IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1988-1989

Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1988-89 διεξήχθη σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 18 ομάδων. Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν ο Εδεσσαϊκός, ο Α.Ο. Σπάρτης και ο Εορδαϊκός. Στη Δ΄Εθνική δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.

 Στους αγώνες μετείχαν έξι ομάδες: τρεις από την Β΄ Εθνική (οι τρεις τελευταίες) και τρεις από τη Γ΄ (4η ως 6η). Διεξήχθη ένα μίνι πρωτάθλημα ενός γύρου (5 αγώνες), σε ουδέτερα γήπεδα. Οι δύο πρώτες ομάδες εντάχθηκαν στην Β΄ και οι τέσσερις υπόλοιπες στη Γ΄ Εθνική. Ουσιαστικά σώθηκαν οι δυο από τις τρεις ομάδες της Β΄ εθνικής που θα υποβιβάζονταν και έπεσε μόνο η Καβάλα, ενώ καμιά από τις τρεις ομάδες της Γ΄ Εθνικής δεν ανέβηκε κατηγορία. *Λόγω της ισοβαθμίας των δύο ομάδων, για την κατάταξή τους μέτρησε ο μεταξύ τους αγώνας, στον οποίο επικράτησε η Παναχαϊκή με 2-0, αποτέλεσμα που την κράτησε στη Β΄ εθνική. Rsssf Πρωτάθλημα Γ Εθνικής, 1988-89
Σίμων της Ιμερετίας

Ο Σίμων, γεωργιανά: სიმონი Σίμον, (γενν. 1771) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι ήταν φυσικός γιος τού πρίγκιπα Βαγράτ τού Ιμερέτι και εγγονός τού βασιλιά Αλέξανδρου Ε΄ τού Ιμερέτι.

 Είχε έναν γιο, τον Ροστόμ, οι απόγονοι του οποίου, σε αντίθεση με τους γόνους των βασιλικών Ιμερετίων, δεν αναγνωρίστηκαν σε πριγκιπικό βαθμό από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την προσάρτηση τού Ιμερέτι το 1810. Αντίθετα, υποβιβάστηκαν στον βαθμό των άτιτλων ευγενών (aznauri) με το επώνυμο Μπαγκρατιόνι και αναφέρονται ως τέτοιοι στον κατάλογο των Ιμερετίων ευγενών, που επιβεβαίωσε ο τσάρος το 1850. Από το 2015, είναι οι μόνοι επιζώντες εξ αρρενογονίας γραμμής απόγονοι τού βασιλικού οίκου τού Ιμερέτι. Το οικογενειακό τους χωριό είναι το Γκβανκίτι, στο Ιμερέτι.
Αλέξις Τέξας

Η Αλέξις Τέξας (Alexis Texas, 25 Μαΐου 1985) είναι Παναμέζα ηθοποιός ταινιών πορνό. Έχει καταβολές από τη Γερμανία,τη Νορβηγία και το Πουέρτο Ρίκο. Η Αλέξις γεννήθηκε στις 25 Μαΐου 1985 στο Κάστροβιλ του Τέξας. Εργάστηκε από νεαρή ηλικία σε διάφορα μπαρ και έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε πορνογραφική ταινία το 2006 σε ηλικία 21 ετών. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου συνέχισε να εργάζεται ως ηθοποιός ερωτικών ταινιών. Έχει λάβει μέρος σε 502 ταινίες σκληρού πορνογραφικού περιεχομένου. Στην καριέρα της έχει επιτύχει αρκετές βραβεύσεις, καθώς αντιδράσεις προκάλεσε δήλωση που έκανε προσφάτως, καθώς είπε πως δεν θα επιθυμούσε να γυρίσει κάποιο έργο με έγχρωμο πρωταγωνιστή, σχόλιο το οποίο θεωρήθηκε ρατσιστικό και κακοχαρακτηρίστηκε από πολλούς.

 2008: Girlvana 4 2008: Big Ass Fixation 3 2008: Alexis Texas Is Buttwoman 2008: Cheerleaders 2008: Not The Bradys XXX: Marcia, Marcia, Marcia! 2008: Evil Pink 4 2009: Women Seeking Women 56 2009: Discovering Alexis Texas 2009: Ass Worship 11 2009: The Office – A XXX Parody 2009: 2040 2009: Deviance 2009: Slutty and Sluttier 9 2010: Tori Black Is Pretty Filthy 2 2010: Batman XXX: A Porn Parody 2010: Speed (Pornofilm) 2010: AVN Award: "Best All-Girl Group Sex Scene" (για το Defiance, παρτενέρ Τίγκαν Πρίσλεϊ, Σάνι Λεόν και Εύα Αντζελίνα) 2010: F.A.M.E. Award: Best Ass 2010: F.A.M.E. Award: Hottest Body 2011: AVN Award: Best All-Girl Three-Way Sex Scene Αλέξις Τέξας στην ιστοσελίδα Internet Adult Film Database Alexis Texas Wins CAVR, XRCO Noms, March 4, 2009 Αρχειοθετήθηκε 2011-11-29 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα της Αλέξις Τέξας στο Twitter
Πάουλο Μασάδο

Ο Πάουλο Ρικάρδο Ριμπέιρο ντε Ζεσούς Μασάδο (γενν. 31 Μαρτίου 1986) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος, από το το καλοκαίρι του 2014, αγωνίζεται στην κροατική ομάδα, Ντιναμό Ζάγκρεμπ.

 Γεννήθηκε στο Μπάιρο ντε Τσέρκο στην Πόρτο. Ο Μασάδο ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Πόρτο, όπου το σύστημα νεολαίας τον οδήγησε να κάνει το πρώτο ντεμπούτο με την ομάδας, το 2003-04 στο Κύπελλο Πορτογαλίας, με προπονητή τον Ζοζέ Μουρίνιο. Το καλοκαίρι του 2005, υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2010 μαζί με το συμπαίκτη Μπρούνο Βάλε. Μετά πήγε δανεικός στην Εστρέλα ντε Αμαδόρα και στη Λεϊρία.Στα επόμενα δύο χρόνια, ο Μασάδο, δόθηκε δανεικός και πάλι στη Λειξοές και στη ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, αντίστοιχα. Παράλληλα με τους συμπαίκτες Ντιόγκο Βαλέντε και Αντελίνο Βιεϊρίνια, επίσης δανεισμένοι από την Πόρτο, έπαιξε σημαντικό ρόλο για να φτάσει σε ένα επιθυμητό επίπεδο.Στις 2 Ιουλίου 2009, η Τουλούζ ΦΚ υπέγραψε συμβόλαιο με τον Μασάδο, με τετραετή συμφωνία.Στις 10 Αυγούστου 2012 υπέγραψε 3+1 χρόνια με τον Ολυμπιακό.Στις 4 Ιουνίου 2014, ο Μασάδο, υπέγραψε συμβόλαιο για τρία χρόνια με την κροατική ομάδα Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Ο Μασάδο αγωνίστηκε σε διάφορες Εθνικές Ομάδες όπως την Εθνική Κ-20 , Εθνική Κ-21 , Εθνική Κ-23 και Εθνική Πορτογαλίας έχοντας ως συμπαίκτες ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Νάνι, ο Πέπε, ο Ζοάο Μουτίνιο, ο Ραούλ Μειρέλες, ο Ούγκο Αλμέιδα, Αντελίνο Βιεϊρίνια, κλπ. Stats and profile at Zerozero Stats at ForaDeJogo Αρχειοθετήθηκε 2012-11-03 στο Wayback Machine. L'Équipe stats (Γαλλικά) [2]
Αμπελάκι Αρκαδίας

Το Αμπελάκι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βαλτετσίου, του δήμου Τρίπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαντινείας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Μπαρμπίτσα.

