IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαχτάνγκ Ρτσεουλισβίλι

Ο Βαχτάνγκ Ρτσεουλισβίλι (γεωργιανά: ვახტანგ რჩეულიშვილი, 1 Ιανουαρίου 1954 – 13 Απριλίου 2017) ήταν Γεωργιανός επιχειρηματίας και πολιτικός. Διετέλεσε μέλος του κοινοβουλίου της Γεωργίας από το 1992 έως το 2003, αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γεωργίας από το 1995 έως το 2003, και ιδρυτής της μεγαλύτερης κατασκευαστικής εταιρείας στην Γεωργία, τη Centre Point Group, η οποία εμπλέχθηκε σε διαμάχη για υπεξαίρεση.

 Γεννήθηκε στην Τιφλίδα στην τότε Σοβιετική Γεωργία. Ο Ρτσεουλισβίλι αποφοίτησε από το κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας με πτυχίο φυσικής το 1977. Ήταν αντιπρόεδρος της λέσχης Νέων Επιστημόνων από το 1979 έως το 1982 και ήταν επικεφαλής της Ομάδας Καθηγητών της Κεντρικής Επιτροπής της Γεωργιανής Κοσμομόλ από το 1982 έως το 1984. Στη συνέχεια εργάστηκε για το Πληροφοριακό Κέντρο των Κοινωνικών Επιστημών της Γεωργιανής Ακαδημίας Επιστημών από το 1985 έως το 1987 και διετέλεσε αντιπρόεδρος της Κρατικής Επιτροπής Ειρήνης της Γεωργίας από το 1987 έως το 1992. Επίσης σχολίαζε θέματα που αφορούσαν την πολιτική στον γεωργιανό τύπο και τη τηλεόραση. Ο Ρτσεουλισβίλι άρχισε να δραστηριοποιείται στην πολιτική της μετασοβιετικής Γεωργίας το 1992, όταν εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας με το κόμμα Ένωση Πολιτών της Γεωργίας του Έντουαρντ Σεβάρντνατζε. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής από το 1992 έως το 1995. Τον Αύγουστο του 1995, τραυματίστηκε ελαφρά σε μια έκρηξη αυτοκινήτου με στόχο τον Σεβάρντνατζε. Αργότερα εκείνο το έτος, εγκατέλειψε την Ένωση των Πολιτών και ίδρυσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γεωργίας. Διετέλεσε μέλος δύο μεταγενέστερων συγκλήσεων του Κοινοβουλίου της Γεωργίας (1995-1999, 1999-2003). Το κόμμα του, το οποίο ήταν σε μετριοπαθή αντιπολίτευση με την κυβέρνηση του Σεβαρντνάτζε, σημείωσε επίσης σημαντική επιτυχία στις τοπικές εκλογές του 1998. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2003, επανήλθε και πάλι υπέρ του Σεβαρντνάτζε, αλλά οι μαζικές διαμαρτυρίες κατά των εκλογικών ανωμαλιών - γνωστές ως η Επανάσταση των Τριαντάφυλλων - ανάγκασαν τον Σεβαρντάντ να παραιτηθεί. Μέσα σε λίγες ημέρες μετά την επανάσταση, τον Δεκέμβριο του 2003, ο Ρτσεουλισβίλι ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την πολιτική και παραιτήθηκε από την θέση του προέδρου του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Ο Βαχτάνγκ Ρτσεουλισβίλι, η σύζυγός του Μάια Ρτσεουλισβίλι και η κουνιάδα του Ρουσουντάν Κερβαλισβίλι, πρώην κοινοβουλευτική ομιλήτρια (2008-2012), είναι ιδρυτές της Centre Point Group, της μεγαλύτερης εταιρείας ανάπτυξης ακινήτων της Γεωργίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η εταιρεία συμμετείχε σε μια διαμάχη για την υποτιθέμενη εξαπάτηση χιλιάδων πελατών της. Ο οργανισμός παρακολούθησης κατά της διαφθοράς Διεθνής Διαφάνεια-Γεωργία περιέγραψε το σχήμα Πόντσι της εταιρείας ως το «μεγαλύτερο κατασκευαστικό σκάνδαλο» της Γεωργίας,. Το 2013 υπεβλήθησαν κατηγορίες υπεξαίρεσης έναντι των ιδιοκτητών της εταιρείας - της Μάια Ρτσεουλισβίλι και της Ρουσουντάν Κερβαλισβίλι. Κρατούνταν το 2016 και καταδικάστηκαν από το Δημοτικό Δικαστήριο της Τιφλίδας σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης το 2017.
The Spanish Archer

Το The Spanish Archer είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ "The House of Blue Light" του 1987 και αποτέλεσε το έβδομο κομμάτι. Ο δίσκος γνώρισε επιτυχία σκαρφαλώνοντας στο βρετανικό Top-10 και το # 1 στη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία.Μετά την περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light", ο Ίαν Γκίλαν απολύθηκε από το συγκρότημα, με τον Τζο Λιν Τέρνερ να παίρνει τη θέση του.Το "The Spanish Archer" είναι ένα από τα λίγα τραγούδια των Deep Purple το οποίο δεν έχουν παίξει ποτέ ζωντανά.

