IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ), είναι ο ελληνικός κρατικός φορέας διαχείρισης των αεροπορικών μεταφορών, των κρατικών αεροδρομίων της χώρας, της παρακολούθησης τήρησης όλων των κανονισμών ασφαλείας αεροσκαφών και της εναέριας κυκλοφορίας, στον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο, σύμφωνα με το εσωτερικό και διεθνές Αεροπορικό Δίκαιο, καθώς και της τήρησης νηολογίου και βιβλίου υποθηκών αεροσκαφών.

 Αν και η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες στη χρήση αεροσκαφών σε πολεμικές επιχειρήσεις, δημιουργώντας επί τούτου αεροπορικές υπηρεσίες, ακόμα και εργοστάσιο κατασκευής αεροσκαφών, στον τομέα ανάπτυξης της πολιτικής αεροπορίας παρατηρήθηκε σημαντική καθυστέρηση. Με τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία ακόμα και η «υπό περιορισμό» Γερμανία ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου ανάπτυξης αεροπορικών δικτύων μεταφορών. Το 1921, η Ελλάδα επικύρωσε την πρώτη διεθνή αεροπορική σύμβαση του Παρισιού (1919), με τον Ν.2569/1921 η οποία θεωρητικά είναι και η πρώτη διοικητική πράξη στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας ενώ πέντε χρόνια μετά το 1926 οργανώνεται η πρώτη υποτυπώδης διοικητική υπηρεσία πολιτικής υπηρεσίας. Το 1929 κατ΄ επιταγή της διεθνούς αεροπορικής σύμβασης της Βαρσοβίας περί διεθνών μεταφορών συστήνεται αφενός το ελληνικό Υπουργείο Αεροπορίας, και αφετέρου στο τότε Υπουργείο Ναυτικών, η «Υπηρεσία Συγκοινωνιών Ναυτικών Αερολιμένων» που διατηρήθηκε για δύο χρόνια όταν το 1931 σε εναρμόνιση με σχετικές ευρωπαϊκές νομοθεσίες εκδόθηκαν οι νόμοι 5017/1931 και 5100/1931 «Περί οργανώσεως Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας» με βάση των οποίων συγκροτήθηκε από μία κεντρική διεύθυνση και δύο τμήματα, ένα για τα κρατικά αεροδρόμια και ένα για τις αεροπορικές μεταφορές. Με τον Α.Ν. 596/1937 η Ελλάδα κύρωσε την αεροπορική σύμβαση Βαρσοβίας, πολλαπλασιάζοντας το προσωπικό της ΥΠΑ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε πλήρης αναμόρφωση και αναδιοργάνωση της εν λόγω υπηρεσίας και μετονομάστηκε (το 1948) σε Κρατική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΚΥΠΑ) η οποία και υπάχθηκε ως επιμέρους Διεύθυνση στο Υπουργείο Αεροπορίας, υπό τη διοίκηση του Αρχηγού της (τότε) Ελληνικής Βασιλικής Αεροπορίας. Το 1952 μετά την κατάργηση του Υπουργείου Αεροπορίας που ένα χρόνο πριν είχε υποβιβαστεί σε υφυπουργείο, με την ίδρυση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η ΚΥΠΑ υπάχθηκε στο νέο Υπουργείο Συγκοινωνιών όπως μετονομάστηκε το παλαιότερο Υπουργείο Μεταφορών, αποτελώντας ιδιαίτερη Διεύθυνση με την ονομασία Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Το 1960 εκδόθηκε το Β.Δ. 865/1960 «Περί Οργανισμού της ΥΠΑ» που αποτέλεσε και το πρώτο διάταγμα οργάνωσης και σύνθεσης αυτής σε κεντρική Διεύθυνση και Περιφερειακές υπηρεσίες. Το 1970 επί χούντας με το Ν.Δ. 714/1970 ακολούθησε νέα αναδιάταξη με χωρισμό αρμοδιοτήτων της προηγούμενης Διεύθυνσης σε Διεύθυνση Εναερίων Μεταφορών (ΔΕΜ), που υπάχθηκε στο τότε «Υπουργείο Ναυτιλίας Μεταφορών και Επικοινωνιών» ως καθαρά αυτοτελή υπηρεσία ΥΠΑ. Το 1983 υπάχθηκε στο "Υπουργείο Μεταφορών και Επικοινωνιών" διατηρώντας δικό της Διοικητή όπου και παραμένει ως έχει μέχρι σήμερα, ακολουθώντας κάθε φορά τις μετονομασίες του φορέα της. Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας
Άγιος Αθανάσιος Φωκίδας

Για άλλα λήμματα με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Αθανάσιος Ο Άγιος Αθανάσιος είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ιτέας του Κορινθιακού στο Νομό Φωκίδας. Το νησάκι έχει υψόμετρο 0 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και γεωγραφικό πλάτος 38,4169619637 και γεωγραφικό μήκος 22,4206768104.

 Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ιδιόκτητη νησίδα και μαζί με τη νησίδα του Αγίου Κωνσταντίνου, βρίσκονται στα νότια και απέναντι από το λιμάνι της Ιτέας. Είναι το κοντινότερο προς την είσοδο του λιμανιού, με σχήμα σχεδόν στρογγυλό και πάνω του φυτρώνουν πεύκα και ελιές. Στο βυθό, ανάμεσα στα δύο αυτά νησάκια, διακρίνονται υπολείμματα πέτρινης γέφυρας μήκους περίπου 210 μέτρων, για την οποία πιθανολογείται ότι πρόκειται για βυζαντινή κατασκευή, η οποία τα ένωνε και γκρεμίστηκε εξαιτίας κάποιου γεωλογικού φαινομένου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι μη κατοικήσιμη και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ιτέα και τη νησίδα του Αγίου Κωνσταντίνου, συναποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Ιτέας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ιτέας του Δήμου Δελφών.
Ελί Ντοτέ

Ο Ελί Ντοτέ (Élie Doté, 9 Ιουλίου 1948) είναι πολιτικός από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Υπήρξε πρωθυπουργός από το 2005 ως το 2008. Είναι παντρεμένος και πατέρας 6 παιδιών.

 Γεννήθηκε στο Μπανγκί το 1948 και εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και στην Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (ADB). Στις 13 Ιουνίου 2005 διορίστηκε από τον Πρόεδρο Φρανσουά Μποζιζέ στην πρωθυπουργία. Το 2006 εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και υπουργός Οικονομικών σε κυβερνητικό ανασχηματισμό. Υπέβαλε την παραίτησή του στις 18 Ιανουαρίου του 2008 στον Πρόεδρο Μποζιζέ, ο οποίος και την έκανε αποδεκτή. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Φοστέν-Αρκάνζ Τουαντερά.
Βραχονησίδα

Βραχονησίδα (Rocky islet, κατά μετάφραση του "Mediterranean Pilot vol.VI") είναι ένα μικρό και ακατοίκητο νησί χωρίς καμία οικονομική δραστηριότητα, συνήθως μικρότερο από νησίδα. Κριτήριο για τον χαρακτηρισμό ενός νησιού ως βραχονησίδας είναι το αν μπορεί να διατηρηθεί επ' αυτών ανθρώπινος πληθυσμός και να αναπτυχθεί αυτόνομη οικονομική ζωή.

