Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου (Κάστρο Ουίνδσορ)

Το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ στην Αγγλία - (St. Georges Chapel, Windsor Castle) είναι παρεκκλήσιο, κτισμένο σε ύστερο-μεσαιωνικό κάθετο γοτθικό στιλ. Είναι προσωπική εκκλησία του Μονάρχη, αλλά και παρεκκλήσιο τού Τάγματος της Περικνημίδος. Το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου ιδρύθηκε τον 14ο αι. από τον Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας και διευρύνθηκε εκτενώς στα τέλη του 15ου αι. Βρίσκεται στην Κάτω Πτέρυγα του κάστρου. Το κάστρο ανήκει στη μοναρχία για σχεδόν 1.000 χρόνια και ήταν η κύρια κατοικία της Ελισάβετ Β΄ πριν από το τέλος της. Το παρεκκλήσιο υπήρξε τόπος πολλών βασιλικών ακολουθιών, γάμων και ταφών: τον 19ο αι. το παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου και οι κοντινοί κήποι Φρόγκμορ αντικατέστησαν το Αβαείο του Ουέστμινστερ ως το επιλεγμένο μέρος ταφής για τη βρετανική βασιλική οικογένεια. Η λειτουργία τού παρεκκλησίου είναι ευθύνη του κοσμήτορα και των μελών τού Κολεγίου του Ουίνδσορ, που απαρτίζουν το κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Βοηθούνται από έναν υπάλληλο, έναν ραβδούχο και άλλο προσωπικό. O «Σύλλογος Φίλων τού Αγ. Γεωργίου και Απογόνων των Ιπποτών της Περικνημίδος», ιδρύθηκε το 1931 για να βοηθήσει το Κολέγιο στη συντήρηση του παρεκκλησίου.

 Το 1348 ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ ίδρυσε δύο θρησκευτικά κολέγια: τού Αγ. Στεφάνου στο Ουέστμινστερ και τού Αγ. Γεωργίου στο Ουίνδσορ. Το νέο κολέγιο στο Ουίνδσορ ήταν προσαρτημένο στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Εδουάρδου του Ομολογητή, που είχε κατασκευαστεί από τον Ερρίκο Γ΄ στις αρχές του 13ου αι. Το εκκλησάκι στη συνέχεια αφιερώθηκε εκ νέου στην Ευλογημένη Παρθένο Μαρία, τον Γεώργιο τον Μάρτυρα και τον Εδουάρδο τον Ομολογητή, αλλά σύντομα έγινε γνωστό μόνο με την αφιέρωσή του στον Άγ. Γεώργιο. Ο Εδουάρδος Γ΄ έκτισε επίσης το πρόπυλο τού Θησαυροφυλακίου το 1353 – 54, που χρησιμοποιήθηκε ως είσοδος στο νέο κολέγιο. Το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου έγινε η εκκλησία του Τάγματος της Περικνημίδος. Στο παρεκκλήσιο τελείται ακόμη ειδική λειτουργία κάθε Ιούνιο και παρευρίσκονται μέλη του τάγματος. Τα εραλδικά τους λάβαρα κρέμονται επάνω από τους πάγκους της χορωδίας, όπου έχουν μία θέση για μια ζωή. Η περίοδος 1475–1528 είδε μία ριζική ανάπλαση του Παρεκκλησίου του Αγ. Γεωργίου, που ξεκίνησε από τον Εδουάρδο Δ΄ και συνεχίστηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ υπό την επίβλεψη τού πιο αξιότιμου συμβούλου του, σερ Ρέτζιναλντ Μπρέυ, και τού Ερρίκου Η΄. Το παρεκκλήσιο τού 13ου αι. του Αγ. Εδουάρδου του Ομολογητή διευρύνθηκε σε χώρο, που μοιάζει με καθεδρικό ναό υπό τη διεύθυνση του Ρίτσαρντ Μπώσαμπ, επισκόπου του Σάλσμπουρυ, και του αρχιτέκτονα Χένρυ Τζάνινς. Το μοναστήρι Χόρσ-σιου κατασκευάστηκε για τη νέα κοινότητα των 45 κατώτερων μελών: 16 εφημερίους, έναν διάκονο αναγνώστη τού Ευαγγελίου, 13 λαϊκούς υπαλλήλους, 2 γραμματείς επιστολών και 13 χορωδούς. Η Χορωδία του Παρεκκλησίου του Αγ. Γεωργίου συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα και αριθμεί 20 μέλη. Οι χορωδοί είναι οικότροφοι στη Σχολή τού Αγ. Γεωργίου, στο Κάστρο Ουίνδσορ. Κατά τη διάρκεια της μαθητείας τους παρακολουθούν την πρακτική στο παρεκκλήσι κάθε πρωί και ψάλλουν τον Όρθρο και τη Θεία Ευχαριστεία τις Κυριακές και τον Εσπερινό όλη την εβδομάδα, εκτός από τις Τετάρτες. Το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για τους προσκυνητές κατά την ύστερη μεσαιωνική περίοδο, καθώς θεωρήθηκε ότι περιείχε πολλές σημαντικές ταφές: τα σώματα του Τζον Σορν και του Ερρίκου ΣΤ΄ και ένα τμήμα του Τιμίου Σταυρού, που φυλάσσεται σε μία λειψανοθήκη, που ονομάζεται Σταυρός του Νεθ. Ο Σταυρός λήφθηκε από τον Ουαλικό λαό από τον Εδουάρδο Α΄ μετά την κατάκτηση τού βασιλιά μαζί με άλλα ιερά κειμήλια. Όλα αυτά τα λείψανα φαίνεται να εκτίθενται στο ανατολικό άκρο της νότιας χορωδίας. Το παρεκκλήσιο υπέστη μεγάλη καταστροφή κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις εισέβαλαν και λεηλάτησαν το παρεκκλήσιο και το θησαυροφυλάκιο στις 23 Οκτωβρίου 1642. Περαιτέρω λεηλασία σημειώθηκε το 1643, όταν καταστράφηκε το κτίριο του Κολεγίου του 15ου αι., ο μόλυβδος αφαιρέθηκε από τις στέγες τού παρεκκλησίου και εκλάπησαν στοιχεία τού ημιτελούς ταφικού μνημείου του Ερρίκου Η΄. Μετά την εκτέλεσή του το 1649, ο Κάρολος Α΄ θάφτηκε σε μία μικρή κρύπτη στο κέντρο της χορωδίας στο παρεκκλήσιο τού Αγίου Γεωργίου, το οποίο περιείχε επίσης τα φέρετρα του Ερρίκου Η΄ και της 3ης συζύγου του Τζέιν Σείμουρ. Ένα πρόγραμμα επισκευής πραγματοποιήθηκε στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου μετά την Παλινόρθωση. Κατά τη διάρκεια της ζωής και της βασιλείας του, ο βασιλιάς Γεώργιος Γ΄ ήταν υπεύθυνος για την αναζωπύρωση του βασιλικού ενδιαφέροντος για το Κάστρο του Ουίνδσορ, το οποίο είχε αγνοηθεί πολύ μετά την άνοδο του Οίκου του Ανόβερου στον θρόνο της Μ. Βρετανίας το 1714. Στις 12 Αυγούστου 1776 η βασιλική οικογένεια παρακολούθησε για πρώτη φορά την πρωινή λειτουργία της Κυριακής στο παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου, το οποίο ονόμασαν «ο Καθεδρικός». Ο Γεώργιος Γ΄ ασχολήθηκε με το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου: ενέπνευσε και χρηματοδότησε σε μεγάλο βαθμό μία εκτεταμένη αποκατάσταση τού παρεκκλησίου από το 1780 έως το 1790. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της εγγονής του βασίλισσας Βικτώριας έγιναν περαιτέρω αλλαγές στη δομή τού παρεκκλησίου. Το ανατολικό άκρο της χορωδίας ανακατασκευάστηκε στη μνήμη τού συζύγου της Αλβέρτου. Το παρεκκλήσιο της Λαίδης, το οποίο είχε εγκαταλειφθεί από τον Ερρίκο Ζ΄, ολοκληρώθηκε. Ένα βασιλικό μαυσωλείο ολοκληρώθηκε κάτω από το παρεκκλήσιο της λαίδης. Ένα σύνολο σκαλοπατιών κτίστηκε στο δυτικό άκρο τού παρεκκλησίου, για να δημιουργήσει μία τελετουργική είσοδο στο κτίριο. Στις αρχές του 20ού αι., οι τοξωτοί τοίχοι, οι ραγισμένοι θόλοι, η αποσύνθεση πέτρας και ο απογυμνωμένος μόλυβδος απαιτούσαν επείγουσα επιδιόρθωση. Το 1920 ξεκίνησε ένα πολύ αναγκαίο δεκαετές έργο αποκατάστασης στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου, υπό την επίβλεψη τού συμβούλου αρχιτέκτονα σερ Χάρολντ Μπράκσπηρ. Το μνημείο τού βασιλιά Γεώργιου ΣΤ΄ κατασκευάστηκε το 1969 μεταξύ του παρεκκλησίου Ράτλαντ και της βόρειας χορωδίας τού παρεκκλησίου τού Αγ. Γεωργίου σε σχέδιο τού Τζορτζ Πέις. Τον 21ο αι. το παρεκκλήσιο χωρά περίπου 800 άτομα για υπηρεσίες και εκδηλώσεις. Στην οροφή του παρεκκλησιού, επάνω στις κορυφές, καθώς και στις απολήξεις στα πλάγια, υπάρχουν 76 εραλδικά αγάλματα, που αντιπροσωπεύουν τα εραλδικά ζώα της βασίλισσας, που δείχνουν τους υποστηρικτές τού βασιλικού θυρεού της Αγγλίας. Αντιπροσωπεύουν δεκατέσσερα από τα εραλδικά ζώα: το λιοντάρι της