IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα

Η Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα, (ιταλ. Santa Francesca Romana) γνωστή επίσης με το όνομα Σάντα Μαρία Νόβα, είναι ναός της Ρώμης, χτισμένος τον 9ο αιώνα στο Ρωμαϊκό Φόρουμ.

 Ο ναός κατασκευάστηκε τον 9ο αιώνα, εκεί όπου βρισκόταν ένα ορατόριο από τον Πάπα Παύλο Α'. Το δεύτερο μισό του 10ο αιώνα ανακαινίστηκε και διευρύνθηκε λαμβάνοντας το όνομα Σάντα Μαρία Νόβα (σημαίνει Νέα Αγία Μαρία), ώστε να διακρίνεται από την άλλη εκκλησία του Φόρουμ που είναι αφιερωμένη στην Παρθένο, τη Σάντα Μαρία Αντίκουα (σημαίνει Αρχαία Αγία Μαρία). Μια νέα μεγάλη ανακαίνιση έλαβε χώρα το 12ο αιώνα, οπότε χτίστηκε το καμπαναριό και διακοσμήθηκε η κόγχη. Το 15ο αιώνα ο ναός αφιερώθηκε στην Αγία Φραγκίσκη της Ρώμης, της οποίας τα λείψανα αναπαύονται στην κρύπτη. Γύρω στο 1600 ο ναός ανακαινίστηκε σε στυλ Μπαρόκ κατά τη διάρκεια της θητείας του Πάπα Παύλου Ε'. Η πρόσοψη αποτελεί έργο του Κάρλο Λομπάρντι (1615). Το εσωτερικό αποτελείται από ένα μοναδικό κλίτος με πλευρικά παρεκκλήσια. Η οροφή έχει κατασκευαστεί επίσης σύμφωνα με σχέδια του Λομπάρντι. Στο τέλος του κλίτους βρίσκεται ένα σύμπλεγμα γλυπτών σχεδιασμένο από τον Μπερνίνι (1644 – 49), ενώ κάτω από το εικονοστάσι το άγαλμα της «Αγίας Φραγκίσκης με τον Άγγελο» από τον Τζοζουέ Μέλι (1866). Στην αριστερή πλευρά βρίσκεται το ταφικό μνημείο του Πάπα Γρηγορίου ΙΑ'. Επίσης στα πλάγια βρίσκεται το «Μαρτύριο του Αγίου Νεμέζιο και των συντρόφων του» του Ντομένικο Μαρία Κανούτι (1684), ενώ στην κόγχη η «Παναγία με το Βρέφος και Άγιοι» που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Στην αψίδα απαντώνται μορφές προφητών από των Τσέζαρε Μακάρι (1870). Στο πρώτο παρεκκλήσι αριστερά βρίσκεται η «Γέννηση» από τον Κάρλο Μαράτα και ο «Ευλογημένος Τολομέι και ο Διάβολος» που αποδίδεται στον Κανούτι. Η κρύπτη όπου βρίσκονται τα λείψανα της Αγίας Φραγκίσκης διακοσμήθηκε το 1868 από τον Αντρέα Μπιζόρι Βίτσι. Στο σκευοφυλάκιο φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, του πρώτου μισού του 5ου αιώνα που προέρχεται από τη Σάντα Μαρία Αντίκουα. Το αρχαίο ορατόριο πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε η τωρινή εκκλησία κατασκευάστηκε στον τόπο όπου σύμφωνα με ένα θρύλο πέθανε ο Σίμων ο Μάγος. Σύμφωνα με μια αφήγηση, ο άνθρωπος αυτός, για να αποδείξει ότι διέθετε μεγαλύτερη δύναμη από τους Αποστόλους αυτοϋπνωτίστηκε και άρχισε να αιωρείται πάνω από την Αγορά. Ενώ βρισκόταν ακόμη στον αέρα, ο Πέτρος και ο Παύλος γονάτισαν κι άρχισαν να προσεύχονται στο Θεό να φανερώσει ποιος ήταν ο Παντοκράτορας. Τότε ο Σίμων έπεσε και τραυματίστηκε θανάσιμα. Μέσα στην εκκλησία εκτίθεται μια πλάκα με τα αποτυπώματα, που λέγεται πως σχηματίστηκαν από τα γόνατα των δύο Αγίων ενώ προσεύχονταν. Κάθε χρόνο στις 9 Μαρτίου, μέρα αφιερωμένη στην Αγία Φραγκίσκη, οι θρησκευόμενοι οδηγοί της Ρώμης προσπαθούν να σταθμεύσουν τα αυτοκίνητά τους όσο πιο κοντά γίνεται στο ναό. Ο σκοπός του παράξενου αυτού προσκυνήματος είναι να ευλογήσει τα οχήματά τους η Αγία, που είναι προστάτιδα των οδηγών. «Ρώμη», από τη σειρά Οδηγοί του Κόσμου, εκδ. Καθημερινή, Dorling Kindersley www.romecity.it (ιταλικά)
Εκλογές στο Ομάν

Στο Ομάν διεξάγονται εκλογές για τα μέλη της Συμβουλευτικής Συνέλευσης. Δεν επιτρέπεται η λειτουργία πολιτικών κομμάτων. Τα μέλη της Συνέλευσης αυτής έχουν μόνο καθήκοντα συμβούλου. Το Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα: τη Συμβουλευτική Συνέλευση (Majlis al-Shura) με 84 εκλεγμένα μέλη που έχουν μόνο εθιμοτυπικές αρμοδιότητες και το Συμβούλιο του Κράτους (Majlis al-Dawla). Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 21 ετών και άνω.

 Οι πιο πρόσφατες εκλογές έγιναν στις 27 Οκτωβρίου 2019. Οι πρώτες γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 1991. Τον Νοέμβριο του 1990, λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, ανακοινώθηκε από το Σουλτάνο η σύσταση της Συμβουλευτικής Συνέλευσης, που αντικατέστησε το Κρατικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο. Οι επόμενες γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 1994. Ήταν οι πρώτες εκλογές σε αραβική χώρα του Περσικού Κόλπου όπου οι γυναίκες μπορούσαν να είναι και υποψήφιες και ψηφοφόροι. Στις 16 Οκτωβρίου 1997 έγιναν οι επόμενες εκλογές Εξελέγησαν 82 μέλη στη Συνέλευση επί συνόλου 736 υποψηφίων. Το εκλογικό σώμα (γύρω στα 51.000 άτομα) επιλέχθηκαν από αρχηγούς φυλών. Οι πρώτες άμεσες εκλογές διεξήχθησαν στις 14 Σεπτεμβρίου 2000. Ο αριθμός των μελών της συνέλευσης αυξήθηκε από τα 82 στα 83 μέλη. Συνολικά 556 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 83 έδρες, από τους οποίους οι 21 ήταν γυναίκες. Και στις εκλογές του 2003 που έγιναν στις 4 Οκτωβρίου, εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητοι. Στις εκλογές του 2007, που διεξήχθησαν στις 27 Οκτωβρίου, όλοι οι υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι, καθώς απαγορεύονται τα πολιτικά κόμματα στο Ομάν. Συνολικά 632 υποψήφιοι κατήλθαν στις εκλογές και μειώθηκαν σε 631 μετά το θάνατο ενός από αυτούς λίγο πριν διεξαχθεί η ψηφοφορία. Ανάμεσα στους υποψηφίους ήταν και 21 γυναίκες. Για πρώτη φορά δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι άντρες και όλες οι γυναίκες ηλικίας άνω των 21 ετών. Εκλογές διεξήχθησαν στις 15 Οκτωβρίου 2011 για την εκλογή 84 μελών της Συνέλευσης των Συμβούλων. Οι εκλογές εκείνες έγιναν υπό τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης, τα οποία οδήγησαν στην εξαγγελία μεταρρυθμίσεων από τον Σουλτάνο. Στα πλαίσια αυτών, το Συμβούλιο (Σούρα) θα αποκτήσει κάποιες νομοθετικές εξουσίες, ενώ θα ξεκινήσουν προγράμματα με στόχο τη δημιουργία περισσότερων θέσεων εργασίας και την πάταξη της διαφθοράς. Στις εκλογές του 2011 έλαβαν μέρος 1.300 υποψήφιοι, 77 από τους οποίους ήταν γυναίκες, ο μεγαλύτερος αριθμός σε σχέση με όλες τις προηγούμενες εκλογές.Συμβουλευτική Συνέλευση (Majlis al-Shura), 15 Οκτωβρίου 2011
Ραδιομέγαρο, Μπέλφαστ

Το Ραδιομέγαρο είναι η έδρα του BBC Βόρεια Ιρλανδία και από εκεί εκπέμπουν πολλές υπηρεσίες του φορέα. Το κτήριο βρίσκεται στο κέντρο του Μπέλφαστ, στη διασταύρωση της Ormeau Avenue με την Bedford Street. Στο κτήριο γίνονται ξεναγήσεις για το κοινό.

