IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σονάτα για πιάνο No. 8 (Μότσαρτ)

H Σονάτα για πιάνο No. 8, σε Λα ελάσσονα, K. 310 / 300d είναι σονάτα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, που γράφτηκε το 1778, η οποία και αποτελείται από τρία μέρη: Ι) Allegro maestoso, 4/4, ΙΙ) Andante cantabile con espressione, 3/4 και ΙΙΙ) Presto, 2/4. Μία μέση εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 22 λεπτά. Επίσης πρόκειται για την πρώτη (από τις συνολικά δύο) σονάτες για πιάνο του Μότσαρτ, που γράφτηκε σε ελάσσονα κλίμακα. Η σονάτα γράφτηκε το καλοκαίρι του 1778, σε μία από τις χειρότερες περιόδους της ζωής του συνθέτη, καθώς τότε έχασε τη μητέρα του. Γενικότερα, λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με τη σύνθεση της σονάτας αυτής, σε αντίθεση με την προηγούμενη. Το χειρόγραφο της σονάτας γράφτηκε στον ίδιο τύπο χαρτιού, με αυτό της 31ης Συμφωνίας του, το οποίο το είχε προμηθευτεί από την περίοδο που βρισκόταν στο Παρίσι.

 Σημειώσεις Πηγές Irving, John (1997). Mozart's Piano Sonatas: Contexts, Sources, Style. Cambridge University Press. ISBN 0-521-49631-4. Jaffe, Jane Vial (2015). «Program Notes: Piano Sonata in A minor, K. 300d (K. 310)». Parlance Chamber Concerts. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Piano Sonata No. 8 (Mozart) στο Wikimedia Commons «Mozart - Piano Sonata No. 8 in A minor, K.310/300d performed by Emil Gilels». Berlinzerberus (YouTube). 9 Οκτωβρίου 2012. Irving, John (2010). Understanding Mozart's Piano Sonatas. Ashgate Publishing Ltd. ISBN 978-0-7546-6769-8. Keefe, Simon P., επιμ. (2015). Mozart Studies 2. Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-04423-4. Levin, Robert D. «Mozart and the Keyboard Culture of his time» (PDF). Bar-Ilan University. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Απριλίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2018. Moylan, Andrew L. (2014). Venerable Style, Form, and Avant-Garde in Mozart's Minor Key Piano Sonatas K. 310 and K. 457: Topic and Structure (M.Mus). University of Massachusetts Amherst. Thomas, Derek (2015). «The Formal Structure and Biographical Significance of Mozart's Sonata No. 8 K.310 Movement I Allegro Maestoso» (PDF). Belmont University.
Ιωάννης του Παλατινάτου-Ζίμμερν, αρχιεπίσκοπος

Ο Ιωάννης, γερμ. Johannes (π. 1429 - 13 Δεκεμβρίου 1475) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Μύνστερ (1458-66) και μετά αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου (1466-75).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Στεφάνου παλατινού κόμη του Ζίμερν-Τσβάιμπρυκεν και της Άννας των Χόενγκερολντσεκ, κόρης και κληρονόμου του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Βέλντεντς. Ο Φρειδερίκος Γ΄ αρχιεπίσκοπος του Μαγδεβούργου απεβίωσε το 1464 και ο Σύλλογος του καθεδρικού ομόψυχα εξέλεξε τον Ιωάννη ως διάδοχο. Το επόμενο έτος ο πάπας Παύλος Β΄ επικύρωσε την εκλογή, οπότε έγινε και επίσημα αρχιεπίσκοπος. Ωστόσο λόγω χρεών του στο Μύνστερ μπόρεσε να μεταβεί στο Μαγδεβούργο το 1466. Επειδή οι πολίτες του Χάλλε αντιτέθηκαν, η τελετή δεν έγινε στο Χάλλε, την επίσημη πρωτεύουσα της επισκοπής, αλλά στο Μαγδεβούργο. Συμβιβάστηκε με το Χάλλε, πληρώνοντας 3.000 φλορίνια του Ρήνου. Επέκτεινε τη δικαιοδοσία του, αποκτώντας επτά νέες περιοχές. Διατηρούσε ειρηνικές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Το 1471 συμμετείχε στη δημόσια ειρήνη της Νυρεμβέργης και πολέμησε ενάντια στους βαρόνους-ληστές. Μεσολάβησε μεταξύ των Χανσεατικών πόλεων και του Βρανδεμβούργου. Για να συμβάλλει στην ανάπτυξη των πόλεων της επικράτειάς του, τους έδωσε περισσότερη ελευθερία. Το 1467 ο Ιωάννης και οι πολίτες του Καλβόρντε πολιόρκησαν στο κάστρο της πόλης δύο βαρόνους-ληστές των εμπόρων στις οδούς. Απεβίωσε το 1475 στην κατοικία του στο κάστρο Γκιεμπίχενσταϊν. Τάφηκε στον καθεδρικό του Μαγδεβούργου, δίπλα στον προκάτοχό του. Gustav Hertel and Friedrich Hülße: Geschichte der Stadt Magdeburg, Magdeburg, 1885
Όρος Μερόν

Το Όρος Μερόν (εβραϊκά: הַר מֵירוֹן‎, Har Meron; αραβικά: جبل الجرمق‎, Jabal al-Jarmaq) είναι βουνό στην περιοχή του Ισραήλ. Είναι μεγάλη η σύνδεσή του με την παράδοση της Εβραϊκής θρησκείας και κάποια σημεία του έχουν ανακηρυχθεί προστατευόμενοι βιότοποι.

 Το 1967, περιοχή 84000 Τουρκικών στρεμμάτων ανακηρύχθηκε προστατευόμενος βιότοπος. Επιπλέον 1199 τουρκικά στρέμματα προστέθηκαν ως προστατευόμενος βιότοπος το 2005. Αποτελεί τον υψηλότερο αποκλειστικό τομέα του Ισραήλ, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 1208 μέτρων πάνω από την θάλασσα, και το νοτιότερο σημείο της χώρας. Το χωριό Μερόν και ο τάφος του Rabbi Shimon bar Yochai βρίσκονται στο όρος Μερόν. Στην επέτειο από το θάνατό του, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται στον τάφο και πραγματοποιούνται διάφορες εκδηλώσεις, με κεντρική την Lag BaOmer. υπήρξαν 40 τραυματίες και 7 θάνατοι όταν κατέρρευσε μία στέγη ύψους οχτώ μέτρων. Το τοπικό νοσοκομείο ήταν κλειστό, με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών να δωρίζουν σεντόνια και λοιπό εξοπλισμό για να βοηθήσουν τους τραυματίες. εκατοντάδες άνθρωποι ποδοπατήθηκαν φεύγοντας από το βουνό, μετά την παρακολούθηση των εορτασμών της Lag BaOmer, κατά την οποία εκτιμάται πως συμμετείχαν περίπου 100000 άνθρωποι. Τουλάχιστον 45 πέθαναν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν.
Ψηφιακή βιβλιοθήκη

Ψηφιακή βιβλιοθήκη είναι η βιβλιοθήκη που παρέχει όλο της το υλικό σε ψηφιοποιημένη μορφή μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Οι ψηφιακές βιβλιοθήκες μπορεί να μην υφίστανται ως φυσικά κτήρια αλλά να λειτουργούν μόνο ηλεκτρονικά μέσω διαδικτύου. Αυτές οι βιβλιοθήκες ονομάζονται εικονικές ή βιβλιοθήκες χωρίς σύνορα και ξεκίνησαν να δημιουργούνται το 1990. Παρέχουν ουσιαστικά στον χρήστη εύκολη και γρήγορη πρόσβαση στη γνώση από οποιοδήποτε σημείο χωρίς να απαιτείται φυσική παρουσία. Από τις πρώτες ενέργειες ψηφιοποίησης στις βιβλιοθήκες ήταν η εισαγωγή του ηλεκτρονικού καταλόγου. Σε ορισμένες περιπτώσεις η βιβλιοθήκη μπορεί να διατηρείται και κτιριακά αλλά παράλληλα να διαθέτει και μέρος του υλικού της σε ψηφιοποιημένη μορφή. Η συλλογή των ψηφιακών βιβλιοθηκών μπορεί να απαρτίζεται τόσο από ψηφιοποιημένα όσο και από ψηφιακά γεννημένα τεκμήρια τα οποία οργανώνονται με εργαλεία που εξυπηρετούν τις ανάγκες για οργάνωση, πρόσβαση και διαχείριση της συλλογής.

