IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζυμαρικά και φασόλια

Τα ζυμαρικά και φασόλια (Pasta e fagioli) [ˈpasta e ffaˈdʒɔːli], είναι ένα παραδοσιακό χωρίς κρέας Ιταλικό φαγητό. Όπως και σε πολλές άλλες Ιταλικές σπεσιαλιτέ, βλέπε, πίτσα και πολέντα, το πιάτο αυτό, ξεκίνησε ως ένα πιάτο των χωρικών, που αποτελείται από φθηνά υλικά. Σήμερα, μπορεί να βρεθεί, ακόμα και σε εστιατόρια που δεν ειδικεύονται στην Ιταλική κουζίνα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, συχνά προφέρεται ως "pasta fazool" (μετά από την προφορά των φασολιών στη Ναπολιτάνικη γλώσσα, "pasta e fasule").

 Τα ζυμαρικά και φασόλια, συνήθως γίνονται από την χρήση των φασολιών cannellini ή των φασολιών borlotti και κάποιων ειδών μικρών ζυμαρικών όπως τo κοραλλάκι (elbow macaroni) ή το κοφτό μακαρονάκι (ditalini). Η βάση συνήθως είναι ελαιόλαδο, σκόρδο, αλεσμένο κρεμμύδι και μπαχαρικά, μαζί με μαγειρεμένη ντομάτα ή ντομάτα πελτέ. Ορισμένες ποικιλίες δεν περιλαμβάνουν καθόλου ντομάτα και γίνονται από ζωμό. Οι σύγχρονες συνταγές των εστιατορίων, μπορεί να είναι χορτοφαγικές ή να περιλαμβάνουν απόθεμα με βάση ζώο, συνήθως κοτόπουλο ή κρέας, όπως το προσούτο. Η συνταγή ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με την περιοχή ή την πόλη στην οποία παρασκευάζεται, ανάλογα με τα διαθέσιμα υλικά. Η συνοχή του πιάτου μπορεί να ποικίλει, με κάποια να είναι σουποειδή, ενώ άλλα να είναι πολύ παχύτερα. Για παράδειγμα, στο Μπάρι το πιάτο είναι παχύτερης υφής και χρησιμοποιεί ανάμεικτα σχήματα ζυμαρικών. Χρησιμοποιεί επίσης την παντσέτα στη βάση της σάλτσας. Άλλες ποικιλίες, απαιτούν ώστε τα φασόλια να έχουν περάσει μέσα από ένα μύλο τροφίμων, δίνοντας τους μια συνοχή, σαν από φαγητό κατσαρόλας. Η λέξη για τα "φασόλια" ποικίλει στις διάφορες Ιταλικές διαλέκτους, π.χ. fagioli [faˈdʒɔːli] στα τυποποιημένα Ιταλικά, fasule [faˈsuːlə] στα Ναπολιτάνικα και fasulu [faˈsuːlu] στα Σικελιανά. Το «Pastafazoola», ένα νεωτεριστικό τραγούδι του 1927, από τον Van and Schenck, κεφαλαιοποιεί τη ναπολιτάνικη προφορά στην ομοιοκαταληξία, "Don't be a fool, eat pasta fazool" Που σε ελεύθερη μετάφραση είναι: "Μην είσαι χαζούλη, φάε πάστα φαζούλη", και το τραγούδι από τον Ντιν Μάρτιν "That' s amore" περιλαμβάνει την ομοιοκαταληξία "When the stars make you drool, just like pasta fazool, that's amore". Που σε ελεύθερη μετάφραση είναι: "Όταν τα αστέρια σε κάνουν να σου τρέχουν τα σάλια, όπως ακριβώς τα ζυμαρικά φαζούλ, αυτό είναι amore". Παραπομπές σημειώσεων
Θεωρίες της υπεραξίας

Η υπεραξία (αγγλ. surplus value) είναι βασική έννοια της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας, σύμφωνα με την οποία υπεραξία (Mehrwert)α[›] είναι η διαφορά μεταξύ της αξίας που δημιουργούν οι εργαζόμενοι στην καπιταλιστική οικονομία και των μισθών με τους οποίους αμείβονται και οι οποίοι είναι πάντα χαμηλότεροι από αυτήν.

 Κατά το Μαρξ, υπεραξία (αγγλ. surplus value ή surplus product, γερμ. Mehrwert) είναι το μέρος της αξίας που δημιουργείται από την εργασία των μισθωτών εργατών (πνευματική ή χειρωνακτική), αλλά δεν πληρώνεται από τον καπιταλιστή. Η υπεραξία δηλαδή είναι μια κοινωνική σχέση που δεν αναγνωρίζουν οι αστοί οικονομολόγοι και δημιουργείται μόνο στην παραγωγή αλλά εκδηλώνεται στη σφαίρα της κυκλοφορίας. "Ο φετιχικός χαρακτήρας του καπιταλιστικού κέρδους προκύπτει και από το γεγονός ότι η αρχική μορφή με την οποία συναντώνται το κεφάλαιο και η μισθωτή εργασία στην αγορά εργασίας, μεταμφιέζεται και η ίδια η υπεραξία δεν εμφανίζεται σαν προϊόν της ιδιοποιημένης απλήρωτης μισθωτής εργασίας, αλλά σαν περίσσευμα της τιμής πωλησης του εμπορεύματος, πάνω από την τιμή κόστους του. Γι' αυτό η τιμή κόστους του εμπορεύματος στην προκειμένη περίπτωση παρουσιάζεται εύκολα σαν να είναι η πραγματική του αξία, έτσι, που "... το κέρδος παρουσιάζεται σαν περίσσευμα της τιμής πώλησης των εμπορευμάτων πάνω από την ενυπάρχουσα σε αυτά αξία" Διατυπώθηκαν πολλοί μαθηματικοί τύποι και μια πλειάδα στατιστικών συντεταγμένων για τον ακριβή προσδιορισμό της υπεραξίας μεταξύ των οποίων και ο παρακάτω σε απλή μορφή: c + L = W {\displaystyle c+L=W} όπου: C είναι το σταθερό κεφάλαιο των υλικών που χρησιμοποιούνται σε μια περίοδο συν το αποσβενόμενο τμήμα των εργαλείων και των παραγομένων προϊόντων που χρησιμοποιούνται στην παραγωγική διαδικασία. (Μια περίοδος είναι συνήθως μια ημέρα, μια εβδομάδα, ένα έτος, ή ένας μόνο κύκλος εργασιών που σημαίνει το χρόνο που απαιτείται για να ολοκληρωθεί μια παρτίδα του καφέ (για παράδειγμα). L είναι η ποσότητα του χρόνου εργασίας (μέσος όρος ικανότητας και παραγωγικότητας) που εκτελείται στην παραγωγή των τελικών προϊόντων κατά τη διάρκεια της περιόδου. W είναι η αξία του προϊόντος της περιόδου (προέρχεται από τη γερμανική λέξη για την αξία: Wert) Ρόμπερτ Χεϊλμπρόνερ, Οι φιλόσοφοι του οικονομικού κόσμου «Το αμείλικτο Σύστημα του Καρλ Μαρξ» σσ. 187-232, εκδόσεις ΚΡΙΤΙΚΗ, 2001 ISBN 960-218-190-7 Marxists Internet Archive
Αρχαιολογική Κρύπτη της Ιλ ντε λα Σιτέ

Η αρχαιολογική κρύπτη της Ιλ ντε λα Σιτέ (Γαλλικά: La crypte archéologique de l'île de la Cité) είναι ένα μουσείο της πόλης του Παρισιού, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το προαύλιο του καθεδρικού ναού της Παναγίας των Παρισίων, στο 4ο διαμέρισμα της γαλλικής πρωτεύουσας. Παρουσιάζει αρχαιολογικά κατάλοιπα των διαφόρων σταδίων κατασκευής της πρωτεύουσας της Γαλλίας, από την Αρχαιότητα έως τον 19ο αιώνα, που ανακαλύφθηκαν κατά τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1965 και 1972, πριν την κατασκευή υπόγειου χώρου στάθμευσης.

