IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Chery

Η Chery Automobile Company Limited είναι αυτοκινητοβιομηχανία που εδρεύει στην πόλη Γούχου, στην επαρχία Ανχουέι, Κίνα. Ιδρύθηκε στις 18 Μαρτίου 1997 από την Κινέζικη κυβέρνηση και αρχικά κατασκεύαζε αυτοκίνητα της SEAT, με σχετική άδεια. Συγκεκριμένα, το 1999 έβγαλε στην αγορά το Fengyun που ήταν ίδιο το μοντέλο SEAT Toledo πρώτης γενιάς, αλλά με δική της ονομασία. Τα πρώτα χρόνια, πουλήθηκαν 30.000 οχήματα από αυτό το μοντέλο.

 Στις 27 Οκτωβρίου 2001, έχοντας τα πλήρη δικαιώματα, τα πρώτα δέκα οχήματα είχαν παραχωρηθεί σε τοπικές επιχειρήσεις της Συρίας. Επιπλέον, το 2004 ανοίχτηκε περισσότερο στις αγορές της Μεσογείου, με τα οχήματα να πωλούνται στην Αίγυπτο. Το 2005 απέκτησε το πρώτο της εργοστασιακό παράρτημα εκτός Κίνας, στο Καλίνινγκραντ της Ρωσίας.Το 2006, οι πρώτοι κινητήρες της Chery παραχωρήθηκαν στην Αμερικάνικη αγορά για πρώτη φορά. Το ίδιο έτος έγινε η πρώτη παρουσίαση μοντέλων στη Ρωσία ενώ επεκτάθηκε στις αγορές της Νότιοανατολικής Ασίας. Τον Αύγουστο επίσης, ξεκίνησε η συναρμολόγηση των μοντέλων της σε εργοστασιακό παράρτημα της Αιγύπτου ενώ απέκτησε τη σημασία της ως "κατασκευαστής εξαρτημάτων αυτοκινήτου". Το 2007 το εκατομμυριοστό μοντέλο της Chery, ένα Chery A3, είχε κατασκευαστεί, αποδεικνύοντας την εξέλιξη της στον χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Από εκείνη την εποχή, η επέκταση της σε Ευρώπη και Νότια Αμερική είχε θετικό αποτέλεσμα και το 2010 είχε εισχωρήσει και στις χώρες της Αφρικής.Το 2007 μαζί με την Israel Corporation άνοιξε η αυτοκινητοβιομηχανία της Qoros υπό την ονομασία Chery Quantum Automotive Corporation (CQAC). Τον Νοέμβριο του 2012 κατόπιν συμφωνίας με τη Land Rover για την προώθηση των προϊόντων της δεύτερης στην Κινέζικη αγορά, σχηματίστηκε η Chery Jaguar Land Rover έχοντας το 50% της κατοχής της. Σαν όνομα η Chery κατά το παρελθόν δεν είχε εισπράξει τα καλύτερα σχόλια στο θέμα της ασφάλειας των μοντέλων της. Ενδεικτικώς, σε ένα από τα αυτά, το Chery Amulet, ένα μοντέλο που είχε τη σχεδιαστική φιλοσοφία του Fengyun (Toledo) σε πιο εξελιγμένη μορφή δεν υπήρχε καν ο βασικός εξοπλισμός που είναι οι δυο μπροστινοί αερόσακοι στο ταμπλό, ενώ το αμάξωμα είχε υποστεί μεγάλη συρρίκνωση.Το 2015, το Chery QQ (IQ) είχε περάσει από αξιολόγηση στο πρόγραμμα της Λατινικής Αμερικής και τα αποτελέσματα μόνο θετικά δεν ήταν. Αν και είχε λιγότερη ζημιά από το Amulet και ας είχε μικρότερο αμάξωμα, η έλλειψη των αερόσακων ήταν πάλι καταστροφικό γεγονός. Η Latin NCAP βαθμολόγησε το μοντέλο με 0 από τα 5 αστέρια, τόσο για τους μπροστινούς, όσο και για τους πίσω επιβάτες.Παρόλα αυτά, υπάρχουν και μοντέλα στα οποία η Chery έδωσε σημασία στο θέμα της ασφάλειας, όπως το Chery Arrizo 5, το οποίο το 2016 βαθμολογήθηκε από την CNCAP με 5 αστέρια, έχοντας πετύχει υψηλά σκορ στις διαδικασίες μπροστινής και πλευρικής σύγκρουσης. Sedans Chery Arrizo 5/Arrizo 5 Pro/Arrizo EX (2016–present) Chery Arrizo 5 Plus/Arrizo GX (2018–present) Chery Arrizo 8 (2022–present) SUVs Chery Tiggo 3/Tiggo (2005–present) Chery Tiggo 7 (2016–present) Chery Tiggo 3x (2016–present) Chery Tiggo 5x (2017–present) Chery Tiggo 8 (2018–present) Chery Tiggo 9 (2023–present) Chery Omoda 5 (2022–present) Chery Explore 06 (2023–present)
Γκαρβόλιν

Το Γκαρβόλιν (πολωνικά: Garwolin) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκαρβόλιν, στο Βοεβοδάτο Μασοβίας της ανατολικής Πολωνίας. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Βίλγκα και στο νοτιοανατολικό τμήμα του οροπεδίου Γκαρβόλιν. Απέχει 62 χλμ. νοτιοανατολικά της Βαρσοβίας και 100 χλμ. βορειοδυτικά του Λούμπλιν. Το Δεκέμβριο του 2021, η πόλη είχε 17.566 κατοίκους.

 Το όνομα της πόλης εμφανίζεται στις μεσαιωνικές αναφορές του 1386 και του 1404. Το όνομα Garwolin προέρχεται από το Garwoł, το οποίο είναι όνομα. Ωστόσο, υπάρχει ένας δημοφιλής μύθος που συνδέει το όνομα της πόλης με τα χαβαρόνια (πολωνικά: gawrony). Ίχνη οικισμού σε εδάφη των σημερινών ορίων του Γκαρβόλιν είναι περισσότερα από 2.000 χρόνια. Πιστεύεται ότι το Γκαρβόλιν έλαβε το χάρτη της πόλης του το 1423, αλλά η ακριβής ημερομηνία είναι άγνωστη. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το έγγραφο του 1423 αποτελούσε απλώς αναγνώριση των προηγούμενων νόμων της πόλης. Την εποχή του Κατακλυσμού τα θύματα ξεπέρασαν το 90% του πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε για λίγο από τους Ρώσους εισβολείς, προτού ανακαταληφθεί από τους Πολωνούς με επικεφαλής τον Στρατηγό Κονασέφσκι στις 16 Αυγούστου 1920. Ο Πολωνός Στρατάρχης Γιούζεφ Πιουσούτσκι έμεινε στην πόλη την επόμενη μέρα.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας, περίπου το 70% της πόλης καταστράφηκε. Η πόλη και το πόβιατ διοικούνταν από τον Kreishauptmann Καρλ Φράιντενταλ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία περισσότερων από 1.000 κατοίκων, την απέλαση πολλών χιλιάδων ντόπιων Πολωνών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και την καταναγκαστική εργασία στη Ναζιστική Γερμανία και τη μεταφορά των ντόπιων Εβραίων σε διάφορα γκέτο στην περιοχή. Για τα εγκλήματα πολέμου του, ο Φράιντενταλ καταδικάστηκε σε θάνατο από το πολωνικό υπόγειο κίνημα και η ποινή εκτελέστηκε από τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό στις 5 Ιουλίου 1944, ως μέρος της Επιχείρησης «Κεφαλές». Δύο Πολωνοί από το Γκαρβόλιν δολοφονήθηκαν επίσης από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν το 1940 και έξι πέθαναν σε σοβιετικά στρατόπεδα Γκουλάγκ μεταξύ 1939 και 1947.Στα τέλη Ιουλίου 1944, η 2η Στρατιά Φρουρών του Κόκκινου Στρατού, υπό τη διοίκηση του Αλεξέι Ραντζιέφσκι, κατέστρεψε τη γερμανική 73η Μεραρχία Πεζικού στο Γκαρβόλιν, αιχμαλωτίζοντας τον διοικητή της, Φρίντριχ Φράνεκ.Μετά τον πόλεμο, το Γκαρβόλιν αποκαταστάθηκε στην Πολωνία και διευρύνθηκε. Από το 1975 έως το 1998, βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Σιέντλτσε. Μια νεομπαρόκ εκκλησία, που χρονολογείται από τις αρχές του 19ου και του 20ου αιώνα, είναι ένα αξιόλογο κτήριο. Το Γκραβόλιν είναι κέντρο βιομηχανίας και υπηρεσιών. μηχανημάτων, μεταφορικών μέσων, βιομηχανιών θρεπτικών προϊότνων (γαλακτοκομικών, κρέατος), ειδών ένδυσης, δέρματος, δομικών υλικών, επίπλων και καλλυντικών. Επίσημος ιστότοπος του Δημαρχείου Κοινοτική Ένωση του Πόβιατ Γκαρβόλιν Κοινότητα Γκαρβόλιν Εβραϊκή Κοινότητα στο Γκαρβόλιν στο Virtual Shtetl
SkyTelecom Greece

