IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιούλιους Τάφελ

Ο Γιούλιους Τάφελ (Julius Tafel, 2 Ιουνίου 1862 – 2 Σεπτεμβρίου 1918) ήταν Ελβετός χημικός με σημαντικές συνεισφορές στον κλάδο της ηλεκτροχημείας. Ο Τάφελ γεννήθηκε στην κωμόπολη Κουραντλέν του Καντονίου του Ιούρα και σπούδασε κυρίως στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, τελειώνοντας με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν.

 Ο Τάφελ συνεργάσθηκε αρχικώς με τον Εμίλ Φίσερ σε έρευνες οργανικής χημείας, αλλά στράφηκε στην ηλεκτροχημεία μετά τη συνεργασία του με τον Βίλχελμ Όστβαλντ. Είναι γνωστός για την ανακάλυψη μιας αντίδραση ηλεκτροσυνθετικής αναδιατάξεως διάφορων αλκυλιωμένων αιθυλικών παραγώγων του οξικού οξέος, η οποία δίνει υδρογονάνθρακες και σήμερα αποκαλείται «αναδιάταξη Τάφελ». Εκτός αυτού, ο Τάφελ διετύπωσε την επίσης ομώνυμη εξίσωση Τάφελ, που συνδέει τον ρυθμό μιας ηλεκτροχημικής αντιδράσεως με την υπέρταση η. Επιπλέον, πιστώνεται με την ανακάλυψη του καταλυτικού μηχανισμού της «εξελίξεως του υδρογονου» (γνωστού ως «μηχανισμού Τάφελ»). Ο Γιούλιους Τάφελ ήταν έγγαμος από το 1903, έτος κατά το οποίο προάχθηκε σε καθηγητή α΄ βαθμίδας (Prof. ordinarius) στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Παραιτήθηκε ωστόσο σε ηλικία 48 ετών για λόγους υγείας. Εκτός των άλλων, υπέφερε από χρόνιες αϋπνίες και τελικώς υπέστη πλήρη νευρική κατάρρευση. Αυτοκτόνησε στο Μόναχο το 1918. Julius Tafel, Hans Hahl (1907). «Vollständige Reduktion des Benzylacetessigesters». Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft 40 (3): 3312-3318. doi:10.1002/cber.190704003102. https://zenodo.org/record/1426235. Bruno Emmert; Stock, A. (1918). «Julius Tafel». Berichte der deutschen chemischen Gesellschaft 51 (2): 1686-1687. doi:10.1002/cber.19180510254. https://zenodo.org/record/1426645. K. Müller (1969). «Julius Tafel». J. Res. Inst. Catalysis, Hokkaido Univ. 17: 54-75. Julius Tafel (1905). «Julius Tafel». Z. Phys. Chem. 50: 668, 676, 689. G.T. Burstein (2005). «A Century of Tafel's Equation: 1905–2005 A Commemorative Issue of Corrosion Science». Corrosion Science 47 (12): 2858-2870. doi:10.1016/j.corsci.2005.07.002. https://archive.org/details/sim_corrosion-science_2005-12_47_12/page/2858. «Julius Tafel». Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, Ινστιτούτο Χημείας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Δεκεμβρίου 2007.
Οργανολογία

Στη μουσικολογία, οργανολογία ονομάζεται η συστηματική μελέτη των μουσικών οργάνων. Η οργανολογία αποτελεί υποχρεωτικό μάθημα για την απόκτηση πτυχίου αρμονίας, καθώς και διδασκόμενο μάθημα στις τάξεις των μουσικών λυκείων. Σημαντικοί οργανολόγοι υπήρξαν ο Έριχ φον Χόρνμποστελ και ο Κουρτ Ζακς.

 Η οργανολογία διακρίνεται σύμφωνα με πολλούς στους εξής κλάδους: Η ιστορική οργανολογία ασχολείται με τα παλαιά μουσικά όργανα και την ιστορία τους Η μοντέρνα οργανολογία ασχολείται με τα σύγχρονα μουσικά όργανα, αυτά δηλαδή που χρησιμοποιούνται τα τελευταία εκατό χρόνια. Η τεχνολογική οργανολογία μελετά τις τεχνικες ιδιότητες των οργάνων.
Άνοιγμα Πονζιάνι

Το Άνοιγμα Πονζιάνι (Ponziani Opening) είναι ένα άνοιγμα στο σκάκι που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.γ3

 Το άνοιγμα καταχωρήθηκε το 1847 στο βιβλίο The Chess-Player's Handbook του Χάουαρντ Στώντον, που είχε θεωρηθεί ο ισχυρότερος παίκτης του κόσμου την περίοδο από το 1843 έως το 1851. Ως εκ τούτου, για μερικές δεκαετίες συχνά το αποκαλούσαν ως Άνοιγμα Στώντον (Staunton's Opening) και Παρτίδα Άγγλων Ιπποτών (English Knight's Game). Σήμερα, είναι πλέον γνωστό με το όνομα του Ντομένικο Λορέντζο Πονζιάνι (Domenico Lorenzo Ponziani), του οποίου η κύρια συμβολή στο άνοιγμα ήταν η εισαγωγή του αντιγκαμπί 3...ζ5!?, το 1769. Είναι ένα από τα παλαιότερα ανοίγματα στο σκάκι καθώς έχει γραφτεί στη βιβλιογραφία από το 1497. Το άνοιγμα θεωρείται πλέον κατώτερο του 3.Αβ5 (Ισπανική παρτίδα) ή του 3.Αγ4 (Ιταλική παρτίδα) και κατά συνέπεια, σπάνια παίζεται σήμερα σε όλα τα επίπεδα του παιχνιδιού. Οι κύριες απαντήσεις των μαύρων είναι η 3...Ιζ6, που οδηγεί σε ένα ήσυχο παιχνίδι, και η 3...δ5, που οδηγεί σε σκληρό παιχνίδι. Το Αντιγκαμπί Πονζιάνι 3...ζ5!? παίχτηκε με επιτυχία από τον γκρανμαίτρ Χικάρου Νακαμούρα στο Πρωτάθλημα των ΗΠΑ το 2007.Θεωρείται ανοικτό άνοιγμα, για αυτό στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων κατατάχθηκε ως μέρος του κωδικού C44, που περιέχει διάφορα μη συνηθισμένα ανοικτά ανοίγματα τα οποία είναι βαριάντες του ανοίγματος του ίππου του βασιλιά. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Ponziani Opening
Λαπαροσκοπική επέμβαση κήλης

Μια από τις πλέον συχνές επεμβάσεις που διενεργούνται παγκοσμίως είναι η αποκατάσταση κήλης κοιλιακού τοιχώματος. Η κήλη αποτελεί μία διαταραχή που συμβαίνει στο κοιλιακό τοίχωμα σε ιδιαίτερα ευάλωτα σημεία αυτού, και αποτελεί σταδιακά επερχόμενη «ρήξη» των μυϊκών στρωμάτων και περιτονιών του σημείου εκείνου, με αποτέλεσμα την προς τα έξω προβολή ενδοκοιλιακού σπλάχνου. Η προβολή προς τα έξω οφείλεται στην αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση που υπάρχει, αλλά και της καθημερινής δραστηριότητας του σώματος που προκαλείται από: αναπνοή, βήχα, άρση βάρους αλλά και οποιαδήποτε άλλο φαινόμενο που συμμετέχουν οι κοιλιακοί μυς.

 Οι κύριες ενδείξεις της επεμβάσεως είναι: Βουβωνοκήλη και αμφοτερόπλευρη βουβωνοκήλη. Κήλη Μηροκήλη Επιγαστρική κήλη και κήλη λευκής γραμμής Ομφαλοκήλη Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη Κήλη αθλητών Κιρσοκήλη Κατά την μέθοδο αυτή γίνεται μία μικρή τομή κατωθεν του ομφαλού και εισάγεται το λαπαροσκόπιο κάτωθεν του ορθού κοιλιακού μυός (που ευρίσκεται στην μεριά της κήλης), πορευόμενο άνωθεν της οπισθίας θήκης του μυός και άνωθεν του περιτοναίου. Δηλαδή έξω από την κοιλιά, μη ερχόμενο σε επαφή με τα σπλάχνα. Ακολούθως ανατάσσεται με μεγάλη προσοχή ο σάκκος της κήλης με το περιεχόμενο αυτού, παρασκευάζονται τα στοιχεία του σπερματικού τόνου και διαφυλάσσεται ο σπερματικός πόρος και τα νεύρα της περιοχής. Στις μηροκήλες παρασκευάζεται ο σάκκος ο οποίος ανευρίσκεται πλησίον των έξω λαγονίων αγγείων, και πάλι διαφυλάσσεται ο σπερματικός πόρος, τα νεύρα και αγγεία της περιοχής. Επισημαίνεται ότι στις γυναίκες στην ανατομική θέση του σπερματικού πόρου, ανευρίσκεται ο στρόγγυλος σύνδεσμος της μήτρας ο οποίος επίσης παρασκευάζεται και διαφυλάσσεται. Ακολούθως τίθεται πλέγμα (μεγάλων διαστάσεων σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο) συνήθως 10Χ15 εκατοστά, το οποίο καθηλώνεται με ειδικά κλιπ. Η μέθοδος ειναι ατραυματική, αναίμακτη και πολύ ανώδυνη σε σχέση με την ανοικτή μέθοδο. Μετεγχειρητικά η νοσηλεία είναι συνήθως 24ωρη, η κινητοποίηση άμεση και η σίτιση ξεκινά με την χορήγηση υγρών μετά 2ωρο και ελαφρού γεύματος, το βράδυ της ίδιας ημέρας. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος, προσομοιάζει μυϊκό κάματο ή γυμναστική κοιλιακών μυών, και παρέρχεται με ήπια αναλγητικά. Η νοσηλεία μπορεί να είναι τις περισσότερες φορές ημερήσια (day clinic). Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής μετά από λίγες ώρες μπορεί να μεταβεί στην οικία του, με οδηγίες ελαφράς σίτισης, και φαρμακευτικής αγωγής από το στόμα.
Ελληνοαυστραλοί

