IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης κορασίδων

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης κορασίδων, διεξάγεται κάθε χρόνο από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Διεξήχθη για πρώτη φορά τη σαιζόν 1983-1984 με πρωταθλήτρια την Αγία Παρασκευή. Τους περισσότερους τίτλους (6) έχει κατακτήσει η Ε.Α. Λάρισας. Πρωταθλήτρια ομάδα για το 2023 είναι ο Ολυμπιακός.

 Οι ομάδες κορασίδων αγωνίζονται στα πρωταθλήματα των: Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας-Ανατολικής Αττικής (ΕΣΠΑΑΑ) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Αττικής (ΕΣΠΕΔΑ) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θεσσαλονίκης, (ΕΠΕΣ Θεσσαλονίκης) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης/Ανατολικής Μακεδονίας (ΕΣΠΕ Θράκης/Ανατολικής Μακεδονίας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Μακεδονίας (ΕΣΠΕ Μακεδονίας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας (ΕΣΠΕ Δυτικής Ελλάδας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κεντρικής Ελλάδας (ΕΣΠΕ Κεντρικής Ελλάδας) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Πελοποννήσου (ΕΣΠΕ Πελοποννήσου) Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Κρήτης (ΕΣΠΕ Κρήτης) Ζ’ Περιφέρειας.Οι πρωταθλήτριες ή και οι δευτεραθλήτριες ομάδες των ενώσεων αυτών αγωνίζονται μεταξύ τους στη Β' φάση του πρωταθλήματος. Στην προημιτελική φάση συμμετέχουν 16 ομάδες σε 4 ομίλους. Στους ομίλους Α και Β καθώς και στους ομίλους Γ και Δ, οι ομάδες θα τοποθετηθούν με κλήρωση, με τον περιορισμό ότι στις περιπτώσεις που προκρίνεται ο 1ος και 2ος από την ίδια Ένωση δεν θα τοποθετούνται στον ίδιο όμιλο. Σε κάθε έναν από τους τέσσερις ομίλους θα διεξαχθεί τουρνουά ενός γύρου (ένας προς όλους) με βαθμολογία και θα προκριθούν στην ημιτελική Φάση οι ομάδες που θα καταλάβουν την 1η και 2η θέση σε κάθε όμιλο. Οι οκτώ ομάδες που προκρίνονται από την προημιτελική φάση σχηματίζουν 4 ζευγάρια. Οι νικητές των αγώνων από κάθε ζευγάρι προκρίνονται στην τελική φάση, όπου αγωνίζονται μεταξύ τους σε τουρνουά ενός γύρου (ένας προς όλους) με βαθμολογία. Πρωταθλητές Κορασίδων Επίσημος ιστότοπος ΕΟΠΕ Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων 2012-Τελικοί Αρχειοθετήθηκε 2021-05-16 στο Wayback Machine.
Μαυροβουνιακές προεδρικές εκλογές 2013

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαυροβούνιο στις 7 Απριλίου 2013. Ο πρόεδρος Φίλιπ Βουγιάνοβιτς από το Δημοκρατικό Κόμμα Σοσιαλιστών (DPS) επικράτησε του ανεξάρτητου υποψηφίου Μίοντραγκ Λέκιτς, ο οποίος προτάθηκε ως πρόσωπο κοινής αποδοχής από την αντιπολίτευση. Ο Βουγιάνοβιτς επανεξελέγη με ποσοστό 51,2% των ψήφων.

 Οι αντιπρόσωποι του Λέκιτς δήλωσαν ότι δεν θα αναγνωρίσουν το αποτέλεσμα και ζήτησαν την επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Το Δημοκρατικό Μέτωπο της αντιπολίτευσης ισχυρίστηκε ότι νικητής των εκλογών ήταν ο Λέκιτς με ποσοστό 50,5% έναντι 49,5% για τον Βουγιάνοβιτς, του οποίου την εκλογική νίκη παρομοίασαν με "πραξικόπημα". Σε ανακοίνωση του ΟΑΣΕ αναφέρθηκε ότι οι εκλογές έγιναν σε πλήρη συμφωνία με τους κανόνες του οργανισμού.
Άαρον Ράμσεϊ

Ο Άαρον Ράμσεϊ (σωστή προφορά: Άαρον Ράμζι) (Aaron Ramsey, 26 Δεκεμβρίου 1990) είναι Ουαλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στη Ρέιντζερς Γλασκόβης, δανεικός από τη Γιουβέντους και στην Εθνική Ουαλίας.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2006 από την Κάρντιφ Σίτι. Από το 2008 έως το 2019 αγωνιζόταν στην Άρσεναλ, με την οποία κέρδισε τρία Κύπελλα Αγγλίας και τρία Κομιούνιτι Σιλντ. Επίσης, αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της Άρσεναλ για τη σεζόν 2013-2014. Από τον Ιούλιο του 2019 είναι παίκτης της Γιουβέντους. Δόθηκε δανεικός στην Ρέιντζερς το 2021 και έφτασε μέχρι τον τελικό του europa league. Στην Εθνική Ουαλίας παίζει από το 2008. Ήταν αρχηγός της ομάδας στο Euro του 2016, όπου αναδείχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης.Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας.
Πιτυούσσα

Η Πιτυούσσα ή Πιτούσσα (λατινικά: Pityoussa, τουρκικά: Dana) είναι Μεσογειακό νησάκι στις ακτές της Τουρκίας. Ανήκει στην Επαρχία Μερσίνης και απέχει δυόμισι χιλιόμετρα από την ακτή και 85 χιλιόμετρα βόρεια της Κύπρου. Το σχήμα του παρομοιάζει με ορθογώνιο, έχοντας διαστάσεις 2,7 χλμ × 0,9 χλμ. Η υψηλότερη κορυφή του φτάνει τα 250 μέτρα, ενώ η επιφάνεια του είναι βραχώδης και καλύπτεται με μακία και κίτρινο πευκοδάσος.

 Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες, στην Πιτυούσσα υπήρχαν πολλά ναυπηγεία, τα οποία πιθανότατα χρονολογούνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού (περί το 1200 π.Χ.). Ο επίκουρος καθηγητής Χακάν Όνιζ λέει ότι το νησί ήταν το μεγαλύτερο αποδεδειγμένο ναυπηγείο στον αρχαίο κόσμο. Υπάρχουν επίσης μερικά ερείπια στη νότια ακτή της ενδοχώρας στραμμένα προς το νησί. Πιθανώς, αυτοί οι δύο οικισμοί ήταν οι θέσεις ελέγχου που κυριαρχούσαν στα δύο άκρα του στενού. Το νησί κατοικήθηκε κατά τη ρωμαϊκή και πρώιμη βυζαντινή εποχή. Υπάρχουν ερείπια από μερικές εκκλησίες, τάφοι, οικίες, υδραγωγεία, ένα ρωμαϊκό λουτρό και ένα λιμανάκι στα βόρεια του νησιού. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, και Γάλλοι έμποροι χρησιμοποιούσαν το νησί ως λιμάνι τους κατά τον Μεσαίωνα. Αφροδισιάδα της Κιλικίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1946

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1946 ήταν το πρώτο που διοργανώθηκε μεταπολεμικά. Διεξήχθη από τις 8 ως τις 10 Ιουνίου 1946 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών και περιλάμβανε 21 αγωνίσματα. Δεν διεξήχθη πρωτάθλημα Μαραθωνίου και δεκάθλου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. για 15η φορά στην ιστορία του.

 1939 | 1940 | 1946 | 1947 | 1948 Εκτός βαθμολογίας:1 Το πένταθλο (με 10 αθλητές) και τα 3.000μ στιπλ διεξήχθησαν στις 21 Ιουλίου στο Στάδιο.2 Διεξήχθη στις 17 Νοεμβρίου 1946 στη διαδρομή Στάδιο-Χαρβάτι-Στάδιο με συμμετοχή 6 αθλητών. Μετά τον Βαρτζάκη τερμάτισαν: 2) Βασ. Κουσίδης (ΑΕΚ) 2:10.50, 3) Παν. Σωτήρχος (ΕΓΣ) 2:29.0. "Αθλητική Ηχώ", 10/6/1946. "Αθλητική Ηχώ", 7/6/1946. "Αθλητική Ηχώ", 13/6/1946.
1-ναφθυλαμίνη

Η 1-ναφθυλαμίνη (αγγλικά 1-naphthylamine) είναι αρωματική οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C10H9N. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια αρωματική αμίνη, που ανήκει στα «θυγατρικά» ναφθαλίνια. Κρυσταλλώνεται σε μορφή άχρωμων βελόνων, που τήκονται σε θερμοκρασία 50 °C. Έχει μια δυσάρεστη οσμή, εξαχνώνεται εύκολα, και γίνεται καφέ αν εκτεθεί στον αέρα. Είναι πρόδρομη ένωση για μια ποικιλία χρωστικών.

 Μπορεί να παραχθεί με αναγωγή 1-νιτροναφθαλινίου από σίδηρο και υδροχλωρικό οξύ (HCl), περίπου στους 70 °C. Μετά, το μείγμα της αντίδρασης εξουδετερώνεται με γάλα ασβέστου [Ca(OH)2], και η έτσι παραγώμενη 1-ναφθυλαμίνη αποστάζεται με υδρατμούς. Μπορεί, επίσης, να παραχθεί, με τη μορφή του ακετυλοπαραγώγου της, μετά από συνθέρμανση 1-ναφθόλης με οξικό νάτριο (CH3COONa), χλωριούχο αμμώνιο (NH4Cl) και οξικό οξύ (CH3COOH), με χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2)-αμμωνία (NH3) στους 270 °C και τέλος συνθερμαίνοντας 2-φουροίκό οξύ, ανιλίνη (PhNH2), χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2) και ασβέστη (CaO) στους 300°C. Με οξειδωτικά μέσα, όπως ο τριχλωριούχος σίδηρος (FeCl3), δίνει ένα μπλε ίζημα, σε αλατούχα διαλύματα. Το χρωμικό οξύ (H2CrO4) μετατρέπει την 1-ναφθυλαμίνη σε 1-ναφθοκινόνη. Με νάτριο βραστό σε αμυλική αλκοόλη ανάγει την 1-ναφθυλαμίνη στην επίσης αρωματική τετραϋδρο-1-ναφθυλαμίνη, μια ένωση που έχει τις ιδιότητες των αρωματικών αμινών, μπορεί να σχηματίσει διαζωενώσεις και δεν έχει την αμμωνιακή οσμή. Εφόσον δεν σχηματίζει προϊόν προσθήκης με βρώμιο (Br2), η αναγωγή λαμβάνει μέρος μόνο σε έναν μόνο από τους δακτυλίους, και λόγω του αρωματικού χαρακτήρα της, η ένωση πρέπει να είναι σε αυτόν το δακτύλιο, ο οποίος δεν περιέχει την αμινομάδα. Αυτή η τετραϋδροένωση δίνει αδιπικό οξύ, όταν οξειδώνεται από το υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4). Με υδρόλυση στους 200 °C παρουσία θειικού οξέος (H2SO4), μετατρέπει την 1-ναφθυλαμίνη σε 1-ναφθόλη. Τα παράγωγα της 1-ναφθυλαμίνης με θειικό οξύ χρησιμοποιούνται για την παραγωγή αζωχρωμάτων. Αυτές οι χρωστικές έχουν τη σημαντική ιδιότητα της βαφής άμορφου βάμβακος. Το πιο σημαντικό παράγωγο είναι το 1-αμινο-4-ναφθαλινοσουλφονικό οξύ, που παράγεται μετά από συνθέρμανση 1-ναφθυλαμίνης με θειικό οξύ στους 170-180 °C, παρουσία 3% οξαλικού οξέος (HOOCCOOH). Σχηματίζει μικρές βελόνες, πολύ λίγο διαλυτές στο νερό. Κατά την επίδραση με το δις(διαζόνιο), που είναι παράγωγο της βενζιδίνης, το 1-αμινο-4-ναφθαλινοσουλφονικό οξύ δίνει «Ερυθρό του Κογκό. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για την παραγωγή της απτιγανέλης. Η 1-ναφθυλαμίνη αναφέρεται ως μία από τις 13 καρκινογόνες ουσίες που καλύπτονται από τα Γενικά Πρότυπα Βιομηχανίας OSHA.
762 Πούλκοβα

Η 762 Πούλκοβα είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από τον Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν το 1913 και έλαβε το όνομά της από το Αστεροσκοπείο Πούλκοβο, που βρίσκεται κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Η διάμετρός της είναι 137 χλμ. και ο φασματικός τύπος της είναι C. Αυτό σημαίνει πως είναι σκουρόχρωμη και η σύστασή της έχει άνθρακα.

 Στις 22 Φεβρουαρίου 2000 οι αστρονόμοι του Γαλλοκαναδικού τηλεσκοπίου, που βρίσκεται στη Χαβάη (όρος Μάουνα Κέα), ανακάλυψαν ένα μικρό δορυφόρο, περίπου 15 χιλιομέτρων σε διάμετρο, που το μέγεθός του είναι το 1/10 της 762 Πούλκοβα, περιστρέφεται γύρω από αυτήν σε απόσταση 800 χιλιομέτρων και το φαινόμενο μέγεθός του είναι 4 φορές μικρότερο από αυτής. Ήταν ένα από τα πρώτα φεγγάρια αστεροειδή που ανακαλύφθηκαν. Το 2000 ο Merlin εκτίμησε πως η Πούλκοβα έχει πυκνότητα 1,8 gr/cm³, πράγμα που σημαίνει πως είναι πιο πυκνή από τα δυαδικά συστήματα των αστεροειδών 45 Ευγενία και 90 Αντιόπη. Ωστόσο, οι εκτιμήσεις του Marchis το 2008 προτείνουν μια πυκνότητα μόνο 0,90 gr/cm³, γεγονός που υποδηλώνει πως μπορεί να είναι δημιουργημένη από ένα σωρό ασύνδετων υλικών, δηλαδή δεν είναι ένα μονολιθικό αντικείμενο. Orbital simulation from JPL (Java) / Ephemeris (762) Pulcova (Robert Johnston)
Ευνομία

Στην Ελληνική μυθολογία η Ευνομία (= καλός νόμος, καλή τάξη, διακυβέρνηση σύμφωνα με καλούς νόμους) ήταν μια ελάσσωνα θεά του νόμου και της νομοθεσίας. Επίσης ήταν η θεά των πράσινων βοσκοτόπων (η λέξη νομία, η οποία προέρχεται από το ρήμα νέμω που σημαίνει βόσκω και διανέμω, σημαίνει βοσκοτόπι). Είναι σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές κόρη της Θέμιδας και του Δία. Είναι το ακριβώς αντίθετο με τη θεά Δυσνομία (θεά της ανομίας).

 Η Ευνομία ήταν η θεά του νόμου και της νομοθεσίας. Ανήκε στη δεύτερη γενιά των Ωρών μαζί με τις αδελφές της Δίκη και Ειρήνη. Οι Ώρες ήταν θεές νόμου και τάξης που διατήρησαν τη σταθερότητα της κοινωνίας. Λατρεύονταν κυρίως στην Αθήνα, το Άργος και την Ολυμπία. Από Πίνδαρος. Κατά τον Πίνδαρο, μαζί με τη Δίκη είναι η σίγουρη στήριξη για τις πόλεις, και μαζί με την Ειρήνη είναι οι επίτροποι του πλούτου για την ανθρωπότητα, τρεις ένδοξες κόρες της σοφής Θέμιδας.Το όνομα της Ευνομίας, μαζί με αυτό των αδελφών της, σχηματίζει το τρίπτυχο "καλή τάξη, δικαιοσύνη και ειρήνη". Η Ευνομία απεικονίζεται σε πολλά Αθηναϊκά αγγεία ανάμεσα στους συντρόφους της Αφροδίτης, και με αυτή την έννοια αντιπροσώπευε τη νόμιμη ή υπάκουη συμπεριφορά των γυναικών στον γάμο. Ως εκ τούτου ταυτίστηκε με την Ευρυνόμη, μητέρα των Χαρίτων. Μια οικογένεια αστεροειδών λέγεται Ευνομία από το όνομα της θεάς. Ο θρίαμβος της ομορφιάς Grimal, Pierre, The Dictionary of Classical Mythology, Wiley-Blackwell, 1996, (ISBN 978-0-631-20102-1). "Horae" p. 217 Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Horae"
Επιπωμάτιο (γαστερόποδα)

Το επιπωμάτιο των γαστεροπόδων είναι μια δισκοειδής κατασκευή με την οποία φράσσεται η είσοδος του οστράκου τους δίκην πώματος (καπάκι), εξ ου και η ονομασία του. Έχει γενικά μορφή δίσκου, ή ωοειδή· το ακριβές σχήμα και μέγεθος ποικίλλει αντίστοιχα με τη μορφή και τη διάσταση του ανοίγματος της εισόδου του οστράκου, το οποίο και φέρεται στο πόδι του γαστεροπόδου.

 Η σημασία του επιπωματίου είναι ιδιαίτερα σπουδαία στην επιβίωση των γαστεροπόδων που φέρουν όστρακο. Τούτο, εκτός από την ασφάλεια που παρέχει κλείνοντας την είσοδο όταν το ζώο το τραβά καθώς εισχωρεί εντός του οστράκου, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως σκαπτικό μέσο προς άγρα τροφής μέσα σε άμμο και λάσπη και να καταστήσει ευκολότερη την μετακίνηση του ζώου πάνω σ΄ αυτή. Η σημαντικότερη όμως λειτουργία του προκύπτει από το γεγονός ότι κλείνει ερμητικά και έτσι, όταν το γαστερόποδο κινούμενο σε πολύ μικρά βάθη που επηρεάζονται από την παλίρροια βρεθεί σε άμπωτη εκτός νερού, συγκρατεί εντός του οστράκου μια ποσότητα νερού ικανή να προφυλάξει το ζώο από τον κίνδυνο της αποξήρανσης. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω το σχήμα και το μέγεθος των επιπωματίων ποικίλλει. Συνηθέστερα έχουν σχήμα δισκοειδές, πεταλοειδές, ελλειπτικό ή πολύ ελλειπτικό ωοειδές που θυμίζει νύχι. Εκτός της ονομασίας που λαμβάνουν τα επιπωμάτια εκ του σχήματός τους, διακρίνονται επίσης και εκ του τρόπου της ανάπτυξης τους, που επί το πλείστον γίνεται ακτινοειδώς ή σπειροειδώς· έτσι διακρίνονται σε ακτινωτά και σπειροειδή. Τα δεύτερα ανάλογα του αριθμού των σπειρών διακρίνονται επιμέρους σε ολιγόσπειρα, μέτρια ή απλά σπειροειδή, πολύσπειρα, ακτινωτά, αρθρωτά κ.λπ.. Πολλοί βιολόγοι ταξινομιστές προχωρούν σε διάκριση των οστρακοφόρων γαστεροπόδων ανάλογα με την ύπαρξη ή όχι του οργάνου αυτού διακρίνοντας αυτά σε: "επιπωματιοφόρα" και σε "μη επιπωματιοφόρα" γαστερόποδα. Collin's Λεξικό Όρων Βιολογίας Εκδ. Φλώρος Αθήνα σελ.653.
Καικιλία Μετέλλα (κόρη του Βαλεαρικού)

Η Καικιλία Μετέλλα, λατιν.: Caecilia Metella, (άκμασε τον 1ος αι. π.Χ.) ήταν Ρωμαία δέσποινα τού 1ου αι. π.Χ., η οποία ανήκε στην ισχυρή οικογένεια των Καικιλίων Μετέλλων. Πιθανώς ήταν η μητέρα τού Κλόδιου.

 Ήταν κόρη τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Βαλεαρικού, υπάτου το 123 π.Χ.Πιθανώς ήταν παντρεμένη με τον Άππιο Κλαύδιο Πούλχερ, έναν πολιτικό μίας παλαιάς, κάπως φτωχής, οικογένειας πατρικίων. Ως μέλος μίας σημαντικής οικογένειας και με επιγαμία με άλλη, η Mετέλλα θα ήταν μία από τις πιο αξιόλογες δέσποινες της Ρώμης. Ο Πούλχερ είχε έξι γνωστά παιδιά: τρεις γιους, ο Άππιος, ο Γάιος και ο διάσημος Πόπλιος, και τρία κορίτσια, μία παντρεύτηκε τον Λούκουλλο, μία παντρεύτηκε τον Κόιντο Μάρκιο Ρεξ και μία (γνωστή ως Κλοδία) παντρεύτηκε τον Mέτελλο Κέλερ. Κατά τη διάρκεια των προγραφών τού Σύλλα, η Μετέλλα προστάτευσε τον Σέξτο Ρόσκιο μετά τη δολοφονία τού πατέρα του. Αργότερα, ο Ρόσκιος υπερασπίστηκε τον νεαρό Κικέρωνα, με τη βοήθεια των ανιψιών της Mετέλλας, Mέτελλου Κέλερ και Mέτελλου Νέποτα, στην περίφημη ομιλία Pro Roscio Amerino . Αυτή η γυναίκα έχει ταυτιστεί με εκείνη, που το 90 π.Χ. είδε σε ένα όνειρο τη Juno Sospita να παραπονιέται για την παραμέληση του ναού της. Η Mετέλλα καθάρισε τον ναό και της πιστώθηκε ότι έσωσε τη λατρεία της Sospita. Η συγγραφέας Κόλιν ΜακΚάλοφ συμπεριέλαβε τη Mετέλλα ως χαρακτήρα στο μυθιστόρημά της Ευνοούμενοι από την Τύχη, μία φανταστική αφήγηση τού τέλους τού Σύλλα και της ανόδου τού Ιουλίου Καίσαρα. Περιγράφει το Μετέλλα ως «πρώην Εστιάδα», έναν ισχυρισμό για τον οποίο δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία. Γυναίκες στην αρχαία Ρώμη Γένος Καικιλίων Οικογενειακό δένδρο Καικιλίων Μετέλλων
Πειραϊκός Όμιλος Σκακιστών

Ο Πειραϊκός Όμιλος Σκακιστών (Π.Ο.Σ.) είναι αθλητικό σωματείο σκακιού με έδρα τον Πειραιά. Θεωρείται ο αρχαιότερος εν ενεργεία ελληνικός σύλλογος σκακιού, με έτος ίδρυσης το 1946 και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας, γι' αυτό έχει και έτος εγγραφής το 1948, δηλαδή το έτος δημιουργίας της.Ο Π.Ο.Σ. έχει υπάρξει επίσης διοργανωτής των πρωταθλημάτων σκακιού Πειραιά.

 Πριν την δημιουργία της Ομοσπονδίας είχε συμμετάσχει σε φιλικούς αγώνες με άλλους συλλόγους όπως τον Φιλοσκακικό Σύλλογο Αθηνών (Φ.Σ.Α.), τον οποίο είχε νικήσει με 6-4 και σε δύο συναντήσεις με τον Ορειβατικό Φυσιολατρικό Όμιλο Νίκαιας (Ο.Φ.Ο.Ν.) τον οποίο είχε νικήσει με 8-2. Το 1951, ο Π.Ο.Σ. συμμετείχε στο πρώτο διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδας, όπου κατετάγη 3ος. Το 1970, οπότε και καθιερώθηκε η Α' Εθνική, ο Π.Ο.Σ. κατετάγη 7ος.Το 1919 ο Π.Ο.Σ. κατετάγη 15ος. Ο Π.Ο.Σ. δεν έχει κερδίσει κάποιον ομαδικό τίτλο στην Α' Εθνική. Ωστόσο, έχει πετύχει κάποιες διακρίσεις συμπεριλαμβανομένων των παρακάτω: Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδας 1951: 3η θέση Πανελλήνιο ομαδικό πρωτάθλημα παίδων – κορασίδων Κ-16 2015: 3η θέση Παρότι ο Π.Ο.Σ. δεν έχει κερδίσει κάποιον ομαδικό τίτλο στην Α' Εθνική, ωστόσο, διάφοροι σκακιστές και σκακίστριές του έχουν κερδίσει πανελλήνιους ατομικούς τίτλους: Ατομικό Πρωτάθλημα Ελλάδος Σκακιστές του Π.Ο.Σ. έχουν κερδίσει 5 φορές το Ατομικό Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1950: Παρλιάρος Δημήτριος1954: Παρλιάρος Δημήτριος1963: Χατζιώτης Κωνσταντίνος1976: Μπαλάσκας Παναγιώτης1979: Μπαλάσκας Παναγιώτης Ατομικό Πρωτάθλημα Εφήβων 1987: Κουρτέσης Γεώργιος Ατομικό Πρωτάθλημα Νεανίδων 1992: Κορού Λασκαρίνα (Λίνα) (συμπρωταθλήτρια με Παπαδοπούλου Τριανταφυλλιά) Νεανικό Πρωτάθλημα Κ08 2008: Αλεξάκης Γεώργιος Σχολικό Πρωτάθλημα Α΄Δημοτικού 2010: Αλεξάκης Δημήτριος Πανελλήνιο Ατομικό Ανοιχτό Πρωτάθλημα Rapid 2021: Αλεξάκης Δημήτριος Πανελλήνιο Ατομικό Ανοιχτό Πρωτάθλημα Blitz 2021: Αλεξάκης Δημήτριος Διεθνές Φεστιβάλ Σκακιού Blitz 2022: Αλεξάκης Δημήτριος
Στάδιο ΡΚΣ Σκρα

Το Στάδιο ΡΚΣ Σκρα (πολωνικά: Stadion RKS Skra) είναι ιστορικό στάδιο ποδοσφαίρου και στίβου στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ράγκμπι γιούνιον ως η έδρα της Σκρα Βαρσοβίας. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 35.000 θεατών, αλλά είναι κλειστό από τον Οκτώβριο του 2019.

 Οι Αθλητικοί Εργατικοί και Ακαδημαϊκοί Σύλλογοι (Sportowy Klub Robotniczo-Akademicki, με συντομογραφία «SKRA») ιδρύθηκαν το 1921, με τμήματα ποδοσφαίρου, πυγμαχίας και ξιφασκίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 τους παραχωρήθηκε γη και έχτισαν ένα στάδιο κοντά στο Εβραϊκό Νεκροταφείο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρισκόταν στο Γκέτο της Βαρσοβίας και ήταν ο τόπος μαζικών εκτελέσεων, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 6.500 Εβραίων, που μνημονεύονται από το Μνημείο Κοινού Μαρτυρίου Εβραίων και Πολωνών. Τα λείψανα τους θάφτηκαν εκ νέου στο Κοιμητήριο Ανταρτών της Βαρσοβίας. Ένας άλλος αθλητικός σύλλογος, ο ΚΣ Βαρσαβιάνκα, είχε δημιουργήσει εγκαταστάσεις για ποδόσφαιρο και στίβο στην περιοχή, και αυτή η τοποθεσία καταλήφθηκε από τον Σκρα μετά τον πόλεμο. Έχοντας υποστεί μεγάλες ζημιές, ξαναχτίστηκε πλήρως το 1948-53, με ένα γήπεδο σε σχήμα πετάλου χωρητικότητας 35.000 θατών, καθώς και γήπεδα πετοσφαίρισης και καλαθοσφαίρισης, γήπεδα αντισφαίρισης και ένα γήπεδο προπόνησης ποδοσφαίρου.Το στάδιο σχεδιάστηκε από τους Μ. Κοκόζοφ και Γ. Βασιλέφσκι, ένα σπάνιο παράδειγμα του μεταπολεμικού πολωνικού μοντερνισμού, που χτίστηκε πριν επιβληθεί το κλασικιστικό σταλινικό στυλ στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Οι χώροι αναβαθμίστηκαν τη δεκαετία του 1960 για να περιλαμβάνουν ένα ξενοδοχείο με καντίνα, ιατρείο, σάουνα, γυμναστήριο, ένα προπονητικό στάδιο και ένα συγκρότημα πισίνας. Το Μουσείο Φυσικής Πολιτισμού και Τουρισμού μεταφέρθηκε εδώ το 1966 και μεταφέρθηκε ξανά το 2005 ως Μουσείο Αθλητισμού και Τουρισμού. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος του Σκρα, στον οποίο ανήκει η εγκατάσταση, δεν μπόρεσε να τη συντηρήσει. Αρκετές απόπειρες πρόσκλησης ιδιωτών επενδυτών σε αντάλλαγμα εμπορικού χώρου σταμάτησαν από την πόλη της Βαρσοβίας, υποστηρίζοντας ότι ο χώρος θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μόνο τον αθλητισμό. Ως αποτέλεσμα, ο Σκρα έχασε την ελεύθερη ιδιοκτησία του σταδίου του το 2015.Έπεσε σε περαιτέρω παραμέληση και το στάδιο αναγκάστηκε να κλείσει λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια τον Οκτώβριο του 2019, καθώς στις εξέδρες άρχισαν να φυτρώνει ζιζάνια. Ο στίβος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, όπως και οι υπόλοιπες εγκαταστάσεις.
Σοφία Λιλς

Η Σοφία Λίλς είναι αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Μπέβερλι Μάρς στις ταινίες τρόμου Το Αυτό (2017) και Το Αυτό: Κεφάλαιο 2 (2019) και για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως έφηβη με τηλεκινητικές ικανότητες στη δραματική σειρά του Netflix I Am Not Okay With This (2020). Η Λίλς εμφανίστηκε επίσης στη μίνι σειρά ψυχολογικών θρίλερ Sharp Objects (2018) και έπαιξε την ντετέκτιβ στην ταινία Nancy Drew and the Hidden Staircase (2019).

 Η Λίλς έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο πρωταγωνιστώντας στην ταινία του 2016 37. Προηγουμένως, είχε έναν μικρό ρόλο στη ζωντανή σκηνή της Julie Taymor της ταινίας A Midsummer Night's Dream του William Shakespeare. Το 2017, απέκτησε δημοσιότητα όταν πρωταγωνίστησε ως Beverly Marsh, στην ταινία τρόμου Το Αυτό (2017), μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Stephen King, σε σκηνοθεσία του Andy Muschietti. Αργότερα το ίδιο έτος, η Λίλς υποδύθηκε επίσης ένα από τα παιδιά της Kristen Bell και του Dax Shepard στο μουσικό βίντεο της Sia, "Santa's Coming for Us". Η Λίλς πρωταγωνίστησε στη τηλεοπτική μίνι σειρά του HBO Sharp Objects (2018), στην οποία υποδύθηκε τη νεαρή Camille Preaker, την οποία υποδύθηκε η Amy Adams ως ενήλικα. Η Λιλς πρωταγωνίστησε επίσης ως τη διάσημη ιδιωτική ντετέκτιβ Nancy Drew στη ταινία Nancy Drew And The Hidden Staircase, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Μαρτίου 2019, και απέσπασε γενικά καλές κριτικές, ειδικά η ερμηνεία της Λιλς. Αργότερα το 2019, η Λιλς επανέλαβε τον ρόλο της ως Beverly Marsh στην ταινία Το Αυτό: Κεφάλαιο Δύο, η οποία κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτεμβρίου. Τον Οκτώβριο του 2018, η Λιλς ολοκλήρωσε τα γυρίσματα στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, για τη ταινία Gretel & Hansel, μια πρωτότυπη απόδοση του γερμανικού παραμυθιού Χάνσελ Και Γκρέτελ. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 31 Ιανουαρίου 2020. Επίσης η Λιλς θα πρωταγωνιστήσει μαζί με τη Naomi Watts ως Celia στην ταινία Claire McCarthy's The Burning Season και ως Ally στο Before I Sleep. Η Λιλς θα εμφανιστεί με τον Paul Bettany στο Uncle Frank, μια ανεξάρτητη ταινία του δημιουργού των True Blood και Six Feet Under, Alan Ball. Η ταινία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1970 και γυρίστηκε στο Wilmington της Βόρειας Καρολίνας από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 2019. Στις 10 Ιουνίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η Λιλς θα πρωταγωνιστήσει στο ρόλο της Sydney Novak στην πρωτότυπη σειρά του Netflix I Am Not Not Okay With This, η οποία άρχισε να γυρίζετε τον ίδιο μήνα στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας. Η σειρά κυκλοφόρησε στο Netflix στις 26 Φεβρουαρίου 2020. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sophia Lillis στο Wikimedia Commons
Ερνέστο Γκαρσία

Ο Ερνέστο Γκαρσία (26 Φεβρουαρίου 1884 – 28 Ιανουαρίου 1955) ήταν πολιτικός του Μεξικού που συμμετείχε ως στρατιώτης στη Μεξικανική Επανάσταση και τη Μάχη του Zacatecas, που υπηρετούσε κάτω από το βαθμό του συνταγματάρχη .

 Ο Ερνέστο Γκαρσία γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1884 κοντά στο Nieves, Zacatecas ως το δεύτερο από τα επτά παιδί του Χοσέ Γκαρσία (1855–1935). Βαφτίστηκε δώδεκα ημέρες αργότερα στις 9 Μαρτίου στην Καθολική Εκκλησία της Santa María de las Nieves. Μετά το θάνατο του Castañeda από την ασθένεια, η García παντρεύτηκε και πάλι με τον Ignacia Balderas Martínez το 1897 και είχε τέσσερα περισσότερα παιδιά πριν πεθάνει το 1901. Το 1910, ξέσπασε η μεξικανική επανάσταση, προτρέποντας τον νεότερο Γκαρσία να προσέλθει και να βοηθήσει στην υπόθεση. Συνολικά, συμμετείχε σε 29 στρατιωτικές ενέργειες (συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Zacatecas ), ανεβαίνοντας στις τάξεις και κερδίζοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη μέσα από το θάρρος και την ανδρεία του. Λίγες μέρες μετά τη μάχη του Zacatecas, επέστρεψε στην Nieves και παντρεύτηκε τη Luciana Segura Burciaga (1890–1942) στις 15 Ιουλίου 1914 (η οποία ήταν την ίδια ημέρα που ο πρόεδρος Victoriano Huerta παραιτήθηκε μετά την ήττα του Ομοσπονδιακού Στρατού στη μάχη του Zacatecas). Το 1930 ο Γκαρσία εκλέχτηκε για πρώτη φορά ως ένας από τους πολλούς όρους ως δημοτικός πρόεδρος του δήμου Nieves (ο οποίος από το 1963 ήταν ο δήμος του στρατηγού Francisco R. Murguía). Αφού πέθανε ο Σέγκουρα χωρίς να έχει πάρει παιδιά, η Γκαρσία παντρεύτηκε τη Ρόζα Χερνάντεζ Ντελγάδο (1914-–1978) στις 10 Φεβρουαρίου 1943, ηλικίας 58 και 28, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους, είχαν 7 παιδιά, 3 από τα οποία ζουν και ζουν στο Μεξικό από το 2020. Στις 28 Ιανουαρίου 1955, ο Γκαρσία πέθανε από πνευμονία στην ηλικία των 70 ετών. Είναι διεσπαρμένος στο δημοτικό νεκροταφείο.
Γρίδια Χίου

Τα Γρίδια (παλαιότερα Αγρίδια) είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο νότιο τμήμα της, με πληθυσμό 18 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένα σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 25 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Η ετυμολογία του ονόματος είναι από τα πολλά μικρά χωραφάκια της περιοχής, που αποκαλούνταν «αγρίδια» (χωριό Αγρίδια υπάρχει και στην Ίμβρο).

 Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°12,5΄ Βόρειο και μήκος 26°06΄ Ανατολικό, τα Γρίδια είναι ένας από τα νοτιότερους οικισμούς της Χίου. Κοντινότεροι οικισμοί είναι ο παραλιακός Άγιος Ιωάννης, 2 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα δυτικά, και το κεφαλοχώρι Νένητα στα βόρεια, με τα οποία τα Γρίδια συνδέονται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο μήκους 3,5 χιλιομέτρων. Τα Γρίδια είναι ψαράδικος οικισμός με λιμανάκι, μόλις 200 μέτρα δυτικά από το ομώνυμο ακρωτήριο (Γρίδια ή Αγρίδια), όπου και η Παναγία η Αγριδιώτισσα. Ωστόσο, το επίνειο των Νενήτων δεν είναι τα Γρίδια, αλλά η Βοκαριά. Η μεγάλου μήκους, αλλά στενή παραλία των Γριδιών, που εκτείνεται στα δυτικά του λιμανιού σε μήκος 770 μέτρων, είναι βοτσαλωτή με υπόλευκα βότσαλα, χωρίς οργάνωση και ανοικτή στον νοτιά. Διοικητικά τα Γρίδια υπάγονται σήμερα στη δημοτική κοινότητα Νενήτων, της Δημοτικής Ενότητας Ιωνίας του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Νενήτων, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Γριδιών στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Η Παναγία η Αγριδιώτισσα, εξωκκλήσι πάνω από το ακρωτήριο, είναι γνωστή για τις υστεροβυζαντινες θαυματουργές εικόνες, που πλέον φυλάσσονται στην κοινότητα του οικισμού. Πολλοί είναι οι πιστοί που επισκέπτονται κάθε χρόνο το μέρος για να δουν από κοντά αυτές τις εικόνες και να κάνουν ένα τάμα. Γιορτάζει προς τιμή της Παναγίας την Παρασκευή του Πάσχα (της Ζωοδόχου Πηγής). Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 [https://www.youtube.com/watch?v=C5jJOE-1FGA Περιήγηση στην παραλία των Γριδιών με UAV
Κύπελλο Ρωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Κύπελλο Ρωσίας (ρωσικά: Кубок России) είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξάγεται από τη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (РФС). Ξεκίνησε το 1993 και συμμετέχουν οι επαγγελματικές ομάδες των τριών ανώτερων κατηγοριών (Πρέμιερ, Α΄ και Β΄ κατηγορίας) του πρωταθλήματος της Ρωσίας. Σημερινή κάτοχος του τροπαίου είναι η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Διεξάγεται με το σύστημα νοκ-άουτ. Στους πρώτους γύρους οι αγώνες είναι μονοί και συμμετέχουν μόνο οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας. Από τη φάση των 32 εντάσσονται και οι ομάδες της Α΄ ενώ οι ομάδες της πρέμιερ συμμετέχουν από τη φάση των 16. Από τη φάση αυτή οι αγώνες είναι διπλοί (εντός κι εκτός έδρας). Ο τελικός γίνεται πάντα στη Μόσχα. Η διοργάνωση ξεκινά τον Απρίλιο κάθε έτους και ολοκληρώνεται το Μάιο του επόμενου χρόνου. 1993: Τορπέντο Μόσχας – ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 1-1 (5-3 πέν.) 1994: Σπαρτάκ Μόσχας - ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 2-2 (4-2 πεν.) 1995: Ντιναμό Μόσχας – Ρότορ Βόλγκογκραντ: 0-0 (8-7 πεν.) 1996: Λοκομοτίβ Μόσχας – Σπαρτάκ Μόσχας: 3-2 1997: Λοκομοτίβ Μόσχας – Ντιναμό Μόσχας: 2-0 1998: Σπαρτάκ Μόσχας - Λοκομοτίβ Μόσχας: 1-0 1999: Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης – Ντιναμό Μόσχας: 3-1 2000: Λοκομοτίβ Μόσχας – ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 3-2 2001: Λοκομοτίβ Μόσχας – Ανζί Μαχατσκαλά: 1-1 (4-3 πεν.) 2002: ΤΣΣΚΑ Μόσχας – Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης: 2-0 2003: Σπαρτάκ Μόσχας – Ροστόφ: 1-0 2004: Τέρεκ Γκρόζνυ – Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα: 1-0 2005: ΤΣΣΚΑ Μόσχας – Χίμκι: 1-0 2006: ΤΣΣΚΑ Μόσχας – Σπαρτάκ Μόσχας: 3-0 2007: Λοκομοτίβ Μόσχας – Μόσχα: 1-0 2008: ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Αμκάρ Περμ: 2-2 (4–1 πέναλτι) 2009: ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Ρουμπίν Καζάν: 1-0 2010: Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης - Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ: 1-0 2011: ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Αλάνια Βλαντικαφκάς: 2-1 2012: Ρουμπίν Καζάν - Ντιναμό Μόσχας: 1-0 2013: ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Ανζί Μαχατσκάλα 2-1 2014: ΦΚ Ροστόφ - ΦΚ Κρασνοντάρ: 0-0 (6-5 πέναλτι) 2015: Λοκομοτίβ Μόσχας - Κουμπάν Κρασνοντάρ: 3-1 2016: Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης - ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 4-1 2017: Λοκομοτίβ Μόσχας - Ουράλ: 2-0 2018: ΦΚ Τόσνο - ΦΚ Αβανγκάρντ Κούρσκ: 2-1 2019: Λοκομοτίβ Μόσχας - Ουράλ: 1-0 2020: Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης - Χίμκι: 1-0 2021: Λοκομοτίβ Μόσχας - Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα: 2-1 2022: Σπαρτάκ Μόσχας - Ντιναμό Μόσχας: 2-1 Στη μικρή ιστορία του ρωσικού κυπέλλου πολυνίκης είναι η Λοκομοτίβ Μόσχας με 9 τίτλους. Συνολικά 10 ομάδες έχουν κερδίσει το Κύπελλο. Λοκομοτίβ Μόσχας: 9 (1996, 1997, 2000, 2001, 2007, 2015, 2017, 2019, 2021) ΤΣΣΚΑ Μόσχας: 7 (2002, 2005, 2006, 2008, 2009, 2011, 2013) Σπαρτάκ Μόσχας: 4 (1994, 1998, 2003, 2021) Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης: 4 (1999, 2010, 2016, 2020) Τορπέντο Μόσχας: 1 (1993) Ντιναμό Μόσχας: 1 (1995) Τέρεκ Γκρόζνυ: 1 (2004) Ρουμπίν Καζάν: 1 (2012) ΦΚ Ροστόφ: 1 (2014) ΦΚ Τόσνο: 1 (2018) Επίσημη ιστοσελίδα
Διοξίνες

Οι διοξίνες είναι μια οικογένεια χημικών ουσιών εξαιρετικά ύποπτη για καρκινογενέσεις, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο και ανθεκτική στην βιολογική αποικοδόμηση. Η ημιπερίοδος ζωής της, δηλαδή η μείωση στο 50% της αρχικής ποσότητας, διαρκεί 3 έως 30 χρόνια. Ως διοξίνη (στον ενικό) αναφέρεται η 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζο-p-διοξίνη (2,3,7,8-TCDD), η οποία είναι και η πλέον επικίνδυνη ένωση της οικογένειας. Λόγω της ομοιότητας στη δομή και τις ιδιότητες, οι διοξίνες μελετούνται και αναφέρονται συνήθως μαζί με τα φουράνια. Η κύρια αιτία έκλυσης διοξινών από τα καιόμενα απορίμματα είναι η παρουσία χλωρίου σε αυτά. Μια σημαντική, αν όχι η σημαντικότερη, πηγή χλωρίου είναι τα πλαστικά PVC (πολυβινυλοχλωριδίου). Χιλιάδες τόνοι αυτού του τύπου πλαστικών καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές με την μορφή φιαλών νερού, σωλήνων, καλωδίων, μουσαμάδων κτλ. Οι διοξίνες είναι παραπροϊόντα των διεργασιών στις οποίες εμπλέκεται το περιεχόμενο χλώριο. Από τη βιομηχανική παραγωγή του χλωρίου και των χλωριωμένων πλαστικών PVC, ως την καύση των αποριμμάτων ή των αποβλήτων που περιέχουν χλωροπαράγωγα, παράγονται σημαντικές ποσότητες διοξινών, που απειλούν το περιβάλλον και την υγεία των ζωντανών οργανισμών.Οι διοξίνες δεν διαλύονται στο νερό, αλλά είναι λιποδιαλυτές, συσσωρεύονται στους λιπώδεις ιστούς των ζωντανών οργανισμών και, μέσω της τροφικής αλυσίδας, καταφέρνουν να "πολλαπλασιάζουν" τις ποσότητές τους.

 Βιοχημικές έρευνες έχουν δείξει πως οι διοξίνες δρουν ως ισχυρές «περιβαλλοντικές ορμόνες». Όπως και οι φυσικές ορμόνες, οι διοξίνες μπορούν να διαπεράσουν τη μεμβράνη των κυττάρων και να αλλάξουν τη δράση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη διαδικασία της ανάπτυξης. Ακόμη και απειροελάχιστες συγκεντρώσεις διοξινών μπορούν να επηρεάσουν το ανοσοποιητικό και νευρικό σύστημα των οργανισμών. Σε πειραματόζωα, η έκθεση σε διοξίνες έχει προκαλέσει ένα ευρύ φάσμα τοξικολογικών επιπτώσεων. Μερικές απ' αυτές εμφανίστηκαν σε εξαιρετικά μικρές δόσεις διοξινών, της τάξης των λίγων τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου. Στις επιπτώσεις αυτές συγκαταλέγονται η ενδομητρίωση και η ενίσχυση θηλυκών χαρακτηριστικών σε αρσενικά πειραματόζωα. Η ανακύκλωση εξακολουθεί να είναι μια περιθωριακή δράση και η συζήτηση εξακολουθεί να επικεντρώνεται στον «τόπο ταφής των απορριμάτων», την ίδια στιγμή που η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιβάλλει την επίτευξη συγκεκριμένων ποσοτικών στόχων ανάκτησης και ανακύκλωσης σε διάφορα υλικά όπως το χαρτί, το γυαλί κλπ. Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει στο επόμενο βήμα, τους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Αποριμμάτων (ΧΥΤΑ), που δεν είναι παρά το ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης που στηρίζεται στην ανακύκλωση και τη δραστική μείωση των αποριμμάτων που θα καταλήγουν σε ταφή. Η απουσία σχετικών πρωτοβουλιών στην Ελλάδα έχει επαναφέρει στο τραπέζι τη συζήτηση της επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και ακριβής καύσης των σκουπιδιών. Στα θετικά, από την άλλη πλευρά, πρέπει να καταχωρηθεί η λειτουργία της Επιτροπής Εναλλακτικής Διαχείρισης καθώς και η διευκόλυνση της δρομολόγησης συγκεκριμένων επενδύσεων (διαχείριση ηλεκτρικών, αδρανών αποβλήτων και ελαστικών). Το παράδειγμα της χωματερής στη Ναύπακτο International Programme on Chemical Safety
Αγριππίνος Αλεξανδρείας

Ο Αγρίππινος ήταν ο 10ος Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Όταν απεβίωσε ο Πατριάρχης Κελαδίων, ο επίσκοπος Αγριππίνος επιλέχθηκε ως Πατριάρχης από τον λαό και τους κληρικούς της Αλεξάνδρειας. Σύμφωνα με την κοπτική παράδοση, ο Άνμπα Αγριππίνος δεν κατείχε άργυρο ή χρυσό, εκτός από αυτά που κάλυπταν τις βασικές προσωπικές του ανάγκες. Ο Aγριππίνος απεβίωσε μετά από μία πατριαρχεία 12 ετών. Εορτάζεται την 5η ημέρα του μήνα Μεσίρ στο Κοπτικό Συναξάριον.

 Meinardus, Otto F.A. (2002). Two Thousand Years of Coptic Christianity. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-757-6. 978-977-424-757-6 Atiya, Aziz S. Η Κοπτική Εγκυκλοπαίδεια . Νέα Υόρκη: Macmillan Publishing Co., 1991.(ISBN 0-02-897025-X)ISBN 0-02-897025-Χ Η επίσημη ιστοσελίδα του Κοπτικού Ορθόδοξου Πάπα της Αλεξάνδρειας και του Πατριάρχη Όλης της Αφρικής για την Αγία Έδρα του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου Κοπτικά έγγραφα στα γαλλικά
Αρσαμμπώ Θ΄ του Μπουρμπόν

Ο Αρσαμμπώ Θ΄ ο νέος, γαλλ. Archambaud IX le jeune (απεβ. 15 Ιανουαρίου 1249) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Μπουρμπόν, περιοχής που τώρα βρίσκεται στο Ωβέρν της Γαλλίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αρσαμμπώ Η΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Αλίκης του Φορέ. Το 1249 απεβίωσε στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της Ζ΄ Σταυροφορίας. Με τον γάμο της κόρης του Αγνής το Μπουρμπόν πέρασε στον Οίκο των δουκών της Βουργουνδίας. Νυμφεύτηκε τη Γιολάνντα Α΄ κόμισσα του Νεβέρ, κόρη της Αγνής του Ντονζύ (κόρης του Ερβέ Δ΄ του Ντονζύ) και είχε τέκνα: Ματθίλδη Β΄ 1234/35-1262, κόμισσα του Νεβέρ, παντρεύτηκε τον Εύδη των Καπετιδών-Βουργουνδίας κόμη του Ωσέρρ. Αγνή 1237-1288, κυρία του Μπουρμπόν, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Καπετιδών-Βουργουνδίας κόμη του Σαρολαί, αδελφό του Εύδη.
Hummer H1

Το Hummer H1 ήταν ένα μεγάλο SUV αυτοκίνητο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας AM General, που παρήχθη από τις 14 Μαρτίου 1992 έως τον Ιούνιο του 2006. Ήταν η πολιτική έκδοση του HMMWV (High Mobility Military Wheeled Vehicle), που ήταν γνωστό στην καθημερινότητα ως Humvee και από αυτό το ακρωνύμιο προήλθε η ονομασία Hummer. To H1 ήταν αρχικά γνωστό απλά ως Hummer σκέτο έως το 2002, όταν παρουσιάστηκε το Hummer H2, το οποίο ήταν προϊόν της κοινοπραξίας μεταξύ της AM General και του επίσης αμερικανικού ομίλου της General Motors. Παρότι το HMMWV είχε αρχικά σχεδιαστεί αποκλειστικά για στρατιωτική χρήση, η πολιτική έκδοσή του οφείλει την εμφάνισή της στην αγορά λόγω της δημοσιότητας που απέκτησε από την επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου στις αρχές του 1991, καθώς και από τη διαφημιστική εκστρατεία του ηθοποιού και μετέπειτα πολιτικού Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, με αποτέλεσμα να υπάρξει και ζήτηση από τμήμα του αγοραστικού κοινού.

 110 kW / 150 hp, 6.2 λίτρα, GM-6200 V8 diesel / 1992 – 1993 125 kW / 170 hp, 6.5 λίτρα, GM-6500 V8 diesel / 1994 147 kW / 200 hp, 5.7 λίτρα, Chevrolet Small Block V8 βενζίνης / 1995 – 1996 147 kW / 200 hp, 6.5 λίτρα, GM-6500 V8 turbodiesel / 1996 – 2004 221 kW / 300 hp, 6.6 λίτρα, Duramax-6600 V8 turbodiesel / 2005 - 2006 (Hummer H1 Alpha) Το μοντέλο λανσαρίστηκε στην αγορά στις 14 Μαρτίου 1992 και διατηρήθηκε στην παραγωγή αρχικά έως το 2004, ενώ δεν υπήρξε επίσημα σεζόν (model year) του 2005. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησε μια σειρά μοντέλων της σεζόν του 2006, γνωστή ως Hummer H1 Alpha, που ήταν με διαφορά η ισχυρότερη όλων των εκδόσεων του μοντέλου, καθώς και η οικονομικότερη, με μέση κατανάλωση 10 μίλια το γαλόνι ΗΠΑ ή 24 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα. Τελικώς όμως, η πολιτική αυτή έκδοση διατηρήθηκε για 1 μόλις σεζόν και τον Ιούνιο του 2006 η παραγωγή της διακόπηκε οριστικά. Η αιτία της διακοπής, ήταν ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τις αυστηρότερες προδιαγραφές εκπομπών καυσαερίων για τους κινητήρες ντίζελ που τέθηκαν σε εφαρμογή υποχρεωτικά από τη σεζόν του 2007. Ωστόσο, η εταιρεία AM General συνέχισε κανονικά την παραγωγή της στρατιωτικής έκδοσης. Οι χρονολογίες δίνονται σε σεζόν (model years) και όχι σε ημερολογιακά έτη. Toyota Mega Cruiser SUV AM General Hummer H1 Maintenance Manuals Hummer H1 Maintenance Manuals and Parts. Year-by-Year Differences.
Ματουρίνο Μπλανσέτ

Ο σεβασμιότατος Ματουρίνο Μπλανσέτ (πλήρες όνομα ιταλικά: Angelo Maturino Blanchet, γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1892, απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1974) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Οβίδιο Λάρι (Ovidio Lari).

 Γεννήθηκε στο Γκρεσάν 3 Μαρτίου 1892, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1921. Στις 18 Φεβρουαρίου 1946, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο της Αόστα. Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού. Ως το 1968, έτος συνταξιοδότησής του, είχε χειροτονήσει 78 ιερείς.; Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1974 στη μονή Saint-Jacquême στο Σαιν Πιερ. Ιστότοπος της Επισκοπής της Αόστα Catholic Hierarchy
SS Tararua

Το SS Tararua ήταν επιβατηγό ατμόπλοιο που βυθίστηκε στις 30 Απριλίου 1881 αφού χτύπησε σε ύφαλο έξω από τις νότιες ακτές της Νέας Ζηλανδίας. Πρόκειται για το πλέον πολύνεκρο ναυάγιο επιβατηγού πλοίου στη Νέα Ζηλανδία καθώς σε αυτό έχασαν τη ζωή τους 131 άνθρωποι.

 Το Tararua κατασκευάστηκε το 1864 από την εταιρία Gourlay Brothers στο Νταντί (Dundee) στη Σκωτία. Είχε μήκος 67,8 μ., πλάτος 8,5 μ. και βύθισμα 4,9 μ. Είχε δύο κινητήρες ιπποδύναμης 155 ίππων (116 kW) και η αρχική του χωρητικότητα ήταν 523 τόνοι. Έπειτα από τροποποιήσεις η καθαρή χωρητικότητα του αυξήθηκε σε 563 τόνους. Στις 5 μ.μ της 28ης Απριλίου 1881 το Tararua ξεκίνησε από το Πορτ Τσάλμερς (Port Chalmers) και κατευθύνθηκε νότια για να περιπλεύσει το νότιο άκρο της Νότιας Νήσου της Νέας Ζηλανδίας έχοντας προορισμό την Μελβούρνη. Στις 4 π.μ. της 29ης Απριλίου 1881 και ενώ ομίχλη κάλυπτε τη στεριά ο καπετάνιος αδυνατώντας να προσανατολιστεί βλέποντας την ακτή πίστεψε ότι είχε περάσει το νοτιότερο άκρο της Νοτίου Νήσου και έστριψε το πλοίο δεξιά. Εικοσιπέντε λεπτά αργότερα αντιλαμβανόμενος ότι είχε κάνει λάθος και το πλοίο κατευθυνόταν στη στεριά, έστριψε το πλοίο νότια και μετά από περίπου είκοσι λεπτά ξανά δυτικά. Περίπου στις 5 π.μ. το πλοίο χτύπησε τον ύφαλο Οτάρα (Otara Reef) ο οποίος βρίσκεται στα ανοικτά του Ακρωτηρίου Γουαϊπάπα (Waipapa Point).Οι ναυτικοί έριξαν δύο σωσίβιες λέμβους εκ των οποίων η πρώτη βυθίστηκε αμέσως. Στη δεύτερη μπήκε ένας εθελοντής ο οποίος όταν η βάρκα πλησίασε στη στεριά κατάφερε να βγει κολυμπώντας στην ακτή και να ειδοποιήσει έναν αγρότη, ο οποίος πήγε με το άλογο του στο Wyndham, 56 χλμ. μακριά, για να στείλει τηλεγράφημα και να ειδοποιήσει τις αρχές για το ναυάγιο. Το μήνυμα έφτασε στο Dunedin στη 1 μ.μ. αλλά δε χαρακτηρίστηκε επείγον και τελικά μόλις στις 5 μ.μ. το πλοίο Hawea ξεκίνησε για να πάει στο σημείο του ναυαγίου. Το βράδυ της 29ης Απριλίου έξι επιβάτες προσπάθησαν να βγουν στη στεριά αλλά τελικά μόνο οι τρεις από αυτούς τα κατάφεραν. Μια ακόμα βάρκα με την οποία εννιά επιβαίνοντες του Tararua προσπάθησαν να βγουν στην ακτή βυθίστηκε με αποτέλεσμα ο ένας από αυτούς να πνιγεί. Γύρω στις 2 μ.μ. βυθίστηκε η πρύμνη του πλοίου και το υπόλοιπο βούλιαξε στη διάρκεια της νύχτας της 29ης προς 30ης Απριλίου 1881. Τελικά από τους 151 ανθρώπους που βρίσκονταν στο πλοίο (επιβάτες και πλήρωμα) επέζησαν μόνο οι είκοσι. Ανασύρθηκαν γύρω στα 74 πτώματα από τα οποία τα 55 θάφτηκαν σε ένα χωράφι στη περιοχή που είναι γνωστό ως Tararua Acre.Διαπιστώθηκε ότι κύριος υπεύθυνος για τη τραγωδία ήταν ο καπετάνιος διότι τα χαράματα της 29ης Απριλίου 1881 δεν μπόρεσε να καθορίσει σωστά τη θέση του πλοίου καθώς και ο υπεύθυνος αξιωματικός που δε διαπίστωσε εγκαίρως ότι το πλοίο κατευθυνόταν στον ύφαλο ενώ έγιναν και συστάσεις τα ατμόπλοια να έχουν αρκετά σωσίβια (στο Tararua υπήρχαν μόνο 12). Επίσης στο Ακρωτήρι Γουαϊπάπα κατασκευάστηκε φάρος, ο οποίος άρχισε να λειτουργεί το 1884. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tararua (ship, 1864) στο Wikimedia Commons
Οσορκόν ο Πρεσβύτερος

Ο Οζορκών ο Πρεσβύτερος, αρχ. αιγυπτ. Osorkon ήταν ο 5ος φαραώ της 21ης δυναστεία της Αιγύπτου. Με την ενθρόνισή του έλαβε το όνομα Αακεπερρέ Σετεπενρέ. Ήταν ο πρώτος με καταγωγή από την αρχαία φυλή της Λιβύης Μεσουές, η οποία είχε Βερβερική καταγωγή από την Κηρυναϊκή. Ο Μανέθων στα "Αιγυπτιακά" του τον αναφέρει ως Οσοχώρ.

 Βασισμένοι σε έναν υπολογισμό τού προαναφερθέντος έτους 2, σεληνιακής χρονολογίας τού βασιλιά -που ο Ρολφ Κράους σε έναν αστρονομικό υπολογισμό έδειξε ότι αντιστοιχεί στο 99ο ΒC- ο Οσορκόν ο Πρεσβύτερος πρέπει να έγινε βασιλιάς 2 έτη πριν από την εγκατάσταση τού Νεσπανεφερόρ ως ιερέα τού ναού το 992 π.Χ. Η βασιλεία τού Οσορκόν τού Πρεσβύτερου είναι σημαντική, διότι προμηνύει την 22η Λιβυκή δυναστεία. Τού αποδίδονται 6 έτη βασιλείας στα "Αιγυπτιακά" τού Μανέθωνος και τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο Σιαμούν, που ήταν γιος του, ή ένας άσχετος ιθαγενής Αιγύπτιος. Eric Young, "Some Notes on the Chronology and Genealogy of the Twenty-first Dynasty", Journal of the American Research Center in Egypt 2 (1963), pp. 99–112
Hellas Sat 2

Ο Hellas Sat 2 (προηγουμένως γνωστός ως Intelsat APR3, Sinosat 1B, NSS 6, NSS K-TV και Intelsat K-TV) είναι δορυφόρος επικοινωνίας ο οποίος λειτουργείται από την Hellas Sat. Στις 29 Ιουνίου 2017 ο δορυφόρος Hellas Sat 3 εκτοξεύτηκε για να αντικαταστήσει τον Hellas Sat 2.

 Ο Hellas Sat 2 εκτοξεύτηκε από πύραυλο Atlas V στο Κέιπ Κανάβεραλ της Φλόριντας των Ηνωμένων Πολιτειών, στις 22:10 (Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα) της 13ης Μαΐου 2003. Ο δορυφόρος 3.45 τόνων φέρει 30 αναμεταδότες μπάντας Ku για την παροχή μεταδόσεων φωνής άμεσες προς το σπίτι και βίντεο σε ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, σε χώρο στάθμευσης 39 μοίρες ανατολικά γεωγραφικό μήκος. Παρείχε επίσης τηλεοπτικές υπηρεσίες για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Hellas Sat Άρθρο για τον Hellas-Sat-2 στο cordis.eu Τοποθεσία του Hellas-Sat-2 και εμβέλεια κάλυψης στο SatBeams Άρθρο για την απόκτηση της Hellas Sat από την Arabsat Gunter's Space Page. «HellasSat 2» (στα Αγγλικά).
Τραϊάν Μπασέσκου

Ο Τραϊάν Μπασέσκου (Traian Băsescu, 4 Νοεμβρίου 1951) είναι Ρουμάνος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από τις 20 Δεκεμβρίου 2004 μέχρι την καθαίρεσή του, τον Απρίλιο του 2007 και ξανά από το Μάιο του 2007 ως το 2012. Επανεξελέγη το 2009. Το 2012, έπειτα από την ακύρωση του δημοψηφίσματος για την καθαίρεσή του, επανήλθε στο ύπατο αξίωμα.

 Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1951 στην κωμόπολη Μπασαράμπι κοντά στην Κωνστάντσα στη Μαύρη Θάλασσα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως στέλεχος του Εμπορικού Ναυτικού. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες. Ήταν στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας. Μετά το 1989, εντάχθηκε στο Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας και όταν αυτό διασπάστηκε, ακολούθησε το Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1996 εξελέγη βουλευτής και διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών. Το 2000 εξελέγη με οριακή πλειοψηφία (50,69% έναντι 49,31% του αντιπάλου του) Δήμαρχος Βουκουρεστίου. Το 2001 εξελέγη Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Ρουμανίας. Στις προεδρικές εκλογές στις 12 Δεκεμβρίου του 2004 εξελέγη Πρόεδρος της Ρουμανίας με ποσοστό 51,23%, νικώντας τον αντίπαλό του Αντριάν Ναστάζε (48,77%), ο οποίος στον πρώτο γύρο προηγούνταν με 7 ποσοστιαίες μονάδες. Στις πρώτες του δηλώσεις ο Μπασέσκου τόνισε ότι έχει ως προτεραιότητα την «καταπολέμηση της διαφθοράς» και την αύξηση των ελευθεριών του Τύπου. Στις 19 Απριλίου του 2007 το Κοινοβούλιο αποφάσισε την αναστολή της ασκήσεως των καθηκόντων του για έναν μήνα, με τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και της «αντισυνταγματικής συμπεριφοράς». Προσωρινά Πρόεδρος έγινε ο Νικολάε Βακαρόιου. Ωστόσο, παρέμενε την περίοδο εκείνη δημοφιλής, όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις. Ένα μήνα μετά, σε δημοψήφισμα, το 75% των Ρουμάνων ζήτησε την επιστροφή του στην προεδρία. Έτσι, αποκαταστάθηκε στην προεδρία στις 23 Μαΐου του 2007. Το Φεβρουάριο του 2009 σε δηλώσεις του τάχθηκε υπέρ μιας ημιπροεδρικής δημοκρατίας, τονίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα αποτελέσει τον καλύτερο τρόπο για αποφυγή της "αστάθειας". Η κόρη του, Έλενα, που είναι μοντέλο, ήταν υποψήφια στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2009. Κατήλθε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2009 και αναδείχθηκε νικητής με 50,33% των ψήφων, έναντι 49,66 για τον σοσιαλδημοκράτη αντίπαλό του, Μίρτσεα Τζεοάνα στις 6 Δεκεμβρίου 2009.. Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο,κατηγορώντας τον Μπασέσκου για εκλογική νοθεία . Η νίκη του Μπασέσκου στον δεύτερο γύρο επιβεβαιώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου έπειτα από την επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων, που είχαν ακυρωθεί, με εντολή του συνταγματικού δικαστηρίου. Στις 6 Ιουλίου 2012 ο Μπασέσκου έπαψε να είναι Πρόεδρος για 2η φορά. Στο δημοψήφισμα που επακολούθησε, στις 29 Ιουλίου, οι ψηφοφόροι τάχθηκαν με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της καθαίρεσής του. Ωστόσο, το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε το δημοψήφισμα εξαιτίας της χαμηλής προσέλευσης στην κάλπη. Ο Μπασέσκου επέστρεψε στα καθήκοντά του στις 27 Αυγούστου 2012. Ο επίσημος ιστότοπος του Προέδρου της Ρουμανίας
Discoverer 16

Ο Discoverer 16 ή Corona 9011 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος καταστράφηκε κατά την εκτόξευση το 1960. Ήταν ο πρώτος της σειράς σκαφών KH-2 Corona που βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B.

 Η εκτόξευσή του έλαβε χώρα στην Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 26 Οκτωβρίου 1960 (20:26 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Το πρώτο στάδιο του πυραύλου δεν αποκωλύθηκε με αποτέλεσμα ο Discoverer να μην τεθεί σε τροχιά.Στόχος ήταν να τεθεί ο δορυφόρος, μάζας 1091 kg, σε χαμηλή περιγήινη τροχιά. Από εκεί θα λάμβανε φωτογραφίες χάρη στην πανοραμική κάμερα εστιακής απόστασης 61 cm και μέγιστης ανάλυσης 7,6 m που διέθετε. Στη συνέχεια το φιλμ θα επέστρεφε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου.
Ιουλιανός της Νάπολης

Ο Ιουλιανός (ιταλικά : Giuliano, λατινικά : Iulianus), (απεβίωσε το 701 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 693 ή 694 έως το 701. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Άγιο Ιουλιανό της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον θάνατο του Αγίου Ανιέλου το 693 ή 694. Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη διοίκηση της επισκοπής Νεάπολης από τον Ιουλιανό. Υποτίθεται ότι πέθανε το 701, έχοντας την επισκοπική έδρα για επτά χρόνια και τρεις μήνες. Ο Ιουλιανός θάφτηκε στη Βασιλική του Saint Restituta, που ήταν τότε ο καθεδρικός ναός της Νάπολης. Στη συνέχεια τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιανουάριου, όπου βρίσκονται τώρα κάτω από το βωμό, μαζί με τα λείψανα άλλων Ναπολιτάνων επισκόπων. Διάδοχος του Ιουλιανού στον επισκοπικό βαθμό ήταν ο Άγιος Λαυρέντιος. Στις μεσαιωνικές πηγές ο Ιουλιανός αναφέρεται ως άγιος. Ωστόσο, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ιδιαίτερη προσκύνηση του: η μνήμη του τιμάτε την ίδια ημέρα που εορτάζεται η μνήμη όλων των άλλων αγίων προκαθημένων της Μητροπόλεως Νάπολης.
Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη

Τα Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη, με υπότιτλο »Και σαράντα άλλα Αυτόγραφα εκδιδόμενα με Σχόλια, ένα Σχεδίασμα Εσωτερικής Βιογραφίας και τη Χρονογραφία του Βίου του Ν. Καζαντζάκη από τον Π. Πρεβελάκη«, συγκεντρώνουν σε έναν τόμο 888 σελίδων την αλληλογραφία του μεγάλου κρητικού συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη προς τον κατά 26 έτη ακριβώς νεαρότερο ομότεχνό του Παντελή Πρεβελάκη, στον οποίο ανήκει και η διάρθρωση και η επιμέλεια του όλου έργου. Η αλληλογραφία των δύο ανδρών καλύπτει μία διάρκεια 31 ετών, από το 1926 έως και τον θάνατο του Καζαντζάκη το 1957 και αποτελεί μία ανεκτίμητη πηγή για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα ποιητή.

 Το βιβλίο αποτελείται από τις εξής ενότητες: Εισαγωγή: Παντελής Πρεβελάκης, Ο Καζαντζάκης (Σχεδίασμα εσωτερικής βιογραφίας).Παντελής Πρεβελάκης, Η μέθοδος της έκδοσης, όπου εξηγείται σύντομα η «Οδύσσεια» του βιβλίου και εκφράζονται θερμές ευχαριστίες στους συντελεστές του (Ελένη Ν. Καζαντζάκη, Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλης, Φάνης Κωνστανίδης και Κώστας Μιχαλάς). Παντελής Πρεβελάκης, Χρονογραφία του βίου του Νίκου Καζαντζάκη, η οποία χωρίζεται σε πέντε χρονικές περιόδους και ακολουθείται κάθε φορά από την αντίστοιχη αλληλογραφία, εκτός από την πρώτη, η οποία προσδιορίζεται από το γεγονός πως οι δύο συγγραφείς δεν είχαν ακόμη γνωριστεί: Η πρώτη περίοδος (1883-1926). Η δεύτερη περίοδος (1926-1929). Η τρίτη περίοδος (1929-1933). Η τέταρτη περίοδος (1933-1946). Η πέμπτη περίοδος (1946-1957). Παντελής Πρεβελάκης, Σχόλια (πληροφοριακά, επεξηγηματικά κ.ά.) που συνοδεύουν τα Γράμματα του Νίκου Καζαντζάκη. Ευρετήριο των ονομάτων που απαντώνται στην αλληλογραφία. 34 φωτογραφίες (ανέκδοτες οι περισσότερες τότε). Το Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη εκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1965 στο τυπογραφείο των Φάνη Κωνσταντινίδη και Κώστα Μιχαλά με τυπογραφική επιμέλεια του Εμμανουήλ Χ. Κάσδαγλη και επανεκδόθηκε τον Δεκέμβρη του 1984 με επιμέλεια του Πάτροκλου Σταύρου. Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη, Εκδόσεις Ελένης Ν. Καζαντζάκη, α΄ έκδοση Αθήνα 1965 & β΄ έκδοση Αθήνα 1984 Βιβλιονέτ: Τετρακόσια Γράμματα του Καζαντζάκη στον Πρεβελάκη Παντελής Πρεβελάκης, 100 χρόνια από τη γέννησή του: Έλλη Αλεξίου, Καζαντζάκης και Πρεβελάκης Παντελής Πρεβελάκης, 100 χρόνια από τη γέννησή του: Φωτογραφίες με τον Καζαντζάκη