IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παλαιοχώρι Κέρκυρας

Το Παλαιοχώρι Κέρκυρας είναι χωριό στην περιοχή Νεοχώρι, στη νότια άκρη της Κέρκυρας, σε υψόμετρο 30 μέτρα. Από το Παλαιοχώρι, ακολουθώντας τον κεντρικό οδικό άξονα, μπορείτε να οδηγηθείτε στην παραλία του Άη Γόρδη του Νότου, της Κάνουλας και στη Μεγάλη Λάκκα. Είναι παραλίες με πεντακάθαρα νερά, που εκτείνονται σε μήκος πολλών χιλιομέτρων, στην δυτική πλευρά του νησιού και δεν τις έχει ακουμπήσει ακόμα η σύγχρονη και πολύβουη τουριστική ανάπτυξη. Στο Παλαιοχώρι διατηρείται ανόθευτος ο χαρακτήρας της ελληνικής υπαίθρου. Οι κάτοικοί του, όπως και των γειτονικών οικισμών Νεοχώρι και Μπαστάτικα, ασχολούνται κυρίως με τις αγροτικές καλλιέργειες, καθώς οι οικισμοί αυτοί εκτείνονται σε μια πολύ εύφορη πεδιάδα.

 Πήρε την ονομασία αυτή για να ξεχωρίζει από νεώτερα γειτονικά χωριά, όπως το Νεοχώρι, που υπήρχε ήδη από το 1350. Προφανώς είναι πολύ παλαιότερο. Πρώτη έγγραφη μνεία γίνεται το 1334, οπότε ήταν φέουδο της οικογένειας Καβάσιλα. Ενδεχομένως να πρόκειται για τη δεκαρχία Palei της ανδηγαυικής εποχής. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το χωριό είχε δεχτεί επιδρομή πειρατών, οι οποίοι εμποδίστηκαν από τον Άγιο Μαρκιανό, εικόνα του οποίου βρισκόταν στον τοίχο ομώνυμης εκκλησίας. Στην περιοχή έχουν βρεθεί πυριτολιθικά εργαλεία ανθρώπων της προϊστορικής εποχής. Μερικά από τα παλαιά γνωστά επώνυμα τον 16ο αιώνα είναι Βέργης, Σκυλίτζης, Τζουκίας, Γαρούνης, Βασιλόπουλος, Δημησιάνος, Πετρόπουλος, Γράντος, Βαμβακάς, Καλοδίκης, Κεφαληνός και Βαρσάκης. Το 1583 το χωριό σημειώνεται με 35 μόνο κατοίκους. Το 1766 με 126, το 1879 με 139 και το 2001 με 617 κατοίκους.
Κυνοκεφαλία

Το χαρακτηριστικό της κυνοκεφαλίας είναι ένα ευρέως διαπιστωμένο μυθικό φαινόμενο που υπάρχει σε πολλές διαφορετικές μορφές και πλαίσια. Η λέξη κυνοκεφαλία ή κυνοκέφαλος υπονοεί την αναφορά σε ένα ανθρώπινο σώμα με κεφάλι σκύλου. Συχνά, τέτοια πλάσματα έχουν επίσης ανθρώπινη νοημοσύνη. Τα κυνοκέφαλα αυτά όντα είναι γνωστά στη μυθολογία και το θρύλο από πολλά μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Κίνας. Περαιτέρω αναφορές προέρχονται από τη μεσαιωνική Ανατολή και την Ευρώπη. Στο σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό οι κυνοκέφαλοι συναντώνται επίσης ως χαρακτήρες σε βιβλία, κόμικς και εικονογραφημένα μυθιστορήματα. Η κυνοκεφαλία γενικά διακρίνεται από τη λυκανθρωπία και τα σκυλιά που μπορούν να μιλούν.

 Η κυνοκεφαλία ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες από τις απεικονίσεις των Αιγύπτιων θεών, Ντουαμουτέφ (Υιός του Ώρους), Ουπουαούτ (Εκείνος που ανοίγει τους δρόμους) και Άνουβι (ο Αιγύπτιος θεός των νεκρών). Η ελληνική λέξη "κυνοκέφαλοι" προσδιορίζει επίσης έναν ιερό αιγυπτιακό μπαμπουίνο με το πρόσωπο ενός σκύλου.Αναφορές κυνοκέφαλων φυλών μπορούν επίσης να εντοπιστούν στην ελληνική αρχαιότητα. Τον πέμπτο αιώνα π.Χ., ο Έλληνας ιατρός Κτησίας, στα Ινδικά του, έγραψε μια αναλυτική αναφορά για την ύπαρξη κυνοκέφαλων στην Ινδία. Ομοίως, ο Έλληνας ταξιδιώτης Μεγασθένης ισχυριζόταν ότι γνώριζε για κυνοκέφαλους ανθρώπους στην Ινδία που ζούσαν στα βουνά, επικοινωνούσαν με το γαύγισμα, φορούσαν τα δέρματα άγριων ζώων και ζούσαν με το κυνήγι. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ισχυρισμούς από τους αρχαίους Λίβυους ότι τέτοιου είδους πλάσματα κατοικούσαν στα ανατολικά των εδαφών τους, καθώς και ακέφαλοι άνθρωποι και διάφορες άλλες παρατυπίες.Η καλύτερη εκτίμηση για τον τόπο όπου έλαβε χώρα η μάχη μεταξύ των Αργοναυτών και των Κυνοκέφαλων είναι η σημερινή Βόρεια Σερβία ή η Νότια Ουγγαρία. Θηριοκεφαλία, γενικός όρος για τα ανθρώπινης μορφής σώματα με κεφάλια ζώων Ούλφχεδναρ, μπερσέρκ που συνδέονται με τους λύκους Λυκάνθρωποι, οι οποίοι εμφανίζονται σε αρχαϊκές ελληνικές και άλλες ευρωπαϊκές παραδόσεις.
Πέστροφα

Η κοινή πέστροφα ή απλούστερα πέστροφα (Salmo trutta) είναι ψάρι των γλυκών νερών που ανήκει στην οικογένεια των Σολομονίδων. Περιλαμβάνει τόσο πληθυσμούς που ζουν αποκλειστικά στα γλυκά ύδατα (S. t. morpha fario και S. t. morpha lacustris), καθώς και πληθυσμούς που ζουν στην θάλασσα (θαλασσοπέστροφες) και στη συνέχεια ανεβαίνουν πίσω στα ποτάμια.

 Η πέστροφα είναι ένα ψάρι μεσαίου μεγέθους, με μήκος περίπου 70 εκατοστά και βάρος ένα κιλό. Το μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος είναι 140 εκατοστά και το μέγιστο βάρος 50 κιλά. Μπορούν να ζήσουν μέχρι 38 χρόνια. Έχουν λεπτό σώμα, μερικές φορές με οβάλ προφίλ, ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο ζουν. Τα λέπια τους είναι μικρά. Έχουν δυο ραχιαία πτερύγια, ένα λιπώδες και σχετικά μικρό τοποθετημένο πολύ πίσω. Το ουραίο πτερύγιο είναι δίλοβο, με την πίσω άκρη μερικές φορές ίσια, ενώ άλλες φορές οι λοβοί είναι σχεδόν συμμετρικοί και τονισμένοι. Το χρώμα τους διαφέρει ανάλογα με τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες. Γενικά, έχουν ράχη γκριζογάλανη ή καστανή ανοιχτή και λαμπερά ασημί πλευρά, που μερικές φορές τείνουν στο χρυσαφί ή στο κοκκινωπό. Έχουν μαύρα στίγματα στη ράχη και κόκκινα-πορτοκαλί στα πλευρά, τα οποία περικλείονται από μια αχνή άλω. Τα στίγματα είναι πιο έντονα στις πέστροφες που ζουν στα βαθειά νερά. Το στόμα τους είναι μεγάλο και εκτείνεται πίσω από τα μάτια. Η πέστροφα θεωρείται αυτόχθονο είδος της Ευρώπης και της Ασίας, αλλά έχει εισαχθεί ευρύτατα σε άλλες περιοχές σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται παράσιτο. Το φυσικό της περιβάλλον είναι ρυάκια, ποταμοί, λάκκοι με νερό και λίμνες. Τα νερά που προτιμούν είναι τα κρύα και με πλούσιο οξυγόνο και θεωρούνται παμφάγες. Οι θαλασσοπέστροφες περνούν από ένα μέχρι πέντε χρόνια σε γλυκά νερά και από μισό χρόνο μέχρι πέντε χρόνια σε θαλασσινό. Η διατροφή τους διαφέρει ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης στο οποίο βρίσκονται. Στο στάδιο του γόνου και μέχρι να αποκτήσουν μήκος 5-6 εκατοστά τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με ζωοπλαγκτόν. Μέχρι να φτάσουν τα 12-15 εκατοστά τρέφονται με νύμφες και έντομα που πέφτουν στο νερό. Όταν ξεπεράσουν αυτό το μέγεθος τρέφονται με κάμπιες, μικρά οστρακόδερμα, ακόμη και γόνους του ίδιου τους του είδους. Οι μεγαλύτερες πέστροφες είναι ενεργοί κυνηγοί και τρέφονται με μικρότερα ψάρια, ενώ όσο μεγαλύτερες γίνονται οι πέστροφες τόσο μεγαλύτερο μέρος της διατροφής τους είναι τα άλλα ψάρια. Πέστροφα, Salmo trutta Δήμος Κόνιτσας
Αψίδα του Θριάμβου (Μονπελιέ)

Η Αψίδα του Θριάμβου του Μονπελιέ είναι μνημείο το οποίο ανεγέρθηκε το 1691 από τον Ωγκυστέν-Σαρλ ντ'Αβιλέ, αρχιτέκτονα της επαρχίας του Λανγκντόκ, με βάση σχέδια του Φραγκίσκου Β΄ του Ορμπαί. Αυτή η πύλη ήταν το υποχρεωτικό σημείο εισόδου στην Πεϊρού, βασιλική πλατεία αφιερωμένη στην δόξα του Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, ευεργέτη της πόλης. Έχει εμπνευστεί, σε μαγάλο βαθμό, από την αντίστοιχη του Σαιν-Μαρτέν στο Παρίσι.

 Η κατασκευή του κτίσματος αυτού κόστισε συνολικά 11.850 λίβρες στην πόλη. Κατασκευασμένο σε ένα από τα υψηλότερα σημεία της πόλης σε υψόμετρο 52 μέτρων, προσέφερε πρόσβαση στο Πουί ντ'Αρκινέλ, το « πετρώστροτο » σημείο της πόλης, γνωστό ως Πεϊρού. Πριν από την κατασκευή του, μια κατακορύφως αιρόμενη γέφυρα έδινε την δυνατότητα περάσματος ενός χάσματος που χώριζε τα τείχη από την « περιτοιχισμένη κοινότητα ». Σήμερα υπάρχει πέτρινη γέφυρα μήκους 28 μέτρων που έχει πάρει την θέση της προαναφερθείσας. Αν και μικρότερη της Πορτ Σαιν-Μαρτέν στο Παρίσι, έχει, ωστόσο, ύψος 15 μέτρων και μήκος 18 μέτρων. Το περιστήλιό της έχει άνοιγμα 4.70 μέτρων και ύψος 7 μέτρων. Χρειάστηκε για την κατασκευή του η εξόρυξη περισσότερων από 120 m3 πέτρας, με τα περισσότερα εξ αυτών να προέρχονται από τους θαμνότοπους, κυρίως τα λατομεία, στα περίχωρα του Μονπελιέ με κυριότερα αυτά των Πινιάν, Σαιν-Ζαν-ντε-Βεντάς, Ποντρ ή ακόμη το Σαιν-Ζενιέ ντε Μουργκ. Αυτή η Αψίδα Θριάμβου φέρει την ακόλουθη επιγραφή : « Ludovico magno LXXII annos regnante dissociatis repressis conciliatis gentibus quatuor decennali bello conjuratis pax terra marique parta 1715 », κάτι που μεταφράζεται ακολούθως : « Ο Λουδοβίκος ο Μέγας, του οποίου η βασιλεία διήρκεσε 72 χρόνια, έφερε την ειρήνη σε στεριά και θάλασσα αφού διαχωρίστηκε, αυτοσυγκρατήθηκε και συμπορεύτηκε με συμμαχικούς λαούς σε έναν πόλεμο διάρκειας σαράντα ετών ». Σημειώνεται η παρουσία 4 μεταλλίων αλληγορικών στην δόξα του "Μεγάλου" Βασιλιά, μεταξύ των οποίων κι αυτό που αναπαριστά την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης (το οποίο είχε εξασφαλίσει ορισμένες θρησκευτικές ελευθερίες στους Προτεστάντες μεταξύ 1598 και 1685, ενώ στη συνέχεια καταργήθηκε), τραγικό περιστατικό και ιδιαιτέρως επίπονο τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Πλατεία ΠεϊρούPlace du Peyrou Οδός Φος (Μονπελιέ) Πλατεία Μαρτύρων της Αντίστασης (Μονπελιέ) (Place des Martyrs de la Résistance) Πλας ντε λα Κομεντί (Μονπελιέ) (Place de la Comédie) Πλατεία Ανθαγοράς (Μονπελιέ) (Place du Marché-aux-Fleurs) Rue de la Loge Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Porte du Peyrou στο Wikimedia Commons Άρθρο με μια εικόνα από δορυφόρο της Αψίδας Τμήμα μιας ιστοσελίδας αφιερωμένης στο Μονπελιέ με αναφορά στην Αψίδα του Θριάμβου
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2012-2013

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 2012−13, ήταν το 23ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας και διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος διεξήχθη ξανά μετά από τρία χρόνια σε δύο γύρους, με σύνολο 22 αγώνων για κάθε ομάδα. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου μετείχαν στα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή, όπου μεταφέρθηκαν και τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στην Α2. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά στην ιστορία του, κάνοντας τη μεγάλη ανατροπή στους τελικούς κόντρα στην ΑΕΚ.

 Στα πλέι οφ βρέθηκαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Όλες οι σειρές κρίθηκαν στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. Η πρόκριση από τα ημιτελικά στο μεγάλο τελικό κρίθηκε στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. (1) ΑΕΚ – (4) Ο.ΠΕ. Ρεθύμνου (3−0) Η ΑΕΚ μετέφερε δύο νίκες από την κανονική περίοδο: ΑΕΚ-Ρέθυμνο 3-0 Ρέθυμνο-ΑΕΚ 0-3 (2) Ολυμπιακός – (3) Ηρακλής Κηφισιάς (3−0) Ο Ολυμπιακός μετέφερε δύο νίκες από την κανονική περίοδο: Ηρακλής Κηφ.-Ολυμπιακός 2-3 Ολυμπιακός-Ηρακλής Κηφ. 3-0 Ο πρώτος αγώνας της σειράς του μικρού τελικού ανάμεσα στον Ηρακλή Κηφισιάς και το Ρέθυμνο είχε οριστεί για το Σάββατο 6 Απριλίου. Με έγγραφο που απέστειλε στην ΕΟΠΕ, το Ρέθυμνο παραιτήθηκε από τη διεκδίκηση της τρίτης θέσης, τον οποία κατέλαβε άνευ αγώνων ο Ηρακλής Κηφισιάς. Στον τελικό βρέθηκαν η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός με τον τίτλο του πρωταθλητή να κρίνεται στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου. Ο Ολυμπιακός αν και είχε το μειονέκτημα έδρας και δύο ήττες από την κανονική περίοδο, πέτυχε ιστορική ανατροπή με τρεις συνεχόμενες νίκες και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του. (1) ΑΕΚ – (2) Ολυμπιακός (2−3) Η ΑΕΚ μετέφερε δύο νίκες από την κανονική περίοδο: ΑΕΚ-Ολυμπιακός 3-1 Ολυμπιακός-ΑΕΚ 1-3MVP Πρωταθλήματος: Δήμητρα Γιακουμή (Ολυμπιακός) Ο τρίτος Ηρακλής Κηφισιάς κέρδισε μια θέση στο Challenge Cup της επόμενης περιόδου, αλλα δε δήλωσε συμμετοχή. Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Πρόγραμμα - σύστημα διεξαγωγής Επίσημος ιστότοπος της ΕΟΠΕ Το πρωτάθλημα στο volleynews.gr Ρόστερ των ομάδων Ιστότοπος volleynews.gr
Γερόνησος

Η Γερόνησος, γνωστή και ως Ιερόνησος ή Ιερά Νήσος, είναι ένα μικρό νησί που βρίσκεται στη δυτική ακτή της Κύπρου, περίπου 18 χιλιόμετρα βόρεια της Πάφου. Ακατοίκητο από τον 15ο αιώνα, πρόσφατες ανασκαφές αποκάλυψαν ότι είχε κάποτε ένα ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα στην ύστερη ελληνιστική περίοδο.

