IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεοπόλδος Λουδοβίκος του Φέλντεντς

Ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος, γερμ. Leopold Ludwig (1 Φεβρουαρίου 1625 - 29 Σεπτεμβρίου 1694) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Φέλντεντς (Veldenz) το διάστημα 1634-1694.

 Γεννήθηκε στο Λάουτερεκεν και ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου Γουσταύου, παλατινού κόμη του Φέλντεντς και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη Α΄, παλατινού κόμη του Τσβάιμπρυκεν. Το 1634 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Λεοπόλδος Λουδοβίκος τον διαδέχθηκε, αφού οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν προαποβιώσει. Τα εδάφη του κατελήφθησαν κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου και πάλι κατά τη διάρκεια του Εννεαετούς Πολέμου από τον Σουηδικό, τον Ισπανικό και μετά τον Γαλλικό στρατό. Απεβίωσε στο Στρασβούργο το 1694 και τάφηκε στο Λύτσελσταϊν (νυν Λα Πετίτ-Πιέρ) της Αλσατίας. Οι τρεις γιοί του είχαν προαποβιώσει και το Φέλντεντς κληροδοτήθηκε στον κλάδο Παλατινάτου-Κλέεμπουργκ, του οποίου επικεφαλής ήταν ο Κάρολος ΙΑ΄ της Σουηδίας, εγγονός του 3ου εξαδέλφου του. Νυμφεύτηκε την Αγάθη Χριστίνα, κόρη του Φίλιππου-Βόλφγκανγκ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και είχε τέκνα: Άννα-Σοφία 1650-1706. Γουσταύος-Φίλιππος 1651-1679, απεβ. 28 ετών. Ελισάβετ-Ιωάννα 1653-1718, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΙΑ΄ βιλντ- και ρινεγκράβο του Ζαλμ-Κύρμπουργκ. Δωροθέα 1658-1723. Κάρολος-Γεώργιος 1660-1686, απεβ. 26 ετών. Αύγουστος-Λεοπόλδος 1663-1689, απεβ. 26 ετών. Χριστιανός-Λουδοβίκος 1656-1658 απεβ. 2 ετών, Αγάθη-Ελεονώρα 1662-1664 απεβ. 2 ετών, Χριστίνα 1654-1655 απεβ. 1 έτους, Χριστίνα-Λουίζα 1655-1656 απεβ. 1 έτους, Λεοπόλδος-Λουδοβίκος 1659-1660 απεβ. 1 έτους, μία κόρη 1649.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1943

Τα 9α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1943, απονεμήθηκαν τον Ιανουάριο του 1944, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1943.

 Καλύτερη Ταινία: Φρουρά στο ΡήνοΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Τζορτζ Στίβενς - Άστεγοι ερωτευμένοιΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Πολ Λούκας - Φρουρά στο ΡήνοΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Άιντα Λουπίνο - The Hard WayΕιδικό Βραβείο: Report from the Aleutians Why We Fight Ο Επίσημος ιστότοπος
Μουσταφά Πασάς Μπουσάτλι

Ο Μουσταφά Ρεσίτ Πασάς Μπουσάτλι (τουρκικά: Mustafa Paşa Buşatlı, 1797 – 27 Μαΐου 1860), που αποκαλείται και Ισκοδραλί (από τη Σκόδρα), ήταν Οθωμανός πολιτικός, ο τελευταίος κυβερνήτης (δια κληρονομικού δικαιώματος) της επαρχίας της Σκόδρας (1810-1831).

 Ο Μουσταφά ήταν ο γιος του Καρά Μαχμούτ Μπουσάτλι. Διαδέχθηκε τον θείο του, Ιμπραήμ Πασά, το 1810 και έλαβε το αξίωμα του Βεζίρη, το 1812.Το 1820 του δόθηκε το σαντζάκι του Βερατίου.Κατά την Ελληνική Επανάσταση, ο Μουσταφά Πασάς (ή Μουσταής, κατά τους Έλληνες ιστορικούς της εποχής) οδήγησε τις δυνάμεις του εναντίον των Ελλήνων. Το καλοκαίρι του 1823 εκστράτευσε με 15.000 στρατιώτες στη Δυτική Ελλάδα μαζί με τον Ομέρ Βρυώνη ο οποίος διέθετε 6.000 άνδρες. Τη νύχτα 8 προς 9 Αυγούστου του 1823, o Μάρκος Μπότσαρης και 450 Σουλιώτες επιτέθηκαν στη εμπροσθοφυλακή του στρατού του Μουσταφά Πασά, κοντά στο Καρπενήσι, στην περίφημη μάχη του Κεφαλόβρυσου, προσπαθώντας να σταματήσουν την οθωμανική προέλαση. Η μάχη έληξε με οθωμανική ήττα, αλλά και τον θάνατο του Έλληνα οπλαρχηγού. Oι Τουρκαλβανοί προχώρησαν στην Αιτωλοακαρνανία, πολιόρκησαν το Αιτωλικό, αλλά τον Νοέμβριο του 1823 αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν με βαριές απώλειες. Το 1824 πέρασαν στη διοίκησή του οι επαρχίες της Οχρίδας και Ελμπασάν και έλαβε τον τίτλο του Σερασκέρη.Όπως και ο πατέρας του, ο Μουσταφά είχε στόχο την μεγαλύτερη ανεξαρτησία από την Πύλη, και όταν ο Μαχμούτ Β΄ απείλησε να τον στερήσει από τα κληρονομικά δικαιώματα και προνόμια, ο Μουσταής έγινε εχθρικός προς τον σουλτάνο και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον σέρβο Πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς, τους δυσαρεστημένους Βόσνιους και τον Μωχάμεντ Άλυ της Αιγύπτου. Έτσι, κράτησε παθητική στάση στο πρώτο στάδιο του Ρωσο-τουρκικού Πολέμου (1828-29), και μόνον το Μάιο του 1829 εμφανίστηκε με τους Αλβανούς του στον Δούναβη, προελαύνοντας προς Σόφια και Φιλιππούπολη χωρίς, όμως, να λαμβάνει ενεργό μέρος στις μάχες.Μετά τη σύναψη της ρωσο-τουρκικής ειρήνης το 1831, ο Μουσταφά μαζί με άλλους πασάδες της βόρειας Αλβανίας συγκρούστηκε με τον Μεγάλο Βεζίρη (μέσα Μαρτίου 1831). Ωστόσο αναγκάστηκε να υποχωρήσει, όταν ο Βεζίρης έστειλε τακτικό στρατό και, μετά από εξάμηνη πολιορκία στο κάστρο της Σκόδρας, παραδόθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1831. Με παρέμβαση όμως του Μέτερνιχ, έλαβε χάρη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.Στη συνέχεια τον βρίσκουμε ως κυβερνήτη στην Άγκυρα (1846) και στην Ερζεγοβίνη (1853). Η τελευταία του υπηρεσία ήταν στη Μεδίνα, όπου και πέθανε στις 27 Μαΐου του 1860. Συχνά ονομάζεται Işkodralı. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, είναι γνωστός ως "Μουσταφά Πασά Bushatli". Ο Robert Elsie τον αποκαλεί με τον αλβανικό νεολογισμό "Μουσταφά Reshiti Πασά Bushatlliu".
Μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος

Ο Μητροπολίτης Βρεσθένης Θεόκλητος (κατά κόσμον Θεόδωρος Κουμαριανός, Βόλος, 1 Οκτωβρίου 1953) είναι Έλληνας ιεράρχης. Έχει διατελέσει Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων και σήμερα είναι Μητροπολίτης Βρεσθένης.

 Γεννήθηκε το 1953 στον Βόλο. Σπούδασε αρχικά στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Θεσσαλονίκης και ακολούθως στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε Πρωτοσύγγελος της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού. Στη συνέχεια διορίστηκε εκπρόσωπος τύπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησία της Ελλάδας και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου.Εκλέχθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1999 από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων. Παραιτήθηκε την 1η Μαρτίου 2005. Στις αρχές του 2006, έλαβε τον τιμητικό τίτλο του Μητροπολίτη Βρεσθένης.Το 2007 ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εξέτασε την εκλογή του ως μητροπολίτη Μεσσηνίας, αλλά μετά την εκδήλωση αντιδράσεων ιεραρχών και της τοπικής κοινωνίας προκρίθηκε η υποψηφιότητα του Χρυσόστομου Σαββάτου. Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων
Μάχη στο Νικολίτσι

Η Μάχη στο Νικολίτσι έγινε στις 17 Μαϊου 1944 από αντιστασιακούς της οργάνωσης ΕΔΕΣ, στο χωριό Νικολίτσι που βρίσκεται στη Λάκα Σουλίου. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ήταν οι αντάρτες του ΕΔΕΣ και οι Γερμανικές κατοχικής δυνάμεις. Η μάχη είχε ως αποτέλεσμα θανάτους και τραυματισμούς Γερμανών στρατιωτών, ενώ ορισμένοι εξ αυτών τράπηκαν σε φυγή. Στη μάχη συμμετείχαν ο αντισυνταγματάρχης Δημοσθένης Χρήστου που εντόπισε πρώτος το Γερμανικό τάγμα, το 24ο Σύνταγμα Πεζικού με διοικητή τον Ταγματάρχη Χρήστο Παπαδάτο στο χωριό Σκιαδά και ο υπολοχαγός πυροβολικού Θεόδωρος Μπαγλανέας. Οι Γερμανικές δυνάμεις αρχικά βρίσκονταν στον προφήτη Ηλία.

 Ο ΕΔΕΣ επιτέθηκε στους Γερμανούς στην περιοχή Μογόρτσα από την δεξιά τους πλευρά. Στη μάχη χρησιμοποιήθηκαν βαριά όπλα πεζικού, όλμοι και πολυβόλα. Οι ελληνικές αντιστασιακές δυνάμεις εισήλθαν στην Μπογόρτσα και αναπτύχθηκαν δυτικά του Νικολιτσίου στον Προφήτη Ηλία. Ο υπολοχαγός Μπαγλανέας κινήθηκε ανατολικά της περιοχής του Μπαλντενεζίου. Κατά την διάρκεια της σύρραξης, ομάδα οπλιτών από την Άσσο με οπλαρχηγό τον Θωμά Ζήκα μπήκε στο πεδίο της μάχης και κινήθηκε ανατολικά της κορυφογραμμής Μπαλντενέζι προσβάλλοντας τους Γερμανούς από τα δεξιά μέχρι και την τοποθεσία του Αγίου Μηνά, βόρεια του Νικολιτσίου. Οι Γερμανοί αρχικά διέκοψαν την επέλασή τους. Αργότερα μετά από σφοδρά πυρά αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν. Η οπισθοχώρηση συνεχίστηκε μέχρι το βράδυ. Στην τοποθεσία Άγιος Μηνάς συνελήφθησαν τρεις Γερμανοί αιχμάλωτοι. Στην τελική φάση της μάχης, στον περίβολο της εκκλησίας Αγίας Κυριακής είχαν συγκεντρωθεί δέκα Γερμανοί στρατιώτες. Ο υπολοχαγός Μπαγλανέας με την ομάδα του πλησίασε για να τους συλλάβει. Ένας Έλληνας στρατιώτης έριξε μία ριπή πολυβόλου και οι Γερμανοί απομακρύνθηκαν πηδώντας τον μαντρότοιχο της εκκλησίας και φεύγοντας από τον κάμπο του Νικολιτσίου. Οι Γερμανοί είχαν 3 με 4 νεκρούς και ισάριθμους τραυματίες. Οι Έλληνες απέσπασαν λάφυρα όπως πολυβόλα, όλμους, αυτόματα τυφέκια και έναν φορητό ασύρματο. Μετά από αυτή τη μάχη οι ναζιστικές δυνάμεις της Γερμανίας βομβάρδισαν το χωριό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό πολιτών, ενώ καταστράφηκαν ολοσχερώς το σχολείο και ορισμένα σημαντικά σπίτια του χωριού. Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Πιότρ Καφάροφ

Ο Πιότρ Ιβάνοβιτς Καφάροφ (ρωσ. Пётр Ива́нович Кафа́ров, 1817-1878), γνωστός ως μοναχός με το όνομα Παλλάδιος (Палла́дий), ήταν ένας από τους πρώτους Ρώσους σινολόγους. Υπήρξε επίσης λεξικογράφος, αρχιμανδρίτης και ιεραπόστολος.

 Ο Καφάροφ γεννήθηκε στο Τσίστοπολ, στη σημερινή Δημοκρατία του Ταταρστάν της Ρωσίας, από πατέρα Ορθόδοξο ιερέα. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή (Σεμινάριο) του Καζάν και στην Ιερατική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως. Στη συνέχεια στάλθηκε στη ρωσική ιεραποστολή στην Κίνα. Ο Καφάροφ, όπως και ο δάσκαλός του, ο Υάκινθος (Μπιτσούριν), ήταν Ορθόδοξος μοναχός, και ειδικότερα ιερομόναχος, με το όνομα Παλλάδιος. Κατά τη διαμονή του στην Κίνα ανεκάλυψε και εξέδωσε πολλά ανεκτίμητα χειρόγραφα, μεταξύ των οποίων τη Μυστική Ιστορία των Μογγόλων. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Παλλάδιος ήταν επικεφαλής της ρωσικής ορθόδοξης ιεραποστολής στην Κίνα, όπου διεξήγε εθνογραφικές και γλωσσολογικές έρευνες. Η έδρα του ήταν στο Πεκίνο. Επίσης, συνέγραψε μελέτες για τις θρησκείες της Κίνας, για τη Μογγολία, για τις σχέσεις της Κίνας με τη Ρωσία και άλλα έθνη, για το κινεζικό εμπόριο και τις οδούς του, και άλλα σχετικά έργα, με τα οποία έγινε διεθνώς γνωστός ως σινολόγος. Ο Καφάροφ επινόησε ένα σύστημα για την απόδοση της κινεζικής γλώσσας με το κυριλλικό αλφάβητο, γνωστό ως «Σύστημα (μεταγραφής) του Παλλάδιου» (Транскрипционная система Палладия). Αυτό το σύστημα έχει παραμείνει η βάση για την επίσημη μεταγραφή των κινεζικών ονομάτων προσώπων και τοπωνυμίων στη Ρωσία μέχρι σήμερα. Επιπλέον, ο Καφάροφ συνέταξε ένα σινορωσικό λεξικό, το οποίο παραμένει γνωστό ως έργο αναφοράς ακόμα και σήμερα. Το λέξικό ήταν δίτομο, αλλά δεν το ολοκλήρωσε εξαιτίας του θανάτου του, και το αποτελείωσε ο Ρώσος επιστήμονας Π.Σ. Ποπόφ. Εκδόθηκε στην Κίνα από τη σχολή Tongwen Guan ως: 《漢俄合璧韻編》掌院修士巴第遺篇，1888年，北京同文舘 («Σινορωσικό Λεξικό υπό αρχιμανδρίτου Παλλαδίου, 1888, Tongwen Guan») Τόμος 1[1] Τόμος 2[2] Έκδοση του 1896Στη Ρωσία εκδόθηκε το ίδιο έτος (1888). Το λήμμα «Καφάρωφ» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια-Χάρη Πάτση «Elucidations of the Marco Polo’s Travels in North-China», Journal of the North-China Branch of the R. As. Soc., τόμ. X, 1876 «The Road from Beijing to Blagoveschinsk», The journal of the Royal Geographic Society of London, τόμος 42, J. Murray, 1872
271

