IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ίον Στούρτζα

Ο Ίον Στούρτζα (Ion Sturza, γενν. 9 Μαΐου 1960) είναι Μολδαβός πολιτικός και επιχειρηματίας που διετέλεσε πρωθυπουργός της Μολδαβίας από τις 19 Φεβρουαρίου έως τις 12 Νοεμβρίου 1999. Στις 21 Δεκεμβρίου 2015, ο Πρόεδρος Νικολάε Τίμοφτι όρισε τον Ίον Στούρζα να καταλάβει τη θέση του πρωθυπουργού για δεύτερη φορά. Ωστόσο, ο Ίον Στούρζα παραιτήθηκε από την εντολή, μετά τη συνάντηση κατά την οποία το υπουργικό του συμβούλιο θα έπρεπε να λάβει την ψηφοφορία για την ανάληψη δεν πραγματοποιήθηκε λόγω έλλειψης απαρτίας.

 Γεννημένος στο Pîrjolteni, στην περιοχή Călărași, στην οικογένεια Στούρτζα, Μολδαβών βογιάρων, ο Ίον Στούρτζα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας.Πριν από την πτώση της ΕΣΣΔ το 1991, ο Στούρτζα εργάστηκε για την κρατική Εταιρεία Εξωτερικού Εμπορίου. Το 1991, ίδρυσε την Εταιρεία Ινκόν, με έδρα το Κισινάου, η οποία σύντομα έγινε ένας από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς ομίλους της Μολδαβίας, που δραστηριοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών. Εργάστηκε ως πρόεδρος της «FinComBank» στο Κισινάου και, από το 1996, ως πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τράπεζας. Ο Στούρτζα είναι ο ιδρυτής και πρόεδρος της Fribourg Capital, ενός ιδιωτικού επενδυτικού κεφαλαίου και κεφαλαίου επιχειρηματικών συμμετοχών. Ο Ίον Στούρζα απέκτησε ευρεία πολιτική εμπειρία καθώς ήταν εξέχων πολιτικός στη Μολδαβία. Επιλέχθηκε ως μέλος του Κοινοβουλίου το 1998 και στη συνέχεια έγινε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομίας. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 19 Φεβρουαρίου 1999 έως τις 12 Νοεμβρίου 1999. Ως πρώην πρωθυπουργός της Μολδαβίας, υπέγραψε το 2011 την ανοικτή επιστολή του Σόρος ζητώντας περισσότερη Ευρώπη στην αναταραχή στο ενιαίο νόμισμα. Τον Απρίλιο του 2016, το όνομα του Στούρτζα συμπεριλήφθηκε σε μια λίστα με εξέχοντες επιχειρηματίες, κυβερνητικούς και πρώην κυβερνητικούς σε όλο τον κόσμο στα Έγγραφα του Παναμά. Ο Ίον Στούρτζα συμμετέχει σε διάφορες αστικές δραστηριότητες, ως ενεργό μέλος πολλών οργανισμών και φιλανθρωπικών οργανώσεων. Μεταξύ άλλων, είναι ο ιδρυτής του Family Sturza Foundation, το οποίο διαθέτει ένα ευρύ φάσμα προγραμμάτων υποστήριξης που περιλαμβάνουν την παροχή εκπαιδευτικών επιχορηγήσεων και υποτροφιών, την υποστήριξη ορφανοτροφείων και τη χρηματοδότηση πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 (Αραβικά: بطولة العالم لألعاب القوى) είναι η 17η διοργάνωση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου, η οποία διεξήχθη υπό την εποπτεία της Διεθνούς Ένωσης Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Στάδιο Καλίφα στην Ντόχα, στο Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου του 2019.

 Τρεις ήταν οι υποψήφιες πόλεις διεξαγωγής του πρωταθλήματος: Βαρκελώνη, Ισπανία Ντόχα, Κατάρ Γιουτζίν, Όρεγκον, ΗΠΑ.Τελικά η Ντόχα επιλέχτηκε ως διοργανώτρια πόλη. Η τελική επιλογή έγινε στις 18 Νοεμβρίου, 2014 στο Μονακό. 2015 | 2017 | 2019 | 2021 | 2023 2015 | 2017 | 2019 | 2021 | 2023 Eπίσημη ιστοσελίδα οργανωτικής επιτροπής Αρχειοθετήθηκε 2022-12-29 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Eπίσημη ιστοσελίδα της IAAF Αρχειοθετήθηκε 2019-11-11 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Μάχη του Αγιονορίου

Η Μάχη του Αγιονορίου ήταν πολεμική συμπλοκή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Έλαβε χώρα στις 28 Ιουλίου του 1822, δύο ημέρες μετά την καταστροφή του Δράμαλη στα Δερβενάκια. Στην μάχη αυτή από την πλευρά των Ελλήνων αρχηγοί ήταν ο Νικηταράς , ο Νικήτας Φλέσσας και ο Παπαφλέσσας

 Μετά τη μάχη στα Δερβενάκια, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνέλαβε και εφάρμοσε σχέδιο πλήρους αποκλεισμού της στρατιάς του Δράμαλη, τον οποίο περίμενε πως θα επιχειρούσε να περάσει από το Ναύπλιο στην Κόρινθο. Τελικά το σχέδιο δεν εφαρμόστηκε σωστά με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να διαφύγουν προς το Αγιονόρι όπου ο μόνος που απέμενε να τους αντιμετωπίσει ήταν ο Νικηταράς με τον Νικήτα Φλέσσα. Τη νύχτα της 27ης/28ης Ιουλίου, ο Δράμαλης έμαθε ότι η χαράδρα του Μπερμπατιού ήταν αφύλακτη και αποφάσισε να περάσει από αυτήν για να βγει στην οδό του Αγιονορίου και από εκεί, μέσω της Κλένιας, να φτάσει στην Κόρινθο. Στην αρχή ο Δράμαλης στράφηκε εναντίον του σώματος του Νικηταρά στον Άγιο Βασίλειο, το οποίο ήταν πιο απομονωμένο και άφησε μικρή δύναμη στον δρόμο του Αγιονορίου για να απασχολεί τους Φλεσσαίους. Οι άνδρες του Νικηταρά υπέστησαν απώλειες και άρχισαν να υποχωρούν προς το Στεφάνι, όπου όμως αντιστάθηκαν αποτελεσματικά, συνεπικουρούμενοι από το σώμα του Νικήτα Φλέσσα. Τελικά οι Τούρκοι, ευρισκόμενοι ανάμεσα σε δύο πυρά, ηττήθηκαν χάνοντας τουλάχιστον 600 περίπου άνδρες (πολλοί ιστορικοί ανεβάζουν τις απώλειες στους 1.000 άνδρες). Θα είχαν μεγαλύτερες απώλειες αν οι Έλληνες συνέχιζαν να τους καταδιώκουν αλλά φαίνεται πως θαμπώθηκαν από τα πλούσια λάφυρα και σταμάτησαν. Μόνο ο Νικηταράς με λίγους άνδρες συνέχισε την καταδίωξη, βοηθούμενος από τις γυναίκες του Αγιονορίου οι οποίες πετούσαν πέτρες στους Τούρκους από ψηλά. Έτσι μεγάλος αριθμός των ηττημένων διέφυγε, μαζί με τον ίδιο τον Δράμαλη, στην Κορινθία όπου και πάλι αποκλείστηκαν από τους Έλληνες. Τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1822, ο Δράμαλης ανασυνέταξε τα υπολείματα της στρατιάς του και προσπάθησε τρεις φορές να διασπάσει, ανεπιτυχώς, τον ελληνικό κλοιό. Μετά από αυτές τις αποτυχίες, προσπάθησε να βοηθήσει τους Τούρκους πολιορκημένους του Ναυπλίου. Στα τέλη Οκτωβρίου ή Νοεμβρίου 1822, πέθανε από τη λύπη του ή από τύφο. Οι άνδρες του, με ορμητήριο την Κόρινθο, επανειλημμένα τροφοδότησαν το Ναύπλιο και, μετά την πτώση του τελευταίου, όσοι απέμειναν από τις αρρώστιες και τις κακουχίες, έφυγαν για την Πάτρα, αφήνοντας φρουρά 500 ανδρών στον Ακροκόρινθο.
Κοιλάδα Μ'Ζαμπ

H Κοιλάδα Μ'Ζαμπ (αραβικά: مزاب‎), είναι μια φυσική περιοχή στη έρημο της Βόρειας Σαχάρας στην περιοχή Γκαρνταϊα της Αλγερία. Βρίσκεται 600 χμ. νότια του Αλγερίου με πληθυσμό 360.000 κατοίκους (απογραφή 2005).Γεωλογικά το Μ'Ζάμπ είναι ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο, στο κέντρο της κοιλάδας.