 Οι βραχονησίδες, αν και μικρής αξίας αυτές καθαυτές για μια χώρα, είναι σε ορισμένες περιπτώσεις αντικείμενα διεκδίκησης μεταξύ χωρών καθώς και αιτίες μικροσυρράξεων όπως η Ζουράφα. Η αιτία είναι ότι οι βραχονησίδες, ως γη, υπό ορισμένες προϋποθέσεις που ορίζονται από το Διεθνές Δίκαιο θαλάσσης (ΔΔΘ), μπορούν ακόμη και να οριοθετήσουν γύρω τους υφαλοκρηπίδα, επεκτείνοντας έτσι κατά πολύ τα όρια κυριαρχίας μιας χώρας. Τα νησιά έχουν κι αυτά κατά το Διεθνές Δίκαιο υφαλοκρηπίδα και σε 134 κράτη ΑΟΖ. Εξαίρεση αποτελούν σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 οι βράχοι, οι οποίοι δεν μπορούν να διατηρήσουν ανθρώπινο πληθυσμό ή αυτόνομη οικονομική ζωή. Αυτοί οι βράχοι έχουν μεν αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα), δεν έχουν όμως δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα ή στην αποκλειστική οικονομική ζώνη. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην υπόθεση της υφαλοκρηπίδας της Βόρειας Θάλασσας το 1969, στην οποία αναγνώρισε ότι το δικαίωμα στην υφαλοκρηπίδα αποτελεί διεθνές έθιμο που δεσμεύει όλα τα κράτη, αναγνώρισε ότι απόκλιση από τον κανόνα είναι ότι το παράκτιο κράτος έχει δικαιώματα επί της υφαλοκρηπίδας δικαιολογείται μόνο για νησίδες, βράχους και ελαφρές προεξοχές της ακτής (islets, rocks and minor coastal projections / îlots, rochers ou légers saillants de la côte, σκέψη 57 της απόφασης), άρα εξ' αντιδιαστολής οι εθιμικοί κανόνες για την ύπαρξη και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας που δεσμεύουν όλα τα κράτη ανεξάρτητα από Διεθνείς Συνθήκες καλύπτουν και τα νησιά (όχι όμως τις «νησίδες, βράχους και ελαφρές προεξοχές της ακτής»). Αντιπαραθέσεις για ακατοίκητες βραχονησίδες έχουν σημειωθεί, κατά καιρούς, στις θαλάσσιες περιοχές Ιαπωνίας, Κορέας, Κίνας, Αραβικού Κόλπου, Ερυθράς Θάλασσας, Λιβύης, Νήσων Φώκλαντ, Παναμά κ.α.. Πρόσφατα παραδείγματα υπήρξαν τα Ίμια στο Αιγαίο Πέλαγος και το Περεχίλ. Τα Ίμια έγιναν πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης Ελλάδας - Τουρκίας, γνωστή ως Κρίση των Ιμίων το 1996, ενώ το Περεχίλ (Μαροκινό όνομα Λεϊλά), πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης Ισπανίας - Μαρόκου το 2002.
Φώτης Μάρης

Ο Φώτης Μάρης (1968) είναι Έλληνας καθηγητής διευθέτησης Ορεινών Υδάτων και Πρύτανης στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης για την περίοδο 2023-2026. Έχει διατελέσει Αντιπρύτανης Οικονομικών, Προγραμματισμού και Ανάπτυξης του ΔΠΘ το χρονικό διάστημα 2018-2023, ενώ υπηρετεί από το 2016 στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών (Τομέας Υδραυλικών Έργων) στην Ξάνθη.

 Γεννήθηκε στην Άρτα. Μεγάλωσε στην Κοζάνη όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια και αποφοίτησε από το 2ο Λύκειο Κοζάνης το 1986. Απέκτησε το πτυχίο του Δασολόγου από το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1991 και επίσης έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το ίδιο τμήμα το 2000, ειδικευόμενος στη Διευθέτηση Ορεινών Υδάτων. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1993 έως 1998, απασχολήθηκε ως επιστημονικός συνεργάτης στα εργαστήρια Δασοκομίας και Διευθέτησης Ορεινών Υδάτων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το 2013 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης στο γνωστικό αντικείμενο της διευθέτησης των ορεινών υδάτων, και στη συνέχεια το 2016 μετακινήθηκε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Ξάνθης. Έχει δημοσιεύσει αριθμό ερευνητικών εργασιών σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά διεθνών και ελληνικών συνεδρίων. Επίσης, έχει πραγματοποιήσει παρουσιάσεις ως προσκεκλημένος ομιλητής τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Συμμετέχει ως κριτής σε έγκριτα διεθνή περιοδικά και έχει υπηρετήσει ως μέλος οργανωτικών και επιστημονικών επιτροπών σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια. Είναι ενεργό μέλος του ΓΕΩΤΕΕ, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διαχείριση των Υδάτινων Πόρων, της European Water Resources Association (EWRA) και της Ελληνικής Υδρολογικής Επιτροπής στην UNESCO. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στον ευρύτερο υδρολογικό κύκλο, και ιδίως στα ποτάμια – υδραυλική και τεχνικά έργα, καθώς και στην υδροπληροφορική. Ζει μόνιμα στην Κομοτηνή. Είναι νυμφευμένος και έχει ένα ενήλικο τέκνο. Fotios P. Maris - ResearchGate Maris, Fotios P. - SCOPUS Βιογραφικό σημείωμα του Φ. Μάρη
Λαδίσλαος του Σάλτσμπουργκ

Ο Λαδίσλαος, πολων. Władysław Wrocławski z Salzburga, (p. 1237 - 27 Απριλίου 1270) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν συγκυβερνήτης στο δουκάτο του Βρότσουαφ (από το 1248) και καγκελάριος του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας (από το 1255). Έγινε επίσκοπος του Μπάμπεργκ (το 1257), επίσκοπος του Πάσσαου (το 1265), πρίγκιπας-αρχιεπίσκοπος του Σάλτσμπουργκ (το 1265) και διοικητής της επισκοπής του Βρότσουαφ.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, δούκα του Βρότσουαφ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ της Βοημίας. Οι Πιάστ-Σιλεσίας, κύριος κλάδος των Πιαστ της Πολωνίας, είχαν αποκατασταθεί στην κληρονομία τους στη Σιλεσία από τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας το 1163. Επίσης ο πάππος του Λαδίσλαου, Ερρίκος Α΄ ο Γενειοφόρος ανέκτησε το δουκάτο της Κρακοβίας και το στέμμα της Πολωνίας ως υψηλός δούκας το 1232. Ο Ερρίκος Β΄ έγινε συγκυβερνήτης με τον πατέρα του το 1226 και μπόρεσε να τον διαδεχθεί το 1238 ως δούκας της Σιλεσίας και υψηλός δούκας της Πολωνίας. Όταν κατά τη Μογγολική εισβολή -στη μάχη της Λέγκνιτσα το 1241- σκοτώθηκε, ο Μπολέσλαφ Β΄ ο Φαλακρός, μεγαλύτερος αδελφός του Λαδίσλαου, ανέλαβε την εξουσία στην Κάτω Σιλεσία και την επιτροπεία των μικρότερων αδελφών του. Επειδή ενεπλάκη σε εσωτερικές διαμάχες με τους αδελφούς του Ερρίκο Γ΄ και Μιέσκο, δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τον πολωνικό θρόνο και έπρεπε να τον παραχωρήσει στον εξάδελφό του Κορράδο Α΄, δούκα της Μαζοβίας. "Henryk III Biały" ("Henryk III the White"), Encyklopedia Polski (Encyclopedia of Poland), Kraków, Wydawnictwo Ryszard Kluszczyński, 1996, p. 216. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia-Wroclaw". Genealogy.EU.
Μπρουνό Φερερό

Ο Μπρουνό Φερερό είναι πρώην Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 24 Νοεμβρίου 1933 στο Τρεσάνζ (Μοζέλ). Αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας, ενώ υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας του 1962 με την ΦΚ Νανσί και διεθνής την ίδια χρονιά.

