Ουλή

Η ουλή είναι μια περιοχή ινώδους ιστού που αντικαθιστά το κανονικό δέρμα μετά από τραυματισμό. Οι ουλές προκύπτουν από τη βιολογική διαδικασία αποκατάστασης πληγών στο δέρμα, καθώς και σε άλλα όργανα και ιστούς του σώματος. Έτσι, οι ουλές είναι ένα φυσικό μέρος της διαδικασίας επούλωσης. Με εξαίρεση τις πολύ μικρές βλάβες, κάθε πληγή (π.χ. μετά από ατύχημα, ασθένεια ή χειρουργική επέμβαση ) οδηγεί σε κάποιο βαθμό σχηματισμού ουλής. Εξαίρεση σε αυτό είναι τα ζώα με πλήρη αναγέννηση, τα οποία αναπαράγονται ιστούς χωρίς σχηματισμό ουλής. Ο ουλώδης ιστός αποτελείται από την ίδια πρωτεΐνη (κολλαγόνο) με τον ιστό που αντικαθιστά, αλλά η σύνθεση ινών της πρωτεΐνης είναι διαφορετική: αντί για ένα τυχαίο σχηματισμό κυμάτων από ίνες κολλαγόνου που βρίσκονται σε φυσιολογικό ιστό, στην ίνωση οι ίνες κολλαγόνου διασταυρώνονται και εμφανίζουν έντονη ευθυγράμμιση σε μία μόνο κατεύθυνση. Αυτή η ευθυγράμμιση ιστού ουλής κολλαγόνου είναι συνήθως κατώτερης λειτουργικής ποιότητας από την κανονική τυχαιοποιημένη ευθυγράμμιση κολλαγόνου. Για παράδειγμα, οι ουλές στο δέρμα είναι λιγότερο ανθεκτικές στην υπεριώδη ακτινοβολία και οι αδένες του ιδρώτα και τα θυλάκια των τριχών δεν αναπτύσσονται ξανά στους ιστούς ουλών. Ένα έμφραγμα του μυοκαρδίου, κοινώς γνωστό ως καρδιακή προσβολή, προκαλεί σχηματισμό ουλής στον καρδιακό μυ, γεγονός που οδηγεί σε απώλεια μυϊκής δύναμης και πιθανώς καρδιακή ανεπάρκεια. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι ιστοί (π.χ. οστά) που μπορούν να επουλωθούν χωρίς καμία δομική ή λειτουργική υποβάθμιση.

 Όλες οι ουλές αποτελούνται από το ίδιο κολλαγόνο με τον ιστό που έχει αντικαταστήσει, αλλά η σύνθεση του ουλώδους ιστού, σε σύγκριση με τον κανονικό ιστό, είναι διαφορετική. Ο ουλώδης ιστός στερείται επίσης ελαστικότητας σε αντίθεση με τον κανονικό ιστό που κατανέμει την ελαστικότητα των ινών. Οι ουλές διαφέρουν στις ποσότητες κολλαγόνου που υπερεκφράζονται. Χαρακτηρισμοί έχουν εφαρμοστεί στις διαφορές στην υπερέκφραση. Δύο από τα πιο κοινά είδη είναι η υπερτροφική και χηλοειδής ουλή, αμφότερες σχετιζόμενες με υπερβολική ποσότητα δύσκαμπτου κολλαγόνου που συσσωρεύεται στον ιστό, εμποδίζοντας την αναγέννηση των ιστών. Μια άλλη μορφή είναι η ατροφική ουλή (βυθισμένη ουλή), η οποία έχει επίσης υπερέκφραση κολλαγόνου που εμποδίζει την αναγέννηση. Αυτός ο τύπος ουλής είναι βυθισμένος, επειδή οι δέσμες κολλαγόνου δεν υπερβαίνουν τον ιστό. Οι ραγάδες (ραβδώσεις) θεωρούνται ως ουλές από ορισμένους. Υψηλά επίπεδα μελανίνης και αφρικανική ή ασιατική καταγωγή μπορεί να κάνουν τις δυσμενείς ουλές πιο αισθητές. Υπερτροφικές ουλές εμφανίζονται όταν το σώμα παράγει κολλαγόνο, το οποίο προκαλεί την ανύψωση της ουλής πάνω από το περιβάλλον δέρμα. Οι υπερτροφικές ουλές έχουν τη μορφή ενός κόκκινου υπερυψωμένου κομματιού στο δέρμα σε ανοικτόχρωμο δέρμα και τη μορφή σκούρου καφέ σε πιο σκουρόχρωμα δέρμα. Συνήθως συμβαίνουν εντός 4 έως 8 εβδομάδων μετά από λοίμωξη τραύματος ή κλείσιμο τραύματος με υπερβολική ένταση και / ή άλλους τραυματισμούς στο δέρμα. Οι χηλοειδείς ουλές είναι μια πιο σοβαρή μορφή υπερτροφικής ουλής, επειδή μπορούν να αναπτυχθούν επ 'αόριστον σε μεγάλα (αν και καλοήθη) νεοπλάσματα.Οι υπερτροφικές ουλές συχνά διακρίνονται από τις χηλοειδείς ουλές λόγω της έλλειψης ανάπτυξής τους έξω από την αρχική περιοχή του τραύματος, αλλά αυτή η συνήθως διδαχθείσα διάκριση μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση.Τα χηλοειδή μπορεί να εμφανιστούν σε οποιονδήποτε, αλλά είναι πιο συχνά σε άτομα με μαύρο δέρμα. Μπορεί να προκληθούν από χειρουργική επέμβαση, ατύχημα, ακμή ή, μερικές φορές, τρυπήματα σώματος. Σε μερικούς ανθρώπους, οι χηλοειδείς ουλές σχηματίζονται αυθόρμητα. Αν και μπορεί να είναι ένα κοσμητικό πρόβλημα, οι χηλοειδείς ουλές είναι μόνο αδρανείς μάζες κολλαγόνου και επομένως εντελώς ακίνδυνες και όχι καρκινικές. Ωστόσο, μπορεί να είναι προκαλούν φαγούρα ή να είναι επώδυνα σε ορισμένα άτομα. Τείνουν να είναι πιο συχνές στους ώμους και στον θώρακα. Οι υπερτροφικές ουλές και τα χηλοειδή τείνουν να είναι πιο συχνές σε πληγές που κλείνουν κατά δεύτερο σκοπό. Η χειρουργική αφαίρεση του χηλοειδούς είναι επικίνδυνη και μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση και την επιδείνωση του χηλοειδούς. Μια ατροφική ουλή έχει τη μορφή μιας βυθισμένης εσοχής στο δέρμα, η οποία έχει εμφάνιση κοιλότητας. Αυτές προκαλούνται όταν χάνονται οι υποκείμενες δομές που υποστηρίζουν το δέρμα, όπως λίπος ή μυς. Αυτός ο τύπος ουλών συχνά σχετίζεται με ακμή, ανεμοβλογιά, άλλες ασθένειες (ειδικά λοίμωξη από Σταφυλόκοκκο), χειρουργική επέμβαση, ορισμένα τσιμπήματα εντόμων και αραχνών ή ατυχήματα. Μπορεί επίσης να προκληθεί από μια γενετική διαταραχή του συνδετικού ιστού, όπως το σύνδρομο Έλερς-Ντάνλος. Τα ραγάδες (τεχνικά ονομάζονται ραβδώσεις) είναι επίσης μια μορφή ουλών. Αυτές προκαλούνται όταν το δέρμα τεντώνεται ταχέως (για παράδειγμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, σημαντική αύξηση βάρους ή απότομη αύξηση του ύψους στους εφήβους), ή όταν το δέρμα τίθεται υπό ένταση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης (συνήθως κοντά στις αρθρώσεις). Αυτός ο τύπος ουλής συνήθως βελτιώνεται εμφανισιακά μετά από λίγα χρόνια. Αυξημένα επίπεδα κορτικοστεροειδών εμπλέκονται στην ανάπτυξη ραβδώσεων. Η ουλή είναι το αποτέλεσμα του μηχανισμού επιδιόρθωσης του σώματος μετά από τραυματισμό ιστού. Εάν μια πληγή επουλωθεί γρήγορα μέσα σε δύο εβδομάδες με νέο σχηματισμό δέρματος, θα εναποτεθεί ελάχιστο κολλαγόνο και δεν θα σχηματιστεί ουλή. Όταν η εξωκυττάρια ουσία ανιχνεύει αυξημένη μηχανική φόρτιση καταπόνησης, ο ιστός θα σχηματίσει ουλή και οι ουλές μπορούν να περιοριστούν από πληγές που προστατεύουν την πίεση. Μικρές πληγές πλήρους πάχους κάτω από 2 χιλιοστά επαναεπιθηλιοποιούνται γρήγορα και θεραπεύουν χωρίς ουλές. Τα βαθιά εγκαύματα δευτέρου βαθμού θεραπεύονται με ουλές και απώλεια τριχών. Οι ιδρωτοποιοί αδένες δεν σχηματίζονται σε ουλώδη ιστό, γεγονός που βλάπτει τη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος. Οι ελαστικές ίνες γενικά δεν ανιχνεύονται σε ουλώδη ιστό ηλικίας κάτω των 3 μηνών. Στις ουλές χάνονται οι δικτυωτές προσεκβολές λόγω έλλειψης των προσεκβολών, οι ουλές τείνουν να σκίζονται ευκολότερα από τον κανονικό ιστό.Το ενδομήτριο, η εσωτερική επένδυση της μήτρας, είναι ο μόνος ενήλικος ιστός που υφίσταται ταχεία κυκλική απόρριψη και αναγέννηση χωρίς ουλές. Απομακρύνεται και επαναφέρετε περίπου μέσα σε ένα παράθυρο 7 ημερών σε μηνιαία βάση. Όλοι οι άλλοι ενήλικες ιστοί, μετά από ταχεία απόρριψη ή τραυματισμό, μπορούν να ουλοποιηθούν. Μπορεί να εμφανιστεί παρατεταμένη φλεγμονή, καθώς και ο πολλαπλασιασμός των ινοβλαστών Η ερυθρότητα που συχνά ακολουθεί τραυματισμό στο δέρμα δεν είναι ουλή και γενικά δεν είναι μόνιμη (βλ. Επούλωση πληγών). Ο χρόνος που χρειάζεται για να εξαφανιστεί αυτή η ερυθρότητα μπορεί, ωστόσο, να κυμαίνεται από μερικές ημέρες έως, σε ορισμένες σοβαρές και σπάνιες περιπτώσεις, μερικά χρόνια. Οι πληγές που επιτρέπεται να επουλωθούν σε δεύτερο βαθμό τείνουν να ουλοποιούνται χειρότερα από τα τραύματα από το πρωτογενές κλείσιμο. Κάθε τραυματισμός δεν γίνεται ουλή έως ότου η πληγή επουλωθεί πλήρως. Αυτό μπορεί να διαρκέσει πολλούς μήνες ή χρόνια στις χειρότερες παθολογικές περιπτώσεις, όπως τα χηλοειδή. Για να αρχίσει να επιδιορθώνετε τη ζημιά, δημιουργείται ένας θρόμβος. Αυτός ο θρόμβος είναι η διαδικασία έναρξης που οδηγεί σε μια προσωρινή εξωκυττάρια ουσία. Με τον καιρό, ο τραυματισμένος ιστός του σώματος στη συνέχεια υπερεκφράζει το κολλαγόνο μέσα στην προσωρινή εξωκυττάρια ουσία για να δημιουργήσει μια μάζα κολλαγόνου. Αυτή η υπερέκφραση κολλαγόνου συνεχίζεται και διασυνδέει τη διάταξη ινών μέσα στη μάζα κολλαγόνου, καθιστώντας το κολλαγόνο πυκνό. Αυτό το πυκνά συσκευασμένο κολλαγόνο, που μεταμορφώνεται σε ένα ανελαστικό υπόλευκο τοίχωμα ουλής από κολλαγόνο, εμποδίζει την επικοινωνία και την αναγέννηση των κυττάρων. Ως αποτέλεσμα, ο νέος ιστός που δημιουργείται θα έχει διαφορετική υφή και ποιότητα από τον περιβάλλοντα μη τραυματισμένο ιστό. Αυτή η παρατεταμένη διαδικασία παραγωγής κολλαγόνου έχει ως αποτέλεσμα μια ουλή. Ινοβλάστες Η ουλή δημιουργείται από τον πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών μια διαδικασία που ξεκινά με την αντίδραση στον θρόμβο. Για να επιδιορθωθεί η ζημιά, οι ινοβλάστες σχηματίζουν αργά την ουλή κολλαγόνου. Ο πολλαπλασιασμός των ινοβλαστών είναι κυκλικός και κυκλικά, ο πολλαπλασιασμός των ινοβλαστών απλώνει παχύ, λευκό κολλαγόνο μέσα στην προσωρινή εξωκυττάρια ουσία και κολλαγόνο, με αποτέλεσμα την άφθονη παραγωγή συσκευασμένου κολλαγόνου στις ίνες δίνοντας στην ουλή άνιση υφή. Με την πάροδο του χρόνου, οι ινοβλάστες συνεχίζουν να σέρνονται γύρω από τη μήτρα, προσαρμόζοντας περισσότερες ίνες και, στη διαδικασία, οι ουλές γίνονται σκληρές. Αυτός ο πολλαπλασιασμός ινοβλαστών συστέλλει επίσης τον ιστό. Σε μη τραυματισμένο ιστό, αυτές οι ίνες δεν υπερεκφράζονται με παχύ κολλαγόνο και δεν συστέλλονται. Οι ινοβλάστες EPF και ENF έχουν εντοπιστεί γενετικά με τον γενετικό δείκτη Engrailed-1. Οι EPF είναι οι κύριοι συντελεστές σε όλα τα ινωτικά αποτελέσματα μετά τον τραυματισμό. Οι ENF δεν συμβάλλουν στα ινωτικά αποτελέσματα. Μυοϊνοβλάστες Οι πληγές των θηλαστικών που περιλαμβάνουν το δέρμα του δέρματος επουλώνονται με επιδιόρθωση, όχι με αναγέννηση (εκτός από τις πληγές εντός της μήτρας κατά το 1ο τρίμηνο και στην αναγέννηση των κεράτων των ελαφιών). Οι πληγές πλήρους πάχους επουλώνονται με ένα συνδυασμό συστολής τραυμάτων και επαναεπιθηλίωσης των άκρων. Οι πληγές μερικού πάχους επουλώνονται από την επανα-επιθηλίωση και την επιδερμική μετανάστευση από τις αδενικές δομές (θυλάκια τρίχας, ιδρώτες και σμηγματογόνους αδένες. Η θέση των βλαστοκυττάρων των κερατινοκυττάρων παραμένει άγνωστη, αλλά τα βλαστικά κύτταρα είναι πιθανό να κατοικούν στο βασικό στρώμα της επιδερμίδας και κάτω από την περιοχή διόγκωσης των θυλακίων των μαλλιών. Η ινοβλάστη που εμπλέκεται σε ουλές και συστολή είναι η μυοϊνοβλάστη, που είναι μια εξειδικευμένη συστελλόμενη ινοβλάστη. Αυτά τα κύτταρα εκφράζουν την ακτίνη α-λείου μυός (α-SMA). Οι μυοϊνοβλάστες απουσιάζουν στο πρώτο τρίμηνο του εμβρυϊκού σταδίου όπου η βλάβη θεραπεύεται χωρίς ουλή. Σε μικρές τομές ή εκτομές με