 Το εξαώροφο κτήριο είχε σχεδιαστεί το 1936 από τον James Millar. Η κατασκευή του κτηρίου ξεκίνησε το 1938, συνεχίστηκε παρά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εγκαινιάστηκε τον Μάιο του 1941. Το κτήριο περιέχει πολλά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά studios. Τα τηλεοπτικά studios κατασκευάστηκαν το 1953. Το 1975 ένα επιπλέον οκταώροφο κτήριο κτίστηκε στην οδό Ormeau Avenue και το 1984 κατασκευάστηκε ένα τριώροφο κτήριο για την ειδησεογραφική ομάδα, στην οδό Linen Hall Street.
Εκλογές στην Ανδόρρα

Στην Ανδόρρα διεξάγονται βουλευτικές εκλογές κάθε 4 χρόνια για την ανάδειξη των μελών του Γενικού Συμβουλίου των Κοιλάδων. Βουλευτικές εκλογές έγιναν τα έτη: 1933, 1935, 1937, 1939, 1941, 1947, 1949, 1951, 1953, 1955, 1957, 1959, 1961, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973, 1975, 1977, 1979, 1981, 1985, 1989, 1992, 1993, 1997, 2001, 2005, 2009, 2011 , 2015 και 2019. Τέλος, έχουν διεξαχθεί και δημοψηφίσματα, τα έτη:1971, 1977, 1978, 1982 και 1993.

 Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Απριλίου 2019. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου 2009, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Αλμπέρτ Πιντάτ δεν ήταν ξανά υποψήφιος και νικήτρια αναδείχθηκε η σοσιαλιστική αντιπολίτευση. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν η χαμηλότερη από το 1993. Οι Σοσιαλδημοκράτες του Τζάουμε Μπαρτουμέου κέρδισαν συνολικά 14 έδρες στο 28μελές Γενικό Συμβούλιο έναντι 11 για το συνασπισμό του απερχόμενου πρωθυπουργού, Αλμπέρτ Πιντάτ. Ο Μπαρτουμέου δήλωσε στις 27 Απριλίου ότι θα επιδιώξει να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού από κοινού με το Ανδορρανό Κόμμα για την Αλλαγή (ApC), το οποίο κατέλαβε 3 έδρες. Ο Μπαρτουμέου εξελέγη πρωθυπουργός τον Ιούνιο του 2009 και ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιουνίου του ιδίου έτους. Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 3 Απριλίου 2011. Οι Δημοκράτες για την Ανδόρα κέρδισαν σαρωτική νίκη, εξασφαλίζοντας όλες τις ενορίες στις οποίες κατήλθαν ως υποψήφιοι και κερδίζοντας τις εθνικές εκλογές, με 20 έδρες επί συνόλου 26 στο Γενικό Συμβούλιο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη εκλογική νίκη στην ιστορία της χώρας. Οι Σοσιαλδημοκράτες έχασαν όλες τις ενοριακές τους έδρες και κέρδισαν μόλις 6 έδρες στις εθνικές εκλογές, ενώ η Λαουρεντιανή Ένωση κέρδισε μόνο την ενορία της Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια. Το κόμμα Ανδόρα για την Αλλαγή έχασε όλες του τις έδρες, ενώ απέτυχαν να κερδίσουν έδρες οι Πράσινοι. Ο Αντονί Μαρτί ανέλαβε πρωθυπουργός στις 12 Μαΐου 2011. Εκλογές διεξήχθησαν τον Μάρτιο του 2015. Παρότι έχασαν 5 έδρες, οι Δημοκράτες της Ανδόρας διατήρησαν την πλειοψηφία των εδρών στο Γενικό Συμβούλιο. Ειδικότερα, κέρδισαν 15 από τις συνολικά 28 έδρες.
Τιμόθεος Μαρμαρηνός

Ο Τιμόθεος Μαρμαρηνός ήταν επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας που έζησε στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα. Διετέλεσε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών και Οικουμενικός Πατριάρχης.

 Γεννήθηκε στην Πάνορμο Κυζίκου της Μικράς Ασίας. Ήταν σεμνός και ευλαβής προς τα θεία, αλλά θεωρούταν και λατινόφρων. Χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών στις 28 Φεβρουαρίου 1601, τίτλο που διατήρησε μέχρι το 1612, οπότε εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης. Κατά μία εκδοχή, όταν πέθανε ο Νεόφυτος Β΄, τοποτηρητής ανέλαβε ο Κύριλλος Λούκαρις, με σκοπό να παραμείνει Πατριάρχης. Ομάδα τεσσάρων ιεραρχών όμως, μεταξύ των οποίων και ο Τιμόθεος, υποσχέθηκαν αύξηση της ετήσιας φορολογίας της Εκκλησίας στα 8.000 γρόσια και κατάφεραν να εκλέξουν Πατριάρχη τον Τιμόθεο, εκθρονίζοντας τον Λούκαρι. Μόλις έγινε Πατριάρχης ο Τιμόθεος, κυνήγησε με ιδιαίτερη σκληρότητα τον Κύριλλο Λούκαρη. Το 1614 ανοικοδόμησε και επέκτεινε τον μικρό τότε Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, όπου είχε μεταφερθεί το Πατριαρχείο από το 1601 και αγόρασε εφαπτόμενο κτήριο για νέο Πατριαρχικό Οίκο. Αναφέρεται ότι ήταν φιλικός προς τη Ρώμη και ότι το 1615 έγραψε ένα γράμμα στον Πάπα Παύλο Ε΄, αναγνωρίζοντάς τον ως ανώτερο, αλλά δεν διακήρυξε ανοικτά και επίσημα υποταγή. Το 1615 επίσης συγκάλεσε Σύνοδο, με τη συμμετοχή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφάνη, και η οποία αποφάσισε την καθαίρεση του Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Λουκά. Άλλη Σύνοδος, με την συμμετοχή των Πατριαρχών Κυρίλλου (Λούκαρι) Αλεξανδρείας και Θεοφάνη Ιεροσολύμων καθαίρεσε τον Αρχιεπίσκοπο Σιναίου Λαυρέντιο, ο οποίος τόλμησε να φοράει μίτρα κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Τον Μάρτιο του 1620 εξέδωσε σιγίλλιο, με το οποίο επικύρωνε την απόφαση της Σύναξης του Αγίου Όρους σχετικά με τα όρια μεταξύ των μονών Δοχειαρίου και Ξενοφώντος. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη τον Μάρτιο του 1621 ή 1622, Μεγάλη Τετάρτη, και τάφηκε στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη. Λέγεται ότι τον δηλητηρίασε ο Λούκαρης, κάτι το οποίο υποστηρίζουν πολλοί, αλλά δεν αποδείχτηκε ποτέ. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Τιμόθεος Β΄ Κωνσταντινουπόλεως, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού Τσιμάνης, Προκόπιος (1981). Από υψηλή σκοπιά οι Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, τόμ. Α΄. σελίδες 216–218. Runciman, Steven (2010). Η Μεγάλη Εκκλησία εν αιχμαλωσία. Εκδόσεις Γκοβόστη. ISBN 9789604461301. Πανώτης, Αριστείδης (2008). Το Συνοδικόν της εν Ελλάδι Εκκλησίας. A. Εκδόσεις Σταμούλη. ISBN 978-960-8116-17-7.
Σώμα Σηματοδότησης (Στρατός των ΗΠΑ)

Το Σώμα Σηματοδότησης του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Army Signal Corps‎) δοκιμάζει, αναπτύσσει, παρέχει και διαχειρίζεται την υποστήριξη των τηλεπικοινωνιακών και πληροφοριακών συστημάτων για λογαριασμό της διοίκησης των των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε το 1860 ως κλάδος του Αμερικανικού Στρατού Ξηράς από τον ταγματάρχη Άλμπερτ Τζ. Μάιερ, και είχε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, είχε την αρχική ευθύνη για διάφορες λειτουργίες και νέες τεχνολογίες, τις οποίες επί του παρόντος διαχειρίζονται άλλοι οργανισμοί. Σε αυτές περιλαμβάνονται η στρατιωτική νοημοσύνη, οι προγνώσεις του καιρού και η αεροπορία.

 Οι αεροπορικές επιχειρήσεις του σώματος ξεκίνησαν την 1η Αυγούστου 1907, όταν ιδρύθηκε ένα Αεροναυτικό Τμήμα, όπου ένας αξιωματικός ορίστηκε να μελετήσει το αεροπλάνο και τις δυνατότητες του για στρατιωτικές χρήσεις. Το τμήμα απέκτησε το πρώτο του αεροσκάφος, το Wright Flyer IV στις 2 Αυγούστου 1909. Οι δύο κυβερνήτες Φρανκ Λαμ και Μπέντζαμιν Φουλουά εκπαιδεύτηκαν από τον Γουίλμπουρ Ράιτ και έγιναν οι πρώτοι κυβερνήτες του σώματος.Στο ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αεροναυτικό τμήμα επεκτάθηκε και μετονομάστηκε σε Αεροπορική Μεραρχία (Airplane Division). Όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο στις 6 Απριλίου 1917, το σκέλος της αεροπορίας αποτελούνταν από 131 αξιωματικούς εκ των οποίων οι 75 ήταν εκπαιδευμένοι πιλότοι. Ο πρόεδρος Ουίλσον υπέγραψε διάταγμα στις 24 Ιουλίου 1917 με το οποίο χορήγησε 640 εκατομμύρια δολάρια για την αγορά αεροσκαφών. Μιας και η ποιότητα της εγχώριας παραγωγής ήταν υποδεέστερη αυτής της Ευρώπης, τα περισσότερα αεροσκάφη αγοράστηκαν από την Αγγλία ή κατασκευάστηκαν με άδεια στις ΗΠΑ. Στις 11 Νοεμβρίου 1918 το αμερικανικό αεροπορικό τμήμα αποτελούνταν από 45 ιπτάμενες μεραρχίες στο μέτωπο και πολλούς Αμερικανούς πιλότους στις πολεμικές αεροπορίες της Βρετανίας και της Γαλλίας. Μετά τη λήξη του πολέμου η αμερικανική αεροπορική βιομηχανία άρχισε να φτάνει την ευρωπαϊκή και αεροσκάφη άρχισαν να παράγονται για την αεροπορία. Στις 20 Μαΐου 1918 το αεροπορικό τμήμα αποσπάστηκε από το σώμα σηματοδότησης και ονομάστηκε Αεροπορική Υπηρεσία Στρατού (Army Air Service, AAS). Το 1920 κατά την αποστράτευση των ενόπλων δυνάμεων η Αεροπορική Υπηρεσία αποτελούνταν από 195.000 στρατιωτικούς οι οποίοι στη συνέχεια μειώθηκαν σε 1.156 αξιωματικούς και 16.000 στρατιωτικούς. Μέσα σε λίγα χρόνια το προσωπικό μειώθηκε περαιτέρω φτάνοντας στους 8.000 στρατιωτικούς. Το 1926 αποφασίστηκε η αναμόρφωση της Αεροπορικής Υπηρεσίας Στρατού σε Σώμα Αεροπορίας Στρατού (Army Air Corps, AAC) με προσωπικό 16.000 ανδρών και 1.800 αεροσκαφών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα United States Army Signal Corps στο Wikimedia Commons
Αλνιτάκ

Ο Αλνιτάκ (Alnitak, αραβ. النطاق), γνωστός και ως ζ Ωρίωνος, είναι τριπλός αστέρας στον αστερισμό Ωρίωνα. Αποτελεί τον ανατολικότερο αστέρα της Ζώνης του Ωρίωνα. Όταν ο Ωρίωνας βρίσκεται κοντά στον ουράνιο μεσημβρινό, ο Αλνιτάκ αποτελεί τον αριστερό αστέρα της Ζώνης του Ωρίωνα, παρατηρούμενος από το Βόρειο ημισφαίριο κοιτώντας προς τα νότια.

 Το παραδοσιακό όνομα Αλνιτάκ ή Αλνιτά(χ) είναι από την αραβική λέξη an-niṭāq, που σημαίνει ακριβώς «η ζώνη». Ο Αλνιτάκ είναι γνωστός από την αρχαιότητα και σημαντικός στις παραδόσεις πολλών λαών εξαιτίας της θέσεώς του στη Ζώνη του Ωρίωνα. Αναφέρθηκε ως διπλός αστέρας (αποτελούμενος από δύο αστέρες) για πρώτη φορά από τον Γερμανό ερασιτέχνη αστρονόμο Γκέοργκ Κ. Κουνόβσκυ το 1819.. Το 1998, ο κύριος αστέρας βρέθηκε από μία ομάδα αστρονόμων στο Αστεροσκοπείο Λόουελ ότι αποτελείται με τη σειρά του από δύο διαφορετικούς αστέρες, κάτι που είχαν υποπτευθεί από παρατηρήσεις στην Αυστραλία τη δεκαετία του 1970. Η ηλιοκεντρική του παράλλαξη από παρατηρήσεις του δορυφόρου HIPPARCOS αντιστοιχεί σε απόσταση από τη Γη περί τα 225 παρσέκ, αλλά ο υπολογισμός αυτός δεν λαμβάνει υπόψη τις πρόσθετες κινήσεις που προκύπτουν από την πολλαπλή φύση του συστήματος. Μεγαλύτερες αποστάσεις έχουν υπολογισθεί από αρκετούς αστρονόμους. Ο κύριος αστέρας του συστήματος του Αλνιτάκ είναι ένας θερμός κυανός υπεργίγαντας με απόλυτο μέγεθος -6,0. Πρόκειται για τον φωτεινότερο στους γήινους ουρανούς αστέρα φασματικού τύπου O, με φαινόμενο μέγεθος +2,0. Μαζί με τους δύο γαλανόλευκους συνοδούς του αστέρες 4ου μεγέθους (ο ένας είναι ορατός με ισχυρό τηλεσκόπιο σε γωνιακή απόσταση 3΄΄ και ο άλλος ανιχνεύεται φασματοσκοπικώς) έχει συνολικό φαινόμενο μέγεθος +1,77. Ο μακρινός συνοδός υπολογίζεται ότι περιφέρεται γύρω από τον κύριο αστέρα μία φορά κάθε 1.508,6 γήινα έτη. `Ολοι οι αστέρες ανήκουν στις ομάδες OB Ωρίων OB1 και Collinder 70. Ο κύριος αστέρας του συστήματος εκτιμάται ότι έχει 33 φορές τη μάζα του Ηλίου και εικοσαπλάσια διάμετρο. Το όλο σύστημα είναι εμβαπτισμένο στην ύλη του νεφελώματος IC 434. Ζώνη του Ωρίωνα Νεφέλωμα της Φλόγας Εικόνα του Αλνιτάκ από την APOD
ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς

Η ΣΚ Σίγκμα Όλομουτς είναι τσέχικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Όλομουτς. Κέρδισε το Κύπελλο Τσεχίας (ποδόσφαιρο ανδρών) και το τσέχικο Σούπερ Καπ το 2012. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας.

 Η ομάδα έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1991-92, το καλύτερο αποτέλεσμα τους στη διοργάνωση. Την επόμενη σεζόν στη διοργάνωση, κέρδισε την Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού με 7–1 στο δεύτερο παιχνίδι και με 7–2 συνολικό σκορ., πριν αποκλειστούν από τη Γιουβέντους. Κύπελλο Τσεχίας (ποδόσφαιρο ανδρών) (1): 2012 Σούπερ Καπ Τσεχίας (1): 2012 Επίσημη ιστοσελίδα (Τσεχικά) http://www.soccerway.com/teams/czech-republic/sk-sigma-olomouc/
Άγιος Γεράσιμος Πάτρας (συνοικία)

Ο Άγιος Γεράσιμος είναι μικρή συνοικία της Πάτρας. Βρίσκεται νότια του κέντρου της πόλης, σε απόσταση περίπου 2 χιλιόμετρα από αυτό, και οφείλει το όνομα της στον εκεί ομώνυμο ναό.

 Ο Άγιος Γεράσιμος γειτνιάζει με το Σκαγιοπούλειο στα ανατολικά (συμπεριλαμβανομένων των γειτονιών του Χαλκωματά στα ανατολικά και στα νοτιοανατολικά, και της Αγίας Βαρβάρας στα βορειοανατολικά), τον Άγιο Ανδρέα στα βόρεια, και του Λαδόπουλου στα νότια. Βρέχεται από τον Πατραϊκό κόλπο, καθ' όλη την δυτική πλευρά της και στο σημείο που σήμερα βρίσκεται διαμορφωμένο το Νότιο Πάρκο της Πάτρας, το οποίο αποτελεί χώρο χαλάρωσης, περιπάτου, άθλησης και αναψυχής γενικότερα για τους κατοίκους της πόλης. Η συνοικία σχηματίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και κατοικείτο από Κεφαλλονίτες. Το 1874 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Εν Πάτραις Κεφαλλήνων «Ο Άγιος Γεράσιμος», όπου λειτουργεί ακόμη και σήμερα αποτελώντας έναν από τους αρχαιότερους της πόλης και ο οποίος στεγάζεται επί της οδού Αράτου στο κέντρο της Πάτρας. Το 1881 ανεγέρθηκε ο ιστορικός ναός του Αγίου Γερασίμου στην περιοχή. Επίσης, το 1870 ανεγέρθηκε το ιστορική λεγόμενη Βίλα Τριάντη και έπειτα το ακριβώς δίπλα κτίριο, στον ίδιο χώρο, που αποτέλεσε από το 1925 (ή 1927) το Εθνικό Ορφανοτροφείο Θηλέων Πατρών και το οποίο σήμερα και από το 1973 φέρει την ονομασία Κέτρο Παιδική Μέριμνας Θηλέων Πατρών και είναι ουσιαστικά νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου το όποιο υπάγεται στην 6η Υγειονομική Περιφέρεια Ηπείρου, Ιονίων Νήσων, Δυτικής Ελλάδας και Πελοποννήσου. Η έπαυλη Τριάντη από το 1986 χαρακτηρίζεται επισήμως από το Υπουργείο Πολιτισμού ως «έργο τέχνης» και «ιστορικό διατηρητέο μνημείο». Αναφέρεται πως κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, στην συνοικία λειτουργούσαν πέντε ατμοκίνητα εργοστάσια κατασκευής σταφιδοκιβωτίων. Νίκος Μπακουνάκης, «Η Πάτρα τον 19ο αιώνα. Χώρος, Κοινωνία, Οικονομία», στον συλλογικό τόμο «Πάτρα. Από την Αρχαιότητα έως σήμερα». Εκδ. Κότινος, Αθήνα 2005.
S/2004 S 6

Το S/2004 S 6 είναι το προσωρινό όνομα ενός αντικειμένου που εμφανίζεται να βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο, κοντά στον δακτύλιο F. Δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα αν πρόκειται για κάποια παροδική μάζα σκόνης ή αν είναι ένας στερεός στην σύνθεσή του μικρός δορυφόρος.

 Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από επιστήμονες, σε έλεγχο στις εικόνες που τράβηξε ο δορυφόρος Cassini-Huygens, στις 28 Οκτωβρίου του 2004 και ανακοινώθηκε στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Φαίνεται πώς είναι το πιο ορατό από τα κινούμενα αντικείμενα στην περιοχή, καθώς είχε, πιθανόν, εντοπιστεί σε άλλες, τουλάχιστον, πέντε περιπτώσεις, μέχρι τα τέλη 2005. Σε αντίθεση, τα άλλα δύο αντικείμενα που είχαν παρατηρηθεί στη περιοχή του δακτυλίου F (τα S/2004 S 3 και S/2004 S 4), αν και παρατηρήθηκαν νωρίτερα, δεν είχαν κάνει την εμφάνισή τους τόσες φορές. Εντούτοις, συνεχίζει να είναι ασαφής εάν υπάρχει ένας στερεός πυρήνας στο S/2004 S 6 ή εάν είναι μια παροδική μάζα σκόνης που θα διαλύσει σε ένα χρονοδιάγραμμα κάποιων ετών ή μηνών. Ειδικότερα, μια ακολουθία φωτογραφιών που κάλυπτε μια ολόκληρη τροχιακή περιοχή 4 χλμ, που λήφθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2004 (λίγο μετά από την ανακάλυψη του S/2004 S 6) απέτυχε να εντοπίσει ξανά το αντικείμενο, ενώ αυτό εμφανίστηκε πάλι αργότερα. Οι καταστάσεις φωτισμού σε μέρος της τροχιάς του S/2004 S 6 ήταν διαφορετικοί κατά τη διάρκεια αυτών των δύο παρατηρήσεων, εντούτοις, η εμφάνισή του έγινε όταν η περιοχή ήταν έντονα φωτισμένη από τον Ήλιο. Μία προτεινόμενη άποψη αναφορικά με την απουσία του τον Νοέμβριο, ήταν ότι η παρατήρησή του S/2004 S 6 οφείλεται πρώτιστα σε ένα διάχυτο σύννεφο λεπτής σκόνης, που είναι πολύ φωτεινότερη και υπάρχει στο μπροστινό μέρος του, που φωτίζεται περισσότερο λόγω των συνθηκών της φωτογράφησης, και ότι ο στερεός πυρήνας είναι (ενδεχομένως) μικρός. Το S/2004 S 6 έχει παρατηρηθεί τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά από το κύριο δακτύλιο F, και η τροχιά του πρέπει να διασχίζει το δακτύλιο. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι το αντικείμενο περνά περιοδικά μέσα από το υλικό των δαχτυλιδιών, π.χ. στις 9 Απριλίου 2005. Έχει προταθεί, ότι μια σπειροειδής δομή στο πιο λεπτό υλικό που περιβάλλει το δακτύλιο F, μπορεί να οφείλεται σε αυτό το γεγονός. Παρατηρώντας τις εικόνες, διαπιστώνει κάποιος πως το φωτεινό σύννεφο σκόνης που περιβάλει το αντικείμενο είναι αρκετά μεγάλο, φτάνοντας τα 2.000 χιλιόμετρα μήκος. Με βάση, λοιπών, την φωτεινότητα των εικόνων υπολογίζεται πως η διάμετρος του αντικειμένου δεν θα ξεπερνά τα 3 με 5 χιλιόμετρα. Τα πρόσθετα στοιχεία που ήρθαν το 2008 σχετικά με τον δακτύλιο F, θεωρούν αναγκαία την παρουσία του S/2004 S 6 ή ένα σώματος όπως αυτό, ώστε να εξηγηθεί η δυναμική του δακτυλίου. Ωστόσο αυτά, τα στοιχεία του 2005 που συνέλεξε το Κασσίνι, λένε πως είναι μια μάζα από υλικό του δακτυλίου που έπειτα διαλύθηκε, γιατί αν ήταν κάποιος δορυφόρος θα εμφανιζόταν και σε σημερινές φωτογραφίες του δακτυλίου και της γύρω περιοχής.
Pop Tatari

Το "Pop Tatari" είναι το τρίτο άλμπουμ των Boredoms. Κυκλοφόρησε το 1992 από την Warner Music Japan στην Ιαπωνία, το 1993 από την Reprise Records στις ΗΠΑ και το 2004 από την Very Friendly Records στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Boredoms εκτός του "Bo-Go-Bompoo," το οποίο γράφτηκε από τον Jet Harris. Eye Yamatsuka - φωνή, θόρυβος, sampling, μίξινγκ, sevena Yoshimi P-We – ντραμς, κρουστά, φωνητικά, djembe, πλήκτρα, τρομπέτα Seiichi Yamamoto – κιθάρα, φωνητικά, κρουστά Kazuya Nishimura – ντραμς, synth pad, φωνητικά, sampling, djembe Hila Y - μπάσο, φωνητικά Yoshikawa Toyohito – ντραμς, φωνητικά The Eye - σχέδια Kazvnori Akita - σχέδια Hiroyuki Matsukage - φωτογραφία Hiroji Bandoh - μηχανικός Boredoms - παραγωγή, ηχητικά εφέ, ειδικά εφέ God Mom - παραγωγός Shin-Ichi Kawakami - μηχανικός King Kazoo Eye - καζού, ηχητικά εφέ Tomohiko Miyabe - παραγωγός, συντονισμός παραγωγής Satoshi Ogawa - mastering Yasuhiro Umbebachi - παραγωγός, συντονισμός παραγωγής
Ιωάννης Αβράμιος

Ο Ιωάννης Αβράμιος (Βενετία 1670 – Βιέννη 1718) ήταν Έλληνας λόγιος, ιατρός, δάσκαλος και διορθωτής ελληνικών βιβλίων και ιερωμένος κρητικής καταγωγής. Οι σπουδές του αφορούσαν τα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά. Έγραψε, καθώς και διόρθωσε αρκετά κείμενα, φιλοτεχνώντας και πολλές μεταφράσεις. Έργα του γνωστά, πρέπει να θεωρούνται: Απανθίσματα ποιητικά, Πολιτικόν θέατρον, Λόγοι, κ.ά.

 Ο Αβράμιος διετέλεσε εφημέριος της ελληνικής εκκλησίας της Βενετίας, καθώς επίσης εργάστηκε σε διάφορα τυπογραφεία της πόλης, όπου είχε τον ρόλο του διορθωτή εκκλησιαστικών βιβλίων. Επιπλέον, υπήρξε και διδάσκαλος στη Ζάκυνθο όπως επίσης και στην κοινοτική σχολή της Βενετίας, έως ότου εκδιώχθηκε από τον Μελέτιο Τυπάλδο, τον μητροπολίτη.Μετά τον διωγμό του κατέφυγε στο Βουκουρέστι, όπου έτυχε της προστασίας και της φιλίας του Ιωάννη Κωνσταντίνου Βασσαραβά, ηγεμόνα της Ουγγαροβλαχίας. Εκεί, η εκδοτική και διδακτική του δράση υπήρξε έντονη. Το 1716, έλαβε μέρος στη συνωμοσία εναντίον του Μαυροκορδάτου. Η συμμετοχή του αυτή τον οδήγησε στο να φυλακιστεί στο μοναστήρι Σβαγκόβ. Οταν παρήλθε ο καιρός και απελευθερώθηκε, κατευθύνθηκε στη Βιέννη, όπου και πέθανε το 1718.
Οτταβιάνο Μαρία Σφόρτσα

Ο Οτταβιάνο-Μαρία, ιταλ. Ottaviano-Maria (1475 - 1545) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν ιεράρχης της Καθολικής Εκκλησίας, που υπηρέτησε ως τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας (1541-45), επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε (1541-45), επίσκοπος τού Αρέτσο (1519-25) και επίσκοπος τού Λόντι (1497-99, 1512-19, 27-30).

 Ήταν νόθος γιος τού Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα τού Μιλάνου και της ερωμένης του Λουτσία Μαρλιάνι. Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Το 1497 διορίστηκε από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄ ως επίσκοπος τού Λόντι. Ο τίτλος του ήταν περισσότερο από επισκοπικός: χρησιμοποίησε τη θέση του για να εξασφαλίσει πόρους και στρατό για τις εκστρατείες τού θείου του Λουδοβίκου του μαυριτανού δούκα τού Μιλάνου. Το 1499 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το Λόντι, όταν ο Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας κατέλαβε το Μιλάνο και διόρισε διοικητή στη θέση τού επισκόπου τον Κλωντ ντε Σεϋσσέλ (Κλαούντιο Σασσατέλλι) το 1501. Το 1512 επανατοποθετήθηκε επίσκοπος τού Λόντι από τον πάπα Ιούλιο Β΄, έπειτα από την απέλαση τού Γαλλικού στρατού από την Ιταλία. Το 1515 πιέστηκε πάλι να αφήσει την επισκοπή, όταν ο Μαξιμιλιανός Σφόρτσα δούκας τού Μιλάνου και ο Ματθαίος Σίνερ επίσκοπος τού Σιόν τον υποπτεύθηκαν για συνεργασία με τους Γάλλους· άλλοι λένε ότι απλά τον ζήλευε ο Μαξιμιλιανός. Έφυγε στη Γερμανία και επέστρεψε το 1519, όταν διορίστηκε από τον πάπα Λέοντα Ι΄ ως επίσκοπος τού Αρέτσο, ανταλλάσσοντας τη θέση του Λόντι με τον Τζερόλαμο Σανσόνι. Το 1525 παραιτήθηκε από εκεί και δύο έτη μετά επέστρεψε στο Λόντι ως επικεφαλής μισθοφόρων, οι οποίοι τον βοήθησαν να σιγουρέψει τον έλεγχο της πόλης στο Μιλάνο και όχι στη Βενετία, η οποία την είχε καταλάβει από τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων το 1526. Έμεινε επίσκοπος τού Λόντι ως το 1530, οπότε παραιτήθηκε. Διάδοχός του έγινε πάλι ο Τζερόλαμο Σανσόνι. Αποσύρθηκε στο Μιλάνο, όπου μετά τον θάνατο τού δούκα, διεκδίκησε τον θρόνο χωρίς όμως επιτυχία. Μετέβη στο Μουράνο. Το 1541 διορίστηκε από τον πάπα Παύλο Γ΄ ως επίσκοπος της Τερρακίνα, Πριβέρνο ε Σέτσε κσι τιτουλάριος Λατίνος Πατριάρχης Αλεξανρείας. Υπηρέτησε ως επίσκοπος Τερρακίνας, Πριβέρνο ε Σέτσε, ώσπου απεβίωσε το 1545 (κατ' άλλους 1540/41). Cheney, David M. "Diocese of Lodi". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published] Chow, Gabriel. "Diocese of Lodi (Italy)". GCatholic.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published] Cheney, David M. "Diocese of Latina-Terracina-Sezze-Priverno". Catholic-Hierarchy.org. Retrieved June 16, 2018. (for Chronology of Bishops) [self-published]
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07

Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου 2006–07 διοργανώθηκε με τη συμμετοχή 156 ομάδων, οι οποίες χωρίστηκαν σε 10 διαφορετικούς ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Ο πρωταθλητής του κάθε ομίλου εξασφάλισε την άνοδό του στη Γ΄ Εθνική ενώ οι τελευταίες ομάδες του κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα Τοπικά Πρωταθλήματα.

 Ο Α.Ο. Καρδίτσα είχε 1 μηδενισμό και -1 βαθμό. Η Ανωγή είχε 2 μηδενισμούς και -6 βαθμούς. Η Αχαική είχε 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. Ο Πειρατής είχε 3 μηδενισμούς και -7 βαθμούς. Αγώνας κατάταξης για την παραμονή: Ζαβλάνι - Ηλειακός Λεχαινών 3-1. Ο Πανθυρεατικός είχε 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. Ο Αιγέας Πλωμαρίου είχε 2 μηδενισμούς και -6 βαθμούς. Η Αθηναΐδα είχε 3 μηδενισμούς και -9 βαθμούς Τα Σούρμενα είχαν 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. Ο Ηρακλής Νικαίας και το Κερατσίνι είχαν από 1 μηδενισμό και -3 βαθμούς. 1 ο ΑΟ Χανιά κατέλαβε τη θέση της ΑΕ Χανίων ΕΠΟ, βαθμολογία 1ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 2ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 3ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 4ου όμιλος ΕΠΟ, βαθμολογία 5ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 6ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 7ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 8ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 9ου ομίλου ΕΠΟ, βαθμολογία 10ου ομίλου
Άνω Μαυρίκιο Αχαΐας

Το Άνω Μαυρίκιο είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαυρικίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

