IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζήσης Καραχάλιος

Ο Ζήσης Καραχάλιος (γεννημένος στις 10 Ιανουαρίου 1996 στην Καρδίτσα) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αμυντικός μέσος, ο οποίος αγωνίζεται για τον ΠΑΣ Γιάννινα. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες του Ηφαίστου Καρδίτσας και στη συνέχεια μετακινήθηκε στην Αναγέννηση Καρδίτσας, όπου τη σεζόν 2013–14 στη Φούτμπολ Λιγκ είχε 19 συμμετοχές.Το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε στον Ολυμπιακό, όπου μέχρι το τέλος της σεζόν αγωνίστηκε μόνο στην ομάδα Κ-19 του συλλόγου. Τη σεζόν 2015–16 μετακινήθηκε ως δανεικός στην προηγούμενη του ομάδα, την Αναγέννηση Καρδίτσας, μέχρι το τέλος της σεζόν, συμμετέχοντας σε 26 αγώνες της Φούτμπολ Λιγκ.Τη σεζόν 2016–17 μετακινήθηκε, με ελεύθερη μεταγραφή, στο Λεβαδειακό, με τον οποίο αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Σούπερλιγκ. Στις 15 Ιανουαρίου 2019 ο σύλλογος του ανανέωσε το συμβόλαιο μέχρι το 2021.Το καλοκαίρι του 2021 υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Ήταν διεθνής με την Εθνική Νέων και την Εθνική Ελπίδων. Με την Εθνική Ελπίδων έχει αγωνιστεί στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ-21 του 2019. (Αγγλικά) Προφίλ Ζήσης Καραχάλιος στο Soccerway
Νεγκοσλάβ Βουξάνοβιτς

Ο Νεγκοσλάβ Βουξάνοβιτς (σερβικά: Негослав Вуксановић‎, γενν. 25 Μαρτίου 1993, Βελιγράδι) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01εκ και παίζει στη θέση του κεντρικού μπλόκερ.

 Ο Νεγκοσλάβ ξεκίνησε την πετοσφαίριση στην ομάδα του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι. Στη Φιλιππούπολη το 2006 αγωνίστηκε στο παιδικό τμήμα της ομάδας του Ερυθρού Αστέρα, κατακτώντας την πρώτη θέση. Με το εφηβικό τμήμα έγινε πρωταθλητής του Βελιγραδίου το 2009. Μετά τον Ερυθρό Αστέρα μεταγράφηκε στο σύλλογο πετοσφαίρισης Γιεντινστβο απο το Σταρα Παζοβα έπειτα μεταγράφηκε στο σύλλογο στο Κοσοβσκα Μιτροβιτσα, έπειτα στο σύλλογο Γιερνταπ από το Κλάντοβο και μετά πάλι στο σύλλογο στο Κοσοβσκα Μιτροβιτσα. 2010-2013 Γιεντινστβο Σταρα Παζοβα 2013-2014 Κοσοβσκα Μιτροβιτσα 2014-2015 Γιερνταπ Κλάντοβο 2015 Κοσοβσκα Μιτροβιτσα 2016-2017 αδρανής (δεν παίζει). [1]
Αγία Ειρήνη Χανίων

Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της κοινότητας Επανωχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ανατολικού Σελίνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή, ανάμεσα στις κορυφές «Αποπηγάδι» και «Τουρλί» των Λευκών Ορέων, στην είσοδο του ομώνυμου μικρού φαραγγιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Από το χωριό περνάει ο εποχικός ποταμός Αγιερηνιώτικος, σχηματίζοντας μικρή κοιλάδα. Απέχει περίπου 43 χλμ. ΝΔ. των Χανίων. Δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1940. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απανωχωρίου (Επανωχωρίου) του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επανωχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Σελίνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Σελίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει την Αγία Ειρήνη ως S(an)nta Erinni και υπάγεται στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα (K239) αναφέρεται ως Lacus S. Erini et Sgurafianà, με 556 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Haghía Iréne, με 50 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες. Κοντά στον οικισμό έγινε η Α’ Γενική Συνέλευση Κρητών, τον Δεκέμβριο του 1866, αλλά μετά την κατάληψη του Σελίνου από τον Μουσταφά, μία εβδομάδα αργότερα, η έδρα της Συνέλευσης μεταφέρθηκε στην Αγία Ρουμέλη. Ο Μουσταφά πασά προσπάθησε να εισέλθει στο φάραγγι όπου είχαν καταφύγει 1000 γυναικόπαιδα, αλλά η είσοδος φυλασσόταν από τους επαναστάτες και έτσι δεν τα κατάφερε. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Επίσης παράγονται κάστανα, μέλι και μουρνόρακη, ένα ιδιαίτερο τοπικό ποτό. Το Φαράγγι της Αγίας Ειρήνης, που ξεκινάει από τη νότια μεριά του οικισμού. Έχει μήκος 7 χλμ., περίπου, και αποτελεί τμήμα του ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4. Εκεί, υπάρχουν οι εκκλησίες του Χριστού και του Αγίου Γεωργίου, των 14ου και 15ου αιώνων, αντίστιχα, καθώς και ο «Άγιος Ιωάννης», ένας μεγάλος βράχος που μοιάζει με εκκλησία. Θεωρείται το δεύτερο σε σπουδαιότητα φαράγγι της Κρήτης, μετά από εκείνο της Σαμαριάς. Ο ναός της Αγίας Ειρήνης, με τοιχογραφίες δύο εποχών, οι πιο πρόσφατες του 1368. Από την Αγία ειρήνη ξεκινάει μονοπάτι, που οδηγεί ανατολικά προς το οροπέδιο του Ομαλού στα Λευκά Όρη. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth Χάρτες «ROAD» eetaa.gr
Σούπα Έζο-γκελίν

Η Σούπα Έζο-γκελίν ή σούπα Έζο γκελίν (Ezogelin soup ή Ezo gelin soup) (Τουρκικά: Ezogelin çorbası, "η σούπα της Έζο της νύφης") είναι μια κοινή σούπα στην Τουρκική κουζίνα. Τα κύρια συστατικά της είναι κόκκινες φακές, ρύζι και πλιγούρι. Η προέλευση της σούπας, αποδίδεται στην Έζο τη νύφη από το Γκαζιαντέπ.Τα συστατικά της είναι: κόκκινες φακές, ρύζι, πλιγούρι, ελαιόλαδο, βούτυρο, κρεμμύδι, σκόρδο, τομάτα, πελτές, πάπρικα, τσίλι, ξηρή μέντα, μαύρο πιπέρι και αλάτι· σερβίρεται συνήθως, με σφήνες λεμονιού, προκειμένου να συμπιεστούν αναλόγως.

 Το ονομασία της Έζο-γκελίν (Ezo-gelin), μεταφράζεται ως Έζο η νύφη. Έζο (Ezo), είναι το χαϊδευτικό του θηλυκού ονόματος Zöhre και η κατάληξη -γκελίν (-gelin) που σημαίνει νύφη. Η προέλευση αυτής της σούπας αποδίδεται σε μια εξαιρετικά όμορφη γυναίκα ονόματι Έζο, η οποία στις αρχές του 20ού αιώνα, ζούσε στο χωριό Dokuzyol πλησίον του Γκαζιαντέπ.Ο θρύλος λέει πως η Έζο, η οποία είχε ρόδινα μάγουλα και μακρυά εβένινα μαλλιά, αποτελούσε το αντικείμενο θαυμασμού των ταξιδιωτών των καραβανιών που σταματούσαν για να ξεκουραστούν στο χωριό της. Πολλοί άνδρες λαχταρούσαν το χέρι της σε γάμο και η οικογένεια της Έζο, ήλπιζε να εξασφαλίσει ένα άξιο ταίρι για την κόρη τους. Δυστυχώς, η Έζο η νύφη, δεν είχε πολλή τύχη στην ανεύρεση της οικογενειακής ευδαιμονίας.Ο πρώτος της άνδρας ονόματι Şitto, άλλοι λένε ότι πήγε στο στρατό και ποτέ του δεν επέστρεψε και άλλοι, ότι ήταν ερωτευμένος με άλλη γυναίκα και εκείνη τον χώρισε λόγω της κακομεταχείρισης. Ο δεύτερος γάμος της, που συνέβη έξη χρόνια αργότερα, αφού έζησε στην περιοχή της, και έφερε στον κόσμο 9 παιδιά. Ο άνδρας της, την πήρε με όλη του την οικογένεια και πήγε στη Συρία. Εκεί, η Έζο σύντομα νοστάλγησε το χωριό της, ενώ παράλληλα είχε να αντιμετωπίσει και μια ανικανοποίητη πεθερά. Εδώ! η ιστορία λέει, ότι λόγω αυτής της ανικανοποίητης πεθεράς, η Έζο δημιούργησε αυτή την σούπα.Τέλος, η δύσμοιρη Έζο, κατά τη δεκαετία του 1950, κατ'άλλους μεν πέθανε από νοσταλγία για το χωριό της ενώ κατ'άλλους, πέθανε από φυματίωση και έκτοτε έγινε Τουρκικός θρύλος, ο οποίος απεικονίζεται στον λαϊκό κινηματογράφο και θρηνείται σε αρκετά δημοτικά τραγούδια.Το όνομά της ζει σε αυτή τη δημοφιλή σούπα, η οποία παραδοσιακά τώρα, ταΐζει τις νύφες, για να της στηρίξει από το αβέβαιο μέλλον που βρίσκεται μπροστά τους. Φακές Φάβα (Αγγλικά) «Ezogelin Çorbası - Turkish Red Lentil, Bulgur, and Mint Soup». The Center for Middle Eastern Studies, Harvard University. 12 Απριλίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιανουαρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015. (Αγγλικά) [1] Αρχειοθετήθηκε 2015-09-06 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) [2] (Αγγλικά) Recipe Αρχειοθετήθηκε 2016-03-30 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Ezo Gelin στην IMDb (2006 TV series about Ezo the bride)
Μαργαρίτα του Δυρραχίου

H Μαργαρίτα, ιταλ. Margherita (28 Ιουλίου 1347 - 6 Αυγούστου 1412) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού γεννήθηκε ως κόρη του δούκα του Δυρραχίου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Νάπολης, της Ουγγαρίας, πριγκίπισσα της Αχαΐας & τιτουλάρια βασίλισσα της Ιερουσαλήμ. Κατά την ανηλικότητα του γιου της έγινε αντιβασίλισσα (1386-93).

 Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου και της Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο, γιο του Λουδοβίκου δούκα του Δυρραχίου, αδελφού του πατέρα της. Η Μαργαρίτα ήταν 22 ετών και ο Κάρολος 24. Το 1382 ο σύζυγός της κατάφερε να εκτοπίσει τη θεία του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης και τη διαδέχθηκε, έτσι η Μαργαρίτα έγινε βασιλική σύζυγος. Το 1383 ο Κάρολος διαδέχθηκε τον Ιάκωβο του Μπω ως πρίγκιπας της Αχαΐας. Επειδή ήταν ο μεγαλύτερος άρρην του Οίκου του, προσφέρθηκε στον Κάρολο το στέμμα της Ουγγαρίας. Η Μαργαρίτα δεν υποστήριξε την εκθρόνιση της Μαρίας της Ουγγαρίας και τον αποθάρρυνε. Η Μαρία ήταν κόρη του 2ου εξαδέλφου του, Λουδοβίκου Α΄. Παρόλα αυτά ο Κάρολος τη διαδέχθηκε το 1385 στην Ουγγαρία. Όμως η πολυπράγμων μητέρα της Μαρίας, η Ελισάβετ της Βοσνίας κανόνισε τη δολοφονία του το 1386. Πιο πριν ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ υποπτευόταν τον Κάρολο, ότι συνωμοτούσε εναντίον του. Το 1385 συνέλαβε έξι καρδιναλίους και ο ένας, κατόπιν βασανισμού, αποκάλυψε το σχέδιο του Καρόλου. Τότε ο πάπας αφόρισε τον Κάρολο και τη Μαργαρίτα και έθεσε απαγόρευση επί του βασιλείου της Νάπολης. Όταν ο Κάρολος δολοφονήθηκε, ο γιος του ήταν 9 ετών και η Μαργαρίτα ανέλαβε την αντιβασιλεία. Έζησε χήρα 26 έτη, αλλά δεν ξαναπαντρεύτηκε. Ο γιος της Λαδίσλαος βασίλευσε στη Νάπολη και η Μαρία αποκαταστάθηκε στον θρόνο της Ουγγαρίας. Η Μαργαρίτα επέμενε να εκδικηθεί για τον τέλος του Καρόλου και έτσι η Ελισάβετ στραγγαλίστηκε. Τα κεφάλια των συνεργατών της Ελισάβετ στάλθηκαν στη Μαργαρίτα για να την παρηγορήσουν. Ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄ ήλθε σε συμφωνία ειρήνης με τη Μαργαρίτα: ήρε τον αφορισμό και η Μαργαρίτα, με τη βοήθεια του καρδιναλίου Άντζελο Ατσιαϊόλι, μπόρεσε να συνεχίσει να είναι αντιβασίλισσα ως το 1393. Έπειτα αποσύρθηκε στο Σαλέρνο και μετά στην Ακουαμέλα, όπου απεβίωσε από επιδημία το 1412. Έγινε αφοσιωμένη καθολική και μέλος του Φραγκισκανικού Τρίτου Τάγματος στα τελευταία έτη της ζωής της, και ζήτησε να ταφεί ως τέτοια. Έτσι τάφηκε με λευκό ένδυμα στον καθεδρικό του Σαλέρνο. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Γ΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα: Ιωάννα Β΄ 1371-1435, βασίλισσα της Νάπολης, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και μετά τον Ιάκωβο Β΄ των Βουρβόνων κόμη του Λα Μαρς. Λαδίσλαος 1377-1414, βασιλιάς της Νάπολης. Parsons, John Carmi (1997). Medieval Queenship. Palgrave Macmillan. ISBN 0-312-17298-2. Myrl Jackson-Laufer, Guida (1990). Women rulers throughout the ages: an illustrated guide, Part 107. ABC-CLIO. ISBN 1-57607-091-3.
Φερνάντο Γκαλέτο

Ο Φερνάντο Γκαλέτο (Fernando Galetto) είναι πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 13 Απριλίου του 1971 στην πόλη Μόντε Κρίστο της Κόρντομπα στην Αργεντινή. Αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1990 από τη Ράσινγκ ντε Κόρδοβα και εν συνεχεία το 1992 μεταπήδησε στην Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες της Κόρντομπα. Επόμενος σταθμός της καριέρας του το 1993 ήταν η Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς για ένα έτος. Για τα επόμενα 5 έτη αγωνίστηκε στη Σαν Λορένσο ντε Αλμάγρο με την οποία αναδείχθηκε Πρωταθλητής Κλαουζούρα για το 1995. Την ίδια χρονιά κλήθηκε για να αγωνιστεί ως διεθνής με την εθνική ομάδα της Αργεντινής. Το 1999 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στους ευρωπαϊκούς αγώνες για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Τσάμπιονς Λιγκ. Η προσφορά του υπήρξε ουσιαστική και σταθερή για το Παναθηναϊκό καθώς αγωνίστηκε σε μια θέση που μοιράστηκε με αθλητές όπως ο Πάολο Σόουζα και ο Άγγελος Μπασινάς. Σημείωσε 2 γκολ με τον Παναθηναϊκό ενάντια στον Ολυμπιακό και τη Λα Κορούνια ενώ τροφοδότησε τον Γιώργο Νασίοπουλο ώστε να σημειώσει το γκολ που έδωσε μια νίκη αναγκάια για την πρόκριση απέναντι στο Αμβούργο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ενώ αγωνίστηκε επάξια στην επικράτηση επί της Γιουβέντους με 3-1 αντικαθιστώντας τον Πάολο Σόουζα. Το 2002 επέστρεψε στην Αργεντινή για να αγωνιστεί εκ νέου στην Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς για ένα έτος και την επόμενη χρονιά φόρεσε ξανά τη φανέλα της Ράσινγκ ντε Κόρδοβα με την οποία ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2004. (Ισπανικά) Argentine Primera statistics Φερνάντο Γκαλέτο στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Ο Φερνάντο Γκαλέτο στο SPORT 24
Ιωάννης της Σουαβίας

Ο Ιωάννης, γερμ. Johann (π. 1290 - 13 Δεκεμβρίου 1312/13) από τον Οίκο των Αψβούργων, ήταν ο φονέας του θείου του Αλβέρτου Α΄. Με αυτό οι Αψβούργοι έχασαν την πρώτη ευκαιρία να γίνουν κληρονομικοί βασιλείς της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε λίγο πριν ή μετά το θάνατο του πατέρα του Ροδόλφου Β΄ δούκα της Αυστρίας. Μητέρα του ήταν η Αγνή Πρεμυσλιδών, κόρη του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Το 1282 ο Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας έδωσε στους γιους του Αλβέρτο Α΄ και Ροδόλφο Β΄ το δουκάτο της Αυστρίας & Στυρίας, αλλά το επόμενο έτος ο Ροδόλφος Β΄ πιέστηκε να παραιτηθεί. Έτσι το 1283 στο Ράινφελντεν συμφωνήθηκε η παραίτησή του υπέρ του αδελφού του. Του δόθηκε ο τίτλος του δούκα της Σουαβίας. Ο Ιωάννης πέρασε τη νεότητά του στην Αυλή της Βοημίας και στο Μπουργκ της Σουαβίας. Όταν ενηλικιώθηκε ένιωσε στερημένος από την κληρονομία και όταν ο θείος του εκλέχθηκε το 1298 βασιλιάς της Γερμανίας, του ζήτησε μερίδιο από τις κτήσεις των Αψβούργων. Ο Αλβέρτος Α΄ δεν του έδωσε μερίδιο, ούτε τις κτήσεις στη Σουαβία (τη μετά λεγόμενη Πέραν Αυστρία) που είχαν δοθεί στον πατέρα του το 1283. Μάλιστα το 1306 ο θείος του τοποθέτησε στο θρόνο της Βοημίας τον πρωτότοκο γιο του Ροδόλφο Α΄, αν και ο Ιωάννης είχε δικαίωμα διαδοχής, ως εγγονός του Ότακαρ Β΄. Τον Ιωάννη αποκαλούσαν ειρωνικά δούκα της Ακτημοσύνης. Τότε ο Ιωάννης με ορισμένους ευγενείς της Σουαβίας σχεδίασε να δολοφονήσει τον Αλβέρτο Α΄. Το 1308 σε ένα συμπόσιο των Αψβούργων στο Βίντερτουρ, ο οικοδεσπότης Αλβέρτος Α΄ πρόσφερε ένα στεφάνι με άνθη στον Ιωάννη, που το απέρριψε λέγοντας ότι δεν θα δεχθεί να αποζημιωθεί από τον θείο του με άνθη και προκλήθηκε σκάνδαλο. Την επόμενη ημέρα ο Αλβέρτος Α΄, περνώντας τον ποταμό Ρόις κοντά στο Βίντις, απομονώθηκε από τους ακολούθους του και δέχθηκε επίθεση από τον Ιωάννη και τους συνωμότες του. Χωρίς αφορμή, ο Ιωάννης του άνοιξε το κρανίο. Ο διάδοχος του Αλβέρτου Α΄, ο Ερρίκος Ζ΄ της Γερμανίας τον έθεσε υπό βασιλική απαγόρευση (reichsacht). Για να ξεφύγει από την εκδίκηση των έξι γιων του Αλβέρτου Α΄, κατέφυγε στην Ιταλία, σε μία μονή της Πίζας, αλλά αυτό είναι αβέβαιο. Το 1322 στη μάχη του Μύλντορφ, ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄, ο Φρειδερίκος Α΄ ηττήθηκε στην προσπάθειά του να γίνει βασιλιάς της Γερμανίας· οι Αψβούργοι δεν μπόρεσαν τότε να αποκτήσουν το αξίωμα κληρονομικά. Αυτό θα γίνει τρεις γενιές μετά, το 1438 από τον Αλβέρτο Β΄ της Γερμανίας.
Βύθιση του Α/Π Τάναϊς

Το Α/Π Τάναϊς που συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως Δανάη / Δαναΐς, ήταν ελληνικό φορτηγό πλοίο που κατασχέθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 9 Ιουνίου 1944 τορπιλίστηκε από ένα υποβρύχιο του βρετανικού βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού και βυθίστηκε έξω από το λιμάνι του Ηρακλείου της Κρήτης (35.6667°N 25.1833°E﻿ / 35.6667; 25.1833), παρασύροντας στον θάνατο αρκετές εκατοντάδες εκτοπισμένους Κρητικούς Εβραίους, Κρητικούς χριστιανούς πολίτες και Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου που βρίσκονταν στο πλοίο. Ο αριθμός των θυμάτων ποικίλλει ανάλογα με την πηγή. Εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 500 και 1.000.

 Το Τάναϊς ήταν φορτηγό ατμόπλοιο με μήκος 74,5 μ., 1,545 κόρων που ναυπηγήθηκε το 1907 από στο ναυπηγείο J. Blumer & Co στο Σάντερλαντ της Αγγλίας. Αρχικά ονομαζόταν Holywood, αγοράστηκε το 1935 από τον Έλληνα εφοπλιστή Στέφανο Συνοδινό και μετονομάστηκε σε Τάναϊς από την αρχαία ελληνική πόλη στο δέλτα του ποταμού Ντον. Κατά τη Μάχη της Κρήτης, στις 26 Μαΐου 1941, το Τάναϊς βυθίστηκε από τη Luftwaffe στον κόλπο της Σούδας. Μετά την επισκευή του, μεταφέρθηκε στη Mittelmeer-Reederei GmbH (MMR) του Αμβούργου, με αποστολή τη μεταφορά φορτίων και επιβατών μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και των νησιών του Αιγαίου. Η MMR ήταν μια κρατική γερμανική εταιρεία που διαχειριζόταν κατασχεμένα πλοία στη Μεσόγειο για λογαριασμό της Βέρμαχτ, επανδρωμένα με πολιτικά πληρώματα υπό στρατιωτική δικαιοδοσία. Αργά το βράδυ στις 8 ή νωρίς στις 9 Ιουνίου 1944, το Τάναϊς απέπλευσε με πλήρωμα 12 ατόμων από το Ηράκλειο με προορισμό τον Πειραιά, συνοδευόμενο από τρία μικρότερα πλοία. Υπό κράτηση πάνω στο Τάναϊς βρίσκονταν περίπου 265 απελαθέντες Εβραίοι από τα Χανιά οι οποίοι είχαν συλληφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα. Υπήρχαν επίσης αρκετές δεκάδες χριστιανοί Κρητικοί πολίτες που είχαν σχέσεις με την αντίσταση μαζί με περισσότερους από 100 Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου φιλικά διακείμενους προς τον Πιέτρο Μπαντόλιο, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μετά την ιταλική ανακωχή του προηγούμενου φθινοπώρου (1943). Ο ακριβής αριθμός Κρητικών και Ιταλών κρατουμένων ποικίλλει ανάλογα με τις πηγές. Τις πρωινές ώρες της 9ης Ιουνίου, 14 μίλια βορειοδυτικά του νησιού Δία (ακριβής θέση 35° 40'Β, 25° 11'E), το πλοίο εντοπίστηκε από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Το υποβρύχιο εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες, δύο εκ των οποίων χτύπησαν το Τάναϊς, το οποίο βυθίστηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος. Πιστεύεται ότι σχεδόν όλοι οι επιβαίνοντες χάθηκαν. Ορισμένες πηγές αναφέρουν 14 επιζώντες.Το κατά πόσο το βρετανικό υποβρύχιο είχε γνώση του ανθρώπινου φορτίου που μετέφερε το Τάναϊς αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης και εξακολουθεί να είναι ασαφές μέχρι σήμερα. Η ευρέως διαδεδομένη άποψη των Κρητικών ήταν ότι το πλοίο βυθίστηκε σκόπιμα από τους Γερμανούς για να πνίξουν τους επιβαίνοντες. Το ατμόπλοιο Τάναϊς: Σύντομη παρουσίαση της ιστορίας του πλοίου από τη ναυπήγησή του το 1907 στον τορπιλισμό και βύθισή του το 1944 Ναυάγιο Tanais (Δανάη) 9/6/1944 Η εξόντωση των τελευταίων Εβραίων της Κρήτης HMS Vivid (σελ. 77)
Κουίκχελμ του Ουέσσεξ

Ο Κουίκχελμ του Ουέσσεξ (Cwichelm, πέθανε περί το 636) ήταν Αγγλοσάξονας βασιλιάς των Γκεουίζ ενός λαού που κατοικούσε στην βόρεια κοιλάδα του Τάμεση στην περιοχή την οποία αργότερα δημιουργήθηκε το βασίλειο του Ουέσσεξ, πολλές φορές καταγράφεται ως βασιλιάς του Ουέσσεξ. Ο Κουίκχελμ αναφέρεται για πρώτη φορά στο Αγγλοσαξωνικό χρονικό το έτος 614 : "Εκείνη την χρονιά ο Κινεγκίλς του Ουέσσεξ και ο Κουίκχελμ πολέμησαν στο Μπεντάν και σκότωσαν 2000 και 46 από τους Ουαλούς". Ο Βέδας αναφέρει για την απόπειρα δολοφονίας του Έντουιν της Νορθουμβρίας γύρω στο 626 έγινε με εντολή του βασιλιά των Δυτικών Σαξόνων Κουίκχελμ αλλά δεν αναφέρει τον Κινεγκίλς. Ο Κινεγκίλς και ο Κουίκχελμ πολέμησαν εναντίον του Πέντα της Μερκίας στο Κίρενκεστερ (628), το χρονικό δεν αναφέρει τον νικητή επειδή πιθανότατα ο νικητής ήταν ο Πέντα.

 Η τελευταία αναφορά του Αγγλοσαξονικού χρονικού για τον Κουίκχελμ εμφανίζεται το έτος 626 "Εκείνη την χρονιά ο βασιλιάς Κουίκχελμ βαπτίστηκε χριστιανός στο Ντόρτσεστερ και πέθανε την ίδια χρονιά" Ο Κίνεγκιλς βαπτίστηκε την ίδια χρονιά χριστιανός από τον επίσκοπο Βιρίνιο με νονό τον Όσβαλντ της Νορθουμβρίας. Η τελευταία αναφορά του Αγγλοσαξονικού χρονικού για τον Κουίκχελμ το έτος 648 αναφέρει "Αυτή την χρονιά ο Κεντβάλ έδωσε στον συγγενή του Κάθρεντ τρεις χιλιάδες εκτάρια γης από τον Άσνταουν. Ο Κάθρεντ ήταν γιος του Κουίκχελμ και ο Κουίκχελμ γιος του Κίνεγκιλς". Ο Κάθρεντ πιθανότατα ήταν υποτελής βασιλιάς απέναντι στον Κίνεγκιλς και στον Κενβάλ. Οι σχέσεις μεταξύ του Κουίκχελμ και του Κίνεγκιλς δεν έχουν εξακριβωθεί αφού δεν είναι βέβαιο ότι ο Κουίκχελμ ήταν γιος του. Η χρήση Λατινικών όρων όπως ευγενής, συγγένεια αντί για τους συνηθισμένους όρους όπως γιος, εγγονός στο χρονικό αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό. Η συγγραφέας Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) δέχεται ότι υπάρχει μόνο ένας βασιλιάς με το όνομα Κουίκχελμ, ο γιος του Κινεγκίλς αλλά ο Κίρμπι αντίθετα λέει ότι το όνομα εμφανίζεται πολλές φορές στην συνέχεια με μεγάλες αλλαγές. Η περίπτωση του πάντως όπως και η πραγματική συγγένεια με τον Κίνεγκιλς που αναφέρεται σαν πατέρας του αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό. Barry Cunliffe, Wessex to A.D. 1000 (The Longman Regional History of England) Bede, Ecclesiastical History of the English People, II, 9 Sarah Zaluckyj, Mercia: The Anglo-Saxon Kingdom of Central England Yorke, Kings and Kingdoms of Early Anglo-Saxon England, pp. 133–136 & 143–144; D.P. Kirby, The Earliest English Kings Κουίκχελμ
Σοφία της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Sax-Lauenburg (πριν από το 1444 · 9 Σεπτεμβρίου 1473) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ-Μπεργκ. Έγινε επίτροπος κατά την ανηλικιότητα του γιου της, από το 1456 ως το 1473.

 Ήταν η μόνη κόρη του Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (απεβ. 1463) και της Αδελαΐδας (απεβ. μετά το 1445), κόρης του Μπόγκισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας. Το 1444 παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ζ΄ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ, κόμη του Ράβενσμπεργκ (1416/17 · 1475). Το 1456 περίπου ο Γκέρχαρντ Ζ΄ έπεσε σε παραφροσύνη και η Σοφία ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης στο δουκάτο ως επίτροπος για τον πρωτότοκο γιο της. Το 1470 δυσφημίστηκε από τον Φρειδερίκο του Ζόμπρεφ. Οι γιοι της απάντησαν πολιορκώντας το κάστρο του, αυτό του Τόμπουργκ και το έβαλαν φωτιά. Η Σοφία αργότερα ξαναέκτισε το κάστρο. Παντρεύτηκε το 1444 τον Γκέρχαρντ Ζ΄ των Γύλιχ, δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Γουλιέλμος Δ΄ (1455–1511), δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ. Άννα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κόμη του Μόερς και του Ζάαρβερντεν (απεβ. 1507). Aδόλφος (1458–1470). Γκέρχαρντ (απεβ. νέος). Gisela Meyer: Die Familie von Palant im Mittelalter, Vandenhoeck & Ruprecht, 2004, σελ. 370 Historischer Verein für den Niederrhein, insbesondere die Alte Erzdiözese Köln: Annalen des Historischen Vereins für den Niederrhein, insbesondere die Alte Erzdiözese Köln, JP Bachem, Κολωνία, 1856, σ. 65 ( online )
Όμπλαστ Όσιγιεκ

Η περιφέρεια Όσιγιεκ (κροατικά : Osječka oblast) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Όσιγιεκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 είχε έκταση 13.394 τετραγωνικά χλμ και πληθυσμό 336.243 κατοίκους.

 Στις εκλογές της 23 Ιανουαρίου 1927 η περιφέρεια είχε τα παρακάτω αποτελέσματα: Η Περιφέρεια έχει ως επικεφαλής έναν κυβερνήτη με τον τίτλο του Μεγάλου Ζουπάνου. Αυτοί ήταν: Φράνιο Γκάμπρεκ (1922 - 1924) Άντε Πέρκοβιτς (1924 - 1925) Λιούντεμπιτ Γκάι (1925 - 1927) Ραντμίλο Βούγιοβιτς (1927 - 1928) Λάντισλαβ Χανζέκοβιτς (1928 - 1929) Γιούραϊ Κούτσικ (1929) Άντε Πέρκοβιτς (1929)
1104 Σύριγγα

Η Σύριγγα (Syringa) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,167. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Η μέση διάμετρος της Σύριγγας εκτιμάται σε 22,10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι B ή Xk (κατά SMASSII), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0362. Η Σύριγγα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 9 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κρεμαστήρας μυς

Ο κρεμαστήρας μυς είναι μυς των ανδρικών γεννητικών οργάνων που βρίσκεται στο όσχεο και καλύπτει τους όρχεις και τη σπερματική χορδή. Βασική λειτουργία του είναι η ρύθμιση της θερμοκρασίας των όρχεων ελέγχοντας την απόστασή τους από το σώμα. Ο κρεμαστήρας αντιδρά αντανακλαστικά σε εξωτερικά ερεθίσματα, όπως αφή ή μεταβολές στη θερμοκρασία, τραβώντας τους όρχεις κοντά στο σώμα.

 Η λειτουργία του κρεμαστήρα μυός είναι να ανυψώνει και να υποβιβάζει τους όρχεις, ώστε να διατηρούν την κατάλληλη θερμοκρασία που απαιτείται για τη σπερματογένεση και την επιβίωση των παραγόμενων σπερματοζωαρίων. Σε αυτό συμβάλλει και ο δαρτός μυς, ο οποίος προκαλεί τη συστολή του οσχέου. Σε χαμηλές θερμοκρασίες το τράβηγμα του κρεμαστήρα φέρνει τους όρχεις κοντά στο σώμα και αποτρέπει την απώλεια θερμότητας. Αντίθετα, όταν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι υψηλή, η χαλάρωση του σάκου δημιουργεί απόσταση από το σώμα, κάτι που διώχνει την περιττή θερμότητα και κρατά δροσερότερους τους όρχεις. Ο κρεμαστήρας μυς μπορεί επίσης να συσταλεί ακουσίως κατά τη στύση ή απλά την ερωτική διέγερση του άνδρα. Αυτό θεωρείται πως συμβαίνει για την προστασία των όρχεων και την αποφυγή τραυματισμών κατά τη συνουσία. Συστολή του μυός παρατηρείται επίσης κατά την εκσπερμάτωση. Η ακούσια ανύψωση των όρχεων μπορεί ακόμα να προκληθεί από ψυχολογικούς και συναισθηματικούς παράγοντες. Σε καταστάσεις έντονου στρες, φόβου ή άγχους παρατηρείται η συστολή του οσχεϊκού σάκου ως μια προσπάθεια προστασίας των όρχεων από δυνητικούς εξωτερικούς κινδύνους. Ο κρεμαστήρας μυς σχετίζεται με ένα αντανακλαστικό τόξο που αποκαλείται κρεμαστερικό αντανακλαστικό (cremasteric reflex). Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί χαϊδεύοντας απαλά το έσω δέρμα του μηρού από το ισχίο με κατεύθυνση προς τα κάτω. Η αφή διεγείρει τις αισθητήριες ίνες του λαγονοβουβωνικού νεύρου, το οποίο εισέρχεται στο νωτιαίο μυελό. Στη συνέχεια οι αισθητήριες ίνες διεγείρουν τις κινητικές ίνες του μηρογεννητικού νεύρου, το οποίο παρέχει σήματα προς τον κρεμαστήρα προκαλώντας την ακούσια σύσπαση του μυός και την ανύψωση των όρχεων προς το σώμα. Δαρτός μυς Όσχεο Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα
Βάκιλλος του άνθρακα

Ο βάκιλλος του άνθρακα (επιστημονική ονομασία: Bacillus anthracis) είναι βακτήριο που προκαλεί την επικίνδυνη, λοιμώδη νόσο του άνθρακα. Το βακτήριο Bacillus anthracis είναι το μόνο παθογόνο βακτήριο από όλο το γένος βακτηρίων Bacillus.

 Απομονώθηκε σε καθαρή μορφή από τον Ρόμπερτ Κοχ το 1877. Ο συγκεκριμένος βάκιλος προκαλεί την αρρώστια του άνθρακα. Το βακτήριο του βάκιλου είναι θετικό κατά Γκραμ και έχει σπόρους.Η νόσος αυτή προσβάλει συνήθως τα φυτοφάγα ζώα (βοοειδή, πρόβατα, γίδια κ.α.), και σπανιότερα τον άνθρωπο. Μπορεί να διαδοθεί με τέσσερις τρόπους: μέσω δέρματος (ο οποίος ειναι ο συχνότερος τρόπος), με την εισπνοή, μέσω της γαστρεντερικής οδού και με ενοφθαλμισμό με μολυσμενη βελόνα - συμβαίνει συνήθως σε χρήστες ναρκωτικών..
DDT

Το DDT (συντομογραφία της κατά IUPAC ονομασίας: π, π'-διχλωρο-διφαινυλοτριχλωροαιθάνιο) είναι χλωριούχος ένωση, ισχυρά τοξική που χρησιμοποιήθηκε ως εντομοκτόνο για την καταπολέμηση των κουνουπιών στις ελώδεις περιοχές για περιορισμό της μετάδοσης της ελονοσίας. Επειδή είναι μη βιοδιασπώμενη ουσία, με έρευνες που έγιναν βρέθηκαν ποσότητες DDT μέχρι και στο γάλα των Πολικών αρκούδων στο Βόρειο πόλο και στα αυγά των πιγκουίνων στο Νότιο πόλο. Θεωρήθηκε υπεύθυνο για την λείανση - λέπτυνση του κελύφους των αυγών πτηνών που οδήγησε στον περιορισμό του πληθυσμού τους εγκυμονώντας ακόμα και τον κίνδυνο της πλήρους εξαφάνισης τους. Σήμερα η χρήση του έχει απαγορευτεί.

 Παρασκευάστηκε το 1874 από το Γερμανό χημικό Ότμαρ Τσάιντλερ (Othmar Zeidler) χωρίς όμως να περιγραφούν εντομοκτόνες ιδιότητες, τις οποίες ανακάλυψε πολύ αργότερα (1939) ο Ελβετός χημικός της εταιρείας Ciba - Geigy Πάουλ Χέρμαν Μύλλερ (Paul Hermann Müller). Το 1940 το DDT πατεντάρεται στην Ελβετία και το 1941 η εταιρεία Geigy ξεκινά την μελέτη της αποτελεσματικότητάς του στις ψείρες του ανθρώπου που είναι φορέας του εξανθηματικού τύφου. Αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Ελβετία για την καταπολέμηση των ψειρών στους Γάλλους πρόσφυγες που κατέφευγαν στην Ελβετία από το 1942. Υπό συνθήκες που δεν είναι ακριβώς γνωστές, η κατασκευή και η χρήση του DDT έγινε γνωστή στους Αμερικανούς και τους Γερμανούς στη διάρκεια του Β' Π.Π. Οι Αμερικανοί δοκίμασαν το DDT για την καταπολέμηση των κουνουπιών Anopheles στη Νότια Ιταλία στα τέλη του 1943, ενώ συνέχιζαν και τις δοκιμές στις ΗΠΑ. Την ίδια εποχή (τέλη 1943) και οι Γερμανοί δοκίμασαν την εντομοκτόνο δράση ενός παράγωγου του DDT στην Αζοφική Θάλασσα. Στα τέλη της γερμανικής κατοχής στη Βόρειο Ελλάδα δοκίμασαν την εντομοκτόνο δράση ενός σκευάσματος (Neocid) με περιεκτικότητα 5% σε DDT, το οποίο έκριναν ως μη αποτελεσματικό. Οι Γερμανοί δοκίμασαν το DDT και σε άλλες κατεχόμενες περιοχές της Ευρώπης, όπως φαίνεται από δημοσιεύσεις του 1944 και 1945. Μετά τον Πόλεμο το DDT δοκιμάστηκε σε πολλές χώρες και αποδείχθηκε η αποτελεσματικότητά του στην καταπολέμηση των κουνουπιών, οπότε και άρχισε να χρησιμοποιείται συστηματικά με ψεκασμούς από αεροπλάνα ή επιγείως. Στην Ελλάδα η συστηματική χρήση του DDT άρχισε από το 1945-46 χάρι στη βοήθεια του Οργανισμού Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA). Ψεκασμοί γίνονταν από την 404 Επιδημιολογική Μονάδα του Αμερικανικού Ναυτικού αλλά και από εδάφους. Από τα πρώτα χρόνια των ψεκασμών μειώθηκε εντυπωσιακά η ελονοσία στην Ελλάδα, η οποία ήταν πάντοτε ενδημική.
Κάμιλα Τζόρτζι

Η Κάμιλα Τζόρτζι (Camila Giorgi, γενν. 30 Δεκεμβρίου 1991) είναι Ιταλίδα αθλήτρια της αντισφαιρίσεως (τένις), που γεννήθηκε στη Ματσεράτα της κεντρικής Ιταλίας. Η ανώτατη θέση που έχει φθάσει ποτέ στην παγκόσμια κατάταξη γυναικών στο απλό είναι το νο. 26, στις 22 Οκτωβρίου 2018.

 Η Κάμιλα θέλησε να αφιερωθεί στην αντισφαίριση από πολύ μικρή ηλικία και αρχικώς προπονήθηκε από τον πατέρα της. Το 2000 πρόσεξε το παιχνίδι της ο σημαντικός Ιταλοαμερικανός προπονητής Νικ Μπολετιέρι και της προσέφερε επτά μήνες δωρεάν προπόνηση. Πέντε χρόνια αργότερα η Τζόρτζι έφθασε μέχρι τους τελικούς δύο διοργανώσεων νέων (Nike Junior Tour και Sey Development Cup), και το 2006 έπαιξε για πρώτη φορά σε επαγγελματικό τουρνουά της σειράς γυναικών της ITF. Κέρδισε ένα τέτοιο τουρνουά για πρώτη φορά το 2009. Συμμετέσχε για πρώτη φορά στο κυρίως ταμπλό σε τουρνουά Grand Slam στο Γουίμπλεντον του 2011, στο οποίο το επόμενο κιόλας έτος έφθασε μέχρι τον 4ο γύρο, όπου έχασε από την Αγκνιέσκα Ραντβάνσκα, νο. 2 στον κόσμο εκείνο το έτος. Το 2013 στο Αμερικανικό Όπεν η Τζόρτζι νίκησε και απέκλεισε την Καρολίν Βοζνιάκι, και έφθασε μέχρι τον 4ο γύρο, όπου ηττήθηκε από τη συμπατριώτισσά της Ρομπέρτα Βίντσι. Τα επόμενα έτη η άνοδός της ανακόπηκε, αν και το 2014 έφθασε για πρώτη φορά σε τελικό τουρνουά της WTA, στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, όπου έχασε από τη Γαλλίδα Αλιζέ Κορνέ, ενώ το 2015 κέρδισε τον πρώτο της τελικό, στο Πρωτάθλημα του Ροσμάλεν της Ολλανδίας, νικώντας την Μπελίντα Μπέντσιτς με 2-0 (7-5, 6-3) και κατακτώντας το τρόπαιο των 43.000 δολαρίων ΗΠΑ. Το 2018 έφθασε στην ανώτατη θέση της σε τουρνουά Grand Slam: τον προημιτελικό γύρο στο Γουίμπλεντον, νικώντας στην πορεία μεταξύ άλλων την Εκατερίνα Μακάροβα. Εκεί ηττήθηκε από τη Σερένα Ουίλιαμς με 2-1 (3-6, 6-3, 6-4). Η Τζόρτζι είναι δεξιόχειρας και χαρακτηρίζεται από επιθετικό στιλ παιχνιδιού και τα πολύ ισχυρά κτυπήματα από την πίσω γραμμή του γηπέδου. Αν και δεν κατέκτησε ποτέ κάποιον σημαντικό τίτλο, έχει νικήσει κορυφαίες τενίστριες (που έχουν φθάσει στο νο. 1 στην παγκόσμια κατάταξη): τις Καρολίν Βοζνιάκι (το 2013), Μαρία Σαράποβα (το 2014) και Βικτόρια Αζαρένκα (το 2014). Οι γονείς της Κάμιλα Τζόρτζι είναι αμφότεροι ιταλικής καταγωγής Αργεντίνοι, που επανεγκαταστάθηκαν στην Ιταλία πριν τη γέννησή της. Μάλιστα ο πατέρας της, ο τενίστας Σέρτζιο Τζόρτζι, έχοντας υπηρετήσει στον στρατό της Αργεντινής το 1982, έλαβε μέρος στον Πόλεμο των Φώκλαντ εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας. Η ίδια είχε δηλώσει ότι θα ήθελε να εκπροσωπούσε την Αργεντινή σε αγώνες εθνικών ομάδων. Η μητέρα της, η Κλαούντια Γκαμπριέλλα Φουλλόνε, είναι σχεδιάστρια μόδας και σχεδιάζει την αμφίεση της κόρης της στους αγώνες της.Οι γονείς της Κάμιλα απέκτησαν τέσσερα τέκνα: Ο μεγαλύτερος αδελφός της Κάμιλα, ο Λέαντρο, σπούδασε ηθοποιία, ο μικρότερός της αδελφός Αμαντέους παίζει ποδόσφαιρο στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Ιταλίας, ενώ η αδελφή της Αντονέλα σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι. Η Τζόρτζι στον ιστότοπο της Ενώσεως Αντισφαιρίσεως Γυναικών Η Τζόρτζι στον ιστότοπο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαιρίσεως
Cross Purposes Live

Cross Purposes Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "I.R.S. Records". Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στις 13 Απριλίου 1994, στην εμφάνιση του συγκροτήματος στο "Hammersmith Apollo" του Λονδίνου κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Cross Purposes". Είναι η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση των Black Sabbath με τον Τόνι Μάρτιν στα φωνητικά και κυκλοφόρησε και σε μορφή βίντεο κασέτας. Τον Δεκέμβριο του 2010 εκδόθηκε σε μορφή DVD μόνο στην Ιαπωνία, από την "Eagle Rock Entertainment".

 1. Time Machine (Iommi, Dio, Butler) - 5:08 2. Children of the Grave (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:25 3. I Witness (Iommi, Martin, Butler) - 5:02 4. Into the Void (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:39 5. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 8:12 6. Psychophobia (Iommi, Martin, Butler) - 3:03 7. The Wizard (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 4:42 8. Cross of Thorns (Iommi, Martin, Butler) - 4:43 9. Sympton of the Universe (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 7:31 10. Headless Cross (Iommi, Martin, Powell) - 5:34 11. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:13 12. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:27 13. Sabbath Bloody Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:11 Το Cross Purposes Live ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τόνι Μάρτιν - φωνητικά Τόνι Αϊόμι - κιθάρα Γκίζερ Μπάτλερ - μπάσο Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα Τζεφ Νίκολς - πλήκτρα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Αρχείο συναυλιών των Black Sabbath
Καντόνιο του Βοσνιακού Πόντρινιε

Το Καντόνιο του Βοσνιακού Πόντρινιε (Bosansko-podrinjski kanton Goražde)) είναι ένα από τα δέκα καντόνια της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, οντότητας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

 Ευρίσκεται εντός του νοτιοανατολικού κεντρικού τμήματος της χώρας, εντός της περιοχής της Άνω Ντρίνα. Η έδρα του καντονιού ευρίσκεται στο Γκόραζντε. Το καντόνιο αποτελείται από τους δήμους του Γκόραζντε, του Πάλε-Πράτσα και της Φότσα-Ουστικόλινα.
Αστέρας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης

Ο Α.Π.Ο. Αστέρας Αμπελοκήπων είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τους Αμπελόκηπους του Δήμου Αμπελοκήπων - Μενεμένης στη Θεσσαλονίκη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1961 και έχει χρώματα το κόκκινο και το μαύρο. Αποτελεί μέλος της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Υψηλότερη διάκριση του συλλόγου είναι οι συμμετοχές του στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής και Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αμπελοκήπων.

 Ο Αστέρας Αμπελοκήπων ιδρύθηκε το 1961. Το 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα Μακεδονίας και ανέβηκε στην Δ' Εθνική, όπου το 1987-88 κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο και την άνοδο στην Γ' Εθνική. Στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας αγωνίστηκε 6 συνεχείς χρονιές, από τη σεζόν 1988-89 μέχρι και τη σεζόν 1993-94, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 1994-95 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική, βιώνοντας έναν ακόμα υποβιβασμό, για το τοπικό πρωτάθλημα της Μακεδονίας. Το 1999 συγχωνεύτηκε με την Α.Ε. Αμπελοκήπων και τους Αετούς Αμπελοκήπων και δημιουργήθηκε ο Α.Σ. Αμπελόκηποι.Το 2003 ο Αστέρας Αμπελοκήπων επανασυστάθηκε και από τη σεζόν 2003-04 εντάχθηκε εκ νέου στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ Μακεδονίας, ξεκινώντας από την Γ' Κατηγορία. Σήμερα αγωνίζεται στη Α’ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
Pegasus 1

Ο Pegasus 1 ή I και πριν την εκτόξευσή του Pegasus A ήταν αμερικανικός δορυφόρος οποίος εκτοξεύτηκε το 1965 για να μελετηθούν οι προσκρούσεις των μικρομετεωρητών σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Ήταν ο πρώτος από τρεις συνολικά δορυφόρους αυτού του τύπου, κατασκευής Fairchild Hiller, που στάλθηκαν στο διάστημα υπό την αιγίδα της NASA.

 Ο Pegasus 1 μετέφερε 1450 kg οργάνων και ήταν προσκολλημένος σε ανώτερο στάδιο πυραύλου S-IV με το οποίο και τέθηκε σε τροχιά. Η ολική μάζα του ήταν 10.297 kg και ήταν εφοδιασμένος με δύο σειρές από πάνελ ανίχνευσης των μικρομετεωρητών και πομποδέκτη για την μετάδοση των δεδομένων. Τα πάνελ ήταν μήκους 29 m και εξοπλισμένα με 116 ανιχνευτές. Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn I από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Η εκτόξευσή του έλαβε χώρα στις 16 Φεβρουαρίου 1965 (14:37:03 UTC). Αφού τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά έλαβε τον κωδικό COSPAR 1965-009A καθώς και τον αριθμό 01085 από τη NORAD. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Pegasus ήταν το δευτερεύον φορτίο της αποστολής AS-103 του προγράμματος Απόλλων.Τα πειραματικά αποτελέσματα μεταδόθηκαν στην Γη μέσω ραδιοκυμάτων. Το σκάφος παρέμεινε λειτουργικό μέχρι τις 29 Αυγούστου 1968, ενώ στην συνέχεια παρέμεινε ανενεργό σε τροχιά μέχρι που αυτή εκφυλίστηκε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 17 Σεπτεμβρίου 1978. Παρόλο που παρουσιάστηκαν διάφορες βλάβες ήσσονος σημασίας, η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία, καλύπτοντας όλους τους στόχους που είχαν τεθεί. Διαστημικές αποστολές το 1965
Λόφος Πιερίας

Ο Λόφος είναι μεγάλος οικισμός του νομού Πιερίας. Από το 1999 έως το 2010 υπαγόταν στο Δήμο Πέτρας, ενώ από την 1η Ιανουαρίου 2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης. Κατά την Απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 1.496 κατοίκους και απέχει από την Κατερίνη 13 χιλιόμετρα. Η καλλιέργεια καπνού και σιταριού αποτελεί την κυριότερη ασχολία των κατοίκων.

 Ο Λόφος και το χωριό Ράχη συγκροτούν τη Δημοτική Κοινότητα Λόφου του Δήμου Κατερίνης, με συνολικό πληθυσμό 1.919 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Από σχολεία, το χωριό έχει ένα διθέσιο νηπιαγωγείο και ένα εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, Κέντρο Υγείας, παιδικό σταθμό και δασικό συνεταιρισμό. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο (πανηγυρίζει στις 23 Απριλίου) και υπάρχει επίσης το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη. Ο Αθλητικός- Μορφωτικός καθώς επίσης και ο Πολιτιστικός Σύλλογος του Λόφου έχουν το όνομα του Γεωργάκη Ολύμπιου, που αγωνίζεται στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Στο Λόφο είναι και η έδρα του ραδιοφωνικού σταθμού "Ράδιο Πιερία 104.2". Πολιτιστικές εκδηλώσεις στο παλιό χωριό (Παλιοζιάζιακος) γίνονται στις 21 Νοεμβρίου, κατά τον εορτασμό των Εισοδίων της Θεοτόκου, στο εκκλησάκι του παλαιού οικισμού. Προσφέρεται φασολάδα και ρέγκα. Ανάμεσα στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο πολιτιστικός σύλλογος είναι και παιδικό θέατρο, παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια με συνοδεία γκάιντας. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Ζιάζιακο ή Ζιάζιακος. Δεν είναι τυχαίο ότι "Ο Ζιάζιακος" είναι και το όνομα του Πολιτιστικού Συλλόγου. Μάλιστα, το χωριό αρχικά βρισκόταν σε ψηλότερο σημείο απ' ό,τι είναι σήμερα και η κυριότερη ασχολία ήταν η κτηνοτροφία. Ο Λόφος, που είχε το όνομα Ζιάζιακος ήταν ένα ενιαίο χωριό με τη Ράχη. Μετά το 1928 ονομάστηκε Λόφος, εξαιτίας του υψομέτρου. Στην περίοδο της Κατοχής, καλλιεργούνταν και καστανιές και μάλιστα υπήρχε καστανοφύλακας, για να μη γίνονται κλοπές και ατασθαλίες. Το 1942 ορίστηκε επικεφαλής της Αυτοδιοίκησης ο Κ. Ίτσιος (1900 - 1986), ο οποίος υπήρξε διαλλακτικός και πέτυχε να μην καλλιεργηθούν και εξαφθούν τα εμφύλια πάθη της περιόδου των μέσων της δεκαετίας του '40. Έτσι, στο Λόφο δεν έγιναν εκτελέσεις πολιτών από τους Γερμανούς σε αντίθεση με άλλα χωριά, όπως ο Κούκος. Αρδευτικά έργα άρχισαν να γίνονται στο χωριό μετά το 1950. Σύμφωνα με στοιχεία της δεκαετίας του '30 ο Λόφος είχε 1 Δημοτικό Σχολείο με 1 δάσκαλο και 118 παιδιά εκείνη την εποχή. Ευάγγελος Φιλόκωστας, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Δημοσιά Λήμνου

Η Δημοσιά υπήρξε αγροτικός οικισμός της τέως κοινότητας Κοντοπουλίου στη ΒΑ Λήμνο. Αναφέρεται από τη βυζαντινή εποχή. Σήμερα είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Κοντοπουλίου του Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.

 Η Δημοσιά βρίσκεται βόρεια του Κοντοπουλίου, λίγο βορειότερα από τον αγροτικό οικισμό Άγιος Αλέξανδρος. Αναφέρεται από το 1415 σε έγγραφο της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους με το όνομα "αι Δημοσίαι". Μεταγενέστερα εγκαταλείφθηκε και ως τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν ακατοίκητη, όπως όλη η περιοχή της ΒΑ Λήμνου, βορείως του Κοντοπουλίου. Το 1858 ο Γερμανός περιηγητής Conze βρήκε καλλιεργημένη στο μεγαλύτερο τμήμα της την πεδιάδα μεταξύ Κοντοπουλίου και ακρωτηρίου Πλάκας αλλά χωρίς κανένα οικισμό. Υπήρχαν μόνο απομονωμένες καλύβες, που οι ντόπιοι αποκαλούσαν τσιφλίκια και όλα τα εδάφη ανήκαν σε κατοίκους του Ανυπάτη και του Κοντοπουλίου. Όταν οι εκτάσεις πέρασαν σε χριστιανούς ιδιοκτήτες, κάποιοι συνοικίστηκαν σε νέους οικισμούς. Ένας από αυτούς ήταν και η Δημοσιά. Για πρώτη φορά σημειώνεται στο χάρτη του Fredrich το 1904. Τα επόμενα χρόνια διατήρησε κάποιο πληθυσμό, με αποτέλεσμα το 1961 να καταγραφεί ως ξεχωριστός οικισμός της τότε κοινότητας Κοντοπουλίου με 15 κατοίκους. Όμως, σύντομα ερήμωσε και το 1981 συγχωνεύθηκε με τον οικισμό Άγιος Αλέξανδρος. Σήμερα κατάλοιπα του οικισμού αποτελούν μερικές μάντρες κτηνοτρόφων και τα ξωκλήσια Άγιος Γεώργιος και Άγιος Δημήτριος. Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986. Cdrom Επαρχείου Λήμνου: "Λήμνος αγαπημένη". Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. "ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.
94 (αριθμός)

Το 94 (ενενήντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 93 και πριν από το 95. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 94:2 = 47, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 94 συμβολίζεται ως XCIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϟΔ΄ ή Ϟδ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 94 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 47 και 94, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 95. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 94 είναι 94 = 2 · 47. Το 94 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 47). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 94 αντιστοιχεί στο πλουτώνιο.
311 Κλαυδία

Η Κλαυδία (Claudia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,89. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Κλαυδία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.

 Η διάμετρος της Κλαυδίας υπολογίσθηκε σε 24,1 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 14,6 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,338 (από δεδομένα του IRAS). Η Κλαυδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 32 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Έστερ Άφουα Οκλόο

Η Έστερ Άφουα Οκλόο (στα αγγλικά Esther Afua Ocloo, επίσης γνωστή σαν «θεία Οκλόο», γεννημένη ως Έστερ Αφούα Νκουλένου (Esther Afua Nkulenu) (Γκάνα, 18 Απριλίου 1919 – 8 Φεβρουαρίου 2002)) ήταν πρωτοπόρος επιχειρηματίας στον τομέα του μικροδανεισμού και φιλάνθρωπος.

 Από το 1936 έως το 1941 σπούδασε με υποτροφία στη Σχολή Αχιμότα (Achimota School). Ξεκίνησε την εμπορική της δραστηριότητα ως πλανόδια μικροπωλητής μαρμελάδας και χυμών σε εφηβική ηλικία και στη συνέχεια έφτιαξε δική της επιχείρηση στον τομέα επεξεργασίας τροφίμων (μαρμελάδας και χυμού πορτοκαλιού) στη Χρυσή Ακτή τροφοδοτώντας τη Σχολή Αχιμότα και την Royal West African Frontier Force (RWAFF) (Βρετανική αποικιακή δύναμη). Έχοντας αυτά τα συμβόλαια συνεργασίας, κατάφερε να πάρει δάνειο και το 1942 ίδρυσε την επιχείρηση με το πατρικό της όνομα, Nkulenu Industries, μια επιχείρηση που συνεχίζει να έχει δραστηριότητα το 2017, παράγοντας μαρμελάδα και κάνοντας εξαγωγές από την Άκκρα της Γκάνα. Με χορηγία της Σχολής Αχιμότα πήγε στην Αγγλία όπου σπούδασε μαγειρική στο Good Housekeeping Institute και ήταν η πρώτη μαύρη που πήρε δίπλωμα μαγειρικής από αυτή τη σχολή. Στη συνέχεια ακολούθησε μάθημα στη συντήρηση φαγητών από το Long Ashton Research Station (κρατικό γεωργικό και κηπευτικό ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ), επιστρέφοντας στη Γκάνα το 1953. Επί τρία έτη (1959 – 1961) υπήρξε η πρώτη πρόεδρος των επιχειρηματιών της Γκάνας, ενώ τη δεκαετία του 1970 ασχολήθηκε με την οικονομική υποστήριξη της γυναίκας σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδρύοντας μαζί με άλλους έναν ανεξάρτητο οικονομικό οργανισμό διεθνούς εμβέλειας (Women’s World Banking, 1976) Ένα χρόνο πριν (1975) κλήθηκε και συμμετείχε στην πρώτη Παγκόσμια Διάσκεψη για τις Γυναίκες στα Ηνωμένα Έθνη. Το 1990 τιμήθηκε με το «Αφρικανικό Βραβείο Ηγεσίας». Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε από την Ευαγγελική Εκκλησία της Γκάνα, από γυναικείους οργανισμούς της χώρας, αναγνωρίσθηκε σαν μια από τις πλέον σημαντικές γυναίκες του 20ου αιώνα και περιλήφθηκε στη σχετική λίστα από βρετανικό εκδοτικό οίκο, κέρδισε πολλές σημαντικές διακρίσεις για την επιχειρηματική της δράση καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Στην προσωπική της ζωή υπήρξε παντρεμένη με τον Στήβεν Οκλόο, με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά. Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου του 2002 από πνευμονία. Η κηδεία της έγινε στην Άκκρα, με δημόσια δαπάνη και η ταφή της στην πόλη που γεννήθηκε, στην Πέκι Ντζάκε.
Φύρερ

Η λέξη Φύρερ (γερμ. Führer, από το ρήμα führen που σημαίνει "άγω" ή "καθοδηγώ") χαρακτηρίζει: ένα άτομο που έχει την ύψιστη θέση σε μια ιεραρχία ενός συγκεκριμένου συστήματος στην κοινωνία, δηλαδή ηγέτης, καθοδηγητής. ένα άτομο που χρησιμοποιεί την ειδική του γνώση για να οδηγήσει ή να καθοδηγήσει. ένα σύγγραμμα που χρησιμεύει για καθοδήγηση, όπως παράδειγμα ένας τουριστικός οδηγός (Reiseführer).

 Παρόλο που ο όρος χρησιμοποιείται στην Γερμανική σε πολλαπλά διαφορετικά επίπεδα, η λέξη Φύρερ είναι αρνητικά βεβαρημένη. Ο λόγος είναι η χρησιμοποίηση της λέξης κατά την περίοδο του εθνικοσοσιαλισμού, όταν ο Αδόλφος Χίτλερ χαρακτηρίστηκε ως «Φύρερ και Καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας» (Führer und Reichskanzler des Deutschen Reiches,φύρερ ουντ ραιχσκάντσλερ ντες Ντόιτσεν Ράιχες) ή «Ντερ Φύρερ» (= Ο Ηγέτης, Der Führer) ή «Ούνσερ Φύρερ» (= Ο Ηγέτης μας, γερμ. Unser Führer). Με αυτή την έννοια η γερμανική αυτή λέξη χρησιμοποιείται και σε άλλες γλώσσες, όπως και στα ελληνικά. Γενικώς αποφεύγεται σήμερα η χρησιμοποίηση αυτής της λέξης στις γερμανόφωνες περιοχές, προς αποφυγή παρεξηγήσεων και ταύτισης με εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες. Αυτό ισχύει ιδίως όταν η λέξη Φύρερ λέγεται χωρίς παραπέρα προσδιορισμό. Έτσι στην θέση της λέξης χρησιμοποιούνται άλλες όπως «Σεφ» (γερμ. Chef), «Μάνατζερ» (γερμ. Manager) ή ακόμα και η αντίστοιχη αγγλική «Λίντερ» (αγγλ. leader, ηγέτης). Ορισμένοι ασκούν κριτική, θεωρώντας υπερβολική την πολιτική αλλαγής λέξεων. Άλλοι δικτάτορες που στα πλαίσια μιας μυθοποίησης προσώπου χαρακτηρίζονται ως «Φύρερ» στην γλώσσα τους ήταν ή είναι οι: Μπενίτο Μουσολίνι (ιταλ.Benito Mussolini), πρώην δικτάτορας της τότε φασιστικής Ιταλίας. Όρος: Ντούτσε (ιταλ. Duce) Φρανθίσκο Φράνκο (ισπαν.Francisco Franco), πρώην δικτάτορας της Ισπανίας. Όρος: Καουντίγιο (ισπαν. Caudillo) Νικολάε Τσαουσέσκου (ρουμ.Νicolae Ceaușescu), πρώην δικτάτορας της Ρουμανίας. Όρος: Κοντουκάτορ (ρουμ. Conducător) Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ (τουρκμ.Saparmyrat Nyýazow), δικτάτορας της Τουρκμενίας. Όρος: Τουρκμενμπασι (τουρκμ. Türkmenbaşy) Κιμ Ίλ-σονγκ (Kim Il-sung), πρώην δικτάτορας της Βόρειας Κορέας. Όρος: Μεγάλος ηγέτης στην Κορεάτικη γλώσσα.
Φώτης Νασιάκος

Ο Φώτης Νασιάκος (1952) είναι Στρατηγός εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας. Διετέλεσε Αρχηγός της ΕΛΑΣ από τις 3 Αυγούστου 2001 ως τις 5 Οκτωβρίου 2004. Λόγω της προετοιμασίας και της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων η θητεία του ξεπέρασε το κανονικό όριο των τριών ετών, με αποτέλεσμα να είναι ο μακροβιότερος Αρχηγός έως τώρα. Ο Νασιάκος συμπεριλαμβάνεται στους πιο επιτυχημένους Αρχηγούς του Σώματος: επί των ημερών του εξαρθρώθηκαν η τρομοκρατική «Επαναστατική» Οργάνωση 17 Νοέμβρη και ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (ΕΛΑ), τα μέτρα ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων λειτούργησαν αποτελεσματικά χωρίς κανένα δυσάρεστο περιστατικό και έγινε στροφή στην αντιμετώπιση της καθημερινής εγκληματικότητας με το θεσμό του αστυνομικού της γειτονιάς.

 Γεννήθηκε στη Ραχούλα Καρδίτσας το 1952 και κατετάγη στην τότε Χωροφυλακή το 1970 για βιοποριστικούς λόγους. Αποφοίτησε πρώτος από τη Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής το 1976, καθώς και από διάφορες Σχολές και σεμινάρια. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Αγγλικής της Σχολής Ξένων Γλωσσών της Ελληνικής Αστυνομίας. Μετεκπαιδεύτηκε στο εξωτερικό και έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς συναντήσεις, για θέματα αστυνομικού ενδιαφέροντος ενώ εκπροσώπησε την Ελληνική Αστυνομία σε διάφορες ομάδες, στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπηρέτησε κυρίως σε μάχιμες υπηρεσίες του Σώματος. Στους βαθμούς του Αστυνομικού Διευθυντή και Ταξιάρχου (1996 - 2000) διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Ειδικών Εγκλημάτων Βίας. Το 2000 προήχθη στο βαθμό του Υποστρατήγου και υπηρέτησε διαδοχικά ως Διευθυντής της Διεύθυνσης Δημόσιας Ασφάλειας και Προϊστάμενος του Κλάδου Ασφάλειας και Τάξης του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Στις 3 Αυγούστου του 2001 τοποθετήθηκε, ύστερα από απόφαση του ΚΥ.ΣΕ.Α., Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας και προήχθη στον βαθμό του Αντιστράτηγου, ως τις 5 Οκτωβρίου του 2004. Βασίλης Λαμπρόπουλος: ΕΛ.ΑΣ.: Το τέλος της «εποχής Νασιάκου» Από τη Χωροφυλακή στην Αντιτρομοκρατική: η πορεία του ως τα ανώτατα κλιμάκια του Σώματος Διατελέσαντες Αρχηγοί, astynomia.gr