Remaster

Ο αγγλικός όρος remaster αναφέρεται στην αλλαγή της ποιότητας του ήχου ή της εικόνας ή και των δύο, σε προηγουμένως δημιουργημένες ηχογραφήσεις, είτε ακουστικές, είτε κινηματογραφικές, είτε βιντεοσκοπημένες. Χρησιμοποιούνται επίσης οι όροι digital remastering και digitally remastered.

 Το master είναι η οριστική έκδοση της ηχογράφησης που θα αναπαραχθεί για τον τελικό χρήστη, συνήθως σε άλλες μορφές (π. χ. δίσκοι LP, CD, DVD, Blu-ray). Μια παρτίδα αντιγράφων γίνεται συχνά από μια μοναδική αρχική κύρια ηχογράφηση, η οποία μπορεί να βασίζεται σε προηγούμενες ηχογραφήσεις. Για παράδειγμα, τα ηχητικά εφέ (π. χ. άνοιγμα πόρτας, ήχοι γροθιάς, πτώση από τις σκάλες, χτύπημα κουδουνιού) μπορεί να είχαν προστεθεί από αντίγραφα κασετών με ηχητικά εφέ παρόμοια με τη σύγχρονη δειγματοληψία για τη δημιουργία ενός ραδιοφωνικού έργου προς μετάδοση. Περισσότερες κύριες ηχογραφήσεις θα αντιγραφούν από το ισοσταθμισμένο master για περιφερειακούς σκοπούς αντιγραφής (για παράδειγμα για να σταλούν σε διάφορα πιεστήρια). Θα δημιουργηθούν πατητήρια για ηχογραφήσεις βινυλίου. Συχνά αυτές οι ενδιάμεσες ηχογραφήσεις αναφέρονταν ως Mother Tapes. Όλοι οι δίσκοι βινυλίου προέρχονται από μία από τις κύριες ηχογραφήσεις. Έτσι, το mastering αναφέρεται στη διαδικασία δημιουργίας ενός master. Αυτό μπορεί να είναι τόσο απλό όσο η αντιγραφή μιας κασέτας για σκοπούς περαιτέρω αντιγραφής, ή μπορεί να περιλαμβάνει την πραγματική ισοστάθμιση και τα βήματα επεξεργασίας που χρησιμοποιούνται για την τελειοποίηση του υλικού για την κυκλοφορία. Το τελευταίο παράδειγμα απαιτεί συνήθως την εργασία των μηχανικών mastering. Με την έλευση της ψηφιακής ηχογράφησης στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πολλές ιδέες για το mastering άλλαξαν. Παλαιότερα, η δημιουργία νέων master σήμαινε αναλογική απώλεια γενεών- με άλλα λόγια, η αντιγραφή μιας ταινίας σε μια ταινία σήμαινε μείωση του λόγου σήματος προς θόρυβο. Αυτό σημαίνει πόση από την αρχική προβλεπόμενη "καλή" πληροφορία καταγράφεται έναντι των σφαλμάτων που προστίθενται στην ηχογράφηση ως αποτέλεσμα των τεχνικών περιορισμών του χρησιμοποιούμενου εξοπλισμού (θόρυβος, π. χ. θόρυβος ταινίας, στατικός θόρυβος κ. λπ. ). Αν και υπάρχουν τεχνικές μείωσης του θορύβου, αυξάνουν επίσης άλλες παραμορφώσεις του ήχου, όπως η μετατόπιση του αζιμούθιου, το wow and flutter, η εκτύπωση και η μετατόπιση της στερεοφωνικής εικόνας. Με την ψηφιακή ηχογράφηση, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και να αναπαραχθούν masters χωρίς τη συνήθη απώλεια γενεών. Καθώς τα CD ήταν μια ψηφιακή μορφή, τα ψηφιακά masters που δημιουργήθηκαν από τις αρχικές αναλογικές ηχογραφήσεις έγιναν αναγκαία. Remastering είναι η διαδικασία δημιουργίας ενός νέου master για ένα άλμπουμ, μια ταινία ή οποιοδήποτε άλλο δημιούργημα. Τείνει να αναφέρεται στη διαδικασία μεταφοράς μιας ηχογράφησης από ένα αναλογικό μέσο σε ένα ψηφιακό, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα. Για παράδειγμα, ένα LP βινυλίου - που αρχικά είχε τυπωθεί από ένα φθαρμένο master πρεσάρισμα που απέχει πολλές γενιές ταινιών από την "αρχική" κύρια ηχογράφηση - θα μπορούσε να γίνει remastered και να ξαναπιεστεί από μια καλύτερης κατάστασης ταινία. Όλα τα CD που δημιουργήθηκαν από αναλογικές πηγές είναι τεχνικά ψηφιακά ανακατασκευασμένα. Η διαδικασία δημιουργίας μιας ψηφιακής μεταφοράς μιας αναλογικής ταινίας ανακατασκευάζει το υλικό στο ψηφιακό πεδίο, ακόμη και αν δεν έχει γίνει καμία ισοστάθμιση, συμπίεση ή άλλη επεξεργασία στο υλικό. Ιδανικά, λόγω της υψηλότερης ανάλυσης, μια έκδοση CD ή DVD (ή ακόμη υψηλότερης ποιότητας, όπως ήχου υψηλής ανάλυσης ή βίντεο υψηλής ευκρίνειας) θα πρέπει να προέρχεται από την καλύτερη δυνατή πηγή, με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή κατά τη μεταφορά της. Επιπλέον, οι πρώτες μέρες της εποχής του CD βρήκαν την ψηφιακή τεχνολογία σε νηπιακό στάδιο, γεγονός που μερικές φορές είχε ως αποτέλεσμα κακές ψηφιακές μεταβιβάσεις με κακό ήχο. Η πρώιμη εποχή των DVD δεν ήταν πολύ διαφορετική, με τα αντίγραφα των ταινιών να παράγονται συχνά από φθαρμένες κόπιες, με χαμηλό ρυθμό μετάδοσης bit και υπόκωφο ήχο. Όταν οι πρώτες επανεκδόσεις CD αποδείχθηκαν μπεστ σέλερ, οι εταιρείες συνειδητοποίησαν σύντομα ότι οι νέες εκδόσεις των παλαιών εκδόσεων μπορούσαν να ανταγωνιστούν τις νέες κυκλοφορίες ως πηγή εσόδων. Η αξία των παλαιών καταλόγων εκτοξεύτηκε στα ύψη και σήμερα δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπουμε διευρυμένες και remastered εκδόσεις σχετικά σύγχρονων άλμπουμ. Οι κύριες κασέτες, ή κάτι παρόμοιο, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την έκδοση CD. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν καλύτερες επιλογές επεξεργασίας. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν καλύτερες εκτυπώσεις, με ηχητικά στοιχεία που έχουν αναμειχθεί σε ήχο surround 5. 1 και με προφανείς ατέλειες εκτύπωσης που έχουν διορθωθεί ψηφιακά. Η σύγχρονη εποχή δίνει στους εκδότες σχεδόν απεριόριστους τρόπους για να διορθώσουν, να διορθώσουν και να "βελτιώσουν" τα μέσα τους, και καθώς κάθε κυκλοφορία υπόσχεται βελτιωμένο ήχο, βίντεο, έξτρα υλικό και άλλα, οι παραγωγοί ελπίζουν ότι αυτές οι αναβαθμίσεις θα δελεάσουν τους ανθρώπους να κάνουν μια αγορά. Η επανεκτέλεση μουσικής για CD ή ακόμη και για ψηφιακή διανομή ξεκινά πρώτα από τον εντοπισμό της αρχικής αναλογικής έκδοσης. Το επόμενο βήμα περιλαμβάνει την ψηφιοποίηση του κομματιού ή των κομματιών ώστε να μπορούν να επεξεργαστούν με τη χρήση υπολογιστή. Στη συνέχεια επιλέγεται η σειρά των κομματιών. Αυτό είναι κάτι που συχνά απασχολεί τους μηχανικούς, διότι αν η σειρά των κομματιών δεν είναι σωστή, μπορεί να φαίνεται ηχητικά ανισόρροπη.Όταν ξεκινάει το remastering, οι μηχανικοί χρησιμοποιούν εργαλεία λογισμικού, όπως έναν περιοριστή, έναν ισοσταθμιστή και έναν συμπιεστή. Ο συμπιεστής και οι περιοριστές είναι τρόποι ελέγχου της φωτεινότητας ενός κομματιού. Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ένταση ενός κομματιού, η οποία ελέγχεται από τον ακροατή κατά την αναπαραγωγή. Το δυναμικό εύρος ενός ηχητικού κομματιού μετράται με τον υπολογισμό της διακύμανσης μεταξύ του πιο δυνατού και του πιο ήσυχου τμήματος ενός κομματιού. Στα στούντιο ηχογράφησης η ένταση μετριέται με αρνητικά ντεσιμπέλ, με το μηδέν να δηλώνει τον πιο δυνατό ήχο που μπορεί να καταγραφεί. Ένας περιοριστής λειτουργεί έχοντας ένα ορισμένο όριο στα πιο δυνατά μέρη και αν αυτό το όριο ξεπεραστεί, μειώνεται αυτόματα κατά μια αναλογία που έχει προκαθοριστεί από τον μηχανικό. Κριτική Ο αναβαθμισμένος ήχος έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής. Πολλά remastered CD από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μετά έχουν επηρεαστεί από τον "πόλεμο της φωτεινότητας", όπου η μέση ένταση της ηχογράφησης αυξάνεται και το δυναμικό εύρος συμπιέζεται εις βάρος της διαύγειας, με αποτέλεσμα η remastered έκδοση να ακούγεται πιο δυνατή σε κανονική ένταση ακρόασης και πιο παραμορφωμένη από μια μη συμπιεσμένη έκδοση. Ορισμένοι έχουν επίσης επικρίνει την υπερβολική χρήση της μείωσης θορύβου στη διαδικασία remastering, καθώς επηρεάζει όχι μόνο το θόρυβο, αλλά και το σήμα, και μπορεί να αφήσει ακουστά τεχνουργήματα. Η ισοστάθμιση μπορεί να αλλάξει αισθητά τον χαρακτήρα μιας ηχογράφησης. Καθώς οι αποφάσεις για την Ποιότητα Αξιολόγησης είναι σε κάποιο βαθμό θέμα γούστου, συχνά αποτελούν αντικείμενο κριτικής. Μηχανικοί mastering, όπως ο Steve Hoffman, έχουν σημειώσει ότι η χρήση flat EQ σε ένα mastering επιτρέπει στους ακροατές να ρυθμίσουν το EQ στον εξοπλισμό τους σύμφωνα με τις δικές τους προτιμήσεις, αλλά το mastering μιας κυκλοφορίας με ένα συγκεκριμένο EQ σημαίνει ότι μπορεί να μην είναι δυνατό να ακουστεί σωστά μια ηχογράφηση σε high-end εξοπλισμό. Επιπλέον, από καλλιτεχνικής άποψης, στο αρχικό mastering συμμετείχε ο αρχικός καλλιτέχνης, ενώ στο remastering συχνά όχι. Ως εκ τούτου, ένας επανεκτελεσμένος δίσκος μπορεί να μην ακούγεται όπως τον ήθελε αρχικά ο καλλιτέχνης.