 Από το 2014, η κρύπτη παρουσιάζει τρισδιάστατες αναπαραγωγές του Παρισιού όλων των εποχών.Το 2016, ο δήμος του Παρισιού διενήργησε διαγωνισμό για την αναζωογόνηση και ανάπτυξη της περιοχής της Ιλ ντε λα Σιτέ. Στα πλαίσια της προβολής της κρύπτης, ο αρχιτέκτονας Ντομινίκ Περώ πρότεινε την ανάπλαση της πλατείας μπροστά στην Παναγία των Παρισίων με την τοποθέτηση μια γιγαντιαίας γυάλινης επιφάνειας ώστε να αποκαλύπτεται η παρουσία της κρύπτης .Μετά την πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, η κρύπτη έκλεισε καθώς οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται. Η κρύπτη παρουσιάζει πολλά υπολείμματα και αρχαιολογικά ευρήματα που βρίσκονται στα νότια της Ιλ ντε λα Σιτέ, την ιστορική κοιτίδα του Παρισιού. Υπάρχουν πολλά στοιχεία από την Γαλατορωμαϊκή εποχή, όπως: τμήμα της αποβάθρας του αρχαίου λιμανιού της Λουτέτιας. γαλατο-ρωμαϊκό δημόσιο λουτρό, από το οποίο παραμένει το σύστημα θέρμανσης.· μέρος του τείχους της πόλης από τις αρχές του 4ου αιώνα.Από τον Μεσαίωνα, υπάρχουν: το υπόγειο του παλαιού παρεκκλησιού του νοσοκομείου Οτέλ-Ντιέ. θεμέλια σπιτιών στη μεσαιωνική οδό Νεβ-Νοτρ-Νταμ.Από τον 18ο αιώνα, υπάρχουν: τα θεμέλια του ορφανοτροφείου Οσπίς ντεζ Ανφάν-Τρουβέ.Από τον 19ο αιώνα, υπάρχουν: τμήμα των υπονόμων που διανοίχθηκαν από τον βαρόνο Οσμάν.Από το 2000 έως το τέλος του 2012, η κρύπτη υπάγονταν στη διαχείριση του μουσείου Καρναβαλέ - Ιστορία του Παρισιού. Από την 1η Ιανουαρίου 2013, είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού, τα οποία διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία. Η επίσημη ιστοσελίδα της Κρύπτης της Ιλ ντε λα Σιτέ Αρχειοθετήθηκε 2020-05-08 στο Wayback Machine. (επιλογή γλώσσας)
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φινλανδίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φινλανδίας (φινλανδικά: Veikkausliiga για εμπορικούς λόγους) είναι κατηγορία της Φινλανδικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (Jalkapalloliiga ry), υπό την Φινλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (SPL) και η οποία αποτελείται από 12 ομάδες με σύνολο 33 αγώνες. Η ομάδα που θα τερματίσει πρώτη κερδίζει μία θέση στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ ενώ ορισμένες ομάδες που θα τερματίσουν στις κορυφαίες θέσεις, πάνε στα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ. Οι ομάδες που θα τερματίσουν στις θέσεις 11 και 12 δίνουν αγώνες πλέι-οφ και υποβιβάζονται στη Α΄ Κατηγορία της Φινλανδίας. Ιδρύθηκε το 1990 και αντικατέστησε την κατηγορία Α΄ Κατηγορία Φινλανδίας (Mestaruussarja) που ήταν η πρώτη κατηγορία από το 1973 μέχρι και το 1989. Η ομάδα που έχει τα περισσότερα πρωταθλήματα είναι η ΧΓΚ Ελσίνκι με 32 τίτλους. Τέλος τα κύπελλα που διοργανώνονται είναι το Κύπελλο Φινλανδίας και το Φινλανδικό Λιγκ Καπ. Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φινλανδίας είναι το 29ο πρωτάθλημα στην Ευρώπη.

 Τα κανάλια που μεταδίδουν το Πρωτάθλημα Φινλανδίας (Veikkausliiga) είναι το Canal+, το MTV3 και το URHOtv. 1990-ΧΓΚ Ελσίνκι (1) 1991-Κούσισι (1) 1992-ΧΓΚ Ελσίνκι (2) 1993-Τζαζ (1) 1994-ΤΠΒ Τάμπερε (1) 1995-Χάκα (1) 1996-Τζαζ (2) 1997-ΧΓΚ Ελσίνκι (3) 1998-Χάκα (2) 1999-Χάκα (3) 2000-Χάκα (4) 2001-Τάμπερε Γιουνάιτεντ (1) 2002-ΧΓΚ Ελσίνκι (4) 2003-ΧΓΚ Ελσίνκι (5) 2004-Χάκα (5) 2005-Μιλικόσκι (1) 2006-Τάμπερε Γιουνάιτεντ (2) 2007-Τάμπερε Γιουνάιτεντ (3) 2008-Ίντερ Τούρκου (1) 2009-ΧΓΚ Ελσίνκι (6) 2010-ΧΓΚ Ελσίνκι (7) 2011-ΧΓΚ Ελσίνκι (8) 2012-ΧΓΚ Ελσίνκι (9) 2013-ΧΓΚ Ελσίνκι (10) 2014-ΧΓΚ Ελσίνκι (11) 2015-Σέιναγιοκι (1) 2016-Μάριεχαμν (1) 2017-ΧΓΚ Ελσίνκι (12) 2018-ΧΓΚ Ελσίνκι (13) 2019-Κουοπιο (1) 2020-ΧΓΚ Ελσινκι (14) 2021-ΧΓΚ Ελσινκι (15) 2022-ΧΓΚ Ελσινκι (16) Το λογότυπο της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος, της Φινλανδικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (Jalkapalloliiga ry) έχει αλλάξει κατά καιρούς. Σ' αυτό εμπεριέχεται η αναγραφή του κύριου χορηγού του πρωταθλήματος, της «Veikkaus». Επίσημη ιστοσελίδα Finland - Κατάλογος πρωταθλητών Φινλανδίας στο RSSSF
Σπαρκς (πόλη)

Το Σπαρκς (αγγλ. Sparks) είναι η πέμπτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της πολιτείας Νεβάδα στις ΗΠΑ. Βρίσκεται κοντά στο δυτικό σύνορο της πολιτείας, στην Κομητεία Γουάσοου, πολύ κοντά στην πόλη Ρίνο, με την οποία είναι ενωμένο οικιστικά. Στην απογραφή του 2020 το Σπαρκς είχε 108.445 κατοίκους, μια αύξηση κατά 14,5% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή. Πήρε το όνομά της από τον Τζων Σπαρκς, τον δέκατο κυβερνήτη της Νεβάδα (από το 1903 έως το 1908).

 Ο εποικισμός της περιοχής του Σπαρκς άρχισε στις αρχές της δεκαετίας του 1850 και ο πληθυσμός παρέμεινε μικρός μέχρι το 1904, οπότε η σιδηροδρομική εταιρεία «Southern Pacific» κατασκεύασε εγκαταστάσεις εκεί. Το 1902 η εταιρεία είχε αγοράσει ένα μεγάλο κομμάτι γης εκεί κοντά και έδωσε σε καθένα που ήθελε να εγκατασταθεί εκεί ένα οικόπεδο 15 μ. επί 43 μ. για το ποσό του ενός δολαρίου. Επίσης προσφέρθηκε να κάνει τη μετακόμιση από κάθε σπίτι στον τόπο των προηγούμενων εγκαταστάσέών της, το Γουάντσγουορθ) δωρεάν στον νέο οικισμό. Καθώς ο πληθυσμός αυξανόταν, ιδρύθηκε μια νέα πόλη, αρχικώς με την ονομασία «Χάριμαν» (Harriman), από το επώνυμο του προέδρου της «Southern Pacific» E.H. Harriman, και μετονομάσθηκε σε Σπαρκς από τον Τζων Σπαρκς, τότε κυβερνήτη της Νεβάδα (από το 1903 έως το 1908).Το Σπαρκς παρέμεινε μικρή πόλη μέχρι τη δεκαετία του 1950, οπότε η οικονομική ανάπτυξη του γειτονικού Ρίνο πυροδότησε μια εκρηκτική οικοδομική ανάπτυξη βορείως της σιδηροδρομικής γραμμής, στην περιοχή του Σπαρκς. Τη δεκαετία του 1970 η περιοχή άρχισε να γεμίζει με αποθήκες και ελαφρές βιομηχανίες. Το 1984 τελείωσε ο πύργος του Nugget Casino Resort, που ήταν το πρώτο υψηλό κτήριο και καζίνο στο Σπαρκς. Το Σπαρκς ειναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.345 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 39°32΄ Βόρειο πλάτος και 119°45΄ Δυτικό μήκος. Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, το Σπαρκς έχει συνολική έκταση 93,0 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εκ των οποίων το 0,4 τετρ. χιλιόμετρο (ποσοστό 0,47%) καλύπτεται από νερό. Τα νερά από τις λιγοστές αλλά ραγδαίες βροχοπτώσεις στην πόλη διοχετεύονται στον ποταμό Τράκη (Truckee River), ο οποίος χύνεται στη Λίμνη Πύραμιντ (Pyramid Lake). Η πόλη εξυπηρετείται από το κοντινο Διεθνές Αεροδρόμιο Ρίνο-Τάχο. Η πόλη έχει ημίξηρο ηπειρωτικό κλίμα ή κλίμα «ψυχρής ερήμου», με μεγάλο ημερήσιο εύρος θερμοκρασιών, ιδίως κατά το θέρος. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 211 χιλιοστόμετρα, με πιο βροχερούς μήνες τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, και η μέση ετήσια χιονόπτωση είναι 180 χιλιοστόμετρα. Η μέγιστη θερμοκρασία που καταγράφηκε μετά το 1988 είναι 42°C στις 11 Ιουλίου 2002 και η ελάχιστη στην ίδια περίοδο είναι −28°C στις 4 Φεβρουαρίου 2001. Joyce M. Cox: Sparks, σειρά «Images of America», Arcadia Publishing, 2017 Sparks Centennial History Book committee: History of Sparks: Centennial Edition (2004) Επίσημος ιστότοπος
Πέτρος της Λεδέσμα