 Υπάρχουν πέντε "περιτειχισμένα χωριά" (ξουρ) που βρίσκονται σε βραχώδεις εκτάσεις κατά μήκος της Κοιλάδας Μ'Ζάμπ και είναι συλλογικά γνωστά ως η Πεντάπολη. Με την προσθήκη δύο νέων οικισμών, των Μπεριάνε και Ελ Γκερράρα, ολοκληρώθηκε η σύγχρονη Επτάπολη.Ο συνδυασμός του λειτουργικού πουρισμού της πίστης Ιμπάντι με τον οασικό τρόπο ζωή οδήγησε σε μια αυστηρή οργάνωση της γης και του χώρου. Κάθε ακρόπολη έχει οχυροειδές τζαμί, του οποίου ο μιναρές χρησίμευε ως παρατηρητήριο. Σε ομόκεντρους κύκλους γύρω από το τζαμί κατασκευάστηκαν σπίτια κανονικού μεγέθους και τύπου. Η αρχιτεκτονική των οικισμών του Μ'Ζάμπ προοριζόταν για ισότιμη κοινοτική διαβίωση, με σεβασμό στην ιδιωτική ζωή των οικογενειών. Το στυλ των κτισμάτων είναι Λιβυανού-Φοινικικού τύπου, πιο συγκεκριμένα είναι στυλ Μπέρμπερ που βρίσκεται σε αρκετά μέρη της Σαχάρας.Η Κοιλάδα Μ'Ζάμπ καταχωρήθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς του unesco το 1982, ως ακέραιο παράδειγμα παραδοσιακού ανθρώπινου οικότοπου τέλεια προσαρμοσμένου στο περιβάλλον.
1732 Χάικε

Η Χάικε (Heike) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,717. Ανακαλύφθηκε το 1943 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα μιας εγγονής του αστρονόμου Άλφρεντ Μπόρμαν.

 Η μέση διάμετρος της Χάικε εκτιμάται σε 24,06 ± 4,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,111 ± 0,052. Η Χάικε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 44,5 λεπτά (King & Beaky 2010). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σόρα

Η Σόρα (Sora) είναι πόλη και δήμος (comune) του νοτιοανατολικού Λάτιου, στην Ιταλία, που υπάγεται στην Επαρχία του Φροζινόνε. Η Σόρα είναι κτισμένη σε μια πεδιάδα στης όχθες του ποταμού Λίρι. Υπάρχει μεταποιητική βιομηχανία, ιδίως χάρτου. Τα περίχωρα είναι γνωστά για την παραδοσιακή ενδυμασία των χωρικών τους.

 Η Σόρα, αρχαία πόλη των Βόλσκων, καταλήφθηκε τρεις φορές από τους Ρωμαίους, το 345, το 314 και το 305 π.Χ., προτού καταφέρουν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην πόλη το 303 π.Χ., εγκαθιστώντας 4 χιλιάδες Ρωμαίους εποίκους. Το 209 π.Χ. ήταν μία από τις πόλεις που αρνήθηκαν περαιτέρω βοήθεια στον πόλεμο κατά του Αννίβα. Με νόμο του Ιουλίου Καίσαρα έγινε municipium, αλλά υπό τον Οκταβιανό Αύγουστο εποικίσθηκε εκ νέου από στρατιώτες ανήκοντες στην Τέταρτη Λεγεώνα, που επονομάσθηκε «Σορανή». Η πόλη περιήλθε στην εξουσία του Πάπα κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, όμως αλώθηκε από τους Λομβαρδούς το έτος 705. Το κάστρο Σορέλλα (Sorella), κτισμένο πάνω στο βραχώδες έξαρμα που κυριαρχεί δίπλα στην πόλη, ήταν αξιοσημείωτο προπύργιο κατά τον Μεσαίωνα. Το 1443 ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας και της Νάπολης κατέστησε τη Σόρα πρωτεύουσα ενός ανεξάρτητου Δουκάτου. Λίγο αργότερα καταλήφθηκε από τις παπικές δυνάμεις του Πίου Β΄, αλλά την απέδωσε και πάλι στους δούκες της του οίκου Καντέλμι ο Πάπας Σίξτος Δ΄ και τελικώς πέρασε στον δούκα Ιωάννη του Ρόβερε. Ο γιος του, ο Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε υπεράσπισε ηρωικώς την πόλη κατά του Καίσαρα Βοργία. Τελικώς η Σόρα αγοράσθηκε έναντι 11 χιλιάδων δουκάτων από τον Πάπα Γρηγόριος ΙΓ΄, που παρεχώρησε την κυριαρχία της στον νόθο γιο του Τζάκομο Μπονκομπάνι. Πολιούχος της Σόρα είναι η Αγία παρθενομάρτυρας Ρεστιτούτα, η μνήμη της οποίας τιμάται στα τέλη Μαΐου. Η Σόρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 300 μέτρων και βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 41°43΄ Βόρειο και μήκος 13°37΄ Ανατολικό. Απέχει οδικώς από το κέντρο της Ρώμης 115 χιλιόμετρα, ενώ προς την αντίθετη κατεύθυνση το κέντρο της Νάπολης απέχει 138 χιλιόμετρα. Από τη θάλασσα η Σόρα απέχει σε ευθεία γραμμή σχεδόν ακριβώς 50 χιλιόμετρα. Ο Δήμος της Σόρα έχει έκταση 800 τετραγωνικά χιλιόμετρα και συνορεύει με τους δήμους Αρπίνο, Μπαλσοράνο, Μπροκκοστέλλα, Κάμπολι Αππεννίνο, Καστελλίρι, Ιζολα ντελ Λίρι, Μόντε Σαν Τζοβάννι Καμπάνο, Πεσκοζολιντο και Βερόλι. Καίσαρ Βαρόνιος Βιττόριο ντε Σίκα Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός Τζούλιο Τσέζαρε Πολέριο Κουίντος Βαλέριος Σορανός Άννα Τατάντζελο Ντάβιντε Ζαπακόστα Επίσημος ιστότοπος (in ιταλική)
Βάτεια της Τρωάδος

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ή Βάτεια ήταν κόρη του πρώτου βασιλιά της Τρωάδος Τεύκρου που είχε έρθει από την Κρήτη, σε σπάνιες περιπτώσεις καταγράφεται ως θεία του. Ο πατέρας της ήταν βασιλιάς σε μια φυλή που ήταν γνωστοί σαν Τευκροί, κατοικούσαν στην βορειοδυτική Μικρά Ασία την περιοχή που έγινε γνωστή αργότερα ως Τρωάδα. Παντρεύτηκε τον Δάρδανο που είχε έρθει έρθει από την Σαμοθράκη γιο του Διός και της Πλειάδας Ηλέκτρας, ο Τεύκρος τον όρισε διάδοχο του. Τα παιδιά τους ήταν ο Ίλος του Δαρδάνου, ο Εριχθόνιος της Τρωάδος και ο Ζάκυνθος οικιστής της ομώνυμης νήσου. Σε μερικές περιπτώσεις η Βάτεια καταγράφεται ως Αρίσβη της Κρήτης, επίσης κόρη του Τεύκρου και σύζυγος του Δαρδάνου, μάλλον είναι το ίδιο πρόσωπο. Σύμφωνα με μια άλλη πηγή καταγράφεται ως Βάτεια η κόρη του Τρως. Στην Ιλιάδα αναφέρεται ότι η Βάτεια έδωσε το όνομα της σε έναν λόφο της Τρωάδας και στην ομώνυμη πόλη κοντά στην Τροία.

 Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921. Conon, Fifty Narrations, surviving as one-paragraph summaries in the Bibliotheca (Library) of Photius, Patriarch of Constantinople translated from the Greek by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project. Dionysus of Halicarnassus, Roman Antiquities. English translation by Earnest Cary in the Loeb Classical Library, 7 volumes. Harvard University Press, 1937-1950. Online version at Bill Thayer's Web Site Dionysius of Halicarnassus, Antiquitatum Romanarum quae supersunt, Vol I-IV. . Karl Jacoby. In Aedibus B.G. Teubneri. Leipzig. 1885. Greek text available at the Perseus Digital Library. Homer, The Iliad with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1924. Online version at the Perseus Digital Library. Homer, Homeri Opera in five volumes. Oxford, Oxford University Press. 1920. Greek text available at the Perseus Digital Library. Lycophron, The Alexandra translated by Alexander William Mair. Loeb Classical Library Volume 129. London: William Heinemann, 1921. Online version at the Topos Text Project. Lycophron, Alexandra translated by A.W. Mair. London: William Heinemann; New York: G.P. Putnam's Sons. 1921. Greek text available at the Perseus Digital Library. Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, edited by August Meineike (1790-1870), published 1849. A few entries from this important ancient handbook of place names have been translated by Brady Kiesling. Online version at the Topos Text Project.
Friends of Hell

Το Friends of Hell είναι το δεύτερο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Witchfinder General, το οποίο κυκλοφόρησε το 1983 από τη δισκογραφική εταιρία "Heavy Metal Records". Το εξώφυλλο του δίσκου είναι παρόμοιο με αυτό του "Death Penalty", με μία μεσαιωνική σκηνή όπου μοντέλα βασανίζονται από τα μέλη του συγκροτήματος. Μετά το τέλος των ηχογραφήσεων, ο ντράμερ Γκράχαμ Ντίτσφιλντ απολύθηκε και δεν αναφέρεται ως κανονικό μέλος των Witchfinder General, αλλά ως γκεστ συμμετοχή.

 1. Love on Smack (Parkes, Cope, Hawkes) - 4:10 2. Last Chance (Parkes, Cope) - 3:50 3. Music (Parkes, Cope) - 3:05 4. Friends of Hell (Parkes, Cope) - 6:12 5. Requiem for Youth (Parkes, Cope) - 4:35 6. Shadowed Images (Parkes, Cope) - 4:15 7. I Lost You (Parkes, Cope) - 2:55 8. Quietus (Parkes, Cope) - 6:20 9. Quietus Reprise (Cope) - 0:38 Το "Friends of Hell" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ζιμπ Παρκς - φωνητικά Φιλ Κόουπ - κιθάρα Ρομπ Χοκς - μπάσο Γκράχαμ Ντίτσφιλντ - τύμπανα Friends of Hell - Encyclopaedia Metallum Friends of Hell - Witchfinder General | Songs, Reviews, Credits, Awards - AllMusic Welcome to No Stayer - The Official Witchfinder General website
Μπρίτζιντ

Στην Κελτική μυθολογία, η Μπρίτζιντ (αγγλικά: Brigid‎, από το ιρλανδικό όνομα Brighid και στα παλαιά ιρλανδικά: Brigit: : Μπρίγιντ ή Μπρίιντ) είναι κόρη του Ντάγκντα και σύζυγος του Μπρες των Φομόριαν. Είχε δυο αδερφές επίσης με το όνομα Μπρίγκιντ και θεωρείται κλασική Κελτική Τριαδική θεότητα. Από τον Τούιρεν γέννησε τρεις γιους: τον Κρέιγνε, τον Λούχτα και τον Γκοϊβένου. Θεωρείται ότι επινόησε το μοιρολόι, όταν θρηνούσε το θάνατο του Ρούαδαν, γιου δικού της και του Μπρες, στη Δεύτερη Μάχη της Μόι Τούραχ (Magh Tuiredh).

 Η Μπρίτζιντ σχετίζεται με τη φωτιά. Οι τρεις εκφάνσεις της είναι: Η φλόγα της έμπνευσης, σαν προστάτρια της ποίησης Η φωτιά της σπιτικής εστίας, σαν προστάτρια της ίασης και της γονιμότητας Η φωτιά των καμινιών, σαν προστάτρια της σιδηρουργίας και των πολεμικών τεχνών.Η Μπρίτζιντ είναι η Θεά της Ιερής Φωτιάς του Κίλντερ (ιρλ. Cill Dara) και συχνά θεωρείται η Λευκή Κόρη της τριαδικής θεότητας. Εκχριστιανίστηκε σαν "θετή μητέρα" του Ιησού και ονομάστηκε Αγία Μπριγκίτ, κόρη του Δρυΐδη Ντουγκλ (ιρλ. Dougal). Λόγω της Φλόγας της Έμπνευσης και της σχέσης της με τα δένδρα βελανιδιάς, θεωρείται προστάτρια των Δρυΐδων. Στις 2 Φεβρουαρίου γινόταν η γιορτή Ίμπολκ (ιρλανδικά: Imbolc), προς τιμήν της Μπρίγκιντ, που αναγγέλλει τον ερχομό της άνοιξης μετά το χειμώνα της Κάλιαχ Βερ (ιρλανδικά: Cailleach Bheur). Το φίδι της Μπρίτζιντ έβγαινε από το λοφίσκο του, όπου βρισκόταν σε χειμερία νάρκη και η συμπεριφορά του καθόριζε τη διάρκεια που απέμενε για το τέλος του χειμώνα. Την περίοδο αυτή, η Μπρίγκιντ ενσαρκώνει τη νύφη, παρθένο ή αγνή κοπέλα και προστατεύει τις ετοιμόγεννες γυναίκες. Η γιορτή Ίμπολκ είναι την ίδια μέρα με τη γιορτή της Αγίας Μπριγκίτ, ενώ ταυτίζεται με τη γιορτή της Υπαπαντής (Candlemas) και τη Μέρα της Μαρμότας στην Αμερική. Encyclopedia Mythica
Πάροικοι

Οι Πάροικοι ήταν χριστιανικό pop/rock μουσικό συγκρότημα στην Ελλάδα. Το συγκρότημα ξεκίνησε επίσημα το 1979, και όλα τα μέλη τους προέρχονταν από Ευαγγελικές εκκλησίες της Θεσσαλονίκης. Κυκλοφόρησαν συνολικά 4 άλμπουμ.

 Πάροικοι, 1980 (γνωστό και ως ο μπλέ δίσκος) ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος. Ξεχώρισε γιατί ήταν το πρώτο άλμπουμ από ελληνικό χριστιανικό συγκρότημα, και πραγματοποιήθηκε μέσα σε 18 συνεχόμενες ώρες στούντιο. Λευκή Φωνή, 1984 Η "Λευκή Φωνή", σύμφωνα με τον Ανέστη Πεταλίδη, ντράμερ των Παροίκων, ξεχωρίζει γιατί έγινε πέτρα σκανδάλου στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Ελάχιστες εκκλησίες δέχονται να την προωθήσουν μέσα από τα βιβλιοπωλεία τους και πλέον φημολογείται ότι οι Πάροικοι έχουν ξεπεράσει τα όρια. Η δουλειά αυτή έγινε μόνο από τρεις Πάροικους. Τον Κωστή Παπάζογλου, τον Κώστα Νικολάου και εμένα. Ένας καθαρά rock ήχος που ξάφνιασε. Μαζί, 1987 Το "Μαζί" ήταν δουλειά διαφορετική από τις δύο προηγούμενες των Πάροικων και πάλι "τάραξε" κάποια νερά με το πάντρεμα της rock, της κλασσικής και της ελληνικής μουσικής που επιχείρησε. Ήταν μια απάντηση σ' όσους βιάστηκαν να τοποθετήσουν τους Πάροικους στο χώρο της "κοσμικής" rock, αλλά επίσης και σε όσους έγιναν "ροκάδες" αποκλείοντας από τ' ακούσματα τους κάθε άλλο είδος μουσικής, εξ' αιτίας της "Λευκής Φωνής". Παρ' τη μικρή μου θέληση, 1996 Σύμφωνα με τον Ανέστη Πεταλίδη, : Η τέταρτη δουλειά με τίτλο "Παρ' τη μικρή μου θέληση" ξεχωρίζει γιατί πλέον είναι αρκετά ώριμη και στη σύνθεση και στην ενορχήστρωση καθώς και στο στίχο. Δηλώνει πως από δω και πέρα οι Πάροικοι όταν έχουν να πουν κάτι θα το λένε. Αυτή η δουλειά είναι ένα καλό θεμέλιο για περισσότερες αναμνήσεις και ψηλότερες κορυφές. Με μύριους τρόπους (Συλλογή), 2004 Το Με μύριους τρόπους ήταν η συλλογή που κυκλοφόρησε το 2004 η δισκογραφική Logosmusic με αφορμή τα 25 χρόνια απο την ίδρυση των Πάροικων. Περιλάμβανε όλη την δισκογραφία των Πάροικων καθώς και πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό (συνολικά 4 CD και 1 DVD).
Άλντο Μόρο

Ο Άλντο Μόρο (Aldo Moro, 23 Σεπτεμβρίου 1916 - 9 Μαΐου 1978) ήταν Ιταλός πολιτικός και πρωθυπουργός της Ιταλίας από το 1963 - 1968 και από το 1974 - 1976. Γεννήθηκε στην πόλη Μάγκλι της επαρχίας του Λέτσε το 1916 και δολοφονήθηκε στην Ρώμη το 1978. Ήταν ένα από τα πιo σημαντικά μέλη των Χριστιανοδημοκρατών. Απήχθη στις 16 Μαρτίου 1978, από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες (BR - Brigate Rosse), και δολοφονήθηκε μετά από 55 ημέρες αιχμαλωσίας.