 1957-1963 : ΦΚ Νανσί Διεθνής με την Εθνική Γαλλίας το 1962 (1 διεθνής συμμετοχή, στις 5 Μαΐου: Ιταλία-Γαλλία, 2-1) Φιναλίστ του Κυπέλλου Γαλλίας το 1962 με την ΦΚ Νανσί Bertrand Munier, AS Nancy Lorraine - Histoire d’un club - Au fil des saisons depuis 1935, Éditions Serpenoise, 2010 (ISBN 978-2-87692-747-6) Προφίλ του παίκτη στην ιστοσελίδα της FFF
Ζωοδόχος Πηγή Λάρισας

Η Ζωοδόχος Πηγή είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ζωοδόχου Πηγής, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Η Ζωοδόχος Πηγή Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 193 μέτρων και έχει πληθυσμό 186 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1949, ονομαζόταν Άγιοι Ανάργυροι και μέχρι το 1920, Τατάρ. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Ζωοδόχος Πηγή Λάρισας (Άγιοι Ανάργυροι Λάρισας, Τατάρ Λάρισας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.).
Περί όνου σκιάς

Η Περί όνου σκιάς είναι φράση που πρωτοείδε το φως στα Άβδηρα και λέγεται μέχρι τις μέρες μας, υποδηλώνοντας την αντισυμβατική συμπεριφορά του εντολέα προκειμένου να επωφεληθεί ακόμα περισσότερο σε περιπτώσεις ιδίως άτυπων ενοχικών συναλλαγών για να ερμηνευθεί τελικά ως έκφραση της προπέτειας και του μεγέθους της ανοησίας. Επίσης η φράση υποδηλώνει την εντατική και ιδιαίτερη ενασχόληση με ένα θέμα το οποίο είναι ασήμαντο.

 Κάποιος επώνυμος Αβδηρίτης ενοικίασε έναν όνο για να μεταφέρει αυτόν και τις αποσκευές του σε άλλη πόλη. Περπατώντας σε ένα άνυδρο και άδενδρο τοπίο θέλησε το μεσημέρι να ξεκουραστεί και κάθισε στη σκιά του ζώου. Ο αγωγιάτης τότε του ζήτησε επιπλέον αμοιβή για την παρασχεθείσα από τον όνο ευεργετική σκιά την οποία όμως αρνήθηκε ο ενοικιαστής. Η διαφορά οδηγήθηκε στα δικαστήρια και μετά από αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις έφθασε ως τη Βουλή των τετρακοσίων. Εν τω μεταξύ η πόλη είχε αναστατωθεί και σχεδόν παραλύσει λόγω του ότι οι πολίτες είχαν διαιρεθεί σε δυο στρατόπεδα, τους «Σκιερούς», δηλαδή των οπαδών της σκιάς του όνου ως αυθύπαρκτου και αυτοτελούς πράγματος και τους «ονικούς» δηλαδή εκείνων της έννοιας του όνου ως συνολικού και ενιαίου αντικειμένου στη συναλλαγή. Λέγεται όμως προτού λήξει η δίκη, την λύση έδωσαν κάποιοι άγνωστοι, που εξόντωσαν τον ατυχή όνο και έτσι μη υπάρχοντος του πειστηρίου η υπόθεση ετέθη στο αρχείο.
Μίνα Λακωνίας

Η Μίνα Λακωνίας είναι οικισμός της Ανατολικής Μάνης του νομού Λακωνίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Μέχρι το 2010, ανήκε στην Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, ο οποίος καταργήθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και πλέον ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Μίνας με έδρα το Γύθειο.

 Η Μίνα βρίσκεται δυτικά της Αρεόπολης - Βάθειας στο ύψος του λιμανιού Μέζαπος, σε υψόμετρο 191 m. Απέχει 71 χιλιόμετρα από την Σπάρτη. Ο ναός του Αγίου Πέτρου Τα εκκλησάκια των Αγίων Αναργύρων Ο βυζαντινός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου Ο ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ του 13ου αιώνα Ο ναός της Αγίας Βαρβάρας Ερήμου Ο ναός του Άη Γιάννη Η βυζαντική εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο χωριό Άγιος Γεώργιος δίπλα από τη Μίνα Το σπήλαιο "Κουκούρι" που ανήκει στην Κοινότητα Μίνας, από την οποία απέχει 4 χλμ. Έχει 89 κατοίκους. Ναοί στη Μάνη Μίνα (Παναγία) ExploringGreece.gr, Μίνα Book.gr, Μίνα Μίνα Μέζαπος - Μίνα Αρχειοθετήθηκε 2018-06-13 στο Wayback Machine. Σπήλαιο "Κουκούρι" Δρύαλου ή Μίνας Δήμου Οιτύλου Φωτογραφίες της Μίνας
Aerion

Η Aerion Corporation είναι αμερικάνικη εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών με έδρα το Ρίνο στη Νεβάδα των ΗΠΑ. Ιδρύθηκε από τον Αμερικάνο δισεκατομμυριούχο Ρόμπερτ Μπας.Από το 2004, η εταιρεία αναπτύσσει ένα υπερηχητικό τζετ 10 επιβατών με στόχο να μειωθεί η διάρκεια των διατλαντικών πτήσεων κατά τρεις ώρες. Αυτό γίνεται εφικτό μέσω της τεχνολογίας «Boomless Cruise», η οποία εκμεταλλεύεται ένα γνωστό ατμοσφαιρικό φαινόμενο που ονομάζεται «Mach Cut Off», κατά το οποίο η ηχητική έκρηξη (αγγλ. sonic boom) διαθλάται σε πυκνότερα και θερμότερα στρώματα αέρα και έτσι δεν φτάνει στο έδαφος. Αναμένεται να είναι το πρώτο υπερηχητικό αεροσκάφος χωρίς μετακαυστήρα (αγγλ. afterburner) για τη μείωση των εκπομπών ρύπων και επίσης το πρώτο που θα λειτουργεί με βιοκαύσιμα.

 Η Aerion Corporation ιδρύθηκε το 2003 από έναν δισεκατομμυριούχο από το Τέξας, ονόματι Ρόμπερτ Μπας, ως «στάρταπ» δηλαδή μια νεοσύστατη εταιρεία, με στόχο την εμπορευματοποίηση της υπερηχητικής αεροπορικής τεχνολογίας. Η εταιρεία ξεκίνησε να αναπτύσσει υπερηχητικά ιδιωτικά αεροσκάφη το 2004. Η αυξημένη ζήτηση από διάφορους κατασκευαστές αεροσκαφών για την τεχνογνωσία της Aerion στον τομέα της φυσικής στρωτής ροής (αγγλ. NLF, Natural Laminar Flow), οδήγησε την εταιρεία στην ίδρυση της Aerion Technologies Corporation (ελεύθερη μετάφραση: Εταιρεία Τεχνολογιών Aerion), μιας ιδιόκτητης θυγατρικής της, τον Μάιο του 2011. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών, η Aerion έχει αναπτύξει εκτεταμένα δεδομένα από δοκιμές στον τομέα της φυσικής στρωτής ροής (NLF) και μεθόδους για τη βελτιστοποίηση της εφαρμογής της τεχνολογίας αυτής στο σχεδιασμό αεροσκαφών. Η τεχνολογία NLF της Aerion Technologies μπορεί να διευκολύνει τους κατασκευαστές αεροσκαφών να αυξήσουν τα όρια ταχύτητας και αποδοτικότητας για τα πολιτικά και στρατιωτικά αεροσκάφη της επόμενης γενιάς. Τον Μάιο του 2015, ο Έρνεστ (Έρνι) Έντουαρντς, πρώην πρόεδρος της «Embraer Executive Jets», διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος της Aerion, ενώ ο πρώην επικεφαλής μηχανικός Gulfstream G650, Μάικ Χίντερμπεργκερ προήχθη σε ανώτερο αντιπρόεδρο για την ανάπτυξη αεροσκαφών.Τον Μάρτιο του 2018, ο Τομ Βάις, πρώην πρόεδρος της κλάδου Αεροδιαστημικών Συστημάτων της «Northrop Grumman», διορίστηκε Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος Επιχειρήσεων (COO). Στις 5 Φεβρουαρίου 2019, ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Ρόμπερτ Μπας αντικαταστάθηκε από τον Τομ Βάις, ο οποίος πήρε τη θέση του Προέδρου μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας μεταξύ της Boeing και της Aerion.Τον Απρίλιο του 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε την κατασκευή μιας μονάδας παραγωγής, κόστους 300 εκατομμυρίων δολαρίων, κοντά στο Ορλάντο της Φλόριντα και τη μετεγκατάσταση των κεντρικών της γραφείων στην πανεπιστημιούπολη του Aerion Park. Ξεκίνησε την ανάπτυξη δυνατοτήτων ουδέτερων ισοζυγίων άνθρακα (αγγλ. carbon-neutral) για το τζετ «AS2» μέσω της τεχνολογίας άμεσης δέσμευσης αέρα (αγγλ. direct air capture) σε μια συμφωνία το 2020 με την Carbon Engineering. Τον Ιούλιο του 2020, η Aerion συνεργάστηκε με την Jetex για τη καθιέρωση ταξιδιωτικών διακανονισμών για επιβάτες του «AS2».
Ευστάθιος Μαλαμίδας

Ο Ευστάθιος Μαλαμίδας (1890 - 22 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Αποκλήθηκε από ορισμένους ως ο μπάρμπα-Στάθης, ο προστάτης των αδυνάτων. Ίδρυσε το σανατόριο και το Γενικό Νοσοκομείο της Λαμίας.

 Εργάστηκε ως γιατρός στην Αθήνα από το 1916 ως το 1926 και ειδικεύτηκε στην ουρολογία. Είχε σπουδάσει παράλληλα Νομικά και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τη δεκαετία του ' 20, αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Για πρώτη φορά υπουργός ανέλαβε το 1945, στο υπουργείο Υγιεινής, ως το 1946. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων, από το 1948 ως το 1949. Το Μάρτιο του 1950 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων και προσωρινά Δημοσίων Έργων, Οικισμού Ανοικοδομήσεως και Εργασίας στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (με χρέη υφυπουργού Ναυτικών) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στη Λαμία, με την παρουσία πολλών επισήμων. Βιογραφικά στοιχεία για το Μαλαμίδα.
Μαρία Μαγδαληνή της Αυστρίας (1689-1743)

H Μαρία Μαγδαληνή (γερμ. Maria Magdalena, 26 Μαρτίου 1689 - 1 Μαΐου 1743) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας.

 Η Μαρία Μαγδαληνή Ιωσηφίνα ήταν η τέταρτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της τρίτης συζύγου του Ελεονώρας Μαγδαληνής, κόρης του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Λίγο πριν τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701-14) υπήρχε το ερώτημα ο Φίλιππος Ε΄, νέος βασιλιάς της Ισπανίας, να νυμφευόταν τη Μαρία Μαγδαληνή, αλλά για πολιτικούς λόγους αντιτέθηκε σε αυτό ο πάππος του Λουδοβίκος ΙΔ΄, με τη δικαιολογία ότι καμιά από τις κόρες του Λεοπόλδου Α΄ δεν άρεσε στον εγγονό του. Το 1708 η αδελφή της Μαρία Άννα, τρίτη κόρη (2η από τον 3ο γάμο) του Λεοπόλδου Α΄, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και η Μαρία Μαγδαληνή προτάθηκε για νύφη του αδελφού του Φραγκίσκου, Δούκα της Μπέζα. Οι διαπραγματεύσεις δεν τελεσφόρησαν από την αρχή και οι δύο υποψήφιοι έμειναν άγαμοι. Έπειτα από τον Πόλεμο, τo 1714 απεβίωσε η Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας, πρώτη σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας και το ερώτημα τού να παντρευτεί η Μαρία Μαγδαληνή τον Βασιλιά, επανήλθε. Δεν ευοδώθηκε όμως το συνοικέσιο και ο Φίλιππος Ε΄ νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Φαρνέζε της Πάρμας. Έπειτα από τις ατυχείς προτάσεις, η Μαρία Μαγδαληνή έζησε μοναχικά και έμεινε άγαμη. Είχε στενή σχέση με την ανιψιά της Μαρία Θηρεσία, κόρη του αδελφού της Καρόλου ΣΤ΄, η οποία θα τον διαδεχόταν. Επίσης είχε επαφή με την αδελφή της Μαρία Άννα. Ήταν 54 ετών, όταν έπαθε πνευμονία και απεβίωσε. Τάφηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 100.
Κάρολος Ούγος των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Κάρολος Ούγος (Charles-Hugues de Bourbon-Parme, 8 Απριλίου 1930 - 18 Αυγούστου 2010) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1977-2010).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ξαβιέ δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαγδαληνής των Βουρβόνων-Μπυσέ, κόρης του Γεωργίου κόμη του Λινιέρ. Ο Γεώργιος ήταν απόγονος νόθου γιου του Λουδοβίκου των Βουρβόνων επισκόπου της Λιέγης. Το 1964 νυμφεύτηκε την Ειρήνη των Λίππε, κόρη της Τζουλιάνας της Ολλανδίας και είχε τέκνα: Κάρολος γενν. 1970, τιτουλάριος δούκας της Πάρμας, επικεφαλής του Οίκου. Μαργαρίτα γενν. 1972, παντρεύτηκε τον Έντουιν ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν (Zuydewijn). Ιάκωβος (Χάιμε) γενν. 1972, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Ορλεάνης. Καρολίνα γενν. 1974, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο-Αλφόνσο-Λούντγκερους Μπρένινκμέιερ (Brenninkmeijer). Robert E. Wilson, "The Claim of Carlos-Hugo de Bourbon-Parma to the Spanish Throne", Background 8 (November 1964): 187–193. Guardian obituary Royal House of the Netherlands Comunión Tradicionalista Αρχειοθετήθηκε 2010-12-27 στο Wayback Machine. Official website of the House of Bourbon-Parma his claim to Grand Magistery of the Constantinian Order of St.George, in rivalry against both the Duke of Calabria and the Duke of Castro.
Αρκοχώρι Ημαθίας

Το Αρκοχώρι (επίσημη ονομασία Αρκοχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νάουσας, του δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νάουσας του νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1934 ο οικισμός ονομαζόταν Αρκουδοχώρι.

 Το Αρκοχώρι είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Μπιτζένα» (1.511 μ.) του Βερμίου, λίγο νοτιότερα της Νάουσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 575. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΒΔ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,783 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Αρκουδοχώρι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1934 μετονομάστηκε σε Αρκοχώρι και το 1946 υπήχθη στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρκοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάουσας. Το χωριό εμφανίζεται ως «Αρκουδοχώρι» το 1646, ως «μήλον της έριδος» δύο Τούρκων αξιωματούχων που το διεκδικούν. Οι κάτοικοι θα συμμετάσχουν με γενναιότητα στην επανάσταση της Νάουσας το 1822, επανδρώνοντας τα επαναστατικά σώματα. Το χωριό όμως θα καταστραφεί ολοσχερώς από τους Τούρκους, και από τους διασωθέντες κατολικους ορισμένοι θα συνεχίσουν τον αγώνα και θα εγκατασταθούν στη Νότιο Ελλάδα. Κάποιοι πάλι επανέρχονται και επανοικίζουν το χωριό μαζί με οικογένειες από γειτονικές περιοχές της Μακεδονίας. Προς το τέλος του 19 ου αι. το χωριό θα γίνει τσιφλίκι, χάνοντας την πολιτική και την οικονομική του αυτοδυναμία. Στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά τον Μακεδονικό Αγώνα, ήταν λημέρι των Ελλήνων πολεμιστών. Το 1910 οι αρχηγοί των περισσότερων οικογενειών συστήνουν έναν ιδιόρρυθμο συνεταιρισμό, προκειμένου να εξαγοράσουν το χωριό τους από τον Τούρκο ιδιοκτήτη του. Το χωριό δοκιμάζεται κατά τη Γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μεσούντος του τελευταίου οι κάτοικοι παρεπιδημούν στη Νάουσα, όπου εγκαθίστανται στην πλειονότητά τους μόνιμα πια μετά το 1970. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στη φερώνυμη θέση στο βόρειο τμήμα του οικισμού. Εδώ βρίσκεται και το εκκλησάκι της Μικρής Ιερουσαλήμ, κτίσμα του 2015 Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, στο νότιο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στην ανατολική έξοδο του οικισμού Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, σε κατάφυτη φερώνυμη τοποθεσία, ανατολικά του οικισμού Το Κουρμπάνι, στη γιορτή της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου Το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=WQRb12KdZfE https://www.facebook.com/Arkochori
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1961

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1961 έλαβε χώρα στις Κάννες της Γαλλίας, μετά τη νίκη της χώρας στο Λονδίνο. Στον διαγωνισμό αυτό για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision την πρώτη θέση πήρε το Λουξεμβούργο με το τραγούδι Nous les amoureux που το ερμήνευσε ο Ζαν Κλοντ Πασκάλ. Ακολούθησε στην 2η θέση το Ηνωμένο Βασίλειο και στην 3η θέση η Ελβετία. Οι χώρες που έκαναν ντεμπούτο ήταν η Φινλανδία, η Ισπανία και η Γιουγκοσλαβία. Επίσης, για πρώτη φορά ο διαγωνισμός διεξήχθη το Σάββατο το βράδυ, θεσμός που συνεχίζεται ως τις μέρες μας. Καθώς ο διαγωνισμός υπερέβη τον προβλεπόμενο χρόνο, και η εκπομπή μεταδιδόταν ζωντανά, η επανάληψη του νικητήριου τραγουδιού στο τέλος του διαγωνισμού δεν προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις Κάννες της Γαλλίας με το χώρο της διοργάνωσης να είναι το κύριο κτίριο από το Παλάτι Φεστιβάλ και Συνεδριών, αφού η Γαλλία κέρδισε το δικαίωμα να φιλοξενήσει αυτή την έκδοση του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision από την προηγούμενη χρονιά με το τραγούδι "Tom Pillibi" από την Jacqueline Boyer. Οι Κάννες, μια πόλη που βρίσκεται στη Γαλλική Ριβιέρα, είναι ένας πολυάσχολος τουριστικός προορισμός και είναι γνωστός παγκοσμίως για τη διοργάνωση του ετήσιου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, με το Palais des Festivals et des Congrès που φιλοξενεί επίσης το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Το αρχικό κτίριο χτίστηκε το 1949 και βρίσκεται στη λεωφόρο Promenade de la Croisette, στον σημερινό χώρο της JW Marriott Cannes. Επίσης φιλοξένησε την έκδοση του Διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision του 1959. Όπως και το 1959, τον διαγωνισμό παρουσίασε η Ζακλίν Ζουμπέρ. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διάρκεια της ψηφοφορίας, το Λουξεμβούργο έδωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο 8 βαθμούς, όσους και η Νορβηγία στη Δανία. Ήταν οι περισσότεροι βαθμοί που δόθηκαν στον διαγωνισμό από το 1958, όταν η Γαλλία είχε λάβει 9 βαθμούς από τη Δανία. Το ρεκόρ εκείνο ισοφαρίστηκε το 1970, όταν η Ιρλανδία πήρε 9 βαθμούς από το Βέλγιο. Ο αριθμός των χωρών που έλαβαν μέρος αυξήθηκε στις 16. Για κάθε ερμηνεία υπήρχε και ένας διευθυντής ορχήστρας. Ισπανία – Ραφαέλ Φερέρ Μονακό – Ραϊμόν Λεφέβρ Αυστρία – Φρανκ Πουρσέλ Φινλανδία – Τζορτζ ντε Γκοτζίνσκι Γιουγκοσλαβία – Γιόζε Πρίβζεκ Ολλανδία – Ντολφ βαν ντερ Λίντεν Σουηδία – Ούιλιαμ Λιντ Γερμανία – Φρανκ Πουρσέλ Γαλλία – Φρανκ Πουρσέλ Ελβετία – Φερνάντο Πάτζι Βέλγιο – Φράνσις Μπαΐ Νορβηγία – Έιβιντ Μπεργκ Δανία – Κάι Μόρτενσεν Λουξεμβούργο – Λεό Σολιάκ Ηνωμένο Βασίλειο – Χάρι Ρόμπινσον Ιταλία – Τζιανφράνκο Ίντρα Στις Κάννες επέστρεψαν 2 καλλιτέχνες που είχαν πάρει μέρος και σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Ήταν ο εκπρόσωπος του Βελγίου, Μπομπ Μπενί, ο οποίος είχε πάρει μέρος και στον διαγωνισμό του 1959, και η Νόρα Μπρόκστεντ, συμμετοχή της Νορβηγίας, που επανήλθε έπειτα από το 1960. Κάθε χώρα είχε δεκαμελή επιτροπή, κάθε μέλος της οποίας απένειμε 1 βαθμό στο τραγούδι που επέλεγε. Παρακάτω παρατίθενται οι σχολιαστές βαθμών και οι παρουσιαστές ανά χώρα. Όλες οι κριτικές επιτροπές (εκτός από την Αυστρία και το Ηνωμένο Βασίλειο) ανακοίνωσαν τις ψήφους τους στα γαλλικά. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)
Live at Winterland

Live at Winterland είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου και μονού CD, τον Μάιο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rykodisc Records". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε σε τρία βράδια, στις 10, 11 και 12 Οκτωβρίου 1968 στο "Winterland Ballroom" του Σαν Φρανσίσκο, όπου οι Experience έδωσαν συνολικά έξι συναυλίες, δύο σε κάθε βράδυ. Το 1992, το "Live at Winterland" επανακυκλοφόρησε με ένα επιπλέον ΕΡ, το οποίο περιελάμβανε τα κομμάτια "Are You Experienced", "Voodoo Child (Slight Return)" και "Like A Rolling Stone", ηχογραφημένα στις 11 Οκτωβρίου 1969.

 1. Prologue (Hendrix) - 0:572. Fire (Hendrix) - 3:123. Manic Depression (Hendrix) - 4:464. Sunshine of Your Love (Clapton, Bruce, Brown) - 6:255. Spanish Castle Magic (Hendrix) - 5:326. Red House (Hendrix) - 11:327. Killing Floor (Howlin' Wolf) - 8:058. Tax Free (Hansson, Carlsson) - 8:009. Foxy Lady (Hendrix) - 4:5010. Hey Joe (Roberts) - 6:4411. Purple Haze (Hendrix) - 4:3412. Wild Thing (Taylor) - 3:0513. Epilogue (Hendrix) - 0:30 Live at Winterland (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1987 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Winterland" είναι οι εξής: Τζίμι Χέντριξ - κιθάρα, φωνητικά Νόελ Ρέντινγκ - μπάσο Μιτς Μίτσελ - τύμπανα Τζακ Κάσαντι - μπάσο στο "Killing Floor" Live at Winterland - Jimi Hendrix | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jimi Hendrix - Live at Winterland (Vinyl, LP) at Discogs Robert Christgau: CG: Artist 652
Βουδιστική Ένωση Γαλλίας

Η Βουδιστική Ένωση Γαλλίας (γαλλικά: Union Bouddhiste de France, UBF), ιδρυθείσα το 1986, είναι απολιτική, μη κερδοσκοπική ομοσπονδία. Ρόλος της είναι η καλλιέργεια των σχέσεων μεταξύ των βουδιστικών οργανώσεων της Γαλλίας και του συνόλου των δημοσίων αρχών. Ως εκ τούτου, περιλαμβάνει, μεταξύ των μελών της, βουδιστικές οργανώσεις και κοινότητες, οι οποίες διέπονται από τους νόμους της 1ης Ιουλίου 1901 (μη κερδοσκοπικό σωματείο) και της 9ης Δεκεμβρίου 1905, καθώς και τα εκτελεστικά διατάγματά τους.

 Η Βουδιστική Ένωση Γαλλίας εδρεύει στην Παγόδα της Βανσέν. Η UBF διαθέτει, κάθε πρωινό Κυριακής, δική της εκπομπή υπό τον τίτλο Sagesses bouddhistes, η οποία προβάλλεται από το France 2. Το 2012, η Βουδιστική Ένωση Γαλλίας ανακοίνωσε πως ο αριθμός των πιστών Βουδιστών στη Γαλλία ήταν της τάξεως του ενός εκατομμυρίου, γεγονός το οποίο καθιστά τον Βουδισμό ως την τέταρτη θρησκεία, βάση αριθμού πιστών, στη Γαλλία. Ταμπαλαουέλα Νταμαρατάνα (Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα της UBF (Γαλλικά) Alain Renon, La « tentation » bouddhiste en France, Le Monde diplomatique, Δεκέμβριος 1997
Παλαιών Πατρών Ιωακείμ

Ο Παλαιών Πατρών Ιωακείμ υπήρξε Βυζαντινός ιεράρχης, μητροπολίτης Παλαιών Πατρών κατά τον 15ο αιώνα. Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς θήτευσε ο Ιωακείμ, πάντως σίγουρα πριν το 1450.

 Υπήρξε μαθητής του Αγίου Λεοντίου του Μονεμβασιώτου και, σύμφωνα με παράδοση, μετά τον θάνατο του αγίου πήγε μαζί με άλλους μαθητές του να πραγματοποιήσει αποκομιδή του λειψάνου του αγίου. Ο Άγιος Λεόντιος ήταν θαμένος σε μια σπηλιά στην περιοχή της Αιγιάλειας. Την ώρα που επρόκειτο να αρχίσει η ανασκαφή του τάφου ισχυρός σεισμός συγκλόνισε την περιοχή και την σπηλιά όπου ήταν ο τάφος και σχίστηκε στα δύο. Φοβισμένοι απο το γεγονός, ο Ιωακείμ και οι συντρόφοι του έφυγαν και ο τάφος του αγίου έμεινε ανέπαφος ώς τις μέρες μας σε άγνωστη μέχρι σήμερα τοποθεσία.
Κατάλογος αεροδρομίων στη Σικελία

Το παρόν λήμμα παρουσιάζει τα αεροδρόμια της Σικελίας, τα οποία ομαδοποιούνται ανά τύπο και ταξινομούνται κατά τοποθεσία. Στο νησί της Σικελίας υπάρχουν έξι κύρια αεροδρόμια και διάφορα μικρότερα, που χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της γενικής αεροπορίας. Υπάρχουν, επίσης, δύο μικρότερα αεροδρόμια στα νησιά νοτίως της Σικελίας, Λαμπεντούζα και Παντελλερία. Το 2011 χρησιμοποίησαν τα αεροδρόμια της Σικελίας 13.257.369 επιβάτες.

 Η πρώτη αεροπορική εγκατάσταση που άνοιξε στο νησί ήταν το Αεροδρόμιο της Κατάνης το Μάιο του 1924, ενώ ακολούθησε στις 28 Ιουνίου 1931 το Αεροδρόμιο Μποκαντιφάλκο του Παλέρμο. Τη δεκαετία του 1930, κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, κατασκευάστηκαν διάφορα αεροδρόμια όπως το Αεροδρόμιο Μίλο του Τράπανι (1936), το Αεροδρόμιο του Κομίσο (1937), το Αεροδρόμιο Παντελλερίας (1938) και το Αεροδρόμιο του Πόντε Ολίβο για τον έλεγχο της περιοχής της Μεσογείου, τα οποία ωστόσο υπέστησαν σφοδρούς βομβαρδισμούς από τους Βρετανούς, στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήλεγχαν τη Μάλτα. Η κατασκευή του Αεροδρομίου Κινίσια του Τράπανι ολοκληρώθηκε το 1949, όταν και έκλεισε το Αεροδρόμιο Μίλο. Το 1959 ο Αμερικανικός Στρατός εγκαταστάθηκε στην παλιά αεροπορική βάση Σιγκονέλα, που ήταν εγκαταλελειμμένη από την εποχή του πολέμου. Τη δεκαετία του 1950 το αεροδρόμιο του Παλέρμο ήταν το τρίτο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ιταλίας και οι εργασίες για επέκτασή του είχαν ξεκινήσει. Το νέο Αεροδρόμιο Πούντα Ράιζι του Παλέρμο άνοιξε για τους πολίτες το 1960. Το 1961, με την ολοκλήρωση του Αεροδρομίου Μπίργκι του Τράπανι, οι εμπορικές πτήσεις μεταφέρθηκαν στο νέο αεροδρόμιο αφήνοντας για το αεροδρόμιο Κινίσια μόνο στρατιωτική δραστηριότητα, που και αυτή τερματίστηκε το 1970 όταν το αεροδρόμιο έκλεισε. Το 1968 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του Αεροδρομίου της Λαμπεντούζας. Πολλά από τα κλειστά και ορισμένα από τα ενεργά αεροδρόμια είχαν αρχικά ανοίξει πριν χρησιμοποιηθούν οι κώδικες IATA και ICAO, αλλά κάθε ιταλικός αερολιμένας είχε έναν αριθμό ταυτοποίησης που χρησιμοποιούσε η Ιταλική Βασιλική Αεροπορία για την κωδικοποίησή του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930 διεξάγονταν πτήσεις από τα υδατοδρόμια της Σικελίας προς τις πόλεις της Ρώμης, της Νάπολης και άλλες ιταλικές ηπειρωτικές περιοχές, καθώς και προς την Τρίπολη και τη Βεγγάζη στη Λιβύη. Για τις πτήσεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν υδροπλάνα και αμφίβια αεροσκάφη. Το υδατοδρόμιο της Έννας-Νικολέττι άνοιξε το 2007, όμως έκλεισε το επόμενο έτος.
Ψαράδες Φλώρινας

Οι Ψαράδες είναι ορεινός παραδοσιακός οικισμός του νομού Φλώρινας που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού, στη νότια όχθη της λίμνης της Μεγάλης Πρέσπας 59 χλμ. ΒΔ της Φλώρινας.Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Νίβιτσι. Τους χειμερινούς μήνες κατοικείται από 60 άτομα, ενώ το καλοκαίρι από 100. Κύρια πηγή του εισοδήματός τους είναι η αλιεία, η κτηνοτροφία (σπάνια ράτσα αγελάδων βραχυκερατικής φυλής) και ο τουρισμός. Είναι το μοναδικό ελληνικό χωριό στις όχθες της Μεγάλης Πρέσπας και είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός.

 Στις ακτές της λίμνης κατέφυγαν και ασκήτευσαν μοναχοί κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή εποχή, κάτι που συνεχίστηκε την περίοδο της Τουρκοκρατίας.Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκονται οι βραχογραφίες της Παναγίας Βλαχερνών και της Παναγίας Γλυκοφιλούσας-Πάντων Χαράς καθώς και τα ασκηταριά της Παναγίας Ελεούσας, της Ανάληψης και της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση του ΝΟΦ και των ένοπλων δυνάμεων του Δημοκρατικού Στρατού. Στους Ψαράδες το 1949 διαδραματίστηκε μία από τις τελευταίες πράξεις του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Στην εκκλησία του χωριού στις 25 και 26 Μαρτίου του 1949 συνήλθε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), που ήταν διάδοχος του ΣΝΟΦ (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), με τη συμμετοχή 700 αντιπροσώπων και στο οποίο απήθυνε λόγο ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Για το συνέδριο το ΝΟΦ είχε βγάλει ανακοίνωση, όπου ανέφερε: "Το δεύτερο συνέδριο του ΝΟΦ θα είναι συνέδριο διακήρυξης των νέων προγραμματικών αρχών του ΝΟΦ. Αρχών που είναι ο προαιώνιος πόθος του λαού μας. Θα διακηρύξει την ένωση της Μακεδονίας σε ένα ενιαίο, ανεξάρτητο, ισότιμο μακεδονικό κράτος μέσα στη λαϊκοδημοκρατική ομοσπονδία των βαλκανικών λαών, που είναι η δικαίωση των πολύχρονων αιματηρών αγώνων του". Στο τέλος, το συνέδριο διακήρυξε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του "μακεδονικού" λαού. Είχε προηγηθεί η απόφαση της 5ης ολομέλειας του ΚΚΕ που πραγματοποιήθηκε στις 30 και 31 Ιανουαρίου του 1949 στο Γράμμο και άλλαξε τη θέση του κόμματος για τους σλαβόφωνους Έλληνες από "πλέρια ισοτιμία στις μειονότητες που ζούσαν στην Ελλάδα" σε αυτοδιάθεση των σλαβόφωνων, συγκεκριμένα η απόφαση ανέφερε: "Στη Βόρεια Ελλάδα ο μακεδονικός (σλαβομακεδονικός) λαός τα 'δωσε όλα για τον αγώνα και πολεμά με μια ολοκλήρωση ηρωισμού και αυτοθυσίας που προκαλούν το θαυμασμό. Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι σαν αποτέλεσμα της νίκης του ΔΣΕ και της λαϊκής επανάστασης, ο μακεδονικός λαός θα βρει την πλήρη εθνική αποκατάστασή του έτσι όπως το θέλει ο ίδιος." Μετά όμως τις θέσεις του 2ου συνεδρίου του ΝΟΦ που ακολούθησαν, το ΚΚΕ αποσύρθηκε από τη θέση αυτή και για να μπορέσει να ελέγξει το ΝΟΦ δημιούργησε στις 27 Μαρτίου του 1949 την Κομμουνιστική Οργάνωση της Μακεδονίας του Αιγαίου (ΚΟΕΜ). Στους Ψαράδες υπογράφηκε, το 2018, η Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία αναγνωρίζεται η ονομασία του κράτους της Βόρειας Μακεδονίας. Από τους Ψαράδες κατάγεται ο διοικητής του Ιπποκράτειου Γιώργος Χριστιανόπουλος. https://www.meteolive.gr/p/psarades.html Φωτογραφίες από το Panoramio Οπτικοακουστικό υλικό
Φράνσις φαν Άαρσενς

Ο βαρόνος Φράνσις φαν Άαρσενς (ολλανδικά: Francis van Aarssens‎) ή βαρόνος Φρανσουά φαν Αερσέν (γαλλικά: François van Aerssen‎) (27 Σεπτεμβρίου 1572 - 27 Δεκεμβρίου 1641) ήταν διπλωμάτης και πολιτικός των Ηνωμένων Επαρχιών.

 Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες και ήταν γιος του Κορνέλις φαν Άαρσενς, επίσης πολιτικού. Το ταλέντο του επαινέθηκε από τον δικηγόρο Γιόχαν φαν Ολντενμπάρνεβελτ, ο οποίος τον έστειλε, σε ηλικία 26 ετών, ως διπλωματικό πράκτορα του διοικητή στο ανάκτορο της Γαλλίας. Πήρε σημαντικό μέρος στις διαπραγματεύσεις της Δωδεκαετούς Εκεχειρίας το 1609.Λόγω της συμπεριφοράς του, η οποία δυσαρέστησε τον Γάλλο βασιλιά, ανακλήθηκε από τη θέση του από τον Ολντενμπάρνεβελτ το 1614, μετά από απαίτηση του Γάλλου πρεσβευτή Μπενζαμέν Ωμπερύ ντυ Μωριέ ο οποίος ζήτησε την ανάκληση του Άαρσενς. Ήταν τέτοιο το μίσος που είχε στο εξής εναντίον του πρώην ευεργέτη του, που έκανε ό,τι μπορούσε για να προκαλέσει την καταστροφή του Ολντενμπάρνεβελτ. Ωστόσο, δεν ήταν μέλος του δικαστηρίου που καταδίκασε τον Ολντενμπάρνεβελτ στη Δίκη των Ολντενμπάρνεβελτ, Γκρότιους και Χόγκερμπιτς, όπως λανθασμένα αναφέρει ο Τσίσχολμ. Στη συνέχεια έγινε ο έμπιστος σύμβουλος του Μαυρίκιου, Πρίγκιπα της Οράγγης, και στη συνέχεια του Φρειδερίκου Ερρίκου, Πρίγκιπα της Οράγγης, για τις εξωτερικές υποθέσεις της δημοκρατίας. Στάλθηκε σε ειδικές πρεσβείες στη Βενετία, στη Γερμανία και στην Αγγλία και επέδειξε τόση διπλωματική ικανότητα και φινέτσα που ο καρδινάλιος Ρισελιέ τον κατέταξε ανάμεσα στους τρεις μεγαλύτερους πολιτικούς της εποχής του. Πέθανε, σε ηλικία 69 ετών, στη Χάγη. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Aarssens, Francis van» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press Ouvré, H. (1853). Aubéry du Maurier. Étude sur l'histoire de la France et de la Hollande, 1566-1636. Thèse pour le doctorat des lettres présentée à la faculté de Paris (στα Γαλλικά). Paris: Auguste Durand.
1189 Τερεντία

Η Τερεντία (Terentia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,854. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας αστρονόμου Λ.Ι. Τερεντίεβα.

 Η μέση διάμετρος της Τερεντίας εκτιμάται σε 55,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ch (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0566. Η Τερεντία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 18 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σον το πρόβατο

Το Σον το Πρόβατο (αγγλικά: Shaun the Sheep) είναι stop-motion παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων βρετανικής παραγωγής 2007. Είναι spin-off της σειράς αυτοτελών ταινιών Ουάλας και Γκρόμιτ. Ο κεντρικός ήρωας της σειράς είναι ο Σον, ένα πρόβατο το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 1995 στην ταινία μικρού μήκους Μια μικρή απάτη και στη σειρά 13 επεισοδίων του 2002 Το Φοβερό Τέχνασμα του Ουάλας και του Γκρόμιτ. Οι ιστορίες εξιστορούνται χωρίς διαλόγους, μέσω των εκφράσεων και των χειρονομιών των ηρώων, καθώς και με τη χρήση διάφορων βοηθητικών ήχων. Ακόμα κι οι άνθρωποι βγάζουν απλώς άναρθρες κραυγές. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη σειρά Timmy Time.

 Ο Σον, ένα μικρό ασυνήθιστα ευφυές κι έξυπνο πρόβατο ζει με το κοπάδι του σε μια μεγάλη φάρμα η οποία ονομάζεται Μόσι Μπότομ Φαρμ κι είναι μια λαϊκή φάρμα της Βόρειας Αγγλίας. Σε κάθε επεισόδιο της σειράς ο Σον και το υπόλοιπο κοπάδι του καταβάλλουν την τελική προσπάθεια να προσθέσουν λίγη έξαψη στην πληκτική κοινωνική ζωή που κάνουν σαν ζώα παριστάνοντας τις χιονόμπαλες σε μια φανταστική περιπέτεια με στιλ δραπέτευσης έχοντας πολύ συχνά τη βοήθεια της γοητείας τους κάνοντας ανθρώπινες πράξεις και τεχνάσματα. Το γεγονός αυτό συνήθως τους φέρνει σε σύγκρουση και λιγότερο συχνά σε συνεργασία με το τσοπανόσκυλο της φάρμας ονόματι Μπάιτζερ, ενώ ταυτόχρονα όλοι προσπαθούν να μην τους ανακαλύψει ο αγρότης. Βασικοί Σον: Κεντρικός ήρωας της σειράς. Είναι ένα ασυνήθιστα ευφυές μικρό πρόβατο. Είναι ο αρχηγός του κοπαδιού και δεν τον νοιάζει καθόλου το γεγονός πως είναι το πιο αδύνατο απ' όλα τα υπόλοιπα πρόβατα του συγκεκριμένου κοπαδιού. Εφόσον δεν υπάρχουν διάλογοι, ο Σον επικοινωνεί εξ' ολοκλήρου μέσα απ' το χλευασμό και συχνά εξηγεί τις ιδέες του στα υπόλοιπα πρόβατα του κοπαδιού κάνοντας σχέδια επάνω σ' ένα μαυροπίνακα. Είναι πολύ φίλος με τον Μπάιτζερ, όμως αυτό δεν τον αποτρέπει απ' το να σκαρώνει φάρσες. Σον το Πρόβατο: Η Ταινία (2015) Σον το Πρόβατο Ταινία: Φαρμαγεδών (2019)
Ζάχος Μήλιος

Για άλλα μέλη της ίδιας Χειμαρριώτικης οικογένειας, δείτε Σπυρομήλιος. Ο Ζάχος Μήλιος (1805-1860) υπήρξε οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και στρατιωτικός της οθωνικής περιόδου. Αδελφός του επίσης διακεκριμένου στρατιωτικού και πολιτικού Μιχαήλ Σπυρομήλιου. Κατάγονταν από επιφανή στρατιωτική οικογένεια της Χειμάρρας, στη σημερινή Αλβανία (Βόρεια Ήπειρος). Ο ίδιος, ανώτερο στρατιωτικό στέλεχος, υπηρέτησε με νομιμοφροσύνη την εκάστοτε πολιτική εξουσία, βρίσκονταν όμως πολλές φορές στη σκιά του ιδιαίτερα δυναμικού αδελφού του.

 Η οικογένεια στην οποία ο Μήλιος ανήκει είχε προσφέρει πολλά αξιόμαχα μέλη στο 'ελληνοαλβανικό' σώμα του βασιλείου της Νεάπολης Κάτω Ιταλίας (αποκαλούμενο επίσημα ως 'Μακεδονικό' από τους Ιταλούς). Το 1824 συνόδευσε τον αδελφό του, ο οποίος ήταν επικεφαλής σώματος πολυάριθμων Χειμαρριωτών, στην δυτική Ελλάδα, όπου και εξεστράτευσαν εναντίον του Ομέρ Βρυώνη, υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Το 1825, μαζί με τον αδελφό του, τον Νότη Μπότσαρη και τον Δήμο Ρηνιάσσα συμμετείχαν σε μάχες κατά του Κιουταχή στις περιοχές Μακρυνόρους και Καστέλι Ανατολικού. Το ίδιο έτος μαζί με το σώμα των Χειμαρριωτών, του οποίου ήταν υποδιοικητής, εισήλθαν στο Μεσολόγγι και ενίσχυσαν τους πολιορκούμενους. Ο Ζάχος Μήλιος πολέμησε ως σωματάρχης στον προμαχώνα «Μιαούλης» και έλαβε μέρος στην Έξοδο. Αργότερα πολέμησε στις μάχες του Α' Σώματος Στερεάς Ελλάδας, υπό την διοίκηση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και το 1827 ανέλαβε αυτόνομη αρχηγία. Πολιτικά υποστήριζε αρχικά τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, όμως στην συνέχεια εντάχθηκε στο «Ρωσικό κόμμα». Επί Ιωάννη Καποδίστρια (1828-1832) εντάχθηκε στα ημιτακτικά σώματα και μετά ως υποταγματάρχης στο Β' Ελαφρό Τάγμα με διοικητή τον Ιωάννη Ρούκη. Στην οθωνική περίοδο παρέμεινε στο στράτευμα όπου και υπηρέτησε στην οροφυλακή και έφθασε στον βαθμό του διοικητή Τάγματος. Υπήρξε πιστός οθωνικός, όπως και η πλειοψηφία των ετερόχθονων (δηλ. όσων γεννήθηκαν εκτός των τότε ελληνικών συνόρων) στρατιωτικών που είχαν επενδύσει τις ελπίδες τους στην απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων τους. Πέθανε σχετικά πρόωρα στη Θήβα(1860). Ο ίδιος έφτασε μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη φάλαγγας και λόγω της ιδιαίτερης αποφασιστικότητάς του στο πεδίο της μάχης, τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Η πλάκα του τάφου που τον σκέπαζε υπάρχει στο πρώην νεκροταφείο του Ευαγγελιστή Λουκά στη Θήβα. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών. Αθήνα 1985.
Ντέηβιντ Ρικάρντο

Ο Ντέηβιντ Ρικάρντο (αγγλ. David Ricardo) (18 Απριλίου 1772 – 11 Σεπτεμβρίου 1823) θεωρείται ένας από τους πατέρες των Κλασσικών Οικονομικών, με μεγαλύτερη συμβολή του στην εξέλιξη της οικονομικής θεωρίας τη θεωρία του συγκριτικού πλεονεκτήματος.

 Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1772, στο Λονδίνο, γόνος εύπορης Εβραϊκής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν χρηματιστής στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου (London Stock Exchange), όπου και είχε χτίσει την οικογενειακή περιουσία. Ο Ρικάρντο δεν σπούδασε ποτέ και τίποτα σχετικό με τον κλάδο στον οποία κατέληξε να αφιερώσει τη ζωή του. Αντιθέτως σε ηλικία 14 ετών παράτησε το σχολείο για να ακολουθήσει τον πατέρα του στο χρηματιστήριο και να αποκομίσει πρακτική εμπειρία σε σχέση με το επάγγελμα που επρόκειτο να ακολουθήσει. Αργότερα επήλθε ρήξη μεταξύ αυτού και της οικογένειας του, καθώς επέλεξε να παντρευτεί μη-Εβραία γυναίκα. Παρόλα αυτά, κατάφερε μέσα από το χρηματιστήριο να χτίσει και ο ίδιος αξιόλογη περιουσία, που του επέτρεψε να αποσυρθεί σε ηλικία 42 ετών το 1814. Η πρώτη φορά που ο Ρικάρντο ήρθε σε επαφή με τη θεωρία των οικονομικών ήταν το 1799, σε διακοπές με τη γυναίκα του στο Μπαθ της Αγγλίας. Εκεί για να περάσει το χρόνο του, αγόρασε και μελέτησε το βιβλίο του Άνταμ Σμιθ Ο πλούτος των εθνών, εμπειρία που έμελλε να σημαδέψει την υπόλοιπη ζωή του, οδηγώντας τον στη συγγραφή αρκετών άρθρων που συνέβαλλαν στην εξέλιξη της οικονομικής θεωρίας, στην ανάπτυξη μακροχρόνιας φιλίας με τον Τζέημς Μιλ (αγγλ. James Mill) και εν τέλει στην εξαγορά μιας θέσης στο Βρετανικό Κοινοβούλιο το 1819, ώστε να προωθήσει τις απόψεις του και να συμβάλλει στην μεταβολή της πολιτικής της χώρας του σε σχέση με το διεθνές εμπόριο. Το πιο γνωστό από τα βιβλία του είναι οι Αρχές της Πολιτικής Οικονομίας και Φορολογίας, στο οποίο περιγράφει τόσο τη θεωρία του περί κατανομής εργασιακού εισοδήματος, όσο και τη θεωρία του σχετικού πλεονεκτήματος στην παραγωγή. Επίσης, του αποδίδονται θεωρίες ενοικίων, μισθών και κερδών. Το 1823 ο Ντέηβιντ Ρικάρντο, προς το τέλος της ζωής του, όντας ζωηρός υποστηρικτής της «ελληνικής υπόθεσης» και της ελληνικής Επανάστασης, έγινε ένα από τα μέλη της Φιλελληνικής Επιτροπής του Λονδίνου. Στα ελληνικά: Ντέηβιντ Ρικάρντο, Καρλ Μαρξ, «Αξία και υπεραξία», επιμέλεια: Θέμις Μίνογλου, επιλογή κειμένων και εισαγωγή: Γιώργος Σταμάτης, μετάφραση: Παναγιώτης Μαυρομμάτης, Θ. Μίνογλου, έκδοση «Κριτική», Αθήνα 1989, ISBN 960-218-006-4, ISBN 978-960-218-006-8, David Ricardo, «Αρχαί πολιτικής οικονομίας και φορολογίας», εισαγωγή: Δ. Καλιτσουνάκι, μετάφραση: Νικ. Π. Κωνσταντινίδης, «Εκδόσεις Γκοβόστη», Αθήνα 1995, ISBN 960-270-314-8, ISBN 978-960-270-314-4, David Ricardo, «Οι αρχές της πολιτικής οικονομίας και της φορολογίας», Κεφάλαια I έως VI, μετάφραση: Θέμις Μίνογλου, έκδοση: «Κριτική», Αθήνα 2000, ISBN 960-218-200-8, ISBN 978-960-218-200-0, David Ricardo, «Αρχές πολιτικής οικονομίας και φορολογίας», επιμέλεια - μετάφραση: Νικηφόρος Σταματάκης, επιμέλεια σειράς: Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, «Εκδόσεις Παπαζήση», Αθήνα 2002, ISBN 960-02-1556-1, ISBN 978-960-02-1556-4,