IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλειο του Αουσάν

Το αρχαίο Βασίλειο του Αουσάν στη Νότια Αραβία (σύγχρονη Υεμένη), με πρωτεύουσα το Χάζαρ Γιάχιρ στην Κοιλάδα Μαρχά, στα νότια της Κοιλάδας Μπαϊχάν, τώρα χαρακτηρίζεται από τελλ ή τεχνητό ανάχωμα, που τοπικά ονομάζεται Χάζαρ Ασφάλ. Κάποτε ήταν ένα από τα πιο σημαντικά μικρά βασίλεια της Νότιας Αραβίας. Η πόλη φαίνεται να καταστράφηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από τον Βασιλιά και Μακαρίμπ των Σαβαίων, Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, σύμφωνα με ένα σαβαιϊκό κείμενο που αναφέρει την νίκη από την άποψη ότι πιστοποιεί τη σημασία της για τους Σαβαίους.

 Οι πρώτες εντυπώσεις στα μέσα της δεκαετίας του 1990, βασισμένες σε κεραμικά που βρέθηκαν από τον M. Σάαντ Αγιούμπ στον ανασκαφικό χώρο, χρονολογούν την αναβίωση της πόλης στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. (τα επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν τον μοναδικό θεό βασιλιά της Νότιας Αραβίας που ήταν ο βασιλιάς του Αουσάν ακριβώς εκείνη την εποχή). Περίπου 160.000 μ² περικυκλώθηκαν από τείχη και έχουν σημειωθεί τα θεμέλια των κατοικιών που είναι χτισμένα από πυρότουβλο. Ο πολιτισμός εξαρτιόταν από την ετήσια άρδευση πλημμυρών την άνοιξη και το καλοκαίρι, όταν οι πλημμύρες πλημμύρισαν τις κοιλάδες (ουάντι) και στη συνέχεια πλημμύριζαν προσωρινά τα χωράφια, αφήνοντας ελαφριά λάσπη που έκτοτε έχει διαβρωθεί από τον αέρα, αποκαλύπτοντας τα αρχαία μοτίβα των χωραφιών και των τάφρων. Η ραδιοανθρακική χρονολόγηση των ιζημάτων άρδευσης στα περιβάλλοντα υποδηλώνει ότι η απαραίτητη άρδευση εγκαταλείφθηκε το πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ. και ο πληθυσμός διαλύθηκε. Αυτή τη φορά η τοποθεσία δεν ξαναχτίστηκε ποτέ. Το Χάζαρ Γιάχιρ ήταν το κέντρο μιας εξαιρετικά μεγάλης πόλης για τη Νότια Αραβία, επηρεασμένη από τον ελληνιστικό πολιτισμό, με ναούς και μια δομή ανακτόρου που περιβάλλεται από κατοικίες από τούβλα, με μια πιθανή τοποθεσία για σουκ ή αγορά και ένα καραβανσεράι που εξυπηρετούσε καραβάνια καμηλών. Ένας από τους βασιλιάδες της κατά την περίοδο αυτή ήταν ο μοναδικός κυβερνήτης της Υεμένης που έλαβε θεϊκές τιμές. Το σωζόμενο πορτραίτο του αγάλματος είναι ντυμένο με ελληνική ενδυμασία, σε αντίθεση με αυτά των προκατόχων του που είναι ντυμένοι με αραβική ενδυμασία, με φούστα και σάλι. Υπάρχουν επιγραφές Αουσάν, στην καταβανική γλώσσα. Η τοποθεσία του Χάζαρ Γιάχιρ είναι εναρμονισμένη με άλλες πρωτεύουσες μικρών βασιλείων, στις εκβολές μεγάλων ουάντι: Μάιν στη Γουάντι Αλ Ζαούφ, Μαρίμπ στη Γουάντι Ντάνα, Τάμνα στη Γουάντι Μπαϊχάν και Σάμπουα στη Γουάντι Ίρμα. Télédetection archéologique dans la Wadi Markha Αρχειοθετήθηκε 2010-02-04 στο Wayback Machine. (στα γαλλικά) Caravan Kingdoms: Yemen and the Ancient Incense Trade Freer Gallery, Ουάσινγκτον, 2005. Έκθεση αρχαιολογικών αντικειμένων από την Υεμένη, που θέτει το Ασουάν στο πλαίσιο. Κατάλογος. Ρόμπερτ Χόιλαντ, Arabia and the Arabs: From the Bronze Age to the Coming of Islam (σειρά Ancient People) Φρέγια Σταρκ και Τζέιν Γκενιέσε: The Southern Gates of Arabia: A Journey in the Hadhramaut
Ρούφους Γιούινγκ

Ο Ρούφους Γιούινγκ (Rufus Washington Ewing) είναι πολιτικός, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός των Τερκς και Κέικος στις γενικές εκλογές του 2012. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 2012 ως το 2016.

 Ο Γιούινγκ ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 13 Νοεμβρίου 2012, ενώπιον του κυβερνήτη Ρικ Τοντ. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός των νησιών από το 2009, οπότε το Ηνωμένο Βασίλειο έπαυσε προσωρινά το θεσμό, επιβάλλοντας προσωρινά απευθείας κυβέρνηση επί των νήσων, μέσω του Κυβερνήτη. Η προσωρινή κατάργηση του αξιώματος υπαγορεύτηκε από τις καταγγελίες για διαφθορά εναντίον της κυβέρνησης του Μάικλ Μίσικ. Ο Γιούινγκ ανήκει στο Προοδευτικό Εθνικό Κόμμα (PNP) που κέρδισε 8 επί συνόλου 15 εδρών στο Κοινοβούλιο έπειτα από τις εκλογές του 2012.
Γκάρετ Μουαγκουτουτία

Ο Γκάρετ Μουαγκουτουτία (Garrett Thomas Muagututia, γεννημένος στις 26 Φεβρουαρίου 1988) είναι Αμερικανός διεθνής επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,05 μ. και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου.

 Ο Γκάρετ Μουαγκουτουτία ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα του Πανεπιστημίου UCLA της Καλιφόρνια (2006-10) και ακολούθησε η Ευρώπη, όπου πρώτος του σταθμός ήταν η Γουάδα (2010-11) της Ισπανίας. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα της φινλανδικής Ράισον Λόιμου (2011-12), της τουρκικής Αλτινορντού Ιζμίρ (2012), της ιταλικής Ιμπαβίντα Ορτόνα (2013) και της πολωνικής Μπίντγκοτζς (2013-14). Ακολούθησε το πρωτάθλημα της Κίνας, όπου έπαιξε για την Φουτζιάν (2014-16) και την Τιαντζίν (2016-17) για να επιστρέψει και πάλι στην Ευρώπη για λογαριασμό της Σπόρτινγκ Λισσαβόνας (2018). Τον Δεκέμβριο του 2018 υπέγραψε στην ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. και το ελληνικό πρωτάθλημα. 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2019 1 Παναμερικανικού Κυπέλλου: 2011 1 Παναμερικανικού Κυπέλλου: 2012 1 Παγκοσμίου Λιγκ: 2014 Ο Γκάρετ Μουαγκουτουτία είναι διεθνής με την εθνική ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από το 2011, με τις οποίες πραγματοποίησε αρκετές συμμετοχές και διακρίσεις. Γκάρετ Τόμας Μουαγκουτουτία Δικός του ο Μουαγκουτουτία Γκάρετ Μουαγκουτουτία FIVB προφίλ Γκάρετ Μουαγκουτουτία Ομάδα Η.Π.Α.
Χιούμπερτ Χιουζ

Ο Χιούμπερτ Χιουζ (Hubert Hughes, 15 Οκτωβρίου 1933-7 Μαΐου 2021) ήταν πολιτικός από την Ανγκουίλα, και υπηρέτησε ως επικεφαλής υπουργός μετά τη νίκη του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2010, από το 2010 ως τις 23 Απριλίου 2015. Διετέλεσε επικεφαλής υπουργός και προηγουμένως, από τις 16 Μαρτίου 1994 ως τις 6 Μαρτίου 2000.

 Γεννήθηκε στο Σάουθ Χιλ. Ανέλαβε για πρώτη φορά επικεφαλής υπουργός το Μάρτιο του 1994 μετά τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές εκείνου του μήνα.. Το 1999 η κυβέρνησή του απώλεσε την πλειοψηφία της στο κοινοβούλιο , έπειτα από την αποχώρηση του Δημοκρατικού Κόμματος (ADP). Κατά συνέπεια, υπέστη ήττα στις επόμενες εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν το 2000 και νέος επικεφαλής υπουργός ορκίστηκε ο Όσμπουρν Φλέμινγκ. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου του 2005 κέρδισε το Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας, ένας συνασπισμός απαρτιζόμενος από την Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας και το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας. Έπειτα από τις εκλογές, ο Άλμπερτ Χιουζ, αποχώρησε από την Στρατηγική Συμμαχία της Ανγκουίλας και προσχώρησε στην κυβέρνηση. Το σχίσμα στους κόλπους της αντιπολίτευσης είχε αποτέλεσμα να μη διοριστεί από τον Κυβερνήτη αρχηγός της αντιπολίτευσης. Toν Σεπτέμβριο του 2009 ως ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης, ο Χιουζ ζήτησε από την κυβέρνηση του Φλέμινγκ να ορίσει ημερομηνία για διεξαγωγή εκλογών. Την περίοδο εκείνη ο πρώην ανώτερος υπουργός ήταν το μακροβιότερο μέλος του Κοινοβουλίου, υπηρετώντας επί περισσότερα από 25 χρόνια.Στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 15 Φεβρουαρίου 2010 ο συνασπισμός του Χιουζ (Ενωτικό Κίνημα Ανγκουίλας) κέρδισε 4 επί συνόλου 7 εδρών στο κοινοβούλιο Ο Χιουζ ορκίστηκε ανώτερος υπουργός στις 16 Φεβρουαρίου 2010. Μετά την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2015, ο Χιουζ αποχώρησε από το αξίωμα και νέος επικεφαλής υπουργός ορκίστηκε ο Βίκτορ Μπανκς. Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 7 Μαΐου 2021.
Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής

Το Βασιλικό Ολλανδικό Ινστιτούτο Σπουδών Νοτιοανατολικής Ασίας και Καραϊβικής (Ολλανδικά: Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde) ( KITLV) εδρεύει στο Λέιντεν. Στόχος του είναι η μελέτη της ανθρωπολογίας, της γλωσσολογίας, των κοινωνικών επιστημών και της ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ασίας, της περιοχής του Ειρηνικού και της Καραϊβικής. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις πρώην ολλανδικές αποικίες των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών (σημ. Ινδονησίας), του Σουρινάμ και των Ολλανδικών Αντιλλών (Ολλανδικές Αντίλλες και Αρούμπα). Η μοναδική του συλλογή βιβλίων, χειρογράφων, εκτυπώσεων και φωτογραφιών προσελκύει μελετητές από όλο τον κόσμο. Οι Πανεπιστημιακές Βιβλιοθήκες ανέλαβαν τη διαχείριση της συλλογής του Λέιντεν από την 1η Ιουλίου 2014.

 Το KITLV ιδρύθηκε το 1851. Ο πρώην διευθυντής του KITLV από το 2000-2021 ήταν ο Γκερτ Όοστιντι.Το 2014 η σχέση μεταξύ της Βασιλικής Ολλανδικής Ακαδημίας Επιστημών (KNAW) και του Learned Society KITLV έλαβε τέλος. Το KITLV Press είχε ήδη εξαγοραστεί από τις εκδόσεις Brill δύο χρόνια νωρίτερα.Η Βασιλική Ακαδημία Επιστημών της Ολλανδίας, το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν και το Learned Society KITLV υπέγραψαν μια σειρά συμφωνιών σχετικά με το μέλλον του KITLV. Στο KITLV εμπιστεύτηκε η διαφύλαξη των παγκοσμίου φήμης συλλογών της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Λέιντεν και εξακολουθεί να υπάρχει ως ερευνητικός οργανισμός του KNAW, βαθιά ριζωμένο στην ερευνητική κοινότητα του Πανεπιστημίου του Λέιντεν, αλλά εξακολουθεί να συνδέεται με άλλα ινστιτούτα ανθρωπιστικών επιστημών του KNAW.Το Ινστιτούτο εκδίδει και διανέμει επιστημονικά έργα για τη Νοτιοανατολική Ασία και την Καραϊβική. Τα τρία περιοδικά Bijdragen tot de Taal-, Land-en Volkenkunde, Journal of Indonesian Social Sciences and Humanities και New West Indian Guide /Nieuwe West-Indische Gids εκδίδονται από το ινστιτούτο, καθώς και η σειρά βιβλίων Verhandelingen van het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde και Bibliotheca Indonesia με σημαντικές δημοσιεύσεις για τη λογοτεχνία της Μαλαισίας. Τμήμα του ινστιτούτου υπάρχει στην πρωτεύουσα της Ινδονησίας Τζακάρτα από το 1969. Μερικά κλασικά εθνογραφικά, όπως π.χ Β. Γράμματα του Albert C. Kruyt (1869–1949) ή του Jacob Mallinckrodt εμφανίστηκαν στις δημοσιεύσεις του. Το 1969, o Χανς Ρας άνοιξε ένα γραφείο του KITLV στην Τζακάρτα ("KITLV-Jakarta"), στο πλαίσιο συμφωνίας με το Ινδονησιακό Ινστιτούτο Επιστημών. Αγοραστήκαν εκδόσεις από την Ινδονησία, τη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη και τοποθετηθήκαν στη βιβλιοθήκη του ινστιτούτου, οι εκδόσεις του ινστιτούτου πωλούνται και πρωτότυπα επιστημονικά έργα στα ολλανδικά μεταφράζονται στα ινδονησιακά. Το γραφείο της Τζακάρτα από την 1η Ιουλίου 2014 αποτελεί μέρος των Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών του Λέιντεν και επίσης λειτουργεί ως γραφείο αντιπροσωπείας του Πανεπιστημίου του Λέιντεν. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Ολλανδία Λέιντεν Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Official website
Κωνσταντίνος Κομνηνός Δούκας

Ο Κωνσταντίνος Κομνηνός Δούκας Άγγελος (περ. 1172 - μετά το 1242) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν κυβερνήτης της Ακαρνανίας & Αιτωλίας (1215-π. 1242). Αναφέρεται και ως Κωνσταντίνος Δούκας.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη σεβαστοκράτορος και της Ζωής Δούκαινας. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν οι Ισαάκ και Αλέξιος (μάλλον από πρώτη σύζυγο του πατέρα του) και ο νόθος Μιχαήλ Α΄ ιδρυτής του δεσποτάτου της Ηπείρου. Νεότερα αδέλφια του ήταν οι Θεόδωρος και Μανουήλ. Δεν ξέρουμε πολλά για τη ζωή του. Μάλλον είναι ο Κωνσταντίνος Δούκας, που στις 12 Απριλίου 1204 -την παραμονή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης από την Δ΄ Σταυροφορία- συναγωνίστηκε με τον Κωνσταντίνο Λάσκαρη για το Αυτοκρατορικό στέμμα. Περί το 1208 συνόδευσε τον εξάδελφό του και έκπτωτο Αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, που είχε ζητήσει καταφύγιο στην Αυλή της Ηπείρου, στο σουλτανάτο του Ρουμ. Από εκεί ο Αλέξιος Γ΄ με την υποστήριξη των Σελτζούκων, προσπάθησε ανεπιτυχώς (με τη μάχη του Μαιάνδρου) να ανακτήσει την Αυτοκρατορία στη Νίκαια. Όταν ο Κωνσταντίνος επέστρεψε στην Ήπειρο, έγινε κυβερνήτης της Ακαρνανίας και Αιτωλίας με πρωτεύουσα τη Ναύπακτο, μάλλον μετά τη διαδοχή τού αδελφού του Θεοδώρου ως δεσπότη της Ηπείρου το 1215. Το επόμενο έτος συνόδευσε τον Θεόδωρο στην εκστρατεία του εναντίον της Βουλγαρίας. Η διακυβέρνηση τού Κωνσταντίνου ήταν επιτυχής, καθώς ανέκτησε τις Νέες Πάτρες (Υπάτη) και τη Λαμία από τους Λατίνους κυριάρχους τους. Η εξουσία του διαταράχθηκε από τη σύγκρουσή του με τον Ιωάννη Απόκαυκο επίσκοπο της Ναυπάκτου, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για την αυταρχική κυριαρχία αυτού και τις φορολογικές απαιτήσεις που ζητούσε από το λαό. Η διαμάχη κορυφώθηκε με την έκπτωση και την εξορία τού επισκόπου το 1220. Όμως το επόμενο έτος έγινε Σύνοδος με αντιπροσώπους των περισσότερων από τις κυριότερες επισκοπές της Ελλάδας και της Ηπείρου για την επίλυση του θέματος και ο Ιωάννης αποκαταστάθηκε στην επισκοπή. Οι σχέσεις των δύο ανδρών έγιναν εγκάρδιες, μάλιστα ο Απόκαυκος έγραψε ένα εγκώμιο προς τιμήν του Κωνσταντίνου. Το 1225 ο Θεόδωρος κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και αυτοανακηρύχθηκε «αυτοκράτορας». Στα αδέλφια του Κωνσταντίνο και Μανουήλ έδωσε τον τίτλο του "δεσπότη". Οι μετέπειτα δραστηριότητες του Κωνσταντίνου δεν είναι σαφείς· μάλλον δεν συμμετείχε στην καταστροφική μάχη της Κλοκοτνίτσας το 1230, όπου ο Θεόδωρος αιχμαλωτίστηκε. Τότε ο Μανουήλ ανέλαβε «αυτοκράτορας» στη Θεσσαλονίκη και ο Κωνσταντίνος συνέχισε ως κυβερνήτης της Ακαρνανίας και Αιτωλίας. Το 1237 ο Θεόδωρος ελευθερώθηκε από τους Βουλγάρους και επέστρεψε. Ο Κωνσταντίνος τον υποστήριξε στο να λάβει πίσω την εξουσία του. Μνημονεύεται το 1242 για τελευταία φορά και πρέπει να απεβίωσε λίγο αργότερα. Δεν γνωρίζουμε αν είχε νυμφευθεί ή αν είχε τέκνα. Polemis, Demetrios I. (1968): The Doukai: A Contribution to Byzantine Prosopography', The Athlone Press, Λονδίνο Varzos, Konstantinos (1984): Η Γενεαλογία των Κομνηνών, Τόμος Β΄ [The Genealogy of the Komnenoi, Volume II] (PDF) (in Greek). Thessaloniki: Byzantine Research Centre. σσ. 656–664
Αδόλφος ΦιτςΤζωρτζ

Ο Αδόλφος, αγγλ. Adolphus (30 Ιανουαρίου 1846 - 17 Δεκεμβρίου 1922) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν μικρανεψιός των Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄ βασιλέων της Βρετανίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου δούκα του Κέιμπριτζ και της Σάρρας Φέιρμπραδερ, ηθοποιού, κόρης του Τζον Φέιρμπραδερ, υπηρέτη. Αδέλφια του ήταν οι Γεώργιος και Αύγουστος, συνταγματάρχες. Ο γάμος των γονιών του δεν είχε τη βασιλική έγκριση, όπως όριζε η πράξη του 1772 για τους απογόνους του Γεωργίου Β΄, έτσι ο Αδόλφος και τα αδέλφια του δεν μπορούσαν να διαδεχθούν τον πατέρα τους. Ο Γεώργιος και ο Αδόλφος γεννήθηκαν πριν το γάμο των γονιών τους, που έγινε στις 8 Ιανουαρίου 1847. Εισήλθε στο Β. Ναυτικό το 1859 και έγινε ανθυποπλοίαρχος (1865) και υποπλοίαρχος (1866). Το επόμενο έτος εισήλθε στη φρεγάτα Γαλάτεια με πλοίαρχο τον Αλφρέδο, γιο της Βικτωρίας της Βρετανίας. Το 1872 ήταν με τον ναύαρχο Ρόντνεϋ Μπάνντυ. Έγινε πλωτάρχης (1872) και παρακολούθησε το Β. Ναυτικό Κολλέγιο· έγινε Επιθεωρητής του Λιμενικού στο Σκάρμπορω (1874). Του δόθηκε η διοίκηση του σκάφους Ταχύς στη Μεσόγειο. Το 1922 απεβίωσε στην κατοικία του στην πλατεία Έκκλεστον το υΛονδίνου, σε ηλικία 76 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1875 τη Σοφία Τζέιν Χόλντεν, κόρη του Τόμας Χόλντεν από το Γουάινστεντ τού Χολλ και είχε τέκνο: Όλγα 1877-1928, παντρεύτηκε πρώτα τον σερ Άρτσιμπαλντ Χάμιλτον βαρονέτο του Τρέμπισχουν (που μεταστράφηκε στον μωαμεθανισμό με το όνομα Αμπντουλλάχ) και μετά τον Ρόμπερτ Τσάρλοτιν Λέιν. Sir Adolphus Fitz George Career In The Navy, The Times, 18 December 1922; pg. 14.
Ανρί Ματίς

Ο Ανρί Εμίλ Μπενουά Ματίς (γαλλικά: Henri Émile Benoît Matisse‎· 31 Δεκεμβρίου 1869, Λε Κατό-Καμπρεζί – 3 Νοεμβρίου 1954, Νίκαια) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους του 20ού αιώνα. Θεωρείται ιδρυτής του καλλιτεχνικού κινήματος του φωβισμού καθώς και μία από τις σημαντικότερες μορφές της μοντέρνας τέχνης.

 Ο Ματίς γεννήθηκε στην επαρχία Λε Κατό-Καμπρεζί (Le Cateau-Cambrésis της βόρειας Γαλλίας ενώ μεγάλωσε στην περιοχή Μποέν-εν Βερμαντουά (Bohain-en-Vermandois). Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου μετακόμισε το 1887 και αφού απέκτησε την δικηγορική άδεια εργάστηκε για ένα διάστημα ως συμβολαιογράφος στην γενέτειρά του. Το 1891 προσβλήθηκε από ασθένεια και κατά το στάδιο της ανάρρωσής του ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στο Παρίσι όπου σπουδάζει στην ακαδημία Ζυλιάν, μαθητής του Οντιλόν Ρεντόν και του Γκυστάβ Μορώ.Ο Ματίς παράγει τους πρώτους του πίνακες επηρεασμένος από τα έργα των Σεζάν, Γκωγκέν, βαν Γκογκ, αλλά και από την παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη. Η μεθοδολογία του περιλαμβάνει, σύμφωνα με τον ίδιο, αρχικά την ανεξάρτητη επεξεργασία επιμέρους στοιχείων του πίνακα και στο τελικό μόνο στάδιο την ανάμιξή τους για την παραγωγή της τελικής σύνθεσης. Η τεχνοτροπία του Ματίς είναι αυτή που χαρακτηρίζει το κίνημα των φωβιστών. Η θεματολογία του ήταν διανθισμένη συνήθως με έντονα, φωτεινά χρώματα και αποτελείται κυρίως από προσωπογραφίες, εσωτερικούς χώρους και θέματα νεκρής φύσης.Η πρώτη ομαδική έκθεση στην οποία συμμετείχε πραγματοποιήθηκε το 1901 ενώ η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1904. Τα επόμενα χρόνια ταξιδεύει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Την περίοδο 1908-1912 εκθέτει επίσης πολλά έργα του σε Μόσχα, Βερολίνο, Μόναχο και Λονδίνο. Αν και το κίνημα των φωβιστών, του οποίου αποτελεί ηγετική μορφή, χάνει την αίγλη του μετά από το 1906, ο ίδιος ο Ματίς γνωρίζει σημαντική καλλιτεχνική αναγνώριση με τα έργα που παράγει την περίοδο 1906-1917 τα οποία ξεφεύγουν από τα όρια του φωβισμού. Ο Ματίς συνδέθηκε φιλικά με τον Πάμπλο Πικάσο αν και μεταξύ τους υπήρχε πάντα και το στοιχείο του ανταγωνισμού. Από το 1917 μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του, ο Ματίς έζησε στην πόλη Σιμιέ (Cimiez), σημερινό προάστιο της Νίκαιας (Nice). Το 1941 διαγνώστηκε πως πάσχει από καρκίνο και ένα μέρος των τελευταίων χρόνων της ζωής του αναγκάστηκε να το περάσει σε αναπηρική καρέκλα. Παρά το γεγονός αυτό, δεν εγκατέλειψε το έργο του, αντιθέτως ασχολήθηκε ενεργά με την τεχνική του κολάζ, μέσω της οποίας κατάφερε να παραγάγει μερικά από τα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμα σήμερα έργα του. Αφθονία, ηρεμία και απόλαυση [1], Παρίσι, Μουσείο Ορσέ Ο χορός [2], Αγία Πετρούπολη, Ερμιτάζ Μουσείο Ματίς στη Nice (Αγγλικά), (Γαλλικά) Μουσείο Ματίς στο Le Cateau-Cambrésis (Γαλλικά) (Ανακτήθηκε 30 Απριλίου 2011) Έργα του Ματίς (Αγγλικά) Ματίς και Πικάσο (Αγγλικά) Βιογραφικό & έργα του (Ανακτήθηκε 30 Απριλίου 2011) Ανρί Ματίς Αρχειοθετήθηκε 2007-01-03 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Τα Βιτρώ του Henri Matisse (Ανακτήθηκε 30 Απριλίου 2011) Ανρί Ματίς: το σχέδιο είναι ο γεννήτορας από το περιοδικό Εικαστική Παιδεία, τεύχος 4, σσ. 23-26 της Ένωσης Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων. τα έργα του Ανρί Ματίς
Γιάνεκ Στέρνμπεργκ

Ο Γιάνεκ Στέρνμπεργκ (γερμανικά: Janek Sternberg, γεννημένος στις 19 Οκτωβρίου 1992) είναι Γερμανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός για λογαριασμό της 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν.

 Ο Στέρνμπεργκ μεταγράφηκε στη Βέρντερ Βρέμης το 2013, προερχόμενος από την Αμβούργο ΣΦ. Έχοντας, προηγουμένως, πραγματοποιήσει αριθμό συμμετοχών με την δεύτερη ομάδα της Βέρντερ, τελικώς, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 29 Νοεμβρίου 2014, σε εντός έδρας αναμέτρηση της Μπούντεσλιγκα με αντίπαλο την ΣΚ Πάντερμπορν 07, κατά την οποία αγωνίστηκε στη συνολική διάρκειά της, ενώ η ομάδα του επικράτησε με τελικό σκορ 4–0.Στις 21 Ιανουαρίου 2017, ο Στέρνμπεργκ εντάχθηκε στην Φερεντσβάρος.Τον Μάιο του 2018, η 1. ΦΚ Κάιζερσλαουτερν, προσφάτως υποβιβασθείσα στην 3. Λίγκα, ανακοίνωσε την απόκτηση του Στέρνμπεργκ, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας έως το 2021. Ο Στέρνμπεργκ διετέλεσε διεθνής με την Εθνική Γερμανίας στην ηλικιακή κατηγορία U18.
Κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μικροσκοπίου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μικροσκόπιον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Αυγούστα της Βαυαρίας (1875-1964)

Η Αυγούστα (γερμ. Augusta von Wittelsbach, prinzessin von Bavaria, 28 Απριλίου 1877 - 25 Ιουνίου 1964) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Ουγγαρίας.

 Η Αυγούστα Μαρία Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου της Βαυαρίας και της Γκίζελας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας, Βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1893 τον Ιωσήφ Αύγουστο, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας, και είχε τέκνα: Ιωσήφ Φραγκίσκος (1895 - 1957), Αρχιδούκας της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Η κόρη του: Ιλόνα (1927 - 2011), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Αλέξανδρο, τιτουλάριο Δούκα του Μεκλεμβούργου. Γκίζελα Αυγούστα Άννα Μαρία (1897 - 1901). Σοφία Κλημεντίνη Ελισάβετ Κλοτίλδη Μαρία (1899 - 1978). Λαδίσλαος Λεοπόλδος (1901 - 1946). Ματθίας Ιωσήφ Αλβέρτος Αντώνιος Ιγνάτιος (1904 - 1905). Μαγδαληνή Μαρία Ραϊνερία (1909 - 2000). Die Wittelsbacher. Geschichte unserer Familie. Adalbert, Prinz von Bayern. Prestel Verlag, München, 1979
Βαγράτιος Ε΄ της Γεωργίας

Ο Βαγράτ Ε΄ ο Μέγας, γεωργιανά: ბაგრატ V დიდი, Bagrat V Didi, (απεβ. το 1393) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν ο γιος του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας από τη σύζυγό του Σιντουχτάρ Τζακέλι. Ήταν συγκυβερνήτης από το 1355 και έγινε βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του το 1360.

 Ένας δίκαιος και δημοφιλής ηγεμόνας, γνωστός και ως τέλειος στρατιωτικός, ονομάστηκε «Βαγράτ ο Μέγας» από τους πολυεθνικούς υπηκόους του. Ο Τραπεζούντιος χρονικογράφος Μιχαήλ Πανάρετος, σύγχρονος του βασιλιά, τον περιγράφει ως «εξαιρετικό στρατηγό». Αργότερα ήταν σύμμαχος του χαν της Χρυσής Ορδής, Tοχταμύς, στον πόλεμό του με τον Τιμούρ Λενκ (Ταμερλάνο). Στα τέλη του φθινοπώρου του 1386 ένας τεράστιος στρατός του Τιμούρ επιτέθηκε στη Γεωργία. Η Τιφλίδα πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1386, μετά από άγριο αγώνα. Η πόλη λεηλατήθηκε και ο Βαγράτ Ε΄ και η οικογένειά του φυλακίστηκαν. Εκμεταλλευόμενος αυτή την καταστροφή, ο υποτελής του βασιλιά Αλέξανδρος Α΄ δούκας της Ιμερέτης αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητος ηγεμόνας και στέφθηκε βασιλιάς του Ιμερέτι στη Μονή Γκελάτι το 1387. Για να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ο Βαγράτ Ε΄ συμφώνησε να μεταστραφεί από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και να γίνει Μουσουλμάνος. Ο Τιμούρ συμφώνησε να ελευθερώσει τον Βαγράτ Ε΄ και τον έστειλε πίσω στη Γεωργία. Ωστόσο με τη μυστική βοήθεια του Βαγράτ, ο γιος του Γεώργιος (Ζ΄) κατέστρεψε ολοσχερώς έναν Μογγολικό στρατός και απελευθέρωσε τον βασιλιά. Την άνοιξη του 1387 ο Τιμούρ εισέβαλε ξανά στη Γεωργία, αλλά δεν μπόρεσε να αναγκάσει τους Γεωργιανούς να υποταχθούν. Τα νέα περί εξέγερσης στην Περσία και εισβολής στο Αζερμπαϊτζάν ανάγκασαν τον Τιμούρ να αποσυρθεί. Το 1389, με τον θάνατο του Αλεξάνδρου Α΄ του Ιμερέτι, ο Βαγράτ Ε΄ μπόρεσε να υποτάξει ξανά τον διάδοχό του σε υποτελή δούκα. Απεβίωσε το 1393, αφήνοντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Ζ΄. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελένη Μεγάλη Κομνηνή (απεβ. 1366), μάλλον κόρη του Βασιλείου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο: Γεώργιος Ζ΄ απεβ. 1406, βασιλιάς της Γεωργίας.Το 1366 απεβίωσε η Ελένη και ο Βαγράτ Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο τον Ιούνιο του 1367 με την Άννα Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Γ΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας στην εκκλησία Μακριάλη στη Λαζία. Η Άννα μάλλον ήταν ανιψιά της Ελένης. Από την Άννα απέκτησε τέκνα: Κωνσταντίνος Α΄ απεβ. 1412, βασιλιάς της Γεωργίας. Δαβίδ. Tάμαρ, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Έλες Μπαρατασβίλι. Oλυμπιάς (Ουλουμπία), παντρεύτηκε τον Καχάμπερ Σιτζαβάντζε, πρίγκιπα-καγκελάριο της Γεωργίας.
Τάγμα του Σουβόροφ

Το Τάγμα του Σουβόροφ (ρωσ. Орден Суворова) - σοβιετικό και ρωσικό βραβείο. Καθιερώθηκε στις 22 Ιουλίου 1942, προς τιμή του Ρώσου στρατηγού Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ. Απονέμεται σε στρατηγούς και στρατάρχες του ρωσικού στρατού.

 Το βραβείο σε μάρκες της ΕΣΣΔ Указ Президиума Верховного Совета СССР «Об учреждении военных орденов: Ордена Суворова, первой, второй и третьей степени, Ордена Кутузова, первой и второй степени и Ордена Александра Невского» от 20 июля 1942 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1942. — 5 августа (№ 30 (189)). — С. 1. Описание и история ордена Изображения знаков ордена трёх степеней Полный список кавалеров ордена Суворова I степени Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine.
Καννομπίνο

Ο Καννομπίνο (ιταλ. Cannobino) είναι μικρός ποταμός στην Επαρχία Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην Περιφέρεια Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Εκβάλλει στη Λίμνη Ματζόρε, δίπλα στην κωμόπολη Καννόμπιο από την οποία πήρε το όνομά του, αν και οι ντόπιοι τον αποκαλούν συχνά απλώς «ιλ Φιούμε» (= «το ποτάμι»).

 Ο Καννομπίνο πηγάζει στις πλαγιές των ιταλικών Άλπεων, κάτω από τις κορυφές Τσίμα ντελλα Λαουράσκα (υψόμετρο 2.195 μέτρα) και Τσιμόνε ντε Κορτεκιούζο (Cimone di Cortechiuso, υψόμ. 2.183 μ.), και μετά ακολουθεί την ομώνυμη κοιλάδα (ιταλ. Valle Cannobina). Στα πρώτα 20 χιλιόμετρα του ρου του έχει πλάτος μικρότερο των δέκα μέτρων περίπου. Κοντά στον ναό της Αγίας Άννας στο χωριό Τραφφιούμε ρέει μέσα σε ένα στενό φαράγγι-ρωγμή βάθους πολλών μέτρων και μετά εισέρχεται σε μια φυσική λεκάνη, οπότε η κοίτη του απλώνεται σε εύρος σχεδόν 100 μέτρων. Από εκεί και πέρα ρέει μαιανδρικά διατηρώντας ένα εύρος μεγαλύτερο των 50 μέτρων μέχρι το στόμιό του στη Λίμνη Ματζόρε (υψόμετρο 193 μέτρα). Το συνολικό μήκος του Καννομπίνο είναι περίπου 25 χιλιόμετρα και διασχίζει το έδαφος των δήμων Μαλέσκο, Γκούρρο, Βάλλε Καννομπίνα και τέλος του Καννόμπιο. Συνήθως ο Καννομπίνο έχει σταθερή ροή, αλλά δυο-τρεις φορές κάθε χρόνο η εισροή υδάτων από τα γύρω βουνά αυξάνεται απότομα κατά πολύ, προκαλώντας τη μεταβολή του ποταμού σε άγριο χείμαρρο. Ο Καννομπίνο χρησιμοποιείται κυρίως για δραστηριότητες αναψυχής. Μερικά κάμπινγκ και ξενοδοχεία βρίσκονται στις όχθες του. Μετά το φαράγγι της Αγίας Άννας το ποταμί είναι αρκετά πλατύ και βαθύ για καταδύσεις, κολύμβηση και κωπηλασία με ελαφρές βάρκες. Ολόκληρος ο ρους του Καννομπίνο σε Google map
Μαργκαρίτα Τέρεχοβα

Η Μαργκαρίτα Μπορίσοβνα Τέρεχοβα (ρωσικά: Маргари́та Бори́совна Те́рехова), (γενν. στις 25 Αυγούστου 1942) είναι Ρωσίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Μεταξύ άλλων τιμητικών διακρίσεων που έχει λάβει είναι και το βραβείο του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσίας που της απονεμήθηκε το 1996.

 Η Τέρεχοβα γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1942 στην πόλη του Τορίνσκ, στην περιφέρεια Σβερντλόφσκ και είναι κόρη του Μπόρις Τέρεκοφ, ενός ηθοποιού του θεάτρου Σβερντλόφσκ και της επίσης ηθοποιού Γκαλίνας Στανισλάβοβνα Τομάσεβιτς. Στο σχολείο έδειξε το ενδιαφέρον της για τον αθλητισμό και ηγήθηκε της ομάδας μπάσκετ, όπου και πήρε ένα χρυσό μετάλλιο. Σπούδασε στη Σχολή Φυσικής και Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης από το 1959 έως το 1961. Στη συνέχεια πήγε στη Μόσχα και προσπάθησε να μπει στο VGIK αλλά η αίτησή της απορρίφθηκε. Μετά από αυτό εγγράφηκε στη δραματική σχολή του Γιούρι Ζαβάντσκι στο Θέατρο Μοσοβέτ.Μετά την αποφοίτησή της το 1964 εργάστηκε για πολλά χρόνια ως ηθοποιός του θεάτρου Μοσοβέτ και από το 1983 έως το 1987 ήταν στην θεατρική ομάδα «The Puppet Show» που δημιουργήθηκε από αυτήν και τον Ιγκόρ Τάλκοφ. Η Τέρεχοβα ήταν φίλη Τάλκοφ και είχαν μια στενή σχέση, καθώς εργάστηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα μαζί στο μουσικό θέατρο «Balaganchik». Το ντεμπούτο της Τέρεχοβα στον κινηματογράφο έγινε το 1965 με την ταινία Hello, That's Me!. Η Τέρεχοβα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μετά την κυκλοφορία της μουσικής τηλεοπτικής ταινίας The Dog in the Manger και Ο Ντ' Αρτανιάν και οι Τρεις Σωματοφύλακες. Αρχικά υποδύθηκε την ιδιότροπη κοντέσα Νταΐανα ντε Μπέφλορ και ύστερα την Μυλαίδη. Ακολούθησαν πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε ταινίες σημαντικών σκηνοθετών συμπεριλαμβανομένων των Αντρέι Σμίρνοφ και Ίλια Άβερμπαχ (Μονόλογος, 1972), καθώς και ο διπλός ρόλος της στην αναγνωρισμένη ταινία Ο Καθρέφτης του Αντρέι Ταρκόφσκι (1975). Το 2005 έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτιδα, γυρίζοντας την ταινία The Seagull βασισμένη στο έργο του Άντον Τσέχοφ. Από τότε, έχει αποσυρθεί από την υποκριτική και σχεδόν ποτέ δεν δίνει συνεντεύξεις λόγω του μάχη της με τη Νόσο του Αλτσχάιμερ. Σπάνια εμφανίζεται και δεν παρευρίσκεται ποτέ σε δημόσιες εκδηλώσεις. Η Τέρεχοβα έκανε τρεις γάμους και απέκτησε δύο παιδιά. Ο πρώτος σύζυγός της (1964-1967) Βυατσέλαβ Μπουτένκο ήταν ηθοποιός και τιμημένος καλλιτέχνης της Ρωσίας.Ο δεύτερος σύζυγος της (1967-1969) Σάβα Κιρίλοβιτς Χασίμοφ, ήταν Βούλγαρος ηθοποιός. Ο τρίτος σύζυγος της, (1980-1995) Γκεόργκι Γιούρεβιτς Γκαβρίλοφ, είναι σκηνοθέτης. Για την συμμετοχή της στην ταινία «For Crazies Only» η Τέρεχοβα τιμήθηκε με το Grand Prix του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Auteur Pictures στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας (1991), στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νόρντικ στη Ρουέν της Γαλλίας (1992) και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπριτζ του Βελγίου (1993). Επίσης πήρε και το Τιμητικό βραβείο για τη συμβολή της στον κινηματογράφο στο 10ο Φεστιβάλ του Εθνικού Κινηματογράφου της Μόσχας (2012). Μαργκαρίτα Τερέκοβα στην IMDb
Πιλάρ της Βαυαρίας

Η Πιλάρ (γερμ. Pilar von Wittelsbach, prinzessin von Bayern, 13 Μαρτίου 1891 - 29 Ιανουαρίου 1987) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Βαυαρίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Βαυαρίας και της Μαρίας δε λα Παθ των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Ασίς, Δούκα του Κάδιθ (συζύγου της Ισαβέλλας Β΄ της Ισπανίας). Η Μαρία δελ Πιλάρ Ευλαλία Αντωνία Ισαβέλλα Λουδοβίκα Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Ρίτα Ευφρασία γεννήθηκε στο Μόναχο. Έγινε το 1932 μαζί με άλλους η συγγραφέας της βιογραφίας Κάθε ίντσα και ένας βασιλιάς του εξαδέλφου της Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας. Η Πιλάρ ήταν επίσης καλλιτέχνης και επικεφαλής του βαυαρικού κλάδου του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού για 40 έτη. Δεν παντρεύτηκε και απεβίωσε 96 ετών στο Μόναχο. http://www.enotes.com/shakespeare-quotes/appendix-good-enough-1 http://forum.alexanderpalace.org/index.php?topic=11822.0 Αρχειοθετήθηκε 2012-02-29 στο Wayback Machine. http://www.william1.co.uk/b9.htm
Nunc Stans (ιστάμενο Τώρα)

Η λατινική έκφραση Nunc stans (= ιστάμενο Τώρα) είναι φιλοσοφική διατύπωση που προσδιορίζει την αιωνιότητα. Έχει τις καταβολές της στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, αλλά εγκαθιδρύθηκε κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους μέσα από συζητήσεις που αφορούσαν τη σχέση του χρόνου με την αιωνιότητα.

 Η βασική πηγή είναι το χωρίο 37d του Πλατωνικού διαλόγου Τίμαιος, σύμφωνα με το οποίο όταν ο θεϊκός Δημιουργός έβαζε τάξη στον ουρανό, έφτιαξε τον χρόνο ως μία κινητή εικόνα της ακίνητης αιωνιότητας. Ενώ η αιωνιότητα παραμένει ακίνητη μέσα στο Ένα, ο χρόνος προχωρά αριθμητικά, απαριθμώντας τις ώρες, τις ημέρες, τα χρόνια κτλ.. Ερμηνευτικά ιδωμένος αυτός ο μύθος ορίζει την αιωνιότητα ως κάτι τωρινό που στέκεται, αποτελώντας μια αμετάβλητη Ενότητα, ενώ αντίθετα ο χρόνος κινείται χάρη στα ποικίλα μέρη του, π.χ. οι παρούσες στιγμές παρέρχονται, ενώ οι μελλοντικές έρχονται στο παρόν. Αυτή την περιγραφή σχολιάζει κριτικά ο Πλωτίνος στο σύγγραμμά του Περί αιώνος και χρόνου, στην Εννεάδα ΙΙΙ 7 (45), κεφ. 2, αρνούμενος να ταυτίσει την αιωνιότητα με την ακινησία, όπως ούτε ο χρόνος ταυτίζεται με τις ποικίλες κινήσεις (= μεταβολές), αλλά μόνο τις απαριθμεί. Το επιχείρημα του Πλωτίνου είναι ότι η έννοια της ακινησίας δεν περικλείει το παντοτινό (= τὸ ἀεὶ), πόσο μάλλον το παντοτινό του άχρονου. Η αιωνιότητα δεν είναι λοιπόν μια αιώνια στασιμότητα, αλλά περιέχει ένταση και ζωντάνια. Έτσι, ο Πλωτίνος ορίζει τελικά την αιωνιότητα ως ενέργεια της ζωής, η οποία μένει σταθερά μέσα στον εαυτό της, προσηλωμένη στο Ένα (Εννεάδ. ΙΙΙ 7 (45), κεφ. 6). Οι Λατίνοι και οι μεσαιωνικοί συγγραφείς είδαν σ’ αυτό το ζήτημα ένα γόνιμο πεδίο αντιπαράθεσης. Ήδη ο Αυγουστίνος στο 11ο Βιβλίο, Κεφ. 11, των Εξομολογήσεων εκλαμβάνει την παντοτινή ακινησία της αιωνιότητας ως σημάδι υπεροχής της έναντι του χρόνου, ο οποίος είναι γεμάτος από φευγαλέες στιγμές και γι’ αυτό «ποτέ δεν είναι παρών στο σύνολό του… Η αιωνιότητα μένει πάντα σταθερή και… ορίζει παρελθόν και μέλλον, αυτή που ούτε παρελθόν έχει ούτε μέλλον». Τον ίδιο προβληματισμό συνεχίζει ο Βοήθιος μιλώντας για “nunc permanens” (= αιώνια διατηρούμενο Τώρα). Ο Αλβέρτος ο Μέγας χρησιμοποιεί την έκφραση "nunc stans" για να δηλώσει την τωρινή και παντοτινή αιωνιότητα του Θεού, και σ’ αυτόν τον στοχαστή αντιπαρατίθεται ο Θωμάς Ακινάτης . Αγίου Αυγουστίνου: Εξομολογήσεις. Μετάφραση Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου. Εκδόσεις Πατάκη, 2ος τόμος, Αθήνα 1999.Πλάτων: Τίμαιος – Κριτίας. Εισαγωγή – Μετάφραση – Σχόλια Ορέστης Περδικίδης. Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1993.Ράμφος, Στέλιος: Η αιωνιότητα και ο χρόνος. Πλωτίνου, ΙΙΙ 7 (45). Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2019.
Λίλι Σομπιέσκι

Η Λίλι Σομπιέσκι (Liliane Rudabet Gloria Elsveta "Leelee" Sobieski, 10 Ιουνίου 1983) είναι βραβευμένη Αμερικανίδα ηθοποιός. Ο πατέρας της είναι Γάλλος και η μητέρα της Πολωνή, ενώ έχει έναν μικρότερο αδελφό.

 Η Λίλι Σομπιέσκι γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, στις 10 Ιουνίου του 1983. Άρχισε να ασχολείται με την ηθοποιία από την ηλικία των δέκα ετών. Ο πατέρας της όντας συγγραφέας και η μητέρα της ζωγράφος ούσα, δεν την αποθάρρυναν σε αυτό της το τόλμημα. Έτσι, από πολύ νωρίς βρέθηκε στα πλατώ του Χόλυγουντ έχοντας ήδη στο ενεργητικό της πολλές συνεργασίες. Έχει συμπρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες με διάσημους συναδέλφους της, όπως ο Αλ Πατσίνο, ο Νίκολας Κέιτζ, ο Τζόνι Ντεπ, ο Τομ Κρουζ και η Νικόλ Κίντμαν, η Ντρου Μπάριμορ, ο Ρέι Λιότα, ο Τζον Κιούζακ, κ.α. Σύμφωνα με το IMDB, η ηθοποιός διακρίθηκε στις εξής περιπτώσεις: Βραβεία νεαρών ηθοποιών.1999 - Υποψήφια: - "Καλύτερη εμφάνιση σε μελλοντολογική ταινία", για το: "A Soldier's Daughter Never Cries" (1998). Βραβεία Έμμυ.1999- Υποψήφια: - "Εξέχουσα πρωταγωνίστρια σε μίνι σειρές ή ταινία", για το: "Joan of Arc" (1999). Βραβεία νεαρών σταρ.1999 - Κερδισμένο: - "Καλύτερη εμφάνιση από νεαρό ηθοποιό σε μια μίνι σειρά για ταινία της T.V.", για το: "Joan of Arc" (1999). 1999 - Υποψήφια: - "Καλύτερη εμφάνιση από νεαρό ηθοποιό σε μία κωμική ταινία", για το: "Never Been Kissed" (1999). Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγο.1999 - Υποψήφια: - "Περισσότερο υποσχόμενη ηθοποιός" για το: "A Soldier's Daughter Never Cries" (1998). Βραβεία νεαρών ηθοποιών του Χόλυγουντ.2000 - Κερδισμένο: - "Σταρ του αύριο - Γυναίκα". Βραβεία "Χρυσού Δορυφόρου".2000 - Υποψήφια: - "Καλύτερη εμφάνιση από ηθοποιό σε μίνι σειρά ή αισθηματική ταινία για την T.V." για το: "Joan of Arc" (1999). "Χρυσές σφαίρες".2000 - Υποψήφια: - "Καλύτερη εμφάνιση από έναν ηθοποιό σε μίνι σειρές ή αισθηματική ταινία για την T.V." για το: "Joan of Arc" (1999). 2002 - Υποψήφια: - "Καλύτερη εμφάνιση από έναν ηθοποιό σε μίνι σειρές ή αισθηματική ταινία για την T.V." για το: "Uprising" (2001). "Finding Bliss" "Night Train" "Public Enemies" "Walk All Over Me" "88 Minutes" "In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale" "The Glass House" "Joy Ride" "L'Idole" "London" "Max" "Uprising" "The Wicker Man" "Joan of Arc" "Never Been Kissed" "Eyes Wide Shut" "A Soldier's Daughter Never Cries" Η επίσημη ιστοσελίδα της Λίλι Σομπιέσκι
Κρίση της Μπιζέρτα

Η Κρίση της Μπιζέρτα (Crise de Bizerte) συνέβη τον Ιούλιο του 1961, όταν η Τυνησία προέβη σε αποκλεισμό της γαλλικής ναυτικής βάσης στη Μπιζέρτα της Τυνησίας, ελπίζοντας να εξαναγκαστεί η Γαλλία να εκκενώσει τη βάση.

 Η Μπιζέρτα ήταν γαλλική ναυτική βάση από το 1895 και θέατρο σκληρότατων μαχών μεταξύ Γερμανών και συμμάχων για την ανακατάληψή της το 1943. Επίσης ήταν σταθμός επιβίβασης των συμμαχικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος το 1944 στην απόβαση στη Σικελία και την Ιταλία. Το 1961 μετατράπηκε σε πεδίο αντιπαράθεσης Γαλλίας-Τυνησίας. Την αφορμή έδωσε η απόφαση του Τυνήσιου προέδρου Χαμπίμπ Μπουργκίμπα να διατάξει τον αποκλεισμό των γαλλικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων, ώστε να ικανοποιηθεί το αίτημά του για την εκκένωση των βάσεων από τα γαλλικά στρατεύματα. Ωστόσο, η κρίση σοβούσε από καιρό. Ενταγμένο στο ιστορικό περίγραμμα της καταρρέουσας αποικιοκρατίας και του αφυπνιζόμενου εθνικισμού στην Αφρική, το ζήτημα της Μπιζέρτα τέθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Τυνησίας και ήταν, εκτός των άλλων, συνυφασμένο με τις διεκδικήσεις του Μπουργκίμπα επί της Σαχάρας και με το αίτημά του να μεταβληθούν τα σύνορα με την Αλγερία. Η κορύφωση ήρθε στις 19 Ιουλίου, όταν 10.000 Τυνήσιοι εθελοντές απέκλεισαν τη βάση και έστησαν οδοφράγματα σε όλες τις οδικές αρτηρίες. Την επομένη χιλιάδες διαδηλωτές διακήρυξαν μπροστά στο προεδρικό μέγαρο στην Τύνιδα την απόφασή τους να πολεμήσουν μέχρι τέλους. Η μάχη άρχισε την ίδια ημέρα και κράτησε μέχρι τις 22 Ιουλίου, οπότε γαλλικά στρατεύματα διέσπασαν τον κλοιό και εισήλθαν στη βάση, εξουδετερώνοντας τους Τυνήσιους, οι οποίοι έχασαν συνολικά 630 άνδρες. Τελικά επιβλήθηκε κατάπαυση του πυρός τόσο στην Μπιζέρτα όσο και στις παραμεθόριες περιοχές της Σαχάρας, όπου είχαν διεισδύσει Τυνήσιοι εθελοντές για να στήσουν τη σημαία της χώρας τους. Το ζήτημα προσέλαβε στη συνέχεια διεθνείς διαστάσεις, με αλλεπάλληλες θυελλώδεις συνεδριάσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και καταδίκη της Γαλλίας, η οποία, ωστόσο, επέμεινε μέχρι τέλους στη διευθέτηση της κρίσης με διμερείς διαπραγματεύσεις και όχι με διεθνή μεσολάβηση. Η εκτόνωση επήλθε το φθινόπωρο του 1961 και την 1η Οκτωβρίου οι Γάλλοι αποσύρθηκαν από την πόλη της Μπιζέρτα στη ναυτική βάση. Σύγκρουση Γαλλίας-Τυνησίας για την Μπιζέρτα, Ιστορικό Λεύκωμα 1961, σελ. 102-103, Καθημερινή, Αθήνα (1997)
Τζόζεφ Ράιτ του Ντέρμπυ

Ο Τζόζεφ Ράιτ (Joseph Wright, 3 Σεπτεμβρίου 1734 – 29 Αυγούστου 1797) ήταν Άγγλος ζωγράφος τοπίων και πορτρέτων. Είχε δημόσια αναγνωριστεί ως "ο πρώτος επαγγελματίας ζωγράφος που εξέφρασε το πνεύμα της Βιομηχανικής επανάστασης".

 Ο Ράιτ υπήρξε επιφανής όσον αφορά την χρήση εκ μέρους του της τεχνικής κιαροσκούρο, που δίνει έμφαση στην αντίθεση του φωτός και του σκότους, και για τις ζωγραφιές από φωτιζόμενα με κερί αντικείμενα. Οι πίνακες του για τη γέννηση της επιστήμης από την αλχημεία, συχνά βασισμένοι στις συναντήσεις της Lunar Society του Μπέρμιγχαμ, μιας ομάδας επιστημόνων με μεγάλη επίδραση και βιομηχάνων που ζούσαν στην Κεντρική Αγγλία, αποτελούν ένα εξαιρετικό αρχείο της μάχης της επιστήμης ενάντια στις θρησκευτικές αξίες στην περίοδο που είναι γνωστή ως Διαφωτισμός. Πολλά από τα σχέδια και τους πίνακες του Ράιτ αποτελούν ιδιοκτησία του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης Ντέρμπι, και εκτίθενται στο Μουσείο και Πινακοθήκη του Ντέρμπι, απ΄όπου περιστασιακά τη συλλογή του δανείζονται και σε άλλες πινακοθήκες. Επιλογή έργων
Ελβετικές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)

Ομοσπονδιακές εκλογές διεξήχθησαν στην Ελβετία στις 20 Οκτωβρίου 2019 για την εκλογή των μελών και στα δύο σώματα της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης. Δύο οικολογικά κόμματα, το Κόμμα των Πρασίνων της Ελβετίας και το Οικολογικό Κόμμα Φιλελευθέρων της Ελβετίας, πέτυχαν εκλογικά κέρδη, λαμβάνοντας 13,2% και 7,8% των ψήφων αντίστοιχα. Όπως έγινε στις προηγούμενες εκλογές, το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα έλαβε τις περισσότερες ψήφους.

 Τα 200 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου εξελέγησαν με πλειοψηφία σε 5 μονοεδρικές περιφέρειες και αναλογικά σε 21 πολυεδρικές περιφέρειες, με τις 26 εκλογικές περιφέρειες να βασίζονται στα 26 καντόνια της χώρας. Οι εκλογές έγιναν με τη χρήση ανοικτής λίστας όπου οι ψηφοφόροι μπορούν να βάλουν σταυρό σε κομματικές λίστες και να μοιράσουν την ψήφο τους μεταξύ των κομμάτων ή να φτιάξουν τη δική τους λίστα σε ένα λευκό ψηφοδέλτιο. Η κατανομή των εδρών γίνεται με το σύστημα Χάγκενμπαχ-Μπίσοφ.Τα 46 μέλη του Συμβουλίου των Κρατών εξελέγησαν σε 20 διεδρικές περιφέρειες (που συμβολίζουν τα 20 πλήρη καντόνια) και 6 μονοεδρικές περιφέρειες (που συμβολίζουν τα 6 ημικαντόνια). Στα καντόνια Ζουρά και Νεσατέλ οι εκλογές διεξήχθησαν με αναλογική, ενώ στα υπόλοιπα 24 χρησιμοποιήθηκε το πλειοψηφικό σύστημα. Οι εκλογές για το Εθνικό Συμβούλιο διενεργήθηκαν πανεθνικά στις 20 Οκτωβρίου 2019. Τα καντόνια οργάνωσαν τις εκλογές τους ατομικά για το Συμβούλιο των Κρατών, οι οποίες όλες διεξήχθησαν στις 20 Οκτωβρίου 2019 με μία εξαίρεση. Οι εκλογές έγιναν στο καντόνι Άπεντσελ Ινερχόντεν στις 28 Απριλίου. Τα δύο πράσινα κόμματα ενισχύθηκαν και ήταν ουσιαστικά οι νικητές των εκλογών, ενώ όλα τα άλλα κόμματα υπέστησαν μείωση στα ποσοστά τους.
Φερνάντο ντα Πιεντάντε Ντίας ντος Σάντος

Ο Φερνάντο ντα Πιεντάντε Ντίας ντος Σάντος (Fernando da Piedade Dias dos Santos) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα, αντιπρόεδρος από το Φεβρουάριο του 2010 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 2012. Είναι γνωστός και ως Nandó. Ήταν πρωθυπουργός από το Νοέμβριο του 2002 ως το 2008 και το 2012 έγινε πρόεδρος της βουλής.

 Γεννήθηκε στη Λουάντα στις 5 Μαρτίου του 1950. Σπούδασε Νομικά και είναι μέλος του MPLA από το 1971. Έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας του από την Πορτογαλία το 1975 σταδιοδρόμησε στο Αστυνομικό Σώμα του Λαού της Ανγκόλας και το 1981 τοποθετήθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών. Έγινε υφυπουργός Εσωτερικών το 1984. Την επόμενη χρονιά εξελέγη από συνέδριο μέλος του Κόμματος των Εργατών - MPLA. Επίσης του δόθηκε ο βαθμός του Συνταγματάρχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Στη συνέχεια έγινε βουλευτής και σταδιακά ανέλαβε διάφορα υπουργικά αξιώματα. Στις 6 Δεκεμβρίου του 2002 ανέλαβε την πρωθυπουργία, την οποία διατήρησε ως τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2008. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 εξελέγη βουλευτής. Την ίδια μέρα που αποχώρησε από την πρωθυπουργία, εξελέγη με 211 ψήφους πρόεδρος της Βουλής. Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Πάουλο Κασόμα. Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εγκρίθηκε ένα νέο σύνταγμα από την εθνοσυνέλευση και αυξήθηκε η προεδρική εξουσία. Παράλληλα καταργήθηκε το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Ο Πιεντάντε χαρακτήρισε την συνταγματική αλλαγή ως "ιστορική στιγμή". Εν συνεχεία ο πρόεδρος ντος Σάντος διόρισε τον Πιεντάντε στο νεοσύστατο αξίωμα του Αντιπροέδρου στις 3 Φεβρουαρίου 2010. Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκε στις 5 Φεβρουαρίου.Τον διαδέχθηκε το 2012 στη θέση του Αντιπροέδρου ο Μανουέλ Βισέντε και ο Ντίας ντος Σάντος εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης στις 27 Σεπτεμβρίου 2012.
BMW F15

Η BMW X5 F15 είναι ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τις 1 Αυγούστου 2013 έως τον Ιούλιο του 2018. Ήταν η τρίτη γενιά της BMW X5. Αντικατέστησε τη BMW X5 E70 και αντικαταστάθηκε τον Νοέμβριο του 2018 από τη BMW X5 G05. Ειδικότερα η F15 ήταν και η πρώτη X5 που διατέθηκε, εκτός από 4-κίνητη, και προαιρετικά με κίνηση στους πίσω τροχούς, και συγκεκριμένα στην έκδοση sDrive 25d που μπήκε στην παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2013 (σε αντιδιαστολή με την ονομασία xDrive του συστήματος 4-κίνησης που χρησιμοποιεί η BMW σε πολλά μοντέλα της από το 2003).

 Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 30 Μαΐου 2013 και οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, για τη σεζόν (model year) του 2014. Βασίστηκε στο ίδιο σασί με την προηγούμενη γενιά της X5, με αποτέλεσμα να έχει ίδιο μεταξόνιο με την προκάτοχο, στα 2.933 χιλιοστά, και μόλις 3 εκατοστά μεγαλύτερο συνολικό μήκος. Ωστόσο, έφερε σημαντικές τεχνολογικές αναβαθμίσεις, ενώ είχε δοθεί μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, καθώς είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,31 στην έκδοση xDrive30d που είχε τον χαμηλότερο συντελεστή (έναντι 0,33 στη βασική έκδοση της προκατόχου), νούμερο κορυφαίο για SUV. Όλοι οι κινητήρες του, συνδυάζονται με ένα 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με Steptronic, το γνωστό ως 8HP, της εταιρείας ZF. Η έκδοση X5 xDrive40e ήταν το πρώτο στην ιστορία της BMW plug-in υβριδικό αυτοκίνητο. Η χρήση της τεχνολογίας eDrive στην πλατφόρμα της X5 είχε μεταφερθεί απευθείας από το παρακλάδι BMW i και ιδίως από την τεχνολογία του σπορ μοντέλου BMW i8, το οποίο μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο του 2014. Ειδικότερα η παραγωγή της X5 xDrive40e ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2015 και λανσαρίστηκε πρώτα στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, για τη σεζόν (model year) του 2016, με βασική τιμή στα 62.100 δολάρια, συν 995 δολάρια επιβάρυνση λόγω του κόστους μεταφοράς.Το μηχανικό της σύνολο αποτελείται από έναν κινητήρα βενζίνης 2.0 λίτρων I4 (4-κύλινδρο σε σειρά) με turbo, ισχύος 242 hp; 180 kW (245 PS), και έναν ηλεκτροκινητήρα ισχύος 111 hp; 113 PS (83 kW) και μια μπαταρία 9,0 kWh. Autocar.co.uk / The new BMW X5 F15
Προφήτης Ηλίας Μεσσηνίας

Ο Προφήτης Ηλίας Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 46 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλαμάτας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται σε υψόμετρο 183 μέτρων, βόρεια από την Καλαμάτα και έχει θέα προς το Μεσσηνιακό Κόλπο. Σπουδαία μορφή του Μοναστηριού του Προφήτη Ηλία, υπήρξε ο Ηγούμενος Πανάρετος Αγγελόπουλος, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Από το 1920 ως το 1986, στον Προφήτη Ηλία, λειτούργησε το Σανατόριο Απόρων Φυματικών, της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας και από το 1957 ως το1986, το Ψυχιατρείο. Δήμος Καλαμάτας
Τριμεθυλοβουτάνιο

Το τριμεθυλοβουτάνιο ή τριπτάνιο είναι ένα από τα ισομερή θέσης του επτανίου. Έχει χημικό τύπο C7H16 και ημισυντακτικό τύπο (CH3)3CCH(CH3)2. Ανήκει στα αλκάνια και μάλιστα σε αυτά με τρεις (3) διακλαδώσεις. Ως καύσιμο σε κινητήρες εσωτερικής καύσης έχει βαθμό οκτανίου 113 και γι' αυτό χρησιμοποιείται ως αντικροτικό πρόσθετο, (συνήθως) σε καύσιμα αεροσκαφών.

 Η ονομασία «τριμεθυλοβουτάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα: Η ονομασία διαιρείται (νοητά) αρχικά σε δύο τμήματα: στο τμήμα που περιέχει τις πληροφορίες για τις διακλαδώσεις (ή και τους υποκαταστάτες) «τριμεθυλο-» και το τμήμα που έχει περιέχει τις πληροφορίες για την κύρια (δηλαδή την πολυπλοκότερη δυνατή) ανθρακική αλυσίδα «-βουτάνιο». Το αρχικό πρόθεμα «τρι-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) όμοιων διακλαδώσεων, το «μεθυλ-», ότι πρόκειται για διακλαδώσεις ενός (1) ατόμου άνθρακα. Ακολουθεί η ονομασία της κύριας ανθρακικής αλυσίδας: Το τμήμα «βουτ-» δηλώνει την παρουσία τεσσάρων (4) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις και επειδή δεν υπήρχαν ούτε στην αρχή χαρακτηριστικά προθέματα υποκαταστατών, παρά μόνο απλά ανθρακούχες διακλαδώσεις, συμπεραίνεται ότι η ένωση είναι ένας υδρογονάνθρακας. Το μόριό του αποτελείται από επτά (7) άτομα άνθρακα (πέντε (5) πρωτοταγή, ένα (1) τριτοταγές και ένα (1) τεταρτοταγές) και δεκαέξι (16) άτομα υδρογόνου. Απομονώνεται από το πετρέλαιο. Απομονώνεται από μίγματα που προκύπτουν από πυρόλυση βαρύτερων προϊόντων διύλισης πετρελαίου ή πολυμερών υδρογονανθράκων. 1. Δομικά το τριμεθυλοβουτάνιο αποτελείται από τριτoταγές βουτύλιο [(CH3)3C-] και ένα ισοπροπύλιο [(CH3)2CH-]. Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού τριπτάνιου είναι η αντίδραση ζεύγους τριτοταγές βουτυλολίθιου με ισοπροπυλαλογονίδιο ή αντίστροφα 2-αλομεθυλοπροπάνιου με ισοπροπυλολίθιο: 2. Εναλλακτικά γίνεται η σύνθεση τριμεθυλοωβουτανίου γίνεται και με επίδραση μεθυλολιθίου σε 2,2,3-τριαλοβουτάνιο: Παπαγεωργίου Β.Π., “Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία: Άκυκλες Ενώσεις”, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1986. Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Μερικές από τις ενέργειες αντιδράσεων υπολογίστηκαν με χρήση κατάλληλου λογισμικού. Θα διασταυρωθούν και βιβλιογραφικά το συντομότερο για μεγαλύτερη ακρίβεια.
Βάχλια Αρκαδίας

Η Βάχλια είναι χωριό της Αρκαδίας, ευρισκόμενο στο βόρειο τμήμα αυτού και το οποίο ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Κοντοβάζαινας του Δήμου Γορτυνίας.Σύμφωνα με στοιχεία της Απογραφής του 2011 το χωριό έχει μόνιμο πληθυσμό 64 κατοίκους, ενώ η ομώνυμη τοπική κοινότητα στην οποία ανήκει και η Πέρα Βάχλια, έχει συνολικό πληθυσμό που ανέρχεται σε 96 κατοίκους.

 Η Βάχλια βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο περίπου 640 μέτρων, στο Αφροδίσιο Όρος και στην δυτική πλαγιά της κοιλάδας που ρέει του «Κούκου το ρέμα», το οποίο σε κοντινή απόσταση νοτίως του χωριού συμβάλει με τον ποταμό Λάδωνα. Έναντι της Βάχλιας βρίσκεται η Πέρα Βάχλια. Σε κοντινή απόσταση προς τα δυτικά (Δ) βρίσκεται το χωριό Δήμητρα (Δίβριτσα), προς τα βόρεια-βορειοδυτικά (ΒΒΔ) η Μονή Αγίας Παρασκευής που είναι επισήμως χαρακτηρισμένη ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, και προς τα νοτιοανατολικά (ΝΑ) το Φράγμα Λάδωνα όπου ουσιαστικά αποτελεί τεχνητή λίμνη. Απέχει περίπου: 10 χιλιόμετρα από την Κοντοβάζαινα, 16 χιλιόμετρα από τα Τρόπαια, καθώς και 90 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Επιπλέον, απέχει περί τα 20 χιλιόμετρα από το κεφαλοχώρι Δάφνη (Στρέζοβα) του όμορου πρώην Δήμου Παΐων της Αχαΐας, ο οποίος πλέον (από το 2011) ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων ως δημοτική ενότητα αυτού. Εκκλησίες του χωριού είναι ο Ι.Ν Αγίας Μαρίνας (στον κάτω μαχαλά) και ο Ι.Ν. Παμμέγιστων Ταξιαρχών (στον πάνω μαχαλά). Στο χωριό παλιότερα λειτουργούσε και Δημοτικό Σχολείο. Infomust.gr - Βάχλια Αρκαδίας. Exploring-greece.gr - Βάχλια Αρκαδίας. Arcadia.ceid.upatras.gr - Βάχλια-Γορτυνία-Αρκαδία. e-Gortynia.gr - Ένα ξεχωριστό ντοκιμαντέρ για τη Βάχλια. Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστ. Eetaa.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Βάχλια Αρκαδίας. Ε.Ε.Τ.Α.Α. (ιστ. Eetaa.gr) - Διοικητικές μεταβολές της Τ.Α.: Κοινότητα Βάχλιας Αρκαδίας.