IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεοπόλδος, μάργραβος της Βαυαρίας

Ο Λεοπόλδος, γερμ.: Luitpold ή Liutpold (απεβ. 4 Ιουλίου 907), ίσως της οικογένειας Χουόζι ή συγγενής με τη δυναστεία των Καρολιγγίων από τη Λιούτσβιντ, μητέρα του αυτοκράτορα Aρνούλφου της Καρινθίας, ήταν ο πρόγονος του Οίκου των Λεοπολδιδών, που κυβέρνησε τη Βαυαρία και την Καρινθία τα μέσα του 10ου αι.

 Το 893 διορίστηκε μάργραβος στη μαρκιωνία της Καρινθίας και της Άνω Παννονίας από τον Αρνούλφο της Καρινθίας, τότε βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας. Ο Λεοπόλδος διαδέχθηκε τον έκπτωτο μάργραβο Ένγκελσαλκ Β΄ της οικογένειας Γουλιελμινιδών. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του, μπόρεσε να επεκτείνει την εξουσία του ανεμπόδιστα από τον πανίσχυρο μάργραβο Αρίμπο, αποκτώντας πολυάριθμες κομητείες στην Καρινθία καθώς και στον Δούναβη και στο Νόρντγκαου γύρω από το Ρέγκενσμπουργκ από το 895 και αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως τον πιο εξέχοντα της αριστοκρατίας της Βαυαρίας. Αν και έτσι έθεσε τα θεμέλια του συνοριακού δουκάτου, ήταν ο γιος του Aρνούλφος ο Κακός που, με βάση τα αποκτήματα τού πατέρα του, ανέλαβε για πρώτη φορά τον τίτλο του δούκα της Βαυαρίας. Καθώς ο Λεοπόλδος παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του Καρολίγγειου μονάρχη Αρνούλφου της Καρινθίας και τού γιου του Λουδοβίκου Δ΄ του Παιδός, απολάμβανε την υποστήριξή τους και τού ανατέθηκε η άμυνα στα σύνορα της Ουγγαρίας και της Μοραβίας. Το 898 πολέμησε με επιτυχία εναντίον του Μοτζμίρ Β΄, του βασιλιά της Μεγάλης Μοραβίας, για λογαριασμό τού επαναστάτη αδελφού εκείνου βασιλιά Σβατοπλούκ Β΄ και ανάγκασε τον Μοτζμίρ Β΄ να γίνει υποτελής τού Αρνούλφου. Το 903 ο Λεοπόλδος είχε τον τίτλο του δούκα της Boημίας (dux Boemanorum). Οργάνωσε την άμυνα των Φράγκων κατά των Μαγυάρων υπό τον μεγάλο πρίγκιπα Άρπαντ μετά την εισβολή στην Ουγγαρία. Στις 4 Ιουλίου 907 σκοτώθηκε ανατολικά της Βιέννης στη μάχη του Πρέσμπουργκ. Ο Λεοπόλδος νυμφεύτηκε την Κουνιγκούντε της Σουαβίας, κόρη του Μπέρτολντ Α΄ βασιλικού παλατινού κόμη στη Σουαβία, και αδελφή του δούκα Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας, μέλους της Οίκου των Αλαχολφιδών. Μετά το τέλος του Λεοπόλδου, η Κουνιγκούντα παντρεύτηκε τον βασιλιά Κορράδο Α΄ της Γερμανίας το 913. Ο Λεοπόλδος απέκτησε από αυτήν: Aρνούλφος ο Κακός, δούκας της Βαυαρίας από το 907 έως το 937. Μπέρτολντ, δούκας της Βαυαρίας από το 938 έως το 948.Από τους τίτλους των απογόνων του, ο Λεοπόλδος αποκαλείται συχνά δούκας της Βαυαρίας ή μάργραβος της Βαυαρίας, με τον τελευταίο τίτλο να είναι πιο ακριβής ως προς την πραγματική του ιδιότητα. Muller-Mertens, Eckhard (1999). «The Ottonians as kings and emperors». Στο: Reuter. The New Cambridge Medieval History: Volume 3, C.900-c.1024. Cambridge University Press. 239
Μπακί

Μπακί (Bâḳî, 1526 - 7 Απριλίου 1600) (باقى) ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οθωμανού ποιητή Μαχμούντ Αμντουλμπακί (Mahmud Abdülbâkî). Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους συντελεστές της τουρκικής λογοτεχνίας, και έμεινε γνωστός ως Sultânüş-şuarâ (سلطان الشعرا), ή "Σουλτάνος των ποιητών".

 Ο Μπακί γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στην Χαλάστρα. Ο πατέρας του ήταν μουεζίνης στο Τζαμί Φατίχ. Αρχικά η οικογένειά του τον έβαλαν να μαθητεύσει ως κατασκευαστής ιπποσκευών, αλλά αυτός συχνά έφευγε από τη δουλειά για να παρακολουθήσει μαθήματα στο παραπλήσιο σχολείο. Στο τέλος η οικογένειά του του επέτρεψε να παρακολουθήσει το σχολείο. Ο Μπακί ήταν καλός μαθητής, και παρακολούθησε τις διαλέξεις πολλών διασήμων λεκτόρων της εποχής του. Κατά τη διάρκεια των σχολικών του χρόνων άρχισε να μορφοποιείται το ταλέντο του και ενδιαφέρον του για την ποίηση, βοηθούμενος σε μεγάλο βαθμό από τον καθιερωμένο ποιητή Ζατί (Zâtî) (1471 - 1548). Μετά την ολοκλήρωση του σχολείου, διορίστηκε σε διάφορες θέσεις - γενικά ως καδής ή Ισλαμικός δικαστής - στην Οθωμανική γραφειοκρατεία. Ο Μπακί πέθανε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 1600. Ο Μπακί ήταν πάντα κοντά στο Οθωμανικό παλάτι, κυρίως κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϋμάν Α', με τον οποίο διατηρούσε καλές σχέσεις. Κατά τη διάρκεια των επακόλουθων βασιλείων του Σελίμ Β' και Μουράντ Γ', παρέμεινε κοντά στο παλάτι και τις κρατικές υποθέσεις, και έγινε επίκεντρο του ενδιαφέροντος τόσο του κοινού όσο και του παλατιού. Ο Μπακί έζησε κατά τη διάρκεια της ακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, γεγονός που επηρέασε πολύ την ποίησή του. Βασικά θέματα της ποίησής του είναι η αγάπη, η χαρά του να ζεις και η φύση. Αν και δεν εντοπίζεται σχεδόν καμί Σούφι επιρροή στην ποίησή του - πράγμα που συμβαίνει σε άλλους ποιητές της Οθωμανικής περιόδου - η σύλληψη της αγαάπης όπως αποκαλύπτεται στην ποίησή του δεν είναι εντελώς διαφορετική από την Σούφι αντίληψη. Ο Μπακί έγραψε σχετικά μικρό αριθμό έργων κατά τη διάρκεια της ζωής του, καθώς πάντα διεκήρυσσε πως ήθελε να κάνει έργα μεγάλα σε ποιότητα και όχι σε ποσότητα. Ένα από τα πλέον φημισμένα έργα του είναι το Mersiye-i Hazret-i Süleymân Hân (مرشيه ﺣﻀﺮت سليمان خان) ("Ελεγεία για την Εξοχότητά Του Σουλεϋμάν Χαν"), το οποίο συγκαταλέγεται στα πιο διάσημα ελεγειακά έργα της Τουρκικής λογοτεχνίας. kimkimdir.gen.tr - Bâki biyografisi (Βιογραφία στα Τουρκικά) edebiyatturk.net - Bâki biyografisi (Βιογραφία στα Τουρκικά)
Εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων

Εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων (Illustrators for Gender Equality / Dibujantes por la Igualdad de Género) είναι μια διεθνής έκθεση τέχνης που θεσμοθετήθηκε το 2007 με στόχο την προώθηση της ισότητας των φύλων μέσω καρτούν. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα τέχνης από 24 γραφίστες από 16 χώρες, και τα κινούμενα σχέδια δεν περιλαμβάνουν καθόλου λέξεις έτσι ώστε να φτάσει σε κάθε είδους κοινό, ανεξάρτητα από τη γλώσσα. Μέχρι σήμερα, εικονογράφοι για την Ισότητα των Φύλων έχουν κάνει την εμφάνισή τους στην Ισπανία, το Μεξικό, τη Σουηδία και την Κούβα. Υποστηρίζονται από οργανώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, πολιτιστικούς συλλόγους, κυβερνητικούς οργανισμούς και πανεπιστήμια.