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 271 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 271 (CCLXXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυρηλιανού και Βάσσου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1024 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 271 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός απωθεί τους Βανδάλους πίσω από την Παννονία και τους εξαναγκάζει να αποσυρθούν πέρα από τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη). Εκείνος απομακρύνει τον Ρωμαϊκό στρατό από την Δακία (σημερινή Ρουμανία). (Σημείωση: Αυτό το γεγονός μπορεί να έχει διαρκέσει μέχρι το 272. Και τα δύο έτη αναφέρονται από διάφορες πηγές). Ιανουάριος Μάχη της Πλακεντίας: οι Ιουθούνγγοι επιδράμουν στην Ιταλία και λεηλατούν την πόλη της Πιατσέντζας. Ένας ρωμαϊκός στρατός (15.000 ανδρών) υπό τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό αιφνιδιάζεται και ηττάται. Μάχη του Φάνου: οι Ιουθούνγγοι μετακινούνται κατά μήκος της ανυπεράσπιστης Ρώμης. Ο Αυρηλιανός επιστρατεύει τους άνδρες του και νικά τα Γερμανικά φύλα στον Μέταυρο Ποταμό, κοντά στην ενδοχώρα του Φάνου. Μάχη της Πάβιας: ο Ρωμαϊκός στρατός ακολουθεί τους Αλαμαννούς στην Λομβαρδία. Ο Αυρηλιανός κλείνει τα περάσματα στις Άλπεις και περικυκλώνει τους εισβολείς κοντά στην Πάβια. Οι Αλαμαννοί καταστρέφονται και ο Αυρηλιανός λαμβάνει τον τίτλο του Γερμανικού Μάξιμου. Ο Φελικίσσιμος, υπουργός οικονομικών του κρατικού θησαυροφυλακίου, συμβάλλει στην εξέγερση των εργατών των λατομείων εναντίον του Αυρηλιανού. Ηττάται και φονεύεται στον Καίλιο Λόφο. Ο Αυρηλιανός αρχίζει την κατασκευή ενός νέου αμυντικού τείχους για την προστασία της Ρώμης. Τα Αυρηλιανά Τείχη, μήκους 19 χιλιομέτρων, περικλείουν την πόλη με οχυρώματα. Ευρώπη Ο Βικτωρίνος, Αυτοκράτορας της Γαλατικής Αυτοκρατορίας, δολοφονείται από τον Αττιτιανό, φημολογείται για λόγους εκδίκησης. Ο Δομιτιανός Β΄ πιθανότατα υπηρετεί ως Αυτοκράτορας για λίγες ημέρες και αντικαθίσταται από τον Τέτρικο Α΄. Συρία Η Ζηνοβία αυτοανακηρύσσεται Αυτοκράτειρα, και διακόπτει όλες τις σχέσεις με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Ζηνοβία παραχωρεί στον γιο της, Βαβαλλάθο, τον τίτλο του Αυγούστου. Τέχνες και επιστήμες Ο Βασιλιάς Σαπώρης Α΄ κατασκευάζει την Ακαδημία του Γκουντισαπούρ (Ιράν), η οποία καθίσταται το πνευματικό κέντρο της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών. Οι Νεστοριανιστές προς αποφυγήν των θρησκευτικών διώξεων επιζητούν προστασία. Προσλαμβάνει τους πρόσφυγες για την μετάφραση ελληνικών και συριακών γραμματειακών έργων στην αστρονομία, την ιατρική και την φιλοσοφία. Μία μαγνητική πυξίδα πρωτοχρησιμοποιείται στην Κίνα. Σίμα Ουέι, Κινέζος πρίγκιπας της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 291) Ντιν Φαν, Κινέζος στρατηγός του Ανατολικού Γου Δομιτιανός Β΄, Αυτοκράτορας της Γαλατικής Αυτοκρατορίας Φελικίσσιμος, Ρωμαίος υπουργός οικονομικών (ορθολογιστικός) Λου Σαν, Κινέζος αυτοκράτορας του Σου Χαν (γεννιέται το 207) Πέι Ξου, Κινέζος αξιωματούχος, συγγραφέας, γεωγράφος και χαρτογράφος (γεννιέται το 224) Σίμα Ουάν, Κινέζος στρατηγός και πρίγκιπας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 205) Βικτωρίνος, Αυτοκράτορας της Γαλατικής Αυτοκρατορίας
Αχμέτ Καμάλ

Ο Αχμέτ Καμάλ (1851-1923) ήταν Αυγύπτιος αιγυπτιολόγος και πρωτοπόρος αρχαιολόγος στην Αίγυπτο. Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1851 στην Αίγυπτο. Μαθήτευσε στον Γερμανό αιγυπτιολόγο Χάινριχ Μπρούγκς. Διετέλεσε διευθυντής του Αιγυπτιακού Μουσείου στο Κάιρο.

 Kamal, Ahmed, Stèles ptolémaiques et romaines, two volumes, Le Caire, 1904–1905, (Catalogue général des antiquités égyptiennes du Musée du Caire). Kamal, Ahmed, Tables d'offrandes, two volumes, Le Caire, 1906, 1909, (Catalogue général des antiquités égyptiennes du Musée du Caire). Abou-Ghazi, Dia', Ahmed Kamal. 1849–1923, Annales du Service des Antiquités de l’Égypte, volume 64 (1981), pp. 1 – 5, portrait plate. Dawson, Warren R. ; Uphill, Eric P. ; Bierbrier, M. L., Who was who in Egyptology, London : The Egypt Exploration Society, 1995 (3rd edition), p. 224.
Live at Brixton Academy

Live at Brixton Academy είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 9 Δεκεμβρίου 2003 σε μορφή CD μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV". Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στο "Brixton Academy" του Λονδίνου στις 22 Οκτωβρίου 2000, κατά τη συναυλία για τον εορτασμό των 25 χρόνων από τη δημιουργία του συγκροτήματος. Τα τραγούδια τα οποία συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το δίσκο προέρχονται από σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του συγκροτήματος μέχρι τότε, ξεκινώντας από το δεύτερο δίσκο τους, "Overkill" του 1979 μέχρι και το "We Are Motörhead" του 2000. Στη συγκεκριμένη συναυλία εμφανίστηκαν ως γκεστ μουσικοί ο πρώην κιθαρίστας του συγκροτήματος Έντι "Fast" Κλαρκ, ο τραγουδιστής των Ugly Kid Joe Γουίτφιλντ Κρέιν, η Ντόρο Πες, ο κιθαρίστας των Queen, Μπράιαν Μέι, ο γιος του Φιλ Κάμπελ, Τοντ και ο γιος του Lemmy, Πωλ Άιντερ.

 CD 1 1. We Are Motörhead (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:54 2. No Class (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:49 3. I'm So Bad (Baby I Don't Care) (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:36 4. Over Your Shoulder (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:37 5. Civil War (Kilmister, Campbell, Taylor, Max Ax) - 3:20 6. Metropolis (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:44 7. Overnight Sensation (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:50 8. God Save the Queen (Lydon, Jones, Matlock, Cook) - 3:32 9. Born to Raise Hell (Kilmister) - 6:31 10. The Chase is Better Than the Catch (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:42 11. Stay Out of Jail (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:33 12. Dead Men Tell No Tales (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:45 CD 2 13. You Better Run (Burston, Campbell, Kilmister) - 6:48 14. Sacrifice (Burston, Campbell, Dee, Kilmister) - 5:49 15. Orgasmatron (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 6:50 16. Going to Brazil (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 2:36 17. Broken (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 4:59 18. Damage Case (Kilmister, Clarke, Taylor, Farren) - 3:52 19. Iron Fist (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:16 20. Killed by Death (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 7:26 21. Ace of Spades (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:23 22. Overkill (Kilmister, Clarke, Taylor) - 7:48 Το "Live at Brixton Academy" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Lemmy - μπάσο, φωνητικά Φιλ Κάμπελ - κιθάρα Μίκι Ντι - τύμπανα Επίσημη ιστοσελίδα των Motörhead Encyclopaedia Metallum review
Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ

Ο Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ (αραβικά: محمد بن راشد آل مكتوم) (15 Ιουλίου 1949) είναι πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, καθώς επίσης είναι και κυβερνήτης του Ντουμπάι.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1949. Είναι απόγονος της δυναστείας αλ Φαλάζι. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα σε ιδιωτικά σχολεία της πατρίδας του και στη συνέχεια πήγε σε αγγλικό σχολείο (Bell Educational Trust) στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παντρεύτηκε στην αρχή τη Σέιχα Χιντ μπιντ Μακτούμ μπιν Τζούμα αλ Μακτούμ, το 1979. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Χάγια Μπιντ αλ-Χουσεΐν, κόρη του Ιορδανού Βασιλέα Χουσεΐν, την οποία παντρεύτηκε στις 10 Απριλίου 2004. Έχει συνολικά 19 παιδιά (8 γιους και 11 κόρες). διάταγμα στις 3 Ιανουαρίου του 1995 ορίστηκε διάδοχος του αρχηγού κράτους των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Στις 4 Ιανουαρίου 2006 ανέλαβε Κυβερνήτης του Ντουμπάι, μετά το θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Σεΐχη Μακτούμ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ. Διορίστηκε από τον Πρόεδρο Σεΐχ Χαλίφα μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχαγιάν (Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahayan) Πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος στις 5 Ιανουαρίου του 2006. Το 2007 ανακοίνωσε τα σχέδιά του να δωρίσει 10 δις δολάρια ΗΠΑ για τη σύσταση Ταμείου για την εκπαίδευση. Το Σεπτέμβριο του 2007 ξεκίνησε την εκστρατεία "Dubai Cares" , με σκοπό τη συλλογή χρημάτων για την εκπαίδευση 1 εκατομμυρίου παιδιών σε φτωχές χώρες. Το 2008 η περιουσία του υπολογιζόταν σε 18 δις δολάρια ΗΠΑ. Αυτό τον κατέστησε το πέμπτο πλουσιότερο βασιλικό πρόσωπο στον κόσμο. Επίσημος ιστότοπος Dubai Φωτογραφίες του Ντουμπάι - Η θαλαμηγός του Σε΅χ Μοχάμετ μπιν Ρασίντ αλ Μάκτουμ—η μεγαλύτερη στον κόσμο Dubai International Capital withdraws from Liverpool FC takeover bid Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum's IT Education Project (ITEP) Ίδρυμα αλ Μάκτουμ Dubai Cares - επίσημος ιστότοπος My Vision - Challenges in the Race for Excellence του Mohammed bin Rashid Al Maktoum (2006), στα αραβικά. Dubai The Maktoum Story του John M. Smith, στα αγγλικά, βιβλίο που επικρίνει την κυβέρνηση του αλ Μάκτουμ.
Μαχάμεντ Ντιόν

Ο Μαχάμεντ Ντιόν (Mahammed Boun Abdallah Dionne, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1959) είναι Σενεγαλέζος πολιτικός που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σενεγάλης από το 2014 έως το 2019. Ήταν ο τρίτος πρωθυπουργός που διορίστηκε από τον πρόεδρο Μακί Σαλ. Υπηρέτησε στην Κεντρική Τράπεζα των Κρατών της Δυτικής Αφρικής, στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (ONUDI), και ως σύμβουλος του προέδρου, πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός. Εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός υπολογιστών.

 Ο Ντιόν γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1959 στην Γκόσας. Όταν η μητέρα του τον γέννησε, κατέφυγε σε μια τοποθεσία όπου έμενε η γιαγιά της. Ο πατέρας του εργαζόταν ως αστυνομικός επίτροπος. Ο Ντιόν εργάστηκε ως μηχανικός με ειδίκευση στα εφαρμοσμένα οικονομικά και εργάστηκε σε τράπεζα της Δυτικής Αφρικής και ως επικεφαλής του Γραφείου Οικονομικών στην πρεσβεία της Σενεγάλης στη Γαλλία. Διετέλεσε διευθυντής του υπουργικού συμβουλίου του πρωθυπουργού Μακί Σαλ από το 2005 έως το 2007, και όταν ο Σαλ μετακόμισε στη θέση του Προέδρου της Εθνοσυνέλευσης το 2007 – 2008, ο Ντιόν συνέχισε να εργάζεται υπό τον Σαλ με την ίδια ιδιότητα. Πριν διοριστεί ως πρωθυπουργός, υπηρέτησε από τον Μάρτιο έως τον Ιούλιο του 2014 ως υπουργός Εφαρμογής του Σχεδίου της Αναδυόμενης Σενεγάλης (PSE), ενός σχεδίου οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης για να γίνει η χώρα αναδυόμενη οικονομία έως το 2035. Ήταν επικεφαλής της εθνικής λίστας υποψηφίων του Benno Bokk Yaakaar, του συνασπισμού που υποστηρίζει τον πρόεδρο Σαλ, στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2017 . Μετά τη νίκη του Benno Bokk Yaakaar, ο πρόεδρος Σαλ διόρισε εκ νέου τον Ντιόν πρωθυπουργό στις 6 Σεπτεμβρίου 2017 Το 2019 η θέση του πρωθυπουργού καταργήθηκε. Σενεγάλη: Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (9 Ιουλίου 2015) Ιππότης του Εθνικού Ταγματος του Λέοντα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mahammed Dionne στο Wikimedia Commons
CD

Το CD (αρκτικόλεξο του αγγλικού όρου Compact Disc, συμπαγής δίσκος), ή αλλιώς ψηφιακός δίσκος, είναι ένας οπτικός δίσκος που χρησιμοποιείται για αποθήκευση ψηφιακών δεδομένων ή για αποθήκευση ψηφιακού ήχου.

 Για πρώτη φορά το 1980, η Philips και η Sony παρουσίασαν αυτό το μέσο ως αποτέλεσμα σχετικής συνεργασίας. Το CD είναι διαθέσιμο στην αγορά από τα τέλη του 1982 και παραμένει ως το επίσημο μέσο για τις εμπορικές μουσικές καταγραφές έως σήμερα. Οι προδιαγραφές των συμπαγών δίσκων διαμορφώνονται σε διεθνώς καθιερωμένα πρότυπα που διατυπώνονται από τον Διεθνή Οργανισμό Προτύπων (ISO). Το μουσικό CD αποτελείται από μία ή περισσότερες στερεοφωνικές διαδρομές που αποθηκεύονται χρησιμοποιώντας τη 16-μπιτη κωδικοποίηση PCM σε ένα ρυθμό δειγματοληψίας 44,1 kHz ανά κανάλι. Με βάση την αρχική τους τυποποίηση οι συμπαγείς δίσκοι έχουν μια διάμετρο 12,0 εκατοστά, ενώ η δυνατότητα αποθήκευσης τους σε ασυμπίεστο ψηφιακό ήχο είναι 74 λεπτά (ενώ σήμερα έχει επεκταθεί στα 80 λεπτά). Η χωρητικότητα ενός συμπαγούς δίσκου φθάνει τα 800 MB. Υπάρχουν επίσης και δισκάκια 8,0 εκατοστών, που αποθηκεύουν 18 - 24 λεπτά ψηφιακού ασυμπίεστου ήχου ή 155 - 210 MB στοιχείων και χρησιμοποιούνται συχνά σε CD single. Η τεχνολογία του συμπαγούς δίσκου προσαρμόστηκε αργότερα για χρήση σε Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές ως συσκευή ανάγνωσης αρχείων, γνωστή ως CD-ROM όπου υπήρχε η δυνατότητα μίας μόνο ανάγνωσης και CD-R με δυνατότητα μίας μόνο εγγραφής/πολλών αναγνώσεων και CD-RW για πολλαπλές εγγραφές και αναγνώσεις. Τα CD-ROM/CDR/CDRW ως συσκευές δεν παράγονται πλέον αφού έχουν αντικατασταθεί πλήρως από τα DVD ROM/DVDR+/- /DVDRW. Το CD και οι επεκτάσεις του είναι εξαιρετικά επιτυχείς: το 2004, οι ετήσιες παγκόσμιες πωλήσεις του CD-Audio, του CD-ROM και του CD-R έφθασαν στους 30 δισεκατομμύρια δίσκους. To CDex είναι δωρεάν πρόγραμμα ανοικτού λογισμικού που μετατρέπει τα περιεχόμενα ενός CD Audio σε ασυμπίεστα WAV ή συμπιεσμένα MP3, vgf και ogg αρχεία. Υποστηρίζονται ακόμη οι μη απωλεστικοί αλγόριθμοι APE και FLAC. Με κάποια μικρή ρύθμιση στις επιλογές του προγράμματος, μετατρέπονται ακόμη και τα πιο φθαρμένα CD-Audio. CDex guide
Βιορίκα Νταντσίλα

Η Βιορίκα Νταντσίλα (Vasilica Viorica Dăncilă, 16 Δεκεμβρίου 1963-) είναι Ρουμάνα πολιτικός, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος , η οποία ήταν πρωθυπουργός από τις 29 Ιανουαρίου 2018 ως τις 4 Νοεμβρίου 2019.Γεννήθηκε στο Ροσιόρι ντε Βέντε και έγινε η πρώτη γυναίκα στο πρωθυπουργικό αξίωμα στην ιστορία της χώρας της. Το 2014 εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Από το 2015 είναι πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Οργανισμού Γυναικών (OFSD). Μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος από το 1996, η Νταντσίλα υπηρέτησε ως τοπική σύμβουλος ως το 2009, οπότε εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική εργάστηκε αρχικά ως καθηγήτρια στο Βιομηχανικό Λύκειο της Βιντέλε και μετά ως μηχανικός στην ανώνυμη εταιρεία Petrom.

