IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τέρπυλλος Κιλκίς

Τέρπυλλος ή Τέρπυλος είναι χωριό στον νομό Κιλκίς. Το όνομα του σημαίνει γόνιμη γη (τερπ- ύλη). Έχει 613 μόνιμους κάτοικους (απογραφή 2021). Μέσα από το χωριό περνάει ο κύριος ρους του Γαλλικού ποταμού που πηγάζει από τα Κρούσσια όρη (περιοχή Άνω Θεοδωρακίου). Έχει υψόμετρο περίπου 300 μέτρα. Δίπλα στο χωριό υπάρχει λόφος στον οποίο βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, όπου και τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία αλλά και με την κτηνοτροφία.

 Η αρχαία Ελληνική πόλη "Τέρπυλος" ή "Τέρπυλλος" κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι την οχύρωσαν με ισχυρό τείχος, τμήματα του οποίου είναι εμφανή έως σήμερα. Αργότερα η πόλη γνώρισε ακμή κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όταν οχυρώθηκε εκ νέου για να αντιμετωπίσει επιδρομές εκ βορρά. Τμήματα της Βυζαντινής οχύρωσης φαίνονται έως και σήμερα. Με τον ερχομό των Οθωμανών, η πολίχνη καταστράφηκε και πλέον εγκαταστάθηκαν Τούρκοι, ενώ σταδιακά οι χριστιανοί κάτοικοι το εγκατέλειψαν. Μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία, ενώ αργότερα με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 εγκαταστάθηκε νέο κύμα προσφύγων. Οι πλειοψηφία των κατοίκων σήμερα κατάγονται από τη Θράκη (Ανατολική Θράκη και Βόρεια Θράκη) και τον Πόντο. Το χωριό χωρίζεται σε τρεις συνοικίες (μαχαλάδες). Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Παντελεήμων. Την γιορτή του άγιου (27 Ιουλίου) γίνεται μεγάλο πανηγύρι.
Λεπτόνιο

Τα λεπτόνια είναι θεμελιώδη (μη σύνθετα) σωματίδια ημιακέραιου σπιν (αυτοστροφορμή 1⁄2), τα οποία δεν μετέχουν σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις. Υπάρχουν δυο κύριες κατηγορίες λεπτονίων: τα φορτισμένα (ηλεκτρονιόμορφα λεπτόνια), και τα ουδέτερα λεπτόνια πιο γνωστά ως νετρίνο. Σε κάθε λεπτόνιο ύλης αντιστοιχεί ένα λεπτόνιο αντιύλης. Ένα βασικό σωματιδιακό ταξινομικό κριτήριο, αποτελεί η συμμετοχή ή μη στα διάφορα είδη αλληλεπιδράσεων. Έτσι, τα διάφορα σωματίδια χωρίζονται στα αδρόνια τα οποία μετέχουν σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις και στα λεπτόνια, τα οποία δεν μετέχουν σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις.

 Ιστορικά, η εισαγωγή του πρώτου λεπτονίου (του ηλεκτρονίου) στη θεωρητική περιγραφή των ατόμων, έγινε στο μοντέλο του Rutherford. Το 1933, ανακαλύφθηκε από τον (Anderson) ένα νέο σωματίδιο, το ποζιτρόνιο, ενώ την ίδια χρονιά εισάγεται το νετρίνο και το αντισωματίδιο του, με καθαρά θεωρητικά επιχειρήματα. Η πειραματική επαλήθευση του νετρίνου έγινε το 1953. Το 1936 ανακαλύπτεται πειραματικά το μιόνιο, αν και μόνο μετά το 1947 οι φυσικοί αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για ένα νέο είδος λεπτονίου, το οποίο διαθέτει και αυτό το αντισωματίδιό του. Η διάκριση μεταξύ των νετρίνων του ηλεκτρονίου και των νετρίνων του μιονίου διαπιστώθηκε σε πειράματα τα έτη 1962 και 1963. Τέλος, το 1976 ανακαλύφθηκε πειραματικά το σωμάτιο ταυ, αρκετά βαρύτερο σε σχέση με τα υπόλοιπα λεπτόνια. Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις για την ύπαρξη του αντίστοιχου νετρίνου και του σωματιδίου του, τα οποία δεν έχουν όμως παρατηρηθεί πειραματικά. Η ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη λεπτός, που σημαίνει ελαφρύς, σε αντιδιαστολή με τη λέξη αδρός που σημαίνει βαρύς, και χρησιμοποιήθηκε για τα βαρυόνια και τα μεσόνια. Η ονομασία αυτή δόθηκε καθώς το πρώτο λεπτόνιο που βρέθηκε, το ηλεκτρόνιο, ήταν πολύ ελαφρύτερο του πρωτονίου, και είναι ατυχής, καθώς έχουν ανακαλυφθεί αρκετά μεσόνια ή βαρυόνια, που είναι ελαφρύτερα των λεπτονίων. Και τα έξι λεπτόνια θεωρούνται σήμερα στοιχειώδη σωματίδια και συγκροτούν μια κατηγορία, που μαζί με εκείνη των κουάρκ αποτελούν τους δομικούς λίθους της ύλης. Έχουν όλα σπιν 1/2 (είναι δηλαδή φερμιόνια και δε μετέχουν σε ισχυρές αλληλεπιδράσεις). Τα λεπτόνια μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε διπλέτες, όπου το ένα σωματίδιο έχει μάζα και ηλεκτρικό φορτίο (όπως το ηλεκτρόνιο και το μιόνιο) και το δεύτερο είναι σχεδόν άμαζο και ηλεκτρικά ουδέτερο (όπως τα διάφορα νετρίνα). Μπορούμε λοιπόν να σχηματίσουμε τις παρακάτω διπλέτες: ( e − ν e ) ( μ − ν μ ) ( τ − ν τ ) {\displaystyle \qquad {\begin{pmatrix}e^{-}\\\nu _{e}\end{pmatrix}}\qquad {\begin{pmatrix}\mu ^{-}\\\nu _{\mu }\end{pmatrix}}\qquad {\begin{pmatrix}\tau ^{-}\\\nu _{\tau }\end{pmatrix}}} και τις αντίστοιχες για τα αντισωματίδιά τους. Τα λεπτόνια διαθέτουν έναν χαρακτηριστικό αριθμό, ο οποίος ονομάζεται λεπτονικός αριθμός, και ο οποίος διατηρείται στις διάφορες αντιδράσεις. Υπάρχουν τρεις λεπτονικοί αριθμοί: ο ηλεκτρονικός, ο μιονικός και ο ταυ, τους οποίους διαθέτουν τα αντίστοιχα σωματίδια και τα νετρίνα τους. Είναι γνωστό ότι οι μάζες των νετρίνων είναι μη-μηδενικές, εξ' αιτίας των ταλαντώσεων των νετρίνων, αλλά παραμένουν πολύ μικρές για να μετρηθούν, μέχρι τις αρχές του 2007.
Πάρκο του Λα Βιλέτ

Το Πάρκο του Λα Βιλέτ (Parc de la Villette) βρίσκεται στα ανατολικά της πόλης του Παρισιού, στο 19ο διαμέρισμα και είναι μια τεράστια έκταση, διαμορφωμένη σε μεγάλο πάρκο ψυχαγωγίας, με κήπους, παιδικές χαρές, καφετέριες και χώρους προβολής των τεχνών και των επιστημών. Καλύπτει έκταση 55 εκταρίων και βρίσκεται στη θέση που βρίσκονταν τα παλιά σφαγεία και η αγορά ζώων του Παρισιού (Μετρό: Porte de la Villette). Η σχεδίαση του πάρκου και των εγκαταστάσεών του ανήκει στο διάσημο Ελβετό αρχιτέκτονα Μπερνάρ Τσουμί (Bernard Tschumi). Το έργο πραγματοποιήθηκε μεταξύ των ετών 1984 και 1987. Περιλαμβάνει ένα μουσείο επιστημών, αίθουσα συναυλιών, εκθεσιακό περίπτερο, κινηματογράφο και μουσικό κέντρο.

 Το πάρκο φιλοξενεί πληθώρα μουσείων, συναυλιακούς χώρους, μουσικές σκηνές, θέατρα, όπως επίσης και παιδικές χαρές. Περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων: Μουσείο Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας (Cité des Sciences et de l'Industrie), το μεγαλύτερο μουσείο επιστημών στην Ευρώπη. Le Zénith, συναυλιακός χώρος, χωρητικότητας 6.300 ατόμων Τον πολιτιστικό χώρο Πόλη της Μουσικής, που περιλαμβάνει το μουσείο της Μουσικής με ιστορικά μουσικά όργανα και συναυλιακό χώρο. Φιλοξενεί επίσης το Ωδείο του Παρισιού. La Géode, ένας κινηματογράφος IMAX, που βρίσκεται μέσα σε ένα γεωδεσικό θώλο διαμέτρου 36 μέτρων. Η Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας (Cité des Sciences et de l'Industrie), μέσα στο Πάρκο της Βιλέτ, στεγάζεται σε ένα κτίριο ύψους 40 μέτρων, σχεδιασμένο σε πέντε επίπεδα από τον αρχιτέκτονα Αντριάν Φαινσιλμπέρ (Andrien Fainsilber). Εντυπωσιακό είναι το Πλανητάριο, με ένα αμφιθέατρο 260 θέσεων, όπου γίνονται προβολές με ειδικά οπτικά και ηχητικά εφέ, που δημιουργούν εικόνες των άστρων και των πλανητών. Στα ενδιαφέροντα εκθέματα περιλαμβάνονται ένα δείγμα του ευρωπαϊκού πυραύλου Αριάν (Ariane), ένα μοντέλο σε φυσικό μέγεθος του γαλλικού μαχητικού αεροσκάφους Μιράζ (Mirage), ενώ κοντά στο ναυτικό μουσείο εκτίθεται «Ο Αργοναύτης», ένα υποβρύχιο του 1950. Η πιο εκπληκτική κατασκευή στην πόλη των επιστημών είναι η αίθουσα προβολών Ζεόντ (La Géode), μια γιγαντιαία σφαίρα με διάμετρο 36 μέτρων, που καλύπτεται με 6.500 τρίγωνα από ανοξείδωτο ατσάλι. Στο εσωτερικό, μια ημισφαιρική οθόνη 1.000 τετραγωνικών μέτρων προβάλλει ταινίες για τη φύση και το διάστημα. «ΠΑΡΙΣΙ» (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 234 - 239, Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Parc de la Villette στο Wikimedia Commons
Ρομπέρ Ενρικό

Ο Ρομπέρ Ενρικό (γαλλικά: Robert Giorgio Enrico), (13 Απριλίου 1931-23 Φεβρουαρίου 2001), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Γεννήμενος στη Γαλλία από Ιταλούς μετανάστες συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς του γαλλικού κινηματογράφου, όπως ο Μπουρβίλ, Λίνο Βεντούρα, Αλέν Ντελόν και Μπριζίτ Μπαρντό.

 Fait d'hiver (1999) Saint-Exupéry: La dernière mission (1996) (TV) Vent d'est (1993) La Révolution française (1989) Le Hérisson (1989) (TV) De guerre lasse (1987) Zone rouge (1986) Au nom de tous les miens (1985) (mini TV Series) Au nom de tous les miens (1983) Pile ou Face (1980) L'Empreinte des géants (1980) Un neveu silencieux (1977) Le vieux fusil (1975) Le Secret (1974) Les Caïds (1972) Boulevard du Rhum (1971) Un peu, beaucoup, passionnément... (1971) Ho! (1968) Tante Zita (1967) Les aventuriers (1967) Les Grandes Gueules (1966) Le Théâtre de la jeunesse : La redevance du fantôme (1965) (TV) Contre point (1964) La Belle vie (1963) - Βραβείο Ζαν Βιγκό Au coeur de la vie (1963) - fe La Rivière du hibou Chickamauga (1962) L'oiseau moqueur (1962) Montagnes magiques (1962) Βιογραφία του Ρομπέρ Ενρίκο στην IMDb
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας (αγγλικά: Football New South Wales, FNSW) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Νέα Νότια Ουαλία (νότιο τμήμα) της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Σίδνεϊ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της πολιτείας, των πρωταθλημάτων όπως και του θεσμού του κυπέλλου.

 Η ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας ιδρύθηκε το 1882 ως Νότια Βρετανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (South British Football Soccer Association). Αντικαταστάθηκε το 1898 από τη Βρετανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales British Football Association), την οποία διαδέχθηκε το 1921 η Αυστραλιανή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Australian Soccer Association), την οποία διαδέχθηκε το 1957 η Ομοσπονδία Ποδοσφαιρικών Συλλόγων Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales Federation of Soccer Clubs). Έως το 2007 ονομαζόταν Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νέας Νότιας Ουαλίας (Soccer NSW), όταν πήρε την ονομασία Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Νότιας Ουαλίας (Football NSW). Επίσημος ιστότοπος
Γιάκομπ Πράνταουερ

Ο Γιάκομπ Πράνταουερ (γερμανικά: Jakob Prandtauer) ήταν Αυστριακός μπαρόκ αρχιτέκτονας, γεννημένος στο Σταντς (Τιρόλο) στις 16 Ιουλίου 1660 και αποβιώσας στο Σανκτ Πέλτεν στις 16 Σεπτεμβρίου 1726. Ο Πράνταουερ μαθήτευσε πλησίον του Χανς Γκέοργκ Άζαμ στο Σναν (Τιρόλο) από το 1677 έως το 1680. Σε αντίθεση με συγχρόνους του, όπως οι Χίλντεμπραντ και Φίσερ φον Έρλαχ, ο Πράνταουερ παρέμεινε αρχιτέκτονας επαρχιακού επιπέδου, καθώς το σύνολο των αρχιτεκτονικών έργων του κατασκευάστηκαν εκτός της Βιέννης, ενώ, επίσης, ήταν θρησκευτικού χαρακτήρα. Αποτελεί, μεταξύ άλλων, τον υπεύθυνο για την ανέγερση της Εκκλησίας των Καρμελιτών του Σανκτ Πέλτεν, καθώς και του μοναστηριού του Ντύρνσταϊν. Σημαντικότερο έργο του αποτελεί η ανακατασκευή του βενεδικτινικού αββαείου του Μελκ (1702-1740), της οποίας την διεύθυνση ανέλαβε από το 1702 έως τον θάνατό του.

 Ευρισκόμενο επί βραχώδους προεξοχής η οποία επιβλέπει τον Δούναβη, σε απόσταση 80 χμ. ανάντη της Βιέννης, το αββαείο ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα. Το 1702 ο Πράνταουερ ανέλαβε την διεύθυνση των εργασιών ανακατασκευής, μεταξύ των οποίων η εκκλησία (1702-1714) δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνον το 1734, με τον Γιόχαν Μίχαελ Ρόττμαϊρ να φιλοτεχνεί τις τοιχογραφίες της, με την βοήθεια του Ιταλού Αντόνιο Γκάλλι-Μπιμπιένα για τις οφθαλμαπάτες. Η κεντρική Αγία Τράπεζα είναι έργο του Αντόνιο Μπεντούτσι (1730). Η πρόσβαση στο αββαείο γίνεται μέσω αυλής περιτριγυρισμένης από παλαιά μετασκευασμένα τείχη. Τα κτίρια του Πράνταουερ έχουν σχήμα μεγάλου ορθογωνίου με μία επέκταση προς τα νότια. Η εκκλησία βρίσκεται στο βάθος μιας δεύτερης αυλής, η οποία συνεχίζεται με μια αναβαθμίδα, που επιβλέπει τον Δούναβη, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει πανοραμική θέα. Τα κυρίαρχα χρώματα του συμπλέγματος είναι μπεζ και λευκό, ενώ η οροφή του είναι κεραμοσκεπή. Παρεκκλήσιο του κάστρου του Τάλχαϊμ (1690) Πρεσβυτέριο του Χάτσεντορφ (1694-1700) Εκκλησία του Βάικεντορφ (μετατροπές) (1702-04) Προσκυνηματική εκκλησία του Σόνταγκμπεργκ του Αββαείου του Σαϊτενστέτεν (1706-18) Θόλος της προσκυνηματικής εκκλησίας του Μαρία Τάφερλ (1707-11) Εκκλησία των Καρμελιτών του Σανκτ Πέλτεν (διεύθυνση των εργασιών) (1708-12) Διάφορα τμήματα του Αββαείου του Γκάρστεν (1708-10) Προσκυνηματική εκκλησία του Κρίστκιντλ (1708/09) Συνέχιση της κατασκευής του Αββαείου του Σανκτ Φλόριαν (1708-26) Τμήμα του Αββαείου του Χέρτσογκενμπουργκ (1714-16) Κάστρο του Νόι-Πέρνσταϊν (1715-17) Μετατροπές του Καθεδρικού Ναού του Σανκτ Πέλτεν (1721-22) Επισκοπικό Παλάτι του Λιντς (1721-26) Κάστρο του Χοενμπρούν, πλησίον του Σανκτ Φλόριαν (1724-29) Γιόζεφ Μούνγκεναστ, ανιψιός και μαθητής του. Fichtner, Paula Sutter (2009). Historical Dictionary of Austria (2η έκδοση). Scarecrow Press. σελίδες 504. ISBN 978-0810855922. (Αγγλικά) Murray, Lorraine (2013). Austria, Croatia, and Slovenia. Britannica Guide to Countries of the European Union. Rosen Education Service. σελ. 224. ISBN 978-1615309702. (Αγγλικά)
Δρόσος Μανσόλας

