IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καραμελωμένο μήλο

Τα καραμελωμένα μήλα είναι ολόκληρα μήλα με επικάλυψη ζαχαρωτού κι ένα ραβδί τοποθετημένο ως λαβή. Αυτά είναι μια συνηθισμένη απόλαυση στα φεστιβάλ του φθινοπώρου στη δυτική κουλτούρα στο βόρειο ημισφαίριο, όπως το Χαλοουίν και το Guy Fawkes Night, επειδή αυτά τα φεστιβάλ συμβαίνουν στον απόηχο της ετήσιας συγκομιδής μήλων. Αν και τα καραμελωμένα μήλα μπορεί να φαίνονται παρόμοια, παρασκευάζονται με σαφώς διαφορετικές διαδικασίες .

 Σύμφωνα με μια πηγή, ο Αμερικανός Ουίλλιαμ Γ. Κολμπ εφηύρε το καραμελωμένο μήλο.Ο Κολμπ, ένας βετεράνος ζαχαροπλάστης του Νιούαρκ, παρήγαγε την πρώτη του παρτίδα ζαχαρωμένων μήλων το 1908. Ενώ πειραματιζόταν στο ζαχαροπλαστείο του με κόκκινα ζαχαρωτά κανέλας για το εμπόριο της περιόδου των Χριστουγέννων, βούτηξε μερικά μήλα στο μείγμα και τα έβαλε στις βιτρίνες για προβολή. Πούλησε όλη την πρώτη παρτίδα για 5 σεντς το καθένα και αργότερα πουλούσε χιλιάδες ετησίως. Σύντομα ζαχαρωμένα μήλα πουλήθηκαν κατά μήκος της ακτής του Τζέρσεϊ, στο τσίρκο και σε ζαχαροπλαστεία σε όλη τη χώρα, σύμφωνα με το Newark News το 1948. Ωστόσο, τα μήλα τόφι είχαν καταγραφεί στο παρελθόν ότι πωλούνταν στο Λονδίνο τη δεκαετία του 1890. Τα καραμελωμένα μήλα φτιάχνονται επικαλύπτοντας ένα μήλο με ένα στρώμα ζάχαρης που έχει θερμανθεί μέχρι το στάδιο της σκληρής ρωγμής. Η πιο κοινή επίστρωση ζάχαρης παρασκευάζεται από ζάχαρη (λευκή ή καφέ), σιρόπι καλαμποκιού, νερό, κανέλα και κόκκινη χρωστική τροφίμων . Ο υγρός καιρός μπορεί να εμποδίσει τη σκλήρυνση της ζάχαρης. Αυστραλία – η ποικιλία μήλου Γκράνι Σμιθ θεωρείται ιδανική για τη δημιουργία της παιδικής λιχουδιάς. Βραζιλία – τα καραμελωμένα μήλα είναι κοινά στις γιορτές προς τιμήν του Αποστόλου Ιωάννη . Ηπειρωτική Κίνα - μια παρόμοια απόλαυση που ονομάζεται Τανγκούλου γίνεται με την επικάλυψη μικρών φρούτων, κινεζικούς κράταιγους με σκληρό σιρόπι ζάχαρης. Καναδάς – πολύ δημοφιλής και συνήθως τρώγεται σε εκθέσεις ή καρναβάλια . Γαλλία – τα καραμελωμένα μήλα ονομάζονται pommes d'amour (μήλα της αγάπης). Είναι μια συνηθισμένη απόλαυση που συναντάμε σε πολλά φεστιβάλ στη Γαλλία. Γερμανία – πιο συχνά συνδέεται με την περίοδο των Χριστουγέννων . Μερικές φορές πωλούνται επίσης σε καρναβάλια και εκθέσεις Ισραήλ – πωλείται σχεδόν αποκλειστικά στις πλατείες των πόλεων την παραμονή της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ ως μέρος των εορτασμών στους δρόμους. Ιαπωνία – καραμελωμένα μήλα, σταφύλια, φράουλες και μανταρίνια είναι συνήθως διαθέσιμα στα ιαπωνικά φεστιβάλ . Δημοκρατία της Ιρλανδίας – τρώγεται τις Απόκριες. Ηνωμένο Βασίλειο – μια παρόμοια απόλαυση που παρασκευάζεται με καραμέλα συνδέεται και τρώγεται την περίοδο των Αποκερών ( Σκωτία και Βόρεια Ιρλανδία ) ή τη Νύχτα του Γκάι Φωκς ( Αγγλία και Ουαλία ). Ηνωμένες Πολιτείες – τα μήλα ζελέ, που βρίσκονται στην περιοχή Κόνι Άιλαντ της Νέας Υόρκης, είναι συγγενικά, αλλά έχουν μια μαλακή επικάλυψη καραμέλας («ζελέ») και μια γεύση κεράσι, όχι κανέλα. Νότια Αφρική - Τα καραμελωμένα μήλα είναι κυρίως διαθέσιμα σε σούπερ μάρκετ όπως το Checkers και το Spar. Είναι επίσης πολύ δημοφιλή σε όλη την εποχή των μήλων. Βουτηγμένα κυρίως σε κόκκινο ή πράσινο σιρόπι ζάχαρης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Καραμελωμένα μήλα στο Wikimedia Commons
1509 Εσκλανγκόνα

Η Εσκλανγκόνα (αγγλικά: Esclangona) είναι ένας μικρός αστεροειδής, που περιφέρεται στο εσωτερικό (προς τον Ήλιο) όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,29. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γάλλου αστρονόμου και μαθηματικού Ερνέστ Βενιαμίν Εσκλανγκόν (1876-1954). Η Εσκλανγκόνα είναι ένας από τους ελάχιστους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης που συμπληρώνει μία περιφορά γύρω από τον Ήλιο σε λιγότερες από χίλιες γήινες ημέρες. Είναι μέλος της Οικογένειας αστεροειδών της Ουγγαρίας.

 Η μέση διάμετρος της Εσκλανγκόνας εκτιμάται σε 8,17 ± 0,6 χλμ.. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2327 ± 0,038. Η Εσκλανγκόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 15 λεπτά και 10,2 δευτερόλεπτα. Η Εσκλανγκόνα έχει ένα δορυφόρο με την προσωρινή ονομασία S/2003 (1509) 1. Η διάμετρός του είναι περίπου 4 χλμ. και περιφέρεται σε μέση απόσταση 140 χλμ. από την Εσκλανγκόνα. Αυτός ο μεγάλος διαχωρισμός σε σχέση με τις διαστάσεις των μελών του ζεύγους είναι αρκετά ασυνήθιστος και για τον λόγο αυτό πιστεύεται ότι η Εσκλανγκόνα και ο δορυφόρος της αποτελούν θραύσματα από μία σύγκρουση μεταξύ αστεροειδών. Παρόμοιο ζεύγος αποτελούν ο αστεροειδής 3749 Μπάλαμ και ο δορυφόρος του. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λιλιανό Ηρακλείου

Το Λιλιανό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 40,5 χιλιόμετρα. Οι λιγοστοί σήμερα κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας, ενώ στην Αγία Παρασκευή η εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

