Ούσα Τζίνγκου

Το Ούσα Τζίνγκου (宇佐神宮, Usa Jingū), γνωστό και ως Ούσα Χατσιμάνγκου (宇佐八幡宮, Usa Hachimangū) είναι Σιντοϊστικό ιερό στην πόλη Ούσα στο νομό Όιτα της Ιαπωνίας. Ο αυτοκράτορας Ότζιν, που θεοποιήθηκε ως Χατσίμαν-τζιν (tο προστάτης θεός των πολεμιστών), λέγεται πως λατρεύεται σε όλες τις τοποθεσίες, που είναι αφιερωμένες σ' αυτόν. Και η πρώτη και αρχαιότερη από αυτές ήταν στην Ούσα στις αρχές του 8ου αιώνα. Το Ούσα Τζίνγκου από παλιά είχε την αυτοκρατορική προστασία. Το κύρος του θεωρείται δεύτερο μετά από το Μεγάλο Ιερό της Ίσε.

 Το ιερό ιδρύθηκε στο Κιούσου κατά την περίοδο Νάρα. Αρχαία αρχεία τοποθετούν την ίδρυση του Ούσα Τζίνγκου στην εποχή Βαντό (708–714). Ένας ναός που ονομάζεται Μιρόκου-τζι χτίστηκε δίπλα του το 779, καθιστώντας τον αυτό, που πιστεύεται ότι είναι ο πρώτος ιερό-ναός (jingū-ji) ποτέ. Το μικτό σύμπλεγμα, που προέκυψε, που ονομάζεται Ούσα Χατσιμάνγκου-τζι, (宇佐八幡宮寺, Usa Hachiman Shrine Temple), διήρκεσε πάνω από μια χιλιετία μέχρι το 1868, όταν το βουδιστικό τμήμα αφαιρέθηκε για να συμμορφωθεί με τον νόμο περί διαχωρισμού Κάμι και Βούδες . Είναι σήμερα το κέντρο από το οποίο έχουν αναπτυχθεί πάνω από 40.000 ναοί του Χατσίμαν. Το ιερό Χατσίμαν της Ούσα εμφανίζεται για πρώτη φορά στα χρονικά της αυτοκρατορικής ιστορίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας της αυτοκράτειρας Σοτόκου. Η αυτοκράτειρα φέρεται να είχε σχέση με έναν βουδιστή μοναχό ονόματι Ντόκιο. Λέγεται ότι ένας χρησμός διακήρυξε ότι ο μοναχός έπρεπε να γίνει αυτοκράτορας. Και ζητήθηκε από το Κάμι Χατσίμαν στην Ούσα να κάνει την επαλήθευση. Η αυτοκράτειρα πέθανε πριν προλάβει να αναπτυχθεί οτιδήποτε άλλο. Τον 16ο αιώνα, ο ναός καταστράφηκε εντελώς και κατ 'επανάληψη υπέστη επίθεση από τον άρχοντα της Φουνάι Οτόμο Γιοσισίγκε, που συμπαθούσε τους Χριστιανούς. Η σύζυγος του Γιοσισίγκε, Οτόμο-Νάτα Τζεζεμπέλ ήταν η Αρχιέρεια στο πλευρό της φυλής Νάρα και αντιστάθηκε στις επιθέσεις του πρώην συζύγου της. Το Ούσα Τζίνγκου ορίστηκε ως το κύριο σιντοϊστικό ιερό (ichinomiya) για την πρώην επαρχία Μπουζέν. Από το 1871 έως το 1946, η Ούσα επίσημα χαρακτηρίστηκε ως Κανπέι-τάισα (Kanpei-taisha) (官幣大社), που σημαίνει ότι βρισκόταν στην πρώτη σειρά ιερών υποστηριζόμενων από την κυβέρνηση. Άλλα παρόμοια τιμώμενα ιερά Χατσίμαν ήταν το Ιβασιμίζου Χατσιμάνγκου του Γιαβάτα στο Νομό Κιότο και το Χακοζάκι-γκου της Φουκουόκα στον νομό Φουκουόκα. Η παλαιότερη καταγεγραμμένη χρήση ενός μικόσι ήταν τον 8ο αιώνα. Το 749, το Μικόσι του ιερού χρησιμοποιήθηκε, για να μεταφέρει το πνεύμα του Χατσίμαν από το Κιούσου στη Νάρα, όπου η θεότητα επρόκειτο να φυλάξει την κατασκευή του μεγάλου Νταϊμπούτσου στο Τοντάι-τζι. Μέχρι τον 10ο αιώνα, η μεταφορά μικόσι στην κοινότητα κατά τη διάρκεια των γιορτών των ιερών είχε γίνει μια συμβατική πρακτική. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, ένας τεράστιος αριθμός ιερών Χατσίμαν έχουν επεκτείνει την εμβέλεια των κάμι στην Ούσα: Το 859, ιδρύθηκε ένα παρακλάδι, για να εξαπλώσει την προστατευτική επιρροή του Χατσίμαν στο Κιότο. και αυτό το Ιβασιμίζου Χατσιμάνγκου εξακολουθεί να προσελκύει θαυμαστές και τουρίστες σήμερα. Το 923, το Χακοζάκι-γκου ιδρύθηκε στη Φουκουόκα ως υποκατάστημα του ιερού Ούσα. Το 1063, το Τσουρουγκαόκα Χατσιμάνγκου ιδρύθηκε από τον Μινομότο νο Γιοριγιόσι, για να επεκτείνει την προστατευτική επιρροή του Χατσίμαν στην Καμακούρα. Και σήμερα αυτός ο ναός του κλάδου προσελκύει περισσότερους επισκέπτες από οποιοδήποτε άλλο ιερό στην Ιαπωνία. Λόγω της μικτής θρησκευτικής καταγωγής του, ένα από τα σημαντικά φεστιβάλ στο ιερό είναι το χότζο-ε (放生会), αρχικά μια βουδιστική τελετή κατά την οποία απελευθερώνονται αιχμάλωτα πουλιά και ψάρια. Η τελετή συνοδεύεται από ιερούς χορούς καγκούρα, που προορίζονται, για να τιμήσουν τη μνήμη των ψυχών των ψαριών, που σκοτώθηκαν από ψαράδες κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους. Αυτή η συγκριτική ιεροτελεστία που συνδυάζει τον Βουδισμό και τον Σιντοϊσμό, που εκτελείται τώρα σε πολλά ιερά σε όλη τη χώρα, έλαβε χώρα για πρώτη φορά εδώ. Η κύρια αίθουσα και το Κουτζάκου Μονκέι έχουν ανακηρυχθεί μεταξύ των Εθνικών Θησαυρών της Ιαπωνίας. Οι κατασκευές, που αποτελούν το σημερινό συγκρότημα του ιερού χτίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Η χαρακτηριστική διαμόρφωσή τους, που ονομάζεται Χατσίμαν-ζουκούρι (Hachiman-zukuri), αποτελείται από δύο παράλληλες κατασκευές με δίρριχτες στέγες, που συνδέονται μεταξύ τους στη μη δίρριχτη πλευρά, για να σχηματίσουν αυτό που εσωτερικά είναι ένα ενιαίο κτήριο. Εξωτερικά, ωστόσο, το συγκρότημα δίνει ακόμα την εντύπωση ότι είναι δύο ξεχωριστά κτήρια. Η δομή μπροστά ονομάζεται γκε-ιν, όπου λέγεται ότι κατοικεί η θεότητα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η δομή στο πίσω μέρος ονομάζεται νάι-ιν, η οποία χρησιμεύει ως θάλαμος ύπνου της θεότητας κατά τη διάρκεια της νύχτας. Bender, Ross. "The Hachiman Cult and the Dōkyō Incident," Monumenta Nipponica. 24 (Summer 1979): 124. Hardacre, Helen. (1989). Shinto and the State, 1868-1988. Princeton: Princeton University Press. ISBN 978-0-691-02052-5; OCLC 19067219 Ponsonby-Fane, Richard. (1962). Studies in Shinto and Shrines. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 3994492 Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon (Nipon o daï itsi ran). Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. (in French) Ward, Haruko Nawata (2009), "Ōtomo-Nata Jezebel:... Priestess of Hachiman", in Poska, Allyson; Zanger, Abby (eds.), Women Religious Leaders in Japan's Christian Century, 1549–1650, Women and Gender in the Early Modern World, Farnham: Ashgate, pp. 111–126, ISBN 9780754664789.