Λαρίσα Σέπιτκο

Η Λαρίσα Εφίμοβνα Σέπιτκο (ουκρανικά: Лариса Юхимівна Шепітько‎; 6 Ιανουαρίου 1938 – 2 Ιουλίου 1979) ήταν Ουκρανή Σοβιετική σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός. Η Λαρίσα Σέπιτκο θεωρείται μια από τις καλύτερες γυναίκες σκηνοθέτες όλων των εποχών και η ταινία της Η Ανάβαση (The Ascent) ήταν η δεύτερη ταινία, που σκηνοθέτησε μια γυναίκα που κέρδισε μια Χρυσή Άρκτο και η τρίτη ταινία σκηνοθετημένη από μια γυναίκα που κέρδισε ένα κορυφαίο βραβείο σε μεγάλο ευρωπαϊκό. Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο). Η Λαρίσα Σέπιτκο θεωρήθηκε επίσης μια από τις πιο εξέχουσες σοβιετικές σκηνοθέτες τόσο κατά τη διάρκεια της «απόψυξης» όσο και της περιόδου {μετά την απόψυξη». Το «Ξεπάγωμα» ήταν μια άμεση απάντηση στους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στους Σοβιετικούς πολίτες κατά τη διάρκεια της περιόδου του Στάλιν, και ουσιαστικά σηματοδότησε την αρχή μιας καινοτόμου επιστροφής στις κινηματογραφικές τέχνες.

 Η Λαρίσα Σέπιτκο γεννήθηκε στο Αρτέμοφσκ, μια πόλη στην ανατολική Ουκρανία, που τώρα είναι γνωστή ως Μπαχμούτ. Ήταν ένα από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Την μεγάλωσε η μητέρα της, που ήταν δασκάλα. Ο πατέρας της, ένας Πέρσης στρατιωτικός, χώρισε τη μητέρα της Σέπιτκο και εγκατέλειψε την οικογένειά του όταν η Λαρίσα ήταν πολύ μικρή. Η ίδια θυμάται: «Ο πατέρας μου πολέμησε σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Για μένα, ο πόλεμος ήταν μια από τις πιο ισχυρές πρώιμες εντυπώσεις. Θυμάμαι το συναίσθημα της ζωής αναστατωμένο, η οικογένεια χωρίστηκε. Θυμάμαι την πείνα και πώς εκκενώθηκαν η μητέρα μας και εμείς, τα τρία παιδιά. Η εντύπωση μιας παγκόσμιας συμφοράς άφησε σίγουρα ένα ανεξίτηλο σημάδι στο μυαλό του παιδιού μου.» Εξαιτίας αυτού, η δουλειά της συχνά ασχολείται με τη μοναξιά και την απομόνωση. Το 1954 αποφοίτησε από το γυμνάσιο στο Λβιβ. Η Σέπιτκο μετακόμισε στη Μόσχα όταν ήταν δεκαέξι, εισερχόμενη στο All-Union State Institute of Cinematography ως μαθήτρια του Αλεξάντερ Ντοβζένκο. Ήταν μαθήτρια του Ντοβζένκο για 18 μήνες μέχρι που πέθανε το 1956. Ένιωθε μια συγγένεια ανάμεσα στην κοινή τους κληρονομιά και τις σοσιαλρεαλιστικές εικόνες. Υιοθέτησε επίσης το μότο του, «Κάνε κάθε ταινία σαν να είναι η τελευταία σου». Η Σέπιτκο ήταν η μόνη γυναίκα σκηνοθέτης που σπούδαζε στο VGIK εκείνη την εποχή. Παρά το γεγονός ότι εργαζόταν σε ένα πολύ ανδροκρατούμενο περιβάλλον με μια ιστορική κληρονομιά κυρίως ανδρικών ταινιών για να διδαχθεί, θα δηλώσει αργότερα ότι, «Ποτέ δεν προσπάθησα να πάρω τους άνδρες σκηνοθέτες ως μοντέλο, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι οποιαδήποτε απόπειρα από τις φίλες μου, τις συνάδελφούς μου —και τις νεότερες όσο και οι ανώτερες— το να μιμούνται άντρες κινηματογραφιστές δεν έχει νόημα γιατί όλα είναι παράγωγα». Η Σέπιτκο αποφοίτησε από το VGIK το 1963 με τη βραβευμένη διπλωματική ταινία της Ζέστη , ή Znoy, που γυρίστηκε όταν ήταν 22 ετών. Ο Κεμέλ, ένας πρόσφατος απόφοιτος σχολείου, ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο μέρος των στεπών, για να εργαστεί σε ένα μικρό κοινοτικό αγρόκτημα στην Κεντρική Ασία στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Η ταινία επηρεάστηκε από ένα διήγημα, "Το Μάτι της Καμήλας", του Τζινγκίζ Αϊτμάτωφ. Η ταινία της έδειξε την εντύπωση του Ντοβζένκο, τόσο στο ξεραμένο σκηνικό όσο και στο νατουραλιστικό του ύφος. Κατά τη φάση του μοντάζ της ταινίας, η Σέπιτκο βοηθήθηκε από τον Ελέμ Κλίμοφ, που ήταν επίσης φοιτητής στο VGIK εκείνη την εποχή. Το 1963 παντρεύτηκαν και το ένα παιδί τους, ο Άντον, γεννήθηκε το 1973. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ζέστη, η Σέπιτκο προσβλήθηκε από ηπατίτιδα Α και πολλές φορές σκηνοθέτησε τμήματα της ταινίας από ένα φορείο. Οι θερμοκρασίες σε τοποθεσίες θα μπορούσαν να φτάσουν τους 50 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που έκανε το φιλμ να λιώσει στο εσωτερικό της κάμερας πολλές φορές. Η ταινία Ζέστη (Heat) κέρδισε το Grand Prix του Συμποσίου ex aequo στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι το 1964 και ένα βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου All-Union στο Λένινγκραντ. Το να είσαι σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια του σοβιετικού καθεστώτος ήταν ένα δύσκολο έργο. Πολλές φορές η κομμουνιστική κυβέρνηση λογοκρίνει ταινίες που δεν ενέκρινε. Αυτό συνέβη για τρεις από τις πρώτες ταινίες της Σέπιτκο Φτερά, Η Πατρίδα του Ηλεκτρισμού και Εσύ και Εγώ. Η ταινία Φτερά κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κοινό, ωστόσο αργότερα απαγορεύτηκε, η ταινία Η Πατρίδα του Ηλεκτρισμού δεν προβλήθηκε ποτέ στους κινηματογράφους και το Εσύ και Εγώ αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από την κυκλοφορία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας από τη σοβιετική κυβέρνηση. Άρχισε να εργάζεται για την παραγωγή της ταινίας Λευκορωσικός σταθμός το 1971 και σχεδίαζε να αλλάξει τον αισιόδοξο τόνο της αρχικής ιστορίας σε έναν πιο τραγικό. Καθώς ήταν νέα βγήκε από αυτά τα σχέδια, η Mosfilm την αφαίρεσε από την παραγωγή και την αντικατέστησε με έναν «λιγότερο αμφιλεγόμενο σκηνοθέτη». Η λογοκρισία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν είχε μια σαφή μορφή για να ακολουθήσει. Οι ταινίες εγκρίθηκαν αποκλειστικά από το ποιος κυβερνητικός αξιωματούχος είδε πρώτος την ταινία. Ο Ελίμ Κλίμοφ εξήγησε ότι το Η Ανάβαση, η πιο δημοφιλής ταινία της Σέπιτκο κυκλοφόρησε μόνο στους κινηματογράφους επειδή κατά τη διάρκεια της προβολής της ο Πιέτρ Μασέροφ, ο πρώτος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Λευκορωσίας, «σκούπισε τα δάκρυά του και έσπασε την έκπληκτη σιωπή του πλήθους μιλώντας για σαράντα λεπτά για τη σημασία της ταινίας». Ο ίδιος ο Μασέροφ ήταν βετεράνος πολέμου του κινήματος των παρτιζάνων της Λευκορωσίας και είχε στενή σχέση με αυτό που απεικόνιζε η ταινία. Μέσα σε λίγες μέρες από την προβολή, το φιλμ Η Ανάβαση έγινε επίσημα αποδεκτή χωρίς καμία αλλαγή. Φτερά ( Krylya, 1966) – Η πρώτη ταινία της Σέπιτκο, αφορά μια πολύ παρασημοφορημένη πιλότο μαχητικών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πιλότος, τώρα διευθύντρια ενός επαγγελματικού κολεγίου, δεν έχει επαφή με την κόρη της και τη νέα γενιά. Έχει τόσο εσωτερικεύσει τις στρατιωτικές ιδέες της υπηρεσίας και της υπακοής που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη ζωή σε καιρό ειρήνης. Το Σέπιτκο φέρνει στο φως την εσωτερική ζωή μιας μεσήλικης γυναίκας που πρέπει να συμφιλιώσει το παρελθόν της με την τωρινή της πραγματικότητα. Αυτό το εκφράζει αντιπαραβάλλοντας την καταστολή του χαρακτήρα της, που χαρακτηρίζεται από κλειστοφοβικούς εσωτερικούς χώρους και σφιχτές συνθέσεις, με παραδεισένιες, εκτεταμένες λήψεις ουρανού και σύννεφων, που αντιπροσωπεύουν την ελευθερία των ημερών της πτήσης της. Η ηθοποιός Μάγια Μπουλγκάκοβα κατοικεί σε αυτήν την αυστηρή αλλά λογική γυναίκα με ενσυναίσθηση και χιούμορ. Η ταινία προκάλεσε σημαντική διαμάχη στον σοβιετικό τύπο εκείνη την εποχή, καθώς οι ταινίες δεν προορίζονταν να απεικονίζουν συγκρούσεις μεταξύ παιδιών και γονέων (Vronskaya 1972, σελ. 39). Ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση αναγνωρίζοντας ένα χάσμα γενεών και ζωγράφισε έναν ήρωα πολέμου ως ξεχασμένη, χαμένη ψυχή. Αρχές μιας άγνωστης εποχής (Nachalo nevedomogo veka, 1967) – Το 1967, γύρισε το δεύτερο από τα τρία επεισόδια αυτής της ταινίας portmanteau, που έγινε για τον εορτασμό της πεντηκοστής επετείου της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το επεισόδιο της Σέπιτκο, Η Πατρίδα του Ηλεκτρισμού ( Rodina elektrichestva ), ακολουθεί έναν νεαρό μηχανικό που φέρνει ηλεκτρική ενέργεια σε ένα φτωχό χωριό. Η ταινία στο σύνολό της κρίθηκε από τις αρχές ότι δείχνει τους μπολσεβίκους υπό ένα κολακευτικό φως και έμεινε ακυκλοφόρητη. Δύο από τα επεισόδια, συμπεριλαμβανομένου του Η Πατρίδα του Ηλεκτρισμού, βρέθηκαν και προβλήθηκαν δημόσια για πρώτη φορά το 1987, αλλά η ταινία στην πλήρη αρχική της μορφή θεωρείται χαμένη . Τη δέκατη τρίτη ώρα της νύχτας (V trinadtsatom chasu nochi, 1969) – Το 1969, γύρισε την πρώτη της έγχρωμη ταινία, μια ταινία μιούζικαλ-φαντασίας με τίτλο Τη δέκατη τρίτη ώρα της νύχτας, μια πρωτοχρονιάτικη επιθεώρηση με πρωταγωνιστές τους Βλαντίμιρ Μπάσοφ, Γκεόργκι Βίτσιν, Ζίνοβι Γκερντ, Σπαρτάκ Μισουλίν και Ανατόλι Παπανόφ. Εσύ και Εγώ (Ty i ya, 1971) – Η τρίτη ταινία της Σέπιτκο ακολουθεί τις ζωές δύο ανδρών χειρουργών που παλεύουν με διαφορετικές έννοιες εκπλήρωσης. Είναι και μελέτη χαρακτήρα και κριτική στον καταναλωτισμό. Αυτή ήταν η δεύτερη και τελευταία έγχρωμη ταινία της. Έτυχε ευνοϊκής υποδοχής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η Ανάβαση ( Voskhozhdenie, 1977) – η τελευταία ολοκληρωμένη ταινία της και αυτή που τράβηξε τη μεγαλύτερη προσοχή στη Δύση. Οι ηθοποιοί Μπόρις Πλότνικοφ και Βλαντίμιρ Γκοστιούχιν κέρδισαν τους πρώτους μεγάλους ρόλους στην ταινία. Διασκευασμένο από ένα μυθιστόρημα του Βασίλι Μπίκοφ, η Σέπιτκο επιστρέφει στα βάσανα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εξιστορώντας τις δοκιμασίες και τις αναταραχές μιας ομάδας φιλοσοβιετικών ανταρτών στη Λευκορωσία τον ζοφερό χειμώνα του 1942. Δύο από τους παρτιζάνους, ο Σότνικοφ και ο Ρίμπακ, αιχμαλωτίζονται από τη Βέρμαχτ και στη συνέχεια ανακρίνονται από έναν τοπικό συνεργάτη, τον οποίο υποδύεται ο Ανατόλι Σολονίτσιν, πριν τέσσερις από αυτούς εκτελεστούν δημόσια. Αυτή η απεικόνιση του μαρτυρίου των Σοβιετικών οφείλει πολλά στη χριστιανική εικονογραφία. Η Ανάβαση κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 27ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1977. Ήταν επίσης η επίσημη υποβολή της Σοβιετικής Ένωσης για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία των 50ων Όσκαρ το 1978 και συμπεριλήφθηκε στις "1001 ταινίες που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις" του Στίβεν Σνάιντερ. Η Σέπιτκο ήθελε να κινηματογραφήσει για να τηρήσει την αυθεντικότητα αυτού που θα είχαν βιώσει οι Σοβιετικοί στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Το καστ προερχόταν από άγνωστους ηθοποιούς των οποίων το υπόβαθρο ταιριάζει με το πώς ήθελε να απεικονίζουν οι χαρακτήρες τους. Η ταινία γυρίστηκε στο Μούρομ κατά τη διάρκεια των βαρέων χειμώνων της Ρωσίας όπου οι θερμοκρασίες έφτασαν τους 40 βαθμούς κάτω από το μηδέν. Η Σέπιτκο αρνήθηκε οποιαδήποτε ειδική μεταχείριση και φορούσε μόνο ρούχα που φορούσε το καστ για να ενσαρκώσει τα δεινά που πέρασαν. Η αυξανόμενη διεθνής φήμη της Σέπιτκο οδήγησε σε μια πρόσκληση να συμμετάσχει στην κριτική επιτροπή στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1978. Πριν η Σέπιτκο σκηνοθετήσει μεγάλου μήκους, έπαιξε σε τρεις ταινίες κατά τη διάρκεια του χρόνου της στο VGIK. Έπαιξε μια επιπλέον στο Βραδιά Καρναβαλιού του Έλνταρ Ριαζάνοφ. Έπαιξε τη Χάνα στο Ταβρίγια του Γιούρι Λίσενκο. Τέλος, έπαιξε τη Νίνα στο Νικολάι Λίτους και το Συνηθισμένη ιστορία (Obyknovennaya istoriya) του Ιγκόρ Ζεμγκάνο. Το στυλ δημιουργίας ταινιών της Σέπιτκο συνδέεται συχνά με τον ρεαλισμό. Η αφήγηση της έχει μια ουσιαστική ποσότητα νατουραλισμού, συχνά εκπέμποντας μια γνήσια απεικόνιση του θέματος που εξερευνά. Οι περισσότερες ταινίες της είναι γυρισμένες σε ασπρόμαυρο. Συνήθως κινηματογραφεί σε απομονωμένα περιβάλλοντα με τις συνθέσεις της να εστιάζουν συχνά σε μέρη του σώματος για να κάνουν τους χαρακτήρες της να φαίνονται πιο οικείοι. Εστιάζει επίσης σε εντυπωσιακά πλάνα τοπίων για να τονίσει τα απομονωμένα περιβάλλοντα που αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες της. Μερικά παραδείγματα αυτού μπορούν να βρεθούν στο φιλμ Η Ανάβαση, όπου δύο στρατιώτες φροντίζουν μόνοι τους στη μέση μιας χιονοθύελλας και στο φιλμ Φτερά, όπου μια πρώην πιλότος του πολέμου πετά μόνη της για να δείξει την αποσύνδεσή της από τη σύγχρονη κοινωνία. Το στυλ της Σέπιτκο προκαλεί πολλούς οπτικούς, ποιητικούς συμβολισμούς. Το πιο αξιοσημείωτο θέμα στην κινηματογραφική καριέρα της Σέπιτκο είναι ο «πόλεμος». Πιο συγκεκριμένα, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος εκ των υστέρων για το πώς σχετίζεται με τη σύγχρονη εποχή. Στο φιλμ Φτερά, η Σέπιτκο απεικονίζει ένα σκηνικό μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ένας πρώην πιλότος αναπολεί τον ήρωα του πολέμου. Για το φιλμ Η Ανάβαση, η Σέπιτκο περιγράφει σε μια συνέντευξη ότι ο λόγος που ήθελε να κάνει μια ταινία που διαδραματιζόταν πραγματικά κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν επειδή είδε τη θεματική της ουσία να εφαρμόζεται σε αυτό που αναζητούσε από το σύγχρονο κλίμα της σοβιετικής κουλτούρας: «Κάθε χρονική περίοδο φέρνει ορισμένα ζητήματα στην επιφάνεια, και το ζήτημα του ηρωισμού στη σημερινή εποχή είναι ίσως το ίδιο φλέγον ζήτημα τώρα όσο και σε εποχή πολέμου». Το Calvert Journal αναφέρει ότι, «η Σέπιτκο είναι ένας πολιτικός σκηνοθέτης, αλλά έχει τις ρίζες του στον ουμανισμό και όχι στην ιδεολογία. Τόσο το Φτεράόσο και το Η Ανάβαση είναι έργα ειρηνικά που εξερευνούν —αν και από διαφορετικές οπτικές γωνίες— τις τραγικές συνέπειες της σύγκρουσης. Οι ηρωικοί μύθοι απογυμνώνονται βάναυσα, αφήνοντας αντ 'αυτού, μη απολογητικά μη πατριωτικές αφηγήσεις για το τοξικό κόστος του πολέμου.» Σύμφωνα με τον σύζυγο της Σέπιτκο στη μικρού μήκους ταινία της για το αφιέρωμα στη Λάρισα, "Η Λάρισα έφτασε κοντά στο κεντρικό θέμα της δουλειάς της - την ανυποχώρητη κρίση του εαυτού μας και τη μεγάλη ευθύνη που έχει ο καθένας μας για τα πράγματα που έχουμε κάνει στη ζωή". Αυτό ήταν ως απάντηση στις σκέψεις του για την ταινία της Εσύ και Εγώ, και πώς από εκεί και πέρα θα γινόταν η εξέχουσα εξερεύνηση στις ταινίες της Η Ανάβαση και το Αντίο. Οι ταινίες της Σέπιτκο μερικές φορές έχουν επίσης θρησκευτικά θέματα, όπως στο φιλμ Η Ανάβαση, που χρησιμοποιεί την ιστορία του Ιούδα και του Ιησού για να συγκρίνει και να αντιπαραβάλει τους δύο βασικούς χαρακτήρες της. Η Σέπιτκο έχει γυρίσει συνολικά επτά μεγάλου μήκους ταινίες, αν συμπεριλάβετε την ταινία omnibus που έκανε το φιλμ Αρχές μιας άγνωστης εποχής και την ταινία Αντίο , που ολοκλήρωσε ο σύζυγός της Ελέμ Κλίμοφ αφότου αυτή πέθανε. Η Λαρίσα Σέπιτκο κέρδισε τέσσερα βραβεία για την ταινία της το 1977 Η Ανάβαση στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου : Χρυσή Άρκτο του Βερολίνου - Καλύτερη Ταινία Βραβείο OCIC - Διαγωνισμός Βραβείο FIPRESCI - Διαγωνισμός Βραβείο Interfilm Ειδική Μνεία - Διαγωνισμός Η Σέπιτκο πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε έναν αυτοκινητόδρομο κοντά στην πόλη Τβερ με τέσσερα μέλη της ομάδας σκοποβολής της το 1979, ενώ αναζητούσε τοποθεσίες για την προγραμματισμένη της προσαρμογή του μυθιστορήματος Αντίο στον Ματιόρα του Βαλεντίν Ρασπούτιν. Ο Αντρέι Ταρκόφσκι, ένας συνάδελφος σκηνοθέτης και φίλος της Σέπιτκο, έγραψε στο ημερολόγιό του για το γεγονός, αφού παρευρέθηκε στην κηδεία της. . . «Τροχαίο ατύχημα. Όλοι σκοτώθηκαν ακαριαία. Τόσο ξαφνικά, που κανένας από αυτούς δεν είχε αδρεναλίνη στο αίμα. Φαίνεται ότι ο οδηγός αποκοιμήθηκε στο τιμόνι. Ήταν νωρίς το πρωί. Μεταξύ Οστάτσκοβο και Καλίνιν» Ο σύζυγός της, ο σκηνοθέτης Ελέμ Κλίμοφ, ολοκλήρωσε το έργο με τον τίτλο <i id="mwAQ0">Αντίο</i> και έκανε επίσης ένα 25λεπτο αφιέρωμα με τίτλο Λαρίσα (1980). Το Αντίο μιλά για ένα μικρό χωριό σε ένα όμορφο νησί που απειλείται από πλημμύρες. Η ταινία ακολουθεί τους κατοίκους και τον αποχαιρετισμό τους στην πατρίδα τους. «Οι κριτικοί υποστήριξαν ότι το τελικό προϊόν δεν είχε το μοναδικό προσωπικό όραμα της Σέπιτκο, προφανώς μια άποψη που δεν θα μπορούσε ποτέ να αναπαραχθεί». Ο συνθέτης Άλφρεντ Σνίτκε αφιέρωσε το Κουαρτέτο Εγχόρδων Νο. 2 (1981) στη μνήμη της Σέπιτκο. Η ταινία αφιέρωμα μικρού μήκους Λαρίσα του Κλίμοφισχυρίζεται ότι η Σέπιτκο προετοιμαζόταν όλη της τη ζωή για να κάνει το Αντίο και ότι σίγουρα θα ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας της. Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος στο οποίο βασίζεται το Αντίο, Βαλεντίν Ρασπούτιν, δήλωσε ότι, ". . . Ήθελα να προσπαθήσω να αποτρέψω τη μαγνητοσκόπηση του Ματιόρα. Ήθελα να διατηρήσω το Ματιόρα στο αρχικό του είδος, ως πεζογραφία, αλλά η Λαρίσα κατάφερε να με πείσει πολύ γρήγορα. Άρχισε να περιγράφει πώς φανταζόταν ότι θα ήταν η μελλοντική ταινία και ήταν τόσο παθιασμένη γι' αυτό, τόσο την ενδιέφερε, που ξέχασα εντελώς την πρόθεσή μου να μην αφήσω τον Ματιόρα» Το ενθουσιώδες και αποφασιστικό πάθος της Σέπιτκο κάνει αυτή την ταινία κάνει τον θάνατό της ακόμη πιο τραγικό.