Υπαρχία της Ανατολής

Η υπαρχία της Ανατολής, λατινικά: praefectura praetorio Orientis‎, ήταν μία από τις τέσσερις μεγάλες υπαρχίες ή επαρχότητες, στις οποίες χωρίστηκε η Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Καθώς αποτελούσε το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η έδρα της ήταν η Κωνσταντινούπολη, ο ύπαρχος ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος άνδρας στην Αυτοκρατορία μετά τον Αυτοκράτορα, τον οποίο ο ύπαρχος στην ουσία υπηρετούσε ως επρωθυπουργός.

 Η υπαρχία ιδρύθηκε μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου Α΄ το 337, όταν η Αυτοκρατορία διαιρέθηκε στους γιους του και ο Κωνστάντιος Β´ έλαβε την κυριαρχία της Ανατολής, με έναν πραιτωριανό έπαρχο ως βασικό του βοηθό. Το τμήμα που παραχωρήθηκε στον Κωνστάντιο Β΄ περιελάμβανε αρχικά τέσσερις (αργότερα πέντε) διοικήσεις, η καθεμία με τη σειρά της με πολλές επαρχίες. Η εξουσία της υπαρχίας εκτεινόταν από τα Ανατολικά Βαλκάνια (Διοίκηση Θράκης) στη Μικρά Ασία (Διοίκηση Ασιανής και Διοίκηση Ποντικής) και στη Μέση Ανατολή (Διοίκηση Ανατολής και Διοίκηση Αιγύπτου). Πομπήιος Πρόβος Aβλάβιος (329-337/338) Σεπτίμιος Ακίνδυνος (338–340) Φίλιππος (344–351) Θαλάσσιος (; - 354) Δομιτιανός (354) Στρατήγιος Μουσονιανός (354–358) Φλάβιος Ερμογένης (358-360) Ελπίδιος (360) Σατουρνίνιος Σεκούνδος Σαλούτιος (361 ως μερικά έτη εντός της βασιλείας του Βαλεντινιανού) Neβρίδιος Δομίτιος Μοδέστος (369–377) Κόιντος Κλόδιος Ερμογενιανός Ολύβριος (379) Nεωτέριος (380-381) Mατέρνος Κυνέγιος (384–388) Ευτόλμιος Τατιανός (388–392) Φλάβιος Ρουφίνος (10 Σεπτεμβρίου 392 – 27 Νοεμβρίου 395) Καισάριος (1η φορά, 30 Νοεμβρίου 395 – 13 Ιουλίου 397) Φλάβιος Ευτυχιανός (1η φορά, 4 Σεπτεμβρίου 397 – 25 Ιουλίου 399) Aυρηλιανός (1η φορά, 17 Αυγούστου 399 – 2 Οκτωβρίου) πιθανώς Eυτυχιανός (2n φορά, 11 Δεκεμβρίου 399 – 12 Ιουλίου 400) Καισάριος (2n φορά, 400–403) Φλάβιος Ευτυχιανός (3η φορά, 404–405) Φλάβιος Ανθέμιος (405–414) Moνάχιος (1η φορά, 10 Mαΐου – 30 Noεμβρίου 414) Aυρηλιανός (2n φορά, 414–416) Moνάχιος (2n φορά, 26 Aυγούστου 416 – 27 Mαΐου 420) Eυστάθιος (420–422) Aσκληπιόδωτος (423–425) Aέτιος (425) Ιέριος (1η φορά, 425–428) Φλάβιος Φλορέντιος (1η φορά, 428–430) Aντίοχος Χύζων (430–431) Ρουφίνος (431–432) Ιέριος (2n φορά, 432) Φλάβιος Ταύρος (1η φορά, 433–434) Aνθέμιος Ισίδωρος (435–436) Δαρείος (436–437) Φλάβιος Φλορέντιος (2n φορά, π. 438–439) Κύρος ο Πανοπολίτης (439–441) Θωμάς (442) Aπολλώνιος (442–443) Zόιλος (444) Ερμοκράτης (444) Φλάβιος Ταύρος (2n φορά, 445) Φλάβιος Κωνσταντίνος (1η φορά, π. 447) Aντίοχος (448) Φλάβιος Φλωρέντιος Ρωμανός Πρωτογενής (448–449) Ορμίσδας (449–450) Παλλάδιος (450–455) Φλάβιος Κωνσταντίνος (2η φορά, 456) Φλάβιος Κωνσταντίνος (3η φορά, 459) Φλάβιος Αντωνίνος Μεσσάλα Βιβιανός (459–460) Πουσαιύς (465) Aμάσιος (c. 469) Mατρονιανός (491) Ιέριος (494–496) Eυφήμιος (496) Πολύκαρπος (498) Κωνσταντίνος (1η φορά, 502) Aππίων (503) Λεόντιος (503–504) Κωνσταντίνος (2η φορά, 505) Eυστάθιος (505–506) Zωτικός (511–512) Mαρίνος (1η φορά, π. 512–515) Σέργιος (517) Mαρίνος (2η φορά, 519) Δημοσθένης (520–524) Aρχέλαος (524–527) Βασιλίδης (π. 527) Aτάρβιος (π. 528) Iουλιανός (530–531) Ιωάννης ο Καππαδόκης (1η φορά, 531–532) Φωκάς (533) Ιωάννης ο Καππαδόκης (2n φορά, 533–541) Φλάβιος Κομιτάς Θεόδωρος Βάσος (π. 541) ως αναπληρωτής του Ιωάννη Καππαδόκη Πέτρος Βαρσύμης (1η φορά, 543–546) Φλάβιος Κομιτάς Θεόδωρος Βάσσος (π. 548) Aδδαίος (π. 551) Εφαίστος (551–552) Aρεόβινδος (π. 553) Πέτρος Βαρσύμης (2η φορά, 555–562) Διομήδης (π. 572) Γεώργιος (π. 598) Κωνσταντίνος Λαρδύς (π. 602) The Prosopography of the Later Roman Empire (PLRE), Vols. I-III: (Τόμ. II, σσ. 1250–1252;) 9780521871372