IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
The Headless Children

The Headless Children είναι ο τίτλος του τέταρτου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1989 μέσω της "Capitol Records". To 1998 επανεκδόθηκε με έξι επιπλέον κομμάτια, μεταξύ αυτών και τη διασκευή στο "Locomotive Breath" των Jethro Tull.Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 / 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5 και το "Metal Archives" 91%. Επίσης, ήταν ο πιο επιτυχημένος δίσκος του συγκροτήματος στη Μεγάλη Βρετανία, αφού ανέβηκε στο # 8 των τσαρτ, συνοδευόμενος από τρία Top-30 σινγκλ, τα "Mean Man", "The Real Me" και "Forever Free". Παράλληλα, μπήκε στο Top-20 στη Νορβηγία και τη Σουηδία και έφθασε στο # 48 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για τα τραγούδια "The Real Me" και "Forever Free" γυρίστηκαν βίντεο κλιπ, τα οποία έδωσαν περαιτέρω ώθηση στις πωλήσεις του δίσκου λόγω της προβολής τους στο τηλεοπτικό δίκτυο "MTV".

 1. The Heretic (The Lost Child) (Lawless, Holmes) - 7:162. The Real Me (Townsend) - 3:213. The Headless Children (Lawless) - 5:474. Thunderhead (Lawless, Holmes) - 6:455. Mean Man (Lawless) - 4:506. The Neutron Bomber (Lawless) - 4:037. Mephisto Waltz (Lawless) - 1:278. Forever Free (Lawless) - 5:099. Maneater (Lawless) - 4:4610. Rebel in the F.D.G. (Lawless) - 5:08 Το "The Headless Children" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Κρις Χολμς - κιθάρα Τζόνι Ροντ - μπάσο, φωνητικά Φράνκι Μπανάλι - τύμπανα, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΚεν Χένσλεϊ - πλήκτρα Λίτα Φορντ - δεύτερα φωνητικά Νταϊάνα Φενέλ - δεύτερα φωνητικά Μαρκ Χάμφρεϊς - δεύτερα φωνητικά Τζίμι Ίματζ - δεύτερα φωνητικά Μίνκα Κέλι - δεύτερα φωνητικά Τόμας Νέλεν - δεύτερα φωνητικά Κάθι Πέιτζ - δεύτερα φωνητικά Μάικ Σόλαν - δεύτερα φωνητικά Κέβιν Γουάλας - δεύτερα φωνητικά Μέλμπα Γουάλας - δεύτερα φωνητικά Ρον Γουάλας - δεύτερα φωνητικά The Headless Children - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - The Headless Children (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - The Headless Children - Encyclopaedia Metallum
Εντμόν Ροστάν

Ο Εντμόν Οζέν Αλεξί Ροστάν (γαλλικά: Edmond Eugène Alexis Rostand, 1 Απριλίου 1868 - 2 Δεκεμβρίου 1918) ήταν Γάλλος ποιητής και δραματουργός. Συνδέεται με τον νεορομαντισμό και είναι γνωστός για το έργο του, Συρανό ντε Μπερζεράκ. Τα ρομαντικά έργα του Ροστάν έρχονται σε αντιπαράθεση με το νατουραλιστικό θέατρο, δημοφιλές κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Ένα άλλο από τα έργα του Ροστάν, Les Romanesques (1894), προσαρμόστηκε στο μιούζικαλ του 1960, The Fantasticks.

 Ο Ροστάν γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας, σε μία πλούσια και καλλιεργημένη προβηγκιανή οικογένεια. La Samaritaine (Η Σαμαρείτις, 1897) Cyrano de Bergerac (Συρανό δε Μπερζεράκ, 1897) - ελλην. μετάφραση Γεωργίου Στρατήγη στο Project Gutenberg L'Aiglon (Ο Αετιδεύς, 1900) Chantecler, 1910 Les Romanesques (διασκευάστηκε σε μουσική κωμωδία υπό τον τίτλο The Fantasticks) Έργα του/της Edmond Rostand στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Εντμόν Ροστάν στο Internet Archive Γαλλικό κείμενο του La princesse lointaine του Ροστάν Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine.
Βραβείο Orange

Το Βραβείο Orange (Orange Broadband Prize for Fiction) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Απονέμεται κάθε χρόνο σε λογοτέχνιδες οποιασδήποτε εθνικότητας, για το καλύτερο μυθιστόρημα (αρχικό και πλήρες) που είναι γραμμένο στα αγγλικά και εκδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την προηγούμενη χρονιά από την απονομή. Η νικήτρια του βραβείου λαμβάνει και το ποσό των 30.000 £, μαζί με ένα χάλκινο αγαλματίδιο, που ονομάζεται "Bessie" , που είναι δημιουργία της Γκρίζελ Νίβεν, αδερφής του ηθοποιού Ντέιβιντ Νίβεν. Το γεγονός ότι το εν λόγω βραβείο απονέμεται αποκλειστικά σε γυναίκες, έχει προκαλέσει σχόλια. Η βραβευμένη με Βραβείο Μπούκερ, Α. Σ. Μπάιατ, το αποκάλεσε σεξιστικό βραβείο και η ίδια απαγόρευσε στους εκδότες της να έχουν τα βιβλία της υποψήφια για το Orange.

 1996: Έλεν Ντάνμοουρ - A Spell of Winter 1997: Αν Μάικλς - Fugitive Pieces 1998: Κάρολ Σιλντς - Larry's Party 1999: Σούζαν Μπερν - A Crime in the Neighborhood 2000: Λίντα Γκραντ - When I Lived in Modern Times 2001: Κέιτ Γκρένβιλ - The Idea of Perfection 2002: Αν Πάτσετ - Bel Canto 2003: Βάλερι Μάρτιν - Property 2004: Άντρια Λεβάι - Small Island 2005: Λάιονελ Σράιβερ - We Need to Talk About Kevin 2006: Ζέντι Σμιθ - On Beauty 2007: Τσιναμάντα Νγκόζι Αντίτσι- Half of a Yellow Sun 2008: Ρόουζ Τρέμεν - The Road Home 2009: Μέριλιν Ρόμπινσον – Home 2010: Μπάρμπαρα Κίνγκσολβερ - The Lacuna 2011: Τία Όμπρεχτ - The Tiger's Wife (πρώτο της μυθιστόρημα-η Όμπρεχτ έγινε η νεότερη σε ηλικία συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο) 2012: Μαντλίν Μίλερ - The Song of Achilles 2013: Α. Μ. Χομς - May We Be ForgivenΤο 2005 το "Orange των Oranges" απονεμήθηκε στην Άντρια Λεβάι για το Μικρό Νησί. Επίσημος ιστότοπος The most honored Orange Prize shortlist books
Πλατανόβρυση Χανδρινού Μεσσηνίας

Η Πλατανόβρυση Πυλίας ή Πλατανόβρυση Χανδρινού, είναι ημιορεινό χωριό της Μεσσηνίας που μαζί με το χωριό Χανδρινό συναποτελούσε την Κοινότητα Χανδρινού μέχρι το έτος 2000, οπότε εντάχθηκε στον Καποδιστριακό Δήμο Χιλιοχωρίων με έδρα τον Χανδρινό και που από το έτος 2012 σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης” ανήκει στο Δήμο Πύλου-Νέστορος με έδρα την Πύλο. Η επίσημη ονομασία είναι “η Πλατανόβρυση”, αλλά κατά το παρελθόν λεγόταν και Καντηλιοκέρι ή Καντηλισκέρι ή Καλισκίριον. Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή της Πυλίας σε απόσταση 13 χιλιομέτρων από την Πύλο και 39 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από την Καλαμάτα, σε υψόμετρο 333 μέτρων. και έχει 61 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).

