Νεϊμάρ

O Νεϊμάρ ντα Σίλβα Σάντος Τζούνιορ (πορτογαλικά: Neymar da Silva Santos Júnior), ή απλά Νεϊμάρ (ορθή προφορά: Νέιμαρ, γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1992) είναι Βραζιλιάνος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται με την ομάδα της Αλ Χιλάλ ως μέσος ή επιθετικός. Στην ηλικία των 19 κέρδισε το βραβείο του ποδοσφαιριστή της χρονιάς της Νότιας Αμερικής για το 2011, ενώ είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Βραζιλίας από το Σεπτέμβριο του 2023.Εντάχθηκε στη Σάντος το 2003 και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία αγωνιζόταν μέχρι το 2013. Έκανε το ντεμπούτο του το 2009, ενώ ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης της χρονιάς για το 2011 και κέρδισε το Κόπα Λιμπερταδόρες, στο οποίο σημείωσε 6 γκολ. Αγωνίζεται επίσης και με την εθνική Βραζιλίας, με την οποία έχει κατακτήσει το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 2016. Το 2017 πήρε μεταγραφή για την Παρί Σεν Ζερμέν έναντι 222 εκατομμυρίων ευρώ, ποσό ρεκόρ στην ιστορία του αθλήματος.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στα 11 του από τη Σάντος το 2003. Την επόμενη χρονιά το ταλέντο του εκτιμήθηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης και πέρασε επιτυχημένα δοκιμαστικά τεστ από τον ισπανικό σύλλογο για να μεταγραφεί εκεί, όμως η ομάδα του τον πλήρωσε και τον κράτησε στις ακαδημίες της. Το 2009, μετά από πέντε χρόνια στις ακαδημίες, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Από τότε έχει εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις του, την τεχνική του κατάρτιση, τις ντρίμπλες του και την ταχύτητά του. Στα 17 του, στις 7 Μαρτίου 2009, έκανε την πρώτη του εμφάνιση, όπου αγωνίστηκε τα τελευταία 30 λεπτά απέναντι στην Οέστε. Την επόμενη εβδομάδα πέτυχε το πρώτο του γκολ απέναντι στη Μοζί Μιρίμ. Ένα μήνα αργότερα πέτυχε το καθοριστικό γκολ της νίκης με 2–1 ενάντια στην Παλμέιρας. Τελικά, τελείωσε την πρώτη του σεζόν με 48 εμφανίσεις και 12 γκολ. Το 2010 συνέχισε την εντυπωσιακή του πορεία και στις 15 Απριλίου σκόραρε 5 φορές σε έναν αγώνα απέναντι στην ομάδα της Γκουαρανί στο Βραζιλιάνικο κύπελλο. Στο κύπελλο εκείνη τη σεζόν σκόραρε συνολικά 14 φορές σε 19 αγώνες και κατέκτησε με την ομάδα του το τρόπαιο νικώντας τη Σάντρο Αντρέ στον τελικό και κερδίζοντας το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της διοργάνωσης. Παρά τις δυο πρώτες, άκρως επιτυχημένες σεζόν όπου τελείωσε με την εξαιρετική στατιστική τερμάτων 42 γκολ σε 60 αγώνες, προβλήματα εμφανίστηκαν γύρω από το όνομά του που αφορούσαν αρχικά ένα θέατρο που έκανε ότι χτυπήθηκε από αντίπαλο ποδοσφαιριστή αντί να συνεχίσει την πορεία του με την μπάλα και την ανυπακοή που έδειξε στον προπονητή του όταν αυτός αρνήθηκε να χτυπήσει ο Νεϊμάρ το πέναλτι αλλά ένας άλλος συμπαίκτης του. Το 2011 συνέχισε την επιτυχημένη πορεία του, κατακτώντας με την ομάδα του το Κόπα Λιμπερταδόρες. Στον τελικό η ομάδα του κέρδισε με 2–1 την Πενιαρόλ, όπου και άνοιξε το σκορ και κέρδισε το βραβείο του πολυτιμότερου ποδοσφαιριστή του αγώνα. Συνολικά σκόραρε 6 φορές σε όλους τους αγώνες, με αποτέλεσμα να τερματίσει τρίτος στην κατάταξη τον σκόρερ. Τελευταία φορά που