Μπόνι Τζιν Ντένμπαρ

Η Μπόνι Τζιν Ντένμπαρ (Bonnie Jeanne Dunbar)(γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1949) είναι Αμερικανίδα μηχανικός και συνταξιούχος αστροναύτης της NASA . Πέταξε σε πέντε αποστολές διαστημικού λεωφορείου μεταξύ 1985 και 1998, συμπεριλαμβανομένων δύο αποβάθρων με τον διαστημικό σταθμό Μίρ (Mir). Από τότε που έφυγε από τη NASA, εργάστηκε σε μουσεία και στην ηγεσία STEM και ως καθηγήτρια μηχανικής αεροδιαστημικής .

 Η Ντένμπαρ γεννήθηκε στο Σάνισαιντ της Ουάσιγκτον . Αποφοίτησε από το γυμνάσιο Σάνισαιντ το 1967. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον και έλαβε το πτυχίο της στην κεραμική μηχανική το 1971. Μετά το κολέγιο, εργάστηκε για δύο χρόνια στην Συντήρηση Η/Υ Μπόινγκ (Boeing Computer Services) ως αναλύτρια συστημάτων. Από το 1973 έως το 1975, η Ντένμπαρ διεξήγαγε έρευνα για τη διατριβή του μεταπτυχιακού της στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στον τομέα των μηχανισμών και της κινητικής της ιονικής διάχυσης στην βήτα-αλουμίνα νατρίου. Είναι μέλος της Κάππα Δέλτα αδελφότητας . Το 1975, η Ντένμπαρ κλήθηκε να συμμετάσχει στην έρευνα στο Ίδρυμα Ερευνών Ατομικής Ενέργειας στο Όξφορντσαιρ, ως επισκέπτης επιστήμονας. Η δουλειά της εκεί αφορούσε τη συμπεριφορά διαβροχής υγρών σε στερεά υποστρώματα. Μετά την εργασία της στην Αγγλία, δέχτηκε μια θέση ανώτερου ερευνητικού μηχανικού στο Rockwell International Space Division στο Ντάουνι της Καλιφόρνια . Οι ευθύνες της περιελάμβαναν εκεί την ανάπτυξη εξοπλισμού και διαδικασιών για την κατασκευή του συστήματος θερμικής προστασίας Διαστημικών Οχημάτων (Space Shuttle) στο Πόλμντειλ . Εκπροσώπησε τη Rockwell International ως μέλος της επιτροπής αξιολόγησης του Dr. Kraft Ehricke για τις πιθανές έννοιες της διαστημικής εκβιομηχάνισης. Η Ντένμπαρ ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον το 1983. Η πολυεπιστημονική της διατριβή ( επιστήμη υλικών και φυσιολογία ) περιελάμβανε την αξιολόγηση των επιπτώσεων της προσομοιωμένης διαστημικής πτήσης στη δύναμη των οστών και τη σκληρότητα του κατάγματος. Αυτά τα αποτελέσματα συσχετίστηκαν με μεταβολές στην ορμονική και μεταβολική δραστηριότητα. Η Ντένμπαρ είναι ιδιωτική πιλότος με πάνω από 200 ώρες σε μονοκινητήρια χερσαία αεροσκάφη. Έχει καταγράψει περισσότερες από 700 ώρες πτήσης σε αεροσκάφη T-38 ως back-seater και έχει πάνω από 100 ώρες ως συν-πιλότος σε ένα τζετ Cessna Citation. Η Ντένμπαρ παντρεύτηκε στο παρελθόν με τον συνάδελφο αστροναύτη Ρόναλντ Μ. Σέγκα (<i>Ronald M. Sega</i>) . Η Ντένμπαρ έγινε αξιωματικός ωφέλειας / ελεγκτής πτήσης στο Διαστημικό Κέντρο Lyndon B. Johnson το 1978. Υπηρέτησε ως υπεύθυνη καθοδήγησης και πλοήγησης / ελεγκτής πτήσης για την αποστολή επανεισόδου Skylab το 1979 και στη συνέχεια διορίστηκε υπεύθυνος έργου / αξιωματικός ωφέλιμου φορτίου για την ενσωμάτωση αρκετών ωφέλιμων φορτίων του διαστημικού λεωφορείου. Η Ντένμπαρ έγινε αστροναύτης της NASA τον Αύγουστο του 1981. Τα τεχνικά της καθήκοντα περιλάμβαναν βοήθεια στην επαλήθευση του λογισμικού πτήσης Διαστημικού Οχήματος στο Εργαστήριο Ενσωμάτωσης Αεροηλεκτρονικού Διαστημικού Οχήματος (Shuttle Avionics Integration Laboratory) (SAIL), ως μέλος του Συμβουλίου Ελέγχου Εξοπλισμού Πτήσης Πλοίων, συμμετοχή ως μέλος του Αστροναυτικού Γραφείου Επιστημονικής Ομάδας Υποστήριξης (Astronaut Office Science Support Group) και υποστήριξη της επιχειρησιακής ανάπτυξης του συστήματος απομακρυσμένου χειριστή (RMS). Υπηρέτησε ως επικεφαλής του τμήματος ανάπτυξης της αποστολής, ως διεπαφή του αστροναυτικού γραφείου για "δευτερεύοντα" ωφέλιμα φορτία, και ως επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας υποστήριξης. Το 1993, η Ντένμπαρ υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Συνεργάτης Διαχειριστής, Γραφείο Επιστημών Ζωής και Μικροβαρύτητας στα κεντρικά γραφεία της NASA στην Ουάσιγκτον, DC Το Φεβρουάριο του 1994, ταξίδεψε στο Star City της Ρωσίας, όπου πέρασε 13 μήνες προπόνησης ως εφεδρικό μέλος του πληρώματος για τρίμηνη πτήση στο Mir . Τον Μάρτιο του 1995, πιστοποιήθηκε από το Ρωσικό Κέντρο Εκπαίδευσης Κοσμοναύτη Gagarin ως πιστοποιημένη να πετάει σε πτήσεις Mir μεγάλης διάρκειας. Από τον Οκτώβριο του 1995 έως τον Νοέμβριο του 1996, αναφέρθηκε στη Διεύθυνση Επιχειρήσεων της Αποστολής JSC της NASA ως Βοηθός Διευθυντής, όπου ήταν υπεύθυνη για την προεδρία των Διεθνών Διαστημικών Σταθμών Κριτικές Εκπαίδευσης Ετοιμότητας και τη διευκόλυνση των ρωσικών / αμερικανικών επιχειρήσεων και στρατηγικές κατάρτισης. Μία βετεράνος πέντε διαστημικών πτήσεων, η Ντένμπαρ έχει καταγράψει περισσότερες από 1.208 ώρες (50 ημέρες) στο διάστημα. Υπηρέτησε ως ειδικός αποστολής στα STS-61-A το 1985, STS-32 το 1990 και STS-71 το 1995, και ήταν η διοικητής ωφέλιμων φορτίων στο STS-50 το 1992 και STS-89 το 1998. Το STS-61-A Challenger (30 Οκτωβρίου-6 Νοεμβρίου 1985), ήταν η αποστολή D-1 Spacelab της Δυτικής Γερμανίας. Ήταν το πρώτο που μετέφερε οκτώ μέλη του πληρώματος, το μεγαλύτερο που πετούσε στο διάστημα, και ήταν επίσης το πρώτο στο οποίο οι δραστηριότητες ωφέλιμου φορτίου ελέγχονταν έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πάνω από 75 επιστημονικά πειράματα ολοκληρώθηκαν στους τομείς των φυσιολογικών επιστημών, της επιστήμης υλικών, της βιολογίας και της πλοήγησης. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, η Ντένμπαρ ήταν υπεύθυνη για τη λειτουργία του Spacelab και των υποσυστημάτων του και για την εκτέλεση ποικίλων πειραμάτων. Η εκπαίδευση της αποστολής της περιελάμβανε εξάμηνη πειραματική εκπαίδευση στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ελβετία και την Ολλανδία. Το STS-61-A αναχώρησε από το Διαστημικό Κέντρο Kennedy της Φλόριντα και προσγειώθηκε στη Βάση Πολεμικής Αεροπορίας Edwards της Καλιφόρνια. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 7 ημέρες, 44 λεπτά 51 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 2,5 εκατομμύρια μίλια σε 111 τροχιές της Γης . Το STS-32 Κολούμπια (Columbia) (9-20 Ιανουαρίου 1990), αναχώρησε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι της Φλόριντα και πραγματοποίησε μια νυχτερινή προσγείωση στην αεροπορική βάση Έντουαρντς στην Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της πτήσης, το πλήρωμα ανέπτυξε με επιτυχία τον δορυφόρο Syncom IV-F5 και ανέκτησε τη διευκόλυνση έκθεσης μεγάλης διάρκειας (LDEF) των 21.400 λιβρών χρησιμοποιώντας το RMS. Πραγματοποίησαν επίσης διάφορα πειράματα μεσαίου επιπέδου, όπως το Πείραμα Διαταραχής Μικροβαρύτητας (Microgravity Disturbance Experiment) (MDE) χρησιμοποιώντας τον Μηχανισμό Πειραματισμού Ρευστών (the Fluids Experiment Apparatus) (FEA), την Ανάπτυξη Κρυστάλλων ΠρωτεΪνών (Protein Crystal Growth) (PCG), το Ηχοκαρδιογράφιμα Αμερικανικής Πτήσης (American Flight Echocardiograph) (AFE), τον Εντοπιστή Γεωγραφικού Πλάτους / Γεωγραφικού Μήκους (Latitude / Longitude Locator) (L3), το Πείραμα Φωτισμού Μεσαίας Κλίμακας (Mesoscale Lightning Experiment) (MLE), τον Χαρακτηρισμό των Νευροσπόρων Εικοσιτετράωρων Ρυθμών (Neurospora Circadian Rhythms) (CNCR) και της κάμερας IMAX. Η Ντένμπαρ ήταν η κύρια ερευνητής του πειράματος MDE / FEA. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν πολλοί στόχοι ιατρικών εξετάσεων, όπως η αρνητική πίεση του σώματος κατά την πτήση (LBNP), η αερόβια άσκηση κατά την πτήση και η μυϊκή απόδοση για την αξιολόγηση της ανθρώπινης προσαρμογής σε αποστολές εκτεταμένης διάρκειας. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 10 ημέρες, 21 ώρες, 01 λεπτό, 38 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 4,5 εκατομμύρια μίλια σε 173 τροχιές της Γης. STS-50 Columbia (25 Ιουνίου έως 9 Ιουλίου 1992). Η Ντένμπαρ ήταν η Διοικητής Ωφέλιμου Φορτίου στο STS-50, η αποστολή Μικροβαρύτητας (Microgravity) Lab-1 των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία ήταν αφιερωμένη στην επιστήμη της μικροβαρύτητας φυσικής και υλικών. Πάνω από 30 πειράματα που χρηματοδοτήθηκαν από περισσότερους από 100 ερευνητές στεγάστηκαν στο Spacelab στον κόλπο Ωφέλιμου Φορτίου του Σάττλ (Shuttle). Ένα πλήρωμα ωφέλιμων τεσσάρων ατόμων λειτούργησε όλο το εικοσιτετράωρο για 13 ημέρες εκτελώντας πειράματα σε επιστημονικούς κλάδους όπως η ανάπτυξη κρυστάλλων πρωτεϊνών, η ανάπτυξη κρυστάλλων ηλεκτρονικών και υπέρυθρων ανιχνευτών, η φυσική επιφανειακής τάσης, η ανάπτυξη κρυστάλλων ζεόλιθου και η ανθρώπινη φυσιολογία. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 13 ημέρες, 19 ώρες, 30 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 5,7 εκατομμύρια μίλια σε 221 τροχιές της Γης. Το STS-71 Ατλάντις (Atlantis) (27 Ιουνίου έως 7 Ιουλίου 1995), ήταν η πρώτη αποστολή Διαστημικού Λεωφορείου (Space Shuttle) που αγκυροβόλησε με τον Ρωσικό Διαστημικό Σταθμό Μιρ (Mir), και συμμετείχε σε ανταλλαγή πληρωμάτων. Το Ατλάντις τροποποιήθηκε για να φέρει ένα σύστημα σύνδεσης συμβατό με τον ρωσικό διαστημικό σταθμό Mir. Η Ντένμπαρ εργάστηκε ως MS-3 σε αυτήν την πτήση, η οποία μετέφερε επίσης μια μονάδα Διαστημικού Εργαστηρίου (Spacelab) στον κόλπο ωφέλιμου φορτίου στον οποίο το πλήρωμα πραγματοποίησε ιατρικές αξιολογήσεις στο πλήρωμα Mir που επέστρεψε. Αυτές οι αξιολογήσεις περιελάμβαναν τον προσδιορισμό των επιδράσεων της έλλειψης βαρύτητας στο καρδιο / αγγειακό σύστημα, στο οστό / μυϊκό σύστημα, στο ανοσοποιητικό σύστημα και στο καρδιο / πνευμονικό σύστημα. Η διάρκεια της αποστολής ήταν 9 ημέρες, 19 ώρες, 23 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 4,1 εκατομμύρια μίλια σε 153 τροχιές της γης. Το STS-89 Endeavour (22-31 Ιανουαρίου 1998), ήταν η όγδοη αποστολή ελλιμενισμού Shuttle-Mir, κατά την οποία το πλήρωμα μετέφερε πάνω από 9.000 λίβρες επιστημονικού εξοπλισμού, υλικοτεχνικού εξοπλισμού και νερού από το Διαστημικό Λεωφορείο Endeavour στο Mir. Στην πέμπτη και τελευταία ανταλλαγή ενός αστροναύτη των ΗΠΑ, το STS-89 παρέδωσε τον Άντι Τόμας (Andy Thomas) στο Mir και επέστρεψε με τον Ντέιβιντ Γούλφ (David Wolf) . Η διάρκεια της αποστολής ήταν 8 ημέρες, 19 ώρες και 47 δευτερόλεπτα, ταξιδεύοντας 3,6 εκατομμύρια μίλια σε 138 τροχιές της Γης. Η Ντένμπαρ ήταν η Διοικητής Ωφελούμενου Φορτίου, υπεύθυνος για όλες τις δραστηριότητες ωφέλιμου φορτίου, συμπεριλαμβανομένης της διεξαγωγής 23 πειραμάτων τεχνολογίας και επιστήμης. Η Ντένμπαρ αποσύρθηκε από τη NASA τον Σεπτέμβριο του 2005. Υπηρέτησε ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Μουσείου Πτήσεων (The Museum of Flight) στο Σιάτλ μέχρι τον Απρίλιο του 2010. Από το 2013 έως το 2015, η Ντένμπαρ ήταν επικεφαλής του STEM Center του Πανεπιστημίου του Χιούστον και ήταν μέλος της σχολής στο Μηχανολογικό Κολέγιο Κάλεν (Cullen College of Engineering). Έγινε καθηγήτρια μηχανικής αεροδιαστημικής στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας (Texas A&M University) το 2016, όπου υπηρετεί ως Διευθύντρια του Ινστιτούτου Μηχανικής Εκπαίδευσης και Καινοτομίας (IEEI), μια κοινή οντότητα στο Τμήμα Μηχανολογικών Πειραμάτων του Α&Μ του Τέξας (Texas A&M Engineering Experiment Station) (TEES) και το Ντουάιτ Λούκ Κολέγιο Μηχανολογίας (Dwight Look College of Engineering). 1971: BS Ceramic Engineering, Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον 1975: MS Ceramic Engineering, Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον 1983: Ph.D. Μηχανολογία / Βιοϊατρική Μηχανική, Πανεπιστήμιο του Χιούστον Αμερικανικό Ινστιτούτο Αεροναυτικής και Αστροναυτικής (AIAA), Fellow Αμερικανική Εταιρεία Μηχανολόγων Μηχανικών (ASME) Η Αμερικανική Κεραμική Εταιρεία (ACerS), Fellow Εθνικό Ινστιτούτο Κεραμικών Μηχανικών (NICE) Τιμητικός Κέραμος Εταιρεία Βιοϊατρικής Μηχανικής Αμερικανική ένωση για την πρόοδο της επιστήμης Τάου Μπέτα Πι Εταιρεία Έρευνας Υλικών (MRS) Διοικητικό Συμβούλιο, Arnold Air Society και Angel Flight Board of Trustees Silver Wings (οργάνωση υπηρεσιών) (SW) Διεθνής Ακαδημία Αστροναυτικής (IAF) Πειραματική Ένωση Αεροσκαφών (EAA) Κοινωνία Μηχανικών Γυναικών (SWE) Ένωση εξερευνητών διαστήματος (ΧΑΑ) Sigma Xi, John P. McGovern Science & Society Award (2020) Επίτιμος Διδακτορικός από το Πανεπιστήμιο Heritage (2016) Αμερικανικό Ινστιτούτο Αεροναυτικής και Αστροναυτικής, Συνεργάτης (2006) Ο πόνος του Δέλτα Κάππα Εθνική Ακαδημία Μηχανικών, Μέλος (2002) Επίτιμος Διδακτορικός από το Πανεπιστήμιο Heriot-Watt (2000) The American Ceramic Society (ACerS) James I. Mueller Award, Cocoa Beach, Florida (2000) Έγινε μέλος της Διεθνούς Hall of Fame της Γυναίκας στην Τεχνολογία (2000), μία από τις πέντε γυναίκες στον κόσμο που τιμάται κάθε χρόνο Επιλέχτηκε ως μία από τις 20 κορυφαίες γυναίκες στην τεχνολογία στο Χιούστον του Τέξας (2000) Διαστημικά μετάλλια πτήσης της NASA (1985, 1990, 1992, 1995 και 1998) Βραβείο ανώτερης ολοκλήρωσης της NASA (1997) Μέλος, Συμβουλευτικό Συμβούλιο Μηχανικής του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών (NSF), 1993-σήμερα Εξαιρετικό μετάλλιο επιτεύγματος της NASA (1996) Βραβείο εξαιρετικής ηγεσίας της NASA (1993) Συνεργάτης της Αμερικανικής Κεραμικής Εταιρείας (1993) Βραβείο επίτευξης μηχανικών σχεδιασμού ειδήσεων (1993) Βραβείο IEEE Judith A. Resnik (1993) Μετάλλιο Κοινωνίας Γυναικών Μηχανικών Resnik Challenger (1993) Βραβείο Museum of Flight Pathfinder (1992) Βραβείο Εθνικής Μηχανικής AAES (1992) Βραβείο εξαιρετικής υπηρεσίας της NASA (1991) Πανεπιστήμιο Χιούστον Διακεκριμένη Μηχανική Alumna (1991) Βραβείο Προέδρου MRS (1990) The American Ceramic Society (ACerS) Βραβείο Schwaltzwalder PACE (1990) Επίτευγμα αποφοίτων του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον (1989) Εξαιρετικό μετάλλιο σέρβις της NASA (1988) Η ιδιότητα μέλους της αμερικανικής κεραμικής εταιρείας (ACerS) Life (1986) Στρατηγός Jimmy Doolittle Μέλος του Ιδρύματος Αεροδιαστημικής Εκπαίδευσης (1986) Βραβείο Δημόσιας Υπηρεσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Evergreen (1986) Το βραβείο Greaves-Walker της Αμερικανικής Κεραμικής Εταιρείας (ACerS) (1985) Rockwell International Engineer of the Year (1978) Αποφοίτησε το cum laude από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον το 1975 Βιογραφία της NASA