Αγγλίας, τον κόκκινο δράκο της Ουαλίας, τον πάνθηρα της Τζέιν Σείμουρ, το γεράκι τού Γιορκ, τον μαύρο ταύρο τού Κλάρενς, την αίγα τού Μπωφόρ, το λευκό λιοντάρι τού Μόρτιμερ, το λαγωνικό τού Ρίτσμοντ, το λευκό ελάφι τού Ριχάρδου Β΄, η αργυρή αντιλόπη με γιακά τού Μποχούν, ο μαύρος δράκος τού Ώλστερ, ο λευκός κύκνος τού Χέρεφορντ, ο μονόκερος τού Εδουάρδου Γ΄ και το χρυσό ζαρκάδι τού Κεντ. Τα αρχικά γλυπτά ζώα χρονολογούνται από τον 16ο αι., αλλά αφαιρέθηκαν το 1682 με τη συμβουλή τού σερ Κρίσυοφερ Ρεν. Ο Ρεν είχε επικρίνει την πέτρα Ρείγκατ, τον ασβεστολιθικό ψαμμίτη από τον οποίο κατασκευάστηκαν. Τα σημερινά αγάλματα χρονολογούνται από το 1925, όταν αναστηλώθηκε το παρεκκλήσιο. Τα μέλη του Τάγματος της Περικνημίδας συναντώνται στο Κάστρο Ουίνδσορ κάθε Ιούνιο για την ετήσια υπηρεσία της Περικνημίδας. Μετά το μεσημεριανό γεύμα στα Κρατικά Διαμερίσματα (Άνω Πτέρυγα τού Κάστρου), περπατούν φορώντας τις στολές και τα διακριτικά τους και πηγαίνουν στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου για τη λειτουργία. Εάν πρόκειται να γίνουν δεκτά νέα μέλη, αυτά εγκαθίστανται στην υπηρεσία. Μετά τη λειτουργία, τα μέλη του τάγματος επιστρέφουν στην Άνω Πτέρυγα με άμαξα ή αυτοκίνητο. Το Τάγμα παρακολούθησε συχνά τις λειτουργίες των παρεκκλησίων στο μακρινό παρελθόν, ωστόσο τελείωσαν τον 18ο αι. και τελικά διακόπηκαν το 1805. Η Υπηρεσία της Περικνημίδος αναβίωσε το 1948 από τον βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄ για την 600ή επέτειο από την ίδρυση τού Τάγματος και έκτοτε έχει γίνει ετήσια εκδήλωση. Μετά την εγκατάστασή τους, στα μέλη ανατίθεται σε καθένα από μία θέση (στασίδι) στη χορωδία τού παρεκκλησίου, επάνω από το οποίο εμφανίζονται ο εραλδικός θυρεός του/της. Το ξίφος ενός μέλους τοποθετείται κάτω από ένα κράνος, το οποίο είναι διακοσμημένο με μανδύα και καλύπτεται με λοφίο, κορώνα ή στέμμα. Επάνω από αυτό, υψώνεται το εραλδικό λάβαρο ενός μέλους με τον θυρεό του. Μία πλάκα θέσης της Περικνημίδος, μία μικρή περίτεχνα επισμαλτωμένη πλάκα από ορείχαλκο, είναι επικολλημένη στο πίσω μέρος της θέσης, που εμφανίζει το όνομα τού μέλους και τον θυρεό με άλλες επιγραφές. Με τον θάνατο ενός μέλους, αφαιρείται το ξίφος, το κράνος, ο μανδύας, το έμβλημα, η κορώνα ή το στέμμα και το λάβαρο. Μία λειτουργία που σηματοδοτεί τον θάνατο ενός εκλιπόντος μέλους πρέπει να πραγματοποιηθεί, προτού η θέση ανατεθεί σε άλλον. Η τελετή πραγματοποιείται στο παρεκκλήσιο, κατά την οποία οι Στρατιωτικοί Ιππότες του Ουίνδσορ φέρουν το λάβαρο τού αποθανόντος μέλους και το προσφέρουν στον κοσμήτορα του Ουίνδσορ, ο οποίος το τοποθετεί στον βωμό. Ωστόσο οι πλάκες θέσης δεν αφαιρούνται. Παραμένουν μόνιμα στερεωμένοι στη θέση, έτσι οι πάγκοι του παρεκκλησίου είναι διακοσμημένοι με μία συλλογή από πλάκες των μελών σε όλη την ιστορία. Το παρεκκλήσιο τού Αγίου Γεωργίου είναι ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά ψαλτήρια, που έχουν διασωθεί στην Αγγλία. Το ίδιο το κολέγιο ήταν μέρος ενός μεσαιωνικού ψαλτηρίου, και υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία ψαλτηρίου με τη μορφή βωμών και μικρών παρεκκλησίων στη μνήμη διάφορων Άγγλων μοναρχών και ορισμένων επιφανών αυλικών, διακόνων και μελών τού Κολεγίου. Επίσης προσφέρονται ειδικές υπηρεσίες και προσευχές στη μνήμη του ιδρυτή. Ο Ερρίκος Η΄ είχε αρχικά την πρόθεση να στήσει ένα άλλο ψαλτήριο στο παρεκκλήσι, παρά το γεγονός ότι οι εκκλησιαστικές του αλλαγές οδήγησαν