IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2012

Το 98ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2012 διεξήχθη στις 15–16 Ιουνίου 2012 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα. Στη συνολική βαθμολογία των συλλόγων συμπεριελήφθησαν και οι βαθμοί από τα Πανελλήνια πρωταθλήματα συνθέτων (δεκάθλου), 20.000μ. βάδην και 10.000μ. του 2012 και των 50.000 μ. βάδην και Μαραθωνίου ανδρών του 2011, σύμφωνα με απόφαση του ΣΕΓΑΣ. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για έβδομη φορά στην ιστορία του.

 *Βαθμολογήθηκαν συνολικά 102 σωματεία. Εφ. "Goal", 17/6/2012. stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελληνίου Πρωταθλήματος Στίβου 2012 Αρχειοθετήθηκε 2022-11-02 στο Wayback Machine. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήμταος Μαραθώνιου 2011 ΣΕΓΑΣ Εxpress
Μίλαν Τόμιτς

Ο Μίλαν Τόμιτς (γενν. 24 Ιουλίου 1973, Βελιγράδι) είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και νυν πρώην προπονητής. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της καριέρας του στην Ελλάδα, τόσο ως καλαθοσφαιριστής όσο και ως προπονητής. Το 1992 απέκτησε την ελληνική υπηκοότητα.

 Ο Μίλαν Τόμιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη Ραντνίσκι, στην οποία αγωνίστηκε για μόλις ένα χρόνο. Το 1991, ταξίδεψε στην Ελλάδα για να ενταχθεί στον Ολυμπιακό. Στην ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε για 13 χρόνια, κατακτώντας πολλούς τίτλους εντός αλλά και εκτός συνόρων. Συγκεκριμένα κατέκτησε πέντε Πρωταθλήματα Ελλάδος, τρία Κύπελλα Ελλάδος και μία Ευρωλίγκα. Η αποτυχία του Ολυμπιακού να νικήσει τον Άρη Θεσσαλονίκης στον τελικό του Κυπέλλου του 2004, οδήγησε τον τότε πρόεδρο της ΚΑΕ Ολυμπιακός, Σωκράτη Κόκκαλη, να απολύσει τον Ντράγκαν Σακότα και να προτείνει στον Μίλαν Τόμιτς να αναλάβει το πόστο του προπονητή. Ο Τόμιτς απάντησε θετικά στην πρόταση αυτή, ωστόσο κάποιους μήνες μετά, οι διαφορές ανάμεσα σε αυτόν και τη διοίκηση του Ολυμπιακού, οδήγησαν στην αποχώρησή του από τον σύλλογο του Πειραιά. Το 2005, μεταπήδησε στην ιταλική Αουρόρα Μπάσκετ Γέζι, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο επέστρεψε στην Ελλάδα παίρνοντας μεταγραφή στον Κολοσσό Ρόδου. Ο Τόμιτς αποχώρησε από τον Κολοσσό Ρόδου έχοντας πραγματοποιήσει μόλις 2 συμμετοχές. Μετά το πέρας της σεζόν 2005-06, ο Τόμιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του. Ο Τόμιτς ανέλαβε για πρώτη φορά το πόστο του προπονητή το 2004 μετά από πρόταση του τότε προέδρου του Ολυμπιακού, Σωκράτη Κόκκαλη. Στον πάγκο των ερυθρόλευκων έκατσε για λίγους μόνο μήνες. Από το 2008 μέχρι και τον Ιουλίο του 2018, ο Τόμιτς βρίσκονταν στο πόστο του βοηθού προπονητή του Ολυμπιακού. Στις 13 Ιουλίου 2018, προσλήφθηκε ως προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Στις 10 Δεκεμβρίου 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Γ.Σ. Περιστερίου μέχρι το τέλος της σεζόν. Ολυμπιακός 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1993, 1994, 1995, 1996, 1997 3 Κύπελλα Ελλάδας: 1994, 1997, 2002 1 Ευρωλίγκα: 1997
Μαρσέλ Γκουμπς

Ο Μαρσέλ Γκουμπς (Marcel Faustiano Augustin Gumbs, 26 Φεβρουαρίου 1953-) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρτίνο και Πρωθυπουργός του Αγίου Μαρτίνου από τις 19 Δεκεμβρίου 2014 ως τον Νοέμβριο του 2015. Ανέλαβε πρωθυπουργός έπειτα από τη συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στο Ενωμένο Κόμμα του Λαού και στους ανεξάρτητους βουλευτές Κορνέλιους ντε Γουίβερ και Λεόνα Μαρτίν-Ρομέο. Προτού γίνει πρωθυπουργός υπηρέτησε ως μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Αγίου Μαρτίνου (Sint Maarten Council of Advise).Ορκίστηκε πρωθυπουργός στις 19 Δεκεμβρίου 2014.

 Γεννήθηκε στο Κουρασάο. Παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο πρωτοβάθμιας του Αγίου Ιωσήφ στον Άγιο Μαρτίνο. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1983, όταν έγινε παρατηρητής στο κοινοβούλιο των Ολλανδικών Αντιλλών για το Δημοκρατικό Κόμμα (DP). Την ίδια χρονιά κατήλθε ως υποψήφιος στις γενικές εκλογές του 1983 αλλά απέτυχε να εκλεγεί μέλος του Νησιωτικού Συμβουλίου. Στις βουλευτικές εκλογές του 1985 ο Γκουμπς έλαβε 218 ψήφους και εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά. Το 1990 ορκίστηκε για δεύτερη φορά βουλευτής μετά την άρνηση του ηγέτη του DP Κλοντ Γουατέι να αποδεχθεί την κοινοβουλευτική του έδρα. Ο Γκουμπς κατέλαβε την έδρα ως ο υποψήφιος που είχε συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους μετά τον Γουατέι. Στις βουλευτικές εκλογές του 1994 ο Γκουμπς έγινε ηγέτης του DP και κέρδισε την τρίτη κοινοβουλευτική του θητεία με ρεκόρ ψήφων (919 ψήφοι) για την πολιτική του σταδιοδρομία. Στις επόμενες εκλογές, το 1998, συγκέντρωσε 416 ψήφους και ανέλαβε υφυπουργός στην κυβέρνηση της Σουζάνε Καμέλια-Ρέμερ (Susanne Camelia-Römer).
Εμβατήριο του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ

Το εμβατήριο του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ (Colonel Bogey) είναι δημοφιλές εμβατήριο που συντέθηκε το 1914 από τον υπολοχαγό Φ.Ζ. Ρίγκετς (1881-1945), για τον βρετανικό στρατό. Αργότερα έγινε ο το σήμα κατατεθέν για τους Πεζοναύτες του Βασιλικού Ναυτικού στο Πλύμουθ.

 Δεδομένου ότι εκείνη τη στιγμή το προσωπικό της υπηρεσίας δεν ενθαρρύνθηκε να έχει επαγγελματική ζωή έξω από τις ένοπλες δυνάμεις, ο βρετανός υπολοχαγός Φ.Ζ. Ρίγκετς δημοσίευσε το "Colonel Bogey" και τις άλλες του συνθέσεις υπό το ψευδώνυμο Κένεθ Άλφορντ. Υποτίθεται ότι η μουσική ήταν εμπνευσμένη από έναν στρατιωτικό και έναν παίκτη του γκολφ που σφύριξε μια χαρακτηριστική φράση δύο σημείων. Είναι αυτό το κατερχόμενο διάστημα που αρχίζει κάθε γραμμή της μελωδίας. Το όνομα "Colonel Bogey" δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως σύστημα βαθμολόγησης του συνταγματάρχη Μπόγκεϊ και από τον Εντουάρντιαν. Οι παίκτες του Εντουάρντιαν στις δύο πλευρές του Ατλαντικού συχνά έπαιζαν αγώνες ενάντια στον "συνταγματάρχη Bogey". Η λαϊκή μουσική και η πορεία καταγράφηκε πολλές φορές. Κατά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το "colonel Bogey" έγινε μέρος του βρετανικού τρόπου ζωής, όταν η μουσική μετατράπηκε σε δημοφιλές τραγούδι. . Το "Colonel Bogey" χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από το 10ο και 50ο τάγμα της Καναδικής εκστρατευτικής δύναμης. Σήμερα χρησιμοποιείται από το Κρατικό Ίδρυμα του Κάλγκαρι (RCAC) των Καναδικών δυνάμεων. Η μελωδία του Colonel Bogey χρησιμοποιήθηκε για τον Στρατό Γυναικών, ένα παρακλάδι του αμερικανικού στρατού από το 1943 μέχρι την απορρόφησή του στον κανονικό στρατό το 1978. Το 1951, κατά τη διάρκεια της πρώτης ηλεκτρονικής διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην Αυστραλία, το τραγούδι αυτό ήταν η πρώτη μουσική που έπαιζε ένας υπολογιστής από τον CSIRAC, υπολογιστής που αναπτύχθηκε από τον Οργανισμό Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας της Κοινοπολιτείας. Η μελωδία έχει χρησιμοποιηθεί στα γερμανικά διαφημιστικά για το χωνευτικό ποτό Underberg digestif bitter από τη δεκαετία του 1970. Η μουσική έχει χρησιμοποιηθεί σε περισσότερες από σαράντα ταινίες, όπως το The Love Race (1931), το The Lady Vanishes (1938), το Mouse That Roared (1959), η παγίδα των γονέων (1961) και το The Breakfast Club (1985). Μια άλλη παρωδία του Colonel Bogey είναι το "Comet", ένα χιουμοριστικό τραγούδι για τις κακές επιπτώσεις της κατανάλωσης του καθαριστικού προϊόντος με το ίδιο όνομα. Η μελωδία χρησιμοποιήθηκε σε μια σκηνή της ταινίας Spaceballs καθώς τα μικρά "Dinks" περπατούν στην έρημο τραγουδώντας τη μελωδία με μόνο τη λέξη "Dink" από μόνοι τους και πάλι με τους πρωταγωνιστές. Επίσης η μελωδία χρησιμοποιείται και στο Nintendogs για την ψυχαγωγία των σκυλιών. Χρησιμοποιήθηκε επίσης και στην ελληνική τηλεοπτική σειρά Εκείνες κι εγώ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Colonel Bogey March στο Wikimedia Commons
Δημήτριος Κατζίκας

Ο Δημήτριος Κατζίκας από τη Λήμνο υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ήταν στρατιώτης Γ΄ τάξεως και τιμήθηκε με χάλκινο αριστείο. Στο Αρχείο Αγωνιστών του 21 έχει Α.Μ. 15664. Μεταπολεμικά υπηρέτησε ως δεκανέας και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

 Ο Δημήτριος Κατζίκας γεννήθηκε στη Λήμνο στις αρχές του 19ου αιώνα και συμμετείχε στην Επανάσταση από το 1824, έτος που έφτασε στη χερσαία Ελλάδα "αποδράς από τη Λήμνο", όπως αναφέρει σε αναφορά του. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες ως απλός στρατιώτης, όπως βεβαιώνουν σε πιστοποιητικό που του χορήγησαν το 1844 οι Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, Ιω. Βελέντζας και λοχαγός Βελούτης. Μετά το τέλος του αγώνα της εθνεγερσίας και την έλευση του Όθωνα κατατάχτηκε στα Σώματα Οροφυλακής, με τα οποία πήρε μέρος σε συμπλοκές καταδίωξης ληστών το 1834 στην περιοχή Ταμπούρια με τον Δήμο Λούλια και το 1836 στον Αχινό Φθιώτιδας. Λόγω της δράσης του προήχθη σε δεκανέα. Το 1840 αποστρατεύτηκε και κατατάχτηκε στη χωροφυλακή ως απλός στρατιώτης. Το 1844 είχε αποχωρήσει και από το Σώμα χωροφυλακής και ζούσε μόνιμα στην Αθήνα. Το έτος αυτό του απονεμήθηκε το χάλκινο αριστείο ανδρείας. Χάλκινο αριστείο ανδρείας: 1844. Τάσος Καψιδέλης, "Η Λήμνος στην επανάσταση του 1821", Αθήνα 1986.
Ηλιάνα Ιακωβίδου

Η Ηλιάνα Ιακωβίδου (25 Μαρτίου 1995, Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης στο Πρωτάθλημα Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως λίμπερο.

 Η Ηλιάνα Ιακωβίδου ξεκίνησε την καριέρα της από τις ακαδημίες της Ελπίδας Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης σε ηλικία οκτώ ετών. Το 2012 μεταγράφηκε στον Αίαντα Ευόσμου, με τον οποίον αγωνίστηκε στην Α2 κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος. Επέστρεψε στην Ελπίδα Αμπελοκήπων για δύο περιόδους από το 2013 έως το 2015, καταλαμβάνοντας την 4η θέση του Γ' ομίλου της Α2 την πρώτη χρονιά και την 3η θέση τη δεύτερη.Το Καλοκαίρι του 2015, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμενη για πρώτη φορά στην Α1 εθνική κατηγορία. και την επόμενη χρονιά αφήνει τη γενέτειρά της εντασσόμενη στον Α.Ο. Μαρκοπούλου για την περίοδο 2016-17.Οι εμφανίσεις της στο Πρωτάθλημα του 2016-17 κινούν το ενδιαφέρον του Πανναξιακού, που συνεχίζει την προσπάθεια παραμονής στην κορυφή της ελληνικής γυναικείας πετοσφαίρισης. Έτσι η Ηλιάνα Ιακωβίδου τον Αύγουστο του 2017 παίρνει το πλοίο για τη Νάξο, ελπίζοντας να βοηθήσει την κυκλαδίτικη ομάδα στους νέους της στόχους. Με τον Πανναξιακό κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο του Κυπέλλου Ελλάδας 2018. Τον Ιούνιο του 2019 η Ηλιάνα Ιακωβίδου επέστρεψε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Η Ηλιάνα Ιακωβίδου κλήθηκε στην Εθνική Νεανίδων για πρώτη φορά το 2013 για τους προκριματικούς του αντίστοιχου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, και το 2014 στη μεγάλη Εθνική για τους προκριματικούς του Παγκοσμίου πρωταθλήματος Γυναικών. Το Καλοκαίρι του 2016, συμμετείχε στους αγώνες της Ευρωπαϊκής Λίγκας που διεξήχθησαν στη Μεγαλόπολη, στους οποίους η Ελλάδα έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς. 2η Θέση: Κύπελλο Ελλάδας 2018 (Πανναξιακός Α.Ο. Νάξου) Ηλιάνα Ιακωβίδου - Παρουσίαση greekvolley.eu Εθνική Ελλάδας 2016 www.cev.eu Ηλιάνα Ιακωβίδου - Διεθνείς συμμετοχές www.cev.eu Η Ιακωβίδου στον Πανναξιακό www.sportcyclades.gr Ηλιάνα Ιακωβίδου: Παρουσίαση - Ατομκά στοιχεία - Ομάδες - Διακρίσεις women.volleybox.net
Φούλαμ ΦΚ

Η Φούλαμ ΦΚ (αγγλικά: Fulham F.C.) είναι αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα και αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ. Ιδρύθηκε το 1879 στο Λονδίνο, στην περιοχή του Φούλαμ. Η Φούλαμ ΦΚ είναι η παλιότερη ποδοσφαιρική ομάδα του Λονδίνου. Η καλύτερη ομάδα του κόσμου

 Η Φούλαμ δεν έχει κερδίσει κανέναν τίτλο στην ιστορία της. Το 1975 έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, όμως ηττήθηκε από τη Γουέστ Χαμ με 2-0. Το 2002 διακρίθηκε στο Κύπελλο Ιντερτότο κερδίζοντας την ιταλική Μπολόνια και μαζί την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ εκείνης της χρονιάς. Η μεγαλύτερη επιτυχία της είναι η πρόκριση της στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ (πρώην Ουέφα Κάπ) το 2010 έχοντας αποκλεισει μεγάλα ονόματα όπως η Γιουβέντους ,το Αμβούργο αλλά και την κάτοχο του τροπαιου το 2009 ,Σαχτάρ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fulham FC στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα της Φούλαμ ΦΚ
Σχέσεις Ελλάδας και Κένυας

Οι σχέσεις Ελλάδας και Κένυας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Κένυας. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Ναϊρόμπι και Επίτιμο Προξενείο στη Μομπάσα. Η Κένυα εκπροσωπείται στην Ελλάδα μέσω της πρεσβείας της στην Ρώμη.

 Η Ελλάδα και η Κένυα έχουν υπογράψει τις ακόλουθες διμερείς συμφωνίες: Πρωτόκολλο επικοινωνίας μεταξύ των Υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών (στο Ναϊρόμπι, υπεγράφη στις 16.11.1998) Συμφωνία Οικονομικής και Τεχνολογικής Συνεργασίας (16.11.1998) Συμφωνία περί δικαστικής αρωγής για Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις (με την Αγγλία, Λονδίνο, 27.2.1936). Κατοχυρώθηκε στον Νόμο 730/1937. (ΦΕΚ 227/1937). (Σύμφωνα με κοινή συμφωνία Ελλάδας και Κένυας, της 16ης Οκτωβρίου 1967, η ισχύ της συμφωνίας παρατείνεται εν αναμονή μιας νέας συμφωνίας) Συμφωνία έκδοσης (μαζί με την Αγγλία). (Αθήνα, 11/24.9.1910). Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. ΦΕΚ 41/1912 (ανανεώθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1967).Η Τουριστική Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Κένυας, η οποία συμφωνήθηκε το 2003, δεν έχει υπογραφεί. Τον Νοέμβριο του 1998, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος επισκέφθηκε την Κένυα.Το 1999, το ελληνικό προξενείο στη Κένυα έγινε γνωστό για τον υπόθεση Οτσαλάν. Ο πρόξενος Γεώργιος Κωστούλας έκρυψε τον ηγέτη του ΕΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Ο Οτσαλάν μεταφέρθηκε από τη Συρία στην Ιταλία, στη Ρωσία και μετά στην Ελλάδα, και τέλος στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι στις 2 Φεβρουαρίου 1999. Οι τούρκοι κομάντος συνέλαβαν τον Οτσαλάν με τη βοήθεια των δυνάμεων ασφαλείας της Κένυας. Η σύλληψη προκάλεσε δημόσια κατακραυγή και επέφερε αλλαγές στο υπουργικό συμβούλιο. Ο Κενυάτης Υπουργός Οικονομικών Σίμιον Νιάτσαε παραιτήθηκε αντί να δεχθεί την αρχηγία του Υπουργείου Βιομηχανικής Ανάπτυξης. Ο Φρανκ Κουίνγκα, ο οποίος είχε το χαρτοφυλάκιο της Μετανάστευσης και ο Ντάνκαν Ουατσίρα (αρχηγός της Αστυνομίας) απολύθηκαν από τις θέσεις τους. Ο Νόα Κατανάνγκαλα (Υπουργός Εποικισμού Γης) μετατέθηκε. Τρεις Έλληνες αξιωματούχοι απομακρύνθηκαν από τα καθήκοντά τους λόγω της υπόθεσης.Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2003, η Ελλάδα κατείχε την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στη συνέχεια εξελέγη ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτό δημιούργησε ένα ευνοϊκό πλαίσιο για την προώθηση των σχέσεων της Ελλάδας με την Αφρική, κυρίως με την Κένυα, η οποία διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην Κεντρική Αφρική, όπως φαίνεται στην παρέμβασή της στο πλαίσιο της Διακυβερνητικής Επιτροπής Ανάπτυξης, σχετικά με το ζήτημα του Νοτίου Σουδάν. Το Εμπορικό και βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας έκανε διερευνητική επίσκεψη στη Κένυα το 2001, για να εντοπιστούν οι τομείς που μπορούν να βοηθήσουν στη προαγωγή των εμπορικών σχέσεων με την Κένυα, όπως στα τρόφιμα, στα φάρμακα και στα καλλυντικά. Η ροή των Ελλήνων τουριστών στην Κένυα έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, ιδίως με τη μορφή πακέτου διακοπών. Σελίδα στην ιστοσελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για τις σχέσεις με την Κένυα Αρχειοθετήθηκε 2009-03-23 στο Wayback Machine.
Νγκουγιέν Φου Τρονγκ

Ο Νγκουγιέν Φου Τρονγκ (Nguyễn Phú Trọng, γεννηθείς στις 14 Απριλίου 1944) είναι πολιτικός από το Βιετνάμ και Γενικός Γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ από τις 19 Ιανουαρίου 2011 και Πρόεδρος του Βιετνάμ από τις 23 Οκτωβρίου 2018 ως τις 5 Απριλίου 2021. Ήταν επίσης πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης του Βιετνάμ από το 2006 έως το 2011. Εξελέγη Γενικός Γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος στο 11ο εθνικό συνέδριο το 2011 και επανεξελέγη στο 12ο εθνικό συνέδριο το 2016. Είναι επικεφαλής της Γραμματείας του κόμματος και γραμματέας της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής, ενώ εκ των πραγμάτων είναι και επικεφαλής του Πολιτμπιρό του κόμματος, που μεταφράζεται στο πρόσωπο με την μεγαλύτερη εξουσία στο Βιετνάμ.Τον Οκτώβριο του 2018 έγινε νέος πρόεδρος της χώρας, διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Τσαν Ντάι Κουάνγκ.

 Γιος φτωχών χωρικών, σπούδασε φιλολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Ανόι από το 1963 έως το 1968. Έγινε επίσημα μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος τον Δεκέμβριο του 1968. Το 1981 πήγε στη Σοβιετική Ένωση, όπου φοίτησε στην Ακαδημία Επιστημών και απέκτησε πτυχίο στην ιστορία το 1983. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 2002. Στις 26 Ιουνίου 2006 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Στις 23 Οκτωβρίου 2018 εξελέγη ως ο 9ος Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ από την Εθνοσυνέλευση. Η εκλογή του έγινε με ποσοστό 99,7% και η ορκωμοσία του μεταδόθηκε ζωντανά από την τηλεόραση.Στις 14 Απριλίου 2019 τα διεθνή ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο Τρονγκ μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο της πόλης Χο Τσι Μινχ. Κατά την περίοδο αυτή οργίασαν οι φήμες για την υγεία του προέδρου στα βιετναμικά ΜΜΕ. Αρχικά η κυβέρνηση του Βιετνάμ αρνήθηκε να σχολιάσει τις φήμες, όμως στη συνέχεια το υπουργείο Εξωτερικών επιβεβαίωσε ότι ο πρόεδρος "δεν ήταν καλά, όμως σύντομα θα επιστρέψει στη δουλειά". Ο πρόεδρος επανεμφανίστηκε στις 14 Μαΐου 2019 με σκοπό να συζητήσει για το επικείμενο συνέδριο του κόμματός του.Στις 31 Ιανουαρίου 2021 ο Τρονγκ επανεξελέγη για τρίτη πενταετή θητεία στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του Κομουνιστικού Κόμματος.Τον Απρίλιο του 2021 παραιτήθηκε από πρόεδρος της χώρας. Nguyen Phu Trong (2004). Viet Nam on The Path of Renewal. Hanoi: Thế giới Publishers. 351 p.. Nguyen Phu Trong (2015). Renewal in Việt Nam: Theory and Reality. Hanoi: Thế giới Publishers. 397 p. Nguyen Phu Trong; Tran Dinh Nghiem; Vu Hien (1995). Vietnam from 1986. Hanoi: Thế giới Publishers. 116 p. Τάγμα του Χοσέ Μαρτί (2012) Biography of Party General Secretary Nguyen Phu Trong
330

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 330 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 330 (CCCXXX) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλλικανού και Τουλιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1083 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 330 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 11 Μαΐου - Ο Κωνσταντίνος Α΄ εγκαινιάζει τη Στήλη του Κωνσταντίνου Α΄ και τη νέα πόλη που έχτισε πάνω στο Βυζάντιο και την ονομάζει Νέα Ρώμη. Η πόλη, όμως, θα μείνει στην ιστορία με το όνομα Κωνσταντινούπολη. Είχε αφιερώσει 4 χρόνια για την επέκταση της πόλης του Βυζαντίου, έχοντας επιλέξει την τοποθεσία λόγω της στρατηγικής θέσης του Βοσπόρου. Η πόλη γίνεται αργότερα η πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Γότθοι ρημάζουν την πόλη της Ταναΐδος στο δέλτα του Ντον Ποταμού. Αφρική Ο Εζάνα, βασιλιάς των Αξούμ, επεκτείνει την περιοχή του ελέγχου του προς τα δυτικά. Νικά τους Νοβάτες και καταστρέφει το βασίλειο της Μερόης. Θρησκεία Ο Φρουμέντιος γίνεται ο πρώτος επίσκοπος της Αιθιοπίας (σε απροσδιόριστη ημερομηνία). Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ευστάθιος εξορίζεται στην Τραϊανούπολη. Η Βίβλος μεταφράζεται στη Γοτθική γλώσσα από τον Ουλφίλα. Οι Παγαγιστικοί ναοί αρχίζουν σταδιακά να εγκαταλείπονται, να ρημάζονται, σώζονται εκείνοι που μετατρέπονται σε εκκλησίες. Μέγας Βασίλειος, επίσκοπος Καισαρείας (πεθαίνει το 379) Αμμιανός Μαρκελλίνος, Ρωμαίος ιστορικός (πεθαίνει μετά το 391-392) Μακρίνα η Νεώτερη, Χριστιανή καλόγρια και αγία (πεθαίνει το 379) Μωϋσής ο Μαύρος, Χριστιανός μοναχός και ιερέας (πεθαίνει το 405) Βιτρίκιος, ιεραπόστολος και επίσκοπος της Ρουέν (πεθαίνει περίπου το 407) 15 Μαΐου - Αχίλλειος ο Λαρισαίος, Έλληνας άγιος 30 Ιουνίου - Τιριδάτης Γ΄, βασιλιάς της Αρσακιδικής Αρμενίας, Αρμένος Ορθόδοξος ιερέας και άγιος (γεννιέται περίπου το 250) 18 Αυγούστου - Ελένη, Αυτοκράτειρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Ρωμαιοκαθολική θρησκευτική αδελφή και αγία (γεννιέται το 250) 28 Αυγούστου - Άγιος Βικίνιος της Σαρσίνας, πρώτος επίσκοπος της Σαρσίνας Αρνόβιος, Πρώιμος Χριστιανός απολογητής (γεννιέται το 255)
O βίος του Iσμαήλ Φερίκ πασά

Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ πασά είναι μυθιστόρημα της Ελληνίδας συγγραφέως Ρέας Γαλανάκη, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1989 από τις εκδόσεις Άγρα. Η αφήγηση επικεντρώνεται κυρίως στον κεντρικό ήρωα, τον Ισμαήλ Φερίκ πασά, και τα κατορθώματά του, μέχρι τον μυστηριώδη θάνατό του. Το συγκεκριμένο είναι το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα το οποίο εντάχθηκε στη συλλογή UNESCO Collection of Representative Works.

 Ο Ισμαήλ Φερίκ Πασάς ή Εμμανουήλ Παπαδάκης (γενν. 1809, Κρήτη - 1867, Κρήτη) ήταν ένα νεαρό αγόρι από την Κρήτη, γόνος του ιερέα Φραγκιού (Φραγκίσκου) Παπαδάκη. Κατά το παιδομάζωμα του 1823, οι γονείς του σκοτώθηκαν και εκείνος, μαζί με τα δύο του αδέλφια (Αντώνης και Ανδρέας) μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια, όπου εξισλαμίστηκαν και ανατράφηκαν σύμφωνα με τα αιγυπτιακά πρότυπα. Ο αδελφός του, Αντώνης, όμως, κατάφερε να διαφύγει στην Οδησσό το 1829, και, εν τέλει, να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 1848, όπου και ευεργέτησε την πατρίδα του. Ο Εμμανουήλ, όμως, παρέμεινε στην Αίγυπτο, όπου φοίτησε στη στρατιωτική σχολή και διέπρεψε ως στρατιωτικός με τις ικανότητές του. Προήχθη σε διάφορες υψηλόβαθμες θέσεις, μέχρι και τον Υπουργό Άμυνας της Αιγύπτου. Το 1867, ο Ισμαήλ, πλέον, ηγήθηκε μίας ομάδας του αιγυπτιακού στρατού, για την κατάπνιξη της εξέγερσης της γενέτειράς του, της Κρήτης, ενέργεια που υποστήριζε ο αδελφός του, Αντώνιος. Σκοτώθηκε τραγικά κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Ο Ισμαήλ Φερίκ Πασάς αιχμαλωτίστηκε και πάρθηκε παρά τη θέλησή του, από τη γενέτειρά του, Κρήτη, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου εξισλαμίστηκε κι ακολούθησε μία μεγάλη και αξιομνημόνευτη καριέρα, ως στρατιωτικός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μισόν αιώνα, όμως, μετά την αλλαγή του, επέστρεψε στην Κρήτη (και πιο συγκεκριμένα στο Λασίθι), για να καταστείλει την επανάσταση του 1866 - 1868. Όμως, κατά τη διάρκεια της μάχης δολοφονήθηκε, σκοτώθηκε, ή αυτοκτόνησε. Ο αδελφός του, Αντώνιος, υποστήριζε την επανάσταση, και την εμψύχωνε από την Αθήνα. Το έργο ακολουθεί πιστά τη ζωή του Ισμαήλ ή Εμμανουήλ, μέχρι τον θάνατό του, αλλά δεν παραμένει στην ιστορία, αφήνοντας χώρο και στη λογοτεχνία να εμφανιστεί. Μύθος και αλήθεια συνδυάζονται και επεξηγούνται κατά τη διάρκεια του μυθιστορήματος, το οποίο συνθέτει με γεγονότα πραγματικά τον τραγικό βίο του Ισμαήλ Φερίκ Πασά. 1992: Μεταφράζεται στα Γαλλικά.1996: Μεταφράζεται στα Αγγλικά. 1998: Μεταφράζεται στα Βουλγαρικά. 1998: Μεταφράζεται στα Ολλανδικά. 1999: Μεταφράζεται στα Τουρκικά. 2001 Μεταφράζεται στα Γερμανικά.2020: Μεταφράζεται στα Ουκρανικά.
Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος

Ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Γενναιόδωρος, πολων. Bolesław III Rozrzutny (23 Σεπτεμβρίου 1291 - 21 Απριλίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα & του Μπζεγκ/Μπρηγκ (1296-1342) και του Βρόκλαφ (1296-1311).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Ε΄ του Παχύ δούκα του Γιάβορ/Γιάουερ, Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς, Βρόκλαφ/Μπρέσλαου και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1318 τη Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας & Πολωνίας και είχε τέκνα: Βεντσέσλαος Α΄ 1318-1364, δούκα του Ναμύσλουφ & Λεγκνίτσα-Μπζεγκ. Λουδοβίκος Α΄ π.1321-1398, δούκας των Λεγκνίτσα, Μπζεγκ. Νικόλαος 1322, απεβ. νήπιο.Το 1322 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Μπολέσλαφ Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη Σούμπιτς, κόρη του Μλάντεν Γ΄ μπάνου της Κροατίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Cawley, Charles, Bolesław III of Breslau: Dukes of Liegnitz (Legnica) (Piast), Dukes of Liegnitz (Legnica) 1278–1409 (Chap 7A), Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] BOLESŁAW III ROZRZUTNY (HOJNY, SZCZODRY, SZTYLET)
Μάχη της Σάντα Κλάρα

Η Μάχη της Σάντα Κλάρα ήταν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων που έλαβε χώρα στα τέλη Δεκεμβρίου 1958, που κατέληξαν στην κατάληψη της κουβανικής πόλης Σάντα Κλάρα, από επαναστατικές δυνάμεις, υπό τον Τσε Γκεβάρα. Η μάχη αποτέλεσε σημαντική νίκη για τις επαναστατικές δυνάμεις ενάντια στο καθεστώς του στρατηγού Φουλχένσιο Μπατίστα: εντός 12 ωρών από την κατάληψη της πόλης ο Μπατίστα έφυγε από την Κούβα και οι δυνάμεις του Φιδέλ Κάστρο, επικράτησαν σε ολόκληρη την χώρα.

