IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άρμιν Γιόζεφ Ντόιτς

Ο Άρμιν Γιόσεφ Ντόιτς (Armin Joseph Deutsch, 1918–1969) ήταν Αμερικανός αστρονόμος και συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας. Έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα το 1940 και το ντοκτορά του στην Αστρονομία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο το 1946. Είναι γνωστός για την τομογραφία Ντόπλερ, την οποία παρουσίασε σε συμπόσιο στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον το 1958. Πριν το 1966 ήταν συνεργαζόμενος συντάκτης (associate editor) στο Annual Review of Astronomy and Astrophysics, ενώ την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε σύμβουλος της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας (American Astronomical Society).

 Armin J. Deutsch, A study of the spectrum variables of type A, 1947, A. J. Deutsch, A Subway Named Mobius, Astounding Science Fiction, December 1950, was nominated for the 1951 Hugo Award (awarded in 2001) (See also the "M.T.A." song). Adapted to an Argentine movie called "Moebius" in 1996. Included in the anthology "Best SF4", edited by Edmund Crispin, Faber and Faber, 1965 Armin J. Deutsch, The Sun, in The New Astronomy, a Scientific American Book, Simon and Schuster, New York, 1955 A. Deutsch, W. Klemperer, eds., Space Age Astronomy: Proceedings of an International Symposium held August 7–9, 1961 at the California Institute of Technology in conjunction with the 11th General Assembly of the International Astronomical Union (IAU, GA, 11), Academic Press, New York, NY, 1962 Armin J. Deutsch, The Ageing Stars of the Milky Way, in Stars and Galaxies: Birth, Ageing, and Death in the Universe (Thornton Page, editor), Prentice-Hall, Englewood Cliffs, NJ, 1962 Boesgaard, Ann Merchant; Hagen, Wendy; Deutsch, Armin J. (posthumous) Circumstellar Envelopes of M Giants, Bulletin of the American Astronomical Society, Vol. 8, p. 304, March 1976 (his last paper) Ο κρατήρας Ντόιτς στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. A. J. Deutsch στο Internet Speculative Fiction Database
Άγιος Νικόλαος Λαγκαδίων Αρκαδίας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι μικρός ορεινός οικισμός της Αρκαδίας, ο οποίος υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Λαγκαδίων του Δήμου Γορτυνίας. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την πιο πρόσφατη εθνική απογραφή, δηλ. αυτήν του 2011, ανέρχεται σε 39 κατοίκους.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 730 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και απέχει -μέσω του οδικού δικτύου- λιγότερο από 3 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια, καθώς και περί τα 58 χιλιόμετρα από την πόλη της Τρίπολης. Την περιοχή ρέει το ρέμα Λέου, όπου στον οικισμό συμβάλει και με έναν μικρό παραπόταμο που ρέει από βορειοανατολικά καθώς και με άλλον έναν που ρέει από νότια. Ο Άγιος Νικόλαος αναγνωρίστηκε επισήμως ως αυτοτελής οικισμός στις 5/4/1981, εντούτοις όμως αποτελεί και συνοικισμό των Λαγκαδίων όπως υφίστανται ως χωριό με ευρύτερη έννοια από αυτήν του οικισμού της τοπικής αυτοδιοίκησης. Κατά την Απογραφή του 2001, ο Άγιος Νικόλαος είχε 82 κατοίκους. Στην περιοχή υπάρχουν νερόμυλοι, καθώς και οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου -όπου πήρε την ονομασία του ο οικισμός- και του Αγίου Αντωνίου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Ε.Ε.Τ.Α.Α. (Eetaa.gr) - Μεταβολές οικισμών της Τ.Α.: Άγιος Νικόλαος. ExploringGreece.gr - Άγιος Νικόλαος (Χωριό).
Βερόπουλος

Η εταιρεία Αφοί Βερόπουλοι ΑΕΒΕ είναι μια μεγάλη ομάδα καταστημάτων λιανικής πώλησης τροφίμων και ποτών με έδρα την Ελλάδα. Η αλυσίδα λειτουργούσε στην Ελλάδα, με το όνομα Βερόπουλος Spar έως το 2016, μέχρι και την πλήρη εξαγορά της, και απορρόφηση της από τη METRO ΑΕΒΕ, της Οικογένειας Παντελιάδη. Σήμερα, η εταιρεία δραστηριοποιείται μόνο εκτός Ελλάδας, στη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ μέχρι και σήμερα έχουν διατηρηθεί τα καταστήματα στις δυο Βαλκανικές χώρες.

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1973, όταν το πρώτο σούπερ μάρκετ Βερόπουλος άνοιξε στην Αθήνα και μέχρι το τέλος του 2015, η αλυσίδα διέθετε 180 καταστήματα και 4.500 εργαζόμενους ανά την ελληνική επικράτεια. Παράλληλα ήταν ο αποκλειστικός συνεργάτης της Ολλανδικής εταιρείας σούπερ μάρκετ SPAR για την Ελλάδα, γεγονός που της έδινε τη δυνατότητα χρήσης του σήματος και διάθεσης των προϊόντων SPAR. Εκτός ελληνικών συνόρων ο Βερόπουλος λειτουργεί σούπερ μάρκετ στη Βόρεια Μακεδονία, όπως τα Vero, και στη Σερβία ως SuperVero. Η πρώτη μεγάλη εξαγορά της εταιρίας ήταν αυτή των σούπερ μάρκετ Αθηνά (24 καταστήματα σε όλη την Ελλάδα) το 1993. Οχτώ χρόνια αργότερα θα εξαγοράσει την Πανεμπορική (43 καταστήματα σε 11 πόλεις της Ελλάδας) ενώ το 2007 τις αλυσίδες Τροφίνο και Αστέρας στην Αθήνα.Στις αρχές Μαΐου του 2015 υπήρξε ενδιαφέρον εξαγοράς των δραστηριοτήτων της εταιρίας στην Ελλάδα από τον όμιλο Σκλαβενίτη. Όμως, η εξαγορά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και ενδιαφέρον εκδηλώθηκε από τον όμιλο ΜΕΤRO της οικογένειας Παντελιάδη. Η Επιτροπή Ανταγωνισμού ενέκρινε την εξαγορά της αλυσίδας από τον όμιλο τον Ιανουάριο του 2016.Τον Φεβρουάριο του 2016, οι δραστηριότητες της Βερόπουλος στην Ελλάδα, αποσχίστηκαν από αυτές του εξωτερικού και εξαγοράστηκαν από τον όμιλο Μετρό της οικογένειας Παντελιάδη, μετά από έγκριση της Επιτροπής Ανταγωνισμού τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς, και τελικώς όλα τα καταστήματα της αλυσίδας μπήκαν υπό το σήμα της My Market. Αντίστοιχα το σήμα της Spar αποχώρησε από την Ελλάδα τον Φλεβάρη του 2016 λόγω της εξαγοράς της Βερόπουλος από τη Μετρό Α.Ε.Β.Ε. (METRO Cash and Carry και My Market). Ωστόσο η Spar επέστρεψε ξανά στην ελληνική αγορά το 2017 με τη δημιουργία της Spar Hellas σε συνεργασία με τους ομίλους αγορών «Αστέρας» και «Mesis». Μετά από συσσωρευμένες ζημιές ο όμιλος Βερόπουλου εξαγοράστηκε από την οικογένεια Παντελιάδη και από τότε δραστηριοποιείται στις Βαλκανικές χώρες με το σήμα Vero με κύκλους εργασιών περίπου στα 123 εκ. ευρώ. Η εξαγορά της «Βερόπουλος» ήταν η τρίτη μεγαλύτερη εξαγορά αλυσίδας σούπερ-μάρκετ στην Ελλάδα μετά την εξαγορά της «Μαρινόπουλος» από τη «Σκλαβενίτης» το 2015.
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1985

Οι βουλευτικές εκλογές του 1985 ήταν οι πέμπτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 8 Δεκεμβρίου 1985 για την εκλογή των 56 εκ των 80 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

