IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φινέας και Φερμπ

Το Φινέας και Φερμπ (πρωτότυπος τίτλος: Phineas and Ferb) είναι αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων. Η σειρά έκανε επίσημα πρεμιέρα την 1η Φεβρουαρίου του 2008 στο συνδρομητικό κανάλι Disney Channel.

 Η σειρά ακολουθεί τον Φινέα Φλιν (Μυρτώ Μποκολίνη) και τον Άγγλο ετεροθαλή αδελφό του Φερμπ Φλέτσερ (Θοδωρής Τσάκωνας) κατά τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Κάθε μέρα τα δυο αγόρια ασχολούνται με την κατασκευή κάποιας εφεύρεσης η διοργανώνουν ένα μεγάλο γεγονός, το οποίο όμως ενοχλεί την αδελφή τους, Κάντας (Ιωάννα Πολυνείκη) η οποία συχνά προσπαθεί να αποκαλύψει τα σχέδιά τους στην μητέρα τους, Λίντα Φλέτσερ και λιγότερο συχνά στον πατέρα τους Λόρενς Φλέτσερ. Η σειρά επίσης ακλουθεί το κατοικίδιο της οικογένειας Πέρρυ Πλατύποδα ο οποίος ζει διπλή ζωή ως κατοικίδιο τους και ως μυστικός πράκτορας που δουλεύει ως κατάσκοπος για λογαριασμό της οργάνωσης O.W.C.A (Ω.Α.Κ.Α) η οποία είναι μια άκρως μυστική υπηρεσία που χρησιμοποίει άρτια εκπαιδευμένα ζώα για να καταπολεμήσει το έγκλημα που αφορά τους σατανικούς επιστήμονες όπως ο Δρ. Χάινζ Ντουφένσμιρτς (Σταύρος Μαυρίδης). Αυτός είναι ορκισμένος εχθρός και νέμεσις του Πέρρυ Πλατύποδα. Τα δυο παράλληλα σενάρια της σειράς συμπίπτουν στο τέλος κάθε επεισοδίου το οποίο συνήθως οδηγεί στην εξαφάνιση κάθε ίχνους από τις εφευρέσεις ή το πρότζεκτ το οποίο είχαν ετοιμάσει τα αγόρια, ακριβώς λίγο πριν μπορέσει να το δείξει η αδελφή τους Κάντας στην μητέρα τους. Αυτό συνήθως αφήνει την Κάντας πολύ εκνευρισμένη. Οι δημιουργοί της σειράς, Νταν Πόβενμαϊρ και Τζεφ "Σουάμπι" Μαρς, δούλεψαν μαζί στο παρελθόν στην εταιρεία Fox επάνω στη διάσημη σειρά κινουμένων σχεδίων The Simpsons και στην σειρά του τηλεοπτικού δικτύου Nickelodeon Rockos Modern Life. Οι δημιουργοί της σειράς επίσης δανείζουν την φωνή τους σε δυο κυρίως χαρακτήρες τον Ταγματάρχη Μονόγραμμο και τον Δρ. Ντουφένσμιρτς. Η έμπνευση για τον Φινέα και τον Φερμπ προήρθε τυχαία αφότου ο ένας από τους δημιουργούς ζωγράφισε ένα τριγωνοκέφαλο αγόρι -το πρωτότυπο σκίτσο για τον Φινέα (τον πρωταγωνιστή της σειράς) επάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σε ενός εστιατορίου. Ο Πόβενμαϊρ και ο Μαρς ανέπτυξαν την γενική ιδέα για την σειρά μαζί και την παρουσίασαν σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα για να μπορέσουν να την προβάλλουν στην τηλεόραση. Ωστόσο τους πήρε συνολικά 16 ολόκληρα χρόνια, μέχρι η σειρά να πάρει το πράσινο φως από το Disney Channel. Επίσημος ιστότοπος Phineas and Ferb στην IMDb
Μεσαία Μηλιά Πιερίας

Η Μεσαία Μηλιά ή Μέση Μηλιά (παλαιότερη ονομασία: Μεσαία Μηλέα) είναι μικρό ορεινό χωριό της Πιερίας, με 352 κατοίκους. Υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Μηλιάς του Δήμου Κατερίνης. Ο πληθυσμός της Μεσαίας Μηλιάς κατά την Απογραφή του 2011 ανερχόταν σε 352 κατοίκους. Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα. Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού. Το όνομα «Μεσαία Μηλιά» θεωρείται ορθότερο σε σύγκριση με το «Μέση Μηλιά», το οποίο χρησιμοποιείται σε πινακίδες.

 Η ιστορία του ταυτίζεται με την ιστορία της Κάτω Μηλιάς, καθώς έπειτα από την καταστροφή της Μηλιάς από τους Τούρκους, οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν σε χαμηλότερα μέρη, το 19ο αιώνα, στην περιοχή Μπάρα, ιδρύοντας τη Μεσαία Μηλιά. Είχε σχολείο, στο οποίο μάθαιναν γράμματα τα παιδιά των σημερινών Καρυών, ως το 1938. Στην Μπάρα, όμως, υπήρχε μεγάλη απόσταση από το παλαιό χωριό και εδαφολογικά προβλήματα (όπως καθιζήσεις του εδάφους). Δημιουργήθηκε έτσι Οικοδομικός Συνεταιρισμός Ακτημόνων Αστέγων, Αγ. Γεωργίου Μ. Μηλιάς Πιερίας, με στόχο τη μεταφορά του χωριού σε άλλη, καταλληλότερη τοποθεσία. Ως τέτοια επιλέχτηκε η θέση «Σκάλα» στο μεσοδιάστημα του δρόμου από τον οδικό άξονα Κατερίνης- Ελασσόνας, προς Άνω Μηλιά. Τα πρώτα σπίτια του χωριού άρχισαν να χτίζονται το 1958. Η Μεσαία Μηλιά μέχρι πρόσφατα λειτουργούσε μονοθέσιο νηπιαγωγείο, που ιδρύθηκε το 1969-70 και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ευστάθιο, ενώ έξω από το χωριό βρίσκεται ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου. Άνω Μηλιά Πιερίας Κάτω Μηλιά Πιερίας Τάχνιστα Η Μηλιά στη διαδρομή των αιώνων, πρακτικά Συνεδρίου του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Κάτω Μηλιάς «Οι Λαζαίοι», 7-8 Απριλίου 2001, εκδ. ΜΑΤΙ.
Ρούλοφ φαν Λένεπ

Ο "Σταυλάρχης" Ρούλοφ φαν Λένεπ ("Jonkheer" Roelof van Lennep) (Βίζμπαντεν (Γερμανική Αυτοκρατορία), 3 Οκτωβρίου 1876 - Χάγη, 13 Σεπτεμβρίου 1951), ήταν Ολλανδός αθλητής της αντισφαίρισης. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1908, όπου συμμετείχε στο απλό και το διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον αδελφό του Κρίστιαν φαν Λένεπ.

 Πατέρας του ήταν ο Κρίστιαν φαν Λένεπ και μητέρα του η δεύτερη σύζυγός του Charlotta Louise Küpfer. Είχε έξι αδέλφια και μια ετεροθαλή αδελφή, όλοι αντισφαιριστές πρωταθλητές Ολλανδίας, ο Κρίστιαν φαν Λένεπ, η Κριστίνε φαν Λένεπ, ο Βίλεμ φαν Λένεπ, και η Μάντζι φαν Λένεπ. Το 1895 ο ίδιος και η οικογένειά του δημιούργησαν στο Χίλφερσουμ γήπεδο και σύλλογο αντισφαίρισης. Η αδελφή του Κριστίν διορίστηκε ταμίας του συλλόγου. Το 1904 κέρδισε στο διεθνές πρωτάθλημα του Χάρλεμ στο απλό, διπλό και μικτό (όπου αγωνίστηκε με την Έμιλυ Ντόλεμαν και τον J. F. Sol) . Τον ίδιο μήνα έφτασε στους τελικούς του Ολλανδικού διεθνούς πρωταθλήματος με τον αδελφό του Κρίστιαν, αλλά έχασαν από τους Ουίλι Κάμερον Γκραντ και Έρβινγκ Ράιτ . Ήταν τριπλός εθνικός πρωταθλητής της Ολλανδίας τον Αύγουστο. Τον επόμενο χρόνο ήταν σε θέση να υπερασπιστεί τους διπλούς τίτλους του κι έχασε μόνο στο απλό από τον αδελφό του Κρίστιαν. Το 1909 κέρδισε το μικτό, το 1910 κέρδισε τον τίτλο στο διπλό με συμπαίκτη τον Χέραρντ Σχέρλερ. Το 1911 κέρδισε τον τελευταίο εθνικό τίτλο του στο διπλό. Ο Ρούλοφ ήταν υποστηρικτής του ποδοσφαίρου, καθώς και ιδρυτικό μέλος του ποδοσφαιρικού συλλόγου Hilversumsche Football Club ’t Gooi το 1889, πρώτου ποδοσφαιρικού συλλόγου του Χίλφερσουμ. Ήταν επίσης διευθυντής της "Tarakan Petroleum" και του οικογενειακού κτήματος Kafi Tello στη Τζακάρτα των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών τη δεκαετία του 1930. Παντρεύτηκε δύο φορές και είχε τρία παιδιά, τη Σίλβια, τον Βάρνερ και τον Μάρνιξ Ρούλοφ.
Γροιλανδική Θάλασσα

Γροιλανδική Θάλασσα (δανικά: Grønlandshavet) ονομάζεται η θάλασσα που βρίσκεται ανατολικά της Γροιλανδίας, δυτικά του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, νότια του πορθμού Φραμ, βόρεια και βορειοδυτικά της Νορβηγικής θάλασσας και βόρεια της Ισλανδίας και του πορθμού της Δανίας. Η Γροιλανδική θάλασσα ορίζεται συχνά ως τμήμα του Αρκτικού ωκεανού, και μερικές φορές ως τμήμα του Ατλαντικού ωκεανού. Η θάλασσα έχει αρκτικό κλίμα, με βόρειους ανέμους και θερμοκρασίες που σπάνια ξεπερνούν τους 0 °C. Είναι ένας σημαντικός τόπος αναπαραγωγής της φώκιας Παγόφιλος ο γροιλανδικός (Pagophilus groenlandicus) και της Κυστοφόρου φώκιας (Cystophora cristata) ενώ έχει χρησιμοποιηθεί για το κυνήγι φώκιας για περισσότερα από 200 χρόνια.

 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια της Γροιλανδικής θάλασσας ως εξής: Από το Βορρά: Μία γραμμή που ενώνει το βορειότερο σημείο του νησιού Σπιτσβέργη, του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, με το βορειότερο σημείο της Γροιλανδίας. Από Ανατολικά: Η δυτική ακτή της νήσου Σπιτσβέργης. Από νοτιοανατολικά: Μία γραμμή που ενώνει το νοτιότερο σημείο της νήσου Σπιτσβέργης με το βορειότερο σημείο της νήσου Γιαν Μάγεν, έπειτα ακολουθώντας τη δυτική ακτή του νησιού μέχρι το νοτιότερο σημείο του και από εκεί μία γραμμή ως το ανατολικό σημείο του Gerpir (65°05′N 13°30′W) της Ισλανδίας. Από νοτιοδυτικά: Μία γραμμή που ενώνει το Straumnes (βορειοδυτικό άκρο της Ισλανδίας) με το ακρωτήριο Νάνσεν (68°15′N 29°30′W) της Γροιλανδίας. Από δυτικά: Η ανατολική και βορειοανατολική ακτή της Γροιλανδίας από το ακρωτήριο Νάνσεν ως το βορειότερο σημείο της Γροιλανδίας. Ενώ η θάλασσα είναι γνωστή εδώ και χιλιετίες, μόλις το 1876-1878 διεξήχθησαν οι πρώτες επιστημονικές έρευνες στο πλαίσιο της νορβηγικής Βορειοατλαντικής αποστολής. Έκτοτε, πολλές χώρες, κυρίως η Νορβηγία, η Ισλανδία και η Ρωσία έχουν στείλει επιστημονικές αποστολές στην περιοχή. Το 1909, ο Φρίντγιοφ Νάνσεν ανέλυσε το πολύπλοκο σύστημα ρευμάτων λεπτομερώς. Η Γροιλανδική θάλασσα ήταν ένα δημοφιλές μέρος για τη βιομηχανία της φαλαινοθηρίας για 300 χρόνια, μέχρι το 1911, με βάση κυρίως τη Σπιτσβέργη. Από τότε και έπειτα, ο εξαντλημένος πληθυσμός των φαλαινών, κατέστησε τη βιομηχανία μη κερδοφόρα. Οι εναπομείναντες φάλαινες της Γροιλανδικής θάλασσας έχουν προστατευθεί από τότε, αλλά οι πληθυσμοί δεν είχαν δείξει καμία ένδειξη σημαντικής αύξησης. Κατά τα τελευταία 20 χρόνια, εκθέσεις πολικών βιολόγων καταδείκνυαν την αύξηση του τοπικού πληθυσμού μυστακοκήτων φαλαινών (Balaena mysticetus) και το 2015, αρκτικοί επιστήμονες ανακάλυψαν εκπληκτική αφθονία τους σε μια μικρή περιοχή. Τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να ερμηνευθούν ως μια πρώιμη ένδειξη ανάκαμψης για το συγκεκριμένο είδος, που κάποτε αποτελούσε το μεγαλύτερο πληθυσμό μυστακοκήτων φαλαινών στον κόσμο, με εκτιμώμενο πληθυσμό 52.000 φάλαινες. Αρχαιολογικές έρευνες έδειξαν ότι οι Ινουίτ κυνηγούσαν φάλαινες, σε μη βιομηχανική κλίμακα, από τον 15ο αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Greenland Sea στο Wikimedia Commons
Πλατανιά Κοζάνης

Η Πλατανιά είναι χωριό του Νομού Κοζάνης, σε υψόμετρο 680 μέτρων, πληθυσμό 93 κατοίκους (απογρ.2011) και βρίσκεται βορειοδυτικά της Κοζάνης . Μετά την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε στο Δήμο Βοΐου της περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Την περίοδο 1997-2010 με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δήμου Νεάπολης. Παλαιότερη ονομασία του χωριου, πριν το 1928, ήταν Μπουμπούστιον.

 Το χωριό βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης της Νεάπολης, στα σύνορα με την Άργος Ορεστικό. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Αλιάκμονα και στα βορειοανατολικά, συνορεύει με το χωριό Βογατσικό. Σύμφωνα με τον Βούλγαρο γεωγράφο και πολιτικό Vasil Kanchov («Μακεδονία. Εθνογραφία και στατιστικά στοιχεία») το 1900 στον οικισμό ζούσαν 300 ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (Βαλαάδες). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου το 1912, το χωριό κατελήφθη από τον Ελληνικό Στρατό. Το καλοκαίρι του 1922, σύμφωνα με την αναφορά του Έλληνα υποδιοικητή Ανασελίτσης, η Πλατανιά διέθετε 55 οικίες και κατοικείτο αποκλειστικά από ελληνόφωνους Τούρκους σουνίτες. Στα μέσα της δεκαετίας του '20, οι μουσουλμάνοι του χωριού μετανάστευσαν υποχρεωτικά στην Τουρκία και στη θέση τους ήρθαν Έλληνες πρόσφυγες. Το 1928 παρουσιάστηκε ως ένα εξ ολοκλήρου ελληνικό προσφυγικό χωριό με 236 κατοίκους. Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Πλατάνια» Εναέρια παρουσίαση της Πλατανιάς, από Tovoion Tv (video 8')
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2014

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βραζιλία στις 5 Οκτωβρίου 2014 για την εκλογή Προέδρου, Εθνικού Κογκρέσου, κυβερνητών και πολιτειακών κοινοβουλίων. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν πέτυχε να συγκεντρώσει άνω του 50% των ψήφων στις προεδρικές και σε πολλές από τις εκλογές για κυβερνήτες, διεξήχθη δεύτερος γύρος στις 26 Οκτωβρίου.Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας η Ντίλμα Ρούσεφ κέρδισε 41,6% των ψήφων, με 2ο τον Αέσιο Νέβες με 33,6% και 3η τη Μαρίνα Σίλβα με ποσοστό 21,3%. Οι Ρούσεφ και Νέβες αναμετρήθηκαν στον δεύτερο γύρο στις 26 Οκτωβρίου. Η πρόεδρος Ρούσεφ επανεξελέγη με ποσοστό 51,6% έναντι 48,4% για τον Νέβες.

 Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ από το Κόμμα των Εργατών (PT) αναμετρήθηκε με άλλους 11 υποψηφίους. Επρόκειτο για τα πιο οριακά αποτελέσματα σε προεδρικές εκλογές για τη χώρα από το 1989. Η Ρούσεφ επικράτησε στον τελικό γύρο με ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,4% για τον αντίπαλό της, Αέσιο Νέβες. Ο αρχικός υποψήφιος του PSB ήταν ο Εντουάρντο Κάμπος. Ωστόσο, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Σάντος του Σάο Πάολο στις 13 Αυγούστου 2014. Εν συνεχεία το κόμμα επέλεξε ως αντικαταστάτη του τη Μαρίνα Σίλβα, η οποία ήταν υποψήφια αντιπρόεδρος με τον Κάμπος. Ταυτόχρονα με τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, εξελέγησαν και κυβερνήτες στις πολιτείες της χώρας. Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν παράλληλα με τις προεδρικές. Εξελέγησαν 198 (38,6%) νέοι βουλευτές. Πρόκειται για τους περισσότερους νεοεισερχόμενους στη Βουλή εδώ και 16 χρόνια. Επίσης, ο αριθμός των κομμάτων που εισήλθαν στη βουλή αυξήθηκε από 22 κόμματα μετά τις εκλογές του 2010 σε 28 στην έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής θητείας. Τα αποτελέσματα δεν είναι τελικά.
Αχίλλειο Λακωνίας

Το Αχίλλειο είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαγίας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Το Αχίλλειο είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης. Βρίσκεται στο άκρο της χερσονήσου της Μάνης, πολύ κοντά στο ακρωτήριο Ταίναρο και στο Πόρτο Κάγιο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 96 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγείας (Λαγίας) του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαγίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Το Αχίλλειο, παρότι εγκαταλελειμμένο σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κτισμένο σε απόκρημνη, ειδυλλιακή τοποθεσία με θέα στον Λακωνικό κόλπο και το Ταίναρο, είναι από τα ομορφότερα χωριά της Μάνης. Εκτεινόμενο γύρω και μέσα στον περίβολο του βυζαντινού κάστρου, με σύνολο πύργων και πυργόσπιτων σε αμφιθεατρική διάταξη με την χαρακτηριστική μανιάτικη αρχιτεκτονική μορφολογία του 18ου - 19ου αιώνα, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Το μεσαιωνικό κάστρο στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Διασώζει μέρος των τειχών του, πιθανότατα έργο του Γουλιέλμου DE VILLEHARDOUIN, περί το 1250, με σκοπό να εξουσιάζει τη Mάνη. H κάτοψη παρουσιάζει κλειστό ακανόνιστο σχήμα. Tα τείχη του είναι από λιθοδομή με πρόσμιξη κεραμιδιών και έχουν πολεμότρυπες σε διάφορα σημεία τους. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Είναι μεταβυζαντινών χρόνων, σταυροειδής με οκταγωνικό τρούλλο και ημικυκλική κόγχη ιερού. Στο υπέρθυρο της δυτικής πόρτας υπάρχει πλάκα με εγχάρακτη επιγραφή «1780 ΠAΠAKΩNΣTANTHΣ». Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου Η πηγή με την πέτρινη βρύση Η παραλία «Κάλαμος», νότια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=frVHcqhHQbM
Limited-Edition Vinyl Box Set

Το Limited-Edition Vinyl Box Set είναι συλλογή έξι δίσκων βινυλίου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Metallica, η οποία κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου του 2004. Περιλαμβάνει τέσσερα άλμπουμ ένα ΕΡ και ένα σινγκλ των Metallica που κυκλοφόρησαν από το 1983 μέχρι το 1988. Κάθε αντίτυπο ήταν αριθμημένο από το # 1 μέχρι το # 5000, αφού η συλλογή κυκλοφόρησε στον περιορισμένο αριθμό των πέντε χιλιάδων αντιτύπων.

 1. Kill 'Em All 2. Ride the Lightning 3. Creeping Death 4. Master of Puppets 5. The $5.98 E.P.: Garage Days Re-Revisited 6. ...And Justice for All Οι ηχογραφήσεις του Limited-Edition Vinyl Box Set πραγματοποιήθηκαν από τους εξής μουσικούς:Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, φωνητικάΚερκ Χάμμετ - κιθάραΚλιφ Μπάρτον - μπάσοΤζέισον Νιούστεντ - μπάσοΛαρς Ούλριχ - τύμπανα Metallica - Limited-Edition Vinyl Box Set (Box Set, LP) at Discogs Metallica - Limited-Edition Vinyl Box Set - Reviews - Encyclopaedia Metallum Metallica - Vinyl Box Set - Metal Storm
Σταμάτης Συρίγος

Ο Σταμάτης Συρίγος (γεν. Πειραιάς, 21 Ιουνίου 1974) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν σαν αμυντικός μέσος. Έχει κάνει πολυετή καριέρα στην Α΄Εθνική και στις υπόλοιπες κατηγορίες, με τα χρώματα 14 διαφορετικών ομάδων, ενώ συνολικά έχει ξεπεράσει τις 300 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Είναι γιος του παλαίμαχου τερματοφύλακα Βαγγέλη Συρίγου, τον οποίο μιμήθηκε σε αγωνιστική μακροβιότητα. Πλέον, ο Σταμάτης Συρίγος ασχολείται με τα ποδοσφαιρικά κοινά, καθώς έχει εκλεγεί και προσφέρει στο χώρο σαν Ειδικός Γραμματέας του Π.Σ.Α.Π.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην εφηβική ομάδα του ΟΣΦΠ και το 1993-94 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τους ερυθρόλευκους στην Α΄Εθνική. Συνέχισε στην Παναχαϊκή (1996 & 1997, 51 συμμετοχές), τον Παναιτωλικό (26 συμ. 1 γκολ), τον Άγιο Νικόλαο, τον Εθνικό Πειραιά (25 συμ.), τον Αχαρναϊκό (23 συμ. 5 γκολ), τον Παναιγιάλειο (19 συμ. 1 γκολ), τον Π.Α.Σ. Γιάννινα, τη Θύελλα Πατρών, τον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου (72 συμ. 3 γκολ), τη Ρόδο (12 συμ.), τον Κεραυνό Κερατέας (13 συμ. 1 γκολ), τον Απόλλωνα Σμύρνης με τον οποίο κατάκτησε την άνοδο στη Γ΄Εθνική και την Προοδευτική, όπου στα 38 του χρόνια ήταν από τους βασικότερους παίκτες της ομάδας στο πρωτάθλημα της Football League 2 (Νότος) (2011-12). Ο Σταμάτης Συρίγος στο Myplayer.gr Το ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Η ιστοσελίδα OnSports.gr
Κωνσταντίνος Ν. Παπαμιχαλόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Ν. Παπαμιχαλόπουλος (1852-30 Οκτωβρίου 1923) ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος και πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας που είχε θητεύσει ως υπουργός Παιδείας. Το 1874 δημοσίευσε το βιβλίο «Πολιορκία και άλωσις της Μονεμβασίας υπό των Ελλήνων τω 1821», ενώ ήταν τελειόφοιτος της Νομικής. Το 1892 πήρε τη θέση του υπουργού παιδείας στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου. Συμμετείχε στην Ιστορική και Εθνολογική και Εταιρεία της Ελλάδος. Αδέλφια του ήταν οι Αλέξανδρος Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Πολυξένη Εμ. Φραγκοπούλου, Περικλής Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Αδαμαντία Δ. Παπαμιχαλοπούλου, Π. Παπαμιχαλοπούλου. Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου 1923 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα στο Α΄ Νεκροταφείο.

 Οδυσσεύς Ανδρούτσος. Ιστορική πραγματεία αναγνωσθείσα εν τω Φιλολογικώ Συλλόγω «Παρνασσώ» τη 25 Φεβρουαρίου 1873. Εν Αθήναις 1873 Πολιορκία και άλωσις της Μονεμβασίας υπό των Ελλήνων τω 1821, Ιστορική πραγματεία υπό K. N. Παπαμιχαλόπουλου. Αθήναι, Ευρίσκεται παρά τω βιβλιοπώλη Ν. Β. Νάκη, 1874 «Περιήγησις εις τον Πόντο», Αθήναι 1903, εκ των τυπογραφείων του κράτους Κ. Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Ο Άρειος Πάγος εν ταις αρχαίαις Αθήναις, ISBN 960-7437-82-9 Απ´ Αθηνών εις Βόλον - Εντυπώσεις, Παρνασσός, Τομ. 6, No 2 (1882), σελ. 164-188 Aπ´ Αθηνών εις Βόλον, Κ. Παπαμιχαλόπουλος Η Κωνσταντινούπολις ελληνική επί 2577 έτη. Ελευθερουδάκης, 1920 Κ.Ν. Παπαμιχαλόπουλος, «Ερείπια της Χίου», 1881 Παρά τον τάφον του Βασιλέως Όθωνος, Κ. Ν. Παπαμιχαλόπουλου (1883) Έκθεσις περί της εν Άστρει πανηγυρικής αναστηλώσεως πλακός αναμνηστικής της Β' Εθνικής Συνελεύσεως / Κ. Ν. Παπαμιχαλοπούλου και Κ. Ν. Ράδου, 1900. Εις τον Αδριατικόν κόλπον (Σημειώσεις ταξειδίου), Κ. Ν. Παπαμιχαλόπουλος, Παρνασσός, Τόμ. 6, Αρ. 4 (1882)
Μιντέλο

Η Μιντέλο (πορτογαλικά: Mindelo) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά την πρωτεύουσα Πράια. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Σάο Βισέντε. Έχει πληθυσμό 70.468 κατοίκων (2005).

 Η Μιντέλο βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βόρεια-κεντρικά του Δήμου και του Νησιού Σάο Βιτσέντε. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Κρουζ ντε Τζοάο Ντ'Έβορα, βορειοανατολικά της Τσα ντε Σεμιτέριο και ανατολικά της Άλτο ντε Σάο Νικολάου. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 16°54′00″ Β 24°59′00″ Δ. Η Μιντέλο είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2010, 70.468 κατοίκους (92,6 % του νησιού Σάο Βισέντε) με πυκνότητα 1.051,8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Πράσινου Ακρωτηρίο, μετά την πρωτεύουσα, Πράια. Οι κυριότερες οικονομικές δραστηριότητες είναι οι επιχειρήσεις, το ψάρεμα, η βαρκάδα, και κυρίως ο τουρισμός. Ο τουρισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Μιντέλο. Το Μιντέλο συμπεριλαμβάνει πολλά ξενοδοχεία και 36 εστιατόρια. Παλάσιο ντο Γκοβερναδόρ (Palácio do Governador, Παλάτι του Κυβερνήτη). Έχει πολύ όμορφη αποικιακή αρχιτεκτονική. Κατασκευάστηκε με δύο ορόφους και διατηρείται σε καλή κατάσταση. Πάσο ντο Κονσέλιο (Paço do Concelho) Σέντρο Νασιονάλ ντε Αρτεσανάτο (Centro Nacional de Artesanato). Λίσεου Λουντζέρο Λίμα (Liceu Ludjero Lima). Έχει και αυτό όμορφη αποικιακή αρχιτεκτονική. Μάφρα, Πορτογαλία Πληροφορίες για τη Μιντέλο Δορυφορική εικόνα Δορυφορική εικόνα
Σοροθαπτική γλώσσα

Η σοροθαπτική γλώσσα (ισπανικά: sorotáptico‎, καταλανικά: sorotàptic‎) είναι υποθετική αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν σε τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου κατά τον 10ο με 13ο αιώνα π.Χ. από τον πολιτισμό των τεφροδόχων υδριών.

 Η ονομασία της γλώσσας αποτελεί εξώνυμο το οποίο δημιουργήθηκε κατά την σύγχρονη εποχή τον Καταλανό γλωσσολόγο Ζοάν Κορομίνες. Η ετυμολογία της λέξης προκύπτει από τις ελληνικές λέξεις σορός και θάπτω. Θεωρείται ινδοευρωπαϊκή αλλά προ-κελτική, της εποχής του Χαλκού, και πως προήλθε από τα Βαλκάνια φτάνοντας στην Ιβηρική χερσόνησο.Ο Κορομίνες χρησιμοποίησε την γλώσσα για να εξηγήσει κάποιες προβληματικές λέξεις στις ιβηρορομανικές γλώσσες οι οποίες δεν μπορούσαν να ταυτοποιηθούν ως κελτικές. Ταυτοποίησε την γλώσσα αυτή με επιγραφές σε μολύβδινες πλάκες οι οποίες χρονολογούνται στον 2ο αιώνα μ.Χ., και βρεθήκαν στην περιοχή Αμελί ντε Μπαν Παλάλντα (Amélie-les-Bains-Palalda) στα σύνορα Ισπανίας-Γαλλίας. Στα κείμενα αυτά υπάρχουν και κάποια λατινικά, ενώ τα μη λατινικά και μη κελτικά στοιχεία ορίστηκαν ως σοροθαπτικά. Βάσει της θεωρίας αυτής, η ετυμολογία κάποιων λέξεων της καταλανικής γλώσσσας θεωρείται πιθανό πως προέρχεται από τα σοροθαπτικά.Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ως συνώνυμο της ακουιτανικής γλώσσας. Glanville Price, editor. 2000. Encyclopedia of the Languages of Europe. Cancik, Schneider,& Salazar, eds. 2008. Brill's New Pauly: Encyclopaedia of the Ancient World. Brill. Coromines, Joan. 1976. Entre dos llenguatges (II). Curial Edicions Catalanes. (Αγγλικά) Sorothaptic - multitree.org
Αρχαιολογικό Μουσείο Κω

Το διώροφο κτίριο στην πλατεία Ελευθερίας στο οποίο στεγάζεται το σημερινό αρχαιολογικό Μουσείο της Κω, είναι διατηρητέο μνημείο της εποχής της Ιταλοκρατίας (1912-1943), κτισμένο το 1936, όταν Γενικός Διευθυντής Δωδεκανήσου ήταν ο Mario LagoΧαρακτηρίζεται από τους περισσότερους σαν δείγμα του διεθνούς στυλ που άφησε η ιταλοκρατία στην αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα. Κατ' άλλους είναι χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό δείγμα της φασιστικής μνημειακής αρχιτεκτονικής.

 Στο μουσείο θα δείτε μια πλούσια συλλογή από τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν στο νησί και καλύπτουν μια μεγάλη περίοδο από την αρχαιότητα μέχρι τα υστερορωμαϊκά χρόνια. Στον ισόγειο χώρο του αρχαιολογικού μουσείου και στο αίθριο εκτίθενται τα σημαντικότερα έργα γλυπτικής, καθώς και ψηφιδωτά. Στη δυτική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα ελληνιστικής εποχής, τα περισσότερα από τα οποία βρέθηκαν φυλαγμένα στις στοές του Ωδείου. Στη βορειοδυτική αίθουσα εκτίθεται το επιβλητικό άγαλμα του Ιπποκράτη (4ος αι. π .Χ.), ενώ στους τοίχους παρουσιάζεται ανάγλυφο με παράσταση συμποσίου υστεροαρχαϊκής τέχνης, καθώς και επιτύμβια γλυπτά της υστεροαρχαϊκής και κλασικής περιόδου. Στη βόρεια αίθουσα βρίσκονται αγάλματα Δήμητρας, Κόρης και Αθηνάς (μέσα 4ου - μέσα 3ου αι. π.Χ.). Στην ίδια αίθουσα εκτίθενται ελληνιστικά αγάλματα της Αφροδίτης, των Νυμφών, Τύχης, (1ος αι. π.χ) κ.α. Στην ανατολική αίθουσα εκτίθενται αγάλματα της ρωμαϊκής περιόδου, ανάμεσά τους ένας καθιστός Ερμής (αρ. 91) και η Δήμητρα. Τέλος ένα ακόμη ψηφιδωτό, ελληνιστικής εποχής, με παράσταση θαλάσσιου βυθού, κοσμεί το βόρειο τοίχο του περιστυλίου και προέρχεται από την αναστηλωμένη Ρωμαϊκή Οικία (Casa Romana).​ Το Μουσείο είναι κλειστό λόγω συντήρησης. Τον Ιούνιο του 2011 ανακοινώθηκε η ένταξη στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Κρήτης & Νήσων Αιγαίου 2007-2013, του έργου «Αποκατάσταση-επανέκθεση Αρχαιολογικού Μουσείου Κω». Είναι άγνωστο πότε θα δεχθεί και πάλι επισκέπτες Η έκθεση του Μουσείο περιλαμβάνει μια συλλογή αντικειμένων από ανασκαφές στο νησί, καθώς και από αρχαία δημόσια κτίρια.
Θανάσης Τσούρας

Ο Θανάσης Τσούρας (Αθήνα, 1946 - 2023) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Είχε διατελέσει βουλευτής Α΄ Αθηνών και χρημάτισε υφυπουργός, αναπληρωτής υπουργός και υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

 Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής. Την περίοδο της δικτατορίας υπήρξε υπεύθυνος της νεολαίας του ΠΑΚ Εσωτερικού και μέλος των Δημοκρατικών Επιτροπών Αντίστασης. Για μεγάλο διάστημα δρούσε στην παρανομία και είχε πλούσια αντιστασιακή δράση, σε συνεργασία με την ομάδα του Σήφη Βαλυράκη. Είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, μετά την καταστολή της οποίας συνελήφθη και βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.Μεταπολιτευτικά, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ήταν ο πρώτος υπεύθυνος για τη νεολαία του Κινήματος (1974-75) ενώ από τον Ιανουάριο του 1979 μέχρι τον Οκτώβριο του 1981 διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου του δημάρχου Αθηναίων Δημήτρη Μπέη. Τον Οκτώβριο του 1981 με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Ανδρέα Παπανδρέου, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, ο νεότερος στην ιστορία του υπουργείου. Σε συνεργασία με τον υπουργό Εσωτερικών Γιώργο Γεννηματά, προώθησε νόμους που επέτρεψαν την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Ιούνιο του 1985. Στη δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών με αρμοδιότητα τη Δημόσια Τάξη και τα Σώματα Ασφαλείας από τον Ιούνιο του 1985 μέχρι τον Απρίλιο του 1986, μετά τη συγχώνευση των υπουργείων Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης υπό τον Μένιο Κουτσόγιωργα. Από τον Απρίλιο του 1986 έως τον Φεβρουάριο του 1987 ήταν υφυπουργός Εσωτερικών, ενώ από τον Φεβρουάριο του 1987 έως τον Μάιο του 1989 ήταν ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του πρωθυπουργού.Τον Ιούνιο του 1989 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα και εκλέχθηκε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Α΄ Αθηνών, ενώ εκλεγόταν συνεχώς μέχρι και το 2012. Τα τελευταία χρόνια της κοινοβουλευτικής του θητείας (2010 - 2012) διετέλεσε Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής των Ελλήνων. Με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1993, χρημάτισε υφυπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (Οκτώβριος 1993 - Σεπτέμβριος 1994) και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών (Σεπτέμβριος 1994 - Σεπτέμβριος 1995).Απεβίωσε από καρκίνο στις 13 Μαΐου 2023. Ελευθεροτυπία
Επαρχία Σουκ Αχράς

Το Σουκ Αχράς (αραβικά: ولاية سوق أهراس‎) είναι επαρχία (βιλάγια) στην περιοχή Ωρές της Αλγερίας. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2008 ανερχόταν σε 438.127 κατοίκους. Βρίσκεται στα σύνορα της Αλγερίας με την Τυνησία.

 Το Σουκ Αχράς βρίσκεται στη βορειοανατολική Αλγερία. Καλύπτει έκταση 4.360 χλμ². Προς τα βόρεια συνορεύει με την επαρχία Ελ Ταρφ, στα ανατολικά με την Τυνησία, στα δυτικά με την επαρχία Γκελμά και την επαρχία Ουμ ελ Μπουαγκί και στα νότια με την επαρχία Τεμπέσα. Το Σουκ Αχράς έχει ηπειρωτικό και υγρό κλίμα, έντονες βροχές στο βορρά τον χειμώνα και πολύ ζεστό και ξηρό κλίμα στον νότο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Οι βροχές είναι 350-750 χιλιοστά/έτος και οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από 1 °C έως 14 °C τον χειμώνα και από 25 °C έως 38 °C το καλοκαίρι. Η επαρχία χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 26 κοινότητες ή δήμους.
Αφροξυλιά Άρτας

Η Αφροξυλιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μεγαλόχαρης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αφροξυλιά είναι ορεινός οικισμός στο Α. ΝΑ. τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές κλιτύς των ορέων Βάλτου και κοντά στη δυτική όχθη του Αχελώου, πάνω στην επαρχιακή οδό Μεγαλόχαρης-Μεσόπυργου και νότια της Μεγαλόχαρης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 60 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας . Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεγαλόχαρης του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεγαλόχαρης και προσαρτήθηκε στον δήμο Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μονή Κρουσταλλένιας

Η μονή Κρουσταλλένιας είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Απέχει 41 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο. Η μονή είναι κτισμένη πάνω σε μικρό έπαρμα στο οροπέδιο Λασιθίου.

 Η μονή δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Ο Βασιλείος Ψιλάκης ανέφερε ότι στη μονή συγκεντρώθηκαν επαναστάτες το 1272 για να τελέσουν δέηση πριν το οροπέδιο Λασιθίου να γίνει ορμητήριο για την επανάσταση. Ο Νίκος Ψιλάκης αναφέρει ότι αυτή η πληροφορία υπονοεί ότι η μονή υπήρχε από τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Το παλιό αγιοθύριδο της μονής έχει τη χρονολογία 1241. Οι Ενετοί όμως, στα πλαίσια κατάπνιξης των επαναστάσεων, απαγόρευσαν την πρόσβαση στο οροπέδιο από το 1293 μέχρι το 1543, με αυστηρές ποινές για τους παραβάτες, ακόμη και θάνατο.Με την εκ νέου εγκατάσταση πληθυσμού τον 16ο αιώνα, στο οροπέδιο έφτασαν οι μοναχές Παλαντία και Θεοκλήτη, από την Πελοπόννησο. Η μοναχή Παλαντία, από τη μονή Παναγίας του Σπηλαίου, ίδρυσε τη μονή Κρουσταλλένιας, ενώ η μοναχή Θεοκλήτη ίδρυσε τη μονή Αγίας Πελαγίας, από την οποία πλέον σώζεται μόνο ο ναός. Μετά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Οθωμανούς, στη μονή εγκαταστάθηκαν άντρες μοναχοί. Κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών χρόνων η μονή έγινε τόπος συνάντησης των καπετάνιων της περιοχής. Επίσης ήταν τόπος φιλοξενίας ξένων, όπως του περιηγητή Siber το 1817.Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, η μονή λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε από τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα τον Ιανουάριο του 1823. Το 1834 ο A. Frabreguettes επισκέπτηκε τη μονή, η οποία σημειώνει, ακόμη δεν είχε αποκατασταθεί. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, η μονή ήταν έδρα της Επαναστατικής Επιτροπής των Ανατολικών επαρχιών και διέθετε αποθήκες πυρομαχικών. Έτσι κατά την Μάχη του Λασιθίου (20-30 Μαΐου 1867) η μονή καταστράφηκε ξανά από τις Οθωμανικές δυνάμεις. Μετά την επανάσταση τα περισσότερα κτίρια της μονής κτίστηκαν από την αρχή.Στη μονή λειτουργούσε σχολείο από τα μέσα του 19ού αιώνα μέχρι το 1926.
Πρωτάθλημα Ελλάδας μπέιζμπολ

Το Ελληνικό πρωτάθλημα μπέιζμπολ ξεκίνησε το 2000 και διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Μπέιζμπολ (ΕΦΟΜ). Έως το 2005 υπήρχαν δυο εθνικές κατηγορίες και 16 σωματεία, εξαιτίας όμως οικονομικών προβλημάτων τα μισά αποχώρησαν μέχρι το 2011. Πλέον υφίσταται μόνο μία Εθνική κατηγορία με 6 της Αθήνας και από ένα των Θεσσαλονίκη, Πάτρα. Το Νοέμβριο του 2014 η ομοσπονδία καταργήθηκε, ενώ οι ομάδες οδηγήθηκαν στα δικαστήρια.

 1 Μονός τελικός. Δημιουργήθηκε ένα χρόνο έπειτα το εναρκτήριο ελληνικό πρωτάθλημα και καταργήθηκε το 2006. Το εναρκτήριο πρωτάθλημα εφήβων διεξήχθη το 2002. Από το 2012 υπάρχουν δύο διοργανώσεις στις μικρές ηλικίες, η Little League έως 12 ετών και Junior League έως 15 με τρεις ομάδες της Αθήνας (Πειρατές Γλυφάδας, Lions Αλίμου, Γίγαντες Παλαιού Φαλήρου). Η ιστορία όλων των ομάδων, ιστότοπος ΑΣΓΕ Πάνθηρες Πατρών http://www.baseball-bet.gr/index.php/news/item/playoffs-3https://web.archive.org/web/20150502112907/http://www.baseball-bet.gr/index.php/greek-baseball/tournament/item/42-564
Κομητεία

Μια κομητεία είναι μια υποδιαίρεση της διοικητικής διαίρεσης της τοπικής αυτοδιοίκησης μέσα σε μια χώρα. Μια κομητεία μπορεί να έχει πόλεις και κωμοπόλεις μέσα στην έκταση της.

 Αρχικά, στην ηπειρωτική Ευρώπη, μια κομητεία (county, comté, Grafschaft) ήταν η γη κάτω από τη δικαιοδοσία ενός κόμητα (comte, Graf). Ο όρος county προέρχεται από τη Βρετανία και εισάχθηκε από τους Νορμανδούς κατά την κατάκτηση των βρετανικών νησιών από αυτούς. Οι Κόμητες καλούνται earls στην μετα-Κελτική Βρετανία και την Ιρλανδία - ο όρος είναι από το Παλαιό Νορμανδικό jarl και εισάχθηκε από τους Βίκινγκς, αλλά δεν υπάρχει συσχετισμός ανάμεσα στις κομητείες και τα "earldoms". Η κομητεία χρησιμοποιείται ως διοικητική υποδιαίρεση σε αρκετές χώρες του κόσμου. Ανάλογα με τη χώρα, μπορεί να έχει διαφορετικό μέγεθος και σχέση με άλλες μονάδες της τοπικής αυτοδιοίκησης: μπορεί οι Δήμοι και οι Κοινότητες να υπάγονται διοικητικά σε αυτές, ή όχι. Το μέγεθος μια κομητείας μπορεί να ποικίλλει, από μια μικρή έκταση λίγων τετραγωνικών χιλιομέτρων και μερικές εκατοντάδες κατοίκους, έως εκτάσεις μεγαλύτερες από χώρες και πληθυσμούς εκατομμυρίων. Η Κομητεία του Λος Άντζελες, στις ΗΠΑ, έχει σχεδόν 10.000.000 κατοίκους και αν ήταν ανεξάρτητο κράτος, το ΑΕΠ του θα ήταν μεταξύ των 20 μεγαλύτερων κρατών του κόσμου. Αυστραλία Δανία Γαλλία Γερμανία Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένες Πολιτείες Ιράν Ιρλανδία Ιταλία Καναδάς Κίνα Κορέα Λιβερία Λιθουανία Νέα Ζηλανδία Νορβηγία Ουγγαρία Πολωνία Ρουμανία Σουηδία Ταϊβάν
Μπιτς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το μπιτς βόλεϊ, τόσο το αντρικό όσο και το γυναικείο, συμπεριλήφθηκε στις σύγχρονες Ολυμπιάδες από το 1992 στη Βαρκελώνη ως άθλημα επίδειξης, το οποίο από το 1996 αποτελεί επίσημο ολυμπιακό αγώνισμα για άνδρες και γυναίκες. Στις ολυμπιάδες συμμετέχουν 24 ζευγάρια ανδρών και 24 γυναικών, που έχουν προκριθεί από προολυμπιακές δοκιμασίες. Κάθε χώρα μπορεί να στείλει μέχρι δύο ζευγάρια από κάθε φύλο.

 Τα ακόλουθα ελληνικά δίδυμα συμμετείχαν το 2000, το 2004 και το 2008 χωρίς διάκριση. 2000 Καραντάσιου–Σφυρή.2004 Μπελιγράτης–Μιχαλόπουλος. Αρβανίτη–Κουτρουμανίδου. Καραντάσιου–Σφυρή.2008 Καραντάσιου–Αρβανίτη Κουτρουμανίδου–Τσιαρτσιάνη 1996 ΗΠΑ: Κίραλι, Στεφς ΗΠΑ: Ντοντ, Γουίτμαρς Καναδάς: Τσάιλντ, Χέεζε 2000 ΗΠΑ: Μπλάντον, Φονοϊμοάνα Βραζιλία: Ντε Μέλο, Σάντος Γερμανία: Χάγκερ, Άχμαν 2004 Βραζιλία: Σάντος, Ρέγο Ισπανία: Μπόσμα, Χερέρα Ελβετία: Κόμπελ, Χόισερ 2008 ΗΠΑ: Ρότζερς, Νταλχάουζερ Βραζιλία: Αραούγιο, Λουίζ Βραζιλία: Ρικάρντο, Ρέγο 1996 Βραζιλία: Σίλβα, Πιρές Βραζιλία: Ροδρίγεζ, Σάμουελ Αυστραλία: Κουκ, Πότχαρστ 2000 Αυστραλία: Κουκ, Πότχαρστ Βραζιλία: Μπέχαρ, Μπεντέ Βραζιλία: Σάμουελ, Πιρές 2004 ΗΠΑ: Γουόλς, Μέι Βραζιλία: Μπεντέ, Μπέχαρ ΗΠΑ: Μακπίκ, Γιανγκς 2008 ΗΠΑ: Γουόλς, Μέι Κίνα: Τιαν, Γιανγκ Κίνα: Ξιου, Τσιανγκ Χι «Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980», εκδ. Χρυσός Τύπος ΑΕ, 1980, σελ. 41.
Νταϊάν Φάινσταϊν

Η Νταϊάν Γκόλντμαν Μπέρμαν Φάινσταϊν (αγγλικά: Dianne Goldman Berman Feinstein, 22 Ιουνίου 1933-29 Σεπτεμβρίου 2023), ήταν Αμερικανίδα πολιτικός που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Καλιφόρνια από το 1992. Ήταν Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Επίσης, διατέλεσε 38η Δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο από το 1978 έως το 1988.

 Γεννημένη στις 22 Ιουνίου 1933 στο Σαν Φρανσίσκο, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ Ιστορία και Ιστορία της Τέχνης. Στη δεκαετία του 1960 εργάστηκε στη δημοτική κυβέρνηση και το 1970 εκλέχτηκε στην Επιτροπή Εποπτών του Σαν Φρανσίσκο. Το Νοέμβριο του 1978, μετά την δολοφονία του Τζορτζ Μόσκον, δημάρχου του Σαν Φρανσίσκο, η Φάινσταϊν, ως πρόεδρος του νομοθετικού σώματος του δήμου (Συμβούλιο Εποπτών) τον διαδέχτηκε ως η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος της πόλης. Κατά τη διάρκεια της θητείας της βελτιώθηκε το σύστημα μετακινήσεων της πόλης μέσω των τελεφερίκ.Μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία της να γίνει Κυβερνήτης της Καλιφόρνια το 1990, θα κερδίσει την μάχη για τη Γερουσία δύο χρόνια αργότερα. Η Φάινσταϊν είχε επανεκλεχτεί τέσσερις φορές από τότε και στην εκλογή του 2012, κατάφερε να σπάσει το ρεκόρ στην ιστορία της Αμερικανικής Γερουσίας, λαμβάνοντας 7,75 εκατομμύρια ψήφους.Η Νταϊάν Φάινσταϊν ήταν η συντάκτης του νόμου Ομοσπονδιακής Απαγόρευσης των Επιθετικών Όπλων του 1994, ο οποίος ήταν σε ισχύ μέχρι το 2004. Το 2013 εισήγαγε έναν νέο νομοσχέδιο για τα επιθετικά όπλα, που απέτυχε να περάσει. Στο παρελθόν προήδρευσε στην Επιτροπή Κανόνων της Συγκλήτου και στην Ειδική Επιτροπή Πληροφοριών. Ήταν η μόνη γυναίκα, που προήδρευσε σε ορκωμοσία Αμερικανού Προέδρου. Απεβίωσε από φυσικά αίτια στις 29 Σεπτεμβρίου 2023 στο σπίτι της στην Ουάσινγκτον σε ηλικία 90 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Φάινσταϊν υπήρξε θέμα αντιπαράθεσης στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, καθώς τα πολλαπλά προβλήματα υγείας που την κλόνισαν, δεν της επέτρεπαν να ασκεί σωστά τα καθήκοντα της, και ήταν η αφορμή αιτήματος θέσπισης ορίων θητείας των Γερουσιαστών και των Βουλευτών, από μεγάλης μερίδας των Αμερικανών πολιτών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dianne Feinstein στο Wikimedia Commons
Τάκης Παπαγεωργόπουλος

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Παπαγεωργόπουλος (1934 - 23 Οκτωβρίου 2015) ήταν αντιστράτηγος εν αποστρατεία του ελληνικού Στρατού Ξηράς και πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το 1934 στην Ακράτα, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ) το 1956 ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Επίσης, ήταν πτυχιούχος πολιτικών επιστημών. Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Πυροβολικού, ενώ διακρίθηκε και ως αθλητής του χειμερινού σκι. Ο πατέρας του, Κωνσταντίνος Παπαγεωργόπουλος, είχε προσωπική γνωριμία με τον Γεώργιο Παπανδρέου, και το Νοέμβριο του 1963, με την εκλογική νίκη της Ενώσεως Κέντρου, ο Τάκης Παπαγεωργόπουλος (τότε λοχαγός Πυροβολικού) τοποθετήθηκε στην Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΚΥΠ). Μετά την πτώση του Γεωργίου Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1965, απομακρύνθηκε από την ΚΥΠ και ήταν από τους αξιωματικούς που κύκλοι των Ανακτόρων και δεξιές εφημερίδες κατονόμασαν ως οργανωτές της υποτιθέμενης συνωμοσίας του ΑΣΠΙΔΑ. Αντίθετα, ο Γεώργιος Παπανδρέου και οι αριστερές και κεντρώες εφημερίδες υποστήριξαν ότι η όλη υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ήταν μια σκευωρία των Ανακτόρων που σκοπό είχε την εκκαθάριση του στρατεύματος από δημοκρατικούς αξιωματικούς. Χρόνια αργότερα, ο βασικός κατηγορούμενος της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ, Άρις Μπουλούκος, στο βιβλίο που έγραψε για το θέμα, υποστήριξε πως ο ίδιος με δική του πρωτοβουλία πλησίασε τον Παπαγεωργόπουλο, επειδή γνώριζε πως είχε άμεση πρόσβαση στους Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Παπαγεωργόπουλος ανταποκρίθηκε και έφερε σε επαφή τους νεαρούς αξιωματικούς του ΑΣΠΙΔΑ με τον Ανδρέα Παπανδρέου, όχι όμως και με τον Γεώργιο.. Ωστόσο, όταν ο Μπουλούκος εξέδωσε το βιβλίο είχε πια προσχωρήσει στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και οι ισχυρισμοί του αμφισβητήθηκαν από το ΠΑΣΟΚ. Μεταπολιτευτικά, στον Τάκη Παπαγεωργόπουλο απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου, ενώ διετέλεσε βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1977 ως το 1985, και από το 1986 ως το 1989. Στις εκλογές του 1985 αρχικά δεν εκλέχθηκε (ήταν πρώτος επιλαχών), αλλά το Φεβρουάριο του 1986, με το θάνατο της Αμαλίας Φλέμινγκ, την αντικατέστησε στη Βουλή.Τη δεκαετία του 1990 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και για κάποιο διάστημα ήταν μέλος του ΔΗΚΚΙ που είχε ιδρύσει ο Δημήτρης Τσοβόλας. Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών τον Οκτώβριο του 2015.
Ναβοπολάσσαρ

Ο Ναβοπολάσσαρ (Ναμπου-απαλ-οσουρ, 658 π.Χ. -605 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας, προερχόμενος από την δυναστεία των Χαλδαίων. Ανασύστησε την Βαβυλώνα η οποία ήταν υποδουλωμένη στους Ασσύριους και την έκανε εκ νέου κυρίαρχη δύναμη της Μεσοποταμίας, εκμεταλλευόμενος την παρακμή των Ασσυρίων καταλαμβάνοντας σταδιακά όλα τα Ασσυριακά εδάφη.. Βασίλεψε επί 20 χρόνια (625 π.Χ. - 605 π.Χ.). Το έργο του συνέχισε ο ικανότατος γιος του Ναβουχοδονόσωρ Β´.

 Ο Ναβοπολάσσαρ συμμετείχε σε επανάσταση ενάντια στην Ασσυριακή δύναμη η οποία είχε παρακμάσει μετά και τον θάνατο του τελευταίου επιτυχημένου βασιλιά της Ασσυρίας Ασσουρμπανιπάλ, ως είχε επιβάλει σκληρή τυραννία. Μετά την επιτυχημένη του αυτή διεξαγωγή της επανάστασης ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας. Η Ασσυρία μετά τον θάνατο του Ασουρμπανιπάλ δεν θύμιζε σε τίποτα την ένδοξη και κραταιά αυτοκρατορία του 9ου και 8ου π.Χ. αιώνα. Οι εμφύλιοι πόλεμοι σε συνδυασμό με τις συνεχείς επαναστάσεις και την ανικανότητα των βασιλέων της είχαν φέρει την Ασσυρία σε μια κατάσταση αποδυνάμωσης και εξαθλίωσης και ήταν φανερό ότι το τέλος της ήταν κοντά. Υπό αυτές τις συνθήκες ο Ναβοπολάσσαρ βρήκε πρόσφορο το έδαφος και χωρίς να χάσει ευκαιρία κινήθηκε κατά της πρωτεύουσας Νινευί. Σε αυτή του την προσπάθεια ο Ναβοπολάσσαρ δεν ήταν μόνος αλλά είχε στο πλευρό του και τους Μήδους υπό τον Κυαξάρη ο οποίος είδε την παρακμή της Ασσυρίας και την εξάπλωση της (Νέο)Βαβυλώνας μία καλή ευκαιρία για εξάπλωση του κράτους του στις αχανής Ασσυριακές εκτάσεις και το φέρει στο ιστορικό προσκήνιο ως μια νέα παγκόσμια δύναμη. Η αποδυναμωμένη Ασσυρία δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στην συνδυασμένη επίθεση των Βαβυλωνίων και των Μήδων. Η Νινευί έπεσε και παραδόθηκε στις φλόγες. Την ίδια μοίρα είχε και η Χαραάν στην οποία είχε μεταφερθεί η Ασσυριακή πρωτεύουσα, την οποία κατέλαβε το 609 π.Χ. την εποχή του τελευταίου Ασσύριου βασιλιά Ασούρ Ουμπαλίτ Β΄ εγγονού του Σαρδανάπαλου. Τα υπολείμματα του Ασσυριακού στρατού νικήθηκαν από τον Ναβουχοδονόσορ στην Μάχη του Καρκεμισίου όπου ο Αιγυπτιο-Ασσυριακός στρατός νικήθηκε από τον Βαβυλωνιακό. Μετά την διάλυση των Ασσυρίων επικεντρώθηκε σε πολέμους με τους Αιγύπτιους οι οποίοι είχαν συμμαχήσει με την Ασσυρία, τα στρατεύματα της Βαβυλώνας με επικεφαλής τον γιό του Ναβουχοδονόσορα νίκησαν τους Αιγύπτιους του Φαραώ Νεχώ Β'. Μετά την ανασύσταση του Βαβυλωνιακού και την κατάλυση του Ασσυριακού κράτους ο Ναβοπολάσσαρ είχε κάθε λόγο να πεθάνει ήρεμος. Πέθανε το 605 π.Χ. από φυσικές αιτίες και ο ίδιος λίγο πρίν τον θάνατο του παραιτήθηκε υπέρ του μοναχογιού του Ναβουχοδονόσορα. D. Brendan Nagle, The Ancient World: A Social and Cultural History, 6th ed., Upper Saddle River, N.J.: Pearson, 58. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nabopolassar στο Wikimedia Commons
Μορόκαμπος

Παλαιός οικισμός σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων ανατολικά των Βαγίων Βοιωτίας. Ο Μορόκαμπος ήταν η πατρίδα του οπλαρχηγού του 1821 Μήτρου Μπινιάρη ο οποίος είχε ταφεί στο εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου το οποίο σήμερα είναι ερειπωμένο.

 Ο Μορόκαμπος πιθανότατα δημιουργήθηκε κατά τους Βυζαντινή περίοδο. Υπήρξε δε αξιόλογο εμπορικό κέντρο με βιομηχανίες εκτροφής μεταξοσκωλήκων, παραγωγής μεταξιού, κατασκευής ταπήτων και βαφής υφασμάτων. Σύμφωνα με την περιγραφή του Γ. Τσεβά: ''Η Βοιωτία και ιδίως αι Θήβαι επεδόθησαν τάχιστα μετά ζήλου εις την καλλιέργειαν της μετάξης. Η πέριξ των Θηβών περιφέρεια και μάλιστα η προ αυτών θαυμάσια πεδιάς, ήτις και σήμερον έτι διατηρεί το όνομα Μορόκαμπος, επληρώθη τάχιστα μορέων, τα φύλλα των οποίων απετέλουν την τροφήν των μεταξοσκωλήκων ''. Από τις αναφορές για τον Μορόκαμπο και την μεταξοκαλλιέργεια, οδηγούμαστε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο οικισμός υπήρχε πριν από την γραπτή αναφορά του 1146. Πιθανότατα η σηροτροφία στην περιοχή να άρχισε πολύ πριν από το έτος 1146, αν λάβουμε υπόψη ότι οι Νορμανδοί ήλθαν στην περιοχή μας για να αιχμαλωτίσουν ειδικευμένους και έμπειρους μεταξουργούς τεχνίτες.Η δημιουργία όμως άριστης ποιότητας μεταξιού, που η φήμη του έφτασε μέχρι την Ιταλία, η παραγωγική γνώση, η εμπειρία των τεχνιτών, όπως και η καλλιέργεια εκτάσεων μορέων δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο ετών αλλά δεκαετιών ή και αιώνων.Συνεπώς μπορούμε να υποθέσουμε ότι η εμφάνιση της σηροτροφίας στην περιοχή του Μορόκαμπου, όπως και η ίδρυση του οικισμού, προσεγγίζει τον χρονικό ορίζοντα της μεταφοράς του σπόρου του μεταξιού στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (550 μ.Χ.). Ως προς τη θέση του Μορόκαμπου έχουμε τις εξής αναφορές: Ο αρχαιολόγος και περιηγητής Edward Dodwell (1767-1832) που πέρασε μεταξύ 1801-1806 από την περιοχή, αναφέρει ότι ο Μορόκαμπος (Morokambi) απέχει από την Θήβα μία και μισή ώρα δρόμο.Ο Γερμανός περιηγητής Karl Baedeker (1801-1859) πέρασε από την περιοχή μεταξύ 1840 και 1850. Ερχόμενος από την Αλίαρτο διαμέσου της Στενής μπήκε στο μονότονο Τηνέριο πεδίο (Βαρυκό), που βόρεια συνορεύει με το όρος Σφίγγα ( Σφίγγειο, ή Φίκιον, η Φαγάς) και νότια με τα υψώματα Μαυρομματίου, Κασνεσίου, Βαγίων και Μοροκάμπου. Κατά την Τουρκοκρατία από το 1466 έως 1667 και σύμφωνα με τα Οθωμανικά στοιχεία ο πληθυσμός του κυμαινόταν από 23 έως 35 οικογένειες.Μετά την απελευθέρωση το έτος 1835 είχε πληθυσμό 77 άτομα.Περί το 1860 οι τελευταίοι κάτοικοι του Μορόκαμπου μετακόμισαν στα Βάγια. Βιβλίο: Γιώργος Ε. Αντωνίου, "ΒΑΓΙΑ-ΚΑΣΝΕΣΙ (Βοιωτίας): Διαδρομή στο χώρο και το χρόνο", Αθήνα: A.D.M. Press, 2016. Ιστοσελίδα του βιβλίου: http://vagia-kasnesi.blogspot.gr Βιβλίο: Τσεβάς, Γεώργιος. (1928). Η Ιστορία των Θηβών και της Βοιωτίας. Αθήνα: Τυπογραφείο << ΚΑΔΜΟΣ>> - Γεωργίου κ. Ροδή.
Ταράλο

Το ταράλο (tarallo) ή ταραλίνο (tarallino) είναι ένα παραδοσιακό αρτοπαρασκεύασμα της Απουλίας και άλλων περιοχών. Ως τέτοιο είδος έχει επίσημα περιληφθεί στη λίστα με παραδοσιακά ιταλικά προϊόντα διατροφής του Iταλικού Υπουργείου Γεωργικών, Επισιτιστικών και Δασικών Πολιτικών Παράγεται επίσης και σε άλλες περιοχές της Ιταλίας, για παράδειγμα, στην Μπαζιλικάτα , όπου υπάρχει μια παραλλαγή (αβιλιανέζικο ταράλο) με γλάσσο απο σιρόπι ζάχαρης το οποίο του επιτρέπει να πάρει το λευκό χρώμα του χιονιού και είναι αρωματισμένο με γλυκάνισο. Μια ιδιαίτερη παραλλαγή υπάρχει στην Τοσκάνη με αλμυρά μπισκότα γλυκάνισου που έχουν παρόμοια ζύμη αλλά το σχήμα τους (8) είναι μεγαλύτερο και η παρασκευή διαφορετική και ιδιαίτερη.

 Το προϊόν παίρνει πολλές παραλλαγές που ποικίλουν ανάλογα με την περιοχή παραγωγής. Κυρίως πρόκειται για ένα δαχτυλίδι απο ζύμη ολικής αλέσεως, ψημένο στο φούρνο. Η ζύμη αποτελείται από αλεύρι, νερό ή κρασί, λάδι και αλάτι , στο οποίο προστίθενται μερικές φορές υλικά για την γεύση, όπως για παράδειγμα σπόροι μάραθου. Τα ταράλι και οι παραλλαγές τους, αναγνωρίζονται ως παραδοσιακά ιταλικά προϊόντα διατροφής από τις ακόλουθες περιοχές: Ταράλι Ταράλι ολικής με πετιμέζι Ταράλι με ζάχαρη Ταράλι σοκολάτας Ταράλι με ασπράδι αυγού Ταράλι με γεύση πίτσας Ταράλι με σπόρους μάραθου ταράλι με μπέικον Ταράλι στριφτά Ταραλίνι με κρασί Ταραλίνι με αμύγδαλα Ταράλο με αυγό Ταράλο απο την Ατζέρολα Ταράλο απο λαρδί και πιπέρι Ταράλι με γλάσσο Ταράλο του DZ Ταράλι λευκά Ταράλι μαλακά Ταραλίνι με σπόρους γλυκάνισου Ταραλίνι με σπόρους μάραθου Ταραλίνι με τσίλι Ταραλίνι με σπόρους μάραθου Ταραλίνι με κόκκινες πιπεριές Ταράλι με ζάχαρη Ταράλι αβιλιανέζικα με ζάχαρη (πολύ μεγαλύτερα από το συνηθισμένο) Ταράλι Ταράλι με σπόρους μάραθου. Ταράλι
Γιάννης και Μαρία

Γιάννης και Μαρία είναι ο τίτλος ελληνικής δραματικής - κοινωνικής τηλεοπτικής σειράς της σεζόν του 1982-1983, σε σενάριο και σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη και παραγωγή ΕΡΤ. Έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 1982, αποτελούνταν από 13 επεισόδια των 45 λεπτών και φυσικά προβλήθηκε έγχρωμη.

 Η υπόθεση της σειράς αφορούσε μια νεαρή κοπέλα, τη Μαρία (Πέμη Ζούνη), που έχοντας φύγει απ' το σπίτι της, βρίσκει καταφύγιο κοντά στο Γιάννη (Ηλίας Γιαννίτσος). Οι δυο τους, για να ξεφύγουν απ' την οικογένεια της Μαρίας, κρύβονται στο σπίτι της γιαγιάς του Γιάννη (Δέσπω Διαμαντίδου). Παράλληλα με αυτή την ιστορία, το σενάριο παρακολουθεί και αυτή του παππού του Γιάννη (Ανδρέας Φιλιππίδης) στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, μέσα από το ημερολόγιό του, που οι δυο τους ανακαλύπτουν και διαβάζουν στη σοφίτα του σπιτιού. Ηλίας Γιαννίτσος - Γιάννης Πέμη Ζούνη - Μαρία Δέσπω Διαμαντίδου - Γιαγιά Ανδρέας Φιλιππίδης - Παππούς Χρυσούλα Διαβάτη - Θεία Γιώργος Τζώρτζης - Μιχάλης Άννυ Πασπάτη - Ελένη Γιάννης Κάσδαγλης - Παναγιώτης Τάνια Σαββοπούλου - Κατερίνα Η σειρά έγινε αρκετά δημοφιλής στην εποχή της, επαναπροβλήθηκε κατά καιρούς από την κρατική τηλεόραση και η τελευταία προβολή έγινε τον Αύγουστο του 2010 από την ΕΤ1. Η σειρά διασώζεται στο Αρχείο της ΕΡΤ και είναι διαθέσιμη για προβολή μέσω του site του Ψηφιακού Αρχείου της ΕΡΤ. Μάλιστα όπως αποκάλυψε η Ζούνη σε συνέντευξή της πριν μερικά χρόνια, το 2002 ο Γλυκοφρύδης της είχε προτείνει να ξαναγυρίσουν τη σειρά με τους πρωταγωνιστές της 20 χρόνια μεγαλύτερους. Εκείνη δέχτηκε, όμως ο Γιαννίτσος είπε πως δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, επειδή είχε πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις στον τομέα τον οποίο διάλεξε, τις οποίες ήταν αδύνατο να αφήσει. Η σειρά «Γιάννης και Μαρία» στο www.retrodb.gr Η σειρά «Γιάννης και Μαρία» στο imdb (στα αγγλικά)