IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κινεζική ποίηση

Η κινεζική ποίηση είναι ποίηση γραμμένη, προφορική ή τραγουδιστή στην κινεζική γλώσσα. Ως κινεζική γλώσσα, εννοούνται τα Κλασικά Κινέζικα, τα Κοινά Κινέζικα, τα Μανδαρίνικα Κινέζικα, τα Κινέζικα Γιουέ, και άλλες ιστορικές και κλασικές μορφές της κινεζικής. Η ποίηση στη κινεζική γλώσσα εντάσσεται γενικά στην Κλασική Κινεζική ποίηση ή στην Σύγχρονη Κινεζική ποίηση, ανάλογα με το πότε έχει γραφτεί το έργο. Η ποίηση συγκέντρωνε πάντα εξαιρετικά υψηλή προσοχή στην Κίνα. Συχνά η κινεζική ποίηση εφάρμοζε εκφράσεις της λαϊκής τάξης, φιλτραρισμένα από τους συγγραφείς της κινεζικής λογοτεχνίας. Στον κινεζικό πολιτισμό η ποίηση έχει δώσει μια μορφή και ένα χώρο για δημόσιες και ιδιωτικές εκφράσεις με βαθύ συναίσθημα, προσφέροντας σε ένα κοινό συνομηλίκων, αναγνωστών ή μελετητών μια εικόνα για την εσωτερική ζωή των Κινέζων συγγραφέων για περισσότερες από δύο χιλιετίες. Οι Δυτικοί βρίσκουν την κινεζική ποίηση σαν ένα ενδιαφέρον και ευχάριστο πεδίο μελέτης, στο παράδειγμα των ουσιαστικών αντιθέσεων μεταξύ του δυτικού κόσμου και του κινεζικού πολιτισμού, και με τους δικούς τους όρους.

 Η κλασική κινεζική ποίηση περιλαμβάνει, ίσως πρώτα και κυρίως το Σι (詩 / 诗), και επίσης άλλους σημαντικούς τύπους όπως το Τσι (詞 / 词) και το Τσου (曲). Υπάρχει επίσης μια παραδοσιακή κινεζική λογοτεχνική μορφή που ονομάζεται Φου (賦 / 赋), η οποία αψηφά την κατηγοριοποίηση στα Ελληνικά περισσότερο από τους άλλους όρους, αλλά συχνά μεταφράζεται ως «ραψωδία». Κατά τη σύγχρονη περίοδο, έχει επίσης αναπτυχθεί ελεύθερος στίχος δυτικής μορφής. Οι παραδοσιακές μορφές της κινεζικής ποίησης είναι με ομοιοκαταληξία, ωστόσο η απλή ομοιοκαταληξία του κειμένου μπορεί να μην χαρακτηρίζει τη λογοτεχνία ως ποίηση. Και, επίσης, η έλλειψη ομοιοκαταληξίας δεν αποκλείει απαραίτητα ένα σύγχρονο έργο από το να θεωρείται ποίηση, με την έννοια της σύγχρονης κινεζικής ποίησης. Για παράδειγμα, οι στίχοι του Ι Τσινγκ είναι συχνά ομοιοκατάληκτες, αλλά μπορεί να μην θεωρούνται ποίηση, ενώ ο σύγχρονος στίχος μπορεί να θεωρηθεί ποίηση ακόμη και χωρίς ομοιοκαταληξίες. Μια διαπολιτισμική σύγκριση σε αυτό μπορούν να καταστήσουν τα Προ-Σωκρατικά φιλοσοφικά έργα στην Αρχαία Ελλάδα τα οποία συχνά γράφονταν σε έμμετρο λόγο έναντι του ελεύθερου στίχου. Η σύγχρονη κινεζική ποίηση (新诗 / 新詞 "νέα ποίηση") αναφέρεται στο σύγχρονο στιλ της ποίησης, σε αντίθεση με την παραδοσιακή ποίηση που γράφεται στην κλασική κινεζική γλώσσα. Συνήθως η σύγχρονη κινεζική ποίηση δεν ακολουθεί προδιαγεγραμμένα πρότυπα. Η ποίηση επαναστάθηκε μετά το Τέταρτο Κίνημα του Μαΐου 1919, όταν συγγραφείς (όπως ο Χου Σιχ) προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τα λαϊκά στυλ πιο κοντά σε αυτό που ομιλούταν (Μπαϊχουά) παρά τις προηγούμενες μορφές. Ποιητές των αρχών του 20ού αιώνα όπως ο Σου Τζιμό, ο Γκουό Μορουό και ο Γουεν Ιντόου προσπάθησαν να διαχωρίσουν την κινεζική ποίηση από προηγούμενες συνήθειες υιοθετώντας δυτικά μοντέλα. Για παράδειγμα, ο Σου ακολουθεί συνειδητά το στυλ των Ρομαντικών ποιητών με τελικές ομοιοκαταληξίες.
Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας-Έστε

Η Μαρία Λεοπολδίνα (γερμ. Maria Leopoldina de Osterreich-Este, 10 Δεκεμβρίου 1776 - 23 Ιουνίου 1848) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης του κλάδου της Αυστρίας-Έστε ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Μπράισγκαου και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Λεοπολδίνα Άννα Ιωσηφίνα Ιωάννα ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Μπράισγκαου, και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε, Δούκισσας της Μάσσα, κόρης του Έρκολε Γ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1794 τον Κάρολο Δ΄ Θεόδωρο της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ο Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος απεβίωσε το 1799. Το 1804 η Μαρία Λεοπολδίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Λούντβιχ, Κόμη του Άρκο-Στέππεργκ, βορειο-Ιταλό ευγενή που είχε εγκατασταθεί στο Μόναχο, και είχε τέκνα: Άλοϋς Νίκολαους Άμπρος (1808 - 1891), Κόμης του Άρκο-Στέππεργκ. Μαξιμίλιαν Γιόζεφ Μπέρνχαρντ (1811 - 1885), Κόμης του Άρκο-Στέππεργκ. Καρολίνε (1814 - 1815). Krauss-Meyl, Sylvia: Das "Enfant terrible" des Königshauses: Maria Leopoldine, Bayerns letzte Kurfürstin (1776-1848). Regensburg: Pustet, 1997. ISBN 3-7917-1558-5. Karl Otmar Freiherr von Aretin (1990), "Maria Leopoldine, Erzherzogin von Österreich", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 16, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 182–183; (full text online) Wolfgang Kunz: Maria Leopoldine (1776–1848) – Kurfürstin von Pfalz-Bayern und Geschäftsfrau. in: Mannheimer Geschichtsblätter. Neue Folge vol. 3, 1995, ISSN 0948-2784, pp. 255–274. Friedrich Weissensteiner: Habsburgerinnen auf fremden Thronen. Ueberreuter, Vienna 2000, ISBN 3-8000-3761-0. Constantin von Wurzbach: Habsburg, Maria Leopoldine von Este in: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, vol 7. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Vienna 1861, p. 52 online
Σεχσουβάρ Σουλτάνα