 Το 2009 εξελέγη για την πρώτη της θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Εν συνεχεία, επανεξελέγη ευρωβουλευτής το 2014 και ανέλαβε αντιπρόεδρος της Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τη Γεωργική και την Υπαίθρια Ανάπτυξη. Είναι επίσης πλήρες μέλος της Επιτροπής για τα Γυναικεία Δικαιώματα και την Ισότητα των Φύλων.Το 2015 βρέθηκε στις βραχείες λίστες για τα βραβεία του Ευρωκοινοβουλίου στον τομέα της Γεωργίας. Έπειτα από δύο χρόνια, το 2017, ήταν ξανά υποψήφια σε δύο αυτόνομες κατηγορίες: Γυναικεία Δικαιώματα και Ισότητα Φύλων και επίσης Έρευνας και Καινοτομίας. Στις 17 Ιανουαρίου 2018, ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Λίβιου Ντραγκνέα διόρισε την Νταντσίλα ως την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό στα ρουμανικά χρονικά και την τρίτη αρχηγό κυβέρνησης σε έναν χρόνο. Ο παραιτηθείς προκάτοχός της Μιχάι Τουντόσε, είδε το κόμμα του να αποσύρει την υποστήριξή του από τον ίδιο. Ο διορισμός της στην πρωθυπουργία έγινε δεκτός από τον πρόεδρο Κλάους Γιοχάνις και ο τελευταίος έδωσε την εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στην Νταντσίλα, πυροδοτώντας τις αντιδράσεις από υποστηρικτές και αντιπάλους του. Η κυβέρνησή της έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου στις 29 Ιανουαρίου.Ανατράπηκε από πρωθυπουργός με πρόταση μομφής στις 10 Οκτωβρίου 2019. Παρέμεινε προσωρινή πρωθυπουργός μέχρι τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Η Ντάντσιλα λίγο μετά την παραίτησή της από την πρωθυπουργία διεκδίκησε ανεπιτυχώς το προεδρικό αξίωμα στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 2019, όπου ηττήθηκε από τον Κλάους Γιοχάνις, λαμβάνοντας ποσοστό γύρω στο 37% στον 2ο γύρο των εκλογών, στις 24 Νοεμβρίου.. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vasilica-Viorica Dăncilă στο Wikimedia Commons
Αγρίδι Αροανίας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Αγρίδι Αχαΐας Το Αγρίδι είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Οι κάτοικοι του ασχολούνται επί το πλείστον με την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 92 κατοίκους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Σοποτό (Αροανία) και το μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων. Η Τοπική Κοινότητα Αγριδίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 11,580 χμ² (2011).

 Το όνομά του πιστεύεται ότι προήλθε από το αρχικό "Αγρίδιον" δηλαδή μικρός αγρός. Το χωριό πρωτοκατοικήθηκε τον 14ο αιώνα. Βορειοδυτικά του Αγριδίου, στην κορυφή του λόφου πάνω από την τοποθεσία "Παλιορούμελη" υπάρχει το ομώνυμο Φράγκικο κάστρο. Πρόκειται για μικρό οχυρό κτίσμα που χρησίμευε για την εγκατάσταση μικρής στρατιωτικής φρουράς των Φράγκων. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι εκεί είναι θαμμένος χρυσός αργαλειός! Στην κορυφή του λόφου και μέσα στα όρια του κάστρου, βρίσκεται το μεταγενέστερο ξωκλήσι Ανάληψη, σε πολύ καλή κατάσταση. Έχουν βρεθεί κατά καιρούς διάφορα ευρήματα, όπως μία αξίνα 5 κιλών και άλλα. Ακριβώς στο κέντρο του κάστρου φαίνεται καθαρά το υδραγωγείο, με τη δεξαμενή όπου έφερναν νερό από την πηγή "Ιτιά", που βρίσκεται 1.000 περίπου μέτρα νότια, στην πλαγιά της κορυφής "Αϊ Θανάσης". Για σωλήνες χρησιμοποιούσαν αυλακωτά κεραμίδια της εποχής, επιχρισμένα με πωρόχωμα και αυγό αντί για ασβέστη. Κατά μήκος της απόστασης από την πηγή προς το κάστρο, φαίνονται ακόμη τα κεραμίδια, με τα οποία μεταφερόταν το νερό. Το κάστρο επικοινωνούσε οπτικά με άλλες οχυρές θέσεις της εποχής της Φραγκοκρατίας. Μέχρι σήμερα δεν έχει εξερευνηθεί από αρμόδια υπηρεσία. Μέχρι το 1960 στο Αγρίδι λειτουργούσαν 8 νερόμυλοι από τους συνολικά 17 παλαιότερα. Στο χωριό υπάρχουν 2 εκπολιτιστικοί σύλλογοι με έδρες την Αθήνα και την Πάτρα. Το χωριό έχει σαν προστάτιδά του την Παναγία, και πανηγυρίζει στις 31 Αυγούστου, εορτή της καταθέσεως της Τίμιας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κάστρο Αγριδίου Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγριδίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγριδίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016. www.agridi.gr, ιστοσελίδα για το Αγρίδι
Ο θάνατος του Υάκινθου

Ο Θάνατος του Υάκινθου είναι πίνακας που φιλοτέχνησε ο Ζαν Μπροκ το 1801. Φιλοξενείται στη συλλογή Poitiers και εκτίθεται συχνά στο Μουσείο Musée Rupert de Chièvres στο Πουατιέ της Γαλλίας.

 Είναι το γνωστότερο έργο του Μπροκ και λέγεται ότι είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου. Παριστάνει τον μοιραίο θάνατο του Υάκινθου, τον οποίο χτύπησε στο κεφάλι με το δίσκο του κατά λάθος ο θεός Απόλλων την ώρα που έπαιζαν. Ο Ζέφυρος φύσηξε από ερωτική ζήλια και για να εκδικηθεί τον Υάκινθο απέτρεψε τον δίσκο από την τροχιά του. Μετά το ατύχημα, ο θεός κρατάει στην αγκαλιά του το άψυχο σώμα του νεαρού φίλου του, ενώ ο θανατηφόρος δίσκος κείτεται στο λιβάδι μπροστά στα πόδια τους. Από το αίμα του Υάκινθου που έπεσε στη γη φύτρωσε το ομώνυμο λουλούδι. Ο Ζέφυρος φυσάει ακόμα και κάνει το ένδυμα του Απόλλωνα να κυματίζει. Ο Απόλλων έχει κρεμασμένη τη λύρα του στον ώμο. Στο βάθος ένα αλσάκι και μερικά δέντρα περιστοιχίζουν μια λίμνη.
Βενετική λίρα

Η λίρα (πληθυντικός λιρέτες) ήταν το διακριτό νόμισμα της Βενετίας μέχρι το 1807. Ήταν υποδιαιρεμένη σε 20 soldi, καθένα από 12 denari. Το ducato ήταν ίσο με 124 soldi, ενώ το tallero (επίσης γνωστό ως zecchino) ήταν ίσο με 7 λιρέτες. Η λίρα του Βασιλείου της Ιταλίας του Ναπολέοντα αντικατέστησε την Ενετική λίρα το 1807.

 Στα τέλη του 18ου αιώνα κυκλοφόρησε ένα μεγάλος αριθμός από διαφορετικές αξίες νομισμάτων. Κόπηκαν αργυρά νομίσματα για 6 και 12 denari. Ασημένιες αξίες περιλάμβαναν 5, 10, 15 και 30 soldi, ⅛, ¼, ½ και 1 ducato, και ⅛, ¼, ½ και 1 tallero. Χρυσά νομίσματα περιλάμβαναν ¼, ½ και 1 ducato, 1 doppia, και 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12, 18, 20, 24, 25, 30, 40, 50, 55, 60, 100 και 105 zecchini. Η προσωρινή κυβέρνηση εξέδωσε ασημένια νομίσματα των 10 λιρών το 1797. Αυτά ακολουθήθηκαν κατά τη διάρκεια της Αυστριακής κατοχής από ½, 1, 1½ και 2 ασημένιες λίρες, και 1 χρυσό zechinno, που εκδόθηκαν μεταξύ 1800 και 1802.
Γιάνος Άντερ

Ο Γιάνος Άντερ (János Áder, 9 Μαΐου 1959-) είναι Ούγγρος δικηγόρος και πολιτικός, Πρόεδρος της Ουγγαρίας από τις 10 Μαΐου 2012 έως τις 10 Μαΐου 2022. Υπηρέτησε νωρίτερα ως πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης την περίοδο 1998 - 2002. Ο Άντερ επανεξελέγη πρόεδρος το 2017.

 Μεγάλωσε στην μικρή πόλη Τσόρνα της κομητείας Γκιορ-Μοσόν-Σοπρόν (Győr-Moson-Sopron). Από το 1978, σπούδασε Νομικά επί 5 χρόνια στη Σχολή Νομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Εέτβες Λοράντ στη Βουδαπέστη.Εντάχθηκε στη Συμμαχία των Νεαρών Δημοκρατών (Φιντές - Fidesz) από πολύ νωρίς. Υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος του κόμματος. Ο Άντερ ήταν μέλος στη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης της αντιπολίτευσης το 1989 και διαπραγματεύτηκε τον τερματισμό του μονοκομματικού καθεστώτος στην Ουγγαρία.Στις εκλογές των ετών 1990 και 1994 ήταν επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του Fidesz. Ήταν μέλος του ουγγρικού Κοινοβουλίου (Országgyűlés) από το 1990 ως το 2009, και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Ουγγαρίας από τις 18 Ιουνίου 1998 ως τις 15 Μαΐου 2002. Το 2011 βοήθησε στη σύνταξη προσχεδίου νόμου για την αλλαγή του ρόλου των δικαστηρίων στην Ουγγαρία, με αποτέλεσμα εγείρει θέμα ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.Στις ευρωεκλογές του 2009 εξελέγη ευρωβουλευτής. Εργάστηκε ως αντιπρόεδρος (εξελέγη τον Ιανουάριο του 2012) της Επιτροπής του Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Ασφάλειας των Τροφίμων. Στις 16 Απριλίου 2012 ο Άντερ εξελέγη πρόεδρος της Ουγγαρίας από το Κοινοβούλιο μετά την παραίτηση του Παλ Σμιτ. Η εκλογή του έγινε στις 2 Μαΐου και έλαβε 262 θετικές και 40 αρνητικές ψήφους. Ορκίστηκε για πενταετή θητεία στις 10 Μαΐου 2012. Είναι ο πρώτος πρόεδρος που εξελέγη από τότε που τέθηκε σε ισχύ το νέο Σύνταγμα, την 1η Ιανουαρίου 2012. Υπέγραψε την αναθεώρηση του Συντάγματος στις 25 Μαρτίου 2013.Τον Ιούνιο του 2013 ο Άντερ ζήτησε συγνώμη από το κοινοβούλιο της Σερβίας για τα εγκλήματα πολέμου της Ουγγαρίας σε βάρος των αμάχων Σέρβων στη Βοϊβοντίνα κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Νωρίτερα οι Σέρβοι βουλευτές με ψήφισμά τους είχαν καταδικάσει εκείνη τη σφαγή.Στις 13 Μαρτίου 2017 ο Άντερ επανεξελέγη από το κοινοβούλιο για μια 2η πενταετή θητεία. Είναι παντρεμένος με τη δικαστικό Ανίτα Χέρτσεγκ (Anita Herczegh). Έχουν 3 κόρες και 1 γιο. Ο πεθερός του Άντερ, Γκέζα Χέρτσεγκ (Géza Herczegh), υπήρξε δικαστής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης από το 1993 ως το 2003.
Ελίζαμπεθ Σου

Η Ελίζαμπεθ Σου (αγγλικά: Elizabeth Judson Shue‎), (γενν. 6 Οκτωβρίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, γνωστή για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της στις ταινίες Καράτε Κιντ (1984), Οι περιπέτειες μιας μπέιμπι σίτερ (1987), Κοκτέιλ (1988), Επιστροφή στο Μέλλον II (1989), Αφήνοντας το Λας Βέγκας (1995), Ο Άγιος (1997), Η Πόλη των Αγγέλων (1998), Αόρατο άγγιγμα (2000) και Piranha 3D (2010). Έχει κερδίσει πολλές υποψηφιότητες και βραβεία μεταξύ άλλων για Όσκαρ, την Χρυσή Σφαίρα και τα BAFTA. Υποδύθηκε την Τζούλι Φίνλεϊ στην αστυνομική δραματική σειρά του CBS που ερευνά την εγκληματολογία CSI: Crime Scene Investigation από το 2012 έως το 2015. Πρόσφατα είχε υποστηρικτικούς ρόλους στην ταινία Η μάχη των φύλων (2017) και στην Επιθυμία θανάτου (2018). Είχε επίσης μια συχνή εμφάνιση στην πρώτη σεζόν της σειράς Amazon Σώμα Δίωξης Υπερηρώων (2019).

 Η Σου γεννήθηκε στο Γουίλμινγκτον, του Ντελαγουέρ, είναι κόρη της Ανν Μπρούστερ (το γένος Γουέλς, 1938) και του Τζέιμς Γουίλιαμ Σου (1936-2013), ενός πρώην υπαλλήλου του Κογκρέσου, δικηγόρου και σύμβουλο ανάπτυξης ακινήτων, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Τροφίμων και Ποτών. Η μητέρα της ήταν αντιπρόεδρος του τμήματος ιδιωτικής τραπεζικής της Chemical Banking Corporation. Η Σου μεγάλωσε στο Σάουθ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν η ίδια εννιά ετών. Η μητέρα της είναι απόγονος του ηγέτη του Πίλγκριμ Γουίλιαμ Μπρούστερ, ενώ η οικογένεια του πατέρα της μετανάστευσε από τη Γερμανία στην Πενσυλβάνια στις αρχές του 19ου αιώνα. Η Σου μεγάλωσε με τους τρεις αδελφούς (Γουίλιαμ, Άντριου και Τζον) και ήταν πολύ κοντά τους. Ο μικρότερος αδελφός της Άντριου, είναι επίσης ηθοποιός, γνωστός για το ρόλο του ως Μπίλι Κάμπελ στη σειρά της Fox Pictures Melrose Place. Η Σου πήγε στο Columbia High School, στο Μάπλεγουντ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου μετά την αποφοίτησή της,παρακολούθησε το κολλέγιο Γουέλσλέϊ. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1985, απ' όπου σταμάτησε ένα εξάμηνο πριν πάρει το πτυχίο της για να συνεχίσει την καριέρα της στη τηλεόραση (με παρότρυνση ενός φίλου της να εργαστεί σε τηλεοπτικές διαφημίσεις ως τρόπος να πληρώσει τα δίδακτρα της για το κολέγιο). Μετά από σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, επέστρεψε στο Χάρβαρντ και ολοκλήρωσε της σπουδές της στην πολιτική επιστήμη το 2000. Η Ελίζαμπεθ Σου στην IMDb
Ποταμοχώρι Σερρών

Το Ποταμοχώρι, έως το 1927 γνωστό ως Δερέ Μαχαλέ ή Δερί Μαχαλά, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μπέλλες, σε απόσταση 12 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στο Σαντζάκι των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 428 κατοίκων. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο), Χάνδερε (Ξενόρρευμα) και Τοπολίντσα, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Ποταμοχώρι. Ο οικισμός εκκενώθηκε με στρατιωτική διαταγή στις 13 Μαρτίου 1941, λίγο πριν τη Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και ο πληθυσμός μετακινήθηκε σε άλλα κοντινά χωριά ή ακόμα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Καταργήθηκε και τυπικά το 1951.
Γενικές εκλογές της Μπελίζ 2015

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Μπελίζ στις 4 Νοεμβρίου 2015 για την εκλογή των μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Η ανακοίνωση των εκλογών έγινε από τον πρωθυπουργό Ντιν Μπάροου στις 28 Σεπτεμβρίου 2015. Το κυβερνών Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα (UDP) κέρδισε τις εκλογές.