Ελληνοαυστραλοί ονομάζονται πολίτες της Αυστραλίας, οι οποίοι έχουν ελληνική καταγωγή. Η μετανάστευση των Ελλήνων στην Αυστραλία έχει μεταβληθεί με τα χρόνια. Αυτή η μεταναστευτική κίνηση θεωρείται ως μια από τις πιο αξιόλογες και μεγαλύτερες, ειδικά κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οπότε έφθασε στην κορύφωσή της. Η Αυστραλία φιλοξενεί μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Οι Έλληνες είναι η έβδομη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στην Αυστραλία, μετά από την ομάδα η οποία δηλώνουν την καταγωγή τους απλά ως "Αυστραλίας". Στην απογραφή του 2006, 365.147 άτομα δήλωσαν ότι έχουν ελληνική καταγωγή, είτε αποκλειστικά είτε σε συνδυασμό με άλλη εθνοτική ομάδα. Η απογραφή του 2006 κατέγραψε 125.849 άτομα ελληνικής καταγωγής που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και 21,149 που γεννήθηκαν στην Κύπρο, αν και δεν είναι σαφές πόσα από τα άτομα αυτά είναι Ελληνοκύπριοι.

 Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες που έφθασαν στην Αυστραλία ήταν επτά ναυτικοί που είχαν καταδικαστεί για πειρατεία από βρετανικό ναυτικό δικαστήριο το 1829. Επρόκειτο για ναυτικούς από την Ύδρα που το 1827, στη διάρκεια της Επανάστασης, είχαν επιτεθεί σε βρετανικό πλοίο που μετέφερε εφόδια στην Αίγυπτο. Το 1836 τους δόθηκε αμνηστία και οι πέντε επέστρεψαν στην Ελλάδα. Παρέμειναν στην Αυστραλία ο (Υδραίος στην καταγωγή) Γκίκας Βούλγαρης, που είχε παντρευτεί την Ιρλανδή Μέρι Λάονς (Mary Lyons), και ο Αντώνης Μανώλης που έκανε αγροτικές εργασίες. Η πρώτη Ελληνίδα που εγκαταστάθηκε στην Αυστραλία ήταν η Αικατερίνη Πλέσσου (Aikaterine Plessos) ή Πλέσσα από την Ήπειρο, η οποία είχε παντρευτεί Βρετανό στρατιωτικό στη δεκαετία του 1820. Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν στην Αυστραλία αρκετοί Έλληνες ώστε το 1898 ιδρύθηκε η πρώτη Ορθόδοξη Κοινότητα στη Νέα Νότια Ουαλία. Το 1899, σε συνεργασία με τους αραβόφωνους ορθοδόξους, ιδρύθηκε ο πρώτος χριστιανικός ναός στο νότιο ημισφαίριο, η Αγία Τριάδα. Ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας ήταν ο Σεραφείμ Φωκάς από τη Μάδυτο.. Το 2012, με πρωτοβουλία της Ελληνικής Ομογένειας της Καμπέρα, αναδείχθηκε το μνήμα του Βούλγαρη, με την τοποθέτηση νέας μαρμάρινης πλάκας, με την επιγραφή "Σε παντοτινή μνήμη του πρωτοπόρου εποίκου Γκίκα Βούλγαρη". Κύπριοι Αυστραλοί Ελληνική κοινότητα της Μελβούρνης
Πάος ποταμός

Ο Πάος είναι παραπόταμος του Λάδωνα. Ονομάζεται επίσης "Πάϊος" ή "Ξεροπόταμος" ή "χείμαρρος της Πάου" αλλά και "Γαϊδουροπνίκτρης". Πρόκειται στην πραγματικότητα για μικρό χείμαρρο ο οποίος πηγάζει από τις πλαγιές των βουνών "Άγιος Αθανάσιος", "Ράχες" και "Τρίφτα" και συγκεκριμένα από τα ρυάκια "Αιτία" και "Αχνίτικο", τα οποία διασχίζουν το εγκαταλελειμμένο χωριό Πάος (πρώην: Σκούπι) το οποίο βρίσκεται κτισμένο σε αυτές τις πλαγιές, και αποτελούν τις πηγές του ποταμού ο οποίος ονομάζεται και Σκουπέικος. Το καλοκαίρι ξηραίνεται λόγω των ποτιστικών αγρών.

 Έχει ρου από δυτικά προς ανατολικά, μέχρι που χύνεται στον Λάδωνα και σε όλο του το μήκος διασχίζει το ανατολικό τμήμα της κοιλάδας Τριποτάμων-Παγκρατίου. Δέχεται τα νερά τεσσάρων χειμάρρων: του Βεσιναίικου, του Νασαίικου, του Χοβολίτικου και του Τσαρουχλαίικου. Λίγο προτού χυθεί στον Λάδωνα διασχίζει το δύσβατο φαράγγι του Τράφου. Η περιοχή που χύνεται στον Λάδωνα ονομάζεται "Σμίξη". Αναφέρεται ότι και αυτός, όπως κυρίως ο Λάδωνας, προσφέρεται για αθλητικές δραστηριότητες π.χ. κανόε-καγιάκ και ράφτινγκ. Στο ρου του υπάρχουν δύο πέτρινα γεφύρια: το "Τζηφαίικο" και το επονομαζόμενο "Τρικάμαρο", που είναι περισσότερο γνωστό, το οποίο έχει τρεις ανισομερείς τοξωτές καμάρες. Σκούπι (εγκαταλελειμμένο) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009 Γεφύρια ποταμού Πάος, ανάρτηση στο ιστολόγιο "Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου". 08/04/2015. Ανακτήθηκε: 22/09/2016. Πάος (ποτάμι), exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 23/09/2016. Φαράγγι Τράφου, exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 22/09/2016. Χάρτης της περιοχής, openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 22/09/2016.
Άγιος Σκύλος Αντρωνίου

Ο μικρός βυζαντινός ναός στο νεκροταφείο του χωριού Αντρώνι Ηλείας, ο Ναός των Αγ. Αναργύρων, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως βυζαντινή αρχαιότητα, είναι αγιογραφημένος με σπάνιες όσο και μοναδικές βυζαντινές τοιχογραφίες. Ανάμεσα σε αυτές, στο μέσον και δεξιά του ναού, ο Άγιος Χριστόφορος ο Ρέπροβος, απεικονίζεται με κεφάλι σκύλου (πιθανόν κυνηγού), κρατώντας στο δεξί του χέρι έναν σταυρό. Ωστόσο, πολλές έχουν υποστεί από την υγρασία και την εγκατάλειψη ανεπανόρθωτες βλάβες.

 Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό φιλόλογο-ιστορικό Θεοχάρη Δετοράκη «μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση της επίδρασης των παγανιστικών επιβιώσεων και των λαϊκών θρύλων στη διαμόρφωση της αγιολογικής παράδοσης βρίσκουμε στα σχετικά με τον άγιο Χριστόφορο κείμενα». Ο Άγιος Χριστόφορος περιγράφεται και εικονίζεται ως κυνοκέφαλος, προφανώς λόγω της σύνδεσής του με το έθνος των Σκυλοκεφάλων. Η φαντασία πολλών λέει ότι ανάμεσα στους στρατιώτες του Μεγάλου Αλέξανδρου υπήρχαν και κυνοκέφαλοι. Για τους κυνοκέφαλους, ανθρώπους δηλαδή με κεφάλι σκύλου, κάνουν λόγο και οι Ηρόδοτος και Ησίοδος. Παρόμοιος θρύλος υπήρχε και στην Ασία. Συναντάται σε κινεζικά κείμενα του 6ου αιώνα γι’αυτό και οι φήμες περί σκυλοκέφαλων ή κυνοκέφαλων οφείλονται, πιθανόν, στις περιορισμένες γνώσεις αναφορικά με τις περιοχές αυτές. Ο Στράβωνας, στα γεωγραφικά του, κάνοντας σχόλιο για τις τερατολογίες των παλαιοτέρων του, αναφέρει τους μεγαλοκέφαλους του Ησίοδου, τους στεγανόποδες του Αλκμάν, τους μονόφθαλμους και κυνοκέφαλους του Αισχύλου. Αργότερα και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος κάνει λόγο για κυνοκέφαλους και μονόποδες. Διαπιστώνεται ότι κοντά στον σκυλοκέφαλο άγιο υπάρχει δεύτερος άγιος, με δυσανάγνωστο όνομα αλλά με ευανάγνωστο τον τίτλο του «ΚΥΝΟ-ΒΙΑΡΧΗ». Η παράδοση στο Αντρώνι λέει ότι ήταν κάποιο κοινόβιο (κυνό-βιο) ή σκυλοτροφείο που έθρεφαν σκύλους κυνηγούς ή τσοπανόσκυλα, αγαπημένα ζώα των κατοίκων. Θεοχάρης Ε. Δετοράκης, Εισαγωγή στη σπουδή των αγιολογικών κειμένων (Πανεπιστημιακές παραδόσεις), Ρέθυμνο 1992, σελ. 82-84. Η αρχική έκδοση/μορφή του λήμματος προήλθε από την ιστοσελίδα www.antroni.gr του Κώστα Παπαντωνόπουλου.
Βασιλικό Ανάκτορο του Βρότσλαφ

Το Βασιλικό Ανάκτορο (πολωνικά: Pałac Królewski‎, γερμανικά: Stadtschloss‎) είναι ένα παλάτι στο Βρότσλαβ της Πολωνίας. Αρχικά ήταν ανάκτορο της πρωσικής μοναρχίας, τώρα στεγάζει το μουσείο της πόλης.

 Αρχικά ήταν ένα μπαρόκ ανάκτορο του Χάινριχ-Γκότφρηντ φον Σπέτγκεν, καγκελαρίου του Φραγκίσκου-Λουδοβίκου επισκόπου του Nόιμπουργκ: κτίστηκε το 1717 σε βιεννέζικο στυλ. Το 1750, αφού η Πρωσία πήρε τον έλεγχο της Σιλεσίας στον Α΄ Πόλεμο της Σιλεσίας, το ανάκτορο αγοράστηκε από τον Φρειδερίκο Β΄ τον Μεγάλο βασιλιά της Πρωσίας και μετατράπηκε σε κατοικία του. Το ανάκτορο επεκτάθηκε από το 1751 έως το 1753 σε στυλ μπαρόκ με εσωτερικούς χώρους ροκοκό, σχεδιασμένους από τον βασιλικό αρχιτέκτονα Γιόχαν Μπόουμαν. Οι προσθήκες του Μπόουμαν περιλάμβαναν μια εγκάρσια πτέρυγα με αίθουσα εορτασμών, μία αίθουσα θρόνου και την ιδιωτική κατοικία του Φρειδερίκου Β΄. Ο διάδοχος του Φρειδερίκου Β΄ (απεβ. 1786), ήταν ο ανιψιός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β' της Πρωσίας (1744–1797). Εκτέλεσε την αναδιαμόρφωση του βασιλικού ανακτόρου σύμφωνα με το σχέδιο του Kαρλ-Γκόταρντ Λάνγκανς (1732–1808). Η αναδιαμόρφωση έγινε το 1795 έως το 1796 σε κλασικό στυλ. Ως αποτέλεσμα προστέθηκαν οι πτέρυγες, που περιβάλλουν τη βόρεια αυλή, μια νέα σκάλα και βοηθητικοί χώροι. Τον Μάρτιο του 1813, κατά τη διάρκεια του Πολέμου του ΣΤ΄ Συνασπισμού με τον Ναπολέοντα Α΄, ο βασιλιάς Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ' της Πρωσίας ανακοίνωσε δύο διάσημες δηλώσεις: «Στον λαό μου» και «Στους στρατιωτικούς διοικητές μου». Τον Απρίλιο του 1813, στο Κίτρινο Σαλόνι του Ανακτόρου, ο βασιλιάς ανακήρυξε τον Σιδηρούν Σταυρό ως πολεμικό μετάλλιο. Στα μέσα του 19ου αι., βασιζόμενος σε αναγεννησιακό στυλ της Φλωρεντίας, ο αρχιτέκτονας Φρήντριχ-Άουγκουστ Στύλερ πρόσθεσε μια νέα νότια πτέρυγα (1844–1846) και μια νέα πτέρυγα αυλής μαζί με την πύλη και το κιγκλίδωμα (1858). Το 1918 το ανάκτορο δωρίθηκε στην πόλη Μπρέσλαου. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1926 άνοιξε το Μουσείο του ανακτόρου (Schlossmuseum), όπου εκτίθεται μια έκθεση αφιερωμένη στον Φρειδερίκο Β΄, ανακατασκευή αυθεντικών εσωτερικών χώρων και μία συλλογή έργων τέχνης από τη Σιλεσία. Τον Μάιο του 1945 το ανάκτορο υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Μπρέσλαου από τη Γερμανία δόθηκε στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, και μετονομάστηκε σε Βρότσλαβ. Στη δεκαετία του 1960 το ανάκτορο κατεδαφίστηκε μερικώς, ενώ οι υπόλοιπες πτέρυγες προσαρμόστηκαν για να φιλοξενήσουν το Αρχαιολογικό Μουσείο (μέχρι το 1999) και το Εθνογραφικό Μουσείο (μέχρι το 2004). Το 2008 ολοκληρώθηκε η ανακαίνιση και ιδρύθηκε ένα νέο μουσείο, το οποίο παρουσιάζει 1.000 χρόνια ιστορίας του Βρότσλαβ. Μουσείο της πόλης του Βρότσλαβ (in πολωνική)
101

Το 101 μ.Χ. ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκίνησε την Τετάρτη κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μερικές φορές το έτος αναφερόταν υπό την ονομασία έτος 854 ab urbe condita, δηλαδή, 854 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ. Η ονομασία 101 μ.Χ. για αυτό το έτος χρησιμοποιείται από τους πρώτους αιώνες του Μεσαίωνα, όταν ο διαχωρισμός των ετών σε πριν και μετά Χριστόν έγινε η κύρια μέθοδος ονοματοδοσίας των ετών στην Ευρώπη. Επίσης ήταν γνωστό ως έτος της Υπατείας του Τραϊανού και του Παήτου στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο αυτοκράτορας Τραϊανός ξεκινά μια αποστολή εναντίον της Δακίας, υπερβαίνοντας τα σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ορίστηκαν στην εποχή του Αυγούστου. Δεύτερη Μάχη των Ταπών: Οι ρωμαϊκές δυνάμεις, με επικεφαλής τον Τραϊανό, νικούν τον βασιλιά της Δακίας Δεκέβαλο στη Τρανσυλβανία. Βιβλιογραφία Ο Επίκτητος γράφει και δημοσιεύει τους λόγους του (προσεγγιστική ημερομηνία). 13 Ιανουαρίου – Λούκιος Έλιος Καίσαρας, Ρωμαίος πολιτικός (πέθανε το 138) Φελικίτας της Ρώμης, χριστιανή μάρτυρας (πέθανε το 165) Ηρώδης ο Αττικός, Έλληνας ρήτορας (πέθανε το 177) Κλήμης Α΄, Επίσκοπος της Ρώμης Γκαν Γινγκ, Κινέζος πρεσβευτής της Δυναστείας Χαν Τσιά Κούι, Κινέζος λόγιος και φιλόσοφος (γεννήθηκε το 30 μ.Χ.) Σίλιος Ιταλικός, Ρωμαίος πολιτικός και συγγραφέας 17 βιβλίων για τον Καρχηδονιακό πόλεμο (χρονικά του Αννίβα κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Καρχηδονιακού Πολέμου) (γεννήθηκε το 28 μ.Χ.)
Άρνολντ του Χέλρε

Ο Άρνολντ ΙΙ, ολλανδ.: Arnold hertog van Gerle (Guelders), graaf van Zutphen (14 Ιουλίου 1410 - 23 Φεβρουαρίου 1473) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν δούκας του Χέλρε και κόμης του Ζούτφεν.

 Γεννήθηκε στο Έχμοντ-Μπίνεν στηβόρεια Ολλανδία, ως γιος του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Έχμοντ και της Mαρίας του Άρκελ, κόρης του Ιωάννη Ε΄ κυρίου του Άρκελ. Στις 11 Ιουλίου 1423 ο Άρνολντ, ακόμη αγόρι, διαδέχτηκε τον μεγάλο θείο του Ράιναλντ Δ΄ δούκα του Χέλρε & Γύλιχ. Ο Άρνολντ ήταν εγγονός της αδελφής του Ράιναλντ, Ιωάννας. Παρόλο που ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας είχε περιβάλει τον δούκα του Μπεργκ με το δουκάτο του Γκλέντερς, ο Άρνολντ διατήρησε την εμπιστοσύνη της Συνέλευσης των ευγενών, διευρύνοντας τα προνόμιά τους και απολάμβανε την υποστήριξη του Φίλιππου δούκα της Βουργουνδίας. Ο Άρνολντ μνηστεύθηκε, και στη συνέχεια ενώθηκε σε γάμο, με την Αικατερίνη της Κλέβης, ανιψιά του Φιλίππου. Στη συνέχεια εντούτοις, ο Άρνολντ διαφώνησε με τον σύμμαχό του ως προς τη διαδοχή στην επισκοπή της Ουτρέχτης, όπου ο Φίλιππος είχε ενωθεί με τις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις του Χέλρε , στην επιτυχή προσπάθεια του γιου του Άρνολντ, Αδόλφου, να αντικαταστήσει στην εξουσία τον πατέρα του. Ο Άρνολντ εγκατέλειψε τη διεκδίκησή του για το Γύλιχ μόνο μετά την ήττα του το 1444 από τον Γκέρχαρντ Ζ΄ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ. Το 1467 ο Κάρολος ο Τολμηρός έγινε δούκας της Βουργουνδίας και πρότεινε συμβιβασμό στον Αδόλφο. Όταν ο Αδόφλος τον απέρριψε, ρίχτηκε στη φυλακή. Ο Άρνολντ, εναντίον της θέλησης των πόλεων και των νόμων της χώρας, δέσμευσε τον δουκάτο του στον Κάρολο για 300.000 φλωρίνια του Ρήνου (1471). Μετά το τέλος του Άρνολντ δύο χρόνια αργότερα στο Γκράβε, ο Κάρολος κατέλαβε το δουκάτο, ξεκινώντας μία σειρά από πολέμους, που θα διαρκούσαν περισσότερο από 70 χρόνια. Ο Άρνολντ νυμφεύτηκε στην Κλέβη στις 26 Ιανουαρίου 1430 με την Αικατερίνη των Λα Μαρκ (1417-1479), κόρη του Αδόλφου Δ΄ δούκα της Κλέβης. Τα παιδιά τους ήταν: Mαρία (π. 1431 - 1463), παντρεύτηκε στις 3 Ιουλίου 1449 με τον Ιάκωβο Β΄ των Στιούαρτ βασιλιά της Σκωτίας. Γουλιέλμος (γενν. το 1434), απεβίωσε νέος. Μαργαρίτα (π. 1436 - 1486, Ζίμμερν), παντρεύτηκε στις 16 Αυγούστου 1454 με τον Φειδερίκο Α΄ των Βίττελσμαχ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν. Aδόλφος (1438 - 1477) , δούκας του Χέλρε, κόμης του Ζούτφεν. Αικατερίνη (1439–1496), επίτροπος του Χέλρε το 1477-1481. Παντρεύτηκε κρυφά το 1464 με τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων επίσκοπο της Λιέγης. Jansen, S. (2002). The Monstrous Regiment of Women: Female Rulers in Early Modern Europe. Palgrave Macmillan US. σελίδες 262–. ISBN 978-0-230-60211-3. Künker, Fritz Rudolf (2007). Künker Auktion 121 - The De Wit Collection of Medieval Coins. GmbH & Co. KG Numismatischer Verlag Künker. σελίδες 320–. GGKEY:XA7PPK6ZHF7. Vaughan, Richard (2004). Philip the Good: The Apogee of Burgundy. 3. The Boydell Press.
Σύμφωνο της Σωμόν

Το Σύμφωνο της Σωμόν, ή Συνθήκη της Σωμόν ήταν ήταν μια σύνθετη συνθήκη των Ναπολεοντείων πολέμων που προέβλεπε 20ετή συμμαχία των συμβαλλομένων ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και όρους εκεχειρίας με τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, που υπεγράφη μεταξύ της Αυστρίας, της Ρωσίας, της Πρωσίας και της Αγγλίας στις 1 Μαρτίου του 1814 (9 Μαρτίου) στη πόλη Chaumont του Άνω-Μάρνη στη Γαλλία. Το σύμφωνο αυτό απορρίφθηκε από τον Ναπολέοντα.

 Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Γαλλία των συνασπισμένων Μεγάλων Δυνάμεων το 1814 μετά την ισχυρή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τα υπολείμματα του στρατού του Ναπολέοντα, έχοντας εισβάλει στη Γαλλία και φθάνοντας στην εν λόγω πόλη, με προτροπή του Άγγλου Λόρδου Κάσρλη συμφώνησαν να μη υπογράψουν καμία επιμέρους συνθήκη ειρήνης με τη Γαλλία μέχρι της τελικής νίκης. Ταυτόχρονα δε τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν σε μία εικοσαετή μεταξύ τους συμμαχία. Στο ίδιο τέλος σύμφωνο περιλήφθηκαν όροι εκεχειρίας που ουσιαστικά ήταν όροι συνθηκολόγησης και συνομολόγησης ειρήνης με τον Ναπολέοντα με προθεσμία αποδοχής, διαφορετικά θα συνεχιζόταν ο πόλεμος μέχρι της τελικής νίκης με την κατάληψη του Παρισιού. Τελικά ο Ναπολέων απέρριψε το εν λόγω σύμφωνο, για σύναψη ειρήνης, την επόμενη ημέρα της υπογραφής, όταν και έγινε επίδοση αυτής, οπότε και συνεχίστηκε η προέλαση των Μεγάλων Δυνάμεων προς το Παρίσι. Το σύμφωνο αυτό για περισσότερη επιβεβαίωση της ανάληψης των εξ αυτού υποχρεώσεων των συμβαλλομένων μερών υπεγράφη, στις 9 Μαρτίου, αν και έφερε ημερομηνία 1η Μαρτίου, από κάθε μία Μεγάλη Δύναμη χωριστά με τις άλλες τρεις, ενώ στους όρους του περιλαμβανόταν για πρώτη φορά η ιδέα της "ισορροπίας δυνάμεων" και της καθιέρωσης μιας μόνιμης ειρήνης στην Ευρώπη. Το σύμφωνο της Σωμόν απετέλεσε ιστορικά το προοίμιο της Τετραπλής Συμμαχίας μετά τη μάχη του Παρισιού, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (1814) που ακολούθησε αλλά και η πρώτη μορφή διευθυντηρίου των Μεγάλων Δυνάμεων. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.Δ΄ (συμπλήρωμα) σ.670 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larous Britannica τ.56ος, σ.256 Χαραλ. Νικολάου "Διεθνείς Πολιτικές και Στρατιωτικές Συνθήκες - Συμφωνίες - Συμβάσεις" σ.55 Εκδ. Φλώρος Αθήνα 1996. Artz, Frederick Β (1934), "Αντίδραση & Επανάσταση: 1814-1832", σ. 110 Chandler, David (1999), "Λεξικό των Ναπολεόντειων πολέμων", Wordsworth εκδόσεις Schroeder, Paul W. (1996), Ο Μετασχηματισμός της Ευρωπαϊκής Πολιτικής 1763-1848, Clarendon Press, σελ 501-4. - advanced διπλωματική ιστορία σε απευθείας σύνδεση
Σούπα από φωλιές χελιδονιών

Η σούπα από φωλιές χελιδονιών είναι ένα κινέζικο έδεσμα. Για την παρασκευή του χρησιμοποιούνται οι φωλιές ενός σπηλαιόβιου πτηνού που μοιάζει με το χελιδόνι και λέγεται swiftlet. Οι φωλιές δίνουν μία ασυνήθιστη υφή στη σούπα. Οι φαγώσιμες φωλιές είναι τα ακριβότερα ζωικά προϊόντα που καταναλώνονται από ανθρώπους. Οι φωλιές χρησιμοποιούνται στην Κινεζική κουζίνα για πάνω από 400 χρόνια.

 Η σούπα παρασκευάζεται από πουλιά του γένους Aerodramus που ζουν στις ακτές της νότιο-ανατολικής Ασίας. Η φωλιά κατασκευάζεται αποκλειστικά από το σάλιο των πουλιών. Οι φωλιές κατασκευάζονται την περίοδο αναπαραγωγής για να είναι έτοιμες να υποδεχτούν τα αυγά. Οι φωλιές μαζεύονται από της σπηλιές ασβεστόλιθου της νήσου Βόρνεο. Σε πολλές περιοχές το οικοσύστημα των πτηνών καταστρέφεται σε τόσο μεγάλο βαθμό για τη συγκομιδή της φωλιάς όπου τα πουλιά είναι κρίσιμα απειλούμενα. Μετά τη συγκομιδή οι φωλιές μουλιάζονται και μετά βράζονται στον ατμό. Πιστεύεται ότι έχουν αφροδισιακές ιδιότητες. Τώρα τελευταία η χρήση τεχνητών στάβλων για πουλιά swiftlet αυξάνεται. Στη Μαλαισία η εκτροφή των πτηνών γίνεται σε ειδικά κατασκευασμένες δομές με ηχεία υψηλής συχνότητας που αναπαράγουν το κάλεσμα του πτηνού για να προσελκύσουν τα swiftlet. Αυτό το είδος εκτροφής είναι απαγορευμένο σε αστικές περιοχές γιατί ο ήχος των πτηνών ενοχλεί τους κατοίκους.
Ναυλωτής

Γενικά με την ονομασία ναυλωτής ή φορτωτής, (Charterer), φέρεται το φυσικό ή νομικό πρόσωπο που παρέχει συγκεκριμένο φορτίο, (εμπόρευμα), σε κάποιο μέσον μεταφοράς, (όχημα, τρένο, πλοίο, αεροπλάνο κ.λπ.), στον εκναυλωτή έναντι ορισμένης αμοιβής, που καλείται κόμιστρο, ναύλος ή εισιτήριο αν πρόκειται για μετακίνηση του ίδιου προσώπου.