 Η Κύπρος είναι μια ενιαία δημοκρατία με προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένος στο μέσο της νομοθετικής περιόδου, είναι και αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης, και προεδρεύει του εκτελεστικού Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αναλογικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διευκολύνουν τον πολυκομματισμό, όπου το κόμμα του εκλεγμένου προέδρου συνήθως συμμαχεί με άλλα μικρότερα κόμματα για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που συνήθως προσαρμόζεται στις κοινοβουλευτικές αλλαγές μετά τις βουλευτικές εκλογές. Οι 80 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 80 θέσεις, οι 56 εκλέγονται από τους Ελληνοκύπριους και οι 24 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω του διχοτόμησης του νησιού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι 24 τουρκοκυπριακές έδρες μένουν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 56 έδρες από την αύξησή τους το 1985.Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Μετά από απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων της 20ης Ιουνίου 1985 οι έδρες αυξήθηκαν από 50 σε 80. Οι 54 αντιστοιχούσαν στην ελληνική κοινότητα (από 35 που είχε προηγουμένως) και οι 24 στην τουρκική κοινότητα (από 15 που είχε προηγουμένως).Οι 56 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν: Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας (21 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού (12 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου (11 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας (5 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Πάφου (4 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας (3 έδρες)Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για πενταετή θητεία, όμως αυτή μπορεί να αυτοδιαλυθεί πρόωρα, με απόφαση που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία των μελών της. Στις εκλογές συμμετείχαν 4 κόμματα και 2 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος) (με κατάλογο των εκλεγμένων βουλευτών) «Εκλογές 8ης Δεκεμβρίου 1985». www.parliament.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 21 Απριλίου 2020. «Νόμος ρυθμιζών τα της εκλογής μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων» (PDF). Αρχειοθετήθηκε (PDF) από το πρωτότυπο στις 23 Ιανουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2020.
Γιώργος Αγορογιάννης

Ο Γιώργος Αγορογιάννης (Λάρισα, 3 Μαΐου 1966) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στη Λάρισα, την ΑΕΚ και ολοκλήρωσε την καριέρα του στον Πανιώνιο, κατά τις δεκαετίες του ’80 και ’90.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Τοξότη Λάρισας και το 1984 πήγε στη Λάρισα, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 7 Απριλίου 1985. Καθιερώθηκε σταδιακά ως βασικός και αγωνίστηκε για οκτώ χρόνια, κατά τα οποία κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1987-88) και ένα κύπελλο (1984-85), αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Το 1989 κλήθηκε στην εθνική ομάδα. Το 1992 συμφώνησε με την ΑΕΚ, όπου παρέμεινε τρεις περιόδους, κατακτώντας δύο ακόμα πρωταθλήματα (1992-93 και 1993-94), ενώ ήταν φιναλίστ του κυπέλλου το 1994 (δεν αγωνίστηκε) και το 1995. Την περίοδο 1995-96 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, όπου έκλεισε την καριέρα του. Ο Γιώργος Αγορογιάννης αγωνίστηκε 7 φορές με την εθνική Ελλάδας από το 1989 ως το 1992. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1989 στον φιλικό αγώνα εκτός έδρας με την Πολωνία (0-3). Αγωνίστηκε επίσης στις 20/9/1989 με Γιουγκοσλαβία εκτός έδρας (0-3), 11/10/1989 με Βουλγαρία εκτός έδρας (0-4), 5/9/1990 με Αλβανία εντός έδρας (1-0), 10/10/1990 με Αίγυπτο εντός έδρας (6-1), 12/2/1992 με Ρουμανία εντός έδρας (1-0) και 25/3/1992 με Κύπρο εκτός έδρας (3-1), που ήταν ο τελευταίος του διεθνής αγώνας. Επίσης, το 1987 συμμετείχε σε δυο αγώνες με την ολυμπιακή ομάδα, στις 28/10 σε φιλικό με την Ιταλία (ήττα 0-2) και στις 2/12 με την Πολωνία (ήττα 0-1) σε αγώνα της προκριματικής φάσης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Προηγουμένως, το 1984, υπήρξε μέλος της εθνικής Νέων που προκρίθηκε στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καθώς και στην προκριματική φάση του 1985. Πρωταθλήματα Ελλάδας (3): 1988, 1993 και 1994. Κύπελλο Ελλάδας (1): 1985. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/club.php?id=1065&year_rythm=1995%3A%3A1
Ερριέττα Αλεξανδρινή του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ

Η Ερριέττα Αλεξανδρινή (γερμ. Henriette Alexandrine von Nassau-Weilburg, 30 Οκτωβρίου 1797 – 29 Δεκεμβρίου 1829) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας & Δούκισσα του Τέσσεν.

 Η Ερριέττα Αλεξανδρινή Φρειδερίκη Βιλελμίνη ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Λουίζας Ισαβέλλας, κόρης του Γουλιέλμου Γεωργίου του Σάιν-Χάχενμπουργκ, Βουργράβου του Κίρχμπεργκ. Η Ερριέττα πέθανε σε ηλικία 32 ετών από οστρακιά, την οποία κόλλησε από τα παιδιά της. Παντρεύτηκε το 1815 τον Κάρολο Λουδοβίκο της Αυστρίας, Δούκα του Τέσσεν (πολων. Τσιέσυν, στη Σιλεσία), και είχε τέκνα: Μαρία Θηρεσία (1816 - 1867), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Δύο Σικελιών. Αλβέρτος (1817 - 1895), Δούκας του Τέσσεν. Κάρολος Φερδινάνδος (1818 - 1894), αντιστράτηγος του αυστριακού στρατού. Φρειδερίκος Φερδινάνδος (1821 - 1847), διοικητής του αυστριακού ναυτικού. Ροδόλφος (25 Σεπτεμβρίου - 11 Οκτωβρίου 1822). Μαρία Καρολίνα (1825 - 1915), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ράινερ Φερδινάνδο της Αυστρίας, πρωθυπουργό της Αυστρίας. Γουλιέλμος Φραγκίσκος (1827 - 1894), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Marek, Miroslav. "A listing of descendants of the House of Nassau-Weilburg". Genealogy.EU.
BBC Καιρός

Το BBC Καιρός (αγγ. BBC Weather) είναι τμήμα του BBC, το οποίο αναλαμβάνει την προετοιμασία και τη μετάδοση δελτίων καιρού. Από το 1922 μέχρι το 2018, οι πληροφορίες περί πρόβλεψης παρέχονταν από τη βρετανική εθνική μετεωρολογική υπηρεσία Met Office. Από τότε, παρέχονται από τον ευρωπαϊκό ιδιωτικό οργανισμό MeteoGroup ιδιοκτησία της General Atlantic. Ο μακροβιότερος μετεωρολόγος του BBC Καιρός ήταν ο Michael Fish, ο οποίος εμφανιζόταν για 36 χρόνια από το 1974 μέχρι το 2010.

 Το πρώτο δελτίο καιρού μεταδόθηκε στο ραδιόφωνο στις 14 Νοεμβρίου 1922 και το πρώτο καθημερινό δελτίο στις 26 Μαρτίου του 1923. Το 1936 μεταδόθηκε το πρώτο τηλεοπτικό δελτίο καιρού, καθώς και το πρώτο παγκόσμιο δελτίο καιρού με τη χρήση μετεωρολογικού χάρτη. Η ιστοσελίδα του BBC παρέχει δελτία καιρού για το Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και για όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας κινούμενα σχέδια και σχεδιασμούς παρόμοιους με αυτούς της τηλεόρασης. Η ιστοσελίδα της υπηρεσίας ξεκίνησε να λειτουργεί το 1997. Στις 20 Μαρτίου του 2013, εκδόθηκε από την υπηρεσία η εφαρμογή BBC Weather app για συσκευές iOS και για Android (μέσω του Google Play). Επίσημη Ιστοσελίδα
Μωρίς Μπεζάρ

Ο Μωρίς Μπεζάρ (γαλλικά: Maurice Béjart, 1 Ιανουαρίου 1927 – 22 Νοεμβρίου 2007) ήταν Γάλλος χορευτής, χορογράφος, διευθυντής όπερας, και ιδρυτής της σχολής χορού Μπεζάρ της Λωζάνης στην Ελβετία. Του απονεμήθηκε η Ελβετική υπηκοότητα μεταθανάτια.