Η Σεχσουβάρ Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:سيسوفار سلطان) (Τούρκικα: Şehsuvar Valide Sultan, 1682 - 27 Απριλίου 1756) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και μητέρα του σουλτάνου της Οσμάν Γ΄ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Şehsuvar Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Ήταν Σέρβα αρχόντισσα, το όνομά της ήταν Μαρία και γεννήθηκε το 1682. Έγινε η δεύτερη παλλακίδα του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ μετά την πρώτη παλλακίδα του, Σαλιχά Σουλτάν, η οποία ήταν μητέρα του σουλτάνου Μαχμούτ Α΄. Σύμφωνα με άλλες πηγές ήταν Ρωσίδα. Οι γυναίκες του οθωμανού σουλτάνου ζούσαν στο αυτοκρατορικό Χαρέμι, ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της οθωμανικής αυλής. Σύμφωνα με την οθωμανική παράδοση της δόθηκε αραβικό όνομα. Στις 3 Ιανουαρίου 1699 σε ηλικία 17 ετών γέννησε τον γιο της, Οσμάν Γ΄. Είχε επίσης μία κόρη, την Εμετουλάχ Σουλτάν. Ο Μαχμούτ Α΄, ο πρώτος γιος του Μουσταφά Β΄ και της Σαλιχά Σουλτάν και ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Οσμάν Γ΄, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Σουλτάνος. Τον Μαχμούτ διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του, Οσμάν Γ΄, έτσι η Σεχσουβάρ έγινε η νέα Βαλιντέ Σουλτάν. Πέθανε στις 27 Απριλίου του 1756 σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο Νουρουοσμανιγιέ Τζαμί, που βρίσκεται στην περιοχή Φατίχ, στην Κωνσταντινούπολη. Το τζαμί ολοκληρώθηκε κατά την βασιλεία του Οσμάν Γ΄, που τάφηκε με την μητέρα του, Σεχσουβάρ, σε ξεχωριστό τουρμπέ (τάφο). Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) kinci Mustafa'nın (Saliha Sultan) takma adlı cariyesi Rum kızı Aleksandra'dan doğan oğlu Birinci Mâhmut (Ali Kemal Meram, Padisah Anaları, Öz Yayınları, 1977, p. 347.) Meram 1977, p. 361:Pâdişah anası Vâlide Şehsuvar Sultan (Mari), her iki gelinine, Osmanlı geleneğince birer Arapça ad koydu. Osmanlı padişahları ve Musevi tebalarına ilişkin kısa tarihçe.1999. p. 136. "Anası (Mother): Şehsuvar Valide Sultan Doğum Tarihi : 2 Ocak 1699 Ölüm Tarihi : 30 Ekim 1757 Bom : January 2nd 1 699 Deceased: October 30th ..."
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1960 για την άνοδο στην Α΄ Εθνική κατηγορία

Τη σεζόν 1959-60 έχουμε την πρώτη εφαρμογή της Β΄ εθνικής κατηγορίας, αλλά χωρίς μόνιμο χαρακτήρα, αφού οι ομάδες αγωνίζονταν και στα τοπικά πρωταθλήματα των ενώσεων. Μετείχαν 24 ομάδες χωρισμένες με γεωγραφικά κριτήρια σε τρεις ομίλους των οκτώ. Οι πρωταθλητές των τριών ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία. Αν και εντάσσεται στη σεζόν 1959-60, εντούτοις το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 6 Μαρτίου 1960.

 Τη σεζόν 1959-60 καθιερώθηκε η μόνιμη Α΄ εθνική κατηγορία, στην οποία μετείχαν ομάδες από όλη την Ελλάδα, χωρίς να μετέχουν παράλληλα στα τοπικά πρωταθλήματα. Παράλληλα αποφασίστηκε η διεξαγωγή ενός πρωταθλήματος Β΄ Εθνικής κατηγορίας, οι νικητές του οποίου θα ανέβαιναν στην Α΄ Εθνική της επόμενης σεζόν, αντικαθιστώντας τις ομάδες που υποβιβάζονταν. Το σχέδιο για την πρώτη εφαρμογή της Β΄ Εθνικής προέβλεπε συμμετοχή 24 ομάδων. Συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες από τις τρεις «ιδρύτριες» Ενώσεις ΕΠΣ Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, καθώς και οι πρωταθλήτριες ομάδες των 13 -εκείνη την περίοδο- ΕΠΣ «Α΄ κατηγορίας»: Πατρών, Θεσσαλίας, Θράκης, Αν. Μακεδονίας, Σερρών, ΚΔ Μακεδονίας, ΒΔ Μακεδονίας, Φθιωτιδοφωκίδας, Εύβοιας-Βοιωτίας, Αργολιδοκορινθίας, Καλαμάτας-Σπάρτης, Ηρακλείου και Δωδεκανήσου. Συμπεριλήφθηκαν επίσης οι δευτεραθλήτριες των ΕΠΣ Πατρών και Θεσσαλίας, καθώς και οι ομάδες που έχασαν στους αγώνες για την άνοδο στην Α΄ Εθνική πριν την έναρξη των πρωταθλημάτων, ο ΟΦΗ, ο Ολυμπιακός Χαλκίδας και η Ασπίδα Ξάνθης. Οι ομάδες που μετείχαν στην πρώτη εφαρμογή της Β΄ Εθνικής, αγωνίστηκαν στην αρχή της σεζόν στα τοπικά πρωταθλήματα και στη συνέχεια προκρίθηκαν να αγωνιστούν στη Β΄ Εθνική. Δηλαδή δεν συγκροτήθηκε μόνιμη Β΄ Εθνική, αλλά μια προσωρινή δεύτερη κατηγορία, στην οποία μετείχαν οι καλύτερες ομάδες των τοπικών ενώσεων (πρωταθλήτριες και δευτεραθλήτριες). Το σύστημα αυτό ίσχυσε για τρεις σεζόν. Μετείχαν 24 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους των οκτώ. Οι πρωταθλητές των ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ Εθνική. Ομάδες: 24 Όμιλοι: 3 (Νότιος, Κεντρικός, Βόρειος) Πρωταθλητές (άνοδος στην Α΄): Ατρόμητος Πειραιά Φωστήρας Ταύρου Θερμαϊκός Θεσσαλονίκης. Κώστας Πάλλης, «Η αφετηρία της Β' Εθνικής» Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24. "Εκεί, εκεί στη Β΄ Εθνική. Οι απαρχές, περίοδος 1960. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σελ. 12-14.
Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού (Ελλάδα)

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠ.ΠΟ.Τ.) (2009-2012) ήταν ο ελληνικός κρατικός φορέας, έργο του οποίου η προστασία, η διάσωση και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως επίσης η ανάπτυξη των τεχνών εν γένει στην Ελλάδα για την περίοδο 2009-2012. Στη δομή του υπουργείου εντασσόταν η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, αρμόδια για τη διοίκηση και διαχείριση ζητημάτων του ελληνικού αθλητισμού εν γένει. Οι αποκεντρωμένες υπηρεσίες του υπουργείου απαρτίζονταν από εφορείες αρχαιοτήτων, εφορείες νεοτέρων μνημείων και μουσεία σχηματίζοντας ευρύ δίκτυο σε όλη την ελληνική επικράτεια. Επιπλέον ήταν αρμόδιο για όλα τα θέματα τουριστικής ανάπτυξης της χώρας. Στις 21 Ιουνίου 2012, το Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού καταργήθηκε και οι υπηρεσίες του οι σχετικές με τον Πολιτισμό συγχωνεύτηκαν με το Υπουργείο Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, ενώ οι υπηρεσίες του σχετικά με τον τουρισμό συγκρότησαν νέο υπουργείο, το Υπουργείο Τουρισμού (Ελλάδα).

 Στην κορυφή της δομής του υπουργείου βρίσκεται ο εκάστοτε υπουργός με δεύτερο στην ιεραρχία τον υφυπουργό. Ακολουθεί ο γενικός γραμματέας του υπουργείου και ο προσφάτως αναδειχθείς γενικός γραμματέας Ολυμπιακής Αξιοποίησης. Στη συνέχεια αναπτύσσονται οι Γενικές Διευθύνσεις Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Αναστήλωσης Μουσείων και Τεχνικών Έργων, Σύγχρονου Πολιτισμού και Διοικητικής Υποστήριξης, οι οποίες λειτουργούν μέσω των Κεντρικών, Περιφερειακών και Ειδικών Περιφερειακών Υπηρεσιών και των Εποπτευόμενων οργανισμών. Στο υπουργείο λειτουργούν πέραν του Γραφείου Υπουργού και του γενικού γραμματέα, ανεξάρτητα γραφεία Νομικού Συμβούλου του Κράτους, Παρέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου, Τύπου και Δημοσίων Σχέσεων και Πληροφόρησης του Κοινού. Στις 26 Ιουλίου 1985 με τον Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών μετονομάστηκε σε Υπουργείο Πολιτισμού. Στις 7 Οκτωβρίου 2009 με το Π.Δ. 186/2009, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου, τα Υπουργεία Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης συγχωνεύθηκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Στις 21 Ιουνίου 2012 με το Π.Δ. 85/2012, μετά από πρόταση του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού καταργήθηκε και κάποιες υπηρεσίες του συγχωνεύτηκαν στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, ενώ άλλες συγκρότησαν το νέο Υπουργείο Τουρισμού (Ελλάδα). Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2012-07-23 στο Wayback Machine.
Έθιμα αποκριάς στην Καστοριά

Το καρναβάλι της Καστοριάς είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα λόγω των ξεχωριστών και ιδιαίτερων εθίμων του. Ένα από τα πράγματα που ξεχωρίζουν τα Ραγκουτσάρια ( όπως αποκαλούν τα καρναβάλια στην Καστοριά). Τα πιο γνωστά αποκριάτικα έθιμα της περιοχής είναι οι "μπουμπούνες", ο "Χάσκαρης" και οι "παλιαπούλιες".

 Οι μπουμπούνες είναι ένα προχριστιανικό πυρολατρικό έθιμο, στο οποίο οι παριστάμενοι ανάβουν φωτιές στις πλατείες την Κυριακή της αποκριάς. Έπειτα, προσπαθούν να πηδήξουν πάνω από τα αναμμένα κάρβουνα «για να ρίξουν τους ψύλλους και να απαλλαγούν από το κακό». Ορχήστρες με πνευστά και χάλκινα παίζουν τοπικά άσματα, ενώ βγαίνουν κεράσματα και κρασί. Τα βράδια του καρναβαλιού στα σπίτια, μετά το εορταστικό δείπνο παίζουν τον Χάσκαρη, δηλαδή, προσπαθούν να πιάσουν με το στόμα τους ένα βρασμένο αυγό, που κρατά στην άκρη της κλωστής ο πιο ηλικιωμένος του σπιτιού. Οι παλιαπούλες είναι το αντίστοιχο έθιμο που γίνεται στο Άργος Ορεστικό και είναι, ομοίως, πυρολατρικό έθιμο. https://www.sansimera.gr/articles/1214 https://kastoria.pdm.gov.gr/pekastorias/parousiasipe/ Στιγμιότυπα από το παραδοσιακό καρναβάλι, τα «Ραγκουτσάρια», 1976 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Ηλεκτρονική λυχνία

Η ηλεκτρονική λυχνία ή λυχνία κενού ή θερμιονική βαλβίδα, είναι μια διάταξη σε χαμηλή πίεση (σχεδόν κενό) που επιτρέπει την ελεγχόμενη μεταβλητή ροή ηλεκτρονίων μέσα σε ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα και αποτέλεσε την αρχή των σύγχρονων ηλεκτρονικών συστημάτων. Οι λυχνίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ανορθωτές, ενισχυτές ή διακόπτες καθώς και σε άλλα κυκλώματα που σχετίζονται με τη μεταφορά ηλεκτρικών σημάτων. Οι λυχνίες κενού βασίζονται στη θερμιονική εκπομπή ηλεκτρονίων από ένα σύρμα ή μια θερμή κάθοδο. Χρησιμοποιήθηκαν πολύ και χρησιμοποιούνται (περιορισμένα πλέον), για την κατασκευή και λειτουργία ραδιοφώνων, τηλεοράσεων, ενισχυτών ισχύος, ραντάρ και σε αναλογικούς και ψηφιακούς υπολογιστές. Ουσιαστικά, έχει αντικατασταθεί από το τρανζίστορ.

 Spangenberg, Karl R. (1948). Vacuum Tubes. McGraw-Hill. OCLC 567981. LCC TK7872.V3. Millman, J. & Seely, S. Electronics, 2nd ed. McGraw-Hill, 1951. Shiers, George, "The First Electron Tube", Scientific American, March 1969, p. 104. Tyne, Gerald, Saga of The Vacuum Tube, Ziff Publishing, 1943, (reprint 1994 Prompt Publications), pp. 30–83. Stokes, John, 70 Years of Radio Tubes and Valves, Vestal Press, NY, 1982, pp. 3–9. Thrower, Keith, History of The British Radio Valve to 1940, MMA International, 1982, pp 9–13. Eastman, Austin V., Fundamentals of Vacuum Tubes, McGraw-Hill, 1949 Philips Technical Library. Books published in the UK in the 1940s and 1950s by Cleaver Hume Press on design and application of vacuum tubes. RCA "Radiotron Designer's Handbook" 1953(4th Edition) Contains chapters on the design and application of receiving tubes. Wireless World. "Radio Designer's Handbook". UK reprint of the above. RCA "Receiving Tube Manual" RC15, RC26 (1947, 1968) Issued every two years, contains details of the technical specs of the tubes that RCA sold. https://web.archive.org/web/20101007201649/http://pentalabs.com/tubeworks.html – The history of vacuum tubes http://www.cfp-radio.com/realisations/rea03/rea03.html – (FR) How to build a vacuum tube tester. The Thermionic Detector – HJ van der Bijl (October 1919) How vacuum tubes really work – Thermionic emission and vacuum tube theory, using introductory college-level mathematics. The Vacuum Tube FAQ Αρχειοθετήθηκε 2008-10-14 στο Wayback Machine. – FAQ from rec.audio The invention of the thermionic valve. Fleming discovers the thermionic (or oscillation) valve, or 'diode'. Tubes Vs. Transistors : Is There An Audible Difference? – 1972 AES paper on audible differences in sound quality between vacuum tubes and transistors. The Virtual Valve Museum Αρχειοθετήθηκε 2011-04-21 στο Wayback Machine. The cathode ray tube site O'Neill's Electronic museum – vacuum tube museum Vacuum tubes for beginners – Japanese Version NJ7P Tube Database – Data manual for tubes used in North America. Vacuum tube data sheet locator Characteristics and datasheets Αρχειοθετήθηκε 2012-01-13 στο Wayback Machine. Video of amateur radio operator making his own vacuum tube triodes Tuning eye tubes. Archive film of Mullard factory Blackburn
Διακριτικά σήματα στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης

Τα διακριτικά σήματα στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία ήταν συνήθως ανεστραμμένα τρίγωνα, χρησιμοποιούνταν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στις κατεχόμενες από τους Ναζιστές χώρες για να προσδιορίζουν το λόγο της φυλάκισης των κρατουμένων. Τα τρίγωνα αυτά φτιάχνονταν από ύφασμα και ράβονταν στα παλτό και στις μπλούζες των κρατουμένων. Αυτά τα υποχρεωτικά σήματα είχαν συγκεκριμένη σημασία που υποδηλωνόταν από το χρώμα και το σχήμα τους.

 Το τριγωνικό σχήμα αυτών των σημάτων οφειλόταν στα τριγωνικά οδικά σήματα κινδύνου στους δρόμους της Γερμανίας τα οποία αποτελούσαν προειδοποιήσεις για τους οδηγούς οχημάτων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα τρίγωνα θεωρούνται «ανεστραμμένα» καθώς η βάση τους βρίσκεται επάνω ενώ η κορυφή τους προς τα κάτω. Πέρα από την χρωματική κωδικοποίηση, για κάποιες ομάδες έπρεπε να καταγράφεται επάνω στα τρίγωνά τους ένα γράμμα που υποδήλωνε τη χώρα προέλευσης του κρατουμένου. Για την περιγραφή της εθνικότητας των κρατουμένων χρησιμοποιούνταν το κόκκινο τρίγωνο με ένα από τα παρακάτω γράμματα: "B" (Βέλγοι), "F" (Γάλλοι), "I" (Ιταλοί), "P" (Πολωνοί), "S" (Ισπανοί) "T" (Τσέχοι) και "U" (Ούγγροι). Οι πιο διαδεδομένες μορφές σημάτων ήταν οι εξής: Μαύρο ανεστραμένο τρίγωνο Άστεγοι. Τσιγγάνοι (Ρόμα) ή Σίντι. Γυναίκες φυλακισμένες για "αντικοινωνική συμπεριφορά", για παράδειγμα λεσβίες, πόρνες ή κάποια γυναίκα που έκανε χρήση κάποιας μορφής αντισύλληψης. Πράσινο ανεστραμμένο τρίγωνο — Κοινοί εγκληματίες. Ροζ ανεστραμμένο τρίγωνο — Ομοφυλόφιλοι. Μωβ ανεστραμμένο τρίγωνο — Μάρτυρες του Ιεχωβά. Κόκκινο ανεστραμμένο τρίγωνο — Πολιτικοί κρατούμενοι. Το κόκκινο χρώμα είχε επιλεγεί καθώς αντιπροσώπευε τους κομμουνιστές, τους κύριους πολιτικούς εχθρούς των Εθνικοσοσιαλιστών.Διπλά τρίγωνα: Δύο κίτρινα τρίγωνα τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο προς αντίθετες κατευθύνσεις που σχηματίζουν το Αστέρι του Δαβίδ — Εβραίοι, περιλαμβανομένων των Ιουδαίων είτε με βάση τις πρακτικές τους είτε με βάση την καταγωγή τους. Ροζ ανεστραμμένο τρίγωνο τοποθετημένο πάνω σε ένα κίτρινο τρίγωνο προς αντίθετες κατευθύνσεις, σχηματίζοντας το Αστέρι του Δαβίδ — Ομοφυλόφιλοι Εβραίοι. Κίτρινο ανεστραμμένο τρίγωνο τοποθετημένο πάνω σε ένα μαύρο τρίγωνο, ή ένα "κενό" μαύρο ανεστραμμένο τρίγωνο τοποθετημένο πάνω σε ένα κίτρινο τρίγωνο — Άριοι που έχουν καταδικαστεί για επιμιξία φυλών και χαρακτηρίστηκαν ως "φυλετικοί διαφθορείς".Υπήρχαν πολλά σήματα και οι συνδυασμοί τους. Ένας κρατούμενος θα μπορούσε να έχει τυπικά τουλάχιστον δύο και πιθανόν όχι περισσότερα από έξι συνδυασμένα σήματα. Πηγές: (Πλαντ 1988) και φωτογραφία πρωτότυπου πίνακα με τα διακριτικά σήματα από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Ολοκαύτωμα Κίτρινο τρίγωνο Μωβ τρίγωνο Ροζ τρίγωνο Μαύρο τρίγωνο Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και το Ολοκαύτωμα Ρίτσαρντ Πλαντ, Το Ροζ Τρίγωνο: Ο Ναζιστικός Πόλεμος Εναντίον των Ομοφυλοφίλων, Εκδόσεις Owl Books, 1988, ISBN 0-8050-0600-1. Jewish Virtual Library, Αστέρια, τρίγωνα και σήματα Οργάνωση Μαρτύρων του Ιεχωβά "Arnold-Liebster Foundation", Μωβ Τρίγωνα
Άγιος Μηνάς Κεντρικού Ζαγορίου Ιωαννίνων

Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Κεντρικού Ζαγορίου, του δήμου Ζαγορίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Μηνάς είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων που ανήκει στα δυτικά Ζαγοροχώρια. Βρίσκεται στις ανατολικές κλιτύς της κορυφής «Τσουφόραχη» (ή «Τζουφαράχη» 946 μ.), δυτικά του Βοϊδομάτη και βόρεια της Αρίστης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,304 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρτσίστης. Το 1922 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτσίστης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Μηνά. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Μηνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγορίου. Το οχυρωμένο ύψωμα «Καστράκι» ήταν το κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ο οικισμός κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Πιθανολογείται ότι η περιοχή χρησίμευε ως στρατόπεδο του βασιλιά Πύρρου. Το χωριό χτίστηκε γύρω στο 1750 μ.Χ., με την ονομασία Ερευνίκιο. Κατά την παράδοση ο οικισμός διαλύθηκε ύστερα από αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στις οικογένειες των δύο προκρίτων του χωριού, Σταμάτη και Γεραίνη. Πιστεύεται πως εδώ βρισκόταν η πλούσια Βυζαντινή πόλη Ρευνίκο που, σύμφωνα με τον Ι. Λαμπρίδη (1870), καταστράφηκε από τους Τούρκους το 1385. Κατά την εισβολή των ιταλικών στρατευμάτων στον πόλεμο του 1940, οι ελληνικές δυνάμεις αναχαίτισαν τους Ιταλούς στις θέσεις «Τζουφαράχη», «Προφήτης Ηλίας», «Στάλος» και «Κρεμμυθιά». Οι απώλειες των Ιταλών ήσαν 300 νεκροί, περίπου. Το 1943 το χωριό κατακάηκε από τους Γερμανούς, γι’ αυτό και δεν διατηρούνται τα παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία της γύρω περιοχής. Η οχυρή τοποθεσία «Καστράκι» σε ύψωμα (780 μ.) που βρίσκεται σε στρατηγικής σημασίας θέση καθώς εποπτεύει το σύνολο του νοτίου τμήματος της πεδιάδας Κλειδωνιάς-Κόνιτσας (αρχ. Τρυφυλίας Τα σωζόμενα τμήματα του τείχους έχουν συνολικό μήκος 253 μέτρα. Η περιοχή πάνω από τα τείχη έχει διάσπαρτα ερείπια και εμβαδόν 180 στρέμματα. Η εκκλησία της Ευαγγελίστριας (1573-6), άλλοτε σταυρεπίστεγο καθολικό μονής Η εκκλησία του Αγίου Μηνά Η εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα (1871) Το πανηγύρι του Αγίου Μηνά στις 11 Νοεμβρίου Το πανηγύρι της Ευαγγελίστριας στις 25 Μαρτίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «Ανάβαση» (Ζαγόρι 1:50.000) Ζαγοροχώρια, ο Άγιος Μηνάς Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine.
Ιερακόμορφα

Τα Ιερακόμορφα (Falconiformes) είναι η Τάξη της Ομοταξίας των Πτηνών που περιλαμβάνει την οικογένεια των Ιερακίδων (Γεράκια) και μερικές εξαφανισμένες οικογένειες της Παλαιογενούς περιόδου. Στο παρελθόν λανθασμένα η τάξη Ιερακόμορφα συμπεριελάμβανε τέσσερεις οικογένειες αρπακτικών πτηνών (Καθαρτίδες, Σατζιταριίδες, Πανδιονίδες, Αετίδες). Ωστόσο σύγχρονες συγκριτικές γονιδιακές αναλύσεις κατατάσσουν αυτές τις οικογένειες στον κλάδο Afroaves, τάξη Αετόμορφα.

 οικογένεια Ιερακίδες (Falconidae)Κιρκινέζι (Falco naumanni) Βραχοκιρκίνεζο (Falco tinnunculus) Μαυροκιρκίνεζο (Falco vespertinus) Νανογέρακο (Falco columbarius) Δεντρογέρακο (Falco subbuteo) Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) Χρυσογέρακο (Falco biarmicus) Στεπογέρακο (Falco cherrug) Πετρίτης (Falco peregrinus) Ερημοπετρίτης (Falco pelegrinoides) οικογένεια Ιερακίδες (Falconidae)Γένος Caracara Caracara cheriway Καρακάρα της Γουαδαλούπης (Caracara lutosa) Caracara plancus Γένος Daptrius Daptrius americanus Daptrius ater Γένος Falco Falco alopex Falco amurensis Falco araea Falco ardosiaceus Falco berigora Χρυσογέρακο (Falco biarmicus) Falco cenchroides Στεπογέρακο (Falco cherrug) Falco chicquera Νανογέρακο (Falco columbarius) Falco concolor Falco cuvieri Falco cuvierii Falco deiroleucus Falco dickinsoni Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae) Falco fasciinucha Falco femoralis Falco hypoleucos Falco jugger Falco kreyenborgi Falco longipennis Falco mexicanus Falco moluccensis Κιρκινέζι (Falco naumanni) Falco newtoni Falco novaeseelandiae Ερημοπετρίτης (Falco pelegrinoides) Πετρίτης (Falco peregrinus) Falco punctatus Falco rufigularis Falco rupicoloides Ασπρογέρακας (Falco rusticolus) Falco severus Falco sparverius Falco subniger Δενδρογέρακο (Falco subbuteo) Βραχοκιρκίνεζο (Falco tinnunculus) Μαυροκιρκίνεζο (Falco vespertinus) Falco zoniventris Γένος Herpetotheres Herpetotheres cachinnans Γένος Micrastur Micrastur buckleyi Micrastur gilvicollis Micrastur mirandollei Micrastur plumbeus Micrastur ruficollis Micrastur semitorquatus Γένος Microhierax Microhierax caerulescens Microhierax erythrogenys Microhierax fringillarius Microhierax latifrons Microhierax melanoleucus Γένος Milvago Milvago chimachima Milvago chimango Γένος Phalcoboenus Phalcoboenus albogularis Phalcoboenus australis Phalcoboenus carunculatus Phalcoboenus megalopterus Γένος Polihierax Polihierax insignis Polihierax semitorquatus Γένος Polyborus Polyborus plancus Γένος Spiziapteryx Spiziapteryx circumcinctus Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία Ζωοποικιλία
Ονήσιλος

Ο Ονήσιλος, (... - 497 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Σαλαμίνας της Κύπρου, που έζησε κατά τα τέλη του 6ου και τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.

 Επαναστάτησε εναντίον του αδελφού του, φιλόπερσου βασιλιά Γόργου και όταν κατάφερε να τον εκθρονίσει, ηγήθηκε όλων των Κυπρίων (πλην των Αμαθούσιων) σε επανάσταση ενάντια στους Πέρσες (499 π.Χ.) Ο βασιλιάς των Περσών Δαρείος ο Α' έστειλε στόλο και πολύ στρατό υπό τις διαταγές του Αρτύβιου για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο Ονήσιλος ζήτησε την βοήθεια των Ιώνων, οι οποίοι έστειλαν στην Κύπρο ισχυρό στόλο . Έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στην οποία αρχικά οι Ίωνες κέρδισαν τους Πέρσες. Στη μάχη διακρίθηκε ο Ονήσιλος που σκότωσε τον αρχηγό του Περσικού στρατού Αρτύβιον. Όταν όμως ο τύραννος του Κουρίου Στασάνωρ, μαζί με τον στρατό του, αποχώρησε από την μάχη, τον ακολούθησαν και Σαλαμιναίοι οπλίτες με αποτέλεσμα η μάχη να γείρει προς τους Πέρσες. Ο Ονήσιλος, μαχόμενος απεγνωσμένα, σκοτώθηκε. Οι Αμαθούσιοι τον αποκεφάλισαν και κρέμασαν το κεφάλι του σε δημόσια θέα. Ένα σμήνος από μέλισσες κατέφυγε στο κρανίο του Ονήσιλου και έκαναν εκεί τη φωλιά τους. Μετά από αυτό οι Αμαθούσιοι ζήτησαν χρησμό από μαντείο το οποίο τους προέτρεψε να τον θάψουν με τιμές ήρωα και να του προσφέρουν θυσίες, όπως και έγινε. Ηροδότου, Αλικαρννήσηος, ιστορικοί λόγοι Θ΄, έκδοση J. Cooke, et J. Parker, 1808, σελίδα 61 Κυριάκου Δ. Παπαδόπουλου, Ονήσιλος
Ορεστειακά

Ως Ορεστειακά έμειναν γνωστά τα αιματηρά επεισόδια που ξέσπασαν στην Αθήνα από τις 6 μέχρι τις 9 Νοεμβρίου του 1903, από υποκινούμενος φοιτητές μετά την πρεμιέρα (1 ή 3/11/1903) της τριλογίας Ορέστειας από το Βασιλικό Θέατρο.

 Αφορμή στάθηκε η πεζή μετάφραση σε συντηρητική δημοτική του Γεωργίου Σωτηριάδη, η οποία προκάλεσε την μήνιν των καθαρολόγων της εποχής, των γλωσσαμυντόρων όπως λέγονταν τότε οι οπαδοί της αττικίζουσας γλώσσας. Κύριος υποκινητής των επεισοδίων αυτών ήταν ο καθηγητής Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιος Μιστριώτης, φανατικός υπέρμαχος της αρχαΐζουσας γλώσσας, πού ξεσήκωσε φοιτητές και προσκείμενες εφημερίδες, ώστε να συμμετάσχει και ο αθηναϊκός λαός σε συλλαλητήρια. Όμως τότε η Κυβέρνηση Δ. Ράλλη δεν απεδέχθη το αίτημα του Γ. Μιστριώτη, που πρέσβευε οι παραστάσεις των αρχαίων δραμάτων να γίνονται στη γλώσσα που γράφτηκαν, και ακολούθησαν συμπλοκές. Το δε βράδυ της 8ης Νοεμβρίου διατάχθηκε ο στρατός να επιβάλει τη τάξη. Κατά τις συμπλοκές που ακολούθησαν, στη διάλυση των διαδηλωτών κάποιοι στρατιώτες -από φόβο προσβολής τους- πυροβόλησαν κατά του πλήθους, με συνέπεια να φονευτούν δύο πολίτες και να τραυματιστούν επτά. Μετά από το γεγονός αυτό οι διαδηλωτές διαλύθηκαν, οι οχλαγωγίες σταμάτησαν και η αναταραχή τερματίσθηκε, ακριβώς λόγω της σθεναρής στάσης της Κυβέρνησης. Το αξιοπερίεργο φαινόμενο βίαιων ταραχών με αφορμή γλωσσικά θέματα είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 1901, επίσης στην Αθήνα, με τα αποκαλούμενα Ευαγγελικά, που αφορούσαν τη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική, γεγονότα που εντάσσονται σε μία ευρύτερη διαμάχη γύρω από το το γλωσσικό ζήτημα και την ιστορία του στην Ελλάδα. Ευαγγελικά 1901 - Ορεστειακά 1903, νεωτερικές πιέσεις και κοινωνικές αντιστάσεις, Σχολή Μωραΐτη, ISBN 960-259-115-3 ΕΛΙΑ:«Θλιβερά επεισόδια» με αφορμή το γλωσσικό: τα «Ευαγγελικά» και τα «Ορεστειακά» Ορεστειακά,100 χρόνια μετά, του Γ. Γιατρομανωλάκη, το Βήμα, 2/11/03 Nεκροί σε πολέμους της γλώσσας, του Μ. Πιμπλή, Τα Νέα, 31/10/03 Σαν σήμερα: Τα Ορεστειακά
Γιάσνα Ντίκλιτς

Η Γιάσνα Ντίκλιτς (γεννηθείσα την 8 Μαρτίου, 1946) είναι μία Βόσνια ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Σαράγιεβο. Η μητέρα της ήταν και αυτή ηθοποιός και κουκλοπαίχτρα. Η Ντίκλιτς απέκτησε τις πρώτες εμπειρίες της από το χώρο του θεάτρου στο στούντιο πειραματικού θεάτρου του Φεστιβάλ MESS, και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Τμήμα Ερμηνευτικών Τεχνών του Σαράγιεβο.Το 1969 έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούτο στο Εθνικό Θέατρο της Μπάνια Λούκα. Λίγο αργότερα, εργάστηκε σε ένα μικρό θέατρο του Σαράγιεβο, το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως Θέατρο Καμέρνι 55.Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 150 θεατρικούς και κινηματογραφικούς ρόλους. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία για τις ερμηνείες της και είναι συν-ιδρύτρια του Θεάτρου Πολέμου του Σαράγιεβο.

 Kriza (TV series) - Κρίζα (τηλεοπτική σειρά) Shanghai Gypsy - Γύφτος της Σανγκάι Lud, zbunjen, normalan (TV series) - Τρελή, συγχυσμένη, κανονική (τηλεοπτική σειρά) Belvedere - Θερινή κατοικία As If I Am Not There - Σαν να μην είμαι εκεί Krv nije voda (TV series) - Το αίμα δεν είναι νερό (τηλεοπτική σειρά) Pecat (TV series) Ritam zivota - Ο ρυθμός της ζωής Duhovi Sarajeva - Φαντάσματα του Σαράγιεβο Viza za budućnost (TV series) - Βίζα για το μέλλον (Τηλεοπτική σειρά) Skies Above the Landscape - Ουρανοί υπεράνω του Τοπίου Well Tempered Corpses - Καλλωπισμένα νεκρά σώματα Crna hronika (TV series) - Μαύρο Χρονικό (τηλεοπτική σειρά) Viza za buducnost: Novogodisnji special (TV movie) - Βίζα για το μέλλον: Ειδική έκδοση (τηλεοπτική ταινία) Fuse - Ασφάλεια Remake - ΡΙμέικ Strijelac (TV movie) - Τοξότης (τηλεοπτική ταινία) The Perfect Circle - Ο τέλειος κύκλος Sarajevske price (TV series) - Σαραγιέβικη τιμή (τηλεοπτική σειρά) Zagubljen govor (TV series) - Χαμένος λόγος (τηλεοπτική σειρά) I Ada Brisani prostor (TV series) - Διαγραφή (τηλεοπτική σειρά) Vatrogasac (TV movie) - Πυροσβέστης (τηλεοπτική ταινία) Rascereceni (TV movie) - Ρασκερένι (τηλεοπτική ταινία) Shepherd - Βοσκός Udji, ako hoces - Έλα, αν θέλεις Γιάσνα Ντίκλιτς στην IMDb
Μπέντλι Γκρινς ΣΚ

H Μπέντλι Γκρινς (αγγλικά: Bentleigh Greens) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Τσέλτεναμ, προάστιο της Μελβούρνης στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Ο σύλλογος αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας.

 Το σωματείο ιδρύθηκε το 1987 από Ελληνοκύπριους. Το 2014, η Μπέντλι Γκρινς έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Αυστραλίας, γεγονός που αποτέλεσε σημαντικό επίτευγμα για το σύλλογο. Την επόμενη περίοδο, το 2015, κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα στους τελικούς της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Βικτόρια. Το 2016, η ομάδα τερμάτησε στην πρώτη θέση της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Βικτόρια στην κανονική διάρκεια της περιόδου, παίρνοντας έτσι το εισιτήριο για τους τελικούς της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς όπου και αποκλείστηκε στα προημιτελικά, ενώ την ίδια περίοδο κατέκτησε και το πρώτο της Ντόκερτι Καπ. Την επόμενη περίοδο, το 2017, στέφθηκε πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά στους τελικούς της Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Βικτόρια. Το 2018 κατέκτησε για δεύτερη φορά το Ντόκερτι Καπ. Τελευταία ενημέρωση: 26 Ιουλίου 2018.ΠολιτειακέςΝάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς ΒικτόριαΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (1): 2015, 2017 Πρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (1): 2016Βικτόριαν Πρέμιερ ΛιγκΔεύτερη θέση στους αγώνες κατάταξης (4): 1996, 1997, 2001, 2002Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 1Πρωταθλήτρια (1): 1995Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 2Δεύτερη θέση (1): 1993Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 3Δεύτερη θέση (1): 1990Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 4Δεύτερη θέση (1): 1989Ντόκερτι ΚαπΝικήτρια (2): 2016, 2018ΆλλεςΧελλένικ ΚαπΝικήτρια (5): 1991, 1996, 1997, 2002, 2003 Επίσημος ιστότοπος
Αμπάς Μπα

Ο Αμπάς Μπα (γαλλικά: Abasse Ba) είναι Σενεγαλέζος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1976 στο Πελέλ Κιντεσά της Σενεγάλης. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.

 Ο Αμπάς Μπα αγωνίστηκε με τα χρώματα των ΚΣ Λουάν-Κουιζώ, Ντιζόν ΦΚΟ και Λε Αβρ ΑΚ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος στην Λιγκ 2 και το Νασιονάλ, με εξαίρεση την σεζόν 2008-09, όταν και αγωνίστηκε στην Λιγκ 1, μετά τον προβιβασμό της ομάδας του, Λε Αβρ. Στις 26 Απριλίου 2009, παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς στην Αλ Ραγιάν ΣΚ, ομάδα του Κατάρ, με την οποία, ωστόσο, τραυματίστηκε σοβαρά κατά την διάρκεια της πρώτης του συμμετοχής με τα χρώματά της. Στις 2 Απριλίου 2011, κατά την διάρκεια αναμέτρησης για το Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας με την δεύτερη ομάδα της Λε Αβρ απέναντι στην δεύτερη ομάδα της ΦΚ Μετς, υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο δεξί γόνατο. Ο συγκεκριμένος τραυματισμός τον υποχρέωσε να αποχωρήσει από την ενεργό αγωνιστική δράση. Ωστόσο, παρέμεινε εντός Λε Αβρ ΑΚ, εργαζόμενος, πλέον, ως μέλος του τεχνικού επιτελείου της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, ξεκινώντας, παράλληλα, τις απαραίτητες διαδικασίες προκειμένου να λάβει δίπλωμα προπονητικής. Στις 13 Νοεμβρίου 2012, ήταν μέλος του τεχνικού επιτελείου του Κριστόφ Ρεβώ, υπηρεσιακού προπονητή της Λε Αβρ. Μετά την πρόσληψη του Ερίκ Μομπέρτς, επέστρεψε εντός του τεχνικού επιτελείου της δεύτερης ομάδας του συλλόγου, η οποία υποβιβάστηκε στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 μετά το πέρας της σεζόν 2012-13. Πρωταθλητής Γαλλίας Λιγκ 2 το 2008 με την Λε Αβρ Πρωταθλητής Γαλλίας Νασιονάλ το 1999 με την Λουάν-Κουιζώ (Γαλλικά) Προφίλ του Αμπάς Μπα στο FootballDatabase.eu. (Γαλλικά) Προφίλ του Αμπάς Μπα Αρχειοθετήθηκε 2017-10-05 στο Wayback Machine. στην ιστοσελίδα της LFP.
Μεσσηνιακός κόλπος

Ο Μεσσηνιακός είναι ένας από τους δύο μεγάλους κόλπους που σχηματίζονται στην νότια ακτογραμμή της Πελοποννήσου. Σχηματίζεται ανάμεσα στην χερσόνησο της Μεσσηνίας και την Χερσόνησο του Ταΰγετου (Μάνη) και ορίζεται μεταξύ των ακρωτηρίων Ταίναρο και Ακρίτας. Το άνοιγμα του κόλπου είναι 23 ναυτικά μίλια και η διείσδυση 18. Και στις δύο ακτές του κόλπου υπάρχουν πολλά ακρωτήρια και όρμοι.Στις ακτές του είναι χτισμένοι πολλοί οικισμοί που γνωρίζουν ανάπτυξη σήμερα ή γνώρισαν κατά το παρελθόν. Η μεγαλύτερη πόλη στις ακτές του είναι η Καλαμάτα, που βρίσκεται στο βάθος του κόλπου. Άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι η Κορώνη και το Πεταλίδι που βρίσκεται στις δυτικές ακτές του κόλπου και η Καρδαμύλη, η Αβία, η Στούπα, το Νέο Οίτυλο και ο Γερολιμένας που βρίσκεται στις ανατολικές ακτές.

 Ο Μεσσηνιακός κόλπος, όπως και η πεδιάδα της Μεσσηνίας, αποτελούν μια γεωλογική τάφρο. Ανατολικά υψώνεται ο Ταΰγετος, ο οποίος χωρίζεται από την πεδιάδα με σειρά ρηγμάτων, τα οποία αποτελούν τη σεισμική ζώνη της Δυτικής Μάνης. Η περιοχή έχει δώσει από τον 19ο αιώνα πολλούς ισχυρούς σεισμούς, όπως ο σεισμός του 1867, ο οποίος προκάλεσε τσουνάμι, και ο σεισμός του 1947. Ένα από αυτά είναι το ρήγμα της Καλαμάτας, το οποίο τρέχει σε βορειοβορειοδυτική κατεύθυνση, και ήταν η εστία ισχυρού σεισμού το 1986, ο οποίος έπληξε την Καλαμάτα. Υπολογίζεται ότι αυτά τα ρήγματα έχουν προκαλέσει καταβύθιση του εδάφους κατά τρία χιλιόμετρα τα τελευταία 5-6 εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός του κόλπου είναι ασύμμετρος, με μεγαλύτερα βάθη, μέχρι 1.100 μέτρα, να παρατηρούνται σε μια υποθαλάσσια κοιλάδα παράλληλα και κοντά στην ανατολική ακτή του κόλπου. Οι κλίσεις στη δυτική πλευρά του κόλπου είναι πιο ήπιες. Τα ιζήματα στον κόλπο φτάνουν σε πάχος τα 750 μέτρα. Σημαντικότερα ποτάμια που εκβάλλουν στον Μεσσηνιακό είναι ο Πάμισος και ο Νέδωνας που οι εκβολές και των δύο βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του κόλπου.Νησιά δεν υπάρχουν στον Μεσσηνιακό κόλπο, με εξαίρεση την δυτική είσοδό του οπού βρίσκεται η νησίδα Βενέτικο.
10.000 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος 10.000 μέτρων είναι αγώνισμα στίβου δρόμου αντοχής των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης (1912). Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στίβου το 1988, στους Ολυμπιακούς της Σεούλ το 1988.

 1912 Χάνες Κολεμάινεν 1920 Πάαβο Νούρμι 1924 Βίλε Ρίτολα 1928 Πάαβο Νούρμι 1932 Γιάνους Κουσοτσίνσκι 1936 Ίλμαρι Σάλμινεν 1948 Εμίλ Ζάτοπεκ 1952 Εμίλ Ζάτοπεκ 1956 Βλαντίμιρ Κουτς 1960 Πιοτρ Μπολότνικοφ 1964 Μπίλι Μιλς 1968 Νάφταλι Τέμου 1972 Λάσε Βίρεν 1976 Λάσε Βίρεν 1980 Μίρουτς Γίφτερ 1984 Αλμπέρτο Κόβα 1988 Μπραχίμ Μπουταγιέμπ 1992 Χαλίντ Σκα 1996 Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ 2000 Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ 2004 Κενενίσα Μπεκέλε 2008 Κενενίσα Μπεκέλε 2012 Μοχάμεντ Μο Φάρα 2016 Μοχάμεντ Μο Φάρα 2021 Σόλομον Μπαρένγκα 1988 Όλγα Μπονταρένκο 1992 Ντεραρτού Τούλου 1996 Φερνάντα Ριμπέιρο 2000 Ντεραρτού Τούλου 2004 Ξινγκ Χούινα 2008 Τιρουνές Ντιμπάμπα 2008 Τιρουνές Ντιμπάμπα 2016 Αλμάζ Αγιάνα 2021 Σιφάν Χασάν Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 27:05.10 και σημειώθηκε από τον Αιθίοπα Κενενίσα Μπεκέλε στις 20 Αυγούστου 2004 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 29:17.45 και σημειώθηκε από την Αλμάζ Αγιάνα από την Αιθιοπία το 2016 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο Ντε Τζανέιρο. "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1965-66

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1965-66 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Στην δεύτερη και την τρίτη κατηγορίες υπήρχαν προκριματική και τελική φάσεις, όπου περνούσαν οι πρώτοι κάθε ομίλου. Τον τίτλο της Α΄ κατηγορίας κατέκτησε η ΑΕΚ Φαλήρου, ενώ δευτεραθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής Νικαίας. Και οι δυο αυτές ομάδες ανήλθαν στη Γ΄ Εθνική της επόμενης χρονιάς.

 Α΄ με 12 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 16 ομάδες σε δυο ομίλους των 8 ομάδων. Γ΄ με 21 ομάδες σε τρεις ομίλους των 7 ομάδων. Πρωταθλητής: άνοδος στη Γ΄ Εθνική. ΑΕΚ Φαλήρου Δευτεραθλητής: άνοδος στη Γ΄ Εθνική. Ηρακλής ΝικαίαςΗ τελική κατάταξη των συλλόγων της Α΄ κατηγορίας ήταν η εξής: Από τους δύο ομίλους στην τελική φάση πέρασαν: Πανασπροπυργιακός, Περαμαϊκός, Απόλλων Ρέντη και Α.Ο. Ποντίων. Τον τίτλο και την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΠ κέρδισε η ομάδα του Ασπροπύργου. Πρωταθλητής που ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία: Πανασπροπυργιακός Συμμετοχή στην τελική φάση: Περαμαϊκός Απόλλων Ρέντη Α.Ο. ΠοντίωνΗ κατάταξη των ομάδων στους ομίλους της Β Στα τελικά μετείχαν έξι ομάδες, οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου . Την πρώτη θέση κέρδισε ο Σαρωνικός Αίγινας, ο οποίος ανήλθε στη Β΄ ΕΠΣΠ. Πρωταθλητής που ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία: Σαρωνικός Αίγινας Κατάταξη στην τελική Φάση Σαρωνικός Αίγινας (Γ΄ όμιλος) Μαύρος Αετός Κερατσινίου (Γ΄ όμιλος) Αμπελακιακός (Β΄ όμιλος) Κρίτων (Β΄ όμιλος) Παμπειραϊκός (Α΄ όμιλος) Κένταυρος Καμινίων (Α΄ όμιλος) Οι 21 ομάδες όπως είχαν χωριστεί σε 3 ομίλους και η κατάταξή τους Α όμιλος: Παμπειραϊκός , Κένταυρος Καμινίων , ΑΟΕΚ , Αρμενική , ΑΕ Κορυδαλλού , Φαληρικός , Αστήρ Ευγενείας Β όμιλος: Αμπελακιακός , Κρίτων , ΦΟ Αγίου Δημητρίου , ΑΕ Περάματος , Αμφιάλη , Αχιλλέυς , ΑΕ Δραπετσώνας Γ όμιλος: Σαρωνικός , Μαύρος Αετός , Πίνδος , Αστήρ Κερατσινίου , Θύελλα Κρήνης , ΑΕ Χατζηκυριακείου , Δύναμις Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Alfa Romeo Racing Team

Η Alfa Romeo είναι Ιταλική ομάδα της Φόρμουλα 1. Η έδρα της βρίσκεται στο Χινβίλ της Ελβετίας και είναι θυγατρική της Φερράρι η οποία της παρέχει και τους κινητήρες.

 Η ομάδα έχει αγωνιστεί ως κατασκευαστής και προμηθευτής κινητήρων σποραδικά μεταξύ 1950 και 1987, και αργότερα ως εμπορικός συνεργάτης από το 2015. Οι πρώτοι οδηγοί της ομάδας κέρδισαν τα δύο πρώτα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Οδηγών, με τον Τζουζέπε Φαρίνα το 1950 και Χουάν Μανουέλ Φάντζιο το 1951. Μετά από αυτές τις επιτυχίες, η Alfa Romeo αποχώρησε από τη Φόρμουλα 1. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, παρόλο που η εταιρεία δεν είχε επίσημη παρουσία στην κορυφαία κατηγορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού, ορισμένες ομάδες της Φόρμουλα 1 χρησιμοποίησαν ανεξάρτητα ανεπτυγμένους κινητήρες Alfa Romeo για την τροφοδοσία των αυτοκινήτων τους. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο μηχανικός της Alfa Carlo Chiti σχεδίασε έναν κινητήρα flat-12 για να αντικαταστήσει το T33 V8, το οποίο πέτυχε κάποια επιτυχία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Sportscar του 1975. Ο Μπέρνι Έκλεστοουν, τότε ιδιοκτήτης της ομάδας της Φόρμουλα 1 Brabham, έπεισε την Alfa Romeo να προμηθεύσει τους κινητήρες δωρεάν για τη σεζόν του 1976. Παρόλο που η πρώτη σεζόν της Brabham-Alfa Romeo ήταν σχετικά μέτρια, κατά τη διάρκεια των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων του 1977 και του 1978, η ομάδα πέτυχε 14 τερματισμούς στο βάθρο, συμπεριλαμβανομένων δύο νικών για τον Νίκι Λάουντα. Το αθλητικό τμήμα της εταιρείας, Autodelta, επέστρεψε ως ομάδα εργασίας το 1979. Αυτή η δεύτερη περίοδος ως κατασκευαστής ήταν λιγότερο επιτυχημένη από την πρώτη. Μεταξύ της επιστροφής της εταιρείας και της απόσυρσης του ως κατασκευαστής στο τέλος του 1985, οι οδηγοί της Alfa δεν κέρδισαν ποτέ έναν αγώνα και η ομάδα δεν τελείωσε ποτέ υψηλότερα από την έκτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών. Η ομάδα επίσης παρέδιδε κινητήρες στην ομάδα της Osella από το 1983 έως το 1987, αλλά σημείωσαν μόνο δύο πόντους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Στις 13 Νοεμβρίου του 2017 η Ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo ανακοίνωσε πως απ' το Πρωτάθλημα του 2018 θα ενταχθεί και πάλι στη Φόρμουλα 1 και αφού ο Πρόεδρος της αυτοκινητοβιομηχανίας συζήτησε με τον Αγωνιστικό Διευθυντή της Sauber Φρεντερίκ Βασέρ και τον ιδρυτή της ομάδας Πέτερ Ζάουμπερ αποφασίστηκε να πωληθεί το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών της ομάδας στη συγκεκριμένη αυτοκινητοβιομηχανία, κάτι το οποίο και έγινε. Στις 30 Νοεμβρίου του 2019 η Alfa Romeo αγόρασε και τις υπόλοιπες μετοχές της Sauber και ανακοινώθηκε πως απ' το 2020 η ομάδα θα ονομάζεται απλώς Alfa Romeo Racing. Για την σεζόν του 2019 η ομάδα υπέγραψε τον Φινλανδό Κίμι Ράικονεν και τον Ιταλό Αντόνιο Τζιοβινάτσι στο Γκραν Πρι Αυστραλίας 2019 έκανε το ντεμπούτο της. Η ομάδα τερμάτισε 8η με 57 πόντους, 43 για τον Ράικονεν και 14 για τον Τζιοβινάτσι. Για την σεζόν του 2020 η ομάδα κράτησε τους ίδιους οδηγούς και τερμάτισε 8η με μόνο 8 πόντους. Το 2021 θα είναι η τρίτη χρονιά της ομάδας μαζί και των οδηγών. Η ομάδα αναμένεται να κάνει το ντεμπούτο της για την σεζόν 2021 στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν.
Ελισάβετ της Σικελίας, δούκισσα της Βαυαρίας

Η Ελισάβετ, ιταλ. Elisabeta di Sicilia (1310 - 1349) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της Ελεονώρας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης τού Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Παντρεύτηκε το 1328 τον Στέφανο Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Στέφανος Γ΄ 1337-1413, δούκας της Βαυαρίας-Ίνγκολστατ. Φρειδερίκος 1339-1393, δούκας της Βυαρίας-Λάντσουτ. Ιωάννης Β΄ 1341-1387, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Αγνή, γενν. 1338, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ Πουατιέ-Λουζινιάν της Κύπρου. Cawley, Charles, Her parents' profile, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,
Τσαρλς Πόντσι

Ο Τσαρλς Πόντσι (αγγλικά: Charles Ponzi) , γνωστός και ως Τσαρλς Πόνζι, ήταν Αμερικανός εγκληματίας και επενδυτής ιταλικής καταγωγής, που έδρασε σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά κατά την διάρκεια των Roaring Twenties. Ο ίδιος είναι γνωστός για το σχέδιο επενδυτικής απάτης, γνωστό και ως Σχήμα Πόντσι.

 O Τσαρλς Πόντσι γεννήθηκε στο Λούγκο της Ιταλίας στις 3 Μαρτίου του 1882, κατέφθασε στις ΗΠΑ το 1903 σε ηλικία 21 ετών με 2,5 δολάρια στις τσέπες του για να καταστεί το 1920 ένας από τους πλουσιότερους επενδυτές εκείνης της εποχής, υιοθετώντας ένα προκλητικά πολυτελή τρόπο ζωής. Τον Ιούλιο του 1920 τα εισοδήματά του έφταναν τα 250.000 δολάρια την ημέρα. Την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους δήλωσε ένοχος για απάτη, με 85 κατηγορίες να εκκρεμούν εις βάρους του. Ο ίδιος πέρασε πέντε χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή και εννέα χρόνια σε πολιτειακή φυλακή των ΗΠΑ, ενώ είχε περάσει από σωφρονιστικά ιδρύματα και πριν ξεσπάσει το ομώνυμο σκάνδαλο για μικροαπάτες. Βγήκε οριστικά από τη φυλακή το 1934 και απελάθηκε στην Ιταλία, καθώς ουδέποτε είχε λάβει την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Πόντσι που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του περιπλανώμενος σε διαφορές πόλεις της Αμερικής και του Καναδά, έκανε πολλές δουλείες καθώς και απάτες που του στέρησαν τη ελευθερία του και τον μύησαν σε νέες τακτικές και ραδιουργίες Στις 26 Δεκεμβρίου 1919, ο Πόντσι σύστησε μια "εταιρία φάντασμα" που ονομαζόταν The Security Exchange Company. Ο Πόντσι έπεισε αρκετούς να επενδύσουν ό,τι ποσό ήθελαν σ' αυτόν, με τη δέσμευση ότι θα είχαν κέρδος 50% επί του ποσού που είχαν επενδύσει κάθε 90 ημέρες. Πλήρωνε τους πρώτους με τα λεφτά που έβαζαν όσοι εισέρχονταν σ' αυτή την "πυραμίδα", με αποτέλεσμα να πεισθούν όλοι ότι είναι μια κερδοφόρος επένδυση. Το σχήμα κατέρρευσε τον Αύγουστο του 1920, έπειτα από δημοσίευμα της εφημερίδας "The Boston Globe". Μέχρι τότε, ο Πόντσι έπαιρνε περίπου 200.000 δολάρια την ημέρα από "επενδυτές" που προσπαθούσαν να ανέβουν στο "τρένο" των κερδών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles Ponzi στο Wikimedia Commons
Κάμμελ

Ο Κάμμελ είναι ποταμός της Βαυαρίας στη νότια Γερμανία.Ο ποταμός πηγάζει δυτικά του Μίντελχαϊμ,στον δήμο Ούντεραλγκο και ρέει κυρίως προς τα βόρεια.Εκβάλλει στον ποταμό Μίντελ από τα αριστερά νότια του Όφφινγκεν και του Δούναβη,ανατολικά του Γκάνζμπουργκ.Στην ουσία,είναι έμμεσος παραπόταμος του Δούναβη.Το μήκος του δεν ξεπερνά τα 57 χλμ.Η υψομετρική διαφορά ανάμεσα στις πηγές και τις εκβολλές του ισούται με 265 μέτρα.Η Λεκάνη απορροής του είναι 262 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Ποταμοί οι οποίοι εκβάλουν στον Κάμμελ είναι: Ο Κρούμπαχ (αριστερός παραπόταμος). Εκβάλλει στον Κάμμελ στην πόλη Κρούμπαχ. Ο Χάσελμπαχ (δεξιός παραπόταμος). Εκβάλλει στον Κάμμελ στην κοινότητα Νάιχεν. Ο Κράχενμπαχ (δεξιός παραπόταμος). Εκβάλλει στον Κάμμελ στην κοινότητα Έντενμπορεν. Το όνομα του ποταμού προέρχεται από το Κέλτικο kamb ή camb που σημαίνει κυρτός.Οπότε ο Κάμμελ είναι ο κυρτός ποταμός.Άλλοι ερευνητές έχουν την άποψη πως Κάμμελ σημαίνει βάλτος (bog). Niederraunau:Κάστρο και εκκλησία Neuburg an der Kammel:Κάστρο και εκκλησία Naichen:Μουσείο σιδηροτεχνιών χάρτης της ευρύτερης περιοχής Σελίδες των παραποτάμων του Κάμμελ στην Γερμανική Βικιπαίδεια: Krumbach, Haselbach and Krähenbach
Κάρστεν Βάρχολμ

Ο Κάρστεν Βάρχολμ (Karsten Warholm, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1996) είναι Νορβηγός αθλητής του στίβου. Είναι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021, όπου κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο. Είναι επίσης τρεις φορές πρωταθλητής κόσμου.

 Γεννήθηκε στο Ουλσταινβίκ, στα βόρεια της Νορβηγίας. Κέρδισε 8 χρυσά μετάλλια στο Νορβηγικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στα 400 μέτρα με εμπόδια. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν χρυσός στα 400 μέτρα με εμπόδια. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν επίσης 1ος στο ίδιο αγώνισμα. Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 στα 400 μέτρα, ισοφαρίζοντας το Ευρωπαϊκό ρεκόρ με 45,05 δευτερόλεπτα. Στο Diamond League του Όσλο το 2019, κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 47.33 δευτερόλεπτα, στα 400 μέτρα με εμπόδια. Μετά από λίγες μέρες, κατέρριψε πάλι το Ευρωπαϊκό ρεκόρ, με χρόνο 47,12, στο Diamond League του Λονδίνου. Στη Ζυρίχη κατέρριψε ξανά και για τρίτη φορά το Ευρωπαϊκό ρεκόρ, κατεβαίνοντας τα 47 δευτερόλεπτα, και με 46,92 έγινε ο δεύτερος καλύτερος αθλητής βάσει επίδοσης στο αγώνισμα, με διαφορά 6 εκατοστών του δευτερολέπτου από τον δεύτερο Ράι Μπέντζαμιν. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 υπερασπίστηκε τον τίτλο του κατακτώντας για δεύτερη φορά το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια.