IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Αγίου Φραγκίσκου

Η Ιερά Μητρόπολις Αγίου Φραγκίσκου (αγγλικά: Metropolis of San Francisco) είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η δικαιοδοσία της εκτείνεται στην Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και περιλαμβάνει τις Πολιτείες Αλάσκα, Αριζόνα, Καλιφόρνια, Χαβάη, Νεβάδα, Όρεγκον και Ουάσινγκτον. Έδρα της είναι ο Καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο. Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου είναι από τις 2 Απριλίου 2005 ο Γεράσιμος (Μιχαλέας).

 Το 1922 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος υπήγαγε τους Έλληνες της Διασποράς στην Αμερική στον οικουμενικό θρόνο, εκδίδοντας Τόμο με τον οποίο ιδρύθηκε η Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής με έδρα τη Νέα Υόρκη. Σε αυτήν περιλαμβάνονταν τρεις επίσκοποι, μεταξύ αυτών και ο Αγίου Φραγκίσκου. Το 1930 η ανεξάρτητη επισκοπή Αγίου Φραγκίσκου καταργήθηκε και ποιμαινόταν από τιτουλάριους επισκόπους. Αυτοί έφεραν μέχρι το 1950 τον τίτλο «Αγίου Φραγκίσκου» και για τα επόμενα τριάντα χρόνια, μέχρι το 1979, έφεραν ονόματα αρχαίων επισκοπών, όπως συνηθίζεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στις 7 Ιουνίου 1979, με την αναδιάρθρωση της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η Επισκοπή του Αγίου Φραγκίσκου ξανάγινε ανεξάρτητη και ο Επίσκοπος Αντώνιος (Γεριαννάκης) έφερε ξανά τον τίτλο «Αγίου Φραγκίσκου». Τον Σεπτέμβριο του 2002, η Επισκοπή αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη, όπως όλες οι Επισκοπές της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Ιμπραχίμ Μαχλάμπ

Ο Ιμπραχίμ Μαχλάμπ (Ibrahim Mahlab, αραβικά: إبراهيم مح) (γενν. στις 12 Απριλίου 1949), ήταν Πρωθυπουργός της Αιγύπτου, από την 1η Μαρτίου 2014 ως το 2015. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικισμού. Παραιτήθηκε το 2015.

 Ο Μαχλάμπ ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος πριν την Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011. Έπειτα από το πραξικόπημα του 2013, ο Χαζέμ ελ Μπεμπλάουι ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός και ο Μαχλάμπ διορίστηκε ως υπουργός Οικισμού. Έπειτα από την ξαφνική παραίτηση της κυβέρνησης ελ Μπεμπλάουι, ανατέθηκε στο Μαχλάμπ η εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Μπεμπλάουι ανέφερε ότι η κυβέρνησή του "θα εργαστεί από κοινού για την αποκατάσταση της ασφάλειας στην Αίγυπτο και την συντριβή της τρομοκρατίας. Επίσης υποσχέθηκε να ανασυγκροτήσει την οικονομία. Μία ημέρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ανέφερε ότι προτεραιότητα για εκείνον ήταν η ασφάλεια και κάλεσε σε τερματισμό των απεργιών και των διαδηλώσεων.Επαναδιορίστηκε στις 17 Ιουνίου 2014.Στις 12 Σεπτεμβρίου 2015 υπέβαλε την παραίτησή του, παρότι το υπουργικό του συμβούλιο θα παραμείνει ως το σχηματισμό νέας κυβέρνησης. Ο Μαχλάμπ είναι παντρεμένος και μιλά αγγλικά και γαλλικά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ibrahim Mahlab στο Wikimedia Commons
NTSC

Το NTSC, συντομογραφία του National Television System Committee, είναι αναλογικό τηλεοπτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Βορείου Αμερικής, στη Μιανμάρ, στη Νότια Κορέα, στη Ταϊβάν, στην Ιαπωνία, στις Φιλιππίνες και σε περιοχές του Ειρηνικού Ωκεανού.

 Καναδάς Μεξικό Ηνωμένες Πολιτείες Βόρεια Κορέα Καμπότζη Νότιο Βιετνάμ Ταϊλάνδη Περιοχές των ΗΠΑ Αμερικανική Σαμόα Γκουάμ Βόρειες Μαριάνες Νήσοι Ατόλλη Μίντγουαιη Περιοχές Χιλής Νησί του Πάσχα Άλλες περιοχές του Ειρηνικού Ωκεανού Νήσοι Μάρσαλ Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας Παλάου Σαμόα Τόνγκα Ιστορικά (χρησιμοποίησαν το NTSC πειραματικά πριν να διαλέξουν το PAL) Φίτζι Αυστραλία Ντιέγκο Γκαρσία Νότια Υεμένη Ηνωμένο Βασίλειο U.S. cable television channel frequencies TVTower.com - Commercial Television Frequencies Representation of the NTSC refresh rate on a television and on a DVD Understanding & Measuring Video TV-RF Signals by Glen Kropuenske, CET, Sencore Application Engineer Convert PAL DVD to NTSC DVD on Mac
Σομπρίνο δελ Μποτίν (Μαδρίτη)

Το Σομπρίνο δελ Μποτίν (Sobrino del Botίn) είναι, σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες, το παλαιότερο εστιατόριο (Hosterίa) του κόσμου. Βρίσκεται στην περιοχή Λα Λατίνα της Παλιάς Μαδρίτης, κοντά στην περίφημη Πλάθα Μαγιόρ (Plaza Mayor) της ισπανικής πρωτεύουσας, επί της Κάλιε δε λος Κουτσιλλιέρος (Calle de los Cuchilleros) αριθ. 17.

 Το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» ιδρύθηκε από τον Γάλλο Ζαν Μποτέν (Jean Botin) και τη γυναίκα του το 1725, με την επωνυμία «Casa del Botίn». Πολύ αργότερα και μετά το θάνατο του Ζαν Μποτέν, η ταβέρνα κληρονομήθηκε από κάποιον ανιψιό του (ισπ.: sobrino = ανηψιός), ο οποίος και την μετονόμασε σε «El Sobrino del Botίn», δηλαδή «Ο Ανηψιός του Μποτίν», ονομασία που διατηρείται μέχρι και σήμερα. Ο αυθεντικός φούρνος με τα ξύλα χρησιμοποιείται και σήμερα ακόμη για την ετοιμασία του παραδοσιακού ψητού χοιρινού γάλακτος (ισπ. cochinillo asado, αγγλ. roast suckling pig), που τόσο πολύ είχε εκθειάσει ο Έρνεστ Χέμινγουέι. Το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» συντηρεί μέχρι και σήμερα τον ιστορικό μύθο του, ως τόπος συνάντησης διανοούμενων της ισπανικής πρωτεύουσας. Αρχηγοί κρατών, συγγραφείς, καλλιτέχνες, ηθοποιοί και διάσημες προσωπικότητες έχουν συνδέσει το όνομά τους με το δημοφιλές αυτό φιλολογικό στέκι της Μαδρίτης, όπως ο Ισπανός συγγραφέας Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός και ο Αμερικανός Έρνεστ Χέμινγουέι. Τις ζωηρές φιλολογικές συζητήσεις και την καλλιτεχνική ατμόσφαιρα του εστιατορίου «Σομπρίνο δελ Μποτίν» περιγράφει με έντονα χρώματα στο μυθιστόρημά του «Φορτουνάτα και Υακίνθη» (Fortunata y Jacinta) ο Πέρεθ Γκαλντός, που δημοσιεύθηκε στα 1886 - 1887. Λέγεται ακόμη ότι ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Φρανθίσκο Γκόγια (Goya), νεαρός και πριν γίνει ακόμη ζωγράφος, εργαζόταν εδώ το 1765. Ο Χέμινγουέι το επισκεπτόταν συχνά στα ταξίδια του στην Ισπανία και απολάμβανε με πάθος την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, το ψητό γουρουνάκι του γάλακτος. Ανάμεσα σ' άλλους συγγραφείς, που είχαν επισκεφθεί το «Σομπρίνο δελ Μποτίν» κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους στην ισπανική πρωτεύουσα, ήταν ο Τζων Ντος Πάσσος, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ και ο Γκράχαμ Γκρην. Sobrino del Botίn (official brochure), "The History of Restaurante Sobrino del Botίn". "Μαδρίτη", Οι Οδηγοί του Κόσμου, Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ - DORLING KINDERSLEY, Αθήνα, 1999.
Οίκος του Μπάλλιολ

Ο Οίκος του Μπάλλιολ ήταν Άγγλο-Νορμανδοί ευγενείς από την Πικαρδία που εγκαταστάθηκαν στα βόρεια τμήματα της Αγγλίας από τον βασιλιά Γουλιέλμο Ρούφο με αντάλλαγμα την άμυνα και την ασφάλεια του βασιλείου από τα βόρεια. Τον 13ο και τον 14ο αιώνα δυο μέλη της οικογένειας ανέβηκαν στον θρόνο της Σκωτίας

 Γκυ Α΄ Μπάλλιολ, o πρώτος λόρδος στην βόρεια Αγγλία την δεκαετία του 1190 Βερνάρδος Α΄ Μπάλλιολ, ανιψιός του Γκυ Γκυ Β΄ Μπάλλιολ, δεύτερος γιος του Βερνάρδου Α΄ Βερνάρδος Β΄ Μπάλλιολ, μικρότερος αδελφός του Γκυ Β΄ Ευστάθιος Μπάλλιολ, ξάδελφος του Βερνάρδου Β΄ Ούγος Μπάλλιολ, γιος του Ευσταθίου Ιωάννης Α' Μπάλλιολ, γιος του Ούγου Τζων Μπάλλιολ, γιος του Ιωάννη Α΄ και βασιλιάς της Σκωτίας (1292 - 1296) Έντουαρντ Μπάλλιολ, αποτυχημενος διεκδικητής του θρόνου της Σκωτίας την περίοδο 1332 - 1338 με την υποστήριξη του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και μεγάλο αντίπαλο τον Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας. Ο Έντουαρντ Μπάλλιολ πέθανε χωρίς απογόνους και η δυναστεία συνεχίστηκε με την εγγονή του Τζων Μπάλλιολ Χριστίνα του Λίντσεϊ που παντρεύτηκε τον λόρδο του Κουσύ G. P. Stell, « Balliol, Bernard de (d. 1154x62) », dans Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. G. P. Stell, « Balliol, Bernard de (d. c.1190) », dans Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. G. P. Stell, « Balliol, John de (b. before 1208, d. 1268) », dans Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004. G. P. Stell, « Balliol, Alexander de (d. 1310?) », dans Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, Sept 2004; online edn, May 2008. Bruce Webster, « Balliol, Edward (b. in or after 1281, d. 1364) », Oxford Dictionary of National Biography, Oxford University Press, 2004.
Αρχαίο Λιμάνι Κορινθίας

Το Αρχαίο Λιμάνι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αρχαίας Κορίνθου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Μέχρι το 1984 ο οικισμός ονομαζόταν Κοράκου.

 Το Αρχαίο Λιμάνι είναι χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στην παραλιακή ζώνη της πρωτεύουσας του νομού, πάνω στην εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών (ΕΟ 8) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 1 χλμ. περίπου Δ. του κέντρου της της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 ως Κοράκου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρχαίας Κορίνθου του νομού Κορινθίας. Το 1984 μετονομάστηκε σε Αρχαίο Λμάνι, αλλά το 1991 καταργήθηκε. Επανασυστάθηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Αρχαίας Κορίνθου του νομού Κορινθίας. Σε χαμηλό παρακείμενο λόφο του οικισμού διενεργήθησαν εκτεταμένες ανασκαφές, μεταξύ 1915-8, από τον Κ. Μπλέγκεν, που έφεραν στο φως οικισμό της Εποχής του Χαλκού (3η-2η χιλιετία π.Χ.). Ο οικισμός καταστράφηκε από πυρκαγιά και εγκαταλείφθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, αλλά επανακατοικήθηκε στη Μεσοελλαδική και Μυκηναϊκή Εποχή. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν τα χαρακτηριστικά της τροχήλατης μινυακής καραμεικής και την παραγωγή εφυραϊκών αγγείων εγχώριας κατασκευής. Ο οικισμός καταστράφηκε για δεύτερη φορά από πυρκαγιά στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ. και εγκαταλείφθηκε οριστικά. Από αυτούς τους χρόνους ήλθαν στο φως λείψανα οικοδομημάτων (οικίες της ΥΕΙΙΙβ και γ εποχής, με κονιάματα, δρόμοι, τμήματα τείχους και «ανακτόρου». Το εκκλησάκι του Αγίου Ευθυμίου στη δυτική είσοδο του οικισμού Google Earth buk.gr eetaa.gr
Κορράδος του Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ

Ο Κορράδος, γερμ. Konrad (16 Δεκεμβρίου 1863 - 21 Δεκεμβρίου 1918) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν αριστοκράτης και πολιτικός, πρωθυπουργός της Αυστρίας (της εντεύθεν τού ποταμού Λάιτα Αυστρο-Ουγγαρίας) το 1906.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κωνσταντίνου σταυλάρχη και διοικητή τού Ιππικού της Αυστρο-Ουγγαρίας και της Μαρίας, κόρης τού Νικολάου πρίγκιπα τού Ζάυν-Βίττγκενσταϊν-Μπέρλενμπουργκ. Η μητέρα της Μαρίας, η Καρολύνε ήταν γνωστή για την υποστήριξή της στον Εκτόρ Μπερλιόζ και όταν διαζεύχθηκε, έζησε με τον Φραντς Λιστ. Νεότερος αδελφός τού Κορράδου ήταν ο Γοδεφρείδος των Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ, αξιωματικός και διπλωμάτης. Παρακολούθησε το Σκωτικό Γυμνάσιο και μετά σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το διάστημα 1883-87. Εισήλθε στην Αυστριακή (Cisleithanian, της εντεύθεν τού ποταμού Λάιτα Αυστρο-Ουγγαρίας) πολιτική υπηρεσία στην Πράγα και αργότερα εργάστηκε στο αυτοκρατορικό & βασιλικό Υπουργείο Εσωτερικών. Διορίστηκε αξιωματούχος περιοχής (bezirkshauptmann) στο Τέπλιτς-Σέναου της Βοημίας και απέδειξε ότι είναι ένας άνδρας συμφιλιωτικός και κοινωνικά δίκαιος, όταν επέτυχε διευθέτηση μία απεργίας μεταλλωρύχων και χορήγησε άδεια παράστασης τού έργου κοινωνικής κριτικής Οι υφαντές τού Χάουπτμανν· οι δύο επιτυχίες αυτές τού έδωσαν το παρωνύμιο ο ερυθρός πρίγκιψ. Νυμφεύτηκε τη Φραντσίσκα κόμισσα τού Σένμπορν-Μπούχαϊμ. Hohenlohe on Encyclopedia of Austria Αρχειοθετήθηκε 2012-12-30 at Archive.is Hohenlohe on Austrian Commanders
Γκάρι Τέην

Ο Γκάρι Τέην (αγγλ. Gary Thain, 15 Μαΐου 1948 - 8 Δεκεμβρίου 1975) ήταν Νεοζηλανδός μπασίστας, γνωστός για τη συνεργασία του με το βρετανικό χαρντ ροκ συγκρότημα Uriah Heep.

