IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λιμανάκι Αχαΐας

Το Λιμανάκι είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός του Λιμανακίου βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, κοντά στη θάλασσα, εγγύς της περιοχής του «Καραβοστασίου» και της εκεί ομώνυμης παραλίας, και νότια-νοτιοδυτικά της περιοχής της «Μαύρης Μύτης». Εγγύς του οικισμού βρίσκεται το κεφαλοχώρι της Λακκόπετρας, οι υπόλοιποι οικισμοί της Τοπικής Κοινότητας Λακκόπετρας, δηλ. η Ιονική Ακτή και το Καρνάρι, ενώ στα δυτικά του βρίσκεται η Λιμνοθάλασσα Πάπα. Απέχει λιγότερο από 4 χλμ. από τον κύριο οικισμό της Λακκόπετρας, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 20 μέτρων. Το Λιμανάκι είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λακκόπετρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Λακκοπέτρας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Το Λιμανάκι αποτελεί στην ουσία έναν σύγχρονο παραθεριστικό οικισμό με εξοχικές κατοικίες των κατοίκων της Πάτρας, της ευρύτερης περιοχής κ.ά., ο οποίος αναπτύχθηκε δίπλα από την εκεί στρατιωτική εγκατάσταση. Οφείλει την ονομασία του στον ομώνυμο όρμο στην περιοχή του Καραβοστασίου. Αχαΐα, Χάρτης του νομού σε κλίμακα 1:100.000 με τη συνεργασία της Τ.Ε.Δ.Κ. Αχαΐας, Road Editions. ISBN 960-8481-98-8. [Χάρτης σχεδιασμένος σε συνεργασία με τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού.] Αχαΐα, Χάρτης νομού και σχέδια πόλεων, περιηγητικός χάρτης, ταξιδιωτικός οδηγός. Χάρτης σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λακκόπετρα, λήμμα Λιμανάκι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λιμανακίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λακκόπετρας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Το Λιμανάκι στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Αδαμάντιος Μαντής

Ο Αδαμάντιος Μαντής (10 Ιουνίου 1998 - 3 Νοεμβρίου 2019), ήταν Έλληνας αθλητής της υδατοσφαίρισης. Αγωνίστηκε στην εθνική εφήβων, με την οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες το 2015 στο Μπακού.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 10 Ιουνίου 1998. Έπαιξε στη Γλυφάδα, στον Πανιώνιο, στον Ολυμπιακό, στον Υδραϊκό και στο Ναυτικό Όμιλο Χίου ως τερματοφύλακας. Αγωνίστηκε στην Εθνική εφήβων κατά τη διοργάνωση των Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Μπακού το 2015, όπου κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο και ήταν 6ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων της Ποντγκόριτσα το 2016. Κατέκτησε το 2012 με την Ομάδα των Εφήβων του Ολυμπιακού και το 2017 με την ομάδα Νέων Ανδρών της Γλυφάδας την Πρώτη Θέση στο Πανελλήνιο Πρωταθλημα. Φοιτούσε στο Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά. Στις 3 Νοεμβρίου 2019, ο Μαντής σκοτώθηκε σε τροχαίο στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος στο ύψος του σταδίου Καραϊσκάκη. Ήταν συνοδηγός στο αμάξι κάποιου φίλου του και κατέβηκε από το όχημα όταν ο φίλος του σταμάτησε στην αριστερή λωρίδα, μετά τον ήχο που άκουσαν στη μηχανή. Τότε ο πολίστας ο οποίος ήταν στο πεζοδρόμιο από την αριστερή πλευρά του οχήματος χτυπήθηκε άσχημα στο κεφάλι από διερχόμενο αυτοκίνητο, με οδηγό έναν 53χρονο οδοντίατρο, το οποίο με μεγάλη ταχύτητα χτύπησε το σταματημένο αυτοκίνητο. Πέθανε στο Τζάνειο νοσοκομείο, όπου διακομίστηκε. Ο θάνατός του προήλθε από τραυματισμό στο κεφάλι. Κηδεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου, στο Παλαιό Φάληρο, παρουσία πολύ κόσμου. Επιθυμία της οικογένειάς του Αδαμάντιου, ήταν όλοι οι πρώην φίλοι του άτυχου πολίστα να φορέσουν άσπρα, την ημέρα της κηδείας.
Τράπεζα της Γεωργίας

Η Τράπεζα της Γεωργίας (αγγλικά: Bank of Georgia Group‎, BGEO Group PLC) είναι μια μητρική μετοχική εταιρεία / τράπεζα με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο η οποία, μέσω των θυγατρικών της, πραγματοποιεί λιανικές τραπεζικές υπηρεσίες, υπηρεσίες πληρωμών, τραπεζικές εταιρικές επενδύσεις, πράξεις διαχείρισης πλούτου στη Γεωργία και τραπεζικές δραστηριότητες στη Λευκορωσία.

 Η τράπεζα ιδρύθηκε το 1903, εθνικοποιήθηκε από τους κομμουνιστές και έγινε γνωστή ως Binsotsbank πριν ιδιωτικοποιηθεί ξανά και μετονομαστεί σε Τράπεζα της Γεωργίας το 1994.Η Τράπεζα της Γεωργίας εισήχθη για πρώτη φορά στο Χρηματιστήριο της Γεωργίας το 2001 και στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με την Tbiluniversalbank το 2004.Ξεκινώντας από το 2004, η Τράπεζα της Γεωργίας ολοκλήρωσε μια σειρά στρατηγικών εξαγορών, εισήγαγε μια σειρά συσκευασμένων προϊόντων λιανικής και ξεκίνησε σημαντικές αναβαθμίσεις υποδομής. Αυτό συνέβη όταν η Τράπεζα ξεκίνησε με την ιδιωτική της φύση και έθεσε τα πρώτα εταιρικά ομόλογα στο Χρηματιστήριο της Γεωργίας.Η περίοδος μετά την καταχώριση χαρακτηρίστηκε από τις πρώτες εκδόσεις του ευρωομόλογου (ένα χρεωστικό μέσο εκφρασμένο σε νόμισμα διαφορετικό από το νόμισμα καταγωγής της χώρας ή της αγοράς στην οποία εκδίδεται), περαιτέρω εξαγορές και νέες συνεργασίες (π.χ. American Express).Η Τράπεζα της Γεωργίας ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου μέσω συνολικών εσόδων από αποθεματικές μετοχές το 2007. Κέρδισε μια υπέρ το άρτιον θέστη στη λίστα του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου τον Απρίλιο του 2012. Στις 15 Ιουνίου 2012 η Τράπεζα της Γεωργίας εντάχθηκε στον Δείκτη FTSE 250 (FTSE 250 Index, ένας σταθμισμένος δείκτης κεφαλαιοποίησης που αποτελείται από την 101η έως την 350η μεγαλύτερη εταιρεία που είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου).Η Τράπεζα της Γεωργίας διαφοροποίησε τις πηγές εσόδων της εισάγοντας μη τραπεζικούς τομείς στην υγειονομική περίθαλψη και στην ακίνητη περιουσία, που αργότερα έγινε ο βραχίονας των Επενδύσεων του Ομίλου.Το 2017, αποφασίστηκε ο διαχωρισμός της BGEO Group PLC σε δύο ξεχωριστές εισηγμένες και ανεξάρτητες δημόσιες εταιρείες, τις Bank of Georgia Group PLC, Banking Business και Georgia Capital PLC, the Investment Business. Ο διαχωρισμός ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου 2018.Το 2018, η Georgia Capital εξέδωσε ευρωομόλογα που ήταν εισηγμένα και διαπραγματεύσιμα στο Χρηματιστήριο της Ιρλανδίας. Η Τράπεζα της Γεωργίας προσφέρει μια σειρά χρηματοοικονομικών προϊόντων στη λιανική αγορά. Είχε δίκτυο 271 καταστημάτων, 886 μηχανημάτων μετρητών και 3.152 τερματικών ταχυμεταφορών έως τις 31 Μαρτίου 2019. Στις 31 Μαρτίου 2019, οι τρεις πρώτοι μέτοχοι του Ομίλου ήταν η JSC Georgia Capital (19,90%), η Harding Loevner LP (4,58%) και η JP Morgan Asset Management (3,11%). Τράπεζα της Γεωργίας (Αγγλική ιστοσελίδα)
Steel Talons

