IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χερμ

Το Χερμ (αγγλικά: Herm, στα γαλλικά Herm και τη γλώσσα Sercquiais: Haerme) είναι μικρό νησί στα νοτιοδυτικά της Μάγχης. Αποτελεί ένα από τα νησιά της Μάγχης και είναι μέρος του Κτήματος (Bailiwick) του Γκέρνσεϊ. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 60 άτομα.

 Όπως το υπόλοιπο των Νησιών της Μάγχης, το Χερμ παλαιότερα είχε ως επίσημη γλώσσα διοίκησής του τη Γαλλική γλώσσα. Θεωρείται ότι, όπως και στα γειτονικά νησιά, ο πληθυσμός μιλούσε μια διάλεκτο της Νορμανδικής γλώσσας, αλλά δεν υπάρχει κάποιο έγγραφο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Η Νορμανδική γλώσσα έχει εξαφανιστεί πλέον από το Χερμ. Χάθηκε κυρίως λόγω της παραμέλησης, αλλά και λόγω των εποίκων από την Αγγλία. Πάντως παραμένει ακόμα ένας αριθμός Γαλλικών/Νορμανδικών τοπωνυμίων. Ο χάρτης της Νήσου Χερμ, που εκδόθηκε από τον ιδιοκτήτη του νησιού αναφέρει - "Οι καταβολές πολλών τοπωνυμίων στο νησί είναι σκοτεινές, όπως είναι και το ίδιο το όνομα 'Χερμ'"Με την πάροδο του χρόνου, υπάρχει μια σταθερή αγγλοποίηση της ονοματολογίας, και αυτή η διάβρωση εξακολουθεί να εμφανίζεται σε μικρότερο βαθμό, στην αντικατάσταση των αυθεντικών ονομάτων, με νέα. Για παράδειγμα το βορειότερο τμήμα του νησιού ονομάζεται κανονικά "La Pointe du gentilhomme" αλλά τις περισσότερες φορές αναφέρεται ως "Alderney Point". Οι ονομασίες των εκτάσεων είναι γενικά στα Αγγλικά, με τις παρακάτω εξαιρέσεις - "Monku", "Belvoir", και "Bon Jour". Απομεινάρια της αρχαίας νορβηγικής γλώσσας είναι λιγοστά, αλλά παραδείγματα είναι το δεύτερο τμήμα της Pointe Sauzebourge στη νοτιοδυτική άκρη του νησιού, ενώ ο βράχος του "Le Plat Houmet" περιλαμβάνει το Houmet (holmr) με Νορμανδικό υποκοριστικό. Το "Hermetier", ένα παλιρροϊκό νησάκι λίγο πιο μακριά από το Χερμ, μπορεί να είναι παραφθορά του Νορμανδικού λήμματος με την σημασία "Κρατίδιο του Χερμ". Το Χερμ υπάγεται διοικητικά στο Γκέρνσεϊ, και ανήκει στην ουσία στα Κράτη του Γκέρνσεϊ, έχοντας κατοικηθεί σε πολλούς οικιστές κατά το παρελθόν. Σε αντίθεση με τα, σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα, νησιά του Σαρκ και του Άλντερνεϊ εντός του Bailiwick, το Χερμ διοικείται αποκλειστικά από τα Κράτη του Γκέρνσεϊ, και εκλέγει μέλη στα States of Deliberation ως μέλος της εκλογικής περιφέρειας St. Peter Port South. Ο τουρισμός αποτελεί την κύρια πηγή εσόδων της νήσου Χερμ, με την πλειοψηφία των τουριστών να έρχονται με πλοία τύπου καταμαράν (Herm Trident V και Herm Trident VI) που ανήκουν στην Trident Charter Company. Ορισμένες μέρες με μεγάλη κίνηση, το Herm Clipper βοηθά και αυτό στην μετακίνηση των τουριστών. Το Χερμ διαθέτει επίσης το ιστορικό ξενοδοχείο White House. Έσοδα προέρχονται και από την καλλιέργεια λαχανικών, την κτηνοτροφία και κατά καιρούς την έκδοση δικών του γραμματοσήμων. Επίσημη ιστοσελίδα του Χερμ Herm, Ιστοσελίδα των Νησιών της Μάγχης Major Peter Wood – The Independent 'obit' Blue Islands – Airline servicing the Bailiwick of Guernsey Ralph Phillips. Modern British Locals Catalogue. Part I [CD-ROM] (title from CD-ROM label). [S.l.]: British Locals Philatelic Agency, 2009.
Χωρίς... Αυτά Δεν Υπάρχει Παράδεισος

Η σειρά "Χωρίς... Αυτά Δεν Υπάρχει Παράδεισος" είναι μια τηλενουβέλλα Κολομβιανής προέλευσης, βασισμένη στο βιβλίο του Κολομβιανού συγγραφέα Γκουστάβο Μπολίβαρ (Gustavo Bolivar). Η σειρά αυτή μεταδώθηκε το 2006 από το Κανάλι Καρακόλ και κυκλοφόρησε σε DVD. Στη σειρά πρωταγωνιστεί η Μαρία Αδελαΐδα Πουέρτα και είχε μεγάλη απήχηση ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

 Η ιστορία της τηλενουβέλλας, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, αφορά μια δεκαεφτάχρονη κοπέλα, την Καταλίνα, η οποία ζεί στην Περέιρα και θέλει να βάλει εμφυτεύματα σιλικόνης στο στηθος της με σκοπό να αποκτήσει χρήματα, καταφεύγοντας στην "πορνεία". Η Καταλίνα αποφασίζει να γίνει ιερόδουλη κάνοντας έρωτα με εμπόρους ναρκωτικών με αντάλλαγμα δώρα, λεφτά και κοινωνικό στάτους, μέχρι που θα ανακαλύψει ότι τελικά το... στήθος και τα λεφτά δεν είναι το παν στη ζωή... Μαρία Αδελαΐδα Πουέρτα... ως Καταλίνα Πατρίσια Έρκολε... ως Ίλντα Αντρές Τόρο... ως Μπάιρον Μάρλον Μορένο... ως Τίτι Σάντρα Μπελτράν... ως Γιέσικα Νικολάς Ρινκόν... ως Αλμπέιρο Γιένι Οσόριο... ως Χιμένα Μάριλιν Πατίνιο... ως Πάολα Μαργαρίτα Ρόσα Άριας... ως Βανέσα Φάμπιο Ρεστρέπο... ως Μαρσιάλ Ερνέστο Μπενχουμέα... ως Οκτάβιο Κριστόμπαλ Ερράσουρις... ως Καρδόνα Χουάν Πάμπλο Φράνκο... ως Μαουρίσιο Ραμσές Ράμος ... ως Πελάμπρε Λούσες Βελάσκες... ως Μαργότ Σαΐν Κάστρο... ως γιατρός Μολίνα Cosmopolitan TV (Λατινική Αμερική) - 2008 Canal 3 (Γουατεμάλα) - 2008 Red Televisión (Χιλή) - 2008 Canal 9 (Αργεντινή) - 2008 Teleamazonas (Εκουαδόρ) - 2008 Televen (Βενεζουέλα) ATV (Περού) - 2007 Cinema Golden Choice (Λατινική Αμερική) - 2007 Unitel (Βολιβία) - 2007 Canal 10 (Ουρουγουάη, με τίτλο "Sin pechos no hay paraíso") TVN (Παναμάς) WAPA Canal 4 (Πουέρτο Ρίκο) Telemundo Canal 2 (Πουέρτο Ρίκο) Repretel (Κόστα Ρίκα) Unicable (Μεξικό) Alpha Tv (Ελλάδα) FactoríaDeFicción (Ισπανία) Canal 2 (Νικαράγουα) Canal 21 (Ελ Σαλβαδόρ) Sub (Φινλανδία) - 2009 Χωρίς... Αυτά Δεν Υπάρχει Παράδεισος στο Imdb
Αδόλφος της Βαυαρίας

Ο Αδόλφος, γερμ. Adolf (7 Ιανουαρίου 1434 - 24 Οκτωβρίου 1441) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου (1435-41) μαζί με τον θείο του Ερνέστο (ως το 1438) και τον εξάδελφό του Αλβέρτο Γ΄ (μετά το 1438).

 Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου Γ΄ και της Μαργαρίτας των Λα Μαρκ, κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης. Ο Γουλιέλμος Γ΄ ήταν, μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Ερνέστο, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Το 1435 απεβίωσε ο πατέρας του και τον άφησε ενός έτους. Ο θείος του Ερνέστος δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου κυβερνούσε το δουκάτο· απεβίωσε το 1438 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλβέρτος Γ΄. Το 1441 απεβίωσε και ο Αδόλφος σε ηλικία 7 ετών.
Ιωάννα του Πύργου

Η Ιωάννα του Πύργου ή Ιωάννα της Αγγλίας (Πύργος του Λονδίνου 5 Ιουλίου 1321 – 7 Σεπτεμβρίου 1362) τρίτη σύζυγος του Δαυίδ Β' της Σκωτίας ήταν νεώτερη κόρη και παιδί του Εδουάρδου Β' της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας, νεώτερη αδελφή του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας.

 Με τη συνθήκη του Νορθάμπτον, παντρεύτηκε στις 17 Ιουλίου 1328 τον Σκωτσέζο πρίγκηπα Δαυίδ, σε ηλικία 7 ετών ενώ ο ίδιος ήταν μόλις 4. Ο γάμος διήρκεσε 34 χρόνια χωρίς να αποκτήσουν παιδιά ενώ δεν υπήρχε καμιά αγάπη μεταξύ τους. Στις 7 Ιουνίου/1329 Ο πεθερός της Ροβέρτος Α' της Σκωτίας πέθανε και ο σύζυγος της Δαυίδ ανέβηκε στον θρόνο ως Δαυίδ Β', στέφθηκε βασίλισσα της Σκωτίας στο αβαείο του Σκόν τον Νοέμβριο του 1331. Μετά τη νίκη του αδελφού της Εδουάρδου Γ' στη μάχη του Χάλιντον Χιλ εναντίον του συζύγου της (1333) τοποθετήθηκε βασιλιάς της Σκωτίας ο Εδουάρδος Μπάλλιολ η Ιωάννα με τον σύζυγο της κατέφυγαν στη Γαλλία. Ο ξάδελφος της μητέρας της Φίλιππος ΣΤ' της Γαλλίας τους δέχτηκε και τους πρόσφερε πολυτελή διαμονή στον πύργο του Γκαγιάρ. Οι δυνάμεις του συζύγου της στη Σκωτία ανέκαμψαν ανατρέποντας τον Εδουάρδο Μπάλλιολ, το ζευγάρι τότε κατόρθωσε να επιστρέψει στη Σκωτία τον Ιούνιο του 1341 όπου ανέλαβε ξανά την κυβέρνηση της Σκωτίας, ο αδελφός της ο οποίος είχε αρχίσει τις εχθροπραξίες με τη Γαλλία αδιαφόρησε για τη Σκωτία. Στη μάχη του Σταυρού του Νεβίλλ (17 Οκτωβρίου 1346) η οποία έγινε με πρωτοβουλία της βασίλισσας Φιλίππης του Αινώ ο σύζυγος της συνελήφθη αιχμάλωτος, παρέμεινε φυλακισμένος 11 χρόνια στον Πύργο του Λονδίνου στην Αγγλία (1346 - 1357). Ο Εδουάρδος Γ' επέτρεπε στην αδελφή του να κάνει ελεύθερα επισκέψεις στον φυλακισμένο σύζυγο της αλλά δεν κατόρθωσε να μείνει καμιά φορά έγκυος. Μετά την απελευθέρωση του συζύγου της η Ιωάννα παρέμεινε στην Αγγλία και απέκτησε πολύ στενές σχέσεις με την ηλικιωμένη μητέρα της η οποία ήταν αιχμάλωτη του γιου της Εδουάρδου Γ' τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Η Ιωάννα πέθανε (1362) σε ηλικία 41 ετών στο κάστρο του Χέρτφορντσαιντ και τάφηκε στην εκκλησία του Χριστού στο Γκρέιφριαρς, δεν έχουν βρεθεί καθόλου ίχνη από τον τάφο της. Ashley, Mike. The Mammoth Book of British Kings and Queens. London: Robinson Publishers, 1999. Brown, Michael. The Wars of Scotland, 1214-1371. Edinburgh: Edinburgh University Press, 2004. Marshall, Rosalind. Scottish Queens 1034–1714. East Linton: Tuckwell Press, 2003. Mortimer, Ian. The Perfect King The Life of Edward III, Father of the English Nation. London: Vintage, 2008. Panton, James. Historical Dictionary of the British Monarchy. Lanham, MD: Scarecrow Press, 2011.
Μαρία της Βρετάνης, κυρία του Λα Γκερς

Η Μαρία, γαλλ. Marie (18 Φεβρουαρίου 1391 - 18 Δεκεμβρίου 1446) από τον Οίκο του Ντρε γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βρετάνης και ήταν κυρία του Γκερς. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα, μετέπειτα δούκισσα, του Αλανσόν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Δ΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. Παντρεύτηκε το 1396 τον Ιωάννη Α΄ των Βαλουά κόμη, μετέπειτα δούκα, του Αλανσόν και είχε τέκνα: Ιωάννης Β΄ 1409-1476, κόμης του Αλανσόν. Καρλόττα 1413-1436, μοναχή. Anselme de Sainte-Marie. Histoire généalogique et chronologique de la Maison Royale de France: le tout dressé sur les titres originaux. Amsterdam: Chatelain, 1713. Bell, Susan Groag. "Medieval Women Book Owners: Arbiters of Lay Piety and Ambassadors of Culture". Signs 7, no. 4 (1982): 742–768. [1] (accessed August 26, 2014).
Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες

Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες είναι διεθνής συμφωνία, η οποία εκπονήθηκε υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και παρέχει ένα πλαίσιο για τη βελτίωση της παγκόσμιας ανταπόκρισης στις ανάγκες των προσφύγων.Οι κυβερνήσεις αναλαμβάνουν δεσμεύσεις στο πλαίσιο του Συμφώνου κατά την τακτική συνεδρίαση του Παγκόσμιου Φόρουμ για τους Πρόσφυγες.

 Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαίωσε το σύμφωνο (ψήφισμα A/RES/73/151) στις 17 Δεκεμβρίου 2018. 181 έθνη ψήφισαν υπέρ του συμφώνου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ουγγαρία ψήφισαν κατά, η Ερυθραία, η Λιβύη και η Δομινικανή Δημοκρατία απείχαν από την ψηφοφορία. Η συμφωνία του συμφώνου περιγράφηκε από τον Φιλίπο Γκράντι ως η πιο καθοριστική στιγμή που είχε δει στα 34 χρόνια εργασίας του με τους πρόσφυγες. Η Λουίζ Άρμπορ, η Ειδική Αντιπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Μετανάστευση, χαρακτήρισε τη διεθνή συμφωνία ως «θαυμάσια», «ιστορική» και «ένα μεγάλο επίτευγμα για την πολυμέρεια».
Μονή Αγίας Τριάδας Μετεώρων

Η Μονή Αγίας Τριάδας είναι ελληνορθόδοξο μοναστήρι στα Μετέωρα, στην κεντρική Ελλάδα. Είναι ένα από τα έξι που συνεχίζουν να είναι ενεργά στα Μετέωρα, τα οποία από το 1988 συμπεριλαμβάνονται στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η κατασκευή της άρχισε τον 14ο - 15ο αιώνα.

 Η ιστορία κατασκευής μοναστηριών στους απότομους βράχους των Μετεωρών αρχίζει τον 14ο και 15ο αιώνα. Ακόμη και πριν από αυτό, μοναστικές κοινότητες είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή από τον 11ο αιώνα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η μονή της Αγίας Τριάδας κτίστηκε από τον μοναχό Δομήτιο το 1438, όμως υπάρχουν αναφορές της μονής από το 1362. Το καθολικό της μονής, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 1475-76. Η αγιογράφηση του ναού ξεκίνησε το 1741. Το καθολικό της μονής είναι του σταυροειδούς εγγεγραμμένου τύπου με τρούλο ο οποίος υποστηρίζεται από δύο κολώνες. Το καθολικό του μοναστηριού κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα και αγιογραφήθηκε το 1741 από τους μοναχούς Αντώνιο και Νικόλαο. Ένα μικρό σκευοφυλάκιο κτίστηκε στην νοτιοανατολική γωνία του ναού το 1689. Ο ευρύς εσωνάρθηκας με τη θολωτή οροφή κτίστηκε το 1689 και αγιογραφήθηκε το 1692. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, λαξευμένο στο βράχο, περιέχει τοιχογραφίες του 1682. Ήταν πλούσια διακοσμημένο και περιείχε σημαντικούς θησαυρούς, οι οποίοι όμως απομακρύνθηκαν από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το παρεκκλήσι έχει μορφή ροτόντας. Αριστερά της εισόδου βρίσκεται ο πύργος του βριζονίου και η τράπεζα και απέναντι βρίσκονται τα κελιά. Πίσω από το καθολικό, στο ψηλότερο σημείο του βράχου, υπάρχει εξώστης.Η μονή είναι προσβάσιμη σήμερα είτε με τη χρήση μηχανοκίνητου ανελκυστήρα ή μέσω κλίμακας λαξευμένης στο βράχο με 145 σκαλοπάτια. Η Μονή εμφανίζεται στην ταινία του Τζέιμς Μποντ "Για τα μάτια σου μόνο" το 1981, όπως και στην σειρά Το Τατουάζ του σκηνοθέτη και ηθοποιού Ανδρέα Γεωργίου, το 2018.
Ιγκόρ Τούρτσιν

Ο Ιγκόρ Γιεβντοκίμοβιτς Τούρτσιν (ουκρανικά: Ігор Євдокимович Турчин‎, 16 Νοεμβρίου 1936 – 7 Νοεμβρίου 1993) ήταν Ουκρανός προπονητής χάντμπολ, ο οποίος ήταν επικεφαλής των Σοβιετικών και στη συνέχεια των Ουκρανικών εθνικών ομάδων από το 1973 έως το 1993, φέρνοντας τους τρία ολυμπιακά μετάλλια και πέντε μετάλλια παγκόσμιο πρωταθλημάτων.