 Στις χερσαίες, αεροπορικές και θαλάσσιες μεταφορές ο ναυλωτής μπορεί να είναι ο ιδιοκτήτης του φορτίου, ή ο εντολοδόχος εκπρόσωπος - πράκτορας εταιρείας, ή ακόμη και ο επιβάτης. Ειδικότερα στις θαλάσσιες μεταφορές ο ναυλωτής είναι εκείνος που νόμιμα μπορεί να υπογράψει σύμβαση μεταφοράς (ναυλοσύμφωνο) με τον πλοιοκτήτη η τον εφοπλιστή ή τον διαχειριστή συμπλοιοκτησίας ή άλλον εντολοδόχο των παραπάνω, όπως με ναυτικό πράκτορα και ναυλομεσίτη. Σε όλες τις περιπτώσεις, πλην της δωρεάν μεταφοράς, ο ναυλωτής φέρει τον χαρακτήρα του εμπόρου και οι πράξεις που διενεργεί εκ της ιδιότητας αυτής εμπορικές. Οι υποχρεώσεις του ναυλωτή διακρίνονται ομοίως όπως και του εκναυλωτή σε α) προ της φόρτωσης και κατά τη φόρτωση και β)μετά τη φόρτωση και εκφόρτωση. Ο Φορτωτής υποχρεούται κατά τα στάδια αυτά: Να φέρει τα προς φόρτωση εμπορεύματα στον ενδεδειγμένο χώρο φόρτωσης, π.χ. αποθήκη, σταθμό, αεροδρόμιο, λιμένα κ.λπ. Ειδικότερα για λιμένες στον καθορισμένο προβλήτα, επί της προκυμαίας ή εντός φορτηγίδας, "κατα μήκος του πλοίου" (ή παραπλεύρως αυτού). Να παραδώσει στον Εκναυλωτή ή αντιπρόσωπό του, (ή Πλοίαρχο του πλοίου), όλα τα απαραίτητα έγγραφα για την διενέργεια της φόρτωσης. Ο Φορτωτής υποχρεούται στα στάδια αυτά: Να καταβάλει τον συμφωνημένο ναύλο καθώς και τυχόν πρόσθετες παροχές λόγω υπεραναμονής (σταλίες), καθυστερήσεις παραλαβής του φορτίου κ.λπ. Να καταβάλλει την καθορισμένη από τον νόμο τυχόν αποζημίωση, λόγω μη τήρησης της σύμβασης ναύλωσης από άσκηση του δικαιώματος της υπαναχώρησης. Και τέλος Να παραδώσει στον εκναυλωτή ή αντιπρόσωπό του, (ή Πλοίαρχο του πλοίου), στον λιμένα εκφόρτωσης έγγραφη απόδειξη περί της παραλαβής του φορτίου.Δείτε σχετικά υποχρεώσεις, δικαιώματα και ευθύνες του εκναυλωτή. Ναύλωση Φόρτωση πλοίου
Ριχάρδος του Εβρέ

Ο Ριχάρδος, αγγλ. Richard (απεβ. 1067) από τον Οίκο της Νορμανδίας ήταν ευγενής από τη Νορμανδία κατά τη βασιλεία τού Γουλιέλμου Α΄ της Αγγλίας. Έγινε κόμης τού Εβρέ (1037-67).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ροβέρτου αρχιεπισκόπου τού Ρουέν & κόμη τού Εβρέ και της Χερλέβα. O Ριχάρδος δώρησε έναν μύλο από το Εβρέ στο αββαείο τού Ζυμιέζ με καταστατικό τού 1039. Αναφέρεται σε ένα καταστατικό τού Γουλιέλμου Α΄, που επιβεβαιώνεται ότι ο Ριχάρδος είναι δωρητής στο αββαείο. Ο Ριχάρδος και η σύζυγός του Γκοντεχίλντις ίδρυσαν το Σαιν-Σωβέρ στο Εβρέ. Ως κόμης τού Εβρέ, δώρησε την εκκλησία τού Γκραβινύ στο Σαιν-Τρινιτέ της Ρουέν το 1052/66. Ο Ριχάρδος δώρησε το 1/10 μίας πόλης στο αββαείο τού Σαιν-Τωρίν. Αναφέρεται από κάποιον, ότι έλαβε μέρος στη μάχη τού Χάστινγκς το 1066, αλλά είναι απίθανο λόγω της προχωρημένης ηλικίας του. Απεβίωσε το επόμενο έτος. Ο γιος του Γουλιέλμος είναι από τους λίγους γνωστούς συντρόφους τού Γουλιέλμου Α΄ στη μάχη τού Χάστινγκς. Ο Γουλιέλμος συνεισέφερε 80 πλοία στην εισβολή στην Αγγλία το 1066 και εμφανίζεται ως κόμης τού Εβρέ. Νυμφεύτηκε μετά το 1040 τη Γκοντεχίλντις (Αδελαΐδα) Ραμόν, χήρα τού Ρογήρου Α΄ του Τόσνυ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος απεβ. 1118, κόμης τού Εβρέ. Γκονταχίλντις, μοναχή στο Σαιν Σωβέρ τού Εβρέ. Αγνή, παντρεύτηκε τον Σίμωνα Α΄ κύριο τού Μονφόρ. Βερτράδη του Μονφόρ 1070-1117, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας. Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984), Tafel 79 J. Horace Round, Calendar of Documents preserved in France, Vol. I (London: Eyre and Spottiswoode, 1899), p. 54
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2007

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2007 (τελική φάση) διεξήχθη στo Χαϊντεραμπάντ της Ινδίας, από 8 ως 21 Οκτωβρίου 2007, στο πλαίσιο των Παγκόσμιων Στρατιωτικών Αγώνων με συμμετοχή 11 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αίγυπτος.

 Οι 11 ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους με 4-4-3 ομάδες. Αποκλείστηκε η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου και οι υπόλοιπες οκτώ προκρίθηκαν στα προημιτελικά. Στη συνέχεια υπήρξαν αγώνες νοκ άουτ ως τον τελικό. Βαθμολογία (3 αγώνες) Αίγυπτος: 9β. (15-1) Γουινέα : 4β. (5-4) Ιρλανδία: 4β. (5-9) Καναδάς: 0β. (2-13) Βαθμολογία (3 αγώνες) Κατάρ : 9β. (11-2) Βραζιλία : 6β. (10-3) Ινδία: 3β. (1-4) Αφγανιστάν: 0β. (1-14) Βαθμολογία (2 αγώνες) Βόρεια Κορέα : 4β. (3-1) Καμερούν : 2β. (1-1) Γερμανία: 1β. (2-4) 15 Οκτωβρίου 2007 Αίγυπτος - Ινδία 1-0 (παρ.) Καμερούν - Γουινέα 3-0 Κατάρ - Ιρλανδία 2-0 Βόρεια Κορέα - Βραζιλία 1-0 18 Οκτωβρίου 2007 Αίγυπτος – Κατάρ: 5-0 Καμερούν - Βόρεια Κορέα: 2-0 20 Οκτωβρίου 2007 Βόρεια Κορέα - Κατάρ 2-0 21 Οκτωβρίου 2007 Αίγυπτος – Καμερούν 2-0 (Ossama Hossni 2΄, Bassyoni 90΄) RSSSF World Military Games 2007 (Hyderabad)
Κατάλογος των ακραίων σημείων της Ρωσίας

Αυτός είναι ένας κατάλογος των ακραίων σημείων και υψομέτρων στη Ρωσία. Τα βορειότερα και ανατολικότερα σημεία της Ρωσίας, συμπίπτουν με το βορειότερο και το ανατολικότερο σημείο της Ευρασίας. Τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πανομοιότυπα, εκτός από το νοτιότερο σημείο που ήταν η Κούσκα στο Τουρκμενιστάν και το ακραίο υψόμετρο ήταν η Κορυφή του Κομμουνισμού στο Τατζικιστάν, με υψόμετρο 7.495 μέτρα. Από το 1799 μέχρι το 1867, το ανατολικότερο σημείο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική, στα σύνορα μεταξύ της ρωσικής Αλάσκας και της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής, στα όρια της τότε Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας. Το δυτικότερο σημείο της Αυτοκρατορίας ήταν το Πίζντρι για έναν αιώνα, από το Συνέδριο στην Πολωνία το 1815 έως την κατάληψή του από Γερμανικά και Αυστροουγγρικά στρατεύματα το 1915. Το Κούσκα, στο σημερινό Τουρκμενιστάν ήταν το νοτιότερο σημείο της Αυτοκρατορίας από το 1885. Επίσης, μέχρι την αγορά της Αλάσκας, η κορυφή του Ντενάλι ήταν το σημείο με το ακραίο υψόμετρο, καθώς έχει υψόμετρο 6.194 μέτρα. Τα υπόλοιπα ακραία σημεία ήταν τα ίδια με τα ακραία σημεία της Σοβιετικής Ένωσης.

 Συμπεριλαμβανομένων των νησιών και εξκλαβίων Βορειότερο σημείο — Ακρωτήριο Φλίγκελι, Γη του Φραγκίσκου Ιωσήφ, Αυτόνομος θύλακας της Νενετσίας (81°50′35″N 59°14′22″E) Νοτιότερο σημείο - κοντά στο Όρος Μπαζαρντιουζιού, στη Δημοκρατία του Νταγκεστάν (41°13′14″N 47°51′28″E) Δυτικότερο σημείο — Νάρμελν, Περιφέρεια Καλίνιγκραντ (54°27′29.4″N 19°38′21″E) Ανατολικότερο σημείο1 — Νήσος του Μεγάλου Διομήδη, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (65°47′N 169°01′W)Συνεχόμενη ηπειρωτική χώρα Βορειότερο σημείο — Ακρωτήριο Τσελγιούσκιν, Κράι Κρασνογιάρσκ (77°43 ' Β) Νοτιότερο σημείο - Όρος Μπαζαρντιουζιού, Δημοκρατία του Νταγκεστάν (41°12'N) Δυτικότερο σημείο — κοντά στο Λάβρι, περιφέρεια Πσκοφ (27°19 ' E) Ανατολικότερο σημείο1 — Ακρωτήριο Ντέζνεφ (Ανατολικό Ακρωτήριο), Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (169°40'W)Πόλεις Βορειότερο σημείο — Πεβέκ, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (69°42 ' Β) Νοτιότερο σημείο, Δημοκρατία του Νταγκεστάν (42°04 ' Β) Δυτικότερο σημείο — Μπαλτίισκ, Περιφέρεια Καλίνινγκραντ (19°55 ' E) Ανατολικότερο σημείο — Ανάντιρ, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (177°30'E)Μόνιμοι οικισμοί Βορειότερο σημείο — Ντίκσον,Κράι Κρασνογιάρσκ (73°30'Β) Νοτιότερο σημείο — Κουρούς, Δημοκρατία του Νταγκεστάν (41°16 ' Β) Δυτικότερο σημείο — Μπαλτίισκ, Περιφέρεια Καλίνινγκραντ (19°55 ' E) Ανατολικότερο σημείο1 — Ουελέν, Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα (169°48 " W)1σύμφωνα με την πορεία της Διεθνούς Γραμμής Ημερομηνίας. Χαμηλότερο σημείο: στην Κασπία Θάλασσα, 28 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας Υψηλότερο σημείο: Όρος Ελμπρούς, με υψόμετρο 5.642 μέτρα Υψηλότερο σημείο στην Ασία: Κλουτσέφκαγια, με υψόμετρο 4.750 μέτρα Ακραία σημεία της Γης Γεωγραφία της Ρωσίας
Γιάκομπ Μπάκερ

Ο Γιάκομπ Μπάκερ (ολλανδικά: Jacob Adriaensz Backer, Χάρλινγκεν, 1609 - Άμστερνταμ, 27 Αυγούστου 1651) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Στα είκοσι περίπου χρόνια που εργάστηκε ως καλλιτέχνης, δημιούργησε περί τους 140 πίνακες, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται πορτρέτα, θρησκευτικές και μυθολογικές σκηνές. Το ύφος του επηρεάστηκε από τους Βάιμπραντ ντε Χέιστ, Ρούμπενς και Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Είναι, επίσης, αξιοσημείωτα τα σχέδιά του με γυμνές μορφές ανδρών και γυναικών.

 Ο Μπάκερ γεννήθηκε στο Χάρλινγκεν, αλλά ο πατέρας του μετοίκησε το 1611 στο Άμστερνταμ, όταν απεβίωσε η σύζυγός του. Η οικογένεια ζούσε στην περιοχή του Νιούενντάικ (Nieuwendijk), κοντά στο λιμάνι. Μεταξύ 1627 και 1633 ο Μπάκερ και ο Χόφερτ Φλινκ, και οι δύο Μεννονίτες, διετέλεσαν μαθητές του Λάμπερτ Γιάκομπς στο Λέουβαρντεν, επίσης Μεννονίτη, πατέρα του ζωγράφου θρησκευτικών έργων Άμπραχαμ φαν ντερ Τέμπελ, ο οποίος αργότερα μετακόμισε στο Άμστερνταμ και ήταν γείτονάς του. Ο Μπάκερ επέστρεψε στο Άμστερνταμ το 1633 και πιθανότατα εργάστηκε για λογαριασμό του Χέντρικ Όιλενμπουρχ. Ο Μπάκερ δεν νυμφεύτηκε ποτέ, δεν αγόρασε δική του κατοικία και πιθανόν ζούσε με τον αδελφό (ή ανεψιό) του Άντριεν Μπάκερ, επίσης ζωγράφο πορτρέτων. Απεβίωσε στο Άμστερνταμ λίγο μετά τα σαράντα του χρόνια. Jacob Backer - The great virtuoso Paintings by Jacob Backer in the Rijksmuseum http://www.hoogsteder.com/publications/journals/journal-10/backed http://www.essentialvermeer.com/dutch-painters/backer.html Jacob Adriansz Backer on Artnet Works and literature at PubHist
Περ Βιντ

Ο Περ Βιντ, γεννημένος Per Wind Andersen (γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1955), είναι ένας Δανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιξε 590 παιχνίδια ως τερματοφύλακας για την Boldklubben Frem .

 Ο Wind έκανε το ντεμπούτο του για την Boldklubben Frem το 1973 και πέρασε ολόκληρη την 20ετή καριέρα του στην ομάδα, πριν αποσυρθεί το 1993. Ο Vind και ο Finn Bøje έγιναν μάνατζερ της Frem το 1993 και συνέχισε ως προπονητής σε πολλές ερασιτεχνικές ομάδες. Προσλήφθηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων του Frem το 1997 και έκανε μια επιστροφή για έναν αγώνα για τον σύλλογο το 1998. Εργάστηκε επίσης στον Όμιλο Carlsberg για 23 χρόνια. Το 1999, εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων στην FC Κοπεγχάγης με πλήρη απασχόληση. Ο Per Wind είναι ο πατέρας του επιθετικού της FC Copenhagen Jonas Wind . Κύπελλο Δανίας : 1978 με τον Φρεμ (in Danish) F.C. København profile
Δημογραφία των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων

Αυτό το άρθρο αφορά τα δημογραφικά στοιχεία του πληθυσμού των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων, όπως η πυκνότητα του πληθυσμού, οι εθνικές ομάδες, το επίπεδο εκπαίδευσης, η υγεία των κατοίκων, η οικονομική θέση κλπ.

 Η μέση ηλικία των κατοίκων είναι τα 39,2 χρόνια (38,5 για τους άνδρες, 39,7 για τις γυναίκες), σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πληθυσμιακή δομή το 2010, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων που εδρεύουν στην περιοχή, ήταν η εξής: Η θνησιμότητα των βρεφών το 2010 ήταν 7,4 θάνατοι ανά 1.000 γεννήσεις (8,14 για αγόρια και 6,63 για κορίτσια). Μετά τη γέννησή τους, η υπολογιζόμενη διάρκεια ζωής είναι τα 79,61 έτη (76,57 για τους άνδρες, 82,83 για τις γυναίκες). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός κατανεμόταν στις ακόλουθα εθνικές ομάδες: Αφροαμερικανοί 76% Λευκοί 16,6% Ασιάτες 1,4% Ινδιάνοι ή Ιθαγενείς της Αλάσκας 0,4% Ιθαγενείς της Χαβάης και άλλων νήσων του Ειρηνικού <0,1% Άλλες φυλές 4.5% Πάνω από δύο φυλές 2,8%Το 17,4% του πληθυσμού ταυτοποιείται ως ισπανικής ή λατινοαμερικάνικης καταγωγής.Ο πληθυσμός με βάση τη θρησκεία: Βαπτιστές 42% Ρωμαιοκαθολικοί 34% (see Roman Catholic Diocese of Saint Thomas) Επισκοπελιανοί 17% άλλοι 7% Οι κυριότερες γλώσσες που ομιλούνται στα νησιά είναι οι εξής: Αγγλικά 71,6% Ισπανικά 17,2% Γαλλικά 8,6% Άλλη γλώσσα 2,5%
Γέφυρα της νέας Ευρώπης

Η Γέφυρα της νέας Ευρώπης, γνωστή και με τα ονόματα Γέφυρα Δούναβη 2 και Γέφυρα Καλαφάτ-Βίντιν (βουλγαρικά: Дунав мост 2, Dunav most 2 / Мост Видин–Калафат, Most Vidin–Kalafat; ρουμανικά: Podul Calafat–Vidin) είναι καλωδιωτή γέφυρα η οποία ενώνει οδικά και σιδηροδρομικά τις πόλεις Καλαφάτ της Ρουμανίας και Βίντιν της Βουλγαρίας, πάνω από τον Δούναβη. Τα εγκαίνια της πραγματοποιήθηκαν στις 14 Ιουνίου 2013. Η γέφυρα κατασκευάστηκε από την Ισπανική κατασκευαστική εταιρία Fomento de Construcciones y Contratas και στοίχισε 226 εκατομμύρια Ευρώ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 2007.Η γέφυρα έχει μήκος περίπου 1,8χλμ και διαθέτει 4 λωρίδες κυκλοφορίας, μια ενιαία σιδηροδρομική γραμμή, πεζοδρόμους και ποδηλατοδρόμους. Μέρος του κόστους της καλύφθηκε από κονδύλια της ΕΕ, καθώς θεωρεί τη γέφυρα σημαντικό μέρος των μεταφορών της, αφού θα συνδέει δρομολόγια από τη Βόρεια Ευρώπη, τις χώρες της Βαλτικής, την κεντρική Ευρώπη και τη Ρουμανία με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα.

