IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λέιζερ Nd:YAG

Το λέιζερ Nd:YAG (αγγλικό ακρωνύμιο του neodymium-doped yttrium aluminium garnet, που σημαίνει γρανάτης αργιλίου-υττρίου με προσμίξεις νεοδυμίου) αποτελεί κρύσταλλο ο οποίος χρησιμοποιείται ως ενεργό μέσο λέιζερ για λέιζερ στερεάς κατάστασης. Η πρόσμιξη εμποτισμού, το τριπλά ιονισμένο νεοδύμιο, Nd(III), τυπικά αντικαθιστά ένα μικρό κλάσμα (το 1%) των ιόντων υττρίου στην κρυσταλλική δομή του ξενιστή του γρανάτη αργιλίου-υττρίου (YAG), καθώς τα δύο ιόντα έχουν παρόμοιο μέγεθος. Το ιόν νεοδυμίου είναι αυτό που παρέχει τη δραστηριότητα εκπομπής ακτινών λέιζερ στον κρύσταλλο, με τον ίδιο τρόπο όπως το ιόν ερυθρού χρωμίου στα λέιζερ ρουβινίου.Η λειτουργία του λέιζερ Nd:YAG παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον Τζόσεφ Έντουαρντ Γκούσικ (αγγλ.: Joseph Edward Geusic) και λοιπούς στα αμερικανικά Εργαστήρια Μπελ το 1964.

 Τα λέιζερ Nd:YAG χρησιμοποιούνται στην οφθαλμολογία για τη διόρθωση της οπίσθιας καψικής αδιαφάνειας, μετά από χειρουργική επέμβαση καταρράκτη, για περιφερική ιριδοτομή σε ασθενείς με χρόνιο και οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας, όπου έχει αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη χειρουργική ιριδεκτομή, για τη θεραπεία των οφθαλμικών μυοψιών του υαλοειδούς, για τη φωτοπηξία του παναμφιβληστροειδούς στη θεραπεία της πολλαπλασιαστικής διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας, και για την καταστροφή του αμφιβληστροειδούς στην οφθαλμολογική έρευνα σε πειραματόζωα.Τα λέιζερ Nd:YAG που εκπέμπουν φως στα 1064 νανόμετρα (nm) αποτελούν τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα για τη θερμοθεραπεία με λέιζερ, στην οποία οι καλοήθεις ή κακοήθεις βλάβες σε διάφορα όργανα αφαιρούνται με την ακτίνα. Στην ογκολογία, τα λέιζερ Nd:YAG μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αφαίρεση καρκίνων του δέρματος. Χρησιμοποιούνται επίσης για τη μείωση των καλοήθων όζων του θυρεοειδούς και για την καταστροφή πρωτογενών και δευτερογενών κακοήθων ηπατικών βλαβών.Για τη θεραπεία της καλοήθους υπερπλασίας του προστάτη (ΚΥΠ), τα λέιζερ Nd:YAG μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χειρουργική επέμβαση προστάτη με λέιζερ - μια μορφή διουρηθρικής εκτομής του προστάτη.Αυτά τα λέιζερ χρησιμοποιούνται επίσης εκτενώς στον τομέα της αισθητικής ιατρικής για την αποτρίχωση με λέιζερ και τη θεραπεία μικρών αγγειακών ελαττωμάτων όπως η τηλαγγειεκτασία στο πρόσωπο και τα πόδια. Τα λέιζερ Nd:YAG χρησιμοποιούνται επίσης για τη θεραπεία των φλεβικών λιμνών στα χείλη. Πρόσφατα, τα λέιζερ Nd:YAG έχουν χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ανατομικής κυτταρίτιδας του τριχωτού της κεφαλής, μιας σπάνιας δερματικής νόσου.Χρησιμοποιώντας υστεροσκόπηση, το λέιζερ Nd:YAG έχει χρησιμοποιηθεί για την αφαίρεση διαφραγμάτων της μήτρας στο εσωτερικό της.Στην ποδολογία, το λέιζερ Nd:YAG χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ονυχομυκητίασης. Τα πλεονεκτήματα της θεραπείας με λέιζερ αυτών των λοιμώξεων δεν είναι ακόμη σαφή και διεξάγεται έρευνα για να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα.
Κάστρο του Αντιρρίου

Το κάστρο του Αντιρρίου (ή αλλιώς Καστέλι της Ρούμελης) είναι κτισμένο στο νοτιότερο σημείο του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο Αντίρριο συγκεκριμένα δίπλα απο την Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου εκεί όπου ελαχιστοποιείται η απόσταση ανάμεσα στην Στερεά Ελλάδα και την Πελοποννήσο και η θέση του είναι στρατηγική. Κατά την διάρκεια της θερινής περιόδου το Υπουργείο Πολιτισμού διαθέτει το κάστρο για την διοργάνωση πολιτιστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, όπως συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις .

 Το κάστρο του Αντιρρίου, επηρεασμένο κυριώς απο ενετική αρχιτεκτονική, έχει εξαγωνοειδές σχήμα στην κάτοψη του, με πολυγωνικούς προμαχώνες στις γωνίες του και βρέχεται απο την θάλασσα στις τρείς πλευρές του. Τα τείχη έχουν ύψος 8 μέτρων, με μικρή κλίση προς το εσωτερικό, και κατα μήκος τους υπάρχουν κανονιοθυριδές στραμμένες προς την θάλασσα ενώ παλαιότερα υπήρχε τάφρος, η οποία πλέον είναι φραγμένη, για την αποκοπή του φρούριου απο την στεριά. Στην βορειοδυτική πλευρά βρίσκεται η κεντρική καγκελωτή πύλη η οποία οδηγεί στο εσωτερικό του κάστρου μέσω ενός τοξωτού διαδρόμου . Το φρούριο χτίστηκε το 1499, σε διάστημα 3 μηνών, παράλληλα με το Κάστρο του Ρίου σύμφωνα με την διαταγή του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β' ο οποίος αντιλήφθηκε το στρατηγικό πλεονέκτημα που θα προσέφεραν τα αντικριστά κάστρα με την διασταύρωση των πυρών να καθιστούν αδύνατη την διέλευση εχθρικών πλοίων στο θαλάσσιο πέρασμα. Το 1532 το Καστέλι της Ρούμελης πολιορκείται απο τον Γενοβέζο ναύαρχο Αντρέα Ντόρια και οι Οθωμανοί υποκύπτωντας στην πολιορκία το ανατίναξαν. Ωστόσο ένα χρόνο αργότερα οι Οθωμανοί επανοχυρώνουν το κάστρο. Το 1603 το κάστρο καταστρέφεται από Ιππότες της Μάλτας ωστόσο οι Οθωμάνοι το κατασκευάζουν ξανα. Το 1687 οι Οθωμανοί ωθούνται ξανά στην αντίναξη του κάστρου στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν απο την επίθεση του Φραντσέσκο Μοροζίνι (Francesco Morosini) ενώ την ίδια χρονιά ξαναχτίζεται με σχέδια Ενετικών Μηχανικών. Το 1699 η Συνθήκη του Κάρλοβιτς παραχωρεί το φρούριο στους Οθωμανούς μέχρι το 1829 όπου το φρούριο παραδόθηκε στους Έλληνες μέσω της συνθήκης που υπέγραψε ο Αυγουστίνος Καποδίστριας. Καστρολόγος https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=antirio ΔΗΜΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ https://www.nafpaktos.gr/el/kastro-antirrio ΚΑΣΤΕΛΙ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ http://myagrinio.blogspot.com/2011/05/blog-post_5135.html
Μπεσλάν

Το Μπεσλάν (ρωσικά: Бесла́н‎, Οσετικά:Беслӕн) είναι μία πόλη της Βόρειας Οσετίας. Είναι περισσότερο γνωστό για την τρομοκρατική επίθεση στο σχολείο του Μπεσλάν από Τσετσένους αυτονομιστές την 1η Σεπτεμβρίου 2004. Το Μπεσλάν έχει 35,550 κατοίκους και είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Οσετίας μετά το Βλαντικαφκάς και το Μόζντοκ.

