IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γάγγλιο

Ένα γάγγλιο είναι μια ομάδα σωμάτων νευρώνων στο περιφερικό νευρικό σύστημα. Στο σωματικό νευρικό σύστημα αυτό περιλαμβάνει τα νωτιαία γάγγλια και τα γάγγλια του τριδύμου μεταξύ μερικών άλλων. Στο αυτόνομο νευρικό σύστημα υπάρχουν τόσο συμπαθητικά όσο και παρασυμπαθητικά γάγγλια που περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των μεταγαγγλιακών συμπαθητικών και παρασυμπαθητικών νευρώνων αντίστοιχα.

 Τα γάγγλια αποτελούνται κυρίως από σωματικές και δενδριτικές δομές που είναι σε δέσμες ή συνδεδεμένες. Τα γάγγλια συχνά διασυνδέονται με άλλα γάγγλια για να σχηματίσουν ένα πολύπλοκο σύστημα γαγγλίων γνωστό ως πλέγμα. Τα γάγγλια παρέχουν σημεία αναμετάδοσης και ενδιάμεσες συνδέσεις μεταξύ διαφορετικών νευρολογικών δομών στο σώμα, όπως το περιφερικό και το κεντρικό νευρικό σύστημα. Στα σπονδυλωτά υπάρχουν τρεις μεγάλες ομάδες γαγγλίων: Τα γάγγλια της ραχιαίας ρίζας (επίσης γνωστά ως νωτιαία γάγγλια) περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των αισθητήριων (προσαγωγών) νευρώνων. Τα γάγγλια των κρανιακών νεύρων περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των νευρώνων των κρανιακών νεύρων. Τα αυτόνομα γάγγλια περιέχουν τα κυτταρικά σώματα των αυτόνομων νεύρων.Στο αυτόνομο νευρικό σύστημα, οι ίνες από το κεντρικό νευρικό σύστημα προς τα γάγγλια είναι γνωστές ως προγαγγλιακές ίνες, ενώ αυτές από τα γάγγλια έως το όργανο-τελεστή ονομάζονται μεταγαγγλιακές ίνες.
Τζιμ Τζάρμους

Ο Τζιμ Τζάρμους (αγγλικά: Jim Jarmusch, 22 Ιανουαρίου 1953) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, γνωστός κυρίως για τις ταινίες Πέρα από τον Παράδεισο (1984), Στην παγίδα του νόμου (1986), Καφές και Τσιγάρα (1993), Ο Νεκρός (1995) και Τσακισμένα λουλούδια (2005). Θεωρείται εκπρόσωπος του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου και μέσα από τις ταινίες του εκφράζονται και ορισμένες από τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις.

 Γεννήθηκε το 1953 στο Οχάιο. Εγκαταστάθηκε αρχικά στο Σικάγο για σπουδές, στη συνέχεια όμως μετεγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη στο πανεπιστήμιο Κολούμπια για να σπουδάσει αμερικάνικη και αγγλική λογοτεχνία, απ'όπου αποφοίτησε το 1975. Τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου επηρεάστηκε από τον γαλλικό κινηματογράφο και τους Ιάπωνες σκηνοθέτες. Με την επιστροφή του στις ΗΠΑ εγγράφηκε στο κινηματογραφικό τμήμα του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, όπου γνώρισε τον Βιμ Βέντερς, από τον οποίο και επηρεάστηκε. Πλέον κατοικεί στη Νέα Υόρκη. Το 1984 με την ταινία του Πέρα από τον Παράδεισο κέρδισε την Χρυσή Κάμερα πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, το 1993 τον Χρυσό Φοίνικα μικρού μήκους για το Καφές και Τσιγάρα, ενώ το 2005 στο ίδιο Φεστιβάλ τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο για την ταινία του Τσακισμένα λουλούδια. Το 2013 κυκλοφόρησε η ταινία του Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί, η οποία και παρουσιάστηκε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια, κυκλοφόρησαν οι ταινίες Paterson (2016) και Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν (2019).
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν

Ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος, γερμ. Friedrich Ludwig (31 Ιανουαρίου 1746 - 15 Φεβρουαρίου 1818) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν πρίγκιπας του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν και στρατηγός στην Πρωσία.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Αυγούστου, 1ου πρίγκιπα του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν (1715-1796) και της Βιλελμίνης του Χοενλόε-Έρινγκεν. Ήταν 2ος εξάδελφος του Χριστιανού Αλβέρτου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ. Ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία νέος ακόμη, υπηρετώντας εναντίον των Πρώσων στα τελευταία έτη του Επταετούς Πολέμου. Μετά το τέλος του πολέμου εντάχθηκε στον πρωσικό στρατό και επειδή ήταν πρίγκιπας έγινε αμέσως ταγματάρχης· το 1775 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Το 1778 έλαβε μέρος στον Πόλεμο για τη Βαυαρική Διαδοχή και περίπου τότε έγινε συνταγματάρχης. Λίγο πριν το τέλος της ηγεμονίας του Φρειδερίκου Β΄ του Μεγάλου, προήχθη στον βαθμό του ταξίαρχου και ορίστηκε διοικητής ενός συντάγματος. Για μερικά έτη ασκούσε καθήκοντα φρούραρχου στο Μπρέσλαου, ώσπου το 1791 έγινε κυβερνήτης του Βερολίνου. Το 1794 διοίκησε ένα σώμα του πρωσικού στρατού στον Ρήνο και διακρίθηκε σε πολλές συμπλοκές, ιδιαίτερα στη μάχη του Καϊζερσλάουτερν στις 20 Σεπτεμβρίου. Νυμφεύτηκε την Αμαλία, κόμισσα του Χόυμ, κληρονόμο του Σλάβεντσιτς στην Άνω Σιλεσία (1763-1840) και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Αύγουστος 1784-1853, πρίγκιπας του Χοενλόε-Έρινγκεν Αδελαΐδα Καρλόττα Βιλελμίνη 1787-1858 Λουίζα Σοφία Αιμιλία 1788-1859 Αυγούστα Καρλόττα Φρειδερίκη 1793-1821 Λουδοβίκος Κάρολος 1794 Αδόλφος Κάρολος 1797-1873, πρίγκιπας του Χοενλόε-Ίνγκελφινγκεν Αλέξανδρος Λουδοβίκος 1798-1829 Phillips, Walter Alison; Atkinson, Charles Francis (1911). "Hohenlohe". In Chisholm, Hugh (ed.). Encyclopædia Britannica. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 572–575. Richard von Meerheimb (1880), "Hohenlohe-Ingelfingen, Friedrich Ludwig Fürst von", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 12, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 685–686
Γιώργος Πομάσκι

Ο Γιώργος Πομάσκι (βουλγαρικά: Георги Помашки‎· γενν. 1960) είναι Έλληνας προπονητής του στίβου, με βουλγαρική καταγωγή, ο οποίος έχει εξειδίκευση στα οριζόντια άλματα. Αθλητές του, από το 1995 έως και σήμερα, έχουν επιτύχει σπουδαίες διεθνείς διακρίσεις και τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης στον τομέα του στίβου αφού θεωρείται ως ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων προπονητών όλων των εποχών.

 Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1960 στο Πλέβεν της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε το 1988 από τη Γυμναστική Ακαδημία της Σόφιας. Υπήρξε αθλητής στην εθνική ομάδα στίβου της Βουλγαρίας. Στο τελευταίο άλμα της καριέρας του πέτυχε στο άλμα τριπλούν την επίδοση των 17,03 μ. Ωστόσο, δεν επιλέχθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Εγκατέλειψε οριστικά τη Βουλγαρία το 1988 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα. Από τότε ζει και εργάζεται στην Ελλάδα ως προπονητής στίβου για περισσότερα από τριάντα χρόνια, με ειδίκευση στα άλματα, ιδίως, άλμα εις μήκος και τριπλούν. Υπό την προπονητική εποπτεία του, επέλεξε, καθοδήγησε και ανέδειξε πολλούς Έλληνες αθλητές σε πρωταθλητές επιπέδου (όπως: Σπύρος Βασδέκης, Νίκη Ξάνθου, Βούλα Τσιαμήτα, Βούλα Πατουλίδου, Λάμπρος Παπακώστας, Κώστας Ζαλαγκίτης, Λούης Τσάτουμας, Αντώνης Μάστορας), αθλητές οι οποίοι έφτασαν σε διεθνείς διακρίσεις τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 2000, η ομάδα του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, τον προσέλαβε ως γυμναστή. Το 2002 αποφάσισε να επιστρέψει στον στίβο. Σήμερα είναι ομοσπονδιακός προπονητής του στίβου με ειδίκευση στα άλματα. Το 2017 τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Στίβου με το βραβείο προπονητικής, την υψηλότερη διάκριση που απονέμει η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία.Πρόσθετα, το 2019 ανακηρύχθηκε ως κορυφαίος Έλληνας προπονητής του στίβου. Προπονεί σήμερα δύο διεθνώς αναγνωρισμένους Έλληνες πρωταθλητές των αλμάτων, τον Μίλτο Τεντόγλου και τη Βούλα Παπαχρήστου, αμφότεροι με χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Επίσης υπό την καθοδήγησή του έχει και ορισμένους νέους, πολλά υποσχόμενους Έλληνες αθλητές. Στις 2 Αυγούστου 2021, υπό την καθοδήγηση του Γ. Πομάσκι, ο Έλληνας πρωταθλητής Μίλτος Τεντόγλου στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης του Τόκιο με άλμα στα 8,41 μ στην τελευταία του προσπάθεια.Τον Ιούλιο του 2022, υπό την καθοδήγησή του οι δύο αθλητές του, η μεν Αμερικανίδα αθλήτρια Τόρι Φράνκλιν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Όρεγκον με άλμα στα 14,72 μ στο τριπλούν γυναικών, και ο Έλληνας πρωταθλητής Μίλτος Τεντόγλου στέφθηκε αργυρός παγκόσμιος πρωταθλητής στο Όρεγκον με άλμα στα 8,32 μ. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα στον Βόρειο Τομέα Αθηνών με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Μαυροδάφνη

Η Μαυροδάφνη αναφέρεται τόσο στο μαύρο σταφύλι, εγχώριο προϊόν της Αχαΐας, όσο και στο γλυκό ενισχυμένο κρασί (κρασί με υψηλη περιεκτικότητα σακχάρων) που παράγεται από αυτό.

 Η μαυροδάφνη αρχικά οινοποιείται σε μεγάλους κάδους που βρίσκονται εκτεθειμένοι στον ήλιο. Μόλις το κρασί φτάσει ένα συγκεκριμένο επίπεδο ωριμότητας, η ζύμωση σταματά με την προσθήκη αποστάγματος που ετοιμάστηκε από προηγούμενη συγκομιδή. Ύστερα, γίνεται απόσταξη της μαυροδάφνης και το κρασί, που περιέχει ακόμα υπολειμματικά σάκχαρα, μεταφέρεται σε υπόγεια κελάρια για να ολοκληρωθεί η ωρίμαση τους. Εκεί "εκπαιδεύεται" με την επαφή με παλαιότερα κρασιά χρησιμοποιώντας την μέθοδο σειριακών μεταγγίσεων [σολέρα]. Όταν παλαιωθεί, το κρασί εμφιαλώνεται και πωλείται με την ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης (ΟΠΕ) "Μαυροδάφνη". Η μαυροδάφνη είναι ένα μαυριδερούτσικο, σχεδόν αδιαφανές κρασί με ένα σκούρο καφέ καθρεπτίζον χρώμα και ένα μοβ-καφέ ιριδίζον χρώμα. Παρουσιάζει αρώματα και γεύσεις από καραμέλα, σοκολάτα, καφέ, σταφίδες και δαμάσκηνα.
Γενικές εκλογές του Κουρασάο (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κουρασάο στις 5 Οκτωβρίου 2016. Η αρχική ημερομηνία για τη διεξαγωγή τους ήταν η 30η Σεπτεμβρίου, όμως η ψηφοφορία αναβλήθηκε λόγω του τυφώνα Μάθιου. Συνολικά έλαβαν μέρος 13 κόμματα.

 Τα 21 μέλη του νομοθετικού σώματος (Estates) εκλέγονται με απλή αναλογική. Τα κόμματα που κέρδισαν έδρες στις προηγούμενες εκλογές μπορούν να πάρουν μέρος, ενώ διεξάγονται προκριματικές εκλογές για να καθοριστεί ποια κόμματα μπορούν να συμμετάσχουν. Τα κόμματα απαιτείται να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 1% των ψήφων στις προηγούμενες εκλογές προκειμένου να λάβουν μέρος. Πορηγήθηκαν των γενικών εκλογών προκριματικές εκλογές στις 20 και στις 21 Αυγούστου 2016. Μόνο 7 από τα συνολικά 15 κόμματα που έλαβαν μέρος πληρούσαν τις προϋποθέσεις (να έχουν συγκεντρώσει τουλάχιστον 1% στις προηγούμενες εκλογές). Αυτό μεταφράζεται σε 870 ψήφους.
Άγιος Δημήτριος Πεύκου Ηρακλείου

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πεύκου του δήμου Βιάννου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βιάννου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές απολήξεις της Δίκτης, ΝΑ. του Άνω Βιάννου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 96 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεφαλοβρυσίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεφαλοβρυσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βιάννου. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο βορειοδυτικό τμήμα του οικισμού Το εκκλησάκι της Παναγιάς Κεραλιμενιώτισσας, ανατολικά του οικισμού Το μικρό φαράγγι της Παναγιάς, βορειοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Esta es una Plaza

To Esta es una plaza, αποτελεί ένα αστικό κοινό, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Μαδρίτης (Ισπανία). Δημιουργήθηκε από μία πρωτοβουλία των κατοίκων της περιοχή Lavapies, που αποφάσισαν ότι στην περιοχή τους χρειαζόταν να οικοδομηθεί ένα εναλλακτικό μέρος αναψυχής, κοινωνικοποίησης, ανταλλαγής και ανάπτυξης του κοινωνικού ιστό.

 Tον Δεκέμβριο του 2008, η ομάδα Operarios del Espacio Público σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής, ανέλαβε δημόσια ευθύνη για τη διαχείριση ενός δημοτικού οικοπέδου, που βρίσκεται στο Calle Doctor Fourquet 24 στη Μαδρίτη, με σκοπό τη μετατροπή του σε χώρο υπεύθυνης χρήσης γειτονιάς. Ο χώρος ήταν εγκαταλελειμμένος και μη χρησιμοποιημένος, για περισσότερα από 30 χρόνια.Τον Σεπτέμβριο του 2009, αυτή η πρωτοβουλία πολιτών οργανώθηκε σε μια ένωση πολιτών στην υπηρεσία της κοινότητας με το όνομα Association ESTA ES UNA PLAZA –Asoc. EEUP, για την επίτευξη των στόχων γενικού συμφέροντος και του κοινού αγαθού, για την ανάκαμψη και τη διατήρηση του κοινοτικού κήπου ανοιχτού προς όφελος των πολιτών, με την ονομασία ESTA ES UNA PLAZA.Τον Δεκέμβριο του 2009 αποκτήθηκε επίσημα η εκχώρηση του χώρου από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης. Η ένωση πολιτών, Association ESTA ES UNA PLAZA, αναλαμβάνει την αστική επιμέλεια και τη διαχείριση του δημόσιου χώρου, βάσει των κοινών και σύμφωνα με τη λογική της κοινωνικής συνυπευθυνότητας των πολιτών. Είναι ένα αυτοδιαχειριζόμενο και συμμετοχικό έργο (χωρίς ιεραρχίες), το οποίο διέπεται από κανόνες άμεσης δημοκρατίας και λαμβάνονται αποφάσεις μέσω γενικών συνελεύσεων. Οι εκπρόσωποι ορίζονται από τη γενική συνέλευση, οι οποίοι είναι το αντιπροσωπευτικό όργανο της ένωσης. Ο χώρος αυτός, είναι ένα μέρος ανοιχτό στη γειτονιά που ευνοεί τη συνάντηση μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων και πολιτισμών, και συμβάλλει στην εκτίμηση των τοπικών πόρων και στη δημιουργία σχέσεων μεταξύ των κατοίκων της γειτονιάς. Ο κύριος στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας κοινός κήπος, ως ένας τόπος συνάντησης των κατοίκων της περιοχής, με αποτέλεσμα να βελτιώσει τον κοινωνικό ιστό στη γειτονιά. Στον κοινοτικό κήπο μπορεί να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή γνώσεων, υπεράσπιση οικολογικών αξιών, άθληση, ανταλλαγή αντικειμένων και οποιοδήποτε άλλη δραστηριότητα ή εκδήλωση που προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Ο χώρος είναι ανοιχτός προς όλους του κατοίκους της περιοχής Lavapies και σε όλους εκείνους που θα ήθελαν να τον φροντίσουν και να δημιουργήσουν έναν αυτοδιαχειριζόμενο έργο, ένα αστικό κοινό.Επίσης, ενθαρρύνει τη δημιουργική και πειραματική παιδαγωγική καθώς αποτελεί ένα οικολογικό κήπο, ο οποίος συγκροτείται από εννέα παραγωγικές βεράντες και μια εκπαιδευτική για δραστηριότητες με παιδιά. Επίσημη ιστοσελίδα: https://estaesunaplaza.blogspot.com/p/dossier.html Μέσα κοινωνικής δικτύωσης: https://www.facebook.com/estaesunaplaza/photos/?ref=page_internal https://www.babylonia.gr/2017/10/17/madriti-kinimata-polis-astikos-schediasmos-dimosios-choros/ http://laaventuradeaprender.intef.es/-/esta-es-una-plaza https://redhuertosurbanosmadrid.wordpress.com/esto-es-una-plaza/
Αουρέλ Μπαέσου

Ο Άουρελ Μπαέσου (ρουμανικά: Aurel Băeșu, 1896-1928) ήταν Ρουμάνος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος τοπίων και πορτραίτων. Πολλά από τα έργα του δείχνουν την επιρροή του Νικολάε Γκριγκορέσκου, μια επιρροή που ήταν κοινή μεταξύ των ζωγράφων της εποχή του.

 Ο πατέρας του ήταν κυβερνητικός υπάλληλος που απασχολούταν από τον νομό Σουτσεάβα. Έχασε τη μητέρα του σε νεαρή ηλικία και τον μεγάλωσε η γιαγιά του.Από το 1907 έως το 1912, παρακολούθησε το γυμνάσιο "Αλεξάντρου Ντονίτσι" στη γενέτειρά του, όπου επέδειξε την ικανότητα του στη ζωγραφική. Μετά την αποφοίτησή του, εισήλθε στην Școala de Belle Arte (Σχολή Καλών Τεχνών) στο Ιάσιο, όπου σπούδασε με τον Κωνσταντίν Αρτακίνο και τον Γκεόργκε Ποποβίτσι. Το 1915 έλαβε ένα βραβείο από την Ρουμανική Ακαδημία για το πορτρέτο του γαλλικού καλλιτέχνη Λεκόμτ ντε Νουί, ο οποίος στη συνέχεια έζησε στη Ρουμανία.Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κινητοποιήθηκε αλλά, την τελευταία στιγμή, υποχώρησε και προσχώρησε σε αρκετούς άλλους καλλιτέχνες που τεκμηρίωζαν τον πόλεμο. Αν και δραπέτευσε τραυματισμένος, οι σκληρές συνθήκες εκεί οδήγησαν σε πνευμονία που τον άφησε σε κακή υγεία.Σε μια προσπάθεια να βελτιώσει τις καλλιτεχνικές του προοπτικές, και με την υποστήριξη μελών της Ακαδημίας, πήγε στην Ιταλία για να παρακολουθήσει ένα δωρεάν πρόγραμμα ζωγραφικής που διδασκόταν στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών στη Ρώμη. Ήταν εκεί από το 1920 έως το 1922. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ταξίδεψε σε ολόκληρη τη Σλοβενία, την Ουγγαρία και τη Γαλλία. Για πολλά χρόνια,ήταν ερωτευμένος με τη Λία Σαντοβένα, κόρη του μυθιστοριογράφου Μιχαήλ Σαντοβεάνου, αλλά δεν μπορούσε ποτέ να προτείνει γάμο λόγω της επισφαλούς οικονομικής του κατάστασης.Το 1928, πέθανε από φυματίωση σε ηλικία μόλις τριάντα δύο ετών. Μια σημαντική αναδρομική έκθεση του έργου του πραγματοποιήθηκε το 2006 στο μουσείο τέχνης του Μπακάου. Το 2012, ο τάφος του λεηλατήθηκε και καταστράφηκε. Μεταξύ των αντικειμένων που ελήφθησαν ήταν μια πλάκα του φίλου του Μπαέσου, του γλύπτη Μιχάι Ονοφρέι. Gheorghe Macarie, Pictură sau destin. Aurel Băeşu (1896-1928), Editura PIM (2014) ArtNet: Περισσότερα έργα από τον Μπαέσου. Concursul Internaţional de Creaţie Vizuală „Aurel Băeşu”. Evenimentul.
Σχέσεις Νέας Ζηλανδίας-Πολωνίας

Οι σχέσεις Νέας Ζηλανδίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Νέας Ζηλανδίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Και τα δύο έθνη είναι μέλη του Australia Group και του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.

 Οι πρώτοι δύο Πολωνοί που έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία συνόδευσαν τον Καπετάνιο Τζέιμς Κουκ στο δεύτερο ταξίδι του στον Ειρηνικό το 1772. Καθ΄ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, λίγοι Πολωνοί μετανάστες άρχισαν να εγκαθίστανται στη Νέα Ζηλανδία, ξεφεύγοντας από την ξένη κατοχή, με τις συνέπειές της, της διαμελισμένης χώρας τους. Πολλοί από αυτούς τους πρώτους πρωτοπόρους εργάστηκαν σε επαγγέλματα που χρειάζονταν λίγα αγγλικά, όπως κόψιμο θάμνων, αποστράγγιση βυθών και κατασκευή δρόμων. Τελικά αποκτώντας τη δική τους γη, στράφηκαν στη γεωργία. Τη δεκαετία του 1930, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Νέας Ζηλανδίας και Πολωνίας πραγματοποιήθηκαν μέσω του Λονδίνου, όταν η Νέα Ζηλανδία ήταν επικράτειά της. Η Πολωνία διατηρούσε προξενείο στο Ουέλλινγκτον.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι στρατιώτες της Νέας Ζηλανδίας πολέμησαν μαζί με τους Πολωνούς ομολόγους τους κατά τη διάρκεια της Μάχης της Βρετανίας και της Μάχης του Μόντε Κασίνο στην Ιταλία. Το 1944, πάνω από 700 πολωνικά παιδιά (κυρίως ορφανά) και 103 ενήλικες εγκαταστάθηκαν στη Νέα Ζηλανδία. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες είχαν επιζήσει από την απέλαση στη Σοβιετική Ένωση και διέφυγαν στη Νέα Ζηλανδία μέσω της Περσίας (σήμερα γνωστή ως Ιράν) και εγκαταστάθηκαν στην πόλη Παχιατούα στο Βόρειο Νησί της Νέας Ζηλανδίας. Στο τέλος του πολέμου, περισσότεροι από 200 πρώην στρατιώτες και 700 εκτοπισμένοι από την Πολωνία επανεγκαταστάθηκαν στη Νέα Ζηλανδία.Την 1η Μαρτίου 1973, η Νέα Ζηλανδία και η Πολωνία σύναψαν επίσημα διπλωματικές σχέσεις. Αρχικά, οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών ήταν περιορισμένες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το 2004, η Πολωνία προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και άνοιξε πρεσβεία στο Ουέλλινγκτον. Τον Απρίλιο του 2005, η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, Έλεν Κλαρκ, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Πολωνία και άνοιξε την πρεσβεία της Νέας Ζηλανδίας στη Βαρσοβία. Είναι η μόνη πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας που επισκέφθηκε τη χώρα. Τον Μάιο του 2008, υπογράφηκε συμφωνία για καθεστώς θεώρησης βίζα διακοπών μεταξύ των δύο εθνών. Τον Μάρτιο του 2013, και τα δύο έθνη γιόρτασαν 40 χρόνια διπλωματικών σχέσεων. Ο υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας, Ραντόσουαφ Σικόρσκι, πραγματοποίησε επίσκεψη στη Νέα Ζηλανδία για τον εορτασμό της δημιουργίας διπλωματικών σχέσεων. Το 2018, το συνολικό εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών ανήλθε σε 270 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Οι κύριες εξαγωγές της Νέας Ζηλανδίας στην Πολωνία περιλαμβάνουν: φιλέτα ψαριών, μαλλί, σίδερο και χάλυβα και τα μέρη τους. Οι κύριες εξαγωγές της Πολωνίας στη Νέα Ζηλανδία περιλαμβάνουν: φορτηγά, μηχανήματα συλλογής, τηλέφωνα και κινητά τηλέφωνα. Τον Απρίλιο του 2005, υπεγράφη συμφωνία διπλής φορολογίας μεταξύ των δύο εθνών. Η Νέα Ζηλανδία έχει πρεσβεία στη Βαρσοβία. Η Πολωνία έχει πρεσβεία στο Ουέλλινγκτον.
ORF 1

Το ORF 1 είναι ένα αυστριακό τηλεοπτικό κανάλι. Ήταν το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι στην Αυστρία, ξεκίνησε το 1955. Το ORF 1 είναι ένα από τα τέσσερα δημόσια τηλεοπτικά κανάλια στην Αυστρία. Το ORF 1 περιέχει εκπομπές, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες, ενώ το ORF 2 εστιάζει στα πολιτιστικά προγράμματα,στον προγραμματισμό και την πληροφόρηση.Το ORF Sport Plus είναι το αθλητικό κανάλι, αλλά, το ORF 1 μεταδίδει επίσης ποδοσφαιρικούς αγώνες και άλλα σημαντικά αθλητικά γεγονότα.

 Το ORF 1 προβάλλει κυρίως ταινίες και επεισόδια από σειρές. Το πρωί υπάρχει πρόγραμμα για παιδιά που ονομάζεται Okidoki. Τα δημοφιλή αθλήματα όπως το σκι, Formula One και το ποδόσφαιρο προβάλλονται επίσης στο σταθμό. Το ORF 1 μεταδίδει ειδησεογραφικό πρόγραμμα όπως το Zeit im Bild (Οι στιγμές σε εικόνες) και το Περιοδικό στο σταθμό ORF 2. Μέχρι τις εννιά του Απριλίου του 2007, Zeit im Bild παρουσιάστηκε στο σταθμό ORF 1 και ORF 2 ταυτόχρονα στις 7:30 μ.μ. Στη συνέχεια άρχισαν να δείχνουν μια καθημερινή σαπουνόπερα διάρκειας οκτώ ωρών, αλλά την 1η Ιουλίου 2007, αντικαταστάθηκε από τον Malcolm in the Midle (το οποίο έχει αντικατασταθεί από Two And A Half Men) λόγω των χαμηλών εκτιμήσεων. Εκτός από αυτό, υπάρχουν προγράμματα ειδήσεων αρκετών λεπτών σε διάφορες χρονικές στιγμές κατά τη διάρκεια της ημέρας, με το όνομα ZIB Flash. Μετά από 20:00, το πρόγραμμα ειδήσεων, που ονομάζεται ZIB 20, μεταδίδεται τώρα το οποίο αντικατέστησε το Newsflash. Στις 28 Ιανουαρίου, 2008, η ORF άρχισε υπηρεσίες υψηλής ευκρίνειας. Η πρώτη εκπομπή ήταν ένας αγώνας σκι ονομάζεται The Nightrace in Schladming. Μια ξεχωριστή εκδήλωση HDTV, εισάγοντας την τεχνολογία HD, είχε προγραμματιστεί σε όλους τους περιφερειακούς σταθμούς ORF αμέσως μετά. Ο τεχνολογικός συνεργάτης για τις παραγωγές HD είναι Telekom Austria. Προγραμματισμός Αντίθετα με τις αρχικές προσδοκίες, τα μικρά αθλητικά γεγονότα μεταδίδονται σε HD μετά το Euro 2008. Η έξοδος του HD της ORF 1 HD περιορίζεται σε αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές όπως το CSI: Miami, House M.D., Grey's Anatomy και Desperate Housewives. Σημειώστε ότι Desperate Housewives και Grey 's Anatomy μεταδίδονται στα αγγλικά και στα γερμανικά. Επίσης, οι περισσότερες ταινίες το βράδυ της Κυριακής που μεταδίδονται σε HD. ORF abridges κάποιες ταινίες λόγω των κανόνων προστασίας του παιδιού, αλλά λιγότερο συχνά από ότι η γερμανική σταθμούς. ORF προσδιορίζει τα προγράμματά της με τα αρχικά: X (δεν είναι κατάλληλο για παιδιά? Parential καθοδήγηση συνιστάται), Ο (μόνο για ενήλικες), ή χωρίς την αρχική. Το σύμβολο K + (συνιστάται για παιδιά) εμφανίζεται μόνο το teletext. Επίσημος ιστότοπος
Ράτιγκεν

Το Ράτιγκεν είναι Γερμανική πόλη στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, απέχοντας περίπου 12 χιλιόμετρα από το Ντίσελντορφ. Με απογραφή στα τέλη του 2016, το Ράτιγκεν είχε 87.158 κατοίκους.

 Το Ράτιγκεν δημιουργήθηκε πριν από το 849. Από τον Μεσαίωνα, η περιοχή Ράτιγκεν ανήκε στο Δουκάτο του Μπεργκ. Στις 11 Δεκεμβρίου 1276 ο οικισμός έλαβε δικαιώματα πόλης. Το Ράτιγκεν ήταν ένας από τους τέσσερις τόπους του Berg που γνώρισε οικονομική άνθηση στο τέλος του Μεσαίωνα, αλλά επιβραδύνθηκε κατά τη διάρκεια του Τριακονταετή Πολέμου. Στην αρχή της βιομηχανικής εποχής, τα πρώτα εργοστάσια παραγωγής άνοιξαν το 1783. Κατά την εποχή του Ναπολέων Α΄, το 1815, έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Στην κοινοτική αναδιοργάνωση του 1929, το Ράτιγκεν διατήρησε την ανεξαρτησία του. Αδελφοποιήσεις υπάρχουν μεταξύ του Ράτιγκεν με τις παρακάτω πόλεις: Μωμπέζ, Γαλλία (Από το 1958) Βρανδεμβούργο, Γερμανία (Από το 1990) Τσιανγκσού, Κίνα (Από το 2007)
Ρόμπερτ Ίνγκλαντ

Ο Ρόμπερτ Μπάρτον Ίνγκλαντ (αγγλικά: Robert Barton Englund, 6 Ιουνίου 1947) είναι Αμερικανός ηθοποιός, είναι γνωστός περισσότερο για το ρόλο που ενσάρκωσε ως Freddy Krueger στην ταινία Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες. Έλαβε το βραβείο Saturn δύο φορές για τον ρόλο του στις ταινίες Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.3: Πολεμιστές του Ονείρου και Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.4: Ο Άρχων του Ονείρου.

 Ο Ίνγκλαντ γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1947 στο Γκλέντεϊλ της Καλιφόρνια. Είναι γιος της Τζάνις (το γένος ΜακΝτόναλντ) και του μηχανικού Τζον Κεντ Ίνγκλαντ. Έχει σουηδική και σκωτσεζική καταγωγή. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο έγινε στην ταινία Buster and Billie (1974). Αφού εκανε αρκετές εμφανίσεις σε υποστηρικτικούς ρόλους σε διάφορες ταινίες, άρχισε να τραβάει την προσοχή του σκηνοθέτη Γουές Κρέιβεν με τον ρόλο του στην σειρά V. Δέχτηκε να υποδυθεί το 1984 τον ρόλο του Freddy Krueger, έναν χαρακτήρα με καμένο πρόσωπο, ριγωτό πουλόβερ, καπέλο και γάντι με μακριά μεταλλικά νύχια. Επρόκειτο για έναν κόντρα ρόλο για τον ηθοποιό, ο οποίος μέχρι τότε υποδυόταν καλούς χαρακτήρες. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και με κόστος παραγωγής τα 1,8 εκατομμύρια δολάρια απέφερε έσοδα 25,5 εκατομμρια δολάρια. Αυτή του η φήμη τον βοήθησε να παίξει σε ρόλους στις ταινίες Το Φάντασμα της Όπερας το 1989 και Στα Γρανάζια της Φρίκης το 1995 ταινία που είναι βασισμένη απο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, και στην ταινία 2001 Maniacs (2005). Υποδύθηκε το ρόλο του Freddy Krueger ξανά στις ταινίες Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.4: Ο Άρχων του Ονείρου (1988), Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες Νο.5: Το Παιδί του Ονείρου (1989), Ο Τελευταίος Εφιάλτης (1991), Ο Νέος Εφιάλτης (1994) και Φρέντυ εναντίον Τζέισον (2003). Ο Ίνγκλαντ, μαζί με τον Νταγκ Μπράντλεϊ, είναι οι μοναδικοί ηθοποιοί που ενσάρκωσαν έναν χαρακτήρα τρόμου για οχτώ συνεχόμενες φορές. Οι πρωταγωνιστικές εμφανίσεις του Ίνγκλαντ στην αμερικάνικη τηλεόραση περιλαμβάνουν την σειρά Nightmare Cafe (1992), στην οποία υποδύεται τον ρόλο του μυστηριώδη ιδιοκτήτη καφετέριας, και τη σειρά Εφιάλτες του Φρέντι, υποδυόμενος ξανά τον ρόλο του Freddy Krueger.
Lincoln Corsair

Το Lincoln Corsair είναι ένα κόμπακτ πολυτελές crossover SUV που παράγεται από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Lincoln, που είναι η πολυτελής θυγατρική εταιρεία της αμερικανικής Ford. Το μοντέλο μπήκε στην παραγωγή στις 19 Αυγούστου 2019, για τη σεζόν (model year) του 2020, και αντικατέστησε το Lincoln MKC. Το έτος 2020, το Corsair ήταν το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της Lincoln.

 Το Corsair παρουσιάστηκε επίσημα στις 17 Απριλίου 2019 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης και μοιράζεται το τεχνολογικό του υπόβαθρο με την τέταρτη γενιά του Ford Escape, το οποίο εισήχθη επίσης τη σεζόν (model year) του 2020. Είναι το μικρότερο SUV στην παλέτα της Lincoln, η οποία αποτελείται από τα SUV (κατά αύξουσα σειρά μεγέθους) Lincoln Corsair, Lincoln Nautilus (μετονομασία του προηγούμενου Lincoln MKX δεύτερης γενιάς), Lincoln Aviator και Lincoln Navigator, ακολουθώντας το νέο λεκτικό σύστημα ονοματοδοσίας της εταιρείας. Η ονομασία Corsair είχε χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν από την μητρική Ford, σε αυτοκίνητα όπως το αμερικανικό Edsel Corsair και το βρετανικό Ford Corsair. Ειδικότερα το Lincoln Corsair κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική το φθινόπωρο του 2019 και προσφέρεται σε εκδόσεις βενζίνης και plug-in υβριδικές. Για τη σεζόν του 2023, το Corsair υπέστη μια ανανέωση. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Οι πωλήσεις του έτους 2019 συμπεριλαμβάνουν και τις τελευταίες πωλήσεις του προκατόχου Lincoln MKC. Επίσημος ιστότοπος
Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού

Η Υπαίθρια Γλυπτοθήκη Ψυχικού βρίσκεται στην Πλατεία «Γιώργου Ζογγολόπουλου» στο Ψυχικό, επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας δίπλα στον ναό του Αγ. Δημητρίου. Είναι η μοναδική δημοτική υπαίθρια γλυπτοθήκη στην Ελλάδα που είναι αφιερωμένη στο έργο ενός καλλιτέχνη.

 Δημιουργήθηκε και εγκαινιάστηκε το 2010 όταν ο Δήμος Φιλοθέης - Ψυχικού και το Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου που εδρεύει στο Ψυχικό, θέλησαν να τιμήσουν τον διεθνούς φήμης ‘Έλληνα γλύπτη Γιώργο Ζογγολόπουλο δίνοντας το όνομά του σε μια από τις κεντρικές πλατείες του δήμου και δημιουργώντας μια υπαίθρια γλυπτοθήκη ελεύθερα προσβάσιμη σε όλους, συμβαδίζοντας με την πεποίθηση του ίδιου του τιμώμενου καλλιτέχνη για το έργο του και την Τέχνη γενικότερα.Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος, ένας από τους πρώτους κατοίκους του Ψυχικού, έζησε και δημιούργησε μαζί με τη σύζυγό του, ζωγράφο Ελένη Πασχαλίδου, για περίπου έξι δεκαετίες στην κατοικία και το ατελιέ τους σε δρόμο κοντά στη συγκεκριμένη πλατεία. Συνολικά στο Δήμο Φιλοθέης – Ψυχικού υπάρχουν οκτώ μεγάλης κλίμακας έργα του Ζογγολόπουλου με γνωστότερο τις «Ομπρέλες» στην είσοδο του Ψυχικού επί της Λεωφόρου Κηφισίας. Στο χώρο της γλυπτοθήκης πραγματοποιούνται δωρεάν ξεναγήσεις και ειδικά προγράμματα για σχολεία σε συνεργασία του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου και δημοτικών φορέων. Στο χώρο βρίσκονται έξι μεγάλης κλίμακας γλυπτά του Ζογγολόπουλου (τα «Αλέξανδρος», «Ποσειδώνας», «Γλυπτό ΔΕΘ», «Ολυμπιακοί Κύκλοι», «Στήλη» και «Ειράνα») που καλύπτουν διαφορετικές χρονικές περιόδους της δημιουργίας του καλλιτέχνη και τοποθετήθηκαν μετά από παραχωρήσεις του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου (παραχώρησε πέντε από τα γλυπτά) και του συλλέκτη Ζαχαρία Πορταλάκη (παραχώρησε τον «Αλέξανδρο»). Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου Δήμος Φιλοθέης – Ψυχικού Αρχειοθετήθηκε 2014-03-01 στο Wayback Machine. George Zongolopoulos Foundation Facebook Official Page
Διαιθυλοθειαιθέρας

Ο διαιθυλοθειαιθέρας ή διαιθυλοσουλφίδιο (diethylsulphide, DES) ή αιθυλοθειοαιθάνιο ή 3-θειαβουτάνιο είναι ένας διαλκυλ-θειαιθέρας, μια οργανική ένωση του θείου με συνοπτικό συντακτικό τύπο CH3CH2SCH2CH3 (ή ακόμη πιο συνοπτικά Et2S). Στις συνηθισμένες συνθήκες (1 atm, 25 °C) είναι ένα αδιάλυτο στο νερό και εύφλεκτο πτητικό υγρό με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή. Είναι ισομερές θέσης των παρακάτω έξι (6) ενώσεων: Μεθυλοπροπυλοθειαιθέρας Ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας βουτανοθειόλη-1 βουτανοθειόλη-2 μεθύλοπροπανοθειόλη-1 μεθύλοπροπανοθειόλη-2

 Εκτός από την απομόνωσή του από διάφορες φυσικές πηγές, είναι διαθέσιμες και οι παρακάτω χημικές μέθοδοι. Με διαλκυλίωση από αιθυλαλογονίδια θειούχων αλάτων παράγεται διαιθυλοθειαιθέρες: Με μεθυλίωση από αιθυλαλογονίδια αλάτων αιθυλοθειόλης (π.χ. CH3SK) παράγεται διμεθυλοθειαιθέρες. (Αντίδραση Williamson για θειαιθέρες): Με αναγωγή διμεθυλοσουλφοξείδιου από υδροϊώδιο παράγεται διμεθυλοθειαιθέρας: Με επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου (HgX2) παράγονται διαιθυλοθειουδραργιρικά άλατα: Με επίδραση αλκυλαογονιδίων (RX) παράγονται άλατα του σουλφωνίου: Με επίδραση υπεροξείδιου του υδρογόνου οξειδώνονται προς διαιθυλοσουλοφοξείδιο: Ο διαιθυλοθειαιθέρας χρησιμοποιήθηκε ως διαλύτης για άνυδρα ορυκτά και σε λουτρά επιμετάλλωσης για χρυσό και ασήμι. Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.
Σίβυλλα της Βουργουνδίας

Η Σίβυλλα (Γαλλ.:Sybille de Bourgogne, 1060 ή1065 - 1103) από τον Οίκο της Ιβρέας ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη του κόμη της Βουργουνδίας, που με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας.

 Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και της Στεφανίας. Έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας με τον γάμο της με τον Εύδη τον Ερυθρό δούκα της Βουργουνδίας, με τον οποίο απέκτησε: Ηλίη της Βουργουνδίας (1080 - 1141, παντρεύτηκε πρώτα τον Βερτράνδο κόμη της Τουλούζης και μετά τον Γουλιέλμο Γ΄ κόμη του Ποντιέ. Φλωρίνη 1083-1097, παντρεύτηκε τον Σβέυν των Έστριντσεν πρίγκιπα της Δανίας και Σταυροφόρο. Ούγος Β΄ 1084-1143, δούκας της Βουργουνδίας. Ερρίκος 1087-1125, ιερέας. Randall Fegley, The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302 Hubert Houben, Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West
Λουίζα Μαργαρίτα της Λωρραίνης

Η Λουίζα-Μαργαρίτα, γαλλ. Luise Marguerite de Lorraine (1588 - 30 Απριλίου 1631) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ ήταν κόρη του δούκα του Γκιζ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κοντί.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1605 τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κοντί και είχε τέκνο: Μαρία 1610, απεβ. νήπιο.Το 1614 απεβίωσε ο Φραγκίσκος και η Λουίζα-Μαργαρίτα έκανε μυστικό γάμο με τον Φρανσουά ντε Μπασομπιέρ αυλικό και λέγεται ότι είχε: ένα παιδί. Jean Baptiste Joseph Boulliot, Biographie ardennaise. Ou Histoire des Ardennais qui se sont fait remarquer par leurs écrits, leurs actions, leurs vertus ou leurs erreurs. Volume 2. Paris 1830, S. 147–149 (PDF; 21,8 MB). de Coste, Les Éloges et les vies des reynes, des princesses, et des dames illustres en pieté, en courage & en doctrine, qui ont fleury de nostre temps, & du temps de nos peres. Volume 1. Cramoisy, Parigi 1647. Jean Chrétien Ferdinand Hoefer, Nouvelle biographie générale depuis les temps les plus reculés jusqu'à nos jours, avec les renseignements bibliographiques et l'indication des sources à consulter. Volume 11. Firmin Didot, Parigi 1856, S. 663 – 665
Μπαλαγέ

Το Μπαλαγέ (στα καταλανικά, Balaguer) είναι μια πόλη της Καταλονίας, πρωτεύουσα της κομητείας της Νογέρα και δεύτερο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της επαρχίας της Λιέιδα. Ιστορικά αποτέλεσε πρωτεύουσα της μεσαιωνικής Κομητείας του Ουρζέλ ενώ βρέχεται από τον ποταμό Σέγρε.

 Είναι πιθανόν να υπήρχε στην πόλη ιβηρικός ή ρωμαϊκός οικισμός. Ωστόσο η πρώτη γραπτή αναφορά της πόλης είναι του 868, όπου αναφέρεται ως Balagium, τοποθεσία όπου ξεκουράστηκαν κάποιοι μοναχοί στον δρόμο τους από την Σαραγόσα προς τη Μπέργα. Ως οικισμός, μάλλον αναπτύχθηκε γύρω από ένα φρούριο που προστάτευε μια γέφυρα στον ποταμό Σέγρε. Σύμφωνα με τον Abū Ahmad Ibn, το Μπαλαγέ απέκτησε δύναμη κατά την περίοδο των Μπανού Κάσι, όταν ο κύριος της Λιέιδα, και υπεύθυνος για το χτίσιμο του κάστρου της το 862, Λιοπ Ιμπν Αχμάντ, έκτισε και το φρούριο του Μπαλαγέ το 877. Η πόλη αντιστάθηκε στις προσπάθειες του Αρνάου Μιρ δε Τοστ να την καταλάβει, έπεσε για ένα χρόνο στα χέρια του Γκεράου δε Καβρέρα, ευγενούς υπό τις διαταγές του Ερμενγκόλ Ε’ του Ουρζέλ, το 1100, για να περάσει οριστικά στην κατοχή της Κομητείας του Ουρζέλ το 1105 μετά την επίθεση του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Γ’ της Βαρκελώνης και του Πέδρο Ανσούρεθ, αντικόμη του Ερμενγκόλ Στ’. Μετά την κατάκτηση οι κόμητες του Ουρζέλ μετέφεραν την κατοικία τους στο κάστρο της πόλης, γνωστό ως Castell Formós («όμορφο κάστρο»). Εκκλησιαστικά, τα εδάφη και η πόλη του Μπαλαγέ τέθηκαν κάτω από την Επισκοπή του Ουρζέλ. Στη συνέχεια η πόλη συμμετείχε στην εξέγερση των ευγενών και του κόμη του Ουρζέλ, Ερμενγκόλ Ι’, εναντίον του Ιακώβου Α’, έζησε την απορρόφηση της κομητείας του Ουρζέλ από τον Φερδινάνδο της Αντεκέρα ενώ εκεί έστησε την βάση επιχειρήσεών του ο Ιωάννης Β’ κατά τον Καταλανικό Εμφύλιο. Η πόλη κυριαρχείται από την παρουσία ενός λόφου που ορθώνεται μπροστά στον ποταμό Σέγρε. Στην κορυφή του λόφου βρίσκονται τα κύρια μνημεία της πόλης, η εκκλησία γοτθικού ρυθμού της Αγίας Μαρίας, τα απομεινάρια του κάστρου της πόλης και τα μεσαιωνικά της τείχη. Μεταξύ του λόφου και του ποταμού απλώνεται το κύριο σώμα της πόλης, όπου εντοπίζεται η πλατεία του Μερκαδάλ και το Μουσείο του Χρυσού, αφιερωμένο στην εκμετάλλευση του χρυσού των νερών του ποταμού. Πληροφορίες της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας Χάρτης του Μπαλαγέ του 17ου αιώνα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας Ιστοσελίδα του Μουσείου της Νογέρα
Γοδεφρείδος του Σαιντ-Ομέρ

Ο Γοδεφρείδος, γαλλ. Geoffrey (άκμασε το 1119) από τον Οίκο του Σαιντ-Ομέρ ήταν Φλαμανδός ιππότης και ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Τάγματος των Ναΐτών.

 Τα μέλη του Οίκου του ήταν κύριοι του Σαιντ-Ομέρ, που τώρα βρίσκεται στη Γαλλία. Ήταν μάλλον γιος του Γουλιέλμου Α΄ κυρίου του Σαιντ-Ομέρ και της Μελισέντ ντε Πικινύ. Η σχέση του με τον Ούγο Α΄ κύριο του Φωκεμπέργκ δεν είναι σαφής. Ο Γοδεφρείδος μάλλον είναι αδελφός του Ούγου Α΄ (ή γιος του). Μαζί με τον Γουλιέλμο Α΄ και τον Ούγο Α΄ ήλθε στην Παλαιστίνη και κάποιος Γκωτιέ (Gauhier). Επειδή ο Γκωτιέ, εγγονός του Γουλιέλμου Α΄ δεν είχε ακόμη γεννηθεί, το Gauthier μάλλον είναι εσφαλμένη απόδοση του Gaufred, οπότε ο Γοδεφρείδος μάλλον συνόδευσε τον πατέρα του και τον αδελφό του στην Ιερουσαλήμ το 1099, κατά την Α΄ Σταυροφορία. Ο Ούγος του Παγιάν, πρώτος μεγάλος Μάγιστρος του Τάγματος των Ναϊτών, αναφέρει ότι ο Γοδεφρείδος ήταν σε τέτοια πενία, που οι δύο τους είχαν ένα μόνο άλογο, έτσι η σφραγίδα των Ναϊτών παριστά δύο άνδρες να ιππεύουν ένα άλογο. Barber, Malcolm (1994). The New Knighthood: A History of the Order of the Temple. Cambridge University Press. ISBN 0-521-42041-5. Martin, Sean (2005). The Knights Templar: The History & Myths of the Legendary Military Order. ISBN 1-56025-645-1. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Godfrey de Saint-Omer στο Wikimedia Commons
Βόλφγκανγκ Γεώργιος Φρειδερίκος του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

O Βόλφγκανγκ-Γεώργιος-Φρειδερίκος, γερμ. Bolfgang-Georg-Friedrich (5 Ιουνίου 1659 - 4 Ιουνίου 1683) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν βοηθός επίσκοπος της Κολωνίας (Köln) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρέσλαου (Βρότσουαφ) λίγο πριν αποβιώσει.