Το Steel Talons είναι 3D παιχνίδι προσομοιωτή πτήσης μάχης που κυκλοφόρησε από την εταιρία βιντεοπαιχνιδιών Atari Games το 1991. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του πιλότου για ένα AT1196. Το Steel Talons κυκλοφόρησε και στις πλατφόρμες Sega Genesis, στο Atari Lynx, στο Atari ST και στο Super Nintendo Entertainment System αργότερα. Ανακοινώθηκε και η δημοσίευση του παιχνιδιού στην πλατφόρμα Jaguar, παρόλα αυτά η έκδοση δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

 Το Steel Talons είναι ένα arcade παιχνίδι αεροπορικής μάχης. Ο παίκτης πετάει ένα ελικόπτερο εξοπλισμένο με πολυβόλα, ρουκέτες και περιορισμένο αριθμό κατευθυνόμενων πυραύλων αέρος-εδάφους. Δημιουργήθηκε ως arcade δύο παικτών με συνεταιριστικούς και ανταγωνιστικούς τρόπους παιξίματος. Στη λειτουργία ενός παίκτη ή σε λειτουργία συνεργασίας δύο παικτών, υπάρχει συνολικά μια γκάμα 19 αποστολών. Στην ανταγωνιστική λειτουργία, οι παίκτες προσπαθούν να καταστρέψουν ο ένας το ελικόπτερο του άλλου.Η έκδοση arcade έχει ένα χειριστήριο, που είναι ένας αναλογικός συλλογικός μοχλός στην αριστερή πλευρά που ελέγχει το ύψος του ελικοπτέρου και το πεντάλ πηδαλίου. Η πλάτη του καθίσματος έχει ένα ηχείο που χτυπά όταν χτυπηθεί το ελικόπτερο του παίκτη. Διαθέτει ένα κουμπί που ονομάζεται "real heli mode" που κάνει πιο δύσκολη την πτήση, αλλά επιτρέπει επίσης μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και μπορεί να είναι πλεονέκτημα κατά τη διάρκεια παιχνιδιών για πολλούς παίκτες. Η ημερομηνία δημοσίευσης του παιχνιδιού αναφέρεται από το Γραφείο Πνευματικών Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι η 23η Αυγούστου του 1991. Τον Σεπτέμβριο του 1991, το Steel Talons παρουσιάστηκε στην έκθεση Amusement &amp; Music Operators Association (AMOA) του 1991 στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ. Το Νοέμβριο του 1991, το παιχνίδι κυκλοφόρησε διεθνώς, από τη Sega στην Ιαπωνία και από την Atari στην Ευρώπη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν στην κορυφή των γραφημάτων arcade RePlay τον Οκτώβριο του 1991, και στη συνέχεια από τον Νοέμβριο του 1991 έως τον Φεβρουάριο του 1992, πριν φτάσει στην κορυφή ξανά τον Απρίλιο του 1992 Στην Ιαπωνία, η Game Machine κατέταξε το Steel Talons στο τεύχος της 15ης Μαρτίου 1992 ως το τρίτο πιο επιτυχημένο παιχνίδι arcade του μήνα. Κατά το ντεμπούτο του στο AMOA το 1991, το περιοδικό The One συνέκρινε ευνοϊκά το παιχνίδι με την προσομοίωση ελικοπτέρου 3D του Taito Air Inferno (1990), δηλώνοντας ότι «Το Atari έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο, καθιστώντας το πολύ πιο εύκολο να παίξεις, χωρίς να διακυβεύεται η πολυπλοκότητα των χειριστηρίων ." Είπαν ότι, παρά την «πολυπλοκότητα των χειριστηρίων, το παιχνίδι είναι κλασικό». Ο Sinclair το κατέταξε μεταξύ πολλών παιχνιδιών που έκαναν την "καλύτερη χρήση της τεχνολογίας 3-D" στην έκθεση, και αργότερα του έδωσε βαθμολογία 87% κατά την ευρωπαϊκή κυκλοφορία του. Ο Julian Rignall του Computer and Video Games του έδωσε βαθμολογία 96%. Το Amusement & Music Operators Association (AMOA) πρότεινε το παιχνίδι για το βραβείο "Most Innovative New Technology" το 1992. Το GameFan εξέτασε την έκδοση του Sega Genesis, σημειώνοντας την υψηλή βαθμολογία 172 στα 200. Steel Talons στο GameFAQs Steel Talons στο Giant Bomb Steel Talons στο Killer List of Videogames Steel Talons στο MobyGames
Μήτσος Πατλάκας

Ο Μήτσος Πατλάκας (1898 – Αθήνα, 20 Οκτωβρίου 1926) ήταν στέλεχος του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ και συνδικαλιστής του Εργατικού Κέντρου Αθηνών (ΕΚΑ). Δολοφονήθηκε το 1926 από την αστυνομία, έπειτα από εφόρμισή της στα γραφεία του ΕΚΑ.

 Ο Μήτσος Πατλάκας γεννήθηκε στο Δεδέαγατς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την σημερινή Αλεξανδρούπολη, το 1898. Υπήρξε στέλεχος υπαλληλικών σωματείων και έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1923. Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΕΚΑ. Στις 20 Οκτωβρίου 1926, κατά την δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου, η διορισμένη ρεφορμιστική ηγεσία του ΕΚΕ, με κεντρικό πρόσωπο τον Ιωάννη Φανουράκη, κάλεσε την αστυνομία να επέμβει κατά διαμαρτυρίας εργαζομένων. Ο Πατλάκας ήταν παρών ως αντιπρόσωπος της Ομοσπονδίας Επισιτισμού του ΕΚΑ και σκοτώθηκε από πυροβολισμό. Για την δολοφονία του κατηγορήθηκαν ως υπαίτιοι από την ασφάλεια τα επίσης μέλη του ΚΚΕ, Τζίμας και Τσατσάκος, που δικάστηκαν και φυλακίστηκαν στις φυλακές Παλιάς Στρατώνας στο Μοναστηράκι. Ο Μήτσος Πατλάκας θεωρείται από τους πρώτους νεκρούς του ΚΚΕ, κατά ορισμένες πηγές ο τρίτος μετά τον Δημοσθένη Λιγδόπουλο και τον Ωρίωνα Αλεξάκη, ο οποίος ενώ ήταν ελληνικής καταγωγής ήταν Σοβιετικός πολίτης και μέλος του ΚΚΣΕ.
Τετραδικό σύστημα αρίθμησης

Το τετραδικό σύστημα αρίθμησης αποτελεί σύστημα με αριθμητική βάση το τέσσερα (4), και χρησιμοποιεί τα ψηφία 0, 1, 2 και 3 για την αναπαράσταση οποιουδήποτε πραγματικού αριθμού.