Η SkyTelecom ξεκίνησε το 2015 και αποτελεί πάροχο υπηρεσιών σταθερής τηλεφωνίας και internet, αδειοδοτημένο από την ΕΕΤΤ (Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών & Ταχυδρομείων) με αριθμό αδείας 16-12. Οι περιοχές του δικτύου της περιλαμβάνουν ήδη αρκετούς νομούς της χώρας, μεταξύ των οποίων η Αττική, η Θεσσαλονίκη, η Μεσσηνία, η Αρκαδία, η Αργολίδα και το Ηράκλειο, καθώς και γεωγραφικές περιοχές εντός των νομών Κορινθίας, Χανίων, Ρεθύμνου και Λασιθίου.

 H εταιρεία χρησιμοποιεί την τεχνολογία του ασύρματου internet υπερυψηλών ταχυτήτων. Βασικό πυλώνα για την υποστήριξη του ασύρματου δικτύου τηλεπικοινωνιών αποτελούν οι ειδικές τεχνικές υποδομές του, οι οποίες είναι εκ διαμέτρου διαφορετικές από αυτές που αξιοποιούνται στα δίκτυα οπτικών ινών ή χαλκού. Δε χρησιμοποιούν καλώδια ή ίνες, αλλά ασύρματους πυλώνες που συνδέονται μεταξύ τους. Το ασύρματο δίκτυό της υποστηρίζει την δυνατότητα σταθερής τηλεφωνίας με χρήση της τεχνολογίας VOIP (Voice over Internet Protocol).
Άγιος Νικόλαος Κομποτίου Άρτας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κομποτίου, του δήμου Νικολάου Σκουφά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι πεδινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στον κάμπο του Αράχθου, δίπλα και δυτικά από το Κομπότι, πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΝΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κομποτίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κομποτίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κομποτίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κομποτίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νικολάου Σκουφά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Δήμος Φενεού

Ο Δήμος Φενεού ήταν δήμος του Νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την κατά την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Σικυωνίων. Έδρα του ήταν η Γκούρα, και ο πληθυσμός του ήταν 2.359 κάτοικοι σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Η έκταση που καταλάμβανε ο δήμος ήταν 226.201 στρέμματα.

 Η περιοχή του Φενεού εκτείνεται σε ένα μεγάλο οροπέδιο σε σχήμα σχεδόν (κατά προσέγγιση) τριγωνικό, στεφανωμένο κυρίως από πυκνά δασοβουνά και γειτονεύοντας δυτικά με το Νομό Αχαΐας και νότια με το Νομό Αρκαδίας. Το οροπέδιο του Φενεού κουβαλάει στα σπλάχνα του μέρος της Ελληνικής Μυθολογίας. Η εύφορη πεδιάδα ανέκαθεν, το χειμώνα, μετατρεπόταν σε λίμνη, μιας και τα ύδατα που μετέφεραν οι ποταμοί Όλβιος και Δόξας, δεν έβρισκαν διέξοδο στη θάλασσα. Η πεδιάδα αποσυμφοριζόταν μέσω των καταβοθρών, που υπάρχουν στους πρόποδες του Σαϊτά. Περιλαμβάνει τις πρώην κοινότητες Μοσιάς, Μεσινού, Ματίου, Αρχαίας Φενεού (Καλυβίων), Γκούρας, Στενού, Φενεού (Συβίστας), Πανοράματος και Ταρσού. Έδρα του δήμου είναι η Γκούρα. Έχει έκταση 226.201 στρέμματα και πληθυσμό 2.197 κατοίκους (2001). Εκτός από την ομώνυμη αρχαία πόλη, στα όρια του δήμου υπάρχει και το ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, ευρισκόμενο πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα. Τη λίμνη κυκλώνουν τα Αροάνια όρη και τις κορυφές της Κυλλήνης, ενώ ιδιαίτερη θέση κατέχει και το Παλιομονάστηρο, ο τώρα ονομαζόμενος, Άγιος Φανούριος, στη μέση της λίμνης. Το μεγαλύτερο μέρος της πλατιάς κοιλάδας του Φενεού καλλιεργείται με σιτηρά και οπωροφόρα, μεταξύ των οποίων υπάρχουν πολλές και καρυδιές. Στις γύρω πλαγιές φύονται έλατα και οι κορυφές των βουνών σκεπάζονται το χειμώνα από άφθονα χιόνια. Μικρά γραφικά χωριά είναι χτισμένα στις άκρες της κοιλάδας. Οι κάτοικοι του Δήμου Φενεού ζουν στην πλειοψηφία τους από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, τα τελευταία χρόνια όμως η περιοχή παρουσιάζει και ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Ο δήμος περιλάμβανε 9 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Γκούρας -- η Γκούρα [ 470 ] Δ.δ. Αρχαίας Φενεού [ 350 ] η Αρχαία Φενεός [ 291 ] τα Βίλια [ 19 ] η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού [ 10 ] το Λούζι [ 30 ] Δ.δ. Κάτω Ταρσού [ 31 ] ο Κάτω Ταρσός [ 20 ] ο Άνω Ταρσός [ 11 ] Δ.δ. Ματίου [ 349 ] το Μάτι [ 311 ] η Αμυγδαλιά [ 38 ] Δ.δ. Μεσινού -- το Μεσινό [ 348 ] Δ.δ. Μοσιάς -- η Μοσιά [ 310 ] Δ.δ. Πανοράματος -- το Πανόραμα [ 151 ] Δ.δ. Στενού -- το Στενό [ 166 ] Δ.δ. Φενεού -- ο Φενεός [ 184 ] Πληροφορίες για τον Δήμο Φενεού.
Γιώτα Γιάννα

Η Παναγιώτα Γιαννέλου (Αθήνα,1928 - Αθήνα, 5 Ιουλίου 2023), γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιώτα Γιάννα, ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας. Είχε παρουσία στα ελληνικά μουσικά δρώμενα περισσότερο από εξήντα χρόνια.

 Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους. Ο πατέρας της είχε καταγωγή από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Η μάνα της ήταν Μικρασιάτισσα και πέθανε σε νεαρή ηλικία και η Γιάννα μεγάλωσε με τον πατέρα της, ο οποίος ήταν αυτοκινητιστής. Ο ένας από τους δύο αδελφούς της, ο Δημήτρης, σκοτώθηκε το 1974 κατά τη διάρκεια της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο. Χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις της, κυρίως το ποδήλατο, αλλά και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ δεν έτρωγε κρέας παρά μόνο σαλάτες, λαδερά και τυρί. Απεβίωσε στις 5 Ιουλίου 2023. Έχει τραγουδήσει σε κέντρα της Αθήνας ερμηνεύοντας κομμάτια που έγιναν γνωστά από άλλους μεγάλους Έλληνες τραγουδιστές, όπως η Μαρινέλλα, ο Πουλόπουλος, ο Νταλάρας, η Δούκισσα, ο Βοσκόπουλος. Συνεργάστηκε με μεγάλους καλλιτέχνες όπως με τους Σοφία Βέμπο, Βασίλη Τσιτσάνη, Απόστολο Καλδάρα, Ρίτα Σακελλαρίου, Άννα Βίσση, Καίτη Γκρέϋ, Γιώτα Λύδια, Μπέμπα Μπλανς και πολλούς άλλους. Την χαρακτήρισαν «η Ελληνίδα Τζάνις Τζόπλιν», «η Πασιονάρια της Λαϊκής Πίστας» (κατά τον Μάνο Χατζιδάκι και όχι της «Εθνικής Οδού» όπως λανθασμένα έχει γραφτεί), ερμηνεύτρια που «αρπάζει το τραγούδι απʼ τα μαλλιά και το κάνει ολοδικό της» (σύμφωνα με τη Λένα Πλάτωνος).Ξεκίνησε παίζοντας φυσαρμόνικα δίπλα στη Σοφία Βέμπο, συνοδεύοντάς την στο περίφημο τραγούδι «Ο άνθρωπός μου» στο θέατρο Κυβέλης. Έχει πλούσια δισκογραφία, καθώς ηχογράφησε πολλούς δίσκους 45 στροφών στα χρόνια του '60, αλλά έγινε πολύ γνωστή, κυρίως στο αθηναϊκό κοινό, και από τις εμφανίσεις της σε νυχτερινά κέντρα της Πλάκας και της Εθνικής οδού. Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς την αναφέρει ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου. Μάλιστα την έκανε μία από τις εφτά ηρωίδες του στο βιβλίο «Το μονόπρακτο της Σεβάς Χανούμ», δίνοντας στο δικό της κεφάλαιο τον τίτλο «Το βελούδινο υπόγειο της Γιώτας Γιάννα».Ο δίσκος της «Τα μάτια της Γιώτας Γιάννα» κυκλοφόρησε το 2013. Από το 2017, ξεκίνησε τις εμφανίσεις στην μπουάτ Απανεμιά, σε εβδομαδιαία βάση.Το 2019 συνεργάστηκε με την Άννα Βίσση σε ένα τραγούδι με τίτλο «Όσοι αγαπάνε δεν πεθαίνουνε» καθώς και στην καλοκαιρινή περιοδεία της τραγουδίστριας.Το 2020, συνέχισε τις εμφανίσεις της στην Απανεμιά.Τον Νοέμβριο του 2022, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο «Μετωπικά» σε μουσική και στίχους Νίκου Καρβέλα, με τη συμμετοχή του Μπάμπη Στόκα.
Γοδεφρείδος του Καπιτανάτου

Ο Γοδεφρείδος (Godefroi de Hauteville, 1020 - 1071) ήταν κόμης του Καπιτανάτου (δηλ. της Φότζια) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Τανκρέδου και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας.

 Από τα αδέλφια του που είχαν από τη Νορμανδία πάει στη Ν. Ιταλία, οι Γουλιέλμος Α' και Ντρόγκο είχαν αποβιώσει αφήνοντας τον Ονφρουά κόμη της Απουλίας και Καλαβρίας· επίσης ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος ήταν εκεί. Τέλος το 1053 έφθασαν ο Γοδεφρείδος, ο Γουλιέλμος και ο Μωζέρ. Πολέμησαν υποστηρίζοντας τον Ονφρουά στη μάχη του Σιβιτάτε εναντίον του πάπα και νίκησαν. Ο Ονφρουά τους αντάμειψε κάνοντας το Γουλιέλμο Πρίγκιπα του Σαλέρνο και τον Μωζέρ κόμη του Καπιτανάτου (δηλ. της Φότζια). Το 1054 απεβίωσε ο Μωζέρ και ο Γοδεφρείδος έγινε κόμης του Καπιτανάτου· επίσης το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο Ροβέρτος έγινε κόμης της Απουλίας και Καλαβρίας. Δύο έτη μετά έγινε μια εξέγερση στο Καπιτανάτο και ο Ροβέρτος, ως επικυρίαρχος, βοήθησε στην καταστολή της το Γοδεφρείδο, που αν και μεγαλύτερος δεν είχε ζήσει πολύ καιρό στη Ν. Ιταλία. Έδωσε το Λοριτέλο στον υιό του Ροβέρτο Α' κάνοντάς τον κόμη της περιοχής. Κατέκτησε το Γκίσι που ανήκε στο παπικό κράτος, επεκτείνοντας έτσι το Καπιτανάτο προς τα ΒΔ. Απεβίωσε μάλλον το 1071. Είχε νυμφευτεί πρώτα στη Νορμανδία. Είχε τέκνα: Ροβέρτος Α', απεβ. 1107, κόμης του Λοριτέλο Ραλφ, κύριος του Καταντσάρο Γουλιέλμος, κύριος του Τιριόλο.Νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά μια ανιψιά του Γκουαϊμάρ Δ' (όπως και ο Γουλιέλμος Α'), τη Θεοδώρα, κόρη του Παντούλφ κυρίου του Καπάτσιο. Υιός του ήταν ο: Τανκρέδος.Επίσης αναφέρεται ένας ακόμη υιός του, ο Ντρόγκο ή Τάσο κόμης του Σιέτι. Chalandon, Ferdinand. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile. Paris, 1907. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967.
Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

Η Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ (Friederike von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, 9 Οκτωβρίου 1811 - 10 Ιουλίου 1902) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.

 Η Φρειδερίκη Καρολίνα Ιουλιανή γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1811 στο Κάστρο Γκόττορπ, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και της Λουίζας Καρολίνας της Έσσης-Κάσσελ.Στις 30 Οκτωβρίου 1834 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Κάρολο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο κάστρο Λουίζενλαντ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Τον Νοέμβριο του 1855 ο Αλέξανδρος Κάρολος διαγνώστηκε με ψυχική ασθένεια (ορισμένες πηγές δηλώνουν ότι ήταν σχιζοφρένεια). Λόγω της ανικανότητάς του, η Φρειδερίκη ενήργησε ως αντιβασιλέας, μέχρι τον θάνατό του το 1863. Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1902 στο Μπάλενστετ σε ηλικία 90 ετών. 9 Οκτωβρίου 1811 - 6 Ιουλίου 1825: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ 6 Ιουλίου 1825 - 30 Οκτωβρίου 1834: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Φρειδερίκη του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ 30 Οκτωβρίου 1834 - 19 Αυγούστου 1863: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Δούκισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ 19 Αυγούστου 1863 - 10 Ιουλίου 1902: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Χήρα Δούκισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ Friederike Prinzessin von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, Genealogics ~ Leo van de Pas continued by Ian Fettes Friederike Karoline Juliane Prinzessin v.Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, ww-person.com, uni-erlangen.de Friedrike Caroline Juliane von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck, Herzogin zu Anhalt-Bernburg, geni.com Prinzessinnen von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg, geneall.net Petra Dollinger: Frauen am Ballenstedter Hof. Leipzig 1999, ISBN 3-933240-59-X Petra Dollinger: Anhalt-Bernburg, Friedrike Caroline Juliane Herzogin von, geb. Prinzessin zu Schleswig-Holstein-Sonderburg-(Beck-) Glücksburg. In: Eva Labouvie: Frauen in Sachsen-Anhalt, Bd. 2: Ein biographisch-bibliographisches Lexikon vom 19. Jahrhundert bis 1945. Böhlau, Köln u. a. 2019, ISBN 978-3-412-51145-6, S. 45 – 50. Paul Theroff: Schleswig-Holstein, Paul Theroff's Royal Genealogy Site, angelfire.com O. Hauser, W. Hunke, W. Müller: Das Haus Glücksburg und Europa. Verlag Mühlau, 1988. ISBN 3-87559-058-9 Alexander Boroffka: Die Geisteskrankheit des Herzogs Alexander Carl von Anhalt-Bernburg (1805 – 1863). Eine Psychopathographie, Bernburg 1995.(Verein der Freunde und Förderer der Kulturstiftung Bernburg e. V.) C. Arnold McNaughton, The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 171. ~L'Allemagne dynastique, Huberty, Giraud, Magdelaine. VII 230.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015–16

Το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2015–16 είναι η 45η χρονιά της δεύτερης σε τάξη κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης στην Ευρώπη και η 7η με την ονομασία ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.

 Όλες οι ομοσπονδίες εκπροσωπούνται πλέον από 3 ομάδες στη διοργάνωση, σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια όπου οι χώρες στις θέσεις 7-9 έστελναν 4. Ο αριθμός των ομάδων που προκρίθηκαν απευθείας στους ομίλους ήταν 16 (από 12 ομοσπονδίες αντί 6 που ίσχυε μέχρι την προηγούμενη διοργάνωση) και οι κυπελλούχοι των 12 πρώτων χωρών πήραν απευθείας εισιτήριο για τους ομίλους. Μετά τη συνάντηση των εκτελεστικών μελών της ΟΥΕΦΑ αποφασίστηκαν οι παρακάτω αλλαγές μέχρι και την περίοδο 2017-18: Οι κάτοχοι του τίτλου θα συμμετέχουν στο Champions League της επόμενης περιόδου. Όλες οι ομοσπονδίες θα έχουν κατ' ανώτατο όριο τρεις ομάδες στο Europa League. Αυξάνονται οι ομάδες που κερδίζουν απευθείας πρόκριση στους ομίλους από 12 σε 16. Οι κυπελλούχοι των 12 πρώτων χωρών και άλλες 4 ομάδες.Ακόμα αν ο κυπελλούχος των 12 πρώτων χωρών κερδίσει πρόκριση στο Τσαμπιονς Λιγκ τότε τον αντικαθιστά άλλος από την ίδια ομοσπονδία. Αν όμως ο κυπελλούχος μιας ομοσπονδίας προκριθεί και στον 3ο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ και αποκλειστεί δεν έχει δικαίωμα να συμμετάσχει άμεσα στους ομίλους και θα συμμετάσχει στα play off του Europa League. Συνολικά συμμετέχουν 192 ομάδες από 54 ομοσπονδίες. Οι πρώτες 51 ομοσπονδίες κερδίζουν 3 θέσεις στη διοργάνωση. Εξαιρείται το Λίχτενσταϊν που κατέχει μία λόγω του ότι δεν διεξάγεται πρωτάθλημα παρά μόνο κύπελλο. Οι ομοσπονδίες του Σαν Μαρίνο και της Ανδόρρας κερδίζουν 2 θέσεις. Το Γιβραλτάρ κερδίζει μία θέση καθώς βρίσκεται στην τελευταία θέση της κατάταξης των ομοσπονδιών. Οι πρώτες 12 ομοσπονδίες κερδίζουν μία θέση απευθείας στους ομίλους. (Οι κυπελλούχοι) Οι τρεις πρώτες ομοσπονδίες της Ειδικής βαθμολογίας Fair Playκερδίζουν μία επιπλέον θέση στη διοργάνωση. Εισιτήριο κερδίζουν επίσης οι ηττημένοι στον 3ο προκριματικό του Champions League για τα play off του Γιουρόπα Λιγκ και επίσης απευθείας στους ομίλους βγαίνουν και οι ηττημένοι από τα play off του Champions League. Tέλος στη φάση των 32 του Γιουρόπα Λιγκ βγαίνουν και οι τρίτοι των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Όλες οι κληρώσεις γίνονται στο αρχηγείο της ΟΥΕΦΑ, στην πόλη Νιόν της Ελβετίας, εκτός από την κλήρωση της φάσης των ομίλων που διεξήχθη στο Μονακό. Αφού οι ομάδες χωρίστηκαν σε ισχυρές και ανίσχυρες σύμφωνα με τη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ, έλαβε χώρα η κλήρωση για τις πρώτες δυο προκριματικές φάσεις του Γιουρόπα Λιγκ στη Νιόν της Ελβετίας στις 22 Ιουνίου του 2015. Στην φάση αυτή συμμετέχουν οι δύο πρώτοι των ομίλων και οι ομάδες που τερμάτισαν τρίτες στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι αγώνες θα πραγματοποιηθούν στις 16–18 και 24–25 Φεβρουαρίου 2016. ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16 Επίσημη σελίδα της UEFA
Τσέλιε

Το Τσέλιε (προφορά ) (σλοβενικά: Celje) είναι πόλη της Σλοβενίας με πληθυσμό 49.540 (5η μεγαλύτερη της χώρας). Βρίσκεται 79 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Λιουμπλιάνα. Στη ρωμαϊκή περίοδο είχε την ονομασία Celeia (Κέλεια).

 Το Τσέλιε ήταν γνωστό ως Κέλεια κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής. Οι πρώτες αναφορές του ονόματος κατά την διάρκεια ή μετά την σλαβική κατοίκηση της πόλης περιλαμβάνουν το Κύλια (452), ecclesiae Celejanae το 579, Ζέλια το 824, Τσίλια το 1310, Τσίλι το 1311, και Τσέλι το 1575. Το πρωτοσλοβενικό όνομα *Ceľe ή *Celьje, το οποίο είναι και η ρίζα της σύγχρονης σλοβενικής λέξης για το Τσέλιε, προέρχεται από το λατινικό Celeae. Το όνομα είναι προρωμαϊκής προελεύσεως και η περαιτέρω ετυμολογία του δεν είναι ξεκάθαρη. Στην τοπική σλοβενική διάλεκτο, το Τσέλιε αποκαλείται Τσιέλε ή Τσέλε. Στα γερμανικά ονομάζεται Τσίλλι, και στα ιταλικά ονομάζεται Τσίλλι ή Τσέλιε. Το Τσέλιε έχει ζεστό και καλοκαιρινό υγρό ηπειρωτικό κλίμα (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν). Το εθνόσημο του Τσέλιε βασίζεται στο εθνόσημο των κομητών του Τσέλιε. Το εθνόσημο του Τσέλιε επελέγη ως το εθνικό εθνόσημο αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου Σλοβένοι, Κροάτες και Σέρβοι ίδρυσαν το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (ύστερη Γιουγκοσλαβία). Ένα παρόμοιο εθνόσημο ενσωματώθηκε στο εθνόσημο της Σλοβενίας το 1991. Γκρεβενμπρόιχ, Γερμανία Σίνγκεν, Γερμανία Σλαβόνσκι Μπροντ, Κροατία, από το 2010 Ντόμποϊ, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, από το 1965Το Τσέλιε έχει υπογράψει συμβάσεις φιλίας με τις παρακάτω πόλεις: Μπούντβα, Μαυροβούνιο Τσιριπαβιέτς, Ρωσία Τσούπριγια, Σερβία Γκρατς, Αυστρία Σπίταλ αν ντερ Ντράου, Αυστρία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Celje στο Wikimedia Commons
Κάρολος Β΄ της Πάρμας

Ο Κάρολος Λουδοβίκος των Βουρβόνωνω-Πάρμας (Carlo II di Borbone-Parma, 22 Δεκεμβρίου 1799 - 16 Απριλίου 1883) ήταν βασιλιάς της Ετρουρίας με την επωνυμία Λουδοβίκος Β΄ (1803 - 1807), δούκας της Λούκκα (1824 - 1847) και δούκας της Πάρμα (1847 - 1848).

 Ο Κάρολος Λουδοβίκος Φερδινάνδος γεννήθηκε στη Μαδρίτη και ήταν μοναδικός γιος και διάδοχος του Λουδοβίκου Α΄ της Ετρουρίας και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Παραχωρήθηκε στον πατέρα του, από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, το βασίλειο της Ετρουρίας (1801) και αμέσως ορίσθηκε διάδοχος. Μετά τον θάνατο εκείνου (1803), τον διαδέχθηκε στο ίδιο βασίλειο υπό την επίβλεψη της μητέρας του, Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας. Ο Βοναπάρτης διέλυσε (1807) το βασίλειο της Ετρουρίας, πριν ο Κάρολος Λουδοβίκος προλάβει να ενηλικιωθεί, ώστε να αναλάβει επίσημα βασιλιάς. Ο Ναπολέων Α΄ κάλεσε τον Κάρολο Λουδοβίκο με τη μητέρα του στο Παρίσι και, προκειμένου να τους αποζημιώσει, τους πρότεινε το βασίλειο της Λουζιτανίας στη βόρεια Ισπανία, κάτι που ποτέ δεν έγινε λόγω της χειροτέρευσης των σχέσεών του με τους Βουρβόνους της Ισπανίας. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα (1815), ο Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμα δεν αποκαταστάθηκε στο δουκάτο της Πάρμα. Αυτό δόθηκε στην αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα της Αυστρίας. Το Συνέδριο της Βιέννης αποζημίωσε τους Βουρβώνους-Πάρμα με το δουκάτο της Λούκκα, που δόθηκε στη μητέρα του, με τον Κάρολο Λουδοβίκο ως διάδοχο, που έφερε τον τίτλο του πρίγκιπα της Λούκκα. Οι Σύνεδροι τού υποσχέθηκαν το δικαίωμα διαδοχής στο δουκάτο της Πάρμας μετά το τέλος της Μαρίας Λουίζας της Αυστρίας. Νυμφεύτηκε (1820) τη Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας (1803 - 1879), κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Το μόνο παιδί τους που επέζησε, ήταν ο Κάρολος Γ΄ της Πάρμα. Οι σχέσεις τού ζεύγους δεν ήταν καθόλου καλές και σχεδόν όλο το διάστημα της ζωής τους ζούσαν μακριά ο ένας από τον άλλον. Το 1824 απεβίωσε η μητέρα του και έτσι έλαβε το δουκάτο της Λούκκα ως Κάρολος Α΄. Το μεγαλύτερο διάστημα ήταν μακριά, αφήνοντας τη διακυβέρνηση του στον Ασκάνιο Μάνσι. Ταξίδεψε στην Ιταλία (1824 - 1827) και στη Γερμανία (1827 - 1833). Μόνο μετά άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τις κρατικές υποθέσεις του. Αναγνώρισε τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Γαλλίας, που είχε ανέβει στον γαλλικό θρόνο μετά την Ιουλιανή επανάσταση (1830), ενώ στην Ισπανία υποστήριξε τους Καρλιστές. Το 1847 απεβίωσε η αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα και τη διαδέχθηκε σαν δούκας της Πάρμα σύμφωνα με τη συμφωνία διαδοχής. Την αμέσως επόμενη χρονιά όμως ξέσπασε λαϊκή επανάσταση στην Πάρμα, ακολουθώντας τα επαναστατικά κινήματα στα περισσότερα βασίλεια της Ευρώπης. Ο Κάρολος Λουδοβίκος αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του και κατέφυγε στη Γαλλία, όπου έζησε όλη την υπόλοιπη ζωή του με τον τίτλο του κόμη του Βιγιαφράνκα. Νυμφεύτηκε το 1820 τη Μαρία Θηρεσία της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας, και είχε τέκνα: Λουίζα Φραγκίσκη (1821 - 1823). Κάρολος Γ΄ (1823 - 1854), Δούκας της Πάρμα.
Τέρμα τα δίφραγκα

