IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ονάτας

Ο Ονάτας ήταν ένας από τους σημαντικούς γλύπτες της κλασικής αρχαιότητας. Το όνομά του μας παραδίδεται από τον Παυσανία, καθώς φαίνεται πως είχε φιλοτεχνήσει πολλά και σημαντικά έργα στους Δελφούς και την Ολυμπία.

 Ο Ονάτας καταγόταν από την Αίγινα και εκπροσωπούσε την τοπική σχολή γλυπτικής που άνθισε στα τέλη της αρχαϊκής και την αρχή της κλασικής εποχής. Η υπογραφή του σώζεται σε μια βάση από την Ολυμπία και σε άλλη μια βάση χάλκινου αλόγου από την Ακρόπολη της Αθήνας. Στους Δελφούς φέρεται ως δημιουργός, μαζί με τον Αγελάδα από το Άργος, του γλυπτού αναθήματος των Ταραντίνων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία, στα έργα του συγκαταλέγονταν ένα άγαλμα του Ερμή με ένα κριάρι, ένα άγαλμα της “Μαύρης Δήμητρας”, παραγγελία των πολιτών της Φιγάλειας, αλλά και το τέθριππο που στήθηκε στην Ολυμπία για τη νίκη του Ιέρωνα των Συρακουσών, αντίστοιχο με το τέθριπππο του Ηνίοχου στους Δελφούς για τον αδελφό του Πολύζαλο. Επίσης στην Ολυμπία ήταν εκτεθειμένο ένα γιγαντιαίο άγαλμα του Ερμή, αλλά και ένα γλυπτό σύνταγμα εννέα μορφών με τον Νέστορα επικεφαλής. Δεν αποκλείεται να είχε εργαστεί και στην κατασκευή των αετωμάτων του ναού της Αφαίας στη γενέτειρά του, τα οποία σήμερα βρίσκονται στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου. Αν ισχύει αυτό, τότε θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι το καλλιτεχνικό ιδίωμα του Ονάτα ήταν οι στιβαρές, αρρενωπές μορφές, οι οποίες ωστόσο δεν χαρακτηρίζονταν τόσο από πλαστικότητα όσο από μια ακίνητη μνημειακότητα. Για το λόγο αυτό και θεωρείται από τους σημαντικούς εκπροσώπους του “αυστηρού” ρυθμού. Dorig, J., Onatas of Aegina (Monumenta Graeca et Romana), 1977 Λογιωτατίδης, Σπ., Ονάτας : Τα αιγινήτικα αγάλματα και η αιγιναία τέχνη, μετά μιας εικόνος, Αθήναι 1862 Olympia. Dedication with a signature of Onatas of Aegina, ca. 490-480 B.C?, SEG 32-412, 1982 Palagia, O., Pollitt, J.J.(eds), Personal styles in Greek sculpture, Cambridge 1996:23
Η λίμνη των κύκνων

Η Λίμνη των Κύκνων (ρωσικά: Лебединое Озеро - Λεμπεντίνογε όζερο προφορά: [lʲɪbʲɪˈdʲinəjə ˈozʲɪrə]) είναι τίτλος παράστασης μπαλέτου σε τέσσερις πράξεις. Τη μουσική της παράστασης έγραψε ο Ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι τη διετία 1875 - 1876, ενώ η ιστορία της βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια καθώς και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο. Η πρωτότυπη χορογραφία ανήκει στον Julius Reisinger.

 Το παραμύθι αφηγείται τις αισθηματικές περιπέτειες ενός νέου πρίγκιπα και μιας όμορφης κοπέλας, την οποία ένας κακόβουλος μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο. Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της περνούν τη ζωή τους παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου από τότε που τις μάγεψε ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να λύσει μόνο ο έρωτας, ο οποίος έρχεται με την όψη του ωραίου πρίγκιπα Ζίγκφριντ, που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο Ρόθμπαρτ αποπειράται να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο, που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ. Ο Ζίγκφριντ σύντομα γλιτώνει από την παγίδα του μάγου, παίρνει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του και πετούν μαζί για τον ουρανό. Καθώς όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο, υπάρχει και ένα δεύτερο τέλος, που θέλει τους δύο ερωτευμένους να πεθαίνουν. Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στο θέατρο Μπολσόι της Μόσχας, στις 20 Φεβρουαρίου 1877 και στέφθηκε από αποτυχία. Αρκετά χρόνια αργότερα όμως, και συγκεκριμένα στο θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 15 Ιανουαρίου 1895 (ένα χρόνο μετά το θάνατο του Τσαϊκόφσκι) με νέα χορογραφία τη φορά αυτή από τους Μάριους (Μαριύς) Πετιπά και Λεβ Ιβάνωφ, η παράσταση γνωρίζει την αποθέωση. Για πρώτη φορά εκτός Ρωσίας ανέβηκε στο Λονδίνο το 1911. Από τότε έχουν γίνει χιλιάδες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, πολλές από τις οποίες είναι διασκευασμένες σύμφωνα με την εκδοχή του εκάστοτε χορογράφου. Τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει και με τη μορφή μπαλέτου στον πάγο. Ανάμεσα στους χορευτές και τις χορεύτριες που κατά καιρούς ενσάρκωσαν τους κύριους ρόλους της παράστασης, υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Βάτσλαφ Νιζίνσκι, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μαργκότ Φοντέιν, Ταμάρα Τουμάνοβα, Ουλιάνα Λοπάτκινα, Φρέντερικ Άστον κλπ. Σήμερα η Λίμνη των κύκνων θεωρείται ένα από τα καλύτερα μπαλέτα όλων των εποχών. Κι αυτό, γιατί ενσαρκώνει όσο κανένα άλλο όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την ελπίδα μέχρι την απόγνωση, από τον τρόμο μέχρι την τρυφερότητα, από τη μελαγχολία μέχρι την έκσταση. «Η λίμνη των κύκνων»: Το παραμύθι των παραμυθιών «Η λίμνη των κύκνων» από τα μπαλέτα Κίροφ στο Ηρώδειο Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Swan Lake στο Wikimedia Commons
Οϊμιάκον

Το Οϊμιάκον (ρωσικά : Оймякон) είναι αγροτική κατοικημένη περιοχή στα ανατολικά της Δημοκρατίας των Σαχά στην Ασιατική Ρωσία (Σιβηρία) κατά μήκος του ποταμού Ιντίγκιρκα, 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Τομτόρ, στην Εθνική Οδό Κόλιμα. Έχει πληθυσμό 472 κατοίκους, ενώ χωριό και διαθέτει σχολείο.

 Η ονομασία του προέρχεται από τον ποταμό Οϊμιάκον, του οποίου το όνομα ερμηνεύεται ως «παγωμένο μπάλωμα νερού». Βρίσκεται στην βορειοανατολική Γιακουτία της Ρωσίας, στο ανατολικό τμήμα της Σιβηρίας και σε υψόμετρο 750 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Λόγω της εξαιρετικά βόρειας γεωγραφικής θέσης του, η διάρκεια της ημέρας κυμαίνεται από 3 ώρες το Δεκέμβριο έως 21 ώρες τον Ιούνιο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο Οϊμιάκον κατασκευάστηκε αεροδρόμιο για την εναέρια διαδρομή Αλάσκας - Σιβηρίας, προκειμένου να μεταφερθούν Αμερικανικές προμήθειες στο Ανατολικό μέτωπο. Το Οϊμιάκον έχει κλίμα ψυχρό υποπολικό. Αυτό το κλίμα προκαλεί υπερβολικά ψυχρούς χειμώνες και καλοκαίρια με σχετικά υψηλή θερμοκρασία την ημέρα και αρκετά πιο χαμηλή θερμοκρασία τη νύχτα. Σε αυτές τις συνθήκες συντελούν η τεράστια απόστασή του από τα θερμά ρεύματα των ωκεανών, σε συνδυασμό με το υψηλό υψόμετρό του (750 μέτρα), καθώς και η απόστασή του από τον Βόρειο Πόλο. Τον χειμώνα η θερμοκρασία φτάνει τακτικά γύρω στους -40 °C με -45 °C. Την ημέρα η θερμοκρασία τον χειμώνα κινείται από -40 °C έως -50 °C, ενώ μια λιγότερο ψυχρή ημέρα μπορεί να πλησιάσει κοντά στους -35 °C, και τις ψυχρότερες νύχτες έχει κατά καιρούς πλησιάσει ή ακόμα και φτάσει τους -60 °C. Μάλιστα τα χιόνια μπορεί να φτάσουν τα 2 μέτρα ύψος. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία ανεβαίνει και μπορεί να φτάσει τους 20 με 25 °C, ενώ το βράδυ μπορεί να πέσει στους 9 με 10 °C. Το καλοκαίρι επίσης παρατηρούνται οι περισσότερες καταιγίδες. Οι ακραίες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί στο Οϊμιάκον είναι +37 °C η υψηλότερη και −67,7 °C η χαμηλότερη. Ειδικότερα η θερμοκρασία −67,7 °C καταγράφηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1933 και με αυτό τον νούμερο το Οϊμιάκον έχει κερδίσει τον τίτλο του πιο παγωμένου οικισμού στη Γη (το χαμηλότερο νούμερο σε μόνιμα κατοικημένη περιοχή). Για την ιστορία, μόνο στην Ανταρκτική έχουν καταγραφεί χαμηλότερες θερμοκρασίες και το παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ θερμοκρασίας που «χτύπησε» ποτέ τη Γη καταγράφηκε στον ρωσικό σταθμό Βοστόκ στην Ανταρκτική με −89,2 °C στις 21 Ιουλίου 1983.
Πωγωνιανή Ιωαννίνων

