IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουσείο Γκέτι

Το Μουσείο Ζαν Πολ Γκετί (αγγλικά: J. Paul Getty Museum), κοινώς αποκαλούμενο Μουσείο Γκετί, είναι ένα μουσείο εικαστικών τεχνών στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Στεγάζεται σε δύο ξεχωριστούς χώρους: στο Κέντρο Γκετί που βρίσκεται στη συνοικία Μπρέντγουντ (Brentwood) και στη Βίλα Γκετί που βρίσκεται στη συνοικία Πασίφικ Παλισέιντς (Pacific Palisades). Το μόνιμο μουσείο στο Κέντρο Γκετί παρουσιάζει έργα Ευρωπαϊκής Τέχνης. Το Μουσείο-Βίλα Γκετί παρουσιάζει αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά έργα τέχνης. Ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Τζιν Πολ Γκέτι (J. Paul Getty Trust) το 1954.

 Το 1945, ο μεγιστάνας Ζαν Πολ Γκετί απέκτησε ένα οικόπεδο στο Μαλιμπού, στην περιοχή του Λος Άντζελες. Το 1954, άνοιξε το Μουσείο Γκετί, στο αγρόκτημα του Ζαν Πολ Γκετί, στη συνοικία Πασίφικ Παλισέιντς (Pacific Palisades) του Λος Άντζελες. Το 1970, στο ίδιο αγρόκτημα, άρχισε η κατασκευή του Μουσείου-Βίλα. Διαμορφώθηκε βάσει της ρωμαϊκής «Έπαυλης των Παπύρων» στο Ερκουλάνεουμ, η οποία καταχώθηκε στη γη κατά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. Δεν πρόκειται ωστόσο για ακριβές αντίγραφο, καθώς η έπαυλη έχει ανασκαφεί μόνο εν μέρει. Τον σχεδιασμό ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ρόμπερτ Ε. Λάνγκντον Τζ. (Robert E. Langdon Jr.) και Έρνεστ Σ. Γουίλσον Τζ. (Ernest C. Wilson, Jr.), με τη γνωμοδότηση του αρχαιολόγου Νόρμαν Νιούρμπεργκ (Norman Neuerburg). Το 1974, το Μουσείο-Βίλα άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό. Το 1982, το Μουσείο-Βίλα έγινε το πλουσιότερο στον κόσμο. Το 1983, το Μουσείο Γκετί απέκτησε 144 εικονογραφημένα μεσαιωνικά χειρόγραφα από τη Συλλογή Λούντβιχ στο Άαχεν. Το 1989, μετά τον θάνατο του Ζ. Π. Γκετί, ξεκίνησε ο σχεδιασμός ενός μεγαλύτερου μουσειακού χώρου, του Κέντρου Γκετί στη συνοικία Μπρέντγουντ του Λος Άντζελες. Το 1993, το ίδρυμα Γκετί επέλεξε τους αρχιτέκτονες Ροδόλφο Ματσάδο (Rodolfo Machado) και Χορχέ Σιλβέτι (Jorge Silvetti) για να σχεδιάσουν την ανακαίνιση του Μουσείου-Βίλα. Το 1997, έκλεισε το Μουσείο-Βίλα προκειμένου να ανακαινιστεί. Η συλλογή με τα αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά έργα μεταφέρθηκαν και παρουσιάστηκαν στο Κέντρο Γκετί. Την ίδια χρονιά άνοιξε για το κοινό το Κέντρο Γκετί. Το 2006, το Μουσείο-Βίλα άνοιξε ξανά για το κοινό. Επίσημος ιστότοπος
Ξένιγια Μπάλτα

Η Ξένιγια Μπάλτα (εσθονικά: Ksenija Balta, Μινσκ, Σοβιετική Ένωση, 1 Νοεμβρίου 1986) είναι Εσθονή αθλήτρια του στίβου, η οποία συμμετέχει κυρίως στο άλμα εις μήκος και δευτερευόντως στα αγωνίσματα του επτάθλου και των αγώνων ταχύτητας.

 Η Μπάλτα γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1986 στο Μινσκ της Λευκορωσίας, το οποίο τότε υπαγόταν στη ΣΣΔ Λευκορωσίας της Σοβιετικής Ένωσης. Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με τον κλασικό αθλητισμό το 1999 και πρωτοεμφανίστηκε σε διάφορες διοργανώσεις κατά το 2002. Το 2005 συμμετείχε στο αγώνισμα του πένταθλου κατά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου καταλαμβάνοντας τη 14η θέση ανάμεσα σε 15 αθλήτριες. Το ίδιο έτος διακρίθηκε στο έπταθλο, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κάτω των 20 Ετών που διεξήχθη στο Κάουνας, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο. Το 2006 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου λαμβάνοντας μέρος στα 100 μέτρα και το άλμα εις μήκος, χωρίς να καταφέρει να προκριθεί στους τελικούς των αγωνισμάτων, σημειώνοντας ωστόσο εθνικό ρεκόρ στην κούρσα των 100 μέτρων (11.47). Από το 2008 και έπειτα η Μπάλτα καθιερώθηκε στο αγώνισμα του άλματος εις μήκος. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου έμεινε εκτός τελικού έχοντας καλύτερο άλμα στα 6,38 μέτρα, ενώ την ίδια χρονιά κατετάγη δεύτερη στη διοργάνωση World Athletics Final της IAAF. Τον Μάρτιο του 2009 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου που διεξήχθη στο Τορίνο της Ιταλίας, με άλμα στα 6,87 μ., αφήνοντας πίσω τις Ρωσίδες Σοκόλοβα και Κουτσερένκο. Το 2010 κατετάγη τέταρτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Ντόχα, έχοντας την ίδια επίδοση με τη Βραζιλιάνα Κέιλα Κόστα που έλαβε το χάλκινο μετάλλιο. Παράλληλα, συμμετείχε χωρίς επιτυχία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου. Το 2011 η Μπάλτα υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, με αποτέλεσμα να καταφύγει τον Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου σε εγχείρηση αποκατάστασης. Επέστρεψε στην ενεργό δράση το 2013, ενώ επανήλθε στο αγώνισμα του άλματος εις μήκος μόλις το 2015. Το 2016 έφτασε στους τελικούς σημαντικών διοργανώσεων, καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου που διεξήχθη στις ΗΠΑ, την τέταρτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Άμστερνταμ και την έκτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο. Το 2018 κατετάγη έκτη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου. Η Μπάλτα έχει αναδειχθεί αρκετές χρονιές ως η καλύτερη Εσθονή αθλήτρια, ενώ είναι κάτοχος των εθνικών ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, τις κούρσες των 60 μ., 100 μ., 200 μ. και 60 μέτρων εμπόδια, καθώς και της σκυταλοδρομίας 4x100 μέτρων. Σε ό,τι αφορά την προσωπικής της ζωή, είναι παντρεμένη με τον προπονητή της και πρώην αθλητή του στίβου, Αντρέι Ναζάροφ. «Balta, Ksenija». esbl.ee (στα Εσθονικά). Eesti Spordi Biograafiline Leksikon. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. «Ksenija Balta Bio, Stats, and Results». sports-reference.com (στα Αγγλικά). Sports Reference. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020. «Ksenija Balta». worldathletics.org (στα Αγγλικά). World Athletics. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2020.
Μη μου άπτου

Το Μη μου άπτου λατ. (Noli me tangere= μη με εγγίζεις) είναι χριστιανική έκφραση από την Καινή Διαθήκη που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη (20.17). Η βιβλική σκηνή της αναγνώρισης του Ιησού από την Μαρία Μαγδαληνή μετά την Ανάστασή Του έγινε αντικείμενο μιας μακράς, εκτεταμένης και συνεχούς εικονογραφικής παράδοσης στη χριστιανική τέχνη, ανατολική και δυτική, από την εποχή του Φρα Αντζέλικο (1395-1455) μέχρι τις ημέρες μας.

