IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Γρεβενών

Η Ιερά Μητρόπολις Γρεβενών είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη των Γρεβενών. Μητροπολίτης από το 2014 είναι ο Δαβίδ Τζιουμάκας.

 Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε η Επισκοπή Γρεβενών, πάντως από την ίδρυσή της έως το 1767 υπαγόταν στην Αρχιεπισκοπή Αχριδών. Η επισκοπή δεν είναι στον κατάλογο επισκοπών που υπάρχει στο σιγίλλιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ (1020). Τον 15ο αιώνα η Επισκοπή Γρεβενών προήχθη σε Μητρόπολη και κατέλαβε την έβδομη θέση στην ιεραρχία της Αρχιεπισκοπής Πρώτης Ιουστινιανής και πάσης Βουλγαρίας. Αργότερα, τον 17ο αιώνα, οι Μητροπολίτες της ανέβηκαν στην τέταρτη θέση και έλαβαν τον τίτλο του «Υπερτίμου» και αργότερα και τον τίτλο «Εξάρχου Νότιας Μακεδονίας», τον οποίο εξακολουθούν να φέρουν μέχρι σήμερα. Ο Μικρασιάτης Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Λαζαρίδης (από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας) ανέπτυξε σημαντική δράση για τον Ελληνισμό της περιοχής και μαρτύρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 1911 από κομιτατζήδες και ρουμανίζοντες σε ηλικία 34 ετών. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Οσίου Νικάνορα Ζάβορδας Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σπηλαίου Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Τορνικίου Ιερά Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ Ιερά Μονή Ευαγγελισμού Παναγίας Μπουνάσιας Όσιος Νικάνωρ Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυς Άγιος Δημήτριος ο εκ Σαμαρίνης Εθνοϊερομάρτυρας Μητροπολίτης Γρεβενών Αιμιλιανός Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στη Σαρακήνα Ιερός Ναός Κοίμησης της Θεοτόκου Νουμπενίτσας Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Παλαιοχωρίου Μεταβυζαντινός Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στο Δίπορο Σαράντης, Θεόδωρος Κ. Π (1987-1988). «Τα Γρεβενά (Συμβολή στην ιστορία τους)». Μακεδονικά, XXVI (Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών). http://media.ems.gr/ekdoseis/makedonika/makedonika_26/ekd_pemk_26_Sarantis.pdf. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2021.
Κίμπερλι Ντος Ράμος

H Κίμπερλι Ντος Ράμος (Kimberly Dos Ramos, γεννημένη ως Κίμπερλι Ντος Ράμος ντε Σόουσα Kimberly Dos Ramos De Sousa, 15 Απριλίου 1992 -) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο, χορεύτρια, show animator και τραγουδίστρια.

 Hechizo de amor - 2000, ως Μαρτίκα Σάντσεζ Más que amor, frenesí - 2001, ως Αναστάσια "Τάτι" Λάρα Φαχάρδο Las González - 2002, ως Πετούνια Πίνια Γκονσάλες La Cuaima - 2003/04, ως Μπάμπι Κάσερες Ροβάινα Amor a palos - 2005/06, ως Χουλιέτα Σοριάνο La Trepadora - 2008, ως Εουχένια Αλκόι ντελ Κασάλ Que el cielo me explique - 2011, ως Κάρεν Μοντέρο Grachi - 2011/12, ως Ματίλντα Ρομάν El rostro de la venganza - 2012/13, ως Κατερίνα Αλβαράδο Marido en alquiler - 2013/14, ως Πατρίσια Ιμπάρρα Πάλμερ Tierra de reyes - 2014/15, ως Ιρίνα ντελ Χούνκο Los Ocho - 2015, ως Ντιάνα (ταινία μικρού μήκους) ¿Quién es quién? - 2015/16, ως Φερνάντα Μανρίκε ντε Πέρες/Ισαμπέλα Φερνάντα Μπλάνκο Vino el amor - 2016/17, ως Γκρασιέλα Παλάσιος Por amar sin ley - 2018/19, ως Σοφία Αλκοσέρ Rubí - 2020, ως Μαριμπέλ ντε λα Φουέντε Κίμπερλι Ντος Ράμος στην IMDb Kimberly Dos Ramos, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Κίμπερλι Ντος Ράμος, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Kimberly Dos Ramos on Keek Kimberly Dos Ramos on Instagram
Landkreuzer P. 1000 Ratte

Το P1000, ονομαζόμενο Ratte (γερμ. ράτε, αρουραίος), ήταν προσχέδιο ενός γερμανικού τανκ πολύ βαριάς κατηγορίας (θωρηκτό ξηράς) τον καιρό του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η μελέτη έγινε από το αρχιτεκτονικό γραφείο του Άλμπερτ Σπέερ, η κατασκευή όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, λόγω έλλειψης πόρων και επειδή η διεκπεραίωσή του ήταν αδύνατη. Το Ρ1000 ήταν το δεύτερο σε μέγεθος τανκ που σχεδιάστηκε, αφού ένα άλλο, το P1500 προοριζόταν να γίνει ακόμα μεγαλύτερο. Ένα άλλο πολύ βαρύ τανκ, μικρότερων όμως διαστάσεων, ήταν το Panzerkampfwagen VIII Maus, του οποίου κατασκευάστηκαν δύο πρότυπα.

 Σύμφωνα με την μελέτη το τανκ θα ήταν εξοπλισμένο με θωρακισμένο πύργο, δύο πολυβόλα των 28 εκ. ίδιου τύπου με τα πρωτεύοντα πολυβόλα των θωρηκτών Scharnhorst και Gneisenau. Εκτός αυτού είχε αντιαεροπορικά πολυβόλα 20 χιλ. και δύο αυτόματα MG 151/15 15 χιλ. Η θωράκισή του είχε πάχος 250 χιλ. Για κινητήρα ήταν προορισμένες δύο μηχανές ΜΑΝ υποβρυχίου ισχύος 6500 PS η κάθε μία. Εναλλακτικά θα είχε οχτώ κινητήρες Daimler-Benz ισχύος 2000 PS η κάθε μία. Οι μηχανές αυτές θα του έδιναν μια ταχύτητα 40 km/h ακόμα και σε ανώμαλο έδαφος. Το τανκ θα ήταν αδύνατο να χρησιμοποιηθεί σε μάχες. Η κινητικότητά του περιορίζονταν στα 13 με 16 PS/Tonne και προφανώς δεν θα επαρκούσε, ούτε και θα μπορούσε να αναπτύξει την προορισμένη ταχύτητα. Λόγω της μεγάλης μάζας και των μεγάλων διαστάσεών του ήταν αδύνατο να διασχίσει δρόμους, γέφυρες ή και οικισμούς, και γι' αυτό η μεταφορά του θα έπρεπε να γίνεται με ακόμα πιο βαριά μεταφορικά μέσα (φορτηγά, βαγόνια τραίνου, κλπ.) Η πολυδάπανη κατασκευή του καθώς και η τρομερή κατανάλωση καυσίμων ήταν επιπλέον μειονεκτήματα. Η μελέτη του Ρ1000 στο Panzer-Archiv.de P1000 Τεχνικά χαρακτηριστικά του Ρ1000 στο panzerschreck.de "My Tank is Fight!", Zack Parsons - Citadel Press (Kensington Publishing Corp.) - ISBN 0-8065-2758-7
393 Λαμπετίη

Η Λαμπετίη (Lampetia) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,39. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη κόρη του θεού Ήλιου στην ελληνική μυθολογία.

 Η μέση διάμετρος της Λαμπετίης εκτιμάται σε 97 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 953 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,083 (από δεδομένα του IRAS). Η Λαμπετίη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 38 ώρες και 42 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ανάληψη Μετσόβου Ιωαννίνων

Η Ανάληψη Μετσόβου ή Χρυσοβίτσας είναι ορεινό χωριό της τοπικής κοινότητας Χρυσοβίτσας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Εγνατίας, του δήμου Μετσόβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. .

 Η Ανάληψη βρίσκεται δίπλα και δυτικά του Μετσοβίτικου ποταμού σε υψόμετρο 646 μέτρα. Απέχει 41 χλμ. ΒΑ. (οδικά - μέσω Εγνατίας) από την πόλη των Ιωαννίνων (μέσω Εγνατίας) και 14 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου). Μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Ιωαννίνων - Τρικάλων ενώ νοτιοδυτικά και παράλληλα με τον ποταμό η Εγνατία Οδός. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Χρυσοβίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Χρυσοβίτσα, τα Αμπέλια, τους Μύλους, το Ξηρικό και τους Σιωλάδες αποτελούν την τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσας της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 193 κάτοικοι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χρυσοβίτσης του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χρυσοβίτσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Εγνατίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εγνατίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μετσόβου. Στην Ήπειρο και το Δήμο Δωδώνης υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Ανάληψη. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Σιδηροδρομική γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης

Η Σιδηροδρομική Γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης, επίσης γνωστή ως Ειδομένης - Θεσσαλονίκης στο ελληνικό τμήμα της) είναι διακρατική σιδηροδρομικής γραμμή ενώνοντας τα Σκόπια, πρωτεύουσα της Βόρειας Μακεδονίας, με τη Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα, με μήκος περίπου 240 χιλιόμετρα. Χρησιμοποιείται για επιβατική (υπεραστική κυρίως) και εμπορική κίνηση. Η βαρύνουσα σημασία της δικαιολογεί το γεγονός ότι αποτελεί μέρος του βασικού ελληνικού σιδηροδρομικού κορμού ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Ειδομένη) και την ένταξή της σε αναπτυξιακά έργα όπως αυτό της παραλλαγής του Αξιού ποταμού.

 Η γραμμή Σκοπίων - Θεσσαλονίκης αποτελεί τμήμα του ιστορικού δικτύου των Ανατολικών Σιδηροδρόμων («Chemins de fer Οrientaux» - CO) η κατασκευή της οποίας ξεκίνησε το 1873 από την τότε Οθωμανική αυτοκρατορία με σκοπό την ένωση της Θεσσαλονίκης με το Βελιγράδι και κατ’ επέκταση με τα Ευρωπαϊκά κράτη.Το έργο είχε αναλάβει ο βαυαρό-εβραίος τραπεζίτης Maurice de Hirsch Από το 1998, οπότε και παραδόθηκε πλήρως στην εκμετάλλευση, η γραμμή είναι ηλεκτροδοτούμενη και εξυπηρετεί ελκτικές μονάδες συμβατές με το ευρωπαϊκό σύστημα των 25.000V / 50Hz.Σήμερα, η γραμμή έχει υποβαθμιστεί όσον αφορά το επιβατικό έργο χωρίς να προσφέρει εθνικές, διαπεριφερειακές ή προαστιακές υπηρεσίες, αλλά εξυπηρετεί μόνο συνδέσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες και για συγκεκριμένες περιόδους του έτους (θερινή τουριστική περίοδος). Το εμπορευματικό έργο είναι αρκετά σημαντικό, για τα δεδομένα του ελληνικού σιδηροδρόμου, καθώς πλέον της σύνδεσης του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης με τις βαλκανικές χώρες προσφέρει σύνδεση μεταξύ του Λιμανιού του Πειραιά με την Κεντρική Ευρώπη. Υπό κατασκευή είναι παραλλαγή της διαδρομής μεταξύ Πολυκάστρου - Ειδομένης. Συγκεκριμένα η γραμμή αυτή έχει μήκος μήκους 21χλμ και συνδέει το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης με το μεθοριακό σταθμό της Ειδομένης. Η γραμμή εντάχθηκε σε ευρωπαϊκά και εθνικά αναπτυξιακά προγραμμάτων προκειμένου να αναβαθμιστεί με σκοπό να προσφέρει υψηλές επιδόσεις και επίπεδα ασφαλείας. Στην παρούσα φάση πρόκειται για μία μονή γραμμή, ηλεκτροδοτούμενη υπό τάση 25.000V / 50Hz, τηλεδιοικούμενη, εξοπλισμένη με εξοπλισμό ETCS Level 1 και η χάραξή της μπορεί να επιτρέψει ταχύτητες έως 160χαω. Με την ολοκλήρωση της σηματοδότησης και του ETCS το 2027, θα επαναρχίσουν τα διεθνή δρομολόγια προς Δυτικά Βαλκάνια και την Κεντρική Ευρώπη. Οι κυριότεροι σταθμοί της γραμμής είναι: Σκόπια Βελεσά Γκράντσκο Γευγελή Ειδομένη Θεσσαλονίκη
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1977-78 αποτέλεσε το 23ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ομόνοια Αραδίππου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1978-79 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1978–79. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία 1978-79. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1977-78 ΑΠΟΠ ΠάφουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1977-78: ΕΝΑΔ Αγίου ΔομετίουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1976-77 ΑΣΙΛ ΛύσηςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1976-77: Ακρίτας ΧλώρακαςΕπίσης, η ΠΑΕΚ/ΑΕΚ μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ αφού ολοκληρώθηκε η ενοποίηση των δύο σωματείων. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Πηγή: «Τελική Βαθμολογία Β΄ Κατηγορίας». Φίλαθλος: σελ. 6. 17 Απριλίου 1978. «Τελική Βαθμολογία Β΄ Κατηγορίας». Φίλαθλος: σελ. 6. 17 Απριλίου 1978. «Έπεσε η αυλαία στην Β΄ κατηγορία». Χαραυγή: σελ. 6. 11 Απριλίου 1978. «Τέλος στη Β΄ κατηγορία με κορυφαία την Ομόνοια». Η Σημερινή: σελ. 6. 11 Απριλίου 1978. «Έπεσε η αυλαία της Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 11 Απριλίου 1978. ΚΟΠ (Απρίλιος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-13. https://www.webcitation.org/6gkK97IDK?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T20%20FOR%20SITE.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-04-13. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1977-78 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1977-78
Ταουέζε Σούνια

Ο Ταουέζε Σούνια (Tauese Tuailemafua Pita Fiti Sunia, 1941-2003) ήταν κυβερνήτης στην Αμερικανική Σαμόα από το 1997 ως το θάνατό του. Υπήρξε χαρισματικός πολιτικός και διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα. Πέθανε κατά τη δεύτερή του θητεία. Υπήρξε μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε στη Φαγκατόγκο της Αμερικανικής Σαμόα στις 29 Αυγούστου του 1941 και ήταν γιος του αιδεσιμότατου Φίτι και της Σαβάλι Σούνια. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην Ιστορία και στις Πολιτικές Επιστήμες από το Διδασκαλικό Κολέγιο Κίρνι της Νεμπράσκα, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Διοίκηση της Εκπαίδευσης από το Πανεπιστήμιο της Χαβάης και τιμητικό διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Γκόλντεν Γκέιτ. Δίδαξε ως δάσκαλος για αρκετά χρόνια και ήταν υποδιευθυντής του Κοινοτικού Κολεγίου. Ξεκίνησε τη δικηγορία ως ασκούμενος δικηγόρος το 1968 και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αμερικανικής Σαμόα την περίοδο 1991-92. Εξελέγη Κυβερνήτης στο δεύτερο γύρο το 1996 με οριακή διαφορά από το δεύτερο Λεαλαϊφουανέβα Πίτερ Ράιντ (51%-48%). Ο δεύτερος γύρος κρίθηκε απαραίτητος εξαιτίας της διάσπασης που παρουσιάστηκε στους κόλπους του Δημοκρατικού Κόμματος των Αμερικανικών Σαμόα ανάμεσα στο Σούνια και στον τότε Κυβερνήτη Λουτάλι Αϊφίλι Πάουλο Λαουβάο, ο οποίος ήρθε τρίτος. Ο Σούνια κέρδισε το Ράιντ επίσης με οριακή πλειοψηφία στον πρώτο γύρο στις εκλογές του 2000 με 50% έναντι 48%. Στη διάρκεια της θητείας του Σούνια εκδηλώθηκαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά των Σαμόα, επειδή άλλαξαν το όνομά τους από Δυτικές Σαμόα σε Σαμόα. Οι κάτοικοι των Αμερικανικών Σαμόα θεωρούν ότι η αλλαγή αυτή δε δείχνει την σαμοανή ταυτότητα των Αμερικανικών Σαμόα. Μάλιστα, όλα τα επίσημα έγγραφα και οι δημόσιες υπηρεσίες αναφέρονται στη Σαμόα με την ονομασία Δυτική Σαμόα. Ο ίδιος ο Σούνια ήταν ανεψιός του πρώην πρωθυπουργού, Τοφιλάου Έτι Αλεσάνα.Πέθανε εν ενεργεία, στις 26 Μαρτίου του 2003 εν πτήσει για τη Χαβάη, όπου μετέβαινε για νοσηλεία, και προσωρινός Κυβερνήτης ανέλαβε ο Τογκιόλα Τουλαφόνο. Το όνομα του Σούνια δόθηκε στο Συνεδριακό Κέντρο Ουτουλέι.. Η χήρα του, Φαγκαοαλί Σατέλε, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1969 έως τον θάνατό του, απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 2015.
Χι Ωμέγα

Η Χι Ωμέγα (αγγλ. Chi Omega ή ΧΩ) είναι γυναικεία φοιτητική ένωση και το μεγαλύτερο μέλος του Εθνικού Πανελληνικού Συνεδρίου της Αμερικής. Διατηρεί 173 κολεγιακές ομάδες και 230 ομάδες αποφοίτων. Τα γενικά γραφεία της είναι στο Μέμφις, Τενεσί.

 Η Χι Ωμέγα ιδρύθηκε στις 5 Απριλίου 1895 στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας. Ιδρυτικά μέλη του ήταν οι δρ. Τσαρλς Ρίτσαρντσον, Ίνα Μέι Μπόουλς, Ζαν Βίνσενχέλλερ, Τζομπέλλ Χολμόμπι και Άλις Σίμοντς. Το 1915 η Χι Ωμέγα ίδρυσε τα γενικά της γραφεία στο Λέξινγκτον του Κεντάκυ, τα οποία μεταφέρθηκαν το 1926 στο Σινσινάτι του Οχάιο, και το 1995 στο Μέμφις. Επίσημα σύμβολα της ένωσης είναι τα χρώματα ερυθρό και χρυσαφί, ο ανθός του λευκού γαρύφαλλου, το μασκότ η κουκουβάγια, και η νεκροκεφαλή επάνω από δύο χιαστί κόκαλα. Επίσημος φιλανθρωπικός χορηγός της ένωσης είναι η Make-A-Wish Foundation από το 2000. Το 1895 η ένωση διατύπωσε τους εξής έξι στόχους, οι οποίοι εξέφραζαν το πνεύμα και τις αξίες των μελών της νεοϊδρυθείσης ενώσεως συμφιλίωση υψηλές προδιαγραφές του προσωπικού διάβασμα και πρόοδο στις σπουδές συμμετοχή στις δραστηριότητες του πανεπιστημίου σταδιοδρομία και προσωπική ανάπτυξη και επίδοση στις κοινωνικές υπηρεσίες Επίσημη ιστοσελίδα του Chi Omega
Σερίφ Τουργκούτ

ΗΣερίφ Τουργκούτ είναι Τουρκάλα δημοσιογράφος και η πρώτη γυναίκα πολεμική ανταποκρίτρια της Τουρκίας, ευρέως γνωστή για την κάλυψη του Πολέμου της Βοσνίας. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη διεθνή πολιτική από το Πανεπιστήμιο George Washington των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Αποφάσισε να γίνει πολεμική ανταποκρίτρια όταν είδε φωτογραφίες από το στρατόπεδο Ομάρσκα, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το οποίο δημιούργησε και διοικούσε ο Στρατός της Δημοκρατίας της Σερβίας κατά τος πρώτους μήνες του Πολέμου της Βοσνίας. Πήγε στη Βοσνία μόνη της ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος. Αν και αρχικά σκόπευε να παραμείνει μόνο για δέκα ημέρες, έμεινε στη Βοσνία για σχεδόν δέκα χρόνια, καθώς η ζωή της άλλαξε μόλις έγινε αυτόπτης μάρτυρας της φρίκης που επικρατούσε στην περιοχή.Δημοσιογραφούσε για το τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι ATV από τον Πόλεμο της Βοσνίας, κατά τον οποίο έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ 1992 και 1995. Η Τουργκούτ συνέχισε καλύπτοντας τον Πόλεμο του Κοσόβου, τον Πόλεμο του Ιράκ και πολλές άλλες συγκρούσεις, συμπεριλαμβανομένης του Εμφύλιου Πολέμου της Αλγερίας, του Πολέμου της Δυτικής Σαχάρας και του Δεύτερου Πολέμου της Τσετσενίας. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο, βοήθησε τους μετανάστες που εγκατέλειψαν το σπίτι τους για να εγκατασταθούν στην Τουρκία δίνοντας πληροφορίες για τους συγγενείς τους που ζουν ακόμα στο Κοσσυφοπέδιο.Υπηρέτησε για περισσότερα από τρία χρόνια στα Ηνωμένα Έθνη ως Επικεφαλής του Γραφείου Ενημέρωσης του Κοινού για την Κεντρική Λιβερία. Κατά την περίοδο εκείνη αναμείχθηκε στη δημιουργία και τη διαχείριση μηχανισμών διάδοσης πληροφοριών, σε τομείς όπως η αποστρατικοποίηση, η κοινωνική ένταξη, η πολιτική αποκατάσταση, οι εκλογές και η μετασυγκρουσιακή μετάβαση.Ήταν φίλη του Ισπανού πολεμικού ανταποκριτή Μιχέλ Χιλ Μορένο ντε Μόρα, με τον οποίο πήγε στη Σρεμπρένιτσα αμέσως μετά τη σφαγή του 1995. Ο Μιχέλ Χιλ Μορένο πυροβολήθηκε θανάσιμα αργότερα, στον Εμφύλιο Πόλεμο της Σιέρρα Λεόνε. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στο Δεύτερο Εμφύλιο Πόλεμο της Λιβερίας, έγινε φίλη με τους πολεμικούς ανταποκριτές Τιμ Χεθέρινγκτον από την Αγγλία και Κρις Χόνδρος από τις ΗΠΑ, οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στον Εμφύλιο Πόλεμο της Λιβύης το 2011. Έλαβε περισσότερα από δέκα εθνικά και διεθνή βραβεία για τα δημοσιογραφικά της επιτεύγματα κατά τη διάρκεια το Πολέμου της Βοσνίας. Το 2002, η Τουρκούτ έλαβε την υποτροφία John S. Knight Journalism Fellowships του Πανεπιστήμιου του Στάνφορντ. Εμφανίζεται στην τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο Savaşı Anlatan Kadınlar (Γυναίκες Πολεμικές Ανταποκρίτριες) που μεταδόθηκε από το τουρκικό κανάλι TRT για την Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας το 2013.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγροτικών Σωματείων Πάφου

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ) είναι ποδοσφαιρική ομοσπονδία της επαρχίας Πάφου. Αποτελεί μία εκ των 11 αγροτικών (τοπικών) ομοσπονδιών μελών της Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ), την μοναδική στην επαρχία Πάφου. Η ΠΟΑΣΠ αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΣΤΟΚ.