 Το 4 έχει την ιδιότητα πως είναι και τετράγωνο και υψηλά σύνθετος αριθμός, κάτι που το κάνει χρήσιμο όταν χρησιμοποιείται ως βάση. Όπως και με το οκταδικό και το δεκαεξαδικό σύστημα, το τετραδικό σύστημα έχει ειδική σχέση με το δυαδικό καθώς κάθε αριθμός της βάσης 4 αποτελεί δύναμη του 2, έτσι το κάθε ψηφίο στο τετραδικό σύστημα μπορεί να αναπαρασταθεί με 2 έως 4 δυαδικά ψηφία, για παράδειγμα στην βάση 4 το 302104 = 11 00 10 01 002 στο δυαδικό σύστημα. Οι περισσότερες από τις γλώσσες της γλωσσικής οικογένειας Τσουμασάν στην νοτιοδυτική Καλιφόρνια των ΗΠΑ αρχικά χρησιμοποιούσαν την βάση 4 ως αριθμητικό σύστημα, και η ονομασία του κάθε αριθμού αντιστοιχούσε σε πολλαπλάσιο του τέσσερα και του δεκαέξι. Συγκεκριμένα για την γλώσσα Βεντουρένιο της οικογενείας αυτής, διασώζεται κατάλογος όλων των αριθμών έως το 32 ο οποίος καταγράφτηκε το 1819.Στο σύστημα αρίθμησης Χαροστί χρησιμοποιείται εν μέρει η βάση 4 από το ένα έως το 10. Το τετραδικό σύστημα είναι χρήσιμο για την αναπαράσταση των γενετικών ακολουθιών του DNA καθώς τα 4 νουκλεοτίδια της αδενίνης (Α), κυτοσίνης (C), γουανίνης (G) και θυμίνης T, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ψηφία αντί του 0, 1, 2, 3. Ή αντίστροφα οι ακολουθίες νουκλεοτιδίων μπορούν να αναπαρασταθούν με χρήση ψηφίων, για παράδειγμα η ακολουθία νουκλεοτιδίων GATTACA μπορεί να αναπαρασταθεί ως τετραδικός αριθμός ψηφίων ως 2033010 (= δεκαδικό 9156 ή δυαδικό 10 00 11 11 00 01 00). Due to having only factors of two, many quaternary fractions have repeating digits, although these tend to be fairly simple:
Διαμέρισμα Κουσκατλάν

Το Διαμέρισμα Κουσκατλάν (ισπανικά: departmento de Cuscatlán) είναι ένα από τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ. Ανήκει στη Κεντρική επαρχία. Έχει έκταση 756,19 τ.χλμ. και πληθυσμό 229.260 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Κοχουτεπέκε και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Σουτσιοτότο.

 Το Κουσκατλάν βρίσκεται κεντρικά του Ελ Σαλβαδόρ, στη Κεντρική Επαρχία. Συνορεύει στα βόρεια και βορειοανατολικά με το Τσαλατενάνγκο, στα δυτικά με το το Σαν Σαλβαδόρ, στα νότια με το Λα Πας, στα κεντρο-ανατολικά με το Καμπάνιας και στα νοτιοανατολικά με το Σαν Βισέντε. Έχει έκταση 756,19 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ. Το Διαμέρισμα Κουσκατλάν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 229.260 κατοίκους. Είναι σε πληθυσμό το πέμπτο μικρότερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Καμπάνιας, το Σαν Βισέντε, το Μορασάν και το Τσαλατενάνγκο. Το Κουσκατλάν διαιρείται σε 16 δήμους: Ελ Κάρμεν Ελ Ροσάριο Καντελάρια Κοχουτεπέκε Μόντε Σαν Χουάν Ορατόριο δε Κονσεπσιόν Σαν Κριστόμπαλ Σαν Μπαρτολομέ Περουλαπία Σαν Πέδρο Περουλαπάν Σαν Ραφαέλ Σέδρος Σαν Ραμόν Σαν Χοσέ Γκουαγιαμπάλ Σάντα Κρους Αναλκίτο Σάντα Κρους Μιτσάπα Σουτσιτότο Τενανσίνγκο Ελ Κάρμεν Ελ Ροσάριο Καντελάρια Κονσεπσιόν Κοχουτεπέκε Μόντε Σαν Χουάν Ορατόριο δε Κονσεπσιόν Σαν Κριστόμπαλ Σαν Μπαρτολομέ Περουλαπία Σαν Πέδρο Περουλαπάν Σαν Ραφαέλ Σέδρος Σαν Ραμόν Σαν Χοσέ Γκουαγιαμπάλ Σάντα Κρους Αναλκίτο Σάντα Κρους Μιτσάπα Σουτσιτότο Τενανσίνγκο Σενσουντεπέκε Πόλεις του Κουσκατλάν Δήμοι του Κουσκατλάν
Κάστελλος Χανίων

Ο Κάστελλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 210 μέτρων και απέχει 52 χιλιόμετρα από τα Χανιά.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Castello, στην επαρχία Αποκορώνου. Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα ως Castello et Patima με 132 κατοίκους, 17 οφειλόμενες αγγαρείες και 4 προνομιούχους. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Castello. Ο οικισμός ήταν αρχικά κτισμένος σε χαμηλότερο υψόμετρο, στη θέση Αγκαθιάς, αλλά περί το 1800 μετακινήθηκε στη σημερινή θέση, στη κορυφή λόφου στους πρόποδες των Λευκών Ορέων.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αναφέρεται ότι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 20 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό. Το 1881 είχε 211 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και υπαγόταν στον δήμο Μαθέ. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον δήμο Γεωργιούπολης και είχε 225 κατοίκους. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουρνά και το 1926 στο ΦΕΚ 199Α - 13/06/1926 να αποσπάται και να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Μεταμόρφωση και Πάτημα αποτελούν την κοινότητα Καστέλλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεωργιούπολης του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 124 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Καστέλλου Στο Δήμο Ρεθύμνης υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κάστελλος.
Νταμίρ Καχριμάν

Ο Νταμίρ Καχριμάν (αγγλικά: Damir Kahriman, σερβικά κυριλλικά: Дамир Кахриман‎, 19 Νοεμβρίου 1984) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Ραντνίτσκι Νις.

 Έχει αγωνιστεί, κατά σειρά, στις ΦΚ Σλομπόντα Ούζιτσε, ΦΚ Γιάβορ Ιβάνιτσα, ΦΚ Σεμλίνο, Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, Κόνιασπορ, ΦΚ Ραντ Βελιγραδίου, ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης, Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου, Ηρακλή και Λαμία. Ήταν μέλος της Εθνικής Σερβίας U21, ειδικά κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2007 που διεξήχθη στην Ολλανδία, στο οποίο η Σερβία έφτασε στον τελικό και ο Καχριμάν επελέγη στην Κορυφαία 11αδα της διοργάνωσης. Επίσης, έχει 8 συμμετοχές με την Εθνική Σερβίας. Ερυθρός Αστέρας ΒελιγραδίουΠρωτάθλημα Σερβίας (2): 2015-16, 2017-18 ΣερβίαΕυρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21: Φιναλίστ 2007 Serbian SuperLiga Team of the Season: 2015-16 Προφίλ στο Transfermarkt.com Νταμίρ Καχριμάν στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Προφίλ Νταμίρ Καχριμάν στο Soccerway Κέντρο Στατιστικών του Guardian [1] - www.b1.rs
Αγιόφιδο

Το αγιόφιδο, Telescopus fallax (Fleischmann, 1831) αποτελεί ένα φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για ιοβόλο είδος φιδιού (με ασθενές δηλητήριο), αλλά οπισθόγλυφο (δηλαδή τα δόντια που εκχέουν το δηλητήριο βρίσκονται στο εσωτερικό της στοματικής κοιλότητας), καθίστωντας εντελώς ακίνδυνο για τον άνθρωπο.

 Πρόκειται για ένα νυκτόβιο φίδι, που μπορεί να φτάσει τα 100cm σε μήκος (σπάνια 130cm). Απαντάται στην Ευρώπη (Ιταλία, Ελλάδα, Αλβανία, Σλοβενία, Κροατία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Ρωσία, Κύπρος και Μάλτα) και την Ασία ( Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Συρία, Ισραήλ, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Γεωργία).Στην Ελλάδα εντοπίζεται στον ηπειρωτικό κορμό (και Πελοπόννησο) και σε πολυάριθμα νησιά (Εύβοια, Κρήτη, Λέσβος, Χίος, Ρόδος, Σύμη, Σάμος, Ικαρία, Κως, Κάρπαθος, Κύθηρα, Αντικύθηρα, Μήλος, Πολύαιγος, Άνδρος, Σύρος, Τήνος, Μύκονος, Κέα, Σαντορίνη, Χριστιανή, Δήλος, Σέριφος, Κίμωλος, Πάρος, Αντίπαρος, Αμοργός, Κάσος, Κάλυμνος, Κουφονήσι, Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος, Στροφάδες, Αίγινα, Αγκίστρι, Σπέτσες). Στο Μαρκόπουλο Κεφαλονιάς χρησιμοποιείται σε θρησκευτικές παραδόσεις με αρχαίες ρίζες, όπου φίδια μεταφέρονται στην εκκλησία της Παναγίας της Λαγκουβάρδας (6-15 Αυγούστου) και διατίθενται στο να τα αγγίζουν οι επισκέπτες πιστεύοντας πως πρόκειται για θαύμα, εξού και η κοινή του ονομασία Αγιόφιδο.
542 Σουζάνα