Ο Πέτρος της Λέδεσμα, (Ισπανικά, Pedro, Ιούνιος 1260 - 10 Οκτωβρίου 1283) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν Ινφάντης της Καστίλης και έγινε κύριος της Λέδεσμα.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού της Καστίλης & Λεόν και της Γιολάντας της Αραγωνίας μέλους του Οίκου της Βαρκελώνης, μεγαλύτερης κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε στη Σεβίλλη και έγινε κύριος (señor) της Λέδεσμα, Άλμπα ντε Τόρμες, Σαλβατιέρα, Μιράνδα ντελ Καστανιάρ, Γκαλιστέο & Γκραναδίγια. Κατά την πολιορκία του Αλγεκίρας (1278-79) ο πατέρας του τού έδωσε τη διοίκηση των Χριστιανικών στρατευμάτων, αλλά η πολιορκία δεν επέτυχε. Το 1281 συμμετείχε στην εκστρατεία τού πατέρα του εναντίον τού εμιράτου της Γρανάδας. Όταν ο πρωτότοκος αδελφός του Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος απεβίωσε το 1275 πριν τον πατέρα του, ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄ σφετερίστηκε το 1282 το βασίλειο. Ο Πέτρος υποστήριξε τον Σάντσο Δ΄, ενάντια στη θέληση του πατέρα τους, που ήθελε τη Λεόν στον γιο του Φερδινάνδου, τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα, γι' αυτό και ο Αλφόνσος Ι΄ τον αποκλήρωσε. Το 1284 απεβίωσε ο Αλφόνσος Ι΄ και ο Σάντσο Δ΄ έγινε βασιλιάς εκτοπίζοντας τον Αλφόνσο δε λα Θέρδα. Το 1283 απεβίωσε στη Λέδεσμα σε ηλικία 23 ετών. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Αιμερύ Δ΄ υποκόμη του Ναρμπόν και είχε τέκνο: Σάντσο ντε Καστίγια ελ ντε λα Παθ, απεβ. 1312.Από μία άλλη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Σάντσο Πέρε.
Αδόλφος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου

Ο Αδόλφος-Φρειδερίκος, γερμ. Adolf-Friedrich (10 Οκτωβρίου 1873 - 5 Αυγούστου 1969) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου. Έγινε εξερευνητής στην Αφρική, κυβερνήτης στην αποικία του Τόγκο, δούκας της Ηνωμένης Βαλτικής (Λιβονίας) για 23 ημέρες (5-28 Νοεμβρίου 1918) και πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Δ. Γερμανίας (1949-51).

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Β΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μαρίας, κόρης του Αδόλφου πρίγκιπα του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ. Το 1969 απεβίωσε στο Οϊτίν του Χόλσταϊν σε ηλικία 96 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1917 τη Βικτωρία-Φεοντόρα, κόρη του Ερρίκου ΚΖ΄ πρίγκιπα του Ρόις-Νεοτέρου Κλάδου και είχε τέκνο: Βόιτσλαβα-Φεοντόρα γενν. 1918, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ πρίγκιπα του Ρόις-Κέστριτς.Την επόμενη ημέρα της γέννησης απεβίωσε η Βικτωρία-Φεοντόρα και ο Αδόλφος-Φρειδερίκος το 1924 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο πρίγκιπα του Στόλμπερκ-Ρόσσλα· δεν απέκτησαν απογόνους. Beolens, Bo; Watkins, Michael; Grayson, Michael (2011). The Eponym Dictionary of Reptiles. Baltimore: Johns Hopkins University Press. xiii + 296 pp. ISBN 978-1-4214-0135-5. ("Adolf Frideric [sic]", p. 2).
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1947

Η 20η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1947, έλαβε χώρα στις 20 Μαρτίου 1948, με κεντρικούς παρουσιαστές την Άγκνες Μούρχεντ και τον Ντικ Πάουελ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Συμφωνία Κυρίων Ένας Άγγελος στη Γη Διασταυρούμενα πυρά Μεγάλες Προσδοκίες Το Θαύμα της 34ης Οδού Ελία Καζάν - Συμφωνία Κυρίων Τζορτζ Κιούκορ - Διπλή Ζωή Έντουαρντ Ντμίτρικ - Διασταυρούμενα πυρά Ντέιβιντ Λην - Μεγάλες Προσδοκίες Χένρι Κόστερ - Ένας Άγγελος στη Γη Ρόναλντ Κόλμαν - Διπλή Ζωή Τζον Γκάρφιλντ - Δάφνες στο ρινγκ Γκρέγκορι Πεκ - Συμφωνία Κυρίων Γουίλιαμ Πάουελ - Η ζωή με τον πατέρα Μάικλ Ρέντγκρεϊβ - Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα Λορέτα Γιανγκ - Η Κόρη του Αγρότη Τζόαν Κρόφορντ - Τα λύτρα του πόνου Ντόροθι ΜακΓκουάιαρ - Συμφωνία Κυρίων Σούζαν Χέιγουορντ - Συντρίμια της Ζωής Ρόζαλιντ Ράσελ - Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας

H Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας (αγγλικά: Federated States of Micronesia National Olympic Committee (FSNNOC)) είναι η εθνική ολυμπιακή επιτροπή των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας. Εκπροσωπεί την χώρα εντός της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) και συνενώνει τις διάφορες μικρονησιακές αθλητικές ομοσπονδίες. Είναι μέλος των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών Ωκεανίας.

 Η επιτροπή ιδρύθηκε το 1995, εννέα χρόνια μετά την ανεξαρτητοποίηση των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας και τέσσερα χρόνια μετά την την προσχώρησή της στον ΟΗΕ. Αναγνωρίστηκε από την ΔΟΕ το 1997. Η έδρα της βρίσκεται στο Παλικίρ, στην Πολιτεία του Πόνπεϊ, πρωτεύουσα της χώρας · . Πρόεδρός της διατελεί ο Μάρτιν Μπέρνι, ενώ γενικός γραμματέας διατελεί ο Τζιμ Τόμπιν. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας είναι υπεύθυνη για τον συντονισμό και την διαχείριση των ομάδων και των αθλητών οι οποίοι συμμετέχουν στους Αγώνες του Ειρηνικού, στους Μικροαγώνες του Ειρηνικού και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν είναι υπεύθυνη για τους αθλητές οι οποίοι συμμετέχουν στους Αγώνες της Μικρονησίας, καθώς καθεμία εκ των τεσσάρων συνιστωσών πολιτειών της χώρας συμμετέχει αυτόνομα. Η Επιτροπή ήταν υπεύθυνη για την δημιουργία, καθώς και για την διοργάνωση των Αγώνων των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας, πολυαθλητική διοργάνωση η οποία περιλαμβάνει, συνολικά, δώδεκα αγωνίσματα και η οποία διεξήχθη τρεις φορές, το 1995, το 1997 και το 2001 και η οποία συγκέντρωσε συνολικό αριθμό αθλητών της τάξεως μεταξύ των 800 και 1000. Συνολικά, δέκα εθνικές ομοσπονδίες είναι μέλη του FSMNOC: συγκεκριμένα, οι ομοσπονδίες στίβου, μπέιζμπολ, καλαθοσφαίρισης, άρσης βαρών, πάλης, κολύμβησης, σόφτμπολ, αντισφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και πετοσφαίρισης.
Εγκυκλοπαίδεια Γιονγκλέ

Η εγκυκλοπαίδεια Γιονγκλέ (με κανονικό όνομα στα κινεζικά Μέγας Κανών της Εποχής Γιονγκλέ) ήταν μια συλλογή γνώσεων και κειμένων που συντάχθηκε στην Κίνα κατά διαταγή του Αυτοκράτορα Γιονγκλέ της Δυναστείας των Μινγκ το 1403. Ήταν η μεγαλύτερη γενική εγκυκλοπαίδεια της εποχής της, και μια από τις πρώτες του κόσμου.

 Δύο χιλιάδες λόγιοι δούλεψαν στη σύνταξη της εγκυκλοπαίδειας υπό τη διεύθυνση του Αυτοκράτορα Γιονγκλέ (που κυβέρνησε την αυτοκρατορία απ' τα 1402 έως τα 1424), και ενσωμάτωσαν σ' αυτή οκτώ χιλιάδες κείμενα που χρονολογούνταν από τους αρχαίους χρόνους έως τις απαρχές της δυναστείας των Μινγκ. Η συλλογή κάλυπτε ένα πλατύ εύρος θεμάτων, που συμπεριελάμβανε τη γεωργία, την τέχνη, την αστρονομία, το δράμα, τη γεωλογία, την ιστορία, τη λογοτεχνία, τη φαρμακευτική, τις επιστήμες της φύσης, τη θρησκεία και την τεχνολογία, ενώ υπήρχαν και περιγραφές ασυνήθιστων φυσικών φαινομένων. Η εγκυκλοπαίδεια, που ολοκληρώθηκε στα 1407 ή 1408 στο Κεντρικό Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Ναντζίνγκ (πρόδρομο του σημερινού Πανεπιστημίου του Ναντζίνγκ), αποτελούνταν από 22.877 ή 22.937 κυλίνδρους χειρογράφων -ή κεφάλαια- σε 11.095 τόμους με όγκο 40 κυβικών μέτρων και ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να περιλαμβάνει κάθε κείμενο που είχε ποτέ γραφεί για τον κομφουκιανό κανόνα, την ιστορία, τη φιλοσοφία, και τις τέχνες κι επιστήμες. Ήταν μια τεράστια συλλογή αποσπασμάτων κινεζικής λογοτεχνίας και γνώσης. Επειδή το έργο ήταν τεράστιο, δεν μπορούσε να αντιγραφεί τυπογραφικά, και πιστεύεται ότι μόνο ένα χειρόγραφο αντίγραφο έγινε ποτέ. Το 1557, κάτω από την επίβλεψη του Αυτοκράτορα Γιαγίνγκ, η εγκυκλοπαίδεια γλίτωσε από βέβαιη καταστροφή από μια φωτιά που έκαψε τρία παλάτια στην Απαγορευμένη Πόλη. Ύστερα απ' αυτό, ο Αυτοκράτορας διέταξε να γίνει ένα ακόμα αντίγραφο της εγκυκλοπαίδειας. Λιγότεροι από 400 τόμοι των τριών συνολικά χειρόγραφων αντιγράφων σώθηκαν μέχρι τη σημερινή εποχή. Το πρώτο αντίγραφο έχει εξαφανιστεί. Το δεύτερο αντίγραφο σιγά-σιγά διαλύθηκε και χάθηκε από τα τέλη του 18ου αιώνα, και οι 800 τόμοι που είχαν απομείνει κάηκαν σε μια φωτιά που έβαλαν Κινεζικές δυνάμεις που επιτίθονταν εναντίον Βρετανών, ή ήρθαν στην κατοχή της Συμμαχίας των Οκτώ Εθνών κατά την Εξέγερση των Μπόξερ το 1900. Οι τόμοι που απέμειναν βρίσκονται σήμερα σε βιβλιοθήκες και ιδιωτικές συλλογές σε διάφορα μέρη του κόσμου. Το τι απέγινε το πρωτότυπο δεν είναι γνωστό. Υπάρχουν τέσσερις υποθέσεις: Καταστράφηκε σε πυρκαγιά στο Ναντζίνγκ το 1449. Κάηκε στο Παλάτι της Ουράνιας Αγνότητας στην Απαγορευμένη Πόλη κατά τη βασιλεία της Δυναστείας των Κινγκ. Καταστράφηκε μαζί με την Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη της Απαγορευμένης Πόλης κατά την πτώση της δυναστείας των Μινγκ. Κρύφτηκε.Υπάρχει και η άποψη πως η εγκυκλοπαίδεια χάθηκε όταν πέθανε ο Αυτοκράτορας Γιαγίνγκ και θάφτηκε μαζί του στον τάφο του, οπότε κάποια στιγμή θα βρεθεί κρυμμένη στο ταφικό σύμπλεγμα του Γιονγκλίνγκ. Ένα τμήμα εκατό τόμων εκδόθηκε στα Κινέζικα το 1962. Καταστροφές Κινεζικών βιβλίων στην πολιορκία του Πεκίνου το 1900 Ψάχνοντας την εγκυκλοπαίδεια Γιονγκλ Ψηφιοποίηση της εγκυκλοπαίδειας Γιονγκλ
795 Φίνι

Ο Φίνι (Fini) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,677. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος του Φίνι εκτιμάται σε 74,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό του είναι 0,042. Ο Φίνι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 38,5 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τετιάνα Οσταστσένκο

Η Τετιάνα Μικολάιβνα Οσταστσένκο (ουκρανικά: Тетяна Миколаївна Остащенко‎; γεννημένη τον Αύγουστο 1974) είναι Ουκρανή στρατιωτικός γιατρός, ταξίαρχος και Διοικητής των Ιατρικών Δυνάμεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (από το 2021). Είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Ουκρανίας, που διοικεί στρατιωτικό κλάδο, καθώς και η πρώτη γυναίκα, που κατέχει τον βαθμό του ταξίαρχου.

 Η Τετιάνα Οσταστσένκο γεννήθηκε στο Λβιβ (Δυτική Ουκρανία) τον Αύγουστο του 1974. Ο πατέρας της υπηρέτησε στο στρατό. Το 1996, αποφοίτησε με άριστα από το Εθνικό Ιατρικό Πανεπιστήμιο Ντανίλο Χαλίτσκι Λβιβ (Σχολή Φαρμακευτικής). Το 1998, η Τετιάνα Οσταστσένκο αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία της Ουκρανίας. Το 2020, ολοκλήρωσε μαθήματα στη μεταρρύθμιση του τομέα της άμυνας και της ασφάλειας και τη στρατηγική ηγεσία για τη διαχείριση στο Πανεπιστήμιο Κράνφιλντ (Ηνωμένο Βασίλειο). Από το 1998 υπηρετεί στο στρατό κατέχοντας τις θέσεις των: Προϊσταμένη στρατιωτικής φαρμακευτικής μονάδας. Αξιωματικός του Στρατιωτικού Ιατρικού Τμήματος της Δυτικής Επιχειρησιακής Διοίκησης. Αρχηγός του Τμήματος Ιατρικών Προμηθειών της Κεντρικής Στρατιωτικής Ιατρικής Διοίκησης των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αρχηγός μονάδας στο Στρατιωτικό Ιατρικό Τμήμα του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας και της Γενικής Διεύθυνσης Στρατιωτικής Συνεργασίας και Ειρηνευτικών Επιχειρήσεων του Γενικού Επιτελείου των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Προϊσταμένη του Τμήματος Ιατρικών Προμηθειών του Κύριου Στρατιωτικού Ιατρικού Τμήματος. Επικεφαλής Επιθεωρήτρια της Κύριας Επιθεώρησης του Υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας.Τον Ιούλιο του 2021, διορίστηκε Διοικητής των Ιατρικών Δυνάμεων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων. Η Τετιάνα Οσταστσένκο έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Ουκρανίας, που διοικούσε στρατιωτικό κλάδο, καθώς και η πρώτη γυναίκα, που κατείχε τον βαθμό του ταξίαρχου.
Αμρουλάχ Σαλέχ

Ο Αμρουλάχ Σαλέχ (ορθή προφορά: Αμρουλά Σαλέχ, Νταρί/Παστού: امرالله صالح, γεννηθείς στις 15 Οκτωβρίου 1972) είναι Αφγανός πολιτικός, πρώτος Αντιπρόεδρος του Αφγανιστάν από τον Φεβρουάριο του 2020 έως τον Αύγουστο του 2021, στην κυβέρνηση του Προέδρου Ασράφ Γκανί. Άλλες σημαντικές θέσεις που κατείχε ήταν του Υπουργού Εσωτερικών (2018 - 2019) και του επικεφαλής της Εθνικής Διεύθυνσης Ασφάλειας (2004 - 2010).Μετά την ανακατάληψη του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν και την φυγή του Προέδρου Γκανί από τη χώρα, ο Σάλεχ εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του Παντζσίρ, ως προσωρινός Πρόεδρος (δικαίωμα που του δίνει το Σύνταγμα της χώρας). και ηγείται της αντίστασης εναντίον των Ταλιμπάν.

