Άγιος Κολουμβάνος

Ο Κολουμβάνος (γαελικά: Colum Bán, "λευκό περιστέρι", λατινικά: Columbanus Bobiensis, ιρλανδικά: Columbán‎) ήταν Ιρλανδός ιεραπόστολος μοναχός και ιεροκήρυκας, άνθρωπος της δράσης και επιδέξιος διπλωμάτης, γνωστός για την ίδρυση πολυάριθμων μοναστηριών και εκκλησιών στην Ευρώπη. Λατρεύεται ως άγιος από την Καθολική, την Ορθόδοξη και την Αγγλικανική Εκκλησία. Είναι, επίσης, γνωστός με άλλα ονόματα, ακατάλληλα, και πιο σπάνια, όπως το st. Columbanus του Luxeuil (στη Γαλλία) ή άγιος Columba ο πρεσβύτερος, ή St. Collin, σε ορισμένες περιοχές της Ιρλανδίας. Μέσα από την ίδρυση πολυάριθμων ιδρυμάτων, συνέβαλε στην εξάπλωση του μοναχισμού της Ιρλανδίας στην Ευρώπη. Καθιέρωσε ένα μοναστικό κανόνα που αργότερα αφομοιώθηκε με αυτό των Βενεδικτινών και, στη συνέχεια, καταργήθηκε οριστικά το 1448 από τον Πάπα Νικόλαο Ε ́. Εισήγαγε τη χρήση της ιδιωτικής εξομολόγησης με το Paenitentiale, ως αντικατάσταση της δημόσιας, με το μυστήριο της μετάνοιας. Ο πάπας Βενέδικτος XVI τον αποκαλούσε "ευρωπαϊκό άγιο". Στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο άγιος Κολουμβάνος, έγραψε σε επιστολή του ότι οι Ευρωπαίοι έπρεπε να είναι ένας μοναδικός λαός, ένα "ενιαίο σώμα", το οποίο να είναι ενωμένο με τις χριστιανικές ρίζες, στις οποίες ξεπερνιούνται τα εθνικά και πολιτιστικά εμπόδια. Επιπλέον, είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λατινική έκφραση "totius Europae.Είναι ο προστάτης άγιος των μοτοσικλετιστών.

 Τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζουμε για τον Κολουμβάνο βασίζονται στα έργα του Κολομβάνου (στο βαθμό που έχουν διατηρηθεί) και στο Vita Columbani (Η Ζωή του Κολομβάνου) του Τζόνας του Βοββίου, το οποία γράφτηκε μεταξύ 639 και 641.Ο Τζόνας μπήκε στο Βοββίο (ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε από τον Άγιο Κολουμβάνο το 614 στην Ιταλία, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε αργότερα η ομώνυμη πόλη) μετά το θάνατο του Κολουμβάνου, αλλά βασίστηκε σε αναφορές μοναχών που ακόμα γνώριζαν τον Κολουμβάνο. Μια περιγραφή των θαυμάτων του Κολομβάνου που γράφτηκε από έναν ανώνυμο μοναχό του Βοββίου είναι πολύ μεταγενέστερη. Στο δεύτερο τόμο του Acta Sanctorum O.S.B., η Τζιν Μάμπιλον (Γάλλίδα Βενεδικτίνα μοναχή και μελετητής της Συνέλευσης της Αγία Μαύρας) δίνει τη ζωή στο σύνολό της, μαζί με ένα προσάρτημα για τα θαύματα του Κολουμβάνου, γραμμένο από ένα ανώνυμο μέλος της κοινότητας του Βοββίου. Ο Κολουμβάνος γεννήθηκε γύρω στο 540 μ.Χ. κοντά στην πόλη Νέβαν, στο Βασίλειο του Μιθ στη σημερινή Κομητεία Miu (Meath), του Λένστερ (Κεντροανατολική Ιρλανδία). Σύμφωνα με τον αγιογραφικό μύθο της ζωής του, η μητέρα, με την προσδοκία της γέννησής του, είχε οράματα, στα οποία είχε δει τον ήλιο να αναδύεται από το στήθος της και να φέρνει στον κόσμο ένα μεγάλο φως. Πριν από τη γέννησή του, η μητέρα του λέγεται ότι είχε οράματα πως θα γεννήσει ένα παιδί που, κατά την κρίση εκείνων που ερμηνεύουν τα οράματα, θα γινόταν «αξιοθαύμαστη ιδιοφυΐα».Ο Κολουμβάνος πήγε σχολείο με ένα λαϊκό δάσκαλο (fer-lèighin), μαθαίνοντας με αξιόλογη προσπάθεια να διαβάζει και να γράφει, εφαρμόζοντας τις φιλελεύθερες τέχνες των γραμμάτων, τις μελέτες της γραμματικής, τη ρητορική, τη γεωμετρία και όλες τις Ιερές γραφές. Όπως και οι άλλοι νέοι, ασχολήθηκε, επίσης, με τις οικογενειακές εργασίες (εκτροφή βοοειδών, βυρσοδεψία, κυνήγι και ψάρεμα) και έμαθε, επίσης, να ιππεύει και να χρησιμοποιεί το τόξο και το σπαθί.