 Το Αμπελάκι είναι ορεινό χωριό στη νοτιοκεντρική Αρκαδία. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Αγριοκερασιά» (1.143 μ.), κοντά στη νότια όχθη των απαρχών του Αλφειού ποταμού και νότια του αυτοκινητοδρόμου Κεντρικής Πελοποννήσου (Α7), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 690. Απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΔ. της Τρίπολης (μέσω Ασέας). Η τοπική κοινότητα Αμπελακίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 8,975 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Λιανός. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Μπαρμπίτσα και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασέας του νομού Αρκαδίας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αμπελάκι. Το 1936 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αμπελακίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βαλτετσίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βαλτετσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρίπολης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γεώργιος Ζάννος

Ο Γεώργιος Ζάννος (1936 – 2008) ήταν Έλληνας διεθνής παίκτης καλαθοσφαίρισης (θέση φορ, σέντερ, ύψος 1,90) και προπονητής. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936, με καταγωγή την Αθήνα, και πέθανε το 2008 (τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του ταλαιπωρήθηκε σοβαρά λόγω της αυτοάνοσης ασθένειας «νόσος κινητικού νευρώνα» που τον οδήγησε στον θάνατο μετά από πλήρη παράλυση).

 Το 1959 αποφοίτησε από το Πάντειον Πανεπιστήμιο και είχε άριστη γνώση γαλλικών (Superieur I, Institut Français d'Athènes) και καλή γνώση αγγλικών. Όταν τελείωσε τις σπουδές του μετά από διαγωνισμό προσλήφθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών όπου επί πολλά χρόνια διετέλεσε Διευθυντής και Οικονομικός Επιθεωρητής του Υπουργείου. Από το 1951 μέχρι το 1957 έπαιζε στον Τρίτωνα. Από το 1958 μέχρι το 1963 στον Παναθηναϊκό. Επίσης αγωνίστηκε: 1956-1961: στην Εθνική Ελλάδος και στην Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων, 1960-1962: Εθνική Ελλάδος, Πρωτάθλημα Ευρώπης, 1962: Τουρνέ Παναθηναϊκού στη Νότια Αφρική και 1962-1963: Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών Ευρώπης (1963 Παναθηναϊκός- Ρεάλ Μαδρίτης). (Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1961-1962, Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών 1960-1961) 27 φορές διεθνής (βλ. φώτο 1) και τρίτος σκόρερ το 1957 (βλ. φώτο 2). Διετέλεσε σε διάφορες ομάδες προπονητής Τρίτων, Ηλυσιακός, Αρίων, Ν.Ο.Σαρωνίδας, Σχολή Υπαξιωματικών Χωροφυλακής και προπονητής της ομάδας μπάσκετ της Ελληνικής Χωροφυλακής έως το 1982 (κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προπονητής η Χωροφυλακή κέρδισε την πρώτη θέση δύο φορές στα πρωταθλήματα Ενόπλων Δυνάμεων ενώ στα υπόλοιπα πήρε τη δεύτερη και τρίτη θέση). Είναι ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (Σ.Ε.Π.Κ, ίδρυση 1971, 21 ιδρυτικά μέλη) και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Παλαιμάχων Αθλητών Καλαθοσφαίρισης (ΣΠΑΚΕ, ίδρυση 2006, 32 ιδρυτικά μέλη). Εχει τιμηθεί για τη συμβολή του στο μπάσκετ το 1983 από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) και το 2007 από το ΣΠΑΚΕ. Στην αρθρογραφία αναφέρεται ως αριστοκράτης των καλαθιών και ως ψηλό «θηρίο» χαμηλών τόνων . https://www.hcmr.gr/el/zanou-barbara/ https://epublishing.ekt.gr/el/7855 https://www.ewa-online.eu/tl_files/_media/content/documents_pdf/Publications/E-WAter/documents/47_2006_01.pdf https://www.researchgate.net/publication/237612022_Implementation_of_the_European_Water_Framework_Directive_Procedures_and_a_simple_model_for_the_identification_of_the_most_cost-effective_measures_in_eutrophicated_catchments
Κατάλογος αστέρων του Οκρίβαντος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Οκρίβαντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Οκρίβα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Γενικές εκλογές στο Κουρασάο 2021

Στις 19 Μαρτίου 2021, δύο ημέρες μετά τις Ολλανδικές γενικές εκλογές, διεξήχθησαν οι γενικές εκλογές στο Κουρασάο για να εκλεγούν τα 21 μέλη του κοινοβουλίου.Μετά τις εκλογές, το Μελλοντικό Κϊνημα και το Εθνικό Λαϊκό Κόμμα σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Γκιλμάρ Πίσας.

 Τα 21 μέλη του μονοθάλαμου κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση. Στις 30 και 31 Ιανουαρίου 2021 διεξήχθησαν οι προκριματικές εκλογές για τα εξωκοινοβουλευτικά και τα νέα κόμματα, τα οποία έπρεπε να λάβουν πάνω από 789 ψήφους για να τους επιτραπεί να συμμετάσχουν στις τρέχουσες γενικές εκλογές.
Πεντάλοφος Κιλκίς

Για συώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Πεντάλοφο Αιτωλοακαρνανίας Το Πεντάλοφο ή ο Πεντάλοφος είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 450 μέτρα.

 Ο Πεντάλοφος βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Πάικο, σε απόσταση 19 χλμ. ΝΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου) και 5 χλμ. ΝΔ. από τη Γουμένισσα. Στη τοποθεσία "Τούμπα Πέτρας", νοτιονατολικά του χωριού και προς τον Γερακώνα, σε απόσταση περίπου 2 χλμ., έχει εντοπιστεί αρχαίος οικισμός και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Στα βορειοδυτικά είναι το μοναστήρι (κοινόβιο) του Οσίου Νικόδημου του Αγιορείτη το οποίο θεμελιώθηκε το 1981 και αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Πέτγας και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Πεντάλοφο. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ομαλό αποτελούν την τοπική κοινότητα Πενταλόφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γουμένισσας του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 324 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 203. Από τον Πεντάλοφο αναφέρεται ο Μακεδονομάχος Δημήτριος Κάλτσος. Περιηγητική διαδρομή Μοναστηριών Πάικου από τον Τουριστικό Οδηγό Κιλκίς Η ιστοσελίδα Πενταλόφου / Ομαλού Κιλκίς Πεντάλοφος - Μονή Οσίου Νικοδήμου στο https://www.youtube.com/
Πολωνικά κέρματα ευρώ

Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή. Η Πολωνία δε συμμετέχει ακόμη στην Ευρωζώνη, οπότε νόμισμά της παραμένει το ζουότι. Η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και δεν υπάρχει ακόμη ακριβής ημερομηνία υιοθέτησης του ευρώ.