 Πριν ηγηθεί της αφγανικής υπηρεσίας πληροφοριών, ήταν μέλος της Βόρειας Συμμαχίας υπό τον Αχμάντ Σαχ Μασούντ. Το 1997, ο Σαλέχ διορίστηκε από τον Μασούντ για να υπηρετήσει στο Γραφείο Διασύνδεσης της Βόρειας Συμμαχίας στην Πρεσβεία του Αφγανιστάν στο Ντουσάνμπε του Τατζικιστάν, ασχολούμενος με τις επαφές της Βόρειας Συμμαχίας με διεθνείς μη κυβερνητικές (ανθρωπιστικές) οργανώσεις και υπηρεσίες πληροφοριών. Μετά την παραίτησή του από την ηγεσία της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών της χώρας το 2010, ο Σαλέχ δημιούργησε ένα φιλοδημοκρατικό και αντιταλιμπανικό κίνημα, το Μπασέζ-ε Μιλλί (Εθνική κινητοποίηση) και τη Πράσινη Τάση.Τον Μάρτιο του 2017, διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών για τις μεταρρυθμίσεις στον τομέα της ασφάλειας από τον Πρόεδρο Ασράφ Γανί. Τον Δεκέμβριο του 2018 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών από τον Γανί. Παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού Εσωτερικών στις 19 Ιανουαρίου 2019 για να ενταχθεί στην εκλογική εκστρατεία του Ασράφ Γανί και διορίστηκε πρώτος Αντιπρόεδρος του Αφγανιστάν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Amrullah Saleh στο Wikimedia Commons
Ετιέν Ντεμαρτό

Ο Ετιέν Ντεμαρτό (Étienne Desmarteau, 4 Φεβρουαρίου 1873 - 29 Οκτωβρίου 1905) ήταν Καναδός αθλητής, νικητής στο αγώνισμα της ρίψης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904.

 Γεννήθηκε στο Μπουσερβίλ του Κεμπέκ και ήταν αθλητής του Αθλητικού Συλλόγου του Μόντρεαλ. Διακρίθηκε στο αγώνισμα της ρίψης βαρών στην κατηγορία των 56 λιβρών (25,4 κιλά) στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο δεν αποτελεί σήμερα ολυμπιακό άθλημα. Το 1902, νίκησε στο πρωτάθλημα της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης τον Τζον Φλάναγκαν, ο οποίος υπήρξε πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ, αποτελώντας μαζί με τον Φλάναγκαν έναν από τους δημοφιλέστερους αθλητές των αγώνων. Για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904, επειδή ήταν αστυνομικός, είχε ζητήσει άδεια από την υπηρεσία του για να μεταβεί στο Σαιντ Λούις. Παρόλο που αρνήθηκε η υπηρεσία του να του δώσει άδεια, αποφάσισε να συμμετάσχει στους αγώνες με ανοιχτό το ενδεχόμενο απόλυσής του από την εργασία του. Στο Σαιντ Λούις, η πρώτη του βολή με ρίψη στα 34 πόδια και 4 ίντσες (10,46 μέτρα) αποτέλεσε την καλύτερη βολή του αγωνίσματος, όταν ο Φλάναγκαν δεν κατάφερε να επιτύχει ρίψη πάνω από τα 33 πόδια και 4 ίντσες (10,16 μέτρα). Ο Ντεμαρτό έτυχε υποδοχή ήρωα στην επιστροφή του στο Μόντρεαλ και επαναπροσλήφθηκε στην υπηρεσία του.Τον επόμενο χρόνο πέθανε πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό. Μια συνοικία, ένα πάρκο και ένα στάδιο φέρουν σήμερα το όνομά του στο Μόντρεαλ, ενώ στο γήπεδο μπάσκετ Ετιέν Ντεμαρτό διεξήχθησαν οι αγώνες της καλαθοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Η συνοικία Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τμήμα της δημοτικού διαμερίσματος Ροζμόν-Λα Πετίτ Πατρί του δήμου του Μόντρεαλ. Υποστηρίζεται ότι ο Ετιέν Ντεμαρτό αποτελεί τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη που αγωνίστηκε με τα χρώματα του Καναδά, παρόλο που στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 ο χρυσός ολυμπιονίκης Τζωρτζ Όρτον, ο οποίος αγωνίστηκε εκπροσωπώντας αμερικανικό πανεπιστήμιο, ήταν επίσης Καναδός. Ιστοσ. Sports-reference, Étienne Desmarteau
Kiss 92.9

Ο Kiss 92.9 είναι ελληνικός τοπικός ψυχαγωγικός ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει στην Αθήνα από τη συχνότητα 92,9 μεγκαχέρτς (MHz) των FM και μεταδίδει ξένη μουσική. Το πρόγραμμα του σταθμού περιέχει διάφορες εκπομπές. Το πρωί ξεκινά η εκπομπή "Kiss Breakfast Show", με την Ελένη Νικολάου και τον Αλέξανδρο Μυριώτη. Μαζί με το υπόλοιπο προσωπικό του σταθμού, το ημερήσιο πρόγραμμα του σταθμού επικουρείται με διάφορα μουσικά τραγούδια από την δεκαετία του 1990 μέχρι και σήμερα.Ο σταθμός πρωτοξεκίνησε στα τέλη του 1988 ως Nobel FM εκπέμποντας στη συχνότητα 90,9 ενώ την 1η Μαΐου του 1993 πήρε το σημερινό του όνομα. Με την κατανομή των συχνοτήτων το 2002, ο σταθμός μεταφέρεται οριστικά στην τωρινή του συχνότητα (92.9).

 Ο φορέας που διαχειρίζεται τον Kiss FM είναι η Kiss Α.Ε. Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης η οποία συστάθηκε στα τέλη του 1992 ως Kiss ΕΠΕ - Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Πρώτος εκ των εταίρων και ιδρυτών του ήταν ο Γιώργος Πολυχρονίου ενώ στο μετοχικό σχήμα εντάσσεται και ο Μιχάλης Τσαουσόπουλος. Ο πρώτος στα τέλη του 1996, αποχωρεί από τον Kiss FM πουλώντας το μερίδιό του στον Παναγιώτη Κωστάκη που είναι ο κύριος εμπνευστής και ιδρυτής του σταθμού.Από την ίδρυση του, ο σταθμός στεγάζεται στο Μαρούσι, αρχικά στην οδό Μητροπόλεως 43 (στο Metropolis Center) και αργότερα στην οδό Πεντέλης 124. Το 1999, ο φορέας του σταθμού απορροφά μέσω συγχώνευσης τη Π. Κωστάκης - Μ. Τσαουσόπουλος Ο.Ε., η οποία συστάθηκε λίγους μήνες πριν την ίδρυση του Kiss FM αυξάνοντας παράλληλα το μετοχικό της κεφάλαιο και η οποία μετατρέπεται σε Ανώνυμη Εταιρεία, παίρνοντας τη σημερινή της ονομασία ενώ λίγα χρόνια μετά, μεταφέρεται σε ιδιόκτητο κτήριο, στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας 85 όπου παραμένει έως σήμερα. Την ίδια περίοδο αποχωρεί ο Μιχάλης Τσαουσόπουλος από το μετοχικό σχήμα ενώ από το 2009 ο Παναγιώτης Κωστάκης κατέχει εξολοκλήρου το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του ραδιοφωνικού σταθμού. Ο Kiss FM κατέθεσε στο ΕΣΡ αίτηση για μετάδοση μέσω δορυφόρου και ευρυζωνικών δικτύων για το νεοσύστατο ομότιτλο τηλεοπτικό κανάλι Kiss TV την οποία ενέκρινε. Το κανάλι που θα ξεκινήσει σύντομα τη λειτουργία του στις συνδρομητικές πλατφόρμες θα μεταδίδει μουσικά βίντεο και εκπομπές διάρκειας 30 λεπτών με μουσική θεματολογία, αφιερώματα σε είδη μουσικής ή καλλιτέχνες ή δίσκου ή δεκαετίες που απετέλεσαν σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης για την σύγχρονη μουσική, μουσικά κουίζ και διαγωνισμούς και σύντομα μαγκαζίνο σχετικά με τα τρέχοντα μουσικά δρώμενα (συναυλίες, πολιτιστικές μουσικές εκδηλώσεις). Kiss 92.9 - Live radio Επίσημη σελίδα του σταθμού Ακούστε ζωντανά τον Kiss 92.9 Δείτε το πρόγραμμα του σταθμού Δείτε τους παραγωγούς του σταθμού
Φαν Βαν Χάι

Ο Φαν Βαν Χάι (Βιετναμικά: Phan Văn Khải, 25 Δεκεμβρίου 1933 – 17 Μαρτίου 2018) ήταν Βιετναμέζος πολιτικός, που υπηρέτησε ως ο πέμπτος Πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ από τις 25 Σεπτεμβρίου 1997 έως τις 27 Ιουνίου 2006.