Η Σουζάνα (Susanna) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τους Γερμανούς αστρονόμους Πάουλ Γκετζ και Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Σουζάνας εκτιμάται σε 41,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,148. Η Σουζάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 4,5 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αικατερίνη του Αλανσόν

Η Αικατερίνη (γαλλ. Catherine d'Alançon, πριν το 1396 - 22 Ιουνίου 1462) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του κόμη του Αλανσόν και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Μορταίν και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η 4η κόρη τού Πέτρου Β΄ κόμη του Αλανσόν και της Μαρίας Σαμαιγιάρ, υποκόμισσας του Μπωμόν-ω-Μαιν, κόρης του Γουλιέλμου κυρίου του Ωτεναίζ και Σουρς. Παντρεύτηκε πρώτα το 1411 τον Πέτρο των Εβρέ, κόμη του Μορταίν, γιο του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Πέτρος απεβίωσε το 1412. Το 1413 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Λουδοβίκο Ζ΄ των Βίττελσμπαχ, δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Ιωάννης 1415, μία κόρη, απεβίωσαν νήπια. Claudia Märtl: Frankreich. Herzog Ludwig VII. von Bayern-Ingolstadt (1368–1447) und seine Schwester Isabeau am französischen Königshof. In: Alois Schmid, Katharina Weigand (eds.): Bayern mitten in Europa. Vom Frühmittelalter bis ins 20. Jahrhundert. C. H. Beck, Munich 2005, ISBN 3-406-52898-8, P. 107-120, especially p. 116-117. Beatrix Schönewald: Die Herzoginnen von Bayern-Ingolstadt. In: Sammelblatt des Historischen Vereins Ingolstadt. Volume 113, 2004, p. 35-54, especially p. 48-52. Theodor Straub: Bayern im Zeichen der Teilungen und Teilherzogtümer. In: Max Spindler, Andreas Kraus (eds.): Handbuch der bayerischen Geschichte. 2nd edition. Vol. 2, C. H. Beck, Munich 1988, ISBN 3-406-32320-0, p. 196-287, especially p. 245. Theodor Straub: Die fünf Ingolstädter Herzoginnen. In: Bayern-Ingolstadt, Bayern-Landshut. 1392–1506. Glanz und Elend einer Teilung. Stadtarchiv Ingolstadt 1992, ISBN 3-932113-06-3, P. 43-50, especially p. 47-49.
Καβύλοι

Οι Καβύλοι (αραβ. qabāʾil που σημαίνει φυλές) είναι φυλή νομάδων που ζουν στην περιοχή της Καβυλίας. Μιλούν την Καβυλία γλώσσα. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε περίπου 4 εκατομμύρια, από τους οποίους οι μισοί σχεδόν έχουν μεταναστεύσει στη Γαλλία. Παλαιότερα οι Καβύλοι θεωρούνταν δεινοί ναυαγιστές, που με το χρόνο μεταβλήθηκαν σε ναυαγοσώστες.

 Η Καβυλία γλώσσα ομιλείται τόσο στην καθημερινή ζωή, όσο και στις επαγγελματικές σχέσεις. Οι Καβύλοι προτιμούν τη γλώσσα τους από την αραβική, ενώ στις εμπορικές σχέσεις τους χρησιμοποιούν συχνά τη γαλλική γλώσσα. Οι Καβύλοι είναι ως επί το πλείστον Μωαμεθανοί Σουνίτες, ενώ υπάρχει και μια μειονότητα Χριστιανών. Εκτός από την παραδοσιακή καλλιέργεια της γης και τη βιοτεχνία, οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται ως εργάτες σε ορυχεία, ενώ η βιομηχανία γενικά είναι υπό ανάπτυξη. Project Kabylepedia Φωτογραφίες Αρχειοθετήθηκε 2009-07-30 στο Wayback Machine. Kabyles.com Αρχειοθετήθηκε 2012-10-27 στο Wayback Machine. (Γαλλ.) Ethnologue.com: Καβυλία γλώσσα Algerian linguistic policy (in French) Αρχειοθετήθηκε 2006-04-28 στο Wayback Machine. imyura.com Λογοτεχνία των Καβύλων MAK
Κυβέρνηση της Ρωσίας

Η Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Прави́тельство Росси́йской Федера́ции) ασκεί την εκτελεστική εξουσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Τα μέλη που αποτελούν την κυβέρνηση είναι, ο Πρωθυπουργός της Ρωσίας, που είναι και επικεφαλής της κυβέρνησης, οι αναπληρωτές πρωθυπουργοί και οι ομοσπονδιακοί υπουργοί. Οι αρμοδιότητές της καθορίζονται στο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας και στο ομοσπονδιακό συνταγματικό δίκαιο. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας, o οποίος είναι o ουσιαστικός αρχηγός της Κυβέρνησης και των υπολοίπων μελών της δεν αποτελεί μέλος της, σύμφωνα με το Ρωσικό Σύνταγμα.Η τρέχουσα είναι η Κυβέρνηση του Μιχαήλ Μισούστιν.

 Μετά την διοικητική μεταρρύθμιση του 2004 τα κυβερνητικά καθήκοντα μοιράζονται ανάμεσα σε 17 υπουργεία, 5 ομοσπονδιακές υπηρεσίες και περίπου 30 κυβερνητικούς φορείς. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας, ενώ επικυρώνεται ο διορισμός του από τη Δούμα. Ο Πρωθυπουργός μπορεί να ανέλθει στην προεδρική θέση αν ο εκλεγμένος πρόεδρος πεθάνει, είναι ανίκανος να εκτελέσει τα καθήκοντά του ή παραιτηθεί. Ο σημερινός Πρωθυπουργός είναι ο Μιχαήλ Μισούστιν. Οι αρμοδιότητες της κυβέρνησης περιγράφονται στο 6ο κεφάλαιο του Ρωσικού Συντάγματος. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η κυβέρνηση, πρέπει: Να συνθέτει και να υποβάλλει τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό στη Δούμα. Να εξασφαλίζει την υλοποίηση του προϋπολογισμού και να αναφέρει τα περί της υλοποίησης στη Δούμα. Να εξασφαλίζει την υλοποίηση μιας σταθερής οικονομικής, πιστωτικής και νομισματικής πολιτικής. Να εξασφαλίζει την υλοποίηση μιας σταθερής κρατικής πολιτικής στα πεδία του πολιτισμού, της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της υγείας, της κοινωνικής ασφάλειας και της οικολογίας. Να διαχειρίζεται την ομοσπονδιακή περιουσία. Να υιοθετεί μέτρα για την εξασφάλιση της άμυνας της χώρας, της κρατικής ασφάλειας και της υλοποίησης της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσικής Ομοσπονδίας Να υλοποιεί μέτρα για την εξασφάλιση της επιβολής του δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, της προστασίας της ιδιοκτησίας και δημόσιας τάξης, και του ελέγχου της εγκληματικότητας. Να ασκεί οποιαδήποτε άλλες εξουσίες που προβλέπονται στο Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τους ομοσπονδιακούς νόμους και τα προεδρικά διατάγματα. Η 56η Κυβέρνηση της Ρωσίας ανέλαβε καθήκοντα στις 21 Ιανουαρίου 2020. Επικεφαλής είναι ο Πρωθυπουργός Μιχαήλ Μισούστιν. Επίσημος ιστότοπος
Αγία Ερμιόνη Χίου

Η Αγία Ερμιόνη είναι χωριό της Χίου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Θυμιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μηνά, του δήμου Χίου και της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Ερμιόνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός της A. NA. Χίου. Βρίσκεται σε ήπια λοφώδη ακτή, 3 περίπου χιλιόμετρα νότια του όρμου Καρφά, από τον οποίο χωρίζεται μέσω του ακρωτηρίου Πούντα. Έχει μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 και απέχει 9 χλμ. περίπου Ν. της πόλης της Χίου. Το ακρωτήριο Πούντα είναι το πλησιέστερο σημείο της νήσου προς τη μικρασιατική ακτή (6,5 χλμ.), όπως και οι οικισμοί Αγία Ερμιόνη και Καρφάς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε στις 19/03/1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θυμιανών της Χίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θυμιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Μηνά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Μηνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου. Το λιμανάκι του οικισμού (Μαντράκι) Το εκκλησάκι της Αγίας Ερμιόνης χτισμένο το 1754 Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου: Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας. ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος, σελ. 5. (ΓΛΕ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κάρολος Φρειδερίκος του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ

Ο Κάρολος Φρειδερίκος, γερμ. Karl Friedrich (28 Απριλίου 1555 - 9 Φεβρουαρίου 1575) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν διάδοχος των ηνωμένων δουκάτων Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου, δούκα των Γύλιχ, Κλέβης, Μπεργκ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Έκανε τη Grand Tour (Mεγάλη Περιήγηση) ταξιδεύοντας στην Ευρώπη, όταν το 1575 πέρασε για προσκύνημα από τη Ρώμη, όπου ασθένησε από ευλογιά και απεβίωσε. Ο νεότερος αδελφός του έγινε τότε διάδοχος, αλλά ήταν ασθενούς υγείας και με νοητικά προβλήματα· απεβίωσε άτεκνος και αυτό προκάλεσε τον Πόλεμο για τη Διαδοχή του Γύλιχ. Ο διδάσκαλός του Στεφάνους Βινάντους Πίγγιους συνέγραψε για τον μαθητή του τον πρώτο τουριστικό οδηγό για την Ιταλία: το μνημειώδες έργο "Ηercules Prodicius". O Κάρολος Φρειδερίκος ήταν ευφυής, χαρωπός και σταθερός χαρακτήρας. Κατά το άγιο έτος 1575 ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ τον είχε τιμητικά προσκεκλημένο στην τελετή. Ήλπιζε ότι ο νεαρός αργότερα θα είχε ευνοϊκή επιρροή στις γειτονικές σε αυτόν προτεσταντικές περιοχές. Μία εβδομάδα μετά του απένειμε καθαγιασμένο ξίφος και πίλο, μια τιμή που προοριζόταν για βασιλείς. Όταν ο Κάρολος Φρειδερίκος απεβίωσε 5 εβδομάδες μετά, ο Πάπας του έκανε μεγαλειώδη εξόδιο πομπή και πλήρωσε την τελετή. Τάφηκε στη Σάντα Μαρία ντελ' Άνιμα, ναό της Γερμανίας στη Ρώμη και απέναντι από τον μόνο Ολλανδό Πάπα Αδριανό ΣΤ΄. Το μεγαλειώδες επιτύμβιο μνημείο σχεδίασε ο εκπαιδευτής του Πίγγιους και εκτελέστηκε από τους γλύπτες Νίκολας Μόστερτ (Nicolas Mostaert) και Χίλις φαν ντεν Φλίτε (Gillis van den Vliete). Μεταξύ άλλων σκηνών παριστάνεται μια σκηνή Ανάστασης που προσομοιάζει του γλυπτού ο Λαοκόων με τους γιούς του, που είχε βρεθεί το 1506. Το τμήμα του γλυπτού που παριστάνει την παράδοση του καθαγιασμένου ξίφους και του πίλου, βρίσκεται στον προθάλαμο του ναού. Η επιγραφή αναφέρει ότι ο τεθνεώς είχε μια πρόωρη αίσθηση ευσέβειας, ήταν ένας λαμπρός, παρά τη νεαρή του ηλικία, άνδρας και γνώριζε πολλά πράγματα και γλώσσες. Wilhelm Diedenhofen: Das Grab des klevischen Prinzen in Rom, in: Kalender für das Klever Land auf das Jahr 1967 Wilhelm Diedenhofen: Der Tod in Rom, in: Land im Mittelpunkt der Mächte. Die Herzogtümer Jülich, Kleve, Berg, Boss Verlag, Cleves, 1985, ISBN 3-922384-46-3 Wilhelm Diedenhofen: Die Italienreise des Prinzen Karl Friedrich von Jülich-Kleve-Berg 1574/75, Cleves, 2008, ISBN 978-3-935861-22-9 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Αμαδέα Παλαιολογίνα

Η Αμαδέα Παλαιολογίνα (3 Αυγούστου 1429 - Λευκωσία, 13 Σεπτεμβρίου 1440) ήταν ευγενής καταγόμενη από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων και Βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Αρμενίας.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη-Ιάκωβου Παλαιολόγου μαρκησίου του Μονφερράτου και της Ιωάννας της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίυ Ζ΄ κόμη της Σαβοΐας. Νυμφεύθηκε το 1440 τον Ιωάννη Β΄ της Κύπρου, υιό του Ιωάννη Α΄ της Κύπρου και της δεύτερης συζύγου του, Καρλόττας των Βουρβόνων. Ο γάμος αυτός ήταν αποτέλεσμα του ενδιαφέροντος που έδειχναν οι Παλαιολόγοι για την κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο γάμος έλαβε χώρα δι'αντιπροσώπου το 1437, ενώ η σύζυγος μετέβη στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1440. Μετά την άνοδο στον θρόνο του Ιωάννη το 1432, μετά τον θάνατο του πατέρα του, η Αμαδέα έγινε, μέσω του γάμου της, βασιλικής σύζυγος της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Αρμενίας. Η τελετή της στέψης έλαβε χώρα στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας της Λευκωσίας στις 3 Ιουλίου 1440. Ωστόσο, η Αμαδέα κατείχε τον συγκεκριμένο τίτλο για σχετικά μικρό διάστημα, καθώς απεβίωσε, ξαφνικά, δύο μήνες, μόλις, μετά τον γάμο. Το σώμα της ετάφη δίπλα σε εκείνο της μητέρας του Ιωάννη, το οποίο ευρισκόταν στο μοναστήρι του Αγίου Δομίνικου. Με τον θάνατο της Αμαδέας, ο ουμανιστής Γκουϊνιφόρτε Μπαρτζίτζα απέστειλε επιστολή υπό την μορφή στίχων στον Ιωάννη-Ιάκωβο, επιστολή την οποία ορισμένοι θεωρούν, σήμερα, ως απόδειξη της ίδρυσης ουμανιστικής σχολής στο Καζάλε. Ο βασιλιάς, ο οποίος χρειαζόταν να αποκτήσει κάποιον διάδοχο στον θρόνο, νυμφεύθηκε, λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα, την Ελένη, η οποία καταγόταν από τον κλάδο των Παλαιολόγων του Βυζαντίου. Ο διάδοχος του θρόνου, ωστόσο, προήλθε από τον έρωτά του με τη Μαριέττα της Πάτρας, μητέρα του Ιακώβου Β΄ της Κύπρου, ο οποίος ήταν εξαρχής γνωστός ως ο Νόθος. Παντρεύτηκε το 1437/40 με τον Ιωάννη Β΄ των Πουατιέ βασιλιά της Κύπρου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Βασίλειο της Κύπρου Ιωάννης-Ιάκωβος του Μονφεράτου
Σιγισμούνδος των Έστε (1433-1507)

Να μη συγχέεται με τον ανιψιό του Σιγισμούνδο των Έστε (1480-1524).Ο Σιγισμούνδος (ιταλ.: Sigismondo d'Este, 31 Αυγούστου 1433 - 1 Απριλίου 1507) από τον Οίκο των Έστε ήταν κύριος του Σαν Μαρτίνο ιν Ρίο, Καμπογκαλιάνο, Ροντέλια, Καστελαράνο και Σαν Κασιάνο, κυβερνήτης του Ρέτζιο Εμίλια, κυβερνήτης και υποδιοικητής του δουκάτου της Φερράρα και γενικός αρχηγός του στρατού της Φεράρα. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Έστε-Σαν Μαρτίνο.

 Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν ο δεύτερος γιος του Nικολό Γ΄ και της 3ης συζύγου του Ριτσάρντα ντι Σαλούτσο. Το 1434 βαπτίστηκε και χρίστηκε ιππότης από τον ανάδοχό του Σιγισμόνδου της Βοημίας & Γερμανίας. Ο Σιγισμούνδος, η μητέρα του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρκολε κατέφυγαν στην Αυλή του Αλφόνσου Ε΄ της Αραγωνίας. Το 1463 εξελέγη κυβερνήτης του Ρέτζιο Εμίλια από τον νόθο αδελφό του Μπόρσο των Έστε. Τον Δεκέμβριο του 1470 πολέμησε εναντίον του κόμη Γκουίντο Πεπόλι, λεηλατώντας τα εδάφη του Πεπόλι ως αντίποινα για τη λεηλασία του Πεπόλι στα εδάφη του Σιγισμούνδου. Τον Μπόρσο διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρκολε Α΄, ο οποίος διατήρησε τον Σιγισμούνδο ως υπαρχηγό του Ρέτζιο Εμίλια και του ανέθεσε να κυβερνά το δουκάτο, όταν αυτός απουσίαζε. Μεταξύ 1467 και 1488 ο Σιγισμούνδος πολέμησε σε αρκετούς πολέμους για λογαριασμό τού αδελφού του και από το 1488 και μετά έγινε ο μόνος άνδρας, που κυβερνούσε στην απουσία εκείνου. Ως ανταμοιβή ο Έρκολε Α΄ έδωσε στον αδελφό του τις κυριότητες του Σαν Μαρτίνο ιν Ρίο, Καμπογκαλιάνο, Ροντέλια, Καστελαράνο και Σαν Κασιάνο. Το 1507 ο Σιγισμούνδος έπεσε από τα σκαλιά της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και απεβίωσε. Οι διάδοχοί του, τού κλάδου Έστε-Σαν Μαρτίνο, κυβέρνησαν το Καστελαράνο έως και το 1758. Νυμφεύτηκε μία γυναίκα, που ονομαζόταν Πιτσοκάρα και είχε τέκνα: Έρκολε απεβ.1517, μαρκήσιος του Σαν Μαρτίνο. Νυμφεύτηκε την Αντζόλα Σφόρτσα, με την οποία είχε έναν γιο, τον Σιγισμούνδο, κληρονόμο του. Λουκρητία, παντρεύτηκε τον Αλμπερίγκο Μαλασπίνα. Είχε μια κόρη, τη Ριτσιάρντα. Μπιάνκα, παντρεύτηκε τον Αμερίγκο Σανσεβερίνο, κόμη του Καπάτσο. Ντιάνα απεβ. 1555, παντρεύτηκε τον Ουγκουτσόνε Κοντράρι, κόμη του Βινιόλα.
Επαρχίες του Νεπάλ

Οι Επαρχίες του Νεπάλ (νεπαλικά: नेपालका प्रदेशहरू, Nepalka Pradeshaharu) διαμορφώθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου του 2015 σύμφωνα με το Πρόγραμμα 4 του Συντάγματος του Νεπάλ. Οι επτά επαρχίες δημιουργήθηκαν από την ομαδοποίηση των υφιστάμενων επαρχιών. Το σημερινό σύστημα των επτά επαρχιών αντικατέστησε ένα παλαιότερο σύστημα που διαιρούσε το Νεπάλ σε 14 Διοικητικές Ζώνες που ομαδοποιούνταν σε πέντε αναπτυξιακές περιοχές.

 Οι Επαρχίες του Νεπάλ δημιουργήθηκαν σύμφωνα με το Πρόγραμμα 4 του Συντάγματος του Νεπάλ. Οι επτά επαρχίες δημιουργήθηκαν από την ομαδοποίηση των υφιστάμενων επαρχιών, αλλά τα εδάφη των επαρχιών Ναουαλπαράσι και Ρουκούμ μοιράστηκαν σε δύο επαρχίες. Κάθε επαρχία έχει τοπικές μονάδες. Το Νεπάλ περιλαμβάνει έξι μητροπόλεις, 11 υπομητροπόλεις, 276 δημοτικά συμβούλια και 460 συμβούλια χωριών.Τον Ιανουάριο του 2018, η Κυβέρνηση του Νεπάλ ανακοίνωσε τις προσωρινές ονομασίες των επτά επαρχιών. Σύμφωνα με το Άρθρο 295 (2), τα μόνιμα ονόματα των επαρχιών θα πρέπει να οριστούν με πλειοψηφία δύο τρίτων σε ψηφοφορία του νομοθετικού σώματος κάθε επαρχίας. Η εκτελεστική εξουσία των επαρχιών, σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους, ασκείται από το Συμβούλιο των Υπουργών της επαρχίας. Η εκτελεστική εξουσία της επαρχίας ασκείται από τον επικεφαλής του συμβουλίου. Ωστόσο, σε περίπτωση απουσίας του επαρχιακού επικεφαλής θα επιβληθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή θα αναληφθεί Ομοσπονδιακός έλεγχος. Κάθε επαρχία έχει και τελετουργικό επικεφαλής ως εκπρόσωπος της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ο Πρόεδρος διορίζει τους κυβερνήτες για κάθε επαρχία. Ο Κυβερνήτης απολαμβάνει τα δικαιώματα και ασκεί τα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεστούν όπως προβλέπονται από το σύνταγμα ή τους νόμους. Η Πραντές Σάμπα ή Επαρχιακή Συνέλευση είναι η μονοθάλαμη νομοθετική συνέλευση για κάθε ομοσπονδιακή επαρχία. Η θητεία για την Επαρχιακή Συνέλευση είναι πέντε έτη, εκτός αν διαλυθεί νωρίτερα. Οι υποψήφιοι για κάθε εκλογική περιφέρεια επιλέγονται από τα πολιτικά κόμματα ή προτείνονται ως ανεξάρτητοι. Κάθε εκλογική περιφέρεια εκλέγει ένα βουλευτή, σύμφωνα με το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα. Καθώς το Νεπάλ χρησιμοποιεί ένα σύστημα παράλληλης ψηφοφορίας, οι ψηφοφόροι ρίχνουν άλλο ένα ψηφοδέλτιο για την ανάδειξη των μελών μέσα από τη κομματική λίστα με αναλογική εκπροσώπηση. Το ισχύον σύνταγμα ορίζει ότι το εξήντα τοις εκατό των μελών θα πρέπει να εκλεγεί από το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα και το υπόλοιπο 40% από το σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης με τη κομματική λίστα. Οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν το ένα τρίτο του συνόλου των μελών που εκλέγονται από κάθε κόμμα και αν το ποσοστό ενός τρίτου δεν εκλεγεί, το κόμμα που αποτυγχάνει να εξασφαλίσει το ποσοστό αυτό θα πρέπει να εκλέξει το ένα τρίτο του συνολικού αριθμού του ως γυναίκες μέσα από το σύστημα κομματικής λίστας με αναλογική εκπροσώπηση.Ένα κόμμα με απόλυτη πλειοψηφία (με περισσότερες έδρες από όλα τα άλλα κόμματα μαζί) μετά τις εκλογές σχηματίζει κυβέρνηση. Αν ένα κόμμα δεν έχει οριστική πλειοψηφία, τα κόμματα μπορεί να σχηματίσουν συμμαχίες. Νεπάλ
Κέβιν Μπρουκς

Ο Κέβιν Μπρουκς (γέννηση: 30 Μαρτίου 1959) είναι Άγγλος συγγραφέας, γνωστός για μυθιστορήματα απευθυνόμενα σε νεαρούς ενηλίκους. Το βιβλίο του The Bunker Diary, που εκδόθηκε πρώτη φορά από την Penguin Books το 2013, απέσπασε το ετήσιο Μετάλλιο Κάρνεγκι ως το καλύτερο νέο βιβλίο για παιδιά ή νεαρούς ενηλίκους στο Ηνωμένο Βασίλειο, μία εξαιρετική αντιφατική επιλογή από τους Βρετανούς βιβλιοθηκάριους.

