IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ - (ολλ.:Het Achterhuis) (Το πίσω σπίτι), ονομάζεται το βιβλίο που προέκυψε από τη δημοσίευση των ημερολογιακών σημειώσεων που κρατούσε η Άννα Φρανκ, στο Άμστερνταμ, για όσο καιρό κρυβόταν με την οικογένειά της από τους Γερμανούς, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο καταφύγιο της οικογένειας στο Πρίσενγκρατς. Η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο. Επέζησε μόνον ο πατέρας της, Όττο Φρανκ, χάρη στον οποίο εκδόθηκαν, για πρώτη φορά το 1947, αρκετές από τις σελίδες του ημερολογίου . Σήμερα, το ίδρυμα που διατηρεί τα πνευματικά δικαιώματα του έργου, το «Anne Frank Fonds» αναφέρει την έκδοση του 1991, ως την πρώτη πλήρη δημοσίευση του χειρογράφου. Το ημερολόγιο έχει μεταφραστεί σε 30 γλώσσες και ως σήμερα έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

 Η πρώτη μεταγραφή του ημερολογίου της Άννα έγινε από τον Όττο Φρανκ για τους συγγενείς του στην Ελβετία. Η δεύτερη, μια σύνθεση στην πραγματικότητα της επανασυγγραφής του κειμένου, αποσπασμάτων από τα δοκίμιά της, και σκηνές από τα αρχικά της ημερολόγια, έγινε το πρώτο χειρόγραφο προς έκδοση, με επίλογο γραμμένο από φίλο της οικογένειας, στον οποίο καταγραφόταν η τύχη της συγγραφέως. Την άνοιξη του 1946 το χειρόγραφο έφθασε στα χέρια του Dr. Jan Romein, ένος Δανού ιστορικού, ο οποίος έγραψε αμέσως άρθρο για την εφημερίδα Het Parool: Τούτο το φαινομενικά ασυνεχές ημερολόγιο ενός παιδιού, αυτή η de profundis αποκάλυψη με τη φωνή ενός παιδιού, ενσωματώνει τη φρίκη του φασισμού περισσότερο από οποιοδήποτε στοιχείο της Νυρεμβέργης. Jan Romein Το άρθρο διέγειρε το ενδιαφέρον του εκδοτικού οίκου Contact Publishing που προσέγγισε τον Όττο Φρανκ. Προσφέρθηκε να εκδώσει το βιβλίο, αλλά συμβούλευσε τον Όττο Φρανκ να αποφύγει τις αφηγήσεις εκείνες που υποδείκνυαν την αναδυόμενη σεξουαλικότητα της Άννα εξαιτίας πιθανών αντιδράσεων συντηρητικών και πρότεινε περικοπές. Αρκετές από τις καταχωρήσεις του ημερολογίου διαγράφηκαν, πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο στις 25 Ιουνίου 1947. Προς τα τέλη του 1950 βρέθηκε ο μεταφραστής της αγγλικής γλώσσας, η Barbara Mooyaart-Doubleday που συνήψε συμβόλαιο με την Vallentine, Mitchell & Co. στην Αγγλία και κατά το επόμενο έτος η μετάφρασή της, που περιλάμβανε τα τμήματα που είχε αφαιρέσει ο Όττο Φρανκ, εκδόθηκε στις ΗΠΑ και το 1952 στη Μεγάλη Βρετανία. Έγινε μπεστ-σέλερ και ακολούθησαν μεταφράσεις στη γερμανική, την ιταλική, την ισπανική, τη ρωσική, την ιαπωνική και την ελληνική γλώσσα. Επί του παρόντος αναμένεται να εκδοθούν άλλες πέντε σελίδες που μεταβίβασε ο Όττο Φρανκ στην κατοχή υπαλλήλου του Οίκου Άννα Φρανκ και οι οποίες είχαν αφαιρεθεί πιθανώς εξαιτίας της ωμής κριτικής που ασκούσε η Άννα Φρανκ στον γάμο των γονέων της Το βιβλίο που βασίστηκε στο ημερολόγιο κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1955, και η ταινία που ακολούθησε απέδωσε στη Σέλλεϋ Γουίντερς βραβείο Όσκαρ για την ερμηνεία της. Η Γουίντερς δώρισε το Όσκαρ στον Οίκο Άννα Φρανκ, στο Άμστερνταμ.Το ημερολόγιο της Άννας εκδόθηκε πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα το 1956 από τις Εκδόσεις 'ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΚΔΟΤΕΣ' σε μετάφραση του Κώστα Καλλιγά. Ακολούθησαν διάφορες νεότερες εκδόσεις. www.annefrank.org
Άγιος Προκόπιος Νάξου

Ο Άγιος Προκόπιος είναι δυτικό παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο της Νάξου με 96 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται 5 χλμ. νότια της Χώρας Νάξου, στο μυχό του ομώνυμου και μεγαλύτερου όρμου της Νήσου, στον όρμο του Αγίου Προκόπη. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα του Αγερσανίου. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Νάξου με την ομώνυμη φημισμένη παραλία του. Η παραλία του Αγίου Προκοπίου, συνέχεια της οποίας, (νότια), είναι η ξακουστή παραλία της Αγίας Άννας, θεωρείται η τρίτη καλλίτερη της Ελλάδας, ενώ περιλαμβάνεται στις δέκα καλλίτερες της Ευρώπης με το χαρακτηριστικό γνώρισμα τη σπυρωτή λευκή άμμο που καταλήγει εσωτερικά σε μιά ζώνη από αμμόλοφους. Η καθαρότητα της θάλασσας παρουσιάζει ένα θαυμάσιο κλιμακωτό χρωματισμό του όρμου από γαλαζοπράσινο σε γαλάζιο και βαθύ μπλε. Έχει μήκος 2 χλμ. Στη περιοχή εκτός από τις διάφορες τουριστικές μονάδες υφίσταται ιδιωτική σχολή καταδύσεων καθώς και ιδιαίτερο σκάφος με γυάλινο πυθμένα με το οποίο εκτελούνται θαλάσσιες ξεναγήσεις του ενάλιου πλούτου της ευρύτερης περιοχής.

 Το 1981, στην απογραφή ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα του Αγίου Αρσενίου. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Αγίου Αρσενίου καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο Δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Αγίου Αρσενίου, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Νάξου και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγία Άννα ( 176 κ.), Αγίους Πάντες ( 103 κ.), Άγιο Αρσένιο ( 717 κ.), Μάραγκα ( 73 κ.), Μαστοράκη ( 5 κ.) και Στελίδα ( 157 κ.) την Δημοτική Κοινότητα Αγίου Αρσενίου ( 1327 κ.). Η δ.κ. Αγίου Αρσενίου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Σολέ Μπασκέτ

Η Σολέ Μπασκέτ (γαλλικά: Cholet Basket) είναι γαλλικός επαγγελματικό σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Σολέ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Γαλλίας και η έδρα της είναι το Λα Μεϊγρέ. Η Σολέ ιδρύθηκε το 1975 και κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα Γαλλίας τη σεζόν 2009-10. Το 1998 και το 1999, κέρδισε το Κύπελλο Γαλλίας.