 Στις 23 Μαρτίου του 1821 ο τοπικός οπλαρχηγός του Χανδρινού, Γεώργιος Χανδρινός πέφτει μαχόμενος εναντίον των Οθωμανών που στρατοπέδευαν στην περιοχή του Καντίλ(ι)ασκερίου (σημερινή Πλατανόβρυση). Πρόκειται για την πρώτη μάχη της Επανάστασης του 1821 στην περιοχή αυτή. Το 1835 η Πλατανόβρυση Ν. Μεσσηνίας έχοντας τότε το όνομα Καντηλιοκέρι προσαρτάται στις 21/04/1835 ως οικισμός στο δήμο Αιγαλαίου, ενώ το 1840 αποσπάται από το δήμο Αιγαλαίου και προσαρτάται στο δήμο Πύλου. Το 1912 αποσπάται από το δήμο Πύλου και προσαρτάται στην κοινότητα Χανδρινού, ενώ από το 1913 το χωριό μετοναμάζεται σε Καντηλισκέρι. Το 1940 το χωριό μετονομάζεται εκ νέου σε Καλισκίριον και από το 1956 σε Πλατανόβρυση. Το 1997 η Πλατανόβρυση αποσπάται από την κοινότητα Χανδρινού και προσαρτάται στο δήμο Χιλιοχωρίων και από το 2010 προσαρτάται στο δήμο Πύλου-Νέστορος. Οι κάτοικοι του χωριού που σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 82 και με την απογραφή του 2011 ήταν 61, ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας. Δήμος Πύλου - Νέστορος, επίσημη ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr
Άλσβενσκαν

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σουηδίας (σουηδικά: Allsvenskan, σημαίνει Παν-Σουηδικό) ιδρύθηκε το 1924 και μέχρι το 1930 ήταν η μοναδική κατηγορία ποδοσφαίρου στη Σουηδία. Το πρωτάθλημα λόγω καιρικών συνθηκών διεξάγεται ημερολογιακά, δηλαδή η σεζόν δεν αρχίζει το φθινόπωρο όπως στα περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αλλά την άνοιξη, Μάρτιο με Απρίλιο και διαρκεί ως το Νοέμβριο. Σύμφωνα με τη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ το πρωτάθλημα της Σουηδίας είναι το 20ο δυνατότερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη. Υπεύθυνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος είναι η Svensk Elitfotboll (SEF). Την περίοδο 1991-92 η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (SvFF) αποφάσισε να κάνει το εξής: οι ομάδες της 1ης και της 2ης κατηγορίας που θα τερμάτιζαν στις θέσεις 1-3 του πρωταθλήματός τους συμμετείχαν σε ένα μίνι πρωτάθλημα για την ανακήρυξη της πρωταθλήτριας. Αυτό ονομάστηκε Μάστερσκαπσσεριεν (Masterskapsserien). Έγινε μόνο τη σεζόν εκείνη και το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που περίμενε η Ομοσπονδία.

 1925 – ΓΚΑΙΣ 1926 – Έργκριτε 1927 – ΓΚΑΙΣ 1928 – Έργκριτε 1929 – Χέλσινγκμποργκ 1930 – Χέλσινγκμποργκ 1982 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:Γκέτεμποργκ) 1983 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:Γκέτεμποργκ) 1984 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:ΑΙΚ) 1985 – Έργκριτε (κανονική περίοδος:Μάλμε) 1986 – Μάλμε (κανονική περίοδος:Μάλμε) 1987 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:Μάλμε) 1988 – Μάλμε (κανονική περίοδος:Μάλμε) 1989 – Νόρσεπινγκ (κανονική περίοδος:Μάλμε) 1990 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:Γκέτεμποργκ) 1991 – Γκέτεμποργκ (κανονική περίοδος:Γκέτεμποργκ) 1992 – ΑΙΚ (κανονική περίοδος:Νόρσεπινγκ) Ιστορικά, στους παίκτες και το προπονητικό επιτελείο από τις τέσσερις καλύτερες ομάδες στην Allsvenskan απονέμονται μετάλλια στο τέλος κάθε περιόδου. Στους πρωταθλητές απονέμεται το χρυσό μετάλλιο, ενώ οι δεύτεροι λαμβάνουν το "μεγάλο ασημένιο" μετάλλιο. Η ομάδα της τρίτης θέσης παίρνει το "μικρό ασημένιο" μετάλλιο αντί για το χάλκινο μετάλλιο το οποίο απονέμεται στην τέταρτη κατά σειρά ομάδα στη βαθμολογίας. Αυτή η παράδοση της ανάθεσης τεσσάρων μεταλλίων και όχι τριών θεωρείται ότι έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ηττημένοι των ημιτελικών της Svenska Mästerskapet έπαιρναν το χάλκινο μετάλλιο και οι δύο, καθώς δεν υπήρχε παιχνίδι για την κατάκτηση του συγκεκριμένου μεταλλίου.Η συνολική κατάταξη μεταλλίων εμφανίζεται παρακάτω σε φθίνουσα σειρά. Οι 5 βαθμοί αντιστοιχούν στο «χρυσό» μετάλλιο, 3 βαθμοί για τον "μεγάλο ασημένιο" μετάλλιο, 2 βαθμοί για ένα "μικρό ασημένιο" μετάλλιο και 1 βαθμός για ένα χάλκινο μετάλλιο. Ο πίνακας που ακολουθεί περιγράφει με ακρίβεια τη βαθμολογία ως το τέλος της περιόδου 2020. Τελευταία ενημέρωση: 16-11-2022 Ρόγιαλ Λιγκ e-soccer.gr Πρωταθλητές Σουηδίας
Γουριανά Άρτας

Τα Γουριανά είναι ορεινός οικισμός στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων στο νομό Άρτας της περιφέρειας Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 58 κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος βόρεια της Άρτας, σε υψόμετρο 500 μέτρων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, τα Γουριανά υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του Δήμου Αγνάντων. Με βάση τη διοικητική διαίρεση που προέκυψε από το Σχέδιο Καλλικράτης, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Το 1821, κοντά στο χωριό σημειώθηκε συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και μικρή οθωμανική δύναμη, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν τα Γουριανά φοβούμενοι ενδεχόμενες αντεκδικήσεις από πλευράς Οθωμανών. Το 1881 συμπεριλήφθηκε στα 26 χωριά των Τζουμέρκων που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. Στη θέση Τζιούμα κοντά στον οικισμό βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας (κτίσμα του 17ου αιώνα). Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι ο αρχαιολογικός χώρος της ακρόπολης Γουριανών (ανάμεσα στο χωριό και τον γειτονικό Ρωμανό), καθώς και ο παλιός νερόμυλος των Γουριανών που έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο. Νικ. Χ. Παπακώστα, Ηπειρωτικά. Ιστορικά, Λαογραφικά, Κοινωνικά, τόμος Α΄ (Αθαμανικά), Αθήναι 1967. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος.
Συριακές βουλευτικές εκλογές (2016)

Βουλευτικές εκλογές στη Συρία διεξήχθησαν στις 13 Απριλίου 2016 για την εκλογή του Συμβουλίου του Λαού. Η Δύση καταδίκασε τις εκλογές ως "τέχνασμα αντιπερισπασμού από τον Μπασάρ αλ Άσαντ".

 Οι εκλογές έγιναν εν μέσω του εμφυλίου πολέμου που σοβει εδώ και 5 χρόνια και διαπραγματεύσεων για κατάπαυση του πυρός. Ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Άσαντ προκήρυξε τις εκλογές. Όλα τα 250 μέλη του Συμβουλίου του Λαού εξελέγησαν σε 15 πολυεδρικές περιφέρειες. Το Εθνικό Προοδευτικό Κόμμα με επικεφαλής το Κόμμα Μπάαθ κέρδισε τις 200 από τις συνολικά 250 έδρες, ενώ η αντιπολίτευση εντός και εκτός της χώρας δεν έλαβαν μέρος στις εκλογές σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η συμμετοχή στις εκλογές έφτασε το 57,56%. Δύο Αρμένιοι εξελέγησαν στο Συμβούλιο του Λαού, με μία γυναίκα υποψήφια αρμενικής καταγωγής να εκλέγεται για πρώτη φορά. Γερμανία -Ο Μάρτιν Σέφερ, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας, ανακοίνωσε ότι η χώρα του δεν θα δεχτεί τα αποτελέσματα των εκλογών. Δήλωσε ότι η διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών είναι απίθανη με τις παρούσες συνθήκες , με όλους τους πρόσφυγες να βρίσκονται σε πλήρη κατάσταση εμφυλίου πολέμου. Ηνωμένες Πολιτείες - Στις ΗΠΑ, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι εξέφρασε την πεποίθησή του ότι οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες ή δίκαιες. Στη δήλωσή του επικαλέστηκε τη φυγή πολλών ανθρώπων ως προσφύγων.
Νέα Πλάγια Χαλκιδικής

Τα Νέα Πλάγια είναι μεγάλος οικισμός του νομού Χαλκιδικής. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Τρίγλιας. Το 2011 είχε 1.306 κατοίκους. Η παραλία του οικισμού προσελκύει αρκετούς επισκέπτες κάθε χρόνο. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία και τα τουριστικά επαγγέλματα. Παράγονται κυρίως κηπευτικά. Ανάμεσα στα άλλα, λειτουργούν αγροτικό ιατρείο, αγροτικός συνεταιρισμός, νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο και πολιτιστικός σύλλογος.

 Με 1.306 κατοίκους στο σύνολό του, το Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Πλαγίων, συναποτελείται από τους οικισμούς: τα Νέα Πλάγια [1.127] , την έδρα και το Μετόχι [ 179] . Η περιοχή κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως φαίνεται από την τούμπα, όπου βρίσκονταν οικισμοί την περίοδο εκείνη. Οι κάτοικοι είναι πρόσφυγες, προερχόμενοι από τα Πλάγια της Ανατολικής Θράκης. 'Ηρθαν και εγκαταστάθηκαν στον τόπο όπου βρίσκονται σήμερα μετά το 1922. Στα ιστορικά αξιοθέατα συμπεριλαμβάνεται το γεφύρι του 18ου αιώνα, που βρίσκεται στο ρέμα του οικισμού με τη Νέα Τένεδο. Το γεφύρι αυτό πιστεύεται ότι φτιάχτηκε από μοναχούς των μετοχιών του Βατοπεδίου στην Τρίγλια και του Ρώσικου μετοχιού στα Φλογητά ή του μετοχιού της Μονής Ζωγράφου στο ομώνυμο χωριό. Έπειτα από τις βροχοπτώσεις πριν μια δεκαετία, καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό και σήμερα γίνονται προσπάθειες αναστήλωσής του. Ιστοσελίδα του Δήμου Τρίγλιας
Δημοψήφισμα της Ουρουγουάης (2019)

Στην Ουρουγουάη πραγματοποιήθηκε ένα συνταγματικό δημοψήφισμα στις 27 Οκτωβρίου 2019, παράλληλα με τις γενικές εκλογές . Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις του συντάγματος ήταν να συσταθεί εθνική φρουρά, να απαγορευτεί πρόωρη απελευθέρωση για περιπτώσεις ορισμένων σοβαρών αδικημάτων, να εισαχθούν ποινές ισόβιας κάθειρξης για εγκλήματα βιασμού ή σεξουαλικής κακοποίησης ή ανθρωποκτονίας σε βάρος ανηλίκων, καθώς και ανθρωποκτονία ενηλίκων με επιβαρυντικές περιστάσεις και να επιτραπεί στην αστυνομία να διεξάγει νυχτερινές επιδρομές. Οι προτάσεις απορρίφθηκαν από το 53% των ψηφοφόρων.

 Κανένας προεδρικός υποψήφιος δεν υποστήριξε την πρόταση, η οποία έτυχε υποστήριξης από τον γερουσιαστή Χόρχε Λαρανιάγα. Ωστόσο, αρκετοί υποψήφιοι της αντιπολίτευσης πρότειναν παρόμοια μέτρα σχετικά με τη δημόσια ασφάλεια . Οι ψηφοφόροι που συμμετείχαν στις γενικές εκλογές είχαν την ευκαιρία να ψηφίσουν υπέρ της προτεινόμενης τροποποίησης και να την επισυνάψουν στα ψηφοδέλτια στους φακέλους τους ή να μην το πράξουν. Μόνο η παρουσία (ή όχι) του "ναι" καταγράφηκε ως ψήφος, χωρίς πιθανές άκυρες ψήφους. Αν και ήταν νομικά δεσμευτική, για να θεωρηθεί έγκυρη, η πρόταση έπρεπε να λάβει την απόλυτη πλειοψηφία των θετικών ψήφων και να υποστηρίζεται από τουλάχιστον το 35% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (προσέλευση). Το μέτρο απέτυχε, λαμβάνοντας την απαραίτητη απαρτία, αλλά όχι την πλειοψηφία των θετικών ψήφων. Ο συνολικός αριθμός των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων που χρησιμοποιήθηκαν για τον υπολογισμό του ποσοστού συμμετοχής στο δημοψήφισμα διέφερε ελαφρώς από τον αριθμό των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων για τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν την ίδια ημέρα, καθώς ορισμένοι ξένοι υπήκοοι με σημαντική περίοδο διαμονής μπόρεσαν να ψηφίσουν στις εκλογές, αλλά όχι στα δημοψηφίσματα.
Ξύλινη εκκλησία του Όρασατς

Η ξύλινη εκκλησία του Όρασατς (σερβικά κυριλλικά: Црква брвнара у Орашцу, σερβικά λατινικά: Crkva brvnara u Orašcu) είναι Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία ευρισκόμενη στο Όρασατς, εντός του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου και εντός του Δήμου του Ομπρένοβατς στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 61) και εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Η εκκλησία ανεγέρθηκε από το 1816 έως το 1818 ως ενοριακή εκκλησία. Με την πάροδο του χρόνου, το κοιμητήριο το οποίο περιτριγύριζε την εκκλησία άρχισε να αυξάνεται σε μέγεθος και σημασία, με αποτέλεσμα η εκκλησία να μετατραπεί σε παρεκκλήσιο. Με εξαίρεση τον σταυρό ο οποίος υψώνεται στην κορυφή της, καθώς και το μακρόστενο σχήμα της, η εκκλησία σε μικρό βαθμό διαφέρει από τις ξύλινες οικίες οι οποίες κατασκευάζονταν κατά την διάρκεια της ίδιας περιόδου. Ανεγέρθηκε με δρύινες σανίδες οι οποίες είναι τοποθετημένες επάνω σε μία βάση κατασκευασμένη από τούβλα, ενώ η σημερινή οροφή είναι επικαλυμμένη με κεραμίδια. Οι προσόψεις της δεν φέρουν κάποιο διακοσμητικό στοιχείο. Η εκκλησία γνώρισε σημαντικές ανακαινίσεις, μεταξύ άλλων το 1922, ενώ μέρος των αντικειμένων αξίας τα οποία φιλοξενούσε εξαφανίστηκαν κατά την διάρκεια της συγκεκριμένης ανακαίνισης. Η εκκλησία καταστράφηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ενώ, στην θέση της, ανεγέρθηκε νέα, μικρότερου μεγέθους, εκκλησία. Σήμερα, η εκκλησία φιλοξενεί τμήματα παλαιότερου εικοναστασίου, καθώς και εικόνες φιλοτεχνημένες από τους Γιερεμίγια Μιχαΐλοβιτς και Νίκολα Γιοβάνοβιτς, καθώς και αγνώστων λοιπών στοιχείων καλλιτέχνη του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Πολιτισμικά μνημεία της Πόλεως του Βελιγραδίου
Το Όνομα του Ρόδου

Το Όνομα του Ρόδου (ιταλ: Il nome della rosa) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο. Μετά από αρκετή επεξεργασία εκδόθηκε στην Ιταλία το 1980 (εκδόσεις Bompiani), η επιτυχία του δε ήταν τόση που το 1983 μεταφράστηκε στα Αγγλικά, ενώ το 1986 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ζαν-Ζακ Ανό. Το έργο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

 Ο τίτλος του έργου έχει συγκεντρώσει αρκετές απορίες, καθώς δεν είναι σαφές σε τι αναφέρεται. Στην πραγματικότητα, ο Έκο έχει δηλώσει ότι πρόθεσή του ήταν να βρει έναν «τελείως ουδέτερο τίτλο». Ο Έκο έγραψε ότι του άρεσε ο συγκεκριμένος τίτλος «γιατί το ρόδο είναι ένα σύμβολο τόσο πλούσιο σε νοήματα, που είναι ζήτημα εάν έχει μείνει κάποιο νόημα που να μην του έχει αποδοθεί». Σύμφωνα με τα γραφόμενά του στο «Επιμύθιο στο Όνομα του Ρόδου», ο τίτλος δεν έχει σχέση με το περιεχόμενο του έργου, καθώς ο τίτλος πρέπει να συγχέει τα νοήματα (του βιβλίου) και όχι να τα συγκροτεί. Το μυθιστόρημα μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα ιταλικό μοναστήρι των Βενεδικτίνων και, γύρω από την αναζήτηση ενός χειρογράφου του Αριστοτέλη, αναπτύσσεται η πλοκή του, με φόνους, άνομες σχέσεις μεταξύ μοναχών και το κυνήγι των αιρετικών εν έτει 1327. Το όλο έργο παρουσιάζεται ως καταγραφή των αναμνήσεων ενός γηραιού βενεδικτίνου μοναχού, του αδελφού Άντσο (Adso) της Μελκ, ο οποίος έζησε τα περιγραφόμενα γεγονότα ως νεαρός δόκιμος μοναχός. Κεντρικό πρόσωπο στο έργο είναι ο αδελφός Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ, ο οποίος είναι φανταστικό πρόσωπο, υποκαθιστώντας, σύμφωνα με τον συγγραφέα, τον Γουλιέλμο Όκαμ. Στο έργο εμπλέκονται τόσο φανταστικά όσο και ιστορικά πρόσωπα, όπως ο ιεροεξεταστής Μπερνάρντο Γκι και ο μοναχός Ουμπερτίνο της Καζάλε. Μέσα από αυτό το έργο ο Έκο βρίσκει την ευκαιρία να κάνει μια εκτενή παρουσίαση της Σχολαστικής Μεθόδου, η οποία κυριαρχούσε στη μεσαιωνική σκέψη. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι στο έργο αυτό του Έκο γίνεται εκτενής αναφορά σε πρόσωπα όπως ο Φραγκίσκος της Ασίζης, ο Ρογήρος Βάκων και ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης, άνθρωποι που υπήρξαν όλοι στο παρελθόν μελετητές και υποστηρικτές του Σχολαστικισμού. Ταυτόχρονα, όμως, αυτά τα πρόσωπα υπήρξαν και άτομα με τα οποία ο Έκο ασχολήθηκε και σε ακαδημαϊκό επίπεδο με τα έργα και τις ιδέες τους, ιδιαίτερα στην περίπτωση του Θωμά Ακινάτη, συνδυάζοντας έτσι με αριστουργηματικό τρόπο την επιστημονική με τη λογοτεχνική εργασία του. Το 1986, το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο υπό την σκηνοθεσία του Ζαν-Ζακ Ανό και πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι (Γουλιέλμος της Μπάσκερβιλ) και Κρίστιαν Σλέιτερ (Άντσο). Τα 100 βιβλία του Αιώνα (Λε Μοντ)
Οικογένεια (βιολογία)

Στη συστηματική ταξινόμηση η Οικογένεια (λατινικά: familia, πληθυντικός familiae) είναι μία από τις οκτώ κύριες ταξινομικές βαθμίδες. Η οικογένεια ταξινομείται μεταξύ της τάξης και του γένους, όπου τάξη ορίζεται το σύνολο των οικογενειών που είναι συγγενείς μεταξύ τους. Στην ταξινομία, η οικογένεια είναι πιο συγκεκριμένη από την τάξη, αλλά λιγότερο από το γένος. Οι οργανισμοί που ανήκουν στην ίδια οικογένεια έχουν εξελιχθεί από τους ίδιους προγόνους και έχουν σχετικά κοινά χαρακτηριστικά.

 Οι ταξινομικοί έχουν τη δυνατότητα να υποδιαιρέσουν περαιτέρω μια κύρια ταξινομική βαθμίδα, προσθέτοντας (συνήθως) το πρόθεμα υπο– ή υπερ–, και να χρησιμοποιήσουν δευτερεύουσες ταξινομικές βαθμίδες. Η οικογένεια μπορεί να διαιρεθεί στην ταξινομική βαθμίδα Υποοικογένεια (Subfamilia), η οποία είναι ενδιάμεση βαθμίδα πάνω από το γένος. Αντίστοιχα μία τάξη μπορεί να διαιρεθεί στη δευτερεύουσα ταξινομική βαθμίδα Υπεροικογένεια (Superfamilia), η οποία είναι ενδιάμεση βαθμίδα πάνω από την οικογένεια. Στη Ζωολογία τα ονόματα των οικογενειών τελειώνουν πάντοτε με την ελληνική αρσενική κατάληξη -ίδαι (-idae). Οι υποοικογένεις καταλήγουν σε -ίναι (-inae) ενώ οι υπεροικογένειες καταλήγουν σε -οειδή (-oidea). Ο Σουηδός βοτανολόγος Κάρολος Λινναίος χρησιμοποίησε τον όρο οικογένεια (familia) στο σύγγραμμά του με τίτλο «Βοτανική Φιλοσοφία» (1751) για να υποδηλώσει μεγάλες ομάδες φυτών (δέντρα, βότανα, φτέρες, φοίνικες κ.ά.).Στη Βοτανική οι οικογένειες των φυτών, φυκών, μυκήτων και βακτηρίων, έχουν καταλήξεις στα λατινικά σε -aceae, ενώ οι υποοικογένειες σε -oideae. Και οι δυο καταλήξεις αποδίδονται στα Ελληνικά με την κατάληξη «-οειδή» παρόλο που στα λατινικά η δεύτερη κατάληξη (-oideae) είναι η ελληνική απόδοση της πρώτης (-aceae). Μερικές πηγές, χρησιμοποιούν (αν όχι λανθασμένα) για τις καταλήξεις των οικογενειών στη Βοτανική την κατάληξη «-ίδαι», προφανώς επηρεασμένες από την αντίστοιχη κατάληξη στη Ζωολογία, και παρόλο που ετυμολογικά αυτή η μετάφραση δεν είναι ακριβής. Ενώ στην λατινοποιημένη τους μορφή τα ελληνικά ονόματα παραμένουν άκλιτα, στην ελληνική κλίνονται όπως κάθε ουσιαστικό. Οι συστηματικές βαθμίδες πάνω από το είδος έχουν πάντοτε μονολεκτικό όνομα (οικογένεια των ελεφάντων = Elephantidae, οικογένεια των σκύλων, λύκων κ.α. = Canidae). Η νυχτοπεταλούδα Αρχιεαρίς η παρθενιάς (Archiearis parthenias) – από τις λέξεις άρχειν + έαρ και παρθένος – ανήκει στην υποοικογένεια των Αρχιεαρινών (Archiearinae), της οικογένειας των Γεωμετριδών (Geometridae), της υπεροικογένειας των Γεωμετροειδών (Geometroidea). Ο άνθρωπος (Homo sapiens) ανήκει στην υποοικογένεια των Ανθρωπινών (Homininae), της οικογένειας των Ανθρωπιδών (Hominidae), της υπεροικογένειας των Ανθρωποειδών (Hominoidea). Κλαδιστική Συστηματική Συστηματική ταξινόμηση Συστηματική των ερπετών Ταξινόμηση φυτών Φυλογένεση
Δήμος Πλατάνου

Ο δήμος Πλατάνου ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ναυπακτίας. Έδρα του ήταν ο Πλάτανος και ο πληθυσμός του ήταν 1.775 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα βόρεια με την Ευρυτανία

 Περιλάμβανε τα παρακάτω χωριά - δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Πλατάνου [404] ο Πλάτανος [324] ο Κάτω Πλάτανος [80] Δ.δ. Αγίου Δημητρίου -- ο Άγιος Δημήτριος [137] Δ.δ. Αραχόβης [250] η Αράχοβα [242] ο Κρανές [8] Δ.δ. Αχλαδοκάστρου -- το Αχλαδόκαστρο [126] Δ.δ. Δενδροχωρίου -- το Δενδροχώρι [28] Δ.δ. Καστανιάς -- η Καστανιά [77] Δ.δ. Κλεπάς -- η Κλεπά [301] Δ.δ. Λιβαδακίου -- το Λιβαδάκι [52] Δ.δ. Νεοχωρίου Ναυπακτίας [151] το Νεοχώρι [128] το Πετρωτό [23] Δ.δ. Περδικόβρυσης -- η Περδικόβρυση [27] Δ.δ. Περίστης -- η Περίστα [117] Δ.δ. Χόμορης [105] η Χόμορη [77] η Αγία Τριάδα [28] Δήμος Πλατάνου - Επίσημος δικτυακός τόπος Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία Πληροφορίες από το Nafpaktia.gr Ορεινή Ναυπακτία
Εθνική Μολδαβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μολδαβίας αντιπροσωπεύει τη Μολδαβία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Μολδαβίας (Basketball Federation of Moldova).Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες μολδαβικής εθνικότητας υπάγονταν στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης. Σήμερα η ομάδα διαγωνίζεται στο επίπεδο της Division C.

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Μολδαβίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μολδαβίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Moldova, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Basketball Federation of Moldova, επίσημος ιστότοπος. (Ρουμανικά)
Ότμαρ Χίτσφελντ

Ο Ότμαρ Χίτσφελντ (γερμανικά: Ottmar Hitzfeld, προφέρεται: [ˈʔɔtmaːɐ̯ ˈhɪt͡sfɛlt], γενν. στις 12 Ιανουαρίου 1949) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής. Έχει το ψευδώνυμο "der General" («ο στρατηγός») και «Gottmar Hitzfeld» (το Γκοτ, είναι η γερμανική λέξη για τον «θεό»). Έχει συγκεντρώσει συνολικά 18 μεγάλους τίτλους.

 Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα, τα έκανε στη Λοράνχ, ωστόσο επαγγελματίας έγινε για πρώτη φορά με τη Βασιλεία. Τις σεζόν 1971-72 και 1972-73, κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Ελβετίας, βγαίνοντας μάλιστα ως ο επιθετικός της χρονιάς. Το 1975, κατέκτησε και το κύπελλο Ελβετίας με τη φανέλα της Βασιλείας. Το 1975, ο 26χρονος Χίτσφελντ αποδέχτηκε πρόταση της γερμανικής, τότε δεύτερης κατηγορίας, Στουτγάρδης. Με τον Γερμανικό σύλλογο, έγινε μέλος μιας θρυλικής επίθεσης-ρεκόρ, η οποία πέτυχε συνολικά 100 τέρματα στη διοργάνωση. Μάλιστα, σε έναν αγώνα απέναντι στη Ρόσενμποργκ, πέτυχε 6 τέρματα, όντας ο μοναδικός που το έχει πετύχει αυτό σε αγώνα δεύτερης κατηγορίας. Το 1977, η ομάδα του ανέβηκε στην Μπούντενσλιγκα. Το 1978, υπέγραψε στη Λουγκάνο, ενώ το 1980 υπέγραψε στη Λουκέρνη, όπου και έκλεισε την καριέρα του. Πήρε την πρώτη του προπονητική θέση με τη Ζουγκ 94, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Το 1984, εντάχθηκε στην ΦΚ Άαραου, όπου έμεινε για τέσσερα χρόνια. Η θητεία του στέφθηκε με τον πρώτο του τίτλο ως προπονητής, το Κύπελλο Ελβετίας του 1985. Σύντομα προσέλκυσε την προσοχή του μεγάλου ελβετικού συλλόγου Γκρασχόπερς Ζυρίχης. Μεταξύ 1988 και 1991, κέρδισε άλλα τέσσερα τρόπαια εκεί, ξεκινώντας με μια επανάληψη της νίκης του κυπέλλου μέχρι το τέλος της πρώτης του σεζόν. Την επόμενη χρονιά, ακολούθησε το νταμπλ πριν τελειώσει τη δέσμευσή του στην υπεράσπιση του ελβετικού πρωταθλήματος το 1991. Το 1991 συμφώνησε με την Ντόρτμουντ. Με τους Βεστφαλούς κατέκτησε 2 πρωταθλήματα, 2 σούπερ καπ και το μοναδικό Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία του συλλόγου. Το 1998 υπέγραψε στην Μπάγερν Μονάχου. Με τους Βαυαρούς κατέκτησε 5 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα, 3 Λιγκ Καπ, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 1 Διηπειρωτικό, ενώ πήγε και τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 1999. Με την Εθνική Ελβετίας συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 και του 2014. Βασιλεία Ελβετική Σούπερ Λιγκ (2): 1972,1973 Κύπελλο Ελβετίας (1): 1975 Ζουγκ Πρωτάθλημα Νέισιονσλιγκα (1): 1984 Άαραου Κύπελλο Ελβετίας (1): 1985 Γκρασχόπερς Ζυρίχης Ελβετική Σούπερ Λιγκ (2): 1990,1991 Κύπελλο Ελβετίας (2): 1989,1990 Σούπερ Καπ Ελβετίας (1): 1989 Μπορούσια Ντόρτμουντ Μπούντενσλιγκα (2): 1995,1996 Σούπερ Καπ Γερμανίας (2): 1995,1996 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ (1): 1997 Μπάγερν Μονάχου Μπούντενσλιγκα (5): 1999,2000,2001,2003,2008 Κύπελλο Γερμανίας (3): 2000,2003,2008 Λίγκ Καπ Γερμανίας (4): 1998,1999,2000,2007 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονσ Λιγκ (1): 2001 Διηπειρωτικό Κύπελλο (1): 2001 Προφίλ προπονητή στο Transfermarkt.com
Ανοιξιά Θεσσαλονίκης

Η Ανοιξιά είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Φιλαδελφίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρέθουσας, του δήμου Βόλβης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Κάντσια.

 Η Ανοιξιά είναι ημιορεινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές των ορέων Βόλβης και βόρεια της λίμνης Βόλβης, πάνω στην επαρχιακή οδό Αρέθουσας-Ασκού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει περίπου 61 χλμ Α. ΒΑ. του κέντρου της Θεσσαλονίκης (μέσω Λαγκαδά). Ο οικισμός εμφανίζεται το 1927 ως Κάντσια να μετονομάζεται σε Ανοιξιά. Το 1930 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασκού και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φιλαδελφίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φιλαδελφίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρέθουσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρέθουσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλβης. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στο ανατολικό τμήμα του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=ymhLwcPzz0Y
The Singles 1980-1986

Το The Singles 1980-1986 είναι συλλογή τραγουδιών του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, η οποία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Castle Records". Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια τα οποία κυκλοφόρησαν οι Venom σε μορφή σινγκλ από την περίοδο των ηχογραφήσεων του πρώτου τους άλμπουμ με τίτλο "Welcome to Hell" το 1980, μέχρι το 1986. Αυτή ήταν η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος με τον κιθαρίστα Τζέφρι Νταν (Mantas), αφού είχε αποχωρήσει τον Ιούνιο του 1986 λόγω διαφωνιών με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος, πάνω στον επόμενο τους δίσκο.

 1. In League with Satan (Bray, Dunn, Lant) - 3:28 2. Live Like an Angel (Die Like a Devil) (Bray, Dunn, Lant) - 3:48 3. Bloodlust (Bray, Dunn, Lant) - 2:57 4. In Nomine Satanas (Bray, Dunn, Lant) - 3:58 5. Die Hard (Bray, Dunn, Lant) - 3:02 6. Acid Queen (Bray, Dunn, Lant) - 2:28 7. Bursting Out (Bray, Dunn, Lant) - 2:55 8. Warhead (Bray, Dunn, Lant) - 3:32 9. Lay Lust (Bray, Dunn, Lant) - 2:46 10. 7 Gates of Hell (Bray, Dunn, Lant) - 5:28 11. Manitou (Dunn, Lant) - 2:59 12. Dead of the Night (Dunn, Lant) - 3:48 Το "The Singles 1980-1986" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Cronos - φωνητικά, μπάσο Mantas - κιθάρα Abaddon - τύμπανα Venom - The Singles 80-86 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Venom - The Singles 1980-1986 | Sputnikmusic 1986 HISTORY. Venom Collector Page
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2014

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2014 είναι η 17η ευρωπαϊκή διοργάνωση για παίκτες κάτω των 20 ετών. Η διοργάνωση θα διεξήχθη στην Κρήτη, Ελλάδα την περίοδο 8-20 Ιουλίου 2014.