 Στη βυζαντινή τέχνη το θέμα συναντάται από τον 11ο-12ο αι. σε εικονογραφημένα χειρόγραφα και κατά τον 15ο αι. διαμορφώνεται από την Κρητική σχολή ο εικονογραφικός τύπος που επικρατεί έκτοτε στην Ανατολή. Στη Δύση ήδη από τον 9ο αι. εμφανίζεται σε χειρόγραφα και μεγάλοι ζωγράφοι απεικόνισαν αυτή τη σκηνή της Καινής Διαθήκης, όπως ο Φρα Αντζέλικο, ο Αντρέα Μαντένια (1431-1506), ο Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος, ο Φραντσέσκο Σολιμένα (Francesco Solimena) (1657- 1747), ο Federico Fiori Barocci (1526-1612), o Άντον Ράφαελ Μενγκς και o Τιτσιάνο στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου κ.α. Arnold Mondatori, Τα μεγάλα Μουσεία του Κόσμου, Τόμοι 11 εκδόσεις Φυτράκη, 1969 3η
Άιουλφ Α΄ του Μπενεβέντο

Ο Άιουλφ Α΄, Aiulf I, Aione (άκμασε 641 - 646) ήταν δούκας του Μπενεβέντο από το 641 έως το τέλος του το 646, ως γιος και διάδοχος του Aρέχι Α΄.

 Ωστόσο ήταν ψυχικά ασταθής και οι θετοί αδελφοί του Ραδοάλδος και Γριμοάλδος ήταν επίτροποι γι' αυτόν. Το 646, Σλάβοι ληστές αποβιβάστηκαν κοντά στο Σιπόντο στην Αδριατική. Ο Άιουλφ οδήγησε προσωπικά τις δυνάμεις του εναντίον των εισβολέων, αλλά το άλογό του έπεσε σε ένα λάκκο, που είχαν σκάψει οι Σλάβοι γύρω από το στρατόπεδό τους και περικυκλώθηκε και σκοτώθηκε. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ράντοαλντ.
Γυμνισμός

Ως γυμνισμός και κοινωνική γυμνότητα ορίζεται γενικά η πρακτική της έκθεσης του γυμνού σώματος. Οι όροι naturism και γυμνισμός γενικά επίσης σημαίνουν ότι οι δραστηριότητες γίνονται σε μη σεξουαλικά ή οικογενειακά πλαίσια. Η χρήση και ο καθορισμός αυτών των όρων ποικίλλουν γεωγραφικά και ιστορικά. Προς το παρόν, στόχος είναι η δημιουργία ενός άρθρου απαριθμώντας την ιστορική χρήση των όρων naturism και γυμνισμού και πώς διαφέρουν μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών, των χωρών, και των χρονικών διαστημάτων στην ιστορία. Ένα κέντρο γυμνιστών (λέσχη, θέρετρο ή άλλη εγκατάσταση) είναι μια θέση όπου η γυμνότητα επιτρέπεται ανοιχτά.

 Οι γυμνιστές πιστεύουν ότι το γυμνό ανθρώπινο σώμα πρέπει να είναι αποδεκτό, να είναι σεβαστό και να το χαιρόμαστε. Πιστεύουν ότι η θέα του γυμνού σώματος δεν είναι ντροπή, δεν διαφθείρει, δεν είναι υποτιμητική ή επικίνδυνη. Δεν θεωρούν ότι η συνεύρεση γυμνών ανθρώπων είναι κάτι ανήθικο ή σεξουαλικό. Πιστεύουν ότι η γύμνια είναι μία υγιής φυσική κατάσταση, ότι η γύμνια είναι η πιο αγνή μας κατάσταση μια και έχουμε γεννηθεί γυμνοί. Το μοντέρνο κίνημα του γυμνισμού είναι μια αναβίωση αρχαίων εθίμων που ήταν κυρίαρχα σε μεγάλο μέρος του κόσμου. Ακόμα και οι Εσκιμώοι πήγαιναν γυμνοί στα ιγκλού τους. Την σημερινή εποχή μόνο μερικές απομονωμένες φυλές συνεχίζουν την πρακτική της γύμνιας με λίγα ή ακόμα και καθόλου ρούχα. Υπάρχουν τέτοιες κοινότητες στον Αμαζόνιο, στην υποσαχάρια Αφρική και στη Νέα Γουινέα. Ο γυμνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με την επιθυμία κάποιου να δει άλλους γυμνούς για σεξουαλικούς λόγους (ηδονοβλεψίας) ή με την επιθυμία κάποιου να τον δουν γυμνό για σεξουαλικούς λόγους (επιδειξίας). Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι με το να είναι γυμνοί γίνονται πιο αποδεκτοί από τους άλλους για αυτό που είναι, τόσο σωματικά όσο πνευματικά και συναισθηματικά. Χωρίς ρούχα η κοινωνική τάξη του καθενός δεν είναι άμεσα ορατή. Κατάλογος παραλιών γυμνιστών
1943 Αντέρως

Ο Αντέρως (Anteros) είναι ένας αστεροειδής της οικογένειας Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,604. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Γκίμπσον, που παρατηρούσε από το Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του από τον Αντέρωτα της ελληνικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος του Αντέρωτος εκτιμάται σε 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης, κατά Tholen) ή L (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,17. Ο Αντέρως περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 2 ως 3,5 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας

Η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (Ο.Α.Κ.Κ.Ε.) είναι μια μαρξιστική-λενινιστική-μαοϊκή ελληνική πολιτική οργάνωση, που ιδρύθηκε το 1985. Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής της οργάνωσης είναι ο Ηλίας Ζαφειρόπουλος. Συνδικαλιστική παράταξη της Ο.Α.Κ.Κ.Ε. είναι ο ΕΡΓΑΣ, ενώ εκδίδει και τη μηνιαία εφημερίδα «Νέα Ανατολή».

 Η Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κ.Κ.Ε. ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου 1985, από μέλη της οργάνωσης Πειραιά του συγχωνευμένου Ε.Κ.Κ.Ε./Μ-Λ Κ.Κ.Ε. Την Ο.Α.Κ.Κ.Ε. ακολούθησαν τα περισσότερα μέλη του Ε.Κ.Κ.Ε. και ορισμένα του Μ-Λ Κ.Κ.Ε.Έκτοτε, η Ο.Α.Κ.Κ.Ε. έχει συμμετάσχει σε όλες τις εθνικές εκλογές (εκτός από αυτές του 1990, του Ιουνίου του 2012, του Ιανουαρίου του 2015 και του 2019) σημειώνοντας ποσοστά από 0,01% έως 0,05%. Στις εκλογές του 1996 συνεργάστηκε με το Ουράνιο Τόξο. Έχει συμμετάσχει, επίσης, σε όλες τις ευρωεκλογές, εκτός από αυτές του 2019, με ποσοστά από 0,05% έως 0,09%. Σύμφωνα με τις θέσεις της, η Ο.Α.Κ.Κ.Ε., διεξάγει αγώνα κυρίως κατά του «ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού» στα πλαίσια, της μαοϊκής στρατηγικής των τριών κόσμων. Σύμφωνα με την οργάνωση, υπάρχει συμμαχικός άξονας τον οποίο συγκροτούν Ρωσία-Κίνα-Ιράν, υπό τη γενική καθοδήγηση της πρώτης, τον οποίο χαρακτηρίζει ως νεοναζιστικό. Υποστήριξε το Ισραήλ στη μάχη που αυτό έδωσε το καλοκαίρι του 2006 ενάντια στη Χεζμπολάχ, καθώς η Ο.Α.Κ.Κ.Ε. θεωρεί πως ο αντισημιτισμός, σήμερα εκφράζεται με το αίτημα της διάλυσης του κράτους του Ισραήλ.Τάσσεται στρατηγικά υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με το σκεπτικό ότι πρόκειται για μια ένωση αστικών κρατών που γίνεται με συναίνεση και όχι με βία, ότι στο εσωτερικό της η κύρια πλευρά δεν είναι η ιμπεριαλιστική επιβολή του μεγάλου κράτους προς το μικρότερο. Στο πλαίσιο της θέσης της για την ανάγκη ενίσχυσης της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, η οργάνωση τάχθηκε υπέρ του Ευρωσυντάγματος.Η Ο.Α.Κ.Κ.Ε. βρίσκεται ενάντια στην καταστροφή του παραγωγικού κεφαλαίου στην Ελλάδα, είτε μέσω του γκρεμίσματος και κλεισίματος ήδη υπαρχουσών παραγωγικών μονάδων, πολλές φορές με αριστερά στη μορφή επιχειρήματα (οικολογικά, αντικαπιταλιστικά, αρχαιολογικά κλπ.), είτε μέσω της παρεμπόδισης των επενδύσεων της ντόπιας και της δυτικής αστικής τάξης, ενέργειες τις οποίες ονομάζει «παραγωγικό σαμποτάζ». Επίσημος ιστότοπος
3ο Σώμα Στρατού (Τουρκία)