 Το Μπεσλάν ιδρύθηκε το 1847 από μετανάστες από άλλα μέρη της Οσετίας και αρχικά ονομάστηκε Μπεσλανικάου προς τιμήν ενός τοπικού άρχοντα που λεγόταν Μπεσλάν Τουλάτοφ. Ωστόσο, το Μπεσλάν ήταν γνωστό ως Τουλάτοβο ή Τουλατόφσκογιε. Την περίοδο 1941-1950 το Μπεσλάν ονομαζόταν Ιριστόν, ωστόσο το 1950, ενώ η πόλη εξελίχθηκε από μία βιομηχανική πόλη σε δήμο, ονομάστηκε ξανά Μπεσλάν. Την 1η Σεπτεμβρίου 2004, με την έναρξη της σχολικής χρονιάς στη Ρωσία, Τσετσενοί τρομοκράτες αυτονομιστές επιτέθηκαν στο σχολείο του Μπεσλάν και κράτησαν ομήρους καθηγητές και μαθητές του σχολείου. Τα γεγονότα αυτά κράτησαν από την 1η Σεπτεμβρίου 2004 έως την 3η Σεπτεμβρίου 2004. Στο διάστημα αυτό, 334 πολίτες σκοτώθηκαν, εκ των οποίων 186 μαθητές. Ωστόσο,από τους 32 απαγωγείς, ένας μόλις σώθηκε, αλλά στη συνέχεια συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αλλά ωστόσο υπάρχουν φήμες για το γεγονός ότι τελικά πέθανε στη φυλακή. Το γεγονός αυτό κατακρίθηκε έντονα από τους υποστηρικτές των τρομοκρατών.
HEC Paris

Το HEC Paris είναι ευρωπαϊκό οικονομικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Jouy-en-Josas, στο Παρίσι. Ιδρύθηκε το 1881 και συχνά θεωρείται η καλύτερη ευρωπαϊκή σχολή επιχειρήσεων. Το HEC προσφέρει τα πρωτοποριακά προγράμματα Master in Management, MSc International Finance, MBA και EMBA προγράμματα, εξειδικευμένα προγράμματα MSc και το διδακτορικό του πρόγραμμα.

 Τα προγράμματα που προσφέρει το HEC Paris είναι τριπλά διαπιστευμένα από τους διεθνείς οργανισμούς AMBA, EQUIS και AACSB. Το πανεπιστήμιο έχει πολλούς αξιόλογους αποφοίτους στους χώρους των επιχειρήσεων και της πολιτικής, όπως ο Ουριέλ Ζοχάρ και o Ντομινίκ Στρος-Καν. Βρίσκεται στη 2η θέση στον κόσμο στην κατάταξη για Master in Management σύμφωνα με τους Financial Times για το 2021. Το δίκτυο αποφοίτων της σχολής αριθμεί 60.000 μέλη σε 150 χώρες και 200 εθνικότητες. Ιδρύθηκε το 1881 από το Εμπορικό Επιμελητήριο του Παρισιού (CCIP) με 57 μαθητές στην πρώτη τάξη. Η école des Hautes Études Commerciales de Paris (HEC) στόχευε να είναι στους τομείς της διαχείρισης και του εμπορίου, όπως ήταν η Centrale Paris στον τομέα της μηχανικής. Το 1921, το σχολείο εισήγαγε τη μέθοδο της επιχειρησιακής σχολής του Χάρβαρντ, αλλά οι περισσότερες διαλέξεις παρέμειναν θεωρητικές. Το 1938, το πρόγραμμα του HEC επεκτάθηκε σε 3 χρόνια. Λόγω της ζήτησης των γαλλικών εταιρειών για εκπαίδευση στη διαχείριση με το στυλ της Βόρειας Αμερικής, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η μέθοδος βάσει υποθέσεων γενικεύτηκε και δημιουργήθηκε ένα μονοετές classe préparatoire για την προετοιμασία της εισαγωγικής εξέτασης, η οποία είχε γίνει πιο δύσκολη. Μια απόδειξη της αναγνώρισης του διπλώματος είναι ότι μόνο το 9% των φοιτητών του HEC φοίτησαν επίσης στο πανεπιστήμιο το 1959, ενώ το 1929 το ποσοστό αυτό ήταν στο 47%. Το 1964, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ εγκαινίασε μια νέα δασώδη πανεπιστημιούπολη έκτασης 250 στρεμμάτων (1 km2) στο Jouy-en-Josas. Το 1967, η HEC ξεκίνησε τα προγράμματα εκπαίδευσης. Οι γυναίκες γίνονται δεκτές στο HEC από το 1973. Μόνο 27 γυναίκες έγιναν δεκτές εκείνη τη χρονιά και το HEC jeunes filles (HECJF), ένα άλλο σχολείο αφιερωμένο στις γυναίκες, έκλεισε. Οι απόφοιτοί του θεωρούνται επίσημα ως απόφοιτοι του HEC. Οι απόφοιτοι του HECJF περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, την Edith Cresson, την πρώτη και μέχρι σήμερα τη μοναδική γυναίκα που κατείχε το αξίωμα του πρωθυπουργού της Γαλλίας. Το 1988, η HEC ίδρυσε το δίκτυο CEMS με το ESADE, το Πανεπιστήμιο Bocconi και το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Το 2015, το σχολείο υιοθέτησε ένα νέο νομικό καθεστώς για να επιτρέψει σε ιδιώτες επενδυτές να ενταχθούν στο Διοικητικό Συμβούλιο.Το 2017, η HEC ξεκίνησε ένα χαρτοφυλάκιο νέων προγραμμάτων διπλού πτυχίου που ονομάζεται M2M με το Yale School of Management, το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Χονγκ Κονγκ και το Fundação Getulio Vargas. Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Τερέζα των Βουρβόνων-Πάρμας

Η Μαρία Τερέζα των Βουρβόνων-Πάρμας (María Teresa de Borbón-Parma, 28 Ιουλίου 1933 - 26 Μαρτίου 2020) ήταν Γάλλο-Ισπανίδα πολιτική ακτιβίστρια και ακαδημαϊκός. Ήταν μια σοσιαλιστική ακτιβίστρια, κερδίζοντας το ψευδώνυμο "Κόκκινη Πριγκίπισσα", και υποστηρίκτρια του κινήματος των Καρλιστών. Ήταν η πρώτη γαλαζοαίματη που πέθανε από τον Κορονοϊό.

 Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1933 στο Παρίσι, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Πρίγκιπα Ξαβιέ, Δούκα της Πάρμας και της Πιατσέντσα και της Μαγδαληνής των Βουρβόνων-Μπυσέ.Απέκτησε διδακτορικό στις Ισπανικές σπουδές από το Πανεπιστήμιο Paris-Sorbonne και άλλο ένα διδακτορικό στην πολιτική κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης. Σπούδασε επίσης το Ισλαμισμό και πώς σχετίζεται με τα δικαιώματα των γυναικών. Η διατριβή της το 1977 στη Σορβόννη είχε τίτλο "La cleicicación ideológica del Carlismo contemporáneo" ("Ιδεολογική διευκρίνιση του σύγχρονου Καρλισμού"). Ήταν καθηγήτρια και σοσιαλιστική ακτιβίστρια και αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών. Η Μαρία Τερέζα δεν παντρεύτηκε ποτέ. Το 1981, απέκτησε ισπανική ιθαγένεια με βασιλικό διάταγμα. Το επίσημο ενημερωτικό δελτίο δήλωσε ότι δόθηκε «κατόπιν αιτήματος του ενδιαφερόμενου και ως απάντηση στις εξαιρετικές περιστάσεις και ότι ανήκει σε μια οικογένεια που συνδέεται στενά με την Ισπανία». Πέθανε από Κορονοϊό στις 26 Μαρτίου 2020 στο Νοσοκομείο Κουσά σε ηλικία 86 ετών. 28 Ιουλίου 1933 - 26 Μαρτίου 2020: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Τερέζα των Βουρβόνων-Πάρμας Borbón-Parma, María Teresa de (1977). El momento actual español, cargado de utopía (στα Ισπανικά). ISBN 9788422902164. Borbón-Parma, María Teresa de (1979). La clarificación ideológica del partido Carlista (στα Ισπανικά). ISBN 9788485596027. Borbón-Parma, María Teresa de (1990). Cambios en México (στα Ισπανικά). ISBN 9788430918591. Borbón-Parma, María Teresa de (1994). Magreb: Nuestro poniente proximo (στα Ισπανικά). ISBN 9788476833308. Borbón-Parma, María Teresa de (1997). Don Javier : una vida al servicio de la libertad (στα Ισπανικά). ISBN 9788401530180. Borbón-Parma, María Teresa de (1999). Desde Tánger (στα Ισπανικά). ISBN 9788483740774. Borbón-Parma, María Teresa de (2009). Así fueron, así son (στα Ισπανικά). ISBN 9788408088967. Clemente, Josep Carles (2002). La Princesa Roja [The Red Princess] (στα Ισπανικά). ISBN 9788427027930. (Biography)
Αλυκή Λήμνου

Η λιμνοθάλασσα Αλυκή είναι μια αλμυρή λιμνοθάλασσα η οποία βρίσκεται στη ΒΑ χερσόνησο της Λήμνου, ανατολικά του οικισμού του Αγ. Αλεξάνδρου στα όρια του δημοτικού διαμερίσματος Κοντοπουλίου του Δήμου Μούδρου. Στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους καλύπτεται με θαλασσινό νερό.

 Η Αλυκή σημειώνεται ως Saline σε πολλούς χάρτες περιηγητών μετά το 1680, όπως των Randolph, Piacenza, Όλφερτ Ντάπερ, Βιντσέντζο Κορονέλλι κ.ά. Παλιότερα αποτελούσε για τους κατοίκους του νησιού την πηγή άλατος, το οποίο ήταν απαραίτητο για τη συντήρηση των τροφίμων (τυριών, κρεάτων, ψαριών, λαχανικών) και για την κατεργασία των δερμάτων. Τους καλοκαιρινούς μήνες ξεκινούσαν καραβάνια από τα διάφορα χωριά της Λήμνου με ζώα για τη συλλογή του αλατιού. Για να αποφύγουν τη ζέστη η εργασία αυτή, η οποία συνεχιζόταν ως τις τελευταίες δεκαετίες, γινόταν τις νύχτες με φεγγάρι για να βλέπουν και πριν φωτίσει. Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται μέχρι και στις μέρες μας, ίσως σε μικρότερη κλίμακα. Ίσως από μια τέτοια εικόνα εμπνεύστηκε ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος, όταν βρισκόταν εξόριστος στο Κοντοπούλι το 1948, το στίχο από τα "Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας": "Λιγνά κορίτσια στο γιαλό μαζεύουνε τ’ αλάτι...". Επίσης, η Αλυκή ήταν κυνηγότοπος, ειδικά για αγριόπαπιες. Στην διάρκεια της Κατοχής οι Γερμανοί είχαν δημιουργήσει ναρκοπέδιο στην περιοχή. Μεταπολεμικά πολλοί ψαράδες κομματιάστηκαν προσπαθώντας να βγάλουν από τις νάρκες δυναμίτη για ψάρεμα. Η λιμνοθάλασσα «Αλυκή» έχει έκταση μεγαλύτερη από 6.300 στρέμματα. Είναι μια παράκτια αλμυρή λιμνοθάλασσα, η οποία καλύπτεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους με θαλασσινό νερό. Σε περίπτωση που η λιμνοθάλασσα δεν καλύπτεται από νερό, σχηματίζει ένα εκτεταμένο πεδίο άλατος (αλιπέδιο). Χωρίζεται από τη θάλασσα από ένα κράσπεδο γυμνό από βλάστηση. Η Αλυκή και η κοντινή Χορταρόλιμνη έχουν χαρακτηριστεί υδροβιότοποι ιδιαίτερης σημασίας, διότι το χειμώνα συγκεντρώνουν πλήθος μεταναστευτικών πουλιών, μεταξύ των οποίων πανέμορφα φοινικόπτερα, από τα οποία άλλα ξεχειμάζουν εκεί κι άλλα, μερικά από τα οποία απειλούμενα, αναπαύονται πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους για πιο θερμές χώρες. Η Αλυκή είναι η μόνη φυσική λιμνοθάλασσα μεγάλου μεγέθους στην Ελλάδα στην οποία οι επεμβάσεις από τον άνθρωπο είναι ελάχιστες. Θεόδωρος Μπελίτσος, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά, εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010. "Λίμνη Αλυκή - Χορταρολίμνη", Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου. Ανακτήθηκε την 8η Απριλίου 2013.
Αλεξάντερ Βουρτς

Ο Αλεξάντερ Βουρτς (γεν. στο Βαϊντχόφεν Αν Ντερ Τάια (Waidhofen an der Thaya) της Κατω Αυστρίας στις 15 Φεβρουαρίου του έτους 1974) είναι Αυστριακός παλαίμαχος οδηγός αγώνων.

 Γεννήθηκε στο Βαϊντχόφεν αν ντερ Τάια. Ξεκίνησε την καριέρα του στα καρτ. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1997. Από κείνη τη σεζόν μέχρι τη σεζόν του 2000 είχε θέση κανονικού οδηγού αγώνων στη Μπένετον Φόρμουλα. Την επόμενη σεζόν(2001) πήγε στη Μακλάρεν όπου τον τοποθέτησαν σε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή. Εκεί έμεινε μέχρι το 2005 και την επόμενη σεζόν πήγε στη Γουίλιαμς. Εκεί την πρώτη απ' τις 2 σεζόν(2006) είχε και πάλι θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή και τη 2η(2007) είχε θέση κανονικού οδηγού αγώνων. Φυσικά στον τελευταίο αγώνα της σεζόν ο οποίος ήταν το Γκραν Πρι Βραζιλίας δεν πήρε μέρος κι αντικαταστάθηκε απ' τον Ιάπωνα δοκιμαστή Καζούκι Νακατζίμα.
Πορφυρός μακάο

Ο πορφυρός μακάο (επιστημονική ονομασία: Ara Macao) είναι μεγάλου μεγέθους παπαγάλος της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, (ζει στο νοτιοανατολικό Μεξικό, τον περουβιανό Αμαζόνιο, τη Βολιβία, τη Βενεζουέλα και τη Βραζιλία), ενώ είναι μέλος μεγάλης ομάδας πτηνών νεοτροπικών παπαγάλων που λέγονται μακάο. Σε μερικές περιοχές το συγκεκριμένο είδος έχει εξαφανιστεί, λόγω της υλοτομίας και του παράνομου εμπορίου ζώων. Είναι επίσης εθνικό πτηνό της Ονδούρας. Οι παπαγάλοι αυτοί είναι δημοφιλή κατοικίδια ζώα.

 Ο πορφυρός μακάο περιγράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο το 1758, στη δέκατη έκδοση του έργου του Systema Naturae, όπου του δίνεται το όνομα Psittacus Macao. Το 1799 εντάχθηκε στο γένος Ara, και έγινε ένα από τα 6 είδη Μακάο. Αναγνωρίζονται δύο υποείδη, από το χρώμα και τις λεπτομέρειες στα πούπουλα και τις φτερούγες: A. m. Macao (Λινναίος, 1758): Πορφυρός Μακάο της νότιας Αμερικής. Φέρει μετρίου μεγέθους φτερούγες. A. m. Cyanopterus Wiedenfeld, 1995: Μακάο της βόρειας κεντρικής Αμερικής. Είναι μεγαλύτερος και φέρει μπλε φτερούγες.
Τρέβορ Μπόλντερ

Ο Τρέβορ Μπόλντερ (αγγλ. Trevor Bolder, 9 Ιουνίου 1950 – 21 Μαΐου 2013) ήταν Άγγλος μπασίστας, συνθέτης και παραγωγός, γνωστός για τη συνεργασία του με τον Ντέιβιντ Μπόουι και τους Uriah Heep.

 Ο Τρέβορ Μπόλντερ γεννήθηκε το καλοκαίρι του 1950, στο Κίνγκστον απόν Χαλ της Αγγλίας. Στη μουσική σκηνή εμφανίστηκε παίζοντας για τους Rats του κιθαρίστα Μικ Ρόνσον και το 1971, αντικατέστησε τον Τόνι Βισκόντι στο προσωπικό σχήμα του Ντέιβιντ Μπόουι. Η πρώτη ηχογράφηση του με τον Μπόουι ήταν για το άλμπουμ "Hunky Dory" τον Δεκέμβριο του 1971, το οποίο ανέβηκε στο # 3 των βρετανικών τσαρτ. Η επόμενη ηχογράφηση του Μπόλντερ με τους Spiders from Mars του Μπόουι ήταν για έναν από τους δημοφιλέστερους δίσκους του, το πλατινένιο "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars". Το 1973, κυκλοφόρησε τα τελευταία του άλμπουμ με τον Μπόουι, "Aladdin Sane" και "Pin Ups", τα οποία ανέβηκαν στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ. Ο Μπόλντερ αποχώρησε το 1974 και έπαιξε στα άλμπουμ του Μικ Ρόνσον "Slaughter on 10th Avenue" (1974) και "Play Don't Worry" (1975). Το 1976, ηχογράφησε με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος του Μπόουι, πλην του ίδιου του Μπόουι, το δίσκο "Spiders from Mars" και μετά εντάχθηκε στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Uriah Heep αντικαθιστώντας τον Τζον Γουέτον. Μαζί τους ηχογράφησε τα άλμπουμ "Firefly" (1977), "Innocent Victim" (1977), "Fallen Angel" και "Conquest" (1980) για να αποχωρήσει το 1981 και να αντικατασταθεί από τον Μπομπ Ντέισλι. Το 1980 συμμετείχε στον προσωπικό δίσκο του κιμπορντίστα των Uriah Heep, Κεν Χένσλεϊ, με τίτλο "Free Spirit", ενώ το 1982, πραγματοποίησε τη μοναδική του ηχογράφηση με το συγκρότημα των Wishbone Ash, στο δίσκο "Twin Barrels Burning". Την επόμενη χρονιά επανήλθε στους Uriah Heep, για την περιοδεία του δίσκου "Head First", ενώ το 1985 κυκλοφόρησαν το "Equator". Ακολούθησε το "Raging Silence" το 1989 και το "Different World" του 1991, του οποίου ανέλαβε και την παραγωγή. Το 1994 συμμετείχε στο "From Time to Time" του Κεν Χένσλεϊ, ενώ με τους Uriah Heep κυκλοφόρησαν το 1995 το "Sea of Light", το 1998 το "Sonic Origami", το 2008 το "Wake the Sleeper", το 2009 το "Celebration" και το 2011 το "Into the Wild". Ο Μπόλντερ πέθανε στις 21 Μαΐου 2013 στο νοσοκομείο Castle Hill του Κότινγχαμ λόγω καρκίνου στο πάγκρεας. Trevor Bolder - Uriah Heep Music | Barnes & Noble - Trevor Bolder Interview with TREVOR BOLDER (URIAH HEEP) | DMME.net Αρχειοθετήθηκε 2019-12-30 στο Wayback Machine.
Επτά λόφοι της Ρώμης

Οι εφτά λόφοι της Ρώμης (Λατινικά: Septem Montes Romae) βρίσκονται στα ανατολικά του ποταμού Τίβερη και σχηματίζουν την καρδιά της πόλης. Οι λόφοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη ρωμαϊκή μυθολογία, τη θρησκεία και την πολιτική. Η αρχική πόλη παραδοσιακά εθεωρείτο πως ιδρύθηκε από τον Ρωμύλο στον Παλατίνο λόφο. Συνολικά οι λόφοι είναι: Παλατίνος λόφος (Mons Palatinus) Αβεντίνος λόφος (Mons Aventinus) Καπιτωλίνος λόφος (Mons Capitolinus) Κυρινάλιος λόφος (Collis Quirinalis) Βιμινάλιος λόφος (Collis Viminalis) Εσκουιλίνος λόφος (Mons Esquilinus) Καίλιος λόφος (Mons Caelius)

 Αρχικά τους επτά λόφους κατελάμβαναν μικροί οικισμοί και εγκαταστάσεις, οι οποίοι ήταν ξέχωροι μεταξύ τους και όχι ενωμένοι ή αναγνωρισμένοι ως μία πόλη με την ονομασία Ρώμη. Οι κάτοικοι των επτά λόφων άρχισαν να συμμετέχουν σε μια σειρά θρησκευτικών αγώνων, οι οποίοι σφυρηλάτησαν δεσμούς μεταξύ των ομάδων αυτών. Έτσι έλαβε την ύπαρξή της η Ρώμη, καθώς οι ξέχωροι αυτοί οικισμοί ενώθηκαν και λειτουργώντας ως μία ομάδα, αποξήραναν τις ελώδεις κοιλάδες, που βρισκόταν ανάμεσά τους, μετατρέποντάς τες σε αγορές. Η νότια απόληξη του Εσκουιλίνου λόφου έχει ιδιαίτερο όνομα: είναι ο Όππιος λόφος (Mons Oppius). Ο Λόφος Βατικανού (Collis Vaticanus) βρίσκεται βορειοδυτικά του Τίβερη και δεν ανήκει στους επτά λόφους της Ρώμης. Παρομοίως δεν καταμετρώνται στους παραδοσιακούς επτά λόφους ο Πίνκιος Λόφος (Mons Pincius) στα βόρεια και ο Λόφος Ιανίκουλος (Ianiculum) στα δυτικά. Άλλοι είναι οι monte Mario (βορειοδυτικά), mons Cispius (άλλη απόληξη του Εσκουιλίνου) και Velian (μεταξύ Παλατίνου και Οππίου, μικρότατος). Από τους επτά λόφους της σημερινής Ρώμης στους πέντε (Αβεντίνος, Καίλιος, Εσκουϊλίνος, Κυρινάλιος και Βιμινάλιος) βρίσκονται μνημεία, κτίσματα και πάρκα. Ο Καπιτωλίνος στεγάζει το δημαρχείο της Ρώμης και ο Παλατίνος είναι αρχαιολογική περιοχή. Η πόλη της Κωνσταντινούπολης χτίστηκε και αυτή επί επτά λόφων κατά το πρότυπο της Ρώμης. Musesrealm.net Χάρτης των επτά λόφων
Κύπελλο Νεανίδων Κύπρου (πετοσφαίριση)

Το Κύπελλο Νεανίδων Κύπρου ήταν μια πετοσφαιρική διοργάνωση για έφηβους ηλικίας κάτω των 18 ετών. Ξεκίνησε το 1994 και τερματίστηκε το 2010. Διοργανωνόταν από την Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Πολυνίκης του θεσμού είναι η ΑΕΛ με 5 κύπελλα.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις κατακτήσεις ανά ομάδα. Πετοσφαίριση στην Κύπρο Πρωτάθλημα Νεανίδων Κύπρου (πετοσφαίριση) «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Υποδομής». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2017. Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Μεσιέ 105

Ο Μεσιέ 105 (γνωστός και ως Μ105 και NGC 3379) είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 32 εκατομμυρίων ετών φωτός, στον αστερισμό Λέοντα. Ανήκει στην ομάδα Μ96, μαζί με τον Μεσιέ 95 και τον Μεσιέ 96.

 Ο Μεσιέ 105 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν τις 24 Μαρτίου 1781, λίγες μέρες μετά τους Μεσιέ 95 και Μεσιέ 96, αλλά δεν συμπεριλαμβάνεται στον αρχικό κατάλογο του Μεσιέ. Προστέθηκε το 1947 μαζί με το Μεσιέ 106 και το Μεσιέ 107 από την Helen B. Sawyer Hogg. Στο πυρήνα του Μεσιέ 105 βρίσκεται μία υπέρμαζη μαύρη τρύπα με μάζα περίπου 5 x 107 ηλιακές μάζες. Στις οπτικές εικόνες διακρίνεται ένα δακτυλίδι σκόνης, το οποίο όμως δεν είναι εμφανές στο εγγύς υπέρυθρο (ΝIR). Ο Μεσιέ 105 ανήκει στην ομάδα Μ96, που περιλαμβάνει επίσης τον Μεσιέ 96 και τον Μεσιέ 95. Σε απόσταση 7,2 λεπτών της μοίρας από τον Μεσιέ 105 βρίσκεται ο NGC 3384, με τον οποίο δεν αλληλεπιδρά, και σε απόσταση 10 λεπτών της μοίρας είναι ο NGC 3389, ο οποίος πιθανότατα δεν ανήκει στην ομάδα Μ96. SEDS: Elliptical Galaxy M105 Αρχειοθετήθηκε 2007-12-11 στο Wayback Machine. ESA/Hubble image of M105 Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine.
Breaking Bad

Το Breaking Bad είναι αμερικανική δραματική τηλεοπτική σειρά, της οποίας δημιουργός και παραγωγός είναι ο Βινς Γκίλιγκαν. Η σειρά παράχθηκε από την Sony Pictures Television και μεταδόθηκε στις ΗΠΑ και τον Καναδά στο AΜC. Στην Ελλάδα προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Η προβολή της ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 2008 και ολοκληρώθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2013, σε πέντε κύκλους επεισοδίων.

