IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Καλυμνίων

Ο Δήμος Καλυμνίων είναι δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει το νησί της Καλύμνου, τα κοντινά νησιά Ψέριμος και Τέλενδος καθώς και τις γύρω νησίδες. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο προϋπάρχοντα Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Γ. αυτού. Η έκταση του Δήμου είναι 134,5 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 16.179 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι η Κάλυμνος (ή Πόθια).

 Ο Δήμος Καλυμνίων αποτελείται από τους παρακάτω οικισμούς (μέσα στις αγκύλες ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011): τα Αργινώντα [ 17 ] το Άργος [ 278 ] ο Βαθύς [ 492 ] τα Βλυχάδια [ 68 ] οι Βοθύνοι [ 245 ] ο Εμπορειός [ 56 ] τα Ίμια - Λιμνιά ένα (νησίδα) [ 0 ] τα Ίμια - Λιμνιά δύο (νησίδα) [ 0 ] ο Καλαβρός (νησίδα) [ 0 ] η Καλόλιμνος (νησίδα) [ 2 ] η Κάλυμνος (Πόθια ή Ποθαία) [ 12.324 ] το Καμάρι [ 86 ] οι Μυρτέες [ 325 ] τα Νερά (νησίδα) [ 0 ] ο Πάνορμος [ 2.069 ] η Πλάτη (νησίδα) [ 2 ] το Σαφονήδι (νησίδα) [ 0 ] τα Σκαλιά [ 41 ] η Τέλενδος (νησίδα) [ 94 ] η Ψέριμος (νησίδα) [ 80 ] η Χώρα (ακριβέστερα Χωριό) η Παλιόνησος Στο Δήμο Καλυμνίων εκτός από τη νήσο Κάλυμνο υπάγονται οι παρακάτω νησίδες και βραχονησίδες (βλ. Νησιά Νοτίου Αιγαίου):Αγία Κυριακή, Άγιος Ανδρέας, Απανωνήσια, Ασπροπνίχτης, Βασιλική, Γυαλό, Ίμια Ένα (ή Λιμνιά Ένα), Ίμια Δύο (ή Λιμνιά Δύο), Καλαβρός, Καλόλιμνος, Κρεβατιό (ή Ερινύες), Λίγκια, Μερμήγκια, Νεκροθήκη, Νερά (ή Νέρα), Πίττα, Πλάτη (ή Πλατύ), Πρασόλο (ή Πρασονήσι), Σαφονήδι (ή Σαφονίδι ή Άγιος Νικόλαος), Σαρή, Τέλενδος, Φώκιες (ή Αλέξη), Ψέριμος. ... Εμμανουήλ Μιχ. Καπελλάς (1917-4 Ιουλίου 1996) 1967-1974 Νικ. Πιζάνιας, με αναπληρωτή δημάρχου τον Σταμ. Κουτούζη (διορισμένοι από τη χούντα) 1975-1983 Θεόφιλος Παπαμιχαήλ 1984-1994 Μιχαήλ Ζαΐρης 1995-2002 Δημήτριος Διακομιχάλης 2003-2010 Γεώργιος Ρούσσος 2011-2014 Δημήτριος Διακομιχάλης 2014-2019 Ιωάννης Γαλούζης 2019- σήμερα Δημήτριος Διακομιχάλης Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 ΕΕΤΑΑ, Αποτελέσματα εκλογών
Δεύτερη μάχη του Κομπάντιν

Η Δεύτερη μάχη του Κομπάντιν ήταν πολεμικό επεισόδιο που έλαβε χώρα στις 19-25 Οκτωβρίου 1916 μεταξύ της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της Ρωσορουμανικής Στρατιάς της Δοβρουτσάς. Η μάχη έληξε με νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων και την κατάληψη του στρατηγικής σημασίας λιμανιού της Κωνστάντζας και του σιδηρόδρομου Κωνστάντζα-Τσερναβόντα.

 Πρώτη μάχη του Κομπάντιν Министерство на войната, Щаб на войската (1943). Българската армия в Световната война 1915 - 1918, Vol. IX. Държавна печатница, София. Kiriţescu, Constantin (1926). Istoria războiului pentru întregirea României: 1916-1919/История на войната за обединението на Румъния. Войната в Добруджа. Печатница на армейското военно издателство, София. Тошев, Стефан (2007). Действията на III армия в Добруджа през 1916 год. Захарий Стоянов. ISBN 954-739-976-4. Pollard, A.F. (2006). A Short History of the Great War. BiblioBazaar, LLC,. ISBN 978-1-4264-2180-8.
Συμμετοχή της Ουγγαρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Επτά αθλητές από την Ουγγαρία συμμετείχαν σε έξι αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Η Ουγγαρία ήταν μέρος της Αυστροουγγαρίας εκείνη την εποχή, όμως τα αποτελέσματα των αθλητών καταγράφονται ξεχωριστά.

 Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 Η Ουγγαρία κατέκτησε την έκτη θέση στον πίνακα μεταλλίων με δύο χρυσά, ένα ασημένιο και τρία χάλκινα μετάλλια. *Ο Μομτσίλο Ταπάβιτσα αγωνίστηκε σε τρία διαφορετικά αθλήματα (αντισφαίριση, άρση βαρών και πάλη). Ο Μομτσίλο Ταπάβιτσα ήταν ο μοναδικός αθλητής της Ουγγαρίας που πήρε μέρος στην αντισφαίριση. Κέρδισε τον Φραγκόπουλο στον πρώτο γύρο, αλλά ηττήθηκε από τον Κάσδαγλη στα ημιτελικά, παίρνοντας την τρίτη θέση. Ο Ταπάβιτσα πήρε μέρος και στην άρση βαρών, στο αγώνισμα με δύο χέρια. Σήκωσε μόνο 80 κιλά και έμεινε στην έκτη και τελευταία θέση. Δεν κατάφεραν να διακριθούν οι δύο Ούγγροι που πήραν μέρος στα αγωνίσματα της γυμναστικής. Ο Άλφρεντ Χάγιος κέρδισε και στα δύο αγωνίσματα που έλαβε μέρος, ενώ είχε εκφράσει την πρόθεσή του να αγωνιστεί και στα 500 μέτρα, κάτι που δεν κάτάφερε λόγω του ότι ξεκίνησαν αμέσως μετά τον αγώνα του στα 100 μέτρα. Ο Ταπάβιτσα ηττήθηκε στον μοναδικό αγώνα που έδωσε απέναντι στον Έλληνα Στέφανο Χρηστόπουλο. Τρεις ούγγροι αθλητές κατέκτησαν μετάλλιο σε αγωνίσματα του στίβου. Ο Νάντορ Ντάνι κατέκτησε τη δεύτερη θέση στα 800 μέτρα, ενώ την τρίτη θέση πήραν ο Λάγιος Σόκολι στα 100 μέτρα και ο Γκιούλα Κέλνερ στον μαραθώνιο.
Κάστρο Σαιν-Πιερ

Το Κάστρο Σαιν-Πιερ (Ιταλικά: Castello di Saint-Pierre, γαλλικά: Château de Saint-Pierre) είναι κάστρο χτισμένο στα τέλη του 12ου αιώνα και το οποίο βρίσκεται στο Σαιν-Πιέρ στην Κοιλάδα της Αόστα της Ιταλίας.

 Οι πρώτες καταγραφές αναφορικά με την ύπαρξη του κάστρου χρονολογούνται στα τέλη του 12ου αιώνα και θεωρείται ότι εκείνη την εποχή ήταν που ανεγέρθηκε για πρώτη φορά. Κατά πολύ μικρότερο του σημερινού του μεγέθους, το αρχικό κάστρο αποτελείτο μονάχα από βασικού επιπέδου οχυρώσεις, καθώς και δύο πύργους. Με το πέρας των αιώνων, το κάστρο είδε να διαδέχονται μεταξύ τους αριθμός ιδιοκτητών συμπεριλαμβανομένων μελών του Οίκου της Σαβοΐας. Μια τοπική οικογένεια ευγενών (ο Οίκος των Ρόνκας) αγόρασε το κάστρο κατά τον 17ο αιώνα και ήταν εκείνη η οικογένεια που επέκτεινε το κάστρο σε μια μεγάλη οχυρωμένη κατοικία. Στην πορεία, το κάστρο παρέμεινε σε αχρηστία μέχρις ότου αγοραστεί από τον βαρώνο Εμανουέλε Μπολλάτι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1870. Ο τελευταίος, ανακαίνισε το κάστρο και εκσυγχρόνησε αρκετά τμήματά του. Παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας έως τον 20ό αιώνα, όταν και παραχωρήθηκε στον Δήμο του Σαιν-Πιέρ και μετατράπηκε στο Περιφερειακό Μουσείο Φυσικών Επιστημών (Ιταλικά: Museo Regionale di Scienze Naturali, γαλλικά Musée régional des sciences naturelles).Το 1824, ο Άγγλος περιηγητής Τζέιμς Ντάφιλντ Χάρντινγκ έφτιαξε σχέδια που απεικονίζουν το κάστρο αυτό. Στους πρόποδες του κάστρου, στέκεται χτισμένος από λευκό γυψομάρμαρο, ο ενοριακός ναός του Σαιν-Πιέρ, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1872.
Emirates Stadium

Το πρώην Άσμπερτον Γκρόουβ (αγγλικά, Ashburton Grove), πλέον γνωστό ως Emirates Stadium (προφορά: Έμιρατς Στέιντιουμ) για χορηγικούς λόγους, όπως και Άρσεναλ Στέιντιουμ (αγγλικά: Arsenal Stadium) στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στο Λονδίνο και αποτελεί την τωρινή έδρα της Άρσεναλ. Το στάδιο άνοιξε τις πύλες του τον Ιούλιο του 2006 και έχει χωρητικότητα 60.361, κάνοντάς το το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαιρικής ομάδας στην Αγγλία πίσω από το Ολντ Τράφορντ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και το τρίτο μεγαλύτερο γήπεδο, ανεξάρτητα από το είδος, στο Λονδίνο, μετά το Γουέμπλεϊ και το Τουίκενχαμ, και γενικότερα το πέμπτο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αρχικά ήταν γνωστό ως Ashburton Grove εξαιτίας του δρόμου στον οποίο βρισκόταν, πριν υπογραφεί τον Οκτώβριο 2004 συμβόλαιο για την ονομασία του γηπέδου με την αεροπορική εταιρία Emirates. Το σχέδιο κόστισε 390 εκατομμύρια λίρες, συμπεριλαμβανόμενου του κόστους του συνόλου της έκτασης.

 Το στάδιο είναι ένα κυκλικό κτίριο τεσσάρων ορόφων με οροφή πάνω από τις θέσεις αλλά όχι πάνω από τον αγωνιστικό χώρο. Η ομάδα που το σχεδίασε περιλάμβανε αρχιτέκτονες όπως η HOK Sport (πλέον γνωστή ως Populous), συμβούλους κατασκευής όπως η Arcadis AYH, και επιστημονικό σύμβουλο τον Buro Happold. Το γήπεδο κατασκευάστηκε από τον Sir Robert McAlpine στην τοποθεσία του Ashburton Grove, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την πρώην έδρα της Άρσεναλ, το Χάιμπουρι (Highbury).Το άνω (26,646) και το κάτω (24,425) μέρος του Emirates Stadium διαθέτει θέσεις καθήμενων. Για την σεζόν 2006-2007, η τιμή του εισιτηρίου για έναν ενήλικο ήταν ανάμεσα σε £32 και £66 για τα περισσότερα ματς, αλλά ήταν τόσο φτηνό όσο οι £13 για τα παιδιά και τα μέλη του Cannon Club, μόνο στην περιοχή των οικογενειών (ορισμένη ως "Category B"), με την τιμή να βρίσκεται για τα ματς με τις μεγάλες ομάδες ανάμεσα στις 46 και 94 λίρες, με περίπου 20 λίρες για τα παιδιά στην οικογενειακή περιοχή. Επίσημος ιστότοπος
Γκρεγκ Λουγκάνις

Ο Γκρέγκορι Ευθύμιος "Γκρεγκ" Λουγκάνις (/luːˈɡeɪnɨs/, γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου το 1960) είναι Αμερικανός Ολυμπιονίκης στις καταδύσεις, ΛΟΑΤ ακτιβιστής και συγγραφέας, που κέρδισε Ολυμπιακά μετάλλια στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1984 και του 1988 τόσο στο αναπηδητήριο όσο και στην πλατφόρμα. Είναι ο μόνος άντρας αθλητής και ο δεύτερος καταδύτης στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων, που σάρωσε τα μετάλλια στις καταδύσεις σε συνεχόμενες Ολυμπιάδες. Το 1984, έλαβε το βραβείο James E. Sullivan Award από την Ερασιτεχνική Αθλητική Ένωση (AAU) ως ο πιο εξαιρετικός ερασιτέχνης αθλητής των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Ο Λουγκάνις γεννήθηκε στο El Cajon, της Καλιφόρνια και έχει καταγωγή από τη Σαμόα και τη Σουηδία. Οι έφηβοι βιολογικοί του γονείς, τον έδωσαν για υιοθεσία όταν ήταν οκτώ μηνών και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια από τους θετούς γονείς του, Φράνσις και Πίτερ Λουγκάνις (ο θετός πατέρας του είναι ελληνικής καταγωγής). Ο ίδιος άρχισε να κάνει χορό, ακροβατικά και μαθήματα γυμναστικής όταν ήταν 18 μηνών, αφού παρακολουθούσε τα μαθήματα της αδελφής του και προσπαθούσε να συμμετέχει. Από την ηλικία των τριών, έκανε καθημερινή εξάσκηση και συμμετείχε σε διαγωνισμούς και δημόσιες εμφανίσεις. Για τα επόμενα χρόνια, αγωνιζόταν τακτικά και έκανε εμφανίσεις σε διάφορα μέρη, συμπεριλαμβανομένων γηροκομείων και της τοπικής ναυτικής βάσης. Σαν παιδί, είχε διαγνωστεί με άσθμα και αλλεργίες και για να βοηθηθεί με τις παθήσεις του, τον ενθάρρυναν να συνεχίσει τα μαθήματα χορού και γυμναστικής. Επίσης ξεκίνησε το τραμπολίνο και σε ηλικία εννέα ετών άρχισε τα μαθήματα καταδύσεων αφού η οικογένειά του απέκτησε πισίνα. Φοίτησε στα σχολεία Santa Ana High School της Καλιφόρνια, στο Valhalla High School στο El Cajon της Καλιφόρνια, καθώς και στο Mission Viejo High School στο Mission Viejo. Το 1978, πήγε στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, όπου σπούδασε θέατρο. Το 1981, πήρε μεταγραφή στο Πανεπιστήμιο Irvine της Καλιφόρνια, όπου το 1983 αποφοίτησε με ειδίκευση στην ηθοποιία και με σπουδές στο χορό.
Κουσές Ηρακλείου

Ο Κουσές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι σε υψόμετρο 130μ. στους βόρειους πρόποδες του υψώματος Πύργος (υψ. 228 μ.) των Αστερουσίων. Από εκεί η θέα είναι πανοραμική προς την πεδιάδα της Κάτω Μεσσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 61,5 χλμ. Πολύ κοντά στο χωριό βρίσκεται και η Φαιστός. Κύρια ασχολία των κατοίκων του χωριού είναι η γεωργία. Πανηγυρίζει στις 25 Ιουλίου, ημέρα εορτασμού της Κοιμήσεως της Αγίας Άννας. Το χωριό έχει ιστορικό ενδιαφέρον, καθώς κατά την Τουρκοκρατία υπήρξε φέουδο της μεγάλης οικογένειας των Κουρμούληδων, οι οποίοι υπήρξαν κρυπτοχριστιανοί. Σύμφωνα με την παράδοση στον Κουσέ λειτούργησε Κρυφό Σχολείο, με δάσκαλο κάποιον Σπάγο.Το όνομά του δόθηκε στη συνοικία Σπαγουλιανά.

 Αναφορά στον οικισμό έχουμε στον Μπαρότσι (1577) με την ονομασία Cussé. Το χωριό αναφέρεται επίσης στον Καστροφύλακαμε 76 κατοίκους. Οι κρυπτοχριστιανοί Κουρμούληδες υπήρξαν διάσημη οικογένεια που τιμωρούσαν αυτούς που κακομεταχειρίζονταν τους Χριστιανούς αγάδες της Μεσαράς. Κατά την Επανάσταση του 1821 πολέμησαν μαζί με τους Χριστιανούς με σκοπό να απελευθερώσουν την Κρήτη από τον τουρκικό ζυγό. Η οικογένεια έδωσε στον αγώνα 80 πολεμιστές, εκ των οποίων μόνο οι 4 είδαν το τέλος της Επανάστασης. Σημαντικότερο μέλος της οικογένειας ήταν ο Φιλικός και αρχηγός της Επαναστάσεως στην Ανατολική Κρήτη, Μιχάλης Κουρμούλης, που πέθανε από τα τραυματά του στην Ύδρα το 1824. Στον Κουσέ σώζονται δύο πύργοι των Κουρμούληδων, με πολεμίστρες. Σε έναν από αυτούς βρίσκεται η εκκλησία (κατακόμβη) της Αγίας Πελαγίας, όπου μαζεύονταν κρυφά και λάτρευαν το Χριστό οι κρυπτοχριστιανοί. Άλλες εκκλησίες στο χωριό είναι του Αγίου Αντωνίου, των Αγίων Πάντων και του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης ο ναός της Κοιμήσεως της Αγίας Άννας. Δείτε επίσης: Κοινότητα Κουσέ Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Στοιχεία για το χωριό Το Βότανο - Κατάστημα στο χωριό
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας

To Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας (Αλβανικά: Kategoria Superiore) είναι η πρώτη ποδοσφαιρική βαθμίδα της Αλβανίας και πρωτοξεκίνησε το 1930 με την ονομασία Α΄ Κατηγορία (Kategoria e Parë) η οποία χρησιμοποιείται πλέον για την πρώην Β΄ Κατηγορία. Τη χρονιά 1998–99 πήρε την τελική της ονομασία Κατεγκορία Σουπεριόρε (Ανώτερη Κατηγορία). Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Έως σήμερα έχουν συμμετάσχει συνολικά 45 ομάδας στο πρωτάθλημα και 9 εξ αυτών έχουν καταφέρει να στεφθούν πρωταθλήτριες. Τα περισσότερα πρωταθλήματα έχει η ΚΦ Τίρανα με 26 τίτλους και ακολουθούν η Ντιναμό Τιράνων και η Παρτιζάνι με 18 και 17 τρόπαια αντίστοιχα.

 Στο πρωτάθλημα από την αγωνιστική περίοδο 2014–15 συμμετέχουν 10 ομάδες και η κάθε ομάδα αγωνίζεται από 4 αγώνες με την κάθε αντίπαλο της για το πρωτάθλημα. Οι τρόποι βαθμολόγησης είναι με βάση τους κανονισμούς της FIFA (τρεις πόντοι η νίκη, έναν η ισοπαλία, κανέναν η ήττα). Σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερνικά η ομάδα η οποία έχει την καλύτερη διαφορά τερμάτων και την καλύτερη επίθεση. Πρωταθλήτρια ομάδα ανακηρύσσεται αυτή η οποία στο τέλος της χρονιάς έχει τους περισσότερους βαθμούς. Οι πρώτες 3 ομάδες του πρωταθλήματος αποκτούν το δικαίωμά συμμετοχής στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Η πρωταθλήτρια συμμετέχει στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ, στον δεύτερο προκριματικό γύρο, ενώ οι άλλες δύο συμμετέχουν στο ΟΥΕΦΑ Κόνφερενς Λιγκ, από τον πρώτο προκριματικό γύρο. Οι ομάδες που στο τέλος της χρονιάς βρίσκονται στις τελευταίες 2 θέσεις υποβιβάζονται στην δεύτερη εθνική κατηγορία. Συγκεντρωτικά ανά πόλη Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Πρωταθλητές Αλβανίας e-soccer.gr Επίσημος ιστότοπος
Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας

Το Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας (τουρκικά: Türk Dil Kurumu, TDK) είναι η επίσημη ρυθμιστική αρχή της τουρκικής γλώσσας. Εδρεύει στην Άγκυρα της Τουρκίας. Το Ίδρυμα λειτουργεί ως επίσημη αρχή για τη γλώσσα (χωρίς εξουσία επιβολής), συμβάλλει στη γλωσσολογική έρευνα για την τουρκική και άλλες τουρκικές γλώσσες, και εκδίδει το επίσημο λεξικό της γλώσσας, Güncel Türkçe Sözlük.

 Το ίδρυμα συστάθηκε στις 12 Ιουλίου του 1932, με την επωνυμία Σωματείο για τη Μελέτη της Τουρκικής Γλώσσας (Türk Dili Tetkik Cemiyeti) με πρωτοβουλία του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ιδρυτή και πρώτου προέδρου της Δημοκρατίας της Τουρκίας, μαζί με τους Σαμίχ Ριφάτ, Ρουσέν Εσρέφ Ουναϊντίν, Τζελάλ Σαχίρ Έροζαν και Γιακούπ Καντρί Καραοσμάνογλου, όλα τα εξέχοντα ονόματα της λογοτεχνίας της περιόδου και τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας. Ειδικός επικεφαλής και Γενικός Γραμματέας του ιδρύματος διετέλεσε ο τουρκοαρμένιος γλωσσολόγος Αγκόπ Ντιλατσάρ αρχής γενομένης από το 1934, ενώ συνέχισε να εργάζεται στο ίδρυμα μέχρι και το θάνατό του το 1979. Το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Ίδρυμα Ερευνών Τουρκικής Γλώσσας το 1934, και σε Ίδρυμα Τουρκικής Γλώσσας (Türk Dil Kurumu) το 1936. Επίσημος ιστότοπος
Το μαγεμένο μέρος

Το μαγεμένο μέρος (ρωσικός τίτλος: Иван Фёдорович Шпонька и его тётушка) ή Ο μαγικός κύκλος είναι διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ. Είναι το τελευταίο διήγημα του δεύτερου τόμου της συλλογής Βραδιές σε ένα αγρόκτημα κοντά στη Ντικάνκα που εκδόθηκε το 1832.Το χειρόγραφο έχει χαθεί και η ακριβής χρονολόγηση συγγραφής του έργου είναι αδύνατη αλλά θεωρείται ότι γράφτηκε το 1829-1830. Όπως και στην τελευταία ιστορία του πρώτου τόμου,Το χαμένο γράμμα, αφηγητής είναι ο Κοζάκος Φομά Γκριγκόριεβιτς, ο ηλικιωμένος διάκος της εκκλησίας της Ντικάνκα, που λέει ότι η ιστορία αφορά τον παππού του. Δύο βασικά μοτίβα εμπλέκονται στην ιστορία: η απόκτηση ενός θησαυρού και οι ενέργειες των διαβολικών δυνάμεων σε «μαγεμένα» μέρη.

 Ο αφηγητής εξηγεί ότι η ιστορία διαδραματίζεται όταν ήταν ακόμη 11χρονο παιδί. Ο πατέρας του με τον έναν γιο πήγε στην Κριμαία για να πουλήσει καπνό, αφήνοντας στο σπίτι τη γυναίκα του, τον αφηγητή και τα δύο αδέλφια του και τον παππού ο οποίος καλλιεργούσε αγγούρια και πεπόνια - μια κερδοφόρα επιχείρηση, τα πουλούσε σε ταξιδιώτες. Το βράδυ φτάνουν αρκετές άμαξες και όλοι είναι παλιοί γνώριμοι του παππού. Φιλήθηκαν, άναψαν τσιγάρο, άρχισαν να συζητούν και να πίνουν. Ο παππούς ζήτησε να χορέψουν τα εγγόνια, οι καλεσμένοι διασκέδαζαν, σε λίγο σηκώθηκε να χορέψει και ο ίδιος. Χόρευε περίφημα, μέχρι που έφτασε σε ένα μέρος, κοντά στον λαχανόκηπο όπου τα πόδια του κοκάλωσαν. Απέδωσε το παράξενο φαινόμενο σε διαβολική ενέργεια και προσπάθησε ξανά - χωρίς αποτέλεσμα. Πίσω του κάποιος γέλασε. Κοιτάζοντας τριγύρω, δεν αναγνώρισε το μέρος: είχε βρεθεί σε ένα άγνωστο χωράφι. Αμέσως, κατάλαβε πού βρισκόταν, πίσω από τον κήπο του παπά, στο νεκροταφείο. «Εκεί τον έσυρε το κακό πνεύμα!». Μέσα στο σκοτάδι βρήκε ένα μονοπάτι και είδε ένα φως σε έναν τάφο εκεί κοντά. Θησαυρός! - σκέφθηκε ο παππούς και σημάδεψε το μέρος. Όταν γύρισε στο σπίτι, οι ταξιδιώτες είχαν φύγει και τα παιδιά κοιμόντουσαν. Την επόμενη μέρα, ο παππούς του Φομά εξερευνά το μέρος όπου δεν μπορούσε να χορέψει την προηγούμενη και διαπιστώνει ότι αυτό το σημείο είναι ικανό να τον μεταφέρει μαγικά στο νεκροταφείο όπου είχε σημαδέψει το μέρος. Καθώς ξαναβρίσκεται εκεί, σκάβει και βρίσκει ένα καζάνι, ενώ δίπλα του εμφανίζεται ο διάβολος με τη μορφή πουλιού, πρόβατου και αρκούδας, που με φρικτό τρόπο προσπαθεί να τον τρομοκρατήσει. Δεν φοβάται όμως, αρπάζει το καζάνι και επιστρέφει στο σπίτι.Τους λέει τι βρήκε, αλλά όταν ανοίγει το καζάνι βρίσκει μέσα βρωμιές. Από εκείνη την ημέρα δεν εμπιστεύεται ποτέ ξανά τον διάβολο και κάνει τον σταυρό του κάθε φορά που πλησιάζει σε ένα σημείο που έχει ακούσει ότι κάτι δεν πάει καλά. Επίσης, έφραξε το μέρος όπου δεν μπορούσε να χορέψει και είπε σε όλους να πετούν τα σκουπίδια και τα αγριόχορτα που μαζεύουν εκεί. Στο μαγεμένο μέρος, «τίποτε καλό δεν φύτρωσε ποτέ: ό,τι φυτρώνει, είναι αδύνατο να εξηγηθεί: το καρπούζι — δεν είναι καρπούζι, η κολοκύθα — δεν είναι κολοκύθα, το αγγούρι — δεν είναι αγγούρι.... ο διάβολος μόνο ξέρει τι είναι!» Ο μαγικός κύκλος, μετάφραση Κίρα Σίνου, εκδόσεις Καστανιώτης, 1988.
Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων

Ο Ντρεστ Ε΄ των Πίκτων, βασιλιάς των Πίκτων (549 - 550) ήταν γιος του Μουναίτ. Τα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων του δίνουν βασιλεία ενός έτους την περίοδο ανάμεσα στους Τάλορκ Β΄ των Πίκτων και Γκάλαμ Κεννάλαθ και πέθανε το 580.

 Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. W A Cummins The Age of the Picts. Sutton Publishing (1998) J.M.P. Calise Pictish Sourcebook, Documents of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002)
Κατάλογος αστέρων του Όφεως

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Όφεως παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Όφι κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
Σεμίχ Εζακτσά

Ο Σεμίχ Εζακτσά (τουρκικά: Semih Özakça, γεννημένος το 1989) είναι Τούρκος ακτιβιστής, δάσκαλος και φωτογράφος, ο οποίος απολύθηκε από το επάγγελμά του ως καθηγητής κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων οι οποίες ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία τον Ιούλιο του 2016.

 Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ της 15ης και της 16ης Ιουλίου 2016, μία απόπειρα πραξικοπήματος έλαβε χώρα στην Τουρκία. Κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών, το τουρκικό καθεστώς προέβη σε σειρά συλλήψεων και απολύσεων εντός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, καθώς και σε βάρος στρατιωτικών, χωροφυλάκων και αστυνομικών, όπως και σε βάρος εκπροσώπων των κλάδων της παιδείας, της δικαιοσύνης, του τομέα υγείας, των ΜΜΕ, καθώς και του ιδιωτικού τομέα. Ο Σεμίχ Εζακτσά απολύθηκε από την θέση του ως καθηγητής κατά τη διάρκεια των συγκεκριμένων εκκαθαρίσεων. Επί χρονικό διάστημα 324 ημερών, μεταξύ της 9ης Μαρτίου 2017 και της 26ης Ιανουαρίου 2018, ο Σεμίχ Εζακτσά και η συνάδελφός του, Νουριγιέ Γκιουλμέν, η οποία είχε επίσης απολυθεί, πραγματοποίησαν τμηματική απεργία πείνας (λαμβάνοντας μόνο βιταμίνες, νερό, ζάχαρη και αλάτι) ως μορφή διαμαρτυρίας εμπρός στον αποκλεισμό και στιγματισμό τους και αιτούμενοι τον εκ νέου διορισμό τους εντός του εκπαιδευτικού συστήματος. Οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων στο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων του 2016 στην Τουρκία είχαν σημαντικές επιπτώσεις για τους αποδέκτες τους. Συγκεκριμένα, οι τελευταίοι απώλεσαν την οποιαδήποτε μορφής πηγή εισοδήματος και κοινωνικής προστασίας, ενώ, παράλληλα, αντιμετώπισαν δυσκολίες ως προς την εκ νέου εύρεση εργασίας, καθώς οι κατάλογοι με τα ονόματα των δημοσίων υπαλλήλων ήταν δημοσιοποιημένοι, γεγονός το οποίο ήταν δυνατό να επιφέρει τον «κοινωνικό θάνατό» τους. Παράλληλα, τα διαβατήριά τους αρκετές φορές αποτελούσαν αντικείμενο κατάσχεσης. Σύμφωνα με την ΜΚΟ του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, συνολικά, 5800 πανεπιστημιακοί απολύθηκαν από τις θέσεις εργασίας τους μέσω νομοθετικών διαταγμάτων στο πλαίσιο της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης η οποία κηρύχθηκε κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών της αποτυχημένης απόπειρας πραξικοπήματος. Τον Ιούλιο του 2017, έναν χρόνο μετά την απόπειρα πραξικοπήματος, οι συγκεκριμένες εκκαθαρίσεις αφορούσαν περισσότερους από, συνολικά, 33.000 καθηγητές (όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης), ενώ, γενικότερα εντός του δημοσίου τομέα, περισσότερους από μεταξύ 100.000 και 140.000 δημοσίους υπαλλήλους. Ο Σεμίχ Εζακτσά κατέστη, όπως και η συνάδελφός του, Νουριγιέ Γκιουλμέν, ως ένα σύμβολο της αντίστασης της τουρκικής πολιτειακής κοινωνίας εμπρός στην αυταρχική διολίσθηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
520 Φραγκίσκα

Η Φραγκίσκα (Franziska) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,4. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Φραγκίσκας εκτιμάται σε 28,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι CGU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1226. Η Φραγκίσκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βουλκάνο

Το Βουλκάνο ή Βουρκάνου (ιταλικά: Vulcano, σικελικά: Vurcanu) είναι ηφαιστειογενές νησί του Αρχιπελάγους των Αιολίδων, ευρισκόμενο 14 ναυτικά μίλια βόρεια της Σικελίας. Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο νησιά, το Βουλκάνο και το Βουλκανέλο, τα οποία ενώνονται με έναν ισθμό που σκεπάζεται από τη θάλασσα όταν έχει τρικυμία. Η έκτασή του ανέρχεται σε 21 τ.χμ., ο πληθυσμός σε 715 κατοίκους (απογραφή 2001 Αρχειοθετήθηκε 2011-09-27 στο Wayback Machine.) και διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Λίπαρι. Η απόσταση μεταξύ Βουλκάνο και Λίπαρι είναι λίγο μικρότερη από μισό μίλι. Το νησί ζει κυρίως από τον τουρισμό που συγκεντρώνει χάρη στις ιαματικές πηγές και τα λασπόλουτρα. Παράγει επίσης κρασί ίδιας ποιότητας με το σαντορινιό - τα αμπέλια εισήχθησαν τον 19ο αιώνα από τον Βρετανό Τζέιμς Στίβενσον, ο οποίος κατείχε το βόρειο κομμάτι του κυρίως νησιού από το 1860, αλλά το εγκατέλειψε μετά την επανενεργοποίηση του ηφαιστείου το 1888.

 Το Βουλκάνο είναι ένα από τα τέσσερα ενεργά ηφαίστεια της Ιταλίας, φιλοξενώντας πέντε κρατήρες: Στον νότο βρίσκονται οι Μόντε Άρια (υψόμετρο 501 μέτρα), Μόντε Σαρατσένο (481) και Μόντε Λουτσία (188) - στρωματοηφαιστειακής προέλευσης και οι τρεις, βρίσκονται σε διαδικασία σχηματισμού κοινής καλδέρας. Στον βορρά βρίσκεται το Βουλκανέλο (123), το οποίο αναδύθηκε από τη θάλασσα το 183 π.Χ.. Στο κέντρο του νησιού βρίσκεται ο κώνος Φόσα που φιλοξενεί τον Μεγάλο Κρατήρα (Gran Cratere). Ο κρατήρας σχηματίζει την καλδέρα Λέντια.Ο κρατήρας με την πιο έντονη πρόσφατη δραστηριότητα είναι ο Μεγάλος - υπολογίζεται ότι από τις αρχές της 4ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι σήμερα έχει προκαλέσει τουλάχιστον επτά μείζονες εκρήξεις, με τελευταία αυτήν των ετών 1888-1890 που προκάλεσε δεκάδες θανάτους. Η έκρηξη αυτή προσέφερε πολύτιμα στοιχεία στον - αυτόπτη μάρτυρα - Τζουζέπε Μερκάλι, τα οποία συντέλεσαν στη θεμελίωση της ηφαιστειολογίας ως σύγχρονης επιστήμης. Για την ιστορία της περιοχής, βλ. Ιστορία των Αιολίδων Νήσων Οι Αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το νησί Θηρασία και Θέρμεσσα και πίστευαν ότι στα έγκατά του κατοικούσε κατά καιρούς ο Ήφαιστος - ο Στράβων το ονομάζει «ἱερὰν Ἡφαίστου». Η σημερινή ονομασία προέρχεται από τους Ρωμαίους, οι οποίοι εντόπιζαν εκεί το εργαστήριο του Βούλκαν (το αντίστοιχο του Ηφαίστου στη ρωμαϊκή μυθολογία). Όταν έβλεπαν καπνό ή φωτιά να βγαίνει από τους κρατήρες, πίστευαν ότι πλησίαζε πόλεμος, επειδή θεωρούσαν πως ο Βούλκαν κατασκεύαζε νέα όπλα για τον θεό Μαρς. Σε αντίθεση με τους Έλληνες που δίστασαν να το εποικίσουν λόγω των δηλητηριωδών αναθυμιάσεων, οι Ρωμαίοι εγκατέστησαν ένα μικρό πληθυσμό που ασχολήθηκε με την εξόρυξη αλουνίτη και θείου. Με το πέρασμα του χρόνου το νησί ταυτίστηκε με τα φαινόμενα που φιλοξενούσε, με αποτέλεσμα το όνομά του να χρησιμοποιείται γενικά για όλα τα ηφαίστεια. Εν συνεχεία μέσω της λατινικής γλώσσας, αυτό πέρασε στις περισσότερες γλώσσες της Ευρώπης - εξ' ου και οι λέξεις volcano στα αγγλικά, Vulkan στα γερμανικά, volcan στα γαλλικά κ.ο.κ.
Αγία Μαύρα Κέας

Η Αγία Μαύρα είναι οικισμός της Κέας. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Ιουλίδας, του δήμου Κέας, της περιφερειακής ενότητας Κέας - Κύθνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Μαύρα είναι ορεινός οικισμός της ανατολικοκεντρικής Κέας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Προφήτη Ηλία και σε θέση που βλέπει ανατολικά προς τον όρμο του Ορκού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 490. Απέχει περίπου 8 χλμ. ΝΑ. της Ιουλίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιουλίδας της Κέας. Με το ΦΕΚ 224Α - 11/09/1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιουλίδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κέας. Η κρήνη «Βελάδο» λίγω έξω από τον οικισμό Ο «Ορκός» και το «Ψαθί», αμμουδερές παραλίες ΝΑ. του οικισμού Η πετρόκτιστη εκκλησία της Αγίας Μαύρας με κρήνη, στην ανατολική είσοδο του οικισμού Το νεόδμητο (2014) εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου, στη νοτιοανατολική είσοδο του οικισμού, με θέα στο Αιγαίο Πέλαγος Οι εκκλησίες των Αγίου Στυλιανού και Αγίου Πολύκαρπου, δυτικά του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου στο «Ψαθί» Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον «Ορκό» Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου σε περίοπτη θέση, στον δρόμο προς τον «Ορκό» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «TERRAIΝ», εκδ. 2018 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.all4yachting.com/el/nautical-guide/beaches/orkos-orchos-beach-in-kea-tzia https://www.greeka.com/cyclades/kea/beaches/orkos/
Ρυμουλκό

Ρυμουλκό (Ρ/Κ), (Tugboat ή towboat), είναι ένα μικρό μηχανοκίνητο πλοίο με ισχυρές μηχανές για ρυμουλκήσεις (towing) ή και προώσεις (pushing) διακρινόμενο σε μικρό ρυμουλκό λιμένος (harbour tug), ρυμουλκό ανοικτής θάλασσας (high tug ή deep seas tug), ρυμουλκό διώρυγας (canal tug), ρυμουλκό δεξαμενών (dock tug) κ.ά.

 Όταν η ρυμούλκηση γίνεται εκούσια, δηλαδή με πρωτοβουλία του προς ρυμούλκηση πλοίου, η σχέση ρυμουλκού - ρυμουλκουμένου (tugboat and tow) ρυθμίζεται ως εξής: Το ρυμουλκούμενο πλοίο (σκάφος) διατάζει το ρυμουλκό για οποιαδήποτε κίνηση. Το ρυμουλκούμενο σκάφος κατευθύνει το ρυμουλκό για ασφαλή ναυσιπλοΐα. Αν αντίθετα, το ρυμουλκό κατευθύνει για ασφαλή ναυσιπλοΐα, τότε αυτό είναι υπεύθυνο για κάθε επερχόμενη ζημιά στο ρυμουλκούμενο. Αν το ρυμουλκό υποστεί ναυτικό ατύχημα κατά τη διάρκεια της ρυμούλκησης, το ρυμουλκούμενο πλοίο θα πρέπει να αποδείξει ότι το ατύχημα οφειλόταν σε αμέλεια ή ανικανότητα του Ρ/Κ. Τα Ρυμουλκά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι: Άγιος Ηλίας (Ρυμουλκό) Αδάμαστος (Ρυμουλκό) / Α-411 Αίας Ι (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ1, Ρ/Κ7, Α406 Αίας ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-374, Α-412 Αιγεύς Ι (Ρυμουλκό) / Α-446 Αιγεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-438 Αμαζών (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο Ανταίος(Ρυμουλκό) / Α/Κ-3, Α-407 Άτλας (Ρυμουλκό) / Ρ/Ν-2, Α-408 Ατρεύς (Ρυμουλκό) / Α-439 Ατρόμητος (Ρυμουλκό) / Α-410 Αχιλλεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-409, 117, Ρ/Κ 4 Βούρλα (Ρυμουλκό) Γίγας (Ρυμουλκό) / Α-432 Δαναός (Ρυμουλκό) / Α-427 Διομήδης (Ρυμουλκό) / Α-440 Ευτυχία (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο Ηρακλής ΙΙ (Ρυμουλκό) Ηρακλής ΙΙΙ (Ρυμουλκό) Ηρακλής IV (Ρυμουλκό) / Α-423 Ιάσων Ι (Ρυμουλκό) / Α-424 Κάδμος (Ρυμουλκό) / Α-428 Κένταυρος Ι (Ρυμουλκό) - Επίτακτο Κένταυρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 6, Α-120, Α-424 Κεραυνός ΙΙ (Ρυμουλκό) - Επίτακτο Κύκλωψ Ι (Ρυμουλκό) - 45 Κύκλωψ ΙΙ (Ρυμουλκό) - Ρ/Κ 7, Α-426 Μίνος (Ρυμουλκό) / Α-436 Μινώταυρος (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 10, Α-421 Νίσυρος Ι (Ρυμουλκό) Πελίας (Ρυμουλκό) / Α-437 Περσεύς ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ 8, Α-429 Περσεύς ΙΙΙ (Ρυμουλκό) / Α-429 Πηλεύς (Ρυμουλκό) / Α-413 Πόρος (Ρυμουλκό) / ΒΒ6 Σύρος ΙΙ (Ρυμουλκό) / 36 - Επίτακτο Τιτάν Ι (Ρυμουλκό) / 88 Τιτάν ΙΙ (Ρυμουλκό) / Ρ/Κ9 Τιτάν ΙΙΙ (Ρυμουλκό) Τιτάν IV (Ρυμουλκό) / Α-431 Ρήτρα ρυμουλκών Επιθαλάσσια αρωγή Ναυαγοσωστικό
Γλώσσες της Βολιβίας

Οι γλώσσες της Βολιβίας περιλαμβάνουν τα ισπανικά και αρκετές δεκάδες αυτόχθονες γλώσσες. Οι πιο σημαντικές είναι οι Αϊμάρα, Κέτσουα, Τσικιτάνο και Τούπι Γκουαρανί, τη Βολιβιακή Νοηματική Γλώσσα (στενά συνδεδεμένη με την Αμερικανική Νοηματική Γλώσσα) και γλώσσες μεταναστών όπως η Πλάουτντιτς. Οι αυτόχθονες γλώσσες και τα ισπανικά είναι επίσημες γλώσσες του κράτους σύμφωνα με το σύνταγμα του 2009. Το σύνταγμα λέει ότι όλες οι αυτόχθονες γλώσσες είναι επίσημες, αναφέροντας 36 γλώσσες, με μερικές από αυτές να έχουν εξαφανιστεί. Τα Ισπανικά και Κέτσουα ομιλούνται κυρίως στην περιοχή των Άνδεων, τα Αϊμάρα στο Αλτιπλάνο γύρω από τη Λίμνη Τιτικάκα, ενώ τα Τσικιτάνο ομιλείται στο κεντρικό τμήμα του Σάντα Κρουζ και τα Γκουαρανί στα νοτιοανατολικά, στα σύνορα με την Παραγουάη.

 Οι ακόλουθες γλώσσες αναφέρονται ως επίσημες γλώσσες στο Σύνταγμα της Βολιβίας. Καστιλιάνικα (ισπανικά) και, Αϊμάρα Αραόνα Μπαούρε Μπέσιρο Κανιτσάνα (εξαφανισμένη) Καβινένιο Καγιουμπάμπα (εξαφανισμένη) Τσάκομπο Τσιμάν Έσε Έτζα Γκουαρανί Γκουαράσου'ουε (εξαφανισμένη) Γκουαράγιου Ιτονάμα Λέκο Ματσαγιουτζάι-Καλλαουάγια Ματσινέρι Μαρόπα Μοχένιο-Ιγναθιάνο Μοχένιο-Τρινιτάριο Μόρε Μοσετέν Μοβίμα Πακαουάρα Πουκίνα (εξαφανίστηκε τον 18ο αιώνα) Κέτσουα Σιριονό Τακάνα Ταπιετέ Τορομόνα Ουρού-Τσιπάγια (δεν είναι ενιαία γλώσσα, μόνο η Τσιπάγια εξακολουθεί να ομιλείται) Ουεενχαγιέκ Γιαμινάουα Γιούκι Γιουρακαρέ Ζαμούκο Η κυβέρνηση της Βολιβίας και οι κυβερνήσεις των διαμερισμάτων οφείλουν να χρησιμοποιούν τουλάχιστον δύο γλώσσες στη λειτουργία τους. Αυτές είναι τα ισπανικά και μια άλλη γλώσσα που επιλέγεται ανάλογα με τις περιστάσεις και τις ανάγκες του διαμερίσματος. Οι απαιτήσεις αυτές εμφανίζονται στο Άρθρο 234 του Συντάγματος του 2009 και το Γενικό Δίκαιο των Γλωσσικών Δικαιωμάτων και Πολιτικών (Νόμος 269 της 2ας Αυγούστου 2012). Ο νόμος παρείχε προθεσμία τριών ετών στα όργανα της κυβέρνησης, αν και δεν υπήρχε άμεση τιμωρία για τους υπαλλήλους που απέτυχαν να συμμορφωθούν. Οι διαμερισματικές και δημοτικές αυτόνομες κυβερνήσεις οφείλουν να χρησιμοποιούν τις γλώσσες της περιοχής τους, συμπεριλαμβάνοντας πάντα τα ισπανικά.Ακολουθώντας την Εθνική Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση του 1994, όλες οι τριάντα αυτόχθονες γλώσσες εισήχθησαν μαζί με τα ισπανικά στα σχολεία της χώρας. Ωστόσο, πολλά σχολεία δεν εφάρμοσαν τις μεταρρυθμίσεις, κυρίως τα αστικά σχολεία.Ο Εθνικός Ύμνος της Βολιβίας έχει μεταφραστεί σε έξι αυτόχθονες γλώσσες: Αϊμάρα, Μπέσιρο-Τσικιτάνο, Γκουαρανί, Γκουαράγιου, Κέτσουα και Μοχένιο-Τρινιτάριο. Τα Πρότυπα Γερμανικά ομιλούνται από 160.000 άτομα εκ των οποίων περίπου 70.000 είναι Μεννονίτες στο διαμέρισμα Σάντα Κρουζ. Αυτοί οι Μεννονίτες ομιλούν τα Πλάουτντιτς, μια γερμανική διάλεκτο ως καθημερινή γλώσσα αλλά χρησιμοποιούν τα Πρότυπα Γερμανικά για την ανάγνωση και τη γραφή και ως επίσημη γλώσσα, π.χ. στην εκκλησία. Ισπανικά της Βολιβίας Γλώσσες της Βολιβίας Αρχειοθετήθηκε 2019-09-04 στο Wayback Machine. (ηλεκτρονική έκδοση)
Ανεμόσκαλα

Ανεμόσκαλα χαρακτηρίζεται γενικά η ξύλινη και φορητή κλίμακα (σκάλα). Ειδικότερα στα πλοία η ανεμόσκαλα (ladder) φέρεται είτε στους ιστούς (κυρίως σε ιστιοφόρα πλοία) σε μόνιμη βάση, είτε σε ανέμη οπότε και είναι φορητή. Η φορητή ανεμόσκαλα είναι από σχοινί με ξύλινες βαθμίδες ενδιάμεσα των οποίων φέρονται μεγαλύτερου μήκους βαθμίδες για την αποφυγή δίπλωσης όταν αυτή κρεμιέται στα πλευρά του πλοίου. Το μήκος της πρέπει να είναι όσο το ύψος εξάλων, δηλαδή περίπου το ύψος του κυρίου καταστρώματος από την επιφάνεια της θάλασσας, όταν το πλοίο είναι άφορτο και χωρίς πρόσθετο έρμα. Οι ανεμόσκαλες χρησιμοποιούνται κυρίως στα εμπορικά πλοία για την μέτρηση του βυθίσματος στη πλώρη, στο μέσον, και στη πρύμνη όταν αυτό είναι αδύνατον από προβλήτα (π.χ. σε αγκυροβόλιο ή σε ναύδετο), στη πρόσδεση του πλοίου σε ναύδετο, σε εργασίες συντήρησης κ.α. Οι ανεμόσκαλες στο πλοίο ανήκουν στα "εφόδια καταστρώματος".

 Από το αντικείμενο χρήσης της, η ανεμόσκαλα διακρίνεται κυρίως σε μόνιμη και φορητή και ειδικότερα σε: Ανεμόσκαλα ιστίων: μόνιμη που φέρεται σε ιστιοφόρα. Ανεμόσκαλα λεμβούχου: κυρίως σε πολεμικά πλοία. Ανεμόσκαλα μέτρησης: η κοινή των πλοίων Ανεμόσκαλα σωσίβιας λέμβου: που φέρεται αναδιπλωμένη μόνιμα στο κατάστρωμα των σωσιβίων λέμβων, ανά μία για κάθε λέμβο και σε Ανεμόσκαλα πλοηγού (pilot ladder): Δια της οποίας ανέρχεται και κατέρχεται ο πλοηγός Η κάθοδος - άνοδος σε ανεμόσκαλα θέλει ιδιαίτερη προσοχή όταν αυτή δεν ακουμπάει στα πλευρά του πλοίου, η οποία και γίνεται κρατώντας μόνο το ένα σχοινί από τα δύο, όπου και φέρνοντάς την ανάμεσα στους μηρούς επιχειρείται η άνοδος κάθοδος πατώντας με τις φτέρνες τις βαθμίδες, (το δεξί πόδι από δεξιά και το αριστερό από αριστερά), της ανεμόσκαλας. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται ακόμη όταν επιχειρείται κάθοδος - άνοδος σε ανεμόσκαλα σε θαλάσσια περιοχή με έντονο ρεύμα (π.χ. ποτάμιο λιμένα ή δίαυλο) ή με παρουσία σαρκοφάγων ιχθύων, όπου ο επιχειρούμενος τη χρήση της θα πρέπει επιπρόσθετα να είναι προσδεμένος με σχοινί ασφαλείας. "Εν κινήσει" του πλοίου δεν επιτρέπεται χρήση ανεμόσκαλας, εκτός εκείνης του Πλοηγού.
Προγκρές Μ-02Μ

Το Προγκρές Μ-02Μ (η NASA το ονόμασε Progress 33 ή 33P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 2009 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν τύπου Προγκρές-Μ 11F615A60 και είχε αριθμό σειράς 402.

 Το Προγκρές Μ-02Μ εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 7 Μαΐου 2009 (18:37 GMT) και συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 12 Μαΐου (19:24 UTC). Στις 30 Ιουνίου αποσυνδέθηκε προκειμένου να ξεκινήσει σειρά επιστημονικών πειραμάτων σε τροχιά. Προσέγγισε ξανά τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 12 Ιουλίου προκειμένου να δοκιμαστεί το σύστημα σύνδεσης που εγκαταστάθηκε για χρήση από το Mini-Research Module 2. Μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών αυτών, πραγματοποιήθηκε κατάλληλος τροχιακός ελιγμός και το διαστημόπλοιο καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό στις 13 Ιουλίου. Διαστημικές αποστολές το 2009 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Progress M-02M στο Wikimedia Commons
Αυγούστα Φερδινάνδη της Αυστρίας

Η Αυγούστα Φερδινάνδη (γερμ. Auguste Ferdinande, 1 Απριλίου 1825 - 26 Απριλίου 1864) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε αντιβασίλισσα της Βαυαρίας.

 Η Αυγούστα Φερδινάνδη Λουίζα Μαρία Ιωάννα Ιωσηφίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης και της Μαρίας Άννας, κόρης του Μαξιμιλιανού της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1844 τον Λεοπόλδο, Αντιβασιλέα της Βαυαρίας, και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Γ΄ (1845 - 1921) της Βαυαρίας. Λεοπόλδος (1846 - 1930), Πρίγκιπας της Βαυαρίας. Θηρεσία (1850 - 1925). Αρνούλφος (1852 - 1907), Πρίγκιπας της Βαυαρίας. Almanacco Toscano per l'anno 1855. Stamperia Granducale. 1855. p. 274. Justus Perthes, Almanach de Gotha (1913) p. 14
Κυμοδοκέα η επιγονάτειος

Η Κυμοδοκέα η επιγονάτειος (Cymodocea nodosa) είναι θαλάσσιο αγγειόσπερμο της οικογένειας Cymodoceaceae (Πίνακας 1). Η περιοχή γεωγραφικής εξάπλωσής του περιλαμβάνει τη λεκάνη της Μεσογείου, τα Κανάρια νησιά, με νοτιότερο όριο την κάτω Σενεγάλη. Βόρειο όριο εξάπλωσης αποτελεί η εκβολή Σάντο στο Βόρειο Ατλαντικό. Το είδος αυτό μπορεί να εξαπλωθεί σε παράκτια και μεταβατικά ύδατα σε σχετικά μικρά βάθη από 30 έως 40 cm περίπου, μπορεί όμως να αναπτυχθεί και σε μεγαλύτερα βάθη (50 m), όπως στα Κανάρια νησιά και τη Μεσόγειο θάλασσα.

 Η C. nodosa σύμφωνα με τους συντίθεται από οριζόντιο ρίζωμα, πλευρικό ρίζωμα με οριζόντια αύξηση (ρίζωμα Α), κατακόρυφο ρίζωμα με μεγάλα μεσογονάτια διαστήματα (ρίζωμα Β), οριζόντιο ρίζωμα που προήρθε από την αλλαγή αύξησης του ριζώματος Β (ρίζωμα C) και 4 τύπους κατακόρυφων ριζωμάτων με μικρά μεσογονάτια διαστήματα (ριζώματα V, VA, VB, VC). Tα φύλλα σχηματίζουν δεσμίδες των 2-4 φύλλων και έχουν ανοιχτό πράσινο έως γκριζοπράσινο χρώμα. Το πλάτος των φύλλων είναι μικρό, ενώ το μήκος τους μπορεί να φτάσει τα 40 cm. Κάθε φύλλο φέρει από 7 έως 9 ηθμαγγειώδεις δεσμίδες και αποτελείται από τον κολεό και το κυρίως μέρος του φύλλου. Η ρίζα έχει διάμετρο 1 mm. Κατά την εγγενή αναπαραγωγή, η C. nodosa απελευθερώνει γαμέτες στην θάλασσα, ενώ επιπλέον, οι σπόροι της μπορούν να παραμείνουν σε λήθαργο μέχρι την επόμενη άνοιξη. Η C. nodosa αναπτύσσει λειμώνες, συνήθως μονοειδικούς, ενώ μερικές φορές συνυπάρχει με άλλα θαλάσσια φανερόγαμα, όπως την Zostera noltii και την Posidonia oceanica. Οι λειμώνες της παρουσιάζουν υψηλή παραγωγικότητα και βιοποικιλότητα και αποτελούν ενδιαιτήματα για πλήθος οργανισμών, όπως το ψάρι Atherina boyeri στις ακτές της Ισπανίας. Η οικολογική της σημασία είναι μεγάλη καθώς 1. Αποτελεί σημαντικό πρωτογενή παραγωγό. 2. Συμμετέχει στην οξυγόνωση των παράκτιων οικοσυστημάτων μέσω των συστημάτων ριζών – ριζωμάτων και με αυτό τον τρόπο συμβάλλει στην επιβίωση άλλων θαλάσσιων οργανισμών, 3. Παρέχει θέσεις φωλεοποίησης για υδρόβιους οργανισμούς, όπως ψάρια. Ακόμη κατά την άνοιξη, στα φύλλα της προσκολλώνται επιφυτικοί οργανισμοί, όπως ασβεστοφύκη (Εικόνα 3). 4. Αποτελεί τροφή για πλήθος χερσαίων και υδρόβιων οργανισμών. Η C. nodosa έχει χρησιμοποιηθεί σε επιστημονικές εργασίες ως βιοδείκτης ρύπανσης θαλάσσιων περιβαλλόντων, κυρίως για μέταλλα, καθώς πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Κάρλος Βίλα Νόβα

Ο Κάρλος Βίλα Νόβα (Carlos Manuel Vila Nova, γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1959) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ, ο πέμπτος και σημερινός πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, από τις 2 Οκτωβρίου 2021. Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και Φυσικών Πόρων (2010–2012) και υπουργός Υποδομών, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος (2014–2018) σε διαδοχικές κυβερνήσεις του πρωθυπουργού Πατρίς Τροβοάντα. Ήταν υποψήφιος της Ανεξάρτητης Δημοκρατικής Δράσης για τις προεδρικές εκλογές του 2021. Στις 6 Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε εκλεγμένος πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, λαμβάνοντας το 58% των ψήφων και νικώντας τον Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα του MLSTP/PSD. Στις 14 Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε πρόεδρος από το Συνταγματικό Δικαστήριο.

 Γεννήθηκε στη Νέβες, μια πόλη στην περιοχή Λέμπα στη βόρεια ακτή του νησιού Σάο Τομέ. Έλαβε πτυχίο μηχανικού τηλεπικοινωνιών από το Πανεπιστήμιο του Οράν, στην Αλγερία το 1985, και στη συνέχεια επέστρεψε για να γίνει επικεφαλής του τμήματος υπολογιστών της κυβερνητικής διεύθυνσης στατιστικής. Το 1988 άφησε το δημόσιο τομέα για να γίνει διευθυντής πωλήσεων στο ξενοδοχείο Μιραμάρ, το οποίο ήταν τότε το μοναδικό ξενοδοχείο στη χώρα. Προήχθη σε διευθυντή του Μιραμάρ το 1992. Το 1997 έγινε διευθυντής του ξενοδοχείου Παουσάντα Μπόα Βίστα (Pousada Boa Vista) και ίδρυσε επίσης το δικό του ταξιδιωτικό γραφείο Mistral Voyages. Ο Βίλα Νόβα συνέχισε στην τουριστική βιομηχανία μέχρι που εισήλθε στην πολιτική το 2010 Υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων και Φυσικών Πόρων στο υπουργικό συμβούλιο του Πατρίς Τροβοάντα από το 2010 έως ότου η κυβέρνηση έχασε την πλειοψηφία της το 2012 Διορίστηκε υπουργός Υποδομών, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος όταν η Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI) του Τροβοάντα ανέκτησε την πλειοψηφία το 2014. Το 2018 ο Βίλα Νόβα εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση. Προτάθηκε ως υποψήφιος της ADI για τις προεδρικές εκλογές του 2021. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Μπικάνερ

Η πόλη Μπικάνερ (Χίντι: बीकानेर Ούρντου بِيكانير, προφορά ) βρίσκεται στο κρατίδιο του Ράτζασταν στην βόρεια Ινδία. Βρίσκεται 300 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης Τζαϊπούρ η οποία είναι η πρωτεύουσα του Ράτζασταν. Το Μπικάνερ είναι διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιοχής και στο παρελθόν ήταν η πρωτεύουσα του ομώνυμου πριγκιπάτου. Σήμερα είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη του Ρατζαστάν με πληθυσμό 529.007 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στο βορειοανατολικό όριο της ερήμου Ταρ.

 Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ράο Μπίκα (ο Ράο Μπίκα ήταν στρατηγός στο στρατό του Μουγκάλ κατακτητή Ακμπάρ) το 1488. Ο Ράο Μπίκα ήταν δεύτερος υιός του Ράο Τζόντχα, ιδρυτή της πόλης Τζοντχπούρ στο Ράτζασταν. Ο Ράο Μπίκα είχε κακές σχέσεις με τον πατέρα και τους αδελφούς το οποίο οδήγησε σε πολέμους μέχρι το 19ο αιώνα. Κατά την αυτοκρατορία των Μουγκάλ η πόλη ήταν σημαντική γιατί βρισκόταν πάνω στο εμπορικό δρόμο με κατεύθυνση το Αφγανιστάν. Το 1886 ήταν η πρώτη πόλη στην έρημο όπου εγκαταστάθηκε δίκτυο ηλεκτρισμού. Η ιδρυτής της σύγχρονης πόλης είναι ο Μαχαραγιάς Ντουνγκάρ Σινγχ (βασίλεψε 1872-87) ο οποίος εκσυγχρόνισε την πόλη με νέα νοσοκομεία, σχολεία και αστυνομία. Περιτειχισμένη παλιά πόλη: Η παλιά πόλη περιτειχίζεται από τείχος το οποίο χρονολογείται από το 18ο αιώνα και έχει 5 πύλες εισόδου. Οχυρό Τζουναγκάρθ: Μια βασική ιδιαιτερότητα του οχυρού Τζουναγκάρθ σε σύγκριση με τα υπόλοιπα οχυρά στο Ράτζασταν είναι ότι δεν είναι χτισμένο σε λόφο. Το 1588 ξεκίνησε η κατασκευή του και βρισκόταν τότε 500 μέτρα βορειοανατολικά από την παλιά πόλη του Μπίκανερ. Το οχυρό είναι σχεδόν τέλειο τετράγωνο. Οχυρό Λαλγκάρθ: Χτίστηκε από τον Μαχαραγιά Γκάνγκα Σινγχ (1881-1942) εις μνήμη του πατέρα του Μαχαραγιά Λαλ Σινγχ και βρίσκεται τρία χιλιόμετρα βορείως από το κέντρο της πόλης. Τζαϊνιστικός ναός Μπχαντασάρ - 15ου αιώνα. Μπχανβάρ Νιβάς Χαβελί (ιστορικής - αρχιτεκτονικής αξίας ιδιωτικός χώρος) - σήμερα είναι ξενοδοχείο. Δίπλα βρίσκονται τα Ραμπουρία Χαβελί. Κάρνι Μάτα - βρίσκεται 30 χιλιόμετρα νοτίως της πόλης και θεωρείται σημαντικός ινδουιστικός προσκυνηματικός χώρος. Ο ναός είναι γεμάτος "ιερά" ποντίκια τα οποία, σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση, είναι ενσαρκώσεις νεκρών απογόνων της "μητέρας θεότητας" Κάρνι Μάτα.
Φιορίνι Ολλανδίας

Το Φιορίνι Ολλανδίας (ολλανδικά: gulden‎) ήταν το νόμισμα της Ολλανδίας από τον 17ο αιώνα έως το 2002, όταν και αντικαταστάθηκε από το Ευρώ. Μεταξύ 1999 και 2002 το φιορίνι ήταν επίσημα εθνική υπομονάδα του ευρώ. Ωστόσο, οι πληρωμές μπορούσαν να γίνουν μόνο σε φιορίνι καθώς δεν υπήρχαν ακόμη νομίσματα και χαρτονομίσματα σε ευρώ.

 Φλορίνι της Αρούμπα Ολλανδικά κέρματα ευρώ The Marteau Early 18th century Currency Converter with tools to convert early 18th century Dutch Guilders into the major contemporary European currencies. Overview of the Dutch guilder and its history from the BBC Heiko Otto (επιμ.). «Historical banknotes of the Netherlands» (στα Αγγλικά και Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 7 Μαΐου 2017.
Κάτω Λουσοί Αχαΐας

Οι Κάτω Λουσοί (παλαιότερη ονομασία: Σουδενά) είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.070 μέτρων στις πλαγιές των Αροανίων και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Οι Κάτω Λουσοί ανήκουν στον Δήμο Καλαβρύτων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 54 κάτοικοι. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα Σπήλαια Λιμνών που είναι από τα πιο επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα.

 Το χωριό μέχρι το 1928 ονομαζόταν Σουδενά Αγίου Βασιλείου οπότε και μετονομάστηκε σε Κάτω Λουσοί. Η παλιά ονομασία Σουδενά Αγίου Βασιλείου προέρχεται από τον ενοριακό ναό του χωριού, τον Άγιο Βασίλειο, για να γίνεται διάκριση από τους Άνω Λουσούς που παλιά ονομάζονταν Σουδενά Θεοτόκου από τον ομώνυμο εκεί ενοριακό ναό. Την ονομασία Σουδενά το χωριό την οφείλει στην ιστορική οικογένεια των Πετιμεζαίων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί τον 17ο αιώνα προερχόμενοι από τα Σουδενά της Ηπείρου. Μάλιστα ο πύργος που έκτισε η οικογένεια ως κατοικία της διατηρείται μέχρι σήμερα σε περίοπτη θέση εντός του χωριού. Από κατοίκους των Λουσών οικίστηκαν τα σημερινά χωριά Άνω Σουδεναίικα και Κάτω Σουδεναίικα. Σήμερα άτυπα τα χωριά συνεχίζουν ακόμα να αποκαλούνται από τους ντόπιους Σουδενά. Η οικονομία των χωριών στηριζόταν στην κτηνοτροφία. Σε εποχές πριν τον πόλεμο είχαν αναπτυχθεί βιοτεχνικές δραστηριότητες για να καλύψουν τις ανάγκες σε κεραμίδια. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα οι γούβες που έβγαζαν τον πηλό και οι τρύπες από τα καμίνια. Επίσης είχε αναπτυχθεί και η εκτροφή μεταξοσκώληκα. Η Τοπική Κοινότητα Κάτω Λουσών συμπεριλαμβάνει, εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, και το μικρό χωριό Λουσικό. Ο πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 59 κάτοικοι. Το Λουσικό βρίσκεται λίγο ψηλότερα από τους Κάτω Λουσούς σε υψόμετρο 1.127 μέτρων. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Χαμάκον. Είναι σχεδόν έρημος οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 5 κατοίκους. Άνω Λουσοί Άνω Σουδεναίικα Κάτω Σουδεναίικα Οικογένεια Πετιμεζά Πύργος των Πετιμεζαίων Κάτω Πεδινά Ιωαννίνων καταβόθρα οροπέδιο Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-98169-2-2. Παναγιώτης Κοντόλαιμος, "Το χωριό Σουδενά και η περιοχή των Καλαβρύτων κατά τον 15ο και 16ο αιώνα στις οθωμανικές πηγές Αρχειοθετήθηκε 2019-11-23 στο Wayback Machine.", άρθρο στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτου Τοπικής Ιστορίας (Ι.Τ.Ι). Κώστας Παπαγιαννόπουλος-Ελένη Σιμώνη (επιμέλεια), Οι ρίζες των Σουδενιωτών. Τοπική Ιστορία και Αρχαιολογία των μετακινήσεων, έκδοση: Σύλλογος Σουδενιωτών Πατρών και Περιχώρων, Λουσικά Αχαΐας 2017. ISBN 978-618-83349-0-8. Άνω και Κάτω Λουσοί Τουριστικός οδηγός Αχαΐας - Σπήλαιο Λιμνών - Λουσοί
Φραντσέσκο Μπέσκι

Ο σεβασμιότατος Φραντσέσκο Μπέσκι (ιταλικά: Francesco Beschi, γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1951 στη Μπρέσια (Brescia) είναι από τις 22 Ιανουαρίου 2009 επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Μπέργκαμο (Bergamo) της Λομβαρδίας της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Ρομπέρτο Αμαντέι (Roberto Amadei).

 Γεννήθηκε στη Μπρέσια (Brescia) στις 6 Αυγούστου 1951. Σπούδασε στη θεολογική σχολή και στο ωδείο (βιολί) της Μπρέσια, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1975. Στις 25 Μαρτίου 2003, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον υπέδειξε ως βοηθητικό επίσκοπο της Μπρέσια. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Μαΐου 2003 από τον επίσκοπο Τζούλιο Σανγκουινέτι (Giulio Sanguineti). Στις 22 Ιανουαρίου 2009, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Μπέργκαμο. Ιστότοπος της Επισκοπής του Μπέργκαμο Catholic Hierarchy Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Francesco Beschi στο Wikimedia Commons
Αγνή της Κλέβης

Η Αγνή, γαλλ. Agnes (1422 - 1448) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βιάνα & de jure βασίλισσα της Ναβάρρας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη (4η από τον 2ο γάμο) του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και της 2ης συζύγου του Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο τότε πρίγκιπα της Βιάνα το 1439, γιο της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Όταν αυτή απεβίωσε το 1441, ο 20ετής Κάρολος Δ΄ τη διαδέχθηκε και η Συνέλευση (Cortes) τον αναγνώρισε, αλλά ο πατέρας του Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας ασκούσε την εξουσία στη Ναβάρρα, αποκλείοντας τον γιο του. Η Αγνή απεβίωσε το 1448, 26 ετών και ο Κάρολος Δ΄ αποφάσισε να νυμφευτεί την Αικατερίνη των Αβίς, αλλά αυτός απεβίωσε το 1461 πριν προλάβει να γίνει ο γάμος. Με τον σύζυγό της ήταν 3α εξαδέλφια. Παντρεύτηκε το 1439 τον Κάρολο των Τραστάμαρα τότε πρίγκιπα της Βιάνα, που δύο έτη μετά έγινε, ως Κάρολος Δ΄, βασιλιάς της Ναβάρρας (de jure). Δεν απέκτησαν απογόνους. Stirnet.com