Αυτοκράτορας Χιγκασιγιάμα

Ο Αυτοκράτορας Χιγκασιγιάμα (東山天皇, Higashiyama-tennō, 21 Οκτωβρίου 1675 – 16 Ιανουαρίου 1710) ήταν ο 113ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Η βασιλεία του εκτείνεται από το έτος 1687 ως την παραίτησή του το 1709 και αντιστοιχεί στην Περίοδο Γκενρόκου. Τα προηγούμενα 100 έτη ειρήνης και απομόνωσης στην Ιαπωνία είχαν δημιουργήσει μία σεχτική οικονομική σταθερότητα. Οι τέχνες άκμασαν, όπως το θέατρο και η αρχιτεκτονική.

 Πριν από την άνοδο του Χιγκασιγιάμα στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Aσαχίτo ή Toμοχίτo. Ο Toμοχίτo γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1675 και ήταν ο πέμπτος γιος τού Αυτοκράτορα Ρέιγκεν. Η μητέρα του ήταν μία κυρία των τιμών, που ονομαζόταν Mατσούκι Mουνέκo. Ενώ ο πρίγκιπας Τομοχίτο ήταν γιος δευτερεύουσας συζύγου, υιοθετήθηκε από την Αυτοκράτειρα Tακατσουκάσα Φουσάκo (αρχική σύζυγος ή Τσουγκού). Η αυτοκρατορική οικογένεια του Τομοχίτο ζούσε μαζί του στο Ντάιρι του ανακτόρου Χεϊάν. Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν ο Τομοχίτο γίνει διάδοχος του θρόνου, περιλαμβάνουν μία μεγάλη πλημμύρα, που κατέστρεψε το Έντο, έναν μεγάλο λιμό που κατέστρεψε το Κιότο, και τη Μεγάλη Πυρκαγιά Τέννα στο Έντο. Ο βουδιστικός ναός Σινγκόν Γκοκόκου-τζι ιδρύθηκε επίσης στο Έντο, όπου παραμένει σήμερα ως ένας από τους λίγους χώρους στο Τόκιο, που επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Toμοχίτo-σιννό ανακηρύχθηκε διάδοχος το 1682 και του δόθηκε ο προ της ανάρρησής του τίτλος Γκo-νo-μίγια (五宮). Για πρώτη φορά μετά από 300 χρόνια πραγματοποιήθηκε τελετουργική εκδήλωση για την περίσταση. Μία πυρκαγιά έκαψε το Αυτοκρατορικό Ανάκτορο του Κιότο το 1684, και ακολούθησε η ανοικοδόμησή του, που χρειάστηκε έναν χρόνο για να ολοκληρωθεί. Οι επιπτώσεις από αυτή τη φωτιά στην Αυτοκρατορική οικογένεια, αν υπάρχουν, είναι άγνωστες. Ο αδελφός τού Αυτοκράτορα Ρέιγκεν, πρώην Αυτοκράτορας Γκο-Σάι, απεβίωσε στις 26 Μαρτίου 1685 και ένας μεγάλος κομήτης παρατηρήθηκε να διασχίζει τον νυχτερινό ουρανό. Ο πρίγκιπας Τομοχίτο ανέβηκε στον θρόνο στις 2 Μαΐου 1687 ως Αυτοκράτορας, όταν ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του. Το όνομα της εποχής άλλαξε από Τζοκγιό σε Γκενρόκου, για να σηματοδοτήσει αυτό το γεγονός. Ενώ είχε τον πολιτικό τίτλο του Αυτοκράτορα, ήταν κατ' όνομα μόνο, καθώς οι σόγκουν της οικογένειας Τοκουγκάβα έλεγχαν την Ιαπωνία. Αρχικά ο Αυτοκράτορας Ράιγκεν συνέχισε να κυβερνά στο όνομα του Χιγκασιγιάμα ως Μοναστηριακός Αυτοκράτορας, όπως είχε γίνει στην περίοδο Χεϊάν. Ενώ αυτή η κίνηση προκάλεσε προβλήματα προκαλώντας το κυβερνών σογκουνάτο, ο ευγενικός χαρακτήρας του Χιγκασιγιάμα βοήθησε στη βελτίωση των σχέσεων με τους σόγκουν. Αυτή η θερμή σχέση προκάλεσε την αύξηση της αυτοκρατορικής περιουσίας και τις επισκευές στα αυτοκρατορικά μαυσωλεία. Εν τω μεταξύ, ο Ρέιγκεν έζησε την απόσυρσή του στο Σεντό-γκοσo (το ανάκτορο ενός πρώην Αυτοκράτορα) και είναι πλέον γνωστός ως ο τελευταίος "Μοναστηριακός Αυτοκράτορας" της Ιαπωνίας. Στις 20 Δεκεμβρίου 1688, η εσωτερική τελετή Νταϊτζό-σαϊ αναβίωσε, λόγω της επιμονής του σογκουνάτου. Αυτό το σιντοϊστικό τελετουργικό είχε ανασταλεί για περισσότερο από έναν αιώνα και εκτελείται μόνο μία φορά από τον Αυτοκράτορα, στην περίοδο των τελετών ενθρόνισης. Η οικογένεια του Χιγκασιγιάμα περιελάμβανε τουλάχιστον 11 παιδιά. Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας Κατάλογος Αυτοκρατόρων της Ιαπωνίας Αυτοκρατορική λατρεία Hammer, Joshua. (2006). Yokohama Burning: ο θανατηφόρος σεισμός και η πυρκαγιά του 1923 που βοήθησαν να χαράξει το μονοπάτι προς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Νέα Υόρκη: Simon &amp; Schuster .(ISBN 978-0-7432-6465-5)ISBN 978-0-7432-6465-5 ;OCLC 67774380 Μάγιερ, Εύα-Μαρία. (1999). Japans Kaiserhof in der Edo-Zeit: unter besonderer Berücksichtigung der Jahre 1846 bis 1867. Münster: LIT Verlag.(ISBN 978-3-8258-3939-0)ISBN 978-3-8258-3939-0 ;OCLC 42041594 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Κιότο: Η Παλιά Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, 794–1869. Κιότο: Ponsonby Memorial Society.OCLC 182637732OCLC 182637732 __________. (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας. Κιότο: Ponsonby Memorial Society.OCLC 194887OCLC 194887 Screech, Timon. (2006). Secret Memoirs of the Shoguns: Isaac Titsingh and Japan, 1779–1822. Λονδίνο: RoutledgeCurzon .(ISBN 978-0-203-09985-8)ISBN 978-0-203-09985-8 ;OCLC 65177072 Smith, Robert και Richard K. Beardsley. (2004). Ιαπωνικός πολιτισμός: Η ανάπτυξη και τα χαρακτηριστικά του. Σικάγο, εκδ. Aldine.OCLC 419072OCLC 419072 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon. Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.OCLC 5850691OCLC 5850691 Τραγανέου, Τζίλι. (2004). The Tokaido Road: Ταξίδια και αντιπροσώπευση στο Edo και το Meiji της Ιαπωνίας. Νέα Υόρκη: RoutledgeCurzon .(ISBN 978-0-415-31091-8)ISBN 978-0-415-31091-8 ;OCLC 52347509 Varley, Η. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. Νέα Υόρκη: Columbia University Press.(ISBN 978-0-231-04940-5)ISBN 978-0-231-04940-5 ;OCLC 59145842 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emperor Higashiyama στο Wikimedia Commons