 Το 1959 ο Τούρτσιν συγκέντρωσε μια ομάδα χάντμπολ έφηβων κοριτσιών, που το 1962 έγινε η ΧΣ Σπαρτάκ Κιέβου. Ο σύλλογος ήταν ο Σοβιετικός πρωταθλητής για 20 συναπτά πρωταθλήματα (από το 1969 έως το 1988) και νικητής του του Τσάμπιονς Λιγκ της ΕΟΧ (1970-1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1983, 1985-1988). Το 1965 παντρεύτηκε την Ζιναΐντα Στολιτένκο, μια εκπαιδευόμενη η οποία ήταν 10 χρόνια μικρότερή του. Απέκτησαν δύο παιδιά: την Ναταλία (γεννημένη το 1971) και ένα γιο, τον Μιχαήλ (γεννήθηκε το 1983). Η Ναταλία έπαιξε χάντμπολ μαζί με τη μητέρα της για την Σπαρτάκ Κιέβου, ενώ ο Μιχαήλ ασχολήθηκε με το μπάσκετ. Στα τελευταία του χρόνια ο Τούρτσιν υπέστη αρκετές καρδιακές προσβολές. Υποβλήθηκε σε μια πολύπλοκη χειρουργική επέμβαση παράκαμψης στη Νορβηγία, και μετά από αυτό προπονούσε την νορβηγική γυναικεία ομάδα χάντμπολ για οκτώ μήνες. Πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια ενός αγώνα του Κυπέλλου ΕΟΧ ανδρών στη Ρουμανία το 1993. Μετά το θάνατό του η σύζυγός του ανέλαβε τις προπονητικές θέσεις στην Σπαρτάκ Κιέβου και τη εθνική ομάδα της Ουκρανίας. Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας (1976, 1980) Τάγμα του Σήματος της Τιμής (1971) Βραβείο της Φιλίας των Λαών (1985) Βιογραφία του Ιγκόρ Τούρτσιν
DIN 31635

Το DIN 31635 είναι πρότυπο του Γερμανικού Ινστιτούτου Τυποποίησης (Deutsches Institut für Normung, DIN) για τη μεταγραφή του αραβικού αλφαβήτου, το οποίο υιοθετήθηκε το 1982. Βασίζεται σε κανόνες της Γερμανικής Οριενταλιστικής Εταιρείας (Deutsche Morgenländische Gesellschaft, DMG) όπως τροποποιήθηκε από το διεθνές οριενταλιστικό συνέδριο του 1936 στη Ρώμη. Η πιο σημαντική αλλαγή ήταν η κατάργηση της χρήσης του «j», επειδή αναπαριστά το /dʒ/ στον αγγλόφωνο κόσμο και το /j/ στον γερμανόφωνο. Η αποδοχή του βασίζεται λιγότερο στο επίσημο στάτους του και περισσότερο στην κομψότητά του (ένα σύμβολο για κάθε αραβικό γράμμα) καθώς και στον κατάλογο χειρογράφων του Καρλ Μπρόκελμαν (Carl Brockelmann), Geschichte der arabischen Literatur (Ιστορία της αραβικής λογοτεχνίας) και το λεξικό του Χανς Βερ (Hans Wehr).

 Τα 28 γράμματα Τα ḥarakāt (αραβικά διακριτικά) fatḥah, kasrah και ḍammah μεταγράφονται ως a, i, u. Η šaddah δημιουργεί διπλό σύμφωνο. Το άρθρο αφομοιώνεται με τα «γράμματα του ήλιου». Το ʾalif όταν συμβολίζει /aː/ μεταγράφεται ως ā. Το tāʾ marbūṭah (ﺓ) μεταγράφεται ως τελικό h, ή ως -t σε λέξη σε συνεζευγμένη κατάσταση (status constructus). Η Hamzah έχει πολλές ποικιλίες أ إ ء ئ ؤ ανάλογα με τη θέση της, όλες όμως μεταγράφονται ως 〈ʾ〉. Το αρχικό ʾalif (ا) χωρίς hamzah δεν μεταγράφεται με ʾ, μεταγράφεται μόνο το αρχικό φωνήεν (αν προφέρεται). Το ʾalif maqṣūrah (ﻯ) μεταγράφεται ως ā και δε διακρίνεται από το ʾalif. Τα μακρά φωνήεντα /iː/ και /uː/ μεταγράφονται ως ī και ū. Chart of Arabic transliteration systems (non-normative), including DIN 31635, Revision 2.2 (2008-02-25) Deutsches Institut für Normung
Μανόλης Πολέντας

Ο Μανόλης Πολέντας είναι Έλληνας συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1955 στα Χανιά. Σπούδασε οικονομικά, πολιτική οικονομία και συγκριτική λογοτεχνία. Είναι διδάκτωρ της συγκριτικής λογοτεχνίας, με έμφαση στη δημιουργική συγγραφή. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και συντάκτης/εκφωνητής δελτίων ειδήσεων.

 Βροχή στο Ναύπλιο και Άλλα Ποιήματα" Ταξιδευτής, 2014 " Evil I", Ταξιδευτής 2012.Ο Άγιος μισάνθρωπος , Ηριδανός 1983. Ζώα μικρά, Μεταίχμιο 2003. Ο απαρηγόρητος: Μυθιστόρημα, Καζούο Ισιγκούρο, Καστανιώτης 1997. Ο Ζαχαρίας και ο κόσμος: Τα χρωματικά σύμβολα = Zacharias and the world: The colour symbols / πίνακες Ζαχαρίας ; κείμενα Ελισάβετ Σπαθάρη ; αγγλική μετάφραση Μαν. Πολέντας, Αρσενίδης 1999. Η τέχνη του έρωτα Χονγκ Γινγκ (Hong Ying), Μεταίχμιο 2004. Φλεγόμενη πεταλούδα, Ιβόν Βέρα (Yvonne Vera, Μεταίχμιο 2006. Τα αναστενάρια της Αγίας Ελένης, Λόρινγκ Ντάνφορθ, Πλέθρον. Τα ανέκδοτα του πεπρωμένου, Κάρεν Μπλίξεν, Αλεξάνδρεια 1989.
Περικλής Κακούσης

Ο Περικλής Κακούσης (Αίγινα, 1879 - 1939) ήταν Έλληνας αρσιβαρίστας, ο οποίος πήρε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 στο Σεντ Λούις. Έλαβε μέρος και στους Β΄ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 στην Αθήνα.

 Ο Κακούσης γεννήθηκε το 1879 και καταγόταν από την Αίγινα. Ήταν βραχύσωμος και γεροδεμένος και ασχολήθηκε με την άρση βαρών, επειδή από μικρός λόγω φτώχειας υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με χειρωνακτικές εργασίες. Δεν είχε καλή τεχνική αλλά είχε τεράτιες δυνατότητές. Ήταν αθλητής του Πανελληνίου και το 1904 αποφάσισε να λάβει μέρος στην Ολυμπιάδα καλύπτοντας εν μέρει ο ίδιος τα έξοδα, διότι σκόπευε να παραμείνει μόνιμα εκεί. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα της άρσης βαρών με δύο χέρια, σηκώνοντας 111,67 κιλά (246 λίβρες), 27 περισσότερα από το δεύτερο αθλητή. Οι 246 λίβρες αποτελούσαν παγκόσμιο ρεκόρ (4 ουγγιές πάνω από το προηγούμενο). Μετά τη νίκη του παρέμεινε μόνιμα στις ΗΠΑ ως μετανάστης και ασχολήθηκε με την επαγγελματική πάλη και άλλες εργασίες. Το 1905 όταν και βρισκόταν στις ΗΠΑ προσκάλεσε σε αγώνα πυγμαχίας τον αμερικανό πυγμάχο Ντζιμ Σήαρ αλλά ο προγραματισμένος αγώνας στην Νέα Υόρκη αναβλήθηκε. Τελικά κανονίστηκε νέα συνάντηση στην Φιλαδέλφεια στο δημαρχείο της πόλης. Ο Κακούσης έχασε μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα στον δεύτερο γύρο με νοκ άουτ. Το 1906 ήρθε στους μεσοολυμπιακούς και πήρε την έκτη θέση, στο ίδιο αγώνισμα με 121,50 κ. έλαβε μέρος και στην ελληνική δισκοβολία, αλλά δεν προκρίθηκε στον τελικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν θέλησε να εγγραφεί ποτέ σε αμερικανινκό σύλλογο, αν και είχε προτάσεις. Δήλωνε πάντα αθλητής του Πανελληνίου Γ.Σ. Προς τιμήν του και προς τιμήν του Τόφαλου, η Ελληνική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών διοργανώνει το διεθνές τουρνουά "Τόφαλος-Κακούσης". Στην Ολυμπιάδα του 1904 μετείχε και στην εθνική ομάδα της διελκυστίνδας, που ουσιαστικά ήταν η ομάδα του Πανελλήνιου, που κατέλαβε την 5η θέση. profile https://web.archive.org/web/20080527092909/http://www.weightlifting.gr/Greek/frames/hist03.htm http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathglobal_2_18/07/2004_1283037 Αρχειοθετήθηκε 2012-06-26 at Archive.is https://web.archive.org/web/20090318200943/http://www.sports-reference.com/olympics/athletes/ka/periklis-kakousis-1.html https://web.archive.org/web/20100310220103/http://www.oldtimestrongman.com/blog/labels/Tug%20O%20War.html
Καταπτέρυξ ο κριμαϊκός

