IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρεσβεία των ΗΠΑ (Ελλάδα)

Η Πρεσβεία των ΗΠΑ (Αμερικαvική Πρεσβεία) στην Ελλάδα, βρίσκεται στην λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας στην Αθήνα. Πρόκειται για το μεγαλύτερο κτιριακό συγκρότημα ξένης πρεσβείας με τη μεγαλύτερη έκταση, καταλαμβάνοντας ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο έναντι και βόρεια του Μεγάρου Μουσικής.

 Κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βάλτερ Γκρόπιους την περίοδο 1959 - 1961 και ακολουθεί τις φόρμες της σχολής Μπάουχαους. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του αρχιτέκτονα και είναι εμπνευσμένο από την αρχιτεκτονική του Παρθενώνα.Το νέο κτίριο εγκαινίασε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1961, ο Αμερικανός πρέσβης Έλις Μπριγκς παρουσία του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, μελών του Υπουργικού Συμβουλίου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, κόβοντας την κορδέλα στο άνω επίπεδο της μαρμάρινης κλίμακας της κεντρικής εισόδου, επί της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και η οποία κλίμακα αργότερα, στη μεταπολίτευση, αφαιρέθηκε. Προηγουμένως, η αμερικανική πρεσβεία στεγαζόταν σε παλαιό νεοκλασικό τετραώροφο κτίριο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Ηρώδου Αττικού και λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, το οποίο στη συνέχεια κατεδαφίστηκε και στη θέση του οικοδομήθηκε νέο πολυόροφο κτίριο. Το 2003, προστέθηκε ένας νέος χώρος πρασίνου καθώς και ένα καινούριο κτίριο προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ανάγκες της πρεσβείας. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών πραγματοποιήθηκαν δύο επιχειρήσεις εναντίον της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1970 είχε προγραμματιστεί από μέλη της ομάδας Άρης του Ρήγα Φεραίου να τοποθετηθεί εκρηκτικός μηχανισμός μέσα σε αυτοκίνητο δίπλα από το κτίριο της Πρεσβείας των ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης όμως το αυτοκίνητο εξερράγη με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι Γιώργιος Τσικουρής και Μαρία - Έλενα Αντζελόνι. Δύο χρόνια αργότερα στις 29 Αυγούστου 1972 εξερράγη εκρηκτικός μηχανισμός στο υπόγειο της Αμερικανικής πρεσβείας προξενώντας υλικές ζημιές. Την ευθύνη είχε αναλάβει η ΛΕΑ, μέλος της οποίας ήταν και ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος. Κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου, η πορεία που πραγματοποιείται για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καταλήγει στην Πρεσβεία των ΗΠΑ. Στις 17 Νοέμβρη του 1980, η απόφαση της κυβέρνησης Ράλλη να απαγορεύσει στην τότε πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικανική Πρεσβεία είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα σοβαρών επεισοδίων μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομικών και τον θάνατο δύο διαδηλωτών (Ιάκωβος Κουμής & Σταματίνα Κανελλοπούλου).Τον Απρίλιο του 1993, ξέσπασε η υπόθεση Στηβ Λάλας, που είχε ως συνέπεια της σύλληψη του ελληνοαμερικανού υπαλλήλου της Πρεσβείας Στηβ Λάλα και την δεκατετράχρονη φυλάκισή του στις ΗΠΑ. Στις 12 Ιανουαρίου 2007, εκτοξεύθηκε ρουκέτα προς το κτίριο της Αμερικανικής Πρεσβείας από τον «Επαναστατικό Αγώνα», χωρίς όμως να προκληθούν σημαντικές ζημιές στο εσωτερικό.
Αλέν Μπερσέ

O Αλέν Μπερσέ (Alain Berset, γενν. 9 Απριλίου 1972) είναι Ελβετός πολιτικός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Από την 1η Ιανουαρίου 2012, είναι μέλος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, του επταμελούς κυβερνητικού συμβουλίου της χώρας και επικεφαλής του Ομοσπονδιακού υπουργείου Εσωτερικών. Την 1η Ιανουαρίου 2023 ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου, ενώ ήταν ξανά πρόεδρος το 2018 σε ηλικία 45 ετών. Είναι ο νεότερος πρόεδρος της Συνομοσπονδίας από τον Μαρσέλ Πιλέ-Γκολάζ το 1934. Πριν την εκλογή του ως μέλους του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου τον Δεκέμβριο του 2011, ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου εκπροσωπώντας το καντόνι του Φράιμπουργκ από το 2003, υπηρετώντας ως πρόεδρος της βουλής την περίοδο 2008-2009. Την 1η Ιανουαρίου 2022 ανέλαβε Αντιπρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας.

 Γεννήθηκε στο Φριμπούρ στις 9 Απριλίου 1972 και σπούδασε πολιτικές επιστήμες και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Νεσατέλ, όπου έλαβε πτυχίο πολιτικών επιστημών το 1996 και διδακτορικό τίτλο στα Οικονομικά, το 2005, με μια διατριβή για τον ρόλο της διεθνούς μετανάστευσης σε τοπικές συνθήκες εργασίας. Είναι παντρεμένος με την Μιριέλ Ζεεντέρ Μπερσέ (Muriel Zeender Berset) και είναι πατέρας τριών παιδιών. Η οικογένεια ζει στο Μπελφό, ένα χωριό κοντά στο Φράιμπουργκ. Ο Μπερσέ εργάστηκε ως βοηθός λέκτορα και ερευνητής στο Ινστιτούτο Περιφερειακής Οικονομίας του Πανεπιστημίου του Νεσατέλ, από το 1996 μέχρι το 2000, οπότε εγκαταστάθηκε στο Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Αμβούργου για ένα χρόνο. Το 2000 έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης από το καντόνι του Φριμπούρ και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών μέχρι το 2004. Υπηρέτησε, επίσης, στο κοινοτικό συμβούλιο του Μπελφό από το 2001 έως το 2003. Το 2002 έγινε στρατηγικός σύμβουλος στο υπουργείο Οικονομικών του καντονίου του Νεσατέλ. Το 2003 εξελέγη στο Ελβετικό Εθνικό Συμβούλιο εκπροσωπώντας το καντόνι του Φριμπούρ, ως μέλος του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Έγινε το νεότερο μέλος του Συμβουλίου και αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος τον Δεκέμβριο του 2005. Ήταν επίσης μέλος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Μετά την επανεκλογή του το 2007, εξελέγη αντιπρόεδρος του συμβουλίου και υπηρέτησε ως πρόεδρος κατά την περίοδο 2008-2009. Στις 14 Δεκεμβρίου 2011 εξελέγη (με 126 ψήφους επί συνόλου 245) στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, στην επταμελή ελβετική κυβέρνηση, ως ένας από τους δύο επίσημους υποψηφίους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος προκειμένου να διαδεχθεί την επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών Μισλίν Καλμί-Ρέι, η οποία παραιτήθηκε από το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Ο Μπερσέ ανέλαβε επικεφαλής του Ομοσπονδιακού υπουργείου Εσωτερικών και ο προκάτοχός του, Ντιντιέ Μπουρκχάλτερ μετακινήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών.Το 2017 ήταν αντιπρόεδρος και το 2018 ανέλαβε πρόεδρος της Ελβετικής Συνομοσπονδίας για ένα έτος. Το 2022 ανέλαβε αντιπρόεδρος για 2η φορά. Ο Μπερσέ συνέγραψε αρκετά βιβλία και έχει δημοσιεύσει πλήθος άρθρων με θέμα την οικονομική και περιφερειακή ανάπτυξη και τη μετανάστευση.
Κωνσταντία της Τουλούζης

H Κωνσταντία, γαλλ. Constance (άκμασε 1195-1200) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόρη του κόμη της Τουλούζης και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Ναβάρρας και μετά κυρία του Σωβ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ραϋμόνδου ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης και της 2ης συζύγου του Βεατρίκης του Μπεζιέρ. Παντρεύτηκε το 1195 πρώτα τον Σάντσο Ζ΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Ναβάρρας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε. Ο Σάντσο Ζ΄ έπειτα νυμφεύτηκε την Κλημεντία, χωρίς πάλι να έχει τέκνα. Έπειτα η Κωνσταντία έκανε δεύτερο γάμο με τον Πέτρο-Μπερμόντ Β΄ κύριο του Σουάβ και είχε τέκνα; Πέτρος, κύριος του Σωβ. Ραϋμόνδος, πρόγονος των βαρόνων του Φλοράκ. Μπερμόντ, πρόγονος των βαρόνων της Καϋλά. κόρη, παντρεύτηκε τον Ούγο ντε Μιραμπέλ. Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Αρνώ ντε Ροκφέιγ. Μαρία, παντρεύτηκε τον Αρνόλντ-Οτ υποκόμη του Λομάν. Σίβυλλα, παντρεύτηκε τον Μπαρράλ του Μπω. Καικιλία του Μπω 1230-1275, παντρεύτηκε τον Αμεδαίο Δ΄ κόμη της Σαβοΐας. Βεατρίκη της Σαβοΐας 1250-1292, παντρεύτηκε πρώτα τον Πέτρο του Σαλόν, κύριο του Σατελμπελίν και μετά τον Εμμανουήλ των Ιβρέα-Καστίλης κύριο της Βιγιένα. Ιωάννης-Εμμανουήλ 1282-1348, κύριος της Βιγιένα. Ιωάννα Μανουέλ 1339-1381, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Καστίλης. Ιωάννης Α΄ της Καστίλης, νυμφεύτηκε την Ελεονώρα τελευταία απόγονο του Οίκου της Βαρκελώνης, βασίλισσα της Αραγωνίας. William of Puylaurens (2003). The Chronicle of William of Puylaurens: The Albigensian Crusade and Its Aftermath. Translated by Sibley, W.A.; Sibley, M.D. The Boydell Press.
Άγιος Βλάσιος Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας

Ο Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Χαλκιοπούλων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ινάχου, του δήμου Αμφιλοχίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με τοπική παράδοση, στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρχε στο χώρο του οικισμού εκκλησάκι του Αγίου Βλασίου.

 Ο Άγιος Βλάσιος είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Μηλιά» των Ορέων Βάλτου. Βρίσκεται δυτικά της λίμνης Κρεμαστών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 850. Απέχει 93 χλμ. Β. του Μεσολογγίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χαλκιοπούλων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χαλκιοπούλων και προσαρτήθηκε στο δήμο Ινάχου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 οικισμός αποσπάστηκε από το δήμο Ινάχου και προσαρτήθηκε στο δήμο Αμφιλοχίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Αθήνα, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Επαρχία της Βενετίας

Η Επαρχία της Βενετίας (ιταλικά: Provincia di Venezia) είναι Ιταλική επαρχία στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο στη βόρεια Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.467 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 846.962 κατοίκους (2011). Έδρα της επαρχίας είναι η Βενετία (Venezia). Συνολικά η επαρχία αριθμεί 44 δήμους, με κυβερνητικό διάταγμα μετονομάστηκε σε Μητροπολιτική Πόλη της Βενετίας (1 Ιανουαρίου 2015). Συνορεύει βoρειoανατολικά με την περιφέρεια του Φρίουλι-Βενέτια Τζιούλια (επαρχία του Ούντινε και του Πορντενόνε), νότια με την επαρχία του Ροβίγκο και δυτικά με τις επαρχίες της Πάντοβας και του Τρεβίζο. Επίσης, ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.

 Τα πληθυσμιακά Στατιστικά έχουν καταγράψει ότι ο πληθυσμός της επαρχίας αυξήθηκε από 341.000 κατοίκους (1871) σε περίπου 847.000 κατοίκους (2011). Η αύξηση του πληθυσμού ήταν σταθερή ανά δεκαετία μέχρι την εποχή που έφτασε στους 838.794 κατοίκους (1981), στη συνέχεια ακολούθησε πληθυσμιακή πτώση και έφτασε στους 809.586 κατοίκους (2001). Ακολούθησε τη δεκαετία 2001 - 2011 αύξηση του πληθυσμού της επαρχίας κατά 4.6% μέχρι που έφτασε τους 847.000 κατοίκους. Η μέση ηλικία των κατοίκων μειώθηκε από τα 44.8 έτη (2011) σε 35.6 έτη (1981). Οι ξένοι κάτοικοι αυξήθηκαν από τους 44.996 (2006) στους 72.284 (2012), οι περισσότεροι μετανάστες προέρχονται από την Αλβανία, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία και αντιπροσωπεύουν το 8.5% του πληθυσμού. Την Ακαδημαϊκή χρονιά 2012 - 2013 σπούδασαν 23.677 σπουδαστές στα Πανεπιστήμια της επαρχίας από τους οποίους το 61.8% ήταν γυναίκες και το 38.2% άνδρες, οι σπουδές επικεντρώνονται στα οικονομικά, τις ξένες γλώσσες, τη φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική. Δήμοι της Ιταλίας (στα ιταλικά) Στατιστικά
Μονή Βροντά

Η Μονή Βροντά ή Παναγία Βροντιανή ή Παναγία Βροντιανής ή Παναγία Κοκκαριανής είναι παλαιό μοναστήρι της Σάμου, κοντά στο χωριό των Βουρλιωτών της δημοτικής ενότητας Βαθέος. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είχε 16 κατοίκους. Εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου.

 Χτίστηκε το 1566 από τους αδελφούς μοναχούς Ιάκωβο και Μακάριο κοντά σε παλαιότερα ερείπια ναού της Παναγίας και είναι αφιερωμένο στο γενέθλιο της Θεοτόκου. Η μονή Βροντά αναφέρεται από τον Ιωσήφ Γεωργειρήνη στην περιγραφή που έγραψε για τη Σάμο, την Ικαρία και το Άγιο Όρος. Ο Ζοζέφ Πιτόν ντε Τουρνεφόρ αναφέρει ότι στις 19-21 Φεβρουαρίου του 1702 φιλοξενήθηκε στη μονή Βροντά για τρεις μέρες, εξαιτίας της διαρκούς κακοκαιρίας. Εκτενή περιγραφή της μονής δίνει ο Επαμεινώνδας Σταματιάδης στα Σαμιακά, όπου και παραθέτει τα κείμενα πατριαρχικών εγγράφων ίδρυσης και επέκτασης της περιουσίας της μονής. Το παλαιότερο εξ αυτών χρονολογείται το 1566. Οι καλόγεροι της μονής δεν ήταν αμέτοχοι των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Το 1821 ο ηγούμενος της μονής Νείλος δολοφονήθηκε στο Κέδρο ενώ επέστρεφε από το Βαθύ. Για το έγκλημα προβλήθηκαν πολιτικοί λόγοι, ότι ο Νείλος υπεστήριζε την φατρία των Καλικαντζάρων, δηλαδή των φιλότουρκων προεστών. Τον Απρίλιο του 1835 οι καλόγεροι κατηγορήθηκαν από κατοίκους του χωριού των Βουρλιωτών προς το καθεστώς της ηγεμονίας ότι δημιουργούσαν πολιτική αναταραχή. Τον Σεπτέμβρη του 1850 μια οκταμελής ομάδα κακοποιών μπήκε στο μοναστήρι και στη συνέχεια απήγαγε και εφόνευσε τον ηγούμενο Δανιήλ. Οι κακοποιοί δικιολόγησαν την πράξη τους λέγοντας ότι ο Δανιήλ υπεστήριζε τον τυραννικό ηγεμόνα Στέφανο Βογορίδη. Στην εποχή του Επαμεινώνδα Σταματιάδη, δηλαδή περί το 1890, εγκαταβιούσαν στη μονή έντεκα μοναχοί. Η κτηματική της περιουσία ανερχόταν σε 104 κτήματα συνολικής έκτασης 876 στρεμμάτων. Εξ αυτών, 752 στρέμματα ήταν αμπέλια. Μετόχια της μονής ήταν ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στους Βουρλιώτες, η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Κοκκάρι, το μετόχι της Ζωοδόχου Πηγής στο Βαθύ προς τον Κότσικα), το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου στον Άνω Άγιο Κωνσταντίνο και η Αγία Τριάδα στη Βλαμαρή. Καταστράφηκε σε μεγάλη έκταση από φωτιά τον Αύγουστο του 2000. Έχει ανακαινισθεί το 2010-13. Γνωστοί διατελέσαντες ηγούμενοι της μονής Βροντά είναι οι εξής:
Μίρα Φύχρερ

Η Μίρα Φύχρερ (Mira Fuchrer, εβραϊκά: מירה פוכרר‎) (1920 – 8 Μαΐου 1943) ήταν Πολωνοεβραία ακτιβίστρια του εβραϊκού κινήματος αντίστασης στο Γκέτο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέλος της Εβραϊκής Οργάνωσης Μάχης (ΕΟΜ) και μαχήτρια της αντίστασης κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας το 1943. Περικυκλωμένη από τους Γερμανούς και τους βοηθούς τους στο καταφύγιο του γκέτο, αρνήθηκε να παραδοθεί και αυτοκτόνησε μαζί με τα άλλα μέλη της εβραϊκής αντίστασης.

 Η Μίρα Φύχρερ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στη Βαρσοβία το 1920. Δραστηριοποιήθηκε στην οργάνωση νεολαίας Χασομέρ Χατζαΐρ στην περίοδο του Μεσοπολέμου ,όπου γνώρισε τον μελλοντικό διοικητή της ΕΟΜ, Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής-σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μίρα και ο Μόρντεχαϊ συνενώθηκαν και κατέφυγαν στο Βίλνο, στο βορειοανατολικό τμήμα της προπολεμικής Πολωνίας (τώρα Βίλνιους, Λιθουανία) τον Σεπτέμβριο του 1939. Επέστρεψαν στη Βαρσοβία τον Ιανουάριο 1940, και άρχισε να μετατρέπει το Χασόμερ Χατζαΐρ στο κίνημα της αντίστασης. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, εντάχθηκαν στη μοίρα άλλων Εβραίων πολιτών της Βαρσοβίας που ήταν παγιδευμένοι στο νεοσύστατο γκέτο. Στο Γκέτο της Βαρσοβίας, η Μίρα δούλευε σε ένα μικρό ραφείο μαζί με τις φίλες της, Τόβα Φρένκελ και Ράχελ Ζίλμπερμπεργκ. Το 1942, επισκέφτηκε άλλα γκέτο στην κατεχόμενη Πολωνία ως λαθραία αγγελιαφόρος για λογαριασμό της ΕΟΜ. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Γκέτο, που ξεκίνησε στις 19 Απριλίου 1943, πολέμησε στον λεγόμενο τομέα του κεντρικού γκέτο. Στις 8 Μαΐου 1943, βρισκόταν σε ένα καταφύγιο στην οδό Μίλα 18, μαζί με τους Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς, Ράχελ Ζίλμπερμπεργκ και μια ομάδα περίπου 120 μαχητών της ΕΟΜ, όταν το καταφύγιο ανακαλύφθηκε και περικυκλώθηκε από τους Γερμανούς. Ο Ίζραελ Χάιμ Βίλνερ ήταν ο πρώτος που προέτρεψε τους μαχητές να αυτοκτονήσουν αντί να παραδοθούν στους Γερμανούς. Οι περισσότεροι από τους μαχητές αυτοπυροβολήθηκαν ή ήπιαν δηλητήριο, συμπεριλαμβανομένης της Μίρα και του διοικητή της ΕΟΜ Μόρντεχαϊ Ανιελέβιτς. Το όνομα της Μίρα Φύχρερ ήταν χαραγμένο στον οβελίσκο που τοποθετήθηκε στα σκαλιά του μνημείου που είναι γνωστό ως Λόφος Ανιελέβιτς το 2006. Το όνομά της περιλαμβάνεται ανάμεσα στα 51 ονόματα μαχητών των οποίων οι ταυτότητες επιβεβαιώθηκαν από μεταπολεμικούς ιστορικούς. Στην τηλεοπτική ταινία Uprising του 2001, την υποδύθηκε η Αυστραλή ηθοποιός Ράντα Μίτσελ. Grupińska, Anka (2000). Ciągle po kole. Rozmowy z żołnierzami getta warszawskiego. Βαρσοβία: Wydawnictwo Twój Styl. σελ. 381. ISBN 83-7163-187-1. Lubetkin, Cywia (1999). Zagłada i powstanie. Βαρσοβία: Wydawnictwo "Książka i Wiedza". σελ. 172. ISBN 83-05-13041-X. Kurzman, Dan (1993). The Bravest Battle: The 28 Days of the Warsaw Ghetto Uprising. Da Campo Press. Arens, Moshe (2019). Flags Over the Warsaw Ghetto. Independently published.
Byzantium (άλμπουμ των Deep Blue Something)

Το "Byzantium" είναι το τρίτο άλμπουμ των Deep Blue Something. Κυκλοφόρησε από την Interscope το 1998 μόνο σε Ιαπωνία, Ευρώπη και Καναδά. Το ακριβώς επόμενο άλμπουμ της μπάντας, από την άλλη, κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ, έχοντας 5 τραγούδια από αυτό το άλμπουμ και 8 καινούρια. Η περιορισμένη κυκλοφορία, η μήνυση της μπάντας προς τη δισκογραφική Interscope και μερικά ακόμα προβλήματα δεν επέτρεψαν στο άλμπουμ να μπει στα τσάρτς.

 "Daybreak and a Candle End" - 4:42 "So Precious"*- 3:04 "She Is"* - 3:26 "Cherry Lime Rickey" - 6:26 "Byzantium" - 4:07 "Everything" - 3:32 "Enough To Get By"* - 5:10 "Hell In Itself"* - 4:08 "Dr. Crippen" - 4:00 "Tonight" - 3:43 "William H. Bonney" - 4:43 "Pullman, Washington" - 3:51 "Light the Fuse" - 3:41 "Parkbench"* - 5:00 "Becoming Light" - 4:46Σημείωση: *Τα πέντε, αυτά, κομμάτια συμπεριλήφθηκαν και στο Deep Blue Something του 2001. Todd Pipes – φωνή, μπάσο Toby Pipes – φωνή, κιθάρα Clay Bergus – φωνητικά, κιθάρα John Kirtland – ντραμς Jeff Roe - τρομπόνι Randy Burgeson - τρομπέτα Dave Lown, Dave Monsch - σαξόφωνο Peter Hyrka, David Angel, Cate Myer, Alan Umstead - βιολί Gary Tussing, Ron de la Vega - τσέλο Paulinho De Costa - κρουστά Charles Fisher - παραγωγή Joe Chiccarelli - μηχανικός Bobby Torres, Robert Manning, David Leonard, Dave Thoener, Glenn Spinner, Matt Silva - επιπλέον/βοηθοί μηχανικοί Tim Palmer - μίξινγκ Stephen Marcussen - mastering Chuck Reed - A&R Gil Pena - εξώφυλλο Robert Greeson - καλλιτεχνική διεύθυνση, φωτογραφία Marina Chavez, Richard Storms - φωτογραφία
Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας

Η Ιερά Μητρόπολις Καισαρείας ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο τίτλος του Μητροπολίτη Καισαρείας, υπερτίμου και εξάρχου πάσης Ανατολής υπάρχει από το 1934.