Το Τέρμα τα δίφραγκα είναι ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Σάκη Τσολακάκη και σε σενάριο του Ηλία Μπακόπουλου. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Αυλωνίτης, Πάρη Λεβέντη, Νίκος Ρίζος και Θανάσης Μυλωνάς.

 Ένας αξιοπρεπής μεροκαματιάρης, ο Αγησίλαος, έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο της έξωσης από τον σπιτονοικοκύρη του και έτσι δεν έχει άλλη επιλογή από το να απευθυνθεί σε φίλους και συγγενείς, ελπίζοντας να πάρει δανεικά χρήματα για να βγει από την δύσκολη κατάσταση. Η Ρίτα, μια νεαρή ξανθιά κοπέλα η οποία έχει μακροχρόνιο δέσμο με τον γιο του Αγησίλαου, τον Τάκη, αρχίζει να τον ακολουθεί, παρακαλώντας τον να δεχθεί να του μιλήσει, αλλά εκείνος την αποφεύγει συνεχώς. Με την μεσολάβηση του Ναπόλεοντα, ενός φίλου του ζευγαριού, ο Αγησίλαος πείθεται τελικά να συναινέσει στον αρραβώνα του Τάκη με τη Ρίτα. Παράλληλα, ο Αγησίλαος λύνει και το οικονομικό του πρόβλημα με τη βοήθεια μιας νεαρής χήρας που θα γνωρίσει και την οποία επιθυμούσε και ο σπιτονοικοκύρης του. Βασίλης Αυλωνίτης ως Αγησίλαος Πάρη Λεβέντη ως Ρίτα Νίκος Ρίζος ως Ναπολέων Θανάσης Μυλωνάς ως Τάκης Τάκης Μηλιάδης ως σπιτονοικοκύρης Ελένη Καρπέτα ως χήραΤο καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: Έλσα Ρίζου Γιώργος Παπαζήσης Γιώργος Τσιτσόπουλος Ταϋγέτη Νίκος Τσουκαλάς Βίκυ Παππά Μίμης Θειόπουλος Γιάννης Αυλωνίτης Γιώργος Σήφης Σοφία Βερώνη Άννα Σταυρίδου Αλίκη Κλωνάρη Τάκης Καραβασίλης Πάνος Νικολακόπουλος Αγάπη Φυλακτού Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο του Γιώργου Παπαζήση. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1962-1963 και έκοψε 8.425 εισιτήρια και βρέθηκε στην 68η θέση σε σύνολο 82 ταινιών. Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε στην ταινία μια αρνητική κριτική που δημοσιεύθηκε στις 21 Μαΐου 2022 αναφέροντας μεταξύ άλλων πως: «Ούτε σενάριο μοιάζει να υπάρχει, ούτε τεχνική επιμέλεια από κάποιον επαγγελματία, ούτε ερμηνείες μοιάζει να έχουν προσχεδιαστεί, παρά ένα ομολογουμένως ανεξάντλητο κέφι που διακατέχει σύσσωμο το καστ (ακόμα και μικροί ρόλοι), υπό την έννοια ότι είναι παρατημένοι στο έλεος του προσωπικού τους μερακιού.» Τέρμα τα δίφραγκα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Τέρμα τα δίφραγκα στην IMDb
Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος

Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος (Jan Josef Horemans the Younger, βαπτίσθηκε 15 Ιανουαρίου 1714 - 9 Φεβρουαρίου 1792) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του 18ου αιώνα. Είναι κυρίως γνωστός για τις ρωπογραφίες, αλλά και ζωγράφισε και απόψεις λιμανιών, πίνακες με εφίππους, πορτρέτα και νεκρές φύσεις.

 Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς του πρεσβύτερου και της Μαρία-Φραντσίσκα φαν ντερ Φόορτ. Ήταν πιθανότατα μαθητής του πατέρα του και παραγωγικός ζωγράφος . Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος έγινε δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στην Αμβέρσα στις 10 Φεβρουαρίου 1767 και ήταν πρύτανης της Συντεχνίας σε δύο χρονικές περιόδους (1768–9 και 1775–6). Ήταν, επίσης, μέλος της Ακαδημίας της Αμβέρσας. Το 1788 ήταν συνιδρυτής μιας εταιρείας καλλιτεχνών γνωστής ως Genootschap ter aanmoediging der Schoone Kunsten ("Εταιρεία για την ενθάρρυνση των καλών τεχνών"), γνωστής και με τη σύντομη μορφή της ως Konstmaatschappij (η "Εταιρεία Τέχνης") . Άλλοι ιδρυτές ήταν οι Χέντρικ Φρανς ντε Κορτ, Πίτερ Φες, Μις Χέρρι, Μπαλτάσαρ Πάουλ Όμμερχανκ, (Balthasar Paul Ommeganck), Φέρντιναντ Φερχούφεν (Ferdinand Verhoeven), Χέντρικ Άαρνουτ Μάιν (Hendrik Aarnout Myin), Φρανς Μπαλτάσαρ Σόλβαϊνς (Frans Balthasar Solvyns), Ματτέτους Ιχνάτιους φαν Μπρέε (Mattheus Ignatius van Bree), Μαρία Γιακόμπα Όμμερχανκ , Μάρτεν Βεφελερτς (Marten Waefelaerts) και πολλοί άλλοι. Ο στόχος της εταιρείας ήταν να παρέξει ευκαιρίες για την προώθηση και την εκτίμηση των έργων τέχνης των διαφόρων μελών της σε άτυπο περιβάλλον. Η πρώτη έκθεση της εταιρείας πραγματοποιήθηκε στην Αμβέρσα το 1789. Οι Χόρεμανς παραιτήθηκαν από μέλη στις 10 Οκτωβρίου 1791. Ήταν ο δάσκαλος του Γιόχαν Χέρμαν Φάμπερ (Johan Herman Faber). Πέθανε στην Αμβέρσα. Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ήταν ευέλικτος καλλιτέχνης, ο οποίος ζωγράφισε ρωπογραφίες, απόψεις λιμένων, πίνακες με εφίππους, πορτρέτα και νεκρές φύσεις. Οι πιο χαρακτηριστικές είναι οι εσωτερικές σκηνές του, αλλά ζωγράφισε επίσης πολλές σκηνές πωλητών ενώ πωλούσαν τα προϊόντα τους. Χαρακτηριστικό των έργων του είναι οι έντονα οριοθετημένες μορφές. Οι ρωπογραφίες του θεωρούνται ότι προωθούν τις αστικές αρετές. Συνεχίζοντας στα βήματα του πατέρα του, αναδημιούργησε την ατμόσφαιρα της εποχής του σε μια πληθώρα μικρών ζωγραφικών έργων που διακρίνονται για την ευχάριστη κίνησή τους και έχουν μια "παλαιομοδίτικη" γοητεία. Επίσης υπέγραφε με τον ίδιο τρόπο όπως ο πατέρας του, αλλά το ύφος του ήταν πιο διακεκριμένο και ευαίσθητο. Η ελαφρύτερη παλέτα του του έδωσε το ψευδώνυμο «le clair» (ο φωτεινός). Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Josef Horemans (II) στο Wikimedia Commons
Κορωνίς (μυθολογία)

Στην ελληνική μυθολογία, η Κορωνίς ήταν κόρη του Φλεγύα, βασιλιά των Λαπιθών στη Θεσσαλία. Η Κορωνίς ήταν η μητέρα του θεού της Ιατρικής, του Ασκληπιού, τον οποίο γέννησε με τον Απόλλωνα.

