Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος (γιος του Μάρκου)

Ο Πόπλιος Λικίνιος Κράσσος, λατιν.: Publius Licinius Crassus, (86 ή 82 π.Χ. – 53 π.Χ.) ήταν ένας από τους δύο γιους τού Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, ενός της Α΄ Τριανδρίας και της Τερτούλλας, κόρης τού Μάρκου Τερέντιου Βάρρωνα Λούκουλλου. Ανήκε στην τελευταία γενεά Ρωμαίων ευγενών, που ενηλικιώθηκαν και ξεκίνησαν μία πολιτική σταδιοδρομία πριν από την κατάρρευση της Δημοκρατίας. Οι συνομήλικοί του ήταν ο Μάρκος Αντώνιος, ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, ο Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος Αλβίνος, ο ποιητής Γάιος Βαλέριος Κάτουλλος και ο ιστορικός Γάιος Σαλλούστιος Κρίσπος. Ο Πόπλιος Κράσσος υπηρέτησε υπό τον Ιούλιο Καίσαρα στη Γαλατία από το 58 έως το 56 π.Χ. Πολύ νέος για να λάβει επίσημη έγκριση από τη Σύγκλητο, ο Πόπλιος διακρίθηκε ως διοικητής σε εκστρατείες μεταξύ των εθνών της Αρμορίκης (Βρετάνη) και στην Ακουιτανία. Έτυχε μεγάλης εκτίμησης από τον Καίσαρα και επίσης από τον Κικέρωνα, ο οποίος επαίνεσε την ικανότητα ομιλίας και τον καλό του χαρακτήρα. Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη, ο Πόπλιος νυμφεύτηκε την Κορνηλία Μέτελλα, την πνευματικά προικισμένη κόρη τού Μέτελλου Σκιπίωνα, και ξεκίνησε την ενεργό πολιτική του σταδιοδρομία ως ένας των τριών ανδρών για το νομισματοκοπείο (triumvir monetalis) και παρέχοντας μία δύναμη ασφαλείας κατά τη διάρκεια της προσπάθειας τού πατέρα του για μία δεύτερη υπατεία. Η πολλά υποσχόμενη σταδιοδρομία τού Πόπλιου διακόπηκε, όταν απεβίωσε μαζί με τον πατέρα του σε έναν κακοσχεδιασμένο πόλεμο ενάντια στην αυτοκρατορία των Πάρθων. Η Κορνηλία, με την οποία πιθανότατα δεν είχε παιδιά, παντρεύτηκε τότε τον πολύ μεγαλύτερο Πομπηία Μάγκνο (Μέγα).

 Η επιστημονική άποψη διχάζεται ως προς το αν ο Πόπλιος ή ο αδελφός του Μάρκος ήταν ο μεγαλύτερος, αλλά με τις ρωμαϊκές συμβάσεις ονοματοδοσίας, ο μεγαλύτερος γιος σχεδόν πάντα φέρει το όνομα τού πατέρα του, συμπεριλαμβανομένου τού πρώτου ονόματος (prenomen), ενώ οι μικρότεροι γιοι ονομάζονται από τον παππού ή τον θείο. Τα επιτεύγματα τού Πόπλιου, που πήρε το όνομά του από τον παππού του (ύπατο το 97 π.Χ.) και τον θείο του, επισκιάζουν αυτά τού αδελφού του σε τέτοιο βαθμό, που κάποιοι αμφισβήτησαν την παραδοσιακή σειρά γέννησης. Τόσο ο Ρόναλντ Σάυμ όσο και η Eλίζαμπεθ Ρώσον, ωστόσο, έχουν υποστηρίξει σθεναρά μία οικογενειακή δυναμική, που δίνει τον Mάρκο ως τον μεγαλύτερο, αλλά τον Πόπλιο ως τον πιο ταλαντούχο, μικρότερο αδελφό. Ο Πόπλιος μεγάλωσε σε ένα παραδοσιακό νοικοκυριό, που χαρακτηρίστηκε από τον Πλούταρχο στον Βίο τού Κράσσου σταθερό και τακτοποιημένο. Ο βιογράφος συχνά επικρίνει σκληρά τα ελαττώματα τού πρεσβύτερου Κράσσου, ηθικολογώντας ιδιαίτερα την απληστία του, αλλά σε ένα σημείο αντιπαραβάλλει την οικογενειακή ζωή τού μέλους της Τριανδρίας. Παρά τον μεγάλο πλούτο του, ο Μάρκος Κράσσος λέγεται ότι απέφευγε την υπερβολή και την πολυτέλεια στο σπίτι. Τα οικογενειακά γεύματα ήταν απλά και η διασκέδαση ήταν γενναιόδωρη, αλλά όχι επιδεικτική. Ο Μ. Κράσσος επέλεγε τους συντρόφους του για τις