 Η ομάδα έκανε το ντεμπούτο της στην 1η κατηγορία της σεζόν 1987–88 και κατάφερε να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα σε μόλις 12 χρόνια. Η ομάδα κατάφερε να διατηρηθεί στο πρωτάθλημα και ήταν σταθερά στις 10 κορυφαίες ομάδες που είχαν ένα πολύ επιτυχημένο σύστημα νέων. Αυτό το σύστημα νέων επέτρεψε στον σύλλογο να παράγει επαγγελματίες παίκτες σεζόν ανά σεζόν. Αφού κέρδισε το Κύπελλο Γαλλίας το 1999, η Σολέ προκρίθηκε αυτόματα για την πρώτη της συμμετοχή στην Ευρωλίγκα (3 νίκες-13 ήττες). Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004–05, 10 από τους 12 παίκτες της πρώτης ομάδας προέρχονται από την ακαδημία νέων. Μερικοί από τους πιο επιφανείς παίκτες που έκαναν το ντεμπούτο τους στην ομάδα, είναι οι Αντουάν Ριγκοντό, Τζιμ Μπιλμπά και Μικαέλ Ζελαμπάλ. Κατά τη σεζόν 2008–2009, η Σολέ ηττήθηκε από τη Βίρτους Μπολόνια στον τελικό του EuroChallenge (75–77). Το 2010, η Σολέ τερμάτισε 1η στην κανονική περίοδο της Pro A League 2009–2010 και κέρδισε το πρωτάθλημα αφού νίκησε τη Λε Μαν στον τελικό των πλέι οφ με 81–65. Χάρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, η Σολέ προκρίθηκε αυτόματα για τη σεζόν 2010-11 της Ευρωλίγκα, όπου αποκλείστηκε κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου (4 νίκες-6 ήττες), ολοκληρώνοντας με νίκη επί της τότε αήττητης Φενέρμπαχτσε Ούλκερ με 82–78. Το 2011, η Σολέt, υπερασπιζόμενη τον τίτλο της, τερμάτισε και πάλι 1η στην κανονική περίοδο της Pro A League 2011-12 και ηττήθηκε μόνο στον τελικό από τη ΣΛΟΚ Νανσί Μπασκέτ με 74-76. Η Σολέ Μπασκέτ επικεντρώνεται έντονα στην Ακαδημία Νέων για να παρέχει παίκτες στην επαγγελματική της ομάδα. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004–05, 10 από τους 12 παίκτες της πρώτης ομάδας προέρχονταν από την ακαδημία νέων του συλλόγου. Είναι επίσης μία από τις μόνο έξι ευρωπαϊκές ομάδες που παρείχε δύο παίκτες στο ΝΒΑ Ντραφτ, το 2009, με τους Ροντρίγκ Μπομπουά και Ναντό Ντε Κολό, μαζί με τις Ρεάλ Μαδρίτης (2005), Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (2009), Φενέρμπαχτσε (2008), Παρτίζαν (2002) και Πω-Ορτέζ (2003). Επίσημος ιστότοπος (γαλλικά) Προφίλ ομάδας στο LNB (γαλλικά) Προφίλ ομάδας στην Euroleague (αγγλικά)
Βέρα Κρούσκα

Η Βέρα Κρούσκα (Αθήνα, 1947) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια στο μπαλέτο του Φώτη Μεταξόπουλου, ενώ άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο σε υποστηρικτικούς μικρούς ρόλους στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς ρόλους της είναι στις ταινίες: Κατηγορώ το κορμί μου (1969), Άγιος Νεκτάριος (1969), Ο Τελευταίος των Κομιτατζήδων (1970), Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971) και Δώστε τα χέρια (1971).

 Η Βέρα Κρούσκα με καταγωγή από τη Σπάρτη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Άγιο Λουκά στα Πατήσια. Σε ηλικία 15 ετών πήρε άδεια από την τότε επιτροπή «Εξαιρετικών ταλέντων» για να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Μουσικού θεάτρου του Ωδείου Αθηνών, ενώ παράλληλα άρχισε να κάνει μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού με δασκάλες τη Σόνια Μοριάνοβα, τη Μύριαμ Σουάζι και την Κέι Χόλντεν. Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία στην αρχή ως χορεύτρια ενώ παράλληλα έκανε το ντεμπούτο της στην κινηματογράφο με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ο ταξιτζής (1962). Τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο τον πήρε το 1967 με την ταινία Έρωτες στη Λέσβο του παραγωγού Τζέιμς Πάρις, με τον οποίο η Κρούσκα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας. Η πρώτη εμφάνιση της στο θέατρο έγινε το 1968 με το έργο «Σαράντα καράτια» δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη. Επίσης έλαβε μέρος ως πρωταγωνίστρια στα έργα: «Το άνθος του κάκτου» με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη και «Ταβάριτς», «Πικ νικ», «Όσκαρ», με το θίασο του Κώστα Μουσούρη. Στη συνέχεια ακολούθησε η συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο και με τα έργα «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1991), «Οι εγκληματίες» (1992), «Ο έμπορος της Βενετίας» (1995), «Βίρα τις άγκυρες» (1997) και «Άμλετ» (2003).Το 2019 στο πλαίσιο του 5ου Πανοράματος του Ελληνικού Κινηματογράφου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» που διεξήχθη στη Λάρισα η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και η Κινηματογραφική Λέσχη Λάρισας βράβευσαν την ηθοποιό για τη συνολική πορεία στη καριέρα της αλλά και γενικότερα για τη στάση ζωής της. Το 1976 η Βέρα Κρούσκα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Κώστα Αρζόγλου, τον οποίο είχε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής σειράς Εν Αθήναις σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη. Το ζευγάρι χώρισε πέντε χρόνια αργότερα το 1981. Η Βέρα Κρούσκα στην IMDb
Γεώργιος του Μεκλεμβούργου

Ο Γεώργιος (γερμ. Georg Herzog zu Mecklenburg, [22 Σεπτεμβρίου] / 4 Οκτωβρίου 1899 - 6 Ιουλίου 1963) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και επικεφαλής του κλάδου του.

 Ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μιχαήλ Φρειδερίκος Γουλιέλμος Αλβέρτος Θεόδωρος Φραγκίσκος ήταν ο μόνος γιος του Γεωργίου Αλεξάνδρου και της Νατάλια Φιόντοροβνα Βονλζάρσκαγια, κυρίας των τιμών της μητέρας του· ο γάμος ήταν μοργανατικός. Το 1963 απεβίωσε στο Ζίγκμαρινγκεν της Βυρτεμβέργης σε ηλικία 6 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Γεώργιος Αλέξανδρος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1920 την Ειρήνα Μιχαηλόβνα Ραέβσκαγια, κόρη του Μιχαήλ Νικόλαϊεβιτς Ραέβσκι (και χήρα του κόμη Αλεξάντερ Μιχαήλοβιτς Τόλστοϋ). Είχε τέκνα: Γεώργιος Αλέξανδρος (1921 - 1996), τιτουλάριος Δούκας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και επικεφαλής του κλάδου του. Ελένη (1924 - 1962), παντρεύτηκε τον Χασάν Σαγιέντ Καμίλ, Αιγυπτιο-Ελβετό έμπορο όπλων. Κάρολος Γρηγόριος (1933 - 2018), τιτουλάριος πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.Το 1955 απεβίωσε η Ειρήνα και ο Γεώργιος έκανε το 1956 δεύτερο γάμο με την Καρλόττα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου της Αυστρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Erstling, Frank; Frank Saß; Eberhard Schulze; Harald Witzke (April 2001). "Das Fürstenhaus von Mecklenburg-Strelitz". Mecklenburg-Strelitz, Beiträge zur Geschichte einer Region (in German). Friedland: Steffen. ISBN 3-9807532-0-4. Huberty, Michel; Alain Giraud; F. et B. Magdelaine. L'Allemagne Dynastique, Tome VI : Bade-Mecklembourg. ISBN 978-2-901138-06-8. For the Von Lahr-Larsky family, see family tree edited by V.A.Arseniev - Pinakothek - München
Σέλλι Αχαΐας

Το Σέλλι (επίσημα: Σέλλιον) είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Λεχουρίου της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Το Σέλλι απέχει 7 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 637 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 6 κατοίκους. Το Σέλλι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λεχουρίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Λεχουρίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Λεχουρίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σελλίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/03/2017.
Der Spiegel

Το Der Spiegel (μετάφραση: Ο καθρέφτης) είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδίδεται στο Αμβούργο της Γερμανίας. Περιέχει διεθνείς ειδήσεις, καθώς και ειδήσεις από τη Γερμανία και οικονομικά νέα. Ιδρύθηκε το 1946 στο Ανόβερο από τον Ρούντολφ Άουγκσταϊν.

 Εκδίδεται κάθε Σάββατο και το 2006 είχε τιράζ 1 εκατομμύριο αντίτυπα την εβδομάδα. Η ψηφιακή έκδοση του περιοδικού εκδίδεται ήδη την Παρασκευή στις 18:00 το απόγευμα. Εμφανίζει ισχυρή άποψη για πολλά θέματα, ιδιαίτερα για την πολιτική. Για πολλά χρόνια ήταν το μοναδικό μεγάλο εβδομαδιαίο περιοδικό πολιτικού περιεχομένου, και θεωρείται μέχρι σήμερα ιδιαίτερα αντικειμενικό. Κατά την διάρκεια της χούντας στην Ελλάδα έγραφε αποκαλυπτικά άρθρα για το καθεστώς και αποτελούσε σημαντική πηγή ενημέρωσης, πράγμα το οποίο προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν άνθρωποι της χούντας αγοράζοντας όλα τα αντίτυπα από τα περίπτερα της Ελλάδας. Η απάντηση του περιοδικού ήταν νέες αποστολές αντιτύπων και όλο πιο αναλυτικά άρθρα εναντίον του καθεστώτος. Το σκάνδαλο με τον δημοσιογράφο Κλάας Ρελότιους, ο οποίος επινοούσε ψεύτικες ιστορίες. Το σκάνδαλο με τις ψευδείς ειδήσεις για τους πρόσφυγες στον Έβρο το 2022 και τον θάνατο ενός μικρού κοριτσιού. Η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung (NZZ) το ανέφερε σαν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ψευδών ειδήσεων μετά την υπόθεση του Ρελότιους. Spiegel.de Κύρια σελίδα του περιοδικού.
Δίσκος (γεωμετρία)

Στην γεωμετρία, κυκλικός δίσκος με κέντρο το σημείο K {\displaystyle {\rm {K}}} και ακτίνα ρ {\displaystyle \rho } το σύνολο των σημείων του επιπέδου που απέχουν απόσταση μικρότερη ή ίση του ρ {\displaystyle \rho } από το K {\displaystyle {\rm {K}}} . Ισοδύναμα είναι το σύνολο των σημείων εσωτερικών του κύκλου με κέντρο K {\displaystyle {\rm {K}}} και ακτίνα ρ {\displaystyle \rho } (συμπεριλαμβανόμενης της περιφέρειας).

 Σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων ο κλειστός δίσκος D {\displaystyle D} με κέντρο K ( x 0 , y 0 ) {\displaystyle K(x_{0},y_{0})} και ακτίνα ρ {\displaystyle \rho } είναι το εξής σύνολο σημείων: D = { ( x , y ) ∈ R 2 : ( x − x 0 ) 2 + ( y − y 0 ) 2 ≤ ρ 2 } {\displaystyle D=\{(x,y)\in {\mathbb {R} ^{2}}:(x-x_{0})^{2}+(y-y_{0})^{2}\leq \rho \,^{2}\}} ,ενώ ο ανοιχτός δίσκος D {\displaystyle D} με το ίδιο κέντρο K {\displaystyle K} και την ίδια ακτίνα ρ {\displaystyle \rho } είναι το σύνολο: D = { ( x , y ) ∈ R 2 : ( x − x 0 ) 2 + ( y − y 0 ) 2 < ρ 2 } {\displaystyle D=\{(x,y)\in {\mathbb {R} ^{2}}:(x-x_{0})^{2}+(y-y_{0})^{2}<\rho \,^{2}\}} . Το εμβαδόν E {\displaystyle {\rm {E}}} ενός κυκλικού δίσκου ακτίνας ρ {\displaystyle \rho } δίνεται από τη σχέση: E = π ⋅ ρ 2 {\displaystyle \mathrm {E} =\pi \cdot \rho ^{2}} . Κύκλος Ακτίνα
Όμηρος Ευστρατιάδης

Ο Όμηρος Ευστρατιάδης (3 Μάη 1938) είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη σειρά ταινιών Ρόδα τσάντα και κοπάνα, Νο2 και Νο3 και για τις ερωτικές ταινίες του, τη δεκαετία του 1970. Στην τηλεόραση σκηνοθέτησε αρκετές γνωστές εκπομπές της Αννίτας Πάνια όπως το Χρυσό κουφέτο, το Αϋπνίες, το Je t'aime κ.λπ. Κατά τ' άλλα, έχει υπογράψει και τη σκηνοθεσία σε μερικές σειρές, όπως Ο ταξιτζής στην ΥΕΝΕΔ. Έχει σκηνοθετήσει και αρκετές βιντεοταινίες.

 Ο Ευστρατιάδης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 3 Μαΐου του 1938. Αδελφός του είναι ο Γιάννης Σκλάβος, γνωστός σεναριογράφος, με τον οποίο έχει συνεργαστεί σε αρκετές ταινίες. Με τη σκηνοθεσία ταινιών άρχισε να ασχολείται από το 1964, που γύρισε το Αθήνα ώρα 12, μαζί με τον Μίμη Φραγκιουδάκη. Την ίδια χρονιά γυρίζει το Κάθε λιμάνι και καημός.Στη δεκαετία του 1970, πέρα από τη σειρά Ο ταξιτζής, σκηνοθέτησε πολλές ερωτικές ταινίες, όπως τα: Ερωτομανείς, Πιο θερμή κι από τον ήλιο, Ανήλικες αμαρτίες, Διαμάντια στο γυμνό σου σώμα, Όσο υπάρχει έρωτας, κ.λπ., σκηνοθετώντας γνωστά ονόματα της εποχής όπως η Άννα Φόνσου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης, η Γκιζέλα Ντάλι, η Ελένη Ανουσάκη κ.ά. Στη δεκαετία του 1980 στράφηκε προς τις κωμικές ταινίες, όπως το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, Τροχονόμος Βαρβάρα, Και ο πρώτος ματάκιας, Ο καβαλάρης των F.M. Stereo, Ο γλυκοψεύτης, Οι Πόντιοι κ.λπ, σκηνοθετώντας μεγάλα ονόματα της δεκαετίας του 1980 όπως Στάθης Ψάλτης, Σωτήρης Μουστάκας κ.ά. Στη δεκαετία του 1990, περισσότερο ασχολήθηκε με την τηλεόραση, ειδικότερα, σκηνοθετώντας τηλεοπτικές εκπομπές, της Αννίτας Πάνια. Παρόλα αυτά, στο τέλος της δεκαετίας του 2000, γύρισε ξανά κινηματογραφική ταινία, ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια, αρχής γενομένης με Το γυμνό σινεμά, το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, αλλά και το Οι Πόντιοι new generation.
1633 Σιμέ

Ο Σιμέ (Chimay) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,729. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του από τη βελγική κωμόπολη Σιμέ.

