IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουσείο Προϊστορικής Θήρας

Το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας βρίσκεται στα Φηρά, στο νησί της Σαντορίνης στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου της Ελλάδας. Κτίστηκε στη θέση της παλιάς εκκλησίας της Υπαπαντής που καταστράφηκε στον σεισμό της Αμοργού το 1956. Το μουσείο φιλοξενεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό αρχαίων αντικειμένων από διάφορες ανασκαφές στη Σαντορίνη, όπως στο Ακρωτήρι (νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, που βρίσκεται σε χερσόνησο) και στην κοντινή τοποθεσία Ποταμός.Οι πρώτες ανασκαφές στη Σαντορίνη διεξήχθησαν από τον Γάλλο γεωλόγο Φ. Φουκ το 1867, αφού ορισμένοι ντόπιοι βρήκαν παλιά αντικείμενα σε ένα λατομείο. Αργότερα, το 1895-1900, οι ανασκαφές του Γερμανού αρχαιολόγου Βαρώνου Φρειδερείκου Χίλλερ φον Γκέρτρινγκεν αποκάλυψαν τα ερείπια της αρχαίας Θήρας στο Μέσα Βουνό. Επικεντρώθηκε στους οικισμούς του 9ου αιώνα π.Χ. εκεί, που πιστεύεται ότι ήταν σπαρτιατική αποικία. Επίσης, λίγο αργότερα ο Ρ. Ζαν έκανε ανασκαφές στην τοποθεσία Ποταμός, υπό την αιγίδα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών. Οι κύριες ανασκαφές στο Ακρωτήρι έγιναν υπό τη διεύθυνση της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών.

 Το μουσείο καλύπτει την ιστορία του νησιού από την Ύστερη Νεολιθική περίοδο έως την Υστεροκυκλαδική Α΄ περίοδο. Η ιστορία του Ακρωτηρίου χρονολογείται από το 3300 π.Χ. και η πόλη άκμασε ιδιαίτερα κατά την ώριμη Υστεροκυκλαδική Α΄ περίοδο (17ος αιώνας π.Χ.). Τα τεχνουργήματα αυτής της περιόδου είναι αφθόνως εικονογραφημένα. Οι συλλογές ταξινομούνται χρονολογικά και περιλαμβάνουν κεραμικά, γλυπτά, κοσμήματα, τοιχογραφίες και τελετουργικά αντικείμενα. Η μνημειακή τέχνη της τοιχογραφίας αναπαρίσταται με μεγάλη λεπτομέρεια. Εξηγείται επίσης το πολύπλοκο δίκτυο επαφών του νησιού με τον έξω κόσμο. Το μουσείο απεικονίζει τη νεολιθική κεραμική που βρέθηκε στο νησί και τα πρωτοκυκλαδικά μαρμάρινα ειδώλια και αγγεία. Συγκεκριμένα, η «ομάδα Καστρί» αντικειμένων απεικονίζει τη μεταβατική φάση από την Υστεροκυκλαδική ΙΙ στην Υστεροκυκλαδική ΙΙΙ περίοδο. Τα σχετικά ευρήματα είναι από τις νησίδες Χριστιανά και το Ακρωτήρι. Η μεσοκυκλαδική κεραμική αντιπροσωπεύεται από μια σειρά από εντυπωσιακές κανάτες πουλιών, που συχνά περιλαμβάνουν χελιδόνια. Τα αντικείμενα αυτά, που χρονολογούνται στον 20ο-18ο αιώνα π.Χ., βρέθηκαν στον Φτελλό, στο Μεγαλοχώρι και στο Ακρωτήρι. Αντιπροσωπεύονται επίσης πρωτοκυκλαδικά μεταλλικά τεχνουργήματα από διαφορετικές τοποθεσίες. Αρχαία Θήρα Μινωικός πολιτισμός Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού Μουσείο Προϊστορικής Θήρας Αρχειοθετήθηκε 2013-10-23 στο Wayback Machine. Santorini.com: Μουσείο Προϊστορικής Θήρας
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποτελεί βασικό άθλημα. Διεξάγεται από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας και είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια την αναβίωση και την τέλεση των αγώνων. Ουσιαστικά χωρίς το στίβο ολυμπιάδες δεν νοούνται.

 Στην μακρόχρονη πορεία του στίβου στις Ολυμπιάδες τα αγωνίσματα έχουν αλλάξει πολλές φορές. Όμως, μερικά είναι κλασικά και διεξάγονται συνεχώς από το 1896. Τα ανδρικά αγωνίσματα στίβου έχουν παραμείνει σταθερά από το 1952, εκτός από την προσωρινή αφαίρεση του δρόμου 50.000 μ. βάδην το 1976. Το αγώνισμα αυτό είναι το μοναδικό που δεν περιλαμβάνεται στο γυναικείο πρόγραμμα. Ο μαραθώνιος δρόμος, αν και διεξάγεται από την πρώτη σύγχρονη Ολυμπιάδα το 1896, πήρε την σημερινή μορφή του το 1924, οπότε και επισημοποιήθηκε η απόσταση των 42.195μ. Μέχρι τότε, η απόσταση κυμαινόταν από τα 40.000μ έως τα 42.750μ. Σήμερα διεξάγονται 24 ανδρικά αγωνίσματα ενώ συνολικά έχουν διεξαχθεί 52. Όσα έχουν καταργηθεί στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν παρόμοια με τα σημερινά με μικροδιαφορές. Π.χ. δρόμοι σε διαφορετικές αποστάσεις, άλματα με ιδιαίτερο στυλ, ομαδικά αγωνίσματα κ.ά. Αγωνίσματα ανά Ολυμπιάδα Τα γυναικεία αγωνίσματα στίβου εντάχθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1928. Ο αριθμός τους αρχικά ήταν μόνο πέντε ενώ σήμερα είναι 23. Στο παρελθόν υπήρξαν άλλα τέσσερα που έχουν αντικατασταθεί από νεώτερα παρόμοια (π.χ. μεγαλύτερες αποστάσεις, έπταθλο αντί πένταθλο. Αγωνίσματα ανά Ολυμπιάδα Η Ελλάδα έχει συμμετάσχει σε όλες τις Ολυμπιάδες στα αγωνίσματα στίβου. Ως το 2008 έχει κατακτήσει 29 μετάλλια: 6 χρυσά – 12 ασημένια – 11 χάλκινα. 6 12 11 Σύνολο: 29
Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών

Το Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών είναι μια νουβέλα του 1961 που έχει γραφτεί από τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιανουσάρι Καβαμπάτα. Πρόκειται για μια ιστορία με κεντρικό ήρωα έναν μοναχικό άντρα, τον γερο-Εγκούτσι, ο οποίος επισκέπτεται κάθε τόσο το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών, έναν ξεχωριστό οίκο ανοχής, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να αποκομίσει κάτι περισσότερο.

 Το σπίτι των κοιμισμένων κοριτσιών είναι ένας οίκος ανοχής, στον οποίο ηλικιωμένοι άνδρες πληρώνουν για να κοιμηθούν δίπλα σε νεαρά κορίτσια που έχουν ναρκωθεί και τυχαίνει να είναι γυμνά, τα λεγόμενα κοιμισμένα κορίτσια του τίτλου του μυθιστορήματος. Οι ηλικιωμένοι άντρες αναμένεται να πάρουν υπνωτικά χάπια και να μοιραστούν το κρεβάτι για μια ολόκληρη νύχτα με ένα κορίτσι χωρίς να επιχειρήσουν τίποτα «κακόγουστο», όπως για παράδειγμα «να βάλουν ένα δάχτυλο μέσα στο στόμα τους». Στον γερο-Εγκούτσι δίνεται με ένα διαφορετικό κορίτσι για να κοιμηθεί δίπλα του κάθε φορά που επισκέπτεται το σπίτι λόγω του ότι δεν ενημερώνει έγκαιρα για την κάθε επίσκεψή του. Κάποια στιγμή, ανακαλύπτει ότι όλα τα κορίτσια είναι παρθένες, κάτι που τον αναγκάζει με κάποιον τρόπο να συμμορφωθεί με τους κανόνες του σπιτιού. Το κάθε κορίτσι είναι διαφορετικό και οι περιγραφές των πράξεών του αναμειγνύονται με τα όνειρα που βλέπει καθώς κοιμάται και αυτός πλάι στα κοιμισμένα κορίτσια. Η κινηματογραφική διασκευή του 2008 από τον Βάντιμ Γκλόβνα, με τον τίτλο Das Haus der Schlafenden Schönen (Σπίτι των Ωραίων Κοιμωμένων), δεν έγινε δεκτή με καλές κριτικές. Η βαθμολογία της ταινίας στον ιστότοπο του Rotten Tomatoes είναι 28%, ενώ το Village Voice χαρακτήρισε την ταινία ως μία από τις χειρότερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Η αυστραλιανή ταινία του 2011 με τον τίτλο Ωραία κοιμωμένη, σε σκηνοθεσία της Τζούλια Λι, χρησιμοποιεί την κεντρική υπόθεση του Σπιτιού των κοιμισμένων κοριτσιών ως μέρος της κύριας πλοκής της, αλλά αντιστρέφει την οπτικήγ ωνία. Η ταινία περιέχει μια σκηνή στην οποία ένας λέκτορας πανεπιστημίου παρουσιάζει ένα παιχνίδι γκο, μια αναφορά στο μυθιστόρημα του Καουαμπάτα του 1951 Ο δάσκαλος του Γκο. Οι λογοτεχνικές πηγές για την ταινία Ωραία κοιμωμένη (2011) αναγνωρίστηκαν και συζητήθηκαν στο βιβλίο Ωραία κοιμωμένη το οποίο παρουσιάστηκε σε συνέντευξη Τύπου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 2011 από την Screen Australia και στη συνέχεια σε πολλές άλλες συνεντεύξεις. Αυτές οι πηγές περιλαμβάνουν τον Καουαμπάτα, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκερς, τον Σαρλ Περό καθώς και την Αγία Γραφή.
Μαροκινές γενικές εκλογές 2021

Στις 8 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στο Μαρόκο για να εκλεγούν τα 395 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μαροκινού κοινοβουλίου. Την ίδια ημέρα διεξήχθησαν και οι εκλογές για 678 μέλη δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων.Ο Εθνικός Συναγερμός Ανεξάρτητων ήρθε πρώτο κόμμα, κερδίζοντας τις 102 από τις 395 έδρες στη Βουλή. Ο Βασιλιάς Μοχάμετ ΣΤ' ανέθεσε στον αρχηγό του κόμματος, τον δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα του πετρελαίου και επί πολλά χρόνια Υπουργό Γεωργίας, Αζίζ Αχανούς, την θέση του Πρωθυπουργού. Τα τρία επικρατέστερα κόμματα των εκλογών, ο Εθνικός Συναγερμός Ανεξάρτητων, το Κόμμα Αυθεντικότητας και Νεωτερισμού και το Κόμμα Ανεξαρτησίας, σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας.Στην πρώτη συνεδρίαση της Βουλής, στις 9 Οκτωβρίου 2021, ο Ρασίντ Τάλμπι Αλάμι εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής με 258 ψήφους υπέρ.

 Στο Μαρόκο το πολίτευμα είναι συνταγματική μοναρχία με μονάρχη τον Βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄. Τα 395 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μαροκινού κοινοβουλίου εκλέγονται με άμεσες εκλογές, με καθολική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία.Στις προηγούμενες εκλογές οι 60 έδρες προορίζονταν για γυναίκες και 30 έδρες για νέους (<40 ετών). Σε αυτές τις εκλογές ίσχυσε ο νέος εκλογικός νόμος, σύμφωνα με τον οποίο οι ποσοστώσεις για τις ειδικές ομάδες άλλαξαν: τα 305 μέλη εκλέχθηκαν με αναλογική εκπροσώπηση από πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Δικαίωμα υποψηφιότητας είχαν άντρες και γυναίκες. τα 90 μέλη είναι γυναίκες, οι οποίες εκλέχθηκαν με αναλογική εκπροσώπηση από πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες.Η κατανομή των εδρών έγινε με μία καινοτόμα αλλά αμφιλεγόμενη μέθοδο, η οποία προτάθηκε από τον Βασιλιά και βασίζεται στον αριθμό εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες του Μαρόκου ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν υποβάλλει έγκαιρα δήλωση ώστε να συμπεριληφθούν στον κατάλογο εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανά κόμμα
Παράγοντας ενεργοποίησης αιμοπεταλίων

Ο παράγοντας ενεργοποίησης αιμοπεταλίων (Platelet Activating Factor, PAF) είναι λιποειδική ένωση που ανήκει στην τάξη των φωσφολιποειδών. Η ονομασία της ένωσης κατά IUPAC είναι: 1-Ο-αλκυλο-2-ακετυλο-sn-γλυκερο-3-φωσφο-χολίνη και προσδιορίζει δομικά την ένωση ως ένα γλυκεριναιθερικό ανάλογο της φωσφατιδυλοχολίνης. Τον Οκτώβριο του 1979 διαλευκάνθηκε και αποδείχθηκε η δομή του PAF από τους Demopoulos, Pinckard και Hanahan, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο San Antonio. Ο PAF αποτελεί ένα δραστικό μεσολαβητή της φλεγμονής, ο οποίος συντίθεται, μετά από διέργεση, από διάφορους τύπους κυττάρων, συμπεριλαμβανομένων των μονοκυττάρων, των μακροφάγων, των ενδοθηλιακών κυττάρων και των αιμοπεταλίων. Αρχικά, παρουσιάστηκε ως αλλεργιογόνος παράγοντας στο αίμα ζώων με αναφυλαξία, ο οποίος προκαλούσε την ενεργοποίηση των αιμοπεταλίων. Εντούτοις, στις μέρες μας, είναι γνωστό ότι έχει πολλές βιολογικές δράσεις, όπως είναι η προσέλκυση και ενεργοποίηση των λευκοκυττάρων, η αύξηση της διαπερατότητας των αγγείων, διάφορες καρδιοαγγειακές δράσεις, καθώς και δράσεις στο ήπαρ και στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

 Ο PAF διαθέτει δύο χαρακτηριστικά σχετικά ασυνήθιστα για τα φωσφολιποειδή: (α) Στον άνθρακα C1 της γλυκερόλης υπάρχει αιθερικός δεσμός (-CH2OR) με μία μεγάλης ανθρακικής αλυσίδας αλκυλομάδα, κάτι ασυνήθιστο, αφού ο κανόνας είναι η ύπαρξη εστερικού δεσμού (-CH2OCOR) με μεγάλης ανθρακικής αλυσίδας λιπαρά οξέα. (β) το υδροξύλιο του άνθρακα C2 (sn-2) της γλυκερόλης είναι εστεροποιημένο με οξικό οξύ, (>CHOCOCH3), κάτι το οποίο είναι επίσης ασυνήθιστο λόγω του μικρού μεγέθους του οξέος.Ο PAF μπορεί να συντεθεί από δύο διαφορετικές ενζυμικές πορείες, την πορεία αναδιαμόρφωσης (remodeling) και την εξ υπαρχής ή αλλιώς de novo πορεία βιοσύνθεσης. Ο PAF διαδραματίζει κεντρικό ρόλο σε πολλές βιοχημικές διαδικασίες παθολογικές ή μη. Βιοσυντίθεται από πολλούς τύπους κυττάρων, από κύτταρα προκαρυωτικά και ευκαρυωτικά, από φυτικά-ζωικά κύτταρα, αλλά και από ιστούς. Παρουσιάζει πληθώρα δράσεων και εμπλέκεται σε μεγάλο αριθμό παθοφυσιολογικών καταστάσεων. Είναι μια λευκόχρωμη ουσία, λιπαρής υφής διαλυτή σε μεθανόλη, αιθανόλη, χλωροφόρμιο-μεθανόλη, χλωροφόρμιο:μεθανόλη:νερό (1:1:0,9 v/v), NaCl 0,15 M που περιέχει 1 mg/mL αλβουμίνης. Αντίθετα, ο PAF είναι ουσία αδιάλυτη σε χλωροφόρμιο, διαιθυλαιθέρα, βενζόλιο, ακετόνη, NaCl 0,15 M και νερό. Η κρίσιμη μικκυλιακή συγκέντρωση (critical micelle concentration, CMC) για τον PAF με 18 άτομα άνθρακα στην γλυκεριναιθερική αλυσίδα είναι 2 x 10-5 Μ.
Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ

Ο Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ, (γαλλικά: Charles-Guillaume Le Normant d'Étiolles) (8 Μαΐου 1717 - 18 Μαρτίου 1799) είναι πιο γνωστός ως σύζυγος της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ ή της Ζαν Αντουανέτ Πουασόν, της περίφημης μαιτρέσας του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας.

