IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Γαλλία)

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti Socialiste, συντ.: PS) είναι γαλλικό σοσιαλδημοκρατικό. Οι πρώην πρόεδροι της χώρας Φρανσουά Μιτεράν και Φρανσουά Ολλάντ, ήταν μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Με τη σημερινή του μορφή ιδρύθηκε το 1969, διαδεχόμενο το Γαλλικό Τμήμα της Εργατικής Διεθνούς, SFIO- Séction Fransaise de l'International Ouvrier. Για πρώτη φορά κέρδισε την εξουσία στις εκλογές του 1981 υπό την Προεδρία του Φρανσουά Μιτεράν. Είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και χρώματά του είναι το κόκκινο και το ροζ. Από το 2014 έως το 2017 Γενικός Γραμματέας ήταν ο Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς. Έκτοτε η θέση αυτή κατέχεται από τον βουλευτή Ολιβιέ Φωρ.

 Το 2017 το κόμμα κατέρρευσε καθώς από την πρώτη θέση που είχε κερδίσει το 2012 με 40.9% και 280 έδρες έπεσε στην πέμπτη θέση με 5.9% και μόλις 30 έδρες ως αποτέλεσμα της ανεπιτυχούς προεδρίας του Φρανσουά Ολλάντ, σε συνδυασμό με εσωκομματικές διαμάχες οι οποίες οδήγησαν στην περαιτέρω αποδυνάμωσή του. 1973 23.7% 102/577 δεύτερο κόμμα 1978 28.3% 104/577 τρίτο κόμμα 1981 49.2% 270/577 πρώτο κόμμα 1986 31.1% 206/577 πρώτο κόμμα 1988 45% 261/577 πρώτο κόμμα 1993 19.9% 53/577 τρίτο κόμμα 1997 38.1% 255/577 πρώτο κόμμα 2002 35.1% 140/577 δεύτερο κόμμα 2007 42.9% 186/577 δεύτερο κόμμα 2012 40.9% 280/577 πρώτο κόμμα 2017 5.9% 30/577 πέμπτο κόμμα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Parti socialiste (France) στο Wikimedia Commons Επίσημο site του κόμματος
Καταλανική εκστρατεία στη Μικρά Ασία

Ως Καταλανική εκστρατεία ονομάζεται η βυζαντινή εκστρατεία με μισθοφορικό Καταλανικό στρατό με σκοπό την ανάκτηση χαμένων εδαφών από τους Οθωμανούς. Το αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας αποτέλεσε αρχικά τακτική νίκη για τους Βυζαντινούς η οποία τελικά μετετράπη σε στρατηγικής σημασίας νίκη για τους Οθωμανούς.

 Το 1303, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος προσέλαβε 6.500 Καταλανούς μισθοφόρους υπό τις διαταγές του Ροζέ ντε Φλορ για να εκστρατεύσουν κατά των Τούρκων την άνοιξη και το καλοκαίρι του ιδίου έτους. Η δαπανηρή υπηρεσία τους είχε επιτυχία, καθώς οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από μερικά σημεία της Μικράς Ασίας. Στη Φιλαδέλφεια, 20.000 Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν από τους Καταλανούς. Η εκστρατεία έφερε στους Βυζαντινούς μερικές νίκες, αλλά δεν είχε σημαντική επιτυχία. Ωστόσο, οι Βυζαντινοί έλαβαν περισσότερες δυνάμεις απ' όσες χρειάζονταν - οι μισθοφόροι ήταν αδύνατο να τεθούν υπό έλεγχο. Όταν ο αρχηγός τους, Ροζέ ντε Φλορ σκοτώθηκε στην Καλλίπολη, στις 3 Απριλίου 1305, από τον Μιχαήλ Θ' Παλαιολόγο και μετά ακολούθησε σφαγή 1.300 Καταλανών, οι μισθοφόροι προχώρησαν σε επιδρομές κατά της Θράκης και της Μακεδονίας υπό τη διοίκηση του νέου τους αρχηγού, Μπερένγκουερ ντ' Εντάντσα (Berenguer d'Entança). Ως αποτέλεσμα, η Καταλανική Εταιρεία αφορίστηκε από τον Πάπα Κλημή Ε'. Για την περίοδο 1311-1379, οι Καταλανοί μισθοφόροι είχαν υπό την κατοχή τους το Δουκάτο των Αθηνών, αφήνοντας πίσω τους ένα κατεστραμμένο Βυζάντιο. Μετά απ' αυτό, οι Τούρκοι είχαν τη στήριξη αυτών που υπέφεραν και ανατακατέλαβαν τη χαμένη γη. Έτσι, η καταλανική εκστρατεία ήταν μια βραχύβια βυζαντινή νίκη, αλλά είχε μακροχρόνιο όφελος για τους Τούρκους. Αρχικά, η Καταλανική Εταιρεία έφθασε στην Κωνσταντινούπολη το 1303 με 39 πλοία και 6.500 άνδρες: απ' αυτούς, οι 1.500 ήταν ιππείς, οι 4.000 ήταν Αλμογάβαροι και οι υπόλοιποι 1.000 ήταν στρατιώτες πεζικού (οι περισσότεροι απ' αυτούς ήταν από την Καταλονία, τη Βαλένσια και την Αραγονία).. Αυτές οι δυνάμεις έλαβαν αργότερα ενισχύσεις από 300 ιππείς και 1.000 Αλμογάβαρους, ενώ αργότερα ενισχύθηκαν από 300 ιππείς και τον Μπερένγκουερ ντ' Εντάντσα. Μετά τη δολοφονία του Ροζέ ντε Φλορ, οι Βυζαντινοί θανάτωσαν πολλούς στρατιώτες της Εταιρείας, με αποτέλεσμα να επιζήσουν μονάχα 3.307 άνδρες. Αυτός ο αριθμός μειώθηκε στους 206 ιππείς και στους 1.256 πεζικάριους μετά από συμπλοκή με τους Γενοβέζους, σύμφωνα με τον Ραμόν Μουντανέρ. Λίγο πριν την αναχώρηση της από την Καλλίπολη, η Εταιρεία ενώθηκε με μια τουρκική δύναμη που είχε στη διάθεση της 800 ιππείς και 2.000 πεζικάριους.Ο Ραμόν Μουντανέρ, ο οποίος ήταν Καταλανός στρατιώτες και χρονικογράφος, έγραψε πως κατά τη διάρκεια μιας μάχης το 1304, η Εταιρεία αντιμετώπισε περίπου 30.000 Τούρκους (10.000 άνδρες ιππικό και 20.000 άνδρες πεζικό), από τους οποίους, οι 18.000 (6.000 άνδρες ιππικό και 12.000 πεζικό) έπεσαν νεκροί.
Μαρία του Ναμύρ

Η Μαρία, γαλλ.: Marie da Namur de Damppierre (π.1322 – π. 1355) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόρη του μαρκησίου του Ναμύρ και με τους γάμους της ήταν πρώτα κόμισσα του Βιάντεν (Vianden) και μετά κυρία του Πιερπόν (Pierrepont).

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Α΄ μαρκησίου του Ναμύρ και της Μαρίας του Αρτουά, κόρης του Φιλίππου κυρίου του Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν. Είχε τρεις αδελφές, μεταξύ αυτών τη Λευκή του Ναμύρ βασίλισσα της Σουηδίας & Νορβηγίας, και επτά αδέλφια. Το 1335/36 παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Ερρίκο Β΄ κόμη του Βιάντεν, γιο του Φιλίππου Β΄ κόμη του Βιάντεν και της πρώτης του συζύγου Λούτσια φον ντερ Νόιερμπουγκ. Ο Ερρίκος Β΄ δολοφονήθηκε στην Αμμόχωστο τον Σεπτέμβριο του 1337. Περί το 1337 γέννησε τη Μαρία του Βιάντεν. Ο δεύτερος γάμος της το 1340 (η παπική άδεια για να παντρευτεί συγγενή της δόθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1342) ήταν με τον 2ο εξάδελφο του πατέρα της, τον Θεοβάλδο κύριο του Πιερπόν, γιο του Eράρ κυρίου του Πιερπόν και Ανσερβίλ. Αυτός ο γάμος παρήγαγε δύο κόρες, τη Γιολάντα (π.1343 - π.1410) και την Ελισάβετ (π. 1345 - πριν τις 11 Μαΐου 1411). Η Μαρία απεβίωσε πριν τις 29 Οκτωβρίου 1353/57. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ κόμη του Βιάντεν και είχαν τέκνα: Μαρία του Βιάντεν (1337 - 21 Οκτωβρίου 1400), παντρεύτηκε το 1348 με τον Σίωνα Γ΄ του Σπάνχαϊμ.Η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο το 1340 τον Θεοβάλδο των Μονμπελιάρ κύριο του Πιερπόν και είχαν: Γιολάντα (π. 1343 - π. 1410) παντρεύτηκε πριν από το 1360 τον Εύδη Ζ΄ κύριο του Γκρανσύ, Λουβουά, Πιερπόν. Ελισάβετ (Ισαβέλλα) (π. 1345 - πριν από τις 11 Μαΐου 1411), παντρεύτηκε πριν από τις 18 Οκτωβρίου 1360 με τον Όθωνα κύριο του Αρκέλ.
Μουχάματ Φαρίντ Ντιντί

Ο Βασιλιάς Μουχάματ Φαρίντ Ντιντί (Muhammad Fareed Didi) υπήρξε ο τελευταίος Σουλτάνος των Μαλδίβων από τις 7 Μαρτίου του 1954 ως τις 11 Νοεμβρίου του 1968 οπότε και ανατράπηκε από το θρόνο, ώστε να γίνει δημοκρατία η νησιωτική χώρα.

 Γεννήθηκε το 1901 και πατέρας του ήταν ο εκλεγμένος Σουλτάνος των Μαλδίβων, Πρίγκιπας Αμπντούλ Ματζίντ Ντιντί (Al Munthakhab Liarshi Dhaulathil Mahaldheebiyya). Έκανε σπουδές στο Βασιλικό Κολέγιο του Κολόμπο στην Κεϊλάνη. Στη χώρα αυτή έζησε 7 χρόνια και επιστρέφοντας στην πατρίδα του ανέλαβε την πρωθυπουργία, στις 16 Δεκεμβρίου του 1932, επί βασιλείας του Σουλτάνου Χασάν Νουρεντίν Β΄. Μετά την πτώση του προέδρου Μοχάμετ Αμίν Ντιντί, η χώρα ανακηρύχθηκε ξανά σουλτανάτο. Ο Φαρίντ Ντιντί εκλέχθηκε ο 84ος Σουλτάνος το 1954. Πρώτος του πρωθυπουργός ήταν ο Αλί Ντιντί (Ehgamugey Ibraahim Ali Didi , μετέπειτα Ibraahim Faamuladheyri Kilegefaan). Στις 11 Δεκεμβρίου του 1957 ο πρωθυπουργός εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και ο Ιμπραχίμ Ναζίρ (Velaanagey Ibraahim Nasir) έγινε νέος πρωθυπουργός στις 12 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Ο Σουλτάνος Φαρίντ ήταν λαοφιλής σε όλη τη χώρα και σεβαστό πρόσωπο μέχρι το θάνατό του. Στις 15 Μαρτίου του 1968 διεξήχθη δημοψήφισμα, στο οποίο ο λαός αποφάσισε την κατάργηση της μοναρχίας. Έτσι, στις 11 Νοεμβρίου του 1968 οι Μαλδίβες έγιναν δημοκρατία. Μετά την ανατροπή του από το θρόνο, ο σουλτάνος εγκατέλειψε το παλάτι του και αποσύρθηκε στην οικία του , όπου σήμερα στεγάζεται το Κοινοβούλιο των Μαλδίβων. Πέθανε στο Μαλέ στις 27 Μαΐου του 1969 σε ηλικία 68 ετών. Κηδεύτηκε με τιμές στο κοιμητήριο Γκαλολού.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 9

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-9 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε για λίγα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 ως τα τέλη της ίδιας δεκαετίας για δοκιμαστικά του πυραύλου εδάφους - εδάφους τύπου Navaho.

 Το συγκρότημα κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από την Αμερικάνικη Πολεμική Αεροπορία για τα δοκιμαστικά του πυραύλου Navaho. Ο πύραυλος αυτός αποτελείτο από δύο τμήματα: έναν πύραυλο εκτόξευσης και το βλήμα του πυραύλου με δύο βοηθητικά τζετ κατεύθυνσης. Η κατασκευή του πυραύλου ήταν τέτοια που εκτοξευόταν και, σε ύψος 13 χιλιομέτρων, το βλήμα αποκοβόταν από τον πύραυλο εκτόξευσης και συνέχιζε την πτήση του με ταχύτητα Mach 3 με τα βοηθητικά τζετ, για να προσγειωθεί μετά από επιτυχημένη πτήση σε έναν διάδρομο προσγείωσης του Ακρωτηρίου Κανάβερελ. Η χρήση του συγκροτήματος LC-9 ανακοινώθηκε επίσημα στις 29 Ιουνίου 1956. Η πρώτη εκτόξευση ακολούθησε στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, και διάρκεσε 26 δευτερόλεπτα, αφού τερματίστηκε άδοξα από την έκρηξη των καυσίμων. Στις 25 Απριλίου 1957 και κατά την έναρξη της τρίτης εκτόξευσης, ο πύραυλος εξερράγη στο έδαφος καταστρέφοντας την εξέδρα. Ακολούθησαν και άλλες άτυχες απόπειρες εκτόξευσης, μέχρι που το δοκιμαστικό πρόγραμμα τελικά αναστάλθηκε και ο πύραυλος Navaho αντικαταστάθηκε από τον διηπειρωτικό πύραυλο Atlas. Η τελευταία εκτόξευση πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1958. Το συγκρότημα αποσυναρμολογήθηκε εν μέρει το 1959. Ο πύραυλος ήταν τοποθετημένος κάθετα στο κέντρο μιας εξέδρας εκτόξευσης. Κάτω από τον πύραυλο ήταν προσαρμοσμένη μια πλάκα για να εκτρέπεται ο πίδακας των καυσαερίων την στιγμή της εκτόξευσης. Τα καυσαέρια διοχετεύονταν μέσα από υπόγεια τούνελ και πέρναγαν μέσα από τεχνητούς καταρράκτες παγωμένου νερού για να αποθερμαίνονται. Στην άλλη μεριά της εξέδρας ήταν προσαρμοσμένος ένας βραχίονας ανέγερσης που ανασήκωνε τον πύραυλο σε κάθετη θέση και τον συγκρατούσε πριν την εκτόξευση. Σε περίπτωση κακοκαιρίας, ο πύραυλος προστατευόταν από την βροχή και τους κεραυνούς από ένα κινητό υπόστεγο που συρόταν επάνω σε ράγες. Ο έλεγχος της εκτόξευσης γινόταν από ένα κοντινό οχυρό, το λεγόμενο Blockhaus, που σήμερα χρησιμοποιείται για αποθήκη. Το οχυρό δεν είχε οπτική επαφή με τον πύραυλο, παρά μόνο μέσω ενός περισκοπίου. LC-9 bei Astronautix (αγγλικά) LC-9 auf den Seiten der Canaveral Air Force Station Virtual Tour
Σιδηροδρομικός σταθμός Λοτζ Καλίσκα

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Λοτζ Καλίσκα (πολωνικά: Łódź Kaliska) είναι ένας από τους δύο κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Βρίσκεται δυτικά του κέντρου της πόλης, στην περιοχή Πολέσιε (Polesie) και αποτελείται από έξι πλατφόρμες. Το πρώτο συγκρότημα του σταθμού, σχεδιασμένο από τον Πολωνό αρχιτέκτονα Τσέσουαφ Ντομανιέφσκι, χτίστηκε το 1902 σε στυλ Αρ Νουβό. Στο εσωτερικό, υπήρχαν πολλά στοιχεία Αρ Νουβό, συμπεριλαμβανομένων κρυστάλλινων παραθύρων στις πόρτες, καθώς και ορειχάλκινα εξαρτήματα. Ο σταθμός εξυπηρετούσε τη σιδηροδρομική γραμμή Βαρσοβίας-Κάλις, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1900 και 1902. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1946 συνέβη ένα μεγάλο σιδηροδρομικό δυστύχημα στο σταθμό, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 21 άνθρωποι. Το 1994 ολοκληρώθηκε ένα ολοκαίνουργιο συγκρότημα του σταθμού Λοτζ Καλίσκα, το οποίο χρησιμοποιείται από τότε. Ο σταθμός παρέχει συνδέσεις με όλες τις μεγάλες πόλεις της Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένης της Βαρσοβίας, της Κρακοβίας, του Μπίντγκοστς, του Κατοβίτσε, του Πόζναν, του Βρότσουαφ, του Στσέτσιν και του Γκντανσκ, καθώς και της Πράγας στην Τσεχία. Ο σταθμός είναι ο τερματικός σταθμός του Προαστιακού Σιδηροδρόμου του Λοτζ (Łódzka Kolej Aglomeracyjna), ο οποίος εξυπηρετεί πόλεις στην περιοχή του Λοτζ.