Οι καταπτέρυξ ο κριμαϊκός (λατινική και επιστημονική ονομασία Catapterix crimaea) είναι είδος «πρωτόγονου» λεπιδόπτερου εντόμου, που ανήκει στη μικρή οικογένεια ακανθοπτεροκτητίδες. Περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικώς το 1988 στη χερσόνησο της Κριμαίας, ενώ το 2016 καταγράφηκε για πρώτη φορά στη νότια Γαλλία. Από το 1988 μέχρι την περιγραφή του είδους Catapterix tianshanica (2016), το Catapterix crimaea θεωρείτο το μοναδικό είδος του γένους του.

 Τα ώριμα αρσενικά έχουν άνοιγμα πτερύγων 5,5 έως 6,5 χιλιοστόμετρα, με επιμηκυμένες εμπρόσθιες και οπίσθιες πτέρυγες. Οι εμπρόσθιες έχουν χρυσο-καφετί χρώμα, ενώ οι οπίσθιες είναι γκρίζες. Η κεφαλή είναι προτεταμένη προς τα εμπρός και καλυμμένη με μακρά, χρυσο-καφετί λέπια. Φέρει απλές κεραίες με μήκος περίπου τα τρία πέμπτα του μήκους των εμπρόσθιων πτερύγων. Ο θώρακας έχει το ίδιο χρώμα με την κεφαλή, ενώ τα πόδια είναι καφετιά.Μέχρι σήμερα, το ενήλικο θηλυκό του είδους είναι άγνωστο, δηλαδή δεν έχει παρατηρηθεί και περιγραφεί επιστημονικώς ποτέ.
Βαλτάσαρ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ

Ο Βαλτάσαρ, γερμ. Balthasar von Hanau-Münzenberg (29 Ιουνίου 1508 - 9 Δεκεμβρίου 1534) από τον Οίκο του Χάναου ήταν επίτροπος για τον ανήλικο ανιψιό του κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.

 Ήταν ο δεύτερος και υστερότοκος γιος του Ράινχαρντ Δ΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Αικατερίνης, κόρης του Γκύντερ ΛΗ΄ κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ. Από το 1529 ενήργησε ως συγκυβερνήτης και επίτροπος του ανιψιού του Φιλίππου Γ΄, του οποίου ο πατέρας είχε αποβιώσει νέος. Συνέχισε την κατασκευή των οχυρωμάτων γύρω από το Χάναου, που ο αδελφός του Φίλιππος Β΄ είχε ξεκινήσει. Συμπλήρωσε τα φρούρια με έναν αμυντικό δακτύλιο, σύμφωνα με τις τελευταίες τεχικές προδιαγραφές της Αναγέννησης. Ο Βαλτάσαρ έμεινε άγαμος. Όπως όλα τα άρρενα μέλη του κύριου κλάδου του Χάναου-Μύντσενμπεργκ απεβίωσε νέος το 1534, σε ηλικία 26 ετών. Τάφηκε στην εκκλησία της Αγ. Μαρίας στο Χάναου. Μία από τις πύλες της πόλης του Χάναου είχε διακοσμηθεί με την προτομή του Βαλτάσαρ, αλλά η πύλη κατεδαφίστηκε τον 18ο αι. Η προτομή περιήλθε στην Ιστορική Εταιρεία του Χάναου. Καταστράφηκε, όταν η πόλη βομβαρδίστηκε στις 19 Μαρτίου 1945. Σώζονται μόνο σχέδιά της. Reinhard Dietrich: Die Landes-Verfaßung in dem Hanauischen. Die Stellung der Herren und Grafen in Hanau-Münzenberg aufgrund der archivalischen Quellen, in the series Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanauer Geschichtsverein, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Eckhard Meise: Bernhard Hundeshagen — kein Denkmalschutz im Hanau des frühen 19. Jahrhunderts, in: Neues Magazin für hanauische Geschichte, 2006, ZDB-ID 535233-2, p. 3–61. Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Reinhard Suchier (ed.): Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Heydt, Hanau, 1894, p. 7–23. Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land. Kulturgeschichte und Chronik einer fränkisch-wetterauischen Stadt und ehemaligen Grafschaft. Mit besonderer Berücksichtigung der älteren Zeit, 3rd extended edition, self-published, Hanau, 1919, reprinted: Peters, Hanau, 1978, (ISBN 3-87627-243-2)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2015-16

Το Κύπελλο Κύπρου 2015-16 ήταν η 41η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (39η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2015-16. Νικητής ήταν ο Απόλλων για 3η φορά στην ιστορία του.

 Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 26 Απριλίου 2016 στο Κλειστό Απόλλωνα Λεμεσού στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 3-0 σετ (25-19, 25-17, 25-23). ΚΟΠΕ, επιμ. (09 Νοεμβρίου 2015) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2015 – 2016. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-11-25. https://web.archive.org/web/20161125172906/http://www.volleyball.org.cy/docs/201516/CupWom_201516.pdf. Κύπελλο ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας γυναικών 2015-16 - Αποτελέσματα Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος γυναικών Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2015-16
Δικός της

Δικός της (αγγλικά: Her) είναι αμερικανική αισθηματική ταινία επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή του Σπάικ Τζονς. Η ταινία εστιάζει σε έναν άνδρα που αναπτύσσει δεσμό με μια θηλυκή φωνή που παρέχει ένα λειτουργικό σύστημα υπολογιστή. Πρωταγωνιστούν οι Χοακίν Φίνιξ, Έιμι Άνταμς, Ρούνι Μάρα Ολίβια Γουάιλντ και η Σκάρλετ Τζοχάνσον που δανείζει τη φωνή της. Η ταινία σηματοδοτεί το σεναριακό ντεμπούτο του Τζονζ και η πρεμιέρα της πραγματοποιήθηκε στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 18 Δεκεμβρίου 2013. Απέσπασε εξαιρετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία - Κωμωδία/Μιούζικαλ, Α' Ανδρικού Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία του Φίνιξ, κερδίζοντας εκείνη για το Καλύτερο Σενάριο. Βραβεύτηκε επίσης με το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου από τις συνολικά πέντε υποψηφιότητες.

 Η ταινία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες στο κοντινό μέλλον και ακολουθεί τον Θίοντορ Τουόμπλι, έναν πολύπλοκο άνδρα που κερδίζει τα προς το ζην γράφοντας συγκινητικά, προσωπικά γράμματα για άλλους ανθρώπους. Πληγωμένος μετά το χωρισμό του από μια πολύχρονη σχέση, ο Θίοντορ ιντριγκάρεται από ένα καινούριο, προχωρημένο λειτουργικό σύστημα, το οποίο υπόσχεται μια διαισθητική οντότητα από μόνη της, μοναδική για κάθε χρήστη. Αφού το σύστημα μπαίνει σε εφαρμογη, ο Θίοντορ είναι στην ευχάριστη θέση να γνωρίσει τη "Σαμάνθα", μια έξυπνη, θηλυκή φωνή, η οποία είναι διορατικά, ευαίσθητη και εκπληκτικά αστεία. Καθώς οι ανάγκες της και οι επιθυμίες της αυξάνονται σε συνδυασμό με τις δικές τους, η φιλία τους γίνεται πιο βαθειά και καταλήγει σε αμοιβαία αγάπη. Χοακίν Φίνιξ στο ρόλο του Θίοντορ Τουόμπλι Έιμι Άνταμς στο ρόλο της Έιμι Ρούνι Μάρα στο ρόλο της Κάθριν Ολίβια Γουάιλντ στο ρόλο της Ραντεβού στα τυφλά Σκάρλετ Τζοχάνσον ως η φωνή της Σαμάνθα Κρις Πρατ στο ρόλο του Πολ Ματ Λέτσερ στο ρόλο του Τσαρλς Λούκα Τζόουνς στο ρόλο του Μαρκ Λιούμαν Κρίστεν Γουίγκ ως η φωνή της Σέξι Γατούλας Μπιλ Χέιντερ στο ρόλο του Φίλου Νο2 στο chat Μπράιαν Κοξ στο ρόλο του Άλαν Γουάτς Ο Σπάικ Τζονζ ξόδεψε πέντε μήνες για να γράψει το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου. Ένας από τους πρώτους ηθοποιούς που οραματίστηκε για την ταινίσ ήταν ο Χοακίν Φίνιξ. Στα μέσα του 2011, ο Φίνιξ υπέγραψε να πρωταγωνιστήσει στο πρότζεκτ με τη Warner Bros. να αναλαμβάνει τη διανομή. Η Κάρεϊ Μάλιγκαν μπήκε σε διαπραγματέυσει για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία. Αφού πήρε πρώτα το ρόλο, αργότερα η Μάλιγκαν αποχώρησε από το πρότζεκτ λόγω άλλων επαγγελματικών υποχρεώσεων. Τον Απρίλιο του 2012, η Ρούνι Μάρα αντικατέστησε τη Μάλιγκαν. Η ταινία Δικός της έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 11η θέση με 5,3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 25,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 22,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 48,5 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Δικός της στο IMDb
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης ανδρών 1930