 Η ΠΟΑΣΠ ιδρύθηκε το 1971 με κύριο σκοπό τη οργανώσει το αγροτικό ποδόσφαιρο της πόλης και επαρχίας Πάφου. Τα ιδρυτικά μέλη της ΠΟΑΣΠ ήταν: Άρης Πολεμίου Ακρίτας Χλώρακας Άδωνις Γεροσκήπου Ατρόμητος Γεροσκήπου ΑΕΚ Κισσόνεργας Πυρσός Έμπας Πράσινη Θύελλα Πέγειας Μιλτιάδης Τάλας ΑΠΟ Δημητράκης Αργάκας Κ.Ν. Ευαγόρας Παλληκαρίδης Τσάδας Οι διοργανώσεις που διεξάγει η ΠΟΑΣΠ σήμερα είναι: Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ Β΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ Κύπελλο ΠΟΑΣΠ Super Cup ΠΟΑΣΠ Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις ομάδες που ξεκίνησαν ως μέλη της ΠΟΑΣΠ και ακολούθως συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου, τα οποία διοργανώνει η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Για κάθε ομάδα αναφέρεται η ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει συμμετάσχει. «Ιστορικό - Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου». stok.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2019. Επίσημη ιστοσελίδα ΠΟΑΣΠ
Πολιορκία του Μαντζικέρτ (1054)

Η Πολιορκία του Μαντζικέρτ, η οποία έλαβε χώρα το 1054, ήταν ανεπιτυχής προσπάθεια των σελτζουκικών στρατευμάτων του σουλτάνου Τογκρούλ-Μπεγκ να καταλάβουν τη βυζαντινή πόλη του Μαντζικέρτ, στην Αρμενία, την οποία υπεράσπιζε ο στρατηγός Βασίλειος Αποκάπης.

 Τα στρατεύματα του Τογκρούλ πολιόρκησαν το Μαντζικέρτ με όλα τα μέσα πολιορκίας που διέθεταν αλλά η πόλη άντεξε. Οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν πολιορκητικές χελώνες, κινητά καταφύγια που προστάτευαν τους άνδρες και τον οπλισμό από τα πυρά των Βυζαντινών. Λέγεται ότι ο Βασίλειος είχε αποθηκεύσει ακονισμένα μεγάλα δοκάρια, τα οποία ρίχνονταν πάνω στις χελώνες. Η ίδια η πόλη ήταν σε θέση να αντέξει την επίθεση λόγω του τριπλού τείχους και λόγω της πρόσβασης σε πηγή νερού. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το 1071, οι Τούρκοι πολέμησαν πάλι με τους Βυζαντινούς, στην περιοχή της πόλης. Εκείνη η μάχη μεταξύ των Βυζαντινών (υπό τον αυτοκράτορα Ρωμανό Διογένη) και των Τούρκων υπό τον Αλπ Αρσλάν οδήγησε στην γνωστή ήττα των Βυζαντινών και στην απαρχή της πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Κάμπσα

Το Κάμπσα (αραβικά: كبسة‎, kabsah) είναι ένα μικτό πιάτο ρυζιού που προέρχεται από τη Σαουδική Αραβία, αλλά θεωρείται συνήθως ως εθνικό πιάτο σε πολλά αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Το πιάτο φτιάχνεται με ρύζι και κρέας. Συχνά μπορεί να βρεθεί σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ομάν, η Υεμένη, το νότιο Ιράκ, καθώς και στο Αχβάζ (Ιράν) και στην έρημο Νεγκέβ στο Ισραήλ. Το πιάτο είναι επίσης γνωστό ως μακμπούς/μασμπούς (εβραϊκά: مكبوس/مچبوس [[mɑtʃˈbuːs]] αραβικά του Κόλπου: [[mɑtʃˈbuːs]]).

 Το όνομα προέρχεται από τη λέξη καμπάσα (αραβικά: كبس‎), που κυριολεκτικά σημαίνει να πιέζεις ή να ζουλάς, υπαινιγμός της τεχνικής που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα όπου όλα τα συστατικά μαγειρεύονται σε (ή «συμπιέζονται») σε μια κατσαρόλα. Αυτά τα πιάτα συνήθως παρασκευάζονται με ρύζι (συνήθως μπασμάτι), κρέας, λαχανικά και ένα μείγμα μπαχαρικών. Υπάρχουν πολλά είδη κάμπσα και κάθε είδος έχει μια μοναδικότητα σε αυτό. Τα προαναμεμιγμένα μπαχαρικά κάμπσα είναι τώρα διαθέσιμα με πολλές επωνυμίες. Αυτά μειώνουν το χρόνο προετοιμασίας, αλλά μπορεί να έχουν διαφορετική γεύση από την παραδοσιακό κάμπσα. Τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούνται στο κάμπσα είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνα για τη γεύση του. Αυτά είναι γενικά, μαύρο πιπέρι, γαρίφαλα, κάρδαμο, σαφράνι, κανέλα, μαύρο μοσχολέμονο, φύλλα δάφνης και μοσχοκάρυδο. Το κύριο συστατικό που συνοδεύει τα μπαχαρικά είναι το κρέας. Τα κρέατα που χρησιμοποιούνται είναι συνήθως κοτόπουλο, κατσίκι, αρνί, καμήλα, βόειο κρέας, ψάρι ή γαρίδες. Στο μασμπούς με κοτόπουλο, χρησιμοποιείται ένα ολόκληρο κοτόπουλο. Τα μπαχαρικά, το ρύζι και το κρέας μπορούν να αυξηθούν με αμύγδαλα, κουκουνάρια, φιστίκια, κρεμμύδια και σουλτανίνες. Το πιάτο μπορεί να γαρνιριστεί με χασού (αραβικά: حشو‎) και σερβίρεται ζεστό με ντακούς (αραβικά: دقّوس‎), που είναι μια σπιτική αραβική σάλτσα τομάτας. Το κρέας για κάμπσα μπορεί να μαγειρευτεί με διάφορους τρόπους. Ένας δημοφιλής τρόπος παρασκευής κρέατος ονομάζεται μαντί. Πρόκειται για μια αρχαία τεχνική που προέρχεται από την Υεμένη, όπου το κρέας ψήνεται στη σχάρα σε μια βαθιά τρύπα στο έδαφος που καλύπτεται ενώ το κρέας μαγειρεύεται. Ένας άλλος τρόπος παρασκευής και σερβιρίσματος κρέατος για το κάμπσα είναι το ματμπί, όπου το καρυκευμένο κρέας ψήνεται στη σχάρα σε επίπεδες πέτρες που τοποθετούνται πάνω από φωτιά. Μια τρίτη τεχνική, το μαντγκούτ, περιλαμβάνει το μαγείρεμα του κρέατος σε μια χύτρα ταχύτητας. Αραβική κουζίνα Μαντί
Τζοβανόττι

Ο Λορέντσο Κερουμπίνι (Lorenzo Cherubini) ή αλλιώς με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Τζοβανόττι (Jovanotti) είναι Ιταλός τραγουδοποιός και ράπερ. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 27 Σεπτεμβρίου του 1966. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2008 παντρεύτηκε την Francesca Valiani στην Κορτόνα, απ' όπου κατάγεται ο Τζοβανόττι. Η κόρη τους, Τερέζα, γεννήθηκε το 1998. Για εκείνη έχει αφιερώσει το τραγούδι του «Per te», μία από τις επιτυχίες του δίκου «Capo Horn»

 Ο Τζοβανόττι ξεκίνησε ερμηνεύοντας τραγούδια με χιπ χοπ, ραπ και ντίσκο ρυθμούς, τα οποία αφθονούν στους πρώτους του δίσκους. Πάντως, τα τελευταία χρόνια έχει πλησιάσει αρκετά άλλα μουσικά είδη, όπως η funk ακόμα και κλασικά. Όπως η μουσική του άλλαζε μορφή, το ίδιο και οι στίχοι του, άρχισε να αποβλέπει σε φιλοσοφικά, πολιτικά και θρησκευτικά θέματα. Τα περισσότερα τραγούδια του είναι στα ιταλικά. Επιπλέον, έχει κυκλοφορήσει και διάφορες επιτυχίες του στα ισπανικά. Ο Τζοβανόττι έχει εμφανιστεί σε μία φιλανθρωπική συναυλία του Λουτσιάνο Παβαρόττι το 1996. Έχει στενή φιλία με τον Bono, λόγω του κοινού τους ενδιαφέροντος για την διαγραφή του χρέους των φτωχών αφρικανικών χωρών. Ακόμη, συνεργάστηκε δύο φορές με τον Michael Franti, έναν γνωστό Ιταλό τραγουδιστή, στους δίσκους "Capo Horn" (1999) και "Ora" (2011). Και οι δύο προηγούμενοι έχουν γράψει λάθος το όνομα του Τζοβανόττι, αντί για Jovanotti σε Giovanotti. Το όνομα Jovanotti προέρχεται από τον πληθυντικό αριθμό της λέξης "giovanotto" που σημαίνει "νέος άνδρας". Ο Jovanotti αρχικά είχε σχηματίσει ένα συγκρότημα με το όνομα "I giovanotti" (οι νεαροί), με το οποίο είχε πάει σε οντισιόν, αλλά ο μουσικός παραγωγός ενδιαφέρθηκε μόνο γι' αυτόν. Αργότερα, βρήκε ένα αμερικανοϊταλικό όνομα «Joe Vanotti» πριν καταλήξει στο σημερινό "Jovanotti". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jovanotti στο Wikimedia Commons
Τόνι Νταλάρα

Ο Αντόνια Λαρντέρα (ιταλικά: Antonio Ladera, γεν. 30 Ιουνίου 1936), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Τόνι Νταλάρα (ιταλικά: Tony Dallara) είναι Ιταλός πρώην τραγουδιστής, ηθοποιός και τηλεπερσόνα.

 Ο Νταλάρα γεννήθηκε στο Καμπομπάσο της νότιας Ιταλίας, αλλά μεγάλωσε στο Μιλάνο. Αφού εργάστηκε ως μπάρμαν και υπάλληλος, ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στο συγκρότημα Rocky Mountains (τους μελλοντικούς I Campioni ). Το τραγουδιστικό ύφος του Νταλάρα βασίστηκε κυρίως σε Αμερικανούς τραγουδιστές όπως ο Φρανκι Λέιν και ο Τόνι Γουίλιαμς. Το 1957, υπέγραψε συμβόλαιο ως τραγουδιστής με την ιταλική εταιρεία Music, όπου εργαζόταν ως μεταφορέας. Το πρώτο του σινγκλ, το "Come prima", αν και δεν κατάφερε να διαγωνιστεί στο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1957 και πούλησε 300.000 αντίτυπα, αποτελώντας το σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην Ιταλία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το 1960 ο Νταλάρα κέρδισε στο Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο και στον διαγωνισμό Canzonissima με το τραγούδι "Romantica". Την επόμενη χρονιά κέρδισε ξανά το Canzonissima με το τραγούδι «Bambina bambina». Λέγεται ότι ο Μίνως Μάτσας, διευθυντής της ελληνικής δισκογραφικής εταιρείας MINOS, ήταν εκείνος που σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το όνομα του Νταλάρα ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο για τον τότε νέο τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα (πραγματικό όνομα "Νταράλας"). Ο Ιταλός τραγουδιστής ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Ελλάδα μετά την κυκλοφορία της επιτυχίας του "Come prima" το 1957. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tony Dallara στο Wikimedia Commons
Αχιλλέας Δημητριάδης

Ο Αχιλλέας Δημητριάδης (Λευκωσία, 1961) είναι Ελληνοκύπριος νομικός, ο οποίος αποτελεί έναν από του 12 υποψήφιους προέδρους στις Κυπριακές Προεδρικές Εκλογές του 2023.Είναι υιός του Λέλλου Δημητριάδη, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος Λευκωσίας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο.

 Την περίοδο 2002-2006 διετέλεσε μέλος του Δικτύου Ανεξάρτητων Εμπειρογνωμόνων της Ε.Ε για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα. Από το 2007 μέχρι το 2009 ήταν πρόεδρος του Κυπρο-Αμερικανικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου (CY.A.B.A). Μεταξύ 2015-2022 ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου Κύπρου. Από το 2018 είναι πρόεδρος του Ταμείου Προνοίας της Σχολής Κωφών. Τον Φεβρουάριο του 2022, εξήγγειλε επίσημα την ανεξάρτητη υποψηφιότητά του για τις Κυπριακές Προεδρικές Εκλογές του 2023.
Καρλ Ντέιβιντ Άντερσον

Ο Καρλ Ντέιβιντ Άντερσον (αγγλικά: Carl David Anderson, 3 Σεπτεμβρίου 1905 – 11 Ιανουαρίου 1991) ήταν Αμερικανός φυσικός γνωστός για την ανακάλυψη του ποζιτρονίου, για την οποία βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1936.

 Ο Άντερσον γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από Σουηδούς μετανάστες. Σπούδασε φυσική και μηχανική στο Caltech (πτυχίο το 1927, διδακτορικό το 1930). Υπό την επίβλεψη του Ρόμπερτ Μίλικαν, ξεκίνησε έρευνες πάνω στις κοσμικές ακτίνες κατά τη διάρκεια της οποίας συνάντησε απροσδόκητα κομμάτια σωματιδίων σε φωτογραφίες θαλάμου σύννεφων του, και ερμήνευσε ορθά, ότι έχει δημιουργηθεί από ένα σωματίδιο με την ίδια μάζα με το ηλεκτρόνιο, αλλά με αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Αυτή η ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε το 1932 και επιβεβαιώθηκε αργότερα από άλλους, επιβεβαίωσε την θεωρητική πρόβλεψη Ντιράκ για την ύπαρξη των ποζιτρονίων. C.D. Anderson (1933). "The Positive Electron". Physical Review 43: 491. doi:10.1103/PhysRev.43.491. C.D. Anderson (1932). "The Apparent Existence of Easily Deflectable Positives". Science 76 (1967): 238. doi:10.1126/science.76.1967.238. PMID 17731542
Κήποι του Ακίλιου

Οι Κήποι του Ακίλιου, λατιν.: Horti Aciliorum, ήταν κήποι στην πόλη της Ρώμης, που δημιουργήθηκαν στον λόφο Πίντσιο μεταξύ της Πόρτα Πιντσιάνα και των σημερινών Ισπανικών Σκαλιών τον 2ο αι.

 Περιτριγυρισμένο στα βόρεια, δυτικά και ανατολικά από τοίχους αντιστήριξης με ρομβοειδή τοιχοποιία (opus reticulatum), κτισμένους κατά μήκος των πλαγιών του λόφου Πίντσιο -ο βόρειος και ο ανατολικός τοίχος ενσωματώθηκαν αργότερα στα Αυρηλιανά Τείχη και έτσι οι κήποι μπορούν να ανακατασκευαστούν εν μέρει- το βόρειο τμήμα είναι το περίφημο Συνεστραμμένο Τείχος (Muro Torto). Οι Κήποι σχημάτιζαν ένα ευρύ ημικύκλιο, που άνοιγε προς τα δυτικά, με μία σκάλα που οδηγούσε στην πεδιάδα κάτω από τα βόρεια των σημερινών Ισπανικών Σκαλοπατιών. Περιλάμβανε μία λεκάνη δύο τμημάτων συνδεδεμένη με μία κιστέρνα, που αποτελείτο από έναν λαβύρινθο μικρών σηράγγων σκαμμένων στον βράχο: ο λόφος στους κήπους της σημερινής Βίλα Μέντιτσι ήταν κτισμένος στα ερείπια του «Παρνασσού», ενός οκταγωνικού νυμφαίου των Κήπων του Ακίλιου. Οι Κήποι ανήκαν στους Aνικίους Γλαβρίωνες , που τους είχαν κατασκευάσει. Τον 4ο αι. πέρασαν στο γένος Πίνσιο (Pincio) και στη συνέχεια στην Ανικία Φαλτονία Πρόβα και τον σύζυγό της Σέξτο Κλαύδιο Πετρόνιο Πρόβο, πριν τελικά γίνουν κρατική ιδιοκτησία. Η Ανικία και ο Σέξτος είχαν γιο τον Ανίκιο Προβίνο και αυτός γιο τον Πετρώνιο Μάξιμο Αυτοκράτορα της Δύσης το 455.
Μαρκινιάδα Άρτας

Η Μαρκινιάδα είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 92 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011) και απέχει περίπου 23 χλμ. από την πόλη της Άρτας.. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Μαρκινιάδα υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Πέτα με έδρα το Πέτα. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Μαρκινιάδα εντάχθηκε στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.

 Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, η Μαρκινιάδα μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 200 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Η Μαρκινιάδα αποτελούσε μέρος του τμήματος Ραδοβυζίου.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στη Μαρκινιάδα. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στο χωριό διέμεναν περίπου 35 οικογένεις. Στο χωριό υπήρχε ο ναός του Αγίου Γεωργίου και τρία παρεκκλήσια, της Θεοτόκου, της Αγίας Τριάδας και του Προφήτη Ηλία και ιερουργούσε ένας εφημέριος από το χωριό. Ο μητροπολίτης αναφέρει ότι στη θέση Ντίρζιου, υπήρξε παλαιό χωριό και σε απόσταση μισής ώρας, στη θέση Καββαλάρι υπήρχε ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Νικολάου. Ο Ξενόπουλος αναφέρει επίσης ότι στη Μαρκινιάδα υπήρχε γραμματοδιδασκαλείο και φοιτούσαν σε αυτό περίπου 20 μαθητές.Η οριστική απελευθέρωση της Μαρκινιάδας έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος. Δήμος Ν.Σκουφά Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Η Συμμορία (ταινία)

Η Συμμορία (Γαλλικά: Le Gang), γνωστή και ως Το Άλλο Πρόσωπο του Γκάνγκστερ, είναι μια αστυνομική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1977 σε σκηνοθεσία του Ζακ Ντερέ. Πρωταγωνιστούν ο Αλέν Ντελόν και η Νικόλ Καλφάν.

 Μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο το 1945, μια πενταμελής αδίστακτη συμμορία με επικεφαλής τον Ρομπέρ (Αλέν Ντελόν), διαπράττει ενόπλες ληστείες στο Παρίσι. Κάποια στιγμή όμως ενώ βρισκόνται σε μια ταβέρνα ενός φίλου στην εξοχή και διασκεδάζουν, εγκλωβίζονται από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις σε όλη την τριγύρω περιοχή, με αποτέλεσμα να αρχίσει μια σκληρή μάχη μεταξύ των κακοποιών και της αστυνομίας. Αλέν Ντελόν ως Ρομπέρ Νικόλ Καλφάν ως Mαρινέτ Ανταλμπέρτο Μαρία Μερλί ως Μανού Μορίς Μπαριέ ως Λουσιέν Ξαβιέ Ντεπρά ως Τζο Ρολάντ Μπερτίν ως Ρέιμοντ Λαούρα Μπέτι ως Φελίτσια ΤζιανΠιέρο Αλμπερτίνι ως Λέον Η Συμμορία (1977) στην IMDb
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1944-45

Το Κύπελλο Κύπρου 1944-45 ήταν η 8η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1944-45. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ για πρώτη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1944-45 συμμετείχαν οι 6 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1944-45. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. 1Ο Πεζοπορικός αποχώρησε πριν τη λήξη του αγώνα και μηδενίστηκε. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΕΠΑ και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 14 Απριλίου 1945 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ με σκορ 3-1.Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ ΕΠΑ: Γιάννης Βαλιαντής, Παπιέν Σταμπουλιάν, Χαμπής Φιλίππου, Μιλτής Λεωνίδου, Αράμ Τσατιρτσιάν, Λούτφικ Τσοπούριαν, Ηρόδοτος Γρηγοριάδης, Ντικράν Μισιριάν, Κόκος Χειμωνίδης, Ακόπ Τσατιρτσιάν, Κώστας Μελετίου ΑΠΟΕΛ: Γιώργος Μουσκής, Ευγενής Σαμουήλ, Τάκης Αριστείδου, Αγησίλαος Τσιαλής, Κόκης Ρωσίδης, Θεόδωρος Λύμπουρας, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Ανδρέας Ζήνωνος, Γιώργος Λαμπερτίδης, Λυκούργος Αρχοντίδης Σκόρερ: 30΄ 0-1 Λυκούργος Αρχοντίδης, 50΄ 1-1 Κόκος Χειμωνίδης, 62΄ 2-1 Κόκος Χειμωνίδης, 68΄ 3-1 Ντικράν Μισιριάν «1944/45 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 43. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 102, 285. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1944-45
Κόσμος 147

Ο Κόσμος 147 (ρωσικά: Космос 147 ή Ζενίτ-2 Νο.44 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος τύπου Ζενίτ-2 που εκτοξεύτηκε το 1967. Ήταν ο τεσσαρακοστός έβδομος δορυφόρος αυτού του τύπου που εκτοξεύτηκε.

 Είχε αριθμό σειράς N15001-06 και εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 από το κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ στις 13 Μαρτίου 1967 (12:10:23 UTC). Αφού μπήκε επιτυχώς σε τροχιά του δόθηκε η ονομασία "Κόσμος 147", η διεθνής ονομασία 1967-022A και ο αριθμός 2710 στον Κατάλογο Δορυφόρων.Ο Κόσμος 147 παρέμεινε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά για οκτώ ημέρες. Την 21η Μαρτίου 1967 (06:29 UTC) η κάψουλα επανεισόδου του, στην οποία βρίσκονταν το φωτογραφικό φιλμ, επέστρεψε στην Γη. Εξ αιτίας κάποιου προβλήματος που δεν έχει κοινοποιηθεί, η αποστολή θεωρήθηκε μερικώς ανεπιτυχής. Διαστημικές αποστολές το 1967
Γιαννιτσάτι

To Γιαννιτσάτι (αλβανικά: Janicat ή Janicati) είναι ελληνόφωνο χωριό στη Bόρεια 'Ηπειρο. Κατοικείται από μέλη της ελληνικής εθνικής μειονότητας της Αλβανίας. Το χωριό αποκαλείται και Γιαννιτσάτες.

 Βρίσκεται ανατολικά των Αγίων Σαράντα, στην περιοχή «Θεολόγου» (Επαρχία Δίβρης). Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αγιαντριάς, Δίβρη, Κουλουράτι, Λουψάτι, Μάλτσιανη και Τσερκοβίτσα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 475 μέτρων. Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον «Καζά του Δελβίνου» ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 72 κάτοικοι. Το 1913, στον «εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου» που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 78 Έλληνες. Σύμφωνα με έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 1993, το Γιαννιτσάτι κατοικείτο από 97 Έλληνες.Από το χωριό κατάγονταν οι αδελφές Κατίνα και Αγλαΐα Παπά. Χαράλαμπος Κίτσος, Ο Θεολόγος βορείου Ηπείρου και τα γύρω χωριά, Εκδόσεις Ο Παλμός της Λεσινίτσας, Αθήνα 1996 «Η περιοχή Ριζών-Θεολόγου στη Β. Ήπειρο. Απρόσιτη, επιβλητική και σταθερή στις Ελληνικές αξίες», ιστοσελίδα της Νεολαίας Βορειοηπειρωτών, 12/03/2009 (ανακτήθηκε 03/02/2015) Wikimapia.org - Γιαννιτσάτι
Συναυλία Θερινής Νυκτός

Η Συναυλία Θερινής Νυκτός (γερμανικά: Sommernachtskonzert‎) είναι συναυλία με ελεύθερη είσοδο που διεξάγεται ετησίως στα Ανάκτορα Σενμπρούν από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταδίδεται από το PBS ως μέρος του προγράμματος «Great Performances».

 Η συναυλία διοργανώθηκε για πρώτη φορά στις 25 Μαΐου του 2004. Χορηγός της συναυλίας είναι η Rolex από το 2009 και έκτοτε τη συναυλία παρακολουθούν πάνω 100.000 θεατές.Στη συναυλία έχουν ερμηνευτεί των Αλεξάντρ Μποροντίν, Κλοντ Ντεμπισί, Μανουέλ ντε Φάγια, Φραντς Λιστ, Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, Μοντέστ Μουσόργκσκι, Νικολό Παγκανίνι, Αμίλκαρε Πονκιέλι, Γιαν Σιμπέλιους, Γιόχαν Στράους του νεότερου, Ρίχαρντ Στράους, Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι, Τζουζέπε Βέρντι και Ρίχαρντ Βάγκνερ. Η συναυλία ολοκληρώνεται πάντα με το βαλς «Βιεννέζικο αίμα» του Γιόχαν Στράους. 2004: Μπόμπι ΜακΦέριν 2005: Ζούμπιν Μέτα 2006: Πλάθιντο Ντομίνγκο 2007: Βαλέρι Γκέργκιεφ 2008: Ζορζ Πρετρ 2009: Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ 2010: Φραντς Βέλζερ-Μοστ 2011: Βαλέρι Γκέργκιεφ 2012: Γκουστάβο Ντουνταμέλ 2013: Λόριν Μάαζελ 2014: Κρίστοφ Έσενμπαχ 2015: Ζούμπιν Μέτα 2016: Σεμιόν Μπούτσκοφ 2017: Κρίστοφ Έσενμπαχ 2018: Βαλέρι Γκέργκιεφ 2019: Γκουστάβο Ντουνταμέλ 2020: Βαλέρι Γκέργκιεφ 2021: Ντάνιελ Χάρντινγκ 2022: Άντρις Νέλσονς Επίσημη ιστοσελίδα
Βήτα Αετού

Ο β (βήτα) Αετού (Beta Aquilae, β Aql) είναι ο έβδομος σε φωτεινότητα αστέρας του αστερισμού Αετού. Είναι γνωστός και με την παραδοσιακό όνομα Αλσαΐν. Το γεγονός ότι φαίνεται να λάμπει λιγότερο από 3 μοίρες νότια-νοτιοανατολικά του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού, του α, γνωστού και ως Αλτάιρ, αλλά και σχετικώς κοντά στον γ Αετού, οδήγησε στη συσχέτισή του με αυτούς στις παραδόσεις των διάφορων πολιτισμών. Είναι ένας οπτικώς διπλός αστέρας, με τον συνοδό του, τον 11ου μεγέθους β Αετού B (β Aql B), να βρίσκεται σε απόσταση 13 δευτερολέπτων της μοίρας.

 Το παραδοσιακό όνομα «Αλσαΐν» προέρχεται από την περσο-αραβική λέξη الشاهين (aš-šāhīn), που σημαίνει πετρίτης. Σε αραβικό κατάλογο αστέρων, ο β αναφέρεται ως Unuk al Ghyrab (عنق ألغراب - únuq al-ghuraab), που μεταφράσθηκε αργότερα στη λατινική ως Collum Corvi, δηλαδή «ο λαιμός του κορακιού».Στην Κίνα, η ονομασία 河鼓 (Hé Gŭ), που σημαίνει «τύμπανο του ποταμού», αναφέρεται και πάλι σε σχέση με την ομάδα που σχηματίζουν οι αστέρες α, β και γ Αετού. Ο ίδιος ο β Αετού είναι γνωστός ως 河鼓 (Hé Gŭ yi, δηλαδή «ο πρώτος αστέρας του τυμπάνου του ποταμού»). Κατά την κινεζική παράδοση της πριγκίπισσας και του γελαδάρη, ο γ και ο β Αετού ήταν παιδιά του Niulang (牛郎 = ο γελαδάρης, α Αετού) και της Zhinü (織女 = η πριγκίπισσα, ο αστέρας Βέγας). Οι ιθαγενείς Koori της Βικτώριας έλεγαν ότι οι β και γ Αετού ήταν οι μαύροι κύκνοι-σύζυγοι του Bunjil (α Αετού), που και πάλι ήταν ένας αετός (του είδους Aquila audax). Επίσης, στη νεότερη αστρονομία, ο αστέρας φέρει τα ονόματα 60 Αετού (αριθμός Φλάμστηντ), Gl 771, HR 7602, BD +06°4357, HD 188512, LHS 5350a, LTT 15822, SAO 125235, FK5 749 και HIP 98036, που αντιστοιχούν στην αναφορά του σε διάφορους καταλόγους αστέρων. Ο β Αετού είναι ένας γηραιός κίτρινος αστέρας, με ηλικία της τάξεως των 10 δισεκατομμυρίων ετών. Παρότι η μάζα του είμαι συγκρίσιμη με αυτή του Ήλιου μας (20% ως 30% μεγαλύτερη), είναι ένας εξελιγμένος αστέρας: έχει καταναλώσει σχεδόν όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του και κατατάσσεται στους υπογίγαντες, με διάμετρο, στην εποχή μας, 3,3 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και λαμπρότητα εξαπλάσια από την ηλιακή. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι 5.100 K (περίπου 700 βαθμούς μικρότερη της ηλιακής). Σύντομα θα αρχίσει να διογκώνεται σε ερυθρό γίγαντα. Αρκετά αργότερα, αφού τα εξωτερικά του στρώματα διαφύγουν στο διάστημα, ο πυρήνας του θα συμπιεσθεί σε έναν λευκό νάνο. Ο β Αετού πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 40,3 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (145 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα). Κατάλογος αστέρων του Αετού Φωτογραφία
Προσωρινή Κυβέρνηση του Αφγανιστάν (2021-)

Η Προσωρινή Κυβέρνηση του Αφγανιστάν (2021-), συμπεριλαμβάνει όλους τους εν ενεργεία Υπουργούς του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν, όπως διαμορφώθηκαν μετά την ανακοίνωση της Προσωρινής Κυβέρνησης των Ταλιμπάν, στις 7 Σεπτεμβρίου του 2021. Αρχηγός της Κυβέρνησης, είναι ο Εμίρης του Αφγανιστάν και Ανώτατος Ηγέτης των Ταλιμπάν, Χαϊμπατουλάχ Αχουτζάντα. Η κυβέρνηση ασκεί τον de facto έλεγχο στην χώρα, όμως δεν έχει λάβει αναγνώριση ως de jure κυβέρνηση, από κανένα άλλο κράτος ή διεθνή οργανισμό.

 Στις 24 Αυγούστου 2021, η Φόζια Κούφι, πρώην βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης, δήλωσε ότι πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις στην Καμπούλ σε σχέση με το σχηματισμό μιας νέας κυβέρνησης του νέου (μη αναγνωρισμένου) κράτους που ελέγχουν οι Ταλιμπάν, όπου αποκλείονται οι γυναίκες. Η Κούφι δήλωσε ότι μια κυβέρνηση μόνο για άνδρες δεν θα ήταν "πλήρης". Στις 7 Σεπτεμβρίου 2021 ανακοινώθηκε ένα υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο συμμετέχουν μόνο άνδρες. Το BBC ανέφερε ότι το Υπουργείο Γυναικείων Υποθέσεων φαίνεται να έχει καταργηθεί. Τα κυριότερα πρώην πολιτικά κόμματα του Αφγανιστάν, αντιτάχθηκαν στην επιλογή των εν ενεργεία μελών του Υπουργικού Συμβουλίου ως μη περιεκτικού, με το Τζαμιάτ-ε Ισλαμί να το περιγράφει ως "το πιο μονοπωλιακό και εξτρεμιστικό, όσον αφορά πολιτική και εξουσία, από όλους τους προηγούμενους επιβαλλόμενους ηγέτες". Μέχρι στιγμής, καμία χώρα δεν έχει αναγνωρίσει επίσημα το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν ως νόμιμη κυβέρνηση του Αφγανιστάν. Παρόλο που καμία κυβέρνηση δεν αναγνώρισε το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, οι κυβερνήσεις της Κίνας, του Πακιστάν, της Ρωσίας, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσαν ότι ενδέχεται να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, εάν σεβαστεί τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η Κυβέρνηση έχει ως εξής:
Αρχαιολογική θέση

Ως αρχαιολογική θέση ή αρχαιολογικός τόπος εννοείται εκείνη η περιοχή στην επιφάνεια της γης στην οποία κατανέμονται τα αρχαιολογικά δεδομένα. Όσον αφορά στο περιεχόμενό της, μια αρχαιολογική θέση είναι δυνατόν να είναι δυνατόν να συνδέεται με μια κατηγορία δεδομένων (π.χ. τέχνεργα, οικοδεδομένα) ή οποιονδήποτε συνδυασμό τους.

 Όσον αφορά στη λειτουργία, οι αρχαιολογικές θέσεις διακρίνονται σε οικισμούς, σπήλαια και βραχοσκεπές, καταυλισμούς, τελετουργικά κέντρα ή ιερά, ναούς και ταφικές θέσεις ή νεκροταφεία, και θέσεις με εξειδικευμένες λειτουργίες (εμπορικές θέσεις ή «εμπορεία», στρατιωτικές εγκαταστάσεις, λατομεία, μεταλλεία, εργαστήρια, λιμενικές εγκαταστάσεις κ.α.). Ως προς το μέγεθος και τη μορφή, μια αρχαιολογική θέση μπορεί να αντιπροσωπεύεται είτε στο σύνολό της από έναν οικισμό ή από κάποιο μεμονωμένο κτίσμα, ή ακόμη από την απλή παρουσία εργαλείων ή κεραμεικής. Όσον αφορά στους οικισμούς -ειδικότερα όταν αυτοί δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι και τα όριά τους δεν είναι σαφώς καθορισμένα (από οχυρωματικά τείχη, τάφρους, περιβόλους, από την εμφανή τοπογραφική τους θέση -για παράδειγμα λόφος, ακρωτήριο) ή όταν δεν χαρακτηρίζονται από σημαντικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, είναι δυνατόν να αναγνωριστούν από την κατανομή και την πυκνότητα των υλικών καταλοίπων τους στο χώρο. Ως προς τη διάρκεια χρήσης, υπάρχουν αρχαιολογικές θέσεις που χρησιμοποιήθηκαν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, άλλες που διήρκεσαν για μία ή περισσότερες γενεές και άλλες που χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα (ενδεχομένως με περιόδους εγκατάλειψης) επί αιώνες ή ακόμη και χιλιετίες. Οι αρχαιολογικές θέσεις αποτελούν βασικές μονάδες έρευνας στην αρχαιολογία και πολλές αρχαιολογικές μελέτες στις μέρες μας εξακολουθούν να διεξάγονται στο επίπεδο μεμονωμένων θέσεων. Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, διαπιστώνεται η τάση να μελετώνται οι αρχαιολογικές θέσεις ως τμήμα ενός ευρύτερου φυσικού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα να δίνεται έμφαση σε μεγαλύτερες και πιο περιεκτικές μονάδες έρευνας, τις αρχαιολογικές γεωγραφικές περιοχές. Η αρχαιολογική γεωγραφική περιοχή περιλαμβάνει μια σειρά από αρχαιολογικές θέσεις. Πρόκειται για μια οριοθετημένη γεωγραφική έκταση βάσει εμφανών τοπογραφικών στοιχείων, όπως είναι οι θάλασσες, τα όρη, ή τα ποτάμια. Τούτη η οριοθετημένη έκταση στο παρελθόν αποτελούσε ταυτόχρονα μια σαφώς καθορισμένη οικολογική και πολιτισμική επικράτεια, στην οποία αναπτύχθηκαν κοινωνίες ή σύνολα κοινωνιών. Κουκουζέλη Αλ. κ.α., Αρχαιολογία στον Ελληνικό χώρο, Τομ. Α΄, Ε.Α.Π. (Πάτρα 2003) Renfrew C. Bahn P., Αρχαιολογία: Θεωρίες, μεθοδολογία και πρακτικές εφαρμογές, (μτφρ. Ι. Καραλή-Γιαννακοπούλου) Καρδαμίτσας, (Αθήνα, 2001) Sharer R.J., Ashmore W., Fundamentals in Archeology, The Benjamin/Cummings Publishing Company, (Menlo Park, 1979) Οι Αρχαιολογικοί Τόποι της Ελλάδας από το Υπ. Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2022-02-01 στο Wayback Machine. Δείτε αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας σε δορυφορικούς χάρτες
Λαμιώδη

Τα Λαμιώδη (λατ. Lamiáles) είναι τάξη αγγειόσπερμων φυτών. Σύμφωνα με το σύστημα APG IV ανήκει στην ομάδα Asterids. Τα φύλλα συνήθως αντίθετα, άνθη ακτινόμορφα ή ζυγόμορφα.

 Η τάξη Λαμιώδη περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των αστεριδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Λαμιώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Πέτρες Μπορίς

Οι Πέτρες Μπορίς (λευκορωσικά: Барысавы камяні, ρωσικά: Борисовы камни), επίσης γνωστές ως Πέτρες Ντβίνα (ρωσικά: Двинские камни), είναι επτά μεσαιωνικές πέτρες που ανεγέρθηκαν κατά μήκος της όχθης του δυτικού Ντβίνα μεταξύ του Πολότσκ και της Ντρίσα της Λευκορωσίας. Πιθανόν προηγήθηκε από την είσοδο του χριστιανισμού στην περιοχή, αλλά δημιουργήθηκαν τον 12ο αιώνα με περιείχαν κείμενο και εικόνα του Χριστού. Η μεγαλύτερη από τις πέτρες έχει περιφέρεια 17 μέτρων.

 Παρόλο που οι πέτρες περιγράφηκαν τον 16ο αιώνα από τον Ματσιέι Στρικόβσκι, ο Γκεόργκ φον Κάνκριν το 1818 ήταν ο πρώτος που έδωσε προσοχή στις πέτρες. Ο Κάνκριν ανακάλυψε ότι ένας ογκόλιθος κοντά στην Όρσα είχε την ακόλουθη επιγραφή: "Το έτος 1171, στις 7 Μαρτίου, ολοκληρώθηκε αυτός ο σταυρός. Κύριε, παρακαλώ βοηθήστε τον υπηρέτη σας Μπασίλ, του οποίου το άλλο όνομα είναι Ρογκβολόντ, γιος του Μπόρις".Στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν αρκετοί άλλοι ογκόλιθοι με το όνομα του Μπόρις. Στη δεκαετία του 1930, δύο από αυτοί καταστράφηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές ως θρησκευτικά αντικείμενα και τα κατάλοιπά τους χρησιμοποιήθηκαν για την ασφαλτόστρωση του δρόμου μεταξύ Μινσκ και Μόσχας. Ένας άλλος ρίχτηκε στον ποταμό, όπου βρισκόταν μέχρι την ανακάλυψή του το 1988. Όταν έγινε μια προσπάθεια για την ανάκτησή της, η πέτρα έσπασε σε τρία κομμάτια. Τρεις άλλοι ογκόλιθοι μετακινήθηκαν για να εκτίθονται κοντά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Πολότσκ, στο Μουσείο Ογκόλιθων στο Μινσκ και στο Κολομένσκογιε κοντά στη Μόσχα. Και τα δύο ονόματα για τις πέτρες είναι κάπως παραπλανητικά: μόνο τέσσερα από αυτά βρίσκονται κατά μήκος των όχθων του Ντρίνα, και μία από τις πέτρες δεν αναφέρει καθόλου τον Μπόρις. Αυτό που τους ενώνει είναι η προγραμματική τους απεικόνιση: "Σε κάθε περίπτωση το κεντρικό τεμάχιο είναι ένας τεράστιος σταυρός που πλαισιώνεται από συντομογραφημένα στοιχεία του συμβατικού ελληνικού θρύλου που διακηρύσσει τη νίκη του Χριστού". Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Μπόρις που αναφέρθηκε στις επιγραφές ήταν ο Ρογκβολόντ Βσεσλάβιτς (βαπτιστικό όνομα "Μπόρις"), γιος του Βσεσλάβ, αν και είναι πολύ πιθανό ότι τέτοιοι ογκόλιθοι είχαν λατρευτεί από παγανιστές Σλάβους πολύ πριν τη χριστιανική γη. Σταυρός της Αγίας Ευφροσύνης Πέτρες Γιέλινγκ — παρόμοιες κατασκευές στη Δανία Franklin, Simon (2002). Writing, society and culture in early Rus, c. 950-1300. Cambridge UP. ISBN 978-0-521-81381-5. (Ρωσικά) Άρθρο από τον Κονστάντι Τίσκιεβιτς (Ρωσικά) Φωτογραφίες