IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση

Το Airplane! (γνωστό και ως Μία Απίθανη... Απίθανη Πτήση στην Ελλάδα, γνωστό επίσης και ως Flying High!, σε άλλες χώρες) είναι μία αμερικανική σατιρική ταινία παρωδίας, του 1980, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τζιμ Έιμπραχαμς, Ντέιβιντ Ζάκερ και Τζέρι Ζάκερ και παραγωγή Τζον Ντέιβισον. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Χέις και Τζούλι Χάγκερτι, ενώ συμμετέχουν οι Λέσλι Νίλσεν, Ρόμπερτ Στακ, Λόιντ Μπρίτζες, Πίτερ Γκρέιβς και ο Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ. Πρόκειται για μία ταινία παρωδία, που επικεντρώνεται στις distaster ταινίες, και συγκεκριμένα, στην ταινία του 1957, Ώρα μηδέν (Zero Hour!), από την οποία κιόλας δανείζεται τον κεντρικό ήρωά της και μέρη της πλοκής της, καθώς επίσης αντλεί στοιχεία κι από την ταινία του 1974, Τζάμπο 747 εν κινδύνω (Airport 1975). Η ταινία πλέον είναι γνωστή για το σουρεαλιστικό της χιούμορ και τα slapstick στοιχεία της.

 Το έργο ήταν επιτυχημένο εισπρακτικά, συγκεντρώνοντας 83 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική, με αρχικό προϋπολογισμό γύρω στα 3.5 εκατομμύρια, ενώ και οι κριτικές που δέχτηκε ήταν ως επί το πλείστον πολύ θετικές. Η διανομή της ταινίας έγινε από την Paramount Pictures. Οι δημιουργοί της ταινίας έλαβαν βραβείο από το WGA στην κατηγορία Καλύτερης Διασκευής Σεναρίου σε Κωμωδία. Επίσης, υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA, στην πρώτη περίπτωση στην κατηγορία Καλύτερη Ταινίες στο είδος Κωμωδίας - Μιούζικαλ και στη δεύτερη περίπτωση στην κατηγορία Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την κυκλοφορία της, η δημοτικότητά της συνέχισε να ανεβαίνει. Ο αμερικανικός σταθμός Bravo, την κατέταξε στη 6η θέση ανάμεσα στις 100 πιο αστείες ταινίες. Το 2007, ο βρετανικός τηλεοπτικός σταθμός Channel 4, την κατέταξε στη λίστα του με τις Καλύτερες Κωμικές Ταινίες όλων των εποχών, στη δεύτερη θέση, πίσω από το Ένας προφήτης... Μα τι προφήτης!. Το 2008, το περιοδικό Empire, συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 500 Σπουδαιότερες Ταινίες όλων των εποχών, ενώ στη λίστα του με τις 50 Καλύτερες Κωμικές ταινίες, την κατέταξε στην πρώτη θέση. Το 2010, επιλέχτηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για διατήρηση και εισήλθε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου, κι έγινε «ιστορικά, πολιτισμικά ή αισθητικά σημαντική». Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση στην IMDb Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση στην TCM Movie Database Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση στο AllMovie Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση στο Box Office Mojo Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση στο Rotten Tomatoes The New York Times retrospective article Retrospective article at The Guardian "The Two Troubled Commutes of Ted Stryker", comparison of Zero Hour! and Airplane! by Adam-Troy and Judy Castro.
Κατάλογος Επισκόπων, Μητροπολιτών και Αρχιεπισκόπων Αθηνών

Αυτός είναι ένας κατάλογος των Επισκόπων, Μητροπολιτών και Αρχιεπισκόπων Αθηνών. Η Εκκλησία των Αθηνών ιδρύθηκε από τον Απόστολο Παύλο, περί το 51 μ.Χ. Ανακήρυξε μονομερώς την Αυτοκεφαλία της στις 4 Αυγούστου 1833, η οποία αναγνωρίστηκε επισήμως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 11 Ιουλίου 1850. Ανυψώθηκε σε Αρχιεπισκοπή στις 31 Δεκεμβρίου 1923. Ως Πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών φέρει τον πλήρη τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος».

 Καμπούρογλου, Δημήτριος Γρ. (1889). Ιστορία των Αθηνών: Τουρκοκρατία, περίοδος πρώτη 1458-1687, Τόμος Πρώτος. Αθήνα: Παπαγεωργίου Αλέξανδρος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2014. Κωνσταντινίδης, Γεώργιος (1887). Ιστορία των Αθηνών: Από Χριστού γεννήσεως μέχρι του έτους 1821. Αθήνα: Τυπογραφείο της Φιλοκαλίας. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών. «Ιστορικός Επισκοπικός Κατάλογος Αθηνών». Ιστορία της Εκκλησίας των Αθηνών. Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Ιουλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2018.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν

Ο Πατριάρχης Ποιμήν (ρωσικά: Патриарх Пимен‎, κατά κόσμον Σεργκέι Μιχάιλοβιτς Ιζβέκοφ, ρωσικά: Сергей Михайлович Извеков, 23 Ιουλίου 1910 - 3 Μαΐου 1990) ήταν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών για δεκαοκτώ έτη, από το 1971 έως το 1990.

 Γεννήθηκε στο χωριό Κομπύλινο, Καλούγκα κυβερνείο. Σε ηλικία 17 ετών έγινε μοναχός, και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε διάφορα μοναστήρια. Πήρε καμία επίσημη θεολογική κατάρτιση. Στις 17 Νοεμβρίου 1957 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μπάλτας, βικάριος της Επισκοπής Χερσώνος και Οδησσού. Στις 26 Δεκεμβρίου 1957 εξελέγη Επίσκοπος Δμίτροβου, Βικάριος της Επισκοπής Μόσχας. Την 1 Νοεμβρίου 1959 ανέλαβε τοποτηρητής της Επισκοπής Κοστρομά. Επίσης στο διάστημα από το 1959 μέχρι το 1962 διετέλεσε κατά καιρούς τοποτηρητής των Επισκοπών Λουγκάνσκ, Σμολένσκ και Ταμπώβου. Τον Ιούλιο του 1960 διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου Ρωσίας και στις 23 Νοεμβρίου 1960 προήχθη στο βαθμό του Αρχιεπισκόπου. Στις 16 Μαρτίου 1961 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Τούλας και Μπελιώβου εγκαταλείποντας τη θέση του Αρχιγραμματέα. Στις 14 Νοεμβρίου 1961 προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη και τοποθετήθηκε στην Επισκοπή Λένινγκραδ και Λαδόγκας. Στις 9 Οκτωβρίου 1963 εξελέγη Μητροπολίτης Κρουτίτσης και Κολόμνας. Στις 18 Απριλίου 1970 μετά από το θάνατο του Πατριάρχη Αλεξίου Α΄ ανέλαβε τοποτηρητής του Πατριαρχικού θρόνου και στις 2 Ιουνίου 1971 εξελέγη Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας. Ο Πατριάρχης Ποιμήν είχε πραγματοποιήσει επίσημη ειρηνική επίσκεψη το 1972 στην Εκκλησία της Ελλάδος, όπου ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α' (Κοτσώνης) τον παρασημοφόρησε με την ανώτατη τιμή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εκοιμήθη μετά από μακρά ασθένεια στις 3 Μαΐου 1990 στη διαμονή του στη Μόσχα. архим. Дионисий (Шишигин) (2010). Былое пролетает… Патриарх Пимен и его время (στα Ρωσικά). М.: ГУП Экономика. ISBN 978-5-699-47609-1. Никитин, Валентин (2011). Патриарх Пимен. Путь, устремленный ко Христу (στα Ρωσικά). М.: Эксмо. ISBN 978-5-699-47609-1. Obituary: Patriarch Pimen of Moscow and All Russia Patriarch Pimen, 79, the Leader Of the Russian Church Since '71 Пимен (Извеков) στην ιστοσελίδα "Русское православие"
Εποχή του Σιδήρου

Στην αρχαιολογία, η Εποχή του Σιδήρου αναφέρεται σε εκείνη την περίοδο της ιστορίας κατά την οποία οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το σίδηρο για την κατασκευή εργαλείων και όπλων. Η υιοθέτηση αυτού του υλικού συνέπεσε με άλλες αλλαγές των κοινωνιών του παρελθόντος όσον αφορά στις καλλιεργητικές μεθόδους, τις θρησκευτικές πίστεις, και το καλλιτεχνικό ύφος.

 Στη Μικρά Ασία η εποχή του σιδήρου συνδέεται με τους Χετταίους, ένα φύλο που ήλθε μάλλον από τον Καύκασο και έφερε μαζί του την τέχνη επεξεργασίας του σιδήρου. Οι Χετταίοι που άκμασαν από τον 17ο μέχρι τον 12ο π.Χ. αιώνα ήταν οι μόνοι που ήξεραν να επεξεργάζονται τον σίδηρο και κρατούσαν την τέχνη αυτή μυστική κάνοντας το βασίλειό τους πανίσχυρο. Με την παρακμή των Χετταίων η τέχνη του σιδήρου διαδόθηκε σε όλη την ανατολή και στη Μεσόγειο. Η εποχή του σιδήρου στην Ελλάδα αρχίζει τον 11ο και φτάνει μέχρι τον 8ο π.Χ. αιώνα. Συνοδεύεται με την πτώση του Μυκηναϊκού πολιτισμού της εποχής του χαλκού. Gilda Bartoloni: Archäologische Untersuchungen zu den Beziehungen zwischen Altitalien und der Zone nordwärts der Alpen während der frühen Eisenzeit Alteuropas. Ergebnisse eines Kolloquiums in Regensburg, 3.–5. November 1994. Universitätsverlag Regensburg [u.a.], Regensburg 1998, ISBN 3-930480-23-9. Roland Oliver, Brian M. Fagan: Africa in the Iron Age. c. 500 B. C. to A. D. 1400. Cambridge University Press, Cambridge [u.a.] 1985, ISBN 0-521-20598-0. Wolfgang Schuller: Das Erste Europa. 1000 v. Chr.–500 n. Chr.. Ulmer Verlag, Stuttgart 2004, ISBN 3-8252-2497-X (Handbuch der Geschichte Europas Band 1; UTB Band 2497). R. Tylecote: The origin of iron smelting in Africa. In: Westafrican Journal of Archaeology. Vol. 5, 1975, ISSN 0331-3158, S. 1–9. R. F. Tylecote: Iron smelting at Taruga, Nigeria. In: Journal of the Historical Metallurgy Society. Vol. 9, Nr. 2, 1975, ISSN 0142-3304, S. 49–56. Weblinks zur Eisenzeit bei https://web.archive.org/web/20080828023953/http://www.archaeologie-online.de/ Eisenzeit – Enzyklopädieartikel aus MSN Encarta
Τόμας Τάλις

Ο Τόμας Τάλις (αγγλ. Thomas Tallis ή Thomas Tallys, 10 Ιουλίου 1505 – 3 Δεκεμβρίου 1585) ήταν Άγγλος συνθέτης. Έζησε την εποχή της Αναγέννησης, επί βασιλείας των Τυδώρ. Είναι γνωστός για τα έργα θρησκευτικής μουσικής, που περιλαμβάνουν μοτέτα, λειτουργίες, ανθέμια και άλλα είδη· το γνωστότερό του έργο είναι πιθανότατα το μοτέτο "Spem in Alium", το οποίο γράφτηκε για οκτώ πεντάφωνες χορωδίες (40 φωνές σε σύνολο). Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Άγγλους συνθέτες της εποχής του και τα έργα του καταλαμβάνουν θέση περιωπής σε ανθολογίες αγγλικής θρησκευτικής μουσικής.

 Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του Τάλις· από αναφορές της εποχής είναι γνωστό ότι γύρω στα 1530 έπαιζε όργανο στη Μονή του Ντόβερ. Αργότερα βρίσκεται στο Λονδίνο, όπου αναλαμβάνει οργανίστας του Αβαείου του Ιερού Σταυρού στο Ουόλθαμ (Waltham) (περ. 1538), ενώ το 1543 διορίζεται μουσικός του Βασιλικού Παρρεκλησίου (Chapel Royal). Έχοντας αυτή τη θέση παίζει όργανο και συνθέτει για μια σειρά μοναρχών — Ερρίκος Η΄, Εδουάρδος ΣΤ΄, Μαρία Α΄ της Αγγλίας και Ελισάβετ Α΄. Κατά τη διάρκεια της βασιλικής του θητείας, το θρήσκευμα εναλλάσσεται μεταξύ Ρωμαιοκαθολικισμού και Προτεσταντισμού· ο Τάλις καταφέρνει να αποφύγει τις διενέξεις και τους διωγμούς, συνθέτοντας μουσική κατάλληλη για κάθε δόγμα. Αν και Ρωμαιοκαθολικός ο ίδιος, γίνεται προστατευόμενος της Βασίλισσας Ελισάβετ, η οποία του δίνει το προνόμιο να γράφει και να εκδίδει τη μουσική του. Πέραν της ιδιότητας του συνθέτη και οργανίστα, ο Τάλις διετέλεσε και δάσκαλος μουσικής, τόσο σε νεαρούς συναδέλφους του στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο, όσο και σε μετέπειτα γνωστούς συνθέτες, όπως ο Ουίλιαμ Μπερντ· ο τελευταίος μάλιστα, έγραψε μια επιθανάτια ελεγεία για τον μεγάλο του διδάσκαλο, εμφαινόμενη παρακάτω. Mass for four voices Missa Salve Intemerata Missa Puer Natus Est Nobis Te Lucis Ante Terminum Salvator Mundi I Ο Sacrum Convivium In Manus Tuas Ο Nata Lux De Lumine In Ieiunio Et Fletu Spem in Alium Θρήνοι του Προφήτη Ιερεμία (δύο μέρη) (Lamentations of Jeremiah the Prophet) If Ye Love Me Εννέα Ψαλμοί για τον Αρχιεπίσκοπο Πάρκερ Remember Not, Ο Lord God Purge Me, Ο Lord Doe P., Allinson D. The New Grove Dictionary of Music and Musicians London, 1995 http://www2.cpdl.org/wiki/index.php/Thomas_Tallis http://imslp.org/wiki/Category:Tallis,_Thomas
Αλαμίντα

Η Αλαμίντα είναι παράλια πόλη και λιμένας της ομώνυμης κομητείας της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ. Βρίσκεται επί της μικρής ομώνυμης μακρόστενης νησίδας μήκους 10,5 χλμ. και πλάτους περίπου 1,6 χλμ., παρά την ανατολική ακτή του Κόλπου Σαν Φραντζίσκο, ακριβώς απέναντι από την πόλη Ώκλαντ. Καταλαμβάνει έκταση περίπου 60 τ.χλμ. εκ των οποίων μόνο τα 28 τ.χλμ. είναι ξηρά, ενώ το υπόλοιπο λιμνοθάλασσα.

 Στη περιοχή αυτή ζούσε παλαιά τμήμα της αμερικανικής φυλής Όχλον, μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν έφθασαν οι πρώτοι Ισπανοί άποικοι. Βλέποντας τη νήσο κατάφυτη τότε από μεγάλο δάσος με λεύκες της έδωσαν την ονομασία Αλαμίντα, (= δάσος από λεύκες), στην ισπανική γλώσσα άλαμο = λεύκα. Η πόλη Αλαμίντα φέρεται να ιδρύθηκε στις 6 Ιουνίου του 1853 όπου με λαϊκή ψήφο επιλέχθηκε το μέχρι σήμερα όνομά της, αποτελώντας τότε τρεις μικρούς οικισμούς, γνωστοί και με το όνομα Ένσιναλ. Σχετικά σύντομα κατασκευάστηκε μεγάλος μώλος (προβλήτα) από τον οποίο και αναδείχθηκε η πόλη σε μεγάλο κέντρο διακίνησης φορτίων. Έτσι με ταχύ ρυθμό άρχισε ν΄ αναπτύσσεται η πόλη με ωραίους δρόμους και δενδροστοιχίες και με ωραία επίσης σπίτια βικτοριανής αρχιτεκτονικής. Αρχικά η περιοχή αυτή ήταν χερσόνησος που με την παλιρροϊκή διώρυγα που ανοίχθηκε το 1902 μετατράπηκε σε νησίδα. Το 1928 συνδέθηκε με υποθαλάσσια σήραγγα μήκους 1.372 μ. με την έναντι πόλη Ώκλαντ. Στην Αλαμίντα αναπτύχθηκαν μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις χαλυβουργίας, ναυπηγείων, οινοποιίας κ.ά.. Ο δε λιμένας της θεωρείται από τους σημαντικότερους της περιοχής, διαθέτει μεγάλες εγκαταστάσεις, χώρους και μέσα, διακίνησης εμπορευματοκιβωτίων, ιδιαίτερους χώρους εξυπηρέτησης μεγάλου στόλου αλιευτικών σκαφών καθώς και εγκαταστάσεις εξυπηρέτησης φορτηγών πλοίων και πορθμείων. Το 1940 στη δυτική ελώδη άκρη της νησίδας κατασκευάστηκε μεγάλη μικτή αεροναυτική βάση για την εξυπηρέτηση κυρίως του στόλου του Ειρηνικού, από την οποία η πόλη έγινε ευρύτερα γνωστή στους στρατιωτικούς κύκλους παγκόσμια. Στη βάση αυτή ελλιμενίζονταν κυρίως τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα του 7ου στόλου. Το 1970 αριθμούσε περίπου 71.000 κατοίκους, ενώ το 2000 αριθμούσε περίπου 72.000. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.6ος, σελ.87. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alameda, California στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης Αλαμήντα
Ιωάννα της Αυστρίας, μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης

Η Ιωάννα (γερμ. Johanna, 24 Ιανουαρίου 1547 – 11 Απριλίου 1578) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

 Ήταν η δέκατη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Άννας των Γιαγγελόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1565 τον Φραγκίσκο Α΄ των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα: Ελεονώρα (1566 - 1611), παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα, Δούκα της Μάντουας & του Μομφερράτου. Ρομύλα (20 Νοεμβρίου - 2 Δεκεμβρίου 1568). Άννα της Τοσκάνης (1569 - 1584). Ισαβέλλα (1571 - 1574). Λουκρητία (1572 - 1574). Μαρία (1575 - 1642), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας.Φίλιππος (1577 - 1582). ένας γιος (10 Απριλίου 1578). Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Joanna" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. Priebatsch, Felix (1908), "Wladislaw II.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 54, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 688–696
Εθνική Σερβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σερβίας αντιπροσωπεύει τη Σερβία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σερβικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Kosarkaski Savez Srbije).Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 2006 οι αθλήτριες σερβικής εθνικότητας υπάγονταν στην εθνική ομάδα της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, ενώ παλαιότερα στην ομάδα της Γιουγκοσλαβίας.

 Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σερβίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σερβίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σερβίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σερβίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Πορεία σε Μεσογειακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σερβίας σε Μεσογειακούς Αγώνες: Serbia, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Kosarkaski Savez Srbije, επίσημος ιστότοπος. (Σερβικά)
Σίμων ΣΤ΄ του Μονφόρ

Ο Σίμων ο Νεότερος, γαλλ. Simon le Jeune (Απρίλιος 1240 - 1271) από τον Οίκο τού Μονφόρ συμμετείχε στη μάχη τού Έβεσχαμ προσπαθώντας να σώσει τον πατέρα του, αλλά μάταια.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σίμωνα 6ου κόμη τού Λέστερ και της Ελεονόρας των Ανζού, κόρης τού Ιωάννη της Αγγλίας. Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος σκοτώθηκαν στη μάχη τού Έβεσχαμ το 1265. Ο νεαρός Σίμων έφερε αργά τις δυνάμεις του από το Λονδίνο και είδε αυτές και τα λάβαρά τους να συλλαμβάνονται από τον πρίγκιπα Εδουάρδο (Α΄). Ο νεαρός Σίμων ήλθε στο Έβεσχαμ, μόλις είχαν τοποθετήσει το κεφάλι τού πατέρα του στην κορυφή ενός πασσάλου. Προσπάθησε να ξεσηκώσει μία εξέγερση στο Λίνκολνσαϊρ, αλλά αυτή εξανεμίστηκε ως τα Χριστούγεννα. Αυτός και ο νεότερος αδελφός του Γκυ διέφυγαν στη Γαλλία και την Ιταλία. Το 1271 ανακάλυψαν και εκτέλεσαν τον εξάδελφό τους Ερρίκο ντ'Αλεμάν ("Αλμαίν"), που τον κατηγόρησαν για το τέλος τού πατέρα τους, στον ναό τού Βιτέρμπο. Οι δύο αδελφοί τιμωρήθηκαν με ακοινωνησία. Ο Σίμων, "περιπλανώμενος και φυγάς", ασθένησε αργότερα το ίδιο έτος από Τοσκανικό πυρετό, στη Σιένα και απεβίωσε. "Montfort, Simon of (1240-1271)" . Dictionary of National Biography. London: Smith, Elder & Co. 1885–1900.
Τρούμπα '67

Το Τρούμπα '67 (εναλλακτικός τίτλος: Αμαρτωλές γυναίκες στην Τρούμπα) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1967, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο το έγραψε ο Πάνος Κοντέλλης. Πρωταγωνιστούν οι Γιώργος Φούντας, Καίτη Θεοχάρη και Μπέτυ Αρβανίτη.

 Μια όμορφη τραγουδίστρια, η Ρίτα, εργάζεται σε ένα κακόφημο κέντρο της Τρούμπας. Το αφεντικό του μαγαζιού διακινεί ναρκωτικά. Η Ρίτα συνδέεται συναισθηματικά με έναν τακτικό πελάτη του μαγαζιού, τον οποίο θεωρεί εύπορο, με σκοπό να απεμπλακεί από τις βρόμικες δουλειές του αφεντικού της. Η Ρίτα ανακαλύπτει την τραγική οικονομική κατάσταση του φίλου της, αλλά μένει κοντά του. Το πρώην αφεντικό της την πιέζει να τον βοηθήσει στη διακίνηση των ναρκωτικών. Εκείνη υποκύπτει επιστρέφοντας στην παλιά της δουλειά και ο φίλος της τη διώχνει. Τελικά ο φίλος της βρίσκεται από σύμπτωση κάτοχος 200.000 δολαρίων και θα επιχειρήσει να φύγει με τη Ρίτα. Κατά τη διάρκεια συμπλοκής της συμμορίας με την αστυνομία η Ρίτα σκοτώνεται. Γιώργος Φούντας - Αργύρης Καίτη Θεοχάρη - Ρίτα Μπέτυ Αρβανίτη - Νταίζη Γιώργος Μούτσιος - Σπύρος Βαγγέλης Καζάν - Παπαδόπουλος Σπύρος Καλογήρου - Τσάρδας Γιώργος Οικονόμου - Καράμπας Χριστόφορος Ζήκας - Γκράφας Νάσος Κεδράκας - πατέρας Ρίτας Αλέκος Κουρής - Περικλής Θόδωρος Κατσαδράμης - Μιχάλης Τη μουσική της ταινίας έχει γράψει ο Μάνος Λοΐζος σε συνεργασία με τους Λευτέρη Παπαδόπουλο και Γιάννη Νεγρεπόντη, ενώ ακούγεται και η επιτυχία "Η δουλειά κάνει τους άντρες" με την Ελένη Ροδά. Η ταινία στην πρώτη προβολή έκοψε 147.502 εισιστήρια και ήλθε στην 43η θέση σε σύνολο 117 ταινιών της περιόδου. Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ.144-145 Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991 Ταινιοθήκη της Ελλάδος [1]
Ανοσοδοκιμασία

Η ανοσοδοκιμασία ή ανοσολογικός έλεγχος, είναι μια βιοχημική εξέταση, που μετρά την παρουσία ή τη συγκέντρωση ενός μακρομορίου ή ενός μικρού μορίου σε ένα διάλυμα μέσω της χρήσης ενός αντισώματος (συνήθως) ή ενός αντιγόνου (μερικές φορές). Το μόριο που ανιχνεύεται με την ανοσοδοκιμασία αναφέρεται συχνά ως "αναλύτης", και σε πολλές περιπτώσεις είναι πρωτεΐνη, αν και μπορεί να είναι και άλλα είδη μορίων, διαφορετικών μεγεθών και τύπων, εφόσον αναπτυχθούν τα κατάλληλα αντισώματα που έχουν τις απαιτούμενες ιδιότητες για την ανάλυση. Αναλύτες σε βιολογικά υγρά όπως ο ορός ή τα ούρα μετρώνται συχνά με τη χρήση ανοσοδοκιμών για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς.

 Οι ανοσοδοκιμές διατίθενται σε πολλές διαφορετικές μορφές και παραλλαγές. Οι ανοσοδοκιμές μπορεί να εκτελούνται σε πολλαπλά στάδια με αντιδραστήρια που προστίθενται και ξεπλένονται ή διαχωρίζονται σε διαφορετικά σημεία της ανάλυσης. Οι δοκιμασίες πολλαπλών βημάτων ονομάζονται συχνά ανοσοδοκιμασίες διαχωρισμού ή ετερογενείς ανοσοδοκιμασίες. Ορισμένες ανοσοδοκιμές μπορούν να εκτελεστούν απλά με την ανάμειξη των αντιδραστηρίων και του δείγματος και τη διενέργεια φυσικής μέτρησης. Τέτοιες αναλύσεις ονομάζονται ομογενείς ανοσοδοκιμές ή λιγότερο συχνά ανοσοδοκιμές, χωρίς διαχωρισμό. Η χρήση βαθμονομητή χρησιμοποιείται συχνά στις ανοσοδοκιμές. Οι βαθμονομητές είναι διαλύματα, που είναι γνωστό ότι περιέχουν τον εν λόγω αναλυτή και η συγκέντρωση του εν λόγω αναλυτή είναι γενικά γνωστή. Η σύγκριση της απόκρισης μιας ανάλυσης σε ένα πραγματικό δείγμα με την απόκριση της ανάλυσης που παράγεται από τους βαθμονομητές καθιστά δυνατή την ερμηνεία της ισχύος του σήματος ως προς την παρουσία ή τη συγκέντρωση του αναλύτη στο δείγμα.
Πωλ Σουλικιάς

Ο Πωλ ή Παλαιολόγος Σουλικιάς (Κομοτηνή, 13 Οκτωβρίου 1926 – Λάρισα, 17 Ιανουαρίου 2023) ήταν επιφανής Έλληνας ζωγράφος, που έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του στον Καναδά.

 Μεγάλωσε στον Βόλο. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Φανάρι Καρδίτσας, ενώ η μητέρα του καταγόταν από την Ανατολική Θράκη. Άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική από την παιδική του ηλικία. Κατά την περίοδο της Κατοχής έχασε τον πατέρα του και η οικογένειά του γνώρισε δύσκολες στιγμές. Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να ζωγραφίζει και παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Αθήνα και το 1956 στο Παρίσι. Το 1959 εγκατέλειψε την Ελλάδα και μετανάστευσε στο Μόντρεαλ του Καναδά. Στην έκθεση «Νεοκαναδοί ζωγράφοι» που διοργάνωσε ο Δήμος του Μόντρεαλ το 1965, κέρδισε το α΄ βραβείο «για τις μαγευτικές αρμονίες χρωμάτων, σύνθεσης και ανθρωπισμού». Η βράβευση αυτή αποτέλεσε από την μια το έναυσμα για την αποκλειστική ενασχόλησή του με την ζωγραφική, και από την άλλη την απαρχή της σταδιακής αναγνώριση του ζωγράφου από τους ομότεχνούς του, τους κριτικούς τέχνης και το κοινό. Ο Σουλικιάς ζωγράφιζε σχεδόν αποκλειστικά με λάδι και είχε χαρακτηριστεί ως «χαρισματικός τοπιογράφος» του Κεμπέκ και του Ανατολικού Καναδά. Εντούτοις, τα θέματά του περιλαμβάνουν επίσης νεκρές φύσεις και προσωπογραφίες. Παρουσίασε έργα του σε πολλές γκαλερί και πινακοθήκες, κυρίως στον Καναδά και τις ΗΠΑ, καθώς και στην Ελλάδα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, επέστρεψε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ανακασιά του Πηλίου, όπου εξακολούθησε να δημιουργεί. Απεβίωσε από πνευμονία στη Λάρισα στις 17 Ιανουαρίου 2023, σε ηλικία 96 ετών. «Από τον Καναδά στο Πήλιο». Τα Νέα (Αθήνα). 15 Φεβρουαρίου 2001. «Nόστιμον ήμαρ και πολύχρωμο». Τα Νέα (Αθήνα). 18 Αυγούστου 2004. https://www.tanea.gr/2004/08/18/lifearts/culture/nostimon-imar-kai-polyxrwmo/. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021. Μόρτογλου, Η. (24 Ιουνίου 2001). «Λυρισμός και εκφραστικότητα». Ριζοσπάστης (Αθήνα). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2007-07-02. https://web.archive.org/web/20070702070224/http://www.rizospastis.gr/story.do?id=843861. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021. «Έργα Πωλ Σουλικιά στο Ντε Κίρικο». Ταχυδρόμος (Βόλος). 18 Απριλίου 2007. http://www.taxydromos.gr/article.php?id=2794&cat=1. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021. «Πωλ Σουλικιάς: Η αναδρομική έκθεση έργων του ζωγράφου με τη διεθνή απήχηση». Η Θεσσαλία (Βόλος). 7 Ιουνίου 2009. «Πωλ Σουλικιάς, ο μεγάλος καλλιτέχνης της διασποράς με διεθνή καταξίωση: Άνοιξε το σπίτι του στη "Θ"». Η Θεσσαλία (Βόλος). 18 Οκτωβρίου 2016. https://e-thessalia.gr/pol-soulikias-o-megalos-kallitechnis-tis-diasporas-diethni-kataxiosi-anixe-spiti-tou-sti-th/. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2021. de Roussan, Jacques, επιμ. (1996). Paul Soulikias. Montréal: Roussan éditeur. ISBN 9782921212243. Waller, Adrian (1982). P. Soulikias. Μτφρ. Fortier-Rolland, Marie-Sylvie. La Prairie, Québec: Éditions Marcel Broquet. ISBN 2890000605. (Préface : Jean Brouillet.) paulsoulikias.com Ο επίσημος ιστοχώρος του καλλιτέχνη. "Steppin' Out" (1982) CBC television Montreal Channel 6. 25 November.
Γλώσσα Σίνα

Η γλώσσα Σίνα (شینا, Šīnā) είναι γλώσσα της Δαρδικής υποομάδας των ινδοαρίων γλωσσών που ομιλούνται από τους Σίνα, πλειονότητα της Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν περιοχής του Πακιστάν, πρότερα γνωστή ως Βόρειες Περιοχές του Πακιστάν. Στις κοιλάδες που ομιλείται η γλώσσα περιλαμβάνονται οι Αστόρε, Τσιλάς, Ντάρελ, Τανγκίρ, Γκιλγκίτ, Γκίζερ, Γκουρέζ, Ντρας, Τζαλκότ, Παλάς, Κολάι και Κοχιστάν στο Πακιστάν. Στις διαλέκτους περιλαμβάνονται η Γκιλγκίτι, η Αστόρι, η Κιλάσι Κοχιστάνι, η Ντραζί, η Γκουρετζί, η Τζαλκότι, η Κολάι και η Παλάσι. Η Σίνα είναι η γλώσσα του 40% του λαού του Γκιλγκίτ Πακιστάν.

 Calvin R. Rensch, Sandra J. Decker, Daniel G. Hallberg. (1992). Languages of Kohistan (Sociolinguistic Survey of Northern Pakistan, 1). National Institute of Pakistani Studies, 263 pp. ISBN 969-8023-11-9.Backstrom, Peter C. (1992). Languages of Northern Areas (Sociolinguistic Survey of Northern Pakistan, 2). 417 pp. ISBN 969-8023-12-7.Degener, Almuth. (2007). Shina-Texte aus Gilgit (Nord-Pakistan): Sprichwörter und Materialien zum Volksglauben, gesammelt von Mohammad Amin Zia. Wiesbaden: Harrassowitz Verlag. Contains a Shina grammar, German-Shina and Shina-German dictionaries, and over 700 Shina proverbs and short texts. Muhammad Amin Zia is a writer, poet and linguistic researcher from Gilgit–Baltistan. Zia, Muhammad Amin. (1986). Shina Grammar. First Shina grammar to be written in Shina. Zia, Muhammad Amin. Shina Lughat (Shina Dictionary). First available Shina dictionary, containing 15000 words plus material on the phonetics of Shina. Zia Muhammad Amin. Bayaak (Meeting Place) Shina Radio Features, translation and inter linear explanation in English by Prof. Dr. Gearg Buddruss and Almuth Degener. Published in Germany 1992 Sociolinguistic Survey of Shina Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
Πίσω Συκέα Αχαΐας

Η Πίσω Συκεά (εναλλακτικά: Πίσω Συκιά ή απλά Συκιά) είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, ευρισκόμενος στα δυτικό τμήμα του καθώς και σε μικρή απόσταση από τον οικισμό της κωμόπολης της Κάτω Αχαΐας, ανήκοντας διοικητικά στην ομώνυμη Δημοτική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Δύμης του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει μόνιμο πληθυσμό μόλις 9 κατοίκους, ενώ κατά την προηγούμενη απογραφή αυτήν του 2001 είχε 142 κατοίκους.

 Βρίσκεται σε μια πεδινή τοποθεσία της δυτικής Αχαΐας σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων καθώς και στην ανατολική απόληξη του χαμηλού λόφου της Αχαγιάς σε παράπλευρη θέση δυτικά του ποταμό Πείρου, λίγο πριν τις εκβολές του. Εγγύς, γύρω του οικισμού βρίσκονται: Η Κάτω Αχαΐα, ο Άνω και Κάτω Αλισσός και τα Στεναΐτικα. Η Πίσω Συκέα απέχει περί τα 22 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας, καθώς και 1,5 χιλιόμετρο από το κέντρο της Κάτω Αχαΐας, ευρισκόμενη μόλις μισό χιλιόμετρο (500 μέτρα) από τον οικισμό της. Δημιουργήθηκε κατά τα τέλη του τέλη του 19ου αιώνα από κάτοικους του χωριού Συκιές Νεζερών της ορεινής Αχαΐας. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 16/05/1928 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κάτω Αχαΐας, ανήκοντας σε αυτήν αποτελώντας μέρος της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές που ακολούθησαν (σήμερα Δημοτική Κοινότητα). Αρχικά ονομαζόταν "Συκιά", ενώ μετέπειτα και συγκεκριμένα στις 16/10/1940 η ονομασία άλλαξε σε "Πίσω Συκέα". Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω του παρακείμενου τερματικού σταθμού «Κάτω Αχαΐα / Kato Achaia». Συκιές Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Σπυρίδων Ν. Γκουρβέλος, «Εν ταις των Νεζερών κώμαις». Ιστορία των Νεζερών, εκδ. Γραφικές Τέχνες Πέτρος Κούλης, Πάτρα 2007. ISBN 978-960-930162-6. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Συκιά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πίσω Συκέας Αχαΐας. Eetaa.gr. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Dimosdymaion.gr.
Αφιόν Καραχισάρ

Το Αφιόν Καραχισάρ (αρχαία ελληνικά: Ακροϊνόν, ελληνιστική κοινή: Νικόπολις, νέα ελληνικά: Νικόπολη, τουρκικά: Afyonkarahisar), είναι πόλη στη δυτική Μικρά Ασία, η πρωτεύουσα της επαρχίας Αφιόν Καραχισάρ. Το Αφιόν βρίσκεται 250 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Άγκυρας κατά μήκος του ποταμού Ακάρ. Το υψόμετρο φτάνει τα 1.034 μέτρα, ενώ ο πληθυσμός τις 170.455 (απογραφή 2008). Από αυτήν την πόλη κατάγεται ο πρώην Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας, Αχμέτ Νετζντέτ Σεζέρ, αλλά και ο Ιλκέρ Μπασμπούγ. Οι χειμώνες είναι ψυχροί και οι δρόμοι συνήθως είναι παγωμένοι, κυρίως λόγω του υψόμετρου που βρίσκεται η πόλη.

 Το όνομα στα τουρκικά σημαίνει όπιο μαύρο-κάστρο, δεδομένου ότι το όπιο καλλιεργείτο ευρέως εδώ και ότι υπάρχει ένα κάστρο χτισμένο πάνω σε μαύρο βράχο. Επίσης είναι γνωστό απλά ως Αφιόν. Παλαιότερες γραφές: Karahisar-i Sahip, Afium-Kara-hissar και Αφιόν Καραχισάρ (όπως γράφεται στα ελληνικά). Η πόλη ήταν γνωστή ως Afyon (όπιο), έως ότου το όνομα άλλαξε σε Afyonkarahisar από το τουρκικό κοινοβούλιο το 2004. Η πόλη ήταν γνωστή στους Χετταίους ως Χαπανούουα, έπειτα την πόλη κατέλαβαν Φρύγες, Λυδοί, οι Πέρσες μέχρι που κατελήφθη από τον Μέγα Αλέξανδρο. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου η πόλη (τώρα γνωστή ως Ακροϊνόν) διοικήθηκε από τους Σελευκίδες και τους Βασιλείς της Περγάμου πιο μετά από την Ρώμη και τέλος από το Βυζάντιο. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας, Λέων Γ', μετά τη νίκη ενάντια των Αράβων το 740, στην ομώνυμη μάχη του Ακροηνού, μετονόμασε την πόλη σε Νικόπολη. Οι Σελτζούκοι έφτασαν το 1071 και ονόμασαν την πόλη Καραχισάρ ("μαύρο κάστρο"), από ένα αρχαίο φρούριο το οποίο βρισκόταν σε έναν ηφαιστειακό βράχο 201 μέτρα πάνω από την πόλη. Η περιοχή ήκμασε κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ως το κέντρο παραγωγής οπίου και το Αφιόν έγινε πλούσια πόλη με το τυπικό οθωμανικό αστικό μείγμα Εβραίων, Αρμενίων, Ελλήνων και Τούρκων. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Βρετανοί αιχμάλωτοι πολέμου, οι οποίοι είχαν συλληφθεί στην Καλλίπολη, στεγάστηκαν εδώ σε μία άδεια αρμενική εκκλησία στους πρόποδες του βράχου. Κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, η περιοχή καταλήφθηκε από γαλλικές, ιταλικές και στη συνέχεια απελευθερώθηκε από ελληνικές δυνάμεις. Η περιοχή ήταν σημείο μείζονος στρατιωτικής σημασίας για τους Έλληνες αποτελώντας μέρος της ζώνης άμυνας των ελληνικών δυνάμεων στην Δυτική Μικρά Ασία, μέχρι την κατάρρευση αυτής της ζώνης έπειτα από την αποτυχία του ελληνικού στρατού να πετύχει μια αποφασιστική νίκη στη Μάχη του Σαγγαρίου, λίγα χιλιόμετρα δυτικά από την Άγκυρα, τον Αύγουστο του 1921. Afyon Karahisar (Τουρκικά) City council website (Τουρκικά) Governor's office Afyonkarahisar community and information Afyonkarahisar City Daily Photo (Αγγλικά) and (Τουρκικά) Afyon Guide and Photo Album (Αγγλικά) Department of forestry and the environment (Τουρκικά)
Sports Reference

Η Sports Reference ΕΠΕ είναι αμερικανική εταιρεία που διαχειρίζεται αρκετούς ιστότοπους που σχετίζονται με τον αθλητισμό, συμπεριλαμβανομένων των Sports-Reference.com, Baseball-Reference.com για το μπέιζμπολ, Basketball-Reference.com για την καλαθοσφαίριση, Hockey-Reference.com για το χόκεϋ επί πάγου, Pro- Football-Reference.com για το αμερικανικό ποδόσφαιρο και το FBref.com για το ποδόσφαιρο. Μεταξύ 2008 και 2020, η Sports Reference παρείχε επίσης σελίδες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τους αθλητές τους.

 Ο ιστότοπος περιλαμβάνει επίσης τμήματα κολεγιακού ποδοσφαίρου, κολεγιακής καλαθοσφαίρισης και Ολυμπιακών Αγώνων. Οι ιστότοποι επιχειρούν μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στα αθλητικά δεδομένα. Για παράδειγμα, το Baseball-Reference περιέχει περισσότερα από 100.000 κουτιά στατιστικών και το Pro-Football-Reference περιέχει δεδομένα για κάθε παιχνίδι πόντου στο National Football League από το 1941.Η εταιρεία, η οποία εδρεύει στο Μάουντ Έρι της Φιλαδέλφειας στην Πενσυλβάνια, ιδρύθηκε ως Sports Reference το 2004 και ενσωματώθηκε ως Sports Reference LLC (ΕΠΕ) το 2007. Η Sports Reference πρόσθεσε έναν ιστότοπο για στατιστικές και ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων τον Ιούλιο του 2008.Η εταιρεία ανακοίνωσε τον Δεκέμβριο του 2016 ότι ο ιστότοπος των Ολυμπιακών Αγώνων θα κλείσει στο εγγύς μέλλον λόγω αλλαγής στη συμφωνία αδειοδότησης δεδομένων. Από τότε, προστέθηκαν δεδομένα για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, αλλά ο ιστότοπος δεν ενημερώθηκε για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2018. Οι πάροχοι των Ολυμπιακών δεδομένων συνεργάστηκαν με έναν άλλο εκδότη για τη δημιουργία ενός νέου ιστότοπου. Η Sports Reference έκλεισε τον Ολυμπιακό της χώρο στις 14 Μαΐου 2020. Ο νέος ιστότοπος είναι πλέον διαθέσιμος στο olympedia.org. Sports-Reference.com Olympedia.org Baseball-Reference.com (επίσης bbref.com Αρχειοθετήθηκε 2021-01-21 στο Wayback Machine.) Basketball-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2011-02-22 στο Wayback Machine. (επίσης bkref.com Αρχειοθετήθηκε 2020-08-17 στο Wayback Machine.) Hockey-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2017-12-04 στο Wayback Machine. (επίσης hkref.com Αρχειοθετήθηκε 2020-11-25 στο Wayback Machine.) Pro-Football-Reference.com (επίσης pfref.com Αρχειοθετήθηκε 2020-11-12 στο Wayback Machine.) College Football στο Sports-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2018-04-01 στο Wayback Machine. (επίσης cfbref.com) College Basketball στο Sports-Reference.com (επίσης cbbref.com) Ολυμπιακοί Αγώνες στο Sports-Reference.com (επίσης olyref.com) FBref.com - Στατιστικά και Ιστορία του ποδοσφαίρου
Ανάγλυφο Ελευσίνιων Μυστηρίων (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 126)

Το μεγάλο ανάγλυφο των Ελευσίνιων Μυστηρίων που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 126 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε στην Ελευσίνα το έτος 1859.

 Είναι από πεντελικό μάρμαρο. Οι διαστάσεις του είναι εξαιρετικά σπάνιες, ύψους 2,20 και πλάτους 1,52 μέτρα. Στο ανάγλυφο αυτό εικονίζονται οι δύο ελευσίνιες θεές Δήμητρα και Περσεφόνη, και στην μέση ο Τριπτόλεμος, αν και οι γνώμες διαφέρουν ως προς τις επί μέρους λεπτομέρειες. Κατά την επικρατούσα γνώμη η Δήμητρα είναι η προς αριστερά του θεατού στεκάμενη. Είναι ντυμένη με μακρύ μέχρι τα πόδια αχειρίδωτο χιτώνα. Στηρίζει το αριστερό χέρι σε σκήπτρο, ενώ με το δεξί δίνει στον νεαρό κάποιο άγνωστο αντικείμενο που είναι κατασκευασμένο από χαλκό, και ίσως να είναι στάχυα. Το παιδί είναι έτοιμο να παραλάβει το αντικείμενο με το δεξί, ενώ με το αριστερό κρατάει το ιμάτιό του. Η θεά Περσεφόνη στέκει στα δεξιά. Στηρίζεται στο έδαφος με το δεξί της πόδι, φοράει μακρύ ως τα πόδια χειριδωτό χιτώνα και πλούσιο πτυχόμενο ιμάτιο. Κρατεί στο αριστερό μεγάλη δάδα που στηρίζεται στο έδαφος, ενώ με το δεξί ακουμπάει το κεφάλι του νεαρού παιδιού. Ίσως να κρατούσε στεφάνι. Κατά τον ρουχισμό όμως φαίνεται ότι η θεά με το σκήπτρο ίσως να είναι η Περσεφόνη, διότι ο ιματισμό της είναι πολύ απλούστερος. Τέτοιο ρούχο φορούσαν οι παρθένες και όχι οι δέσποινες, ενώ το βαρύς και πλούσιος ιματισμός της άλλης θεάς ταιριάζει περισσότερο στη Δήμητρα. Η σκηνή παρουσιάζει μάλλον κάποιο σημαντικό στιγμιότυπο των Ελευσινίων μυστηρίων. Παρόλη την δυσκολία της ερμηνείας των προσώπων και την δυσκολία της εξακρίβωσης της πράξης, το ανάγλυφο είναι ιδιαίτερα πολύτιμο για την ιστορία της τέχνης. Η άκρα θρησκευτική κατάνυξη που το διαπερνάει είναι μοναδική στην αρχαία τέχνη. Η διάπλαση των μορφών, ο σχηματισμός της κόμης και η πτυχώσεις των ιματισμών δείχνουν έργο ύψιστης τελειότητας και τέχνης. Το μοναδικό σε μέγεθος και τέχνη ανάγλυφο μάλλον δεν ήταν αναθηματικό, αλλά λατρευτικό. Αντιγράφηκε αργότερα και από τους Ρωμαίους, ενώ αντίτυπό του εκτίθεται και στο Μουσείο της Νέας Υόρκης. Επειδή το ιμάτιο της θεάς με τον δαυλό παρουσιάζει αρχαϊκά στοιχεία, το ανάγλυφο συγκαταλέγεται στην εποχή, όταν η τέχνη δεν είχε ακόμα απαλλαγεί εντελώς από τους αρχαϊσμούς. Χρονολογείται περίπου στους μέσους χρόνους του 5ου αιώνα π.Χ. Παναγιώτης Καββαδίας (1890–1892). Γλυπτά του Εθνικού Μουσείου: Κατάλογος περιγραφικός. Εκ του τυπογραφείου Σ.Κ. Βλαστού. σελίδες 119-121. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 310. ISBN 978-960-89339-1-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Παρουσίαση αντίτυπου που φιλοξενείται στο Μετροπολιτικό Μουσείο Τεχνών της Νέας Υόρκης με αριθμό 14.130.9
Τσιναντέγα

Η Τσιναντέγα (ισπανικά: Chinandega, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [tʃinanˈdeɣa]) είναι πόλη και έδρα του διαμερίσματος της Τσιναντέγα στη Νικαράγουα Η Τσιναντέγα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Νικαράγουας, με έναν πληθυσμό 121.793 κατοίκων (2006), και με 151,000 στο δήμο.

 Η πόλη βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Ονδούρα. Η πόλη της Τσιναντέγα έχει το παρατσούκλι «Πόλη των Πορτοκαλιών» (Ciudad de las Naranjas). Το όνομα της είναι Νάουατλ προέλευσης, αν και η ακριβής έννοια της αμφισβητείται. Μπορεί να προέρχεται από τις λέξεις: Chinamitl-tacatl (Τσινάμιτλ-τάκατλ), «τόπος που περιβάλλεται από τους καλάμους».Ήταν μια μικρή πόλη κατά τη διάρκεια της αποικιακής εποχής. Ο ισπανός χρονικογράφος μοναχός Αντόνιο Εσπινόθα Βάθκεθ περιγράφει την επίσκεψη του στη Τσιναντέγα το 1613 ως εξής: Η πόλη της Τσιναντέγα αποτελείται από πολλούς ινδιάνους, άφθονο καλαμπόκι, και όλους τους καρπούς της γης, και φαίνεται να είναι ένα κομμάτι παραδείσου.Το 1842, ονομάστηκε πρωτεύουσα της βραχύβιας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Κεντρικής Αμερικής, και το 1858, έγινε το κέντρο ενός νέου διοικητικού διαμερίσματος. Την 1η Νοεμβρίου 1998, η Τσιναντέγα είχε πληγεί από μαζικές πλημμύρες που προκάλεσε ο τυφώνας Μιτς. Η Ενορία της Παναγίας Σάντα Άνα είναι μια πολύ σημαντική εκκλησία της πόλης και έχει αντέξει τους σεισμούς. Στατιστικά Στοιχεία της Τσιναντέγα (Ισπανικά) «Chinandega» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) 1911 Στατιστικά Στοιχεία της Τσιναντέγα (Ισπανικά) ViaNica: Chinandega (Ισπανικά) Nicatour: Chinandega Αρχειοθετήθηκε 2015-05-30 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
Ηρακλής Μπαγκρατιόν του Μουχράνι

Ο Ιρακλί Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, γεωργιανά: ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელი, (21 Μαρτίου 1909 – 30 Οκτωβρίου 1977) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού πρώην βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι.

 Γεννήθηκε στην Τιφλίδα της Γεωργίας (τότε μέρος της Αυτοκρατορικής Ρωσίας), από τον Γεώργιο Μπαγκρατιόν (1884–1957) και τη σύζυγό του Έλενα Σιγισμούντοβνα, το γένος Noβίκα Zλοτνίκα. Η εισβολή τού Κόκκινου Στρατού στη Γεωργία το 1921 ανάγκασε την οικογένεια να εγκαταλείψει τη Γεωργία. Με σπουδές στη Γερμανία, ο πρίγκιπας Ηρακλής εγκαταστάθηκε στη συνέχεια στην Ιταλία τη δεκαετία του 1930. Ο Ηρακλής έπαιξε εξέχοντα ρόλο στη γεωργιανή πολιτική μετανάστευση και, ως ενεργός βασιλικός, παρέμεινε στην αντίθεση με τη σοβιετική κυριαρχία στη Γεωργία. Αποκατέστησε το Τάγμα τού Αετού της Γεωργίας και το Τάγμα τού Άραφου Χιτώνα τού Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού το 1939 και υποστήριξε την ίδρυση της Ένωσης Γεωργιανών Παραδοσιακών με έδρα τη Γερμανία, η οποία αγωνίστηκε για την αποκατάσταση της αυτόνομης κυριαρχίας της Γεωργίας από την ΕΣΣΔ και υποστήριξε μία συνταγματική μοναρχία ως μορφή διακυβέρνησης για την ανεξάρτητη Γεωργία. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1957, ο Πρίγκιπας Ηρακλής τον διαδέχθηκε ως Επικεφαλής τού Πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι και αυτοανακηρύχτηκε Επικεφαλής τού Βασιλικού Οίκου της Γεωργίας, λαμβάνοντας την προσφώνηση της Αυτού Βασιλικής Υψηλότητας. Απεβίωσε στη Μαδρίτη το 1977. Τα λείψανά του ήταν στο Βρετανικό Κοιμητήριο της Μαδρίτης μέχρι το 1995. Νυμφεύτηκε (πρώτα) τη Μαρία Μπελάιεφ και μετά διαζεύχθηκαν. Έπειτα, το 1940, νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αντονιέτα Πασκουίνι ντεϊ Κόντι ντι Κοσταφιορίτα (1911-1944) και απέκτησαν τον: Χόρχε 1944-2008, πρίγκιπας τού Μουχράνι.Μετά το τέλος της 2ης συζύγου του το 1944, ο Ηρακλής με τον γιο του μετακόμισε στην Ισπανία, όπου πολιτογραφήθηκε και έκανε τρίτο γάμο με την ινφάντα δόνα Μαρία δε λας Μερθέντες Ραϊμούνδα δε Μπαβιέρα υ Μπορμπόν (1911–1953), ανιψιά τού Aλφόνσο ΙΓ΄ της Ισπανίας, το 1946 στο Κάστρο τού Σαν Σεμπαστιάν της Ισπανίας. Αυτή απεβίωσε το 1953, αφήνοντας δύο τέκνα: Mαριάμ (γενν. 1947) Bαγράτ (1949-2017).Ο πρίγκιπας Ηρακλής νυμφεύτηκε την 4η σύζυγό του Mαρία ντε Πιλάρ Πασκουάλ υ Ρόιγκ (απεβ. 1994), μαρκιέζα ντε Καρσάνι, το 1961. Μέλος της Ένωσης των Ευγενών της Μαγιόρκα. Μέλος της Ακαδημίας Γενεαλογικών Σπουδών της Μαγιόρκα. Ιδρυτής και Μέγας Μάγιστρος τού Τάγματος της Βασίλισσας Ταμάρας. Ιδρυτής και Μεγάλος Μάγιστρος τού Τάγματος τού Αετού της Γεωργίας. Μεγάλη Επαρχία του Τάγματος της Βασίλισσας Kετεβάν. Ιππότης του Τάγματος τού Αγίου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου. Ιππότης του Τάγματος τού Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Ιππότης του Τάγματος τού Λευκού Αετού. Ιππότης 1ης τάξης τού Τάγματος τού Αγίου Στανισλάου. Ιππότης 1ης τάξης τού Τάγματος της Αγίας Άννας. Ιππότης Μεγαλόσταυρος τού Τάγματος τού Αγίου Σάββα . Ιππότης Μεγαλόσταυρος τού Τάγματος τού Βάσκο Νιούνεθ ντε Μπαλμπόα. Ιππότης Μεγαλόσταυρος τού Τάγματος τού Λευκού Αετού. Ιππότης Μεγαλόσταυρος με Περιδέραιο τού Τάγματος τού Αγίου Λαζάρου Ιεροσολύμων. Amadeo-Martín Rey y Cabieses (2005), Wittelsbach Y Borbón: Relaciones Y Enlaces Entre Las Casas Reales De Baviera Y De España. Siglos XIX Al XXI
Καφετέρια με γάτες

Η καφετέρια με γάτες ή Cat καφέ είναι ένα είδος καφετέριας. Το χαρακτηριστικό τους είναι οι γάτες που υπάρχουν παντού και τις οποίες οι επισκέπτες μπορούν να χαϊδέψουν και να παίξουν μαζί τους. Οι πελάτες πληρώνουν την είσοδό τους στο καφέ, ή σε άλλα καταστήματα την ώρα παραμονής. Οι καφετέριες με γάτες μπορούν να θεωρηθούν ένα είδος υπηρεσίας ενοικίασης ζώων.

 Η πρώτη καφετέρια με γάτες άνοιξε το 1998 στην Ταϊβάν και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσα Ταϊπέι. Το ταϊβανέζικο κατ καφέ άρχισε γρήγορα να προσελκύει εκτός από ντόπιους και Ιάπωνες τουρίστες, κάνοντας έτσι τα κατ καφέ γνωστά και στην Ιαπωνία, στην οποία το πρώτο κατ καφέ άνοιξε το 2004 στην Οσάκα. Οι καφετέριες με γάτες είναι αρκετά δημοφιλείς στην Ιαπωνία, και στο Τόκιο υπάρχουν 37 κατ καφέ. Ένα από τα πρώτα είναι το Κατάστημα με γάτες(猫の店) όπου άνοιξε το 2005 από τον Νοριμάσα Χανάντα. Η δημοτικότητα των κατ καφέ στην Ιαπωνία οφείλεται στο γεγονός ότι πολλές πολυκατοικίες απαγορεύουν τα κατοικίδια ζώα και για αυτό οι κάτοικοι καταφεύγουν στις καφετέριες για να συναντήσουν το αγαπημένο τους ζώο. Επίσης οι συνθήκες ζωής στις μεγάλες ιαπωνικές πόλεις δεν είναι κατάλληλες για να ζήσει ευτυχισμένη μία γάτα. Άλλες μορφές ενοικίασης ζώων, όπως καφετέριες με κουνέλια, είναι εξίσου δημοφιλείς στην Ιαπωνία. Μερικές καφετέριες έχουν συγκεκριμένα είδη γάτας όπως μαύρες γάτες, χοντρές γάτες, σπάνιες ράτσες γάτας ή πρώην αδέσποτες γάτες. Ένα κατ καφέ πρέπει να έχει πάρει άδεια και να συμμορφώνεται με αυστηρούς κανόνες προστασίας των ζώων. Οι ιαπωνικές καφετέριες με γάτες παίρνουν αυστηρά μέτρα για να διασφαλίσουν την καθαριότητα και την καλή διαβίωση των ζώων, προσέχοντας ιδίως να μην ενοχλούνται υπερβολικά οι γάτες από παιδιά ή όταν κοιμούνται. Επίσης πολλές καφετέριες υιοθετούν αδέσποτες γάτες και προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο σε θέματα σχετικά με την καλή μεταχείριση των γατών. Το 2011 ή τραγουδίστρια Κέιτι Πέρι επισκέφτηκε μια καφετέρια με γάτες στο Τόκιο κατά τη διάρκεια της περιοδείας της. Η πρώτη καφετέρια με γάτες στην Ευρώπη ήταν το Neko cafe που άνοιξε το 2007 στην Βιέννη (Neko είναι η ιαπωνική λέξη για τη γάτα).
Ιωάννης Παγωμένος

Ο Ιωάννης Παγωμένος (1285 – 1350) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Ακολούθησε τη Βυζαντινή ζωγραφική και δραστηριοποιήθηκε στην Κρήτη. Οι τοιχογραφίες του βρίσκονται σε διάφορα σημεία της Κρήτης. Η τέχνη του επηρέασε τον Ανδρέα Παβία, τον Άγγελο Ακοτάντο, τον Ανδρέα Ρίτζο και τον Νικόλαο Τζαφούρη. Είχε ένα πολύ δραστήριο εργαστήριο κατά τον 14ο αι. και ο γιος του Νικόλαος ήταν επίσης διάσημος ζωγράφος.

 Ο Παγωμένος γεννήθηκε στο Ηράκλειο· εκπαιδεύτηκε στην Κρήτη, είτε κάπου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Άλλοι ενεργοί ζωγράφοι εκείνη την εποχή ήταν ο Μανουήλ Πανσέληνος και οι Μιχαήλ Αστραπάς και Ευτύχιος. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του βρίσκεται στη νοτιοδυτική Κρήτη, κυρίως στην επαρχία Σελίνου. Οι μόνες καταγραφές για τη ζωή του είναι στις εκκλησίες που υπέγραφε· δραστηριοποιήθηκε για περίπου 34 χρόνια. Η πρώτη του υπογραφή βρίσκεται στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται στο χωριό Κομιτάδες Σφακίων. Ζωγράφισε την εκκλησία γύρω στα 1313-134. Το τελευταίο έργο με την υπογραφή του βρίσκεται το 1347 και είναι στον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Πρόδρομο Σφακίων στην επαρχία Σελίνου. Κάποιες από τις τοιχογραφίες υπέγραψε και ο γιος του Νικόλαος. Άγιος Γεώργιος στους Κομιτάδες Σφακίων, 1313-4 Άγιος Νικόλαος στη Μονή Σελίνου, 1315 Θεοτόκος στον Αλίκαμπο Αποκορώνου, 1315-16 Άγιος Γεώργιος στο Άνυδρος Σελίνου, 1323 Άγιος Νικόλαος στη Μάζα Αποκορώνου, 1325-6 Αρχάγγελος Μιχαήλ στην Κάνδανο Σελίνου, 1327-8 Ναός Αγίου Ιωάννη στο Τραχινιάκο Κανδάνου, 1328-9 Άγιος Παντελεήμων στο Προδρόμι Παναγία στο Κακοδίκι Σελίνου, 1331-2 Παναγία στο Κάδρος Σελίνου, ~1335 Παναγία στα Προδρόμι Σκαφίδια Σελίνου, 1347 Φρα Αντζέλικο Τσιμαμπούε Ντούτσιο Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο Νικόλαος Φιλανθρωπηνός
Σαουκάτ Αζίζ

Ο Σαουκάτ Αζίζ (Shaukat Aziz (Ουρντού: شوکت عزیز‎) , 6 Μαρτίου 1949-) είναι Πακιστανός οικονομολόγος, τραπεζίτης και πολιτικός, πρωθυπουργός από το 2004 μέχρι τη λήξη της θητείας του, στις 15 Νοεμβρίου του 2007.

 Γεννήθηκε στο Καράτσι στις 6 Μαρτίου 1949. Το 1969 έγινε στέλεχος της Citibank, υπηρετώντας σε πολλές χώρες, ανάμεσά τους στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Το 1992 διορίστηκε εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Citibank. Το 1999 έγινε υπουργός Οικονομικών της χώρας του και το 2001 ανακηρύχθηκε «Υπουργός Οικονομικών της χρονιάς» από το περιοδικό Euromoney και Banker's. Η περίοδος της θητείας του ως υπουργού Οικονομικών συνδέθηκε με οικονομική ανάπτυξη στη χώρα του. Στη συνέχεια επιλέχθηκε από το δικτάτορα Μουσάραφ για τη θέση του Πρωθυπουργού, όταν παραιτήθηκε ο Ζαφαρουλάχ Τζαμαλί στις 6 Ιουνίου 2004. Στις 29 Ιουλίου 2004, ο Αζίζ επέζησε απόπειρας δολοφονίας στην πακιστανική πόλη Fateh Jang, ενώ 9 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο οδηγός του, σκοτώθηκαν από την έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου. Για την επίθεση, στην οποία επίσης τραυματίστηκαν πάνω από 50 άνθρωποι, ανέλαβε την ευθύνη η τρομοκρατική οργάνωση «Αλ Κάιντα». Με ψήφους 191 υπέρ έναντι 151 κατά, εξελέγη πρωθυπουργός από τη Βουλή στις 27 Αυγούστου 2004 και ανέλαβε καθήκοντα μία ημέρα μετά. Διατήρησε και το αξίωμα του υπουργού Οικονομικών. Αποχώρησε από την πρωθυπουργία το Νοέμβριο του 2007 και τον διαδέχθηκε προσωρινά ο Μουχάμαντ Μιαν Σούμρο, ο οποίος ανέλαβε στις 16 Νοεμβρίου 2007.
Μαξιμιλιανός του Λίχτενσταϊν (1578–1645)

Ο Μαξιμιλιανός, γερμ. Maximilian (6 Νοεμβρίου 1578 - 29 Απριλίου 1645) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν αδελφός του Καρόλου πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν. Έγινε υψηλόβαθμος αξιωματικός στην υπηρεσία των Αψβούργων, ώσπου προήχθη στον βαθμό του στρατάρχη. Το 1623 ανήλθε σε πρίγκιπα της αυτοκρατορίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χάρτμανν Β΄ βαρόνου του Λίχτενσταϊν και της Άννας-Μαρίας (1547-1601), κόρης του Καρόλου κόμη του Όρτενμπουρκ. Ο πατέρας του ήταν σύμβουλος του αυτοκράτορα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Κάρολος και μικρότερος ο Γκούνντακαρ. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη, αδελφή της Άννας-Μαρίας, συζύγου τού αδελφού του Καρόλου. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1585, ο Μαξιμιλιανός κληρονόμησε δύο ιδιοκτησίες στην Κάτω Αυστρία. Το 1597 απεβίωσε ο πεθερός του, τελευταίος άρρην απόγονος του Οίκου των Μποσκοβίτσε, έτσι ο Μαξιμιλιανός έγινε κληρονόμος κυριοτήτων στη Μοραβία. Το 1606 υπέγραψε μία οικογενειακή συμφωνία με τα αδέλφια του, που όριζε, ότι ο πρωτότοκος του πρεσβύτερου κλάδου θα είναι ο επικεφαλής του Οίκου του Λίχτενσταϊν. Το 1627 απεβίωσε ο αδελφός του Κάρολος, αφήνοντας έναν γιο 16 ετών, τον Κάρολο-Ευσέβιο. Τότε ο Μαξιμιλιανός ανέλαβε επίτροπος και εφήρμοσε την Αντι-μεταρρύθμιση στην επικράτεια του Λίχτενσταϊν. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, οι Προτεστάντες κατέλαβαν το δουκάτο της Οπάβα· όταν ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν ανέκτησε την Οπάβα, ανάθεσε στον Μαξιμιλιανό την ενίσχυση του καθολικισμού στο δουκάτο. Ο Μαξιμιλιανός δεν είχε τέκνα και όταν απεβίωσε στο Γκυόρ σε ηλικία 67 ετών, οι ιδιοκτησίες του μοιράστηκαν μεταξύ του αδελφού του Γκούννταρ και του ανιψιού του Καρόλου-Ευσεβίου. Νυμφεύτηκε το 1597 την Αικατερίνη Σεμμπέροβα του Μποσκοβίτσε & της Τσέρνα Χόρα, κόρη του Ιωάννη Σεμμπέρα βαρόνου του Μποσκοβίτσε. Δεν απέκτησαν απογόνους. Thomas Winkelbauer: Fürst und Fürstendiener. Gundakar von Liechtenstein. Ein Österreichischer Aristokrat des konfessionellen Zeitalters, Vienna and Munich, 1999, ISBN 978-3-486-64837-9, p. 62–64 ff Jacob von Falke: Geschichte des fürstlichen Hauses Liechtenstein, vol. 2, Vienna, 1877 p. 245–265 Gerhard Taddey (ed.): Lexikon der deutschen Geschichte, 2nd ed., Stuttgart, 1983, ISBN 3-520-80002-0, p. 737