IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγγελος Βασιλειάδης

Ο Άγγελος Βασιλειάδης (8 Αυγούστου 1924 - Μάρτιος 1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Έκανε μεγάλη καριέρα με τις ομάδες του Άρη και του Ολυμπιακού. Έπαιξε πέντε φορές με την Εθνική Ελλάδας και σημείωσε και δύο γκολ. Απεβίωσε το 1999 σε ηλικία 75 ετών.

 Ο Βασιλειάδης ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στα τέλη της δεκαετίας του '30 μεταπήδησε στον Άρη. Μετά το τέλος της γερμανικής κατοχής, ήταν μέλος της επιθετικής γραμμής των "κίτρινων", μαζί με τον Κλεάνθη Βικελίδη, τον Γιάννη Λιακόπουλο και τον Μιχάλη Κολωνιάρη. Με έξι γκολ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, αλλά δεν αγωνίστηκε στον πρώτο αγώνα της τελικής φάσης του πρωταθλήματος εναντίον της ΑΕΚ στην Αθήνα. Στο δεύτερο ματς, στις 16 Ιουνίου 1946, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ εναντίον του Ολυμπιακού στο 17ο λεπτό, κρίνοντας την αναμέτρηση. Μετά τη νίκη κατά της ΑΕΚ με 4-1, οι "κίτρινοι" κατέκτησαν τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος για τρίτη φορά. Την επόμενη σεζόν, ο Βασιλειαδης πέτυχε τέσσερα γκολ, με πιο σημαντική ημέρα τα δύο γκολ που πέτυχε μέσα σε ένα λεπτό εναντίον του Ηρακλή, ισοφαρίζοντας τον αγώνα σε 2-2 από 2-0. Σε δύο περιπτώσεις, στις 17 Νοεμβρίου 1946 εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στις 2 Μαρτίου 1947 εναντίον του Ηρακλή, αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας, λόγω απουσίας των βασικών της θέσης αυτής. Την σεζόν 1947-48, πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση εναντίον του ΠΑΟΚ, πετυχαίνοντας ένα γκολ σε κάθε ημίχρονο για το τελικό 0-2 στις 30 Νοεμβρίου 1947, ενώ στο ματς του κυπέλλου Ελλάδος με τον ίδιο εντίπαλο, ο Βασιλειάδης άνοιξε το σκορ στην συντριπτική εκτός έδρας νίκη του Άρη με 2-5. Στο τέλος εκείνης της σεζόν, η οικογένεια του ποδοσφαιριστή μετακόμισε στην Αθήνα, με τους τρεις μεγάλους του κέντρου να δέιχνουν ενδιαφέρον για την απόκτηση του, με τον Ολυμπιακό να είναι τελικά ο επόμενος σταθμός της καριέρας του. Κατά την τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος 1948-49, αιτήθηκε από την ομάδα του να μην συμμετάσχει στην βασική ενδεκάδα η οποία θα αντιμετώπιζε τον Άρη, αίτημα το οποίο έγινε αποδεκτό από την ομάδα του Πειραιά. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Βασιλειάδης Άγγελος | aris.re Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε. , Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 Ο Τελευταίος των πέντε ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αφηγείται ,Καστανιώτης, Δημήτρης Καπράλος,Αθήνα 2004 , ISBN 960-03-3851-5
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1991-1992

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1991−1992 ήταν το τέταρτο πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας. Στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος συμμετείχαν 10 ομάδες. Οι δύο τελευταίες, ο Ιωνικός Ν.Φ. και ο ΠΑΟΚ, υποβιβάστηκαν. Στα πλέι οφ συμμετείχαν και οι δύο ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2 Κατηγορία, ο Πανελλήνιος και ο Έσπερος Βυζαντίου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός γνωρίζοντας μόνο μία ήττα (3-0 από την Ορεστιάδα, η οποία σήμανε και το τέλος του νικηφόρου σερί 45 αγώνων πρωταθλήματος για τον Ολυμπιακό).

 Στα πλέι οφ δεν μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Αρχικά στα πλέι οφ έγιναν οι αγώνες για τις θέσεις 1−4. Οι δύο νικητές, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός προκρίθηκαν στο Μεγάλο τελικό, ενώ οι δύο χαμένοι συνέχισαν για την έξοδο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ημιτελικοί Μεγάλος τελικός Στο μεγάλο τελικό μεταφέρθηκαν και τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Ο Ολυμπιακός είχε επικρατήσει με 3-1 και 3-0 και προηγείτο ήδη με 2-0 νίκες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 30 Μαρτίου και ο δεύτερος στις 6 Απριλίου. Ο Ολυμπιακός επικράτησε και στους δύο και με 4-0 νίκες και κατέκτησε το έκτο συνεχόμενο πρωτάθλημα του. Οι τελικοί Στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 3-10 συμμετείχαν οι δύο ομάδες που αποκλείστηκαν από τα ημιτελικά του πρωταθλήματος, οι τέσσερις ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-8 στην κανονική διάρκεια και οι δύο ομάδες που προβιβάστηκαν από την Α2. Α' φάση Στην Α' φάση επικράτησαν όλες οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας. Ο Άρης απέκλεισε τον Έσπερο Θεσσαλονίκης, τα Ελληνικά Ναυπηγεία απέκλεισαν τον Πανελλήνιο, ο Ηρακλής τον Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων και η Ορεστιάδα τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις έδρες των Ηρακλή, Πανελλήνιου, Εθνικού και Έσπερου. Β' φάση Στη δεύτερη φάση ο Άρης απέκλεισε την Ορεστιάδα 2-1 νίκες. Ο τελευταίος αγώνας έγινε στην έδρα του Άρη γιατί είχε καλύτερο σκορ στους δύο πρώτους (4-3 σετ). Ο Ηρακλής απέκλεισε τα Ελληνικά Ναυπηγεία με 2-1 νίκες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στην έδρα των Ναυπηγείων, ο δεύτερος στην έδρα του Ηρακλή και ο τελευταίος έγινε ξανά στην έδρα του Ηρακλή, επειδή στους δύο πρώτους κέρδισε συνολικά περισσότερους πόντους. Μικρός Τελικός Στο μικρό τελικό συναντήθηκαν ο Άρης με τον Ηρακλή. Ο Άρης επικράτησε με 2-0 νίκες και κατέλαβε την τρίτη θέση. Πάντως και οι δύο ομάδες εξασφάλισαν την έξοδό τους στην Ευρώπη. Τα πρώτα τρία χρόνια της Α1 Εθνικής δεν υπήρχε τελική κατάταξη για τις ομάδες εκτός της πρώτης τετράδας. Οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ίδια φάση των πλέι οφ, κατατάχθηκαν στην ίδια θεση. Σημείωση1: Ο Άρης προκρίθηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης περιόδου ως φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας. Έχασε στον τελικό από τον Ολυμπιακό, ο οποίος είχε ήδη προκριθεί στο Κύπελλο Πρωταθλητριών ως Πρωταθλητής. Έτσι η θέση του Κυπελλούχου παραχωρήθηκε στον Άρη. Ψηφιακό αρχείο Καθημερινής
Κοινή οχιά

Η κοινή οχιά ή κερασφόρος οχιά, Vipera ammodytes (Linnaeus, 1758) είναι ένα ιοβόλο είδος οχιάς που απαντάται στη Νότια Ευρώπη, τα Βαλκάνια και περιοχές της Μέσης Ανατολής. Το δεύτερο μέρος της επιστημονικής της ονομασίας, ammodytes, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις άμμος και δύτης και ίσως δεν είναι το καταλληλότερο όνομα για ένα είδος που προτιμά βραχώδη ενδιαιτήματα.Ένα

 Αποτελεί το πιο κοινό από τα πέντε είδη οχιάς που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο, καθώς τα υπόλοιπα τέσσερα είδη έχουν πολύ περιορισμένη εξάπλωση. Συγκεκριμένα η κοινή οχιά μπορεί να βρεθεί στην Ηπειρωτική Ελλάδα, Πελοπόννησο, Εύβοια, Βόρειες Σποράδες, Ιόνια νησιά (δεν υπάρχει καταγραφή του είδους από Ζάκυνθο), Κυκλάδες (Πάρος, Αντίπαρος, Μύκονος, Δήλος, Νάξος, Ίος, Σίκινος, Τήνος, Άνδρος, Σύρος, Στρογγυλό, Ηρακλειά, Επάνω Κουφονήσι, ίσως και στο Τραγονήσι, πιθανόν και σε άλλα νησιά), Θάσο και πιθανότατα στη Σαμοθράκη. Στην Ελλάδα εκτός από την κοινή οχιά, απαντώνται τα εξής είδη οχιάς: Οθωμανική οχιά – Montivipera xanthina (Gray, 1849) Οχιά της Μήλου – Macrovipera schweizeri (Werner, 1935) Αστρίτης – Vipera berus (Linnaeus, 1758) Νανόχεντρα – Vipera graeca (Nilson & Andrén, 1988)Στην Κύπρο εντοπίζεται η φίνα ή κοντονούρα (λόγω της κοντής της ουράς), που ανήκει στο είδος Macrovipera lebetina.
Mommy makeover

O αγγλικός όρος mommy makeover (που στα ελληνικά σημαίνει περίπου: μεταμόρφωση της μαμάς ή μεταμορφώνοντας τη μαμά) είναι ένας εμπορικός όρος με τον οποίο ορίζεται ένας προσφερόμενος, από τους πλαστικούς χειρουργούς, συνδυασμός επεμβάσεων με στόχο να αναπλάσουν το σώμα μιας γυναίκας, μετά την εγκυμοσύνη και το θηλασμό των παιδιών της.

 Συνήθως, το παρεχόμενο από τους πλαστικούς χειρουργούς και τις κλινικές «πακέτο» επεμβάσεων mommy makeover «περιλαμβάνει αυξητική στήθους, ανόρθωση στήθους, κοιλιοπλαστική και λιποαναρρόφηση, η οποία μπορεί να αντικατασταθεί, σε κάποιες περιπτώσεις, και με την κρυολιπόλυση». Μπορεί όμως να συμπεριλάβει και επεμβάσεις στα εξωτερικά γεννητικά όργανα. Είναι σημαντικό να γνωρίζει η γυναίκα που σκέφτεται να πραγματοποιήσει τις επεμβάσεις του «πακέτου» πως: α) το χειρουργείο δεν μπορεί να αντικαταστήσει την υγειινή ζωή, β) πρέπει να έχει τελειώσει με τις εγκυμοσύνες που επιθυμεί, γ) η επέμβαση έχει υπολογίσιμο χρηματικό κόστος και δ) η αποθεραπεία είναι επίπονη.. Η χρήση ενός χαριτωμένου όρου για να προσελκύσει γυναίκες σε αισθητικές χειρουργικές παρεμβάσεις στο σώμα τους, έχει δεχτεί κριτική από ορισμένους πλαστικούς χειρούργους, καθώς -όπως υποστηρίζουν- ωθεί τις γυναίκες να πραγματοποιήσουν πρόσθετες χειρουργικές επεμβάσεις που έχουν κινδύνους, από απλές μολύνσεις μέχρι ακόμα και θάνατο (π.χ. η λιπαναρόφιση δυνητικά είναι μέχρι και θανατηφόρα· η θνησιμότητα κυμαίνεται από 1 άτομο ανά 50.000 επεμβάσεις έως 1 άτομο ανά 5.000 επεμβάσεις, σύμφωνα με δημοσιευμένες ιατρικές έρευνες).Η διαδικασία έχει δεχτεί κριτική και όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο διαφημίζεται και προωθείται, στο πλαίσιο της κουλτούρας της ομορφιάς. Παρουσιάζει, όπως αναφέρεται, τις επιδράσεις της γέννας και του θηλασμού στο γυναικείο σώμα ως παθογένειες που χρήζουν θεραπείας, σε πλήρη αντίθεση με την ιστορικά διαμορφωμένη πολιτιστική αντίληψη του θέματος.
Θοδωρής Χατζηθεοδώρου

Ο Θοδωρής Χατζηθεοδώρου (γεννήθηκε 1 Οκτωβρίου 1976) είναι Έλληνας περιφερειακός παίκτης του πόλο. Έχει ύψος 1,92 μ. και αγωνιζόταν στην ομάδα της Χίου, έχοντας μεταγραφεί το 2011 από την Παρτιζάν Βελιγραδίου. Στην τελευταία είχε πάει έπειτα από δεκαπενταετή παρουσία στην ομάδα του Ολυμπιακού, της οποίας ήταν και αρχηγός. Αποτελεί μέλος της εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης και έχει μεγάλες (προσωπικές και ομαδικές) επιτυχίες στο ενεργητικό του. Από τη σεζόν 2013-2014 είναι προπονητής του Νηρέα Λαμίας στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Από το 2019 είναι προπονητής στην ομάδα πόλο του ΠΑΟΚ.

 Πρώτη του ομάδα ήταν ο Ηλυσιακός, ενώ στη συνέχεια πήγε στον Ολυμπιακό, στον οποίο αγωνίστηκε με το νούμερο 5 στο σκουφάκι του. Με την εθνική ομάδα έχει 156 συμμετοχές και ήταν 4ος (2004) και 6ος ολυμπιονίκης (1996). Στις 19 Ιουνίου 2010 έγραψε ιστορία, καθώς έγινε ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους (27) στην ιστορία του ελληνικού ομαδικού αθλητισμού. Τον Ιούνιο του 2011, όταν μεταγράφηκε στη Χίο είχε ήδη 31 τίτλους στο ενεργητικό του. Έκτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Δέκατη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003 Χάλκινο μετάλλιο στο World League 2004 Τέταρτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2005. 12 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1996, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010) 11 Κύπελλα Ελλάδας (1997, 1998, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010) 2 Σούπερ Καπ Ελλάδας (1997, 1998) 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης (2002) 1 Σούπερ Καπ Ευρώπης (2002) Δεύτερη Θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ (2001) 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης (2011) 1 Πρωτάθλημα Σερβίας (2011) 1 Κύπελλο Σερβίας (2011) 1 Eurointer League (2011) 4 Φορές Πολυτιμότερος Παίκτης του Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Ελλάδας (2001, 2002, 2006, 2010) 2 Φορές Πρώτος Σκόρερ του Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Ελλάδας (2000, 2001) Καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη το 2001 Μία συμμετοχή στη Μικτή Κόσμου Δύο συμμετοχές στη Μικτή Ευρώπης Είναι ο παίκτης με τα περισσότερα Πρωταθλήματα Ελλάδας (12) μαζί με το Σάκη Πλατανίτη Είναι ο παίκτης με τα περισσότερα τέρματα (19) σε τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας μαζί με το Γιώργο Αφρουδάκη.
Κονιά Πάφου

Τα Κονιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Βρίσκεται 3 χλμ ανατολικά της Πάφου και σε υψόμετρο 190 μέτρων, στα βορειοδυτικά συνορεύει με το χωριό Αναβαργός και τον Δήμο Πάφου, την Άρμου στα βορειοανατολικά, τη Μαραθούντα στα ανατολικά και τη Γεροσκήπου στο νότο. Η Κονιά αποτελεί σήμερα ουσιαστικά προάστιο της Πάφου.

 Για το όνομα του χωριού Κονιά που δεν είναι ελληνικό υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη ότι ονομάστηκε έτσι κατά την φραγκοκρατία από Φράγκους που ήρθαν εδώ από το χωριό Konyak της Γαλλίας. Ή ονομάστηκε έτσι από τους Οθωμανούς όταν ήρθαν εδώ κάτοικοι από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας και έδωσαν το ίδιο όνομα στα τούρκικα Konya. Το χωριό αναφέρεται ότι υπήρχε τον μεσαίωνα , το αναφέρει και ο Λεόντιος Μαχαιράς. Έχει σχολείο από το 1868. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιάκωβο, γνωστό είναι και το ξωκκλήσι των Αγίων πέντε. Στο χωριό βρίσκεται η Βιομηχανική Ζώνη Κονιών. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Odoo

Το Odoo (πρώην OpenERP, πρώην Tiny ERP) είναι ένα ERP/CRM σύστημα ανοικτού κώδικα το οποίο ξεφεύγει όμως από την κλασική προσέγγιση αντίστοιχων συστημάτων καθώς ενοποιεί και στοιχεία εταιρικής πληροφόρησης που δεν είναι διαθέσιμα στα παραδοσιακά συστήματα ERP/CRM.

 Το Odoo ακολουθεί ένα πλήρως ανοικτό επιχειρηματικό μοντέλο. Η ανάπτυξη του γίνεται μέσω του Launchpad Github, χρησιμοποιώντας, πλέον, το σύστημα παρακολούθησης εκδόσεων Bazaar Git. Η κοινότητα του Odoo οργανώνεται στην ιστοσελίδα OpenObject, όπου μπορείτε να βρείτε το φόρουμ, το IRC και όλες τις διαθέσιμες ενότητες για Odoo. Την τεκμηρίωση διαχειρίζεται επίσης το Launchpad, αλλά από το 2009 έχει συσταθεί ένας δικτυακός τόπος αφιερωμένος σε όλα τα βιβλία του Odoo. Το Odoo στηρίζεται στην αρχιτεκτονική τριών επιπέδων: Βάση Δεδομένων Εξυπηρετητής και Πελάτης Ως βάση δεδομένων χρησιμοποιεί την PostgreSQL. Ο εξυπηρετητής είναι γραμμένος σε Python. Είναι οργανωμένος σε αρθρώματα (modules). Ένα άρθρωμα είναι ένας φάκελος με προκαθορισμένη δομή που περιέχει κώδικα Python και XML αρχεία. Ένα άρθρωμα ορίζει τη δομή δεδομένων, τις φόρμες, τις αναφορές, τα μενού, τις διαδικασίες, τις ροές εργασίας κλπ. Ο πελάτης είναι "thin", δηλαδή δεν περιλαμβάνει καμία επιχειρηματική λογική. Προσθήκη νέων αντικειμένων, όπως τα μενού ή τις φόρμες, προσφέρει σε κάθε πελάτη ο εξυπηρετητής. Ο πελάτης είναι Διαδικτυακή εφαρμογή και βασίζεται στην γλώσσα javascript, χρησιμοποιώντας εργαλεία όπως τα bootstrap, JQuery, mako. Το Odoo είχε τη δική του κοινότητα για την ελληνική έκδοση ωστόσο μάλλον δεν υφίσταται πλέον. Είχε προσαρμοστεί σε μεγάλο βαθμό και ήδη έχει δημιουργηθεί ελληνικό Live CD που μπορεί να δοκιμαστεί χωρίς να γίνει καμία εγκατάσταση. Περιλαμβάνει λογαριασμούς Αναλυτικής και Γενικής Λογιστικής. Το Ελληνικό Γενικό Λογιστικό Σχέδιο έχει ήδη ενσωματωθεί. Πάνω στο OpenERP έχει στηθεί και το Hospital (λογισμικό ανοικτού κώδικα οργάνωσης Ηλεκτρονικού Ιατρικού Φακέλου (EMR) και οργάνωσης Νοσοκομείου)
Dying for the World

Dying for the World είναι ο τίτλος του δέκατου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας «Metal-Is». Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιείχε τρία επιπλέον κομμάτια.Ο ηγέτης του συγκροτήματος, Μπλάκι Λόουλες, αφιέρωσε το άλμπουμ στα θύματα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές, με το Sputnik Music να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το Allmusic 4 / 5 αστέρια, το Rock Hard 7,5 / 10 και το Metal Archives 85%.

 1. Shadow Man (Lawless) - 5:342. My Wicked Heart (Lawless) - 5:383. Black Bone Torso (Lawless) - 2:154. Hell for Eternity (Lawless) - 4:385. Hallowed Ground (Lawless) - 5:546. Revengeance (Lawless) - 5:207. Trail of Tears (Lawless) - 5:508. Stone Cold Killers (Lawless) - 4:569. Rubber Man (Lawless) - 4:2510. Hallowed Ground (Take #5 Acoustic) (Lawless) - 6:08 Dying for the World (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 11 Ιουνίου 2002 Το "Dying for the World" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Ντάρελ Ρόμπερτς - κιθάρα Μάικ Ντούντα - μπάσο Φράνκι Μπανάλι - τύμπανα Dying for the World - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - Dying for the World (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - Dying for the World - Encyclopaedia Metallum
Μιλόγιε Πέτροβιτς Μπλάζναβακ

Ο Μιλόγιε Πέτροβιτς Μπλάζναβακ (σερβικά : Milivoje Petrović Blaznavac) (Μπλάζναβα 16 Μαΐου 1824 - Βελιγράδι 5 Απριλίου 1873) ήταν Σέρβος στρατηγός και πολιτικός. Είχε χρηματίσει πρωθυπουργός και υπουργός άμυνας του πριγκιπάτου της Σερβίας.

 Ήταν γιος του Πέτρου ενός έμπορου στο Μπλάζναβακ, η μητέρα του ήταν πριν παντρευτεί τον Πέτρο στο χαρέμι του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς και υπάρχει η εκδοχή ότι παντρεύετηκε ενώ ήταν ήδη έγκυος στον Μιλόγιε κάτι που ο ίδιος δεν το διέψευσε ποτέ. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο και εκ περιτροπής υπηρέτησε στην αστυνομία και το στρατό και υποστήριξε την δυναστεία Ομπρένοβιτς κατά τον επαναστατών που ζητούσαν περιορισμό της εξουσίας τους. Το 1848 έγινε υπασπιστής του πρίγκιπα Αλέξανδρου Καραγιόργεβιτς αλλά έπεσε σε δυσμένεια . Αργότερα στάλθηκε στη Βιέννη όπου ήταν εξόριστος ο Μίλος Ομπρένοβιτς για να τον παρακολουθεί. Έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη του, έμαθε ότι ο πρίγκιπας σκοπεύει να επωφεληθεί από την επαναστατική αναταραχή στην Αυστρία για να επιστρέψει στην εξουσία στη Σερβία. Για να αποφευχθεί αυτό ο Μπλάζναβακ έδωσε οδηγίες στην κυβέρνηση του Βελιγραδίου για να δελεάσουν τον Μίλος. Όπως κι έγινε ο Μπλάζναβακ κατάφερε να κρατήσει τον πρίγκιπα Μίλος στο Ζάγκρεμπ είκοσι ημέρες όμηρο και πήρε χρήματα για την "διάσωση" του. Μετά την επιστροφή του στη Σερβία ακολούθησε στρατιωτική εκπαίδευση στην Βιέννη , το Παρίσι και σε ένα στρατιωτικό σχολείο στο Μετς. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου ασκούσε διπλωματική αποστολή στη σερβική κυβέρνηση. Στο τέλος του 1854 , με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, διορίστηκε επικεφαλής του Σερβικού στρατού, και το 1858 προήχθη σε συνταγματάρχη, τον υψηλότερο βαθμό τότε στον Σερβικό Στρατό. Όταν ο Μίλος επέστρεψε στην εξουσία συγχώρεσε συγχώρεσε τον Μπλάζναβακ για τα γεγονότα του Ζάγκρεμπ και τον διόρισε επίτροπο του Κραγκούγεβατς. Το 1865 έγινε υπουργός άμυνας του πριγκιπάτου όπου έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στο πυροβολικό που εκείνη την εποχή δεν ήταν αρκετό, σε βάρος όμως της κατάρτισης και εξοπλισμού του προσωπικό και των αξιωματικών του στρατού και των υποδομών. Το 1868 ήταν αντιβασιλέας της Σερβιας σαν επίτροπος του ανήλικου Μιχαήλο Ομπρένοβιτς κι έγινε και πρωθυπουργός της χώρας το 1872 όπου εν ενεργεία πέθανε από ανακοπή καρδιάς το 1873. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Κονσταντίνοβιτς εγγονή του Γεβρέμ Ομπρένοβιτς και μαζί της είχε δύο παιδιά. Biografija na sajtu SANU Влада Милана Обреновића. Књ. 1, стр. 1-21, Слободан Јовановић, Дигитална Народна библиотека Србије.
Άργισσα Μαγούλα

Η τοποθεσία με την ονομασία Άργισσα Μαγούλα αποτελεί χώρο Νεολιθικού οικισμού στην περιοχή του Τύρναβου στη Θεσσαλία, κοντά στην αρχαία πόλη της Άργισσας. Είναι μια από τις διάφορες «μαγούλες» (λόφους) τις περιοχής όπως το Τσαγγλί Μαγούλα, Οτζάκι Μαγούλα και άλλες όπου έχουν ανασκαφεί παρόμοιοι οικισμοί. Κατά τις ανασκαφές του ερευνητικού προσωπικού του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης το 1950 υποστηρίχθηκε ότι τα ανασκαφικά ευρήματα αποτελούν δείγμα ακεραμικού νεολιθικού οικισμού (χωρίς αγγεία), ωστόσο η θέση αυτή έχει αμφισβητηθεί.

 Eva Hanschmann and Vladimir Milojčić, Die deutschen Ausgrabungen auf der Argissa-Magula in Thessalien. III, Die frühe und beginnende mittlere Bronzezeit. Bonn: Habelt, 1976. Hanschmann, Eva, Die deutschen Ausgrabungen auf der Argissa-Magula in Thessalien. IV, Die mittlere Bronzezeit. Bonn: Habelt, 1981. Beiträge zur ur- und frühgeschichtlichen Archäologie des Mittelmeer-Kulturraumes 23-24. Agathe Reingruber, Die Deutschen Ausgrabungen auf der Argissa-Magula in Thessalien. II: Die Argissa-Magula. Das fruhe und das beginnende mittlere Neolithikum im Lichte transägäischer Beziehungen. Bonnae: Habelt, 2008. ISBN 9783774934955
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1962

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1962 διεξήχθη στην Πόλη του Λουξεμβούργου μετά τη νίκη της χώρας στον προηγούμενο διαγωνισμό στις Κάννες. Η Γαλλία για τρίτη φορά κέρδισε με 26 βαθμούς με το τραγούδι Un premier amour που το ερμήνευσε η Ιζαμπέλ Ομπρέ. Όλες οι χώρες που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό του 1961, ήταν παρούσες και το 1962, χωρίς πρώτες εμφανίσεις ή αποχωρήσεις. Ήταν η πρώτη φορά που μία χώρα κέρδισε 3 φορές και επίσης για πρώτη φορά δεν έλαβαν ούτε έναν βαθμό η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ισπανία και η Ολλανδία. Την δεύτερη θέση κατέκτησε το Μονακό και την 3η το Λουξεμβούργο. Τον διαγωνισμό παρουσίασε η Μιρέιγ Ντελανουά. Ο διάσημος Γάλλος κλόουν Ασίλ Ζαβατά διασκέδασε το κοινό στη διάρκεια του διαλείμματος κατά τον διαγωνισμό, λίγο πριν ξεκινήσει η ψηφοφορία, εκτελώντας ξεκαρδιστικά νούμερα, με τελευταίο το αστείο παίξιμο της τρομπέτας, που άρπαξε από την ορχήστρα και την τελική απομάκρυνσή του από δύο άντρες, όταν σκάλωσε το δάχτυλό του στο στόμιο της τρομπέτας.

 Ο διαγωνισμός του 1962 φιλοξενήθηκε στη Βίλα Λουβινί, που βρίσκεται στην Πόλη του Λουξεμβούργου.Στο εν λόγω κτήριο βρισκόταν η έδρα της Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion, προδρόμου του καναλιού RTL Group. Η τοποθεσία του είναι στο Δημοτικό Πάρκο στη Βιλ Οτ στο κέντρο της πρωτεύουσας. Μετά την ερμηνεία του τραγουδιού της γαλλικής συμμετοχής, έγινε σύντομη διακοπή ρεύματος και σκοτείνιασαν οι οθόνες. Ανάλογη αλλά μικρότερη σε διάρκεια διακοπή έγινε και κατά την εκτέλεση του τραγουδιού της συμμετοχής της Ολλανδίας, όταν οι τηλεθεατές στην Ευρώπη είδαν μόνο σκοτάδι στους τηλεοπτικούς δέκτες τους. Η διακοπή εκείνη φαίνεται να επηρέασε τη βαθμολογία για την Ολλανδία. Ωστόσο, το τραγούδι ήταν πολύ δημοφιλές στην Ευρώπη μετά τον διαγωνισμό. Όλες οι χώρες που συμμετείχαν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1961 επέστρεψαν για δεύτερη συνεχή χρονιά, χωρίς νέες χώρες να κάνουν ένα ντεμπούτο, ούτε να επιστρέψουν ή να αποσυρθούν. Για κάθε ερμηνεία υπήρχε ένας διευθυντής ορχήστρας. Συνολικά 4 καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 1962, από τους οποίους οι 3 (Καμίλο Φέλγκεν για το Λουξεμβούργο, Φρανσουά Ντεγκέλ με το Μονακό και Φιντ Λεκλέρ για το Βέλγιο) είχαν πάρει μέρος στον διαγωνισμό του 1960. Ο Λεκλέρ έκανε την 4η εμφάνισή του στον διαγωνισμό, καθώς είχε λάβει μέρος και το 1956 και 1958. Ο Ζαν Φιλίπ, που είχε συμμετάσχει προηγουμένως και το 1959, εκπροσωπώντας τη Γαλλία, επέστρεψε ως εκπρόσωπος της Ελβετίας. Κάθε ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε έναν σχολιαστή για το διαγωνισμό, προκειμένου να γίνει κάλυψη στην αντίστοιχη γλώσσα της χώρας. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)
Σταύρος Μαυρουδέας

Ο Σταύρος Μαυρουδέας (γενν. 1961) είναι Έλληνας οικονομολόγος που ακολουθεί την παράδοση της Πολιτικής Οικονομίας. Είναι καθηγητής (με γνωστικό αντικείμενο "Πολιτική Οικονομία") στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου. Προηγουμένως εργάσθηκε από το 1993 έως το 2019 ως Λέκτορας, Επίκουρος Καθηγητής, Αναπληρωτής Καθηγητής και Καθηγητής στο γνωστικό αντικείμενο «Πολιτική Οικονομία» στο τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.. Το έργο του στην Πολιτική Οικονομία εστιάζεται στη Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία, την Οικονομική Ανάπτυξη και Μεγέθυνση, τα Οικονομικά της Εργασίας, την Ιστορία της Οικονομικής Σκέψης και την Ελληνική Οικονομία. Έχει γράψει για τις οικονομικές κρίσεις, την Ελληνική μακροοικονομική πολιτική, θεωρίες ανάπτυξης, την οικονομία της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τον μεταμοντερνισμό στην οικονομική σκέψη, την Θεωρία της Ρύθμισης και άλλες νεώτερες ριζοσπαστικές θεωρίες, την "χρηματιστικοποίηση" και την θεωρία του ιμπεριαλισμού.

 Ο Σταύρος Μαυρουδέας γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1961. Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Πρότυπο Σχολή το 1979. Έλαβε το πτυχίο του στα οικονομικά το 1984 από το τμήμα Οικονομικών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια έλαβε το μεταπτυχιακό του στα οικονομικά από τη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Τέλος, ολοκλήρωσε τις σπουδές του με την απόκτηση του διδακτορικού του στα οικονομικά το 1990 από το Κολλέγιο Μπίρκμπεκ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ο τίτλος της διατριβής του ήταν «Η Προσέγγιση της Ρύθμισης: Μια Κριτική Αξιολόγηση» και είχε ως επιβλέποντα τον καθηγητή Μπεν Φάιν. Οι μεταπτυχιακές του σπουδές χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών.Το 1993 εντάχθηκε στο Τμήμα Οικονομικών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ως λέκτορας ενώ αργότερα προήχθη σε επίκουρο καθητητή, αναπληρωτή καθηγητή και εν τέλει καθηγητή. Τον Ιανουάριο 2019 μετακινήθηκε στο ΤΜήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου όπου εργάζεται ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας. Είναι ιδρυτικό μέλος και στη συνέχεια μέλος του διοικητικού συμβουλίου (γραμματέας, πρόεδρος) της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Οικονομίας.Έχει συγγράψει αρκετά άρθρα σε ελληνικά αλλά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, ενώ αρθρογραφεί σε εφημερίδες για θέματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική και την Αριστερά. Προσωπικό ιστολόγιο Σταύρου Μαυρουδέα Σελίδα Σταύρου Μαυρουδέα στην ιστοσελίδα Academia.edu Σελίδα Σταύρου Μαυρουδέα στην ιστοσελίδα Researchgate
Βελιουόνα

Η Βελιουόνα (λιθουανικά: Veliuona, σαμογιτικά: Veliouna, πολωνικά: Wielona, γερμανικά: Wehlonen) είναι οικισμός του Διαμερίσματος του Γιουρμπάρκας, στην Κομητεία του Ταουραγκέ, στα δυτικά της Λιθουανίας. Κατά την εθνική απογραφή του 2011, αριθμούσε πληθυσμό 726 κατοίκων. Ο οικισμός βρίσκεται σε κοντινή απόσταση του ποταμού Νέμουνας, ενώ, παράλληλα, αποτελεί έδρα της ομώνυμης σενιούνιγια.

 Η Βελιουόνα, επίσης αναφερόμενη ως Γιουνιγκέντα, αναφέρεται για πρώτη φορά το 1291, εντός του χρονικού του Πέτρου του Ντούισμπουργκ, ενώ είναι κυρίως γνωστή ως ο τόπος ταφής του μέγα δούκα Γκεντιμίνας. Παλαιάς χρονολογίας εκκλησία, ανεγερθείσα υπό τον Βυτάουτας τον Μέγα το 1421, ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε περαιτέρω το 1636. Μεταξύ του 1501 και του 1506, η Βελιουόνα έλαβε το δίκαιο του Μαγδεβούργου από τον Μέγα Δούκα της Λιθουανίας και Βασιλέα της Πολωνίας, Αλέξανδρο Γιαγκελόν. Κατά τον 18ο αιώνα, η Βελιουόνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών του πρίγκιπα Γιόζεφ Πονιατόβσκι, ενώ κατά τον 19ο αιώνα ενσωματώθηκε εντός των εδαφών της οικογένειας Ζαλέβσκι. Τον Ιούνιο του 1941, ένα Einsatzgruppen αποτελούμενο από Γερμανούς στρατιώτες και Λιθουανούς δωσίλογους προχώρησε στο φόνο περίπου πενήντα Εβραίων κατοίκων του οικισμού, στο πλαίσιο μαζικών εκτελέσεων.
Όλυμπος Αχερίτου

Το Αθλητικό Σωματείο Όλυμπος Αχερίτου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αχερίτου της επαρχίας Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ο Όλυμπος έγινε προσφυγικό σωματείο.

 Το σωματείο ιδρύθηκε το 1956 έχοντας την ονομασία ΘΟΙ Αχερίτου. Το 1962 μετονομάστηκε σε Όλυμπος Αχερίτου. Χρώματα του σωματείου ήταν το μπλε και το άσπρο. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, ο Όλυμπος έγινε προσφυγικός σύλλογος. Επαναδραστηριοποιήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βρυσούλλων και στις Βρυσούλλες (οικισμοί των προσφύγων της Αχερίτου) της επαρχίας Αμμοχώστου. Αρχικά αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Όλυμπος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην 8η θέση του ομίλου του. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην 12η θέση και έδωσε αγώνες μπαράζ με άλλες δύο ομάδες από τους άλλους δύο ομίλους για παραμονή στην κατηγορία. Ο Όλυμπος κέρδισε στους αγώνες μπαράζ και παρέμεινε στην κατηγορία. Τις επόμενες περιόδους κινδύνευε με υποβιβασμό. Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ. Το 1991 επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την περίοδο 1992-93 τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΟΠΝ ΣΕΚ. Το 2004 ενοποιήθηκε με την Δυναμό Αχερίτου δημιουργώντας την ομάδα ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Όλυμπος συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Όλυμπος συμμετείχε στον Β΄ όμιλο. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Αστική Περιοχή Λίντι

Η Αστική Περιοχή Λίντι (Αγγλικά: Lindi Urban District, Σουαχίλι: Lindi Mjini), είναι μία από τις 6 περιοχές στην Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) της Τανζανίας. Στα Ανατολικά συνορεύει με τον Ινδικό Ωκεανό ενώ στα Βόρεια, Δυτικά και Νότια, περιβάλλεται από την Αγροτική Περιοχή Λίντι (Lindi Rural District). Η περιφερειακή (και επαρχιακή) πρωτεύουσα είναι το Λίντι (Lindi). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας το 2002, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Λίντι (Lindi Urban District), ήταν 41.549 άτομα.Το 2010, η Αστική Περιοχή Λίντι (Lindi Urban District), εξέλεξε τον Salum Khalfani Bar'wan για την Εθνική Συνέλευση της Τανζανίας. Ο Bar'wan, είναι το πρώτο άτομο με αλφισμό που εξελέγη στην Εθνική Συνέλευση της Τανζανίας.

 Η Αστική Επαρχία Λίντι (Lindi Urban District) διαιρείται διοικητικά σε 13 Τμήματα: Σκοπός της Κυβέρνησης (της τότε Τανγκανίκας), ήταν να ωθήσει όλη την Περιφέρεια Λίντι, προς την πρόοδο και την ευημερία. Γι' αυτό το σκοπό, ξεκίνησε το 1950, την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής μήκους 142 χιλιομέτρων, που ξεκινούσε από τη θέση "Μκουάγια" (9 μίλια απόσταση (δια θαλάσσης) και 24 μίλια (δια ξηράς) από το Λίντι) και κατέληγε στη θέση "Νακιγκουέα". Η γραμμή κατασκευάστηκε από την ανάδοχο εταιρεία των εκ Τενέδου Ελλήνων αδελφών, Πυγμαλίωνος, Στρατή και Ευαγγέλου Καραγεωργέλη, οι οποίοι και απασχολούσαν αποκλειστικώς Έλληνες υπεργολάβους.Στην περιοχή, παρέμεναν προσωρινά 20 περίπου Έλληνες, εκ των οποίων οι περισσότεροι εξ αυτών, εργαζόμενοι για την αποπεράτωση της σιδηροδρομικής γραμμής. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Λίντι Λίντι Παραπομπές σημειώσεων
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1997-98

Το Κύπελλο Κύπρου 1997-98 ήταν η 24η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (21η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1997-98. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 13η φορά στην ιστορία της.

 Στην κλήρωση της Α΄ φάσης συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 10 της τελικής κατάταξης του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1997-98 (ΑΠΟΕΛ, Ένωσις Νέων Παραλιμνίου, Αναγέννηση, Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων, Ολυμπιάδα Νεάπολης, Άρης Πολεμίου). Από αυτές τις έξι ομάδες κληρώθηκαν δύο ζευγάρια ενώ δύο πέρασαν στην προημιτελική φάση χωρίς αγώνα.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας). Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 21 Μαΐου 1998. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Ομόνοια. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 22 Μαΐου 1998 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0 σετ (15-14, 15-8, 15-7). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Σταντ ντε Ζενέβ

Το Σταντ ντε Ζενέβ, επίσης γνωστό και ως Σταντ ντε Σερβέτ, είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της μείζονος Γενεύης, εντός της Ελβετίας (βρίσκεται στο Λανσί, το οποίο βρίσκεται στα νότια τη πόλης). Έχει χωρητικότητα της τάξεως των 30.084 θέσεων.

 Το στάδιο ολοκληρώθηκε το 2003 από την Zschokke Construction S.A. μετά από σχεδόν τρία χρόνια κατασκευής. Κανονικά αποτελεί έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης, Σερβέτ. Το γήπεδο υποδέχτηκε Διεθνή Φιλικά ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία στις 12 Νοεμβρίου του 2005, το οποίο κέρδισε η Αγγλία με 3-2 και ανάμεσα στη Νέα Ζηλανδία και τη Βραζιλία στις 4 Ιουνίου 2006, το οποίο η Βραζιλία κέρδισε 4-0. Το γήπεδο υποδέχτηκε τρία ματς της φάσης των ομίλων του Group A στη διάρκεια του UEFA Euro 2008. Ένα μνημειώδες ματς ανάμεσα στην Τουρκία και την Τσεχία παίχτηκε σε αυτό το γήπεδο. Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε επίσης για ράγκμπι, με ένα ματς του Heineken Cup του 2006-07 ανάμεσα στην CS Bourgoin-Jallieu και την Munster Rugby έχοντας μεταφερθεί από το Stade Pierre Rajon, την έδρα της Bourgoin. Επίσημη Ιστοσελίδα
Αμπντελκαντέρ Ταλέμπ Ουμάρ

Ο Αμπντελκαντέρ Ταλέμπ Ουμάρ (Abdelkader Taleb Oumar) είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Αραβικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Σαχάρας (SADR), μη αναγνωρισμένης διεθνώς στα πλαίσια μιας κυβέρνησης σε εξορία, που σχηματίστηκε από το Μέτωπο Πολισάριο.

 Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο της SADR Μοχάμετ Αμπντελαζίζ, έπειτα από το 11ο Γενικό Συνέδριο στο Τιραφιτί, στις 29 Οκτωβρίου του 2003. Ο Ουμάρ είναι βετεράνος του Μετώπου των Πολισάριο και ζει στην εξορία, στο Τιντούφ της Αλγερίας, από το 1975. Υπήρξε υπουργός σε πολλές προηγούμενες κυβερνήσεις και διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου των Σαράουι (το κοινοβούλιο σε εξορία) το 1999-2003. Νωρίτερα ήταν wali (δήμαρχος) στον προσφυγικό καταυλισμό της Σμάρα (Smara) του Τιντούφ. Sahara Press Service South African-Saharan relations
Έρικ ΙΒ΄ της Σουηδίας

Ο Έρικ ΙΒ΄ της Σουηδίας ή Έρικ Μάγκνουσον, σουηδ: Erik Magnusson, (1339 - 20 Ιουνίου 1359) απ΄τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν βασιλιάς της Σουηδίας (1356 - 1359) σαν αντίπαλος του πατέρα του.

 Ήταν μεγαλύτερος γιος του Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας και της Λευκής του Ναμύρ. Ο ίδιος νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βίττελσμπαχ (1344-1359), κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας. Το 1343 ο Έρικ ΙΒ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας εξελέγησαν διάδοχοι του Σουηδικού και του Νορβηγικού θρόνου αντίστοιχα. Το βασίλειο κινδύνευε να διασπαστεί και οι ευγενείς προκάλεσαν τον Έρικ ΙΒ΄ σε εξέγερση εναντίον τού πατέρα του (1355). Το 1357 είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Σουηδίας και τη Φινλανδία. Το βασίλειο ενώθηκε ξανά, όταν ο Έρικ συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του λίγους μήνες πριν το τέλος εκείνου (1359). Στην αρχή κατηγορήθηκε για τον πρόωρο θάνατο εκείνου: ότι δηλ. η μητέρα του Λευκή δηλητηρίασε τον Μάγκνους Δ΄, αλλά σύντομα αποδείχτηκε ότι ο Μάγκνους Δ΄ απεβίωσε από την επιδημία της πανώλης, από την οποία πέθαναν αμέσως μετά η σύζυγος του Βεατρίκη και οι δυο γιοι του. Νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρία και βασιλιά της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ingvar Andersson, Histoire de la Suède… des origines à nos jours, Éditions Horvath, Roanne, 1973 Lucien Musset, Les Peuples scandinaves au Moyen Âge, Paris, Presses universitaires de France, 1951, 342 p. Ragnar Svanström et Carl Fredrik Palmstierna (trad. Lucien Maury), Histoire de la Suède, Paris, Stock, 1944, 384 p.
Παυσανίας Ζακολίκος

Ο Παυσανίας Ζακολίκος (Αλμυρός Μαγνησίας 1936 - Βόλος 14 Οκτωβρίου 2018) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε βουλευτής και υφυπουργός του ίδιου κόμματος επί σειρά ετών, αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου και αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τον Φάκελο της Κύπρου. Υπήρξε από τους πρώτους οπαδούς της ριζοσπαστικής τάσης του Ανδρέα Παπανδρέου στον κεντρώο χώρο κατά την προδικτατορική περίοδο.

 Γεννήθηκε το 1936 στον Αλμυρό Μαγνησίας από γονείς καπνεργάτες. Ο πατέρας του ήταν πρωτεργάτης του καπνεργατικού κινήματος στην ευρύτερη περιοχή της Μαγνησίας, οργανώνοντας μυστικές συγκεντρώσεις στην κίτρινη αποθήκη του Βόλου. Νεαρός εντάχθηκε στη νεολαία του Γεωργίου Παπανδρέου και μετέπειτα, ως φοιτητής, αποτέλεσε ενεργό μέλος της γενιάς του 114. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου γνώρισε τη σύζυγό του Σοφία, με την οποία ήταν συμφοιτητές. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών σταδιοδρόμησε στη δικηγορία. Ο Ζακολίκος ήταν από τους πρώτους οπαδούς της ριζοσπαστικής τάσης του Ανδρέα Παπανδρέου στον κεντρώο χώρο και οργανωτικό στέλεχος των Δημοκρατικών Συνδέσμων του τελευταίου στη Θεσσαλία, κατά την προδικτατορική περίοδο. Μεταπολιτευτικά, υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Επιτροπής και ιδρυτικό μέλος του Τομέα Επιστημόνων. Από το 1981 έως το 1996 διετέλεσε βουλευτής Μαγνησίας με το ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας (Ιούλιος 1982 - Ιούνιος 1985), Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (Δεκέμβριος 1988 - Μάρτιος 1989), αναπληρωτής Υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (Μάρτιος - Ιούλιος 1989). Μετά την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Βουλής (1993-1996). Από το 2002 μέχρι το 2004 διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τυποποίησης (ΕΛΟΤ). Απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 2018, σε ηλικία 83 ετών, μετά από νοσηλεία στο 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.25ος, σελ.317.
Χριστιανός Ούλριχ Α΄ της Βυρτεμβέργης-Ελς

Ο Χριστιανός-Ούλριχ Α΄, γερμ. Christian-Ulrich I (9 Απριλίου 1652 - 5 Απριλίου 1704) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Μπέρνστατ (1669-1997) και μετά της Βυρτεμβέργης-Ελς (1697-1704).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Σίλβιου Α΄ Νίμροτ δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς και της Ελισάβετ-Μαρίας των Ποντιέμπραντυ, κόρης του Καρόλου-Φρειδερίκου δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Το 1704 απεβίωσε στο κάστρο Ελς σε ηλικία 52 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος-Φρειδερίκος Β΄. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1672 την Άννα-Ελισάβετ, κόρη του Χριστιανού Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ και είχε τέκνα: Λουίζα-Ελισάβετ 1673-1736, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ. Σοφία-Ανγκέλικα 1677-1700, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ερρίκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Τσάιτς-Πέγκαου-Νόιστατ. Λεοπόλδος-Βίκτωρ 1675-1676 απεβ. 1 έτους, Ελεονώρα-Αμένα 1678-1679 αεβ. 1 έτους, Χριστιανός-Ούλριχ 1674 απεβ. νήπιο, Φρειδερίκη-Χριστίνα 1676 απεβ. νήπιο, Θεοδοσία 1680 απεβ. νήπιο.Το 1680 απεβίωσε η Άννα-Ελισάβετ και έκανε το 1683 δεύτερο γάμο με τη Σίβυλλα-Μαρία, κόρη του Χριστιανού Α΄ δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και είχε τέκνα: Κάρολος-Φρειδερίκος Β΄ 1690-1761, δούκας της Βυρτεμβέργης-Ελς. Χριστιανός-Ούλριχ Β΄ δούκας της Βυρτεμβέργης-Βίλχελμινενορτ. Χριστιανή-Μαρία 1685-1696 απεβ. 11 ετών, Χριστιανός-Έρντμαν 1686-1689 απεβ. 3 ετών, Ελεονώρα-Χέντβιχ 1687-1688 απεβ. 1έτους, Ουλρίκε-Έρντμουτε 1689-1690 απεβ. 1 έτους, Ελισάβετ-Σίβυλλα 1693-1694 απεβ. 1 έτους.Το 1693 απεβίωσε η Σίβυλλα-Μαρία και ο Χριστιανός-Ούλριχ Α΄ έκανε τρίτο γάμο το 1695 με τη Σοφία-Βιλελμίνη, κόρη του Έννο-Λουδοβίκο των Σίρκσενα πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνο: Αυγούστα-Λουίζα 1698-1739, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Αλβέρτο των Βέττιν κόμη του Μπάρμπυ, του κλάδου Σαξονίας-Βάισενφελς.Το 1698 απεβίωσε η Σοφία-Βιλελμίνη και έκανε τέταρτο γάμο με τη Σοφία, κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ· δεν απέκτησε απογόνους. Sönke Lorenz (ed.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon, Kohlhammer, Stuttgart 1997, p. 208–209, ISBN 3-17-013605-4
Annie

Το Annie είναι αμερικανικό δραματικό, κωμικό μιούζικαλ παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γουίλ Γκλακ και την παραγωγή η Village Roadshow Pictures και η Overbrook Entertainment του Γουίλ Σμιθ για λογαριασμό της Columbia Pictures.

 Η ταινία αποτελεί μια σύγχρονη μεταφορά του ομότιτλου μιούζικαλ που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1977, το οποίο με τη σειρά του ήταν βασισμένο στο κόμικ Little Orphan Annie του Χάρολντ Γκρέι που κυκλοφόρησε το 1924. Πρωταγωνιστούν η Κουβενζανέ Γουόλις στον ρόλο της Άνι και ο Τζέιμι Φοξ στο ρόλο του Γουίλ Στακς, έναν μοντέρνο Ντάντι Γουάρμπακς. Στην ταινία συμμετέχουν επίσης οι Ρόουζ Μπερν, Μπόμπι Καναβάλε και Κάμερον Ντίαζ. Αποτελεί την τρίτη κατά σειρά μεταφορά μετά την κινηματογραφική ταινία της Columbia Pictures που κυκλοφόρησε το 1982 και την τηλεταινία της Disney του 1999. Η παραγωγή ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2013 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στις κατηγορίες Α΄ Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της Γουόλις και Καλύτερου Τραγουδιού. Επίσημη ιστοσελίδα Annie στο IMDb
Αναπληρωματικές εκλογές Β' Αθηνών 1992

Οι αναπληρωματικές εκλογές της Β' Αθηνών διεξήχθησαν στις 5 Απριλίου 1992 για την εκλογή ενός βουλευτή μετά τα γεγονότα με τον Δημήτρη Τσοβόλα. Στις εκλογές αυτές δεν συμμετείχαν η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, ο Συνασπισμός και η Δημοκρατική Ανανέωση. Την έδρα κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία το ΠΑΣΟΚ και βουλευτής εξελέγη με το σύστημα της λίστας ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Δεύτερο κόμμα αναδείχθηκε η πρωτοεμφανιζόμενη τότε Ένωση Κεντρώων με τον υποψήφιό της Βασίλη Λεβέντη.

 Ο Δημήτρης Τσοβόλας, ως τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Β' Αθηνών, καταδικάστηκε σε (εξαγοράσιμη) ποινή φυλάκισης 2,5 ετών από το Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά και σε παρεπόμενη ποινή στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων (εκλέγειν και εκλέγεσθαι), οπότε και εξέπεσε από το βουλευτικό αξίωμα. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την, κατά τη γνώμη τους, άδικη δίκη και καταδίκη του Τσοβόλα, οι επιλαχόντες του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι κατά το Σύνταγμα θα λάμβαναν τη θέση του, αρνήθηκαν διαδοχικά να ορκιστούν βουλευτές μέχρις εξαντλήσεως του αριθμού τους. Κατά το νόμο θα έπρεπε να προκηρυχθούν αναπληρωματικές εκλογές για αυτή τη μία έδρα, πράγμα το οποίο και έγινε. Η Νέα Δημοκρατία, είτε για να μην κατηγορηθεί για περαιτέρω πολιτικοποίηση της δίκης και καταδίκης Τσοβόλα, ότι δηλαδή επεδίωξε την καταδίκη του για να κερδίσει μία επιπλέον έδρα (καθώς είχε οριακή πλειοψηφία μόνο 152 βουλευτών στη Βουλή), είτε για να αποφύγει μία μεγάλης έκτασης ήττα, αποφάσισε να μην συμμετέχει στις εκλογές αυτές. Από τις εκλογές αυτές απείχαν ακόμα το ΚΚΕ, ο Συνασπισμός και η Δημοκρατική Ανανέωση. Στις εκλογές συμμετείχαν τα εξής κόμματα: Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Ένωση Κεντρώων Εθνική Πολιτική Ένωσις Λαϊκές Ενώσεις Υπερκομματικών Κοινωνικών Ομάδων Οικολογική Ένωση
Σοφία του Λάντσμπεργκ

H Σοφία, γερμ. Sophie von Landsberg (π. 1259 - 24 Αυγούστου 1318) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Λάντσμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Σουαβίας και μετά δούκισσα του Γκλόγκουφ. Τέλος έγινε ηγουμένη στη μονή της Αγ. Κλάρας στο Βάισσενφελς.

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Θεοδώριχου μαργράβου του Λάντσμπεργκ και της Ελένης των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου.. Παντρεύτηκε πρώτα το 1266 τον Κορραδίνο των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας και βασιλιά της Σικελίας & Ιερουσαλήμ. Ο γάμος έγινε δι' αντιπροσώπου (by proxy, desponsatio per procuratinem), αλλά πριν προλάβει να συναντήσει τη νύφη, ο Κορράδος αποκεφαλίστηκε το 1268. Ίσως το συμβόλαιο γάμου που υπογράφτηκε να ήταν αρραβώνας, καθώς εκείνη ήταν 7 ετών και ο Κορραδίνος 14 ετών. Το 1271 ήταν 12 ετών, όταν έκανε δεύτερο γάμο με τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γκλόγκουφ, χήρο 40 ετών. Το 1274 απεβίωσε ο Κορράδος Α΄ και η Σοφία επέστρεψε στη χώρα της, όπου έγινε μοναχή στην Αγ. Κλάρα στο Βάισσενφελς και αργότερα εκλέχθηκε ηγουμένη. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Wettin". Genealogy.EU
Κρήνη των Μεδίκων

Η κρήνη των Μεδίκων (Γαλλικά: la fontaine Médicis) είναι ένα μνημειώδες σιντριβάνι στον κήπο του Λουξεμβούργου στο 6ο διαμέρισμα του Παρισιού. Χτίστηκε περίπου το 1630 από τη Μαρία των Μεδίκων, χήρα του βασιλιά Ερρίκου Δ' της Γαλλίας και αντιβασίλισσα του Λουδοβίκου Γ' της Γαλλίας. Μεταφέρθηκε στην σημερινή θέση και ανοικοδομήθηκε εκτενώς το 1864-66.

 Η Μαρία των Μεδίκων, χήρα του Ερρίκου Δ', μητέρα και αντιβασίλισσα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' της Γαλλίας, κατασκεύασε το παλάτι του Λουξεμβούργου μεταξύ 1623 και 1630 στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Το νέο παλάτι είχε σαν πρότυπο το παλάτσο Πίττι στη γενέτειρά της Φλωρεντία και οι κήποι γύρω από το παλάτι ακολούθησαν τα σχέδια των κήπων Μπόμπολι στη Φλωρεντία. Το παλάτι είναι έργο του αρχιτέκτονα Σαλομόν ντε Μπρος, αλλά το σιντριβάνι και η κρήνη των Μεδίκων είναι κατά πάσα πιθανότητα έργα του Τομάζο Φραντσίνι, του γενικού επιστάτη των υδάτων και των σιντριβανιών του βασιλιά . Ο Φραντσίνι, που μετανάστευσε στη Γαλλία κατόπιν πρόσκλησης του Ερρίκου Δ' το 1598 και είχε πολιτογραφηθεί το 1600, είχε χτίσει σπηλιές και σιντριβάνια ιταλικού στυλ για κήπους και για το βασιλικό κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Η πρώτη δυσκολία κατασκευής ήταν η έλλειψη νερού στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Σε αντίθεση με τη δεξιά όχθη, όπου η επιφάνεια του νερού ήταν κοντά στην επιφάνεια της γης και υπήρχαν πολλά πηγάδια και δύο υδραγωγεία που εξυπηρετούσαν την πόλη, στην αριστερή όχθη τα ύδατα ήταν υπόγεια και όλο το νερό έπρεπε να μεταφερθεί από το Σηκουάνα. Ως αποτέλεσμα, το Παρίσι είχε επεκταθεί στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, αλλά δεν είχε αναπτυχθεί καθόλου στην αριστερή όχθη. Το πρόβλημα αυτό τελικά επιλύθηκε με την κατασκευή του υδραγωγείου του Αρκέιγ, μεταξύ 1613-1623και γύρω στο 1630 κατασκευάστηκε η αρχική κρήνη που ονομαζόταν Σπηλιά του Λουξεμβούργου. Ο επανασχεδιασμός του Παρισιού από τον βαρόνο Οσμάν από το 1853 έως το 1870 οδήγησε στη σημερινή εμφάνιση της κρήνης των Μεδίκων. Οι νέες λεωφόροι που δημιουργήθηκαν περιόρισαν τον κήπο και το 1861 η κρήνη μετατοπίσθηκε περίπου 30 μέτρα. Ο Αλφόνς ντε Ζιζόρ πρόσθεσε στη συνέχεια μια δεξαμενή μήκους 50 μέτρων με κιγκλίδωμα και αγγεία, που περιβάλλεται από πλατάνια που της δίνουν την μαγική της εμφάνιση.Τα αγάλματα είναι έργο του Ωγκύστ Οτέν. Στην κεντρική κόγχη τα αγάλματα αντιπροσωπεύουν τον Άκι και τη Γαλάτεια που βρίσκονται κάτω από ένα βράχο, στην κορυφή του οποίου εμφανίζεται η φιγούρα του Πολύφημου, κοιτάζοντας απειλητικά το ζευγάρι. Ο Ωγκύστ Οτέν το 1866 δημιούργησε αυτή τη σύνθεση μορφών με έναν γιγαντιαίο Πολύφημο, κατασκευασμένο από σκούρο μπρούτζο, πάνω από το μικρότερο ζευγάρι των εραστών από λευκό μάρμαρο. Το οικόσημο που είχε αφαιρεθεί, επανατοποθετήθηκε. Οι πλευρικές κόγχες είναι διακοσμημένες με δύο αγάλματα που αντιπροσωπεύουν έναν φαύνο και τη Ντιάνα. Ο Αλφόνς ντε Ζιζόρ έκανε επίσης μια διακοσμητική προσθήκη στο πίσω μέρος της κρήνης. Είναι η κρήνη της Λήδας, μια κρήνη με μορφές που αντιπροσωπεύουν τη Λήδα και τον Δία μεταμορφωμένο σε κύκνο. Η κρήνη των Μεδίκων (γαλλικά) Βίντεο στο youtube
Φρουρά Αμαζόνων

Η Φρουρά Αμαζόνων (επίσης οι «Αμαζόνες») ήταν μια ανεπίσημη ονομασία που δόθηκε από τους δυτικούς δημοσιογράφους σε ένα στελεχωμένο αποκλειστικά με γυναίκες ελίτ προσωπικό σωματοφυλάκων, επίσημα γνωστό ως «Οι Επαναστάτριες Αδερφές» (αραβικά: الراهبات الثوريات‎, al-rāhibāt al-thawriyyāt), επιφορτισμένες με την προστασία του αείμνηστου, πρώην ηγέτη της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι.

 Η ομάδα συγκροτήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μετά την επίσημη παραίτηση του Καντάφι ως αρχηγού κράτους της Λιβύης υπέρ του τίτλου «Αδελφός ηγέτης και οδηγός της πρώτης Σεπτεμβριανής Μεγάλης Επανάστασης της Μεγάλης Λαϊκης Σοσιαλιστικης Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίγια». Σύμφωνα με τον Τζόζεφ Τ. Στάνικ, ο Καντάφι φέρεται να απασχολούσε στελέχη γυναικών σωματοφυλάκων επειδή πίστευε ότι ένας Άραβας ένοπλος θα είχε δυσκολία να πυροβολήσει τις γυναίκες. Ωστόσο, έχει επίσης αναφερθεί από άλλους συγγραφείς ότι οι γυναικείες σωματοφύλακες του Καντάφι ήταν, στην πραγματικότητα, μόνο μια πτυχή της γνωστής εκκεντρικής επίδειξης του δικτάτορα και της αγάπης του να περιβάλλει τον εαυτό του με τις νεαρές γυναίκες. Ο Καντάφι ταξίδευε συνήθως με 15 από τις Αμαζόνες της Φρουράς που είχαν ανατεθεί σε ασφάλεια ή τα οικιακά. Οι υποψήφιες για τη Φρουρά Αμαζόνων υποβάλλονταν σε εκτεταμένη εκπαίδευση πυροβόλων όπλων και πολεμικών τεχνών σε μια ειδική ακαδημία, υποχρεώθηκαν να πάρουν όρκο αγνότητας και έπρεπε να επιλεγούν από τον ίδιο τον Καντάφι. Το 1998, μία από τις γυναίκες σωματοφύλακες του Καντάφι σκοτώθηκε και επτά άλλες τραυματίστηκαν όταν Ισλαμιστές φονταμενταλιστές στη Λιβύη έστησαν ενέδρα στην αυτοκινητοπομπή του Καντάφι. Υποστηρίχθηκε ότι η νεκρή σωματοφύλακας, η Αΐσα, ήταν η αγαπημένη του Καντάφι και κάλυψε με το σώμα της το σώμα του Καντάφι για να σταματήσει τις σφαίρες.Τον Νοέμβριο του 2006, καθώς ο Καντάφι έφτασε στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Νάμντι Αζικίουε» στην Αμπούτζα της Νιγηρίας, με 200 βαριά οπλισμένους σωματοφύλακες, ένα διπλωματικό συμβάν προκλήθηκε καθώς αξιωματούχοι ασφαλείας προσπάθησαν να τους αφοπλίσουν. Ο Καντάφι έφυγε οργισμένος, δείχνοντας ότι σκόπευε να καλύψει την απόσταση 40 χιλιομέτρων μέχρι την πρωτεύουσα με τα πόδια και μπόρεσε να πειστεί να υποχωρήσει μόνο μετά από παρέμβαση του προέδρου της Νιγηρίας Ολουσεγκούν Ομπασάντζο, ο οποίος συμπτωματικά βρισκόταν επίσης στο αεροδρόμιο. Τις τελευταίες ημέρες του Λιβυκού Εμφύλιου Πολέμου, προέκυψαν κατηγορίες από πέντε μέλη της Φρουράς Αμαζόνων για βιασμό και άλλη κακοποίηση από τα ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης του Καντάφι, η οποία περιελάμβανε τον Καντάφι, τους γιους του και ανώτερους αξιωματούχους. Ορισμένες Αμαζόνες της Φρουράς ισχυρίστηκαν επίσης ότι αναγκάστηκαν να εκτελέσουν επαναστάτες ή θα σκοτώνονταν οι ίδιες. Αμαζόνες της Δαχομέης Χαλίνα Κολοτνίτσκα The Dictator, μια ταινία του Σάσα Μπάρον Κόεν που παρωδεί τη Φρουρά