Ο Δρόσος Μανσόλας (ή Μανσσόλας όπως υπέγραφε σε μερικές επιστολές) (1779 ή 1789 – 1860) από τη Θεσσαλία, ήταν Έλληνας αγωνιστής στην επανάσταση του 1821, Φιλικός και για αρκετά χρόνια πολιτικός στο νεοσυσταθέν ελληνικό κράτος, πληρεξούσιος εκλεγμένος σε πέντε εθνοσυνελεύσεις, υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις.

 Γεννήθηκε το 1779 ή το 1789. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Ιένας, στη Γερμανία. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, συμμετείχε στον αγώνα για την απελευθέρωση. Έλαβε μέρος στον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας το 1821, το προσωρινό όργανο διοίκησης της Στερεάς Ελλάδας. Ήταν πληρεξούσιος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1821 («εξ Αγράφων και πάσης Θεσσαλίας») . Το 1823 ήταν Έπαρχος Αθηνών και το 1824 εμφανίζεται ως Έπαρχος Τήνου . Στη συνέχεια έγινε πληρεξούσιος στην Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης στην αρχή του 1827 και στη συνέχεια στην Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας , αλλά και στην Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους, δύο χρόνια αργότερα το 1829. Κατά το 1833 είχε εγκατασταθεί στο Ζητούνι, έχοντας διοριστεί στη θέση του διοικητικού τοποτηρητή (Νομάρχη) Ζητουνίου, Μπουτουνίτσας και Ν.Πατρών. Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας, έγινε υπουργός στην Κυβέρνηση Άρμανσπεργκ του 1835 (γραμματέας της Επικρατείας επί των Εσωτερικών) και στην Κυβέρνηση Ρούντχαρτ του 1837 (υπουργός των Εσωτερικών). Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου στην οποία έλαβε μέρος, εκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση του 1843 ως πληρεξούσιος Ζητουνίου και πήρε μέρος στην επαναστατική κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά του 1843 ως υπουργός Οικονομικών και στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη του 1844 ως υπουργός επί των Εξωτερικών και του Βασιλικού Οίκου και των Οικονομικών. Το 1848 έγινε υπουργός επί των Εξωτερικών στην Κυβέρνηση Γεωργίου Κουντουριώτη. Από το 1847 μέχρι το 1856 ήταν γερουσιαστής. Το 1837 δημοσιεύθηκε το βιβλίο «Αλκιβιάδης» του Μάιζνερ, ελεύθερα μεταφρασμένου από το Γερμανικό, από τον Δρόσο Μανσόλα. Έχουν διασωθεί 18 επιστολές του στο αρχείο του Ιωάννη Κωλέττη οι οποίες βρίσκονται σε ψηφιοποιημένα αντίγραφα στην αρχειακή συλλογή της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα το 1860. Αντώνης Μακρυδημήτρης, Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000, εκδ.Καστανιώτης, Αθήνα, 2000, σελ.48
ΣΚ Ότερ

Η ΣΚ Ότερ ή Λόντον Ότερ (αγγλικά: Otter Swimming Club, London Otter) είναι βρετανικός κολυμβητικός σύλλογος με έδρα το Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1869 και είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος κολύμβησης και υδατοσφαίρισης του Λονδίνου. Εδρεύει στο Κεντρικό Λονδίνο και είναι από τους παλαιότερους και πιο γνωστούς κολυμβητικούς συλλόγους στη χώρα. Το 2019 γιόρτασε την 150η επέτειο από την ίδρυσή του. Διατηρεί τμήματα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών και ανταγωνιστικής κολύμβησης. Το τμήμα υδατοσφαίρισης είναι ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο σύλλογος διαθέτει τρεις ομάδες ανδρών, δύο γυναικείες ομάδες και τέσσερις εθνικές ηλικιακές ομάδες κοριτσιών.

 Ο σύλλογος έχει δύο ομάδες που αγωνίζονται στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης Γυναικών (BWPL). Η 1η ομάδα της Ότερ αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία και η Ότερ Λούτρα παίζει στη δεύτερη κατηγορία. H ομάδα συμμετέχει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 2012 (2011–τώρα) (BWPL)Super 5s (Swim Shop Trophy) (επίπεδο 1) Νικητές (2): 2013, 2018 Τσάμπιονσιπ 1 (Ότερ Λούτρα) (επίπεδο 2) Νικητές (2): 2013, 2014 Τσάμπιονσιπ 2 (Ότερ Λούτρα) (επίπεδο 3) Νικητές (1): 2012(1987–2009)Ντιβίζιον 2 (επίπεδο 2) Νικητές (1): 2008 Ντιβίζιον 3 (επίπεδο 3) Νικητές (1): 2006 Ντιβίζιον 4 (Ότερ Β) (επίπεδο 4) Νικητές (1): 2008 Το τμήμα των ανδρών ιδρύθηκε το 1869, έπαιξε στο πρώτο καταγεγραμμένο πρωτάθλημα Αγγλικής υδατοσφαίρισης το 1888 και ήταν ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Πρωταθλήματος Υδατοσφαίρισης το 1962. Ο σύλλογος έχει τρεις ομάδες οι οποίες αγωνίζονται στη Ντιβίζιον 3, στην Πρέμιερ Λιγκ του Λονδίνου, στο Πρωτάθλημα ASA, στην Ντιβίζιον 1 του Λονδίνου, στο Πρωτάθλημα Ταμσάιντ και στο Πρωτάθλημα Μίντλεσεξ. (1962–2009)Ντιβίζιον 2 (επίπεδο 2) Νικητές (2): 2004, 2006 Ντιβίζιον 3 (επίπεδο 3) Νικητές (1): 2002 Ντιβίζιον 4 (Ότερ 1869) (επίπεδο 4) Νικητές (1): 2006 Επίσημη ιστοσελίδα
Φουλερένιο

Τα φουλερένια είναι μια αλλοτροπική μορφή άνθρακα (όπως το διαμάντι, ο γραφίτης ή οι νανοσωλήνες άνθρακα). Είναι μια μοριακή μορφή καθαρού άνθρακα που σχηματίζουν κοίλα κλειστά δίκτυα σε σχήμα σφαιρικό ή μαξιλαριού. Ο πιο εξέχων εκπρόσωπος, το «μπακμινστερφουλερένιο» (C60) έχει σχήμα ποδοσφαίρου. Τα φουλερένια ανακαλύφθηκαν το 1985 από τους Harold Kroto, Rick Smalley, Robert Curl (Βραβείο Νόμπελ Χημείας 1996) και τους συνεργάτες τους σε φάσματα μάζας ατμών άνθρακα. Πέντε χρόνια αργότερα, ο φυσικός Κωνσταντίνος Φωστηρόπουλος κατάφερε να συνθέσει φουλερένια σε κλίμακα γραμμαρίων. Η σειρά των φουλερενίων περιλαμβάνει αυτά με 70, 76 και 84 έως και εκατοντάδες άτομα άνθρακα. Το C70, το δεύτερο σε αφθονία φουλερένιο, έχει το σχήμα αμερικανικής μπάλας ποδοσφαίρου.