 Στις 17 Ιανουαρίου 2006, η Υπουργός Οικονομικών έκανε σαφές ότι το ευρώ δεν θα υιοθετηθεί από την Πολωνία πριν το 2010, με το 2011 να φαίνεται ως μια πιθανή χρονιά. Τον Οκτώβριο του 2006, ο Πρόεδρος της χώρας Λεχ Καζίνσκι δήλωσε σε συνέντευξή του σε ισπανική εφημερίδα ότι υιοθέτηση του ευρώ πρέπει να αποφασιστεί με δημοψήφισμα που θα γίνει μέχρι το τέλος της θητείας του. Σχολίασε επίσης ότι «η εισαγωγή του ευρώ συνιστά περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της χώρας» και πως «το ευρώ είναι ακόμη ένα πείραμα και χρειάζεται ακόμη παρακολούθηση για το εάν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Διαφορετικά μπορεί να προκαλέσει πληθωρισμό και πτώση του βιοτικού επιπέδου». Τον Φεβρουάριο του 2007, ο νέος επικεφαλής της κεντρικής τράπεζας της Πολωνίας, Σλάβομιρ Σκρίπεκ, σε συνέντευξη Τύπου ανέφερε ότι αναμένεται υιοθέτηση του ευρώ το 2012 ή το 2013. Το Σεπτέμβριο του 2008, η πολωνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι η χώρα θα είναι έτοιμη για την υιοθέτηση του ευρώ το 2011, καθώς και ότι θα διεξαχθεί δημοψήφισμα για την υιοθέτησή του, ενδεχομένως ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές του 2010. Η εθνική πλευρά των πολωνικών κερμάτων ευρώ δεν έχει σχεδιαστεί ακόμη. Η Πολωνία θα μπορεί να εκδώσει αναμνηστικά κέρματα αφού προσχωρήσει στην Ευρωζώνη. Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ. Για εικόνες της κοινής όψης και λεπτομερή περιγραφή των κερμάτων, δείτε το άρθρο κέρματα ευρώ. Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα Κεντρική Τράπεζα της Πολωνίας
Ίρμγκαρντ της Κλέβης

Η Ίρμ(εν)γκαρντ, γερμ.: Irmgard von Kleve (π. 1307 - 6 Αυγούστου 1362) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν κόρη του κόμη της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε κυρία του Άκελ.

 Ήταν η μόνη κόρη του Όθωνα κόμη του Κλέβης και της συζύγου του, Μέχτελντ του Βίρνεμπουργκ, ανιψιά του Ερρίκου Β΄ φον Βίρνεμπεμπουγκ αρχιεπισκόπου της Κολωνίας. Ο πατέρας της Όθων απεβίωσε (29 Οκτωβρίου 1310) λίγο μετά τη γέννησή της. Το 1327 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ κύριο του Άρκελ (γιο του Ιωάννη Γ΄ κυρίου του Άρκελ και της Μαμπέλια του Φόορνε). Ο γάμος τους έφερε μεγάλο κύρος για την οικογένεια των Άρκελ. Η Ίρμγκαρντ και ο Ιωάννης Δ΄ είχαν παιδιά: Ματθίλδη (1330 - 1381), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ φον Χόρνε, κύριο του Άλτενα. Ιωάννης (1332 - 1352), απεβ. 20 ετών. Όθων (1332/34 - 1396), κύριος του Άρκελ. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ του Μονμπελιάρ, κόρη του Θεοβάλδου κυρίου του Πιερπόν. Ιωάννης Ε΄ 1362-1428, κύριος του Άρκελ. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Γύλιχ. Μαρία π.1385-1415, δούκισσα του Χέλρε. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ κύριο του Έχμοντ και έτσι το Χέλρε πέρασε από τον Οίκο του Γύλιχ στον Οίκο του Έχμοντ. Ελισάβετ (1335 - 1440), παντρεύτηκε τον Μπόρε του Χάαμστεντε.
Μάκης Παπαδημητρίου

Ο Μάκης (Ευθύμης) Παπαδημητρίου (Αθήνα, 1 Ιανουαρίου 1975) είναι Έλληνας ηθοποιός, αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τους ρόλους του στις σειρές του MEGA, «Μαύρα Μεσάνυχτα» και «Με λένε Βαγγέλη».

 Γεννήθηκε τη Πρωτοχρονιά του 1975 στην Αθήνα ενώ κατάγεται από το Ανθηρό Καρδίτσας. Είναι αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, ενώ σπούδασε και στο τμήμα φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές, όπως στα Μαύρα Μεσάνυχτα, στο ρόλο του ψευδού μπράβου Ζαν Κλωντ (Γιάννης Κλωντάκης), και στο Με λένε Βαγγέλη, ως Μπίλυ Φαμελίγκος. Επίσης, έχει πάρει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες μεγάλου μήκους καθώς και σε ταινίες μικρού μήκους. To 2009 τιμήθηκε με το θεατρικό Βραβείο Χορν, για το ρόλο του στο έργο Motortown του Σάιμον Στίβενς. Για το ίδιο βραβείο ήταν υποψήφιος και το 2008.Το 2011 συμμετείχε στη κινηματογραφική ταινία Άδικος κόσμος και το 2016 στις ταινίες Τέλειοι Ξένοι (σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη), Suntan και Πλατεία Αμερικής.Το 2023 αναμένεται να πρωταγωνιστήσει στη σειρά της ΕΡΤ1, Η Παραλία. Από το 2009 έως το 2016 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Κατερίνα Λυπηρίδου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Άγγελο. Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Παπαδημητρίου συμμετείχε ως ηθοποιός. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
93 Μινέρβα

Η Μινέρβα (Minerva) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,7. Ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομα της θεάς Μινέρβα της ρωμαϊκής μυθολογίας, αντίστοιχης με τη θεά Αθηνά της ελληνικής. Είναι από τους λίγους αστεροειδείς που έχουν δύο δορυφόρους (οι άλλοι είναι ο 45 Ευγενία, ο 87 Σύλβια και ο 216 Κλεοπάτρα).

 Η μέση διάμετρος της Μινέρβα υπολογίσθηκε σε 141 ως 150 χλμ. από τρεις επιπροσθήσεις, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,9 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μινέρβα εκτιμάται σε 3,94 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 74,5 m/sec (268 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Μινέρβα είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,088 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Μινέρβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 59 λεπτά. Στις 16 Αυγούστου 2009, στις 13:36 UTC, το σύστημα προσαρμοστικών οπτικών του Αστεροσκοπείου Κεκ ανεκάλυψε δύο μικροσκοπικούς δορυφόρους, στους οποίους δόθηκαν οι προσωρινές ονομασίες S/2009 (93) 1 και S/2009 (93) 2. Οι δύο αυτοί δορυφόροι έχουν διάμετρο 4 και 3 χιλιόμετρα αντίστοιχα, και η απόστασή τους από τη Μινέρβα είναι 630 χιλιόμετρα (8,8 φορές το μέγέθός της) και 380 χιλιόμετρα (5,2 φορές το μέγεθος της Μινέρβας). Τον Δεκέμβριο του 2013 οι δύο αυτοί δορυφόροι πήραν τα επίσημα ονόματα S/(93) 1 Αιγίς και S/(93) 2 Γοργόνειον από τα αντίστοιχα όπλα της θεάς Αθηνάς: την Αιγίδα και το Γοργόνειον. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δεξιά στεφανιαία αρτηρία

Στην παροχή αίματος της καρδιάς, η δεξιά στεφανιαία αρτηρία (ΔΣΑ) είναι αρτηρία που ξεκινά πάνω από το δεξιό άκρο της αορτικής βαλβίδας, στο δεξιό αορτικό κόλπο στην καρδιά. Διέρχεται κάτω από τη δεξιά στεφανιαία αύλακα, προς τον πυρήνα της καρδιάς. Τροφοδοτεί τη δεξιά πλευρά της καρδιάς και το μεσοκοιλιακό διάφραγμα.

 Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία ξεκινά πάνω από τον δεξιό αορτικό κόλπο πάνω από την αορτική βαλβίδα. Διέρχεται από τη δεξιά στεφανιαία αύλακα (δεξιά κολποκοιλιακή αύλακα), προς τον πυρήνα της καρδιάς. Εκπέμπει πολλούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένης της οπίσθιας μεσοκοιλιακής αρτηρίας, της δεξιάς περιφερικής αρτηρίας, της αρτηρίας του κώνου και της φλεβοκομβικής αρτηρίας. Εγγύς: ξεκινώντας από την αρχή της ΔΣΑ, εκτείνοντας τη μισή απόσταση μέχρι το οξύ περιφερικό όριο Μέσο: από το εγγύς τμήμα στο οξύ περιφερικό όριο Άπω: από το μεσαίο τμήμα έως το σημείο εκκίνησης της οπίσθιας μεσοκοιλιακής αρτηρίας, όπου η οπίσθια μεσοκοιλιακή αύλακα συναντά την κολποκοιλιακή αύλακα στη βάση της καρδιάς. Στο 80% περίπου των ασθενών (Δεξιά Κυρίαρχη), η ΔΣΑ εκπέμπει την οπίσθια μεσοκοιλιακή αρτηρία (ΟΜΑ). Στο άλλο 20% των περιπτώσεων (Αριστερή Κυρίαρχη ή Συνεπικρατούσα), η ΟΜΑ εκπέμπεται από την αριστερή κυκλική αρτηρία ή τροφοδοτείται τόσο από τη δεξιά στεφανιαία αρτηρία όσο και από την αριστερή περιφερική. Η ΟΜΑ τροφοδοτεί το κάτω τοίχωμα, το μεσοκοιλιακό διάφραγμα και τον οπισθομεσικό θηλώδη μυ. Αν και σπάνιες, έχουν περιγραφεί αρκετές ανώμαλες πορείες της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας, συμπεριλαμβανομένης της προέλευσης από τον αριστερό αορτικό κόλπο. Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία παρέχει οξυγονωμένο αίμα στον δεξιό κόλπο, τη δεξιά κοιλία και το οπίσθιο τρίτο και κάτω άκρο του μεσοκοιλιακού διαφράγματος. Μπορεί επίσης να παρέχει το 25% έως 35% της αριστερής κοιλίας (LV).Υπάρχει σημαντική αλληλεπικάλυψη τροφοδοσίας των στεφανιαίων αρτηριών. Η δεξιά στεφανιαία αρτηρία είναι κυρίαρχη έναντι της αριστερής στεφανιαίας αρτηρίας στο 50% του χρόνου, ίση με αυτήν στο 20% του χρόνου και λιγότερο σημαντική από αυτήν στο 30% των περιπτώσεων. Σύνοψη στο Cleveland Clinic
When a Blind Man Cries

Το When a Blind Man Cries είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Αρχικά εκδόθηκε στην δεύτερη πλευρά του σινγκλ "Never Before", το 1972. Ηχογραφήθηκε μαζί με τα άλλα κομμάτια του δίσκου "Machine Head" τον Δεκέμβριο του 1971, στο Μοντρέ της Ελβετίας.

 Επειδή ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Ρίτσι Μπλάκμορ το απεχθάνονταν, το κομμάτι αυτό δεν παιζόταν στις ζωντανές εμφανίσεις των Deep Purple, εκτός από μια φορά τον Απρίλιο του 1972 όταν ο Μπλάκμορ λόγω αδιαθεσίας δεν πήρε μέρος στην συναυλία, με τον Ράντι Καλιφόρνια των Spirit να τον αντικαθιστά.Μετά την διάλυση του συγκροτήματος, ο Ίαν Γκίλαν άρχισε να το παίζει συστηματικά στις συναυλίες στις δεκαετίες του '70 και του '80, ενώ έγινε μέρος του set list του συγκροτήματος μετά την οριστική αποχώρηση του Μπλάκμορ το Νοέμβριο του 1993. Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του υπάρχουν στους εξής δίσκους: Live at the Olympia '96 (1997) The Soundboard Series (2001) Live at the Rotterdam Ahoy (2002) Live at Montreux 1996 (2006) Live at Montreux 2006 (2007) Live at Montreux 2011 (2011) Live In Verona (2014) Celebrating Jon Lord: The Rock Legend (2014) Το κομμάτι έχει διασκευαστεί από τον Axel Rudi Pell στο άλμπουμ "Nasty Reputation", τον Stuart Smith με τον κιθαρίστα Richie Sambora στο άλμπουμ "Stuart Smith’s Heaven and Earth", τον Gary John Barden στο άλμπουμ "Rock n' Roll My Soul", τους Metallica στην συλλογή προς τιμήν των Deep Purple με τίτλο "Re-Machined: A Tribute to Deep Purple's Machine Head", τους Πολωνούς Turbo στον δίσκο "Awatar" και τους Hamburg Blues Band. Το "When a Blind Man Cries" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν – φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ – μπάσο Τζον Λορντ – πλήκτρα Ίαν Πέις – τύμπανα Machine Head 25th Anniversary CD Booklet 1997 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι Chords 1 Chords 2 Tabs 1 Tabs 2 Tabs 3 Bass Tabs
Βουρβουριά Νάξου

Η Βουρβουριά είναι μικρός οικισμός της κεντρικής Νάξου σε υψόμετρο 260 μέτρων, με 11 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται πολύ κοντά στα χωριά Δαμαριώνα και Χαλκί. Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος, η οποία υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1835, με 152 κατοίκους (47 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου. Ο οικισμός Βουρβουργιά προσαρτάται στην κοινότητα Δαμαριώνος. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Δαμαριώνος καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δαμαριώνος, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και το οικισμός Βουρβουριά προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιασσό ( 83 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.), Δαμαριώνα ( 333 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1916

Υπάρχουν περιορισμένα στοιχεία για τη διοργάνωση αυτή, συγκεκριμένα μόνον ότι τη διεξαγωγή ανέλαβε ο σύλλογος Πειραϊκή Ένωσις και την εποπτεία η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ, πλέον ΕΟΕ), ότι οι αναμετρήσεις χαρακτηρίστηκαν επίσημες και ότι συμμετείχαν ομάδες "στρατιωτικής φύσεως". Νικητής φέρεται ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως..

 Στις 27 Μαρτίου 1916 η εφημερίδα Εμπρός αναφέρει: "Σήμερον Κυριακήν και ώραν 4ην απογευματινήν άρχονται εν τω Ποδηλατοδρόμιον Νέου Φαλήρου οι προαγγελθέντες υπό της Πειραϊκής Ποδοσφαιρικής Ενώσεως προκηρυσσόμενοι επίσημοι ποδοσφαιρικοί αγώνες μετά των Στρατιωτικής φύσεως ποδοσφαιρικών ομάδων. Εις την τέλεσιν των αγώνων τούτων, οίτινες διατελούσιν υπό την εποπτείαν και της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων, θέλει παρίσταται Ελλανοδικός επιτροπή δια τα τεχνικά εν γένει ζητήματα. Τους αγώνας τούτους θέλει τιμήσει η Α.Β.Υ. ο Διάδοχος, οι κ.κ. υπουργοί, ο Δήμαρχος μετά του Διοικητικού Συμβουλίου, τα μέλη της Ολυμπιακής Επιτροπής, οι Διοικηταί των Συνταγμάτων. Καθ' όλην την διάρκειαν των αγώνων θέλει παιανίζει η μουσική του Ορφανοτροφείου."
Στάδιο δε Λα Καρτούχα

Το Στάδιο δε Λα Καρτούχα (ισπανικά: Estadio de La Cartuja) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στη Σεβίλλη της Ισπανίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και συνήθως αναφέρεται απλά ως «la Cartuja». Ολοκληρώθηκε το 1999 για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Με χωρητικότητα 57.619 θέσεων, είναι το 6ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ισπανία και το 2ο μεγαλύτερο στάδιο στην Ανδαλουσία. Ήταν το γήπεδο του τελικού του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2002-2003 μεταξύ της Σέλτικ και της Πόρτο.