 Οι μυθολογικές εκδοχές σχετικά με την Κορωνίδα ποικίλλουν, με ορισμένα κοινά βασικά σημεία, όπως τον βίαιο θάνατό της. Σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση, ο Απόλλωνας σκότωσε την Κορωνίδα εξαιτίας μιας απιστίας της, αλλά έσωσε το παιδί τους (τον Ασκληπιό) από το σώμα της, που είχε αρχίσει να καίγεται στην πυρά. Κατά τον Πίνδαρο και τον Ησίοδο ο μύθος σχετίζεται με τη θεσσαλική πόλη Λακέρεια. Εκεί, στους πρόποδες του Πηλίου, η Κορωνίς ενώθηκε με τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση αυτό έγινε στην Τρίκκη, τα σημερινά Τρίκαλα, στις όχθες του ποταμού Ληθαίου. Τέλος, αναφέρεται ότι η Κορωνίδα γέννησε τον Ασκληπιό στην Πελοπόννησο, όπου είχε ακολουθήσει τον πατέρα της σε κάποια εκστρατεία του (στην Τρίκκη της Μεσσηνίας ή στην Επίδαυρο ή στην Αρκαδία). Ο Πίνδαρος αναφέρει ότι ο Ασκληπιός δεν ήταν καν γιος της Κορωνίδας, αλλά της Αρσινόης, και τον παρέλαβε η Κορωνίς όταν αυτός ήταν νήπιο. Επειδή η Κορωνίς φοβήθηκε ότι θα την άφηνε ο Απόλλωνας, δημιούργησε ερωτικό δεσμό και με τον `Ισχυ, γιο του Ελάτου. Μόλις το έμαθε αυτό ο Απόλλων, είτε από τις μαντικές του ικανότητες, είτε επειδή του το είπε το ιερό πτηνό του, ο κόρακας, τόξευσε την Κορωνίδα με τα βέλη της Αφροδίτης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο κόρακας ανέφερε στο αφεντικό του τα δυσάρεστα νέα, ο Απόλλωνας άλλαξε το χρώμα του από ασημένιο ή λευκό, που υποτίθεται ότι ήταν μέχρι τότε, σε μαύρο (Οβίδιος, Μεταμορφώσεις). Ο Παυσανίας γράφει ότι στο Ασκληπιείο της Τιτάνης υπήρχε ξόανο της Κορωνίδας, στο οποίο αποδίδονταν θεϊκές τιμές. Ακόμα, σύμφωνα με βοιωτικό μύθο, υπήρχαν δύο Κορωνίδες, αδελφές, η Μητιόχη και η Μενίππη, κόρες του Ωρίωνα, που ζούσαν στον Ορχομενό. Κάποτε, όταν οι Ορχομένιοι θέλησαν να ελευθερωθούν από μια επιδημία που τους είχαν στείλει οι θεοί για άγνωστο λόγο, οι Κορωνίδες θυσιάστηκαν με τη θέλησή τους. Ο Άδης και η Περσεφόνη παρέλαβαν από την πυρά τα καιόμενα σώματα των δύο αδελφών και τα μετέφεραν στα έγκατα της Γης, ενώ από την πυρά ανέβηκαν προς τα ουράνια δύο κομήτες. Ο βοιωτικός αυτός μύθος φαίνεται ότι αποτελεί μεταγενέστερη ανάπλαση του παλαιού θεσσαλικού. Τέλος, στον μυθικό Διονυσιακό Κύκλο, η Κορωνίς εμφανίζεται ως νύμφη, μία από τις Υάδες, που ανέθρεψε μαζί με τις αδελφές της Φιλία και Κλείδη τον Διόνυσο με εντολή του Δία. Αργότερα, όταν ο Βούτης απήγαγε την Κορωνίδα και την εξανάγκασε να τον παντρευτεί, τιμωρήθηκε από τον Διόνυσο, που του εμφύσησε ιερή μανία (τρέλα). Ο αστεροειδής 158 Κορωνίς (158 Koronis), που ανακαλύφθηκε το 1876, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο ή πρόσωπα. Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Coronis στο Wikimedia Commons
Σαντ Αντίοκο

Η Σαντ' Αντίοκο είναι Δήμος και νησί, ενσωματώθηκε στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας στη νοτιοδυτική Σαρδηνία (2016) από την Επαρχία του Καρμπόνια-Ιγκλέσιας. Αποτελεί το τέταρτο μεγαλύτερο Ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Έλβα και το μεγαλύτερο του αρχιπελάγους Σούλτσις. Το νησί έχει έκταση 109 τ.χλμ και πληθυσμό 11.730 κατοίκους. Στην ίδια θέση βρισκόντουσαν οι αρχαίοι Σολκοί που αποτελούσαν τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας στην αρχαιότητα. Το νησί βρίσκεται σε απόσταση 87 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και χωρίζεται σε δύο Δήμους : τον Δήμο του Σαντ' Αντίοκο και τον Δήμο της Καλασέτα. Υπάρχει έντονη τουριστική κίνηση με πολλές παραλίες τόσο αμμώδεις όσο και βραχώδεις και στους δυο δήμους.

 Το νησί του Σαντ' Αντίοκο κατοικείται από την 5η χιλιετία π.Χ., βρέθηκε οικισμός αγροτικός και αλιευτικός με τάφους εκείνης της περιόδου, βρέθηκαν επιπλέον πολλά Νουράγκι κάτι που δείχνει ότι ήταν ένα από τα επίκεντρα του πολιτισμού. Τον 8ο αιώνα π.Χ. οι Φοίνικες ίδρυσαν έναν νέο οικισμό με το όνομα Σολκοί, οι ανασκαφές ανακάλυψαν μία Νεκρόπολη. Η Καρχηδόνα κατέλαβε αργότερα την περιοχή (6ος αιώνας π.Χ.), βρέθηκε μία νέα Νεκρόπολη εκείνης της εποχής. Τον 2ο αιώνα π.Χ. το νησί πέρασε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία που κατασκεύασε έναν τεχνητό Ισθμό για να την ενώσει με τη Σαρδηνία. Όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Ιούλιο Καίσαρα και τον Πομπήιο υποστήριξε τον Πομπήιο, ο Καίσαρας την τιμώρησε σκληρά μετά από τη νίκη του. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία πήρε το όνομα "Πλαμπαρία" χάρη στις καταθέσεις Μολύβδου στην περιοχή. Το σημερινό όνομα έδωσε στην πόλη ο Άγιος Αντίοχος των Σολκών που βρήκε μαρτυρικό θάνατο (125). Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέλαβε το νησί η Βυζαντινή αυτοκρατορία που έκτισε ένα κάστρο. Οι Σαρακηνοί ξεκίνησαν τις επιδρομές (8ος αιώνας), οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το νησάκι και μετανάστευσαν στο εσωτερικό για προστασία, παρέμεινε ωστόσο σημαντικός τόπος λατρείας του Αγίου Αντιόχου. Μια νέα εγκατάσταση ιδρύθηκε από τον Δικαστή του Κάλιαρι (835) αλλά ερημώθηκε ξανά όταν έπεσε η Δικαιοδοσία. Το νησάκι πέρασε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας (1234), αργότερα διεκδικήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Κάλιαρι (1503) και τα Τάγματα του Αγίου Μαυρικίου και του Λαζάρου (1758). Τον 18ο αιώνα το Σαντ' Αντίοκο εποικίστηκε ξανά με 38 σπίτια, 15 εργαστήρια και 164 καλύβες, σύνολο 450 κάτοικοι. Την άνοιξη του 1793 η Σαντ' Αντίοκο κατελήφθη από τα Γαλλικά στρατεύματα και οι κάτοικοι απαλλάχτηκαν από τους εκκλησιαστικούς φόρους. Η τελευταία επίθεση από πειρατές από τη Νότια Αφρική έγινε το 1815, την ίδια χρονιά μεταφέρθηκαν τα οστά του πολιούχου Αγίου Αντιόχου στον Καθεδρικό ναό της Σαντ' Αντίοκο. Bernardini, Paolo (2015), "Sulky/Sulcis", Der Neue Pauly, Supplement II, Band 10, Stuttgart: J.B. Metzlersche. (Στα Γερμανικά) Σαντ' Αντίοκο Άγιος Αντίοχος
Henschel Hs 129

Το Henschel Hs 129 ήταν ένα μονοθέσιο, δικινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης που αναπτύχθηκε από την γερμανική Henschel Flugzeug-Werke AG κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά από το 1942 μέχρι και το τέλος του πολέμου, κυρίως στον ρόλο του καταστροφέα αρμάτων. Γνώρισε σημαντική δράση στο Ανατολικό Μέτωπο. Συνολικά παρήχθησαν 879 μονάδες. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών αξιοποιήθηκε από την Luftwaffe ενώ μερικά διατέθηκαν στην Ρουμανική Αεροπορία.