 Ο σταθμός είναι προσβάσιμος με γραμμές τραμ και λεωφορείων: Στάση Bandurskiego - Dworzec Łódź Kaliska Τραμ: 10A, 10B, 12, 14, 18 Λεωφορεία: 6 (ZPK Markab), 65B, 80, 86A, 86B, 99 Στάση Włókniarzy - Mickiewicza (Dworzec Łódź Kaliska) Τραμ: 8, 12 Λεωφορεία: 6 (ZPK Markab), 52, 65A, 80, 86A, 86B, 93, 99 Στάση Włókniarzy - Karolewska (Dworzec Łódź Kaliska) Τραμ: 8, 16 Λεωφορεία: 65A, 80, 86A, 86B, 97A, 97B, 99 Τερματικός σταθμός λεωφορείων Dworzec Łódź Kaliska Λεωφορεία: 6 (ZPK Markab), 52, 93, 97A, 97B Ο σταθμός εξυπηρετείται από τις ακόλουθες υπηρεσίες: Υπεραστικές (IC) Λοτζ Φαμπρίτσνα — Μπίντγκοστς — Γκντίνια (Κεντρικός σταθμός) Υπεραστικές υπηρεσίες (IC) Γκντίνια - Γκντανσκ - Μπίντγκοστς - Τόρουν - Κούτνο - Λοτζ - Τσενστοχόβα - Κατοβίτσε - Μπιέλσκο-Μπιάουα Υπεραστικές (TLK) Γκντίνια (Κεντρικός σταθμός) — Μπίντγκοστς/Γκρούντζιοντς — Λοτζ — Κατοβίτσε Υπηρεσίες InterRegio (IR) Λοτζ Καλίσκα — Βαρσοβία (Κεντρικός σταθμός) Υπηρεσίες InterRegio (IR) Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία (Κεντρικός σταθμός) Υπηρεσίες InterRegio (IR) Πόζναν (Κεντρικός σταθμός) — Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Λοτζ — Βαρσοβία (Κεντρικός σταθμός) Περιφερειακές (PR) Λοτζ Καλίσκα — Όστρουφ Βιελκοπόλσκι Περιφερειακές (PR) Λοτζ Καλίσκα — Όστρουφ Βιελκοπόλσκι — Πόζναν (Κεντρικός σταθμός) Περιφερειακές (PR) Λοτζ Καλίσκα — Τσενστοχόβα Περιφερειακές (PR) Λοτζ Καλίσκα — Σκαρζίσκο-Καμιένα Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι Πρόγραμμα των αναχωρήσεων Φωτογραφίες του σταθμού
Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ

Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ (γαλλικά: Fantômas contre Scotland Yard) είναι γαλλική κωμωδία παραγωγής του 1967 σε σκηνοθεσία Αντρέ Υνεμπέλ και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φυνές, Ζαν Μαρέ και η Μιλέν Ντεμονζό.

 Στη τρίτη ταινία της τριλογίας, ο Φαντομάς θα επιβάλλει στους πλούσιους ανά την υφήλιο έναν ετήσιο "φόρο ζωής" απειλώντας να σκοτώσει εκείνους που θα τολμήσουν να μην πληρώσουν τον φόρο. Την αρχή ο Φαντομάς θα την κάνει με τον Λόρδο ΜακΡάσλεϊ, που διαμένει στη Σκωτία, ο οποίος θα προσκάλεσει στον Πύργο του τον δημοσιογράφο Φαντόρ (Ζαν Μαρέ) και τον αστυνόμο Ζυβ (Λουί ντε Φυνές), να τον βοηθήσουν για να στήσει μια παγίδα στον ασύλληπτο κακοποιό. Ο Φαντομάς εναντίον Σκότλαντ Γιαρντ στην IMDb (Αγγλικά)
Λάκης Σοφιανός

Ο Λάκης Σοφιανός ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός για τις ομάδες του Αρίωνα Αγίου Αρτεμίου, του Παναθηναϊκού, του Παναιγιαλείου, του Ολυμπιακού και του Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Σοφιανός ξεκίνησε να αγωνίζεται από την ομάδα του Αρίωνα Αγίου Αρτεμίου (Αρίων Γούβας) σε ηλικία δεκαέξι ετών, παραμένοντας στην ίδια ομάδα μέχρι το 1953. Κατά την εφηβική του ηλικία είχε καταφύγει σε παράνομες δραστηριότητες μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο και φημιζόταν για την εξωγηπεδική του ζωή, αφού συχνές ήταν οι περιπτώσεις που εισαγόταν σε αναμορφωτήρια. Παρ' όλα αυτά, το εξαιρετικό του ποδοσφαιρικό ταλέντο του εξασφάλισε μεταγραφή στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Με τους "πράσινους" κατέκτησε κύπελλο Ελλάδας του 1954-55 και διεκδίκησε σχεδόν κάθε χρόνο το πρωτάθλημα Ελλάδας. Εκείνη την περίοδο, έγινε γνωστό ότι ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές Αβέρωφ, ο Παναθηναϊκός ζητούσε ειδική άδεια με σκοπό να αγωνίζεται στα εντός έδρας παιχνίδια του συλλόγου.Το 1958, επιτέθηκε σε διαιτητή και τιμωρήθηκε με αφαίρεση της φίλαθλης ιδιότητας του. Λίγους μήνες αργότερα μεταγράφηκε στον Παναιγιάλειο, όπου παρέμεινε ως το 1960, συντελώντας στην παρουσία της ομάδας στην Α' εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, όπου λίγο αργότερα κατηγορήθηκε για κλοπή στα αποδυτήρια κατά την διάρκεια αγώνα και σύντομα αφέθηκε ελεύθερος.Το 1961, υπέγραψε στον Άρη, με τον οποίο αγωνίστηκε σε είκοσι αγώνες σκοράροντας έξι φορές, αλλά στις 18 Μαρτίου 1962 ο Άρης υπέστη ντροπιαστική ήττα από τον Φωστήρα με 0-1. Ακούστηκαν φήμες ότι το παιχνίδι "στήθηκε" από κάποια πρακτορεία ΟΠΑΠ σε συνεργασία με συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, μεταξύ των οποίων και ο Σοφιανός. Η διοίκηση της ομάδας τον άφησε ελεύθερο και ο Σοφιανός επέστρεψε για δύο ακόμη χρόνια στον Παναιγιάλειο. Το 1964, μετακόμισε στην Δυτική Γερμανία, όπου έπαιξε ποδόσφαιρο και εργάστηκε ως προπονητής, αλλά συνέχισε τις παράνομες δραστηριότητες με αποτέλεσμα στα τέλη της δεκαετίας του '60 να γίνει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του, από την οποία έχασε το ένα του χέρι. Επέστρεψε στην Ελλάδα με την σύζυγο και τις δύο κόρες του, αλλά λόγω του ψυχολογικού πόνου από τον ακρωτηριασμό του οδηγήθηκε στα ναρκωτικά και στα τέλη της δεκαετίας του '80 βρέθηκε στην φυλακή. Στις 2 Αυγούστου 1989, βρέθηκε απαγχονισμένος στο κελί του, αφού αφαίρεσε ο ίδιος την ζωή του. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Σοφιανός Λάκης (Μιχαήλ) | aris.re Λάκης Σοφιανός: μια ζωή σαν μυθιστόρημα | aris.re
Λίμνη Παρισάν

