Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου

Το Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου (πρωτότυπος τίτλος Farewell, My Lovely), είναι ταινία μυστηρίου (νεο-νουάρ) αμερικανικής παραγωγής του 1975. Η σκηνοθεσία είναι του Ντικ Ρίτσαρντς και στον ρόλο του ιδιωτικού ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Η ταινία είναι βασισμένη στη νουβέλα του Ρέημοντ Τσάντλερ "Farewell, My Lovely" (Αντίο, γλυκιά μου). Επίσης πρωταγωνιστούν: Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Σίλβια Μάιλς, Τζακ Ό Χάλοραν, Τζον Άιρλαντ, και ο Σιλβέστερ Σταλόνε στην πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση. Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ θα επιστρέψει ξανά μετά από τρία χρόνια, το 1978 με το ριμέικ της ταινίας "Ο Μεγάλος Ύπνος", κανόντας τον μοναδικό ηθοποιό που θα υποδυθεί τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου σε δύο ταινίες.

 Στο Λος Άντζελες του 1941, ένας πρώην καταδικος, ο Μουζ Μαλόι (Τζακ Ό Χάλοραν) θα προσλάβει τον ντετέκτιβ Μάρλοου (Ρόμπερτ Μίτσαμ) για να του βρει την παλιά φιλενάδα του, την Βέλμα, που έχει να την δει εφτά χρόνια. Ταυτόχρονα ο Μάρλοου ερευνά την δολοφονία ενος πελάτη του, ονομάτι Μάριοτ που ήταν θύμα εκβιασμού για την κλοπή ενος κοσμήματος από τη συλλογή ενός δικαστή. Κατά την επισκέψη του στη έπαυλη του δικαστή Μπαξτέρ Γουίλσον Γκρέι, ο Μάρλοου θα γνωρίσει την εκθαμβωτική Έλεν Γκρέι (Σάρλοτ Ράμπλινγκ), τη συζυγο του δικαστή. Ρόμπερτ Μίτσαμ ως Φίλιπ Μάρλοου Σάρλοτ Ράμπλινγκ ως Βέλμα/Έλεν Γκρέι Τζακ Ό Χάλοραν ως Μουζ Μαλόι Τζον Άιρλαντ ως Αστυνόμου Νόλτι Σίλβια Μάιλς ως Τζέσι Φλόριαν Άντονι Ζέρμπε ως Μπρουνέτ Χάρι Ντιν Στάντον ως Ντετέκτιβ Ρόλφ Τζο Σπινέλι ως Νικ Σιλβέστερ Σταλόνε ως Τζόνι Κέιτ Μερταγκ ως Φράνσις Αμθόρ Τζον Ό Λίρι ως Λιντσέι Μάριοτ Τζιμ Τόμσον ως Μπάξτερ Γουίλσον Γκρέι Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης για την ταινία σε ποσοστό 76%, με βάση 21 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 5 από τα 5 αστέρια του και στην κριτική του σημειώνει Αυτές οι σκηνές είναι τόσο εντυπωσιακές για τον αθάνατο Μάρλοου, τον αρχέτυπο ιδιωτικό ντετέκτιβ του Ρέιμοντ Τσάντλερ που στοιχειώνει τον υπόκοσμο του Λος Άντζελες και εάν είμαστε οπαδοί του Τσάντλερ κρατάμε την ανάσα. Είναι, πράγματι, η πιο υποβλητική από όλες τις ταινίες με ιδιωτικούς ντετέκτιβ που είχαμε τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι τόσο μεγάλη όσο το "Τσάιναταουν" του Ρόμαν Πολάνσκι, η οποία ασχολήθηκε με μεγαλύτερα θέματα, αλλά στο ίδιο το είδος δεν υπήρξε τίποτα τόσο καλό από τότε που εμφανίστηκε στο Χόλιγουντ ο Φίλιπ Μάρλοου την πρώτη φορά. Ένας λόγος είναι ότι ο Ντικ Ρίτσαρντς ο σκηνοθέτης, παίρνει το σενάριο και το χαρακτήρα του Μάρλοου απολύτως σοβαρά. Δεν είναι ανήσυχος με αυτό, όπως ο Ρόμπερτ Όλτμαν ήταν όταν σκηνοθετούσε την προηγουμένη ταινία με ηρώα τον Μάρλοου και πρωταγωνιστή τον Έλιοτ Γκουλντ να φλερτάρει με την σοβαρότητα στο "Ο Μεγάλος αποχαιρέτισμος". Και ούτε ο Ρόμπερτ Μίτσαμ που είναι εμφάνως ένας από τους καλύτερους ρόλους στην καριέρα του και σε ηλικία 57 ετών φαίνεται πως είναι η ιδανική στιγμή να υποδύθει τον κουρασμένο, κυνικό, πεισματάρη και ρομαντικό Μάρλοου. Η φωνή του, το πρόσωπό του και ο τρόπος που καπνίζει το τσιγάρο του είναι όλα σωστά και φαινόνται εντελώς αληθινά. Αυτό εξάλλου είναι και το εμπορικό σήμα του Φίλιπ Μάρλοου.Από την άλλη πλευρά το Variety χαρακτηρίζει την ταινία στη κριτική του ως "ένα ληθαργικό αόριστο αφιέρωμα στους ιδιωτικούς ντετέκτιβ του Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1940 και στον συγγραφέα Ρέιμοντ Τσάντλερ, του οποίου ο χαρακτήρας του Φίλιπ Μάρλοου ενέπνευσε πολλές χαρακτηριστικές ταινίες". Οι Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου στην IMDb (Αγγλικά) Οι Δέκα φόνοι για τον Ντετέκτιβ Μάρλοου στο AllMovie