IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Κυρία του Ντάνσινγκ

Η ταινία Η Κυρία του Ντάνσινγκ (Πρωτότυπος τίτλος Dancing Lady), είναι μιούζικαλ παραγωγής 1933 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτ Ζ. Λέοναρντ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζέιμς Γουόρνερ Μπέλα που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο πριν. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζόαν Κρόφορντ, ο Κλαρκ Γκέιμπλ, ο Φράντσο Τόουν και ο Φρεντ Αστέρ που έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Το τραγούδι Everything I Have Is Yours που ακούγεται στην ταινία, έκανε επιτυχία την περίοδο εκείνη.

 Η Τζένι Μπάρλοου (Τζόαν Κρόφορντ), είναι μια χορεύτρια που αναγκάζεται να γδύνεται ένα σόου burlesque για να τα βγάλει πέρα. Ένα βράδυ η αστυνομία εισβάλλει στο μαγαζί στο οποίο εμφανίζεται η Τζένι, συλλαμβάνει όλες τις χορεύτριες του θεάματος και τις πηγαίνει στο τμήμα. Η Τζένι και οι υπόλοιπες κοπέλες κατηγορούνται για προσβολή της δημοσίας αιδούς και κινδυνεύουν με φυλάκιση. Τότε ο Τοντ Νιούτον (Φράντσο Τόουν), ένας από τους θαμώνες του μαγαζιού που δουλεύει η Τζένι, που είχε παρακολουθήσει την παράσταση, πληρώνει την εγγύησή της και τη βοηθάει να πιάσει δουλειά σε υπερθέαμα του Μπρόντγουεϊ, το οποίο σκηνοθετεί ο Πατς Γκάλαχερ (Κλαρκ Γκέιμπλ). Ο Πατς διστάζει να την προσλάβει, αλλά ο Τοντ του υπόσχεται να χρηματοδοτήσει την νέα του παράσταση αν δεχτεί τη Τζένι στη χορωδία. Ο Πατς αφού δει την Τζένι να χορεύεοι, την παίρνει στο θίασο και την ερωτεύεται. Η Τζένι είναι αποφασισμένη να πετύχει και κάνει πρόβες συνεχώς ώστε να τα καταφέρει και σιγά σιγά αναλαμβάνει εκείνη τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο μιούζικαλ του Πατς. Τότε ο Τοντ, που έχει συνάψει σχέση με την προστατευόμενή του φοβάται ότι θα την χάσει για πάντα, σταματάει την παραγωγή της παράστασης και της ζητάει να φύγει μακριά μαζί του. Η Τζένι όμως έχει ερωτευτεί πλέον τον Πατς. Πρόκειται για ένα από τα πολλά μιούζικαλ που παραγωγής MGM, που προβλήθηκαν κατά τη δεκαετία του '30 με πρωταγωνιστές τους Κλαρκ Γκέιμπλ και Τζόαν Κρόφορντ. Η Κρόφορντ πριν καθιερωθεί ως ηθοποιός, ήταν χορεύτρια και οι πρώτοι της ρόλοι είχαν να κάνουν ως επί το πλείστον με το χορό (όπως η ταινία που την έκανε ευρύτερα γνωστή, το Our Dancing Daughters του 1928. Στο ξεκίνημά της η ηθοποιός συνεργάστηκε πολλές φορές (και είχε συνάψει και ερωτική σχέση) με τον ηθοποιό που στα τέλη της δεκαετίας του '30 αποκαλούταν ο ο βασιλιάς του Χόλιγουντ, τον Κλαρκ Γκέιμπλ. Η ταινία αυτή είναι η τέταρτη από τις 9 στις οποιες συμπρωταγωνίστησαν οι δυο τους και μια από τις γνωστότερές τους συνεργασίες. Σήμερα η ταινία φημίζεται περισσότερο, γιατί σ' αυτήν έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Φρεντ Αστέρ, ως παρτενέρ της Κρόφορντ στα χορευτικά νούμερα. Στην ταινία εμφανίζονται επίσης ο Φράντσο Τόουν που έμενε να γίνει σύζυγος της Κρόφορντ από το 1935 εώς και το 1939 και το Τρίο Στούτζες. Η ταινία έκανε επιτυχία στο box-office όταν πρωτοπροβλήθηκε και απέσπασε κυρίως θετικές κριτικές. Ο Μόρντοντ Χολ των "New York Times" επάινεσε τα χορευτικά νούμερα των Κρόφορντ και Αστέρ, καθώς και τη φωτογραφία της ταινίας. Η Κυρία του Ντάνσινγκ στην IMDb
Εμίλ Ντερλέν Ανρί Ζινσού

Ο Εμίλ Ντερλέν Ανρί Ζινσού (Émile Derlin Henri Zinsou, 1918-2016) ήταν πολιτικός από το Μπενίν. Υπήρξε πρόεδρος της Δαχομέης, όπως ήταν γνωστή η χώρα το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησής του, από το 1968 ως το 1969.

 Γεννήθηκε στην Ουίντα του Μπενίν, στις 23 Μαρτίου του 1918. Υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Δαχομέης τις περιόδους 1962-63 και 1965-67. Το 1967 κατέλαβε την εξουσία στρατιωτικό καθεστώς και εξέφρασε την υποστήριξή του στο Ζινσού. Έγινε πρόεδρος στις 17 Ιουλίου του 1968 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 10 Δεκεμβρίου του 1969. Ο Ζινσού ήταν παρών στην υπογραφή της συμφωνίας που οδήγησε στην ίδρυση της Αφρικανικής Ένωσης στις 12 Ιουλίου του 2000 στο Τόγκο. Ανέλαβε μεσολαβητικό ρόλο στην εμφύλια σύρραξη στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Τον Σεπτέμβριο του 1999 μετέβη στην Κινσάσα μαζί με τον έτερο διαμεσολαβητή Ματέο Ζούπι και συναντήθηκε με τον ηγέτη της χώρας, Λοράν-Ντεζιρέ Καμπιλά. Ως το θάνατό του ήταν επίτιμος πρόεδρος του κόμματος Εθνική Ένωση για Δημοκρατία και Πρόοδο. Στις προεδρικές εκλογές του 2006 υποστήριξε τον Γιαγί Μπονί. Πέθανε σε ηλικία 98 ετών στην οικία του στο Κοτονού του Μπενίν, στις 28 Ιουλίου 2016.
Αλίκη του Σαλούτσο, Κόμισσα του Έιραντελ

Η Αλίκη του Σαλούτσο, κόμισσα του Έιραντελ, αγγλ.: Alice of Saluzzo, Countess of Arundel, επίσης γνωστή ως Αλέσια ντι Σαλούτσο (απεβ. στις 25 Σεπτεμβρίου 1292) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο, ήταν ευγενής της Σαβοΐας και Αγγλίδα κόμισσα. Ήταν κόρη του Θωμά Α' μαρκησίου του Σαλούτσο και σύζυγος του Ρίτσαρντ ΦιτζΆλαν, 8ου κόμη του Έιραντελ. Ανέλαβε τον τίτλο της κόμισσας του Έιραντελ το 1289.

 Γεννήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία στο Σαλούτσo (σημερινή επαρχία Κούνεo, Πιεμόντ) ως η δεύτερη μεγαλύτερη κόρη του Θωμά Α' μαργράβου του Σαλούτσο και της Λουιτζίας ντι Τσέβα, κόρης του Τζόρτζιο, μαρκήσιου της Τσέβα. Η Αλίκη είχε δεκαπέντε αδέλφια. Ο πατέρας της ήταν ένας πολύ πλούσιος και καλλιεργημένος ευγενής, υπό την κυριαρχία του οποίου το Σαλούτσo επέτυχε μία ευημερία, ελευθερία και μεγαλείο, που δεν είχε γνωρίσει ποτέ στο παρελθόν. Ήταν ανιψιά της Αλαζία του Σαλούτζο, η οποία το 1247 είχε παντρευτεί έναν Άγγλο ευγενή, τον Έντμουντ ντε Λασύ, βαρόνο του Πόντεφρακτ, και ήταν μακρινή συγγενής της Ελεονώρας της Προβηγκίας, συζύγου του Ερρίκου Γ' της Αγγλίας. Κάποια στιγμή πριν από το 1285, η Αλίκη παντρεύτηκε τον Ριχάρδο ΦιτζΆλαν, φεουδικό κύριο του Κλουν και του Όσγουεστρι στις Ουαλικές Μαρκιωνίες, γιο του Τζον ΦιτζΆλαν, 7ου κόμη του Έιραντελ και της Ισαβέλλας Μόρτιμερ. Ο Ριχάρδος διαδέχθηκε τον πατέρα του και έλαβε τον τίτλο του κόμη του Έιραντελ το 1289, κάνοντας έτσι την Αλίκη 8η κόμισσα του Έιραντελ. Τον γάμο της είχε κανονίσει η συγγενής της, η χήρα βασίλισσα Eλεονώρα. Η κύρια κατοικία του Ριχάρδου και της Αλίκης ήταν το κάστρο Μάρλμπορο στο Γουίλτσιρ, αλλά ο Ριχάρδος κατείχε επίσης το κάστρο Έιραντελ στο Σάσεξ και τα κάστρα Κλουν και Όζγουεστρι στο Σρόπσιρ. Ο σύζυγός της ανακηρύχθηκε ιππότης από τον βασιλιά Εδουάρδο Α' το 1289, και πολέμησε στους Πολέμους της Ουαλίας (1288–1294) και αργότερα στους Πολέμους της Σκωτίας. Ο γάμος έδωσε τα εξής παιδιά: Εδμόνδος, 2ος κόμης του Έιραντελ (1 Μαΐου 1285 – 17 Νοεμβρίου 1326 με εκτέλεση), παντρεύτηκε την Aλίς ντε Βαρέν, από την οποία είχε απογόνους. Ιωάννης, ιερέας Αλίς (απεβ. στις 17 Μαρτίου 1416), παντρεύτηκε τον Στέφεν ντε Σεγράβ, 3ο κύριο του Σεγκράβ, από τον οποίο απέκτησε παιδιά. Mαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μποτιλέρ, με τον οποίο είχε απογόνους. Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Χένρυ Πέρσυ 1ο βαρόνο του Πέρσυ, από τον οποίο είχε παιδιά.Η Αλίκη απεβίωσε στις 25 Σεπτεμβρίου 1292 και τάφηκε στο αβαείο Χάουγκμοντ, στο Σρόπσιρ. Ο σύζυγος της Αλίκης Ριχάρδος απεβίωσε στις 9 Μαρτίου 1302 και τάφηκε μαζί της. Το 1341 είχαν προνοήσει να καίγονται δώδεκα κεριά δίπλα στους τάφους τους. Το αβαείο είναι τώρα ένα ερείπιο, ως αποτέλεσμα μίας πυρκαγιάς κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου.
The Iron Maidens