 Galileo Showroom, Μαδρίτη (Ισπανία). Latinarte Showroom, Μαδρίτη (Ισπανία). La Paloma Cultural Center, Μαδρίτη (Ισπανία). Villa de Vallecas Youth Center, Μαδρίτη (Ισπανία). Royal Mail House, Oaxaca City Palace Museum, Μαδρίτη (Ισπανία). UNAM (Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού), Méjico FD (Μεξικό). Περιφερειακό Μουσείο Colima, Κολίμα (Μεξικό). Francisco Velázquez, Αβάνα (Κούβα). Πανεπιστήμιο της Umea, Ουμέα (Σουηδία). Pintores Gallery, Κασέρες (Ισπανία). La Musa Gallery, Baracoa (Κούβα). Δικαστικό Μέγαρο της Xalapa, Veracruz (Μεξικό). Δικαστικό Μέγαρο της San Cristóbal de las Casas, Τσιάπας (Μεξικό). Δικαστικό Μέγαρο της Yucatán, Yucatán (Μεξικό). The Arts House, Σιγκαπούρη Δικαστικό της Pastrana, (Ισπανία) Blasberg (Αργεντινή); Tsocho Peev (Βουλγαρία); Huang kun, Yu liang, Ni Rong (Κίνα); Vladdo (Κολομβία); Oki (Κόστα Ρίκα); Falco, Ares, Adán(Κούβα); Pancho Cajas (Εκουαδόρ); Node, JRmora, Sex, Enio (Ισπανία); Derkaoui (Μαρόκο); Rocko, Boligan (Μεξικό); Firuz Kutal (Νορβηγία); Kilia (Δομινικανή Δημοκρατία); Florian-Doru Crihana (Ρουμανία); Omar Zevallos (Περού); Doris (Πολωνία); Enos (ΗΠΑ). Εφημερίδα El País Εφημερίδα El Mundo https://archive.today/20121220194531/http://www.karikaturculerdernegi.org/detay.asp?id=6135 http://www.entretodas.net/2007/03/08/humor-las-mujeres-en-la-muestra-«dibujantes-por-la-igualdad-de-genero»/ Αρχειοθετήθηκε 2008-12-04 στο Wayback Machine. http://www.jrmora.com/blog/2009/10/16/dibujantes-por-la-igualdad-de-suecia-a-caceres/ http://www.extremadura.com/agenda/exposiciones/inauguracion_de_dibujantes_por_la_igualdad_de_genero.html Αρχειοθετήθηκε 2012-12-09 at Archive.is https://archive.today/20121219213412/http://tcaveracruz.gob.mx/igualdadegenero.html http://www.yucatannoticias.com/2012/06/muestra-itinerante-dibujantes-por-la-igualdad-de-generoen-los-juzgados-del-poder-judicial/
Δέλτα Δούναβη

Το Δέλτα του Δούναβη (Delta Dunării στα Ρουμανικά), βρίσκεται ανάμεσα στην Ντομπρογέα (Dobrogea), Ρουμανία και την Οντέσκα Όμπλαστ (Odes'ka oblast), Ουκρανία. Είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα συντηρημένος από όλους τους σχηματισμούς Δέλτα της Ευρώπης και καλύπτει περιοχή 3446 τετρ. χλμ.

 Κάθε χρόνο οι αλλουβιακές αποθέσεις του ποταμού αυξάνουν το εύρος του Δέλτα κατά 40 περίπου μέτρα, διαμορφώνοντας την περιοχή σε έναν δυναμικό γεωλογικό σχηματισμό. Κοντά στην Τούλτσεα, ο Δούναβης διαιρείται σε τρεις παραπόταμους πριν χύσει τα νερά του στη θάλασσα, τον Τσίλια, (Chilia), τον Σουλινά, (Sulina) και τον Σφάντου Γκεόργκε (Άγιο Γεώργιο-Sfantu Gheorghe). Μικρότερα κανάλια χωρίζουν το Δέλτα σε καλαμιώνες, βαλτότοπους και δάση, ορισμένα από τα οποία πλημμυρίζουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του φθινόπωρου. Περίπου 44 χλμ από την ακτή του Δέλτα βρίσκεται το Φιδονήσι (Snake Island), μια περιοχή που διεκδίκησε η Ρουμανία και η Ουκρανία, αλλά βρίσκεται επί του παρόντος υπό ουκρανική διοίκηση. Το 2004, η Ουκρανία ξεκίνησε έργα στο Κανάλι Μπιστρόε (Bistroe Channel) για τη διευκόλυνση της ναυσιπλοΐας από τη Μαύρη Θάλασσα στο ουκρανικό τμήμα του Δέλτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πίεσε την Ουκρανία να σταματήσει τα έργα, για να μην καταστραφούν οι υγρότοποι του Δέλτα. Η ρουμανική πλευρά δεσμεύτηκε να προστατέψει την περιοχή και να προσφύγει κατά της Ουκρανίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Στην ευρύτερη περιοχή απαντώνται 1.200 ποικιλίες φυτών, 300 είδη πτηνών και 45 είδη ψαριών του γλυκού νερού στις διάφορες λίμνες και βαλτότοπους. Το Δέλτα του Δούναβη έγινε τμήμα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και της προστασίας της Βιόσφαιρας. Περίπου 2,733 χλμ² είναι αυστηρά προστατευόμενες περιοχές. Πρόκειται για έναν τόπο στον οποία συγκεντρώνονται εκατομμύρια πτηνών από διαφορετικά σημεία της Γης, (Ευρώπη, Ασία, Αφρική, Μεσόγειος), για να εναποθέσουν τα αυγά τους. Περίπου 15.000 άνθρωποι ζουν στην περιοχή του Δέλτα, και οι περισσότεροι ασχολούνται με την αλιεία, με τα παραδοσιακά ξύλινα κανώ τους. Στον πληθυσμό περιλαμβάνεται μια κοινότητα των Λιπποβάνων, απόγονων των ακόλουθων του Παλαιού Κανόνα,που έφυγαν από τη Ρωσία το 1772 για να αποφύγουν τις θρησκευτικές διώξεις. Το κέντρο της κοινότητας των Λιπποβάνων (Lippovan) βρίσκεται στο Ουκρανικό τμήμα του Δέλτα στο Βίλκοβο. Πριν από 2.500 χρόνια ο Δούναβης αναφέρεται στον Ηρόδοτο, που περιγράφει ότι διαιρείτο σε επτά κλάδους. Στη σύγχρονη ιστορία από τον 15o αιώνα, το Δέλτα του Δούναβη υπήρξε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Συμφωνία του Παρισιού 1856 που τελείωσε τον Κριμαϊκό Πόλεμο εγκαθίδρυσε διεθνή επιτροπή, η οποία έκανε σειρά έργων για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Το 1878, μετά τη Ρουμανική Επανάσταση, έγινε τμήμα της Ρουμανίας. www.deltadunarii.ro Birds of the Danube Delta Danube Delta: Photo Gallery
IYDU

Η Διεθνής Δημοκρατική Ένωση Νεολαιών (αγγλικά: International Young Democrat Union, IYDU) είναι παγκόσμια συμμαχία των κεντροδεξιών πολιτικών οργανώσεων νεολαίας και η πτέρυγα της νεολαίας της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης (IDU). Ιδρύθηκε το 1981, στη συνέχεια ιδρύθηκε εκ νέου το 1991, και απαριθμεί 127 πλήρη μέλη και παρατηρητές από περισσότερες από 80 χώρες. Η IYDU έχει την έδρα της στο Όσλο της Νορβηγίας. Η Ένωση, στη σημερινή μορφή της, ιδρύθηκε το Μάρτιο του 1991 στη Ουάσινγκτον. Μία προηγούμενη Ένωση με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε τον Ιούλιο το 1981, επίσης στη Ουάσινγκτον, αλλά τελικά διαλύθηκε.

 Η επίσημη ιστοσελίδα της Ένωσης απαριθμεί τις βασικές αξίες του οργανισμού, όπως η δημοκρατία, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των ελεύθερων αγορών και του ελεύθερου εμπορίου. Αυτές είναι οι εξής: η πραγματική δημοκρατία, με ισχυρές ρίζες σε μια πλήρως συμμετέχουσα κοινότητα, είναι η μόνη βιώσιμη μορφή διακυβέρνησης.είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα να ζει κανείς χωρίς φόβο δίωξης, ιδίως για λόγους φυλετικούς, θρησκείας ή φύλου. Αυτή η βασική ελευθερία είναι προϋπόθεση χωρίς την οποία άλλα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να υπάρξουν. Όταν υπάρχει ελευθερία από τον φόβο, όλες οι απόψεις μπορούν να εκφραστούν. Μόνο τότε μπορεί να ανθίσει η πραγματική δημοκρατία.οι ελεύθερες αγορές δημιουργούν ελεύθερους ανθρώπους, αφού οι ελεύθερες αγορές είναι ο μόνος τρόπος για να οικοδομήσουμε ένα σύστημα που προάγει τη δημιουργικότητα, υποστηρίζει την οικονομική ανάπτυξη, και εξασφαλίζει την ατομική ελευθερία που στηρίζει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα.Η IYDU αντιτίθεται σθεναρά στα εμπόδια στο εμπόριο μεταξύ των κρατών, καθώς μόνο με το ελεύθερο εμπόριο έρχεται πραγματική οικονομική ελευθερία. Πιστεύουμε ότι, προκειμένου ο να σπάσει ο κύκλος της φτώχειας ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων του κόσμου που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας αλλά όχι εκμετάλλευσης, το εμπόριο πρέπει να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο.IYDU φιλοξενεί μια σειρά εκδηλώσεων για τις οργανώσεις-μέλη κάθε έτος, που περιλαμβάνει ένα φόρουμ Ελευθερίας (στα μέσα του έτους), μια ετήσια συνάντηση του Συμβουλίου, καθώς και εκπαιδευτικές επισκέψεις στο εξωτερικό. Ομιλητές στις εκδηλώσεις IYDU έχουν συμπεριλάβει νυν και πρώην επικεφαλής του κράτους και άλλες εξέχουσες πολιτικές προσωπικότητες από την κεντροδεξιά οικογένεια. Οι συμμετέχοντες σε συνέδρια IYDU έχουν προχωρήσει να γίνουν υπουργοί, βουλευτές, ανώτεροι σύμβουλοι, και οι ηγέτες της βιομηχανίας τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. IYDU official site Αρχειοθετήθηκε 2006-07-18 στο Wayback Machine.
Περιοχή Μπουάπουα

Η Περιοχή Μπουάπουα (Αγγλικά: Mpwapwa District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mpwapwa), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Ντοντόμα (Dodoma Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Κόνγκουα (Kongwa District), ανατολικά με την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), νότια με την Περιφέρεια Ιρίνγκα (Iringa Region) και δυτικά με την Περιοχή Τσαμουΐνο (Chamwino District). Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Μπουάπουα (Mpwapwa Mjini).

 Η Αγγλική-Σουαχίλι γραφή της ονομασίας είναι Mpwapwa και ο συλλαβισμός της στα Σουαχίλι είναι M(u)-pwa-pwa, αντιστοίχως στα Ελληνικά γράφεται Μπουάπουα και ο συλλαβισμός της είναι: Μ(ου)-πουά-πουα. [Προσοχή: Το Μπ στα σουαχίλι δεν προφέρεται ως Μπ-, αλλά χωριστά, ως Μ-π.] (όπως όταν λέμε Πέ-μ-π-τη). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μπουάπουα (Mpwapwa District) ήταν 305.056 άτομα. Οι περισσότεροι κάτοικοι, ζουν στο κεντρικό οροπέδιο, σε υψόμετρο περίπου 1.080 m (3.550 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αν και άλλοι, κυρίως από την εθνική μειονότητα των Χέχε, ζουν στις κορυφές των ορέων, σε υψόμετρο 2.100 m (7.000 ft) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προκειμένου να οφελούνται από τις καλύτερες βροχοπτώσεις. Η επαρχία είναι αρκετά ξηρή και λαμβάνει ικανοποιητικές βροχοπτώσεις μόνο στα δυο από τα επτά έτη. Το 2012, η Επαρχία Μπουάπουα (Mpwapwa District) διαιρείται διοικητικά σε 27 Τμήματα. Ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος (κατά την απογραφή του 2012), εμφανίζεται εντός παρενθέσεως. Εκ των οποίων τα 3 είναι Μεικτά Τμήματα (Mixed Ward): και τα υπόλοιπα 24 είναι Αγροτικά Τμήματα (Rural Ward): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ντοντόμα Ντοντόμα Παραπομπές σημειώσεων
Βερενίκη της Περγάμου

Η Βερενίκη (2ος αιώνας π.Χ.) υπήρξε Βασίλισσα της Περγάμου κατά την ελληνιστική εποχή, μέλος της Δυναστείας των Ατταλιδών. Υπήρξε σύζυγος του βασιλιά Αττάλου Γ' του Φιλομήτορα. Ελάχιστες πληροφορίες επιβιώνουν σχετικά με τη ζωή της.

 Η καταγωγή της βασίλισσας είναι άγνωστη καθώς ελάχιστες πληροφορίες επιβιώνουν για το πρόσωπό της. Νυμφεύτηκε τον τελευταίο αναγνωρισμένο βασιλιά της Περγάμου, τον Άτταλο Γ' το Φιλομήτορα. Καθώς οι πηγές αναφέρουν ρητά πως ο Άτταλος δεν άφησε διάδοχο κατά το θάνατό του, μας επιτρέπεται να υποθέσουμε ότι το ζευγάρι δεν απέκτησε (τουλάχιστον αρσενικά) παιδιά. Οι ηγεμόνες εμφανίζονται με κίτρινη σκίαση.Η διακεκομμένη γραμμή δηλώνει υιοθεσία. Το όνομα της βασίλισσας παραδίδει ο ιστορικός Ιουστίνος ο οποίος, εξιστορώντας το βίο του Αττάλου, αναφέρει ότι ο βασιλιάς θανάτωσε πολλούς συγγενείς και αυλικούς με την κατηγορία ότι οδήγησαν, «πότε τη μητέρα του, Στρατονίκη, πότε τη σύζυγό του Βερενίκη, στην καταστροφή». Μετά τα γεγονότα αυτά η ψυχολογία του είχε καταστραφεί και υιοθετώντας εμφάνιση και συμπεριφορά ατόμου πνιγμένου από τις τύψεις κλείστηκε στον εαυτό του, έπαψε να εμφανίζεται δημόσια και επέδειξε αδιαφορία για τη διακυβέρνηση. Φεύγοντας αιφνιδίως από τη ζωή το το 133 π.Χ. ξεκίνησε μια αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων που οδήγησαν τελικά στην ενσωμάτωση ολόκληρης της Μικράς Ασίας στο ρωμαϊκό κράτος. Άτταλος Γ' της Περγάμου Δυναστεία των Ατταλιδών Ελληνιστική περίοδος Πέργαμος Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι) Ιουστίνος, «Επιτομή των ιστοριών του Πομπήιου Τρόγου», Λατινικά, Αγγλικά, Γαλλικά Φλώρος, «Επιτομή της Ρωμαϊκής Ιστορίας», Λατινικά, ΑγγλικάΔευτερογενείς πηγές Allen R.E. (1983). «The Attalid Kingdom: A Constitutional History». Oxford University Press, USA. ISBN 978-0198148456. Austin M.M. (2006). «The Hellenistic World from Alexander to the Roman Conquest: A Selection of Ancient Sources in Translation». Cambridge University Press. ISBN 978-0521828604 Hansen, Esther V. (1971). «The Attalids of Pergamon». Ithaca, New York: Cornell University Press; London: Cornell University Press Ltd. ISBN 0-8014-0615-3. Kosmetatou, Elizabeth (2003) «The Attalids of Pergamon», Andrew Erskine, ed., «A Companion to the Hellenistic World». Oxford: Blackwell: σελ. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. Κείμενο Jona Lendering (2006). ««Attalus III Philometor»». Articles on Ancient History. Livius.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Οκτωβρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2010. Kosmetatou, Elizabeth (2003) "The Attalids of Pergamon," in Andrew Erskine, ed., A Companion to the Hellenistic World. Oxford: Blackwell: pp. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. Κείμενο
Ανθοχώρι Κοζάνης

Το Ανθοχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν Τσακνοχώρι.

 Το Ανθοχώρι είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης, στην ευρύτερη περιοχή των χωριών του Βοΐου. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα από το Τσοτύλι, στις όχθες του ποταμού Πραμόρτσα (παραπόταμου του Αλιάκμονα), πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Γρεβενών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 670. Απέχει 61 χλμ. περίπου ΝΔ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα Ανθοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,874 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Παρόχθιο και Φυτώκιο. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1918 ως Τσακνοχώρι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Ανθοχώρι και το 1986 προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτυλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου στη δυτική είσοδο του οικισμού Το γεφύρι της Πραμόρτσας (Τσακνοχωρίου), ανατολικά του οικισμού, αξιόλογο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής των χρόνων της Τουρκοκρατίας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Επισκοπή Ευρυτανίας

Η Επισκοπή Ευρυτανίας είναι χωριό ακριβώς στα σύνορα Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας, δίπλα στην ομώνυμη με αυτό Γέφυρα της Επισκοπής που ενώνει τους δύο νομούς, και υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Αγράφων (τέως καποδιστριακός Δήμος Φραγκίστας). Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, σε υψόμετρο 300 μέτρων, και απέχει 46 χλμ από το Καρπενήσι.

 Η Επισκοπή ήταν ένα μεγάλο χωριό, στο σημείο που περνούσε ο ποταμός Μέγδοβας. Το μέρος ήταν πεδινό, το πιο εύφορο του νομού Ευρυτανίας, και το χωριό βρισκόταν ακριβώς πάνω στον οδικό άξονα που συνδέει το Καρπενήσι με το Αγρίνιο. Το 1965, άρχισε η κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών το οποίο δημιούργησε την ομώνυμη τεχνητή λίμνη τα νερά της οποίας κατέκλυσαν την Επισκοπή και τα άλλα μικρότερα χωριά της περιοχής. Οι κάτοικοι του χωριού, αφού πήραν κάποιες αποζημιώσεις για τις χαμένες τους περιουσίες, εγκατέλειψαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Αγρίνιο αλλά και σε άλλες πόλεις όπως στο Καρπενήσι, στη Λαμία, στην Αθήνα, αλλά και στο εξωτερικό. Κάποιοι κάτοικοι, ωστόσο, παρέμειναν στην περιοχή και έχτισαν το σημερινό μικρό χωρίο που βρίσκεται δίπλα από τη γέφυρα που ενώνει Ευρυτανία και Αιτωλοακαρνανία. Απέναντι ακριβώς, στην πλευρά της Αιτωλοακαρνανίας βρίσκεται το χωριό Ψηλόβραχος. Στο παλιό χωριό, βρισκόταν ο ναός της Παναγίας της Επισκοπής, από τα σπουδαιότερα βυζαντινά μνημεία της Ελλάδας. Ο ιστορικός αυτός ναός υπήρξε κατά τα Βυζαντινά χρόνια έδρα της Επισκοπής Λιτζάς και Αγράφων και μαρτυρά τη σπουδαιότητα του χωριού κατά την εποχή εκείνη. Υπολογίζεται πως δημιουργήθηκε κατά την περίοδο της Εικονομαχίας (8ος - 9ος αιώνας). Όταν αποφασίστηκε η κατασκευή της τεχνητής λίμνης έγιναν έρευνες στο ναό και ανακαλύφθηκαν τρία στρώματα τοιχογραφιών, του 8ου-9ου αιώνα, του 11ου και του 13ου. Οι τοιχογραφίες αφαιρέθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο των Αθηνών, όπου βρίσκονται και σήμερα. Ο ιστορικός ναός χάθηκε κάτω από τα νερά της λίμνης ενώ, παρά τις δηλώσεις των κρατικών υπηρεσιών για κατασκευή νέου πανομοιότυπου ναού, δεν προχώρησε η κατασκευή του. Με ενέργειες των κατοίκων και του ιερέα του χωριού Κωνσταντίνου Γεωργόπουλου χτίστηκε ο νέος ναός που βρίσκεται στο σημερινό χωριό και εορτάζει στις 15 Αυγούστου οπότε και πλήθος κόσμου συρρέει στην Επισκοπή. Τον Μάιο του 2008 μία ομάδα από τον Σύλλογο Ερασιτεχνών Αυτοδυτών Τηθύς εντόπισε τον παλαιό ναό σε βάθος 32 περίπου μέτρων κάτω από την επιφάνεια της λίμνης Κρεμαστών, σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Κατά την Απογραφή του 2021 το χωριό είχε 24 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής: Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός - Η Παναγία της Επισκοπής (1995) Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Βασιλόπουλος - Παναγία Επισκοπής Ευρυτανίας (2008) (ISBN 978-960-930782-6) Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή Τάκης Ντάσιος, 1999, Στ' Άγραφα, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, (ISBN 960-8460-13-1) Παναγία της Επισκοπής Λίμνη Κρεμαστών Γέφυρα Επισκοπής
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940, που επρόκειτο να αποτελέσουν τους 5ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση προγραμματισμένη να διεξαχθεί στο Σαππόρο της Ιαπωνίας το διάστημα 3-12 Φεβρουαρίου του 1940.

 Το Σαππόρο επιλέχθηκε να διοργανώσει την πέμπτη έκδοση Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στις 9 Ιουνίου του 1937, όμως η Ιαπωνία επέστρεψε το χρίσμα πίσω στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Ιούλιο του 1938, λόγω του ξεσπάσματος του Δεύτερου Σινοϊαπωνικού Πολέμου ένα χρόνο νωρίτερα. Η ΔΟΕ αποφάσισε στις 18 Ιουλίου του ίδιου έτους να αναθέσει τη διοργάνωση των Αγώνων στο Σανκτ Μόριτς της Ελβετίας, που είχε διοργανώσει και τους Αγώνες του 1928. Όμως και πάλι η διοργάνωση επιστράφηκε, καθώς προέκυψαν αντιπαραθέσεις ανάμεσα στην Ελβετική Οργανωτική Επιτροπή και τη ΔΟΕ. Στις 9 Ιουνίου 1939, η ΔΟΕ επέλεξε ως διοργανώτρια τη Γερμανία και συγκεκριμένα την περιοχή Γκάρμις-Παρτενκίρχεν, η οποία είχε ήδη φέρει εις πέρας τη διοργάνωση των Αγώνων του 1936. Έτσι, προγραμματίστηκε να φιλοξενήσει και αυτούς τους Αγώνες το διάστημα 2-11 Φεβρουαρίου 1940. Τρεις μήνες αργότερα, την 1η Σεπτεμβρίου, η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και οι Αγώνες μοιραία ματαιώθηκαν. Την ίδια τύχη είχαν αργότερα και οι Αγώνες του 1944, που είχαν ανατεθεί στην περιοχή Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο της Ιταλίας. Από τότε, το Σανκτ Μορίτς διοργάνωσε τους Αγώνες του 1948, η Κορτίνα Ντ' Αμπέτσο τους Αγώνες του 1956 και το Σαππόρο αυτούς του 1972. Η Γερμανία δεν έχει επιλεγεί ακόμη να διοργανώσει ξανά τους Αγώνες. Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Ολυμπιακοί Αγώνες Άλλοι Αγώνες που ματαιώθηκαν λόγω πολέμου: Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1916 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1940 Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944 Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1944
Ρενάρ

Ο Ρενάρ (Γαλλικά: Renart· Αγγλικά: Reynard· Ολλανδικά: Reinaert· Γερμανικά: Reineke ή Reinicke· Λατινικά: Renartus) είναι ο κύριος χαρακτήρας σε έναν λογοτεχνικό κύκλο ολλανδικών, αγγλικών, γαλλικών και γερμανικών αλληγορικών μύθων. Αυτές οι ιστορίες ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με τον Ρενάρ, μια φιγούρα μιας κατεργάρικης ανθρωπόμορφης κόκκινης αλεπούς. Οι περιπέτειές του συνήθως τον εμπλέκουν στο να εξαπατά άλλα ανθρωπόμορφα ζώα προς όφελός του ή να προσπαθεί να αποφύγει αντίποινα από αυτά. Ο βασικός του εχθρός και θύμα του σε όλον τον κύκλο είναι ο θείος του, ο λύκος Ίσενγκριμ (Isengrim ή Ysengrim). Ενώ ο χαρακτήρας του Ρενάρ εμφανίζεται σε μεταγενέστερα έργα, οι κεντρικές ιστορίες γράφτηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα από πολλούς συγγραφείς, και συχνά θεωρούνται ως παρωδίες μεσαιωνικής λογοτεχνίας.

 Η φιγούρα του Ρενάρ θεωρείται ότι προέρχεται από τη λαρρενική λαϊκή παράδοση από όπου και εξαπλώθηκε στη Γαλλία, τις Κάτω Χώρες και τη Γερμανία. Μια εκτενής χρήση του χαρακτήρα συμβαίνει στο παλιό γαλλικό Le Roman de Renart που γράφτηκε από τον Πιέρ ντε Σαιν-Κλάουντ (Pierre de Saint-Cloud) γύρω στο 1170, ο οποίος θέτει το τυπικό σκηνικό. Ο Ρενάρ κλήθηκε στο δικαστήριο του βασιλιά Νομπλ, ή Λίο το λιοντάρι, για να απαντήσει στις κατηγορίες που του έφερε ο Ίσενγκριμ ο λύκος. Άλλα ανθρωπόμορφα ζώα, συμπεριλαμβανομένου του Μπρούιν την αρκούδα, τον Μπάλντγουιν το κάθαρμα, και τον Τίμπερτ τη γάτα, όλοι επιχειρούν ένα ή περισσότερα στρατηγήματα. Οι ιστορίες συνήθως περιλαμβάνουν σάτιρα της αριστοκρατίας και των κλήρων, κάνοντας τον χαρακτήρα του Ρενάρ έναν χωρικό ήρωα. Η ιστορία του the preaching fox που βρέθηκε στη λογοτεχνία του Ρενάρ, χρησιμοποιήθηκε στην εκκλησιαστική τέχνη από την Καθολική Εκκλησία ως προπαγάνδα εναντίον των Λολάρδων. Το κύριο κάστρο του Ρενάρ, το Maupertuis, είναι διαθέσιμο σε αυτόν όταν χρειάζεται να κρυφτεί μακριά από τους εχθρούς του. Ορισμένες από τις ιστορίες δείχνουν την κηδεία του Ρενάρ, όπου οι εχθροί του συγκεντρώνονται για να παραδώσουν μεμψίμοιρες ελεγείες γεμάτες ανειλικρινή ευσέβεια, και οι οποίες δείχνουν τη μεταθανάτια εκδίκηση του Ρενάρ. Η σύζυγος του Ρενάρ, η Χέρμελιν εμφανίζεται στις ιστορίες, αλλά παίζει λίγο ενεργό ρόλο, αν και σε ορισμένες εκδοχές ξαναπαντρεύεται όταν ο Ρενάρ θεωρείται νεκρός, εκ τούτου γίνεται ένας από τους ανθρώπους για τους οποίους σχεδιάζει εκδίκηση. Ο Ίσενγκριμ είναι ο συχνότερος ανταγωνιστής του Ρενάρ, και γενικά καταλήγει να υπερέχει σε εξυπνάδα, αν και περιστασιακά παίρνει εκδίκηση.
Δαμάσκιος

Ο Δαμάσκιος (458-πρώτο ήμισυ του 6ου αι.) ήταν σημαντικός νεοπλατωνικός φιλόσοφος, που ασχολήθηκε με τα βασικά ζητήματα της οντολογικής ιεραρχίας, της σχέσης του όντος με το εν και της θέσης της ψυχής μέσα στην οντολογική αλυσίδα. Ήταν ο τελευταίος σχολάρχης της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών.

 Γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας, από όπου έλαβε και το όνομά του. Το συριακό του όνομα είναι άγνωστο. Φοίτησε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ρητορική με τον Θέωνα και φιλοσοφία με τον Ερμεία, τον Αμμώνιο και τον Ηλιόδωρο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου ήταν μαθητής του Μαρίνου, του Ζηνόδωτου και του Ισίδωρου, τον οποίο και διαδέχθηκε στην διεύθυνση της Νεοπλατωνικής Σχολής των Αθηνών το 515 περίπου. Έκλεισε τη Σχολή γιατί εκδιώχθηκε από τον Ιουστινιανό τον Μέγα το 529. Μαζί με τους μαθητές του Σιμπλίκιο, Ευλάμπιο τον Φρύγα, Πρισκιανό τον Λυδό, Ερμεία και Διογένη από τη Φοινίκη και Ισίδωρο τον Γαζαίο, εγκαταστάθηκαν στην Αυλή του Πέρση βασιλιά Χοσρόη . Στη συνέχεια λέγεται ότι μετέβη μαζί με τους έξι προαναφερθέντες μαθητές του στην Αιγυπτιακή όαση Σίβα, όπου λειτουργούσε το ιερό του Άμμωνα Δία, συνεχίζοντας τη φιλοσοφική τους δράση.. Το κυρίως σύγγραμμά του ονομάζεται Απορίαι καὶ λύσεις περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν στο οποίο επικεντρώνεται σε οντολογικά μεταφυσικά ερωτήματα και υποστηρίζει ότι το "Εν" (ο Θεός) (έτσι όπως το εννοεί ο Πλωτίνος και ο Πρόκλος) συνδέεται με το "Ον" και τον "Νου", και ότι δεν είναι κάτι απόλυτο σε έναν ανώτερο κόσμο. Σώζεται ακόμα το σύγγραμμα Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην απορίαι και λύσεις. Άλλα έργα του Δαμάσκιου είναι κυρίως σχόλια σε έργα του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα: Σχόλιο στον Φαίδωνα του Πλάτωνα Σχόλιο στον Φίληβο του ΠλάτωναΑνάμεσα στα χαμένα του έργα είναι: Σχόλια στον Τιμαιο, τον Αλκιβιάδη Α´ και άλλους πλατωνικούς διαλόγους. Σχόλια σε αριστοτελικά έργα. Η Ζωή του Ισίδωρου. Λόγοι Παράδοξοι.Ένα επίγραμμά του σώθηκε στην Παλατινή Ανθολογία (VI 553) και την Ανθολογία του Πλανούδη. Από τον Πάτον, θεωρείται ότι το επίγραμμά του ανήκε στη συλλογή Κύκλος των νέων επιγραμμάτων του Αγαθία. Χρ. Τερέζης, Ύπαρξη και ουσία κατά τον Δαμάσκιο. Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση, τευχ. 10, σελ. 168 - 179, 1993 Δαμάσκιος από την Εγκυκλοπαίδεια του Πλάτωνα, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού Βιβλιοθήκη - Ελευθεροτυπία, 14 Μαΐου 1999 Ο θάνατος των φιλοσόφων και η συνέχεια της φιλοσοφίας, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
Γιάννης Σερβετάς

Ο Γιάννης Σερβετάς (Θεσσαλονίκη, 29 Ιανουαρίου 1966) είναι Έλληνας παρουσιαστής σατιρικών εκπομπών. Κυρίως παρουσιάζει τις εκπομπές Ράδιο Αρβύλα και Βινύλιο μαζί με τον Αντώνη Κανάκη, με τον οποίο έχει συνεργαστεί στις περισσότερες δουλειές του ενώ άλλες εκπομπές στις οποίες συμμετείχε είναι οι Comfuzio, ΑΜΑΝ, ΑΜΑΝ τα καθάρματα και Γιάννης ο όμορφος. Επίσης, ο Σερβετάς είναι συγγραφέας με μεγάλη επιτυχία στον τομέα. Τα βιβλία του είναι βασισμένα κυρίως πάνω σε ανέκδοτα. Ο Σερβετάς χαρακτηρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους Έλληνες πού έχουν δουλέψει πάνω στον τομέα των ανεκδότων.

 Ο Γιάννης Σερβετάς ξεκίνησε τα πρώτα τηλεοπτικά του βήματα από το Comfuzio, παρέα με τούς Αντώνη Κανάκη, Σωτήρη Καλυβάτση και Αντώνη Παραρά, ενώ μετά το τέλος του Comfuzio και τον θάνατο του Αντώνη Παραρά ο Αντώνης Κανάκης, ο Σωτήρης Καλυβάτσης και ο Γιάννης Σερβετάς συνέχισαν με την εκπομπή «Α.Μ.Α.Ν.», η οποία στην αρχή θα περιελάμβανε και τον Αντώνη Παραρά. Αυθόρμητα οι τηλεθεατές της εκπομπής έδωσαν στα αρχικά την ερμηνεία Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς. Αργότερα, οι τρεις φίλοι αφιέρωσαν την επιτυχία του Α.Μ.Α.Ν. (και του spin-off του, Α.Μ.Α.Ν.: Τα Καθάρματα) στη μνήμη του αδικοχαμένου Παραρά. Αρχικά προβάλλονταν στο Mega για εννέα επεισόδια και ύστερα στον ΑΝΤ1. Μετά το τέλος του Α.Μ.Α.Ν., ο Σερβετάς μαζί με τους Αντώνη Κανάκη, Χρήστο Κιούση και Στάθη Παναγιωτόπουλο δημιούργησαν τους Ράδιο Αρβύλα, τη γνωστή επιτυχημένη σατιρική εκπομπή. Επίσης έχει και εκπομπή στο ραδιόφωνο μέσω του Imagine 89.7.
Περιφέρεια Μανγκιστάου

Η περιφέρεια Μανγκιστάου (καζακικά: Маңғыстау облысы, Mañğıstaw oblısı, ماڭعىستاۋ وبلىسى) είναι μια περιφέρεια στο δυτικό κομμάτι του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα του είναι το Ακτάου, ένα λιμάνι με πληθυσμό 154.500 κάτοικοι στην απογραφή του 2004. Όλη η περιφέρεια έχει πληθυσμό 373.400 κάτοικοι, ενώ 596.706 σύμφωνα με εκτίμηση στις 1 Φεβρουαρίου 2013.

