IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλεχάντρο Μαλντονάδο Αγκίρε

Ο Αλεχάντρο Μαλντονάδο (Alejandro Maldonado Aguirre, 6 Ιανουαρίου 1936-) είναι πολιτικός από τη Γουατεμάλα και υπηρεσιακός Πρόεδρος της Γουατεμάλας το 2015. Έγινε πρόεδρος μετά την αποδοχή από το Κογκρέσο της παραίτησης του προέδρου Ότο Πέρες Μολίνα στις 3 Σεπτεμβρίου 2015.

 Γεννήθηκε στην Πόλη της Γουατεμάλας το 1936 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο του Σαν Κάρλος. Από τη δεκαετία του '60 ήταν μέλος του ακροδεξιού κόμματος Εθνικού Κινήματος Απελευθέρωσης (Movimiento de Liberacion Nacional ή MLN), το οποίο φέρεται να έχει ξεκινήσει να χρησιμοποιεί τα τάγματα θανάτου εναντίον των κομμουνιστών. Υπήρξε υπουργός Παιδείας επί στρατιωτικού καθεστώτος του Αράνα Οσόριο (1970–1974) και υπερασπίστηκε τη Γουατεμάλα ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών όταν η διεθνής κοινότητα απομόνωσε το στρατιωτικό καθεστώς του Λούκας Γκαρσία (1978–1982) για τις μεγάλες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπηρέτησε ως δικαστής στο Συνταγματικό Δικαστήριο τρεις φορές. Ως δικαστής, υπερασπίστηκε τον πρώην δικτάτορα Εφρέν Ρίος Μοντ, στη δίκη του για γενοκτονία.Ειδικότερα, υπηρέτησε ως πρεσβευτής στον ΟΗΕ από το 1974 ως το 1976 (με έδρα τη Νέα Υόρκη) και από το 1978 ως το 1980 (με έδρα τη Γενεύη), ενώ την περίοδο 1991-95 ήταν πρεσβευτής στο Μεξικό. Από το 1995 ως το 1996 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών. Μια εβδομάδα μετά το διορισμό του ως αντιπροέδρου τον Μάιο του 2015, διαδηλωτές ζήτησαν την παραίτησή του, επειδή ανέτρεψε την καταδικαστική απόφαση στη δίκη του Ρίος Μοντ. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2015, έπειτα από σωρεία καταγγελιών και την άρση της ασυλίας του προέδρου Ότο Πέρες Μολίνα από το Κογκρέσο μία ημέρα νωρίτερα, ο τελευταίος υπέβαλε την παραίτησή του από πρόεδρος. Υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε τότε ο Μαλντονάδο.
Λάριξ

Η λάριξ (ή σε αρσενικό γένος ο λάρικας, επιστ. ονομ. Larix) είναι κωνοφόρο δέντρο της οικογένειας των Πευκίδων (Pinaceae). Είναι ενδημικό στο μεγαλύτερο μέρος του Βορείου Ημισφαιρίου με ψυχρό εύκρατο κλίμα, σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο πολύ βόρεια και πιο νότια ψηλά στα βουνά. Οι λάρικες είναι τα επικρατέστερα φυτά στα πυκνά δάση της τάιγκας στη Ρωσία και τον Καναδά. Είναι φυλλοβόλα δέντρα και φτάνουν από 15 μέχρι 50 μέτρα ύψος. Τα φύλλα είναι βελονοειδή, λεπτά, με μήκος 2-5 εκατοστά. Οι βελόνες κιτρινίζουν και πέφτουν στα τέλη του φθινοπώρου, αφήνοντας τα δέντρα γυμνά καθ’ όλη τη διάρκεια του χειμώνα. Οι κώνοι της λάρικος είναι ορθοί, μικροί, με μήκος 1-9 εκατοστά και χρώμα πράσινο ή μωβ. Όταν ωριμάζουν μετά από 5-8 μήνες αποκτούν καφέ χρώμα.

 Το γένος λάριξ χωρίζεται σε 3 ομάδες και περιλαμβάνει 14 είδη. Στην Ευρώπη φυτρώνει το είδος (Larix decidua syn. Larix europaea - Λάριξ η φυλλοβόλος συνών. Λάριξ η ευρωπαϊκή). Απαντάται στα βουνά της κεντρικής Ευρώπης, στις Άλπεις, στα Καρπάθια Όρη και στα πεδινά της βόρειας Πολωνίας και νότιας Λιθουανίας. Το είδος (Larix gmelinii - Λάριξ του Γκμέλιν) είναι το μοναδικό δέντρο στον κόσμο που φυτρώνει σε γεωγραφικό πλάτος 72° 30' βόρεια και αντέχει σε θερμοκρασίες κάτω από -70° C. Άλλα γνωστά είδη είναι η λάριξ η σιβηρική (Larix sibirica), η λάριξ η ανατολική (Larix occidentalis) και η λάριξ η πολωνική (Larix polonica). Η λάριξ είναι δένδρο κατάλληλο για μπονσάι, διότι ο κορμός του έχει ιδιαίτερα όμορφα χαρακτηριστικά (παραδείγματος χάρη, σκασίματα) που προσομοιώνουν την όψη ενός ώριμου δέντρου από νεανικές ηλικίες. Όμορφα δενδρύλλια του είδους Larix decidua μπορούν να συλλεχθούν από τη φύση και με απλή φροντίδα να δώσουν πανέμορφα μπονσάι. Φυσικά χρειάζεται προσοχή ώστε η συλλογή του δένδρου να μην γίνεται σε προστατευόμενες περιοχές όπως Εθνικά Πάρκα κλπ. Το δέντρο χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα τον πρώτο χρόνο (συνήθως συλλέγεται σε μεγάλα υψόμετρα και χρειάζεται προσοχή για να επιβιώσει στις νέες συνθήκες). Λόγω της αντοχής του σε τραχιές κλιματολογικές συνθήκες, ως μπονσάι δεν χρειάζεται προστασία το χειμώνα, παρά μόνο στις ρίζες αν η θερμοκρασία πέσει κάτω από τους -10 βαθμούς Κελσίου για πολλές συνεχόμενες ημέρες.
Μονή Δαδίου Φθιώτιδας

Η Ιερά Μονή Γενεσίου τῆς Θεοτόκου Δαδίου ή Μονή Παναγίας της Γαυριώτισσας βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε απόσταση 5 χλμ. ΝΔ. από την Αμφίκλεια και 55,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία. Είναι κτισμένη στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 800 μέτρων.

 Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη βασιλική με ψηλό τετραγωνικό τρούλο και τα υπάρχοντα κτίρια κτίστηκαν το 1755. Η αγιογράφησή της ξεκίνησε το 1756. Είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες που χρειάζονται συντήρηση. Το τέμπλο είναι του 1838 και η αγιογράφηση του τρούλου του 1848. Την περίοδο της Επανάστασης του 1821 αποτελούσε ορμητήριο του Αθανασίου Διάκου και του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Υπέστη πολλές καταστροφές αλλά το 1836 και το 1848 ανακαινίσθηκε. Την περίοδο της κατοχής έγιναν νέες καταστροφές ενώ το 1956 κάηκε. Ανακατασκευάστηκε το 1957 και μετατράπηκε σε γυναικείο μοναστήρι. Αξιόλογα κειμήλια της μονής θεωρούνται ένα σιγίλιο του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε΄, ένα αντιμήνσιο με Ελληνική και Σλαβική γραφή χρονολογίας 1717, λειψανοθήκες του 1815 και 1870. Πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου που εορτάζει το παρεκκλήσι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 καταγράφεται στη δημοτική ενότητα Αμφίκλειας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και έχει ως πληθυσμό 3 μοναχές.
Σημαία της Ατόλης Παλμύρα

Η σημαία της Ατόλης Παλμύρα είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2019, δεν έχει κανέναν γηγενή κάτοικο, αλλά 4 - 20 μελετητές που διεξάγουν έρευνες. Βέβαια, αφού η Ατόλη Παλμύρα είναι αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Παλμύρα κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από στρατιώτες και ναύτες που στρατοπέδευαν συχνά στην περιοχή. Στις 7 Δεκεμβρίου 2001, η σημαία αυτή επιδείχθηκε μαζί με πολλές άλλες, όπως τη σημαία της Ατόλης Τζόνστον και αυτή της Ατόλης Μίντγουαιη, στην αμερικανική Memorial Day, γεγονός που πραγματοποιήθηκε στο θωρηκτό USS Arizona (BB-39). Η σημαία της ατόλης Παλμύρα αποτελείται από τρεις, δυσανάλογες σε μέγεθος, λωρίδες διαφορετικών χρωμάτων: μία κόκκινου χρώματος (επάνω), που είναι και η μεγαλύτερη, μία σκούρου μπλε χρώματος (μέση), και μία κίτρινου χρώματος (κάτω). Στην κόκκινη λωρίδα παρατηρείται ένα κίτρινο σχήμα που μοιάζει με ήλιο που δύει, ώστε να προσομοιάζεται το ηλιοβασίλεμα στην ατόλη.
Volvo C30

Το Volvo C30 ήταν 3-πορτο μικρομεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo Cars, σε μία γενιά, από τον Οκτώβριο του 2006 έως τον Δεκέμβριο του 2012.

 Το μοντέλο σχεδιάστηκε από τον Καναδό Σιμόν Λαμάρ, ο οποίος εργαζόταν ήδη επί 11 χρόνια στη Volvo Cars, έχοντας συμμετάσχει και στον σχεδιασμό του SUV Volvo XC90 πρώτης γενιάς, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002 και ήταν και το πρώτο SUV στην ιστορία της εταιρείας. Επίσης, ήταν τότε και ο επικεφαλής της σχεδιαστικής εξέλιξης αρκετών τουριστικών λεωφορείων της Volvo, ενώ δικής του σχεδίασης ήταν και το Saab 9-5 Estate. Ειδικά η αισθητική στο πίσω μέρος του C30 θύμιζε το κλασικό Volvo P1800 ES και αυτή στο πίσω παρμπρίζ θύμιζε το Volvo 480. Αυτά τα δύο στοιχεία είχαν ενσωματωθεί και στο πρωτότυπο μοντέλο (concept car) Volvo SCC (Safety Concept Car), που είχε δώσει μια πρώτη εντύπωση για το τελικό μοντέλο παραγωγής. Η μαζική παραγωγή του C30 ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2006 και τα πρώτα μοντέλα κυκλοφόρησαν σε κάποιες χώρες της Ευρώπης τον Δεκέμβριο, ενώ ειδικότερα στην Ελλάδα έφτασε τον Ιανουάριο του 2007. Στον Καναδά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2007 για τη σεζόν (model year) του 2007, ενώ στις ΗΠΑ έφτασε μόλις τον Οκτώβριο του 2007, ως μοντέλο της σεζόν του 2008.Στα τέλη του 2009 το Volvo C39 υπέστη εμφανή ανανέωση. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε τον Δεκέμβριο του 2012, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν, σε παγκόσμια κλίμακα, ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2013. 2007 : Red dot award in der Kategorie, product design. 2009 : Top Safety Pick 2010. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Γνωριμία με το Volvo C30 (4Τροχοί - Νοέμβριος 2006) Σύντομη δοκιμή του Volvo C30 1.8 R-Design (4Τροχοί - Νοέμβριος 2008) Σύντομη δοκιμή των Volvo C30 1.6 & 2.5 Τ5 FL μετά την ανανέωση (4Τροχοί - Απρίλιος 2010)
Παμούκαλε

Το Παμούκαλε (τουρκικά: Pamukkale, κυριολεκτικά «κάστρο από βαμβάκι») είναι γεωλογικός σχηματισμός στην επαρχία Ντενιζλί, στη νοτιοδυτική Τουρκία. Αποτελείται από θερμές πηγές και λευκό τραβερτίνη, ο οποίος σχηματίζει πισίνες από τα ανθρακικά ορυκτά που περιέχονται στο νερό. Βρίσκεται στο εσωτερικό της κοιλάδας του Μαιάνδρου.Ο λόφος έχει ύψος 160 μέτρα, μήκος 2.700 και πλάτος 600, και είναι ορατός από μεγάλη απόσταση, όπως από το Ντενιζλί, περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά. Η αρχαία πόλη Ιεράπολη Φρυγίας βρίσκεται κοντά στο Παμούκαλε και μαζί αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από 1988.Ο τουρισμός ήταν και είναι σημαντική βιομηχανία. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις φυσικές πισίνες για χιλιάδες χρόνια, ενώ ξενοδοχεία χτίστηκαν στην περιοχή, προκαλώντας καταστροφές. Σήμερα τα ξενοδοχεία έχουν απομακρυνθεί από το λόφο. Σε κοντινή τοποθεσία βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Ιεράπολης.

 Το Παμούκαλε βρίσκεται στην τάφρο Σουρουκσού, η οποία αποτελεί ένα από τα πολλά τεκτονικά βυθίσματα της περιοχής του Μαιάνδρου. Υπάρχουν μεταμορφωσιγενή πετρώματα του παλαιοζωικού αιώνα, όπως χαλαζίτης και μάρμαρο. Αυτό το στρώμα καλύπτεται από πετρώματα του τριτογενούς και του τεταρτογενούς κροκαλοπαγή, ψαμμίτη και αργίλου. Τα τεκτονικά βυθίσματα της περιοχής δημιουργούνται από την κίνηση της πλάκας της Ανατολίας προς τα δυτικά, όπου η κίνησή της εμποδίζεται και η πλάκα συμπιέζεται, δημιουργώντας βυθίσματα και ανυψώσεις. Κάτω από την περιοχή του Μαιάνδρου έχει εισχωρήσει μάγμα λόγω αυτής της τεκτονικής κίνησης.Υδρολογικά, οι θερμές πηγές τροφοδοτούνται από νερό το οποίο βρίσκεται μέσα στα μάρμαρα και τους σχιστόλιθους και τροφοδοτείται από τα όμβρια ύδατα, τα οποία εισχωρούν στο υπέδαφος. Σε μεγάλο βάθος, το νερό θερμαίνεται από το μάγμα. Το νερό αυτό αναβλύζει από τέσσερις μεγάλες πηγές, οι οποίες βρίσκονται κατά μήκος ενός ρήγματος με κατεύθυνση βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Η ροή από τις πηγές είναι περίπου 365 λίτρα το δευτερόλεπτο και ο ρυθμός αυτός παραμένει σταθερός καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το νερό έχει τυπική σύσταση καρστικής προέλευσης, με κύρια κατιόντα αυτά του ασβεστίου και μαγνησίου και κύρια ανιόντα το όξινο ανθρακικό (HCO3) και το θειικό (SO4). Η θερμοκρασία των θερμών πηγών είναι 35-56°C.Οι πισίνες του Παμούκαλε αποτελούνται από τραβερτίνη, ένα ιζηματογενές πέτρωμα που εναποτίθεται από τα άλατα των θερμών πηγών. Παρόμοιας έκτασης μορφές υπάρχουν στο Τίβολι, κοντά στη Ρώμη, και στις θερμές πηγές Μαμμούθ στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν. Επίσημη Ιστοσελίδα
Ρίβερντεϊλ

Το Ρίβερντεϊλ (αγγλικά: Riverdale) είναι μια αμερικάνικη εφηβική δραματική σειρά που προβάλλεται από το 2017 από τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό CW και από το Netflix. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιανουαρίου 2017. Προσαρμόστηκε για την τηλεόραση από τον επικεφαλής δημιουργό του Archie Comics, Roberto Aguirre-Sacasa και τον παραγωγό Greg Berlanti. Στις 7 Μαρτίου 2017, το CW ανανέωσε τη σειρά για μια δεύτερη σεζόν, η οποία προβλήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2017. Τον Σεπτέμβριο του 2017, αποκαλύφθηκε ότι αναπτύσσεται μια σειρά spin-off, με τίτλο Οι Ανατριχιαστικές Περιπέτειες της Σαμπρίνα. Η σειρά αποτελείται από ένα cast που βασίζεται στους χαρακτήρες του Archie Comics, με τον Κ.Τζ. Άπα στο ρόλο του Archie Andrews, την Λίλι Ράινχαρτ ως Betty Cooper, την Καμίλα Μέντες ως Veronica Lodge και τον Κόουλ Σπράους ως Jughead Jones, τον αφηγητή της σειράς.

 Στο Rotten Tomatoes, η πρώτη σεζόν έχει βαθμολογία 87% με βάση 53 κριτικές, με σταθμισμένο μέσο όρο 7,27/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Το Riverdale προσφέρει μια διασκεδαστικά αυτοσυνείδητη επανεξέταση του κλασικού υλικού του, το οποίο αποδεικνύει ότι είναι μυστηριώδες, περίεργο, τολμηρό και πάνω απ 'όλα εθιστικό". Στο Metacritic, η σεζόν έχει βαθμολογία 67 από τα 100 με βάση 35 κριτικούς, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές". Ο Dave Nemetz της TVLine έδωσε στη σειρά "B +" λέγοντας ότι φάνηκε ότι "είναι μία δημιουργημένη με μαεστρία, άμεσα ελκυστική εφηβική σαπουνόπερα, με μεγάλο δυναμικό". Ορισμένοι συγγραφείς επέκριναν τη σειρά για το χειρισμό των χαρακτήρων των μειονοτήτων. Κατά την ανασκόπηση της πρώτης σεζόν, η Kadeen Griffiths του Bustle δήλωσε ότι «η σειρά περιθωριοποιεί και αγνοεί τις φυλετικές μειονότητες στο cast σε σημείο όπου δεν είναι ανάγκη να είναι εκεί». Σε ένα άρθρο για το Vulture, η Angelica Jade Bastien συζήτησε τη θεραπεία της Josie και των Pussycats (που παίζουν οι Αφρικανοί Αμερικανοί), σημειώνοντας: "Δεν είναι χαρακτήρες τόσο πολύ όσο είναι ένα όχημα για ένα μήνυμα. Η Josie και οι υπόλοιπες Pussycats της είναι σε θέση να μεταδώσουν το μήνυμα ότι το Riverdale είναι πιο μοντέρνο και περιεκτικότερο από τις εφηβικές δραματικές σειρές του παρελθόντος, παρόλο που δεν το έχει αποδείξει πέρα ​​από το casting. Η Monique Jones του Ebony σημείωσε: "Παρά τις πολυφυλετικές επιλογές κάστινγκ, φαίνεται ότι η Riverdale εξακολουθεί να είναι μια πόλη που είναι ως επί το πλείστον λευκή. Εκφράζει επίσης την αγάπη της για τη σχέση μεταξύ Archie Andrews και Valerie Brown, αλλά δήλωσε ότι "ο Archie δεν θα πρέπει να είναι αυτό που μας κάνει την Valerie πιο ενδιαφέρουσα". Ρίβερντεϊλ στο IMDb
Volkswagen Arena

Το Volkswagen Arena (προφέρεται: [ˈfɔlksvaːɡŋ̍ ʔaˌʁeːnaː]) είναι σύγχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο στη πόλη Βόλφσμπουργκ της Γερμανίας. Το γήπεδο είναι έδρα της, πρωταθλήτριας Γερμανίας τη σεζόν 2008-09, Βόλφσμπουργκ και έχει χωρητικότητα 30.000 θεατών.

 Το Volkswagen Arena ολοκληρώθηκε το 2002. Πιο πριν η Βόλφσμπουργκ χρησιμοποιούσε το VFL Stadion σας έδρα της. Το Volkswagen Arena χρησιμοποιείται κυρίως για τα εντός έδρας παιχνίδια της Βόλφσμπουργκ. Το Volkswagen Arena έχει χωρητικότητα 30.000 θεατών. Οι 22.000 είναι για καθισμένους θεατές ενώ 8.000 για όρθιους. Στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις χρησιμοποιούνται μόλις 26.385 θέσεις.
Βαγγέλης Βουρούκος

Ο Βαγγέλης Βουρούκος (24 Ιανουαρίου 1955 - 13 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής έπαιζε στη θέση του αμυντικού και αγωνίστηκε και στα 3 πρώτα εγχώρια εθνικά πρωταθλήματα.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας και ήταν γιος του παλαιού ποδοσφαιριστή της Νίκης Βόλου, Κώστα Βουρούκου. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Νίκης Βόλου και το 1970, μεσούσης της περιόδου 1969-70, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας στην ηλικία των 15 ετών. Με τη φανέλα της Νίκης Βόλου αγωνίστηκε συνεχώς στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, με εξαίρεση την χρονιά 1975-76 που αγωνίστηκε στο τοπικό και επανήλθε αμέσως ως τρεμπλούχος, καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας, το κύπελλο Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας και το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών. Αξιοσημείωτα στις 13 Ιουνίου 1976 πέτυχε το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί της Δάφνης Ερυθρών (0-1) στο Κριεκούκι που της έδωσε την 1η θέση του 5ου ομίλου στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου και την επάνοδο στην Β' Εθνική και στις 16 Ιουνίου 1976 πέτυχε επίσης το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί του Α.Π.Ο. Ρουφ (2-1) στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών στη Λαμία που την οδήγησε στην κατάκτηση του τροπαίου.Το 1978 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΛ και με τη φανέλα της ομάδας της Λάρισας αγωνίστηκε για τεσσερισήμισι χρονιές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας. Τον Ιανουάριο του 1983 και μεσούσης της περιόδου 1982-83, επέστρεψε στον Βόλο με μεταγραφή στον Ολυμπιακό Βόλου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο στην Β' Εθνική, ενώ αξιοσημείωτα στις 16 Ιανουαρίου 1983 πέτυχε το 1 από τα 2 τέρματα της νίκης του Ολυμπιακού με 2-0 επί της Νίκης Βόλου στο τοπικό Βολιώτικο ντέρμπι για το πρωτάθλημα, με τον ίδιο ωστόσο να μην το πανηγυρίζει ως ένδειξη σεβασμού στην πρώην ομάδα του που ήταν και αυτή που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Το καλοκαίρι του 1984 πήγε στο Αίγιο, παίρνοντας μεταγραφή στον Παναιγιάλειο, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μια χρονιά στην Γ' Εθνική. Το καλοκαίρι του 1985 πήγε στον Πειραιά για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για μια χρονιά στην Β' Εθνική και το καλοκαίρι του 1986 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.Η πρώτη του τριβή με την προπονητική ήταν το 1982 ως βοηθός του Γιάτσεκ Γκμοχ στην ΑΕΛ και ως προπονητής εργάστηκε αρχικά στον Πανθηραϊκό Σαντορίνης. Ακολούθησαν οι ερασιτέχνες Προοδευτικής και κατόπιν οι Α.Ο. Ποντίων Πειραιά, Ηρακλής Βόλου, Νίκη Βόλου, ΑΕΛ, Χαλκηδών Νηαρ Ηστ Πειραιά, Γ.Σ. Αλμυρού, ενώ στα τοπικά πρωταθλήματα έχει εργαστεί επίσης στους Θησέα Αγριάς, Δήμητρα Ευξεινούπολης και Σαρακηνό Βόλου. Απεβίωσε την Τετάρτη 13 Μαρτίου του 2019 σε ηλικία 64 ετών, από καρκίνο. Στατιστικά Βαγγέλη Βουρούκου με τη φανέλα της ΑΕΛ vissini.gr
Διάνυσμα

Με τον όρο διάνυσμα εννοείται οποιοδήποτε στοιχείο ενός διανυσματικού χώρου, όπως μια διατεταγμένη ν-άδα αριθμών. Αρχικά, ο όρος αναφερόταν στο ευκλείδιο διάνυσμα, το οποίο είναι προσανατολισμένο ευκλείδιο τμήμα. Το ευκλείδιο διάνυσμα μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο του R 3 {\displaystyle \mathbb {R} ^{3}} , αλλά ταυτόχρονα έχει και άλλες ιδιότητες γεωμετρικής φύσεως. Επίσης μπορούμε να το βρούμε αυτό στην φυσική καθώς και στον τομέα των μαθηματικών.