 Δεν υπάρχουν φυσικά εμπόδια. Οι χρήστες ενός ψηφιακού οργανισμού δεν χρειάζεται να προσέλθουν στο φυσικό χώρο του οργανισμού, μπορούν να έχουν πρόσβαση από οποιοδήποτε μέρος της γης μέσω του διαδικτύου. Η πληροφορία είναι πάντοτε διαθέσιμη. Οι πόρτες των ψηφιακών οργανισμών είναι πάντοτε ανοικτές 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Πολλαπλή πρόσβαση. Την ίδια πηγή μπορούν να τη χρησιμοποιούν ταυτόχρονα πολλοί χρήστες. Δομημένη προσέγγιση, π.χ. από τον κατάλογο μετακινούμαστε στο βιβλίο, από το βιβλίο στο κεφάλαιο που επιθυμούμε κτλ. Ανάκτηση της πληροφορίας μέσα από ένα φιλικό και εύκολο ως προς τον τρόπο αναζήτησης και ανάκτησης της πληροφορίας περιβάλλον. Συντήρηση και διατήρηση. Ένα ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς μείωση της ποιότητας και φθορά του φυσικού αντικειμένου. Χώρος. Η διατήρηση του ψηφιακού υλικού καταπιάνει λιγότερο χώρο. Δικτύωση. Οι ψηφιακοί οργανισμοί μπορούν να προσφέρουν διασυνδέσεις (links) και σε άλλο υλικό άλλων ψηφιακών οργανισμών. Κόστος. Οι ψηφιακοί οργανισμοί απαλλάσσονται από έξοδα όπως κτιριακή συντήρηση και υποδομή, μισθούς, συνεχή αγορά έντυπου υλικού, μεγάλα χρηματικά ποσά στις συνδρομές, και άλλα. Τρέχουσα πληροφορία. Η ανανέωση των πληροφοριών καθίσταται δυνατή μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα σε αντίθεση με τις έντυπες που και ο χρόνος ανατύπωσης και η όλη διαδικασία αναπαραγωγής είναι αφόρητα δαπανηρή και χρονοβόρα. Greenstein, D.2002.'The digital library: a biography'.USA: Digital Library Federation. Ward, E.1999. 'Bulletin of the America Society of Information Science'. The digital library: update and discussion, 26(1). Arms, W.Y. (2001). Digital libraries. Cambridge: The MIT Press.
Άσπρος Ποταμός Λασιθίου

Ο Άσπρος Ποταμός είναι οικισμός της κοινότητας Πεύκων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μακρύ Γιαλού, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άσπρος Ποταμός είναι πεδινός οικισμός στο Ν. ΝΑ. τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο του Μακρύ Γιαλού του Λιβυκού Πελάγους και στις όχθες του φερώνυμου χειμάρρου, κοντά στην επαρχιακή οδό Ιεράπετρας-Σητείας (ΕΠ 28) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 35. Απέχει 61 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πεύκων του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πεύκων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γιαλού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μακρύ Γιαλού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιεράπετρας. Με το ΦΕΚ 239Α - 09/11/2011 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιεράπετρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Το φαράγγι των Πεύκων, κοντά στον οικισμό Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.asprospotamos.gr/aspros-potamos/1/1.html
Κούλα Ελευθεριάδου

Η Κούλα Ελευθεριάδου (1923-1947) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακός επί Κατοχής, μέλος της Ενιαίας Πανελλαδικής Οργάνωσης Νέων. Ήταν η πρώτη επονίτισσα που εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 24 ετών.

 Γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1923. Με την οικογένειά της μετέβη στη Θεσσαλονίκη. Το 1943 εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις 25 Μαρτίου 1943 συμμετείχε σε ομάδα ΕΠΟΝιτών και κατέθεσε στεφάνι στο άγαλμα του Βότση δίπλα στον Λευκό Πύργο παρά τη ρητή απαγόρευση των κατοχικών δυνάμεων. Στις 26 Οκτωβρίου 1943 οι Ναζί σχεδίαζαν να χτυπήσουν τη διαδήλωση Ελλήνων για την επέτειο απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης. Η Ελευθεριάδου τη στιγμή που ο Γερμανός ετοιμάστηκε να πατήσει τη σκανδάλη του πολυβόλου, περιτυλίχθηκε με την ελληνική σημαία και με σταθερό βήμα προχώρησε προς το πολυβόλο. Τότε ο Γερμανός αναγκάστηκε να μην πυροβολήσει. Συνελήφθη το 1944 από ταγματασφαλίτες οι οποίοι την παρέδωσαν στους Ναζί. Ακολούθως φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Μετά την αποφυλάκισή της συνέχισε την αντιστασιακή της δράση.Στη κορύφωση του εμφυλίου πολέμου, ήταν φανερό ότι για τον κρατικό σχεδιασμό δεν αρκούσε η τροφοδοσία του δικαστηρίου με ανθρώπους από την επαρχία καθώς ήταν ανάγκη η ποινική καταστολή να πλαισιώσει τις προσπάθειες των καταδιωκτικών αρχών της πόλης για τον εντοπισμό και την εξάρθρωση των «αόρατων» δυνάμεων που δρούσαν στην πόλη. Στη διάρκεια αυτών των προσπαθειών βρέθηκαν αρκετά εξιλαστήρια θύματα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Κούλα Ελευθεριάδου. Τον Ιανουάριο του 1947 η Κούλα Ελευθεριάδου συνελήφθη από την Αστυνομία και παραπέμφθηκε στο Εκτακτο Στρατοδικείο μαζί με τον Γρηγόρη Ελευθεριάδη και τον Βασίλη Παναγόπουλο. Εκτελέστηκε μαζί με τον τον Γρηγόρη Ελευθεριάδη στο κοιμητήριο του συνοικισμού του Αγίου Παύλου Θεσσαλονίκης στις 6 Μαΐου 1947.
Μασαχίρο Ίτο

Ο Μασαχίρο Ίτο (ιαπωνικά: 伊藤 暢達, Χέπμπορν: Itō Masahiro) είναι καλλιτέχνης βιντεοπαιχνιδιών, ευρύτερα γνωστός για τη δουλειά του με την Team Silent στη σειρά Silent Hill.

 Ο Ίτο γεννήθηκε στην πόλη Σαϊτάμα της Ιαπωνίας το 1972. Αποφοίτησε από το τμήμα γραφικού σχεδιασμού του Tama Art University. Ο Ίτο μπήκε στην Konami το 1997 και έγινε μέλος της Team Silent. Το 1999 εργάστηκε ως σχεδιαστής τεράτων και περιβαλλόντων στο βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου, Silent Hill. Ήταν διευθύνων τέχνης και σχεδιαστής και δημιουργός τεράτων στο sequel του, Silent Hill 2 το 2001, δουλεύοντας στο αρχικό παιχνίδι αλλά και την επανέκδοσή του, Restless Dreams. Το τέρας Pyramid Head που δημιούργησε για το Silent Hill 2 θεωρείται ως ένα από τα πιο εμβληματικά τέρατα και εχθρούς στα βιντεοπαιχνίδια της σειράς Silent Hill. Ο Ίτο ήταν ξανά διευθύνων τέχνης στο Silent Hill 3 το 2003, αλλά και σχεδιαστής δραματικής κάμερας.Η ομάδα Team Silent αφέθηκε με την κυκλοφορία του Silent Hill 4: The Room το 2004, όπου ο Ίτο δέχθηκε ευχαριστίες στους τίτλους τέλους του παιχνιδιού. Ο Ίτο και ένας σεναριογράφος της Team Silent, ο Χιρογιούκι Ογουάκου, εργάστηκαν μαζί στο Silent Hill: Cage of Cradle το 2006, ένα ψηφιακό manga που εκδόθηκε από την Konami, διαθέσιμο για κατέβασμα στα κινητά τηλέφωνα αποκλειστικά για την Ιαπωνία.Διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα, στην οποία περιλαμβάνεται μία διαδικτυακή γκαλερί της δικής του δουλειάς σχετικά με το πρώτο και το δεύτερο Silent Hill. Το 2012, είχε σχεδιάσει τα εξώφυλλα της ιαπωνικής κυκλοφορίας των Silent Hill: Homecoming και Silent Hill: Downpour. Την ίδια χρονιά, μέσω του Twitter του, δήλωσε πως θα ήθελε να εργαστεί σε κάποιο άλλο Silent Hill με τον Χιντέο Κοτζίμα.Το 2014, εργάστηκε στο παιχνίδι NightCry ως δημιουργός του τέρατος ονόματι Scissor Walker. Το 2016, ανέφερε ότι αν είχε κάποια πρόταση για ένα καινούριο παιχνίδι Silent Hill, θα δεχόταν. Το Μάρτιο του 2017, ανάρτησε στο Twitter μία εικόνα που ζωγράφισε ο ίδιος το 2013, ως το concept art ενός παιχνιδιού Silent Hill για το PlayStation 4, που τελικά ακυρώθηκε, το οποίο δεν ήταν το P.T. ή Silent Hills.Το 2019, εργάστηκε στο σχεδιασμό δύο τεράτων της anime ταινίας επιστημονικής φαντασίας, Human Lost. Μασαχίρο Ίτο στο GeoCities Μασαχίρο Ίτο στο Twitter Μασαχίρο Ίτο στην IMDb
Γκασπάρε Σποντίνι

Ο Γκασπάρε Λουίτζι Πατσίφικο Σποντίνι (ιταλικά: Gaspare Luigi Pacifico Spontini‎, 14 Νοεμβρίου 1774 – 24 Ιανουαρίου 1851) ήταν ιταλός συνθέτης και μαέστρος όπερας. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο Παρίσι και το Βερολίνο. Κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ο Σποντίνι ήταν μια σημαντική προσωπικότητα στη γαλλική όπερα.

 Γεννήθηκε στο Μαϊολάτι των Παπικών Κρατών —σήμερα μετονομασμένο σε Μαϊολάτι Σποντίνι, υπάγεται στην επαρχία της Ανκόνας. Σπούδασε στο Ωδείο ντελλά Πιετά ντε Τουρκίνι (Conservatorio della Pietà de' Turchini) στη Νάπολη και εκκίνησε τη σταδιοδρομία του ως συνθέτης όπερας στην Ιταλία.Το 1803 μετέβη στο Παρίσι όπου, στις 11 Φεβρουαρίου 1804, παρουσίασε για πρώτη φορά έργο του, την κωμική όπερα με τίτλο La Finta Filosofa («Η ψεύτρα φιλόσοφος»). Μετά την επιτυχία που είχε στο Παρίσι, ο Σποντίνι κέρδισε τη θέση του αυλικού συνθέτη της Αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας το 1805. Όντας στην εύνοια της Ιωσηφίνας, το 1807 ο Σποντίνι εγκατέλειψε προσώρας την κωμωδία για να συνθέσει το σπουδαιότερο και διασημότερο ως σήμερα έργο του, την «λυρική τραγωδία» (tragédie lyrique) Η Εστιάς (La Vestale). Με την επιτυχία του, το έργο συνεισέφερε στη θεμελίωση της ευρωπαϊκής σταδιοδρομίας του Σποντίνι.Με πτώση του Ναπολέοντα Α' και την αποκατάσταση των Βουρβόνων στην εξουσία της Γαλλίας ο Σποντίνι έγινε αυλικός συνθέτης του Λουδοβίκου της Γαλλίας. Ωστόσο, η αποτυχία της όπεράς του Olympie («Ολυμπία») το 1819 τον οδήγησε στο Βερολίνο, όπου έγινε αρχιμουσικός (Kapellmeister) και επικεφαλής μαέστρος στη Βασιλική Όπερα (Königliches Opernhaus). Αργότερα, συνέθεσε τον εθνικό ύμνο της Πρωσίας Borussia. Το 1842 επέστρεψε στην Ιταλία όπου και απεβίωσε το 1851.Στις πλέον διάσημες σύγχρονες παραγωγές όπερας του Σποντίνι συγκαταλέγεται η αναβίωση του έργου Η Εστιάς από την υψίφωνο Μαρία Κάλλας το 1954. Η παραγωγή ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου, για την εκκίνηση της καλλιτεχνικής περιόδου του 1954, στο πλαίσιο της 180ης επετείου της γέννησης του συνθέτη. Σκηνοθέτης της παραγωγής ήταν ο Λουκίνο Βισκόντι. Everett Ma, Andrew (2013). Josephine's Composer: The Life Times and Works of Gaspare Pacifico Luigi Spontini (1774-1851) (στα Αγγλικά). AuthorHouse. ISBN 9781477234143. Gerhard, Anselm (ν ). Spontini, Gaspare (στα αγγλικά), στο Grove Music Online, (απαιτείται συνδρομή), πρόσβαση στις 13 Σεπτεμβρίου 2014. Silke Leopold (2006), The Idea of National Opera, ca. 1800 στο Unity and Diversity in European Culture c. 1800 (στα αγγλικά), (Επιμ.) Tim Blanning και Hagen Schulze Νέα Υόρκη: Oxford University Press. Todd, R. Larry (2003), Mendelssohn, A Life in Music (στα αγγλικά). Οξφόρδη: Oxford University Press.(ISBN 978-0-19-511043-2) . Gaspare Spontini (στα γαλλικά) [αρχείο] του Patrick Barbier, bleu nuit éditeur, 2017, 176 σελ.(ISBN 978-2-3588-4067-5) Fondazione Pergolesi Spontini του Jesi Παρτιτούρες του Σποντίνι από το International Music Score Library Project
Ερνέστος Γκύντερ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ

O Ερνέστος Γκύντερ, δανικά Ernst Günther (14 Οκτωβρίου 1609 - 18 Ιανουαρίου 1689) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ (1647-89).

 Γεννήθηκε στο Σόντερμπουργκ του Σλέσβιχ και ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου και της Δωροθέας, κόρης του Ιωάννη Γκύντερ Α΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Σοντερσχάουζεν. Απεβίωσε το 1689 στο Αουγκούστενμπουργκ σε ηλικία 80 ετών. Νυμφεύτηκε το 1651 την εξαδέλφη του Αυγούστα, κόρη του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος 1652-1692, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Φίλιππος-Ερνέστος 1655-1677, απεβ. 22 ετών. Λουίζα-Καρλόττα 1658-1740, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Λουδοβίκο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ. Ερνέστος-Αύγουστος 1660-1731, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Δωροθέα-Λουίζα 1663-1721, ηγουμένη του αββαείου του Ίτσεχοε. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1668-1714, πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ. Ερνεστίνη-Ιουστίνη 1659-1662 απεβ. 3 ετών, Σοφία-Αμαλία 1654-1655 απεβ. 1 έτους, Σοφία-Αυγούστα 1657 απεβ. νήπιο, θνησιγενές τέκνο 1665. Miroslav Marek: Genealogy, House of Oldenburg, offsprings of Ernst Günther herzog von S.H.S.Augustenburg
Λαμίν Κοντέ

Ο Λαμίν Κόντε ( Lamin Conteh, 20 Ιουνίου 1976 – 5 Μαΐου 2022) ευρέως γνωστός με το παρατσούκλι του Τζούνιορ Τούμπου, ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Σιέρα Λεόνε που έπαιζε ως πλάγιος μέσος. Εκπροσωπούσε την εθνική ομάδα της Σιέρα Λεόνε από το 1994 έως το 2002.

 Ο Κόντε γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Φρίταουν της Σιέρα Λεόνε από μουσουλμάνους γονείς από την εθνοτική ομάδα λίμπα. Μουσουλμάνος ο ίδιος, μεγάλωσε στη φτώχεια. Ως έφηβος, τον έβλεπαν συχνά να παίζει ποδόσφαιρο δρόμου σε όλη τη Φρίταουν με αγόρια πολύ μεγαλύτερα από αυτόν. Ως έφηβος, θεωρήθηκε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Σιέρα Λεόνε. Εγκατέλειψε το Μουσουλμανικό Γυμνάσιο Αχμαντίγια στη Φρίταουν το 1992 για να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Ο Κόντε έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για τη Σιέρα Λεόνε το 1994, σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Αν και μουσουλμάνος, ο Λαμίν συμμετείχε έντονα στο κίνημα των ρασταφαριανών και ήταν μεγάλος θαυμαστής του σταρ της ρέγκε Μπομπ Μάρλεϊ. Σε ηλικία 18 ετών, ο Κόντε επιλέχθηκε για να παίξει για τη Σιέρα Λεόνε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1994 που διεξήχθη στην Τυνησία. Επιλέχθηκε επίσης στην ομάδα για το επόμενο τουρνουά στη Νότια Αφρική δύο χρόνια αργότερα. Μετά από έναν αγώνα εναντίον της Νιγηρίας το 2000, ο Κόντε ισχυρίστηκε ότι η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Σιέρα Λεόνε του χρωστούσε 2.000 δολάρια και αρνήθηκε να παίξει για τη χώρα του μέχρι να του πληρωθούν τα χρήματα. Το θέμα επιλύθηκε αργότερα και το 2002 ανέλαβε την αρχηγία της εθνικής ομάδας από τον Μοχάμεντ Καλόν. Al Wahda UAE Pro League : 1998–99, 2000–01 Κύπελλο Προέδρου ΗΑΕ : 1999–2000 Κύπελλο Ομοσπονδίας ΗΑΕ : 2001Perlis FA Σούπερ Λιγκ Μαλαισίας : 2005 Κύπελλο Μαλαισίας : 2004, 2006 Lamin Conteh - National football teams (Αγγλικά) Προφίλ Lamin Conteh στο Soccerway
Υδατοσφαίριση στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951

Η Υδατοσφαίριση στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 πραγματοποιήθηκε στις εγκαταστάσεις του Σταδίου Αλεξάνδρειας στην Αλεξάνδρεια, στην Αίγυπτο από την Κυριακή 14 έως και την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου. Στο τουρνουά συμμετείχαν 3 ανδρικές ομάδες. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Ισπανία.

 Διοργανώτρια χώρα Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί Πηγή: 9 τέρματα5 τέρματα4 τέρματα3 τέρματα2 τέρματα1 τέρμα Οι ακόλουθοι παίκτες εκπροσώπησαν την Ελλάδα. Νικόλαος Μελανοφίδης Ιωάννης Λαζαρίδης Αλέξανδρος Μοναστηριώτης Δημοσθένης Σταμπολής Γιάννης Παπαστεφάνου Τάκης Προβατόπουλος Μπάμπης Γερακαράκης Νίκος Τελειώνης Παπαδάκης Ανδρέας Γαρύφαλλος Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης Οι ακόλουθοι παίκτες εκπροσώπησαν την Ισπανία. Γιοάν Σέρα Λεάντρο Ριμπέρα Αμπάντ Κάρλος Μαρτί Αντόνιο Σουμπιράνα Φρανσίκο Καστίγιο Ρομπέρτο Κεράλτ Ρικάρντο Κόντε Χουάν Αμπελάν Αγκουστίν Μέστρες Ισιντόρο Μαρτίνεθ-Βέλα Ενρίκε Γκρανάδος Αουμασέγιας
Ευθύμιος Κοτζαμπασούλης

Ο Ευθύμιος Κοτζαμπασούλης (1880-1938) ήταν αρχιτέκτονας με καταγωγή από τη Ζώνη Βοΐου. Στην Κωνσταντινούπολη είχε έντονη φιλανθρωπική δράση μέσα στην ελληνική κοινότητα και διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Αδελφότητας «Ο Άγιος Σπυρίδων» (1904) και μέλος της εκκλησιαστικής επιτροπής της Θεοτόκου στο Βεφά της Κωνσταντινούπολης. Κατά την περίοδο που δραστηριοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ιδρυτικό µέλος και ταµίας του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Κωνσταντινουπόλεως στη Θεσσαλονίκη (έτος ίδρυσης 1924) και το γραφείο του βρισκόταν στο Μέγαρο Δρακούλη, μαζί με τους αρχιτέκτονες Συμεών Μυλωνά και Κωνσταντίνο Γιωτόπουλο.

 Triada Residence, Πέραν, Κωνσταντινούπολη Μέγαρο Μακρίδη (σε συνεργασία με Σ. Μυλωνά), Έτος κατασκευής 1924, Οδός Τσιμισκή, Θεσσαλονίκη. Σήμερα, έχει κατεδαφιστεί. Μέγαρο "Αλέγρα Εργάς" (σε συνεργασία με Σ. Μυλωνά), Έτος κατασκευής 1925, Οδός Δ. Σολωμού 19 και Βενιζέλου 41, Θεσσαλονίκη Οικοδομή Σιδηρόπουλου, Έτος κατασκευής 1926, Τσιμισκή 65 & Αγίας Σοφίας 16, Θεσσαλονίκη Μέγαρο "Σπύρου" (σε συνεργασία με Κ. Γιωτόπουλο και Σ. Μυλωνά), Έτος κατασκευής 1927, Ίωνος Δραγούμη 37 και Βαλαωρίτου, Θεσσαλονίκη Θεοδωρίδου-Σωτηρίου, Λίλα (2007). «Πρόσφυγες αρχιτέκτονες στη Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέµου». Αρχιτέκτονες 61. http://www.salonikajewisharchitecture.com/ar23.html
Χρυσόστομος Μιχαηλίδης

Ο Χρυσόστομος Μιχαηλίδης είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1975 στην Πτολεμαΐδα. Προέρχεται από τα τμήματα υποδομής του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας, με τον οποίο ξεκίνησε την καριέρα του. Επαίζε στην θέση του τερματοφύλακα. Έχει ύψος 1,90μ.

 Ξεκίνησε από τον Εορδαϊκό Πτολεμαΐδας, με τον οποίο αγωνίστηκε από το 1982 ως 1997 στη Β΄ Εθνική, Γ΄ Εθνική και Δ΄ Εθνική. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, όπου αγωνίστηκε ως το 2005, με διακοπή το β΄ μισό της σεζόν 2001-02 που δόθηκε δανεικός στον Εθνικό Αστέρα. Μετά την επιστροφή του έγινε βασικός στην ΑΕΚ αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει κάποια κλήση στην Εθνική ομάδα. Με την ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2000 και αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ σε 9 ματς συνολικά. Το 2005 μεταγράφηκε στον Ατρόμητο Αθηνών, του οποίου υπήρξε βασικός τερματοφύλακας για έξι σεζόν, ως το 2011. Την περίοδο αυτή κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος και αγωνίστηκε σε ένα φιλικό με τη Φινλανδία στις 6/2/2008. Το 2010 κλήθηκε ξανά από τον Φερνάντο Σάντος και ήταν στην αποστολή σε δυο προκριματικούς αγώνες του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Τη σεζόν 2011-12 ξεκίνησε στην Α.Ε. Λάρισα και από τον Ιανουάριο του 2012 εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου με συμβόλαιο ενάμισι έτους. Το ντεμπούτο του δεν ήταν πετυχημένο, αφού έγινε στον αγώνα κυπέλλου εκτός έδρας με τον Ολυμπιακό, στο οποίο ο Πανιώνιος ηττήθηκε με 0-4 και αποκλείστηκε. Συνολικά μετράει 275 συμμετοχές σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις και έχει σημειώσει ένα γκολ με πέναλτι σε αγώνα πρωταθλήματος. 2000: Κύπελλο Ελλάδος (με την ΑΕΚ). *Συμμετοχές μόνο στο πρωτάθλημα. **Δεν περιλαμβάνονται οι συμμετοχές του τη σεζόν 1996-97 στη Δ΄ Εθνική. Super League 2010-2011, έκδοση Sportday Superleague, επίσημη ιστοσελίδα Στατιστικά σεζόν 2011-12 Αρχειοθετήθηκε 2012-05-02 στο Wayback Machine..
Οράλ

Το Οράλ (καζακικά: Орал) ρωσικά Ουράλσκ είναι η δέκατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά, το Σιμκέντ, την Καραγκάντα, το Ακτομπέ, το Ταράζ, το Παβλοντάρ, το Οσκεμέν και το Σεμέι. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 271.900 κατοίκους (εκτίμηση 2012). Θεωρείται γεωγραφικά Ευρώπη καθώς βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ουράλη, φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης-Ασίας.

 Το κλίμα του Οράλ είναι ηπειρωτικό με παρατεταμένους κρύους χειμώνες και θερμά, ως και καυτά, καλοκαίρια. Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Οράλ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με θερμά καλοκαίρια (Κέππεν Dfa). Τα καλοκαίρια είναι εξαιρετικά ζεστά λαμβάνοντας υπόψιν τη θέση του βορείως του 51ου παραλλήλου, αλλά οι χειμώνες θυμίζουν περισσότερο ηπειρωτικά κλίματα ανατολικότερα από την Ευρώπη. Η ΦΚ Ακζαΐικ είναι ο κυριότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος του πόλης με έδρα το τοπικό στάδιο "Πίετρ Ατογιάν". Ωστόσο το μπάντι είναι το δημοφιλέστερο άθλημα στην πόλη. Το Ακζαΐικ Σπορτς Κλαμπ, με έδρα το Στάδιο Γιουνόστ, είναι η μοναδική επαγγελματική ομάδα μπάντι του Καζακστάν και ελλείψει αντιπάλων σε εθνικό επίπεδο, αγωνίζεται στη δεύτερη υψηλότερη κατηγορία Μπάντι της Ρωσίας. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Ομοσπονδία Μπάντι του Καζακστάν αγόρασε το κλαμπ.
Hymne Cherifien

«Hymne Chérifien» είναι ο τίτλος του εθνικού ύμνου του Μαρόκου, που χρησιμοποιούνταν και πριν την επίσημη ανεξαρτησία του το 1956. Η μουσική είναι του Léo Morgan, ενώ οι στίχοι που γράφτηκαν το 1970 ανήκουν στον Ali Squalli Houssaini.

 منبت الأحرار * مشرق الأنوار منتدى السؤدد وحماه دمت منتداه وحماه عشت في الأوطان * للعلى عنوان ملء كل جنان * ذكرى كل لسان بالروح * بالجسد هب فتاك لبي نداك في فمي وفي دمي هواك ثار نور ونار اخوتي هيا * للعلى سعيا ننشد الدنيا * أنا هنا نحيا بشعار الله الوطن الملك Manbita al-aħrar, machriqa al-anwar, Muntada as-su`adadi wa ħimah, Dumta muntadah wa ħimah! Âishta fi 'l-awtan li 'l-âula âunwan Mil`a kulli janan, dikra kulli lisan. Bi 'r-ruħi, bi 'l-jasadi Habba fatak, Labba nidak, Fi fami wa fi dami hawaka thara, nur wanar, Ikhwati hayya, li 'l-âula saâya Nunshidi 'd-dunya, anna huna naħya. Bi-shiâar: Allah, al-watan, al-malik Πηγή της ελευθερίας Πηγή του φωτός Όπου συνυπάρχουν εθνική κυριαρχία και ασφάλεια Ασφάλεια και εθνική κυριαρχία μακάρι να βρίσκεστε μαζί για πάντα! Έζησες ανάμεσα σε έθνη με υπέρτατο τίτλο γεμίζοντας κάθε καρδιά τραγουδισμένη από κάθε στόμα Ο υπέρμαχός σου ανήλθε και απάντησε στο κάλεσμά σου. Για το σώμα και την ψυχή σου η νίκη που κατακτήσανε. Στο στόμα μου και στο αίμα μου η αύρα σου έσμιξε μαζί το φως και τη φωτιά. Σηκωθείτε, αδέρφια μου, μοχθήστε για το ανώτερο. Φωνάζουμε στον κόσμο πως είμαστε έτοιμοι εδώ. Χαιρετίζουμε ως έμβλημά μας Τον Θεό, την Πατρίδα και τον Βασιλιά. MIDI αρχείο
Πρώτη μάχη του Κομπάντιν

Η Πρώτη μάχη του Κομπάντιν (γνωστή και ως η Πρώτη μάχη της γραμμής Ράσοβα-Κομπάντιν-Τούζλα) ήταν πολεμικό επεισόδιο που έλαβε χώρα στις 17-19 Σεπτεμβρίου 1916 μεταξύ της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της Ρωσορουμανικής Στρατιάς της Δοβρουτσάς. Η μάχη έληξε με την τακτική νίκη της Αντάντ και ανάγκασε τις Κεντρικές Δυνάμεις να τηρήσουν αμυντική στάση μέχρια τα μέσα Οκτωβρίου.

 Δεύτερη μάχη του Κομπάντιν Министерство на войната, Щаб на войската (1943). Българската армия в Световната война 1915 - 1918, Vol. IX. Държавна печатница, София. Kiriţescu, Constantin (1926). Istoria războiului pentru întregirea României: 1916-1919/История на войната за обединението на Румъния. Войната в Добруджа. Печатница на армейското военно издателство, София. Тошев, Стефан (2007). Действията на III армия в Добруджа през 1916 год. Захарий Стоянов. ISBN 954-739-976-4. Pollard, A.F. (2006). A Short History of the Great War. BiblioBazaar, LLC,. ISBN 978-1-4264-2180-8.
Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων

Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων (αγγλικά: Beneath the Planet of the Apes) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία του Τεντ Ποστ και σε σενάριο του Πολ Ντεν. Είναι η δεύτερη ταινία της αρχικής σειράς Ο Πλανήτης των Πιθήκων, άρα η δεύτερη προσθήκη, και είναι συνέχεια της ταινίας Ο Πλανήτης των Πιθήκων. Στην ταινία αυτήν ένας αστροναύτης, ο οποίος ψάχνοντας για τους χαμένους αστροναύτες συντρίβεται στον πλανήτη τον οποίον οι πίθηκοι κυβερνούν και οι άνθρωποι είναι σκλαβωμένοι σε αυτούς. Πρωταγωνιστούν οι Τζέιμς Φρανσίσκους, Ντέιβιντ Γουάτσον και Τσάρλτον Ήστον. Αργότερα κυκλοφόρησε και η συνέχεια της ταινίας αυτής, Η Απόδραση από τον Πλανήτη των Πιθήκων.

 Στην ταινία αυτήν ένας αστροναύτης, ονόματι Μπρεντ, ψάχνοντας για τους χαμένους στο διάστημα αστροναύτες Τζορτζ Τέιλορ, Τζον Λάντον και και Ντοτζ συντρίβεται στον ίδιον πλανήτη στον οποίον συνετρίβισαν και αυτοί. Εκεί ανακαλύπτει μια υπόγεια αποικία και θα προσπαθήσει να επιβιώσει. Τζέιμς Φρανσίσκους ως ο Μπρεντ Τσάρλτον Ίστον ως ο Τζορτζ Τέιλορ Τοντ Άντριους ως ο Σκίπερ/Μάντοξ Πολ Φρις ως ο Αφηγητής Ντέιβιντ Γουάτσον ως ο Κορνήλιος Ρόντι Μακ Ντόουαλ ως ο Κορνήλιος (αρχειακό υλικό) Κιμ Χάντερ ως η Ζίρα Λου Γουόγκνερ ως ο Λούσιους Τζέιμς Γκρέγκορι ως ο Στρατηγός Ούρσους Τόμας Γκομεζ ως ο Υπουργός Σύντομα, μετά την εισπρακτική επιτυχία του Πλανήτη των Πιθήκων, η 20th Century Fox σκέφτηκε την ιδέα ενός σίκουελ. Ο σεναριογράφος Ροντ Σέρλινγκ προσλήφθηκε αρχικά ως σύμβουλος του σεναρίου, αλλά οι ιδέες του δεν ενθουσίασαν το στούντιο. Τότε οι παραγωγοί στράφηκαν στον συγγραφέα του Πλανήτη των Πιθήκων Πιερ Μπουλ, ο οποίος ένα προσχέδιο ονόματι 'Ο Πλανήτης των Ανθρώπων' (αγγλικά:Planet of the Men), όπου ο πρωταγωνιστής Τζορτζ Τέιλορ θα ηγούνταν μιας εξέγερσης των καταπιεσμένων ανθρώπων ενάντια στους πιθήκους. Ωστόσο, το σενάριο του Μπουλ απορρίφθηκε Τελικά, ο σχετιζόμενος παραγωγός Μορτ Άμπραχαμς έγραψε κάποια στοιχεία ιστορίας και ο Βρετανός σεναριογράφος Πολ Ντεν προσελήφθη για να τα αναπτύξει σε σενάριο. Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων στο IMDb Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων στο cine.gr Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων στο Box Office Mojo
Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε

Η Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε ή αλλιώς Σπόρτ, είναι ένας βραζιλιάνικος, αθλητικός σύλλογος από την πόλη Ρεσίφε. Ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 1905. H έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Ilha do Retiro, χωρητικότητας 32.983 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας ενώ έχει κατακτήσει 1 φορά το πρωτάθλημα.

 Μπραζιλεϊράου Πρωταθλήτρια (1): 1987Brasileirão Série B Πρωταθλήτρια (1): 1990 Φιναλίστ (1): 2006Κύπελλο Βραζιλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) Πρωταθλήτρια (1): 2008 Φιναλίστ (1): Κύπελλο Βραζιλίας ποδοσφαίρου ανδρών 1989Copa dos Campeões Φιναλίστ (1): 2000 Επίσημος ιστότοπος Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Σπορτ Κλουμπ ντο Ρεσίφε, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Sport Recife κανάλι στο YouTube Meu Sport SportNet Galeria Sport
Γιώργος Σ. Πολίτης

Ο Γιώργος Σ. Πολίτης (Ιανουάριος 1960, Αθήνα) είναι Έλληνας συγγραφέας. Εκτός από τη συγγραφή και επεξεργασία έργων, αρθρογραφεί στο διαδίκτυο διατηρώντας ιστολόγιο, ενώ αρθρογραφεί επίσης στον περιοδικό τύπο. Έχει συγγράψει περισσότερα από 300 άρθρα τα οποία αφορούν την κοινωνία, την πολιτική, τη φιλοσοφία, τη ψυχολογία και τις σχέσεις.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1960. Το 1984 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ζωγραφική και την αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και κατόπιν δημιούργησε τη δική του επιχείρηση. Παρακολούθησε σειρά σεμιναρίων Ψυχολογίας, Πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο ενήλικων παιδιών. Εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων. Πρόσφατα θεατρικά έργα Κορίτσι διαμάντι, Το λαχείο) Ήφαες Αδελαή; (Εκδόσεις Ηρόδοτος 2014) (ISBN 978-960-485-069-3) 24 Στιγμές ακραίου πάθους (Εκδόσεις Ηρόδοτος 2017) (ISBN 978-960-485-188-3) Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (Εκδόσεις Ωκεανίδα 2018) (ISBN 978-960-410-815-2) Το προξενιό της Ιουλίας (Εκδόσεις Ψυχογιός 2020) (ΙSBN 978-618-01-3421-6) Το Τελευταίο Φιλί (Εκδόσεις Ψυχογιός 2021) (ISBN 978-618-01-3800-9) Ο Επισκέπτης (Εκδόσεις Ψυχογιός 2022) (ISBN 978-618-01-4256-3)
Τρισεκατομμύριο

Το τρισεκατομμύριο (συντομογραφία: τρισ.) είναι φυσικός αριθμός που αντιπροσωπεύεται από μια μονάδα με 12 μηδενικά (&0001000000000000.0000001.000.000.000.000 = 10 12 , χίλια δισεκατομμύρια ή εκατομμύρια εκατομμύρια) στο σύστημα ονοματοδοσίας αριθμών μικρής κλίμακας (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Ρωσίας). 18 μηδενικά ( &0000000000000000.0000001.000.000.000.000.000.000 = 10 18 = 10 6 × 10 6 × 10 6 = (10 6 ) 3 , εκατομμύρια εκατομμύρια εκατομμύρια) στο σύστημα ονοματοδοσίας αριθμών .

 Για ένα τρισεκατομμύριο (10 12 ) - τέρα. Για ένα τρισεκατομμύριο (10 -12 ) - πίκο. ISO: tera - (Τ). Με ένα τρισεκατομμύριο τούβλα, όλες οι ήπειροι θα μπορούσαν να καλυφθούν με ομοιόμορφο συνεχές στρώμα σχεδόν στο ύψος ενός τετραώροφου σπιτιού. Κάθε κυβικό εκατοστό αέρα έχει από 20 έως 30 τρισεκατομμύρια μόρια. Περίπου ένα τρισεκατομμύριο βακτήρια ζουν στην επιφάνεια του ανθρώπινου σώματος και ο συνολικός αριθμός βακτηρίων στο ανθρώπινο σώμα κυμαίνεται από 30 έως 50 τρισεκατομμύρια Συνολικά, είναι δυνατές περισσότερες από 281 τρισεκατομμύρια (248 = 281 474 976 710 656) μοναδικές διευθύνσεις MAC . Το 2007 παρουσιάστηκαν οι πρώτοι εμπορικοί σκληροί δίσκοι για οικιακούς υπολογιστές χωρητικότητας 1 TB. Στις αρχές του 2010, οι συσκευές αποθήκευσης βασισμένες σε SSD με βάση τη μνήμη φλας NAND ήταν σε θέση να παρέχουν έναν τέτοιο όγκο. Το συνολικό ποσό των χρημάτων που δαπανώνται για την άμυνα και τα όπλα ξεπέρασε τα 1 τρις δολάρια ΗΠΑ το 2004. Τον Ιανουάριο του 2009 η Ζιμπάμπουε εξέδωσε χαρτονόμισμα 100.000.000.000.000 δολαρίων Ζιμπάμπουε.
Μακρυγιάννη Πάτρας

Μακρυγιάννη αποκαλείται συνοικία της Πάτρας η οποία βρίσκεται στο νότιο τμήμα της και σε απόσταση περίπου 5 χιλιόμετρα οδικώς νότια-νοτιοανατολικά (ΝΝΑ) του ιστορικού κέντρου της πόλης.

 Βρίσκεται παραπλεύρως ανάντη του ποταμού Γλαύκου και πλησίον της Κεντρικής Λαχαναγοράς και του ΒΙΟ.ΠΑ. Γλαύκου της Πάτρας. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Μεταμόρφωση Σωτήρος, Μπεγουλάκι, Ζαρουχλέικα, Ροδόπουλου και Ταραμπούρα. Στη συνοικία υπάρχει η Πλατεία Στρατηγού Μακρυγιάννη η οποία αποτελεί κομβικό σημείο και μέρος συνάντησης για τους κατοίκους της. Στην περιοχή λειτουργούν επίσης το 59ο Νηπιαγωγείο και 65ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών, τα οποία στεγάζονται σε κοινό κτιριακό συγκρότημα. Στα βόρεια όρια της περιοχής, βρίσκεται και η ενοριακή εκκλησία της Αγίας Μαρίνας Πατρών, η οποία εγκαινιάστηκε το 2015 και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Ιουλίου. Στην συνοικία εδρεύει και δραστηριοποιείται επίσης, πολιτιστικός σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε το 1983.
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2001-02

Το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής 2001–02 διεξήχθη σε τέσσερις ομίλους και οι πρωταθλητές και δευτεραθλητές ανέβηκαν στη Γ΄ Εθνική. Οι τρίτοι κάθε ομίλου αγωνίστηκαν σε αγώνες μπαράζ, οι 2 πρώτοι θα ανέβαιναν επίσης. Τελικά ανέβηκε και η τρίτη Καστοριά, καθως ο Πανελευσινιακός δήλωσε αδυναμία συμμετοχής για το επόμενο πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής, αν κι είχε εξασφαλίσει την παραμονή του. Έτσι, συνολικά 11 ομάδες ανέβηκαν κατηγορία.

 Την άνοδο κέρδισαν οι πρωταθλητές και οι δευτεραθλητές των 4 ομίλων. Α΄ όμιλος: Θρασύβουλος Φυλής Β΄ όμιλος: Λεβαδειακός Γ΄ όμιλος: Νίκη Βόλου Δ΄ όμιλος: Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου Α΄ όμιλος: Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Β΄ όμιλος: Εργοτέλης Ηρακλείου Γ΄ όμιλος: Ποσειδών Νέων Πόρων Δ΄ όμιλος: Λύκοι Καλοχωρίου Οι 3οι κάθε ομίλου έπαιξαν αγώνες κατάταξης με τη μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων για 2 θέσεις ανόδου στην Γ' Εθνική. Τελικά άνοιξε και 3η θέση με τον υποβιβασμό του Πανελευσινιακού από την Γ' Εθνική για οικονομικούς λόγους. Βαθμολογία «Greece - List of Fourth Level Final Tables», 2001/02 rsssf.com, Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος
Γκιουλρούχ Χατούν

Η Γκιουλρούχ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:گل رخ خاتون) (Τούρκικα: Gülruh Hatun) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Gülruh Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Για την Γκιουλρούχ δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες, ούτε για το που και πότε γεννήθηκε, ούτε για πιο έτος πέθανε, το μόνο γνωστό στοιχείο είναι ότι πέθανε στην Προύσα. Η Γκιουλρούχ Χατούν παντρεύτηκε τον Βαγιαζίτ στην Αμάσεια. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά: τον Ηγεμόνα Αλεμσάχ (πέθανε το 1502 ή 1503), Κυβερνήτης της Μανίσας την Καμέρσαχ Σουλτάν, παντρεύτηκε το Νταμάτ Μουσταφά ΠασάΌταν άφησε τα βασιλικά της καθήκοντα, η Γκιουλρούχ έχτισε τον τάφο του γιου της αλλά και τον δικό της. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νότια Ισλανδία

Η Νότια Ισλανδία (ισλανδικά: Suðurland) είναι μια από τις οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Σέλφος. Έχει έκταση 24.256 τ. χλμ. και πληθυσμό 24.811 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 1 κατοίκων ανά τ. χλμ.

 Η Νότια Ισλανδία βρίσκεται νότια της Ισλανδίας. Συνορεύει με όλες τις άλλες περιφέρειες, εκτός από τα Δυτικά Φιόρδ: στα νοτιοσυτικά με τη Νότια Χερσόνησο, στα κεντρο-δυτικά με το Μεγάλο Ρέικιαβικ, στα βορειοδυτικά με τη Δυτική, στα βόρεια-κεντρικά με τη Βορειοδυτική, στα βορειοανατολικά με τη Βορειοανατολική και στα νοτιοανατολικά με την Ανατολική. Έχει έκταση 24.256 τ. χλμ.. Είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια της Ισλανδίας. Στα βόρεια βρέχεται από τη Λίμνη Θόρισβατν, στα βορειοδυτικά από τη Λανγκιοκούλ και στα βορειοανατολικά από τη Λίμνη Χοφσιοκούλ. Οι σημαντικότερες λίμνες είναι η Μιρντασιοκούλ και η Φιαφιαλογιοκούλ. Η Νότια Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: την Βέστουρ-Σκασταφελλσσίσλα, την Αρνεσσίσλα και την Ραγκναρβαλλασίσλα Η Νότια Ισλανδία συμπεριλαμβάνει 14 δήμους: Άρμποργκ Ασαρεπούρ Μπλασκογκαμπίγκδ Φλοαρεπούρ Γριμσνές- ογκ Γκραφνινγκρεπούρ Ρουναμανναρεπούρ Χβεραγκέρδι Μιρδαλσρεπούρ Ρανγκάρθινγκ έυστρα Ρανγκάρθινγκ ύτρα Σκαφταρεπούρ Σκέιδα- ογκ Γκουπβεριαρεπούρ Σβεϊτσρφελαγκίδ Βεστμανναεϋγιάρ Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Νότια Ισλανδία έχει 24.811 κατοίκων με πυκνότητα 1 κατοίκων ανά τ. χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Σέλφος με πληθυσμό 6.934 κατοίκων. Θικκβιμπαίρ Λαουγκαράς Μπλολουβέρφι Εϋραρμπάκι Σέλφος Στοκκσεΰρι Χάφουρ Χβολσβολούρ Χέτλα (Hella) Περιφέρειες της Ισλανδίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Suðurland στο Wikimedia Commons
Νγκουγιέν Σουάν Φουκ

Ο Νγκουγέν Σουάν Φουκ (Nguyễn Xuân Phúc, 1954-) είναι πολιτικός από το Βιετνάμ, Πρόεδρος του Βιετνάμ από τις 5 Απριλίου 2021 έως την παραίτησή του εν μέσω πολλών σκανδάλων στις 18 Ιανουαρίου 2023 και πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από τις 7 Απριλίου 2016 ως τις 5 Απριλίου 2021, έχοντας υπηρετήσει νωρίτερα ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το 2011 έως το 2016. Είναι μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος από τις 12 Νοεμβρίου 1983. Είναι ο 3ος στην ιεραρχία στο 12ο Πολιτμπιρό του Κομουνιστικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε στην κοινότητα Κουέ Φου της επαρχίας Κουέ Σον στις 20 Ιουλίου 1954. Η μητέρα και τα αδέρφια του εργάζονταν κρυφά για τους Βιετκόνγκ. Η αδερφή του σκοτώθηκε από τον αμερικανικό στρατό και τα κυβερνητικά στρατεύματα του Νότιου Βιετνάμ έπειτα από μάχη το 1965. Η μητέρα του σκοτώθηκε κι αυτή το 1966. Ο Φουκ μεταφέρθηκε κρυφά από συντρόφους των γονιών του προς τον Νότο (Νότιο Βιετνάμ) το 1967. Ο Φουκ σπούδασε οικονομική διοίκηση στο Εθνικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Ανόι από το 1973 έως το 1978 και στη συνέχεια στην Ακαδημία Εθνικής Διοίκησης του Βιετνάμ. Εργάστηκε στην Οικονομική Επιτροπή της Κουάνγκ Ναμ-Ντα Νανγκ από το 1978 έως το 1979 και έφτασε στα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας, καθώς έγινε αντιπρόεδρος της Κουάνγκ Ναμ - Ντα Νανγκ. Το 1983 έγινε μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος. Στις 2 Αυγούστου 2011 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (αναπληρωτής πρωθυπουργός). Ο Φουκ εξελέγη κατ' επανάληψη βουλευτής και υπηρέτησε στην 11η, 12η, 13η και στην 14η περίοδο της Εθνοσυνέλευσης. Στις 7 Απριλίου 2016 εξελέγη από την Εθνοσυνέλευση ως διάδοχος του πρωθυπουργού Νγκουγιέν Ταν Ντουνγκ κατά την 11η σύνοδο της 13ης Εθνοσυνέλευσης. Στις 31 Ιανουαρίου 2021 ο Νγκουγιέν Σουάν Φουκ επανεξελέγη από την 13tη Κεντρική Επιτροπή του κόμματος.Στις 5 Απριλίου 2021 εξελέγη ως ο 10ος Κρατικός Πρόεδρος του Βιετνάμ σε σύνοδο της Εθνοσυνέλευσης και διαδέχθηκε τον παραιτηθέντα Νγκουγιέν Φου Τρονγκ. Έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός που εξελέγη πρόεδρος μετά τον Χο Τσι Μινχ το 1945. Στις 17 Ιανουαρίου 2023 παραιτήθηκε από πρόεδρος του Βιετνάμ και αποσύρθηκε από την πολιτική, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για "λάθη και παραβάσεις" από 539 υφισταμένους της κυβέρνησής του εν μέσω μιας επιχείρησης για την πάταξη της διαφθοράς. Κατά την ανακοίνωση παραίτησής του, η κυβέρνηση του Βιετνάμ τον αξιολόγησε θετικά.
Μαργαρίτα της Σαξονίας (1469-1528)

H Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Sachsen von Wettin (4 Αυγούστου 1469 - 7 Δεκεμβρίου 1528) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου εκλέκτορα της Σαξονίας και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1487 τον Ερρίκο Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1494-1572, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ δούκα του Γκέλντερς. Όθων Α΄ 1495-1549, πρίγκιπας του Χάρμπουργκ. Ερνέστος Α΄ 1497-1546, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. Απολλονία 1499-1571. Άννα 1502-1568, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας. Φραγκίσκος 1508-1549, πρίγκιπας του Γκίφχορν. Άννα γενν. 1492. Martina Schattkowsky: Witwenschaft in der frühen Neuzeit, Universitätsverlag Leipzig, 2003, p. 171 ff (Online) Horst Masuch: Das Schloss in Celle, A. Lax, 1983 Ingetraut Ludolphy: Friedrich der Weise: Kurfürst von Sachsen 1463- 1525, Vandenhoeck und Rupprecht, Göttingen, 1984
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου είναι το ανώτατο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών στην Κύπρο. Διοργανώνεται από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1978. Από το πρωτάθλημα αυτό ανακηρύσσεται ο πρωταθλητής Κύπρου και καθορίζονται οι ομάδες που θα εκπροσωπήσουν την Κύπρο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις πετοσφαίρισης. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Ανόρθωση με 18 πρωταθλήματα.

 Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. |} |} Πηγή (1978-2015): Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις πρωταθλήματος A΄ κατηγορίας ανά ομάδα. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2016. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2015. Πετοσφαίριση στην Κύπρο Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Σούπερ Καπ Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ

Το Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ είναι μια ομάδα από 4 σπήλαια στην ανατολική πλευρά της βραχώδους χερσονήσου του Γιβραλτάρ. Το σύμπλεγμα συμπεριλαμβάνει τα σπήλαια Γκόραμ (το σημαντικότερο και αυτό που έδωσε το όνομα σε ολόκληρο το σύμπλεγμα), Vanguard, Hyaena και Bennett's. Το σύμπλεγμα συγκαταλέγεται από το 2016 στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος που παρουσιάζει για την Προϊστορική αρχαιολογία και την σπηλαιολογία.

 Ο απόκρημνος βράχος του Γιβραλτάρ, αποτελείται από δολομιτικούς ασβεστόλιθους της Ιουράσιας περιόδου. Τα σπήλαια απέχουν στη σημερινή εποχή ελάχιστα μέτρα από τη θάλασσα όμως λόγω των αλλαγών στη στάθμη του νερού, έχει υπολογιστεί ότι την εποχή που κατοικήθηκαν, πρέπει να απείχαν περίπου 5 χιλιόμετρα από την ακτή. Το σπήλαιο Γκόραμ, βάθους 18 μέτρων, ανακαλύφθηκε το 1907 από τον λοχαγό Α. Γκόραμ και από αυτόν πήρε το όνομά του. Από το 1989 ξεκίνησαν πιο συστηματικές ανασκαφές υπό την εποπτεία του Μουσείου του Γιβραλτάρ, οι οποίες έφεραν στο φως άφθονα λίθινα εργαλεία της Μουστιαίας περιόδου (300.000 έως 30.000 χρόνια πριν) και το 2012 εντοπίστηκε μια βραχογραφία, που θεωρήθηκε εξαιρετικής σημασίας γιατί αντιπροσωπεύει το πρώτο ανακαλυφθέν δείγμα της διανοητικής εξέλιξης του ανθρώπου του Νεάντερταλ. Από τις μέχρι τώρα έρευνες και χρονολογήσεις πιστεύεται ότι το σπήλαιο Γκόραμ όπως και τα παρακείμενα σε αυτό σπήλαια απετέλεσαν ένα από τα τελευταία καταφύγια του των ανθρώπων του Νεάντερταλ στην Ευρώπη, πριν την εμφάνιση του Χόμο Σάπιενς. Από τα ανώτερα στρώματα είναι φανερό ότι το σπήλαιο κατοικήθηκε επίσης στην Ανώτερη Παλαιολιθική Περιόδο, κατά τη Νεολιθική εποχή και αρκετά αργότερα, από τον 8ο στον 3ο αιώνα π.Χ. από τους Φοίνικες και τους Καρχηδόνιους. Στο σπήλαιο Vanguard, που έχει βάθος 17 μέτρα, άρχισαν επίσης οι ανασκαφές από το 1989 και εντάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Όπως και στο Γκόραμ, βρέθηκαν ίχνη κατοίκησης από τους Νεάντερταλ, δηλαδή λίθινα εργαλεία και υπολείμματα τροφών (μαλάκια, οστρακοειδή ψάρια, αγριοκάτσικα και κόκκινα ελάφια) Gibraltar During the Quaternary, Clive Finlayson, Geraldine Finlayson, D. A. Fa, Gibraltar Government Heritage Division, 2000, ISBN 1919658009, Ο κατάλογος με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Παλαιολιθική περίοδος Σπήλαιο Γκόραμ Σύμπλεγμα σπηλαίων Γκόραμ - UNESCO World Heritage List
Η Φωλιά με τις Τρελές

Η ταινία με τίτλο Η Φωλιά με τις Τρελές, είναι παραγωγής Δυτικής Γερμανίας, έτους 1969 και κωμωδία (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: Desideri Voglie Pazze di Tre Insaziabili Ragazze).

 Ένας Συνταγματάρχης (Sieghardt Rupp) και ένας Κόμης (Ernst Stankovski) που κατοικούν σε αντίθετες πτέρυγες του ίδιου κάστρου, βάζουν ένα παράξενο στοίχημα: ποιος θα είναι ο πρώτος που θα ρίξει στο κρεβάτι μια από τις «παρθένες» υπηρέτριες. Ο νικητής θα γίνει και κάτοχος του κάστρου! Προκειμένου να επικεντρωθεί στον στόχο του αυτόν, ο Συνταγματάρχης αγνοεί την πανέμορφη αρραβωνιαστικιά του (Edwige Fenech). Όμως αυτή δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Σύντομα βρίσκει έναν Υπολοχαγό που τραβάει την προσοχή της. Τελικά, η καπάτσα θεία των δύο υπηρετριών αναλαμβάνει δράση και επηρεάζει την έκβαση των πραγμάτων, προκειμένου να αποκαταστήσει τις ανιψιές της! Η εν λόγω ταινία γυρίστηκε παράλληλα με την ταινία Piacere di Donna, και περιλαμβάνονται πολλές κοινές σκηνές και στις δύο ταινίες. Εναλλακτικοί τίτλοι: Im Schloß der wilden Triebe, Alle Kätzchen naschen gern (Γερμανία), The Sweet Pussycats (Η.Π.Α.). Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Sieghardt Rupp, Ernst Stankovski, Angelica Ott, Barbara Capell, Helen Vita Σενάριο: Günther Heller, Kurt Nachmann Σκηνοθεσία: Jozef Zachar
Λα μείζονα

Η Λα μείζονα (ή λα ματζόρε, στα αγγλικά: A major) είναι μείζονα κλίμακα που αρχίζει από λα και έχει τις νότες λα, σι, ντο δίεση, ρε, μι, φα δίεση και σολ δίεση. Έχει οπλισμό τρεις διέσεις. Η σχετική της είναι η Φα δίεση ελάσσονα και η ομώνυμή της είναι η Λα ελάσσονα. Η Λα μείζονα είναι η μόνη κλίμακα όπου η ναπολιτάνικη συγχορδία με έκτη στη 2η (δηλαδή την επιτονική), η οποία έχει ύφεση, απαιτεί και ύφεση και αναίρεση. Η Λα μείζονα είναι η εξής κλίμακα: Στα κλειδιά του σολ και του φα και στο άλτο κλειδί, το σολ δίεση στον οπλισμό τοποθετείται ψηλότερα από το ντο δίεση. Ωστόσο, στο τενόρο κλειδί, θα απαιτούσε μια βοηθητική γραμμή και έτσι το σολ δίεση τοποθετείται χαμηλότερα από το ντο δίεση.

 Αν και δεν είναι τόσο σπάνια η Λα μείζονα στη συμφωνική λογοτεχνία όσο οι κλίμακες με περισσότερες διέσεις (αυτές που έχουν περισσότερες από τρεις διέσεις), οι συμφωνίες σε Λα μείζονα είναι λιγότερο συχνές από ό,τι αυτές που είναι σε πλήκτρα με κλίμακες με λιγότερες διέσεις, (Ρε μείζονα ή Σολ μείζονα). Η 7η Συμφωνία του Μπετόβεν, η 6η του Μπρούκνερ και η 4η του Μέντελσον αποτελούν έναν σχεδόν πλήρη κατάλογο των συμφωνιών της ρομαντικής εποχής που είναι σε αυτή την κλίμακα. Το Κοντσέρτο για κλαρινέτο και το Κουιντέτο για κλαρινέτο του Μότσαρτ είναι και τα δύο σε Λα μείζονα, μαζί με το 23ο Κοντσέρτο για πιάνο που συνέθεσε και γενικά ο Μότσαρτ ήταν πιο πιθανό να χρησιμοποιήσει κλαρινέτο σε Λα μείζονα παρά σε οποιαδήποτε άλλη τονικότητα εκτός από Μι ύφεση μείζονα. Επιπλέον, το κορυφαίο μέρος του Κοντσέρτου για βιολί του Τσαϊκόφσκι είναι επίσης σε Λα μείζονα. Η Λα μείζονα εμφανίζεται συχνά στη μουσική δωματίου και σε άλλες μουσικές για έγχορδα, που ευνοούν τις κλίμακες με διέσεις. Το Κουιντέτο πέστροφας του Φραντς Σούμπερτ και το Κουιντέτο για πιάνο No. 2 του Αντονίν Ντβόρζακ είναι και τα δύο σε Λα μείζονα. Ο Γιοχάνες Μπραμς, ο Σεζάρ Φρανκ και οΓκαμπριέλ Φωρέ έγραψαν σονάτες για βιολί σε Λα μείζονα. Σε σχέση με τη Σονάτα Κρόιτσερ του Μπετόβεν, ο Πίτερ Κρόπερ είπε ότι η Λα μείζονα «είναι ηχητικά η πληρέστερη κλίμακα για το βιολί». Σύμφωνα με τον Κρίστιαν Φρίντριχ Ντάνιελ Σούμπαρτ, η Λα μείζονα είναι κλίμακα κατάλληλη «για να δηλωθεί η αθώα αγάπη, ... ελπίδα να ξαναδούμε τον αγαπημένο μας μόλις χωρίσουμε· νεανική ευθυμία και εμπιστοσύνη στον Θεό». Για ορχηστρικά έργα σε Λα μείζονα, τα τυμπάνια είναι συνήθως ρυθμισμένα σε λα και μι με απόσταση ένα πέμπτο μεταξύ τους, αντί για ένα τέταρτο όπως για τις περισσότερες άλλες κλίμακες. Ο Εκτόρ Μπερλιόζ παραπονέθηκε για ένα έθιμο που επικρατούσε κατά την εποχή του, σύμφωνα με το οποίο τα τυμπάνια που κουρδίζονταν στο λα και στο μι με απόσταση ένα πέμπτο σημειώνονταν με διάφορα ένα τέταρτο από το ντο και το σολ, ένα έθιμο που επιβίωσε τόσο αργά όσο και η μουσική του Φραντς Μπέρβαλντ. Μείζονα και ελάσσονα κλίμακα Συγχορδία Ονόματα και σύμβολα συγχορδιών (λαϊκή μουσική) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Λα μείζονα στο Wikimedia Commons