Τζο Μπάιντεν

Ο Τζόζεφ Ρόμπινετ Μπάιντεν (αγγλικά: Joseph Robinette Biden, Jr., 20 Νοεμβρίου 1942), γνωστότερος απλώς ως Τζο Μπάιντεν, είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Ιανουάριο του 2021. Επίσης, υπηρέτησε ως 47ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα από το 2009 έως το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Ντέλαγουερ, από τις 3 Ιανουαρίου 1973 και μέχρι την παραίτησή του στις 15 Ιανουαρίου 2009, λόγω της τότε επικείμενης εκλογής του στην Αντιπροεδρία. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος των Η.Π.Α. που ορκίστηκε, χωρίς παρευρισκόμενους πολίτες, αλλά ενώπιον 200.000 αμερικανικών σημαιών που συμβόλιζαν τους απόντες πολίτες. Αυτό συνέβη εξαιτίας των μέτρων κατά της διασποράς της πανδημίας COVID-19.

 Γεννήθηκε το 1942, και μεγάλωσε στο Σκράντον της Πενσυλβάνια και στην Κομητεία Νιου Καστλ της πολιτείας Ντελαγουέρ. Αποφοίτησε από το Λύκειο της "Archmere Academy" το 1961. Σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1965. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Σίρακιουζ στο Σίρακιουζ της Νέας Υόρκης, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1968. Εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο στο Γουίλμινγκτον του Ντελαγουέρ από το 1968 έως το 1970.Το 1970, εκλέχτηκε Σύμβουλος της Κομητείας Νιου Καστλ του Ντελαγουέρ. Το 1972, σε ηλικία 30 ετών, εξελέγη Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ντελαγουέρ, και ήταν ο έκτος νεότερος γερουσιαστής στην Αμερικανική ιστορία. Επανεξελέγη έξι φορές και ήταν ο τέταρτος τη τάξει γερουσιαστής τη στιγμή της παραίτησής του, το 2009. Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας και τελικά πρόεδρος της. Αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Κόλπου το 1991, αλλά υποστήριξε την επέκταση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και την παρέμβασή της στους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990. Υποστήριξε το ψήφισμα που ενέκρινε τον πόλεμο του Ιράκ το 2002, αλλά αντιτάχθηκε στην αύξηση των στρατευμάτων των ΗΠΑ το 2007. Προήδρευσε επίσης της Επιτροπής Δικαστικών της Γερουσίας από το 1987 έως το 1995, ασχολήθηκε με θέματα πολιτικής για τα ναρκωτικά, την πρόληψη του εγκλήματος και τις πολιτικές ελευθερίες, ηγήθηκε της προσπάθειας για ψήφιση του νόμου περί βίαιου ελέγχου εγκλήματος και επιβολής του νόμου και του νόμου για τη βία κατά των γυναικών και επέβλεψε έξι ακροάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των αμφισβητούμενων ακροάσεων για τους Δικαστές Ρόμπερτ Μπόρκ και Κλάρενς Τόμας. Διεκδίκησε ανεπιτυχώς το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές το 1988 και του 2008, αποσύροντας στην αρχή της διαδικασίας την υποψηφιότητά του. Ο Μπάιντεν επανεκλέχθηκε στη Γερουσία έξι φορές και ήταν ο τέταρτος ανώτερος γερουσιαστής όταν παραιτήθηκε για να υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα αφού κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2008. Ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν επανεκλέχθηκαν το 2012. Έγινε ο πρώτος ρωμαιοκαθολικός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς και ο πρώτος με καταγωγή από το Ντέλαγουερ. Ως αντιπρόεδρος, ο Μπάιντεν επιβλέπει τις δαπάνες υποδομής το 2009 για να αντισταθμίσει τη Μεγάλη Ύφεση. Οι διαπραγματεύσεις του με τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου βοήθησαν στην έγκριση νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένων του Νόμου περί Φορολογικής Απαλλαγής του 2010, ο οποίος έλυσε ένα αδιέξοδο στη φορολογία, του Νόμου για τον έλεγχο του προϋπολογισμού του 2011, ο οποίος έλυσε μια κρίση ανώτατου ορίου χρέους και του Νόμου περί φοροαπαλλαγής του 2012, ο οποίος αντιμετώπισε τον επικείμενο «φορολογικό γκρεμό». Ηγήθηκε επίσης των προσπαθειών για την έγκριση της νέας συνθήκης Έναρξης ΗΠΑ-Ρωσίας, υποστήριξε στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και βοήθησε στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ προς το Ιράκ μέσω της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων το 2011. Τον Ιανουάριο του 2017, ο Ομπάμα απένειμε στον Μπάιντεν το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Τον Απρίλιο του 2019, ο Μπάιντεν ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές του 2020 και έφτασε στο όριο των αντιπροσώπων που απαιτείται για να εξασφαλίσει τη δημοκρατική υποψηφιότητα τον Ιούνιο του 2020. Στις 11 Αυγούστου, ανακοίνωσε την Γερουσιαστή της Καλιφόρνια Καμάλα Χάρις, ως υποψήφια Αντιπρόεδρό του. Στις 7 Νοεμβρίου 2020, ο Μπάιντεν κέρδισε τις Προεδρικές εκλογές του 2020, έναντι του τότε προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τζόζεφ Ρομπινέτ Μπάιντεν τζούνιορ, γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1942, στο Νοσοκομείο St. Mary στο Σκράντον της Πενσυλβανία από την Κάθριν Ευγενία Φίννεγκαν (1917-2010) και τον Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν (1915–2002). Είναι το μεγαλύτερο παιδί καθολικής οικογένειας, έχει μια αδερφή, τη Βαλερί και δύο αδέλφια, τον Φράνσις και τον Τζέιμς. Ο πατέρας του Μπάιντεν ήταν αρχικά πλούσιος αλλά είχε υποστεί πολλές οικονομικές δυσκολίες από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Τζόζεφ, για αρκετά χρόνια η οικογένεια ζούσε με τους παππούδες του Μπάιντεν. Το Σκράντον έπεσε σε οικονομική παρακμή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ο πατέρας του Μπάιντεν δεν μπορούσε να βρει σταθερή δουλειά και από το 1953, η οικογένεια ζούσε για αρκετά χρόνια σε ένα διαμέρισμα στη Κομητεία Νιου Καστλ της πολιτείας Ντελαγουέρ, και στη συνέχεια μετακόμισε σε ένα σπίτι στο Γουίλμινγκτον. Ο πατέρας του Μπάιντεν αργότερα έγινε επιτυχημένος πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, διατηρώντας στην οικογένεια έναν μεσαίας τάξης τρόπο ζωής. Στην Archmere Academy στο Κλέιμοντ, ο Μπάιντεν ξεχώρισε στην ομάδα ποδοσφαίρου γυμνασίου, έπαιξε επίσης μπέιζμπολ. Ένας φτωχός μαθητής αλλά φυσικός ηγέτης, ήταν πρόεδρος τάξης σε όλα τα χρόνια του Γυμνασίου. Αποφοίτησε το 1961. Στο Πανεπιστήμιο του Ντελαγουέρ, ο Μπάιντεν έλαβε διπλό πτυχίο (1965) στην Ιστορία και την Πολιτική Επιστήμη. Στις 27 Αυγούστου 1966, ο Μπάιντεν παντρεύτηκε τη Νίλια Χάντερ (28 Ιουλίου 1942 - 18 Δεκεμβρίου 1972), μια φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, αφού ξεπέρασε την απροθυμία των γονέων της να παντρευτεί έναν Ρωμαιοκαθολικό. Είχαν τρία παιδιά: Μπο Μπάιντεν (3 Φεβρουαρίου 1969 - 30 Μαΐου 2015), Χάντερ Μπάιντεν (γεννήθηκε το 1970) και τη Ναόμι Κριστίνα (Έιμι) Μπάιντεν (8 Νοεμβρίου 1971 - 18 Δεκεμβρίου 1972). Το 1968, ο Μπάιντεν έλαβε Πτυχίο Νομικής από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Συρακουσών, κατέλαβε την 76η θέση στην τάξη του 1985 και έγινε δεκτός στον Δικηγορικό Σύλλογο του Ντέλαγουερ το 1969. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ταξινομήθηκε ως μη διαθέσιμος για στρατιωτική θητεία λόγω άσθματος. Το 1968, ο Μπάιντεν εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο του Γουίλμινγκτον με επικεφαλής τον εξέχοντα Ρεπουμπλικανικό Γουίλιαμ Πρίκετ. Δεν του άρεσε η συντηρητική φυλετική πολιτική του κυβερνήτη του Δημοκρατικού Ντελαγουέρ και υποστήριξε έναν πιο φιλελεύθερο Ρεπουμπλικανό υποψήφιο ο οποίος και νίκησε το 1968. Ο Μπάιντεν συντάχθηκε με τους Ρεπουμπλικανούς, ως ανεξάρτητος, λόγω της απέχθειας του για τον προεδρικό υποψήφιο Ρίτσαρντ Νίξον. Το 1972, ο Μπάιντεν νίκησε τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Κάλεμπ Μπογκς για να γίνει ο νεότερος γερουσιαστής των ΗΠΑ από το Ντελαγουέρ. Ήταν ο μόνος Δημοκρατικός πρόθυμος να προκαλέσει τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή. Η εκστρατεία του δεν είχε σχεδόν καθόλου οικονομική υποστήριξη και δεν του δόθηκε καμία ευκαιρία να κερδίσει. Τα μέλη της οικογένειας κατόρθωσαν και στελέχωσαν την εκστρατεία, η οποία βασίστηκε στη συνάντηση των ψηφοφόρων πρόσωπο με πρόσωπο, με διανομή εγγράφων, μια προσέγγιση που έγινε εφικτή λόγω του μικρού μεγέθους του Ντελαγουέρ. Η πλατφόρμα του επικεντρώθηκε στην απόσυρση από το Βιετνάμ, το περιβάλλον, τα πολιτικά δικαιώματα, τη μαζική διαμετακόμιση, την πιο δίκαιη φορολογία, την υγειονομική περίθαλψη και τη δυσαρέσκεια του κοινού με την «πολιτική ως συνήθως». Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, ο Μπάιντεν υπολειπόταν του Μπογκς κατά σχεδόν τριάντα εκατοστιαίες μονάδες, αλλά η ενέργειά του, η ελκυστικότητα της νεαρής οικογένειάς του και η ικανότητά του να ταυτίζεται με τα συναισθήματα των ψηφοφόρων λειτούργησε προς όφελός του και κέρδισε με 50,5 τοις εκατό των ψήφων. Στις 18 Δεκεμβρίου 1972, η σύζυγος του Μπάιντεν Νίλια και η ενός έτους κόρη τους, Έιμι, σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στο Hockessin του Ντελαγουέρ. Οι γιοι του Μπάιντεν, ο Μπόου και ο Χάντερ, υπέστησαν κάταγμα στο πόδι και ένα μικρό κάταγμα στο κρανίο, αλλά οι γιατροί προέβλεψαν ότι θα ανακάμψουν πλήρως. Ο Μπάιντεν θεώρησε ότι πρέπει να παραιτηθεί για να τους φροντίσει, αλλά ο αρχηγός της πλειοψηφίας της Γερουσίας Μάικ Μάνσφιλντ τον έπεισε να μην το κάνει. Ο Μπάιντεν ορκίστηκε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ντέλαγουερ, στις 5 Ιανουαρίου 1973, από τον Γραμματέα της Γερουσίας Φράνσις Ρ. Βαλέο, στο Νοσοκομείο του Γουίλμινγκτον, με παρόντες τους γιους του Μπο (του οποίου το πόδι ήταν ακόμα σε ανάρρωση) και Χάντερ και άλλα μέλη της οικογένειας. Στα 30 του, ήταν ο έκτος νεότερος γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ. Για να βλέπει τους γιους του κάθε μέρα, ο Μπάιντεν μετακινιόταν με τρένο μεταξύ του σπιτιού του στο Ντέλαγουερ και της Ουάσινγκτον - 90 λεπτά κάθε διαδρομή - και διατήρησε αυτήν τη συνήθεια καθ 'όλη τη διάρκεια των 36 χρόνων του στη Γερουσία. Αλλά το ατύχημα τον είχε γεμίσει με θυμό και θρησκευτικές αμφιβολίες. Έγραψε αργότερα ότι «ένιωθε ότι ο Θεός είχε παίξει ένα φρικτό τέχνασμα» σε αυτόν και είχε πρόβλημα να επικεντρωθεί στη δουλειά. Ο Μπάιντεν γνωρίζει το 1975, τη δεύτερη σύζυγό του, την δασκάλα Τζιλ Μπάιντεν, σε τυφλό ραντεβού που διοργανώθηκε από τον αδερφό του Μπάιντεν και παντρεύτηκαν στο παρεκκλήσι των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη στις 17 Ιουνίου 1977. Η κόρη τους Άσλεϊ Μπάιντεν (γεννήθηκε το 1981) είναι κοινωνική λειτουργός. Ο Μπο Μπάιντεν έγινε Στρατιωτικός Δικηγόρος που υπηρετούσε στον πόλεμο του Ιράκ, και αργότερα Γενικός Εισαγγελέας του Ντέλαγουερ, αλλά πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2015. Ο Χάντερ Μπάιντεν είναι δικηγόρος στην Ουάσινγκτον. Κατά τα πρώτα του χρόνια στη Γερουσία, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στην προστασία των καταναλωτών και σε περιβαλλοντικά ζητήματα και ζήτησε μεγαλύτερη κρατική ευθύνη. Το 1974, το Time τον συμπεριέλαβε ως ένα από τα 200 Faces for the Future. Σε μια συνέντευξη του 1974, χαρακτήρισε τον εαυτό του φιλελεύθερο στα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, τις ανησυχίες των ηλικιωμένων πολιτών και την υγειονομική περίθαλψη, αλλά συντηρητικό σε άλλα θέματα, όπως η άμβλωση και η στρατιωτική στρατολόγηση. Ο Μπάιντεν έγινε μέλος της μειοψηφίας της Επιτροπής Δικαστικών της Γερουσίας το 1981. Το 1984, ήταν ένας από τους Δημοκρατικούς που ήταν υπεύθυνοι για την επιτυχή έγκριση του νόμου περί ολοκληρωμένου ελέγχου εγκλήματος με την πάροδο του χρόνου, οι αυστηρές διατάξεις του οποίου έγιναν αμφιλεγόμενες και το 2019. Οι υποστηρικτές του τον επαίνεσαν για την τροποποίηση ορισμένων από τις χειρότερες διατάξεις του νόμου, και ήταν το πιο σημαντικό νομοθετικό του επίτευγμα μέχρι τότε. Το 1993, ο Μπάιντεν ψήφισε υπέρ μιας διάταξης που έκρινε την ομοφυλοφιλία ασυμβίβαστη με τη στρατιωτική ζωή, απαγορεύοντας έτσι στους ομοφυλόφιλους να υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις. Το 1996, ψήφισε υπέρ του νόμου περί υπεράσπισης του γάμου, ο οποίος απαγόρευσε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίσει γάμους ομοφυλοφίλων. Στην πρώτη του δεκαετία στη Γερουσία, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στον έλεγχο των όπλων. Ο Μπάιντεν δήλωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για την προεδρική υποψηφιότητα του Δημοκρατικού Κόμματος του 1988 στις 9 Ιουνίου 1987. Θεωρήθηκε ισχυρός υποψήφιος λόγω της μετριοπαθούς εικόνας του, της ρητορικής του ικανότητας και του υψηλού προφίλ του ως προέδρου της Δικαστικής Επιτροπής της Γερουσίας. Θα ήταν ο δεύτερος νεότερος εκλεγμένος πρόεδρος, μετά τον Τζον Φ. Κένεντι. Είχε τη μεγαλύτερη αύξηση αποδοχής μέχρι το πρώτο τρίμηνο του 1987 από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο. Όμως μέχρι τον Αύγουστο τα μηνύματα της καμπάνιας του είχαν γίνει συγκεχυμένα εξαιτίας αντιπαλότητας στoυς συνεργάτες του, ενώ τον Σεπτέμβριο, κατηγορήθηκε για λογοκλοπή ομιλίας του ηγέτη του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Νιλ Κίνοκ. Νωρίτερα εκείνο το έτος είχε επίσης χρησιμοποιήσει αποσπάσματα από μια ομιλία του 1967 του Ρόμπερτ Κένεντι (γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκαν οι βοηθοί του) και μια σύντομη φράση από την εναρκτήρια ομιλία του Τζον Φ. Κένεντι, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα είχε χρησιμοποιήσει ένα απόσπασμα του 1976 από τον Χάμπερτ Χάμφρι. Λίγες μέρες αργότερα, ένα περιστατικό ήρθε στο φως από την εποχή του Μπάιντεν στη Νομική Σχολή. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους υπέβαλε ένα έγγραφο που βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε ένα άρθρο της Fordham Law Review, το οποίο είχε αναφέρει μόνο μία φορά, και αντλούσε «κομμάτια από βαριά νομική πεζογραφία» απευθείας από αυτό, ο Μπάιντεν είπε ότι δεν είχε καταλάβει τους κατάλληλους κανόνες παραπομπής. Ήταν υποχρεωμένος να επαναλάβει το μάθημα και πέρασε με υψηλές βαθμολογίες. Κατόπιν αιτήματος του Μπάιντεν, το Συμβούλιο Επαγγελματικής Ευθύνης του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ντελαγουέρ εξέτασε το περιστατικό και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε παραβιάσει κανόνες. Έκανε επίσης πολλούς ψευδείς ή υπερβολικούς ισχυρισμούς για την πρώιμη ζωή του: ότι είχε κερδίσει τρία πτυχία στο κολέγιο, ότι είχε παρακολουθήσει νομική σχολή με πλήρη υποτροφία, ότι είχε αποφοιτήσει στο πάνω μισό της τάξης του και ότι είχε συμμετάσχει στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο περιορισμένος αριθμός άλλων ειδήσεων σχετικά με τον προεκλογικό του αγώνα ενίσχυσε αυτές τις αποκαλύψεις και στις 23 Σεπτεμβρίου 1987, ο Μπάιντεν παραιτήθηκε από την κούρσα υποψηφιότητας, λέγοντας ότι η υποψηφιότητά του είχε ξεπεραστεί από την «υπερβολική σκιά» των προηγούμενων λαθών του. Τον Φεβρουάριο του 1988, μετά από αρκετά επεισόδια ολοένα και πιο σοβαρού πόνου στον αυχένα, ο Μπάιντεν μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Εθνικό Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο του Γουόλτερ Ριντ, για χειρουργική επέμβαση για να διορθώσει ένα ενδοκρανιακό ανεύρυσμα. Ενώ ανάρρωνε υπέστη πνευμονική εμβολή. Αφού ένα δεύτερο ανεύρυσμα επισκευάστηκε χειρουργικά τον Μάιο, η ανάρρωση του Μπάιντεν τον κράτησε μακριά από τη Γερουσία για επτά μήνες. Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Δικαστικής Επιτροπής Γερουσίας. Διετέλεσε Πρόεδρός της από το 1987 έως το 1995 και ήταν μέλος της μειοψηφίας από το 1981 έως το 1987 και από το 1995 έως το 1997. Ως πρόεδρος, ο Μπάιντεν προεδρεύει δύο εξαιρετικά αμφισβητούμενων ακροάσεων επιβεβαίωσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Όταν ο Ρόμπερτ Μπόρκ διορίστηκε το 1988, ο Μπάιντεν ανέστρεψε την έγκρισή του. Οι συντηρητικοί εξοργίστηκαν, αλλά κατά την ακρόαση, ο Μπάιντεν επαινέθηκε για την αμεροληψία, το χιούμορ και το θάρρος του. Απορρίπτοντας τα λιγότερο πνευματικά ειλικρινά επιχειρήματα ορισμένων αντιπάλων του Μπόρκ, ο Μπάιντεν διατύπωσε τις αντιρρήσεις του έναντι του Μπόρκ όσον αφορά τη σύγκρουση μεταξύ της ισχυρής αυθεντίας του Μπόρκ και την άποψη ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ παρέχει δικαιώματα στην ελευθερία και την ιδιωτικότητα πέρα από αυτά που απαριθμούνται ρητά στο κείμενό του. Ο διορισμός του Μπορκ απορρίφθηκε στην επιτροπή με ψηφοφορία 9-5 και στη συνέχεια στην πλήρη Γερουσία, 58-42. Ο Μπάιντεν βοήθησε στη δημιουργία πολλών ομοσπονδιακών νόμων περί εγκλήματος. Ηγήθηκε του νομοσχεδίου εγκλήματος του 1994, περιλμαβάνοντας την ομοσπονδιακή απαγόρευση όπλων και τον νόμο για τη βία κατά των γυναικών, τον οποίο χαρακτήρισε ως τη σημαντικότερη νομοθεσία του. Ο Μπάιντεν ήταν επικριτικός για τον Ανεξάρτητο Σύμβουλο των ΗΠΑ Κεν Σταρρ κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το σκάνδαλο Whitewater της δεκαετίας του 1990 και των ερευνών για σκάνδαλο Lewinsky. Ψήφισε να απαλλάξει κατά τη διάρκεια της κατηγορίας του Προέδρου Μπιλ Κλίντον. Ως πρόεδρος της Διεθνούς Διοίκησης για τον έλεγχο των ναρκωτικών, ο Μπάιντεν έγραψε τους νόμους που δημιούργησαν το «Drug Czar» των ΗΠΑ, ο οποίος επιβλέπει και συντονίζει την εθνική πολιτική ελέγχου των ναρκωτικών. Το 2003, εισήγαγε τον νόμο για τη μείωση της ευπάθειας των Αμερικανών στην έκσταση. Εργάστηκε για να ελέγξει τα «ναρκωτικά βιασμού» όπως η φλουνιτραζεπάμη, τα φάρμακα για πάρτι όπως η έκσταση και η κεταμίνη, καθώς και τα στεροειδή που χρησιμοποιούνται συνήθως, όπως η ανδροστενεδιόνη. Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Έγινε μέλος της μειοψηφίας το 1997 και προέδρευσε από τον Ιούνιο 2001 έως το 2003 και το 2007 έως το 2009. Οι θέσεις του ήταν γενικά φιλελεύθερες - διεθνιστικές. Συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τους Ρεπουμπλικάνους και μερικές φορές εναντιώθηκε σε θέσεις του κόμματός του. Ο Μπάιντεν ήταν επίσης συμπρόεδρος της Ομάδας Παρατηρητών του ΝΑΤΟ στη Γερουσία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Μπάιντεν συναντήθηκε με τουλάχιστον 150 ηγέτες από 60 χώρες και διεθνείς οργανισμούς. Κατά καιρούς προέδρευε επίσης της Υποεπιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Ο Μπάιντεν καταψήφισε την έγκριση για τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, με 45 από τους 55 γερουσιαστές του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μπάιντεν ενδιαφέρθηκε για τους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους αφού άκουσε για τις σερβικές κακοποιήσεις κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας το 1991. Όταν ξέσπασε ο Βοσνιακός Πόλεμος, ο Μπάιντεν ήταν από τους πρώτους που ζήτησε την πολιτική «άρσης και επίθεσης» για άρση του εμπάργκο όπλων, εκπαίδευσης Βόσνιων μουσουλμάνων και υποστηρίζοντάς τους με αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ και διερεύνηση εγκλημάτων πολέμου. Οι Πρόεδροι Τζορτζ Χ. Γ. Μπους και Μπιλ Κλίντον ήταν και οι δύο απρόθυμοι να εφαρμόσουν την πολιτική, φοβούμενοι τη βαλκανική εμπλοκή. Το 1999, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, ο Μπάιντεν υποστήριξε τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ το 1999 στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Συνυπέγραψε με τον Τζον Μακέιν, το ψήφισμα McCain-Biden του Κοσσυφοπεδίου, το οποίο κάλεσε τον Πρόεδρο Κλίντον να χρησιμοποιήσει όλες τις απαραίτητες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων, για να αντιμετωπίσει τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, για τις γιουγκοσλαβικές ενέργειες έναντι Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Μπάιντεν ήταν ισχυρός υποστηρικτής του πολέμου στο Αφγανιστάν το 2001. Ως επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, ο Μπάιντεν δήλωσε το 2002 ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν απειλή για την εθνική ασφάλεια και δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να «εξαλειφθεί» αυτή η απειλή. Τον Οκτώβριο του 2002, ψήφισε υπέρ της εξουσιοδότησης για χρήση στρατιωτικής δύναμης κατά του Ιράκ, εγκρίνοντας την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ως πρόεδρος της επιτροπής, συγκέντρωσε μια σειρά μαρτύρων για να καταθέσει υπέρ της εξουσιοδότησης. Ο Μπάιντεν τελικά έγινε επικριτής του πολέμου και θεώρησε την ψήφο και τον ρόλο του ως «λάθος», αλλά δεν πίεσε για απόσυρση των ΗΠΑ. Υποστήριξε τις πιστώσεις για πληρωμή για την κατοχή, αλλά υποστήριξε επανειλημμένα ότι ο πόλεμος πρέπει να διεθνοποιηθεί, ότι χρειάζονταν περισσότεροι στρατιώτες και ότι η κυβέρνηση Μπους πρέπει «να ισορροπήσει με τον αμερικανικό λαό» σχετικά με το κόστος και τη διάρκεια της σύγκρουσης. Μέχρι τα τέλη του 2006, η στάση του Μπάιντεν είχε αλλάξει σημαντικά και αντιτάχθηκε στην αύξηση των στρατευμάτων του 2007. Ο Μπάιντεν υποστήριξε να χωρίσει το Ιράκ σε μια χαλαρή ομοσπονδία τριών εθνικών κρατών. Τον Νοέμβριο του 2006, ο Μπάιντεν και η Λέσλι Χ. Γκελμπ, ομότιμος πρόεδρος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, εξέδωσαν μια ολοκληρωμένη στρατηγική για τον τερματισμό της σεχταριστικής βίας στο Ιράκ. Αντί να συνεχίσει την παρούσα προσέγγιση ή να αποσυρθεί, το σχέδιο ζητούσε «έναν τρίτο τρόπο»: ομοσπονδιακό Ιράκ και παροχή στους Κούρδους, τους Σιίτες και τους Σουνίτες. Τον Σεπτέμβριο του 2007, ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα που ενέκρινε ένα τέτοιο σχέδιο πέρασε τη Γερουσία. Η πολιτική ηγεσία του Ιράκ κατήγγειλε το ψήφισμα ως εκ των πραγμάτων διχοτόμηση της χώρας. Τον Μάρτιο του 2004, ο Μπάιντεν εξασφάλισε τη σύντομη απελευθέρωση του ακτιβιστή της δημοκρατίας της Λιβύης και του πολιτικού κρατούμενου Fathi Eljahmi, μετά από συνάντηση με τον αρχηγό Μουαμάρ Καντάφι στην Τρίπολη. Τον Μάιο του 2008, επέκρινε έντονα τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους για μια ομιλία προς την Ισραηλινή Κνέσετ, στην οποία συνέκρινε μερικούς Δημοκρατικούς με δυτικούς ηγέτες που έκαναν τον Χίτλερ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπάιντεν επέλεξε να μην είναι υποψήφιος για Πρόεδρος το 1992, εν μέρει επειδή είχε καταψηφίσει την εξουσιοδότηση του πολέμου του Κόλπου και δεν έτρεξε το 2004 επειδή, είπε, ένιωσε ότι είχε λίγες πιθανότητες νίκης και θα μπορούσε να υπηρετήσει καλύτερα τη χώρα παραμένοντας στην Γερουσία. Τον Ιανουάριο του 2007, δήλωσε την υποψηφιότητά του στις εκλογές του 2008. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στον πόλεμο του Ιράκ, το ρεκόρ του ως πρόεδρος των μεγάλων επιτροπών της Γερουσίας και την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική. Ο Μπάιντεν απέρριψε τις εικασίες ότι θα μπορούσε να γίνει Υπουργός Εξωτερικών, εστιάζοντας μόνο στην Προεδρία. Στα μέσα του 2007, ο Μπάιντεν τόνισε την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική σε σύγκριση με τον Ομπάμα. Συνολικά, οι προεκλογικές ομιλίες του Μπάιντεν ήταν ένα αποτελεσματικό μείγμα χιούμορ και έντονα και εκπληκτικά πειθαρχημένα σχόλια. Ο Μπάιντεν δυσκολεύτηκε να συγκεντρώσει κεφάλαια, αγωνίστηκε να προσελκύσει ανθρώπους στις συγκεντρώσεις του και απέτυχε να φτάσεις τις υψηλού προφίλ υποψηφιότητες του Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον. Ποτέ δεν ξεπέρασε τα μονοψήφια ψηφία στις εθνικές δημοσκοπήσεις των Δημοκρατικών υποψηφίων. Στον πρώτο γύρο των προκριματικών εκλογών του Δημοκρατικού κόμματος, στις 3 Ιανουαρίου 2008, ο Μπάιντεν τερμάτισε την πέμπτη θέση, στην Αϊόβα, συγκεντρώνοντας λίγο λιγότερο από το ένα τοις εκατό των εκπροσώπων του κράτους. Αποχώρησε από τις προκριματικές εκλογές εκείνο το βράδυ. Παρά την έλλειψη επιτυχίας του, η εκστρατεία του Μπάιντεν το 2008 ανέβασε τη θέση του στον πολιτικό χάρτη. Ειδικότερα, άλλαξε τη σχέση μεταξύ Μπάιντεν και Ομπάμα. Παρόλο που είχαν υπηρετήσει μαζί στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, δεν είχαν ιδιαίτερη επαφή. Έχοντας γνωρίσει ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια του 2007, ο Ομπάμα εκτίμησε την καμπάνια του Μπάιντεν και την αποδοχή στους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης και ο Μπάιντεν είπε ότι έγινε πεπεισμένος ότι ο Ομπάμα ήταν «η πραγματική συμφωνία». Λίγο μετά την αποχώρηση του Μπάιντεν από τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, ο Ομπάμα του είπε ιδιωτικά ότι ενδιαφέρεται να βρει μια σημαντική θέση για τον Μπάιντεν στη Προεδρία του. Ο Μπάιντεν απέρριψε το πρώτο αίτημα του Ομπάμα, τη θέση του Αντιπροέδρου. Στις αρχές Αυγούστου, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν συναντήθηκαν κρυφά για να συζητήσουν τη δυνατότητα και ανέπτυξαν μια ισχυρή προσωπική σχέση. Στις 22 Αυγούστου 2008, ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι ο Μπάιντεν θα ήταν ο συντυποψήφιός του. Μετά τον διορισμό του, ο καθολικός επίσκοπος του Σκράντον της Πενσυλβανίας, απαγόρευσε στον Μπάιντεν να λάβει τη Θεία Κοινωνία εκεί λόγω της υποστήριξής του για τα δικαιώματα των αμβλώσεων, αλλά ο Μπάιντεν συνέχισε να συμμετέχει στην Θεία Λειτουργία, στην ενορία του στο Ντέλαγουερ. Η εκστρατεία του Μπάιντεν κέρδισε λίγη δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης, καθώς η πολύ μεγαλύτερη προσοχή του Τύπου επικεντρώθηκε στην υποψήφια Αντιπρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και Κυβερνήτη της Αλάσκα, Σάρα Πέιλιν. Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας τον Σεπτέμβριο του 2008, για παράδειγμα, ο Μπάιντεν συμπεριλήφθηκε μόνο στο 5% της κάλυψης της υποψηφιότητας, πολύ λιγότερο από τους άλλους τρεις υποψηφίους. Ωστόσο, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στην εκστρατεία σε οικονομικά προβληματικές περιοχές των Πολιτειών και στην προσπάθεια να κερδίσει τους δημοκράτες, ειδικά εκείνοι που είχαν υποστηρίξει τη Χίλαρι Κλίντον. Ο Μπάιντεν επιτέθηκε σε μεγάλο βαθμό στον Μακέιν παρά τη μακροχρόνια προσωπική του φιλία. Καθώς η χρηματοπιστωτική κρίση της περιόδου 2007-2010 έφτασε στο αποκορύφωμά της με την κρίση ρευστότητας του Σεπτεμβρίου 2008 και η προτεινόμενη διάσωση του χρηματοοικονομικού συστήματος των Ηνωμένων Πολιτειών έγινε σημαντικός παράγοντας στην εκστρατεία, ο Μπάιντεν ψήφισε υπέρ του νόμου περί οικονομικής σταθεροποίησης έκτακτης ανάγκης 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων του 2008 , η οποία υπερψηφίστηκε στη Γερουσία με 74 ψήφους. Στις 4 Νοεμβρίου 2008, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν εξελέγησαν με το 53% των λαϊκών ψήφων και 365 εκλεκτορικών ψήφων έναντι των Μακάιν και Πέιλιν. Στις 4 Νοεμβρίου, επανεκλέχθηκε επίσης στη Γερουσία, όπως επιτρέπει ο Νόμος στην Πολιτεία του Ντελαγουέρ. Ο Μπάιντεν επισήμανε ότι αναστέλει την παραίτησή του από τη Γερουσία, ώστε να μπορέσει να ορκιστεί για την έβδομη θητεία του στις 6 Ιανουαρίου 2009. Έγινε ο νεότερος γερουσιαστής που ξεκίνησε μια έβδομη θητεία. Ο κυβερνήτης του Ντελαγουέρ Ρουθ Άν Μιννερ διόρισε τον μακροχρόνιο σύμβουλο του Μπάιντεν Τεντ Κούφμαν για να καλύψει την κενή έδρα της Μπάιντεν στη Γερουσία. Ο Μπάιντεν είπε ότι σκοπεύει να εξαλείψει ορισμένους από τους ρητούς ρόλους που ανέλαβε ο αντιπρόεδρος του Τζορτζ Μπους, Ντικ Τσέινι, και δεν σκοπεύει να μιμηθεί καμία προηγούμενη αντιπροεδρία. Προέδρευσε της ομάδας μετάβασης του Ομπάμα και ηγήθηκε μιας πρωτοβουλίας για τη βελτίωση της οικονομικής ευημερίας της μεσαίας τάξης. Στις αρχές Ιανουαρίου 2009, στην τελευταία του πράξη ως πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, επισκέφθηκε τους ηγέτες του Ιράκ, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν και στις 20 Ιανουαρίου ορκίστηκε ως 47ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρώτος αντιπρόεδρος από το Ντελαγουέρ και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός αντιπρόεδρος. Ο Μπάιντεν ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίβλεψη των δαπανών υποδομής από το πακέτο τόνωσης του Ομπάμα με σκοπό να βοηθήσει στην εξουδετέρωση της συνεχιζόμενης ύφεσης και τόνισε ότι μόνο τα αξιόλογα έργα θα πρέπει να λάβουν χρηματοδότηση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπάιντεν ήταν ικανοποιημένος από το γεγονός ότι δεν είχαν συμβεί μεγάλες απώλειες ή διαφθορά, και όταν ολοκλήρωσε αυτόν τον ρόλο τον Φεβρουάριο του 2011, είπε ότι ο αριθμός των περιστατικών απάτης ήταν λιγότερο από ένα τοις εκατό. Στα τέλη Απριλίου 2009, η απάντηση του Μπάιντεν σε μια ερώτηση κατά την έναρξη της επιδημίας της γρίπης των χοίρων, ότι θα συμβούλευε τα μέλη της οικογένειας να μην ταξιδεύουν με αεροπλάνα ή μετρό, οδήγησε σε γρήγορη ανάκληση από τον Λευκό Οίκο. Αντιμέτωπος με την αυξανόμενη ανεργία έως τον Ιούλιο του 2009, ο Μπάιντεν αναγνώρισε ότι η διοίκηση «παρερμήνευσε πόσο κακή ήταν η οικονομία», αλλά διατήρησε την εμπιστοσύνη ότι το πακέτο τόνωσης θα δημιουργούσε πολλές περισσότερες θέσεις εργασίας μόλις ο ρυθμός των δαπανών ανέβηκε. Στην εξωτερική πολιτική, ο Μπάιντεν υποστήριξε τη στρατιωτική επέμβαση υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Υποστήριξε στενότερους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία. Τον Μάρτιο του 2011, ο Ομπάμα ανέθεσε στον Μπάιντεν να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Κογκρέσου και του Λευκού Οίκου για την επίλυση των ομοσπονδιακών επιπέδων δαπανών για το υπόλοιπο του έτους και την αποφυγή διακοπής της κυβέρνησης. Ορισμένες αναφορές δείχνουν ότι ο Μπάιντεν αντιτίθεται στο να προχωρήσει με την αποστολή των ΗΠΑ τον Μάιο του 2011 για να σκοτώσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, ώστε η αποτυχία να επηρεάσει αρνητικά τις προοπτικές επανεκλογής του Ομπάμα. Έλαβε το προβάδισμα στην ενημέρωση των ηγετών του Κογκρέσου για το επιτυχές αποτέλεσμα. Τον Οκτώβριο του 2010, ο Μπάιντεν είπε ότι ο Ομπάμα του είχε ζητήσει να παραμείνει ως υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2012, αλλά με τη δημοτικότητα του Ομπάμα σε πτώση, ο επικεφαλής του Λευκού Οίκου διεξήγαγε κάποια μυστική έρευνα στα τέλη του 2011 σχετικά με την ιδέα της αντικατάστασης του Μπάιντεν με τη Χίλαρι Κλίντον. Η ιδέα απορρίφθηκε όταν τα αποτελέσματα δεν έδειξαν σημαντική βελτίωση για τον Ομπάμα. Η δήλωση του Μπάιντεν τον Μάιο του 2012 ότι ήταν «απολύτως άνετος» με τον γάμο του ιδίου φύλου κέρδισε σημαντική προσοχή του κοινού σε σύγκριση με τη θέση του Ομπάμα, η οποία είχε χαρακτηριστεί ως «εξελισσόμενη». Ο Μπάιντεν έκανε τη δήλωσή του χωρίς τη συγκατάθεση της διοίκησης, και ο Ομπάμα και οι βοηθοί του ήταν πολύ ενοχλημένοι, καθώς ο Ομπάμα είχε προγραμματίσει να αλλάξει θέση αρκετούς μήνες αργότερα, κατά την προετοιμασία της κομματικής σύμβασης και αφού ο Μπάιντεν είχε προηγουμένως συμβουλεύσει τον πρόεδρο να αποφύγει το ζήτημα για να μην προσβληθούν βασικοί καθολικοί ψηφοφόροι. Ωστόσο, η εκστρατεία του Ομπάμα εξακολουθούσε να εκτιμά τον Μπάιντεν ως πολιτικό «λιανικού εμπορίου» που θα μπορούσε να συνδεθεί με δυσαρεστημένους εργαζόμενους και κατοίκους της υπαίθρου και είχε ένα βαρύ πρόγραμμα εμφανίσεων σε ταλαντευόμενες Πολιτείες καθώς η εκστρατεία επανεκλογής του Ομπάμα ξεκίνησε την άνοιξη του 2012. Ο Μπάιντεν διορίστηκε επίσημα για δεύτερη θητεία ως υποψήφιος αντιπρόεδρος στις 6 Σεπτεμβρίου με δια βοής ψηφοφορία στη Δημοκρατική Εθνική Συνδιάσκεψη του 2012, στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Στις 6 Νοεμβρίου 2012, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν εξελέγησαν για δεύτερη θητεία. Η υποψηφιότητά τους κέρδισε 332 εκλεκτορικές ψήφους και το 51% της λαϊκής ψήφου. Ο Μπάιντεν ορκίστηκε για τη δεύτερη θητεία του στις 20 Ιανουαρίου 2013, σε μια μικρή τελετή στο Number One Observatory Circle, την επίσημη κατοικία του. Συνέχισε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή, καθώς, μετά τον πυροβολισμό του Δημοτικού Σχολείου Sandy Hook, η κυβέρνηση Ομπάμα υπέβαλε εκτελεστικές εντολές και πρότεινε νέα μέτρα ελέγχου όπλων (δεν κατάφεραν να περάσουν). Ο Μπάιντεν έπαιξε ελάχιστο ρόλο στις συζητήσεις που οδήγησαν στην έγκριση του νόμου περί συνεχιζόμενων πιστώσεων του Οκτωβρίου 2013 και την κρίση ορίου χρέους του 2013. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ηγέτης της Γερουσίας, Χάρι Ριντ και άλλοι Δημοκρατικοί ηγέτες τον έκοψε από οποιεσδήποτε άμεσες συνομιλίες με το Κογκρέσο. Ο νόμος για τη βία κατά των γυναικών του Μπάιντεν εγκρίθηκε ξανά το 2013. Η πράξη οδήγησε σε σχετικές εξελίξεις, όπως το Συμβούλιο των Γυναικών του Λευκού Οίκου, που ξεκίνησε κατά την πρώτη θητεία, καθώς και η Ομάδα Εργασίας του Λευκού Οίκου για την προστασία των μαθητών από τη σεξουαλική επίθεση ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2014 με συμπρόεδρο του, την επιχειρηματία Βάλερι Τζάρρεττ. Ο Μπάιντεν ευνόησε να οπλίσει τους αντάρτες της Συρίας. Καθώς το Ιράκ διαλύθηκε κατά τη διάρκεια του 2014, δόθηκε νέα προσοχή στο σχέδιο ομοσπονδίας του Μπάιντεν-Γκελμπ του 2006, με ορισμένους παρατηρητές να υποστηρίζουν ότι ο Μπάιντεν είχε δίκιο. Στις 8 Δεκεμβρίου 2015, ο Μπάιντεν μίλησε στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας στο Κίεβο, σε μια από τις πολλές επισκέψεις του για να θέσει την αμερικανική βοήθεια και πολιτική ηρεμία στην Ουκρανία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2016, έδωσε μια ομιλία σχετικά με τη συνειδητοποίηση της σεξουαλικής επίθεσης στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2016, επίσης παρουσίασε την Lady Gaga. Το 2015, ο Πρόεδρος της Βουλής Τζον Μπένερ και ο ηγέτης της πλειοψηφίας στη Γερουσία Μιτς Μακκόνελ κάλεσαν τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου να μιλήσει σε κοινή σύνοδο του Κογκρέσου χωρίς να ενημερώσουν την κυβέρνηση Ομπάμα. Αυτή η παραβίαση του πρωτοκόλλου οδήγησε τον Μπάιντεν και περισσότερους από 50 Δημοκρατικούς να απέχουν από την ομιλία του Νετανιάχου. Όμως, τον Μάρτιο του 2016, ο Μπάιντεν μίλησε στη Πολιτική Διάσκεψη της Αμερικανο-Ισραηλίτικης Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων, στην Ουάσιγκτον. Τον Αύγουστο του 2016, ο Μπάιντεν επισκέφθηκε τη Σερβία, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούσιτς και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τα θύματα αμάχων της εκστρατείας βομβαρδισμού κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Στο Κοσσυφοπέδιο, παρευρέθηκε σε μια τελετή μετονομασίας ενός αυτοκινητόδρομου σε Μπο Μπάιντεν, προς τιμήν της υπηρεσίας του γιού του Μπο, στο Κοσσυφοπέδιο για την εκπαίδευση των δικαστών και των εισαγγελέων του. Στις 8 Δεκεμβρίου 2016, ο Μπάιντεν πήγε στην Οττάβα για να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό του Καναδά, Τζάστιν Τρυντώ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, ο Μπάιντεν συχνά λεγόταν ότι προετοιμάζεται για μια πιθανή διεκδίκηση για την προεδρική υποψηφιότητα ων Δημοκρατικών του 2016. Με την οικογένειά του, πολλούς φίλους και δωρητές να τον ενθάρρυναν στα μέσα του 2015 να συμμετάσχει στον αγώνα, και με τη δημοτικότητα της Χίλαρι Κλίντον να μειώνεται, ο Μπάιντεν εξετάζει και πάλι σοβαρά την προοπτική υποψηφιότητας και ένα «Σχέδιο Μπάιντεν 2016» καθιερώνεται. Στις 21 Οκτωβρίου, μιλώντας στον Κήπο των Ρόδων του Λευκού Οίκου, με τη σύζυγό του και τον Ομπάμα δίπλα του, ο Μπάιντεν ανακοίνωσε την απόφασή του να μην θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος το 2016. Το 2017, ο Μπάιντεν έγινε καθηγητής Προεδρικής Πρακτικής «Βενιαμίν Φραγκλίνος» στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, όπου ηγήθηκε του Κέντρου Διπλωματίας και Παγκόσμιας Συνεργασίας «Πεν Μπάιντεν». Ήθελε επίσης να ακολουθήσει την ατζέντα του «cancer moonshot», τον Μάρτιο του 2017 αποκαλώντας την καταπολέμηση του καρκίνου «το μόνο διμερές πράγμα που απομένει στην Αμερική». Μεταξύ του 2016 και του 2019, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν συχνά τον Μπάιντεν ως πιθανό υποψήφιο για πρόεδρο το 2020. Μια επιτροπή πολιτικής δράσης γνωστή ως «Time for Biden», ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2018, ζητώντας την είσοδο του Μπάιντεν στον αγώνα των προεδρικών εκλογών 2020. Ο Μπάιντεν είπε ότι θα αποφασίσει αν θα είναι υποψήφιος ή όχι μέχρι τον Ιανουάριο του 2019, αλλά δεν έκανε καμία ανακοίνωση εκείνη τη στιγμή. Οι φίλοι είπαν ότι «ήταν πολύ κοντά στο ναι», αλλά ανησυχούσε για την επίδραση που μπορεί να έχει μια άλλη προεδρική εκστρατεία στην οικογένεια και τη φήμη του, καθώς και για τους αγώνες συγκέντρωσης χρημάτων και τις αντιλήψεις για την ηλικία του. Από την άλλη πλευρά, τον ώθησε να θέσει υποψηφιότητα η «αίσθηση του καθήκοντος», η αντίθεση στην προεδρία Τραμπ, η έλλειψη εμπειρίας εξωτερικής πολιτικής μεταξύ άλλων δημοκρατικών ελπιδοφόρων υποψηφίων Προέδρων και η επιθυμία του να προωθήσει ένα προοδευτικό προφίλ στο κόμμα. Ξεκίνησε την καμπάνια του στις 25 Απριλίου 2019. Καθ 'όλη τη διάρκεια του 2019, ο Μπάιντεν έμεινε γενικά μπροστά από άλλους Δημοκρατικούς στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Παρ 'όλα αυτά, τερμάτισε τέταρτος στους προκριματικούς της Αϊόβα και οκτώ ημέρες αργότερα, πέμπτος στο Νιού Χάμσαϊρ. Κάνοντας έντονες εκκλήσεις στους μαύρους ψηφοφόρους στο ντιμπέιτ της Νότιας Καρολίνας, ο Μπάιντεν κέρδισε στις προκριματικές της Νότιας Καρολίνας με περισσότερους από 28 ποσοστιαίες μονάδες. Μετά τις αποσύρσεις και τις επακόλουθες υποστηρίξεις των υποψηφίων Πιτ Μπούτιτζετζ και Έιμι Κλόμπουτσαρ, κέρδισε σημαντικές Πολιτείες στις προκριματικές εκλογές της Super Tuesday. Η Ελίζαμπεθ Ουόρεν και ο Μάικλ Μπλούμπεργκ εγκατέλειψαν σύντομα, και ο Μπάιντεν επέκτεινε το προβάδισμά του με νίκες έναντι του Μπέρνι Σάντερς σε τέσσερις ακόμα πολιτείες. Όταν ο Σάντερς ανέστειλε την εκστρατεία του στις 8 Απριλίου 2020, ο Μπάιντεν έγινε ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία. Στις 13 Απριλίου, ο Σάντερς έδωσε την στήριξή του στον Μπάιντεν σε μια ζωντανή συζήτηση από τα σπίτια τους. Ο πρώην Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την στήριξη της υποψηφιότητας Μπάιντεν, την επόμενη μέρα. Στις 11 Αυγούστου, ανακοίνωσε την γερουσιαστή της Καλιφόρνια Καμάλα Χάρις ως υποψήφια Αντιπρόεδρο, καθιστώντας την, την πρώτη υποψήφια αντιπρόεδρο αφροαμερικάνων και νοτιοασιατικών αμερικανών με εισιτήριο μεγάλου κόμματος. Στις 18 Αυγούστου 2020, ο Μπάιντεν διορίστηκε επίσημα στη Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση του 2020 ως υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για πρόεδρος στις εκλογές του 2020. Στις 7 Νοεμβρίου 2020, ο Τζο Μπάιντεν, σε ηλικία 77 ετών, εκλέχθηκε 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του και εν ενεργεία Προέδρο Ντόναλντ Τράμπ. Η νίκη του, επικυρώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020, από το Εκλεκτορικό Κολλέγιο και πιστοποιήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2021, από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, λαμβάνοντας 306 εκλέκτορες. Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ο Τζο Μπάιντεν, ορκίστηκε 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ηλικία 78 ετών (ο γηραιότερος Πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ), στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, είναι ο δεύτερος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος (μετά τον Τζον Φ. Κέννεντι), καθώς και ο δεύτερος πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, που γίνεται πρόεδρος (μετά τον Ρίτσαρντ Νίξον). 2021 Στις δύο πρώτες μέρες της προεδρίας του, ο Μπάιντεν, υπέγραψε 17 εκτελεστικά διατάγματα, περισσότερα από οποιονδήποτε πρόσφατο Πρόεδρο, στις πρώτες 100 ημέρες του. Ενώ, κατάφερε στις δύο πρώτες εβδομάδες του, να υπογράψει τα περισσότερα εκτελεστικά διατάγματα από οποιονδήποτε Πρόεδρο των ΗΠΑ. Επίσης, στις πρώτες μέρες της προεδρίας του, αποφάσισε για την επανένταξη των ΗΠΑ, στη Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, στον ΠΟΥ, τον τερματισμό της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στα σύνορα στο Μεξικό, την υποχρεωτική χρήση προστατευτικής μάσκας σε ομοσπονδιακό επίπεδο, μέτρα για την καταπολέμηση της πείνας στις Ηνωμένες Πολιτείες, και την ανάκληση της κατασκευής του αγωγού "Keystone XL". Στις 4 Φεβρουαρίου 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αποσύρουν την στήριξή τους, στην εκστρατεία βομβαρδισμού της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη. Στις 11 Μαρτίου 2021, ο Μπάιντεν υπέγραψε το νομοσχέδιο για το πακέτο δημοσιονομικής τόνωσης των 1,9 τρισ. δολαρίων, για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της κρίσης του κορονοϊού. Ο Τζο Μπάιντεν, γενικότερα θεωρείται ότι είναι κεντρώος στο πολιτικό φάσμα, και ανήκει στην πτέρυγα των μετριοπαθών Δημοκρατικών. Τα τελευταία χρόνια, χαρακτηρίζεται ότι έχει μετατοπιστεί ελαφρώς προς τα αριστερά. Προεδρία του Τζο Μπάιντεν Πρόεδρος των ΗΠΑ Υπουργικό Συμβούλιο των ΗΠΑ Υπουργικό Συμβούλιο του Τζο Μπάιντεν Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ Προεδρικές Εκλογές των ΗΠΑ, 2020 Κατάλογος Προέδρων των ΗΠΑ Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Κατάλογος Αντιπροέδρων των ΗΠΑ Γερουσία των ΗΠΑ Σημαντικές ημερομηνίες από το Associated Press (Αγγλικά) Επίσημη βιογραφία από το Λευκό Οίκο Αρχειοθετήθηκε 2009-02-25 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)