Παπαγάλος μοναχός

Ο παπαγάλος μοναχός ( Myiopsitta monachus ), γνωστός και ως παπαγάλος Quaker, είναι ένα είδος αληθινού παπαγάλου της οικογένειας Ψιττακίδων . Είναι ένας μικρός, λαμπερό πράσινος παπαγάλος με γκριζωπό στήθος και πρασινοκίτρινη κοιλιά. Η μέση διάρκεια ζωής του είναι 20-30 χρόνια. Κατάγεται από τις εύκρατες έως υποτροπικές περιοχές της Αργεντινής και των γύρω χωρών στη Νότια Αμερική. Αυτοσυντηρούμενοι άγριοι πληθυσμοί εμφανίζονται σε πολλά μέρη, κυρίως στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

 Ο παπαγάλος μοναχός περιγράφηκε από τον Γάλλο πολυμαθή Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν, το 1780 στο Histoire Naturelle des Oiseaux . Το πουλί εικονογραφήθηκε επίσης σε ένα χρωματιστό πιάτο χαραγμένο από τον Φρανσουά-Νικολά Μαρτινέ στο Planches Enluminées D'Histoire Naturelle, το οποίο δημιουργήθηκε υπό την επίβλεψη του Εντμε-Λουί Ντωμπεντό για να συνοδεύσει το κείμενο του Μπυφόν. Ούτε η λεζάντα του πιάτου ούτε η περιγραφή του Μπυφόν περιελάμβαναν επιστημονικό όνομα, αλλά το 1783, ο Ολλανδός φυσιοδίφης Pieter Boddaert επινόησε το διωνυμικό όνομα Psittacus monachus στον κατάλογό του με τους Planches Enluminées . Καθώς ο Μπυφόν δεν διευκρίνισε την προέλευση του δείγματός του, το 1937 ο Αμερικανός ορνιθολόγος Τζέιμς Πίτερς όρισε την τοποθεσία του τύπου ως Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη. Ο παπαγάλος μοναχός τοποθετείται τώρα στο γένος Myiopsitta που εισήχθη από τον Γάλλο φυσιοδίφη Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτη το 1854. Το όνομα του γένους συνδυάζει το αρχαίο ελληνικό mus, muos που σημαίνει «ποντίκι» και το νέο λατινικό psitta που σημαίνει «παπαγάλος», παραπέμποντας στο γκρίζο πρόσωπο και στο κάτω μέρος του ποντικιού. Το συγκεκριμένο επίθετο monachus είναι υστερολατινικό για «μοναχός».Ο παπαγάλος μοναχός είναι ένα από τα δύο είδη του γένους Myiopsitta, ενώ το άλλο είναι ο παπαγάλος των γκρεμών ( Myiopsitta luchsi ). Οι δύο παπαγάλοι θεωρούνταν παλαιότερα ως ένα μόνο είδος. Λόγω μορφολογικών διαφορών και διαφορών συμπεριφοράς και γεωγραφικών διαφορών, ο παπαγάλος του γκρεμού έχει ανυψωθεί σε κατάσταση είδους. Το υψομετρικό εύρος του παπαγάλου απότομων βράχων προφανώς δεν επικαλύπτεται, επομένως είναι εντελώς, αλλά ελάχιστα, αλλοπατρικό . Η Αμερικανική Ορνιθολογική Εταιρεία έχει αναβάλει την αναγνώριση του παπαγάλου του γκρεμού ως διακριτού «εξαιτίας ανεπαρκών δημοσιευμένων δεδομένων».Τρία υποείδη αναγνωρίζονται: Μ. μ. Το monachus (Boddaert, 1783) βρίσκεται στην Αργεντινή από τη νοτιοανατολική επαρχία Santiago del Estero σε όλες τις λεκάνες Río Salado και κάτω Paraná μέχρι την επαρχία του Μπουένος Άιρες και την Ουρουγουάη . είναι το μεγαλύτερο υποείδος. Μ. μ. Calita (Boddaert, 1783) βρίσκεται στους πρόποδες των Άνδεων έως και 1.000 m πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας, από τη νοτιοανατολική Βολιβία (διαμερίσματα Santa Cruz και Tarija ) μέχρι την Παραγουάη και τη βορειοδυτική Αργεντινή, στη συνέχεια δυτικά της περιοχής του monachus, που εκτείνεται στα πεδινά και πάλι στο Río Negro και πιθανώς στις επαρχίες Chubut .