 Τα τέλη διέλευσης στη Γέφυρα του Δούναβη 2 - 6 ευρώ για τα Ι.Χ. και 37 ευρώ για τα φορτηγά Official website of the bridge Αναβαθμίζονται οι υποδομές στη Βουλγαρία, Travel Daily News, Βίκυ Καραντζαβέλου - 29 Νοέμβριος 2004 Τον Απρίλιο αναμένεται να ξεκινήσουν οι εργασίες κατασκευής της δεύτερης γέφυρας του Δούναβη, 26 Φεβρουαρίου 2008 Ολοκληρώθηκε το 55% της δεύτερης γέφυρας του Δούναβη Emea GR business Monitor, 26 Νοέμβριος 2010 Το Discovery Channel γυρίζει ντοκιμαντέρ για τη δεύτερη γέφυρα στο Δούναβη, GR-Reporter (Ειδήσεις από Βουλγαρία), 28 Οκτώβριος 2011 Γέφυρα Φιλίας, ανάμεσα σε Ρουμανία και Βουλγαρία, TRT Ελληνικά, 12 Ιουνίου 2012 Η Γέφυρα στο Δούναβη 2 - μόλις 55 μέτρα πριν την ολοκλήρωση, GR-Reporter, 15 Αύγουστος 2012 Αρχειοθετήθηκε 2020-12-04 στο Wayback Machine. Οι πρωθυπουργοί της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας πέρασαν μαζί από την καινούργια γέφυρα στον Δούναβη, GR-Reporter (Ειδήσεις από Βουλγαρία), 24 Οκτώβριος 2012 Αναμένεται η δεύτερη γέφυρα στον Δούναβη να αναζωογονήσει την οικονομία στην περιοχή, BHP, Βουλγαρική Ραδιοφωνία, 5 Δεκεμβρίου 2012 Η δεύτερη γέφυρα στο Δούναβη γίνεται πραγματικότητα, BHP (Bâlgarsko Narodno Radio), 13 Ιουνίου 2013 YouTube, (E79, Vidin => Calafat, Γέφυρα της νέας Ευρώπης > 11'30"), 16 Ιουνίου 2013 Υπάρχει πλέον εντατική κυκλοφορία στη γέφυρα Δούναβη-2, BHP (Bâlgarsko Narodno Radio), 25 Ιουνίου 2013 Google Ελληνικά => Γέφυρα Βίντιν Καλαφάτ
Μάρκος Δεφαράνας

Ο Μάρκος Δεφαράνας ήταν Έλληνας ποιητής του 16ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Έγραψε στην αρχή του 16ου αιώνα δύο ποιήματα, τα οποία χαρακτηρίζονται για την άγρια αντίληψη και τις χυδαίες φράσεις τους.

 Λόγοι διδακτικοί του πατρός προς τον υιόν. 788 ομοιοκατάληκτοι στίχοι. Ιστορία εκ των του Δανιήλ περί της Σωσάννης. 376 ομοιοκατάληκτοι στίχοι. Karl Krumbacher (1856-1909) (1897–1900). Ιστορία της Βυζαντηνής [sic] λογοτεχνίας / Κρουμβάχερ, μεταφρασθείσα υπό Γεωργίου Σωτηριάδου. Τόμος Γ’. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2011. Κακλαμάνης Στ. Ε., «Μάρκος Δεφαράνας (1503-1575;), Ζακύνθιος στιχουργός του 16ου αιώνα», Θησαυρίσματα, τομ. 21 (1991), σελ. 210-315
Πουέρτο Λιμόν

Η Πουέρτο Λιμόν (ισπανικά: Puerto Limón) ή απλά Λιμόν (Limón, λεμόνι) είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Λιμόν. Έχει έκταση 59.79 τ.χλμ. και πληθυσμό 60.298 κατοίκων.

 Η Πουέρτο Λιμόν βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Λιμόν. Βρίσκεται ανατολικά της Πουέμπλο Νουέβο, βορειοδυτικά της Σιενεγκίτα και νοτιοδυτικά της Πλάγιας Λος Μπάνιος. Το κλίμα της Πουέρτο Λιμόν είναι τροπικό. Η μέση υψηλή θερμοκρασία είναι 29.84°C, ενώ η μέση χαμηλή θερμοκρασία είναι 21.88°C. Η Πουέρτο Λιμόν είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 60.298 κατοίκους. Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα Πουέρτο Λιμόν
Ποτάμια καραβίδα

Η ποτάμια καραβίδα είναι είδος καραβίδας της οικογένειας των αστακιδών. Είναι πολύ κοινή στην Ευρώπη, όπου είναι παραδοσιακή πηγή τροφής. Ζει σε γλυκό νερό, συγκεκριμένα σε καθαρές λίμνες, ποτάμια και χειμάρρους. Απαντάται σε όλη την Ευρώπη, από τη Γαλλία στα δυτικά μέχρι την Ουκρανία στα ανατολικά, και από τη Σκανδιναβία στα βόρεια μέχρι τα Βαλκάνια στα νότια. Τα αρσενικά φτάνουν τα 16 εκατοστά σε μήκος ενώ τα θηλυκά μέχρι τα 12 εκατοστά.

 Η ποτάμια καραβίδα είναι νυκτόβια και περνάει τη μέρα της σε τρύπες ή λαγούμια. Τρέφεται με σκουλήκια, υδρόβια έντομα, μαλάκια και υδρόβια φυτά. Φτάνει σε σεξουαλική ωριμότητα στην ηλικία των τεσσάρων ετών και αναπαράγεται από τον Οκτώβριο μέχρι το Νοέμβριο. Το θηλυκό μεταφέρει τα γονιμοποιημένα αυγά στα πόδια της μέχρι τον Μάιο οπότε και θα εκκολαφθούν. Οι κύριοι θηρευτές της ποτάμιας καραβίδας είναι τα Βιζόν, χέλια, πέρκες, λούτσοι και βίδρες. Η ποτάμια καραβίδα κάποτε ήταν άφθονη σε όλη την Ευρώπη και, παρά την υψηλή τιμή της, καταναλωνόταν ευρέως από τους ανθρώπους επειδή θεωρείται η καλύτερη βρώσιμη καραβίδα. Όμως οι αριθμοί της μειώθηκαν από την πανούκλα των καραβίδων, μια ασθένεια που μεταδόθηκε από τις αμερικανικές καραβίδες (Pacifastacus leniusculus). Σήμερα κατατάσσεται στα εκτεθειμένα είδη από την IUCN.Αναφορές κατανάλωσης ποτάμιων καραβίδων χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, όπου ήταν δημοφιλές τρόφιμο των Σουηδών ευγενών. Αργότερα η κατανάλωση της εξαπλώθηκε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις λόγω της άμεσης διαθεσιμότητάς της. Παραδοσιακά οι καραβίδες συλλέγονται από τη φύση με παγίδες. Σήμερα αυτή η τεχνική έχει αντικατασταθεί με πιο μοντέρνους τρόπους, όπως υδατοκαλλιέργεια σε τεχνητές λίμνες. Η καραβίδα είναι σημαντικό μέρος της Σκανδιναβικής κουλτούρας, κάθε χρόνο στη Σουηδία γίνεται γιορτή καραβίδας για να σημάνει το τέλος του καλοκαιριού.
Τέμενος Μιχριμάχ Σουλτάν (Εντιρνέ Καπού)

Το Τέμενος Μιχριμάχ Σουλτάν (τούρκικα: Mihrimah Sultan Camii) είναι ένα οθωμανικό τέμενος που βρίσκεται στην συνοικία Εντιρνέ Καπού και είναι χτισμένο στον έκτο, και πιο ψηλό, λόφο της Κωνσταντινούπολης.

 Το τέμενος Μιχριμάχ χτίστηκε από τον διάσημο αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν για την κόρη του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, Μιχριμάχ. Η κατασκευή του διήρκεσε 3 χρόνια (1562 - 1565). Το συγκρότημα του τεμένους καταστράφηκε πολλές φορές από σεισμούς όπως το 1719, το 1766, το 1814, το 1894. Κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1894, η οροφή του τεμένους κατέρρευσε. Η τελευταία καταστροφή έγινε το 1999, κατά τον μεγάλο σεισμό της Κωνσταντινούπολης, οπότε και κατέρρευσε ένα μέρος του μιναρέ. Σήμερα γίνεται αναστήλωση του τεμένους προκειμένου να μην καταστραφεί ξανά. Το τζαμί βρίσκεται σε ύψωμα και έχει θέα στον κεντρικό δρόμο. Έξω από το τέμενος υπάρχει μία μεγάλη αυλή της οποίας η εσωτερική στοά χωρίζεται σε μεμονωμένα κομμάτια που σχηματίζουν έναν μεντρεσέ γύρω από το τέμενος. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει ένα συντριβάνι. Η είσοδος του τζαμιού είναι μία εντυπωσιακή πύλη, με επτά τρούλους που αποτελούνται από μάρμαρο, ενώ οι κίονες από γρανίτη. Το ίδιο το τζαμί είναι ένας κύβος που συμπληρώνεται από ημισφαίρια με συμμετρικές πολυπλαισιωμένες καμάρες σε καθεμία από τις τέσσερις πλευρές. Ο τρούλος στηρίζεται σε τέσσερις πεσσούς, έναν σε κάθε γωνία. Ο μοναδικός μιναρές είναι λεπτός και ψηλός. Το εσωτερικό του τζαμιού έχει σχήμα κύβου, κάτω από τρούλο με ύψος 20 μέτρα και διάμετρο 37 μέτρα. Στη βόρεια και τη νότια πλευρά, τρίκλινες στοές που στηρίζονται από γρανιτένιες στήλες, ανοίγουν σε τριπλούς πλευρικούς διαδρόμους. Ένα μεγάλο μέρος του τζαμιού είναι καλυμμένο με παράθυρα που καθιστούν το εσωτερικό ένα από τα φωτεινότερα, όσον αφορά έργα του Μιμάρ Σινάν. Κάποια παράθυρα περιέχουν βιτρώ. Οι εσωτερικές διακοσμήσεις είναι σύγχρονες. Ωστόσο το μινμπάρ είναι φτιαγμένο από μάρμαρο και προέρχεται από την αρχική κατασκευή. Το συγκρότημα του τζαμιού εκτός από μεντρεσέ περιλαμβάνει 2 χαμάμ και έναν τουρμπέ (μαυσωλείο). Γύρω από το τζαμί υπάρχουν μικρότερα καταστήματα που είχαν σκοπό να στηρίξουν οικονομικά το τζαμί. Στο τέμενος δεν περιλαμβάνεται ο τουρμπές της Μιχριμάχ (γιατί έχει ταφεί στο Τέμενος Σουλεϊμανιέ), αλλά υπάρχει ο τουρμπές του Μεγάλου Βεζίρη Σεμίζ Αλή Πασά, καθώς και πολλών ακόμη μελών της οικογένειάς της.
Κουζίνα (χώρος)

* Αυτό το λήμμα αναφέρεται στο χώρο της κουζίνας. Για τη τέχνη της ετοιμασίας και μαγειρικής των τροφών δείτε Κουζίνα. Για άλλες χρήσεις, δείτε Κουζίνα (αποσαφήνιση). Η κουζίνα είναι ένας χώρος όπου προετοιμάζονται και μαγειρεύονται τα φαγητά. Έχει την προέλευσή της στην οικιακή εστία. Η εξέλιξη της κουζίνας έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη της μαγειρικής και της τεχνολογίας. Μέχρι τον 18ο αιώνα, η ανοικτή εστία ήταν ο μόνος τρόπος μαγειρέματος. Αν και η κουζίνα είναι χώρος μαγειρικής, μπορεί να είναι και το κέντρο άλλων δραστηριοτήτων, όπως το πλύσιμο των ρούχων. Μερικές φορές, είναι επίσης το καθιστικό ή η τραπεζαρία του σπιτιού. Η επίπλωση είναι συνήθως εντοιχισμένη κουζίνα.

 Στις αρχές του 1980, η εξέλιξη της τεχνολογίας του απορροφητήρα επέτρεψε την ανοιχτή κουζίνα, ενσωματωμένη λίγο πολύ στο σαλόνι χωρίς να προκαλεί οσμή σε ολόκληρο το διαμέρισμα ή το σπίτι. Πριν από αυτήν την εξέλιξη, μόνο σε μερικές πειραματικές καταστάσεις, συνήθως σε νεόκτιστα σπίτια ανώτερης μεσαίας τάξης, είχαν ανοιχτές κουζίνες. Παραδείγματα είναι οι Frank Lloyd Wright's House Willey (1934) και House Jacobs (1936). Και οι δύο είχαν ανοιχτές κουζίνες, με ψηλά ταβάνια (μέχρι την οροφή) και ο εξαερισμός γινόταν από φεγγίτες. Ο απορροφητήρας κατέστησε δυνατή την κατασκευή ανοιχτών κουζινών και στα διαμερίσματα, όπου δεν είναι εφικτές οι πολύ ψηλές οροφές ή οι φεγγίτες. Τα σπίτια στην αρχαία Ελλάδα ήταν συνήθως του τύπου αίθριο: τα δωμάτια ήταν γύρω από ένα κεντρικό προαύλιο. Σε πολλά το ανοικτό αίθριο χρησίμευε και ως κουζίνα. Τα σπίτια των πλούσιων είχαν την κουζίνα ως ξεχωριστό δωμάτιο, συνήθως δίπλα σε ένα λουτρό (έτσι ώστε και τα δύο δωμάτια να μπορούν να θερμανθούν από την φωτιά της κουζίνας). Σε τέτοια σπίτια, υπήρχε συχνά ένας ξεχωριστός μικρός χώρος αποθήκευσης στο πίσω μέρος της κουζίνας που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση των εργαλείων και των τροφίμων της κουζίνας. Επίσης το συχνότερο μέρος επικοινωνίας ήταν εκεί εφόσον ήταν ένα μέρος συγκέντρωσης όλης της οικογένειας. Στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο κοινός λαός στις πόλεις δεν είχε συχνά καμία δική του κουζίνα. Μαγείρευαν στις μεγάλες δημόσιες κουζίνες. Μερικοί είχαν μικρές κινητές σόμπες χαλκού. Οι πλούσιοι Ρωμαίοι είχαν σχετικά καλά εξοπλισμένες κουζίνες. Στη ρωμαϊκή βίλα, η κουζίνα ενσωματώθηκε στο κύριο κτήριο ως ξεχωριστό δωμάτιο. Η εστία ήταν κοντά στο πάτωμα, έτσι ώστε κάποιος έπρεπε να γονατίσει στο μάγειρα. Δεν υπήρχε καπνοδόχος. Τα μεσαιωνικά ευρωπαϊκά σπίτια είχαν μια ανοικτή εστία κάτω από το υψηλότερο σημείο του κτηρίου. Η «κουζίνα» βρισκόταν μεταξύ της εισόδου και της εστίας. Αντί για καπνοδόχο, αυτά τα κτήρια είχαν μια τρύπα στη στέγη μέσω της οποίας ο καπνός μπορούσε να φύγει. Εκτός από το μαγείρεμα, ήταν επίσης μια πηγή θερμότητας. Στα ιαπωνικά σπίτια, η κουζίνα άρχισε να γίνεται ένα ξεχωριστό δωμάτιο μέσα στο κύριο κτήριο εκείνη την περίοδο. Κουζίνα της Φρανκφούρτης
Γεώργιος Παμπούκας

Ο Γεώργιος Παμπούκας (1890-1976) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, ο οποίος διατέλεσε βουλευτής και κατοχικός υφυπουργός από το 1943 έως το 1944 ως συνεργάτης των Ναζί κατά τη Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας.

 Γεννήθηκε στο Κιάτο το 1890, γιος του Βλασίου και της Καλλιόπης. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία. Εξελέγη και δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή του ΕΚΠΑ. Από το 1932 έως το 1935 χρημάτισε γενικός γραμματέας του υπουργείου Γεωργίας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αργολιδοκορινθίας με το Λαϊκό Κόμμα το 1935 και μετά τον θάνατο του Παναγή Τσαλδάρη τον αντικατέστησε στην έδρα του στις 17 Μαΐου 1936.Κατά την κατοχική κυβέρνηση Ράλλη ήταν υφυπουργός Γεωργίας υπηρεσιακά, από τις 24 Απριλίου 1943 έως τις 3 Απριλίου 1944.Μεταπολεμικά ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 1946 και αρχηγός του κόμματος Λαϊκό Αγροτικό Κόμμα, το οποίο είχε ιδρύσει ο ίδιος. Ειδικότερα, στις εκλογές εκείνες έλαβε μέρος με τον συνδυασμό Ενώσεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Αγροτικό Κόμμα), λαμβάνοντας 435 ψήφους, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής Αργολιδοκορινθίας. Επέστρεψε ξανά στη Βουλή το 1951 ως βουλευτής Αργολιδοκορινθίας και επανεξελέγη βουλευτής Κορινθίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και τις δύο φορές.Πέθανε σε ηλικία 86 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 24 Απριλίου 1976.Άφησε συγγραφικό έργο, με έργα που αναφέρονται στο φασισμό αλλά και την αγροτική πολιτική. Η σύζυγός του, Ελένη, είχε αποβιώσει το 1958.