 Η μέση διάμετρος του Σιμέ εκτιμάται σε 36,12 ± 3,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,085 ± 0,017. Ο Σιμέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες και 35,5 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Windows 8

Τα Windows 8 είναι έκδοση του λειτουργικού συστήματος Windows της Microsoft. Κυκλοφορήσαν στην αγορά στις 26 Οκτωβρίου 2012, όπως ανακοίνωσε η Microsoft. Προορίζονται για χρήση σε επιτραπέζιους και φορητούς υπολογιστές, καθώς και σε tablet. Τα Windows 8 είναι πολύ διαφορετικά από τις προηγούμενες εκδόσεις των Windows. Χαρακτηριστική είναι η οθόνη έναρξης (startscreen), η οποία αποτελείται από πλακίδια και όχι από εικονίδια και διαθέτει εκτός από τα βασικά προγράμματα του υπολογιστή παιχνίδια και άλλες εφαρμογές, όπως ο καιρός. Η επιφάνεια εργασίας έχει μικρότερη πρακτική αξία σε σχέση με αυτήν που είχε στις προηγούμενες εκδόσεις. Τα νέα Windows θεωρητικά ανοίγουν μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα (διαφέρει ανάλογα με τον υπολογιστή). Έγινε πρόσφατη αναβάθμιση με σκοπό την βελτίωση και την καλύτερη δυνατή εκτέλεση διάφορων λειτουργιών και άλλων εντολών. Σκοπός τους δεν είναι μόνο η άριστη εκτέλεση απλών εργασιών αλλά και η άνοδος σε ένα άλλο επίπεδο τελευταίας τεχνολογίας. Η υποστήριξη των windows 8 έληξε στις 12 Ιανουαρίου 2016 οπότε δεν λαμβάνουν πλέον ενημερώσεις ασφαλείας.

 Σύμφωνα με τη Μicrosoft: "Η οθόνη Έναρξης, όμορφη και με έντονα χρώματα, είναι το πρώτο πράγμα που βλέπετε. Κάθε πλακίδιο της οθόνης Έναρξης είναι συνδεδεμένο με κάποια επαφή, εφαρμογή, τοποθεσία web, λίστα αναπαραγωγής ή με οτιδήποτε άλλο είναι σημαντικό για εσάς. Τα πλακίδια φωτίζονται με τις πιο πρόσφατες πληροφορίες, για να ενημερώνεστε αμέσως. Με μια ματιά, θα βλέπετε τη φωτογραφία στην οποία μόλις προστεθήκατε, τον αυριανό καιρό και μηνύματα από τους φίλους σας." Νέα, βελτιωμένη Διαχείριση εργασιών. Το μενού Έναρξη αντικαταστάθηκε από την οθόνη Έναρξης. Ο Microsoft Internet Explorer 10 περιλαμβάνεται και ως Metro-Style application . Δυο νέοι τρόποι προστασίας λογαριασμού: Κωδικός εικόνας και σύνδεση με PIN. Το Windows To Go επιτρέπει στα Windows 8 να εκκινεί από μια φορητή συσκευή USB (όπως το flash Drive) Επίσημη υποστήριξη οθόνης αφής Δυνατότητα λήψης εφαρμογών από το διαδίκτυο μέσω του Windows Store Μνήμη RAM 1 GB για συστήματα 32bit και μνήμη 2 GB για 64bit Σκληρός δίσκος 16 GB για συστήματα 32bit, 20 GB για 64bit Επεξεργαστής 1 GHz, κάτι όμως που δεν ισχύει για laptops και tablets, αφού εκεί η ανάγκη για εξοικονόμηση ενέργειας είναι μεγάλη. Ανάλυση οθόνης 1024x768 εικονοστοιχεία Κάρτα γραφικών συμβατή με Microsoft DirectX 9 Computer Για έναν windows 8 end of life https://support.microsoft.com/en-us/office/windows-8-end-of-support-and-office- Αγορά των Windows 8 Windows Store
Παλαϊκή γλώσσα

Η Παλαϊκή γλώσσα είναι μία από τις γλώσσες της Εποχής του Χαλκού της Β. Ανατολίας και ομιλείτο στη ΒΔ ζώνη της πολιτισμικής επικράτειας των Χιττιτών1. Μοιάζει με τη Χιττιτική γλώσσα και έγινε γνωστή χάρη σε λιγοστές πινακίδες της 2ης χιλιετίας Π.Κ.Ε., που ανακαλύφθηκαν στo Μπογιάζκιοϊ (Bogazköy), την αρχαία Χαττούσα, το 1905. Η ακαδημαϊκή έρευνα υποδεικνύει ότι η γλώσσα ήταν ήδη εξαφανισμένη την περίοδο που γράφτηκαν οι πινακίδες. Το όνομα της γλώσσας προέρχεται από την πόλη Παλά (Palā), στην περιοχή της Παφλαγονίας των κλασικών χρόνων και φαίνεται πως χρησιμοποιείτο σε τελετουργίες για τον θεό Ζιμπάρβα (Zibarwa)2. Υποδείχθηκε ως ανεξάρτητη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα από τον Εμί Φορρέ (Emil Forrer)3

 Η Παλαϊκή -όπως και η Χιττιτική- γραφόταν με σφηνοειδή γραφή και οι Παλαΐτες συγκαταλέγονταν στους Χιττιτικούς πληθυσμούς. Η Χεττιτική, η Λουβική και η Παλαϊκή έχουν κοινά ορισμένα γραμματικά χαρακτηριστικά, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται τα δύο γένη, το ένα από τα οποία συνδυάζει αρσενικό και θηλυκό γένος ως κοινό, ενώ το άλλο είναι ουδέτερο. Οι γραμματικές τους, επίσης, μοιράζονταν ενεργητική και μέση φωνή. Η Χιττική και η Παλαϊκή φαίνεται πως επηρεάστηκαν από το κοινό υπόστρωμα της Χαττικής κατά την εποχή του αρχαίου χιττικού βασιλείου, όταν η Παλά, η Λουβίγια (Luwiya) και η Χαττούσα διαμόρφωναν τις τρεις μείζονες επαρχίες της χιττιτικής αυτοκρατορίας στην Ανατολία. 1: Mallory et al, 1997, 12 2: Βλ. Melchert, 22 3: Forrer, 1922, 241 κ.ε. Forrer, Emil, 1922, "Die Inschriften und sprachen des Hatti Reiches" στο ZDMG 76, 174-269 Mallory J.P. - Adams D.Q. (eds.), 1997, Encyclopedia of Indo-European culture London, Chicago: Fitzroy Dearborn Melchert, H. Craig, 'Notes on Palaic,' στο Zeitschrift für Vergleichende Sprachforschung 98 (1984) 22-43 (.pdf) Αρχειοθετήθηκε 2004-10-23 στο Wayback Machine. The University of North Carolina at Chapel Hill, Δημοσιεύσεις για τις Χιττιτικές γλώσσες Αρχειοθετήθηκε 2006-12-21 στο Wayback Machine.
Σύνορα της Πολωνίας

Τα σύνορα της Πολωνίας έχουν μήκος 3.511 χλμ ή 3.582 χλμ. Οι γειτονικές χώρες είναι η Γερμανία στα δυτικά, η Τσεχία και η Σλοβακία στα νότια, η Ουκρανία και η Λευκορωσία στα ανατολικά και η Λιθουανία και το ρωσικό Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ στα βορειοανατολικά. Στα βόρεια, η Πολωνία συνορεύει με τη Βαλτική Θάλασσα. Κατανομή των συνόρων ανά οντότητα: Σύνορα Πολωνίας-Τσεχίας: 796 χλμ ή 790 χλμ Σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας: 541 χλμ ή 539 χλμ Σύνορα Ουκρανίας-Πολωνίας: 535 χλμ ή 529 χλμ Σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας: 467 χλμ Σύνορα Λευκορωσίας-Πολωνίας: 418 χλμ ή 416 χλμ Σύνορα Πολωνίας-Ρωσίας (Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ): 210 χλμ Σύνορα Λιθουανίας-Πολωνίας: 104 χλμ ή 103 χλμ θαλάσσια (Βαλτική Θάλασσα): 440 χλμ ή 528 χλμΗ ακτογραμμή της Πολωνίας έχει μήκος 770 χιλιομέτρων.

