IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάχη της Ουμάν

Η Μάχη της Ουμάν (ρωσ. Сражение под Уманью) διήρκεσε από το τέλος Ιουλίου μέχρι τις αρχές Αυγούστου 1941. Η μάχη ήταν μέρος της επίθεσης της Ομάδας Στρατιών "Νότος". Κατά τη διάρκειά της, οι γερμανικές δυνάμεις της Βέρμαχτ, υπό την ηγεσία του στρατάρχη Γκερντ φον Ρούντστεντ, περικύκλωσαν και κατέστρεψαν δύο ολόκληρες (6η και 12η) σοβιετικές στρατιές.

 Στις πρώτες εβδομάδες της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, η γερμανική Ομάδα Στρατιών "Νότος" είχε καταφέρει να προωθηθεί βαθιά στη Σοβιετική Ένωση, κατακτώντας, μεταξύ άλλων, το Λβιβ (30 Ιουνίου), την Τερνόπολη, τη Βίνιτσα και το Ζιτομίρ (10 Ιουλίου) στη δυτική Ουκρανία. Κατά την διάρκεια της Μάχης του Ντούμπνο-Λούτσκ-Μπρόντι καταστράφηκαν το 4ο, το 9ο, το 15ο, το 16ο, το 19ο και το 22ο Μηχανοκίνητο Σώμα του Κόκκινου Στρατού, που ήταν μονάδες του Νοτιοανατολικού Μετώπου της ΕΣΣΔ. Αυτές οι μονάδες είχαν επιτεθεί στις μονάδες της Βέρμαχτ στο Ντούμπνο από τα νότια και από τα βόρεια. Παρόλο την υπεροχή τους σε άρματα μάχης, οι Σοβιετικοί, λόγω των ανελαστικών δογμάτων χρήσης που ακολουθούσαν, δεν κατάφεραν να σταματήσουν τους Γερμανούς. Στις 29 Ιουνίου η μάχη στο Ντούμπνο είχε τελειώσει και οι Γερμανοί συνέχιζαν ακάθεκτοι την επίθεση. Στις 10 Ιουλίου, με διαταγή της Στάβκα (STAVKA), διοικητής όλων των σωμάτων του Κόκκινου Στρατού στα Νοτιοδυτικά της Ουκρανίας διορίστηκε ο Σεμιόν Μπουντιόνι. Υπό την ηγεσία του, πολεμούσαν σχεδόν 1,5 εκατομμύρια στρατιώτες, που βρίσκονταν στην Ουμάν και στο Κίεβο. Ο Μπουντιένι δεν πρόλαβε να αναλάβει τα καθήκοντά του, αφού στα σώματα του Κόκκινου Στρατού επιτέθηκαν η 1η Ομάδα Πάντσερ (την οποία αποτελούσαν τμήματα των XVIII και XL Σωμάτων Πάντσερ) υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Έβαλντ Φον Κλάιστ, καταλαμβάνοντας το Μπέρντιτσεφ (15 Ιουλίου) και το Καζατίν (16 Ιουλίου). Με αυτόν τον τρόπο, ο Κλάιστ υπερκέρασε την Ουμάν από τα βόρεια, ενώ στα νότια την πόλη περικύκλωσε η 17η Στρατιά της Βέρμαχτ. Η STAVKA και οι διοικητές του Κόκκινου Στρατού είχαν εσφαλμένα προβλέψει πως οι Γερμανοί θα επιτίθονταν στο Ντνιεπροπετρόφσκ μέσω του Κιέβου και του Τσερκάσι, για να συνεχίσουν την επίθεση στο Ντονμπάς. Στις 28 Ιουλίου, οι στρατιώτες του Νοτιοδυτικού και του Νότιου Μετώπου της ΕΣΣΔ, έλαβαν διαταγή να λάβουν θέσεις στο Ντνιεπροπετρόφσκ για να σταματήσουν εκεί τους Γερμανούς. Στις 2 Αυγούστου, η 1η Ομάδα Πάντσερ του Κλάιστ ενώθηκε με την 17η Στρατιά της Βέρμαχτ. Την επόμενη μέρα ενώθηκαν με την 16η Στρατιά και τμήματα Ουγγρικών δυνάμεων, ολοκληρώνοντας την περικύκλωση της Ουμάν. Στις 8 Αυγούστου του 1941, η άμυνα της πόλης σταμάτησε. Αυτό σήμανε τη νίκη της Γερμανίας. Ουμάν Μάχη του Κιέβου Θυμάμαι τους ήρωες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου
Σαμοθράκη (πόλη)

Η Σαμοθράκη ή Χώρα είναι η πρωτεύουσα του νησιού της Σαμοθράκης. Η Χώρα είχε χτιστεί αμφιθεατρικά για να μπορούν όλοι οι κάτοικοι να βλέπουν τους εισβολείς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 300 περίπου μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει από το λιμάνι 4 χιλιόμετρα. Πληθυσμιακά, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό με 653 κατοίκους. Στην Χώρα βρίσκονται πολλοί δημόσιοι φορείς όπως το δημαρχείο και το κέντρο εξυπηρέτησης πελατών του νησιού καθώς επίσης και η τεχνική υπηρεσία της νήσου. Τέλος, λειτουργεί ένα νηπιαγωγείο και ένας παιδικός σταθμός -ο μοναδικός στο νησί-

 Η Χώρα είναι χτισμένη στις βορειοδυτικές πλαγιές του Σάος (Φεγγάρι) σε υψόμετρο 220 μέτρων ενώ απέχει πέντε χιλιόμετρα από τις ακτές και το επίνειό της Καμαριώτισσα. Στην άκρη του οικισμού της Χώρας, δεσπόζει το μεσαιωνικό κάστρο των Γκατελούζι, των Ενετών κυρίαρχων του νησιού τον 14ο αιώνα, που άφησαν οχυρωματικά έργα γνωστά και ως Πύργοι των Γκατελούζι σε διάφορα σημεία του νησιού. Τα σπίτια της Χώρας είναι παραδοσιακά χτισμένα, πετρόχτιστα, διώροφα με κεραμειδωτές σκεπές και πλακόστρωτα στενά δρομάκια ανάμεσα, τα λεγόμενα σοκάκια,. Πλατάνια κοσμούν την κεντρική πλατεία του οικισμού, ενώ η σπουδαιότερη εκκλησία της Χώρας και ολόκληρου του νησιού είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, ένα επιβλητικό κτίσμα του 19ου αιώνα, όπου φυλάσσονται οι Κάρες των Πέντε Νεομαρτύρων της Σαμοθράκης. Έξω από την εκκλησία υπάρχει περίφημος πλάτανος που έδωσε το όνομά του στον χαρακτηριστικό πλατανίσιο χορό που χορευόταν γύρω του στα πανηγύρια. Το Λαογραφικό Μουσείο Σαμοθράκης στεγάζεται σε ένα παλιό αρχοντικό. Είναι ένα από τα αξιοθέατα της Χώρας όπου φυλάσσονται πολλά εργαλεία της καθημερινής ζωής των κατοίκων παλιότερων εποχών και εκτίθενται ενδύματα που συνήθιζαν να φορούν οι κάτοικοι του χωριού. Επίσης περιέχει πλήθος κειμηλίων της παραδοσιακής ζωής στο νησί, όπως και αναπαράσταση παλιού σαμοθρακιώτικου σπιτιού.Το κτίριο (φούρνος - κατοικία) Αντωνίου έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο "διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα τοπικής λαϊκής αρχιτεκτονικής, που διατηρεί την αρχική του λειτουργία (παραδοσιακή αρτοποιΐα) και είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τις μνήμες των κατοίκων του νησιού". Η Σαμοθράκη - Χώρα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση και τους Βαλκανικούς πολέμους, το 1918 στο ΦΕΚ 116Α-28/05/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας που τότε υπαγόταν στο νομό Λέσβου. Το 1923 αποσπάται και υπάγεται στο νομό Έβρου. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Λετόγια Λάκετ

Η Λετόγια Λάκετ (Letoya Nicole Lucket, 11 Μαρτίου 1981), γνωστή ως Letoya, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια-τραγουδοποιός και ηθοποιός. Η Letoya έγινε γνωστή από το συγκρότημα Destiny's Child, από το οποίο όμως αποχώρησε το 1999 μαζί με ένα άλλο μέλος, την Latavia Roberson. To 2006, ξεκίνησε σόλο καριέρα αφού γράφτηκε στην Capitol Records και μέχρι τώρα έχει βγάλει 2 άλμπουμ: Το Letoya (2006) το οποίο έφτασε στην κορυφή του billboard 200 τον Ιούνιο του 2006, και το Lady Love (2009). Έχει κάνει επίσης και καριέρα σαν ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία Preacher's Kid,ανήκει στα καστ των ταινιών Killers και From the Rough ενώ παίζει και στον 3ο κυκλο της σειράς single ladies. Στις 5 Ιανουαριου του 2015 επεστρεψε στην μουσικη κυκλοφοροντας τo single Im ready απο το ανερχομενο της αλμπουμ until then που βγαινει την ανοιξη του 2015

 Η Letoya έγινε μέλος στο γκρουπ Destiny's Child για να ολοκληρώσει το συγκρότημα. Μετά από την εγγραφή αλλά και την απόληση από την Elektra Records,εγγράφηκε στην Columbia Records το 1997 και κυκλοφορίσαν 2 άλμπουμς πρωτου η Letoya και η Latavia αποχωρίσουν από το γκρουπ. Ο λόγος της αποχώρισης τους ήταν πως ήταν δυσαρεστημένες από τον μάνατζερ τους Matthew Knowles (Που ήταν επίσης ο πατέρας της Beyonce), ο οποίος ξεχώριζε την Beyonce και την Kelly Rowland. Η Letoya με τις Destiny's Child κέρδισαν 1 γκράμι το 2000 για το τραγουδι Say my name που περιέχεται στο 2ο άλμπουμ τους με τίτλο THE WRITING'S ON THE WALL. Η Letoya και η Letoya προσπάθησαν να έχουν μία δεύτερη ευκαιρία στην μουσική δημιουργώντας έτσι το γκρουπ Angels με άλλα 2 κοριτσια που όμως απολύθηκαν προτου κυκλοφορίσουν ούτε ένα τραγούδι. Έτσι η Letoya αποφάσισε να κάνει σόλο καριέρα υπογράφοντας στην Capitol Records το 2006. Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο το όνομα της κυκλοφόρισε τον Ιούνιο του 2006. Οι παραγωγοί του άλμπουμ ήταν οι Jermaine Dupri, Scott Storch, Teddy Bishop, B. Cox,Slim Thug, Mike Jones, Paul Wall και Bun B. Το all eyes on me ήταν το πρώτο single από το άλμπουμ, όμως αυτό που γνώρισε επιτυχία ήταν το επόμενο single Torn. To τραγούδι της had to go against the grain κυκλοφόρισε τον Μάρτιο 2006 και έγινε επιτυχία. Το Letoya έγινε πλατινένιο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρόνιάς.Τον Ιούλιο του 2009, ανοίγοντας την συναυλία της Mary J. Blige, ανακοίνωσε την κυκλοφορία νέου άλμπουμ, όπως και έγινε. Το Lady Love κυκλοφόρισε τον Άυγουστο του 2009 και περιέχει τα singles Νοt Anymore, Regret, She Ain't Got και Μatter. Το Not Anymore έγινε μεγάλη επιτυχία καθώς το ραδιόφωνο το έπαιξε πολλές φορές. Το συγκεκριμένο single έφτασε στην θέση 98 στο billboard 200 hip hop and rnb songs. Το Regret στο οποίο συμμέτεχει και η ράππερ Ludacris έφτασε στο νούμερο 8 του billboard 200 Η Letoya επιστρέφει στην μουσική το 2015 με το αλμπουμ until then που βγαινει την ανοιξη και οπως εχει δηλωσει εχει ξεκάθαρα RnB ηχο Letoya- 2006 Lady Love- 2009 Until Then- 2014
Λινάρες

Το Λινάρες (στα ισπανικά: Linares) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία της Χαέν στην Ανδαλουσία. Στη ρωμαϊκή εποχή κοντά στη σημερινή πόλη βρισκόταν η ιβηρική, και μετέπειτα ρωμαϊκή, Castulo, πρωτεύουσα της Ορητανίας. Η σημερινή πόλη εξελίχθηκε μόνο μετά τον 19ο αιώνα, βάσει της βιοτεχνικής και μεταλλευτικής παραγωγής (μόλυβδος). Σήμερα είναι μια πόλη μεσαίου μεγέθους με σταθερούς ρυθμούς ανάπτυξης, όντας το κύριο βιομηχανικό κέντρο της επαρχίας της Χαέν.

 Το Λινάρες είναι το κέντρο της φυσικής επαρχίας της Οροσειράς της Μορένα της Χαέν. Στη φυσική επαρχία εντοπίζονται τρεις σημαντικές τοποθεσίες: Η πρώτη είναι το χωριό Μπαϊλέν, όπου έλαβε χώρα η πρώτη ήττα των γαλλικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ισπανίας από τον Ναπολέοντα το 1808. Η δεύτερη είναι το έτερο χωριό Καρολίνα, που ιδρύθηκε από τον Κάρολο Γ΄ στα πλαίσια των εν τέλει αποτυχημένων προσπάθειών του να επανεμφυσίσει ζωή στα ακατοίκητα όρη μεταξύ της Ανδαλουσίας και της Καστίλης-Λα Μάντσα.Η τρίτη είναι η τοποθεσία Νάβας ντε Τολόσα, όπου του 1212 έλαβε χώρα η αποφασιστική νίκη των χριστιανών εναντίον των Αλμοραβιδών, που άνοιξε το δρόμο για την ενσωμάτωση της Κάτω Ανδαλουσίας στο Στέμμα της Καστίλης και του Βασιλείου της Βαλένθια στο Στέμμα της Αραγώνας στα πλαίσια της Χριστιανικής ανακατάκτησης της Ιβηρικής. Στα όρια της κομάρκας με την Καστίλη Λα Μάντσα βρίσκεται το περίφημο πέρασμα Ντεσπενιαπέρος (Despeñaperros), που παραδοσιακά χώριζε την Ανδαλουσία από το κεντρικό ιβηρικό οροπέδιο.
Επίδαυρος Λιμηρά

Η Επίδαυρος Λιμηρά ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην περιοχή της Λακωνίας. Βρισκόταν λίγο βορειότερα της Μονεμβασίας, στην βόρεια ακτή του όρμου Κρεμμύδι. Αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες πόλεις στην ανατολική πλευρά της Λακωνίας.

 Η πόλη όπως αναφέρει ο Παυσανίας ιδρύθηκε από κατοίκους της αργολικής Επιδαυρου που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λόγω κάποιου οιωνού κατά την διάρκεια ταξιδιού τους προς την Κω. Η πόλη από τον 7ο έγινε μέρος του κράτους της Σπάρτης. Καταστράφηκε δύο φορές από τους Αθηναίους κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, τα έτη 424 και 414 π.Χ. Κατά την διάρκεια της Ρωμαίκής περιόδου η πόλη ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων και γνώρισε σημαντική ακμή. Παρήκμασε και εγκαταλείφθηκε μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. όταν αναπτύχθηκε η γειτονική Μονεμβασία που αποτέλεσε το νέο ισχυρό κέντρο της περιοχής. Σήμερα στην περιοχή διασώζεται σε καλή κατάσταση η αρχαία οχύρωση της πόλης αλλά και τμήματα λιμενικών εγκαταστάσεων κοντά στην ακτή, λίγο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το όνομα της πόλης διατηρήθηκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς, μίας από τις επαρχίες στις οποίες διαιρούταν διοικητικά κατά το παρελθόν η Λακωνία.
Σαζκάρ Χανιμεφέντι

Η Σαζκάρ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:سازکار خانم) (Τούρκικα: Sazkar Hanimefendi, 8 Μαΐου 1873 - 1945) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Onuncu Sazkar Hanim Efendi Hazretleri

 Η Ζεκιγιέ γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1873 στο Καγιαλάρ του Ανταπαζαρί, ήταν μέλος της ευγενούς οικογένειας της Αμπχαζίας, Μάαν. Ο πατέρας της ήταν ο Ρετζέπ Μπατά Μπέης Μάαν. Ήταν η πρώτη ξαδέρφη της Μπεχιτζέ Χανιμεφέντι, δωδέκατη σύζυγος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Παρουσιάστηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι ​​από την Αμπχαζιανή σύζυγο του Τσορλουλουζάντε Μαχμούτ Τζελαλεντίν Πασά, Μπιντάρ Χανίμ, και πήρε το όνομα Σαζκάρ. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στις 31 Αυγούστου 1890 στο Παλάτι Γιλντίζ. Της δόθηκε ο τίτλος "Τρίτη τυχερή". Στις 15 Ιουνίου 1891, ένα χρόνο μετά το γάμο, γέννησε το μοναδικό της παιδί, μια κόρη, τη Ρεφιά Σουλτάν. Στις 27 Απριλίου 1909, ο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ συνελήφθη και στάλθηκε σε εξορία στη Θεσσαλονίκη, και η Σαζκάρ τον ακολούθησε για κάποιο χρονικό διάστημα και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1910. Αρxικά εγκαταστάθηκε με την κόρη της, και αργότερα με την Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι, μια άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, στο αρχοντικό της στο Σισλί. To 1918 μετά τον θάνατο του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ το επίδομα της Σαζκάρ ως χήρας ήταν 5.000 ακτσές. Το 1920, κάθε επιδότηση αυξήθηκε σε 10.000. Ωστόσο, το 1923, της στερήθηκε εντελώς. Το 1924, η αυτοκρατορική οικογένεια στάλθηκε σε εξορία. Η Σαζκάρ πήγε στη Βηρυτό του Λιβάνου με την κόρη της, όπου πέθανε το 1945, ενώ έζησε την κόρη της για επτά χρόνια. Θάφτηκε στο Τζαμί του Σουλτάνου Σελίμ της Δαμασκού στη Συρία. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τζορτζ Βέλλα

Ο Τζορτζ Βέλλα (George William Vella, KUOM KCMG, γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1942) είναι πολιτικός της Μάλτας και ο δέκατος και σημερινός Πρόεδρος της Μάλτας. Υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Μάλτας από το 1996 έως το 1998, υπό τον πρωθυπουργό Άλφρεντ Σαντ και υπό τον πρωθυπουργό Τζόζεφ Μούσκατ από το 2013 έως το 2017. Εκλέχθηκε ως ο μοναδικός υποψήφιος στις έμμεσες προεδρικές εκλογές του 2019 και ορκίστηκε ως ο 10ος Πρόεδρος της Μάλτας στις 4 Απριλίου 2019.

 Ο Βέλλα γεννήθηκε στο Żejtun το 1942. Είναι παντρεμένος με τη Μίριαμ (το γένος Γκρίμα). Έχει δύο κόρες και ένα γιο, μαζί με επτά εγγόνια. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή το 1964, έχοντας αποκτήσει δίπλωμα στην Ιατρική της Αεροπορίας από το Φάρνμποροου του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Βέλλα εντάχθηκε στο Εργατικό Κόμμα (PL) και ξεκίνησε την κοινοβουλευτική του σταδιοδρομία το 1976. Στη συνέχεια, εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου τον Ιανουάριο του 1978 και στις γενικές εκλογές του 1981, του 1992, του 1996, του 1998, του 2003, του 2008 και του 2013. Ως βουλευτής αντιπροσωπεύει την 3η και 5η Περιφέρεια. Το 1978, ο Βέλλα ήταν αναπληρωματικό μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και εισηγητής , αρμόδιος για θέματα θαλάσσιας ρύπανσης από θαλάσσιες πηγές στη Διάσκεψη των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών της Ευρώπης (CLRAE). Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο του 1987, διετέλεσε μόνιμος εκπρόσωπος της Μάλτας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το 1992, ο Βέλλα εξελέγη αντιπρόεδρος του Εργατικού Κόμματος για τις κοινοβουλευτικές υποθέσεις και εκπρόσωπος εξωτερικών υποθέσεων. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κοινής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ / Μάλτας. Από το 1995 έως το 1996, ο Βέλλα ήταν μέλος της Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. Διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών και Περιβάλλοντος τον Οκτώβριο του 1996 και πάλι τον Μάρτιο του 2013, υπηρετώντας ως τον Ιούνιο του 2017. Ο Βέλλα εξέφρασε την υποστήριξή του στην εκστρατεία για την ίδρυση μιας Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, μιας οργάνωσης που προωθεί τη δημοκρατική αναμόρφωση των Ηνωμένων Εθνών και τη δημιουργία ενός πιο υπεύθυνου διεθνούς πολιτικού συστήματος. Η επίσημη σελίδα του Βέλλα στο Υπουργείο Εξωτερικών (Μάλτα)
Γεώργιος Κόρπας

Ο Γεώργιος Κόρπας (1838 - 14 Ιανουαρίου 1911) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής το 1881 και συνέχισε να εκλέγεται στις Κυκλάδες. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Κόρπα.

 Στις βουλευτικές εκλογές του 1881, 1882, 1885, 1887, 1890, 1895, 1889 και 1905 εκλέχθηκε βουλευτής Κέας. Υπήρξε άνθρωπος του βασιλικού περιβάλλοντος. Στην κυβέρνηση του Σωτήριου Σωτηρόπουλου το 1893 ήταν εξωκοινοβουλευτικός υπουργός, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Στρατιωτικών. Χρημάτισε υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη από τις 3 Οκτωβρίου 1897 ως τις 11 Νοεμβρίου 1898 και ανέλαβε παράλληλα το υπουργείο Ναυτικών, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Χατζηκυριάκου. Ήταν ξανά υπουργός επί των Στρατιωτικών και προσωρινά επί των Ναυτικών το 1901 στην επόμενη κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Έφτασε στο βαθμό του υποστράτηγου. Πέθανε όντας εν ενεργεία βουλευτής και κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια.
Βαγγέλης Αγγέλου

Ο Ευάγγελος (Βαγγέλης) Αγγέλου, γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου 1962, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Διαθέτοντας ύψος 1,90 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

 Ο Βαγγέλης Αγγέλου έχει αγωνιστεί με τη φανέλα του Α.Σ. Απόλλωνος Πατρών, του Πανιωνίου Νέας Σμύρνης, του Ηρακλή Θεσσαλονίκης και του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ο Βαγγέλης Αγγέλου αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1988, μέχρι και το 1992. Με τους ερυθρόλευκους δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιον από τους εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε, ενώ η μεγαλύτερη διάκρισή του στις εκτός συνόρων υποχρεώσεις του συλλόγου, ήταν η πρόκριση στην προημιτελική φάση του Κυπέλλου Κόρατς το 1989. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στον Ολυμπιακό Πειραιώς αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες των Στιβ Γιατζόγλου, Μάκη Δενδρινού, Μιχάλη Κυρίτση και Γιάννη Ιωαννίδη. Ο Βαγγέλης Αγγέλου έχει πραγματοποιήσει συνολικά 254 συμμετοχές στο ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ έχει καταφέρει να σημειώσει και 1.782 πόντους. Ο Βαγγέλης Αγγέλου, μετά το τέλος της καριέρας του ως καλαθοσφαιριστής, συνεχίζει να ασχολείται με το άθλημα με την ιδιότητα του προπονητή: 1996-02: Προπονητής στην Α.Γ.Ε. Χαλκίδα 2002-03: Βοηθός προπονητή στον ΑΡΗ Θεσσαλονίκης 2003-05: Βοηθός προπονητή στο Μαρούσι 2005-07: Βοηθός προπονητή στη ρωσική Δυναμό Μόσχας 2007-08: Προπονητής στην ΑΕΚ 2008-09: Προπονητής στα Τρίκαλα 2010-12: Βοηθός προπονητή στον Ολυμπιακό Πειραιώς 2012-13: Προπονητής στον Άρη Θεσσαλονίκης 2013-2016: Προπονητής στην τουρκική Αναντολού Έφες 2016-2017: Προπονητής στον Προμηθέα Πατρών2018: Προπονητής στον Άρη Θεσσαλονίκης
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1981

Τα 7α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1981.

 Καλύτερη Ταινία: Atlantic City Επιλαχών: Reds Καλύτερη Σκηνοθεσία: Γουόρεν Μπίτι - Reds Επιλαχών: Lawrence Kasdan – Body Heat Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπαρτ Λάνκαστερ – Atlantic City Επιλαχών: Χένρι Φόντα – On Golden Pond Α' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ – The French Lieutenant's Woman Επιλαχών: Ντάιαν Κίτον – Reds Β' Ανδρικός Ρόλος: Τζον Γκίλγουντ – Arthur Επιλαχών: Τζακ Νυ – Reds Β' Γυναικείος Ρόλος: Maureen Stapleton – Reds Επιλαχών: Melinda Dillon – Absence of Malice Καλύτερο Σενάριο: John Guare – Atlantic City Επιλαχών: Γουόρεν Μπίτι και Trevor Griffiths – Reds Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Vittorio Storaro – Reds Επιλαχών: Freddie Francis – The French Lieutenant's Woman Καλύτερη Μουσική: Randy Newman – Ragtime Επιλαχών: Βαγγέλης Παπαθανασίου – Chariots of Fire Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Pixote (Pixote: A Lei do Mais Fraco) • Βραζιλία Επιλαχών: Chariots of Fire • UK Experimental/Independent Film/Video Award: R. Bruce Elder – The Art of Worldly Wisdom Βραβείο Νέας Γενιάς: John Guare Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Μπάρμπαρα Στάνγουικ Ειδικό Βραβείο: Kevin Brownlow – Napoléon Ο Επίσημος ιστότοπος
Γκιόργκι Κοτάν

Ο Τζορτζ Κοτάν (Βουδαπέστη, 6 Οκτωβρίου 1946 - 25 Σεπτεμβρίου 2023) ήταν Ουγγρο-Αυστριακός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής . Ο Kottan έπαιξε ως μέσος και ξεκίνησε την καριέρα του στην ΜΤΚ . Ο πρώτος του αγώνας στην κορυφαία κατηγορία ήταν στις 5 Απριλίου 1970. Έφυγε το 1972 για να παίξει στην Μπουντεσλίγκα Αυστρίας για την SK VÖEST Linz όπου κέρδισε το πρωτάθλημα του 1974, και έγινε η πρώτη ομάδα από το Linz που έγινε πρωταθλήτρια Αυστρίας. Αυτός έπειτα μεταγράφηκε στην ΚΦΚ Ύρντινγκεν της Μπουντεσλίγκα το 1976 πριν κλείσει την παιχτική του καριέρα το 1979 στις ΗΠΑ με τους Λος Άντζελες Άζτεκς στην Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ, παίζοντας για μία σεζόν ως παίχτης-προπονητής υπό τις οδηγίες του Ρίνους Μίχελς

 Την επόμενη σεζόν ο Κοτάν έγινε βοηθός του Ρίνους Μίχελς στους Άζτεκς. Μετά από ένα διάλειμμα,ξανάσμιξε με τον Μίχελς στην γερμανική 1. FC Köln όπου κέρδισε το DFB-Pokal . Το 1984 ο Kottan έφυγε για να αναλάβει τον πρώτο του σύλλογο στην Αυστρία, με τον Ch. Linz και έμεινε μέχρι το 1987 όταν έφυγε για να γίνει προπονητής υπό τον Αντάλ Ντουνάι αρχικά για τη Real Murcia και στη συνέχεια μετακόμισε μαζί του το 1990 στη Levante UD . Στη συνέχεια, το 1993, εργάστηκε με τον Ντουνάι για την ουγγρική ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου, φτάνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Ο Kottan παρέμεινε ως τεχνικός διευθυντής μέχρι το 2000, όταν είχε την ευκαιρία να προπονήσει το Μπαγκλαντές, οδηγώντας τους στο Χρυσό Κύπελλο Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νότιας Ασίας το 2003 . Έχει επίσης διευθύνει το Muktijoddha Sangsad KS της Επαγγελματικής Ποδοσφαιρικής Λίγκας του Μπαγκλαντές και στη διαδικασία κέρδισε το Κύπελλο Ομοσπονδίας Μπαγκλαντές . Αργότερα, ο Kottan πήρε τον έλεγχο του συλλόγου της Ινδικής Εθνικής Ποδοσφαιρικής Λίγκας Churchill Brothers SC το 2005 Ο Κοτάν έγινε προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Πακιστάν στις 20 Φεβρουαρίου 2009. Ωστόσο, μόλις ένα χρόνο αργότερα το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε μετά από μικτά αποτελέσματα. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Abahani Limited Dhaka, το 2015. Το 2016, ο Kottán οδήγησε την ομάδα στο τρόπαιο της Premier League του Μπαγκλαντές το 2016 ως αήττητος πρωταθλητής. Ο Κοτάν εργάστηκε στο Goal Project της FIFA στο Βερολίνο της Γερμανίας και είχε πτυχίο από το Γερμανικό Αθλητικό Πανεπιστήμιο της Κολωνίας . Κατέχει άδεια UEFA Pro . Με την SK VOEST Linz Πρωταθλητές Αυστρίας Bundesliga 1974 Με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μπαγκλαντές Πρωταθλητές Κυπέλλου SAFF 2003Με την Muktijoddha Sangsad KS Νικητές Κυπέλλου Ομοσπονδίας Μπαγκλαντές 2003 Πρωταθλητές Μπαγκλαντές Πρέμιερ Λιγκ 2016 και 2016 Κύπελλο Ομοσπονδίας Μπαγκλαντές με την Ντάκα Αμπαχανί Kottan νέο αφεντικό του Πακιστάν Γκιόργκι Κοτάν στο fussballdaten.de (Γερμανικά) Στατιστικά NASL του Kottan Συνέντευξη Georg Kottan στο kfc-uerdingen.de (in γερμανική)
Ρίμπνικ

Το Ρίμπνικ [ˈrɨbnik] ( ακούστε) είναι πόλη της Νότιας Πολωνίας, στο Βοεβοδάτο της Σιλεσίας. Το Ρίμπνικ βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Τσεχία και μόλις εκτός από το νότιο σύνορο της μεγαλύτερη αστικής περιοχής στην Πολωνία, δηλαδή την Άνω Μητροπολιτική Ένωση της Σιλεσίας. Το Ρίμπνικ βρίσκεται περίπου 290 χλμ. νότια της Βαρσοβίας και σχεδόν 100 χλμ δυτικά της Κρακοβίας. Η πόλη του Ρίμπνικ έχει πληθυσμό 141.387 κατοίκων περίπου (Ιούνιος 2009) και η μητροπολιτική της περιοχή κατοικείται από 700.000. Η περιοχή του Ρίμπνικ είναι μια σημαντική περιοχή της Πολωνίας, και αναγνωρισμένο κέντρο πολιτισμού, με το διάσημο Μουσικό Σχολείο και την Φιλανθρωπική Ορχήστρα.

 Η πόλη μόνον έχει 141.387 (μεταξύ αυτών και 0.03% αλλοδαπούς), πυκνότητα: 955.3 ανά χλμ². (στις 30 Ιουνίου 2009). Το Ρίμπνικ κατατάσσεται ως η 25η μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας. Η ανεργία στο Ρίμπνικ είναι εντυπωσιακά χαμηλότερη (4.6%) απ'ό,τι ο εθνικός μέσος όρος, ο οποίος φτάνει το 8.8% (Οκτώβριος 2008). Από εθνολογική άποψη, το 88% του πληθυσμού του Ρίμπνικ δηλώνουν ότι είναι Πολωνοί, το 9% Σιλεσιανοί και το 3% "άλλοι". Η πόλη του Ρίμπνικ είναι το κέντρο μιας Μητροπολιτικής Περιοχής, της Περιοχής Άνθρακα του Ρίμπνικ (στα πολωνικά:Rybnicki Okręg Węglowy) με έναν πληθυσμό 0.7 εκατομμυρίων. Η απόσταση από το Κατοβίτσε είναι περίπου 50 χλμ, και από την Οστράβα είναι περίπου 30 χλμ. Το όνομα της πόλης προέρχεται από την πολωνική λέξη ψάρι (ryba) και σημαίνει "μικρή λίμνη με ψάρια" στην αρχαία Πολωνική γλώσσα. (όπως και στην γλώσσα Ρομανί όπου rebniko σημαίνει "μικρή λίμνη με ψάρια" μέχρι σήμερα). Το όνομα υποδηλώνει την σημασία της εκτροφής ψαριών για την οικονομία της πόλης στον Μεσαίωνα, που αντανακλάται και στο οικόσημό της μέχρι σήμερα. Wieża Ciśnień Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rybnik στο Wikimedia Commons
Αιολικό πάρκο

Αιολικό πάρκο ή Αιολικός Σταθμός Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) ονομάζεται η χερσαία ή θαλάσσια έκταση στην οποία έχει τοποθετηθεί ένας αριθμός ανεμογεννητριών με σκοπό τη μετατροπή της κινητικής ενέργειας του ανέμου σε ηλεκτρική. Συγκεκριμένα είναι βιομηχανικές εγκαταστάσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας οι οποίες αποτελούνται από τις ανεμογεννήτριες, τα καλώδια μεταφοράς ρεύματος, τους μετεωρολογικούς ιστούς, τους σταθμούς μετασχηματισμού και βοηθητικές υποδομές συμπεριλαμβανομένων των δρόμων. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας τους δε ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα με τη παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα ή άλλων αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η ρύπανση που σχετίζεται με τους ΑΣΠΗΕ είναι έμμεση λόγω του ότι λαμβάνει χώρα κατά τη παραγωγή, τη μεταφορά, τη διάνοιξη δρόμων όπου θεωρηθεί αναγκαίο και την εγκατάσταση των στοιχείων που το απαρτίζουν καθώς επίσης και με τη δυνατότητα ανακύκλωσης ή μη, των υλικών μετά το πέρας λειτουργίας του ΑΣΠΗΕ.

 Παράγουν ρεύμα από μία ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Τα αιολικά πάρκα δε ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα όπως τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού τα οποία στηρίζονται στην καύση ορυκτών καυσίμων, όπως άνθρακα ή φυσικό αέριο. Οι ανεμογεννήτριες δεν εκλύουν χημικές ουσίες στο περιβάλλον οι οποίες προκαλούν όξινη βροχή ή αέρια του θερμοκηπίου. Κάνουν θόρυβο. Μπορεί τα πτερύγια των ανεμογεννητριών να τραυματίσουν ή να σκοτώσουν τα πτηνά. Δεν παράγουν τόσο ρεύμα όσο ένα ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο. Υπάρχει μεγάλο κόστος και χρειάζεται μεγάλη έκταση για να κατασκευαστεί ένα αιολικό πάρκο. Χρειάζονται άνεμο για να παράγουν ρεύμα και αν σε μία περιοχή δεν φυσάει καθόλου όλο το χρόνο υπάρχει πρόβλημα. Τα κατάλληλα σημεία για αιολικά πάρκα συχνά βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές, μακριά από πόλεις όπου χρειάζεται ο ηλεκτρισμός. Τα θαλάσσια αιολικά πάρκα παράγουν ρεύμα από τον άνεμο που φυσά στη θάλασσα. Τα θεμέλια των ανεμογεννητριών κατασκευάζονται στο βυθό της θάλασσας και ο πύργος της ανεμογεννήτριας έξω από το νερό. Όμως υπάρχει τεράστιο κόστος, μεγαλύτερο από ένα επίγειο αιολικό πάρκο, για να κατασκευαστεί ένα θαλάσσιο αιολικό πάρκο, γι' αυτό ο αριθμός τους είναι πολύ περιορισμένος. Η πρώτη χώρα που κατασκεύασε θαλάσσιο αιολικό πάρκο ήταν η Δανία το 1991.
Ειρήνη Αγγελίνα

Η Ειρήνη Αγγελίνα, η οποία γεννήθηκε το 1181 και απεβίωσε το 1208, ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα. Υπήρξε Δούκισσα της Σουαβίας και Βασίλισσα των Γερμανών, μέσω του γάμου της με τον Φίλιππο της Σουαβίας.

 Η Ειρήνη ήταν μία από τις κόρες του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, Ισαάκιου Β΄ Αγγέλου. Το 1193 παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Ρογήρο Γ΄ της Σικελίας, ο οποίος απεβίωσε στην διάρκεια του ιδίου έτους.. Η Ειρήνη παντρεύτηκε εκ νέου, το 1197, τον Φίλιππο της Σουαβίας, έναν από τους γιου τους Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα, αδερφό του αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από τα επτά συνολικά παιδιά που απέκτησαν, τέσσερις κόρες έφτασαν έως την ενηλικίωση: Η Βεατρίκη (1198-1212), που παντρεύτηκε το 1212 τον Όθωνα Δ΄ του Μπράουνσβαϊγκ βασιλιά της Γερμανίας, η οποία απεβίωσε λίγες εβδομάδες μετά τον γάμο της. Η Κουνιγούνδη (1200-1248), που ήταν παντρεμένη από το 1224 με τον Βεγκέσλαο Α΄ Πρεμυσλιδών βασιλιά της Βοημίας. Η Μαρία (1201-1235), η οποία παντρεύτηκε το 1215 τον Ερρίκο Β΄ των Ρεντζινάρ δούκα της Βραβάντης. Η Ελισάβετ (1202-1235), που το 1219 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ βασιλιά της Καστίλης, από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης.Ο σύζυγός της κληρονόμησε το Δουκάτο της Σουαβίας με τον θάνατο ενός από τα αδέρφια του. Έπειτα από το θάνατο (το 1197) του άλλου αδερφού του, αυτοκράτορα Ερρίκου ΣΤ΄, εκλέχτηκε βασιλέας των Ρωμαίων το 1198. Ωστόσο, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ υποστήριξε άλλον υποψήφιο, τον Όθωνα Δ΄ του Μπράουνσβαϊγκ, με αποτέλεσμα ο Φίλιππος να μη στεφθεί αυτοκράτορας. Ο Φίλιππος της Σουαβίας δολοφονήθηκε στις 21 Ιουνίου 1208. Η Ειρήνη απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα, αφότου γέννησε το έβδομο παιδί τους, μία κόρη, η οποία δεν κατάφερε να επιβιώσει. Οίκος των Αγγέλων
Τριώδιο (λειτουργικό βιβλίο)

Το Τριώδιο είναι ένα από τα λειτουργικά βιβλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που περιλαμβάνει τους Ύμνους που πρέπει να ψαλλούν στις ακολουθίες από την Κυριακή τού Τελώνου και Φαρισαίου (αρχή της Αποκριάς) ως το Μεγάλο Σάββατο. Την περίοδο των δέκα (3+7) αυτών εβδομάδων οι Κανόνες περιέχουν τρεις ωδές και όχι εννέα ως συνήθως.

 Το Τριώδιο τοποθετείται στο αναλόγιο από τον Πρωτοψάλτη κατά τον Εσπερινό της Κυριακής τού Τελώνου και Φαρισαίου. Οι τρεις επόμενες εβδομάδες αποτελούν την Αποκριά και τελειώνουν με τις Κυριακές: τού Ασώτου των Απόκρεω (της Δευτέρας Παρουσίας) της Τυροφάγου.Την 1η (προσφωνήσιμο, δηλ. εισαγωγική) εβδομάδα έχουμε κατάλυση εις πάντα (τρώμε αρτύσιμες τροφές ακόμη και την Τετάρτη και την Παρασκευή). Τη 2η εβδομάδα κατάλυση εις πάντα τις ημέρες εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. Την 3η εβδομάδα, τη λεγόμενη Τυρινή, νηστεύουμε το κρέας μόνο (τρώμε ψάρι, αυγά, τυροκομικά ακόμη και την Τετάρτη και την Παρασκευή). Αυτό γίνεται από την Κυριακή των Απόκρεω (από + κρεών), που σημαίνει απομακρύνομαι των κρεάτων. Η περίοδος είναι το προανάκουσμα για την επόμενη που ακολουθεί. Ακολουθούν οι επτά εβδομάδες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όπου νηστεύουμε για 48 ημέρες. Η πρώτη εβδομάδα ξεκινά την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει με την Κυριακή: της Ορθοδοξίας (Α΄ εβδομάδα των Νηστειών) τού Αγ. Γρηγορίου τού Παλαμά (Β΄ των Νηστειών) της Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ των Νηστειών) τού Αγ. Ιωάννου της "Κλίμακος" (Δ΄ των Νηστειών) της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας (Ε΄ των Νηστειών) των Βαΐων (ΣΤ΄ των Νηστειών).Η 5η εβδομάδα περιλαμβάνει την Τετάρτη τού Μεγάλου Κανόνος και την Παρασκευή τού Ακαθίστου Ύμνου. Οι ύμνοι τού Τριωδίου για τη Μ. Τεσσαρακοστή είναι κατανυκτικοί και μας ετοιμάζουν να δεχθούμε το Πάθος και την Ανάσταση τού Χριστού. Οι υμνογράφοι έγραψαν κείμενα δοξολογικά, κατηχητικά και θεολογικά. Οι ανεπανάληπτοι ύμνοι μας ενδυναμώνουν πνευματικά και μας θυμίζουν τον προορισμό μας: την ένωση με τον Θεό. Ο Κανόνας τού Όρθρου έχει μία από τις πρώτες ωδές, την η' και τη θ' ωδή, δηλ. συνολικά τρεις ωδές. Ακολουθεί η: 7. Μεγάλη Εβδομάς.Το κατανυκτικό Τριώδιο τελειώνει με την Παννυχιδα Μ. Σαββάτου. Συνεχίζεται από το αναστάσιμο Πεντηκοστάριο (χαρμόσυνο Τριώδιο), που αρχίζει από την Κυριακή τού Πάσχα και λήγει 7+1 εβδομάδες μετά, την Κυριακή των Αγ. Πάντων. Έτσι κλείεται η περίοδος των ημερών που έχει επίκεντρο την κινητή εορτή τού Πάσχα. Τι είναι το Τριώδιο Αποστολική Διακονία: Η περίοδος τού Τριωδίου
Μπαλίκεσιρ

Το Μπαλίκεσιρ (τουρκικά: Balıkesir) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Το Μπαλικεσίρ βρίσκεται στο Διαμέρισμα του Μαρμαρά στην Τουρκία και έχει πληθυσμό 259.157 κατοίκους. Το παλαιό όνομα της πόλης ήταν Καρεσί.

 Κοντά στη σημερινή πόλη βρισκόταν η Ρωμαϊκή πόλη Αδριανού Θήραι, η οποία ιδρύθηκε, όπως και το ίδιο το όνομα της μαρτυράει, από τον Αυτοκράτορα Ανδριανό. Στη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου αυτή η μικρή πόλη ήταν γνωστή ως Αχυράους και ύστερα Παλαιόκαστρον. Στην περιοχή βρίσκονται και ερείπια από μια παλιά ρωμαϊκή γέφυρα, τη γέφυρα του Μακεστού, καθώς και ερείπια ενός κάστρου. Μέλη της βυζαντινής δυναστείας χρησιμοποιούσαν αυτό το κάστρο ως μέρος για διακοπές αλλά και κυνήγι. Επίσης όταν οι Τουρκομάνοι ήρθαν από τη Μέση Ανατολή στη Μυσία, την είπαν Μπαλάκ Χισάρ εξ αιτίας του κάστρου, καθώς χισάρ σημαίνει 'κάστρο' στα τουρκικά.Το 1897 ένας σεισμός κατέστρεψε μεγάλο τμήμα της πόλης. Το 1920 η πόλη είχε απελευθερωθεί από τον ελληνικό στρατό στη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας αλλά στις 6 Σεπτεμβρίου 1922, ο τουρκικός στρατός πήρε ξανά υπό τον έλεγχο του την πόλη. Κατάλογος πόλεων της Τουρκίας Balıkesir Municipality Web Page (Τουρκικά) Balıkesir Government Web Page (Τουρκικά) Balıkesir University Web Page (Τουρκικά), (Αγγλικά) Lots of pictures of the city of Balıkesir (Τουρκικά) Balıkesir sport the best populer team (Τουρκικά) Balikesir Photos Αρχειοθετήθηκε 2010-11-14 στο Wayback Machine. (Τουρκικά)
Snake Bite Love

Snake Bite Love είναι ο τίτλος του 14ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International".

 Το καλοκαίρι του 1997, οι Motörhead περιόδευαν στη Βόρεια Αμερική μαζί με τους W.A.S.P., κατά τη διάρκεια της όμως αποχώρησαν από τις υπόλοιπες εμφανίσεις λόγω μιας έντονης λογομαχίας του Lemmy με τον τραγουδιστή των W.A.S.P., Blackie Lawless, για προβλήματα με την διοργάνωση της περιοδείας. Την ίδια χρονιά, οι Ramones ζήτησαν από τον τραγουδιστή των Motörhead να παίξει μαζί τους το τραγούδι "R.A.M.O.N.E.S." από το δίσκο "1916", σε μία ζωντανή τους εμφάνιση η οποία αποτυπώθηκε στη βίντεο κυκλοφορία "We're Outta Here". Στο τέλος της χρονιάς, ηχογράφησαν τον επόμενο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε με την ονομασία "Snake Bite Love" στις αρχές Μαρτίου του 1998, ανεβαίνοντας στο γερμανικό και σουηδικό Top-50. Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές και θεωρείται ως ένας από τους λιγότερο βαρείς δίσκους του συγκροτήματος. Σε αυτό συνετέλεσε και η μπαλάντα "Dead and Gone", την οποία έγραψε ο Lemmy επηρεασμένος από το θάνατο της φίλης του Γουέντι Ο. Ουίλιαμς, πρώην τραγουδίστριας των Plasmatics. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι για άλλη μια φορά δημιουργία του Τζο Πετάνιο και η παραγωγή έγινε από τον Χάουαρντ Μπένσον, σε συνεργασία με το συγκρότημα. Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 3 Απριλίου 1998 από το "Universal Amphitheatre" του Λος Άντζελες, με το συγκρότημα να δίνει 25 συναυλίες τον Μάιο, στην Ευρώπη. Άλλες είκοσι εμφανίσεις ακολούθησαν στη Βόρεια Αμερική από τις 3 Ιουλίου μέχρι τις 2 Αυγούστου, για να συνεχίσουν με τέσσερα φεστιβάλ στη Γαλλία και το Βέλγιο, τον Αύγουστο. Μία μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία ξεκίνησε στις 4 Οκτωβρίου 1998 από το Σαουθάμπτον, η οποία ολοκληρώθηκε μετά από 32 εμφανίσεις στις 29 Νοεμβρίου. Η συγκεκριμένη περιοδεία πέρασε από τη Μεγάλη Βρετανία, το Βέλγιο, τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Γερμανία, για να ολοκληρωθεί με δύο συναυλίες στην Αθήνα και άλλη μία στη Θεσσαλονίκη. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, συμπεριέλαβαν στις ζωντανές τους εμφανίσεις τα τραγούδια "Take the Blame", "Snake Bite Love" και "Love for Sale" από το τελευταίο τους άλμπουμ. 1. Love for Sale (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:52 2. Dogs of War (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:38 3. Snake Bite Love (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:30 4. Assassin (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:48 5. Take the Blame (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:03 6. Dead and Gone (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:18 7. Night Side (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:37 8. Don't Lie to Me (Kilmister) - 3:59 9. Joy of Labour (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:52 10. Desperate for You (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:27 11. Better Off Dead (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:42 Snake Bite Love (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 3 Μαρτίου 1998 Το "Snake Bite Love" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Lemmy - μπάσο, φωνητικά Φιλ Κάμπελ - κιθάρα Μίκι Ντι - τύμπανα Χρονολόγιο Motörhead, δεκαετία του '90 Αρχείο συναυλιών των Motörhead, 1998 Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Γερμανικά τσαρτ Σουηδικά τσαρτ Βρετανικά τσαρτ
Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης

Η Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης είναι η μεγαλύτερη συναγωγή της Τουρκίας και τρίτη μεγαλύτερη της Ευρώπης, απομεινάρι του σπουδαίου παρελθόντος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Χτισμένη σε νεομαυριτανικό αρχιτεκτονικό στυλ το 1909 από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, βρίσκεται στην οδό Μααρίφ στα νοτιοδυτικά της πόλης, περίπου 200 μέτρα από τον ποταμό Τόνζο. Το 1983 η συναγωγή εγκαταλείφθηκε καθώς το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης είχε μεταναστεύσει για το Ισραήλ, την Ευρώπη ή την Βόρεια Αμερική. Το 1995 ο έλεγχος του μνημείου πέρασε στο τουρκικό ίδρυμα για τα μνημεία. Το 2010 ξεκίνησε η ανακαίνισή του με έξοδα του τουρκικού κράτους και εγκαινιάστηκε το 2015.

 Η Μεγάλη πυρκαγιά της Αδριανουπόλεως του 1905 κατέστρεψε περισσότερα από 1.500 σπίτια και κατέστρεψε επίσης αρκετές συναγωγές στην πόλη. Η εβραϊκή κοινότητα που τότε αριθμούσε 20.000 ανθρώπους χρειάστηκε επειγόντως τόπο λατρείας. Μετά την άδεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης και του διατάγματος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, η κατασκευή νέας συναγωγής ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1906 στο χώρο των κατεστραμμένων συναγωγών Μαγιόρ και Πούλια στην συνοικία Σουρίτσι (Citadel). Σχεδιάστηκε από τον γάλλο αρχιτέκτονα Φρανς Ντεπρέ με την αρχιτεκτονική του Σεφαρδικού ναού Λεοπολντστέτερ (Tempel Sephardi Leopoldstädter) στη Βιέννη της Αυστρίας. Χορηγώντας 1.200 χρυσά νομίσματα, εγκαινιάστηκε την παραμονή του Πέσαχ τον Απρίλιο του 1909. Έχει χωρητικότητα 1.200 λατρευτών (900 άνδρες και 300 γυναίκες). Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ναός της Ευρώπης και ο μεγαλύτερος στην Τουρκία. Το 1983 η συναγωγή εγκαταλείφθηκε αφού τα περισσότερα μέλη της εβραϊκής κοινότητας είχαν μέχρι τότε μεταναστεύσει για το Ισραήλ, την Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Το 1995, ο ναός περιήλθε υπό τον έλεγχο του κυβερνητικής διεύθυνσης ιδρυμάτων. Η εγκαταλελειμμένη και κατεστραμμένη συναγωγή, καθώς και η εξωτερική της κατασκευή, αποκαταστάθηκαν από τη Τουρκική Διεύθυνση Ιδρυμάτων σε πέντε χρόνια, δαπανώντας 5.750.000 τουρκικές λίρες (περίπου 2,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ). Στις 26 Μαρτίου 2015 η συναγωγή ξαναάνοιξε με εορτασμό και πρωινή προσευχή Σαχαρίντ, στην οποία συμμετείχαν πολλοί Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένου του Ισάκ Ιμπραχιμζαντέχ (αρχηγός της εβραϊκής κοινότητας στην Τουρκία), του Μπουλέντ Αρίντς, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας και ορισμένοι άλλοι αξιωματούχοι της Τουρκίας. Η λειτουργία εποπτεύτηκε από τον ραβίνο Νταβίντ Αρούζ, ο οποίος είχε κάνει την τελευταία λειτουργία πριν από 36 χρόνια. Ο Δήμος της Αδριανουπόλεως κρέμασε ένα πανό στο δρόμο της συναγωγής και χαιρέτησε τους επισκέπτες με τις λέξεις "Καλώς ήρθατε σπίτι, γείτονές μας".
Αμμόλοχος Άνδρου

Ο Αμμόλοχος (γράφεται και Αμόλοχος) είναι χωριό της Άνδρου. Είναι χτισμένος στην ενδοχώρα του βόρειου τμήματος του νησιού, σε υψόμετρο 360 μ. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας στον δήμο Άνδρου και ο πληθυσμός του είναι 69 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η τοπική κοινότητα Αμμολόχου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,211 χμ² (2011).

 Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος. Σύμφωνα με την πρώτη το όνομα προέρχεται από τις λέξεις άμμος και ελοχένω ενώ σύμφωνα με την δεύτερη προέρχεται από το φυτό μολόχα που υπάρχει άφθονο στην περιοχή. Από την πρώτη εκδοχή υποστηρίζεται η γραφή Αμμόλοχος ενώ από τη δεύτερη η γραφή Αμόλοχος. Το χωριό υπήρξε το μεγαλύτερο της βόρειας Άνδρου την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας παρέμενε το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής και αποτέλεσε αρχικά την έδρα του τοπικού δήμου που συστάθηκε στη βόρεια Άνδρο, του δήμου Γαυρίου. Τα επόμενα χρόνια ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε καθώς μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετακινήθηκε στις παραθαλάσσιες περιοχές. Στο διάστημα 1912-1998 ο Αμμόλοχος υπήρξε έδρα ξεχωριστής κοινότητας. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999, εντάχθηκε στον δήμο Υδρούσας, ενώ με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, το 2011, εντάχθηκε στον δήμο Άνδρου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Σαμπίτς

Το Σαμπίτς ή σάμπιχ (εβραϊκά: סביח‎ Εβραϊκή προφορά: ​[saˈbiħ]) είναι παραδοσιακό εβραϊκό σάντουιτς Μιζράχι δημοφιλές κυρίως στο Ισραήλ, το οποίο αποτελείται από πίτα γεμιστή με τηγανητές μελιτζάνες και βραστά αυγά. Η τοπική Ισραηλινή κατανάλωση λέγεται ότι προήλθε από μια παράδοση μεταξύ των Ιρακινών Εβραίων, που το έτρωγαν στο Σάββατο το πρωί.

 Το όνομά του φαγητού προέρχεται από τον ιδρυτή του πρώτου πάγκου σαμπίτς στο Ισραήλ, τον Σαμπίτς Τσβι Χαλάμπι, Εβραίος γεννημένος στο Ιράκ. Μια θεωρία λέει ότι το σαμπίτς προέρχεται από την αραβική λέξη صباح sˤaˈbaːħ, που σημαίνει "το πρωί", καθώς τα συστατικά του σαμπίτς είναι τυπικά για το Ιρακινό Εβραϊκό πρωινό. Το σαμπίτς, που σερβίρεται σε πίτα, παραδοσιακά περιέχει τηγανητές μελιτζάνες σε φέτες, σκληρά βρασμένα αυγά, μια λεπτή σως ταχινιού (ταχίνι, χυμός λεμονιού, και σκόρδο), Ισραηλιή σαλάτα, ψιλοκομμένο μαϊντανό, και άμπα. Ορισμένες εκδόσεις χρησιμοποιούν βραστές πατάτες. Παραδοσιακά, παρασκευάζεται με αυγά χαμινάντος, αργοψημένα σε Χαμίν μέχρι να γίνει καφέ. Σύμφωνα με τη προτίμηση του πελάτη μπορεί να σερβιριστεί με πράσινο ή κόκκινο ζουγκ ως καρύκευμα στη κορυφή και πασπαλισμένο με ψιλοκομμένο κρεμμύδι. Το σαμπίτς εισήχθη στο Ισραήλ από Ιρακινούς Εβραίους που μετακινήθηκαν στη δεκαετία του 1940 και του 1950. Το Σάββατο, όταν δεν μαγείρεμα δεν επιτρεπόταν, οι Ιρακινοί Εβραίοι έτρωγαν ένα κρύο γεύμα προμαγειρεμένων τηγανητών μελιτζάνων, βραστές πατάτες και βραστά αυγά. Στο Ισραήλ, τα συστατικά αυτά γεμίστηκαν σε πίτα και άρχισαν να πωλούνται ως γρήγορο φαγητό. Στη δεκαετία του 1950 και του 1960, οι πωλητές άρχισαν να πωλούν τα σάντουιτς σε υπαίθριους πάγκους.Πρότυπο:Verify source Υπάρχει αγροτική έκδοση που ονομάζεται σαλάτα σαμπίτς (Σαλάτ Σαμπίτς στα εβραϊκά) Κουζίνα των Εβραίων Μιζράχι Ισραηλινή κουζίνα Εβραϊκή κουζίνα Πολιτισμός του Ισραήλ Κουζίνα της Μέσης Ανατολής
352 Γκιζέλα

Η Γκιζέλα (Gisela) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,01. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Η μέση διάμετρος της Γκιζέλας υπολογίσθηκε σε 20,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 9 ως 10 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι πολύ υψηλό, 0,426 (από δεδομένα του IRAS). Η Γκιζέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 29 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αντρέι του Πολότσκ

O Αντρέι, λιθουαν. Andrius Algirdaitis (π. 1325 - 12 Αυγούστου 1399) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Πολότσκ (1342-1387) και τού Πσκοβ (1342-48, δια τού αντιπροσώπου του Γιούρι).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της πρώτης συζύγου του Μαρίας, κόρης τού Γιαροσλάβ πρίγκιπα τού Βιτέμπσκ. Το 1342 ακολούθησε τον πατέρα του και τον θείο του Κεστούτις σε πόλεμο εναντίον τού Λιβονιακού Τάγματος και έτσι βοήθησαν τη Δημοκρατία τού Πσκοβ. Η πόλη τού ζήτησε να μείνει ως δούκας της, ώστε η παρουσία του να είναι εγγύηση της υποστήριξης τού Αλγκίρντας. Ο Αντρέι δέχθηκε και βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα αυτό· το παγανιστικό πρότερο όνομά του δεν μας είναι γνωστό. Έμεινε για λίγο διάστημα εκεί και επέστρεψε στη Λιθουανία, ίσως ένεκα της αποβίωσης τού μεγάλου θείου του Βαΐνιους δούκα τού Πολότσκ. Η πόλη αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τη Λιθουανία, μια και βρισκόταν μεταξύ της Λιθουανίας και τού Λιβονιακού Τάγματος. Ο Αντρέι έγινε δούκας τού Πολότσκ και βοήθησε την άμυνα της χώρας του έναντι των επιθέσεων τού Λιβονιακού Τάγματος. Στο Πσκοβ άφησε αντιπρόσωπό του κάποιον Γιούρι. Ο ιστορικός Αλβύντας Νικζεντάτις υποθέτει, πως ίσως ήταν εγγονός τού Γκεντιμίνας (πατέρα τού Αλγκίρντας και αδελφού τού Βαΐνιους). Ο Γιούρι έμεινε στο Πσκοβ ως το 1348, οπότε το Λιβονικό Τάγμα οργάνωσε μεγάλη επίθεση στη Λιθουανία. Ο στρατός της πόλης είχε πάει να βοηθήσει το Νόβγκοροντ εναντίον της Σουηδίας, όταν το Λιβονιακό Τάγμα επιτέθηκε στο Ίζμπορσκ, φρούριο τού Πσκοβ· ο Γιούρι απεβίωσε στην επίθεση. Επειδή οι Λιθουανοί δεν μπόρεσαν να υπερασπίσουν το Πσκοβ, η πόλη αρνήθηκε άλλον απεσταλμένο της Λιθουανίας. Τότε ο Αντρέι συνέλαβε όλους τους εμπόρους από το Πσκοβ και κατάσχεσε τα αγαθά τους, με αποτέλεσμα οι καλές σχέσεις της Λιθουανίας με το Πσκοβ να τελειώσουν. Ο Αντρέι έμεινε δούκας τού Πολότσκ για τα επόμενα 39 έτη. Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας, που είχε ορίσει διάδοχο τον Γιαγκιέλο, μεγαλύτερο γιο τού Αλγκίρντας από τη δεύτερη σύζυγό του Ουλιάνα. Ο Αντρέι διεκδίκησε τον θρόνο, με συνέπεια το τέλος του. Matulevičius, Algirdas (2004). "Andrius Algirdaitis". In Spečiūnas, Vytautas. Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. pp. 51–52. ISBN 5-420-01535-8. Jonynas, Ignas (1933–1944). "Andrius". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). I. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 575–585. Nikžentaitis, Alvydas (1989). Gediminas (in Lithuanian). Vilnius: Vyriausioji enciklopedijų redakcija. p. 13. Jonynas, Ignas (1933–1944). "Dimitras". In Biržiška, Vaclovas. Lietuviškoji enciklopedija (in Lithuanian). VI. Kaunas: Spaudos Fondas. pp. 912–914.
Ιωάννης του Μονφόρ-Καστρ

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (απεβ. Δεκέμβριος 1300) από τον Οίκο τού Μονφόρ ήταν κύριος τού Καστρ-αν-Αλμπιζουά, λα Φερτέ-αλαί, Μπρετανκούρ και κόμης τού Σκουιλάτσε στην Καλαβρία (1270-1300).

 Ήταν γιος τού Φιλίππου Β΄ κόμη τού Καστρ & τού Σκυλάτσε και της Ιωάννας των Λεβί, κόρης τού Γκυ Α΄ κυρίου τού Μιρπουά. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1270, όταν εκείνος απεβίωσε στην Τύνιδα κατά τη διάρκεια της Η΄ Σταυροφορίας. Μετέβη στο βασίλειο της Νάπολης, όπου ονομάστηκε κατεπάνω (στρατηγός) της Καλαβρίας το 1299. Το επόμενο έτος απεβίωσε άτεκνος. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Μαλέττα, κόρη τού Μάνφρεντ Μαλέττα. Έπειτα έκανε 2ο γάμο με την Ιωάννα ντι Φαζανέλλα, κυρία τού Τζεντσάνο, κόρη τού Παντόλφο ντι Φαζανέλλα. Μετά έκανε 3ο γάμο με τη Μαργαρίτα των Μπωμόν-αν-Γκατιναί, κόρη τού Πέτρου ντε Μπωμόν, κόμη τού Μοντεσκαλιόζο & της Άλμπα. Όταν απεβίωσε ο Φίλιππος Β΄, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε τον Ροβέρτο Β΄ των Ντρε, κύριο τού Μπε. Δεν απέκτησε τέκνα από τους γάμους του. Cawley, Charles, JERUSALEM NOBILITY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] "Philippe de MONTFORT seigneur de Tyr". Sur les traces de vos ancêtres... (in French). Retrieved 26 November 2016.
Ανακασιά Μαγνησίας

Η Ανακασιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιωλκού, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Ανακασιά είναι μεγάλο χωριό στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του Πηλίου, λίγο έξω από τον Βόλο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 4 χλμ. περίπου ΒΑ. του κέντρου του Βόλου. Η τοπική κοινότητα Ανακασιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 0,785 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωλκού του νομού Λαρίσης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και, το 1909, πάλι στον νομό Λαρίσης. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Με το ΦΕΚ 169Α - 29/12/1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανακασιάς και ορίστηκε έδρα του δήμου Ιωλκού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιωλκού και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου. Η Ανακασιά, με τα χαρακτηριστικά πηλιορείτικα σπίτια, τα παλαιά αρχοντικά, τα λιθόστρωτα καλντερίμια και τις πετρόκτιστες βρύσες, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Επιμέρους αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνουν τα εξής: Το Αρχοντικό «Χαράλαμπου Ιωάννου Κοντού» («Μουσείο Θεόφιλου»), με τις εξαιρετικές τοιχογραφίες του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το Αρχοντικό «Τζοάνου» από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα της Πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής, δίπλα στο Μουσείο Θεόφιλου Κτίστηκε το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και έχει τετράγωνη κάτοψη τρεις κύριους ορόφους και ένα μεσοπάτωμα πάνω από το ισόγειο. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Ο νερόμυλος «Κοντογιάννη», χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής της προβιομηχανικής περιόδου στην περίοδο του Πηλίου. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Οι εκκλησιές της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου Ο Αθλητικός Σύλλογος Ιωλκός είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Βόλο. Έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Πορταριάς. Αρχικά ιδρύθηκε το 1931 κι επιβίωσε μέχρι τον πόλεμο. Συστάθηκε εκ νέου το 1949 μέχρι το 1967, ενώ η επόμενη "αναγέννηση” του σωματείου έγινε το 1976. Η ως τώρα παρουσία της είναι στα πρωταθλήματα της Β' και της Γ' Κατηγορίας καθώς δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην Α' Κατηγορία της ΕΠΣΘ. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Δημοτική Ενότητα Ιωλκού Αρχειοθετήθηκε 2006-05-02 στο Wayback Machine.