Μάχη του Άντσιο

Η Μάχη του Άντσιο ήταν μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου που έλαβε χώρα από τις 22 Ιανουαρίου 1944 (ξεκινώντας με την αποβίβαση των Συμμάχων, γνωστή ως Operation Shingle) έως τις 5 Ιουνίου 1944 με την κατάληψη της Ρώμης από τους Συμμάχους . Η επιχείρηση έλαβε χώρα στις περιοχές Anzio και Nettuno.Αρχικά η επιχείρηση διοικήθηκε υπό τον υποστράτηγο John P. Lucas, που διοικούσε το VI Σώμα των ΗΠΑ με σκοπό να υπερκεράσει τις γερμανικές δυνάμεις στη γραμμή του χειμώνα και να επιτρέψει μια επίθεση στη Ρώμη. Η επιτυχία μιας αμφίβιας προσγείωσης σε εκείνη την τοποθεσία, σε μια λεκάνη αποτελούμενη ουσιαστικά από έλη και περιτριγυρισμένη από βουνά, εξαρτιόταν από το στοιχείο του αιφνιδιασμού και την ταχύτητα με την οποία οι εισβολείς μπορούσαν να αποκτήσουν δύναμη και να κινηθούν προς την ενδοχώρα σε σχέση με τον χρόνο αντίδρασης και τη δύναμη των υπερασπιστών. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα την κατάληψη των βουνών από τους αμυνόμενους και τον επακόλουθο εγκλωβισμό των εισβολέων. Ο υποστράτηγος Mark W. Clark, διοικητής της Πέμπτης Στρατιάς των ΗΠΑ, κατανοούσε αυτόν τον κίνδυνο, αλλά δεν μετέδωσε την εκτίμησή του για την κατάσταση στον υφιστάμενό του Lucas, ο οποίος προτίμησε να αφιερώσει χρόνο για να περιχαρακωθεί ενάντια σε μια αναμενόμενη αντεπίθεση. Η αρχική προσγείωση πέτυχε πλήρη αιφνιδιασμό και ένα περιπολικό τζιπ έφτασε μέχρι τα περίχωρα της Ρώμης. Ωστόσο, ο Λούκας, ο οποίος είχε λίγη εμπιστοσύνη στην επιχείρηση όπως είχε προγραμματιστεί, απέτυχε να εκμεταλλευτεί το στοιχείο του αιφνιδιασμού και καθυστέρησε την προέλασή του μέχρι να κρίνει ότι η θέση του ήταν επαρκώς εδραιωμένη και είχε επαρκή δύναμη. Ενώ ο Λούκας εδραιωνόταν, ο στρατάρχης Άλμπερτ Κέσελρινγκ, ο Γερμανός διοικητής , μετέφερε κάθε μονάδα που μπορούσε να αφιερώσει σε ένα αμυντικό κλοιό γύρω από την παραλία. Οι μονάδες του πυροβολικού είχαν καθαρή άποψη για κάθε θέση των Συμμάχων. Οι Γερμανοί σταμάτησαν επίσης τις αντλίες αποστράγγισης και πλημμύρισαν το ανακτημένο έλος με αλμυρό νερό, σχεδιάζοντας να παγιδεύσουν τους Συμμάχους και να τους εξουδετερώσουν . Μετά από έναν μήνα σκληρών αλλά ατελών μαχών, ο Λούκας αποδεσμεύτηκε και εστάλη στο σπίτι. Ο αντικαταστάτης του ήταν ο υποστράτηγος Λούσιαν Τρούσκοτ, ο οποίος είχε προηγουμένως διοικήσει την 3η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ. Οι Σύμμαχοι ξέσπασαν τον Μάιο. Όμως, αντί να χτυπήσει στην ενδοχώρα για να κόψει τις γραμμές επικοινωνίας των μονάδων της Δέκατης Γερμανικής Στρατιάς που πολεμούσαν στο Μόντε Κάσινο, ο Truscott, κατόπιν εντολής του Clark, έστρεψε απρόθυμα τις δυνάμεις του βορειοδυτικά προς τη Ρώμη, η οποία καταλήφθηκε στις 4 Ιουνίου 1944. Ως αποτέλεσμα , οι δυνάμεις της Δέκατης Γερμανικής Στρατιάς που πολεμούσαν στο Cassino μπόρεσαν να αποσυρθούν και να επανενωθούν με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Kesselring βόρεια της Ρώμης, να ανασυνταχθούν και να κάνουν μια μαχητική απόσυρση στην επόμενη κύρια προετοιμασμένη αμυντική θέση στη Γοτθική Γραμμή.

 Αφού νίκησαν τις γερμανικές και ιταλικές δυνάμεις στην εκστρατεία στη Βόρεια Αφρική τον Μάιο του 1943, οι Σύμμαχοι αποβιβάστηκαν στη Σικελία . Οι Σύμμαχοι απελευθέρωσαν τη Σικελία στις 17 Αυγούστου και άρχισαν να προετοιμάζονται για απόβαση στην ηπειρωτική Ιταλία. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1943 ξεκίνησε η απόβαση στην Ιταλία - ο 8ος Βρετανικός Στρατός αποβιβάστηκε στα νότια της χερσονήσου των Απεννίνων και στις 9 Σεπτεμβρίου, ο 5ος Αμερικανικός Στρατός αποβιβάστηκε στην περιοχή του Σαλέρνο . Στις αρχές Οκτωβρίου, ο 5ος και ο 8ος στρατός απελευθέρωσαν από κοινού το νότιο τμήμα της χερσονήσου των Απεννίνων, ενώ οι Γερμανοί έχτιζαν οχυρώσεις κατά μήκος του ποταμού Volturno για να κρατήσουν προσωρινά τους συμμάχους, ενώ η κύρια γραμμή άμυνας δημιουργήθηκε στην περιοχή του Μόντε Κασίνο, η λεγόμενη γραμμή του Χειμώνα ("Gustav's Line") και οι Γερμανοί επρόκειτο να την κρατήσουν με κάθε επιμονή. Στις 17 Ιανουαρίου ξεκίνησε η Μάχη του Μόντε Κασίνο , όπου τα γερμανικά στρατεύματα έδειξαν μία λυσσαλέα αντίσταση στους Συμμάχους. Το σχέδιο της επιχείρησης στο Άντσιο υπό την ονομασία Shingle υποστηρίχθηκε από τον Winston Churchill , αλλά τα αποβατικά πλοία για την επιχείρηση δεν ήταν αρκετά ενόψει των προετοιμασιών για την επερχόμενη απόβαση στη Νορμανδία .Στις 22 Ιανουαρίου 1944, μια αγγλοαμερικανική απόβαση υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Λούκας αποβιβάστηκε στο Anzio. Για τη γερμανική διοίκηση, αυτό ήταν μια πλήρης έκπληξη. Σε 48 ώρες, ο Λούκας κατέλαβε ένα προγεφύρωμα βάθους 11 χιλιομέτρων, αλλά δεν συνέχισε την επίθεση, αλλά άρχισε να ενισχύει το παράκτιο προγεφύρωμα. Αν ο Λούκας είχε προχωρήσει πιο γρήγορα, τότε θα μπορούσε να κόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού των γερμανικών στρατευμάτων και να τους επιτεθεί από τα μετόπισθεν, κάτι που θα οδηγούσε στην κατάρρευση ολόκληρης της γερμανικής άμυνας στο Μόντε Κασίνο. Αυτή την καθυστέρηση ήταν σε θέση να εκμεταλλευτεί η γερμανική διοίκηση, η οποία κατάφερε να ανασυγκροτήσει τα στρατεύματα, να μεταφέρει ενισχύσεις στο Άντσιο και να αποτρέψει την επέκταση του προγεφυρώματος που κατέλαβαν οι σύμμαχοι. Τα γερμανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν αντεπιθέσεις εδώ, στις οποίες χρησιμοποίησαν το βαρύ σιδηροδρομικό πυροβόλο Κ5. - οι σύμμαχοι του έδωσαν το παρατσούκλι "Anzio Annie" ("Anzio Annie"). Ο στρατηγός Λούκας απολύθηκε για μια ανεπιτυχή διοίκηση και ο στρατηγός Τρούσκοτ ανέλαβε τη διοίκηση του VI Σώματος. Ο νέος διοικητής απέκρουσε όλες τις γερμανικές αντεπιθέσεις - στις 31 Ιανουαρίου, 15 και 29 Φεβρουαρίου. Ακολούθησαν σκληρές μάχες, οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την απόβαση και οι Σύμμαχοι επιτίθονταν συνεχώς στους Γερμανούς στο Μόντε Κασίνο. Τον Μάρτιο, η πρώτη γραμμή σταθεροποιήθηκε - άρχισαν οι βροχές και ως εκ τούτου οι Σύμμαχοι ανέβαλαν την επίθεση για δύο μήνες μέχρι να βελτιωθεί ο καιρός. Στις 11 Μαΐου 1944, οι Σύμμαχοι εξαπέλυσαν επίθεση κοντά στο Μόντε Κασίνο και, διαπερνώντας τις γερμανικές άμυνες, άρχισαν να προελαύνουν προς την κατεύθυνση του Άντσιο. Στις 23 Μαΐου, το VI Αμερικανικό Σώμα ένωσε τις δυνάμεις του με το II Αμερικανικό Σώμα το πρωί της 25ης Μαΐου 1944.Παρά τις αρχικές δυσκολίες μετά την απόβαση, το προγεφύρωμα Anzio παρείχε βοήθεια στις Συμμαχικές δυνάμεις, ειδικά στην προέλασή τους στη Ρώμη τον Μάιο μετά τη Μάχη του Mόντε Κασίνo . Το II σώμα και το VI σώμα εξαπέλυσαν από κοινού μια επίθεση στα βορειοδυτικά και διέρρηξαν την τελευταία γερμανική γραμμή νότια της Ρώμης. Οι σύμμαχοι συνέχισαν την επίθεσή τους κατά της Ρώμης, την οποία η γερμανική διοίκηση κήρυξε «ανοιχτή πόλη» και απέσυρε τα στρατεύματά της. Στις 4 Ιουνίου 1944, η 88η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ απελευθέρωσε τη Ρώμη. Ο διοικητής της 15ης Συμμαχικής Ομάδας Στρατού, Χάρολντ Αλεξάντερ, προήχθη σε στρατάρχη. Τα συμμαχικά στρατεύματα συνέχισαν την επίθεσή τους στη βόρεια Ιταλία και μέρος των αμερικανικών και γαλλικών στρατευμάτων αποσύρθηκε από το μέτωπο για να αποβιβαστεί στη νότια Γαλλία . Μέχρι τον Αύγουστο, η 15η Ομάδα Στρατού είχε φτάσει στη Φλωρεντία και στη νέα γραμμή άμυνας (« Γοτθική Γραμμή »), την οποία θα ξεπερνούσαν την άνοιξη του 1945. Μέχρι τον Μάιο του 1945, οι Σύμμαχοι είχαν απελευθερώσει όλη την Ιταλία.