IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ουιλί Ομπαμεγιάνγκ

Ο Ουιλιάμ-Φις "Ουιλί" Ομπαμεγιάνγκ (γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου 1987) είναι Γαλλο-Γκαμπονέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του μέσου. Αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της Σαπέν.

 Ο Ομπαμεγιάνγκ αποκτήθηκε από την ΑΚ Μίλαν από την Τριεστίνα το 2005. Στη διάρκεια των τριών πρώτων του σεζόν στον σύλλογο, αγωνίστηκε στην ομάδα νέων του, ενώ έπαιρνε μέρος σε αποστολές της πρώτης ομάδας για ορισμένα παιχνίδια της Σέριε Α και του Κυπέλλου Ιταλίας, καθώς και πήρε χρόνο συμμετοχής σε διάφορα φιλικά παιχνίδια προετοιμασίας (φτάνοντας να σκοράρει σε μία περίπτωσηενάντια στην Γιουβέντους). Στις 20 Δεκεμβρίου 2007, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση του Κυπέλλου Ιταλίας ενάντια στην Κατάνια.Ο Ομπαμεγιάνγκ πέρασε τις επόμενες αγωνιστικές σεζόν ως δανεικός σε διάφορες ομάδες: την Αβελλίνο το 2008–09, στην βελγική Όιπεν το 2009–10, και στην Μόντσα κατά το πρώτο μισό της σεζόν 2010–11.Τον Ιανουάριο του 2011, υπεγράφη με κανονικό συμβόλαιο από την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ, έπειτα από μια επιτυχημένη περίοδο δοκιμών. Το καλοκαίρι του 2011, το μικρής διάρκειας συμβόλαιο του Ομπαμεγιάνγκ με την Κιλμάρνοκ ολοκληρώθηκε, με τον παίκτη να αποχωρεί από την ομάδα. Ο Ομπαμεγιάνγκ αποτελεί μέλος της Εθνικής Γκαμπόν από το 2009. Ο πατέρας του Πιερ είναι πρώην Γκαμπονέζος διεθνής, ενώ τα δύο του αδέρφια Κατιλίνα και Πιερ-Εμερίκ είναι επίσης ποδοσφαιριστές και έχουν αγωνιστεί και αυτοί στην ΑΚ Μίλαν. Προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου Προφίλ στο Assocalciatori.it (Ιταλικά) [1]
Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός

Ο Σέξτος Ιούλιος ο Αφρικανός ή Σέξτος Ιούλιος ο Λίβυος (Sextus Julius Africanus, περ. 160 – περ. 240) ήταν ιστορικός και εκκλησιαστικός συγγραφέας. Ο Ιερώνυμος δίνει μια ωραιότατη μαρτυρία περί της πολυμάθειάς του.

 Γεννήθηκε περίπου το 160, το πιο πιθανό στη Λιβύη. Ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του ιθαγενή της Ιερουσαλήμ (που ορισμένοι μελετητές την θεωρούν γενέτειρά του) και έζησε στους γειτονικούς Εμμαούς. Αρχικά ήταν εθνικός, αργότερα όμως ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Ο Σουίδας τον αναφέρει ως φιλόσοφον Λίβυν, ο δε Φαβρίκιος Σύρον εκ της Εμαούς, που αργότερα ονομάστηκε Νικόπολη. Είναι βέβαιο ότι στην πόλη αυτή διέπρεψε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πήγε με αποστολή στον αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο με σκοπό την ανακαίνιση της πόλης το 221. Πέθανε περίπου το 240 (κατά μία άλλη εκδοχή το έτος 232). Έγραψε την ιστορία του κόσμου, σε πέντε βιβλία υπό τον τίτλο Χρονογραφίαι, που ιστορούν μία περίοδο από τη δημιουργία του κόσμου έως το έτος 221 μ.Χ., η οποία σύμφωνα με τον υπολογισμό του ήταν 5723 χρόνια. Υπολόγισε το χρονικό διάστημα μεταξύ της δημιουργίας και της γέννησης του Χριστού, σε 5499 χρόνια, και πρωτοχρονολόγησε το τελικό αποτέλεσμα κατά τρία έτη. Αυτή η μέθοδος έγινε γνωστή ως «χρονολογική μέτρηση της Αλεξανδρινής εποχής», και υιοθετήθηκε από όλες σχεδόν τις ανατολικές εκκλησίες. Η απολογητική αυτή ιστορία δεν σώζεται πλέον, αλλά έχουν βρεθεί πάρα πολλά αποσπάσματά της στο Χρονικό του Ευσέβιου της Καισαρείας, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως για την παραγωγή των αρχικών επισκοπικών καταλόγων.Τα περισσότερα των συγγραμμάτων του έχουν χαθεί. Αυτά που σώζονται, κατά τον Άνθιμο Γαζή, είναι το έργο Σπουδάσματα, η σειρά Χρονογραφίαι, το έργο Πράξεις μαρτυρικαί και η Επιστολή προς Ωριγένην.Ο Ιούλιος Αφρικανός συνέταξε πίνακα των σταδιονικών των Ολυμπιακών αγώνων που συμπεριλαμβάνει την 1η έως και την 249η Ολυμπιάδα, ο οποίος σώζεται πλήρης, καθώς περιελήφθη στα Χρονικά του Ευσεβίου της Καισαρείας. Διέσωσε επίσης έναν κατάλογο Αιγύπτιων Φαραώ, ο οποίος είχε ως πρότυπο μια αντιγραφή του έργου του Μανέθωνα, που ήταν ήδη επηρεασμένη από την εκδοχή του Φλάβιου Ιώσηπου. Ο κατάλογος του Ιουλίου Αφρικανού σώθηκε σε αποσπασματική και αλλοιωμένη μορφή από τον Γεώργιο Σύγκελλο, ωστόσο σε αντίθεση με το Φλάβιο Ιώσηπο, καλύπτει το μεγαλύτερο διάστημα της αιγυπτιακής ιστορίας.
Άννα της Βυρτεμβέργης

Η Άννα, γερμ.: Anna von Württemberg, πολων.: Anna Wirtemberska (12 Ιουνίου 1561, Στουτγκάρδη - 7 Ιουλίου 1616, Χόινουφ) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης, ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Ολάβα-Βόλουφ και μετά δούκισσα της Λεγκνίτσα.

 Ήταν η έβδομη κόρη του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης και της Άννας-Μαρίας των Χόεντσολερν, κόρης του Γεωργίου μαγράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Στο Μπζεγκ στις 16 Σεπτεμβρίου 1582 η Άννα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γεώργιο, δεύτερο γιο του Γεωργίου Β΄ του Ευσεβούς, δούκα του Μπζεγκ. Το ζεύγος είχε παιδιά τον Γεώργιο-Χριστόφορο και τη Βαρβάρα, αλλά και τα δύο απεβίωσαν λίγο μετά τη γέννηση. Ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1586 και οι δύο γιοι του κληρονόμησαν μόνο την Oλάβα-Βόλουφ ως συγκυβερνήτες, επειδή αυτός άφησε το Μπζεγκ στη χήρα του Bαρβάρα ως ιδιοκτησία της χήρας (πολων.: οprawa wdowia). Η Άννα και ο σύζυγός της εγκατέστησαν την κατοικία τους στην Ολάβα. Ο Ιωάννης-Γεώργιος απεβίωσε εκεί έξι χρόνια αργότερα, στις 6 Ιουλίου 1592. Με τη διαθήκη τού συζύγου της, η χήρα Άννα έλαβε το δουκάτο της Ολάβα ως ιδιοκτησία της, με πλήρη κυριαρχία μέχρι το τέλος της. Ωστόσο δύο χρόνια αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου 1594, η Άννα παντρεύτηκε τον δύο φορές χήρο Φρειδερίκο Δ΄ δούκα της Λεγκνίτσα. Σύμφωνα με τους όρους της ιδιοκτησίας της χήρας, η δικαιούχος έχανε τα εδάφη της εάν ξαναπαντρευόταν ή γινόταν μοναχή. Έτσι από την Άννα αφαιρέθηκε η διακυβέρνηση επί της Oλάβα, η οποία περιήλθε στον Ιωακείμ-Φειδερίκο, αδελφό του πρώτου συζύγου της. Ο Φρειδερίκος Δ΄ απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1596, μετά από μόνο 17 μήνες γάμου, χωρίς παιδιά. Η Άννα, χήρα για δεύτερη φορά, αποσύρθηκε στο Χόινουφ, όπου απεβίωσε 20 έτη αργότερα. Παντρεύτηκε πρώτα το 1582 τον Ιωάννη-Γεώργιο των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Ολάβα-Βόλουφ και είχε τέκνα: Γεώργιος-Χριστόφορος, Βαρβάρα, απεβ. νήπια.Ο Ιωάννης-Γεώργιος απεβίωσε το 1592 και έπειτα η Άννα έκανε δεύτερο γάμο, το 1594, με τον Φρειδερίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα. Δεν απέκτησαν απογόνους. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Württemberg». Genealogy.EU. [ αυτο-δημοσιευμένη πηγή ] Γυναικολογική βάση δεδομένων από τον Herbert Stoyan
Ryder

Η Ryder System, Inc., ή Ryder (προφέρεται Ράιντερ) είναι Αμερικανικός πάροχος μεταφοράς και προϊόντων διαχείρισης της αλυσίδας εφοδιασμού, ιδιαίτερα γνωστή για τους στόλους φορτηγών. Η Ryder ειδικεύεται στην διαχείριση του στόλου, τη διαχείριση της αλυσίδας εφοδιασμού και την ειδικευμένη μεταφορά με συμβόλαιο. Η Δραστηριοποιείται στη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ασία. Έχει την έδρα της στα προάστια του Μαϊάμι στη κομητεία Μαϊάμι-Ντέιντ.

 Η Ryder ιδρύθηκε στο Μαϊάμι το 1933 από τον Τζέιμς Ράιντερ ως εταιρεία μεταφοράς σκυροδέματος με φορτηγό, ένα Model A της Φορντ, κατασκευής 1931. Το 1938, η Ryder υπέγραψε συμφωνία μίσθωσης πέντε φορτηγών με τη Champagne Velvet Beer, αυξάνοντας τον στόλο της εταιρείας στα 20 φορτηγά. Στο επόμενο έτος, ο στόλος είχε περισσότερα από 50 φορτηγά. Αυτό οδήγησε τη Ryder να αλλάξει την εστίαση της από τη διανομή στη μίσθωση. Η Ryder αγόρασε τη Great Southern Trucking Company το 1952. Το 1955 ιδρύθηκε η Ryder System, Inc. ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης των Great Southern και Ryder Truck Rental. Η Ryder System άρχισε να διαθέτει μετοχές το 1955. Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, είχε επεκταθεί στην διανομή και αγορές εφοδιαστικής αλυσίδας. Ο Τζέιμς Α. Ράιντερ, ιδρυτής και πρόεδρος, αποσύρθηκε το 1978. Το 2008, η Ryder εξαγόρασε τρεις περιφερειακούς ανταγωνιστές: τις Pollock, Lily Transportations και Gator Leasing.
Κλίμα της Ρωσίας

Το κλίμα της Ρωσίας διαμορφώνεται κάτω από την επίδραση διάφορων καθοριστικών παραγόντων. Το τεράστιο μέγεθος της χώρας και η απομόνωση πολλών περιοχών από τη θάλασσα, έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία του ηπειρωτικού κλίματος, το οποίο επικρατεί στην Ευρωπαϊκή και Ασιατική Ρωσία, εκτός από την τούνδρα και τις ακραίες νοτιοανατολικές περιοχές. Τα βουνά στα νότια παρεμποδίζουν τη ροή θερμών αέριων μαζών από τον Ινδικό Ωκεανό. Οι πεδιάδες στα δυτικά και βόρεια κάνουν τη χώρα ανοιχτή σε επιρροές της Αρκτικής και του Ατλαντικού.

 Λόγω της μέτριας επίδρασης του Ατλαντικού ή του Ειρηνικού, οι περισσότερες περιοχές της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, στα νότια της Δυτικής Σιβηρίας και στα νότια της Ρωσικής Άπω Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης, έχουν υγρό μεσογειακό κλίμα. (Τύποι Dfb, Dfa, Dwb, Dwa σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Οι περισσότερες περιοχές της Βόρειας Ευρωπαϊκής Ρωσίας και της Σιβηρίας, ανάμεσα στη Σκανδιναβική χερσόνησο και τον Ειρηνικό Ωκεανό έχουν υποαρκτικό κλίμα με εξαιρετικά σοβαρούς χειμώνες (τύποι Dfd, Dwd) στις εσωτερικές περιοχές της Βορειοανατολικής Σιβηρίας (ως επί το πλείστον στη Δημοκρατία των Σαχά, όπου έχει καταγραφεί η χαμηλότερη θερμοκρασία στη Ρωσία, -69 °C), και πιο μέτρια, σε άλλες περιοχές (τύποι Dwc, Dfc). Η λωρίδα γης κατά μήκος της ακτής του Αρκτικού Ωκεανού, καθώς και τα αρκτικά νησιά, έχουν πολικό κλίμα. Ένα μικρό τμήμα στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, κυρίως στο Σότσι, έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (τύπος Cfa, κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με ασυνήθιστα υγρούς χειμώνες. Ο χειμώνας είναι ξηρός, σε σύγκριση με το καλοκαίρι σε πολλές περιοχές της Ανατολικής Σιβηρίας και της Άπω Ανατολής (Τύποι Dwa, Dwb, Dwc, Dwd, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), ενώ σε άλλα μέρη της χώρας υπάρχει ακόμα περισσότερη βροχόπτωση ετησίως. Τον χειμώνα, λόγω της θερμοκρασίας, η βροχόπτωση πέφτει συνήθως ως χιόνι. Η περιοχή κατά μήκος του Κάτω Βόλγα και της ακτής της Κασπίας Θάλασσας, καθώς και μερικές περιοχές της νοτιότατης Σιβηρίας, έχουν ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk). Το Καλίνινγκραντ έχει ένα ωκεάνιο κλίμα (τύπος Cfb), επειδή έχει σχετικά ήπιους χειμώνες (μέση θερμοκρασία: πάνω από -3 Κελσίου), και δροσερά καλοκαίρια. Περίπου το 65% του ρωσικού εδάφους καλύπτεται από μόνιμο στρώμα πάγου.
Ιωάννης Φρειδερίκος του Μπράουνσβαϊγκ

Ο Ιωάννης Φρειδερίκος (25 Απριλίου 1625 - 18 Δεκεμβρίου 1679) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου ήταν πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ (1665-79), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου και της Άννας-Ελεονώρας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Μεταστράφηκε στον καθολικισμό, μόνος αυτός από την οικογένειά του. Το 1665 απεβίωσε ο πρώτος αδελφός Χριστιανός-Λουδοβίκος πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ και τον κληρονόμησε ο δεύτερος, Γεώργιος-Γουλιέλμος πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ, που παραχώρησε το Κάλενμπεργκ στον Ιωάννη-Φρειδερίκο. Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος αποπεράτωσε το 1666 το ανάκτορο του Χέρενχαουζεν στο Αννόβερο, χτισμένου στο πρότυπο του ανακτόρου των Βερσαλλιών και διάσημο για τους βασιλικούς κήπους του (Κήποι Χέρενχαουζεν). Το 1667 ο Ιωάννης-Φρειδερίκος προσέλαβε ως επικεφαλής αρχιτέκτονά του τον Βενετό Τζιρόλαμο Σαρτόριο, που σχεδίασε πολλά κτήρια της πόλης, όπως την εκκλησία Νόιστετερ (Neustädter Kirche, εκκλησία "της νέας πόλης", ονομαζόμενη έτσι ως ευρισκόμενη στην περιοχή του Αννόβερου Calenberger Neustadt), ενώ συνέβαλε αποφασιστικά στην επέκταση των κήπων του Χερρενχάουζεν. Το 1676 ο Ιωάννης Φρειδερίκος όρισε τον Γκότφριντ-Βίλχελμ Λάιμπνιτς ιδιαίτερο σύμβουλό του και βιβλιοθηκονόμο της βιβλιοθήκης του. Έτσι ξεκίνησε μια 40ετής σχέση του Λάιμπνιτς με τον οίκο του Αννόβερου, με αποτέλεσμα τρεις γενιές της δυναστείας του Αννόβερου να διατηρούν υπό την προστασία τους έναν από τους πλέον εξαίρετους φιλοσόφους και μαθηματικούς της Ευρώπης. Απεβίωσε το 1679 χωρίς άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ερνέστος-Αύγουστος ως πρίγκιπας του Κάλενμπεργκ. Το 1668 νυμφεύτηκε τη Βενεδίκτη-Ερριέττα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Εδουάρδου του κλάδου του Παλατινάτου και απέκτησαν τα εξής τέκνα: Άννα-Σοφία 1670-1672. Καρλότα-Φελίσιτας 1671-1710, παντρεύτηκε τον Ρινάλντο των Έστε δούκα της Μόντενα. Ερριέττα-Μαρία 1672-1757. Βιλελμίνη-Αμαλία 1673-1742, σύζυγος του Ιωσήφ Α΄ των Αψβούργων, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 14, p. 177-181 (γερμ.) «Johann Friedrich (1625-1679) Herzog zu Braunschweig-Lüneburg-Calenberg», ο Ιωάννης Φρειδερίκος στον ιστότοπο welfen.de (γερμ.) Ιωάννης Φρειδερίκος Αρχειοθετήθηκε 2020-07-17 στο Wayback Machine. στον γενεαλογικό ιστότοπο geni.com Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Frederick, Duke of Brunswick-Lüneburg στο Wikimedia Commons
Καστελφράνκο ντι Σόττο

Το Καστελφράνκο ντι Σόττο (ιταλικά: Castelfranco di Sotto) είναι comune (δήμος) στην Επαρχία της Πίζας στην ιταλική περιοχή της Τοσκάνης, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40 χλμ. δυτικά της Φλωρεντίας και περίπου 30 χλμ. ανατολικά της Πίζα. Το Καστελφράνκο ντι Σόττο συνορεύει με τους παρακάτω δήμους: Αλτοπάσιο, Μπιεντίνα, Φουτσέκκιο, Μοντόπολι ιν Βαλ ντ'Άρνο, Σαν Μινιάτο, Σάντα Κρότσε σουλ'Άρνο, Σάντα Μαρία α Μόντε.

 Το Καστελφράνκο είναι παλιό μεσαιωνικό χωριό, του οποίου το όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1215. Εξουθενωμένοι από τους πολέμους που διεξάγονταν στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ της Δημοκρατίας της Φλωρεντίας, της Λούκα και της Πίζα, ο πληθυσμός των γειτονεύοντων χωριών Βιτζεσίμο, Κατιάνα, Πατέρνο και Καπουρνιάνα αποφάσισαν την κατασκευή στη θέση αυτή μιας οχυρής θέσης, η οποία έλαβε την ονομασία Καστέλο ντι Φράνκο, το οποίο έγινε αργότερα Καστελφράνκο. Το 1966, το Καστελφράνκο πλημμυρίστηκε από τον ποταμό Άρνο. Κάθε χρόνο, στο Καστελφράνκο, λαμβάνει χώρα ο θεσμός του Palio dei Barchini. Επίσημη Ιστοσελίδα
Οδός Ελένης Ζωγράφου (Θεσσαλονίκη)

Η οδός Ελένης Ζωγράφου είναι ένας οδικός άξονας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ξεκινάει από τα Πανεπιστήμια στην οδό Αγίου Δημητρίου και ενώνει το κέντρο της πόλης με την συνοικία του Αγίου Παύλου. Διέρχεται από το Νοσοκομείο Άγιος Δημήτριος και σε όλο το μήκος της διέρχεται ανατολικά από τα Βυζαντινά τείχη της πόλης. Πήρε το όνομα του από την Ελένη Ζωγράφου η οποία ήταν εθνική ευεργέτιδα, κατάγονταν από τη Θεσσαλονίκη και με την από 5-10-1929 ιδιόγραφη διαθήκη της είχε αφήσει στο πρώην Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Ο Άγιος Δημήτριος» το μισό της περιουσίας της. . Τέλος ο δρόμος περνάει ακομή από τους Κήπους του Πασά και από τα Νεκροταφεία της Ευαγγελίστριας.

 Ο συγκεκριμένος οδικός άξονας αποκαλείται ως ο δρόμος των τεσσάρων νεκροταφείων. Δεξιά όπως ανεβαίνεις βρίσκεται ο πλαϊνός μαντρότοιχος του Κοινοτικού Κοιμητηρίου Ευαγγελιστρίας, που αποτελούν τα κεντρικά νεκροταφεία των κατοίκων του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Αμέσως μετά βρίσκεται το Αρχαϊκό Ανατολικό Νεκροταφείο όπου εκεί έθαβαν τους κατοίκους της πόλης που πέθαιναν από τον 4ο μέχρι τον 7ο αιώνα. Στ’ αριστερά, πάλι, του δρόμου βρίσκεται το προτεστάντικο, το Κοιμητήριο των Διαμαρτυρομένων ενώ μετά είναι το Αρμένικο Κοιμητήριο ,όπου ενταφιαζόταν εκεί οι παλιά ισχυρή μειονότητα των Αρμενίων στην πόλη. Ακριβώς πίσω από το Νοσοκομείο Άγιος Δημήτριος είναι ένα καταπράσινο πάρκο, οι "Κήποι του Πασά" όπως ονομάστηκαν από τους ντόπιους κατοίκους. Οι συγκεκριμένοι κήποι δημιουργήθηκαν το 1904 και η έκταση που καταλαμβάνουν είναι περίπου 1.000 τ.μ.. Σήμερα έχουν σωθεί ένα σιντριβάνι και γύρω από αυτό μια σήραγγα, μια στέρνα για τη συγκέντρωση του νερού, μια χαμηλή πύλη που οδηγεί σε ένα υπόγειο χώρο και ένα υπερυψωμένο καθιστικό. Δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που να εξηγούν την ονομασία του πάρκου και αυτό έχει οδηγήσει σε μία σειρά από μύθους γύρω από το συγκεκριμένο πάρκου, ακόμη και μεταφυσικούς. Ο πιο γνωστός μύθος λέει πως οι Κήποι του Πασά παλιότερα αποτελούσαν το τέλος των κατακομβών της Θεσσαλονίκης, πράγμα που δεν έχει εξακριβωθεί ιστορικά.Αρχείο:Δενδροφύτευση-Κήποι Πασά .jpg ο δρόμος έχει μήκος 750 μ. καθώς και διατομή γύρω στα 8-10μ. Αποτελείται από 1 λωρίδα κυκλοφορίας και έχει ανηφορική κλίση. Το 2015 ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε να ανανεώσει την ασφαλτόστρωση σε τμήμα της οδού, μεταξύ της Αγίου Δημητρίου και του Νοσοκομείου «Άγιος Δημήτριος». Η Ελένης Ζωγράφου εξυπηρετείται από 1 γραμμή λεωφορείων του ΟΑΣΘ, την γραμμή 24 η οποία ξεκινάει από την Πλατεία Ελευθερίας, τερματίζει στα Χίλια Δέντρα (στον παλιό ζωολογικό κήπο) και ουσιαστικά εξυπηρετεί τις μετακινήσεις των κατοίκων του Αγίου Παύλου. Κατά μήκους της οδού υπάρχουν 2 στάσεις, η στάση Νοσοκομείο, η οποία βρίσκεται στο Νοσοκομείο «Άγιος Δημήτριος» και η στάση Άγιος Παύλος η οποία βρίσκεται μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Παύλου.
Αντρέι Τσικατίλο

Ο Αντρέι Ρομάνοβιτς Τσικατίλο (ρωσικά: Андрей Романович Чикатило‎, Ιάμπλουτσνε, Ουκρανία, 16 Οκτωβρίου 1936 – Νοβοτσερκάσσκ, Ρωσία, 14 Φεβρουαρίου 1994) ήταν ο πιο γνωστός Σοβιετικός κατά συρροή δολοφόνος. Είναι επίσης γνωστός ως ο Χασάπης του Ροστόφ ή ο Κόκκινος αντεροβγάλτης. Δολοφόνησε 53 ανθρώπους στην περιφέρεια Ροστόφ και άλλες περιοχές της Ρωσίας, της Ουκρανίας και τον Ουζμπεκιστάν κατά την περίοδο 1978 - 1990. Σκότωνε παιδιά και γυναίκες, έκοβε και έτρωγε τα γεννητικά τους όργανα και άλλα μέρη των σωμάτων. Συνελήφθη στις 20 Νοεμβρίου 1990 και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις 52 δολοφονίες στις 14 Φεβρουαρίου 1992. Εκτελέστηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι στη φυλακή του Νοβοτσερκάσσκ στις 14 Φεβρουαρίου 1994.

 Στις 20 Αυγούστου 1991, αφού η αστυνομία είχε ολοκληρώσει την ανάκριση της, ο Τσικατίλο μεταφέρθηκε στο ινστιτούτο Σέρμπσκι της Μόσχας για να υποβληθεί σε μια εξηνταήμερη ψυχιατρική αποτίμηση για να αποφασιστεί εάν ήταν διανοητικά ικανός να συμμετάσχει στη δίκη. Ο Τσικατίλο αναλύθηκε από τον ψυχίατρο Αντρέι Τκατσένκο. Ο Τκατσένκο σημείωσε ότι υπέφερε από διάφορα ψυχολογικά προβλήματα που τα απέδωσε σε εγκεφαλική ζημιά πριν τη γέννα, αλλά στις 18 Οκτωβρίου 1991 κατέληξε ότι, παρόλο που υπέφερε από διαταραχή με σαδιστικά χαρακτηριστικά, ήταν εντάξει για να συμμετάσχει σε δίκη. Τον Δεκέμβριο του 1991, τα προσφάτως φιλελευθεροποιημένα ρωσικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν λεπτομέρειες της σύλληψης του Τσικατίλο και μια σύντομη περίληψη των εγκλημάτων του. Οι πληροφορίες δόθηκαν από την αστυνομία. Αφού το Ρωσικό Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση που υπέβαλε ο Τσικατίλο, ο Τσικατίλο έστειλε μια τελική έκκληση επιείκειας στον πρόεδρο Μπορίς Γέλτσιν. Η τελική έφεση απορρίφθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1994. Στις 14 Φεβρουαρίου 1994, ο Τσικατίλο, ο οποίος βρισκόταν στη σειρά των θανατοποινιτών, μεταφέρθηκε από το κελί του σε ηχομονωμένο δωμάτιο στη φυλακή του Νοβοτσερκάσκ και εκτελέστηκε με απλό πυροβολισμό πίσω από το δεξί αυτί του. Ο Τσικατίλο αποφάσισε να εγγραφεί ως φοιτητής από απόσταση στο Πανεπιστήμιο του Ροστόφ το 1964, μελετώντας ρωσική λογοτεχνία και γλώσσα, στα οποία κέρδισε το πτυχίο του το 1970. Λίγο πριν αποκτήσει το πτυχίο του, ο Τσικατίλο απέκτησε δουλειά διαχειρίζοντας περιφερειακές αθλητικές δραστηριότητες. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση για ένα έτος πριν ξεκινήσει τη καριέρα του ως δάσκαλος ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Νοβοσακτίνσκ.Ο Τσικατίλο ήταν αρκετά αναποτελεσματικός ως δάσκαλος. Παρόλο που είχε τις γνώσεις στα μαθήματα που δίδασκε, σπάνια κατάφερνε να κρατήσει την τάξη του πειθαρχημένη, και τακτικά έπεφτε θύμα κοροϊδίας από τους μαθητές του που εκμεταλλεύονταν την τίμια φύση του. Θανατική ποινή στη Ρωσία Αλεξάντερ Σπεσίβτσεφ
Κωπαΐδα

Η Κωπαΐδα είναι πεδιάδα της Βοιωτίας η οποία δημιουργήθηκε ύστερα από την αποξήρανση της ομώνυμης λίμνης κατά το διάστημα 1880-1930. Βρίσκεται στα βόρεια του νομού και περικλείεται από τα όρη Ελικώνας στα δυτικά, Πτώο στα ανατολικά, Χλωμό στα βόρεια και από μικρότερα υψώματα στα νότια που χωρίζουν την Κωπαΐδα από την πεδιάδα της Θήβας και των Βαγίων. Η Κωπαΐδα όφειλε την ονομασία της στην αρχαία Βοιωτική πόλη Κώπες, που βρισκόταν στην θέση περίπου του σημερινού χωριού Κάστρο. Λεγόταν επίσης και Κηφισίδα λίμνη επειδή χυνόταν σε αυτή ο ποταμός Κηφισός.

 Είχον μάθει αργότερον παρά τίνος φίλου μου Γερμανού, Τσίγλερ καλουμένου και αξιωματικού του μηχανικού εν Ελλάδι, ότι οι Βαυαροί εις το περί αποξηράνσεως της Κωπαϊδος λίμνης κεφάλαιον εστήριζον ελπίδας πολυφέρνους. Πρώτον, ότι εξ αυτών των υπό του δημοσίου γενησομένων εξόδων κατά τας εργασίας του μεγάλου εκείνου επιχειρήματος η ωφέλεια τους δεν θα ήτον ευκαταφρόνητος και δεύτερον η βραδυτέρα παραγωγή εκ των καλλιεργηθησομένων γαιών της Κωπαΐδος θα επλήρουν τα θυλάκια των. Τα έργα για την αποξήρανση της Κωπαΐδας άρχισαν την δεκαετία του 1880, ενώ το έργο ολοκληρώθηκε τελικά το 1931. Στην πρώτη φάση πραγματοποιήθηκαν αποστραγγιστικά έργα από γαλλική εταιρία, κατά την περίοδο 1882-1886. Η Κωπαΐδα αποξηράνθηκε προσωρινά αλλά εξαιτίας μείωσης της επιφάνειας του εδάφους της, που σημειώθηκε αμέσως μετά την αποξήρανση, η περιοχή πλημμύρισε ξανά τα επόμενα χρόνια. Τότε ξεκίνησαν νέα έργα από αγγλική εταιρία («Λίμνη Κωπαΐδος ΑΕ») τα οποία ολοκληρώθηκαν το 1931 και η λίμνη αποξηράνθηκε οριστικά, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν 241.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Το 1953 η περιοχή της Κωπαΐδας απαλλοτριώθηκε και ταυτόχρονα δημιουργήθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα 2488/24-7-1953 ο Οργανισμός Κωπαΐδoς (νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου) ο οποίος αντικατέστησε την αγγλική εταιρία και εφάρμοσε πρόγραμμα εναλλασσόμενων καλλιεργειών. Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, στην περιοχή της Κωπαΐδας γυρίστηκαν αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως η «Αγάπη και Αίμα» (1968),«Ο Αστραπόγιαννος» (1970), «Η Κόρη του Ήλιου» (1971) και η «Υπολοχαγος Νατάσα»(1970) με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, καθώς και η βραβευμένη ταινία "Θανάση πάρε τ' όπλο σου" (1972). Οι πρώτοι που αποξήραναν την λίμνη Κωπαΐδα ήταν οι αρχαίοι κάτοικοι του Ορχομενού, οι Μινύες. Οι Μινύες τον 16ο αιώνα π.Χ. περίπου πραγματοποιώντας εντυπωσιακά αρδευτικά έργα για την εποχή κατάφεραν να αποξηράνουν την λίμνη. Για τον σκοπό αυτό δημιούργησαν μία σειρά από σήραγγες και καταβόθρες διοχετεύοντας τελικά το νερό της λίμνης στον κόλπο της Λάρυμνας. Τα αρδευτικά αυτά έργα καταστράφηκαν μετά την παρακμή των Μινύων και την κάθοδο στην περιοχή των Βοιωτών. Στην καταστροφή των έργων συνέβαλαν και καταστρεπτικοί σεισμοί που σημειώθηκαν στην περιοχή. Έτσι, σταδιακά στις αρχές του 13ου π.Χ αιώνα, η περιοχή πλημμύρισε πάλι και ξανασχηματίστηκε η λίμνη. Έργα αποξήρανσης έγιναν και κατά την περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Κράτη τον Ολύνθιο, όπως αναφέρει ο Στράβων. Οργανισμός Κωπαΐδος Δήμος Ορχομενού, η Κωπαΐδα Βοιωτικός κόσμος, η Κωπαϊδα Τα Κοινά
Σαρλ Λουί Μπρετάν ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Σαρλ-Λουί-Μπρετάν ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Charles Louis Bretagne de La Trémoille, (15 Μαρτίου 1683 – 9 Οκτωβρίου 1719), 6ος δούκας τού Τουάρ, ήταν γιος τού Σαρλ-Μπελζίκ-Ολάντ και της Mαντλέν ντε Κρεκύ, κόρης και κληρονόμου τού Καρόλου Γ΄ τού Κρεκύ.

 Έγινε δούκας τού Τουάρ μετά το τέλος τού πατέρα του το 1709. Ήταν επίσης κόμης τού Λαβάλ και τού Moνφόρ και κληρονόμησε την αρχαία γαλλική αξίωση στο βασίλειο της Νάπολης. Ο Ναπολιτάνικος ισχυρισμός έδωσε στην οικογένεια τον βαθμό ευγένειας των "ξένων πριγκίπων" στη γαλλική Αυλή. Ο δούκας έκανε σταδιοδρομία στον στρατό καθώς και στις Βερσαλλίες: ήταν ταξίαρχος τού ιππικού (Ιανουάριος 1709), πρώτος θαλαμηπόλος τού βασιλιά (Ιούνιος 1709), κυβερνήτης τού Τουάρ (Thouars) (Ιούλιος 1709) και στρατάρχης τού στρατοπέδου (maréchal de camp, Φεβρουάριος 1719). Η αδελφή του Mαρία-Αρμάνδη-Βικτώρια παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Στις 13 Απριλίου 1706 νυμφεύτηκε τη Mαρί-Μαντλέν Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ (1691–1717), κόρη τού Ρεν-Αρμάντ, τού μαρκήσιου ντε Λα Φαγιέτ και της Mαρί-ΜΑντλέν ντε Μαριγιάκ, και εγγονή της συγγραφέα Mαρί-Μαντλέν Πιός ντε Λα Βέρν, κόμισσα ντε Λα Φαγιέτ. Είχαν ένα παιδί, τον: Κάρολο-Αρμάνδο-Ρενέ, που γεννήθηκε το 1708. Georges Paul, Dr Pierre Balme et Marie-Louise Le Verrier, Une grande famille d'Auvergne Les Motier de La Fayette, imprimerie de Bussac, parution το 1951. "The Illustrious family of Crequy". Archived from the original on 2012-03-28. Retrieved 2017-02-14. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Créquy» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 7 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 410–411 </img> Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Créquy» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 7 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 410–411 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles Louis Bretagne de La Trémoille, Duke of Thouars στο Wikimedia Commons
Οκρούγκ της Ουκρανικής ΣΣΔ

Τα οκρούγκ της Ουκρανικής ΣΣΔ αναφέρονται σε ειδικές διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, που αποτελούσαν μέρος τριών περιφερειών και υπήρχαν από το 1933 έως το 1937 (μερικά μέχρι το 1938). Τα περισσότερα από αυτά ήταν συνοριακές διοικητικές μονάδες που υπήρχαν κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης.

 Τα περισσότερα από τα οκρούγκ υπήρχαν εντός της περιφέρειας Βίνιτσια. Στην περιοχή Ντονέτσκ υπήρχε ειδικό αγροτικό οκρούγκ με κέντρο στο Σταρομπίλσκ. Τα συνοριακά οκρούγκ από το 1935 έως το 1937, ενώ το οκρούγκ Σταρομπίλσκ υπήρχε το 1933-1938. Οκρούγκ Καμιανέτς-Ποντίλσκι Οκρούγκ Μοχιλίβ-Ποντίλσκι Οκρούγκ Προσκουρίβ Οκρούγκ Σεπετίβκα Οκρούγκ Κοροστέν Οκρούγκ Νοβοχράντ-Βολίνσκι Οκρούγκ Σταρομπίλσκ
Άλμα επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το άλμα επί κοντώ είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Ως το 1968 οι αθλητές των ΗΠΑ ήταν απόλυτοι κυρίαρχοι του αθλήματος. Στη συνέχεια κυριάρχησαν αθλητές από την Ευρώπη. Μόλις το 2000 στο Σίδνεϊ κατάφερε να ξαναπάρει το χρυσό Αμερικανός. Η Ελλάδα έχει δύο χάλκινα μετάλλια στο αγώνισμα. Τα κατέκτησαν ο Άγγελος Δαμάσκος το 1896 στην Αθήνα και ο Γεώργιος Ρουμπάνης το 1956 στην Ολυμπιάδα της Μελβούρνης. Το 1968 στο Μεξικό ο Χρήστος Παπανικολάου ήταν τέταρτος, ενώ στους τελικούς τους αγωνίσματος στο Ελσίνκι το 1952 συμμετείχε ο Ρήγας Ευσταθιάδης. Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 2000, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.

 1896 Γουίλιαμ Χόιτ 1900 Ίρβινγκ Μπάξτερ 1904 Τσαρλς Ντβόρακ 1908 Άλμπερτ Τζίλμπερτ* Έντουαρντ Κουκ* 1912 Χάρι Μπάμπκοκ 1920 Φρανκ Φος 1924 Λι Μπαρνς 1928 Σέιμπιν Καρ 1932 Γουίλιαμ Μίλερ 1936 Ερλ Μίντοους 1948 Όουεν Σμιθ 1952 Μπομπ Ρίτσαρντς 1956 Μπομπ Ρίτσαρντς 1960 Ντόναλντ Μπραγκ 1964 Φρεντ Χάνσεν 1968 Μπομπ Σίγκρεν 1972 Βόλφγκανγκ Νόρντβιγκ 1976 Ταντέους Σλουσάρσκι 1980 Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς 1984 Πιερ Κινόν 1988 Σεργκέι Μπούμπκα 1992 / Μαξίμ Ταρασόφ (Ενωμένη Ομάδα της πρώην ΕΣΣΔ) 1996 Ζαν Γκαλφιόν 2000 Νικ Χάισονγκ 2004 Τίμοθι Μακ 2008 Στιβ Χούκερ 2012 Ρενό Λαβιλενί 2016 Τιάγκο Μπραζ ντα Σίλβα 2021 Άρμαντ ΝτουπλάντιςΣημείωση : Το 1908 απονεμήθηκαν χρυσά μετάλλια και στους δύο αθλητές που πήδησαν το ίδιο ύψος. 2000 Στέισι Ντραγκίλα 2004 Γελένα Ισινμπάγιεβα 2008 Γελένα Ισινμπάγιεβα 2012 Τζένιφερ Σουρ 2016 Κατερίνα Στεφανίδη 2021 Κέιτι Νατζέοτ "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Προδρόμι Θεσπρωτίας

Το Προδρόμι Θεσπρωτίας ανήκει στην δημοτική ενότητα Παραμυθιάς και στον Δήμο Σουλίου κατά το σχέδιο Καποδίστριας. Έχει υψόμετρο 210μ από την επιφάνεια της θάλασσας και συνδέει την Παραμυθιά με την Πρέβεζα μέσο Γλυκής.

 Η παλιά ονομασία ήταν Βοϊνίκου. Ωστόσο το 1927 άλλαξε και έγινε Προδρόμι επειδή στο Άνω Προδρόμι βρίσκεται η Ι.μονή της Βέλλιανης η του Ιωάννου του Προδρόμου. Βορειοανατολικά του Άνω Προδρομίου βρίσκεται η ακρόπολη της Αρχαίας Ελέας που ιδρύθηκε το 350π.χ Το καλοκαίρι του 1978 κατά την δημιουργία αγροτικού δρόμου βρέθηκε ένας Τύμβος του 4ου αι. π.χ με σημαντικά ευρήματα ένα από αυτά ήταν έναν στρατιωτικό εξοπλισμό και κτερίσματα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ήταν αξιωματούχος και διακεκριμένο νεαρό πολεμιστή! Ανάμεσα στα Ευρήματα βρέθηκαν δυο κράνη, ο ένας ασημένιος, έναν θώρακα, ένα ξίφος με λαβή πτηνού και μία χάλκινη τεφροδόχος, δύο στεφάνια χάλκινα φτιαγμένα σε σχήμα, βελανιδιάς και Μυρτιάς, πιστεύοντας πως είναι ο Βασιλιάς Πύρρος χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη ανακοίνωση και βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Ηγουμενίτσας!
Χαράλαμπος Σφαέλλος

Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος (Αλεξάνδρεια, 1914 - Αθήνα, Νοέμβριος 2004) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, κύριος εκπρόσωπος του ελληνικού μοντερνισμού. Το όνομά του συνδέθηκε με τη δημιουργία του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, όπου εργάσθηκε ως τη δεκαετία του 1950 και το σχεδιασμό τως ξενοδοχείων Ξενία.

 Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος γεννήθηκε το 1914 στην Αλεξάνδρεια. Το 1931 αποφοιτά από το Αβερώφειο Γυμνάσιο με άριστα και εγγράφεται στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου μαθητεύει κοντά στους σημαντικούς Έλληνες αρχιτέκτονες Αναστάσιο Ορλάνδο και Δημήτρη Πικιώνη. Το 1935 αποφοιτά από τη σχολή και για 10 χρόνια εργάζεται στην Ελλάδα. Το 1945 σπουδάζει με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης "Ιστορία Τέχνης και Αισθητικής" στο Ινστιτούτο Τέχνης και Πολεοδομίας της Σορβόνης, απ'όπου αποφοιτά το 1948, και ένα χρόνο μετά (1949) εκλέγεται διδάκτορας της Τέχνης και της Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Το 1952 εκδίδεται η διατριβή του "Le Fonctionnalisme dans l'architecture contemporaine" από το Centre National de la Recherche Scientifique στο Παρίσι, ενώ την ίδια περίοδο εργάζεται πλάι στον Λε Κορμπυζιέ και τον Marcel Lods'. Την περίοδο 1950-58 διορίζεται διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών του νεοσύστατου τότε Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) και υπό την καθοδήγηση του πραγματοποιείται το πρόγραμμα μελέτης και ανέγερσης των ξενοδοχείων Ξενίας. Την περίοδο 1967-1988 επιστρέφει στη Γαλλία όπου εκλέγεται τακτικός καθηγητής της Ανώτατης Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Παρίσι, ενώ παράλληλα εργάζεται ως σύμβουλος του ΟΗΕ για την τουριστική ανάπτυξη 15 χωρών της Δυτικής Αφρικής. Το 1973 επιστρέφει στην Ελλάδα και διορίζεται Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικισμού και Δημόσιων Έργων. Το 1984 εκδίδεται το βιβλίο του "Αρχιτεκτονική, η μορφή της σκέψης στο φυσικό χώρο". Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη. Ο Χαράλαμπος Σφαέλλος πέθανε το 2004. Ξενία Καστοριάς, 1952-53 Ξενία Αργοστολίου, 1955 Ξενία Θάσου, 1955 Ξενία Υπάτης, 1956 Ξενία Τσαγκαράδας, 1955 και 1964-65 Ξενία Κέρκυρας στη θέση Κανόνι, 1955-58 και 1963-64 Ξενοδοχείο "Ασπράκη" στη Ρόδο, 1958-69 και 1972 Ξενοδοχείο "Ιβίσκος" στη Ρόδο, 1953-59 και 1963 Ξενοδοχείο "Δελφίνι" στη Ρόδο, 1954-59 και 1962 Ξενοδοχείο "Ιξιάς" στη Ρόδο, 1961-62 Ξενοδοχείο "Miramare" στη Ρόδο, 1958-60 Ξενοδοχείο "Miramare" στα Μωραίτικα Κέρκυρας, 1962 Εγκαταστάσεις παραθερισμού στο Μουντί της Αίγινας, 1963 Ξενοδοχειακό συγκρότημα στο Μελόι Πάτμου, 1968 Ενοικιαζόμενα διαμερίσματα στα Βλυχά Καλάθου της Ρόδου, 1970 Χώρος αναψυχής στο Δαφνί, 1965 Ξενοδοχείο στην Κυλλήνη, 1960 Συγκρότημα παραθεριστικών οικιών στην Αμφιτρίτη στο Μαύρο Λιθάρι Αναβύσσου, 1972 Τεχνική Σχολή Αγρινίου, 1967 Αναμόρφωση εσωτερικών χώρων της Τράπεζας American Express στο Σύνταγμα, 1960 Υποκατάστημα Εθνικής Τράπεζας στη Νέα Ιωνία, 1970 Ξενοδοχείο "Nouadhiboy" στη Μαυριτανία, 1971 "Χαράλαμπος Σφαέλλος: Αρχιτεκτονική - Ανάπτυξη", εκδόσεις Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα 2002 "Νεοελληνική Αρχιτεκτονική", Δημήτρης Φιλιππίδης, εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ» Η Μορφή της σκέψης στο φυσικό χώρο, Χ.Α. Σφαέλλος, εκδόσεις «γνώση», Αθήνα 1991
Ισαβέλλα του Βιζέου

H Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabel de Viseu (1459 - 1521) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Βιζέου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου δούκα του Βιζέου και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Ιωάννη πρίγκιπα & κοντόσταυλου της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1472 τον Φερδινάνδο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Ιάκωβος 1479-1532, 4ος δούκας της Μπραγκάνσα, 2ος τού Γκουιμαράες, 3ος μαρκήσιος της Βίλα Βισόσα, 5ος κόμης τού Αρραϊόλος & Νέιβα, 8ος τού Οουρέμ, 11ος τού Μπαρσέλος. Ιωακείμ 1479-1532. Διονύσιος 1481-1516, 6ος κόμης τού Λέμος. Φίλιππος 1475-1483 απεβ. 8 ετών, Αλφόνσος, Αικατερίνη, Μαργαρίτα απεβ. νωρίς το 1483. Portugal, Medieval Lands
Επαρχία Γκουλρίπσι

Η Επαρχία Γκουλρίπσι (γεωργιανά: გულრიფშის რაიონი, αμπχαζικά: Гәылрыҧшь араион) είναι μια επαρχία της Αμπχαζίας, μία από τις αποσχισθείσες δημοκρατίες της Γεωργίας. Αντιστοιχεί στην ομώνυμη επαρχία της Γεωργίας. Η πρωτεύουσα του είναι το Γκουλρίπσι, η ομώνυμη πόλη. Μέχρι τη μάχη στην κοιλάδα Κοντόρι τον Αύγουστο του 2008, το βορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Γκουλρίπσι ανήκε στην Άνω Αμπχαζία, τη γωνία της Αμπχαζίας που ελεγχόταν από τη Γεωργία μέχρι τη μάχη της κοιλάδας Κοντόρι κατά τη διάρκεια του πολέμου της Νότιας Οσετίας τον Αύγουστο του 2008. Στην Άνω Αμπχαζία φιλοξενούνταν 1.956 από τους 19.918 κατοίκους της περιοχής, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στους Σβάνους (υποομάδα του γεωργιανού λαού). Οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν πριν από τη μάχη και δεν έχουν επιστρέψει ακόμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθεδρικός ναός της Ντράντα βρίσκεται πάνω από ένα ιερό που έκτισε ο Ιουστινιανός το 551. Το μεσαιωνικό πριγκηπάτο του Νταλ-Τσαμπάλ βρισκόταν στην επαρχία. Το κύριο αεροδρόμιο της Αμπχαζίας, το αεροδρόμιο Σουχούμι Ντράντα, βρίσκεται επίσης στην επαρχία Γκουλρίπσι.

 Ο Αντγκούρ Χαράζια διορίστηκε εκ νέου ως επικεφαλής της διοίκησης στις 10 Μαΐου 2001 μετά τις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2001.Στις 18 Δεκεμβρίου 2002, ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα αφαίρεσε τον Χαράζια ως επικεφαλής της διοίκησης και τον διόρισε Υπουργό Γεωργίας και Τροφίμων.Στις 16 Ιουνίου 2003, ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα όρισε τον Ταμάζ Γκόγκια ως επικεφαλής της διοίκησης. Στις αρχές του 2004, οι περιφερειακοί υπάλληλοι παρέμειναν μακριά από την εργασία τους για να διαμαρτυρηθούν για αυτό που αντιλαμβάνονταν ως αγένεια από τη Γκόγκια. Ως απάντηση, ο Γκόγκια υπέβαλε αίτηση παραίτησης, την οποία ο Πρόεδρος Αρντζίνμπα ενέκρινε στις 9 Φεβρουαρίου, διορίζοντας τον πρώτο αναπληρωτή επικεφαλής Ασλάν Μπαρατέλια ως επικεφαλής.Στις 24 Μαρτίου 2005, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Σεργκέι Μπαγκάπς αντικατέστησε τον επικεφαλής της διοίκησης Ασλάν Μπαρατέλια με τον Μιχαήλ Λόγκουα. Στις προεδρικές εκλογές του 2011, ο Λόγκουα συμμετείχε με επιτυχία στις εκλογές ως Αντιπρόεδρος μαζί με τον Αλεξάντερ Ανκβάμπ. Τον διαδέχθηκε στις 14 Δεκεμβρίου ο Τιμούρ Έσμπα, ο οποίος είχε προηγουμένως διατελέσει αναπληρωτής επικεφαλής.Μετά την Επανάσταση του Μαΐου 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χατζίμπα ως Προέδρου, στις 23 Σεπτεμβρίου 2014 αντικατέστησε τον Έσμπα με τον Ασλάν Μπαρατέλια. Κατά τη στιγμή της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της επαρχίας ήταν 18.032 άτομα, αποτελούμενοι από: Αρμένιοι (46.8%) Αμπχάζιοι (33.6%) Ρώσοι (11.4%) Γεωργιανοί (4.6%) Ουκρανοί (0.9%) Έλληνες (0.7%) Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι: Γκουλρίπσι Τσεμπέλντα Ντράντα Μπαμπουσέρα Τσχάλτα (το κύριο χωριό της πρώην Άνω Αμπχαζίας) Κοιλάδα Κοντόρι
Σελεκοξίμπη

Η σελεκοξίμπη (αγγλ. celecoxib) είναι δραστική ουσία που ανήκει στους ειδικούς αναστολείς της C0X-2, και ως αντιφλεγμονώδες φάρμακο για ασθένειες που σχετίζονται άμεσα με την αρθρίτιδα, αποτελεί εμπορικό σκεύασμα της φαρμακευτικής εταιρείας Pfizer, με τις ονομασίες Celebra και Celebrex, μεταξύ άλλων. Ως δραστική ουσία διατίθεται και σε γενόσημα φάρμακα.

 Η σελεκοξίμπη έχει ως κύρια δράση τη δραστική μείωση του επιπέδου των προσταγλανδινών, οι οποίες παράγονται από τον ανθρώπινο οργανισμό και είναι αυτές που προκαλούν πόνο και οίδημα, ορισμένες φορές και πυρετό. Ως φάρμακο, ανήκει στα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του πόνου και της φλεγμονής στην οστεοαρθρίτιδα, του οξέος πόνου σε ενήλικες, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας, της επώδυνης εμμήνου ρύσεως και της νεανικής ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του κινδύνου των αδενωμάτων του παχέος εντέρου σε άτομα με οικογενή αδενωματώδη πολυποδίαση (familial adenomatous polyposis). Λαμβάνεται από το στόμα. Η δράση της είναι άμεση και τα οφέλη εμφανίζονται εντός μίας ώρας από τη λήψη της. Δεν πρέπει να χορηγείται σε ασθενείς με προβλήματα σχετιζόμενα με το έλκος του στομάχου. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κοιλιακό άλγος, ναυτία και διάρροια. Σπάνιες ανεπιθύμητες παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν καρδιακές προσβολές, εγκεφαλικά επεισόδια, γαστρεντερική διάτρηση, γαστρεντερική αιμορραγία, νεφρική ανεπάρκεια και αναφυλαξία. Η χρήση του δεν συνιστάται σε άτομα με υψηλό κίνδυνο καρδιακής νόσου. Οι κίνδυνοι είναι παρόμοιοι με άλλα ΜΣΑΦ, όπως η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη.Δε συνιστάται η χρήση της στο τέλος της εγκυμοσύνης ή κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Κατοχυρώθηκε με παγκόσμιο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1993 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1999. Διατίθεται ως γενικό φάρμακο. Το 2018, ήταν η 126η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με περισσότερες από 5 εκατομμύρια συνταγές.
Ανδρόμαχος (γιος του Αχαιού)

Ο Ανδρόμαχος (έζησε τον 3ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν ευγενής στη Μ. Ασία Ελληνικής (Μακεδονικής) καταγωγής. Αιχμαλωτίστηκε στην Αίγυπτο, αλλά τον ελευθέρωσαν οι Ρόδιοι και τον παρέδωσαν στον γιο του, που εν τω μεταξύ είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.

 Ήταν γιος τού Αχαιού τού Πρεσβύτερου, πλούσιου ευγενή με ιδιοκτησίες στη Μ. Ασία. Η οικογένειά του είχε επιρροή εκεί και είχε ισχυρές βασιλικές διασυνδέσεις. Αδέλφια του ήταν: o Αλέξανδρος, η Αντιοχίς, η Λαοδίκη Α΄ και η Λαοδίκη Β΄ της Συρίας. Γιος του ήταν ο Αχαιός ο Νεότερος. Κατά τη διάρκεια τού πολέμων των Σελευκιδών με τους Πτολεμαίους, ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης αιχμαλώτισε τον Ανδρόμαχο· το 221 π.Χ. απεβίωσε ο Αιγύπτιος βασιλιάς και τον διαδέχθηκε ο γιος του Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ, τού οποίου ο κύριος σύμβουλος Σωσίβιος έβλεπε τον αιχμάλωτο ως ένα πολύτιμο πιόνι στο παιχνίδι της πολιτικής. Ίσως τού είχε προτείνει την απελευθέρωσή του με αντάλλαγμα να αφήσει τον Σελευκίδη βασιλιά. Έπειτα ο Αχαιός ο Νεότερος εξεγέρθηκε, για άλλους λόγους και χωρίς να έχει συζητήσει κάτι με την Αίγυπτο· ο λόγος να παραμένει αιχμάλωτος ο Ανδρόμαχος ήταν τώρα μεγαλύτερος. Τότε παρενέβησαν οι Ρόδιοι. Οι Ρόδιοι ήταν σε πόλεμο με το Βυζάντιο, το οποίο ήλπιζε να κερδίσει την υποστήριξη τού Αχαιού. Οι Ρόδιοι ζήτησαν την απελευθέρωση τού Ανδρόμαχου με σκοπό να ευαρεστήσουν τον Αχαιό και να έχουν την υποστήριξή του. Έστειλαν πρεσβεία στον Πτολεμαίο Δ΄, ζητώντας την παράδοσή του· ο βασιλιάς στην αρχή δεν ήθελε, αλλά έπειτα από σκέψη, για να τους ευχαριστήσει, τους τον έδωσε. Οι Ρόδιοι πήγαν τον Ανδρόμαχο στον γιο του Αχαιό. Δεν αναφέρεται έκτοτε από τις ιστορικές πηγές. Γιος του ήταν ο: Αχαιός ο Νεότερος απεβ. 213 π.X., στρατηγός, αυτονομήθηκε από την Αυτοκρατορία. Polybius, Histories, Evelyn S. Shuckburgh (translator), London - New York, (1889) Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Andromachus (4)", Boston, (1867)
ΦΚ Ντιναμό Μπρεστ

Η ΦΚ Ντιναμό Μπρεστ (ρωσικά: ФК Динамо Брест) είναι λευκορωσική ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπρεστ. Η ομάδα διεξάγει τους εντόε έδρας αγώνες της στο Περιφερειακό Αθλητικό Σύμπλεγμα Μπρέστσκι, χωρητικότητας 10.060 θεατών. Μετέχει στο πρωτάθλημα Βισέισαγια Λίχα, την ανώτατη κατηγορία της χώρας.

 1960: «Σπαρτάκ» (Спартак) 1972: «Μπουγκ» (Буг, ονομασία του παρακείμενου ποταμού) 1976: «Ντιναμό» (Динамо) 2012: «Μπρεστ» (Брест) 2013: «Ντιναμό» (Динамо) Ο πρώτος οργανωμένος σύνδεσμος φιλάθλων δημιουργήθηκε την 1η Αυγούστου 1998 και η βάση με ανεμιστήρες μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 200 με 500 οπαδούς. Το 2008 δημιουργήθηκε σύνδεσμος οπαδών. Οι οπαδοί αποκαλούνται Κυανόλευκοι Διάβολοι. Είναι πολιτικά δεξιοί. Πρωτάθλημα Λευκορωσίας3η θέση (1): 1992Κύπελλο ΛευκορωσίαςΚυπελλούχος (3): 2007, 2017, 2018 Επίσημη ιστοσελίδα (Ρωσικά) Προφίλ στη σελίδα UEFA.COM Προφίλ στη σελίδα EUFO.DE Προφίλ στη σελίδα Weltfussball.de Προφίλ στη σελίδα Football-Lineups.com
Μάικλ Κόουλ

Ο Μάικλ Σιν Κούλθαρντ (Michael Sean Coulthard, 8 Δεκεμβρίου 1968) είναι ένας Αμερικανός σχολιαστής αγώνων επαγγελματικής πάλης και περιστασιακός επαγγελματίας παλαιστής. Είναι επίσης πρώην δημοσιογράφος ειδήσεων και αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο σχολιαστή με το WWE.

 Ξεκίνησε την καριέρα του ως δημοσιογράφος σε ένα ραδιόφωνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από το 1988 έως και το 1996, κάλυψε πολύ σημαντικά γεγονότα των Η.Π.Α., όπως καμπάνιες του Μπιλ Κλίντον και του Μάικλ Δουκάκης, ενώ έκανε ρεπορτάζ και στον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία. Από το 1997 συνεργάζεται με το WWE. Ξεκίνησε ως δημοσιογράφος στα παρασκήνια την περίοδο 1997-1999, στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Raw. Από το 2000 ως το 2008 ήταν σχολιαστής στο τηλεοπτικό πρόγραμμα SmackDown. Από το 2009 έως και σήμερα είναι σχολιαστής στο Raw. Εκτός από χρέη σχολιαστή, από το 2008 συμμετέχει και σε διάφορα σενάρια, ενώ έχει αγωνιστεί ως παλαιστής σε ορισμένες περιπτώσεις. Προφίλ στο IMDb.com Προφίλ στο THQ.com Προφίλ στο WWE.com
Nintendo DSi XL

Το Nintendo DSi XL κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 21 Νοεμβρίου του 2009 και στην Ευρώπη το Μάρτιο του 2010 από τη Nintendo. Διαθέτει μεγαλύτερες οθόνες, και to μεγαλύτερο συνολικό μέγεθος, από ότι το αρχικό Nintendo DSi. Είναι το τέταρτο μοντέλο του Νintendo DS και διαθέσιμο ως παραλλαγή. Ο Iwata είπε ότι το κόστος είχε, μέχρι τότε, περιορίσει το μέγεθος της οθόνης και τις multiplayer πτυχές στα παιχνίδια στις φορητές κονσόλες. Επίσης είπε ότι το Νintendo DSi XL προσφέρει "μια βελτιωμένη οπτική γωνία στις οθόνες", το οποίο το καθιστά το πρώτο "φορητό σύστημα που μπορείτε να απολαύσετε με τους ανθρώπους γύρω από τον παίκτη. Υποστήριξε ότι αυτό εισάγει μια νέα μέθοδο βιντεοπαιχνιδιών, όπου "γύρω από το παιχνίδι ο παίκτης μπορεί επίσης να ενταχθεί σε ένα ή άλλο τρόπο παιχνιδιού. Ενώ το αρχικό Νintendo DSi είχε σχεδιαστεί ειδικά για ατομική χρήση, o Iwata πρότεινε ότι το Νintendo DSi XL θεωρεί "την κονσόλα μια σταθερή θέση σε ένα τραπέζι στο σαλόνι", έτσι ώστε να μπορεί να μοιραστεί με όλα τα μέλη της οικογένειας.

 Το DSi XL είναι το μεγαλύτερο, πληρέστερο και βαρύτερο μοντέλο. Η κονσόλα διαθέτει δύο 4,2 ιντσών (110 mm) οθόνες (93% μεγαλύτερες οθόνες απ' το DS Lite), με ευρεία γωνία θέασης τεχνολογίας LCD, έχει ίδια ανάλυση με το μικρότερο μοντέλο. Έχει βελτιωθεί η διάρκεια ζωής της μπαταρίας σε σχέση με το DSi για όλες τις ρυθμίσεις φωτεινότητας. Για παράδειγμα οι μπαταρίες διαρκούν 13-17 ώρες. Το φορητό είναι εφοδιασμένο με τα ίδια ηχεία που περιέχονται σε μεγαλύτερα καταλύματα μικροφώνου, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να παράγει πιο δυνατά τον ήχο. Οι μεντεσέδες γυρίζουν την οθόνη στις 120°. Εκτός από την αρχική θέση του Νintendo DSi που ήταν στα 155° για να επιτρέψει την ευκολότερη επιτραπέζια θέαση. Το DSi XL είναι συνδυασμένο με δύο γραφίδες πλέον, ένα από τα οποία είναι παχύτερο, στρογγυλεμένο, φαίνεται σαν στυλό και δεν ταιριάζει στο εσωτερικό της μονάδας. Το Flipnote Studio και το Nintendo DSi Browser έρχονται προ-εγκατεστημένα στο Νintendo DSi XL μαζί με άλλα συγκεκριμένα λογισμικά. Το DSi XL έχει ματ επιφάνεια και το εξωτερικό είναι ντυμένο με ένα γυαλιστερό φινίρισμα. Είναι διαθέσιμο σε οκτώ χρώματα με δύο τόνους που διαφέρουν ανά γεωγραφική περιοχή. Το λευκό είναι αποκλειστικό στην Ιαπωνία, ενώ το πράσινο είναι διαθέσιμο στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη. Το κόκκινο είναι αποκλειστικό στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ενώ το κίτρινο είναι διαθέσιμο και στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη. Το ροζ είναι αποκλειστικό στη Βόρεια Αμερική. Δύο ειδικές εκδόσεις-μοντέλα κυκλοφόρησαν: εκείνες για το LovePlus + και την 25η επέτειο του Super Mario Bros, που το χρώμα τους είναι κόκκινο. Το Flipnote Studio και το Nintendo DSi Browser έρχονται προ-εγκατεστημένα στο Νintendo DSi XL, μαζί με άλλα, συγκεκριμένα ανά γεωγραφική περιοχή λογισμικά.
Νατζίμπ Ραζάκ

Ο Νατζίμπ Ραζάκ (Najib Razak, 23 Ιουλίου 1953-) είναι πολιτικός από τη Μαλαισία, ο 6ος πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από τις 3 Απριλίου του 2009 ως τις 10 Μαΐου 2018. Συνελήφθη το 2018 και Το 2022 έγινε ο πρώτος πρώην πρωθυπουργός της χώρας που ξεκίνησε να εκτίει ποινή φυλάκισης για διαφθορά.

 Γεννήθηκε στην Κουάλα Λιπίς του Παχάνγκ στις 23 Ιουλίου του 1953 και είναι γιος του δεύτερου πρωθυπουργού της Μαλαισίας, Τουν Αμπντούλ Ραζάκ. Έχει άλλα 5 αδέρφια. Ο μικρότερος αδερφός του είναι διευθυντής της δεύτερης μεγαλύτερης δανειοδοτικής εταιρείας, Bumiputera-Commerce Holdings Bhd. Έχει παντρευτεί δύο φορές και έχει 3 γιους και 2 κόρες. Μεταξύ άλλων έκανε σπουδές στο κολέγιο Μάλβερν της Αγγλίας, στο Γουόρτσεστερ και έπειτα στο πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, από όπου έλαβε πτυχίο μπάτσελορ στη βιομηχανική οικονομία, το 1974. Ως υποψήφιος με το UMNO εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής της Dewan Rakyat το 1976 στην εκλογική περιφέρεια Πεκάν, όπου εκλεγόταν και ο αποθανών πατέρας του. Σε ηλικία 23 ετών ο Ραζάκ έγινε το νεαρότερο σε ηλικία μέλος του κοινοβουλίου. Αρχικά δραστηριοποιήθηκε στη Νεολαία του Κόμματός του και το 1981 εξελέγη στο ανώτατο συμβούλιο. Το 1982 έγινε αντιπρόεδρος της Νεολαίας του UMNO και μετά την αναδιοργάνωση του κόμματος από τον Μαχαθίρ Μοχάμαντ το 1988 εξελέγη πρόεδρος της Νεολαίας. Επανεξελέγη βουλευτής τα έτη 1993, 1996 και 2000. Στις 26 Μαρτίου του 2009 ο Νατζίμπ εξελέγη χωρίς αντίπαλο στην ηγεσία του UMNO. Ο Ραζάκ έγινε για πρώτη φορά υπουργός σε ηλικία 32 ετών. Ήδη από την ηλικία των 25 ετών ήταν υφυπουργός Ενέργειας, Ταχυδρομείων και Επικοινωνιών, το 1978. Ταυτόχρονα έγινε ο νεαρότερος υφυπουργός στην ιστορία της Μαλαισίας. Σύντομα ανέλαβε πολλά υφυπουργεία, μεταξύ των οποίων εκείνα της Παιδείας και των Οικονομικών, το Υπουργείο Πολιτισμού και Νεολαίας, στη συνέχεια τα Υπουργεία Παιδείας, Αμύνης και Οικονομικών. Τελικά, εξελέγη πρωθυπουργός μετά την εκλογική ήττα το 2008 του Αμπντουλά Μπαντάουι. Ανέλαβε πρωθυπουργός στις 3 Απριλίου του 2009. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2018, αποχώρησε από την πρωθυπουργία. ο Νατζίμπ κατηγορήθηκε για διάφορα αδικήματα σχετικά με διαφθορά και απάτη, ειδικότερα σχετικά με το οικονομικό σκάνδαλο 1Malaysia Development Berhad (1MDB), στο οποίο υποστηρίζεται ότι κλάπηκαν δισεκατομμύρια δολάρια από κρατικά ταμεία. Εκείνη την περίοδο, ο Νατζίμπ αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες και ισχυρίστηκε ότι ήταν θύμα πολιτικής καταδίωξης. Ο Νατζίμπ κατηγορήθηκε για διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας και υπεξαίρεση κονδυλίων από εταιρία στρατηγικής ανάπτυξης. Καταδικάστηκε στις 28 Ιουλίου 2020 σε φυλάκιση 12 ετών και σε πρόστιμο 210 εκατομμυρίων ρινγκίτ. Στις 23 Αυγούστου 2022 η ποινή εγκρίθηκε από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο και ο Νατζίμπ οδηγήθηκε στις φυλακές Κατζάνγκ. Επίσημο ιστολόγιο
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ (Παναγιώτης Δοξαράς)

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι έργο του ζωγράφου Παναγιώτη Δοξαρά και χρονολογείται στις αρχές του 18ου αιώνα. Πρόκειται για ελαιογραφία σε χαλκό, έχει διαστάσεις 19 x 14,5 εκ. σε οβάλ σχήμα και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα ζωγραφικής της Επτανησιακής Σχολής. Εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Ακολουθώντας τα πρότυπα της δυτικής ζωγραφικής παράδοσης στην εικονογραφία αλλά κυρίως στη ζωγραφική απόδοση, ο Δοξαράς ζωγράφισε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ με ελαιοχρώματα, εισάγοντας κατ' αυτό τον τρόπο νέα υλικά στη νεοελληνική ζωγραφική. Ο Αρχάγγελος εικονίζεται νικητής επί «του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά» (Αποκάλυψη 12:7-9), κραδαίνοντας σπαθί στο δεξί του χέρι και δείχνοντας προς τον ουρανό με το αριστερό, ακολουθώντας τη διήγηση της Καινής Διαθήκης. Το πορφυρό και το μπλε της ενδυμασίας του είναι τα χρώματα που συνηθίζονται στα έργα της βυζαντινής και μεταβυζαντινής ζωγραφικής παράδοσης. Ο Παναγιώτης Δοξαράς θεωρείται ο θεμελιωτής της Επτανησιακής Σχολής αλλά και ο πατέρας της νεοελληνικής ζωγραφικής. Διδάχτηκε αγιογραφία στην βενετοκρατούμενη Ζάκυνθο και ζωγραφική στην Ιταλία. Συνδυάζοντας την παράδοση της βυζαντινής ζωγραφικής με τη μελέτη της ιταλικής ζωγραφικής και χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά την τρίτη διάσταση, ο Παναγιώτης Δοξαράς υλοποίησε το προσωπικό του ζωγραφικό ιδίωμα στις δεκαεπτά συνθέσεις που ολοκλήρωσε το διάστημα 1726-1729 για την oυρανία, την οροφή του ναού του Αγίου Σπυρίδωνα, στην πόλη της Κέρκυρας. Οι σκηνές από το βίο του αγίου μαρτυρούν την άμεση σχέση του Δοξαρά με τη μανιεριστική ζωγραφική του Πάολο Βερονέζε στο Pallazo Ducale της Βενετίας. Σήμερα στο ναό διασώζονται τα αντίγραφα που είναι έργα του Ν. Ασπιώτη. Μέσα από το έργο του ο Δοξαράς εισάγει στη νεοελληνική τέχνη καινοτομίες που οδήγησαν στην καλλιτεχνική σύγκλιση με την δυτικοευρωπαϊκή τεχνοτροπία, αποτελώντας τον γεφυροποιό μεταξύ της μεταβυζαντινής παράδοσης και της Δύσης. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,"Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα", 2003 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Ελληνική Ζωγραφική, Μόνιμες Συλλογές", ISBN 978 960 7791 36 8 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα