IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η βουλευτίνα

Η βουλευτίνα είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1966, με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου, σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, σενάριο των Λάκη Μιχαηλίδη & Γιώργου Κατσαμπή, παραγωγής του κινηματογραφικού οργανισμού Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Α.Ε.

 Η Ρένα Βαρλάμου είναι αρραβωνιασμένη με τον Περικλή Αράπη, οινοπαραγωγό στο επάγγελμα και υποψήφιο βουλευτή με το Εθνικό Αναδιοργανωτικό Κόμμα Περικλής Αράπης. Ο Περικλής έχει αποτύχει 6 φορές να βγει βουλευτής, με αποτέλεσμα λόγω οικονομικών δυσκολιών να καθυστερεί τον γάμο τους για 4 χρόνια. Στην τελευταία του πολιτική προσπάθεια, η Ρένα αποφασίζει να των βοηθήσει στην προεκλογική του εκστρατεία αλλά εκείνος αποτυγχάνει και πάλι στις εκλογές και κοντεύει να χρεοκοπήσει (με χρέος 380.000 δραχμές). Η ιστορία περιπλέκεται όταν το όνομα της Ρένας μπαίνει στο ψηφοδέλτιο ενός θείου της, του Ιακώβου Μενεξέ από την Κέρκυρα, ο οποίος πεθαίνει και η Ρένα, ως μοναδική επιλαχούσα στο ψηφοδέλτιο, με μόλις 80 σταυρούς βγαίνει βουλευτής. Η Ρένα αναλαμβάνει τα βουλευτικά της καθήκοντα και έτσι παραμελεί τον Περικλή, τη στιγμή που εκείνος αποφασίζει να παρατήσει την πολιτική του καριέρα για να ορθοποδήσει οικονομικά, αλλά και για να κάνει οικογένεια με τη Ρένα. Όμως δυστυχώς γι' αυτόν το τρένο έχει φύγει. Έτσι με την βοήθεια ενός φίλου και συνεργάτη του, του Φιλήμονα, καταφέρνει να βγάλει άκυρη την εκλογή της Ρένας, προκειμένου να την ξαναφέρει κοντά του. Η Ρένα εκνευρίζεται και δεν θέλει ούτε να τον δει μπροστά της, αλλά τελικά και με τις εξηγήσεις των δικών της τον συγχωρεί. Στο τέλος της ιστορίας βρίσκουμε το ζευγάρι στον μήνα του μέλιτος στην Κέρκυρα, να απολαμβάνουν τη ζωή τους μακριά από πολιτικές ίντριγκες, μπελάδες και ευτράπελα που συνέβησαν καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Ιουλίου 1966 κόβοντας 461.540 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Σε μία από τις σκηνές που εκτυλίσσονται στη Βουλή, ακούγεται η φωνή του Λαυρέντη Διανέλλου, που σε μια γκεστ εμφάνιση υποδύεται έναν βουλευτή που μαλώνει με την κεντρική ηρωίδα της ταινίας. Η βουλευτίνα στη retrodb http://greekactor.blogspot.gr/ Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή
Κάστρο του Σαν Σερβάντο

Το κάστρο του Σαν Σερβάντο είναι μεσαιωνικό μνημείο στην πόλη του Τολέδου της Ισπανίας, κοντά στις όχθες του ποταμού Τάγου και στην Ακαδημία Πεζικού. Το φρούριο αποτυπώθηκε στο έργο Άποψη του Τολέδου (1595-99) του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

 Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1024 με σκοπό να γίνει μοναστήρι, κατά τα έτη της βασιλείας του Βασιλιά Αλφόνσου ΣΤ΄. Το 1088 μετατράπηκε σε αλκαζάρ, λόγω της απειλής που δεχόταν το χριστιανικό Βασίλειο και της πιθανής εισβολής από των Μουσουλμάνων από την πλευρά της γέφυρας της Αλκάνταρα.Το 1147 ο Μουνιόθ ντε Θερβάτος απελευθέρωσε το κάστρο που είχαν καταλάβει οι Μουσουλμάνοι. Με την ολοκληρωτική εκδίωξη των Μουσουλμάνων από την Ιβηρική Χερσόνησο, το φρούριο έχασε σταδιακά τον αμυντικό χαρακτήρα του και παράκμασε.Μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα, έχοντας γλυτώσει από την κατεδάφιση, ανακηρύχθηκε το 1874 «Εθνικό Καλλιτεχνικό Μνημείο». Τον 21ο αιώνα το κάστρο είναι πλήρως αποκατεστημένο και, αφού χρησίμευσε διαδοχικά ως κολλέγιο, έδρα του Κόρτες της Καστίλλης-Λα Μάντσα και πανεπιστημιακή κατοικία, σήμερα χρησιμοποιείται ως ξενώνας και τόπος διεξαγωγής μαθημάτων και συνεδρίων.Από το κάστρο μπορεί να δει κανείς μια πανοραμική άποψη της πόλης του Τολέδου και του ποταμού Τάγου, ο οποίος την διαπερνά, στο σημείο που βρισκόταν η μεσαιωνική ακρόπολη. La muerte de Don Nuño Alvear | Una leyenda del castillo de San Servando
Κλείτος ο Μέλας

Ο Κλείτος ο Μέλας (περ. 375 – 328 π.Χ.), γιος του Δροπίδα, ήταν αξιωματικός του Μακεδονικού στρατού και σωματοφύλακας του Μεγάλου Αλέξανδρου. Η αδερφή του Λανίκη, είχε αναλάβει την φροντίδα του Αλεξάνδρου κατά τα νηπιακά και παιδικά του χρόνια. Η επωνυμία Μέλας, χρησιμοποιόταν λόγω της σκούρας επιδερμίδας του και για να διακρίνεται από τον Κλείτο τον Λευκό.

 Στη Μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ., κατά τη διάρκεια της μάχης ο Αλέξανδρος δέχτηκε την προσωπική επίθεση των Περσών αδερφών Ροισάκη και Σπιθριδάτη. Ο Σπιθριδάτης κάποια στιγμή απέκτησε το πλεονέκτημα (καθώς ο Αλέξανδρος είχε την προσοχή του στραμμένη στον Ροισάκη) και ενώ ετοιμαζόταν να δώσει ένα θανάσιμο χτύπημα στον Αλέξανδρο, ο Κλείτος τον πρόλαβε κόβοντας του το χέρι με το σπαθί του, και σώζοντας τον Αλέξανδρο. Μερικά χρόνια αργότερα, το 328 π.Χ. και με τα στρατεύματα να βρίσκονται στη Σαμαρκάνδη, ο Κλείτος ενοχλημένος από την διακωμώδηση των στρατηγών που είχαν πριν λίγο καιρό εκτελεστεί για προδοσία (Φιλώτας και ο πατέρας του Παρμενίων), και την αυξημένη επιρροή των Περσών και κατεκτημένων λαών που κολάκευαν τον Αλέξανδρο για τα κατορθώματά του παρομοιάζοντάς τον με ημίθεο, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι τα κατορθώματα του Αλέξανδρου οφείλονταν κυρίως στους στρατιώτες του. Ο Αλέξανδρος καυχήθηκε ότι τα επιτεύγματά του ήταν ανώτερα ακόμη και από αυτά του πατέρα του, του Φίλιππου. Ο Κλείτος τότε αμφισβήτησε τον Αλέξανδρο ως νόμιμο διάδοχο και βασιλιά των Μακεδόνων, λέγοντας ότι ο Αλέξανδρος όφειλε την δόξα του μόνο στον πατέρα του τον Φίλιππο. Ο Αλέξανδρος πρόσταξε την φρουρά του να επέμβει, αλλά αυτοί δεν αντέδρασαν και βρέθηκαν σε αμηχανία. Ακολούθησε μια απόπειρα επίθεσης του Αλέξανδρου, αλλά δεν είχε το σπαθί του πάνω του. Για να καταπραΰνουν τα πνεύματα, οι παρευρισκόμενοι πήραν τον Κλείτο και τον έβγαλαν από την αίθουσα. Ο Κλείτος όμως κάποια στιγμή επέστρεψε για να συνεχίσει τον καυγά. Τότε ο Αλέξανδρος άρπαξε ένα δόρυ από έναν υπασπιστή του και τον σκότωσε, για να το μετανιώσει αμέσως μόλις κατάλαβε τι έκανε. Jona Lendering, "Κλείτος Αρχειοθετήθηκε 2010-01-28 στο Wayback Machine.", livius.org
Ουαλίντ Ταλέμπ

Ο Ουαλίντ Τάλεμπ είναι Αιγύπτιος μετανάστης και εργάτης, που τον Νοέμβριο του 2012 αποτέλεσε θύμα ρατσιστικής βίας στη Σαλαμίνα.Η αγριότητα του εγκλήματος είχε σοκάρει τη κοινή γνώμη, ενώ όλοι οι δράστες οδηγήθηκαν στη φυλακή.

 Τον Νοέμβριο του 2012 είχε βρεθεί λιπόθυμος και δεμένος με μια σπασμένη μεταλλική αλυσίδα στο λαιμό, σε πεζοδρόμιο στη Σαλαμίνα. Μεταξύ άλλων είχε πέσει θύμα βασανισμού, ξυλοδαρμού και βιασμού, αφού είχε απαχθεί και κακοποιηθεί άγρια για περισσότερες από 18 ώρες από το αφεντικό του, την οικογένεια του και τους φίλους του. Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους, οι βασανιστές του επιχείρησαν να τον κατηγορήσουν για κλοπή, κάτι που αποδείχθήκε ψευδές.Ύστερα από τέσσερα χρόνια εκδίκασης της υπόθεσης οι βασανιστές του θύματος καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης. Η ποινή για τον βασικό κατηγορούμενο και πρώην εργοδότη του θύματος ήταν 13 χρόνια και 2 μήνες. Οι δύο κατηγορούμενοι ως συνεργοί, που οδηγήθηκαν επίσης στη φυλακή, καταδικάστηκαν σε 9 και 10 χρόνια αντίστοιχα, ενώ για τον γιο του βασικού κατηγορουμένου, επιβλήθηκε ποινή 5 ετών με αναστολή.Ένας από τους δράστες φέρεται να είχε πολιτικές διασυνδέσεις με το νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή.
Σταύρος Αθανασιάδης

Ο Σταύρος Αθανασιάδης (1924-1995), του Αθανασίου, ήταν Έλληνας πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης με την ΕΡΕ από το 1961 ως το 1962, μετά από το 1963 ως το 1967 και μεταδικτατορικά με τη Νέα Δημοκρατία από το 1974 ως το 1981.

 Γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 14 Σεπτεμβρίου 1924. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κοζάνης με την ΕΡΕ το 1961, όμως η εκλογή του ακυρώθηκε στις 13 Μαΐου 1962. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1963 και το 1964. Στις εκλογές του 1974 εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, με 12.139 σταυρούς, με σχετικά μικρή διαφορά από τον Θεμιστοκλή Βύζα, ο οποίος ήρθε 1ος σε σταυρούς προτίμησης με 12.519. Επανεξελέγη στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 1977 λαμβάνοντας 9.103 σταυρούς προτίμησης, ερχόμενος ξανά 2ος σε σταυρούς στην εκλογική περιφέρεια, με πρώτο τον Γεώργιο Β. Παπαδόπουλο. Ο Σταύρος Αθανασιάδης απεβίωσε σε ηλικία 71 ετών στις 2 Ιουνίου 1995. Με τη σύζυγό του Δόμνα (φιλόλογο - Γυμνασιάρχη), απέκτησε μία κόρη και δύο γιους. Διγκαβές, Κώστας (1986). Οι Εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985.
Ουλφ Γιαρλ

Ο Ουλφ Θόργκιλσσον ήταν Δανός κόμης (jarl), αντιβασιλιάς της Δανίας και γενάρχης του Οίκου των Έστριντσεν, που βασίλευσε στη Δανία για περισσότερους από τρεις αιώνες κατά την περίοδο του μεσαίωνα (1047 - 1375)· όλοι οι βασιλείς της δυναστείας τον τιμούσαν ως γενάρχη τους. Ο Ουλφ ήταν γιος του Θόργκιλ Σπράκαλαγκ· ο αδελφός του Έιλαφ ήταν κόμης του βασιλιά Κνούτου του Μεγάλου και η αδελφή του Γκύτα Θόρελσντοτιρ παντρεύτηκε τον Γκόντγουιν, κόμη του Ουέσσεξ, συμμετείχε στην κατάκτηση της Αγγλίας από τον Κνούτο τον Μεγάλο και ήταν από τους πιο έμπιστους άνδρες του.

 Νυμφεύτηκε (1015 - 1016) την Έστριντ Σβέινσνταττερ της Δανίας, κόρη του Σβεν του Διχαλογένιου και αδελφή του Κνούτου του Μεγάλου, με την οποία απέκτησε δυο γιους, τον Σβεν Β΄ που έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Δανίας από τη δυναστεία του , και τον Μπορν που έγινε κόμης στην Αγγλία. Ο χρονικογράφος Αδάμ της Βρέμης αναφέρει για τον Ουλφ άλλον έναν γιο, τον Ασμπζόρη που πιθανότατα δεν ήταν από την Έστριντ,· πιθανότατα είχε και μία κόρη, αφού ο Σνόρρι Στούρλουσον την αναφέρει στο βιβλίο του για τον Άσμουντ, γιο της αδελφής του βασιλιά Σβεν. Το 1024 διορίστηκε αντιβασιλιάς της Δανίας, την περίοδο που ο Κνούτος απουσίαζε, και κηδεμόνας του μικρού γιου του Κνούτου, Αρθακανούτου. Οι βασιλείς Άνουντ Γιάκομπ της Σουηδίας και Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας εκμεταλλεύτηκαν την απουσία του Κνούτου για να επιτεθούν στη Δανία, έτσι ο Ουλφ βρέθηκε σε αδιέξοδο. Μετά από μεγάλη πίεση, δέχθηκε να στέψει βασιλιά τον μικρό Αρθακανούτο, αφού ο πατέρας του αργούσε να επιστρέψει και δεν μπορούσαν να πολεμήσουν τους εισβολείς. Όταν ο Κνούτος έμαθε ότι οι βασιλείς της Σουηδίας και της Νορβηγίας επιτέθηκαν στη Δανία, γύρισε εσπευσμένα πίσω για να τους πολεμήσει στη Χέλγκεα, αλλά οι απόψεις των ιστορικών σχετικά με τον ρόλο του Ουλφ Γιαρλ διίστανται: άλλοι αναφέρουν ότι πολέμησε στο πλευρό του Κνούτου και άλλοι εναντίον του. Τα Αγγλοσαξωνικά χρονικά που περιγράφουν τη μάχη του 1025, αναφέρουν τα ονόματα των αρχηγών του στρατού των Σουηδών και των Νορβηγών Ουλφ και Έγκλαφ, τα οποία πολλοί ταυτίζουν με τον Ουλφ και τον αδελφό του. Ο Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι ο Ουλφ πολέμησε τον Κνούτο στη μάχη της Χέλγκεα, αλλά τα Χρονικά του Αγίου Όλαφ αναφέρουν τη μεγάλη νίκη του Κνούτου στη ναυμαχία χάρη στον Ουλφ. Το πιο πιθανό είναι ο Ουλφ να πολέμησε αρχικά εναντίον του Κνούτου, αλλά στη συνέχεια άλλαξε θέση και πολέμησε στο πλευρό του, προσφέροντάς του σημαντικές υπηρεσίες. Ο αδελφός του Έιλαφ σε οποιαδήποτε περίπτωση συγχωρήθηκε, επειδή συνέχισε να είναι κόμης της Αγγλίας με την αναγνώριση του Κνούτου, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με τον Ουλφ, που τα Χριστούγεννα του 1026 δολοφονήθηκε στον Καθεδρικό ναό του Τρίνιμπι (ο οποίος ήταν ο προγενέστερος ναός του καθεδρικού του Ρόσκιλντ) από έναν αυλικό του Κνούτου, με τη σύμφωνη γνώμη τού βασιλιά του. Νυμφεύτηκε την Έστριντ των Κνύτλινγκα, κόρη του Σβεν Α΄ της Δανίας και είχε τέκνα: Σβεν Β΄ 1019-1076, βασιλιάς της Δανίας. Μπέορν Έστριτσον απεβ. 1049, πρίγκιπας. Άσμπγιορν Ούλφσεν. A. S. Napier and W. H. Stevenson, eds. (1895) M. K. Lawson, Cnut: England's Viking King (2004) P. A. Munch (1855), Det Norske Folks Historie, vol. 5 Ουλφ Γιαρλ
Φρειδερίκος της Λούνα

Ο Φρειδερίκος ντα Λούνα, (ισπανική γλώσσα Fadrique, περί το 1401 – 29 Μαΐου 1438) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόμης της Λούνας στη Σαραγόσα και κύριος της Σεγόρβε. Έγινε ναύαρχος της Αραγωνίας-Σικελίας. Ήταν ο μόνος νόθος γιος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας και της ερωμένης του Τάρσια Ριτσάνι, που ο πατέρας του είχε αναγνωρίσει. Το 1403 ο Φρειδερίκος και η αδελφή του Γιολάντα (η μόνη νόθη κόρη τού Μαρτίνου Α΄ από άλλη ερωμένη του) έγιναν προστατευόμενοι τού Μαρτίνου της Αραγωνίας (πατέρα τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας). Ο βασιλικός σύμβουλος Φρανσέσκ ντε Κασασάχα διατάχθηκε να μεταφέρει τα δύο παιδιά στη Βαρκελώνη για να τα φροντίσει. Η γιαγιά τους Μαρία δε Λούνα (σύζυγος τού Μαρτίνου της Αραγωνίας) ανέλαβε την ανατροφή και τη μόρφωσή τους. Αν και ήταν νόθα, ήταν τα μόνα εγγόνια τους, η Μαρία δε Λούνα απεβίωσε το 1406.

 Το 1409 ο πατέρας τους απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο πατέρας του Μαρτίνος της Αραγωνίας (ως Β΄ της Σικελίας). Οι δύο αδελφοί του πατέρα τους είχαν αποβιώσει πρόωρα. Έτσι ο Φρειδερίκος έγινε ο μόνος άρρην απόγονος τού Μαρτίνου της Αραγωνίας, ο οποίος ήταν πολύ στοργικός απέναντί του, ήξερε ότι ως νόθος, ο εγγονός του είχε ισχνή πιθανότητα διαδοχής. Πλησιέστερος άρρην συγγενής ήταν ο Ιάκωβος Β΄ κόμης τού Ουρζέλ, 2ος εξάδελφος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας. Ο Μαρτίνος της Αραγωνίας ήθελε να τον διαδεχθεί ο Φρειδερίκος, τουλάχιστον στη Σικελία. Ζήτησε τη νομιμοποίησή του από τον πάπα, αλλά ο βασιλιάς απεβίωσε το 1410. Επειδή δεν είχε καθοριστεί ο διάδοχος, ακολούθησε μεσοβασιλεία. Το 1412 ο Φερδινάνδος των Τραστάμαρα, εξάδελφος τού Μαρτίνου Α΄ της Σικελίας, έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας-Σικελίας σύμφωνα με τον συμβιβασμό τού Κάσπε. Οι ευγενείς της Σικελίας προτιμούσαν τον Φρειδερίκο, αλλά η πρότασή τους για μία ανεξάρτητη Σικελία απορρίφθηκε. Ο Φρειδερίκος έγινε κόμης της Λούνας και ναύαρχος. Έλαβε μέρος στην εκστρατεία στη νήσο Ντγιέρμπα της Τυνησίας υπό τη διοίκηση τού Πέτρου, δούκα τού Αλμπουρκέρκε (4ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄) το 1425. Επίσης συνόδευσε τον στρατό τού Αλφόνσου (Ε΄) (1ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄), όταν εισέβαλε στην Καστίλη για την απελευθέρωση του Ερρίκου, δούκα της Βιγιένα (3ου γιου τού Φερδινάνδου Α΄). Στη δεκαετία τού 1430 ο Φρειδερίκος ανακίνησε το δικαίωμα διαδοχής του με αποτέλεσμα να φυλακιστεί. Οι κτήσεις του, όπως η κομητεία της Λούνας και η πόλη τού Σεγόρβε, κατασχέθηκαν και απεβίωσε εγκάθειρκτος 37 ετών. Paul N. Morris: Patronage and Piety Montserrat and the Royal House of Medieval Catalonia-Aragon, Οκτώβριος 2000 Grierson, Philip; Travaini, Lucia (1998): Medieval European Coinage: Volume 14, South Italy, Sicily, Sardinia: With a Catalogue of the Coins in the Fitzwilliam Museum, Cambridge. Cambridge University Press. ISBN 0521582318. Saiz Serrano, Jorge (2011): Caballeros del rey: Nobleza y guerra en el reinado de Alfonso el Magnanimo. Universitat de Valencia. ISBN 8437084334.
Τ'άρι

Το Τ'άρι (ασομταβρούλι Ⴒ, νουσκούρι ⴒ, μχεντρούλι ტ) είναι το 21ο γράμμα των τριών γεωργιανών αλφαβήτων.Στο γεωργιανό σύστημα αρίθμησης έχει αξία 300.Το Τ'άρι προφέρεται ως σκληρό Τάνι.

 Τάνι (γράμμα) Τε (κυριλλικό) Mchedlidze, T. (1) The restored Georgian alphabet, Fulda, Germany, 2013 Mchedlidze, T. (2) The Georgian script; Dictionary and guide, Fulda, Germany, 2013 Machavariani, E. Georgian manuscripts, Tbilisi, 2011 The Unicode Standard, Version 6.3, (1) Georgian, 1991-2013 The Unicode Standard, Version 6.3, (2) Georgian Supplement, 1991-2013
Αγία Άννα Ηρακλείου

Η Αγία Άννα είναι οικισμός της κοινότητας Εθιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αστερουσίων), του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Άννα είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται λίγο βορειότερα της επαρχιακής οδού Χάρακα-Μάρθας και 3 χλμ. ΒΑ. του Πύργου, σε μεσό σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει περίπου 45 χλμ. Ν. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κονότητα Εθιάς του νομού Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Εθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αστερουσίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αστερουσιών και προσαρτήθηκε στο δήμο Αρχανών-Αστερουσίων. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μάχη του Σαρλερουά

Η Μάχη του Σαρλερουά (γαλλικά Bataille de Charleroi) διεξήχθη στις 21 Αυγούστου 1914 μεταξύ γαλλικών και γερμανικών δυνάμεων στα πλαίσια της Μάχης των Συνόρων. Οι Γάλλοι σχεδίαζαν επίθεση κατά μήκος του ποταμού Σαμπρ, αλλά οι Γερμανοί τους επιτέθηκαν πρώτοι και νίκησαν.

 Μέχρι τις 20 Αυγούστου, η 5η Γαλλική Στρατιά του Λανρεζάκ ξεκίνησε να συγκεντρώνεται σε ένα μέτωπο 40 χιλιομέτρων κατά μήκος του Σαμπρ με επίκεντρο την πόλη Σαρλερουά και επεκτάθηκε ανατολικά μέχρι το βελγικό φρούριο της Ναμύρ. Στα αριστερά του, τα Σώματα Ιππικού του Στρατηγού Σορντέτ ένωναν την 5η Γαλλική Στρατιά με τη Βρετανική Εξερευνητική Δύναμη στη Μονς. Η στρατιά του Λανρεζάκ είχε στη διάθεση της 15 μεραρχίες και είχε αποδυναμωθεί λόγω της αποστολής στρατευμάτων στη Λωρραίνη, ενώ η 2η Γερμανική Στρατιά (Στρατηγός Κάρολος φον Μπύλοβ) και 3η Γερμανική Στρατιά είχαν στη διάθεση τους 18 μεραρχίες και κινούνταν νοτιοδυτικά. Αν και ο Λανζεράκ θεωρούσε πως η υποχώρηση ήταν χρήσιμη από την αρχή του πολέμου και προειδοποίησε για τον κίνδυνο της γερμανικής προέλασης στο Βέλγιο, ο ανώτερος του, Στρατηγός Ζοζέφ Ζοφρ, πίστευε πως η Γαλλία έπρεπε να ακολουθήσει το επιθετικό Σχέδιο XVII, ανεξάρτητα από την έκβαση του πολέμου στο Βέλγιο, αγνόησε τις προειδοποιήσεις του Λανζεράκ και τον διέταξε να επιτεθεί κατά μήκος του Σαμπρ. Πριν ο Λανζεράκ καταφέρει να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια στις 21 Αυγούστου, η 2η Γερμανική Στρατιά ξεκίνησε τη μάχη του Σαρλερουά με επιθέσεις κατά μήκος του Σαμπρ και έστησε δύο προγεφυρώματα, τα οποία οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να καταστρέψουν λόγω έλλειψης πυροβολικού. Ο Μπύλοβ επιτέθηκε ξανά στις 22 Αυγούστου με τρία σώματα εναντίον ολόκληρου του μετώπου της 5ης Γαλλικής Στρατιάς. Η μάχη συνεχίστηκε και στις 23 Αυγούστου, όταν το κέντρο της γαλλικής παράταξης υποχώρησε. Εν τω μεταξύ, η 3η Γερμανική Στρατιά διέσχισε τον Μεζ (Meuse) και προχώρησε σε κατά μέτωπο επίθεση κατά του δεξιού άκρου των Γάλλων. Η επίθεση της 3ης Γερμανικής Στρατιάς απειλούσε την ασφαλή υποχώρηση του Λανζεράκ, αλλά η αντίσταση των Γάλλων υπό τις διαταγές του Λουί Φρανσέτ ντ' Εσπέρεϋ είχε ως αποτέλεσμα την αποτυχία της γερμανικής επίθεσης - μάλιστα, οι Γάλλοι κατάφεραν να περάσουν και σε επιτυχημένη αντεπίθεση. Ωστόσο, όταν έγινε γνωστή η εκκένωση της Ναμύρ και η υποχώρηση της 4ης Γαλλικής Στρατιάς από τις Άρδεννες, ο Λανζεράκ διέταξε οπισθοχώρηση για να μην βρεθεί περικυκλωμένος και αποκοπεί από τις υπόλοιπες γαλλικές στρατιές. Η μάχη του Σαρλερουά έληξε με νίκη των Γερμανών. Η υποχώρηση του Λανζεράκ μετά τη μάχη του Σαρλερουά έσωσε τον γαλλικό στρατό από μια αποφασιστική ήττα. Μετά την άμυνα των Γάλλων στη μάχη του Σαιντ-Καντέν, οι γαλλικές δυνάμεις υποχώρησαν, αλλά κατάφεραν να κρατήσουν συμπαγή τη γραμμή τους χάρη στις ενέργεις του Λανζεράκ. Το 2009, ο ιστορικός Χέρβινγκ ανέφερε πως η 3η Γερμανική Στρατιά έχασε 4.275 στρατιώτες στο Ντινάντ της Ναμύρ. First World War.com
Αδόλφος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν

Ο Αδόλφος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν ή Αδόλφος του Ότβαϊλερ, γερμ. Adolph Ludwig (3 Ιουνίου 1789 - 10 Δεκεμβρίου 1812) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Ότβαϊλερ και του Βάιλναου (1789-1812).

 Ήταν ο δεύτερος νόμιμος διάδοχος γιος του Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της με μοργανατικό γάμο συζύγου του Καταρίνα Κεστ, που ήταν υπηρέτρια, αλλά της απονεμήθηκε ο τίτλος της βαρόνης του Ότβαϊλερ, ενώ ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας την έκανε δούκισσα του Ντίλινγκεν (Ντιλάνζ). Albert Ruppersberg: Geschichte der Grafschaft Saarbrücken, vol. 2, 2nd ed. Saarbrücken, 1910 (reprinted: St. Ingbert, 1979), p.295-372
Abdi İpekçi Arena

Η Abdi İpekçi Arena, παλαιότερα γνωστή ως Αθλητικό Συγκρότημα Abdi İpekçi, ήταν ένας πολυχώρος εσωτερικού χώρου που βρίσκεται στην περιοχή Zeytinburnu της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία, που βρίσκεται λίγο έξω από τα αρχαία τείχη της πόλης στο Yedikule. Σχεδιασμένο το 1979, άνοιξε το 1986 μετά από αρκετά χρόνια διακοπής της κατασκευής, ονομάστηκε από τον διάσημο Τούρκο δημοσιογράφο Άμπντι Ίπεκτσι.

 Η αρένα έχει χωρητικότητα 12.270 ατόμων. Διοργανώνει εθνικές και διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις όπως μπάσκετ, βόλεϊ, πάλη και βαρκάδα, συναυλίες και συνέδρια μεταξύ άλλων. Η εγκατάσταση περιλαμβάνει έναν οπτικό πίνακα με πολλαπλές όψεις, έξι μετρητές ηλεκτρονικών συστημάτων, τέσσερα ντουλάπια, δύο αίθουσες διαδικτύου, αίθουσα τύπου, δύο γραφεία πολλαπλών χρήσεων, VIP δωμάτια κλπ. Ο χώρος στάθμευσης του έχει χωρητικότητα 1.500 αυτοκινήτων. Οι επαγγελματικές ομάδες καλαθοσφαίρισης της ομάδας καλαθοσφαίρισης των ανδρών της Γαλατασαράι και η ομάδα καλαθοσφαίρισης των γυναικών του Γαλατασαράι παίζουν τους αγώνες της στο τουρνουά 2009-2010 στο Abdi İpekçi Arena. Μερικά από τα αξιοσημείωτα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην αρένα είναι: 1992 European Champions Cup Final Four 1995 European Cup final 1996 FIBA EuroStars 1997 Girl Power! Live in Istanbul 2001 Depeche Mode concert Exciter Tour 2001 ΕυρωΜπάσκετ Final phase 2004 Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2005 Φιλ Κόλινς Συναυλία 2007 Ενρίκε Ιγκλέσιας Συναυλία 2009 European Short Course Swimming Championships 2009 Men's European Volleyball Championship 2010 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2011 European Judo Championships 2012 EuroLeague Women 2011–12 Final Eight 2014 Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Γυναικών Arena page on TBF website
Μάγκι Χάσαν

Η Μάργκαρετ "Μάγκι" Κόλντγουελ Χάσαν (αγγλ. Margaret "Maggie" Coldwell Hassan, 27 Φεβρουαρίου 1958), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Νιου Χάμσαϊρ από το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Έχει υπηρετήσει και ως 81η Κυβερνήτης του Νιου Χάμσαϊρ από το 2013 έως το 2017.

 Η Μάργκαρετ Χάσαν (Γουντ), γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1958, στην Βοστώνη, από τον υπουργό Αστικής Ανάπτυξης επί Προεδρίας Τζόνσον, Ρόμπερτ Κόλντγουελ Γουντ και την Μάργκαρετ Μπάιερς. Μεγάλωσε στο Λίνκολν της Μασσαχουσέτης. Ύστερα από την αποφοίτησή της από το Λύκειο "Lincoln-Sudbury" το 1976, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Μπράουν του Ρόουντ Άιλαντ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA), το 1980. Εκεί γνώρισε τον μετέπειτα σύζυγό της, Τόμας Χάσαν. Το 1985, έλαβε πτυχίο Νομικής (JD), από το Πανεπιστήμιο Νορθίστερν της Μασσαχουσέτης. Από το 1985 έως το 1999, εργάστηκε ως δικηγόρος. Από το 1985 έως το 1992, εργάστηκε σε δικηγορικά γραφεία στην Βοστώνη. Από το 1993 έως το 1996, ήταν γενική σύμβουλος του Νοσοκομείου Μπρίγκχαμ της Βοστώνης. Το 1999, η Χάσαν, διορίστηκε από την τότε Κυβερνήτη του Νιου Χάμσαϊρ (και μετέπειτα Γερουσιαστή), Τζιν Σαχίν, Σύμβουλος Πολιτών στην Επιτροπή Εκπαίδευσης και Οικονομικών του Νιου Χάμσαϊρ. Γερουσία του Νιου Χάμσαϊρ Στις εκλογές του 2002, για την πολιτειακή Γερουσία του Νιου Χάμσαϊρ, η Χάσαν, έθεσε υποψηφιότητα για το αξίωμα της πολιτειακής Γερουσιαστή για την 23η περιφέρεια, όμως ηττήθηκε από τον εν ενεργεία πολιτειακό Γερουσιαστή, Ράσελ Πρίσκοτ. Στις εκλογές του 2004, η Χάσαν, έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα για την θέση της πολιτειακής Γερουσιαστή για την 23η περιφέρεια, με αντίπαλο και πάλι τον Πρίσκοτ, τον οποίο κατάφερε να τον νικήσει αυτή την φορά. Επανεξελέγη το 2006 και το 2008. Ως πολιτειακή Γερουσιαστής, υπηρέτησε από το 2008 έως το 2010, Ηγέτης της Πλειοψηφίας της πολιτειακής Γερουσίας του Νιου Χάμσαϊρ. Στις εκλογές του 2010, έχασε και πάλι από τον Ράσελ Πρίσκοτ. Το 2011, η Χάσαν, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της, για την θέση της Κυβερνήτη του Νιου Χάμσαϊρ. Στις κυβερνητικές εκλογές του 2012, η Χάσαν, κατάφερε να εκλεγεί 81η Κυβερνήτης του Νιου Χάμσαϊρ, με ποσοστό 54,6% έναντι 42,5% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού της, Οβίντ Λαμοντέιντζ. Ανέλαβε Κυβερνήτης, στις 3 Ιανουαρίου 2013. Επανεξελέγη στο αξίωμα, στις εκλογές του 2014. Στις 2 Ιανουαρίου 2017 (μια μέρα πριν τη λήξη της θητείας της), παραιτήθηκε από το αξίωμα, προκειμένου να αναλάβει στις 3 Ιανουαρίου 2017, Γερουσιαστής. Στις 5 Οκτωβρίου 2015, η Μάγκι Χάσαν, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφια για την θέση της Γερουσιαστή στις εκλογές της Γερουσίας των ΗΠΑ του 2016. Στις 9 Νοεμβρίου 2016, ύστερα από μια πολύ στενή "μάχη" για την θέση της Γερουσιαστή των Ηνωμένων Πολιτειών για το Νιου Χάμσαϊρ, η Χάσαν, αναδείχθηκε νικήτρια της εκλογής, με εξαιρετικα οριακό ποσοστό 47,98% έναντι 47,84% της εν ενεργεία Ρεπουμπλικανής Γερουσιαστή Κέλι Αγιότ. Έχει ανακοινώσει ότι θα είναι εκ νέου υποψήφια για το αξίωμα της Γερουσιαστή, στις εκλογές του 2022. Είναι παντρεμένη με τον Πανεπιστημιακό Τόμας Χάσαν και έχουν δύο παιδιά. Είναι αδερφή του διάσημου και βραβευμένου ηθοποιού, Φρανκ Γουντ.
Φώκια της Χαβάης

Η φώκια μοναχός της Χαβάης (Monachus schauinslandi - Μοναχός του Σάουινσλαντ) ζει στις ατόλλες και στα νησιά του αρχιπελάγους της Χαβάης και, όπως και ο στενός συγγενής της, η μεσογειακή φώκια, απειλείται άμεσα με αφανισμό.

 Με το μακρόστενο σώμα τους, τον χονδρό, ευλύγιστο λαιμό, το κοντό και φαρδύ κεφάλι και τα κοντά πτερύγια μοιάζουν με όλες τις άλλες φώκιες και κυρίως με την μεσογειακή. Με μήκος μέχρι 2,40 μέτρα και βάρος 270 κιλά είναι λίγο μικρότερη από την τελευταία. Σε αντίθεση όμως με την μεσογειακή, τα θηλυκά της φώκιας της Χαβάης είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά, τα οποία φτάνουν τα 2,10 μέτρα και 200 κιλά. Είναι γκρίζες με καφέ στη ράχη ενώ στην κοιλιά πιο ανοιχτόχρωμες, χωρίς όμως το λευκό «μπάλωμα» της μεσογειακής φώκιας. Τα νεογέννητα έχουν μήκος περίπου 1 μέτρο και βάρος 15-18 κιλά και είναι καλυμμένα με μαύρη γούνα, η οποία αντικαθίσταται με κοντό τρίχωμα μετά από έξι εβδομάδες κατά την πρώτη έκδυση. Πολλές φορές οι φώκιες της Χαβάης φέρουν ορατά σημάδια και ουλές από αλιευτικά εργαλεία και επιθέσεις καρχαριών. Τα αισθητήρια μουστάκια στο ρύγχος είναι μαλακά και σκουρόχρωμα με λευκές απολήξεις, ενώ τα ρουθούνια της κοιτούν προς τα πάνω και όχι προς τα μπρος όπως στη μεσογειακή φώκια. Την βρίσκουμε στα λεγόμενα «Υπήνεμα Νησιά» του βορειοδυτικού αρχιπελάγους της Χαβάης. Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου είναι μοναχικό ζώο, σε σχέση με τις άλλες φώκιες. Στις αμμουδερές τους παραλίες ξεκουράζεται και φέρνει στον κόσμο τα μικρά της. Τα 2/3 της ζωής της όμως τα περνάει μέσα στη θάλασσα. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως, αντίθετα με παλαιότερες αντιλήψεις, περνούν αρκετό χρόνο για την τροφοσυλλογή τους σε μεγάλα βάθη πάνω από 160 οργιές (300 μέτρα), σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και 300 οργιές (550 μέτρα). Συνήθως δεν απομακρύνονται από το αρχιπέλαγος, αν και έχουν εντοπιστεί μεμονωμένα ζώα στις ατόλλες Τζόνστον, Παλμύρα και Ουέηκ που απέχουν 1.150, 1.800 και 3.700 χιλιόμετρα από την Χαβάη αντίστοιχα. Το διαιτολόγιο της φώκιας της Χαβάης αποτελείται κυρίως από οστεϊχθύες (79%) αλλά και από κεφαλόποδα (16%) και καρκινοειδή (5%). Χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύον με αφανισμό από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Υπολογίζεται πως έχουν απομείνει γύρω στα 1000 ζώα, αριθμός όμως που συνεχίζει να μειώνεται παρά τα μέτρα προστασίας που πάρθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες. Η καταστροφή των βιοτόπων της, η υπεραλίευση και η καταδίωξη από τους ψαράδες είναι οι μεγαλύτερες απειλές για την επιβίωση της. Σε αυτές προστίθεται και η περιορισμένη γενετική ποικιλομορφία των εναπομεινάντων φωκών αλλά και οι φυσικοί εχθροί μέσα στην θάλασσα: ο καρχαρίας τίγρης και ο καρχαρίας των Γκαλαπάγκος. Αυτή η περιορισμένη γενετική ποικιλομορφία οφείλεται στην κατακόρυφη μείωση του πληθυσμού και είναι το αποτέλεσμα του ανελέητου κυνηγιού της φώκιας από τον άνθρωπο κατά τον 19ο αιώνα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την μειωμένη φυσική επιλογή και ικανότητα του είδους να προσαρμοστεί στις περιβαλλοντικές πιέσεις αυξάνοντας τον κίνδυνο του αφανισμού. Βίντεο του National Geographic με την φώκια να αναζητά τροφή στο βάθος του ωκεανού Αρχειοθετήθηκε 2013-04-14 στο Wayback Machine. Η φώκια της Χαβάης στον ιστότοπο της MOm
Ανακόντα

Η ανακόντα (του είδους Eunectes murinus ελλ. Ευνήκτης ο μυόχρους, Ευνήκτης ο μυοθήρας, Ανακόνδας) είναι γένος των μη ιοβόλων φιδιών της οικογένειας Βοΐδες και της τάξης Φολιδωτά ή Λεπιδωτά. Μπορεί να φθάσουν σε μήκος τα 7 μέτρα και σε βάρος τα 100 κιλά. Απαντώνται κυρίως στην τροπική Λατινική Αμερική, όπου έχουν την κοινή ονομασία ανακόντες. Τα μέλη τους συμπεριλαμβάνουν μερικά από τα μεγαλύτερα φίδια στον κόσμο. Τρέφονται με θηλαστικά και πτηνά, τα οποία ακινητοποιούν σφίγγοντάς τα, και στη συνέχεια συνθλίβοντάς τα, όπως οι βόες. Η ονομασία Ευνήκτης προέρχεται από την ομώνυμη αρχαία ελληνική λέξη, που σημαίνει τον "καλό κολυμβητή." Σήμερα αναγνωρίζονται 3 είδη.

 Το χρώμα του φιδιού είναι πράσινο και λαδί ή καστανό με μαύρες κηλίδες. Το μέγιστο μέγεθος των ερπετών αυτών έχει επιφέρει συζητήσεις. Ο Mehrtens (1987) θεωρεί ότι η ενήλικη ανακόντα κατά μέσο όρο φτάνει σε μέγεθος τα 18-20 πόδια για το είδος της πράσινης ανακόντας, Eunectes murinus και πολύ σπάνια τα 23-25 πόδια. Οι υπολογισμοί που κάνουν λόγο για 35-40 πόδια είναι ασαφείς Σε έρευνα που έγινε σε 1.000 είδη που πιάστηκαν στη Βενεζουέλα, το μεγαλύτερο ήταν 5,2 μέτρα και ζύγιζε 97 κιλά. Τα τοπικά ονόματα του φιδιού στη Λατινική Αμερική περιλαμβάνουν τον ισπανικό όρο matatoro, που σημαίνει "φονιάς ταύρων", και τα ονόματα sucuri και yakumama, που του έχουν δώσει οι ιθαγενείς. Η λέξη ανακόντα προέρχεται από τη σιναλεζική γλώσσα, που είναι η ιθαγενής γλώσσα των κατοίκων της Σρι Λάνκα. Οι πύθωνες που βρίσκονται στις ζούγκλες του νησιού αυτού, έχουν ομοιότητες με τις ανακόντες και είναι μερικές φορές πολύ μεγάλοι σε μέγεθος. Η σινγκαλέζικη λέξη "Hena Kandaya" που σημαίνει ζώο με μεγάλο σώμα, πιθανότατα πέρασε στους Βρετανούς ως Anaconda. Οι Βρετανοί κυβέρνησαν τη Σρι Λάνκα για περισσότερο από έναν αιώνα. Πιστεύεται επίσης ότι η ονομασία ανακόντα μπορεί να προήλθε από τη γλώσσα Ταμίλ και τη λέξη anaikondran, που σημαίνει "δολοφόνος ελεφάντων" ή anaikkonda, που σημαίνει "έχοντας σκοτώσει έναν ελέφαντα". Το ερπετό απαντάται στη Νότια Αμερική, από την Κολομβία και τη Βενεζουέλα και νότια της Αργεντινής. Ζει σε υδάτινα ρεύματα ή επάνω στα δέντρα. Πρόκειται για ωοζωοτόκο ζώο, που σημαίνει ότι γεννά ζωντανά μικρά. Έχουν αναφερθεί ελάχιστες περιπτώσεις αιχμαλωσίας του ζώου. Τον Οκτώβριο του 2007 στο Ενυδρείο της Νέας Αγγλίας στη Βοστόνη ανακάλυψαν ότι ένα από τα θηλυκά που είχε ήταν έγκυος. Γεννήθηκαν 14 μικρά την Πρωτοχρονιά του 2008. *)Δεν περιλαμβάνει τα τυπικά υποείδη με ονομασίες. Life history and conservation of the green anaconda (Eunectes murinus) στο Anacondas.org. Προσπελάστηκε στις 18 Ιουλίου του 2008.
Πολιτειακή Γερουσία του Άρκανσο

Η Πολιτειακή Γερουσία του Άρκανσο είναι το ανώτερο τμήμα της Γενικής Συνέλευσης του Άρκανσο. Η Γερουσία έχει 35 μέλη, έκαστο αντιπροσωπεύον μια περιφέρεια με περίπου 76.000 κατοίκους. Η υπηρεσία στο πολιτειακό νομοθετικό σώμα είναι μερικής απασχόλησης και πολλοί πολιτειακοί γερουσιαστές έχουν πλήρεις εργασίες κατά το υπόλοιπο του έτους. Η 35μελής Γερουσία αποτελείται από δεκαπέντε Ρεπουμπλικανούς και είκοσι Δημοκρατικούς. Υπάρχουν οκτώ γυναίκες και είκοσι επτά άνδρες, τριάντα ένας Λευκοί Αμερικανοί, και τέσσερις Αφροαμερικανοί.

 Οι γερουσιαστές εκλέγονται συνήθως για τετραετείς θητείες. Μετά την Απογραφή των ΗΠΑ κάθε δέκα έτη, όλες οι περιφέρειες της Γερουσίας επανασχεδιάζονται για να διασφαλίσουν ότι έχουν περίπου τον ίδιο αριθμό ψηφοφόρων. Κάθε θέση γερουσιαστή θα είναι ανοικτή το 2012. Μετά την εκλογή του 2012, οι γερουσιαστές θα τεθούν σε κλήρωση και σε 18 θα κληρωθεί μια διετής θητεία και σε 17 μια τετραετής θητεία. Αυτό θα εναλλάσσει τις εκλογές ώστε το ήμισυ του σώματος να είναι διαθέσιμο για επανεκλογή κάθε δύο έτη. Οι διετείς θητείες που κάνει ένας γερουσιαστής μετά την ανακατανομή δεν μετρούν στην συνολική υπηρεσία του γερουσιαστή σύμφωνα με την τροποποίηση των ορίων θητείας, η οποία περιορίζει τους πολιτειακούς γερουσιαστές του Αρκάνσας σε δύο θητείες τεσσάρων ετών. Έτσι ένας γερουσιαστής που επιλέγεται για διετή θητεία, συνεχίζει να έχει δικαίωμα εκλογής για δύο τετραετίες, άρα για συνολική θητεία 10 ετών. Η Γερουσία αποτελείται από μέλη επιλεγμένα κάθε τέσσερα έτη, από τους εκλέκτορες των διάφορων περιφερειών. Στην πρώτη συνεδρίαση της Γερουσίας, οι Γερουσιαστές διαιρούνται σε δύο κατηγορίες με κλήρωση και η πρώτη κατηγορία κρατάει τις θέσεις της για δύο έτη μόνο, μετά από τα οποία μπορούν να εκλεγούν για τέσσερα έτη. Περιορίζονται επίσης στο να υπηρετούν όχι περισσότερες από δύο τετραετείς θητείες. 88η Γενική Συνέλευση #Lost primary Arkansas Senate official government website State Senate of Arkansas at Project Vote Smart
Δίκτυον

Το Δίκτυον (λατινικά: Reticulum, συντομογραφία: Ret) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον Lacaille και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Ωρολόγιον, Ύδρος και Δοράς. Είναι αόρατος από την Ελλάδα, εκτός από ένα ελάχιστο τμήμα του, που είναι ορατό από την Κρήτη. Παρότι γενικώς η πατρότητά του αποδίδεται στον LaCaille, στη μνήμη του πλέγματος που χρησιμοποίησε για τις παρατηρήσεις του του νότιου ουρανού, ο αστερισμός σημειώθηκε αρχικά από τον Isaak Habrecht του Αστεροσκοπείου του Στρασβούργου με το όνομα Ρόμβος (Rhombus) και πιθανότατα υιοθετήθηκε από τον LaCaille, ο οποίος απλώς του άλλαξε το όνομα σε Reticulum Rhomboidalis (Ρομβοειδές Δίκτυον), ονομασία που απλοποιήθηκε τελικώς σε Reticulum (Δίκτυον) από τη Διεθνή Αστρονομική `Ενωση. Στο Δίκτυο αποδίδονταν 34 αστέρες μέχρι το έβδομο μέγεθος.

 Επειδή όλοι οι αστέρες του Δικτύου είναι σχετικώς αμυδροί και ο αστερισμός πολύ νότιος, κανένας τους δεν έχει δικό του ιδιαίτερο όνομα. Ο α (άλφα) Δικτύου, με φαινόμενο μέγεθος 3,315, είναι ο φωτεινότερος όλων των αστέρων του Δικτύου. Ο φασματικός τύπος του είναι G8 II-III, είναι δηλαδή λίγο ψυχρότερος του Ηλίου σε επιφανειακή θερμοκρασία. Ο β Δικτύου έχει φασματικό τύπο K2+ III (πορτοκαλί γίγαντας) και φαινόμενο μέγεθος 3,85. Ο γ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,51 και φασματικό τύπο M4 III (ερυθρός γίγαντας). Ο δ έχει φαινόμενο μέγεθος 4,56 και φασματικό τύπο M2 III. Ο ε έχει φαινόμενο μέγεθος 4,442 και φασματικό τύπο K2 IVa. Ο πορτοκαλί αυτός υπογίγαντας συνοδεύεται από ένα γιγάντιο πλανήτη με μάζα μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία. Ο πλανήτης περιφέρεται περί τον αστέρα μία φορά κάθε 424 ημέρες σε σχεδόν κυκλική τροχιά (εκκεντρότητα 0,02) σε μέση απόσταση από αυτόν 177 εκατομ. χιλιόμετρα. Η απόσταση του συστήματος από τη Γη ανέρχεται στα 59 έτη φωτός. Το ζεύγος ζ1 και ζ2 έχουν φαιν. μεγέθη 5,54 και 5,24, και φασματικούς τύπους G2.5 V και G1 V αντιστοίχως, είναι δηλαδή κίτρινοι νάνοι όπως και ο `Ηλιος. Ο η έχει φαιν. μέγεθος 5,24 και φασμ. τύπο G8 III. Ο ι έχει φαιν. μέγεθος 4,97 και φασμ. τύπο K4 III. Ευρισκόμενος σε μία κατεύθυνση μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο, ο αστερισμός αυτός είναι πλούσιος σε μακρινούς γαλαξίες. Ο φαινομενικώς φωτεινότερος από αυτούς είναι ο ραβδωτός σπειροειδής NGC 1313 στο νοτιοδυτικό άκρο του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 8,70. Μερικοί άλλοι σχετικώς φωτεινοί γαλαξίες είναι οι NGC 1574 (φαιν. μέγεθος 10,4), NGC 1543 (φαιν. μέγεθος 10,5) και NGC 1559 (φαιν.μέγεθος 10,6). Κατάλογος αστέρων του Δικτύου
1504 Λάπεενραντα

Ο Λάπεενραντα (Lappeenranta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,605. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.

 Η μέση διάμετρος του Λάπεενραντα εκτιμάται σε 12,70 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό του είναι 0,1939 ± 0,042. Ο Λάπεενραντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ως 13 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πολιτιστική Κληρονομιά της Σερβίας

Η Πολιτιστική Κληρονομιά της Σερβίας (σερβικά: Културна добра Србийе) αντιπροσωπεύει το σύνολο της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς στη Σερβία (συμπεριλαμβανομένου του Κοσσυφοπεδίου), όπως ορίζεται από το νόμο της Σερβίας για τα πολιτιστικά αγαθά. Μερικά από τα μνημεία εθνικής κληρονομιάς στη Σερβία είναι επίσης μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

 Η πολιτιστική κληρονομιά της Σερβίας ταξινομείται και κατηγοριοποιείται από τη νομοθεσία της χώρας. Μεταξύ άλλων, χωρίζεται σε δύο κύριες ομάδες, με την πρώτη από τις οποίες να περιλαμβάνει την υλική πολιτιστική κληρονομιά (όπως έργα τέχνης, ιστορικά μνημεία, αρχαιολογικούς χώρους, εξέχοντα αρχιτεκτονικά κτίρια, αρχειακά και μουσειακά αντικείμενα, παλιά και σπάνια βιβλία, πολιτιστικά τοπία) και η δεύτερη να περιλαμβάνει την άυλη πολιτιστική κληρονομιά (όπως λαογραφία, παραδόσεις, γλώσσα, γνώση). Η υλική πολιτιστική κληρονομιά ταξινομείται περαιτέρω σε ακίνητη και κινητή. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει ιστορικά και αρχιτεκτονικά μνημεία, ιστορικούς και αρχαιολογικούς χώρους, πολιτιστικά και ιστορικά τοπία. Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει έργα τέχνης, αρχειακά και μουσειακά αντικείμενα, παλιά και σπάνια βιβλία κλπ. Η διατήρηση και προστασία των χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς στη Σερβία βρίσκεται υπό την ευθύνη του Εθνικού Ινστιτούτου Προστασίας Πολιτιστικών Μνημείων. Το Ινστιτούτο διαθέτει και επεξεργάζεται το λεγόμενο «Κεντρικό Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς». Το μητρώο απαριθμεί επί τους παρόντος 2.458 περιοχές πολιτιστικής κληρονομιάς που χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: πολιτιστικά μνημεία, αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικά ορόσημα και χωροταξικές πολιτιστικές-ιστορικές μονάδες. 200 από τα παραπάνω ταξινομούνται ως «εξαιρετικής σημασίας» και, ως εκ τούτου, έχουν δικαίωμα υψηλότερου επιπέδου προστασίας. Επιπλέον 582 ταξινομούνται ως «μεγάλης σημασίας», ενώ τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται ως «αταξινόμητα». Οι χώροι αυτοί απολαμβάνουν το υψηλότερο επίπεδο κρατικής προστασίας, όπως ορίζεται από την νομοθεσία. Ένα μνημείο για να περιλαμβάνεται στη λίστα, πρέπει να πληρεί τουλάχιστον μία από τις ακόλουθες ιδιότητες: Διαθέτει ιδιαίτερη σημασία όσον αφορά την κοινωνική, ιστορική και πολιτιστική ανάπτυξη του έθνους και την ανάπτυξη του φυσικού περιβάλλοντος του έθνους Πιστοποιεί κρίσιμα ιστορικά γεγονότα και προσωπικότητες και τις δραστηριότητές τους στην ιστορία του έθνους Είναι μια μοναδική ή σπάνια αναπαράσταση ανθρώπινης δημιουργικότητας, μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, ή ένα μοναδικό παράδειγμα φυσικής ιστορίας. Αποκαλύπτει εξέχουσα καλλιτεχνική ή αισθητική αξία. Immovable cultural property - IMP at heritage.gov.rs Cultural Monuments list at sanu.ac.rs (in σερβική)
Κάρολος των Αστουριών

Ο Κάρολος (ισπαν.: Carlos de Austria, 8 Ιουλίου 1545 - 24 Ιουλίου 1568) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πρίγκιπας των Αστουριών (infante de Asturias), δηλ. διάδοχος της Ισπανίας. Ήταν διανοητικά ασταθής και ο πατέρας του τον περιόρισε· έπειτα από ένα έτος απομόνωσης απεβίωσε. Έγινε το θέμα τραγωδίας του Φρήντριχ Σίλλερ και όπερας του Τζουζέππε Βέρντι.

 Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Εμμανουέλας των Καπετιδών-Αβίς, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας. Kamen, Henry: Philip of Spain. Yale University Press. 1998. ISBN 978-0-300-07800-8 Marshall, Peter: The Magic Circle of Rudolf II: Alchemy and Astrology in Renaissance Prague. Walker & Company. 2006. ISBN 978-0-8027-1551-7 Parker, Geoffrey: Philip II: Fourth Edition. Open Court. 2002. ISBN 978-0-8126-9519-9 Υπάρχει ένας χαρακτήρας στο show CW, Reign που ονομάζεται Δον Κάρλος. Απεικονίζεται από τον Καναδό ηθοποιό Μαρκ Γκανίμε. Ωστόσο, ο χαρακτήρας απεικονίζεται ως νέος και κακομαθημένος και έχει περίεργες για την εποχή σεξουαλικές προτιμήσεις,καθώς δείχνει λάτρης μαζοχιστικών παιχνιδιών.
Πρατίμπα Πατίλ

Η Πρατίμπα Πατίλ (प्रतिभा देवीसिंह पाटिल, 19 Δεκεμβρίου 1934 - ...) είναι δικηγόρος και πολιτικός, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ινδίας από το 2007 ως το 2012.

 Γεννήθηκε στη Μαχαράστρα στις 19 Δεκεμβρίου 1934 και είναι μέλος του Εθνικού Κογκρέσου της Ινδίας. Σπούδασε Νομικά και από το 1962 άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Το 2004 έγινε η πρώτη γυναίκα Κυβερνήτης του Ρατζαστάν. Εξελέγη Πρόεδρος στις 19 Ιουλίου 2007 , ως υποψήφια του κυβερνώντος Ενωμένου Προοδευτικού Συνασπισμού και της Ινδικής Αριστεράς. Κέρδισε τον κυριότερο αντίπαλό της, Μπάιρον Σινγκ Σεχαβάτ, με διαφορά 300.000 ψήφων. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 25 Ιουλίου 2007. Την Πατίλ διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Πρανάμπ Μουχέρτζι. Επίσημο προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυβέρνησης του Ρατζαστάν.
Πεπερόνι

Το πεπερόνι είναι αμερικανική ποικιλία πικάντικου σαλαμιού, φτιαγμένο από μείγμα χοιρινού και βοείου κρέατος που έχει καρυκευθεί με πάπρικα ή άλλο πιπέρι τσίλι.Το πεπερόνι είναι χαρακτηριστικά απαλό, ελαφρώς καπνιστό και έχει έντονο κόκκινο χρώμα. Οι λεπτές φέτες πεπερόνι είναι δημοφιλής προσθήκη στην πίτσα στην αμερικανική πιτσαρία.

 Ο όρος «πεπερόνι» είναι ο δάνειο της λέξης peperoni, ο πληθυντικός της peperone, η ιταλική λέξη για την πιπεριά. Η πρώτη χρήση του "πεπερόνι" που αναφέρεται σε λουκάνικο χρονολογείται από το 1919. Στα ιταλικά, η λέξη peperoncino αναφέρεται για καυτές και πικάντικες πιπεριές. Το πεπερόνι, μια ιταλο-αμερικανική δημιουργία, είναι αλατισμένο ξηρό λουκάνικο, με ομοιότητες με τα πικάντικα σαλάμια της νότιας Ιταλίας, όπως το salsiccia Napoletana Piccante, ένα πικάντικο ξηρό λουκάνικο από τη Νάπολη, ή το soppressata από την Καλαβρία. Οι κύριες διαφορές είναι ότι το πεπερόνι έχει λεπτότερο κόκκο (παρόμοιο με το μη πικάντικο σαλάμι από το Μιλάνο), είναι συνήθως πιο μαλακό και συνήθως παράγεται με τη χρήση ενός τεχνητού περιβλήματος. Το πεπερόνι παράγεται μαζικά για να καλύψει τη ζήτηση για λουκάνικα. Το πεπερόνι παρασκευάζεται συνήθως από μείγμα χοιρινού κρέατος και βοείου κρέατος. Το κρέας γαλοπούλας χρησιμοποιείται επίσης συνήθως ως υποκατάστατο, αλλά η χρήση πουλερικών σε πεπερόνι πρέπει να επισημαίνεται κατάλληλα στις Ηνωμένες Πολιτείες.Η επεξεργασία με νιτρικά ή νιτρώδη άλατα (συνήθως χρησιμοποιείται σε σύγχρονους παράγοντες επεξεργασίας για την προστασία από αλλαντίαση και άλλες μορφές μικροβιολογικής αποσύνθεσης) συμβάλλει επίσης στο κοκκινωπό χρώμα του πεπερόνι, αντιδρώντας με την αίμη στη μυοσφαιρίνη των πρωτεϊνούχων συστατικών του κρέατος. Σύμφωνα με το Convenience Store Decisions, οι Αμερικανοί καταναλώνουν 251,7 εκατομμύρια λίβρες πεπερόνι ετησίως, στο 36% όλων των πιτσών που παράγονται σε εθνικό επίπεδο. Το πεπερόνι έχει την τάση να κυρτώνεται από τις άκρες στη ζέστη ενός φούρνου πίτσας. Μερικά πεπερόνι παράγονται σε παχύτερες φέτες, έτσι ώστε οι άκρες να κυρτώνουν σκόπιμα.Το πεπερόνι χρησιμοποιείται επίσης ως γέμιση του ρολού πεπερόνι, ένα δημοφιλές τοπικό σνακ στη Δυτική Βιρτζίνια και τις γειτονικές περιοχές.Στην καναδική επαρχία της Νέας Σκωτίας, το τηγανητό πεπερόνι που σερβίρεται από μόνο του (συνήθως με σάλτσα από μουστάρδα μελιού ) είναι κοινό συνοδευτικό στις παμπ.
Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1980-1989)

Για συνοπτική παρουσίαση δείτε: Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρουΤη δεκαετία του 1980 η Ελλάδα συμμετείχε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις με τέσσερις εκπροσώπους, έναν στο κύπελλο Πρωταθλητριών, έναν στο Κύπελλο Κυπελλούχων και δύο στο Κύπελλο UEFA. Την καλύτερη πορεία αυτή τη δεκαετία σημείωσε ο Παναθηναϊκός, καθώς έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου Πρωταθλητριών την περίοδο 1984-85.

 Η δεκαετία του 1980 είναι η μοναδική δεκαετία στην οποία συμμετείχαν περισσότερες από 4 διαφορετικές ελληνικές ομάδες στο κύπελλο Πρωταθλητριών (συνολικά πέντε) Αντίστοιχη ποικιλία υπήρχε και στο κύπελλο Κυπελλούχων καθώς εκπροσώπησαν την Ελλάδα στον θεσμό 7 διαφορετικές ομάδες (Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Λάρισα, Πανιώνιος, ΠΑΟΚ και Καστοριά). Σε δύο σεζόν οι ελληνικές ομάδες δεν πέτυχαν ούτε μία πρόκριση, ενώ σε άλλες τρεις πέτυχαν μόνο μία πρόκριση Τη μεγαλύτερη νίκη σημείωσε ο Παναθηναϊκός απέναντι στην ουγγρική Χόνβεντ με σκορ 5-1, ενώ τις μεγαλύτερες ήττες υπέστησαν ο Παναθηναϊκός με σκορ 6-1 από τη Ντιναμό Βουκουρεστίου και η ΑΕΚ με σκορ 5-0 από τις Ρεάλ Μαδρίτης και Κολωνία. Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1960-1969) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1970-1979) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (1990-1999) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2000-2009) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2010-2019) Πορεία των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου (2020-2029) UEFA - Το επίσημο site
Τζοκ Ντοντς

Ο Ίφρεϊμ «Τζοκ» Ντοντς (7 Σεπτεμβρίου 1915 – 23 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Σκωτζέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και αναδείχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους σκόρερ στην ιστορία της χώρας του.

 Από το 1932 έως το 1934 ήταν μέλος της Χάντερσφιλντ Τάουν, με την οποία δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα. Το 1934 έκανε το ντεμπούτο της καριέρας του με την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, με την οποία έπαιξε για τα επόμενα πέντε χρόνια. Κατά την αγωνιστική περίοδο 1935–36 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 33 γκολ σε 42 παιχνίδια και με τα τέσσερα τέρματά του, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου, όπου έχασε 1–0 από την Άρσεναλ. Κατά τη διάρκεια της τετραετούς παραμονής του στο Σέφιλντ σημείωσε συνολικά 130 γκολ σε 203 παιχνίδια.Τον Μάρτιο του 1939 πωλήθηκε στην Μπλάκπουλ, με την οποία στο τελευταίο μέρος του πρωταθλήματος 1938–39 έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη κατηγορία, σημειώνοντας 10 γκολ σε 12 αγώνες, βοηθώντας στη παραμονή του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία. Εκείνη τη χρονιά έκανε και το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα της Σκωτίας, με την οποία σημείωσε ένα χατ τρικ με αντίπαλο την Αγγλία το 1942.Μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αγωνίστηκε στα τουρνουά πολέμου και σημείωσε πολλά γκολ (65 στη σεζόν 1941–42, 47 τον επόμενο χρόνο). Σημείωσε 8 γκολ σε αγώνα με την Στόκπορτ Κάουντι το 1941 και 7 εναντίον της Τρανμίρ Ρόβερς το 1942, συμπεριλαμβανομένου ενός χατ τρικ σε μόλις δυόμισι λεπτά, επίδοση ρεκόρ στη δεύτερη κατηγορία. Η συνολική παραγωγή του στα τουρνουά ήταν 220 τέρματα σε 145 εμφανίσεις (φτάνοντας έτσι συνολικά τις 157 εμφανίσεις και 230 γκολ με την Μπλάκπουλ). Στη σεζόν 1942–43 κέρδισε ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.Τον Νοέμβριο του 1946 μεταγράφηκε στην Έβερτον, με την οποία έπαιξε σε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα με συνολικά 55 εμφανίσεις και 36 τέρματα (από τις οποίες 17 στις 21 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα 1946–47). Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 542 τέρματα σε 612 επίσημους αγώνες. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Ανρί Μπεκερέλ

Ο Αντουάν Ανρί Μπεκερέλ (γαλλικά: Antoine Henri Becquerel, 15 Δεκεμβρίου 1852 – 25 Αυγούστου 1908) ήταν Γάλλος φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903 για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας. Η μονάδα μέτρησης ραδιενέργειας στο διεθνές σύστημα μονάδων, το Μπεκερέλ (Bq), πήρε το όνομά του.

 Ο Μπεκερέλ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1852. Προερχόταν από μία οικογένεια η οποία ανέδειξε τέσσερις σημαντικούς επιστήμονες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο γιος του Ανρί, ο Ζαν Μπεκερέλ. Σπούδασε φυσικές επιστήμες στο École Polytechnique και μηχανολογία στο École des Ponts et Chaussées. Το 1890 νυμφεύθηκε τη Λουίζ Ντεζιρέ Λοριέ (Louise Désirée Lorieux) Το 1892 έγινε ο τρίτος από την οικογένειά του που εργάστηκε στο τμήμα Φυσικής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Το 1894 έγινε μηχανικός διευθυντής του Υπουργείου Γεφυρών και Δρόμων. Το 1896 ενώ ο Μπεκερέλ ερευνούσε τον φθορισμό στα άλατα του ουρανίου, ανακάλυψε τυχαία την ραδιενέργεια. Κάνοντας ένα πείραμα σχετικά με τις ακτίνες Χ που είχε ανακαλύψει πρόσφατα ο Βίλχελμ Ρέντγκεν, τύλιξε με φωτογραφικό φιλμ με μαύρο χαρτί πάνω σε θειικό ουρανυλιοκάλιο και το τοποθέτησε σε ηλιακό φως. Όταν το θειικό ουρανυλιοκάλιο βρισκόταν στο ηλιακό φως θα έπρεπε να παράγει ακτίνες Χ, οι οποίες ακτίνες θα διαπερνούσαν ένα μαύρο χαρτί και θα θόλωναν την φωτογραφική πλάκα. Ο Μπεκερέλ παρατήρησε σε μία από τις δοκιμές του πως η φωτογραφική πλάκα επηρεαζόταν ακόμα και αν το σκεύασμα παρέμενε στο σκοτάδι. Με αυτό το πείραμα ο Μπεκερέλ ανακάλυψε πως το υλικό αυτό εξέπεμπε αυθόρμητα ακτινοβολία, η οποία ονομάστηκε ραδιενέργεια. Τα πειράματα σχετικά με την αυθόρμητη αυτή εκπομπή ακτινοβολίας συνεχίστηκε από το ζεύγος Πιερ και Μαρία Κιουρί. Για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας βραβεύτηκαν και οι τρεις με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903. physics4u.gr, ραδιενέργεια