Opel Astra

Το Opel Astra είναι οικογενειακό αυτοκίνητο, της μικρομεσαίας κατηγορίας C, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από τον Ιούλιο του 1991 σε πολλές γενιές. Η δεξιοτίμονη εκδοχή του, κυκλοφορεί ως Vauxhall Astra ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Την εποχή που η Opel ήταν θυγατρική της General Motors, το μοντέλο κυκλοφορούσε και υπό άλλες θυγατρικές εταιρείες του ομίλου. Για την ακρίβεια, έφερε το σήμα της Opel στην ηπειρωτική Ευρώπη, στην Ιρλανδία, στη Μέση Ανατολή, στην Ινδία, στην Ιαπωνία, στη Νότια Αφρική και στα κράτη της Βόρειας Αφρικής, το σήμα της Vauxhall στο Ηνωμένο Βασίλειο, το σήμα της Holden στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία (όπου διακόπηκε το 2009, επανήλθε για λίγο το 2012 και για πρώτη φορά με το σήμα της Opel, αλλά διακόπηκε πάλι όταν η Opel αποσύρθηκε από τα κράτη αυτά 1 χρόνο μετά, λόγω χαμηλών πωλήσεων) και το σήμα της Chevrolet στη Λατινική Αμερική. Στη Ρωσία πωλείται με το σήμα της Opel, αλλά το διάστημα 2004 - 2008 η δεύτερη γενιά του διατέθηκε (παράλληλα με την τρίτη γενιά του Astra) και με το σήμα της Chevrolet, ως Chevrolet Viva. Επίσης, από τα μέσα του 2007 έως το 2009, το Opel Astra εξαγόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, όπου και επωλείτο από τις αντιπροσωπείες της Saturn, ως Saturn Astra. Στην Κίνα διατέθηκε από το 2010 έως το 2015 με το σήμα της Buick ως η πρώτη γενιά του Buick Excelle XT. To Astra αυτή τη στιγμή κατασκευάζεται σε Γερμανία, Βέλγιο, Ηνωμένο Βασίλειο, Βραζιλία, Νότια Αφρική, Ινδία και Ρωσία, ενώ kits του αυτοκινήτου συναρμολογούνται και σε πολλές ακόμη χώρες διεθνώς. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του είναι το Volkswagen Golf και το Ford Focus.

 Από το 1991 έως σήμερα, έχουν υπάρξει 6 γενιές του αυτοκινήτου, με την πρόσφατη γενιά του να παρουσιάζεται τον Ιούλιο του 2021, για τη σεζόν (model year) του 2022. Ακολουθώντας την παράδοση της Opel, στην ονομασία τους χρησιμοποιούνται διαδοχικά γράμματα του λατινικού αλφαβήτου. Η επίσημη ονοματοδοσία της Opel για το Astra αποτελεί συνέχεια της ονοματοδοσίας του προηγούμενου μοντέλου, Opel Kadett, ονομάζοντας έτσι την πρώτη γενιά του αυτοκινήτου Astra F (το τελευταίο Opel Kadett ήταν το Kadett E). Μία δεύτερη ταυτόχρονη ονοματοδοσία που είχε ακολουθήσει στο παρελθόν η τότε μητρική General Motors για το ίδιο μοντέλο, ονόμαζε την πρώτη γενιά Astra A, υιοθετώντας την άποψη ότι πρόκειται για εντελώς ξεχωριστό μοντέλο. Τα μοντέλα που πωλούνται με άλλα εταιρικά σήματα, ακολουθούν διαφορετικές ονοματολογίες. Το Astra F παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1991 και διατηρήθηκε στην παραγωγή από τον Ιούλιο του 1991 έως τον Μάρτιο του 1998, αν και ειδικά η έκδοση καμπριολέ παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1993 και διατηρήθηκε έως τον Ιανουάριο του 2000. Ήταν ο διάδοχος του Opel Kadett και για πρώτη φορά υιοθετήθηκε από την Opel η ονομασία Astra, η οποία χρησιμοποιούνταν ήδη από την Vauxhall (που είναι η δίδυμη δεξιοτίμονη εταιρεία της Opel στο Ηνωμένο Βασίλειο) για τα μοντέλα Kadett D και Kadett E. Από την παρουσίασή του του και για λιγότερο από 1 έτος, το αρχικό Astra κυκλοφόρησε σε εκδόσεις 3-πορτο hatchback και 5-πορτο hatchback, ενώ τον Μάιο του 1992 προστέθηκαν το 4-πορτο σεντάν και το 5-πορτο station wagon, γνωστό ως Opel Astra Caravan. Τον Αύγουστο του 1993 προστέθηκε και μία 2-πορτη έκδοση καμπριολέ, που είχε σχεδιαστεί και κατασκευαζόταν από τον οίκο Μπερτόνε. Όλοι οι κινητήρες του, ήταν από την Opel, με μοναδική εξαίρεση τον κινητήρα ντίζελ 1.7 TDS, κυβισμού 1.686 cm³ και ισχύος 60 kW (82 PS) στις 4.400 στροφές το λεπτό (Ιανουάριος 1993 έως Φεβρουάριος 1998), ο οποίος είχε προέλθει από την Isuzu. Ειδικότερα στη Νότια Αφρική, το όνομα Kadett διατηρήθηκε για την hatchback έκδοση του Astra έως το 1999 και παράλληλα εμφανίστηκε και μια έκδοση 2.0 λίτρων με τούρμπο (200 TS) από την DELTA MOTORS, μοναδική στην αγορά, φορώντας τον κινητήρα (C20LET - 204 ίππων) και το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (F28, με επιλογή μπλοκέ διαφορικού) των Calibra / Vectra Turbo. Οι εκδόσεις sedan και station wagon πωλούνταν με την ονομασία Astra. Παραδόξως, το Kadett και το Astra κέρδισαν τον τίτλο του «Αυτοκινήτου της Χρονιάς» στη Νότια Αφρική για δύο συνεχόμενα έτη, 1992 και 1993, μολονότι επρόκειτο για δύο εκδοχές αμαξώματος του ίδιου αυτοκινήτου. Το Astra ήταν διαθέσιμο και στην Αυστραλασία, φέροντας το σήμα της Holden, πρώτα στη Νέα Ζηλανδία (από το 1995) και κατόπιν στην Αυστραλία (από το 1996). Τα πρώτα μοντέλα ήταν απευθείας δεξιοτίμονες εισαγωγές από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ όσα διατέθηκαν μεταγενέστερα, κατασκευάζονταν στο Βέλγιο. Αντιθέτως, το αρχικό Holden Astra, που ξεκίνησε να πωλείται στην Αυστραλία στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ήταν ένα Nissan Pulsar με αλλαγμένο το εταιρικό σήμα. Από την έναρξη της παραγωγής, το μοντέλο προσέφερε έξτρα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), με επιπλέον κόστος, ενώ από τη σεζόν (model year) του 1996, έγινε στάνταρ σε όλες τις εκδόσεις. Από το 1992, άρχισε να προσφέρει έξτρα αερόσακο οδηγού, με πρόσθετη χρέωση. Τον Αύγουστο του 1994, με την έναρξη της σεζόν του 1995, το μοντέλο υπέστη μικρή αισθητική ανανέωση, σε συνδυασμό και με τεχνολογικές βελτιώσεις, ενώ στην αγορά της Γερμανίας εξοπλίστηκε με στάνταρ 2 αερόσακους (όγκου 67 λίτρων του οδηγού και 120 λίτρων του συνοδηγού) σε όλα τα μοντέλα. Ωστόσο, ο αερόσακος συνοδηγού ήταν τα πρώτα χρόνια έξτρα σε κάποιες άλλες αγορές. Μετά το 1995 το Astra F κυκλοφορούσε με τον ανανεωμένο κινητήρα της Opel, υπό το όνομα Ecotec. Το κορυφαίο μοντέλο στην παλέτα της πρώτης γενιάς ήταν το Astra GSi 16V (GSi = Grand Sport injection), ένα 2-λιτρο 16-βάλβιδο βενζινοκίνητο μοντέλο με 150 ίππους (με τον κινητήρα C20XE) πριν την ανανέωση, διαθέσιμο μόνο στην 3-πορτη έκδοση. Επίσης υπήρχε η 8-βάλβιδη έκδοση που έφερε τον 2-λιτρο κινητήρα C20NE, ενώ σε κάποιες αγορές υπήρχε για λίγο και ως GSi 1.8 16V, έχοντας τον κινητήρα C18XE με 125 ίππους. Το GSi ανανεώθηκε το δεύτερο μισό του 1994, με έναν χαμηλότερης ισχύος (136 ίπποι), αλλά πιο σύγχρονο κινητήρα Ecotec (X20XEV), χωρίς όμως να έχει τους προφυλακτήρες και τα σπόιλερ του GSi πριν την ανανέωση, ενώ στη συνέχεια ονομάστηκε Sport. Το Astra G παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1997 και μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 1998. Παρουσιάστηκε στην Ευρώπη τον Μάρτιο του 1998 και παρήχθη έως και τον Δεκέμβριο του 2005. Στη συνέχεια κατασκευάστηκε στην Πολωνία, από το 2003 έως το 2009, ως Astra Classic II, το οποίο διατέθηκε τότε στην Κεντρική και στην Ανατολική Ευρώπη. Η δεύτερη γενιά του μοντέλου κυκλοφόρησε σε εκδόσεις 3-πορτο hatchback, 4-πορτο sedan, 5-πορτο hatchback και 5-πορτο station wagon, ενώ προσφέρθηκε και μια επαγγελματική εκδοχή panel van (εκτός Γερμανίας) σε λίγα αντίτυπα. Υπήρξαν και δύο ειδικές εκδόσεις, το Astra Coupé και το Astra Cabrio, και οι δυο σχεδιασμένες από τον οίκο Μπερτόνε. Η μεγαλύτερη καινοτομία σε αυτή τη γενιά του Astra, ήταν η χρήση και ενός κινητήρα φυσικού αερίου. Οι αναρτήσεις του σχεδιάστηκαν από τη Lotus, ενώ η πλατφόρμα του αποτέλεσε τη βάση για το 7-θέσιο πολυμορφικό Opel Zafira. Η δεύτερη γενιά του Opel Astra έφερε ως στάνταρ υδραυλικό τιμόνι, ακινητοποιητή αυτοκινήτου (immobilizer), Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και 4 αερόσακους (σε μερικές εξαγωγικές αγορές, τα πρώτα χρόνια, μόνο οι 2 μπροστινοί ήταν στάνταρ, ενώ οι 2 πλευρικοί ήταν έξτρα). Στάνταρ ή προαιρετικά, αναλόγως με την έκδοση, ήταν κλιματισμός, ηλεκτρικά μπροστινά παράθυρα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενοι καθρέφτες, ράδιο-CD, κεντρικό κλείδωμα με έλεγχο από απόσταση, μπροστινοί προβολείς με φώτα xenon και οθόνη με πολλαπλές πληροφορίες. Με έξτρα χρέωση, μπορούσε να εξοπλιστεί και με αυτόματα ρυθμιζόμενο κλιματισμό, σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (traction control system) και ηλεκτρονικά ελεγχόμενο 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Το Astra G ήταν, επίσης, και το πρώτο Opel που έφερε 12-ετή εγγύηση κατά της σκουριάς. Στο Ηνωμένο Βασίλειο διατέθηκε με το σήμα της Vauxhall ως Vauxhall Astra. Επίσης, στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία, πωλήθηκε από την Holden, ως Holden Astra Classic, και τελικώς αντικαταστάθηκε το 2006 από το Holden Viva. Το Astra G παρήχθη και στη Βραζιλία, ως Chevrolet Astra. Το 2003, υπέστη ανανέωση και διατέθηκε στη Βραζιλία, στην Αργεντινή, στο Μεξικό και άλλες αγορές της Λατινικής Αμερικής έως το 2011. Ο κινητήρας 2.0 λίτρων I4 (4-κύλινδρος σε σειρά) 8-βάλβιδος του βραζιλιάνικου Astra, φέρει τεχνολογία «flexpower», η οποία επιτρέπει την κατανάλωση τόσο βενζίνης όσο και βιοκαυσίμου (αλκοόλης), λόγω της απήχησης της αλκοόλης ως καύσιμο στη χώρα αυτή. Αποδίδει ισχύ 128 hp με βενζίνη και 140 hp με αλκοόλη, με τη μέγιστη ισχύ πάντα στις 5.200 στροφές το λεπτό. Μια εκδοχή ταξί του βραζιλιάνικου Astra με κινητήρα βενζίνης 2.0 λίτρων πωλήθηκε στη Χιλή ως Chevrolet Urban. Τον Σεπτέμβριο του 2004, η κοινοπραξία General Motors-AvtoVAZ εισήγαγε εκ νέου στην παραγωγή την 4-πορτη εκδοχή του Astra G και την παρουσίασε στη Ρωσία ως Chevrolet Viva. Στη χώρα αυτή διατέθηκε αποκλειστικά από τις αντιπροσωπείες της Chevrolet, ενώ ταυτόχρονα οι έμποροι της Opel συνέχιζαν να πωλούν το νεότερο Opel Astra Η του 2003. Ωστόσο, το Chevrolet Viva σημείωσε εξ αρχής πολύ χαμηλές πωλήσεις, καθώς προσφέρθηκε μόνο με έναν κινητήρα, τον 1.8 λίτρων βενζίνης, και σε υψηλό επίπεδο εξοπλισμού, με συνέπεια την πολύ υψηλή τιμή πώλησης για την κατηγορία του. Το αποτέλεσμα ήταν να καταφέρει ετήσιες πωλήσεις λιγότερες από 1.000 αντίτυπα και ειδικότερα το 2007 μόλις 801 αντίτυπα, νούμερα καταστροφικά για ένα πρότζεκτ που κόστισε 340 εκατομμύρια δολάρια με την τότε ισοτιμία. Μάλιστα ήδη από το καλοκαίρι του 2005 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για οριστική διακοπή του Viva και τελικώς αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2008. Η General Motors Ευρώπης παρουσίασε και εισήγαγε εμπορικά το Astra Η στα τέλη του 2003 προς αρχές του 2004, ανάλογα με την αγορά. Βασισμένο στην καινούρια τότε πλατφόρμα Delta του ομίλου της GM, είχε αυξημένες διαστάσεις, βελτιωμένους κινητήρες, δυναμικότερη εξωτερική εμφάνιση και, παρομοίως, δυναμικότερο εσωτερικό. Επίσης και το σύστημα διεύθυνσης βελτιώθηκε σημαντικά, με το κάθε κινητήριο μηχανικό σύνολο να έχει το δικό του σετ ρυθμίσεων ανάρτησης από τη Lotus. Κυκλοφόρησε σε δύο 5-πορτες εκδόσεις, hatchback και station wagon, και μία σπορ 3-πορτη έκδοση, αποκαλούμενη GTC στις ευρωπαϊκές αγορές, Sport Hatch στο Ηνωμένο Βασίλειο και Coupé στην Αυστραλία. Το GTC είχε στον προαιρετικό εξοπλισμό την επιλογή για πανοραμικό ανεμοθώρακα (παρμπρίζ), ο οποίος εκτεινόταν ψηλά, μέχρι το μέσον σχεδόν της οροφής, μοναδική επιλογή για αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής την εποχή που κυκλοφόρησε. Μία ακόμα πρωτιά για ευρωπαϊκό αυτοκίνητο, ήταν η διαθεσιμότητα ψηφιακού ραδιοφωνικού δέκτη σε κάποιες από τις εκδόσεις. Όσον αφορά το ίδιο το μοντέλο, οι καινοτομίες σε σχέση με τις προηγούμενες γενιές περιλάμβαναν επίσης την προσθήκη των τεχνολογιών CDC (Continuous Damping Control) και AFL (Adaptive Forward Lighting). Το 2005 κυκλοφόρησε και μία υβριδική έκδοση του μοντέλου, με συνδυασμό πετρελαιοκινητήρα και ηλεκτρικού κινητήρα. Στις 19 Οκτωβρίου 2006, στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου της Κωνσταντινούπολης παρουσιάστηκε η 4-πορτη σεντάν εκδοχή του Astra αυτής της γενιάς. Το Opel Astra J/D βασίστηκε στην πλατφόρμα Delta II platform της General Motors και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης του 2009. Οι πρώτες πωλήσεις του, ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009, ως μοντέλο του 2010, ενώ η σεζόν (model year) του 2009 παρακάμφθηκε εντελώς.Η αισθητική αυτής της γενιάς είχε βασιστεί έντονα στο νέο τότε Opel Insignia πρώτης γενιάς (της μεσαίας κατηγορίας D), με πολλές προαιρετικές έως τότε επιλογές να γίνονται στάνταρ. Ειδικότερα η δεξιοτίμονη δίδυμη εκδοχή Vauxhall Astra μπήκε στη μαζική παραγωγή στο εργοστάσιο Ellesmere Port Plant στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2009 και οι πρώτες παραδόσεις ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2009. Αρχικά το μοντέλο επρόκειτο να ονομαστεί «Astra I», αλλά την τελευταία στιγμή έλαβε την ονομασία «Astra J», προκειμένου να μην γίνει σύγχυση του γράμματος I με τον αριθμό 1.Το Astra J εξελίχθηκε στο Διεθνές Κέντρο Τεχνικής Ανάπτυξης της Opel στο Ρύσελσχαϊμ της Γερμανίας και συνέχισε τη νέα τότε σχεδιαστική φιλοσοφία της Opel που είχε πρωτοεισαχθεί το 2008 με την εισαγωγή του Insignia πρώτης γενιάς (Αύγουστος 2008 - Απρίλιος 2017). Στο συγκεκριμένο Astra βελτιώθηκαν εμφανώς η ανάρτηση και η οδική συμπεριφορά ως προς την προηγούμενη γενιά του. Το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης και το σύστημα ψυχαγωγίας είχαν προέλθει από την Bosch.