στη Μεταρρύθμιση στην Αγγλία και στην τελική κατάργηση των ψαλτηρίων. Οι πολύ αξιοθαύμαστες σιδερένιες πύλες στο ιερό τού παρεκκλησίου καθώς και οι κλειδαριές στις πόρτες τού παρεκκλησίου είναι έργο τού μεσαιωνικού Κορνουαλού μεταλλουργού Τζον Τρεζίλιαν. Το καθεστώς τού κολεγίου ως βασιλικού ιδρύματος το έσωσε από τη διάλυση κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης. Ως αποτέλεσμα, πολλά από τα μικρότερα ψαλτήρια μέσα στο παρεκκλήσι διατηρήθηκαν. Αυτά είναι τα μόνα εναπομείναντα ψαλτήρια τού είδους τους στην Αγγλία, που δεν έχουν ποτέ κατασταλεί. Το παρεκκλήσιο με το Ψαλτήρι τού Ράτλαντ, που σχηματίζει το βόρειο τμήμα τού παρεκκλησίου τού Αγ. Γεωργίου, ιδρύθηκε το 1491 προς τιμή τού σερ Tόμας Σαιντ Λεζέρ (π. 1440 – 1483) και της Άννας της Υόρκης (1439–1476). Ο σερ Τόμας ήταν ο δεύτερος σύζυγος της Άννας. Ήταν η μεγαλύτερη επιζήσασα κόρη του Ριχάρδου Πλανταγενέτη, 3ου δούκα της Υόρκης και επομένως μεγαλύτερη αδελφή των βασιλιέων Εδουάρδου Δ΄ (1442-1483) και Ριχάρδου Γ΄ (1452-1485). Μία αναμνηστική ορειχάλκινη πλάκα στη μνήμη της Άννας και του σερ Τόμας σώζεται στον ανατολικό τοίχο του Ψαλτηρίου Ράτλαντ, η επιγραφή τού οποίου αναφέρει ότι το ψαλτήριο ιδρύθηκε "με δύο ιερείς να ψάλλουν για πάντα":«Μέσα σε αυτό το παρεκκλήσιο κείτεται η Άννα δούκισσα του Έξετερ, αδελφή τού ευγενούς βασιλιά Εδουάρδου τού ισχυρού. Και επίσης το σώμα τού σερ Τόμας Σέλινγκερ ιππότη, συζύγου της, τον οποίο είχε βρει σε αυτό το Κολέγιο τού Ψαλτηρίου, με δύο ιερείς που έψελναν. Σε αυτές τις ψυχές ο Θεός ας έχει έλεος. Η δούκισσα Άννα απεβίωσε το έτος Κυρίου ημών M CCCC LΧΧ V"Το ψαλτήριο έλαβε το σημερινό του όνομα προς τιμή τού κόμης τού Ράτλαντ, απογόνου της Άννας και του σερ Τόμας: η κόρη τους, επίσης Άννα, παντρεύτηκε τον Τζορτζ Μάνερς 11ο βαρόνο τού Ρος και γιος τους ήταν ο Τόμας Μάνερς 1ος κόμης τού Ράτλαντ. Ο τάφος τού Τζορτζ και της Άννας Μάννερς είναι ένα εξέχον δείγμα ψαλτηρίου. Οι μορφές τους είναι σκαλισμένες σε αγγλικό αλάβαστρο. Το ψαλτήριο αποτελείται από πέντε πλαίσια, που αντιπροσωπεύουν τον Ευαγγελισμό, την Επίσκεψη, την Προσκύνηση των Μάγων, τους Πειρασμούς τού Χριστού στην έρημο και το Θαύμα στην Κανά. Παραγγέλθηκαν στην κεντήτρια Μπέρυλ Ντην και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ολοκληρωθούν. Μόνο ένα πλαίσιο εμφανίζεται συνήθως στο κοινό, αλλά τα άλλα μπορούν να προβληθούν κατόπιν αιτήματος. Το παρεκκλήσιο έγινε ο τόπος πολλών βασιλικών γάμων, ιδιαίτερα των παιδιών της βασίλισσας Βικτώριας. Έχουν τελεστεί: Ο Κάρολος Γ΄, τότε πρίγκιπας της Ουαλίας και η Καμίλα Πάρκερ-Μπόουλς έλαβαν μία ευλογία από τον αρχιεπίσκοπο τού Καντέρμπουρυ. Το παρεκκλήσιο έχει γίνει ο τόπος πολλών βασιλικών κηδειών και ενταφιασμών. Οι άνθρωποι που έχουν ενταφιαστεί στο παρεκκλήσιο περιλαμβάνουν: Γεώργιος Πλανταγενέτης, δούκας τού Μπέντφορντ, στις 22 Μαρτίου 1479. γιος του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ Mαρία της Υόρκης, το 1482. κόρη του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ Εδουάρδος Δ΄, βασιλιάς της Αγγλίας, το 1483 Ερρίκος ΣΤ΄, βασιλιάς της Αγγλίας, το 1485 (ανακομιδή από το αβαείο του Τσέρτσεϊ) Τα φέρετρα δύο άγνωστων παιδιών, προτείνεται ότι είναι οι πρίγκιπες στον Πύργο (Εδουάρδος Ε΄ βασιλιάς της Αγγλίας και Ριχάρδος του Σριούσμπερυ, δούκας της Υόρκης). γιοι του Εδουάρδου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ Eλισάβετ Γούντβιλ, βασιλική σύζυγος της Αγγλίας, στις 