Η Πωγωνιανή ή αλλιώς Βοστίνα, όπως είναι το παλαιό της όνομα (μέχρι το 1928) , είναι ένα ακριτικό ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Απέχει 67 χλμ. από τα Ιωάννινα, χτισμένο σε υψόμετρο 740 μ. στο όρος Μπόζοβο και βρίσκεται 15 χλμ. βορειοδυτικά του Δελβινακίου, κοντά στα σύνορα με την Αλβανία.Σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει ως πληθυσμό 441 κατοίκους. Η κύρια ασχολία τους είναι η κτηνοτροφία. Παρ' όλα αυτά διαθέτει γυμνάσιο και λύκειο, στο οποίο όμως η πλειοψηφία των μαθητών αποτελείται από μετανάστες της Βορείου Ηπείρου.

 Αρχιεπισκοπή της Ηπείρου, της οποίας η ίδρυση αποδίδεται στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πωγωνάτο (668-685). Τα όριά της δεν είναι γνωστά, διατηρήθηκε όμως επί αιώνες και ο Μητροπολίτης Αθηνών Μελέτιος (1661-1714) στο βιβλίο του Γεωγραφία παλαιά και νέα αναφέρει ότι "τα χωριά της Πωγωνιανής έχουσι θρόνον αρχιεπισκόπου". Στα τέλη του 1774 οι συνθήκες που επικρατούσαν στην περιοχή από την ληστρική δράση των Αλβανών οδήγησαν στην μεταφορά της έδρας της αρχιεπισκοπής στο Βουκουρέστι. Το 1834 ιδρύθηκε η Μητρόπολη Βελλάς και Πωγωνιανής και αργότερα η περιοχή συγχωνεύθηκε εκκλησιαστικώς με άλλες. Κατά τον Τρύφωνα Ευαγγελίδη στην Μονή Μολυβδοσκεπάστου λειτουργούσε σχολείο τον 17ο αιώνα. Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν η Πωγωνιανή ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής, πολλά παιδιά από φτωχές οικογένειες έρχονταν να φοιτήσουν στα σχολεία του χωριού, διαμένοντας στο οικοτροφείο. Παρότι σήμερα το χωριό έχει σχεδόν ερημωθεί, το οικοτροφείο συνεχίζει να επιτελεί το λειτούργημά του στεγάζοντας τα παιδιά από τη Βόρεια Ήπειρο. Παράλληλα αποτελεί μία καλή λύση μπρος στο φάσμα της ανεργίας που αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι κάτοικοι. Έχει δημιουργηθεί ένα σύγχρονο Κέντρου Παιδικής Προστασίας που εξασφαλίζει την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση για τα παιδιά που φοιτούν καθώς και Γεωργικό σχολείο που στοχεύει στην κατάλληλη εκπαίδευση σε τομείς του πρωτογενούς τομέα. Το χωριό σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Πωγωνιανής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Δελβινακίου του Δήμου Πωγωνίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται με την παλιά της ονομασία Βοστίνα στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης Κοινότητας. Η άλλοτε Διευρυμένη Κοινότητα Πωγωνιανής αποτελείτο από τα χωριά Πωγωνιανή, Δολό, Δρυμάδες, Σταυροσκιάδι. Πωγωνιανή (Βοστίνα) Πωγωνίου.Οδοιπορικό βίντεο 14-8-2012 Το νέο σπίτι της «Κιβωτού» στην ακριτική Πωγωνιανή από τον ιστότοπο https://www.enikos.gr/ Κοινότητα Πωγωνιανής
Οντολογικό επιχείρημα

Το οντολογικό επιχείρημα είναι λογικός συλλογισμός που ανήκει στα a priori επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξης του Θεού. Βασίζεται στη μέθοδο της απαγωγής σε άτοπο. Το επιχείρημα συνοψίζεται στο ότι εάν μπορούμε να συλλάβουμε με το μυαλό μας τη μεγαλύτερη δυνατή ύπαρξη, τότε αυτή η ύπαρξη (στην προκειμένη περίπτωση ο θεός) θα πρέπει να υπάρχει. Εκδοχές του ιδίου επιχειρήματος αναπτύχθηκαν αργότερα και από άλλους φιλοσόφους, όπως ο Ρενέ Ντεκάρτ, Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς και Μπαρούχ Σπινόζα.

 Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ένα μοναδικό οντολογικό επιχείρημα αλλά μια ομάδα επιχειρημάτων που έχουν χρησιμοποιηθεί από διαφορετικούς φιλοσόφους. Συχνά προτιμάται ωστόσο να αναφερόμαστε σε ένα επιχείρημα που εμφανίζεται όμως με διαφορετικές εκδοχές. Οι ρίζες τους βρίσκονται στο έργο του χριστιανού θεολόγου Ανσέλμου του Καντέρμπερι που πρώτος διατύπωσε το οντολογικό επιχείρημα στο Προσλόγιο (11ος αι.). Στην κλασική διατύπωσή του έχει ως εξής: ο Θεός είναι εξ ορισμού το τελειότερο ον που μπορεί να συλλάβει ο νους. Αν υποθέσουμε πως δεν υπάρχει, τότε εφόσον η ύπαρξη είναι ανώτερη της ανυπαρξίας, μπορούμε να φανταστούμε ένα ον ανώτερο του Θεού. Συνεπώς η αρχική υπόθεση πως ο Θεός δεν υπάρχει πρέπει να είναι ψευδής. Μια αναδιατύπωση του οντολογικού επιχειρήματος επιχείρησε ο Καρτέσιος το 17ο αιώνα στο έργο του Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας (1641). Ο Καρτέσιος πιθανότατα δεν είχε διαβάσει το Προσλόγιο, θα πρέπει ωστόσο να γνώριζε την κριτική του Θωμά Ακινάτη πάνω στο οντολογικό επιχείρημα του Ανσέλμου. Πρώτος άσκησε κριτική ο βενεδικτίνος μοναχός Γκαουνίλο, σύγχρονος του Ανσέλμου, ο οποίος ισχυρίστηκε πως το επιχείρημα αποτυγχάνει καθώς ο ίδιος λογικός συλλογισμός θα ήταν υπέρ της ύπαρξης πραγμάτων που προφανώς δεν υπάρχουν, χρησιμοποιώντας ειδικότερα το παράδειγμα ενός «εξαφανισμένου νησιού». Κατά τον Καντ, η απόρριψη του επιχειρήματος βασίζεται στη θέση πως η ύπαρξη δεν είναι αληθινή ιδιότητα που μπορεί να αποδοθεί, αλλά προϋπόθεση για την απόδοση ιδιοτήτων. Ο Σοπενάουερ εξέλαβε το οντολογικό επιχείρημα ως ένα «γοητευτικό αστείο». Το οντολογικό επιχείρημα έτυχε σθεναρής κριτικής τόσο από υπέρμαχους της θρησκείας όπως ο Θωμάς Ακινάτης, όσο και από άθεους όπως ο Μπέρτραντ Ράσελ και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς. Αν και απορρίπτεται από την πλειονότητα των σύγχρονων φιλοσόφων, υποστηρίχτηκε από ορισμένους, μεταξύ των οποίων ο Άλβιν Πλάντινγκα, ο Τσαρλς Χάρτσορν και ο Νόρμαν Μάλκολμ, στα πλαίσια της τροπικής (modal) λογικής.Κριτική στο οντολογικό επιχείρημα άσκησαν και Καθηγητές της Θεολογικής Σχολής Αθηνών όπως οι Κωνσταντίνος Παπαπέτρου και Στυλιανός Παπαδόπουλος. Τελεολογικό επιχείρημα Κοσμολογικό επιχείρημα Jonathan Barnes, The Ontological Argument, London: Macmillan, 1972 Graham Oppy, Ontological arguments and belief in God, Cambridge University Press, 1995
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου

Η Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (Αγγλικά: Chicago Film Critics Association είναι μία Αμερικανική ένωση κριτικών ταινιών. Η ένωση απονέμει κάθε χρόνο βραβεία στους καλύτερους στο χώρο του κινηματογράφου όπως ψηφίστηκαν από τα μέλη της.