Το 6ο Πρωτάθλημα Αθήνας βόλεϊ του Πανιωνίου έγινε το 1930 με την άδεια του ΣΕΓΑΣ. Τον τίτλο κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. για τρίτη φορά και κατέκτησε οριστικά το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του Πανιωνίου. Ήταν το τελευταίο αθηναϊκό πρωτάθλημα που διοργάνωσε ο σύλλογος. Μετείχαν πολλά αθηναϊκά σωματεία και η τελική φάση διεξήχθη με έξι συλλόγους με βαθμολογία. Όπως την προηγούμενη χρονιά, ο σύλλογος διοργάνωσε και πρωτάθλημα γυναικών. Το πρωτάθλημα του 1930 αφιερώθηκε στη μνήμη του Δημητρού Δάλλα που είχε αποβιώσει το προηγούμενο έτος, τιμώντας έτσι τον πρωτοπόρο παράγοντα που υπήρξε ο εμπνευστής αυτών των αγώνων.

 Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 2 Φεβρουαρίου 1930 και μετείχαν όλοι οι αθηναϊκοί σύλλογοι. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε το Μάιο. Η τελική φάση έγινε με έξι ομάδες σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία. Ήταν οι: Ν. Βύρωνος, Ν. Ηστ, Πανιώνιος, Παναθηναϊκός, Π. Φάληρο, Εθνικός ΓΣ. Ο όμιλος αυτός αποτέλεσε την Α΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν και τα υπόλοιπα σωματεία εντάχθηκαν στη Β΄. Με τη συμβολή των κυανερύθρων το αθηναϊκό πρωτάθλημα βόλεϊ είχε γίνει πλέον θεσμός και είχε δομηθεί σε δύο κατηγορίες. Τα επόμενα έτη τη διοργάνωση ανέλαβαν από κοινού Πανιώνιος, Εθνικός ΓΣ και Πανελλήνιος και ο ΣΕΓΑΣ την ονόμασε "Περιφερειακό πρωτάθλημα βόλεϊ Αθηνών-Πειραιώς". Προκριματική φάση: προκρίθηκαν έξι ομάδες στην τελική φάση. Τελική φάση: έξι σύλλογοι σε όμιλο με βαθμολογία. Πρωταθλητής: Εθνικός Γ.Σ. : κατέκτησε οριστικά το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο του Πανιωνίου. Σύνθεση Εθνικού: Ευάγγελος Μοιρόπουλος, Καλούδης, Μαμφρέδος, Καρυδάκης, Φωκάς, Γιαταγάνας. Προπονητής: Κώστας Νιάτας. Αποτελέσματα: Εθνικός - Πανιώνιος: 2-1 Εθνικός - Νήαρ Ηστ: 2-1 Εθνικός - Παλαιό Φάληρο: 2-0 Εθνικός - Παναθηναϊκός: 2-0 Εθνικός - Νέοι Βύρωνος: 2-0 (15-8, 15-13). Ο αγώνας έγινε δύο φορές. Και στον πρώτο αγώνα επικράτησε ο Εθνικός με 2-0 (15-11, 15-12) αλλά οι Ν. Βύρωνος κέρδισαν ένσταση για αντικανονική συμμετοχή του παίκτη Νάσλου και το ματς επαναλήφθηκε. Θ. Μπελίτσος, "Κυανέρυθρη ιστορία: Ο Πανιώνιος διοργανώνει τα πρώτα πρωταθλήματα βόλεϊ στην Ελλάδα (1925-1930)", εφ. "Κυανέρυθρη πλατεία", φ. 59 (19/1/2013). "Πώς η ομάς του Εθνικού εκέρδισε το πρωτάθλημα βόλλεϋ μπωλ", εφ."Βραδυνή", 15 Ιουλίου 1930, σ.5.
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας

Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας (Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Ε.) αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις πετοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης.Ιδρύθηκε το 2003 με την επωνυμία «Γ΄ Διοικητική Περιφέρεια Ε.Ο.ΠΕ. – Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας». Η έδρα της βρίσκεται στο Πανηπειρωτικό στάδιο στην Ανατολή Ιωαννίνων. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν τα πετοσφαιρικά σωματεία των νομών Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας, Αιτωλοακαρνανίας και τα νησιά του Ιονίου Κέρκυρα και Λευκάδα.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω πρωταθλήματα Ανδρών ΓυναικώνΤα πρωταθλήματα,όπως και των υπόλοιπων ενώσεων,υπολογίζονται σαν η Β εθνική ή περιφερειακό στην πυραμίδα των πρωταθλημάτων που διοργανώνει η ΕΟΠΕ από την σεζόν 2012-13.Αυτό ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.Από την περίοδο 2017-18 υπάρχει και δεύτερη τοπική κατηγορία στο πρωτάθλημα γυναικών.Από την περίοδο 2016-17 η πρωταθλήτρια ομάδα στις γυναίκες πρέπει να δώσει αγώνα μπαράζ για να κερδίσει την άνοδο στην παραπάνω κατηγορία.Από την περίοδο 2017-18 οι πρωταθλήτριες ομάδες,ανδρών και γυναικών,πρέπει να δίνουν αγώνες μπαράζ για να ανέβουν στην παραπάνω κατηγορία. Η ένωση διοργάνωνε την πρώτη φάση του κυπέλλου Ελλάδος πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών,όπως γινόταν και με τις υπόλοιπες ενώσεις από την περίοδο 2012-13.Η συγκεκριμένη διοργάνωση έγινε μέχρι την περίοδο 2016-17. Στα πρωταθλήματα υποδομών διοργανώνει πρωταθλήματα Εφήβων, Παίδων, Παμπαίδων, Νεανίδων, Κορασίδων, Παγκορασίδων.Οι νικήτριες ομάδες συμμετέχουν στα τελικά των αντίστοιχων ηλικιακών ομάδων. ΕΣΠΕΔΕ, επίσημη σελίδα facebook ΕΣΠΕΔΕ, επίσημη σελίδα instagram ΕΣΠΕΔΕ, επίσημο μπλογκ volleynews1.gr artavolley.webnode.gr volleynews.gr
Τυράννιος Ρουφίνος

Ο Τυράννιος Ρουφίνος ή Ρουφίνος της Ακυληίας (λατ:Rufinus Aquileiensis) ήταν Λατίνος μοναχός ,ιστορικός και θεολόγος που άκμασε κατά τον 4ο και 5ο μ.Χ. αιώνα.Είναι περισσότερο γνωστός ως μεταφραστής έργων εκκλησιαστικών πατέρων απο τα ελληνικά στα λατινικά.