 Ο Μπρουκς γεννήθηκε στο Έξετερ του Ντέβον της Αγγλίας το 1959 και σπούδασε ψυχολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Άστον το 1980, και πολιτιστικές σπουδές στο Λονδίνο το 1983. Στο παρελθόν είχε εργαστεί σε διάφορες δουλειές, όπως κρεματόριο, ζωολογικό κήπο, συνεργείο αυτοκινήτων και ταχυδρομείο, ωστόσο κάποια στιγμή τα εγκατέλειψε όλα και πλέον ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή. Σήμερα κατοικεί στο Μάνινγκτρι του Έσσεξ. Kevin Brooks Αρχειοθετήθηκε 2015-10-16 στο Wayback Machine. on Myspace Brooks at publisher Chicken House Brooks at Fantasticfiction Kevin Brooks στο Internet Speculative Fiction Database
Χαρνάζ Σάντχου

Η Χαρνάζ Καούρ Σάντχου (Τσαντίγκαρ, 3 Μαρτίου 2000) είναι Ινδή μοντέλο και εστεμμένη Μις Υφήλιος 2021. Προηγουμένως, στέφθηκε Μις Ντίβα 2021 κι έτσι εκπροσώπησε την Ινδία στον παγκόσμιο διαγωνισμό.

 Η Σάντχου γεννήθηκε το 2000 στο χωριό Κοχάλι στην περιφέρεια Γκουρντασπούρ της ινδικής πολιτείας Παντζάμπ. Ο πατέρας της, Πριταμπάλ Σάιν Σάντχου είναι μεσίτης, ενώ η μητέρα της, Ραμπιντέρ Καούρ Σάντχου, γυναικολόγος. Έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Χαρνούρ. Το 2006, η οικογένεια μετακόμισε στην Αγγλία, πριν επιστρέψει στην Ινδία δύο χρόνια αργότερα και εγκατασταθεί στο Τσαντίγκαρ. Η Σάντχου φοίτησε στο δημόσιο σχολείο Σιβαλίκ και στο Μεταπτυχιακό Κυβερνητικό Κολλέγιο για κορίτσια, και τα δύο στο Τσαντίγκαρ. Πριν στεφθεί Μις Υφήλιος, η Σάντχου ακολουθούσε μεταπτυχιακό στη δημόσια διοίκηση. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2021, η Σάντχου στέφθηκε Μις Ντίβα 2021. Ως Μις Ντίβα, έλαβε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ινδία στον διαγωνισμό Μις Υφήλιος που πραγματοποιήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2021 στο Εϊλάτ του Ισραήλ και κέρδισε τον τίτλο. Μετά τη νίκη της, έγινε η τρίτη Ινδή που στέφθηκε Μις Υφήλιος. Χαρνάζ Σάντχου στο Instagram
Γκρεγκορί Λεμαρσάλ

Ο Γκρεγκορί Λεμαρσάλ (Grégory Lemarchal, 13 Μαΐου 1983 - 30 Απριλίου 2007) ήταν Γάλλος τραγουδιστής και νικητής της τέταρτης περιόδου του γαλλικού Star Academy το 2004. Πέθανε από κυστική ίνωση.

 Je Deviens Moi (2005) Olympia 06 (2006) La voix d'un ange (2007) "Écris l'histoire" (2005) "Je suis en vie" (2005) "À corps perdu" (2005) "Même si" (2006, ντουέτο με τη Λούσι Σίλβας) "Le Feu Sur Les Planches" (2006) "De temps en temps" (2007) Επίσημη ιστοσελίδα (Γαλλικά)
Μετοχικός ακτιβισμός

Ο μετοχικός ακτιβισμός είναι μία δράση, που εφαρμόζεται κυρίως σε εταιρείες εισηγμένες στο χρηματιστήριο και συνίσταται στην ενεργό συμμετοχή των μετόχων μειοψηφίας στα δρώμενα των επιχειρήσεων.

 Η βασική φιλοσοφία του Μετοχικού Ακτιβισμού είναι ο έλεγχος του επιπέδου και της ποιότητας της Εταιρικής Διακυβέρνησης που εφαρμόζει η κάθε εταιρεία και γενικά το κατά πόσον σέβεται τους μετόχους της. Στις σύγχρονες αναπτυγμένες αγορές, ο Μετοχικός Ακτιβισμός αποσκοπεί, αφ' ενός μεν στη θεσμική θωράκιση της Κεφαλαιαγοράς, αφ' ετέρου δε στην δημιουργία μετοχικής κερδοφορίας. Μόνο που αυτή η κερδοφορία οφείλει να είναι υγιής κερδοφορία και όχι άκρατη κερδοσκοπία, όπως συνηθίζεται σε πολλές κεφαλαιαγορές του κόσμου. Ο Μετοχικός Ακτιβισμός έχει άμεση σχέση με την Εταιρική Διακυβέρνηση, αλλά και με την Εταιρική κοινωνική ευθύνη, δύο θεσμούς που είναι πολύ διαδεδομένοι στις αναπτυγμένες αγορές και, κατά γενική ομολογία, δείχνουν και το βαθμό σοβαρότητας της κάθε επιχείρησης. Μία από τις βασικές μορφές Μετοχικού Ακτιβισμού είναι η εξής: Ένα επενδυτικό χαρτοφυλάκιο με ικανή κεφαλαιακή επάρκεια εισέρχεται στο μετοχικό κεφάλαιο μιας επιχείρισης και επιδιώκει, αυξάνοντας τη θέση του, συμμετοχή στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας. Στη συνέχεια πιέζει για την εφαρμογή Χρηστής Εταιρικής Διακυβέρνησης, πράγμα το οποίο έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει την αξία της επιχείρησης και συνεκδοχικά αυξάνει την αξία των μετοχών της. Έτσι επιτυγχάνεται, αφ' ενός μεν η εξυγίανση της εταιρείας, αφ' ετέρου δε η υγιής κερδοφορία του επενδυτικού χαρτοφυλακίου που επένδυσε τα χρήματα του στη συγκεκριμένη επιχείρηση. Μια άλλη μορφή Μετοχικού Ακτιβισμού είναι η οργανωμένη συμμετοχή των λεγόμενων "μικρομετόχων" δηλαδή των μετόχων μειοψηφίας, στις Γεν.Συνελεύσεις των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιρειών. Μέσω αυτής της οργανωμένης συμμετοχής οι μέτοχοι μειοψηφίας διεκδικούν καλύτερη και ισότιμη μεταχείριση από τους μεγαλομετόχους, έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση για τα πεπραγμένα της διοίκησης, ικανοποιητική μερισματική πολιτική και γενικά σεβασμό από τους μεγαλομετόχους, το διοικητικό συμβούλιο και τα διευθυντικά στελέχη των επιχειρήσεων, στις οποίες έχουν επενδύσει τα χρήματα τους. Μία άλλη, περισσότερο θεσμική, μορφή Μετοχικού Ακτιβισμού είναι οι προτάσεις που υποβάλλονται από οργανωμένους φορείς, αλλά και από απλούς ιδιώτες, προς τις εποπτικές αρχές της Κεφαλαιαγοράς, για την βελτίωση του θεσμικού πλαισίου, της χρηματιστηριακής νομοθεσίας και των κανονισμών της Κεφαλαιαγοράς γενικότερα. Ο Μετοχικός Ακτιβισμός στη χώρα μας εφαρμόζεται κυρίως από τον Σύνδεσμο Επενδυτών & Διαδικτύου, ο οποίος εκδίδει και το ομώνυμο περιοδικό:Μετοχικός Ακτιβισμός-Ηλεκτρονικό περιοδικό του ΣΕΔ Euro2day.gr-Ο Μετοχικός Ακτιβισμός ξεκινά και στην Ελλάδα Vodafone-Μετοχικός Aκτιβισμός Μετοχικός Ακτιβισμός τώρα και στην Ελλάδα ΤΟ ΒΗΜΑ-Μετοχικός Ακτιβισμός στη Centric ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-Περισσότερα δικαιώματα στους μικρομετόχουςReporter.gr-Μετοχικός Aκτιβισμός στη ΖΑΜΠΑ Μπάμπης Εγγλέζος-Μετοχικός Ακτιβισμός και Εταιρική Διακυβέρνηση
Άγιος Δημήτριος Κεφαλονιάς