 Αναφέρεται οικισμός τον 19ο αιώνα με την ονομασία «Μουρίκιο», που πρόκειται για το ορεινό νυν Άνω Μαυρίκιο, ονομασία που διορθώθηκε σε Μαυρίκιο στις 31/05/1914, όπως και αυτό της τότε Κοινότητας Μουρικίου σε Κοινότητα Μαυρικίου. Το Άνω Μαυρίκιο αναγνωρίστηκε στις 16/10/1940 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαυρικίου. Η έδρα της τότε Κοινότητας Μαυρικίου μεταφέρθηκε από τον οικισμό Μαυρίκιο στο νεοϊδρυθέντα οικισμό του Κάτω Μαυρικίου ενώ ο παλιός οικισμός Μαυρίκιο καταργήθηκε. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαυρικίου. Κάτοικοι του Άνω Μαυρικίου μετοίκησαν στο Κάτω Μαυρίκιο ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και το Κάτω Μαυρίκιο, γνωστότερο παλιότερα ως Βόδοβα, άρχισε να απογράφεται συστηματικά από το 1879. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ρόδης Λοχαΐτης, «Η Villa Maurichi του Ενετικού Κτηματολογίου της Βοστίτσας». Άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα academia.edu. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαυρικίου Αχαΐας (1835-1940). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαυρικίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Μανουέλ Μπουκουάνε

Ο Μανουέλ Ζοζέ Λουίς Μπουκουάνε (πορτογαλικά: Manuel José Luís Bucuane, γεννήθηκε 16 Αυγούστου 1973), γνωστός διεθνώς και ως Τίκο-Τίκο, είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Μοζαμβίκη που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων της Μοζαμβίκη με 94 αγώνες και 30 γκολ. Θεωρείται ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία της χώρας του.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη χώρα του και στη συνέχεια μεταγράφηκε στην Πορτογαλία, όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την Σπόρτινγκ Λισαβόνας εκτός μεταγραφικής περιόδου και τελικά δεν αγωνίστηκε, επέστρεψε στη χώρα του και στη συνέχεια έπαιξε στην Εστρέλα ντα Αμαδόρα για μία σεζόν. Ένα σύντομο πέρασμα από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν σταμάτησε το δρόμο του προς τη Νότια Αφρική, όπου αγωνίστηκε στο μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του και κέρδισε και τον μοναδικό τίτλο του, το Κύπελλο της σεζόν 2004–05 με την Σούπερσπορ Γιουνάιτεντ. Ήταν ο ξένος ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα γκολ στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος με 106 σε 276 αγώνες.Με την εθνική ομάδα της χώρας του έκανε το ντεμπούτο του στις 16 Αυγούστου 1992 (την ημέρα των 19ων γενεθλίων του) με αντίπαλο το Ζαΐρ και στην επόμενο αγώνα σημείωσε το πρώτο του γκολ απέναντι στο Λεσότο. Συμμετείχε ως αρχηγός της εθνικής σε τρεις διοργανώσεις του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εστίασε το ενδιαφέρον του στην ενδυνάμωση ανερχόμενων προπονητών και ποδοσφαιριστών μέσω δύο ακαδημιών ποδοσφαίρου που διευθύνει στη Μοζαμβίκη, ενώ δραστηριοποιήθηκε και σε προγράμματα βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Ζαρέλια Αχαΐας

Τα Ζαρέλια είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική κοινότητα Κλειτορίας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.

 Τα Ζαρέλια απέχουν 14,1 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες του Χελμού σε υψόμετρο 1.162 μέτρων. θεωρείται, μετά τον κτηνοτροφικό οικισμό του Οβρυόκαμπου στο Παναχαϊκό και τον κοντινό οικισμό του Ελατόφυτου (πρώην Μάζι), ως ο τρίτος πιο ορεινός οικισμός στην Αχαΐα. Τα Ζαρέλια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1991 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Κλειτορίας. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Κλειτορίας. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Κλειτορίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ζαρελίων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/04/2017.
Δημοσιογραφικό βραβείο Μάρθα Γκέλχορν

Το Δημοσιογραφικό βραβείο Μάρθα Γκέλχορν (Martha Gellhorn Prize for Journalism), φέρει το όνομα της διάσημης πολεμικής ανταποκρίτριας, Μάρθα Γκέλχορν και θεσμοθετήθηκε το 1999 από το ίδρυμα Γκέλχορν (Martha Gellhorn Trust). Απονέμεται κάθε χρόνο σε δημοσιογράφους που γράφουν στην αγγλική γλώσσα. Θεσμοθετήθηκε με βάση την αρχή ότι αυτοί που θα μπορούν να κερδίσουν το βραβείο πρέπει να υπηρετούν το είδος του ρεπορτάζ που υπηρετούσε και η Μάρθα. Οι υποψήφιοι για τα βραβεία είναι Αμερικανοί ή και από άλλες χώρες των οποίων η εργασία έχει δημοσιευτεί έντυπα ή σε ηλεκτρονική ιστοσελίδα.

 1999: Νικ Ντέιβις (The Guardian) 2000: Τζέρεμι Χάρντινγκ (London Review of Books) 2001: Τζέφρι Λιν (The Independent) 2002: Ρόμπερτ Φισκ (The Independent) 2003: Κρις Μακ Γκρίαλ (The Guardian) 2004: Πάτρικ Κόκμπερν (The Independent) 2005: Γκέιθ Αμπντούλ Αχάντ (The Guardian). Ο Τζόναθαν Στιλ (The Guardian) τιμήθηκε με ειδικό βραβείο για την ξεχωριστή του σταδιοδρομία ως ρεπόρτερ. 2006: Χάλα Τζαμπέρ (The Sunday Times) και Μάικλ Τίρνεϊ (The Glasgow Herald) 2007: Νταρ Τζαμάιλ (unembedded, Inter Press Service, IPS) και Μοχάμεντ Ομέρ (unembedded, Inter Press Service, IPS) 2008: Μοχάμεντ Ομέρ (Washington Report) 2009: Ίαν Κομπέιν (The Guardian) 2010: Γιόχαν Χάρι (The Independent) 2011: Τζούλιαν Ασάντζ (Wikileaks) για το βραβείο, και Ουμάρ Τσίμα, Τσαρλς Κλόβερς και Τζόναθαν Κουκ για το ειδικό βραβείο "Martha Gellhorn Special Award for Journalism" 2012: Γκάρεθ Πόρτερ (Inter Press Service, IPS) 2013: Κρις Γουντ, Άλις Ρος και Τζακ Σερλ (The Bureau of Investigative Journalism για την έρευνα Drone project) Επίσημος δικτυακός τόπος για το δημοσιογραφικό βραβείο Μάρθα Γκέλχορν
Φάμπιουλους Μούλαχ

Η Μαίρη Λίλιαν Έλισον (Mary Lillian Ellison, 22 Ιουλίου 1923 – 2 Νοεμβρίου 2007) ήταν Αμερικανίδα γυναίκα επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο "Φάμπιουλους Μούλαχ".

 Το 1949 έκανε το ντεμπούτο της στην πάλη, στο πλευρό του παραγωγού Μπίλι Γουλφ και την γυναίκα του, παλαιστή και δασκάλα πάλης, Μίλντρεντ Μπουρκ. Επίσης, δούλεψε στο πλάι του θρύλου Μπάντι Ρότζερς. Το 1956 κατέκτησε για πρώτη φορά Παγκόσμιο Γυναικείο Πρωτάθλημα στο NWA, τίτλο που κράτησε 11 χιλιάδες και 91 ημέρες, σε συνολικά 5 θητείες, ένα ασύλληπτο ρεκόρ. Κατέκτησε επίσης και το Πρωτάθλημα Γυναικών WWE. Το 1995 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame. Το ρεκόρ κατάκτησης τίτλου που κατέχει είναι αξεπέραστο σε όλα τα αθλήματα του πλανήτη. Επίσης, έχει συμμετάσχει σε σπουδαίες κόντρες με γυναίκες παλαιστές της εποχής. http://www.wwe.com/superstars/halloffame/inductees/fabulousmoolah/ https://web.archive.org/web/20090207220744/http://www.fabulousmoolah.com/
Ντραγκούτιν Φρίντριχ

Ο Ντραγκούτιν Φρίντριχ (σερβοκροατικά : Драгутин Фридрих) (Κοπρίβνιτσα Αυστροουγγαρίας -, 5 Ιανουαρίου 1897 - Ζάγκρεμπ Γιουγκοσλαβίας, 26 Μαρτίου 1980), ήταν Γιουγκοσλάβος, Κροατικής καταγωγής, πρωταθλητής του ποδοσφαίρου, της αντισφαίρισης, του Χόκεϊ σε πάγο, και χιονοδρόμος. Το επάγγελμα του ήταν καθηγητής βιολογίας.

 Έπαιζε στη θέση του τερματοφύλακα και ξεκίνησε την καριέρα του από τη Σλάβεν Μπελούπο που ήταν και από τα ιδρυτικά της μέλη, στη συνέχεια και το 1919, πήγε στη ΧΑΣΚ του Ζάγκρεμπ για την οποία έπαιξε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με τη ΧΑΣΚ κέρδισε το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του Ζάγκρεμπ την περίοδο 1921-1922. Έπαιξε επίσης για τη μεικτή ομάδα του Ζάγκρεμπ σε 16 αγώνες με την οποία κέρδισε το κύπελλο του βασιλιά Αλέξανδρου το 1924. Έπαιξε εννέα αγώνες για την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας. Ο πρώτος αγώνας που έπαιξε ήταν στις 8 Ιουνίου 1922 στο Βελιγράδι κατά της Ρουμανίας, και τελευταίος στις 10 Απριλίου 1927 στη Βουδαπέστη ενάντια στην Ουγγαρία . Με τη Γιουγκοσλαβία έπαιξε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1924 στο Παρίσι. Ήταν πρωταθλητής Γιουγκοσλαβίας στο διπλό το 1928 και το 1931 με συμπαίκτη τον αδελφό του Κρεσιμίρ. Στο απλό ήταν από τους καλύτερους παίκτες αντισφαίρισης στην Κροατία και ολόκληρης της Γιουγκοσλαβίας. Το 1935, στο διεθνές τουρνουά της ΣK Ιλίρια στη Λιουμπλιάνα, οι αδελφοί Φρίντριχ έχασαν από τους Φράνιο Σέφερ και Φράνιο Κουκούλιεβιτς{. Μετά την απόσυρση του έγινε προπονητής της σχολής τένις του Medvescak Tennis Club. Στον στίβο αγωνίστηκε σε αγώνες δρόμου στα άλματα και ακοντισμό. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε μικρότερους αγώνες και τοπικά πρωταθλήματα του Ζάγκρεμπ, της Κροατίας, της Γιουγκοσλαβίας και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Στο χόκεϊ και το σκι έπαιζε στη ΧΑΣΚ του Ζάγκρεμπ. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία κι έπαθλα σε μικρότερους αγώνες και πρωταθλήματα του Ζάγκρεμπ, της Κροατίας, της Γιουγκοσλαβίας και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Ασβός

Ο ασβός είναι ζώο θηλαστικό της οικογένειας των μουστελιδών, χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων είναι η παρουσία μιας άσπρης λωρίδας τριχώματος κατά μήκος της ραχιαίας πλευράς του κεφαλιού και του λαιμού του. Σημαντικός αντιπρόσωπος είναι ο ευρασιατικός ασβός, η επιστημονική ονομασία του είναι Meles meles. Είναι αρκετά διαδεδομένο ζώο στις εύκρατες περιοχές της Ευρώπης και της Ασίας, όπου διαβιεί στις ορεινές δασώδεις περιοχές, κατά κανόνα σε ομάδες των έξι ατόμων. Θηρεύεται για το κρέας του, το δέρμα του και το τρίχωμα της ουράς του, το οποίο χρησιμεύει στην κατασκευή μαλακών πινέλων ζωγραφικής και ξυρίσματος. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα οι ασβοί πέφτουν σε χειμερία νάρκη.

 Ο ασβός αυτός έχει συνολικό μήκος 80 εκ., από τα οποία τα 20 εκ. καταλαμβάνονται από την ουρά. Το κεφάλι του είναι μακρύ και καταλήγει σε ρύγχος· έχει ισχυρά δόντια και μικρά μάτια. Ο κορμός του είναι ογκώδης και τα άκρα του κοντά και ισχυρά, απολήγοντας σε πέντε δάχτυλα, εφοδιασμένα με μακριά κυρτά νύχια και προσαρμοσμένα για σκάψιμο. Το δέρμα του καλύπτεται από πυκνό τρίχωμα, γκρίζο στη ράχη και μαύρο στην κοιλιά και στα άκρα· το πρόσωπό του αντίθετα, είναι λευκό με μία μαύρη λωρίδα σε κάθε πλευρά του, η οποία το διασχίζει από τη μύτη έως τα αφτιά. Κατασκευάζει σε προφυλαγμένα μέρη τη φωλιά του, η οποία αποτελείται από μια κύρια στοά μήκους μερικών μέτρων με διάφορους μικρούς διαδρόμους, οι οποίοι καλύπτουν τον αερισμό της κύριας στοάς και λειτουργούν επίσης ως έξοδος κινδύνου. Είναι νυκτόβιο ζώο και αναζητά την τροφή του το δειλινό· η διατροφή του εμφανίζει μεγάλη ποικιλία και περιλαμβάνει έντομα, σκουλήκια ή άλλα ασπόνδυλα, μικρά θηλαστικά, ερπετά, καρπούς και άλλα φυτικά υλικά. Η αναπαραγωγή του λαμβάνει χώρα οποιαδήποτε στιγμή από το τέλος του χειμώνα έως τα μέσα του καλοκαιριού. Ωστόσο, ο ασβός έχει την ικανότητα να σταματάει την ανάπτυξη του ζυγωτού πριν από την εμφύτευση του στη μήτρα, μέχρι οι κλιματικές συνθήκες να γίνουν ευνοϊκές. Ύστερα από εγκυμοσύνη περίπου πενήντα ημερών, γεννάει 3-4 μικρά, συνήθως τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο. Τα γνωστότερα είδη είναι: ο ιβηρικός, ο νορβηγικός, ο υπερκαυκασικός, ο ασβός Κρήτης,ο ασβός Ρόδου καθώς και ο λεγόμενος αμερικανικός ασβός (Taxidea tacus), ο οποίος μαζί με διάφορα υποείδη του είναι ευρύτατα διαδεδομένος στη Βόρεια Αμερική.
Τζακ Στάριτ

Ο Τζακ Στάριτ (Jack Starrett, 2 Νοεμβρίου 1936 - 27 Μαρτίου 1989) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Σε μερικές ταινίες αναφέρεται και ως Claude Ennis Starrett Jr.

 Ο Στάριτ γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1936 στο Ρεφούγκιο της αμερικανικής πολιτείας Τέξας. Ο γνωστότερος ρόλος του εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν αυτός του σαδιστή σερίφη Αρτ Γκαλτ στην ταινία «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα» (1982). Εκτός από ηθοποιός, ήταν και σκηνοθέτης διάφορων ταινιών μεγάλου μήκους και επεισοδίων τηλεοπτικών σειρών. Επίσης έκανε διάφορα guest appearances στις σειρές Hill Street Blues, Hunter, The A-Team και Ο Ιππότης της Ασφάλτου (όπου είχει συνολικά τρεις εμφανίσεις, κάθε φορά ως διαφορετικός χαρακτήρας). Πέθανε στο Σέρμαν Όακς της Καλιφόρνιας από νεφρική ανεπάρκεια στις 27 Μαρτίου 1989, σε ηλικία 52 ετών. Ήταν παντρεμένος με την Βάλερι Στάριτ και είχε μια κόρη, την επίσης ηθοποιό Τζένιφερ Στάριτ. Death Chase (1990) Hollywood Heartbreak (1990) Nightwish (1989) Like Father Like Son (1987) Το Ποτάμι της Οργής (The River) (1984) Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα, (First Blood) (1982) Το τριαντάφυλλο (1979) A Small Town in Texas (1976, σκηνοθέτης) Race with the Devil (1975, σκηνοθέτης) The Gravy Train (1974, σκηνοθέτης) Blazing Saddles (1974) Cleopatra Jones (1973, σκηνοθέτης) Nam's Angels/The Losers]], (σκηνοθέτης) The Gay Deceivers (1969) Angels from Hell (1968) Άγρια Συμμορία Μοτοσικλετών, (Hells Angels on Wheels) (1967) The Girls from Thunder Strip (1966) The Young Sinner (1965) Like Father Like Son (1961) Προφίλ του Τζακ Στάριτ στο IMDb Προφίλ του Τζακ Στάριτ στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 1999-11-28 στο Wayback Machine.
Γκούνχιλντ του Βέντεν

Η Γκούνχιλντ, γερμ. Gunhild (άκμασε περί το 1000) από τη χώρα των Βενδών, ήταν μία ημι-μυθική πριγκίπισσα των Σλάβων, μάλλον των Πολωνών, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας κατά την εποχή των Βίκινγκς.

 Στη συλλογή ιστοριών (sagas) του 13ου αι. με τίτλο Ο κύκλος του κόσμου (Heimskringla), ο Σνόρρι Στούρλουσσον λέει ότι ο Σβέν Α΄ ο Διχαλογένειος αιχμαλωτίστηκε σε μία επίθεση των Γιόμσβικινγκς, που επέστρεψαν στο Μπούρισλαβ, στον βασιλιά της χώρας των Βένδων (Βέντλαντ). Ως μέρος της συμφωνίας τους, συμφωνήθηκε ο Σβεν να νυμφευτεί την κόρη του Μπούρισλαβ, ενώ ο δεύτερος θα παντρευόταν την αδελφή του Σβεν, την Τύρι. Από τη Gκούνχιλντ ο Σβεν Α΄ λέγεται ότι απέκτησε τον Χάραλντ Β΄ της Δανίας και τον Κνούτο τον Μεγάλο. Αν και η άποψη αυτή συμφωνεί με ορισμένα στοιχεία της ιστορικής καταγραφής, ωστόσο υπάρχουν διαφορές. Παντρεύτηκε τον Σβεν Α΄ τον Διχαλογένειο βασιλιά της Δανίας (Οίκος των Κνύτλινγκα). Αν και η επικρατούσα άποψη είναι ότι ο Σβεν Α΄ τα τέκνα του: ;Χάραλντ Β΄ της Δανίας 989-1081, βασιλιάς της Δανίας. ;Κνουτ Β΄ ο Μέγας 995-1035, βασιλιάς της Δανίας, Νορβηγίας και Αγγλίας.τα είχε από τη σύζυγό του Σίγκριντ την Υψηλή, ωστόσο ορισμένοι θεωρούν ότι μπορεί να τα είχε από τη Γκούνχιλντ. Lars O. Lagerqvist Kings and Rulers of Sweden ISBN 91-87064-35-9 p. 10
Πολυγαμία στο Καζακστάν

Η πρακτική της πολυγαμίας έχει μακρά ιστορία στο Καζακστάν, το οποίο αποποινικοποίησε επισήμως την πρακτική το 1998, η μόνη χώρα της Κεντρικής Ασίας που το έκανε.

 Ενώ επί του παρόντος είναι παράνομος, κατά τα τελευταία χρόνια έχουν υποβληθεί πολυάριθμες προτάσεις για τη θέσπιση νομοθεσίας για τον πολυγαμικό γάμο στη χώρα, με τη πιο πρόσφατη απόπειρα να είναι στα μέσα του 2008. Ένα παρόμοιο νομοσχέδιο εισήχθη το 2007, αν και απορρίφθηκε γρήγορα στο κοινοβούλιο. Τον Φεβρουάριο του 2011, ο προεδρικός υποψήφιος Αματάι Ασιλμπέκ δήλωσε ότι η νομιμοποίηση της πολυγαμίας ήταν μία από τις θέσεις της εκστρατείας του.Πολλοί υποστηρικτές της νομοθεσίας πολυγαμικού πολιτικού γάμου στο Καζακστάν υποστήριξαν ότι η νομιμοποίηση πολυγαμικού γάμου θα συμβάλει στην εξισορρόπηση του άνισου πληθυσμού, ενώ άλλοι ανέφεραν το Κοράνι ως επιχείρημα υπέρ μιας τέτοιας νομοθεσίας, η οποία επιτρέπει στους άνδρες να παντρευτούν έως και τέσσερις συζύγους, που σύμφωνα με το αυτό τις αντιμετωπίζει ισοδύναμα και μπορεί να τις φροντίζει οικονομικά. Οι αντίπαλοι ισχυρίστηκαν ότι η πρακτική ήταν επικίνδυνη για την κοινωνία, ενώ άλλες ομάδες θεωρούσαν τη νομοθεσία ως διάκριση εις βάρος των γυναικών, δεδομένου ότι δεν θα επέτρεπαν πολύανδρους γάμους, με αποτέλεσμα να προκληθεί μια κοινωνική συζήτηση για ένα πιθανό ψήφισμα "κοινού εδάφους". Μια δημοσκόπηση που διεξήχθη το 2004 διαπίστωσε ότι περίπου το 40% των Καζάκων ανδρών υποστήριξαν τη νομοθεσία της πολυγαμίας στο Καζακστάν, ενώ μόνο το 22% των γυναικών υποστήριξε την ιδέα, αν και με κάποιες επιφυλάξεις.
Αιγειρούσες Αττικής

Οι Αιγειρούσες (ή Αιγειρούσα ) είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Μεγαρέων, της περιφερειακής ενότητας Δυτικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαρίδος του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Οι Αιγειρούσες είναι παραλιακός οικισμός της δυτικής Αττικής, στις νότιες ακτές του κόλπου Αλκυονίδων. Βρίσκεται κοντά στους βορειοανατολικούς πρόποδες των Γερανείων (ύψωμα «Ράχη Πρίφτη») και στην έξοδο του φαραγγιού «Βαθύρεμα», πάνω στην παραλιακή επαρχιακή οδό Αλεποχωρίου-Σχοίνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 66 χλμ. περίπου ΒΔ. της Αθήνας (μέσω Μεγάρων). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγάρων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια 1:25.000)
Μητροπολίτης Φωκίδος Αθηναγόρας

Ο Μητροπολίτης Αθηναγόρας (κατά κόσμον Νικόλαος Ζακόπουλος, 25 Απριλίου 1931-16 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας θεολόγος, Επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Φωκίδος.

 Ο κατά κόσμον Νικόλαος Ζακόπουλος γεννήθηκε στον Αμάραντο Κόνιτσας του Νομού Ιωαννίνων το 1931. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1956. Το 1967 ανακηρύχθηke διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ενώ πραγματοποίησε μεταδιδακτορικές σπουδές στο Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Τορόντο, του Σικάγο και στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, στα αντικείμενα της Ψυχολογίας, της Παιδαγωγικής και της Φιλοσοφίας. Εργάστηκε ως καθηγητής Ηθικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας, Φιλοσοφίας της Θρησκείας και Φιλοσοφίας του Δικαίου σε διάφορα πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος το 1959. Από το έτος της χειροτονίας του έως την εκλογή του σε Επίσκοπο διετέλεσε ιερατικός προϊστάμενος αλλά και διευθυντής εκπαίδευσης των Ελληνικών Σχολείων της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Το 1986 διετέλεσε εφημέριος στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Το 1986 εξελέγη Μητροπολίτης Φωκίδος, στην οποία πραγματοποίησε σημαντικό έργο στον εκπαιδευτικό τομέα, σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς, είτε από τη θέση του διδάσκοντα είτε έχοντας διοικητική εκπαιδευτική θέση. Σημαντική ήταν η συμβολή του στην ανάπτυξη της μοναστικής ζωής στην μητρόπολή του και της επαναλειτουργίας αρκετών ερειπωμένων μοναστηριών της περιοχής. Στις 18 Μαρτίου 2014, μετά από 28 χρόνια ποιμαντορίας, παραιτήθηκε από τα καθήκοντα του στην Μητρόπολη Φωκίδος, επικαλούμενος λόγους γήρατος. Η παραίτησή του πραγματοποιήθηκε πριν εξετασθεί από την Τριμελή Επιτροπή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου 2015.