 Β. Γιαννακόπουλος; Δ. Ζέρβας (1979). «Διανύσματα». Ευκλείδης Β΄ (1): 38-45. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3565. Δ. Βαρόπουλος; Β. Γιαννακόπουλος; Δ. Ζέρβας; Ν. Ζανής (1979). «Για την Γ' Τάξη: Διανύσματα». Ευκλείδης Β΄ (2): 83-93. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3756. Δ. Ζέρβας (1981). «Αναλυτική γεωμετρία: Διανύσματα». Ευκλείδης Β΄ (1): 43-48. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2718. Δ. Κοντογιάννης (1984). «Το διάνυσμα». Ευκλείδης Β΄ (1): 15-17. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2766. Γ. Σ. Τασσόπουλος (1984). «Διανύσματα». Ευκλείδης Β΄ (2): 37-38. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2973. Benny, L. B. (Δεκεμβρίου 1924). «The Use of Vectors in Practical Mathematics». The Mathematical Gazette 12 (173): 233–239. doi:10.2307/3602982. Godfrey, C. (Μαρτίου 1922). «Vectors». The Mathematical Gazette 11 (157): 43–44. doi:10.2307/3603937. Lob, H. (Φεβρουαρίου 1936). «Some GeometricaL Applications of Vectors». The Mathematical Gazette 20 (237): 37–43. doi:10.2307/3607830. Lockwood, E. H. (Δεκεμβρίου 1944). «1763. Lessons on two-dimensional vectors». The Mathematical Gazette 28 (282): 190–192. doi:10.2307/3609566. Gliddon, J. E. C. (Δεκεμβρίου 1954). «2461. Vectors in plane kinematics». The Mathematical Gazette 38 (326): 282–285. doi:10.2307/3611161. Rayner, Margaret E. (Φεβρουαρίου 1969). «Vectors and Relative Velocity». The Mathematical Gazette 53 (383): 1–6. doi:10.2307/3613450. Amir Moéz, Ali R.; Moak, Daniel S. (Οκτωβρίου 1980). «64.16 Vectors and spherical trigonometry». The Mathematical Gazette 64 (429): 193–195. doi:10.2307/3615127. Chatwin, Philip (Οκτωβρίου 1985). «Vectors and the geometry of a triangle». The Mathematical Gazette 69 (449): 197–204. doi:10.2307/3617526. MacHale, Des (2007). «Vector Addition in the 21st Century». The Mathematical Gazette 91 (522): 547-549. https://www.jstor.org/stable/40378439.
Ελένα Φουριάσε

Η Ελένα Φουριάσε Γκονζάλες (ή Έλενα Φουριάζ, γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου 1988) είναι Ισπανή ηθοποιός. Είναι κόρη της Iσπανής Ρομά τραγουδίστριας Λολίτα Φλόρες και του Αργεντινού Γκουιλέρμο Φουριάσε.

 Ανήκει σε ένα από τα πιο γνωστά σάγκα καλλιτεχνών στην Ισπανία, το Los Flores (Λος Φλόρες). Είναι η εγγονή της Λόλα Φλόρες (μητέρας της Λολίτα Φλόρες), γνωστή ως «Η Φαραώ» (La Faraona) και του Αντόνιο Γκονζάλες, «Το Ψάρι» (El Pescaílla). Είναι επίσης ξαδέρφη της ηθοποιού Άλμπα Φλόρες. Η Ελένα έπαιξε το ρόλο της Βίκυ στη διάσημη σειρά του Antena 3, El Internado (προφ. Ελ Ιντερνάντο) για τρία χρόνια. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων υπέστη αυχενικό διάστρεμμα μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού της Χρονιάς Χόβεν 2007 για αυτόν τον ρόλο. Τον Σεπτέμβριο του 2008, έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Αμάγια (στη Μαδρίτη), για τη δεύτερη σεζόν του «Forget the Drums» (Ξέχνα τα Τύμπανα) από την Άννα Ντιοσντάντο. Στο έργο, σε σκηνοθεσία του Βίκτωρ Κόντε, η Ελένα συμμετείχε στο ρόλο της Φιούρι (Αλίσια). Στις 14 Νοεμβρίου 2008, άνοιξε το El libro de las aguas, σε σκηνοθεσία του Αντόνιο Γκιμένεζ-Ρίκο. Βασίζεται στο βιβλίο με το ίδιο όνομα του Αλεχάντρο Λόπεζ Αντράντα, και η Ελένα έπαιξε τον ρόλο της Αμαλίας. Στις αρχές του 2009 συμμετείχε στο βίντεο κλιπ «La Lola». Το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη γιαγιά της, "La Faraona". Τον Μάιο του 2009 ήταν η φιγούρα της μάρκας υποδημάτων, «Coolway».Τον Αύγουστο του 2009, συμμετείχε στην ταινία Bad People.Τον Νοέμβριο του 2009, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού FHM στην ισπανική του έκδοση.Το 2013 εντάχθηκε στην 8η σεζόν του Amar en tiempos revueltos (Αγάπη σε ταραγμένους καιρούς). Ελένα Φουριάσε στην IMDb
Νικόλαος Καρμίρης

Ο Νικόλαος Ι. Καρμίρης (1930 - 31 Δεκεμβρίου 1977) ήταν Έλληνας θεολόγος, ιστορικός και φιλόλογος. Υπηρέτησε ως υπουργός των υπηρεσιακών κυβερνήσεων του Ιωάννη Παρασκευόπουλου. Πατέρας του ήταν ο διακεκριμένος θεολόγος Ιωάννης Καρμίρης.

 Γεννήθηκε το 1930 στη Λαμία και ήταν γιος του ακαδημαϊκού καθηγητή Ηθικής και Ιστορίας των Δογμάτων Ιωάννη Καρμίρη. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σορβόνη με αντικείμενα σπουδών την κλασική φιλολογία και την αρχαία Ιστορία. Ταυτόχρονα σπούδασε θεολογία στο ρωσικό Ινστιτούτο Άγιος Σέργιος του Παρισιού. Έπειτα συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Χαϊδελβέργη και τη Φρανκφούρτη, ενώ το 1958 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1965 εκλέχτηκε σε αυτήν τη Σχολή υφηγητής στην έδρα της αρχαίας Ιστορίας και το επόμενο έτος εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου δίδασκε το μάθημα του πρωτοχριστιανικού πνευματικού βίου. Το 1969 μετακλήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών και κατέλαβε, με ευρεία αποδοχή, την κενή έδρα της Αρχαίας Ιστορίας. Η ερευνητική του δραστηριότητα επικεντρώθηκε στην εξωτερική πολιτική της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας.Μετά τη Μεταπολίτευση κατηγορήθηκε για συνεργασία με το δικτατορικό καθεστώς της 21ης Απριλίου και έπειτα από απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου τέθηκε σε αργία 18 μηνών, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία του. Επανήλθε στα καθήκοντά του μετά τη λήξη της ποινής του, απεβίωσε όμως μετά από σύντομο χρονικό διάστημα. Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Καρμίρης συμμετείχε δύο φορές σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις, και τις δύο υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο. Συγκεκριμένα, ανέλαβε υφυπουργός Γεωργίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου από τις 3 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963 ενώ από τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 3 Απριλίου του 1967, συμμετείχε στην υπηρεσιακή κυβέρνηση ως υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως.
Ιωάννα της Γενεύης

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (π. 1040 - 1095) από τον Οίκο της Γενεύης ήταν κόρη του κόμη της Γενεύης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Τα πολύ μεταγενέστερα Χρονικά της Σαβοΐας την αναφέρουν ως κόρη του Ζιράρντ κόμη της Βουργουνδίας, που οι λόγιοι τον ταυτίζουν με τον Ζερόλντ της Γενεύης. To Χρονικό του Ωτκόμπ (Αltacumbae) αναφέρει ότι η σύζυγος του Αμεδαίου ήταν από τη Βουργουνδία, αλλά μάλλον αναφέρονται στη σύζυγο του Αμεδαίου Α΄. Ενώ αν η σύζυγος του Αμεδαίου Β΄ ήταν από τη Γενεύη, αυτό θα εξηγούσε το πώς ο Οίκος της Σαβοΐας απέκτησε τόσο νωρίς μία μεγάλη περιοχή της Γενεύης. Έκανε αρκετά παιδιά, δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα πόσα. Απεβίωσε 15 έτη μετά τον σύζυγό της Αμεδαίο Β΄, σε ηλικία 55 ετών. Παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Β΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα; Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Μανασσή κύριο του Κολινύ. Αουζιλία (Αουσιλία ή Ουιλία), παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Β΄ του Μπωζέ και απέκτησε τέσσερα παιδιά: Γκισάρ, Ουμπέρ, Γκιγκ και Ουγκ. Quoted in Previté-Orton, 243: uxor ejus [Amedei] de Burgondia.
Νέα Οδός Α.Ε.

Η Νέα Οδός Α.Ε. είναι εταιρεία δημοσίων έργων της Ελλάδας, η οποία από το 2010 έχει αναλάβει την κατασκευή και λειτουργία του μεσαίου τμήματος της Ιόνιας Οδού (Αυτοκινητόδρομος 5) (τμήμα Αντίρριο-Ιωάννινα), ενός τμήματος του Αυτοκινητοδρόμου 1 μήκους περίπου 172,5 χιλιομέτρων από τον Ανισόπεδο Κόμβο Μεταμόρφωσης Αττικής μέχρι τον Α/Κ Σκάρφειας του Μαλιακού Κόλπου, καθώς και του συνδετήριου κλάδου του Α1 (Α11), από το Σχηματάρι μέχρι την Χαλκίδα. Μέτοχοι της εταιρείας είναι οι όμιλοι ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ και FERROVIAL.

 Το μεγαλύτερο τμήμα της Ιόνιας Οδού κατασκευάστηκε από την Νέα Οδό Α.Ε. (εκτός από την παράκαμψη Άρτας) και παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 2017. Πλέον γίνονται εργασίες συντήρησης. Το τμήμα αυτό του Αυτοκινητοδρόμου 1 κατασκευάστηκε από το πρώην Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και πλέον σε αυτό το τμήμα γίνονται εργασίες συντήρησης από την Νέα Οδό. Ο Αυτοκινητόδρομος Σχηματαριού-Χαλκίδας κατασκευάστηκε και ολοκληρώθηκε από το πρώην Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. και πλέον γίνονται εργασίες συντήρησης από την Νέα Οδό. Σημαντικές εργασίες συντήρησης από την Νέα Οδό στο τμήμα αυτό έγιναν το 2015 με ασφαλτόστρωση και βάψιμο των λωριδών στην άσφαλτο. Διαδραστικός χάρτης Νέα Οδός Ο επίσημος ιστότοπος της Νέας Οδού Α.Ε.
Κερά Ηρακλείου

Η Κερά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Αποτελείται από δύο οικισμούς: την (Κάτω) Κερά, που σήμερα έχει 18 κατοίκους και την Άνω (Απάνω) Κερά, με 98 κατοίκους το 2001. Στο ίδιο Δημοτικό διαμέρισμα υπήχθη και η Μονή Καρδιωτίσσης. Απέχει από το Ηράκλειο περίπου 50 χιλιόμετρα και 25 χιλιόμετρα από το Λιμάνι Χερσονήσου. Είναι το τελευταίο ορεινό χωριό του Δήμου σε υψόμετρο 680 μ. στα σύνορα με το Οροπέδιο Λασιθίου και βρίσκεται μέσα στην κατάρρυτη και κατάφυτη κοιλάδα (ρυάκι της Παναγίας). Οι κάτοικοι παλαιότερα ήταν μυλωνάδες, ενώ σήμερα ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια. Κοντά στο χωριό υπάρχει και μεταλλείο σιδήρου.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κεράς περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Κερά και την Μονή Καρδιωτίσσης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άνω Κερά, η (65) Κερά, η (19) Μονή Καρδιωτίσσης, η (26)Συνολικά η κοινότητα έχει 110 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Βασιλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κεράς. Ο οικισμός έλαβε την ονομασία του από το Μοναστήρι της Κεράς Καρδιώτισσας, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια. Στη θέση του υψώματος Καρφί και στο ύψωμα Παπούρα (υψόμετρο 1.026 μ.) έχουν βρεθεί λείψανα προελληνικών πόλεων. Λόγω της θέσης του, παλαιότερα αναφέρεται με το όνομα Μηνυτής, επειδή στη θέση αυτή οι σκοποί εμήνυαν την παρουσία του εχθρού. Στα νεότερα χρόνια στην κατωφέρεια από τον Άγιο Γεώργιο Ασφεντάμη μέχρι το Κάτω Χωριό Κεράς βρίσκονταν 35 νερόμυλοι που κινούνταν με τα άφθονα πηγαία ύδατα της περιοχής. Εκεί αλέθονταν τα σιτηρά της επαρχίας Λασιθίου. Πάνω από την Κερά δεσπόζει το Καρφί, Μινωικό Ιερό Κορυφής της Υστερομινωικής περιόδου. Επίσης, από εδώ διέρχεται και το περίφημο ευρωπαϊκό φυσιολατρικό μονοπάτι Ε4. Ένα ακόμα περιπατητικό μονοπάτι ενώνει την Κερά με τις Γωνιές μέσα από το φαράγγι της Ρόζας. Ο οικισμός αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 με την ονομασία Mesomuri mettocchio με 83 κατοίκους. Ταξίδι. Χωριά του Δήμου Χερσονήσου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ασβέστιο

Το ασβέστιο (αγγλ.: calcium) είναι ένα χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 20 και ατομικό βάρος 40,078. Έχει θερμοκρασία τήξης 839 °C και θερμοκρασία βρασμού 1484,4 °C. Το σύμβολό του είναι Ca. Είναι μέταλλο δισθενές και μέλος της δεύτερης ομάδας του περιοδικού πίνακα, γνωστής ως «αλκαλικές γαίες».

 Σημαντικότερες χημικές ενώσεις του ασβεστίου είναι το οξείδιο του ασβεστίου, το υπεροξείδιο του ασβεστίου και τα άλατα του ασβεστίου. Στην Οργανική Χημεία διαπιστώνεται το ασβέστιο να ενώνεται κυρίως με αλκάλια δημιουργώντας επί το πλείστον ασταθείς οργανικές ενώσεις. Το ασβέστιο αποτελεί το 1,5% του σωματικού βάρους, δηλ. περίπου 1160 γραμμάρια. Το 99% του ασβεστίου απαντά στα οστά υπό μορφή συμπλόκου, το δε 1% ανευρίσκεται στα δόντια, το δέρμα και το πλάσμα του αίματος. Αναφορικά με το πλάσμα, το 60% του ασβεστίου βρίσκεται στην ιοντική του μορφή, Ca++, όπου είναι και βιολογικά ενεργό και σε 40% βρίσκεται υπό τη μορφή λευκωμάτων. Έχει δομικό ρόλο, συμβάλλει μαζί με το φώσφορο στην οστεοποίηση Πήξη του αίματος, είναι απαραίτητη η παρουσία του για τη μετατροπή της προθρομβίνης σε θρομβίνη Η συσπαστικότητα των μυών Ελάττωση της νευρομυϊκής διεγερσιμότητας Διατήρηση της συσταλτικότητας του καρδιακού μυός Απαραίτητο για την παραγωγή ορμονών Απαραίτητο για τη δράση και έκκριση ορμονών Απαραίτητο για τη διατήρηση της λειτουργικότητας της κυτταρικής μεμβράνης. Ενεργοποιεί διάφορα ένζυμα του οργανισμού Βρέφη: 360–540 mg, Παιδιά: 1200 mg, Ενήλικες: 1000 – 1200 mg, Έγκυες/θηλάζουσες: 1400–1600 mg, Αθλητές: 1600 – 2000 mg Δείτε επίσης Απορρόφηση ασβεστίου από τον οργανισμό. Σουσάμι: 1160 mg στα 100 g Παρμεζάνα: 1142 mg στα 100 g Γραβιέρα: 1099 mg στα 100 g Ελβετικό τυρί: 954 mg στα 100 g Ολλανδικό τυρί: 803 mg στα 100 g Κασέρι: 750 mg στα 100 g Γάλα, γιαούρτι, πράσινα φυλλώδη λαχανικά (σπανάκι, φασολάκια, μπάμιες, μαρούλι, βρούβες, μαϊντανός), μπρόκολο, αγκινάρες, λάχανο, ξερά σύκα, πορτοκάλι, ακτινίδιο, λευκό αλεύρι σόγιας, παξιμάδι, σαρδέλες, γαρίδες, γλώσσα, συκώτι, αβγό, μπακαλιάρος, ρεβύθια, φασόλια, καρύδια, ελιές, αμύγδαλα Οι παράγοντες που εμποδίζουν την απορρόφηση του ασβεστίου από τον οργανισμό είναι: Υποπαραθυρεοειδισμός Η έλλειψη βιταμίνης D ή αντίσταση σε αυτήν Η έλλειψη μαγνησίου Η παγκρεατίτιδα Η νεφρική ανεπάρκεια Η αύξηση ηλικίας Η πρόσληψη κορτικοστεροειδών Τα μειωμένα επίπεδα οιστρογόνων όπως στην κλιμακτήριοΗ απορρόφηση του ασβεστίου επηρεάζεται από Την πρόσληψη πρωτεϊνών στον οργανισμό Την λακτόζη Το χαμηλό pH Το Μαγνήσιο Το Κάλιο Τον Φώσφορο Την καφεΐνη Το Φυτικό οξύ Το Οξαλικό οξύ Τις άπεπτες φυτικές ίνες Το αυξημένο κορεσμένο λίπος Το άγχος και η έλλειψη άσκησης Μείωση της σωματικής ανάπτυξης του ατόμου Γένεση οστών πτωχής ποιότητας καθώς και οδοντοστοιχίας Δυσπλασία των οστών με προβλήματα όπως, ραχίτιδα (στα παιδιά), οστεομαλακία, οστεοπόρωση Άλλα προβλήματα όπως τετανία, νεφρολιθίαση κ.α. Χλωριούχο Ασβέστιο Φθοριούχο ασβέστιο (Φθορίτης) Βρωμιούχο ασβέστιο Θειικό ασβέστιο (Γύψος) http://www.dromostherapeia.gr/threptikes-ousies/asvesti.html
Κρασπεδωτή χελώνα

Η κρασπεδωτή χελώνα, Testudo marginata Schoepff, 1793 είναι ένα είδος χερσαίας χελώνας της οικογένειας Testudinidae, που απαντάται στη Ν. Βαλκανική χερσόνησο και την Ιταλία. Αποτελεί ένα από τα τρία είδη χερσαίας χελώνας στην Ελλάδα. Στη χώρα μας εκτός από το φερώνυμο υποείδος εντοπίζεται και το ενδημικό υποείδος Testudo marginata weissingeri Trutnau, 1994 (Ταΰγετος), το οποίο θεωρείται από μερικούς ερευνητές ως ξεχωριστό είδος, ενώ από άλλους συνώνυμο του φερώνυμου.

 Απαντάται στην Ελλάδα, την Ν. Αλβανία και την Ιταλία. Οι πληθυσμοί του είδους στην Ιταλία θεωρείται ότι έχουν προέλθει από ανθρωπογενή μεταφορά κατά την κλασική εποχή. Στην Ελλάδα εντοπίζεται στα νότια τμήματα της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Στερεά Ελλάδα, την Εύβοια, την Πελοπόννησο και ορισμένα νησιά του Αιγαίου (Σποράδες, νησιά Αργοσαρωνικού). Επίσης έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο σε αρκετές περιοχές εκτός της φυσικής της κατανομής, καθώς πληθυσμοί τους είδους μπορεί να παρατηρηθούν σε νησιά όπως η Πάρος, Νάξος, Λέσβος, Χίος. Απολιθώματα του είδους έχουν βρεθεί σε Κρήτη και Τήλο, περιοχές στις οποίες σήμερα δεν απαντά.
696 Λεονόρα

Η Λεονόρα (Leonora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,495. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης. Η Λεονόρα δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 354 Ελεονώρα.

 Η μέση διάμετρος της Λεονόρας εκτιμάται σε 75,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,077. Η Λεονόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 59 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αντώνιος Καρανδεινός

Ο Αντώνιος Καρανδεινός (Ιεράπετρα, 7 Φεβρουαρίου 1890 - 3 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ιεράπετρας από το 1947 ως το 1950. Επί των ημερών του θεμελιώθηκε το Νοσοκομείο Ιεράπετρας. Βραβεύτηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα για τη στρατιωτική του δράση.

 Ολοκλήρωσε το σχολαρχείο πριν ξεσπάσουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και υπηρέτησε αρχικά ως εθελοντής στο Πεζικό το 1912-13. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες και λίγο πριν υπογραφεί εκεχειρία τραυματίστηκε. Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στην Εθνική Άμυνα, στο Θ' Σύνταγμα Κρητών. Εν συνεχεία σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και το 1918 έλαβε το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Πολέμησε επίσης στις εκστρατείες της Μικράς Ασίας και της Ρωσίας και παραπέμφθηκε σε στρατοδικείο το 1935 για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Βενιζέλου. Αν και κρίθηκε αθώος, τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Μετά το 1939 οπότε κηρύχθηκε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ανακλήθηκε στην υπηρεσία και πολέμησε σε πολλές μάχες με το βαθμό του Ταγματάρχη. Έπειτα ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, πολεμώντας στην Εθνική Αντίσταση. Έναν χρόνο μετά τη λήξη του πολέμου αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Ήταν μέλος της Επιτροπής Συμφιλίωσης της Ιεράπετρας, που είχε συσταθεί με στόχο να αποσοβήσει τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Καρανδεινός θήτευσε ως δήμαρχος της Ιεράπετρας από τις 22 Φεβρουαρίου 1947 ως τις 26 Αυγούστου 1950. Επί δημαρχίας του στρώθηκε με άσφαλτο ο δρόμος από τον Ξεροπόταμο μέχρι το Δημαρχείο και ένα μέρος της οδού Στυλιανού Χούτα και κτίστηκε το Πολυϊατρείο (μετέπειτα Νοσοκομείο Ιεράπετρας). Πέθανε την άνοιξη του 1970 και η κηδεία του έγινε με στρατιωτικές τιμές και με δαπάνες του Δήμου (επί δημαρχίας Γεώργιου Κανουπάκη). Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της γενέτειράς του, Ιεράπετρας. Τζώρτζης Νίκος, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002 (β΄έκδοση), σελ. 49-50.
Ζαχράντ

Ο Ζαρέχ Γιαλντιζτζιγιάν (αρμενικά: Զարէհ Եալտըզճեան, τουρκικά: Zareh Yaldizciyan, 10 Μαΐου 1924 - 20 Φεβρουαρίου 2007), περισσότερο γνωστός υπό το φιλολογικό ψευδώνυμό του ως Ζαχράντ (αρμενικά: Զահրատ, τουρκικά: Zahrad), ήταν ποιητής ο οποίος έζησε στην Τουρκία και συνέγραφε ποιήματα στην αρμενική γλώσσα.

 Αρμενικής καταγωγής, ο Ζαχράντ γεννήθηκε στο δημοτικό διαμέρισμα του Νισάντασι, στην Κωνσταντούπολη της Τουρκίας. Ο πατέρας του, Μοβσές, ήταν νομικός, σύμβουλος, καθώς και μεταφραστής, για λογαριασμό του Υπουργείου Εξωτερικών Υποθέσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ο πατέρας του απεβίωσε, ενώ ο ίδιος ήταν ηλικίας, μόλις, τριών ετών. Η μητέρα του, Ανκινέ, καταγόταν από το δημοτικό διαμέρισμα της Σαμάτια. Ο Ζαχράντ μεγάλωσε με τον από την πλευρά της μητέρας του παππού του, Λεβόν Βαρτανιάν.Το 1942, αποφοίτησε από την Αρμενική Ιδιωτική Σχολή του Πανγκαλτί (τουρκικά: Özel Pangaltı Ermeni Lisesi), το τοπικό μεχιταριστικό αρμενικό λύκειο. Στη συνέχεια, φοίτησε στη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο, αποχώρησε προκειμένου να ξεκινήσει να εργάζεται. Λόγω του φόβου του πως η οικογένειά του δεν θα εκτιμούσε το γεγονός πως ο ίδιος επιθυμούσε να γίνει ποιητής, υιοθέτησε το φιλολογικό ψευδώνυμο «Ζαχράντ». Τον Νοέμβριο του 1963, παντρεύτηκε την Αναγίς Αντρεασιάν. Ο Λεβόν Ανανιάν, πρόεδρος της Ενώσεως Συγγραφέων Αρμενίας, χαρακτήρισε τον Ζαχράντ ως «μεγάλη βελανιδιά της διασπορικής ποίησης, του οποίου η λογοτεχνική κληρονομιά είχε βαθιά και σταθερή επιρροή στη σύγχρονη ποίηση όχι μόνο της διασποράς, αλλά κι εκείνη της ίδιας της Αρμενίας». Από την πλευρά του, ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Ρομπέρ Χαντετζιγιάν έχει αναφέρει πως «οι δρόμοι των ποιημάτων μας δεν οδηγούν στη Ρώμη, αλλά στον Ζαχράντ». Το ποιητικό έργο του έχει μεταφραστεί, συνολικά, σε 22 γλώσσες.Το 1999, ο Πρόεδρος της Αρμενίας, Ρομπέρτ Κοτσαριάν, παρασημοφόρησε τον Ζαχράντ με το Μετάλλιο Μοβσές Χορενατσί για τη συνεισφορά του στην αρμενική λογοτεχνία και πολιτισμό.
Ουντιαχορεσνέτ

Ο Ουτζαχορεσνέτ (Udjaḥorresnet) υπήρξε υψηλός υπάλληλος στην αρχαία Αίγυπτο στα τέλη της 26ης με αρχές της 27ς δυναστείας. Έφερε τον τίτλο του αρχίατρου. Ο συλημένος τάφος του βρίσκεται στο Αμπουζίρ, όπου έγιναν αρχαιολογικές ανασκαφές από το 1980 ως το 1993. Γνωστός ήταν από το άγαλμά του που βρίσκεται στα Μουσεία του Βατικανού. Η επιγραφή που είναι χαραγμένη επάνω στο άγαλμα δίνει πλήρη βιογραφία του. Στην βιογραφία αυτή ο Ουντιαχορεσνέτ αναγγέλλει την άφιξη των Περσών και αυτοαποκαλείται υποταγής των Καμβύση Β' και Δαρείου Α'. Είναι η μοναδική γραπτή μαρτυρία άφιξης Περσών το 525 π.Χ.

 John Baines: On the Composition and Inscriptions of the Vatican Statue of Udjahorresne. In: Peter Der Manuelian (Hg.): Studies in Honor of William Kelly Simpson. Boston 1996, S. 83–92. Alan B. Lloyd: The Inscription of Udjahorresnet. A Collaborator's Testament. In: Journal of Egyptian archaeology. Band 68, 1982, S. 166–180. Georges Posener: La Première Domination Perse en Égypte. Recueil d’Inscriptions Hiéroglyphiques. In: Bibliothèque d'Étude. Band 11, Kairo 1936, S. 1–26. Ursula Rössler-Köhler: Zur Textkomposition der naophoren Statue des Udjahorresnet/Vatikan Inv. Nr. 196. In: Göttinger Miszellen. Band 85, 1985, S. 43–54. Ladislav Bares: Abusir IV, The Shaft Tomb of Udjahorresnet at Abusir. Prag 1999, ISBN 80-7184-822-0 Miroslav Verner: La tombe d'Oudjahorresnet et le cimetière saïto-perse d'Abousir. In: Bulletin de l'Institut français d'archéologie orientale. Band 89, 1989, S. 283–290. http://www.livius.org/w/wedjahorresne/wedjahorresne.htm Αρχειοθετήθηκε 2014-03-25 στο Wayback Machine.
Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι

Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι (αγγλικά: I Still Know What You Did Last Summer) είναι αμερικανική-Μεξικάνικο ταινία τρόμου παραγωγής 1998 και αποτελεί συνέχεια της ταινίας Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997). Το σενάριο έγραψε ο Τρέι Κάλαγουεϊ και είναι βασισμένο στους χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν αρχικά για το μυθιστόρημα της Λόις Ντάνκαν. Οι Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ και Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ επιστρέφουν στους ρόλους τους από την πρώτη ταινία ενώ στο καστ προστίθενται οι Μπράντι και Μεκί Φάιφερ. Επίσης συμμετέχουν σε δευτερεύοντες ρόλους οι Τζέφρεϊ Κομπς, Τζένιφερ Εσποζίτο και Τζακ Μπλακ. Στις 15 Αυγούστου, 2006, η Columbia Pictures κυκλοφόρησε το Πάντα Θα Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι (I'll Always Know What You Did Last Summer), το οποίο κυκλοφόρησε απευθείας στο βίντεο, ενώ δεν συμμετείχε κανένας από τους συντελεστές ή ηθοποιούς των δύο πρώτων ταινιών. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-Ray στις 14 Ιουλίου 2009.

 Η Τζούλι Τζέιμς (Τζένιφερ Λαβ Χιουιτ) δεν έχει ξεχάσει τα φρικτά γεγονότα του περσινού καλοκαιριού, ούτε τους φίλους της που δολοφονήθηκαν από τον μυστηριώδη άνδρα με το γάτζο. Όταν η καλύτερή της φίλη, Κάρλα Γουίλσον (Μπράντι) κερδίζει ένα ταξίδι για τέσσερεις με προορισμό τις εξωτικές Μπαχάμες, η Τζούλi αρχίζει να πιστεύει πως η τύχη της αλλάζει. Αυτό που θα ζήσει όμως είναι ακόμα ένα καλοκαίρι τρόμου καθώς ο εφιάλτης που την καταδιώκει... αρνείται να πεθάνει. Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ στο ρόλο της Τζούλι Φρέντι Πρινζ Τζούνιορ στο ρόλο του Ρέι Μπράντι στο ρόλο της Κάρλα Μεκί Φάιφερ στο ρόλο του Ταϊρέλ Μάθιου Σετλ στο ρόλο του Γουίλ Μπένσον Τζένιφερ Εσποζίτο στο ρόλο της Νάνσι Μιουζ Γουάτσον στο ρόλο του Μπεν Μπιλ Κομπς στο ρόλο του Έστες Τζέφρεϊ Κομπς στο ρόλο του Κύριου Μπρουκς Ενώ η ταινία διαδραματίζεται στις Μπαχάμες, στην πραγματικότητα γυρίστηκε στο El Tecuani Costalagree Marina Resort, στo Τζαλίσκο του Μεξικό, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και στα στούντιο της Sony Pictures στο Κάλβερ Σίτι της Καλιφόρνια. Με προϋπολογισμό 24 εκατομμύρια δολάρια, το Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι άνοιξε στη 2η θέση με $16,5 εκατομμύρια σε 2.443 αίθουσες το πρώτο σαββατοκύριακό του. Έπεσε στην πέμπτη θέση την επόμενη εβδομάδα. Συνολικά η ταινία απέφερε $40.002.112 στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ παγκοσμίως συγκέντρωσε $84,000,000. Δεν Έχω Ξεχάσει το Περσινό Καλοκαίρι στο IMDb
Σασσουόλο

Το Σασσουόλο (ιταλικά: Sassuolo) είναι πόλη στην Ιταλία. Είναι δήμος, εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο της επαρχίας Μόντενα στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνα, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό περίπου 40.000 κατοίκους και βρίσκεται 17 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη Μόντενα. Η πόλη επίσης διασχίζεται από τον ποταμό Σέκχια.

 Η πρώτη ιστορική αναφορά στην πόλη της Σασσουόλο έγινε το 980 μ.Χ. Το 1078 οι πρόξενοι της Σασσουόλο συμμάχησαν με την Μόντενα. Το 1373 η πόλη πέρασε κάτω από τον έλεγχο της οικογένειας Έστε, από την απόφαση των ίδιων των κατοίκων της πόλης, με σκοπό να έχουν την δυνατότητα να παίρνουν νερό από τον ποταμό Σέκχια. Η πόλη ήταν κομμάτι του δουκάτου της Μόντενα μέχρι τον 19o αιώνα. Η Σασσουόλο βρίσκεται στην βόρεια Ιταλία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνα. Είναι στα σύνορα της επαρχίας της. Σημαντικά αξιοθέτα στην πόλη αποτελούν, το παλάτι της Σασσουόλο και η εκκλησία του Αγίου Τζουζέππε. Η Σασσουόλο έχει μία μεγάλη βιομηχανία πλακακίων, και αποτελεί ένα από τα βασικότερα οικονομικά κέντρα της περιοχής. Η ανάπτυξη της Σασσουόλο άρχισε από την δεκαετία του 50. Η Σασσουόλο έχει μία γνωστή ποδοσφαιρική ομάδα, ονόματι ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο, που παίζει στην πρώτη εθνική Ιταλίας, Σέριε Α, επίσης κατά την χρονιά 2016-2017 συμμετείχε στο Γιουρόπα Λιγκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sassuolo στο Wikimedia Commons
Γλα

Το Γλα (ή Γλας) είναι Μυκηναϊκή ακρόπολη, άγνωστης πόλης των Μινύων στην περιοχή του Κάστρου Βοιωτίας. Πιθανόν η οχύρωση αυτή να ήταν συλλογικό έργο πολλών γειτονικών πόλεων της Κωπαΐδας, που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Μινύων του Ορχομενού.

 Η ακρόπολη στο Γλα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση οχυρωμένη μυκηναϊκή ακρόπολη της Ελλάδος που έχει διατηρηθεί σήμερα και βρίσκεται πάνω σε χαμηλό βράχο που εξέχει κατά 20 με 40 μ., από την πεδιάδα. Η κατασκευή της ακρόπολης είχε γίνει με οικοδομικό υλικό γιγαντιαίους ογκόλιθους, στα πρότυπα των υπολοίπων κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Το μήκος της περιμέτρου του τείχους είναι 3 χιλιόμετρα, το δε πάχος 5-5,5 μέτρα. Η οχυρωμένη έκταση καλύπτει επιφάνεια 200 στρεμμάτων. Δεν είναι γνωστό σήμερα πως ονομαζόταν αυτή η οχυρωμένη τοποθεσία στην αρχαιότητα. Το τοπωνύμιο Γλα είναι πολύ μεταγενέστερο και πιθανόν είναι παραφθορά του αλβανικού κουλά που σημαίνει φρούριο. Η ακρόπολη χτίστηκε γύρω στο 1300 π.Χ. μετά την αποξήρανση της Κωπαΐδας. Το όνομα Γλα παραπέμπει στην αίγλη που πρέπει να είχε ηα πόλη. Πριν την αποξήρανση της λίμνης η τοποθεσία της ακρόπολης ήταν νησί. Η οχυρωμένη αυτή θέση είχε την δυνατότητα να ελέγχει τη βορειοανατολική πλευρά της Κωπαΐδας, αλλά και τα αποστραγγιστικά έργα που είχαν πραγματοποιήσει στην περιοχή οι Μινύες και ήταν ζωτικής σημασίας για την ευημερία τους. Η ακρόπολη καταστράφηκε γύρω στο 1200 π.Χ. και δεν ξαναλειτούργησε. Τα επόμενα χρόνια ακολούθησε η καταστροφή των αποξηραντικών και εγγειοβελτιωτικών έργων της Μυκηναϊκής περιόδου και η περιοχή του Γλα πλημμύρισε πάλι. Στην ακρόπολη του Γλα πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες ανασκαφές, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από Γάλλους αρχαιολόγους. Την περίοδο 1955-61 πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές από τον αρχαιολόγο Ι. Θρεψιάδη, αλλά και τις περιόδους 1981-83 και 1990-91 από τον αρχαιολόγο Σπύρο Ιακωβίδη και την Αρχαιολογική Εταιρεία. Μυκηναϊκή Ακρόπολη Γλα (Κάστρο) Αρχειοθετήθηκε 2021-04-17 στο Wayback Machine., Υπουργείο Πολιτισμού. Ανακτήθηκε 17/11/2009 Η εγκατάσταση στο Γλα, Το Βήμα, 28/04/2002. Ανακτήθηκε 17/11/2009 Γλας, Αθηναϊκή αρχαιολογική εταιρεία. Ανακτήθηκε 17/11/2009 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gla στο Wikimedia Commons
Περιφέρεια Παβλοντάρ

Η επαρχία Παβλοντάρ (καζακικά: Павлодар облысы, Pavlodar oblısı, پاۆلودار وبلىسى‎) είναι περιφέρεια του Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Παβλοντάρ, με πληθυσμό 322.851 κατοίκων: 742.475 (απογραφή 2009) 806.983 (απογραφή 1999). Συνορεύει στα βόρεια με τη Ρωσία, και με τις ακόλουθες περιφέρειες του Καζακστάν, την περιφέρεια Ακμόλα στα δυτικά, με την περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στα νοτιοανατολικά, με την περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν στα βορειοδυτικά και την περιφέρεια Καραγκάντα στα νότια. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά οι Ουκρανοί, μετανάστευσαν στο Παβλοντάρ στην εκστρατεία του Νικίτα Χρούστσοφ, την Καμπάνια των Παρθένων Χωρών. Ο ποταμός Ιρτίς ξεκινάει από τα όρη Αλτάι στην Κίνα προς τη Ρωσία μέσω της περιφέρειας, ενώ το κανάλι Ιρτίς-Καραγκάντα διασχίζει το δυτικό τμήμα της περιφέρειας, και τραβάει μερικό από το νερό του ποταμού προς το Εκιμπαστούζ και την Καραγκάντα. Το εθνικό πάρκο Μπαγιαναούλ βρίσκεται στην περιφέρεια, 100 χιλιόμετρα από το Εκιμπαστούζ.

 Η περιφέρεια διαιρείται σε δέκα επαρχίες και τις πόλεις Παβλοντάρ, Ακσού και Εκιμπαστούζ. Επαρχία Ακτογκάι, διοικητικό κέντρο το Ακτογκάι Επαρχία Μπαγιαναούλ, διοικητικό κέντρο το Μπαγιαναούλ Επαρχία Ιρτύς, διοικητικό κέντρο το Ερτίς Επαρχία Κασίρ, διοικητικό κέντρο το Κασίρ Επαρχία Λεμπιάζγιε, διοικητικό κέντρο το Ακκού Επαρχία Μάι, διοικητικό κέντρο το Κοκτομπέ Επαρχία Παβλοντάρ, διοικητικό κέντρο το Παβλοντάρ Επαρχία Σαρμπακτί, διοικητικό κέντρο το Σαρμπάκτι Επαρχία Ουσπέν, διοικητικό κέντρο η Ουσπένκα Επαρχία Ζελεζίν, διοικητικό κέντρο η ΖελεζίνκαΤρεις πόλεις έχουν καθεστώς πόλεις στην περιφέρεια Παβλοντάρ. Αυτές είναι το Παβλοντάρ, το Ακσού και το Εκιμπαστούζ. Η περιφέρεια φιλοξενεί ένα εύρος εθνοτικών ομάδων: Καζάκοι – 46,15% Ρώσοι – 38,26% Ουκρανοί – 6,39% Γερμανοί – 3,21% Τάταροι – 2,07% Λευκορώσοι – 0,86% Μολδαβοί – 0,39% Ινγκούς – 0,25% Τσετσένοι– 0,25% Αζέροι – 0,25% Μπασκίρ – 0,20% Άλλοι – 1,75% Σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία της απογραφής του 2009 η περιφέρεια έχει 729.512 κατοίκους (99% σε σχέση με το προβλεπόμενο αριθμό) και οι Καζάκοι έχουν μερίδιο το 47,7% του πληθυσμού. Επίσημη ιστοσελίδα της περιφέρειας
Γρεβενίτι Ιωαννίνων

Το Γρεβενίτι είναι ορεινό χωριό του δήμου Ζαγορίου στον νομό Ιωαννίνων. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 980 μέτρων στις απολήξεις της βόρειας Πίνδου, βορειοανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 193 κατοίκους.

 Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος το 1913, το Γρεβενίτι υπήχθη στην επαρχία Δωδώνης, ενώ από το 1997 μέχρι το 2010 αποτελούσε μέρος του δήμου Ανατολικού Ζαγορίου, του οποίου ήταν δημοτικό διαμέρισμα. Από το 2011, μετά τις αλλαγές που προέκυψαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του Προγράμματος Καλλικράτης, υπάγεται στον δήμο Ζαγορίου. Το χωριό καλύπτει έκταση 37.077 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, 22 κάτοικοι του χωριού εκτελέστηκαν από τις γερμανικά στρατεύματα. Σε κοντινή απόσταση από το Γρεβενίτι, βρίσκονται το μοναστήρι της Βουτσάς και το γεφύρι της Τσίπιανης. Στο Γρεβενίτι γεννήθηκε το 1846 ο εκπαιδευτικός Βράνος Βωζάνης, ενώ από τον οικισμό καταγόταν ο συγγραφέας και ιστορικός Λέανδρος Βρανούσης (1921 - 1993).
Έρως και Ψυχή (Κανόβα)

Το Έρως και Ψυχή (γαλλ. Psyché ranimée par le baiser de l'Amour, Η Ψυχή αναβιώνει με το φιλί του Έρωτα) είναι γλυπτό του Ιταλού Αντόνιο Κανόβα.

 Κατασκευάστηκε μεταξύ 1787 και 1793 ύστερα από παραγγελία του συνταγματάρχη Τζον Κάμπελ (John Campbell). Αγοράστηκε το 1801 από τον Ζοακίμ Μυρά (Joachim Murat) και φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου. Άλλες παραλλαγές του (1796-1800, 1800-1803) φιλοξενούνται επίσης σε διάσημα μουσεία. Το μαρμάρινο γλυπτό αναπαριστά ένα στιγμιότυπο του μύθου του Έρωτα και της Ψυχής από τον "Χρυσό Γάιδαρο" του Απουλήιου, και συγκεκριμένα την στιγμή που ο Έρωτας ξαναζωντανεύει την Ψυχή. Το έργο ανήκει στον κύκλο μυθολογικών αλληγοριών του Κανόβα. Παρουσίαση του γλυπτού από το Μουσείο του Λούβρου Ψυχή (μυθολογία)