IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κραφτ του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν

Ο Κραφτ Κάρολος Αύγουστος, γερμ. Kraft Karl August (2 Ιανουαρίου 1827 - 16 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν. Έγινε στρατηγός στην Πρωσία, αλλά και στρατιωτικός συγγραφέας της γερμανικής αυτοκρατορίας.

 Ήταν γιος του Αδόλφου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν και της Λουίζας, πριγκίπισσας του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Ο πατέρας του Αδόλφου, Φρειδερίκος Λουδοβίκος ήταν ο διοικητής του πρωσικού στρατού στη μάχη της Ιένας το 1806. Ο Κραφτ γεννήθηκε στο Κοσέτσιν της Άνω Σιλεσίας. Μορφώθηκε περιορισμένα λόγω της μεγάλης οικονομικής στενότητας από τη στέρηση των ιδιοκτησιών του Οίκου κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Εστάλη στον πρωσικό στρατό, όπου του ανατέθηκε το πυροβολικό, καθώς ήταν το λιγότερο δαπανηρό τμήμα του στρατού. Εισήλθε στην πρωσική φρουρά πυροβολικού το 1845 και σύντομα ανακάλυψε ότι είχε ασυνήθιστες ικανότητες ως αξιωματικός του πυροβολικού. Στην αρχή οι συνάδελφοί του ενοχλήθηκαν από την παρουσία ενός πρίγκιπα, ώσπου αντιλήφθηκαν ότι εκείνος δεν έκανε χρήση της κοινωνικής του θέσης για να ανελιχθεί. Ο Κραφτ συνήψε το 1880 μοργανατικό γάμο με τη Λουίζα Τιμ. Το ζευγάρι παρέμεινε άτεκνο, ωστόσο υιοθέτησε μία κόρη. Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 8, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, ohne Jahr, pp. 76-79. Bernhard von Poten: Hohenlohe-Ingelfingen, Kraft Prinz zu. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 50, Duncker & Humblot, Leipzig 1905, pp. 444-446.
Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος και συγγραφέας.Γεννήθηκε στα Δίκαια του νομού Έβρου το 1965, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στην Παιδαγωγική ακαδημία στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Εργάστηκε ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε σε αθηναϊκές εφημερίδες και ασχολήθηκε με τη σάτιρα.

 Το 2004 το μυθιστόρημά του με τίτλο "Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου" τιμήθηκε με το Βραβείο καλύτερου έργου μνήμης, στα πλαίσια του 20ού Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας. Το 2007 το μυθιστόρημά του με τίτλο "Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας" τιμήθηκε με βραβείο ελληνικού μυθιστορήματος. Το 2010 το μυθιστόρημά του "Οι κόρες της λησμονιάς" ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών του ΕΚΕΒΙ. Το ίδιο ίσχυσε και για το μυθιστόρημά του "Οι καιροί της μνήμης" το έτος 2012. Έχει δημοσιεύσει δεκαέξι μυθιστορήματα, με πιο πρόσφατα, το βιβλίο "Γυναίκες της μικρής πατρίδας" και το βιβλίο "Λιανοκέρια της μικρής πατρίδας" (εκδόσεις Ψυχογιός, 2018), όπως και τέσσερα μυθιστορήματα για παιδιά και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας.Πρόσθετα έχει ενεργά ασχοληθεί με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Έχει επίσης συγγράψει τα πολιτικά θρίλερ "Sφαγείο Sαλονίκης" (2011), "Μαύρη αυγή" (2013) και "Εντιμότατα λαμόγια" (2017).
Μελάκι

Η Μελάκι (μαλαγασικά: Melaky) είναι μια από τις τέσσερις περιφέρειες της Επαρχίας Μαχατζάνγκα, της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Μαϊντιράνο. Έχει έκταση 38.852 τ.χλμ. και πληθυσμό 175.500 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 4,5 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Μελάκι βρίσκεται δυτικά της Μαδαγασκάρης και νότια της Μαχατζάνγκα. Συνορεύει στα νότια με τη Μενάμπε, στα βορειοανατολικά με την Μποένι, στα κεντρο-ανατολικά με τη Μπετσιμπόκακαι στα νοτιοανατολικά με τη Μπονγκολάβα. Έχει έκταση 38.852 τ.χλμ. Η Μελάκι διαιρείται σε 7 δήμους: 2. Αμπατομαΐντι 4. Αντσαλόβα 8. Μπεσαλάμπι 14. Μαϊντιράνο 19. Μοραφενόμπε Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Πάμπλο Ιγλέσιας Τουριόν

Ο Πάμπλο Μανουέλ Ιγλέσιας Τουριόν, Ph.D. (ισπανικά: Pablo Manuel Iglesias Turrión, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈpaβlo iˈɣlesjas], γενν. 17 Οκτωβρίου 1978) είναι Ισπανός πανεπιστημιακός και πολιτικός, γνωστός ως ο επικεφαλής του ισπανικού κόμματος Ποδέμος (Podemos). Ο Ιγλέσιας είναι λέκτορας Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης.

 Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου το 1978 στη Μαδρίτη. Από την ηλικία των 13 άρχισε να ασχολείται με την αριστερά, διαβάζοντας Καρλ Μαρξ και Βλαντίμιρ Λένιν, ενώ εντάχθηκε και στην κομμουνιστική νεολαία, σε ηλικία 15 ετών. Κατόπιν, εν έτη 2001, έλαβε το πτυχίο του από τη Νομική, αλλά δεν τον ικανοποίησε τελικώς. Έτσι, συνέχισε με άλλο πτυχίο από τις Πολιτικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, καθώς και με διδακτορικό, που το πήρε το 2008, με τη διατριβή του στη συλλογική δράση. Η ακαδημαϊκή του καριέρα και τα επιστημονικά του άρθρα έχουν κερδίσει βραβεία και επαίνους. Από το 2002 και έπειτα έχει δημοσιεύσει πάνω από 30 άρθρα σε ακαδημαϊκά περιοδικά. Οι σπουδές, παρά το νεαρό της ηλικίας, τον οδήγησαν στη θέση του καθηγητή των Πολιτικών Επιστημών, στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Εκτός από τη μελέτη στα βιβλία των Λένιν, Μαρξ, μεγάλο ρόλο, ώστε να ασχοληθεί με την πολιτική έπαιξε, αρχικά η θανατική ποινή, που επιβλήθηκε στον παππού του, επί Φράνκο (η οποία ανακλήθηκε), και δεύτερον οι γονείς του, που ήταν μέλη και δη ενεργά του σοσιαλιστικού κινήματος.Ο Ιγλέσιας έλαβε μέρος σε πολλά κινήματα, παγκόσμιας εμβέλειας, εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Εκτός αυτών, μελέτησε τους Ζαπατίστας, και ίδρυσε διάφορες οργανώσεις, όπως τη Νεολαία χωρίς μέλλον.Τον Ιανουάριο του 2014, μαζί με άλλους ανθρώπους δημιούργησαν το κόμμα Ποδέμος. Με σκοπό να συμμετάσχουν στις Ευρωεκλογές του 2014. Ο Πάμπλο εκλέχτηκε, σε ανοιχτή ψηφοφορία τόσο ως ο επικεφαλής του Ποδέμος, όσο και ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές. Ως μέλος του Ευρωκοινοβουλίου ορκίστηκε: «Ναι, ορκίζομαι μέχρι οι πολίτες της χώρας μου να ανακτήσουν την κυριαρχία τους και τα κοινωνικά τους δικαιώματα». Γενικώς, ο Ιγλέσιας θεωρείται άκρως επικοινωνιακός άνθρωπος, έτσι ασχολείται και με διάφορες εκπομπές στην τηλεόραση. Μάλιστα, παρουσιάζει και μια πολιτική εκπομπή La Tuerka. Επίσης, παρουσιάζει και την εκπομπή Fort Apache. Οι εμφανίσεις του έχουν τόση μεγάλη επιτυχία, ώστε μια τηλεοπτική του συνέντευξη είχε συγκεντρώσει 3.000.000 θεατές. (2015) Διεκδικώντας τη δημοκρατία, εκδόσεις Λιβάνης- Νέα Σύνορα (2015) Τα λέμε Πάμπλο... 11 κριτικά δοκίμια για το Podemos, Συλλογικό, εκδόσεις Ισνάφι Web profesional de Pablo Iglesias (ισπανικά)
Μεγάγωνο

Το μεγάγωνο είναι ένα πολύγωνο με ένα εκατομμύριο πλευρές. Ένα κανονικό μεγάγωνο εκπροσωπείται από το σύμβολο Schläfli {1000000} και μπορεί να κατασκευαστεί ως περικομμένο σχεδόν-κανονικό 500000-γωνο, t{500000}, το οποίο εναλλάσσει δύο τύπους ακμών. Ένα κανονικό μεγάγωνο, ακόμα κι αν σχεδιαζόταν στο μέγεθος της Γης, θα ήταν πολύ δύσκολο να το ξεχωρίσουμε από έναν κύκλο.

 Η κάθε εσωτερική γωνία ενός κανονικού μεγαγώνου είναι 179,99964°. Το εμβαδόν ενός κανονικού μεγαγώνου με πλευρές μήκους a δίνεται από τον τύπο: A = 250000 a 2 cot ⁡ π 1000000 . {\displaystyle A=250000a^{2}\cot {\frac {\pi }{1000000}}.} Η περίμετρος ενός κανονικού μεγαγώνου στον εγγεγραμμένο κύκλο του είναι πολύ κοντά στα 2π: 2000000 sin ⁡ π 1000000 , {\displaystyle 2000000\sin {\frac {\pi }{1000000}},} Αν ορίσουμε έναν κύκλο στο μέγεθος του ισημερινού της Γης, με περιφέρεια 40.075 χιλιόμετρα, τότε μια ακμή μεγαγώνου σε ένα τέτοιο εγγεγραμμένο κύκλο θα είναι στην πραγματικότητα μήκους περίπου 40 μέτρων. Η διαφορά μεταξύ της περιμέτρου του εγγεγραμμένου μεγαγώνου και της περιφέρειας του κύκλου αυτού, ανέρχεται σε μέγεθος μικρότερο από το 1/16 του χιλιοστού.Το κανονικό μεγάγωνο δεν είναι ένα κατασκευάσιμο πολύγωνο, διότι ο αριθμός των πλευρών του, 1000000 = 26 × 56, δεν είναι ούτε μια δύναμη του δύο, ούτε ένα γινόμενο διακριτών πρώτων αριθμών Φερμά. Όπως και το παράδειγμα του χιλιαγώνου του Ρενέ Ντεκάρτ, το ενός εκατομμυρίου πλευρών πολύγωνο έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως η απεικόνιση μιας καλά καθορισμένης έννοιας που δεν μπορεί να γίνει ορατή.Το μεγάγωνο χρησιμοποιείται επίσης ως απεικόνιση της σύγκλισης των κανονικών πολυγώνων σε ένα κύκλο. Ένα μεγάγραμμα είναι ένα αστεροειδές πολύγωνο ενός εκατομμυρίου πλευρών. Υπάρχουν 199,999 κανονικές μορφές του: 500,000 περιπτώσεις -1 (το κυρτό) -100.000 (τα πολλαπλάσια του 5) -250.000 (τα πολλαπλάσια του 2) +50.000 (τα πολλαπλάσια των 2 και 5) = 199,999 περιπτώσειςΟι περιπτώσεις αυτές δίνονται από σύμβολα Schläfli της μορφής {1000000/ν}, όπου ν είναι ένας φυσικός αριθμός μεταξύ του 2 και του 500.000 που είναι πρωταρχικός έως το 1.000.000. Υπάρχουν επίσης 300.000 κανονικά αστεροειδή σχήματα στις υπόλοιπες περιπτώσεις. Χιλιάγωνο Μυριάγωνο
Παγκόσμιο κύπελλο χειροσφαίρισης Ανδρών

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Χειροσφαίρισης αποτελεί σημαντικότατη διοργάνωση με τη συμμετοχή ομάδων από όλο τον κόσμο. Στη διοργάνωση του 2008 στους άνδρες, πρώτευσε η Νορβηγία, νικώντας στον τελικό στις 19 Οκτωβρίου του 2008 τη Δανία, με 30-18 στο Έρχους της Δανίας. Το χάλκινο μετάλλιο κέρδισε η Γαλλία, επικρατώντας της Γερμανίας με 29-33.

 Οι κάτοχοι των μεταλλίων (έτος, χρυσό, αργυρό και χάλκινο μετάλλιο) 1971 Γιουγκοσλαβία Ρουμανία Σοβιετική Ένωση 1974 Γιουγκοσλαβία Πολωνία Γερμανία 1979 Σοβιετική Ένωση Πολωνία Γερμανία 1984 Σοβιετική Ένωση Δανία Γιουγκοσλαβία 1988 Ανατολική Γερμανία Γερμανία Σουηδία 1992 Σουηδία Γιουγκοσλαβία Σουηδία 1996 Σουηδία Ρωσία Γαλλία 1999 Γερμανία Ρωσία Σουηδία 2002 Γαλλία Δανία Γερμανία 2004 Σουηδία Δανία Γαλλία 2006 Κροατία Τυνησία Σουηδία 2008 Νορβηγία Δανία Γαλλία Τελική φάση 2006:Θέσεις 3-4 Σουηδία - Δανία 26-24 Τελικός: Κροατία - Τυνησία 29-29 4-2 στα πέναλτι (στο Malmo) Ελλάδα 8η το 2006. Παγκόσμιο κύπελλο χειροσφαίρισης γυναικών
Mandrake Root

Το Mandrake Root είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple και συμπεριλαμβάνεται στον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Shades of Deep Purple", του οποίου αποτελεί το πέμπτο τραγούδι.

 Κατά βάση, το τραγούδι αποτελείται από σόλο κιθάρας και πλήκτρων, δίνοντας έμφαση στα τύμπανα, παρά το ότι υπάρχουν φωνητικά. Ήταν το πρώτο τραγούδι το οποίο ηχογράφησαν οι Deep Purple, στην πολυετή καριέρα τους και ήταν το κομμάτι με το οποίο έκλειναν τις συναυλίες τους, μέχρι το 1971.Ηχογραφήθηκε στα "Pye's Marble Arch Studios", τον Μάιο του 1968 και η παραγωγή έγινε από τον Ντέρεκ Λώρενς. Παρά το γεγονός ότι η διάρκεια της στούντιο εκτέλεσης του ήταν 6 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα, στις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple αποτελούσε βάση για να αυτοσχεδιάσουν ο Ρίτσι Μπλάκμορ και ο Τζον Λορντ, φτάνοντας σε διάρκεια ακόμη και τα 30 λεπτά. Το Mandrake Root αποτέλεσε κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος από το 1968 όταν και ξεκίνησαν, μέχρι το 1971. Ζωντανά ηχογραφημένοι δίσκοι των Deep Purple στους οποίους συμπεριλαμβάνονται εκτελέσεις του κομματιού, είναι οι εξής: Deep Purple in Concert (1980) Scandinavian Nights (1988) Space Vol 1 & 2 (2001) Inglewood - Live in California (2002) Live in Stockholm (2005) Live in Montreux 69 (2006) Το Mandrake Root ηχογραφήθηκε από την πρώτη γραμμή μελών των Deep Purple. Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή: Ροντ Έβανς - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Νικ Σίμπερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Shades of Deep Purple CD Booklet 2000 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Στίχοι Mandrake Root Αρχειοθετήθηκε 2015-09-05 στο Wayback Machine. Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2
Γκαιτίτης

Ο Γκαιτίτης (αγγλ. goethite) είναι ένυδρο ορυκτό οξείδιο του σιδήρου. Το όνομά του το έλαβε προς τιμήν του Γερμανού ποιητή, συγγραφέα και φιλοσόφου Γιόχαν Βόλφραμ φον Γκαίτε (Johann Wolfgang von Goethe, 1749–1832).

 Είναι εξαιρετικά διαδεδομένο ορυκτό, προερχόμενο από την αποσάθρωση σχεδόν όλων των σιδηρομιγών πρωτογενών ορυκτών σε συνθήκες ύπαρξης σχετικά υψηλών συγκεντρώσεων οξυγόνου, αποτελώντας, παράλληλα, σημαντικό μετάλλευμα σιδήρου. Σχηματίζεται επίσης και ως ίζημα προερχόμενο από ύδατα εμπλουτισμένα σε διαλυτές ενώσεις σιδήρου, όταν αυτά ευρεθούν σε συνθήκες οξείδωσης. Ανευρίσκεται και σε υδροθερμικές φλέβες. Η γαιώδης παραλλαγή του είναι είτε κρυπτοκρυσταλλική είτε άμορφη και ονομάζεται λειμωνίτης (αγγλ. limonite) από την ελληνική λέξη λειμών ( = λιβάδι), επειδή συχνά απαντάται σε υγρά, ελώδη λιβάδια, περιέχει περισσότερο κρυσταλλικό νερό (χημ. τύπος FeO(OH) . H2O) και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη ανά τον κόσμο. Ο λειμωνίτης έχει χρώμα κίτρινο της ώχρας (οπότε αποκαλείται λειμωνιτική ώχρα) ή καστανοκίτρινο και είναι γαιώδης και αλαμπής, ενώ συχνά αποβάφει στο χέρι. Τόσο ο γκετίτης όσο και ο λειμωνίτης αποτελούν σημαντικά μεταλλεύματα σιδήρου. Ο γκετίτης συνδέεται με λεπιδοκροκίτη (με τον οποίο είναι δίμορφος), αιματίτη, σιδηρίτη, σιδηροπυρίτη, πυρολουσίτη, μαγγανίτη και πολλά άλλα ορυκτά που περιέχουν σίδηρο και μαγγάνιο. Ανευρίσκεται σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικές του εμφανίσεις είναι στη Γερμανία (ιδίως στις περιοχές της Βεστφαλίας και της Έσσης, στην Τσεχία, τη Γαλλία, την Κορνουάλλη της Βρετανίας, τις ΗΠΑ και σε πολυάριθμα ακόμη σημεία του πλανήτη. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη Μύκονο (περιοχή Πανόρμου), στην παραλία Απηγανιάς της Τήνου, σχεδόν σε όλα τα μεταλλεία Λαυρίου, στο ορυχείο «Μαυρόλακκος» της Θάσου, την Αλιστράτη Σερρών, στη Μαρώνεια της Κομοτηνής, στη Λευκόπετρα της Ξάνθης και στη Λοκρίδα του Νομού Φθιώτιδος ως συνοδό ορυκτό του βωξίτη στο ορυχείο «Νησί». Τμήμα Γεωλογίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana: Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil: A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills: Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Άγιος Σώστης Τήνου

Ο Άγιος Σώστης είναι οικισμός της Τήνου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Τριαντάρου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Τήνου, της περιφερειακής ενότητας Τήνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τήνου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Σώστης είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Τήνου. Βρίσκεται στον μυχό του όρμου απέναντι από τα νησάκια Βλαντοί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 5 χλμ. περίπου Α. της πρωτεύουσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τριαντάρου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τριαντάρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τήνου. Η εκκλησία του Αγίου Σώστη στη φερώνυμη παραλία Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Τήνος 1:40.000) eetaa.gr
Ελ Καπιτάν

Το Ελ Καπιτάν είναι κάθετος μονολιθικός σχηματισμός στο Γιοσέμιτι, στο βόρειο τμήμα της κοιλάδας Γιοσέμιτι, κοντά στο δυτικό άκρο της. Ο γρανιτένιος μονόλιθος εκτείνεται περίπου 3,000 feet (900 m) από τη βάση προς την κορυφή, κατά μήκος της ψηλότερης όψης του και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για τους αναρριχητές σε όλον τον κόσμο. Ο σχηματισμός ονομάστηκε "Ελ Καπιτάν" από το Τάγμα της Μαριπόζα, όταν εξερεύνησε την κοιλάδα το 1851. Το Ελ Καπιτάν είναι ελεύθερη ισπανική μετάφραση του ονόματος που έδωσαν οι γηγενείς στο σύμπλεγμα, "Το-το-κον ου-λαχ" ή "Το-τοκ-αχ-νου-λαχ". Δεν είναι σαφές αν οι γηγενείς Αμερικανοί αναφέρονταν σε κάποιον ιδιαίτερο φυλετικό αρχηγό, ή απλά εννοούσαν "ο αρχηγός" ή "αρχηγός του βράχου".. Η κορυφή του Ελ Καπιτάν είναι προσεγγίσιμη οδικώς από την κοιλάδα του Γιοσέμιτι, από το μονοπάτι δίπλα στους καταρράκτες του Γιοσέμιτι, με κατεύθυνση δυτικά.

 Το Ελ Καπιτάν από τον ιδιαίτερο τύπο γρανίτη της περιοχής, ηλικίας περίπου 100 mya (εκατομμύρια έτη πριν). Ο ίδιος γρανίτης διαμορφώνει τα περισσότερα βράχινα συμπλέγματα των δυτικών τμημάτων της κοιλάδας του Γιοσέμιτι. Μια χωριστή παρείσδυση of εκρηξιγενούς πετρώματος, ο λευκοκρατικός γρανίτης Ταφτ, σχηματίζει τα ανώτερα τμήματα της όψης του βράχου. Ένα τρίτο εκρηξιγενες πέτρωμα, ο διορίτης, είναι παρόν με παρεισδύσεις και στα δύο είδη γρανίτη, ιδιαίτερα εμφανείς στην περιοχή που βρίσκεται ο Τοίχος της Βόρειας Αμερικής (North America Wall). Μαζί με τους περισσότερους σχηματισμούς της περιοχής το Ελ Καπιτάν διαμορφώθηκε από παγετωνική δράση. Οπωσδήποτε υπήρξαν αρκετές παγετώδεις στη Σιέρα Νεβάδα αλλά η παγετώδης Σέργουϊν, που διήρκεσε από 1.3 mya έως 1 mya, θεωρείται υπεύθυνση για την πλειοψηφία των λίθινων σχηματισμών. Ο γρανίτης του Ελ Καπιτάν δεν έχει σημάδια διάβρωσης, όπως άλλοι σχηματισμοί στην ίδια περιοχή. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με τους περισσότερους σχηματισμούς ο γρανίτης του Ελ Καπιτάν βρίσκεται σε κατάσταση μεγάλης εσωτερικής έντασης εξαιτίας της συμπίεσης που τον έφερε στην επιφάνεια. Τέτοιου είδους δυνάμεις συνεισφέρουν στη δημιουργία χαρακτηριστικών σχισμών όπως η Texas Flake (Φολίδα του Τέξας), ένα μεγάλο μπλοκ γρανίτη που αποχωρίζεται αργά από τον κύριο βράχο, περίπου στα μισά της διαδρομής προς την κορυφή. «Yosemite - Long Hard Free Climbs». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2011. A list of long free climbs in Yosemite, including on El Capitan.
Ζαχαρίας Χατζηϊωάννου

Ο Ζαχαρίας Χατζηϊωάννου (1911 - 18 Φεβρουαρίου 1981), του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Πέλλας. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία και είχαν παιδιά.

 Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πέλλας με την ΕΠΕΚ στις 26 Νοεμβρίου 1950, μετά τον θάνατο του βουλευτή Γρηγορίου Τηλικίδη.Απεβίωσε σε ηλικία 70 ετών στις 18 Φεβρουαρίου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ναό της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Καλή της Σκύδρας.
Βούλις

Η Βούλις ή Βούλιδα ήταν παραθαλάσσια πόλη της αρχαίας Φωκίδας στον όρμο της Ζάλτσας, του αρχαίου μυχού στα βόρεια παράλια του Κορινθιακού κόλπου,χτισμένη πάνω σ΄ένα απόκρημνο βράχο περίπου 1500 μέτρα από την ακρογιαλιά. Σήμερα η περιοχή αυτή ανήκει στον Νομό Βοιωτίας και συγκεκριμένα στο Δ.δ. Αγίας Άννας του ΔήμουΛεβαδέων

 Τα μόνα ιστορικά στοιχεία για την Βούλιδα είναι αυτά που αναφέρει ο αρχαίος περιηγητής Παυσανίας όταν την επισκέφτηκε με καράβι από την Αντίκυρα , ότι στα σύνορα της Φωκίδας με την Βοιωτία υπήρχε η πόλης Βούλιδα που πήρε το όνομα της από τον αρχηγό της αποικίας Βούλωνα. Οι δωρικής καταγωγής κάτοικοι της Βούλιδας δεν ανήκαν ούτε στο κοινό των Βοιωτών αλλά ούτε και στο κοινό των Φωκαέων, αναγκάστηκαν όμως από τον Φιλόμηλο όταν άρχισε ο τρίτος ιερός πόλεμος να συμμετάσχουν στο κοινό των Φωκέων και να πολεμήσουν κατά των Θηβαίων. Η πόλις δεν είχε αξιόλογες κατασκευές, οι κάτοικοι της ήσαν οι περισσότεροι ψαράδες οστράκων πορφύρας και βγάζουν από αυτά την βαφή πορφύρα , υπήρχαν δύο ξύλινα αγάλματα της θεάς Άρτεμης και του Διόνυσου και τιμούσαν τον Θεό Μέγιστο. Στην περιοχή δεν έχουν γίνει ανασκαφές και δεν είναι γνωστό πότε οι κάτοικοί της την εγκατέλειψαν. Παυσανία « Φωκικά » 37,2. [1] Ευθύμιος Δάλκας « Λειβαδιά Β, Ιστορικοί περίπατοι στα Δυτικά της» - 1983, σελ.129 και 130.
Ιωάννης Μαυρίκιος του Νάσσαου-Ζίγκεν

Ο Ιωάννης Μαυρίκιος ο Βραζιλιανός, γερμ. Johann-Moritz, ολλανδ. Johan-Maurits (17 Ιουνίου 1605 - 20 Δεκεμβρίου 1679) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης (ως το 1674) και μετά πρίγκιπας του Νάσσαου-Ζίγκεν, κυβερνήτης της Ολλανδικής Βραζιλίας και μέγας Μάγιστρος του Τάγματος των Ιωαννιτών του Βρανδεμβούργου.

 Γεννήθηκε στο Ντίλενμπουργκ και ήταν ο πέμπτος γιος του Ιωάννη Ζ΄, κόμη του Νάσσαου-Ζίγκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ. Εισήλθε στον Ολλανδικό στρατό σε μικρή ηλικία, το 1621. Διακρίθηκε στις εκστρατείες του εξαδέλφου του πατέρα του Φρειδερίκου Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης. Το 1626 έγινε λοχαγός. Τρία χρόνια αργότερα συμμετείχε στην κατάληψη του Ντεν Μπος. Το 1636 κατέκτησε ένα κάστρο στο Σένκενσανς. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "John Maurice of Nassau". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. Appletons' Cyclopaedia of American Biography, 1900: "Nassau-Siegen, John Maurice, Prince of".
Έντουαρντ Βέρνον

Ο Ναύαρχος Έντουαρντ Βέρνον (12 Νοεμβρίου 1684 - 30 Οκτωβρίου 1757) ήταν βρετανός ναυτικός αξιωματικός. Είχε μια μακρά και ξεχωριστή καριέρα, ανερχόμενη στην τάξη ναυάρχου μετά από 39 χρόνια υπηρεσίας. Ως αντιναύαρχος κατά τη διάρκεια του πολέμου του αυτιού του Τζένκινς, το 1739 ήταν υπεύθυνος για τη κατάληψη του Πόρτο Μπέλο. Ωστόσο, η αργότερα αμφίβια λειτουργία του ενάντια στην Καρθαγένα της Ινδιάδας υπέστη σοβαρή ήττα. Ο Βερνόν επίσης υπηρέτησε τρεις φορές ως βουλευτής και μίλησε για τα ναυτικά θέματα στο Κοινοβούλιο, κάνοντάς τον αμφιλεγόμενο.

 Γεννημένος στο Ουέστμινστερ του Λονδίνου, ο Έντουαρντ ήταν ο δεύτερος γιος του Τζέιμς Βέρνον, υπουργός Εξωτερικών του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας. Ο Έντουαρντ είχε έναν άλλο αδελφό, τον Τζέιμς, ο οποίος έγινε βρετανός απεσταλμένος στη Δανία και υπηρέτησε ως βουλευτής και υπάλληλος του Ιδιωτικού Συμβουλίου. Ο Βέρνον παρακολούθησε σύντομα τη Σχολή του Ουέστμινστερ και στη συνέχεια προσχώρησε στο Βασιλικό Ναυτικό στις 10 Μαΐου 1700 ως εθελοντής στο καράβι HMS Shrewsbury. Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Έντουαρντ έρχεται έντονα σε αντίθεση με τον κανόνα των βασιλικών αξιωματικών του Ναυτικού της εποχής του, οι περισσότεροι από τους οποίους έλαβαν στοιχειώδη εκπαίδευση πριν αποσταλούν στη θάλασσα σε ηλικία περίπου δώδεκα. Ο Έντουαρντ συμμετείχε σε 2 πολέμους, στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701 - 1712) και στον Πόλεμο του αυτιού του Τζέκινς (1739 - 1742), πήρε μέρος σε 6 μάχες, από τις οποίες νίκησε τις 4. Σιγά σιγά ανέβαινε ναυτικούς βαθμούς. Μέσα σε 6 χρόνια υπηρεσίας έφτασε στον βαθμό του Πλοίαρχου (1706), πιο μετά έγινε Αρχιπλοίαρχος και πολύ αργότερα Ναύαρχος (1739). Όταν το ναυαρχείο αρνήθηκε να του χορηγήσει το καθεστώς αρχηγού, ζήτησε παραίτηση τον Δεκέμβριο του 1745. Η ναυτική καριέρα του Έντουαρντ είχε, ωστόσο, ένα αμφιλεγόμενο τέλος. Έγραψε δύο φυλλάδια για τις διαφωνίες του με το Ναυαρχείο. Ο πρώτος είχε τίτλο "Ένα δείγμα γυμνής αλήθειας από έναν βρετανό ναύτη" και το δεύτερο "Ορισμένες εποχιακές συμβουλές από έναν ειλικρινή ναύτη". Ως αποτέλεσμα, το Ναυαρχείο έφερε το θέμα στον βασιλιά Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος συνέστησε να αφαιρεθεί το όνομά του από τον κατάλογο σημαίας ναυτικού. Απολύθηκε στις 11 Απριλίου 1746. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζορτζ Ουάσινγκτον, Λοουρενσε Ουάσινγκτον, υπηρέτησε στη ναυαρχίδα του Βέρνον, HMS Princess Caroline και ως αρχηγός της Royal Marines το 1741. Ονόμασε ένα βουνό στην Βιρτζίνια Βέρνον, προς τιμήν του πρώην διοικητή του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Edward Vernon στο Wikimedia Commons
Έπανδρος της Ινδίας

Ο Έπανδρος (Αρχ. Ελληνικά: Ἔπανδρος) ήταν ένας από τους Ινδο-Έλληνες βασιλείς. Μπορεί να ήταν συγγενής του Μενάνδρου Α΄ και οι θέσεις εύρεσης των νομισμάτων του φαίνεται να δείχνουν ότι κυβερνούσε στην περιοχή της δυτ. Πενταποταμίας (Παντζάμπ).

 Από τους νομισματολόγους, ο Όσ. Μποπεαράχχι χρονολογεί τον Έπανδρο στο π. 95–90 π.Χ. και R.C. Senior στο π. 80 π.Χ. Η έλλειψη των νομισμάτων του δείχνει ότι η βασιλεία του ήταν σύντομη ή ότι η επικράτειά του ήταν περιορισμένη (ή και τα δύο). Οι αργυρές δραχμές του Επάνδρου απεικονίζουν στην εμπρόσθια όψη τον βασιλιά με διάδημα (ταινία νικητή) και στην οπίσθια όψη μαχόμενη Αθηνά, που ήταν ο τύπος των νομισμάτων του Μενάνδρου Α΄. Ο Έπανδρος πιθανότατα ισχυριζόταν καταγωγή από αυτόν τον σημαντικό βασιλιά, αλλά το επίθετό του Νικηφόρος ήταν μοναδικό για τους βασιλείς, που χρησιμοποίησαν αυτή την οπίσθια όψη στα νομίσματά τους: ο τίτλος τους ήταν συνήθως Σωτήρ. Δεν έκοψε μονόγλωσσα (στα Ελληνικά) νομίσματα στον τύπο των Αττικών. Ο Έπανδρος σημάδευσε τα μονογράμματά του επάνω σε νομίσματα των Στράτωνος Α΄ και Φιλοξένου. Ελληνο-βακτριανό βασίλειο Σελευκιδική Αυτοκρατορία Ελληνοβουδισμός Ινδο-Σκύθες Ινδο-Παρθικό Βασίλειο Kushan Empire Οι Έλληνες στη Βακτρία και την Ινδία, WW Tarn, Cambridge University Press. Νομίσματα του Epander Le Roi Epandre le Victorieux
Πλώρα Ηρακλείου

Η Πλώρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου.Βρίσκεται στη βόρειες υπώρειες των Αστερουσίων σε υψόμετρο 180 μέτρα στο 53ο χιλιόμετρο προς Λέντα.

 Το όνομα είναι όπως φαίνεται το ίδιο με την αρχαία πόλη Πυλωρός, της οποίας τα ερείπια είναι στα δυτικά του χωριού. Το 1583 αναφέρεται με 167 κατοίκους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 217 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και κυρίως με την ελαιοκομία. Στην περιοχή του χωριού βρίσκονται ελαιόδεντρα πελώρια δέντρα και το λάδι αποτελεί το βασικό προϊόν. Έπειτα από την κατασκευή αρδευτικού φράγματος στον Πλωριανό ποταμό εξασφαλίστηκε η καλλιέργεια εσπεριδοειδών. Στην Πλώρα βρίσκονται οι ναοί του Δεσπότη Χριστού και του Ευαγγελισμού. Υπάρχουν επίσης τα εξωκλήσια του Αγίου Αντωνίου, ο Άγιος Γεώργιος ο Καλαμιάρης, παλαιά τοιχογραφημένα και ο Άγιος Παντελεήμων. Κοινότητα Πλώρας Το Ηράκλειο και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου.
Βόλα Γκουουόφσκα

Η Βόλα Γκουουόφσκα (πολωνικά: Wola Gułowska) είναι χωριό της Γκμίνα Αντάμουφ του Πόβιατ Γουούκουφ, στο Βοεβοδάτο Λούμπλιν της ανατολικής Πολωνίας. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Αντάμουφ, 27 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γουούκουφ και 57 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λούμπλιν. Έχει πληθυσμό 328 κατοίκους. Η Βόλα Γκουουόφσκα βρίσκεται στο ποταμό Τσάρνα, έναν μικρό παραπόταμο του ποταμού Τισμιενίτσα. Η κοιλάδα του ποταμού Τσάρνα είναι ένα αξιοσημείωτο γεωγραφικό χαρακτηριστικό του χωριού. Το χωριό διαθέτει μια μπαρόκ Εκκλησία της Επίσκεψης και ένα μουσείο της Μάχης του Κοτσκ (1939).

 Ιστορικά, η Βόλα Γκουουόφσκα ανήκει στη Γη Στενζίτσα στο Βοεβοδάτο Σαντόμιες. Η παλαιότερη αναφορά στη Βόλα Γκουουόφσκα είναι από το 1508, όταν αναφέρθηκε σε ένα αρχείο δίπλα στο Γκούουουφ. Τα αρχεία δείχνουν ότι το 1509, μαζί με τον Αν΄ταμουφ, ανήκε στην ενορία του Βοϊτσιέσκουφ. Το 1545, ο Χιερόνιμ Ρουσιέτσκι, ο σημαιοφόρος του Σαντόμιες, έχτισε ένα ξύλινο παρεκκλήσι και πλήρωσε για τη συντήρηση ενός ιερέα στο χωριό. Το 1633. ο Λούντβικ Κρασίνσκι, κληρονόμος της τοπικής περιουσίας, αποφάσισε να ιδρύσει ένα μοναστήρι Καρμελιτών και να χτίσει μια νέα εκκλησία δίπλα στο παλιό ξύλινο παρεκκλήσι. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε και ο ναός καθαγιάστηκε το 1782. Στις 11 Απριλίου 1869 ο ναός έγινε έδρα νέας ενορίας.Από τις 3 έως τις 5 Οκτωβρίου 1939, η Βόλα Γκουουόφσκα ήταν ο τόπος μιας από τις μικρότερες μάχες που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια της Μάχης του Κοτσκ. Πολωνοί στρατιώτες πολέμησαν ενάντια στα γερμανικά στρατεύματα κοντά στο νεκροταφείο του χωριού και σε ένα τοπικό αεροδρόμιο. Μετά τον πόλεμο χτίστηκε στο χωριό ιερό και μουσείο αφιερωμένο στη μάχη. Μεταξύ των ετών 1975 και 1998 η περιοχή ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Σιέντλτσε.
Το Ξύπνημα του Τρόμου

Το Ξύπνημα του Τρόμου (αγγλικά: Raptor) γνωστό και ως Καρνόσαυρος 4 είναι μια απευθείας- σε- βίντεο ταινία τρόμου του 2001 σε σκηνοθεσία Τζιμ Γουινόρσκι. Επαναχρησιμοποιεί συχνά stock footage (σκηνές) από τις τρεις προηγούμενες ταινίες Carnosaur και ακολουθεί την ίδια πλοκή των κλωνοποιημένων δεινοσαύρων οι οποίοι σπέρνουν τον τρόμο.

 Όταν μια σειρά από ανεξήγητες και πολύ αιματηρές επιθέσεις ζώων χτυπά την κοινότητά του, ο σερίφης Τζιμ Τάνερ και η βοηθός του Μπάρμπαρα προσπαθούν να μάθουν περί τίνος πρόκειται. Και έτσι βρίσκουν τον Δρ. Χάιντ, έναν πρώην στρατιωτικό ερευνητή του οποίου η κρατική χρηματοδότηση για ένα έργο κλωνοποίησης δεινοσαύρων σταμάτησε. Όταν το Πεντάγωνο ανακαλύπτει ότι ο Χάιντ έχει λάβει ξένη υποστήριξη για να συνεχίσει τα πειράματά του, στέλνουν ειδικές ομάδες για να σώσουν τον Τάνερ, τη Μπάρμπαρα καθώς και να σταματήσουν τον Χάιντ και τους μεταλλαγμένους δεινόσαυρους. Έρικ Ρόμπερτς ως Τζιμ Τάνερ Κόρμπιν Μπέρνσεν ως Δρ. Χάιντ Μελίσσα Μπρασελέ ως Μπάρμπαρα Φίλιπς Τιμ Άμπελ ως Κάπτεν Κόνελι Γίλιαμ Μονρό ως Κάπτεν Γιόρκ Χάρισον Πέιτζ ως Αναπληρωτής Μπεν Γκλόβερ Φρανκ Νόβακ ως Λάιλ Σελ Όπως και οι προηγούμενες ταινίες Carnosaur, το Raptor έλαβε γενικά αρνητικές κριτικές. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 2,5/10 καθώς και μια "Rotten" (σάπια) βαθμολογία στο Rotten Tomatoes των 23%. Σε πολλές σκηνές στην ταινία η τοποθεσία των γεγονότων αλλάζει από το ένα μέρος στο άλλο σε εντελώς διαφορετικό μέρος. Ακόμη και στην ίδια σκηνή η θέση μπορεί να αλλάξει μεταξύ των λήψεων. Αυτό συμβαίνει επειδή η ταινία παίρνει τις περισσότερες σκηνές της από άλλες ταινίες. Στην αρχική σκηνή το Τζιπ έχει πλαστικά παράθυρα. Ωστόσο, όταν η αστυνομία ερευνήσει το τζιπ τότε τα παράθυρα είναι γυάλινα. Raptor στο Rotten Tomatoes Raptor στο Allmovie
Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ

Ο Μαουμούν Αμπντούλ Γκαγιούμ είναι πολιτικός από τις Μαλδίβες, πρόεδρος της χώρας από το 1978 έως το 2008 και ένας από τους μακροβιότερους στην εξουσία ηγέτες στον κόσμο. Κατέχει το ρεκόρ του κυβερνητικού νεποτισμού, με συνολικά 11 μέλη της οικογενείας του σε υπουργικές θέσεις. Έχει 4 παιδιά και 3 εγγόνια.

 Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου του 1937. Εξελέγη Πρόεδρος στις 11 Νοεμβρίου του 1978. Τον Οκτώβριο του 2003 επανεξελέγη για 6η συνεχή επταετή θητεία, με ποσοστό 90,28% των ψήφων. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος, επιλεγμένος από την Εθνοσυνέλευση (ή Majlis). Οι εκλογές διεξάγονται με τη μορφή δημοψηφίσματος. Ο Γκαγιούμ έχει γίνει δέκτης έντονων επικρίσεων για την αυταρχική του διακυβέρνηση.Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, οι πολιτικοί κρατούμενοι συχνά εξορίζονται σε απομακρυσμένες ατόλες. Επί μακρόν, ο Γκαγιούμ ήταν επίσης Υπουργός Αμύνης και Οικονομικών, μέχρι την πρώτη Σεπτεμβρίου του 2004, οπότε και παρέδωσε τα αξιώματα αυτά, υποκύπτοντας στη διεθνή κριτική. Στις 8 Ιανουαρίου του 2008 ο Γκαγιούμ διέφυγε από εναντίον του δολοφονική απόπειρα . Στις 8 Οκτωβρίου του 2008 διεξήχθησαν οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της χώρας με δημοκρατικό σύστημα και τη συμμετοχή περισσοτέρων του ενός υποψηφίων. Οι εκλογές θεωρήθηκαν δοκιμασία για το καθεστώς του Γκαγιούμ, ο οποίος διεκδικούσε ξανά το αξίωμα του προέδρου.. Ένας από τους 5 ακόμα υποψηφίους , ο πρώην πολιτικός κρατούμενος, Μοχάμεντ Νασίντ από το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων, ήρθε δεύτερος στον πρώτο γύρο των εκλογών και αναμετρήθηκε με τον Γκαγιούμ σε δεύτερο γύρο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα (40% έλαβε ο Γκαγιούμ και 26 ο Νασίντ). Ο δεύτερος γύρος των εκλογών πραγματοποιήθηκε στις 28 Οκτωβρίου και είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του Μοχάμεντ Νασίντ. Ο Γκαγιούμ απέτυχε να επανεκλεγεί για έβδομη φορά και έτσι η επί 30 συνεχή έτη διακυβέρνησή του έλαβε τέλος. A Man for All Islands, του Royston Ellis - ISBN 981-204-852-9 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maumoon Abdul Gayoom στο Wikimedia Commons
Χαρίλαος Τζαμακλής

Ο Χαρίλαος Τζαμακλής (γεννήθηκε στην Κατερίνη στις 14 Φεβρουαρίου 1954) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Μεταξύ άλλων, έχει διατελέσει πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της γενέτειράς του και είναι ιδρυτικό μέλος της Κινηματογραφικής Λέσχης Κατερίνης.

 Γεννήθηκε στην Κατερίνη και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ από το 1973 ως το 1978. Είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, έγγαμος και έχει 3 αγόρια. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κατερίνης από το 2004 ως το 2011. Από νεαρή ηλικία μετέχει στα κοινωνικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα στην Κατερίνη. Στα μέσα της δεκαετίας του ' 70 δραστηριοποιήθηκε στην αριστερή οργάνωση ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και το 1979 στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήταν ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και αργότερα μέλος και γραμματέας της ΝΕ Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει δώσει το παρών σε διαμαρτυρίες και εθελοντικές δράσεις όπως το συμβολικό άνοιγμα των διοδίων της Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 2015. Έχει ζητήσει την ίδρυση Διοικητικού Πρωτοδικείου στην Κατερίνη. Το καλοκαίρι του 2015 με επιστολή του προς του δημάρχους και στα δημοτικά συμβούλια της Πιερίας, υπέβαλε πρόταση-προτροπή για να αιτηθούν το χαρακτηρισμό ως Μαρτυρικών Πόλεων και ως Μαρτυρικών Χωριών πόλεων και χωριών του Νομού Πιερίας για τα δεινά που υπέστησαν την περίοδο της Κατοχής (1941-1944). Στις εκλογές του 2015 εξελέγη με το ΣΥΡΙΖΑ βουλευτής Πιερίας λαμβάνοντας 6.060 ψήφους.
Γιάρνο Τρούλι

Ο Γιάρνο Τρούλι(γεν. στις 13 Ιουλίου του 1974 στην Πεσκάρα) είναι Ιταλός πρώην οδηγός της Φόρμουλα 1. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα από το 1997 μέχρι το 2011. Η μοναδική νίκη που πέτυχε ήταν στο Γκραν Πρι του Μονακό το 2004.

 Γεννήθηκε στην Πεσκάρα στις 13 Ιουλίου του 1974. Οι γονείς του οι οποίοι ήταν φανατικοί οπαδοί των μηχανοκίνητων σπορ, του έδωσαν το όνομα Γιάρνο γιατί ήθελαν να τιμήσουν το Φινλανδό οδηγό αγώνων Μοτοκρός Γιάρνο Σαάρινεν ο οποίος σκοτώθηκε στη Μόντσα στις 20 Μαΐου του 1973. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα καρτ. Το 1997 εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Μινάρντι. Ακολούθησαν οι ομάδες Προστ Γκραν Πρι, Ρενό Φόρμουλα 1, Τογιότα Φόρμουλα 1 και Τιμ Λότους. Όταν στο τέλος του Πρωταθλήματος του 2011 ο αγωνιστικός διευθυντής της Τιμ Λότους Τόνι Φερνάντες του είπε πως την επόμενη σεζόν δε θα είχε θέση οδηγού στην ομάδα επειδή η ομάδα θα άλλαζε όνομα και αυτό σήμαινε πως θα ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο, αποφάσισε να αποχωρήσει εντελώς από το σπορ για να ασχοληθεί με άλλα πράγματα.
Atzat Nefesh

Η Atzat Nefesh (εβραϊκά: עצת נפש, συμβουλή της ψυχής) είναι ορθόδοξη ιουδαϊστική οργάνωση θεραπείας μετατροπής με έδρα το Ισραήλ, η οποία προωθεί την μεταβολή του σεξουαλικού προσανατολισμού.

 Η Atzat Nefesh ιδρύθηκε το 2001 από τον ραβίνο Σλόμο Αβινέρ. Απευθύνεται, συγκεκριμένα, σε άτομα τα οποία φέρουν βαρέως την εκ μέρους τους πρακτική του αυνανισμού, της ομοφυλοφιλίας και της πορνογραφίας ή της πορνείας. Ισχυρίζεται, επίσης, πως είναι σε θέση να θεραπεύσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Η συγκεκριμένη οργάνωση διαθέτει ομάδες υποστήριξης, καθώς και μία τηλεφωνική πράσινη γραμμή, των οποίων υπεύθυνοι είναι εθελοντές οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι στην γιεσιβά. Οργανώνει, επίσης, εργαστήρια διάρκειας τριών ημερών κατά την διάρκεια των οποίων ο κόσμος έχει την δυνατότητα να εξερευνήσει την αρσενικότητά του. Στην συνέχεια, η οργάνωση τους παραπέμπει προς φερόμενους ως θεραπευτές οι οποίοι χρησιμοποιούν την θεραπεία μετατροπής. Τον Οκτώβριο του 2014, η Υπουργός Υγείας του Ισραήλ, Γιαέλ Γκερμάν, υιοθέτησε την διακήρυξη των βασικών αρχών της Israel Psychological Association, η οποία απαγορεύει την χρήση θεραπειών μετατροπής, ενώ, ταυτόχρονα, προειδοποίησε τους πολίτες ενάντια σε παρόμοιες θεραπείες. Ο Σλόμο Αβινέρ, ως απάντηση, δήλωσε πως η οργάνωση θα συνέχιζε την δράση της παρά την αντίθετη άποψη της Υπουργού Υγείας. Τον Μάρτιο του 2015, ο Ισραηλινός μπλόγκερ και γκέι ακτιβιστής Νατάν Αζουλάι πραγματοποίησε έρευνα αποδεχόμενος «θεραπεία» εντός της Atzat Nefesh, ενώ, στην συνέχεια, δημοσίευσε το ρεπορτάζ του στην ιστοσελίδα Mako. Εντός του συγκεκριμένου ρεπορτάζ, αναφέρει πως η οργάνωση εξακολουθεί να στέλνει τον κόσμο προς «θεραπευτές» οι οποίοι ήσαν ανεκπαίδευτοι ή δεν είχαν ουδεμία σχέση με τον χώρο της υγείας. Κατόπιν του συγκεκριμένου δημοσιεύματος, ο μπλόγκερ βρήκε στον τοίχο της κατοικίας του απειλιτικό μήνυμα το οποίο ανέφερε: «Αδερφή, θα σε σκοτώσουμε».
Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο

Ο Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο (Juan Antonio San Epifanio, γεννήθηκε 12 Ιουνίου 1959), ή "Έπι" όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά, είναι πρώην διεθνής Ισπανός καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζονταν στη θέση του σμολ φόργουορντ, ένας από τους σπουδαιότερους περιφερειακούς παίκτες που ανέδειξε το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι μέλος του FIBA Hall of Fame.

 Ξεκίνησε το μπάσκετ σε ηλικία 14 ετών στο σύλλογο CN Helios της γεννέτειράς του, στην 3η κατηγορία Ισπανίας. Το 1979 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα και έκτοτε καθιερώθηκε. Ο Σαν Επιφάνιο αγωνίστηκε σε συλλογικό επίπεδο με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα για 16 χρόνια, ενώ το 1984 ανακηρύχθηκε Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς ("Mister Europa"). Κατέχει το απόλυτο ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική ομάδα της Ισπανίας, με 239 παρουσίες, σε χρονική διάρκεια περισσότερη από 15 έτη. Είναι, ως εκ τούτου, ο μοναδικός Ισπανός διεθνής που έλαβε μέρος σε 4 συνεχόμενα Ολυμπιακά Τουρνούα Μπάσκετ, από το 1980 στη Μόσχα έως και το 1992 στη Βαρκελώνη. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακοί Αγώνες του Λος Άντζελες (1984), το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983 στη Ναντ και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1991. Με 889 πόντους (52 αγώνες) είναι 7ος καλύτερος σκόρερ σε τελική φάση Ευρωπαϊκών Πρωταθλήματων.Με τη Μπαρτσελόνα ήταν 3 φορές φιναλίστ σε Τελικούς της Ευρωλίγκας (1984, 1990, 1991), δύο φορές νικητής στο Κύπελλο Σαπόρτα (1985 και 1986) μία φορά κάτοχος του Κυπέλλου Κόρατς (1987), 7 φορές πρωταθλητής Ισπανίας (1981, 1983, 1987, 1988, 1989, 1990 και 1994) και 10 φορές Κυπελλούχος (1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1987, 1988, 1991 και 1994). Το 1985 κέρδισε το παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων.Το ατομικό του ρεκόρ (54 πόντοι) σε αγώνα εναντίον της Ζουβεντού Μπανταλόνα από τις αρχές της δεκαετίας του '80 είναι η δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στο Ισπανικό Πρωτάθλημα. Στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης του έγινε η μεγάλη τιμή να μεταφέρει τελευταίος την ιερή δάδα, πριν εκείνη δοθεί στον τοξοβόλο Αντόνιο Ρεμπόλο, που την εξακόντησε ανάβοντας την Ολυμπιακή Φλόγα στο βωμό του Σταδίου.Τερμάτισε τη σπουδαία σταδιοδρομία του στις 25 Μαΐου του 1995, σε ηλικία 35 ετών. Το 2008 συμπεριλήφθηκε στους 50 Σπουδαιότερους Συνεισφέροντες της Ευρωλίγκα. Από το 2007 είναι σχολιαστής καλαθόσφαιρας, στο ισπανικό κανάλι Canal+. Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
That One Night: Live in Buenos Aires

Το That One Night: Live in Buenos Aires είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου χέβι μέταλ συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και DVD, τον Σεπτέμβριο του 2007 μέσω της "Image Entertainment". Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 2005 στο "Obras Sanitarias Stadium" του Μπουένος Άιρες, στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του "The System Has Failed". Οι κριτικές ήταν θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,0 και το "Metal Archives" 84%. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε ενώ το συγκρότημα βρισκόταν σε περιοδεία για την προώθηση του "United Abominations", βοηθώντας στην εμπορική άνοδο του συγκροτήματος.

 CD 1 1. Jet Intro - 0:35 2. Blackmail the Universe (Mustaine) - 4:08 3. Set the World Afire (Mustaine) - 5:27 4. Skin O' My Teeth (Mustaine) - 3:22 5. Wake Up Dead (Mustaine) - 3:35 6. In My Darkest Hour (Mustaine, Ellefson) - 6:07 7. Die Dead Enough (Mustaine) - 3:55 8. She-Wolf (Mustaine) - 3:31 9. Reckoning Day (Mustaine, Ellefson, Friedman) - 4:39 10. À Tout le Monde (Mustaine) - 4:28 11. Angry Again (Mustaine) - 3:36 CD 1 12. Hangar 18 (Mustaine) - 5:06 13. Return to Hangar (Mustaine) - 3:51 14. I'll Be There (Mustaine, Friedman, Prager) - 5:36 15. Tornado of Souls (Mustaine, Ellefson) - 5:22 16. Trust (Mustaine, Friedman) - 6:00 17. Something That I'm Not (Mustaine) - 4:46 18. Kick the Chair (Mustaine) - 4:03 19. Coming Home to Argentina (Mustaine) - 2:35 20. Symphony of Destruction (Mustaine) - 4:23 21. Peace Sells (Mustaine) - 4:40 22. Holy Wars (Mustaine) - 8:33 Το "That One Night: Live in Buenos Aires" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Γκλεν Ντρόβερ - κιθάρα, φωνητικά Τζέιμς ΜακΝτόνο - μπάσο, φωνητικά Σον Ντρόβερ - τύμπανα Δισκογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2020-05-06 στο Wayback Machine. Ιστορικό στην επίσημη ιστοσελίδα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Sputnik Music review
Ελένη Βρεττάκου

Η Ελένη Βρεττάκου (1943 - ...) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια, 13 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1962 ως το 1971, ως αθλήτρια του Πειραϊκού Συνδέσμου αρχικά και του Πανιωνίου Γ.Σ. στη συνέχεια. Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 80μ εμπ., το άλμα εις μήκος και το πένταθλο.

 Η Βρεττάκου ξεκίνησε την καριέρα της με τον Πειραϊκό Σύνδεσμο το 1960, όταν πέτυχε πανελλήνια ρεκόρ κορασίδων στο τρίαθλο (2.045 β.) και στη σφαιροβολία (12,07). Το 1962 πέτυχε πανελλήνιο ρεκόρ στα 300μ με 45΄΄. Με τα χρώματα του Πειραϊκού το 1962 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 80μ εμπ., στα 4x100 και στο πένταθλο. Στις 26 Μαΐου του 1962, στην Αθήνα, έκανε πανελλήνιο ρεκόρ στο πένταθλο (με 3.783 βαθμούς) και στις 6 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς έκανε στην Κωνσταντινούπολη πανελλήνιο ρεκόρ στα 80 μ. εμπόδια, με επίδοση 11.9. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών του 1963 κέρδισε τρία χρυσά, στα 100 μ, 80 μ. εμπ. και στο άλμα εις μήκος. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1963 κατέρριψε στη Σόφια τα πανελλήνια ρεκόρ στα 80 μ. εμπόδια (με επίδοση 11.5) και στο πένταθλο (3.931 βαθμοί). Στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους κατέρριψε στο Τελ Αβίβ το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με επίδοση 5,48 μ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών του 1964 κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια και την ίδια χρονιά, και πάλι στο Τελ Αβίβ στις 18 Σεπτεμβρίου, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με επίδοση 5,53 μ. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1965 αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας που στο Νέο Φάληρο κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. με χρόνο 49.9. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε τον πρώτο πανελλήνιο τίτλο της το 1968, στα 100μ και 4x100, ως Ελένη Βρεττάκου-Κοκκίνου, αφού είχε πλέον παντρευτεί τον διεθνή βολεϊμπολίστα Μίμη Κόκκινο. Στις 17 Αυγούστου του 1969, αποτέλεσε μέλος της ομάδας του Πανιωνίου (μαζί με τις Χαρά Σασαγιάννη, Καίτη Ρεΐζη και Ντόρη Μηνιάτη) που κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 48.4. Ως το 1971 κατέκτησε συνολικά 13 πανελλήνιους τίτλους σε ατομικά αγωνίσματα. Είχε πολύ καλή τεχνική στο πέρασμα των εμποδίων. Σημαντικές διακρίσεις της υπήρξαν οι νίκες της στους "Ελληνοτουρκικούς Αγώνες" το 1962 στα 80μ εμπ. και στα 4Χ100, και στους "Ελληνοϊσραηλινούς Αγώνες" το 1963 και το 1964 στο άλμα εις μήκος με πανελλήνια ρεκόρ 5,48 και 5,53 αντίστοιχα.Το 1969 υπήρξε η πρώτη κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ του νέου πεντάθλου (με τα 100μ εμπ. αντί των 80μ εμπ.) με 3.723 β. Πανελλήνια ρεκόρ 80 μ. εμπόδια: 12.2 (1962, ισοφάριση), 12.0 (1962), 11.9 (1962), 11.5 (1963). 300μ: 45.0 (1962). Άλμα εις μήκος: 5,48 (1963), 5,53 (1964). Πένταθλο (με 80μ εμπ.): 3.931 β. (1963). Πένταθλο (με 100μ εμπ.): 3.723 β. (1969). 4Χ100 (εθνική ομάδα): 50.5 (1962)Πρωταθλήτρια Ελλάδος 13 φορές σε ατομικά αγωνίσματα: 100μ (3): 1963, 1964, 1968 200μ (3): 1964, 1971, ; 80 μ. εμπόδια (2): 1962, 1963 Πένταθλο (3): 1962, 1963, 1971 (;) Άλμα εις μήκος: (2): 1963, 1964 Σκυταλοδρομίες: 1962, 1964, 1968, 1969, 1970, 1971 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. 114 ΧΡΟΝΙΑ ΤΙΤΛΩΝ: 1896 – 2009
Παουλίνιο Μότα

Ο Πάουλο Σέρζιο Μότα (Paulo Sérgio Mota, 13 Ιουλίου 1991), γνωστός ως Παουλίνιο (Paulinho), είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την ΑΕΚ.

 Ο Παυλίνιο γεννήθηκε στη Βίλα Νόβα ντε Γκάια και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με την Πόρτο, παίζοντας για το σύλλογο στις ηλικίες 10-18 ετών. Το 2009, εντάχθηκε στην Λεϊσόες, όπου πέρασε τον τελευταίο του χρόνο σε ακαδημίες. Στη δεύτερη σεζόν του με τη Λεϊσόες, αγωνίστηκε σε 27 αγώνες πρωταθλήματος (όλους ως βασικός) για να τη βοηθήσει να τερματίσει στη μέση της βαθμολογίας της Σεγούντα Λίγα. Το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την προσφάτως προβιβασμένη Μορειρένσε.Ακολούθως, αγωνίστηκε στις πορτογαλικές Ουνιάο Μαδέιρα, Τσάβες και Μπράγκα.Στις 7 Ιουνίου 2019, η AEK επιβεβαίωσε την υπογραφή του Παουλίνιο, με συμβόλαιο μέχρι το 2021, με επιλογή ανανέωσης για έναν ακόμη χρόνο. Έχει 2 συμμετοχές για την Εθνική Πορτογαλίας U16. Προφίλ στο Transfermarkt.com Στοιχεία Εθνικής ομάδας (Πορτογαλικά) (Αγγλικά) Προφίλ Paulinho στο Soccerway
Ελληνική απογραφή 1879

Η ελληνική απογραφή του 1879 ήταν η δέκατη έδβομη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους από ιδρύσεώς του. Διεξήχθη τον Απρίλιο του 1879. Η απογραφή συνέλεξε στοιχεία σχετικά με το φύλο, την ηλικία, τη σχέση του απογραφόμενου με τον οικογενειάρχη, την συζυγική και κοινωνική κατάσταση, το επάγγελμα, το θρήσκευμα, την ομιλούμενη γλώσσα, την γνώση ανάγνωσης και γραφής, την καταγωγή, τον τόπο γεννήσεως και την εθνικότητα. Η απογραφή περιέλαβε και τους Έλληνες του εξωτερικού. Ο πληθυσμός της Ελλάδας το 1897 ήταν, σύμφωνα με την απογραφή, 1.679.470 κάτοικοι και παρουσίασε αύξηση σε σχέση με τον πληθυσμό που κατέγραψε η προηγούμενη απογραφή, αυτή του 1870, η οποία απέγραψε 1.457.894. Η αύξηση ήταν της τάξης του 1,69%, ο πληθυσμός αυξήθηκε, δηλαδή, κατά 221.576 άτομα. Η πυκνότητα του πληθυσμού όλου του Βασιλείου ήταν 32,94, με την πυκνότητα των Παλαιών Επαρχιών να είναι 29,66 και της Επτανήσου 90,70 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

 Ένα μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού ασχολείτο με τη γεωργία. Άλλα κύρια επαγγέλματα είναι τα εξής: Ο αναλφαβητισμός ήταν σε υψηλά επίπεδα. Σύμφωνα με την απογραφή γραφή και ανάγνωση γνώριζαν 318.949 κάτοικοι, 1.331.472 δε δήλωσαν καμία γνώση γραφής και ανάγνωσης. Άξιο παρατήρησης είναι, επίσης, το γεγονός ότι το ποσοστό των γυναικών εγγράμματων είναι πολύ χαμηλότερο από αυτό των ανδρών, ενώ σε δεκαεπτά δήμους δεν υπάρχει καμία γυναίκα εγγράμματη, αριθμός που στην προηγούμενη απογραφή (1870) ανερχόταν σε πενήντα πέντε. Η απογραφή καταγράφει μόνο τρεις κατηγορίες. 1.635.698 κάτοικοι δήλωσαν ως θρησκεία την Χριστιανική με δόγμα το Ορθόδοξο και 14.677 άλλα δόγματα. Οι "αλλόθρησκοι" είναι 3.392, από τους οποίους οι 2,652 είναι Εβραίοι της Κέρκυρας. Από τους κατοίκους του Βασιλείου 58.858 δεν μιλάνε ελληνικά στο σπίτι. Οι Έλληνες υπήκοοι του εξωτερικού ήταν 61.491 με 43.864 να κατοικούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και 10.488 στη Ρουμανία. Πληθυσμός 1879 - Στατιστική της Ελλάδος, Αθήνα, 1881
Επαρχία Πιόνγαν

Η Επαρχία Πιόνγαν (χάνγκουλ: 평안도, χάντσα: 平安道, προφέρεται: [pʰjʌŋ.an.do], Phyŏng'an-do) ήταν μία από τις οχτώ ιστορικές επαρχίες της Κορέας κατά την διάρκεια της Δυναστείας Τζόσον. Η Πιόνγαν βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Κορέας. Η επαρχιακή πρωτεύουσα ήταν η Πιονγιάνγκ.

 Η Επαρχία Πιόνγαν ιδρύθηκε το 1413. Το όνομά της προερχόταν από τα ονόματα δύο πόλεων από τις κύριες πόλεις, της Πιονγιάνγκ (κορεατικά: 평양, 平壤) και του Άντζου (κορεατικά: 안주, 安州). Το 1895, η επαρχία αντικαταστάθηκε από την Επαρχία Κάνγκιε (Kanggye-bu, κορεατικά: 강계부, 江界府) στα βορειοανατολικά, από την Επαρχία Ούιτζου (Ŭiju-bu, κορεατικά: 의주부, 義州府) στα βορειοδυτικά, και από την Επαρχία Πιονγιάνγκ (P'yŏngyang-bu, κορεατικά: 평양부, 平壤府) στα νότια. Το 1896, οι Επαρχίες Κάνγκιε και Ούιτζου αναδιοργανώθηκαν στην Επαρχία Βόρειου Πιόνγκαν, ενώ η Επαρχία Πιονγιάνγκ αναδιοργανώθηκε στην Επαρχία Νότιου Πιόνγαν. Οι Επαρχίες Βόρειου και Νότιου Πιόνγαν αποτελούν μέρος της Βόρειας Κορέας. Η Πιόνγαν οριοθετούνταν στα ανατολικά από το Χάμγκιονγκ, στα νότια από το Χουάνγκχε, στα δυτικά από την Κίτρινη Θάλασσα και στα βόρεια με την Κίνα. Το περιφερειακό όνομα για την επαρχία ήταν το Γκουάνσο. Ιστορικό άρθρο της Πόλης της Σεούλ για την Χανσόνγκ και 22 άλλες επαρχίες στα τέλη του 19ου αιώνα (στα κορεατικά)
Θέατρο Λυκαβηττού

Το Θέατρο Λυκαβηττού είναι ένα υπαίθριο θέατρο το οποίο βρίσκεται σε χώρο που παλαιότερα ήταν λατομείο, στον λόφο του Λυκαβηττού, στην Αθήνα. Στον χώρο του θεάτρου γίνονται συναυλίες και παραστάσεις το καλοκαίρι, ως μέρος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

 Το λατομείο του Λυκαβηττού διέκοψε τη λειτουργία του το 1919. Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως υπαίθριο θέατρο από τo Καθεστώς της 4ης Αυγούστου στο πλαίσιο προπαγανδιστικών εκδηλώσεων. Την Κυριακή 7 Αυγούστου 1939 ανέβηκε για πρώτη φορά εκεί θεατρική παράσταση με το έργο του Χαίνριχ φον Κλάιστ «Πενθεσίλεια» σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη [Τάκης Μουζενίδης], παραγωγή της Ε.Ο.Ν. [Εθνική Οργάνωση Νεολαίας] και του Βασιλικού (Εθνικού) Θεάτρου [Εθνικό Θέατρο]. Το σημερινό υπαίθριο θέατρο κατασκευάστηκε το 1964-65. Ο χώρος εκμισθώθηκε τον Οκτώβριο του 1964 από την Άννα Συνοδινού για είκοσι χρόνια, με άδεια κατασκευής θεάτρου και με την υποχρέωση να επιστρέψει στην κυριότητα του Δημοσίου μετά την πάροδο της περιόδου της μίσθωσης. Από τον Ιούνιο του 2008 και για 15 χρόνια το θέατρο παρέμεινε κλειστό γιατί κρίθηκε στατικά επικίνδυνο. Ο Δήμος Αθηναίων το ανακαίνισε και επαναλειτούργησε τον Σεπτέμβριο του 2023. Αρχιτέκτονας του θεάτρου ήταν ο Τάκης Ζενέτος. Το θέατρο αποτελείται από μεταλλικό σκελετό, ο οποίος έχει χτιστεί σε τεχνητό κοίλο που είχε προκύψει από λατομικές εργασίες. Λυκαβηττός