Οι The Iron Maidens είναι γυναικείο χέβι μέταλ συγκρότημα από την Καλιφόρνια. Σχηματίστηκε το 2001 και είναι εμπνευσμένο από τους Iron Maiden. Αποτελείται από τις Κίρστεν Ρόζενμπεργκ (τραγούδι), Κέρτνεϊ Κοξ (κιθάρα), Νίκι Στρίνγκφιλντ (κιθάρα), Ουάντα Ορτίζ (μπάσο), Λίντα Μακντόναλντ (ντραμς).

 Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 2001 με την Τζένι Ουόρεν (τραγουδίστρια), την Μέλανι Σισνέρος (μπάσο), τη Λίντα Μακντόναλντ (ντραμς), τη Ζοζεφίν Ντρέιβεν (κιθάρα) και τη Σάρα Μαρς (κιθάρα). Το 2002 η Σισνέρος αντικαταστάθηκε από την Ουάντα Ορτίζ. Το 2003 η Τζένι Ουόρεν έφυγε από το συγκρότημα. Το 2004 η Άτζα Κιμ μπήκε στο συγκρότημα ως νέα τραγουδίστρια. Το 2005 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, The Iron Maidens: World's Only Female Tribute to Iron Maiden. Το 2007 η Χέδερ Μπέικερ αντικατέστησε την Ντρέιβεν, και κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ, Route 666. Το 2008 η Μπέικερ και η Κιμ έφυγαν από το συγκρότημα για να κάνουν καριέρες σόλο, και αντικαταστάθηκαν από τις Κέρτνεϊ Κοξ και Κίρστεν Ρόζενμπεργκ. Το 2010 η Μαρς πήρε άδεια ανάρρωσης από το συγκρότημα και δεν ξαναγύρισε. Η Χέδερ Μπέικερ ξαναγύρισε για να καλύψει τη θέση της Μαρς σε μερικές εμφανίσεις. Τον Αύγουστο του 2010 κυκλοφόρησαν ένα DVD από την περιοδεία τους στην Ιαπωνία, το Metal Gathering Tour Live in Japan 2010. Κίρστεν Ρόζενμπεργκ – τραγούδι (2008-σήμερα) Κέρτνεϊ Κοξ – κιθάρα, φωνητικά (2008-σήμερα) Νίκι Στρίνγκφιλντ – κιθάρα, φωνητικά (2008-σήμερα) Ουάντα Ορτίζ – φωνητικά, μπάσο (2002-σήμερα) Λίντα Μακντόναλντ – φωνητικά, ντραμς (2001-σήμερα) World's Only Female Tribute to Iron Maiden (2005) Route 666 (2007) The Root of All Evil (2008) Powerslave (2020) Metal Gathering Tour Live in Japan 2010 (2010)
Θρησκεία στην Αλβανία

Στην Αλβανία η πλειοψηφούσα θρησκεία (τα 2/3) είναι το Ισλάμ και ειδικότερα το Σουνιτικό Ισλάμ ενώ υπάρχουν και αρκετοί Σιίτες Μπεκτασίδες. Οι χριστιανοί στην Αλβανία αποτελούν συνολικά το 1/3 του πληθυσμού και είναι κυρίως Καθολικοί Χριστιανοί, Ελληνορθόδοξοι, ενώ σε άνοδο βρίσκονται και διάφορες προτεσταντικές εκκλησίες που δρουν ιεραποστολικά. Στην Αλβαναρας ζουν και ελάχιστοι Εβραίοι, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού δηλώνουν άθεοι ή είναι θρησκευτικά αδιάφοροι. Στην Αλβανία η θρησκεία δεν ήταν ποτέ σημαντικός παράγοντας στην ζωή των Αλβανών, ενώ είναι πολύ συνηθισμένοι οι μικτοί γάμοι μεταξύ διαφορετικών θρησκειών. Η Αλβανία, επί κομμουνιστικού καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα, ήταν το πρώτο και μοναδικό επίσημα άθεο κράτος του κόσμου και η θρησκεία ήταν αυστηρά απαγορευμένη.

 Το χριστανη έφτασε στην Αλβανία τον 15ο αιώνα μ.Χ., μετά τις Οθωμανικές κατακτήσεις στην περιοχή. Είναι η μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα της χώρας, με το 58.79% του πληθυσμού να την ακολουθεί. Ορθοδοξία Σύφωνα με τον απολογισμό του 2011, το 6.75% των Αλβανών ακολουθεί την Αλβανική Ορθόδοξη εκκλησία. Τρεις εθνικές ομάδες οι Αλβανοί, οι Έλληνες και οι Βλάχοι, αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό Ορθοδόξων. Παρόλο που η ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανία υπάρχει από τον 2ο αιώνα μ.Χ., και η Ορθοδοξία έφτανε μέχρι το 20% του πληθυσμού, η πρώτη ακολουθία στα Αλβανικά δεν έγινε στην Αλβανία, αλλά στην Μασαχουσέτη. Καθολικισμός Το 2011 διαπιστώθηκε ότι το 10.03% των Αλβανών ακολουθούν τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Η Αλβανία στο παρελθόν είχε δεκαοχτώ επισκοπές, από τις οποίες κάποιες είχαν ασταμάτητη ιστορία από την αρχή του Χριστιανισμού. Η χώρα ιστορικά είχε ηγηθεί από πολλούς καθολικούς ηγέτες, κάτι που ήταν ενάντιον στην επιρροή της Ορθοδοξίας και των Ορθοδόξων χωρών των Βαλκανίων. Παλαιοί Ορθόδοξοι ηγέτες γινόντουσαν καθολικοί, μονάχα για να αποφύγουν τον πιθανό εθνικό κίνδυνο από άλλα έθνη της περιοχής.Υπάρχει επίσης πληθυσμός πιστών της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας. Αυτοί είναι στο πληθυσμό περίπου 4 χιλιάδες. Προτεσταντισμός Υπάρχει μία μικρή Αλβανική Ευαγγελική εκκλησία, η οποία παρόλο που ιδρύθηκε το 1887, αναγνωρίστηκε από το Αλβανικό κράτος μόνο τον Μάρτιο του 2011. Ο πληθυσμός των Εβραίων στην Αλβανία είναι μόνο γύρω στα 150 άτομα. Ιστορικά ο αθεϊσμός ήταν πολύ δημοφιλής ανάμεσα στους Αλβανούς. Ειδικά, κατά την διάρκεια του Ένβερ Χότζα, όπου το κράτος θεωρήθηκε ως "το πρώτο κοσμικό έθνος", απαγορεύτηκαν όλες οι Θρησκείες. Ακόμη και σήμερα, μετά την πτώση του κουμουνισμού, πολλοί Αλβανοί, είναι άθεοι ή αγνωστικιστές.
Επιτροπή Αντιμαφίας

Η Ιταλική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Καταπολέμησης της Μαφίας (ιταλικά: Commissione parlamentare antimafia), γνωστή και ως "Επιτροπή Αντιμαφίας" είναι μια μεικτή επιτροπή του ιταλικού κοινοβουλίου, η οποία αποτελείται από μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας. Η πρώτη επιτροπή, που σχηματίστηκε το 1963, ιδρύθηκε ως ένα σώμα έρευνας με αντικείμενο την διερεύνηση του "φαινομένου της Σικελικής μαφίας". Οι επακόλουθες επιτροπές επέκτειναν το πεδίο δράσης τους για να ερευνήσουν το σύνολο του «οργανωμένου εγκλήματος τύπου μαφίας», το οποίο περιελάμβανε και άλλες μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις στην Ιταλία όπως η Καμόρα, η Ντραγκέτα και η Σάκρα Κορόνα Ουνιτά. Ο στόχος της Επιτροπής είναι να μελετήσει το φαινόμενο του οργανωμένου εγκλήματος σε όλες τις μορφές του και να μετρήσει την επάρκεια των υφιστάμενων νομοθετικών και διοικητικών μέτρων κατά των εγκλημάτων, ανάλογα με τα αποτελέσματά τους.