Μικρότερο από το monachus, τα φτερά πιο έντονα μπλε, γκρι του κεφαλιού πιο σκούρα.Μ. μ. Η cotorra (Finsch, 1868) βρίσκεται στη νοτιοδυτική Βραζιλία ( Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, πιθανώς Rio Grande do Sul ) σε όλη τη λεκάνη του Ρίο Παραγουάη και τη μέση Paraná, καθώς και στο Gran Chaco . Ουσιαστικά ταυτίζεται με το M. m. calita, αλλά αναφέρεται ως λιγότερο κίτρινο κάτω και πιο φωτεινό συνολικά.Οι σειρές των υποειδών συναντώνται στη γενική περιοχή της Παραγουάης και εκεί είναι ανεπαρκώς οριοθετημένες. Η διακριτότητα και η οριοθέτηση του Μ. μ. calita και M. m. cotorra απαιτούν ιδιαίτερα περαιτέρω μελέτη. Όπως και οι άλλοι νεοτροπικοί παπαγάλοι, ο παπαγάλος μοναχός τοποθετείται συνήθως στη φυλή Arini, η οποία μπορεί να δικαιολογήσει την ανύψωση στην υποοικογένεια ως Arinae . Το M. monachus ανήκει στο μακρόστενο clade αυτών – macaws και conures, ουσιαστικά, που θα διατηρούσαν το όνομα Arini/ Arinae εάν αυτή η πολυφυλετική ομάδα χωριζόταν. Το προτεινόμενο υποείδος αυτού του παπαγάλου έχει μήκος μήκος 29 εκατοστά κατά μέσο όρο, με 48 εκατοστά άνοιγμα φτερών και βάρος 100 γραμμάρια . Τα θηλυκά τείνουν να είναι 10-20% μικρότερα, αλλά μπορούν να προσδιοριστούν αξιόπιστα μόνο με τεστ DNA ή φτερών. Έχει έντονο πράσινο επάνω μέρος. Το μέτωπο και το στήθος είναι ανοιχτό γκρι με πιο σκούρο χτένιο και το υπόλοιπο κάτω μέρος είναι πολύ ανοιχτό πράσινο έως κίτρινο. Τα φτερά πτήσης είναι σκούρα μπλε και η ουρά είναι μακριά και στενεύει. Το ράμφος είναι πορτοκαλί. Το κάλεσμα είναι ένα δυνατό και λαχταριστό chape(-yee) ή quak quaki quak-wi quarr, και screeches skveet . Ο παπαγάλος μοναχός είναι ο μόνος παπαγάλος που χτίζει μια φωλιά με ραβδί, σε ένα δέντρο ή σε μια ανθρωπογενή κατασκευή, αντί να χρησιμοποιεί μια τρύπα σε ένα δέντρο. Αυτό το ασυνήθιστο είδος αναπαράγεται συχνά αποικιακά, χτίζοντας μια ενιαία μεγάλη φωλιά με ξεχωριστές εισόδους για κάθε ζευγάρι. Στην άγρια φύση, οι αποικίες μπορεί να γίνουν αρκετά μεγάλες, με ζευγάρια να καταλαμβάνουν ξεχωριστά "διαμερίσματα" σε φωλιές που μπορούν να φτάσουν το μέγεθος ενός μικρού αυτοκινήτου . Αυτές οι φωλιές μπορούν να προσελκύσουν πολλούς άλλους ενοικιαστές, συμπεριλαμβανομένων των αρπακτικών πτηνών όπως ο γερακίνος με κηλίδες ( Spiziapteryx circumcincta ), πάπιες όπως το Anas flavirostris και ακόμη και θηλαστικά . Τα πέντε με 12 λευκά αυγά τους εκκολάπτονται σε περίπου 24 ημέρες. Ασυνήθιστα για έναν παπαγάλο, τα ζευγάρια παπαγάλων μοναχών έχουν περιστασιακά βοηθητικά άτομα, συχνά ενήλικους απογόνους, που βοηθούν στη διατροφή των μικρών (βλ. επιλογή συγγενών ). Η διάρκεια ζωής των παπαγάλων μοναχών είναι 15-80 χρόνια ή 30-100 χρόνια. το πρώτο μπορεί να αναφέρεται σε τυπική διάρκεια ζωής σε αιχμαλωσία ή/και στην άγρια φύση, ενώ το δεύτερο είναι στο εύρος των μέγιστων προσόδων ζωής που έχουν καταγραφεί για τους παπαγάλους. Ο παπαγάλος μοναχός είναι παγκοσμίως πολύ κοινός. Στην Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Ουρουγουάη, οι παπαγάλοι μοναχοί θεωρούνται ως κύρια γεωργικά παράσιτα (όπως σημειώνεται από τον Κάρολο Δαρβίνο, μεταξύ άλλων). Η πληθυσμιακή τους έκρηξη στις αγροτικές περιοχές της Νότιας Αμερικής φαίνεται να σχετίζεται με την επέκταση της δασοκομίας ευκαλύπτου για την παραγωγή χαρτοπολτού, η οποία προσφέρει στο πουλί την ευκαιρία να χτίσει προστατευμένες φωλιές σε τεχνητά δάση όπου ο οικολογικός ανταγωνισμός από άλλα είδη είναι περιορισμένος. Αυτοσυντηρούμενοι άγριοι (αδέσποτοι) πληθυσμοί έχουν καταγραφεί σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ και διάφορες περιοχές της Ευρώπης (δηλαδή Ισπανία, Πορτογαλία, Αζόρες, Μαδέρα, Βαλεαρίδες Νήσοι, Γιβραλτάρ, Γαλλία, Κορσική, Μάλτα, Κύπρος, Σαρδηνία, Ιταλία, Ελλάδα, Νήσοι της Μάγχης, Μεγάλη Βρετανία, Ιρλανδία και Βέλγιο ), καθώς και στη Βρετανική Κολομβία, τον Καναδά, Βραζιλία, Μεξικό, Χιλή, Ισραήλ, Βερμούδες, Μπαχάμες, Ηνωμένες Πολιτείες, Νήσοι Κέιμαν, Πουέρτο Ρίκο, Νησί του Πάσχα, Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη και την Ιαπωνία . Καθώς είναι είδος ανοιχτού δάσους, προσαρμόζεται εύκολα στις αστικές περιοχές. Σε περιοχές όπου έχουν εισαχθεί, ορισμένοι φοβούνται ότι θα βλάψουν τις καλλιέργειες και τα αυτόχθονα είδη, ενώ άλλοι αμφισβητούν στοιχεία για τη ζημιά που προκαλείται από άγριες αποικίες και αντιτίθενται στην εξόντωση αυτών των πτηνών, αλλά υπάρχουν τοπικές απαγορεύσεις και προγράμματα εξάλειψης σε ορισμένες περιοχές των Η.Π.Α. Οι πληθυσμοί που εισήχθησαν στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να προκαλούν παρόμοια διαμάχη, πιθανώς λόγω του μικρότερου αριθμού πουλιών ή επειδή η εγκατάστασή τους σε αστικές περιοχές δεν αποτελεί απειλή για τη γεωργική παραγωγή. Το Ηνωμένο Βασίλειο φαίνεται να έχει αλλάξει την άποψή του για τους άγριους πληθυσμούς του και το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Υποθέσεων σχεδιάζει να απομακρύνει τους παπαγάλους μοναχούς από τη φύση, καθώς πιστεύει ότι απειλούν την τοπική άγρια ζωή και καλλιέργειες.Οι άγριοι πληθυσμοί συχνά προέρχονται από πολύ μικρούς ιδρυτικούς πληθυσμούς. Όντας τόσο κοινωνικοί και έξυπνοι όσο είναι, οι παπαγάλοι μοναχοί αναπτύσσουν ορισμένες πολιτιστικές παραδόσεις, συγκεκριμένα φωνητικές διαλέκτους που διαφέρουν μεταξύ των ομάδων. Σε πληθυσμούς που προέρχονται από μεγάλο αριθμό πτηνών, υπάρχει μια σειρά από «διαλέκτους». Εάν ο ιδρυτικός πληθυσμός είναι μικρός, ωστόσο, μια διαδικασία παρόμοια με τη γενετική μετατόπιση μπορεί να συμβεί εάν εξέχοντες ιδρυτές φωνάζουν σε μια ασυνήθιστη «διάλεκτο», με τον συγκεκριμένο τρόπο φωνής να καθιερώνεται στην προκύπτουσα άγρια αποικία. Για παράδειγμα, όχι λιγότερες από τρεις διαφορετικές «διάλεκτοι» απαντώνται μεταξύ των άγριων παπαγάλων μοναχών της μητροπολιτικής περιοχής Μίλφορντ του Κονέκτικατ . Βραζιλία Το είδος έχει επεκτείνει τα τελευταία χρόνια τη γκάμα του στη Βραζιλία, όπου εμφανίζεται ένας αυτοσυντηρούμενος πληθυσμός στο κέντρο της πόλης του Ρίο ντε Τζανέιρο . Δεδομένου ότι αυτός ο πληθυσμός απαντάται μακριά από την αρχική περιοχή του πουλιού στη Βραζιλία – βρισκόταν μόνο στα νότια και νοτιοδυτικά – είναι πιθανότατα συνέπεια των δραπετών από το εμπόριο κατοικίδιων ζώων . Στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το πουλί μπορεί να δει κανείς εύκολα στους κήπους Aterro do Flamengo – όπου φωλιάζει σε φοίνικες και τρέφεται με τους καρπούς τους. τα πουλιά του Ρίο φαίνεται να προτιμούν να φωλιάζουν ανάμεσα σε φύλλα φοινίκων καρύδας και κοντά στον γειτονικό τερματικό σταθμό εσωτερικών πτήσεων, στο αεροδρόμιο Santos Dumont και στους κήπους του Quinta da Boa Vista, όπου έχουν δημιουργηθεί κοινόχρηστες φωλιές διαμέτρου περίπου 1 μέτρων. Στην πολιτεία Santa Catarina, έχουν αναφερθεί κατά καιρούς πιθανοί δραπέτες για αρκετό καιρό, και ένας άγριος πληθυσμός φαίνεται να εγκαταστάθηκε στη Florianópolis στις αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, όταν παρατηρήθηκαν πουλιά να τρέφονται ακριβώς δίπλα στον αυτοκινητόδρομο στο Ρίο Περιοχή Vermelho-Vargem Grande. Μεξικό Ο παπαγάλος μοναχός καταγράφηκε για πρώτη φορά στην Πόλη του Μεξικού το 1999. Υπάρχουν αρχεία από επτά άλλες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Puebla, Morelia, Celaya, Oaxaca, Tuxtla Gutiérrez, Hermosillo και Mexicali, και τις εκβολές του ποταμού Loreto στην Baja California Sur. Οι πληθυσμοί φωλιάσματος είναι γνωστοί στην Πόλη του Μεξικού και στην Οαχάκα. Ένας μικρός αλλά αυξανόμενος πληθυσμός έχει επίσης εγκατασταθεί στο νότιο τμήμα της πόλης της Πουέμπλα, στην Πουέμπλα, στα περίχωρα του πτηνοτροφείου της πόλης, το οποίο είναι γνωστό ότι επισκέπτονται συχνά, και όπου συχνά μπορούν να φανούν προσκολλημένοι στην εξωτερική πλευρά του τους διχτυωτούς τοίχους του. Δεν έχουν γίνει μελέτες για να αξιολογηθεί ο αντίκτυπος που μπορεί να έχουν στους πληθυσμούς των πράσινων παπαγάλων που ζουν στην ίδια περιοχή και σε άλλες δασώδεις ζώνες της πόλης. Μετά την απαγόρευση του εμπορίου ιθαγενών ειδών παπαγάλων, οι ντόπιοι παραδοσιακοί πωλητές πουλιών έχουν πλέον στραφεί στον παπαγάλο μοναχό ως βασικό παπαγάλο τους, και αυτό μπορεί να είχε αυξήσει τον αριθμό των δραπετών. Μερικές φορές, το κεφάλι και τα φτερά του στήθους των παπαγάλων μοναχών βάφονται κίτρινα για να παραπλανήσουν τους ανενημέρωτους αγοραστές, μιμούμενοι την υπό εξαφάνιση αμαζόνα με κιτρινοκέφαλο . Η παρουσία αυτού του είδους σε επτά γεωγραφικά απομακρυσμένες και ανεξάρτητες τοποθεσίες στο Μεξικό δείχνει ότι η πηγή αυτών των ατόμων είναι πιθανότατα το εμπόριο κατοικίδιων ζώων. Ηνωμένες Πολιτείες Χιλιάδες παπαγάλοι μοναχών εισήχθησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1980 ως κατοικίδια. Πολλοί διέφυγαν ή απελευθερώθηκαν σκόπιμα και οι πληθυσμοί επετράπη να πολλαπλασιαστούν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το M. monachus ιδρύθηκε σε επτά πολιτείες και μέχρι το 1995 είχε εξαπλωθεί σε άλλες οκτώ. Μόνο στη Φλόριντα, οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 150.000 έως 500.000.Ως ένας από τους λίγους παπαγάλους της εύκρατης ζώνης, ο παπαγάλος μοναχός είναι πιο ικανός από τους περισσότερους να επιβιώσει σε ψυχρά κλίματα (εν μέρει επειδή χτίζουν κοινόχρηστες φωλιές για ηλεκτρικό εξοπλισμό που παράγει θερμότητα πάνω από πόλους κοινής ωφέλειας) και υπάρχουν αποικίες βόρεια ως τη Νέα Υόρκη, Σικάγο, Ντάλας, Όστιν, Ουισκόνσιν, Σινσινάτι, Λούισβιλ, παράκτια Ρόουντ Άιλαντ, Μασαχουσέτη, Κονέκτικατ και νοτιοδυτική Ουάσιγκτον . Το Edgewater, New Jersey έχει αποικία από το 1980. Αυτή η ανθεκτικότητα κάνει αυτό το είδος δεύτερο μόνο μετά τον ρινγκ-νεκ μεταξύ των παπαγάλων ως ένα επιτυχημένο εισαγόμενο είδος . Το 2012, ένα ζευγάρι παπαγάλων μοναχών επιχείρησε να φωλιάσει στο Watervliet της Νέας Υόρκης, περίπου 240 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Νέας Υόρκης, κοντά στο Albany, Νέα Υόρκη . Πριν από την ωοτοκία, ένα πουλί αιχμαλωτίστηκε και η φωλιά τελικά αφαιρέθηκε λόγω ανησυχιών ότι η φωλιά που χτίστηκε δίπλα σε έναν ηλεκτρικό μετασχηματιστή δημιουργούσε κίνδυνο πυρκαγιάς.Βρήκαν επίσης ένα σπίτι στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, μετά από μια τυχαία απελευθέρωση πριν από δεκαετίες όσων φαίνεται να ήταν πουλιά της μαύρης αγοράς μέσα στο νεκροταφείο Green-Wood . Το πλήρωμα του εδάφους προσπάθησε αρχικά να καταστρέψει τις αντιαισθητικές φωλιές στην πύλη εισόδου, αλλά δεν το κάνει πλέον γιατί η παρουσία των παπαγάλων έχει μειώσει τον αριθμό των περιστεριών που φωλιάζουν μέσα σε αυτήν. Το Brooklyn College έχει έναν παπαγάλο μοναχό ως «ανεπίσημη» μασκότ σε σχέση με την αποικία του είδους που ζει στην πανεπιστημιούπολη του. Εμφανίζεται στο κατάρτι του φοιτητικού περιοδικού. Έχουν φτιάξει επίσης τα σπίτια τους στους φανοστάτες στο πάρκο Pelham Bay στο Μπρονξ . Οι περισσότεροι από αυτούς τους πληθυσμούς παπαγάλων μοναχών μπορούν να εντοπιστούν σε αποστολές αιχμαλωτισμένων πτηνών από την Αργεντινή.Στο Σικάγο, οι θεωρίες για την προέλευση των παπαγάλων περιλαμβάνουν ένα πείραμα του Πανεπιστημίου του Σικάγο που πήγε στραβά, ένα αναποδογυρισμένο φορτηγό καθοδόν προς ένα κατάστημα κατοικίδιων ζώων, δραπέτευσαν πουλιά από ένα στυλό στο αεροδρόμιο O'Hare ή απορρίφθηκαν/δραπέτευσαν κατοικίδια. Σύμφωνα με τον ορνιθολόγο του Πανεπιστημίου του Σικάγο, Δρ. Stephen Pruett-Jones, «έφτασαν εδώ μέσω του εμπορίου κατοικίδιων ζώων και το εμπόριο κατοικίδιων ζώων πραγματικά κορυφώθηκε στα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960». Η πρώτη τεκμηριωμένη φωλιά παπαγάλου στο Σικάγο χρονολογείται το 1973. Το είδος συνεχίζει να ευδοκιμεί παρά αρκετούς ασυνήθιστα σκληρούς χειμώνες που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και το 2014. Διάφορες προσπάθειες αφαίρεσής τους έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, οι περισσότερες από τις οποίες αντιστάθηκαν από μια ομάδα κατοίκων του Hyde Park, συμπεριλαμβανομένου του Δημάρχου Harold Washington . Τα πτηνά είναι γενικά ευπρόσδεκτα στην πόλη, ειδικά από παρατηρητές πουλιών, και αποτέλεσαν αντικείμενο ορνιθολογικής μελέτης το 2012. Ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 1.000 πουλιά, με υγιείς αποικίες που βρίσκονται σε αρκετά από τα πάρκα της πόλης. Το Ώστιν και το Χιούστον του Τέξας έχουν επίσης ακμάζοντες πληθυσμούς παπαγάλων μοναχών. Ευρώπη Οι παπαγάλοι μοναχοί μπορούν να φανούν στη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, το Κάδιθ, την Αθήνα, τη Σεβίλλη, το Τορεμολίνο, τη Μάλαγα, τη Νέργια, τη Βαλένθια, την Ταραγόνα, τη Ροκέτας ντε Μαρ ( Ανδαλουσία ), τη Σαραγόσα, τα Κανάρια Νησιά και τη Μαγιόρκα στις Βαλεαρίδες Νήσους . Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά γύρω στο 1975. Στη Μαδρίτη, συχνάζουν ιδιαίτερα στο Ciudad Universitaria (πανεπιστημιούπολη Complutense University) και στο πάρκο Casa de Campo . Είναι ένα κοινό θέαμα στα πάρκα της Βαρκελώνης, συχνά τόσο πολλά όσο τα περιστέρια. Σχηματίζουν σημαντικές αποικίες στο Parc de la Ciutadella, Parc de la Barceloneta και σε μικρότερα πάρκα πόλεων όπως το Jardins Josep Trueta στο Poble Nou, με μια αποικία βόρεια ως την Empuriabrava . Είναι πιο συχνά σε ποτισμένα αστικά πάρκα με γρασίδι και φοίνικες, κοντά σε ποτάμι ή θάλασσα. Ο παπαγάλος μοναχός, ως χωροκατακτητικό είδος, έχει γίνει πρόβλημα για την τοπική πανίδα όπως τα περιστέρια και τα σπουργίτια, αλλά όχι ακόμη τόσο επιβλαβές για τις κίσσες . Οι παπαγάλοι έχουν επίσης προκαλέσει προβλήματα στη γεωργία κοντά στις πόλεις. Η Ισπανία έχει απαγορεύσει την κατοχή, την πώληση, την εκτροφή και τη διακίνηση παπαγάλων μοναχών από το 2013.Η Μαδρίτη έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό παπαγάλων μοναχών στην Ευρώπη, με 10.800 παπαγάλους τον Ιούνιο του 2015 Από το 2015, ο εκτιμώμενος πληθυσμός των παπαγάλων μοναχών στη Βαρκελώνη ήταν 6.248. Στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει αποικίες αναπαραγωγής στον Εθνικό Κήπο της Αθήνας .Ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου το 2011 πιστεύεται ότι ήταν περίπου 150, στην περιοχή Home Counties . Το Υπουργείο Περιβάλλοντος, Τροφίμων και Αγροτικών Υποθέσεων ανακοίνωσε σχέδια το 2011 για τον έλεγχό τους, αντιμετωπίζοντας την απειλή για τις υποδομές, τις καλλιέργειες και την γηγενή βρετανική άγρια ζωή παγιδεύοντας και μετακομίζοντας, αφαιρώντας φωλιές και πυροβολώντας όταν χρειάζεται.Ομάδες παπαγάλων μοναχών βρίσκονται στη βελγική πρωτεύουσα, τις Βρυξέλλες και τις γύρω περιοχές. Ζουν στην άγρια φύση τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970. Οι παπαγάλοι μοναχοί είναι πολύ έξυπνα, κοινωνικά πουλιά. Όσοι κρατούνται ως κατοικίδια αναπτύσσουν συνήθως λεξιλόγιο με πολλές λέξεις και φράσεις. Λόγω αυτής της πρώιμης ικανότητας ομιλίας, ξεπερνά το κοκατίλ ως το αγαπημένο πουλί για να μάθει να μιλάει. Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στην αυξανόμενη δημοτικότητα είναι ότι αυτό το πουλί έχει μικρότερη διάρκεια ζωής και χαμηλότερη τιμή από τους αφρικανικούς γκρίζους παπαγάλους. Λόγω της καταχώρισης των παπαγάλων μοναχών ως γεωργικών παρασίτων, οι πολιτείες των ΗΠΑ Καλιφόρνια, Τζόρτζια, Κάνσας, Κεντάκι, Χαβάη, Μέιν, Νιου Τζέρσεϊ, Πενσυλβάνια, Τενεσί και Ουαϊόμινγκ καθώς και η Δυτική Αυστραλία απαγορεύουν την πώληση και ιδιοκτησία. Στο Κονέκτικατ, μπορεί κανείς να έχει παπαγάλους μοναχούς, αλλά δεν μπορεί να τους πουλήσει ή να τους εκτρέφει. Στη Νέα Υόρκη και τη Βιρτζίνια, μπορεί κανείς να έχει παπαγάλους μοναχούς με banding και εγγραφή. Στο Οχάιο, η κατοχή ενός είναι νόμιμη εάν τα φτερά πτήσης του πουλιού είναι κομμένα ή αν δεν είναι σε θέση να πετάξει ελεύθερα. Bolognini, Marco (2021). Quaker Parrots: Caring - Breeding - Selection - Mutations. Italy. ISBN 979-8712199440. Athan, Mattie Sue· Davey, JoAnn (2004). Parrots in the City: One Bird's Struggle for a Place on the Planet. Framingham, Massachusetts: Quaker Parakeet Society. ISBN 1-59113-563-X. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022. Johnson, Steve A.· Logue, Sam (2009). «Monk Parakeet (Myiopsitta monachus)». Florida's Introduced Birds. University of Florida/IFAS. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 2 Απριλίου 2022. Field Guide to the Birds of North America. Washington, D.C.: National Geographic Society. 2002. ISBN 0-7922-6877-6. Sibley, David Allen (2000). The Sibley Guide to Birds. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0-679-45122-6. «Monk Parakeet». All About Birds. Cornell University. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2020. Καταχώρηση παπαγάλου μοναχού στην εγκυκλοπαίδεια Parrot του World Parrot Trust Οδηγός για τη γήρανση και το φύλο (PDF) από τους Javier Blasco-Zumeta και Gerd-Michael Heinze Time lapse photography showing a pet monk parakeet constructing a nest στο YouTubeΠληροφορίες για τους παπαγάλους μοναχούς ως εισαγόμενα είδηΝέα Monk parakeet από όλο τον κόσμο Πολιτογραφημένοι παπαγάλοι στις ΗΠΑ Ενημερωτικό φύλλο Monk parakeet Αρχειοθετήθηκε 2010-12-08 στο Wayback Machine. από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα/IFAS BrooklynParrots.com, ένας ιστότοπος για τους παπαγάλους μοναχούς στο Μπρούκλιν The Parakeet of City Streets, ένα άρθρο σχετικά με τους μοναχούς παπαγάλους στο 10000birds.comΠληροφορίες για τους παπαγάλους μοναχούς ως κατοικίδιαΙστότοπος Quaker Parakeet Society The Quaker Parakeet Handbook, ένας οδηγός για τη διατήρηση των παπαγάλων μοναχών ως κατοικίδια QuakerVille, ένα φόρουμ για ιδιοκτήτες μοναχών παπαγάλων