Η Λίμνη Παρισάν (περσ. دریاچه پریشان) είναι η μεγαλύτερη λίμνη γλυκού νερού στο Ιράν. Βρίσκεται στο Διαμέρισμα Τζερέχ και Μπαλαντέχ της Επαρχίας Φαρς, προς τα νότια της χώρας, και έχει μέγιστη έκταση 48 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Η Παρισάν κείται σε ευθύγραμμη κοιλάδα, που έχει διεύθυνση βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά. Η λίμνη βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 29°31΄30΄΄ Βόρειο πλάτος και 51°48΄11΄΄ Ανατολικό μήκος. Το υψόμετρο της μέσης επιφάνειάς της είναι 819 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει σε ευθεία γραμμή 94 χιλιόμετρα. Η λίμνη δέχεται πολύ μικρή ποσότητα νερού από μικρά ποτάμια και ρυάκια, ευρισόμενη σε μια ξηρή περιοχή. Ο όγκος των νερών της είναι περίπου 144 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Στο σύνολό της η λίμνη αποτελεί προστατευόμενη περιοχή, καθώς θεωρείται παγκοσμίως σημαντικός για το οικοσύστημά του υδροβιότοπος. Μία άλλη λίμνη αρκετά κοντά στην Παρισάν (ελάχιστη απόσταση 16 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή) είναι η λίμνη του Αρτζάν. Η κοινή προστατευόμενη περιοχή τους ονομάζεται «Εθνικό Πάρκο του Αρζάν». Αυτή η περιοχή αποτελεί σημαντικό καταφύγιο ορνιθοπανίδας. Πριν από τον 20ό αιώνα το ασιατικό λιοντάρι ζούσε και σε αυτό, όπως και σε άλλα μέρη του σημερινού Ιράν. Σήμερα τα μόνα μέλη του υποείδους αυτού που ζουν ελεύθερα στη φύση βρίσκονται στο δάσος της Γκιρ στην Ινδία. Το 1977 υπήρξε ένα σχέδιο να μεταφερθούν ασιατικά λιοντάρια από το Γκιρ στην περιοχή, αλλά υπήρξαν διάφορα εμπόδια και έτσι το εγχείρημα δεν στέφθηκε με επιτυχία: Η περιοχή περιελάμβανε το χωριό του Αρτζάν και έχει αγροτική παραγωγή, οπότε η εισαγωγή λιονταριών θα σήμαινε την εγκατάλειψη και αγροτικής γης, με την εγκατάσταση αγροτικών οικογενειών σε άλλα μέρη. Για τον ίδιο λόγο είναι δύσκολη και η επανεισαγωγή λιονταριών από το δάσος της Γκιρ σε άλλες περιοχές της Ινδίας. Παρά τις δυσκολίες, η πρόθεση του ιρανικού κράτους να αποκαταστήσει τον πληθυσμό των ασιατικών λιονταριών του παρέμεινε και κατά τον 21ο αιώνα, οπότε τον Φεβρουάριο του 2019 απέκτησε ένα αρσενικό ασιατικό λιοντάρι, τον «Καμράν», από τον Ζωολογικό Κήπο του Μπρίστολ της Αγγλίας, ακολουθούμενο τον Ιούνιο από ένα θηλυκό ονόματι «Έιλντα» από τον Ζωολογικό Κήπο του Δουβλίνου στην Ιρλανδία, και τα εγκατέστησε στον Ζωολογικό Κήπο της Τεχεράνης, προκειμένου να αναπαραχθούν και οι απόγονοί τους να αφεθούν ελεύθερα στην περιοχή των λιμνών Αρτζάν και Παρισάν.
Γιουσέφ Γιουσφί

Ο Γιουσέφ Γιουσφί (αραβικά: يوسف اليوسفي‎, γεν. 2 Οκτωβρίου 1941) είναι Αλγερινός πολιτικός που υπήρξε Υπουργός Ενέργειας και Ορυχείων μεταξύ 2010 και 2015. Διετέλεσε εν συντομία ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Αλγερίας τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2014. Ο Γιουσφί ήταν Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Αλγερίας στα Ηνωμένα Έθνη από το 2006 έως το 2008.

 Γεννήθηκε στη Μπάτνα, και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Χημικών Μηχανικών (chimiques industriescole nationale supérieure des Industries) στη Γαλλία και απέκτησε διδακτορικό στη φυσική από το Πανεπιστήμιο της Νανσύ. Έχει επίσης πτυχίο στα οικονομικά . Ο Γιουσφί ήταν λέκτορας, και έπειτα καθηγητής χημικής μηχανικής στην Εθνική Πολυτεχνική Σχολή και έπειτα στο Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογιών Χουαρί Μπουμεντιέν στο Αλγέρι. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του χημικού ινστιτούτου του πανεπιστημίου και ήταν σύμβουλος για θέματα πετρελαίου στο Υπουργείο Βιομηχανίας και Ενέργειας.Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Γιουσφί διορίστηκε αντιπρόεδρος για ζητήματα μάρκετινγκ στη Sonatrach και το 1985 έγινε διευθύνων σύμβουλός της. Το 1996, έγινε αρχηγός του επιτελείου του Προέδρου της Αλγερίας, Λιαμίν Ζερουάλ. Το 1997, διορίστηκε Υπουργός Πετρελαίου και Ενέργειας και εξελέγη για πρώτη φορά μέλος της Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης.Στις αρχές του 1999, ο Γιουσφί έγινε πρόεδρος του Οργανισμού Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών (ΟΠΕΚ). Στις 23 Δεκεμβρίου 1999 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Αντικαταστάθηκε από τον Αμπντελαζίζ Μπελχαντέμ το αξίωμα αυτό τον Αύγουστο του 2000, όταν ο Γιουσφί έγινε Υπουργός στον Πρωθυπουργό, Αλί Μπενφλίς .Τον Απρίλιο του 2001, ο Γιουσφί διορίστηκε Πρέσβης της Αλγερίας στον Καναδά, πριν γίνει Μόνιμος Αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη το 2006. Ο Γιουσφί είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Δημήτριος Χολέβας

Ο πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κ. Χολέβας (26 Ιανουαρίου 1907 - 16 Ιουλίου 2001), πιο γνωστός ως Παπαχολέβας, ήταν ιερέας, εκπαιδευτικός και μέλος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης με το ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας». Απαθανατίστηκε σε φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή ως σύμβολο των φλογισμένων ράσων της Εθνικής Αντίστασης.

 Γεννήθηκε την 26 Ιανουαρίου 1907 στο χωριό Τσούκα της Φθιώτιδας και μεγάλωσε στην Μακρακώμη. Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης, ενώ το 1938 χειροτονήθηκε ιερέας στην Λαμία. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε το 1942 στο Ε.Α.Μ. και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας», ενώ αργότερα διετέλεσε εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Το 1943 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της - ελεγχόμενης από το ΕΑΜ - Παγκληρικής Ένωσης Ορθοδόξου Κλήρου Ελλάδας που αμφισβήτησε ανοικτά τη δικαιοδοσία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος σε διοικητικά και δογματικά ζητήματα. Παράλληλα διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκληρικής Ένωσης και βασικός εισηγητής (από κοινού με τον ιερέα Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο) στο σχετικό συνέδριο που διεξήχθη κατά τα τέλη Αυγούστου του 1943 στο Καρπενήσι. Ωστόσο, πολλές από τις προτάσεις του Χολέβα κατά το συνέδριο της Ένωσης (π.χ. άρση αγαμίας επισκόπων) επικρίθηκαν έντονα από τον - επίσης παρόντα - μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ. Μεταπολεμικά αντιμετώπισε διάφορες κατηγορίες που σχετίζονταν με τον ηγετικό ρόλο του στην Παγκληρική Ένωση όπως αντιποίηση αρχής, εισαγωγή «καινών δαιμονίων» κλπ με συνέπεια να καταδικαστεί το 1946 από εκκλησιαστικό δικαστήριο σε τριετή αργία. Το 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία για μικρό διάστημα. Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησε ως καθηγητής σε διάφορα σχολεία ανά τη χώρα (Λαύριο, Λέρος, Αρχάγγελος Ρόδου και Νίκαια). Αναφέρεται πως υπέστη νέες διώξεις κατά τη διάρκεια της Χούντας. Αργότερα εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αγίων Αναργύρων, ενώ ήταν μέλος διαφόρων πολιτικών και πολιτιστικών κινήσεων. Το 2001 του απονεμήθηκε από την Ιερά Σύνοδο ο Χρυσός Σταυρός του Αποστόλου Παύλου. Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου του 2001 και κηδεύτηκε στη Μακρακώμη Φθιώτιδας. Ήταν παντρεμένος και πατέρας πέντε παιδιών. Ντοκιμαντέρ με συνέντευξη του Παπαχολέβα Σπύρος Μελετζής, Με τους αντάρτες στα βουνά (Αθήνα, 1996), εικ. 88.
Ανδανία Μεσσηνίας

Η Ανδανία είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ανδανίας, της Δημοτικής Ενότητας Οιχαλίας και υπάγεται στο Δήμο Οιχαλίας. Η τοπική κοινότητα Ανδανίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,680 χμ² (2011).

 Η Ανδανία Μεσσηνίας, βρίσκεται σε υψόμετρο 89 μέτρων και έχει πληθυσμό 114 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1919, ονομαζόταν Σανδάνι. Υπήρξε πόλη στην Αρχαιότητα, στην Άνω Μεσσηνία, η Αρχαία Ανδανία, η οποία θεωρείται βέβαιο, ότι ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Μεσσηνίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Βικτόρ Τατέν

Ο Βικτόρ Τατέν (γαλλικά: Victor Tatin‎, 1843 — 18 Απριλίου 1913) ήταν Γάλλος μηχανικός ο οποίος κατασκεύασε ένα πρώιμο αεροπλάνο, το Aéroplane, το 1879. Το σκάφος ήταν το πρώτο αεροπλάνο σε διαστάσεις μοντέλου που απογειώθηκε χρησιμοποιώντας την ισχύ του κινητήρα του μετά από σύντομη πορεία στο έδαφος.

