Πίζα

Η Πίζα (ιταλ. Pisa, λατ. Pisae) είναι ιστορική πόλη της ΒΔ Ιταλίας, με πανεπιστήμιο που λειτουργεί από το 1343, και τον ξακουστό κεκλιμένο πύργο της Πίζας, που κτίστηκε όλος από μάρμαρο στη διάρκεια της περιόδου από το 1172 μέχρι το 1350. Αποτελείται από 8 ορόφους και επειδή κτίστηκε σε έδαφος χαλαρό, παρουσιάζει κλίση προς τα νότια που σταδιακά αυξάνεται. Έχει ύψος 56 μ. Πολλοί επισκέπτες της Ιταλίας πηγαίνουν στην Πίζα ειδικά για να θαυμάσουν το μνημείο αυτό της αρχιτεκτονικής και τεχνικής.

 Παλιότερα, το 18ο αιώνα, στην Πίζα υπήρχε ελληνική παροικία. Εκεί οι Έλληνες είχαν γίνει η ψυχή του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους και ως μέλη της Φιλικής Εταιρείας ενίσχυσαν τον αγώνα του 1821 όπως μπορούσαν. Η σημερινή Πίζα είναι αρκετά αναπτυγμένη πόλη από οικονομική και πνευματική άποψη. Η πλατεία του Καθεδρικού Ναού (Piazza del Duomo) της πόλης αποτελεί από το 1987 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το Kάμπο Σάντο, γνωστό επίσης ως Καμποσάντο Μονουμεντάλε (΄΄μνημειακό κοιμητήριο΄΄) ή Καμποσάντο Βέκιο (΄΄παλιό κοιμητήριο΄΄) είναι ιστορικό οικοδόμημα στη βόρεια άκρη της Πλατείας του Καθεδρικού. Το ΄΄Κάμπο Σάντο΄΄ μπορεί ελεύθερα να μεταφραστεί ως ΄΄άγιο πεδίο΄΄, επειδή λέγεται ότι χτίστηκε γύρω από έναν όγκο ιερού χώματος από το Γολγοθά, που έφτασε στην Πίζα κατά την Τέταρτη Σταυροφορία από τον Ουμπάλντο ντε Λανφράνκι, αρχιεπίσκοπο της Πίζας το 12ο αιώνα. Ένας θρύλος λέει ότι τα σώματα που θάβονταν στο χώρο αυτό θα αποσυντίθονταν μέσα σε 24 ώρες. Ο χώρος ταφής βρίσκεται πάνω στα ερείπια του παλιού βαπτιστηρίου της εκκλησίας της Σάντα Ρεπαράτα, της εκκλησίας που κάποτε υπήρχε στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Καθεδρικός. Ο όρος ΄΄μνημειακό΄΄ το διαφοροποιεί από το μεταγενέστερο αστικό κοιμητήριο της Πίζας. Το κτίριο ήταν το τέταρτο και τελευταίο της Πλατείας του Καθεδρικού. Χρονολογείται ένα αιώνα μετά τη μεταφορά του χώματος από το Γολγοθά και ανεγέρθηκε πάνω στον προηγούμενο χώρο ταφής. Η κατασκευή αυτού του τεράστιου, μακρόστενου Γοτθικού περιστυλίου άρχισε το 1278 και αποπερατώθηκε το 1464. Φαίνεται ότι το κτίριο δεν προοριζόταν για κοιμητήριο, αλλά για μια εκκλησία ονόματι Αγία Τριάδα, αλλά τα σχέδια άλλαξαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής. Οι τοίχοι ήταν κάποτε καλυμμένοι με τοιχογραφίες, οι πρώτες το 1360, οι τελευταίες περίπου τρεις αιώνες αργότερα. Η πρώτη ήταν η ΄΄Σταύρωση΄΄του Φραντσέσκο Τραίνι, στη νοτιοδυτική πλευρά και στη συνέχεια προς τα δεξιά στη νότια πλευρά, η ΄΄Τελευταία Κρίση΄΄, η ΄΄Κόλαση΄΄, ο ΄΄Θρίαμβος του Θανάτου΄΄ και η ΄΄Θηβαίς΄΄, που συνήθως αποδίδονται στο Μπουιναμίκο Μπουφαλμάτσε. Στις 27 Ιουλίου 1944 θραύσμα βόμβας Συμμαχικής επίθεσης προκάλεσε φωτιά που έκαψε τα ξύλινα καδρόνια και έλιωσε το μολύβι της οροφής. Η καταστροφή της οροφής προκάλεσε σοβαρές ζημιές παντού στο εσωτερικό του κοιμητηρίου, καταστρέφοντας τα περισσότερα αγάλματα και σαρκοφάγους και όλες τις τοιχογραφίες. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισαν εργασίες αποκατάστασης. Η στέγη αποκαταστάθηκε όσο το δυνατό πιστότερα στην αρχική της εμφάνιση και οι τοιχογραφίες αποχωρίστηκαν από τους τοίχους για να αποκατασταθούν και να εκτεθούν αλλού. Οι αποκαταστημένες τοιχογραφίες μεταφέρονται βαθμιαία στις αρχικές τους θέσεις στο κοιμητήριο, στο εσωτερικό του, για να αποκατασταθεί η προπολεμική εμφάνιση του Κάμπο Σάντο. Πίζα στο Curlie