 Ο Άλντο Μόρο σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι όπου αργότερα έλαβε θέση τακτικού καθηγητή.Το 1941 αρχίζει την ενασχόλησή του με την πολιτική καθώς εκλέγεται πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Καθολικών Φοιτητών του Πανεπιστημίου. Μετά από αρκετά χρόνια, κατά τα οποία ακολουθεί μια λαμπρή καριέρα ακαδημαϊκού, το 1946, ο Μόρο εκλέγεται μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης που βοήθησε στη σύνταξη του νέου Ιταλικού Συντάγματος.Το 1948 εκλέγεται μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων όπου υπηρέτησε, ως μέλος, μέχρι το βίαιο θάνατό του το 1978. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ήταν ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς ηγέτες. Ο αρχηγός του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Ενρίκο Μπερλινγουέρ, το οποίο είχε λάβει 34,4% των ψήφων στις εκλογές του Ιουνίου του 1976 , είχε προτείνει την συνεργασία μεταξύ των Κομμουνιστών και των Χριστιανοδημοκρατών, σε μια περίοδο σοβαρής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης στην Ιταλία. Ο Μόρο τότε, ήταν ένας από εκείνους που βοήθησε να βρεθεί τρόπος ώστε να σχηματισθεί τελικά μια κυβέρνηση «εθνικής αλληλεγγύης», ως πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών. Επικεφαλής της κοινοβουλευτικής συμμαχίας υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας από το 1963 ως το 1968, και πάλι από το 1974 ως το 1976. Στις 16 Μαρτίου 1978 οι Ερυθρές Ταξιαρχίες (ένοπλη οργάνωση κομμουνιστικών πεποιθήσεων) εκτελούν τους πέντε σωματοφύλακες του Μόρο και απαγάγουν τον ίδιο. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ζητούν ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση του πολιτικού και πρώην πρωθυπουργού την απελευθέρωση όλων των ιδρυτικών μελών των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Μετά από 54 ημέρες κράτησης ο Μόρο δολοφονήθηκε μέσα ή κοντά στη Ρώμη στις 9 Μαΐου 1978. Το πτώμα του βρέθηκε αργότερα την ίδια ημέρα σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο. εφ. "Το Βήμα": Όμηρός μας ο Αλντο Μόρο
Commodore VIC-20

Ο Commodore VIC-20 ήταν από τους πρώτους οικιακούς υπολογιστές 8-bit, που παρουσιάστηκαν από την Commodore στις αρχές της δεκαετίας του ´80. Η παρουσίαση του έγινε τρία χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία του προηγούμενου μοντέλου με το όνομα PET και οι πωλήσεις του έφτασαν τα 1.000.000 κομμάτια. Το όνομα VIC το πήρε από το ενσωματωμένο κύκλωμα γραφικών και ήχου VIC-I (6560) που διέθετε. Η έμφαση στα γραφικά και στον ήχο ήταν και το βασικό του πλεονέκτημα σε σχέση με τον προκάτοχό του. Ενδεικτικά οι ανταγωνιστές του την εποχή εκείνη ήταν στις ΗΠΑ, ο Texas TI99/4A, ο Apple II, ο Tandy Color, ο Atari 400 και στην Ευρώπη ο Sinclair ZX81. Η αρχική τιμή πώλησης του το 1981 στις ΗΠΑ ήταν 299 δολάρια. Στη Γερμανία κυκλοφόρησε ως VC-20 και στην Ιαπωνία ως VIC-1001. Τον διαδέχτηκε ο Commodore 64.

 Είχε την κλασική διάταξη οικιακών υπολογιστών για την εποχή, όπου το κεντρικό κύκλωμα ενσωματώνονταν στο πληκτρολόγιο, η οθόνη δεν υπήρχε στο βασικό εξοπλισμό και ως εκ τούτου χρησιμοποιείτο τηλεόραση, ενώ το μαγνητικό μέσο για την είσοδο των προγραμμάτων, ως επί το πλείστον παιχνιδιών, ήταν το κασετόφωνο ή ειδικές επεκτάσεις σε κυκλώματα (software cartridge) Η κεντρική μονάδα επεξεργασίας ήταν ο 6502 της MOS TECHNOLOGY με ταχύτητα χρονισμού στο 1 MHz. Η μνήμη RAM ήταν στα 5 kB (στη βασική σύνθεση) ενώ η μνήμη ROM ήταν στα 16 kB. Σε λειτουργία κειμένου (text mode) απεικόνιζε 23 γραμμές x 22 στήλες και σε λειτουργία γραφικών ανάλυση 184 x 176 εικονοστοιχεία (pixel) με 8/16 χρώματα. Είχε μία θύρα για χειριστήριο (joystick port), μία θύρα χρήστη (user port), 1 σειριακή θύρα (serial port), 1 cartrige port, έξοδο Composite video output και είσοδο/έξοδο για κασετόφωνο. Denial – the Commodore VIC-20 Community OLD-COMPUTERS.COM online-museum VIC-20 page VIC-20 Programmers reference guide and more VIC-20 Gamer - Videos of games produced for the Vic 20 Rick Melick's Commodore VIC-20 Tribute Page
Τα Ταξίδια των Thornberrys

Tα Ταξίδια των Thornberrys ή Οι Ατίθασοι Thornberrys ή Οικογένεια Θόρνμπερι (Τhe Wild Thornberrys) ονομάζεται η αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων που προβάλλεται μέσω της συχνότητας του Nickelodeon. Αρχικά, η εκπομπή προβαλλόταν μέσω του Channel 9 έως το 2009, ενώ στην συνέχεια επανήλθε στις οθόνες με την δημιουργία του Nickelodeon στην Ελλάδα, στις 3 Σεπτεμβρίου 2010 έως τα μέσα του 2011.

 Η σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες της οικογένειας Thornberry, μιας οικογένειας που γυρνά όλο τον κόσμο με ένα τροχόσπιτο για να κινηματογραφήσουν τα ζώα για την εκομπή του πατέρα Thornberry. Η Ελίζα όμως, η μικρή κόρη της οικογένειας, κρύβει ένα μυστικό. Μετά από μια συνάντηση με έναν μάγο, απέκτησε την ικανότητα να μπορεί να μιλά με τα ζώα! Έτσι, ζει τις δικές της περιπέτειες με τον καλύτερο της φίλο, Δαρβίνο, ο οποίος είναι μια μαϊμού! Μέσα από την σειρά μαθαίνουμε για τα διάφορα ήδη ζώων και την προστασία τους αλλά και τον σεβασμό προς την φύση. Ελίζα - Φλώρα Φλεβά Δαρβίνος - Άλκης Ζερβός Νάιτζελ - Άλκης Ζερβός Μαριάννα - Εβίτα Παπασπύρου Ντέμπυ - Κατερίνα ΜανουσοπούλουΗ μεταγλώττιση έγινε στο Studio Vertical. Η σειρά έχει 4 κύκλους και συνολικά 91 επεισόδια, τα οποία έχουν προβληθεί όλα μέσω του ελληνικού Nickelodeon. Tρεις ταινίες έχουν κυκλοφορήσει: Tα Ταξίδια των Τhornberrys: Η Καταγωγή του Ντόνι (2001): Μια τηλεταινία αποτελούμενη από τα πρώτα 4 επεισόδια του 4ου Κύκλου, που μας αποκαλύπτουν την προέλευση του πρωτόγονου Ντόνι. Περιπέτεια στην Αφρική (2002): Κινηματογραφική ταινία στην Αμερική, στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε DVD. Τα Ράγκρατς Τρελάθηκαν (2003): Η τελευταία ταινία που κυκλοφόρησε, μέσω DVD, είναι ένα cross-over με την σειρά Τα Απίθανα Μωρά.
Σημαία της Ουάσιγκτον

Η Σημαία της πολιτείας της Ουάσινγκτον αποτελείται από την κρατική Σφραγίδα (που φέρει μια εικόνα του Γεωργίου Ουάσινγκτον), το πεδίο με το σκούρο πράσινο και με το χρυσό περιθώριο είναι προαιρετικό. Είναι η μόνη σημαία αμερικανικής πολιτείας με έναν πεδίο πράσινου καθώς επίσης και η μόνη πολιτειακή σημαία με την εικόνα ενός Αμερικανού Προέδρου.

 Το σχέδιο υιοθετήθηκε το 1923, πριν από το οποίο η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία επίσημη πολιτειακή σημαία. Τον 20ο αιώνα, οι κάτοικοι της δημιούργησαν μια μπλε στρατιωτική σημαία με το πρόσωπο του Προέδρου Ουάσιγκτον και με χρυσό φόντο σύμφωνα με τις πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της πολιτειακής γραμματείας της Ουάσιγκτον. Οι μετέπειτα ανεπίσημες σημαίες είναι παρόμοιες με τη σημερινή αλλά με αλλαγμένο το φόντο της πολιτειακής σφραγίδας από χρυσό σε πράσινο ή μοβ. Επειδή η σφραγίδα πρέπει να ραφτεί και από τις δύο πλευρές, η σημαία είναι η δαπανηρότερη πολιτειακή σημαία των ΗΠΑ. Οι άνθρωποι που θέλουν να την κατασκευάσουν πρέπει να στείλουν δύο αντίγραφα της κατασκευής τους στο γραμματέα της Ουάσιγκτον. Εάν την εγκρίνει, ο γραμματέας θα στείλει ένα αντίγραφο της σημαίας πίσω στον κατασκευαστή του που τη χαρακτηρίζει ως "εγκεκριμένη" και θα κρατήσει άλλη στο αρχείο.Σύμφωνα με τον νόμο αυτής της πολιτείας (RCW 1.20.010), "η επίσημη σημαία της Ουάσιγκτον που πωλείται πρέπει να είναι κατασκευασμένη από σκούρο πράσινο μετάξι ή ύφασμα και να υπάρχει στο κέντρο της μια αναπαράσταση της σφραγίδας της Ουάσιγκτον που να είναι κεντημένη, και χρωματισμένη. Οι άκρες της σημαίας μπορούν ή όχι, να πλαισιωθούν. Το περιθώριο πρέπει να είναι χρυσό ή κίτρινο σύμφωνα με τη σκιά και τη σφραγίδα. Οι διαστάσεις της σημαίας μπορούν να ποικίλουν." Washington Secretary of State - State Flag Flags of the World: Washington
Τζάιβ

Το τζάιβ είναι είδος χορού και ανήκει στην ομάδα των Latin International χορών και είναι ένας από τους πέντε βασικούς χορούς (Ρούμπα, Τσα τσα τσα, Σάμπα, Πάσο Ντόμπλε, Τζάιβ).

 Το τζάιβ (jive), εμφανίστηκε στις αφροαμερικάνικες συνοικίες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής το 1880. Στις συνοικίες αυτές, άρχισαν να οργανώνονται διαγωνισμοί τζάιβ όπου οι νικητές με τις καλύτερες χορευτικές ικανότητες θα κέρδιζαν ως έπαθλο μία τούρτα. Για αυτό το λόγο, ο χορός έγινε γνωστός ως «Cake Walk». Η ζωντανή μουσική και ο δυναμικός χορός έκαναν γνωστό το τζάιβ στις αφροαμερικάνικες συνοικίες του Σικάγο και της Νέας Υόρκης. Οι μελαγχολικοί χοροί της υψηλής κοινωνίας της Αμερικής και της Βρετανίας του 17ου αιώνα δεν είχαν καμία σχέση με το τζάιβ και για αυτό το λόγο μετά το θάνατο της βασίλισσας Βικτορίας το 1901, οι άνθρωποι υιοθέτησαν αυτό το διαφορετικό για εκείνους είδος χορού. Το τέμπο του είναι αρκετά γρήγορο, με 40-50 μέτρα μουσικής το λεπτό, ενώ η μουσική του είναι γραμμένη στα 4/4. Αυτό δείχνει ότι το τζάιβ είναι ο πιο γρήγορος και ο πιο ενεργητικός Λάτιν (χορός). Λόγω της μεγάλης ταχύτητας του χορού, το πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι μικρό, σχεδόν επιτόπου, ενώ το δεύτερο βήμα, είναι αυτό που δίνει ώθηση για να κινηθεί ο χορευτής στο χώρο. Η μεταφορά βάρους στα πόδια, είναι εξίσου σημαντική, με το τακούνι να αγγίζει στιγμιαία το πάτωμα. Τα σημεία αυτά του σώματος που ενεργούν περισσότερο είναι τα γόνατα, οι αστράγαλοι και λιγότερο οι γοφοί. Ο χορευτής θα πρέπει να κρατάει σταθερό το πάνω μέρος του σώματός του, ενώ το κάτω μέρος θα πρέπει συνεχώς να κάνει bounche, δηλαδή να πηγαίνει πάνω κάτω σαν ελατήριο, πολύ κοντά στο έδαφος. Το τζάιβ έχει ξαφνικές και έντονες κινήσεις, κλοτσιές, στροφές και απότομες αλλαγές θέσεων. Τέλος όλα τα βήματά του γίνονται πάνω στο μέτρημα 1 a 2 - 3 a 4 ή 1 a 2 - 1 a 2. Basic in place Fallaway Rock Fallaway throwaway Link Rock Link Change of Places Right to Left Change of Places Left to Right Hip Bump American Spin The Walks Stop & Go The Mooch The Whip The Whip Throwaway Reverse Whip Windmill Spanish Arms Rolling Off the Arm Simple Spin Maiami Special Overturned Fallaway Throwaway Point, Ball Change Curly Whip Shoulders Spin Toe Hill Swivels Chugging Chicken Walks Catapult Stalking Walks, Flicks and Break Overturned Change of Places Left to Right Λάτιν (χορός) https://dancevision.com/product-category/dvds/international-style/jive/ Αρχειοθετήθηκε 2020-09-29 στο Wayback Machine. https://www.pro-dance.gr/dances/latin/jive https://www.pro-dance.gr/dance-tools/dance-sport-technique/latin-technique-subjects/latin-dances-the-technique-of-each-dance/jive-and-swing-technique/jive-dance-for-sprinters
Κολέσινο

Το Κολέσινο (στα Σλαβ. Колешино) είναι χωριό του δήμου Νόβο Σέλο κοντά στη Στρώμνιτσα στη νοτιοανατολική Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα ελληνικά σύνορα στις πλαγιές της οροσειράς του Μπέλλες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 845 κατοίκους.

 Σύμφωνα με την καταγραφή του D.M Brancoff, La Macédoine et sa Population Chrétienne, Paris 1905 το 1905 κατοικούνταν από 768 Χριστιανούς Πατριαρχικούς και 16 Προτεστάντες, επίσης στο χωριό λειτουργούσε Ελληνικό Σχολείο. Στο Κολέσινο γεννήθηκαν οι Έλληνες Μακεδονομάχοι οπλαρχηγοί Παντελής Παπαϊωάννου και Χαράλαμπος Μπουφίδης. Οι καταρράκτες του Κολέσινου βρίσκονται σε υψόμετρο 610 μέτρων στην καρδιά της οροσειράς του Μπέλλες. Το νερό του καταρράκτη πέφτει από ύψος 19 μέτρων. Παντελής Παπαϊωάννου, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Χαράλαμπος Μπουφίδης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Κρατική Υπηρεσία Στατιστικής της ΠΓΔΜ, Απογραφή 2002 Municipality Novo Selo - Attractions: Waterfalls Δήμος Νόβο Σέλο
Obsessed by Cruelty

Obsessed by Cruelty είναι ο τίτλος του πρώτου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer" στην Ευρώπη και της "Metal Blade" στην Αμερική.

 Ο δίσκος ηχογραφήθηκε δύο φορές, αφού η αρχική ηχογράφηση, που πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο, δεν ικανοποίησε την δισκογραφική τους εταιρεία, η οποία θεώρησε κακής ποιότητας τον ήχο του συγκροτήματος, με αποτέλεσμα να επανηχογραφήσουν το άλμπουμ στο "Studio Hilpolstein", κοντά στη Νυρεμβέργη. Την δεύτερη φορά που μπήκαν στο στούντιο, ηχογράφησαν όλα τα κομμάτια της πρώτης εκτέλεσης, όπως και το νέο κομμάτι "After the Deluge".Οι αρχικές εκτελέσεις χρησιμοποιήθηκαν κατά λάθος στην αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ, ενώ η έκδοση της "SPV/Steamhammer" περιελάμβανε τις νέες εκτελέσεις. Οι στίχοι του δίσκου είναι εμπνευσμένοι από αποκρυφιστικά θέματα, αφού εκείνη την περίοδο ο Τόμας "Angelripper" Ζουκ ασχολούνταν με τα γραπτά του Άλιστερ Κρόουλι. Από τον επόμενο τους δίσκο με τίτλο "Persecution Mania" και έπειτα, οι Sodom ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με στρατιωτικά και πολεμικά θέματα. Η μουσική των τραγουδιών προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το ντράμερ Κρίστιαν "Witchhunter" Ντούντεκ, με τον Angelripper να περιλαμβάνεται στους συνθέτες μόνο στα "After the Deluge" και "Witchhammer". Οι κριτικές για το "Obsessed by Cruelty" υπήρξαν θετικές, με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,6 / 5, το "Metal Storm" 7,2 / 10, το "Ultimate Guitar" 7,7 / 10 και το "Metal Archives" 85%.Το άλμπουμ άσκησε μεγάλη επίδραση στο ανερχόμενο μουσικό κίνημα του black metal, με τον κιθαρίστα και ιδρυτή των Mayhem, Euronymous, να περιγράφει τις πρώτες κυκλοφορίες των Sodom και Destruction, ως υποτιμημένα αριστουργήματα του black metal. Ο ίδιος, ονόμασε την δισκογραφική του εταιρεία "Deathlike Silence Productions" από το δεύτερο κομμάτι του "Obsessed by Cruelty". Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Obsessed by Cruelty" ήταν οι εξής: Angelripper - μπάσο, φωνητικά Destructor - κιθάρα Assator - κιθάρα στο "After the Deluge" Witchhunter - τύμπανα Obsessed By Cruelty - SODOM WEB SQUAD Sodom - Obsessed by Cruelty | Sputnikmusic Sodom - Obsessed by Cruelty - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Μάριος Γεωργιάδης

Ο Μάριος Γεωργιάδης (Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1976) είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων στην ‘Α Αθηνών εκλεγμένος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (EDP), ενώ από τον Ιούλιο του 2017 κατείχε το αξίωμα του Θ΄ Αντιπροέδρου του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

 Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 εξελέγη για πρώτη φορά Βουλευτής Α΄ Αθηνών με την Ένωση Κεντρώων και ανέλαβε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τη θέση αυτή κατείχε μέχρι την εκλογή του στο αξίωμα του Αντιπροέδρου της Βουλής τον Ιούλιο του 2017. Τον Νοέμβριο του 2016 εκλέχθηκε παμψηφεί Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (EDP), έχοντας την δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με όλα τα κεντρώα κόμματα της Ευρώπης και να ενημερώνεται για όλες τις παρεμβάσεις και θέσεις, εντός και εκτός ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Στο πλαίσιο της πολιτικής του δραστηριότητας είναι Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, Αντιπρόεδρος της ομάδας φιλίας Ελλάδας - Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Μέλος των Κοινοβουλευτικών Ομάδων Φιλίας Ρωσίας, Ταϊλάνδης, Η.Π.Α, Βοσνίας, Διευθυντής της Ένωσης Κεντρώων και Επικεφαλής τομέων Αθλητισμού, Οικονομίας & Ανάπτυξης, Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Τουρισμού της Ένωσης Κεντρώων. Στις εκλογές του Ιουλίου 2019 δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς η Ένωση Κεντρώων δεν συγκέντρωσε το απαραίτητο ποσοστό για την είσοδο στην Βουλή.
Οίκος του Γύλιχ

Ο Οίκος του Γύλιχ, γερμ.: Haus von Jülich, ήταν ένας ευγενής Οίκος στη Γερμανία, που έδρασε από τον 12ο ως του 16ο αι. Τα μέλη του αρχικά ήταν κόμητες του Γύλιχ, μετά αναβιβάστηκαν σε δούκες του Γύλιχ. Με επιγαμία απέκτησαν το δουκάτο του Χέλρε, που τελικά περιήλθε στον Οίκο του Έχμοντ. Πάλι με επιγαμία απέκτησαν τις κομητείες των Μπεργκ & Ράβενσμπεργκ και ως κόμητες του Μπεργκ αναβιβάστηκαν σε δούκες του Μπεργκ· έτσι δημιουργήθηκε το ενοποιημένο δουκάτο του Γύλιχ-Μπεργκ, που τελικά περιήλθε στον Οίκο του Λα Μαρκ. Ο Οίκος εξέλιπε το 1511 από άρρενα και το 1543 από θήλεα μέλη.

 Τα μέλη του Οίκου ήταν κόμητες του Γύλιχ, ώσπου ο Γουλιέλμος Ε΄ υποστήριξε τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας, ο οποίος ως ανταμοιβή τον αναβίβασε σε δούκα του Γύλιχ. Αυτός είχε δύο γιους, τον Γουλιέλμο Β΄ και τον Γκέρχαρντ ΣΤ΄. Ο Γουλιέλμος Β΄ δούκας του Γύλιχ νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη και διάδοχο του δούκα του Χέλρε (ολλανδ.: Gerle, γερμ.: Gueldern), έτσι έγινε jure auxoris δούκας του Χέλρε. Είχε δύο παιδιά, τον Ράιναλντ Δ΄ και την Ιωάννα. Ο Ράιναλντ Δ΄ δούκας των Γύλιχ & Χέλρε ήταν άτεκνος. Από την κόρη του Ιωάννα το δουκάτο του Χέλρε, μέσω της κόρης της Μαρίας του Άρκελ, περιήλθε στον γιο της τελευταίας Άρνολντ δούκα του Χέλρε, του Οίκου του Έχμοντ. Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα του Ράβενσμπεργκ & Μπεργκ (γερμ.: Ravensberg & Berg), η οποία είχε κληρονομήσει την κομητεία του Ράβενσμπεργκ από τον πατέρα της και την κομητεία του Μπεργκ από τη μητέρα της. Έτσι ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ έγινε jure auxoris κόμης των Μπεργκ & Ράβενσμπεργκ. Ο γιος του Γουλιέλμος Ζ΄ κόμης του Μπεργκ αναβιβάστηκε από τον Βεντσεσλάβο της Γερμανίας σε δούκα του Μπεργκ. Ο εγγονός τού Γουλιέλμου Ζ΄, ο Γκέρχαρντ Ζ΄ κληρονόμησε το δουκάτο του Γύλιχ από τον Ράιναλντ Δ΄ και το δουκάτο του Μπεργκ από τον θείο του Αδόλφο. Ο γιος του Γουλιέλμος Δ΄ ήταν δούκας των Γύλιχ-Μπεργκ, αλλά δεν είχε άρρεν τέκνο και τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαρία με τον σύζυγό της Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης, του Οίκου του Λα Μαρκ. Walther Möller, Stammtafeln westdeutscher Adelsgeschlechter im Mittelalter (Darmstadt, 1922, reprint Verlag Degener & Co., 1995), Vol. 1, page 14. Severin Corsten: Der Überfall Heinsberger Kriegsknechte auf das Münster in Aachen (1428), in: Heimatkalender des Kreises Heinsberg 2011. Published by the county of Heinsberg, Heinsberg 2011, ISBN 978-3-925620-32-4, p. 27 ff. Charles Cawley's Medieval Lands, "Lower Rhine Nobility", Limburg. Archived from the original on 2011-07-04.
Άλουκσνε

Η Άλουκσνε (λετονικά: Alūksne προφορά , γερμανικά: Μαρίενμπουργκ (Marienburg)) είναι πόλη και έδρα δήμου της βορειοανατολικής Λετονίας, κοντά στα σύνορα με την Εσθονία και τη Ρωσία. Βρίσκεται στο μυχό της ομώνυμης λίμνης και έχει πληθυσμό 7.982 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2016.

 Πρωτοκατοικήθηκε από φινλανδικούς λαούς ενώ κατά τον 8ο αιώνα μετοίκησαν εκεί λετονικά φύλα. Από τα φύλα προέρχεται και το όνομά της το οποίο είναι παραφθορά του olūksna, που σήμαινε «η άνοιξη στο δάσος». Κατά το 1342 την περιοχή κατέλαβαν Γερμανοί σταυροφόροι, οι οποίοι και έχτισαν το κάστρο Μαρίενμπουργκ στο νησί που υπάρχει στη λίμνη, και το οποίο υπήρξε έδρα του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών. Γύρω από το κάστρο δημιουργήθηκε μία πόλη, η οποία κατελήφθη από τον Ρώσο Ιβάν Δ' τον Τρομερό το 1560. Το 1629 η πόλη περιήλθε στους Σουηδούς. Στο σημερινό Μουσείο της πόλης, ο Έρνστ Γκλυκ ίδρυσε το 1683 το πρώτο σχολείο της λετονικής γλώσσας. Ο Γκλυκ ήταν και ο πρώτος που μετέφρασε τη Βίβλο στα λετονικά. Το 1702, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου η περιοχή επανακαταλήφθηκε από τους Ρώσους, οι οποίοι και έδιωξαν όλους τους κατοίκους και τον Γκλυκ. Το νησί που υπάρχει στη λίμνη ονομάζεται Πιλς (δηλαδή Κάστρο) ή νήσος Μαρία, προς τιμήν της Παναγίας. Το κάστρο χρησιμοποιείται σήμερα σαν ανοιχτό θέατρο. Επίσημη ιστοσελίδα της Άλουκσνε (Αγγλικά)
Χέρμπερτ Νόιμαν

Ο Χέρμπερτ Νόιμαν (γεννημένος στις 14 Νοεμβρίου 1953 στην Κολωνία) είναι Γερμανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Έχει ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο τόσο σαν ποδοσφαιριστής όσο και σαν προπονητής.

 Ο Χέρμπερτ Νόιμαν έκανε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου το 1972 στα 19 του, στην Κολωνία, στην οποία παρέμεινε για οκτώ ολόκληρα χρόνια πραγματοποιώντας συνολικά 184 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 35 γκολ. Το καλοκαίρι του 1980 μεταπήδησε από τη Γερμανία στην Ιταλία για χάρη της Ουντινέζε. Με την ομάδα του Ούντινε αγωνίστηκε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 25 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας ένα γκολ. Την επόμενη σεζόν (1981-82) αγωνίστηκε και πάλι στο Ιταλικό Πρωτάθλημα, αυτή τη φορά με τη φανέλα της Μπολόνια, με την οποία πέτυχε ένα γκολ στις 20 συνολικά εμφανίσεις που πραγματοποίησε. Τον Ιούλιο του 1982 επέστρεψε στη Γερμανία για λογαριασμό της Κολωνίας. Με τη Γερμανική ομάδα πραγματοποίησε 10 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και ένα γκολ. Το 1983 έφυγε από τη Γερμανία με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πραγματοποιώντας συνολικά 23 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 4 γκολ. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν η ελβετική Κιάσσο, στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1987, όταν και αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια σε ηλικία 34 ετών. Μετά το τέλος της καριέρα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο Χέρμπερτ Νόιμαν αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα του ποδοσφαίρου από ένα άλλο πόστο, αυτό του προπονητή. Μέχρι στιγμής έχει διατελέσει προπονητής των Κιάσο, Ζυρίχη, Φίτεσε, Ιστανμπούλσπορ, Άντερλεχτ, Μπρέντα και Φένλο. Ο Χέρμπερτ Νόιμαν χρίστηκε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα ανδρών της Γερμανίας. Ήταν στο νικηφόρο εντός έδρας φιλικό αγώνα της ομάδας με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1978 με τον Νόιμαν να αποτελεί μέλος της βασικής ενδεκάδας (τελικό σκορ 2-1). Νωρίτερα, είχε πραγματοποιήσει άλλες 3 συμμετοχές με την γερμανική εθνική ομάδα Κ21 και Κ18. Το προφίλ του Χέρμπερτ Νόιμαν στο transfermarkt.co.uk Το προφίλ του Χέρμπερτ Νόιμαν στο worldfootball.net
Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων

Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων (γαλλικά: L'armée des ombres), γνωστό και ως Ο Στρατός των Σκιών, είναι μια δραματική πολεμική ταινία Γαλλικής παραγωγής 1969 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του 1943 του Τζοζέφ Κεσέλ, το οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του συγγραφέα όταν ήταν μέλος της Γαλλικής Αντίστασης κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Πρωταγωνιστούν οι Λίνο Βεντούρα, Σιμόν Σινιορέ και Πολ Μωρίς. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από μια μικρή ομάδα Αγωνιστών της Γαλλικής Αντίστασης, καθώς κινούνται ανάμεσα σε ασφαλή κρυσφηγέτα, δουλεύουν με τους συμμάχους, σκοτώνουν πληροφοριοδότες και προσπαθούν να αποφύγουν τη σύλληψη και την εκτέλεση τους που ξέρουν ότι είναι η πιο πιθανή τύχη τους. Ενώ απεικονίζει τους χαρακτήρες της ως ήρωες, η ταινία παρουσιάζει μια ζοφερή, απροβλημάτιστη άποψη της Αντίστασης.

 Ο Φίλιπ Ζερμπιέρ, επικεφαλής ενός δικτύου αντίστασης, συλλαμβάνεται από τη γαλλική αστυνομία του Βισύ ως ύποπτος αντιστασιακός. Παρότι δεν υπάρχουν σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία, εντούτοις θα σταλθεί σε ένα στρατόπεδο κρατουμένων. Ο Ζερμπιέρ και ένας νεαρός κομμουνιστής αρχίζουν να επξεργάζονται ένα σχέδιο διαφυγής, αλλά προτού να μπορέσουν να το υλοποιήσουν, μεταφέρεται στο Παρίσι για ανάκριση από τη Γκεστάπο. Εκει καταφέρνει να σκοτώσει έναν φρουρό και να απόδρασει. Ο Ζερμπιέρ, διαχειρίζεται το δίκτυο αντίστασης στη Μασσαλία . Ο ίδιος και οι τρεις από τους άντρες του, ο Φέλιξ Λέπερζ, ο Λε Μπισόν και ο Κλοντ Ούλμαν, μεταφέρουν σε ένα διαμέρισμα ένα από τα μέλη του δίκτυου τους, τον Πωλ Ντουνάτ για να τον εκτελέσουν καθώς ανακαλύψαν ότι έδινε πληροφορίες στους Γερμανούς. Μην μπορώντας να χρησιμοποιήσουν όπλο γιατί θα ακουστεί ο πυροβολισμός θα δέσουν ένα ύφασμα γύρω από τον λαιμό του και θα τον στραγγαλίσουν. Ο Λεπέρζ στρατολογεί στο δίκτυο τους έναν παλιό φίλο του σε ένα μπαρ, τον Ζαν Φρανσουά Ζαρντί, έναν όμορφο, τολμηρό πρώην πιλότο. Στην πρώτη του αποστολή στο Παρίσι, ο Ζαρντί συναντά την Ματίλντ, μια νοικοκυρά που είναι μια από τους συνδέσμους του δικτύου του Ζερμπιέρ και στη συνέχεια επισκέπτεται τον μεγαλύτερο αδελφό του, Λουκ Ζαρντί, έναν φημισμένο φιλόσοφο που ζει φαινομενικά απομόνωμενος στο αρχοντικό στο Παρίσι. Λίγο καιρό αργότερα, ο Ζερμπιέρ ταξιδεύει στην έδρα της Γαλλικής αντίστασης στο Λονδίνο με ένα βρετανικό υποβρύχιο, όπου συναντά τον Λουκ Ζαρντί, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι επικεφαλής όλων των δικτύων της Αντίστασης και για αυτό η ταυτότητά του είναι μυστική. Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 97%, με βάση 73 κριτικές και μέση βαθμολογία 8,6/10. Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων στην IMDb (Αγγλικά) Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων στο AlloCine Ο Στρατός των σκιών στο Rotten Tomatoes Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων στο Metacritic Η Μεγάλη Στρατιά των Αφανών Ηρώων στο AllMovie (Αγγλικά)
Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ

Ο Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ (Claude Joseph Rouget de Lisle, 10 Μαΐου 1760 - 26 Ιουνίου 1836) ήταν αξιωματικός του γαλλικού στρατού, ο οποίος έγραψε τους στίχους και τη μουσική της Μασσαλιώτιδας.

 Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1760 στο Λονς-λε-Σωνιέ. Η οικογένεια Ρουζέ ήταν γνωστή στην περιοχή της Φρανς-Κοντέ από τον 14ο αιώνα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος στο Λονς-λε-Σωνιέ. Ο μικρός Κλοντ Ζοζέφ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μοντεγκί, ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε ένα λόφο που κυριαρχεί στο Λονς-λε-Σωνιέ. Έχοντας τελειώσει το σχολείο στο Μεζιέρ, καθώς υπηρετούσε τη θητεία του στο Στρασβούργο, έγραψε το Εμβατήριο για το στρατό του Ρήνου στις 25 Απριλίου 1792, μετά από αίτημα του Δημάρχου του Στρασβούργου, Φιλίπ-Φρεντερίκ ντε Ντιτρίχ. Οταν οι στρατιώτες του τάγματος των Μασσαλιωτών το τραγούδησαν στην πορεία τους προς το Παρίσι τον Ιούλιο του 1792, το εμβατήριο μετονομάστηκε γρήγορα σε Μασσαλιώτιδα. Εγινε εθνικός ύμνος της Γαλλίας στις 14 Μαρτίου 1879. Τον Αύγουστο του 1792, ο Ρουζέ ντε Λιλ έχασε το βαθμό του λοχαγού από τον Λαζάρ Καρνό, επειδή διαμαρτυρήθηκε όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ τέθηκε υπό περιορισμό μετά την εισβολή στον Ανάκτορο του Κεραμεικού. Φυλακίστηκε στη διάρκεια της Τρομοκρατίας, γλίτωσε την γκιλοτίνα και αργότερα πολέμησε στη Βαντέ. Παραιτήθηκε το 1796 και έζησε με δυσκολίες στο Λον-λε-Σονιέ. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος του έδωσε μια μικρή σύνταξη της Λεγεώνας της Τιμής. Ο Ρουζέ ντε Λιλ συνέθεσε και άλλα τραγούδια παρόμοια με τη Μασσαλιώτιδα και το 1825 δημοσίευσε το έργο Chants français (Γαλλικά τραγούδια). Πέθανε στις 26 Ιουνίου του 1836 στο Σουαζί-λε-Ρουά. Η τέφρα του μεταφέρθηκε στο Μέγαρο των Απομάχων το 1915. Ομως μπορεί κανείς να δει τον τάφο του στο νεκροταφείο του Σουαζί-λε-Ρουά.
Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Αλεξέγιεβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Αλεξέγιεβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Наталья Алексеевна Романова/Velikaya Knyaginya Natalya Alekseyevna Romanova, 21 Ιουλίου 1714 - 22 Νοεμβρίου 1728) ήταν κόρη του Τσάρεβιτς της Ρωσίας Αλεξέι Πετρόβιτς.

 Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1714 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Τσάρεβιτς Αλεξέι Πετρόβιτς της Ρωσίας και της Πριγκίπισσας Καρλότας Χριστίνας του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Μετά το θάνατο του πατέρα της, αυτή και ο αδελφός της μεταφέρθηκαν στη ρωσική αυλή το 1719, όπου ανατράφηκαν υπό την επίβλεψη της Άννας Ιβάνοβνα Κράμερ. Ο αδελφός της έγινε Τσάρος το 1727. Ήταν κληρονόμος του θρόνου μετά την Ελισάβετ και την Άννα. Έγινε κέντρο προσοχής όταν ο Μένσικοφ ήθελε να την παντρέψει με τον γιο του. Περιγράφεται ως ευφυής και ευγενική και θεωρήθηκε καλή επιρροή στον αδερφό της, που ήταν κοντά της. Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1728 στη Μόσχα σε ηλικία 14 ετών. Είναι θαμμένη στον καθεδρικό ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.
Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας

Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ (Carlo Emanuele II di Savoia, 20 Ιουνίου 1634 - 12 Ιουνίου 1675) ήταν δούκας της Σαβοΐας (1638-1675), μαρκήσιος του Σαλούτσο, κόμης της Αόστα, Γένουας, Μοριάνα και Νίκαιας. Ήταν δευτερότοκος υιός του Βίκτωρος Αμεδαίου Α΄ της Σαβοΐας και της Χριστίνας των Βουρβόνων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

 Διαδέχθηκε το μεγαλύτερο αδελφό του, Φραγκίσκο Υάκινθο, σε ηλικία 4 ετών με αντιβασίλισσα τη μητέρα του. Όταν ενηλικιώθηκε το 1648 κάλεσε τη μητέρα του να συνεχίσει τη διακυβέρνηση· προτιμούσε την ευχάριστη ζωή μακριά από τις υποθέσεις του κράτους. Στην εποχή του το παλαιό θρησκευτικό κίνημα του Πέτρου Βάλδου αναζωπυρώθηκε προσχωρώντας στη Μεταρρύθμιση. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ κατεδίωξε τους οπαδούς του, τους Βαλδένσιους, με αποκορύφωμα τη σφαγή τους το 1655. Αυτή ήταν τόσο βίαιη που ο ποιητής Τζον Μίλτον έγραψε το σονέτο Στην αλησμόνητη σφαγή του Πεδεμοντίου. Ο Όλιβερ Κρόμγουελ κάλεσε σε ετοιμότητα τη Βρετανία και πρότεινε να στείλει το Ναυτικό αν δεν σταματούσε η σφαγή, ενώ συγκέντρωνε χρήματα για να βοηθήσει του Βαλδένσιους. Αργότερα έγραψε και την Ιστορία των Ευαγγελιστών του Πεδεμοντίου. Όταν απεβίωσε η μητέρα του το 1663 ανέλαβε ουσιαστικά την εξουσία. Για να αποκτήσει πέρασμα εις βάρος της Γένουας προκάλεσε το 2ο Πόλεμο Γένουας-Σαβοΐας, αλλά ατελέσφορα. Με δυσκολία κρατούσε την επιρροή της ισχυρής Γαλλίας. Η ανάπτυξη του λιμένα της Νίκαιας και η διάνοιξη δρόμου διαμέσου των Άλπεων προς τη Γαλλία, βελτίωσε σημαντικά το εμπόριο και επέφερε πλούτο στο δουκάτο. Μεταρρύθμισε το στρατό, αντικαθιστώντας τους ως τότε μισθοφόρους με 5 Συντάγματα, αναδιαμόρφωσε το ιππικό και εισήγαγε στολές. Αποκατέστησε τις οχυρώσεις. Έκτισε στο Τορίνο το Βασιλικό Ανάκτορο και άλλα καλαίσθητα κτήρια. Απεβίωσε το 1675 και ετάφη στον Καθεδρικό του Τορίνο. Τον διαδέχθηκε ο 9ετής υιός του με αντιβασίλισσα τη μητέρα του. Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ είχε ερωτευθεί την κόρη της εξαδέλφης του, τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή της Σαβοΐας-Νεμούρ, αλλά η μητέρα του διαφώνησε και του πρότεινε την ανιψιά της Φραγκίσκη Μαγδαληνή των Βουρβόνων, κόρη του Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης. Τη νυμφεύτηκε το 1663· σε λίγους μήνες απεβίωσε η μητέρα του και το 1664 η σύζυγός του, έτσι μπόρεσε να νυμφευτεί τελικά το 1665 τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή, κόρη του Καρόλου Αμεδαίου, Δούκα του Νεμούρ. Υιός του από τον δεύτερο γάμο του ήταν ο: Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ (1666 - 1732), Δούκας της Σαβοΐας, ο οποίος στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής συμμάχησε με την Αυστρία και ως αντάλλαγμα έγινε βασιλιάς της Σικελίας, που την αντάλλαξε με τη Σαρδηνία.Από τρεις εκτός γάμου σχέσεις είχε νόθα τέκνα, από τα οποία αναγνώρισε τα πέντε. Oresko, Robert (2004). "Maria Giovanna Battista of Savoy-Nemours (1644-1724): daughter, consort, and Regent of Savoy". In Campbell Orr, Clarissa. Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 16–55. ISBN 0-521-81422-7.