 Η διάμετρος ενός φουλερένιου κυμαίνεται μεταξύ 0,7 ρκαι 1,5 nm. Αν και μεγάλα μόρια όσον αφορά τις διαστάσεις, τα φουλερένια παραμένουν συγκριτικά με τα οργανικά μόρια αρκετά μικρά. Είναι γενικά σταθερά μόρια και απαιτούν θερμοκρασίες της τάξεως των 1000 oC και άνω για να διασπαστούν οι δεσμοί μεταξύ των ανθράκων οι οποίοι τα αποτελούν. Η επιφάνειά τους αποτελείται από πενταμελείς και εξαμελείς δακτυλίους άνθρακα. Οι πρώτοι δίνουν την απαραίτητη θετική καμπυλότητα προκειμένου να πάρει σφαιρική μορφή το μόριο: αρκούν το πολύ 12 πενταμελείς δακτύλιοι για αυτό το σκοπό. Η θέση των πενταμελών δακτυλίων έχει ιδιαίτερη σημασία για τη σταθερότητα του μορίου. Όταν πενταμελείς δακτύλιοι συνορεύουν, έχουμε ασταθές μόριο. Σταθεροποίηση ασταθών φουλερενίων μπορούμε να επιτύχουμε με άτομα της ΙΑ ομάδας του περιοδικού πίνακα να σχηματίζουν δεσμούς με τους άνθρακες του μορίου. Τέλος, για μεγάλο αριθμό ατόμων C το φουλερένιο τείνει να αποκτήσει μηδενική καμπυλότητα κατά τη διαδρομή όπου ενώνει 2 οποιουσδήποτε πενταμελείς δακτυλίους. Χαρακτηριστική είναι η χρήση των φουλερενίων στη Φαρμακευτική επιστήμη, καθώς συνδέονται με φάρμακα σε συστήματα μεταφοράς και λειτουργούν ως υποκαταστάτες. Τα φουλερένια έχουν σημαντική υδροφοβικότητα, όπως άλλα μόρια που χρησιμοποιούνται ως μεταφορείς στο περιβάλλον των κυττάρων. Χρήστος Β.Χρηστίδης: «Φουλερένια», Περισκόπιο της Επιστήμης, Ιανουάριος 1997, σελ. 79 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fullerene στο Wikimedia Commons Ιδιότητες του φουλερενίου C60 Αρχειοθετήθηκε 2021-01-16 στο Wayback Machine. Εισαγωγή στους φουλερίτες «Giant Fullerenes», μικρό κλιπ για τα γιγάντια φουλερένια Βελτιστοποιημένες δομές πολλών φουλερενίων και ισομερών
Άλκη Γουλιμή

Η Άλκη Γουλιμή (1926 – 2000) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας. Ήταν μία από τις πρώτες συγγραφείς που ασχολήθηκαν με την παιδική λογοτεχνία στη μεταπολεμική περίοδο. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Ειρήνη Λαχούρη.

 Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα και ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Γουλιμή και της Ειρήνης Πράτσικα. Από την πλευρά του πατέρα της καταγόταν από παλιά πολιτική οικογένεια του Μεσολογγίου ενώ από την πλευρά της μητέρας της από την πατρινή οικογένεια Πράτσικα. Πραγματοποίησε σπουδές ξένων γλωσσών ενώ άρχισε από μικρή ηλικία να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά, δημοσιεύοντας της μελέτες της στις αντίστοιχες παιδικές στήλες. Μεταξύ αυτών ήταν τα Ταχυδρόμος, Η Διάπλασις των Παίδων, Κόσμος της Ελληνίδος, και άλλα. Η πρώτη της εμφάνιση στα γράμματα έγινε το 1954 με κείμενα της σε περιοδικά για παιδιά, ενώ το 1956 υπήρξε συνεργάτιδα στην εκπομπή «Ώρα του Παιδιού» του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του ελληνικού κλάδου της Διεθνούς Οργάνωσης Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου και της Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών, μεταξύ άλλων. Απεβίωσε στις 29 Αυγούστου 2000 στην Αθήνα. Έγραψε κυρίως παραμύθια και παιδικά μυθιστορήματα, ενώ ασχολήθηκε επίσης με μεταφράσεις έργων από τα γερμανικά και τα γαλλικά. Ακόμη, έργα της μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες. Μερικά έργα της έχουν βραβευθεί με επαίνους και βραβεία. Μεταξύ αυτών βραβεία από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, το Υπουργείο Πολιτισμού, το διεθνές βραβείο Άντερσεν και την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής: Το μυστικό του κόκκινου σπιτιού, 1960 Ο χαμένος θησαυρός, 1962 Οι δυο άγκυρες, 1963 Ο μυστηριώδης επισκέπτης, 1966 Ο χρυσαφένιος κρίνος, 1968 Η σοφή Ασπασώ, 1970 Η εξαφάνιση του Ανταίου, 1974 Τα παραμύθια της μανούλας, 1980 Μια φορά κι έναν καιρό, άλλοτε και τώρα, 1981 Ο κήπος του Αγγελάκη Η ακατάδεχτη πεταλούδα Οι τρεις φίλοι Η Αργοναυτική εκστρατεία Τα άγρια ζώα και τα παιδιά τους Άλκη Γουλιμή στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Φρειδερίκος Γουλιέλμος του Τσέσυν

Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος, πολων. Fryderyk Wilhelm cieszyński (9 Νοεμβρίου 1601 - 19 Αυγούστου 1625) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1617).

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αδάμ-Βεντσεσλάου δούκα του Τσέσυν και της Ελισάβετ Κέττλερ, κόρης του Γκότταρντ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγκάλλια. Απεβίωσε 24 ετών και ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Οπόλε-Τσέσυν. Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθη) Μαρία-Μαγδαληνή π.1624-π.1661, βαρόνη του Χόενσταϊν (ο τίτλος αυτός της δόθηκε από τον Φερδινάνδο Γ΄ των Αψβούργων). Παντρεύτηκε πρώτα τον Τλουκ του Τοσχόνοβιτς, στρατάρχη του κάστρου Τσέσυν και μετά τον Νίκολας Ρούντσκι. Panic, Idzi (2002). Poczet Piastów i Piastówien cieszyńskich. Cieszyn: Urząd Miejski. ISBN 83-917095-4-X. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy, Genealogy of the Dukes of Cieszyn Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, συντομογραφικά ΕΠΣΕ, είναι ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ). Αποτελεί ένωση προσώπων και τα προγράμματά του διαχειρίζεται η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ΕΤΕΠΕ Εταιρεία Επικοινωνιακής και Πολιτικής Έρευνας. Πρόκειται για το ελληνικό μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (International Helsinki Federation for Human Rights), η οποία είχε ως σκοπό την υποστήριξη και τη δημοσιοποίηση των αρχών της τελικής πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που υπογράφηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Αύγουστο του 1975, γνωστές και ως «Συμφωνίες του Ελσίνκι». Η Διεθνής Ομοσπονδία Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα χρεοκόπησε λόγω οικονομικού σκανδάλου και διαλύθηκε την 27η Νοεμβρίου του 2007. Ο πρώην οικονομικός διευθυντής της, Αυστριακός Rainer Tannenberger, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για υπεξαίρεση 1,2 εκατομμυρίων ευρώ. Όταν διαλύθηκε η Ομοσπονδία, είχε 46 μέλη από τις χώρες του ΟΑΣΕ που συνέχισαν να λειτουργούν.

 H πρακτική του Παρατηρητηρίου να οδηγεί στην δικαιοσύνη διάφορα υποθέσεις που θεωρεί ότι παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα οδήγησε μερίδα του τύπου στον χαρακτηρισμό αυτής του της δράσης ως απόπειρας φίμωσης και του -πολλάκις καταδικασθέντος επί ψευδεί καταμηνύσει-εκπροσώπου αυτού, Παναγιώτη Δημητρά, ως εθνικού μηνυτή. Το 2017 μήνυσε τη συγγραφέα και δημοσιογράφο Σώτη Τριανταφύλλου για τη φράση της: «αν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος), θέλουν να αποφύγουν τον στιγματισμό, πρέπει να κατέβουν μαζικά στους δρόμους –σήμερα, τώρα– και να διαμαρτυρηθούν για τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας που διαπράττονται στο όνομα του Αλλάχ. Όμως, θα επιμείνω: όπως έλεγε ο Μάρκο Πόλο, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι.»" Μερίδα του τύπου χαρακτήρισε τη μήνυση ως απόπειρα λογοκρισίας.Το 2019 κατέθεσε μήνυση ενάντια στην ΜΚΟ «Κιβωτός του Κόσμου» για υποκίνηση μίσους, καθώς σε δύο επιστολές της στο Δημοτικό Συμβούλιο Χίου, χαρακτήρισε τους ανήλικους μετανάστες στη Χίο ως δημόσιο κίνδυνο, λόγω της κουλτούρας τους. Κατακρίθηκε από μερίδα του τύπου ως νομικός εκφοβισμός και άδικη στοχοποίηση.Το 2020 κατάγγειλε την αστυνομική βια (προσομοίωση βιασμού, ξυλοδαρμοί κ.α) από τα ΜΑΤ σε διαδηλωτές.Στις αρχές του 2020, κατάγγειλε πως τον Νοέμβριο του 2019, η αστυνομία είχε βασανίσει και πλαστογραφήσει την υπογραφή μέλους του Ρουβίκωνα. Ανθρώπινα δικαιώματα Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (αραβικά: الاتحاد الاماراتي لكرة القدم‎, αγγλικά: United Arab Emirates Football Association, UAEFA) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εδρεύει στο Ντουμπάι και είναι μέλος της AFC. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Pro League Committee υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

 Το 2010, η UAEFA συνεργάστηκε με την Mubadala Development Company για να ξεκινήσει το UAEFA Grassroots Festivals, μια κρατική εκστρατεία για την πρόσληψη και εκπαίδευση νέων παικτών.Τον Ιούλιο του 2011, υπογράφηκε τριετής συμφωνία χορηγίας με την Panasonic. Τον Ιανουάριο του 2016, η UAEFA υπέγραψε σύμπραξη με την Αμερικανική Ακαδημία Αθλητισμού για να παρασχεθεί στην ομοσπονδία των Εμιράτων πρόγραμμα αδειοδότησης φορέων ποδοσφαιρικών συλλόγων.Τον Δεκέμβριο του 2016, η UAEFA ανανέωσε τη συνεργασία της με την Ιαπωνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Το Φεβρουάριο του 2017, η UAEFA προειδοποίησε 46 ποδοσφαιριστές (συμπεριλαμβανομένου του Ασαμόα Γκιάν) σχετικά με τα ακατάλληλα χτενίσματα που δεν συμμορφώνονταν με τις κατευθυντήριες γραμμές του Ισλάμ.Τον Οκτώβριο του 2017, η UAEFA ζήτησε να αναβληθεί το 23ο Αραβικό Κύπελλο του Κόλπου, ενώ επιλύθηκε το ζήτημα με το Κατάρ. Επίσημος ιστότοπος Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Αρχειοθετήθηκε 2018-07-28 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στον ιστότοπο της AFC
Κομοριανές προεδρικές εκλογές (2019)

Πρόωρες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις Κομόρες στις 24 Μαρτίου 2019 παράλληλα με τις περιφερειακές εκλογές. Ένας δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν στις 21 Απριλίου αν χρειαζόταν αλλά ο πρώην πρόεδρος Αζαλί Ασουμανί επανεξελέγη στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας.

 Μέχρι το 2018, η προεδρία των Κομορών εναλλασσόταν ανάμεσα στα τρία κύρια νησιά της χώρας. Ανζουάν, Μεγάλη Κομόρα και Μοελί . Οι εκλογές του 2010 περιορίζονταν στους υποψηφίους από το Μοελί και στις εκλογές του 2016 υποψήφιοι από την Μεγάλη Κομόρα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα είχαν ως αποτέλεσμα να εκλεγεί ένας πρόεδρος από το Ανζουάν. Ωστόσο, ένα συνταγματικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2018, επέτρεψε στους ψηφοφόρους να εγκρίνουν συνταγματικές τροπολογίες που κατέρριψαν το σύστημα της εναλλαγής και καθιέρωσαν ένα κανονικό σύστημα δύο γύρων στο οποίο ένας υποψήφιος που λαμβάνει την πλειοψηφία των ψήφων εκλέγεται από τον πρώτο γύρο, διαφορετικά θα διεξαχθεί και δεύτερος γύρος. Οι αλλαγές μετέφεραν επίσης τις επόμενες προεδρικές εκλογές για το 2019 και επέτρεψαν στον πρώην πρόεδρο Αζαλί Ασουμανί να διεκδικήσει μια δεύτερη θητεία. Το δημοψήφισμα οδήγησε σε βίαιες διαμαρτυρίες και ένοπλη εξέγερση στο Ανζουάν τον Οκτώβριο του 2018, η οποία κατεστάλη από τον στρατό έπειτα από αρκετές ημέρες. Συνολικά 20 υποψήφιοι εγγράφηκαν για να λάβουν μέρος στις εκλογές, με το Ανώτατο Δικαστήριο να καθορίζει τον τελικό κατάλογο των επιλέξιμων συμμετεχόντων. Ο Ασουμανί διεκδίκησε την επανεκλογή του, ενώ στους υποψηφίους που επεχείρησαν να εγγραφούν περιλαμβάνονται δύο υποψήφιοι στις εκλογές του 2016 (οι Μοχάμετ Αλί Σοϊλιχί και Μουινί Μπαρακά) και ο Σαλίμ Σααντί, ο οποίος έλαβε μέρος στις προηγούμενες εκλογές του 2016 ως ανεξάρτητος. Επτά από τις 20 αιτήσεις απορρίφθηκαν, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του βασικού υποψηφίου της αντιπολίτευσης Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σουλέ. Μετά τις εκλογές, ο τέταρτος υποψήφιος Μοχάμετ Σοϊλί ζήτησε την ακύρωση των αποτελεσμάτων και κάλεσε σε εκστρατεία πολιτικής ανυπακοής. Στη συνέχεια συνελήφθη.
Μαύρη πεύκη

Η μαύρη πεύκη ή μαυρόπευκο (επιστημονική ονομασία: Pinus nigra) είναι ψηλό δέντρο που φτάνει σε ύψος μέχρι και τα 45 μέτρα. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και οι βελόνες του μετρίου μεγέθους. Απαντάται στη νότια Ευρώπη και στα βουνά των βόρειων αφρικανικών χωρών, με μεγάλη ενδοειδική ποικιλότητα. Το ξύλο του έχει ερυθρωπό χρώμα εσωτερικά, είναι καλής ποιότητας, χρησιμοποιείται στις οικοδομές, στη ναυπηγική και ως στύλος στήριξης καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος. Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται στην Ελλάδα σε ορεινά και ημιορεινά εδάφη, με υψόμετρο από 400 μέχρι 1800 μέτρα, μερικές φορές μέχρι 2000, σε ασβεστολιθικά και οφιολιθικά πετρώματα με αυξημένη υγρασία. Βρίσκεται σε δάση στην οροσειρά της Πίνδου, στα βουνά της Μακεδονίας, στην Πελοπόννησο και στο Δάσος Τροόδους στην Κύπρο, ενώ λίγες υπάρχουν και στα βουνά της Κρήτης και στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Λέσβο, Θάσο και Σάμο. Μια ιδιαίτερη εξαίρεση είναι το παράκτιο δάσος μαύρης πεύκης στα Πετρωτά Αλεξανδρούπολης, το οποίο αποτελείται από δέντρα νάνους.

 Η μαύρη πεύκη είναι ένα μεγάλο αειθαλές δέντρο, με ύψος 20-55 μέτρα κατά την ωριμότητα. Ο φλοιός είναι γκρι προς κίτρινο-καφέ και χωρίζεται με λωρίδες σε φολιδωτές πλάκες. Τα φύλλα («πευκοβελόνες») είναι πιο λεπτά και πιο ευέλικτα στους δυτικούς πληθυσμούς.Οι κώνοι γύρης και σπερμάτων εμφανίζονται από τον Μάιο έως τον Ιούνιο. Οι ώριμοι κώνοι έχουν μήκος 5 με 10 εκατοστά και έχουν στρογγυλοποιημένες φολίδες. Καθώς ωριμάζουν, το χρώμα τους μεταβάλλεται από πράσινο σε γκρι ή απαλό κίτρινο από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Νοέμβριο, περίπου 18 μήνες μετά από τη γονιμοποίηση. Οι σπόροι είναι σκούροι γκρι, με μήκος 6 έως 8 χιλιοστά, με ένα κίτρινο φτερό μήκους 20-25 χιλιοστών που βοηθά την εναέρια εξάπλωσή τους όταν οι κώνοι ανοίγουν, από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στα 15 με 40 χρόνια, με τα δέντρα να εμφανίζουν ένα μέγιστο στην παραγωγή σπόρων κάθε 2 με 5 χρόνια. Οι σπόροι δεν μπαίνουν σε λήθαργο και η βλάστησή τους αρχίζει την ίδια άνοιξη που απελευθερώθηκαν από τον κώνο. Η μαύρη πεύκη αναπτύσσεται με μέτρια ταχύτητα, περίπου 30 με 70 εκατοστά κάθε χρόνο. Συνήθως έχει μια στρογγυλή, κωνική κόμη, που γίνεται ακανόνιστη καθώς αναπτύσσεται. Το δέντρο μπορεί να ζήσει αρκετά χρόνια, με κάποια δέντρα να έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 500 ετών. Χρειάζεται άφθονο φως για να αναπτυχθεί σωστά και δεν ανέχεται τη σκιά (φωτόφυτο), ενώ είναι ανθεκτική στο κρύο και τον παγετό. Σε αντίθεση με τη χαλέπιο πεύκη, με την οποία μερικές φορές συνυπάρχει, η μαύρη πεύκη δεν έχει μηχανισμούς αναγέννησης μετά από πυρκαγιά, κάτι που δυσκολεύει τη φυσική αναγέννηση των δασών μαύρης πεύκης που έχουν καεί.
Σταν Λι

Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ (αγγλικά: Stanley Martin Lieber, 28 Δεκεμβρίου 1922 - 12 Νοεμβρίου 2018), περισσότερο γνωστός ως Σταν Λι, ήταν Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης, αρχισυντάκτης και επίτιμος πρόεδρος της εταιρίας Marvel Comics. Σε συνεργασία με εικονογράφους όπως ο Τζακ Κίρμπι και ο Στιβ Ντίτκο, ο Λι δημιούργησε δημοφιλείς χαρακτήρες κόμικς όπως ο Spider-Man, οι Fantastic Four, οι X-Men, ο Hulk, ο Thor, ο Iron Man, ο Daredevil, ο Doctor Strange και πολλοί άλλοι, μεταμορφώνοντας τη Marvel Comics από μικρό εκδοτικό οίκο σε μεγάλη επιχείρηση, με παρουσία σε πολλούς κλάδους ψυχαγωγίας. Θεωρείται ένας από τους βασικότερους θεμελιωτές των σύγχρονων κόμικς. Στις 17 Νοεμβρίου του 2008 τιμήθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ με το Εθνικό Μετάλλιο των Τεχνών, τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική διάκριση της χώρας. Ήταν νυμφευμένος με την Τζόαν Λι (1922-2017).

 Ο Στάνλεϊ Μάρτιν Λίμπερ γεννήθηκε στη γωνία της 98ης οδού West και West End Avenue στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, στο διαμέρισμα των Ρουμανο-εβραίων μεταναστών γονέων του, της Σίλια (το γένος Σόλομον) και του Τζακ Λίμπερ. Ο πατέρας του ήταν ράφτης. Εργάστηκε μόνο σποραδικά μετά τη Μεγάλη Ύφεση, μέχρι που και η οικογένεια μετακόμισε στο Fort Washington Avenue, στο Washington Heights, στο Μανχάταν. Όταν ο Λι ήταν σχεδόν 9 ετών, γεννήθηκε ο αδελφός του, Λάρι. Είχε πει πως το 2006, ως παιδί, είχε επηρεαστεί από τα βιβλία και τις ταινίες, ιδίως εκείνες με τον Έρολ Φλυν σε ηρωικούς ρόλους. Στην εφηβεία του, η οικογένεια μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Μπρονξ. Ο Λι το περιέγραφε ως «ένα διαμέρισμα τρίτου ορόφου με θέα από πίσω», με τον ίδιο και τον αδελφό του να μοιράζονται ένα υπνοδωμάτιο και τους γονείς τους, να κοιμούνται σε έναν πτυσσόμενο καναπέ. Στα νιάτα του εργάστηκε σε θέσεις μερικής απασχόλησης, όπως να γράφει νεκρολογίες για μια υπηρεσία ειδήσεων και δελτία τύπου για το Εθνικό Κέντρο Φυματίωσης. Έκανε παράδοση σάντουιτς για το φαρμακείο Jack May στα γραφεία στο Ροκφέλερ Σέντερ, εργάζεται ως κλητήρας για έναν κατασκευαστή παντελονιών, εγκαινιάζοντας στο θέατρο Rivoli στο Μπρόντγουεϊ, και πουλώντας συνδρομές στην εφημερίδα New York Herald Tribune. Αποφοίτησε το λύκειο νωρίς, σε ηλικία 16,5 ετών το 1939, και εντάχθηκε στο WPA Federal Theatre Project. Σταν Λι στην IMDb Σταν Λι, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Διοίκηση Ιταλίας Αννοναρίας

Η Διοίκηση της Ιταλίας Αννοναρίας ήταν διοικητική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου συνέχισε να υπάρχει και στην πρώιμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αρχικά, δημιουργήθηκε από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό (284-305), με πρωτεύουσα το Μεδιολάνο και διοικούνταν από έναν βικάριο.

 Η διοίκηση περιλάμβανε το βόρειο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου και ορισμένες περιοχές της Ιλλυρίας. Οι κάτοικοι υποχρεούνται να παρέχουν τη διοίκηση και τα στρατεύματα, που διατίθενται για το Μιλάνο και τη Ραβένα, αλλά και την τροφοδοσία τους σε εφόδια, κρασί και ξύλο. Σε μια επακόλουθη μεταρρύθμιση, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μέγας δημιούργησε τη νέα διοίκηση της Ιλλυρίας (379), αποσπώντας επαρχίες από την Ιταλία Αννοναρία. Η διοίκηση φαίνεται να έχει διατηρηθεί και μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επειδή ο βικάριος Ιταλίας εξακολουθεί να υφίσταται στις σύγχρονες πηγές όχι στο Μιλάνο αλλά στη Γένοβα κατά το τέλος του έκτου αιώνα. Προφανώς ο βικάριος Ιταλίας Αννοναρίας, αρχικά ζούσε στο Μιλάνο αλλά μετά τις κατακτήσεις των Λομβαρδών (569) κατέφυγε στη Γένοβα. Πιθανώς ο βικάριος Ιταλίας εξαφανίστηκε με την κατάκτηση από τους Λομβαρδούς της Λιγουρίας το 643 ή λίγο πριν.Η μέγιστη πολιτική αρχή ήταν ο βικάριος Ιταλίας, γνωστές είναι οι εξής διαιρέσεις: Possibile geografia dell'Italia Annonaria La riorganizzazione amministrativa dell'Italia. Costantino, Roma, il Senato e gli equilibri dell'Italia romana, Enciclopedia Costantiniana (2013)
Εκλογές στο Πακιστάν

Το Σύνταγμα του Πακιστάν προβλέπει την διεξαγωγή εκλογών για την άνω και κάτω βουλή καθώς και για τα κοινοβούλια των ομόσπονδων κρατιδίων του Πακιστάν. Συνήθως διεξάγονται γενικές εκλογές κάθε πέντε χρόνια, δηλαδή τριπλές εκλογές για τις τρεις προαναφερθείσες περιπτώσεις. Οι βουλευτικές εκλογές αφορούν τα δύο σώματα του κοινοβούλιου. Η κάτω βουλή, που ονομάζεται Εθνοσυνέλευση, έχει 342 μέλη, από τα οποία 272 εκλέγονται απευθείας από χωρισμένες μονοεδρικές περιφέρειες. Οι υπόλοιπες μοιράζονται στα κόμματα ανάλογα με το ποσοστό που πήραν στις εκλογές και από αυτές, 60 προορίζονται για γυναίκες και 10 για μη Μουσουλμανικές μειονότητες. Στην άνω βουλή, στη Γερουσία, εκλέγονται 23 αντιπρόσωποι για κάθε ένα από τα τέσσερα ομόσπονδα κρατίδια του Πακιστάν, 8 μέλη επιλέγονται από την Κυβέρνηση και 4 μέλη εκλέγονται από την Εθνοσυνέλευση για να αντιπροσωπεύσουν την ομοσπονδιακή περιφέρεια της πρωτεύουσας Ισλαμαμπάντ, οπότε συνολικά υπάρχουν 104 μέλη. Τα δύο αυτά σώματα από κοινού εκλέγουν τον Πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο του Πακιστάν.

 Οι πιο πρόσφατες εκλογές ήταν οι γενικές εκλογές του 2018, άρα οι επόμενες προβλέπονται για το 2023. Οι γενικές εκλογές του 2008 ήταν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές που πραγματοποιούνταν μετά την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας το 1999. Η προεκλογική περίοδος στιγματίστηκε από την δολοφονία της αρχηγού της αντιπολίτευσης, Μπεναζίρ Μπούτο. Το κόμμα της, το Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε στις εκλογές, και εξασφάλισε 122 έδρες. Αν και οι έδρες αυτές δεν ήταν αρκετές για μία απόλυτη πλειοψηφία, κατάφερε να διορίσει δικό του πρωθυπουργό. Πάντως, η μεταβίβαση της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στο Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα θεωρήθηκε ανώμαλη. Στις 25 Ιουλίου 2018 διεξήχθησαν γενικές εκλογές. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Ίμραν Χαν, ηγέτης του κεντρώου κόμματος Πακιστάν Ταχρίκ ι Ινσάφ (PTI). Το απερχόμενο κόμμα, Πακιστανικός Μουσουλμανικός Σύνδεσμος -Ναουάζ (PML-N) ήρθε δεύτερο τόσο σε ψήφους όσο και σε έδρες στο κοινοβούλιο. Τέλος το Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα ήρθε τρίτο, όπως και στις προηγούμενες εκλογές. Η προεκλογική περίοδος ήταν τεταμένη και βίαιη, με το κυβερνών κόμμα να υποστηρίζει ότι δεν έχει ίσες ευκαιρίες και ότι άλλες δυνάμεις εξουσίας, όπως ο στρατός, προωθούσαν με διάφορους τρόπους τον Ίμραν Χαν. Τελικά η μεταβίβαση της εξουσίας ήταν ομαλή και παρά τις διαμαρτυρίες της, η αντιπολίτευση συμμετείχε στο νέο κοινοβούλιο.
Ευστάθιος Κολιαβάς

Ο Ευστάθιος (Τάκης) Κολιαβάς (28 Ιανουαρίου 1926 - 30 Οκτωβρίου 2017) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής και συγγραφέας. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Τάκης Μωλιοτάκης ως αρθρογράφος στις λαμιακές εφημερίδες και ερχόμενος στην Αθήνα "υιοθετεί" το διπλό επώνυμο, γι' αυτό υπέγραφε τα βιβλία του ως Τάκης Κολιαβάς -Μωλιοτάκης. Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1926 στον Μώλο Λαμίας. Εξ'ού και το ψευδώνυμο Μωλιοτάκης. Το 1948-1961 εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες της Λαμίας, ενώ την περίοδο 1962-1990 γίνεται στέλεχος ιδιωτικής εταιρείας (σήμερα συνταξιούχος). Μέλος, αρχικά της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών και κατόπιν της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και της Ένωσης Συντακτών Επαρχιακού Τύπου. Έχει τιμηθεί με βραβεία του Φ.Σ. Παρνασσός, της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων, του περιοδικού "Νέα Σκέψη", των "Δελφικών Αμφικτιονιών", της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του "Άγγελου Σικελιανού" Δήμου Σαλαμίνας, κ.ά. Η ιστοσελίδα http://www.moliotakis.eu είναι αφιερωμένη στην μνήμη του, παρέχοντας στο κοινό το έργο του.

 (1987) Μνήμη και Γραφή (2006) Μώλος Θερμοπυλών (Ιστορικά στοιχεία περιοχής, αλλά και της εποχής του περασμένου αιώνα) (2017) "SCRIPTA MANENT" (1966) Γυρισμός απ' τη χώρα των ονείρων (1967) Ένα παιδί μιλάει στο Θεό*(1970) Πικροί σταλαχτίτες (1972) Νοσταλγικοί αντίλαλοι (1974) Ορκοδοσία στον Ήλιο (1975) Ορεινή περιοχή (1976) Στόμα της φωτιάς (1977) Οπτογραφία (1979) Οι ρίζες (1980) Λυρικές αγγελίες (1981) Κουκίδες και ψηφία (1983) Παρουσιολόγιο, Το πρώτο (1983) Παρουσιολόγιο, Το δεύτερο (1986) Καθημερινές περιπτώσεις (Βραβείο Παρνασσού) (1988) Άγρια περιστέρια (1989) Σφήκες και μέλισσες (1990) Ρήματα και ρίμες (1991) Λόγειον σύμμετρο (1992) Χώμα και χρώμα (1993) Στην κόψη της γραφής (1993) Ντόσκο και άντμιρα (1994) Ραγισμένη πέτρα (1995) Στη σκιά των οίστρων (1996) Σημειολογία των καιρών (1997) Εσπερινή ακολουθία (1998) Ομήρων Οδύσσεια (1999) Θίασος..σκαιών (Σατυρικοί στίχοι) (1999) Έξυπνα..βλήματα(Σατυρικοί στίχοι) (2000) Οι παρά-βολές του Μώμου (Σατυρικοί στίχοι) (2000) Προσωπικά δεδομένα (2001) Ελληνικό πανόραμα (2002) Όμορφος κόσμος (2008) "ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" (2009) "ΜΙΖΑ-ΝΤΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ" (2011) "ΤΡΟΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ" (2012) "ΜΩΜΟΥ ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ" (2013) "ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ" (2014) "ΕΛΛΑΣ ΓΚΟΥΝΤΜΠΑΪ" (2014) "ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" (2014) "ΤΟ ΤΡΑΜ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ" (2015) "ΕΠΙ ΜΟΝΙΜΟΥ ΒΑΣΕΩΣ"
Άκτον Βέιλ

Το Άκτον Βέιλ (αγγλικά: Acton Vale) είναι μια βιομηχανική πόλη του Καναδά και βρίσκεται στην Επαρχία Κεμπέκ. Ιδρυμένη το 1862, η πόλη του Άκτον Βέιλ σήμερα έχει πληθυσμό 7.978 κατοίκους και η έκτασή της φτάνει τα 90.96 χμ² (στοιχεία 2008). Πήρε το όνομά της από το Άκτον, ένα προάστιο του Λονδίνου στην Αγγλία. Στο παρελθόν ήταν κέντρο παραγωγής χαλκού ενώ σήμερα διαθέτει βιομηχανία παπουτσιών, λάστιχου, και μάλλινων υφασμάτων. "La Pensée de Bagot" είναι η δημοτική εφημερίδα

 Η πόλη έχει πέντε σχολεία. Σχολείο Sacré-Coeur (βρεφονηπιακός σταθμός) Σχολείο Saint-André (πρωτοβάθμια εκπαίδευση) Σχολείο Roger-Labrèque (πρωτοβάθμια εκπαίδευση) Σχολείο Robert-Ouimet (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) Κέντρο κατάρτισης ενηλίκων. Éric Charbonneau (2009 - ) Juliette Dupuis (2005 - 2009) Maurice Coutu (2001-2005) Anatole Bergeron (1993-2001) Gaston Gigère (????-1993)Roger Labrèque (1974-1986) Henri Boisvert (1966-1974) J.Edmour Gagnon (1963-1966) Lucien Désautels (1962-1963) Roger Labrèque (1948-1962) J.W. Cantin (1942-1948) J. Antonio Leclerc (1940-1942) Dr Philippe Adam (1934-1940) Ernest Boisvert (1932-1933) Auray Fontaine (1928-1932) Ernest Boisvert (1926-1928) Auray Fontaine (1924-1926) Dr. Léon Gauthier (1922-1924) J.E. Marcile (1918-1922) Dr. F.H. Daigneault (1916-1918) Charles Viens (1915-1916) David Lemay (1914-1915) Dr. F.H. Daigneault (1905-1914) Pierre Guertin (1902-1905) Georges Deslandes (1901-1902) J.E. Marcile (1900-1901) Milton McDonald (1897-1900) Auguste Dalpé (1896-1897) Alfred St-Amour (1895-1896) Pierre Guertin (1893-1895) Alfred St-Amour (1891-1893) Charles Roscony (1881-1891) N.Η Dubois (1880-1881) Charles Roscony (1872-1880) Jérémie Morrier (1870-1872) J.A. Cushing (1868-1870) Charles F. McCallum (1866-1868) Jérémie Morrier (1864-1866) A.H. Dubrule (1863-1864) J.A. Cushing (1861-1863) Η πόλη διαθέτει αρκετούς τόπους λατρείας: Ρωμαϊκή καθολική εκκλησία Ευαγγελική εκκλησία Αγγλικανική εκκλησία Αίθουσα του Βασιλείου http://www.ville.actonvale.qc.ca https://web.archive.org/web/20180804014023/http://cldacton.qc.ca/ http://www.mrcacton.qc.ca http://www.statcan.ca http://www.cssh.qc.ca Αρχειοθετήθηκε 2011-05-11 στο Wayback Machine.
NGC 669

Ο NGC 669 είναι σπειροειδής γαλαξίας με ενεργό γαλαξιακό πυρήνα ο οποίος απέχει 200 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Ανακαλύφθηκε από τον αστονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 28 Νοεμβρίου 1883 και ανήκει στπ σμήνος γαλαξιών Abell 262.

 Δεδομένα για το NGC 669 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 669 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 669 στο Wikimedia Commons
Άσσος Κορινθίας

O Άσσος είναι μεγάλο χωριό και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Άσσου-Λεχαίου, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου

 Ο Άσσος είναι μεγάλο παραθαλάσσιο χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται πολύ κοντά στις νότιες ακτές του Κορινθιακού κόλπου, πάνω στην παλαιά Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου (ΕΟ 8), μετά το Λέχαιο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 10 χλμ. περίπου Δ. της Κορίνθου. Η τοπική κοινότητα Άσσου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 13,843 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Μαρίνα και Βεληνιάτικα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 και προσαρτήθηκε στον δήμο Απίας του, τέως, νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Κορινθίας, το 1909 πάλι στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και το 1949 οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 προσαρτήθηκε στον δήμο Άσου-Λεχαίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Άσσου-Λεχαίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. Στον Άσσο υπογράφηκε, στις 7 Νοεμβρίου 1823, η παράδοση των Τούρκων του Ακροκορίνθου, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Οι εκκλησίες των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αγίου Γρηγορίου και Αγίων Πέτρου και Παύλου Ο Ολυμπιακός Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Άσσου με επίσημο έτος ίδρυσης το 1969 εκπροσωπεί τον Άσσο στο τοπικό ποδόσφαιρο της Κορινθίας. Κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κορινθίας που διεξήχθη τη σεζόν 1971-72 νικώντας στον τελικό με 2-0 τον ομώνυμο ιστορικό σύλλογο του Λουτρακίου. Ως Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Κορινθίας συμμετείχε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών και έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση, όπου αποκλείστηκε από τον Π.Ο. Μουδανιών.Από τον Ολυμπιακό Άσσου αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Λαμπρινός που αγωνίστηκε σε Εθνικό, Α.Σ. Ρόδος, Α.Π.Σ. Κόρινθος, Προοδευτική και Πανναυπλιακό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Πρότυπο τεκμηρίωσης νομικών εκδόσεων της Οξφόρδης

Γνωστό και με το ακρωνύμιο OSCOLA το Oxford Standard for Citation of Legal Authorities ή Στάνταρ Οδηγός Τεκμηρίωσης Νομικών Εκδόσεων της Οξφόρδης χρησιμοποιείται ως στυλ τεκμηρίωσης στις περισσότερες μορφές νομικών εγγράφων και σε νομικά δοκίμια. Το OSCOLA είναι εξειδικευμένο σύστημα τεκμηρίωσης και παρόλο που διαθέτει κοινά στοιχεία με άλλα συστήματα, όπως είναι οι υποσελίδιες σημειώσεις και η βιβλιογραφία, υπάρχουν μοναδικά μορφολογικά χαρακτηριστικά ουσιαστικά για τη συγγραφή νομικών εγγράφων. Αναπτύχθηκε αρχικά από τον Πήτερ Μπρικς στη νομική σχολή της Οξφόρδης, και έχει ήδη κάνεις 4εις εκδόσεις. Έχει υιοθετηθεί από τις περισσότερες νομικές σχολές και νομικές εκδόσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 J Freeman, Legal Referencing (2nd edit Oxford University Press, Oxford 2007). PA Thomas and A Rees, 'Law Students - Getting In and Getting On' στο PA Thomas (ed), Discriminating Lawyers (Cavendish, London 2000) [περισσότεροι του ενός συγγραφείς] Χρησιμοποιούμε ένα 'και' στο τελευταίο όνομα συγγραφέα. Αριθμός έκδοσης χρησιμοποιείται όταν το βιβλίο έχει κάνει περισσότερες της μίας εκδόσεις. Αν γίνεται αναφορά από ιδιαίτερη σελίδα, ο αριθμός σελίδας ακολουθεί την αναφορά. *A Mullis and K Oliphant, Torts (3η εκδ. Palgrave, Basingstoke 2003) 27 J Young, 'The Constitutional Limits of Judicial Activism: Judicial Conduct of International Relations and Child Abduction' (2003) 66 MLR 823. Για τις συντομεύσεις των περιοδικών εκδόσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ο Κατάλογος Κάρντιφ (Cardiff Index to Legal Abbreviations). M Connolly, 'Discrimination on Grounds of Sexual Orientation Outside the Workplace - Is It Actionable?' [2005] (2) Web J Current Legal Issues [http://webjcli.ncl.ac.uk/2005/issue2/connolly2.html]> ανακτήθηκε 2 Ιουνίου 2006 F Gibb, 'Prison is not the right place for minor criminals' The Times (London 11 May 2006) 7 J Freeman, 'Legal References' [2008] [http://legalreferencing.org] ανακτήθηκε 10 Σεπτεμβρίου 2008 Home Office, 'Anti-Social Behaviour Orders' [http://www.homeoffice.gov.uk/anti-social-behaviour/penalties/anti-social-behaviour-orders] ανακτήθηκε 2 Ιουνίου 2006 Lord Bingham, 'The Judges: Active or Passive' (2005 British Maccabaean Lecture at Cardiff Law School) [http://www.law.cf.ac.uk/publiclecture/transcripts] Ανακτήθηκε 2 Ιουνίου 2006.Εάν δεν αναφέρεται συγγραφέας, εισάγεται ο οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τη σελίδα. Αν δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιηθεί κάποιο από τα δύο, τότε η παραπομπή ξεκινά με δύο παύλες (--). Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, δεν χρησιμοποιούνται για τεκμηρίωση σελίδες που δεν μπορούν να παρέχουν ικανές πληροφορίες για τον συγγραφέα ή τον οργανισμό που βρίσκεται πίσω από τον δικτυακό τόπο. OSCOLA quick reference guide OSCOLA website Αρχειοθετήθηκε 2015-09-06 στο Wayback Machine. Screencast introduction to OSCOLA An online tutorial από Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