Το 3ο Σώμα Στρατού (τουρκικά: 3. Kolordu, αγγλικά: NATO Rapid Deployable Corps-Turkey) αναφερόμενο επίσης και ως 3'üncü Kolordu (NRDC-T), αποτελεί σχηματισμό του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση του 3ου Σώματος Στρατού (3'üncü Kolordu Komutanlığı) εδρεύει στο Αγιάζαγα του Σισλί, στην Κωνσταντινούπολη και υπάγεται στην 1η Στρατιά.

 Ιδρύθηκε στις Σαράντα Εκκλησιές στις 14 Μαρτίου του 1911 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πήρε μέρος στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, στην εκστρατεία της Καλλίπολης, στις επιχειρήσεις στον Καύκασο 1916–1917 και στις επιχειρήσεις στην Παλαιστίνη το 1918. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στις μάχες της Κιουτάχειας και του Σαγγαρίου το 1921, όπως και στη Μεγάλη Επίθεση του 1922. Το 1941, το σώμα, ως μέρος της 1ης Στρατιάς, στην περιοχή Τσατάλτζα με έδρα την Τυρολόη, αποτελούνταν από την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 61η Μεραρχία Πεζικού, την 46η Μεραρχία Πεζικού και την 62η Μεραρχία Πεζικού.Το σώμα έλαβε διαταγή από το Γενικό Επιτελείο το 2001, να μετατραπεί σε Σώμα Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης του ΝΑΤΟ, η οποία παοτελεί μία υψηλής ετοιμότητας, κοινή, πολυεθνική δύναμη που είναι τεχνολογικά προηγμένη, ευέλικτη, αναπτυσόμενη, διαλειτουργική και βιώσιμη. Η διαδικασία ολοκληρώθηκε το 2003, οπότε και αποτέλεσε μία από τα επτά ειδικές μονάδες του ΝΑΤΟ. Ονομάστηκε NATO Rapid Deployable Corps-Turkey (NRDC-T). Ως Σώμα Ταχείας Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ, δίνει αναφορά στον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή Ευρώπης (SACEUR). Ο διοικητής του 3ου Σώματος Στρατού, Αντιστράτηγος Ετέμ Ερνταγί, διορίστηκε ως διοικητής του αρχηγείου της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για Ασφάλεια (ISAF) στο Αφγανιστάν μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου του 2005. Το σώμα ανατέθηκε στην ISAF στο Αφγανιστάν μεταξύ Αυγούστου 2008 και Φεβρουαρίου του 2009. Η επιχειρησιακή διάρθρωση του 3ου Σώματος Στρατού είναι η εξής: 3ο Σώμα Στρατού, με έδρα το Αγιάζαγα, Σισλί, Κωνσταντινούπολη 52η Τεθωρακισμένη Μεραρχία, Χαντίμκιοϊ, Κωνσταντινούπολη 23η Μηχανοποιημένη Μεραρχία Πεζικού, Χαζντάλ, Κωνσταντινούπολη Επίσημος ιστότοπος
Πανεπιστήμιο του Γκαλάτσι

Το Πανεπιστήμιο «Κάτω Δούναβη» του Γκαλάτσι (ρουμ. Universitatea „Dunărea de Jos” din Galați, λατ. Universitas Galatiensis) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Ιδρύθηκε το 1974.

 Το Πανεπιστήμιο του Γκαλάτσι, όπως ονομαζόταν απλώς παλαιότερα, ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 1974 με τη συγχώνευση του Πολυτεχνείου και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου (παιδαγωγικής ακαδημίας) της πόλεως. Με τη σειρά του το Πολυτεχνείο του Γκαλάτσι προήλθε από το Εγγειοβελτιωτικό Ινστιτούτο (που ιδρύθηκε το 1948) και το Ινστιτούτο Ναυτικής και Μηχανολογικής Μηχανικής (που ιδρύθηκε το 1951). Το 1953 το Ινστιτούτο Ιχθυοκαλλιέργειας και Τεχνολογιών της Αλιείας μεταφέρθηκε από την Κωνστάντζα στο Γκαλάτσι και συγχωνεύθηκε με τα δύο προηγούμενα υπό την ονομασία «Τεχνικό Ινστιτούτο του Γκαλάτσι». Το 1955 μεταφέρθηκε επίσης στο Γκαλέτσι το Ινστιτούτο Βιομηχανίας Τροφίμων του Βουκουρεστίου. Δύο χρόνια αργότερα, όλα αυτά τα ιδρύματα ανώτερης εκπαιδεύσεως έγιναν το Πολυτεχνείο του Γκαλάτσι ή Πολυτεχνικό Ινστιτούτο του Γκαλάτσι.Από την άλλη, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Γκαλάτσι ιδρύθηκε το 1959 και αποτελείτο από 5 σχολές: Γλώσσας, μαθηματικών, φυσικής-χημείας, φυσικών επιστημών και αθλητισμού. Το 1991 στην ονομασία του Πανεπιστημίου του Γκαλάτσι προστέθηκε και το «Κάτω Δούναβη», από την ιστορική ονομασία ολόκληρης της περιφέρειας γύρω από την πόλη. Το Πανεπιστήμιο «Κάτω Δούναβη» του Γκαλάτσι αποτελείται σήμερα από 14 σχετικώς μικρές σχολές, που συνολικά έχουν περισσότερα από τριάντα τμήματα. Αρκετά από τα πτυχία που δίνει είναι μοναδικά για τους τομείς τους στη χώρα, όπως π.χ. του Ναυτικού Μηχανικού και των Αλιευτικών Σπουδών. Τα τελευταία έτη αναπτύχθηκαν και νέα πανεπιστημιακά προγράμματα, όπως στη Διοίκηση Βιομηχανιών, στα Χρηματοοικονομικά, στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις και στην Τεχνική Πληροφορική. Το ίδρυμα διαθέτει προγράμματα διδακτορικού και master στη χημεία, τη φυσική, τα μαθηματικά, την οικονομία, την τεχνολογία τροφίμων και αλιείας, τα συστήματα αυτόματου ελέγχου και τις τεχνικές υπολογισμού, καθώς και στην τεχνητή νοημοσύνη. Επίσης δίνει διδακτορικά (αλλά όχι master) σε διάφορες κοινωνικές και άλλες επιστήμες του ανθρώπου. Οι σχολές του Πανεπιστημίου είναι οι εξής: Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών Σχολή Επιστήμης Υπολογιστών Σχολή Αυτοματισμού, Υπολογιστικών Επιστημών, Ηλεκτρονικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Σχολή Ναυπηγικής Σχολή Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων Σχολή Μηχανολογίας και Αγρονομίας στη Βραΐλα Σχολή Φυσικών Επιστημών και Περιβάλλοντος Σχολή Φιλολογίας Σχολή Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού Σχολή Οικονομικών και Διοικήσεως Επιχειρήσεων Σχολή Νομικής, Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών Σχολή Ιατρικής και Φαρμακευτικής Σχολή Ιστορίας, Φιλοσοφίας και Θεολογίας Σχολή Καλών ΤεχνώνΠέραν αυτών, υπάρχει μια διαπανεπιστημιακή σχολή και ένα ανεξάρτητο τμήμα: Η «Διασυνοριακή Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου, Οικονομικών Επιστημών και Επιστημών Μηχανικού», σε συνεργασία με το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Καχούλ (στη Δημοκρατία της Μολδαβίας) Τμήμα Εκπαιδεύσεως Διδασκάλων Ο ιστότοπος του ιδρύματος (στην αγγλική γλώσσα)
Γεώργιος Δρακονιανός

Ο Γεώργιος Δρακονιανός ήταν οπλαρχηγός και αγωνιστής του 1821 από την Κρήτη. Ο Δρακονιανός γεννήθηκε γύρω στο 1770, στη Δρακόνα Κισάμου και το πραγματικό του όνομα λέγεται ότι ήταν Γιώργης Ελληνάκης. Ήταν προικισμένος με πολλά χαρίσματα: εξυπνάδα, τόλμη, μεγάλη μυϊκή δύναμη, ταχύτητα , στρατηγική αντίληψη, αποφασιστικότητα και γενναιότητα. Είχε την ικανότητα να εκτιμά γρήγορα την κατάσταση και να παίρνει αμέσως σωστές αποφάσεις.

 Έχοντας συνεργάτες τους οπλαρχηγούς Ι. Μαλικούτση, Μαρτιμιανό, Ι. Χούδαλη, Γεωργιλάδες, Δ. Αναστασάκη, Παναγιωτάκη, Δασκαλάκη, Ελ. Πατσιμίδη, Ι. Κανίτσο, Σγουρομάλλη, Λούπη και την έδρα του στις Καλάθενες Κισάμου και αργότερα στη Γραμβούσα, υπήρξε ο θρυλικός ήρωας της επαρχίας Κισάμου και ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες μαζί με τους Χάληδες, Κουμή και Γερανιώτη, της δράσης των Γραμβουσιανών και των τοπικών επαναστατικών κινημάτων κατά της Τουρκίας. Το παρακάτω περιστατικό έγινε η αφορμή και η αρχή της πολεμικής του δράσης: Δύο γενίτσαροι, περνώντας από τη Δρακόνα, μπήκαν στο σπίτι του Δρακονιανού και αφού χτύπησαν τη μητέρα του, φόρτωσαν σε δύο μουλάρια όσο λάδι βρήκαν στο σπίτι. Ο Δρακονιανός, νεότατος τότε, εκείνη την ημέρα όργωνε στη θέση «Τραχάλες». Μόλις έμαθε το περιστατικό, άρπαξε το τουφέκι του και ύστερα από ένα ασταμάτητο τρέξιμο πρόλαβε τους κλέφτες στη θέση «Σφακόρυακο» κοντά στο Μάλεμε. Τους σκότωσε και τους δυο, πήρε τα μουλάρια με το λάδι και επέστρεψε στο χωριό. Από τότε άρχισε τη δράση, ως αντάρτης, ο καπετάν Γιώργης και πολύ γρήγορα έγινε οπλαρχηγός. Ο Δρακονιανός υπήρξε το φόβητρο των γενίτσαρων, από τους οποίους ξεκαθάρισε όχι μόνο την Κίσαμο αλλά και πολλές περιοχές των γειτονικών επαρχιών. Στη Επανάσταση του 1821 ορίστηκε γενικός αρχηγός Κισάμου και πήρε μέρος σε πολλές μάχες χωρίς ποτέ να ηττηθεί. Αργότερα, όταν οι μεγάλες δυνάμεις αποφάσισαν να μείνει η Κρήτη κάτω από τον τουρκικό ζυγό, ο Δρακονιανός, μαζί με άλλους επαναστάτες, κατέφυγε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εκεί, εντάχθηκε στο στράτευμα του Καραϊσκάκη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων και στη Μάχη του Αναλάτου. Συμμετείχε το 1850 στο Κρητικό συμβούλιο σαν πληρεξούσιος Κισσάμου. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Δρακονιανός , απόστρατος χιλίαρχος πια, εγκαταστάθηκε στους Μολάους της Λακωνίας, όπου πέθανε και ετάφη. Μιχαήλ Αναστασάκης, Ιστορία της Κισάμου επί Τουρκοκρατίας, Σύλλογος Κισαμιτών Αττικής «Η Κίσαμος», Αθήνα 1984, σελ. 50 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 2007, Τόμος 18, σελ. 102
Πρωτοπρεσβύτερος

Πρωτοπρεσβύτερος στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι οφφίκιο που αποδίδεται σε έγγαμο μόνο κληρικό που φέρει τον δεύτερο βαθμό της ιεροσύνης. Είναι ο ανώτερος βαθμός στον οποίο μπορεί να φτάσει έγγαμος κληρικός. Διακρίνεται από τον πρεσβύτερο, καθώς φοράει επιγονάτιο και σταυρό. Ευρίσκεται μετά τον Πρεσβύτερο και πριν από τον Πρωθιερέα. Ξεχωρίζει για την έντονη ποιμαντική του δραστηριότητα στις ενορίες με έμφαση στο κοινωνικό έργο, την ιερά εξομολόγηση, τις ομιλίες, τη στήριξη των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, την εμψύχωση της νεολαίας και τη λειτουργική ζωή.

 Άλλες ονομασίες που έχει το οφφίκιο του πρωτοπρεσβύτερου είναι: του Πρωτοπαπά, του Αρχιπρεσβυτέρου, του Πρώτου τη τάξει των πρεσβυτέρων, του Πρωθιερέως, του Ηγουμένου των πρεσβυτέρων. Το χορηγεί με χειροθεσία και ευχή ο Πατριάρχης ή ο Επίσκοπος στους εγγάμους πρεσβυτέρους που έχουν ενεργό το Μέγα και Ιερό Μυστήριο του γάμου. Αρχικά φαίνεται πως δινόταν από τον επίσκοπο στον πρεσβύτερο λόγω των πρεσβείων της χειροτονίας. Στη Δύση όμως κάτι τέτοιο θεωρείτο παράβαση της κανονικής τάξεως. Η εν Αντιοχεία Σύνοδος (ή Σύνοδος Αντιοχείας) το 341, επικαλούμενη και "Σύνοδος εγκαινίων" ,κάνει λόγω για εκλογή πρωτοπαπάδων αντί επισκόπων σε μικρές πόλεις ή κώμες, καθώς και ο Εκκλησιαστικός ιστορικός Σωκράτης. Επομένως πρέπει να υπάρχουν στην Εκκλησία πριν το 341 οι πρωτοπρεσβύτεροι. Στην Δύση και πιο ειδικά στην Εκκλησία της Ρώμης απαντάται το αξίωμα από τον 5ο αιώνα. Στις δυτικές εκκλησιαστικές επαρχίες πρωτοπρεσβύτεροι τοποθετούνταν στις επαρχίες των μεγάλων πόλεων λόγω της αύξησης του πληθυσμού τους. Αρχαίες κοπτικές επιγραφές και όστρακα μας πληροφορούν πως ο θεσμός υπήρχε στην πρωτοχριστιανική Αίγυπτο. Ήταν αμέσως μετά τον επίσκοπο, τον οποίο αναπλήρωνε στα καθήκοντά του κατά τη χηρεία της επισκοπής, ενώ τελούσε το βάπτισμα κατά την απουσία του επισκόπου. Δεν τεκμηριώνεται η άποψη πως δικαιούτο να διαδεχθεί τον επίσκοπο. Λάμβαναν διάφορα αξιώματα,όπως του έκδικου, του οικονόμου, του νοτάριου, του έξαρχου. Παλαιότερα ο έγγαμος κληρικός μπορούσε να ανέλθει στο αξίωμα του Επισκόπου. Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Βακάρου, Η ιεροσύνη στην εκκλησιαστική γραμματεία των πέντε πρώτων αιώνων, Θεσσ/ίκη 1986, σελ.277-283 Πρεσβύτερος Πρωθιερέας
Leafpad

Το Leafpad είναι επεξεργαστής απλού κειμένου (αγγλικά: text editor) για τα λειτουργικά συστήματα Linux, BSD, και Maemo.. Βρίσκεται προεγκατεστημένο σε πολλές διανομές Linux, όπως το Fedora ή το OpenSUSE. Η πιο πρόσφατη έκδοση είναι η 0.8.18.1. Σχεδιάστηκε εξ αρχής με έμφαση στις όσο το δυνατόν μικρότερες απαιτήσεις σε υπολογιστικούς πόρους και την όσο το δυνατόν μικρότερη εξάρτηση από άλλες βιβλιοθήκες κώδικα. Είναι το προεπιλεγμένο πρόγραμμα του είδους του για το ελαφρύ γραφικό περιβάλλον εργασίας LXDE και για το λειτουργικό σύστημα Xubuntu 11.10. Το όνομα «Leafpad» είναι σύντμηση των αγγλικών λέξεων «Leaf» και «Pad», που σημαίνουν «φύλλο» και «σημειωματάριο» αντίστοιχα. Το Leafpad είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License (GNU GPL).

 Το Leafpad είναι ένα πολύ απλό στη χρήση πρόγραμμα, το οποίο παρέχει βασικές δυνατότητες, όπως αποκοπή, αντιγραφή και επικόλληση, αναίρεση ή/και επανάληψη, αρίθμηση γραμμών και δυνατότητες drag-and-drop. Οι αρχικές εκδόσεις του προγράμματος δεν παρείχαν δυνατότητα εκτύπωσης κειμένου. Η απουσία αυτής της δυνατότητας ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν στην ανάπτυξη του παρόμοιου επεξεργαστή κειμένου Mousepad. Σε πιο πρόσφατες εκδόσεις του Leafpad υπάρχει δυνατότητα εκτύπωσης και προεπισκόπησης εκτύπωσης. Το Leafpad υποστηρίζει αρκετές κωδικοποιήσεις χαρακτήρων και διαθέτει και λειτουργία αυτόματης ανίχνευσης της κωδικοποίησης αρχείου κειμένου για κάποιες κωδικοποιήσεις όπως η UTF-8. Το Leafpad χρησιμοποιεί το GTK+ καθώς και τις βιβλιοθήκες libgnomeprint και libgnomeprintui που παρέχουν δυνατότητες εκτύπωσης. Το πρόγραμμα έχει πολύ μικρές απαιτήσεις σε κύρια μνήμη (RAM) συγκριτικά με άλλα προγράμματα της κατηγορίας του, όπως το gedit ή το Kate. Leafpad Αρχειοθετήθηκε 2016-10-03 στο Wayback Machine. - Επίσημη σελίδα (Αγγλικά)
Δήμος Πιερίων

Ο Δήμος Πιερίων ήταν ένας από τους 13 Δήμους του Νομού Πιερίας στους οποίους είχε διαιρεθεί ο νομός σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας. Είχε πληθυσμό 6.449 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Ρητίνη. Περιλάμβανε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα και ισάριθμους οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης.

 Ο Δήμος Πιερίων απλώνεται στο κέντρο του ορεινού όγκου των Πιερίων στη λεγόμενη κατά την παράδοση «κοιλάδα του Παλατιού». Ανήκει διοικητικά στο Νομό Πιερίας και στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Συνορεύει ανατολικά με το Δήμο Ελαφίνας Ν. Πιερίας, νότια με το Δήμο Πέτρας Ν. Πιερίας, δυτικά με το Δήμο Βελβενδού Ν. Κοζάνης και βόρεια με το Δήμο Μακεδονίδος του Ν. Ημαθίας. Έχει έκταση 112.900 στρέμματα και πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους. Είναι ο ορεινότερος Δήμος της Πιερίας, αφού το 87 % της έκτασής του βρίσκεται πάνω από το υψομετρικό όριο των ορεινών περιοχών (400μ.). Ο Δήμος πήρε το χαρακτηριστικό όνομα, επειδή είναι ο μόνος στην Πιερία που τα διοικητικά του όρια είναι εξ ολοκλήρου στα Πιέρια Όρη. Οι τρεις οικισμοί που συγκροτούν το Δήμο είναι η Ρητίνη (έδρα του Δήμου), το Ελατοχώρι και η Βρία. Με τις σημερινές οδικές συνδέσεις η Ρητίνη απέχει από την έδρα του Νομού Πιερίας (Κατερίνη) 23 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη 90 χλμ. από τη Βέροια 45 χλμ. από τη Λάρισα 100 χλμ. και 461 χλμ. από την Αθήνα. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ.δ. Βρίας -- η Βρία [ 422 ] Δ.δ. Ελατοχωρίου -- το Ελατοχώρι [ 715 ] Δ.δ. Ρητίνης -- η Ρητίνη [ 1.674 ] 1999-2003 : Νικόλαος Καργιώτης 2003-2007 : Στέφανος Τζιτζιλής 2007-31 Δεκεμβρίου 2010 : Δημήτριος Βαϊνάς Τουριστικός οδηγός Δήμου Πιερίων Γυμνάσιο Ρητίνης
Τσάατ μασάλα

Το τσάατ μασάλα (Αγγλικά chaat masala, γράφεται επίσης και ως τσατ μασάλα [chat masala], Χίντι चाट मसाला), είναι μπαχαρικό σε σκόνη μείγματος ή μασάλα, το οποίο χρησιμοποιείται στις κουζίνες της Νότιας Ασία, κυρίως της Ινδίας και του Μπαγκλαντές. Συνήθως αποτελείται από amchoor (αποξηραμένη σκόνη μάνγκο), κύμινο, κόλιανδρο, αποξηραμένη πιπερόριζα, αλάτι (συχνά kala namak), μαύρο πιπέρι, ασαφετίδα και πιπεριά τσίλι σε σκόνη. Τα συστατικά συνδυάζονται και σερβίρονται σε ένα μικρό μεταλλικό ή πλαστικό πιάτο ή μπανανόφυλλο, αποξηραμένα και διαμορφωμένα σε ένα μπολ, στα κάρα τσάατ, ειδικά στην Ινδία, το Μπαγκλαντές και το Πουντζάμπ.

 Στην Ινδία, το τσάατ μασάλα (chaat masala) επίσης πασπαλίζεται σε τοστ φρούτων, αυγών και σε συνηθισμένες σαλάτες. Κάποιες μάρκες μπαχαρικών πωλούν ένα εναλλακτικό μείγμα μπαχαρικών που ονομάζεται «Τσάατ μασάλα φρούτων» («Fruit Chaat Masala»). Το τσάατ μασάλα φρούτων (Fruit Chaat Masala) έχει λιγότερη γεύση κύμινου, κόλιανδρου και πιπερόριζας, αλλά περισσότερη πιπεριάς τσίλι, μαύρου αλατιού, amchoor και ασαφετίδα (asafoetida). Οι πλανόδιοι πωλητές συνήθως αναμιγνύουν το δικό τους τσάατ μασάλα (chaat masala), το οποίο πασπαλίζεται σε κομματάκια φρούτων ή φρέσκα λαχανικά (όπως το ακατέργαστο λευκό ραπανάκι στη Βόρεια Ινδία και το Πακιστάν), εκτός και αν ο πελάτης ζητήσει να μην προστεθούν. Μερικές φορές, χρησιμοποιείται μόνο το μαύρο αλάτι με σκόνη πιπεριάς τσίλι. Παραπομπές σημειώσεων
Άστρικας Χανίων

Ο Άστρικας είναι χωριό της κοινότητας Επισκοπής, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κολυμβαρίου, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άστρικας είναι ημιορεινό χωριό στο Β. ΒΔ. τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα της χερσονήσου Ροδωπού -τη μεσαία από τις τρεις χερσονήσους του βόρειου τμήματος του νομού- και πάνω στην επαρχιακή οδό Κολυμβαρίου-Δελιανών, νότια της Επισκοπής και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 32 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρών Κισσάμου και, κατόπιν, στην κοινότητα Επισκοπής του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επισκοπής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κολυμβαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κολυμβαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά. Στον Άστρικα, θεωρείται ότι, έγινε η τελευταία μάχη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Ελλάδα (29 Μαρτίου 1945). Το υπεραιωνόβιο ελαιόδεντρο («Ελιά Βουβών»), στο κεντρικό τμήμα του οικισμού. Έχει χαρακτηριστεί Μνημείο της Φύσης Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (κοιμητηριακή), στη νοτιοδυτική είσοδο του οικισμού Το Ηρώο Πεσόντων της μάχης του Άστρικα https://www.politeianet.gr/books/9789605648374-kouletakis-n-emmanouil-oselotos-astrikas-302660 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1996 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/34038564737/ https://greekarchivesinventory.gak.gr/index.php/u-u-1101
Εουρέλιους Ζουκάουσκας

Ο Εουρέλιους Ζουκάουσκας (λιθουανικά: Eurelijus Žukauskas), γεννημένος στις 22 Αυγούστου 1973 στην πόλη Κλάιπεντα, είναι Λιθουανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 218 εκατοστά αγωνιζόταν ως Center.

 Ο Ζουκάουσκας υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1994, σε ηλικία 21 ετών, στην Νεπτούνας Κλαϊπέντα, ομάδα της Λιθουανίας. Το 1995 αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να συμμετάσχει στα Ντραφτς του ΝΒΑ εκείνου του έτους. Ο Ζουκάουσκας επιλέχθη τελικά από τους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ (τότε ως "Σιάτλ Σούπερσόνικς") στη 54η θέση ωστόσο δεν πραγματοποίησε κάποια συμμετοχή με την ομάδα της Οκλαχόμα. Στη συνέχεια, τα δικαιώματά του Ζουκάουσκας απέκτησε η Μιλγουόκι Μπακς, έταιρη ομάδα του ΝΒΑ. Ωστόσο, ούτε και με την ομάδα του Μιλγουόκι κατάφερε να πραγματοποιήσει κάποια επίσημη συμμετοχή, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να αφήσει την Αμερική και να επιστρέψει στη Λιθουανία και τη Νεπτούνας. Το 1997 πήρε μεταγραφή στη Ζάλγκιρις Κάουνας, επίσης ομάδα της Λιθουανίας, στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια. Με την ομάδα του Κάουνας κατάφερε να κατακτήσει αρκετούς τίτλους. Συγκεκριμένα, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Λιθουανίας (1998, 1999) αλλά και μία Ευρωλίγκα (2009). Το 2000 αποφάσισε να αφήσει τη Λιθουανία για πρώτη φορά στην καριέρα του και να ταξιδέψει με προορισμό την Ιταλία. Την περίοδο 2000-01 αγωνίστηκε στην Ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με τη Ρωσική Λοκομοτίβ Κούμπαν. Τη διετία 2002-04 αγωνίστηκε με την επίσης Ρωσική Ούνικς Καζάν, ενώ μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2003-04 ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Ούλκερ-Σπορ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Τον Αύγουστο του 2005, ο Ζουκάουσκας ανακοινώθηκε από τον Ολυμπιακό Πειραιώς, μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας Γιόνας Καζλάουσκας. Στους ερυθρόλευκους παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2006, ο Ζουκάουσκας επέστρεψε στη Λιθουανία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Λιέτουβος Ρίτας, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν. Το 2007, υπέγραψε συμβόλαιο μονοετούς διαρκείας με τη Ζάλγκιρις Κάουνας, το οποίο ανανέωσε για ακόμη ένα χρόνο μετά την εξαιρετική χρονιά που έκανε η ομάδα του Κάουνας κατακτώντας το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Λιθουανίας για το 2008. Στις 20 Μαΐου του 2009, ο Ζουκάουσκας αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή καριέρα του. Ο Ζουκάουσκας ήταν μόνιμο στέλεχος της Εθνικής ομάδας της Λιθουανίας από το 1995 μέχρι και το 2004. Με την εθνική Λιθουανίας έχει συμμετάσχει σε αρκετές διοργανώσεις όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες (1996, 2000, 2004), το Ευρωμπάσκετ (2001, 2003) αλλά και το Μουντομπάσκετ (1998). Η μεγαλύτερη στιγμή του Ζουκάουσκας σε εθνικό επίπεδο ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου με την Εθνική Λιθουανίας στο Ευρωμπάσκετ του 2004. Σε ομαδικό επίπεδο Ευρωλίγκα: 1999 Πρωτάθλημα Λιθουανίας: 1998, 1999, 2008 Ευρωμπάσκετ: 2004 Κύπελλο Λιθουανίας: 2008Σε ατομικό επίπεδο Νικητής σε διαγωνισμό καρφωμάτων στη Λιθουανία: 1999 Το προφίλ του Ζουκάουσκας στο euroleague.net Ανακοίνωσε Ζουκάουσκας ο Ολυμπιακός
30 (αριθμός)

Το 30 (τριάντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 29 και πριν από το 31. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 30:2 = 15, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 30 συμβολίζεται ως XXX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Λ΄ ή λ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 30 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 5, 6, 10, 15 και 30, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 32. Το 30 είναι ένας υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 30 είναι 30 = 2 · 3 · 5. Το 30 είναι ο μικρότερος σφηνικός αριθμός, καθώς αναλύεται σε τρεις διαφορετικούς πρώτους παράγοντες. Οι τετραγωνικές ρίζες του 30 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±5,477225575051661134569697828008 30 ! = ∏ i = 1 30 i ≃ 2 , 6525285981219105863630848 ⋅ 10 32 {\displaystyle \mathrm {30!=\prod _{i=1}^{30}i\simeq 2,6525285981219105863630848\cdot 10^{32}} } 2 30 = 30 ↑↑ 2 = 30 30 ≃ 2 , 05891132094649 ⋅ 10 44 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}30=30\uparrow \uparrow 2=30^{30}\simeq 2,05891132094649\cdot 10^{44}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 30 αντιστοιχεί στον ψευδάργυρο. Η μοριακή μάζα 30 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων) στο αιθάνιο. Το Μεσιέ 30 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 26.000 ετών φωτός στον αστερισμό Αιγόκερως. Οι Τριάκοντα τύραννοι συνιστούσαν μια ολιγαρχική κυβέρνηση τριάντα ατόμων, η οποία κατέλυσε την αθηναϊκή δημοκρατία μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου. 30 είναι οι ημέρες των μηνών: Απρίλιος, Ιούνιος, Σεπτέμβριος, Νοέμβριος.
Watagatapitusberry

Το "Watagatapitusberry" είναι ένα τραγούδι από τον Αμερικανό ράπερ Pitbull, που κυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου του 2010 ως το πρώτο επίσημο σινγκλ από το πέμπτο του στούντιο άλμπουμ, το Armando (2010). Διαθέτει φωνητικά από τους τραγουδιστές Sensato, El Cata, Black Point και Lil Jon. Συνδυάζει το hip hop και τη "Λατινική pop-στυλ θεατρικότητα".

 Μετά την κυκλοφορία του τότε προηγούμενου άλμπουμ Rebelution του Pitbull, ο Pitbull κυκλοφόρησε το πρώτο του Ισπανικό άλμπουμ, το Armando. Το πρώτο σινγκλ από αυτό το άλμπουμ ήταν το "Watagatapitusberry". Αυτό το τραγούδι παράχθηκε από τον DJ Class. Ψηφιακή λήψη"Watagatapitusberry" (featuring Sensato del Patio, Black Point, Lil Jon and El Cata) – 3:41 Armando C. Perez – συνθέτης Edward Bello Po – συνθέτης Lil Jon – συνθέτης Daniel Woodis Jr. – συνθέτης Dj Class – παραγωγόςΠηγή:
Αγνή του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν

Η Αγνή, γερμ.: Agnes von Braunsweig-Grubenhagen (π.1406 - 18 Νοεμβρίου 1439) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν, από το 1412 έως το 1439, ηγουμένη του αβαείου του Γκάντερσχαϊμ ως Αγνή Β΄.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Γκέτινγκεν. Ήταν περίπου έξι ετών όταν εξελέγη ηγουμένη του αβαείο του Γκάντερσχαϊμ. Ο πάπας επιβεβαίωσε την εκλογή της Αγνής αν και ήταν ανήλικη, ωστόσο διόρισε έναν πρύτανη στο αβαείο ως φύλακα και επίτροπό της. Γύρω στο 1425 η Αγνή άρχισε να κυβερνά χωρίς επίτροπο. Απεβίωσε το 1439 και τάφηκε στη μονή. Σε σχέση με τη διαίρεση της κληρονομίας των Γουέλφων μετά το τέλος των κυρίων του Χόμπουργκ, μετέφερε το κάστρο και την πόλη του Γκάντερσχαϊμ και τα κάστρα του Ζέεζεν και του Στάουφενμπουργκ στον Όθωνα Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέττινγκεν. Αυτή μετέφερε το κάστρο Άσενμπουργκ, το Γκίφχορν, το κάστρο και την πόλη του Λύνεμπουργκ, το κάστρο Γκρέενε, το Λύτχορστ, το ήμισυ του φέουδου του Χόμπουργκ, το κάστρο Λάουενσταϊν και την πρώην κομητεία του Βέρνιγκεροντε στον Γουλιέλμο Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Εγιαλέτι της Ποδολίας

Το Εγιαλέτι της Ποδολίας (οθωμανικά τουρκικά: Eyalet-i Kamaniçe) ήταν εγιαλέτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσά του ήταν το Κάμιανετς-Ποντίλσκι (πολωνικά: Kamieniec Podolski‎, ουκρανικά: Кам’янець-Подільський‎, τουρκικά: Kamaniçe).

 Το 1672, ο Οθωμανικός Στρατός, με επικεφαλής τον Σουλτάνο Μωάμεθ Δ΄, κατέλαβε το Καμανιτσέ μετά από σύντομη πολιορκία. Η Συνθήκη του Μπούτσατς επιβεβαίωσε τον οθωμανικό έλεγχο της πόλης, η οποία έγινε το κέντρο ενός νέου εγιαλετιού. Η συνθήκη απορρίφθηκε από την Πολωνική Δίαιτα και ο πόλεμος ξέσπασε εκ νέου.Η πολωνική εκστρατεία αποδείχθηκε ανεπιτυχής και η Συνθήκη του Ζουράβνο (1676) άφησε την Ποδολία εντός των οθωμανικών συνόρων. Ένας ακόμη Πολωνο-Οθωμανικός Πόλεμος ξέσπασε ξανά το 1683. Για τα επόμενα 16 χρόνια, η οθωμανική κυριαρχία στην Ποδολία γενικά περιοριζόταν στο αποκλεισμένο φρούριο Καμιάνετς, το οποίο κρατούσε φρουρά 6.000 στρατιωτών. Οι άλλες φρουρές στην Ποδολία, στο Μπαρ, στο Μεντζιμπίζ, στο Γιαζλοβέτς και στο Τσορτκίβ, μετά βίας ξεπερνούσαν τους 100 στρατιώτες η καθεμία.Σύμφωνα με τον οθωμανικό επαρχιακό προϋπολογισμό του 1681, 13 εκατομμύρια ακτσέ ξοδεύονταν ετησίως στο εγιαλέτι, κυρίως για την αμοιβή των στρατιωτών. Από αυτό το ποσό, λιγότερο από το 3% εισπράχθηκε από την ίδια την Ποδολία και το υπόλοιπο στάλθηκε από το κεντρικό ταμείο. Το 1681, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως διόρισε τον Ορθόδοξο Μητροπολίτη του Καμιάνετς, ονόματι Παγκράτιο.Το φρούριο επιστράφηκε στην Πολωνία ως αποτέλεσμα της Συνθήκης του Κάρλοβιτς (1699).
Ασπρόβρυση Αργολίδας

Η Ασπρόβρυση είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πυργιώτικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ναυπλίου, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίου του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Ασπρόβρυση είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Δαφνορέματος και πάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπλίου-Επιδαύρου (ΕΟ 70), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 9 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και στην κοινότητα Πυργιώτικων του νομού Αργολίδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πυργιώτικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων. Ο ναός Αγίου Λουκά του Ιατρού (2017), νοτιοανατολικά του οικισμού, ρωσικού ρυθμού. Είναι αφιερωμένος στον αρχιεπίσκοπο Κριμαίας και γιατρό Λουκά που κηρύχθηκε άγιος το 1966 από τη Ρωσική Εκκλησία. Στον ναό λειτουργεί μουσείο όπου εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του Αγίου Λουκά και πλήρες φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του. Λειτουργεί επίσης έκθεση βιβλίου με αξιόλογες εκδόσεις για παιδιά και ενήλικες. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
42 (αριθμός)

Το 42 (σαράντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 41 και πριν από το 43. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 42:2 = 21, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 42 συμβολίζεται ως XLII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΜΒ΄ ή μβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 42 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 7, 14, 21 και 42, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 44. Το 42 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 42 είναι 42 = 2 · 3 · 7. Το 42 είναι σφηνικός αριθμός καθώς το ανάπτυγμα των πρώτων παραγόντων του είναι τρεις πρώτοι αριθμοί (2, 3, 7). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 42 αντιστοιχεί στο μολυβδαίνιο. Η μοριακή μάζα 42 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων) στο προπένιο και στο κυκλοπροπάνιο. Το Μεσιέ 42, περισσότερο γνωστό ως Νεφέλωμα του Ωρίωνα ή Μέγα Νεφέλωμα του Ωρίωνος, είναι ένα διάχυτο νεφέλωμα νότια από τη Ζώνη του Ωρίωνα.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μάλι (αγγλικά: Fédération Malienne de Football, FMF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Μάλι. Εδρεύει στο Μπαμακό. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Μάλι.

 Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1960, ενώ το 1962 προσχώρησε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) και το 1963 στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF). Η υπηρεσία της ομοσπονδίας διαλύθηκε τον Ιούλιο του 2005 εξαιτίας της κακής απόδοσης της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Μαλαισίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου και των προκριματικών του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 2006. Η ομοσπονδία είχε αποβληθεί από τη FIFA στις 17 Μαρτίου 2017. Το Μάλι Αρχειοθετήθηκε 2015-05-06 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Το Μάλι στον ιστότοπο της CAF
Μώμος

Μώμος είναι το όνομα αρχαίου, ίσως ασήμαντου, θεού της Ελληνικής μυθολογίας, που εκδιώχθηκε από τον Όλυμπο επειδή αμφισβήτησε τον θεό Δία. Είναι ο θεός της χλεύης και του σκώμματος, της ειρωνείας και του σαρκασμού, προσωποποίηση της κοροϊδίας και της αποδοκιμασίας. Τον παρίσταναν να κρατά ένα ραβδί που η πάνω άκρη του κατέληγε σε κεφάλι γυναίκας.