στέφθηκε τροπαιούχος του Κόπα Λιμπερταδόρες η Σάντος ήταν το 1963 όταν αγωνιζόταν ο Πελέ. Τον Σεπτέμβριο του 2011 ο πρόεδρος της Σάντος κατηγόρησε τη Ρεάλ Μαδρίτης στη ΦΙΦΑ, ότι προσπαθεί να προσελκύσει τον Νεϊμάρ να υπογράψει συμβόλαιο δίχως την άδεια της Σάντος. Στις 9 Νοεμβρίου 2011 ο Νεϊμάρ και η Σάντος βρίσκουν τη χρυσή τομή και υπογράφουν συμβόλαιο επέκτασης με αποδοχές 50% περισσότερο από όσα έπαιρνε πριν. Με το γεγονός αυτό έβαλε τέλος στα δημοσιεύματα που έγραφαν ότι θέλει να φύγει από της Σάντος, αφού οι αποδοχές αντεπεξέρχονταν σε συμβόλαια ποδοσφαιριστών της Ευρώπης. Το 2011 κέρδισε και το ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας σημειώνοντας το ομορφότερο γκολ κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Κλείνοντας τη σεζόν, στις 31 Δεκεμβρίου 2011, παίρνει το βραβείο του καλύτερου Νοτιοαμερικανού ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Στις 5 Φεβρουαρίου 2012, όταν έγινε 20 χρόνων, σκόραρε το 100ό του γκολ ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής κατά της Παλμέιρας. Ήδη η εφημερίδα Γκάρντιαν τον κατέταξε στη θέση #10 από τους καλύτερους 100 ποδοσφαιριστές του 2012. Τελείωσε το 2012 το Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο με 14 γκολ και ψηφίστηκε ως ο καλύτερος επιθετικός, ενώ κέρδισε το βραβείο του ποδοσφαιριστή της χρονιάς της Νότιας Αμερικής για το 2012. Ξεκίνησε το 2013 στο Καμπεονάτο Παουλίστα σκοράροντας δύο φορές στον πρώτο αγώνα, ο οποίος έληξε 3–1 με νίκη επί της Σάο Μπερνάρντο στις 19 Ιανουαρίου. Στις 18 Μαρτίου 2013 είπε ότι έχει όνειρο να αγωνιστεί στην Ευρώπη, για ένα μεγάλο σύλλογο όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης ή η Τσέλσι. Αποτέλεσε το μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα της Μπαρτσελόνας για τη σεζόν 2013–14 προκειμένου να στελεχώσει την επίθεση της ομάδας στο πλευρό του Μέσι. Στις 21 Αυγούστου της ίδιας σεζόν πέτυχε το 1ο γκολ με την ομάδα του απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης, στις 18 Σεπτεμβρίου έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λίγκ και έδωσε την ασίστ στον Ζεράρ Πικέ για τη νίκη της ομάδας του απέναντι στον Άγιαξ με 4–0. Στις 11 Δεκεμβρίου πέτυχε το πρώτο του χατ-τρικ με την Μπαρτσελόνα στη νίκη της ομάδας του απέναντι στη Σέλτικ με 6–1 για το Τσάμπιονς Λίγκ. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2014 πέτυχε χατ-τρικ στον αγώνα με τη Γρανάδα, ο οποίος έληξε 6–0 υπέρ της Μπαρτσελόνα και κατάφερε στους επόμενους τρεις αγώνες της ομάδας του να πετύχει τέρμα συμπεριλαμβανομένου του πρώτου στο ντέρμπι με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Στις 28 Ιανουαρίου πέτυχε το 20ό προσωπικό του τέρμα για τη χρονιά στον προημιτελικό του κυπέλλου Ισπανίας με την Ατλέτικο Μαδρίτης, ο οποίος έληξε 3–2 υπέρ της Μπαρτσελόνα. Η αγωνιστική περίοδος 2015–16 δεν ξεκίνησε καλά αφού, λόγω παρωτίτιδας, έχασε αγώνες στην αρχή, όμως στις 17 Οκτωβρίου σημείωσε 4 γκολ στην έδρα της Βαρκελώνης στο 5–2 με τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Στις 30 Νοεμβρίου είχε επιλεγεί για τη Χρυσή Μπάλα του 2015 με τους Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο, και ήρθε τρίτος. Το τρίο της επίθεσης της ομάδας τελείωσε τη σεζόν με 131 γκολ, καταρρίπτοντας το ρεκόρ που είχε επιτευχθεί το προηγούμενο έτος για τα περισσότερα από ένα τρίο σε ένα έτος. Ήταν ο πρωταγωνιστής της 6–1 νίκης επί της Παρί Σεν Ζερμέν στο γύρο των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ 2016–17, όπου σημείωσε δύο γκολ. Η υπέρβαση της ήττας με 4–0 στο πρώτο παιχνίδι από τις 14 Φεβρουαρίου 2017 έγινε η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία της διοργάνωσης. Στις 3 Αυγούστου 2017 η ομάδα της Βαρκελώνης ανακοίνωσε ότι οι νόμιμοι εκπρόσωποι του ποδοσφαιριστή κατέβαλαν στον σύλλογο ποσό ύψους 222 εκατομμυρίων ευρώ από τη γαλλική ομάδα Παρί Σεν Ζερμέν, ίσο με τη ρήτρα αποδέσμευσης της σύμβασής του, η οποία αποτελούσε και την ακριβότερη μεταγραφή που είχε γίνει μέχρι τότε. Με συμπαίκτες τους Έντισον Καβάνι και Κιλιάν Εμπαπέ δημιούργησε ένα παραγωγικό τρίο στην επίθεση της ομάδας και σημείωσε 28 τέρματα σε 30 αγώνες την πρώτη του χρονιά. Το 2009 αγωνίστηκε για τη Βραζιλιάνικη Εθνική κάτω των 17 ετών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αυτών των ηλικιών. Ήταν ο πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος 2011 της Νότιας Αμερικής Νέων με εννέα γκολ, μεταξύ των οποίων δύο στον τελικό στη νίκη 6–0 επί της Ουρουγουάης, βοηθώντας τη Βραζιλία να κερδίσει 11ο τίτλο της σε αυτή τη διοργάνωση. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα των ανδρών στις 10 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 18 ετών, σκοράροντας, μάλιστα, στη νίκη με 2–0 εναντίον των Η.Π.Α. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Λονδίνου έδωσαν στο νεαρό Νεϊμάρ την ευκαιρία να λάμψει στην παγκόσμια σκηνή. Βοήθησε τη Βραζιλία να φτάσει στον τελικό, σημειώνοντας τρία γκολ και άλλες τόσες ασίστ στην πορεία. Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 ήταν ο πρώτος διεθνής του τίτλος. Αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης στη διοργάνωση της Βραζιλίας, με τέσσερα γκολ και δύο ασίστ σε πέντε αγώνες. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 οργανώθηκε στη Βραζιλία και οι απαιτήσεις των φιλάθλων από το αστέρι της Εθνικής ήταν υψηλές. Αγωνίστηκε για 50ή φορά στον εναρκτήριο αγώνα του τουρνουά στις 12 Ιουνίου απέναντι στην Κροατία στο Σάο Πάολο. Έδωσε στη Βραζιλία το προβάδισμα στο δεύτερο ημίχρονο με πέναλτι, μετά από μια αμφιλεγόμενη απόφαση του διαιτητή, σε μία νίκη τελικά με 3–1. Στον τρίτο αγώνα της ομάδας σκόραρε δύο φορές, καθώς η "σελεσάο" νίκησε το Καμερούν με 4–1 για να φτάσει στο στάδιο των νοκ-άουτ. Στον γύρο του "16" με αντίπαλο τη Χιλή ο αγώνας έληξε 1–1 μετά από 120 λεπτά και κρίθηκε από δικό του πέναλτι. Στον επόμενο αγώνα με την Κολομβία τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση και η διοργάνωση γι' αυτόν τελείωσε εκεί. Η κατά τα άλλα μέτρια ομάδα της Βραζιλίας συνετρίβη τελικά στον ημιτελικό από μια εκπληκτική Γερμανία με 7–1 στις 8 Ιουλίου. Οι καλές του, όμως, εμφανίσεις του έδωσαν ατομικές διακρίσεις: ήταν τρίτος καλύτερος σκόρερ του τουρνουά και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016 έκανε αισθητή την παρουσία του με δύο γκολ στον ημιτελικό με αντίπαλο την Ονδούρα, ενώ στον τελικό ενάντια στη Γερμανία στο Μαρακανά άνοιξε το σκορ με ελεύθερο λάκτισμα μετά από 27 λεπτά. Το παιχνίδι τελείωσε 1–1 και η Βραζιλία νίκησε με 5–4 στα πέναλτι φέρνοντας στη Βραζιλία το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στο ποδόσφαιρο ανδρών. Τόσο κατά τη διάρκεια, όσο και πριν από το τουρνουά, είχε υποβληθεί σε κριτική για τη συμπεριφορά του στο γήπεδο και για αυτήν εκτός του αγωνιστικού χώρου. Επέστρεψε στην Εθνική μετά από διάστημα μηνών λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Στο δεύτερο αγώνα του Κυπέλλου έπαιξε με αντίπαλο την Κόστα Ρίκα και σημείωσε το δεύτερο γκολ της ομάδας, το οποίο ήταν το 56ο για τη Βραζιλία, και έφτασε έτσι στην τρίτη θέση των σκόρερ της εθνικής Βραζιλίας όλων των εποχών, πίσω από τον Πελέ και τον Ρονάλντο, η ομάδα, όμως, δεν κατάφερε να προχωρήσει πέρα από τη φάση των "8". Ανάλογη ήταν και η πορεία στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022: έχασε δύο από τους αγώνες της Βραζιλίας στους ομίλους στο λόγω τραυματισμού, αλλά φαινόταν να έχει την καλύτερη φόρμα, με το εντυπωσιακό γκολ του στην παράταση εναντίον της Κροατίας φάνηκε να στέλνει τη Βραζιλία στον ημιτελικό. Όμως και πάλι περιορίστηκε στη φάση των "8". Παίζει κυρίως ως επιθετικός, συνήθως ακραίος ή περιστασιακά ως επιθετικός μέσος. Συχνά αγωνιζόταν για τη Σάντος και τη Βραζιλία στο 4-3-3 στην επίθεση και κινούνταν στα άκρα. Τα γνωρίσματά του είναι η δημιουργικότητά του, οι έξυπνες πάσες, η εξαιρετική ντρίμπλα και η τεχνική ικανότητα. Το ποδοσφαιρικό του στιλ έχει κερδίσει τους κριτικούς, τους οπαδούς, και τα ΜΜΕ. Ο Πελέ είπε χαρακτηριστικά σε μια δήλωση του για τον Νεϊμάρ "εξαιρετικός παίκτης". Ο Νεϊμάρ είχε δηλώσει ότι ο Πελέ είναι το «πρότυπό» του. Εξαιρετική είναι η ικανότητά του στην παροχή τελικών πασών (ασίστ), έχοντας δώσει 58 με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας έως τον Οκτώβριο του 2023, αριθμός ρεκόρ (από κοινού) στην ποδοσφαιρική ιστορία. Τελευταία ενημέρωση 18 Οκτωβρίου 2023 Με συλλόγους Σάντος Καμπεονάτο Παουλίστα: 2010, 2011, 2012 Κύπελλο Βραζιλίας: 2010 Κόπα Λιμπερταδόρες: 2011 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα: 2012Μπαρτσελόνα Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2014–15, 2015–16 Κύπελλο Ισπανίας: 2014–15, 2015–16, 2016–17 Σούπερ Καπ Ισπανίας: 2013 Τσάμπιονς Λιγκ: 2014–15 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2015Παρί Σεν Ζερμέν Πρωτάθλημα Γαλλίας: 2017–18, 2018–19, 2019–20 Κύπελλο Γαλλίας: 2017–18, 2019–20, 2020–21 Λιγκ Καπ Γαλλίας: 2017–18, 2019–20 Σούπερ Καπ Γαλλίας: 2018, 2020Με Βραζιλία Βραζιλία Κ-20 Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-20 της Νοτίου Αμερικής Αργυρός Ολυμπιονίκης: 2012 Χρυσός Ολυμπιονίκης: 2016 Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ: 2013 Καλύτερος παίκτης του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα: 2012 Πρώτος σκόρερ του Κυπέλλου Βραζιλίας: 2010 Καλύτερος Νοτιαμερικανός ποδοσφαιριστής: 2011, 2012 "Βραβείο Πούσκας" της ΦΙΦΑ (δίνεται στον ποδοσφαιριστή που σκοράρει το ομορφότερο γκολ της σεζόν): 2011 Πρώτος σκόρερ του Κόπα Λιμπερταδόρες: 2012 (8 τέρματα - από κοινού πρώτος σκόρερ με το Ματίας Αλουστίσα) Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