 Το σκάφος είχε άνοιγμα πτερύγων 1,90 μέτρων και ζύγιζε 1,8 κιλά. Διέθετε δύο έλικες και τροφοδοτούνταν από κινητήρα συμπιεσμένου αέρα. Πέταξε προσδεδεμένο σε έναν κεντρικό πάσσαλο επί κυκλικής τροχιάς στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Σαλαί-Μεντόν. Κινούμενο με τη δική του ισχύ απογειώθηκε με ταχύτητα 8 μέτρων ανά δευτερόλεπτο.Μεταξύ 1890 και 1897 ο Τατέν και ο Σαρλ Ρισέ πειραματίστηκαν με ένα ατμοκίνητο μοντέλο με άνοιγμα φτερών 6,6 μέτρων και βάρος 33 κιλών με εμπρόσθιους και οπίσθιους έλικες. Κατάφεραν να το θέσουν σε πτήση για 140 μέτρα με ταχύτητα 18 μέτρων ανά δευτερόλεπτο. Την περίοδο 1902-3 συνεργάστηκε με τον Μωρίς Μαλέ στην κατασκευή του πηδαλιουχούμενου αερόπλοιου Ville de Paris για λογαριασμό του Ανρί Ντετς ντε λα Μερτέ και το 1905 σχεδίασε τον έλικα που χρησιμοποιήθηκε από τον Τραγιάν Βούγια για το πειραματικό αεροσκάφος του, που κατασκευάστηκε μεταξύ 1906 και 1907. Το 1908 ο Τατέν σχεδίασε ένα μη επιτυχές μονοπλάνο με έλικα πρόωσης το οποίο εκτέθηκε στην Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού το 1908. Το 1911 συνεργάστηκε με τον Λουί Πωλά στον σχεδιασμό του Aéro-Torpille, ενός μονοπλάνου με αξιοσημείωτο αεροδυναμικό σχεδιασμό. Elements d'aviation (Paris: Dunod et Pinet, 1908). Théorie et pratique de l'aviation‎, (Paris: H. Dunod & E. Pinat,v1910). Πρώτες ιπτάμενες μηχανές The Pioneers: Victor Tatin
Μαντάμ ντε Μοντεσπάν

Η Φραγκίσκη-Αθηναΐς του Ροσσουάρ, γνωστή και Μαρκησία του Μοντεσπάν ήταν ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Καταγόταν από μια από τις πιο ευγενείς οικογένειες της Γαλλίας.

 Η Φραγκίσκη-Αθηναΐς (Φρανσουάζ-Ατεναΐς) γεννήθηκε το 1640, κόρη του Γκαμπριέλ ντε Ροσσουάρ, Δούκα του Μορτεμάρ. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ερρίκο, Μαρκήσιο του Μοντεσπάν, το 1663. Παρ' όλα αυτά, ζούσαν χωριστά και δεν είχαν ερωτικές επαφές για κάποιο διάστημα. Σε ηλικία είκοσι δύο ετών, γνωρίστηκε με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄. Εκεί γνώρισε μία νεαρή χήρα, τη Φραγκίσκη Σκαρρόν, μελλοντική σύζυγο του Λουδοβίκου. Από τα μέσα του 1667, ο βασιλιάς και η Φραγκίσκη-Αθηναΐς είχαν αρχίσει τη σχέση τους.Η Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ, μακροχρόνια ερωμένη του Λουδοβίκου, συνέχισε να παρουσιάζεται ως ερωμένη του. Παρά την αντιπολίτευση, η Φραγκίσκη-Αθηναΐς και ο Λουδοβίκος είχαν σχέση για περισσότερο από μία δεκαετία. Το 1676, το διαμέρισμά της στις Βερσαλλίες αποτελείτο από είκοσι δωμάτια στον δεύτερο όροφο, ακριβώς δίπλα στου Λουδοβίκου. Η βασίλισσα Μαρία Θηρεσία, από την άλλη, είχε μόνο έντεκα δωμάτια. Μεταξύ του 1669 και του 1678, η Φραγκίσκη-Αθηναΐς είχε γεννήσει επτά παιδιά με τον Λουδοβίκο. Τα παιδιά αυτά είχαν για γκουβερνάντα τη φίλη της Αθηναΐδας, Φραγκίσκη.Ο Λουδοβίκος άρχισε αξιοσημείωτες σχέσεις με άλλες γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της Πριγκίπισσας του Σουμπίζ και της Ισαμπέλ Λα Λουντρέ. Το 1678, ο Λουδοβίκος ερωτεύτηκε την όμορφη Μαρία Ανζελίκ ντε Σοραϊγ, Δούκισσα του Φοντάνζ. Αν και ο βασιλιάς συνέχισε να επισκέπτεται την Αθηναΐδα, ήταν σαφές ότι η σχέση τους είχε τελειώσει. Όταν η Ανζελίκ πέθανε λίγο μετά από μία αποβολή, πίστευαν ότι η Φραγκίσκη-Αθηναΐς την είχε δηλητηριάσει. Το 1691, η Φραγκίσκη-Αθηναΐς αποσύρθηκε από το βασίλειο και πέρασε τα επόμενα δεκαέξι χρόνια ταξιδεύοντας και κάνοντας φιλανθρωπίες, μέχρι το τέλος της το 1707. Η Αθηναΐς είχε δύο παιδιά από τον πρώτο της σύζυγο Λουί Ανρί ντε Παρνταγιάν του Γκοντράν, Μαρκήσιο του Μοντεσπάν: Μαρί Κριστίν (1663 - 1675). Λουί Αντουάν (1664 - 1736), Μαρκήσιος των Αντίν, Γκοντράν & Μοντεσπάν.Με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας είχε τέκνα: Λουδοβίκος Αύγουστος (1670 - 1736), Δούκας του Μαιν. Λουδοβίκος Καίσαρ (1672 - 1683). Λουίζα Φραγκίσκη (1673 - 1743), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκος Γ΄ των Βουρβόνων, Πρίγκιπα του Κονντέ. Λουίζα Μαρία Άννα (1674 - 1681). Φραγκίσκη Μαρία (1677 - 1749), παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ των Βουρβόνων Δούκα της Ορλεάνης. Λουδοβίκος Αλέξανδρος (1678 - 1737), Κόμης της Τουλούζης. Jean-Christian PETITFILS, Madame de Montespan, Fayard, Paris, 1988. Thierry SARMANT, Louis XIV.
Λογοτεχνία του Μπασκορτοστάν

Η λογοτεχνία του Μπασκορτοστάν ή Βασκιρική λογοτεχνία είναι η λογοτεχνία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία.Οι κύριες γλώσσες συγγραφής είναι τα βασκιρικά και τα ρώσικα.

 Στο Μπασκορτοστάν, η επιστημονική βιβλιογραφία δημοσιεύεται στους ακόλουθους τομείς προτεραιότητας για τη δημοκρατία: χημεία, ιατρική, μαθηματικά, ιστορία. Δημοσιεύονται επιστημονικά περιοδικά όπως το "Δελτίο της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν", "Ατμόσφαιρα, Μπασκορτοστάν", "Παιδαγωγικό Περιοδικό του Μπασκορτοστάν", "Ιατρικό Δελτίο του Μπασκορτοστάν", το διαδικτυακό περιοδικό "Επιχειρήσεις Αερίου και Πετρελαίου" και άλλες. Οι σημαντικές εκδόσεις του εκδοτικού οίκου Βασκιρική Εγκυκλοπαίδεια τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνουν: Εγκυκλοπαίδεια του Μπασκορτοστάν σε 7 τόμους, 2005-2011. Μεγάλες ομάδες επιστημόνων από διάφορους τομείς επιστημών εργάζονται στην εγκυκλοπαίδεια.Ακαδημαϊκό Λεξικό της Μπασκιρικής γλώσσας σε 11 τόμους, αναμένεται να κυκλοφορήσει γύρω στο 2016. Ένα ακαδημαϊκό λεξικό από το Ινστιτούτο Ιστορίας, Γλώσσας και Φιλολογίας του Επιστημονικού Κέντρου της Ουφά της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Το λεξικό είναι πολύγλωσσο: η ερμηνεία των λέξεων δίνεται στα Μπασκιρικά με μετάφραση στα ρωσικά.Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ: εγκυκλοπαίδεια (για την επέτειο από τα 250 χρόνια γέννησης του Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ) - 2004. Μπασκορτοστάν: σύντομη εγκυκλοπαίδεια (στα ρωσικά και μπασκιρικά) - 1996."Ιστορία του λαού των Μπασκίρ" σε 7 τόμους. Συγγραφείς: Ακαδημία Επιστημών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, Επιστημονικό Κέντρο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στην Ουφά, Ινστιτούτο Ιστορίας, Γλώσσας και Φιλολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο πρώτος τόμος καλύπτει την περίοδο από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο δεύτερος από τον 5ο έως το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, ο τρίτος από το δεύτερο μισό του 16ου έως τον 18ο αιώνα, ο τέταρτος καλύπτει τον 19ο αιώνα, ο πέμπτος τα έτη 1900-1940, ο έκτος τα έτη 1941-1985 και ο έβδομος από το 1985 έως τις αρχές του 21ου αιώνα. Έτος έκδοσης: 2009-2012. Οι ακαδημαϊκοί Ρομπέρτ Νουρμουχαμέτοβιτς Μπαϊμόφ, Ραβίλ Τουχβάτοβιτς Μπικμπάγιεφ, Μ.Β. Ζαϊνούλιν, Ζ.Α. Νουργκάλιν και άλλοι μελέτησαν την ιστορία της βιβλιογραφίας στα Μπασκιρικά και την ανέλυσαν.
Γιώργος Γεωργίου (ευρωβουλευτής)

Ο Γιώργος Γεωργίου (Αφάνεια Αμμοχώστου, 9 Απριλίου 1963) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2019 είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ. Προηγουμένως διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας.

 Ο Γιώργος Γεωργίου γεννήθηκε στην Αφάνεια στις 9 Απριλίου 1963. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία (βυζαντινές και νεοελληνικές σπουδές) στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1983-1987). Συνέχισε με επιμόρφωση στην ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Μέχρι το 2011 που εκλέχτηκε βουλευτής, εργαζόταν ως καθηγητής μέσης εκπαίδευσης (φιλόλογος). Είχε φθάσει στο βαθμό βοηθού διευθυντή.Είναι παντρεμένος με την Καλομοίρα Ιωάννου και έχει δύο υιούς και μια κόρη. Διαμένει στον Μαζωτό. Την περίοδο των σπουδών του συμμετείχε στην Προοδευτική Κίνηση Φοιτητών Αθήνας.Συμμετείχε ως μέλος στο Κεντρικό Συμβούλιο της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ), στο διοικητικό συμβούλιο του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ) την περίοδο 2009-2011 και στην Επαρχιακή Επιτροπή ΑΚΕΛ Λάρνακας. Επιπλέον, συμμετείχε στην Προοδευτική Κίνηση Καθηγητών.Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2011 στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού. Επιπλέον, ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Μεσογείου.Στις Ευρωεκλογές του 2019 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με το ΑΚΕΛ. Συμμετέχει στην πολιτική ομάδα Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά-Βόρεια Πράσινη Αριστερά. «ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. Γιώργος». www.parliament.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2019. «Αυτοί είναι οι 6 νέοι Κύπριοι ευρωβουλευτές». Ο Φιλελεύθερος. 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουλίου 2019.
Αμφιθέα Παλαιού Φαλήρου

Η Αμφιθέα είναι συνοικία στο Παλαιό Φάληρο. Η περιοχή εκτείνεται από την οδό Αχιλλέως μέχρι τη λεωφόρο Συγγρού και από την οδό συνταγματάρχου Ζησιμοπούλου μέχρι την οδό Παμφυλίας. Η Αμφιθέα ονομάστηκε μάλλον έτσι λόγω της θέας που αντικρίζει κανείς σε αυτήν την περιοχή καθώς βλέπεις όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής σε όλο του το πλάτος. Άλλες ονομασίες της περιοχής παλαιότερα ήταν Βουρλοπόταμος ή Ξηροτάγαρος. Η Αμφιθέα είναι γνωστή για τα πολυάριθμα εστιατόριά της καθώς και για το πράσινο που υπάρχει στην περιοχή κάνοντάς την να είναι ένας από τους «πνεύμονες» της Αττικής. Την περιοχή διασχίζει η λεωφόρος Αμφιθέας, η οποία έχει πάρει το όνομα της από τη συνοικία. Η λεωφόρος Αμφιθέας εκτείνεται από το ρέμα της Πικροδάφνης μέχρι την λεωφόρο Συγγρού.

 Η ονομασία Βουρλοπόταμος που είχε η συνοικία κατά τη χρονική περίοδο 1930-1960 οφείλεται στο ρέμα που διέσχιζε την περιοχή. Το ρέμα αυτό διέσχιζε την οδό Τυρταίου - Γοργοποτάμου (η ονομασία έχει προέρθει από το ρέμα) - Λ. Αμφιθέας και Αγίας Κυριακής. Το ρέμα εκβάλει στο Δέλτα Φαλήρου. Σήμερα το ρέμα δεν υπάρχει στην παλαιά μορφή καθώς πάνω σε αυτό χτίστηκαν πολυκατοικίες αλλά συνεχίζει να ρέει υπογείως. Η πλατεία Ντάβαρη παίζει σημαντικό ρόλο στη δομή της περιοχής καθώς είναι η είσοδος της συνοικίας από τη λεωφόρο Αμφιθέας αλλά επίσης σημαντικό είναι πως γύρω από αυτή δεσπόζει η αγορά ολόκληρης της περιοχής. Η ονομασίας της πλατείας έχει δοθεί από τον τέως δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου Ι. Ντάβαρη. Η Αμφιθέα με την πάροδο του χρόνου έχει συγχρονιστεί στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής γι' αυτό μπορεί να παρατηρήσει κανείς πολυάριθμες πολυκατοικίες, σχολεία και χώρους αναψυχής. Η περιοχή έχει εύκολη πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς καθώς από το 2004 το τραμ διασχίζει την περιοχή, ενώ και αρκετές λεωφορειακές γραμμές περνούν από εκεί.
Τεριάκι

Το τεριάκι (κάντσι: 照り焼き) είναι μια μαγειρική τεχνική η οποία χρησιμοποιείται στην Ιαπωνική κουζίνα, όπου τα τρόφιμα ψήνονται στη σχάρα με γλάσο από σάλτσα σόγιας, μίριν και ζάχαρη.Στην Ιαπωνία χρησιμοποιείται συνήθως ψάρι (π.χ. παλαμίδα, σολομός, πέστροφα και σκουμπρί) ενώ στην Δύση χρησιμοποιείται συνήθως λευκό και κόκκινο κρέας – π.χ. κρέας κοτόπουλου, χοιρινό, αρνίσιο και βόειο κρέας. Επίσης στην Ιαπωνία χρησιμοποιούνται και άλλα υλικά μερικές φορές, όπως καλαμάρια και κεφτέδες. Η λέξη τεριάκι προέρχεται από τη λέξη τέρι (照り), η οποία σχετίζεται με τη λάμψη που δίνεται από τη ποσότητα της ζάχαρης στο τάρε (タレ), και τη λέξη γιάκι (焼き), η οποία αναφέρεται στη μέθοδο μαγειρέματος. Παραδοσιακά, το κρέας ρίχνεται ή αλείφεται με σάλτσα αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος. Το τάρε (タレ) παράγεται παραδοσιακά με την ανάμειξη και θέρμανση της σάλτσα σόγιας και του σάκε (ή μίριν) και της ζάχαρης.

 Στη Βόρεια Αμερική, κάθε πιάτο που παρασκευάζεται με σάλτσα που μοιάζει με το τεριάκι περιγράφεται ως τεριάκι. Αυτό συχνά περιλαμβάνει ακόμη και τα τεριάκι που χρησιμοποιούν ξένες εναλλακτικές λύσεις για το καλό ή το μίριν, όπως κρασί, ή με πρόσθετα συστατικά, όπως το σουσάμι ή το σκόρδο (ασυνήθιστα στην παραδοσιακή Ιαπωνική κουζίνα). Η σάλτσα που χρησιμοποιείται για τεριάκι είναι γενικά γλυκή, αν και μπορεί επίσης να είναι πικάντικη. Μερικές φορές χρησιμοποιείται και χυμός ανανά, καθώς δεν παρέχει μόνο γλύκα αλλά και ένζυμα βρομελίνης που βοηθούν το κρέας να μαλακώσει. Η μέθοδος του ψησίματος στη σχάρα και της ύστερης ρίψης του κρέατος στη σάλτσα, ή η χρήση γλυκιάς σάλτσας ως μαρινάδα είναι μερικές μη παραδοσιακές μέθοδοι μαγειρέματος τεριάκι. Μερικές φορές η σάλτσα τεριάκι ρίχνεται σε φτερούγες κοτόπουλου ή δίνεται ξεχωριστά. Το μπέργκερ τεριάκι (テリヤキバーガー) είναι παραλλαγή χάμπουργκερ στο οποίο περιλαμβάνεται η σάλτσα τεριάκι. Η σάλτσα τεριάκι χρησιμοποιείται και σε χορτοφαγικά προϊόντα. Στην πόλη του Σιάτλ το τεριγιάκι άρχισε να γίνεται δημοφιλές στην δεκαετία του 1990. Το 2010 υπήρχαν 83 εστιατόρια με την λέξη τεριγιάκι στο όνομά τους. Κάποιοι έχουν περιγράψει το τεριάκι ως η κουζίνα-σήμα κατατεθέν της πόλης, σημειώνοντας την ευρεία υιοθέτηση του ως μια μορφή γρήγορου φαγητού. Ψητό
Καλαθοσφαίριση στην Ισπανία

Παρόλο που παραδοσιακά το ποδόσφαιρο αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη στον ισπανικό αθλητικό χώρο, η καλαθοσφαίριση («baloncesto» στην ισπανική γλώσσα) είναι εξαιρετικά δημοφιλής. Η ισπανική Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB), δεν είναι απλώς η κορυφαία διαγωνιστική διοργάνωση στη χώρα, αλλά θεωρείται επιπλέον ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα στον κόσμο εκτός του NBA. Την ACB, η οποία λειτουργεί υπό την εποπτεία της ULEB και της FIBA Europe από το 1934, συνθέτουν 18 επαγγελματικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης. Η κάθε ομάδα διαγωνίζεται ενάντια σε όλες τις άλλες εις διπλούν - μία εντός και μία εκτός έδρας - σε 34 παιχνίδια. Η ομάδα με τις περισσότερες νίκες αναδεικνύεται Πρωταθλήτρια στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Η αντίστοιχη κορυφαία γυναικεία διοργάνωση, Liga Femenina de Baloncesto de España, συγκεντρώνει 14 συλλόγους.

 Οι κορυφαίες εγχώριες ανδρικές διοργανώσεις είναι οι ακόλουθες: ACB: Πρωτάθλημα που διεξάγεται κατά μήκος της αγωνιστικής περιόδου. Copa del Rey de Baloncesto: Εθνικό πρωτάθλημα μεταξύ των κορυφαίων οκτώ ισπανικών ομάδων (σύμφωνα με την κατάταξή τους στην ACB στο πρώτο μισό της περιόδου). Supercopa de España de Baloncesto: Εθνικό πρωτάθλημα μεταξύ των τροπαιούχων της ACB, του Copa del Rey και δύο ακόμη κορυφαίων ομάδων. Copa Príncipe de Asturias: Εθνικό πρωτάθλημα μεταξύ των κορυφαίων δύο ομάδων της LEB Oro (σύμφωνα με την κατάταξή τους στο πρώτο μισό της περιόδου). Οι κορυφαίες εγχώριες γυναικείες διοργανώσεις είναι οι ακόλουθες: Liga Femenina de Baloncesto de España: Πρωτάθλημα που διεξάγεται κατά μήκος της αγωνιστικής περιόδου. Copa de la Reina de Baloncesto: Εθνικό πρωτάθλημα μεταξύ των κορυφαίων τεσσάρων ισπανικών ομάδων (σύμφωνα με την κατάταξή τους στην Liga Femenina στο πρώτο μισό της περιόδου). Liga ACB, κορυφαία ανδρική διοργάνωση. Liga Femenina de Baloncesto de España, κορυφαία γυναικεία διοργάνωση. Federación Española de Baloncesto, ισπανική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης. Εθνική Ανδρών Ισπανίας. Εθνική Γυναικών Ισπανίας. Liga ACB, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά) Liga Femenina de Baloncesto de España, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά) Federación Española de Baloncesto, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)
Ροτάνεβ

Με το ιδιαίτερο όνομα Ροτάνεβ είναι γνωστός ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Δελφίνα, ο β (βήτα) Δελφίνος (Beta Delphini, συντομογραφικά β Del). Είναι επίσης γνωστός ως 6 Δελφίνος (ονομασία κατά Φλάμστηντ). Ο β Δελφίνος είναι διπλός αστέρας που αποτελεί και διπλό σύστημα, δηλαδή πρόκειται για δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους. Ανακαλύφθηκε ως οπτικά διπλός το έτος 1873 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σ.Γ. Μπέρναμ.

 Οι α και β Δελφίνος δεν είχαν δικό τους όνομα, ώσπου τα μυστηριώδη ονόματα «Sualocin» και «Rotanev» αντιστοίχως εμφανίσθηκαν αιφνιδίως στον «Κατάλογο του Παλέρμο» το 1814. Ο Βρετανός αστρονόμος Τζέιμς Γουέμπ ερμήνευσε την προέλευσή τους το 1859, διαβάζοντάς τα ανάποδα ως Nicolaus Venator, που είναι η λατινική μετάφραση του ονόματος του Ιταλού αστρονόμου Νικκολό Κατσιατόρε (Niccolo Cacciatore), βοηθού και διαδόχου του Τζουζέπε Πιάτσι στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο (η ιταλική λέξη cacciatore και η λατινική venator σημαίνουν στα ελληνικά «κυνηγός»). Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Ροτάνεβ» (Rotanev) για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα β Δελφίνος A. Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος 瓠瓜 (Hù Guā), που σημαίνει «καλή κολοκύθα», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων αποτελούμενη από τους β Δελφίνος, γ2, δ, α και ζ Δελφίνος. Το σύστημα του β Δελφίνος αποτελείται από ζεύγος γαλανόλευκων γιγάντων αστέρων, που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 26,66 γήινα έτη, σε τροχιές με εκκεντρότητα 0,36. Το επίπεδο των τροχιών αυτών σχηματίζει γωνία 61° με την ευθεία που τα ενώνει με τη Γη. Η μέση γωνιακή απόσταση μεταξύ των δύο όπως μετρείται από τη Γη είναι μόλις 0,44 δευτερόλεπτο της μοίρας περίπου, κάτι που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό τους ακόμα και με τα ισχυρότερα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια. Ο κύριος αστέρας του συστήματος, ο β Δελφίνος A, έχει μάζα 1,75 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα 24πλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +1,58. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 6.587 K και έχει δείκτη χρώματος (B−V) = +0,43. Ο συνοδός, ο β Δελφίνος B, έχει μάζα 1,47 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα περίπου οκταπλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +2,79. Ο δείκτης χρώματος του αστέρα είναι (B−V) = +0,56. Η ηλικία του συστήματος έχει εκτιμηθεί από 1,1 έως σχεδόν 2 δισεκατομμύρια έτη, με πιθανότερη τιμή το 1,79 δισεκατομμύριο έτη περίπου. Σουαλοκίν Κατάλογος αστέρων του Δελφίνος Kummer, Juergen. «Special Stars: Rotanev». jumk.de. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2015.
Εμβόλιο ηπατίτιδας Β

Το εμβόλιο ηπατίτιδας Β είναι ένα εμβόλιο για την πρόληψη της ηπατίτιδας Β. Η πρώτη δόση του συστήνεται 24 ώρες μετά την γέννηση με επιπλέον χορήγηση δύο ή τριών δόσεων στη συνέχεια. Μπορεί να χορηγηθεί σε άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια όπως από τον ιό του HIV και σε όσους έχουν γεννηθεί πρόωρα. Ένας συνηθισμένος εμβολιασμός σε υγιή άτομα έχει ως αποτέλεσμα την προστασία πάνω από το 95% των ανθρώπων.

 Εξετάσεις αίματος για την επαλήθευση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου συστήνονται στα άτομα που αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο. Επιπλέον δόσεις ενδέχεται να απαιτούνται σε άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια, αλλά δεν είναι απαραίτητες για τους περισσότερους ανθρώπους. Σε όσους έχουν εκτεθεί στον ιό της ηπατίτιδας Β αλλά δεν έχουν εμβολιαστεί, πρέπει να τους χορηγηθεί ανοσοσφαρίνη κατά της ηπατίτιδας (HBIG) επιπροσθέτως του εμβολίου. Το εμβόλιο χορηγείται μέσω ενδομυϊκής έγχυσης. Σοβαρές παρενέργειες του εμβολίου κατά της ηπατίτιδας Β είναι πολύ σπάνιες. Ενδέχεται να παρουσιαστεί πόνος στο σημείο έγχυσης. Είναι ασφαλές για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά τον θηλασμό. Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να συσχετίζουν το εμβόλιο με τον σύνδρομο Guillain-Barre. Τα σύγχρονα εμβόλια παρασκευάζονται με τεχνολογίες ανασυνδυασμένου DNA. Διατίθενται τόσο μεμονωμένα όσο και σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια. Το πρώτο εμβόλιο ηπατίτιδας Β εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1981. Μια βελτιωμένη έκδοση του εμφανίστηκε στην αγορά το 1986. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Από το 2014, το κόστος χονδρικής του εμβολίου κυμαίνεται από 0,58 έως 13,20 δολάρια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, κοστίζει από 50 έως 100 δολάρια.
Το καταραμένο παιδί (Μπαλζάκ)

Το καταραμένο παιδί (γαλλικός τίτλος: L'Enfant maudit) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά αποσπασματικά σε περιοδικό το 1831 και εκδόθηκε το 1837. Εντάσσεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.Με ιστορικό υπόβαθρο την εποχή των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας, ο Μπαλζάκ παρουσιάζει μια οικογενειακή και ερωτική τραγωδία, στηλιτεύοντας συγχρόνως επικρατούσες αντιλήψεις της εποχής του.

 Το 1591, στη Νορμανδία, την εποχή των Θρησκευτικών πολέμων μεταξύ Καθολικών και Ουγενότων, η νεαρή Ζαν ντε Σαιν-Σαβέν, που αγαπούσε έναν Ουγενότο ξάδερφό της, αναγκάστηκε, για να σώσει τον εραστή της και την οικογένειά του, να παντρευτεί τον ηλικιωμένο και σκληρό κόμη ντ'Ερουβίλ, πιστό του βασιλιά Ερρίκου Δ'. Επτά μήνες μετά τον γάμο της, η Ζαν γεννά πρόωρα έναν γιο, τον οποίο ο κόμης διώχνει από το κάστρο, έχοντας αμφιβολίες ότι είναι δικό του παιδί. Ο Ετιέν, το «καταραμένο παιδί», μεγαλώνει σε ένα βοηθητικό κτίριο του κάστρου, σε ένα σπίτι ψαράδων.Χρόνια αργότερα, ο ξαφνικός θάνατος της κόμισσας αλλά και του δεύτερου γιου, αποκλειστικού κληρονόμου της περιουσίας, υπενθυμίζουν στον ηλικιωμένο ότι η διαιώνιση της οικογένειας εξαρτάται πλέον από τον γιο που απέρριψε. Ενώ ο κόμης πρέπει να φύγει για μια αποστολή, ο Ετιέν απομακρύνεται από το ερημητήριό του και αναθέτουν σε έναν γιατρό να τον προετοιμάσει για να αναλάβει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που συνδέονται με τον τίτλο του. Όμως ο νεαρός δεν αργεί να ερωτευτεί τη Γκαμπριέλ, την κόρη του γιατρού. Όταν ο κόμης ακούει γι' αυτό το αμοιβαίο ειδύλλιο, σπεύδει πίσω, συνοδευόμενος από την κόμισσα ντε Γκρανλιέ και την κόρη της. Έπειτα δίνει εντολή στον Ετιέν να παντρευτεί την τελευταία. Ο νεαρός, αψηφώντας την οργή του κόμη, παρουσιάζεται με τη Γκαμπριέλ στο πλευρό του για να επιβεβαιώσει την αγάπη του. Ο κόμης τους απειλεί, η καρδιά του Ετιέν δεν αντέχει από τον τρόμο και η αγαπημένη του πέφτει κι αυτή νεκρή δίπλα του. Ο κόμης στη συνέχεια παντρεύεται ο ίδιος τη δεσποινίδα ντε Γκρανλιέ παρά την τεράστια διαφορά ηλικίας. Όπως και στο μυθιστόρημα Οι Σουάνοι, ο Μπαλζάκ σκόπευε να αναπλάσει την ατμόσφαιρα μιας περασμένης εποχής μέσα από το πρίσμα δραματικών γεγονότων. Στα αρχικά σχέδια του συγγραφέα, ήταν η ιστορική πτυχή του έργου που παίζει θεμελιώδη ρόλο. Ταυτόχρονα, όμως, οι προβληματισμοί ταιριάζουν με τις σκέψεις που εκτίθενται σε πολλά μυθιστορήματα της Ανθρώπινης Κωμωδίας σχετικά με τα πρότυπα της οικογενειακής ζωής μεγάλων οικογενειών, τις αποφάσεις για την τύχη των παιδιών από τους γονείς, την καταστροφή της ζωής τους στο βωμό της διατήρησης της οικογενειακής συνέχειας ή ακόμα πιο συχνά - του πλουτισμού. Η τραγωδία που προκαλείται από τον σκληρό πατέρα δραματοποιείται επιπλέον στο έργο με πολλές σκηνές με έντονη συναισθηματική φόρτιση ή και θεατρική μορφή (κυρίως η τελική σκηνή).Το έργο φέρει σαφείς επιρροές από τη ρομαντική παράδοση και από το γοτθικό μυθιστόρημα. Το καταραμένο παιδί, μετάφραση: Γιώργος Σημηριώτης, εκδόσεις Ζαχαρόπουλος, 2021
Το σήμα των Τεσσάρων

Το Σήμα των Τεσσάρων (1890) ή αλλιώς "το Σήμα των Οι Τέσσερις" είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς. Είναι ένα από τα 4 μυθιστορήματα και τις 56 μικρές ιστορίες, που έγραψε ο συγγραφέας με ήρωα τον φανταστικό ντετέκτιβ.

 Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1888. Το έργο έχει περίπλοκη υπόθεση και περιλαμβάνει υπηρεσία στην Ινδία, την Εξέγερση της Ινδίας του 1857, έναν κλεμμένο θησαυρό, τη μυστική συμφωνία μεταξύ τεσσάρων καταδίκων (είναι Οι Τέσσερις τού τίτλου) και δύο διαφθαρμένους φρουρούς φυλακής. Στο έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά η συνήθεια του ντετέκτιβ στη μορφίνη· έτσι γίνεται πιο κοινός στις συνήθειές του, με τρόπο που δεν είχε γίνει στο προηγούμενο μυθιστόρημα Σπουδή στο Κόκκινο. Επίσης εισάγεται η μέλλουσα σύζυγος του Δρ Γουάτσον, η Μέιρυ Μόρσταν.
Yellowjacket

Yellowjacket είναι το όνομα πολλών φανταστικών χαρακτήρων που εμφανίζονται σε βιβλία κόμικ εκδιδόμενων από την Marvel Comics. Οι περισσότερες από αυτές τις εκφάνσεις υπάρχουν στο βασικό σύμπαν της Marvel Comics.

 Ο Δρ. Χένρι "Χανκ" Πυμ είναι ο πρώτος χαρακτήρας που έλαβε το κωδικό όνομα Yellowjacket στην Marvel Comics. Ήταν επίσης γνωστός και ως Ant-Man, Γιγαντάνθρωπος και Γολιάθ. Ο χαρακτήρας έχει συσχετιστεί με πολλές ομάδες υπερηρώων στο Σύμπαν της Marvel, συμπεριλαμβανομένων και των Εκδικητών και των Υπερασπιστών. Αργότερα παραδίδει τα ηνία και γίνεται μέντορας του Σκοτ Λανγκ ως νέου Ant-Man. Η Ρίτα Ντε Μάρα είναι ο δεύτερος χαρακτήρας που έχει το κωδικό όνομα Yellowjacket. Ξεκίνησε ως υπερκακοποιός, μπαίνοντας σε ομάδες όπως οι Άρχοντες του Κακού και οι Φέμιζονς. Η Ντε Μάρα αργότερα έγινε υπερηρωίδα στο μέρος των Εκδικητών και των Φυλάκων του Γαλαξία. Σκοτώθηκε από τον κακοποιό Ιμμόρτους,, μα αναγεννήθηκε στην πλοκή ιστορίας του Πολέμου του Χάους. Ο Ντάρεν Κρος είναι ο τρίτος χαρακτήρας που χρησιμοποίησε το κωδικό όνομα Yellowjacket, αφού κέρδισε το κοστούμι χάρη στον Egghead και έγινε επίσης υπερκακοποιός. Πριν τον Χανκ Πυμ, η πρωτότυπη ενσάρκωση στην Απόλυτη Marvel του Yellowjacket ήταν ο Ultron, ένα ρομπότ σχεδιασμένο να γίνει υπερστρατιώτης. Αργότερα σκοτώνεται, όταν ο Χανκ Πυμ, ως Ant-Man, του ξεριζώνει το κεφάλι. Στο Ultimatum, ο Χανκ παίρνει τα ηνία του Yellowjacket, για να επανορθώσει για όσα έκανε η δημιουργία του. Ο Yellowjacket έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην σειρά κινουμένων σχεδίων Εκδικητές: Οι Δυνατότεροι Ήρωες της Γης, όταν ο Χανκ Πυμ υποφέρει από διαταραχή προσωπικότητας και μετατρέπεται σε έναν αδίστακτο νέο αυτόκλητο τιμωρό. Ο Ντάρεν Κρος ως Yellowjacket εμφανίζεται στο τηλεοπτικό Lego Marvel Super Heroes: Avengers Reassembled. Το 2015, στην ταινία του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Ant-Man, ο Ντάρεν Κρος (Κόρεϋ Στολ) φτιάχνει τον Κίτρινο Μανδύα, για να πουλήσει στην Ύδρα, αφού φορέσει ο ίδιος το πρωτότυπο. Ο Χανκ Πυμ ως Yellowjacket εμφανίζεται ως αρχηγικός χαρακτήρας στο βιντεοπαιχνίδι Marvel: Ultimate Alliance 2, Ο Ντάρεν Κρος ως Yellowjacket εμφανίζεται στο Marvel: Avengers Alliance, Marvel: Contest of Champions και Marvel: Future Fight.