ώρες τού ελεύθερου χρόνου με βάση την προσωπική φιλία, αλλά και την πολιτική χρησιμότητα. Αν και οι Κράσσοι ως ευγενείς πληβείοι θα εξέθεταν προγονικές εικόνες στο αίθριό τους, δεν διεκδίκησαν μία μυθιστορηματική γενεαλογία, που να είχε θεϊκούς ή θρυλικούς προγόνους, μία πρακτική που δεν ήταν ασυνήθιστη μεταξύ των ρωμαϊκών ευγενών. Ο πρεσβύτερος Κράσσος, ακόμη και ως γιος υπάτου και τιμητή, είχε μεγαλώσει σε ένα σεμνά διατηρημένο σπίτι πολλών γενεών. Η ψήφιση περιληπτικών νόμων ήταν ένα από τα πολιτικά επιτεύγματα τού πατέρα του. Όταν παντρεύτηκε τη χήρα τού αδελφού του, που είχε σκοτωθεί κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων τού Σύλλα, ο Μάρκος Κράσσος τήρησε το αρχαίο ρωμαϊκό έθιμο, που είχε γίνει παλιομοδίτικο στην εποχή του. Ο Πόπλιος, σε αντίθεση με πολλούς από τους συνομηλίκους του, είχε γονείς που παρέμειναν παντρεμένοι για σχεδόν 35 χρόνια, μέχρι το τέλος τού πρεσβύτερου Κράσσου. Αντίθετα, ο Πομπήιος Μάγκνος νυμφεύτηκε πέντε φορές και ο Ιούλιος Καίσαρας τουλάχιστον τρεις. Ο Μ. Κράσσος παρέμεινε νυμφευμένος με την Τερτούλλα «παρά τις επιθέσεις στη φήμη της». Φημολογήθηκε ότι ένας οικογενειακός φίλος, ο Κόιντος Άξιους από το Ρεάτε, ήταν ο βιολογικός πατέρας ενός από τους δύο γιους της. Ο Πλούταρχος αναφέρει ένα αστείο τού Κικέρων, που έκανε αναφορά σε μία έντονη ομοιότητα μεταξύ τού Αξίου και ενός από τα αγόρια. Ο περιπατητικός φιλόσοφος Αλέξανδρος ήταν συνδεδεμένος με το σπίτι τού Κράσσου και είναι πιθανό να συνέβαλε στην εκπαίδευση των αγοριών. Αν και η φτωχή του αμοιβή σημειώνεται ως απόδειξη της φειδωλότητας τού Μ. Κράσσου, έχει προταθεί ότι αποτυγχάνοντας να πλουτίσει τον εαυτό του σε βάρος τού Μ. Κράσσου, ο Αλέξανδρος υιοθέτησε μία θετική φιλοσοφική στάση, αδιαφορώντας για τα υλικά αγαθά. Οι Περιπατητικοί της εποχής διέφεραν ελάχιστα από την Παλαιά Ακαδημία που εκπροσωπούσε ο Αντίοχος της Ασκαλώνος, ο οποίος έδωσε έμφαση στη γνώση ως υπέρτατη αξία και στην αριστοτελική αντίληψη των ανθρώπων ως εκ φύσεως πολιτικών (ζώον πολιτικόν, «πλάσμα της πολιτικής»). Αυτή η άποψη τού ανθρώπου ως «πολιτικού» θα ήταν σύμφωνη με τον οικογενειακό πολιτικό δυναμισμό των Λικινίων Κράσσων. Οι Περιπατητικοί και οι Ακαδημαϊκοί, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, παρείχαν την καλύτερη ρητορική εκπαίδευση. ενώ οι Ακαδημαϊκοί έκαναν αντίκρουση, λέει, οι Περιπατητικοί διέπρεψαν στη ρητορική θεωρία και επίσης εξασκήθηκαν στη συζήτηση και των δύο πλευρών ενός ζητήματος. Ο νεαρός Κράσσος πρέπει να είχε ευδοκιμήσει σε αυτή την εκπαίδευση, διότι ο Κικέρων επαινεί τις ικανότητές του ως ομιλητή και στο έργο Βρούτος τον τοποθετεί στην παρέα χαρισματικών νεαρών ρήτορων, των οποίων η ζωή τελείωσε, πριν μπορέσουν να εκπληρώσουν τις δυνατότητές τους: Κρίση ομηρίας Κατακτητής της Ακουιτανίας Δείτε επίσης Battle of Carrhae: Political background in Rome . Δείτε επίσης Μάχη των Καρρών . Ως συγγραφέας; Rawson, Elizabeth . “ Crassorum funera .” Latomus 41 (1982) 540–549. Σάιμ, Ρόναλντ . «Οι γιοι του Κράσσου». Latomus 39 (1980) 403–408. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Publius Licinius Crassus στο Wikimedia Commons