 Ήταν γόνος μιας οικογένειας αξιωματούχων από την Ορλεάνη, και ο πατέρας του ήταν ο Ερβέ-Γκιγιώμ λε Νορμάν Ντ'Ετιόλ. Ο θείος του, Σαρλ Φρανσουά Πολ λε Νορμάν ντε Τουρνουέμ, ήταν χρηματοοικονομικός σύμβουλος το 1741, καθώς και φορολογικός συλλέκτης και νόμιμος κηδεμόνας της Ζαν Αντουανέτ Πουασόν. Σε συμφωνία με τον θείο του, ο Σαρλ παντρεύτηκε τη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ το 1741. Επίσης εργάστηκε μαζί με τον θείο του ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, ένα αγόρι το 1741, που πέθανε ένα χρόνο μετά τη γέννησή του, και μια κόρη, Αλεξανδρίν λε Νορμάν ντ’ Ετιόλ, με το παρατσούκλι "Φανφάν", γεννημένη στις 10 Αυγούστου 1744. Πέθανε τον Ιούνιο του 1754 σε ηλικία 9 ετών από ασθένεια στο στομάχι, πιθανώς περιτονίτιδα. Τον Ιούνιο του 1745, ο Λουδοβίκος ΙΕ’, ο οποίος είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στην αινιγματική και όμορφη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, (1721 - 1764) φρόντισε εκείνη να γίνει η επίσημη ερωμένη του, μια θέση στην οποία ήρθε με την ευλογία του πατέρα του συζύγου της. Ο Λουδοβίκος ΙΕ’ προσέφερε στον Σαρλ λε Νορμάν τη θέση του πρέσβη στην Τουρκία, για να τον απομακρύνει από τη Γαλλία, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Στη συνέχεια, ο Βασιλιάς οργάνωσε τον νόμιμο χωρισμό της Μαντάμ ντε Πομπαντούρ από τον άντρα της. Δεν συγχώρησε ποτέ τη γυναίκα του, για αυτή της την προδοσία. Παρηγορούσε τον εαυτό του με ειδύλλια που έκανε με άλλες γυναίκες στο Παρίσι, και αποκτώντας πολλά παιδιά. Μετά το θάνατο της Πομπαντούρ, παντρεύτηκε διακριτικά τη Μαρία-Αϊμέ Μαλθά, πρώην χορεύτρια και μητέρα των παιδιών του, και έζησαν ήσυχα στο αρχοντικό του Μπαγιόν, κοντά στο Αββαείο του Ρουαγιωμόν. Αυτός και η νέα του σύζυγος τέθηκαν υπό κράτηση για περισσότερο από ένα χρόνο στην εξουσία της Τρομοκρατίας. Αργότερα αναφέρθηκε ότι, ο Σαρλ Γκιγιώμ λε Νορμάν πέθανε ειρηνικά στο σπίτι του, στην οδό «Sentier».
Σεμές

Ο σεμές, σεμεδάκι, σεμέν ή καρεδάκι είναι ένα μικρό πετσετάκι. Συνήθως είναι κατασκευασμένο από χαρτί ή ύφασμα, και χρησιμοποιείται για την προστασία επιφανειών, για το σκέπασμα ρούχων.

 Είναι κροσέ, πλεκτό από βαμβάκι ή λινό νήμα. Πολλά σχέδια για βελονάκι ή πλέξιμο δημοσιεύτηκαν από τους κατασκευαστές νημάτων στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι σχεδιαστές ήταν συχνά ανώνυμοι. Τα σχέδια θα μπορούσαν να είναι κυκλικά ή οβάλ ξεκινώντας από το κέντρο προς τα έξω. Πετσετάκια, καθώς και άλλα είδη οικιακής χρήσης, μπορούν να γίνουν με βελονάκι και με σειρές από ένα μοτίβο πλέγματος χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται "φιλέτο βελονάκι". Σύγχρονοι σχεδιαστές συνεχίζουν να κάνουν σχέδια για τις σύγχρονες λάτρεις . Αν και μπορεί σε κάποιο βαθμό να επηρεάσει την αρχική χρήση, μερικά σεμέ περιλαμβάνουν κεντήματα ή σχέδια όπως ροδοπέταλα, ποπ κορν, ή βολάν αντί να είναι επίπεδα.
Τουρκάν Σεϋλάν

Η Τουρκάν Σεϋλάν (13 Δεκεμβρίου 1935 - 18 Μαΐου 2009) ήταν Τουρκάλα ιατρός δερματολογίας, ακαδημαϊκός, συγγραφέας, δασκάλα και κοινωνική ακτιβίστρια. Ήταν διάσημη για την καταπολέμηση της λέπρας και για την ίδρυση ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος που ονομάζεται «Ένωση για την Υποστήριξη της Σύγχρονης Ζωής» (Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, ÇYDD).

 Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1935. Ήταν η πρωτότοκη κόρη του Φαζίχ Γκαλίπ, ενός από τους πρώτους εργολάβους οικοδομών στην δημοκρατική εποχή της Τουρκίας και της Ελβετής Λίλι Μίνα Ράιμαν που έγινε μουσουλμάνα και άλλαξε το όνομά της σε Λέυλα μετά το γάμο. Πήγε στο Δημοτικό Σχολείο Καντίλι μεταξύ 1944 και 1946. Την περίοδο 1946 έως 1953 πήγε στο γυμνάσιο θηλέων Καντίλι. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης το 1963. Αργότερα, εργάστηκε ως γιατρός στο τμήμα δερματολογικών και αφροδισιακών παθήσεων στο νοσοκομείο SSK Nisantasi. Το 1976, άρχισε να μελετά τη λέπρα και ίδρυσε το Fight Against Lepra Association and Foundation. Της απονεμήθηκε το "Διεθνές Βραβείο Γκάντι" το 1986 στην Ινδία. Εργάστηκε ως σύμβουλος για τη λέπρα για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έως το 2006. Συμμετείχε στο ίδρυμα του Laboratory of Derma pathology, Behcet's Disease και Policlinics of Sexually transmmitted Diseases. Εργάστηκε ως εθελόντρια επικεφαλής ιατρός στο Νοσοκομείο Λέπρας της Κωνσταντινούπολης για 21 χρόνια, μεταξύ 1981 και 2002. Παντρεύτηκε το 1957 και απέκτησε δύο παιδιά. Έχει τέσσερα μεγάλα παιδιά. Έχοντας ασθενήσει από καρκίνο του μαστού για 17 χρόνια, πέθανε στις 18 Μαΐου 2009. Γυναίκες στην Τουρκία Daniella Kuzmanovic (2012), "Στο περιθώριο της έρευνας Ergenekon: Κεντρικά χαρακτηριστικά της πολιτικής στην Τουρκία", Μέση Ανατολή Κριτική, τομ. 21, τεύχος 2, 2012 http://suomenkuvalehti.fi/kuvat/2009/05/18/turkan-saylan Αρχειοθετήθηκε 2009-05-23 στο Wayback Machine. http://www.bianet.org/english/science/114627-death-of-turkan-saylan-state-should-apologise
Ο Λόρενς της Αραβίας

Ο Λώρενς της Αραβίας (αγγλ. Laurence of Arabia) είναι επική-ιστορική-βιογραφική κινηματογραφική ταινία, αμερικανικής παραγωγής του 1962, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λην, σενάριο Ρόμπερτ Μπολτ και Μάικλ Γουίλσον, παραγωγή Σαμ Σπίγκελ και πρωταγωνιστές τους Πήτερ Ο' Τουλ, Ομάρ Σαρίφ, Άλεκ Γκίννες, Άντονι Κουίν, Τζακ Χώκινς, Χοσέ Φερρέρ, Κλοντ Ρέινς και Άντονι Κουέιλ. Συνδυάζει την περιπέτεια, την ιστορία και τη μελέτη των χαρακτήρων. Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

 Η βιογραφία του Τόμας Έντουαρντ Λώρενς (Πήτερ Ο' Τουλ), ενός αξιωματικού του βρετανικού στρατού, ο οποίος κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ανέλαβε αποστολή να κατασκοπεύσει τον άτακτο στρατό των διαφόρων αραβικών φυλών στη Σαουδική Αραβία, αλλά γοητεύθηκε από το πνεύμα της ερήμου, ένωσε αντιμαχόμενες αραβικές φατρίες σε τακτικό στρατό και τις οδήγησε σε νικηφόρες μάχες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αφήγηση ξεκινάει από τον θάνατό του κοντά στο Λονδίνο και με φλας-μπακ καταγράφει την περιπετειώδη και θεαματική ζωή του στα πεδία της μάχης, τη στενή του φιλία με τον Σερίφ Αλί (Ομάρ Σαρίφ), τη σύλληψη και τον βασανισμό του από τους Τούρκους. Η ταινία προβλήθηκε αρχικά το 1962 και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ενώ βραβεύθηκε με επτά Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας (Ντέηβιντ Λην). Με τον Λώρενς της Αραβίας ο Ντέηβιντ Λην επανέλαβε το θρίαμβο (εμπορικό και καλλιτεχνικό) της Γέφυρας του Ποταμού Κβάι. Εκπληκτικές είναι οι ερμηνείες του πρωτοεμφανιζόμενου Πήτερ Ο' Τουλ αλλά και των αστέρων της εποχής Άλεκ Γκίννες, Άντονυ Κουίν, Ομάρ Σαρίφ και Χοσέ Φερρέρ. Ο Πήτερ Ο' Τουλ καθιερώθηκε με τον ρόλο του Λώρενς ενσαρκώνοντας με απόλυτη επιτυχία τη μυστηριώδη αυτή φυσιογνωμία που έδρασε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Κάιρο. Τα γυρίσματα έγιναν στο Μαρόκο, στην Ισπανία, στην Αγγλία και στις ΗΠΑ. Κατάλογος των καλύτερων ταινιών Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lawrence of Arabia (film) στο Wikimedia Commons
Αντριάνο Μαλεγιάνε