Ενώ η οικογένεια και η φατρία ανυπομονούσαν για ένα λαμπρό μέλλον γι 'αυτόν, εκείνος σκεπτόταν διστακτικά να ξεφύγει από την πανουργία του κόσμου, ενώ παρέμεινε με την οικογένειά του στο χωριό. Η συνάντηση που είχε μια μέρα στο δάσος με μια γυναίκα προσκυνήτρια που ήταν αφιερωμένη στον Θεό ήταν αποκαλυπτική. Εκείνη αναγνώρισε την κλίση του και την προετοιμασία για ιεραπόστολος του Ευαγγελισμού, και του αποκάλυψε ότι για το μέλλον του, πρέπει να αναγκαστεί να αφήσει την οικογένειά του και την πατρίδα του, για να γίνει ένας προσκυνητής του Χριστού.Σε ηλικία δεκαπέντε ετών, αποφάσισε να γίνει μοναχός, παρά την αντίρρηση της μητέρας του, αφήνοντας τους φίλους, τους συντρόφους του και την φατρία. Η μητέρα, υπό την επήρεια της θλίψης και της μητρικής απόγνωσης, προσπάθησε στο τελευταίο αντίο να τον σταματήσει, με το να σταθεί μπροστά από το κατώφλι του σπιτιού, ουρλιάζοντας και ρίχνοντάς τον στο πάτωμα, αλλά εκείνος απάντησε με ένα απόσπασμα από το Ευαγγέλιο: "αυτός που αγαπά τον πατέρα και τη μητέρα του περισσότερο από εμένα δεν είναι άξιος για μένα", και στη συνέχεια, διέσχισε το κατώφλι, και, έτσι, η μητέρα τον χαιρέτησε για τελευταία φορά.Έφυγε από το σπίτι για να σπουδάσει υπό τον Σινέλ, ηγούμενο του Κλίνις στο Λο Ερν (δύο συνδεδεμένες λίμνες στην Κομητεία Φέρμαναγκ, στη Βόρεια Ιρλανδία). Υπό την καθοδήγηση του Σινέλ, συνέταξε ένα βιβλίο σχολιασμού για τους Ψαλμούς. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Αββαείο Μπανγκόρ στην ακτή του Ντάουν, όπου ο Κομγάλιος (πρώιμος Ιρλανδός άγιος) υπηρετούσε ως ηγούμενος. Έμεινε στο Μπανγκόρ μέχρι το τέταρτο έτος του, όταν έλαβε την άδεια του Κομγάλιου να ταξιδέψει στην ήπειρο. Ο Κολουμβάνος συγκέντρωσε δώδεκα συντρόφους για το ταξίδι του – Αττάλα, Κολουμβάνος ο Νεότερος, Κούμαιν, Ντομγκάλ, Εογένης, Ιουνάν, Γκάλους, Γουργάνος, Λαιμπράν, Λούα, Σιγισβέρτος και Βαλδολένος – και μαζί έπλεαν για την ήπειρο. Μετά από μια σύντομη στάση στη Βρετανία, πιθανότατα στις ακτές της Σκωτίας, διέσχισαν το κανάλι και μπάρκαραν στη Βρετάνη το 585.Ο βασιλιάς Γκούντραμ της Βουργουνδίας δέχθηκε με χαρά τον Κολουμβάνο και τους συντρόφους του και σύντομα έφτασαν στο Λα Βοϊρέ, όπου ίδρυσαν ένα μοναστήρι σε ένα εγκαταλελειμμένο ρωμαϊκό φρούριο. Παρά την απομακρυσμένη τοποθεσία του στα Όρη Βοζγκς, η κοινότητα έγινε ένας δημοφιλής χώρος προσκυνήματος που προσέλκυσε τόσους πολλούς νέους με κλίση προς τον μοναχισμό που χρειάστηκαν να δημιουργηθούν δύο νέα μοναστήρια για να τους φιλοξενήσουν.Το 590, ο Κολουμβάνος απέκτησε από τον βασιλιά Γκούντραμ το γαλλο-ρωμαϊκό κάστρο που ονομάζεται Luxovium στο σημερινό Λουξίλ-λε-Μπαιν, περίπου οκτώ μίλια από το Άνγκρει (σημερινό Λε Βοϊρέ). Το κάστρο, σύντομα μετατράπηκε σε μοναστήρι, βρισκόταν σε μια άγρια ​​περιοχή, πυκνά καλυμμένο με πευκοδάση και φρύγανα. Ο Κολουμβάνος δημιούργησε ένα τρίτο μοναστήρι που ονομάζεται Αντ-φοντάνας στο σημερινό Φοντέν-λε-Λουξίλ, που ονομάστηκε έτσι από τις πολυάριθμες πηγές του. Αυτές οι μοναστικές κοινότητες παρέμειναν υπό την εξουσία του Κολουμβάνου και οι κανόνες ζωής τους αντικατόπτριζαν την ιρλανδική παράδοση στην οποία είχαν διαμορφωθεί. Καθώς αυτές οι κοινότητες επεκτάθηκαν και προσέλκυσαν περισσότερους προσκυνητές, ο Κολουμβάνος αναζήτησε περισσότερη μοναξιά, ξοδεύοντας χρονικές περιόδους σε ένα ερημητήριο και επικοινωνώντας με τους μοναχούς μέσω ενός διαμεσολαβητή. Συχνά αποσύρονταν σε μια σπηλιά επτά μίλια μακριά, με έναν μόνο σύντροφο ο οποίος ενήργησε ως αγγελιοφόρος μεταξύ αυτού και των συντρόφων του. Κατά τη διάρκεια των είκοσι χρόνων του στη Γαλατία (στη σημερινή Γαλλία), ο Κολουμβάνος συμμετείχε σε μια διαμάχη με τους Φράγκους επισκόπους που ίσως φοβόταν την αυξανόμενη επιρροή του. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του έκτου αιώνα, τα συμβούλια της Γαλατίας είχαν δώσει στους επισκόπους απόλυτη εξουσία στις θρησκευτικές κοινότητες. Ως κληρονόμοι της ιρλανδικής μοναστηριακής παράδοσης, ο Κολουμβάνος και οι μοναχοί του χρησιμοποίησαν τον ιρλανδικό Πασχαλινό υπολογισμό, μια εκδοχή του 84ετούς υπολογισμού του Επισκόπου Αυγουστάλη για τον καθορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα, ενώ οι Φράγκοι είχαν υιοθετήσει τον βικτοριανό κύκλο 532 ετών (βλ. Σύνοδος του Ουίτμπι). Οι επίσκοποι αντιτάχθηκαν στη συνεχιζόμενη τήρηση των δικών τους ραντεβού για τους νεοεισερχόμενους, οι οποίοι - μεταξύ άλλων ζητημάτων - προκάλεσαν τη διαφορά του τέλους της Σαρακοστής. Παραπονέθηκαν επίσης για το ξεχωριστό ιρλανδικό τόνο (στυλ κουρέματος των Ιρλανδών μοναχών).Ο Κολουμβάνος συμμετείχε επίσης σε διαμάχη με μέλη της φραγκικής βασιλικής οικογένειας. Μετά το θάνατο του Βασιλιά Γκούντραμ της Βουργουνδίας, η διαδοχή πέρασε στον ανιψιό του, τον Χιλδεβέρτο Β΄, τον γιο του αδελφού του Σιγιβέρτου και τη σύζυγο του Σιγιβέρτου Μπρουνχίλντα της Αυστρασίας. Όταν ο Χιλδεβέρτος Β´ πέθανε, άφησε δύο γιους, τον Θευδέριχο Β΄ που κληρονόμησε το Βασίλειο της Βουργουνδίας και τον Θευδεβέρτο Β΄ που κληρονόμησε το Βασίλειο της Αυστρασίας. Δεδομένου ότι και οι δύο ήταν ανήλικοι, η Μπρουνχίλντα, η γιαγιά τους, κήρυξε τον εαυτό της κηδεμόνα τους και έλεγχε τις κυβερνήσεις των δύο βασιλείων.Ο Θευδέριχος σεβάστηκε τον Κολουμβάνο και τον επισκέφτηκε αρκετές φορές, αλλά ο Κολουμβάνος τον προειδοποίησε και τον επιτίμησε για τη συμπεριφορά του. Όταν ο Θευδέριχος άρχισε να ζει με μια ερωμένη, ο Κολουμβάνος αντιτάχθηκε (συμβουλεύοντάς τον να παντρευτεί), κερδίζοντας τη δυσαρέσκεια της Μπρουνχίλντα, η οποία πίστευε ότι ένας βασιλικός γάμος θα απειλούσε τη δική της δύναμη. Ο Κολουμβάνος δεν έφευγε από την ηθικοποιημένη Αυλή και η Μπρουνχίλντα έγινε ο πικρότερος εχθρός του. Θυμωμένη από τη στάση του Κολουμβάνου, η Μπρουνχίλντα διέταξε τους επισκόπους και τους ευγενείς να βρουν σφάλματα στους μοναχικούς κανόνες τού Κολουμβάνου. Όταν ο Θευδέριχος αντιμετώπισε τελικά τον Κολουμβάνο στο Λουξίλ, διατάζοντάς τον να συμμορφωθεί με τις συμβάσεις της χώρας, ο Κολουμβάνος αρνήθηκε και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη φυλακή Μπεσανκόν.Ο Κολουμβάνος κατάφερε να ξεφύγει από τους αιχμαλωτίζων του και επέστρεψε στο μοναστήρι του στο Λουξίλ. Όταν ο βασιλιάς και η γιαγιά του το διαπίστωσαν, έστειλαν στρατιώτες για να τον οδηγήσουν πίσω στην Ιρλανδία με τη βία, χωρίζοντάς τον από τους μοναχούς του, επιμένοντας ότι μόνο εκείνοι από την Ιρλανδία θα μπορούσαν να τον συνοδεύσουν στην εξορία.Μεταφέρθηκε στο Νέβερς και στη συνέχεια ταξίδεψε με καραβάκι κάτω από τον ποταμό Λίγηρα στην ακτή. Στην Τουρ επισκέφτηκε τον τάφο του Μαρτίνου της Τουρ και έστειλε ένα μήνυμα στον Θευδέριχο Β´, αναφέροντας ότι μέσα σε τρία χρόνια θα χάσει τον εαυτό του και τα παιδιά του. Όταν έφτασε στη Νάντη, έγραψε ένα γράμμα πριν από την επιβίβασή του στους συναδέλφους μοναχούς του στο μοναστήρι του Λουξίλ. Η επιστολή παρότρυνε τους αδελφούς του να υπακούσουν στον Αττάλα, που έμεινε πίσω ως ηγούμενος της μοναστικής κοινότητας:Έρχονται να μου πουν ότι το πλοίο είναι έτοιμο. Το τέλος της περγαμηνής μου με αναγκάζει να τελειώσω την επιστολή μου. Η αγάπη δεν είναι μεθοδική. Είναι αυτή (η μέθοδος) που έχει προκαλέσει σύγχυση. Αντίο, αγαπητές καρδιές μου. Προσευχηθείτε για μένα για να ζήσω με τον Θεό.