 Ο Ρουφίνος γεννήθηκε το 344 ή 345 στη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία Κονκόρδια της Ακυληίας. Σπούδασε στη Ρώμη όπου και συνδέθηκε με τον Ιερώνυμο και γύρω στο 372, κατά τα πρώτα χρόνια της εμφάνισης του μοναχισμού στη Δύση, θέλοντας να γνωρίσει καλύτερα τις ρίζες του φαινομένου αυτού ταξίδευσε στην Ανατολή όπου και παρακολούθησε μαθήματα του Διδύμου στην Αλεξάνδρεια και στη συνέχεια επισκέφτηκε τους μοναχούς της Νιτρίας και της Σκήτης. Αργότερα ταξίδευσε στην Ιερουσαλήμ όπου και έζησε ως ερημίτης αφού προηγουμένως ίδρυσε γυναικείο μοναστήρι. Εκεί επανασυνδέθηκε με τον Ιερώνυμο,γρήγορα όμως διαχώρισαν τις απόψεις τους καθώς αν και αρχικά αμφότεροι θαύμαζαν τον Ωριγένη,το 394 ο Ιερώνυμος στράφηκε κατά της διδασκαλίας του Ωριγένη ενώ ήδη απο το 390 ο Ρουφίνος χειροτονήθηκε ιερέας. Το Φθινόπωρο του 397 επέστρεψε στη Ρώμη και πέθανε το 411 στη Σικελία. Ως συγγραφέας ο Ρουφίνος ήταν περιορισμένης συγγραφικής δεξιότητας και ασχολήθηκε κυρίως με μεταφράσεις από τα ελληνικά στα λατινικά,στρέφοντας την προτίμησή του κυρίως στα έργα των αλεξανδρινών συγγραφέων. Commonitorium in symbolum Apostolorum De Adulteratione Librorum Origenis Historia ecclesiastica (μεταφράζει και συνεχίζει το έργο του Ευσέβιου) Historia Eremitica Περί αρχών (Ωριγένη) Όροι (Μ.Βασιλείου) Απολογία υπέρ Ωριγένους (Πάμφυλου) Ιστορία μοναχών της Αιγύπτου Π.Κ. Χρήστου,Εκκλησιαστική Γραμματολογία,Πατέρες και Θεολόγοι του Χριστιανισμού,τόμος Ά,σελ 249-250,εκδ. Κυρομάνος (2005) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rufinus of Aquileia στο Wikimedia Commons
Τζον Ντόλοντ

Ο Τζον Ντόλοντ (John Dollond, 21 Ιουνίου 1706 - 30 Νοεμβρίου 1761) ήταν Βρετανός οπτικός και κατασκευαστής οπτικών οργάνων. Ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε διπλούς αχρωματικούς φακούς (1758) και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας την ανακάλυψή του, αλλά δεν ήταν ο πρώτος που κατασκεύασε τέτοιους φακούς. Ένας άλλος οπτικός, ο Τζορτζ Μπας ακολούθησε τις οδηγίες του Τσέστερ Μουρ Χολ και κατασκεύασε και διέθεσε στην αγορά τέτοιους φακούς στα 1733.

 Γιος Ουγενότου πρόσφυγα, γεννήθηκε στο Λονδίνο και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν η ύφανση μεταξωτών. Παράλληλα με τη δουλειά του όμως βρήκε χρόνο και αφιερώθηκε επίσης στη Φυσική, στην Ανατομία και στη μελέτη της λατινικής και της ελληνικής γλώσσας, καθώς επίσης και των μαθηματικών. Το 1752 σταμάτησε τη δουλειά του πατέρα του και μαζί με το μεγαλύτερο γιο του, τον Πίτερ Ντόλοντ (1730-1820), άρχισε να εργάζεται ως κατασκευαστής οπτικών οργάνων. Η φήμη του μεγάλωσε σύντομα και το 1761 ορίστηκε προσωπικός οπτικός του Βασιλιά. Το 1758 δημοσίευσε στα Philosophical Transactions of the Royal Society μια εργασία στην οποία περιγράφονται τα πειράματα που τον οδήγησαν στην ανακάλυψη της κατασκευής φακών για την αντιμετώπιση της χρωματικής απόκλισης. Την ίδια χρονιά τιμήθηκε με το βραβείο Κόπλεϊ. Αργότερα δημοσίευσε δύο έργα για τη μέτρηση γωνιών (Phil. Trans., 1753, 1754). Μετά το θάνατο του Ντόλοντ, ο γιος του υπερασπίστηκε την πατέντα του στα δικαστήρια, μέχρι που εκείνη σταμάτησε να ισχύει το 1772. Η τιμή των διπλών αχρωματικών φακών μειώθηκε στο μισό μετά τη λήξη ισχύος της πατέντας. Βιογραφία- σε εγκυκλοπαίδεια του 1911.
Ρουσλάν Τσάλικοφ

Ο Ρουσλάν Χατζισμέλοβιτς Τσάλικοφ (ρωσικά: Руслан Хаджисмелович Цаликов‎, γενν. 31 Ιουλίου 1956, Ορτζονικίντζε, Βορειο-Οσετική ΑΣΣΔ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος πολιτικός που υπηρετεί ως Αναπληρωτής Υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας υπό τον Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού.

 Ο Τσάλικοφ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1956 στο Ορτζονικίντζε της Βορειο-Οσετικής ΑΣΣΔ. Αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Οσετίας ον. Κ. Λ. Χεταγκούροφ το 1978 και πέντε χρόνια αργότερα πήρε πτυχίο από το Ινστιτούτο Εθνικής Οικονομίας της Μόσχας. Παράλληλα, ήταν ασκούμενος ερευνητής στον ίδιο χώρο και από το 1983 έως το 1987 ήταν λέκτορας οικονομικής της εργασίας. Την ίδια χρονιά έγινε υποδιοικητής της Οικονομικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου. Από το 1987 έως το 1989 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής Οικονομικών Υποθέσεων και από το 1989 έως το 1990 εργάστηκε στη Διεύθυνση Ελέγχου και Ελέγχου ως Επικεφαλής Ελεγκτής. Ο Τσάλικοφ εργάστηκε ως υπουργός Οικονομικών της Βόρειας Οσετίας για τέσσερα χρόνια ξεκινώντας από το 1990 και από το 1994 έως το 2000 ήταν επικεφαλής της κύριας οικονομικής και οικονομικής διοίκησης υπό τον Μπορίς Γιέλτσιν. Από το 2000 έως το 2005 εργάστηκε στο Υπουργείο Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης. Προήχθη σε Υφυπουργό από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, θέση την οποία κατείχε από το 2005 έως το 2007. Το 2010, έγινε επικεφαλής του Υπουργείου Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης και στη συνέχεια προσκλήθηκε ως καλεσμένος στην εκπομπή Ειδικός Ανταποκριτής στο Russia-1. Από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 2012, διετέλεσε Αντικυβερνήτης του Όμπλαστ της Μόσχας και από εκείνη την ημερομηνία και μετά, με Προεδρικό Διάταγμα, προήχθη σε Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ήταν προγραμματισμένο να γίνει Αναπληρωτής Κυβερνήτης της Περιφέρειας της Μόσχας, θέση στην οποία και διορίστηκε στις 6 Νοεμβρίου 2012, υπηρετώντας μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 2012, όταν και αντικαταστάθηκε από τον σημερινό Κυβερνήτη Αντρέι Βορομπιόφ.
Αμπέλα του Σαλέρνο

Η Αμπέλα του Σαλέρνο (γνωστή και ως Αμπέλα των Καστελλομάτα) ήταν γιατρός του 14ου αιώνα και άνηκε στις λεγόμενες Γυναίκες του Σαλέρνο. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε γύρω στο 1380, αλλά οι ακριβείς χρονολογίες γέννησης και θανάτου της είναι άγνωστες.

 Θεωρείται πως κατάγονταν από την οικογένεια Καστελλομάτα που διέθετε μεγάλη επιρροή στο Σαλέρνο. Άλλο γνωστό μέλος της οικογένειας Καστελλομάτα ήταν ο Τζοβάνι των Καστελλομάτα που ήταν προσωπικός γιατρός του πάπα Ιννοκέντιου Γ’. Αυτό επιβεβαιώνει τους ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στην Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο και την παπική έδρα.Η Αμπέλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Σαλέρνο και, όπως και η Ρεμπέκα Γκουάρνα, ήταν εμβρυολόγος. Το Πανεπιστήμιο του Σαλέρνο ήταν το μοναδικό μεσαιωνικό πανεπιστήμιο το οποίο δέχονταν γυναίκες ως φοιτήτριες αλλά και ως διδάσκουσες. Οι γυναίκες που αποφοίτησαν από το πανεπιστήμιο αυτό, γνωστές ως Γυναίκες του Σαλέρνο, επηρέασαν τη μεσαιωνική ιατρική γνώση με το έργο τους αλλά κυρίως προσέφεραν πολύτιμες ιατρικές υπηρεσίες στις γυναίκες της εποχής τους που υπέφεραν από έλλειψη δομών αλλά και γνώσεων αφού οι κατά κύριο λόγο άντρες γιατροί δεν εκπαιδεύονταν σε γυναικολογικά θέματα λόγω κοινωνικών και θρησκευτικών προκαταλήψεων. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Γυναίκες του Σαλέρνο όπως η Αμπέλα και η Τρότα ειδικεύονταν κατά κύριο λόγο σε γυναικολογικά θέματα. Αυτές οι γυναίκες διέψευσαν τις προκαταλήψεις της εποχής τους σχετικά με τους ρόλους των αντρών και των γυναικών και αποτελούν πηγή περηφάνιας για το Σαλέρνο. Η Αμπέλα έγραψε δύο πραγματείες: το «Περί Μαύρης Χολής» (De atrabile) και το «Περί της Φύσης του Ανθρώπινου Σπέρματος» (De natura seminis humani). Καμία από αυτές δεν διασώζεται σήμερα.Η Αμπέλα είναι μία από τις τέσσερις γυναίκες που αναφέρει ο μεσαιωνικός γιατρός και ιατρικός ιστορικός Σαλβατόρε ντε Ρέντζι ότι δίδασκαν και εξασκούσαν ιατρική και έγραφαν σχετικές πραγματείες. Οι άλλες τρεις ήταν η Ρεμπέκα Γκουάρνα, η Μερκουριάδα και η Κοστάντζα Καλέντα.Η Αμπέλα του Σαλέρνο αναφέρεται στο έργο τέχνης της Τζούντι Σικάγο, «Το Δείπνο» εκπροσωπώντας τις γυναίκες που διακρίθηκαν μετά από αγώνες και τελικά το όνομά τους ξεχάστηκε ή αποσιωπήθηκε. Γυναίκες του Σαλέρνο Τρότα του Σαλέρνο
Λε Καστέλα