Ο Αντριάνο Μαλεγιάνε (Adriano Afonso Maleiane, γεννημένος στις 6 Νοεμβρίου 1949 στη Ματόλα της, πορτογαλικής Ανατολικής Αφρικής) είναι Μοζαμβικανός οικονομολόγος και πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Μοζαμβίκης από το 2022.

 Ο Μαλεγιάνε αποφοίτησε στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Εντουάρντο Μοντλάνε και απέκτησε το μεταπτυχιακό του στην οικονομική διαχείριση στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Μεταξύ 1991 και 2006 ο Μαλεγιάνε υπηρέτησε ως διοικητής της κεντρικής μοζαμβικανής τράπεζας, της Τράπεζας της Μοζαμβίκης. Διετέλεσε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Banco Nacional de Investimento (BNI), της κρατικής αναπτυξιακής τράπεζας της Μοζαμβίκης, μεταξύ του 2011 και του Ιανουαρίου 2015. Από τις 19 Ιανουαρίου 2015 ο Μαλεγιάνε υπηρετεί ως υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών στο υπουργικό συμβούλιο του προέδρου Φιλίπε Νιούσι . Στις 2 Μαρτίου 2022 ο Μαλεγιάνε απολύθηκε από τη θέση του από τον Νιούσι. Στη συνέχεια διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Μαρτίου 2022.
Κιοσέ Μεχμέτ

Ο Κιοσέ Μεχμέτ Πασάς γεννήθηκε το το έτος 1780 μ.Χ., ενώ ο θάνατός του έλαβε χώρα το 1832 μ.Χ. Ήταν Οθωμανός στρατιωτικός, και πιο συγκεκριμένα κατείχε το αξίωμα του πασά, οποίος συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ήταν υπήκοος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και ήταν προσηλυτισμένος στην Ισλαμική θρησκεία. Στάθηκε στην παράταξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και έδρασε στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα τα πρώτα δυο χρόνια της Ελληνικής επανάστασης. Ήταν γνωστός υπηρέτης του Χουρσίτ Πασά, ενώ παράλληλα γνωστή είναι και η συμμαχία του με τον Ομέρ Βρυώνη, με τον όποιον συμμάχησε στη μάχη της Σπερχειάδας (μια σημερινή κωμόπολη του Νόμου Φθιώτιδας).

 Ο Κιοσέ Μεχμέτ Πασάς υπηρετούσε υπό των διαταγών του Χουρσίτ Πασά από το 1805 μ.Χ., στον ρόλο του αρχηγού του ιππικού του. Κατόπιν, από το 1815 μ.Χ., ανέλαβε τον ρόλο του υπασπιστή (τότε επονομαζόμενου ως κεχαγιά) του προαναφερθέντα πασά. Τα δύο πρώτα χρόνια (1821 μ.Χ. - 1822 μ.Χ.) της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Κιοσέ Μεχμέτ Πασάς συμμετείχε στις εχθροπραξίες, και ανήκε στην παράταξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Συμμετείχε σε ποικίλες μάχες, αν και πολεμούσε κυρίως στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Τον Απρίλιο του 1821 μ.Χ., ο Κιοσέ Μεχμέτ, σε στενή συνεργασία με τον Ομέρ Βρυώνη, κατανικήσαν τις δυνάμεις των Ελλήνων οπλαρχηγών στη Σπερχειάδα (μια σημερινή κωμόπολη του Νομού Φθιώτιδας). Αξιοσημείωτο σημείο της εν λόγω μάχης ήταν η αιχμαλωσία του Αθανάσιου Διάκου. Ο Κιοσέ Μεχμέτ Πασάς, όπως προαναφέρθηκε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σύλληψη και στην αιχμαλωσία του Αθανάσιου Διάκου. Ο τελευταίος, μάλιστα, εκτελέστηκε στη Λαμία με ανασκολοπισμό, κατόπιν διαταγής του ίδιου του Κιοσέ Μεχμέτ Πάσα. Πριν πεθάνει, ο περίφημος οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821, δήλωσε: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθαίνω», απαρνούμενος οποιαδήποτε πρόταση παράδοσης ή και συμβιβασμού, ενώ παράλληλα σημείωσε πικρόχολα «Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει: τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς (1821 μ.Χ.), ο Κιοσέ Μεχμέτ Πασάς ήταν μέρος της οπισθοφυλακής του Οθωμανικού αγήματος, το οποίο βάδισε εναντίον των Σαλώνων. Ωστόσο, η κάθοδος των τουρκικών στρατευμάτων αναχαιτίστηκε από μια ομάδα Ελλήνων ανταρτών, υπό την ηγεσία του Έλληνα οπλαρχηγού Οδυσσέα Ανδρούτσου, στη Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς. Αθανάσιος Διάκος Ομέρ Βρυώνης Χουρσίτ Πασάς Οδυσσέας Ανδρούτσος
Αχλιά Λέσβου

Για τον ομώνυμο οικισμό στην Κρήτη, δείτε: Αχλιά ΛασιθίουΗ Αχλιά είναι χωριό της Λέσβου. Δοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μόριας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αχλιά είναι παραθαλάσσιο χωριό της ανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται πάνω από το στενό της Μυτιλήνης και πάνω στην επαρχιακή οδό Μυτιλήνης-Θερμής, μεταξύ Μόριας και Παναγιούδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 6 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μόριας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μόριας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και επαναπροσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Ιννοτσέντσο ντα Ίμολα

Ο Ιννοτσέντσο Φρανκούτσι (Innocenzo (di Pietro) Francucci, περ. 1490 – περ. 1550), περισσότερο γνωστός ως Ιννοτσέντσο ντα Ίμολα (Innocenzo da Imola), ήταν Ιταλός ζωγράφος και σχεδιαστής.

 Γιος χρυσοχόου που ονομαζόταν Πιέτρο, γεννήθηκε στην Ίμολα περίπου το 1490. Αφού μάλλον σπουδασε με τον πατέρα του στην Ίμολα, το 1506 είχε μετοικίσει στην κοντινή Μπολόνια για να σπουδάσει ζωγραφική. Σύμφωνα με τον Καρλο Τσέζαρε Μαλβαζία μπήκε στο εργαστήριο του Φραντσέσκο Φράντσα το 1508 (αν και αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία αυτού του ισχυρισμού). Αργότερα πήγε στη Φλωρεντία όπου το 1510 εργάστηκε υπό την εποπτεία του Μαριόττο Αλμπερτινέλλι.Τα πρώτα γνωστά έργα του περιλαμβάνουν την Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Σεβαστιανό, Ρόκκο, Κοσμά και Δαμιανό υπογράφηκε και χρονολογείται το 1515. Η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Ιωάννη, Απολλινάριο και Αικατερίνη και έναν Επίσκοπο, υπογράφηκανκαι χρονολογήθηκαν το 1516 Αυτός ο δεύτερος πίνακας βρίσκεται στο Cásola Valsenio, κοντά στην Μπολόνια. Κατά τη διάρκεια της ζωής του παρήγαγε μια σειρά από θρησκευτικές τοιχογραφίες και altarpieces, ζωγραφισμένα με ραφαελικό ύφος. Οι μοναδικοί του κοσμικοί πίνακες είναι πέντε μυθολογικές τοιχογραφίες στην "Palazzina della Viola" της Μπολόνια. Εκπαίδευσε καλλιτέχνες όπως οι Φραντσέσκο Πριματίτσο, Πρόσπερο Φοντάνα και Πιέτρο Λάμο. Η Εκκλησία της "Santa Maria Dei Servi" στην Μπολόνια έχει εσωτερικούς πίνακες ζωγραφικής στο εσωτερικό της από τον Ιννοτσέντσο. Ο Ιννοτσέντσο ντα Ίμολα απεβίωσε στη Μπολόνια γύρω στο 1550. Η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Σεβαστιανό, Ρόκκο, Κοσμά και Δαμιανό (1515) - Μπανιάρα Ντι Ρομάνια - Μουσείο Η Αγία Οικογένεια (περ. 1515) - Μπανιάρα Ντι Ρομάνια - ιδιωτική συλλογή Η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Ιωάννη, Απολλινάριο και Αικατερίνη και έναν Επίσκοπο (1516) Casola Valsenio Μελέτη ενός Αγγέλου και πτυχώσεων υφάσματος (περ. 1520) - Μουσείο Γκέτι Η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Ιωάννη τον Βαπτιστή, Πέτρο και Παύλο, τον Ιωακείμ και Άννα (1526), Καθεδρικός Ναός της Φαέντσα Η Παναγία του Ροζαρίου (1531), εκκλησία του Σαν Ντομένικο εκτός των Τειχών, Κατάνια Ο μυστικός γάμος της Αγίας Αικατερίνης της Σιένα, Μουσείο Φιλαντζέρι, Νάπολη Η Μαντόνα και το Βρέφος στη Δόξα και οι Άγιοι Αρχάγγελος Μιχαήλ, και Πέτρος Βενέδικτος, Εθνική Πινακοθήκη Μπολόνια Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, Πανεπιστήμιο La Salle, Φιλαδέλφεια ΗΠΑ Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων
Τατιάνα Κότοβα