 Η περιφέρεια βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Καζακστάν, στην χερσόνησο Μανγκισλάκ. Η ακτογραμμή του περιλαμβάνει σημαντικό μέρος του καζακικού μέρους της Κασπίας Θάλασσας και συνορεύει με το Τουρκμενιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Συνορεύει επίσης και με δύο περιφέρειας της χώρας, τις περιφέρειες Ακτόμπε και Ατιράου. Η έκταση της περιφέρειας είναι 165.600 τ.χλμ. Γεωτρήσεις έδειξαν κατά την Σοβιετική περίοδο ότι υπάρχει πετρέλαιο, που συνέβαλλε στην βιομηχανοποίηση της περιοχής. Το έδαφος του Μανγκιστάου περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά τοπία και ερήμους: πεδιάδα της Κασπίας, οροπέδια (Ουστούρτ, Μανγκισλάκ, Κεντιρλί-Καγιασάν), βουνά (Ακτάου, Καρατάου), κοιλότητες, έρημο και βουνά. Το υψηλότερο μέρος είναι το όρος Οτπάν με υψόμετρο 556 μέτρα, και το χαμηλότερο είναι το κάτω μέρος της κοιλότητας Καράγκιε, 132 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Λόγω της μεγάλης σε έκταση περιοχής που κατέχει, έχει ποίκιλλα κλίματα. Το βόρειο Μανγκιστάου έχει κρύο το χειμώνα. Το κλίμα είναι μεσογειακό με ψυχρούς χειμώνες και ήπια καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου είναι -3 °C, και +26 °C τον Ιούλιο. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 150 χιλιοστά (5.9 ίντσες). Η περιοχή διαιρείται σε πέντε επαρχίες και 2 πόλεις περιφερειακής σημασίας, το Ακτάου και το Ζαναοζέν. Οι επαρχίες είναι: Επαρχία Μπεϊνέου, με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη. Επαρχία Καρακίγια, με πρωτεύουσα το Κουρίκ. Επαρχία Μανγκιστάου, με πρωτεύουσα το Σέτπε. Επαρχία Μουναΐλι, πρωτεύουσα το Μανγκιστάου. Επαρχία Τουπκαραγκάν, με πρωτεύουσα το Φορτ-Σεβτσένκο.Τρεις πόλεις έχουν καθεστώς πόλης: το Ακτάου, το Φορτ-Σεβτσένκο και το Ζαναοζέν. Σύμφωνα με την απογραφή του 1999, 50.9% του πληθυσμού είναι Καζάκοι και 32.9% των κατοίκων είναι Ρώσοι. Πληθυσμός (2009): 416,500 κάτοικοι (2.6% του πληθυσμού της χώρας, 13η θέση) Πυκνότητα: 2.5 άτομα / τ.χλμ. (13η θέση) Εθνικότητες: Καζάκοι 70.9%, Ρώσοι 22.9% Έκταση: 165.600 τ.χλμ, (6.1%, 7η θέση)
Αστέρας Ζωγράφου

Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Ζωγράφου, γνωστός απλά σαν «Αστέρας Ζωγράφου», είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την περιοχή του Ζωγράφου στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1966 και αποτελεί τη συνέχεια του ιστορικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Αστέρα Αθηνών (έτος ίδρυσης το 1923), ο οποίος μετακόμισε από του Γκύζη στου Ζωγράφου και συγχωνεύτηκε με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Α.Ο. Ζωγράφου (έτος ίδρυσης το 1947). Από την ίδρυση του, ο Αστέρας Ζωγράφου συμμετείχε πρωταγωνιστώντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και επίσης αγωνίστηκε στις εθνικές κατηγορίες, των πρωταθλημάτων της Γ' Εθνικής και της Δ' Εθνικής Κατηγορίας.

 Τη σεζόν 1966-67 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, στη θέση του Αστέρα Αθηνών που είχε κερδίσει την άνοδο ως πρωταθλητής Αθηνών την προηγούμενη περίοδο. και διαγράφοντας μια πολύ καλή πορεία τερμάτισε στην 1η θέση και κέρδισε δικαιωματικά την άνοδο στην Β' Εθνική Κατηγορία. Όμως η δικτατορία με νόμο απαγορεύει την συμμετοχή της ομάδας στην Β' Εθνική Κατηγορία και για μικρά χρηματικά συμβόλαια, ορισμένοι από τους θεωρούμενους ως καλούς ποδοσφαιριστές της ομάδας πήγαν σε ομάδες της Α' Εθνικής Κατηγορίας. Τη σεζόν 1972-73 ο Αστέρας Ζωγράφου στέφεται πρωταθλητής Αθηνών, ωστόσο όμως στη συνέχεια συμμετείχε στο πρωτάθλημα ανόδου όπου έχασε την πολυπόθητη άνοδο στην Β' Εθνική Κατηγορία. Έκτοτε μέχρι και σήμερα, συνέχισε να αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, με εξαίρεση τις σεζόν 1977-78 και 1978-79 που αγωνίστηκε στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία (Γ' Εθνική) και τη σεζόν 1998-99 που αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική. Υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών τη σεζόν 1985-86, με αντίπαλο τον Κεραυνό Κερατέας. Το 1998-99 έφτασε εκ νέου στον τελικό, όπου επικρατώντας του Ακράτητου Άνω Λιοσίων στη διαδικασία των πέναλτι (1-1 κανονική διάρκεια και παράταση) αναδείχθηκε κυπελλούχος για πρώτη φορά.Τη σεζόν 2012-13 ο Αστέρας Ζωγράφου τερμάτισε τελευταίος στην 16η θέση της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών και υποβιβάστηκε στην Β' Κατηγορία, όπου αγωνίζεται μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20.Συνολικά, ο Αστέρας Ζωγράφου έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής κατηγορίας (1966-67), 2 πρωταθλήματα Α΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών (1972-73, 1997-98) και 1 κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών. Κατάλογος ποδοσφαιρικών ομάδων Αττικής Ιστοτόπος Αστέρα Ζωγράφου Επίσημη σελίδα Facebook Αστέρα Ζωγράφου
Ναός Αγίου Γεωργίου Βραυρώνας-Μαρκόπουλου

Ο ναός Αγίου Γεωργίου Βραυρώνας-Μαρκόπουλου είναι κτισμένος μέσα σε αρχαιολογικό χώρο, συγκεκριμένα εκεί που είναι ο ναός της Άρτεμις. Βρίσκεται κάποια μέτρα πιο πέρα από την Παλαιοχριστιανική Βασιλική Βραυρώνας. Χρονολογείται στα μέσα του 15ου αιώνα. Αποτελεί αξιοθέατο του αρχαιολογικού χώρου της Βραυρώνας και ανήκει στην ενορία Αγίου Νικολάου Μαρκοπούλου. Γιορτάζει την ημέρα της ονομαστικής γιορτής του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου ή τη Δευτέρα του Πάσχα με εσπερινό και Θεία Λειτουργία. Υπήρξε ασκητήριο του Αγίου Τιμοθέου κατά τα τέλη του 16ου αιώνα κατά την περίοδο της πρώιμης Τουρκοκρατίας.

 Είναι κτισμένος βορειοδυτικά στον ιερό βράχο και ένα τμήμα του είναι λαξευμένο μέσα σε αυτόν. Είναι μονόχωρος τύπος ναού της υστεροβυζαντινής περιόδου. Η στέγη του είναι με κεραμίδια και γενικά ολόκληρο το μικρό εκκλησάκι είναι κατασκευασμένο από υλικά που κρατούν από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Έχει τρούλο και είναι δίριχτη. Ο τρούλος στηρίζεται σε τυφλά αψιδώματα και σταυροειδώς και αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ναού. Είναι επίσης οκταγωνικός. Τα παράθυρα του είναι πολεμιστροειδή και σκαλισμένα στα σημεία του ορίζοντα. Μια "τυφλή" και ακανόνιστη κόγχη Ιερού υπάρχει στην ανατολική πλευρά, που φτάνει μέχρι τα κεραμίδια. Στα δυτικά υπάρχει θολοσκεπής νάρθηκας, με υπερυψωμένη κεραμωτή στέγαση, που μαζί με τον τρούλο δημιουργεί ένα δίδυμο υπερυψωμένων απολήξεων. Το 1962 αποκαταστάθηκε μεγάλο μέρος του, καθώς αφαιρέθηκαν προσκτίσματα νεότερης κατασκευής που δε χρειάζονταν από τη δυτική πλευρά του. Ακόμη αφαιρέθηκε νεότερο κτιστό τέμπλο που θεωρήθηκε ευτελές, καθώς και πλακίδια δαπέδου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το αρχικό δάπεδο. Είναι φανερό πως υπήρχε στη θέση του μεγαλύτερος χριστιανικός ναός, κάτι που γίνεται αντιληπτό από το τμήμα ημικυκλικής αψίδας που βρίσκεται μπροστά από τη μικρή κόγχη του και τους ραβδωτούς κίονες. Τα λαξεύματα επάνω στο βράχο καταδεικνύουν ίχνη παλαιότερων κτισμάτων που συνδέονταν με τον αρχαίο ναό. Περίπου το 1580 όταν ο Άγιος Τιμόθεος αποφάσισε πως ήθελε περισσότερη ησυχία, κατέφυγε στη Βραυρώνα, όπου επισκεύασε το ναό. Το χρησιμοποίησε ως ησυχαστήριο, όπως και μια σπήλια εκεί κοντά. Αγόρασε την περιοχή "Παλαιός Βραώνας", ανακαίνισε το χώρο, έφτιαξε καινούργιες τοιχογραφίες και έχτισε καινούργια κελιά. Η είσοδος στο χώρο είναι δυνατή μόνο κατά τις ώρες λειτουργίας του αρχαιολογικού χώρου, ενώ ο ναός είναι κλειστός από την αρχαιολογική υπηρεσία. Οι αγιογραφίες του ήταν σπουδαία φιλοτεχνήματα όμως σώζονται λίγες όπως αυτή του Αγίου Τιμοθέου που είναι σπάνια. Κατά τις εργασίες συντήρησης το 1960 βρέθηκαν τοιχογραφίες πριν το 1589 όπως αυτή του Αγίου Κοσμά με 4 στιθάρια και κόσμημα στη βάση του νότιου τοίχου. Βραυρώνα Αρτέμιδα Αττικής
Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ

Η Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου και του Κουίνσμπερρυ (Charlotte Montagu Douglas Scott of Buccleuch and Queensberry, γεννημένη ως Καρλότα Άννα Θεν Charlotte Anne Thynne, 10 Απριλίου 1811 - 18 Μαρτίου 1895) ήταν Βρετανίδα ευγενής.

 Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1811 στο Λόνγκλιτ του Γουιλσάϊρ, και ήταν κόρη του Θωμά θεν, 2ου Μαρκήσιου του Μπαθ και της Ισαβέλλας Ελισάβετ Μπίνγκ. Στις 13 Μαρτίου 1829 παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, 5ο Δούκα του Μπεκλέου και 7ο Δούκα του Κουίνσμπερρυ στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χάνοβερ Σκουέρ. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά: τον Λόρδο Γουλιέλμο Ερρίκο Γουόλτερ (1831-1914), παντρεύτηκε την Λουίζα Χάμιλτον. Απέκτησαν 8 παιδιά. τον Λόρδο Ερρίκο Ιωάννη (1832-1902), παντρεύτηκε την Σεσίλια Σουζάν Μόνταγκιου-Στιούαρτ-Γουόρτλεϊ. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Γουόλτερ Κάρολο (1834-1895), παντρεύτηκε την Άννα Μαρία Κράντοκ-Χάρτοπ. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Κάρολο Θωμά (1839-1911), παντρεύτηκε την Άντα Μαίρη Ράιαν. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Λαίδη Βικτώρια Αλεξανδρίνα (1844-1938), παντρεύτηκε (1) τον Σόμπεργκ Κερ του Λόθιαν. Απέκτησαν 9 παιδιά και (2) τον Μπέρτραμ Τσέντγουιντ-Τάλμποτ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λαίδη Μαργαρίτα Ελισάβετ (1946-1918), παντρεύτηκε τον Ντόναλντ Κάμερον. Απέκτησαν 4 παιδιά. την Λαίδη Μαίρη Καρλότα (1851-1908), παντρεύτηκε τον Γουόλτερ Ροδόλφο Τρεφούσις. Απέκτησαν 5 παιδιά.To 1841 έγινε Κυρία επί των Ενδυμάτων της Βασίλισσας Βικτώριας. Η Δούκισσα και η Βασίλισσα Βικτώρια ήταν δια βίου φίλες,, με την μονάρχη να περιγράφει τη Δούκισσα ως "ένα ευχάριστο, λογικό, έξυπνο μικρό άτομο".Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1895 στο Ντίτον Παρκ σε ηλικία 83 ετών. Είναι θαμμένη στο Παλάτι Ντάλκιθ του Εδιμβούργου. Beard, Madeleine (1998). Faith and Fortune. Morehouse Publishing Company. ISBN 0852443927. Brown, Stewart J. (2012). Stewart J. Brown· Peter B. Nockles, επιμ. The Oxford Movement: Europe and the Wider World 1830-1930. Cambridge University Press. ISBN 978-1107016446. Burke, John (1838). A General and Heraldic Dictionary of the Peerage and Baronetage of the British Empire. Henry Colburn. Fox-Davies, Arthur Charles (1895). Armorial Families: A Complete Peerage, Baronetage, and Knightage. Grange Publishing Works. Mangion, Carmen M. (2012). «Developing Alliances». Στο: Maarten Van Dijck· Jan De Maeyer· Jeffrey Tyssens· Jimmy Koppen. The Economics of Providence. Leuven University Press. σελίδες 205–226. ISBN 9789058679154. Stanley Long, Eleanor (1916). Twenty Years at Court: From the Correspondence of the Hon. Eleanor Stanley, Maid of Honour to Her Late Majesty Queen Victoria, 1842-1862. Charles Scribner's Sons. σελ. 118. «The Duke and Duchess of Buccleuch». The Lady's Realm (Hutchinson and Co) 11. 1902. https://books.google.com/?id=tfBw9Jfk9soC. Tyrrell, Alex (April 2003). «The Queen's 'Little Trip': The Royal Visit to Scotland in 1842». The Scottish Historical Review 82 (213): 47–73. doi:10.3366/shr.2003.82.1.47. Whitaker, Joseph (1894). An almanack for the year of our Lord 1894, Volume 26. J. Whitaker.
317

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 317 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 317 (CCCXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλλικανού και Βάσσου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1070 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 317 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ευρώπη 1 Μαρτίου - Ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος και ο συναυτοκράτορας Λικίνιος αναβιβάζουν τους γιους τους Κρίσπο και Κωνσταντίνο Β΄ (ενώ ήταν ακόμη βρέφος) και Λικίνιο Β΄ σε Καίσαρες. Μετά από αυτή τη διαρρύθμιση, ο Κωνσταντίνος κυβερνά τις επισκοπές της Παννονίας και της Μακεδονίας και διαμένει στο Σίρμιο από όπου προετοιμάζει μία εκστρατεία εναντίον των Γότθων και των Σαρματών. Ο Λικίνιος αναγνωρίζει τον Κωνσταντίνο Α΄ ως ανώτερο αυτοκράτορα και εκτελεί το Βαλέριο Ουάλη. Κίνα Δεκαέξι Βασίλεια: ο Τζιν Γιουαντί δραπετεύει με τους εναπομείναντες της αυλής των Τζιν και τις αριστοκρατικές οικογένειες προς τα νότια. Διαδέχεται τον Τζιν Μινντί ως πρώτο αυτοκράτορα της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν και αποφασίζει να κάνει το Τζιανκάνγκ (σημερινή Ναντζίνγκ) ως νέα του πρωτεύουσα. Η πρωιμότερη ιστορικά πιστοποιημένη αναφορά του τσαγιού καταγράφεται, παρ' όλο που πίνουν αυτό το ρόφημα για αιώνες. 7 Αυγούστου - Κωνστάντιος Β´, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 361) Φου Τζιέν, αυτοκράτορας των Ντι στο Πρώην Τσιν (πεθαίνει το 355) Άγιος Μαρτίνος της Τουρ, επίσκοπος της Τουρ (πεθαίνει το 397) Θεμίστιος, Έλληνας πολιτικός, ρήτορας και φιλόσοφος (πεθαίνει περίπου το 390) Βαλέριος Ουάλης, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται σε απροσδιόριστη ημερομηνία)
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Τουρκίας

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Τουρκίας χρησιμοποιούν ένα σύστημα αρίθμησης που σχετίζεται με γεωγραφικές πληροφορίες. Στην Τουρκία, οι πινακίδες κυκλοφορίας κατασκευάζονται από εξουσιοδοτημένα ιδιωτικά συνεργεία. Η πινακίδα είναι ορθογωνίου σχήματος και είναι κατασκευασμένη από αλουμίνιο. Στα αριστερά υπάρχει ο κωδικός χώρας "TR" σε μπλε λωρίδα όπως στις χώρες της ΕΕ (χωρίς τα 12 χρυσά αστέρια). Οι χαρακτήρες έχουν μαύρο χρώμα και το φόντο είναι λευκό. Τα γράμματα που χρησιμοποιούνται είναι αυτά της τουρκικής λατινικής αλφαβήτου εκτός από τα Ç, Ş, İ, Ö, Ü και Ğ.