 Το νησί, το οποίο βρίσκεται 280 μέτρα από την ακτή της δυτικής Κύπρου, έχει παραμείνει ακατοίκητο από τον 14ο ή τον 15ο αιώνα. Έχει έκταση 26.000 τετραγωνικών μέτρων και υψώνεται 21,65 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Γεωλογικά το νησί αποτελείται από ένα σκληρό ασβεστολιθικό φλοιό από θαλάσσιες αναβαθμίδες του Πλειστόκαινου που υπέρκειται ένας μαλακός πυρήνας από μάργα.Το τοπωνύμιο "Ιερά Νήσος" είναι αρχαίο. Ο Πλίνιος μιλά για ένα νησί που ονομάζεται "Ιέρα", κοντά στην Πάφο και ο Στράβων αναφέρει ένα μέρος που ονομάζεται "Ιερόκηπις" κοντά στην Πάφο και τον Ακάμα. Είναι πιθανό ότι το όνομα αναφέρεται στο ιερό του Απόλλωνα που υπήρχε εκεί τον 1ο αιώνα π.Χ.. Το νησί ανασκάφτηκε για πρώτη φορά το 1982 από τον Σοφοκλή Χατζησάββα, μετά από πρόταση κατασκευής ενός ξενοδοχείου στο νησί. Ο ίδιος γρήγορα εξακρίβωσε την παρουσία ελληνιστικών ερείπιων στο νησί, σταματώντας έτσι όλες τις περαιτέρω προσπάθειες οικοδόμησης στο νησί. Το 1989, η Τζόαν Μπρέτον Κόνελι από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης άκουσε για το έργο και εντυπωσιάστηκε από το εύρος του υλικού που εντάχθηκε στις ανασκαφές που συνεχίστηκαν έκτοτε.Οι ανασκαφές έφεραν στο φως τρεις περιόδους κατοχής στη Γερόνησο. Την πρώιμη Χαλκολιθική (3800 π.Χ.), την ύστερη Ελληνιστική (80-30 π.Χ.), και τη Βυζαντινή περίοδο (6ος-7ος αιώνας και 13ος αιώνας), η πιο έντονη δραστηριότητα της οποίας είναι η ύστερη ελληνιστική περίοδος σε μια εποχή που η Κλεοπάτρα κυριάρχησε στην Κύπρο. Τέχνεργα που ανακαλύφθηκαν περιλαμβάνουν νομίσματα, κεραμικά, γυαλί και επιγραφές. Τα ασβεστολιθικά φυλαχτά, όμοια με εκείνα που χρησιμοποιούνταν στα κυπριακά ιερά του Απόλλωνα, δείχνουν την τελετουργική δραστηριότητα και τη λατρεία στον Απόλλωνα. Το νησί προφανώς εγκαταλείφθηκε μετά από καταστροφικό σεισμό τον 1ο αιώνα π.Χ./μ.Χ.. Δραστηριότητα μικρού επιπέδου στο νησί αρχίζει και πάλι τον 6ο αιώνα μ.Χ., όταν χτίστηκε μια δεξαμενή και καταφύγια ζώων. Yeronisos Island Expedition, New York University Yeronisos Island Expedition, www.yeronisos.org
Δήμος Τολοφώνος

Ο Δήμος Τολοφώνος ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δωρίδας. Είχε πληθυσμό 3.088 σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Ερατεινή.

 Στο Δήμο συμπεριλαμβάνονταν τα εξής δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Ερατεινής -- η Ερατεινή [726] Δ.δ. Γλυφάδας [450] η Γλυφάδα [415] το Δαφνοχώρι [35] Δ.δ. Ελαίας [143] η Ελαία [143] ο Άγιος Ιωάννης (νησίδα) [0] Δ.δ. Καλλιθέας [359] η Καλλιθέα [56] η Αγία Ειρήνη [20] ο Άγιος Νικόλαος [101] ο Άγιος Νικόλαος (νησίδα) [0] ο Άγιος Σπυρίδωνας [175] ο Κλοβινός [6] το Πρασούδι (νησίδα) [0] τα Φλαμπουράκια [1] Δ.δ. Μακρινής -- η Μακρινή [88] Δ.δ. Μηλέας -- η Μηλιά [138] Δ.δ. Πανόρμου [278] η Πάνορμος [129] ο Όρμος Λεμονιάς [149] Δ.δ. Τολοφώνος [619] η Τολοφώνα [300] η Παραλία Τολοφώνος [319] Δ.δ. Τριζονίων [272] τα Τριζόνια (νησίδα) [156] η Σπηλιά [53] τα Χάνια [63] Η σημαντικότερη εκδήλωση του Δήμου, είναι η Γιορτή της Τράτας, που διοργανώνεται στην έδρα του Δήμου, Ερατεινή, κάθε Ιούνιο σε συνεργασία με το Δήμο και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Ερατεινής. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, προσφέρονται δωρεάν ψητές σαρδέλες, ψωμί και κρασί, ενώ συγκρότημα μουσικής παίζει παραδοσιακά άσματα σε εξέδρα κατά μήκος του λιμανιού. Επίσημος δικτυακός τόπος Δήμου Τολοφώνος Ιστοσελίδα του Νομού Φωκίδος Αρχειοθετήθηκε 2005-08-28 στο Wayback Machine. Ενημερωτικός και ταξιδιωτικός οδηγός Φωκίδας Αρχειοθετήθηκε 2021-05-25 στο Wayback Machine.
Ποσειδώνας Γιόλου

Ο Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος Ποσειδώνας Γιόλου είναι κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Γιόλου της επαρχίας Πάφου. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έχει δέκα συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Γιόλου.

 Ο Ποσειδώνας ιδρύθηκε το 1970. Το όνομα του προέρχεται από τον θεό της ελληνική μυθολογίας Ποσειδώνα. Αρχικά αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 1989, μέσω του πρωταθλήματος ένταξης, εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Την εποχή εκείνη η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε ομίλους. Ο Ποσειδώνας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Στην πρώτη του συμμετοχή, την περίοδο 1989-90, τερμάτισε στην έκτη θέση του ομίλου του.Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Ο Ποσειδώνας κατάφερε να τερματίσει στην τρίτη θέση του ομίλου του και συνέχισε στην ενιαία Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1993-94 τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος, την υψηλότερη της ιστορίας του.Παρέμεινε στην Δ΄ κατηγορία έως την περίοδο 1998-99 που τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ. To 2004 η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου ενοποιήθηκε με την ΑΕΜ Μεσόγης δημιουργώντας την ΑΕΜ Μεσόγης-Γιόλου. Το 2007 η ΑΕΜ διαλύθηκε και η ποδοσφαιρική ομάδα του Ποσειδώνα επαναδραστηριοποιήθηκε. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ. Το 2017 μέσα από το Πρωτάθλημα ένταξης 2017 κέρδισε την άνοδο του στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ. Ωστόσο, την περίοδο 2017-18 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΠΟΑΣΠ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ποσειδώνας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ (1): 2012-13 Κύπελλο ΠΟΑΣΠ (1): 2016-17 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Ποσειδώνας Γιόλου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ίνγκεμποργκ της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου

Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας, δούκισσα του Μεκλεμβούργου (δανικά: Ingeborg Valdemarsdatter Κάστρο του Σόντεμπουργκ, 1 Απριλίου 1347 - 16 Ιουνίου 1370), δούκισσα του Μεκλεμβούργου - Σβερίν λόγω του γάμου της με τον δούκα Ερρίκο του Μεκλεμβούργου ήταν δεύτερη κόρη και τρίτο παιδί του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και της συζύγου του Χέλβιγκ του Σλέσβιχ, διάδοχος του θρόνου της Δανίας και μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας.

 Η Ίνγκεμποργκ είχε δυο αδελφές με το όνομα Μαργαρίτα η μεγαλύτερη πέθανε σε ηλικία 5 ετών (1350) γι'αυτό οι γονείς της προτίμησαν να δώσουν το ίδιο όνομα στη μικρότερη κόρη τους που γεννήθηκε αργότερα (1353), μετά τον θάνατο της μεγαλύτερης Μαργαρίτας η Ίνγκεμποργκ αρραβωνιάστηκε τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου, ο γάμος τους έγινε με την ενηλικίωση της Ίνγκεμποργκ (1362). Η Ίνγκεμποργκ με τον θάνατο και του μεγαλύτερου αδελφού της Χριστόφορου, δούκα του Λόλλαντ έγινε διάδοχος του θρόνου της Δανίας αφού οι γονείς της δεν είχαν άλλους γιους αλλά δεν πρόλαβε να γίνει βασίλισσα επειδή πέθανε πρόωρα στις 16 Ιουνίου 1370 σε ηλικία 23 ετών πριν από τον πατέρα της. Ο πατέρας της Ίνγκεμποργκ πέθανε (1375) μετά από 5 χρόνια ασθένειας από ουρική αρθρίτιδα χωρίς να ορίσει διάδοχο, ο θρόνος της Δανίας έμενε κενός και οι ευγενείς συνήλθαν στο Όντενσε προκειμένου να εκλέξουν νέο βασιλιά. Οι προτιμήσεις τους ήταν μοιρασμένες οι μισοί ευγενείς ήθελαν βασιλιά τον γιο της Ίνγκεμποργκ, Αλβέρτο Δ΄, δούκα του Μεκλεμβούργου, οι υπόλοιποι μισοί τη μικρότερη αδελφή της Μαργαρίτα η μόνη από τα αδέλφια της που βρισκόταν τότε στη ζωή και τον γιο της Όλαφ Χάακορσον. Στην τελική εκλογή υπερίσχυσε ο Όλαφ, οι λόγοι ήταν τα έντονα αντί - Γερμανικά αισθήματα της Μαργαρίτας και το γεγονός υπήρχε ήδη ένας βασιλιάς στη Σουηδία ο Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου κουνιάδος της Μαργαρίτας και δεν ήθελαν οι ευγενείς άλλον βασιλιά από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου σε Σκανδιναβικό βασίλειο. Ο Όλαφ ορκίστηκε βασιλιάς (1376) με τη μητέρα του Μαργαρίτα αντιβασίλισσα και κηδεμόνα, μετά τον πρόωρο θάνατο του Όλαφ (1387) η Μαργαρίτα διάλεξε ως διάδοχο της τον μικρανεψιό της Ερρίκος της Πομερανίας. Με τον γάμο της με τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου, παιδιά της ήταν : Ευφημία (απεβ. το 1400). Αλβέρτος Δ, δούκας του Μεκλεμβούργου (1362 - 1388). Μαρία (1363 - 1403). Ίνγκεμποργκ (1368 - 1408). Cawley, Charles, DENMARK, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Our Family History and Ancestry. "Ingeborg Valdemarsdatter, Prinsesse of Denmark". Retrieved 2011-05-05. Μαργαρίτα της Δανίας
Ντετέκτιβ

Ο ντετέκτιβ (ορθότερα: ντιτέκτιβ) είναι ένας ερευνητής, συνήθως ένα μέλος της επιβολής του νόμου. Κάποιοι είναι ιδιώτες και μπορεί να είναι γνωστοί ως ιδιωτικοί ανακριτές, όπως o Ντετέκτιβ Ζώον Ace Ventura. Κυρίως στα μυθιστορήματα, detective είναι το πρόσωπο που λύνει τα εγκλήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα ιστορικά εγκλήματα, εξετάζοντας και αξιολογώντας τα στοιχεία και προσωπικά αρχεία, για να αποκαλύψει την ταυτότητά και/ή ίχνη του εγκληματία. Σε ορισμένα τμήματα της αστυνομίας, η θέση του ντετέκτιβ επιτυγχάνεται περνώντας από μια γραπτή δοκιμασία όταν ένα άτομο συμπληρώνει τις προϋποθέσεις ως αξιωματικός της αστυνομίας. Σε πολλά άλλα συστήματα αστυνόμευσης, ντετέκτιβ είναι απόφοιτοι που συμμετέχουν άμεσα από την πολιτική ζωή χωρίς πρώτα να υπηρετούν ως ένστολοι αστυνομικοί. Κάποιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι ο ντετέκτιβ κάνει μια εντελώς διαφορετική εργασία και συνεπώς απαιτούν τελείως διαφορετική εκπαίδευση, προσόντα, ικανότητες και από τους ένστολους αστυνομικούς. Το αντίθετο επιχείρημα είναι ότι χωρίς προηγούμενη υπηρεσία ως ένστολοι αξιωματικοί, οι ντετέκτιβ δεν έχουν αρκετά μεγάλη αίσθηση του προτύπου των αστυνομικών διαδικασιών και θα δυσκολεύονται να συνεργαστούν με ένστολους συναδέλφους.

 Τα γραφεία ντετέκτιβ (ερευνητών) στις μεγάλες αστυνομικές υπηρεσίες είναι οργανωμένα σε διάφορα τάγματα ή τμήματα, καθένα από τα οποία ειδικεύεται στην έρευνα σε ένα συγκεκριμένο τύπο εγκλήματος ή ένα συγκεκριμένο τύπο μυστικής επιχείρησης, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν: ανθρωποκτονίες, ληστείες, διαρρήξεις, κλοπές, οργανωμένα εγκλήματα, αγνοουμένων, εγκληματικότητα, απάτη, ναρκωτικά, σεξουαλική επίθεση, ηλεκτρονικό έγκλημα, βία και πολλά άλλα. Σε ορισμένες χώρες, η πρακτική του ντετέκτιβ δεν είναι ακόμα αναγνωρισμένη ενώπιον των δικαστηρίων και των δικαστικών διαδικασιών. Μία από αυτές τις χώρες είναι η Πορτογαλία, όπου όποια απόδειξη προσκομίζεται χάνει κάθε σημασία όταν συλλέγεται από ένα ιδιωτικό ντετέκτιβ. Ακόμα και υπό αυτήν την περίσταση, η πρακτική της δραστηριότητας αυτής είναι η ζήτηση και κυβερνώνται από έναν κώδικα δεοντολογίας.Κάποιος ιδιωτικός ντετέκτιβ μπορεί να μεταμφιεστεί έτσι ώστε κανείς δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει. Το πρώτο ιδιωτικό detective agency ιδρύθηκε από τον Eugène François Vidocq στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1800, ο οποίος είχε επίσης ηγηθεί μιας αστυνομικής υπηρεσίας πέραν του ποινικού ο ίδιος. Η αστυνομία ντετέκτιβ ήταν πρωτοπόρος στην Αγγλία από το Bow Street και αργότερα η Μητροπολιτική Αστυνομική Υπηρεσία στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Η πρώτη αστυνομία ντετέκτιβ του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδρύθηκε το 1846 στη Βοστόνη.
Λάμπρος Λαμπριανίδης

Ο Λάμπρος Λαμπριανίδης του Παντελή (Τραπεζούντα, 1891 - Αθήνα, 13 Δεκεμβρίου 1953) ήταν Έλληνας πολιτικός ποντιακής καταγωγής. Υπηρέτησε ως βουλευτής Δράμας και υπουργός. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών.

 Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Τραπεζούντας και το 1907 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Λίγο αργότερα πήρε μεταγραφή στο Πανεπιστήμιο Γενεύης, και αναγορεύτηκε αριστούχος διδάκτωρ των νομικών επιστημών σε ηλικία μόλις 19 ετών και έλαβε δίπλωμα Νομικής από το Πανεπιστήμιο της Πετρούπολης.Την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού και τραυματίστηκε. Έπειτα από την Οκτωβριανή Επανάσταση κατέφυγε στη Ρουμανία και έπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Διορίστηκε Γενικός Διευθυντής των Πολιτικών Υποθέσεων στην Αδριανούπολη και στη συνέχεια πολιτικός διοικητής του Καραγάτς. Παραιτήθηκε έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Χρημάτισε 2 φορές υφυπουργός Στρατιωτικών (στην κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου το 1944 και στην κυβέρνηση Σοφ. Βενιζέλου το Σεπτέμβριο του 1950, την τελευταία φορά άνευ χαρτοφυλακίου).Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1923. Στις εκλογές του 1926 εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Φιλελευθέρων. Επανεξελέγη βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1936, με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα) στις εκλογές του 1946 και με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές του 1950 και τον Ελληνικό Συναγερμό στις εκλογές του 1951 και του 1952. Στην κυβέρνηση του Παπάγου διορίστηκε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στις 22 Νοεμβρίου 1952.Πέθανε το Δεκέμβριο του 1953, ενώ ήταν εν ενεργεία υπουργός και βουλευτής. Κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών.Τον διαδέχθηκε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας ο Γεώργιος Βογιατζής. Την έδρα του στη Δράμα κατέλαβε, έπειτα από αναπληρωματική εκλογή το 1954, ο Κωνσταντίνος Λαμπριανίδης του Ελληνικού Συναγερμού με 23.046 ψήφους επικρατώντας του Αλέξανδρου Μπαλτατζή, ο οποίος έλαβε 19.123 ψήφους. Κηδεία του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας Λάμπρου Λαμπριανίδη 15/12/1953[1]
Γεγκισέ Ταντεβοσιάν

Ο Γεγκισέ Ταντεβοσιάν ή Τατεβοσιάν (αρμενικά: Եղիշե Մարտիրոսի Թադևոսյան, ρωσικά: Егише Мартиросович Тадевосян, 12/24 Σεπτεμβρίου 1870 - 22 Ιανουαρίου 1936) ήταν Αρμένιος καλλιτέχνης που ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική. Έδρασε στη Ρωσική Αυτοκρατορία και κατόπιν στη Σοβιετική Ένωση.

 Ο Ταντεβοσιάν γεννήθηκε το 1870 στο Βαγαρσαπάτ ή Ετσμιαντζίν της Αρμενίας, το οποίο εκείνη την εποχή αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε αρμενικό οικοτροφείο της Τιφλίδας και αργότερα στάλθηκε στη Μόσχα, όπου το διάστημα 1881-1885 φοίτησε στη Σχολή Λαζάρεφ ή Λαζαριάν. Κατόπιν εισήλθε στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1894. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων επηρεάστηκε από τον καθηγητή του Βασίλι Πολένοφ με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά. Μετά την αποφοίτησή του ο Ταντεβοσιάν επέστρεψε για μικρό χρονικό διάστημα στη γενέτειρά του ως εκπαιδευτικός και κατόπιν μετέβη εκ νέου στη Μόσχα, συμμετέχοντας σε καλλιτεχνικές εκθέσεις και διαγωνισμούς. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε ταξίδια στη Μέση Ανατολή, σε ευρωπαϊκά κράτη, αλλά και στο εσωτερικό της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια των οποίων φιλοτέχνησε σκίτσα, πίνακες κ.ά. Το 1901 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Τιφλίδα της σημερινής Γεωργίας, παρουσιάζοντας έντονη καλλιτεχνική, εκθεσιακή και εκπαιδευτική δραστηριότητα. Συμμετείχε σε εκθέσεις καλλιτεχνικών ομάδων σε διάφορα μέρη, συνέβαλε το 1916 στην ίδρυση της Ένωσης Αρμενίων (της οποίας υπήρξε και πρώτος πρόεδρος) και το 1922 ήταν ένας από τους ιδρυτές και πρώτους διδάσκοντες της Ακαδημίας Τεχνών της Τιφλίδας. Το 1935 έλαβε τον τίτλο του Τιμημένου Εργάτη της Τέχνης της ΣΣΔ Αρμενίας. Ο Ταντεβοσιάν επηρεάστηκε σημαντικά από τον δάσκαλό του, Β. Πολένοφ, καθώς και από τον ιμπρεσιονισμό. Τα έργα του περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων προσωπογραφίες, θέματα αλληγορικού περιεχομένου, τοπιογραφίες κλπ. Ακόμη ασχολήθηκε με τη γλυπτική, τα ψηφιδωτά, τη γραφιστική κλπ. Σε πολλές από τις δημιουργίες του είναι εμφανές το πατριωτικό στοιχείο. Απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου του 1936 στην Τιφλίδα και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στο Πάνθεον του Κομιτάς στο Γερεβάν Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και συλλογές της Αρμενίας και της Ρωσίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yeghishe Tadevosian στο Wikimedia Commons
Δεβόνια περίοδος

Με τον όρο Δεβόνια περίοδος, εννοείται εκείνη η γεωλογική περίοδος της παλαιοζωικής εποχής, η οποία έχει ως σημείο έναρξης τα 397.5 ± 2.7 εκατομμύρια έτη π.π. και ολοκληρώνεται στα 359,2 ± 2,5 εκατομμύρια έτη π.π. όταν ξεκινά η Λιθανθρακοφόρος περίοδος (ICS, 2004). Σημαντικό σημείο της συγκεκριμένης περιόδου είναι η εμφάνιση των πρώτων αμφίβιων που σηματοδοτούν τη δυνατότητα μετάβασης της ζωής από το υδρόβιο στο αερόβιο περιβάλλον. Έλαβε την ονομασία της από την περιοχή Ντέβον της Αγγλίας, όπου και πρωτοπαρατηρήθηκαν αποθέσεις αυτής της περιόδου.

 Παλαιογεωγραφικά το γήινο περιβάλλον κυριαρχείται από την υπερήπειρο της Γκοντβάνα νότια, την ήπειρο της Σιβηρίας βόρεια και τον πρώιμο σχηματισμό της υπερηπείρου της Ευραμερικής ενδιάμεσα. Οι καρχαρίες και πολλά άλλα είδη αφθονούν στις θάλασσες. Ορισμένα ψάρια όπως ο Δανγκλεόστεος και η Χαϊνέρια αποκτούν τεράστιες διαστάσεις και κάποια από αυτά (στην προκειμένη περίπτωση ο Δανγκλεόστεος, μήκους 10 ή και παραπάνω μέτρων), αποκτούν θωράκιση. Τα πρώτα έντομα και αμφίβια, όπως ο Ιχθυόστεγος, κάνουν την εμφάνισή τους. Σχηματίζονται τα πρώτα δάση από σποριόφυτα, όπως οι γιγαντιαίες φτέρες και τα βρύα. Σχηματίζονται οι πρώτοι ψαμμίτες.
Όρος Παντοκράτορας

Ο Παντοκράτορας είναι το ψηλότερο βουνό της Κέρκυρας, με υψόμετρο 906 μέτρων. Καταλαμβάνει το βορειοανατολικό άκρο του νησιού και καταλήγει ανατολικά στο στενό της Κέρκυρας. Η κορυφή του προσφέρει εξαιρετική θέα καθώς από αυτή διακρίνεται ολόκληρο το νησί και μεγάλο τμήμα των κοντινών Αλβανικών ακτών. Δεύτερη υψηλότερη κορυφή είναι το Στραβοσκιάδι με υψόμετρο 849μ. Στην αρχαιότητα το βουνό ονομαζόταν Ιστώνη. Το σημερινό του όνομα το οφείλει στην ομώνυμη μονή που χτίστηκε σχεδόν στην κορυφή του βουνού τον 14ο αιώνα. Η μονή είναι σήμερα γνωστή ως Ιερά Μονή Υψηλού Παντοκράτορος. Κοντά της λειτουργεί τα τελευταία χρόνια καφετέρια και σε μικρή απόσταση από αυτή έχουν τοποθετηθεί τηλεπικοινωνιακές κεραίες.

 Υπάρχουν στο βουνό, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές κεραίες για την καλύτερη κάλυψη, των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής εμβέλειας και των περιφερειακών τηλεοπτικών σταθμών της Κέρκυρας και της Δυτικής Ελλάδας, των ραδιοφωνικών σταθμών του νησιού και των κρατικών ραδιοφωνικών σταθμών της ΕΡΑ. Το κέντρο εκπομπής του Παντοκράτορα καλύπτει σχεδόν όλο τον νόμο Κερκύρας (με συμπληρωματικά κέντρα εκπομπής για το βόρειο και νότιο τμήμα του νησιού της Κέρκυρας τα κέντρα εκπομπής «Ρόδα» και «Παλαιοκαστρίτσα»), τους παρακείμενους όμορους νομούς της Ηπείρου: Θεσπρωτίας (κυρίως τα παράλια, και την πόλη της Ηγουμενίτσας) και Πρέβεζας (κυρίως την περιοχή της Πάργας), ένω λήψη έχει αναφερθεί και σε ορεινές περιοχές του νομού Ιωαννίνων, καθώς και στα υπόλοιπα νησιά του Ιονίου (πλην της Ζακύνθου), με ικανοποιητική λήψη κυρίως στα βόρεια τμήματα της Λευκάδας και της Κεφαλλονιάς (με συμπληρωματικά κέντρα εκπομπής για τις υπόλοιπες περιοχές των νησιών αυτών τα κέντρα εκπομπής «Ακαρνανικά» και «Αίνος»). Λήψη έχει αναφερθεί επίσης και εκτός ελληνικής επικράτειας, στα παράλια της Νότιας Αλβανίας (Άγιοι Σαράντα, Εξαμίλι κ.α.), καθώς και της Ιταλίας (τους καλοκαιρινούς μήνες μόνο την πόλη Λέτσε και τους γύρω οικισμούς). Βουνό Παντοκράτορας Αρχειοθετήθηκε 2011-02-22 στο Wayback Machine.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2013

Το 99ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2013 διεξήχθη στις 20–21 Ιουλίου 2013 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, εκτός από τα πρωταθλήματα βάδην, 10χλμ και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για όγδοη φορά στην ιστορία του.

 Μέτριες γενικά επιδόσεις σημειώθηκαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 2013. Στα περισσότερα αγωνίσματα οι επιδόσεις ήταν χειρότερες από εκείνες του πρωταθλήματος 2012. Μόνο σε οκτώ αγωνίσματα οι επιδόσεις των νικητών ήταν καλύτερες από εκείνες του προηγούμενου πρωταθλήματος. Σημειώθηκε μόνο ένα πανελλήνιο ρεκόρ, από τον Κώστα Δουβαλίδη στα 110μ. εμπ. με 13.34. Ένας μόνο αθλητής κατάφερε να πετύχει δύο νίκες. Ήταν ο Τσάκωνας που επικράτησε στα 100μ και 200μ. Επίσης, δέκα αθλητές αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ήταν οι: Λ. Τσάκωνας (200μ), Αν. Δημητράκης (1500μ), Κ. Γκελαούζος (5.000μ), Κ. Δουβαλίδης (110μ εμπ.), Δ. Τσιάμης (τριπλούν), Κ. Φιλιππίδης (κοντώ), Μ. Σταματόγιαννης (σφαίρα), Αλ. Παπαδημητρίου (σφύρα), Γ. Τρέμος (δίσκος), Κυρ. Πηλίδης (δέκαθλο). Ο Αλέξανδρος Παπαδημητρίου νίκησε για 16η συνεχόμενη χρονιά στη σφύρα και έγινε ο μοναδικός Έλληνας αθλητής που έχει τόσες συνεχόμενες νίκες. Έτσι αποχώρησε από τους στίβους ως αήττητος πρωταθλητής Ελλάδος. stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου 2013 Αρχειοθετήθηκε 2-11-2022 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ Νέα του Στίβου Γιάννης Μαμουζέλος, "Η άλλη όψη του Πανελληνίου πρωταθλήματος 2013". Ημιμαραθώνιος Αθήνας.
Ιοβέτα της Βηθανίας

Η Ιοβέτα, γαλλ. Ioveta, Joveta, Jovita, Jowita, Yvette, Iveta, Ivetta, Juditta (π. 1120 - 1161-78) από τον Οίκο του Ρετέλ ήταν πριγκίπισσα της Ιερουσαλήμ. Έγινε ηγουμένη στη Βηθανία.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και της Αρμένιας Μορφίας, κόρης του Γαβριήλ κυρίου της Μελιτηνής. Ήταν η μόνη κόρη που γεννήθηκε μετά το 1118, που ο Βαλδουίνος Β΄ έγινε βασιλιάς (πορφυρογέννητη). Όταν ο πατέρας της ήταν αιχμάλωτος των Ορτοκιδών κοντά στην Έδεσσα το 1123, η Ιοβέτα ήταν μία από τις ομήρους που δόθηκαν για την απελευθέρωσή του. Κρατήθηκε στο Σάιζάρ (Λάρισσα η εν Συρία), ώσπου ο Βαλδουίνος Β΄ την εξαγόρασε το 1125, δίνοντας 80.000 δηνάρια. Τα λύτρα μαζεύτηκαν από τα λάφυρα, έπειτα από τη νίκη του πατέρα της στη μάχη του Αζάζ το έτος αυτό. Η πρωτότοκη αδελφή της Μελισσάνθη της Ιερουσαλήμ παντρεύτηκε τον Φούλκωνα Ε΄ κόμη του Ανζού και διαδέχθηκε τον πατέρα τους στον θρόνο του βασιλείου. Η δευτερότοκη Αλίκη παντρεύτηκε τον Βοημούνδο Β΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας, ενώ η τρίτη αδελφή της Οδιέρνα παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Γ΄ κόμη της Τρίπολης. Ωστόσο η Ιοβέτα εισήλθε στη μονή της Αγ. Άννας στην Ιερουσαλήμ. Το 1143 η Μελισσάνθη έκτισε τη μονή του Αγ. Λαζάρου στη Βιθανία, σε γη που αγόρασε από τον Λατίνο πατριάρχη της Ιερουσαλήμ. Έπειτα από το τέλος της ηλικιωμένης πρώτης ηγουμένης, η Ιοβέτα εκλέχθηκε στη θέση εκείνης το 1144. Αν και θεωρείται ότι δεν είχε επιρροή όπως οι αδελφές της, η Ιοβέτα είχε κάποια ισχύ ως ηγουμένη: ένα καταστατικό από το 1157 που διασώθηκε, αναφέρει ότι δώρησε γη στους Ιωαννίτες ιππότες. Η Ιοβέτα ανέλαβε την ανατροφή της μικρανιψιάς της Σιβύλλας των Ανζού, κόρης του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ (γιου της Μελισσάνθης). Οι τέσσερις αδελφές είχαν στενές σχέσεις. Το 1161 η Μελισσάνθη έμεινε κλινήρης και η Ιοβέτα με την Οδιέρνα έμεναν στο πλευρό της (η Αλίκη είχε αποβιώσει). Έπειτα από αυτό η Ιοβέτα δεν αναφέρεται πια σε πηγές και στις 31 Δεκεμβρίου 1178 αναφέρεται άλλη ηγουμένη στη μονή, άρα είχε αποβιώσει. William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea. E. A. Babcock and A. C. Krey, trans. Columbia University Press, 1943. Steven Runciman, A History of the Crusades, vol. II: The Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 1952. Erin Jordan, "Hostage, Sister, Abbess: The Life of Iveta of Jerusalem", Medieval Prosopography 32 (2017), pp. 66-86.
Προσιμιίδες

Προσιμιίδες (αγγλ. Prosimians) ή Προπίθηκοι ονομάζεται η ομάδα θηλαστικών που περιλαμβάνει όλα τα πρωτεύοντα που δεν είναι μαϊμούδες ή πίθηκοι. Αυτά μεταξύ άλλων, είναι οι λεμούριοι, τα άι-άι, οι γαλάγοι (ημιπίθηκοι) και οι τάρσιοι. Θεωρείται πως έχουν πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά από αυτά των μαϊμούδων και των πιθήκων. Οι προσιμιίδες είναι τα μόνα πρωτεύοντα που είναι ενδημικά στη Μαδαγασκάρη, και συναντώνται επίσης στην Ασία και την Αφρική. Με εξαίρεση του τάρσιους, όλα τα μέλη των σωζόμενων προσιμιίδων ανήκουν στην υποτάξη Στρεψίρρινοι. Επειδή οι τάρσιοι, και μερικά άλλα αφανισμένα μέλη των προσιμιίδων μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους, οι προσιμιίδες ανήκουν σε μία παραφυλετική ομάδα και όχι σε έναν κλάδο.

 Οι προσιμιίδες θεωρούνταν μέχρι πρότινος ξεχωριστή υποτάξη της τάξης των Πρωτευόντων (υποτάξη Προσίμιοι). Αποδείχτηκε όμως πως αποτελούν παραφυλετική ομάδα, δηλαδή ο τελευταίος κοινός πρόγονος των προσιμιίδων ήταν προσιμιίδης αλλά είχε μη-προσιμιίδες απογόνους (μαϊμούδες, πιθήκους). Στη συνέχεια ακολουθεί λίστα με τις διαιρέσεις σε τάξεις και οικογένειες των Πρωτευόντων στις οποίες οι προσιμιίδες διακρίνονται με έντονα γράμματα. Τάξη Πρωτεύοντα Υποτάξη Στρεψίρρινοι (Strepsirrhini): όλες οι προσιμιίδες εκτός από τους τάρσιους Ανθυποτάξη Λεμουρόμορφα (Lemuriformes) Οικογένεια Χειρογαλεΐδες (Cheirogaleidae): λεμούριοι νάνοι και λεμούριοι ποντικοί Οικογένεια Δωβεντονιίδες (Daubentoniidae): άι-άι Οικογένεια Λεμουρίδες (Lemuridae): λεμούριοι Οικογένεια Λεπιλεμουρίδες (Lepilemuridae): παιχνιδιάρηδες λεμούριοι Οικογένεια Ιντριίδες (Indriidae): μαλλιαροί λεμούριοι και συγγενείς Ανθυποτάξη Λορισόμορφα (Lorisiformes) Οικογένεια Λορισίδες (Lorisidae) : λορίς, πότος και συγγενείς Οικογένεια Γαλαγίδες (Galagidae): γαλάγος Υποτάξη Απλόρρινοι (Haplorrhini): τάρσιοι, μαϊμούδες και πίθηκοι Ανθυποτάξη Ταρσιόμορφα (Tarsiiformes) Οικογένεια Ταρσιίδες (Tarsiidae): τάρσιοι Ανθυποτάξη Σιμιόμορφα (Simiiformes) Μικροτάξη Πλατύρρινοι: Μαϊμούδες του Νέου Κόσμου (5 οικογένειες) Μικροτάξη Κατάρρινοι: άνθρωποι και άλλα πρωτεύοντα του Παλαιού Κόσμου (3 οικογένειες) Ταξινομία των λεμούριων
Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα

Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα (γαλλικά: Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre) είναι κωμωδία γαλλο-γερμανικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Αλέν Σαμπά, που κυκλοφόρησε το 2002. Πρόκειται για μεταφορά στην οθόνη του κόμικ Αστερίξ και Κλεοπάτρα (1963) των Ρενέ Γκοσινί και Αλμπέρ Ουντερζό.Η ταινία είναι η δεύτερη της σειράς και δημιουργήθηκε μετά την επιτυχία της ταινίας του 1999 Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα. Οι Κριστιάν Κλαβιέ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ως Αστερίξ και Οβελίξ, μαζί με τους νεοεισερχόμενους Τζαμέλ Ντεμπούζ, Μόνικα Μπελούτσι, Κλωντ Ρις, Ζεράρ Νταρμόν, Εντουάρ Μπαέρ, ​​Ντιεντονέ και τον ίδιο τον σκηνοθέτη Αλέν Σαμπά στον ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα.

 Η Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου, για να αποδείξει στον Ιούλιο Καίσαρα το μεγαλείο του αιγυπτιακού πολιτισμού, βάζει στοίχημα μαζί του ότι θα χτίσει ένα λαμπρό παλάτι στη μέση της ερήμου μέσα σε διάστημα τριών μηνών. Το έργο το αναθέτει στον αρχιτέκτονα Νουμερομπίς. Αυτή η επιλογή δυσαρέστησε έντονα τον βασιλικό αρχιτέκτονα Αμονμποφίς, ο οποίος ζήλεψε που το έργο δεν ανατέθηκε σ'αυτόν και προσπαθεί να αποτρέψει τη δημιουργία του.Ο Νουμερομπίς, που ανησυχεί για τον εξαιρετικά σύντομο χρόνο που έχει στη διάθεσή του, αποφασίζει να πάει στη Γαλατία για να ζητήσει βοήθεια από έναν παλιό φίλο του παππού του, τον Γαλάτη δρυΐδη Πανοραμίξ, κάτοχο του μυστικού του μαγικού φίλτρου που δίνει απεριόριστη δύναμη, καθώς και από τους φίλους του, Αστερίξ και Οβελίξ. Οι τρεις Γαλάτες συνοδεύουν τον Νουμερομπίς στην Αλεξάνδρεια όπου θα πρέπει να αποτρέψουν τις μηχανορραφίες του Αμονμποφίς και των Ρωμαίων, γιατί εάν το έργο δεν ολοκληρωθεί εγκαίρως, ο Νουμερομπίς θα πεταχτεί στο λάκκο με τους ιερούς κροκόδειλους. Η ταινία Αστερίξ και Οβελίξ: Επιχείρηση Κλεοπάτρα ήταν η πιο ακριβή γαλλική ταινία έως την εποχή της, πριν την ταινία Οι Ατελείωτοι Αρραβώνες δύο χρόνια αργότερα. Έλαβε πολύ καλές κριτικές και ήταν μεγάλη επιτυχία του γαλλικού κινηματογράφου. Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς Αστερίξ και Οβελίξ στη μεγάλη οθόνη και μέχρι σήμερα η πιο επιτυχημένη στη Γαλλία, με 14.559.509 θεατές, που την κατατάσσει 4η στις γαλλικές ταινίες και 8η σε όλες τις ταινίες που προβλήθηκαν στη Γαλλία.Το 2008, ακολούθησε η επόμενη ταινία, Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βραβείο Σεζάρ 2003 : βραβείο για τα καλύτερα κοστούμια. Βραβείο Σεζάρ 2003 : βραβείο για τα καλύτερα σκηνικά Βραβείο Σεζάρ 2003 : βραβείο καλύτερου ηθοποιού β΄ ανδρικού ρόλου για τους Ζεράρ Νταρμόν και Τζαμέλ Ντεμπούζ. Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου 2002 : βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον Αλαίν Σαμπά. Ζεράρ Ντεπαρντιέ : Οβελίξ Κριστιάν Κλαβιέ : Αστερίξ Τζαμέλ Ντεμπούζ : Νουμερομπίς Μόνικα Μπελούτσι : Κλεοπάτρα Αλέν Σαμπά : Ιούλιος Καίσαρ Κλωντ Ρις : Πανοραμίξ Ζεράρ Νταρμόν : Αμονμποφίς Εντουάρ Μπαέρ : Οτίς Ντιεντονέ : Κάιους Σέπλους Ιζαμπέλ Ναντί : Ιτινερίς Εντουάρ Μοντούτ : Νεξουζίς, ο μπράβος του Αμονμποφίς Μπερνάρ Φαρσί : ο πειρατής Κοκκινογένης Ματιέ Κασσοβίτς: ο φυσιογνωμιστής
Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα, 2014-2019

Στο παρόν λήμμα περιέχεται κατάλογος με τα 21 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από την Ελλάδα την περίοδο 2014-2019, όπως διαμορφώθηκε με τις Ελληνικές ευρωεκλογές 2014, αλλά και όπως διαμορφώθηκε μετά από παραιτήσεις και αλλαγές.

 Με βάση τις Ελληνικές ευρωεκλογές 2014 και την καταμέτρηση των σταυρών προτίμησης στους υποψήφιους Ευρωβουλευτές, εξελέγησαν οι κάτωθι: Μετά από παραιτήσεις από τις ευρωβουλευτικές έδρες, αποχωρήσεις και προσχωρήσεις σε επίπεδο εθνικών κομμάτων, ο Κατάλογος των Ευρωβουλευτών που εκπροσωπούν την Ελλάδα έχει την κάτωθι σύνθεση: Οι εκλεγμένοι ευρωβουλευτές στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών «Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα». Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας
New Super Mario Bros.

Το New Super Mario Bros. (Χέπμπορν: Nyū Sūpā Mario Burazāzu) είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που αναπτύχθηκε και διανεμήθηκε από την Nintendo για το Nintendo DS. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε αρχικά στη Βόρεια Αμερική και την Ιαπωνία τον Μάιο του 2006 και έπειτα στην Αυστραλία και την Ευρώπη τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου. Είναι το πρώτο side-scrolling παιχνίδι με τον Mario μετά το Super Mario Land 2: 6 Golden Coins του 1992, και το πρώτο παιχνίδι της σειράς Super Mario μετά το Super Mario Sunshine του 2002. Είναι το παιχνίδι με τις περισσότερες πωλήσεις για τη φορητή κονσόλα Nintendo DS.

 Η πλοκή του παιχνιδιού είναι παρόμοια με τα άλλα παιχνίδια της σειράς. Ο Mario πρέπει να σώσει την Peach και να νικήσει τον Bowser. Το παιχνίδι έχει συνολικά 80 επίπεδα. Ο Mario συλλέγει power-ups, συνολικά επτά, τα Blue Shell, Fire Flower, Mega Mushroom, Mini Mushroom, Super Mushroom και Starman. Τα αφεντικά του παιχνιδιού είναι εννέα, οι Bowser Jr. (σε όλα τα Worlds, μόνο στους πύργους και το κάστρο του Bowser), Mummipokey (World 2), Cheepskipper (World 3), Mega Goomba (World 4), Petey Piranha (World 5), Monty Tank (World 6), Lakithunder (World 7), Dry Bowser (World 8), και τέλος ο Bowser (World 1-World 8). Το παιχνίδι απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.
Α.Π.Ο. Λάρισας Λαρισαϊκός

Ο Λαρισαϊκός ή Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Λάρισας "Λαρισαϊκός" όπως ήταν η πλήρης ονομασία του, ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη της Λάρισας , που ιδρύθηκε το 1930 , συμμετείχε στις πρώτες διοργανώσεις της ΕΠΣ Θεσσαλίας τη δεκαετία του 30, της ΕΠΣ Λάρισας από το 1960 αλλά και της Β' Εθνικής από το 1959-60 έως 1963-64 και το 1964 συγχωνεύεται και διαλύεται, συμμετέχοντας στη δημιουργία της ΑΕΛ

 Ο Λαρισαϊκός ιδρύθηκε στα 1930, από τον Αχιλλέα Καρανάσιο και προήλθε από μια συνοικιακή ομάδα των Σουφλαρίων (σημερινή συνοικία Αγίων Σαράντα) «Αθηνά» . Συμμετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θεσσαλίας μεταπολεμικά πρωτοεμφανίστηκε όμως την περίοδο 1932-33 στο «Κύπελλο Πόλεων» της ΕΠΣΘ. Ήταν πρωταθλήτρια του ομίλου Λάρισας στο τελευταίο πρωτάθλημα πριν την απόσχιση των ομάδων της Λάρισας από την ΕΠΣ Θεσσαλίας το 1960 και έτσι συμμετείχε και στην πρώτη διοργάνωση της Β' Εθνικής το 1959-60, αλλά και πρωταθλήτρια του πρώτου πρωταθλήματος της ΕΠΣ Λάρισας το 1960-61 συμμετέχοντας εκ νέου στη Β' Εθνική εκείνης της χρονιάς.Το 1961-62 κερδίζει την πρώτη θέση στον ομιλό της , εξασφαλίζοντας θέση στη μόνιμη, πια, Β' Εθνική της επόμενης περιόδου , αλλά δεν καταφέρνει να κερδίσει και την άνοδο στην Α' Εθνική στους αγώνες κατάταξης μεταξύ των νικητών των ομίλων που ακολούθησαν. Το 1963-64 υποβιβάζεται τελικά απο την Β' Εθνική και θα επέστρεφε στα τοπικά πρωταθλήματα, αλλά ακολουθεί η συγχώνευση των ομάδων της Λάρισας για τη δημιουργία της ΑΕΛ και ο Λαρισαϊκός παύει να υφίσταται. Το Μάιο/Ιούνιο του 1964,συμμετέχοντας στη δημιουργία της Α.Ε. Λάρισα, αφού παραχώρησε ένα σημαντικό αριθμό παικτών στην καινούρια ομάδα της πόλης συγχωνεύτηκε τελικά με μια άλλη ομάδα της Λάρισας, τον Πελασγικό δημιουργώντας τη σύγχρονη Πελασγιώτιδα, σύλλογο που υφίσταται μέχρι σήμερα με τμήματα ποδοσφαίρου καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης . Τη δεκαετία του 70 ιδρύθηκε ξανά σύλλογος με το όνομα Α.Ο. Λαρισαϊκός με έτος "επανίδρυσης" ,όπως αναφέρει στο έμβλημά του, το 1976 που συμμετέχει μέχρι σήμερα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας, καθώς και με μία παρουσία στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία την περίοδο 1984-85.
Απολίμα-Τάι

Η Απολίμα-Τάι (σαμόα: Apolima-Tai) είναι ένα χωριό των νησιών Σαμόα, στο διαμέρισμα της Αϊγκα-ι-λε-Τάι. Είναι ο μοναδικός οικισμός του νησιού Απολίμα. Έχει πληθυσμό μόνο 75 κατοίκων (2006), και είναι το μόνο μέρος της Απολίμα που κατοικείται.

 Η Απολίμα Τάι βρίσκεται βόρεια του νησιού. Το νησί της Απολίμα έχει πληθυσμό 75 κατοίκων (2006). Ο μοναδικός οικισμός της είναι η Απολίμα-Τάι, η οποία είναι και το μόνο μέρος της που κατοικείται. Απολίμα Κατάλογος πόλεων των Σαμόα Κατάλογος πόλεων της Αϊγκα-ι-λε-Τάι
Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970

Το Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και DVD του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Eagle". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στην πέμπτη και τελευταία ημέρα του φεστιβάλ " Isle of Wight" του 1970, όπου έπαιξαν μαζί με τους The Moody Blues, τον Τζίμι Χέντριξ, την Τζόαν Μπαέζ, τους Free, κ.α..Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,4 / 5, το "Record Collector" με τέσσερα αστέρια και το "ProgArchives" με 4,1 / 5.

 "My Sunday Feeling" – 5:22 "My God" – 7:33 "With You There to Help Me" – 10:00 "To Cry You a Song" – 5:42 "Bourée" – 4:36 "Dharma for One" – 10:10 "Nothing Is Easy" – 5:38 "We Used to Know / For a Thousand Mothers" – 10:37 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, φλάουτο Γκλεν Κόρνικ - μπάσο Κλάιβ Μπάνκερ - τύμπανα Τζον Έβαν - πλήκτρα Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 | Sputnikmusic JETHRO TULL Nothing Is Easy: Live at the Isle of Wight 1970 reviews and MP3 - Prog Archives
Κούκουρας Μεσσηνίας

Ο Κούκουρας, είναι νεοσύστατος οικισμός, αποτελούμενος κυρίως από τουριστικές και εξοχικές κατοικίες που είναι απλωμένες σε ευρύτερες αποστάσεις μεταξύ τους, σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 40 - 80 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, και βρίσκεται νοτιοδυτικά, στο νομό Μεσσηνίας.

 Ο οικισμός του Κούκουρα αναγνωρίστηκε ως οικισμός στις 9 Μαΐου του 2011 και συμπεριλήφθηκε στο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο οικισμός πήρε την ονομασία που πριν έφερε η ευρύτερη περιοχή στην οποία και βρίσκεται.Ο Κούκουρας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 33 κατοίκους και διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βασιλιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, η ομώνυμη περιοχή Κούκουρας, στην οποία οικοδομήθηκε σταδιακά ο σύγχρονος οικισμός, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Κορώνης. Οι κάτοικοι του Κούκουρα απασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και δευτερευόντως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες. Γνωστή είναι και η παραλία του συνοικισμού, η παραλία του Κούκουρα. Ο οικισμός βρίσκεται στο τέλος της δημοτικής οδού Φανερωμένης - Κούκουρα, που τελεί υπό κατασκευή. Δήμος Πύλου - Νέστορος, επίσημη ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr
Παρατηρητικότητα

Παρατηρητικότητα είναι η ικανότητα στη συγκέντρωση της ενσυνείδητης προσοχής των αισθήσεων σε διάφορα αντικείμενα ή γεγονότα χωρίς να χάνεται η ενσυνείδητη επαφή με το υπόλοιπο περιβάλλον.

 Στη φυσική ροή της ανθρώπινης δράσης και συμπεριφοράς δεν αποτυπώνονται όλες οι παρατηρήσεις από τις αισθήσεις ενσυνείδητα στην ανθρώπινη μνήμη και πολλές λεπτομέρειες διαφεύγουν. Η ικανότητα, ενώ δρα με φυσικό τρόπο, να συγκρατεί ταξινομημένη την πληροφορία των αισθήσεων σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι ο μέσος άνθρωπος, ώστε να μπορεί να την ανασύρει και να την συνδέσει αργότερα με άλλες πληροφορίες και γνώσεις, χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο ως παρατηρητικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις η ικανότητα καταγραφής την πληροφορίας των αισθήσεων είναι αξιοσημείωτη. Συνήθως όμως πρόκειται για ανθρώπους που η δεξιότητά τους αυτή είναι εις βάρος άλλων νοητικών λειτουργιών τους, όπως στο Σύνδρομο του Σαβάντ. Εκεί η ικανότητα αποτύπωσης δεν είναι απαραίτητο πως μπορεί να ακολουθηθεί από ικανότητα σύνδεσης της καταγεγραμμένης πληροφορίας με το σύνολο των πληροφοριών και γνώσεων ενός μέσου ανθρώπου.