IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αιγαγρός μαρκόρ

Ο αιγαγρός μαρκόρ (Capra falconeri) είναι είδος άγριας κατσίκας που απαντάται στα όρη της Κ. Ασίας, που ανήκει στο γένος Capra. Διακριτικό του είναι τα στριφτά κέρατα που φέρει στην κορυφή του κεφαλιού του. Είναι εθνικό ζώο του Πακιστάν. Απειλείται με εξαφάνιση.

 Το μαρκόρ είναι το εθνικό ζώο του Πακιστάν. Είναι μεταξύ των 72 ειδών που το ΠΤΦ τίμησε με αναμνηστικό κέρμα το 1976. Επίσης, μαριονέτες του μαρχόρ χρησιμοποιούνται στο αφγανικό θέατρο μαριονετών μπουζ-μπαζ. Το μαρχόρ έχει αναφερθεί στην πακιστανική παιδική ταινία Ο Αλλαχιάρ και ο Θρύλος του Μαρχόρ.Το 2018, ο εθνικός αερομεταφορέας του Πακιστάν, Pakistan International Airlines, προσέθεσε το μαρχόρ στα αεροπλάνα του. Astor or Astore markhor (Capra falconeri falconeri) Bukharan markhor (Capra falconeri heptneri) Kabul markhor (Capra falconeri megaceros) Kashmir markhor (Capra falconeri cashmiriensis) Suleiman markhor (Capra falconeri jerdoni)
Αλγοδυστροφία

Η αλγοδυστροφία, ή επίσης γνωστή ως αντανακλαστική συμπαθητική δυστροφία (αγγλ. reflex sympathetic dystrophy (RSD) ή complex regional pain syndrome) αναφέρεται -ιατρικώς- σε σειρά επώδυνων παθολογικών καταστάσεων που χαρακτηρίζονται από συνεχή -συνήθως αυθόρμητο ή μετά από τραυματισμό- περιφερειακό πόνο που είναι φαινομενικά δυσανάλογος σε χρόνο ή σε βαθμό οποιουδήποτε γνωστού τραύματος ή άλλης βλάβης.Συνήθως ξεκινά από ένα άκρο του σώματος (χέρι ή πόδι), εκδηλώνεται με έντονο πόνο, οίδημα, περιορισμό κινήσεων και αλλαγές στο δέρμα και τα οστά. Μπορεί αρχικά να επηρεάσει το ένα άκρο και στη συνέχεια να εξαπλωθεί σε όλο το σώμα. Το 35% των προσβεβλημένων ατόμων αναφέρουν συμπτώματα σε ολόκληρο το σώμα τους. Δύναται να συνοδεύεται από καυσαλγία, ένα οδυνηρό αίσθημα στον ασθενή, το οποίο επηρεάζει πολύ αρνητικά την ποιότητα ζωής του. Υπάρχουν δύο τύποι αυτής της σπάνιας νευροπαθογενούς ασθένειας. Είναι δυνατή η ύπαρξη και των δύο τύπων σε ένα άτομο.

 Τα κλινικά χαρακτηριστικά της αλγοδυστροφίας έχουν βρεθεί ότι είναι φλεγμονή που προκύπτει από την απελευθέρωση ορισμένων προφλεγμονωδών χημικών σημάτων από τα νεύρα, ευαισθητοποιημένοι νευρικοί υποδοχείς που στέλνουν σήματα πόνου στον εγκέφαλο, δυσλειτουργία της ικανότητας των τοπικών αιμοφόρων αγγείων να συστέλλονται και να διαστέλλονται κατάλληλα και δυσπροσαρμοστική νευροπλαστικότητα. Η αλγοδυστροφία, ή σύνδρομο σύμπλοκου περιοχικού πόνου (στα αγγλικά: CRPS), είναι ασυνήθιστη, πολύ σπάνια, και τα αίτια που την προξενούν δεν είναι σαφώς κατανοητά. Το CRPS συνήθως αναπτύσσεται μετά από τραυματισμό, χειρουργική επέμβαση, καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι το 2-5% των ατόμων με τραυματισμό περιφερικών νεύρων, και το 13-70% εκείνων με ημιπληγία (παράλυση μιας πλευράς του σώματος) θα αναπτύξουν CRPS, στο άμεσο μέλλον. Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι το κάπνισμα συμβαδίζει σχεδόν πάντα σε ασθενείς και συνδέεται στατιστικά με το RSD. Αυτό μπορεί να εμπλέκεται στην παθολογία του με την ενίσχυση της συμπαθητικής δραστηριότητας, της αγγειοσυστολής ή με άλλον άγνωστο μηχανισμό που σχετίζεται με νευροδιαβιβαστές. Αυτή η υπόθεση βασίστηκε σε μια αναδρομική ανάλυση 53 ασθενών με RSD, η οποία έδειξε ότι το 68% των ασθενών και μόνο το 37% των μαρτύρων ήταν καπνιστές. Τα αποτελέσματα είναι προκαταρκτικά και περιορίζονται από τον αναδρομικό χαρακτήρα τους. Το 7% των ατόμων που έχουν CRPS σε ένα άκρο αργότερα θα το αναπτύξουν και στο άλλο άκρο. Μία μελέτη στις ΗΠΑ εκτιμά ότι το 5% ασθενών με κακώσεις στα άνω άκρα θα εκδηλώσουν την RSD, ενώ τυχόν ακινητοποίηση ενός άκρου (για οποιοδήποτε λόγο) δύναται να πυροδοτήσει την ανάπτυξη της εν λόγω πάθησης. Ο τύπος Ι, γνωστός ως αντανακλαστική συμπαθητική δυστροφία (RSD), ατροφία του Sudeck ή αλγονευροδυστροφία, δεν παρουσιάζει αποδεδειγμένες νευρικές βλάβες. Καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών που έχουν διαγνωστεί με CRPS έχουν αυτόν τον τύπο, αναφέρεται συνήθως στην ιατρική βιβλιογραφία ως τύπου Ι. Ο τύπος II έχει ενδείξεις εμφανούς βλάβης των νεύρων. Παρά τις ενδείξεις τραυματισμού των νεύρων, η αιτία ή οι μηχανισμοί του CRPS τύπου II είναι τόσο άγνωστοι όσο και οι μηχανισμοί του τύπου Ι.
Stranger than Fiction

Το "Stranger than Fiction" είναι το όγδοο άλμπουμ των Bad Religion. Κυκλοφόρησε το 1994 από την Atlantic Records. Ήταν το πρώτο άλμπουμ της μπάντας με μεγάλη δισκογραφική. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ ο Brett Gurewitz αποχώρησε από την μπάντα και επέστρεψε 7 χρόνια μετά. Αντικαταστάτης του ήταν ο Brian Baker, ο οποίος έχει παραμείνει στην μπάντα μέχρι σήμερα. Είναι το πιο γνωστό άλμπουμ της μπάντας και περιέχει τις επιτυχίες "21st Century (Digital Boy)" και "Infected". Ανακηρύχθηκε Χρυσό στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

 "Incomplete" (Gurewitz) - 2:28 "Leave Mine to Me" (Graffin) - 2:07 "Stranger Than Fiction" (Gurewitz) - 2:20 "Tiny Voices" (Graffin) - 2:36 "The Handshake" (Graffin) - 2:50 "Better Off Dead" (Gurewitz) - 2:39 "Infected" (Gurewitz) - 4:08 "Television" (Gurewitz/Johnette Napolitano) - 2:03 "Individual" (Graffin) - 1:58 "Hooray for Me..." (Gurewitz) - 2:50 "Slumber" (Graffin) - 2:39 "Marked" (Gurewitz) - 1:48 "Inner Logic" (Graffin) - 2:58 "What it is" (Graffin) - 2:08 "21st Century (Digital Boy)" (Gurewitz) - 2:47 "News from the Front" (Gurewitz/Bentley/Schayer) - 2:22 (επιπλέον κομμάτι σε Ευρώπη, Βραζιλία και Ιαπωνία) "Markovian Process" (Graffin) - 1:29 (επιπλέον κομμάτι σε Ευρώπη, Βραζιλία και Ιαπωνία) "Leaders and Followers" (Graffin) - 2:40 (επιπλέον κομμάτι στην Ιαπωνία) "Mediocrity" (Graffin) - 2:45 Greg Graffin - φωνή Greg Hetson - κιθάρα Brett Gurewitz - κιθάρα, φωνητικά Jay Bentley - μπάσο, φωνητικά Bobby Schayer - ντραμς, κρουστά Tim Armstrong - φωνή στο "Television" Jim Lindberg - φωνητικά στο "Marked" Wayne Kramer - κιθάρα στο "Incomplete" Andy Wallace - παραγωγή Norman Moore - καλλιτεχνική διεύθυνση
Τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες (2016)

Το πρωί της 22ας Μαρτίου 2016 πραγματοποιήθηκαν τρεις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες: δύο βόμβες εξερράγησαν στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, στο Ζάβεντεμ, και μια τρίτη στο σταθμό του μετρό Maalbeek, στο κέντρο της πόλης. Από τις επιθέσεις έχασαν τη ζωή τους 32 άνθρωποι διαφόρων εθνικοτήτων και οι τρεις δράστες ενώ άλλοι 300 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Την ευθύνη των επιθέσεων ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος. Οι δράστες των επιθέσεων ανήκαν σε μια ομάδα τρομοκρατών που είχε εμπλοκή και στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 2015.