 Ο Φαν Βαν Χάι γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1933 στην Κοινότητα Θονγκ Χόι στην επαρχία Κου Τσι στη Σαϊγκόν της Γαλλικής Ινδοκίνας. Ήδη από τα νιάτα του εργαζόταν σε επαναστατικές οργανώσεις. Μετά το τέλος του Πρώτου Πολέμου της Ινδοκίνας και την επακόλουθη διχοτόμηση της χώρας, ο Φαν Βαν Χάι άδραξε την ευκαιρία να μεταναστεύσει στο Βόρειο Βιετνάμ.Ο Φαν Βαν Χάι προσχώρησε στην επανάσταση το 1947 και έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ στις 15 Ιουλίου 1959.Από το 1954 έως το 1959, σπούδασε και εργάστηκε στη μεταρρύθμιση της γης στο Βόρειο Βιετνάμ ενώ στη συνέχεια σπούδασε γλώσσες στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών της Μόσχας στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1965. Μετά τον πόλεμο ο Φαν Βαν Χάι έγινε ο προσωρινός δήμαρχος της πόλης Χο Τσι Μιν. Από τις 24 Σεπτεμβρίου 1997 έως τις 24 Ιουνίου 2006 υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Έγινε ο πρώτος Πρωθυπουργός του Βιετνάμ που επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον νεότερο. Στις 24 Ιουνίου 2006, ανακοίνωσε την παραίτησή του μαζί με τον Πρόεδρο Τραν Ντουκ Λουόνγκ. Από τις 15 Δεκεμβρίου 1998 έως τις 5 Νοεμβρίου 2001 υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος της ASEAN. Ο Φαν Βαν Χάι θεωρήθηκε μέτριος μεταρρυθμιστής που ενήργησε στην υποστήριξη του οικονομικού ανοίγματος της χώρας μέσα στο πολιτικό φάσμα του Βιετνάμ. Πέθανε στις 17 Μαρτίου του 2018 στο σπίτι του στη Πόλη Χο Τσι Μιν σε ηλικία 84 ετών. Η γυναίκα του ήταν η Νγκουγιέν Θι Σάου, πρώην αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος Σχεδιασμού και Επενδύσεων της Πόλης Χο Τσι Μιν. Η γυναίκα του πέθανε το 2012. Σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, είχαν αποκτήσει ένα γιο, τον Φαν Μιν Χοάν, και μια κόρη, τη Φαν Θι Μπατς Γιέν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Phan Văn Khải στο Wikimedia Commons Βιογραφία της Βιετναμέζικης πρεσβείας στις ΗΠΑ
Μάριο Τρέμπι

Ο Μάριο Τρέμπι (ιταλικά: Mario Trebbi), ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1939 στο Σέστο Σαν Τζοβάννι και αποβιώσας στις 14 Αυγούστου 2018 στο Παντέρνο Ντουνιάνο. Αγωνιζόταν ως αμυντικός.

 Ο Μάριο Τρέμπι ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της ΑΚ Μίλαν το 1959, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση της ιταλικής πρώτης κατηγορίας κατά τη διάρκεια της σεζόν 1959-60. Ως παίκτης της ΑΚ Μίλαν, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ιταλίας κατά τη διάρκεια της σεζόν 1961-62. Κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών κατά τη διάρκεια της σεζόν 1962-63, όπου ο Μάριο Τρέμπι πραγματοποίησε, συνολικά, επτά συμμετοχές, μεταξύ των οποίων και ο νικηφόρος τελικός της διοργάνωσης, απέναντι στη Μπενφίκα, με τελικό σκορ 2-1. Το 1966, μεταγράφηκε στην Τορίνο ΦΚ, με την οποία και αγωνίστηκε για χρονικό διάστημα τριών σεζόν. Στη συνέχεια, το 1969, μετακόμισε στην ΑΚ Μόντσα. Ο Μάριο Τρέμπι αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά το πέρας της σεζόν 1973-74, όντας παίκτης της Τσιβιτανοβέζε Κάλτσιο. Ο απολογισμός της αγωνιστικής παρουσίας του σε συλλογικό επίπεδο ανήλθε σε 157 συμμετοχές στη Σέριε Α (ένα τέρμα), 11 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, 8 συμμετοχές στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, μία στο Κύπελλο Κυπελλούχων, και, τέλος, 3 συμμετοχές στο Διηπειρωτικό Κύπελλο. Συμμετείχε με την ιταλική εθνική ολυμπιακή ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Κατά τη διάρκεια του ολυμπιακού τουρνουά το οποίο διεξήχθη στη Ρώμη, ο ίδιος αγωνίστηκε, συνολικά, σε πέντε αναμετρήσεις. Η Ιταλία τερμάτισε στην τέταρτη θέση του συγκεκριμένου τουρνουά, ηττώμενη από την Ουγγαρία κατά τη διάρκεια του «μικρού τελικού». Ως διεθνής, πραγματοποίησε, συνολικά, δύο διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ιταλίας, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα, το 1961 και το 1963. Πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του στις 25 Απριλίου 1961, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία, η οποία ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Ιταλίας με τελικό σκορ 3-2. Η δεύτερη και τελευταία διεθνής συμμετοχή του με την εθνική ομάδα της χώρας του έλαβε χώρα στις 14 Δεκεμβρίου 1963, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την Αυστρία, η οποία ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Ιταλίας με τελικό σκορ 1-0. Ο Μάριο Τρέμπι ασχολήθηκε με την προπονητική μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του, εργαζόμενος σε αριθμό ιταλικών συλλόγων. ΑΚ ΜίλανΠρωτάθλημα Ιταλίας (1): Πρωταθλητής: 1961-62.Κύπελλο Πρωταθλητριών: Φιναλίστ: 1962-63.
Κουτσουνάρι Λασιθίου

Το Κουτσουνάρι (επίσημο: το Κουτσουνάριον) είναι οικισμός και σημερινή έδρα της Κοινότητας Αγίου Ιωάννου του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Το 2011 είχε πληθυσμό 566 κατοίκων.

 Το Κουτσουνάρι βρίσκεται στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 60 μέτρων και απέχει 9 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. Ένα από τα κοντινά χωριά είναι τα Φέρμα . Το Κουτσουνάρι αναγνωρίστηκε το 1961 ως οικισμός της τότε αγροτικής κοινότητας Αγίου Ιωάννη της οποίας το 1984 με το ΦΕΚ 22Α - 28/02/1984 ορίστηκε έδρα.
Φερδινάνδος Λεοπόλδος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν

Ο Φερδινάνδος Λεοπόλδος, γερμ. Ferdinand Leopold (4 Δεκεμβρίου 1692 - 23 Ιουλίου 1750) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1702-1750) και μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού ναού της Κολωνίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Αντωνίου, κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Άννας Μαρίας Ευσεβίας, κόρης του Αντωνίου Ευσεβίου, κόμη του Κένιγκσεγκ-Άουλενντορφ. Το 1750 απεβίωσε στο κάστρο Μπρυλ σε ηλικία 57 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φραγκίσκος Χριστόφορος Αντώνιος. F. E. von Mering: Clemens August, Herzog von Baiern, Kurfürst und Erzbischof zu Köln. Biographischer Versuch, Heberle, Cologne, 1851, p. 87 Online Rudolf Lill (ed.): Kurfürst Clemens August. Landesherr und Mäzen des 18. Jahrhunderts, DuMont Schauberg, Cologne, 1961, p. 169
Νηοπομπή

Νηοπομπή ονομάζεται γενικά οποιαδήποτε σύμπλευση πλοίων κατ΄ ομάδα. Καθιερώθηκε όμως να λέγεται μια ομάδα από εμπορικά ή μεταγωγικά πλοία που συμπλέουν οργανωμένα και υπό την προστασία "συνοδείας" πολεμικών πλοίων σε καιρό πολέμου ή κρίσης, με σκοπό την προστασία αυτών τούτων των πλοίων, των πληρωμάτων και των μεταφερόμενων φορτίων από εχθρικές ή πειρατικές ενέργειες. Η ονομασία είναι σύνθετη λέξη από την αρχαία ελληνική "νήες" (= πλοία) + "πομπή".Πρόκειται για εξαιρετικά παλιά πρακτική, όσο τουλάχιστον και η ύπαρξη ναυτικού πολέμου, στην ασφάλεια των θαλασσίων μεταφορών, έναντι εχθρικών επιχειρήσεων ή πειρατείας. Ωστόσο, πραγματικά οργανωμένες "νηοπομπές συνοδείας" σχηματίστηκαν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

 Ο όρος νηοπομπή αποδίδεται στο σχηματισμό πλεύσης ομάδας πλοίων και όχι στο διοικητικό χαρακτήρα αυτών που μπορεί να είναι στόλος, στολίσκος, ναυτική μοίρα κ.λπ. Έτσι ως σχηματισμός πλεύσης η νηοπομπή διακρίνεται σε: Νηοπομπή εμπορικών πλοίων Νηοπομπή πολεμικών πλοίων Νηοπομπή συνοδείας, ή μικτή Αποβατική νηοπομπή Τιμητική νηοπομπή Ο όρος "κονβόι" (εκ της αγγλικής convoy) συνήθως αναφέρεται σε κάθε είδους οχήματα (ξηράς, θάλασσας και αέρα, αν και για τον αέρα γίνεται η χρήση του όρου "κατά κύμα") που κατευθύνονται οργανωμένα σε σειρά. Στην ελληνική γλώσσα όμως δεν προβλέπεται τέτοια χρήση της λέξης για νηοπομπή. Για παράδειγμα στην ελληνική χρησιμοποιείται ο όρος κομβόι για την ομάδα πλοίων που κινούμενη "εν σειρά" από νότια προς βορρά στη διώρυγα του Σουέζ, αναμένει στην Ισμαηλία, την κάθοδο του κονβόι από Πορτ Σάιντ, προκειμένου να συνεχίσει τη διέλευσή του.
Πολυδεύκης (δορυφόρος)

Ο Πολυδεύκης (αγγλικά: Polydeuces) είναι ένας μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου, που μοιράζεται την ίδια τροχιά με τον δορυφόρο Διώνη, (όπως και ο δορυφόρος Ελένη). Ανακαλύφθηκε από την Cassini Imaging Team, στις 24 Οκτωβρίου του 2004, σε φωτογραφίες που λήφθηκαν στις 21 Οκτωβρίου του 2004 και έλαβε την προσωρινή ονομασία S/2004 S 5. Νεότερες έρευνες έδειξαν ότι ο δορυφόρος είχε αποτυπωθεί και σε φωτογραφίες που είχαν ληφθεί στις 9 Απριλίου του ίδιου έτους. Ονομάζεται επίσης και Κρόνος XXXIV (Sarurn XXXIV). Ο Πολυδεύκης πήρε το όνομα του στις 21 Ιανουαρίου του 2005, από την IAU Working Group on Planetary System Nomenclature (ομάδα εργασίας στην πλανητική ονοματολογία συστημάτων της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης). Ο Πολυδεύκης κατά την Ελληνική μυθολογία ήταν ο ένας από τους δύο διόσκουρους, αδελφός του Κάστορα, γιος του Δία και της Λήδας.

 Σε σχέση με τα υπόλοιπα σώματα που περιφέρονται γύρω από τον Κρόνο και για τα οποία ισχύουν οι υπολογισμοί του Λαγκράνζ (δηλαδή μικροί δορυφόροι που περιφέρονται στην ίδια τροχιά με κάποιον άλλο μεγαλύτερο δορυφόρο), ο Πολυδεύκης είναι αυτός που περιφέρεται πιο μακρυά από το «σημείο Λαγκράνζ» του (σημείο όπου η έλξη του Κρόνου πάνω στον μικρό δορυφόρο, εξουδετερώνει την έλξη της Διώνης πάνω του - Ο Πολυδεύκης κινείται γύρω από το σημείο Λαγκράνζ L5, δηλαδή στην κορυφή ενός ισόπλευρου τριγώνου με πλευρά την απόσταση Κρόνου-Διώνης). Καθώς το σημείο L5 είναι σημείο ευσταθούς ισορροπίας (ο λόγος των μαζών του Κρόνου προς της Διώνης είναι μεγαλύτερος του 24,96) ο Πολυδεύκης δεν μπορεί ποτέ να ξεφύγει από την τροχιά του. Το λίκνισμα του Πολυδεύκη τον μετατοπίζει από το L5 κατά 31,4°, με κατεύθυνση μακρυά από τη Διώνη, και 26,1° με κατεύθυνση προς αυτή, με μία περίοδο 790,931 μέρες. Έτσι, η ακτίνα της τροχιάς του διαφέρει σε σχέση με την ακτίνα της Διώνης κατά ± 7.660 χιλιόμετρα. Το σχήμα του Πολυδεύκη είναι ωοειδές. Αυτό φάνηκε καθαρά στην εικόνα ανακάλυψής του που πάρθηκε από το Κασσίνι-Χόιχενς, αλλά και από τις δύο νέες φωτογραφίες του που πάρθηκαν από το ίδιο σκάφος, στις 3 Μαΐου του 2011. Πολυδεύκης από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά) Cassini news release on ring and moon discoveries, via Spaceflight Now (24 Φεβρουαρίου 2005) (Αγγλικά)
Ερρίκος του Σβάινφουρτ

Ο Ερρίκος του Σβάινφουρτ (de Suinvorde, (π. 970 – 18 Σεπτεμβρίου 1017) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών-Σβάινφουρτ ήταν μάργαραβος του Nόρντγκαου από το 994 έως το 1004. Ονομάστηκε «δόξα της ανατολικής Φραγκονίας» από τον ίδιο τον εξάδελφό του, τον χρονικογράφο Tήτμαρ του Μέρσενμπουργκ.

 Ο Ερρίκος ήταν γιος του Berthold και της Αϊλίκας (Αϊλισβίνθας ή Άιλας) του Βάλμπεκ. Η καταγωγή τού πατέρα του δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά ο Ερρίκος μπορεί να ήταν γιος του Aρνούλφου, δούκα της Βαυαρίας. Ο Ερρίκος ήταν Βαυαρός, όποιος και αν ήταν ο παππούς του. Ο Ερρίκος κράτησε μία σειρά από κομητείες μετά το τέλος του πατέρα του το 980. Διορίστηκε μαρκίων, όπως και ο πατέρας του, του Βαυαρικού Nόρντγκαου το 994. Το 1003 εξεγέρθηκε εναντίον του Ερρίκου Β' των Οθωνιδών της Γερμανίας, ισχυριζόμενος ότι του είχαν υποσχεθεί το δουκάτο της Βαυαρίας ως αντάλλαγμα για την υποστήριξή του. Ο βασιλιάς είπε ότι οι Βαυαροί είχαν το δικαίωμα να εκλέγουν τον δικό τους δούκα. Ο Ερρίκος συμμάχησε με τον Μπολέσλαφ Α΄ βασιλιά της Πολωνίας και τον Μπολέσλαο Γ΄ δούκα της Βοημίας. Ωστόσο, η εξέγερσή του καταπνίγηκε, και ο ίδιος έμεινε για λίγο αιχμάλωτος. Ο βασιλιάς ίδρυσε την επισκοπή του Μπάμπεργκ για να αποτρέψει τυχόν περαιτέρω εξεγέρσεις στην περιοχή. Η νέα επισκοπή ανέλαβε την κοσμική εξουσία του μαργράβου στην περιοχή του Βαυαρικού Nόρντγκαου. Τελικά, ήταν μόνο η κοινή πειθώ τόσο των κοσμικών όσο και των εκκλησιαστικών αρχόντων τού Βερνάρδου Α' των Μπίλουνγκ δούκα της Σαξονίας, και τού Ταγκίνο, αρχιεπισκόπου του Μαγδεμβούργου, που τον συμφιλίωσαν με τον Ερρίκο το 1004. Ο Ερρίκος του Σβάινφουρτ κέρδισε στη συνέχεια νέες και παλιές κομητείες πριν από το τέλος του το 1017. Τάφηκε στο Σβάινφουρτ. Νυμφεύτηκε τη Γκέρμπεργκα των Κορραδιδών του Γκλάιμπεργκ, κόρη του Χέρμπερτ κόμη του Βέτεραου. Είχαν τέκνα: Όθων Γ΄, έγινε δούκας της Σουαβίας. Αϊλίκα, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Β' των Μπίλουνγκ δούκα της Σαξονίας . Ιουδήθ (απεβ. 2 Αυγούστου 1058), παντρεύτηκε τον Μπρετίσλαφ Α΄ των Πρεμυσλιδών, δούκα της Βοημίας. Μπούρχαρντ Α΄, επίσκοπος του Χάλμπερστατ, καγκελάριος του βασιλιά Κορράδου Β΄ της Γερμανίας. Ερρίκος, κόμης στο Nόρντγκαου Reuter, Timothy . Η Γερμανία στον Πρώιμο Μεσαίωνα 800 – 1056 . Νέα Υόρκη: Longman, 1991. Warner, David, ed. (2001). Ottonian Germany: The Chronicon of Thietmar of Merseburg. Manchester University Press. Wiszewski, Przemyslaw (2010). Domus Bolezlai: Values and social identity in dynastic traditions of. Brill.
Εξατμισήμετρο

Το Εξατμισήμετρο είναι κυρίως ένα μετεωρολογικό όργανο εδάφους, με το οποίο μετράται η ποσότητα του νερού που εξατμίσθηκε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Υπάρχουν δύο ειδών εξατμισήμετρα. Εκείνα που μετρούν την εξάτμιση του νερού που γίνεται απ΄ ευθείας από την ελεύθερη επιφάνειά του, (εξατμισήμετρο Wild) και εκείνα που μετρούν την εξάτμιση νερού που γίνεται από πορώδη επιφάνεια που διαβρέχεται συνεχώς από νερό, (εξατμισήμετρο Piche).

 Η διάταξη του εξατμισήμετρου Wild μοιάζει πολύ με την μικρή ζυγαριά που χρησιμοποιούν σήμερα οι νοικοκυρές στις κουζίνες τους. Φέρει στο πάνω μέρος μικρό δοχείο με νερό και τοποθετείται σε υπαίθριο χώρο. Η διαφορά του βάρους του νερού σε δύο διαδοχικές παρατηρήσεις μας δίνει την ποσότητα του εξατμιζομένου ύδατος στον μεσολαβήσαντα χρόνο σε βάρος. Το απλούστερο εκ των εξατμισημέτρων του τύπου αυτού είναι το εξατμισήμετρο Piche. Το όργανο αυτό αποτελείται από ένα γυάλινο σωλήνα μήκους 25 εκ. και με διάμετρο 1,5 εκ.. Το ένα άκρο του (το επάνω) είναι κλειστό ενώ το κάτω κλείνεται (σκεπάζεται) με απορροφητικό χαρτί διαμέτρου τριπλάσιας του σωλήνα. Το απορροφητικό αυτό χαρτί συγκρατείται με μεταλλικό δακτύλιο (σαν μάνταλο) ίδιας διαμέτρου με τον σωλήνα, λίγο πιο πάνω από το χείλος του, (σημείου κάλυψης). Ο σωλήνας αυτός φέρει πλευρικές υποδιαιρέσεις που αντιστοιχούν σε χιλιοστόμετρα και δέκατα του χιλιοστομέτρου. Ο σωλήνας γεμίζεται στην αρχή με νερό και τοποθετείται επ΄ αυτού το απορροφητικό χαρτί και στη συνέχεια αναστρέφεται και παραμένει σε κάθετη (όρθια) θέση. Η στάθμη του νερού στο σωλήνα συνεχώς κατεβαίνει λόγω της εξάτμισής του από το πορώδες απορροφητικό χαρτί. Η διαφορά των ενδείξεων, δύο διαδοχικών παρατηρήσεων, μας δίνει την ποσότητα του νερού που εξατμίσθηκε στον μεσολαβήσαντα χρόνο των διαδοχικών παρατηρήσεων, σε χιλιοστόμετρα και δέκατα αυτών.
Ο γιος του Σαούλ

Ο γιος του Σαούλ (πρωτότυπος τίτλος: Saul fia) είναι ουγγρική δραματική ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία Λάζλο Νέμες και σε σενάριο του ίδιου και της Κλάρα Ρόγιερ.

 Ο Σαούλ είναι Ουγγροεβραίος κρατούμενος στο Άουσβιτς και υποχρεωμένος να εργάζεται στο στρατόπεδο βοηθώντας τους φρουρούς σχετικά με την αποκομιδή των πτωμάτων από τους θαλάμους αερίων (Sonderkommando). Μία μέρα, βλέπει ένα νεαρό αγόρι, το οποίο αναπνέει ακόμη, να το πνίγουν οι φρουροί, διατάσσοντας την αυτοψία του για να επιβεβαιωθεί ότι πέθανε. Ο Σαούλ επιμένει να το πάει εκείνος στον γιατρό και του ζητά να μην κάνει αυτοψία, καθώς θέλει να τον θάψει σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα. Έτσι, ο Σαούλ αναζητά ραββίνο για την ταφή του παιδιού. Παράλληλα, μία μερίδα κρατουμένων σχεδιάζει εξέγερση στο στρατόπεδο, με στόχο την απελευθέρωση. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες για την εύρεση ραββίνου, ο Σαούλ προσεγγίζεται από έναν κρατούμενο, τον Μπράουν, και τον ντύνει με τα ρούχα των Sonderkommandos, για να τον γλιτώσει τον θάνατο. Ένας συγκρατούμενος του Σαούλ, ο Αβραάμ, τον ρωτά γιατί επιμένει τόσο για αυτό το παιδί και ο Σαούλ του απαντά πως είναι ο νόθος γιος του. Την επόμενη μέρα, οι κρατούμενοι εξεγείρονται εναντίον των Ες Ες και δραπετεύουν από το στρατόπεδο. Ο Σαούλ κουβαλά στην πλάτη του τον γιο του και ζητά από τον Μπράουν να πει την προσευχή για να τον θάψει. Τότε ανακαλύπτει πως ο Μπράουν δεν είναι ραββίνος και είπε ψέματα για να σώσει τη ζωή του. Στη συνέχεια, ακούγοντας τους φρουρούς να πλησιάζουν, οι εξεγερμένοι κρατούμενοι μπαίνουν σε ένα ποτάμι. Εκεί, ο Σαούλ δεν αντέχει άλλο το βάρος του παιδιού και το αφήνει στο νερό. Όταν βγαίνουν από το ποτάμι, μπαίνουν σε μια καλύβα στο δάσος και συζητούν την ένταξή τους στην Πολωνική Αντίσταση. Ένα μικρό αγόρι τους ανακαλύπτει και ο Σαούλ το βλέπει και χαμογελά. Το αγόρι φεύγει και ακούγονται οι πυροβολισμοί από τους φρουρούς που πλησιάζουν. Ρόρινγκ Γκέζα ως Σαούλ Λεβέντε Μολνάρ ως Αβραάμ Ουρς Ρεχν ως Μπίντερμαν Σάντορ Ζότερ ως δρ. Μίκλος Νυίζλι Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης, απέσπασε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής και το FIPRESCI στο 68o φεστιβάλ των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα.Επιπλέον, έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Βιβαραί

Το Βιβαραί (γαλλικά: Vivarais, οξιτανικά: Vivarés), είναι μια ιστορική περιοχή στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, η οποία καλύπτει το σημερινό νομό Αρντές. Η περιοχή έλαβε το όνομα από την πρωτεύουσά της, το Βιβιέ, στον ποταμό Ροδανό. Στους φεουδαρχικούς χρόνους αποτελούσε τμήμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον επίσκοπο της ως κόμη. Το 1309 έγινε τμήμα των γαλλικών βασιλικών κτήσεων και περιλαμβάνονταν στην επαρχία Λανγκεντόκ του γαλλικού βασιλείου. Συνέχισε να είναι γαλλική επαρχία μέχρι το 1789. Το 1999, το όνομα χρησιμοποιήθηκε για τα Ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης Côtes du Vivarais, μια ονομασία για τα κόκκινα, λευκά και ροζέ κρασιά από μια περιοχή που καλύπτει το νότο του νομού Αρντές και το βόρειο τμήμα του νομού Γκαρ.

 Το Βιβαραί εκτείνεται στις ανατολικές παρυφές του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ). Το βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής είναι ορεινό με την οροσειρά Σεβέν να καλύπτει το δυτικό τμήμα και τα όρη του Βιβαραί, που αποτελούνται από στενά οροπέδια με κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα με μέγιστο ύψος 1753 μέτρα στο όρος Μεζέν, στον βορρά. Στα ανατολικά βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Ροδανού, που σχηματίζει το ανατολικό σύνορο. Στο νότο διασχίζει την περιοχή ο ποταμός Αρντές. Η περιοχή διαιρείται στο Άνω Βιβαραί (βόρειο τμήμα) και στο Κάτω Βιβαραί (νότιο τμήμα). Το Άνω Βιβαραί έχει κρυσταλλικό έδαφος και η υγρασία του περιβάλλοντος είναι αρκετά υψηλή καθ 'όλη τη διάρκεια του έτους, δημιουργώντας πολύ πράσινα τοπία και λιβάδια, καθώς και δάση όπου κυριαρχούν η οξιά, η καστανιά και τα κωνοφόρα. Το κλίμα είναι ακραίο, με χιόνι για πολλούς μήνες, πολύ βίαιους ανέμους το φθινόπωρο και το χειμώνα, συχνές ομίχλες στις κοιλάδες, ακραίες πτώσεις θερμοκρασίας μεταξύ των εποχών και βροχοπτώσεις (1.500 mm ετησίως μέσος όρος), πολύ έντονες τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Το Κάτω Βιβαραί χαρακτηρίζεται από καρστικά ασβεστολιθικά εδάφη μέσα από τα οποία διεισδύουν οι βροχοπτώσεις, και η μεγαλύτερη εγγύτητά του με την Προβηγκία κάνει το μεσογειακό κλίμα να κυριαρχεί, με περιοχές κατάφυτες από ελιές και αμπέλια. Το Κάτω Βιβαραί περιλαμβάνει σημαντικά συστήματα σπηλαίων όπως το σπήλαιο του Ορνιάκ, το σπήλαιο Μαρζάλ, κ.α., όπου έχουν ανακαλυφθεί οστά από γιγαντιαία ζώα της περιόδου του Πλειστόκαινου. Το Βιβαραί παραδοσιακά ανήκε στο τόξο των περιοχών της οξιτανικής γλώσσας. Στην περιοχή κυριαρχούσαν τοπικές διάλεκτοι: τα ωβερνιά προς τα δυτικά τα λανγκεντοσιέν στο νότο τα βιβαρο-αλπίν στο βορράΣτην εποχή μας, η χρήση της οξιτανικής γλώσσας διατηρείται στις μεγαλύτερες ηλικίες. Φορείς διάδοσης της τοπικής γλώσσας είναι το Ινστιτούτο Οξιτανικών Σπουδών και το Parlarem en Vivarés.