 Οι αγώνες θα διεξαχθούν στις 19 Ιουλίου 2014. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 18 και 20 Ιουλίου 2014. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 18 και 20 Ιουλίου 2014. Εδω ανταγωνίζονται οι 8 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης για να αναδειχθεί η πρωταθλήτρια ομάδα. Οι αγώνες θα διεξαχθούν στις 19 και 20 Ιουλίου 2014.
Τζον Γκιχένο

Ο Τζον Γκιχένο (John Giheno, 1949 - 20 Μαρτίου 2017) ήταν πολιτικός από την Παπούα Νέα Γουινέα και πρώην υπουργός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1982 ως το 1997 και ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Παπούα Νέας Γουινέας από τις 27 Μαρτίου 1997 ως τις 2 Ιουνίου 1997, έπειτα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Τζούλιους Τσαν.

 Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1982 και υπηρέτησε στο κοινοβούλιο ως το 1998. Ο πρωθυπουργός Τσαν παραιτήθηκε στις 27 Μαρτίου 1997, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο με τους ξένους μισθοφόρους, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν από την κυβέρνηση για τον πόλεμο με τους αντάρτες του Μπουγκαινβίλ. Η χρήση των μισθοφόρων από την κυβέρνηση Τσαν είχε ως αποτέλεσμα να εκδηλωθεί ανταρσία στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων της Παπούα Νέας Γουινέας, με την κωδική ονομασία 'Operasen Rausim Kwik' και να ξεσπάσουν επεισόδια στο Μπουγκαινβίλ. Ο Τσαν δήλωσε ότι αιτία της παραίτησής του ήταν η ανάγκη να διατηρηθεί η ειρήνη στην περιοχή. Ο υπουργός Ορυχείων και Πετρελαίου Τζον Γκιχένο επιλέχθηκε από την κυβέρνηση να γίνει προσωρινός πρωθυπουργός μέχρι να διεξαχθούν νέες εκλογές. Οι εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 1997.Ο Γκιχένο απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2017. Άφησε πίσω του τη σύζυγό του Τζούλι, τρεις κόρες , έναν γιο και τρία εγγόνια.
Αμαλία Ματέρνα

Η Αμαλία Ματέρνα (γερμανικά: Amalie Friedrich-Materna, Σανκτ Γκέορκεν, 1844 - Βιέννη, 1918) ήταν Αυστριακή υψίφωνος της όπερας που άκμασε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Είναι γνωστή κυρίως για τις ερμηνείες της σε έργα του Ρίχαρντ Βάγκνερ.

 Η Ματέρνα γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1844 στο Σανκτ Γκέορκεν της Αυστριακής Αυτοκρατορίας (στη σύγχρονη εποχή ανήκει στη Στυρία της Αυστρίας). Ως ημερομηνίες γέννησής της αναφέρονται η 10η ή 19η Ιουλίου του 1844, καθώς και η 10η Ιουλίου του 1845. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1864, σε παράσταση που πραγματοποιήθηκε σε θέατρο του Γκρατς. Λίγο καιρό αργότερα γνώρισε και παντρεύτηκε τον ηθοποιό Καρλ Φρίντριχ, μαζί με τον οποίο συμμετείχε τα επόμενα χρόνια σε μια σειρά παραστάσεων σε προαστιακά θέατρα κοντά στη Βιέννη, όπου ερμήνευε κυρίως οπερέτες. Το 1869 εμφανίστηκε στην παράσταση Η Αφρικανή του Τζιάκομο Μάγερμπεερ, ερμηνεύοντας τον ρόλο της Σέλικα. Η συγκεκριμένη όπερα παρουσιάστηκε στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Βιέννης και αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη διάκριση στην καριέρα της Ματέρνα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1875 πήρε τον ρόλο της βασίλισσας του Σαβά στην ομώνυμη όπερα του Καρλ Γκόλντμαρκ, ενώ το 1876 εμφανίστηκε στην πρώτη παράσταση της όπερας Αΐντα του Βέρντι, ενώπιον του βιεννέζικου κοινού, ως Άμνερις. Με αφετηρία το 1876, η Ματέρνα γνώρισε διεθνή επιτυχία μέσω της συμμετοχής της στην επική τετραλογία Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν του Ρίχαρντ Βάγκνερ, όπου ενσάρκωσε την Μπρουνχίλντα στις όπερες Βαλκυρία, Ζίγκφριντ και Το λυκόφως των Θεών. Ακόμη εμφανίστηκε και στην όπερα Πάρσιφαλ του Βάγκνερ στον ρόλο της Κούντρι. Συμμετείχε στην παγκόσμια πρεμιέρα της παράστασης στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ, ερμηνεύοντας τον ίδιο ρόλο σε κάθε φεστιβάλ της πόλης, μέχρι και το 1891. Παράλληλα, πραγματοποίησε εκτεταμένες περιοδείες στην Αγγλία και τις ΗΠΑ. Αποσύρθηκε από τις παραστάσεις το 1897 και στη συνέχεια εργάστηκε ως δασκάλα για νεότερους καλλιτέχνες. Το 1913 τραγούδησε για τελευταία φορά μπροστά στο κοινό στα πλαίσια εορταστικής εκδήλωσης για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ρ. Βάγκνερ. Απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου του 1918 στη Βιέννη, όπου και ετάφη. Lahee, Henry Charles (1898). Famous Singers of to-day and yesterday. L.C. Page. James Grant Wilson, John Fiske, επιμ. (1968) [1888]. Appleton's Cyclopedia of American Biography. IV. Detroit.
Α.Ο. Αστραπή Ψαροφαΐου

Ο Α.Ο. Αστραπή Ψαροφαΐου είναι αθλητικός σύλλογος στην Αχαΐα και έχει έδρα την συνοικία Ψαροφάι στην Πάτρα. Χρώματα του σωματείου είναι το κόκκινο και το μπλε. Το τμήμα ποδοσφαίρου έχει κατακτήσει δύο φορές το Πρωτάθλημα Αχαΐας και το Κύπελλο Αχαΐας

 Ιδρύθηκε επίσημα το 1982, ενώ υπήρχε ως ανεξάρτητο σωματείο από το 1960 με την ονομασία Ελλάς. Μάλιστα την περίοδο 1981-82 πριν την αναγνώριση της σαν επίσημο σωματείο πήρε μέρος στο ανεπίσημο πρωτάθλημα της πόλης με το όνομα Αστραπή για πρώτη φορά. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και έχει αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 3574.Ξεκίνησε από την Γ΄Κατηγορία και το 1987 , μέσα σε πέντε χρόνια, ανέβηκε στην Α΄Κατηγορία. Στην Σ' Κατηγορία πρωταγωνίστησε και σε δύο χρόνια ανέβηκε στην Δ΄Εθνική όπου και παρέμεινε για τρία χρόνια. Το 1993 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα , και λόγω πολλών προβλημάτων που αντιμετώπισε ο σύλλογος και των συνεχόμενων υποβιβασμών , έφτασε το 1997 να μην συμμετάσχει σε καμία διοργάνωση φτάνοντας στα πρόθυρα της διάλυσης. Τότε την ομάδα ανέλαβαν παλιοί ποδοσφαιριστές και παράγοντες την οποία και κατέβασαν στο πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Το 2004 κατέκτησε πάλι το πρωτάθλημα Αχαΐας και αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες χρονιές στην Δ εθνική υποβιβαζόμενη στην Α΄κατηγορία το 2006 όπου αγωνίζεται και σήμερα. Η Αστραπή έχει 5 συμμετοχές στην Δ΄ Εθνική Κατηγορία .
Συνομοσπονδία του Ρήνου

Η Συνομοσπονδία του Ρήνου (γερμανικά: Rheinbund) υπήρξε από το 1806 μέχρι το 1813 και δημιουργήθηκε από 16 γερμανικά κρατίδια με την πρωτοβουλία του Ναπολέοντα Α΄ αφού νίκησε τον Φραγκίσκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τον Αλέξανδρο Α΄ της Ρωσίας, στη διάρκεια της « μάχης των τριών αυτοκρατόρων » στο Άουστερλιτς. Τα μέλη της συνομοσπονδίας ήταν οι Γερμανοί πρίγκιπες (Fürsten) της καταλυθείσας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πλην του βασιλείου της Πρωσίας, της νεοιδρυθείσας Αυστριακής Αυτοκρατορίας, και των εδαφών που είχε προασρτήσει η Γαλλία τα προηγούμενα χρόνια. Ο αριθμός των κρατιδίων θα φτάσει αργότερα τα 35, με 15 εκατομμύρια κατοίκους, αποτελώντας έτσι για τη Γαλλία ένα σημαντικό στρατηγικό πλεονέκτημα στα ανατολικά της σύνορα.