 Στις 7:58 το πρωί της 22ας Μαρτίου 2016 εξερράγη στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών η πρώτη βόμβα, στον έλεγχο των εισιτηρίων, στο σημείο 11. Εννιά δευτερόλεπτα αργότερα έγινε η δεύτερη έκρηξη, στον έλεγχο των εισιτηρίων στο σημείο 2. Κάποιοι μάρτυρες δήλωσαν ότι πριν την πρώτη έκρηξη ακούστηκαν πυροβολισμοί και κραυγές στα αραβικά, αλλά σύμφωνα με τις αρχές δεν υπήρξαν πυροβολισμοί. Από τις εκρήξεις έχασαν τη ζωή τους 18 άνθρωποι (κατά την επίθεση σκοτώθηκαν 14, ενώ άλλοι τέσσερις υπέκυψαν αργότερα στα τραύματά τους) καθώς και οι δύο από τους τρείς δράστες, ο Ιμπραχίμ Ελ Μπακράουι (Ibrahim El Bakraoui) και ο Νατζίμ Λααχράουι (Najim Laachraoui), Βέλγοι μαροκινής καταγωγής, που μετέφεραν τις δύο βόμβες στο αεροδρόμιο σε μεγάλες βαλίτσες. Μαζί τους ήταν ο επίσης Βέλγος μαροκινής καταγωγής Μοχάμεντ Αμπρινί (Mohamed Abrini), που μετέφερε μια τρίτη βόμβα αλλά δεν μπόρεσε να την ενεργοποιήσει καθώς το ωστικό κύμα από τη δεύτερη έκρηξη τον πέταξε μακριά από τη βαλίτσα στην οποία είχε τη βόμβα. Η τρίτη βόμβα βρέθηκε αργότερα και απενεργοποιήθηκε με ελεγχόμενη έκρηξη. Και στις τρείς βόμβες είχαν τοποθετηθεί καρφιά με σκοπό να προκληθούν όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα.Περίπου μια ώρα αργότερα, στις 9:11, μια άλλη βόμβα εξερράγη σε συρμό του μετρό που έφευγε από το σταθμό Maalbeek, κοντά στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στο κέντρο των Βρυξελλών. Από την έκρηξη αυτή έχασαν τη ζωή τους άλλοι 14 άνθρωποι και ο Χαλίντ Ελ Μπακράουι (Khalid El Bakraoui), αδελφός του Ιμπραχίμ που μετέφερε τη βόμβα στο αεροδρόμιο. Τα περισσότερα από τα θύματα των επιθέσεων ήταν Βέλγοι. Οι υπόλοιποι νεκροί ήταν από περισσότερες από 10 χώρες: από τις ΗΠΑ, την Ολλανδία, τη Σουηδία, την Ιταλία, την Πολωνία, το Περού, την Κίνα, τη Γαλλία, τη Λιβερία, το Μαρόκο και το Ηνωμένο Βασίλειο ενώ δύο είχαν διπλή υπηκοότητα. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο πρώην Μόνιμος Αντιπρόσωπος του Βελγίου στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Πρεσβευτής στα Ηνωμένα Έθνη, Αντρέ Αντάμ (André Adam).
Αλβέρτος της Πρωσίας (1490-1568)

Ο Αλβέρτος της Πρωσίας (Albrecht von Preussen, 17 Μαΐου 1490 – 20 Μαρτίου 1568) ήταν ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, ο οποίος αφού στράφηκε στον Λουθηρανισμό έγινε ο πρώτος μονάρχης του Δουκάτου της Πρωσίας, του κοσμικού κράτους που προέκυψε από το πρώην Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών.

 Γεννήθηκε στην Άνσμπαχ. Πατέρας του ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ μαγράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, μητέρα του ήταν η Σοφία των Γιαγκελλόνων, κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και της Ελισάβετ των Αψβούργων, εγγονής του Σιγισμούνδου (1368-1437). Εξελέγη Μέγας Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος τo 1511. Το αξίωμα αυτό το διατήρησε μέχρι το 1525, οπότε μεταμόρφωσε το μοναστικό κράτος του Τευτονικού Τάγματος σε κοσμικό δουκάτο και κατέστησε εαυτόν δούκα της Πρωσίας. Έχοντας γνωριστεί στη Νυρεμβέργη (1522) με τον θεολόγο Ανδρέα Οσίανδρο και με συμβουλή του Λουθήρου, παραιτήθηκε από Μέγας Μάγιστρος, με σκοπό να μετατρέψει το κράτος του σε κοσμικό και να εισαγάγει τον Λουθηρανισμό. Αυτό ήταν και το τέλος της παραμονής του Τευτονικού Τάγματος στην Πρωσία. Ο Αλβέρτος εργάστηκε για τη διάδοση της Μεταρρύθμισης και την εδραίωση της εξουσίας του. Ιδιαιτέρως ενδιαφέρθηκε για την σχολική παιδεία, ιδρύοντας στην Καινιξβέργη Γυμνάσιο (1540), το Πανεπιστήμιο του Κένιγκσμπεργκ, γνωστό και ως «Αλμπερτίνα» (1544), και τυπώνοντας βιβλία ιδίαις δαπάναις. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1526 τη Δωροθέα των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ της Δανίας και είχε τέκνα: Άννα-Σοφία 1527-1591, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αλβέρτο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.Το 1547 απεβίωσε η Δωροθέα και ο Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα-Μαρία των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκος Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1551-1596. Αλβέρτος-Φρειδερίκος 1553-1618, δούκας της Πρωσίας. Königsberger Universitätsschriften vom Gründungsjahr der Albertina 1544 bis 1800. Eine Datenbank. (γερμ.)
364

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 364 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το έτος 364 (CCCLXIV ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Βαρρονιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1117 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 364 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 17 Φεβρουαρίου - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιοβιανός πεθαίνει κάτω από ύποπτες συνθήκες μετά από βασιλεία 8 μηνών. Βρέθηκε νεκρός στη σκηνή του στα Τύανα της Μικράς Ασίας, ενώ επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη. 26 Φεβρουαρίου - Ο Ουαλεντινιανός Α΄ ανακηρύσσεται αυτοκράτορας από αξιωματικούς του ρωμαϊκού στρατού στη Νίκαια Βιθυνίας. Απευθύνει μία ομιλία στους στρατιώτες (οι οποίοι απειλούν με στάση). Ιδρύει τη Δυναστεία του Βαλεντινιανού και κυβερνά τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από την Καληδονία (Σκωτία) έως τα σύνορα του Ρήνου, εξασφαλίζοντας λίγα χρόνια σχετικής ασφάλειας. Εγκαθίσταται στο Παρίσι και ιδρύει μία πολιτοφυλακή για να υπερασπιστεί την περιοχή. 28 Μαρτίου - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ ορίζει τον αδελφό του, Ουάλη, συναυτοκράτορα (Αύγουστος), στο παλάτι του Εβδόμου (Τουρκία). Κυβερνά την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από τον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη) έως τα Περσικά σύνορα και αρχίζει τις πρώτες αντι-παγανιστικές διώξεις. Η Βρετανία ανάγκαζεται να υπομείνει τις σφοδρές βαρβαρικές ορδές. Θρησκεία Η Σύνοδος της Λαοδικείας αποφαίνεται μερικές πειθαρχικές προτάσεις για την Εκκλησία και επιδιώκει να δημιουργήσει το Βιβλικό Κανόνα, αλλά αποτυγχάνει. Επιστήμες Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς, Έλληνας μαθηματικός, παρατηρεί μία ηλιακή έκλειψη (16 Ιουνίου) και μία σεληνιακή έκλειψη (25 Νοεμβρίου). Αποκτά μερική υπόληψη για την έκδοσή του των Ευκλειδείων Στοιχείων και τα σχόλιά του πάνω στην Πτολεμαϊκή Αλμαγέστη. Σίμα Νταοζί, αντιβασιλέας της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 403) Ξου Ξιαντζί, υψηλός αξιωματούχος της Δυναστείας των Λου Σονγκ (πεθαίνει το 426) 17 Φεβρουαρίου - Ιοβιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 331) Σέι Χονγκ, Κινέζος ταοϊστής και κυβερνητικός αξιωματούχος (γεννιέται το 283)
Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου

Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου (γαλλ. La Grèce sur les ruines de Missolonghi) είναι πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά εμπνευσμένο από την μάχη των Ελλήνων στην τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου.

 Εικονίζει την προσωποποίηση της ηρωικής Ελλάδας. Φοράει ελληνική παραδοσιακή φορεσιά, ξεκούμπωτη στο στήθος. Είναι στραμμένη προς τον θεατή με τα χέρια σε στάση απόγνωσης, και το πρόσωπο σε τρία τέταρτα στραμμένο προς τα αριστερά.Στέκει όρθια επάνω στα ερείπια του Μεσολογγίου, που έχουν καταπλακώσει έναν αγωνιστή. Στο βάθος ένας μαύρος άνδρας με κίτρινο τουρμπάνι που συμβολίζει τον εχθρό καρφώνει μια σημαία στο έδαφος.
Λουί Λε Βω

Ο Λουί Λε Βω (γαλλικά: Louis Le Vau) ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας που γεννήθηκε στο Παρίσι το 1612 και πέθανε στο Παρίσι στις 11 Οκτωβρίου 1670 (σε ηλικία 58 ετών). Σύγχρονος του Φρανσουά Μανσάρ, του Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ και του Ζακ Λεμερσιέ, ο Λουί Λε Βω ήταν ένας από τους δημιουργούς του γαλλικού κλασικισμού (το στυλ Λουδοβίκου ΙΔ') που το συνδύασε με το μπαρόκ. Δημιούργησε ένα στυλ που χαρακτηρίζεται από την απλότητα των κατασκευών και την κομψότητα των διακοσμήσεων. Απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε ο πρώτος αρχιτέκτονας του Λουδοβίκου ΙΔ'. Το μεγαλύτερο έργο του είναι το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ.

 Ο Λουί Λε Βω προέρχονταν από ταπεινό κοινωνικό υπόβαθρο, ο παππούς του ήταν σιδεράς και ο πατέρας του χτίστης στο Παρίσι μέχρι το 1634 οπότε έγινε αρχιτεχνίτης οικοδόμος και εκπαίδευσε τους δύο γιους του Λουί και Φρανσουά. Ο Λε Βω έμαθε την τέχνη κοντά σε μεγάλους εργολάβους όπως ο Μισέλ Βιλεντό, στα εργοτάξια, και μελετώντας τις τεχνικές και αρχιτεκτονικές διατριβές του Πιέρ Λε Μυέ. Στο Παρίσι και ιδιαίτερα στο νησί Σαιν-Λουί, όπου κατοικούσε, ανέλαβε πολλά οικοδομικά έργα, συνήθως σε συνεργασία με τον πατέρα του. Ο Μισέλ Βιλεντό διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πρώτα μεγάλα έργα του, το μέγαρο του Γκιγιώμ ντε Μπωτρύ το 1634 και του Φρανσουά Πετί το 1638 στο νησί Σαιν-Λουί.Η αναγνώριση για την κατασκευή ιδιωτικών αρχοντικών στο νησί Σαιν-Λουί ήρθε στη δεκαετία του 1640 και του 1650. Ένα από αυτά είναι το μέγαρο Λαμπέρ, γνωστό για την σκάλα, την εσωτερική διακόσμηση και για το θαυμάσιο σχέδιο της κεντρικής αίθουσας υποδοχής. Από το 1654 απέκτησε μεγάλη φήμη και έγινε ο κύριος αρχιτέκτονας του Λουδοβίκου ΙΔ' (πρώτος αρχιτέκτονας του βασιλιά). Μόλις είχε τελειώσει τον πύργο του Ραινσύ, το 1656, ο υπουργός Οικονομικών Νικολά Φουκέ του ανέθεσε το σημαντικό έργο της ανέγερσης του κάστρου του Βω-λε-Βικόντ (1656-1661) σε συνεργασία με τον Αντρέ Λε Νοτρ και τον ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν, στο οποίο επικεντρώθηκε στη μεγαλοπρέπεια και όχι στην αυστηρή τήρηση των κανόνων της κλασικής αρχιτεκτονικής. Μετά το 1660 εργάστηκε για τον βασιλιά: ολοκλήρωσε το κάστρο της Βανσέν κατασκευάζοντας τα περίπτερα του βασιλιά και της βασίλισσας και τη νότια αυλή, ολοκλήρωσε το κτήριο του νοσοκομείου Σαλπετριέρ σε συνεργασία με τον Λιμπεράλ Μπρυάν, ανακατασκεύασε την πρόσοψη του Κεραμεικού, ανακατασκεύασε την Αίθουσα του Απόλλωνα στο Λούβρο και άλλα έργα. Το πιο αξιοσημείωτο έργο της καριέρας του Λε Βω ήταν στο ανάκτορο των Βερσαλλιών με το οποίο ασχολήθηκε για το υπόλοιπο της ζωής του. Πρόσθεσε πτέρυγες εξυπηρέτησης στα προαύλια και, μετά το 1668, ανακατασκεύασε την πρόσοψη του κήπου. Στη συνέχεια σχεδίασε το Κολέγιο των Τεσσάρων Εθνών (σημερινό μέγαρο του Ινστιτούτου της Γαλλίας), στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από το Παλάτι του Λούβρου, τα σχέδια του οποίου ολοκληρώθηκαν μετά το θάνατό του από τον βοηθό του Φρανσουά ντ'Ορμπαί και ήταν επηρεασμένα από την ιταλική μπαρόκ τεχνική. Στα έργα του συνδύασε το κλασικό γαλλικό πνεύμα με τη φαντασία του μπαρόκ. Ο Λουί Λε Βω πέθανε στο Παρίσι το 1670 σε ηλικία 58 ετών.Έργα του Λουί Λε Βω
Νίκος Μπάρλος

Ο Νίκος Μπάρλος (12 Ιουλίου 1979-) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στις θέσεις του Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Τώρα είναι μέλος των ακαδημιών του Ολυμπιακού.

 Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1979 στην Πάτρα. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Απολλωνιάδα, ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του. Στην συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα του Απόλλωνα Πατρών, του Ολυμπιακού Πειραιώς, της ΑΕΚ, του Άρη Θεσσαλονίκης και του Πανιωνίου. Το 2005 αναδείχθηκε MVP του Ελληνικού All-Star Game. Το 2012 αγωνίστηκε με τα χρώματα της ιταλικής Μπρέσια στην Α2 Ιταλίας. Το 2013 επέστρεψε στην Ελλάδα για τα χρώματα της Νέας Κηφισιάς όπου παρέμεινε δύο χρόνια. Το 2015 υπέγραψε στην ομάδα του Λαυρίου. Το 2016 υπέγραψε συμφωνία με τον Πανιώνιο. Τη σεζόν 2017-18, αγωνίστηκε στην Κύμη. Το 2018 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, ρίχνοντας τίτλους τέλους σε μία πορεία 20 χρόνων.Ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδος Ανδρών και μαζί της κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005. Τον Αύγουστο του 2018, ανακοινώθηκε ως ένας από τους νέους υπεύθυνους του αναπτυξιακού προγράμματος και των αγωνιστικών τμημάτων υποδομής του Ολυμπιακού. Μεσογειακοί αγώνες: Αργυρό μετάλλιο (2005) Πολυτιμότερος παίκτης (MVP) του ελληνικού All-Star Game: 2005 Ελληνικο All-Star Game: 2005 Νίκος Μπάρλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Nikos Barlos, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Μαργαρίτα της Βραβάντης, κόμισσα της Φλάνδρας

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margrete (9 Φεβρουαριου 1323 - 1380) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Φλάνδρας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαρίας των Καπετιδών, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Εβρέ. Είχε άλλα πέντε αδελφια, αλλά μόνο η Μαργαρίτα είχε απόγονο. Ο γάμος της με τον Λουδοβίκο Β΄ έγινε όταν αυτός ήταν 16 ετών -η Μαργαρίτα ήταν 24 ετών- και ήδη κόμης της Φλάνδρας. Το μόνο τέκνο τους, η Μαργαρίτα Γ΄, γεννήθηκε το 1350. Το δουκάτο της Βραβάντης του πατέρα της πέρασε στη μεγαλύτερη αδελφή της Ιωάννα, που απεβίωσε το 1406. Η Μαργαρίτα είχε αποβιώσει από το 1380 και η κόρη της Μαργαρίτα Γ΄ το 1405, έτσι επόμενος στη διαδοχή ήταν ο γιος της τελευταίας Αντώνιος των Βαλουά-Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε το 1347 τον Λουδοβίκο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας & του Νεβέρ (από τον πατέρα του) και κόμη του Αρτουά & της Βουργουνδίας (από τη μητέρα του) και είχε τέκνο: Μαργαρίτα Γ΄ 1350-1405, κόμισσα της Φλάνδρας, Νεβέρ, Αρτουά & Βουργουνδίας, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας και μετά τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Ιωάννης 1371-1419, δούκας της Βουργουνδίας και κόμης της Φλάνδρας, Αρτουά & Βουργουνδίας. Αντώνιος 1384-1415, δούκας της Βραβάντης. Φίλιππος Β΄ 1389-1415, κόμης του Νεβέρ. Paul Thomas Textes historiques sur Lille et le Nord de la France avant 1789, Revue du Nord Année 1930, Volume 16, Numéro 62, pp. 97-112, p. 105 Anselme. Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France. 2, p. 739. Famiglietti, R.C. (2015). Audouin Chauveron. 2. p. 161.
Φόνοι με αλφαβητική σειρά

Το Φόνοι με αλφαβητική σειρά (αγγλικά: The A.B.C. Murders) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από την Άγκαθα Κρίστι. Είναι ένα εξαιρετικά δομημένο μυθιστόρημα και από τα πρώτα της αστυνομικής λογοτεχνίας που έχουν θέμα έναν κατά συρροή δολοφόνο, προτού καν καθιερωθεί ο όρος. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην αγγλική γλώσσα τον Ιανουάριο του 1936. Στην ελληνική γλώσσα εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2003 από τις Εκδόσεις Λυχνάρι με τίτλο Η υπογραφή του δολοφόνου. Η δεύτερη φορά που εκδόθηκε στα ελληνικά ήταν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός τον Δεκέμβριο του 2018. Το συγκεκριμένο βιβλίο, όπως και κάθε βιβλίο της Άγκαθα Κρίστι άλλωστε, έχει πουλήσει πάνω από 2 δισεκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

 Ένας δολοφόνος τρομοκρατεί τη χώρα. Διαλέγει ποιον και πού θα δολοφονήσει με αλφαβητική σειρά: Πρώτα μια ηλικιωμένη καπνοπώλισσα, ύστερα μια σερβιτόρα που της άρεσε να φλερτάρει, κατόπιν έναν πλούσιο άνδρα... Το μόνο κοινό τους είναι ότι τα αρχικά των ονομάτων τους είναι διαδοχικά γράμματα. Με κάθε φόνο δείχνει και πιο σίγουρος. Τόσο σίγουρος που μπαίνει στον πειρασμό να περιπαίξει και να μπερδέψει τον μεγάλο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Αλλά αυτό ίσως να είναι το ένα -και το μοιραίο- λάθος του... Ηρακλής Πουαρό: Βέλγος ντετέκτιβ που μόλις λαμβάνει το πρώτο γράμμα από τον ABC, προσπαθεί με κάθε τρόπο να διαλευκάνει την υπόθεση. Άρθουρ Χέιστινγκς: Απόστρατος Βρετανός αξιωματικός, φίλος του Πουαρό. Επιθεωρητής Κρομ: Στέλεχος της Σκότλαντ Γιαρντ. Αναλαμβάνει τη διαλεύκανση της υπόθεσης των φόνων με αλφαβητική σειρά. Μέρι Ντράουερ: Υπηρέτρια, ανιψιά του πρώτου θύματος, της Άλις Άσερ. Συμμετέχει στην ομάδα που συγκροτούν οι φίλοι και οι συγγενείς των θυμάτων και συνδράμει τον Πουαρό στις έρευνές του. Μέγκαν Μπάρναρντ: Δακτυλογράφος, αδελφή του πρώτου θύματος, της Μπέτι Μπάρναρντ. Δυναμικός χαρακτήρας, δε μασάει τα λόγια της. Πρωτοστατεί στη συγκρότηση της ομάδας φίλων και συγγενών. Ντόναλντ Φρέιζερ: Μεσίτης, άτυπος αρραβωνιαστικός της Μπέτι Μπάρναρντ. Καλοσυνάτος, αλλά κλειστός χαρακτήρας. Παρά τις επιφυλάξεις του, μετέχει κι αυτός στην ομάδα φίλων και συγγενών που βοηθούν τον Πουαρό. Φράνκλιν Κλαρκ: Εισοδηματίας, αδελφός του τρίτου θύματος, του σερ Καρμάικλ Κλαρκ. Ευγενής, δυναμικός και γοητευτικός χαρακτήρας, αναλαμβάνει την κάλυψη των εξόδων της άτυπης ομάδας ερευνών που συνδράμουν τον Πουαρό. Θόρα Γκρέι: Γραμματέας του σερ Καρμάικλ Κλαρκ. Γοητευτική και άκρως αποτελεσματική στη δουλειά της, προθυμοποιείται να συμμετάσχει στην ομάδα φίλων και συγγενών και αποφασίζει να στηρίξει τον αδελφό του θύματος, Φράνκλιν Κλαρκ. Το 1965, το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στη μεγάλη οθόνη με τον τίτλο Μεσάνυχτα στο Πικαντίλι (αγγλικά: The Alphabet Murders) σε σκηνοθεσία Φρανκ Τάσλιν, με πρωταγωνιστή τον Τόνι Ράνταλ ως ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό. Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie - Φόνοι με αλφαβητική σειρά
Μανδράκι Σερρών

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μανδράκι Το Μανδράκι, παλαιότερα γνωστό ως Μαντρατζίκ, είναι παραλίμνιο χωριό του δήμου Σιντικής του νομού Σερρών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 379 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην ανατολική πλευρά του οικισμού διασώζονται τα απομεινάρια οχυρωματικού περιβόλου.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 μέτρων, στη βόρεια όχθη της λίμνης Κερκίνης. Αναφέρεται κατά τον 19ο αιώνα με την ονομασία Μαντρατζίκ και κατοικείτο από μουσουλμάνους. Το 1913 προσαρτήθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή των Σερρών στην Ελλάδα και το 1922-23, μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν στο Μαντρατζίκ Έλληνες πρόσφυγες από την Τραπεζούντα και άλλα μέρη του Πόντου. Παράλληλα το 1928 το χωριό μετονομάστηκε σε Μανδράκι. Λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής του 1941-1944, είκοσι Αρμένιοι κάτοικοι του χωριού εξοπλίστηκαν από τις βουλγαρικές δυνάμεις. Διοικητικά το Μανδράκι αποτέλεσε από το 1913 μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Σιντικής ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Πετριτσίου. Από το 2011 αποτελεί έδρα της τοπικής κοινότητας Μανδρακίου του καλλικρατικού δήμου Σιντικής.
Sultans of Swing

To Sultans of Swing είναι ένα τραγούδι βρετανικού rock συγκροτήματος Dire Straits, που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Dire Straits, του 1978. Το τραγούδι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Μαρκ Νόπφλερ. Το 1978 κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, κι έτσι επανακυκλοφόρησε και το 1979, μπαίνοντας στην πρώτη δεκάδα μερικών charts όπως των καναδικών, των ιρλανδικών, των νοτιοαφρικανικών και των βρετανικών. Στα αμερικανικά Billboard Hot 100 έφτασε στο νούμερο 4. Είναι το πρώτο single του σχήματος.

 Nathan Brackett, επιμ. (2004). The New Rolling Stone Album Guide. Simon and Schuster. ISBN 0743201698. Molenda, Mike (2007). The Guitar Player Book. Hal Leonard Corporation. ISBN 087930782X. Rooksby, Rikky (2002). Riffs: How to Create and Play Great Guitar Riffs. Backbeat Books. ISBN 0879307102. Oldfield, Mike (1984). Dire Straits. Sidgwick and Jackson. ISBN 978-0-283-98995-7. Williams, Paul (1993). Rock and Roll: The 100 Best Singles. Entwhistle Books. ISBN 0934558361. Wooldridge, Max (2002). Rock 'n' Roll London. Macmillan Publishers. ISBN 0-312-30442-0. Sultans of Swing Αρχειοθετήθηκε 2016-12-11 στο Wayback Machine. στο MetroLyrics.com
Καμπορόσσο

Το Καμπορόσσο (ιταλικά: Camporosso) είναι ιταλική κωμόπολη 5.602 κατοίκων και βρίσκεται στην επαρχία της Ιμπέρια στη Λιγουρία. Είναι ο όγδοος μεγαλύτερος δήμος της επαρχίας με βάση τον αριθμό των κατοίκων.

 Η περιοχή του Camporosso βρίσκεται στην Ιταλική Ριβιέρα ανάμεσα στο Σαν Ρέμο και το Μόντε Κάρλο, όπου έχει θέα στη θάλασσα της Λιγουρίας για μια μικρή έκταση περίπου 300μ, η τελευταία μεταξύ των λιγότερο εκτεταμένων στην Ιταλία. Εκτείνεται στην κοιλάδα που βρίσκεται στη δεξιά πλευρά του ποταμού Nervia, και στους πρόποδες του λόφου που χωρίζει την κοιλάδα του Roia. Στην περιοχή του Camporosso βρίσκεται ένας φυσικός οικότοπος κοινοτικού ενδιαφέροντος, στο στόμιο του ποταμού Nervia. Ο ενοριακός ναός του Ευαγγελιστή Μάρκου βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο. Χτίστηκε τον 15ο αιώνα και διευρύνθηκε τον 18ο. Το καμπαναριό που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, ανακαινίστηκε πρόσφατα. Στο εσωτερικό του υπάρχουν πολλά έργα ζωγραφικής και ένα ξύλινο άγαλμα του Αγίου Μάρκου από τον 16ο αιώνα. Η εκκλησία "Neri" (ή Suffragio). Το κτίριο βρίσκεται κάτω από την πλατεία Garibaldi, την κεντρική πλατεία του ιστορικού κέντρου της πόλης. Στην πρόσοψη, βρίσκεται, από το 1787, το ρολόι της εκκλησίας του Αγίου Μάρκου. Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου, που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, δίπλα από το νεκροταφείο, είναι ένα κτίριο σε ροµανικό στυλ με ένα ενιαίο σηκό με ημικυκλική αψίδα. Η εκκλησία dei Bianchi (ή dell'Annunziata) του 16ου αιώνα, κοσμείται από ένα τριγωνικό καμπαναριό και εσωτερικές τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα. Το παρεκκλήσι του Αγίου Φραγκίσκου του Camporosso στην περιοχή της Braie. Το παρεκκλήσι της Παναγίας του Χιονιού του 1436, στον οικισμό Ciaixe. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιακώβου στο χωριό San Giacomo. Ο ενοριακός ναός της Αγίας Τριάδος του 1689 στον οικισμό Trinità.Υποδομές και μεταφορές Δρόμοι Η περιοχή του Camporosso διασχίζεται κυρίως από τον επαρχιακό δρόμο 64, ο οποίος στο νοτιότερο τμήμα συνδέεται με την Εθνική Οδό 1 Via Aurelia, στα σύνορα με την Ventimiglia και συνεχίζει βόρεια προς Dolceacqua.
Strangers in the Night (τραγούδι)

Το Strangers in the Night είναι τραγούδι που συνέθεσε ο Μπερτ Κέμπφερτ σε στίχους των Τσαρλς Σίνγκλεντον και Έντι Σνάιντερ. Ο Κέμπφερτ το χρησιμοποίησε αρχικά με τον τίτλο "Beddy Bye" ως μέρος της ορχηστρικής μουσικής για την ταινία A Man Could Get Killed (ελληνικά: Κάποιος μπορούσε να πεθάνει). Το τραγούδι έγινε γνωστό το 1966 από τον Φρανκ Σινάτρα, αν και αρχικά δόθηκε στη Μελίνα Μερκούρη, η οποία πίστευε ότι τα φωνητικά ενός άνδρα θα ταίριαζαν καλύτερα στη μελωδία και γι' αυτό αρνήθηκε να το τραγουδήσει. Φτάνοντας στο Νο. 1 τόσο στο Billboard Hot 100 όσο και στο Easy Listening chart, ήταν το τραγούδι για το ομώνυμο άλμπουμ του Σινάτρα το 1966 Strangers in the Night, το οποίο έγινε το πιο επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ του. Το τραγούδι έφτασε επίσης στο Νο. 1 στο UK Singles Chart . Η ηχογράφηση του Σινάτρα του χάρισε το βραβείο Grammy για την καλύτερη ανδρική φωνητική ερμηνεία, το βραβείο Grammy για την ηχογράφηση της χρονιάς, καθώς και ένα βραβείο Grammy για την καλύτερη ενορχήστρωση που συνοδεύει έναν τραγουδιστή ή μουσικό για τον Ernie Freeman στα Βραβεία Grammy του 1967.

 Το κομμάτι ηχογραφήθηκε στις 11 Απριλίου 1966, ένα μήνα πριν από το υπόλοιπο άλμπουμ. Ο Χαλ Μπλέιν ήταν ο ντράμερ και ο Γκλεν Κάμπελ έπαιζε κιθάρα. Σύμφωνα με τον Μπλέιν, χρησιμοποίησε ξανά το εμβληματικό drum beat από το " Be My Baby " των Ronettes σε μια πιο αργή και απαλή διάταξη. Ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα και αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του δίσκου είναι ο αυτοσχεδιασμός της μελωδίας από τον Σινάτρα (στο take two) με τις συλλαβές "doo-be-doo-be-doo" καθώς το τραγούδι ξεθωριάζει μέχρι το τέλος. Για το CD Nothing but the Best , το τραγούδι έγινε remaster και ο χρόνος εκτέλεσης είναι 2:45 αντί για το συνηθισμένο 2:35. Τα επιπλέον δέκα δευτερόλεπτα είναι απλώς μια συνέχεια του αυτοσχεδιασμού του Σινάτρα. Το 1968, το στέλεχος της τηλεόρασης του CBS, Fred Silverman, εμπνεύστηκε από το scat ενώ άκουγε την ηχογράφηση σε μια πτήση με τα κόκκινα μάτια σε μια συνάντηση ανάπτυξης για μια εκπομπή κινουμένων σχεδίων το πρωί του Σαββάτου και αποφάσισε να μετονομάσει τον χαρακτήρα του σκύλου σε "Scooby-Doo". Κατά ειρωνικό τρόπο, ο Σινάτρα περιφρόνησε το τραγούδι, αποκαλώντας το κάποτε «ένα κομμάτι σκατά» και «το χειρότερο τραγούδι που έχω ακούσει ποτέ». Δεν φοβήθηκε να εκφράσει την αποδοκιμασία του να το ερμηνεύσει ζωντανά. Παρά την περιφρόνησή του για το τραγούδι, του έδωσε μια νούμερο ένα επιτυχία για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια και παρέμεινε στα charts για 15 εβδομάδες. Το σινγκλ πούλησε 60.000 αντίτυπα στη Βραζιλία, 600.000 αντίτυπα στη Γαλλία, μαζί πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο και πάνω από 2 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Θλιμμένη Τζάσμιν

Θλιμμένη Τζάσμιν (αγγλικά: Blue Jasmine) είναι αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής 2013, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Γούντι Άλεν. Πρωταγωνιστεί η Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της Τζάσμιν, μιας πλούσιας Νεοϋορκέζας, η οποία μετά τη διάλυση του γάμου της και αφού έχει χάσει όλη της την περιουσία, προσπαθεί να φτιάξει από την αρχή τη ζωή της. Έτσι αναγκάζεται να μετακομίσει στο Σαν Φρανσίσκο και να μείνει μαζί με την αδερφή της. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Άλεκ Μπάλντουιν, Σάλι Χόκινς, Μπόμπι Καναβάλι, Λούι Σ.Κ., Άντριου Ντάις Κλέι, Πίτερ Σάρσγκααρντ και Μάικλ Στούλμπαργκ. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 13 Αυγούστου 2013. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς με τους περισσότερους να επαινούν την ερμηνεία της Μπλάνσετ. Με προϋπολογισμό 18 εκατομμύρια δολάρια απέφερε 97,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ ενώ βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα, το BAFTA, το Screen Actors Guild Award και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Μπλάνσετ.

 Η Τζάσμιν μετά τον θάνατο του συζύγου της, τον Χαλ, έναν πλούσιο επιχειρηματία από το Μανχάταν, μετακομίζει μόνιμα στο Σαν Φρανσίσκο όπου κατοικεί η αδελφή της, Τζίντζερ. Οι δυο αδερφές είναι πολύ διαφορετικές και η στάση που κρατούσε η Τζάσμιν απέναντι στη ζωή ήταν κάπως υπεροπτική, κάτι το οποίο η Τζίντζερ ανεχόταν. Ένα βασικό ελάττωμα της Τζάσμιν είναι ότι δίνει πολύ σημασία στο πως την βλέπει ο κόσμος αδιαφορώντας εντελώς για το τι συμβαίνει γύρω της. Μετά από λίγο καιρό συμβίωσης, η Τζάσμιν πιάνει δουλειά ως γραμματέας σε ένα οδοντιατρείο, ενώ παρακολουθεί και μαθήματα κομπιούτερ. Ενώ είναι ακόμη σε θέση να προβάλλει την αριστοκρατική της εικόνα, συνεχίζει να είναι συναισθηματικά επισφαλής και αδυνατεί να υποστηρίξει τον εαυτό της. Δεν εγκρίνει και αποδοκιμάζει συνεχώς τον φίλο της αδελφής της, τον Τσίλι, τον οποίο θεωρεί τελείως αποτυχημένο. Ώσπου έρχεται η μέρα που η Τζάσμιν θα γνωρίσει τον Ντουάιτ, έναν διπλωμάτη, ο οποίος αμέσως εκδηλώνει τα συναισθήματά του για εκείνη αναδεικνύοντας συνεχώς την ομορφιά της, τη φινέτσα και το απαράμιλλο στιλ της. Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της Τζάνετ "Τζάσμιν" Φράνσις Άλεκ Μπάλντουιν στο ρόλο του Χάρολντ "Χαλ" Φράνσις Σάλι Χόκινς στο ρόλο της Τζίντζερ Μπόμπι Καναβάλι στο ρόλο του Τσίλι Λούι Σ.Κ. στο ρόλο του Αλ Άντριου Ντάις Κλέι στο ρόλο του Όγκι Πίτερ Σάρσγκααρντ στο ρόλο του Ντουάιτ Γουέστλεϊκ Μάικλ Στούλμπαργκ στο ρόλο του Δόκτωρ Φλίκερ Τάμι Μπανσάρντ στο ρόλο της Τζέιν Μαξ Κασέλα στο ρόλο του Έντι Με προϋπολογισμό 18.000.000 δολάρια, η ταινία Θλιμμένη Τζάσμιν έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 10η θέση με 3,9 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 33,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 64,1 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 97,5 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Θλιμμένη Τζάσμιν στο IMDb
Π.Σ. Ορφέας Νέου Σκοπού (καλαθοσφαίριση)

Ο Ορφέας Νέου Σκοπού είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, τμήμα του ομώνυμου πολιτιστικού συλλόγου, που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Νέου Σκοπού, στο Νομό Σερρών, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Νέου Σκοπού. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1990 και αγωνίζεται με χρώματα το μαύρο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.

 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ορφέα Νέου Σκοπού ιδρύθηκε το 1990 επί προεδρίας του Βασίλειου Κετσετζή. Πρωτεργάτες του ήταν ο Σταύρος Ξανθούλης (έφορος) και ο Χρήστος Γκαβανόζης (προπονητής).Το 1991 δημιουργήθηκε η πρώτη ακαδημία καλαθοσφαίρισης του συλλόγου για αθλητές ηλικίας 8-12 ετών, ενώ την επόμενη χρονιά λαμβάνει χώρα η πρώτη συμμετοχή της ομάδος στο παιδικό πρωτάθλημα του νομού Σερρών. Η ανδρική ομάδα του Ορφέα συμμετέχει για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. το 1993. Στην Α' Κατηγορία ανήλθε αήττητη το 2001.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2006 κατέκτησε το Κύπελλο της Ένωσης νικώντας στον τελικό την ομάδα της Αγίας Βαρβάρας Καβάλας. Σε τελικό του ίδιου θεσμού συμμετείχε και πάλι το 2008, όπου γνώρισε, ωστόσο, την ήττα από τη Θύελλα Φερών με σκορ 63-60.Την επόμενη χρονιά, 2008-09, ο σύλλογος κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία (με απολογισμό 20 νίκες και 2 ήττες). Την ίδια χρονιά κατέκτησε και πάλι το Κύπελλο της Ένωσης, επικρατώντας της Θύελλας Φερών με σκορ 48-47.Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2009-10, έχοντας καταλάβει την 11η θέση στην κανονική περίοδο, συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με την ομάδα που κατέλαβε την αντίστοιχη θέση στον έτερο όμιλο του Βορρά, τον Κ.Α.Π.Σ. Έδεσσα. Γνωρίζοντας την ήττα με 59-58, υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.Την επόμενη χρονιά, 2010-11, ο σύλλογος των Σερρών κατέκτησε εκ νέου το Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ., επιστρέφοντας στα πανελλαδικά πρωταθλήματα (με απολογισμό 17 νίκες και 3 ήττες). Συμμετείχε παράλληλα στον τελικό του Κυπέλλου όπου και ηττήθηκε από τη Χρυσούπολη με σκορ 64-75.Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2011-12, ο Ορφέας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για τη Γ' Εθνική στην 3η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης του ομίλου του, παραμένοντας στην κατηγορία. Δεν στάθηκε το ίδιο τυχερός τη χρονιά 2012-13 οπότε και κατετάγη 10ος στον τελικό βαθμολογικό πίνακα με αποτέλεσμα να επιστρέψει στο επίπεδο της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Π.Σ. Ορφέας Νέου Σκοπού διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Α.ΜΑ.Θ. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέου Σκοπού, χωρητικότητας 500 θεατών. Πρόεδρος της διοικητικής επιτροπής του τμήματος είναι ο Χρήστος Γκαβανόζης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Φώτης Κοκολιός. Το ρόστερ του συλλόγου για την περίοδο 2013-14 απαρτίζουν οι ακόλουθοι αθλητές: Π.Σ. Ορφέας Νέου Σκοπού Αρχειοθετήθηκε 2012-12-25 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος των τμημάτων καλαθοσφαίρισης. Π.Σ. Ορφέας Νέου Σκοπού, επίσημος ιστότοπος του πολιτιστικού συλλόγου.
Παναγιά Αχαΐας

Η Παναγιά είναι ορεινός της Αχαΐας που υπάγεται διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Σουλίου του Δήμου Πατρέων. Είναι οικισμός του Παλαιού Σουλίου και εκεί βρίσκεται ο κοιμητηριοακός ναός της περιοχής αυτής, που είναι αφιερωμένος στην Παναγία και από τον οποίο προέρχεται η ονομασία του οικισμού.

 Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της δυτικής πλευράς του Παναχαϊκού και σε υψόμετρο περίπου 640 μέτρων. Ο οικισμός είναι χτισμένος στο πάνω μέρος της βορινής πλαγιάς της κοιλάδας του ποταμού Γλαύκου, καθώς και εγγύς των Μιντζαίικων και του Άγιου Ιωάννη, ευρισκόμενος νότια και ανατολικά αντιστοίχως αυτών. Χωροθετείται στα νοτιοανατολικά της Πάτρας, σε απόσταση περίπου 17 χιλιομέτρων από το κέντρο της, ενώ απέχει επίσης περίπου 9 χιλιόμετρα από το Νέο Σούλι, την έδρα της τοπικής κοινότητας όπου υπάγεται διοικητικά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο οικισμός του Αγίου Ιωάννη έχει πληθυσμό 6 κατοίκους. Παλαιότερα, κατά την Απογραφή του 2001, είχε πληθυσμό που είχε ανέλθει σε 20 κατοίκους. Η Πνααγιά αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός στις 05/04/1981 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Σουλίου. Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α) σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», η Κοινότητα Σουλίου συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πατρέων και τα Μιντζαίικα προσαρτήθηκαν σε αυτόν. Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» (1/1/2011), ο οικισμός συνέχισε να αποτελεί μέρος του, ευρύτερου όμως πλέον, Δήμου Πατρέων. Σούλι Αχαΐας Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Ιστοσελίδα Πολιτιστικού Συλλόγου Σουλίου Πατρών: Soulipatras.gr. Ανακτήθηκε: 20/07/2018.
Λουδοβίκος Κάρολος Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Λουδοβίκος-Κάρολος-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Louis Charles Marie de La Trémoille, (28 Μαρτίου 1863 – 17 Ιουνίου 1921) ήταν Γάλλος ευγενής: 10ος δούκας τού Τουάρ, 16ος κόμης τού Λαβάλ .

 Ήταν γιος τού Λουδοβίκου-Καρόλου και της συζύγου του Mαργκερίτ-Εγκλέ-Ζαν-Καρολίν Ντυσατέλ (κόρης τού Καρόλου-Μαρία Τανεγκύ Ντυσατέλ κόμη Ντυσατέλ και της συζύγου του Ροζαλί ("Εγκλέ") Πωλέ). Ο Λα Τρεμουάλ ήταν βουλευτής τού Ζιρόντ από το 1906 έως το 1919 και δήμαρχος τού Mαργκώ από το 1904 έως το 1919. Ήταν μέλος της δημοκρατικής αριστεράς. Την 1η Φεβρουαρίου 1892 νυμφεύτηκε την Ελέν-Μαρί-Λεονί Πιγιέ-Βιλ (27 Ιανουαρίου 1875 – 24 Μαρτίου 1964), κόρη τού κόμη Φρεντερίκ Πιγιέ-Βιλ και της συζύγου του, Ζαν-Μαρί-Κλοτίλντ Μπριάτ. Είχαν πέντε παιδιά: Καρλόττα (1892–1971), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα πρίγκιπα Ανρί-Φλοράν Λαμοράλ τού Λιν (1881–1967). Ιωάννης-Κάρολος Λαμοράλ τού Λιν-Λα Τρεμουάλ Χέντβιχ τού Λιν, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα ντε Μερόντ. Εμμανουήλ ντε Μερόντ. Κάρολος-Αντώνιος Λαμοράλ του Λιν-Λα Τρεμουάλ. Μαργαρίτα (1894–1939), παντρεύτηκε τον δούκα τού Μπλακά, Στανισλάς ντε Μπλακά ντ'Ωλπ (1885–1941). Ελένη (1899–1972), παντρεύτηκε τον Ζιλμπέρ ντε Λα Ροσφουκώ, δούκα τού Λα Ρος-Γκυγιόν (1889–1964) Αντουανέτα (1904–1996), παντρεύτηκε τον Ερρίκο, 8ο δούκα τού Ουρσέλ. Aντονίν, 9ος δούκας τού Ουρσέλ. Λουδοβίκος-Ιωάννης-Μαρία (1910–1933), διάδοχός του.
Λουίζα Καρολίνα του Χόχμπεργκ

H Λουίζα Καρολίνα (γερμ. Louise Caroline, 26 Μαΐου 1768 - 23 Ιουνίου 1820) από τον Οίκο Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ ήταν κόρη του βαρόνου Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Μπάντεν.

 Ήταν κόρη του αντισυνταγματάρχη Λουδοβίκου Ερρίκου Γκάγιερ φον Γκάγιερσμπεργκ και της Μαξιμιλιανής Χριστιανής, κόρης του Κόμη φον Σπόνεκ. Γεννήθηκε στην Καρλσρούη. O γάμος της με τον Μεγάλο Δούκα του Μπάντεν ήταν μοργανατικός και της δόθηκε ο τίτλος της Κόμισσας του Χόχμπεργκ. Απεβίωσε στην Καρλσρούη σε ηλικία 52 ετών. Παντρεύτηκε το 1787 τον Κάρολο Φρειδερίκο του Μπάντεν και είχε τέκνα: Λεοπόλδος 1790-1852, μέγας δούκας του Μπάντεν. Γουλιέλμος 1792-1859, πρίγκιπας του Μπάντεν. Αμαλία 1795-1869, παντρεύτηκε τον Κάρολο Έγκον Β΄ του Φύρστενμπερκ. Κόρη τους ήταν η: Παυλίνα Βιλελμίνη, είχε κόρη την: Μαργαρίτα 1865-1940, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο, Κόμη του Χόεναου (γιο του Αλβέρτου της Πρωσίας). Μαξιμιλιανός 1796-1882, πρίγκιπας του Μπάντεν. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F. and B. (1991). L'Allemagne Dynastique, Tome VI. France: Laballery. pp. 95–97, 107–108, 114, 120–121, 477–478. ISBN 2-901138-06-3. Schulze, Hermann. Die Hausgesetze der regierenden deutschen Fürstenhäuser, vol. 1. Jena, 1862, pages 165-69.
Ντέγιαν Λόβρεν

Ο Ντέγιαν Λόβρεν (κροατικά: Dejan Lovren)(5 Ιουλίου 1989, Ζένιτσα) είναι ένας Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στο κέντρο της άμυνας για τη Ζενιτ Αγίας Πετρούπολης και την Εθνική Κροατίας.

 Ο Λόβρεν ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Ντιναμό Ζάγκρεμπ και στη συνέχεια πέρασε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Το 2010 πήρε μεταγραφή στη Λυών, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας. Το 2013 πήγε στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Σαουθάμπτον , με την οποία είχε μια πολύ επιτυχημένη χρονιά. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον της Λίβερπουλ η οποία απαίκτησε το παίκτη. Το 2016 στον αγώνα με τη Ντόρτμουντ για τα ημιτελικά του Γιουρόπα Λίγκ έκανε με κεφαλιά το 4-3 στις καθυστερησεις και ολοκλήρωσε μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Τη σεζόν 2018-19 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Λίβερπουλ έχοντας όμως ελάχιστο χρόνο συμμετοχής. Αυτός ήταν ο πρώτος του τίτλος με τη Λίβερπουλ. Αν και γεννημένος στη Βοσνία, ο Λόβρεν έχει εκποσωπήσει την Κροατία ήδη από το επίπεδο των εφηβικών ομάδων. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών το 2009, αλλά ένας τραυματισμός του στέρησε την ευκαιρία να είναι μέρος της αποστολής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 ήταν η πρώτη του συμμετοχή σε μεγάλη διεθνή διοργάνωση. Το 2018 ήταν στην αποστολή της Κροατίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Με τον Λόβρεν να είναι ένας από τους ηγέτες η Κροατία έφτασε μέχρι τον τελικό όπου έχασε από τη Γαλλία.
Κόσμος 1217

Ο Kosmos 1217 (ρωσικά: Космос 1217‎) ήταν σοβιετικός δορυφόρος έγκαιρης προειδοποίησης τύπου US-K ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1980 στα πλαίσια του συστήματος αντιβαλλιστικής άμυνας Oko. Σχεδιάστηκε για να ανιχνεύει εκτοξεύσεις πυραύλων με χρήση οπτικών τηλεσκοπίων και αισθητήρων υπερύθρων.

 Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Μολνίγια-Μ στις 24 Οκτωβρίου 1980 (10:53 UTC). Ο δορυφόρος τέθηκε επιτυχώς σε περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος" καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 1980-085A. Η Διοίκηση Διαστήματος των ΗΠΑ του έδωσε τον αριθμό 12032 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Διαστημικές αποστολές το 1980
Σκοτ Κολούμπους

O Βάλτερ Σκοτ Κολούμπους (αγγ.: Walter Scott Columbus, 10 Νοεμβρίου 1956 - 4 Απριλίου 2011) ήταν Αμερικανός ντράμερ της heavy metal μουσικής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Manowar από το 1983 ως το 1991 και από το 1994 ως το 2008.

 Ο Κολούμπους μεγάλωσε ακούγοντας συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, The Who, Black Sabbath και Cream, έχοντας ξεκινήσει να παίζει τύμπανα από την ηλικία των έξι ετών. Κατά τη δεκαετία του '70 έπαιξε στους Hell Hostage και στα 25 του χρόνια ανακαλύφθηκε από μία οπαδό των Manowar. Προτάθηκε για να αντικαταστήσει τον Ντόνι Χάμτσικ και έπαιξε για πρώτη φορά στον δίσκο "Into Glory Ride", συνεχίζοντας με τα "Hail to England", "Sign of the Hammer", "Fighting the World" και "Kings of Metal". Το 1991, αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω αρρώστιας του υιού του, δίνοντας τη θέση του στον Κένι Ερλ Έντουαρντς. Μέχρι το 1994, έπαιξε με τους Gunshy και δούλεψε σε εργοστάσιο αγριοράπανων. Επέστρεψε στους Manowar το 1994 και ηχογράφησε μαζί τους το άλμπουμ "Louder Than Hell", μπαίνοντας στο Top-10 στη Γερμανία.Το 1998, πήρε διαζύγιο από τη σύζυγο του Βικτόρια, μετά από δεκαεπτά χρόνια γάμου και δύο παιδιά, τους Σκοτ και Άντονι. Πιο πριν, είχε παντρευτεί την Κίμι Μπρετ για λιγότερο από ένα χρόνο, με την οποία έκανε μία κόρη, την Τερέσα Μπάνγκντορφ.Συνέχισε στους Manowar μέχρι το 2008, ηχογραφώντας τους δίσκους "Warriors of the World" και "Gods of War", όπως και τα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ "Hell on Wheels", "Hell on Stage" και "Gods of War Live'.Μετά την αποχώρηση του από το συγκρότημα, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του Ross the Boss. Στις 5 Απριλίου 2011, πέθανε από άγνωστα αίτια, σε ηλικία 54 ετών. με τους ManowarInto Glory Ride (1983) Hail to England (1984) Sign of the Hammer (1984) Fighting the World (1987) Kings of Metal (1988) Louder Than Hell (1996) Hell on Wheels (1997) Hell on Stage (1999) Warriors of the World (2002) Gods of War (2007) Gods of War Live (2007) Scott Columbus | Credits | AllMusic Scott Columbus - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Manowar - Biography - Metal Storm
Ναυμαχία της Λάδης (201 π.Χ.)

Η Ναυμαχία της Λάδης (201 π.Χ.) αποτελεί μαζί με αυτή της Χίου, που διεξήχθη το ίδιο έτος, τις δύο ναυμαχίες με τις οποίες ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Φίλιππος ο Ε' επιχείρησε να πάρει από τους Ρόδιους τον έλεγχο του Αιγαίου. Ιστορικά και τα δύο γεγονότα εντάσσονται στα πλαίσια του Πρώτου Κρητικού Πολέμου (205 έως 200 π.Χ.)

 Το 205 π.Χ., ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη της Φοινίκης ο Πρώτος Μακεδονικός Πόλεμος ενάντια στη Ρώμη. Επιθυμώντας να πάρει τον έλεγχο του συνόλου του ελληνικού κόσμου, ο Φίλιππος σκέφτηκε να επωφεληθεί από το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι ήταν απασχολημένοι σε πόλεμο κατά της Καρχηδόνας, ώστε να υποτάξει τη Ρόδο, την κυριότερη αντίπαλό του. Στα πλαίσια της προσπάθειάς του αυτής αποφάσισε το 203 π.Χ. να ναυπηγήσει έναν ισχυρό στόλο με τη βοήθεια του οποίου άρχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις στις Κυκλάδες, στις κτήσεις της πτολεμαϊκής Αιγύπτου και στα εδάφη του βασιλείου της Περγάμου. Καταλαμβάνοντας τη Σάμο αιχμαλώτισε σημαντικό αριθμό πτολεμαϊκών πλοίων που ναυλοχούσαν εκεί. Ενισχυμένος με τα πτολεμαϊκά πλοία, ο στόλος του Φιλίππου, ο οποίος αριθμούσε πλέον 53 κατάφρακτα πλοία, άγνωστο αριθμό αφράκτων και 150 λέμβους και πρίστεις, απέπλευσε με κατεύθυνση προς τη Μίλητο τον Απρίλιο ή Μάιο του 201 π.Χ. Το στόλο αυτό κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι Ρόδιοι στη Λάδη, ένα νησάκι έξω από το λιμάνι της Μιλήτου. Οι δυνάμεις τους περιελάμβαναν άγνωστο αριθμό καταφράκτων, αφράκτων, ημιολίων και τριημιολίων.Λεπτομέρεις σχετικά με τη μάχη έχουμε ελάχιστες. Ο ιστορικός Πολύβιος, επικαλούμενος τις μαρτυρίες του Ζήνωνα και του Αντισθένη, αναφέρει μόνο ότι οι δυο ροδιακές πεντήρεις έπεσαν αύτανδρες στα χέρια του Φιλίππου, ενώ ένα ακόμη πλοίο σήκωσε το δόλωνα και αποχώρησε από την μάχη. Ακολούθως πολλά από τα γειτονικά πλοία έκαναν το ίδιο αναγκάζοντας και το ναυαρχό τους στο τέλος να βγει μαζί τους στην ανοιχτή θάλασσα. Κατόπιν, βοηθούμενοι από τον άνεμο οι Ρόδιοι έφτασαν στην ακτή της Μύνδου και από εκεί μετέβησαν την επόμενη ημέρα στην Κω. Ο Φίλιππος αποβιβάστηκε θριαμβευτής στη Μίλητο, κάτι που εντυπωσίασε τόσο τους κατοίκους, ώστε να του επιφυλλάξουν θριαμβευτική υποδοχή, καθώς και στο ναύαρχό του, Ηρακλείδη τον Ταραντίνο.Από τα ελάχιστα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας φαίνεται ότι η μάχη κρίθηκε από κάποιον επιθετικό ελιγμό του Ηρακλείδη, αλλά και την φυγομαχία ορισμένων Ροδίων καπετάνιων, οι οποίοι πιθανόν θεώρησαν χαμένη την μάχη, όταν ο βασιλιάς της Περγάμου, Άτταλος Α', και σύμμαχός τους, δεν έστειλε βοήθεια. Η νίκη αυτή έδωσε την δυνατότητα στον Φίλιππο να θέσει υπό τον έλεγχό του την Μίλητο και την περιοχή της, κάτι που άνοιξε το δρόμο για την μικρασιατική του εκστρατεία κατά της Περγάμου. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι το τέλος του επόμενου χρόνου, οδήγησαν τους Ρωμαίους στην απόφαση να εμπλακούν για άλλη μια φορά στις υποθέσεις του ελλαδικού χώρου, επιφέροντας το ξέσπασμα του Δεύτερου Μακεδονικού Πόλεμου. (Αγγλικά) Πολύβιος, «Ιστορίες», μετάφραση στα αγγλικά από την Evelyn S. Shuckburgh, Macmillan, 1889. Ανάγνωση Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, λήμμα Ναυμαχία της Λάδης, 201 π.Χ.
Ταραχές της Αλεξάνδρειας επί έπαρχου Τιβερίου Αλέξανδρου

Οι ταραχές της Αλεξάνδρειας (68) αποτέλεσαν το αποκορύφωμα σε μια σειρά βίαιων περιστατικών που είχαν προηγηθεί μεταξύ των δυο κοινοτήτων πόλης και συνέβησαν την στιγμή που ο Πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος είχε μόλις ξεσπάσει.

 Αρκετοί Έλληνες της Αλεξάνδρειας συγκεντρώθηκαν σε ένα αμφιθέατρο προκειμένου να στείλουν πρεσβεία στον Νέρωνα για να καταγγείλει τις επιθέσεις των Ιουδαίων συμπολιτών τους εναντίον τους. Μέσα στο αμφιθέατρο βρέθηκαν και πολλοί Ιουδαίοι. Όταν οι Έλληνες το αντιλήφθηκαν τους απομάκρυναν βιαία εν μέσω ύβρεων και αποδοκιμασιών . Αυτοί που είχαν απομακρυνθεί ζήτησαν την βοήθεια των ομοεθνών τους . Σύντομα περικύκλωσαν το αμφιθέατρο πολυάριθμοι Ιουδαίοι που απείλησαν ότι θα του έβαζαν φωτιά καίγοντας μαζί και όσους είχαν αποκλειστεί μέσα σε αυτό . Ο έπαρχος Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος , προσπάθησε με την βοήθεια Ιουδαίων προκρίτων να τους σταματήσει όμως εκείνοι τον χλεύασαν. Τότε κάλεσε μέσα στην πόλη στρατό ο οποίος αποτελούνταν από δυο λεγεώνες που έτυχε να βρίσκονται εκεί και 2.000 επικουρικούς. Οι πολυάριθμοι στρατιώτες αφού επιτέθηκαν στους εξεγερμένους και τους διέλυσαν κατόπιν επιτέθηκαν στην ιουδαϊκή συνοικία της πόλης ( την συνοικία Δέλτα) . Ακολούθησαν πυρπολήσεις σπιτιών , λεηλασίες και ανελέητη σφαγή γυναικόπαιδων και γερόντων , μέχρι την στιγμή που ο έπαρχος έδωσε την διαταγή της παύσης της επίθεσης . Τα θύματα της επίθεσης έφτασαν τους 50.000 νεκρούς . Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ιστορία του Ελληνικού Εθνους. Τόμος ΣΤ΄Ελληνισμός και Ρώμη. Εκδοτική Αθηνών 1979