Μικροκυτταρικό καρκίνωμα

Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα (συντομογρ. SCLC είναι ένας τύπος άκρως κακοήθους καρκίνου που προκύπτει συνηθέστερα στον πνεύμονα, αν και μπορεί περιστασιακά να προκύψουν και σε άλλες περιοχές του σώματος, όπως τον τράχηλο, τον προστάτη, και τη γαστρεντερική οδό. Σε σύγκριση με το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα , το μικροκυτταρικό καρκίνωμα έχει μικρότερο χρόνο διπλασιασμού, υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης και ταχύτερη ανάπτυξη μεταστάσεων. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα εκτεταμένου σταδίου χαρακτηρίζεται ως σπάνια διαταραχή. Το σχετικό ποσοστό επιβίωσης σε περίοδο δέκα ετών είναι 3,5%. Ωστόσο, οι γυναίκες έχουν υψηλότερο ποσοστό επιβίωσης, 4,3% και οι άνδρες χαμηλότερα, 2,8%. Το ποσοστό επιβίωσης πιθανόν να είναι υψηλότερο ή χαμηλότερο ανάλογα με τον συνδυασμό παραγόντων όπως το στάδιο, η ηλικία, το φύλο και η φυλή.

 Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα έχει προ πολλού διακριθεί σε δύο κλινικοπαθολογικά στάδια, αυτό του περιορισμένου σταδίου (LS) και του εκτεταμένου σταδίου (ES). Το στάδιο καθορίζεται γενικά από την παρουσία ή την απουσία μεταστάσεων, ανεξάρτητα από το εάν ο όγκος φαίνεται περιορισμένος ή όχι στον θώρακα, και εάν ολόκληρο το φορτίο όγκου εντός του θώρακα μπορεί ή όχι να περιληφθεί εντός μιας και μόνο πύλης ακτινοθεραπείας. Γενικά, εάν ο όγκος περιορίζεται σε έναν πνεύμονα και τουε λεμφαδένες πλησίον αυτού του πνεύμονα, ο καρκίνος αποκαλείται LS. Εάν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί πέρα από αυτό, αποκαλείται ES. Σε περιπτώσεις LS-SCLC, χορηγείται συνδυαστική χημειοθεραπεία (συχνά περιλαμβάνεται κυκλοφωσφαμίδη, σισπλατίνη, δοξορουβικίνη, ετοποσίδη, βινκριστίνη και / ή πακλιταξέλη ) μαζί με ταυτόχρονη ακτινοθεραπεία στο στήθος (RT). Η ακτινοθεραπεία στήθους (RT) έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την πιθανότητα επιβίωσης στην περίπτωση LS-SCLC. Τα εξαιρετικά υψηλά αντικειμενικά ποσοστά ρυθμού αρχικής απόκρισης (RR) μεταξύ 60% και 90% παρατηρούνται στο LS-SCLC χρησιμοποιώντας μόνο χημειοθεραπεία, με μεταξύ 45% και 75% των ατόμων να εμφανίζουν μια « πλήρη απόκριση » (CR), η οποία ορίζεται ως εξαφάνιση όλων των ακτινολογικών και κλινικών συμπτωμάτων του όγκου. Ωστόσο, το ποσοστό υποτροπής παραμένει υψηλό και η μέση διάρκεια επιβίωσης είναι μόνο 18 έως 24 μήνες. Επειδή το SCLC συνήθως κάνει μετάσταση πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια εξέλιξης του όγκου και επειδή σχεδόν όλες οι περιπτώσεις ανταποκρίνονται δραματικά στη χημειοθεραπεία και / ή την ακτινοθεραπεία, μικρό ρόλο διαδραμάτισε η χειρουργική επέμβαση σε αυτήν την ασθένεια από τη δεκαετία του 1970. Ωστόσο, πρόσφατες εργασίες δείχνουν ότι σε περιπτώσεις μικρών, ασυμπτωματικών, αρνητικών κόμβων SCLC ("πολύ περιορισμένο στάδιο"), η χειρουργική εκτομή μπορεί να βελτιώσει την επιβίωση όταν χρησιμοποιείται πριν από τη χημειοθεραπεία ("ανοσοενισχυτική χημειοθεραπεία"). Στο ES-SCLC, η συνδυασμένη χημειοθεραπεία με βάση τον λευκόχρυσο είναι το πρότυπο θεραπείας, με την ακτινοθεραπεία να προστίθεται μόνο σε ανακούφιση συμπτωμάτων όπως δύσπνοια, πόνος από ηπατικές ή οστικές μεταστάσεις ή για τη θεραπεία εγκεφαλικών μεταστάσεων, οι οποίες, στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα συνήθως έχουν ταχεία, αν και προσωρινή, αντίδραση σε ακτινοθεραπεία ολόκληρου του εγκεφάλου . Η συνδυαστική χημειοθεραπεία αποτελείται από μια μεγάλη ποικιλία ουσιών, όπως η σισπλατίνη, η κυκλοφωσφαμίδη, η βινκριστίνη και η καρβοπλατίνη . Τα ποσοστά απόκρισης είναι υψηλά ακόμη και σε εκτεταμένες ασθένειες, με ποσοστό μεταξύ 15% και 30% των ατόμων που έχουν πλήρη ανταπόκριση στη συνδυασμένη χημειοθεραπεία και η συντριπτική πλειονότητα εμφανίζει τουλάχιστον κάποια αντικειμενική απόκριση Οι αποκρίσεις στο ES-SCLC είναι συχνά μικρής διάρκειας και τα στοιχεία που αφορούν τον κίνδυνο θεραπείας σε σύγκριση με το πιθανό όφελος της χημειοθεραπείας για άτομα που έχουν εκτεταμένη SCLC δεν είναι σαφή. Εάν παρουσιαστεί πλήρης απόκριση στη χημειοθεραπεία σε άτομο με SCLC, τότε συχνά χρησιμοποιείται προφυλακτική κρανιακή ακτινοβολία (PCI) σε μια προσπάθεια πρόληψης εμφάνισης εγκεφαλικών μεταστάσεων . Αν και αυτή η θεραπεία είναι συχνά αποτελεσματική, μπορεί να προκαλέσει απώλεια μαλλιών και κόπωση. Οι πιθανές τυχαιοποιημένες δοκιμές με σχεδόν δύο χρόνια παρακολούθησης δεν έχουν δείξει νευρογνωστικές παρενέργειες. Οι μετα-αναλύσεις τυχαιοποιημένων δοκιμών επιβεβαιώνουν ότι το PCI παρέχει σημαντικά οφέλη επιβίωσης. Τον Αύγουστο του 2018, ο FDA ενέκρινε την nivolumab για τη θεραπεία ασθενών με μεταστατικό μικροκυτταρικό καρκίνωμα (SCLC) που δεν ανταποκρίθηκαν στη χημειοθεραπεία με βάση τον λευκόχρυσο και τουλάχιστον σε μια άλλη γραμμή θεραπείας. Το Nivolumab έχει εγκριθεί σε περισσότερες από 60 χώρες. Σύμφωνα με το Ίδρυμα LUNGevity, «Αυτή η έγκριση σηματοδοτεί σημαντικό ορόσημο για τους ασθενείς που υποφέρουν από αυτήν την αδυσώπητη ασθένεια και μπορεί να τους παρακινήσει να ακολουθήσουν περαιτέρω θεραπεία εκεί, όπου προηγουμένως δεν υπήρχαν άλλες εγκεκριμένες επιλογές». Τον Σεπτέμβριο του 2018, τα αποτελέσματα από την παγκόσμια, τυχαιοποιημένη δοκιμή φάσης I / III IMpower 133 ανακοινώθηκαν στο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Καρκίνο του Πνεύμονα στο Τορόντο. Σε αυτή τη μελέτη, οι ασθενείς με ES-SCLC υποβλήθηκαν σε θεραπεία με τυπική καρβοπλατίνη συν ετοποσίδη και τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν ατεζολιζουμάμπη ή εικονικό φάρμακο. Η ατεζολιζουμάμπη συσχετίστηκε με σημαντική βελτίωση στη συνολική επιβίωση (HR για θάνατο = 0,70) Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα εμφανίζεται συνήθως στους κεντρικούς αεραγωγούς και διεισδύει στο υποβλεννογόνο που οδηγεί σε στένωση των βρογχικών αεραγωγών. Τα κοινά συμπτώματα περιλαμβάνουν βήχα, δύσπνοια, απώλεια βάρους και αδυναμία. Πάνω από το 70% των ασθενών με μικροκυτταρικό καρκίνωμα παρουσιάζουν μεταστατική νόσο. Οι κοινές μεταστατικές θέσεις περιλαμβάνουν το ήπαρ, τα επινεφρίδια, τα οστά και τον εγκέφαλο. Λόγω υψηλού βαθμού νευροενδοκρινικής φύσης, τα μικροκυτταρικά καρκινώματα είναι πιθανόν να παραγάγουν έκτοπες ορμόνες, συμπεριλαμβανομένων των αδρενοκορτικοτροπικών ορμονών (ACTH) και της αντι-διουρητικής ορμόνης (ADH). Η έκτοπη παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ADH οδηγεί σε σύνδρομο ακατάλληλης υπερέκκρισης αντιδιουρητικής ορμόνης (SIADH). Το μυασθενικό σύνδρομο Lambert-Eaton (LEMS) είναι μια πολύ γνωστή παρανεοπλαστική πάθηση που συνδέεται με καρκίνωμα μικρών κυττάρων. Όταν συνδέεται με τον πνεύμονα, μερικές φορές ονομάζεται "καρκίνωμα κυττάρων βρώμης" λόγω του επίπεδου κυτταρικού σχήματος και του λιγοστού κυτταροπλάσματος . Απαιτείται προσοχή κατά τη διάγνωση του SCLC, επειδή το μεσοθηλίωμα μικρών κυττάρων - ένας εξαιρετικά σπάνιος υπότυπος καρκίνου του πνεύμονα - μπορεί να εκληφθεί ως μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Θεωρείται ότι προέρχεται από νευροενδοκρινικά κύτταρα ( κύτταρα APUD ) στο βρόγχο που ονομάζονται κύτταρα Feyrter (από τον Αυστριακό παθολόγο Φρίντριχ Φέυρτερ (Friedrich Feyrter)). Ως εκ τούτου, εκφράζουν μια ποικιλία νευροενδοκρινικών δεικτών και μπορεί να οδηγήσουν σε έκτοπη παραγωγή ορμονών όπως αντιδιουρητική ορμόνη (ADH) και αδρενοκορτικοτρόπο ορμόνη (ACTH) που πιθανόν να οδηγήσουν σε παρανεοπλασματικά σύνδρομα και σύνδρομο Κούσινγκ. Περίπου τα μισά από τα άτομα που έχουν διαγνωστεί με μυασθενικό σύνδρομο Lambert-Eaton (LEMS) θα βρεθούν τελικά να έχουν μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα είναι συχνότερα ταχύτερα και ευρύτερα μεταστατικό από το μη μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα (και ως εκ τούτου τα στάδιά του είναι διαφορετικά). Συνήθως υπάρχει πρώιμη εμπλοκή των ιλαρικών και μεσοθωρακικών λεμφαδένων. Οι μηχανισμοί της μεταστατικής εξέλιξης δεν έχουν γίνει ακόμη πλήρως κατανοητοί. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα μπορεί να εμφανιστεί σε συνδυασμό με μεγάλη ποικιλία άλλων ιστολογικών παραλλαγών του καρκίνο του πνεύμοναυ , συμπεριλαμβανομένων εξαιρετικά πολύπλοκων κακοήθων προσμίξεων ιστών. Όταν βρίσκεται με μία ή περισσότερες διαφοροποιημένες μορφές καρκίνου του πνεύμονα, όπως καρκίνωμα πλακωδών κυττάρων ή αδενοκαρκίνωμα. Ο κακοήθης όγκος στη συνέχεια διαγιγνώσκεται και ταξινομείται ως συνδυασμένο μικροκυτταρικό καρκίνωμα (c-SCLC). Το C-SCLC είναι ο μόνος επί του παρόντος αναγνωρισμένος υπότυπος SCLC Παρόλο που το συνδυασμένο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα επί του παρόντος στο ίδιο στάδιο και αντιμετωπίζεται παρόμοια με το «καθαρό» μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα, πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η χειρουργική επέμβαση μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματα σε πολύ πρώιμα στάδια αυτού του τύπου όγκου. Το κάπνισμα είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου. Τα συμπτώματα και τα σημεία είναι όπως και για άλλους καρκίνους του πνεύμονα Επιπλέον, λόγω της προέλευσης των νευροενδοκρινικών κυττάρων, τα καρκινώματα μικρών κυττάρων συχνά εκκρίνουν ουσίες που οδηγούν σε παρανεοπλασματικά σύνδρομα όπως το μυασθενικό σύνδρομο Lambert-Eaton . Πολύ σπάνια, η κύρια θέση για μικροκυτταρικό καρκίνωμα απαντάται έξω από τους πνεύμονες και τον υπεζωκοτικό χώρο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αναφέρεται ως εξωπνευμονικό καρκίνωμα μικρών κυττάρων (EPSCC). Εκτός της αναπνευστικής οδού, το μικροκυτταρικό καρκίνωμα μπορεί να εμφανιστεί στον τράχηλο, τον προστάτη, το ήπαρ, το πάγκρεας, τον γαστρεντερικό σωλήνα ή την ουροδόχο κύστη. Εκτιμάται ότι αντιπροσωπεύει 1.000 νέες περιπτώσεις ετησίως στις ΗΠΑ ιστολογικά παρόμοια με τομικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Συνήθως χρησιμοποιούνται θεραπείες για το μικροκυτταρικό καρκίνωμα για τη θεραπεία του EPSCC. Η κύρια θεραπεία γίνεται συνήθως με σισπλατίνη και ετοποσίδη. Στην Ιαπωνία, η κύρια θεραπεία πραγματοποιείται με ιρινοτεκάνη και σισπλατίνη. Όταν η κύρια περιοχή είναι στο δέρμα, αναφέρεται ως καρκίνωμα κυττάρων Merkel . Πρόκειται για έναν εξαιρετικά σπάνιο τύπο μικροκυτταρικού καρκινώματος και ελάχιστες σχετικές πληροφορίες είναι διαθέσιμες στην επιστημονική κοινότητα. Φαίνεται να εμφανίζεται μόνο σε έναν ή περισσότερους λεμφαδένες, και πουθενά αλλού στο σώμα. Η θεραπεία είναι παρόμοια με αυτήν για το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα, αλλά τα ποσοστά επιβίωσης είναι πολύ υψηλότερο από άλλες μορφές μικροκυτταρικο'υ καρκινώματος. Στον προστάτη, το μικροκυτταρικό καρκίνωμα (SCCP) είναι σπάνια μορφή καρκίνου (περίπου 1%). Λόγω του γεγονότος ότι υπάρχει μικρή διακύμανση στα επίπεδα των αντιγόνων του προστάτη, αυτή η μορφή καρκίνου συνήθως διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο, μετά από μετάσταση. Μπορεί να κάνει μετάσταση στον εγκέφαλο. Το γονίδιο ΤΡ53 μεταλλάσσεται στο 70 έως 90% των SCLC. Η οδός RB1 και το ρετινοβλάστωμα απενεργοποιούνται στα περισσότερα SCLC. Το PTEN μεταλλάσσεται σε ποσοστά κυμαινόμενα από 2 έως 10%. Οι ενισχύσεις MYC και η ενίσχυση των μελών της οικογένειας MYC ανευρίσκονται στο 30% των SCLC. Απώλεια ετεροζυγωτικότητας στον βραχίονα του χρωμοσώματος 3ρ απαντάται σε περισσότερο από το 80% των SCLC, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας του FHIT . Έχουν αναφερθεί μέχρι τώρα εκατό μετατοπίσεις σε SCLCs (βλ. "Mitelman Database" και τον Atlas of Genetics and Cytogenetics in Oncology and Haematology ). Οταν είναι: Εντοπισμένος: ο καρκίνος περιορίζεται στον πνεύμονα (γνωστός και ως SCLC περιορισμένου σταδίου). Περιφερειακός: ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί σε λεμφαδένες (ή αδένες) μέσα στο στήθος (μεταξύ SCLC περιορισμένου και εκτεταμένου σταδίου). Οι λεμφαδένες δρουν ως σύστημα φιλτραρίσματος έξω από τον πνεύμονα, συλλέγοντας καρκινικά κύτταρα που αρχίζουν να μεταναστεύουν από τον πνεύμονα. Μακράν: ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί (ή μετασταθεί) σε άλλα μέρη του σώματος (γνωστός και ως: εκτεταμένο στάδιο SCLC). Κατά τη στιγμή της διάγνωσης, το 60-70% των ατόμων έχουν ήδη μεταστάσεις. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα είναι μη διαφοροποιημένο νεόπλασμα που αποτελείται από πρωτοεμφανιζόμενα κύτταρα Όπως υποδηλώνει το όνομα, τα κύτταρα στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα είναι μικρότερα από τα κανονικά κύτταρα και μόλις έχουν χώρο για οποιοδήποτε κυτταρόπλασμα. Μερικοί ερευνητές το ερμηνεύουν ως αποτυχία του μηχανισμού που ελέγχει το μέγεθος των κυττάρων. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα αντιμετωπίζεται συνήθως με συνδυασμό δύο φαρμάκων, ο οποίος είναι πιο αποτελεσματικός από ένα μόνο φάρμακο. Σισπλατίνη και ετοποσίδη , Καρβοπλατίνη και ετοποσίδη . Αντίσταση στη σισπλατίνη Το φάρμακο πακλιταξέλη μπορεί να είναι χρήσιμο στη θεραπεία καρκίνου ανθεκτικού στη σισπλατίνη. Περίπου το 68,1% των ανθεκτικών σε σισπλατίνη κυττάρων φαίνεται να είναι ευαίσθητα στην πακλιταξέλη και το 66,7% των ανθεκτικών στην πακλιταξέλη κύτταρα στην σισπλατίνη. Ο μηχανισμός αυτής της δραστηριότητας είναι άγνωστος. Η χημειοθεραπεία με βάση την πακλιταξέλη έδειξε μέτρια δραστηριότητα σε ασθενείς με SCLC ανθεκτική τόσο στη χημειοθεραπεία με βάση την ετοποσίδη όσο και την καμπτοθεκίνη. Η νέα ουσία lurbinectedin είναι χρήσιμη στο υποτροπιάζον SCLC και αναμένει την έγκριση του FDA. Πρόσφατα, η FDA ενέκρινε δύο ανοσοθεραπείες για καρκίνο του πνεύμονα μικρών κυττάρων: 1. Nivolumab (Opdivo), και 2. Atezolizumab (Tecentriq) Αμφισβήτηση χρηματοδότησης Η θεραπεία με Tecentriq κοστίζει κατά μέσο όρο 13.200 $ ανά μήνα, ανάλογα με το πρόγραμμα δοσολογίας. Παρά τα ενημερωμένα στοιχεία που δείχνουν ότι 30% περισσότεροι άνθρωποι με εκτεταμένο μικροκυτταρικό καρκίνωμα πνεύμονα παραμένουν ζωντανοί μετά από 24 μήνες σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν μόνο χημειοθεραπεία, ο Καναδικός ρυθμιστής είχε απορρίψει να χρηματοδοτήσει την Tecentriq για εκτεταμένο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα εκτεταμένου σταδίου "ως υπερβολικά δαπανηρή "ακολουθούμενο από το Ηνωμένο Βασίλειο, επικαλούμενο επίσης την" οικονομική σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας ". Η θωρακική ακτινοβολία βοηθά τους ασθενείς με SCLC να ζουν περισσότερο σκοτώνοντας καρκινικά κύτταρα και βοηθώντας στην πρόληψη της επανεμφάνισης καρκίνου. Ένας άλλος τύπος ακτινοβολίας, η προφυλακτική κρανιακή ακτινοβολία, αποτρέπει την υποτροπή του κεντρικού νευρικού συστήματος και μπορεί να βελτιώσει την επιβίωση σε ασθενείς με καλή κατάσταση υγείας που είχαν πλήρη απόκριση ή πολύ καλή μερική απόκριση στη χημειοακτινοβολία σε LD ή χημειοθεραπεία σε ED. Εάν το μικροκυτταρικό καρκίνωμα των πνευμόνων επανέλθει μετά τη θεραπεία, ο ακόλουθος συνδυασμός φαρμάκων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως θεραπεία διάσωσης: Κυκλοφωσφαμίδη (Cytoxan, Procytox), Δοξορουμπικίνη (αδριαμυκίνη) και Βινκριστίνη (Oncovin) Πακλιταξέλη (ταξόλη) Irinotecan (Camptosar) Σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες, οι ασθενείς που υποτροπιάζουν > 6 μήνες από την αρχική θεραπεία θα πρέπει να υποβληθούν σε θεραπεία με το αρχικό σχήμα χημειοθεραπείας. Για ασθενείς που υποτροπιάζουν σε <6 μήνες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί χημειοθεραπεία ενός παράγοντα είτε θεραπεία δεύτερης γραμμής τοποτεκάνης είτε πακλιταξέλη. Νέοι παράγοντες Αρκετοί νεότεροι παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της τεμοζολομίδης και της βενδαμουστίνης, έχουν δραστηριότητα σε υποτροπιάζουσα SCLC. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τεμοζολομίδη απέδωσε ρυθμό απόκρισης 38% για εγκεφαλικές μεταστάσεις λόγω SCLC. Σε μια κλινική δοκιμή 50 ασθενών, ο συνδυασμός Olaparib και Temozolomide σε υποτροπιάζον μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα απέδωσε συνολικό ποσοστό απόκρισης 41,7%, μέση επιβίωση χωρίς εξέλιξη 4,2 μήνες και η συνολική επιβίωση ήταν 8,5 μήνες. Η λουρμινονεκτίνη είναι ο πιο πολλά υποσχόμενος νέος παράγοντας που αύξησε σημαντικά το συνολικό ποσοστό επιβίωσης σε υποτροπιάζοντες καρκινικούς μικροκυτταρικούς πνεύμονες μεταξύ ασθενών με ευαίσθητες ασθένειες. Ως μεμονωμένος παράγοντας, η λουρμινονεκτίνη εμφάνισε τα εξής αποτελέσματα: Συνολικό ποσοστό επιβίωσης 15,2 μηνών για ευαίσθητη νόσο (διάστημα χωρίς χημειοθεραπεία ≥ 90 ημερών) με ποσοστό ελέγχου νόσου 79,3% και συνολικό ποσοστό απόκρισης 46,6% και Συνολικό ποσοστό επιβίωσης 5,1 μηνών για ανθεκτικό (διάστημα χωρίς χημειοθεραπεία <90 ημερών) με ποσοστό ελέγχου νόσου 46,8% και συνολικό ποσοστό απόκρισης 21,3%. Η λουρμινονεκτίνη διερευνάται επίσης σε συνδυασμό με τη δοξορουβικίνη ως θεραπεία δεύτερης γραμμής σε μια τυχαιοποιημένη δοκιμή φάσης 3. Ενώ η συνολική επιβίωση σε αυτή τη δοκιμή δεν είναι ακόμη γνωστή, τα ποσοστά απόκρισης στη δεύτερη γραμμή ήταν 91,7% σε ευαίσθητη νόσο με μέση επιβίωση χωρίς πρόοδο 5,8 μηνών και 33,3% σε ανθεκτική νόσο με μέση χωρίς πρόοδο 3,5 μήνες. Το Lurbinectedin είναι προς το παρόν διαθέσιμο στις ΗΠΑ στο πλαίσιο του προγράμματος διευρυμένης πρόσβασης (EAP). Το Trilaciclib, αναστολέας CKD4 / 6, μειώνει την προκαλούμενη από χημειοθεραπεία τοξικότητα σε ασθενείς που υποβάλλονται σε θεραπεία για μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα. Η παραγωγός εταιρεία της Trilaciclib, η G1 Therapeutics, καθιστά το φάρμακο διαθέσιμο στις ΗΠΑ υπό εκτεταμένη πρόσβαση, ενώ ο FDA εξετάζει τη νέα εφαρμογή ναρκωτικών (NDA). Αναμένεται απόφαση έγκρισης για την NDA έως τις 15 Φεβρουαρίου 2021. Στις 12 Φεβρουαρίου 2021, η FDA ενέκρινε το trilaciclib (επωνυμία Cosela ) ως θεραπεία για τη μείωση της συχνότητας της μυελοκαταστολής που προκαλείται από χημειοθεραπεία για ασθενείς που λαμβάνουν συγκεκριμένους τύπους χημειοθεραπείας για μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα σε εκτεταμένο στάδιο. Τα ποσοστά επιβίωσης 5 ετών γιαμικροκυτταρικό καρκίνωμα των πνευμόνων (εκτεταμένο και περιορισμένο) κυμαίνονται μεταξύ 3,6% και 32,2% για τις γυναίκες και μεταξύ 2,2% και 24,5% για τους άνδρες Το σχετικό ποσοστό επιβίωσης 5 ετών και για τα δύο φύλα αυξήθηκε από 3,6% το 1975 σε 6,7% το 2014. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα ανταποκρίνεται πολύ στη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία, και συγκεκριμένα σε σχήματα που βασίζονται σε παράγοντες που περιέχουν λευκόχρυσο. Ωστόσο, τα περισσότερα άτομα με υποτροπή της νόσου και η μέση επιβίωση παραμένουν χαμηλά. Τα συνολικά ποσοστά επίπτωσης και θνησιμότητας του SCLC στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μειωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Σε ασθένεια περιορισμένου σταδίου, το σχετικό ποσοστό επιβίωσης 5 ετών (και τα δύο φύλα, όλες οι φυλές, όλες τις ηλικίες) είναι 21,3%. Ωστόσο, οι γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης 5 ετών, 26,9%, και οι άνδρες έχουν χαμηλότερα ποσοστά επιβίωσης, 21,3%. Η πρόγνωση είναι πολύ πιο ζοφερή στο μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα σε προχωρημένο στάδιο, όπου το σχετικό ποσοστό επιβίωσης 5 ετών (και τα δύο φύλα, όλες οι φυλές, όλες οι ηλικίες) είναι 2,8%. Ωστόσο, οι γυναίκες έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης 5 ετών, 3,4% και οι άνδρες έχουν χαμηλότερα ποσοστά επιβίωσης 5 ετών, 2,2%. Η μακροχρόνια επιβίωση άνω των 5 ετών μπορεί να επιτευχθεί με κατάλληλη θεραπεία. Σύμφωνα με το 17ο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Καρκίνο του Πνεύμονα (WCLC), «οι ασθενείς που έλαβαν ακτινοβολία στο στήθος και προφυλακτική ακτινοβόληση του κρανίου μαζί με μέσο όρο πέντε κύκλων χημειοθεραπείας θα μπορούσαν να επιτύχουν μια μέση επιβίωση άνω των 5 ετών». Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μακροχρόνια επιβίωση 10+ ετών επιτυγχάνεται μόνο με χημειοθεραπεία και ακτινοβολία. Η βάση δεδομένων SEER παρακολουθεί τα σχετικά ποσοστά επιβίωσης πενταετίας με βάση την ηλικία, το φύλο και τη φυλή και θεωρείται η πιο ακριβής πηγή πληροφοριών επιβίωσης. Αυτή η βάση δεδομένων χρησιμοποιεί τους όρους "εντοπισμένο", "τοπικό" και "προχωρημένο" για να περιγράψει διάφορα στάδια μικροκυτταρικύ καρκινώματος του πνεύμονα. Σχετικό ποσοστό επιβίωσης 5 ετών για "και τα δύο φύλα" και "όλες τις φυλές" που επηρεάζονται από Το "εντοπισμένο" μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα μικρών κυττάρων είναι 28,5%. Το "τοπικό" μικροκυτταρικό καρκίνωμα 14,9%. και "προχωρημένο" μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα 2,9%. Ποσοστά επιβίωσης ανά φύλο Οι γυναίκες που πάσχουν από μικροκυτταρικό καρκίνωμα του πνεύμονα τείνουν να εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης 5 ετών από τους άνδρες. Εντοπισμένο: Γυναίκες - 32,2% | Άνδρες - 24,5% τοπικό: Γυναίκες - 17,0% | Άνδρες - 12,3% προχωρημένο: Γυναίκες - 3,6% | Άνδρες - 2,2% Ποσοστά επιβίωσης ανά φυλή, φύλο, ηλικία Τα στατιστικά στοιχεία σχετικά με την επιβίωση των 5 ετών είναι πιο ακριβή και, σε ορισμένες περιπτώσεις, υψηλότερα όταν συνδυάζονται συγκεκριμένη φυλή και ηλικιακό εύρος με το φύλο και το στάδιο της διάγνωσης. Για παράδειγμα, Μαύρο / Θηλυκό | Ηλικίες <50 (κατά τη διάγνωση) | Απόσταση (ES SCLC) | = 7,0%. Λευκό / Θηλυκό | Ηλικίες <50 (κατά τη διάγνωση) | Απόσταση (ES SCLC) | = 6,1% Η βάση SEER του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου διατηρεί δημόσια προσβάσιμη βάση δεδομένων για συγκεκριμένα ποσοστά επιβίωσης. 15% των καρκίνων του πνεύμονα στις ΗΠΑ είναι αυτού του τύπου. Το μικροκυτταρικό καρκίνωμα πνευμόνων εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε καπνιστές - συνήθως σε μανιώδεις καπνιστές και σπάνια σε μη καπνιστές.