 Η Καισάρεια κατοικήθηκε από την 4η χιλιετία π.Χ. Η πόλη ονομαζόταν αρχικά Μάζακα και μετά το 150 π.Χ.Ευσέβεια. Μετά το 17 μ.Χ., οπότε κατακτήθηκε από την Ρώμη, έλαβε το όνομα Καισάρεια. Η πόλη έγινε Μητρόπολη το 325, αρχικά έχοντας τιμητική υπεροχή έναντι των άλλων επισκοπών της περιοχής (Νικομηδείας, Γαγγρών, Αγκύρας, Αμασείας, Νεοκαισαρείας και Σεβαστείας). Μετά την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο του 451, όλες οι επισκοπές τέθηκαν υπό το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Η Μητρόπολη είχε 5 επισκοπές τον 7ο αιώνα, 12 τον 10ο αιώνα και 8 τον 12ο αιώνα. Μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Σελτζούκους, ο αριθμός τους σταδιακά μειώθηκε και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε ούτε μία. Η Μητρόπολη περιελάμβανε τις πόλεις Μουταλάσκη, Νεάπολη, Προκόπιο, Υοσγάτη, Μωκισσό, Κιρκισό, Ζήλα, Ευχάνεια, Ασκληπιείο. Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2014. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn. Κουρίλας, Ευλόγιος. Κώδιξ επισήμων εγγράφων Μεγίστης Λαύρας, καταρτισθείς υπό του Ευλογίου Κουρίλα από του 1910-1951 (PDF). Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων. Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567) (PDF). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7094-69-7. Γούδας, Αναστάσιος (1869). Βίοι Παράλληλοι τῶν ἐπὶ τῆς Ἀναγεννήσεως τῆς Ἑλλάδος διαπρεψάντων ἀνδρῶν, Τόμος Α΄. Αθήνα: Ἐκ τοῡ Ἐθνικοῡ Τυπογραφείου. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Κεντρικά εργαλεία GNU

Τα Κεντρικά Εργαλεία GNU (GNU Core Utilities ή coreutils) αποτελούν ένα πακέτο λογισμικού του GNU που περιέχει πολλά από τα βασικά εργαλεία, όπως το cat, το ls, και το rm, τα οποία χρειάζονται στα Unix-οειδή λειτουργικά συστήματα. Είναι συνδυασμός κάποιων προγενέστερων πακέτων, όπως το textutils, το shellutils, και το fileutils, μαζί με κάποια επιπλέον βοηθήματα.

 Τα κεντρικά εργαλεία GNU υποστηρίζουν μεγάλες παραμέτρους επιλογών (long options) στις εντολές και (αν δεν έχει οριστεί η μεταβλητή περιβάλλοντος POSIXLY_CORRECT) οι επιλογές επιτρέπονται ακόμα και μετά τα κανονικά ορίσματα μιας εντολής. Η προαναφερθείσα μεταβλητή περιβάλλοντος έχει διαφορετική συμπεριφορά στο BSD. Κατάλογος βοηθημάτων του Unix BusyBox, ένα πακέτο σαν τα coreutils για ενσωματωμένα Linux Δυαδικά Εργαλεία GNU Σελίδα των GNU coreutils (Αγγλικά) Το εγχειρίδιο των coreutils (Αγγλικά) Οι Δέκα Καλύτερες Εντολές των Coreutils (Αγγλικά) Εναλλακτικά εργαλεία με υποστήριξη
Ίστοτσνι Μόσταρ

Το Ίστοτσνι Μόσταρ (σερβικά κυριλλικά: Источни Мостар) είναι δήμος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 280 κατοίκους. Έδρα του δήμου αποτελεί το χωριό του Ζίγιεμλιε.

 Ο Δήμος του Ίστοτσνι Μόσταρ, στα ελληνικά «Ανατολικό Μόσταρ», δημιουργήθηκε μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας επί του εδάφους του παλαιού προπολεμικού Δήμου του Μόσταρ, με το υπόλοιπο τμήμα του δήμου να αποτελεί τμήμα της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Έως το 2004, έφερε την ονομασία Σρπσκι Μόσταρ, το «Σερβικό Μόσταρ». Ο όρος Ίστοτσνι Μόσταρ είναι δυνατό, επίσης, να αναφέρεται στο ανατολικό τμήμα της Πόλεως του Μόσταρ, εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Πέραν του Ζίγιεμλιε, ο δήμος περιλαμβάνει τα χωριά Κοκόρινα και Κάμενα. Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 11 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί: Ο Ράντοβαν Παλάβεστρα, μέλος του Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος (SDS), εξελέγη δήμαρχος του δήμου. Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κοντομαρί Χανίων

Το Κοντομαρί ή Κοντομάρι (επίσημο: το Κοντομάριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην πρώην Επαρχία Κυδωνίας. Απέχει 17,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 85 μέτρα, σε μικρή απόσταση από το Μάλεμε. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί μαρτυρικό.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Codomari, στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Codomari με 66 κατοίκους και 13 οφειλόμενες αγγαρίες. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Co(n)domuri. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπως τη διέσωσε ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ, αναφέρεται ως Kontomarí, με 3 χριστιανικές οικογένειες.Το 1881 ανήκε στον δήμο Πύργου Ψηλόνερου και σύμφωνα με την απογραφή είχε 213 χριστιανούς και 14 μουσουλμάνους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 256 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία υπήρχε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πλατανιά.Δείτε: Κοινότητα Κοντομαρίου Στις 2 Ιουνίου 1941, αμέσως μετά τη λήξη της Μάχης της Κρήτης, οι Γερμανοί εκτέλεσαν 25 κατοίκους του χωριού ως αντίποινα για την αντίσταση που προέβαλαν κατά τη διάρκεια της μάχης. Ήταν η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου στην Ευρώπη. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό σώζεται ο ναός των Αγίων Αποστόλων. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το έτος, ΖΛΗ (= 7038) από κτίσεως κόσμου, το οποίο αντιστοιχεί στο έτος 1530.
Αγραφοί Κέρκυρας

Οι Αγραφοί είναι χωριό της Κέρκυρας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Εσπερίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας του Νομού Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων. Οι Αγραφοί έχουν χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Στην τοπική κοινότητα Αγραφών ανήκει και ο οικισμός Αγία Παρασκευή.

 Οι Αγραφοί είναι πεδινό χωριό στη βόρεια Κέρκυρα. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Καρουσάδες και Άγιοι Δούλοι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 99. Απέχουν 31 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,068 χμ² (2011). Σύμφωνα με κάποια εκδοχή, η ονομασία του οικισμού οφείλεται στους «άγραφους», που ήταν χωρικοί ελεύθεροι από φορολογικές υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος. Ο οικισμός έχει πολλά, παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, σπίτια βαμμένα σε όμορφους χρωματισμούς (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακρολοφιτών του νομού Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγραφών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγραφών και προσαρτήθηκε στον δήμο Εσπερίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εσπερίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Η εκκλησία της Οδηγήτριας, βαμμένη σε όμορφα παστέλ χρώματα, με ιστορία που ανάγεται στον 13ο αιώνα. Στο προαύλιο του ναού εντυπωσιάζει η μνημειακή κεντρική είσοδος με την περίτεχνη διακόσμηση και με τις τοιχογραφίες των αγίων Πέτρου και Παύλου δεξιά και αριστερά. Το πανηγύρι της εκκλησίας της Οδηγήτριας στις 22 και 23 Αυγούστου, με τη συμμετοχή του χορευτικού συλλόγου Αγραφιτών και τις παραδοσιακές κερκυραϊκές στολές. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=XJX5weIdlXU
Άννα Καρολίνα Οζέλσκα

H Άννα Καρολίνα Οζέλσκα (γερμ. Anna Karolina Orzelska, 23 Νοεμβρίου 1707 - 27 Σεπτεμβρίου 1769) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν νόθη κόρη του Βασιλιά της Πολωνίας & Εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.