Η Τατιάνα Νικολάεβνα Κότοβα (Ρωσικά: Татьяна Николаевна Котова), είναι Ρωσίδα τραγουδίστρια, μοντέλο, ηθοποιός, τηλεοπτική προσωπικότητα και πρώην μέλος του Ρωσο-Ουκρανικού γυναικείου συγκροτήματος ΒΙΑ Γκρα, Το 2006 ήταν η Μις Ρωσία και το 2007 είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος εκπροσωπώντας τη Ρωσία.

 Έρικα Γκέρτσεκ (2013-σήμερα) Μίσα Ρομάνοβα (2013-σήμερα) Αναστασία Κοζεβνίκοβα (2013-σήμερα)Αλιόνα Βίνιτσκαγια (2000-2003)Ναντιέζντα Γκρανόφσκαγια (2000-2002)(2002-2006)(2009-2011)Τετιάνα Νάϊνικ (2002)Άννα Σεντοκόβα (2002-2004)Βέρα Μπρέζνιεβα (2003-2007)Σβετλάνα Λομποντά (2004) Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα (2004-2012) Χριστίνα Κοτς-Γότλιπ(2006) Όλγα Ρομανόφσκαγια(2006-2007)Μεσέντα Μπαγκαουντίνοβα (2007-2009) Τατιάνα Κότοβα (2008-2010) Σάντα Δημόπουλος (2011-2012) Γιέβα Μπουσμινά(2010-2012). http://tatiana-kotova.ru/ Αρχειοθετήθηκε 2017-05-24 στο Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20181110115251/http://kotova.info/ kotova.info
Πλακούντας

Με την αύξηση του εμβρύου αυξάνεται και η μήτρα για να το χωρέσει. Μέσα στη μήτρα το έμβρυο περιβάλλεται από τον αμνιακό σάκο, γεμάτο με αμνιακό υγρό, που προστατεύει το έμβρυο από κτυπήματα. Στο μεταξύ σχηματίζεται και ο πλακούντας, που συνδέεται με το έμβρυο διαμέσου ενός σωλήνα, του ομφάλιου λώρου. Οι ανταλλαγές ουσιών μεταξύ μητέρας-εμβρύου γίνονται διαμέσου και του ομφάλιου λώρου. Το αίμα του εμβρύου δεν αναμιγνύεται στον πλακούντα με το αίμα της μητέρας.

 Αφού λοιπον η διατροφή του εμβρύου εξαρτάται αποκλειστικά από τη μητέρα, θα πρέπει το διαιτολόγιο της μητέρας να είναι ιδιαίτερα προσεγμένο. Πρέπει να είναι πλούσιο σε βιταμίνες και άλατα, κυρίως ασβεστίου και φωσφόρου, που μπορεί να εξασφαλίσει από το κρέας, το ψάρι, τα αυγά, τα φρούτα, τα λαχανικά, το μαύρο ψωμί κτλ. Η έλλειψη απαραίτητων ουσιών μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στη μητέρα, π.χ. η έλλειψη ασβεστίου προκαλεί βλάβες στα δόντια. Με το αίμα της μητέρας μπορούν ακόμα να περάσουν στο αίμα του εμβρύου και βλαβερές ουσίες, που προκαλούν ζημία σε αυτό. Χημικές ουσίες, όπως φυτοφάρμακα, βιομηχανικά κατάλοιπα όπως ο μόλυβδος, άλλες ουσίες(θαλιδομίδη), πρόσθετα τροφίμων, κ.ά. μπορούν να προκαλέσουν αποβολές στις εγκύους, τερατογένησση, διανοητική καθυστέρηση και άλλες παθήσεις στο έμβρυο. Η κακή συνήθεια του καπνίσματος, επίσης, μπορεί να προκαλέσει ανωμαλίες στο έμβρυο, διότι μεταφέρονται σε αυτό οι βλαβερές ουσίες του καπνού(νικοτίνη). Η μέλλουσα μητέρα καπνίζοντας υποχρεώνει το έμβρυο να καπνίζει και αυτό. Το κάπνισμα της εγκύου μπορεί να εμποδίσει την κανονική ανάπτυξη του έμβρυου με αποτέλεσμα το νεογέννητο να έχει λιγότερο βάρος από το κανονικό και ελαττωματική ανάπτυξη αργότερα. Αποβολή ή και ανωμαλίες στο έμβρυο μπορεί να προκαλέσουν και δίαφοροι μικροοργανισμοί, που είναι δυνατό να περάσουν σε αυτό διαμέσου του πλακούντα, όταν η έγκυος μητέρα είναι μολυσμένη. Τέτοια περίπτωση μόλυνσης του εμβρύου είναι η τοξοπλάσμωση, που οφείλεται σε μικροοργανισμό που πήρε η έγκυος μητέρα από μολυσμένο γάτο. Θα ήταν πολύ χρήσιμο όλες οι γυναίκες πριν την εγκυμοσύνη να υποβάλλονται σε ορολογικές εξετάσεις για τοξοπλάσμωση. Αντρέας Χρ. Κούσπαρος, Ανδρούλα Χ. Νικολάου, Ανδρούλα Α. Ανθούλη Ανθρωπολογία Γ' Γυμνασίου σελ. 176-177
Ίνγκεμποργκ της Δανίας (Βασίλισσα της Νορβηγίας)

Η Ίνγκεμποργκ της Δανίας (θυγατέρα του Έρικ, 1244 - 26 Μαΐου 1287) ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ήταν δεύτερη κόρη του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας. Σαν βασιλομήτωρ στη συνέχεια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κηδεμονία του ανήλικου γιου της Έρικ ΣΤ΄ της Νορβηγίας.

 Η Ίνγκεμποργκ ήταν μόλις 6 ετών όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας της. Η μητέρα της επέστρεψε στη συνέχεια στη Σαξονία όπου παντρεύτηκε τον κόμη Μπουσάρ Η΄ του Κουέρφουρτ - Ρόζενμπουργκ. Μαζί με τις τρεις αδελφές της έμεναν στην αυλή του θείου της Χριστόφορου Α΄ της Δανίας και της συζύγου του Μάργκαρετ Σαμπίρια. Ωστόσο οι απαιτήσεις της Ίνγκεμποργκ για την κληρονομιά του δολοφονημένου πατέρα της ενέπλεξαν τη Δανία σε συγκρούσεις με τη Νορβηγία που κράτησαν δεκαετίες. Με συνθήκη που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον Μπίργιερ Γιαρλ της Σουηδίας, στον θείο της Χριστόφορο της Δανίας, και στον βασιλιά Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας, συμφωνήθηκε να παντρευτεί η Ίνγκεμποργκ τον γιο και διάδοχο του τελευταίου Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1261 στο Μπέργκεν. Ο Μάγκνους ονομάστηκε συμβασιλεύς αμέσως μετά τον γάμο του με την Ίνγκεμποργκ. Του δόθηκε η περιοχή του Ριφίλκ για να τη διοικήσει προσωπικά, Στις 16 Δεκεμβρίου 1263 ο βασιλιάς της Νορβηγίας Χάακον Δ΄ πέθανε πολεμώντας σε μάχη εναντίον των Σκωτσέζων στις Εβρίδες και ο Μάγκνους έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας ως Μάγκνους ΣΤ΄. Η Ίνγκεμποργκ είχε ενεργό πολιτικό ρόλο δίπλα από τον σύζυγο της. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι της, Όλαφ και Μάγκνους, πέθαναν σε νηπιακή ηλικία, αλλά οι δυο μικρότεροι Έρικ Β΄ και Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας. Το 1280 πέθανε ο σύζυγος της και η Ίνγκεμποργκ είχε στη συνέχεια λόγο στην αντιβασιλεία και στην κηδεμονία του μεγαλύτερου γιου της Έρικ μέχρι την ενηλικίωση του, με βασικό συμπαραστάτη τον Άλβ Έρλινγκσον, δεύτερο ξάδελφο του συζύγου της. Όταν βασιλιάς της Δανίας ήταν ο εξάδελφος της Έρικ Ε΄, η Ίνγκεμποργκ ζήτησε εκτάσεις στη Δανία, τις οποίες είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της. Ο Έρικ δεν τις έδινε με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εχθροπραξίες ανάμεσα στη Νορβηγία από τη μια πλευρά και τη Δανία με τις Χανσεατικές πόλεις από την άλλη. Πολλοί Δανοί ευγενείς όπως ο Ιάκωβος του Άλλαντ ήταν υπέρ της Ίνγκεμποργκ αλλά αυτή πέθανε πριν επιλυθεί το ζήτημα. Με τον σύζυγο της Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας παιδιά της ήταν : Όλαφ (1262 - 1267) Μάγκνους (1264) Έρικ Β΄ της Νορβηγίας (1268 - 1299) Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας (1270 - 1319) Koht, Halvdan Norske dronningar (1926) Ίνγκεμποργκ Έρικσνταττερ Ίνγκεμποργκ της Νορβηγίας
Γκούλντεν του Ρήνου

Το γκούλντεν του Ρήνου (γερμανικά: Rheinischer Gulden‎, λατινικά: florenus Rheni‎) αγγλ.: guilder of Rhine, ισότιμο με το χρυσό φιορίνι Φλωρεντίας, είναι το όνομα του χρυσού, βασικού νομίσματος της Ρηνανίας τον 14ο και τον 15ο αι. Τα περισσότερα γκούλντεν του Ρήνου ήταν περίπου στο μέγεθος των σύγχρονων 10 cents (dime) των ΗΠΑ και ζύγιζαν μεταξύ 3,4 και 3,8 γραμ.

 Το χρυσό γκούλντεν της Ρηνανίας δημιουργήθηκε, όταν οι εκλέκτορες της Κολωνίας, του Τρηρ και του Μάιντς ανταμείφθηκαν -για την υποστήριξή τους στην εκλογή του Καρόλου Δ΄- με το δικαίωμα να κόβουν χρυσά νομίσματα (goldmünzprivileg), ένα δικαίωμα που προέρχεται από τη Χρυσή Βούλα. Στο Τρηρ δόθηκε το προνόμιο στις 25 Νοεμβρίου 1346, στην Κολωνία στις 26 Νοεμβρίου 1346 και στο Μάιντς στις 22 Ιανουαρίου 1354. Το γκούλντεν Ρηνανίας ή φλορίνι ξεκίνησε το 1354 ως αντίγραφο του φλορινίου Φλωρεντίας (βάρους 1⁄66 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 23 1⁄4 καρατίων ή 3,43 γραμ. καθαρού χρυσού). Ωστόσο στις αρχές του 15ου αι. είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της περιεκτικότητάς του σε χρυσό. Το 1419 ήταν το 1⁄67 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 19 καρατίων, δηλ. 2,76 γραμ. καθαρού χρυσού. Ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης κοπής χρυσού γκούλντεν από τους αρχιεπισκόπους-εκλέκτορες της Κολωνίας, του Μάιντς, του Τρηρ και του εκλέκτορα του Παλατινάτου (Νομισματική Ένωση του Ρήνου), τα γκούλντεν του Ρήνου έγιναν σημαντικά τον 14ο και 15ο αι. και έγιναν το βασικό νόμισμα της περιοχής του Ρήνου. Λόγω έλλειψης χρυσού, υπήρχε έλλειψη γκούλντεν στα τέλη του 15ου και 16ου αι. και μάλιστα κόπηκαν με περιεκτικότητα σε χρυσό μειωμένη έως και κατά το ήμισυ. Οι αυτοκρατορικές διατάξεις κοπής (reichsmünzordnung) της Γερμανίας (Α. Ρ.) Αυτοκρατορίας από το 1524 έως το 1559 προέβλεπαν ομοιόμορφα πρότυπα κοπής για το γκούλντεν του Ρήνου. Το 1559 το τελευταίο ορίστηκε στο 1⁄72 του χρυσού μάρκου Κολωνίας, καθαρότητας 18 1⁄2 καρατίων, δηλ. 2,50 γραμ. εκλεκτού χρυσού. Αυτό το πρότυπο γκούλντεν του Ρήνου κοβόταν μέχρι τον 18ο αι. και κόπηκε ταυτόχρονα με το χρυσό δουκάτο. Τα χρυσά γκούλντεν του Ρήνου ήταν κεντρικής σημασίας για το Γερμανικό νομισματικό σύστημα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Εξελίχθηκε στο πιο κοινό νόμισμα συναλλαγών μεγάλων αποστάσεων στη Βοημία, την Ουγγαρία, τη Γερμανία, την Ελβετία, τη Μοραβία, την Ολλανδία, την Ισπανία και τη Γαλλία. Όχι μόνο τα χρυσά, αλλά και τα αργυρά νομίσματα αποτιμούντο ανάλογα με την αξία τους σε γκούλντεν του Ρήνου και έτσι καθοριζόταν η ισοτιμία (αξία) τους. Το ετήσιο ενοίκιο στη συνοικία Fuggerei στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας είναι μέχρι σήμερα ένα γκούλντεν του Ρήνου (0,88 € σήμερα). γκούλντεν
Λιποκύτταρο

Το λιποκύτταρο είναι είδος κυττάρου το οποίο συνθέτει τον λιπώδης ιστό. Εξειδικεύεται στην σύνθεση και αποθήκευση λίπους(χημεία)/λίπους (βιολογία). Το συνηθέστερο λιπίδιο που αποθηκεύετε στο λιποκύτταρο είναι τα τριγλυκερίδια, καθώς τα εμπεριεχόμενα ένζυμα εξειδικεύονται στην υδρόλυση τους, η οποία παράγει λιπαρά οξέα και γλυκερίνη. Περιληπτικά οι λειτουργίες των λιποκυττάρων είναι: Έκκριση λιπαρών οξέων, τα οποία χρησιμοποιούνται ως πηγή ενέργειας. Θερμογένεση. Σύνθεση και έκκριση περίπλοκων ουσιών λιπαρών οξέων (προστανοειδη). "Δημιουργία" υποδοχέων στεροείδη ορμόνων οι οποίες πληροφορούν για επέκταση του αποθηκευτικού χώρου λίπους ήτε για ποσοτική αύξηση έκκρισης λιπαρών οξέων. Έκκριση ουσιών μη συνθεσμένες από το λιποκύτταρο όπως χοληστερόλη και ρετινόλη (βιταμίνη Α). Ελαστικότητα κυτταρικής μεμβάνης, το λιποκκύταρο μεταβάλλει τον όγκο του ανάλογα με την περιεχόμενη ποσότητα λιπιδίων. Όταν ένα λιποκύτταρο πεθαίνει αντικαθιστάτε, αλλά τα λιποκκύταρα δεν αναπαράγονται