 Ο Γκάρι Τέην γεννήθηκε στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας την άνοιξη του 1948. Φοίτησε στο καθολικό σχολείο "Xavier College" αλλά όντας παθιασμένος με τη μουσική, άρχισε να ασχολείται ενεργά σε ηλικία δεκατριών ετών, όταν κέρδισε σε διαγωνισμό τραγουδιού του σχολείου του με το κομμάτι "Where Have all the Flowers Gone". Πρώτη του συμμετοχή σε συγκρότημα ήταν όταν έπαιξε μπάσο για τους Νεοζηλανδούς The Strangers, στους οποίους τραγουδούσε ο αδελφός του, Άρθουρ. Με τους Strangers έγραψε και κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι, "I'll Never Be Blue", το 1965. Μετά τη διάλυση των Strangers, ο Τέην μετακόμισε στην Αυστραλία συμμετέχοντας στα σινγκλ "You're Wrong" και "Love is not a Game" των Secrets, το 1966. Την ίδια χρονιά, οι Secrets διαλύθηκαν και ο Τέην εντάχθηκε στο συγκρότημα του Πήτερ Ντώκινς και του Ντέηβ Τσάπμαν με την ονομασία Me & the Others, περιοδεύοντας στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γερμανία. Το 1967 έπαιξε για έξι μήνες με το τζαζ τρίο New Nadir σε διάφορα κλαμπ της Ελβετίας, ηχογραφώντας ένα άλμπουμ με την εταιρεία "Witchseason", το οποίο δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Το 1968, ο Γκάρι Τέην εντάχθηκε στους Keef Hartley Band, συμμετέχοντας σε πέντε στούντιο και ένα ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο τους. Τον Αύγουστο του 1969 συμμετείχαν στη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ του Γούντστοκ, ενώ εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησαν τους δίσκους "Halfbreed" και "The Battle of North West Six". Ακολούθησαν τα "The Time is Near" και "Overdog" του 1971 και το "Seventy-Second Brave" την επόμενη χρονιά. Ενδιάμεσα, είχε κυκλοφορήσει και το ζωντανό "Little Big Band Live at The Marquee 1971". Μετά την αποχώρηση του τραγουδιστή Μίλερ Άντερσον, οι Keef Hartley Band διαλύθηκαν. Στις αρχές του 1972, ο Τέην δέχτηκε μία πρόταση από τον κιμπορντίστα Κεν Χένσλεϊ των Uriah Heep, για να αντικαταστήσει τον Μαρκ Κλαρκ στη σύνθεση τους. Στις 1 Φεβρουαρίου 1972, πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση σαν μέλος του συγκροτήματος στον κλαμπ "Whiskey A Go-Go" του Λος Άντζελες. Ο πρώτος δίσκος στον οποίο συμμετείχε ο Τέην ήταν το "Demons and Wizards", το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 1972 και έγινε χρυσό στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν το επίσης χρυσό, "The Magician's Birthday". Ακολούθησαν οι δίσκοι "Sweet Freedom" (1973) και "Wonderworld" (1974) πριν ο Τέην απολυθεί από τους Uriah Heep λόγω του προβλήματος εθισμού που αντιμετώπιζε με τις ναρκωτικές ουσίες, τον Ιανουάριο του 1975. Μετά από συνεχή προβλήματα υγείας και αντιμετώπισης του εθισμού του, ο Γκάρι Τέην βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στις 8 Δεκεμβρίου 1975, σε ηλικία 27 ετών. Biography - The Official Website of Gary Thain Gary Thain Gary Thain | Biography & History | AllMusic
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2014–15

Το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2014-2015 ήταν το 23ο πρωτάθλημα από την καθιέρωση της Πρέμιερ Λιγκ. Η σεζόν ξεκίνησε στις 16 Αυγούστου 2014 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2015. Η περσινή πρωταθλήτρια ήταν η Μάντσεστερ Σίτι.

 Στο πρωτάθλημα φέτος,όπως και κάθε χρόνο,συμμετέχουν 20 ομάδες.Δεκαεφτά(17) που τέρματισαν πάνω από την ζώνη του υποβιβασμού στο περσινό πρωτάθλημα και τρεις(3) ομάδες που κέρδισαν την άνοδο από το 2ο σε τάξη πρωτάθλημα της Αγγλίας.Οι τρεις(3) ομάδες που κέρδισαν την άνοδο είναι: η Μπέρνλεϊ,η Λέστερ Σίτι και η ΚΠΡ. Τελευταία ενημέρωση: 1 Αυγούστου 2014. Πηγή: [1]1 Από τη στιγμή που η Τσέλσι, η οποία έχει ήδη προκριθεί στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ως πρωταθλήτρια, κατέκτησε το Λιγκ Καπ τότε η 6η στην βαθμολογία θα κερδίσει ένα εισιτήριο για τον 3ο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ. Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα. Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν δώσει τις περισσότερες ασίστ στο πρωτάθλημα.
Εταιρική διακυβέρνηση

Η εταιρική διακυβέρνηση (Corporate Governance)-(ΕΔ) είναι ένα σύνολο κανόνων που εφαρμόζονται στις ανώνυμες εταιρείες και ρυθμίζουν τη λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου. Είναι δηλαδή η σχέση με τους μετόχους της εταιρείας, τον CEO(Chief Executive Officer) και το διοικητικό συμβούλιο .Με την ΕΔ επιδιώκεται η υπεύθυνη οργάνωση, λειτουργία, διοίκηση και έλεγχος μιας εταιρείας, με στόχο την αύξηση της αξίας της και τη προστασία των έννομων συμφερόντων όλων των μετόχων της, κυρίως όμως των μετόχων μειοψηφίας, έναντι των μεγαλομετόχων. Οι κανόνες Εταιρικής Διακυβέρνησης καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο επιτυγχάνονται οι εταιρικοί στόχοι, καθιερώνουν συστήματα παρακολούθησης και αποτίμησης των εταιρικών κινδύνων, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο εξασφαλίζεται η διαφάνεια των πεπραγμένων της διοίκησης έναντι των μετόχων.

 Η Εταιρική Διακυβέρνηση αφορά κυρίως τις εταιρείες που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών και στη χώρα μας καθιερώθηκε το 2002 βάσει των νόμων 3016 και 3091/2002. Τον έλεγχο της Εταιρικής Διακυβέρνησης στις εισηγμένες εταιρείες ασκεί η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Η γενική φιλοσοφία της Εταιρικής Διακυβέρνησης είναι η λήψη των αποφάσεων από όσο το δυνατόν περισσότερα πρόσωπα και η, όσο το δυνατόν, δημοκρατική λειτουργία του ΔΣ μιας επιχείρησης. Για το σκοπό αυτό η ΕΔ καθιερώνει κανόνες όπως: 1.Ορισμένος αριθμός των μελών του ΔΣ πρέπει να είναι "ανεξάρτητα", που σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουν επαγγελματική σχέση με την εταιρεία, ή συγγενική σχέση με κάποιον από τους μεγαλομετόχους. 2.Στην εταιρεία λειτουργεί τμήμα "Εσωτερικού Ελέγχου" το οποίο πρέπει να αποτελείται από όσο το δυνατόν περισσότερα ανεξάρτητα μέλη και έχει σαν σκοπό του τον έλεγχο των πεπραγμένων του ΔΣ και των μεγαλομετόχων, που πρέπει να γίνονται με γνώμονα το συμφέρον της εταιρείας και όχι το προσωπικό τους συμφέρον. 3.Διαφορετικά πρόσωπα για τις θέσεις του Προέδρου και του διευθύνοντος Συμβούλου της εταιρείας 4.Λειτουργία εταιρικής ιστοσελίδας, η οποία έχει κύριο σκοπό να ενημερώνει τους μετόχους για τα δρώμενα της επιχείρησης. 5.Λειτουργία "επιτροπής ελέγχου" στην εταιρεία, η οποία "ελέγχει τους ελεγκτές" 6.Λειτουργία επιτροπής αξιολόγησης και αμοιβών διευθυντικών στελεχών Η Εταιρική Διακυβέρνηση δείχνει τον βαθμό σοβαρότητας της κάθε εταιρείας και το κατά πόσον σέβεται τους μετόχους της. Ο θεσμός του Μετοχικού Ακτιβισμού εφαρμόζεται από οργανωμένες ομάδες μετόχων και, μεταξύ άλλων, ελέγχει το επίπεδο και την ποιότητα της Εταιρικής Διακυβέρνησης της κάθε εισηγμένης εταιρείας Ελληνικός Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης για τις Εισηγμένες Εταιρείες Αρχειοθετήθηκε 2019-08-15 στο Wayback Machine. Χάρτης Εταιρικής Διακυβέρνησης του ΣΕΔ Κώδικας Εταιρικής Διακυβέρνησης του ΣΕΒ]
Συνταγματικό δημοψήφισμα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (2005)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στις 18 και 19 Δεκεμβρίου του 2005. Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να εγκρίνουν το προτεινόμενο νέο σύνταγμα, κάτι που έπραξαν σε ποσοστό 84%. Οι γενικές εκλογές που ακολούθησαν το επόμενο έτος, πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του νέου αυτού συντάγματος.

 Το νέο σύνταγμα, πριν τεθεί σε δημοψήφισμα, εγκρίθηκε από τη Γερουσία και την Εθνοσυνέλευση, καθώς και από όλες τις παρατάξεις που εμπλέκονταν στο Δεύτερο Πόλεμο του Κονγκό. Σε περίπτωση έγκρισης του συντάγματος και από τον λαό, τότε αυτό θα αντικαθιστούσε το προσωρινό σύνταγμα του 2002. Το νέο σύνταγμα εισήγαγε περιορισμό δύο θητειών για το αξίωμα του προέδρου και ένα όριο ηλικίας στα 30 έτη για τους υποψήφιους προέδρους (μειούμενο από τα 35), κάτι που επέτρεψε στον μετέπειτα πρόεδρο Ζοζέφ Καμπιλά να καταλάβει το αξίωμα. Επίσης, χορήγησε υπηκοότητα σε όλες τις εθνοτικές ομάδες που ήταν παρούσες στη χώρα κατά το χρόνο της ανεξαρτησίας της, το 1960, και αύξησε τον αριθμό των επαρχιών από 10 σε 26, καθώς και εξασφάλισε δωρεάν πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το δημοψήφισμα είχε αρχικά προγραμματιστεί να διεξαχθεί μόνος στις 17 Δεκεμβρίου, όμως παρατάθηκε και για τις 18 Δεκεμβρίου, εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν στη χώρα και των ελλιπών εκλογικών καταλόγων. Παρατηρητές από την Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσαν ότι η ψηφοφορία ήταν «σε μεγάλο βαθμό ελεύθερη και δίκαιη» και ότι διεξήχθη σε ειρηνική ατμόσφαιρα.
Όσκαρ Κάλλας

O Όσκαρ Κάλλας (επίσης Όσκαρ Φίλιπ Κάλλας, γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου [Π.Η. 13 Οκτωβρίου] 1868 στη Κιρικούκουλα, Σάαρεμαα – πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 1946 στη Στοκχόλμη) ήταν Εσθονός διπλωμάτης, γλωσσολόγος και λαογράφος. Ήταν σύζυγος της Φινλανδής συγγραφέα Άινο Κάλλας.

 Ο Όσκαρ Κάλλας ήταν ο μικρότερος γιος του Βικάριου της Κάαρμα στο νησί Σάαρεμαα. Ανέπτυξε ενδιαφέρον για την εσθονική λαογραφία και τις φιννικές γλώσσες σε νεαρή ηλικία. Ο Κάλλας βοήθησε τον λαογράφο Γιάκομπ Χουρτ στην επική συλλογή του εσθονικής λαϊκής ποίησης. Το 1889, πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι στη Φινλανδία, από το οποίο επηρεάστηκε πολύ. Ο Κάλλας σπούδασε κλασική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου μεταξύ 1887 και 1892, στη συνέχεια σπούδασε φινλανδική λαογραφία και φιννο-ουγρικές γλώσσες στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι από το 1892 έως το 1893. Ο Όσκαρ Κάλλας ήταν πολιτικά ενεργός ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Μαζί με τον φίλο του Γιάαν Τόνισον, ο οποίος αργότερα έγινε πολιτικός και αρχηγός κράτους της Εσθονίας, συμμετείχε στην εθνικιστική φοιτητική ένωση (Eesti Üliõpilaste Selts). Έγινε σημαντική φυσιογνωμία στις φιλοδοξίες της Εσθονίας για ανεξαρτησία εντός της Τσαρικής Ρωσίας. Μετά την αποφοίτησή του ο Όσκαρ Κάλλας δίδαξε σε διάφορα σχολεία στη Νάρβα και την Αγία Πετρούπολη. Εκείνη την εποχή, μαζί με τον Γιάαν Τόνισον, ο Όσκαρ Κάλλας ίδρυσε την έγκριτη εφημερίδα Postimees, που αντιτάχθηκε στη ρωσικοποίηση στην Εσθονία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι, ο Κάλλας ήρθε σε επαφή με τον λαογράφο Κάρλε Κρον, υπό την καθοδήγηση του οποίου συνέταξε τη διδακτορική του διατριβή (την οποία υπερασπίστηκε το 1901). Στις 6 Αυγούστου 1900 παντρεύτηκε την αδελφή του Κρον, την συγγραφέα Άινο Κάλλας, στη Λουθηρανική εκκλησία του Ελσίνκι. Στη συνέχεια διορίστηκε ως λέκτορας συγκριτικής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης από το 1901 έως το 1903. Το 1903 ο Κάλλας εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Postimees, καθώς και ως καθηγητής γυμνασίου στο Τάρτου. Ο Κάλλας έγινε ο πρώτος διευθυντής του πρώτου σχολείου θηλέων της Εσθονίας (το σημερινό Γυμνάσιο Μίινα Χάρμα), που ιδρύθηκε στο Τάρτου το 1906. Το 1909 ο Κάλλας ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου της Εσθονίας (Eesti Rahva Muuseum) στο Τάρτου και ήταν επικεφαλής του τμήματος εθελοντών για πολλά χρόνια. Ο Κάλλας είναι ιδιαίτερα γνωστός για την έρευνά του σχετικά με τη γλώσσα και τον πολιτισμό των εσθονικών χωριών στην περιοχή Λούντζα στη Λατγαλία. Με την ανεξαρτησία της Εσθονίας το 1918 ο Κάλλας εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία της Εσθονίας. Ήταν ο εκπρόσωπος της Εσθονίας στη Φινλανδία. Από το 1922 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1934 ο Κάλλας ήταν απεσταλμένος της Εσθονίας στο Λονδίνο. Ο Όσκαρ Κάλλας και η οικογένειά του διέφυγαν από τη σοβιετική κατοχή της Εσθονίας στη Σουηδία. Έζησε εκεί εξόριστος μέχρι το θάνατό του. Τον Φεβρουάριο του 1946 η σορός του θάφτηκε στο Ελσίνκι.
Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού

Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού το οποίο βρίσκεται στη Σπάρτη, ανήκει στο Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς. Στεγάζεται στο χώρο της παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας, η χρήση του οποίου παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα από τον Δήμο Σπάρτης. Το έργο εντάχθηκε στο Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Πελοποννήσου και χρηματοδοτήθηκε από το Β' και το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης.

 Στον άνω όροφο του Μουσείου παρουσιάζεται η μακραίωνη ιστορία των δυο αγαθών (της ελιάς και του λαδιού) και, παράλληλα, αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία τους για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες, τα λαϊκά έθιμα. Στην υπαίθρια έκθεση γίνεται αναφορά στην ελαιοκαλλιέργεια και ελαιοσυλλογή, ενώ παρουσιάζονται επίσης τρία ελαιοτριβεία, ένα των προϊστορικών, ένα των αρχαίων και ένα των βυζαντινών χρόνων, τα οποία τίθενται σε λειτουργία στο πλαίσιο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και προγραμμάτων. Στον κάτω όροφο συνεχίζεται η παρουσίαση της εξέλιξης της τεχνολογίας των ελαιοτριβείων στην Ελλάδα από τους Μεταβυζαντινούς χρόνους έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτίθενται μηχανισμοί που σώζονται ή/και έχουν αποκατασταθεί, καθώς και μεγάλες κινούμενες μακέτες, που βοηθούν τους επισκέπτες να αντιληφθούν τις παραδοσιακές τεχνικές παραγωγής του λαδιού. Η έκθεση πλαισιώνεται από ψηφιακές παραγωγές, ενώ στο χώρο του μουσείου λειτουργούν επίσης κυλικείο, εκθετήριο, πωλητήριο και αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού είναι το πρώτο στο είδος του που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Αξιοποιώντας το παράδειγμα άλλων μεσογειακών κρατών, τα οποία έχουν ήδη αναδείξει τη δική τους παραγωγή μέσα από ποικίλες πρωτοβουλίες, μουσειακές και άλλες, το μουσείο επιδιώκει, μεταξύ άλλων, να προβάλλει τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα για να διασωθεί η παραδοσιακή τεχνολογία και να αναδειχθεί ο διαχρονικός πολιτισμικός ρόλος της ελιάς και του λαδιού. Η επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-08-30 στο Wayback Machine. του Μουσείου Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού Ο χάρτης πρόσβασης στο Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη.
Κατάλογος πέτρινων γεφυρών Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς

Τα πέτρινα γεφύρια είναι σημαντικότατο κομμάτι της παραδοσιακής Καστοριανής αρχιτεκτονικής. Συναντώνται σε όλο το νομό και εντυπωσιάζουν με τις ιδιαίτερες δυνατότητες των κατασκευαστών τους. Τα πιο γνωστά είναι το γεφύρι της Ζούζουλης, το γεφύρι της Κορομηλιάς, το γεφύρι Κουσιουμπλή και το γεφύρι στο Μπερίκι.

 Βρίσκεται σε απομακρυσμένη περιοχή στο νοτιότερο άκρο του νομού Καστοριάς, είναι κτισμένο πάνω από τα νερά του ζουζουλιώτικου ρέματος και συνδέει τον Σμόλικα με το Βόιο. Είναι μονότοξο, έχει μήκος 25 μέτρα και ύψος 7 μέτρα. Κατασκευάστηκε το 1880 από τεχνίτες με καταγωγή τα μαστοροχώρια της Κόνιτσας. Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε είτε από έναν αγωγιάτη, στη μνήμη του αδερφού του που πνίγηκε στο ποτάμι, είτε από κάποιον άρχοντα που, συγκινημένος από τον πνιγμό ενός κοριτσιού, θέλησε να κατασκευάσει τη γέφυρα. Το γεφύρι του Κουσιουμπλή εντοπίζεται ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Βοΐου και του Σμόλικα στο ζουζουλιώτικο ρέμα, ενώ συνέδεε παλαιότερα τα χωριά Ζούζουλη και Επταχώρι, τη Φούρκα και τα βοσκοτόπια τού Προφήτη Ηλία και του Κούτσουρου. Είναι μονότοξο, έχει άνοιγμα τόξου 14 μέτρα, ύψος 8 μέτρα, συνολικό μήκος 33 μέτρα και πλάτος 2,40 μέτρα. Χτίστηκε στα τέλη του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα από τους Επταχωρίτες μάστορες Γεώργιο Δήμο, Τσιαμοχρήστο, και τους αδερφούς Γαλάνη, στην τοποθεσία Φράξο, στα πρώτα χιλιόμετρα του δρόμου που ενώνει το Επταχώρι με τη Ζούζουλη. Το γεφύρι στο Μπερίκι είναι μονότοξο, με άνοιγμα 16 μέτρων, ύψος 8,7 μέτρων, μήκος 26 μέτρα και πλάτος 3 μέτρα. Το άνοιγμα του τόξου του σχηματίζει καμάρα σε σχήμα σχεδόν τέλειου κύκλου. Κατασκευάστηκε από τον αρχιμάστορα Σδρόλιο, ο οποίος καταγόταν από το χωριό Ντέμπενι (σημερινό Δενδροχώρι), πιθανώς το 1866. Δίπλα στο γεφύρι υπήρχε, ενδεχομένως, ένας νερόμυλος και ένα χάνι. Κατά πάσα πιθανότητα από εκεί προήλθε το όνομα της περιοχής (χάνι Μπερίκι). Βρίσκεται δίπλα στον κάθετο άξονα της Εγνατίας Οδού (προς Αλβανία) λίγο μετά την διασταύρωση προς Δενδροχώρι. Σύμφωνα με τοποθετημένες πινακίδες, από εκεί ξεκινάει το Ορειβατικό μονοπάτι Κορομηλιάς - Σιδηροχωρίου. Το γεφύρι της Κορομηλιάς είναι κτισμένο ένα περίπου χιλιόμετρο βόρεια από το χωριό Κορομηλιά Καστοριάς, πάνω στον Λαδοπόταμο (ή Βίστριτσα ή Λιβαδοπόταμος) παραπόταμο του Αλιάκμονα. Είναι μονότοξο και έχει μήκος 26 μέτρα, πλάτος 3 μέτρα, ύψος 8,7 μέτρα και άνοιγμα τόξου 16 μέτρα ενώ παλιότερα ένωνε την Κορομηλιά με το Δενδροχώρι. Κτίστηκε το 1865 από Γάλλους τεχνικούς που ήταν στην υπηρεσία του Οθωμανικού Στρατού, κι αποτελείται από ασβεστόλιθο και σχιστολιθικές μαυρόπλακες. Τουριστικός οδηγός Καστοριάς, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Καστοριάς Μακεδονικά Γεφύρια, Γεώργιος Π. Τσότσος, Εκδόσεις UNIVERSITY STUDIO PRESS, Θεσσαλονίκη, 1997, ISBN13 9789601205878
Citroën C25

Το Citroën C25 ήταν ένα επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «βαν» (van) που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1981 έως το 1993. Το C25 ήταν το αποτέλεσμα της συνεργασίας στα επαγγελματικά αυτοκίνητα με την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, η οποία είχε ξεκινήσει το 1974, με το ακόμα μεγαλύτερο Citroën C35. Ως αποτέλεσμα, το C25 κατασκευαζόταν στο εργοστάσιο Sevel Sud (ακρωνύμιο του Società Europea Veicoli Leggeri) στις εγκαταστάσεις του Val di Sangro της Atessa, στην κεντρική Ιταλία, μαζί με τα συγγενικά Fiat Ducato και Peugeot J5. Με εξαίρεση τις ειδικές εκδοχές τροχόσπιτων, η μεταφορική ικανότητα του Citroën C25 ήταν 2,5 τόνοι, εξ ου και η ονομασία C25. Αντικατέστησε το 1 τόνου βαν Citroën H Van, το οποίο σημειωτέον είχε παραμείνει στην παραγωγή από τον Οκτώβριο του 1947 έως τον Δεκέμβριο του 1981. Σε όλη τη διάρκεια της εμπορικής του πορείας, ο κυριότερος εγχώριος ανταγωνιστής του Citroën C25 ήταν το Renault Traffic.

 Το Citroën C25 κυκλοφόρησε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). Βενζίνης: 1.8 / 1.796 cm³ 51 KW, 69 hp, χωρίς καταλύτη 2.0 / 1.971 cm³ 55 KW, 75 hp, χωρίς καταλύτη 2.0 / 1.971 cm³ 62 KW, 84 hp, με καταλύτη Diesel: 1.9 D / 1.905 cm³ 51 KW, 70 hp 2.5 D / 2.499 cm³ 54 KW, 74 hp 2.5 TD / 2.499 cm³ 70 KW, 95 hpΟι κινητήρες βενζίνης του C25 είχαν προέλθει από το Peugeot 504, ενώ οι κινητήρες ντίζελ είχαν προέλθει από το Citroën CX. Όλοι είχαν τοποθετηθεί εγκάρσια (παράλληλα με τον μπροστινό άξονα και με τα καθίσματα) και συνδυάζονταν με κιβώτια ταχυτήτων που είχαν προέλθει από τη Citroën. 800 950 1000 1300 1400 1800Τον Φεβρουάριο του 1982, η παλέτα επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει και ένα ελαφρύ φορτηγό τύπου pick-up και ένα μίνι λεωφορείο (mini-bus), ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως βάση για κατασκευή τροχόσπιτων. Το 1991 παρουσιάστηκε η Σειρά 2, με μια μεγαλύτερη μπροστινή γρίλια. Η παραγωγή του C25 έληξε το 1993 και συνολικά παρήχθησαν 1.085.136 αντίτυπα σειράς C25. Αντικαταστάθηκε το 1994 από το Citroën Jumper. C25 links at Citroën World
Τρέβορ Μπόουεν

Ο Τρέβορ Μπόουεν (μερικές φορές ΤΡ Μπόουεν, γεννημένος το 1941 στο Γιανγκόν, Μπούρμα) είναι ένας Άγγλος ηθοποιός και σεναριογράφος που εμφανίζεται συχνά σε βρετανικά τηλεοπτικά δράματα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960.

 Είναι γιος του Ταγματάρχη Γ. Ο. Μπόουεν και σπούδασε στο κολλέγιο Ντούλγουιτς, στο Winchester Art School και στο Queens' College του Κέιμπριτζ, όπου ήταν πρόεδρος της κοινότητας Marlowe και εμφανίστηκε επίσης σε φοιτητικές παραγωγές. Στη συνέχεια περιόδευσε με την Royal Shakespeare Company και εμφανίστηκε σε θέατρα ρεπερτορίου. Οι αξιοσημείωτες τηλεοπτικές του εμφανίσεις περιλαμβάνουν: A Family at War (1970–1972), Dickens of London (1976), Edward &amp; Mrs. Simpson (1978) ως Νταφ Κούπερ, First Among Equals (1986), The Man Who Made Husbands Jealous (1997), Judge John Deed (2001–2007) και Thatcher: The Final Days (1991) ως Kenneth Baker . Εμφανίστηκε επίσης στην ταινία Ντάρλινγκ (1965) ως ο πρώτος σύζυγος της Τζούλι Κρίστι. Ο Μπόουεν δραστηριοποιείται ως τηλεοπτικός σεναριογράφος από τη δεκαετία του 1970, γράφοντας πολλά επεισόδια για τηλεοπτικές ταινίες και σειρές, με πιο αξιοσημείωτα τον Σέρλοκ Χολμς (1984) και το The Inspector Alleyn Mysteries, αλλά συνείσφερε επίσης στο Μπόγκνορ (1981–1982), Νταντά (1983), στη σειρά του BBC Agatha Christie's Miss Marple (1984–1992) (συμπεριλαμβανομένης της τηλεοπτικής έκδοσης του The Body in the Library (1984)), Lovejoy (1991–1993), Hornblower Mutiny (2001) και Helen West (2002). Έχει επίσης γράψει αρκετά μυθιστορήματα. Punctuations, Λονδίνο 1971 The Emperor's Falcon, Λονδίνο 1980 (ISBN 0-41688330-3) The Death of Amy Parris, Λονδίνο 1998 (ISBN 0-14027130-9) The Black Camel, Λονδίνο 2002 (ISBN 0-14028512-1) Τρέβορ Μπόουεν στην IMDb
Ιωάννης Μόσχος (αγιογράφος)

Ο Ιωάννης Μόσχος (Ρέθυμνο, 1635/1644 - Βενετία 1721 ήταν Έλληνας Αγιογράφος του 17ου αιώνα που μετανάστευσε στην Δημοκρατία της Βενετίας. Ο άλλοι δύο διάσημοι Αγιογράφοι την ίδια περίοδο στην Κρητική Σχολή από την οικογένεια του ήταν ο Ηλίας Μόσχος και ο Λέος Μόσχος. Ο Λέος Μόσχος ταξίδευε συνεχώς σε όλες τις Βενετοκρατούμενες περιοχές και έφτασε στην Δημοκρατία της Βενετίας την ίδια περίοδο με τον Ιωάννη. Η συγγένεια που είχαν μεταξύ τους δεν είναι γνωστή με ακρίβεια, ο Ηλίας δεν ήταν πατέρας του όπως πίστευαν. Η τέχνη του Ιωάννη Μόσχου είχε στοιχεία τόσο από το Ελληνικό όσο και από το Βενετσιάνικο στυλ, την ίδια τέχνη χρησιμοποιούσαν και οι παλιότεροι Κρητικοί ζωγράφοι Μιχαήλ Δαμασκηνός και Ανδρέας Παβίας. Τα έργα του σχετίζονται με την Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων και έχουν γίνει διάσημα με αντίγραφα σε ολόκληρο τον κόσμο. Το σημαντικότερο και το πιο διάσημο από τα έργα του ήταν "Η Σταύρωση".

 Ο Ιωάννης Μόσχος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης την περίοδο 1635-1644, μετανάστευσε στην Δημοκρατία της Βενετίας την δεκαετία του 1650. Η μόνη καταγραφή σχετίζεται με τον γάμο του στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων με μια γυναίκα από το Ρέθυμνο την Εργίνα Κλαροτζανοπούλα, τους πάντρεψε ο διάσημος Κρητικός ζωγράφος Φιλόθεος Σκούφος. Στον γάμο ήταν παρόντες οι πασίγνωστοι Κρητικοί Αγιογράφοι, τα αδέλφια Εμμανουήλ Τζάνες και Κωνσταντίνος Τζάνες. Ο Λέος Μόσχος βρισκόταν την ίδια περίοδο μαζί τους στην Δημοκρατία της Βενετίας και συμμετείχε σε τρεις βαπτίσεις. Δεν υπάρχουν άλλες καταγραφές για τον ίδιο εκτός από τα έργα του που βρίσκονται στην Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων. Οι ιστορικοί χρησιμοποίησαν τα υπογεγραμμένα έργα για να καταγράψουν το στυλ του καλλιτέχνη, η Σταύρωση έμοιαζε πολύ με τα έργα του Ανδρέα Παβία και το γενικότερο στυλ του ήταν το ίδιο με αυτό του Μιχαήλ Δαμασκηνού. Η Δρακοπούλου και ο Χατζηδάκης ανακάλυψαν από δύο έγγραφα της εποχής ότι δεν ήταν γιος του Ηλία Μόσχου όπως πίστευαν μέχρι τότε χωρίς αποδείξεις. Στην πρώτη διαθήκη ο Ηλίας Μόσχος άφηνε όλη την περιουσία του την δεκαετία του 1660 στον αδελφό του Γεώργιο, στην δεύτερη στα δύο του παιδιά Γεώργιο και Μαρία. Σύμφωνα με το Νεο-Ελληνικό Ινστιτούτο διασώζονται 44 από τους πίνακες του. Η τέχνη του διέφερε από το στυλ του πατέρα του. Ωραιότατα έργα του εικονίζουν το βίο και τα θαύματα του Χριστού, και φυλάττονται σε ιδιωτικές συλλογές. Επίσης ο Άγιος Δονάτος στο Μουσείο Λοβέρδου. Έχει αγιογραφήσει την εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στις Ριγγλάδες Κέρκυρας. Οι μικρογραφικές συνθέσεις του πρωτοτυπούν, διότι δεν διατηρεί το σχέδιο, αλλά επεξεργάζεται άριστα τα πρόσωπα. Παράδειγμα αυτής της τέχνης του είναι η εικόνα της Αγίας Αικατερίνης που φέρει την επιγραφή «Ποίημα Ιωάννου Μόσχου». Ιωάννης Χατζηιωάννου, επιμ. (1927). Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Δ' Καλλιτεχνία. Εν Αθήναις: Τυποις Ανώνυμου Εταιρείας Εκδόσεων. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010.
Revelation (άλμπουμ των Armored Saint)

Revelation είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Armored Saint, το οποίο κυκλοφόρησε στις 7 Μαρτίου του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Metal Blade Records.Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά την επανένωση τους το 1999 με την σύνθεση η οποία ηχογράφησε το άλμπουμ "Symbol of Salvation". Τα κομμάτια "Creepy Feelings" και "What's Your Pleasure" είχαν αρχικά ηχογραφηθεί με τον Ντέιβιντ Πρίτσαρντ στην κιθάρα το 1990, αλλά δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ του 1991, με αποτέλεσμα να επανηχογραφηθούν για το "Revelation". Επίσης, το "The Pillar" είχε ηχογραφηθεί για το σάουντρακ της ταινίας "Hellraiser III: Hell on Earth", αλλά την θέση του είχε πάρει το "Hanging Judge".Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "AllMusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Ultimate Guitar" 8 / 10 και το "Metal Storm" 7,4 / 10.

 1. Pay Dirt (Vera, Bush) - 4:12 2. The Pillar (Vera, Bush) - 4:58 3. After Me, The Flood (Vera, Bush) - 5:07 4. Tension (Vera, Bush) - 5:23 5. Creepy Feelings (Vera, Bush) - 5:21 6. Damaged (Duncan, Vera, Bush) - 6:29 7. Den of Thieves (Duncan, Vera, Bush) - 6:03 8. Control Issues (Vera, Bush) - 6:20 9. No Me Digas (Vera, Duncan, G. Sandoval, Bush) - 5:06 10. Deep Rooted Anger (P. Sandoval, Duncan, Vera, Bush) - 5:19 11. What's Your Pleasure (Prichard, Vera, Bush, G. Sandoval) - 3:04 12. Upon My Departure (Duncan, Vera, Bush) - 4:40 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Revelation" είχε την εξής μορφή: Τζον Μπους - φωνητικά Τζεφ Ντάνκαν - κιθάρα Φιλ Σάντοβαλ - κιθάρα Τζόι Βέρα - μπάσο Γκόνζο Σάντοβαλ - τύμπανα Revelation - Armored Saint | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Armored Saint - Revelation - Metal Storm Armored Saint - Revelation - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Άγιο Γάλα Χίου

Το Άγιο Γάλα (Άγιο Γάλας κατά το τοπικό ιδίωμα) είναι παραδοσιακός οικισμός του δήμου Χίου, στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 38 μόνιμους κατοίκους.

 Το Άγιο Γάλα είναι κτισμένο σε υψόμετρο 240 μέτρων, στο ΒΔ άκρο του νησιού και απέχει 62,5 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου. Κοντινότεροι κατοικημένοι οικισμοί είναι τα χωριά Μελανιός (προς τα νοτιοδυτικά) και Νενητούρια (στα βορειοανατολικά), σε αποστάσεις λίγων χιλιομέτρων. Κοντά στο Άγιο Γάλα υπάρχει καταφύγιο άγριας ζωής έκτασης 1725 στρεμμάτων. Οι κάτοικοι του Αγίου Γάλακτος ονομάζονται Αγιογαλούσοι/Αγιογαλούσαινες στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Το χωριό είναι κυρίως γνωστό από το ομώνυμο σπήλαιο και τον εντός αυτού βυζαντινό ναό της Παναγίας Αγιογαλούσαινας. Η ονομασία όλων αυτών προέρχεται από το σπηλαιόγαλα που σταλάζει από τους σταλακτίτες του σπηλαίου και σύμφωνα με την παράδοση έχει θεραπευτικές ιδιότητες (αγίασμα). Ο ενοριακός ναός του Αγίου Γάλακτος τιμάται στο όνομα της Αγίας Παρασκευής. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικά στην αρχιερατική εποπτεία Κουρουνίων της μητρόπολης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Περίπου 1,5 χιλιόμετρο νοτιοανατολικά του Αγίου Γάλακτος βρίσκεται το μικρό χωριό του Αγίου Ιωάννη (άη-Γιάννη), εγκαταλελειμμένο ήδη από τη δεκαετία του 1970, αλλά κατά την παράδοση οικισμός ακμαίος παλαιότερα. Εκεί γεννήθηκε το 1853 ο όσιος γέροντας Συμεών, ηγούμενος της Ι.Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ψαρών. Το χωριό ονομαζόταν παλαιότερα Άγιος Θαλένης, ονομασία στην οποία μεταφράζεται κατά τον συγγραφέα Γεώργιο Ι. Ζολώτα και το St. Elena με το οποίο κατέγραψε τον οικισμό ο περιηγητής Χριστόφορος Μπουοντελμόντι που επισκέφθηκε τη Χίο το 1415. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση της Χίου στο ελληνικό κράτος, το Άγιο Γάλα αποτέλεσε μέχρι το 1997 έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χίου. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αμανής, ενώ από το 2011 ανήκει στη δημοτική κοινότητα Αμανής του διευρυμένου δήμου Χίου. Γεωργίου Ι. Ζολώτα, Ιστορία της Χίου, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921. Κωνσταντίνου Ε. Φραγκομίχαλου, Το Άγιο Γάλας της Χίου, μνημείο φύσης, ιστορίας και τέχνης, εκδ. άλφα πι, Χίος 2008. Σύντομη περιγραφή με εικόνα
567 Ελευθερία

Η Ελευθερία (Eleutheria) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,008. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την αρχαιοελληνική θεότητα της ελευθερίας.

 Η μέση διάμετρος της Ελευθερίας εκτιμάται σε 93,42 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CFB (τύπος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,044. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ελευθερία γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αγιαμόντε

Το Αγιαμόντε (ισπαν. Ayamonte, πορτογ. Aiamonte) είναι πόλη και δήμος της Ισπανίας, στην Επαρχία της Ουέλβα, στην Ανδαλουσία. Είναι συνοριακή πόλη, δίπλα στα σύνορα με την Πορτογαλία, στις εκβολές του ποταμού Γουαδιάνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2018 η πόλη είχε πληθυσμό 20.883 κατοίκους, που αποκαλούνται Αγιαμοντίνοι (Ayamontinos).

 Η πόλη αποσπάσθηκε από τη μουσουλμανική κυριαρχία το 1240, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Β΄ της Πορτογαλίας, και αργότερα δωρήθηκε στο Τάγμα του Σαντιάγο. Το 1263 το Αγιαμόντε προσαρτήθηκε στο Στέμμα της Καστίλης.Το ψάρεμα και το πάστωμα του τόνου και της σαρδέλας απασχολούσε τους κατοίκους του Αγιαμόντε ήδη από τον Μεσαίωνα. Κατά τον 17ο αιώνα η πόλη υπέφερε εξαιτίας του πολέμου με την Πορτογαλία και από πανδημίες πανούκλας. Τον επόμενο αιώνα ωστόσο Καταλανοί και άλλοι έμποροι από τα ανατολικά εγκαταστάθηκαν στην πόλη και έδωσαν ώθηση στην τοπική βιοτεχνία παστώματος. Η πόλη του Αγιαμόντε είναι κτισμένη κοντά στις εκβολές του ποταμού Γουαδιάνα, στον Ατλαντικό Ωκεανό, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 63 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και γεωγραφικές συντεταγμένες 37°12΄ Βόρειο πλάτος και 7°24΄ Δυτικό μήκος. Η πόλη διατηρεί το παλαιό μεσαιωνικό κέντρο της, με πολλά στενά σοκάκια και ιστορικά κτήρια. Αυτό κέντρο έχει ανακηρυχθεί «ζώνη χωρίς αυτοκίνητα». Η παραλία του Αγιαμόντε είναι η μικρή Νήσος Κανέλα, όπου οδηγεί οδογέφυρα πάνω από τα Μαρίσμας δελ Γουαδιάνα, δηλαδή τα αλμυρά έλη των εκβολών του Γουαδιάνα. Τα έλη αυτά αποτελούν καταφύγιο άγριας ζωής, παρέχοντας ενδιαίτημα σε πολλά είδη υδρόβιων πτηνών, όπως τα φλαμίνγκο. Η Κανέλα έχει αρκετά χιλιόμετρα αμμώδους παραλίας, κατάλληλης και για τα αθλήματα της ιστιοσανίδας και της ιστιοπλοΐας. Το πορθμείο ανάμεσα στην Αγιαμόντε και τη Βίλα Ριάλ ντε Σάντου Αντόνιου αποτελούσε την παραδοσιακή μέθοδο διασχίσεως των συνόρων Ισπανίας-Πορτογαλίας στην περιοχή. Αλλά τώρα έχει κτισθεί μια σύγχρονη γέφυρα, η «Διεθνής Γέφυρα του Γουαδιάνα» στα βόρεια της πόλεως, που συνδέει τα συστήματα αυτοκινητοδρόμων των δύο χωρών. Ωστόσο η γραμμή πορθμείου συνεχίζει να λειτουργεί. Η πόλη είναι γνωστή για τις εορταστικές της εκδηλώσεις, τις Fiestas de las Angústias, προς τιμή της πολιούχου της, της Παναγίας των Angústias (Nuestra Señora de las Angústias). Οι εορτασμοί γίνονται στις αρχές κάθε Σεπτεμβρίου και προσελκύουν και πολλούς επισκέπτες από τα άλλα μέρη της Ανδαλουσίας, ακόμα και Πορτογάλους. Συμμετέχουν η μπάντα του δήμου (Banda Ciudad de Ayamonte) και η πορτογαλική Banda da Sociedade Filarmónica Progresso e Labor Samouquense από το πορτογαλικό χωριό Σαμούκου. Στην πόλη γεννήθηκαν ο γλύπτης Αντόνιο Λεόν Ορτέγα (1907-1991) και η τραγουδίστρια Μαρία Ισαμπέλ (γενν. 1995). Το Αγιαμόντε έχει τυπικό μεσογειακό κλίμα (Csa στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με ήπιους, όχι πολύ υγρούς χειμώνες, και ξηρά ζεστά καλοκαίρια. Το φθινόπωρο είναι η εποχή με τη μεγαλύτερη μέση βροχόπτωση. Ιστότοπος του δήμου (στην ισπανική γλώσσα) Στατιστικά αρχείου από το Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía
Αθηναϊκή Ριβιέρα

Η Αθηναϊκή Ριβιέρα, γνωστή και ως παραλιακή οδός Αθηνών - Σουνίου ονομάζεται η ακτογραμμή στα νότια προάστια της Αθήνας η οποία εκτείνεται από τον Πειραιά ως το Σούνιο και το Λαύριο.

 Το 1954, η Καθημερινή δημοσίευσε ένα άρθρο υποστηρίζοντας πως η Γλυφάδα και η Βούλα θα μπορούσαν να γίνουν τόσο δημοφιλείς όσο και η Κυανή Ακτή της Γαλλικής Ριβιέρας μέσα στα επόμενα χρόνια. Το 1957, ο σχεδιασμός της ανάπλασης άρχισε να υλοποιείται με τη δημιουργία του συγκροτήματος Αστέρια στη Γλυφάδα ενώ τα επόμενα χρόνια άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής τόπος προορισμού ανάμεσα στους Αθηναίους και με τη βοήθεια του Ελληνικού Κινηματογράφου. Ωστόσο το έργο της ανάπλασης δεν προχώρησε περισσότερο. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του ΕΟΤ η Αθηναϊκή Ριβιέρα έχει πολλά σημεία ενδιαφέροντος όπως: η μαρίνα του Φλοίσβου στο Παλαιό Φάληρο, η Μαρίνα Ζέας στον Πειραιά, η Γλυφάδα, η Βούλα, η Βουλιαγμένη, η Βάρκιζα, το Λαγονήσι, η Σαρωνίδα, η Ανάβυσσος και το Σούνιο. Ο σχεδιασμός της ανάπλασης του αεροδρομίου του Ελληνικού (THE ELLINIKON) προβλέπει τη δημιουργία πολυτελών ξενοδοχειακών μονάδων, καζίνο και τουριστικών υποδομών με σκοπό τη προσέλκυση επενδυτικού, τουριστικού ενδιαφέροντος. Υπολογίζεται πως περίπου 10 δις ευρώ θα επενδυθούν για την ανάπλαση του Ελληνικού και της Αθηναϊκής Ριβιέρας τα επόμενα χρόνια. Με το Τραμ από την πλατεία Συντάγματος: Γραμμή Τ6 προς την Μαρίνα Αλίμου (στάση «Πικροδάφνη»). Γραμμή Τ7 απ΄τον Πειραιά (στάση <Αγία Τριάδα>): προς τη Βούλα (στάση «Ασκληπιείο Βούλας»).Με τις λεωφορειακές γραμμές: Α1 Πειραιάς-Βούλα Α2 Ακαδημία-Βούλα (μέσω Λ.Αμφιθέας) Β2 Σταθμός Μετρό Συγγρού-Φιξ -Άγιος Κοσμάς (μέσω Παραλιακής) 122 Σταθμός Μετρό Αργυρούπολη–Σαρωνίδα. 123 Σαρωνίδα-Ανάβυσσος-Παλαιά Φώκαια. Η Αθηναϊκή Ριβιέρα, της οποίας ένα μεγάλο μέρος βρίσκεται στη μητροπολιτική Αθήνα, έχει ζεστό κλίμα και είναι η θερμότερη περιοχή της ηπειρωτικής Ελλάδας και της ηπειρωτικής Ευρώπης, με μέση ετήσια θερμοκρασία που κυμαίνεται από 19.1 ως περίπου 20.6 βαθμούς Κελσίου. Από τα στοιχεία του κλιματικού άτλαντα της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας για τον Πειραιά προκύπτει πως η Αθηναϊκή Ριβιέρα κατατάσσεται στα θερμά κλίματα στέπας σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν. Επίσης, από το δίκτυο των μετεωρολογικών σταθμών που ανήκουν στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών, η περιοχή της Αναβύσσου παρουσιάζει τη χαμηλότερη βροχόπτωση στην Αττική με περίπου 310 χιλιοστά υετού ετησίως.
Κέντο

Κέντο (剣道 στα γιαπωνέζικα) ονομάζεται η τέχνη της ιαπωνικής ξιφασκίας. Τα σπαθιά που χρησιμοποιούνται είναι από μπαμπού, (竹刀 σινάι, στα ιαπωνικά). Η πανοπλία αποτελείται απο προστατευτικά για το κεφάλι, θώρακα, χέρια και γοφούς. (防具 μπόγκου στα ιαπωνικά)

 Η λέξη Κέντο προέρχεται από τις ιαπωνικές λέξεις Ken (σπαθί) και do (δρόμος) ο δρόμος του σπαθιού. Το Κέντο δεν έχει ιδρυτή ούτε υπάρχουν διαφορετικά στυλ όπως σε άλλες πολεμικές τέχνες. Πρωτοεμφανίστηκε στα 1800 μ.Χ. περίπου από την ανάγκη των σαμουράι να εξασκούνται με ασφάλεια, απ’οπου και προέρχεται.. Ο εξοπλισμός στο Κεντό αποτελείται από το χακάμα, το σακάκι φόρμας Κέντο (μοιάζει με του τζούντο αλλά είναι πιο λεπτό και σε μπλε χρώμα),το ειδικό κράνος και το σινάι (ξίφος από μπαμπού). International Kendo Federation The Movies of KENDO TV2ne1 Official Channel
Ρεζερπίνη

Η ρεζερπίνη (αγγλ. reserpine) -η οποία αποτελεί χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή και απαντάται ως σπάνια φυσική τοξίνη σε ορισμένα φυτά- είναι φαρμακευτική δραστική ουσία που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης, συνήθως σε συνδυασμό με ένα θειαζιδικό διουρητικό ή αγγειοδιασταλτικό.

 Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η συνδυασμένη θεραπεία με ρεζερπίνη με ένα θειαζιδικό διουρητικό μειώνει τη θνησιμότητα των ατόμων με οξεία υπέρταση. Αν και η χρήση της ρεζερπίνης ως μεμονωμένου φαρμάκου έχει μειωθεί από τότε που εγκρίθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA), το 1955, η συνδυασμένη χρήση της ρεζερπίνης και ενός θειαζιδικού διουρητικού ή αγγειοδιασταλτικού εξακολουθεί να συνιστάται σε ασθενείς που δεν δύνανται να επιτύχουν επαρκή μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το σύνθετο χάπι ρεζερπίνης - υδροχλωροθειαζίδης ήταν το 17ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο από τα 43 συνδυαστικά αντιϋπερτασικά χάπια που ήταν διαθέσιμα το 2012. Οι αντιϋπερτασικές δράσεις της ρεζερπίνης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις αντινοαδρενεργικές της επιδράσεις, οι οποίες είναι αποτέλεσμα της ικανότητάς της να εξαντλεί τις κατεχολαμίνες (μεταξύ άλλων νευροδιαβιβαστών μονοαμίνης) από τις απολήξεις των περιφερικών συμπαθητικών νεύρων. Αυτές οι ουσίες εμπλέκονται στον έλεγχο του καρδιακού ρυθμού, της δύναμης της καρδιακής συστολής και της περιφερειακής αγγειακής αντίστασης.Σε δόσεις από 0,05 έως 0,2 mg την ημέρα, η ρεζερπίνη είναι καλά ανεκτή. Η πιο κοινή παρενέργεια που προκαλεί είναι το ρινικό μπούκωμα. Η ρεζερπίνη έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση των ψυχωτικών συμπτωμάτων. Μελέτη ανασκόπησης διαπίστωσε ότι σε άτομα με σχιζοφρένεια, η ρεζερπίνη και η χλωροπρομαζίνη είχαν παρόμοια ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών, αλλά ότι η ρεζερπίνη ήταν λιγότερο αποτελεσματική από τη χλωροπρομαζίνη για τη βελτίωση της γενικότερης ψυχολογικής κατάστασης ενός ατόμου. Η ρεζερπίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1952 από αποξηραμένη ρίζα του φυτού Rauvolfia serpentina (γνωστό ως ινδικό φιδίσιο), που ήταν γνωστό ως Sarpagandha και είχε χρησιμοποιηθεί για αιώνες στην Ινδία για τη θεραπεία ψυχικών ασθενειών, καθώς και του πυρετού και των δαγκωμάτων φιδιών. O ίδιος ο Μαχάτμα Γκάντι το χρησιμοποιούσε ως ηρεμιστικό. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Robert Wallace Wilkins το 1950. Η μοριακή του δομή αποσαφηνίστηκε το 1953 και η φυσική του διαμόρφωση δημοσιεύτηκε το 1955. Εισήχθη το 1954, δύο χρόνια μετά τη χλωροπρομαζίνη. Η πρώτη ολική σύνθεση αυτής της φυσικής ένωσης ολοκληρώθηκε από τον ιδιοφυή Αμερικανό οργανικό χημικό Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ το 1958.