 Η διάλυση της βουλής έγινε από τον Γενικό Κυβερνήτη έπειτα από πρόταση του Πρωθυπουργού.Η επίσημη εγγραφή των υποψηφίων για τις εκλογές ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου 2015. Προτού διεξαχθούν οι γενικές εκλογές, διενεργήθηκαν κάποιες επαναληπτικές εκλογές. Ειδικότερα, επαναληπτική εκλογή έγινε στην έδρα Κάγιο Νορθ στις 5 Ιανουαρίου 2015, μετά την παραίτηση του Τζόζεφ Μαχμούντ από το κόμμα PUP τον Νοέμβριο του 2014. Ο υποψήφιος του UDP, Δρ Ομάρ Φιγκερόα, κέρδισε την έδρα. Στη συνέχεια διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές στις 4 Μαρτίου 2015, στις οποίες το UDP κατήγαγε μεγάλη νίκη. Μεταξύ άλλων επανεξελέγη ο δήμαρχος της πρωτεύουσας (Πόλη του Μπελίζ) Ντάρελ Μπράντλεϊ . Το PUP κέρδισε μόνο σε έναν δήμο, το Orange Walk Town. Τέλος, στις 8 Ιουλίου 2015 έγινε νέα επαναληπτική εκλογή στην εκλογική περιφέρεια της Ντανγκρίγκα μετά την παραίτηση του βουλευτή του PUP Ιβάν Ράμος. Ο υποψήφιος του UDP Φρανκ Μένα, πρώην δήμαρχος της πόλης, κέρδισε την έδρα, λαμβάνοντας ποσοστό 57,89% των ψήφων. Ο Ντιν Μπάροου, αρχηγός του UDP από το 1998, οδήγησε το κόμμα σε μία 4η συνεχή εκλογική νίκη. Ο ίδιος δήλωσε ότι ήταν οι τελευταίες του εκλογές που κέρδισε ως αρχηγός του κόμματος. Το αντιπολιτευόμενο PUP είχε αρχηγό τον Φράνσις Φονσέκα.
Εκτέλεση Αντιστασιακών Ξηροκρήνης

Η Εκτέλεση Αντιστασιακών Ξηροκρήνης αφορά στην εκτέλεση οκτώ νεών Ελλήνων αντιστασιακών από ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα, στις 11 Μαΐου 1944 στη συνοικία Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης, κατά την Κατοχή της Ελλάδας.

 Στην περιοχή των συνοικιών της Ξηροκρήνης και της Επταλόφου στη Θεσσαλονίκη αναπτύχθηκε από τις πρώτες μέρες της Ναζιστικής Κατοχής σημαντική αντιστασιακή δράση. Στις 15 Μαΐου 1941, μόλις έναν μήνα μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τις ναζιστικές δυνάμεις, ιδρύεται η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα, η «Ελευθερία», με την ομώνυμη εφημερίδα της και το πρώτο παράνομο τυπογραφείο της πόλης στην περιοχή της Επταλόφου. Ακόμα, στην Ξηροκρήνη υπήρχε, σύμφωνα με τις μαρτυρίες παλαιών κατοίκων, κρησφύγετο αντιστασιακών, το οποίο όμως ανακαλύφθηκε από τους ναζί και καταστράφηκε. Στις 8 Ιουλίου 1943 στην Επτάλοφο πραγματοποιείται η ιστορική διαδήλωση ενάντια στην απόπειρα επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στην Κεντρική Μακεδονία. Στις 11 Μαΐου 1944 σε αντίποινα για την αντιστασιακή δράση τους, εκτελέστηκαν οκτώ νέοι Θεσσαλονικείς αντιστασιακοί από ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα στην περιοχή Καΐστρι της Ξηροκρήνης. Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1944, χίλιοι και πλέον νέοι της Ξηροκρήνης συγκεντρώθηκαν σε βραδινή διαδήλωση κατά των Γερμανών κατακτητών, μετά από τις μάχες μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και ναζιστών ταγματασφαλιτών στις 16 του μήνα.Η Θεσσαλονίκη απελευθερώθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1944. Τον Οκτώβριο του 2012 εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο η Θεσσαλονίκη εντάχθηκε στο Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων της Ελλάδας καθώς μαρτυρικές χαρακτηρίζονται οι πόλεις που είχαν υποστεί μεγάλες καταστροφές σε ανθρώπινες και υλικές ζημιές κατά την αντίσταση απέναντι στις δυνάμεις κατοχής.Σήμερα στο σημείο της εκτέλεσης στην περιοχή Καΐστρι της συνοικίας της Ξηροκρήνης βρίσκεται μνημείο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα και οι ηλικίες των οκτώ εκτελεσθέντων αντιστασιακών και την 11η Μαΐου πραγματοποιείται εκδήλωση μνήμης και κατάθεση στεφάνων. Αναστάσιος Απταλίδης 30 ετών Γιώργος Ζαφειριού (Φρίγκου) 26 ετών Κώστας Ζαφειριού (Φρίγκου) 24 ετών Ζαφείρης Ζαφειριού (Φρίγκου) 20 ετών Μιχάλης Λεωντσίνης 26 ετών Χρήστος Λεωντσίνης 20 ετών Κώστας Ξεπαπαδάκης 20 ετών Ανδρέας Χοροζάκης 20 ετών
Μιχαήλ Γκητάκος

Ο Μιχαήλ Γκητάκος (1912-1979) υπήρξε Έλληνας βυζαντινολόγος και αρχαιολόγος, που ασχολήθηκε κυρίως με τα ακιδογραφήματα, τα χαράγματα και τις επιγραφές μεσαιωνικών εκκλησιών του ελλαδικού χώρου.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία και τελικώς αναγορεύθηκε Διδάκτωρ του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε Αισθητική και Ιστορία της Χριστιανικής Τέχνης στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως, στον Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύνδεσμο, στην Εμπορική Σχολή Πειραιώς καθώς και το μάθημα των Θρησκευτικών στη Σχολή Χιλ και την Ιταλική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου τραυματίστηκε σε μάχη και τιμήθηκε με μετάλλιο. Στην Κατοχή συνέπραξε με την Οργάνωση Χ. Προς τα τέλη της ζωής του ίδρυσε την Εταιρεία Παραδοσιακών Σπουδών «Ο Βυζαντινός Πολιτισμός», της οποίας υπήρξε πρόεδρος έως τον θάνατό του. Υπήρξε συνεργάτης της Ηθικής και Θρησκευτικής Εγκυκλοπαίδειας και της Εγκυκλοπαίδειας 'Ηλιος. Βασικά έργα του (από τα πολλά που συνέγραψε) θεωρούνται τα εξής: Συμβολή εις την μελέτην και ερμηνείαν των ακιδογραφημάτων, Αθήνα 1956, Ανέκδοτοι επιγραφαί και χαράγματα εκ βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων της Ελλάδος, Αθήνα 1957. Corpus επιγραφών και χαραγμάτων, Αθήνα 1957 Ο εις Φιλιατρά της Μεσσηνίας βυζαντινός ναός της Αναλήψεως. Συμβολή εις την μελέτην των σταυρεπιστέγων ναών, Αθήνα 1957. Μονή Αγνούντος, Αθήνα 1972. Υπήρξε τακτικό μέλος της Ακαδημίας της Μεσογείου, της Ακαδημίας Ερευνών του Καναδά καθώς και της Academia Gentium “Pro Pace”. Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Αγίου Μάρκου (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) και το Χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας της Μεσογείου.
Σάτιρα

Η σάτιρα (εσφαλμένα σάτυρα) επιχειρεί τον εμπαιγμό κάποιας έννοιας ή γεγονότος που χαρακτηρίζει ένα πρόσωπο, που ο σατιρικός καλλιτέχνης θεωρεί ότι αξίζει τέτοια αντιμετώπιση με σκοπό συχνά τη βελτίωση του αντικειμένου. Γίνεται μέσω μεθόδων όπως η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση, η αναλογία και η ειρωνεία. Ο σατιρικός, εστιάζει σε γεγονότα και στιγμές προσώπων χωρίς να έχει προσβλητική διάθεση απέναντι στη προσωπικότητα και στα χαρακτηριστικά των σατιριζόμενων.

 Αρχίλοχος Αριστοφάνης Γιάννης Βηλαράς Αλέξανδρος Σούτσος Ανδρέας Λασκαράτος Εμμανουήλ Ροΐδης Γεώργιος Σουρής Κώστας Καρυωτάκης Κωστής Παλαμάς (σατιρικά στοιχεία) Χάρρυ Κλυνν Τζίμης Πανούσης Σωτήρης Μουστάκας Λάκης Λαζόπουλος Ιεροκλής Μιχαηλίδης Δημήτρης Σταρόβας Γιάννης Ζουγανέλης Αντώνης Κανάκης Σωτήρης Καλυβάτσης Γιάννης Σερβετάς Μάρκος Σεφερλής Γιώργος Μητσικώστας Αλέξανδρος Τσουβέλας Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης Χριστόφορος Ζαραλίκος Σίλας Σεραφείμ Αρκάς Το Βατράχι Το Κουλούρι Η απλή κωμωδία σαν βασικό και μοναδικό της στόχο έχει το γέλιο και τη διασκέδαση του κοινού, ενώ η σάτιρα πρέπει να γεννά τον προβληματισμό και αρκετές φορές προδίδει μια μάλλον πικρή διάθεση ("πικρή σάτιρα"). Ο λογοτέχνης με το σατιρικό του έργο έχει την δυνατότητα να στραφεί ενάντια στην ανθρώπινη συμπεριφορά, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Μπορεί να επικρίνει και στηλιτεύει τόσο τα ανθρώπινα ελαττώματα όσο και τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, ενώ συχνά καυτηριάζει ξεπερασμένες καταστάσεις, ιδέες ή αντιλήψεις, που έχουν σαν αποτέλεσμα να κρατούν δέσμιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Ενώ η σάτιρα μπορεί να αποτελέσει μέσο διασκέδασης, γι' αυτό και συχνά είναι βάση του χιούμορ και συνεπώς συστατικό της κωμωδίας, δεν περιορίζεται στον τομέα της ψυχαγωγίας. Η Αθηναϊκή δημοκρατία θεωρείται ότι αναπτύχθηκε σε υγιέστερη μορφή λόγω της κοινωνικής σάτιρας της θεατρικής κωμωδίας του Αριστοφάνη. Κωμωδία Ψυχαγωγία Χιούμορ
Μέση Παλαιοκαρυά Τρικάλων

Η Μέση Παλαιοκαρυά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαιοκαρυάς, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.

 Η Μέση Παλαιοκαρυά Τρικάλων είναι κτισμένη σε υψόμετρο 613 μέτρων και έχει 19 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Άνω Παλαιοκαρυά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Τρικάλων - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Παλαιοκαρυάς. Δήμος Πύλης.
Πεζικό

Πεζικό ονομάζεται το όπλο (οργάνωση) του στρατού που μάχεται πάντοτε πεζή, με εκηβόλα ή /και αγχέμαχα όπλα. Η οργάνωση ,εκπαίδευση και αποστολή του είναι η κατοχή εδάφους, ως εκ τούτου είναι όπλο που έχει Πολεμική Σημαία.

 Πολλοί ακόμα και σύγχρονοι στρατιωτικοί θεωρητικοί δεν κατατάσσουν το πεζικό όμοια με τα άλλα όπλα που έχουν συγκεκριμένο και θεμελιώδες μέσον κίνησης ή εξοπλισμό, π.χ. το πυροβόλο του πυροβολικού, ή ο ίππος του ιππικού, ή το άρμα μάχης των τεθωρακισμένων, ή το πολεμικό αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας, ή το πολεμικό πλοίο του πολεμικού ναυτικού. Έτσι αντίθετα από τα άλλα όπλα, ιδιαίτερα για το πεζικό θεμελιώδης βάση του είναι ο ίδιος ο στρατιώτης, ο άνθρωπος. Συνεπώς η αξία του οποιουδήποτε πεζικού εξαρτάται κατά το πλείστον από τον ίδιο το λαό από τον οποίο στρατολογείται και συγκροτείται. Συγκεκριμένα, στο σημείο αυτό ο Γάλλος στρατηγός Ντε Μωντ Ουί σημείωνε στο σχετικό σύγγραμμά του "Πεζικό" ("Infanterie" 1911), κατά μετάφραση εποχής,: «Μόνον οι λαοί οι έχοντες καλόν πεζικόν έχουσι μονίμους επιτυχίας. Οι αρχαίοι Έλληνες, λαός ελεύθερος, αγέρωχος, έχων συνείδησιν της υπεροχής του εν τω πολιτισμώ και θεωρών τους άλλους βαρβάρους είχον εξαίρετον πεζικόν, όπερ τοις διέσωσε την ελευθερίαν των και τοις έδωσε την κυριαρχίαν της Ασίας».Το πεζικό υπήρξε ανέκαθεν ένα από τα σπουδαία όπλα του στρατού και το αρχαιότερο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα έξι όπλα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και όχι μόνο. Οι αξιωματικοί του όπλου αυτού χαρακτηρίζονται με το βαθμό τους ακολουθούμενου προς διάκριση με τον όρο "πεζικού", οι δε στρατιώτες ονομάζονται επίσημα με τον αρχαίο ελληνικό όρο "οπλίτες" και κοινώς "πεζικάριοι", ή "φαντάροι", και πολλοί μαζί "φανταρία", εκ του αντίστοιχου γαλλικού όρου.
Βίκτωρ Γοντράν

Ο Βίκτωρ Γοντράν (αναφέρεται και ως Βικέντιος Γκοντράν) ήταν Έλληνας αθλητής στίβου του Πανιωνίου Γ.Σ. κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα στη Σμύρνη. Διακρινόταν κυρίως στα 110 μ. με εμπόδια και δευτερευόντως στους δρόμους ταχύτητας (100 μ., 200 μ.), στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς. Αναδείχθηκε δυο φορές πρωταθλητής Ελλάδος στα 110 μ. εμπ. το 1914 και το 1919. Επίσης, κατέκτησε επτά νίκες στους Πανιώνιους Αγώνες από το 1912 ως το 1915 και μετείχε σε διάφορους σημαντικούς αγώνες της εποχής. Αναφέρεται πως ασχολήθηκε επίσης με την κολύμβηση και την κωπηλασία.

 Ο Β. Γοντράν γεννήθηκε γύρω στο 1890 αλλά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του και τον τόπο καταγωγής του, παρά μόνον πως ήταν κάτοικος της Σμύρνης. Πρωτοεμφανίστηκε στους στίβους στους Πανιώνιους Αγώνες του 1909, όταν κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς. Το 1912 κατακτά δύο πρωτιές στο δρόμο σταδίου (192,275 μ.) και στα 110 μ. εμπ. με χρόνο 18.0. Άλλο ένα πρώτο μετάλλιο παίρνει ως μέλος της ομάδας του Πανιωνίου στη σκυταλοδρομία 1500 μ. (100x200x400x800). Έκτοτε καθιερώνει ως βασικό αγώνισμά του τα υψηλά εμπόδια και κατακτά την πρώτη θέση και στις δύο επόμενες διοργανώσεις των Πανιώνιων Αγώνων, το 1913 με επίδοση 17.4 και το 1914 με 18.0. Το 1914 μετέχει στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου και κατακτά την πρώτη θέση στα 110 μ. εμπ. με 18.2 και την τρίτη στο άλμα εις μήκος. Στα ίδια αγωνίσματα έρχεται πρώτος στους Πανιώνιους Αγώνες του 1915 με επιδόσεις 18.0 στα 110 μ. εμπ. και 6,18 μ. στο μήκος. Το 1919 αναδεικνύεται και πάλι πρωταθλητής Ελλάδος στα 110 μ. εμπ., από κοινού με τον Απ. Στανίτσα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έπεσε ταυτόχρονα πάνω στο νήμα κάνοντας ατομικό ρεκόρ 17.2. Επίσης, μοιράστηκε τη δεύτερη θέση στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς μαζί με άλλους τέσσερις αθλητές, με επίδοση 1,25 μ. Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου Χρυσά μετάλλια (2) 1914: 110 μ. εμπ.: 18.1 1919: 110 μ. εμπ.: 17.2 Ασημένια μετάλλια (2) 1912: 110 μ. εμπ. 1919: ύψος άνευ φοράς: 1,25 μ. Χάλκινο μετάλλιο (1) 1914: μήκος: Πανιώνιοι Αγώνες (7 νίκες) 1912 (3): στάδιο (192 μ.), 110 μ. εμπ., σκυταλοδρομία 1500 μ. (100x200x400x800) 1913 (1): 110 μ. εμπ. 1914 (1): 110 μ. εμπ. 1915 (2): 110 μ. εμπ., μήκος Ατομικές επιδόσεις 100 μ.: Στάδιο (192 μ.): 200 μ.: 110 μ. εμπ.: 17.2 (1919) άλμα εις μήκος: 6,18 (1915) άλμα εις ύψος άνευ φοράς: 1,25 (1919) Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998.