 Η σειρά λαμβάνει χώρα στην Αλμπουκέρκη στο Νέο Μεξικό. Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τον Γουόλτερ Γουάιτ (Μπράιαν Κράνστον), έναν πολύ ταλαντούχο και ευφυή χημικό που ωστόσο λόγω κάποιων επιλογών του έχει καταλήξει να ζει μίζερα και φτωχικά εργαζόμενος στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το ποτήρι για αυτόν ξεχειλίζει όταν διαγιγνώσκεται με προχωρημένο καρκίνο πνευμόνων, με τα έξοδα της θεραπείας να είναι απαγορευτικά για το νοικοκυριό του. Με το τέλος της ζωής του πλέον ορατό, καταρρέει και αποφασίζει να προσεγγίσει τον πρώην μαθητή του και πλέον μικρέμπορο ναρκωτικών Τζέσι Πίνκμαν (Άαρον Πολ) και να αρχίσει να παράγει κρυφά από την οικογένειά του ασυναγώνιστης ποιότητας μεθαμφεταμίνη, με την επιθυμία να εξασφαλίσει το οικονομικό μέλλον της οικογενείας του αλλά και να βιώσει λίγη δράση στον χρόνο που του απομένει. Ωστόσο η φιλοδοξία και το ταλέντο του δε θα αργήσουν να προσελκύσουν εκτός από πλούτη και πολλούς μπελάδες, σταδιακά μετατρέποντάς τον από έναν φιλήσυχο καθηγητή σε έναν αδίστακτο ραδιούργο. Ο 5ος (και τελευταίος) κύκλος της σειράς είναι χωρισμένος σε δύο μέρη που αποτελούνται από 8 επεισόδια το κάθε ένα. Συνολικά, ο 5ος κύκλος αποτελείται από 16 επεισόδια. Η σειρά Breaking Bad έχει αποσπάσει πολλές θετικές κριτικές, ειδικά για το γράψιμο και την πρωταγωνιστική ερμηνεία του Κράνστον, και έχει κερδίσει τέσσερα Βραβεία Έμμυ, μαζί με πολλά άλλα βραβεία και υποψηφιότητες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Breaking Bad στο Wikimedia Commons
Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας

Ο Γενικός Εισαγγελέας της Ρωσίας (ρωσικά: Генеральный Прокурор Российской Федерации) αποτελεί τον επικεφαλής του συστήματος διώξεων στα δικαστήρια και διευθύνει τη Γενική Εισαγγελία της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Генеральная прокуратура Российской Федерации). Ο Γενικός Εισαγγελέας παραμένει ο πιο ισχυρός θεσμός του ρωσικού δικαστικού συστήματος.

 Ο Γενικός Εισαγγελέας προτείνεται για το αξίωμα από τον Πρόεδρο της Ρωσίας και διορίζεται από την πλειοψηφία του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας (την άνω βουλή του ρωσικού κοινοβουλίου). Αν ο διορισμός αποτύχει, ο Πρόεδρος οφείλει να προτείνει άλλον υποψήφιο εντός 30 ημερών (άρθρο 12 του ομοσπονδιακού νόμου σχετικά με το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Η διάρκεια της θητείας του Γενικού Εισαγγελέα είναι πενταετής. Η παραίτηση του Γενικού Εισαγγελέα πριν από το τέλος της θητείας του, πρέπει να εγκριθεί τόσο από την πλειοψηφία του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ρωσίας, όσο και από τον Ρώσο Πρόεδρο. Ο θεσμός του Γενικού Εισαγγελέα είναι ανεξάρτητος από την εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία. Η Διερευνητική Επιτροπή της Ρωσίας, η οποία ορισμένες φορές περιγράφεται ως το «ρωσικό FBI», είναι η κύρια ομοσπονδιακή διερευνητική αρχή στη Ρωσία, που αντικατέστησε τη Διερευνητική Επιτροπή του Γενικού Εισαγγελέα (Следственный комитет при прокуратуре Российской Федерации) το 2011. Επίσημη ιστοσελίδα
Βαρβάρα Φίλιου

Η Βαρβάρα Φίλιου (Αττική 29 Δεκεμβρίου 1994) είναι πρώην αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής και προπονήτρια. Είναι οκτώ φορές (2008-2016) πρωταθλήτρια Ελλάδος. Είναι μια από τις πιο επιτυχημένες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής στην Ελλάδα.

 Η μητέρα της Φίλιου, Ελεονώρα Μαρίνοβα, είναι πρώην Βουλγάρα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής και διαγωνιζόμενη σε εθνικό επίπεδο σε αγώνες ρυθμικής γυμναστικής στην Ελλάδα. Η Φίλιου ξεκίνησε τα μαθήματα ρυθμικής γυμναστικής από την ηλικία των 7 ετών. Varvara Filiou at International Federation of Gymnastics Rhythmic Gymnastics Results Βαρβάρα Φίλιου στο Instagram
Κώστας Παρίσης

Ο Κώστας Παρίσης είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και του Ανατόλια, από το 1958 μέχρι το 1970.

 Ο Παρίσης ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του κολλεγίου Ανατόλια και στα δεκαεπτά του χρόνια προσκλήθηκε στην εθνική εφήβων, αγωνιζομενος στον φιλικό αγώνα με την Ιταλία, όπου η Ελλάδα ηττήθηκε με 39-50. Πιο επιτυχημένη χρονιά με την ομάδα του Ανατόλια ήταν την σεζόν 1961-62, όταν κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και την τέταρτη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, όπου η ομάδα της Θεσσαλονίκης ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Ηρακλή, τον Τρίτωνα και τον Παναθηναϊκό, αλλά έχασε τον τίτλο σε αγώνες μπαράζ.Το 1962-63, φόρεσε για πρώτη φορά την φανέλα του Άρη, αν και ανήκε στην ομάδα του Ανατόλια, με την οποία αγωνίστηκε και στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, καταλαμβάνοντας την έβδομη και τελευταία θέση. Παρέμεινε στο Ανατόλια μέχρι το 1966, αγωνιζόμενος στις δύο από τις τρεις πρώτες χρονιές της νεοσύστατης Α' εθνικής κατηγορίας. Το καλοκαίρι του 1966, ο προπονητής του Άρη, Ανέστης Πεταλίδης, έπεισε τον Παρίση να μεταγραφεί στον Άρη, ο οποίος εκείνη την χρονιά είχε καταλάβει την δεύτερη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και είχε κερδίσει το δικαίωμα να αγωνιστεί στην διοργάνωση του κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης. Ο Άρης αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Μακάμπι Τελ Αβίβ, χάνοντας με 101-71 στο Ισραήλ και κερδίζοντας με 91-71 στην Θεσσαλονίκη, με τον Παρίση να πετυχαίνει 18 και 16 πόντους αντίστοιχα.Με τους "κίτρινους" κατέκτησε την τρίτη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα το 1967 και το 1968 και την τέταρτη το 1969 και το 1970. Παράλληλα, πραγματοποίησε 25 συμμετοχές με ελληνική εθνική ομάδα, παίζοντας από το 1965 ως το 1969. Μετά το τέλος της καριέρας του, ανέλαβε χρέη προπονητή στις ομάδες του Ηρακλή, του Παπάγου, του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, του Ολυμπιακού Βόλου, της Νίκης Βόλου, του Δαναού Τρικάλων, του Φίλιππου Βέροιας, του Απόλλωνα Πατρών και της Καβάλας, ενώ από το 1980 υπήρξε γιατρός της εθνικής Ελλάδος. Άρης Τριταθλητής Ελλάδας: 1967, 1968 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 «Μάγκες, έγινε πραξικόπημα» | μπασκετ , αλλες ειδήσεις | SentraGoal Κώστας Παρίσης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Κορράδος του Μπάμπενμπεργκ

Ο Κορράδος, γερμ. Conrad (π. 1115 - 28 Σεπτεμβρίου 1168) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν ευγενής και ιεράρχης της Γερμανίας. Ήταν επίσκοπος τού Πασσάου (1148/9-64) και μετά αρχιεπίσκοπος τού Ζάλτσμπουρκ (1164-68), αν και δεν ήλεγχε την αρχιεπισκοπή, όταν το 1166 ήταν υπό βασιλική απαγόρευση.

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας και της Αγνής των Σαλίων, κόρης τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Για την Αγνή ήταν ο δεύτερος γάμος· από τον πρώτο της με τον Φρειδερίκο Α΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας είχε γιους τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Σουαβίας και τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας. Ο αμφιθαλής αδελφός του Όθων ήταν ο διάσημος επίσκοπος τού Φράιζινγκ. Ο Κορράδος ήταν μέλος του βασιλικού παρεκκλησίου υπό τον Κορράδο Γ΄. Το 1140 έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού στην Ουτρέχτη και επίσης το 1143 στο Χίλντεσχαϊμ. Εκλέχθηκε επίσκοπος τού Πάσσαου πιθανόν το 1148. Η επισκοπή του σημαδεύτηκε από τη δυνατή ενίσχυση της εκκλησιαστικής πειθαρχίας. Από το 1158 ενεπλάκη στη λεγόμενη διαμάχη του Πάσσαου με τον αμφιθαλή αδελφό του Ερρίκο Β΄, δούκα της Αυστρίας, για ορισμένες δικαστικές εξαιρέσεις, που χορηγήθηκαν στον Ερρίκο Β΄ από το Μικρό Προνόμιο (Privilegium minus). Το 1159 ο Κορράδος Γ΄ έδωσε στους πολίτες του Σανκτ Πέλτεν έναν βαθμό αυτοδιοίκησης, ως τότε άγνωστο στην Αυστρία. Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (Hrsg.): Geschichte Salzburgs, Stadt und Land. Pustet, Salzburg 1988; ISBN 3-7025-0243-2 Johannes Neuhardt: Konrad II. Metropolit. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 4, Bautz, Herzberg 1992, ISBN 3-88309-038-7, p.433. Heinrich von Zeißberg: Konrad II. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 16, Duncker & Humblot, Leipzig 1882, p.615–617. Kurt Zeillinger: Konrad II.. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 12, Duncker & Humblot, (Berlin, 1980), ISBN 3-428-00193-1, p525 (Digitalisat).
Προεδρικές εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε 2021

Στις 18 Ιουλίου 2021 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε.Στην εκλογή συμμετείχαν 19 υποψήφιοι. Μεταξύ αυτών δεν συμπεριλαμβάνεται ο απερχόμενος Πρόεδρος Εβαρίστο Καρβάλιο, ο οποίος δεν διεκδίκησε την επανεκλογή του για μία δεύτερη θητεία. Η Αφρικανική Ένωση, η Οικονομική Κοινότητα Κεντροαφρικανικών Κρατών, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία έστειλαν παρατηρητές για να παρακολουθήσουν τη διεξαγωγή.Ο Κάρλος Βίλα Νόβα εξελέγη πρόεδρος αφού κέρδισε τον Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα στον δεύτερο γύρο των εκλογών συγκεντρώνοντας το 57,5% των ψήφων.

 Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους και ο ανώτατος διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, εκπροσωπεί τη Δημοκρατία, εγγυάται την εθνική ανεξαρτησία και διασφαλίζει την κανονική λειτουργία των ιδρυμάτων. Εκλέγεται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία, η οποία είναι μία φορά ανανεώσιμη. Δηλαδή, κανείς δεν μπορεί να διατελέσει πάνω από δύο θητείες ως Πρόεδρος. Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ηλικίας άνω των 35 ετών. Το εκλογικό σύστημα είναι πλειοψηφικό δύο γύρων. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων, ανακηρύσσεται νικητής. Αν στον πρώτο γύρο δεν αναδειχθεί νικητής, τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν οι δύο υποψήφιοι που επικράτησαν στον πρώτο. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να μην είναι υπήκοοι ξένου κράτους και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με ιατρική διάγνωση ή δικαστική απόφαση.
Αλέξανδρος Γκαλίτσιος

Ο Αλέξανδρος Γκαλίτσιος (γενν. 20 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως Κεντρικός αμυντικός στον Ηρακλή Λάρισας. Είναι γιος του πρώην ποδοσφαιριστή Γιάννη Γκαλίτσιου και αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή Γιώργου Γκαλίτσιου.

 Ο Γκαλίτσιος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής της ΑΕΛ, τον Ιούνιο του 2008. Μετά από αρκετές επιτυχημένες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα των Κ-21, προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Ιανουάριο του 2012, υπογράφοντας συμβόλαιο με διάρκεια 4,5 χρόνια. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 9 Μαΐου 2012, εναντίον του Πανθρακικού, υπό τις οδηγίες του Μιχάλη Ζιώγα. Ο Γκαλίτσιος εκπροσώπησε την Ελλάδα με τις Εθνικές ομάδες των Κ17 και Κ19. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Κ19, στις 3 Σεπτεμβρίου 2011, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Σουηδίας. Είναι ο νεότερος γιος του πρώην ποδοσφαιριστή και αρχηγού της ΑΕΛ, Γιάννη Γκαλίτσιου, και ο αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή, Γιώργου Γκαλίτσιου. Επίσημο προφίλ στην ιστοσελίδα της ΑΕΛ FC 1964 Επαγγελματικό Συμβόλαιο Προφίλ στο Scoresway.com Συνέντευξη Βίντεο & Φωτογραφίες στο Youtube
Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) είναι έλληνας συγγραφέας. Έχει δημοσιεύσει περισσότερους από είκοσι τίτλους μυθοπλασίας, πέντε βιβλία μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας και μια συλλογή-σύνθεση με μεταφρασμένα αποσπάσματα από αρχαίους Έλληνες συγγραφείς.Έργα του εκδόθηκαν σε ξένες γλώσσες και διασκευάστηκαν για το θέατρο, τον κινηματογράφοκαι την τηλεόραση. Ο Ραπτόπουλος εργάστηκε ως σύμβουλος ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας σε εκδοτικούς οίκους, αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, σεναριογράφος, σύμβουλος σεναρίων στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και σε τηλεοπτικά κανάλια, παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών, καθηγητής δημιουργικής γραφής σε σεμινάρια και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Το προσωπικό αρχείο του βρίσκεται στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα.

 Η γενιά μου: Κομματάκια, Διόδια, Τα τζιτζίκια Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος Ο εργένης Έμμονες ιδέες Λούλα Η απίστευτη ιστορία της Πάπισσας Ιωάννας Μαύρος γάμος Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο Η δική μου Αμερική Η επινόηση της πραγματικότητας Χάσαμε τον Μπαμπά Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας Φίλοι Αρχαία συνταγή: Ηρόδοτος, Ηράκλειτος, Λουκιανός Η Μεγάλη Άμμος Ιστορίες της Λίμνης: Το παιχνίδι, Βαθύς και λυπημένος όπως κι εσύ, Απέραντα άδειο σπίτι Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας Η πιο κρυφή πληγή Μοιρολα3 Λεσβία Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα Ό,τι καλύτερο μου έχει συμβεί Ανέγγιχτη Έρωτες, έρωτες, έρωτες Επίσημη ιστοσελίδα Αρχείο Βαγγέλη Ραπτόπουλου, Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα Vangelis Raptopoulos at IMDb Τα βιβλία του στη Biblionet
Φιλίππα του Ντρε

Η Φιλίππα, γαλ. Philippa (1192 - 1242) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του κόμη του Ντρε και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μπαρ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας του Κουσύ. Παντρεύτηκε το 1219 τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Μπαρ και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1220-1275, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ των Λίμπουργκ κόμη του Λουξεμβούργου. Θεοβάλδος Β΄ 1221-1291, κόμης του Μπαρ. Ερρίκος απεβ. 1249. Ιωάννα 1225-1299, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Μπλαμόν (απεβ. 1255) και μετά τον Λουδοβίκο Ε΄ κόμη του Λινύ. Ρενώ απεβ. 1271. Εράρ απεβ. 1335. Ισαβέλλα απεβ. 1320. John A. Gade, Luxemburg in the Middle Ages, (E.J. Brill, 1951), 96. Pit Péporté, Constructing the Middle Ages: Historiography, Collective Memory and Nation-Building in Luxembourg, (Brill, 2011), 148.
Εκκλησία του Τζουμπάιλ

Η Εκκλησία του Τζουμπάιλ (κλασικά συριακά: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ ܕܐܬܘܖ̈ܝܐ) είναι χριστιανικός ναός του 4ου αιώνα κοντά στο Τζουμπάιλ, μια πόλη στην ανατολική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας στις ακτές του Περσικού Κόλπου.