 Τα σύνορα της σύγχρονης Πολωνίας καθορίστηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Συμφωνήθηκαν στον τομέα του διεθνούς δικαίου με τη Συμφωνία της Γιάλτας της 11ης Φεβρουαρίου 1945 και τη Συμφωνία του Πότσνταμ της 2ης Αυγούστου 1945. Αυτές οι συμφωνίες καθόρισαν γενικά την πορεία των συνόρων, χωρίς να τις αναφέρουν λεπτομερώς. Οι προδιαγραφές τους και, στη συνέχεια, η οριοθέτηση τους έπρεπε να εξομαλυνθούν σε διμερείς συμφωνίες μεταξύ των ενδιαφερομένων κρατών. Μετά την ένταξη της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, οι συνοριακές διαβάσεις με κράτη της ΕΕ (Γερμανία, Τσεχία, Σλοβακία και Λιθουανία) έγιναν περιττές. Η υποδομή παραμένει σε ισχύ, αλλά η συστηματική χρήση και οι έλεγχοι δεν επιτρέπονται πλέον από τη Συμφωνία Σένγκεν. με τη Γερμανία Σφινοούιστσε Κοουμπασκόβο Κόστσιν ναντ Όντρον Σφιέτσκο Γκούμπιν Ολσίνα Ζγκοζέλετςμε την Τσεχία Σκλάρσκα Πορέμπα Κουντόβα-Ζντρούι Χαουούπκι Τσέσινμε τη Σλοβακία Χίζνε Γουίσα Πολάνα Γιούργκουφ Μπαρβίνεκμε τη Λιθουανία Ογκροντνίκι ΜπουντζίσκοΙστορικά, η Πολωνία είχε επίσης σύνορα (και διέλευση συνόρων) με πρώην χώρες ή με χώρες που δεν έχουν πλέον κοινά σύνορα με την Πολωνία: πρώην χώρες: Τσεχοσλοβακία, Σοβιετική Ένωση, Ανατολική Γερμανία χώρες που κάποτε είχαν κοινά σύνορα με την Πολωνία: Ρουμανία, Ουγγαρία, Λετονία με την Ουκρανία Κορτσόβαμε τη Λευκορωσία Γκρόντνομε τη Ρωσία Γκζεχότκι Εδαφική εξέλιξη της Πολωνίας Γεωγραφία της Πολωνίας
Καρδιτσομαγούλα Καρδίτσας

Η Καρδιτσομαγούλα είναι κωμόπολη του Νομού Καρδίτσας. Αποτελεί ομώνυμη κοινότητα του Δήμου Καρδίτσας και έχει πραγματικό πληθυσμό 2.063 κατοίκους, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή 2011.Η Καρδιτσομαγούλα βρίσκεται βόρεια και πολύ κοντά στην πόλη της Καρδίτσας, απέχοντας από το κέντρο της περίπου 3 χλμ.

 Το τοξωτό γεφύρι Καρδιτσομαγούλας (ή οι Καμάρες), το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αιώνα και έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Βρίσκεται στη θέση "Προκοβάς". Γεφυρώνει την κοίτη του Πάμισου ποταμού και παλαιότερα επικοινωνούσαν μέσω αυτού όλα τα χωριά του τέως Δήμου Σελλάνων με τη γειτονική Καρδίτσα. Είναι δίτοξο, με κάθε τόξο να έχει άνοιγμα 12 μέτρα και ύψος 2,1 μ. Το 1993 χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Στην Καρδιτσομμαγούλα εδρεύει ο «Αθλητικός Όμιλος Ηρακλής Καρδιτσομαγούλας», ο οποίος ιδρύθηκε το 1966 και εκπροσωπεί την περιοχή στο ποδόσφαιρο. Ανήκει στη δύναμη των ποδοσφαιρικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Καρδίτσας, έχοντας υπάρξει μάλιστα ιδρυτικό της σωματείο το 1968. Αγωνίζεται ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Καρδίτσας έχοντας ως μεγαλύτερη διάκριση την παρουσία του στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1997-98. Λένα Ζευγαρά, Ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καρδιτσομαγούλα
Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο

Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο (πορτογαλικά: São Lourenço dos Órgãos) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 31 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.044 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πίκος.

 Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 31 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο μικρότερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Πίκος Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο έχει πληθυσμό 10.044 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 324 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο και το Ριμπέιρα Μπράβα. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου [www.ams.cv/index.php?option=com_content&task=view&id=35&Itemid=54 Ιστοσελίδα του Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο]
Φαμπίνιο

O Fábio Henrique Tavares , γνωστός ως Φραπinho ( γεννημένος στις 23 Οκτωβρίου του 1993) , είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής , ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός στο πρωτάθλημα της Saudi Arabian League για λογαριασμό της Αλ Ίτιχαντ και για την Εθνική ομάδα της Βραζιλίας . Είναι ένας πολύπλευρος παίκτης που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος , αλλά μπορεί να παίξει τόσο ως κεντρικός αμυντικός , όσο και ως δεξιός μπάκ .

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Fluminense και αργότερα πήρε μεταγραφή στη Rio Ave το 2012 . Πέρασε όλα του τα χρόνια του εκεί ως δανεικός στην Real Castilla και στην Monaco . Στην τελευταία πέρασε πέντε χρόνια , καταγράφοντας 233 συμμετοχές σκοράροντας 31 γκόλ , κατακτώντας το πρωτάθλημα της Ligue 1 τη σεζόν 2016/ 2017 . Στην πρώτη του σεζόν στη Liverpool (2018 / 2019) κατέκτησε το Champions League και την επόμενη την Premier League ( 2019 / 2020) . Ο Fabinho έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας το 2015 και ήταν μέρος της ομάδας για τις διοργανώσεις του Copa America (2015, 2016 , 2021) , καθώς και για το παγκόσμιο κύπελλο του 2018 και του 2022
Ιωάννης Φρειδερίκος του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος, δανικά Johann-Friedrich (1 Σεπτεμβρίου 1579 - 3 Σεπτεμβρίου 1634) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν ο Λουθηρανός διοικητής στο πριγκιπάτο-αρχιεπισκοπή της Βρέμης, στο πριγκιπάτο-επισκοπή της Λυβέκης και στο πριγκιπάτο-επισκοπή του Φέρντεν.

 Ήταν γιος του Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττροπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. Γεννήθηκε στο Γκόττορπ του Σλέσβιχ και απεβίωσε στο Άλτκλοστερ, στο σημερινό Μπουξτεχούντε το 1634 σε ηλικία 55 ετών. Από τη σχέση του με την Άννα Ντόμπελ είχε δύο φυσικά τέκνα: Φρειδερίκος. Χριστίνα.Το 1621 ο Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων τα νομιμοποίησε. Karl Ernst Hermann Krause (1881), "Johann Friedrich (Erzbischof von Bremen)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 413–415 Heinz-Joachim Schulze (1974), "Johann Friedrich", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, p. 481 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Frederick of Schleswig-Holstein-Gottorp στο Wikimedia Commons Publications by or about John Frederick of Holstein-Gottorp, Prince-Bishop, στο Verzeichnis der im deutschen Sprachraum erschienenen Drucke des 17 (για τον 17ο αι.)
Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης (ισπανικά: Biblioteca Nacional del Paraguay) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στην Ασουνσιόν, την πρωτεύουσα της Παραγουάης. Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε με το νόμο της 21ης Σεπτεμβρίου 1887 και λειτουργεί υπό την εποπτεία της Διεύθυνσης Αρχείων, Βιβλιοθηκών και Μουσείων της Εθνικής Γραμματείας Πολιτισμού .

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης συλλέγει, συγκεντρώνει, συντηρεί και προστατεύει έντυπο υλικό που δημοσιεύεται στην Παραγουάη και που σχετίζεται με τη χώρα ή υλικό που δημιουργήθηκε από Παραγουανούς του εξωτερικού. Λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση . Εκτός από την προστασία της εθνικής κληρονομιάς και την παροχή πρόσβασης σε αυτήν, το ίδρυμα οργανώνει και συντονίζει τις διαδικασίες και τις υπηρεσίες πληροφόρησης ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των χρηστών. Η βιβλιοθήκη είναι επίσης ερευνητικό κέντρο. Στόχος της βιβλιοθήκης είναι να παρουσιάσει τα ιστορικά επιτεύγματα στους πολίτες και τους ξένους που ενδιαφέρονται για την ιστορία της χώρας . Η βιβλιοθήκη εκδίδει εθνική βιβλιογραφία (τρέχουσα και αναδρομική), ψηφιοποιεί και βάζει σε μικροφίλμ αντίγραφα περιοδικών του 19ου και του 20ού αι. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Παραγουάης είναι υπεύθυνη για το συντονισμό και τη θέσπιση των κανόνων του εθνικού συστήματος βιβλιοθηκών . Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και φυλλάδια από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Η συλλογή Ενρίκε Σολάνο Λόπες περιλαμβάνει περίπου 3.000 τόμους . Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Παραγουάη Ασουνσιόν Επίσημη ιστοσελίδα
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1996-97 ήταν η 12η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Άδωνις Ιδαλίου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 1996-97 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1997-98. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1996-97 Ηρακλής Γερολάκκου ΑΣΙΛ Λύσης Κινύρας ΈμπαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: Εθνικός Δευτεράς Λειβαδιακός Λειβαδιών ΑΠΕΫ ΎψωναΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1995-96 Διγενής Βορόκλινης Διγενής Ακρίτας Ύψωνα Φωτειακός ΦρενάρουςΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: Ένωσις Κοκκινοτριμιθιά ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1996/97 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Οι μικρές κατηγορίες». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 23. 12 Μαΐου 1997. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1996-97 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Ανρί Ωζέ

Ο Ανρί Ωζέ είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 2 Δεκεμβρίου 1941 στο Κουρνοντεράλ. Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός στη Νιμ, στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

 Δευτεραθλητής Γαλλίας το 1972 με τη Νιμ Ολιμπίκ Νικητής του Κυπέλλου Άλπεων το 1972 με τη Νιμ Ολιμπίκ Πρωταθλητής Γαλλίας D2 το 1961 με την ΣΟ Μονπελιέ Προφίλ του Ανρί Ωζέ στο footballdatabase.eu.
Δήμος Παμβώτιδος

Ο Δήμος Παμβώτιδος ήταν δήμος του νομού Ιωαννίνων. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ιωαννιτών. Βρισκόταν νότια της λίμνης Παμβώτιδας, πολύ κοντά στην πόλη των Ιωαννίνων. Ο δήμος Παμβώτιδος αποτελούνταν από δεκαπέντε δημοτικά διαμερίσματα. Καταλάμβανε έκταση 135,9 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 9.925 κατοίκους. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος Δήμος του Ν. Ιωαννίνων σε πληθυσμό με βάση την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο οικισμός Κατσικάς.

 Ο Δήμος Παμβώτιδος σχηματίστηκε το 1998 με την εφαρμογή του προγράμματος "Καποδίστριας". Από το 2010 και μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί τμήμα του Δήμου Ιωαννιτών. Πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Αργύρης Μάντζιος υποστηριζόμενος από το κόμμα του ΠΑΣΟΚ με το συνδυασμό "Παμβώτιδα Νέα Εποχή". Τον διαδέχτηκε το 2002 ο Γιώργος Κρανάς (1947-2018) ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Δημοτική Ενωτική Πρωτοβουλία". Το 2006 εξελέγη δήμαρχος ο Ευάγγελος Πήχας υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Κατσικά -- ο Κατσικάς [ 2.871 ] Δ.δ. Ανατολικής [ 147 ] η Ανατολική [ 109 ] η Κοτομίστα [ 38 ] Δ.δ. Βασιλικής [ 493 ] η Βασιλική [ 493 ] ο Μαβίλλης [ 0 ] Δ.δ. Δαφνούλας [ 374 ] η Δαφνούλα [ 287 ] ο Γουλάς [ 87 ] Δ.δ. Δροσοχωρίου -- το Δροσοχώρι [ 815 ] Δ.δ. Ηλιοκάλης -- η Ηλιόκαλη [ 422 ] Δ.δ. Καστρίτσης -- η Καστρίτσα [ 668 ] Δ.δ. Κουτσελιού [ 1.413 ] το Κουτσελιό [ 1.118 ] η Γορίτσα [ 295 ] Δ.δ. Κράψης [ 153 ] η Κράψη [ 76 ] ο Δρίσκος [ 23 ] το Λερούσκο [ 54 ] Δ.δ. Λογγάδων -- οι Λογγάδες [ 874 ] Δ.δ. Μουζακαίων [ 450 ] οι Μουζακαίοι [ 346 ] τα Κυπαρίσσια [ 104 ] Δ.δ. Πλατανιάς [ 698 ] η Πλατανιά [ 434 ] το Γερακάρι [ 50 ] ο Καραδήμας [ 214 ] Δ.δ. Πλάτανος (της πρώην κοινότητας Πετροβουνίου) -- ο Πλάτανος [ 215 ] Δ.δ. Χαροκόπιον (της πρώην κοινότητας Πετροβουνίου) -- το Χαροκόπι [ 332 ] Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές 1998 Αρχειοθετήθηκε 2015-07-08 στο Wayback Machine. Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές 2002 Δημοτικές και Περιφερειακές Εκλογές 2006
Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ

Ο Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ (Jan Gerritsz van Bronckhorst, επίσης Bronchorst ή Bronkhorst), 1603–1661) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής. Θεωρείται σήμερα ως ήσσον μέλος των Καραβατζιστών της Ουτρέχτης .

 Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο φαν Μπρόνκχορστ μαθήτευσε όταν ήταν ένδεκα ετών με τον χαράκτη γυαλιού Φέρμπρουγκ στην Ουτρέχτη. Εργάστηκε μαζί του για 6 μήνες και εργάστηκε με άλλους δύο υαλουργούς της Ουτρέχτης πριν ξεκινήσει μια Μεγάλη Περιοδεία το 1620. Δεν έφθασε πολύ μακριά πριν του προσφερθεί εργασία στο Αράς από τον υαλουργό Πιέτερ Ματτάις (Peeter Matthys). Μετά από έξι μήνες, συνέχισε στο Παρίσι το 1620, όπου εργάστηκε με τον υαλουργό Σαμύ (Chamu). Επέστρεψε στην Ουτρέχτη το 1622, όπου ο Κορνέλις φαν Πούλενμπουργκ του δίδαξε να ζωγραφίζει. Νυμφεύτηκε την Καταλάιντγε φαν Νόορτ (Catalijntje van Noort) το 1626. Σύχναζε στο στούντιο του Χέρριτ φαν Χόντχορστ. Το 1647 μετακόμισε στο Άμστερνταμ όπου δημιούργησε τα βιτρό και τις πόρτες οργάνων (σχεδόν το μόνο χώρο σε μια εκκλησία Καλβινιστών όπου μερικές φορές επιτρεπόταν η εικονιστική ζωγραφική) της Nieuwe Kerk (Νέας Εκκλησίας, ολοκληρώθηκε το 1655). Έχει περιγραφεί ως ο τελευταίος από τους μεγάλους ζωγράφους βιτρό στην Ολλανδία. Σε αντίθεση με τη δουλειά του για εκκλησίες, οι κοσμικοί πίνακές του δείχνουν την επιρροή του Καραβάτζο και επίσης δείχνουν μια εντυπωσιακή τάση στον αισθησιασμό. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι γιοι του Γιαν Γιανς και Χέρριτ Γιανς, και ο Κέσαρ φαν Εφερντίνγκεν (Cesar van Everdingen). Selected artwork Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων De Bie, Cornelis, βιογραφία του Jan Bronckhorst στο Het Gulden Cabinet, 1662, σ 278, στα Βιβλία Google Web Gallery of Art βιογραφικό Jan Gerritsz van Bronckhorst στο Artnet Vermeer and The Delft School, πλήρης κατάλογος έκθεσης κειμένου από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, ο οποίος περιέχει υλικό για τον Γιαν Χερριτς φαν Μπρόνκχορστ
Ναπολέων Κάρολος Βοναπάρτης

Ο Ναπολέων Κάρολος (γαλλ. Napoléon Charles, 10 Οκτωβρίου 1802 - 5 Μαΐου 1807) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν διάδοχος, πρίγκιπας της Ολλανδίας και ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας.

 Ο Ναπολέων Λουδοβίκος Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Α΄ της Ολλανδίας (αδελφού του Ναπολέοντα Α΄) και της Ορτάνς ντε Μπωαρναί, κόρης του Αλεξάντρ, Υποκόμη του Μπωαρναί, στρατηγού της Γαλλικής Επανάστασης, και της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί (μετέπειτα συζύγου του Ναπολέοντα Α΄). Όταν γεννήθηκε, ο διάσημος θείος του ήταν Πρώτος Ύπατος της Γαλλίας και άτεκνος. Ο Ναπολέων Κάρολος ήταν ο μεγαλύτερος ανιψιός του και εθεωρείτο δυνητικά διάδοχός του. Ωστόσο ασθένησε από κοκίτη και απεβίωσε πριν γίνει 5 ετών. Είχε δύο αδελφούς, τον Λουδοβίκο Β΄ της Ολλανδίας για 12 μέρες (βασ. 1810) και τον Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας (βασ. 1852-71). 5 Ιουλίου 1806 - 5 Μαΐου 1807: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Βασιλικός Πρίγκιπας της Ολλανδίας. Napoleon Bonaparte: A Life, by Alan Schom
Καραίικα Αχαΐας

Τα Καραίικα (ή Καρέικα) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μόβρης (τέως δήμου) του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό 174 κατοίκους. Στα Καραίικα υπάρχει δημοτικό σχολείο από το 1902 το οποίο λειτουργεί έως σήμερα. Το χωριό απέχει οδικώς περίπου: 4 χιλιόμετρα από τα Σαγέικα, 8 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα (Αχαγιά) και 30 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας, ενώ επίσης βρίσκεται και 13 χιλιόμετρα μακριά από τον Κρατικό Αερολιμένα Αράξου.

 Η ονομασία του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και οφείλεται στους πρώτους οικιστές του, την οικογένεια Καρρά από το Γκέρμπεσι (σήμερα Προφήτης Ηλίας) των Καλαβρύτων. Αρχικά κατέβαινε στην περιοχή τον χειμώνα με τα πρόβατα του ο Αντώνης Καρράς λίγο μετά την επανάσταση του 1821, αργότερα τα παιδιά του εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή και έπειτα από το 1860 ήρθαν κι άλλες οικογένειες. Η οικογένεια Καρρά αλλά και οι κάτοικοι του χωριού Γκέρμπεσι αναφέρεται ότι ήταν Αρβανίτες και μιλούσαν αρβανίτικα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Πρώτη φορά το χωριό αναφέρεται σε απογραφή πληθυσμού το 1879 με 155 κατοίκους. Το 1912 με το Β.Δ. 18/4/1912 έγινε έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Καραίικων, ως το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής, που συμπεριλάμβανε και τους οικισμούς Ράχη, Γομοστό, Αποστόλου, Καραμεσηναίικα, Σκιαδέικα, Μπονταίικα και τα Βλαχαίικα. Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων του χωριού πρώτη φορά συστάθηκε κοινότητα το 1872 μαζί με το Γομοστό και πρόεδρος εκλέχτηκε κάποιος Αθανασόπουλος ή Νιφόρας από το Γομοστό, ο οποίος δεν ανέλαβε το αξίωμα και παραχώρησε την θέση του προέδρου σε κάποιον από τα Καραίικα που λεγόταν Καρράς, έτσι και η κοινότητα ονομάστηκε Καραίικα από το όνομα του πρώτου προέδρου της . Η κοινότητα συνόρευε με την Κάτω Αχαΐα, τα Σαγαίικα, το Πετροχώρι και το Λιμνοχώρι. Το 1959 (ΒΔ 25/5/1959) το χωριό Αποστόλου αποσπάστηκε από την κοινότητα και συμπεριλήφθηκε στη κοινότητα Σαγαίικων. Στα χρόνια της κατοχής, στα Καραίικα είχε δημιουργηθεί τοπική οργάνωση του ΕΑΜ και πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν σε αυτή. Σε δύο περιπτώσεις είχαν γίνει φονικές συμπλοκές μέσα στο χωριό μεταξύ ανταρτών και τον γερμανικό στρατό, μάλιστα σε μια συμπλοκή το 1943 καταστράφηκε το κτίριο του σχολείου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ομάδα Αρχαιολογίας του τοπίου (ΟΜ.ΑΡ.Τ.), Ιστορία Δυτικής Αχαΐας 2. Η κοινότητα Καραίικων στο χρόνο, επιμέλεια: Βασίλης Χρονόπουλος, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2001. ISBN 960-86814-3-X. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010 Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καραίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Καλάι Τζάνγκι

Το Καλάι Τζάνγκι ή Καλά-ι-Τζάνγκι (Νταρί/Παστού: قلعهِ جنگی‬) είναι οχυρό του 19ου αιώνα πλησίον του Μαζάρι Σαρίφ στο βόρειο Αφγανιστάν, γνωστό για την αιματηρή εξέγερση των Ταλιμπάν το 2001, γνωστή ως μάχη του Καλάι Τζάνγκι, όπου σκοτώθηκαν 470 άτομα συμπεριλαμβανομένου του πράκτορα της CIA Τζόνι «Μάικ» Σπαν. Χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό οχυρό του στρατηγού της Βόρειας Συμμαχίας, Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ κατά τα πρώτα στάδια του Πολέμου στο Αφγανιστάν.