12 Ιουνίου 1492 πριγκίπισσα Λουίζα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, το 1832, ανιψιά της Αδελαΐδας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (βασιλική σύζυγος τού Ηνωμένου Βασιλείου) Εδουάρδος Ζ΄, βασιλιάς τού Ηνωμένου Βασιλείου και Αυτοκράτορας της Ινδίας, στις 20 Μαΐου 1910 Αλεξάνδρα της Δανίας, βασιλική σύζυγος τού Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκρατορική σύζυγος της Ινδίας, στις 28 Νοεμβρίου 1925 Τζέιν Σείμουρ, βασίλισσα σύζυγος της Αγγλίας, το 1537 Ερρίκος Η΄, βασιλιάς της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, το 1547 Κάρολος Α΄, βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, το 1649 θνησιγενής γιος της Άννας βασίλισσας της Μ. Βρετανίας και τού Γεωργίου πρίγκιπα της Δανίας, το 1698 Αμέλια πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, το 1810, κόρη του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Αυγούστα πριγκίπισσα της Μ. Βρετανίας, σύζυγος τού δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ, το 1813, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα της Ουαλίας και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ Καρλόττα πριγκίπισσα της Ουαλίας, το 1817, κόρη του Γεωργίου Δ΄ και της Καρολίνας τού Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ θνησιγενής γιος της Καρλόττας πριγκίπισσας της Ουαλίας και του Λεοπόλδου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, το 1817 Καρλόττα τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, βασιλική σύζυγος του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλική σύζυγος του Αννόβερου, το 1818 θνησιγενής κόρη του Ερνέστου-Αυγούστου, βασιλιά του Αννόβερου και της Φρειδερίκης τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, το 1818 Γεώργιος Γ΄ βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλιάς του Αννόβερου, το 1820 Εδουάρδος, δούκας του Κεντ και του Στράθερν, το 1820, πατέρας της Βικτωρίας, βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου Αλφρέδος της Μ. Βρετανίας, το 1820 (ανακομιδή)· γιος του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Οκτάβιος της Μ. Βρετανίας, το 1820 (ανακομιδή). γιος του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Ελισάβετ πριγκίπισσα τού Κλάρενς, το 1821, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ και της Αδελαΐδας της Σαξονίας-Μάινινγκεν Φρειδερίκος δούκας της Υόρκης και τού Ώλμπανυ, το 1827, γιος τού Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Γεώργιος Δ΄ βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλιάς τού Αννόβερου, το 1830 Γουλιέλμος Δ΄ βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλιάς τού Αννόβερου, το 1837 Αυγούστα-Σοφία τού Ηνωμένου Βασιλείου, το 1840, κόρη του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Aδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν, βασιλική σύζυγος τού Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλική σύζυγος τού Αννόβερου, το 1849 Γεώργιος Ε΄, ο τελευταίος βασιλιάς του Ανόβερου, το 1878, εγγονός του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Μαρία-Αδελαΐδα πριγκίπισσα τού Κέιμπριτζ, δούκισσα τού Τεκ, το 1897, κόρη τού Αδόλφου δούκα τού Κέιμπριτζ και της Αυγούστας πριγκίπισσας της Έσσης-Κάσσελ, μητέρα της Μαρίας τού Τεκ (βασιλικής συζύγου τού Ηνωμένου Βασιλείου) Φραγκίσκος δούκας του Τεκ, το 1900, πατέρας της Mαρίας τού Τεκ (βασιλικής συζύγου τού Ηνωμένου Βασιλείου) Φρειδερίκη πριγκίπισσα τού