Το Λε Καστέλα (Le Castella) είναι μία παραθαλάσσια τουριστική κωμόπολη στο Ιόνιο Πέλαγος το οποίο είναι διάσημο για το 16ου αιώνα Αραγονέζικο κάστρο. Ανήκει στο Δήμο Νήσος Κάπο Ριτσούτο της επαρχίας του Κροτόνε στην Καλαβρία.

 Στην τοποθεσία αυτή έχουν γυριστεί οι ιταλικές ταινίες Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (Ιταλικά: L'armata Brancaleone) του Mario Monicelli (1966) και Το Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον (Ιταλικά: Il vangelo secondo Matteo) του Πιέρ Πάολο Παζολίνι (1964). Επίσης από το 1999 μέχρι σήμερα γυρίστηκαν όλα τα επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Παιχνίδια χωρίς σύνορα. Ο Κιλίτζ Αλή Πασάς (1497-1587) ήταν Τούρκος περιώνυμος ναύαρχος. Γεννήθηκε στην Le Castella και ονομάστηκε Giovanni Dionigi Galeni. Υπηρέτησε υπό τον Σουλτάνο Σελίμ Β΄' με το όνομα Ουλούτς. Προάχθηκε γρήγορα και το 1570 όταν απέκρουσε και επεδίωξε τους Ισπανούς από το Αλγέρι έλαβε από το Σουλτάνο τον τίτλο του Μπεηλέρμπεη του Αλγερίου. Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ο Κιλίτζ Αλή ήταν αρχηγός της αριστερής πτέρυγας του οθωμανικού στόλου.
Εμβαδόν

Εμβαδόν ή έκταση είναι το μέγεθος μέτρησης των επιφανειών. Συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα E {\displaystyle {\rm {E}}} ή το γράμμα A {\displaystyle {\rm {A}}} (το τελευταίο χρησιμοποιείται συνήθως στην επιφάνεια διατομής). Η μονάδα μέτρησης στο διεθνές σύστημα είναι το 1m². Το εμβαδόν θεωρείται ένα βασικό μέγεθος των δισδιάστατων σχημάτων, όπως τα τετράγωνα και οι κύκλοι, τα οποία δεν έχουν όγκο. Όταν αναφέρεται σε τρισδιάστατα σχήματα συνήθως εννοείται το εμβαδόν της εξωτερικής επιφάνειας του σώματος.

 Παρακάτω δίνονται οι τύποι για τον υπολογισμό των πιο κοινών γεωμετρικών σχημάτων. Καρδαμίτσης, Σπύρος (Οκτωβρίου 2021). «Εμβαδά ευθυγράμμων σχημάτων». Ευκλείδης Β΄ (122): 36-38. http://www.hms.gr/sites/default/files/subsites/problems/material/EYKLEIDHS_B_t122_2021.pdf. «Παραδείγματα και ασκήσεις στα εμβαδά πολυγώνων». Ευκλείδης Β΄ (2): 28-30. 1977. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2918. Κισκύρας Νίκος (1977). «Η μέθοδος των εμβαδών και η μέθοδος των όγκων». Ευκλείδης Β΄ (2): 39-46. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=2918. Γ. Τασσόπουλος (1978). «Εμβαδό Κυρτού Πολυγώνου». Ευκλείδης Β΄ (4): 155-157. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=4110. Γιαννέλος, Δρακόπουλος (1978). «Εμβαδά ευθυγράμμων σχημάτων». Ευκλείδης Β΄ (4): 24-26. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3951. Χ. Παπαδόπουλος (1981). «Εμβαδό τριγώνου». Ευκλείδης Β΄ (1): 49-51. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3951. Β. Γιαννακόπουλος (1981). «Μια σημείωση στα εμβαδά, στα κανονικά πολύγωνα και στον κύκλο». Ευκλείδης Β΄ (3): 201-204. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3149. Δ. Λιουδάκης (1989). «Εμβαδά Επίπεδων Σχημάτων». Ευκλείδης Β΄ (3): 25-28. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3228. Γκαμψάλα Χρύσα (1990). «Τα εμβαδά των επίπεδων χώρων». Ευκλείδης Β΄ (4): 30-34. http://www.hms.gr/apothema/?s=sa&i=3403. Trainin, J. (2007). «91.70 an Elementary Proof of Pick's Theorem». The Mathematical Gazette 91 (522): 536-540. https://www.jstor.org/stable/40378436. Stein, Sherman (Δεκεμβρίου 2004). «Cutting a Polygon into Triangles of Equal Areas». The Mathematical Intelligencer 26 (1): 17–21. doi:10.1007/BF02985395. Di Domenico, Angelo S. (Ιουλίου 2003). «87.46 A property of triangles involving area». The Mathematical Gazette 87 (509): 323–324. doi:10.1017/S0025557200172870. https://archive.org/details/sim_mathematical-gazette_2003-07_87_509/page/323.
Μαρίνο Φαλιέρο

Ο Μαρίνο Φαλιέρο (Ιταλικά : Marino Faliero, 1274 - 17 Απριλίου 1355) ήταν ο 55ος Δόγης της Βενετίας (11 Σεπτεμβρίου 1354 - 17 Απριλίου 1355). Μερικές φορές αναφέρεται σαν Μαρίν Φαλιέρ ή Φαλιέρι, εκτελέστηκε στην διάρκεια ενός πραξικοπήματος. Ο Μαρίνο Φαλιέρο ήταν ικανός στρατιωτικός αρχηγός και διπλωμάτης πριν διαδεχτεί τον Αντρέα Ντάντολο σαν νέος δόγης της Βενετίας.

 Την εποχή της εκλογής του ο πληθυσμός της Βενετίας ήταν έντονα δυσαρεστημένος από την κυβερνώσα αριστοκρατική τάξη λόγω της μεγάλης ήττας στην ναυμαχία του Πορτολούγκο (1354) από την Δημοκρατία της Γένοβας στον Γ΄ Βενετο - Γενουατικό πόλεμο. Ο Φαλιέρο έμαθε τα νέα για την εκλογή του ενώ βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή στην Αβινιόν. Σε λίγους μήνες μετά την εκλογή του ο Φαλιέρο επιχείρησε με πραξικόπημα να πάρει όλες τις εξουσίες από τους αριστοκράτες. Η παράδοση αναφέρει ότι η δεύτερη σύζυγος του Αλουίκια Γκραντενίγκο προσβλήθηκε από τον αριστοκράτη και μετέπειτα δόγη Μικέλε Στεν αλλά σύμφωνα με μελέτη της Αντονέλλας Γκρινιόλα όλες οι Ιταλικές πόλεις εκείνη την εποχή προσπαθούσαν να αντικαταστήσουν τα ολιγαρχικά πολιτεύματα με απολυταρχικά. Η συνωμοσία οργανώθηκε πρόχειρα και αποκαλύφτηκε, ο Φαλιέρο παραδέχτηκε τις κατηγορίες (17 Απριλίου 1355), αποκεφαλίστηκε και το σώμα του ακρωτηριάστηκε. Άλλοι 10 συνωμότες κρεμάστηκαν σε δημόσια θέα στην πλατεία του Αγίου Μάρκου. Ο Μαρίνο Φαλιέρο καταδικάστηκε σε αιώνια αμαύρωση της μνήμης του, αφαιρέθηκε η προτομή του από την αίθουσα του Μεγάλου Συμβουλίου των δόγηδων και αντικαταστάθηκε με ένα μαύρο σάβανο που είναι ορατό ακόμα και σήμερα. Μια Λατινική επιγραφή πάνω στον σάβανο γράφει "η θέση αυτή προοριζόταν για τον Μαρίνο Φαλιέρο που αποκεφαλίστηκε για τα εγκλήματα του". Η ιστορία της αποτυχημένης συνομωσίας του Φαλιέρο παίχτηκε τα νεώτερα χρόνια σε έργα από τον Λόρδο Βύρων (1820) και τον Καζιμίρ Ντελαβίγκν (1829). Η τελευταία έκδοση μεταφέρθηκε σε όπερα από τον συνθέτη Γκαετάνο Ντονιτσέττι (1835). Οι τρεις διαφορετικές ιστορίες παρουσιάζουν τον Φαλιέρο να υπερασπίζεται την τιμή της συζύγου του. Ο Πρώσος συγγραφέας Ε. Τ. Α. Χόφμαν χρησιμοποιεί μια διαφορετική προσέγγιση στο έργο του "Δόγης και Δόγισσα" (1818), ο Γερμανός συνθέτης Ρόμπερτ Σούμαν τέλος θα γράψει μια όπερα βάση της ιστορίας που παρουσιάζει ο Χόφμαν. Ashbrook, William (1996). "Marino Faliero". The New Grove Dictionary of Opera. Brown, H. (1907). Studies in the History of Venice. London: John Murray. Grignola, Antonella (1999). The Doges of Venice. Venice: Demetra. ISBN 9788844014131. Norwich, John Julius (2003) [1977]. A History of Venice. London: Penguin. ISBN 978-0-14-101383-1. Lazzerini, V (1892). Genealogia d. M. Faliero. Archivio Veneto. — (1893) "M. Faliero avanti ii Dogado," ibid. — (1897) "M. Faliero, la Congiura," ibid. Romanin, S. (1855). Storia documentata di Venezia. lib. ix. Venice. Sanudo, M. (1900). Le Vite dei Dogi (Muratori fasc. ed.). Citta di Castello. Δόγηδες της Βενετίας
Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου

Το Στάδιο Σαντιάγο Μπερναμπέου (ισπανικά: Estadio Santiago Bernabéu) ανεγέρθηκε το 1947 από τον τότε πρόεδρο της Ρεάλ Σαντιάγο Μπερναμπέου με χωρητικότητα 75.145 θεατές. Η σημερινή χωρητικότητα του γηπέδου ανέρχεται σε 81.044 θεατές.

 Στις 22 Ιουνίου 1944, η Banco Mercantil e Industrial χορήγησε πίστωση στον Σαντιάγο Μπερναμπέου μέσω του Ραφαέλ Σαλγάδο, προέδρου της τράπεζας, για την απόκτηση της γης δίπλα στο παλιό Εστάδιο ντε Τσαμαρτίν (από τον αρχιτέκτονα Χοσέ Μαρία Καστέλ). Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, ως μοντέλο των αρχιτεκτόνων Μανουέλ Μουνιόθ Μοναστέριο και Λουίς Αλεμάνι Σολέρ επιλέχθηκε το Παλάθιο ντελ Θίρκουλο ντε Μπέγιας Άρτες σαν δομή που διαμόρφωσε το στάδιο. Στις 27 Οκτωβρίου 1944 τοποθετήθηκε ο θεμέλιος λίθος.Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1947 σε έναν αγώνα μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπελενένσες της Πορτογαλίας με την επωνυμία Εστάδιο Ρεάλ Μαδρίδ Κλουμπ ντε Φούτμπολ (Estadio Real Madrid Club de Fútbol) αν και έμεινε γνωστό στους οπαδούς ως Νουέβο Εστάδιο Τσαμαρτίν (Nuevo Estadio Chamartin) ή απλά Τσαμαρτίν (Chamartín). Το γήπεδο είχε χωρητικότητα 75.145 θεατών, εκ των οποίων 27.645 καθήμενοι. Ο Σαμπίνο Μπαρινάγα σημείωσε το πρώτο γκολ στο νέο γήπεδο σε αυτόν τον εναρκτήριο αγώνα που έληξε 3-1 υπέρ της Ρεάλ Μαδρίτης. Τη δεκαετία αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε δύο Κόπα ντελ Χενεραλίσιμο (1946 και 1947). Το γήπεδο επεκτάθηκε το 1953 και η χωρητικότητά του αυξήθηκε στις 130.000 θεατές, ενώ στις μετέπειτα αναμόρφωσεις η χωρητικότητα μειώθηκε. Από το 1955 η Ρεάλ Μαδρίτης προς τιμήν του Σαντιάγο Μπερναμπέου έδωσε το όνομά του στο γήπεδο. Η UEFA έχει χαρακτηρισμένο το γήπεδο ως 5 αστέρων. Στο γήπεδο έχει διεξαχθεί ο τελικός του Μουντιάλ του 1982, ο τελικός του Euro 1964, καθώς και 4 τελικοί του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης τσάμπιονς λιγκ (Champions League), το 1957, το 1969, το 1980 και το 2010. Επίσης έχουν διεξαχθεί και 35 τελικοί κυπέλλου Ισπανίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Santiago Bernabéu Stadium στο Wikimedia Commons Η Ιστορία του Σταδίου Το γήπεδο από το Google Mapς Φωτογραφίες του γηπέδου Estadio Santiago Bernabeu
Γκαμπί της βασίλισσας (μη αποδεκτό)

Το μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας (Queen's Gambit Declined) είναι ένα δημοφιλές άνοιγμα στο σκάκι, όπου τα μαύρα δεν αποδέχονται το πιόνι που προσφέρουν τα λευκά κατά το Γκαμπί της βασίλισσας, η ορθόδοξη βαριάντα του ανοίγματος χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. δ4 δ5 2. γ4 ... (και εν συνεχεία οποιαδήποτε άλλη κίνηση εκτός από την 2...δ:γ4)Όταν αναφερόμαστε στο "μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας", θεωρείται συνήθως ότι αναφερόμαστε στην ορθόδοξη βαριάντα του μετά από 2...ε6.Tο 1927 στο Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα μεταξύ του Αλεξάντερ Αλιέχιν και του Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα, παίχτηκαν 34 παρτίδες και όλες εκτός από την πρώτη και την τρίτη ξεκίνησαν ως μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας.

 Στην ευρύτερη έννοιά του, το μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας είναι οποιαδήποτε βαριάντα του γκαμπί της βασίλισσας στην οποία τα μαύρα δεν παίζουν την κίνηση 2...δ:γ4. Εκτός από την ορθόδοξη άμυνα υπάρχουν και άλλες βαριάντες, που συνήθως έχουν δικά τους ονόματα και αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο.Το μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D07–D19 και D30–D69. Συγκεκριμένα, οι ορθόδοξες βαριάντες στους κωδικούς D30–D69 και οι υπόλοιπες βαριάντες στους κωδικούς D07–D19. Η Ορθόδοξη άμυνα μπορεί να προκύψει από έναν αριθμό διαφορετικών ακολουθιών κινήσεων, όπως για παράδειγμα: 1.δ4 δ5 2.γ4 ε6 1.δ4 ε6 2.γ4 δ5 1.γ4 ε6 2.Ιγ3 δ5 3.δ4 1.Ιζ3 δ5 2.γ4 ε6 3.δ4 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 ε6 3.Ιζ3 δ5Τα μαύρα παίζουν ...ε6 για να απελευθερώσουν τον αξιωματικό του βασιλιά τους, ενώ αντίστοιχα εμποδίζουν τον αξιωματικό της βασίλισσάς τους. Με τη μη αποδοχή της θυσίας του πιονιού των λευκών, τα μαύρα στήνουν μια σταθερή θέση, όπου τα πιόνια στα τετράγωνα δ5 και ε6 δίνουν στα μαύρα κάποιον έλεγχο στο κέντρο της σκακιέρας. Το μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας έχει τη φήμη ως μια από τα πιο αξιόπιστες άμυνες των μαύρων στην Παρτίδα πιονιού της βασίλισσας. Στην περίπτωση αυτή, τα λευκά θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την παθητικότητα του αξιωματικού των μαύρων στα λευκά τετράγωνα, ενώ τα μαύρα θα προσπαθήσουν να τον απελευθερώσουν, να τον ανταλλάξουν ή να τον αποδεχθούν ως παθητικό κομμάτι και να του δώσουν κάποιον χρήσιμο αμυντικό ρόλο. Το ενδεχόμενο ...δ:γ4 από τα μαύρα θα παραδώσει το κέντρο στα λευκά, και τα μαύρα συνήθως δεν θα κάνουν κάτι τέτοιο χωρις να κερδίσουν κάτι άλλο, έστω την απόκτηση ενός τέμπο, όπως το να παίξουν ...δ:γ4 όταν τα λευκά παίξουν Αδ3. Στην ορθόδοξη βαριάντα, ο αγώνας για το τέμπο περιστρέφεται γύρω από τις προσπάθειες των λευκών να παίξουν όλες τις δυνατές χρήσιμες κινήσεις για την ανάπτυξή τους, πριν παίξουν το Αδ3. Kasparov, Garry· Keene, Raymond (1994) [1989]. Batsford Chess Openings 2. Henry Holt. ISBN 0-8050-3409-9. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Queen's Gambit Declined