Ο Άγιος Δημήτριος είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας Ληξουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλικής, του δήμου Ληξουρίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Δ. Κεφαλονιάς, στην χερσόνησο της Παλικής και στις Β.ΒΔ ακτές του κόλπου Αργοστολίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 26 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσοχωρητών. Το 1869 προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Ληξουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλικής. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλικής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. Η Μονή Παναγίας Κεχριώνος (Κεχριωνιώτισσα), νότια του χωριού, με παλαιές εικόνες, καλλίγλυπτη πύλη και ξυλόγλυπτο τέμπλο. Είναι κτίσμα του 1828, πάνω σε παλαιότερο οικοδόμημα του 18ου αιώνα. Έπαθε σοβαρές ζημιές τόσο από πυρκαγιά στο τέλος του 19ου αιώνα, όσο και από τους σεισμούς του 1953 και του 2014. Εορτάζει στις 23 Αυγούστου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr https://kefalonialife.gr/kefalonia/2021/iera-mitropoli-kefalonias-anakrivei/ https://ikivotos.gr/post/3380/to-monasthri-ths-kexriniwtissas-sthn-palikh-kefalonias
Μίρανα Ροδόπης

Τα Μίρανα ή Μοίρανα είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.Η Δημοτική Κοινότητα Μιράνων, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βέννα και Σαλμώνη, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 974 κατοίκους.

 Τα Μίρανα βρίσκονται στον κάμπο της Κομοτηνής με υψόμετρο 70 μέτρα, σε απόσταση 18 χλμ. νοτιοανατολικά από το κέντρο της πόλης και 25 χλμ. δυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού περνάει ο Λίσσος ποταμός, δυτικά είναι η Σαλμώνη και περνάει η Εγνατία Οδός, νότια είναι το Δάσος του Ίσμαρου ενώ ανατολικά είναι η Πελαγία. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι από τους οποίους λίγοι είναι Πομάκοι και το 1/6 Ρομά. Στα νοτιοανατολικά και τον λόφο "Ισικλίκ" έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός που χρονολογείται στην Ύστερη Νεολιθική και πρώιμη Εποχή του Χαλκού καθώς και επιφανειακή συλλογή κεραμεικής. Η παλιά τους ονομασία, επί τουρκοκρατίας, είναι Μουρατί και επίσημα αναφέρεται γραμμένα ως Μοίρανα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά τους διορθώθηκε σε Μίρανα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Βέννα και τη Σαλμώνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μιράνων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 286 κατοίκους. Αρχείο Κοινότητας Μιράνων από τον ιστότοπο Γενικά Αρχεία του Κράτους
Αγιάνζ

Το Αγιάνζ (γερμανικά: Χάϋινγκεν, Λωρραίνη Franconian: Ενζέν / Αιενζέν ) είναι κοινότητα στον νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Τα απομακρυσμένα χωριά περιλαμβάνουν το Μάρσπιχ και το Σαιν-Νικολά-Nicolas-αν-Φορέ, το Κονακέρ και το Ρανγκεβώ.

 Η Αϊόνζ βρίσκεται στην περιοχή κατασκευής σιδήρου της Λορένης. Στην Αϊόνζ βρίσκεται το πρώην εργοστάσιο Σοζεραίλ, ένας κατασκευαστής σιδηροδρομικών σιδηροδρόμων, που χρονολογείται από το 1892 ως Ουζίν Σαιν Ζακ. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι το σιδηρομετάλλευμα ήδη εξορύσσεται εδώ κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Ανθρώπινος οικισμός στην περιοχή κατά την Μεροβίγγεια περίοδο επιβεβαιώνεται από ένα νεκροταφείο της εποχής που ανακαλύφθηκε από τους ανθρακωρύχους στην κοιλάδα Αμεβιλέρ, στην άκρη της Αϊόνζ και κατά μήκος της γραμμής ενός ρωμαϊκού δρόμου που πιστεύεται ότι έχει συνδέσει την Ρενς με το Μετς. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης Μεσαιωνικής περιόδου η πόλη ήταν γνωστή ως "Έπαυλη Εϊγινγκέν", ένα όνομα που υποδεικνύει έναν οικισμό μέσα σε μια δασική περιοχή. Η πρώτη αναφορά στην πόλη σε επίσημο καταγεγραμμένο στοιχείο χρονολογείται από το 821, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου του Ευσεβούς, του Δυτικού Αυτοκράτορα και του Βασιλιά των Φράγκων, ενός από τους γιους του Καρλομάγνου. Η Αϊόνζ βρίσκεται στο σταυροδρόμι του D952 και του D13 / 57 κοντά στο A30. Ο σιδηροδρομικός σταθμός Αϊόνζ προσφέρει καθημερινή σύνδεση με το Λουξεμβούργο και το Μετς. Η Αϊόνζ έχει καθημερινά δρομολόγια λεωφορείων προς το Λουξεμβούργο, το Τιονβίλ και το Μετς. Ιταλία: Μπάργκα Τα κύρια εκπαιδευτικά ιδρύματα της Αϊόνζ είναι: Λυσέ Λε Γκραντ Μπουά, Κολέζ Ουρλεβόν και ΛΕΠ Μαρύζ Μπαστιέ. Ο κλασικός οργανοπαίχτης Βενσάν Βαρνιέ γεννήθηκε στην Αϊόνζ στις 14 Οκτωβρίου 1967. Κατάλογος κοινοτήτων της Μοζέλ
You Could Be Mine

Το "You Could Be Mine" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Εμφανίστηκε τον Ιούλιο του 1991 στην ταινία Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης. Τον ίδιο μήνα κυκλοφόρησε ως single, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους βρέθηκε στο άλμπουμ Use Your Illusion II.

 Το "You Could Be Mine" είχε είδη γραφτεί πριν την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ του συγκροτήματος, Appetite for Destruction. Το τραγούδι μιλά για μια σχέση του κιθαρίστα Ίζυ Στράντλιν.Στην ταινία Εξολοθρευτής 2: Μέρα Κρίσης αρχικά θα εμφανιζόταν το "I Wanna be Sedated" των Ramones (το οποίο εμφανίστηκε αργότερα στην ταινία Εξολοθρευτής: Γένεσις). Ωστόσο οι αναφορές που γίνονται στο συγκρότημα, κυρίως η εμφάνιση μιας μπλούζας με τη στάμπα των L.A. Guns και το T-800 να βγάζει το όπλο του (gun) μέσα από ένα κουτί με τριαντάφυλλα (roses), έκαναν τον σκηνοθέτη Τζέιμς Κάμερον να σκεφτεί την χρήση κάποιου κομματιού των Guns N' Roses. Ο ηθοποιός Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ δείπνησε με τα μέλη της μπάντας για να συζητήσουν το θέμα. Το μουσικό βίντεο για το "You Could Be Mine" σκηνοθετήθηκε από τους Άντυ Μόραχαν, Σταν Γουίνστον και Τζέφρι Άμπελσον. Στο βίντεο πρωταγωνιστεί ο Σβαρτζενέγκερ, ο οποίος καταφθάνει σε μια συναυλία των Guns N' Roses με την εντολή να δολοφονήσει τα μέλη του συγκροτήματος. Στο τέλος του βίντεο ο Εξολοθρευτής περνά μπροστά από την μπάντα. Φτάνοντας στον τραγουδιστή Αξλ Ρόουζ θεωρεί την δολοφονία τους "χάσιμο πυρομαχικών" και αποχωρεί.Το "You Could Be Mine" δεν συμπεριλήφθηκε στο DVD Welcome to the Videos, καθώς περιέχει υλικό από την ταινία. You Could Be Mine Civil War Αξλ Ρόουζ - κύρια φωνητικά Slash - κιθάρα Ίζυ Στράντλιν - κιθάρα, φωνητικά Νταφ ΜαΚέγκαν - μπάσο, φωνητικά Ματ Σόρουμ - ντραμς