 Ανακαλύφθηκε το 1986, αρχικά ανήκε στην Εκκλησία της Ανατολής, έναν κλάδο του Ανατολικού Χριστιανισμού στη Μέση Ανατολή. Η πλειοψηφία των υποστηρικτών της είναι Ασσύριοι. Πρόσφατα, τοποθετήθηκε φράχτης γύρω από την εκκλησία για να μην την δουν πιθανοί τουρίστες. Ωστόσο, οι φράχτες δεν εμπόδισαν τους ντόπιους να εισέλθουν για να βανδαλίσουν και να καταστρέψουν το κτίριο. Χριστιανισμός στη Σαουδική Αραβία
Κοινότητα Σταυροπηγίου Μεσσηνίας

Η Κοινότητα Σταυροπηγίου, με έδρα το Σταυροπήγιο, περιέχει τους οικισμούς Σταυροπήγιο και Μάλτα. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αβίας, του Δήμου Δυτικής Μάνης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 414 κατοίκους.

 Το Σταυροπήγιο είναι μεσογειακό χωριό πνιγμένο στα ελαιοπερίβολα, κτισμένο στην πλαγιά του λόφου όπου βρίσκεται το Κάστρο της Ζαρνάτας. Διαθέτει Νηπιαγωγείο. Το Σταυροπήγιο ήταν έδρα Επισκοπής και καπεταναίοι της περιοχής ήταν οι μετέπειτα Μπέηδες της Μάνης, Τζανέτμπεης Κουτούφαρης (πρώτος Μπέης 1776-1779) και ο Παναγιώτμπεης Κουμουντουράκης (1798-1803). Η Μάλτα είναι Μανιάτικο Πυργοχώρι, όπου υπάρχει ο ιστορικός πύργος των Κουτουφαραίων - Αλούπηδων. Στην περιοχή δεσπόζει σε κοντινό λόφο ο πύργος του Μαυρίκου (1814), χαρακτηρισμένος Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο, από το Υπουργείο Πολιτισμού. Πρόκειται για οχυρό πυργόσπιτο, που κτίσθηκε το 1814 από τον Μαυρίκο, προεστό της Μάλτας. Μετά από 1 χιλιόμετρο απόσταση, βρίσκεται η γυναικεία μονή Ανδρουμπεβίτσας, βυζαντινό κτίσμα με στοιχεία μανιάτικης αρχιτεκτονικής (χαρακτηρισμένη ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο), ενώ στο Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (χαρακτηρισμένος ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο), σώζονται μερικές σπουδαίες τοιχογραφίες του 13ου αιώνα. Επιπλέον, το Υπουργείο Πολιτισμού, με αποφάσεις του, έχει χαρακτηρίσει στην Κοινότητα Σταυροπηγίου, ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία τον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής και τον Ιερό Ναό Αγίων Νικολάου και Ιωάννου Προδρόμου.
Courrier de Smyrne

Η Courrier de Smyrne ήταν γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης που εκδιδόταν από το 1824 έως το 1905, συνήθως δύο φορές την εβδομάδα. Διαδοχικοί εκδότες της υπήρξαν οι Αλεσάντρ Μπλακ (Alexandre Blacque) (1824), ο Ρετζιό Γκαστόν (Reggio Gaston) το 1893 και αργότερο ο Ζυλ Ρεζιό (Jules Regio) το 1905. Εκτός από πολιτική, η εφημερίδα περιείχε εμπορικά και φιλολογικά θέματα, ορισμένα από τα οποία μπορούν να αναζητηθούν στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας.

 Η Courrier de Smyrne καθοδηγούμενη από τον Αλεσάντρ Μπλακ, που αφιέρωσε στη ζωή του προσπαθώντας να αναστρέψει τη κάθοδο της ρωσικής αυτοκρατορίας στα Δαρδανέλια, ασκούσε εχθρική κριτική στον Ιωάννη Καποδίστρια, θεωρώντας τον ουσιαστικά εκπρόσωπο ρωσικών συμφερόντων και κατηγορώντας τον ότι δεν αναζητούσε το πραγματικό συμφέρον της Ελλάδας, ότι ήθελε να γίνει βασιλιάς, ότι φυλάκιζε ανθρώπους χωρίς αιτία κ.ά.. Παρόλο που ο Μπλακ χρησιμοποιούσε σχετικά συγκρατημένη διατύπωση για τις ξένες χώρες, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν απέφυγε τη διαρκή και έντονη επίκριση του Κυβερνήτη Καποδίστρια. Η Ρωσία, που θορυβήθηκε από τις δημοσιεύσεις της Courrier de Smyrne κινήθηκε και διαμαρτυρήθηκε επίμονα για την εφημερίδα στην Υψηλή Πύλη. Κάτω από αυτές τις πιέσεις ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη, μουτεσελήμ ή μουτεσελίμης του σαντζακίου της Σμύρνης (Ömer Lütfi Efendi, Ismir Mütesellim), διέταξε να διερευνηθούν τα παράπονα του Ρώσου διπλωμάτη. Η Ρωσία δεν έμεινε ικανοποιημένη από το γεγονός και ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη κάλεσε πάλι τον Μπλακ και τού συνέστησε «να εφαρμόσει ρητορική που δεν στρεβλώνει την πολιτική της Γαλλίας για την Ανατολή και να χρησιμοποιεί προσεκτική διατύπωση, εναρμονισμένη με τις ευαισθησίες της Γαλλικής και της Ρωσικής πρεσβείας». Παρόλα αυτά, ο Ρώσος πρεσβευτής M. De Ribaupierre επέμεινε στην τιμωρία του ιδιοκτήτη της εφημερίδας και ζήτησε το κλείσιμό της. Σε απάντηση. ο Ομέρ Λουτφί Εφέντη συνέστησε στον πρέσβη να συνεννοηθεί με τον Γάλλο ομόλογό του. Το αποτέλεσμα αυτών των διαπραγματεύσεων ήταν να εκδώσει ο Ομέρ ειδοποίηση, στην οποία αναφερόταν ότι η εφημερίδα θα έκλεινε, εάν επέμεινε στη ρητορική της ενάντια στη ρωσογαλλοβρετανική συμμαχία, στις 31 Αυγούστου 1828. Ο Μπλακ γνώριζε ότι η Υψηλή Πύλη υποστήριζε και τον ίδιο και την εφημερίδα του, αλλά ήξερε επίσης ότι δεν θα μπορούσε να διατηρήσει την υπεράσπιση της Τουρκίας εναντίον της Ευρώπης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Συνέχισε μέχρι τον Ιούνιο του 1829 και κατόπιν εγκατέλειψε τη δημοσίευση και την εφημερίδα σε διάδοχο εκδότη Le Courrier de Smyrne, journal politique, commercial et litteraire, Τόμος 2 Le Courrier de Smyrne, journal politique, commercial et litteraire, Τόμος 3 Documents sur la presse turque au XIXe siècle, 1853 et 1857΄
Ιερά Μονή Παναγίας Ανδρουμπεβίτσης

Η Ιερά Μονή Παναγίας Ανδρουμπεβίτσης, βρίσκεται στο Κάμπο Αβίας, στη δυτική Μάνη. Ανήκει στη Μητρόπολη Γυθείου και Οιτύλου και εορτάζει στις 23 Αυγούστου, ημέρα της Απόδοσης εορτής Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Από το 1978 λειτουργεί ως γυναικεία μονή.

 Η Μονή χτίστηκε μεταξύ 12ου και 13ου αιώνα όπως προκύπτει από τον αρχιτεκτονικό ρυθμό και την τεχνοτροπία των αγιογραφιών του παλιού καθολικού της. Συνεχόμενα στο παλιό καθολικό χτίστηκε νεότερο, σταυρεπίστεγο μετά τρούλου, το 1704. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, η μονή όπως και η γύρω περιοχή πέρασε στους Φράγκους. Στη συνέχεια περιήλθε στους Τούρκους και αργότερα, από το 1687 μέχρι το 1715, στους Βενετούς. Μετά επανήλθε εκ νέου στους Τούρκους. Το μοναστήρι άκμασε μέχρι τα Ορλωφικά, το 1790, μετά την ατυχή κατάληξη των οποίων εγκαταλήφθηκε. Το 1810 επιτροπές λαϊκών της περιοχής έδωσαν τη Μονή ως μετόχι στη Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους. Μετά την απελευθέρωση η Μονή Παναγίας Ανδρουμπεβίτσης και η κτηματική περιουσία της ήταν για έναν αιώνα στην κατοχή της οικογένειας Τζανετάκη. Το παλαιότερο καθολικό αναστηλώθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία Σπάρτης, τη δεκαετία του ’70. Τότε αναστηλώθηκαν και τα κελιά και οι βοηθητικοί χώροι του κτιριακού συγκροτήματος της Μονής. https://web.archive.org/web/20190802102138/http://www.im-manis.gr/index.php/androai-ierai-monai/pnevmatiki-zoi/panagia-androumpevitsis
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κόστα Ρίκα

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κόστα Ρίκα (ισπανικά: Fútbol de Primera División, FPD) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαιρικών συλλόγων στην Κόστα Ρίκα. Αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της χώρας. Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η UNAFUT. Στην Πριμέρα Ντιβισιόν μετέχουν 12 ομάδες και λειτουργεί με βάση το μοντέλο ανόδου και υποβιβασμού. Η κάθε αγωνιστική περίοδος χωρίζεται σε δύο διαστήματα, την Ινβιέρνο (Invierno, που σημαίνει Χειμώνας) , από τον Ιούλιο μέχρι τον Δεκέμβριο, και την Βεράνο (Verano, που σημαίνει Καλοκαίρι), από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Κάθε ομάδα αγωνίζεται συνολικά σε 32 με 44 παιχνίδια, ενώ όλα τα παιχνίδια της αγωνιστικής περιόδου είναι 412. Τα περισσότερα παιχνίδια διεξάγονται τα Σάββατα και τις Κυριακές, αλλά πρόσφατα υπήρξαν παιχνίδια προγραμματισμένα για την Παρασκευή το απόγευμα και τη Δευτέρα το βράδυ. Επίσης, το πρωτάθλημα έχει ορισμένα παιχνίδια προγραμματισμένα για Τετάρτη βράδυ, σε περίπτωση που αυτά είναι εξ αναβολής.

 Το πρωτάθλημα ιδρύθηκε στις 13 Ιουνίου του 1921, μετά από πρόσκληση που υποβλήθηκε από τη Γουατεμάλα στην Κόστα Ρίκα για να συμμετάσχει στην Εκατονταετηρίδα Αγώνων της. Συνολικά 12 σύλλογοι έχουν κερδίσει τον τίτλο.Κατά το έτος 1921, δημιουργήθηκε η Εθνική Ένωση Ποδοσφαίρου (Liga Nacional de Fútbol) από τα σωματεία Αλαχουελένσε, Καρταχινές, Ερεδιάνο, Λα Λιμπερτάδ, Εσπανιόλα ντε Σαν Χοσέ, Λα Ουνιόν ντε Τρες Ρίος και Λιμονένσε, οι οποίες σχημάτισαν την Πριμέρα Ντιβισιόν. Το 1931, η Ένωση οργανώθηκε συγκεντρωτικά και μετονομάστηκε σε Ομοσπονδία Αθλητισμού Κόστα Ρίκα (Federación Deportiva de Costa Rica), ενώ αργότερα μετονομάστηκε σε Εθνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Federación Nacional de Fútbol) και στη δεκαετία του 1970 πήρε την τελική της ονομασία σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Κόστα Ρίκα (Federación Costarricense de Fútbol, FEDEFUTBOL). Το 1999, η FEDEFUTBOL συγκρότησε την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων της Πριμέρα Ντιβισιόν (Unión de Clubes de Fútbol de la Primera División, UNAFUT) ως υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της Πριμέρα Ντιβισιόν και των Άλτο Ρενδιμιέντο και Χουβενίλ Εσπεσιάλ (πρωταθλημάτων υποδομής των ομάδων της Πριμέρα Ντιβισιόν). Η Πριμέρα Ντιβισιόν έχει δύο τουρνουά. Η μορφή και των δύο τουρνουά είναι η ίδια. Έχει τροποποιηθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Στη σημερινή μορφή συμμετέχουν 12 ομάδες, οι οποίες αγωνίζονται (εντός και εκτός έδρας) σε συνολικά 22 παιχνίδια για κάθε μία. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίνονται αυτόματα στην ιμιτελική φάση. Οι νικήτριες των ιμιτελικών προκρίνονται στον τελικό, ο οποίος καθορίζει την πρωταθλήτρια. Οι νικήτριες των δύο διοργανώσεων (Ινβιέρνο και Βεράνο) προκρίνονται στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ. Σε περίπτωση που η ίδια ομάδα κερδίσει και τις δύο διοργανώσεις, η δεύτερη ομάδα της κατηγορίας. Τελευταία ενημέρωση: 29 Ιουνίου 2017 Επίσημη ιστοσελίδα
Φορεσιά της Σκιάθου

Η φορεσιά της Σκιάθου ήταν η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στο νησί των Σποράδων. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία, σε αντίθεση με την αντίστοιχη ανδρική η οποία μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας εγκαταλείφθηκε γρήγορα, διατηρήθηκε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

 Το σημαντικότερο μέρος της φορεσιάς ήταν τα υποκάμισα, τα οποία έφταναν μέχρι κάτω από τα γόνατα και είχαν ως κύριο γνώρισμα τα φαρδιά μανίκια. Αναλόγως με το ύφασμα από το οποίο ήταν κατασκευασμένα χωρίζονταν σε χειρίσια βαμβακερά, τριπλικένια, ψευτομεταξωτά, ολοβρόχινα και σκεπίτικα. Άλλα μέρη της φορεσιάς ήταν η σταυρωτή φανέλα που ήταν συνήθως βαμβακερή ή μάλλινη και είχε κατά κανόνα λευκό χρώμα εκτός από τις περιπτώσεις ηλικιωμένων γυναικών ή γυναικών που είχαν πένθος οι οποίες φορούσαν φανέλες μαύρου χρώματος και οι κάλτσες που ήταν μάλλινες ή βαμβακερές, έφταναν μέχρι το γόνατο και ήταν και αυτές ανάλογα με την περίσταση λευκής ή μαύρης απόχρωσης.Τη φορεσιά συμπλήρωναν εξαρτήματα όπως η βράκα, η φουστάνα, το γουνάκι, η κουζούκα, το μπαμπουκλί, η ζώνη (τσαπράκια), τα υποδήματα (περιλάμβαναν ανάλογα με την περίπτωση στιβάλια, σκαρπίνια ή κοντούρες) και τα κοσμήματα ( σκουλαρίκια, βραχιόλια, καρφίτσες κλπ ).Τα κύρια γνωρίσματα της νυφικής ή γιορτινής φορεσιάς της Σκιάθου ήταν τα πολύτιμα υλικά, η εναλλαγή χρωμάτων και η χαρακτηριστική αρτιότητα της κατασκευής της. Διέθετε λευκό μεταξωτό υποκάμισο, εξωτερικό κόκκινο μεταξωτό πουκάμισο, κόκκινο πολύπτυχο φουστάνι με πολύχρωμο χρυσοΰφαντο ύφασμα και μεταξωτό μαντήλι που έμπαινε στη μέση. Τη φορεσιά συμπλήρωνε γαλάζιο σκούρο γιλέκο με την ονομασία μπαμπουκλί, ένα κίτρινο μαντήλι και μια λευκή μεταξωτή μαντήλα.