Λίγο μετά το πλοίο έπλευσε από τη Νάντη αλλά μια ισχυρή καταιγίδα οδήγησε το πλοίο στην ξηρά. Πεπεισμένος ότι ο ιερός επιβάτης του προκάλεσε την καταιγίδα, ο καπετάνιος αρνήθηκε περαιτέρω προσπάθειες μεταφοράς του μοναχού. Ο Κολουμβάνος έφτασε στη Γαλατία για να επισκεφτεί τον Βασιλιά Χλωτάριο Β΄ της Νευστρίας στο Σουασόν, όπου έγινε δεκτός. Παρά τις προσφορές του βασιλιά να παραμείνει στο βασίλειό του, ο Κολουμβάνος έφυγε από τη Νευστρία το 611 για την αυλή του Βασιλιά Θευδεβέρτου Β΄ της Αυστρασίας στο βορειοανατολικό τμήμα του Βασιλείου των Μεροβιανών Φράγκων. Ο Κολoυμβάνος ταξίδεψε στο Μετς, όπου δέχτηκε ένα έντιμο καλωσόρισμα, και στη συνέχεια προχώρησε στο Μάιντς, όπου έπλευσε προς τα πάνω στον ποταμό Ρήνο προς τα εδάφη του Σουέμπι και στους Αλαμαννούς στις βόρειες Άλπεις, με σκοπό να κηρύξει το Ευαγγέλιο σε αυτούς τους ανθρώπους. Ακολούθησε τον ποταμό Ρήνο και τους παραποτάμους του, τον Άαρ και τον Λαϊμάτ, και στη συνέχεια στη Λίμνη Ζυρίχη. Ο Κολουμβάνος επέλεξε το χωριό Τάγκεν ως την αρχική του κοινότητα, αλλά η προσπάθειά του δεν ήταν επιτυχές. Συνέχισε βορειοανατολικά μέσω της Άρμπον προς Μπρέγκεντς στη Λίμνη Κωνσταντίας. Εκεί βρήκε ένα Λατρευτικό Ορατόριο αφιερωμένη στην Ορέλια του Στρασβούργου που περιείχε τρεις ορειχάλκινες εικόνες των κηδεμονικών τους θεών. Ο Κολουμβάνος διέταξε τον Γκάλλο (ή Γκάλλους), που γνώριζε την τοπική γλώσσα, να κηρύξει στους κατοίκους και πολλοί μετατράπηκαν. Οι τρεις εικόνες από ορείχαλκο καταστράφηκαν, και ο Κολουμβάνος ευλόγησε τη μικρή εκκλησία, τοποθετώντας τα λείψανα της Ορέλια κάτω από το βωμό. Δημιουργήθηκε ένα μοναστήρι, το Αββαείο του Μεχράου και οι αδελφοί παρατήρησαν την κανονική τους ζωή. Ο Κολουμβάνος έμεινε στο Μπρέγκεντς για περίπου ένα χρόνο. Μετά από μια εξέγερση εναντίον της κοινότητας, που πιθανώς σχετίζεται με την περιοχή που είχε αναλάβει ο παλιός εχθρός του, Βασιλιάς Θευδέριχος Β´, ο Κολουμβάνος αποφάσισε να διασχίσει τις Άλπεις προς την Ιταλία. Ο Γκάλλος παρέμεινε σε αυτήν την περιοχή και πέθανε εκεί του 646. Περίπου εβδομήντα χρόνια αργότερα στη θέση του κελιού του Γκάλλους ιδρύθηκε η Μονή του Αγίου Γκάλλ, η οποία έγινε η ίδια η προέλευση της πόλης Σανκτ Γκάλεν περίπου τριακόσια χρόνια αργότερα. Ο Κολουμβάνος έφτασε στο Μιλάνο το 612 και καλωσορίστηκε θερμά από τον βασιλιά Αγιλούλφο και τη βασίλισσα Θεοδελίνδη των Λομβαρδών. Άρχισε αμέσως να αντικρούει τις διδασκαλίες των Αρειανιστών, οι οποίοι είχαν απολαύσει κάποιο βαθμό αποδοχής στην Ιταλία. Έγραψε μια πραγματεία κατά του Αρειανισμού, η οποία έκτοτε έχει χαθεί. Η βασίλισσα Θεοδελίνδη, η ευσεβής κόρη του Δούκα Γαριβάλδου Α΄ της Βαυαρίας, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση του Νικαιώτικου Χριστιανισμού σε θέση υπεροχής ενάντια στον Αρειανισμό, και ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τη μετατροπή του βασιλιά στον Χριστιανισμό. Κατόπιν αιτήματος του βασιλιά, ο Κολουμβάνος έγραψε μια επιστολή στον Πάπα Βονιφάτιο Δ΄ για τη διαμάχη των Τριών Κεφαλαίων (Three-Chapter Controversy) - γραπτά από Σύριους επισκόπους υπόπτους ως Νεστοριανοί, καθώς ο Νεστοριανισμός είχε καταδικαστεί τον 5ο αιώνα ως αίρεση. Ο Πάπας Γρηγόριος Α´ ανέχθηκε στη Λομβαρδία εκείνα τα άτομα που υπερασπίστηκαν τα Τρία Κεφάλαια, μεταξύ των οποίων και ο Βασιλιάς Αγιλούλφος. Ο Κολουμβάνος συμφώνησε να αναλάβει το θέμα εξ ονόματος του βασιλιά. Η επιστολή ξεκινά με μια απολογία που ένας «ανόητος Σκώτης (Scottus, Ιρλανδός)» θα έγραφε για έναν βασιλιά της Λομβαρδίας. Αφού εξοικείωσε τον πάπα με τους καταλογισμούς που του προσάφθηκαν, τον παρακάλεσε να αποδείξει την ορθοδοξία του και να συγκροτήσει συμβούλιο. Γράφει ότι η ελευθερία του λόγου είναι σύμφωνη με το έθιμο της χώρας του. Μερικές από τις εκφράσεις που χρησιμοποιούνται στην επιστολή μπορεί τώρα να θεωρηθούν ως ασεβείς, αλλά εκείνη την εποχή, η πίστη και η λιτότητα θα μπορούσαν να είναι πιο επιεικής. Ταυτόχρονα, η επιστολή εκφράζει την πιο στοργική και παθιασμένη αφοσίωση στην Αγία Έδρα.Εμείς οι Ιρλανδοί, παρόλο που κατοικούμε στα άκρα της γης, είμαστε όλοι μαθητές του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου ... είμαστε δεσμευμένοι με τον Θρόνο του Πέτρου, και παρόλο που η Ρώμη είναι μεγάλη και φημισμένη, μόνο αυτή η καρέκλα φαίνεται τόσο σπουδαία και επιφανείς ανάμεσά μας ... Λόγω των δύο Αποστόλων του Χριστού, είσαι σχεδόν ουράνιος, και η Ρώμη είναι ο επικεφαλής όλου του κόσμου και των Εκκλησιών.Εάν ο ζήλος του Κολουμβάνου για την ορθοδοξία τον έκανε να υπερβεί τα όρια της διακριτικής ευχέρειας, η πραγματική του στάση απέναντι στη Ρώμη είναι αρκετά ξεκάθαρη, αποκαλώντας τον Πάπα «Άρχοντά του και Πατέρα του στον Χριστό», τον «Επιλεγμένο φύλακα» και τον «Πρώτο Πάστορα, ψηλότερα από όλους τους θνητούς.».Ο Βασιλιάς Αγιλούλφος έδωσε στον Κολουμβάνο ένα κομμάτι γης που ονομάζεται Βοββίο, ανάμεσα στο Μιλάνο και τη Γένοβα κοντά στον ποταμό Τρέμπια, που βρίσκεται σε ένα στένωμα των Απέννινων, για να χρησιμοποιηθεί ως βάση για τη μετατροπή των λαών της Λομβαρδίας. Η περιοχή περιείχε μια ερειπωμένη εκκλησία και γενικά ερημικές περιοχές, γνωστές ως Εμπόβιουμ (Ebovium), οι οποίες είχαν αποτελέσει μέρος των εδαφών του παπισμού πριν από την εισβολή της Λομβαρδίας. Ο Κολουμβάνος ήθελε αυτό το απομονωμένο μέρος, γιατί ενώ ήταν ενθουσιώδης στη διδασκαλία των Λομβαρδών, προτιμούσε τη μοναξιά για τους μοναχούς και τον εαυτό του. Δίπλα στη μικρή εκκλησία, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Απόστολο Πέτρο, ο Κολουμβάνος δημιούργησε ένα μοναστήρι το 614. Το Αββαείο του Βοββίου ακολούθησε τον Κανόνα του Αγίου Κολουμβάνου, βασισμένο στις μοναστικές πρακτικές του Κελτικού Χριστιανισμού. Για αιώνες παρέμεινε το προπύργιο της ορθοδοξίας στη βόρεια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της ζωής του, ο Κολουμβάνος έλαβε μηνύματα από τον Βασιλιά Χλωτάριο Β΄, καλώντας τον να επιστρέψει στη Βουργουνδία, τώρα που οι εχθροί του ήταν νεκροί. Ο Κολουμβάνος δεν επέστρεψε, αλλά ζήτησε από τον βασιλιά να προστατεύει πάντα τους μοναχούς του στο Αββαείο του Λουξίλ. Προετοιμάστηκε για τον θάνατο αποσυρμένος στη σπηλιά του στην πλαγιά του βουνού με θέα στον ποταμό Τρέμπια, όπου, σύμφωνα με μια παράδοση, είχε αφιερώσει ένα ορατόριο στην Παναγία. Ο Κολουμβάνος πέθανε στο Βόββιο στις 21 Νοεμβρίου 615. Ο Κανόνας του Αγίου Κολουμβάνου ενσαρκώνει τα έθιμα του Αββαείου Μπανγκόρ και άλλων ιρλανδικών μοναστηριών. Πολύ πιο μικρός από τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου, ο κανόνας του Αγίου Κολομβάνου αποτελείται από δέκα κεφάλαια, σχετικά με την υπακοή, τη σιωπή, το φαγητό, τη φτώχεια, την ταπεινότητα, την αγνότητα, τις θέσεις εξουσίας στον εκκλησιαστικό χώρο, τη διακριτικότητα, τη θλίψη και την τελειότητα. Στο πρώτο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος εισάγει τη μεγάλη αρχή του κανόνα του: υπακοή, απόλυτη και ανεπιφύλακτη. Τα λόγια των ηλικιωμένων πρέπει πάντα να τηρούνται, όπως «ο Χριστός υπακούει στον Πατέρα μέχρι θανάτου». Μία εκδήλωση αυτής της υπακοής ήταν η συνεχής σκληρή εργασία που σχεδιάστηκε για να υποτάξει τη σάρκα, να ασκήσει τη βούληση σε καθημερινή αυτο-άρνηση, και να θέσει ένα παράδειγμα φιλοπονίας στην καλλιέργεια του εδάφους. Η ελάχιστη απόκλιση από τον κανόνα συνεπάγεται σωματική τιμωρία ή σοβαρή μορφή νηστείας. Στο δεύτερο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος δίνει εντολή να «τηρείται προσεκτικά» ο κανόνας της σιωπής, καθώς γράφεται: «Αλλά η καλλιέργεια της δικαιοσύνης είναι η σιωπή και η ειρήνη». Προειδοποιεί επίσης, «Δικαίως θα καταδικαστούν αυτοί που δεν είπαν δίκαια πράγματα όταν μπορούσαν, αλλά προτίμησαν να πουν με φρικτή χαλαρότητα τι είναι κακό...». Στο τρίτο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος δίνει εντολή, «Αφήστε το φαγητό των μοναχών να είναι φτωχό και να λαμβάνεται το βράδυ, για να αποφευχθεί η επανάληψή του και το ποτό τους επίσης για να αποφευχθεί η δηλητηρίαση, έτσι ώστε και τα δύο να μπορούν να διατηρήσουν τη ζωή και όχι να την βλάψουν...». Και συνεχίζει: «Πράγματι, όσοι επιθυμούν αιώνιες ανταμοιβές πρέπει να λαμβάνουν υπόψη μόνο τη χρησιμότητα και τη χρήση. Η χρήση της ζωής πρέπει να μετριάζεται όπως και ο μόχθος πρέπει να μετριάζεται, καθώς αυτή είναι αληθινή διακριτική ευχέρεια, ότι η πιθανότητα πνευματικής προόδου μπορεί να διατηρηθεί με μια ιδιοσυγκρασία που τιμωρεί τη σάρκα. Γιατί εάν η ιδιοσυγκρασία υπερβαίνει το μέτρο, θα είναι πάθος και όχι αρετή. Γιατί η αρετή διατηρεί και άλλα πολλά αγαθά. Επομένως, πρέπει να νηστεύουμε καθημερινά, όπως πρέπει να τρεφόμαστε καθημερινά και ενώ πρέπει να τρώμε καθημερινά, πρέπει να ικανοποιούμε το σώμα πιο άσχημα και με φειδώ...». Στο τέταρτο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος παρουσιάζει την αρετή της φτώχειας και της υπέρβασης της απληστίας, και ότι οι μοναχοί θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι με «μικρά αγαθά απόλυτης ανάγκης, γνωρίζοντας ότι η απληστία είναι μια λέπρα για τους μοναχούς». Ο Κολουμβάνος διδάσκει επίσης ότι «η γυμνότητα και η περιφρόνηση των πλούτων είναι η πρώτη τελειότητα των μοναχών, αλλά η δεύτερη είναι η εκκαθάριση των κακών, η τρίτη η πιο τέλεια και διαρκής είναι η αγάπη προς τον Θεό και η αδιάκοπη αγάπη για τα θεϊκά πράγματα, αυτή η αγάπη που προκύπτει από τα ξεχασμένα γήινα πράγματα. Δεδομένου ότι είναι έτσι, χρειαζόμαστε λίγα πράγματα, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, ή ακόμη και μόνο ένα.». Στο πέμπτο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος προειδοποιεί για τη ματαιοδοξία, υπενθυμίζοντας στους μοναχούς την προειδοποίηση του Ιησού στο Κατά Λουκάν 16:15: «Εσείς θέλετε να παριστάνετε τον δίκαιο μπροστά στους ανθρώπους, ο Θεός όμως γνωρίζει τι κρύβετε στις καρδιές σας· γιατί αυτό που τιμούν οι άνθρωποι το σιχαίνεται ο Θεός.». Στο έκτο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος διδάσκει ότι «η αγνότητα ενός μοναχού κρίνεται πράγματι από τις σκέψεις του» και προειδοποιεί, «Τι κέρδος είναι αν είναι παρθένος στο σώμα, αλλά δεν είναι παρθένος στο μυαλό; Γιατί και ο Θεός, είναι πνεύμα». Στο έβδομο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος καθιέρωσε μια υπηρεσία αιώνιας προσευχής, γνωστή ως laus perennis (ελληνικά: αιώνιος έπαινος), με την οποία ο εκκλησιαστικός χορός διαδέχονταν εκκλησιαστικό χορό, τόσο μέρα όσο και νύχτα. Στο όγδοο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος τονίζει τη σημασία της διακριτικής ευχέρειας στη ζωή των μοναχών για να αποφευχθεί η «πτώση ορισμένων, που ξεκινούν χωρίς διακριτικότητα και περνούν το χρόνο τους χωρίς μια νηφάλια γνώση και δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν μια αξιέπαινη ζωή.». Οι μοναχοί καλούνται να προσευχηθούν στον Θεό ώστε «να φωτίσετε αυτόν τον δρόμο, όπου είναι περιτριγυρισμένος από κάθε πλευρά από το πιο πυκνό σκοτάδι του κόσμου.». Ο Κολουμβάνος συνεχίζει: «Έτσι, η διακριτική ευχέρεια πήρε το όνομά της από τη διάκριση, για το λόγο που διακρίνει μέσα μας το καλό και το κακό, καθώς επίσης το μέτριο και το πλήρες. Διότι από την αρχή και οι δύο τάξεις έχουν χωριστεί όπως το φως και το σκοτάδι, δηλαδή το καλό και το κακό, αφού το κακό ξεκίνησε μέσω της αντιπαλότητας του διαβόλου και τη διαφθορά του καλού, αλλά το καλό ξεκίνησε μέσω της ενέργειας του Θεού που πρώτα φωτίζει και μετά διαιρεί. Έτσι ο δίκαιος Άβελ επέλεξε το καλό, ενώ ο άδικος Κάιν έπεσε στο κακό.». Στο ένατο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος παρουσιάζει τη ταπείνωση ως βασικό στοιχείο στη ζωή των μοναχών, οι οποίοι διδάσκονται: «Μην κάνετε τίποτα χωρίς συμβουλές». Οι μοναχοί προειδοποιούνται να «προσέχουν την υπερήφανη ανεξαρτησία και να μάθουν την αληθινή ταπεινώτητα καθώς υπακούουν χωρίς να μουρμουρίζουν και να διστάζουν». Σύμφωνα με τον Κανόνα, υπάρχουν τρία στοιχεία για την ταπείνωση: «να μην διαφωνούν στο μυαλό, να μην μιλούν όπως θέλουν με τη γλώσσα, να μην πάνε πουθενά με απόλυτη ελευθερία.». Αυτό αντικατοπτρίζει τα λόγια του Ιησού, «γιατί εγώ κατέβηκα από τον ουρανό για να κάνω όχι αυτό που θέλω εγώ, αλλά αυτό που θέλει εκείνος που μ’ έστειλε». (Κατά Ιωάννην 6:38) Στο δέκατο και τελευταίο κεφάλαιο, ο Κολουμβάνος ρυθμίζει τις μορφές της μετάνοιας (συχνά της σωματικής) για αδικήματα, και εδώ είναι που ο Κανόνας του Αγίου Κολομβάνου διαφέρει σημαντικά από αυτόν του Αγίου Βενέδικτου.Ο Κοινοτικός Κανόνας του Κολουμβάνου απαιτούσε από τους μοναχούς να νηστεύουν κάθε μέρα έως την Μεσημεριανή Προσευχή ή τις 3 μ.μ., αυτό αργότερα χαλαρώθηκε και τέθηκε σε καθορισμένες ημέρες. Ο Κανόνας του Κολουμβάνου σχετικά με τη διατροφή ήταν πολύ αυστηρός. Οι μοναχοί έτρωγαν μια περιορισμένη διατροφή από φασόλια, λαχανικά, αλεύρι αναμεμιγμένο με νερό και μικρό κομμάτι ψωμί, τα οποία λαμβάνονται τα βράδια.Η ενδυμασία των μοναχών αποτελούταν από ένα χιτώνα από βαμμένο μαλλί, πάνω από το οποίο φορούσαν κουκούλα φτιαγμένη από το ίδιο υλικό. Αφιερώθηκε πολύς χρόνος σε διάφορα είδη χειρονακτικής εργασίας, σε αντίθεση με τη ζωή σε μοναστήρια άλλων κανόνων. Ο κανόνας του Αγίου Κολουμβάνου εγκρίθηκε από την τέταρτη Σύνοδο της Μάκον το 627, αλλά αντικαταστάθηκε στα τέλη του αιώνα από τον κανόνα του Αγίου Βενέδικτου. Για αρκετούς αιώνες σε μερικά από τα μεγαλύτερα μοναστήρια, οι δύο κανόνες τηρήθηκαν ταυτόχρονα. Ο Κολόμπους δεν έζησε μια τέλεια ζωή. Σύμφωνα με τον Τζόνας και άλλες πηγές, θα μπορούσε να είναι παράφορες κάποιες φορές και ακόμη και ισχυρογνώμων, γιατί από τη φύση του ήταν πρόθυμος, παθιασμένος και άφοβος. Αυτές οι ιδιότητες ήταν τόσο η πηγή της δύναμής του όσο και η αιτία των λαθών του. Οι αρετές του, ωστόσο, ήταν αρκετά αξιοσημείωτες. Όπως πολλοί άγιοι, είχε μεγάλη αγάπη για τα πλάσματα του Θεού. Οι ιστορίες ισχυρίζονται ότι καθώς περπατούσε στο δάσος, δεν ήταν ασυνήθιστο τα πουλιά να προσγειώνονται στους ώμους του για να χαϊδευτούν από αυτόν ή οι σκίουροι να τρέχουν κάτω από τα δέντρα και να φωλιάζουν στις πτυχές του καλύμματος του κεφαλιού του. Αν και ισχυρός υπερασπιστής των ιρλανδικών παραδόσεων, δεν αμφισβήτησε ποτέ τον βαθύ σεβασμό για την Αγία Έδρα ως την ανώτατη αρχή. Η επιρροή του στην Ευρώπη οφείλεται στις μετατροπές που πραγματοποίησε και στον κανόνα που συνέθεσε. Ίσως το παράδειγμα και η επιτυχία του Κολούμβα (Ιρλανδός ηγούμενος και ιεραποστολικός ιεροκήρυκας που φέρεται να διέδωσε τον Χριστιανισμό στη σημερινή Σκωτία) στην Καλεδονία (Λατινικό όνομα που χρησιμοποιείθηκε από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να αναφερθεί στο τμήμα της Μεγάλης Βρετανίας που βρίσκεται βόρεια του ποταμού Φορθ) να τον ενέπνευσαν σε παρόμοιες προσπάθειες. Η ζωή του Κολουμβάνου αποτελεί το πρωτότυπο της ιεραποστολικής δραστηριότητας στην Ευρώπη, ακολουθούμενη από άντρες όπως ο Κίλιαν, ο Βιργίλιος του Σάλτσμπουργκ, ο Δονάτος του Φιέζολε, ο Ουίλφριντ, ο Ουίλιμπρορντ, ο Σουτβέρτος του Κάιζερβερθ (ένα από τα παλαιότερα μέρη της πόλης του Ντύσσελντορφ), ο Βονιφάτιος και ο Ουρσικίνος του Σέιντ-Ουρσάν. Τα ακόλουθα είναι τα κύρια θαύματα που αποδίδονται στη μεσολάβησή του: Προμήθεια φαγητού για έναν άρρωστο μοναχό και θεραπεία της συζύγου του ευεργέτη του Διέφυγε αλόβιτος ενώ ήταν περικυκλωμένος από λύκους Προκάλεσε μια αρκούδα να φύγει από μία σπηλιά με μία διαταγή του Εμφάνισε μία πηγή νερού κοντά στην σπηλιά του Αναπλήρωσε την σιταποθήκη της Λουξίλ Πολλαπλασίασε το ψωμί και την μπύρα για την κοινότητά του θεράπευσε άρρωστους μοναχούς, οι οποίοι σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους κατόπιν αιτήματός του να θερίσουν τη συγκομιδή Έδωσε πίσω την όραση ενός τυφλού στην Ορλεάνη Κατέστρεψε με την ανάσα του ένα καζάνι μπύρας που προετοιμάζονταν για ένα παγανιστικό φεστιβάλ Εξημέρωσε μία αρκούδα και την έβαλε ως ζυγό σε αλέτρι Ο Τζόνας αναφέρεται στην εμφάνιση ενός θαύματος κατά την εποχή του Κολουμβάνου στο Μπρέγκεντς, όταν αυτή η περιοχή βίωσε μια περίοδο σοβαρού λιμού.Αν και ήταν χωρίς φαγητό, ήταν τολμηροί και μη τρομοκρατημένοι στην πίστη τους, έτσι ώστε να αποκτήσουν φαγητό από τον Κύριο. Αφού τα σώματά τους είχαν εξαντληθεί από τρεις ημέρες νηστείας, βρήκαν τόσο μεγάλη αφθονία πουλιών, όπως και τα ορτύκια που παλαιότερα κάλυπταν το στρατόπεδο των παιδιών του Ισραήλ, που ολόκληρη η χώρα εκεί ήταν γεμάτη με πουλιά. Ο άνθρωπος του Θεού ήξερε ότι αυτό το φαγητό είχε διασκορπιστεί στο έδαφος για τη δική του ασφάλεια και για τα αδέλφια του, και ότι τα πουλιά είχαν έρθει μόνο επειδή ήταν εκεί. Διέταξε τους οπαδούς του πρώτα να δώσουν ευγνώμονες επαίνους στον Δημιουργό και μετά να πάρουν τα πουλιά ως φαγητό. Και ήταν ένα θαυμάσιο και καταπληκτικό θαύμα, γιατί τα πουλιά συνελήφθησαν σύμφωνα με τις εντολές του Πατέρα και δεν προσπάθησαν να πετάξουν μακριά. Το μάννα των πουλιών παρέμεινε για τρεις ημέρες. Την τέταρτη ημέρα, ένας ιερέας από μια παρακείμενη πόλη, προειδοποιημένος με θεϊκή έμπνευση, έστειλε μια προμήθεια σιτηρών στον Άγιο Κολουμβάνο. Όταν έφτασε η προμήθεια σιτηρών, ο Παντοδύναμος, που είχε παράσχει το φτερωτό φαγητό σε όσους είχαν ανάγκη, διέταξε αμέσως τις φάλαγγες των πουλιών να φύγουν. Το μάθαμε αυτό από τον Ευστάσιο, ο οποίος ήταν παρών με τους άλλους, υπό την εντολή του υπηρέτη του Θεού. Είπε ότι κανείς από αυτούς δεν θυμήθηκε ποτέ να έχει δει τέτοια πουλιά στο παρελθόν και το φαγητό είχε τόσο ευχάριστη γεύση που ξεπέρασε τις βασιλικές τροφές. Ω, υπέροχο δώρο θεϊκού ελέους!