 Γεννήθηκε στην Μασσαλία το 1927, και ο πατέρας του ήταν ο Γάλλος φιλόσοφος Γκαστόν Μπεργκέρ. Παρακολουθώντας ένα ρεσιτάλ του χορευτή Σερζ Λιφάρ, επηρεάστηκε τόσο πολύ ώστε αποφάσισε να αφιερώσει τον χρόνο του αποκλειστικά στον χορό. Κατά την περίοδο που βρισκόταν στη Μασσαλία σπούδασε υπό την Ματίλντ Ξεσίνσκα. Το 1945, γράφτηκε στην ομάδα μπαλέτου της Όπερας της Μασσαλίας, και από το 1946 σπούδασε υπό την Μαντάμ Ρουσάν Σαρκισιάν, τον Λίο Στάατς, την Μαντάμ Λιούμποβα Γεγκόροβα, και την Όλγκα Πριομπραζένσκα στο Παρίσι. Το 1948, συνεργάστηκε επίσης με τους Ζανίν Σαρά, Υβέτ Σωβιρέ, και κατόπιν με τον Ρολάντ Πετί, καθώς και με τη Βέρα Βόλκοβα στο Λονδίνο.Το 1954 ίδρυσε την σχολή Ballet de l'Étoile, και το 1960 την Ballet du XXe Siècle στις Βρυξέλλες. Το 1987 μετεγκαταστήθηκε στη Λωζάνη, όπου και ίδρυσε τη σχολή χορού Béjart Ballet Lausanne, μια από τις διασημότερες και πλέον επιτυχημένες σχολές χορού παγκοσμίως.Το 1973, μαζί με το Ballet du XXe siecle, έκανε την πρεμιέρα της παράστασης με την ονομασία Golestan, η οποία βασίζονταν στην Ιρανική παραδοσιακή μουσική, και ακολούθησαν και άλλες παρόμοιες παραστάσεις βασισμένες στην ίδια θεματολογία. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων αυτών ο Μπεζάρ γνώρισε την πρώην Αυτοκράτειρα του Ιράν με την οποία και διατήρησε ισχυρούς δεσμούς.Ανάμεσα στα διάσημα έργα του, είναι και μια διασκευασμένη εκδοχή του Καρυοθραύστη, την οποία παρήγαγε το 2000 και βασίζεται στην προσωπική του ζωή, και η οποία περιείχε έντονο ερωτικό περιεχόμενο και παράξενες σεξουαλικές παραστάσεις. Ο Μπεζάρ ίδρυσε διάφορες σχολές χορού: την σχολή Mudra στις Βρυξέλλες, 1970–1988; την σχολή Mudra Afrique στο Ντακάρ, 1977–1985; την σχολή Rudra στην Λωζάνη, 1992–. Ανάμεσα στις διακρίσεις που έλαβε ήταν οι: Βραβείο Εράσμους το 1974 Deutscher Tanzpreis το 1994 Το 2003, κέρδισε το Prix Benois de la Danse για το συνολικό του έργο Béjart Ballet Lausanne Rudra Béjart School
Κάστρο του Λίντζμπαρκ

Το Κάστρο του Λίντζμπαρκ (πολωνικά: Zamek w Lidzbarku‎, γερμανικά: Burg Heilsberg‎), επίσημα γνωστό ως Κάστρο των Επισκόπων του Λίντζμπαρκ, είναι οχυρωμένο κάστρο και παλάτι του 14ου αιώνα που βρίσκεται στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας στη βόρεια Πολωνία. Είναι ένα από τα πιο πολύτιμα γοτθικά κτίρια της χώρας και δημοφιλής προορισμός για τους παραθεριστές.

 Το ανακτορικό οχυρό στο Λίντζμπαρκ Βαρμίνσκι, το οποίο για αιώνες ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Βαρμίας, βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Σιμσάρνα με τον ποταμό Γουίνα. Το οχυρό περιβάλλεται από αμυντική τάφρο. Μια πρόσθετη «ξηρή τάφρος» περικύκλωνε τις τοπικές κατοικίες που βρίσκονταν κοντά στο οχυρό - όλες οι αμυντικές δομές σώζονται εκτός από τη βόρεια τάφρο, όπου κάποτε βρισκόταν ο ανεμόμυλος του κάστρου. Το κάστρο ήταν χτισμένο σε κάτοψη τετράγωνου σχηματισμού, με τείχη μήκους 48,5 μέτρων. Ένας πύργος 14 επιπέδων βρίσκεται στη βορειοανατολική πτέρυγα του κάστρου. Το κάτω μέρος του πύργου, χτισμένο σε τετράγωνη κατασκευή, έχει πίσω πόρτες - ενώ το πάνω μέρος του πύργου είναι οκταγωνικό. Οι άλλες 4 γωνίες του κάστρου έχουν μικρούς τετράγωνους διακοσμητικούς πύργους, των οποίων το σχέδιο άλλαξε με την πάροδο των αιώνων. Η αυλή του κάστρου αποτελείται από δύο επίπεδα - και τα δύο με προαύλια. Αυτά είναι τα μόνα ιστορικά μοναστήρια στην Πολωνία που δεν έχουν αλλάξει αρχιτεκτονικά. Το οχυρό έχει πτυχές που σχετίζονται με το Τευτονικό Τάγμα, του οποίου το αρχιτεκτονικό στυλ μπορεί να δει κανείς στην αυλή του κάστρου αλλά και να ανιχνευθεί στο αντιπροσωπευτικό επίπεδο του κάστρου στο παρεκκλήσι, στη μικρή και τη μεγάλη τραπεζαρία, στο καπιτοειδές, στην κοινή αίθουσα και στις επισκοπικές αίθουσες. Το κάστρο λειτουργεί ως ένα από τα κύρια αξιοθέατα της πόλης και φιλοξενεί τακτικά εκδηλώσεις καμπαρέ τους φθινοπωρινούς μήνες. Το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1350-1401 ως έδρα των επισκόπων της Βαρμίας, και αργότερα πέρασε στα χέρια του Τευτονικού Τάγματος. Οι Τεύτονες Ιππότες έχασαν το κάστρο το 1466, μετά τη Δεύτερη Ειρήνη του Θορν - το φρούριο ήταν μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας μέχρι το 1795 (μέχρι τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας, όπου πίσω από τα τείχη του κάστρου ευδοκιμούσε η καλλιτεχνική ζωή). Το 1794, ο Ιγκνάτσι Κρασίτσκι, ο τελευταίος επίσκοπος που έμεινε εκεί, εγκατέλειψε το κάστρο. Οι διάδοχοί του - οι επίσκοποι Κάρολ και Γιούζεφ Χόχενσολερν - μετακόμισαν στην Ολίβα. Το 1963, το κάστρο έγινε ο χώρος του Παραρτήματος του Μουσείου της Βαρμίας και τη Μαζουρίας στο Όλστιν.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1945

Η 18η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1945, έλαβε χώρα στις 7 Μαρτίου 1946. Ήταν η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.Κεντρικοί παρουσιαστές ήταν ο Τζέιμς Στιούαρτ και ο Μπομπ Χόουπ (ο τελευταίος για έκτη φορά).

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Βίρα τις άγκυρες Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας Θύελλα σε μητρική καρδιά Νύχτα Αγωνίας Μπίλι Γουάιλντερ - Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Κλάρενς Μπράουν - Ο Aλήτης και η Aμαζών Λίο ΜακΚάρεϊ - Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας Ζαν Ρενουάρ - Σκλάβος της Γης Άλφρεντ Χίτσκοκ - Νύχτα Αγωνίας Ρέι Μιλάντ - Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Τζιν Κέλι - Βίρα τις άγκυρες Μπινγκ Κρόσμπι - Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας Γκρέγκορι Πεκ - Τα Κλειδιά του Παραδείσου Κόρνελ Γουάιλντ - Chopin Τζόαν Κρόφορντ - Θύελλα σε μητρική καρδιά Γκριρ Γκάρσον - Η Κοιλάδα των Αποφάσεων Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας Τζένιφερ Τζόουνς - Ερωτικά Γράμματα Τζιν Τίρνεϊ - Ας την κρίνει ο Θεός Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αμπελώνας Θεσπρωτίας

Ο Αμπελώνας (πρώην Πόβλα) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 52 κατοίκους.

 Ο Αμπελώνας είναι κτισμένος στην περιοχή του Τσαμαντά (Μουργκάνα), κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, σε υψόμετρο 480 μέτρων. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του Τσαμαντά και απέχει 40 χλμ. ΒΑ από την Ηγουμενίτσα. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν παραδοσιακά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ αρκετοί ήταν οι μετανάστες προς τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ο πληθυσμός του Αμπελώνα ανερχόταν σε 194 κατοίκους, κατανεμημένους σε 37 φορολογικούς χανέδες. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος ως οικισμός της επαρχίας Φιλιατών. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, σκοτώθηκαν δώδεκα ή δεκατρείς κάτοικοι του οικισμού. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Μέχρι το 1961 ονομαζόταν Πόβλα. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, ενώ υπάρχουν ακόμη οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής. Στον Αμπελώνα γεννήθηκαν ο τοπικός ευεργέτης Σπύρος Σταύρου Τσίγκος (1896/97-1982) - ο οποίος διέθεσε σημαντικά χρηματικά ποσά σε έργα υποδομής και καλλωπισμού του χωριού - και ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου (1955). Επίσης, από τον οικισμό κατάγεται η συγγραφέας Σταυρούλα Δημητρίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμος 8ος, σελ. 33. «Αμπελώνας (Πόβλα)». Ομοσπονδία Μουργκάνας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Οκτωβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2017.
Φενγκ σούι

Η φιλοσοφια του φενγκ σούι (κιν. 風水）, ή ακριβέστερα φανγκ σουέι είναι ένα σύστημα παραδοσιακής κινεζικής γεωμαντείας. Στη σύγχρονη εποχή, με τον όρο "φενγκ σούι" αποκαλείται η τοποθέτηση διαφόρων αντικειμένων σε ένα χώρο, έτσι ώστε να υπάρχει καλή ενέργεια. Στην αρχαιότητα, ωστόσο, είχε σκοπό την έυρεση ανοικτής έκτασης (οικοπέδου) με καλή ενέργεια για τη δημιουργία πόλεων. Στα κινεζικά σημαίνει αέρας και νερό και το όνομα αυτό δόθηκε από τα δύο σημαντικότερα χαρακτηριστικά ενός οικοπέδου, δηλαδή τον αέρα (επηρεάζεται από τα δάση ή τα βουνά κτλ) και το νερό (ποτάμια, λίμνες κτλ). Το φενγκ σούι στα αρχαία χρόνια ήταν μια αρχαία μορφή επιστήμης και ασκούνταν μόνο από το κράτος. Για παράδειγμα, το Αρχαίο Κυότο είχε γίνει σύμφωνα με τις προδιαγραφές του φενγκ σούι από υπαλλήλους ειδικούς σε αυτό, τους ονμυόουτζι (Ιαπ. 陰陽師). Στη μεσαιωνική Ιαπωνία όμως, με την πτώση της κεντρικής εξουσίας, το φενγκ σούι εξαπλώθηκε και στα λαϊκά στρώματα ως τεχνική έυρεσης καλού οικοπέδου για χτίσιμο σπιτιού. Η καλή περιοχή διαφέρει από άτομο σε άτομο και δεν είναι κοινή για όλους. Στην Κίνα επί Μάο είχε απαγορευτεί, αλλά τελευταία επανήλθε.

 Η φιλοσοφία του φενγκ σούι είναι κοινή και στην αρχαία και τη σύγχρονη μορφή του. Κοινή βάση είναι ότι τα πάντα αποτελούνται από την ενέργεια που λέγεται "τσι". Αυτή η ενέργεια μπορεί να πάρει τις μορφές 5 βασικών στοιχείων: νερό, φωτιά, ξύλο, μέταλλο και γη. Αυτά τα 5 στοιχεία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και αλληλοσχετίζονται. Σύμφωνα με την κινεζική φιλοσοφία, ο άνθρωπος σχετίζεται με το περιβάλλον και αλληλεπιδρά με αυτό. Κατά την αρχαία Κινέζικη ιατρική, όλες οι ασθένειες προέρχονται από δυσαρμονία στο ανθρώπινο τσι. Το κάθε ζωτικό όργανο αντιστοιχεί σε κάποιο από τα 5 στοιχεία τσι. Γιατρικό μπορεί να είναι κάποια τροφή που δίνει σωστό τσι, μετακίνηση σε περιοχή με σωστό τσι, τοποθέτηση αντικειμένου με σωστό τσι κ.ο.κ. Επίσης η κάθε εποχή έχει το δικό της τσι, όπως επίσης ο κάθε χρόνος, η κάθε μέρα ακόμα και η κάθε ώρα. Όλα αυτά συνθέτουν ένα περίπλοκο σύστημα σχέσεων πολύ δύσκολο στο να κατανοηθεί πλήρως. Η έννοια της ισορροπίας είναι εξαιρετικά σημαντική σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Φενγκ Σούι. Προωθεί την ειρήνη του μυαλού, την αρμονία στις σχέσεις με τα αγαπημένα σας πρόσωπα και την αίσθηση ασφάλειας. Κάθε τομέας του Μπαγκούα στο σπίτι ή το γραφείο σχετίζεται με τη ζωτική ενέργεια, ένα μέλος της οικογένειας ή ένα μέρος του σώματος.Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να υπάρχει αρκετός χώρος και στις δύο πλευρές του κρεβατιού, ειδικά αν το μοιράζεστε με τον/την σύντροφό σας. Η διακόσμηση με έπιπλα και αντικείμενα που συνδυάζονται μεταξύ τους, όπως φωτιστικά κομοδίνου, διακοσμητικά μαξιλάρια ή ντουλαπάκια, θεωρείται κατάλληλη πρακτική. Σύμφωνα με την αρχαία κινεζική παράδοση, όλα τα αντικείμενα που δεν προορίζονται για ξεκούραση (όπως τα ηλεκτρονικά, τουριστικός εξοπλισμός και μηχανήματα άσκησης) δεν έχουν θέση στην κρεβατοκάμαρα. Δεν θεωρείται επίσης σωστό να αποθηκεύονται παλιά πράγματα κάτω από το κρεβάτι, επειδή αυτό προκαλεί τη συσσώρευση αρνητικής ενέργειας στον άνθρωπο που κοιμάται. Το υπνοδωμάτιο πρέπει να διατηρείται καθαρό και να μην είναι γεμάτο με περιττά αντικείμενα.
Μοναστήρι του Γκελάτι

Το Μοναστήρι Γκελάτι (γεωργιανά: გელათის მონასტერი) είναι μεσαιωνικό συγκρότημα μοναστηριών κοντά στο Κουτάισι, στην περιοχή Ιμερέτι της δυτικής Γεωργίας. Πρόκειται για αριστούργημα της Γεωργιανής Χρυσής Εποχής, κατασκευάστηκε το 1106 από τον Βασιλιά Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας και είναι αναγνωρισμένο από την UNESCO ως μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 Byzantine Art, www.bourgogneromane.com/byzantine.htm. Centre, UNESCO World Heritage. “Gelati Monastery.” UNESCO World Heritage Centre, whc.unesco.org/en/list/710. Chichinadze, Nina. “Some Compositional Characteristics of Georgian Triptychs of the Thirteenth through Fifteenth Centuries.” Gesta, vol. 35, no. 1, 1996, pp. 66–76. JSTOR, JSTOR, www.jstor.org/stable/767227. Derlemenko I︠E︡vhen Anatoliĭovych, and Gigilashvili Ėduard. Gelati : Arkhitektura, Mozaika, Freski (Fotoalʹbom]= Gelati : Architecture, Mosaic, Frescoes. Tbilisi, Khelovneba, 1982. Hubert Kaufhold, Brill. Georgian Monasteries. Mepʻisašvili, R. Gelati. "Sabčotʻa Sakʻartʻvelo", 1965.
Φραντσέσκο Βενιέρ

Ο Φραντσέσκο Βενιέρ (Ιταλικά : Francesco Venier, 1489 - 2 Ιουνίου 1556) ήταν ο 81ος Δόγης της Βενετίας (11 Ιουνίου 1554 - 2 Ιουνίου 1556). Διακρίθηκε για τις εμπορικές του δραστηριότητες στην Ανατολή με τις οποίες απέκτησε μεγάλα πλούτη. Με την επιστροφή του στην Δημοκρατία της Βενετίας ανέβηκε σε υψηλές διοικητικές θέσεις όπως Ποντεστά στην Πάντοβα και στην Βερόνα, πρέσβης της Δημοκρατίας στον πάπα Παυλο Γ΄ αλλά απέτυχε πέντε φορές να εκλεγεί Πραίτορ στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

 Ο Φραντσέσκο Βενιέρ εξελέγη Δόγης της Βενετίας παρά τις τελευταίες αποτυχίες του (11 Ιουνίου 1554). Η άσχημη υγεία του τον οδήγησε σε πλήρη αδιαφορία για τις κρατικές υποθέσεις, ζούσε απολαμβάνοντας τα πλούτη του. Το μόνο σημαντικό γεγονός τα δυο χρόνια που κυβέρνησε στην Βενετία είναι μια μεγάλη πείνα, με τον θάνατο του (2 Ιουνίου 1556) ο λαός δεν τον θρήνησε καθόλου λόγω της συμπεριφοράς και της αδιαφορίας του. Ο τάφος του βρίσκεται στον Ναό του Σωτήρος και διακοσμήθηκε με σχέδια του Τζάκοπο Σανσοβίνο (1557 - 1561). Rosse, J. Willoughby; Blair, John (1859). An index of dates: Comprehending the principal facts in the chronology and history of the world, from the earliest to the present time Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Δόγηδες της Βενετίας
Μαρία Χριστίνα, Πριγκίπισσα Μιχαήλ του Κεντ

Η Μαρία Χριστίνα, Πριγκίπισσα Μιχαήλ του Κεντ (γεννημένη ως Βαρώνη Μαρία Χριστίνα φον Ράιμπνετς Baroness Marie Christine von Reibnitz, 15 Ιανουαρίου 1945 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Μιχαήλ του Κεντ.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1945 στο Κάρλσμπαντ (σημερινό Κάρλοβι Βάρι της Τσεχίας) της Ναζιστικής Γερμανίας. Είναι κόρη του Βαρώνου Γκίντερ Ουμπέρτους φον Ράιμπνετς και της δεύτερης συζύγου του, της Κόμισσας Μαρίας Άννας Ζαπαρί φον Μουρασζομμπάθ. Η Μαρία Χριστίνα έχει μια μεγαλύτερη αδελφή από τον πρώτο γάμο του πατέρα της, την Κόμισσα Μαργαρίτα φον Ζέχερ-Τος. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1971 η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε τον Άγγλο τραπεζίτη Τόμας Τρουμπριτζ, τον νεότερο γιο του Σερ Πίτερ Τρουμπριτζ, 6ου Βαρονέτου, στην Παλιά Εκκλησία Τσέλσι του Λονδίνου. Από αυτό τον γάμο δεν προέκυψαν παιδιά. Το ζευγάρι χώρισε το 1973 και πήραν διαζύγιο το 1977 (ο γάμος ακυρώθηκε επίσημα από τον Πάπα τον Μάιο του 1978) Ένα μήνα μετά, στις 30 Ιουνίου 1978, παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στη Βιέννη της Αυστρίας τον Πρίγκιπα Μιχαήλ του Κεντ, γιο του Πρίγκιπα Γεωργίου, Δούκα του Κεντ και της Πριγκίπισσας Μαρίνας της Ελλάδας και της Δανίας. Αφού έλαβε την άδεια του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄, το ζευγάρι παντρεύτηκε και με θρησκευτικό γάμο στις 29 Ιουνίου 1983 στο σπίτι του Αρχιεπισκόπου του Γουέστμινστερ στο Λονδίνο. Δεδομένου ότι ο Νόμος της Διευθέτησης του 1701 απαγόρευε σε οποιονδήποτε να παντρευτεί Ρωμαϊοκαθολικό καθώς βρισκόταν στην διαδοχή για το θρόνο, ο Πρίγκιπας Μιχαήλ του Κεντ (εκείνη την εποχή ήταν 15ος στη σειρά διαδοχής) έχασε τα διαδοχικά του δικαιώματα όταν παντρεύτηκε τη Μαρία Χριστίνα. Ο Πρίγκιπας Μιχαήλ επανήλθε στη γραμμή διαδοχής στις 26 Μαρτίου 2015 με τον Νόμο περί διαδοχής του θρόνου του 2013 και τώρα είναι 45ος στη γραμμή. Τα παιδιά τους είναι μέλη της Εκκλησίας της Αγγλίας και έχουν διατηρήσει τα δικαιώματά τους στην διαδοχή από τη γέννησή τους. Η Μαρία Χριστίνα και ο Πρίγκιπας Μιχαήλ απέκτησαν ένα γιο και μια κόρη: τον Φρειδερίκος(1979-), παντρεύτηκε το 2009 την Σοφία Γουίνκλμαν. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Γαβριέλλα (1981-) 15 Ιανουαρίου 1945 - 14 Σεπτεμβρίου 1971: Βαρώνη Μαρία Χριστίνα φον Ράιμπνετς 14 Σεπτεμβρίου 1971 - 30 Ιουνίου 1978: Βαρώνη Μαρία Χριστίνα φον Ράιμπνετς, Κα. Τρουμπριτζ 30 Ιουνίου 1978 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μιχαήλ του ΚεντΜετά τον γάμο της δόθηκε ο τίτλος Η Βασιλική της Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μιχαήλ του Κεντ λόγω ότι δεν ήταν βασιλικής καταγωγής, ως εκ τούτου δεν φέρει τον τίτλο της Πριγκίπισσας Μαρίας Χριστίνας. Η Επίσημη Ιστοσελίδα της Πριγκίπισσας Μιχαήλ του Κεντ HRH Princess Michael of Kent: Princess Michael's descent from Diane de Poitiers and Catherine de' Medici. Hello magazine Suites designed by Her Royal Highness Princess Michael of Kent at Hotel Baltschug Kempinski Moscow
Ινοστρανσέβια

Η Ινοστρανσέβια είναι εξαφανισμένο γένος σαρκοφάγων θηριαψιδωτών, που περιέχει τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας των γοργονόψιδων, θηρευτών που χρακτηρίζονται από μακρείς, ξιφοειδείς κυνόδοντες. Τα διάφορα είδη του έζησαν στη βόρεια Ρωσία κατά την άνω Τατάρια (Βιάτσκια),, τοπική ρώσικη φάση της ύστερης Πέρμιας αντίστοιχη της Βουτζιαπινγκιανής, η οποία χρονολογείται στα 260 έως 254 mya. Το γένος είναι γνωστό από αρκετά κρανία και δύο σχεδόν πλήρεις σκελετούς.

 Τα είδη της Ινοστρανσέβιας ήταν τα μεγαλύτερα γνωστά γοργονόψιδα, με το μήκος σώματος κάποιων γνωστών ατόμων να φτάνει στα 3.5 μέτρα, και με στενόμακρα κρανία που έφταναν τα 60 εκατοστά σε μήκος. Όπως διάφορα άλλα γοργονόψιδα, η Ινοστρανσέβια χαρακτιρίζονται από έντονα αναπτυγμένους κυνόδοντες, με αυτούς της άνω γνάθου να φτάνουν στα 15 εκατοστά, και τη ρίζα να αντιστοιχεί στο μισό τους μήκος. Τα σώματά τους ήταν λεπτοκαμωμένα με σχετικά κοντά πόδια. Η Ινοστρανσέβια είχε το ίδιο ενδιαίτημα με τον Σκουτόσαυρο τον οποίο και πιθανότατα θήρευε. Η Ινοστρανσέβια ονομάστηκε από τον ρώσο παλαιοντολόγο Βλάντιμιρ Προχόροβιτς Αμαλίτσκι προς τιμήν του ρώσου γεωλόγου Αλεκσάντρ Ινοστράντσεφ. Τα πρώτα απολιθώματα βρέθηκαν στην Περιφέρεια Αρχάγγελσκ στα πλαίσια των ανασκαφών στον Βόρειο Ντβίνα από τον Αμαλίτσκι στα τέλη του 19ου αιώνα. Βρέθηκαν δύο σχεδόν πλήρεις σκελετοί μαζί με άλλα σκελετικά κατάλοιπα, ένας από τους οποίους συναρμολογήθηκε και εκτίθονταν στην Αγία Πετρούπολη από το 1900 ενώ ο άλλος ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα. Οι κανονικές περιγραφές των ευρημάτων δημοσιεύτηκαν μετά θάνατον το 1922. Ακολουθεί κλαδόγραμμα από τη φυλογενετική ανάλυση του Gebauer (2007): Ταξινομικές πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2020-08-24 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Ανατομικές πληροφορίες Αρχειοθετήθηκε 2007-12-13 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Πανελλήνιος Όμιλος Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης

Ο Πανελλήνιος Όμιλος Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης - ΠΟΙΑΘ ιδρύθηκε το 1961 με έδρα τον Πειραιά. Είναι από τους παλαιότερους και γνωστότερους ομίλους του αθλήματος στην Ελλάδα. Επίσης, ο όμιλος λειτουργεί από το 1969 την πρώτη στην Ελλάδα Σχολή Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης (Σ.Ι.Α.Θ.), από την οποία έχουν αποφοιτήσει πάνω από 30.000 αθλητές. Ο ΠΟΙΑΘ ακόμη συνέβαλλε σημαντικά στην διάδοση του αθλήματος στην χώρα ιδρύοντας παραρτήματα σε πολλά μέρη της, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πλέον αυτονομηθεί και να υφίστανται ως ξεχωριστοί όμιλοι.

 Η έδρα του ομίλου είναι ένα τετραόροφο νεοκλασικό πάνω από το βόρειο άκρο του Μικρολίμανου, στην Ακτή Αθηνάς Δηλαβέρη 3 (δίπλα στο Τεχνητό Κανάλι Δελφιναρίου). Στο κτίριο στεγάζονται τα γραφεία του ομίλου, εντευκτήριο, βιβλιοθήκη, δύο αίθουσες εκπαιδεύσεως / σεμιναρίων χωρητικότητας 180 ατόμων, μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων καθώς και εργαστήρια μηχανών και αποθήκες ναυτιαθλητικού υλικού. Τα πλοία του ομίλου είναι ελλιμενισμένα στο Μικρολίμανο, σε απόσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων από το κτίριο. Ο όμιλος διοργανώνει πολλούς αγώνες με γνωστότερη τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Εβδομάδα Αιγαίου (Ράλλυ Αιγαίου) από το 1964, με μεγάλη συμμετοχή ελληνικών και ξένων σκαφών. Επίσης, από το 2010 έχει διοργανώσει εκδρομές στα Μικρασιατικά παράλια και τη Μεγάλη Ελλάδα. Ο ΠΟΙΑΘ συνεργάζεται με Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, όπως με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς και με άλλα ιδρύματα για τη διοργάνωση διαλέξεων και ημερίδων πολιτιστικού περιεχομένου. Είναι ο επίσημος εκπαιδευτής του Πανεπιστημίου Αθηνών /ΤΕΦΑΑ για την ειδικότητα ιστιοπλοΐας ανοικτής θαλάσσης. Ο όμιλος επίσης εκδίδει βιβλία που σχετίζονται με την ιστιοπλοΐα και τη ναυτική τέχνη. Από το 1987 εκδίδει το διμηνιαίο περιοδικό "Ιστιοπλοϊκός Κόσμος" σε 3000 αντίτυπα ανά τεύχος, το οποίο καλύπτει θέματα που αφορούν την ιστιοπλοΐα, τη ναυτιλία και τη θάλασσα γενικότερα. Στον όμιλο απονεμήθηκε το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 2013. Η επίσημη ιστοσελίδα του Ομίλου
Πιέτρο Πελέγκρι

Ο Πιέτρο Πελέγκρι (Pietro Pellegri, 17 Μαρτίου 2001) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Μονακό. Παράλληλα με τον Αμεντέο Αμαντέι, είναι από κοινού ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στη Σέριε Α (σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών).

 Γεννημένος στη Γένοβα, ο Πελέγκρι είναι προϊόν της ακαδημίας νέων της Τζένοα. Στις 22 Δεκεμβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, σε μία εκτός έδρας ήττα με 1-0 εναντίον της Τορίνο για τη Σέριε Α, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 88ο λεπτό. Σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών, ισοφάρισε το ρεκόρ ως ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στη Σέριε Α, που κατείχε ο παίκτης της Ρόμα, Αμαντέο Αμαντέι από το 1937. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε επίσης ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε στον 21ο αιώνα και εμφανίστηκε στη Σέριε Α και ο δεύτερος παίκτης που γεννήθηκε στη δεκαετία του 2000 και κάνει το ντεμπούτο του στην ιταλική κορυφαία κατηγορία, μετά το Μόιζε Κεν. Στις 28 Μαΐου, σημείωσε το πρώτο γκολ του στη Σέριε Α, σε μία εκτός έδρας ήττα με 3-2 εναντίον της Ρόμα, καθιστώντας τον τον πρώτο παίκτη που γεννήθηκε στον 21ο αιώνα που σκόραρε στη Σέριε Α και τον τρίτο νεότερος σκόρερ στη Σέριε Α μετά τον Αμαντέι και τον Τζιάνι Ριβέρα.Στις 17 Σεπτεμβρίου 2017, έγινε ο πρώτος 16χρονος που σκόραρε δύο φορές σε έναν αγώνα μεγάλου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, σε μία εντός έδρας ήττα με 3-2 εναντίον της Λάτσιο. Αυτό, τον έκανε επίσης τον νεαρότερο παίκτη της Σέριε Α που κατάφερε να το κάνει. Στις 27 Ιανουαρίου 2018, υπέγραψε με τη Μονακό για ένα αναφερόμενο ποσό ύψους 25 εκατ. ευρώ, το δεύτερο μεγαλύτερο μεταγραφικό ποσό για έναν 16χρονο. Έκανε το ντεμπούτο του με το σύλλογο στις 16 Φεβρουαρίου, σε μία εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Ντιζόν για τη Λιγκ 1, μπαίνοντας στο γήπεδο για τα τέσσερα τελευταία λεπτά, στη θέση του Κεϊτά Μπαλντέ. Στα 16 χρόνια, 10 μήνες και 30 ημέρες, έγινε ο νεώτερος παίκτης πρωταθλήματος στην ιστορία του συλλόγου, σπάζοντας το ρεκόρ του Κιλιάν Εμπαπέ για έντεκα ημέρες και δέχτηκε συγχαρητήρια από το Γάλλο επιθετικό.Στις 26 Αυγούστου, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Μονακό, στην ήττα με 2-1 εναντίον της Μπορντό. Ως αποτέλεσμα, έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε στον 21ο αιώνα για να σκοράρει στην κορυφαία κατηγορία της Γαλλίας. Με την Εθνική Ιταλίας U17, έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα U17 του 2017, σημειώνοντας ένα γκολ. Έλαβε την πρώτη κλήση του για την Εθνική Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 2018 από τον προπονητή Ρομπέρτο Μαντσίνι, για τους πρώτους αγώνες της Ιταλίας στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018-19 εναντίον της Πολωνίας και της Πορτογαλίας αργότερα εκείνο το μήνα. Έχασε τους αγώνες λόγω ενός μικρού τραυματισμού. Είναι ο γιος του βοηθού προπονητή της Τζένοα και διαχειριστή ομάδας Μάρκο Πελέγκρι. Έχει πει ότι το είδωλό του και η κύρια επιρροή του είναι ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς, τον οποίο παίνεψε ως τον καλύτερο επιθετικό στον κόσμο. Μέχρι τις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Προφίλ στο asmonaco.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Διαμέριση διαστήματος

Στα μαθηματικά, o διαμερισμός ή διαμέριση ενός διαστήματος [a, b] στην ευθεία των πραγματικών αριθμών είναι μια πεπερασμένη ακολουθία x0, x1, x2, ..., xn πραγματικών αριθμών έτσι ώστε a = x0 < x1 < x2 < ... < xn = b.Με άλλους όρους, μια διαμέριση ενός συμπαγούς διαστήματος I είναι μια αυστηρά αυξανόμενη ακολουθία αριθμών που ανήκει στο ίδιο το διάστημα I, ξεκινάει από το αρχικό και φθάνει στο τελικό σημείο του I . Κάθε διάστημα της μορφής [xi, xi + 1] αποκαλείται υποδιάστημα της διαμέρισης x.

 Μια άλλη διαμέριση Q του δεδομένου διαστήματος [a, b] ορίζεται ως βελτίωση της διαμέρισης P, εάν η Q περιέχει όλα τα σημεία της P και πιθανώς και κάποια άλλα σημεία: η διαμέριση Q λέγεται ότι είναι «πιο λεπτή» από την P . Δεδομένων δύο διαμερίσεων, P και Q, μπορεί κανείς πάντα να σχηματίσει την κοινή τους βελτίωση, που συμβολίζεται με P ∨ Q και αποτελείται από όλα τα σημεία των P και Q, με αύξουσα σειρά. Ο κανόνας (ή πλέγμα ) της διαμέρισης x0 < x1 < x2 < ... < xnείναι το μήκος του μεγαλύτερου από αυτά τα υποδιαστήματα max{Πρότυπο:Abs : i = 1, ... , n}. Οι διαμερίσεις χρησιμοποιούνται στη θεωρία του ολοκληρώματος Riemann, του ολοκληρώματος Riemann-Stieltjes και του ρυθμιζόμενου ολοκληρώματος. Συγκεκριμένα, καθώς λαμβάνονται υπόψη τα λεπτότερα διαμερίσματα ενός δεδομένου διαστήματος, το πλέγμα τους πλησιάζει το μηδέν και το άθροισμα Riemann που βασίζεται σε μια δεδομένη διαμέριση προσεγγίζει το ολοκλήρωμα Riemann . Μία διαμέριση με ετικέτα είναι μια διαμέριση ενός δεδομένου διαστήματος μαζί με μια πεπερασμένη ακολουθία αριθμών t0, ..., tn − 1 υπό τις συνθήκες ότι για κάθε i , xi ≤ ti ≤ xi + 1.Με άλλα λόγια, μια διαμέριση με ετικέτα είναι μια διαμέριση μαζί με ένα ξεχωριστό σημείο από κάθε υποδιάστημα: το πλέγμα της ορίζεται με τον ίδιο τρόπο που ορίζεται για κάθε σύνηθη διαμέριση. Είναι πιθανό να ορίσουμε μερική διάταξη στο σύνολο όλων των διαμερίσεων με ετικέτα λέγοντας ότι μια διαμέριση με ετικέτα είναι μεγαλύτερη από μία άλλη αν η μεγαλύτερη είναι βελτίωση της μικρότερης. Ας υποθέσουμε ότι το x0, ..., xn μαζί με τα t0, ..., tn − 1 είναι μία διαμέριση με ετικέτα του [a, b], και ότι y0, ..., ym μαζί με s0, ..., sm − 1 είναι μία άλλη διαμέριση με ετικέτα του [a, b] . Λέμε ότι το y0, ..., ym μαζί με s0, ..., sm − 1 είναι μια βελτίωση μιας διαμέρισης με ετικέτα x0, ..., xn μαζί με t0, ..., tn − 1 αν για κάθε ακέραιο i με 0 ≤ i ≤ n, υπάρχει ακέραιος r(i) τέτοιος ώστε xi = yr(i) και τέτοιος ώστε ti = sj για κάποιο j με r(i) ≤ j ≤ r(i + 1) − 1 . Είπαμε πιο απλά, μια βελτίωση μιας διαμέρισης με ετικέτα παίρνει την αρχική διαμέριση και προσθέτει περισσότερες ετικέτες, αλλά δεν αφαιρεί καμία.
Θεοφίλα Σοφία Σομπιέσκα

Η Θεοφίλα-Σοφία, πολων. Teofila Zofia Daniłowic[zówna] Sobieska (1607 - 27 Νοεμβρίου 1661) από τον Οίκο των Ντανίλοβιτς ήταν κόρη του βοϊβόδα της Ρουθηνίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος πολιτικού & στρατιωτικού της Πολωνίας-Λιθουανίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Γιαν Ντανίλοβιτς βοϊβόδα της Ρουθηνίας και της 2ης συζύγου του Σοφίας Ζουκιέβσκι, κόρης του Στανίσλαφ Ζουκιέβσκι βοϊβόδα του Κιέβου. Παντρεύτηκε το 1627 τον Ιακώβ Σομπιέσκι πολιτικό & στρατιωτικό της Πολωνίας-Λιθουανίας και είχε τέκνα: Μάρεκ 1628-1652, σταρόστα (ενοικιαστής βασιλικών γαιών). Ιωάννης Γ΄ 1629-1696, βασιλιάς της Πολωνίας & μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Καταρζύνα 1634-1694, παντρεύτηκε πρώτα τον Βλαντύσλαφ Ντόμινικ Ζασλάβσκι σταυλάρχη, βοϊβόδα του Σαντόμιερς και της Κρακοβίας και μετά τον Μιχαήλ Καζιμίερς Ραντζίβιου βοϊβόδα του Βίλνιους. Άννα Ροζαλία, Βενεδικτίνη μοναχή στο Λβοβ. Σοφία, Στανίσλαφ, Στανίσλαφ-Μίχαλ απεβίωσαν νήπια. https://web.archive.org/web/20161201021814/http://genealogia.grocholski.pl/gd/osoba.php?id=001834
Σκαραμαγκάς Αττικής

Ο Σκαραμαγκάς είναι κωμόπολη με πληθυσμό 2.606 κατοίκους· ανήκει διοικητικά στο Δήμο Χαϊδαρίου. Στην περιοχή υπάρχει ναυπηγείο. Εξυπηρετείται από δύο κύριες οδικές αρτηρίες, την λεωφόρο Αθηνών / Εθνική Οδό Αθηνών - Κορίνθου και την περιφερειακή λεωφόρο Σχιστού - Σκαραμαγκά η οποία ξεκινάει από το Κερατσίνι. Το όνομά της το οφείλει στην ιστορική οικογένεια των Σκαραμαγκάδων στην ιδιοκτησία της οποίας είχε περιέλθει η περιοχή. Και ύστερα το δώρισε στο Ελληνικό κράτος.

 Η Ακτή Σκαραμαγκά μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, αποτελούσε μέρος αναψυχής και κολύμβησης για τους κατοίκους του Χαϊδαρίου, αλλά και ολόκληρης της Αττικής. Το 1937 ξεκίνησε η κατασκευή των έργων υποδομής για την εξυπηρέτηση του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ το 1956 αγοράστηκε αυτή η μονάδα από τον εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο, ο οποίος έκανε επεκτάσεις μπαζώνοντας και απαλλοτριώνοντας προς την πλευρά της πλαζ. Ο πρόεδρος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Σκαραμαγκά, Παναγιώτης Κουκουμάς, είχε τότε κάνει καταγγελία, για την προσπάθεια αυτή. Σήμερα από την άλλοτε παραλία έχει μείνει μόνο ένα μικρό τμήμα της από το βόρειο όριο των Ναυπηγείων μέχρι την Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου.
Κατάλογος δουκών της Λωρραίνης

Οι Δούκες της Λωρραίνης κατείχαν διαφορετικές ηγετικές θέσεις σε αντίστοιχες περιοχές, οι πρώτοι κυβερνήτες ήταν οι Φράγκοι και το βασίλειο ονομαζόταν Λοθαριγγία. Το Λατινικό όνομα Λοθαριγγία πήρε διαφορετικές ονομασίες στις γειτονικές χώρες, στα Γαλλικά ονομάστηκε Λωρραίνη. Όταν διαλύθηκε η Δυναστεία των Καρολιδών τον 9ο αιώνα η περιοχή κυβερνήθηκε με δούκες· στα μέσα του 10ου αιώνα διαιρέθηκε στην Κάτω Λοθαριγγία και την Άνω Λοθαριγγία. Η Κάτω Λοθαριγγία ενσωματώθηκε αργότερα στις Κάτω Χώρες, ενώ η Άνω Λοθαριγγία εξελίχθηκε στο Δουκάτο της Λωρραίνης και με το όνομα αυτό έγινε γνωστή μέχρι τη σύγχρονη εποχή.

 Λοθάριος Β΄ της Λοθαριγγίας (855 - 869) Κάρολος Β΄ της Ανατολικής Φραγκίας (869 - 870) Λουδοβίκος Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας (880 - 882) Κάρολος Γ΄ της Ανατολικής Φραγκίας (882 - 887) Αρνούλφος της Καρινθίας (887 - 895) Ζβέντιμπολντ (895 - 900) Λουδοβίκος Δ΄ της Ανατολικής Φραγκίας (900 - 911) Κάρολος Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας (911 - 923)Η Λοθαριγγία ενσωματώθηκε στην συνέχεια στην Ανατολική Φραγκία (925) Γκέμπχαρντ της Λωρραίνης (903 - 910) Ρέγκιναρ Α΄ της Λωρραίνης (910 - 915) Γιλβέρτος της Λωρραίνης (915 - 939) Ερρίκος Α΄ της Βαυαρίας (939 - 940) Όθων της Λωρραίνης (942 - 944) Κορράδος της Λωρραίνης (944 - 953) Μπρούνο ο Μέγας (953 - 965)Η Λωρραίνη διαιρέθηκε σε δύο περιοχές την Άνω και την Κάτω Λοθαριγγία (959), σε κάθε ένα από τα δύο τμήματα κυβερνούσε ένας Μαργράβος υποτελή του Μπρούνο, όταν πέθανε ο Μπρούνο (965) οι μαργράβοι κυβέρνησαν τις δύο περιοχές σαν ανεξάρτητοι κυβερνήτες. Τα δύο δουκάτα ακολούθησαν ανεξάρτητες διαδρομές με εξαίρεση την σύντομη περίοδο 1033 - 1044. Γοδεφρείδος Α΄ (959-964) από τον Οίκο των Ματφριδιδών. Ρίχαρ 968-972) από τον ίδιο Οίκο. Κάρολος Α΄ (976-991) από τον Οίκο των Καρολιδών. Όθων (991-1012) από τον ίδιο Οίκο. Γοδεφρείδος Β΄ (1012-1023) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν. Γκοθέλο Α΄ (1023-1044) (και της Άνω Λωρραίνης) από τον ίδιο Οίκο. Γκοθέλο Β΄ (1044-1046) από τον ίδιο Οίκο. Φρειδερίκος (1046-1065) από τον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου Γοδεφρείδος Γ΄ (1065-1069) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν Γοδεφρείδος Δ΄ (1069-1076) από τον ίδιο Οίκο. Κορράδος (1076-1087) από τον Οίκο των Σαλίων. Γοδεφρείδος Ε΄ (1087-1100) από τον Οίκο της Φλάνδρας-Μπουγιόν. Ερρίκος Α΄ (1100-1106) από τον Οίκο του Λίμπουργκ. Γοδεφρείδος ΣΤ΄ (1106-1129) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ. Βάλεραν (1129-1139) από τον Οίκο του Λίμπουργκ. Γοδεφρείδος Ζ΄ (1139-1142) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ. Γοδεφρείδος Η΄ (1142-1190) από τον ίδιο Οίκο.Η Κάτω Λωρραίνη με τον τίτλο Λοτιέ (Lothier) ενσωματώθηκε στο δουκάτο της Βραβάντης. Φρειδερίκος Α΄ (959 - 978) από τον Οίκο του Αρντέν-Μπαρ. Θεοδώριχος Α΄ (978 - 1026) από τον ίδιο Οίκο. Φρειδερίκος Β΄ (1026 - 1027) από τον ίδιο Οίκο. Φρειδερίκος Γ΄ (1027 - 1033) από τον ίδιο Οίκο. Γκοθέλο Α΄ (1033 - 1044) (και της Κάτω Λωρραίνης) από τον Οίκο του Αρντέν-Βερντέν. Φρειδερίκος Γ΄ (1044 - 1046) από τον ίδιο Οίκο.
Τζερόμ Ίρβινγκ Ροντέιλ

Ο Τζερόμ Ίρβινγκ Ροντέιλ (Jerome Irving Rodale) (16 Αυγούστου, 1898 – 8 Ιουνίου, 1971), ήταν Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας και ιδρυτής του Rodale, Inc.. Ήταν ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της επιστροφής στη βιώσιμη γεωργία και τη βιολογική καλλιέργεια στις Η.Π.Α.. Ίδρυσε μια εκδοτική αυτοκρατορία, εξέδωσε αρκετά περιοδικά και αρκετά βιβλία —δικά του και άλλων— σε θέματα υγείας. Εξέδωσε, επίσης, έργα πάνω σε ποικιλία θεμάτων και έκανε τον όρο «οργανικό» συνώνυμο του καλλιέργεια χωρίς φυτοφάρμακα

 Jackson, Carlton. J.I. Rodale: Apostle of Nonconformity. (New York: Pyramid Books, 1973). Perényi, Eleanor. "Apostle of the Compost Heap". Saturday Evening Post, 16 July 1966: 30-33. The Synonym Finder, 1978. ISBN 978-0-87857-236-6 (Ευρετής συνωνύμων) How to Grow Vegetables and Fruits by the Organic Method, 1961. OCLC 171305 (Πώς να καλλιεργείτε λαχανικά και φρούτα με την οργανική μέθοδο) The Word Finder, 1947. ISBN 978-0-87857-138-3 OCLC 174829 (Ευρετής λέξεων) The Encyclopedia of Organic Gardening. OCLC 5288851 (Εγκυκλοπαίδεια της οργανικής καλλιέργειας) Stone Mulching in the Garden. (Ριζοκάλυμμα με λίθους στον κήπο) Vegetables. (Λαχανικά) The Healthy Hunzas, 1948, Rodale Press, Emmaus, PA. 255 p. Are We Really Living Longer? (Ζούμε πραγματικά περισσότερο;) Arthritis, Rheumatism, and Your Aching Back. Cancer, Facts & Fallacies. (Καρκίνος, αλήθειες και φαντασιοπληξίες) The Complete Book of Composting. (Το πλήρες βιβλίο της κοσμποστοποίησης) The Hairy Falsetto: A One-Act Farcical Social Satire. Happy People Rarely Get Cancer. (Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι σπάνια παθαίνουν καρκίνο) The complete Book of Vitamins, 1966. OCLC 804785 (Το πλήρες βιβλίο των βιταμινών) The natural way to better eyesight 1966. (Ο φυσικός τρόπος για καλύτερη όραση) The Prostate 1967, Rodale Books, Inc., Emmaus, PA. D-739; Harald Taub, Designer and Editor; Sowers Printing Co., Lebanon, PA. (Ο προστάτης) 1967: Ζάχαρη: η κατάρα του πολιτισμού. Επίσημος διαδικτυακός τόπος του Rodale Press Διαδικτυακός τόπος του περιοδικού Organic Gardening Rodalestore.com Διαδικτυακός τόπος του περιοδικού Prevention
Μπορς

Το Μπορς (borscht, borsch ή borshch) είναι σούπα λαχανικών, διαδεδομένη στην Ανατολική Ευρώπη και στη βόρεια Ασία, στην οποία περιλαμβάνονται συνήθως παντζάρια, τα οποία και της προσδίδουν έντονα κόκκινο χρώμα. Σε άλλες ποικιλίες της συνταγής, τα παντζάρια αντικαθίστανται από τοματοπολτό που της προσδίδουν πορτοκαλόχρωμη απόχρωση ή ξινολάπαθο (Rumex acetosa, щавель) (πράσινο μπορς). Creator Andriy Oliynych @x_smd_x

 Υπάρχουν δύο κύριες παραλλαγές του μπορς που αναφέρονται γενικά ως καφτερή και κρύα. Βασίζονται γενικώς στα κοκινογούλια, αλλά ετοιμάζονται και σερβίρονται διαφορετικά. Το καφτερό μπορς, το πλέον δημοφιλές είναι μια πηκτή σούπα με πολλά ευκαιριακά συστατικά, αναλόγως τη συνταγή που ακολουθεί κάθε εθνική κουζίνα. Στα συστατικά περιλαμβάνονται καρότα, πατάτες, κρεμμύδια, μανιτάρια, και κρεατικά (κοτόπουλο, χοιρινό, ή μοσχάρι). Στην απλούστερη εκδοχή του είναι συνήθως ζωμός βοδινών οστών με παστά λαχανικά -παστά για λόγους συντήρησης στον βαρύ ρωσικό χειμώνα- και πατάτες κομμένες σε κύβους. Το δροσερό μπορς απαντάται συνήθως στην κουζίνα των Εβραίων Ασκενάζι και σε άλλες κουζίνες του δυτικού κόσμου. Είναι μια απλή γλυκιά στη γεύση σούπα με ψιλοκομμένα παντζάρια σε χυμό λεμονιού και μέντας με κρεμμύδια και ζάχαρη. Σε μία από της ποικιλίες του το δροσερό μπορς γίνεται με την ήπια ρωσική μπύρα Κβας. Το μπορς θεωρείται ότι προήλθε από την Ουκρανία. είναι επίσης τμήμα της τοπικής διατροφής των ανατολικο-ευρωπαίων καθώς και εθνικών ομάδων της κεντρικής Ευρώπης. Η σούπα ονομάζεται μπαρσιάι στην Λιθουανική, και συχνά αποδίδεται ως μπροστς στη Γερμανική (στην ανατολική Ρωσία ονομάζεται μπαρτς), μπορστς στη Ρωσική και Ουκρανική και μπορς στη Ρουμανική. Συνταγή Borshch (στα ρωσικά με φωτογραφίες) Ουκρανικές συνταγές Μπορς Αρχειοθετήθηκε 2013-11-19 στο Wayback Machine. Ρωσικό Borsch - εικονογραφημένη συνταγή βήμα-βήμα (πολλές φωτογραφίες)