 Τα σημερινά μέλη κριτικών της ένωσης περιλαμβάνουν τους: Καλύτερη Ταινία Καλύτερη Σκηνοθεσία Α' Ανδρικός Ρόλος Α' Γυναικείος Ρόλος Β' Ανδρικός Ρόλος Β' Γυναικείος Ρόλος Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο Καλύτερο Προσαρμοσμένο Σενάριο Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας Καλύτερη Πρωτότυπη Μουσική Καλύτερου Μοντάζ Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Καλύτερο Ντοκιμαντέρ Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Επίσημη ιστοσελίδα
Φερδινάνδος της Καλαβρίας

Ο Φερδινάνδος, ισπαν. Ferrante (15 Δεκεμβρίου 1488 - 20 Οκτωβρίου 1550) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν δούκας της Καλαβρίας & Απουλίας και αντιβασιλιάς της Βαλένθια. Ως πολιτικός έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Μεσόγειο υπέρ της Αραγωνίας.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Φρειδερίκου της Νεαπόλεως και της Ισαβέλλα ντελ Μπάλτσο, κόρης τού Πέτρο ντελ Μπέλτσο δούκα της Άντρια & πρίγκιπα της Αλταμούρα, κοντόσταυλου της Νάπολης. Έγινε δούκας της Καλαβρίας & της Απουλίας. Μία συμμαχία τού Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας και τού Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας (εξαδέλφου τού πατέρα του) συνέχισε την αξίωση τού Καρόλου Η΄, προκατόχου τού Λουδοβίκου ΙΒ΄, στους θρόνους της Νάπολης & Σικελίας. Το 1501 εκτόπισαν τον Φρειδερίκο και η Νάπολη πήγε στον Λουδοβίκο ΙΒ΄, αλλά το 1504 νέος πόλεμος οδήγησε στην κατάληψη της Νάπολης από τον Φερδινάνδο Β΄. Τότε ο Φερδινάνδος αιχμαλωτίστηκε από τον Γκονθάλο Φερνάντεθ δε Κόρδοβα και μεταφέρθηκε στη Βαρκελώνη ως όμηρος. Εκεί κέρδισε τη φιλία τού Φερδινάνδου Β΄ και αργότερα αυτήν τού εγγονού του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας. Ο τελευταίος κανόνισε τον γάμο τού Φερδινάνδου με την Ζερμαίν της Φουά, χήρα τού Φερδινάνδου Β΄. Τους έκανε αντιβασιλείς της Βαλένθια το 1537. Το 1538 απεβίωσε η σύζυγός του και ο Φερδινάνδος έγημε την μορφωμένη Μενθί δε Μενδόθα· έγιναν διάσημοι προστάτες για καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά έργα. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1526 τη Ζερμαίν της Φουά, κόρη τού Ιωάννη υποκόμη τού Ναρμπόν. Η Ζερμαίν απεβίωσε το 1500. Το 1541 ο Φερδινάνδος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μενθία δε Μεντόθα υ Φονσέκα, κόρη τού Ροντρίγκο Ντίαθ δε Βιβάρ υ Μεντόθα 1ου μαρκησίου τού Θενέτε. Η Μενθία απεβίωσε το 1554. Bernadette Nelson, The court of Don Fernando de Aragón, Duke of Calabria in Valencia, c.1526–c.1550: music, letters and the meeting of cultures. Oxford University Press. Early Music, Volume 32, Number 2, May 2004, pp. 194–224(31) Maricarmen Gómez, "San Miguel de los Reyes y la capilla musical de Don Fernando de Aragón, duque de Calabria (1488-1550)", in San Miguel de los Reyes: De Biblioteca Real a Biblioteca Valenciana (Valencia, Generalitat, 2000 ISBN 84-482-2410-8), 91-111
Βακινανκαράτρα

Η Βακινανκαράτρα (μαλαγασικά: Vakinaknaratra) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Ανταναναρίβο, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Αντσιράμπε. Έχει έκταση 16.599 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.589.800 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 95.8 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Βακινανκαράτρα βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και νότια της Ανταναναρίβο. Συνορεύει στα βόρεια με την Ιτάσι, στα βορειοδυτικά με τη Μπονγκολάβα, στα βορειοανατολικά με την Αναλαμάμγκα και στα νότια με την Αμορόνι Μανία. Έχει έκταση 16.599 τ.χλμ. Η Βακινανκαράτρα διαιρείται σε 7 δήμους: 1. Αμπατολάμπι 3. Αντραμασίνα 9. Αντανιφότσι 10. Αντσιράμπε Ι 11. Αντσιράμπε ΙΙ 13. Μπετάφο 14. Φαρατσίχο Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ιβάτο, που βρίσκεται στην Ανταναναρίβο. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vakinankaratra στο Wikimedia Commons
Ντεσνά

Ο Ντεσνά (ουκρ. και ρωσ. Десна) είναι μεγάλος ποταμός της Ουκρανίας και της Ρωσίας, μείζων αριστερός παραπόταμος του Δνείπερου, αν και η ονομασία του σημαίνει «δεξί χέρι» στην ανατολική παλαιοσλαβική γλώσσα. Με συνολικό μήκος 1.130 χιλιόμετρα, από τα οποία τα 591 σε ουκρανικό έδαφος, είναι ο πέμπτος σε συνολικό μήκος από όσους ποταμούς διαρρέουν την Ουκρανία (μετά τον Δούναβη, τον Δνείπερο και τον Δνείστερο). Η λεκάνη απορροής του Ντεσνά έχει έκταση 88.900 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Στην Ουκρανία το πλάτος του ποταμού είναι από 60 μέχρι 250 μέτρα, με μέσο βάθος 3 μέτρα. Η μέση ετήσια παροχή του στη συμβολή του με τον Δνείπερο είναι 360 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Ο Ντεσνά παγώνει από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου. Εκτός αυτής της περιόδου, είναι πλωτός από το Νόβχοροντ-Σιβέρσκι μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο, μια διαδρομή περίπου 535 χιλιομέτρων.Τον Ιούνιο του 2020 η στάθμη του νερού του ποταμού έφθασε στο χαμηλότερο σημείο της τα τελευταία 140 χρόνια για μήνα Ιούνιο, 5 μέτρα κάτω από το μέσο όρο για αυτή την εποχή του έτους.