 Γεννήθηκε στο Ντύσελντορφ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Επειδή ο πρωτότοκος αδελφός του θα διαδεχόταν τον πατέρα τους σε όλα τα αξιώματά του, ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ορίστηκε βοηθός επίσκοπος στην Κολωνία και αργότερα εκλέχθηκε επίσκοπος του Μπρεσλάου (Βρότσουαφ), αλλά πριν ο πάπας της Ρώμης επιβεβαιώσει την εκλογή του, απεβίωσε στο Βίενερ Νόιστατ. Ήταν 24 ετών και τάφηκε στο Χόφκιρχε στο Νόιμπουργκ-αν-ντερ-Ντονάου. Στον καθεδρικό του Αγ. Γεωργίου στο Βίενερ Νόιστατ υπάρχει ένα μνημείο γι' αυτόν. Στη θέση του εκλέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φραγκίσκος-Λουδοβίκος, έκτος γιος του Φιλίππου-Γουλιέλμου, ως πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρεσλάου. Hans und Marga Rall: Die Wittelsbacher in Lebensbildern, Graz/Vienna/Köln 1986, Edition Kreuzlingen 2000
Γιάννης Ιωαννίδης (συνθέτης)

Ο Γιάννης Ιωαννίδης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουνίου 1930. Γιος του Σταύρου Ιωαννίδη και της Μαργαρίτας (του γένους Κριέζη). Αποτελεί μια σημαντική προσωπικότητα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και είναι συνθέτης, αρχιμουσικός, μουσικογράφος και καθηγητής μουσικής.

 Το 1945-1954 ξεκίνησε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών με δασκάλους τους Έλλη και Σπύρο Φαραντάτο και θεωρητικά με τους Φ.Οικονομίδη, Θ.Βαβαγιάννη και Γ.Σκλάβο. Συνέχισε το 1956 σπουδάζοντας εκκλησιαστικό όργανο με τον Karl Walter, σύνθεση με τον Otto Siegl και τσέμπαλο με την E.Harrich Schneider στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης από την οποία αποφοίτησε το 1963 με τιμητική διάκριση και βραβείο. Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα ως καθηγητής και μουσικός διευθυντής στο Αμερικάνικο Κολέγιο θηλέων (Pierce College) από το 1963 έως το 1968. Εκείνη την εποχή ήταν επίσης διευθυντής ορχήστρας και χορωδίας και οργανίστας στην γερμανική εκκλησία. Την ίδια χρονιά εγκαταστάθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας, όπου, ενώ αρχικά εμφανιζόταν ως αρχιμουσικός, τελικά ανέλαβε τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Κρατικής Ορχήστρας Δωματίου. Το 1969 διορίστηκε καθηγητής σύνθεσης σύγχρονης μουσικής στο Ινστιτούτο του Καράκας Intermusica. Το 1971 υπήρξε μουσικός διευθυντής και καθηγητής σύνθεσης στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Καράκας.Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 1976 δίδαξε σύνθεση στο Ορφείον Αθηνών μέχρι το 1982. Υπήρξε επίσης καλλιτεχνικός Διευθυντής στα Ωδεία Νίκος Σκαλκώτας, Φίλιππος Νάκας και στο Ωδείο της Μουσικής Εταιρίας Αθηνών (όπου διδάσκει έως σήμερα). Ακόμα, έχει υπάρξει καλλιτεχνικός και διοικητικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (1983-89) και πρόεδρος και καλλιτεχνικός διευθυντής της χορωδίας Αθηνών το 1983. Το 1984 ίδρυσε την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων, στην οποία εξακολουθεί να είναι διευθυντής. Ήταν Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών ως γενικός γραμματέας (1978-1981) και αντιπρόεδρος (1981-1989). Επιπροσθέτως, υπήρξε μέλος στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Συνδέσμου Σύγχρονης Μουσικής (1965-1968), πρόεδρος της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής για τις Παγκόσμιες Ημέρες του 1979 και πρόεδρος της ελληνικής επιτροπής εορτασμού του "Έτους Μουσικής 1985". 1. Τάκης Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής, Σελ. 468 2. Λεξικό Ελλήνων Συνθετών, Συμεωνίδου Α., σελ. 150-151
Κοινότητα Συκολόγου

Η Κοινότητα Συκολόγου είναι κοινότητα του Βιάννου στην περιφερειακή ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 290Α - 07/10/1925 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Συκολόγος αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαμίου και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Συκολόγου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άνω Βίγλα και Τέρτσα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άνω Βίγλα, η (3) Συκολόγος, ο (314) Τέρτσα, τα (79)Συνολικά η κοινότητα έχει 396 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Φανουράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Συκολόγου.
Ακανθούρος

Ο ακανθούρος (επιστημονική-λατινική ονομασία Acanthurus) είναι γένος από θαλάσσια ψάρια της ομοταξίας ακτινοπτερύγιοι, που κατατάσσεται στην ομώνυμη οικογένεια ακανθουρίδες και στην ομώνυμη τάξη ακανθουρόμορφα. Οι ακάνθουροι συναντώνται στον Ατλαντικό, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, αλλά μόνο στις τροπικές περιοχές τους και ιδίως κοντά σε κοραλλιογενείς υφάλους. Διαθέτουν, όπως και τα άλλα γένη της οικογένειας, ένα ζεύγος ισχυρών κινητών αγκαθιών (ακάνθων), από ένα σε κάθε πλευρά της βάσεως του ουραίου πτερυγίου, τα οποία είναι επικίνδυνα αιχμηρά και έδωσαν στο γένος, την οικογένεια και την τάξη τις ονομασίες τους (αλλα και την αγγλική κοινή ονομασία «surgeonfish» = «ψάρι-χειρουργός»). Με αυτά τα αγκάθια τραυματίζουν συχνά ψαράδες που τυχαίνει να τα ψαρέψουν.

 Σήμερα γενικώς αναγνωρίζονται 40 είδη στο γένος Acanthurus, τα εξής: Acanthurus achilles, G. Shaw, 1803 («ακανθούρος ο αχίλλειος») Acanthurus albimento, K.E. Carpenter, J.T. Williams & M.D. Santos, 2017 («ακανθούρος ο λευκόγναθος») Acanthurus albipectoralis, G.R. Allen & Ayling, 1987 («ακανθούρος ο λευκοπτέρυγος») Acanthurus auranticavus, J.E. Randall, 1956 Acanthurus bahianus, Castelnau, 1855 Acanthurus bariene, Lesson, 1831 («ακανθούρος ο μελανόστικτος») Acanthurus blochii, Valenciennes, 1835 Acanthurus chirurgus, (Bloch, 1787) («ακανθούρος ο χειρουργός») Acanthurus chronixis, J.E. Randall, 1960 Acanthurus coeruleus, Bloch & J.G. Schneider, 1801 («ακανθούρος ο κυανός») Acanthurus dussumieri, Valenciennes, 1835 Acanthurus fowleri, de Beaufort, 1951 Acanthurus gahhm, (Forsskål, 1775) Acanthurus grammoptilus, J. Richardson, 1843 («ακανθούρος ο λεπτόγραμμος») Acanthurus guttatus, J.R. Forster, 1801 («ακανθούρος ο λευκόστικτος») Acanthurus japonicus (P.J. Schmidt, 1931) («ακανθούρος ο ιαπωνικός») Acanthurus leucocheilus, Herre, 1927(«ακανθούρος ο λευκόχειλος») Acanthurus leucopareius (O.P. Jenkins, 1903) Acanthurus leucosternon, E.T. Bennett, 1833 («ακανθούρος ο λευκόστερνος») Acanthurus lineatus (Linnaeus, 1758) Acanthurus maculiceps, (C.G.E. Ahl, 1923) Acanthurus mata, (G. Cuvier, 1829) Acanthurus monroviae, Στάινντάχνερ, 1876 Acanthurus nigricans, (Linnaeus, 1758) Acanthurus nigricauda, Duncker & Mohr, 1929 Acanthurus nigrofuscus, (Forsskål, 1775) Acanthurus nigroris, Valenciennes, 1835 («ακανθούρος ο κυανόγραμμος») Acanthurus nigros, Günther, 1861 («γκριζοκέφαλος ακανθούρος») Acanthurus nubilus (Fowler & B.A. Bean, 1929) Acanthurus olivaceus, Bloch & J.G. Schneider, 1801 Acanthurus polyzona (Bleeker, 1868) Acanthurus pyroferus, Kittlitz, 1834 («ακανθούρος ο πυρφόρος», κοινώς «σοκολατί ψάρι-χειρουργός») Acanthurus reversus, J.E. Randall & Earle, 1999 Acanthurus sohal (Forsskål, 1775) Acanthurus tennentii, Günther, 1861 («ακανθούρος ο διπλόζωνος») Acanthurus thompsoni (Fowler, 1923) Acanthurus tractus, F. Poey, 1860 («ακανθούρος ο ωκεάνιος») Acanthurus triostegus (Linnaeus, 1758) («ακανθούρος ο τριόστεγος») Acanthurus tristis, J.E. Randall, 1993 (είδος του Ινδικού Ωκεανού) Acanthurus xanthopterus, Valenciennes, 1835 («ακανθούρος ο ξανθοπτέρυγος»)
Τζενγκίζ Ουντέρ

Ο Τζενγκίζ Ουντέρ (14 Ιουλίου 1997) είναι Τούρκος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός επιθετικός για λογαριασμό της Μαρσέιγ, δανεικός από τη Ρόμα, και της εθνικής ομάδας της Τουρκίας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από την Αλτινορντού και το 2016 αποκτήθηκε από την Μπασακσεχίρ, όπου τη σεζόν 2016–17 πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις, σκοράροντας 7 φορές στο Πρωτάθλημα Τουρκίας. Το 2017 αποκτήθηκε από τη Ρόμα για 13,4 εκατομμύρια ευρώ. Λέστερ (δανεικός) Τη σεζόν 2020–21 δόθηκε δανεικός στη Λέστερ. Μαρσέιγ (δανεικός) Στις 4 Ιουλίου 2021 υπέγραψε και ανακοινώθηκε από τη Μαρσέιγ, δανεικός από τη Ρόμα, και με δυνατότητα επιλογής αγοράς στη συνέχεια για 9 εκατομμύρια ευρώ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Τουρκίας το Νοέμβριο του 2016. Ήταν μέλος της αποστολής της Τουρκίας στο Euro 2020. <---->
Κέρος Κυκλάδων

Η Κέρος είναι νησί των Κυκλάδων, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά της Νάξου, νότια του Κουφονησίου (2 ν.μ.) και βορειοδυτικά της Αμοργού με ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Ορεινή, άγονη, χωρίς πηγές πόσιμου νερού και χωρίς δυνατότητες εύκολης πρόσβασης, διαθέτει ως κυριότερο πέτρωμα το μάρμαρο και μάλιστα το λευκό και λεπτόκοκκο επικρατεί των άλλων. Η επιφάνειά της εκτιμάται στα 15,042 τ.χλμ. ενώ έχει μήκος ακτών 27 χιλιόμετρα. Κατά τον Μεσαίωνα η Κέρος χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο πειρατών ενώ στα νεότερα χρόνια και ως το 1952 αποτελούσε ιδιοκτησία της μονής της Παναγίας Χοζοβιώτισσας της Αμοργού και εν συνεχεία περιήλθε στη Γεωργική Υπηρεσία. Τμήματα της έκτασής της δημοπρατούνται ως κτηνοτροφικοί κλήροι σε τακτά χρονικά διαστήματα σε βοσκούς. Σήμερα ανήκει στην Αμοργό και από το 1992 είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος. Μαζί με το Κουφονήσι, την Ηρακλειά και τη Σχοινούσα λόγω της ποικιλία των μεσογειακών οικοσυστημάτων που τα χαρακτηρίζουν, τη σημασία που έχουν για τα μεταναστευτικά πουλιά και ενδημικά είδη καθώς και για τη πλούσια θαλάσσια ζωή έχει χαρακτηριστεί ως βιότοπος CORINE. Η Κέρος από το 1968 είναι ακατοίκητη.

 Η Κέρος στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κάρος, Κέρεια ή Κερία, με την πρώτη αναφορά του ονόματός του να γίνεται το 425 π.X. σε μια επιγραφή με τα ονόματα των φορολογουμένων συμμάχων της Αθηναϊκής δημοκρατίας. Στα δυτικά του νησιού και στην τοποθεσία Κάβος Δασκαλιού έχει εντοπιστεί πλήθος αρχαιολογικών ευρημάτων που χρονολογούνται από την εποχή του Κυκλαδικού πολιτισμού, μεταξύ αυτών και πολλά κυκλαδικά ειδώλια, κάτι που κάνει τους ερευνητές να υποθέτουν ότι στο νησί υπήρχε κατά την Πρωτοκυκλαδική εποχή λατρευτικό κέντρο παρόμοιας εμβέλειας με το Ιερό του Απόλλωνος στη Δήλο στα κλασικά χρόνια. Σημαντικά θεωρούνται ο "Αρπιστής" και "ο Αυλητής" που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας καθώς και το επιβλητικό ειδώλιο (ύψους 1,40 μ.) της "Μεγάλης Μητέρας". Στην απέναντι νησίδα Δασκαλιό έχει εντοπιστεί εκτεταμένος οχυρωμένος οικισμός της ίδιας εποχής. Λόγω του πολιτιστικού της πλούτου αυτού έχει λεηλατηθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν από λαθρανασκαφείς αρχαιοκάπηλους. Από εκεί προέρχεται ο λεγόμενος «Θησαυρός της Κέρου», παλαιότερα στην συλλογή Ερλενμαγερ και σήμερα, το μεγαλύτερο τμήμα του, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Συστηματικές ανασκαφές διενεργήθηκαν από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1963, το 1967. Ευρήματα από την Κέρο εκτίθενται στο Μουσείο της Νάξου. Δορυφορική φωτογραφία της Κέρου από το Google Maps "Το αίνιγμα της Κέρου και οι ειδικοί αποθέτες της" Αρχειοθετήθηκε 2018-04-17 στο Wayback Machine. Τα μυστικά της Κέρου από τον ιστότοπο του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης
1995 MTV Europe Music Awards

Τα MTV Europe Music Awards του 1995 έλαβαν χώρα στο συναυλιακό χώρο Zénith στο Παρίσι της Γαλλίας, στις 23 Νοεμβρίου 1995 και είχαν ως οικοδεσπότη τον Jean-Paul Gaultier. Οι Γαλλικές πυρηνικές δοκιμές στον Νότιο Ειρηνικό έλαβαν την περισσότερη προσοχή στην τελετή. Ο Jon Bon Jovi κατά τη διάρκεια της ομιλίας του για τη νίκη του βραβείου Best Rock (Καλύτερο Ροκ) είπε: "Ο μόνος εχθρός είναι η άγνοια. Ειρήνη, άνθρωποι. Ας απαλλαγούμε από όλες αυτές τις πυρηνικές δοκιμές." και ο Bono είπε: "Τι πόλη, τι νύχτα, τι κοινό, τι βόμβα, τι λάθος, τι μαλάκα που έχετε για Πρόεδρο." αναφερόμενος στην πυρηνική δοκιμή. Η Greenpeace, η περιβαλλοντική οργάνωση που έστησε δημιουργικές και αμφιλεγόμενες διαδηλώσεις γύρω από την περιοχή δοκιμών στην Ατόλλη Μουρουρόα, πήρε το βραβείο Free Your Mind για την εκστρατεία της κατά των υπόγειων πυρηνικών εκρήξεων. "Σταματήστε να καταχράστε τη Γη", παρότρυνε η Madonna σε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα πριν η σχεδιάστρια agnès b. παραλάβει το βραβείο για την Greenpeace.

 Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο. (Καλύτερο Τραγούδι) The Cranberries — "Zombie" Michael Jackson — "You Are Not Alone" The Offspring — "Self Esteem" Seal — "Kiss from a Rose" TLC — "Waterfalls" (Καλύτερος Σκηνοθέτης) Massive Attack — "Protection" (σκηνοθεσία από Michel Gondry) (Καλύτερη Γυναίκα Καλλιτέχνης) Björk Sheryl Crow PJ Harvey Janet Jackson Madonna (Καλύτερος Άντρας Καλλιτέχνης) Dr. Dre Michael Jackson Lenny Kravitz Scatman John Neil Young (Καλύτερο Συγκρότημα) Blur Bon Jovi Green Day R.E.M. U2 (Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης) Dog Eat Dog H-Blockx Alanis Morissette Portishead Weezer (Καλύτερος Dance Καλλιτέχνης) East 17 Ini Kamoze La Bouche Moby Sin with Sebastian (Καλύτερος Ροκ Καλλιτέχνης) Bon Jovi Green Day Oasis The Offspring Therapy? (Καλύτερος Live Καλλιτέχνης) Bon Jovi The Prodigy R.E.M. The Rolling Stones Take That Greenpeace Blur — "The Universal" Bon Jovi — "Hey God" David Bowie — "The Man Who Sold the World" The Cranberries — "Zombie" East 17 MC Solaar Simply Red — "Fairground" Take That - "Back for Good" Carla Bruni Nina Hagen Zucchero George Michael Jean-Claude Van Damme Jarvis Cocker Kylie Minogue Υποψήφιοι