 Τα λιποκύτταρα χωρίζονται σε δύο βασικές ομάδες και μία ενδιάμεση. Λευκά λιποκύτταραΤα λευκά λιποκύτταρα περιέχουν μεγάλου μεγέθουν σταγονίδια λιπιδίου, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν όλο τον όγκο του κυττάρου αφήνοντας ελάχιστο χώρο για το κυτταρόπλασμα και ακόμα λιγότερο για τον επίπεδο πυρήνα και τα μιτοχόνδρια, ο οποίος βρίσκετε στο κέντρο του κυττάρου. Βασικός ρόλος των λευκώ λιποκυττάρων είναι η αποθήκευση ενέργειας. Καφετί λιποκύτταραΤα καφετί λιποκύτταρα περιέχουν διαφορούμενου μεγέθους σταγονίδια λίπιδίου, καθώς αφήνουν ένα εξαιρετικό ποσοστό του χώρου για το κυτταρόπλασμα, αρκετά μιτοχόνδρια και έναν σφαιρικό πυρήνα τοποθετημένο στο κέντρο του κυττάρου. Επίσης το καφέ χρώμα πηγάζει από την σχετικά μεγάλη πυκνότητα σε μιτοχόνδρια και την εκτενής αγγειακή παροχή την οποία δέχεται. Βασικός ρόλος τον καφέτι λιποκυττάρων -σε αντίθεση με τα λευκά- είναι η κατανάλωση ενέργειας. Ακόμα έρευνες έδειξαν πως τα καφετί λιποκκύταρα και τα μυϊκά κύτταρα προέρχονται από τα ίδια πρόδρομα κύτταρα. Μπεζ λιποκύτταραΤα μπεζ λιποκύτταρα περιέχουν έναν ενδιάμεσο αριθμό σταγονιδίων λιπιδίου, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν το 50% του χώρου αφήνοντας έτσι αρκετό χωρο γα το κυτταρόπλασμα, ένα μέτριο πλήθος μιτοχόνδριων και έναν σφαιρικό -μικρότερης διαμέτρου από τον καφέ-πυρήνα στο κέντρο του κυττάρου. Επιπλέον τα μπεζ λιποκύτταρα είναι απόγωνοι λευκών λιποκυττάρων τα οποία συμπεριφέρονται όπως τα καφετί λιποκύτταρα.
Γουλιέλμος του Άλμπεμαρλ

Ο Γουλιέλμος ο Παχύς, γαλλ. Guillaume le gros (απεβ. 20 Αυγούστου 1179) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν κόμης του Ωμάλ/Άλμπεμαρλ, της Υόρκης και κύριος του Χόλντερνες.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Στεφάνου κόμη του Ωμάλ το 1136 και της Χαγουάιζ του Μόρτιμερ, κόρης του Ράνουλφ κυρίου των Ουαλικών Βάλτων. Ο Γουλιέλμος μαρτυρείται σε δύο καταστατικά τού Στεφάνου της Αγγλίας το 1136 ως Γουλιέλμος του Αλμπαμάρλα, όχι ως κόμης. Διακρίθηκε το 1138 στη μάχη του Στάννταρντ και έγινε κόμης του Υόρκσαϊρ (εκτός του Ρίτσμονντσάϊρ) ως αμοιβή. Το 1141 ήταν στην ήττα τού βασιλιά Στεφάνου στο Λίνκολν. Κατά την περίοδο της αναρχίας (1135-53), που ήταν η βασιλεία του Στεφάνου, είχε κτίσει το κάστρο Σκάρμπορω, αλλά ο νέος βασιλιάς Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας το κατεδάφισε. Ίδρυσε την πόλη Τσίππινγκ Σόντμπουρυ στο Νότιο Γκλώστερ και το αββαείο του Μω το 1150. Τάφηκε στο αββαείο του Θόρντον στο Λίνκολνσαϊρ, που είχε ιδρύσει το 1139. Νυμφεύτηκε την Κίκελυ κυρία του Σκίπτον, κόρη και κληρονόμο του Γουλιέλμου ΦιτςΝτάνκαν και είχε τέκνο: Χαγουάιζε (Hawise) απεβ. 1214, κόμισσα του Ωμάλ και κυρία του Χόλντερνες. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο ντε Μάνντεβιλ κόμη του Έσσεξ, μετά τον Γουλιέλμο ντε Φορζ σταυροφόρο και έπειτα τον Βαλδουίνο του Μπετύν. Απόγονο απέκτησε από τον δεύτερο γάμο της. Cokayne, G. E., The Complete Peerage, 1904, volume 1, p. 353.
The Inner Sanctum

The Inner Sanctum είναι ο τίτλος του 17ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".Αυτή ήταν η πρώτη ηχογράφηση σε στούντιο, την οποία έκανε ο ντράμερ Νάιτζελ Γκλόκλερ με τους Saxon, από το "Unleash the Beast" του 1997. Ο δίσκος έλαβε μέτριες κριτικές, αλλά συνέχισε την άνοδο των πωλήσεων του συγκροτήματος, κάτι το οποίο είχε ξεκινήσει με το δίσκο "Lionheart", το 2004. Στο τραγούδι "I've Got to Rock (to Stay Alive)", συμμετείχε ο Lemmy των Motörhead, ο Angry Anderson των Rose Tattoo και ο Άντι Ντέρις των Helloween.

 State of Grace (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 5:37 Need for Speed (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:08 Let Me Feel Your Power (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:29 Red Star Falling (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 6:16 I've Got to Rock (to Stay Alive) (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:40 If I Was You (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:27 Going Nowhere Fast (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:15 Ashes to Ashes (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 4:52 Empire Rising (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 0:41 Atila the Hun (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 8:09 If I Was You (single version) (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Glockler) - 3:06 The Inner Sanctum (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 5 Μαρτίου 2007 Το The Inner Sanctum ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα
Νήσος Ντίσκο

Η Νήσος Ντίσκο ή Κεκερταρσουάκ (δαν. Diskoøen, γροιλ. Qeqertarsuaq) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της αυτόνομης περιοχής της Γροιλανδίας μετά την ίδια τη Γροιλανδία, ευρισκόμενο κοντά στη δυτική ακτή της, στον Κόλπο του Μπάφιν. Η έκτασή του είναι 8.578 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή είναι μεγαλύτερο από την Κρήτη και ένα από τα 85 μεγαλύτερα νησιά της Γης. Η τοπική ονομασία «Κεκερταρσουάκ» σημαίνει ακριβώς «μεγάλο νησί» (qeqertaq = νησί), αλλά χρησιμοποιείται και για άλλα νησιά. Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 1.100 άνθρωποι, όλοι Ινουίτ («Εσκιμώοι»).

 Το κέντρο της Νήσου Ντίσκο βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 69°45΄ Βόρειο πλάτος και 53°30΄ Δυτικό μήκος. Το μήκος της νήσου είναι περίπου 160 χιλιόμετρα και όλο σχεδόν το έδαφός της είναι υπερυψωμένο, με μέσο υψόμετρο πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας 975 μέτρα και μέγιστο 1.919 μέτρα (κορυφή Πυραμίντεν). Το μοναδικό λιμάνι είναι το Κεκερταρσουάκ (ομώνυμο του νησιού και ο ένας από τους μόλις δύο οικισμούς του), ευρισκόμενο στη νότια ακτή της νήσου, όπου καταλήγει η κοιλάδα Μπλόσεντάλεν. Το νησί χωρίζεται από τη Χερσόνησο Νούσουακ στα βορειοανατολικά από το Στενο Σούλορσουάκ. Στα νότια της νήσου απλώνεται ο Κόλπος του Ντίσκο, μέρος του μεγάλου Κόλπου του Μπάφιν.Η Νήσος Ντίσκο υπάγεται στον νέο Δήμο Κεκερταλίκ, που δημιουργήθηκε το 2018. Ο Έρικ ο Ερυθρός πραγματοποίησε την πρώτη καταγεγραμμένη επίσκεψη στη νήσο, κάποιες ημέρες μεταξύ του 982 και το 985 μ.Χ.. Το νησί χρησίμευε ως βάση για το θερινό κυνήγι και ψάρεμα Νορμανδών (Βίκινγκ) εποικιστών. Τα αποθέματα ορυκτών, η ανακάλυψη απολιθωμάτων και οι γεωλογικοί σχηματισμοί καθιστούν την περιοχή πιο ενδιαφέρουσα. Μεταξύ των ενδιαφερόντων γεωλογικών χαρακτηριστικών είναι ο αυτοφυής σίδηρος που βρίσκεται στο νησί: Μια συμπαγής μάζα 20 τόνων από σίδηρο και σεμεντίτη (κοενίτη) έχει ανευρεθεί στην Ντίσκο. Υπάρχουν λίγα μόνο μέρη της Γης όπου συναντάται αυτοφυής σίδηρος που δεν έχει εξωγήινη προέλευση, δεν προέρχεται δηλαδή από σιδηρομετεωρίτη.Στη Νήσο Ντίσκο υπάρχουν πολυάριθμες θερμές πηγές και το μικροσκοπικό ζώο λιμνογναθία (Limnognathia), το μοναδικό γνωστό της συνομοταξίας του, ανακαλύφθηκε σε μία από αυτές, την Ισούνγκουα. Αρκετές μελέτες της πανίδας του θαλάσσιου βυθού δείχνουν μεγάλη ενδιάμεση ποικιλομορφία της ζωής στις ακτές της Νήσου Ντίσκο. Για παράδειγμα, το είδος γαστρότριχου Diuronotus aspetos έχει ανακαλυφθεί στην Ιτέρντλα και στο Κιγκντλουγκσάιτσουτ και μέχρι σήμερα έχει αναφερθεί η παρουσία του μόνο στη Νήσο Ντίσκο. Συνοδεύεται από μια πλούσια ποικιλομορφία άλλων γαστρότριχων, όπως το είδος Chaetonotus atrox και είδη των γενών Halichaetonotus, Mesodasys, Paradasys, Tetranchyroderma, Thaumastoderma και Turbanella.
Ευάγγελος Αποστολάκης

Ο Ευάγγελος Αποστολάκης (Γεράνι Ρεθύμνης, 1957) είναι εν αποστρατεία ναύαρχος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και βουλευτής. Επιπλέον, διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

 Γεννήθηκε το 1957 στο Ρέθυμνο της Κρήτης και η καταγωγή του είναι από τον Πετρέ Γερανίου Ρεθύμνης. Έχει αποφοιτήσει: από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων από το Σχολείο Υποβρυχίων Καταστροφών της Διοικήσεως Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) από όλα τα σταδιοδρομικά Σχολεία εσωτερικού από το Amphibious Warfare School (ΗΠΑ) από το Advanced Mine Warfare School (Βέλγιο) από τη Ναυτική Σχολή ΠολέμουΑπό το 1998 ως το 2001 ήταν διοικητής της Διοίκησης Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ). Επίσης έχει υπηρετήσει, μεταξύ άλλων, στη Ναυτική Διοίκηση Αιγαίου (ΝΔΑ) και στο Ναύσταθμο Κρήτης (ΝΚ) ως Αρχιεπιστολέας, στο STRIKEFORNATO ως Deputy COS, στο ΓΕΝ ως Διευθυντής Β' Κλάδου, στο Αρχηγείο Στόλου ως Υπαρχηγός, καθώς και στο ΓΕΕΘΑ ως Επιτελάρχης και Υπαρχηγός.Στις 7 Μαρτίου 2013 ανέλαβε καθήκοντα αρχηγού Γενικού Επιτελείου Ναυτικού. Από τις 15 Σεπτεμβρίου 2015 ανέλαβε, κατόπιν αποφάσεως του ΚΥΣΕΑ, την ηγεσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ, διαδεχόμενος τον στρατηγό Μιχαήλ Κωσταράκο. Στις 13 Ιανουαρίου 2019 ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι θα αναλάβει τη θέση του υπουργού Έθνικής Άμυνας, αντικαθιστώντας τον Πάνο Καμμένο, παραδίδοντας τα καθήκοντα του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στον Αντιπτέραρχο Χρήστο Χριστοδούλου. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Ιανουαρίου και παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 9 Ιουλίου 2019. Στις 31 Αυγούστου 2021 ανακοινώθηκε πρόταση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβει την θέση του υπουργού στο νεοσύστατο Υπουργείο Πολιτικής Προστασίας την οποία και αρνήθηκε. Αρχικά είχε αποδεχθεί τη θέση με την προϋπόθεση ότι θα συναινούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Έπειτα από ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε τη θέση του υπουργού. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με τον ΣΥΡΙΖΑ.Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Ένα εξ αυτών είναι ο τηλεοπτικός σεφ και διαγωνιζόμενος στο Master Chef, Γιάννης Αποστολάκης. Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικα Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Μετάλλια Στρατιωτικής Αξίας Γ΄, Β΄ και Α΄ Τάξεως Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Γ΄ και Α΄ Τάξεως Διαμνημόνευση Υπηρεσίας Αξιωματικού Επιτελούς Β΄ Τάξεως
Μαλάτεια

Η Μαλάτεια (αρμενικά: Մալաթիա‎ Malat'ya, κουρδικά: Meletî‎, κλασικά συριακά: ܡܠܝܛܝܢܐ‎ Malīṭīná, οθωμανικά τουρκικά: مالاتيا) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της ανατολικής Τουρκίας, γνωστή και ως Μελιτηνή κατά την αρχαιότητα.

 Η Μαλάτεια είναι η αρχαία Μελιτηνή της εποχής των Σταυροφοριών και είναι η πόλη που γεννήθηκε ο Άγιος Ευθύμιος (373-473), ένας από τους θεμελιωτές του βυζαντινού μοναχισμού στην Παλαιστίνη. Η Μελετίνη αποτέλεσε αργότερα κέντρο του Μονοφυσιτισμού. Τα επόμενα χρόνια κύριοι της πόλης έγιναν οι Βυζαντινοί έως και τον 7ο αιώνα οπότε η πόλη έπεσε στα χέρια των Αράβων. Τον 9ο αιώνα την κυβέρνησε ο εμίρης Ουμάρ αλ-Ακτά, διάσημος για τις επιδρομές του κατά του Βυζαντίου, μέχρι τον θάνατό του στη Μάχη του Λαλακάοντα το 863. Ο Βασίλειος Α΄ απομόνωσε την πόλη, αλλά απέτυχε να την πάρει και παρέμεινε σε Αραβικά χέρια μέχρι το 934, όταν κατελήφθη από τον Ιωάννη Κουρκούα. Κατά τον 19ο αι., η πόλη μετακινήθηκε από την αρχική της θέση (σημ. χωριό Μπατταλγκάζι ή Εσκιμαλάτγια, "Παλαιά Μαλάτεια"), νοτιότερα, στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η σύγχρονη πόλη.Κατά τη γενοκτονία των Αρμενίων η πόλη έλαβε κύματα εκτοπισμένων από πόλεις όπως η Σεβάστεια, αλλά και άλλα χωριά, που είχαν ως τελικό τους προορισμό τα στρατόπεδα εξόντωσης στην κεντρική Μικρά Ασία.Τον Απρίλιο του 2007, τρεις προτεστάντες ιεραπόστολοι, δύο Τούρκοι και ένας Γερμανός, απεβίωσαν, αφού υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια. Οι κεφτέδες έχουν μία ξεχωριστή θέση στην κουζίνα όπως και τα βερίκοκα, τα οποία χρησιμοποιούνται σε πολλές συνταγές, από κεμπάπ μέχρι και για επιδόρπιο. Υπάρχουν πάνω από εβδομήντα είδη κεφτέδων συνήθως φτιάχνονται με σιτάρι και άλλα υλικά αναμειγμένα. Το «Καγκίτ κεμπάμπι» είναι μία από τις σημαντικότερες τοπικές σπεσιαλιτέ. Το «Καγκίτ κεμπάμπι» είναι ένα πιάτο το οποίο φτιάχνεται με αρνί και λαχανικά, γίνεται στη σχάρα και τυλίγεται συνήθως σε λαδόκολλα. Η περιοχή της Μαλάτειας είναι γνωστή για τους οπωρώνες με βερίκοκα. Επίσημη ιστοσελίδα
Ντρις Ζετού

Ο Ντρις Ζετού (Dris Jettou, αραβικά: إدريس جطو) (1945-), είναι πολιτικός, πρωθυπουργός του Μαρόκου από το 2002 έως το 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2007 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Αμπάς Ελ Φασί.

 Γεννήθηκε στην Ελ-Ζαντίντα (El-Jadida) στις 24 Μαΐου του 1945. Σπούδασε Μαθηματικά, Φυσική και Χημεία στη χώρα του και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Την περίοδο 1968-1993 είχε αναλάβει διευθυντικές θέσεις σε διάφορες μαροκινές εταιρείες. Το 1997-98 ήταν Υπουργός Οικονομικών και το 2001-2002 Εσωτερικών. Διορίστηκε από τον βασιλιά Μοχάμετ ΣΤ΄ στις 9 Οκτωβρίου του 2002 και είναι υπερκομματικός, αν και τέθηκε επικεφαλής κυβερνήσεως συνασπισμού. Στα τέλη του 2004 οδήγησε με επιτυχία το Μαρόκο στην υπογραφή της ιστορικής εμπορικής συμφωνίας για ελεύθερο εμπόριο με τις ΗΠΑ. Έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Ζετού αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον ηγέτη του κόμματος Ιστικλάλ, Αμπάς Ελ Φασί, στις 19 Σεπτεμβρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Driss Jettou στο Wikimedia Commons
Άμπερ Μπελαίρ

Η Άμπερ Μπελαίρ (Amber Belair) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του νησιού, στο νότιο τμήμα της περιφέρειας του Νότιου Αγίου Γεωργίου.

 Η Άμπερ Μπελαίρ βρίσκεται στη νότια πλευρά του νησιού, στο νότιο τμήμα της περιφέρειας του Νότιου Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται κοντά στο βουνό Χάρτμσαν, ανατολικά του Κόλπου του Χάρτμαν και δυτικά του Νησιού Χογκ. Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας