Ραούλ Αλιέ

Ο Ραούλ Αλιέ (γαλλ. Raoul Allier, 29 Ιουνίου 1862 – 5 Νοεμβρίου 1939) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, θεολόγος και κοινωνιολόγος, καθηγητής της φιλοσοφίας στη Σχολή Προτεσταντικής Θεολογίας των Παρισίων.

 Ο Ραούλ Αλιέ γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βωβέρ της μεσογειακής ακτής της Γαλλίας, και ήταν γιος του αμπελουργού και εμπόρου κρασιού Λουί Αλιέ και της συζύγου του Ζαν Μπουζανκέ (Jeanne Bouzanquet). Ο αδελφός του Ραούλ, ο Πωλ, διετέλεσε δήμαρχος του Βωβέρ από το 1910 έως το 1937. Ο Ραούλ σπούδασε στην École normale supérieure των Παρισίων. Ως φοιτητής γνώρισε τον Γάλλο Προτεστάντη πάστορα Τόμυ Φαλό (Tommy Fallot, 1844-1904), του οποίου η προσωπικότητα και η σκέψη τον επηρέασαν πολύ. Μετά την αποφοίτησή του, ο Αλιέ διορίσθηκε καθηγητής της φιλοσοφίας στο Λύκειο του Μοντωμπάν (1886) και το 1889 έγινε καθηγητής στη Σχολή Προτεσταντικής Θεολογίας των Παρισίων. Το 1902 παρουσίασε τη διδακτορική διατριβή του υπό τον τίτλο La compagnie du Très-Saint-Sacrement de l'Autel: la «Cabale des dévots», 1627-1666. Εκτός από το καθαρώς ακαδημαϊκό του έργο, ο Αλιέ ασχολήθηκε και με τα κοινωνικοπολιτικά θέματα της εποχής του. Επηρεασμένος από τον «κοινωνικό χριστιανισμό» ή «χριστιανικό σοσιαλισμό» του Τόμυ Φαλό, εργάσθηκε στη «Société d'aide fraternelle et d'études sociales», ενώ ήταν μέλος και στην «Ένωση για την ανύψωση της δημοσίας ηθικής». Επίσης υπήρξε ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Χριστιανικών Φοιτητικών Συλλόγων (Fédération française des associations chrétiennes d'étudiants). Πεπεισμένος για την αθωότητα του λοχαγού Ντρεϊφούς, δημοσίευσε μια μελέτη με θέμα τον Βολταίρο και την Υπόθεση Calas σε προφανή παραλληλισμό, καθώς και μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα Le Siècle. Μια άλλη σειρά άρθρων του το 1905 στην ίδια εφημερίδα αφορούσε το περιεχόμενο του ετοιμαζόμενου τότε νόμου για τον Χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, υπέρ μιας πιο φιλελεύθερης κατευθύνσεως του νόμου.. Ο Αλιέ απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στην κωμόπολη Σαρζώ της Βρετάνης. Ο Ραούλ Αλιέ ήταν έγγαμος, με την Πωλίν Φρεΐς (Pauline Freiss), από το 1889. Ο μεγάλος γιος τους, ο Ροζέρ (1890-1914), σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο μικρός, ο Ζακ (1900-1979), έγινε τραπεζίτης και πρόεδρος της Εταιρείας Ιστορίας του γαλλικού Προτεσταντισμού. Η μία από τις κόρες τους, η Ιντελέτ Αλιέ-Ντυγκά, πήγε στο Καμερούν τη δεκαετία του 1930 για το έργο της Εταιρείας Ευαγγελικών Ιεραποστολών των Παρισίων, προτού «μεταστραφεί» στην εθνολογία. Δισέγγονα του Αλιέ είναι η πνευμονολόγος Ιρέν Φρασόν (Irène Frachon) και ο πάστορας Λωράν Σλεμπερζέ (Laurent Schlumberger), ο πρώτος πρόεδρος της Ηνωμένης Προτεσταντικής Εκκλησίας της Γαλλίας. La philosophie d'Ernest Renan (= «Η φιλοσοφία του Ερνέστου Ρενάν»), εκδ. Félix Alcan, συλλογή Bibliothèque de philosophie contemporaine, Παρίσι 1895 Voltaire et Calas, une erreur judiciaire au xviiie siècle (= «Βολταίρος και Calas, μία δικαστική πλάνη του 18ου αιώνος»), εκδ. P.V. Stock, 1898 Les troubles de Chine et les missions chrétiennes, Fischbacher, Παρίσι 1901 Le bordereau annoté. Étude de Critique historique, Société nouvelle de librairie et d'édition, Παρίσι 1903 La cabale des dévots, 1627-1666, A. Colin, 1902, Βραβείο Thérouanne της Γαλλικής Ακαδημίας του 1904 «L'enseignement primaire des indigènes à Madagascar», Cahiers de la quinzaine, 8 Νοεμβρίου 1904 «La Liberté de conscience à Madagascar», Le Siècle, 20 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 1907 Le protestantisme au Japon (1859-1907), F. Alcan, 1908, online στην Gallica Les Vexations de la liberté de conscience et de culte à Madagascar, Nîmes 1909 Les Allemands à Saint-Dié, 27 août - 10 septembre 1914, Payot, Παρίσι 1918 Anthologie protestante, C. Crès et Cie, 1920 (2 τόμοι) La Psychologie de la conversion chez les peuples non-civilisés, 1925, Βραβείο Marcelin Guérin της Γαλλικής Ακαδημίας του 1926 Le Non-civilisé et nous, différence irréductible ou identité foncière ?, 1927, Βραβείο Marcelin Guérin της Γαλλικής Ακαδημίας του 1930 Magie et religion, 1935 Ο Αλιέ ήταν επίσης συνεργάτης του Μεγάλου Λεξικού Λαρούς. Χωρισμός Κράτους και Εκκλησίας Υπόθεση Ντρέιφους Το λήμμα «Αλλιέ Ραούλ» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 4, σελ. 414 André Encrevé: το λήμμα «Raoul Allier» στο Dictionnaire biographique des protestants français de 1787 à nos jours, τόμος 1 (A-C), Les Éditions de Paris Max Chaleil, Παρίσι 2015, σσ. 45-46, ISBN 978-2846211901 Daniel Reivax: Raoul Allier, Éditions La Cause, Carrières-sous-Poissy 2016, ISBN 978-2876571105 Gaston Richard: La vie et l'œuvre de Raoul Allier, εκδ. Berger-Levrault, 1948