IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Podemos

Το Podemos (ελληνικά: Μπορούμε) είναι ισπανικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 2014 από αριστερούς Ισπανούς ακαδημαϊκούς και που διατηρεί μια έντονη σχέση με το κίνημα των Ισπανών Αγανακτισμένων. Η πιο γνωστή προσωπικότητα του κόμματος είναι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας Τουριόν.

 Το Podemos έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα στις Εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2014 και πέτυχε 8,06% των ψήφων, κατακτώντας 5 έδρανα στην Ευρωβουλή. Η παρουσία του αποτέλεσε την μεγαλύτερη έκπληξη στα αποτελέσματα για την Ισπανία, καθώς το κόμμα είχε ιδρυθεί μόλις τρεις μήνες πριν από τις εκλογές. Μαζί με τον επικεφαλής της λίστας και αδιαφιλονίκητο ηγέτη του κόμματος, Πάβλο Ιγλέσιας, εξελέγησαν ως ευρωβουλευτές η Τερέσα Ροδρίγεθ (καθηγήτρια λυκείου), ο Κάρλος Χιμένεθ Βιγιαρέχο (πρώην δικαστικός, επικεφαλής του σώματος ελέγχου της φοροδιαφυγής της Ισπανίας), η Λόλα Σάντσεθ (μικροέμπορας) και ο Πάβλο Ετσενίκε, επιστήμονας που εργάζεται για το Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας (CSIC). Υποστήριξαν τον Αλέξη Τσίπρα ως υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν. Οι Ρodemos έκαναν εκστρατεία κατά της λιτότητας και του Λαϊκού κόμματος. Επίσης κατηγόρησαν τους Πολίτες (Ciudadanos) ότι η υπερβολικά φιλοευρωπαϊκή τους πολιτική δεν τους επέτρεπε να κάνουν τολμηρές αλλαγές. Στόχος του κόμματος ήταν να ξεπεράσει τους Πολίτες και το 20% κάτι που πέτυχαν εύκολα αφού έλαβαν 20,68% και 69 έδρες.Αποτελεί το τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμμα. Η ιστοσελίδα του κόμματος Podemos
Δήμος Παπαφλέσσα

Ο Δήμος Παπαφλέσσα ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πύλου-Νέστορος. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.205 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Βλαχόπουλο.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Βλαχοπούλου [ 1.421 ] το Βλαχόπουλο [ 1.346 ] το Κούμαρο [ 75 ] Δ.δ. Μανιακίου [ 109 ] το Μανιάκι [ 59 ] το Τουλούπα Χάνι [ 50 ] Δ.δ. Μαργελίου -- το Μαργέλι [ 116 ] Δ.δ. Μεταμορφώσεως -- η Μεταμόρφωσις [ 400 ] Δ.δ. Παπαφλέσσα [ 159 ] ο Παπαφλέσσας [ 90 ] οι Άγιοι Απόστολοι [ 22 ] το Κοντογόνι [ 47 ] Ως το 1998, ο Παπαφλέσσας ήταν κοινότητα. Πρόεδροι της κοινότητας μετά τη Μεταπολίτευση διετέλεσαν οι: Ευάγγελος Γιαννακόπουλος (ως το 1982), Γεώργιος Ταγκαλάκης (1983-86), ο οποίος εξελέγη με ποσοστό 100% και η Σοφία Κοσμοπούλου (1991-98). Μοναδικός δήμαρχος Παπαφλέσσα ήταν ο φυσικός Περικλής Ψώνης (1944-2019) με καταγωγή από το Βλαχόπουλο. Ο Ψώνης εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος το 1998 με ποσοστό 50,08% και επανεξελέγη το 2002 (52,4%) και το 2006 (47,7%), υπηρετώντας ως τις 31 Δεκεμβρίου 2010, οπότε καταργήθηκε ο δήμος. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Hegemony

To Hegemony είναι μια σειρά παιχνιδιών στρατηγικής υπολογιστή που αναπτύχθηκε από το καναδικό στούντιο Longbow Games, Τορόντο, Οντάριο . Τα παιχνίδια συνδυάζουν ιστορική παγκόσμια στρατηγική με μάχες σε πραγματικό χρόνο σε έναν μόνο χάρτη. Το όνομα αναφέρεται στην έννοια της ηγεμονίας, δηλαδή της πολιτικής, οικονομικής ή στρατιωτικής υπεροχής ή ελέγχου ενός κράτους έναντι των άλλων .

 Τα παιχνίδια περιστρέφονται γύρω από τη διαχείριση αυτοκρατορίας, την κατάκτηση και τη διαχείριση πόρων. Ο παίκτης μπορεί να κάνει μεγέθυνση και σμίκρυνση ανά πάσα στιγμή μεταξύ του στρατηγικού 2D χάρτη και του 3D τακτικού χάρτη, ενώ το παιχνίδι προχωρά (σε παύση) σε πραγματικό χρόνο. Ένας μοναδικός μηχανικός είναι η δημιουργία αλυσίδων εφοδιασμού που συνδέονται με κέντρα ανεφοδιασμού μέσω της υποδομής των παικτών, παρέχοντας έτσι προμήθειες για τους στρατούς τους . Εκτός από τα ιστορικά σενάρια εκστρατειών (για παράδειγμα, ο Μέγας Φίλιππος, ο Ιούλιος Καίσαρας, ο Πύρρος της Ηπείρου ), τα παιχνίδια έχουν λειτουργία sandbox, στόχος του οποίου είναι να συλλέγουν "πόντους ηγεμονίας". Η νίκη μπορεί να επιτευχθεί μέσω ενός συνδυασμού πολιτιστικής, στρατιωτικής και οικονομικής υπεροχής . Στο Hegemony Gold: Wars of Ancient Greece, η εκστρατεία περιγράφει την άνοδο του Μεγάλου Φιλίππου, πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος εργάζεται για να οικοδομήσει μια μακεδονική δύναμη ικανή να κατακτήσει την Περσική Αυτοκρατορία. Hegemony Rome: The Rise of Caesar, όπως υποδηλώνει το όνομα, περιγράφει λεπτομερώς την άνοδο του Ιουλίου Καίσαρα κατά τους Γαλατικούς Πολέμους. Η ηγεμονία της Ρώμης παρείχε τη δυνατότητα να χτιστούν στρατόπεδα και να υψωθούν οχυρωμένες γέφυρες για να ασφαλίσουν όρμους και να λειτουργήσουν ως μπροστινές βάσεις. Η ηγεμονία της Ρώμης έδωσε πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην ταχεία εκστρατεία και τις μεγάλες μάχες που συχνά αποτελούσαν το σήμα κατατεθέν των Γαλατικών Πολέμων Στο Hegemony III: Clash of the Ancients, το sandbox είναι κεντρικό και οι αποστολές εμφανίζονται οργανικά με την πάροδο του χρόνου, παρά ως μέρος μιας καθιερωμένης ιστορικής αφήγησης. Hegemony Gold: Wars of Ancient Greece Hegemony Rome: The Rise of Caesar Hegemony III: Clash of the Ancients Επίσημος ιστότοπος του παιχνιδιού Hegemony Gold Επίσημος ιστότοπος του παιχνιδιού Hegemony Rome Επίσημος ιστότοπος του παιχνιδιού Hegemony III Σειρά στο Reddit
Girls in Peacetime Want to Dance

Το "Girls in Peacetime Want to Dance" είναι το ένατο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Κυκλοφόρησε στις 19 Ιανουαρίου του 2015. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στην Ατλάντα και είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας στο οποίο κάνει παραγωγή ο Ben H. Allen III. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας αποκλειστικά για την Matador Records. Το πρώτο single, "The Party Line", ανακοινώθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 2014 και παίχτηκε για πρώτη φορά στο BBC 6 Music.

 Stuart Murdoch - φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, φωτογραφία Bobby Kildea - μπάσο, φωνητικά, κιθάρα Chris Geddes - πλήκτρα, πιάνο Richard Colburn - ντραμς Stevie Jackson - κιθάρα, φωνητικά Sarah Martin - βιολί Ben H. Allen III - μίξινγκ, παραγωγή, κρουστά, προγραμματισμός, συνθεσάιζερ Frank Arkwright - mastering Suzie Beith - βοηθός φωτογραφίας Bo Bodnar - μηχανικός Erica Burton - βιόλα Dan Lawonn - τσέλο Tony Doogan - μίξινγκ Natasha Evans - φωνητικά Alfreda Gerald - φωνητικά Joe Gransden - τρομπέτα Katharine Heath - σχέδιο Charles Antonio Hightower - φωνητικά Emma Howlett - σχεδιασμός Kevin Hyde - τρομπόνι Summer Jones - μηχανικός Jason Kingsland - μηχανικός, μίξινγκ Adam Klafke - βοηθός The Laurels String Quartet - έγχορδα Danny Gallacher - μοντέλο εξωφύλλου Adrian Lobb - μοντέλο εξωφύλλου Tamzin Merchant - μοντέλο εξωφύλλου Sarah Swire - μοντέλο εξωφύλλου William Watt - μοντέλο εξωφύλλου Dave McGowan - μπάσο Josh Misner - βιολί Dee Dee Penny - φωνή Jesse Peterson - βιολί Marisa Privitera - βοηθός φωτογραφίας Zach Pyles - βοηθός John Rosser - βοηθός Will Scruggs - σαξόφωνο Tanya Smith - φωνητικά Monica Tannian - συντονιστής Andy Thompson - μηχανικός, ενορχήστρωση εγχόρδων Ryan Wright - βοηθός Bill Zimmerman - βοηθός
Ed Hunter

Το Ed Hunter είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, όπως και βιντεοπαιχνίδι με κεντρικό χαρακτήρα τη μασκότ του συγκροτήματος, Έντι. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία έγινε τον Ιούλιο του 1999 από τη δισκογραφική εταιρεία "ΕΜΙ", με το παιχνίδι να είναι δημιουργία της "Synthetic Dimensions". Το πακέτο περιείχε τρία CD, το πρώτο εκ των οποίων ήταν συλλογή 14 τραγουδιών των Iron Maiden, το δεύτερο περιείχε έξι τραγούδια και το πρόγραμμα εγκατάστασης του παιχνιδιού και το τρίτο περιείχε τα δεδομένα του παιχνιδιού. Τα είκοσι τραγούδια επιλέχθηκαν σύμφωνα με ψηφοφορία των οπαδών του συγκροτήματος στην επίσημη ιστοσελίδα τους. Το παιχνίδι περνούσε από οκτώ διαφορετικές πίστες, βασισμένες σε εξώφυλλα παλιότερων δίσκων των Iron Maiden. Ταυτόχρονα, ο χρήστης μπορούσε να επιλέξει ποια τραγούδια θα ακούγονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, αν και μόνο ένα ένα ακουγόταν σε κάθε πίστα με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνεται μέχρι το τέλος αυτής. Το "Ed Hunter" ήταν έτοιμο να εκδοθεί από την άνοιξη του 1998, αλλά η ολοκλήρωση του παιχνιδιού καθυστέρησε την έκδοση ως τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς και τελικά, στον Ιούλιο του 1999 με σκοπό να συμπέσει με την περιοδεία για την προώθηση του. Η συγκεκριμένη περιοδεία χαρακτηρίστηκε από την επιστροφή του τραγουδιστή Μπρους Ντίκινσον και του κιθαρίστα Άντριαν Σμιθ στο συγκρότημα. Ξεκίνησε στις 11 Ιουλίου 1999 από το Σεντ Τζον του Νιου Μπράνσγουικ στον Καναδά, με το συγκρότημα να δίνει 16 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, για να συνεχίσει με δώδεκα εμφανίσεις στην Ευρώπη τον Σεπτέμβριο, κλείνοντας την περιοδεία στις 1 Οκτωβρίου 1999 στο γήπεδο του Περιστερίου, στην Αθήνα.

 1. London's East End (Killers) 2. The Shady Pines Asylum (Piece of Mind) 3. The Pits of Hell (The Number of the Beast) 4. The Graveyard (Live After Death) 5. The Pharaoh's Tomb (Powerslave) 6. Blade Runner (Somewhere In Time) 7. Futureal 8. Finale CD 1 1. Iron Maiden (Live) (Harris) - 4:28 2. The Trooper (Harris) - 4:12 3. The Number of the Beast (Harris) - 4:53 4. Wrathchild (Harris) - 2:56 5. Futureal (Harris, Bayley) - 2:56 6. Fear of the Dark (Harris) - 7:19 7. Be Quick or Be Dead (Dickinson, Gers) - 3:25 8. 2 Minutes to Midnight (Dickinson, Smith) - 6:02 9. Man on the Edge (Bayley, Gers) - 4:12 10. Aces High (Harris) - 4:31 11. The Evil That Men Do (Harris, Dickinson, Smith) - 4:35 12. Wasted Years (Smith) - 5:07 13. Powerslave (Dickinson) - 6:50 14. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:14 CD 2 1. Run to the Hills (Harris) - 3:56 2. The Clansman (Harris) - 9:00 3. Phantom of the Opera (Harris) - 7:08 4. Killers (Harris, Di' Anno) - 5:02 5. Stranger in a Strange Land (Smith) - 5:45 6. Tailgunner (Harris Dickinson) - 4:14 Ed Hunter (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 25 Ιουλίου 1999 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Ed Hunter" είναι οι εξής: Πολ Ντι Άνο - φωνητικά Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Μπλέιζ Μπέιλι - φωνητικά Άντριαν Σμιθ - κιθάρα Τζάνικ Γκερς - κιθάρα Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Ντένις Στράτον - κιθάρα Στιβ Χάρις - μπάσο Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα Κλάιβ Μπαρ - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Metal Storm review Σουηδικά τσαρτ Ολλανδικά τσαρτ Φινλανδικά τσαρτ Γερμανικά τσαρτ
Ταϋγέτη Λακωνίας

Η Ταϋγέτη (πρώην Μπαρσινίκος) είναι ορεινό χωριό του Νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του Ταϋγέτου και στα δυτικά του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Ταϋγέτης ανέρχεται σε 17 κατοίκους.

 Η περιοχή και ιδιαίτερα η ορεινή της ζώνη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ενδοχώρα του Μυστρά. Ο Μυστράς υπήρξε, τουλάχιστον από τα μέσα του 13ου αιώνα, ο δεσπόζων οικισμός όχι μόνο στην ανατολική πλαγιά του Ταϋγέτου αλλά και σε όλη τη Λακεδαίμονα, εφόσον επιλέχθηκε ως περιφερειακή έδρα από τρεις διαδοχικές αυτοκρατορίες, φραγκική, βυζαντινή και οθωμανική, καθώς και από άλλη μία αποικιακή δύναμη, τη Βενετική Δημοκρατία, η οποία συνυπήρξε για μακρά διαστήματα με τους ανταγωνιστές της και μάλιστα στο γύρισμα του 17ου προς τον 18ο αιώνα κατόρθωσε να τους εκτοπίσει και να κυριαρχήσει αυτή στην Πελοπόννησο. Το όνομα Βαρσινίκος προέρχεται από τη σλαβική λέξη «βρσνίκ» που σημαίνει «ύψωμα» και «κορυφή» και έφτασε στις μέρες μας με την παραλλαγή του αρχικού «β» σε «μπ» (Μπαρσινίκος), κατά τα φωνητικά πρότυπα της ελληνικής των νεότερων χρόνων. Το τοπωνύμιο, εφόσον περιγράφει φυσική διαμόρφωση και όχι ανθρώπινο δημιούργημα, δεν φανερώνει από μόνο του τους οικιστές του τόπου, αν και είναι φανερή η επήρεια της σλαβικής παρουσίας στην Πελοπόννησο, μετά τον 7ο αιώνα. Όπως συμβαίνει με πολλά τοπωνύμια τα οποία καθιερώθηκαν στη διάρκεια του βυζαντινού μεσαίωνα, πιθανόν προέρχεται κι αυτό από αυτόχθονες υπηκόους της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, γλωσσικά επηρεασμένους από τη γειτνίαση ή τη συγκατοίκησή τους με κάποιο σλαβικό φύλο· και επικράτησε, διότι δεν προέκυψε εξέχουσα αιτία ή δεν βρέθηκε παράγοντας με τοπική επιρροή ισχυρότερη από την αδράνεια της παράδοσης που να το αλλάξει. Παρόμοια σλαβική φωνητική επιρροή απαντάται βορειότερα με τη Βάρσοβα, το χωριό με τη σημερινή ονομασία Αγία Ειρήνη. Η παλαιότερη ένδειξη κατοίκησης του Μπαρσινίκου βρίσκεται στην απογραφή του πληθυσμού της Πελοποννήσου του 1700, η οποία διενεργήθηκε κατ’ εντολή και για λογαριασμό των βενετικών αρχών από τους ιερείς των χωριών, που ήσαν εγγράμματοι και άρα ικανοί να συντάξουν ένα δελτίο. Τα δελτία αποστέλλονταν στις περιφερειακές αρχές, στην περίπτωσή μας στον Μυστρά, από όπου διαβιβάζονταν στον Ενετό προβλεπτή, στο Ναύπλιο. Με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους ο οικισμός υπήχθη στο νομό Λακωνίας ενώ με βασιλικό διάταγμα του 1835 εντάχθηκε στον δήμο Σπάρτης όπου παρέμεινε μέχρι το 1912 όταν και περιήλθε στην κοινότητα Μυστρά. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Μυστρά ενώ από το 2011 ανήκει στον δήμο Σπάρτης. Μπαρσινίκος - Ένα μικρό χωριό στην ενδοχώρα του Μυστρά Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Επισκοπή Καλάμου

Η Επισκοπή έιναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καλάμου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλάμου, του Δήμου Λευκάδας.

 Η Επισκοπή Λευκάδας βρίσκεται σε υψόμετρο 1 μέτρου και έχει 56 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικές μεταβολές οικισμού - Επισκοπή Λευκάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Κοινότητα Καλάμου Λευκάδας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Λευκάδας (Κοινότητα Λευκάδας) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) Διατελέσαντες Πρόεδροι Κοινότητας Καλάμου (1983 - 2010) (Ε.Ε.Τ.Α.Α.) KALAMOS ISLAND (ιστοσελίδα)
Μίχαου Μισιουρέβιτς

Ο Μίχαου Μισιουρέβιτς (πολωνικά: Michał Misiurewicz) (γενν. 9 Νοεμβρίου 1948, Βαρσοβία) είναι Πολωνός μαθηματικός, μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας και μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (Σχολή ΙΙΙ Ακριβών Επιστημών και Επιστημών της Γης).

 Ο Μισιουρέβιτς ήταν απόφοιτος του 6ου Λυκείου «Ταντέους Ρέιταν» της Βαρσοβίας (1966). Συμμετείχε δύο φορές στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Το 1965 έλαβε ένα χάλκινο μετάλλιο και το 1966 πήρε ένα χρυσό μετάλλιο με τέλεια βαθμολογία (δηλαδή την υψηλότερη δυνατή βαθμολογία) και κατέλαβε την πρώτη θέση. Αποφοίτησε με πτυχίο στα μαθηματικά το 1971. Απέκτησε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας το 1974, υπό την εποπτεία του καθ. Μπόγκνταν Μπογιάρσκι. Απέκτησε την υφηγεσία του το 1980 και εννέα χρόνια αργότερα έλαβε θέση καθηγητή. Αρχικά, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το 1992 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα-Πανεπιστήμιο Περντού στην Ιντιανάπολις.Το κύριο πεδίο έρευνας του Μισιουρέβιτς στα μαθηματικά είναι τα μη γραμμικά δυναμικά συστήματα και η γεωμετρία φράκταλ. Το σημείο Μισιουρέβιτς έλαβε το όνομά του. Το 1983, μετά από πρόσκληση του Διεθνούς Συνεδρίου Μαθηματικών (ICM), έδωσε μια διάλεξη κατά τη διάρκεια του συνεδρίου στη Βαρσοβία με τίτλο Μονοδιάστατα δυναμικά συστήματα.Είναι τακτικό μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας της Βαρσοβίας και της Πολωνικής Μαθηματικής Εταιρείας. Τα έτη 1976–1978, ήταν πρόεδρος του Capital Tatra Club της Πολωνικής Εταιρείας Τουρισμούς και Αξιοθέατων. Το 2003 έλαβε το Μετάλλιο «Βάτσουαφ Σιερπίνσκι». Του απονεμήθηκε επίσης το Χρυσό Σήμα Τιμής της Πολωνικής Εταιρείας Τουριστικών και Αξιοθέατων. Κατάλογος δημοσιεύσεων Προφίλ στο Google Scholar
Πράξανδρος

Στη μυθολογία ο Πράξανδρος ήταν ιδρυτής της πόλης Κερύνειας στην Κύπρο και βασιλιάς της. Όπως μας λέει ο αρχαίος ποιητής Λυκόφρων , ήταν Αχαιός από την Αχαϊκή πόλη Κερύνεια, μαζί με τον αδελφό του Κηφέα οίκισαν και ίδρυσαν την Κερύνεια και τη Λάπηθο της Κύπρου γύρω στο 1300π.Χ. Όπως μας αναφέρει δεν είχαν βασιλική καταγωγή αλλά κατάγονταν από άσημη γενιά και ήταν ηγέτες λαού χωρίς ναυτική παράδοση.

 Μετά δέ Ελίκην Ήξεις είς πόλισμα Κερύνειαν Καί ο Κερυνίτης ποταμός ός εξ Αρκαδίας Καί όρους κερυνείας ρέων Αχαιούς τους ταύτη παρέξεισι. Κηφεύς δε και Πράξανδρος Ίξονται ές γαίαν Θεάς Αφροδίτης Γόλγων ανάσσης. Καί ιδρύσουσι πόλιν Κερύνειαν [...] Αυκόφρονας αναδημοσιεύτηκε από politis-news 13/10/2007 Αρχειοθετήθηκε 2016-02-07 στο Wayback Machine. "ὁ Κηφεὺς δὲ καὶ ὁ Πράξανδρος οὐ ναυκληρίας λαῶν βασιλεῖς, ἀλλ' ἀκατονόμαστοι γενεταί, πέντε καὶ τέσσαρες εἰς τὴν γῆν παραγενήσονται τῆς θεᾶς Ἀφροδίτης, τῆς βασιλίσσης τῶν Γόλγων· ὧν ὁ μὲν Πράξανδρος Λακώνων πλῆθος ἄγων ἀπὸ τῆς Θεράπνης πόλεως· ὁ δὲ ἕτερος, ἤγουν ὁ Κηφεύς, ἀπὸ τῆς πόλεως Ὠλένης, καὶ τῆς φυλῆς τῶν Βουραίων καὶ Ἀχαιῶν τοῦ στρατοῦ ἡγεμών."Λυκόφρων, Παράφρασις,586-591 αναδημοσιεύτηκε από Στυξ 22 Δεκεμβρίου 2008
Γουότερφορντ Γιουνάιτεντ

Η Γουότερφορντ Γιουνάιτεντ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα της Ιρλανδίας, η οποία αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της χώρας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1930. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα Ιρλανδίας και 2 κύπελλα. Επιπρόσθετα, έχει 9 ευρωπαϊκές συμμετοχές.

 Πρωταθλήματα Ιρλανδίας: 6 1965–66, 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1971–72, 1972–73Κύπελλα Ιρλανδίας: 2 1973–74, 1984–85FAI Cup: 2 1937, 1980Α' κατηγορία Ιρλανδίας: 3 1989–90, 1997–98, 2002–03Munster Senior Cup: 15 1934–35, 1945–46* 1947–48, 1955–56, 1956–57, 1965–66, 1966–67, 1975–76, 1980–81, 1985–86, 1986–87, 2007, 2009, 2010, 2013 Επίσημη ιστοσελίδα BTID.net – Unofficial forum for Blues fans Waterford United Myspace Radio DBSC Αρχειοθετήθηκε 2014-02-05 στο Wayback Machine.
Λαμπουάν

Η Ομοσπονδιακή Επικράτεια της Λαμπουάν είναι μια από τις 3 Ομοσπονδιακές Επικράτειες της Μαλαισίας. Πρωτεύουσα είναι η Βικτώρια. Έχει έκταση 91 τ.χλμ. και πληθυσμό 95.100 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα βόρεια του κρατιδίου Σαμπάχ. Το όνομα Λαμπουάν βγαίνει από τη μαλαισιανή λέξη Labuhan που σημαίνει όρμος.

 Η Λαμπουάν είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα βόρεια του κρατιδίου Σαμπάχ. Αποτελείται από τη Λαμπουάν, το κύριο νησί με έκταση 75 τ.χλμ. και πρωτεύουσα τη Βικτώρια και από έξι άλλα μικρότερα νησιά: Πουλάου Μπουρούνγκ, Πουλάου Ντάατ, Πουλάου Κουραμάν, Πουλάου Παπάν, Πουλάου Ρουσουκάν Κεσίλ και το Πουλάου Ρουσουκάν Μπεσάρ. Η Λαμπουάν υποδιαιρείται σε 19 συνοικίες: Καμπούνγκ Ταντζούνγκ Αρού Καμπούνγκ Ταντζόνγκ Κουμπόνγκ Καμπούνγκ Μποκίτ Καλάμ Καμπούνγκ Πατάου-Πατάου Καμπούνγκ Ποόν Μπατού Καμπούνγκ Σουνγκάι Μπενταούν Καμπούνγκ Σουνγκάι Παγκάρ Καμπούνγκ Σουνγκάι Λαμπού Καμπούνγκ Ντουριάν Τουντζούνγκ Καμπούνγκ Γκανγκαράκ Καμπούνγκ Μουσλίμ Καμπούνγκ Μπουμπερό Νταλάκ & Λάουν Μπατού Αράνγκ Μπατού Μανικάρ Βικτώρια Λαγιάνγκ-Λαγιανγκάν Ράντσα-Ράντσα Κιαμσάμ Λουμπόκ-Τεμιάνγκ Η Λαμπουάν έχει πολλά σχολεία. Έχει, όμως μόνο ένα εθνικό σχολείο, το Εθνικό Σχολείο. Κράτη και Ομοσπονδιακές Επικράτειες της Μαλαισίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Labuan στο Wikimedia Commons
Παντελής Λ. Κουντουριώτης

Για τον συνονόματο πάππο του δείτε Παντελής Λ. Κουντουριώτης ο πρεσβύτερος. Ο Παντελής Λ. Κουντουριώτης ο νεότερος (1900 - 1978) υπήρξε ευεργέτης της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.

 Ήταν γιος του Λάζαρου Κουντουριώτη, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού & κυβερνήτη της Αμφιτρίτης, και της Δέσποινας Ακακίου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν εγγονός του Παντελή Κουντουριώτη και δισέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη. Κατοικούσε μεταξύ Αθήνας και Ύδρας, όπου είχε στην ιδιοκτησία του το Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος και πρόεδρος της Αδελφότητος των Υδραίων Αθηνών (1954 - 1978). Μαζί με την σύζυγό του, Ευφροσύνη Γούτου, δώρισε το Αρχοντικό Κουντουριώτη στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος με τον όρο να λειτουργήσει ως μουσείο.
Cottagecore

Το Cottagecore είναι αισθητική όπου περιγράφεται ως υποκουλτούρα της Γενιάς Z και γιορτάζει μια εξιδανικευμένη αγροτική ζωή και αναπτύχθηκε καθ' όλη τη διάρκεια του 2010 μέχρι να ονομαστεί στο tumblr το 2018. Εκτιμά τις παραδοσιακές δεξιότητες και τις τέχνες, όπως η αναζήτηση τροφής, το ψήσιμο και η κεραμική. Οι ιδέες του cottagecore περιγράφουν «μια φιλοδοξική μορφή νοσταλγίας», καθώς και μια απόδραση από πολλές μορφές άγχους και τραύματος . Οι New York Times το περιέγραψαν το φαινόμενο ως αντίδραση στη φασαρία του πολιτισμού και της υπεραστικής ζωής. Το κίνημα κέρδισε περαιτέρω έλξη σε πολλούς διαδικτυακούς τομείς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2020 λόγω της μαζικής απομόνωσης στην πανδημία COVID-19 . Ιστότοποι όπως το Tumblr είχαν αύξηση 150% στις αναρτήσεις cottagecore τους 3 μήνες από τον Μάρτιο του 2020. Η τάση έχει περιγραφεί από τον Vox ως «η αισθητική όπου η καραντίνα φαίνεται ρομαντική αντί για τρομακτική». Ο Guardian περιέγραψε το cottagecore ως "οπτικό κίνημα και τρόπο ζωής που έχει σχεδιαστεί για να φτιάξει την πλήρη ομορφιά της υπαίθρου." Τονίζει την απλότητα και την απαλή γαλήνη της βουκολικής ζωής ως απόδραση από τους κινδύνους του σύγχρονου κόσμου.

 Ενώ το cottagecore εμφανίστηκε ονοματικά το 2018, παρόμοια αισθητική και ιδανικά έχουν μακρά πολιτιστική ιστορία. Οι αρχαίοι Έλληνες είδαν τη γεωγραφική Αρκαδία ως άγριο και αφιλόξενο μέρος, αλλά καθώς τα μειονεκτήματα της αστικής κατοίκησης έγιναν ολοένα και πιο προφανή, ήρθαν να δουν μια εξιδανικευμένη Αρκαδία ως αναπαράσταση μιας ειρηνικής αγροτικής ζωής και πνευματικού καταφυγίου. Ο ποιητής Θεοκρίτης έγραψε ποιήματα για βοσκούς τον 3ο αιώνα π.Χ., με αποτέλεσμα να αναφέρεται συχνά ως εφευρέτης της βουκολικής ποίησης . Τον 1ο αιώνα π.Χ. η βουκολική ποίηση του Ρωμαίου ποιητή Βιργίλιου γράφτηκε ως απάντηση στη βία και το χάος του πολέμου. H βουκολική αισθητική επέστρεψε ως θέμα των τεχνών κατά την αναγέννηση μέσω του Ιταλού ποιητή Πετράρχου, ο οποίος ήταν γνωστός για την πεζοπορία και την κηπουρική του καθώς και για την ποίησή του. Η Μαρία Αντουανέτα δέχθηκε κριτική για τα έξοδα της για το Hameau de la Reine, ένα προσωπικό χωριό όπου η Βασίλισσα φιλοξενούσε φίλους και μάλιστα ντυμένους ως βοσκοί ή χωριατοπούλες για να αναπαραστήσουν μια απλή ζωή ενώ οι υπάλληλοι διατηρούσαν το αγρόκτημα. Ήταν μοντέρνο στην Ευρώπη του δέκατου όγδοου αιώνα για τους ευγενείς να χτίσουν γραφικά διακοσμητικά αγροκτήματα στα εξοχικά τους κτήρια με το ύφος των αγροτικών χωριών. Το Cottagecore έχει γίνει υποκουλτούρα της ΛΟΑΤ κοινότητας και απορρέει από την προσπάθεια διαφυγής από την ετεροκανονικότητα. Cottagecore βίντεο από γυναίκες ΛΟΑΤ που εκτελούν εργασίες όπως το ψήσιμο ψωμιού και το κέντημα έχουν γίνει viral στην εφαρμογή TikTok.
Θεοφανία Παπαθωμά

Η Θεοφανία Παπαθωμά (Σέρρες, 21 Μαρτίου 1972) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κώστα Καζάκου και Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έχει δίπλωμα άσκησης δικηγορίας.

 Το ντεμπούτο της στην ηθοποιία και τη τηλεόραση το έκανε το 1998, ως πρωταγωνίστρια στη σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, "Άγγιγμα ψυχής" στον ΑΝΤ1, με συμπρωταγωνιστή τον Σταύρο Ζαλμά. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 2002, στη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου". Έχει γράψει και σκηνοθετήσει δύο μικρού μήκους ταινίες, το "Φύγε Εσύ - Έλα Εσύ" που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Δράμας το 2008 και την "Επέτειο". Έχει συγγράψει τέσσερα παιδικά βιβλία, "Οι Περιπέτειες του Ηρακλή Μπιμπερό", α) Η Σύλληψη, β) Η Κύηση, γ) Η Γέννηση, και το παιδικό μιούζικαλ "Ήρθαν τα Χριστούγεννα". Έχει μεταφράσει τέσσερα θεατρικά έργα, ενώ έχει σκηνοθετήσει και το θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, "Ο Τελευταίος Εραστής". Έχει λάβει δύο βραβεία ως ηθοποιός: αγαπημένης ηθοποιού για το "Άγγιγμα ψυχής" και καλύτερης ηθοποιού για το "Ακροβατώντας". Τη σεζόν 2022-23 πρωταγωνιστεί στη σειρά του MEGA, "Μαύρο Ρόδο". Το 2006 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Πασχάλη Τσαρούχα, με τον οποίο την ίδια χρονιά απέκτησε έναν γιό, τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το 2012, ενώ το διαζύγιό τους βγήκε το 2013. Από το 2013 μέχρι τον Οκτώβριο του 2023, ήταν ζευγάρι με τον μουσικό Γρηγόρη Πετράκο και έχουν αποκτήσει δύο κόρες, την Αγάπη (γενν. 2015) και την Αθηνά (γενν. 2017). Η Θεοφανία Παπαθωμά στο www.retrodb.gr
Τονική οξυγραφία

Η τονική οξυγραφία, γνωστή και ως ακουατίντα (ιταλ. acquatint), είναι μια τεχνική βαθυτυπίας σε μέταλλο (χαλκό ή ψευδάργυρο). Η πρώτη φάση είναι η κατάλληλη διάβρωση του μετάλλου ώστε όλη η επιφάνεια της πλάκας να αποκτήσει την απαιτούμενη πορώδη υφή. Όταν επιτευχθεί η διάβρωση του μετάλλου εκτελείται το σχέδιο κατά αρνητικό τρόπο, καλύπτοντας δηλαδή με μονωτικό βερνίκι τα τμήματα εκείνα που κατά την εκτύπωση θα παραμείνουν λευκά.

 Στην τονική οξυγραφία, που θυμίζει υδατογραφία, ο καλλιτέχνης ρίχνει πάνω στη χάλκινη πλάκα κόκκους κολοφωνίου, οι οποίοι όταν ζεσταθούν κολλούν στην επιφάνειά της, αφήνοντας ανάμεσά τους ακάλυπτα μέρη. Έπειτα περνάει με βερνίκι την πλάκα, προσπαθώντας να μην καλύψει τα τμήματα που θέλει να αποδοθούν σκιές. Βυθίζει μετά την πλάκα στο νιτρικό οξύ, που διαβρώνει τα κενά μεταξύ των κόκκων. Με επαναλαμβανόμενα λουτρά στο νιτρικό οξύ, πετυχαίνει τονικές διαβαθμίσεις του γκρίζου ή του μαύρου. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με το μελάνωμα της πλάκας και την εκτύπωση πάλι σε νοτισμένο χαρτί (και η τονική οξυγραφία συνιστά βαθυτυπία). Σε ασπρόμαυρη τονική οξυγραφία έχουν τυπωθεί πολλά χαρακτικά, με χαρακτηριστικότερα τις σειρές του Φρανθίσκο Γκόγια Καπρίτσια και Συμφορές του Πολέμου. Όταν ο καλλιτέχνης θέλει να προσθέσει και χρώματα, τότε χρησιμοποιεί διαφορετική χάλκινη πλάκα για κάθε απόχρωση. Σε μερικές τονικές οξυγραφίες τα χρώματα προστίθενται κατόπιν (επιχρωματισμένες/ επιζωγραφισμένες τονικές οξυγραφίες). Εκτός από τις απλές τονικές οξυγραφίες, υπάρχουν και σύνθετες, όπως οι τονικές οξυγραφίες με ζάχαρη και με αλάτι, στις οποίες ο καλλιτέχνης επιδιώκοντας αποτελέσματα άλλα από εκείνα των απλών τονικών οξυγραφιών αναμιγνύει μελάνι με ζάχαρη στην πρώτη περίπτωση και ρίχνει αλάτι στην επιφάνεια της χάλκινης πλάκας όσο το βερνίκι είναι ζεστό και ρευστό στη δεύτερη. Άλλα είδη σύνθετης τονικής οξυγραφίας είναι με ψεκαστήρα, με αερογράφο, με άσφαλτο, με αραιωμένο μελάνι, με θείο, με νιτρικό άργυρο. Η τονική οξυγραφία έκανε την εμφάνισή της στην Ευρώπη, μετά τα μέσα του 18ου αιώνα. Η εφεύρεση της μεθόδου αποδίδεται γενικά στον Γάλλο ζωγράφο και χαράκτη Ζαν-Μπατίστ Λε πρενς (Jean-Baptiste Le Prince, 1734-1781), ύστερα από ένα ταξίδι του στη Ρωσία τα χρόνια 1758-1763, σχέδια που είχε κρατήσει με αραιωμένα υδροχρώματα.. Η μέθοδος διαδόθηκε ευρύτατα στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αι. και από δύο άλλους επίσης Γάλλους ζωγράφους: τον Λουί Φιλιμπέρ Ντεμποκούρ και τον Ζαν Ζαζέ φτάνοντας στο ύψιστο σημείο της τεχνικής της τελειότητας. Την ίδια περίοδο, ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής, ο Φρανθίσκο Γκόγια, χρησιμοποίησε την ακουαντίνα είτε μεμονωμένα είτε, συχνότερα, σε συνδυασμό με την οξυγραφία και πέτυχε καταπληκτικά αποτελέσματα. A. Beguin, Dictionarie technique de l΄estambe, Bruxelles 1971
Διεπαφή προγραμματισμού εφαρμογών

Η Διεπαφή Προγραμματισμού Εφαρμογών (αγγλ. API, από το application programming interface), γνωστή και ως Διασύνδεση Προγραμματισμού Εφαρμογών (για συντομία διεπαφή ή διασύνδεση), είναι η διεπαφή των προγραμματιστικών διαδικασιών που παρέχει ένα λειτουργικό σύστημα, ή κάποιες εφαρμογές προκειμένου να γίνονται αιτήσεις από άλλα προγράμματα προς αυτά.

 Ένας από τους βασικούς σκοπούς της διεπαφής είναι να ορίζει και να διατυπώνει το σύνολο των λειτουργιών-υπηρεσιών που μπορεί να παρέχει μια βιβλιοθήκη ή ένα λειτουργικό σύστημα σε άλλα προγράμματα, χωρίς να επιτρέπει πρόσβαση στον κώδικα που υλοποιεί αυτές τις υπηρεσίες. Η διεπαφή, ένα «συμβόλαιο κλήσης» μεταξύ καλούντος και καλούμενου, διαχωρίζει την προγραμματιστική υλοποίηση κάποιων υπηρεσιών από τη χρήση τους. Π.χ. το ταχυδρομείο παρέχει την υπηρεσία της αποστολής γραμμάτων. Οι κανόνες οι οποίοι πρέπει να ακολουθηθούν για την υποβολή ενός αιτήματος αποστολής (φορμά διεύθυνσης παραλαβής, γραμματόσημο και τα λοιπά) είναι ευπρόσδεκτοι, αλλά το πώς θα υλοποιηθεί στην πράξη αυτό το αίτημα αφορά έναν ολόκληρο μηχανισμό υπαλλήλων εν πολλοίς αθέατο στον χρήστη της υπηρεσίας. Στο εν λόγω παράδειγμα διεπαφή είναι οι υπηρεσίες που παρέχονται στους πελάτες οι οποίες συνήθως είναι γραμμένες σε ένα φυλλάδιο, τη διεπαφή του ταχυδρομείου προς τους χρήστες του. Έτσι π.χ. το λειτουργικό σύστημα Windows έχει τη δική του διεπαφή (κλήσεις συστήματος), η φόρμα της οποίας διατίθεται από την κατασκευάστρια εταιρεία Microsoft, και η οποία περιγράφει τους τρόπους αξιοποίησης από προγράμματα χρήστη του συνόλου των υπηρεσιών που παρέχει το λειτουργικό. Το τμήμα του λειτουργικού συστήματος το οποίο υλοποιεί τις υπηρεσίες που περιγράφονται στη διεπαφή, συνήθως στον πυρήνα του, λέμε ότι είναι η υλοποίηση της διεπαφής.
Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη

Η Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη (NCL; Κινέζικα: 國家 圖書館; Πινγίν: Guójiā Túshūguǎn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν), η οποία βρίσκεται στην Ταϊπέι, Ταϊβάν. Σύντομα θα υπάρχει νέο παράρτημα που θα ονομάζεται "Νότιο Παράρτημα της Εθνικής Κεντρικής Βιβλιοθήκης & Εθνικό Αποθετήριο῾

 Η Εθνική Κεντρική Βιβλιοθήκη είναι η μόνη εθνική βιβλιοθήκη στην Ταϊβάν. Η αποστολή της είναι η απόκτηση και η διατήρηση εθνικών εκδόσεων για κρατική, ερευνητική και δημόσια χρήση. Η Συλλογή Σπανίων Βιβλίων που διαθέτει η βιβλιοθήκη είναι μία από τις κορυφαίες συλλογές κινεζικών βιβλίων και χειρογράφων στον κόσμο. Η βιβλιοθήκη βοηθά επίσης την έρευνα, χορηγεί εκπαιδευτικές δραστηριότητες, προωθεί τη βιβλιοθηκονομία, πραγματοποιεί δραστηριότητες διεθνών ανταλλαγών και ενισχύει τη συνεργασία μεταξύ εγχώριων και ξένων βιβλιοθηκών. Η βιβλιοθήκη υποστηρίζει επίσης τη Σινολογική έρευνα μέσω του συνδεδεμένου Κέντρου Κινεζικών Σπουδών (CCS). Ως ερευνητική βιβλιοθήκη, η NCL ενθαρρύνει τα μέλη του προσωπικού να διεξάγουν έρευνες σε εξειδικευμένους τομείς. Η NCL συνεργάζεται επίσης με εκδότες και άλλες βιβλιοθήκες για να αναπτύξει τον ρόλο της ως κορυφαίου κέντρου για πόρους και υπηρεσίες γνώσης και πληροφοριών στην Ταϊβάν. Μετά από την αναθεώρηση του οργανικού νόμου της 31ης Ιανουαρίου 1996, η NCL αναδιοργανώθηκε διοικητικά στις ακόλουθες υπηρεσίες: Γραφείο Γενικού Διευθυντή, Τμήμα Αποκτήσεων, Τμήμα Καταλογογράφησης, Τμήμα Υπηρεσιών Αναγνώστη, Τμήμα Υπηρεσιών Αναφοράς, Τμήμα Ειδικών Συλλογων, Τμήμα Πληροφοριών, Τμήμα Καθοδήγησης , Τμήμα Ερευνών, Κέντρο ISBN, Κέντρο Βιβλιογραφικών Πληροφοριών, Κέντρο Ερευνών Σινολογίας, Τμήμα Διεθνών Ανταλλαγών και Εκδόσεων, Τμήμα Γενικών Υποθέσεων, Λογιστικό Γραφείο, Γραφείο Προσωπικού, Γραφείο Δεοντολογίας Δημόσιας Διοίκησης. 1933: Ιδρύθηκε στο Ναντσίνγκ, ο πρώτος διευθυντής ήταν ο Τσιανγκ Φου-Τσουνγκ (蔣復璁) 1938: Μετακόμισε στο Τσονγκίνγκ 1940-41: Η "Εταιρεία Συντήρησης Σπάνιων Βιβλίων" αγόρασε 130.000 σπάνια βιβλία και χειρόγραφα για τη Βιβλιοθήκη 1949: Μετακόμισε στο Ταϊπέι, το μέρος που απέμεινε στη Ναντζίνγκ μετονομάστηκε αργότερα σε Βιβλιοθήκη Ναντζίνγκ 1954: Ανοίγει ξανά για το κοινό στην Ακαδημία Nanhai 1981: Ξεκίνησε η χορηγία του Κέντρου Πόρων και Πληροφοριών για τις Κινεζικές Σπουδές 1987: Κέντρο Πόρων και Πληροφοριών για Κινεζικές Σπουδές μετονομάζεται σε Κέντρο Κινεζικών Σπουδών 1988: Άνοιξε τη Βιβλιοθήκη Πληροφοριών και Υπολογιστών 1996: Εκδίδεται το Οργανικό Καταστατικό της Εθνικής Κεντρικής Βιβλιοθήκης 1998: Ιδρύθηκε το τμήμα υπηρεσιών αναφοράς, το τμήμα έρευνας, το τμήμα καθοδήγησης, το τμήμα πληροφοριών 2013: 80ή επέτειος της Βιβλιοθήκης Official website Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Δημοκρατία της Κίνας Ταϊπέι Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Κοινός φρύνος

Ο κοινός φρύνος, Bufo bufo (Linnaeus, 1758) ή χωματόφρυνος, όπως είναι αλλιώς γνωστός, είναι ένα αμφίβιο της οικογένειας Bufonidae, που απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Πρόκειται για το μεγαλύτερο φρύνο της Ευρώπης με ολικό μήκος σώματος έως και 18cm.

 Εντοπίζεται σε όλη την Ευρωπαϊκή ήπειρο, με εξαίρεση τη νοτιοδυτική Ευρώπη, την Ιρλανδία και άλλα μεγάλα νησιά της Μεσογείου. Στη νοτιοδυτική Ευρώπη αντικαθίσταται από τον Bufo spinosus. Στην Ελλάδα απαντάται σε όλο τον ηπειρωτικό κορμό, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τα περισσότερα Ιόνια νησιά, τη Σαμοθράκη, την Άνδρο, τη Σάμο και την Κω. Είναι εδαφόβιος και κυρίως νυκτόβιος φρύνος, αν και παρατηρείται και την ημέρα, ιδίως κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο τα αρσενικά ανεβαίνουν στην πλάτη των θηλυκών αγκαλιάζοντάς τα, γονιμοποιώντας τα αυγά των θηλυκών τα οποία γεννούν συγχρόνως 2 "χορδές" αυγών, οι οποίες μπορεί να φτάσουν και τα 5 μέτρα σε μήκος. Τα μεγάλα θηλυκά μπορούν να γεννήσουν έως και 8000 αυγά. Αν απειληθεί σηκώνει το σώμα του ψηλά τεντώνοντας τα άκρα και κατεβάζοντας το κεφάλι, ενώ αν αρπαχτεί βίαια εκκρίνει αμυντικές τοξικές ουσίες από αδένες του δέρματος ικανές να αποτρέψουν τους περισσότερους θηρευτές αφού είναι ιδιαίτερα δύσγευστες, δεν πτοούν όμως μερικούς θηρευτές όπως είναι και τα νερόφιδα. Οι ουσίες αυτές είναι ακίνδυνες για τον άνθρωπο όταν έρθουν σε επαφή με το δέρμα, μπορεί όμως να προκαλέσουν κάποια συμπτώματα ερεθισμού ή και άλλα σε περίπτωση κατάποσης ή αν έρθουν σε επαφή με τα μάτια ή πληγές.
Άιτελ Φρειδερίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν

Ο Άιτελ Φρειδερίκος, γερμ. (26 Σεπτεμβρίου 1582 - 19 Σεπτεμβρίου 1625) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας επίσκοπος του Οσναμπρύκ (1623-25) και καρδινάλιος-ιερέας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄, κόμη του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν και της Ευφροσύνης, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄, κόμη του Έτινγκεν-Βάλερσταϊν. Διαδέχθηκε τον Φίλιππο Σιγισμούνδο των Γουέλφων-Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ ως επίσκοπος του Οσναμπρύκ. Το 1625 απεβίωσε σε ηλικία 43 ετών. Gustav Schilling: Geschichte des Hauses Hohenzollern in genealogisch fortlaufenden Biographien aller seiner Regenten von den ältesten bis auf die neuesten Zeiten, nach Urkunden und andern authentischen Quellen. Fleischer, Leipzig 1843, p. 263
Άγιος Αντώνιος Αργολίδας

Ο Άγιος Αντώνιος (παλαιά ονομασία: Λυκοτρούπι) είναι πεδινός οικισμός της κοινότητας Τολού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασίνης, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1976 ο οικισμός ονομαζόταν Λυκοτρύπι (Λυκοτρούπι).

 Ο Άγιος Αντώνιος είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας, στις νότιες υπώρειες της κορυφής Ψηλή Βίγλα και βόρεια του κόλπου Τολού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 21 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου. Όπως φαίνεται ο πληθυσμός του οικισμού είχε σημαντική αύξηση απο το 1920 μέχρι και το 1961 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 ως Λυκοτρούπι, αλλά καταργήθηκε το 1879. Επανασυστάθηκε το 1920 και εντάχθηκε στον νομό Αργολίδος και Κορινθίας. Το 1949 εντάχθηκε στον νομό Αργολίδας. Το 1976 μετονομάστηκε σε Άγιος Αντώνιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τολού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασίνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ασίνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων. Η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ζαν Ντυράν

Ο Ζαν Ντυράν (γαλλικά: Jean Durand), (15 Δεκεμβρίου 1882 - 10 Μαρτίου 1946), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του βωβού κινηματογράφου. Ο Ντυράν ήταν εξαιρετικά παραγωγικός και εργάστήκε σε πάνω από διακόσιες ταινίες. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μπερθ Νταγκμάρ.

 1908 : Belle-maman bat les records 1908 : Transformations élastiques 1908 : Trop crédules 1909 : Cyrano de Bergerac 1909 : L'Enfant du chercheur d'or 1909 : Frédéric le Grand 1909 : Le Miracle du collier 1909 : Sur le sentier de la guerre 1909 : Les Papas de Francine 1910 : Amitié de cow-boy 1910 : L’Amour du ranch 1910 : À travers la plaine 1910 : L’Attaque d'un train 1910 : Les Aventures d'un cow-boy à Paris 1910 : Bornéo Bill 1910 : Les Chasseurs de fourrures 1910 : Dans les airs 1910 : Le Diamant volé 1910 : L'Homme qui ressemble au président 1910 : Le Baptême de Calino 1910 : Le Fer à cheval 1910 : La Main coupée 1910 : Le Pari de Lord Robert 1910 : Pendaison à Jefferson City 1910 : Reconnaissance d'indien 1910 : Le Rembrandt de la rue Lepic 1910 : Un drame sur une locomotive 1910 : Capture gênante 1911 : Aux mains des bandits 1911 : Les Aventures de trois Peau x-Rouges à Paris 1911 : Calino architecte 1911 : Calino cocher 1911 : Calino et ses pensionnaires Ο Ζαν Ντυράν στην IMDb (Αγγλικά)
Χρόνος (γραμματική)

Στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου(αλλά όχι σε όλες) υπάρχουν ξεχωριστοί ρηματικοί τύποι που φανερώνουν πότε γίνεται αυτό που σημαίνει το ρήμα. Οι τύποι αυτοί λέγονται χρόνοι. Οι χρόνοι είναι τριών ειδών: α) παροντικοί, β) μελλοντικοί και γ) παρελθοντικοί.

 {\textstyle } Στην ελληνική γλώσσα οι χρόνοι του ρήματος είναι 8: Στην αρχαία ελληνική γλώσσα οι χρόνοι του ρήματος είναι οι: ο Ενεστώτας ο Παρατατικός ο Μέλλοντας ο Αόριστος ο Παρακείμενος ο Υπερσυντέλικοςκαι περιφραστικά ο Συντελεσμένος Μέλλοντας. Στην αγγλική γλώσσα οι χρόνοι είναι 12 και είναι οι εξής: ο Simple Present, ο ελληνικός Ενεστώτας και φανερώνει την επανάληψη μιας πράξης που συνηθίζεται, γενικές αλήθειες και νόμους της φύσης. ο Present Continuous, δεν υπάρχει αντίστοιχος χρόνος στα ελληνικά, φανερώνει μια πράξη που γίνεται τώρα ή αυτόν τον καιρό ή μια προγραμματισμένη για το κοντινό μέλλον. ο Simple Past, ο αντίστοιχος στα ελληνικά Αόριστος, ο οποίος χρησιμοποιείται κάποιες φορές για κάτι που συνέβαινε συχνά στο παρελθόν (σαν τον ελληνικό Παρατατικό) ο Past Continuous, ο αντίστοιχος στα ελληνικά Παρατατικός. Προσοχή: τονίζει τη διάρκεια μιας πράξης, οχι όμως με το βάθος χρόνου που έχει ο Παρατατικός στην ελληνική ο Simple Future , ο αντίστοιχος στα ελληνικά Στιγμιαίος Μέλλοντας ο Future Continuous, ο αντίστοιχος στα ελληνικά Εξακολουθητικός Μέλλοντας ο Present Perfect (Simple), ο αντίστοιχος στα ελληνικά Παρακείμενος ο Present Perfect Continuous, ο οποίος δεν υπάρχει στα ελληνικά και φανερώνει μία πράξη που άρχισε στο παρελθόν και συνεχίζεται μέχρι και το παρόν, δίνοντας έμφαση στη διάρκειά της ο Past Perfect (Simple), ο αντίστοιχος στα ελληνικά Υπερσυντέλικος ο Past Perfect Continuous, ο οποίος δεν υπάρχει στα ελληνικά και χρησιμοποιείται για να τονίσει τη διάρκεια μιας πράξης που γινόταν πριν από μία άλλη πράξη στο παρελθόν ο Future Perfect (Simple), ο αντίστοιχος στα ελληνικά Συντελεσμένος Μέλλοντας και ο Future Perfect Continuous, ο οποίος δεν υπάρχει στα ελληνικά και φανερώνει το χρονικό διάστημα που θα έχει διαρκέσει μια πράξη από το παρελθόν μέχρι κάποια στιγμή στο μέλλον Στη γαλλική γλώσσα οι χρόνοι του ρήματος είναι οι: Και περιφραστικά: ο Présent progressif, Ενεστώτας διαρκείας ο Futur proche, Εγγύς Μέλλοντας, ο οποίος δεν υπάρχει στα ελληνικά και χρησιμοποιείται για να εκφράσει μία πράξη που θα γίνει στο κοντινό μέλλον ο Passé récent, ο οποίος δεν υπάρχει στα ελληνικά και φανερώνει μία πράξη που μόλις τελείωσε Grammar Steps - Practical Modern English Grammar (Grivas Publications)
355

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 355 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 355 (CCCLV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αρβιτίου και Μαισίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1108 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 355 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 1 Ιανουαρίου - Ο Αρβίτιος και ο Λολλιανός Μαβόρτιος αρχίζουν τη θητεία τους ως Ρωμαίοι ύπατοι. 11 Αυγούστου - Ο Κλαύδιος Σιλβάνος, κατηγορούμενος για προδοσία, αυτοανακηρύσσεται Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Μετά από 28 ημέρες, ο Ουρσικίνος φθάνει από τη Ρώμη και έχει το Σιλβάνο δολοφονημένο. 6 Νοεμβρίου - Στα Μεδιόλανα (Ιταλία), ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ δίνει τον τίτλο του καίσαρα στον ξάδελφό του Ιουλιανό. Λαμβάνει τον έλεγχο των δυτικών επαρχιών και παντρεύτεται την ξαδέλφη του και αδελφή του Κωνσταντίου Β΄, Ελένη. Ευρώπη Οι Λεντιένσοι, ένα Γερμανικό φύλο, δέχονται ποινές από το Ρωμαίο διοικητή Αρβέτιο υπό τον Κωνστάντιο Β΄ για αρκετές επιδρομές κατά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Φράγκοι πολιορκούν την Κολωνία για 10 μήνες. Ασία Οι Ούννοι της Κεντρικής Ασίας αρχίζουν τη μεγάλη επίθεσή τους προς τα δυτικά με μία προέλαση στη Σκυθία (σημερινή Ρωσία). Υπερνικούν και απορροφούν τους Αλανούς, μία νομαδική και πολεμοχαρής ιπποεκτροφική φυλή από τις στέπες βορειοανατολικά της Μαύρης Θάλασσας. Θρησκεία Σύνοδος Μεδιολάνων Ο Πάπας Λιβέριος αρνείται να υπογράψει την καταδίκη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας, Αθανάσιου, που επιβάλλεται από τον Κωνστάντιο Β' στο Μιλάνο, με συνέπεια να εξοριστεί στη Βέροια (Ελλάδα) και να αντικατασταθεί από τον Φήλιξ Β', ο οποίος γίνεται αντιπάπας και επίσκοπος Ρώμης. Φαν Τάι, Κινέζος στρατηγός κατά την περίοδο της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 428) Μουρόνγκ Μπάο, αυτοκράτορας των Ξιανμπέι στο Μετέπειτα Γιαν (πεθαίνει το 398) 7 Σεπτεμβρίου - Κλαύδιος Σιλβάνος, Ρωμαίος σφετεριστής (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Αιδέσιος, Νεοπλατωνικός φιλόσοφος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Φου Τζιαν, αυτοκράτορας των Ντι στο Πρώιμο Τσιν (γεννιέται το 317) Αυτοκράτειρα Λιανγκ, σύζυγος του Κινέζου αυτοκράτορα Φου Σενγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Τζανγκ Γιαολίνγκ, ηγεμόνας του Πρωίμου Λιανγκ (γεννιέται το 344) Τζανγκ Ζούο, Κινέζος ηγεμόνας του Πρωίμου Λιανγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Β36 Τόρσχαβν

Η Β36 Τόρσχαβν (φεροϊκά: Bóltfelagið 1936 Tórshavn) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Τόρσχαβν, την πρωτεύουσα των Νήσων Φερόε. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Γκούντανταλουρ, χωρητικότητας 5.000 θεατών. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1936 και συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε. Είναι μια από τις πιο διακεκριμένες ποδοσφαιρικής ομάδας της χώρας, έχοντας κατακτήσει 11 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα, καθώς και μια φορά το Σούπερ Καπ των Νήσων Φερόε.

 Η Β36 Τόρσχαβν ιδρύθηκε επίσημα στις 28 Μαρτίου του 1936 (παρότι έπαιζε παιχνίδια ήδη από το 1935) ως αντίβαρο προς την άλλη ομάδα της πόλης ΗΒ που είχε ιδρυθεί 32 χρόνια νωρίτερα και αποτελεί ακόμα σήμερα τον αιώνιο αντίπαλο. Η αντιπαλότητα όμως έχει και όρια, καθώς όταν το 1997 εκδώθηκε βιβλίο με την ιστορία της ομάδας, η Β36 στηρίχτηκε στα αρχεία της ΗΒ, καθώς τα πρωτότυπα ντοκουμέντα της είχαν χαθεί. Επίσης μοιράζονται μαζί το ίδιο γήπεδο. Ήδη το 1946 θα κατακτήσει για πρώτη φορά το πρωτάθλημα, για να ακολουθήσουν άλλοι 10 τίτλοι. Το τελευταίο πρωτάθλημα μέχρι στιγμής θα το κατακτήσει το 2015. Το πρώτο της κύπελλο θα το κατακτήσει το 1965 κερδίζοντας στον τελικό τον αιώνια αντίπαλο ΗΒ. Τέλος το 2007 θα πάρει το Σούπερ Καπ της χώρας. Η ευρωπαϊκή πορεία της Β36 ξεκινά το 1992, μαζί με την πρώτη χρονιά της συμμετοχής ομάδων των Νήσων Φερόε (μόλις το 1990 έγιναν μέλη της ΟΥΕΦΑ). Ως κυπελλούχος η Β36 θα συμμετάσχει στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, όπου κληρώθηκε ενάντια στην ΦΚ Αβενίρ Μπέγκεν από την οποία αποκλείστηκε δύσκολα με 1-0 εκτός και 1-1 εντός έδρας. Την περίοδο 2005/06 θα περάσει για πρώτη φορά σε δεύτερο γύρο διοργάνωσης, αποκλείωντας την ισλανδική Βεστμάναεϊγια στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όπου όμως σταμάτησε η πορεία της απέναντι από τη ΦΚ Μίντιλαντ της Δανίας. Την επόμενη χρονιά θα ξαναπεράσει σε δεύτερο γύρο, αυτή τη φορά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ περνώντας την μαλτέζικη Μπιρκιρκάρα ΦΚ για να αποκλειστεί όμως στη συνέχεια από την τουρκική Φενέρμπαχτσε. Τελευταία ενημέρωση: 6η Ιουλίου 2018 Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε (11): 1946, 1948, 1950, 1959, 1962, 1997, 2001, 2005, 2011, 2014, 2015 Κύπελλο Νήσων Φερόε (6): 1965, 1991, 2001, 2003, 2006, 2018 Σούπερ Καπ Νήσων Φερόε (1): 2007 Τελευταία ενημέρωση: 13 Ιουλίου 2018ΣημειώσειςΠΓ: Προκαταρκτικός γύρος 1ΠΓ: Πρώτος προκριματικός γύρος 2ΠΓ: Δεύτερος προκριματικός γύρος Επίσημος ιστότοπος (Φεροϊκά)
Κώδικας Μορς

Ο Κώδικας Μορς είναι μια μέθοδος για μετάδοση πληροφορίας με παλμούς μικρής και μεγάλης διάρκειας (τελείες και παύλες) . Επινοήθηκε για τη μετάδοση μηνυμάτων μέσω τηλεγράφου στα μέσα του 1830 από τον Σάμιουελ Μορς.

 Αρχικά δημιουργήθηκε για τον ηλεκτρικό τηλέγραφο του Σάμιουελ Μορ στα μέσα της δεκαετίας του 1830. Επίσης χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην πρώιμη ραδιοεπικοινωνία από τις αρχές του 1890. Η χρήση του προϋποθέτει την ύπαρξη ειδικά εκπαιδευμένου προσωπικού, για το λόγο αυτό η ανάπτυξη πιο σύγχρονων μεθόδων και τεχνολογιών επικοινωνίας συνέβαλε στην κατάργησή του στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Σήμερα χρησιμοποιείται μόνο σε εξειδικευμένες εφαρμογές όπως οι ραδιοφάροι. Επίσης χρησιμοποιείται συστηματικά από τους ραδιοερασιτέχνες. Ο κώδικας Μορς είναι ο μόνος ψηφιακός κώδικας που μπορεί να ληφθεί ακουστικά από ανθρώπους, πράγμα που τον κάνει κατάλληλο για αυτόματη αποστολή σύντομων ψηφιακών μηνυμάτων σε φωνητικά κανάλια. Τα πεζά γράμματα και ο τόνος δεν χρησιμοποιείται στο αλφάβητο Μορ, ενώ οι δίφθογγοι χρησιμοποιούνται πλέον σπάνια και συνήθως απλώς χρησιμοποιούνται οι κωδικοί των αντίστοιχων γραμμάτων που τους απαρτίζουν. Τα σημεία στίξης έχουν ως παρακάτω: Τα ψηφία έχουν ως παρακάτω: Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ειδικοί κωδικοί: Για τα γράμματα των οποίων η κωδικοποίηση αποτελείται μόνο από τελείες ή μόνο από παύλες, χρησιμοποιείται ο μνημονικός κανόνας "ΕΙΣΗ ΤΜΟΧ". Το Ε κωδικοποιείται με μια τελεία, Ι με δυο, το Σ με τρεις, το Η με τέσσερις. Το Τ κωδικοποιείται με μια παύλα, το Μ με δυο, το Ο με τρεις, το Χ με τέσσερις. Για την εκμάθηση των υπόλοιπων γραμμάτων του αλφάβητου χρησιμοποιείται η ακολουθία: ΑΝ ΒΑΟΥ ΓΡΙ ΔΙΑ ΤΖΙΑ ΘΕΜΑ ΚΟΚ ΕΛΙΑ ΝΑ ΞΟΥΤ ΑΡΠΑ ΑΡΑ ΛΥΝΞ ΟΥΦΑ ΧΛΕΨ ΩΧΡ Αντικαθιστώντας τα φωνήεντα με τελεία και τα σύμφωνα με παύλα, προκύπτει η κωδικοποίηση του αντίστοιχου γράμματος σε Μορς. Το Λ για παράδειγμα, αντιστοιχείται στο "ΕΛΙΑ" του μνημονικού κανόνα και κωδικοποιείται σε Μορς "·-··"
Ρούρικ

Ο Ρούρικ ή Ριούρικ (Рюрик, 830 - 879), σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό του 12ου αιώνα, ήταν Βάραγγος αρχηγός των Ρώσων, ο οποίος κατά το έτος 862 απέκτησε τον έλεγχο της Λάντογκα και ίδρυσε το Κράτος των Ρως. Θεωρείται γενάρχης των Ρουρικίδων, της ελίτ που κυβέρνησε τον ανατολικό σλαβικό κόσμο από τον 9ο έως τα τέλη του 16ου αιώνα. Η έρευνα δεν είναι σίγουρη εάν πρόκειται για ιστορικό πρόσωπο, για θρύλο ή για κάποιο ιστορικό μεν πρόσωπο, στο οποίο όμως αποδόθηκαν μετά θάνατον περισσότερα απ' όσα πραγματικά έκανε.

 Υπάρχει η εκδοχή, ότι Ρούρικ έφτασε στη Ρωσία από φυλές, των οποίων η γλώσσα ήταν κοντά στους σλαβικούς γλώσσες. Οι υποστηρικτές αυτής της έκδοσης δείχνουν το γεγονός ότι τα ονόματα των πρώτων ηγεμόνων της Ρωσίας ήταν Βαλτοσλαβικής προέλευσης. Σειρά επιστημόνων πιστεύει ότι Ρούρικ είναι διαστρεβλωμένη γερμανικό όνομα Hrærekr. Σε αυτή την έκδοση Ρούρικ προέρχεται από το δανό γης. Συνολικά DNA-η μελέτη επιβεβαιώνει ότι οι περισσότεροι Ρουρικίδες (προέρχονται κυρίως από τον Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος) έχει N1a1, κοινό στην χώρες της βαλτικής, καθώς και σε ορισμένους λαούς Σιβηρία και τα Ουράλια. Σύμφωνα με την έρευνα του DNA Ρουρικίδες στο Family Tree DNA, гаплотипы N1a1 που βρίσκονται κυρίως σε χώρες της βαλτικής, τη Φινλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία. Επίσης, λήφθηκε υπόψη το γεγονός ότι λόγω των στενών δεσμών της Ρωσίας και της Σουηδίας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γιαροσλάβ Α΄ ο Σοφός οι περισσότεροι κυβερνήτες Σουηδία έχουν σλαβική καταγωγή. Ως διάδοχος του Ρούρικ φέρεται ο κουνιάδος του Όλεγκ, ο οποίος κατέλαβε το Κίεβο και ίδρυσε το Κράτος των Ρως. Η γραμμή διαδοχής που ξεκίνησε ο Όλεγκ ονομάσθηκε Ρουρικίδες (παιδιά του Ρούρικ) και σταμάτησε το 1598, όταν απεβίωσε ο τσάρος Φιοντόρ Α'. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rurik στο Wikimedia Commons