 Η ελληνική μυθολογία λέει ότι καθώς οι άνθρωποι έγιναν πολλοί και βάραιναν τη Γαία, εκείνη παραπονέθηκε στον Δία να την ελαφρύνει λίγο. Ο Δίας προκάλεσε έναν πόλεμο, τον Θηβαϊκό, στον οποίο σκοτώθηκαν πολλοί άνθρωποι και έτσι η θεά Γαία ελάφρυνε. Το πρόβλημα όμως επανεμφανίστηκε αργότερα και ο Δίας ζήτησε τη συνδρομή και άλλων θεών. Τότε ο Μώμος, γιος της Νύχτας, - κατά άλλους της Θέμιδος και του Ύπνου, κατά άλλους πατρός αγνώστου, τον συμβούλεψε να γεννήσει μια πανέμορφη κόρη και να παντρέψει τη Νηρηίδα Θέτιδα με θνητό. Ο Δίας ακολούθησε τις συμβουλές του και έτσι γέννησε από τη Λήδα την Ελένη και πάντρεψε τη Θέτιδα με τον Πηλέα. Αυτά τα δύο γεγονότα έγιναν αιτία να ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος πολύ πιο φονικός από τον προηγούμενο που θα γινόταν γνωστός ως Τρωικός πόλεμος. Αναφέρεται από τον Λουκιανό στο έργο του «Θεών εκκλησία» να κατακρίνει τον Δία για παρανομίες με αποτέλεσμα να νοθεύεται το συνέδριο, με το να ενώνεται με θνητές γυναίκες. Ο θεός αυτός κατέκρινε επίσης τον θεό Ήφαιστο, επειδή, όταν έφτιαξε τον άνθρωπο, δεν κατασκεύασε παράθυρα στο στήθος του, ώστε να βλέπει ο κόσμος τι σκέπτεται και αν λέει ψέματα ή αλήθεια. Λέγεται ότι πέθανε από τη λύπη του, επειδή δεν κατόρθωσε να βρει καμία ατέλεια στη θεά Αφροδίτη.Στη φαντασία των ανθρώπων αναποδογυρίζει απότομα τις τύχες τους. Τους ρίχνει απ' την ευτυχία στη δυστυχία, μετατρέπει τις επιτυχίες τους σε αποτυχίες και τους «θριάμβους» τους σε απόγνωση. Ησίοδος: Θεογονία - 214 Αίσωπος: Μύθοι - 253 Φιλόστρατος
Αντράκλα

Η Αντράκλα ή ανδράχλη ή γληστρίδα (επιστ. Ανδράχνη η ολησθηρίς, Πορτουλάκη η λαχανώδης, στα λατ. Portulaca oleracea) είναι είδος του γένους Πορτουλάκη. Είναι γνωστό σαλατικό που φύεται άφθονα, χωρίς ιδιαίτερη καλλιέργεια κυρίως σε λαχανόκηπους. Στην Ελλάδα, σε πολλά μέρη, εκτός από τις παραπάνω ονομασίες λέγεται και αντραχλίδα ή σκλιμίτσα ή χοιροβότανο ή τρευλό ή και γλυστιρίδα.

 Χρησιμοποιείται σε σαλάτες ως δροσιστικό και θεωρείται, ως βότανο, κατάλληλο καθαρτικό του αίματος, καθώς επίσης και διουρητικό. Πολλές φορές καθίσταται ενοχλητικό στους λαχανόκηπους λόγω της αφθονίας του όπου η εκρίζωσή του θα πρέπει να γίνει πριν ανθίσει και "σποριάσει" που ομολογουμένως οι σπόροι του είναι πολυπληθείς και πολύ μικροί. Επίσης ένα είδος αντράκλας καλλιεργείται ιδιαίτερα ως καλλωπιστικό φυτό επειδή παράγει άνθη όλο το καλοκαίρι. Σημειώνεται επίσης ότι στην Ινδία είδος αντράκλας χρησιμοποιείται για επούλωση επίπονων πληγών. Πολλοί αντιπρόσωποι της οικογένειας των πορτουλακοειδών καλλιεργούνται ως διακοσμητικά, όπως η Πορτουλάκη η μεγανθής (Portulaca grandiflora) που είναι και αυτή μονοετής πόα με ωραία άνθη διαφόρων χρωμάτων που καλλιεργείται και στην Ελλάδα. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας αν κάποιος μιλά γρήγορα και συνέχεια, οι συνομιλητές του να τον παρατηρούν με την ερωτηματική φράση: "γλυστρίδα έφαγες;", σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία ότι η κατανάλωση αντράκλας επιφέρει ευφράδεια και ταχύτητα λόγου.
Χαλκηδόνα

Η Χαλκηδόνα (Χαλκηδών), σημερινό Καντίκιοϊ, ήταν αρχαία παραθαλάσσια πόλη της Βιθυνίας, στη Μικρά Ασία, δεξιά του εισερχομένου στο Βόσπορο από την Προποντίδα, σχεδόν απέναντι από την πόλη του Βυζαντίου.

 Κτίστηκε το 675 π.Χ. ως αποικία των Μεγαρέων, 18 χρόνια πριν κτιστεί το Βυζάντιο και αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα λόγω του πανελλαδικά φημισμένου εκεί Μαντείου του Απόλλωνα. Κατακτήθηκε από τους Πέρσες επί Δαρείου και έπαιξε σημαντικό ρόλο στον μετέπειτα Πελοποννησιακό πόλεμο, οπότε η πόλη ταλαντεύτηκε πολλές φορές μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης στις συμμαχίες που σημάδεψαν την αρχαία Ελλάδα, για να περιέλθει τελικά σε παρακμή όταν μετά την ίδρυση της Νικομήδειας και τον θάνατο του Βασιλέως της Νικομήδη το 74 π.Χ. κατελήφθη από τους Ρωμαίους, από τους οποίους την απέσπασε για λίγο καιρό ο Μιθριδάτης. Το 133 π.Χ. έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Άτταλο Γ΄ της Περγάμου. Επί Αυτοκράτορα Διοκλητιανού στη πόλη αυτή μαρτύρησε η Αγία Ευφημία. Μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού η Χαλκηδόνα υπέστη πολλές επιδρομές εκ μέρους των βαρβάρων. Το 616 καταλήφθηκε από τους Πέρσες και το 667 από τους Άραβες. Το 451 έγινε στην πόλη η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η μέχρι σήμερα λεγόμενη «Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας» και το 507 τοπική σύνοδος. Υπέστη αλλεπάλληλες επιθέσεις βαρβάρων μέχρι την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς Τούρκους. Αγία Τριάδα - Bahariye / Kadıköy: η εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Kadıkoy έχει ακριβώς τα ίδια σχέδια με αυτής του Taksim. Το 1955 είχε υποστεί μεγάλες καταστροφές ενώ είχαν αποπειραθεί και να την γκρεμίσουν. Ο ναός υπέστη μια μεγάλη ανακατασκευή. Αγία Ευφημία - Kadıköy: ο ναός της Αγίας Ευφημίας βρίσκεται στο κέντρο του Kadıkoy και είναι ο μοναδικός Ιερός ναός που γλίτωσε από τα χέρια των φανατικών το 1955 Άγιος Ιωάννης - Fenerbahçe Άγιος Ιγνάτιος -Kadıköy Κοιμητηριακός Άγιος Γεώργιος - Yeldeğirmen Προφήτης Ηλίας Χρυσουπόλεως - Yenimahalle Άγιος Γεώργιος - Kuzguncuk Άγιος Παντελεήμονας - Kuzguncuk Άγιος Γεώργιος - Çengelköy :η εκκλησία αυτή είχε καεί το 1955 από τα γεγονότα της 6-7/9. Σήμερα έχει επισκευαστεί και λειτουργεί. Ιερός Ναός Θείας Μεταμόρφωσης - Kandilli Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης - Paşabahçe Αγία Παρασκευή - Beykoz Η Νέα Χαλκηδόνα είναι μικρός δήμος του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, δίπλα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ζώνας Λ. & Σβανά Ειρ., Οι αποικίες των Μεγάρων, Ναύπλιο 2015, σελ. 20-22. (ISBN 978-618-81554-5-9) Χαλκηδόνα οδηγός