Γέφυρα Σαρουχάσι

Η Γέφυρα Σαρουχάσι (猿 橋) είναι μια ιστορική τοξωτή γέφυρα, η οποία επίσημα έχει καταγραφεί σε λίστα ως ένα μέρος φυσικής ομορφιάς της Ιαπωνίας. Βρίσκεται στο Ότσουκι, στο νομό Γιαμανάσι. Κατατάσσεται ως μία από τις τρεις μοναδικές γέφυρες της Ιαπωνίας, μαζί με τη Γέφυρα Κιντάι και τη Γέφυρα Σίνκυο. Αναφέρεται επίσης ως η γέφυρα πιθήκων και είναι γνωστή ως μία από τις "Ιαπωνικές γέφυρες Σάνκι". Η γέφυρα εκτείνεται στο φαράγγι του ποταμού Κατσούρα και είναι το πιο γνωστό παράδειγμα του σχεδίου χανεμπάσι (hanebashi) (刎 橋), σύμφωνα με το οποίο η γέφυρα υποστηρίζεται από μια σειρά δοκών προβόλου, που βρίσκονται στις απέναντι απότομες πλαγιές. Η γέφυρα χρονολογείται στα μέσα του 18ου αιώνα, όταν περνούσε από εκεί ο Κόσου Καϊντό, ένας από τους κύριους αυτοκινητόδρομους της περιόδου Έντο. Ο κομψός σχεδιασμός της γέφυρας και η γραφική ομορφιά του φαραγγιού έχουν εμπνεύσει πολλούς πίνακες ζωγραφικής με τοπία του 19ου αιώνα.

 Η γέφυρα Σαρουχάσι εκτείνεται στο βαθύ φαράγγι του ποταμού Κατσούρα στην πόλη Ότσουκι, Γιαμανάσι, στην Ιαπωνία. Ενώ οι κρεμαστές γέφυρες χρησιμοποιούνται συνήθως υπό τέτοιες συνθήκες, όπου δεν είναι πρακτικό να χτιστεί ένα υποστηρικτικό βάθρο, η Σαρουχάσι χρησιμοποιεί ένα σχέδιο, που ονομάζεται χανεμπάσι 刎橋 (刎 橋) που χρησιμοποιήθηκε κατά την περίοδο Έντο (1603-1868). Δεν ήταν πρακτικό να χτίσουν ένα βάθρο στον ποταμό Κατσούρα λόγω του ύψους των βράχων, των κυμαινόμενων επιπέδων του νερού και των υψηλών ρευμάτων κατά τη διάρκεια καταιγίδων και τυφώνων. Οι τρύπες κατασκευάστηκαν στις κάθετες πέτρινες όψεις των βράχων, για να συγκρατήσουν τέσσερα ζεύγη κεκλιμένων δοκών προβόλου, που ονομάζονται χανέγκι (hanegi) (羽 根 木), και εκτείνονται από κάθε πλευρά. Τα κατώτερα ζεύγη βοηθούν στη στήριξη του φορτίου των παραπάνω ζευγών, τα οποία έχουν όλο και μεγαλύτερο μήκος, με το κενό μεταξύ των αντιτιθέμενων σετ δοκών να γεφυρώνεται από ένα απλό τόξο. Κάθε δοκός έχει μια μικρή μυτερή οροφή για προστασία από τα στοιχεία της φύσης. Η γέφυρα έχει 3,3 μέτρα πλάτος, 30,9 μέτρα μήκος και διασχίζει περίπου 31 μέτρα πάνω από τον ποταμό Κατσούρα. Δεν είναι σαφές πότε κατασκευάστηκε για πρώτη φορά μια γέφυρα στη θέση Σαρουμπάσι. Το όνομά της, «γέφυρα μαϊμού», συνδέεται με έναν τοπικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο πίθηκοι γεφύρωσαν το χάσμα με το σώμα τους, έτσι ώστε ένα ζευγάρι θα μπορούσε να διασχίσει το ποτάμι κατά την περίοδο Νάρα, π. 610. Μια μεταγενέστερη ιστορία λέει ότι η αρχική ετοιμόρροπη δομή με σανίδες ήταν τόσο επισφαλής, που «μόνο ένας ευκίνητος πίθηκος θα μπορούσε να το διασχίσει».Σύμφωνα με το Καμακούρα Οζόσι (鎌倉 大 草紙), ένα στρατιωτικό αρχείο της περιοχής Κάντο κατά την περίοδο Μουρομάτσι, ο πόλεμος μεταξύ Ασικάγκα Μοτσιούτζι και Τακέντα Νομπουνάγκα πραγματοποιήθηκε στο "Σαρουχάσι" στις αρχές του 15ου αιώνα. Το 1487, ένας βουδιστής επισκέφθηκε την περιοχή και έγραψε ένα ημερολόγιο, που καταγράφει την περιγραφή του Σαρουχάσι, μαζί με ιαπωνικά τραγούδια και κινέζικα ποιήματα. Το Καμακούρα Οζόσι καταγράφει ότι ο Σαρχάσι μετεγκαταστάθηκε από τον Νομπουγιόσι Ογιαμάντα τον Μάρτιο του1520, για την παροχή στρατηγικού ελέγχου στην περιοχή. Η γέφυρα ήταν σημαντική για τη φεουδαρχική συμμαχία της Ογιαμάντα και μια ισχυρή φρουρά φρουρούσε τη γέφυρα από το 1524, με μάχες να σημειώνονται το 1530. Το Καμακούρα Οζόσι σημειώνει ότι η γέφυρα Σαρουχάσι καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1533 και ξαναχτίστηκε το 1540. Η ανακατασκευή γεφυρών έχει καταγραφεί από το 1676 και ακολουθεί το σχέδιο χανεμπάσι (hanebashi) από το 1756 ή νωρίτερα. Η Σαρουχάσι έγινε η πιο γνωστή γέφυρα χανεμπάσι καθώς περνούσε από εκεί ο Κόσου Καϊντό, ένας από τους πέντε κύριους αυτοκινητόδρομους της περιόδου Έντο, που εκτείνεται δυτικά από το Έντο (τώρα Τόκιο). Οι λογοτεχνικές φιγούρες Ογκιού Σοράι και Σιμπούε Σοχάκου την περιέλαβαν σε ημερολόγια και ποιήματα. Πολλοί καλλιτέχνες του 19ου αιώνα έκαναν πίνακες ζωγραφικής της γραφικής γέφυρας (δείτε παρακάτω).Το 1880, ο αυτοκράτορας Μέιτζι έκανε μια περιοδεία στο Νομό Γιαμανάσι και διέσχισε το Σαρουχάσι στις 18 Ιουνίου. Στις 25 Μαρτίου 1932, η γέφυρα Σαρουχάσι ορίστηκε ως μέρος γραφικής ομορφιάς της Ιαπωνίας. Κατά τη στιγμή του προσδιορισμού, το χωριό θεωρήθηκε ότι ήταν στο χωριό Χιροσάτο. Ωστόσο, το χωριό δεν διέθετε πόρους για τη διαχείριση και συντήρηση της γέφυρας, οπότε ο Σαρουχάσι ήταν ένας ανεξάρτητος ιστορικός χώρος. Το πρόβλημα της διαχείρισής του αποφασίστηκε όταν ιδρύθηκε η πόλη Ότσουκι το 1963 και ανέλαβε την ευθύνη για τη γέφυρα. Το 1984, πραγματοποιήθηκε μια σημαντική αποκατάσταση της γέφυρας, η οποία αντικατέστησε τις ξύλινες δοκούς προβόλου με δοκούς από χάλυβα τοποθετημένους σε σκυρόδεμα. Οι δοκοί τυλίχθηκαν σε ξύλινη πρόσοψη για να διατηρήσουν την αρχική εμφάνιση της γέφυρας. Είναι η μόνη εναπομένουσα γέφυρα χανεμπάσι στην Ιαπωνία, που διατηρεί το ξύλο ως το κύριο υλικό του.Το 1934, η γέφυρα Σινσαρουχάσι χτίστηκε ανάντη, απ' όπου περνά η εθνική οδός 8 (τώρα νομαρχιακή οδός Γιαμανάσι 505). Μια άλλη γέφυρα κατασκευάστηκε κατάντη το 1973, απ' όπου περνά η εθνική οδός 20. Η γέφυρα Σαρουχάσι έχει επισημανθεί από πολλούς ταξιδιώτες κατά τη μακρά ιστορία της. Ο κομψός σχεδιασμός της γέφυρας συμπληρώνει το τοπίο του φαραγγιού Κατσούρα, με τους σφενδάμους και το zelkova. Η γέφυρα αναφέρεται μερικές φορές ότι φαίνεται να «επιπλέει» πάνω από το φαράγγι. Γίνονται εκδρομές με βάρκα στην κοιλάδα, όταν το επιτρέπουν οι συνθήκες.Μια δημοφιλής ώρα για να δείτε το τοπίο είναι από τις αρχές Νοεμβρίου έως τα μέσα Νοεμβρίου, για να επωφεληθείτε από τις αλλαγές των φύλλων του Φθινοπώρου. Το καλοκαίρι, κατά τα τέλη Ιουνίου και στις αρχές Ιουλίου, ορτανσίες ανθίζουν γύρω από τη γέφυρα και το πάρκο Σαρουχάσι, και είναι αξιοσημείωτο το Φεστιβάλ Ορτανσίας Ότσουκι (φεστιβάλ Ατζισάι). Αρκετοί αξιόλογοι καλλιτέχνες έχουν απεικονίσει τη γέφυρα Σαρουχάσι σε γραφικά τοπία. Το 1817, ο καλλιτέχνης ουκίο-ε Χοκουσάι σχεδίασε τη γέφυρα Σαρουχάσι στο "Χοκουσάι Μάνγκα 7 τόμοι Κάι Σαρουχάσι".Ο Σότεϊ Χόκουζου (昇亭北寿) δημιούργησε έναν πίνακα της γέφυρας Σαρουχάσι το 1818. Ο Χόκουζου τοποθέτησε τη γέφυρα στο κέντρο της σύνθεσης, βάζοντας πίσω της μόνο τον ουρανό και τα σύννεφα και βουνά στο πλάι, έτσι ώστε η γέφυρα φαίνεται να επιπλέει στον ουρανό. Αυτή η απεικόνιση ίσως αναδεικνύει το βαθμό κατανόησης της Δυτικής προοπτικής από τους Ιάπωνες καλλιτέχνες της εποχής.Το 1841, ο καλλιτέχνης ουκίο-ε Ουταγκάβα Χιροσίτζε επισκέφθηκε τον Κοσού Κάιντο, καταγράφοντας τα αξιοθέατα του ταξιδιού του στο Κόσου Νίκκι (Αρχείο των Ημερών τον Μάιο του 1841, Έτος του βοδιού), το οποίο ενημέρωσε το μεταγενέστερο έργο του. Σύμφωνα με τον Ουσούι Κοτζίμα, αυτό περιελάμβανε σκίτσα από τη θέα και τη γέφυρα του Σαρουχάσι. Ο Χιροσίτζε δούλεψε σε μια εκτύπωση μεγάλης κλίμακας ξύλου που ονομάζεται Κόγιο Σαρουχάσι, η οποία δημοσιεύθηκε από τον Τακούμπο Γιοσίζο π. 1842. Αυτός ο πίνακας ήταν από τη γέφυρα Σαρουχάσι το φθινόπωρο με πολύχρωμα φύλλα πίσω από την κοιλάδα. Ο Κατσουσίκα Τάιτο Β' σχεδίασε την πανσέληνο κάτω από τη γέφυρα των πιθήκων, (εικ. 1) μεταξύ 1843 και 1847. Τοποθετώντας την πανσέληνο κάτω από το επίπεδο της γέφυρας, ρίχνοντας σκιές των σκαφών στο ήρεμο νερό κάτω, υπογράμμισε το ύψος της γέφυρας, που πλαισιώνεται από τα τραχιά βράχια και τη γέφυρα, με ένα μακρινό χωριό στο βάθος.Ο Κατσουσίκα Χοκουσάι θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά και δημιουργικά μυαλά στην ιστορία της ιαπωνικής τέχνης. Οι μοναδικές κοινωνικές παρατηρήσεις του, η καινοτόμος προσέγγιση του σχεδιασμού και η μαεστρία του πινέλου του τον έκαναν διάσημο στην Ιαπωνική περίοδο Έντο και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως μέσα σε μια δεκαετία από το θάνατό του. Δημιούργησε μεγάλα έργα ζωγραφικής της γέφυρας Σαρουχάσι το 1842 και το 1853 (εικ.2 και 3). Αυτά έχουν συλλεχθεί σε ιαπωνικά έντυπα του 20ού αιώνα και το ταξίδι του Χιροσίτζε στις 60 περιφέρειες. Ο καλλιτέχνης Τομιόκα Τεσάι επισκέφθηκε τον Νομό Γιαμανάσι το 1875 και το 1890. Ζωγράφισε τον Κόγιο Σαρουχάσι που είναι μέρος της συλλογής Όκι. Ο Κομπαγιάσι Κιγιοσίκα δημιούργησε τη ζωγραφική Γέφυρα Μαϊμού (Σαρουχάσι) (εικ.4) το 1896.