Το Opel Astra J/D πήρε την τρίτη θέση στον θεσμό του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2010. Η Opel παρουσίασε το Astra K στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2015 για τη σεζόν (model year) του 2016. Το μοντέλο κέρδισε το βραβείο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2016. Το Astra K ήταν κοντύτερο κατά 5 εκατοστά και αρκετά ελαφρύτερο (από 120 έως και 200 κιλά) ως προς τον προκάτοχο Astra J. Παρά το μικρότερο μήκος του, η Opel ανακοίνωσε τότε ότι είχε καλύτερους εσωτερικούς χώρους από το Astra J. Η εντελώς νέα δομή του οχήματος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μείωση του βάρους. Κάθε στοιχείο του, είχε μελετηθεί προσεκτικά με σκοπό τη χρήση ελαφρύτερων υλικών. Ενδεικτικώς, μόνο η αυτοφερόμενη (ενιαίο δομικό σύνολο) πλατφόρμα του είχε μειωμένο βάρος κατά 20% ή από 357 κιλά σε 280 κιλά. Επίσης, επετεύχθη περαιτέρω μείωση του βάρους κατά 50 κιλά μέσω χρήσης χάλυβα υψηλότερης αντοχής και μειωμένου βάρους, καθώς και μέσω εξοικονόμησης βάρους στην μπροστινή και στην πίσω ανάρτηση. Σημαντική τεχνολογική εξέλιξη, ήταν η τοποθέτηση μπροστινών φώτων LED. Επίσης, μια οθόνη στο ταμπλό, που συνδεόταν με Android ή IPhone, ήταν στάνταρ. Το σύστημα αυτό ήταν ήδη διαθέσιμο στο Corsa E (πέμπτης γενιάς) και στο Opel Adam. Το καλοκαίρι του 2019, το Opel Astra K υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, που κυκλοφόρησε για τη σεζόν του 2020. Το μοντέλο απέκτησε μια νέα μπροστινή γρίλια, νέα πίσω φώτα και έναν καινούριο μηχανισμό των υαλοκαθαριστήρων, όπου και οι δύο υαλοκαθαριστήρες λειτουργούσαν ανεξάρτητα, ενώ προηγουμένως ήταν συνδεδεμένοι μεταξύ τους. Το τελευταίο Astra K ευρωπαϊκής κατασκευής κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 30 Νοεμβρίου 2021. Η έκτη γενιά του Opel Astra αποκαλύφθηκε επίσημα στις 13 Ιουλίου 2021 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 12 Νοεμβρίου 2021. Υπήρξε η πρώτη γενιά του Astra που αναπτύχθηκε από τον Όμιλο PSA, με αποτέλεσμα να συγγενεύει με το DS 4 και με το Peugeot 308 τρίτης γενιάς. Για την ιστορία, κυκλοφόρησε στην αγορά μετά τη δημιουργία του ομίλου Stellantis, η οποία έλαβε χώρα στις 16 Ιανουαρίου 2021. Τον Νοέμβριο του 2022, εισήχθη το αμιγώς ηλεκτροκίνητο Opel / Vauxhall Astra Electric, με ηλεκτροκινητήρα ισχύος 154 hp (115 kW) και με αυτονομία 415 χιλιομέτρων (258 μιλίων). Τεχνικά χαρακτηριστικά του Opel Astra Αρχειοθετήθηκε 2019-03-20 στο Wayback Machine. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Opel Astra Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Opel Astra GTC Η επίσημη ιστοσελίδα του Opel Astra στο Opel.de Opel Astra Diesel Hybrid Πρώτη δοκιμή του Opel Astra πρώτης γενιάς (4Τροχοι - Ιανουάριος 1992) Πρώτη δοκιμή του Opel Astra δεύτερης γενιάς 1,4 και 1.6 (4Τροχοι - Ιούνιος 1998) Πρώτη δοκιμή του Opel Astra τρίτης γενιάς 1.8 (4Τροχοι - Απρίλιος 2004) Πρώτη γνωριμία με το Opel Astra τέταρτης γενιάς (4Τροχοι - Νοέμβριος 2009)