 Η μορφή των χαρακτήρων στις πινακίδες είναι μία από τις ακόλουθες: "99 X 9999", "99 X 99999" "99 XX 999", "99 XX 9999" ή "99 XXX 99",Όπου, 99 - πρόθεμα δύο ψηφίων που υποδηλώνει τη θέση, δείχνει τον κωδικό αριθμό της επαρχίας της κύριας κατοικίας του κατόχου αυτοκινήτου. Υπάρχουν 81 επαρχίες όπως αναφέρονται παρακάτω: Όπου, X / XX / XXX - ένα, δύο ή τρία γράμματα. Όπου, 9999/999/99 - τέσσερα, τρία ή δύο ψηφία, ανάλογα με τον αριθμό των προηγούμενων γραμμάτων, που δεν υπερβαίνει συνολικά τα έξι γράμματα και ψηφία. Τα πρώτα δύο ψηφία δηλώνουν τον κωδικό της επαρχίας: Τα ονόματα των επαρχιών μέχρι και τον κωδικό 67 κατατάσσονται αλφαβητικά, σύμφωνα με το λατινικό αλφάβητο, με εξαίρεση τις επαρχίες Μερσίνης, Καχραμανμαράς και Σανλιούρφα γιατί τα προηγούμενα ονόματά τους ήταν Ιτσέλ, Μαράς και Ούρφα, αντίστοιχα. Μετά τις αρχικές 67 επαρχίες οι νεότερες προσθήκες πηγαίνουν χρονολογικά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα License plates of Turkey στο Wikimedia Commons
Τσβάιμπρυκεν

Το Τσβάιμπρυκεν (γερμανικά: Zweibrücken, γαλλικά: Deux-Ponts) είναι πόλη στη Ρηνανία-Παλατινάτο, Γερμανία. Το 2021 είχε 34.091 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις όχθες του ποταμού Σβάρτσμπαχ. Το όνομα της πόλης σημαίνει δύο γέφυρες.

 Η ανεξάρτητη επικράτεια του Τσβάιμπρυκεν ήταν αρχικά κομητεία, οι κόμητες κατάγονταν από τον Ερρίκο Α', τον νεότερο γιο του Σίμωνα Α', κόμη του Σααρμπρύκεν (π. 1180). Αυτή η γραμμή εξαφανίστηκε με το θάνατο του κόμη Έμπερχαρντ (1393), ο οποίος το 1385 είχε πουλήσει τη μισή επικράτειά του στον παλατίνο κόμη του Ρήνου και κράτησε την άλλη μισή ως φέουδό του.Ο Λουδοβίκος (π. 1489), γιος του Στέφανου, παλατίνου κόμη του Ζίμμερν-Φέλντεντς, ίδρυσε τον οίκο του Τσβάιμπρυκεν, ο οποίος εξαφανίστηκε το 1731, όταν το δουκάτο πέρασε στον κλάδο του Μπίρκενφελντ, απ' όπου πέρασε στην κυριαρχία της Βαυαρίας το 1799. Με τη συνθήκη του Λυνεβίλ, το Τσβάιμπρυκεν παραχωρήθηκε στη Γαλλία. Κατά την επανένωση με τη Γερμανία το 1814 το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας δόθηκε στη Βαυαρία, το υπόλοιπο στο Όλντενμπουργκ και την Πρωσία.Η πόλη βομβαρδίστηκε σφοδρά κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, στην αεροπορική βάση του Τσβάιμπρυκεν στάθμευαν αρχικά η καναδική και έπειτα, μετά το 1969, η αμερικανική αεροπορία. Η βάση σήμερα έχει μετατραπεί σε αεροδρόμιο. Τα κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι το κάστρο του Τσβάιμπρυκεν, το οποίο απέκτησε τη σημερινή του μορφή το 1725, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών και ανοικοδομήθηκε ξανά, η Αλεξάντρερκιρχε, η οποία ήταν τόπος ταφής των δούκων του Τσβάιμπρυκεν, και η Κάρλσκιρχε, του 1708-1711. Κοντά στο Τσβάιμπρυκεν βρίσκεται το Τσιφλίκ, ένα κάστρο-θερινό ανάκτορο που έκτισε ο εξόριστος Πολωνός βασιλιάς Στανίσουαφ Λεστσίνσκι το 1715–1716. Επίσημος ιστότοπος
Κοκκινομηλιά Εύβοιας

Η Κοκκινομηλιά (παλαιότερα και ως Κοκκινομηλέα) είναι ορεινό χωριό της βόρειας Εύβοιας. Απέχει 16 χιλιόμετρα από την Ιστιαία και 90 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και υπάγεται στον δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού. Το υψόμετρο του χωριού είναι 581 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι από τα παλαιότερα και πιο ιστορικά χωριά της Βόρειας Εύβοιας.Το χωριό περιβάλλεται από πυκνό δάσος και προσφέρεται για ορεινές πεζοπορίες καθώς βρίσκεται μόλις 5 χιλιόμετρα από τους Καταρράκτες του Δρυμώνα και 8 χιλιόμετρα από το Απολιθωμένο Δάσος και το Μουσείο Απολιθωμένων Θηλαστικών Κερασιάς.

 Το χωριό έχει μακραίωνη ιστορία και υπάρχουν πολλοί θρύλοι και παραδόσεις για την δημιουργία του. Χρονολογείται πολύ παλιό χωριό και φαίνεται να κατοικείται από την Παλαιολιθική περίοδο σύμφωνα με ευρήματα που έχουν βρεθεί στην περιοχή. Το όνομά της φαίνεται να το πήρε από τα κόκκινα μήλα, ενώ μια δεύτερη εκδοχή μιλάει για κάποιον Τούρκο διοικητή του χωριού, του οποίου η καταγωγή ήταν η Κόκκινη Μηλιά που βρισκόταν στην Μικρά Ασία. Οι πρώτες αναφορές στο χωριό γίνονται από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και αναφέρεται σε μία από τις επιστολές προς τον Ιωάννη Καποδίστρια από τον Νικόλαο Καλογερόπουλο την 3 Σεπτεμβρίου 1830 ότι η Κοκκινομηλιά είχε 30 οικογένειες αλλά και σε λίστα με τα χωριά της Ελλάδας το 1836.Οι κάτοικοι του χωριού είναι κυρίως αγρότες, κτηνοτρόφοι, υλοτόμοι και στην συνέχεια ρυτινοσυλλέκτες, επίσης ήταν ένα από τα λίγα χωριά της περιοχής που είχε νερόμυλους. Απογραφή πληθυσμού 1877-2001 Η Κοκκινομηλιά συμμετείχε στην ανεξαρτησία της Εύβοιας κατά την επανάσταση του 1821 με την συμμετοχή κατοίκων της στον αγώνα..Η επανάσταση ξεκίνησε την 8 Μαΐου 1821 στην Ιστιαία και συμμετείχαν από την Κοκκινομηλιά οι εξής: Οικογένεια Μπαλαλαίων, Ανδρέας Ευσταθίου Χαλκιάς, Αντριάς Δημητρίου, Γιαννάκης Δημητρίου, Δημήτριος Αφένδρας (πληρεξούσιος Κοκκινομηλιάς) και ο Ιωάννης Καπόλος ή Καπόγλος ο οποίος πήρε μέρος στις μάχες στα Βρυσάκια και Τρίαλλα της Εύβοιας υπό τις διαταγές του Γιάννου Χαλκιά και Αγγελή, στα Τρίκερι υπό τις διαταγές του Αρχηγού Ν. Κριεζώτου και Δ. Βιρβιλή και στην ναυμαχία Σκιάθου υπό του Καρατάσου. Η πιο σημαντική προσωπικότητα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κοκκινομηλιά ήταν ο συγγραφέας-δάσκαλος Άγγελος Στέφος ο οποίος γεννήθηκε το 1910 και θεωρείται ο μεγαλύτερος ιστορικός ερευνητής της βόρειας Εύβοιας με έρευνα στα αρχεία του κράτους από το 1930 έως το 1967 όπου έγινε η έκδοση του πρώτου του βιβλίου με τίτλο (Ιστιαία Τόμος Ά) και ακολούθησαν άλλοι τρεις τόμοι μέχρι το 1982. Ακόμα μία σημαντική προσωπικότητα είναι ο γιος του Αναστάσιος Στέφος ο οποίος το 1999 εκλέχθηκε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων (Π.Ε.Φ.) και συμμετέχει σε πολλά συλλογικά έργα.