Κολπική μαρμαρυγή

Η Κολπική Μαρμαρυγή, ανήκει στις υπερκοιλιακές αρρυθμίες και είναι η πιο συχνή αρρυθμία της καρδιάς παγκοσμίως.[1]Η γήρανση του πληθυσμού στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική την κάνουν ιδιαίτερα συχνή ιδιαίτερα σε ηλικίες άνω των 60 ετών. Οι οικονομικές συνέπειες στους προϋπολογισμούς της υγείας καθώς και η πρόοδος τόσο της φαρμακοβιομηχανίας όσο και της επεμβατικής καρδιολογίας (ηλεκτροφυσιολογίας) ,έχει στρέψει τα φώτα της επιστήμης πάνω της.

 Η διάγνωση της νόσου είναι πάντα ηλεκτροκαρδιογραφική (υπάρχουν ηλεκτροκαρδιογραφικά κριτήρια). Η κλινική εικόνα διαφέρει από ασθενή σε ασθενή και μπορεί να είναι εντελώς ασυμπτωματική (σε ηλικιωμένους συνήθως) έως αίσθημα παλμών (συνηθέστερα), δύσπνοια, αδυναμία, αίσθημα ζάλης. Η αιτιολογία διακρίνεται κυρίως σε καρδιαγγειακής αιτιολογίας βαλβιδοπάθεια, αρτηριακή υπέρταση, ισχαιμική καρδιακή νόσο, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου κ.α. ή σε μη καρδιακής αιτιολογίας νόσους όπως θυρεοειδοπάθεια, πνευμονοπάθειες, αλκοολισμός, παχυσαρκία, σακχαρώδης διαβήτης κ.α. Αυτή θα πρέπει να γίνει από άλλες κολπικές αρρυθμίες (κολπικό πτερυγισμό, πολυεστιακή κολπική ταχυκαρδία). Η Κολπική Μαρμαρυγή δεν είναι και τόσο αθώα όσο θα ήθέλαν να πιστεύουν οι καρδιολόγοι την δεκαετία του 80 και ίσως και του 90. Έχει βρεθεί ότι διπλασιάζει τον κίνδυνο θανάτου ανεξαρτήτως λόγου,διπλασιάζει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο, πενταπλασιάζει την πιθανότητα νοσηλείας ενώ επταπλασιάζει τον κίνδυνο αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου (75000 ΑΕΕ στην Αμερική τον χρόνο). Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις επιπλοκές που προκαλούνται από την φαρμακευτική αγωγή ή τις επεμβατικές θεραπευτικές τεχνικές. Η θεραπεία περιλαμβάνει σε πρώτη φάση φαρμακευτική αντιμετώπιση σε συνάρτηση με τυχόν άλλα καρδιακά προβλήματα ή νόσους του ασθενούς, ενώ σε δεύτερη φάση σε μη ανταπόκριση κυρίως στην θεραπεία σε επεμβατικές νέες τεχνικές με όλο και πιο καλά αποτελέσματα. Αλλαγές στον τρόπο ζωής, όπως απώλεια βάρους σε ασθενείς με παχυσαρκία, αύξηση φυσικής δραστηριότητας και μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής, και να μειώσουν το φορτίο της νόσου. Η κολπική μαρμαρυγή συχνά θεραπεύεται με φάρμακα που μειώνουν τον καρδιακό ρυθμό σε σχεδόν φυσιολογικό εύρος ή αλλάζουν στο ρυθμό σε φυσιολογικό φλεβοκομβικό ρυθμό. Η ηλεκτρική καρδιομετατροπή μπορεί να βοηθήσει την μετατροπή της κολπικής μαρμαρυγής σε φυσιολογικό ρυθμό σε επείγουσα βάση όταν το άτομο είναι ασταθές. Ο καυτηριασμός περιοχών της καρδιάς μπορεί να μειώσει την επανεμφάνιση σε κάποια άτομα. Σε άτομα με χαμηλό κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου δεν είναι απαραίτητη η χορήγηση αντιπηκτικών φαρμάκων. Όταν ο κίνδυνος είναι υψηλότερος γενικά συνιστάται η έναρξη αντιθρομβοτικής αγωγής, όπως με βαρφαρίνη ή με άμεσα από του στόματος αντιπηκτικά (όπως η απιξαμπάνη και η ριβαροξαμπάνη). Αυτά τα φάρμακα όπως αν και μειώνουν τον κίνδυνο θρομβώσεων αυξάνουν τον κίνδυνο σοβαρής αιμορραγίας. https://web.archive.org/web/20100310214849/http://www.hcs.gr/content/KOLPIKI_MARMARYGI http://www.medlook.net/article.asp?item_id=2868 https://web.archive.org/web/20100624233225/http://www.bhf.org.uk/news-and-campaigning/our-campaigns/atrial-fibrillation.aspx https://web.archive.org/web/20101127151521/http://www.hrspatients.org/patients/heart_disorders/atrial_fibrillation/default.asp http://circ.ahajournals.org/cgi/content/full/114/7/e257 http://guidance.nice.org.uk/CG36 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC101077/ Κολπικός πτερυγισμός Υπερκοιλιακές αρρυθμίες