 Οι Αφγανοί κατασκεύασαν το οχυρό το 1889 για να αμυνθούν σε πιθανή εισβολή των Βρετανών μετά τον Β΄ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο. Χρειάστηκαν 18.000 εργάτες και 12 χρόνια κατασκευών.Οι Ταλιμπάν κατέλαβαν το οχυρό το μεγαλύτερο διάστημα από το 1994 έως το 2001. Ο Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ, εκ μέρους της Βόρειας Συμμαχίας, κατείχε το οχυρό για μικρό διάστημα το 1997 με 20.000 πολιτοφύλακες. Το 2001, το οχυρό είχε μήκος 550 μέτρων και πλάτος 270 μέτρων. Ήταν κατασκευασμένο από ξύλινους δοκούς, λάσπη και καλάμια. Σε κάθε γωνία υπήρχε πύργος από λάσπη ύψους 24 μέτρων και διαμέτρου 46 μέτρων. Οι βροχοπτώσεις στην περιοχή που δεν ξεπερνούν τα 100 χιλιοστά ετησίως δίνουν τη δυνατότητα στο κτίριο να αποφύγει τη διάλυσή του.Επρόκειτο για μία περιτοιχισμένη πόλη, χωρισμένη σε δύο τμήματα από τοίχο 24 μέτρων.Στην πόλη αυτή υπήρχε τέμενος διακοσμημένο από χρυσό, και ένας τετράγωνος «Ροζ Οίκος», ο οποίος κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1980 από τους Σοβιετικούς που είχαν καταλάβει την περιοχή, ως υποδομή ιατρικής περίθαλψης.
Αγορίτσα Κοκκίνου

Η Αγορίτσα Κοκκίνου (γενν. το 1938 στα Μεσοχώρα Τρικκάλων) υπήρξε τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1960 ως το 1962, ως αθλήτρια του Πανιωνίου, στον ακοντισμό, ενώ είχε διακρίσεις και στη σφαιροβολία.

 Η Κοκκίνου έγινε γνωστή στον αθλητισμό τη σεζόν 1956-57, όταν εισήθλε στην Ε.Α.Σ.Α. Προηγουμένως είχε διακριθεί σε μαθητικούς αγώνες σε τοπικό επίπεδο, ως μαθήτρια του Γυμνασίου Έδεσσας. Με την ΕΑΣΑ μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 1957, στο οποίο τεμάτισε στη 17η θέση με χρόνο 6.58.0 (1500μ). Την πρώτη αυτή περίοδο, ως νεάνιδα, ασχολιόταν με ποικιλία αγωνισμάτων, όπως: άλμα εις ύψος (με επίδοση 1,25), άλμα εις μήκος (επίδοση 4,27), σφαίρα (επίδοση 9,74), ακόντιο (επίδ. 30,20) και είχε μικροεπιτυχίες στους διασυλλογικούς αγώνες νεανίδων.Οι επιδόσεις της είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση της στην προεθνική ομάδα γυναικών και στην ένταξή της στην δυνατή τότε ομάδα στίβου του Πανιωνίου, στην οποία προπονητής ήταν ο Ηλίας Μισαηλίδης. Υπό την καθοδήγησή του ειδικεύτηκε στις ρίψεις και εξελίχθηκε σε πρωταγωνίστρια. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958 πήρε το πρώτο της μετάλλιο, ασημένιο, στο ακόντιο με 31,40, ενώ τερμάτισε 5η στο ύψος με 1,25 (ίδιο ύψος με τη 2η) και 6η στη σφαίρα με 8,77, προσφέροντας οκτώ βαθμούς στο σύλλογό της, οποίος κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1959 ήταν τρίτη στο ακόντιο με 30,30 και 4η στη σφαίρα με 9,68. Δοκίμασε την τύχη της και στη δισκοβολία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία (επίδοση: 24,03 το 1961). Στη συνέχεια η βελτίωσή της υπήρξε εντυπωσιακή. Τον επόμενο χρόνο 1960 κατέκτησε τον πανελλήνιο τίτλο στο ακόντιο με βολή 35,51, κάτι που επανέλαβε άλλες δύο χρονιές: το 1961 με 36,24 και το 1962 με 33,44. Την τριετία 1959-1962 υπήρξε σταθερά μέλος της εθνικής ομάδας στίβου γυναικών, με την οποία μετείχε στους βαλκανικούς αγώνες και σε διεθνείς συναντήσεις, όπως στους Ελληνο-τουρκικούς αγώνες του 1962, στους οποίους αναδείχθηκε νικήτρια με 33,98.Στη συνέχεια, όπως πολλές αθλήτριες της εποχής εκείνης σταμάτησε τον πρωταθλητισμό για βιοποριστικούς και οικογενειακούς λόγους. To 1964 τη βρίσκουμε να διδάσκει στο Κεμπέκ του Καναδά ελληνικούς χορούς σε Έλληνες ομογενείς. Πρωταθλήτρια Ελλάδος: Ακοντισμός: 1960, 1961, 1962 Δευτεραθλήτρια Ελλάδος: Ακοντισμός: 1958 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Αθλητική Ηχώ
Φικρέτ Μουαλά

Ο Φικρέτ Μουαλά (τουρκ. Fikret Muallâ, Κωνσταντινούπολη, 1903 - Νίκαια, 20 Ιουλίου 1967) ήταν Τούρκος ζωγράφος, γνωστός κυρίως μέσα από τα έργα του που απεικονίζουν τη ζωή στο Παρίσι, καθημερινές σκηνές και τοπία. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από εξπρεσιονιστικά στοιχεία, με επιρροές από το κίνημα του φωβισμού, αν και ο ίδιος δεν ακολούθησε συστηματικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής του. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του ανήκει σήμερα σε ιδιωτικές συλλογές. Φιλοτέχνησε κυρίως υδροκομμιογραφίες (γκουάς) σε χαρτί και μικρής κλίμακας έργα, ενώ λιγοστές είναι οι ελαιογραφίες του.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Σε παιδική ηλικία, ένα ατύχημα τού προκάλεσε μερική αναπηρία, το οποίο σε συνδυασμό με το θάνατο της μητέρας του θεωρείται πως συντέλεσε στη διαμόρφωση του ασταθούς χαρακτήρα του. Μετά το γυμνάσιο ξεκίνησε σπουδές μηχανολογίας στη Γερμανία, όπου άρχισε να εκδηλώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική, ταξιδεύοντας στην Ελβετία και στην Ιταλία επισκεπτόμενος μουσεία και εκθέσεις τέχνης. Αργότερα έζησε στο Παρίσι, όπου σπούδασε υπό την επίβλεψη του André Lhote, συχνάζοντας στις καλλιτεχνικές συνοικίες της εποχής. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του δούλεψε ως δάσκαλος στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως σχεδιαστής του λυρικού θεάτρου και φιλοτέχνησε εξώφυλλα βιβλίων και περιοδικές εκδόσεις. Στη δεκαετία του 1930, και ενώ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και αλκοολισμού, εισήχθη προσωρινά σε νοσοκομείο ψυχικών νοσημάτων, συνέχισε ωστόσο να ζωγραφίζει και την ίδια περίοδο το έργο του άρχισε να αναγνωρίζεται στην Τουρκία, με αποκορύφωμα τη συμμετοχή του σε διεθνή έκθεση που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1939. Στην ίδια περίοδο ανήκουν και δύο διηγήματα (Masal και Üsera Karargahı) που έγραψε και δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Ses. Από τις αρχές του 1940 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε για περισσότερα από 26 χρόνια σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό και ψυχικά προβλήματα. Ως ζωγράφος απέκτησε μεγαλύτερη φήμη μετά την πρώτη έκθεση έργων του στη γαλλική πρωτεύουσα το 1954, με έργα που είχε φιλοτεχνήσει για την Ντίνα Βιερνί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τέθηκε υπό την προστασία της Madame Anglés, η οποία στήριξε τον Μουαλά οικονομικά ενώ παράλληλα υπήρξε από τους κυριότερους αγοραστές έργων του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Νις. Από το Μάρτιο του 1967 εκδήλωσε εκ νέου συμπτώματα κατάθλιψης και εισήχθη αρχικά σε νοσοκομείο και αργότερα σε οίκο φροντίδας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του. 'Mualla, Fikret', Grove Art Online, Oxford University Press, 2008 Fikret Mualla, από τον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού της Δημοκρατίας της Τουρκίας