διαστάσεις κάτω από 2 mm επουλώνονται επίσης χωρίς ουλές. Ωστόσο, οι μυοϊνοβλάστες βρίσκονται σε τεράστιους αριθμούς σε επουλωμένες πληγές ενηλίκων που σχηματίζεται ουλή. Οι μυοϊνοβλάστες αποτελούν υψηλό ποσοστό των ινοβλαστών που πολλαπλασιάζονται στην μεταεμβρυονική πληγή κατά την έναρξη της επούλωσης. Στο μοντέλο αρουραίου, για παράδειγμα, οι μυοϊνοβλάστες μπορούν να αποτελούν έως και το 70% των ινοβλαστών, και είναι υπεύθυνες για την ίνωση στον ιστό. Γενικά, οι μυοϊνοβλάστες εξαφανίζονται από την πληγή εντός 30 ημερών, αλλά μπορούν να παραμείνουν σε παθολογικές περιπτώσεις σε υπερτροφία, όπως τα χηλοειδή. Οι μυοϊνοβλάστες έχουν πλαστικότητα και σε ποντίκια μπορούν να μετατραπούν σε λιπώδη κύτταρα, αντί για ουλώδη ιστό, μέσω της αναγέννησης των τριχοθυλακίων. Η έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία της ουλής ακμής μπορεί να αποτρέψει την σοβαρή ακμή και τις ουλές που συχνά ακολουθούν. Όσον αφορά το 2004, δεν υπήρχαν συνταγογραφούμενα φάρμακα για τη θεραπεία ή την πρόληψη ουλώνΟι ενέσεις πλήρωσης κολλαγόνου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανύψωση των ατροφικών ουλών στο επίπεδο του περιβάλλοντος δέρματος. Οι κίνδυνοι διαφέρουν ανάλογα με το χρησιμοποιούμενο πληρωτικό και μπορεί να περιλαμβάνουν περαιτέρω παραμόρφωση και αλλεργική αντίδραση.Μη καυστικά λέιζερ, όπως το 585 nm λέιζερ παλμικής βαφής, 1064 nm και 1320 nm Nd: YAG ή το 1540 nm Er:Glass χρησιμοποιύνται ως θεραπεία με λέιζερ για υπερτροφικές ουλές και χηλοειδή. Υπάρχουν προσωρινές ενδείξεις για ουλές εγκαυμάτων που βελτιώνονται εμφανισιακά.Οι θεραπείες σιλικόνης χρησιμοποιούνται συνήθως για την πρόληψη του σχηματισμού ουλών και τη βελτίωση της υπάρχουσας εμφάνισης ουλών. Μια μετα-μελέτη της συνεργασίας Cochrane βρήκε ισχνά στοιχεία ότι η επικάλυψη σιλικόνης βοηθά στην πρόληψη των ουλών. Ωστόσο, οι μελέτες που το εξέτασαν ήταν κακής ποιότητας και ευαίσθητες σε προκατάληψη.Η μακροχρόνια αγωγή κορτικοστεροειδών ενέσεων στην ουλή μπορεί να βοηθήσει στην εξομάλυνση και την απαλότητα της εμφάνισης χηλοειδών ή υπερτροφικών ουλών.Τα τοπικά στεροειδή είναι αναποτελεσματικά. Ωστόσο, η προπιονική κλοβεταζόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική θεραπεία για τα χηλοειδή σημάδια.Η χειρουργική αναθεώρηση της ουλής είναι μια διαδικασία κοπής του ουλώδους ιστού. Μετά την εκτομή, το νέο τραύμα κλείνει συνήθως για να επουλωθεί κατά πρώτο σκοπό, αντί κατά δεύτερο. Οι βαθύτερες τομές χρειάζονται ένα πολυστρωματικό κλείσιμο για να επουλωθούν βέλτιστα, διαφορετικά μπορεί να προκύψουν βαθουλωμένες ουλές.