Τσούρο

Το τσούρο (ισπανικά: churro) είναι είδος τηγανητής ζύμης από την ισπανική και την πορτογαλική κουζίνα. Βρίσκονται επίσης στη λατινοαμερικανική κουζίνα και την φιλιππινέζικη κουζίνα, καθώς και σε άλλες περιοχές που έχουν δεχθεί μετανάστευση από ισπανόφωνες και πορτογαλόφωνες χώρες, ειδικά στις Νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία. Στην Ισπανία, τα τσούρος μπορεί να είναι είτε λεπτά (και μερικές φορές με κόμπους) είτε μακριά και χοντρά, όπου είναι γνωστά ως porras (πόρας) ή jeringos (χερίνγκος) σε ορισμένες περιοχές. Συνήθως τρώγονται για πρωινό βουτηγμένα σε τσαμπουράντο, ζεστή σοκολάτα, σάλτσα καραμέλας ή καφέ. Συχνά πασπαλίζονται με ζάχαρη κανέλα. Υπάρχουν επίσης δύο ελαφρώς διαφορετικά σνακ στην Πορτογαλία, που ονομάζονται porra και fartura, τα οποία είναι γεμιστά με ζελέ αντί για σάλτσα καραμέλας, παραδοσιακό στα βραζιλιάνικα τσούρος.

 Η προέλευση των τσούρος είναι ασαφής. Μια θεωρία προτείνει ότι η ιδέα μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από την Κίνα από τους Πορτογάλους. Οι Πορτογάλοι έπλευσαν για την Ανατολή και καθώς επέστρεφαν από την Κίνα της δυναστείας των Μινγκ στην Πορτογαλία, έφεραν μαζί τους νέες μαγειρικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης της εναλλακτικής λλαγής ζύμης για το γιόουτιαο, γνωστό και ως yóuzháguǐ στη νότια Κίνα, το οποίο μοιάζει με το τσούρο. Η νέα ζύμη εισήχθη σύντομα στην Ισπανία, όπου τροποποιήθηκε ώστε η ζύμη να εξωθείται μέσω ενός ακροφυσίου σε σχήμα αστεριού αντί να τραβιέται.Μια άλλη θεωρία είναι ότι το τσούρο παρασκευάστηκε από Ισπανούς βοσκούς για να αντικαταστήσει τα φρέσκα αρτοσκευάσματα. Η ζύμη για τσούρο ήταν εύκολο να γίνει και να τηγανιστεί σε ανοιχτή φωτιά στα βουνά, όπου οι βοσκοί περνούν τον περισσότερο χρόνο τους.Σύμφωνα με τον ιστορικό τροφίμων Μάικλ Κροντλ, «το σημερινό τσούρο δεν είναι τόσο διαφορετικό από μια συνταγή για τηγανητό αλεύρι και νερό που βρίσκεις στο De re coquinaria, ένα ρωμαϊκό βιβλίο μαγειρικής που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Υπάρχουν συνταγές από τους αρχαίους Έλληνες, αλλά μάλλον είναι και πιο παλιό από αυτές. Στη λεκάνη της Μεσογείου υπάρχει βασικά για πάντα». Τα τσούρος τηγανίζονται μέχρι να γίνουν τραγανά και μπορούν να πασπαλιστούν με ζάχαρη. Η επιφάνεια ενός τσούρο έχει ραβδώσεις λόγω του ότι έχει διοχετευτεί από ένα churrera (τσουρέρα), ένα εργαλείο που μοιάζει με σύριγγα με ένα ακροφύσιο σε σχήμα αστεριού. Τα τσούρος είναι γενικά πρισματικά σε σχήμα και μπορεί να είναι ίσια, σγουρά ή σπειροειδώς στριμμένα. Όπως τα πρέτσελ, έτσι και τα τσούρος πωλούνται από πλανόδιους πωλητές, οι οποίοι μπορούν να τα τηγανίσουν φρέσκα και να τα πουλήσουν ζεστά. Στην Ισπανία και σε μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής, τα τσούρος είναι διαθέσιμα σε καφετέριες για πρωινό, αν και μπορούν να καταναλωθούν όλη την ημέρα ως σνακ. Κατά την περίοδο των διακοπών μπορείτε να βρείτε εξειδικευμένα churerías, σε μορφή καταστήματος ή τρέιλερ. Επιπλέον, χώρες όπως η Κολομβία, το Περού, η Ισπανία και η Βενεζουέλα έχουν churrías στους δρόμους τους. Στην Πορτογαλία, τρώγονται συνήθως σε καρναβάλια, πανηγύρια και άλλες εορτές, όπου φτιάχνονται φρέσκα σε πάγκους στους δρόμους. Η ζύμη είναι ένα μείγμα από αλεύρι, νερό και αλάτι. Ορισμένες εκδόσεις είναι φτιαγμένες από ζύμη πατάτας. Ανάλογα με τη συνταγή, μπορεί να μην είναι vegan και μπορεί να περιέχουν βούτυρο, γάλα ή αυγά. Ανδαλουσιανή κουζίνα Κατάλογος τηγανητών τροφών από ζυμάρι Τουλούμπα