IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ίνσμπρουκ

Το Ίνσμπρουκ (γερμανικά: Innsbruck) είναι πόλη στη δυτική Αυστρία και πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού κρατιδίου του Τυρόλου, της κυριότερης τουριστικής επαρχίας της Αυστρίας. Είναι χτισμένη στη συμβολή των ποταμών Σιλ και Ιν, στην ευρεία κοιλάδα μεταξύ των υψηλών βουνών Νορντκέτε (Χαφελέκαρ, 2.334 μ) στο βορρά, Πατσερκόφελ (2.246 μ) και Σέρλες (2.718 μ) στο νότο, γι' αυτό και είναι διεθνώς διάσημο κέντρο χειμερινού αθλητισμού. Το όνομα της πόλης μεταφράζεται «γέφυρα πάνω στον ποταμό Ινν» (γερμ. Brücke = γέφυρα). Στην μητροπολιτική περιοχή μένουν 190.000 μόνιμοι κάτοικοι και περίπου 30.000 φοιτητές. Δύο φορές ήταν διοργανώτρια χειμερινών ολυμπιακών αγώνων, το 1964 και το 1976.

 Στη σημερινή συνοικία Βίλτεν υπήρχε κάποτε το ρωμαϊκό στρατόπεδο της Βελντιντένα. Ωστόσο, ιδρυτές της πόλης θεωρούνται οι κόμητες του Άντεχ, που το 1187 έχτισαν στο σημείο αυτό έναν οικισμό. Κατά το Μεσαίωνα εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό σταθμό. Το 1964 και το 1976 φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, αν και ορισμένα αγωνίσματα έγιναν στο Άξαμερ Λίτσουμ, 20 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη. Στη δεξιά όχθη του ποταμού Ιν, που διασχίζει το Ίνσμπρουκ, βρίσκεται η Παλαιά Πόλη, στην οποία οδηγεί η φαρδιά Μαρία-Τερέζιεν-Στράσε με τον ψηλό στύλο της Αγίας Άννας (1706). Τα εντυπωσιακότερα ιστορικά κτήρια βρίσκονται στη Χέρτσογκ-Φρίντριχ-Στράσε, τη Στάτπλατς, τη Χόφγκασε και το Ρένβεγκ. Άλλα σημαντικά αξιοθέατα είναι το Σλος Άμπρας, στα νότια προάστια, και το Πανόραμα της Μάχης του Μπεργκ Ίζελ. Χέρτσογκ-Φρίντριχ-Στράσε. Είναι ο κεντρικός δρόμος της παλαιάς πόλης και πλαισιώνεται από προσόψεις μπαρόκ σπιτιών. Χέλμπλινγκχαους. Το γωνιακό κτήριο στον αρ. 10 της Χέρτσογκ-Φρίντριχ-Στράσε είναι χτισμένο σε πρώιμο γοτθικό ρυθμό. Τα ροκοκό γυψοτεχνήματα προστέθηκαν το 1725. Στάτουρμ. Πύργος του 14ου αιώνα, δίπλα στο Παλαιό Δημαρχείο. Η σημερινή αναγεννησιακού ρυθμού μορφή του χρονολογείται στα 1560. Έχει ύψος 56 μ. και προσφέρει ωραία θέα στην πόλη. Γκόλντενες Νταχλ. Το σύμβολο του Ίνσμπρουκ, η Χρυσή Στέγη, είναι ουσιαστικά ένα προεξέχον παράθυρο που πρόσθεσε το 1500 ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην παλιά κατοικία του Φρειδερίκου Γ', καλυμμένο με 2.657 επίχρυσα χάλκινα πλακίδια. Ντομ Σανκτ Γιάκομπ. Ο μπαρόκ καθεδρικός ναός κοσμείται με εντυπωσιακές νωπογραφίες του Κοσμά Δαμιανού Άσαμ και από την Παναγία με το Θείο Βρέφος του Λούκας Κράναχ του Πρεσβύτερου. Χόφμπουργκ. Το εσωτερικό του αυτοκρατορικού ανακτόρου ξαναχτίστηκε σε ρυθμό ροκοκό επί Μαρίας Θηρεσίας, σε σχέδια των Γιόχαν Μάρτιν Γκουμπ και Κόνσταντιν Γιόχαν Βάλτερ. Χόφκιρχε. Η εκκλησία της αυλής (1553-1563) ήταν αρχικά μαυσωλείο του Μαξιμιλιανού, πλαισιωμένο από επιβλητικά αγάλματα. Ανακαινίστηκε σε ρυθμό μπαρόκ από τον Γκέοργκ Άντον Γκουμπ.
Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς υλοποιεί δράσεις σχετικές με τον πολιτισμό που εντάσσονται στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης του Ομίλου Πειραιώς. Είναι κοινωφελές ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Στόχος του είναι η διάσωση, καταγραφή και προβολή της παραδοσιακής τεχνολογίας και της βιομηχανικής κληρονομιάς της Ελλάδας.

 Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) οργανώνει και διαχειρίζεται ένα Δίκτυο Θεματικών Μουσείων Αρχειοθετήθηκε 2012-07-13 στο Wayback Machine. που μελετά, διασώζει και προβάλλει την ελληνική κληρονομιά και την πολιτιστική ταυτότητα του τόπου μας. Τα μουσεία αυτά αποτελούν πρότυπα για τη μέθοδο δημιουργίας μουσείων και για τον τρόπο της μουσειογραφικής εκφοράς τους και προβάλλουν σε κάθε περίπτωση τον ειδικό χαρακτήρα της παραγωγής της περιοχής που βρίσκονται. Το Ίδρυμα επεξεργάστηκε και δημιούργησε ένα μοντέλο λειτουργίας του Δικτύου: έχει αναλάβει τη διοικητική, λογιστική και γραμματειακή κάλυψη των μουσείων του από το κέντρο, ενώ συγχρόνως μεριμνά για τη συντήρηση, την άψογη λειτουργία και την προβολή τους, οργανώνοντας επί τόπου διάφορες εκδηλώσεις. Το μοντέλο αυτής της λειτουργίας επιτυγχάνεται με την άμεση και αμέριστη συνεργασία της τοπικής κοινωνίας και όλων των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των περιφερειών της χώρας. Αυτό το συνεχώς επεκτεινόμενο Δίκτυο Μουσείων αποτελεί μία μοναδική, μεγάλης κλίμακας πολιτιστική παρέμβαση. Στόχος του Ιδρύματος είναι να μεταδώσει μέσω αυτού του δικτύου μία άλλη αντίληψη για τη δραστηριότητα και την ενίσχυση της περιφέρειας. Τα μουσεία αυτά φιλοδοξούν να αποτελέσουν τόπο συνάντησης και σημείο αναφοράς των τοπικών κοινωνιών. Το 2012 το Δίκτυο Μουσείων του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς, βραβεύτηκε από την Europa Nostra στην κατηγορία "Ειδικές υπηρεσίες" (Dedicated Services). Προς την ίδια κατεύθυνση, δηλαδή αυτή της ενίσχυσης της συλλογικής μνήμης αναφορικά με την παραδοσιακή και βιομηχανική κληρονομιά, κινούνται και οι υπόλοιπες δράσεις του Π.Ι.Ο.Π.: εκδόσεις, ερευνητικά προγράμματα, επιστημονικές εκδηλώσεις και οργάνωση του Ιστορικού Αρχείου τoυ ΠΙΟΠ. Το Δίκτυο Μουσείων ΠΙΟΠ περιλαμβάνει τα ακόλουθα μουσεία: Μουσείο Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού-Σπάρτη Υπαίθριο Μουσείο Υδροκίνησης-Δημητσάνα Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου-Αγ.Παρασκευή Μουσείο Πλινθοκεραμοποιΐας Τσαλαπάτα-Βόλος Μουσείο Μαρμαροτεχνίας-Τήνος Μουσείο Μετάξης-Σουφλί Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας Μουσείο Μαστίχας Χίου Μουσείο Αργυροτεχνίας Ιωαννίνων Ο επίσημος ιστότοπος του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς Οι ψηφιακές συλλογές του Ιδρύματος στην Εuropeana Ο ιστότοπος της Διεθνούς Επιτροπής για τη Διατήρηση της Βιομηχανικής Κληρονομιάς - TICCIH (Ελληνικό Τμήμα)
NGC 769

Ο NGC 769 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον και απέχει περίπου 197 εκατομμύρια έτη φωτός στον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τρούμαν Σάφορντ (Truman Safford) το 1866.

 Δεδομένα για το NGC 769 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 769 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 769 στο Wikimedia Commons
Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων είναι ένα διεθνές αθλητικό γεγονός που διοργανώνεται κάθε τέσσερα χρόνια από τη ΔΟΕ και στο οποίο συμμετέχουν νέοι και νέες ηλικίας από 15 ως 18 ετών. Το πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων νέων βασίζεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων. Περιλαμβάνει εικοσιοκτώ αθλήματα στους θερινούς αγώνες και εφτά στους χειμερινούς, ενώ έχουν προστεθεί και κάποιες καινούργιες κατηγορίες, όπως το μπάσκετ με τρεις παίκτες, αλλά και δραστηριότητες με ομαδική συμμετοχή, παράλληλα από διάφορες χώρες και από τα δύο φύλα. Οι Ολυμπιακοί αγώνες νέων έγιναν για πρώτη φορά στη Σιγκαπούρη από τις 14 έως τις 26 Αυγούστου του 2010 και οι χειμερινοί αγώνες στο Ίνσμπουργκ από τις 13 έως τις 22 Ιανουαρίου το 2012.

 Την ιδέα για την δημιουργία ειδικών αγώνων για νέους την είχε ο Αυστριακός Johann Rosenzopf, ο οποίος θεωρούσε ότι με αυτό τον τρόπο θα ενθαρρύνει τους νέους να ασχοληθούν με τον αθλητισμό, θα καταπολεμήσει τα σύγχρονα προβλήματα που τους αφορούν, αλλά και θα δημιουργήσει νέες συμμετοχές και προοπτικές για τους Ολυμπιακούς αγώνες. Ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ήταν αρνητική στη δημιουργία αγώνων με αποκλειστικά αθλητικό χαρακτήρα. Ο Ζακ Ρογκ, που υπήρξε ο όγδοος πρόεδρος της Δ.Ο.Ε. (2001-2013), όταν ανακοίνωσε σε συνδιάσκεψη στη Γουατεμάλα, το 2007, την απόφαση πραγματοποίησης των αγώνων, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στους στόχους τους, οι οποίοι από τον Ιούνιο του 2014 αναθεωρήθηκαν και είναι, να: φέρουν κοντά σε μια παγκόσμια γιορτή, τους καλύτερους νέους αθλητές από όλο τον κόσμο, κάνουν μία μοναδική και δυναμική εισαγωγή για τον Ολυμπισμό, καινοτομήσουν στην εκπαίδευση και στο διάλογο γύρω από τις Ολυμπιακές αξίες, μοιραστούν και να γιορτάσουν τις κουλτούρες όλων των χωρών, προσεγγίσουν νεανικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο, οι οποίες θα προωθήσουν τις Ολυμπιακές αξίες, αυξήσουν τη συμμετοχή στον αθλητισμό, ειδικά στις νεαρές ηλικίες, λειτουργήσουν ως πλατφόρμα για πρωτοβουλίες και ιδέες μέσα στο Ολυμπιακό κίνημα, αποτελέσουν ένα αθλητικό γεγονός με υψηλά διεθνή στάνταρ.Μέσα σε αυτό το πνεύμα, οι δεύτεροι Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων που πραγματοποιήθηκαν στο Νάντζινγκ της Κίνας το 2014 είχαν ως μότο το “Share the Games, Share our Dreams” (Μοιράσου τους Αγώνες, Μοιράσου τα Όνειρά μας). Οι διοργανωτές στο Νάντζινγκ θέλησαν να προωθήσουν έτσι, την ενεργή συμμετοχή και δημιουργικότητα των νέων, τόσο στον αθλητικό στίβο, όσο και στην καθημερινή τους ζωή. Να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αλλά και να τους βοηθήσουν να κατανοήσουν τις άλλες κουλτούρες, να χτίσουν φιλίες και να αποκτήσουν υπευθυνότητα. THE YOUTH OLYMPIC GAMES VISION AND PRINCIPLES. Ολυμπιακοί Αγώνες Νέων του Νάντζινγκ.
Αχαΐα (Ρωμαϊκή επαρχία)

Η Αχαΐα ήταν μια επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία περιελάμβανε εδαφικά την Πελοπόννησο και τμήμα της Στερεάς Ελλάδας. Βόρεια συνόρευε με τις επαρχίες της Ηπείρου και της Μακεδονίας.

 Η περιοχή προσαρτήθηκε στα εδάφη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 146 π.Χ. μετά από μια βάναυση εκστρατεία, κατά τη διάρκεια της οποίας καταστράφηκε συθέμελα η Κόρινθος από το Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Μόμμιο. Οι κάτοικοι της πόλης σφαγιάστηκαν ή πουλήθηκαν σκλάβοι, ενώ οι ναοί απογυμνώθηκαν από τα έργα τέχνης τους τα οποία στόλισαν ρωμαϊκές βίλες. Ο Μούμμιος έλαβε το προσωνύμιο «Αχαϊκός» για την εκστρατεία του αυτή. Για 60 χρόνια, η Ελλάδα διοικούταν από τους Ρωμαίους με τη μορφή μιας επαρχίας που ανήκε στη Σύγκλητο. Ορισμένες πόλεις, όπως η Αθήνα και η Σπάρτη, κράτησαν σχετική αυτονομία στα εδάφη τους. Το 88 π.Χ., ωστόσο, ο Μιθριδάτης Στ' Ευπάτωρ, βασιλιάς του Πόντου, ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά της Ρώμης κερδίζοντας την υποστήριξη αρκετών πόλεων-κρατών της Ελλάδας. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες υπό τη διοίκηση του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα έδιωξαν το Μιθριδάτη από τον ελλαδικό χώρο και κατέπνιξαν την επανάσταση, λεηλατώντας την Αθήνα το 86 π.Χ. και τη Θήβα την επόμενη χρονιά. Διαβόητη είναι η αρπαγή έργων τέχνης στην οποία προχώρησε ο Σύλλας. Η τιμωρία για τις επαναστατημένες πόλεις ήταν βαριά και οι αψιμαχίες επί ελληνικού εδάφους μετέτρεψαν την καρδιά της κεντρικής Ελλάδας σε ερείπια. Το εμπόριο της Αχαΐας έπαψε να συναγωνίζεται το ρωμαϊκό. Η Αθήνα εξακολούθησε μονάχα να θεωρείται σεβαστό κέντρο πολιτισμού και γραμμάτων, αν και τη λάμψη της έκλεβε η Αλεξάνδρεια. Μετά την ήττα του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας, το 31 π.Χ., ο Αυτοκράτορας Αύγουστος διαχώρισε τη Μακεδονία από την Αχαΐα. Τον επόμενο ενάμιση αιώνα η Ελλάδα σταδιακά ανοικοδομήθηκε και πάλι, μεσουρανώντας κατά τη βασιλεία του ελληνόφιλου Αυτοκράτορα Αδριανού. Από κοινού με το λόγιο Ηρώδη τον Αττικό, ο Αδριανός προχώρησε σε εκτεταμένα έργα ανοικοδόμησης. Καλλώπισε την Αθήνα και επισκεύασε πολλές από τις ερειπωμένες και καταπτοημένες ελληνικές πόλεις. Χαλκός, μολύβι και μεταλλεύματα πήγαζαν από την Αχαΐα, αν και η παραγωγή δεν ήταν τόσο θεαματική όσο σε άλλες κατακτημένες περιοχές, όπως το Νόρικουμ, η Βρετανία και οι επαρχίες της Ισπανίας. Το μάρμαρο από τα ελληνικά λατομεία θεωρούταν, εντούτοις, πολύτιμο αγαθό. Μορφωμένοι σκλάβοι ελληνικής καταγωγής ήταν περιζήτητοι στη Ρώμη ως γιατροί και παιδαγωγοί. Η Αχαΐα επίσης παρήγαγε πολυτελή είδη σπιτιού όπως έπιπλα, κεραμεικά, καλλυντικά και λινά υφάσματα. Τέλος, ελληνικές ελιές και λάδι αποτελούσαν κύριο εξαγώγιμο προϊόν σε ολόκληρη την υπόλοιπη αυτοκρατορία. Αρχαία Ρώμη Α' Μιθριδατικός Πόλεμος
Μαίρη Βικτώρια Χάμιλτον

Η Λαίδη Μαίρυ Βικτόρια Ντάγκλας-Χάμιλτον (αγγλ. Lady Mary Victoria Douglas-Hamilton, 11 Δεκεμβρίου 1850 - 14 Μαΐου 1922) από τον Οίκο των Χάμιλτον, ήταν ευγενής από τη Σκωτία, πρόγονος τριών πριγκίπων του Μονακό.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ουίλλιαμ, Mαρκήσιου του Ντάγκλας, 11ου Δούκα του Χάμιλτον, και της Μαρίας Αμαλίας των Τσέρινγκεν, κόρης του Καρόλου του Μπάντεν. Ο πρώτος της γάμος ήταν στο Σατώ ντε Μαρσαί με τον Αλβέρτο, μόνο γιο και διάδοχο του Καρόλου Γ΄ του Μονακό.Ο γάμος κανονίστηκε με την επιθυμία του πριγκιπικού Οίκου του Μονακό, καθώς από καιρό η μητέρα του και η γιαγιά τού Αλβέρτου φιλοδοξούσαν να τον νυμφεύσουν με ένα μέλος του βρετανικού βασιλικού Οίκου. Επειδή η Βασίλισσα Βικτωρία δεν ήθελε να δώσει μία νύφη από την οικογένειά της, προτάθηκε η Λαίδη Μαίρυ Βικτόρια ως κατάλληλη. Ο γιος τους Λουδοβίκος έγινε πρίγκιπας του Μονακό. Ο γάμος της Μαίρυ Βικτόρια ακυρώθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1880 από την εκκλησία και στις 28 Ιουλίου 1880 ακυρώθηκε και πολιτικά με διάταγμα του Καρόλου Γ΄. Ο δεύτερός της γάμος έγινε με τον Τάσσιλο Φεστέτιτς, Κόμη της Τόλνα. Απέκτησαν τέσσερα τέκνα. Κατά τα 40 έτη του γάμου της με τον Κόμη -και έπειτα Πρίγκιπα Φεστέτιτς- η Λαίδη Μαίρη-Βικτώρια επέβλεψε την επέκταση και αναμόρφωση της κύριας έδρας των Φεστέτιτς: του Ανακτόρου Φεστέτιτς και των κήπων του στο Κέστελυ της δυτικής Ουγγαρίας. Σε πολυάριθμες περιπτώσεις αυτή και ο σύζυγός της ψυχαγώγησαν τον αδελφό της Ουίλλιαμ, 12ο Δούκα του Χάμιλτον, και τον σημαίνοντα φίλο του Αλβέρτο Εδουάρδο, Πρίγκιπα της Ουαλίας. Υπάρχουν ακόμη στο ανάκτορο πίνακες με μέλη της οικογένειάς της, όπως ένα του πατέρα της με πλήρη στολή των Χάιλαντς. Έξω από το ανάκτορο, εκατέρωθεν της εισόδου, υπάρχουν τα οικόσημα αυτής και του συζύγου της. Επιπλέον η Βιβλιοθήκη Ελικώνας του ανακτόρου περιέχει πολλά έργα, που ήρθαν στο Κέστχελυ στη Λαίδη Μαίρυ Βικτόρια από τις συλλογές του πατέρα της και του αδελφού της, από το Ανάκτορο Χάμιλτον. Η γη του ανακτόρου, στις όχθες της λίμνης Μπάλατον, περιέχει ένα μαυσωλείο για τους Φεστέτιτς, όπου τελικά αποτέθηκαν η Λαίδη και ο Τάσσιλο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1869 τον Αλβέρτο Α΄ του Μονακό και είχε τέκνο: Λουδοβίκος Β΄ 1870-1949, Πρίγκιπας του Μονακό, τελευταίος του Οίκου του. (νόθη) Καρλόττα 1898-1977, Δούκισσα του Βαλεντινουά, παντρεύτηκε τον Πιέρ ντε Πολινιάκ.Διαζέυχθηκαν το 1880 και η Μαίρυ Βικτόρια έκανε δεύτερο γάμο το 1880 με τον Ούγγρο Τάσσιλο Φεστέτιτς, Κόμη της Τόλνα. Είχαν τέσσερα τέκνα με τον τίτλο Κόμης/Κόμισσα Φεστέτιτς ντε Τόλνα: Μαρία Ματίλντ 1881-1953. Γκυόργκυ Τάσσιλο. Αλεξάντρα Όλγκα1884-1963. Καρόλα Φριντερίκα. ThePeerage.com Anne Edwards, The Grimaldis of Monaco, 1992
Κατάλογος χωρών ανά παραγωγή φυσικού αερίου

Αυτός είναι ένας κατάλογος των χωρών ανά παραγωγή φυσικού αέριου με βάση στατιστικά στοιχεία από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας.Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, οι 10 μεγαλύτεροι παραγωγοί φυσικού αερίου το 2013 ήταν (σε εκατομμύρια κυβικά μέτρα): 1) Ηνωμένες Πολιτείες 689 (19.8%), 2) Ρωσία 671 (19.3%), 3)Ιράν 255 (5.86%), 4)Κατάρ 161 (4.6%), 5) Καναδάς 155 (4.5%), 6) Κίνα 115 (3.3%), 7) Νορβηγία 109 (3.1%), 8) Ολλανδία 86 (2.5%), 9) Σαουδική Αραβία 84 (2.4%), 10) Αλγερία 80 (2.3%), οι οποίες μαζί παράγουν τα δύο τρίτα της παγκόσμιας παραγωγής των 3,479 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων.

 Το 2009, η παγκόσμια παραγωγή φυσικού αερίου μειώθηκε κατά 2,8%. Υπήρχαν διαφορετικές τάσεις μεταξύ των μεγαλύτερων παραγωγών φυσικού αερίου. Οι ΗΠΑ έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου, ξεπερνώντας τη Ρωσία.Το 2010, η Ρωσία επέστρεψε στην πρώτη θέση. Η παραγωγή του φυσικού αερίου αυξήθηκε κατά 4,4% και υπήρξε ισορροπημένη συρρίκνωση της παραγωγής στις Ευρωπαϊκές χώρες (-9%, παρά την αύξηση των αποτελεσμάτων στη Νορβηγία και στις Κάτω Χώρες). Ο ΟΟΣΑ, επομένως, δημοσίευσε μια μικρή αύξηση 0,1% το 2009. Αντίθετα, η παραγωγή φυσικού αερίου στη Ρωσία είχε μειωθεί κατά 12%, ενώ η Αλγερία είχε μια σημαντική μείωση στην παραγωγή (-6%). Στη Μέση Ανατολή, η ανάπτυξη της παραγωγής φυσικού αερίου επιβραδύνθηκε και αυξήθηκε με βραδύτερο ρυθμό σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος (4% από 7% το 2008). Τα δεδομένα στον ακόλουθο πίνακα προέρχονται από το The World Factbook. Παγκόσμια κατανάλωση ενέργειας
Δέκαθλο

Το δέκαθλο είναι σύνθετο αγώνισμα του στίβου το οποίο είναι εμπνευσμένο από το πένταθλο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αρχαίας Ελλάδας. Πρόκειται αντικειμενικά για το πιο επίπονο αγώνισμα, όχι μόνο λόγω της διάρκειάς του, αλλά και της πολυδιάστατης προπόνησης που είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν οι αγωνιζόμενοι, ώστε να αντεπεξέλθουν σε δέκα διαφορετικά αγωνίσματα. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την καταγωγή του, το έχουν κάνει εξαιρετικά δημοφιλές σε όλον τον κόσμο. Οι δεκαθλητές χαίρουν μεγάλου σεβασμού, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τις διεθνείς συναντήσεις στίβου, οι νικητές είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της διοργάνωσης.

 Το δέκαθλο βρίσκεται στο πρόγραμμα του κλασικού αθλητισμού από το 1912, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης. Οι αθλητές βαθμολογούνται για την απόδοσή τους σε κάθε αγώνισμα σύμφωνα με πίνακα που καταρτίστηκε από τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF). Η βαθμολόγηση άλλαζε περιοδικά για να συμβαδίζει με τις βελτιώσεις στα παγκόσμια ρεκόρ των μεμονωμένων αγωνισμάτων. Η πρώτη χρησιμοποιήθηκε από το 1912 έως το 1936, ενώ το δέκαθλο ήταν ακόμα τριήμερο και ένα δεύτερο από το 1936 έως το 1950 (με μικρές αναθεωρήσεις το 1952). Μία τρίτη από το 1952 έως το 1964 δίνοντας έμφαση στις εξαιρετικές επιδόσεις στα ατομικά αγωνίσματα. Ακολούθησε τέταρτη μεταξύ 1964 έως 1985 και ένα πέμπτο που παρουσιάστηκε το 1985 που ευνόει τον αθλητή που μπορεί να έχει ισορροπημένα καλές επιδόσεις και στα 10 αγωνίσματα. Στις διεθνείς διοργανώσεις είναι αποκλειστικά ανδρικό αγώνισμα, όπου οι γυναίκες αγωνίζονται στο έπταθλο. Αποτελείται από δέκα επιμέρους αγωνίσματα και διεξάγεται σε δύο ημέρες, πέντε αγωνίσματα την ημέρα, με την ακόλουθη σειρά: Στο άλμα σε μήκος, καθώς και στ’ αγωνίσματα ρίψεων, ο αθλητής έχει στη διάθεσή του τρεις προσπάθειες κάθε φορά. Στο άλμα σε ύψος και το άλμα επί κοντώ ισχύει η διαδικασία, όπως και στα μεμονωμένα αγωνίσματα. Σκοπός του αθλητή είναι να μαζέψει τους περισσότερους βαθμούς. Η κατάταξη των αθλητών βγαίνει βάση κάποιων ειδικών αλγόριθμων, οι οποίοι ανάλογα με την επίδοση που θα κάνει ο αθλητής του δίνουν μια βαθμολογία. Το άθροισμα της βαθμολογίας των επιμέρους αθλημάτων δίνει την τελική βαθμολογία του αθλητή.Στο αγώνισμα αναδείχθηκαν μεγάλες μορφές του αθλητισμού της σύγχρονης εποχής, όπως ο Τζιμ Θορπ (ο πρώτος Ολυμπιονίκης), ο Μπομπ Ματάιας, ο Ντέιλι Τόμσον και ο Ρόμαν Σέμπρλε. Ο άτυπος τίτλος του Καλύτερου Αθλητή στον κόσμο αποδίδεται στο άτομο-νικητή του δεκάθλου. Πηγή : World Athletics Decathlon Men Decathlete Daley Thompson (centre)
Ιχορόμπε

Η Ιχορόμπε (μαλαγασικά: Ihorombe) είναι μια από τις πέντε περιφέρειες της Επαρχίας Φιαναραντσόα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Ιχόσι. Έχει έκταση 26.391 τ.χλμ. και πληθυσμό 189.200 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 7.2 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Ιχορόμπε βρίσκεται νότοα της Μαδαγασκάρης και νοτιοδυτικά της Φιαναραντσόα. Συνορεύει στα βόρεια με την Άνω Ματσιάτρα, στα νότια με την Ανόσι, στα δυτικά με την Ατσίμο-Αντρεφάνα και στα ανατολικά με την Ατσίμο-Ατσινανάνα. Έχει έκταση 26.391 τ.χλμ. Η Ιχορόμπε διαιρείται σε 3 δήμους: 10. Ιακόρα 12. Ιχόσι 15. Ιβοχίμπε Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα που βρίσκεται στην Φιαναραντσόα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ihorombe στο Wikimedia Commons
Βαλ Πουστερία

Η Βαλ Πουστερία (ιτ. Val Pusteria, γερμ. Pustertal) είναι κοιλάδα των Άλπεων, η οποία διοικητικά ανήκει στο Νότιο Τιρόλο. Η Κοιλάδα της Πουστερίας αποτελεί τη μεγαλύτερη σε έκταση από τις οκτώ διοικητικές περιφέρειες του Νοτίου Τιρόλου· διαιρείται σε 26 δήμους, με πρωτεύουσά το Μπρούνικο.

 Από γεωγραφικής σκοπιάς, η Βαλ Πουστερία βρίσκεται στο δυτικό μέρος του Περιαδριατικού Σφάλματος, ένα ρήγμα που χωρίζει τις σχιστολιθικές Νότιες Άλπεις από τις Κεντρικές. Η κοιλάδα στα δυτικά αποτελεί φυσική εκβολή του ποταμού Αδίγη στην Αδριατική θάλασσα, ενώ από τα ανατολικά χύνεται δια μέσω του Δούναβη στη Μαύρη θάλασσα. Την κοιλάδα τροφοδοτούν με νερό οι ποταμοί Ριέντσα και Ντράβα, δυτικά και ανατολικά αντιστοίχως. Το ανατολικό μέρος της κοιλάδας ονομάζεται Άνω Κοιλάδα της Πουστερίας (Hochpustertal). Το μέσο υψόμετρο των πόλεων που φιλοξενεί η κοιλάδα κυμαίνεται μεταξύ 750 και 1.180 μ. Κυριότερες πόλεις στο δυτικό μέρος είναι η πρωτεύουσα Μπρούνεκ και οι πόλεις Τόμπλαχ, Βάλσμπεργκ-Τάιστεν και Βαλντάορα· στο δε ανατολικό μέρος, οι πόλεις Ίννιχεν, Σίλλιαν και Μίττεβαλντ. Οι μεγαλύτεροι παραπόταμοι του ποταμού Ριέντσα είναι οι Αντερσέλβα, Αουρίνο, Μπράιες, Κάσιες, Γκάντερα, Φούντρες και Λούσον, ενώ πλάι στην κοιλάδα βρίσκεται και η μικρότερη Βαλ ντι Τουρές. Ως διοικητική περιφέρεια η Κοιλάδα της Πουστερίας (γερμ. Bezirksgemeinschaft Pustertal, ιταλ. Comprensorio della Val Pusteria) ιδρύθηκε το 1969 και σ' αυτήν υπάγονται 26 δήμοι. Έχει συνολική έκταση 2.071 χμ² και ο πληθυσμός της ξεπερνά τους 73.000 κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, το 80,96% των κατοίκων μιλούν γερμανικά, το 13,40% λαδινικά και μόλις το 5,64% ιταλικά, ως μητρική τους γλώσσα.Οι 26 δήμοι που συναποτελούν την Βαλ Πουστερία είναι οι εξής: Βάλε Αουρίνα Βάλε ντι Κάζιες Βαλντάορα Βανντόιες Βιλλαμπάσα Γκάις Κάμπο Τούρες Κιένες Κορβάρα ιν Μπάντια Λα Βάλε Μάρεμπε Μονγκουέλφο Μπάντια Μπράιες Μπρούνικο Ντομπιάκο Πέρκα Πρεντόι Ραζούν Αντερσέλβα Σαν Κάντιντο Σαν Λορέντσο ντι Σέμπατο Σαν Μαρτίνο ιν Μπάντια Σέλβα ντεϊ Μολίνι Σέστο Τέρεντο Φάλτσες (Γερμανικά) (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
The World Needs a Hero

Το The World Needs a Hero είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάιο του 2001 μέσω της "Sanctuary Records".

 Τον Απρίλιο του 2000, οι Megadeth ξεκίνησαν να συνθέτουν νέα κομμάτια τα οποία θα αποτελούσαν τον ένατο στούντιο δίσκο τους. Δύο μήνες αργότερα εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Maximum Rock" μαζί με τους Anthrax και τους Motley Crue, ενώ τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς διέκοψαν τη συνεργασία τους με την εταιρεία "Capitol", αφού το συμβόλαιο τους ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία της συλλογής "Capitol Punishment: The Megadeth Years". Το φθινόπωρο του 2000, υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρεία "Sanctuary" και επέστρεψαν στα "Henson Recording Studios" για την ολοκλήρωση του νέου τους άλμπουμ. Την παραμονή πρωτοχρονιάς εμφανίστηκαν ζωντανά στο Άνκορατζ της Αλάσκα, συναυλία η οποία μεταδόθηκε απευθείας στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος. Το Μάρτιο του 2001, ο Ντέιβ Μαστέιν και ο Αλ Πιτρέλι πραγματοποίησαν συνεντεύξεις τύπου για την προώθηση του νέου δίσκου, ενώ τον Απρίλιο γύρισαν το βίντεο κλιπ του τραγουδιού "Moto Psycho". Στα τέλη Απριλίου και το Μάιο έδωσαν 15 συναυλίες παίζοντας ακουστικό σετ, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Στις 15 Μαΐου 2001 κυκλοφόρησε ο δίσκος, με τίτλο "The World Needs a Hero" ανεβαίνοντας στο # 16 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 20 στον Καναδά. Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 2,8 με άριστα το 5, το "Metal Archives" 71% και το "Allmusic" 2,5 αστέρια. Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 8 Ιουνίου 2001 από το "National Bowl" του Μίλτον Κέινς της Μεγάλης Βρετανίας για να συνεχιστεί με 32 εμφανίσεις στην Ευρώπη, μεταξύ αυτών και το "Rockwave Festival" της Αθήνας, όπου εμφανίστηκαν σαν δεύτερο όνομα κάτω από τους Judas Priest. Στα μέσα Ιουλίου μετέβησαν στην Άπω Ανατολή για συναυλίες στην Ιαπωνία, την Κορέα, την Ταϊβάν, την Ινδονησία και τη Μαλαισία πριν συνεχίσουν στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις αρχές Αυγούστου. Η περιοδεία έκλεισε με 53 συναυλίες το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2001, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι τελευταίες δύο συναυλίες στην Αριζόνα βιντεοσκοπήθηκαν με σκοπό την κυκλοφορία τους στο ζωντανό άλμπουμ, "Rude Awakening". 1. Disconnect (Mustaine) - 5:20 2. The World Needs a Hero (Mustaine) - 3:52 3. Moto Psycho (Mustaine) - 3:06 4. 1000 Times Goodbye (Mustaine) - 6:25 5. Burning Bridges (Mustaine) - 5:20 6. Promises (Mustaine, Pitrelli) - 4:28 7. Recipe for Hate... Warhorse (Mustaine) - 5:18 8. Losing My Senses (Mustaine) - 4:40 9. Dread and the Fugitive Mind (Mustaine) - 4:25 10. Silent Scorn (Mustaine) - 1:42 11. Return to Hangar (Mustaine) - 3:59 12. When (Mustaine) - 9:14 The World Needs a Hero (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 15 Μαΐου 2001 Το "The World Needs a Hero" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβ Μαστέιν - κιθάρα, φωνητικά Αλ Πιτρέλλι - κιθάρα Ντέιβ Έλεφσον - μπάσο, φωνητικά Τζίμι ΝτεΓκράσο - τύμπανα
Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος

Το Εθνικό Συνδικάτο Εγκλήματος (αγγλικά: National Crime Syndicate) ήταν ένας όρος που δόθηκε από τον Τύπο στην ένωση πολλών πολυεθνικών εγκληματικών οργανώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας συνομοσπονδίας που ως επί το πλείστον αποτελούνταν από την στενή σύνδεση μεταξύ της Ιταλο-Αμερικανικής μαφίας με την Εβραϊκή, αλλά περιλαμβάνοντας επίσης και διάφορες μικρότερες εγκληματικές οργανώσεις από άλλες εθνικοτήτες, όπως η Ιρλανδο-Αμερικανική. Η προέλευση του όρου είναι ώστοσο αβέβαιη.

 Κατά την διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης υπήρξε η ανάγκη για την ίδρυση μιας εγκληματικής οργάνωσης, που θα περιλάμβανε όλους τους γκάνγκστερ στην Ανατολική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών και που θα στόχευε στην καλύτερη οργάνωση του λαθρεμπόριου αλκοόλ. Σύμφωνα με τους ερευνητές για το οργανωμένο έγκλημα, το Συνδικάτο ήταν μια ιδέα του Τζόνι Τόριο, και ιδρύθηκε τον Μάιο του 1929 κατά την διάρκεια της διάσκεψης του Ατλάντικ Σίτι, στην οποία συμμετείχαν εξέχουσες προσωπικότητες του υποκόσμου απ' όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων του Τόριο, του Λάκι Λουτσιάνο, του Αλ Καπόνε, του Μπάγκσυ Σίγκελ και του Φρανκ Κοστέλο. Άλλοι ερευνητές έχουν χαρακτηρίσει την διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι ως ένα συνέδριο για τον συντονισμό και τη στρατηγική του λαθρεμπορίου αλκοόλ.Σύμφωνα με τα ευρήματα της Ειδικής Επιτροπής των ΗΠΑ στη δεκαετία του 1950 υπό την προεδρία του Εστές Κεφόβερ, το Συνδικάτο ήταν μια συνομοσπονδία, κυρίως ιταλικών και εβραϊκων ομάδων του οργανωμένου εγκλήματος σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λόγω του ότι η οργάνωση ήταν ανεπίσημη, η ιστορία του Συνδικάτου είναι δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Σύμφωνα με τον Μάικλ Φραντσίζ, το Συνδικάτο σταμάτησε να υπάρχει κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '60. Nash, Jay Robert (1992). Nash, Jay Robert, επιμ. World Encyclopedia of Organized Crime (First Paragon House Trade έκδοση). CrimeBooks, Inc., Paragon House. ISBN 1-55778-508-2.
Νεμάνια Μιλόγεβιτς

O Νεμάνια Μιλόγεβιτς (αγγλικά: Nemanja Milojević, σερβικά κυριλλικά: Немања Милојевић, γενν. 23 Φεβρουαρίου 1998) είναι Έλληνας-Σέρβος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Βόζντοβατς. Είναι γιος του πρώην ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή της Α.Ε.Κ, Βλάνταν Μιλόγεβιτς.

 Ως προϊόν της ακαδημίας της Τσουκαρίτσκι, ο Μιλόγεβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο τον Δεκέμβριο του 2015, μαζί με αρκετούς άλλους συμπαίκτες από τη γενιά του. Συνέχισε να αγωνίζεται για την ομάδα νέων, έχοντας μεγάλη επιτυχία, καθώς ήταν μέλος της γενιάς που κέρδισε το Σερβικό πρωτάθλημα νέων και την πρόκριση στο 2016-17 UEFA Youth League. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016-17 του Πρωταθλήματος Σερβίας, ο Μιλόγεβιτς προπονούταν με την πρώτη ομάδα, αλλά χωρίς να αγωνιστεί σε επίσημους αγώνες κατά το πρώτο εξάμηνο. Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα της Τσουκαρίτσκι, υπό τις οδηγίες του προπονητή Νέναντ Λαλάτοβιτς, σε έναν αγώνα του Κυπέλλου Σερβίας εναντίον της Σλομπόντα Ούζιτσε, στις 5 Απριλίου 2017. Λίγο μετά την είσοδό του στον αγώνα, σημείωσε το πρώτο του γκολ σε επίσημο αγώνα. Ξεκίνησε πρώτη φορά στο βασικό σχήμα, την 33η αγωνιστική του Πρωταθλήματος, εναντίον της Mετάλατς. Το καλοκαίρι του 2017, έγινε μόνιμο μέλος της πρώτης ομάδας και επέλεξε τον αριθμό 20. Στην αρχή της σεζόν 2017-18, εξελέγη υπαρχηγός, πίσω από τον Πέταρ Μπόγιτς. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου στο Πρωτάθλημα, σκόραρε στις εντός έδρας νίκες εναντίον των Βόζντοβατς, Βοϊβοντίνα και Ραντ. Στα μέσα της σεζόν, αρνήθηκε να υπογράψει νέα συμβόλαιο με το σύλλογο. Τελικά, έμεινε ελεύθερος μετά το τέλος της σεζόν. Μετά τη λήξη της σεζόν 2017-18, καθώς και του συμβολαίου με τον πρώην σύλλογο του, ανακοινώθηκε το ενδιαφέρον της Βοϊβοντίνα για την απόκτηση του. Στις 18 Ιουνίου 2018, εντάχθηκε επισήμως στο νέο του σύλλογο, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο. Στις 5 Αυγούστου 2019, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Πανιώνιο. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2020 υπέγραψε συμβόλαιο με τη σερβική Βόζντοβατς. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του, ο Μιλόγεβιτς κλήθηκε στην Εθνική Σερβίας U17. Επίσης, αγωνίστηκε για την Εθνική Σερβίας U18, σε φιλικούς αγώνες εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 2016. Αργότερα, εκπροσώπησε την Ελλάδα σε επίπεδο Εθνικής Νέων μεταξύ 2016 και 2017. Τον Μάρτιο του 2018, κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων από τον προπονητή Αντώνη Νικοπολίδη. Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ελπίδων σε μία εκτός έδρας φιλική ήττα με 4-3 εναντίον της Σλοβακίας U21. Μέχρι τις 15 Μαΐου 2021. (Γαλλικά) «Προφίλ του Νεμάνια Μιλόγεβιτς». footballdatabase.eu. Νεμάνια Μιλόγεβιτς Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase Νεμάνια Μιλόγεβιτς – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ιάνθη

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιάνθη (= μενεξεδί λουλούδι) είναι γνωστά τα ακόλουθα τρία διαφορετικά πρόσωπα: Ηρωίδα της Κρήτης, σύζυγος του Ίφιος, ο οποίος μεταμορφώθηκε από την Ίσιδα σε άνδρα από γυναίκα που ήταν για να την παντρευτεί (Οβιδίου «Μεταμορφώσεις», βιβλίο ΙΧ). Μία από τις Ωκεανίδες, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Αναφέρεται ως μία από τις συνοδούς της Περσεφόνης στον Άδη. Μια κοπέλα τόσο όμορφη, ώστε όταν πέθανε σε νεαρή ηλικία, οι θεοί έκαναν μενεξεδιά λουλούδια να ανθίσουν γύρω από το μνήμα της.

 Ο αστεροειδής 98 Ιάνθη (98 Ianthe), που ανακαλύφθηκε το 1868, πήρε το όνομά του από τα μυθικά αυτά πρόσωπα. «Ιάνθη» ήταν το προσωνύμιο που έδωσε ο Λόρδος Βύρων στη Λαίδη Charlotte Mary, στην οποία είναι αφιερωμένο το έργο του Childe Harold's Pilgrimage. Στο ποίημα του Πέρσι Σέλλεϋ (1792-1822) Queen Mab η βασίλισσα νεράιδα επισκέπτεται μια κοπέλα που ονομάζεται Ιάνθη, παίρνει την ψυχή της και τη χρησιμοποιεί για να φωτίσει το καλό και το αγνό σε όλη την ανθρωπότητα. Το ίδιο όνομα έδωσε ο Σέλλεϋ στη μεγαλύτερη κόρη του με τη Harriet Westbrook (Ελίζα-Ιάνθη, γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1813). Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
Αλέκος Φιλιππόπουλος

Ο Αλέκος Φιλιππόπουλος (1927 - 1991) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, ο οποίος εισήγαγε το μικρό σχήμα (ταμπλόιντ) στις εφημερίδες το 1981, ως ιδρυτικός διευθυντής στο Έθνος του Γιώργου Μπόμπολα.

 Ξεκίνησε την δημοσιογραφική του σταδιοδρομία στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1941, σε ηλικία 14 ετών, ως συντάκτης του αθλητικού ρεπορτάζ. Αργότερα εργάστηκε σε πολλές μεγάλες εφημερίδες, αναλαμβάνοντας διευθυντής και αρχισυντάκτης. Τη δεκαετία του 1950 εργάστηκε στην εφημερίδα «Εμπρός», κατόπιν στη «Μεσημβρινή» ως αρχισυντάκτης, και το 1967 στην «Απογευματινή», επίσης ως αρχισυντάκτης. Μεταπολιτευτικά διατέλεσε αρχισυντάκτης της βραχύβιας «Αδέσμευτης Γνώμης», η οποία δημιουργήθηκε και εκδόθηκε από δημοσιογράφους που απεργούσαν. Το 1975 υπήρξε συνιδρυτής (μαζί με τον Κίτσο Τεγόπουλο) της «Ελευθεροτυπίας», της οποίας και ανέλαβε πρώτος διευθυντής, αποχωρώντας στη συνέχεια λόγω προσωπικών διαφορών με τον Τεγόπουλο.Από το 1978 υπήρξε άμεσος συνεργάτης του Γιώργου Μπόμπολα στο εγχείρημα της επανέκδοσης της εφημερίδας «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής», η οποία τελικά κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1981, κατακτώντας γρήγορα την πρώτη θέση στην κυκλοφορία. Τότε εισήγαγε και το μικρό σχήμα ταμπλόιντ.Αποχώρησε από το «Έθνος» το 1989 και έως τον θάνατό του το 1991 ήταν σύμβουλος προγράμματος της τηλεόρασης του Αντέννα. Έτσι γεννήθηκε η “Ελευθεροτυπία”. Του Σεραφείμ Φυντανίδη, άρθρο του Σεραφείμ Φυντανίδη, αναδημοσίευση στις 26-12-2014, ανάκτηση 16-4-2015.
Καθεδρικός της Σάντα Σκολάστικα

Ο Καθεδρικός της Σάντα Σκολάστικα (La cattedrale di Santa Scolastica) είναι ο ναός της Μονής της Σάντα Σκολάστικα, που βρίσκεται κοντά στη πόλη Σουμπίακο, στη μητροπολιτική πόλη της Ρώμης, και ανήκει στο Τάγμα του Αγίου Βενέδικτου. Φέρει το τίτλο της basilica minore.

 Στο σημείο όπου βρίσκεται ο ναός είχε ιδρυθεί στις αρχές του 6ου αιώνα από τον Άγιο Βενέδικτο, το Ορατόριο της Μονής του Αγίου Σιλβέστρου. Τον 9ο αιώνα το όνομα της μονής άλλαξε σε Μονή του Αγίου Βενέδικτου και της Αγίας Σχολαστικής και κατασκευάστηκε μια νέα, μεγαλύτερη εκκλησία δίπλα στη προηγούμενη. Στο ίδιο σημείο κατασκευάστηκε εκκλησία σε ρωμανικό ρυθμό το 10ο αιώνα, που καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο Ζ΄, στις 4 Δεκεμβρίου 980 και επανακατασκευάστηκε σε γοτθικό ρυθμό το 14ο αιώνα, παίρνοντας τη μορφή μονόκλιτης εκκλησίας με τετράπλευρη αψίδα. Η σημερινή εκκλησία κατασκευάστηκε το 1773 με προτροπή του Αββά καρδινάλιου Τζιοβάνι Φραντσέσκο Μπανκιέρι, ο οποίος για τις εργασίες αυτές άφησε μετά το θάνατό του ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε σε νεοκλασικό ρυθμό, και επεκτάθηκε, σε σχέδια του Τζιάκομο Κουαρένγκι και καθαγιάστηκε στις 13 Οκτωβρίου 1776 από τον καρδινάλιο Κάρλο Ρετζόνικο. Η αψίδα κατασκευάστηκε το 1852 σε σχέδια του Τζιάκομο Μονάλντι. Gabriele Paolo Carosi, Badia di Subiaco. Storia - arte - vita, Subiaco, Tipografia-Libreria S. Scolastica, 1970. Claudio Grisanti, Giancarlo Santi (a cura di), Atlante delle diocesi d'Italia, Roma, Conferenza Episcopale Italiana, 2000. Terry Kirk, The Architecture of Modern Italy: the challenge of tradition 1750-1900, I, New York, Princeton Architectural Press, 2005. Fabrizio Capanni e Giampiero Lilli (a cura di), Le cattedrali del Lazio. L'adeguamento liturgico delle chiese madri nella regione ecclesiastica del Lazio, Cinisello Balsamo, Silvana, 2015.
Σπύρος Σκλαβενίτης

Ο Σπύρος Σκλαβενίτης (Λευκάδα, 21 Φεβρουαρίου 1927 - 9 Μαρτίου 2006) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας σούπερ μάρκετ «Σκλαβενίτης» και συνιδρυτής της χαρτοβιομηχανίας «Γλάρος».

 Γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 21 Φεβρουαρίου 1927. Το 1936 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα. Με το τέλος της Κατοχής εργάστηκε σε εργοστάσιο σαπωνοποιίας και ως φύλακας στον Ερυθρό Σταυρό. Ξεκίνησε με την οικογένειά του επιχείρηση μπαχαρικών και ειδών μπακαλικής στον Πειραιά, διαθέτοντας προϊόντα και στη Κεντρική Αγορά της Αθήνας (τη «Βαρβάκειο»).Το 1954 υπήρξε συνιδρυτής της εταιρείας «Σκλαβενίτης & Σια Ο.Ε.Ε.», που το 1971 μετεξελίχθηκε στην «Ι. & Σ. Σκλαβενίτης Α.Ε.Ε.» (σήμερα «Σκλαβενίτης»). Αρχικά δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο μπαχαρικών, αλλά αργότερα, επέκτεινε τις δραστηριότητές της στο λιανικό εμπόριο. Η εταιρεία αργότερα θα αναδεικνυόταν η τρίτη ελληνική εταιρεία λιανικού εμπορίου. Τo 2004, ο Σκλαβενίτης μαζί με τα παιδιά του ίδρυσε την χαρτοβιομηχανία «Γλάρος», μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ελληνικές βιομηχανίες, με βάση τον κύκλο εργασιών της. Είχε τρία αδέρφια, τον Γιάννη, τον Νάσο και τη Δώρα. Ήταν παντρεμένος και είχε τέσσερα παιδιά: τη Μαρία, τον Γεράσιμο, τον Στέλιο και την Βίκυ. Απεβίωσε στις 9 Μαρτίου 2006, σε ηλικία 79 ετών.
Τροβάτο Ευρυτανίας

Το Τροβάτο είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Ευρυτανίας. Το Τροβάτο υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων. Απέχει 76 χλμ. από το Καρπενήσι, 16 χλμ. από το χωριό Άγραφα και αποτελεί το βορειότερο χωριό του δήμου Αγράφων καθώς και ολόκληρης της Ευρυτανίας. Είναι το μοναδικό χωριό της περιοχής που έχει ασφαλτοστρωμένο περιφερειακό δρόμο, αλλά όχι και οι γύρω περιοχές, στα περισσότερα χωριά του δήμου Αγράφων.Παλαιότερα ήταν από τα μεγαλύτερα χωριά στα Άγραφα και κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η κτηνοτροφία. Από την περιοχή του Τροβάτου και των Βραγγιανών πηγάζει ο ποταμός Αγραφιώτης. Οι οικισμοί του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος, οι Άγιοι Θεόδωροι, ο Άγιος Αθανάσιος, η Χιόνο, και τα Καβάκια. Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 108 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής:

 Νότια της ράχης «Κλεφτογιάννη», βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγίας, με αξιόλογες τοιχογραφίες του 1644, όπου μαθήτευσε για τέσσερα χρόνια (1614-1618) ο Ευγένιος Γιαννούλης ο Αιτωλός.Ο Άγιος Δημήτριος είναι ο πρώτος συνοικισμός (κάτω μαχαλάς) από την είσοδο του χωριού. Εκεί υπάρχει ο ομώνυμος ναός του 1450, όπου φυλάσσεται τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Όπως μαρτυρά μαρμάρινη πλάκα, ο ναός φιλοξένησε το Παιδαγωγικό Φροντιστήριο Στερεάς (Σχολής Εθνικής Αντίστασης) της Π.Ε.Ε.Α. (Πολιτική Επιτροπή Εθνική Απελευθέρωσης) τον Αύγουστο - Σεπτέμβριο 1944.Στο Τροβάτο στεγάζεται επίσης Μουσείο Λαϊκής Τέχνης.Η Πιασμένη γη ή το Γεφύρι της Αγάπης βρίσκεται στο Τροβατιανό ρέμα κοντά στην Κακιά Σκάλα. Πρόκειται για ένα περίεργο γεωλογικό φαινόμενο. Φαίνεται πως με το πέρασμα των χρόνων οι πλαγιές του φαραγγιού ενώθηκαν πάνω από το ρεύμα του ποταμού. Τάκης Ντάσιος, Στ' Άγραφα, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1999. ISBN 960-8460-13-1. Σαλαγιάννης, Παναγιώτης Β. (2008). Το Τροβάτο Αγράφων. Αθήνα: Εκδόσεις Δάρδανος. σελ. 375. ISBN 960-380-208-5. Σαλαγιάννης, Παναγιώτης Β. (2016). Τα Τροβατιανά (2016), ISBN: 978-960-93-7602-0. Συλλογικό έργο, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Εκδόσεις Δομή, Αθήνα 2006.
Ρεχίλα

Ο Ρεχίλα , Rechila, (απεβ. το 448) ήταν ο Σουηβός βασιλιάς της Γαλισίας από το 438 μέχρι το τέλος του. Υπάρχουν λίγες πρωτογενείς πηγές για τη ζωή του, αλλά ο Υδάτιος ήταν σύγχρονος χριστιανός (μη Αρειανός) χρονικογράφος στη Γαλισία.

 Όταν ο πατέρας του, Ερμέρικ, αρρώστησε το 438, αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική ζωή (απεβ. το 441) και παρέδωσε τα ηνία της διακυβέρνησης και τον βασιλικό τίτλο στον γιο του. Προσπάθησε να επεκτείνει το βασίλειο των Σουηβών, για να καλύψει το κενό που άφησαν οι αποσυρμένοιι Βάνδαλοι και Αλανοί. Το 438 νίκησε τον Aνδέβοτο, τον comes Hispaniarum, στον ποταμό Χενίλ (Σινγίλλιο). Η ρωμαϊκή θέση στην Ιβηρία έγινε τόσο αδύναμη, που τρεις magistri utriusque militiae (κύριοι και των δύο υπηρεσιών) στάλθηκαν στη χερσόνησο μεταξύ 441 και 446. Εισβάλλοντας στη νότια Ιβηρία, ο Ρεχίλα κατέλαβε τις επαρχιακές πρωτεύουσες της Μέριδα το 439 και της Σεβίλλης το 441. Αυτές οι κατακτήσεις ήταν εξαιρετικά σημαντικές, αλλά τίποτε από τη σειρά των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτές δεν είναι γνωστό. Οι επαρχίες Λουζιτανία, Bαιτική και Καρθαγένης υποτάχθηκαν στους Σουηβούς, με εξαίρεση το Λεβάντε και τα παράλια της Μεσογείου. Ο Ρεχίλα ενεπλάκη σε σχεδόν συνεχή πόλεμο με τους Ρωμαίους. Ενώ επέστρεφε το 440 από την τρίτη του πρεσβεία στους Σουηβούς, ο Ρωμαίος λεγάτος Κενσόριος συνελήφθη από τον Ρεχίλα κοντά στη Μέρτολα (Μύρτιλις). Ο βασιλιάς τον έβαλε στη φυλακή για το υπόλοιπο της βασιλείας του. Ο Ρεχίλα απεβίωσε παγανιστής στη Μέριδα: gentilis moritur («πέθανε ευγενής») σύμφωνα με τον Υδάτιο, αλλά ο Ισίδωρος της Σεβίλλης, που έγραψε πάνω από ενάμιση αιώνα αργότερα και η πηγή του ήταν ο Υδάτιος, λέει ut ferunt, gentilitatis vitam finivit (" τελείωσε τη ζωή του ένας ευγενής, έτσι λένε»). Δεν υπάρχει κανένας λόγος, ωστόσο, να δεχθούμε τις αμφιβολίες του Ισίδωρου, οι οποίες πιθανώς επιταχύνθηκαν από το γεγονός ότι ο γιος και διάδοχος του Ρεχίλα ήταν ο Ορθόδοξος Ρεχίαρ. Ορισμένοι μελετητές έχουν εγείρει τον ισχυρισμό, ότι ο πατέρας του τον μεγάλωσε με αυτόν τον τρόπο, για να καλλιεργήσει καλές σχέσεις με την Εκκλησία και να επιφέρει τον εύκολο προσηλυτισμό των Σουηβών. Ο Ρεχίλα μπορεί να ήταν ο πατέρας ή ίσως θείος του magister militum Ρικίμερ. Gillett, Andrew. "The Birth of Ricimer." Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte 44, 3 (1995): 380–84. Thompson, E. A. "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." Edward James, ed., Visigothic Spain: New Approaches. Oxford: Oxford University Press, 1980. (ISBN 0-19-822543-1). Thompson, E. A. Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).
J. Holiday

Ο J. Holiday (γεννήθηκε ως Nahum Grymes) είναι Αμερικανός τραγουδιστής της R&B, περισσότερο γνωστός για τα δύο του σινγκλ, με τίτλο "Bed " και "Suffocate." Ο ίδιος περιγράφει τη μουσική του ως σόουλ της παλαιάς σχολής με μίξη χιπ χοπ.

 Γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1982 στην Ουάσιγκτον. Ο πατέρας του ήταν ιεροκήρυκας και τον ίδιο μεγάλωσε η μητέρα του. Πολύ σύντομα εντυπωσιάστηκε από συγκροτήματα της ριθμ εν μπλουζ, όπως οι Boyz II Men, H-Town και Jodeci, όπως επίσης και με τη χιπ χοπ των Jay-Z και Outkast. Στη διάρκεια ενός διαγωνισμού ταλέντων στο Γυμνάσιο, τραγούδησε για πρώτη φορά, στα 14 χρόνια του. Το ντεμπούτο του έγινε το 2006 και έγινε διάσημος μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού του "Bed" το 2007. Το σινγκλ έφτασε στο #5 στο Billboard Hot 100 και στο #1 στο Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs . Το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο Back of My Lac']] έγινε χρυσό στις ΗΠΑ, καθώς πούλησε πάνω από 500.000 αντίτυπα. Επιτυχία σημείωσε και το δεύτερό του σινγκλ, με τίτλο "Suffocate" . Chocolate City Mixtape: They Don't Sing No More (2007) Επίσημος ιστότοπος του J. Holiday Σελίδα του καλλιτέχνη στο Myspace
Απαγχονισμός

Ο απαγχονισμός είναι τρόπος εκτέλεσης της θανατικής ποινής, που χρησιμοποιούνταν σε όλο τον κόσμο. Ο καταδικασμένος που πήγαινε στην αγχόνη ήταν συνήθως προδότης, εχθρός του κράτους, δολοφόνος, ληστής ή "μάγος". Η λέξη αναφέρεται επίσης για την αιτία θανάτου κάποιου ο οποίος κρεμιέται κατά αυτόν τον τρόπο με σκοπό να αυτοκτονήσει.

 Ο καταδικασμένος οδηγείται πάνω σε πόρτα καταπακτής, σε σκάλα, καρέκλα ή άλογο. Πάνω από αυτόν, υπήρχε οριζόντια δοκός ή κλαδί, από το οποίο είχε περαστεί ή δεθεί σκοινί που κατέληγε σε αγχόνη. Στη συνέχεια, ο δήμιος περνούσε σφιχτά την αγχόνη γύρω από τον λαιμό του καταδικασμένου. Με τη διαταγή της εκτέλεσης, η καταπακτή στην οποία στεκόταν ο καταδικασμένος άνοιγε ή η σκάλα / καρέκλα / άλογο μετακινείτο μακριά, με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο κενό. Ο θάνατος ερχόταν συνήθως από το σπάσιμο του αυχένα του καταδικασμένου, εξαιτίας της δύναμης που ασκούσε το σώμα του που έπεφτε και της απότομης αντίστασης του σκοινιού που ήταν δεμένο γύρω από τον λαιμό. Αν δεν συνέβαινε αυτό, το βάρος του κρεμάμενου σώματος πίεζε την αγχόνη να σφίξει, ωστε ο καταδικασμένος πέθαινε από ασφυξία. Σπανιότατα όμως, ιδίως αν ο κατάδικος έπεφτε από μεγάλο ύψος, όπως αν τον έριχναν από οροφή κτιρίου (στην πράξη πολύ ασυνήθιστη μέθοδος απαγχονισμού), τότε η δύναμη που ασκείτο στον αυχένα από το βάρος του κατάδικου και την απότομη αντίσταση του σκοινιού ήταν τόσο τεράστια που μπορούσε να προκληθεί ακόμα και αποκεφαλισμός. Από πολλούς πολιτισμούς ο απαγχονισμός θεωρείτο εξευτελιστικός τρόπος θανάτου, πράγμα που οφείλεται στους σπασμούς, λόγω ασφυξίας, και σε άλλες αντιδράσεις του ανθρώπινου σώματος, όταν αυτό κρέμεται από την αγχόνη. Γι' αυτό, αυτή η θανατική ποινή επιβαλλόταν σε άτομα χαμηλής καταγωγής ή σε όσους διέπρατταν σημαντικά εγκλήματα, όπως ληστεία, εσχάτη προδοσία κλπ. Αντίθετο του απαγχονισμού, δηλαδή "έντιμος" τρόπος θανάτωσης, θεωρείτο συνήθως ο αποκεφαλισμός.
Κρέουσα της Κορίνθου

Στην ελληνική μυθολογία, η Κρέουσα της Κορίνθου ή Γλαύκη, ήταν πριγκίπισσα της Κορίνθου ως κόρη του Βασιλιά Κρέοντα. Για χάρη της Κρέουσας, ο Ιάσονας εγκατέλειψε τη Μήδεια. Στην εκδοχή του μύθου που ακολουθείται συνήθως στις αρχαίες τραγωδίες, η Μήδεια πήρε την εκδίκηση της δίνοντας στην Κρέουσα ένα φόρεμα που είχε καταραστεί από μάγισσα. Η κατάρα έκανε το χιτώνα, ή το Χιτώνα της Φλόγας, να κολλήσει στο σώμα της Κρέουσας και να το κάψει μέχρι θανάτου μόλις το φόρεσε.

 Γάιος Ιούλιος Υγίνος, Fabulae από τους Μύθους του Υγίνου που μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από τη Mary Grant. Εκδόσεις Πανεπιστημίου του Κάνσας στις Ανθρωπιστικές Σπουδές. Ηλεκτρονική έκδοση στο Topos Text Project. Σενέκας ο Νεότερος, Τραγωδίες. Μεταφράστηκε από τον Φρανκ Τζούστους Μίλερ. Loeb Classical Library. Κέιμπριτζ, MA, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ; Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1917. Ηλεκτρονική έκδοση στο theio.com. Σενέκας ο Νεότερος, Tragoediae. Ρούντολφ Πάιπερ. Γκούσταβ Ρίχτερ. Λειψία. Teubner. 1921. Λατινικό κείμενο διαθέσιμο στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του Περσέα. Απολλοδώρος, Βιβλιοθήκη με αγγλική μετάφραση του Σερ Τζέιμς Τζορτζ Φρέιζερ, FBA, FRS in 2 Volume, Κέιμπριτζ, MA, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1921. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Περσέα. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο από τον ίδιο ιστότοπο . Προπέρτιος, Elegies από το Charm. Βίνσεντ Κάτς, μετάφραση. Λος Άντζελες. Τύπος Sun & Moon. 1995. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Περσέα. Λατινικό κείμενο διαθέσιμο στον ίδιο ιστότοπο.
Σακατεκολούκα

Η Σακατεκολούκα (ισπανικά: Zacatecoluca) είναι η δέκατη έκτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Λα Πας. Έχει πληθυσμό 62.576 κατοίκων (2006).

 Η Σακατεκολούκα βρίσκεται νότια του Ελ Σαλβαδόρ και βόρεια του Λα Πας. Βρίσκεται ανατολικά της Σαντιάγο Νονουάλκο. Η Σακατεκολούκα είχε, σύμφωνα με την απογραφή του 2006, 62.576 κατοίκους. Είναι η δέκατη έκτη μεγαλύτερη πόλη του Ελ Σαλβαδόρ μετά το Σαν Σαλβαδόρ, την Σάντα Άνα, το Σογιαπάνγκο, το Σαν Μιγκέλ, την Απόντα, το Μεχικάνος, τη Σιουδάδ Ντελγάδο, την Σάντα Τέκλα, το Ιλοπάνγκο, το Σαν Μαρτίν, το Κουσκατανσίνγκο, την Αουατσαπάν, τη Σονσονάτε, την Κοχουτεπέκε και την Ουσουλουτάν. Έχει πυκνότητα 195 κατοίκων ανά τ.χλμ. Ο δήμος της Σακατεκολούκα διαιρείται σε 42 καντόνια. Κατάλογος πόλεων του Ελ Σαλβαδόρ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zacatecoluca στο Wikimedia Commons
Αναγέννηση Θρακομακεδόνων

Η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων είναι ένα αθλητικό σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που λειτουργεί στους Θρακομακεδόνες από το 2007 με σκοπό την καλλιέργεια, την ανάπτυξη και την διάδοση του ποδοσφαίρου και γενικότερα του αθλητισμού και του φίλαθλου πνεύματος. Η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων συμμετέχει σε όλες τις κατηγορίες του Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου σάλας ανδρών

 Η ομάδα του αγωνιστικού τμήματος των Juniors συμμετείχε στο επίσημο πρωτάθλημα της ΠΕΠΣΣ, στον Α' Όμιλο, με τη συμμετοχή 8 ομάδων. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου (σε 14 αγώνες), η Αναγέννηση Θρακομακεδόνων τερμάτισε στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα αήττητη με 42 βαθμούς. Στον τελικό του πρωταθλήματος, η ομάδα κέρδισε στα πέναλτι τον Ηνίοχο με 2-1 (0-0 κανονική διάρκεια + παράταση) και ανακηρύχθηκε ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ για την σεζόν 2016-2017. Η ομάδα των Παμπαίδων συμμετείχε στο επίσημο πρωτάθλημα της ΠΕΠΣΣ, στον Α' Όμιλο, με τη συμμετοχή 6 ομάδων. Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου (12 αγώνες), η ομάδα βρέθηκε στην τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα με 19 βαθμούς.Επίσης, κατέκτησε την πρώτη θέση στο τουρνουά "ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ" της ΠΕΠΣΣ, νικώντας στον τελικό τον Αίαντα Παλλήνης με 5-7. Η ομάδα των Πάιδων κατέκτησε το κύπελο της "ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ 2018" https://atfc.gr/ http://www.futsalhellas.com/ https://web.archive.org/web/20180101065326/http://www.5x5hellas.gr/