 Βασίλειο της Βαυαρίας Βασίλειο της Σαξονίας Βασίλειο της Βεστφαλίας Βασίλειο της Βυρτεμβέργης Μεγάλο Δουκάτο της Βάδης Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης Μεγάλο Δουκάτο του Μπεργκ Επισκοπή του Μάιντς (μεταβολή το 1810, σε Μεγάλο Δουκάτο της Φρανκφούρτης) Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβέριν Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ Δουκάτο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ Δουκάτο του Άνχαλτ-Ντέσσαου Δουκάτο του Άνχαλτ-Κέτεν Δουκάτο του Άρενμπεργκ Δουκάτο του Νάσσαου (Ούζινγκεν και Βάιλμπουρκ) Δουκάτο του Όλντενμπουργκ Δουκάτο της Σαξονίας-Κόμπουργκ Δουκάτο της Σαξονίας-Γκότα Δουκάτο της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχάουζεν Δουκάτο της Σαξονίας-Μάινινγκεν Δουκάτο της Σαξονίας-Βαϊμάρης Πριγκιπάτο του Χοεντσόλερν-Χέσινγκεν Πριγκιπάτο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Πριγκιπάτο του Ίζενμπουργκ-Μπίρσταϊν Πριγκιπάτο του Λάιεν Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν Πριγκιπάτο του Λίπε-Ντέτμολντ Πριγκιπάτο του Ρόις-Έμπερσντορφ Πριγκιπάτο του Ρόις-Γκράιτς Πριγκιπάτο του Ρόις-Λόμπενσταϊν Πριγκιπάτο του Ρόις-Σλάιτς Πριγκιπάτο του Ζαλμ (Ζαλμ-Ζαλμ και Ζαλμ-Κίρμπουργκ) Πριγκιπάτο του Σάουμπουργκ-Λίπε Πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ Πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ζοντερχάουζεν Πριγκιπάτο του Βάλντεκ (Αγγλικά) Napoleon Guide, η Συνομοσπονδία του Ρήνου (Γαλλικά) Σύνταγμα της Συνομοσπονδίας του Ρήνου
Σιδάδε Βέλια

Η Σιδάδε Βέλια (πορτογαλικά: Cidade Velha, Παλιά Πόλη) ή απλά Σιδάδι (Cidadi) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο. Έχει πληθυσμό 2.148 κατοίκων (1990). Από το 2009 είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Η Σιδάδε Βέλια είναι η παλαιότερη πόλη στο Πράσινο Ακρωτήριο και χρησιμοποιούταν ως πρωτεύουσά του. Η πόλη αρχικά ονομαζόταν Ριμπέιρα Γκράντε, αλλά μετονομάστηκε τον 18ο αιώνα σε Σιδάδε Βέλια για να μην συγχέεται με τη Ριμπέιρα Γκράντε, η οποία βρίσκεται σε άλλο νησί. Η πόλη έχει διατηρήσει την αρχική της πολεοδομία, ένα βασιλικό οχυρό και ένα μαρμάρινο κίονα του 16ου αιώνα στη πλατεία Πιλόρι.

 Η Σιδάδε Βέλια βρίσκεται νότια του νησιού Σαντιάγο, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τη σημερινή πρωτεύουσα Πράια. Βρίσκεται νότια της Σαλινέιρο και νοτιοανατολικά της Πόρτο Γκουβέισα. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 14°55′Β 23°36′Δ. Εξαίτιας της γεωγραφικής θέσης των νησιών, η περιοχή έχει τόσο τροπικό, όσο και εύκρατο κλίμα, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε ώστε να γίνει ο εκλιματισμός διαφόρων ειδών φυτών σε άλλες συνθήκες. Στην κοιλάδα που καταλήγει στην κωμόπολη δοκιμάστηκαν διάφοροι τρόποι καλλιέργειας της γης. Η Σιδάδε Βέλια ήταν η πρώτη αποικιακή ευρωπαϊκή πόλη που χτίστηκε στους τροπικούς, στα τέλη του 15ου αιώνα και αποτελεί ένα αποφασιστικό βήμα για την εξερεύνηση του κόσμου από τους Ευρωπαίους. Στους κατοίκους της πόλης δόθηκε το δικαίωμα διακίνησης σκλάβων το 1466. Η πόλη, εξ´αίτιας της στρατηγικής του θέσης ήταν ένα σημαντικό λιμάνι για το διαμετακομιστικό εμπόριο σκλάβων και άλλων αγαθών από την Αφρική στη Βραζιλία και την Καραϊβική. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα τον 16ο αιώνα. Στοιχεία για το απάνθρωπο εμπόριο σκλάβων υπάρχουν στο κίονα στην πλατεία. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες στην πόλη γεννήθηκε η πρώτη κοινότητα Κρεολών. Η πόλη είχε μεγάλο πλούτο που συγκεντρωνόταν σε μικρό χώρο και γι' αυτό προστατευόταν από ένα σύστημα τειχών και οχυρών. Το 1590 ολοκληρώθηκε το βασιλικό οχυρό Σάο Φελίπε, ένα από τα ισχυρότερα της εποχής του. Η κυριαρχία στις θάλασσες των Πορτογάλων και των Ισπανών άλλαξε στον 17ο αιώνα με την αύξηση της δύναμης της Γαλλίας και της Αγγλίας. Η πόλη λεηλατήθηκε το 1712 από Γάλλους κουρσάρους, αν και είχε χάσει μέρος από τα πλούτη της. Η πόλη παρήκμασε περισσότερο τον 18ο αιώνα και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε το 1770 στην Πράια. Εξαιτίας της έλλειψης υλικών και της μικρής απόστασης ανάμεσα στις δύο πόλεις, αρκετά από τα κτίρια της Σιδάδε κατεδαφίστηκαν για να κτιστεί με τα υλικά η νέα πρωτεύουσα. Ένας μικρός πληθυσμός παρέμεινε στην περιοχή τον 19ο και 20ο αιώνα και αυτός ξεκίνησε το 1960 την ανοικοδόμηση της πόλης, όπως το οχυρό Σάο Φελίπε. Μια νέα αναπαλαίωση ξεκίνησε το 1999 και τέλειωσε το 2003. Το 2009 η Σιδάδε Βέλια εντάχθηκε στα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Κατάλογος οικισμών του Πράσινου Ακρωτηρίου
Δένδρα Λάρισας

Τα Δένδρα Τυρνάβου είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Τυρνάβου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Τυρνάβου. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 619 κατοίκους στο χωριό και 1.291 στην κοινότητα. Η κοινότητα των Δέντρων Τυρνάβου καλύπτει έκταση 45.042 τετραγωνικών χιλιομέτρων.Οι κάτοικοι του χωριού απασχολούνται, κυρίως, με αγροτικές εργασίες.

 Η κοινότητα των Δένδρων Τυρνάβου αποτελείται από τρεις ξεχωριστούς οικισμούς: Αγία Σοφία (πληθυσμός 109) Δένδρα Τυρνάβου (πληθυσμός 619) Πλατανούλια (πληθυσμός 563) Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού των Δένδρων Τυρνάβου ήταν 619 άτομα, δηλαδή αυξημένος σχεδόν 33% σε σχέση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001. 1979-1986 Γεώργιος Τσιούμης 1987-1998 Αντώνιος Μπαντραλέξης (1938-2019), ο τελευταίος και μακροβιότερος πρόεδρος.
Δεκαετία 1930

19ος αιώνας | 20ος αιώνας | 21ος αιώνας Δεκαετία 1910 | Δεκαετία 1920 | Δεκαετία 1930 | Δεκαετία 1940 | Δεκαετία 1950 1930 | 1931 | 1932 | 1933 | 1934 | 1935 | 1936 | 1937 | 1938 | 1939

 11 Ιανουαρίου 1931 - Ικανοποιημένος από το ταξίδι του στην Ευρώπη επιστρέφει στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. 1931 - Ο Μάνος Κατράκης μπαίνει στο «Εθνικό Θέατρο» 1930 - Γιάννης Αγγούρης, Δημοσιογράφος 8 Φεβρουαρίου 1931 - Τζέιμς Ντιν (James Dean) - Αμερικανός ηθοποιός 15 Απριλίου 1933 - Ελίζαμπεθ Μοντγκόμερι - Αμερικανίδα ηθοποιός 1933 - Τζόαν Κόλινς Αγγλίδα ηθοποιός 1935 - Έλβις Πρίσλεϊ - Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός 1937 - Τζέιν Φόντα - Αμερικανίδα ηθοποιός 1939 - Νίκος Νικολαΐδης 1939 - Άννα Μαντζουράνη - ηθοποιός
Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄

Ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ (Jean XXII, 1244 - 4 Δεκεμβρίου 1334), γεννημένος Jacques Duèze (ή d'Euse), ήταν πάπας Ρώμης (7 Αυγούστου 1316 - 4 Δεκεμβρίου 1334). Ήταν ο 2ος πάπας της Αβινιόν και αυτός με την πιο μακρά θητεία. Εξελέγη από το κονκλάβιο που συγκάλεσε ο Φίλιππος, αδελφός τού Λουδοβίκου Ι' βασιλιά της Γαλλίας στη Λυών. Διαδέχθηκε τον πάπα Κλήμη Ε' και όπως ο προκάτοχός του, συγκέντρωσε εξουσία και έσοδα για τον παπισμό, ζώντας μια πριγκιπική ζωή στην Αβινιόν. Αντιτέθηκε στην πολιτική του Λουδοβίκου Δ΄ Βίττελσμπαχ βασιλιά της Γερμανίας· αυτό έκανε το Λουδοβίκο Δ' να εκστρατεύσει στην Ιταλία και να εγκαταστήσει αντιπάπα τον Νικόλαο Ε'. Οι απόψεις του για το Θείον Όραμα (Beatific Vision) αντιμετώπισαν θεολογική διαμάχη. Ήταν αντίθετος με τη Φραγκισκανή ερμηνεία της πενίας του Χριστού και των μαθητών του. Ήταν αυτός που αγιοποίησε τον Θωμά Ακινάτη.

 Jean-Patrice Boudet and Julien Théry, « Le procès de Jean XXII contre l'archevêque d'Aix Robert de Mauvoisin : astrologie, arts prohibés et politique (1317-1318) », in Jean XXII et le Midi (Cahiers de Fanjeaux, 45), Toulouse, Privat, 2012, p. 159-235. James Heft, John XXII and Papal Teaching Authority (Lewiston, 1986) (Texts and Studies in Religion, 27). Patrick Nold, Pope John XXII and his Franciscan Cardinal: Bertrand de la Tour and the Apostolic Poverty Controversy (Oxford, 2003) Guillaume Mollat, The Popes at Avignon (London, 1963), 9–25. Joseph Shatzmiller, Justice et injustice au début du XIVe siècle : L'enquête sur l'archevêque d'Aix et sa renonciation en 1318, Rome, École française de Rome, 1999. ISBN 2-7283-0569-2 Weakland, John E. (1972). "John XXII before his pontificate, 1244-1316: Jacques Duèse and his Family". Archivum Historiae Pontificiae 10: 161–185. Retrieved 2016-05-24 – via JSTOR. (registration required (help)).
Ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος

Από τις απαρχές της αεροναυτικής, υπήρξαν προσπάθειες για τον σχεδιασμό αεροσκαφών με ηλεκτρικό σύστημα πρόωσης με κίνητρο μια υψηλότερη αποδοτικότητα και αξιοπιστία, όπως και μείωση των εκπομπών καυσαερίων και θορύβου. Την τελευταία δεκαετία, πολλές ερευνητικές ομάδες ανά τον κόσμο μελετούν δυνατές λύσεις, προκειμένουν να εισάγουν ηλεκτροκίνητα αεροσκάφη στην μαζική μεταφορά επιβατών. Παρ’όλο που η υλοποίηση είναι τεχνολογικά εφικτή σε πειραματικό επίπεδο, απομένει η επίλυση ορισμένων ζητημάτων που σχετίζονται κυρίως με την αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας και τα εγγενή χαρακτηριστικά ηλεκτρικών κινητήρων.

 Ένα αμιγώς ηλεκτροκίνητο αεροσκάφος δεν εκπέμει καυσαέρια στην ευαίσθητη περιβαλλοντολογικά στρώση της ατμόσφαιρας όπου κινούνται τα σημερικά πολιτικά αεροσκάφη, καθώς η πρόωση βασίζεται στην άμεση μετατροπή της χημικής ενέργειας των συσσωρευτών σε μηχανική ενέργεια στους στροβίλους ή έλικες. Με αυτόν τον τρόπο, η εκπομπή καυσαερίων παραμένει στην παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας, όπου ίσως μπορεί να αντιμετωπιστεί πιο αποτελεσματικά. Ακόμα, η απουσία της εκτόνωσης καυσαερίων, μπορεί να μειώσει το επίπεδο θορύβου κατά την πτήση και ενδεχομένως κατά την διάρκεια της απογείωσης και προσγείωσης (αν και σε αυτές τις φάσεις της πτήσης, υπερέχει συνήθως η συνεισφορά της αεροδυναμικής στο ολικό επίπεδο θορύβου) συγκριτικά με συμβατικά αεροσκάφη. Ένα άλλο σημαντικό πλεονέκτημα των ηλεκτρικών κινητήρων είναι ότι η παραγόμενη μηχανική ισχύς, δεν επηρεάζεται τόσο δραστικά από αλλαγές στο υψόμετρο και την ταχύτητα του αεροσκάφους, όπως οι κινητήρες αεριώθησης. Επομένως, διατηρούν σχεδόν αμετάβλητη την αποδοτικότητα και ισχύς τους (με εξαίρεση την έλικα/fan). Το κύριο πρόβλημα στην εφαρμογή ηλεκτρικών συστημάτων πρόωσης, είναι η αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας. Η δυνατή πυκνότητα χημικής ενέργειας ανά μάζα είναι σημαντικά χαμηλότερη στους συσσωρευτές από ότι στα συμβατικά καύσιμα. Αυτό σημαίνει, ότι για την ίδια αποστολή και με την ίδια αεροδυναμική διάταξη και βάρος απογείωσης, θα πρέπει να μειωθεί σημαντικά το ωφέλιμο φορτίο. Ένα δεύτερο σημαντικό μειονέκτημα σε σχέση με τα συμβατικά αεροσκάφη είναι, οτι η μάζα του αεροσκάφους παραμένει σταθερή καθ’όλη την διάρκεια της πτήσης. Επομένως, ένα υψηλό ποσοστό της ενέργειας θα δαπανάται στην μεταφορά της ίδιας της ηλεκτρικής ενέργειας, φαινόμενο που επιδρά εκθετικά με την προτιθέμενη εμβέλεια. Ακόμα, η επαναφόρτιση των συσσωρευτών απαιτεί σημαντικό χρονικό διάστημα, που μπορεί για να μειωθεί, απαιτείται αναβάθμιση της υποδομής στα αεροδρόμια, όπως και στα ίδια τα αεροσκάφη. Επίσης, η δικτύωση του σκάφους με καλωδιώσεις υψηλής τάσης, εγκυμονεί κινδύνους. Παρ’όλο που απομένουν αρκετές προκλήσεις στον σχεδιασμό ηλεκτροκίνητων αεροσκαφών, μια πολλά υποσχόμενη δυνατότητα είναι ο συνδυασμός της ηλεκτρικής πρόωσης με την συμβατική πρόωση, δηλαδή τα "υβριδικά" αεροσκάφη . Με αυτόν τον τρόπο ο σχεδιαστικός χώρος (design space) διευρύνεται σημαντικά, καθώς τα πλεονεκτήματα της κάθε τεχνολογίας μπορούν να αξιοποιηθούν ταυτόχρονα.