 Τον Απρίλιο του 1937 το γερμανικό Υπουργείο Αεροπορίας ζήτησε να γίνει υποβολή προτάσεων για ένα νέο δικινητήριο αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης. Η Henschel και άλλοι τρεις κατασκευαστές υπέβαλαν προτάσεις, εκ των οποίων μόνο αυτές της προαναφερθείσας και της Focke-Wulf έγιναν δεκτές και έφτασαν στο στάδιο του πρωτοτύπου. Η πρόταση της Focke-Wulf ήταν μετασκευή του επιτυχημένου αναγνωριστικού Fw 189 και απορρίφθηκε για χάρη του Hs 129 αργότερα. Χαρακτηριστικό του Hs 129 ήταν το πολύ μικρό και με κακή εργονομία πιλοτήριο, το οποίο είχε κατασκευαστεί με γνώμονα την παροχή της μέγιστης δυνατής προστασίας του πιλότου από τα εχθρικά πυρά. Το αλεξιανέμιο ήταν φτιαγμένο από θωρακισμένο γυαλί πάχους 75 mm. Η αρχική έκδοση διέθετε κινητήρες Argus As 410, ισχύος 465 hp, καθώς και οπλισμό αποτελούμενο από δύο πυροβόλα των 20 mm και δύο πολυβόλα των 7,92 mm. Επρόκειτο για ένα «βαρύ" αεροσκάφος. Εκδόσεις που ακολούθησαν εξοπλίσθηκαν με τους ισχυρότερους κινητήρες γαλλικής κατασκευής Gnome-Rhône 14M και απέκτησαν βαρύτερο οπλισμό. Ilyushin Il-2 Ilyushin Il-10 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. Chancellor Press. ISBN 1-85152-966-7. Henschel Hs 129 'Fliegender Büchsenöffner' - Σελίδα αφιερωμένη στο Hs 129 στο LuftArchiv.de (Γερμανικά)
Μαργαρίτα της Βοημίας, δούκισσα της Βαυαρίας

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Böhmen (1313 - 1341) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη τού Ιωάννη κόμη τού Λουξεμβούργου & βασιλιά της Βοημίας και της Ελισάβετ των Πρευσλιδών, κόρης τού Βεντσέσλαου Β΄ της Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1328 τον Ερρίκο ΙΔ΄ δούκα της Κάτω Βαυαρίας και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1329-1340, δούκας της Κάτω Βαυαρίας. Boehm, Barbara Drake; Fajt, Jiri, eds. (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Yale University Press.
Φωναυτογράφος

Ο φωναυτογράφος είναι η πρώτη γνωστή συσκευή άμεσης ηχογράφησης. Εφευρέθηκε από τον Γάλλο Εντουάρ-Λεόν Σκοτ Ντε Μαρτενβίλ (Édouard-Léon Scott de Martinville) (1817-1879) και του καταχωρήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 25 Μαρτίου του 1857. Ο φωναυτογράφος προοριζόταν να δημιουργεί γραφικές αναπαραστάσεις του ήχου, τα φωναυτογραφήματα, και όχι την αναπαραγωγή του. Σκοπός ήταν η μελέτη του ήχου και ειδικότερα η μελέτη στοιχείων της ανθρώπινης φωνής, όπως ο τονισμός και η τονικότητα, μέσω της γραφικής απεικόνισης του ήχου. Αναπαραγωγή φωναυτογραφημάτων έγινε μόλις το 2008. Η συσκευή κατασκευάστηκε σε αρκετά εργαστήρια στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1860 και αργότερα. Κάτοχος φωναυτογράφου ήταν και ο Τζόζεφ Χένρι, ο οποίος τον χρησιμοποίησε για ηχογραφήσεις της φωνής γνωστών προσωπικοτήτων, ωστόσο δε διασώζεται καμία από αυτές. Οι αυθεντικές ηχογραφήσεις με χρήση φωναυτογράφου είναι εξαιρετικά σπάνιες.

 Η συσκευή αποτελείτο από ένα χωνί που συνελάμβανε τα ηχητικά κύματα και τα μετέδιδε μέσω μεμβράνης σε μια προσαρμοσμένη γουρουνότριχα η οποία χάραζε την κυματομορφή του ήχου πάνω σε έναν, με τη βοήθεια μανιβέλας, περιστρεφόμενο γυάλινο κύλινδρο, ο οποίος ήταν καλυμμένος με φούμο. Άλλες εκδοχές της συσκευής χρησιμοποιούσαν για καταγραφή ένα ρολό χαρτί, έτσι ώστε το φωναυτογράφημα να είναι μόνιμο. Το 2008 Αμερικανοί ηχοϊστορικοί και ηχολήπτες της ομάδας First Sounds (Πρώτοι ήχοι) στα αμερικανικά Εθνικά Εργαστηρία Λώρενς Λίβερμορ στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, κατάφεραν να αναπαράγουν για πρώτη φορά φωναυτογραφήματα που βρίσκονταν στο αρχείο του Γαλλικού Γραφείου Ευρεσιτεχνιών και της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Εισήγαν φωναυτογραφήματα στον υπολογιστή με σάρωση υψηλής ανάλυσης και μετέτρεψαν τις κυματομορφές σε αρχείο ήχου ακολουθώντας τις καμπύλες της ηχογράφησης μέσω ειδικού λογισμικού. Μία συγκεκριμένη ηχογράφηση, της 9ης Απριλίου 1860, ήταν το παιδικό τραγούδι "Au Clair de la Lune" (Στο φως του φεγγαριού). Η φωνή που ακούγεται είναι προφανώς του ίδιου του Σκοτ και αυτή θεωρείται η αρχαιότερη αναγνωρίσημη ηχογράφηση ανθρώπινης φωνής. Morton, David. Sound recording: the life story of a technology, Greenwood Publishing Group, 2004 Η σελίδα της ομάδας των ερευνητών "First Sounds" με τις αυθεντικές ηχογραφήσεις του Λέον Σκοτ για ελεύθερη ακρόαση. άρθρο στο "Βήμα" φωτογραφία του φωναυτογράφου
Γκραβίνα (Απουλία)

Η Γκραβίνα ιν Πούλια (ΔΦΑ: [ɡraviˈna inˈpuʎʎa], Λατινικά: Silvium, Αρχαιοελληνικά: Σιλούϊον ή Σίδιον) είναι μια πόλη και δήμος του Μητροπολιτικού Δήμου του Μπάρι, στην Απουλία, της νότιας Ιταλίας.

 Η λέξη Γκραβίνα προέρχεται από τη λατινική grava ή από τη μεσσαπική graba, με την έννοια του βράχου, της δολίνης και της διάβρωσης της όχθης του ποταμού. Άλλες λέξεις που μοιράζονται την ίδια ρίζα είναι γκράβα, γκραβαλιόνε και γκραβινέλλε. Όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ έφθασε στην Γκραβίνα, λόγω της μεγάλης έκτασης της πεδιάδας και της παρουσίας σιτοβολώνων αποφάσισε να δώσει στον τόπο το σύνθημα Grana dat et Vina, δηλαδή προσφέρει σιτάρι και κρασί. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Έλληνες κατά τη διάρκεια του αποικισμού της Μεγάλης Ελλάδας, ως πόλις με το δικαίωμα της νομισματοκοπίας. Ο Διόδωρος Σικελιώτης την αναφέρει ως πόλη της Απουλίας, η οποία αποσπάστηκε από τους Σαμνίτες από τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια του Γ΄ Σαμνιτικού Πολέμου (305 ή 306 ΠΚΕ). [6] Ήταν μια πόλη στο εσωτερικό της Απουλίας, για την οποία αναφέρει ο Στράβωνας ότι συνορεύει με τους Πευκέτιους. Το όνομά της αναφέρει ο Πλίνιος ανάμεσα στις πόλεις δήμους της Απουλίας. Η Αππία οδός, η οποία συνέδεε την Ρώμη με το Μπρίντιζι, περνούσε από την Γκραβίνα. Στη μεσαιωνική ιστορία η πόλη κατακτήθηκε αλλεπάλληλα από τους Βυζαντινούς, τους Λομβαρδούς και τους βορειοαφρικανούς Μουσουλμάνους. Η πόλη ήταν έδρα του Οίκου των Οτβίλ και μεταγενέστερα του βασιλείου της Νάπολης. Σε μεταγενέστερη περίοδο εξελίχθηκε σε κληρονομικό φέουδα του Ιωάννη, δούκα του Ντουράτσο. Από το 1386 έως το 1816 ήταν φέουδο της οικογένειας Ορσίνι. Ο πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ (Πιέτρο Φραντσέσκο Ορσίνι-Γκραβίνα) γεννήθηκε στην Γκραβίνα το 1649. Η φεουδαρχική καταπίεση οδήγησε σε σειρά εξεγέρσεων, ιδιαίτερα από το 1789 ως την ένωση της Ιταλίας (1861). Η Γκραβίνα ιν Πούλια καταστράφηκε εν μέρει από τους βομβαρδισμούς των συμμαχικών δυνάμεων κατά τον Β' Π.Π.. διαδικτυακός τόπος της Γκραβίνα ιν Πούλια "Etnikàntaro" μουσικό συγκρότημα εθνικ ποπ της πόλης Επίσημος διαδικτυακός τόπος της Έκθεσης της 712 Αγ. Γεωργίου Ταινία ντοκουμέντο για την Sassi di Matera και την Gravina, Roba Forestiera, 44 min., 2004
Έξω φτώχεια και καλή καρδιά

Το Έξω φτώχεια και καλή καρδιά είναι κωμική ταινία ελληνικής παραγωγής του 1964 σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη και σενάριο του Γιώργου Οικονομίδη. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Γιώργος Οικονομίδης, Ανδρέας Ντούζος, Μάριον Σίβα και ο Λαυρέντης Διανέλλος.

 Ο Θανάσης Κούτρας φεύγει από το Μεσολόγγι και έρχεται στην Αθήνα για να βρει τον παρουσιαστή του δημοφιλούς ραδιοφωνικού διαγωνισμού Νέα Ταλέντα, Γιώργο Οικονομίδη, έχοντας σαν σκοπό να κάνει και αυτός καριέρα στις σόουμπιζ. Ο παρουσιαστής βλέποντας οτι ο Θανάσης Κούτρας δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο για να τον προωθήσει, προσπαθεί να τον αποφύγει, παρά την επιμονή του Θανάση. Για να τον ξεφορτωθεί, του προτείνει να ανοίξει ένα γραφείο αναζήτησης νέων ταλέντων. Ο Θανάσης αποδέχεται την πρόταση του Οικονομίδη και ένας από τους πρώτους πελάτες του θα είναι ένας νεαρός φοιτητής, ο Κώστας Λυρίδης, που θέλει διακαώς να γίνει ηθοποιός. Στο γραφείο του Κούτρα θα κάνει την εμφάνισή του ο βιομήχανος Λυρίδης, ο οποίος είναι ο πατέρας του Κώστα και είναι τελείως αντίθετος στην ίδεα να γίνει ο γιος του ηθοποιός. Ο Θανάσης Κούτρας, μη θέλοντας να χάσει τον πελάτη του, υπόσχεται στον πατέρα του να κάνει ότι μπορεί για να απότρεψει τον Κώστα να γίνει ηθοποιός. Ο Κώστας μαθαίνει για την επίσκεψη του πατέρα του στο γραφείο του Θανάση, αλλα δείχνει αποφασισμένος να μην κάνει πίσω. Ο βιομήχανος Λυρίδης πείθεται τελικά να χρηματοδοτήσει την παραγωγή της ταινίας Η βίλα με τα τζάνερα, με πρωταγωνιστή τον γιο του, αλλά ταυτόχρονα αναθέτει στον Γιώργο Οικονομίδη να τον πείσει να μην εγκαταλείψει τις σπουδές του. Εντωμεταξύ η Ελένη Γαληνού, μια πλούσια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον Κώστα γίνεται γραμματέας του Θανάση. Ο Θανάσης ξεκινάει την παραγωγή της ταινίας και ερωτεύεται την Ελένη, για να πέσει στη συνέχεια απ’ τα σύννεφα, όταν μαθαίνει ότι ο πατέρας της είναι πολύ πλούσιος και ότι αυτή αγαπάει τον Κώστα, ο οποίος όμως όπως φαίνεται δεν κάνει για ηθοποιός, ενώ τα γυρίσματα σταματούν. Όμως, ο γενναιόδωρος πατέρας του Κώστα δεν απαιτεί να πάρει πίσω τα λεφτά του, και ο Θανάσης μπορεί να διατηρήσει το γραφείο του, περιμένοντας και άλλα «ταλέντα». Ο Θανάσης επισκέπτεται το «διάσημο» μέντιουμ Κικίτσα: Θανάσης Κούτρας: Τι είν’ αυτό; Βοηθός μέντιουμ: Α, είναι σπουδαίο μέντιουμ! Βλέπει πολύ μακριά!(Το μέντιουμ πέφτει πάνω σε ένα σκαμνί) Θανάσης Κούτρας: Καλέ, τι μακριά; Αυτή δε βλέπει ούτε κοντά! Κικίτσα: Τον καφέ σας πώς τον πίνετε; Θανάσης Κούτρας: Ελαφρύ. Να μη σηκώνετε και βάρος και σας κουράσω! Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1964-1965 και έκοψε 258.711 εισιτήρια. Ήρθε στην 16η θέση σε 93 ταινίες. Έξω φτώχεια και καλή καρδιά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Έξω φτώχεια και καλή καρδιά στην IMDb
16

Το έτος 16 ήταν ένα δίσεκτο έτος που αρχίζει την Τρίτη στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Ταύρου και Λίμπο (ή, λιγότερο συχνά, το 769 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 16 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 16 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ένας ρωμαϊκός στρατός 50.000 ανδρών με διοικητή τον Γερμανικό κερδίζει μια μεγάλη νίκη στο Idistaviso, νικώντας τον Γερμανό αρχηγό του πολέμου Αρμίνιους και ανακτώντας τους χαμένους αετούς των λεγεώνων του Βάρου. Ο Γερμανικός χρησιμοποιεί τον στόλο της Βόρειας Θάλασσας για να αποφύγει επικίνδυνα ποτάμια, επιβιβάζοντας στρατό στο Δέλτα του Ρήνου, με περίπου 1.000 πλοία. Νικά τους Γερμανούς στις εκβολές του ποταμού Αμισίου και στο Βέζερ, αλλά κατά την επιστροφή του, ο ρωμαϊκός στόλος καταστρέφεται μερικώς από καταιγίδες. Ο Βονώνης, ο πολιορκημένος βασιλιάς της Αρμενίας, καλείται στη Συρία από τον Ρωμαίο κυβερνήτη Κρητικό Σιλανό. Εμφανίζονται οι επιστολές του Οβίδιου "Epistulae ex Ponto". 16 Σεπτεμβρίου - Δρουσίλλα, Ρωμαία ευγενής (θ. 38 μ.Χ.) Δέκιμος Ιούνιος Σιλανός Τορκουάτος, Ρωμαίος ύπατος (θ. 64 μ.Χ.) Κλαύδιος Δρούσος, γιος τού Κλαυδίου και της πρώτης συζύγου του Πλαυτίας Ουργουλανίλλας (θ. 27 μ.Χ.) 13 Σεπτεμβρίου – Μάρκος Σκριβώνιος Λίμπο, Ρωμαίος γερουσιαστής (εξαναγκάζεται σε αυτοκτονία) Κλέμενς, Ρωμαίος σκλάβος, εκτελείται από τον Τιβέριο (κατά προσέγγιση έτος) Σκριβωνία, σύζυγος του Καίσαρα Αυγούστου