 Pino Arlacchi, vice-president 1994–1996 Abdon Alinovi, president 1983–1987 Rosy Bindi, president 2013–present Luigi Carraro, president 1972–1976 Francesco Cattanei, president 1968–1972 Roberto Centaro, president 2001–2006 Gerardo Chiaromonte, vice-president 1972–1976; president 1988–1992 Ottaviano Del Turco, president 19 96–2000 Antonio Di Pietro, 2008– Francesco Forgione, president 2006–2008 Antonio Gullotti, vice-president 1963–1968 Nicola La Penta, president 1982–1983 Pio La Torre, 1972–1976 Girolamo Li Causi, vice-president 1963–1972 Giuseppe Lumia, 2000–, president 2000–2001; vice-president 2006–2008 Giovanni Matta Filippo Mancuso, vice-president 1996–2000 Achille Occhetto, 1983–1987 Donato Pafundi, president 1963–1968 Tiziana Parenti, president 1994–1996 Ferruccio Parri, 1962–1968 Beppe Pisanu, president 2008–2013 Paolo Rossi, president 1963 Oscar Luigi Scalfaro Leonardo Sciascia, 1982–1983 Cesare Terranova, 1972–1976 Walter Veltroni, 2008 Nichi Vendola, vice-president 2001–2005 Luciano Violante, 1983–1994; president 1992–1994 Claudio Vitalone, vice-president 1983–1987 Carlo Vizzini, 2001–2009 Η Επιτροπή Αντιμαφίας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. στον επίσημο ιστότοπο της Ιταλικής Βουλής (Ιταλικά)
Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος

Ο Αρτεμίδωρος ο Εφέσιος ήταν αρχαίος Έλληνας γεωγράφος που έζησε τον 1ο αιώνα π.Χ. Ο Αρτεμίδωρος συνέγραψε τα Γεωγραφούμενα (ή αλλιώς Περίπλους) σε 11 βιβλία, έργο που υπήρξε πηγή για τον μεγάλο γεωγράφο Στράβωνα, καθώς και τον Πλίνιο, ενώ φαίνεται ότι είχε επισκεφθεί την Ερυθρά Θάλασσα, την Αίγυπτο, την Ιταλία, την Ισπανία και μέρος του Ατλαντικού Ωκεανού. Από τα Γεωγραφούμενα σώθηκαν ως τις ημέρες μας αποσπάσματα και περίληψη που παραθέτει ο Μαρκιανός. Ο Αρτεμίδωρος Δαλδιανός, ερμηνευτής ονείρων που έζησε στην Έφεσο, δεν πρέπει να συγχέεται με τον γεωγράφο.

 Κατά τις πληροφορίες που παραθέτει ο Στράβων, τα Γεωγραφούμενα του Αρτεμιδώρου χωρίζονται σε 11 βιβλία με το εξής περιεχόμενο: Βιβλίο 1: Προλεγόμενα Βιβλίο 2: Ισπανία Βιβλίο 3: Γαλατία Βιβλίο 4: Ιταλία Βιβλίο 5: Νότια Ελλάδα Βιβλίο 6: Βόρεια Ελλάδα, Ήπειρος, Μακεδονία, Θεσσαλία, Θράκη. Περιγραφή τής Ευρώπης. Βιβλίο 7: Ακτές τής Αφρικής Βιβλίο 8: Αίγυπτος, Αιθιοπία, Αραβία Βιβλίο 9: Ινδία, Παρθία, Φοινίκη, Νότια Μικρά Ασία Βιβλίο 10: Πισιδία, Λυκία, Καρία, Ρόδος, Ιωνία, Αιολική Βιβλίο 11: Δεν είναι εξακριβωμένο το περιεχόμενο του βιβλίου. Ορισμένα αποσπάσματα για τη Βιθυνία, τη Μυσία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, την Κολχίδα, τη Σκυθία κ.ά. θα μπορούσαν να ανήκουν είτε στο 10ο είτε στο 11ο βιβλίο. Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελίδα 58
Σύμβαση Ραμσάρ

Η σύμβαση για τους Υγροβιότοπους Διεθνούς Σημασίας υπογράφηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1971 στην περσική πόλη Ραμσάρ και άρχισε να ισχύει στις 21 Δεκεμβρίου 1975. Περιλαμβάνει περισσότερες από 2.300 τοποθεσίες ανά τον κόσμο, συνολικής έκτασης σχεδόν 2.500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η Ελλάδα έχει υπογράψει τη συγκεκριμένη σύμβαση και την επικύρωσε με τη Ν.Δ.191/74.

 Οι χώρες που υπέγραψαν τη σύμβαση συμφωνούν στα εξής: Οι υγροβιότοποι είναι φυσικοί πόροι με μεγάλη αξία (αναψυχική, οικονομική, επιστημονική). Οι υγροβιότοποι αποτελούν ενδιαιτήματα σπάνιων ειδών χλωρίδας και πανίδας και κυρίως ορνιθοπανίδας. Τα υδρόβια πουλιά μεταναστεύουν εποχιακά και πρέπει να προστατεύονται. Τα οικοσυστήματα πρέπει να προστατευτούν για την αειφόρο ανάπτυξη και διατήρηση, εφόσον ο άνθρωπος εξαρτάται απο το περιβάλλον. Να μη γίνει μετατροπή των υγροβιοτόπων σε άλλη μορφή. Έχουν μεγάλη περιβαλλοντική αξία λόγω της ποικιλότητας των οικοσυστημάτων και της βιοκοινότητας τους. Οι υγρότοποι αποτελούν συνδυασμό φυσικών βιοτόπων. Είναι σύνθετα οικοσυστήματα και παρέχουν οφέλη ως προς την αλιεία, την κτηνοτροφία, τη δασική ξυλεία, την αναψυχή και την περιβαλλοντική εκπαίδευση.Ένας υγροβιότοπος χαρακτηρίζεται ως Διεθνούς Σημασίας όταν α) φιλοξενεί το 1% του μεταναστευτικού πληθυσμού ενός υδρόβιου είδους σε αριθμό τουλάχιστον 100 ατόμων. β) αν σταματούν εκεί τουλάχιστον 10.000 πάπιες. γ) αν υπάρχουν φυτά και ζώα που βρίσκονται σε εξαφάνιση. Όπως καταχωρήθηκαν στις 21 Αυγούστου 1975: 01. (#54) Δέλτα Έβρου 02. (#55) Λίμνη Βιστωνίδα, Πόρτο Λάγος, Λίμνη Ισμαρίδα και παρακείμενη λιμνοθάλασσα 03. (#56) Δέλτα Νέστου και παρακείμενη λιμνοθάλασσα 04. (#57) Λίμνες Βόλβη και Κορώνεια 05. (#58) Τεχνητή λίμνη Κερκίνη 06. (#59) Αξιός, Λουδίας, Δέλτα Αλιάκμονα 07. (#60) Λίμνη Μικρή Πρέσπα 08. (#61) Αμβρακικός κόλπος 09. (#62) Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου 10. (#63) Λιμνοθάλασσα ΚοτυχίουΟι 7 από τις 10 τοποθεσίες από το 1990 περιλαμβάνονται στo "Αρχείο Montreaux", ένα μητρώο της λίστας Ramsar που περιλαμβάνει περιοχές οι οποίες βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο περιβαλλοντικής καταστροφής από ανθρωπογενείς παράγοντες. Εξαιρούνται το Δέλτα του Έβρου, η λίμνη Κερκίνη & η Μικρή Πρέσπα, οι οποίες αφαιρέθηκαν από το μητρώο το 1999. Ιστοσελίδα της Συνθήκης Ραμσάρ Όσο πετούν οι πελαργοί (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ), Παραγωγή: 1995. Εθνικό Πάρκο η περιοχή Κοτυχίου - Στροφυλιάς, Το Βήμα 14/10/2008.
ΦΚ Νέμαν Γκρόντνο

Η ΦΚ Νέμαν Γκρόντνο είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Γκρόντντο της Λευκορωσίας. Ιδρύθηκε το 1964. Έδρα της ομάδας είναι το Neman Stadium χωρητικότητας 9000 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας.

 Κύπελλο ΛευκορωσίαςΝικήτρια (1): 1992–93 Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2019-05-14 στο Wayback Machine. FC Neman, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. FC Neman, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. FC Neman στο Instagram Neman Grodno at UEFA.COM Neman Grodno at EUFO.DE Neman Grodno at Weltfussball.deNeman Grodno at Football-Lineups.com Grodno Ultras
838 Σεραφίνα

Η Σεραφίνα (Seraphina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,937. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Σεραφίνας εκτιμάται σε 59,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,045. Η Σεραφίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 40 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Παντοδαπή ιστορία

Η Παντοδαπή ιστορία είναι ιστορικό έργο των αρχών του 4ου αιώνα από τον εκκλησιαστικό συγγραφέα Ευσέβιο της Καισαρείας, στο οποίο παρατίθενται γεγονότα σε μορφή χρονολογίου από τα βιβλικά έτη έως τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α´ το 325 π.Χ..

 Θεωρείται πως γράφτηκε πριν την Εκκλησιαστική ιστορία του Ευσέβιου. Το αρχικό ελληνικό κείμενο δεν διασώζεται πλέον, παρά μόνο κάποια αποσπάσματα μέσω παράθεσης τους σε γραπτά άλλων συγγραφέων, και τα συνολικά περιεχόμενα του έργου είναι γνωστά μέσω των αρμενικών και λατινικών μεταφράσεων του. Διακρίνεται σε 2 τμήματα, την Χρονογραφία στην οποία παρατίθενται ιστορικές περιγραφές και μαρτυρίες από παλαιότερους συγγραφείς ως περίληψη της παγκόσμιας ιστορίας, και τον Χρονικό Κανόνα όπου γίνεται συγκριτική παράθεση των ιστορικών γεγονότων σε μορφή πινάκων. Πολλές από τις πληροφορίες του έργου έχουν περιληφθεί στα έργα μεταγενέστερων Βυζαντινών χρονογράφων, ιδιαίτερα του Γεωργίου Συγγέλου και του Γεωργίου Κεδρινού.Εντός του έργου περιέχεται ο μεγαλύτερος γνωστός κατάλογος αρχαίων ολυμπιονικών από το 776 π.Χ. έως το 277 μ.Χ., με τις πληροφορίες αυτές να έχουν αντληθεί από παλαιότερο έργο του Ιουλίου Αφρικανού το οποίο δεν διασώζεται.Πρόκειται για διαφορετικό έργο από την Παντοδαπή ιστορία του Φαβωρίνου, φιλοσόφου του 2ου αιώνα. Αρμενική και λατινική μετάφραση Αγγλική μετάφραση
Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας

Στις 6-10-1957 συντάχθηκε στην Αμερική η διαθήκη του Χρήστου Παπαχριστόπουλου στα αγγλικά και στις 19-10-1964 μεταφράστηκε στα ελληνικά και το κληροδότημα ήταν 30,000 δολάρια για την στέγαση της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας σε ιδιόκτητο κτίριο.

 Η βιβλιοθήκη (που δεν είχε ακόμη αυτό το όνομα) χτίστηκε στον χώρο όπου στεγάζοταν η ανενεργή Ηλεκτρική Εταιρεία σ' ένα δημοτικό πάρκο με δέντρα και τσιμεντένιους διαδρόμους και εγκανιάστηκε το 1967 αφού εμπλουτίστηκε με πλήθος βιβλίων από δωρεές ντόπιων και ξένων. Το 1972 σε μία ανοιχτή συνέλευση 80 ατόμων κρίθηκε απαραίτητο να τροποποιηθεί το καταστατικό του σωματείου και να μετονομαστεί σε Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας με την υπ' αριθμό 252-12-1972 απόφαση του Πρωτοδικείου Αμαλιαδας. Στο καταστατικό ορίστηκε ότι στο εννεαμελές διοικητικό συμβούλιο θα μετείχε ο εκάστοτε μητροπολίτης χωρίς δικαίωμα ψήφου και το πρώην σωματείο θα στεγάζοταν στο κτίριο της βιβλιοθήκης. Πέραν του κληροδοτήματος του Χρήστου Παπαχριστόπουλου η βιβλιοθήκη δεν είχε χρηματοδότηση οπότε κατόπιν αιτήματος του σωματείου και έπειτα από συμφωνία περιείλθε στην ιδιοκτησία του δήμου. Στο χρονικό διάστημα 1991-1996 οργανώθηκε το αναγνωστήριο και έγινε δυνατή η σύνδεσή της με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού,το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τις βιβλιοθήκες του νομού Ηλείας. Σ' αυτή την χρονική περίοδο και συγκεκριμένα το 1995 με την υπ' αριθμό 345/1995 απόφαση του το Δημοτικό Συμβούλιο Αμαλιαδας ψήφισε τον κανονισμό για την διοίκηση,την διαχείριση και την λειτουργία της ορίζοντας 9μελές διοικητικό συμβούλιο από τον δήμο αποτελούμενο από έναν δημοτικό σύμβουλο και οκτώ μέλη που ασχολούνται με θέματα πολιτισμού. Η Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας μετά την λήξη της σύμβασης των υπαλλήλων της τον Απρίλιο του 2008 υπολειτουργεί στηριζόμενη σε εθελοντική προσφορά. Αμαλιάδα, η πόλη μας, Περιβαλλοντική Ομάδα 1ου Γενικού Λυκείου Αμαλιάδας, σελ. 141-142 Αμαλιάδα, εικόνες, Παπαχριστοπούλειος Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας
Ανουάρ Μπραχίμ

Ο Ανουάρ Μπραχίμ (Αραβικά أنور ابراهم) (γεν. 20 Οκτωβρίου 1957) είναι δεξιοτέχνης στο ούτι και συνθέτης. Θεωρείται ευρέως καινοτόμος στον τομέα του. Με τη μουσική του απευθύνεται κυρίως σε τζαζ ακροατήριο, συνδυάζοντας την αραβική κλασική μουσική, την παραδοσιακή και την τζαζ. Ηχογραφεί από το 1991, από τότε που έγινε σημαντικός στη χώρα του στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

 Ο Μπραχίμ γεννήθηκε στο Χαλφαουΐν στη Μεδίνα της Τουνίς, στην Τυνησία. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο της Τυνησίας Το 1981, έφυγε για το Παρίσι προς αναζήτηση νέων παραστάσεων. Τούτο υπήρξε η αφορμή να γνωρίσει μουσικούς εξειδικευμένους σε ποικιλία μουσικών ειδών. Παρέμεινε εκεί ως συνθέτης για τέσσερα χρόνια, κυρίως για τον τυνησιακό κινηματογράφο και θέατρο. Συνεργάστηκε με τον Μορίς Μπεζάρ για το μπαλέτο του Thalassa Mare Nostrum και με τον Γκαμπριέλ Γιαρέντ ως λαουτίστα για την ταινία του Γαβρά Hanna K.. Μετά από μικρή περίοδο επιστροφής του στην Τυνησία στα τέλη του 1980, όταν διορίστηκε διευθυντής της μικρής ορχήστρας της πόλης Τουνίς, ταξίδεψε στις ΗΠΑ και τον Καναδά και υπέγραψε συνεργασία με την ECM Records με την οποία ηχογράφησε μια σειρά σημαντικών άλμπουμ. Σε αυτά περιλαμβάνεται το "Thimar", που ηχογραφήθηκε με τον σαξοφονίστα Τζον Σούρμαν και τον μπασίστα Ντέιβ Χόλαντ.Σε ό,τι αφορά στο στιλ του ο Ανουάρ Μπραχήμ συγκρίνεται συχνά με τον Ραμπί Αμπού-Καλίλ, αν και οι συνθέσεις του τείνουν να είναι απαλότερες και λιτές. Τις περισσότερες φορές χρησιμοποιεί σύνολα τριών ή τεσσάρων μουσικών, ακόμα και στις ζωντανές παρουσιάσεις του, και έχει συνεργαστεί στη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σε αρκετά άλμπουμ με άλλους μουσικούς, όπως ο Τυνήσιος περκασιονίστας Λασάντ Χόσνι, ο βιολονίστας Μπεκίρ Σέλμι και ο Τούρκος κλαρινετίστας Μπαρμπάρος Ερκόζ. 1991 - Barzakh (ECM 1432) Με τον Λασάντ Χόσνι και τον Μπεκίρ Σελμί. 1992 - Conte de l'Incroyable Amour (ECM 1457) με τον Μπαρμπάρος Ερκόζ. 1994 - Madar (ECM 1515) με τους Γιαν Γκαρμπάρεκ και τον Ουστάντ Σαουκάτ Χουσεΐν. 1995 - Khomsa (ECM 1561) με τους Ρίτσαρντ Γκαλιάνο, Μπεκίρ Σελμί και Φρανσουά Κουτιριέ. 1998 - Thimar (ECM 1641) με τους Τζον Σίρμαν και Ντέιβ Χόλαντ. 2000 - Astrakan Café (ECM 1718) με τους Μπαρνπάρος Ερκόζ και Λασάντ Χόσνι. 2002 - Charmediterranéen (ECM 1828) με την Εθνική Ορχήστρα Τζαζ και τον Τζιανλουΐτζι Τροβέσι. 2003 - Vague (ECM) (Επιλογές). 2002 - Le Pas du Chat Noir (ECM 1792) με τον Φρανσουά Κουτιριέ και τον Ζαν-Λουί Ματινιέ. 2006 - Le Voyage de Sahar (ECM 1915) με τον Φρανσουά Κουτιριέ και τον Ζαν-Λουί Ματινιέ. 2009 - The Astounding Eyes of Rita (ECM 2075) με τους Κλάους Γκέσινγκ, Μπγιόρν Μέγιερ και Καλέντ Γιασίν. Η επίσημη ιστοσελίδα του Ανουάρ Μπραχίμ Anouar Brahem στο musicolog Anouar Brahem στην ECM Records Ανουάρ Μπραχίμ στο oraelledas.gr
Χερλέν

Ο Χερλέν ή Κέρουλεν, γνωστός και ως Κερν (μογγολ. Хэрлэн гол, κιν. 克鲁伦河), είναι μεγάλος σε μήκος ποταμός της Μογγολίας και κατά δεύτερο λόγο της Κίνας.. Το μήκος του είναι 1.254 χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 116.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Ο Χερλέν πηγάζει από τις νότιες πλαγιές των βουνών Χεντέι, όχι μακριά από το «ιερό βουνό της Μογγολίας» Μπουρχάν Χαλντούν, στην «αυστηρώς προστατευόμενη περιοχή Χαν Χεντέι, περί τα 180 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της χώρας, το Ουλάν Μπατόρ. Οι πηγές του Χερλέν εντοπίζονται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 48°47΄53΄΄ Βόρειο πλάτος και 109°11΄44΄΄ Ανατολικό μήκος. Εκεί τα όρη Χεντέι αποτελούν τον υδροκρίτη μεταξύ της λεκάνης του ποταμού Τούουλ στα ανατολικά, τα νερά του οποίου καταλήγουν στον Αρκτικό Ωκεανό (μέσω Βαϊκάλης-Γενισέι), και τις λεκάνες των Χερλέν και Ονόν στα δυτικά, που τροφοδοτούν τον Ειρηνικό Ωκεανό. Για τον λόγο αυτό, η περιοχή έχει αποκληθεί «Λεκάνες των Τριών ποταμών». Από το σημείο αυτό και μετά, ο ποταμός Χερλέν ρέει γενικώς προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά, διασχίζοντας την Επαρχία Χεντέι και την ανατολική μογγολική στέπα. Αφού διέλθει από τις μογγολικές πόλεις Ουλάν Ερέγκ και Τσοϊμπαλσάν (τέταρτη σε πληθυσμό πόλη της Μογγολίας), εισέρχεται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 48°03΄ Βόρειο πλάτος και 115°36΄ Ανατολικό μήκος, και μετά από ακόμη 164 χιλιόμετρα εκβάλλει στη λίμνη Χουλούν (Νταλάι-νουρ στα μογγολικά), σε υψόμετρο 539 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και συντεταγμένες 48°45΄55΄΄ Β πλάτος και 117°02΄53΄΄ Α μήκος, δηλαδή στο ίδιο σχεδόν γεωγραφικό πλάτος με τις πηγές του. Τις χρονιές με πολύ μεγάλη βροχόπτωση, η υπό κανονικές συνθήκες ενδορροϊκή λίμνη Χουλούν υπερχειλίζει στη βόρεια όχθη της και τα νερά της κυλούν και καταλήγουν στον ποταμό Αργκούν μετά από περίπου 30 χιλιόμετρα. Ο Αργκούν σχηματίζει το φυσικό σύνορο μεταξύ Ρωσίας και Κίνας επί περίπου 944 χιλιόμετρα και κατόπιν εκβάλλει στον Αμούρ. Το σύστημα Χερλέν-Αργκούν-Αμούρ έχει συνολικό μήκος 5.052 χιλιόμετρα.
Αλίκη της Βρετάνης, κυρία του Πονταρσύ

Η Αλίκη, γαλλ. Alix (1243 - 2 Αυγούστου 1288) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπλουά.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βρετάνης και της Λευκής των Μπλουά-Καμπανίας, κόρης του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας. Παντρεύτηκε λίγο μετά το 1254 τον Ιωάννη Α΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά και είχε τέκνο: Ιωάννα 1253;-1291, κόμισσα του Μπλουά, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Καπετιδών κόμη του Αλανσόν. Charles Cawley, Medieval Lands, Brittany Histoire du diocèse et de la ville de Chartres By Jean Baptiste Souchet, vol. 3, 1869 – Société archéologique d'Eure-et-Loir – p. 74
Θόνγκλουν Σισουλίθ

Ο Θόνγκλουν Σισουλίθ (Thongloun Sisoulith, (στα λαοτιανά: ທອງລຸນ ສີສຸລິດ}} , 10 Νοεμβρίου 1945-) είναι Λαοτιανός πολιτικός, Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος από τον Ιανουάριο του 2021 και πρωθυπουργός από το 2016 ως το 2021. Νωρίτερα υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός από το 2001 ως το 2016 και ως υπουργός Εξωτερικών από το 2006 ως το 2016. Επιλέχθηκε στο αξίωμα του πρωθυπουργού στο 10ο συνέδριο του κόμματος, στις 23 Ιανουαρίου 2016.

 Ο Σισουλίθ γεννήθηκε στην επαρχία Χουαφάν του Λάος στις 10 Νοεμβρίου 1945 και φοίτησε στο Παιδαγωγικό Κολέγιο του Νέο Λάο Χακ Σατ στην Χουαφάν από το 1962 ως το 1969. Ακολούθησε επιπλέον σπουδές στη Σοβιετική Ένωση και στο Βιετνάμ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην κυβέρνηση υπηρέτησε σε αρκετές θέσεις. Ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών από το 1987 ως το 1992, υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ευημερίας από το 1993 ως το 1997 και μέλος της Εθνοσυνέλευσης από το 1998 ως το 2000. Έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός και πρόεδρος της Επιτροπής Προγραμματισμού του Κράτους στις 27 Μαρτίου 2001, και διορίστηκε επιπρόσθετα ως υπουργός Εξωτερικών στις 8 Ιουνίου 2006, στη θέση του Σομσαβάτ Λενγκσαβάντ. Στο 10ο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος, επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός στις 23 Ιανουαρίου 2016.Στο 11ο συνέδριο το 2021, εξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματος (στις 15 Ιανουαρίου) και ντε φάκτο ανώτατος ηγέτης του Λάος. World Economic forum biography United Nations biography
Εθνόσημο του Ιράκ

Το εθνόσημο του Ιράκ είναι ένας χρυσός αετός, ο οποίος ως σύμβολο χρονολογείται από την εποχή του Σαλαντίν και συνδέεται στενά με την ιδέα του Παναραβισμού. Το σώμα του είναι χρυσό και το κάτω μέρος από τις φτερούγες του είναι μαύρο. Φέρει ένα θυρεό με την ιρακινή σημαία πάνω σε αυτόν και κάτω από αυτήν την αραβική επιγραφή جمهورية العراق, που σημαίνει «Δημοκρατία του Ιράκ».

 Το πρώτο εθνόσημο που υιοθετήθηκε στο Ιράκ μετά την πτώση της μοναρχίας ήταν ένα αρχαίο σύμβολο με τον ηλιακό δίσκο. Ο Αετός του Σαλαδίνου ενσωματώθηκε το 1965. Το 1991 το έμβλημα ακολούθησε την τύχη της σημαίας και το 2004 άλλαξε κάπως για να συμφωνεί με τη σημαία. Συγκεκριμένα, άλλαξε η επιγραφή στο θυρεό. Η προσωρινή απομάκρυνση της Κουφικής επιγραφής από το εθνόσημο επέφερε την επαναφορά της και την υιοθέτηση μιας προσωρινής σημαίας χωρίς τα πράσινα αστέρια.
Gettext

Η gettext είναι μια βιβλιοθήκη διεθνοποίησης (i18n-internationalization) του εγχειρήματος GNU. Χρησιμοποιείται κυρίως για τη δημιουργία πολυγλωσσικών προγραμμάτων. Η τελευταία της έκδοση είναι η 0.21.

 Πρώτα τροποποιείται ο πηγαίος κώδικας ώστε να γίνει δυνατή η κλήση συναρτήσεων της βιβλιοθήκης gettext. Αυτό στις περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού επιτυγχάνεται εσωκλείωντας αλφαριθμητικά, που θα δει ο χρήστης, στην συνάρτηση gettext . Για οικονομία χρόνου όμως κατά την πληκτρολόγηση, συνήθως αντί του ονόματος αυτής χρησιμοποιείται το ψευδώνυμο της _, έτσι ο κώδικας στην C printf("My name is %s.\n", my_name); θα γινόταν printf(_("My name is %s.\n"), my_name); Εκτός από την C, η GNU gettext έχει και τις ακόλουθες υλοποιήσεις : C++, Objective-C, σενάρια κελύφους, σενάρια bash, Python, GNU CLISP, Emacs Lisp, librep, GNU Smalltalk, Java, GNU awk, Pascal, wxWidgets (μέσω της κλάσης wxLocale), YCP (η γλώσσα YaST2), Tcl, Perl, PHP, Pike, και R. Στις περισσότερες από αυτές η χρήση είναι όπως στη C. Τρέχοντας το πρόγραμμα xgettext με είσοδο τον πηγαίο κώδικα παράγεται ένα αρχείο .pot, ή πρότυπο (φόρμα), που περιέχει μια λίστα όλων των μεταφράσιμων αλφαριθμητικών που έχουν εξαχθεί από τον πηγαίο κώδικα. Από το παραπάνω παράδειγμα θα προέκυπτε η εξής καταχώριση στο αρχείο .pot: #: src/name.c:36 msgid "My name is %s.\n" msgstr "" Ο μεταφραστής παράγει ένα αρχείο .po από την φόρμα που προαναφέραμε χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα msginit, και κατόπιν συμπληρώνει της μεταφράσεις. Το msginit αρχικοποιεί τις μεταφράσεις ώστε αν για παράδειγμα θέλαμε να δημιουργήσουμε μια μετάφραση στα Γαλλικά θα τρέχαμε την εντολή msginit --locale=fr --input=name.pot Αυτή θα δημιουργήσει ένα αρχείο fr.po. Μια καταχώρηση σε αυτό θα ήταν π.χ.: #: src/name.c:36 msgid "My name is %s.\n" msgstr "My name is %s.\n" Ο μεταφραστής θα έπρεπα να την διορθώσει είτε με το χέρι είτε με ένα μεταφραστικό εργαλείο όπως το poEdit. Οπότε μόλις τελειώσει η καταχώρηση θα έχει τη μορφή: #: src/name.c:36 msgid "My name is %s.\n" msgstr "Je m'appelle %s.\n" Τέλος τα αρχεία .po files μετατρέπονται σε δυαδικά αρχεία .mo με το πρόγραμμα msgfmt. Αυτά είναι τώρα έτοιμα για διανομή μαζί με το πακέτο λογισμικού. Ο χρήστης σε συστήματα τύπου Unix, θέτει την μεταβλητή περιβάλλοντος LANG, και το πρόγραμμα θα δείξει τα αλφαρηθμητικά στην επελεγμένη γλώσσα αν υπάρχειένα αρχείο .mo γι'αυτή. Εγχείρημα GNU κεντρικός ιστότοπος Gettext Εδώ μπορείτε να βρείτε πακέτο της gettext για windows
Σχοινί απλώματος ρούχων

Σχοινί απλώματος ρούχων ή απλούστερα σχοινί απλώματος, ονομάζεται ένα απλό οικιακό εργαλείο, το οποίο αποτελείται από ένα σχοινί που βρίσκεται τεντωμένο σε εξωτερικό είτε σε εσωτερικό χώρο, ψηλότερα από το έδαφος, ώστε πάνω του να απλωθούν ρούχα για στέγνωμα (μπουγάδα) με μανταλάκια. Το σχοινί απλώματος ρούχων είναι επίσης όνομα γενικής χρήσης προϊόντων και αφορά είτε συσκευασμένα κομμάτια σχοινιού μικρού σχετικά μήκους (10-20 μέτρα) τα οποία διατίθενται στη λιανική αγορά μέσα από καταστήματα που απευθύνονται στους καταναλωτές, όπως σούπερ-μάρκετ είτε πλήρη προϊόντα που περιλαμβάνουν μηχανισμό αυτόματης έλξης του σχοινιού και άγκιστρο, σχεδιασμένα για εσωτερικούς χώρους.

 Συνήθεις προδιαγραφές είναι: -Υλικό: πλαστικό ή συρματόσχοινο επικαλυμμένο με πλαστικό -Διάμετρος: 3 έως 5 χιλιοστά., Το σχοινί θα πρέπει να έχει επιφάνεια που δε θα χαλάει τα ρούχα (προτιμούνται λοιπόν σχοινιά που δεν έχουν ανωμαλίες πάνω στις οποίες μπορεί να πιαστούν τα ρούχα ή σχοινιά που δεν μπορούν να χρωματίσουν τα ρούχα κάτι που είναι πιθανόν με συρματόσχοινα τα οποία μπορούν να οξειδωθούν). Άλλη απαίτηση είναι να μπορεί να παραμείνει τεντωμένο χωρίς να χαλαρώσει και τέλος να μην αλλοιώνεται με την ηλιακή ακτινοβολία. Το σχοινί μπορεί να αγοραστεί είτε ως απλό σχοινί από κατάστημα το οποίο το διαθέτει σε μεγάλες ποσότητες και κόβει όσο μήκος προτιμά ο καταναλωτής, είτε σε συσκευασίες συγκεκριμένου μήκους που αναφέρουν ότι χρησιμεύει για άπλωμα ρούχων από καταστήματα λιανικής πώλησης. Στερεώνεται είτε με γάντζους από τοίχους, είτε γύρω από δένδρα ή από πασσάλους / σωλήνες που έχουν τοποθετηθεί για το σκοπό αυτό. Σε περίπτωση που το σχοινί αυτό είναι μέρος μηχανισμού, ο μηχανισμός ονομάζεται απλώστρα ρούχων. Παραλλαγές του απλού σχοινιού απλώματος ρούχων είναι: Σχοινί σε εσωτερικό χώρο (με ή χωρίς μηχανισμό τυλίγματος του σχοινιού) Σχοινί σε υπαίθριο χώρο στο επίπεδο του εδάφους Σχοινί (ή δίκτυο σχοινιών) σε ταράτσα πολυκατοικίας Σχοινί με τροχαλία μεταξύ μπαλκονιών (κλασική παραλλαγή σε πόλεις με στενά σοκάκια π.χ. Νάπολη, Κέρκυρα) Στον ελληνικό χώρο κατά το χρόνο συγγραφής του άρθρου δεν υπάρχουν περιορισμοί χρήσης των σχοινιών απλώματος ρούχων, αν και συνήθως αποφεύγεται η χρήση τους σε προσόψεις σπιτιών αν αυτό είναι πρακτικό. Αναφέρονται περιορισμοί χρήσης τους σε παλαιότερες εποχές , αλλά και σε άλλες χώρες σήμερα. Συγκεκριμένα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπάρχουν περιορισμοί χρήσης άλλοτε χαλαροί και άλλοτε απόλυτα αυστηροί. Σε απάντηση αυτών των περιορισμών και των αποτελεσμάτων τους για το περιβάλλον (δεδομένου ότι τέτοιοι περιορισμοί θεωρούνται ότι εξαναγκάζουν τους ανθρώπους στις περιοχές αυτές να χρησιμοποιούν στεγνωτήρια ρούχων, τα οποία καταναλώνουν ενέργεια), οι πολιτείες Γιούτα (Utah) και Φλόριντα (Florida)με αυστηρότερη τελευταία διατύπωση στη Φλόριντα έχουν θεσμοθετήσει από το 1999 νόμο "δικαιώματος στο στέγνωμα" (Right to Dry) στο πλαίσιο πολιτικής τους για τη μείωση της κατανάλωσης ενέργειας.
Πέτροβατς να Μόρου

Το Πέτροβατς να Μόρου, επίσης γνωστό ως Πέτροβατς, είναι παραθαλάσσια πόλη του Μαυροβουνίου, η οποία ευρίσκεται επί των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας. Το 2003, η πόλη αριθμούσε 1485 κατοίκους. Η πόλη ευρίσκεται επί του δρόμου μεταξύ της Μπούντβα και του Μπαρ. Υπάγεται στην διοικητική περιοχή της Μπούντβα. Το Πέτροβατς αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό, χάρη στην αμμώδη παραλία του, μήκους 600 μέτρων, η οποία ευρίσκεται εντός του κόλπου του.

 Η ιστορία του Πέτροβατς ξεκίνησε κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, όταν και αριθμός επαύλεων ανεγέρθηκε στο Κρς Μέντινσκι: χρονολογούμενο από τον 4ο αιώνα πάτωμα από μωσαϊκό, καθώς και κατάλοιπα επαύλεως και λουτρά έχουν ανευρεθεί όπισθεν της Εκκλησίας του Αγίου Ηλία. Αργότερα, στην συγκεκριμένη τοποθεσία υφίστατο σλαβικό χωριό. Πρώτη αναφορά στο συγκεκριμένο χωριό γίνεται εντός του Χρονικού του Ιερέα της Ντούκλια. Στο βόρειο άκρο του κόλπου ευρίσκεται βενετικό φρούριο, χρονολογούμενο από τον 16ο αιώνα, το Καστέλ Λάστβα, το οποίο ανεγέρθηκε με απώτερο στόχο την προστασία από τους πειρατές. Η ονομασία της πόλεως, Πέτροβατς, της δόθηκε κατά τις αρχές του 20ού αιώνα ως φόρος τιμής προς τον Βασιλέα Πέτρο Α΄ Καρατζόρτζεβιτς. Παλαιότερα, η ονομασία της ήταν Καστέλ Λάστβα. Εντός του κόλπου, ευρίσκονται δύο νησίδες (οι Κάτιτς και Σβέτα Νέτζελια), στην κορυφή της μίας εκ των οποίων ευρίσκεται μικρό παρεκκλήσιο, το οποίο ανεγέρθηκε ως ευχαριστήριο τάμα για την σωτηρία ενός ναυαγού ναύτη.Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Πέτροβατς είχε πληθυσμό περίπου 300 κατοίκων. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Βρετανοί πράκτορες κατέφθασαν στη γειτονική Περάζιτσα Ντο. Στόχος τους ήταν η δημιουργία επαφής με τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους (Επιχείρηση Ύδρα). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Petrovac na Moru στο Wikimedia Commons
289

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 289 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 289 (CCLXXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βάσσου και Κουιντιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1042 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 289 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός πραγματοποιεί σημαντικές νίκες κατά μήκος του ποταμού Δούναβη εναντίον των Σαρματών. Τού απονέμεται ο τίτλος του Σαρματικού Μάξιμου. Ο Μαξιμιανός αποπειράται να ανακτήσει τη Βρετανία από το σφετεριστή Καραύσιο, αλλά αποτυγχάνει εξαιτίας της κακοκαιρίας. Χάνει το στόλο του και αποδέχεται μία ειρηνευτική συμφωνία. Ο Κωνστάντιος Χλωρός παίρνει διαζύγιο από τη γυναίκα (ή παλλακίδα) του, Ελένη, μητέρα του Κωνσταντίνου Α΄ και παντρεύεται την κόρη της γυναίκας του (που έκανε εκείνη από προηγούμενό της γάμο) Μαξιμιανού, Θεοδώρα. Φαύστα, Ρωμαία αυτοκράτειρα, δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου Α΄ (πεθαίνει το 326) Αγία Μαρίνα, επίσης γνωστή ως Μαρίνα της Αντιοχείας, μία Καθολική αγία (πεθαίνει το 304) Γιου Λιέν, στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 340) Αλέξανδρος της Ρώμης, Χριστιανός μάρτυρας Αγία Κυριακή, Χριστιανή μάρτυρας Ξούεν Ξου, Κινέζος αξιωματούχος, μουσικός, συγγραφέας και ζωγράφος
Βικιφθέγματα

Το Βικιφθέγματα ή Wikiquote είναι μία διεθνής, ανοιχτού περιεχομένου, εξελιγμένη δια συνεργασίας βάση αποφθεγμάτων, η οποία βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.wikiquote.org στο διαδίκτυο. Δημιουργείται και εξελίσσεται με τη συνεργασία εθελοντών βασιζόμενη στο λογισμικό βίκι, που σημαίνει ότι σελίδες μπορεί να προστεθούν ή να αλλάξουν από τον καθένα. Ιδρυτής του "Βικιφθέγματα" είναι ο Τζίμι Γουέιλς και λειτουργεί μέσω του μη κερδοσκοπικού Ιδρύματος Wikimedia (Wikimedia Foundation).

 Είναι ένα αδελφικό έργο της Βικιπαίδεια, που ξεκίνησε στις 27 Ιουνίου 2003 από πρόταση ανώνυμου χρήστη. Αρχικά είχε φιλοξενηθεί στην wikipedia της γλώσσας γουόλοφ, όμως στις 10 Ιουλίου δημιουργήθηκε το subdomain quote.wikipedia.org ειδικά για αυτό το εγχείρημα. Μέχρι το τέλος του μήνα, 31 Ιουλίου 2003, δημιουργήθηκαν 172 λήμματα, 10 ενεργοί χρήστες, και 48 εγγεγραμμένοι χρήστες. Ένα μήνα μετά, στις 31 Αυγούστου 2003, υπήρχαν 339 σελίδες, 18 ενεργοί χρήστες και 105 εγγεγραμμένοι χρήστες. Τα Βικιφθέγματα είχαν περίπου 2.500 άρθρα σε έξι γλώσσες τον Ιούνιο του 2004, έξι μήνες μετά την κατοχύρωση του ονόματος wikiquote.org. Στη συνέχεια οι χρήστες που μιλούσαν άλλες γλώσσες ζήτησαν το δικό τους χώρο και έτσι δημιουργήθηκαν το Γερμανικό, το Γαλλικό, το Ιταλικό και το Πολωνικό Βικιφθέγματα. Το έργο του Βικιφθέγματα αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου 2004 υπήρχαν 15 γλώσσες,. Υπήρχαν σχεδόν 6.500 άρθρα συνολικά το Δεκέμβριο του 2004, ενώ στα τέλη Μαΐου 2005 τα άρθρα έφτασαν στις 14.000. Αυτή τη στιγμή μεγαλύτερο θεωρείται το Αγγλικό Βικιφθέγματα που περιλαμβάνει 5.464 άρθρα σύμφωνα με στατιστικά της τελευταίας ημέρας του 2005, ενώ ακολουθούν το Γερμανικό, το Γαλλικό, το Βουλγάρικο, το Πολωνικό, το Πορτογαλικό και το Ιταλικό, όλα με περισσότερα από 2.000 άρθρα. Στα τέλη του 2005 οι γλώσσες που αναπτύσσεται το Βικιφθέγματα έφτασαν στις 87. 27 Ιουνίου 2003 - Προσωρινή φιλοξενία στη Βικιπαίδεια της γλώσσας γουόλοφ: wo.wikipedia.org 10 Ιουλίου 2003 - Δημιουργία subdomain: quote.wikipedia.org 25 Αυγούστου 2003 - Δημιουργία domain: wikiquote.org 19 Μαΐου 2004 - Υπήρχαν 1000 σελίδες 17 Ιουλίου 2004 - Νέες γλώσσες προστέθηκαν 13 Νοεμβρίου 2004 - Η αγγλική έκδοση έφτασε τις 2000 σελίδες Νοέμβριος 2004 - 24 γλώσσες 24 Μαρτίου 2005 - 26 γλώσσες Το ελληνικό τμήμα του Βικιφθέγματα ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2004 [1]. Για σχεδόν ένα χρόνο δεν υπήρξε σημαντική κίνηση, αλλά τον Ιούνιο του 2005 δημιουργήθηκαν αρκετές σελίδες [2]. Ακολούθησε μια νέα στασιμότητα και μια περίοδος ελαφριάς ανόδου, με μια μεγάλη ανανέωση στα τέλη Δεκεμβρίου 2005 και αρχές Ιανουαρίου 2006. Μεγάλα "άλμα" έγινε και κατά τον μήνα Αύγουστο του 2009, οπότε οι σελίδες αυξήθηκαν από (περίπου) 800 σε 1000+ (στις 20.8.2009). Πλέον τα άρθρα - λήμματα έχουν ξεπεράσει (τον Νοέμβριο του 2009) τα 1100. Βικιφθέγματα, Πολύγλωσση πύλη Βικιφθέγματα, Κύρια Σελίδα
Γαυριονήσια

Τα Γαυριονήσια είναι συστάδα βραχονησίδων και κοντά στο Γαύριο της Άνδρου. Το σύμπλεγμα θεωρείται επικίνδυνο για τα σκάφη που προσεγγίζουν τον όρμο και τα αγκυροβόλια του Γαυρίου. Το 1999 το φορτηγό πλοίο «Μαστροπέτρος» προσέκρουσε στα αβαθή υφάλου της περιοχής και βυθίστηκε, ενώ το 2019 το δεξαμενόπλοιο «Άγ. Γεώργιος» προσάραξε σε γνωστό βράχο πλησίον του συμπλέγματος και υπέστη ρήγμα.

 Σχετικά με τις ονομασίες ορισμένων νησίδων του συμπλέγματος και την ταυτοποίησή τους υπάρχει διαχρονικά μια σύγχυση. Διαπιστώνεται χρήση εναλλακτικών ονομάτων, ενώ διαφέρει και το πλήθος των παρατιθέμενων ονομάτων σε διάφορες καταγραφές ή αναφορές, καθόσον δεν υπάρχει κοινή αντίληψη για ορισμένες νησίδες που φαίνεται να είναι απλά μικροί βράχοι ή σκόπελοι. Σύμφωνα με την Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, τα νησάκια είναι τα Μεγάλο (Μεγάλο Νησί ή Μεγανήσι, σε άλλες πηγές), Ακαμάτης, Πράσσο (ή Πρασ[σ]ονήσι σε άλλες πηγές), Τουρλέτα (ή Τουρλίτης σε άλλες πηγές) και Πλατύ, ενώ υπάρχουν και μερικοί ακόμα βράχοι· κατονομάζονται επίσης οι κοντινοί βράχοι Ρόσα και ο ύφαλος Βουβή.Ο γιατρός και λόγιος Κωνσταντίνος Α. Γουναρόπουλος, ο οποίος είχε υπηρετήσει στο Γαύριο την περίοδο 1865-66, σε ένα κείμενό του τού 1872, παρέθετε τις ονομασίες των Γαυριονησίων ως εξής: Μέγα νησίον, Μακεδόνα, Ακαμάτης, Πρασονήσιον και Λαγονήσιον ή Αλογονήσιον. Σημείωνε, δε, πως ο Ραγκαβής ανακριβώς θεωρούσε όλα νησιά σκοπέλους εκτός από ένα που λανθασμένα το κατονόμαζε Καιρονήσι, αναφέροντας (ο Κ.Α.Γ.) ως σκόπελο μόνο τον Τουρλίτη. Το 1880, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αντώνιος Μηλιαράκης έγραφε σε βιβλίο του πως τα Γαυριονήσια ονομάζονταν Μεγάλο νησί, Καπητήτα, Λαγωνήσι [sic], Αλιδονήσι, Πλάτη και Πρασσονήσι και οι παρακείμενοι σκόπελοι Τουρλίτης, Βουβή και Ρώσα [sic]. Τα ίδια επανέλαβε και ο ιστορικός και λαογράφος της Άνδρου Δημήτριος Πασχάλης σε κείμενό του τού 1928, Σε μεταγενέστερο ονοματολογικό πόνημά του, ανέφερε την ονομασία Πλατύ ως εναλλακτική του Πρασονησίου Για το Αλιδονήσι σημείωνε, στο ίδιο, ότι είχε λάβει το όνομά του από ένα είδος χταποδιού, την αλιδόνα, που ήταν άφθονο στα νερά του, πως ήταν το δυτικότερο νησάκι του συμπλέγματος, με υψόμετρο 120 πόδια και απόσταση 1,5 ναυτικά μίλια από το φάρο του Γαυρίου, και ότι εναλλακτικά αποκαλείτο Γάιδαρος. Οι νησίδες του συμπλέγματος (αναφερόμενες ως Πράσσο, Ακαμάτης, Πλατύ, Γάιδαρος, Τουρλίτης και Μεγάλο) συμπεριελήφθησαν το 2000 στους τόπους ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, συνεπώς επάνω τους επιτρέπονται μόνο παραδοσιακές ασχολίες αγροτικού χαρακτήρα (όπως λ.χ. η μελισσοκομία) και απαγορεύονται οι νέες κατασκευές πλην φάρων ή κτισιμάτων προσαρμοσμένων στο περιβάλλον, που σχετίζονται με την εθνική άμυνα ή την επιστημονική έρευνα. Το 2012 τα Γαυριονήσια φέρονταν να περιλαμβάνονται σε λίστα με ακατοίκητα ελληνικά νησιά και νησίδες που το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ) επρόκειτο να διαθέσει ή διέθετε για εμπορική εκμετάλλευση σε ιδιώτες.
Νικολής Αποστόλης

Ο Νικολής Αποστόλης (Ψαρά, 1770 - Αίγινα, 6 Απριλίου 1827) ήταν Έλληνας αγωνιστής και αρχηγός του στόλου των Ψαριανών κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ήταν ένας από τους επικεφαλής των Ελληνικών δυνάμεων στην Ναυμαχία του Γέροντα μαζί με τους Ανδρέα Μιαούλη και Γεώργιο Σαχτούρη. Η Ελληνική πολιτεία τον τίμησε μετά θάνατον για την συνολική του προσφορά στην Επανάσταση, με τον βαθμό του Ναυάρχου.

 Γεννήθηκε στα Ψαρά το 1770, το πραγματικό του επώνυμο ήταν "Καλημέρης" αλλά ο ίδιος χρησιμοποιούσε το όνομα του παππού του Απόστόλη. Απέκτησε πολλά χρήματα ως αρχιπλοίαρχος και εκπρόσωπος της ναυτιλιακής εταιρίας του οίκου Ράλλη από τη Χίο. Πήρε μέρος στο κίνημα του Λάμπρου Κατσώνη και κατά τη διάρκεια της επανάστασης το 1821, για τους σκοπούς της οποίας διέθεσε έξι πλοία και πολλά χρήματα, συμμετείχε σε πολλές ναυτικές επιχειρήσεις, ως επικεφαλής του ψαριανού στόλου, κατά του τουρκικού στόλου, προκειμένου να εμποδιστεί ο ανεφοδιασμός του τελευταίου με τρόφιμα και πολεμοφόδια. Στα μέσα του Απριλίου του 1821 κατάφερε να βυθίσει ένα τουρκικό πλοίο και να αιχμαλωτίσει άλλα τέσσερα κοντά στη Σμύρνη τα οποία τα μετέφερε στα Ψαρά μαζί με 450 Τούρκους αιχμαλώτους. Μετά τη σφαγή στα Ψαρά το 1824 βρήκε καταφύγιο, μαζί με άλλους Ψαριανούς, στις Σπέτσες ενώ αργότερα, όπως προκύπτει από τα δημοτολόγια του δήμου Ερμούπολης, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε, μαζί με άλλες ψαριανές οικογένειες, στη Σύρο. Με την έκρηξη της επανάστασης, αυτός διεύθυνε τον πρώτο στολίσκο των Ψαριανών από επτά καράβια και τα οδήγησε στα παράλια της Ιωνίας, όπου ήταν μαζεμένα τα εχθρικά στρατεύματα έτοιμα να ορμήσουν και να υποτάξουν την Πελοπόννησο. Στο Λιμάνι της Σμύρνης επιτέθηκε εναντίον επτά χιλιάδων εχθρών στα πλοία έτοιμοι να αποπλεύσουν. Ο Αποστόλης βύθισε ένα από τα πλοία και αιχμαλώτισε τέσσερα άλλα γεμάτα τρόφιμα και και πολεμοφόδια. Αιχμαλώτισε και 450 στρατιώτες, και με όλα τα λάφυρα μαζί επέστρεψε στα Ψαρά. Η πράξη του αυτή τρόμαξε τον εχθρό και ο στρατός του διασκορπίστηκε. Έλαβε μέρος και σε πολλές άλλες ναυμαχίες, στην Κώ και στα στενά της Αλικαρνασσού και διακρίθηκε για την πολεμική του ανδρεία και την αντοχή. Πολέμησε στον Γέροντα, στη Μυτιλήνη, στην Κρήτη, και αλλού. Ταλαιπωρημένος από τις κακουχίες πέθανε τελικά στην Αίγινα στις 6 Απριλίου 1827. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον Πόρο. Ο Νικόλαος Αποστόλης είχε ιδρύσει το 1810 Ναυτικό Επιμελητήριο στα Ψαρά. Νικολής Αποστόλης συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών Γεράσιμος Βώκος (1896). Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, επιμ. Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του 1896. Αθήνα: Εκ του Τυπογραφείου της Εστίας. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2010. Ε/Ιστορικά, ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Η καταστροφή των Ψαρών-20 Ιουνίου 2002.
Κομοριανές βουλευτικές εκλογές (2015)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Κομόρες στις 25 Ιανουαρίου 2015 (ο πρώτος γύρος), μαζί με τις τοπικές εκλογές. Οι εκλογές θεωρήθηκαν ως ένα τεστ για τη δημοτικότητα του πρώην προέδρου Αχμέντ Αμπντάλα Σαμπί, ο οποίος θα διεκδικήσει ξανά την εκλογή του στο προεδρικό αξίωμα, στις εκλογές του 2016. Σε περιφέρειες όπου κανείς από τους υποψηφίους δεν συγκέντρωσε το απαιτούμενο ποσοστό στον πρώτο γύρο, διεξήχθη και δεύτερος γύρος, στις 22 Φεβρουαρίου. Τα πρώτα αποτελέσματα από τον πρώτο γύρο έγιναν γνωστά στις 26 Ιανουαρίου και κατέδειξαν την υποστήριξη στο φιλοϊσλαμικό κόμμα Juwa. Στις εκλογές προηγήθηκε η Ένωση για την Ανάπτυξη των Κομορών, κερδίζοντας τις 8 επί συνόλου 24 εδρών στη Συνέλευση της Ένωσης.

 Η θητεία της Συνέλευσης της Ένωσης, τα μέλη της οποίας είχαν εκλεγεί στις εκλογές του 2009, θα έληγε τον Απρίλιο του 2014, όμως παρατάθηκε. Οι εκλογές προγραμματίστηκε αρχικά να διεξαχθούν στις αρχές Νοεμβρίου του 2014, όμως τον Σεπτέμβριο ο πρόεδρος Ικιλιλού Ντοϊνέν ανακοίνωσε ότι η διεξαγωγή τους θα καθυστερούσε ως τις 28 Δεκεμβρίου, με τον 2ο γύρο να ορίζεται για την 1η Φεβρουαρίου. Εν συνεχεία αναβλήθηκαν ξανά και τελικά ο πρώτος γύρος των εκλογών διεξήχθη στις 25 Ιανουαρίου 2015.Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε επίσημα στις 25 Δεκεμβρίου. Συνολικά 878 υποψήφιοι διεκδίκησαν την ψήφο των 275.348 ψηφοφόρων σε 708 εκλογικά τμήματα, ενώ δεν ψήφισαν οι Κομοριανοί του εξωτερικού. Για τις τοπικές εκλογές (για την ανάδειξη τοπικών συμβουλίων), ο αριθμός των υποψηφίων έφτασε τους 353. Τα 33 μέλη της Συνέλευσης της Ένωσης εκλέγονται με δύο μεθόδους: τα 18 εκλέγονται άμεσα σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος 2 γύρων, ενώ 15 μέλη εκλέγονται από τις συνελεύσεις των αυτόνομων νήσων. Τα τρία νησιά είναι το Ανζουάν, η Μεγάλη Κομόρα και το Μοελί. Στις 22 Φεβρουαρίου διεξήχθη ο δεύτερος γύρος των εκλογών, ο οποίος κύλησε γενικά ήρεμα, με εξαίρεση κάποια μικροεπεισόδια ανάμεσα σε υποστηρικτές αντίπαλων κομμάτων σε εκλογικά κέντρα.