 Η παλαιότερη γραφή του ονόματος του χωριού είναι Λιλιανώ και οφείλεται στο γεγονός ότι το τοπωνύμιο είναι ανδρωνυμικό, δηλαδή το χωριό των Λιλιανών. Δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές (όπως και η Αγία Παρασκευή) αλλά στην τουρκική του 1671 ως Lilianó, με 15 χαράτσα. Στην ίδια απογραφή βρίσκουμε και την Αγία Παρασκευή, με την ονομασία Aya Paraski Hurdu, με 17 χαράτσα. Το 1881 το Λιλιανώ αναφέρεται στο Δήμο Καστελλίου με 93 κατοίκους και το 1920 το χωριό αναγράφεται με την ονομασία Λιλιανά, έδρα ομώνυμης κοινότητας με 152 κατοίκους. Το 1928 αναφέρεται ως Λιλιανό στην κοινότητα Μουκτάρων με 159 κατοίκους. Η παρουσία της τρίκλιτης βασιλικής του Αγίου Ιωάννη υποδηλώνει ότι ο οικισμός υπήρχε από πριν, κατα τη δεύτερη βυζαντινή περίοδο,ωστόσο ονομαζόταν διαφορετικά. Το μεσαίο κλίτος της βασιλικής έχει μεγαλύτερο ύψος. Μεταξύ τους επικοινωνούν με οξυκόρυφα τόξα που στηρίζονται σε κίονες με κιονόκρανα ιωνικού ρυθμού. Ο νάρθηκας είναι ανοικτός, με μεγάλο τόξο και η πόρτα και τα παράθυρα έχουν επίσης οξυκόρυφα τόξα. Οι τοίχοι είναι κτισμένοι με ξεστή λιθοδομή, με υλικά ανήκοντα σε παλιότερα κτήρια. Η εκκλησία στο σύνολό της χρονολογείται γύρω στο 12ο-13ο αιώνα. Μάλιστα αποτελεί το τελευταίο δείγμα ναού που κτίστηκε σύμφωνα με τα σχέδια των αρχαιοτέρων βασιλικών, τα οποία έκτοτε εγκαταλείπονται. Στην Αγία Παρασκευή διατηρείται η παράδοση ότι κάποιος από την οικογένεια Χούρδου των Σφακίων εγκαταστάθηκε στη θέση του σημερινού οικισμού, σε ακαθόριστο χρονικό διάστημα. Ήταν γνωστό με την ονομασία Μετόχι Χούρδου ή Μάντρα του Χούρδου. Λίγο μετά, έφτασε και άλλος Σφακιανός, ο Χούλης, και εγκαταστάθηκε στο εν λόγω Μετόχι. Οι απόγονοι των προαναφερθέντων ανδρών ονομάζονται Χουρδάκηδες και Χουλάκηδες. Αργότερα οικοδομήθηκε ο ναός της Αγίας Παρασκευής, της οποίας το όνομα δόθηκε και στο σημερινό χωριό. Κοινότητα Λιλιανού Το Λιλιανό στην ιστοσελίδα του Δήμου Καστελλίου. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Λόβινατς

Το Λόβινατς είναι δήμος της κομητείας Λίκα Σένι, στην Κροατία. Το χωριό βρίσκεται σε ημιορεινό υψόμετρο, στα 576 μέτρα. Αποτελεί έδρα ενός δήμου που αποτελείται από 10 χωριά.

 Το χωριό του Λόβινατς βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Γκόσπιτς, του μεγαλύτερου καρτεσιανού κροατικού πεδίου, Λίκο Πόλιε. Κάποια στιγμή στο παρελθόν, οι συντομότερες εμπορικές διαδρομές από το εσωτερικό της Λίκα προς τη θάλασσα περνούσαν από το Λόβινατς. Ο νέος αυτοκινητόδρομος Α1 που χτίστηκε κατά μήκος του χωριού έχει οδηγήσει σε περισσότερο τουρισμό. Στον δήμο του Λόβινατς υπάρχουν τα εξής χωριά: Γκόρνα Πλότσα - 22 κάτοικοι Κικ - 3 κάτοικοι Λίκο Τσέριε - 117 κάτοικοι Λόβινατς - 288 κάτοικοι Ραντούτς - 11 κάτοικοι Ρίτσισε - 114 κάτοικοι Σμόκριτς - 55 κάτοικοι Σβέτι Ροκ - 292 κάτοικοι Στικάντα - 175 κάτοικοι Βράνικ - 19 κάτοικοιΤο Πίλαρ (με πληθυσμό 45 κατοίκων) και το Βρκλιάνι (με πληθυσμό 27 κατοίκων) είναι χωριουδάκια κοντά στο Λόβινατς. Ο δήμος αποτελείται από 1.096 κατοίκους. Οι Κροάτες αποτελούν το 90% του πληθυσμού. Πάνω από το χωριό του Λόβινατς βρίσκονται τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης του Λόβινατς. Επίσης, σε απόσταση 35 χιλιομέτρων από το Λόβινατς, στις σπηλιές Τσέροβατς έχουν βρεθεί ανθρώπινα οστά, που δηλώνουν ότι σε εκείνες τις περιοχές υπήρχαν οικισμοί. Στα τέλη του 15ου. αιώνα η περιοχή κατακτήθηκε από τους Τούρκους. Η παραγωγή ρούχων και εσώρουχων γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών από προπαρασκευασμένη ξυλεία. Ορισμένα μέρη της ντόπιας ενδυμασίας, ιδιαίτερα τα γιλέκα, είναι διακοσμημένα με χρυσά ή ασημένια νομίσματα και τόκα. Επίσης παράγονται τύποι τοπικών υποδημάτων που ονομάζονται οπάντσι. Το παλαιό φρούριο του Λόβινατς Ο πύργος Ζντούνιτς Κοβάτσεβιτς κούλα: Είναι αξιοσημείωτο καθώς είναι το μόνο κτίριο στη Λίκα που επιβιώνει από την τουρκοκρατία μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στην κατοικία 50 στο Βράνικ Δημοτικό σχολείο του Λόβινατς Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lovinac στο Wikimedia Commons
Ισαάκ Λε Σαπελιέ

Ο Ισαάκ Λα Σαπελιέ (Isaac René Guy Le Chapelier, 12 Ιουνίου 1754 – 22 Απριλίου 1794), επίσης γνωστός και ως Ζαν Λε Σαπελιέ, ήταν Γάλλος δικαστικός και πολιτικός, ο οποίος έζησε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης.

 Γεννήθηκε στη Ρενς της Βρετάννης, όπου ο πατέρας του έφερε το αξίωμα του bâtonnier της ένωσης των δικηγόρων, τίτλος που ισοδυναμούσε με εκείνο του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου. Ο ίδιος ακολούθησε το δικηγορικό επάγγελμα και υπήρξε δεινός ρήτορας. Το 1789 εξελέγη αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων για λογαριασμό της Τρίτης Τάξης στο διαμέρισμα (sénéchaussée) της Ρεν. Υιοθέτησε ριζοσπαστικές απόψεις και υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Λέσχης των Ιακωβίνων ή Λέσχη της Μπρετόν, με έντονη την επιρροή του στην Συμβατική Εθνοσυνέλευση. Στις 3 Αυγούστου 1789 εξελέγη πρόεδρος της συνέλευσης για βραχύβια θητεία 2 εβδομάδων. Προτού εγκαθιδρυθεί η συνταγματική μοναρχία στη Γαλλία το Σεπτέμβριο του 1791 ο Λε Σαπελιέ κατέθεσε προς ψήφιση στην εθνοσυνέλευση μία πρόταση που μεταξύ άλλων προέβλεπε την απαγόρευση των συνδικάτων και του δικαιώματος στην απεργία. Ο Λε Σαπελιέ και οι Ιακωβίνοι είχαν ερμηνεύσει τις απαιτήσεις των εργατών στο Παρίσι για υψηλότερες αμοιβές ως αντίθετες με τις αρχές της Επανάστασης. Τα νέα μέτρα τέθηκαν σε ισχύ στις 14 Ιουνίου 1791 και αργότερα έγινε λόγος για τον Νόμο Λε Σαπελιέ. Αποτέλεσμα του νόμου ήταν να απαγορευτούν οι εργατικές ενώσεις και τα συνδικάτα ως το 1864. Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας, ο Λε Σαπελιέ θεωρήθηκε ύποπτος για διασυνδέσεις με τους βασιλόφρονες Φεγιάν. Έτσι, μετανάστευσε προσωρινά στην Βρετανία μαζί με άλλους βασιλόφρονες. Επέστρεψε το 1794 σε μία απέλπιδη προσπάθεια να αποτρέψει την δήμευση της περιουσίας του. Συνελήφθη, κλείστηκε στη φυλακή και αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα την ίδια ημέρα με τον Γκιγιόμ-Κρετιέν ντε Λαμουανόν ντε Μαλζέρμπ (Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes). Lucien Jaume, "Le citoyen sans les corps intermédiaires: discours de Le Chapelier", in Cahiers du Cevipof, Nr. 39, April 2005, pp. 30–40
Διάγραμμα φάσεων καθαρής ουσίας

Τα διαγράμματα φάσεων καθαρής ουσίας δείχνουν τις φάσεις μίας ουσίας (ενός στοιχείου ή μίας χημικής ένωσης) που είναι θερμοδυναμικά σταθερές υπό συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης, γι' αυτό και αποκαλούνται επίσης διαγράμματα θερμοκρασίας–πίεσης. Η ουσία μπορεί να υπάρχει στην αέρια κατάσταση (μία φάση), στην υγρή (μία φάση) ή στην στερεά κατάσταση (σε μία ή περισσότερες φάσεις).

 Τα όρια μεταξύ δύο φάσεων δείχνουν τις συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας υπό τις οποίες δύο διαφορετικές φάσεις βρίσκονται σε ισορροπία και γι' αυτό αποκαλούνται καμπύλες ισορροπίας. Οι καμπύλες ισορροπίας υπακούουν στον νόμο Clausius–Clapeyron, σύμφωνα με τον οποίο η κλίση αυτών των καμπυλών, dP/dT, είναι ίση με το πηλίκο ΔΗ/(ΤΔV), όπου ΔΗ η διαφορά της γραμμομοριακής ενθαλπίας μεταξύ των δύο φάσεων, Τ η απόλυτη θερμοκρασία και ΔV η διαφορά του γραμμομοριακού όγκου μεταξύ των δύο φάσεων. Το σημείο όπου τέμνονται οι τρεις καμπύλες ισορροπίας αέριο–υγρό, υγρό–στερεό και αέριο–στερεό αποκαλείται τριπλό σημείο. Στο τριπλό σημείο, οι τρεις καταστάσεις — αέρια, στερεά και υγρή — της ίδιας ουσίας βρίσκονται σε ισορροπία. Ο νόμος του Gibbs λέει οι βαθμοί ελευθερίας (F) ενός συστήματος εξαρτώνται από τον αριθμό των συστατικών (C) και τις φάσεις του συστήματος (P) που συνυπάρχουν σε ισορροπία: Στο τριπλό σημείο, οι βαθμοί ελευθερίας είναι F = C + 2 – P = 1 + 2 – 3 = 0. Οπότε, το τριπλό σημείο αποτελεί αμετάβλητο σημείο της κάθε ουσίας, δηλ. χαρακτηριστική ιδιότητα της κάθε ουσίας.Εφόσον ένα στοιχείο εμφανίζεται σε διαφορετικές κρυσταλλικές μορφές, τότε οι αντίστοιχες στερεές φάσεις αποκαλούνται αλλοτροπικές μορφές του ίδιου στοιχείου. Για παράδειγμα, ο γραφίτης και το διαμάντι αποτελούν αλλοτροπικές μορφές του άνθρακα· ο μεν γραφίτης είναι σταθερός σε χαμηλές πιέσεις και σχηματίζει εξαγωνικούς κρυστάλλους, το δε διαμάντι είναι σταθερό σε υψηλές πιέσεις σχηματίζει τετραεδρικούς κρυστάλλους. Παρομοίως, αλλοτροπικές μορφές παρατηρούνται σε πολλά στοιχεία, όπως στο θείο, που στερεοποιείται είτε ως άμορφο στερεό, είτε δημιουργώντας ορθορομβικούς (α-S), μονοκλινείς (β-S) ή τρικλινείς κρυστάλλους (γ-S). Ο σίδηρος επίσης στερεοποιείται είτε ως χωροκεντρωμένος κυβικός φερρίτης (α-Fe και δ-Fe) είτε ως εδροκεντρωμένος κυβικός ωστενίτης (γ-Fe). Στην περίπτωση χημικών ενώσεων που στερεοποιούνται σε διαφορετικές κρυσταλλικές μορφές, γίνεται λόγος για πολυμορφία και οι διάφορες κρυσταλλικές φάσεις της ίδιας ουσίας αποκαλούνται πολύμορφες φάσεις ή πολύμορφα. Για παράδειγμα, το διοξείδιο του πυριτίου ή η πυριτία (SiO2) σχηματίζει μια σειρά από πολύμορφα, όπως χαλαζία α και χαλαζία β, τριδυμίτη, χριστοβαλίτη, κοεσίτη, κ.λπ., αναλόγως των συνθηκών κρυστάλλωσης. Για βιβλιογραφικές παραπομπές και εξωτερικές συνδέσεις, βλ. λήμμα διάγραμμα φάσεων.
Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας

Στην Ελλάδα η οριοθέτηση Εθνικών Δρυμών, δηλαδή περιοχών φυσικού πλούτου προστατευμένων από κανονισμών του κράτους είναι χαρακτηριστικό που ξεκίνησε να εδραιώνεται από την δεκαετία του 1950. Το φυσικό περιβάλλον της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από έντονες εναλλαγές οικοσυστημάτων και βιότοπων. Σχεδόν το 5% της ελληνικής ακτογραμμής αποτελείται από οικολογικά ευαίσθητους υγροβιότοπους, κυρίως σε περιοχές που βιώνουν την ραγδαία ανάπτυξη του τουρισμού.

 Το κλίμα της Ελλάδας χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες: Στο μεσογειακό κλίμα το οποίο χαρακτηρίζεται από ήπιους, υγρούς χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Οι θερμοκρασίες σπάνια φτάνουν σε ακραίες τιμές, αν και χιονοπτώσεις σημειώνονται περιστασιακά ακόμη και στην Αθήνα, τις Κυκλάδες ή την Κρήτη κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Στο αλπικό κλίμα που απαντάται κυρίως στη Δυτική Ελλάδα (Ήπειρο, Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Δυτική Μακεδονία καθώς και κεντρικά μέρη της Πελοποννήσου όπως η Αχαΐα, η Αρκαδία και τμήματα της Λακωνίας). Στο εύκρατο κλίμα που απαντάται στην Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία καθώς και στη Θράκη σε μέρη όπως η Κομοτηνή, η Ξάνθη και ο βόρειος Έβρος με κρύους, υγρούς χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Η κλιματική και βιολογική ποικιλότητα της Ελάδας, μαζί με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που τη συνοδεύει, έκανε εμφανή την ανάγκη δημιουργίας εθνικών πάρκων ήδη από το 1937, όταν η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά εξέδωσε για πρώτη φορά νόμο που καθιέρωσε εθνικά πάρκα στην Ελλάδα. Το 1938 ιδρύθηκε ο πρώτος εθνικός δρυμός στην Ελλάδα, ο Εθνικός Δρυμός Ολύμπου και ακολούθησε στη συνέχεια η δημιουργία του Εθνικού Δρυμού Παρνασσού. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο όρος Εθνικός δρυμός (Ν. 996/1971) για τα Εθνικά Πάρκα (άρθρα 18 και 19 του Ν. 1650/1986) στα οποία κυριαρχεί ο δασικός χαρακτήρας, με ιδιαίτερο οικολογικό και επιστημονικό ενδιαφέρον. Ανάλογα, όταν το Εθνικό Πάρκο καταλαμβάνει θαλάσσιες περιοχές μπορεί να χαρακτηριστεί ως Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο. Υπάρχει μια πληθώρα προστατευόμενων περιοχών, ιδιαίτερα υδροβιοτόπων που χαρακτηρίστηκαν ιδιαίτερα μετά το 2004 Εθνικά Πάρκα. Αυτά, με έτος αναγνώρισης, είναι: Εθνικό Πάρκο Σχινιά Μαραθώνα, 2000 Πάρκο υγροτόπων λιμνών Κορώνειας, Βόλβης και Μακεδονικών Τεμπών, 2004 Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου, 2005 Εθνικό Πάρκο λιμνοθαλασσών Μεσολογγίου, Αιτωλικού, κάτω ρου και εκβολών ποταμών Αχελώου και Ευήνου και νήσων Εχινάδων, 2006 Εθνικό Πάρκο δάσους Δαδιάς, Λευκίμμης και Σουφλίου, 2006 Εθνικό Πάρκο λίμνης Κερκίνης, 2006 Απολιθωμένο δάσος της Λέσβου, 1987 Εθνικό υγροτοπικό Πάρκο Δέλτα Έβρου, 2007 Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Αμβρακικού, 2008 Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, 2008 (Νέστου) Εθνικό Πάρκο Τζουμέρκων, Περιστερίου και χαράδρας Αράχθου, 2009 Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς, 2009 Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού, Λουδία και Αλιάκμονα, 2009 Εθνικό Πάρκο οροσειράς Ροδόπης, 2009, και Εθνικό Πάρκο Χελμού Βουραïκού, 2009. Παυλίνα Αλεξανδροπούλου, Οι Εθνικοί Δρυμοί της Ελλάδας ...υπό την προστασία μου!, 1ο Πανελλήνιο Διεπιστημονικό Συνέδριο Τέχνης & Περιβαλλοντολογικής Εκπαίδευσης, 29-31 Μαΐου 2009, Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής - Ίδρυμα Ευγενίδου.
Διλληνιώδη

Τα Διλληνιώδη (λατ. Dilleniales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Είναι μονοτυπική τάξη με μόνο μία οικογένεια Διλληνιοειδών στην οποία εντάσσονται 12 γένη και 300 είδη.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Διλληνιωδών περιλαμβάνει μόνο μία οικογένεια των Διλληνιοειδών η οποία περιέχει 12 γένη: Acrotrema Curatella Davilla Didesmandra Dillenia Doliocarpus Hibbertia Neodillenia Pachynema Pinzona Schumacheria Tetracera Στο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Διλληνιωδών περιλάμβανε δύο οικογένειες: Διλληνιοειδή Παιωνιοειδή
Λευκή της Σαβοΐας

Η Λευκή της Σαβοΐας ήταν λαίδη του Μιλάνου, σύζυγος του Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι. Ήταν η μόνη επιζήσασα κόρη του Αίμονα της Σαβοΐας και της Γιολάντας Παλαιολογίνας, κόρης του Θεοδώρου Β΄ μαρκησίου του Μομφερράτου.

 Η Λευκή ήταν η δεύτερη από τα πέντε παιδιά του Αίμονα της Σαβοΐας και της Γιολάντας, κόρης του Θεόδωρου Α΄, Μαρκησίου του Μομφερράτου. Όταν η Λευκή ήταν έξι ετών, στις 24 Δεκεμβρίου του 1342 η μητέρα της Γιολάντα πέθανε στη γέννα του γιου της Λουδοβίκου, ο οποίος πέθανε σε παιδική ηλικία. Έξι μήνες αργότερα, στις 22 Ιουνίου του 1343, πέθανε και ο πατέρας της Αίμων. Το 1345 άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για να παντρευτεί έναν γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, για να ανανεωθούν οι σχέσεις Σαβοΐας και Αγγλίας. Η Λευκή μεγάλωσε στο Κάστρο της Σαβοΐας, στις όχθες της Γκρίζας Λίμνης. Το 1345 πέθανε ο αδερφός της Ιωάννης, έτσι ο μόνος αρσενικός κληρονόμος που απέμεινε ήταν ο Αμεδαίος, ο μεγαλύτερος αδερφός της Λευκής. Αυτή η περίοδος χαρακτηρίστηκε από την καταστροφική επιδημία Μαύρος Θάνατος, που σκότωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης. Η Λευκή παντρεύτηκε τον Γκαλεάζο στις 28 Σεπτεμβρίου 1350. Ο Γκαλεάζο τότε ήταν ως δεκαέξι ετών. Ο θείος του Τζοβάνι Βισκοντί τον κάλεσε να καταλάβει την Μπολόνια, αλλά η εύθραυστη υγεία του τον εμπόδισε. Μετά τη μετακόμιση στη Μπολόνια γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Γιαν Γκαλεάζο Βισκοντί, και έναν χρόνο μετά μια άλλη κόρη, η Μαρία (η οποία πέθανε τον Απρίλιο του 1362, όταν ήταν δέκα χρονών) και το 1354 μια άλλη κόρη, η Γιολάντα. Όταν ξέσπασε πόλεμος μεταξύ του Μιλάνου και του θείου της Ιωάννη Β΄, (τον τελευταίο υποστήριξε ο αδερφός της Λευκής Αμεδαίος), η Λευκή έκανε τα πάντα για να εμποδίσει τις διαμάχες μεταξύ του Αμεδαίου και του συζύγου της. Τελικά, η σύγκρουση έληξε. Όταν η κατάσταση της υγείας του συζύγου της χειροτέρεψε, το ζευγάρι μετακόμισε στην Κορτενόβα. Ο Γκαλεάζο πέθανε το 1378. Η Λευκή ίδρυσε μια μονή αφιερωμένη στην Κλάρα της Ασίζης. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, ασχολήθηκε με την ανατροφή της εγγονής της Βαλεντίνας. Το 1385, μαζί με τον γιο της, συμετείχε σε μια συνωμοωσία εναντίον του Βερνάβου, η οποία πέτυχε. Ο Γιαν Γκαλεάζο ήταν πια ο μόνος αυτοκράτορας. Το 1386 πέθανε η Γιολάντα. Η Λευκή πήρε πολύ βαριά τον θάνατο της κόρης της.Η Λευκή πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του 1387. Θάφτηκε στη μονή της Αγίας Κλάρας, στην Παβία. Η Λευκή με τον Γκαλεάζο είχαν τρία παιδιά: Γιαν Γκαλεάζο, που διαδέχτηκε τον πατέρα του ως Λόρδος του Μιλάνου. Παντρεύτηκε αρχικά την Ισαβέλλα κι αργότερα την Αικατερίνη Βισκοντί. Μαρία. Αρραβωνιάστηκε αρχικά τον Όθων Γ΄ του Μομφερράτου. Πέθανε πριν παντρευτεί. Γιολάνδη Βισκόντι, παντρεύτηκε διαδοχικά τον Λάιονελ της Αμβέρσας, τον Όθων Γ΄ του Μομφερράτου και τέλος τον ξάδελφο της Λουντοβίκο Βισκόντι κυβερνήτη του Λόντι και της Πάρμας. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030.
Εκλογές στην Ουρουγουάη

Εκλογές στην Ουρουγουάη διεξάγονται σε ένα πολίτευμα προεδρικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπου ο Πρόεδρος της Ουρουγουάης είναι τόσο αρχηγός του κράτους όσο και της κυβέρνησης, αλλά και σε ένα πολύμορφο πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Τη νομοθετική εξουσία έχουν τόσο η κυβέρνηση όσο και οι δύο βουλές της Γενικής Συνέλευσης της Ουρουγουάης. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική.

 Eκλογές διεξήχθησαν το 2009. Στις εκλογές αυτές η ψηφοφορία ήταν υποχρεωτική και η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 89,9%. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 25 Οκτωβρίου 2009, ο πρώην αντάρτης Χοσέ Μουχίκα από το αριστερό Ευρύ Μέτωπο (προσκείμενος στην κυβέρνηση) έλαβε 47,5% των ψήφων έναντι 28,5% για τον πρώην πρόεδρο Αλμπέρτο Λακάγιε του Εθνικού Κόμματος (συντηρητικός). Ο τρίτος υποψήφιος, Πέδρο Μπορδαμπέρρι, του Κόμματος Κολοράδο πήρε 17%. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών διεξήχθη στις 29 Νοεμβρίου και τελικός νικητής αναδείχθηκε ο Μουχίκα, με ποσοστό 51%-52% των ψήφων σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα, έναντι 44-45% για τον Λακάγιε. Η ορκωμοσία του στο ύπατο αξίωμα ορίστηκε για την 1η Μαρτίου του 2010. Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν μαζί με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, το φιλοκυβερνητικό Ευρύ Μέτωπο κέρδισε 47,96% και 50 επί συνόλου 99 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 16 έδρες επί συνόλου 30 στη Γερουσία, το Εθνικό Κόμμα πήρε 29% και από έδρες 30 και 9 αντίστοιχα, ενώ το Κόμμα Κολοράδο 17 και 5. Οι Ουρουγουανοί ψήφισαν επίσης σε δύο δημοψηφίσματα, στις 25 Οκτωβρίου 2009. Στο πρώτο τέθηκε το θέμα να αρθεί η αμνηστία για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη δικτατορία του 1973–85. Στο άλλο δημοψήφισμα τέθηκε το θέμα να δοθεί η δυνατότητα στους πολίτες που ζουν έξω από την Ουρουγουάη να ψηφίζουν με το ταχυδρομείο. Αμφότερα τα δημοψηφίσματα είχαν αρνητικό αποτέλεσμα, με την πρώτη πρόταση να υποστηρίζεται από το 47,3% και τη δεύτερη από το 36,9% Στις 26 Οκτωβρίου 2014, ταυτόχρονα με τις γενικές εκλογές, διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα. Η πρόταση για τροποποίηση του Άρθρου 43 του Συντάγματος του 1997 θα είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί η ηλικία για να καταλογίζεται ένα έγκλημα από τα 18 στα 16. Το 53% των ψηφοφόρων απέρριψαν την πρόταση. Το δημοψήφισμα ξεκίνησε από μία ομάδα εκστρατείας με στόχο την προώθηση της μείωσης της ηλικίας καταλογισμού ευθυνών σε εγκλήματα, έπειτα από τη συλλογή των απαιτούμενων 300.000 υπογραφών το 2012.
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)

Ο Γιόσιπ Μίσιτς (Josip Mišić, 28 Ιουνίου 1994) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Ντιναμό Ζάγκρεμπ, με δανεισμό από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας.

 Ο Μίσιτς αναδείχθηκε από την ακαδημία νέων της Όσιγιεκ και έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του σε έναν προκριματικό αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Σάντα Κολόμα, με νίκη 3-1. Λίγο αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του στην Πρβα Λίγκα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 14ο λεπτό της νίκης με 3-0 εναντίον της Ίντερ Ζάπρεσιτς, σημειώνοντας το πρώτο του γκολ στον ίδιο αγώνα στο 82ο λεπτό.Το Δεκέμβριο του 2014, παρά τις φήμες που τον συνέδεαν με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών με τη Ριέκα. Μετά από τρία επιτυχημένα χρόνια με τη Ριέκα, τον Ιανουάριο του 2018 μετακινήθηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας με συμβόλαιο 5,5 ετών, με κόστος μεταγραφής 3 εκ. ευρώ. Στις 15 Μαΐου 2018, ο Μίσιτς και αρκετοί συμπαίκτες του, συμπεριλαμβανομένων των προπονητών, τραυματίστηκαν μετά από επίθεση περίπου 50 υποστηρικτών της Σπόρτινγκ στο προπονητικό κέντρο του συλλόγου, αφού η ομάδα τερμάτισε τρίτη στην Πριμέιρα Λίγα και έχασε την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ. Παρά την επίθεση, ο ίδιος και η υπόλοιπη ομάδα συμφώνησαν να παίξουν στον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας που ήταν προγραμματισμένος για το επόμενο Σαββατοκύριακο, όπου τελικά ηττήθηκαν από την Άβες. Στις 17 Ιανουαρίου 2019, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την υπογραφή του Μίσιτς από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας μέχρι τον Ιούνιο του 2020, με δυνατότητα μόνιμης αγοράς του. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης πήρε ευκαιρίες στο πρώτο εξάμηνο του δανεισμού του, ωστόσο δεν αποτελούσε πρώτη επιλογή για την βασική ενδεκάδα. Στο φινάλε της σεζόν κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο κάνοντας το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Στις 19 Οκτωβρίου 2020, ο Μίσιτς εντάχθηκε με δανεισμό 1,5 έτους στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Έχει υπάρξει διεθνής με τις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Κροατίας (U18, U19 και U21).Στις 11 Ιανουαρίου 2017, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κροατίας σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Χιλής. Ριέκα Πρβα Λίγκα: 1 2016-17 Κύπελλο Κροατίας: 1 2016-17Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κύπελλο Πορτογαλίας: 1 2018-19ΠΑΟΚ Σούπερλιγκ: 1 2018-19 Κύπελλο Ελλάδας: 1 2018-19 (Αγγλικά) Προφίλ Γιόσιπ Μίσιτς στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μάχη στο Μαλεβίζι

Η Μάχη στο Μαλεβίζι διεξήχθη στα μέσα του Απρίλη του1822 στην Κρήτη μεταξύ των Τούρκων και των Ελλήνων που είχε ως αποτέλεσμα τον εγκλεισμό των Τούρκων στο Ηράκλειο.

 Η άφιξη του Γάλλου φιλέλληνα Βαλέστ έφερε άλλη τροπή στην επανάσταση. Ο Βαλέστ αφού διαπίστωσε τις στρατιωτικές αρετές των Κρητικών, θεωρούσε πως πρέπει να αλλάξει η ισχύουσα τακτική πολέμου και να κατακτηθεί ένα φρούριο, γεγονός που θα επέτρεπε την ευκολότερη διοίκηση του νησιού. Προσπάθησε, λοιπόν, να καταλάβει το κάστρο του Ρεθύμνου δίχως όμως επιτυχία καθώς οι Τούρκοι τελικά τον συνέλαβαν και τον αποκεφάλισαν. Τα γεγονότα της ανεπιτυχούς προσπάθειας κατάληψης του κάστρου του Ρεθύμνου, οδήγησαν πολλούς από τους Έλληνες οπλαρχηγούς να στρέψουν την προσοχή τους προς τις επαρχίες του Μυλοποτάμου ή αλλιώς Αυλοποτάμου. Οι Έλληνες, με διάφορες επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων της υπαίθρου, κατάφεραν να τους κλείσουν στο Ηράκλειο. Έγιναν έτσι κύριοι της περιοχής για πρώτη φορά. Μετά τα μέσα Απριλίου, απέκλεισαν τον Αχμέτ Κιρίμι ο οποίος ήταν ο αγάς της περιοχής του Μυλοποτάμου. Στις 28 του Απρίλη, οι Τούρκοι επιχείρησαν αποτυχημένη έξοδο και εξαναγκάσθηκαν να ξανακλειστούν στον πύργο. Τελικά, ο Κιρίμης αποφάσισε να δεχθεί τον αφοπλισμό τόσο του ιδίου όσο και των ανδρών του καθώς οι ενισχύσεις που περίμενε από τον Λαδάογλου και τους 300 Ηρακλειώτες Τούρκους δεν έφτασαν ποτέ καθώς ο Λαδάογλου ηττήθηκε στον Σκλαβόκαμπο. Ο στρατός των Τούρκων βρισκόταν υπό την αρχηγεία του Αγά της περιοχής του Μυλοποτάμου Αχμέτ Κιρίμη, ενώ ο στρατός των Ελλήνων αποτελούνταν από 347 άντρες. Μετά την επιτυχή έκβαση της μάχης του Μυλοποτάμου, οι ελληνικές δυνάμεις εισέβαλαν και στην επαρχία του Μαλεβιζίου αναγκάζοντας τους Τούρκους να κλεισθούν και εκείνοι στο Ηράκλειο. Η επιτυχία της εισβολής στον Μυλοπόταμο οδήγησε τον Αφεντουλίεφ (Γενικός Έπαρχος Κρήτης) στο να διατάξει τους Κρητικούς οπλαρχηγούς να εκστρατεύσουν εναντίον των Τουρκοκρητών της περιοχής της Σελίνου και Κισσάμου με ανεπιτυχή όμως αποτελέσματα. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους Η Ελληνική Επανάσταση και η ίδρυση του Ελληνικού κράτους( 1821-1832) Τόμος ΙΒ. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών ΑΕ. 1975. ISBN 960-213-095-4. Μάχη στον Μυλοπόταμο (Κρήτης) Μάχη στον Σκλαβόκαμπο
854 Φρόστια

Η Φρόστια (Frostia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,806. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγουιν Μπραντ Φροστ.

 Με βάση την καμπύλη φωτός της Φρόστιας οι Raoul Behrend, Laurent Bernasconi, Alain Klotz και Russell I. Durkee προσδιόρισαν την ύπαρξη ενός δορυφόρου της το καλοκαίρι του 2004. Ο δορυφόρος αυτός, με προσωρινή ονομασία S/2004 (854) 1, έχει διάμετρο της τάξεως των 10 χιλιομέτρων και περιφέρεται γύρω από τη Φρόστια σε 1,5713 ημέρα (37 ώρες και 43 λεπτά) και σε μέση απόσταση από αυτή μόλις 25 χιλιόμετρα. Η μέση διάμετρος της Φρόστιας εκτιμάται σε 13,7 ± 5,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι περίπου 0,1. Η Φρόστια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 35 ώρες και 34 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 ως 95 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Η σελίδα της Φρόστιας στο αρχείο του W.R. Johnston Το IAU Circular που ανακοινώνει την ανακάλυψη του δορυφόρου
Φάντο

Φάντο, που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο, ονομάζεται ένα είδος μουσικής που εντοπίζεται τη δεκαετία του 1820 στην Πορτογαλία, σίγουρα όμως είχε παλαιότερες ρίζες. Η μουσική είναι μελαγχολική, το ίδιο κι οι στίχοι, που συχνά μιλούν για τη θάλασσα ή για τη ζωή των φτωχών. Η μουσική έχει σχέση με την πορτογαλική λέξη saudade, μια από τις δυσκολότερες λέξεις προς μετάφραση: είναι ένα είδος προσμονής, αλλά κι ένα μείγμα νοσταλγίας, λύπης, πόνου, ευτυχίας και αγάπης. Κάποιοι λάτρεις της μουσικής φάδο ισχυρίζονται ότι οι ρίζες της είναι ένα μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών και αραβικές επιρροές.

 Υπάρχουν δυο κύριες παραλλαγές της μουσικής φάδο, τα φάδο της Κόιμπρα, που είναι πιο εκλεπτυσμένα, και τα φάδο της Λισαβόνας, που είναι και τα δημοφιλέστερα. Τα παραδοσιακά φάδο της Κοΐμπρα προέρχονται από τις ακαδημαϊκές παραδόσεις του πανεπιστημίου της πόλης. Τραγουδιούνται μόνο από άνδρες, οι οποίοι είναι γενικά ντυμένοι στα μαύρα, όπως κι οι μουσικοί, καθώς είναι το παραδοσιακό ακαδημαϊκό ένδυμα. Ένα σύνολο τραγουδιστών και μουσικών ονομάζεται tuna, ομάδες που υπάρχουν σε όλα τα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας. Εξάλλου, κάθε χρόνο στο Πόρτο γίνεται διεθνής συνάντηση ομάδων φάδο και από πανεπιστήμια της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Αργεντινής. Τραγουδιέται τόσο από άνδρες όσο και γυναίκες σε δημόσιους χώρους ή σε casas de fado, στα σπίτια του φάδο, ενώ είναι πιο χαρούμενο από τα φάδο της Κόιμπρα. Τα σύγχρονα τραγούδια φάδο είναι δημοφιλή στην Πορτογαλία κι έχουν αναδείξει πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η πρώτη μεγάλη τραγουδίστρια φάδο ήταν η Μαρία Σεβέρα, που έζησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Κατά τις δεκαετίες του '20 και του '30, μια σειρά ηχογραφήσεων φάδο της Κόιμπρα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Οι κιθαρίστες Αρτούρ και Κάρλος Παρέδες, πατέρας και γιος, έγιναν πρωτοπόροι αυτού του είδους στην πορτογαλική κιθάρα. Η πασίγνωστη Αμάλια Ροντρίγκεζ καθιέρωσε την πιο γνωστή μορφή τραγουδιών φάδο. Μετά την εξαφάνισή της, ένα νέο κύμα ερμηνευτών πρόσθεσε στυλιστικές διαφορές κι έκανε περισσότερο δημοφιλή σε ολόκληρο τον κόσμο την παραδοσιακή μουσική της Πορτογαλίας. Η Ντούλτσε Πόντες ανέμειξε την παραδοσιακή με τη σύγχρονη πορτογαλική μουσική, ενώ η Κριστίνα Μπράνκο και το συγκρότημα Μαντρεντέους πρόσθεσαν μουσικά όργανα και νέους ρυθμούς, διατηρώντας από τα παραδοσιακά φάδο το μελαγχολικό τους στυλ και την αίσθηση του saudade. Κάρλος ντο Κάρμο Μαρίσα Μαφάλντα Αρνώ Καμανέ Κάτια Γκερέιρο Μίσια Φερνάντο Φαρίνια Λουσίλια ντο Κάρμο Κάρλος Ράμος Κάρλος Νέτο Ερμίνια Σίλβα Άνα Μόουρα Τιάγκο Μιράντα (Κόναν Οσίρις) Portal do Fado :: Terreiro do Fado :: Αρχειοθετήθηκε 2021-02-28 στο Wayback Machine. World Music Central: Fado music
Υδραγωγείο του Κλαύδιου

Το Υδραγωγείο του Κλαύδιου (λατιν.: Aqua Claudia) ήταν υδραγωγείο της Αρχαίας Ρώμης, που - όπως και το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους- ξεκίνησε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα το 38 και ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο το 52 . Οι δύο πηγές των νερών του ευρίσκοντο 300 βήματα αριστερά του 38ου μιλίου της Οδού Σουμπλακένσις. Το υδραγωγείο παρέμεινε ενεργό για 10 χρόνια, ώσπου η μεταφορά νερού σταμάτησε για περίπου 9 χρόνια, μέχρι να το επισκευάσει ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός, το 71. Το 81 έγινε νέα βελτίωση του έργου από τον Τίτο.

 Ανάλογα με την εποχή, το μήκος του καναλιού έφτανε περίπου τα 69 χιλιόμετρα (τα περισσότερα υπογείως) και ο όγκος νερού στις πηγές του άγγιζε τα 191 χιλιάδες κυβ. μέτρα το εικοσιτετράωρο. Μετά την κατασκευή της Αψίδας του Νέρωνα (Arcus Neroniani) από τον Νέρωνα (που ήταν ένα κομμάτι του Άκουα Κλαούντια), το υδραγωγείο απέκτησε τη δυνατότητα να τροφοδοτεί και τις 14 περιοχές της Ρώμης. Ήταν ένα από τα δύο υδραγωγεία, που κατέληγαν στην Πόρτα Ματζόρε (το άλλο ήταν το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους). Σήμερα διαθέτουμε λεπτομερειακές περιγραφές του έργου χάρη στον Σ. Ι. Φροντίνο, Ρωμαίο αριστοκράτη του οποίου το έργο De aquaeductu δημοσιεύτηκε στα τέλη του 1ου αι.. Στον τόπο του υδραγωγείου κτίστηκε αργότερα η χριστιανική εκκλησία Σαν Τομμάσο ιν Φόρμις. Χάρτης της Ρώμης με το υδραγωγείο σημαδεμμένο με κόκκινο χρώμα
Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933

Η Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 (Ιανουάριος - Μάρτιος 1933) - η τελευταία κυβέρνηση Βενιζέλου - ανέλαβε μετά την απώλεια της εμπιστοσύνης της Βουλής στην προηγούμενη Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχημάτισε με τη σειρά του έναν κυβερνητικό συνασπισμό φιλελεύθερων κομμάτων, με κέντρο το δικό του, ο οποίος όμως, λόγω της προκήρυξης εκλογών για τις 5 Μαρτίου 1933, δεν εμφανίστηκε καθόλου στη Βουλή. Από τις εκλογές νικητής με ελάχιστη διαφορά εξήλθε ο συνασπισμός της «Ηνωμένης Αντιπολίτευσης» - με ποσοστό 46,19% και 136 έδρες, έναντι 46,32% και 110 εδρών του «Εθνικού Συνασπισμού». Το ίδιο το βράδυ των εκλογών, ο στρατηγός Πλαστήρας οργάνωσε - χωρίς την έγκριση αλλά και χωρίς την επέμβαση της κυβέρνησης - ένα ακόμα πραξικόπημα, προκειμένου να ανατρέψει τα αποτελέσματα των εκλογών. Όμως, το πραξικόπημα απέτυχε, και ο Πλαστήρας αναγκάστηκε να παραδώσει την εξουσία στην κυβέρνηση Οθωναίου.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Ελευθέριος Βενιζέλος«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Ανδρέας Μιχαλακόπουλος - «Κόμμα Συντηρητικών Δημοκρατικών» «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Ανδρέας Μάρκου - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Μαρής - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων υπουργός»: Αλέξανδρος Μυλωνάς - «Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας» «Επί των Οικονομικών υπουργός» : Γεώργιος Καφαντάρης - «Προοδευτικό Κόμμα» «Επί των Οικονομικών υφυπουργός» : Σπύρος Δ. Κρεμεζής - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Αλέξανδρος Παπαναστασίου - «Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα» «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Γεώργιος Παπανδρέου - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υφυπουργός» : Πέτρος Λεβαντής - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί της Γεωργίας υπουργός»: προσωρινά, Αλέξανδρος Παπαναστασίου «Επί της Γεωργίας υφυπουργός» : Αναστάσιος Μπακαλμπάσης - «Αγροτικόν Εργατικόν Κόμμα» «Επί της Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως υπουργός» : Κωνσταντίνος Γκότσης - - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Γεώργιος Κατεχάκης - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Γεώργιος Κατεχάκης «Επί της Αεροπορίας» : Ιωσήφ Κούνδουρος - «Προοδευτικό Κόμμα» «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Κρήτης» : Μιχαήλ Κύρκος - «Προοδευτικό Κόμμα» «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Μακεδονίας» : Γεώργιος Εξηντάρης - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Θράκης» : Γεώργιος Ζερβός - «Κόμμα Φιλελευθέρων» «Υπουργός - Γενικός Διοικητής Ηπείρου» : Δημήτριος Νότη Μπότσαρης - «Κόμμα Φιλελευθέρων»
Ελένη Μούρνου

Η Λένα Μούρνου είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια της χειροσφαίρισης. Γεννήθηκε στην Βέροια το 1994. Αγωνίζεται στην θέση του Αριστερού Ίντερ. Θεωρείται από τα μεγαλύτερα ταλέντα στην Ελλάδα, ενώ έχει μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα. Είναι διεθνής σε σάλα και άμμο.

 Το 2012 μεταγράφηκε με δανεισμό από την ομάδα του Φίλιππου Βέροιας στην πρωταθλήτρια Ελλάδας 2011-2012 ομάδα της Ορμής ΛΟΥΞ Πάτρας. Με το πέρας του πρωταθλήματος 2012-2013 ψηφίστηκε ως η κορυφαία αθλήτρια του πρωταθλήματος, ενώ ταυτόχρονα ψηφίστηκε και στην καλύτερη επτάδα του πρωταθλήματος. Το 2013 πήρε μεταγραφή στην πρωταθλήτρια Ελλάδας 2012-2013 ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. ενώ το 2014 επέστρεψε στην ομάδα της Ορμής Πάτρας. Το 2015 υπέγραψε ξανά συμβόλαιο συνεργασίας με την ομάδα του Π.Α.Ο.Κ. στον οποίο παρέμεινε για τις αγωνιστικές σεζόν. Τη σεζόν 2018-2019 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Αναγέννησης Άρτας ενώ επέστρεψε το καλοκαίρι του 2019 στον ΠΑΟΚ υπογράφοντας εκ νέου συμβόλαιο συνεργασίας. Τον Οκτώβριο του 2020 επέστρεψε στην ομάδα της Αναγέννησης Άρτας. Χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Ελλάδας στο Μπιτς Χάντμπολ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: 2018 Χρυσό μετάλλιο με την Εθνική Ελλάδας στο Μπιτς Χάντμπολ στους II Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες: 2019 Αργυρό μετάλλιο με την Εθνική Ελλάδας στο Μπιτς Χάντμπολ στους I Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες: 2015 Δευτεραθλήτρια Ευρώπης (αργυρό μετάλλιο) στο Μπιτς Χάντμπολ (EBT Masters): 2016 (Σπάρτακος Α.Σ.) Πρωταθλήτρια Ελλάδας (1): 2020 (ΠΑΟΚ) Κυπελλούχος Ελλάδας (3): 2014, 2016, 2020 (ΠΑΟΚ) Πρωταθλήτρια στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Μπιτς Χάντμπολ (4): 2015, 2016, 2018, 2019 (Σπάρτακος Α.Σ.) Κυπελλούχος στο Πανελλήνιο Κύπελλο Μπιτς Χάντμπολ (5): 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 (Σπάρτακος Α.Σ.) 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Beach Handball: 2017 Φιναλίστ πρωταθλήματος Ελλάδας: 2013, 2015 (Ορμή) Φιναλίστ πρωταθλήματος Μπιτς Χάντμπολ: 2017 (Σπάρτακος Α.Σ.) Καλύτερη Παίκτρια (MVP) της Α1 Εθνικής: 2013 Καλύτερη Παίκτρια (MVP) τελικού Κυπέλλου: 2016 Μέλος της καλύτερης επτάδας του πρωταθλήματος: 2013 Προφίλ της αθλήτριας από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χάντμπολ Συνέντευξη στο greekhandball.com. 12 Φεβρουαρίου 2020.
Αντώνης Τσακιρόπουλος

Ο Αντώνης Τσακιρόπουλος (γεννημένος στις 1 Ιουλίου 1969) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής και νυν προπονητής πετοσφαίρισης. Έχει ύψος 205εκ και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.

 Ο Αντώνης Τσακιρόπουλος έκανε τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες της Ορεστιάδας το 1986, ομάδας της γενέτειράς του. Από το 1987 έως το 1995 αγωνιζόταν στον Α.Ο.Ορεστιάδας και ήταν μέλος της Εθνικής Εφήβων και αργότερα το 1989 έγινε μέλος της Εθνικής Ανδρών. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1995 όταν και μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 2007 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα Ελλάδος, τέσσερα Κύπελλα Ελλάδος και δύο Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης. Μετά το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό, ο Τσακιρόπουλος αγωνίστηκε στη Λαμία για δύο σεζον 2007-2009 και στην Κηφησιά έως το 2010, όπου σταμάτησε την καριέρα του προκειμένου να αναλάβει πόστο βοηθού προπονητή στην Εθνική Ελλάδος. Ο Τσακιρόπουλος έχει διατελέσει βοηθός προπονητή στην Εθνική Ελλάδος Ανδρών. Διετέλεσε προπονητής στον Ερμή Περάματος το 2011 και στις ακαδημίες του Ολυμπιακού από το 2012 έως το 2018. Σήμερα είναι προπονητής της γυναικείας ομάδας του Α.Ο.Π. Φαλήρου στην Β΄Εθνική Κατηγορία. Ο Αντώνης Τσακιρόπουλος έχει πραγματοποιήσει με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος 393 συμμετοχές. 1993, 1994, 1998, 2000, 2001, 2003Διεθνείς 2 Κύπελλα Κυπελλούχων Ευρώπης: 1996, 2005 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1998, 1999, 2000, 2001, 2003 4 Κύπελλα Ελλάδας: 1997, 1998, 1999, 2001 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2000 Το βιογραφικό του Αντώνη Τσακιρόπουλου Αρχειοθετήθηκε 2010-04-04 στο Wayback Machine. Επιστροφή Τσακιρόπουλου στον Ολυμπιακό Αντώνης Τσακιρόπουλος
NGC 4881

Ο NGC 4881 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει 320 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών Κόμης και τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich Louis d'Arrest) το 1865.

 Δεδομένα για το NGC 4881 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4881 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 48881 στο Wikimedia Commons
Ευφροσύνη του Κιέβου

Η Ευφρούνη, ρωσικά Euphrosine (π. 1130 - π. 1186) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας. Γεννήθηκε στο Κίεβο περίπου το 1130 και πέθανε στην Ιερουσαλήμ περίπου το 1186. Από την πλευρά του πατέρα της, η Ευφροσύνη ήταν δισέγγονη του Χάρολντ Β' της Αγγλίας, του τελευταίο Αγγλοσάξωνα βασιλιά της Αγγλίας.

 Ήταν η έβδομη κόρη του Μστισλάβ Α΄, Μεγάλου Πρίγκιπα του Κιέβου και και μοναδική κόρη με τη 2η σύζυγο του Λιουμπάβα Σαβίντιτς, κόρη του Ντμίτρυ Σαβίντιτς, ευγενούς του Νόβγκοροντ. Το 1146 η Ευφροσύνη παντρεύτηκε τον Γκέζα Β', Βασιλιά της Ουγγαρίας, γιο του Μπέλα Β', Βασιλιά της Ουγγαρίας και της Ελένης της Σερβίας. Το 1146 ο Γκέζα είχε μόλις ενηλικιωθεί και είχε ανέλθει στον θρόνο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της, η Ευφροσύνη δεν είχε ενεργή ανάμειξη με τα θέματα του βασιλείου. Μετά τον θάνατο του Γκέζα, το 1162, στον θρόνο ανέβηκε, ο πρωτότοκος γιος του Γκέζα και της Ευφροσύνης, ο Στέφανος Γ', ο οποίος όμως, έπρεπε να αντιμετωπίσει τους θείους του Λάντισλαους και Στέφανο, οι οποίοι διεκδικούσαν τον θρόνο.Για να προστατέψει το γιο της η Ευφροσύνη άρχισε να συμμετέχει ενεργά στα πολιτικά ζητήματα της χώρας και μάλιστα ζήτησε τη βοήθεια του Βλαδισλάου Β, βασιλιά της Βοημίας για να αποτρέψει την εισβολή του Εμμανουήλ Α' Κομνηνού. Το 1172 ο Στέφανος Γ', πέθανε χωρίς να έχει κληρονόμο και στον θρόνο ανέβηκε ο αδελφός του Μπέλα Γ, ο οποίος μέχρι τότε ζούσε στην Κωνσταντινούπολη, στην αυλή του Εμμανουήλ Α' Κομνηνού. Η Ευφροσύνη προσπάθησε να ανεβάσει στον θρόνο τον μικρότερο γιο της Γκέζα, αλλά απέτυχε και ο Μπέλα διέταξε την σύλληψη του αδελφού του. Το 1177 ο Γκέζα απέδρασε, πιθανόν με τη βοήθεια της μητέρας του, αλλά συνελήφθη ξανά. Το 1186 η Ευφροσύνη προσπάθησε να απελευθερώσει ξανά τον μικρότερο γιο της, γεγονός που οδήγησε στην φυλάκιση της. Σύντομα η Ευφροσύνη αφέθηκε ελεύθερη αλλά η σχέση της με τον βασιλιά Μπέλα ήταν εξαιρετικά τεταμένη και υποχρεώθηκε να φύγει από την Ουγγαρία για την Κωνσταντινούπολη. Λίγο καιρό αργότερα, εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη για την Ιερουσαλήμ, όπου έγινε μοναχή και τελικά πέθανε, μάλλον την ίδια χρονιά (1186). Παντρεύτηκε τον Γκέζα Β΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Στέφανος Γ΄ 1147-1172, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Μπέλα Γ΄ 1148-1196, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Ελισάβετ 11145-1189, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας. Γκέζα δεκαετία του 1150-1210, πρίγκιπας της Ουγγαρίας. Όντολα π.1156-1199, παντρεύτηκε τον Σβιατοπλούκ της Βοημίας. Ελένη π.1155-1199, παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Ε΄ των Μπάμπερνμπεργκ δούκα της Αυστρίας. Μαργαρίτα 1162-πριν το 1208, παντρεύτηκε πρώτα τον Ισαάκιο Δούκα Μακροδούκα και μετά τον Ανδρέα γαιοκτήμονα (ispán) του Σομόγκυ. Soltész, István: Árpád-házi királynék (Gabo, 1999) Kristó, Gyula – Makk, Ferenc: Az Árpád-ház uralkodói (IPC Könyvek, 1996) Encyclopædia Britannica (Subscription required)
Η οικογένεια βλάπτει

Η οικογένεια βλάπτει είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες Mega Channel τη σεζόν 2009-2010, βασισμένη στην ισπανική σειρά, La Familia Mata. Τη διασκευή του σεναρίου ανέλαβαν ο Αλέξανδρος Ρήγας με τον Μάνο Ψιστάκη, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Αντώνης Αγγελόπουλος. Η ελληνική εκδοχή είχε δεχτεί επιρροή από την επιτυχημένη ταινία, The Addams Family. Η σειρά σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έκτοτε έχει επαναπροβληθεί πολλές φορές σε επανάληψη από τον σταθμό.Το τραγούδι τίτλων της σειράς φέρει τον τίτλο "Dolly Song" του συγκροτήματος, Holly Dolly.

 Ο Γεράσιμος και η Χριστίνα αποφασίζουν να μείνουν μαζί μετά από ένα χρόνο σχέσης. Όταν η Χριστίνα αποφασίσει να γνωρίσει τον Γεράσιμο στην οικογένειά της τότε η ζωή του ζευγαριού αλλάζει ριζικά. Ο Γεράσιμος εμπιστεύεται όλες του τις οικονομίες στον απατεώνα πατέρα της Χριστίνας, Μένιο, και όταν αυτός χάσει όλα τα χρήματα ο Γεράσιμος αναγκάζεται να εγκατασταθεί στο σπίτι τους για κάποιο χρονικό διάστημα. Η συμβίωση δεν είναι καθόλου αρμονική καθώς η μητέρα της Χριστίνας, Λαμπρινή, μισεί τον Γεράσιμο, ο ηλικιωμένος παππούς της Χριστίνας, Φιλώτας, θέλει να πουλήσει το σπίτι και να κάνει τη ζωή του με νεαρές γυναίκες, η θεία της Χριστίνας, Πελαγία, ψάχνει οπωσδήποτε έναν άνδρα να παντρευτεί, ο χωρισμένος αδερφός της Χριστίνας, Ασημάκης, ζει στο σπίτι με τα δυο του παιδιά από όταν η πρώην γυναίκα του τον παράτησε και τέλος εξαιτίας του Μένιου ο Γεράσιμος χάνει και την δουλειά του στην εφορία. Εκτός αυτών ο πρώην σύντροφος της Χριστίνας, Νίκος, είναι συνεχώς στο σπίτι με την οικογένεια γιατί η Λαμπρινή τον εκτιμάει και θέλει να παντρέψει την κόρη της μαζί του και όχι με τον Γεράσιμο. Κώστας Κορωναίος: Ντίνος Μάνος Ψιστάκης: Μάνος Βαγγέλης Αλεξανδρής: Ηλίας Έφη Λιάλιου: Δώρα Ολυμπία Σκορδίλη: Καίτη Προβαλλόταν κάθε Τετάρτη στις 21:00 (επεισόδια 01-13), και κάθε Τετάρτη στις 22:00 (επεισόδια 14-25). Στις 18/11/2009 δεν προβλήθηκε επεισόδιο λόγω μετάδοσης ποδοσφαιρικού αγώνα. Η οικογένεια βλάπτει στην IMDb
Ludwigia peploides

Η Ludwigia peploides είναι ένα είδος της οικογένειας Primulaceae (Πριμουλίδες), ιθαγενές της Αμερικής το οποίο ωστόσο μπορεί να βρεθεί και σε άλλες ηπείρους, όπου έχει εισαχθεί και εγκλιματισθεί. Πρόκειται για ένα πολυετές ποώδες φυτό, με έρποντες και κάποιες φορές διακλαδιζόμενους βλαστούς. Αναπτύσσεται σε υγρές ή πλημμυρισμένες θέσεις, όπου σχηματίζει τάπητες πάνω στη λάσπη ή στην επιφάνεια του νερού. Τα άνθη της L. peploides έχουν 5-6 λογχοειδή σέπαλα και 5-6 έντονα κίτρινα πέταλα. Ο καρπός είναι μία σκληρή, κυλινδρική κάψα.

 Είναι είδος ιθαγενές των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γαλλία αποτελεί έναν εξαιρετικά προβληματικό, φυτικό εισβολέα. Στη Γερμανία περιλαμβάνεται στον Μαύρο Κατάλογο των εισβλητικών ειδών. Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης (π.χ. Γαλλία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Ηνωμένο Βασίλειο) έχει απαγορευθεί η εισαγωγή και το εμπόριο του συγκεκριμένου φυτού. Το γένος Ludwigia έχει κοσμοπολιτική εξάπλωση και περιλαμβάνει 82 είδη συνολικά. Τα είδη Ludwigia απαντώνται κυρίως σε υγρότοπους καθώς και σε μεταβατικές θέσεις μεταξύ υδάτινου και χερσαίου περιβάλλοντος. Προτιμούν νερά με βραδεία ροή, σε βάθη μέχρι 1 μέτρο. Τα μεγαλύτερα βάθη αποτελούν περιοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη τους. Δεν μπορεί επίσης να αναπτυχθεί σε ύδατα με αυξημένα επίπεδα αλατότητας. Καλλιεργείται ως καλλωπιστικό είδος. Έχει φαρμακευτικές ιδιότητες καθώς περιέχει πολυάριθμες ενώσεις όπως σαπωνίνες, τανίνες, πολυφαινόλες, αλκαλοειδή, φλαβονοειδή κλπ. Έχει επίσης ενώσεις με αντιοξειδωτικές ιδιότητες.
Γομολάστιχα

Η γομολάστιχα ή κοινώς γόμα ή σβήστρα είναι είδος γραφικής ύλης που χρησιμοποιείται για το σβήσιμο κειμένων ή σχεδίων από μολύβι. Οι γόμες έχουν ελαστική σύσταση και συνήθως είναι λευκού, μπλε, κόκκινου, ροζ ή πράσινου χρώματος, αν και με την χρησιμοποίηση διαφόρων υλικών είναι δυνατό να επιτευχθεί οποιαδήποτε απόχρωση. Για την κατασκευή τους χρησιμοποιείται κυρίως συνθετικό καουτσούκ. Γόμες ειδικά κατασκευασμένες για επαγγελματίες του σχεδίου είναι κατασκευασμένες από υλικά όπως το βινύλιο και διάφορα είδη πλαστικού.

 Η κατασκευή της πρώτης γομολάστιχας αποδίδεται στον Άγγλο μηχανικό Έντουαρντ Νερν (Edward Nairne) το 1770. Κατά τη διάρκεια ενός διαγωνισμού για την καλύτερη ανακάλυψη ο Νερν παρατήρησε την ιδιότητα του καουτσούκ να σβήνει κείμενα ή σχέδια από μολύβι και έτσι κατασκεύασε την πρώτη γομολάστιχα. Στην συνέχεια προχώρησε στην παραγωγή τους και τις διέθετε σε υψηλή τιμή. Αυτή ήταν και η πρώτη πρακτική χρήση του καουτσούκ στην Ευρώπη. Σε αυτή τη μορφή όμως η γόμα παρουσίαζε μειονεκτήματα, καθώς ήταν ιδιαίτερα ευπαθής και σύντομα ακατάλληλη για χρήση. Το 1839, ο Αμερικανός εφευρέτης Τσαρλς Γκουντγίαρ (Charles Goodyear) ανακάλυψε την μέθοδο του βουλκανισμού. Με τη χρήση αυτής της μεθόδου το καουτσούκ αποκτά ελαστικότητα και αντοχή. Έτσι, από τότε, η παραγωγή και η χρήση της γομολάστιχας γενικεύτηκε. Στις 30 Μαρτίου 1858, ο Χάιμεν Λίπμαν (Hymen Lipman) από την Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ έλαβε πατέντα για την τοποθέτηση μίας μικρής γομολάστιχας στην άκρη ενός μολυβιού. Αργότερα όμως, η πατέντα αυτή ακυρώθηκε δικαστικά, καθώς επρόκειτο για σύνθεση δύο διαφορετικών συσκευών και όχι ένα καινούριο προϊόν.