Άλμα τριπλούν

Άλμα εις τριπλούν ονομάζεται το άθλημα του στίβου στο οποίο ο αθλητής, παίρνοντας φόρα, κάνει τρία διαδοχικά άλματα. Μαζί με το άλμα εις μήκος, τα δύο αγωνίσματα που μετρούν το άλμα ως απόσταση αναφέρονται ως «οριζόντια άλματα». Είναι Ολυμπιακό άθλημα των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896.

 Ιστορικές πηγές για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαίας Ελλάδας αναφέρουν περιστασιακά άλματα 15 μέτρων και άνω. Αυτό οδήγησε τους ιστορικούς του αθλητισμού στο συμπέρασμα ότι αυτά πρέπει να ήταν μια σειρά από άλματα, παρέχοντας έτσι τη βάση για το τριπλούν. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία για το τριπλούν που περιλαμβάνεται στους Ολυμπιακούς Αγώνες της εποχής και είναι πιθανό οι καταγεγραμμένες εξαιρετικές αποστάσεις να οφείλονται στην καλλιτεχνική αδεία των συγγραφέων των ποιημάτων νίκης, παρά σε προσπάθειες αναφοράς ακριβών αποτελεσμάτων. Στους Πρώτους Σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896, το άλμα εις τριπλούν είχε οριστεί να γίνεται ως δύο άλματα με το ίδιο πόδι και ένα τελικό άλμα, ενώ στη συνέχεια ορίστηκε να εκτελείται ένα άλμα στο ίδιο πόδι και στη συνέχεια άλμα με το άλλο πόδι, μία τεχνική που ονομάζεται κουτσό, βήμα, άλμα. Για το τριπλούν χρειάζεται διάδρομος (για να πάρει ο αθλητής φόρα), μια ξύλινη βαλβίδα, όπως και στο άλμα εις μήκος, με τη διαφορά ότι η βαλβίδα πρέπει να απέχει 13 μέτρα από το σκάμμα για τους άνδρες και 11 μέτρα για τις γυναίκες . Η προσέγγιση είναι ένα από τα πιο σημαντικά μέρη του άλματος ενός αθλητή. Ο αθλητής αναπτύσσει ταχύτητα σε ένα διάδρομο μέχρι το σημείο απογείωσης, από το οποίο μετράται το άλμα. Το σημάδι απογείωσης είναι συνήθως είτε ένα κομμάτι ξύλου ή παρόμοιο υλικό ενσωματωμένο στο διάδρομο, είτε μία ορθογώνια ζωγραφιά στην επιφάνεια του διαδρόμου. Στα σύγχρονα πρωταθλήματα μία λωρίδα πλαστελίνης, ταινία ή πηλός μοντελοποίησης είναι προσαρτημένος στο μακρινό άκρο της σανίδας για να καταγράψει τους αθλητές που ξεπερνούν ή «ξύνουν» το σημάδι, που ορίζεται από το πίσω άκρο της σανίδας. Αυτές οι σανίδες τοποθετούνται σε διαφορετικά σημεία του διαδρόμου ανάλογα με το πόσο μακριά μπορεί να πηδήξει ο αθλητής. Υπάρχουν τρεις φάσεις του τριπλού άλματος: η φάση ένα, δύο και τρία. Αυτές οι τρεις φάσεις εκτελούνται σε μία συνεχή ακολουθία. Ο αθλητής πρέπει να διατηρεί καλή ταχύτητα σε κάθε φάση. Το άλμα ξεκινά με τον αθλητή να πηδά από τη σανίδα απογείωσης στο ένα πόδι, το οποίο για περιγραφικούς λόγους θα είναι το δεξί πόδι. Η ακριβής τοποθέτηση του ποδιού στην απογείωση είναι σημαντική για να αποφύγει ο αθλητής σφάλμα. Ο στόχος της πρώτης φάσης είναι ο αθλητής να εστιάσει όλη την ορμή προς τα εμπρός. Η φάση της προσγείωσης είναι πολύ ενεργή, περιλαμβάνοντας μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω «παταρίσματος» του δεξιού ποδιού, με τη φτέρνα προσγείωσης του δεξιού ποδιού απογείωσης πρώτη στο διάδρομο. Η προσγείωση μετά το πρώτο άλμα σηματοδοτεί επίσης την αρχή της φάσης του δεύτερου άλματος, όπου ο αθλητής χρησιμοποιεί την αντίστροφη ορμή του δεξιού ποδιού για να εκτελέσει αμέσως ένα ισχυρό άλμα προς τα εμπρός και προς τα πάνω, ενώ το αριστερό πόδι βοηθά την απογείωση με μια ώθηση κάμψης του ισχίου. Αυτό οδηγεί σε θέση με το δεξί πόδι απογείωσης να λυγίζει στο γόνατο και το αριστερό πόδι να οδηγεί τώρα λυγισμένο στο ισχίο και στο γόνατο. Στη συνέχεια, ο άλτης κρατά αυτή τη θέση για όσο το δυνατόν περισσότερο, προτού επεκτείνει το γόνατο του αριστερού ποδιού που οδηγεί και στη συνέχεια αρχίσει αμέσως μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω ολόκληρου του αριστερού ποδιού, προσγειώνοντας ξανά στον διάδρομο με μια ισχυρή κίνηση προς τα πίσω. Το πόδι απογείωσης θα πρέπει να εκτείνεται πλήρως με το μηρό του ποδιού κίνησης ακριβώς κάτω από το παράλληλο με το έδαφος. Το πόδι απογείωσης παραμένει τεντωμένο πίσω από το σώμα με τη φτέρνα ψηλά. Το πόδι προσγείωσης εκτείνεται με λυγισμένο αστράγαλο και κουμπώνει προς τα κάτω για γρήγορη μετάβαση στη φάση άλματος. Ο αθλητής προσπαθεί να κάνει το πιο απομακρυσμένο βήμα που μπορεί διατηρώντας παράλληλα την ισορροπία και τον έλεγχο, χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως το τράβηγμα του ποδιού του όσο πιο ψηλά γίνεται. Η προσγείωση σχηματίζει την απογείωση της τελικής φάσης (το τελευταίο άλμα), όπου ο αθλητής χρησιμοποιεί την προς τα πίσω δύναμη από το αριστερό πόδι για να απογειωθεί ξανά. Η φάση του άλματος είναι πολύ παρόμοια με το άλμα εις μήκος, αν και οι περισσότεροι αθλητές έχουν χάσει πολλή ταχύτητα μέχρι αυτή τη στιγμή. Κατά την προσγείωση στο σκάμμα, ο αθλητής θα πρέπει να στοχεύει στο να αποφύγει να κάθεται πίσω στην προσγείωση ή να τοποθετεί οποιοδήποτε χέρι πίσω από τα πόδια. Κάθε φάση του τριπλούν πρέπει να αυξάνεται προοδευτικά και να υπάρχει κανονικός ρυθμός στις τρεις προσγειώσεις. Άλμα εις τριπλούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες