IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σταύρος Ζουμπουλάκης

Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (γεν. Συκιά Λακωνίας, 1953) είναι Έλληνας εκπαιδευτικός, φιλόλογος και δοκιμιογράφος. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία και πρόεδρος της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

 Γεννήθηκε στη Συκιά Λακωνίας και είναι γιος του ιερέα Κωνσταντίνου Ζουμπουλάκη. Μεγάλωσε στην Αθήνα και φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1971 έως το 1977. Στην περίοδο αυτή, εντάχθηκε στην Αριστερά, αρχικά στην Πανσπουδαστική της ΚΝΕ και λίγο αργότερα στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Με την αποφοίτησή του, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην φιλοσοφία του Δικαίου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1980, έπαψε να είναι μέλος κομματικών οργανώσεων και εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ ταυτόχρονα σπούδαζε φιλολογία στο Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1984 εγκατέλειψε την δικηγορία και άρχισε να εργάζεται ως καθηγητής μέσης εκπαίδευσης σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.Το 1998, παραιτήθηκε από λυκειάρχης στα εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα, για να αναλάβει διευθυντής του περιοδικού Νέα Εστία, θέση που κατείχε μέχρι το 2012. Από το 2013 είναι πρόεδρος της Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Είναι επίσης πρόεδρος του Βιβλικού Ιδρύματος «Άρτος Ζωής» από το 2008.Έχει συγγράψει πλήθος έργων αυτοβιογραφικού, πολιτικού, φιλολογικού και θεολογικού περιεχομένου, ενώ αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο Τύπο. Το 2016 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο δοκιμίου κριτικής για το έργο του με τίτλο Υπό το φως του μυθιστορήματος, ενώ το 2017 τιμήθηκε με το βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του Ο στεναγμός των πενήτων: Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη. Το 2015 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και το 2019 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης.Είναι παντρεμένος και έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Έντεκα συναντήσεις: Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο. Αθήνα: Πόλις. 2020. Άσπονδοι αδελφοί: Εβραίοι, χριστιανοί, μουσουλμάνοι. Αθήνα: Πατάκης. 2019. Για το Ολοκαύτωμα. Αθήνα: Πόλις. 2018. Στ' αμπέλια. Αθήνα: Πόλις. 2018. Για το σχολείο. Αθήνα: Πόλις. 2017. Αρχή σοφίας και κατακόκκνα όνειρα: Πίστη και έρωτας στον Τ.Κ. Παπατσὠνη. Αθήνα: Πόλις. 2017. Ο στεναγμός των πενήτων: Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη. Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. 2016. Χριστιανισμός της χαράς: Η μαρτυρία του πάπα Φραγκίσκου. Αθήνα: Πόλις. 2015. Υπό το φως του μυθιστορήματος. Αθήνα: Πόλις. 2015. Χρυσή Αυγή και Εκκλησία. Αθήνα: Πόλις. 2013. Η αδερφή μου. Αθήνα: Πόλις. 2013. Ποιος θεός και ποιος άνθρωπος; Φιλοσοφικά δοκίμια. Αθήνα: Πόλις. 2013. Ανίερη συγκυβέρνηση. Αθήνα: Πόλις. 2011. Χριστιανοί στον δημόσιο χώρο: Πίστη ή πολιτιστική ταυτότητα;. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας. 2010. Στη σκηνή του κόσμου: Από το Βελιγράδι στην Τεχεράνη. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας. 2007. Ο Θεός στην πόλη. Αθήνα: Βιβλιοπωλείον της Εστίας. 2002. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως άγγελος: Οι θεολογικές προϋποθέσεις της φτερωτής απεικόνισής του. Αθήνα: Δόμος. 1992. Weil, Simone (2018). Το πρόσωπο και το ιερό. Μτφρ. Ζουμπουλάκης, Σταύρος. Αθήνα: Πόλις. Levinas, Emmanuel (2017). Τέσσερις ταλμουδικές μελέτες. Μτφρ. Ζουμπουλάκης, Σταύρος. Αθήνα: Πόλις.
Ζήσης Ζάννας

Ο Ζήσης Ζάννας (Κατερίνη, 5 Νοεμβρίου 1982) είναι Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας με το ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

 Γεννήθηκε και κατοικεί στην Κατερίνη. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Πατρών, από όπου και αποφοίτησε. Διατηρεί φαρμακείο στην Καβάλα ενώ μέχρι το 2019 διατηρούσε φαρμακείο στον Κορινό Πιερίας. Πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας. Το 2008 εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ υπήρξε και συντονιστής της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ στην Πιερία. Ακόμη, συμμετείχε και στην επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας του κόμματος. Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη με το ίδιο κόμμα βουλευτής Πιερίας ενώ εξελέγη και στο Προεδρείο της Βουλής σαν Γραμματέας. Είναι ο πρώτος βουλευτής της Αριστεράς που εκλέγεται στην Πιερία από το 1958 (τελευταίος ήταν ο Χαρίλαος Μπούσιος από την ΕΔΑ στις εκλογές του 1958), αλλά και ο νεότερος σε ηλικία βουλευτής που έχει εκλεγεί στον νομό. Στις 21 Αυγούστου 2015, ήταν ένας από τους 25 βουλευτές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποχώρησαν από αυτόν και συνέστησαν νέα κοινοβουλευτική ομάδα με την ονομασία «Λαϊκή Ενότητα».Ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του για Βουλευτής Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Επίσημη ιστοσελίδα Η γενιά των 30 στη νέα Βουλή!, euronews.com, με πληροφορίες από Έθνος, 27-1-2015. Κοινοβουλευτική θητεία, ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων, ανάκτηση 19-9-2015.
Hyundai Atos

Το Hyundai Atos ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την νοτιοκορεατική αυτοκινητοβιομηχανία Hyundai, μεταξύ του 1997 και του 2014. Διατέθηκε, επίσης, στο εμπόριο και με τις ονομασίες Atoz, Amica και Santro Xing. Υπέστη δύο ανανεώσεις, το καλοκαίρι του 1999, όταν και μετονομάστηκε σε Atos Prime, και το 2003. Σε όλες τις εκδόσεις του, προσφέρθηκε αποκλειστικά σε 5-πορτο hatchback αμάξωμα. Αντικαταστάθηκε από το Hyundai i10, στην Ευρώπη το 2007, και στις άλλες αγορές διεθνώς το 2011, εκτός από την Ινδία, όπου συνέχισε να διατίθεται για λίγα έτη ακόμα, λόγω μεγάλης τοπικής δημοτικότητας, και η παραγωγή του στη χώρα αυτή τελικώς διακόπηκε στα τέλη του 2014.

 To πρώτο Atos εισήχθη το 1997, έχοντας αποκλειστικά έναν κινητήρα βενζίνης 999 cm³ και τελική ταχύτητα 145 χιλιόμετρα την ώρα (90 μίλια την ώρα). Ακολούθησε μια ανανέωση το καλοκαίρι του 1999 και μια δεύτερη ανανέωση που έγινε μέσα στο 2003. Hyundai Amica στο Ηνωμένο Βασίλειο. Hyundai Santro Xing στην Ινδία. Dodge Atos στο Μεξικό. Kia Visto στην Ινδονησία και στη Νότια Κορέα (η Hyundai, επίσης, πώλησε και το αυθεντικό Atoz στην Ινδονησία). Inokom Atos στη Μαλαισία. Hyundai Santro στο Πακιστάν. Καλύτερο αυτοκίνητο πόλης στη Μαλαισία το 2004. 1998 Hyundai Atos 1.0i GL (model for Europe) review (1998 – 2004) 2004 Hyundai Atos 1.1 (model since mid-year 2004 for Europe) review (2004 – 2007)
Ιγουαλάδα

Η Ιγουαλάδα (στα καταλανικά και στα ισπανικά Igualada) είναι μια πόλη της Καταλονίας που εντάσσεται στην επαρχία της Βαρκελώνης και είναι πρωτεύουσα της κομητείας της Ανόγια. Απέχει 67 χιλιόμετρα από τη Βαρκελώνη και η κύρια οικονομική δραστηριότητα της περιοχής της είναι η βιομηχανία δέρματος και χάρτου. Είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Ανογιά, παραπόταμο του Λιοβρεγάτ.

 Το όνομά της προέρχεται από το λατινικό aqualata που σημαίνει «πλατιά νερά» και κάνει αναφορά σε κάποια πιθανή λίμνη ή βάλτο που σχηματιζόταν στην περιοχή με τα νερά του ποταμού Ανογιά. Για πρώτη φορά αναφέρεται στις πηγές το 1003 ενώ τέθηκε κάτω από την προστασία της Βαρκελώνης και το 1381. Η εξάπλωσή της όμως επήλθε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν και, λαμβάνοντας τον τίτλο της πόλης, συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας και άρχισε να δέχεται στην περιοχή της την εγκατάσταση βιομηχανιών.
Κατάρ ΣΚ

Ο Κατάρ ΣΚ είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την πόλη Ντόχα στο Κατάρ. Είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο συμμετέχει στο Qatar Stars League.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στο τέταρτο μεγαλύτερο στάδιο του Κατάρ, Qatar SC Stadium, το οποίο έχει χωρητικότητα 20000 θεατών. Έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα (1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1973, 1977, 2003), 2 κύπελλα Emir of Qatar Cup (1974, 1976), 3 Qatar Crown Prince Cup (2002, 2004, 2009) και 4 Qatar Sheikh Jassem Cup (1983, 1984, 1987, 1995). Έχει μία συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας, την περίοδο 2003-04, αλλά αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων. Official website
Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ)

Το πλάγιο άουτ αποτελεί τον τρόπο επανέναρξης του παιχνιδιού αν συμβεί κίνηση ολόκληρης της μπάλας, είτε στο έδαφος είτε στον αέρα, έξω από την πλάγια γραμμή του γηπέδου (αν η μπάλα "βγει πλάγιο" ή "βγει έξω" στην καθομιλουμένη του γηπέδου). Εκτελείται με επαναφορά της μπάλας στον αγωνιστικό χώρο μέσω των χεριών ενός παίκτη της αντίπαλης ομάδας από αυτήν της οποίας παίκτης ακούμπησε τελευταίος την μπάλα πριν βγει. Συναντάται δε στο ποδόσφαιρο και το χάντμπολ.

 Το πλάγιο άουτ είναι συνηθισμένος όρος στο ποδόσφαιρο (η επίσημη ονομασία του οποίου είναι επαναφορά της μπάλας από τα πλάγια) και είναι ένας από τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Σημειώνεται με την ύψωση της σημαίας του βοηθού διαιτητή. Η εκτέλεση γίνεται με τα δύο χέρια πίσω από το κεφάλι με την μπάλα, και τα δυο πόδια στο έδαφος, πάνω ή έξω από την πλάγια γραμμή. Οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας δεν επιτρέπεται να είναι παραπάνω από δυο μέτρα κοντά στον εκτελεστή. Εάν το πλάγιο άουτ εκτελέσει ο τερματοφύλακας και την μπάλα πιάσει ξανά αυτός χωρίς να την ακουμπήσει προηγουμένως άλλος παίκτης καταλογίζεται φάουλ και ελεύθερο λάκτισμα (άμεσο έξω από την μεγάλη περιοχή, έμμεσο και όχι πέναλτι μέσα στην περιοχή), στο μέρος όπου έγινε το φάουλ. Στο χάντμπολ το πλάγιο ονομάζεται επίσημα πλάγια ρίψη. Μπορεί να σημειωθεί σε όλες τις πλευρές του γηπέδου, όχι μόνο στις δυο μεγάλες πλευρές όπως στο ποδόσφαιρο. Σημειώνεται και όταν η μπάλα ακουμπήσει την οροφή του γηπέδου. Εκτελείται από το σημείο που βγήκε η μπάλα, με το ένα πόδι πάνω στη γραμμή και τους αντίπαλους παίκτες σε τουλάχιστον τρία μέτρα απόσταση. Όταν το άουτ έχει σημειωθεί στην εξωτερική γραμμή τέρματος (τη "μικρή" πλευρά του γηπέδου), το πλάγιο εκτελείται από την πλησιέστερη γωνία του αγωνιστικού χώρου. Κανόνες του παιχνιδιού 2012-13 από την ΕΠΟ. Κανονισμός Παιχνιδιού Αρχειοθετήθηκε 2013-04-05 στο Wayback Machine. (Έκδοση 2010) της ΟΧΕ.
Πέτρος ο πελεκάνος

Ο Πέτρος ο πελεκάνος (περ. 1952 - 2 Δεκεμβρίου 1985) ήταν ένας ροδοπελεκάνος που έγινε η επίσημη μασκότ του νησιού της Μυκόνου. Το 1958 ένας ντόπιος ψαράς βρήκε έναν πληγωμένο πελεκάνο. Του προσέφερε περίθαλψη και αφού είχε πια αναρρώσει ο πελεκάνος έμεινε. Οι κάτοικοι του νησιού τον φρόντιζαν και σταδιακά κατέληξε να είναι η μασκότ του νησιού.

 Στις 2 Δεκεμβρίου του 1985 το πτηνό σκοτώθηκε. Συγκεκριμένα χτυπήθηκε από τροχοφόρο το Νοέμβριο του 1985 ημέρα Παρασκευή που τον παρέσυρε κατά λάθος και μεταφέρθηκε αεροπορικώς και βαριά τραυματισμένο στη Θεσσαλονίκη όπου πέθανε. Το πτηνό είχε χωθεί κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου και ο οδηγός του έβαλε μπρος χωρίς να το αντιληφθεί. Σύμφωνα με το πιστοποιητικό θανάτου του πτηνού, το πουλί ήταν ηλικίας περίπου 33 ετών. Το πτώμα του πελεκάνου ταριχεύτηκε στη Θεσσαλονίκη έπειτα από παραγγελία του Δήμου ΜυκόνουΣήμερα, υπάρχουν τρεις πελεκάνοι που ζουν στο νησί της Μυκόνου. Ένας από αυτούς ονομάζεται και αυτός Πέτρος. Η ιστορία του Πέτρου του Πελεκάνου Βίντεο του 1967 - Τα 9α γενέθλια του Πέτρου του Πελεκάνου, Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο.
Πόνιετς

Το Πόνιετς (πολωνικά: Poniec, γερμανικά: Punitz‎) είναι πόλη του Πόβιατ Γκόστιν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 2.878 κάτοικοι (2020).

 Το Πόνιετς χρονολογείται από τον 10ο αιώνα, όταν ήταν μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά προέρχεται από το 1108. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης πριν από το 1309. Ήταν μια ιδιωτική πόλη, που βρισκόταν διοικητικά στο Πόβιατ Κόστσιαν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Οι χειροτεχνίες, ιδιαίτερα η υφασματουργία, αναπτύχθηκαν και η πόλη ευημερούσε μέχρι τη σουηδική εισβολή στην Πολωνία το 1655–1660. Η Μάχη του Πόνιετς έλαβε χώρα εκεί κοντά στις 28 Οκτωβρίου 1704 κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Βόρειου Πολέμου. Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, το 1793 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Ανακτήθηκε από Πολωνούς το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία. Ο ντόπιος πληθυσμός υποβλήθηκε σε σκληρές πολιτικές γερμανοποίησης, ωστόσο οι ντόπιοι Πολωνοί ίδρυσαν διάφορες οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός τοπικού παραρτήματος της Πολωνικής Γυμναστικής Εταιρείας «Σόκουου». Πολλοί κάτοικοι συμμετείχαν στην Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), μετά την οποία το Πόνιετς επανενσωματώθηκε στην Πολωνία το 1919, λίγο μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της.Κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στην πόλη στις 6 Σεπτεμβρίου 1939. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε συλλήψεις, εκτελέσεις και απελάσεις. Τους επόμενους μήνες πολλοί κάτοικοι φυλακίστηκαν στο δημαρχείο. Στις 21 Οκτωβρίου 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν δημόσια εκτέλεση ντόπιων Πολωνών. Ήταν μια από τις πολλές σφαγές των Πολωνών που διέπραξε η Γερμανία στις 20-23 Οκτωβρίου 1939 σε όλη την περιοχή, σε μια προσπάθεια να καταστείλει και να τρομοκρατήσει τον πολωνικό πληθυσμό. Πάνω από 300 Πολωνοί εκδιώχθηκαν στο Γενικό Κυβερνείο, κυρίως στο Τάρνουφ. Οι πρώτες πολωνικές οικογένειες εκδιώχθηκαν τον Δεκέμβριο του 1939. Πολλοί κάτοικοι οδηγήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία ή δολοφονήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1945 και στη συνέχεια αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Από το 1975 έως το 1998, βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Λέσνο. Το πιο αξιοσημείωτο αθλητικό σωματείο της πόλης είναι το Πιαστ Πόνιτες, με τμήματα ποδοσφαίρου, πετοσφαίρισης, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και ποδοσφαίρου σάλας. Επίσημος ιστότοπος του Πόνιετς
Σάρα ΜακΚορκουντέιλ

Η Σάρα ΜακΚορκουντέιλ (Sarah McCorquodale, γεννημένη ως Ελισάβετ Σάρα Λαβίνια Σπένσερ Elizabeth Sarah Lavinia Spencer, 19 Μαρτίου 1955 -) είναι Βρετανίδα ευγενής και αδελφή της Νταϊάνα, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.

 Γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1955 στο Παρκ Χάουζ του Σάντρινγκχαμ, και είναι το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωάννη Σπένσερ, 8ου Κόμη Σπένσερ και πρώτης συζύγου της Φράνσις Ρουθ Ρότς. Σε ηλικία 20 ετών υπέφερε από τη διατροφική διαταραχή νευρικής ανορεξίας. Σπούδασε πρώτα στο Riddlesworth Hall School στο Νόρφολκ και έπειτα στο Οικοτροφείο West Heath στο Κεντ. Αφού πέρασε τις εξετάσεις, έφυγε από τον West Heath για να εργαστεί στο Λονδίνο. Στις 17 Μαΐου 1980 παντρεύτηκε τον Νέιλ Εδμόνδο ΜακΚορκουντέιλ στο Νορθάμπτονσαϊρ. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: την Αιμιλία Ιωάννα (γενν. το 1983-), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Τ. Ρ. Χουτ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Γεώργιο Εδμόνδο (γενν. το 1984-), παντρεύτηκε την Μπιάνκα Μουρ. την Σίλια Ρόζα (γενν. το 1989-), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γούντχαουζ.Ζει με την οικογένειά της κοντά στο Γκράνθαμ του Λίνκολνσαϊρ, όπου υπηρέτησε για ένα έτος ως Υψηλή Σερίφης του Λίνκολνσάιρ το 2009. 19 Μαρτίου 1955 - 9 Ιουνίου 1975: Η Αξιότιμη Σάρα Σπένσερ 9 Ιουνίου 1975 - 17 Μαΐου 1980: Λαίδη Σάρα Σπένσερ 17 Μαΐου 1980 - μέχρι σήμερα: Λαίδη Σάρα ΜακΚορκουντέιλ Williamson, D. (1981a). «The Ancestry of Lady Diana Spencer». Genealogist's Magazine 20 (6): 192–199. Williamson, D. (1981b). «The Ancestry of Lady Diana Spencer». Genealogist's Magazine 20 (8): 281–282. Lady Sarah McCorquodale picture Lady Sarah McCorquodale leaving the high court at her sisters (Diana, Princess of Wales) inquest. Lady Sarah McCorquodale photo Αρχειοθετήθηκε 2018-11-27 στο Wayback Machine. The Princess Royal and Lady Sarah McCorquodale during the prize giving ceremony at Burghley Horse Trials.
Γιούλια Αχονκόβα

Η Γιούλια Αλεξάντροβνα Αχονκόβα (ρωσικά: Юлия Александровна Ахонькова), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, μοντέλο και χορεύτρια. Το 2003 ήταν η Μις Ρωσία και αργότερα έκανε καριέρα στο τραγούδι.

 Η Γιούλια το 2003 ήταν η Μις Ρωσία, αργότερα το 2004 έκανε καριέρα στο τραγούδια, βγάζοντας δύο τραγούδια με το ψευδώνυμο "Τζουλιέτα" (Ρωσικά: Джульетта). Αργότερα μετακόμισε στις ΗΠΑ με το ψευδώνυμο Julia Kova, και έβγαζε τραγούδια στα αγγλικά. Το 2009 επέστρεψε στη Ρωσία με την ευκαιρία να βγάλει καινούρια τραγούδια. As "Джульетта": Под дождем (2004) Помни Меня (2005) Нелегальный ангел (2003) Конфетный мальчик (2004) Crush (2005) Beep Beep (2007) Sorry (2007) Don't Go For Anything But Love (2007) Julia Kova — «Это я» (2007) Бип-Бип (Feat. Scott Storch & Stacks) Sorry (Feat. Honorrebel) Maмa Нe Ругай (Feat. Stacks) Апельсины (Feat. Nox) Немножко (Feat. Stacks) Если Ты Любишь Очень (Feat. Nox) Заходи (Feat. Honorrebel) Это Я (Секреты) Взгляды-Заточки Признайся Unofficial website official website Twitter
Μαρία Ιωσηφίνα της Ισπανίας

Η Μαρία Ιωσηφίνα (ισπαν. Maria Josefa di Borbone, 6 Ιουλίου 1744 - 8 Δεκεμβρίου 1801) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Νάπολης-Σικελίας, μετά πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας. Έζησε στην Αυλή του πατέρα της και μετά του αδελφού της Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Καρμέλα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Αμαλίας, κόρης του Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας και, ως Αυγούστου Γ΄, βασιλιά της Πολωνίας. Γεννήθηκε στη Γκαέτα της Νάπολης και έλαβε το όνομα της εκ μητρός μάμμης της Μαρίας Ιωσηφίνας της Αυστρίας. Έζησε στην Αυλή του πατέρα της, που από το 1738 ήταν βασιλιάς της Νάπολης και -σε προσωπική ένωση- βασιλιάς της Σικελίας. Οι γονείς της παντρεύτηκαν το 1738. Αντί γι' αυτήν, επελέγη η επόμενη αδελφή της Μαρία Λουίζα της Ισπανίας ως σύζυγος του Λεοπόλδου Β΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ως πριγκίπισσα της Ισπανίας είχε την προσφώνηση Βασιλική Υψηλότης. Οι γονείς της ήταν αφοσιωμένοι ως σύζυγοι. Όταν έφθασαν στην Ισπανία, σχεδόν ένα έτος μετά η μητέρα της απεβίωσε (1760). Ο πατέρας της απεβίωσε το 1788. Έπειτα η Μαρία Ιωσηφίνα έζησε στην Αυλή, όπου δέσποζε η Μαρία Λουίζα της Πάρμας, σύζυγος του αδελφού της Καρόλου Δ΄, με την οποία δεν τα πήγαινε καλά. Όταν το 1768 απεβίωσε η Μαρία Λετσίνσκα, σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας, η 24ετής Μαρία Ιωσηφίνα ήταν υποψήφια νύφη, αλλά ο 58χρονος Λουδοβίκος ΙΕ΄ απέρριψε την ιδέα λόγω μεγάλης διαφοράς στην ηλικία. Έμεινε άγαμη και έπειτα από το τέλος του πατέρα της συνέχισε να ζει στο βασιλικό ανάκτορο με τον αδελφό της Κάρολο Δ΄. Υποστήριξε τις Καρμελίτισσες μοναχές και κανόνισε να ταφεί στη μονή τους της Αγ. Θηρεσίας. Απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών. Το 1808 ο αδελφός της εκτοπίστηκε και εξορίστηκε. Το 1877 η σορός της μεταφέρθηκε στο Εσκοριάλ. Mississippi Commission For international Cultural Exchange. The Majesty of Spain: Royal Collections from The Museo del Prado & The Patrimonio Nacional. Mississippi Commission For international Cultural Exchange Inc, 2001.
Ντμίτρι Σανακόγιεφ

Ο Ντμίτρι Σανακόγιεφ (Dmitry Sanakoyev, 1969-) είναι πολιτικός από τη Νότια Οσετία και άλλοτε αξιωματούχος της αυτονομιστικής κυβέρνησης. Σήμερα είναι επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης στη Νότια Οσετία, που είναι προσωρινή αυτοτελής οντότητα, ιδρυθείσα το 2007 στις ελεγχόμενες από τη Γεωργία περιοχές της αυτόνομης ζώνης.

 Γεννήθηκε το 1969 στην Γιάβα της Γεωργίας.Υπηρέτησε ως αξιωματικός στη Λιθουανία (1987-1989) και πολέμησε με τους Οσετούς στον πόλεμο της Νότιας Οσετίας του 1991-92 (αντίπαλοι ήταν οι αυτονομιστές και οι στρατιωτικές δυνάμεις της Γεωργίας). Το 1993-1996 εργάστηκε στο ντε φάκτο υπουργείο Άμυνας της Νότιας Οσετίας. Το 1996 διορίστηκε υπουργός Άμυνας και το 1998 αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Τον Ιούλιο του 2001 έγινε πρωθυπουργός στη Νότια Οσετία και υπηρέτησε στο αξίωμα ως τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, οπότε ο πρόεδρος Τσιμπίροφ αντικαταστάθηκε από τον Έντουαρντ Κοκόιτι. Στη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2006, στις 13 Νοεμβρίου, σε λεγόμενες "εναλλακτικές εκλογές" που οργανώθηκαν από την Ένωση για τη Σωτηρία της Νότιας Οσετίας, ο Σανακόγιεφ ανακηρύχθηκε νικητής με πλέον του 80% των ψήφων. Οι εκλογές αυτές έγιναν σε χωριά που δεν ήλεγχαν οι αυτονομιστές. Ο Κοκόιτι χαρακτήρισε "προδότη" το Σανακόγιεφ και στη Νότια Οσετία ξεκίνησε εκστρατεία για να φθαρεί η εικόνα του πολιτικού, με καταγγελίες για διαφθορά. Τον Δεκέμβριο του 2006, ο Σανακόγιεφ σχημάτισε κυβέρνηση, χωρίς να συμπεριλάβει χαρτοφυλάκιο για υπουργό Άμυνας.Στις 10 Μαΐου του 2007 ο Σανακόγιεφ διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Γεωργίας επικεφαλής της Προσωρινής Αυτοτελούς Διοικητικής Οντότητας και την επομένη απηύθυνε ομιλία στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας στα οσετιανά (πλήρες κείμενο Αρχειοθετήθηκε 2007-10-11 στο Wayback Machine.). Η κίνηση αυτή επικροτήθηκε από τις ΗΠΑ, έθεσε όμως σε συναγερμό τις ντε φάκτο αρχές στο Τσκινβάλι που διέταξαν την απαγόρευση της κυκλοφορίας στα χωριά των Γεωργιανών και απείλησε με χρήση βίας για την ανατροπή της κυβέρνησης του Σανακόγιεφ.Στις 26 Ιουνίου 2007 ο Σανακόγιεφ απηύθυνε ομιλία στη μητρική του οσετιανή γλώσσα, στις Βρυξέλλες.Στις 3 Ιουλίου του 2008 ο Σανακόγιεφ επέζησε απόπειρας δολοφονίας του, όταν η αυτοκινητοπομπή του επλήγη από οβίδα, η οποία είχε πυροδοτηθεί από μακριά. Η κυβέρνηση και η αστυνομία κατηγόρησαν για την επίθεση την αυτονομιστική κυβέρνηση του Κοκόιτι, η οποία όμως αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη. Georgia: South Ossetia Seeks To Contain Opposition Challenge - Radio Free Europe/Radio Liberty. EurasiaNet Eurasia Insight - Georgia’s South Ossetia: One Unrecognized State, Two Unrecognized Governments South Ossetia Ripped in Two - Kommersant Moscow - Kommersant.
Dictionnaire des antiquités grecques et romaines

Με τον τίτλο Dictionnaire des antiquités grecques et romaines (μτφ. Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων) είναι γνωστό το μεγάλων διαστάσεων γαλλικό εικονογραφημένο εγκυκλοπαιδικό λεξικό της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης το οποίο εκδόθηκε σε 10 τόμους μεταξύ του 1877 και 1919 από τον εκδοτικό οίκο Hachette Livre στο Παρίσι.Το έργο πλέον είναι υπό καθεστώς κοινού κτήματος και διαθέσιμο από διάφορους διαδικτυακούς τόπους στην ψηφιακή μορφή του.

 Τα περιεχόμενα του λεξικού περιείχαν ιδιαίτερα μακροσκελή λήμματα τα οποία είχαν επιμεληθεί προβεβλημένοι κλασικοί φιλόλογοι της εποχής, όπως ο Φρανσουά Λενορμάν. Ως έργο, υπήρξε ανταγωνιστικό των αντίστοιχων γερμανικών συγγραμάτων που διδάσκονταν στα γερμανικά πανεπιστήμια, και θεωρούνταν από τα πλέον έγκυρα και αναλυτικά εγκυκλοπαιδικά λεξικά της περιόδου.Η δημιουργία του λεξικού υπήρξε χρονοβόρα, και είναι ενδεικτικό πως μετά από 30 χρόνια εργασίας οι καταχωρήσεις του έργου είχαν φτάσει μόλις στα μισά του αλφαβήτου, και χρειάστηκαν άλλα 20 χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί. Για τον πρώτο τόμο, χρειάστηκαν 11 αναθεωρήσεις έως ότου ολοκληρωθεί, και αποτελούνταν από 1.703 σελίδες, 3.000 εικόνες, και κάλυπτε μέχρι το γράμμα C. Κάθε ένα από τα 11 μέρη του πρώτου τόμου, τυπωμένα σε μεγάλου μεγέθους σελίδες, πωλούνταν για 5 φράγκα. Αποτέλεσε ένα από τα κύρια εγκυκλοπαιδικά έργα της εποχής σχετικά με την κλασική αρχαιότητα, με άλλα αντίστοιχα σημαντικά έργα να είναι η γερμανική εγκυκλοπαίδεια Πάουλυ του 1893, το ιταλικό Dizionario epigrafico di antichità romana του 1886, και τα αγγλικά λεξικά του Ουίλιαμ Σμιθ κατά την δεκαετία του 1840 και έπειτα. Τα περιεχόμενα του δεν θεωρούνται πλέον επίκαιρα, καθώς έκτοτε έχει υπάρξει πλήθος νέων ανακαλύψεων και μελετών στους τομείς της αρχαιολογίας, επιγραφολογίας, και κοινωνιολογίας, ωστόσο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πηγή ως προς την ιστορία της μελέτης του αρχαίου κόσμου και την εικονογράφηση που διαθέτει. Ο πλήρης τίτλος του έργου ήταν Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines d'après les textes et les monuments, contenant l'explication des termes qui se rapportent aux mœurs, aux institutions, à la religion, aux arts, aux sciences, au costume, au mobilier, à la guerre, à la marine, aux métiers, aux monnaies, poids et mesures, etc. etc., et en général à la vie publique et privée des anciens (Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων σύμφωνα με τα κείμενα και τα μνημεία, περιέχων την εξήγηση των όρων που σχετίζονται με τα ήθη, τους θεσμούς, τη θρησκεία, τις τέχνες, τις επιστήμες, τις ενδυμασίες, τα έπιπλα, τον πόλεμο, το ναυτικό, την χειροτεχνία, τα νομίσματα, τα μέτρα και σταθμά, κλπ κλπ, και γενικά τη δημόσια και ιδιωτική ζωή των αρχαίων). Dictionnaire des Antiquités Grecques et Romaines (διαδικτυακή έκδοση) (Γαλλικά) Dictionnaire des antiquités grecques et romaines, Paris, Librairie Hachette et c.ie, (έκδοση 1873): vol. 1 part 1, vol. 1 part 2, vol. 2 part 1, vol. 2 part 2, vol. 3 part 1, vol. 3 part 2, vol. 4 part 1, vol. 4 part 2, vol. 5.
Αλίκη της Μαγιόρκας

Η Αλίκη, ισπαν. Alicia en Mallorca (1341 - μετά το 1376) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του υποκόμη της Ωμελά και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του σενεσάλη της Κύπρου και ερωμένη του ναυάρχου της Κύπρου.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φερδινάνδου υποκόμη της Ωμελά, γιου του Φερδινάνδου πρίγκιπα της Μαγιόρκας (γιου του Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκας) και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Φιλίππου σενεσάλη της Κύπρου. Μητέρα της ήταν η Εσίβα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρης του Ούγου Δ΄ της Κύπρου και της Αλίκης των Ιμπελέν. Γεννήθηκε στην Κύπρο και έλαβε το όνομα της μάμμης της Αλίκης των Ιμεπλέν. Όταν γεννήθηκε, η Εσίβα ήταν αιχμάλωτη του Ούγου Δ΄, ως αποτέλεσμα της σφοδρής διαφωνίας του Ούγου Δ΄ με τον Φερδινάνδο της Ωμελά, ο οποίος απελάθηκε από το βασίλειο. Ο βασιλιάς είχε κατηγορήσει τη μητέρα εκείνου Ισαβέλλα των Ιμπελέν για άσκηση μαγείας. Ο πατέρας της απεβίωσε στην Ωμελά το διάστημα 1341-47, έτσι η Αλίκη δεν τον γνώρισε ποτέ. Το 1355 παντρεύτηκε, ως 2η σύζυγος, έναν συγγενή της, τον Φίλιππο των Ιμπελέν, γιο του Μπαλιάν. Καθώς ο βαθμός συγγένειας απαγόρευε τον γάμο, χρειάστηκε παπική άδεια για να παντρευτούν. Ο θείος της Πέτρος Α΄ της Κύπρου, που είχε διαδεχθεί από το 1358 τον πατέρα του Ούγο Δ΄, είχε δυσαρεστηθεί με τον γάμο, καθώς η Αλίκη ήταν στενό μέλος της βασιλικής οικογένειας της Κύπρου. Ο βασιλιάς, σε αντίποινα για την υπερβολική τόλμη του Φιλίππου να νυμφευτεί την Αλίκη, τον εξόρισε από το βασίλειο. Η Αλίκη κρατήθηκε με τη βία στο νησί, αφού της απαγορεύτηκε να τον ακολουθήσει· δεν είναι γνωστό αν είχε παιδιά από τον Φίλιππο. Η μητέρα της απεβίωσε το 1363 κατά το ξεκίνημα ενός λοιμού. Τέσσερα έτη μετά ο Φίλιππος επέστρεψε στην Κύπρο και το 1369 ανέλαβε την ηγεσία μίας εξέγερσης εναντίον του Πέτρου Α΄ και μίας ομάδας βαρόνων, που στη συνέχεια τον φόνευσαν. Έπειτα από αυτό, βασιλιάς έγινε ο γιος του Πέτρος Β΄, που ήταν 12 ετών, έτσι έγιναν αντιβασιλείς η μητέρα του Ελεονώρα της Αραγωνίας μαζί με τους θείους του Ιωάννη και Ιάκωβο (Α΄). Όμως η Ελεονώρα υποπτευόταν τους Ιωάννη και Ιάκωβο (Α΄) ως συμμέτοχους στη συνωμοσία. Ο Φίλιππος έγινε αμέσως σενεσάλης της Κύπρου, ωστόσο μετά τη Γενουατική εισβολή (που η Ελεονώρα είχε μυστικά κανονίσει) φυλακίστηκε πρώτα στη Φαμαγκούστα και μετά στη Γένουα, όπου αποκεφαλίστηκε περί το 1375. Το 1370, σύμφωνα με τον Ρουντ-Κόλενμπεργκ, η Αλίκη έγινε ερωμένη του Ζαν ντε Μουστρύ, μεγάλου ναυάρχου της Κύπρου. Δεν έχουν καταγραφεί τέκνα από τη σχέση αυτή. Υπήρχε επίσης η φήμη ότι είχε σχέση με τον Γενουάτη ναύαρχο Πιέτρο ντι Κάμπιο Φρεγκόζα, που είχε συνεργαστεί στον θάνατο του συζύγου της. Το Χρονικό του Αμάντι αναφέρει ότι η Αλίκη ήταν τόσο ερωτευμένη με τον Γενουάτη ναύαρχο, που αμέλησε να παρέμβει υπέρ του Φιλίππου και να τον σώσει από την εκτέλεση. Αυτή απεβίωσε μετά το 1376. Παντρεύτηκε το 1355 τον Φίλιππο των Ιμπελέν σενεσάλη της Κύπρου (απεβ. π.1375), γιο του Μπαλιάν, γιου του Ιωάννη, γιου του Μπαλιάν Δ΄ κυρίου του Αρσούφ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Cawley, Charles, Jerusalem, Nobility, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Περιοχή Δήμου

Η Περιοχή Δήμου (αγγλικά: District municipality) είναι μια ονομασία για μια μονάδα ή διοικητική διαίρεση, η οποία είναι ένα είδος κοινότητας που βρέθηκε σε διάφορες περιοχές όπως στον Καναδά τη Λιθουανία και τη Νότια Αφρική.

 Την ονομασία αυτή την παίρνουν σχετικά με την ένταξη, εάν η έκταση που πρόκειται να ενσωματωθούν είναι μεγαλύτερη από 8 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μέση πυκνότητα πληθυσμού κατώτερη από 500 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο οι δήμοι μπορούν να ενσωματωθούν σε διάφορες ταξινομήσεις, υπό τη διεύθυνση του Διοικητή στο Συμβούλιο, όπως συμβαίνει με την Περιφέρεια του Βόρειου Βανκούβερ.
Διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων

Η Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων (συντομογραφία: DRM) είναι ένα σύνολο τεχνολογιών ελέγχου πρόσβασης για τον περιορισμό της χρήσης ιδιοταγών υλικών και πνευματικών πονημάτων. Οι τεχνολογίες DRM επιχειρούν να ελέγξουν τη χρήση, τροποποίηση και διανομή προϊόντων της διανοίας (π.χ. λογισμικό και πολυμεσικό περιεχόμενο) όπως και συστήματα που εμπεριέχονται σε συσκευές που εφαρμόζουν τις σχετικές πολιτικές.

 Η χρήση τεχνολογιών διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων δεν είναι διεθνώς αποδεκτή. Οι υπέρμαχοι της διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων ισχυρίζονται ότι είναι απαραίτητη για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και την αποτροπή της δωρεάν αντιγραφής της, ακριβώς όπως οι κλειδαριές είναι απαραίτητες για να αποτρέπεται η κλοπή υλικών αγαθών. Επιπλέον, υποσστηρίζουν ότι αυτό το τεχνολογικό μέσο βοηθά τον κάτοχο των πνευματικών δικαιωμάτων να διατηρήσει τον καλλιτεχνικό έλεγχο και να διασφαλίσει μια συνεχή ροή εσόδων. Οι πολέμιοι της διαχείρισης ψηφιακών δικαιωμάτων αντιτείνουν ότι δεν υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι η διαχείριση ψηφιακών δικαιωμάτων συμβάλλει στην αποτροπή παραβίασης των πνευματικών δικαιωμάτων, φορτίζοντας αρνητικά νομότυπους πελάτες και απλά επιτρέπει στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους να καταπνίξουν τον ανταγωνισμό και την καινοτομία. Επιπλέον, τα προϊόντα της διανοίας μπορούν να καταστούν απροσπέλαστα σε περίπτωση αλλαγών σχεδίων των σχετικών τεχνολογιών ή διακοπής σχετικών υπηρεσιών.
Esta é a Nossa Pátria Bem Amada

Η Esta é a Nossa Pátria Bem Amada ("Αυτή Είναι η Αγαπημένη Μας Χώρα") είναι ο εθνικός ύμνος της Γουινέα-Μπισσάου. Γράφηκε και συνετέθη από τον Αμίλκαρ Καμπράλ (Amílcar Cabral) και υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος με την ανεξαρτησία το 1974. Ήταν επίσης ο εθνικός ύμνος του Πράσινου Ακρωτηρίου μέχρι το 1996, όταν ένας νέος ύμνος (ο Cântico da Liberdade) επελέχθη από τη χώρα αυτή.

 Sol, suor e ο verde e mar, Séculos de dor e esperança: Esta é a terra dos nossos avós! Fruto das nossas mãos, Da flor do nosso sangue: Esta é a nossa pátria amada.ΧΟΡΩΔΙΑ: Viva a pátria gloriosa! Floriu nos céus a bandeira da luta. Avante, contra ο jugo estrangeiro! Nós vamos construir Na pátria immortal A paz e ο progresso! Nós vamos construir Na pátria imortal A paz e ο progresso! paz e ο progresso!Ramos do mesmo tronco, Olhos na mesma luz: Esta é a força da nossa união! Cantem ο mar e a terra A madrugada e ο sol Que a nossa luta fecundou.ΧΟΡΩΔΙΑ Ήλιος, ιδρώτας, πρασινάδα και θάλασσα, Αιώνες πόνου και ελπίδας· Αυτή είναι η γη των προγόνων μας. Καρπός των χεριών μας, Του λουλουδιού του αίματός μας: Αυτή είναι η αγαπημένη μας χώρα.ΧΟΡΩΔΙΑ: (Είθε) Να ζήσει πολύ η δοξασμένη χώρα μας! Το λάβαρο των αγώνων μας Έχει κυματίσει στους ουρανούς. Εμπρός, ενάντια στον ξένο ζυγό! Θα χτίσουμε Ειρήνη και πρόοδο Στην αθάνατη χώρα μας! Ειρήνη και πρόοδο Στην αθάνατη χώρα μας!Κλαδιά του ίδιου κορμού, Μάτια στο ίδιο φως· Αυτή είναι η δύναμη της ενότητάς μας! Η θάλασσα και η γη, Η αυγή και ο ήλιος τραγουδούν Πως ο αγώνας μας απέδωσε καρπό!ΧΟΡΩΔΙΑ MIDI File
Δήμος Βέλου

Ο Δήμος Βέλου ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Βέλου-Βόχας. Εκτεινόταν ανάμεσα στην Παλαιά και Νέα Εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών.

 Ο δήμος είχε πληθυσμό 8.211 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και αποτελούταν από τα εξής δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Βέλου [ 3.156 ] το Βέλο [ 3.041 ] τα Σαταίικα [ 115 ] Δ.δ. Ελληνοχωρίου -- το Ελληνοχώρι [ 361 ] Δ.δ. Κοκκωνίου -- το Κοκκώνι [ 1.179 ] Δ.δ. Κρηνών -- οι Κρήνες [ 691 ] Δ.δ. Νεράντζης -- η Νεράντζα [ 616 ] Δ.δ. Πουλλίτσης -- η Πουλλίτσα [ 719 ] Δ.δ. Στιμάγκας -- η Στιμάγκα [ 1.068 ] Δ.δ. Ταρσινών -- τα Ταρσινά [ 421 ] korinthia.net | Δήμος Βέλου
Έργα με ένδειξη επιφύλαξης

Ως έργα με ένδειξη επιφύλαξης (γερμ. Vorbehaltsfilm) είναι σύμφωνα με το Ίδρυμα Φρίντριχ-Βίλχελμ-Μούρναου οι κινηματογραφικές ταινίες της Ναζιστικής Γερμανίας που προώθησαν την ιδεολογία του πολέμου, του ρατσισμού και της φυλετικής εξόντωσης στην εποχή τους, και των οποίων η προβολή επιτρέπεται μόνο σε κλειστούς χώρους και μόνο κατόπιν διαφώτισης των θεατών με ανάλογη εισαγωγική διάλεξη που θα αναλύει το ιστορικό πλαίσιο της εποχής και με διάλογο υπό τον έλεγχο ειδήμονος ιστορικού.

 Το Ίδρυμα Φρίντριχ-Βίλχελμ-Μούρναου παρέλαβε τα πνευματικά δικαιώματα αυτών των ταινιών με το ιδρυτικό καταστατικό του, το 1966. Συνολικά τέθηκαν στην αρμοδιότητα του ιδρύματος περί τα 6000 έργα από το 1920 έως και 1960. Περίπου 1240 ταινίες των ετών 1933 - 1945 - τα χρόνια της διακυβέρνησης της Γερμανίας από τους Ναζί ταξινομήθηκαν σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη κατηγορία περιείχε έργα προς δημόσια προβολή, η δεύτερη περιείχε λογοκριμένες ταινίες που ήταν πλέον δυνατόν να προβληθούν δημόσια ενώ οι ταινίες της τρίτης κατηγορίας απαγορεύτηκε τελείως η δημόσια προβολή τους. Αρχικά απαγορεύτηκαν 219 έργα, από τα οποία μερικά αργότερα επιτράπηκαν ξανά. Herbert Heinzelmann: Ein Sonderfall deutscher Kulturgeschichte: Vom Umgang mit NS-Propagandafilmen, 21. September 2006 Hans Schmid: Artikelreihe über Vorbehaltsfilme und die Arbeit der Stiftung in Telepolis. Teil 1: Ich klage an!, 27. März 2010. Teil 2: Meister der Elastizität, 28. März 2010.
Αλβοΐνος του Σπολέτο

Ο Αλβοΐνος, Alboin (άκμασε 757 - 758) ήταν Λομβαρδός δούκας του Σπολέτο από το 757 έως το 758. Επιλέχθηκε να γίνει δούκας από τους Σπολετιανούς ευγενείς, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του βασιλιά.

 Ενώ ο πάπας Στέφανος Β΄ εργαζόταν για να δώσει το βασίλειο στα χέρια τού Δεζιδέριου, ετοιμαζόταν επίσης να δηλώσει υποτέλεια (homage) για τα δουκάτα του Μπενεβέντo και του Σπολέτo στον Πεπίνο τον Βραχύ, βασιλιά των Φράγκων. Ο Aλμπόιν και ο Λιουτπρανδος του Μπενεβέντο πρόσφεραν για επικύρωση τα δουκάτα τους στον Φράγκο βασιλιά, ο οποίος δεν τη ζήτησε. Ο Δεζιδέριος προήλασε και κατέστρεψε το Σπολέτο και το Μπενεβέντο και ο Aλμόιν αιχμαλωτίστηκε. Ο Λιούτπραντ τράπηκε σε φυγή. Έτσι ο ίδιος ο Δεζιδέριος ανέλαβε την άσκηση της δουκικής εξουσίας στο Σπολέτo. Hallenbeck, Jan T. «Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century». Transactions of the American Philosophical Society, New Ser., Vol. 72, Νο. 4. (1982), ρρ. 1–186.
Φραγκίσκος του Μεράν

Ο Φραγκίσκος, γερμ. Franz (11 Μαρτίου 1839 - 27 Μαρτίου 1891) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόμης του Μεράν, βαρόνος του Μπράντχοφεν και Αυλικός Σύμβουλος.

 Ο Φραγκίσκος-Λουδοβίκος-Ιωάννης-Βαπτιστής γεννήθηκε στη Βιέννη και ήταν ο μοναδικός γιος του Ιωάννη αρχιδούκα της Αυστρίας και της Άννας Πλεχλ, κόρης διευθυντή Ταχυδρομείου. Ο γάμος των γονιών του ήταν μοργανατικός. Ο πατέρας του διέφυγε με την ερωμένη του Άννα και τη νυμφεύτηκε, αντίθετα από τη θέληση του πρωτότοκου αδελφού του Φραγκίσκου Α΄ αυτοκράτορα της Αυστρο-Ουγγαρίας. Έτσι ο Φραγκίσκος δεν είχε δικαίωμα κληρονομίας των πατρικών ιδιοκτησιών ή του ονόματος "Αψβούργων-Λωρραίνης" του πατέρα του. Ωστόσο η εκτίμηση του Φραγκίσκου Α΄ προς το πρόσωπο τού Ιωάννη και το ότι ο Ιωάννης ήταν προστάτης των Τεχνών, έκανε τον αυτοκράτορα να απονείμει, επτά έτη μετά τον γάμο, τον τίτλο της βαρώνης του Μπράντχοφεν στην Άννα-Μαρία. Έτσι το 1834 ο Φραγκίσκος έγινε κόμης του Μπράντχοφεν. Δέκα έτη μετά αναβαθμίστηκε σε κόμη του Μεράν. Όταν ήταν ακόμη παιδί ορίστηκε λάντμανν στη Στυρία, Καρινθία, Καρνιόλη, Τυρόλο και Αυστρία. Έλαβε θέση στην Άνω Βουλή της Αυστρίας το 1842. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1859 στο ανάκτορο Μεράν, στο Γκρατς. Μετά οι ενορίες Σέννα, Στάιντς και Γκουτ Μπράντχοφ αποτέλεσαν μία αδιαίρετη ιδιοκτησία (fideicommis) γι' αυτόν και τους απογόνους του. Υπηρέτησε τους αυτοκράτορες της Αυστρο-Ουγγαρίας ως Αυτοκρατορικός και Βασιλικός (Κaiserlich und Κöniglich, Κ.u.Κ.) Σύμβουλος (chamberlain), μέλος του Αυλικού Συμβουλίου και στρατηγός του στρατού. Το 1868 έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Απεβίωσε το 1891 στην Οπατίγια της Κροατίας, σε ηλικία 52 ετών. Νυμφεύτηκε το 1862 τη Θηρεσία, κόρη του Φραγκίσκου-Φιλίππου κόμη φον Λάμπερκ και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία 1864-1935. Μαρία-Ιωάννα 1865-1935. Ιωάννης-Στέφανος 1867-1947, κόμης του Μεράν. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Λαδίσλαγια του Λάμπεργκ και είχε τέκνα: Μαρία-Άννα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Μάγιρ βαρόνο του Μάινχοφ. Λαντισλάια Μάγιρ, παντρεύτηκε τον Γιάκομπ κόμη του Ελτς. Φραγκίσκο-Πέτρος 1868-1949, νυμφεύτηκε τη Μαρία-Ιωάννα-Φραντσίσκα, κόρη του Άλοϋς των Λίχτενσταϊν. Καρολίνα-Ιωάννα 1870-1944. Ροδόλφος-Ιωάννης 1872-1959. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα πριγκίπισσα του Άρενμπεργκ. Αλβέρτος-Ιωάννης 1874-1928. Renate Basch-Ritter, Anna Plochl - Die Frau an der Seite Erzherzog Johanns, Advea Verlag 2005
Επαρχία Γκάγκρα

Η επαρχία Γκάγκρα είναι μια περιοχή της Αμπχαζίας. Αντιστοιχεί στην ομώνυμη επαρχία της Γεωργίας. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, ήταν γνωστό ως το νότιο τμήμα του Σάντζεν. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αμπχαζίας και ο ποταμός Πσου χρησιμεύει ως σύνορο με το Κράι Κρασνοντάρ της Ρωσίας. Η πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη Γκάγκρα. Ο πληθυσμός της ζώνης της πόλης Γκάγκρα το 1989 ήταν 77.079 κάτοικοι, αλλά ο αριθμός αυτός έπεσε δραματικά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τον πόλεμο στην Αμπχαζία το 1992-1993 (συμπεριλαμβανομένης της εθνοκάθαρσης των Γεωργιανών), σε 37.002 κατοίκους κατά τη στιγμή της απογραφής του 2003. Οι εθνοτικοί Αρμένιοι αποτελούν πλέον την πλειοψηφία στην επαρχία.

 Ο Γκριγκόρι Ενίκ διορίστηκε εκ νέου ως επικεφαλής της διοίκησης στις 10 Μαΐου 2001 μετά τις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2001.Τον Δεκέμβριο του 2002, ο Ενίκ διορίστηκε επικεφαλής της κρατικής επιτροπής τελωνείων, και τον διαδέχτηκε ο Βαλέρι Μπγκάνμπα. Στις 25 Μαΐου 2006, ο Μπγκάνμπα παραιτήθηκε από το αξίωμα από τον πρόεδρο Μπαγκάπς κατόπιν αιτήσεώς του και διαδέχτηκε ο Ασταμούρ Κέτσμπα. Με τη σειρά του, μετά την εκλογή του Αλεξάντερ Ανκβάμπ, στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 ο Κέτσμπα παραιτήθηκε με δική του αίτηση και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον αναπληρωτή του Τεϊμουράζ Κάπμπα. Στις 15 Νοεμβρίου, ο Γκριγκόρι Ενίκ, ο οποίος προηγουμένως ήταν επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης, διορίστηκε επικεφαλής της Περιφέρειας Γκάγκρα. Στις 28 Μαΐου 2012, ο Ενίκ διορίστηκε μόνιμα.Μετά την Επανάσταση του Μαΐου του 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χατζίμπα ως Πρόεδρο, ο Ένικ καθαιρέθηκε και τον αντικατέστησε με τον βουλευτή Μπεσλάν Μπάρτσιτς (ως επικεφαλής) στις 22 Οκτωβρίου. Ο Μπάρτσιτς επιβεβαίωσε την θέση του το επόμενο έτος.Στις 16 Μαΐου 2016, ο Μπάρτσιτς έγινε επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης. Την ίδια ημέρα, ο Διευθυντής Δασοκομίας της Γκάγκρα Ζαούρ Μπγκάνμπα διορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής. Ο Μπγκάνμπα επιβεβαίωσε τη θέση του στις 2 Ιουνίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2003, ο πληθυσμός της επαρχίας συμπεριλαμβάνε: Αρμένιοι (44.1%) Αμπχάζιοι (27.7%) Ρώσοι (20.0%) Γεωργιανοί (3.3%) Έλληνες (0.7%) Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι: Γκάγκρα Πιτσούντα Λεσελίντζε Τσαντρίπς ΜπζιμπΗ επαρχία είναι ως επί το πλείστον ορεινή, εκτός από την πεδιάδα Μπζιμπ στο νότιο τμήμα της (όπου βρίσκεται η Πιτσούντα) και διασχίζεται από διάφορες οροσειρές (Γκάγκρα, Αραμπίκα και άλλες). Διοικητικές διαιρέσεις της Αμπχαζίας
Άγιος Σπυρίδων Φωκίδας

Ο Άγιος Σπυρίδων είναι παραθαλάσσιο χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 10 μέτρα. Έχει πληθυσμό 152 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και μαζί την Αγία Ειρήνη, τον Άγιο Νικόλαο, τη νησίδα Άγιο Νικόλαο, την Καλλιθέα, τον Κλοβινό, τη νησίδα Πρασούδι και τα Φλαμπουράκια συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Ο Άγιος Σπυρίδων βρίσκεται επί της εθνικής οδού Αντιρρίου - Ιτέας, ανάμεσα στη Ναύπακτο και το Γαλαξίδι. Το χωριό διαθέτει παραλίες, μικρό λιμανάκι και είναι αλιευτικό καταφύγιο. Στην παραλία του υπάρχουν ψαροταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Το παλιότερο όνομά του ήταν Ντουβιά και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ: 5/1959 σε Άγιο Σπυρίδωνα από τον πολιούχο του χωριού. Στα ΒΔ του χωριού υπάρχει ελληνιστικό κάστρο, ενώ στο ακρωτήριο «Δριμούλι» ένας μεσαιωνικός πύργος. Απογραφές πληθυσμού
Γκότσουτζανγκ

Το γκότσουτζανγκ (Χάνγκουλ: 고추장) είναι μια αλμυρή και πικάντικη ζύμωση της Κορέας. Παραδοσιακά, έχει φυσική ζύμωση επί χρόνια σε μεγάλα πήλινα δοχεία σε εξωτερικούς χώρους, συχνά σε μια υπερυψωμένη πέτρινη πλατφόρμα, που ονομάζεται τζάνγκτοκτε (Jangdokdae, Χάνγκουλ: 장독대).

 Το γκότσουτζανγκ (πάστα από καυτή πιπεριά) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Κορέα στα τέλη του 1700. Σύμφωνα με το παραδοσιακό βιβλίο Τζούνγκμπο Σάλιμ Γκιόνγκτζε (Jeungbo Sallim Gyeonge, Χάνγκουλ: 증보산림경제), έγινε με την προσθήκη σκόνης κόκκινης πιπεριάς τσίλι και κολλώδους ρυζιού σε σκόνη για την πάστα σόγιας. Αυτή η συνταγή είναι παρόμοια με τη συνταγή που χρησιμοποιείται σήμερα για το γκότσουτζανγκ. Τα συστατικά είναι: κόκκινο τσίλι σε σκόνη, κολλώδες ρύζι σε σκόνη αναμεμειγμένο με σκόνη που έχει υποστεί ζύμωση σόγιας και αλάτι. Το ρύζι γλασέ συμπεριλαμβάνει συνήθως μικρούς κόκκους ρυζιού, κριθάρι, σιτάρι, κολοκύθες και γλυκοπατάτα. Ένα μικρό ποσό γλυκαντικών ουσιών, όπως ζάχαρη, σιρόπι ή μέλι προστίθενται μερικές φορές. Είναι μια σκούρα κοκκινωπή πάστα, με μια πλούσια, πικάντικη γεύση. Επίσης χρησιμοποιείται εκτενώς στην κορεατική μαγειρική για να δώσει γεύση στης σούπες, δηλαδή το τσίγκε (Jjigae, Χάνγκουλ: 찌개), όπως το γκότσουτζανγκ τσίγκε (Χάνγκουλ: 고추장 찌개), και ύστερα μαρινάρεται το κρέας και φτιάχνεται το γκότσουτζανγκ μπούλγκογκι, και πολλά άλλα κύρια Κορεατικά φαγητά όπως το νένγκμιον και το μπίμπιμπαπ.
Χάτσια

Ο Χάτσια (γνωστός και ως ι Ωρίωνα ή ι Orionis, συντομογραφία Iota Ori, ι Ori) είναι ένα σύστημα πολλαπλών αστέρων στον ισημερινό αστερισμό του Ωρίωνα . Είναι το όγδοο όσον αφορά τη λαμπρότητα μέλος του Ωρίωνα με εμφανές οπτικό μέγεθος 2,77 και επίσης το λαμπρότερο μέλος του αστερισμού που είναι γνωστός ως Ξίφος του Ωρίωνα. Είναι μέλος του ανοικτού σμήνους NGC 1980 . Από μετρήσεις παράλλαξης, η απόσταση του υπολογίζεται περίπου στα 2.300 έτη φωτός από τον Ήλιο . Το σύστημα έχει τρία συστατικά που ονομάζονται Iota Orionis A, B και C. O Iota Orionis A είναι ένας τεράστιος φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας , με τα συστατικά του να αναφέρονται ως Iota Orionis Aa (επίσης Hatysa ) και Ab.

 Ο ι Orionis ( σε λατινoποιημένη μορφή: Iota Orionis ) είναι ο ορισμός του συστήματος Bayer . Οι ονομασίες των τριών συστατικών ως Iota Orionis A , B και C και των συστατικών του A - Iota Orionis σε Aa και Ab - προέρχονται από τη σύμβαση που χρησιμοποιείται από τον Washington Multiplicity Catalog (WMC) για πολλαπλά συστήματα αστέρων και εγκρίθηκε από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση (IAU). Το σύστημα φέρει τα ονόματα Hatysa ή Hatsya , και Nair al Saif . Το 2016, η IAU οργάνωσε μια ομάδα εργασίας για τα ονόματα αστέρων (WGSN) για να καταγράψει και να τυποποιήσει τα σωστά ονόματα για τους αστέρες. Το WGSN αποφάσισε να αποδώσει τα ονόματα των ατομικών αστεριών αντί για ολόκληρα πολλαπλά συστήματα . Ενέκρινε το όνομα Hatysa για το συστατικό Iota Orionis Aa στις 5 Σεπτεμβρίου 2017 και τώρα περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εγκεκριμένων από την IAU ονομάτων αστέρων. Στα αραβικά το σύστημα ήταν γνωστό ως Na'ir al Saif , το οποίο σημαίνει «το φωτεινό του Ξίφους». Ο Χάτσια κυριαρχείται από το Iota Orionis Α, του οποίου τα δύο συστατικά είναι ένας μπλε γίγαντας φασματικού τύπου O9 και ένας αστέρας φασματικού τύπου B0.8 ΙΙΙ / IV περίπου 2 μεγέθη πιο αχνός. Η σύγκρουση των αστρικών ανέμων από αυτό το ζεύγος κάνει το σύστημα ισχυρή πηγή ακτίνων Χ . Παραδόξως, τα δύο αντικείμενα αυτού του συστήματος φαίνεται να έχουν διαφορετικές ηλικίες, με το δευτερεύον να έχει περίπου διπλάσια ηλικία από το πρωτεύων. Σε συνδυασμό με την υψηλή εκκεντρότητα (ε = 0.764) της τροχιάς τους 29 ημερών, αυτό υποδηλώνει ότι το δυαδικό σύστημα δημιουργήθηκε μέσω σύλληψης και όχι με σχηματισμό με μεταφορά μάζας. Αυτή η σύλληψη μπορεί να έχει συμβεί, για παράδειγμα, μέσα από μια συνάντηση μεταξύ δύο δυαδικών συστημάτων. Το Iota Orionis B είναι ένας γίγαντας τύπου B8 στα 11 "(περίπου 5.000 AU ), ο οποίος έχει δειχθεί ότι είναι μεταβλητός αστέρας και πιθανόν να είναι ένα νεαρό αστρικό αντικείμενο . Το μικρότερο Iota Orionis C είναι ένας αστέρας A0 στις 49 ". Το NGC 1980 περιέχει λίγους φωτεινούς αστέρες εκτός του Iota Orionis. Μόνο δεκαοκτώ άλλοι αστέρες θεωρούνται μέλη σε μια έρευνα μέχρι το 14ο μέγεθος, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι γύρω στο 9ο μέγεθος, αλλά περιλαμβάνουν και αστέρες 5ου μεγέθους όπως οι HR 1886 και 1887. Iota Orionis by Dr. Jim Kaler. (αγγλικά) David Darling's encyclopedia entry (αγγλικά)
Μπαντσαίικα Αχαΐας

Τα Μπαντσαίικα ή Μπαντζαίικα (παλιότερα γνωστό ως Λαζαριό ή Λαζαρινό) είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του νομού Αχαΐας. Απέχει 35 περ. χιλιόμετρα από της Πάτρα. Διοικητικά αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Καλεντζίου με 141 κατοίκους (απογραφή 2011).

 Αρχικά ονομαζόταν Λαζαριό ή Λαζαρινό, ονομασία ανθρωπωνυμική προερχόμενη από το επίθετο του πρώτη οικιστή της περιοχής, δηλ. την οικογένεια Λάζαρη. Με αυτό το όνομα αναφέρεται σε Οθωμανικούς καταλόγους και το 1828 αναφέρεται ότι είχε 6 οικογένειες. Το 1836 εντάχτηκε στον δήμο Ερυμάνθειας και το 1841 στον τότε Δήμο Τριταίας. Το 1845 καταργήθηκε ως οικισμός. Αναγνωρίστηκε εκ νέου ως οικισμός του Καλεντζίου με το όνομα Μπαντσαίικα στις 19/03/1961. Η νέα αυτή ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και επικράτησε λόγω της οικογένειας Μπαντζή, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή και ήταν η πολυπληθέστερη. Από το 1961 αποτελεί οικισμό της Κοινότητας Καλεντζίου. Στα Μπαντσαίικα λειτούργησε δημοτικό σχολείο από το 1945 έως το 1986. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Γεώργιος Αθ. Πετρόπουλος, Καλέτζι και Καλετζιώτες, Αθήνα 2003. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α'-Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λαζαρινόν, λήμμα Μπανταίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λαζαριού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μπαντσαίικων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλεντζίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017.
Μαργαρίτα της Φουά-Καντάλ

Η Μαργαρίτα, γαλλ.: Margaret de Foix-Candale, ουγγρικά: Foix-Candale-i Margit saluzzói őrgrófné‎, (1473 – Castres, 9 Σεπτεμβρίου 1536) από τον Οίκο της Φουά έγινε μαρκησία του Σαλούτσo από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Β΄. Ενήργησε ως επίτροπος της μαρκιωνίας του Σαλούτσo κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της Mιχαήλ-Αντωνίου το 1504-1526.

 Ήταν η μικρότερη κόρη του Ιωάννη της Φουά, 1ου κόμη του Kαντάλ και της Mαργαρίτας Κέντεστον. Το 1492 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β' μάργραβο του Σαλούτσο. Η μαρκησία Mαργαρίτα συνόδευσε την ανιψιά της, βασίλισσα Άννα της Φουά-Καντάλ (σύζυγο του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας) το 1502, από το Σαλούτσo στη Βενετία στη γαμήλια περιοδεία από τη Γαλλία στην Ουγγαρία, όταν η βασίλισσα Άννα επισκέφτηκε τους πατρικούς της συγγενείς στο Σαλούτσο. Κατά τη δεύτερη εγκυμοσύνη της, η βασίλισσα Άννα ζήτησε από τη θεία της, Μαργαρίτα, να έρθει στη Βούδα το 1506 Η μαρκησία μετά το τέλος του συζύγου της ενήργησε ως επίτροπος της μαρκιωνίας του Σαλούτσo στο όνομα του πρωτότοκου γιου της, Mιχαήλ-Αντωνίου. Οι τέσσερις επιζώντες γιοι της κληρονόμησαν όλοι τη μαρκησία κατά τη σειράς γέννησής τους. Το 1492 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β' μάργραβο του Σαλούτσο και είχε τέκνα: Mιχαήλ-Αντώνιος 26 Μαρτίου 1495 – 18 Οκτωβρίου 1528, μαρκήσιος του Σαλούτσo (1504–1528) . Ιωάννης-Λουδοβίκος 21 Οκτωβρίου 1496 – 1563, μαρκήσιος του Σαλούτσο (1528–1529, έκπτωτος). Φραγκίσκος-Λουδοβίκος 15 Φεβρουαρίου 1498 – 28 Μαρτίου 1537, μαρκήσιος του Σαλούτσo (1529–1537) Aντριάνο 20 Οκτωβρίου 1499 – Ιουνίου 1501, απεβ. 2 ετών. Ιωάννης-Γαβριήλ 26 Σεπτεμβρίου 1501 – 29 Ιουλίου 1548, μαρκήσιος του Σαλούτσo (1537–1548). Tavuzzi, Michael (2007). Renaissance Inquisitors: Dominican Inquisitors and Inquisitorial Districts in Northern Italy, 1474- 1527. Brill. Tewes, Götz-Rüdiger (2011). Kampf um Florenz: die Medici im Exil (1494-1512) (στα German). Bohlau. Wenzel, Gusztáv: II. Ulászló magyar és cseh királynak házas élete (The Marriages of Ladislas II King of Hungary and Bohemia). Századok (Periodical Centuries). 631–641, 727–757 and 816–840. 1877. Seigneurs de Grailly Généalogie Foix-Grailly Généalogie Marek, Miroslav. "Euweb/Foix-Grailly Genealogy". Genealogy.EU.