 Ο Ντεσνά πηγάζει από τα υψώματα του Σμολένσκ στο Όμπλαστ (Περιφέρεια) του Σμολένσκ, ανατολικά-νοτιοανατολικά από την πόλη Σμολένσκ. Πιο συγκεκριμένα, η πηγή του βρίσκεται σε ένα δάσος κοντά στο χωριό Ναλέτι. Αρχικώς ο ποταμός ρέει προς νότο, μέσα σε ομαλή και βαλτώδη κοιλάδα, προς την πόλη Μπριάνσκ, όπου η δεξιά του όχθη υψώνεται. Μετά τη συμβολή του με τον Σεΐμ κοντά στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας, ο Ντεσνά πλαταίνει και διαχωρίζεται σε αρκετούς μικρότερους κλάδους. Η δεξιά όχθη του χαμηλώνει και πάλι κοντά στην πόλη Τσερνίχιβ, αλλά και παρακάτω, κοντά σε έναν από τους παραποτάμους του, του Οστέρ, μετά τη συμβολή του οποίου ο Ντεσνά συνεχίζει τον ρου του μέσα σε μια βαλτώδη πεδιάδα, μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο κοντά στο Κίεβο. Ο Ντεσνά έχει πολλούς παραπόταμους. Οι σημαντικότεροι (μήκος μεγαλύτερο των εκατό χιλιομέτρων) που συναντούμε κατερχόμενοι τον ποταμό είναι με τη σειρά: Βέτμα (αριστερός) Μπολβά (αριστερός) Νάβλια (αριστερός) Νερούσσα (αριστερός) Σούντοστ (δεξιός) Ούμπιντ (δεξιός) Σεΐμ (αριστερός) Σνοβ (δεξιός) Οστέρ (αριστερός) Γιέλνια επί του Ντεσνά (Ρωσία) Ντεσνογκόρσκ (Ρωσία) Ζούκοφκα (Ρωσία) Σελτσό (Ρωσία) Μπριάνσκ (Ρωσία) Τρουμπτσέφσκ (Ρωσία) Νόβχοροντ-Σιβέρσκι (Ουκρανία) Τσερνίχιβ (Ουκρανία) Οστέρ (Ουκρανία) Κίεβο (Ουκρανία)Επίσης, η Μονή Σβένσκι βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ντεσνά και Σβεν. Το λήμμα για τον Ντεσνά στη «Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια της Ουκρανίας»
Οδός Ονείρων

Η Οδός Ονείρων είναι ιστορική μουσικοθεατρική παράσταση που ανέβηκε τον Ιούνιο του 1962 στο θερινό θέατρο Μετροπόλιταν της Αθήνας. Είναι είδος μιούζικ χολ ή επιθεώρησης: μια σειρά από νούμερα, τραγούδια και χορευτικά δρώμενα. Το ίδιο όνομα φέρει και το άλμπουμ με τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.

 Η Οδός Ονείρων θεωρήθηκε ως μια απόπειρα ανανέωσης της επιθεώρησης για την οποία συνεργάστηκαν ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Αλέξης Σολωμός, ο Μίνως Αργυράκης και ο Μανώλης Καστρινός. Πρωταγωνιστούσαν ο Δημήτρης Χορν, η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μάρω Κοντού, η Ζωή Φυτούση, ο Λάκης Παππάς, ο Γιώργος Εμιρζάς, ο Γιώργος Κωνσταντίνου και πολλοί νέοι ηθοποιοί της εποχής. Χόρευαν ο Μανώλης Καστρινός και η Χρυσούλα Ζώκα. Έκτακτες εμφανίσεις πραγματοποίησαν η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Νάνα Μούσχουρη και ο Ευγένιος Σπαθάρης με τον Καραγκιόζη του. Ο δίσκος, που κυκλοφόρησε όσο ακόμα παιζόταν η παράσταση, περιλαμβάνει κλασικά τραγούδια όπως ο Ηθοποιός με τον Δημήτρη Χορν (που επίσης πρωταγωνιστεί στην παράσταση), η Μαύρη Φορντ με τη Μάρω Κοντού, Το Τρένο με τη Ζωή Φυτούση, Ο κυρ-Μιχάλης και Μανούλα Μου με τον Λάκη Παππά. Ο δίσκος δεν περιλαμβάνει τα τραγούδια που ερμήνευε η πρωταγωνίστρια του έργου, η Ρένα Βλαχοπούλου,επειδή ανήκε σε άλλη δισκογραφική εταιρία. Στην αρχική έκδοση του δίσκου σε βινύλιο δεν αναφερόταν το όνομά της. Όταν το 2000 ο δίσκος επανεκδόθηκε σε CD, το όνομά της Βλαχοπούλου προστέθηκε στους συντελεστές της παράστασης καθώς επίσης και αρκετές φωτογραφίες της, μολονότι δε διασώζεται κάποια ηχογράφησή της. Η παράσταση γνώρισε μεγάλη επιτυχία και το θέατρο ήταν ασφυκτικά γεμάτο καθημερινά. Την παρακολούθησαν μάλιστα πολλές καλλιτεχνικές προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο. Θεωρήθηκε το αντίπαλον δέον της Όμορφης Πόλης, της παράστασης του Μίκη Θεοδωράκη που παιζόταν λίγα μέτρα πιο κάτω στην ίδια οδό, στο θέατρο Παρκ. Και εκείνη η παράσταση ήταν μια απόπειρα ανανέωσης της επιθεώρησης, ωστόσο, παρά την επιτυχία που είχαν και τα δυο έργα, δεν πέτυχαν κάποια σημαντική ανανέωση του δημοφιλούς αυτού θεατρικού είδους και στην ιστορία έχουν μείνει περισσότερο για τα μουσικά παρά για τα θεατρικά τους επιτεύγματα. Πρεμιέρα της παράστασης «Οδός Ονείρων» στο θέατρο «Μετροπόλιταν».14/06/1962 (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Ζαν Ραβελοναρίβο

Ο Ζαν Ραβελοναρίβο (Jean Ravelonarivo, γενν. 17 Απριλίου 1959) είναι Μαλγάσιος στρατιωτικός και πολιτικός που διετέλεσε 18oς πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Ιανουάριο του 2015 ως το 2016. Προτού γίνει πρωθυπουργός ήταν πρόεδρος του Ομίλου Ρόταρι στη Μαδαγασκάρη.

 Γεννήθηκε στο Μπερεβό της Μαδαγασκάρης και αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορίας του Κιρόβογκραντ, στη Ρωσία. Επίσης, σπούδασε στο Εθνικό Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων (Institut national des sciences comptables et de l'administration d'entreprises). και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων στη Γαλλία. Ο Ραβελοναρίβο υπηρέτησε ως πιλότος στο προσωπικό αεροπλάνο του πρώην προέδρου Ντιντιέ Ρατσιράκα, ενώ η σύζυγός του ήταν γραμματέας του Ρατσιράκα. Στις 12 Ιανουαρίου 2015 ο πρωθυπουργός Ροζέ Κολό υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, που έγινε δεκτή από τον πρόεδρο Ερί Ραζαοναριμαμπιανινά την επόμενη ημέρα. Ο Κολό είχε επικριθεί για την αποτυχία του να λύσει το πρόβλημα με τις επαναλαμβανόμενες διακοπές ηλεκτρισμού λόγω βλάβης. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε o στρατηγός της αεροπορίας Ραβελοναριβό. Η επίσημη ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 17 Ιανουαρίου. Η αντιπολίτευση και ορισμένοι υποψήφιοι στις προεδρικές εκλογές του 2013, αμφισβήτησαν τη συνταγματικότητα του διορισμού του από τον Πρόεδρο (Άρθρο 54 που γράφει ότι ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο μέσα από έναν κατάλογο που προτείνεται από το πολιτικό κόμμα που έχει την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση), αναφέροντας ότι οφειλόταν στη φιλία μεταξύ της συζύγου του και της Πρώτης Κυρίας της χώρας. Στις 3 Ιουλίου 2015 ο πρωθυπουργός επέζησε πρότασης μομφής, καθώς 95 ψήφοι ήταν θετικοί για την πρόταση, ενώ απαιτούνταν τουλάχιστον 101. Στις 8 Απριλίου 2016 ανακοινώθηκε η παραίτηση του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Ο Ραβελοναρίβο αρνήθηκε την ανακοίνωση. Στις 10 Απριλίου ο πρόεδρος Ραζαοναριμαμπιανινά διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Ολιβιέ Μαχαφαλί. Τελικά ο Ραβελοναρίβο δήλωσε ότι θα υπογράψει μια επιστολή παραίτησης.Τον Σεπτέμβριο του 2021 το ποινικό δικαστήριο κατά της διαφθοράς στο Ανταναναρίβο ζήτησε να εμφανιστούν έξι άτομα και μια εταιρεία. Ο Ραβελοναρίβο, πρωθυπουργός μεταξύ 2015 και 2016, κατηγορήθηκε ότι είχε συνάψει συμβόλαια με δόλιο τρόπο, από τα οποία ωφελήθηκε ο ίδιος. Το δικαστήριο ζήτησε να καταδικαστεί σε φυλάκιση 5 ετών. Οι κατηγορούμενοι διατάχθηκαν να πληρώσουν συνολικά 6 δισεκατομμύρια αριάρι ως αποζημίωση στο CNAPS (Εθνικό Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων).
Λαγκάδα Δυτικής Μάνης

Η Λαγκάδα Δυτικής Μάνης ή Λαγκάδα Μεσσηνίας είναι οικισμός που υπάγεται στον Δήμο Δυτικής Μάνης. Ανήκε στον πρώην Δήμο Λεύκτρου μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2010. Είναι ένας από τους δύο χαρακτηρισμένους παραδοσιακούς οικισμούς της Μεσσηνίας μαζί με τις Θαλάμαι (Κουτήφαρι) και ένας από τους 118 παραδοσιακούς οικισμούς στην Πελοποννήσο. Στη διαμόρφωση της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής συνέβαλαν οι Μανιάτες μάστορες στο σκάλισμα της πέτρας ή αλλιώς «πετροφάοι», όπως ο τεχνίτης Ιωάννης Κισκύρας από τη Λαγκάδα το 1820. Ακόμα, από την Λαγκάδα καταγόταν ο αγιογράφος Αναγνώστης ο οποίος έχει αγιογραφήσει πλήθος εκκλησιών στην ευρύτερη περιοχή. Απέχει από την Καλαμάτα 57χλμ.

 Ο οικισμός είναι αμφιθεατρικά χτισμένος ανάμεσα στα δύο λαγκάδια Εμπλουτσός και Βαθύ Λαγκάδι, στα οποία οφείλει το όνομά του. Κατά άλλη εκδοχή, το χωριό πήρε το όνομά του από τα σπίτια, τα οποία είναι χτισμένα στις πλαγιές ενός χειμάρρου. Η ιστορία της ξεκινά επί Μάρκου Αυρηλίου, με την κατάληψη του διπλανού οικισμού Θαλάμες που μέχρι τότε ανήκε στη Σπάρτη, από τους Ρωμαίους. Οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν τους στάβλους τους στην Λαγκάδα και τη σωματοφυλακή τους στον οικισμό Σωματιανά, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Με τον καιρό λοιπόν δημιουργήθηκε ο οικισμός που κατοικήθηκε από Ρωμαίους πολίτες των οποίων τα ονόματα εξελληνίστηκαν, κρατώντας όμως μέχρι σήμερα τη λατινική τους ρίζα. Το 1336 παραχωρήθηκε στον ευγενή Νικολό Ατσαγιόλι και μετέπειτα Βάιλο του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, ως φέουδό του. Το 1503 κυριάρχησε στη Λαγκάδα η οικογένεια του Βούλτσου ή Μπούλτσου, εξού και η ονομασία της περιοχής Μπουλτσιάνικα στο Βόρειο μέρος του χωριού. Το 1805 επισκέφτηκε το χωριό κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στον ελλαδικό χώρο, ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος κάνει αναφορά στον οικισμό. Υπάρχει πλήθος Ιερών Ναών και Μονών στον οικισμό, όπως ο Ιερός Ναός Προφήτη Ηλία, ο Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης, η Ιερά Μονή Παναγίας του Καβελλάρη χτισμένη το 1673, η Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία, ο Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής, ο Ιερός Ναός Αγίου Στρατήγου, ο Ιερός Ναός Αγίων Πάντων, ο Ιερός Ναός Κοίμησης Θεοτόκου κ.α. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στον Ιερό Ναό Εισοδίων Θεοτόκου, όπου φυλάσσονται σε λάρνακα τα οστά του εκχριστιανιστή της Μάνης, που καταγόταν από την Αρμενία, Άγιου Νίκωνα του Μετανοείτε που πέθανε στην Λαγκάδα. Στην Λαγκάδα υπάρχουν τα εξής χαρακτηρισμένα Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία από το Υπουργείο Πολιτισμού: Πολεμόπυργος του Καπιτσίνου του 19ου αιώνα, Πύργος του Οικονομέα του 1757, Βυζαντινή εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος του 14ου αιώνα, Κοιμητηριακός ναός της Αγ. Σοφίας του 14ου αιώνα, Πύργος «Γουλά» Μιχαλιτσιάνων, Τριώροφη κατοικία του Κισκήρα του 1859. Λατινική Αυτοκρατορία Χρονικόν του Μορέως Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος Κατάλογος των Κάστρων της Ελλάδας
Δήμος Ωρωπίων

Ο δήμος Ωρωπίων ήταν δήμος της ανατολικής Αττικής που σχηματίστηκε το 2002 από την συνένωση των πρώην κοινοτήτων Ωρωπού, Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων. Βρισκόταν στο νοτειοανατολικό άκρο της Αττικής και συνόρευε με τις κοινότητες Συκάμινου, Μαρκοπούλου Ωρωπού και Μαλακάσας. Έδρα του ήταν η Σκάλα Ωρωπού. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης την 1-1-2011, ο δήμος Ωρωπίων συνενώθηκε μαζί με άλλους δήμους στον διευρυμένο Δήμο Ωρωπού.

 Ο δήμος περιλάμβανε τους παρακάτω οικισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011): Δ.δ. Σκάλας Ωρωπού [ 3.775 ] η Σκάλα Ωρωπού [ 1.289 ] η Νέα Πολιτεία [ 404 ] το Χαλκούτσι [ 2.082 ] Δ.δ. Νέων Παλατίων [ 3.647 ] τα Νέα Παλάτια [ 2.423 ] η Αγία Αικατερίνη [ 216 ] ο Άγιος Αθανάσιος [ 57 ] ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 870 ] οι Πόντιοι [ 81 ] Δ.δ. Ωρωπού [ 1.252 ] ο Ωρωπός [ 860 ] ο Κάμπος Ωρωπού [ 237 ] τα Πλατάνια Ωρωπού [ 155 ] Δήμος με όνομα δήμος Ωρωπίων υπήρξε στην Αττική στο διάστημα 1871-1912. Προέκυψε από μετονομασία του παλαιότερου δήμου Πειραίας σε δήμο Ωρωπίων και περιλάμβανε τους οικισμούς: Σκάλα , Αυλώνας (Κακοσάλεσι), Μαλακάσα, Συκάμινο, Μαρκόπουλο Ωρωπού, Κάλαμος , Άγιοι Απόστολοι και Μίλεσι. Ο δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 1912 οπότε διασπάστηκε στις κοινότητες Σκάλας Ωρωπού, Ωρωπού, Μαρκοπούλου Ωρωπού, Καλάμου και Σαλεσίου (Αυλώνος).
Κανείς δε λέει σ' αγαπώ

Κανείς Δε Λέει Σ' Αγαπώ είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega τη σεζόν 2004-2005. Το σενάριο της σειράς υπέγραψαν η Μαρκέλλα Γρηγορίου με την Αντιγόνη Παππά, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Στέφανος Κοντομάρης. Η σειρά απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα κατά τη προβολή της, κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προβάλλεται σε επανάληψη συχνά από τον σταθμό.

 Η σειρά παρουσιάζει τον αταίριαστο έρωτα μεταξύ της Κορίνας και του Χάρη. Οι δυο τους ήταν παλιοί συμμαθητές και "εχθροί" ενώ αρκετά χρόνια μετά συναντιούνται κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη, όταν ο Χάρης πιάνει δουλειά ως δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό. Στην ομάδα του ίδιου περιοδικού εργάζεται ήδη η Κορίνα με τη μεταξύ τους κόντρα να φουντώνει ξανά. Από τη μία η ρομαντική Κορίνα και από την άλλη ο δυναμικός Χάρης, τελικά αποδεικνύουν ότι τα ετερώνυμα έλκονται καθώς στο τέλος καταλήγουν ερωτευμένοι και ζευγάρι... Προβαλλόταν κάθε Πέμπτη στις 22:00. Δε προβλήθηκε επεισόδιο στις 3/3/2005 λόγω μετάδοσης της ταινίας Τζένη Τζένη. Κανείς δε λέει σ' αγαπώ στην IMDb
Γλώσσα Αμπιντζί

Η γλώσσα Αμπιντζί (ISO 639-3: abi, Ethnologue: abi, Glottolog: abid1235) κατατάσσεται στις γλώσσες Ατλαντικού-Κονγκό και ομιλείται στην Ακτή Ελεφαντοστού. Χρησιμοποιείται από 50.500 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1993, και για την γραφή της χρησιμοποιείται η λατινική γραφή. Διαθέτει 2 διαλέκτους, τις Ενυέμπε και Όγκμπρου.

 «Glottolog - Κατάλογος βιβλιογραφίας». glottolog.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018. «ScriptSource - Abidji language». scriptsource.org (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018. «OLAC resources in and about Abidji language». language-archives.org (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2018.
Ροντ Χίγκινς

Ο Ρόντερικ Ντουέιν "Ροντ" Χίγκινς, (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1960) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουοντ, όσο και ως σέντερ. Αγωνίστηκε κυρίως στο NBA και στο CBA, ενώ είχε κι ένα πέρασμα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

 Ο Ρόντ Χίγκινς εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Φρένσο Στέιτ το 1978 και αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με την ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου, τους Φρένσο Στέιτ Μπουλντογκς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Φρέσνο Στέιτ το 1982, σε ηλικία 22 ετών. Ο Ροντ Χιγκινς συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1982 και εξασφάλισε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σικάγο Μπουλς. Στην ομάδα του Σικάγο αγωνίστηκε μέχρι το 1985. Την περίοδο 1985-86, ο Ροντ Χιγκινς πέρασε από αρκετές ομάδες του ΝΒΑ και του CBA και συγκεκριμένα από τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ (γνωστούς και ως Σιάτλ Σούπερσόνικς), τους Τάμπα Μπέι Θρίλλερς, τους Σαν Αντόνιο Σπερς, τους Μπρούκλιν Νετς (γνωστούς και ως Νιου Τζέρσει Νετς) καθώς και τους Σικάγο Μπουλς. Την εξαετία 1986-92 αγωνίστηκε στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Τη διετία 1992-94 αγωνίστηκε με τους Σακραμέντο Κινγκς, τους Κλίβελαντ Καβαλίερς και τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Ενδιάμεσα, και συγκεκριμένα το 1993, ο Ροντ Χίγκινς μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες. Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 1993-94, ο Ροντ Χίγκινς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του ως καλαθοσφαιριστής. Ο Ροντ Χίγκινς έχει διατελέσει δύο φορές βοηθός προπονητή στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς (1995-2000 και 2004). http://www.onsports.gr/basket/NBA/item/277254-Sarlot-Mpompkats-Parelthon-o-gios-toy-proedroy
Ρωσοπερσικός πόλεμος (1804-1813)

Ο ρωσοπερσικός πόλεμος (1804-1813) ήταν ένας από τους πολλούς πολέμους μεταξύ της περσικής και της ρωσικής αυτοκρατορίας και εκκίνησε εξαιτίας εδαφικών διαφορών. Ο νέος βασιλέας της Περσίας, Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ θέλησε να διεκδικήσει και να παγιώσει την περσική επικυριαρχία στις βορειότερες περιχές του βασιλείου, που είχαν προσαρτηθεί προσαρτηθεί από τον τσάρο Παύλο Α΄ αρκετά χρόνια μετά τον ρωσοπερσικό πόλεμο του 1796. Όπως ο Πέρσης ομόλογός του, ο τσάρος Αλέξανδρος ήταν επίσης νέος στον θρόνο και εξίσου αποφασισμένος να ελέγξει τα αμφισβητούμενα εδάφη. Ο πόλεμος τελείωσε το 1813 με τη συνθήκη του Γκουλιστάν που παραχώρησε αμετάκλητα το αμφισβητούμενο έδαφος της Γεωργίας στην αυτοκρατορική Ρωσία, προσθέτοντας επιπλέον τα ιρανικά εδάφη του Νταγκεστάν, το σημερινό Αζερμπαϊτζάν, και μικρές περιοχές της Αρμενίας.

 Η προέλευση του πρώτου ρωσοπερσικού πολέμου ευρείας κίμακας επιχειρήσεων ανάγεται στην απόφαση του Τσάρου Παύλου να προσαρτήσει τη Γεωργία (Δεκέμβριος 1800) αφότου ο Ηρακλής Β΄ της Γεωργίας, κυβερνήτης του Κάρτλι, έκανε έκκληση στη χριστιανική Ρωσία στη συνθήκη του Γκεοργκίεβσκ του 1783, για ενσωμάτωση στην αυτοκρατορία. Μετά τη δολοφονία του Παύλου Α΄ (11 Μαρτίου του 1801), η επιθετική πολιτική επί του θέματος συνεχίστηκε από τον διάδοχό του, τσάρο Αλεξάνδρο Α΄, με στόχο τον ρωσικό έλεγχο χανάτων του ανατολικού Καυκάσου. Το 1803, ο νεοδιορισθείς διοικητής των ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή του Καυκάσου, ο Πάβελ, επιτέθηκε και κατέλαβε την ακρόπολη του Γκιαντζά στις 15 Ιανουαρίου 1804. Ο κυβερνήτης Γιαβάντ Χαν Καtζάρ, σκοτώθηκε και ένας μεγάλος αριθμός των κατοίκων σφάχτηκε. Ο Κατζάρ βασιλιάς Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ, διείδε τη ρωσική απειλή για την Αρμενία, το Καραμπάχ και το Αζερμπαϊτζάν όχι μόνο ως πηγή αστάθειας στα βορειοδυτικά σύνορά του, αλλά και ως άμεση πρόκληση για την Δυναστεία των Κατζάρων. N. Dubrovin. История войны и владычества русских на Кавказе, volumes 4–6. SPb, 1886–88. Fisher, William Bayne· Avery, P.· Hambly, G. R. G· Melville, C. (1991). The Cambridge History of Iran. 7. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521200954.
Blacksmith Scene

To Blacksmith Scene (αγγλ. στιγμιότυπο σε σιδεράδικο) είναι ιστορική αμερικάνικη ταινία μικρού μήκους του έτους 1893. Είναι η πρώτη εμπορική ταινία που γυρίστηκε για δημόσια προβολή.

 Η ταινία έχει διάρκεια ενός λεπτού. Παρουσιάζει τρεις σιδεράδες την ώρα που δουλεύουν. Δύο στέκουν ο ένας απέναντι από τον άλλο με το αμόνι στη μέση και σφυρηλατούν ένα πυρωμένο σίδερο που κρατάει ο τρίτος. Μετά από μερικά χτυπήματα, ο μεσαίος σιδεράς βάζει πάλι το σίδερο στην φωτιά για να αναπυρώσει, ενώ οι δύο άλλοι κάνουν ένα μικρό διάλειμμα πίνοντας μια γουλιά μπύρα από το μπουκάλι. Ο τρίτος επιστρέφει, και η σφυρηλάτηση συνεχίζεται. Η ταινία είναι η πρώτη που γυρίστηκε για την εμπορική δημόσια προβολή. Η μηχανή προβολής λεγόταν Κινητοσκόπιο, και ήταν εφεύρεση των Έντισον και Ντίκσον. Έχει καταγραφεί στον κατάλογο των σημαντικότερων κινηματογραφικών έργων αμερικάνικης παραγωγής, το National Film Registry.
Α.Σ. Καστοριάς

Ο Αθλητικός Σύλλογος Καστοριάς, γνωστός και με την εναλλακτική ονομασία Kastoria B.C., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα την πόλη της Καστοριάς. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μαύρο και το λευκό, ενώ έμβλημά του είναι ο κάστορας. Διατηρεί τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης, καθώς και τμήματα εκμάθησης για αθλητές και αθλήτριες σχολικής ηλικίας.

 Την αγωνιστική περίοδο 2013-14, με καινούριο τον προπονητή Γιώργο Σούλιο, ο σύλλογος της Καστοριάς ανήλθε στη Γ' Εθνική Κατηγορία και εντάχθηκε στον 1ο Όμιλο Βορρά, τον οποίο συνέθεσαν 12 ομάδες. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα η μακεδονική ομάδα βρέθηκε στην 9η θέση. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 9 νίκες σε 22 αγώνες, αρκετές ώστε να την συγκρατήσουν στην ίδια Κατηγορία.Την επόμενη χρονιά, 2014-15, η αγωνιστική κατάσταση της ομάδας παρουσίασε θεαματική βελτίωση. Ο Όμιλός της είχε στο μεταξύ γίνει ανταγωνιστικότερος με την προσθήκη δύο επιπλέον ομάδων. Η Καστοριά στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 20 νίκες και 6 ήττες, με αποτέλεσμα να ολοκληρώσει τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Ακολούθως συμμετείχε σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στη Βέροια απέναντι στον Ιωνικό Ιωνίας, τον τρίτο του έτερου Ομίλου Βορρά, στον οποίο και νίκησε δύσκολα με σκορ 74-71. Με τον τρόπο αυτό πήρε προτεραιότητα σε περίπτωση που θα προέκυπταν κενές θέσεις προς κάλυψη στις ανώτερες κατηγορίες. Πράγματι στα τέλη Μαΐου 2015 η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης αποφάσισε να αυξήσει τις ομάδες που θα λάμβαναν μέρος στη Β' Εθνική Κατηγορία και με τον τρόπο αυτό η Καστοριά εξασφάλισε την άνοδο.Διανύοντας την παρθενική της περίοδο στη Β' Εθνική, η Καστοριά συνέχισε δυναμικά και το 2015-16. Εντάχθηκε σε Όμιλο τον οποίο σχημάτισαν 15 σύλλογοι από το σύνολο της Βόρειας Ελλάδας. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 4η θέση της τελικής βαθμολογίας, έχοντας συλλέξει 19 νίκες και 9 ήττες. Ισοβάθμισε με το Γυμναστικό Λάρισας, ωστόσο κατετάγη χαμηλότερα από αυτόν, καθώς μειονεκτούσε στα μεταξύ τους αποτελέσματα. Εξαιτίας αυτού δεν κατέστη δυνατό να διεκδικήσει μια τρίτη συνεχόμενη άνοδο στα μπαράζ.Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2016-17, ο Α.Σ. Καστοριάς έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Όμιλο Βορρά. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις έχοντας συγκεντρώσει 25 νίκες και 5 ήττες, σε ένα απαιτητικό πρόγραμμα 30 αγωνιστικών. Με τον τρόπο αυτό βρέθηκε στην κορυφή της τελικής κατάταξης, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Παραγωγικότερος σκόρερ της ομάδας κατά την πετυχημένη αυτή χρονιά ήταν ο Γιάννης Κυριακόπουλος, που σημείωσε 505 πόντους.Ο Α.Σ. Καστοριά αγωνίστηκε για δυο περιόδους στην Α2. Την περίοδο 2018-19 μάλιστα κατέλαβε την 3η θέση και έλαβε πρόσκληση να αναπληρώσει κενή θέση στην Α1. Μετά την παραίτηση του βασικού χρηματοδότη, ο σύλλογος αποφάσισε, όχι μόνο να αρνηθεί την πρόσκληση, αλλά και να αγωνιστεί την περίοδο 2019-20 στα τοπικά πρωταθλήματα. Περίοδοι σε εθνικές κατηγορίες
Banglanews24.com

Η Banglanews24.com είναι μια διαδικτυακή πύλη ειδήσεων στο Μπαγκλαντές. Η ιστοσελίδα, μαζί με την Daily Sun, τη Bangladesh Pratidin και τη Kaler Kantho, ανήκουν στην East-West Media Group του ομίλου Μπασουντάρα. Η κατάταξη Alexa της ιστοσελίδας είναι 4.281η παγκοσμίως και 14η στο Μπανγκλαντές.

 Ο πρώην Υπουργός και τότε βουλευτής της Ομάδας Αουάμι Ραμές Τσάντρα Σεν μήνυσε την πύλη για τη δυσφήμιση του 2014. Ένας φωτοδημοσιογράφος της πύλης δέχτηκε επίθεση από μέλη της παραστρατιωτικής ομάδας Μπαγκλαντές Ανσάρ στο Σιαμόλι της Ντάκα τον Μάρτιο του 2014. Μπανγκλαντεσιανές ισλαμιστικές όπως η Τζαμαάτ-ε-Ισλάμι Μπανγκλαντές και το φοιτητικό της μέτωπο Ισλάμι Τσχάτρα Σιμπίρ, η Χεφαζάτ-ε-Ισλάμ, η Ισλάμι Οΐκγια Τζότε και η Ναμπί Πρεμίκ Τζαγκράτα Τζανάτα βανδάλισαν τα γραφεία τους στη Τσιταγκόνγκ του νότιου Μπαγκλαντές.
Αζέροι Καναδοί

Οι Αζέροι Καναδοί (αζερικά: Kanadalı azərbaycanlılar‎) είναι Καναδοί πολίτες και μόνιμοι κάτοικοι Καναδά με Αζερική καταγωγή. Στους αζεροκαναδούς περιλαμβάνονται και αυτοί που γεννήθηκαν στο Αζερμπαϊτζάν. Οι περισσότεροι Αζεροκαναδοί μετανάστευσαν στον Καναδά από το Αζερμπαϊτζάν, το Ιράν, τη Ρωσία ή τη Τουρκία.

 Σύμφωνα με την Καναδική απογραφή του 2016, 6.425 Καναδοί δήλωσαν εθνοτικό Αζερικό παρασκήνιο, ενώ τα δύο τρίτα ζουν στο Οντάριο και πάνω από τους μισούς ζουν στο Τορόντο. Τα αποτελέσματα της απογραφής του 2016 επίσης χαρτογράφησαν την ακόλουθη κατανομή Αζέρων Καναδών ανά επαρχία: 3.355 Καναδοί ανέφεραν τα αζερικά ως μητρική γλώσσα, αν και μόνο 2.730 ανέφεραν ότι τη μιλούσαν στο σπίτι.Στην απογραφή του 2006, 1.060 Αζέροι δήλωσαν ότι προέρχονταν από τη Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν. Το 2008, ο Αμερικανός αναλυτής Πωλ Γκόγκελ, διευθυντής έρευνας και εκδόσεων στη Διπλωματική Ακαδημία του Αζερμπαϊτζάν εκτίμησε ότι υπάρχουν πάνω από 275.000 Αζέροι που ζουν στο Καναδά. Οι πρώτοι Αζέροι στον Καναδά ήταν Ιρανοί Αζέροι, οι οποίοι άρχισαν να εγκαθιστώνται στην επικράτεια του Καναδά από τη δεκαετία του 1930. Το δεύτερο κύμα μετανάστευσης Αζέρων συνέβη στη δεκαετία του 1950, όταν ο Νικίτα Χρουστσόφ ανέλαβε την εξουσία στην ΕΣΣΔ. Το τέταρτο κύμα έλαβε χώρα μετά το 1979, όταν πραγματοποιήθηκε επανάσταση στο Ιράν. Πολλοί Ιρανοί, όπως και Αζέροι, εγκαταστάθηκαν στον Καναδά. Τέλος, το πέμπτο κύμα μετανάστευσης έγινε αισθητό κατά τη διάρκεια της Αρμενοαζερικής σύγκρουσης το 1988-1992. Το τρίτο κύμα μετανάστευσης συνέβη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν πολλοί μετανάστες από την ΕΣΣΔ έφθασαν στον Καναδά, συμπεριλαμβανομένων των Αζέρων. Το 2016, υπήρχαν 1.260 Καναδοί Αζερικής καταγωγής που ήταν μετανάστες δεύτερης γενιάς και μόνο 40 από αυτούς ήταν τρίτης γενιάς ή παραπάνω.Παρόλο που η μετανάστευση από το Αζερμπαϊτζάν χρονολογείται νωρίτερα από το 1980, οι εθνοτικοί Αζέροι πρωτοαναφέρθηκαν στα επίσημα αποτελέσματα της απογραφής το 2001. Από τότε, οι αριθμοί τους έχουν αυξηθεί σταδιακά, με τη μετανάστευση να κορυφώνεται το 2001–2005. Ρεζά Μπαραχένι – προεξέχων μελετητής και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ισμαήλ Χατζίγιεφ – μουσικός, συνθέτης και μαέστρος Ρεζά Μορίντι – μέλος της Επαρχιακής Βουλής του Οντάριο Σχέσεις Αζερμπαϊτζάν-Καναδά Ιρανοί Καναδοί Τούρκοι Καναδοί Ρώσοι Καναδοί Ουκρανοί Καναδοί
Ντζε

Το Ντζε (Ђ ђ. η πλάγια γραφή: Ђ ђ) είναι ένα γράμμα στο Κυριλλικό αλφάβητο. Το Ντζε είναι το έκτο γράμμα του σερβικού κυριλλικού αλφαβήτου, και χρησιμοποιείται στα Σερβοκροατικά για να δηλώσει τον ήχο [/dʑ/]. Το Ντζε αντιστοιχεί στο λατινικό γράμμα D με γραμμή (Đ đ) στο γράμμα Γκατζ του λατινικού Σερβοκροατικού αλφαβητικού και μεταγράφεται έτσι. Χωρίς την γραμμή, μεταγράφεται ως ⟨Dj dj⟩.

 Το γράμμα κατασκευάστηκε από αίτημα του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Υπήρχαν αρκετές προτάσεις για το σχήμα του γράμματος (μία από τον Πάβλε Σολάριτς και άλλη μία από τον Γκλιγκόριτζε Γκέρσιτς), ωστόσο χρησιμοποιείται η έκδοση του Λούκιγιαν Μουσίτσκι. Σχεδιάστηκε από την τροποποίηση του γράμματος Ћ, αναβίωση του παλιού κυριλλικού γράμματος Ντζερβ (Ꙉ). Το νέο γράμμα υιοθετήθηκε από το λεξικό του Κάρατζιτς το 1818 και και από έχει διαδεδομένη χρήση. Ћ ћ: Κυριλλικό γράμμα Τσε Ѓ ѓ: Κυριλλικό γράμμα Γκτζε Đ đ: Λατινικό γράμμα D με γραμμή J: λατινικό γράμμα J Ꙉ ꙉ: Παλιό κυριλλικό γράμμα Ντζερβ
Σμαΐλ Χαμντανί

Ο Σμαΐλ Χαμντανί (αραβικά: اسماعيل حمداني‎, 11 Μαρτίου 1930 - 6/7 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Αλγερινός πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 15 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1999.

 Ο Χαμντανί γεννήθηκε στο Γκενζέτ, της επαρχίας Μπορτζ Μπου Αρερίτζ στην ανατολική Καβυλία, στις 11 Μαρτίου 1930. Ο Χαμντανί έγινε μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (FLN). Το 1962 όταν η Αλγερία απέκτησε την ανεξαρτησία της, διορίστηκε επιτελάρχης της προσωρινής κυβέρνησης με επικεφαλής τον Αμπντεραχμάν Φαρές. Υπό την προεδρία του Αχμέντ Μπεν Μπελά, ο Χαμντανί διορίστηκε πρέσβης στο Βέλγιο. Στη συνέχεια διετέλεσε υπεύθυνος πληροφοριών και διευθυντής νομικών και προξενικών υποθέσεων στο Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι το 1970. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 15 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 23 Δεκεμβρίου 1999. Ο Χαμντανί πέθανε στον ύπνο του τη νύχτα της 6ης Φεβρουαρίου ή το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου 2017 σε ηλικία 86 ετών.
Άνω Βελιτσές Αχαΐας

Οι Άνω Βελιτσές (επίσημη ονομασία Άνω Βελιτσαί) είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Βελιτσών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λαρισσού (Λαρίσου), του δήμου Δυτικής Αχαΐας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αχαΐας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πατρών του νομού Αχαΐας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Οι Άνω Βελιτσές είναι χωριό στο νοτιοδυτικό άκρο του νομού Αχαΐας, πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Ηλείας, πάνω από την τεχνητή λίμνη Πηνειού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 290. Το χωριό απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. της Πάτρας (μέσω Κάτω Αχαΐας). Η τοπική κοινότητα Βελιτσών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 18,493 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Βελιτσές. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βελιτσών του νομού Αχαΐας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βελιτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαρισσού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Αχαΐας. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Αχαΐα, 1:100.000) eetaa.gr
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1964

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1964 ήταν το τέταρτο που διεξήχθη μεταπολεμικά. Συμμετείχαν 8 ομάδες, χωρισμένες αρχικά σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Οι αγώνες έγιναν στην Αθήνα από 25 μέχρι 30 Οκτωβρίου του 1964. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη φορά στην ιστορία του ο Μίλωνας.

 Βαθμολογία Αποτελέσματα Σημείωση1: Το παιχνίδι Ιωνικός Ν.Φ.-Μακεδονικός έγινε αρχικά στις 26/10 κι έληξε 3−2 (12-15, 15-10, 15-12, 10-15, 15-13). Μετά από ένσταση του Μακεδονικού επαναλήφθηκε στις 28/10, με νικητή και πάλι τον Ιωνικό με 3−0. Βαθμολογία Αποτελέσματα Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 3 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός Ψηφιακό αρχείο Αθλητικής Ηχούς 26/10 με 1/11/1964
Επαρχία Τομινιάν

Η Επαρχία Τομινιάν είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 6.573 τ.χλμ. και πληθυσμό 219.853 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Τομινιάν.

 Η Επαρχία Τομινιάν βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Σαν, στα βόρεια με την Περιφέρεια Μοπτί, στα νότια με την Περιφέρεια Σικασσό και στα νοτιοανατολικά με την Μπουρκίνα Φάσο. Η Επαρχία Τομινιάν διαιρείται σε 12 διαμερίσματα: Μπενά Ντιορά Φανγκασσό Κουλά Λανφιαλά Μαντιακουΰ Μαφδουνέ Ουάν Σανκουύ Τιμισσά Τομινιάν Γιασσό Επαρχίες του Μαλί
Τζον Μάσκερ

Ο Τζον Μάσκερ (αγγλικά John Musker, γενν. 8 Νοεμβρίου 1953) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων, παραγωγός και σεναριογράφος. Επίσης, συνεργάζεται με τον Ρον Κλέμεντς, με τον οποίο έχουν σκηνοθετήσει τρεις ταινίες από την περίοδο της Αναγέννησης της Disney: το Η Μικρή Γοργόνα (1989), το Αλαντίν (1992) και το Ηρακλής (1997).

 Hulett, Steve (4 Δεκεμβρίου 2014). Mouse In Transition: An Insider's Look at Disney Feature Animation. Theme Park Press. ISBN 978-1941500248. Stewart, James (2005). DisneyWar. New York: Simon and Schuster. ISBN 0-684-80993-1. Thomas, Bob (7 Μαρτίου 1997). Disney's Art of Animation: From Mickey Mouse To Hercules. Disney Editions. ISBN 978-0786862412.
Τόμις Κονστάντσα

Η Τόμις Κονστάντσα (ρουμανικά: Tomis Constanța, προφέρεται: [ˈtomis konˈstant͡sa]) είναι μια ρουμανική πετοσφαιρική ομάδα με έδρα την Κωνστάντζα. Βρίσκεται στην 14η θέση της κατάταξης των ευρωπαϊκών συλλόγων.

 Πρωτάθλημα: Πρωταθλήτρια: 2007, 2008, 2009, 2013, 2014, 2015 Κύπελλο: Κυπελλούχος: 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2013, 2014 CEV Cup: Ημιτελικά: 2014 Challenge Cup: Τρίτη θέση: 2009 Ημιτελικά: 2012 Επίσημη ιστοσελίδα (Ρουμανικά) CEV profile
Παιδαγωγικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας

Το Παιδαγωγικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας, στα ισπανικά Universidad Pedagógica y Tecnológica de Colombia (UPTC) είναι εθνικό πανεπιστημιακό ίδρυμα της Κολομβίας, με έδρα την Τούνχα. Το πιο σημαντικό τo διαμέρισμα Μπογιακάς, είναι η τέταρτη πανεπιστήμιο στην Κολομβία με βάση τον αριθμό των φοιτητών. Ιδρύθηκε το 1953 κατόπιν εισηγήσεως του τότε πρωθυπουργού Γκουστάβο Ρόχας.

 Eπίσης έχει τρεις περιφερειακές πανεπιστημιουπόλεις, έξι χώρους των προγραμμάτων επέκτασης, 21 περιφερειακά κέντρα της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Υπάρχουν 11 σχολές, 52 προπτυχιακά προγράμματα αντιμετωπίζουν, 15 προπτυχιακά ακαδημαϊκά προγράμματα εξ αποστάσεως και 23 μεταπτυχιακά προγράμματα. Στην κύρια πανεπιστημιούπολη είναι η διοικητική περιοχή, οι υπηρεσίες καταχώρησης και των εισαγωγών, η Βιβλιοθήκη Jorge Palacios Preciado, το κεντρικό κτίριο, η πλατεία Camilo Torres Restrepo, η ακρόπολη πανεπιστήμιο με διαφορετικές σχολές και το Escuela Normal Superior Santiago de Tunja.Avenida Central del Norte, 150003 Τούνχα Πανεπιστημιούπολη ΣογαμόσοCalle 4 Sur 15-134. 152211, Σογαμόσο Πανεπιστημιούπολη ΝτουιτάμαCarrera 18 23-55. 150461, Ντουιτάμα Πανεπιστημιούπολη ΤσικινκιράCalle 14A 2-36. 154640, Τσικινκιρά Πανεπιστημιούπολη ΜπογκοτάCarrera 14 44-51. 110311, Μπογκοτά / Επίσημη Ιστοσελίδα του Ιδρύματος