 Ήταν νόθη κόρη του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας-Λιθουανίας (και, ως Φρειδερίκου Αυγούστου Α΄, Εκλέκτορα της Σαξονίας) και της ερωμένης του Ενριέτ Ρενάρ-Ντυβάλ, κόρης του Αντρέ Ρενάρ, εμπόρου. Παντρεύτηκε το 1730 τον Κάρολο Λουδοβίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και είχε τέκνο: Κάρολος Φρειδερίκος (1732 - 1772). "Countess Anna Orzelska". Archived from the original on 17 February 2012. Retrieved 2 July 2018. Maria Czaplińska (1979). Orzelska Anna Katarzyna (ok. 1702 lub 1707-1769) (in Polish). Polish Biographical Dictionary, Volume XXIV (24). pp. 300–301.
Κλίντον Χιλ

Ο Κλίντον Χιλ (αγγλικά: Clinton J. Hill),(4 Ιανουαρίου,1932) είναι πρώην ειδικός πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, και συγγραφέας. Υπηρέτησε επί 17 συναπτά έτη ως πράκτορας κοντά σε πέντε Αμερικανούς Προέδρους ξεκινώντας το 1958 με τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και καταλήγοντας το 1975 με τον Τζέραλντ Φορντ.Ο Κλίντον Χιλ είναι ευρέως γνωστός ως ο πράκτορας που στις 22 Νοεμβρίου 1963 πήδησε πάνω στην προεδρική λιμουζίνα την στιγμή της δολοφονίας του Τζον Φ. Κένεντι, για να προστατέψει τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο αλλά και την Πρώτη Κυρία Τζάκι Κένεντι από τους πυροβολισμούς που έπεφταν εκείνη την στιγμή.

 Ο Κλίντον Χιλ γεννήθηκε σε πόλη της Βόρειας Ντακότα, από Νορβηγούς μετανάστες, οι οποίοι τον άφησαν σε ηλικία μόλις τριών μηνών στο τοπικό ορφανοτροφείο. Από κει τον υιοθέτησε μια άλλη οικογένεια Νορβηγών μεταναστών, οι Χάουγκεν, που αργότερα αλλάξαν το επίθετό τους σε Χιλ. Μετά το σχολείο, θα σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, όπου και θα είναι μέλος σε αρκετές κολεγιακές ομάδες σπορ, από μπάσκετ και ράγκμπι μέχρι και μπέιζμπολ. Θα αποφοιτήσει το 1954 με πτυχίο στην ιστορία και την φυσική αγωγή και μετά θα καταταγεί στον στρατό όπου και θα παραμείνει έως το 1957. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Clint Hill (Secret Service) στο Wikimedia Commons
Ιβάν Λούτσκιεβιτς

Ο Ιβάν Λούτσκιεβιτς (Ivan Luckievič) ( λευκορωσικά: Iван Луцкевіч‎; πολωνικά: Iwan Łuckiewicz, 9 Ιουνίου 1881 - 20 Αυγούστου 1919) ήταν ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας στις αρχές του 20ου αιώνα, δημοσιολόγος και αρχαιολόγος. Ήταν αδελφός του Άντον Λούτσκιεβιτς.

 Ο Λούτσκιεβιτς γεννήθηκε στο Σιαουλιάι της επαρχίας Κάουνας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στην οικογένεια ενός μικρού ευγενή, που εκείνη την εποχή εργαζόταν ως υπάλληλος σιδηροδρόμων. Το 1890 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο Λιεπάγια και ακολούθησε το Γυμνάσιο του Μινσκ από το 1897 έως το 1902. Ακολούθησαν σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και στο Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1903 ο Λούτσκιεβιτς έγινε ένας από τους ιδρυτές της Λευκορωσικής Επαναστατικής Συνέλευσης (αργότερα Λευκορωσική Σοσιαλιστική Συνέλευση). Φυλακίστηκε για λίγο για τις πολιτικές του δραστηριότητες και το 1904 μετακόμισε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1905 ο Λούτσκιεβιτς επέστρεψε στο Μινσκ, για να λάβει ενεργό μέρος στα γεγονότα της Ρωσικής Επανάστασης του 1905. Υπό την απειλή σύλληψης, έφυγε για το Βίλνιους στις αρχές του 1906. Εκείνη την εποχή το Βίλνιους γινόταν «το πιο σημαντικό κέντρο του λευκορωσικού πνευματικού ακτιβισμού» και ο Λούτσκιεβιτς συμμετείχε ενεργά στο κίνημα πολιτιστικής αναγέννησης και ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας. Συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του εκδοτικού οίκου "Nasha Khata" ("Το σπίτι μας") και της Λευκορωσικής Εκδοτικής Εταιρείας και στην έκδοση των πρώτων λευκορωσικών εφημερίδων "Nasha Dolya " ("Το πεπρωμένο μας"), " Nasha Niva " ( "Το χωράφι μας με καλαμπόκι") και " Homan " . Επίσης, ίδρυσε μια λευκορωσική λέσχη όπου παιζόταν ερασιτεχνικό δράμα και το Λευκορωσικό Γυμνάσιο της Βίλνια, όπου δίδαξε τοπική παράδοση και Λευκορωσικές σπουδές. Στα τέλη της δεκαετίας του 1910 ο Λούτσκιεβιτς προσβλήθηκε από φυματίωση. Το 1919 πήγε σε ένα πολωνικό θέρετρο στο Ζακοπάνε ,όπου υπέκυψε στην ασθένεια στις 20 Αυγούστου. Το 1991 οι στάχτες του μεταφέρθηκαν από την Πολωνία και θάφτηκαν εκ νέου στο νεκροταφείο Ράσος στο Βίλνιους.
Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Αλεξανδρείας

Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Ελλήνων Αλεξανδρείας ή "Ελληνικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος", όπως αναφέρεται συχνά, ιδρύθηκε το 1910 από Έλληνες της πόλης που μαζεύονταν κάθε Κυριακή και έπαιζαν ποδόσφαιρο στο στάδιο Ρον Πουάν.

 Ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1910, όπως αναφέρει παλιό περιοδικό:"Ένα απόγευμα της 21ης Σεπτεμβρίου του 1910 μερικοί φίλαθλοι νέοι ίδρυαν ένα μικρό Σύλλογο, τον "Ελληνικόν Ποδοσφαιρικόν Όμιλον Αλεξανδρείας", σε μια εποχή που οι μεγάλοι τότε αθλητικοί σύλλογοι της πόλεως μας Μίλων και Όμιλος Φιλάθλων δεν είχαν αναπτύξει το ποδόσφαιρον ακόμη." Στα ιδρυτικά μέλη, που ήταν ταυτόχρονα και ποδοσφαιριστές του συλλόγου, αναφέρονται οι: Σάββας Καυκάλας, Ι. Σαριδάκης, Ι. Στεφανουδάκης, Σπ. Παπαδάκης, Γ. Ζωγράφος, Αρ. Οικονομίδης, Γ. Τσιβιλής, Αβερκιάδης, Λιβέριος, Βακάρης, Κατράκης, Ι. Παπαδάκης, Αντ. Ράλλης. Το 1911 την προεδρία του ομίλου ανέλαβε ο γιος του Εμμ. Μπενάκη, Αλέξανδρος. Το σωματείο χρησιμοποιούσε ως γήπεδο το στάδιο του Σάτμπι, με ενοίκιο που πλήρωνε ο πρόεδρος Αλέξανδρος Μπενάκης. Υπό την προεδρία του ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος δημιούργησε αξιόλογη ομάδα, με παίκτες τους: Κ. Σαλβάγο, Γ. Βασιλειάδη, Π. Βασιλειάδη, Αλ. Βασιλειάδη, Δ. Πατέρα, Σταυρίδη, Γ. Μελά, Γ. Αρμαντζόπουλο, Α. Χραμπάνη, Α. Χάμο κ.ά. Μετά το θάνατο του Μπενάκη πρόεδρος ανέλαβε ο Ν. Κανάβας. Το 1927 στους ποδοσφαιριστές του Ομίλου περιλαμβάνονταν οι: Μπαλλής, Σκουλούδης, Ανδρεάδης, Παπαφίγγος, Κλωνάρης, Μαρινάκης, Μαρινάκης, Μιχελεπής, Μπαρμπούτης, Μακρής, Μιχαηλίδης, Παπαδόπουλος, Βαλιανάτος, Γιαννάς, Ιωαννίδης, Μιχελής, Πατρινός κ.ά. Μεταπολεμικά ο Όμιλος συγχωνεύτηκε με την Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας, αποτελώντας το ποδοσφαιρικό τμήμα της. Ι.Μ. Χατζηφώτη, "Αλεξάνδρεια, Οι δυο αιώνες του νεότερου Ελληνισμού (19ος-20ός)", 1999, σελ. 463 και 481.
Πρίγκιπας Φίλιππος, κόμης της Φλάνδρας

Ο Φίλιππος, Κόμης της Φλάνδρας (Filips van België, 24 Μαρτίου 1837 - 17 Νοεμβρίου 1905) ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης. Ήταν διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Λεοπόλδου Β΄ από το 1869 που πέθανε ο ανιψιός του Λεοπόλδος, Δούκας της Βραβάντης, ως τον δικό του θάνατο.

 Ο Φίλιππος Ευγένιος Φερδινάνδος Μαρία Κλήμης Βαλδουίνος Λεοπόλδος Γεώργιος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Λαίκεν στις 24 Μαρτίου 1837. Το 1862, μετά την παραίτηση του Αλεξάντρ Ίοαν Κούζα, αρνήθηκε το ρουμανικό θρόνο, τον οποίο δέχτηκε αργότερα ο γαμπρός του Κάρολος του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Είχε επίσης αρνηθεί και τον ελληνικό θρόνο που ανέλαβε ο Γεώργιος της Δανίας. Στις 25 Απριλίου 1867 στο Βερολίνο νυμφεύτηκε τη Μαρία των Χοεντσόλλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, κόρη του Καρόλου Αντωνίου τoυ Χοεντσόλλερν-Ζιγκμαρίνγκεν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν. Παιδιά τους ήταν: Βαλδουίνος (1869 - 1891), Πρίγκιπας του Βελγίου. Ερριέττα (1870 - 1948), παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ, Δούκα του Βαντόμ. Ιωσηφίνα Μαρία (1870 - 1871), δίδυμη της Ερριέττας. Ιωσηφίνα Καρολίνα (1872 - 1958), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν. Αλβέρτος Α΄ (1875 - 1934), Βασιλιάς του Βελγίου. Ήταν ο 1033ος ιππότης στο τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Ισπανία (1872) και ο 70ος μεγάλος Ιππότης του τάγματος του Πύργου και του Σπαθιού. Weintraub, Stanley, Uncrowned King: The Life of Prince Albert, The Free Press, New York, 1997, p. 458. Willis, Daniel (also known as Daniel A. Brewer-Ward), The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 99. NEXUS Jan/Feb 1998, Vol. XV, No. 1, p. 32. Damien Bilteryst, Philippe Comte de Flandre, Frère de Léopold II, Bruxelles, Editions Racine, juin 2014, 336 p. ISBN 978-2-87386-894-9 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prince Philippe, Count of Flanders στο Wikimedia Commons
Μαρία Αργυροπουλίνα

Η Μαρία Αργυροπουλίνα ή Μαρία Αργυρή (πέθανε το 1007) ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Β΄ και ανιψιά των επίσης αυτοκρατόρων Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η΄. Στα "Βενετσιάνικα Χρονικά" που έγραψε ο Ιωάννης ο Διάκονος η Μαρία καταγράφεται σαν κόρη ενός ευγενούς πατρικίου με το επώνυμο "Αργυρόπουλος" και γόνος αυτοκρατορικής οικογένειας. Η πληροφορία επιβεβαιώνεται από τον Βενετό ιστορικό και δόγη Αντρέα Ντάντολο που γράφει ότι ήταν ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, σαν μέλος της οικογένειας των Αργυρόπουλων πιθανότερος συγγενής της θεωρείται ο Ρωμανός Γ΄ Αργυρός.

 H Μαρία παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Ορσεόλο μεγαλύτερο γιο του Δόγη της Βενετίας Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο, ο γάμος έγινε με αυτοκρατορικές τιμές στην Κωνσταντινούπολη, το ζεύγος έστεψε με χρυσό διάδημα ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος. Η νύφη έφερε στον σύζυγο της μεγάλη προίκα όπως ένα ανάκτορο στην Κωνσταντινούπολη που έζησαν μετά τον γάμο της, ο Τζιοβάννι αντίστοιχα έδωσε στην σύζυγο του τον τίτλο της πατρικίου. Στην γαμήλια τελετή χρησιμοποίησε χρυσά πιρούνια αλλά το πιρούνι τον 11ο αιώνα ήταν κάτι το αμφιλεγόμενο. Καταδικάστηκε από τον τοπικό κλήρο επειδή η χρήση των πιρουνιών είναι προσβολή στον θεό που έδωσε στον άνθρωπο τα δάχτυλα για χρήση και δεν είχε δικαίωμα να τα αντικαταστήσει με μεταλλικά. Η Μαρία Αργυροπουλίνα πριν αναχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη για την Βενετία παρακάλεσε τον αυτοκράτορα να της επιτρέψει να μεταφέρει μαζί της κομμάτια από τα ιερά λείψανα της Αγίας Βαρβάρας. Ο Τζιοβάννι και η Μαρία απέκτησαν έναν γιο που τον ονόμασαν Βασίλειο για να τιμήσουν τον αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο. Η Μαρία και ο σύζυγος της πέθαναν μαζί από Πανώλη μετά την επιστροφή τους στην Δημοκρατία της Βενετίας, από την ίδια επιδημία πέθανε και ο γιος τους Βασίλειος (1007). Tapkova-Zaimova, Vasilka (2009). "Balgari rodom ." : komitopulite v letopisnata i istoriografskata traditsiya (in Bulgarian) (1. izd. ed.). Veliko Tarnovo: Univ. Izdat. "Sv. Sv. Kiril i Metodiy". Nicol, Donald MacGillivray (1992) [1988]. Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1975

Τα 41α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1975, απονεμήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 1976, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1975.

 Καλύτερη Ταινία: Nashville Επιλαχών: Μπάρι Λίντον Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζακ Νίκολσον - Στη Φωλιά του Κούκου Επιλαχών: Αλ Πατσίνο - Σκυλίσια μέρα Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ιζαμπέλ Ατζανί - The Story of Adele H. (L'histoire d'Adèle H.) Επιλαχών: Florinda Bolkan - A Brief Vacation (Una breve vacanza) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Άλτμαν - Nashville Επιλαχών: Στάνλεϊ Κιούμπρικ - Μπάρι Λίντον Καλύτερο Σενάριο: Φρανσουά Τριφό, Jean Gruault και Suzanne Schiffman - The Story of Adele H. (L'histoire d'Adèle H.) Επιλαχών: Λίνα Βερτμίλερ - Swept Away (Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto) Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Άλαν Άρκιν - Hearts of the West Επιλαχών: Χένρι Γκίμπσον - Nashville Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Λίλι Τόμλιν - Nashville Επιλαχών: Λουίζ Φλέτσερ - Στη Φωλιά του Κούκου Ο Επίσημος ιστότοπος
Ισαβέλλα της Βηρυτού

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabella d'Ibelin (1252 - 1282) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Βηρυτού, που τον διαδέχθηκε το 1264-82. Με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου· έκανε και άλλους τρεις γάμους με ιππότες.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού και της Αλίκης ντε Λα Ρος, κόρης του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος δούκα των Αθηνών. Μικρότερη αδελφή της ήταν η Εσίβα, σύζυγος πρώτα του κυρίου της Τύρου και μετά του κοντόσταυλου της Κύπρου. Το 1264 κληρονόμησε τον πατέρα της και έγινε κυρία της Βηρυτού και ιδιοκτήτρια του ανακτόρου των Ιμπελέν εκεί. Το φέουδο ήταν υποτελές στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ, ωστόσο είχε κάνει ιδιαίτερη συμφωνία το 1261 με τον Μπαϊμπάρς ηγέτη των Μαμελούκων. Η Ισαβέλλα κυβερνούσε ανεξάρτητα και είχε φιλικές σχέσεις με τους Μαμελούκους: το 1269 διαπραγματεύθηκε μία νέα, 10ετή ειρήνη με τον Μπαϊμπάρς. Αρραβωνιάστηκε τον Ούγο Β΄ της Κυπρου, αλλά αυτός απεβίωσε πριν ολοκληρωθεί ο γάμος. Η Ισαβέλλα είχε μία σχέση με τον ορμητικό Ζουλιάν Γρανιέ κόμη της Σιδώνας και μάλλον αυτή η "διαβόητη έλλειψη αγνότητας" προκάλεσε την επίσημη επιστολή "Audi filia et" από τον πάπα Κλήμη Δ΄ προτρέποντάς την να παντρευτεί. Έτσι στα 20 έτη της παντρεύτηκε τον Αμό λε Στρανζ, έναν πλούσιο άρχοντα από τις μαρκιωνίες της Ουαλίας, ίσως ακόλουθο του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας. Όμως το επόμενο έτος (1273) ο Αμό απεβίωσε. Στην επιθανάτιο κλίνη του έθεσε την Ισαβέλλα και τη Βηρυτό υπό την ασυνήθιστη προστασία του Μπαϊμπάρς σουλτάνου των Μαμελούκων. Τότε ο Ούγος Α΄ της Κύπρου θέλησε να βρει στην πλούσια κληρονόμο έναν ιππότη, που θα πολεμήσει για τους Αγίους Τόπους. Με τη βία την πήρε στην Κύπρο για να κανονίσει τον γάμο, όμως η Ισαβέλλα αντιστεκόταν· έλαβε τη βοήθεια του Μπαϊμπάρς και των Ναΐτών. Το θέμα ήλθε στη Συνέλευση των βαρόνων (Haute Cour) της Ιερουσαλήμ, όπου έγινε συζήτηση για το ποιος έχει την επικυριαρχία στην κυρία της Βηρυτού, ο βασιλιάς ή ο σουλτάνος. Η απόφαση βγήκε υπέρ του Μπαϊμπάρς και έτσι Μαμελούκοι φρουροί τέθηκαν για την προστασία της Ισαβέλλας. Το 1277 απεβίωσε ο σουλτάνος και η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Νικολά ντ'Αλεμάν κύριο της Καισαρείας και μετά τον Γουλιέλμο Μπαρλαί. Το 1282 απεβίωσε η Ισαβέλλα σε ηλικία 30 ετών και το 1304 ο Γουλιέλμος Μπαρλαί. Η κυριότητα της Βηρυτού περιήλθε στη μικρότερη αδελφή της Εσίβα, που απεβίωσε το 1312. Το 1265 μνηστεύθηκε με τον Ούγο Β΄ των Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Αυτός όμως απεβίωσε το 1267, 14 ετών, πριν ολοκληρωθεί ο γάμος. Το 1272 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αμό λε Στρανζ (Αμό τον Ξένο), που όμως απεβίωσε το 1273. Το 1277 η Ισαβέλλα παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Νικόλαο ντ'Αλεμάν κύριο της Καισάρειας, ο οποίος φονεύθηκε το ίδιο έτος. Έπειτα από αυτό η Ισαβέλλα έκανε τέταρτο γάμο με τον Γουλιέλμος Μπαρλαί. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους της. Tyerman, Christopher. God's War. pp. 728–729. Nicolle, David (2001). The Crusades. Osprey Publishing. p. 73. ISBN 978-1-84176-179-4.
126 Βελέδα

Η Βελέδα (Velleda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,27. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τους Γάλλους οπτικούς και αστρονόμους αδελφούς Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι. Πήρε το όνομά της από την ιέρεια και προφήτιδα Βελέντα της αρχαίας γερμανικής φυλής των Βρουκτέρων ή Βουσακτέρων.

 Η μέση διάμετρος της Βελέδας είναι 44,82 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 94 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της εκτιμάται σε 1,25 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 783 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 23,1 m/sec (85,3 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Βελέδας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,172. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Βελέδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ημέρες, 8 ώρες και 44 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Σε κάθε περιστροφή της το φαινόμενο μέγεθός της μεταβάλλεται κατά 0,22 μέγεθος. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Ερευνητική εργασία του 1992 για τη Βελέδα
Γκργκα Νόβακ

Ο Γκργκα Νόβακ (2 Απριλίου 1888 – 7 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν διακεκριμένος Κροάτης ιστορικός, αρχαιολόγος και γεωγράφος και διετέλεσε πρόεδρος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών από το 1958 έως το 1978. Γεννημένος στο νησί Χαβρ, ήταν καθηγητής αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου επίσης διετέλεσε πρύτανης μεταξύ των ετών 1946 και 1947. Έγινε γνωστός στην Κροατία για τις πρωτοποριακές αρχαιολογικές μεθόδους και τις δημοσιεύσεις του για την ιστορία της Δαλματίας, του Σπλιτ, του Ντουμπρόβνικ, του Χβάρ και των νησιών της Αδριατικής Θάλασσας.

 Ο Γκργκα Νόβακ σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και γεωγραφία στο Ζάγκρεμπ, την Πράγα και τη Βιέννη, και έλαβε το διδακτορικό του το 1913. Από το 1920, δίδαξε στη Φιλοσοφική Σχολή στα Σκόπια (η οποίε τότε αποτελούσε μέρος του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου ) και μετά πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου δίδαξε αρχαία ιστορία από το 1924 έως το 1959. Ο Γκργκα Νόβακ ήταν μέλος της Γιουγκοσλαβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών στο Ζάγκρεμπ από το 1939, υπηρετώντας ως πρόεδρός της κατά το διάστημα μεταξύ 1958 και 1978. Ο Γκργκα Νόβακ ήταν ο σημαντικότερος Κροάτης μελετητής της γενιάς του στον τομέα της ιστορίας και της αρχαιολογίας. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντας κάλυπταν τον Αρχαίο Κόσμο (Ελλάδα, Ρώμη, Αίγυπτος). Εκτός αυτών, είχε βαθιά γνώση της ιστορίας της Κροατίας, ιδιαίτερα της Δαλματίας και των νησιών της Αδριατικής Θάλασσας. Έγραφε εκτενώς, έδινε διαλέξεις και ταξίδευε. Οι σημαντικότερες δημοσιεύσεις αυτού του διακεκριμένου Κροάτη ιστορικού ήταν η Ιστορία του Σπλιτ (σε τρεις τόμους), η Ιστορία του Χβαρ, του Βις και του Ντουμπρόβνικ, καθώς και μια ολοκληρωμένη Ιστορία της Δαλματίας κατά την αρχαιότητα. Ο Νόβακ δημοσίευσε επίσης πέντε τόμους με εκθέσεις διοικητών της Δαλματίας, με βάση υλικό από τα ενετικά αρχεία. Το βιβλίο του για τους προϊστορικούς χώρους του Χβαρ, με τα αποτελέσματα της αρχαιολογικής του έρευνας αποτέλεσε τη βάση για την περαιτέρω ανασκαφή και έρευνα στα νησιά της Αδριατικής Θάλασσας. Το Μεσογειακό Ινστιτούτο Γκργκα Νόβακ στο Χβαρ ιδρύθηκε το 1998 από μια ομάδα συγγραφέων και επιστημόνων για την προώθηση της επιστήμης, της τέχνης και της δημόσιας δραστηριότητας στη Δαλματία. Ένα από τα ιδρυτικά μέλη είναι ο Κλόμπονταν Προσπέροφ Νόβακ, ανιψιός του Γκργκα Νόβακ. Η αρχαιολογική συλλογή και το Lapidarium του Νόβακ εκτίθενται στην πρώην δομινικανή εκκλησία του Αγίου Μάρκου στο Χβαρ, ως μέρος του Μουσείου Κληρονομιάς του Χβαρ. Πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη ιδιωτική συλλογή νεολιθικών αντικειμένων στην περιοχή της Μεσογείου. Αρχαιολογική Συλλογή και Lapidarium του Γκργκα Νόβακ Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine. Κροατική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών
Perseus Project

