Η Συνομιλία

Η Συνομιλία (αγγλικά: The Conversation‎) είναι αμερικανική ταινία θρίλερ μυστηρίου του 1974 σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία του Φράνσις Φορντ Κόπολα και με πρωταγωνιστές τους Τζιν Χάκμαν, Τζον Καζάλε, Άλεν Γκάρφιλντ, Σίντι Γουίλιαμς, Φρέντερικ Φόρεστ, Χάρισον Φορντ, Τέρι Γκαρ και Ρόμπερτ Ντιβάλ. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από έναν ειδικό παρακολούθησης και το ηθικό δίλημμα που αντιμετωπίζει όταν οι ηχογραφήσεις του αποκαλύπτουν έναν πιθανό φόνο. Ο Κόπολα ανέφερε το θρίλερ του Μικελάντζελο Αντονιόνι Blowup (1966) ως βασική επιρροή. Ωστόσο, από τη στιγμή που η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους λίγους μήνες πριν παραιτηθεί ο Ρίτσαρντ Νίξον από την προεδρία, ένιωσε ότι το κοινό ερμήνευσε την ταινία ως αντίδραση στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1974, όπου κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα, το υψηλότερο βραβείο του φεστιβάλ, και κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 7 Απριλίου 1974 από την Paramount με αποδοχή από τους κριτικούς αλλά απογοήτευση στο box office, εισπράττοντας 4,2 εκατομμύρια δολάρια με 1,6 δολάρια προϋπολογισμού εκατομμυρίων. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες στα 47α Όσκαρ. Καλύτερη Ταινία, Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο και Καλύτερο Ήχο. Το 1995, επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».

 Ο εμπειρογνώμονας παρακολούθησης Χάρι Κολ, ο οποίος έχει τη δική του εταιρεία στο Σαν Φρανσίσκο, έχει εμμονή με τη δική του ιδιωτική ζωή. Το διαμέρισμά του είναι σχεδόν άδειο πίσω από την τριπλή κλειδωμένη πόρτα και τον συναγερμό για διαρρήξεις, χρησιμοποιεί τηλέφωνα για να πραγματοποιεί κλήσεις, ισχυρίζεται ότι δεν έχει τηλέφωνο στο σπίτι και το γραφείο του είναι κλεισμένο σε ένα κλουβί με αλυσίδα σε μια γωνία μιας πολύ μεγαλύτερης αποθήκης. Δεν έχει φίλους, η κοπέλα του η Έιμι γνωρίζει ελάχιστα γι' αυτόν και το μοναδικό του χόμπι είναι να παίζει δίσκους τζαζ με ένα σαξόφωνο μόνος στο διαμέρισμά του. Ο Κολ επιμένει ότι δεν είναι υπεύθυνος για το πραγματικό περιεχόμενο των συνομιλιών που καταγράφει ή για τη χρήση στην οποία οι πελάτες του χρησιμοποιούν τις δραστηριότητες παρακολούθησης. Ωστόσο, τον κυριεύει η ενοχή για μια προηγούμενη εργασία υποκλοπής μετά την οποία δολοφονήθηκαν τρία άτομα. Αυτή η αίσθηση της ενοχής ενισχύεται από τον ευσεβή καθολικισμό του. Ο Κολ, ο συνάδελφός του Σταν και μερικοί ανεξάρτητοι συνεργάτες έχουν επιφορτιστεί με την παρατήρηση της συζήτησης ενός ζευγαριού καθώς περπατούν μέσα από την πολυσύχναστη Union Square στο Σαν Φρανσίσκο, περιτριγυρισμένοι από θορύβους. Μέσα στη κουβέντα, το ζευγάρι συζητά για φόβους ότι τους παρακολουθούν και αναφέρει μια διακριτική συνάντηση σε δωμάτιο ξενοδοχείου σε λίγες μέρες. Το δύσκολο έργο της καταγραφής αυτής της συνομιλίας ολοκληρώνεται από έναν αριθμό χειριστών παρακολούθησης που βρίσκονται σε διαφορετικές θέσεις γύρω από την πλατεία. Αφού ο Κολ συγχωνεύσει και φιλτράρει τις διάφορες κασέτες, το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ηχογράφηση στην οποία οι ίδιες οι λέξεις είναι σαφείς, αλλά το νόημα είναι διφορούμενο. Όταν ο πελάτης δεν είναι στο γραφείο του, ο Κολ αρνείται να αφήσει την κασέτα με τον βοηθό του πελάτη του, Μάρτιν Στέτ. Ο βοηθός τον προειδοποιεί να μην εμπλακεί, λέγοντάς του ότι οι κασέτες είναι «επικίνδυνες». Νιώθοντας όλο και πιο ανήσυχος για το τι μπορεί να συμβεί στο ζευγάρι μόλις ο πελάτης ακούσει την κασέτα, ο Κολ παίζει επανειλημμένα την κασέτα, βελτιώνοντας σταδιακά την ηχογράφηση. Χρησιμοποιώντας ένα φίλτρο, αποκαλύπτει μια φράση-κλειδί που κρύβεται κάτω από τον ήχο ενός μουσικού του δρόμου: «Θα μας σκότωνε αν είχε την ευκαιρία». Ο Κολ αποφεύγει να παραδώσει την κασέτα στον βοηθό του άνδρα που ανέθεσε την παρακολούθηση. Στη συνέχεια, πιέζεται όλο και περισσότερο από τον βοηθό του πελάτη και τον παρακολουθούν, τον εξαπατούν και τον κοροϊδεύουν. Η κασέτα της συνομιλίας του κλέβεται τελικά ενώ η φρουρά του είναι κάτω. Πηγαίνει στον πελάτη για να βρει ότι έχει λάβει τις κασέτες, και μαθαίνει ότι η γυναίκα στην ηχογράφηση είναι η σύζυγος του πελάτη, προφανώς έχει σχέση με τον άλλο άντρα στις κασέτες. Ο Κολ κάνει κράτηση για ένα δωμάτιο ξενοδοχείου δίπλα σε αυτό που αναφέρεται στην ηχογράφηση της συνομιλίας. Χρησιμοποιεί εξοπλισμό για να κρυφακούσει τον πελάτη σε μια έντονη διαμάχη με τη γυναίκα του. Όταν πηγαίνει στο μπαλκόνι για να παρακολουθήσει με περιέργεια τα γεγονότα από τα παράθυρα, βλέπει αυτό που πιστεύει ότι είναι η σύζυγος που δολοφονείται, και υποχωρεί σοκαρισμένος. Αργότερα εισβάλλει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου για να βρει κάποιο σημάδι σκηνής φόνου, εκτός από την τουαλέτα που ξεχειλίζει από ματωμένο χαρτί υγείας. Ο Κολ επιχειρεί αργότερα να αντιμετωπίσει τον πελάτη στο γραφείο του στο Embarcadero Center, αλλά ο πελάτης απουσιάζει. Κατά την αναχώρηση, ο Κολ παρατηρεί τη σύζυγο, ζωντανή και αβλαβή, σε μια λιμουζίνα. Μαθαίνει ότι ο πελάτης του σκοτώθηκε σε «ατύχημα» και ανακαλύπτει την αλήθεια. Το ζευγάρι που άκουσε στην Union Square μιλούσε για τη δολοφονία του συζύγου της γυναίκας και η δολοφονία που είδε ο Κολ ήταν στην πραγματικότητα αυτή του πελάτη του και όχι της συζύγου. Ο άνδρας στην ηχογράφηση είπε στην πραγματικότητα: «Θα μας σκότωνε αν του δινόταν η ευκαιρία». Ο Κολ λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον Στετ, ο οποίος παίζει μια ηχογράφηση του σαξόφωνου του Κολ που παίζει λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα και του λέει να μην ψάξει άλλο για το θέμα, προσθέτοντας, "Θα σε ακούσουμε". Ο Κολ ψάχνει μανιωδώς για μια συσκευή ακρόασης, κάνοντας άνω κάτω το διαμέρισμά του, χωρίς αποτέλεσμα. Κάθεται ανάμεσα στα συντρίμμια και παίζει το σαξόφωνό του, το μόνο πράγμα στο διαμέρισμά του που έμεινε ανέπαφο. Τζιν Χάκμαν ως Χάρι Κολ Τζον Καζάλε ως Σταν Άλεν Γκάρφιλντ ως Γουίλιαμ Μοράν Σίντι Γουίλιαμς ως Ανν Φρέντερικ Φόρεστ ως Μαρκ Χάρισον Φορντ ως Μάρτιν Στετ Μάικλ Χόγκινς ως Πολ Ελίζαμπεθ ΜακΡέι ως Μέρεντιθ Τέρι Γκαρ ως Έιμι Μαρκ Γουέλερ ως Ρεσεψιονίστ Ρόμπερτ Σιλντ ως Μίμος Φοιμπ Αλεξάντερ ως Λορλέν Ρόμπερτ Ντιβάλ ως Ο Διευθυντής Ο Κόπολα ανέφερε το Blowup (1966) του Μικελάντζελο Αντονιόνι ως βασική επιρροή στην εννοιολόγηση των θεμάτων της ταινίας, όπως η επιτήρηση έναντι της συμμετοχής και η αντίληψη έναντι της πραγματικότητας. «Ο Φράνσις το είχε δει ένα ή δύο χρόνια πριν και είχε την ιδέα να συνδυάσει την ιδέα του Blowup με τον κόσμο της ηχητικής επιτήρησης». Στο σχόλιο του DVD, ο Κόπολα λέει ότι σοκαρίστηκε όταν έμαθε ότι η ταινία χρησιμοποιούσε τον ίδιο εξοπλισμό παρακολούθησης και υποκλοπής που χρησιμοποιούσαν τα μέλη της κυβέρνησης Νίξον για να κατασκοπεύσουν πολιτικούς αντιπάλους πριν από το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Ο Κόπολα είπε ότι αυτός είναι ο λόγος που η ταινία κέρδισε μέρος της αναγνώρισης που έλαβε, αλλά ότι αυτό είναι εντελώς τυχαίο. Όχι μόνο ολοκληρώθηκε το σενάριο για την ταινία στα μέσα της δεκαετίας του 1960 (πριν ανέλθει στην εξουσία η διοίκηση Νίξον), αλλά και ο κατασκοπευτικός εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία ανακαλύφθηκε επίσης μέσω έρευνας και χρήσης τεχνικών συμβούλων, και όχι, όπως πολλοί πίστευαν, από αποκαλυπτικές ιστορίες εφημερίδων για την διάρρηξη του Γουότεργκεϊτ. Ο Κόπολα σημείωσε επίσης ότι τα γυρίσματα του The Conversation είχαν ολοκληρωθεί αρκετούς μήνες πριν οι πιο αποκαλυπτικές ιστορίες του Watergate βγουν στον Τύπο. Δεδομένου ότι η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους μόλις λίγους μήνες πριν παραιτηθεί ο Ρίτσαρντ Νίξον από την προεδρία, ο Κόπολα θεώρησε ότι το κοινό ερμήνευσε την ταινία ως αντίδραση τόσο στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ όσο και στην κατάρρευσή του. Ο αρχικός διευθυντής φωτογραφίας του The Conversation ήταν ο Χάσκελ Γουέξλερ. Σοβαρές δημιουργικές και προσωπικές διαφορές με τον Κόπολα οδήγησαν στην απόλυση του Γουέξλερ λίγο μετά την έναρξη της παραγωγής και ο Κόπολα τον αντικατέστησε με τον Μπιλ Μπάτλερ. Τα πλάνα του Γουέξλερ στο The Conversation επαναλήφθηκαν πλήρως, εκτός από την τεχνικά πολύπλοκη σκηνή παρακολούθησης στην Union Square. Αυτή ήταν η πρώτη από τις δύο υποψήφιες για Όσκαρ ταινίες όπου ο Γουέξλερ θα απολυόταν και θα αντικατασταθεί από τον Μπάτλερ, η δεύτερη ήταν το Στη Φωλιά του Κούκου (1975), όπου ο Γουέξλερ είχε παρόμοια προβλήματα με τον Μίλος Φόρμαν. Ο Γουόλτερ Μαρτς υπηρέτησε μοντέρ και σχεδιαστής ήχου. Ο Μαρτς είχε λίγο πολύ ελεύθερο έλεγχο κατά τη διαδικασία του μοντάζ, αφού ο Κοπολα δούλευε ήδη στο Νονό II εκείνη την εποχή. Ο Κόπολα σημείωσε στο σχολιασμό του DVD ότι ο Χάκμαν δυσκολεύτηκε πολύ να προσαρμοστεί στον χαρακτήρα του Χάρι Κολ επειδή δεν έμοιαζε πολύ με τον εαυτό του. Ο Κόπολα ανέφερε ότι ο Χάκμαν ήταν εκείνη την εποχή ένα εξωστρεφές και προσιτό άτομο που προτιμούσε casual ρούχα, ενώ ο Κολ προοριζόταν να είναι ένας κοινωνικά δύστροπος μοναχικός που φορούσε ένα αδιάβροχο παλτό και γυαλιά εκτός στυλ. Ο Κόπολα είπε ότι οι προσπάθειες του Χάκμαν να αξιοποιήσει τον χαρακτήρα έκαναν τον ηθοποιό κυκλοθυμικό και οξύθυμο στα γυρισμάτα, αλλά κατά τα άλλα ο Κόπολα τα πήγαινε καλά με τον ηγετικό του άνδρα. Ο Κόπολα σημειώνει επίσης στο σχόλιο ότι ο Χάκμαν θεωρεί αυτή μια από τις αγαπημένες του παραστάσεις. Η ταινία περιλαμβάνει μια παρτιτούρα πιάνου που συνέθεσε και ερμήνευσε ο Ντειβιντ Σάιρ. Η παρτιτούρα δημιουργήθηκε πριν από τα γυρίσματα της ταινίας. Σε ορισμένες ενδείξεις, ο Σάιρ χρησιμοποίησε συγκεκριμένες τεχνικές musique, παίρνοντας τους μαγνητοφωνημένους ήχους του πιάνου και παραμορφώνοντάς τους με διαφορετικούς τρόπους για να δημιουργήσει εναλλακτικούς τόνους για να ολοκληρώσει τη παρτιτούρα. Η παρτιτούρα κυκλοφόρησε σε CD από την Intrada Records το 2001. Ο χαρακτήρας του Χάρι Κολ εμπνεύστηκε από τον ειδικό της τεχνολογίας επιτήρησης Μάρτιν Κάιζερ, ο οποίος υπηρέτησε και ως τεχνικός σύμβουλος στην ταινία. Σύμφωνα με τον Κάιζερ, η τελευταία σκηνή της ταινίας -στην οποία ο Κολ είναι πεπεισμένος ότι κρυφακούεται στο διαμέρισμά του, δεν μπορεί να βρει τη συσκευή ακρόασης και παρηγορείται παίζοντας το σαξόφωνό του- ήταν εμπνευσμένη από τις συσκευές παθητικής κρυφής ακρόασης που δημιούργησε ο Léon Theremin, όπως το σφάλμα Μεγάλης Φώκιας . «Δεν μπορούσε να βρει πού ήταν [το ζωύφιο] επειδή ήταν το ίδιο το όργανο». Ο Κόπολα βασίστηκε επίσης στον Κολ στον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος του Έρμαν Έσσε του 1927, Ο λύκος της στέπας, Χάρι Χάλερ, έναν «ειδικό κρυπτογράφησης» που ζει μόνος του σε μια πανσιόν. Ο Κόπολα έκανε επίσης τον Κολ θρησκευτικό, σκοπεύοντας αρχικά ο χαρακτήρας να έχει μια σκηνή εξομολόγησης. Ο Κόπολα έχει πει ότι η πρακτική της εξομολόγησης είναι «μία από τις πρώτες μορφές παραβίασης της ιδιωτικής ζωής - οι πρώτες μορφές παρακολούθησης». Η ταινία είχε προϋπολογισμό 1.600.000 $ και είχε εισπράξεις 4.420.000 $ στο εσωτερικό. Σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το 96% των κριτικών έχει δώσει στην ταινία θετική κριτική βασισμένη σε 57 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,7/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Αυτό το τεταμένο, παρανοϊκό θρίλερ παρουσιάζει τον Φράνσις Φορντ Κόπολα στα καλύτερά του - και προβάλλει μερικά αξιοσημείωτα προχωρημένα επιχειρήματα σχετικά με τον ρόλο της τεχνολογίας στην κοινωνία που αντηχούν ακόμη σήμερα". Στο Metacritic, η ταινία έχει σταθμισμένο μέσο όρο βαθμολογίας 85 στα 100 με βάση 15 κριτικούς, υποδηλώνοντας «καθολική αναγνώριση». Η σύγχρονη κριτική του Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στο The Conversation τέσσερα στα τέσσερα αστέρια και περιέγραψε την απεικόνιση του Κολ από τον Χάκμαν ως "έναν από τους πιο συγκινητικούς και τραγικούς χαρακτήρες στις ταινίες". Το 2001, ο Ίμπερτ πρόσθεσε το The Conversation στη λίστα του "Great Movies", περιγράφοντας την ερμηνεία του Hackman ως "αιχμή καριέρας" και γράφοντας ότι η ταινία "προέρχεται από άλλη εποχή και τόπο από τα σημερινά θρίλερ, τα οποία είναι τόσο συχνά απλοϊκά". Το 1995, η ταινία επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντικό». Ο Τζιν Χάκμαν έχει χαρακτηρίσει την ταινία την αγαπημένη του από όλες αυτές που έχει κάνει. Η ερμηνεία του στον πρωταγωνιστικό ρόλο καταγράφηκε ως η 37η καλύτερη στην ιστορία από το περιοδικό Premiere το 2006. Το 2012, το Motion Picture Editors Guild κατέταξε την ταινία ως την 11η καλύτερη επεξεργασμένη ταινία όλων των εποχών με βάση μια έρευνα των μελών της. Η Συνομιλία κέρδισε το Grand Prix du Festival International du Film, την υψηλότερη διάκριση στο Φεστιβάλ των Καννών το 1974. Η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για τρία Βραβεία Όσκαρ για το 1974, αλλά η Ακαδημία προτίμησε τον Νονό Μέρος II του Κόπολα, σε αντίθεση με τους κριτικούς στο Εθνικό Συμβούλιο Επιθεώρησης και την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου. Σύμφωνα με τον κριτικό κινηματογράφου Κιμ Νιούμαν, η ταινία του 1998 Enemy of the State, στην οποία πρωταγωνιστεί και ο Τζιν Χάκμαν ως συμπρωταγωνιστής, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως "συνέχεια του The Conversation ". Η φωτογραφία του Lyle στο αρχείο του NSA είναι στην πραγματικότητα μια φωτογραφία του Κολ. Επίσης, ο χαρακτήρας του Χάκμαν στο Enemy of the State μοιάζει πολύ με τον Κολ: φοράει το ίδιο ημιδιαφανές αδιάβροχο και το εργαστήριό του είναι σχεδόν πανομοιότυπο με του Κολ. Το Enemy of the State περιλαμβάνει επίσης μια σκηνή που μοιάζει πολύ με την εναρκτήρια σκηνή παρακολούθησης του The Conversation στην Union Square του Σαν Φρανσίσκο. Η ταινία κατέλαβε την 33η θέση στη λίστα του BBC για το 2015 με τις «100 καλύτερες αμερικανικές ταινίες», που ψηφίστηκε από κριτικούς κινηματογράφου από όλο τον κόσμο. Το 2016, το The Hollywood Reporter κατέταξε την ταινία στην 8η θέση μεταξύ των 69 καταμετρημένων νικητών του Χρυσού Φοίνικα μέχρι σήμερα, καταλήγοντας: «Φτιαγμένο αστραπιαία μεταξύ των δύο πρώτων ταινιών Νονός, το υπαρξιακό κατασκοπευτικό θρίλερ του Κόπολα έχει γίνει από τότε η κορυφή του είδους». Ένας τηλεοπτικός πιλότος με πρωταγωνιστή τον Κάιλ ΜακΛάχλαν ως Χάρι Κολ παρήχθη για το NBC. Παόολα αυτά δεν έγινε μια πλήρη σειρά. Berliner, Todd (2010). Hollywood Incoherent: Narration in Seventies Cinema. Austin: University of Texas Press. ISBN 978-0292739543. Ondaatje, Michael (2002). The Conversations: Walter Murch and the Art of Editing Film. London: Bloomsbury Publishing. Pramaggiore, Maria T.· Wallis, Tom (2005). Film: A Critical Introduction. London: Laurence King Publishing. ISBN 1856694429. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Απριλίου 2022. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2017. The Conversation δοκίμιο του Peter Keough στο National Film Registry The Conversation δοκίμιο του Daniel Eagan στο America's Film Legacy: The Authoritative Guide-to the Landmark Movies in the National Film Registry, A&C Black, 2010(ISBN 0826429777), σελίδες 704-705 Η Συνομιλία στο Rotten Tomatoes Η Συνομιλία στην IMDb The Conversation Η Συνομιλία στο AllMovie Η Συνομιλία στο Metacritic Η Συνομιλία στο Box Office Mojo