Ανόβερου, βαρόνη τού Πάβελ-Ράμινγκεν, το 1926, κόρη τού Γεωργίου Ε΄ βασιλιά του Αννόβερου και της Μαρίας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ Αδόλφος δούκας τού Κέιμπριτζ, το 1930 (ανακομιδή), γιος τού Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Αυγούστα πριγκίπισσα της Έσσης-Κάσσελ, δούκισσα τού Κέιμπριτζ, το 1930 (ανακομιδή). σύζυγος τού Αδόλφου δούκα του Κέιμπριτζ Γεώργιος Ε΄ βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκράτορας της Ινδίας, το 1936 Mαίρη τού Τεκ, βασιλική σύζυγος τού Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκρατορική σύζυγος της Ινδίας, το 1953 Γεώργιος ΣΤ΄ βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτοκράτορας της Ινδίας και επικεφαλής της Κοινοπολιτείας, στις 26 Μαρτίου 1969 (αρχικά ενταφιάστηκε στη Βασιλική Κρύπτη στις 15 Φεβρουαρίου 1952 και μετακινήθηκε στο παρεκκλήσιο μετά την κατασκευή αυτού) Μαργαρίτα κόμισσα τού Σνόουντον, το 2002 (η τέφρα), κόρη του Γεωργίου ΣΤ΄ και της Eλισάβετ Μπόουζ-Λυόν Eλισάβετ Μπόουζ-Λυόν, βασιλική σύζυγος τού Ηνωμένου Βασιλείου και αυτοκρατορική σύζυγος της Ινδίας, 2002 (ευρέως γνωστή ως "βασίλισσα Ελισάβετ, η βασιλομήτωρ") Φίλιππος δούκας του Εδιμβούργου, το 2022 (αρχικά ενταφιάστηκε στη Βασιλική Κρύπτη το 2021 και μετακόμισε στο παρεκκλήσιο μετά το τέλος τής συζύγου του), σύζυγος της Ελισάβετ Β΄ Ελισάβετ Β΄ βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και επικεφαλής της Κοινοπολιτείας, τον Σεπτέμβριο 2022. Βικτώρια βαρόνη τού Πάουελ-Ρέιμινγκεν, το 1881, κόρη της Φρειδερίκης πριγκίπισσας τού Αννόβερου και Αλφόνς βαρόνος τού Πάβελ-Ρέιμινγκεν Λεοπόλδος δούκας του Ώλμπανυ, το 1884, γιος της Βικτωρίας βασίλισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Αλβέρτος-Βίκτωρ δούκας τού Κλάρενς και του Αβοντέιλ, το 1892, γιος του Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας Γουλιέλμος-Ερρίκος δούκας του Γκλόστερ & του Εδιμβούργου, το 1805, γιος τού Φρειδερίκου πρίγκιπα της Ουαλίας και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ Μαρία Γουόλπολ δούκισσα τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου, το 1807, σύζυγος τού Γουλιέλμου-Ερρίκου, δούκα τού Γκλόστερ και τού Εδιμβούργου Γουλιέλμος-Φρειδερίκος, δούκας τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου, το 1834, γιος τού Γουλιέλμου-Ερρίκου δούκα τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου και της Mαρίας Γουόλπολ Σοφία πριγκίπισσα τού Γκλόστερ, το 1844, κόρη τού Γουλιέλμου-Ερρίκου δούκα τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου και της Mαρίας Γουόλπολ Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου δούκισσα τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου, το 1857, κόρη του Γεωργίου Γ΄ και της Καρλόττας τού Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, συζύγου τού Γουλιέλμου-Φρειδερίκου δούκα τού Γκλόστερ & τού Εδιμβούργου Γουίλιαμ 1ος βαρόνος Χέιστινγκς, στο βόρειο κλίτος του παρεκκλησίου τού Αγ. Γεωργίου. στενός φίλος του Εδουάρδου Δ'΄ Άννα Μάνερς (γεννημένη Σαιντ Λεζέρ), βαρόνη τού Ρος, στο ιδιωτικό παρεκκλήσιο Ράτλαντ, ανιψιά του Εδουάρδου Δ΄ και του Ριχάρδου Γ΄ Γεώργιος Μάνερς, 11ος βαρόνος τού Ρος, στο ιδιωτικό παρεκκλήσιο Ράτλαντ, σύζυγος της Άννας Σαιντ Λεζέρ Τσαρλς Μπράντον 1ος δούκας του Σάφολκ, το 1545, δεύτερος σύζυγος της Mαρίας Τυδόρ (πριγκίπισσας της Αγγλίας και πρώην βασιλικής συζύγου της Γαλλίας) Κρίστοφερ Βίλιερς 1ος κόμης του Ένγκλεσεϋ, το 1631 Χένρυ Σόμερσετ, 1ος δούκας τού Μπωφόρ και οι πρόγονοί του στο ιδιωτικό παρεκκλήσιο Μπωφόρ (το αρχικό μνημείο του Γκρίνλινγκ Γκίμπονς μεταφέρθηκε στην εκκλησία τού Αγ. Μιχαήλ & όλων των Αγγέλων το 1878) Πένυστον Μπουθ, κοσμήτορας του Ουίνδσορ αντιστράτηγος σερ Τζον Έλλεϋ, στον βόρειο διάδρομο της χορωδίας, πολίτης που διακρίθηκε στη μάχη του Βατερλώ ντεζαζμάτς Αλεμαγιέχου Τεόντορος, στις 21 Νοεμβρίου 1879, γιος του Θεοδώρου Β΄ αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Βικτώρια πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, δούκισσα τού Κεντ & τού Στράθερν, το 1861, μητέρα της Βικτωρίας, βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταφέρθηκε στο Μαυσωλείο της δούκισσας τού Κεντ αργότερα το ίδιο έτος Αλβέρτος πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, πριγκιπικός σύζυγος, το 1861, σύζυγος της Βικτωρίας βασίλισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου, μεταφέρθηκε στον Βασιλικό Μαυσωλείο Φρόγκμορ το 1862 Χάραλντ πρίγκιπας τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το 1876. γιος της Ελένης πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Χριστιανού πρίγκιπα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Φραγκίσκος πρίγκιπας τού Τεκ, το 1910, αδελφός της Mαίρης τού Τεκ (βασιλικής συζύγου τού Ηνωμένου Βασιλείου), μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Aλέξανδρος Νταφφ, 1ος δούκας του Φάιφ, το 1912, σύζυγος της Λουίζας πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και πατέρας της Αλεξάνδρας 2ης δούκισσας τού Φάιφ, μεταφέρθηκε στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Νίνιαν αργότερα το ίδιο έτος Λουίζα-Μαργαρίτα πριγκίπισσα της Πρωσίας, δούκισσα του Κόννωτ & τού Στράθερν, το 1917, σύζυγος του Αρθούρου δούκα τού Κόννωτ & τού Στράιερν, μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Χριστιανός πρίγκιπας τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το 1917, σύζυγος της Ελένης πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Λεοπόλδος λόρδος Μαουντμπάτεν (πρώην Λεοπόλδος πρίγκιπας τού Μπάτενμπεργκ), το 1922, γιος της Βεατρίκης πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Ερρίκου πρίγκιπα τού Μπάτενμπεργκ, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Ελένη πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, Χριστιανή πριγκίπισσα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το 1923, κόρη της Βικτωρίας βασίλισσας του Ηνωμένου Βασιλείου και τού Αλβέρτου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 αντισυνταγματάρχης Aδόλφος 1ος μαρκήσιος τού Κέιμπριτζ (πρώην Aδόλφος δούκας τού Tεκ), το 1927, αδελφός της Mαίρης τού Τεκ (βασιλικής συζύγου τού Ηνωμένου Βασιλείου) μεταφέρθηκεε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1928 Ρούπερτ υποκόμης τού Τρέματον (πρώην Ρούπερτ πρίγκιπας τού Τεκ), το 1928, γιος τού Alexander Cambridge, 1ος κόμης του Athlone (πρώην Αλέξανδρος πρίγκιπας τού Τεκ) και της Αλίκης πριγκίπισσας τού Ώλμπανυ μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ αργότερα το ίδιο έτος Λουίζα πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, δούκισσα τού Φάιφ, το 1931, κόρη τού Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας, μετακόμισε στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Νίνιαν αργότερα το ίδιο έτος Βικτώρια πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, το 1935, κόρη του Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1936 Αρθούρος πρίγκιπας τού Κόννωτ, το 1938, γιος τού Αρθούρου δούκα τού Κόννωτ & τού Στράθερν και της Λουίζας-Μαργαρίτας πριγκίπισσας της Πρωσίας, μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1939 Λουίζα πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, δούκισσα του Αργκάιλ, το 1939, κόρη της Βικτωρίας βασίλισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1940 Αρθούρος δούκας του Κόννωτ & τού Στράθερν, το 1942, γιος της Βικτωρίας βασίλισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Αλβέρτου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα — μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1942 Γεώργιος δούκας του Κεντ, το 1942. γιος του Γεωργίου Ε΄ και της Mαίρης τού Τεκ, μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1968 Βεατρίκη πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου, σύζυγος τού Ερρίκου τού Μπάτενμπεργκ, το 1944, κόρη της Βικτωρίας βασίλισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Αλβέρτου πρίγκιπα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, μεταφέρθηκε στην εκκλησία Σαιντ Μίλντρεντ το 1945 Έλενα-Βικτώρια πριγκίπισσα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, το 1948. κόρη της Ελένης πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και του Χριστιανού πρίγκιπα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1948 Μαρία-Λουίζα πριγκίπισσα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, σύζυγος τού Αλβέρτου τού Άνχαλτ, το 1956, κόρη της Ελένης πριγκίπισσας τού Ηνωμένου Βασιλείου και τού Χριστιανού πρίγκιπα τού Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, μετακόμισε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ το 1957 υποστράτηγος Aλέξανδρος Κέιμπριτζ 1ος κόμης του Άθλοουν (πρώην Αλέξανδρος πρίγκιπας τού Τεκ), το 1957, αδελφός της Mαλιρης τού Τεκ (βασιλικής συζύγου τού Ηνωμένου Βασιλείου), μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο Φρόγκμορ αργότερα εκείνο το έτος Αλίκη πριγκίπισσα τού Μπάτενμπεργκ, σύζυγος τού Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας & της Δανίας, το 1969, μητέρα τού Φιλίππου 1ου δούκα του Εδιμβούργου, μετακόμισε στην εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής στην Ιερουσαλήμ, το 1988 Βάτσλαβ Χόλλαρ Άποψη και κάτοψη του παρεκκλησίου του Αγ. Γεωργίου, Ουίνδσορ π. 1671. John Henry Le Keux Παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου, Ουίνδσορ. Κάτοψη 1810. Χαραγμένο μετά από σχέδιο του F. Mackenzie, που δημοσιεύτηκε στο Britton's Architectural antiquities of Great Britain, 1807. Χαλκογραφία. Begent, Peter J.; Chesshyre, Hubert; Chesshyre, D. H. B.; Jefferson, Lisa (1999). The most noble Order of the Garter: 650 years. Spink. ISBN 978-1-902040-20-2. Keen, Laurence; Scarff, Eileen, eds. (2002). Windsor: medieval archaeology, art and architecture of the Thames Valley. British Archaeological Association. ISBN 978-1-902653-45-7. Saul, Nigel, ed. (2005). St George's Chapel, Windsor, in the Fourteenth Century. Boydell Press. ISBN 978-1-84383-117-4. Richmond, Colin; Scarff, Eileen, eds. (2001). St Georges Chapel, Windsor, in the late Middle Ages. Windsor: Maney Publishing. ISBN 978-0-9539676-1-2. Επίσημος ιστότοπος St George's Chapel Archives & Chapter Library Charity Commission website Crests for the Knights of the Garter A guide to the chapel Report of Review Group on the Royal Peculiars 2009 Music manuscripts preserved in the Chapter Library