 Το στάδιο ήταν ένα από αυτά που συμπεριλήφθηκαν στις προσφορές της Σεβίλλης για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και του 2008. Μετά την αποτυχία της τελευταίας προσφοράς, το γήπεδο δεν χρησιμοποιήθηκε από κάποια από τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες της Σεβίλλης, καθώς τόσο η Ρεάλ Μπέτις όσο και η Σεβίλλη ΦΚ χρησιμοποιούν τα δικά τους γήπεδα. Ωστόσο, και οι δύο ομάδες έχουν εκφράσει την πρόθεσή τους να μετακομίσουν προσωρινά όσο ανακαινίζονται οι αντίστοιχες εγκαταστάσεις τους. Το στάδιο διαχειρίζεται επί του παρόντος η Sociedad Estadio Olímpico de Sevilla SA, στην οποία συμμετέχουν η Περιφερειακή Κυβέρνηση της Ανδαλουσίας (40% ιδιοκτησία), η Κυβέρνηση της Ισπανίας (25%), το Δημοτικό Συμβούλιο της Σεβίλλης (19%), το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων της Σεβίλλης (13%) και το υπόλοιπο 3% μοιράζεται ομοιόμορφα μεταξύ των δύο ποδοσφαιρικών συλλόγων της Σεβίλλης: Ρεάλ Μπέτις και Σεβίλλη ΦΚ. Η Εθνική Ισπανίας χρησιμοποιεί περιστασιακά το γήπεδο για εντός έδρας αγώνες της, με την τελευταία φορά να είναι το 2021. Το στάδιο έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν τον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας. Ο εντός έδρας αγώνας της Ρεάλ Μπέτις εναντίον της Βιγιαρεάλ στις 31 Μαρτίου 2007 πραγματοποιήθηκε επίσης εδώ, μετά από προσωρινό αποκλεισμό από τον Στάδιο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Η Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Αντισφαίρισης επέλεξε το στάδιο δύο φορές για να φιλοξενήσει τον τελικό του Ντέιβις Καπ, το 2004 και το 2011. Και στις δύο περιπτώσεις τοποθετήθηκε προσωρινή στέγη στη μία πλευρά του γηπέδου, όπου τοποθετήθηκε το χωμάτινο γήπεδο.Στις 5 Φεβρουαρίου 2020, το στάδιο επιλέχθηκε από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για να φιλοξενήσει τέσσερις τελικούς του Κυπέλλου Ισπανίας, από το 2020 έως το 2023.Στις 23 Απριλίου 2021, ανακοινώθηκε ότι το στάδιο θα χρησιμεύσει ως γήπεδο διεξαγωγής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Αντικατέστησε το Στάδιο Σαν Μαμές στο Μπιλμπάο, το οποίο δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τα αρχικά του καθήκοντα φιλοξενίας λόγω της πανδημίας COVID-19. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ UEFA, η Σεβίλλη φωταγωγήθηκε τη νύχτα με ένα σόου φωτός σε όλο το αστικό τοπίο. Επίσημος ιστότοπος Ισπανικά γήπεδα ποδοσφαίρου Φωτογραφίες του σταδίου Ναοί ποδοσφαίρου του κόσμου Στάδια της Ισπανίας (αγγλικά)
Τιβεριάδα

Η Τιβεριάδα (εβραϊκά: טְבֶרְיָה‬, Tverya, (audio) ; αραβικά: طبرية‎, Ṭabariyyah) είναι πόλη στις δυτικές όχθες της θάλασσας της Γαλιλαίας (η οποία είναι γνωστή και ως λίμνη Τιβεριάδα), στο βόρειο Ισραήλ. Κτισμένη σε υψόμετρο 200 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας είναι η πόλη του Ισραήλ κτισμένη σε χαμηλότερο υψόμετρο. Η πόλη το 2009 υπολογίζεται ότι είχε 41.300 κατοίκους. Η πόλη πήρε το όνομά της από το Ρωμαίο Αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος βρισκόταν στην εξουσία την εποχή που ιδρύθηκε η πόλη.

 Η πόλη ιδρύθηκε περίπου 18 μ.Χ. από τον Ηρώδη Αντίπα και την έκανε πρωτεύουσα της Γαλιλαίας. Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από 17 θερμές πηγές, οι οποίες ήταν γνωστό ότι είχαν θεραπευτικές ιδιότητες. Η πόλη κατά το 2ο αιώνα μ.Χ. μετατράπηκε σε σημαντικό κέντρο της εβραϊκής παράδοσης, μετά την απομάκρυνση των Εβραίων από την Ιερουσαλήμ. Στη πόλη μετακινήθηκε το Σανχεντρίν (εβραϊκό δικαστήριο), όπου και παρέμεινε μέχρι τους πρώτους βυζαντινούς χρόνους. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Άραβες το 634 μ.Χ. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Σταυροφόρους το 1099 και οι Άραβες την ανακατέλαβαν με τον Σαλαντίν το 1187. Ο φιλόσοφος Μαϊμωνίδης τάφηκε στη Τιβεριάδα το 1204. Η σημασία της μειώθηκε όταν οι Άραβες επέλεξαν τη Σαφέντ για πρωτεύουσα της Γαλιλαίας. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1837 και στη συνέχεια ανοικοδομήθηκε ως εβραϊκός αγροτικός οικισμός. Το 1948 ο αραβικός πληθυσμός της πόλης απομακρύνθηκε από αυτή με τη δική του θέληση ύστερα από επίθεση των ισραηλινών δυνάμεων. Η πόλη σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός στο Ισραήλ.
Επιχείρηση Κούτσερα

Η Επιχείρηση Κούτσερα (πολωνικά: Akcja Kutschera) ήταν ενέργεια της πολωνικής αντιστασιακής οργάνωσης Armia Krajowa ή AK (ελληνικά: «Εγχώριος Στρατός» ή «Στρατός της Πατρίδας») κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στόχος των αντιστασιακών ήταν η εξόντωση του Αυστριακού πολιτικού και κρατικού αξιωματούχου της Ναζιστικής Γερμανίας, Φραντς Κούτσερα, ο οποίος κατείχε τη θέση του Ηγέτη των SS και της Αστυνομίας (SSPF) στην κατεχόμενη Βαρσοβία. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1944 και στέφθηκε από επιτυχία. Η όλη επιχείρηση εντασσόταν στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατιωτικής επιχείρησης «Κεφαλές».

 Ο Κούτσερα διορίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1943 στη θέση του Ηγέτη των SS και της Αστυνομίας (SSPF), η οποία τελούσε από το 1939 υπό γερμανική κατοχή. Στη διάρκεια της θητείας του συνέδεσε το όνομά του με την εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού και με μαζικές εκτελέσεις των κατοίκων της πόλης, με τα θύματα να προέρχονται από τυχαίες συλλήψεις. Η δράση του οδήγησε στην στοχοποίησή του από την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου (που τον καταδίκασε ως εγκληματία πολέμου) και τους εθνικιστές αντάρτες της AK, κλιμάκιο της οποίας κατέστρωσε σχέδιο για την εξόντωσή του. Για την επιχείρηση εναντίον του Κούτσερα οργανώθηκε δωδεκαμελής ομάδα ανταρτών υπό την ηγεσία του Μπρόνισλαβ Πιετράσεβιτς ή Λοτ (πολωνικά: Bronisław Pietraszewicz). Μετά από δύο απόπειρες που εν τέλει ματαιώθηκαν, προγραμματίστηκε μια τρίτη, η οποία πραγματοποιήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1944, ενώ ο Κούτσερα αποχωρούσε με υπηρεσιακό όχημα από το αρχηγείο των SS στο κέντρο της Βαρσοβίας. Η ενέδρα υπήρξε επιτυχής και οδήγησε στον θάνατο του Κούτσερα και του οδηγού του. Κατόπιν, οι Πολωνοί αντιστασιακοί ενεπλάκησαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών με παρακείμενους Γερμανούς στρατιώτες, οι οποίοι προέβησαν στην καταδίωξή τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις αντάρτες, ανάμεσά τους και ο Πιετράσεβιτς, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του μερικές μέρες αργότερα σε νοσοκομείο της πόλης. Οι Γερμανοί προχώρησαν με επισημότητα στην κηδεία του Κούτσερα στο Ανάκτορο Μπριλ, ενώ στη συνέχεια η σορός του μεταφέρθηκε στη Γερμανία. Επιπλέον, εκτέλεσαν 300 άτομα για αντίποινα.
Διοικητική διαίρεση επαρχίας Ερμιονίδος 1833

Με τη διοικητική διαίρεση του 1833 η επαρχία Ερμιονίδας χωρίστηκε σε τέσσερις δήμους, στους δήμους Ερμιόνης, Μάσητος (Κρανιδίου), Διδύμων, και Τιπαρήνου (Σπετσών). Πρωτεύουσά της ήταν οι Σπέτσες (Τιπάρηνος). Στον κατάλογο που ακολουθεί αναφέρονται οι δήμοι και οι οικισμοί της επαρχίας Ερμιονίδας όπως διαμορφώθηκαν με την διοικητική διαίρεση του 1833. Μέσα στις αγκύλες [ ] αναφέρεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την πρώτη επίσημη απογραφή του 1834. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή η Επαρχία Ερμιονίδας είχε συνολικά 13.106 κατοίκους. Οι οικισμοί αναφέρονται με τα ονόματα της εποχής εκείνης. Σε παρένθεση αναφέρονται τα σημερινά ονόματα των οικισμών

 Ο δήμος Τιπάρηνου είχε πληθυσμό 6.800 κατοίκους Τιπάρηνος (Σπέτσες) [6.800] Σπετσοπούλα [0] Ο δήμος Μάσητος είχε συνολικό πληθυσμό 4.316 κατοίκους Μάσης (Κρανίδι) [4.299] Μονή Κοιμήσεως με τα περί αυτήν [17] εργαστήρια παρά τον λιμένα της Κοιλάδος [0] Λιμήν Χέλι μετά εν αυτώ εργαστήρια [0] Ερημόνησον [0] Ο δήμος Ερμιόνης είχε συνολικό πληθυσμό 1.079 κατοίκους Ερμιόνη [971] Σαμπάριζα (Πηγάδια) [79] Μονή Αγ. Αναργύρων [15] Θερμησία και Πλέσι [8] Μετόχι Ύδρας [6] Ο δήμος Διδύμων είχε συνολικό πληθυσμό 911 κατοίκους Δίδυμον [710] Φούρνοι [198] Μονή του Προδρόμου [3] Σταίλια [0] Καρακάση (Ηλιόκαστρο) [0] Λουκαίτη [0] Τσουκαλιά [0] Καψοσπίτι [0] Ιωάννης Ησαΐας, επιμ. (1996). Οδοιπορικό στην ιστορία και χωρογραφία του δήμου Ερμιόνης. Έκδοση δήμου Ερμιόνης. ISBN 960-859-10-0-7. Απογραφή του 1834 , ΕΣΥΕ
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1999-2000

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1999−2000, ήταν το 12ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Παναθηναϊκού.

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Εξαιτίας της συγχώνευσης των ομάδων Α.Γ.Σ. Βύρωνα και Α.Ο. Αγίου Σώστη (σε Α.Ε. Βύρωνα / Αγίου Σώστη), η 11η Ηλιούπολη δεν υποβιβάστηκε και παρέμεινε στην Α1. Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ήττα: 1 βαθμός. Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες. Προημιτελικοί Στους προημιτελικούς συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3−6 στην κανονική περίοδο ενώ οι δύο πρώτες προκρίθηκαν απευθείας στους ημιτελικούς. Στην τετράδα προκρίθηκαν ο Φ.Ο. Βριλησσίων και η Ε.Α. Λάρισας που έσπασε το πλεονέκτημα έδρας του Ηρακλή. Ημιτελικοί Ο Παναθηναϊκός και ο Φιλαθλητικός επικράτησαν της Ε.Α. Λάρισας και του Φ.Ο. Βριλησσίων αντίστοιχα και προκρίθηκαν στον τελικό. Τελικός Στη σειρά του μεγάλου τελικού το πλεονέκτημα έδρας έσπασε τέσσερις φορές, καθώς στους τέσσερις πρώτους αγώνες σημειώθηκαν ισάριθμα διπλά. Μόλις στον πέμπτο και τελευταιό τελικό έγινε ο πρώτος άσσος με τον Παναθηναϊκό τελικά να επικρατεί με 3−2 νίκες του Φιλαθλητικού και να κατακτά το πρωτάθλημα. Βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr Αποτελέσματα κανονικής περιόδου και play off Ιστότοπος archive.sport.gr
Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ

Η Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ (ισπανικά: Maria Clara Lobregat, γεννημένη ως Μαρία Κλάρα Λορένσο στη Σαμποάνγα στις 26 Απριλίου 1921 και αποβιώσασα στο Μακάτι στις 2 Ιανουαρίου 2004) ήταν Φιλιππινέζα πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής μεταξύ του 1987 και του 1998, καθώς και, στη συνέχεια, Δήμαρχος της Σαμποάνγα από το 1998 έως και τον θάνατό της.

 Γόνος ευκατάστατης οικογένειας, πραγματοποίησε τις σπουδές της στο Κολλέγιο Πιλάρ της Σαμποάνγα, καθώς και, στη συνέχεια, στο Κολλέγιο Μέρινολ (σήμερα γνωστό ως Κολλέγιο Μίριαμ) και στο Κολλέγιο Αγίας Σχολαστικής της Μανίλας. Στις 30 Ιανουαρίου 1945, νυμφεύθηκε τον Σέλσο Λομπρεγάτ με τον οποίο και απέκτησε, συνολικά, έξι τέκνα. Έπειτα από τον θάνατο του συζύγου της κατά τη διάρκεια αεροπορικού δυστυχήματος το 1968, ξεκίνησε επαγγελματική σταδιοδρομία ως πολιτικός. Το 1971, εξελέγη βουλευτής στη Συνταγματική Συνέλευση, προτού, στη συνέχεια, λάβει θέση βουλευτή στη Βουλή των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου μεταξύ 1987 και 1998 (αναδεικνυόμενη νικήτρια, συνολικά, σε τρεις κοινοβουλευτικές εκλογικές διαδικασίες). Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής θητείας της, αντιτάχθηκε στο σύμφωνο ειρήνης το οποίο υπεγράφη το 1996 με το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Μόρο, καθώς και στις αγροτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες προωθήθηκαν από την κυβέρνηση της Κορασόν Ακίνο, ενώ, από την πλευρά της, προχώρησε στην πρόταση νομοθεσιών οι οποίες είχαν απώτερο σκοπό την οικονομική ανάπτυξη της εκλογικής περιφέρειάς της. Το 1998, εξελέγη Δήμαρχος της Σαμποάνγα, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως και τον θάνατό της, το 2004. Ο υιός της, Σέλσο Λομπρεγάτ, την διαδέχθηκε στο δημαρχιακό αξίωμα, στο οποίο και παρέμεινε έως το 2013. Πέραν της πολιτικής σταδιοδρομίας, η Μαρία Κλάρα Λομπρεγάτ, καθώς και η οικογένειά της είναι κάτοχοι αγροτικών γαιών χρησιμοποιούμενων για την καλλιέργεια κοκοφοινίκων. Παράλληλα, αποτέλεσε πρόεδρος της Philippine Coconut Producers Federation (επίσης γνωστής ως Cocofed).
Tomicus piniperda

Το Tomicus piniperda είναι φλοιοφάγο σκαθάρι που ζει στην Ευρώπη, τη βορειοδυτική Αφρική και τη νότια Ασία. Εντοπίζεται κυρίως στη Δασική πεύκη (Pinus sylvestris) αλλά και στη Μαύρη πεύκη (P. nigra), τη Θαλάσσια Πεύκη (P. pinaster), τη Πεύκη Στρόβος (P. Strobus), και άλλα είδη πεύκου σε μικρότερη έκταση, και πιο σπάνια σε Ερυθρελάτη Picea και σε Λάρικα.

 Το Tomicus piniperda έχει κυλινδρικό σώμα, μήκους 3,5 με 4,8 χιλ. και μαύρο ή σκούρο καφέ χρώμα., Την άνοιξη τα ενήλικα σκαθάρια φτιάχνουν σε νεκρά και καμένα δέντρα καθώς και σε δέντρα που πεθαίνουν, στοές μήκους μέχρι 25 εκ. όπου τοποθετούν τα αυγά τους. Η εκκόλαψη, κατά την οποία οι προνύμφες τρέφονται με το φλοίωμα του δέντρου, συνεχίζεται μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού οπότε εμφανίζονται τα νέα σκαθάρια. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα τα ενήλικα σκαθάρια τρέφονται με τη ψίχα νέων υγειών δέντρων γεγονός που προκαλεί βλάβη στην ανάπτυξη των δέντρων και μειώνει την αξία της ξυλείας. Τα περισσότερα ενήλικα σκαθάρια αφού γεννήσουν περισσότερες φορές μέσα σε μια χρονιά ψοφούν αλλά ορισμένα επιβιώνουν και ξαναγεννούν και την επόμενη χρονιά Το σκαθάρι Tomicus piniperda αποτελεί χωροκατακτητικό είδος στη Βόρεια Αμερική, όπου εισήχθη κατά λάθος, στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1992 στο Κλίβελαντ, και από εκεί εξαπλώθηκε σε έντεκα αμερικανικές πολιτείες και στο Οντάριο και το Κεμπέκ, στο Καναδά. Για την αντιμετώπιση του εντόμου οι αμερικανικές αρχές έθεσαν σε καραντίνα τις πληγείσες περιοχές και πήραν μέτρα αναφορικά με την μεταφορά ξυλείας, κουκουναριών, δενδρυλλίων και χριστουγεννιάτικων δέντρων από τις περιοχές αυτές σε άλλες όπου δεν είχε εμφανισθεί το σκαθάρι. Την επόμενη χρονιά αντίστοιχα μέτρα έλαβαν και οι καναδικές αρχές σε τμήμα του νοτιοανατολικού Καναδά.Το 2019 τουλάχιστον 3.500 στρέμματα του δάσους του Σέιχ Σου, στη Θεσσαλονίκη, προσβλήθηκαν από το σκαθάρι Tomicus piniperda
Φρανθίσκο δε Βορβόν ι δε λα Τόρρε

Ο Φρανθίσκο δε Βορβόν ι δε λα Τόρρε (ισπανικά: Francisco de Borbón y de la Torre, 16 Ιανουαρίου 1882 - 6 Δεκεμβρίου 1952) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν στρατιωτικός και διοικητής Αποικιών.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου δε Πάουλα ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος και της Μαρίας-Λουίζας δε Λα Τόρε, κόρης του Χοσέ-Μαρία δε Λα Τόρε υ Αρμεντέρος, πλούσιου γαιοκτήμονα της Κούβας. Ήταν 2ος εξάδελφος του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας. Το 1907 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ενρικέτα των Βουρβόνων υ Καστελβί, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου δούκα της Σεβίλλης και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1908-194, παντρεύτηκε τον Ρινάλδο Μπαρούτσι. Φραγκίσκος-Ερρίκος 1912-1995, αντιστράτηγος.
Φέσι

Το φέσι είναι τύπος καλύμματος της κεφαλής με κυλινδρικό σχήμα, επίπεδη κορυφή και χωρίς γείσο, φτιαγμένο από μαλλί (τσόχα ή κιλίμι) και το οποίο μπορεί να φέρει φούντα. Στις αραβικές χώρες είναι γνωστό και ως ταρμπούς. Το όνομά του το πήρε από την μαροκινή πόλη Φεζ, όπου φτιαχνόταν, αλλά η προέλευσή του δεν είναι γνωστή. Το φέσι γνώριζε ευρεία διάδοση στον μουσουλμανικό κόσμο (και ιδίως στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) μέχρι τον 20ό αιώνα και αποτελεί τμήμα της ενδυμασίας των Ευζώνων (και αποκαλείται φάριο ή φάρεο).

 Η προέλευση του φεσιού και του ταρμπούς δεν είναι γνωστή. Μπορεί να προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα, τα Βαλκάνια ή την πόλη Φεζ στο Μαρόκο, από την οποία πήρε και το όνομά του και όπου παρασκευαζόταν η βαφή η οποία χρωμάτιζε τα φέσια. Το φέσι είναι τμήμα της παραδοσιακής φορεσιάς της Κύπρου. Παραδοσιακά, οι γυναίκες φορούσαν κόκκινο φέσι αντί για μαντήλι και οι άντρες ένα μαύρο ή κόκκινο καπέλο χωρίς γείσο. Σε περιήγησή του στην Κύπρο το 1811, ο Τζον Πίνκερτον περιγράφει το φέσι, ως τη σωστή ελληνική ενδυμασία.Το 1826, ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διέλυσε του Γενίτσαρους και προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις στις ένοπλες δυνάμεις. Ο εκσυγχρονισμένος στρατός υιοθέτησε στολές δυτικού τύπου, και για κάλυμμα κεφαλής το φέσι. Το 1829, ο Σουλτάνος διέταξε τους δημόσιους υπαλλήλους να φορούν απλό φέσι, ενώ απαγόρευσε το τουρμπάνι. Η πρόθεση ήταν ο πληθυσμός να εξαναγκαστεί να φορέσει φέσι και το σχέδιο απέδωσε. Το χωρίς γείσο φέσι ήταν καθαρότερο από το τουρμπάνι και επίσης δεν εμπόδιζε την προσευχή. Η υιοθέτηση του φεσιού ήταν ένα μέτρο ισότητας, το οποίο αντικατέστησε τους περίπλοκους νόμους σχετικά με την υπόδειξη της τάξης, θρησκείας και επαγγέλματος. Αν και οι έμποροι και οι τεχνίτες γενικά απέρριψαν το φέσι, αυτό έγινε σύμβολο του εκσυγχρονισμού στην Εγγύς Ανατολή, με αποτέλεσμα να υιοθετηθεί και από άλλα κράτη (όπως το Ιράν το 1873).Όμως, αν και αρχικά σύμβολο του οθωμανικού εκσυγχρονισμού, το φέσι έγινε με τον καιρό τμήμα της ανατολίτικης πολιτισμικής ταυτότητας. Θεωρούμενο εξωτικό και ρομαντικό στη δύση, αποτέλεσε αντικείμενο μόδας για τους άντρες στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές του 20ού αιώνα. Το φέσι είχε γίνει παραδοσιακό σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το απαγόρευσε στην Τουρκιά το 1925, ως τμήμα των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεών του. Το 1958, το φέσι καταργήθηκε από τον Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και στην Αίγυπτο, η οποία τότε ήταν η μεγαλύτερη παραγωγός φεσιών. Εξακολουθούν να παράγονται φέσια στην Αίγυπτο, αλλά για τουριστική κατανάλωση. Σήμερα, το μόνο μουσουλμανικό κράτος που διατηρεί το φέσι ως τμήμα της επίσημης ενδυμασίας είναι το Μαρόκο, όπου αποτελεί σύμβολο αντίστασης στους Γάλλους.
Άνω Ρίγκλια Μεσσηνίας

Τα Άνω Ρίγκλια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ριγκλίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκτρου, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1920 ο οικισμός ονομαζόταν Άνω Ρήγγλια.

 Τα Άνω Ρίγκλια είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μεσσηνιακής Μάνης και στις νοτιοδυτικές απολήξεις του Ταϋγέτου, βόρεια της επαρχιακής οδού Καλαμάτας-Αρεόπολης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Ο οικισμός απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Άνω Ρήγγλια και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέφνου του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 πάλι στον νομό Λακωνίας. Το 1920 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άνω Ρίγκλια και το 1938 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριγκλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκτρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκτρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης. Η βυζαντινή/μεταβυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, μονόχωρος, λιθόκτιστος κεραμοσκέπαστος ναός, με κτιστό τέμπλο και αξιόλογο καμπαναριό. Σε όλο το μήκος της βόρειας πλευράς προστέθηκε αργότερα ένας απλός λιθόκτιστος χώρος για βοηθητική χρήση. Πάνω από τη θύρα επικοινωνίας των δύο χώρων σώζεται τμήμα μικρογράμματης κτητορικής επιγραφής. Ο ναός είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες λαϊκής τέχνης του β’ μισού του 18ου αιώνα. Στο άνω μέρος του τοίχου του περιβόλου του ναού έχουν σκαλιστεί παιδικά παιχνίδια. Έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο Η βυζαντινή/μεταβυζαντινή εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο κεντρικό τμήμα του οικισμού. Πρόκειται για μονόχωρο δρομικό ναό με εξάπλευρο τρούλλο και ημιεξαγωνική εξωτερικά αψίδα ιερού. Είναι κτισμένος με αργολιθοδομή με χρήση λαξευμένων λίθων μόνο στις ακμές του. Ζεύγος μεγάλων τοξωτών ανοιγμάτων, ανοίγεται στις μακρές πλευρές του ναού. Η πρόσβαση γίνεται από τέσσερις θύρες, δύο στη νότια πλευρά και από μια στη δυτική και στη βόρεια όψη. Μνημειακότερη είναι η διαμόρφωση της βόρειας θύρας, της οποίας το ορθογώνιο μαρμάρινο πλαίσιο διαθέτει παραστάδες με επίκρανο και βάση που στηρίζουν ανακουφιστικό τόξο και το αέτωμα που το επιστέφει. Στο εσωτερικό του ο ναός σώζει τοιχογραφικό διάκοσμο του 20ού αιώνα. Έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο Η μονή του Αγίου Γεωργίου, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_186.html
Χόρας Μαν

Ο Χόρας Μαν (4 Μαΐου 1796 - 2 Αυγούστου 1859) ήταν Αμερικανός πολιτικός των Ρεπουμπλικάνων. Αξιοσημείωτο έργο του αποτελεί η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και η προώθηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Το 1848, ο Μαν εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων ενώ προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως Υπουργός Παιδείας της Μασαχουσέτης. Υποστήριζε ότι η καθολική δημόσια εκπαίδευση ήταν ο καλύτερος τρόπος να μετατραπούν τα παιδιά σε πειθαρχημένους, συνετούς δημοκρατικούς πολίτες. Έτσι, ο Μαν κέρδισε πήρε την έγκριση από τους για την κατασκευή δημόσιων σχολείων.

 Ο Χόρας Μαν γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1796 στο Φράνκλιν της Μασαχουσέτης. Ο πατέρας του ήταν αγρότης χωρίς πολλά χρήματα. Σε ηλικία είκοσι ετών, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπράουν και αποφοίτησε σε τρία χρόνια, ενώ η συνολική εκπαίδευσή του δεν υπερέβαινε τις έξι εβδομάδες μέχρι τότε. Σύχναζε όμως στη Βιβλιοθήκη της Μασαχουσέτης, την πρώτη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έμαθε Ελληνικά και Λατινικά από τον Samuel Barrett. Στη συνέχεια σπούδασε νομική και δίδαξε για ένα διάστημα Ελληνικά και Λατινικά. Το 1830, ο Μαν παντρεύτηκε την Charlotte Messer, που πέθανε δύο χρόνια αργότερα, την 1η Αυγούστου 1832. Το 1843, παντρεύτηκε την Mary Tyler Peabody. Το 1837 διορίστηκε γραμματέας του νεοσύστατου Διοικητικού Συμβουλίου της Μασαχουσέτης. Κατέχοντας αυτήμ τη θέση, εργάστηκε με αξιοσημείωτη ζέση Ο Μαν επισκέπτηκε κάθε σχολείο της πολιτείας, ώστε να μπορέσει να εξετάσει φυσικά κάθε σχολικό χώρο. Σχεδίασε και εγκαινίασε το κανονικό σχολικό σύστημα της Μασαχουσέτης στο Λέξινγκτον όπου άρχισε να ετοιμάζει μια σειρά ετήσιων εκθέσεων, οι οποίες είχαν ευρεία κυκλοφορία. Με την υπεράσπιση της κατάργησης της σωματικής τιμωρίας ως μέσον επίτευξης πειθαρχίας, ήλθε σε σύγκρουση με αρκετούς εκπαιδευτικούς.Το 1838, στο The Common School Journal παρέθεσε τις ιδέες του για το δημόσιο σχολείο. Υπό την αιγίδα του διοικητικού συμβουλίου, αλλά και με δικά του έξοδα, ταξίδεψε στην Ευρώπη το 1843 για να επισκεφτεί σχολεία, ειδικά στην Πρωσία, και η έβδομη ετήσια έκθεσή του, που δημοσιεύθηκε μετά την επιστροφή του, περιείχε τα αποτελέσματα της περιοδείας του. Ο Μαν ελπίζει ότι φέρνοντας σε επαφή όλα τα παιδιά όλων των τάξεων, θα μπορούσαν να έχουν μια κοινή μαθησιακή εμπειρία. Ο Μαν πρότεινε επίσης ότι η ύπαρξη σχολείων θα βοηθούσε τους μαθητές να κτίσουν χαρακτήρα. Η οικοδόμηση του χαρακτήρα ενός ατόμου ήταν εξίσου σημαντική με την ανάγνωση, τη γραφή και την αριθμητική. Ο Μαν πίστευε ότι οι γυναίκες ήταν πιο κατάλληλες για διδασκαλία, ανεξάρτητα από το καθεστώς τους ως μητέρας.