 Τα τμήματα υπό την καθοδήγηση του Γκεβάρα μετακινήθηκαν από τις 28 Δεκεμβρίου από το λιμάνι του Καϊμπαριέν δια μέσου του τοπικού οδικού δικτύου στην Σάντα Κλάρα. Εν τω μεταξύ, κυβερνητικές δυνάμεις στην στρατιωτική βάση του Καμαχουανί (Camajuaní) εγκατέλειψαν τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα η μετακίνηση των επαναστατών να συνεχιστεί ανενόχλητα. Τα χαράματα τα επαναστατικά τμήματα βρίσκονταν στο Πανεπιστήμιο της πόλης. Οι επαναστατικές δυνάμεις, 300 ένοπλοι, διαιρέθηκαν σε δύο ομάδες. Η νότια ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με τις δυνάμεις του Συνταγματάρχη Κασίγιας Λουμπούϊ. Το επονομαζόμενο «τάγμα αυτοκτονίας» της δεύτερης ομάδας υπό τον Ρομπέρτο Ροδρίγκες (ή «Ελ Βακερίτο»), εστάλη από τον Γκεβάρα να καταλάβει τον στρατηγικής σημασίας λόφο στα προάστια της πόλης, όπου βρίσκονταν το αρχηγείο των κυβερνητικών (μέσα σε ένα θωρακισμένο βαγόνι τρένου), χρησιμοποιώντας χειροβομβίδες. Εντός σύντομου χρονικού διαστήματος η ομάδα του Ροδρίγκες έτρεψε σε φυγή τους κυβερνητικούς, οι οποίοι κατέφυγαν σε κέντρο της πόλης, ενώ οι υπόλοιποι παραδόθηκαν. Εντός της πόλης, έλαβαν μέρος σποραδικές οδομαχίες, ενώ οι επαναστατικές δυνάμεις υπό τον Ρολάνδο Κουμπέλα, υποστηρίχθηκαν ενεργά και από πολίτες, οι οποίοι τους παρείχαν βόμβες μολότωφ. Οι κυβερνητικοί παρόλο που είχαν υποστήριξη από την αεροπορία και από τεθωρακισμένα οχήματα δεν κατάφεραν παρ'όλα αυτά να απωθήσουν τους επιτιθέμενους. Με την κατάληψη του θωρακισμένου τρένου στο οποίο αιχμαλωτίσθηκαν πολλοί κυβερνητικοί αξιωματικοί και κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα πυρομαχικών, το έργο του Γκεβάρα διευκολύνθηκε ανυπολόγιστα. Η ψυχολογική τροπή των γεγονότων όμως ήταν ακόμη πιο σημαντική καθώς τα περισσότερα οχυρά παραδόθηκαν στους επαναστάτες. Κατά το μεσημέρι της ίδιας μέρας ο Τσε Γκεβάρα μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής ανακοίνωσε ότι και τα τελευταία προκαλύμματα του καθεστώτος Μπατίστα στην Σάντα Κλάρα παραδόθηκαν.
Φρούριο Βαρδαρίου

Το Φρούριο Βαρδαρίου, γνωστό επίσης ως Τοπ-Χανέ (πύργος Πυροβολοστασίου) ή Ταμπάκ-Χανέ (πύργος Βυρσοδεψείων), εξαιτίας των βυρσοδεψείων που ήταν εγκαταστημένα στην περιοχή του, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα των τειχών της Θεσσαλονίκης στα σημερινά Δικαστήρια. Σύμφωνα με πληροφορίες του περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή, το Φρούριο Βαρδαρίου κατασκευάσθηκε τον χειμώνα του 1546, από τον σουλτάνο Σουλεϊμάν Α΄ τον Μεγαλοπρεπή κατά τη διάρκεια μιας σύντομης παραμονής του στη Θεσσαλονίκη, και ίσως είναι έργο του αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν.

 Η κεντρική πύλη του Φρουρίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά, ενώ στο νότιο περίβολο βρίσκονται τρεις πυριτιδαποθήκες, πού φέρουν επιγραφές με χρονολογία 1741 και ένας οκταγωνικός πύργος στη νοτιοδυτική πλευρά του φρουρίου. Στο νοτιοανατολικό άκρο του φρουρίου υπάρχει ο Πύργος του Αναγλύφου που έχει πάρει το όνομα του από το ελληνιστικό ανάγλυφο που υπάρχει εντοιχισμένο σ’ αυτόν και ο οποίος αποτελεί επίσης μέρος της παλαιότερης παλαιοχριστιανικής και βυζαντινής οχύρωσης. Σήμερα, εντός του Φρουρίου βρίσκεται το κτήριο του ΙΚΑ της Πύλης Αξιού και πάνω στο δυτικό τείχος υπάρχει το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης. Μακρή Ε. (1982). Συμπληρωματικά αρχαιολογικά στοιχεία για το φρούριο Βαρδαρίου Θεσσαλονίκης. Μακεδονικά, 22, 133-153. Το φρούριο Βαρδαρίου ή Τοπ Χανέ Φρούριο Βαρδαρίου Το Φρούριο του Βαρδαρίου
Σταύρος Ξενίδης

Ο Σταύρος Ξενίδης (Κωνσταντινούπολη, 8 Μαρτίου 1923 - Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν μικρασιατικής καταγωγής, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1923 και υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Μαργαρίτα Λαμπρινού.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1923 από Μικρασιάτες γονείς. Η μητέρα του ήταν από την Καισάρεια και ο πατέρας του από την Άγκυρα της Μικράς Ασίας. Ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1944. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, σχεδόν πάντα σε δεύτερους ρόλους και συνήθως στο πλευρό κωμικών ηθοποιών, με πρώτη Το τραγούδι του πόνου (1953) και τελευταία το Γραφείο ιδεών (1989). Ο Σταύρος Ξενίδης συνέδεσε την θεατρική πορεία με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη με το οποίο συνεργάστηκε και πρωταγωνίστησε για περισσότερο από δύο δεκαετίες (δεκαετίες '50 και '60). "Οταν ένα ρόλο τον παίζει ο Σταύρος, θα αναδειχθούν χωρίς τεχνάσματα και υπερβολές όλες οι πτυχές του. Είναι λαμπρός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Στην σκηνή ακτινοβολούσε με το ταλέντο του και με το ήθος του. Είχαμε την μεγάλη τύχη να τον έχουμε μαζί μας", έλεγε ο Κώστας Μουσούρης (όπως αναφέρεται στο Λεύκωμα "Κώστας Μουσούρης-Πάθος Θεάτρου" του Μίλτου Λιδωρίκη). Εμφανίστηκε και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές από τη δεκαετία του '70 και μετά, με πιο χαρακτηριστικό το ρόλο του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή, τον οποίο ενσάρκωσε 3 φορές: το 1987 στο Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα (ΕΤ2), το 1991 στο Μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (Mega) και το 1992 στο Μια γυναίκα από το παρελθόν (ΑΝΤ1). Από τις 27 Μαΐου 2008 ο Σταύρος Ξενίδης (καθώς και η σύζυγός του) φιλοξενείτο στο Γηροκομείο Αθηνών, έχοντας σοβαρά προβλήματα υγείας που του προκάλεσαν αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 2008. Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Ξενίδης ως ηθοποιός. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Τόκε Ταλάγκι

Ο Τόκε Ταλάγκι (Sir Toke Tufukia Talagi, KNZM, 6 Δεκεμβρίου 1960 - 15 Ιουλίου 2020 ) ήταν πρωθυπουργός του Νιούε από το 2008 ως το 2020. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ένωσης Ράγκμπι του Νιούε και παντρεμένος με τη Φιφιταλόα Ταλάγκι. Το 2008 εξελέγη πρόεδρος του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού (Pacific Islands Forum).

 Χρημάτισε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Οικονομικών και υπουργός Παιδείας. Εξελέγη βουλευτής το 2002 και επανεξελέγη το 2005, παρά το γεγονός ότι είχε ισοψηφία με τον αντίπαλό του. Εξελέγη με ευκολία ξανά στις βουλευτικές εκλογές του 2008. Εξελέγη πρωθυπουργός από τη Συνέλευση του νησιού, στις 19 Ιουνίου 2008, επικρατώντας του έως τότε πρωθυπουργού, Γιανγκ Βίβιαν με 14 ψήφους έναντι 5 για τον αντίπαλό του. Υπήρξε επίσης και μία αποχήΤον Φεβρουάριο του 2009 η κυβέρνηση Ταλάγκι επέζησε πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο, η οποία καταψηφίστηκε με 11 ψήφους κατά της πρότασης έναντι 6 υπέρ.Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου 2011, εξελέγησαν 20 ανεξάρτητοι. Στις 16 Μαΐου ο Ταλάγκι επανεξελέγη πρωθυπουργός λαμβάνοντας 12 ψήφους. Στις 24 Απριλίου 2014, έπειτα από τις γενικές εκλογές, επανεξελέγη πρωθυπουργός επικρατώντας του Στάνλεϊ Καλάουνι με 12 ψήφους έναντι 8. Η νέα κυβέρνηση ανακοινώθηκε στις 29 Απριλίου και σε αυτήν ο Ταλάγκι διατήρησε το υπουργείο Οικονομικών.Τον Μάρτιο του 2017 ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει για 4η φορά την πρωθυπουργία. Έπειτα από τις γενικές εκλογές, στις 12 Μαΐου ο Τολάγκι εξελέγη πρωθυπουργός, επικρατώντας του Ο' Λαβ Τζέικομπσεν με ψήφους 15-5.. Στις 16 Μαΐου ανακοινώθηκε η σύνθεση της κυβέρνησης, η οποία παρέμεινε αμετάβλητη. Ο Τόκε Ταλάγκι, ο οποίος παρέμεινε πρωθυπουργός επί 12 χρόνια, έχασε την έδρα του και ήρθε 10ος στη εξαεδρική εκλογική περιφέρεια στις εκλογές του 2020. Μετά τις εκλογές, νέος πρωθυπουργός εξελέγη ο Ντάλτον Ταγκελάγκι. Στις 9 Ιουλίου 2020 ο Ταλάγκι μεταφέρθηκε ξανά στη Νέα Ζηλανδία για νοσηλεία λόγω μακρόχρονης ασθένειας. Πέθανε στο νοσοκομείο Φόου του Νιούε στην Αλόφι στις 15 Ιουλίου 2020, λίγο μετά την επιστροφή του στο Νιούε.
Ερνστ Χάπελ

Ο Ερνστ Χάπελ (Ernst Happel, 29 Νοεμβρίου 1925 -14 Νοεμβρίου 1992) ήταν Αυστριακός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρούμενος ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές όλων των εποχών ψηφίστηκε 9ος καλύτερος από το France Football το 2019.

 Ως ποδοσφαιριστής έπαιξε στις Ραπίντ Βιέννης και Ρασίνγκ Παρί. Αγωνίστηκε 51 φορές με την Εθνική Αυστρίας (1947-58). Αγωνίστηκε στα Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου του 1954 και του 1958. Διετέλεσε προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας, οδηγώντας την στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978. Εργάστηκε επίσης στις Ραπίντ Βιέννης, ΑΝΤΟ Ντεν Χάαχ, Φέγενορντ (με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1970), Φ.Κ. Σεβίλλη, Κλαμπ Μπρυζ (με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών 1978), ενώ το 1983 Κύπελλο πρωταθλητριών κατέκτησε το τρόπαιο με το Αμβούργο ΣΦ.Στη Φέγενορντ άρχισε να κάνει το όνομά του στην παγκόσμια σκηνή. Σε μια εποχή που επικράτησε ο σχηματισμός 4-2-4, ο Χάπελ ήταν ένας από τους πρώτους προπονητές που επέλεξαν τρία ατόμα στη μέση γραμμή για να επιτρέψουν στην πλευρά του να υπαγορεύσει το παιχνίδι από το κέντρο. Αυτό αποδείχθηκε αμέσως επιτυχημένο, καθώς οδήγησε τον ολλανδικό σύλλογο στη νίκη στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο.Πέθανε από καρκίνο, σε ηλικία 66 ετών, στις 14 Νοεμβρίου 1992. Μετά το θάνατό του, δόθηκε το όνομά του στο μεγαλύτερο στάδιο της Αυστρίας, το Στάδιο Ερνστ Χάπελ.
Μπαρτελεμί ντε Ρουά

Ο Μπαρτελεμί ντε Ρουά (γεννηθείς προς το 1170 - αποβιώσας στις 24 Ιανουαρίου 1237) ήταν Γάλλος ευγενής των τελών του 12ου αιώνα και των αρχών του 13ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε σύμβουλος του Βασιλέα της Γαλλίας Φίλιππου Β΄ Αυγούστου.

 Ο Μπαρτελεμί ντε Ρουά ήταν δεύτερος υιός του Ρογκ, άρχοντα του Ρουά και του Ζερμινί, και της Αντελίν ντε Γκιζ. Νυμφεύθηκε την Πετρονίλ ντε Μονφόρ († 3 Φεβρουαρίου 1216), κόρη του Σιμόν ντε Μονφόρ και της Αμισί του Λέστερ, με την οποία και απέκτησε πέντε τέκνα: έναν υιό, τον Ζαν († 30 Ιουνίου 1278), μια κόρη, την Αλίξ (γεννηθείσα προς το 1195 - αποβιώσασα προς το 1226), μια κόρη, την Αμισί (γεννηθείσα προς το 1205), μια κόρη, την Αντελαΐντ († 5 Μαΐου 1311), μια κόρη, την Μαργκερίτ († 9 Φεβρουαρίου 1268).Το 1205, πάντρεψε την κόρη του, Αλίξ (Αλίς), με τον Ζαν, υιό του Κόμη του Μπρετέιγ-Λέστερ. Παραχώρησε στους νεόνυμφους προίκα της τάξεως των, περίπου, 90 λιρών τουρνουά, αποτελούμενη από τα εδάφη του Αλμενές και του Μπερναί, μαζί με τα υπαγόμενα σε αυτά εδάφη. Ο Λαμπέρ Καντόκ, άρχοντας του Γκαϊγιόν, και ο Ρομπέρ ντε Κουρτεναί se portèrent garants de cet acte. Μετά το 1208, ο Μπαρτελεμί ντε Ρουά διετέλεσε Μέγας Καμεράριος της Γαλλίας και κατέστη, χάρις στον τίτλο αυτόν, ως ένα εκ των σημαντικότερων προσώπων της Αυλής του Βασιλέα Φίλιππου Αυγούστου. Συμμετείχε, στο πλευρό του τελευταίου, στην Γ΄ Σταυροφορία και την μάχη της Μπουβίν. Προς το 1215, ο Μπαρτελεμί ντε Ρουά ανήγειρε το Κάστρο του Ρετς εντός του δάσους του Κρουί, το οποίο είναι σήμερα γνωστό ως δάσος του Μαρλί. Το 1221, ίδρυσε ένα αββαείο, αφιερωμένο στη Παναγία και τον Άγιο Λαυρέντιο σε κοντινή απόσταση από εκεί, πιο συγκεκριμένα στο Σαμπουρσί, εντός του λαγκαδιού του Ζουαγιανβάλ στην κάτω πλευρά του Μον ντε Ζουά ή Μονζουά. Το Αββαείο του Ζουαγιανβάλ, πλουσίως διακοσμημένο και ευρισκόμενο υπό των έλεγχο των Πρεμονστρατενσιανών, άκμασε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Φιλοξενών τα λείψανα της Αγίας Κλοτίλδης, αποτέλεσε την νεκρόπολη της οικογένειας των Ρουά. Υπέφερε σε σημαντικό βαθμό κατά την περίοδο του Εκατονταετούς Πολέμου και την Ένωση του Δημοσίου Συμφέροντος. Το 1224, παραχώρησε το ιδιωτικό του μέγαρο το οποίο ευρισκόταν επί της σημερινής rue des Orfèvres στο Παρίσι, στο Αββαείο του Ζουαγιαβάλ. Τον Ιούνιο του 1225, Μπαρτελεμί ντε Ρουά παρευρέθηκε στην παραχώρηση που πραγματοποίησε προς τον Βασιλέα Λουδοβίκο Η΄ η Κόμισσα, Μαρί ντε Ποντιέ (προ 1199 † 1250), του εδάφους του Σαιν-Ρικιέ, του Ντουλάνς, του εδάφους του Αβέν, καθώς και των υπαγόμενων σε αυτό εδαφών, το σύνολο των οποίων ενσωματώθηκε στο βαϊλάτο της Αμιάν. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο βασιλείας του Λουδοβίκου Η΄ και την αντιβασιλεία της Λευκής της Καστίλης. Το 1227, ο Μπαρτελεμί ντε Ρουά συνεισέφερε στην απελευθέρωση του Λαμπέρ Καντόκ, κατόπιν αιτήματος της Λευκής της Καστίλης. Henri Lemoine, « Barthélémy de Roye, fondateur de l'abbaye de Joyenval », Revue d'histoire de Versailles et de Seine-et-Oise, 1937, p. 106-111
Υπόθεση εξαφάνισης του Άλεξ Μεσχισβίλι

Ο Άλεξ Μεσχισβίλι ήταν ένα εντεκάχρονο αγόρι που εξαφανίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου, 2006, από την περιοχή Ελιάς – Ανοίξεως Βέροιας. Στις 3 Φεβρουαρίου 2006, ο ελληνικός Τύπος ανέφερε ότι πέντε παιδιά ηλικίας από 11 με 13 ετών παραδέχθηκαν ότι χτύπησαν και σκότωσαν τον 11χρονο, θάβοντας το πτώμα του σε υπαίθριο χώρο ιδιωτικού κτιρίου που ήταν έτοιμο να κατεδαφιστεί. Ο μαθητής Άλεξ Μεσχισβίλι 11 χρόνων από τη Γεωργία, που ζούσε με τη μητέρα και τον πατριό του στη Βέροια, εξαφανίστηκε την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2006 μεταξύ 7-8 το απόγευμα, από την περιοχή Ελιάς – Ανοίξεως Βέροιας. Εκεί τον είδαν για τελευταία φορά φίλοι και συμμαθητές. Έφυγε από την προπόνηση του μπάσκετ στο κλειστό γυμναστήριο της Ελιάς και προορισμός του ήταν το πρακτορείο ΟΠΑΠ του πατριού του. Στη συνέχεια, θα πήγαινε στο μάθημα ζωγραφικής στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Οι έρευνες της εκπομπής "Φως στο Τουνελ" έδειξαν ότι ο μικρός εκείνη την χρονική περίοδο ήταν προβληματισμένος από την απόρριψη κάποιων συμμαθητών, που έφτανε πολλές φορές και στον ξυλοδαρμό του. Ήταν στην ουσία μία από τις πρώτες υποθέσεις παιδικού εκφοβισμού που έγινε γνωστή από το «Τούνελ» με τα πλέον τραγικά αποτελέσματα.

 Στις 3 Φεβρουαρίου, ο Άλεξ δεν είχε γυρίσει σπίτι αφού είχε βγει σε ένα γήπεδο μπάσκετ για να παίξει με μερικούς από τους φίλους του. Οι γονείς του άρχισαν να ρωτάνε και αργότερα ανέφεραν την εξαφάνισή του. Τα πέντε παιδιά με τα οποία έπαιζε δήλωσαν ότι δεν ήξεραν τίποτα εκείνη τη στιγμή. Τέσσερις μήνες αργότερα, και μετά από συμβουλές από παιδιά που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο με τον Άλεξ, η αστυνομία καλεί τα παιδιά για ανάκριση, ένα κάθε φορά, και συνέκρινε τα άλλοθι τους. Τα παιδιά είπαν το καθένα διαφορετικές ιστορίες, έτσι η αστυνομία συνέχισε να τα ανακρίνει. Τελικά, τα παιδιά ράγισαν και το καθένα ξεχωριστά επιβεβαίωσε το μέρος όπου είχαν θάψει το σώμα του Άλεξ. Από το 2017, οι ανακριτές εξακολουθούν να αναζητούν το πτώμα. Στις 4 Ιουνίου 2006, τα παιδιά απέσυραν την προηγούμενη κατάθεσή τους, λέγοντας ότι δέχθηκαν εκφοβισμό για να παραδεχτούν την ενοχή τους από την αστυνομία. Μέσα Ιουνίου 2006, ο αντιεισαγγελέας Στέφανος Ζαρκαζιάς επέστρεψε στην ασφάλεια Βέροιας τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί για την υπόθεση. Σε ποινή φυλάκισης 4,5 ετών καταδικάστηκε ο Βασίλης Τρούπκος, παππούς των δύο Ελληνόπουλων που εμπλεκόταν στην υπόθεση. Ο ηλικιωμένος κρίθηκε ένοχος για τις πράξεις τής υπόθαλψης εγκληματία κατά συρροή και της ψευδορκίας μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, γνώριζε για την εμπλοκή των εγγονών του στη μυστηριώδη εξαφάνιση του ανήλικου αγοριού, αλλά την απέκρυψε από τις διωκτικές αρχές. Δολοφονήθηκε από παιδιά της ηλικίας του - Σοκ από την ανακάλυψη (Ελληνικά) Άρθρο από το BBC
Ούλριχ του Άτεμς

Ο Ούλριχ του Άτεμς, γερμ.: Ulrich von Attems, (1082 στο Άτιμις, Ούντινε – 1170) ήταν Λομβαρδός ευγενής από την οικογένεια των Άτεμς. Υπηρέτησε επίσης ως βασιλικός βικάριος της Τοσκάνης και του Σπολέτο μεταξύ 1139 και 1152.

 Ήταν ο γιος του Κόνραντ του Άτεμς (1052-1106). Μετά τον Ερρίκο Ε΄ της Γερμανίας, βασίλευσε ο Λοθάριος Β΄. Το 1137 ο Ερρίκος Ι΄ ο Υπερήφανος, δούκας της Βαυαρίας του Οίκου των Γουέλφων, ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης από τον βασιλιά Λοθάριο Β΄ της Γερμανίας. Τον Λοθάριο Β΄ διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄. Ο Κόνραντ του Άτεμς ήταν υπουργός τού βασιλιά Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας, ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του ως κληρονόμο του Ερρίκου Ε΄ στην Ιταλία. Ως εκ τούτου, ο Ούλριχ προσπάθησε το 1128-1130, σε αντίθεση με τους πάπες, να αρπάξει τις τεράστιες ιταλικές ιδιοκτησίες της Mατθίλδης μαργραβίνας της Τοσκάνης. Λίγο πριν από το τέλος του Ερρίκου Ι΄ το 1139, ο Ούλριχ διορίστηκε από τον Κορράδο Γ΄ ως βικάριος εκεί. Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις μεταξύ του Koορράδου και του Οίκου των Γουέλφων. Ο Ούλριχ ως βικάριος κυβέρνησε την Τοσκάνη και το Σπολέτο μέχρι το 1152. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τοσκάνη, οι Νορμανδοί από το βασίλειο της Σικελίας επιτέθηκαν και κατέκτησαν το βόρειο Αμπρούτσο (τότε μέρος του δουκάτου του Σπολέτo) το 1140. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας έστειλε τον γιο του Αλφόνσο πρίγκιπα της Κάπουα, με την υποστήριξη του μεγαλύτερου γιου του Ρογήρου Γ΄ δούκα της Απουλίας, πέρα από τα σύνορα στην Πεσκάρα, και υπερκέρασε τις αμυντικές δυνάμεις που βρήκε εναντίον του. Το έδαφος που κατελήφθη μέχρι τον ποταμό Τρόντο, ενσωματώθηκε στη συνέχεια στο βασίλειο της Σικελίας. Έπειτα ο Ούλριχ δυσκολεύτηκε να διατηρήσει και να εδραιώσει την εξουσία του στην Τοσκάνη. Μετά το τέλος του Κοράδου Γ΄ το 1152, ο αδελφός τού Ερρίκου Ι΄, ο Γουέλφος ΣΤ΄ ονομάστηκε μάργραβος της Τοσκάνης και δούκας του υπολοίπου του Σπολέτο, από τον Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας. Δούκας του Σπολέτο Κατάλογος μοναρχών της Τοσκάνης Mathildische Güter Νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας
Αντιλυσσικό εμβόλιο

Το αντιλυσσικό εμβόλιο είναι ένα εμβόλιο που προφυλάσσει από τη μόλυνση από τον ιό της λύσσας. Υπάρχουν διάφορα διαθέσιμα εμβόλια που είναι τόσο ασφαλή όσο και αποτελεσματικά. Χρησιμοποιούνται για την προστασία από τον ιό της λύσσας πριν αλλά και μετά από την έκθεση στον ιό, για παράδειγμα από δάγκωμα σκύλου ή νυχτερίδας. Η ανοσία που προκύπτει μετά από τρεις δόσεις του εμβολίου είναι μακροχρόνια. Χορηγούνται συνήθως μέσω υποδόριας ή ενδομυϊκής έγχυσης. Μετά την προσβολή από τον ιό, το εμβόλιο συνήθως χορηγείται μαζί με αντιλυσσική ανοσοσφαιρίνη. Σε όσους βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνο έκθεσης στον ιό συστήνεται να εμβολιάζονται προληπτικά πριν από την ενδεχόμενη έκθεση. Τα εμβόλια είναι αποτελεσματικά τόσο για τους ανθρώπους όσο για τα ζώα. Ο εμβολιασμός των σκύλων είναι μια πολύ αποτελεσματική μέθοδος για την προφύλαξη των ανθρώπων από τη νόσο.

 Μπορεί να χρησιμοποιούνται με ασφάλεια σε όλες τις ηλιακές ομάδες. Περίπου το 35-45% των ανθρώπων ενδέχεται να παρουσιάσουν για σύντομο χρονικό διάστημα κοκκίνισμα και πόνο στο σημείο της έγχυσης. Περίπου το 5-15% των ανθρώπων ενδέχεται να αναπτύξει πυρετό, πονοκεφάλους ή ναυτία. Μετά την έκθεση στον ιό της λύσσας δεν έχουν αναφερθεί αντενδείξεις που να συνδέονται με τη χρήση του εμβολίου. Τα περισσότερα εμβόλια δεν περιέχουν θειομερσάλη. Εμβόλια που παρασκευάζονται από νευρικούς ιστούς χρησιμοποιούνται σε ορισμένες χώρες, κυρίως στην Ασία και τη Λατινική Αμερική, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικά και έχουν περισσότερες παρενέργειες. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν συνιστάται η χρήση τους από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν εμβολιαστεί και εκτιμάται ότι με τον εμβολιασμό σώζονται ετησίως πάνω από 250.000 άτομα. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Από το 2014, το κόστος χονδρικής για μια θεραπευτική αγωγή κυμαίνεται από 44 έως 78 δολάρια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια σειρά του εμβολίου της λύσσας κοστίζει πάνω από 750 δολάρια.
Ξιφόσουρα

Ξιφόσουρα ονομάζεται το αρθρόποδο το οποίο σχετίζεται με αραχνοειδή που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά την Ορδοβίκια περίοδο και υπάρχει μέχρι σήμερα. Επί του παρόντος, υπάρχουν μόνο τέσσερα είδη που έχουν επιβιώσει. Είναι μέλη της τάξης Ξιφόσουρα (Xiphosura), η οποία περιλαμβάνει δύο υποκατηγορίες, Xiphosurida και Synziphosurina. Η τάξη αυτών των ζωντανών οργανισμών έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και εκατομμύρια χρόνια, καθώς η σύγχρονη ξιφόσουρα είναι σχεδόν ίδια με το προϊστορικό γένος της Ιουράσιας περιόδου με το όνομα Mesolimulus. Η πιο αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ αρχαίων και σύγχρονων μορφών είναι ότι τα κοιλιακά τμήματα στο σύγχρονο είδος είναι συγχωνευμένα σε μια ενιαία μονάδα για τις ενήλικες ξιφόσουρες.

 Η σύγχρονη ξιφόσουρα φτάνει μέχρι και 60 εκατοστά σε μήκος, αλλά το είδος του Παλαιοζωικού αιώνα ήταν συχνά πολύ μικρότερο, κάποιες ήταν ακόμη και 1-3 εκατοστά. Οι ξιφόσουρες έχουν αναπτύξει το κυκλοφορικό σύστημα, με πολλές αρτηρίες που στέλνουν το αίμα από τη μεγάλη σωληνοειδή καρδιά προς τους ιστούς του σώματος, και στη συνέχεια σε δύο διαμήκη ιγμόρεια δίπλα από τα βράγχια. Αφότου οξυγονωθεί, το αίμα ρέει μέσα στην κοιλότητα του σώματος και πίσω στην καρδιά. Το αίμα περιέχει αιμοκυανίνη, μια μπλε χρωστική ουσία που εκτελεί την ίδια λειτουργία όπως η αιμοσφαιρίνη στους σπονδυλωτούς ζωντανούς οργανισμούς, και έχει επίσης έμμορφα στοιχεία αίματος που βοηθούν στην πήξη του. Jason A. Dunlop (1997). «Palaeozoic arachnids and their significance for arachnid phylogeny» (PDF). Proceedings of the 16th European Colloquium of Arachnology: 65–82. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2011-07-27. https://web.archive.org/web/20110727171857/http://www.larruecadearacne.es/biblio/dunlop_1997.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-05-01. J. A. Dunlop and P. A. Selden (1997). «The early history and phylogeny of the chelicerates». Στο: R. A. Fortey & R. H. Thomas. Arthropod Relationships (PDF). Systematics Association Special Volume Series 55. Chapman & Hall. σελίδες 221–235. ISBN 0-412-75420-7. B. b. Rohdendorf (επιμ.) Βασικές αρχές της Παλαιοντολογίας, vol. 9, Αρθρόποδα-Tracheata και Chelicerata: 894 pp. [1991 αγγλική μετάφραση από το ρωσικό πρωτότυπο, Smithsonian Institution Βιβλιοθήκες και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών]. R. E. Snodgrass. Το 1952. Ένα Βιβλίο από Αρθρόποδα Ανατομία. Χάφνερ Publishing Company, Νέα Υόρκη. Peripatus - μια επισκόπηση των αρθροπόδων σχέσεις. Παλαιός - ένα site με συνοπτικούς λογαριασμό του Xiphosura, επικεντρώθηκε σε απολιθώματα. Xiphosura - το άρθρο από το UCMP Web Taxa του έργου. Xiphosura Εκπαιδευτικό Φύλλο εργασίας για τα Παιδιά στις EasyScienceforKids.
Μυρμήγκι Χίου

Το Μυρμήγκι είναι χωριό και μαστιχοχώρι της νοτιοανατολικής Χίου, σε οδική απόσταση 12 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ιωνίας (είναι ο μοναδικός οικισμός αυτού του δημοτικού διαμερίσματος). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 225 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει μερικά χιλιόμετρα. Κοντινότερα χωριά είναι το Θολοποτάμι προς τα βόρεια-βορειοδυτικά και η Μέσα Διδύμα προς τα νότια-νοτιοανατολικά.

 Το Μυρμήγκι είναι γνωστό και με τις παραλλαγές Μερμήγκι και Μυρμήκι του ονόματός του. Ο κάτοικός του ονομάζεται Μερμηγκούσης (και η κάτοικος Μερμηγκούσαινα) στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Τοπωνύμιο «Μυρμήγκι» στη Χίο υπάρχει και στα χωριά Κουρούνια και Καλαμωτή, ενώ στην Καλαμωτή υπάρχει και «Μέρμηγκας», ενώ στο Λιθί «Μυρμηκιά». Στο Μουσείο του Α΄ Γυμνασίου Χίου φυλάγεται πέτρα με την αρχαία επιγραφή «`Οροι Μυρμηκέος», που πιθανότατα υπονοεί το σημερινό χωριό. Αλλά και οι κάτοικοι της αρχαίας Αίγινας αποκαλούνταν κάποτε «Μύρμηκες». Η εξέλιξη του πληθυσμού του Μυρμηγκιού στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα. Δεν υπάρχει πεδινό έδαφος στην περιοχή και οι κάτοικοι του Μυρμηγκιού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια ελαιοδένδρων, αλλά και μαστιχόδενδρων. Τα ερείπια ενός μικρού μεσαιωνικού κάστρου σώζονται στην περιοχή. Παλαιότερα υπήρχε η πηγή του Καραμάν Αγά και σώζονται οι σχετικές προς αυτή αρδευτικές εργασίες των Γενουατών: ένα μεγάλο και θαυμάσιο αρχιτεκτονικά πηγάδι και μία μικρή σήραγγα με πέτρινη καμάρα που οδηγεί στην πηγή. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») τιμάται στο όνομα της Αγίας Μαρίνας. Από τον 19ο αιώνα αναφέρονται οι παλαιοί ναοί του Αγίου Ιωάννη (πιο αξιόλογος) και της Αγίας Παρασκευής των Πρωάκηδων. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ταχυδρομικός κωδικός του Μυρμηγκιού είναι 82102. Σύντομη περιγραφή με εικόνα Αρχειοθετήθηκε 2010-04-27 στο Wayback Machine. Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σ. 617.
Erasure

Οι Erasure είναι συγκρότημα ηλεκτρονικής ποπ μουσικής από το Λονδίνο της Αγγλίας. Δημιουργήθηκαν το 1985 από τους κιμπορντίστες Vince Clarke και Andy Bell. Θεωρούνται ως ένα από τα πιο επιτυχημένα και μακροβιότερα συγκροτήματα σε αυτό το χώρο. Υπολογίζεται πως έχουν πουλήσει περισσότερα από 26 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.

 Τα τωρινά μέλη των Erasure: Vince Clarke (φωνητικά, κιθαρίστας, κιμπορντίστας) Andy Bell (τραγουδιστής, στιχουργός) Sanctuary - The EIS Christmas Concert 2002 (2003) Hits! The Videos (2003) The Tank, The Swan & The Balloon (2004) Great Hits Live - Live At Great Woods (2005) The Erasure Show - Live In Cologne (2005) On The Road To Nashville (2007) Live At The Royal Albert Hall (2008) Επίσημη σελίδα των Erasure Erasure fans