Το Perseus Project είναι σχέδιο ψηφιακής βιβλιοθήκης το οποίο ξεκίνησε και διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο Ταφτς, το οποίο συγκεντρώνει ψηφιακές συλλογές ανθρώπινων πόρων. Η έκδοση 4.0 είναι επίσης γνωστή ως "Perseus Hopper", και φιλοξενείται από το Τμήμα Κλασικών Σπουδών. Το σχέδιο αναπαράγεται από την Εταιρεία Max Planck στο Βερολίνο (Γερμανία), καθώς και από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου.

 Το σχέδιο ξεκίνησε το 1987 με τη συλλογή και παρουσίαση υλικού για τη μελέτη της αρχαίας Ελλάδας. Εκδόθηκαν δύο CD-ROM και ιδρύθηκε η Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Perseus το 1995. Το σχέδιο επεκτάθηκε. Οι τρέχουσες συλλογές καλύπτουν τα κλασικά ελληνορωμαϊκά και την αγγλική Αναγέννηση. Άλλα υλικά, όπως οι εργασίες του Edwin Bolles και η ιστορία του Πανεπιστημίου Ταφτς, έχουν μεταφερθεί στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Ταφτς. Αρχισυντάκτης του σχεδίου είναι ο Gregory R. Crane, η έδρα της οικογένειας Tufts Winnick στην Τεχνολογία και την Επιχειρηματικότητα. Κατείχε αυτή τη θέση από την ίδρυση του Perseus Project. Τα αρχαία ελληνικά έργα στον Περσέα αποθηκεύονται σε μορφή βήτα, αν και μπορούν να διαμορφωθούν εκ νέου για να εμφανιστούν σε διάφορα μεταγραφικά συστήματα . Για να εξηγηθεί η ελαττωματική ελληνική ορθογραφία των φωνηέντων, οι επικεφαλίδες των διαδικτυακών λεξικών χρησιμοποιούν τα σύμβολα α ^ ι ^ υ ^ για συντομία (συντίθεται στην εκτύπωση Liddell & Scott ως ᾰ ῐ ῠ) και α_ ι_ υ_ για ι υ μακρύ (συντίθεται με κεφαλαία γράμματα όπως π.χ. ᾱ ῑ ῡ). Το έργο Perseus υποστηρίζει περιεχόμενο open source και δημοσίευσε κωδικό στο SourceForge . Το έργο Perseus συνεισφέρει στην Open Content Alliance. Το σχέδιο υποστηρίζει επίσης το Internet Archive. Λεξικό Λίντελ-Σκοτ Πάπυροι του Ηρακλείου Καμπανίας Thesaurus Linguae Graecae Thomas R. Martin (1996). Ancient Greece from Prehistoric to Hellenistic Times. Yale University Press. (ISBN 0-300-06956-1). A text written by Professor Martin to accompany the Perseus Project online resources.
Τζον Φρίμαν

Ο Τζον Πάτρικ Τζορτζ Φρίμαν CMG (John Patrick George Freeman, γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1951) είναι Βρετανός διπλωμάτης και υπηρέτησε ως Κυβερνήτης των Τερκς και Κέικος από τις 17 Οκτωβρίου 2016 ως τον Ιούλιο του 2019..

 Σπούδασε στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου του Λονδίνου, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) με μια διατριβή με τίτλο "η πολιτική της Βρετανίας στον έλεγχο των πυρηνικών όπλων στο πλαίσιο των Αγγλο-Αμερικανικών σχέσεων 1957-68", η οποία αργότερα έγινε ένα βιβλίο που εκδόθηκε από τον οίκο Macmillan. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας (FCO) το 1986, υπηρετώντας αρχικά ως επικεφαλής του τομέα της Νότιας Αφρικής από το 1986 ως το 1989. Την περίοδο 1997-2001 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη και το 2004-2006 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό. Το 2006-2011 αποσπάστηκε ως αναπληρωτής γενικός διευθυντής του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων. Ήταν πρέσβης στην Αργεντινή την περίοδο 2012-2016. Είναι επισκέπτης καθηγητής στο King's College του Λονδίνου.Ο Φρίμαν διορίστηκε Σύντροφος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (CMG) το 2016.
Γκαέλ Ανγκουλά

Ο Γκαέλ Ανγκουλά, γεννημένος στις 18 Ιουλίου 1982 στην Χάβρη, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Καμερούν, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του δεξιού μπακ για λογαριασμό της Ανζέ ΣΚΟ. Είναι αδερφός του Αλντό Ανγκουλά, επίσης επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

 Ο Γκαέλ Ανγκουλά ξεκίνησε με ολίγον παράδοξο τρόπο την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο. Συγκεκριμένα, αν και ασχολούνταν με το ταϊλανδέζικο μποξ, ωστόσο, υποχρεώθηκε να πάψει το άθλημα αυτό στην ηλικία των 16-17 ετών εξαιτίας συνεχιζόμενων πόνων στις κνήμες. Αγωνίστηκε στα νιάτα του σε διάφορες ομάδες της ευρύτερης περιοχής της Άνω Νορμανδίας: Φριλέζ Λε Αβρ, Τρεφιλερί Λε Αβρ, ΟΣ Φεκάμπ, Μυνισιπώ ντυ Αβρ, Νοτρ-Νταμ-ντε-Γκραβανσόν. Ιδιαίτερα δύσκολος χαρακτήρας, γνώρισε μια αρκετά αργή, μα ασταθερή, πορεία προς τον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το 2004, σε ηλικία 22 ετών, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Μπουά-Γκιγιώμ, με την οποία και αγωνίστηκε για διάστημα τριών σεζόν στο CFA. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην ΟΣΛ Ντανκέρκ, ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν στην Πασί-συρ-Ερ, ομάδα της Νασιονάλ, όπου και καθιερώθηκε ως βασικός. Το 2010, αποκτήθηκε από την ΣΚ Μπαστιά, μεγάλη ομάδα η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν στη Νασιονάλ. Ο στόχος της άμεσης επανόδου στην Λιγκ 2 επετεύχθη, με το σύλλογο, μάλιστα, να πετυχαίνει να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας. Η επόμενη σεζόν βρήκε τους Κορσικανούς να κατακτούν, εκ νέου, την Λιγκ 2 για την σεζόν 2011-2012. ΣΚ Μπαστιά Πρωταθλητής Λιγκ 2 το 2012 Πρωταθλητής Νασιονάλ το 2011