν από καταστάσεις όπως ο Ψυχρός Πόλεμος, η ανθρώπινη αποξένωση και η πρόοδος της τεχνολογίας. Στην ποίησή του διακρίνονται στοιχεία ειρωνείας, σαρκασμού, χιούμορ, καθώς και υπερηφάνειας για την αρμενική του καταγωγή. Σημαντικά έργα του θεωρούνται, μεταξύ άλλων, οι συλλογές «Νέος δρόμος» (1949), «Αναζητήσεις» (1955), «Δύο δρόμοι» (1962), «Επτά τραγούδια για την Αρμενία» (1974), «Γη, Αγάπη, Αιώνας» (1974) κ.ά. Για το λογοτεχνικό του έργο, ο Εμίν τιμήθηκε δύο φορές με το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ (τα έτη 1951 και 1976) και έλαβε διάφορες ακόμη διακρίσεις όπως το Λογοτεχνικό Βραβείο Χαρέντς το 1979, το Βραβείο της Φιλίας των Λαών κατά το ίδιο έτος κ.ά. Επιπλέον αναφέρεται μεταξύ των σημαντικότερων Αρμενίων ποιητών της εποχής του. Ποιήματά του μεταφράστηκαν για πρώτη φορά στη ρωσική γλώσσα από τον Μπορίς Παστερνάκ, ενώ έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ακόμη γλώσσες όπως τα αγγλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα ισπανικά, τα πολωνικά, τα αραβικά κοκ. Απεβίωσε στις 11 Ιουνίου του 1998 στο Γερεβάν. Γιος του είναι ο συγγραφέας και μεταφραστής Αρτάσης Εμίν (γεν. 1961) και αδελφός του ήταν ο συνθέτης Βαζγκέν Μουραντιάν (1921-2018). Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμοι 3ος, 10ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979 Bardakjian, Kevork B., επιμ. (2000). A Reference Guide to Modern Armenian Literature, 1500-1920. With an Introductory History. Detroit: Wayne State University Press. Holding, Nicholas (2006). Armenia. With Nagorno Karabagh. Bradt Travel Guides. Room, Adrian (2010). Dictionary of Pseudonyms. 13,000 Assumed Names and Their Origins (5η έκδοση). McFarland.
Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις

Ο Ρίτσαρντ Έβανς Σούλτις (αγγλ. Richard Evans Schultes, 1915-2001) ήταν Αμερικανός βιολόγος, ο οποίος θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης Εθνοβοτανικής. Είναι γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τις χρήσεις των φυτών από τους αυτόχθονες πληθυσμούς, ιδιαίτερα τους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αμερικής. Ερεύνησε και μελέτησε ενθεογονικά ή παραισθησιογόνα φυτά, ιδιαίτερα στο Μεξικό και τον Αμαζόνιο, που περιελάμβανε δια βίου συνεργασίες με χημικούς. Είχε χαρισματική επιρροή ως εκπαιδευτικός στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Αρκετοί από τους φοιτητές του και τους συναδέλφους του συνέχισαν να γράφουν δημοφιλή βιβλία και να αναλαμβάνουν θέσεις με επιρροή σε μουσεία, βοτανικούς κήπους και οργανισμούς για τη λαϊκή κουλτούρα. Το βιβλίο του The Plants of the Gods: Their Sacred, Healing, and Hallucinogenic Powers (1979), σε συνεργασία με τον χημικό Άλμπερτ Χόφμαν, που ανακάλυψε το LSD, θεωρείται το πιο δημοφιλές έργο του. Το ίδιο έργο επανεκδόθηκε, σε μια εκτεταμένη δεύτερη έκδοση, βασισμένη σε γερμανική μετάφραση του Κρίστιαν Ρετς το 2001.

 Schultes, Richard Evans (1976). Hallucinogenic Plants. illus. Elmer W. Smith. New York: Golden Press. ISBN 0-307-24362-1. Schultes, Richard Evans· Albert Hofmann (1979). Plants of the Gods: Origins of Hallucinogenic Use. New York: McGraw-Hill. ISBN 0-07-056089-7. Schultes, Richard Evans· Albert Hofmann (1980). The Botany and Chemistry of Hallucinogens (2nd έκδοση). Springfield, Ill.: Thomas. ISBN 0-398-03863-5. Schultes, Richard Evans· William A. Davis, with Hillel Burger (1982). The Glass Flowers at Harvard. New York: Dutton. ISBN 0-525-93250-X. Schultes, Richard Evans (1988). Where the Gods Reign: Plants and Peoples of the Colombian Amazon. Oracle, Ariz.: Synergetic Press. ISBN 0-907791-13-1. Schultes, Richard Evans· Robert F. Raffauf (1990). The Healing Forest: Medicinal and Toxic Plants of the Northwest Amazonia. Portland, Or.: Dioscorides Press. ISBN 0-931146-14-3. Schultes, Richard Evans· Robert F. Raffauf (1992). Vine of the Soul: Medicine Men, Their Plants and Rituals in the Colombian Amazonia. Oracle, Ariz.: Synergetic Press. ISBN 0-907791-24-7. Schultes, Richard Evans· Siri von Reis (eds.) (1995). Ethnobotany: Evolution of a Discipline. Portland, Or.: Dioscorides Press. ISBN 0-931146-28-3. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Richard Evans Schultes στο Wikimedia Commons
Έλλα Παμφίλοβα

Η Έλλα Αλεξάντροβνα Παμφίλοβα (ρωσ. Элла Александровна Памфилова, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1953, Αλμαλίκ) είναι Ρωσίδα πολιτικός, πρώην βουλευτής της Κρατικής Δούμας, υποψήφια για πρόεδρος το 2000 και πρώην πρόεδρος (2004 - 2010) του Συμβουλίου του Ιδρύματος της Κοινωνίας των Πολιτών Ίδρυμα και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις 18 Μαρτίου 2014, έγινε Ρώσος Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαδέχοντας τον Βλαντιμίρ Λούχιν. Στις 28 Μαρτίου του 2016 πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής της Ρωσίας.

 Η Παμφίλοβα ξεκίνησε την καριέρα της στο κεντρικό εργοστάσιο μηχανικών και επισκευής στη Μόσχα ως μηχανικός. Επίσης, ήταν η πρώτη γυναίκα επικεφαλής στη κρατική εταιρεία ζωοτροφών "Μπέλκα", την οποία επέβλεψε από το 1984 έως το 1986. Αργότερα έγινε Λαϊκός Αντιπρόσωπος της ΕΣΣΔ και μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Κατά την περίοδο από το 1991 μέχρι το 1994, οδήγησε το Υπουργείο Κοινωνικής Φροντίδας υπό την προεδρία του Προέδρου Μπόρις Γιέλτσιν. Μεταξύ του 1994 και του 1999, η Παμφίλοβα εξελέγη τρεις φορές ως βουλευτής της ρωσικής Δούμας. Το 2000 ήταν η πρώτη γυναίκα υποψήφιος σε Ρωσικές προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, αντιμετώπισε σκληρό ανταγωνισμό από τον ηγέτη του Γιάμπλοκο Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι για τη φιλελεύθερη ψηφοφορία, και το μερίδιο της στη ψηφοφορία ήταν πολύ χαμηλή. Από το 2004 είναι επικεφαλής της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Βλαντιμίρ Πούτιν. Στην συνεδρία της Κρατικής Δούμας στις 7 Οκτωβρίου 2009, ένας βουλευτής της Ενωμένης Ρωσίας, ο Ρόμπερτ Σλέγκελ, πρότεινε την καθαίρεση της Παμφίλοβα από τον Πρόεδρο στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υποστηρίζοντας τα δικαιώματα του Αλεξάντρ Ποντραμπίνεκ. Το οργανισμός, με επικεφαλής την Παμφίλοβα, κάλεσε τις διαμαρτυρίες ως "εκστρατεία διώξεων που διοργανώθηκε από τους ανεύθυνους τυχοδιώκτες από το Νάσι" και είπε ότι οι ακτιβιστές παρουσίαζαν ανοιχτά σημάδια εξτρεμισμού. Website of the Council on Civil Society Institutions and Human Rights Website of the Civil G8
Κινέτα Αττικής

Η Κινέτα είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Δυτικής Αττικής που βρίσκεται κατά μήκος της Εθνικής οδού Αθηνών-Κορίνθου, 56 χιλιόμετρα δυτικά της Αθήνας. Είναι χτισμένη στις ακτές του Σαρωνικού, λίγο δυτικότερα της Κακιάς Σκάλας (Σκυρωνίδες Πέτρες), κάτω από τα Γεράνεια Όρη. Η Κινέτα διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες παραλίες του βόρειου Σαρωνικού, κάτι που την έκανε δημοφιλή τόπο παραθερισμού των κατοίκων της Αττικής ήδη από την δεκαετία του 1960. Μετά την δεκαετία του 1980 άρχισε να αποκτάει μόνιμους κατοίκους που αυξήθηκαν ακόμα περισσότερο τις επόμενες δεκαετίες. Η Κινέτα ανήκει στο Δήμο Μεγαρέων και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.446 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Η Κινέτα αναφέρεται σε βιβλίο του 1833 ως μικρό χωριό με αρβανίτικο πληθυσμό. Η ονομασία της θεωρείται πως προέρχεται από το αλβανικό kënetë, που σημαίνει βάλτος και οφείλεται στους μικρούς βάλτους που σχηματίζονταν στο παρελθόν στην περιοχή κοντά στην παραλία. Στις 23 Ιουλίου 2018, έπειτα από πυρκαγιά που ξέσπασε στην ευρύτερη περιοχή της Κινέτας η οποία ξεκίνησε από πευκόφυτη έκταση στα Γεράνεια Όρη, καταστράφηκαν δεκάδες σπίτια και κάηκαν τεράστιες εκτάσεις δάσους. Τα ξημερώματα της 25ης Νοεμβρίου 2019, η Κινέτα επλήγη από τις σοβαρές πλημμύρες που προκλήθηκαν από ισχυρές βροχοπτώσεις στη διάρκεια της νύχτας και είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή πολλών σπιτιών, καταστημάτων και διαφόρων επιχειρήσεων. Οι δρόμοι της γέμισαν με τόνους μπάζων, λάσπης και φερτών υλικών και παρέσυραν στο πέρασμά τους αυτοκίνητα και πολλά ακόμη αντικείμενα. Γαλήνη Πανόραμα 1 Πανόραμα 2 Πανόραμα 3 Μαρούγκα Παραλία Κακιά Σκάλα
Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας

Ο Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας είναι ένας ετήσιος δείκτης και κατάταξη που δημιουργήθηκε το 1995 από το συντηρητικό think-tank The Heritage Foundation και το The Wall Street Journal για τη μέτρηση του βαθμού οικονομικής ελευθερίας στα έθνη του κόσμου. Οι δημιουργοί του ευρετηρίου ισχυρίζονται ότι ακολουθούν μια προσέγγιση εμπνευσμένη από τον Adam Smith στο The Wealth of Nations, ότι «οι βασικοί θεσμοί που προστατεύουν την ελευθερία των ατόμων να επιδιώκουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα οδηγούν σε μεγαλύτερη ευημερία για την ευρύτερη κοινωνία».

 Ο ιστότοπος του Heritage Foundation δηλώνει ότι "Η οικονομική ελευθερία είναι το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ελέγχει τη δική του εργασία και περιουσία. Σε μια οικονομικά ελεύθερη κοινωνία, τα άτομα είναι ελεύθερα να εργάζονται, να παράγουν, να καταναλώνουν και να επενδύουν με όποιον τρόπο θέλουν. Σε οικονομικά ελεύθερες κοινωνίες, οι κυβερνήσεις επιτρέπουν στην εργασία, το κεφάλαιο και τα αγαθά να κυκλοφορούν ελεύθερα και να απέχουν από τον εξαναγκασμό ή τον περιορισμό της ελευθερίας πέραν του αναγκαίου βαθμού για την προστασία και τη διατήρηση της ίδιας της ελευθερίας. Με τη δημοσίευση ετήσιων εκθέσεων, το ίδρυμα επιχειρεί να επισημάνει πού τέτοιες ελευθερίες υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Το Heritage Foundation αναφέρει ότι το κορυφαίο 20% του δείκτη έχει το διπλάσιο του κατά κεφαλήν εισοδήματος από εκείνα του δεύτερου πεμπτηλιού και πέντε φορές το αντίστοιχο του 20%. Ο Carl Schramm, ο οποίος έγραψε το πρώτο κεφάλαιο του Ευρετηρίου του 2008, δηλώνει ότι οι πόλεις της Μεσαιωνικής Ιταλίας και οι πόλεις της Μεσοδυτικής Αμερικής στα μέσα του 19ου αιώνα άνθισαν όλες στο βαθμό που είχαν οικονομική ρευστότητα και θεσμική προσαρμοστικότητα που δημιουργήθηκε από την οικονομική ελευθερία. Σύμφωνα με τον Will Wilkinson από το ελευθεριακό think tank Cato Institute, μελέτες δείχνουν ότι η υψηλότερη οικονομική ελευθερία συσχετίζεται έντονα με την υψηλότερη αυτοαναφερόμενη ευτυχία. [6] Σύμφωνα με τους οικονομολόγους Tomi Ovaska και Ryo Takashima, η έρευνα για την οικονομική ελευθερία προτείνει "ότι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται αναμφισβήτητα για το βαθμό στον οποίο η κοινωνία στην οποία ζουν τους παρέχει ευκαιρίες και την ελευθερία να αναλαμβάνουν νέα έργα, έντονα και να κάνουν επιλογές με βάση τις προσωπικές προτιμήσεις κάποιου. "[7] Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Cato, η υψηλότερη οικονομική ελευθερία προάγει τη συμμετοχή και τη συνεργασία. [8] Ισχυρίζεται επίσης ότι η υψηλότερη οικονομική ελευθερία είναι εξαιρετικά σημαντική για την πρόληψη των πολέμων. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η ελευθερία είναι περίπου 54 φορές πιο αποτελεσματική από τη δημοκρατία (όπως μετράται από το Democracy Score) στη μείωση των βίαιων συγκρούσεων. [9]
Εν Ονόματι της Βίας

Η ταινία Εν Ονόματι της Βίας (πρωτότυπος τίτλος: L' Alpaquer), είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 1976, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φιλίπ Λαμπρό. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Ζαν Πολ Μπελμοντό και ο Μπρούνο Κρέμερ. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1976 και θεωρείται ως ένα τυπικό γαλλικό θρίλερ από τη δεκαετία του 1970. Είναι μια από τις πολλές ταινίες του Μπελμοντό, όπου παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όπως και στις ταινίες "Ο Υπέροχος (Le Magnifique)", "Ο Αδιόρθωτος (L'Incorrigible)", ή "Ο Περιθωριακός (Le Marginal)", ο Μπελμοντό είναι ο πραγματικός σταρ της ταινίας, υποδύομενος έναν μοναχικό χαρακτήρα που τα βάζει με τους κακούς.

 Ένας από τους χαρακτήρες λέει στην αρχή της ταινίας: «Ο "Κυνηγός" είναι ένας παλιός κυνηγός άγριων θηρίων και νυν έμμισθος κυβερνητικός πράκτορας που ξεπερνά την ρουτίνα ένος μπάτσου». Αρχικά ο «Κυνηγός» ήταν ένας κυνηγός ελαφιών, που στην πορεία έγινε κυνηγός κεφαλών που εργαζόταν για την αστυνομία και αναλάμβανε να καταβάλλει τα χρήματα που είχαν κλαπεί από τους εγκληματίες. Η βασική πλοκή περιστρέφεται γύρω από την επιδίωξη του Κυνηγού να εντοπίσει έναν ψυχοπαθή ληστή τραπεζών και δολοφόνο, γνωστό ως το «Γεράκι», ο οποίος σκοτώνει όποιον βλέπει προκειμένου να διαπράξει ένα έγκλημα. Η τεχνική του είναι να πληρώνει έναν νεαρό και αφελή άνθρωπο για να γίνει συνεργός του, και στη συνέχεια τον σκοτώνει αμέσως, για να μην μπορεί να τον καταδώσει στις αρχές. Ένας από τους συνεργούς του, ο Κόστα Βάλντεζ, τραυματίζεται μόνο κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας ληστείας, και καταφέρνει να ξεφύγει από το Γεράκι και θα κρυφτεί. Ο Κυνηγός θα καταφέρει να εντοπίσει τον Βάλντεζ, και με την βοήθεια του θα φτάσει στο τέλος στο Γεράκι και θα τον σκοτώσει. Ζαν Πολ Μπελμοντό ως Κυνηγός Μπρούνο Κρέμερ ως Γεράκι Πάτρικ Φιερί ως Κόστα Βάλντεζ Τζον Νεγκρονί ως Σπίτζερ Εν Ονόματι της Βίας στην IMDb (Αγγλικά)
GNOME Terminal

Το GNOME Terminal είναι o τερματικός σταθμός εργασίας (αγγλ. terminal emulator) του περιβάλλοντος εργασίας GNOME. Το τερματικό επιτρέπει στους χρήστες ενός λειτουργικού συστήματος να χρησιμοποιούν ένα πραγματικό κέλυφος του συστήματος για να επικοινωνήσουν μαζί του, χωρίς να βγουν από το γραφικό περιβάλλον που συνήθως προτιμούν.

 Το GNOME Terminal έχει παρόμοια λειτουργικότητα με το xterm. Το πρόγραμμα υποστηρίζει πολλαπλά προφίλ (αγγλ. profile). Ο χρήστης έχει την δυνατότητα να δημιουργεί και να διαγράφει προφίλ, καθώς και να ρυθμίζει το καθένα από αυτά ξεχωριστά. Υπάρχει πληθώρα επιλογών ρύθμισης, όπως η ρύθμιση γραμματοσειράς, η χρήση διαφορετικών χρωμάτων, η ρύθμιση του τρόπου με τον οποίο ο τερματικός σταθμός διαχειρίζεται τα πλήκτρα delete και backspace και άλλες.Το GNOME Terminal μπορεί να ρυθμιστεί έτσι ώστε κατά την εκκίνηση του να ξεκινά το προεπιλεγμένο προφίλ του χρήστη. Κάθε προφίλ ρυθμίζεται ξεχωριστά. Για παράδειγμα ένας χρήστης θα μπορούσε να έχει ένα προφίλ το οποίο να εκκινεί το προεπιλεγμένο κέλυφος και ένα δεύτερο προφίλ με το οποίο να κάνει απομακρυσμένη σύνδεση με ένα άλλο υπολογιστή. Το πρόγραμμα υποστηρίζει καρτέλες (αγγλ. tabs). Χάρη σε αυτές οι χρήστες μπορούν να εκτελούν πολλές εργασίες παράλληλα, χωρίς να χρειάζεται να ανοίξουν το τερματικό σε διαφορετικά παράθυρα. Το πρόγραμμα δίνει την δυνατότητα στον χρήστη να ανοίγει, να κλείνει και να μετονομάζει τις καρτέλες στο ίδιο παράθυρο του τερματικού. Επίσης είναι δυνατό να αναδιαταχθούν οι καρτέλες στο ίδιο παράθυρο, να μετακινηθεί μια καρτέλα με το ποντίκι από το ένα παράθυρο του τερματικού σε άλλο ή ακόμα και να δημιουργηθεί νέο παράθυρο με τη μετακίνηση της καρτέλας και την κατάλληλη χρήση του ποντικιού. Το GNOME Terminal μπορεί να ανιχνεύσει αυτόματα τα σημεία του κειμένου που μπορεί να είναι διευθύνσεις URL ή διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Όταν ο δείκτης βρεθεί πάνω σε μια τέτοια διεύθυνση, η διεύθυνση υπογραμμίζεται και εάν ο χρήστης κάνει κλικ με το ποντίκι, η διεύθυνση θα ανοίξει στον προεπιλεγμένο φυλλομετρητή. Οι διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μπορούν ακόμα να ανοιχθούν με χρήση του επιλεγμένου προγράμματος διαχείρισης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (αγγλ. mail client). Το πρόγραμμα δίνει αρκετές επιλογές σε σχέση με την εμφάνιση του. Για παράδειγμα ο χρήστης μπορεί να αλλάξει τη μορφή του δρομέα, το είδος και το μέγεθος της γραμματοσειράς, το χρώμα των γραμμάτων και του φόντου (αγγλ. background) ή το μέγεθος του παραθύρου του τερματικού. Το GNOME Terminal βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο widget VTE. Το VTE είναι επίσης μέρος του πακέτου λογισμικού του GNOME και παρέχει όλη την λειτουργικότητα ενός τερματικού σταθμού. Τόσο το GNOME Terminal όσο και το VTE είναι υλοποιημένα σε C. Konsole xterm xvt Η σελίδα του προγράμματος στο Free Software Directory (Αγγλικά)
Πέρασμα Σέμερινγκ

Το Σέμερινγκ ή Ζέμερινγκ (γερμανική προφορά: [ˈzɛməʁɪŋ]) είναι ένα ορεινό πέρασμα στις ανατολικές βόρειες ασβεστολιθικές Άλπεις που συνδέει την Κάτω Αυστρία με τη Στυρία, μεταξύ των οποίων σχηματίζει φυσικό σύνορο. Βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά της Βιέννης, σε υψόμετρο 985 μέτρων.

 Το πέρασμα Σέμερινγκ βρίσκεται δυτικά των ορέων Sonnwendstein και Hirschenkogel και ανατολικά του Pinkenkogel. Μαζί με το πέρασμα Βέξελ, το Σέμερινγκ αποτελεί την πιο σημαντική σύνδεση μεταξύ της Κάτω Αυστρίας και της Στυρίας. Το πέρασμα διευκολύνει τις επικοινωνίες της Βιέννης με τα Βαλκάνια μέσω της Στυρίας, με την Ιταλία μέσω της Καρινθίας και με το Ίνσμπρουκ μέσω της άνω κοιλάδας του ποταμού Ενς. Ο πρώτος δρόμος μέσω του περάσματος κατασκευάστηκε το 1728 και ανακατασκευάστηκε το 1839–42. Μπορεί κανείς να το διασχίσει οδικώς μέσω του αυτοκινητόδρομου A2 περνώντας διαμέσου σήραγγας ή μέσω της επαρχιακής οδού S6 περνώντας στην κορυφή του, ή χρησιμοποιώντας τον σιδηρόδρομο που αποτελεί μέρος της νότιας αυστριακής σιδηροδρομικής γραμμής και κατασκευάστηκε μεταξύ 1848 και 1854. Το 1998, η Σιδηροδρομική γραμμή Ζέμερινγκ εγγράφηκε στον Κατάλογο των μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Στο πέρασμα βρίσκεται και το ομώνυμο χωριό, ενώ λίγο πιο κάτω από το πέρασμα, στην πλευρά της Κάτω Αυστρίας, βρίσκεται το χωριό Maria Schutz και το χωριό Spital am Semmering στη Στυρία. Οι Schottwien και Mürzzuschlag είναι οι πιο κοντινές πόλεις εκατέρωθεν. Το χιονοδρομικό κέντρο του Σέμερινγκ, με την ονομασία Zauberberg, φιλοξενεί εκδηλώσεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου, και εκτείνεται μέχρι το όρος Hirschenkogel (υψόμετρο 1340 μέτρα). Είναι ένα μικρό σχετικά χιονοδρομικό κέντρο με μόλις τρεις αναβατήρες (ski lifts) και πίστες 14 χιλιομέτρων, αλλά μπορεί να υπερηφανεύεται για 355 μέτρα κάθετης κατάβασης και οι πίστες του διαθέτουν ένα από τα καλύτερα συστήματα φωτισμού στην Ευρώπη για νυχτερινό σκι. Το χαρτονόμισμα των 20 σελινιών του 1968, που κυκλοφορούσε έως το 1989, απεικόνιζε στην πίσω όψη το πέρασμα Σέμερινγκ με μια από τις χαρακτηριστικές οδογέφυρές του και στην μπροστινή όψη τον σχεδιαστή του σιδηροδρόμου Σέμερινγκ, τον Καρλ φον Γκέγκα. Το πέρασμα εμφανίστηκε επίσης το 2004 σε ένα αναμνηστικό νόμισμα των 25 ευρώ για τα 150 χρόνια του αλπικού σιδηροδρόμου Σέμερινγκ. Στην πίσω όψη του κέρματος μια ατμομηχανή μόλις εξέρχεται από μια σήραγγα διασχίζοντας μια οδογέφυρα. Η οδική διαδρομή του περάσματος Σέμερινγκ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Πέρασμα Σέμερινγκ στο Wikimedia Commons
321 Φλωρεντίνα

Η Φλωρεντίνα (Florentina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,04. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη και της έδωσε το όνομα της κόρης του. Η Φλωρεντίνα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.

 Η μέση διάμετρος της Φλωρεντίνας υπολογίζεται σε 27,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 21,1 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,230 (από δεδομένα του IRAS). Η Φλωρεντίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 52 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κριόλο

Κρεολοί (ισπ.: criollos, [ενικός criοllo], πορτ.: crioulos [ενικός crioulo]) ονομάζονταν τα μέλη της αριστοκρατίας της Λατινικής Αμερικής, κατά τα χρόνια της ισπανικής κυριαρχίας. Γενικότερα, κρεολοί αποκαλούνταν οι Ισπανοί που είχαν γεννηθεί στη Λατινική Αμερική, δηλαδή οι λευκοί κάτοικοι της ηπείρου. Σήμερα ο όρος κρεολός αναφέρεται σε διάφορες εθνικές ομάδες, άσχετων με τους Ισπανούς κονκισταδόρες και τους απογόνους τους, όπως οι κρεολοί της Αλάσκα και οι κρεολοί της Σιέρα Λεόνε.

 Τόσο ο ισπανικός όρος criοllo, όσο και ο πορτογαλικός crioulo προέρχονται από το κοινό στις δύο γλώσσες ρήμα criar, που σημαίνει "ανατρέφω" ή "μεγαλώνω". Η λέξη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 15ο αιώνα από τους Πορτογάλους αποίκους της Δυτικής Αφρικής, ως χαρακτηρισμός των μιγάδων ή όσων δεν είχαν γεννηθεί στη χώρα καταγωγής τους. Στην κοινωνική πυραμίδα, οι κρεολοί βρίσκονταν ανάμεσα στους πενινσουλάρες (Ισπανούς γεννημένους στην Ευρώπη) και τους μιγάδες και μη λευκούς, την πλειονότητα του πληθυσμού της Νότιας Αμερικής, που όμως ήταν υπόδουλοι και ζούσαν μέσα στην ανέχεια. Γενικά, οι κρεολοί ήταν πλούσιοι γαιοκτήμονες, κάτοχοι μεγάλων χασιέντα (κτημάτων), όπου εργάζονταν πολλοί δούλοι. Οι γιοι τους σπούδαζαν στην Ευρώπη και οι οικογένειές τους κατοικούσαν στις ωραιότερες συνοικίες του Καράκας, της Λίμα και του Μπουένος Άιρες. Παρ' όλη την οικονομική τους δύναμη, οι κρεολοί δεν είχαν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία, η οποία ασκούνταν από τους πενινσουλάρες, κατόχους όλων των διοικητικών, στρατιωτικών και θρησκευτικών θέσεων. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την υπεροψία των πενινσουλάρες, έτρεφε για αιώνες την οργή της αφρόκρεμας που είχε γεννηθεί στη Λατινική Αμερική. Κατά τον 19ο αιώνα, οι νέοι κρεολοί, εμπνεόμενοι από την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για ανεξαρτησία από την Ισπανία. Ωστόσο η απελευθέρωση δεν επέφερε τη χαλάρωση των αυστηρών ταξικών διακρίσεων του νοτιοαμερικανικού κόσμου. Υπήρχε ακόμη το τεράστιο χάσμα μεταξύ των πλούσιων κρεολών, οι οποίοι απλώς αντικατέστησαν τους Ισπανούς στην κορυφή της κοινωνίας, και των φτωχών μαζών, όπως και προγενέστερα. Time-Life Παγκόσμια Ιστορία, Τόμος 16, Εκδόσεις Κ. Καπόπουλος