 Το τραγούδι ξεκινάει με μία εισαγωγή από την κιθάρα του Ρίτσι Μπλάκμορ και μετά από ένα σύντομο πέρασμα των τυμπάνων του Ίαν Πέις ξεκινάει το βασικό μέρος του τραγουδιού. Ο Ίαν Γκίλαν παρουσιάζει ιδιαίτερο πάθος στα φωνητικά του και οι στίχοι του φανερώνουν απόγνωση και απογοήτευση αντικατοπτρίζοντας για άλλη μια φορά τις σχέσεις του Γκίλαν με τον Μπλάκμορ. Στα μέσα και το τέλος του τραγουδιού υπάρχουν δύο σόλο κιθάρας, κάνοντας το "The Spanigh Archer" ένα από τα πιο κιθαριστικά κατευθυνόμενα κομμάτια στη δισκογραφία του συγκροτήματος. Η ηχογράφηση του "The Spanish Archer" πραγματοποιήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The House of Blue Light CD Booklet, Mercury, 1999 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 The Spanish Archer chords Deep Purple - The Spanish Archer - YouTube
Πυξίδα

Η πυξίδα (από την αρχαία ελληνική λέξη πυξίς - ίδος, που αρχικά σημαίνει ξύλινο κουτί) ή κοινώς μπούσουλας (από την ιταλική λέξη bussola) και κουμπάσο (από τη λέξη compass) είναι όργανο με το οποίο επιτυγχάνεται ο προσανατολισμός του χρήστη, δείχνοντάς του την κατεύθυνση του Βορρά. Ιδιαίτερα όμως στη ναυσιπλοΐα αποτελεί το σημαντικότερο "ναυτιλιακό βοήθημα" με το οποίο μετρούνται και πραγματοποιούνται τόσο οι πορείες των πλοίων όσο και οι διοπτεύσεις. Επειδή το όργανο αυτό αναπτύχθηκε εξ ανάγκης στη ναυτιλία αλλά και εκ της σημαντικότητάς του σ΄ αυτή ονομάζεται συνηθέστερα ναυτική πυξίδα. Η ναυτική πυξίδα σήμερα διακρίνεται στην μαγνητική πυξίδα (magnetic compass) που βασίζεται στη λειτουργία της μαγνητικής βελόνας και είναι η πλέον διαδεδομένη, στην γυροσκοπική πυξίδα που βασίζεται στην ταχεία περιστροφή του ελεύθερου γυροσκοπίου με μηδενικό σχεδόν σφάλμα και στην γυρομαγνητική πυξίδα περιορισμένης χρήσης.

 Από την εποχή που ο άνθρωπος επιδόθηκε στη ναυτιλία παρατήρησε πως ο Πολικός αστέρας παρέμενε πάντα πλησίον ενός σημείου στον ουρανό του Β. ημισφαιρίου και αυτόν χρησιμοποιούσε για πυξίδα του. Όταν ο Πολικός δεν ήταν ορατός ο ναυτιλλόμενος χρησιμοποιούσε άλλους αστέρες. Η εφεύρεση της μαγνητικής πυξίδας, προ χιλιάδων ετών ίσως, και στη συνέχεια κατά τον 20ό αιώνα της γυροσκοπικής πυξίδας στα πλοία προσφέρουν σήμερα στον ναυτιλλόμενο μια βασική μέθοδο τήρησης πορείας με επιθυμητή ακρίβεια. Η μαγνητική πυξίδα είναι από τα παλαιότερα όργανα στη ναυσιπλοΐα που όμως η καταγωγή της δεν είναι απόλυτα ακριβής. Το 203 π.Χ. ο Αννίβας όταν αναχώρησε από την Ιταλία λέγεται ότι πλοηγός του ήταν κάποιος ονόματι Πελόρους. Ίσως η πυξίδα να ήταν ήδη σε χρήση τότε. Κανένας όμως δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτό με βεβαιότητα. Λέγεται επίσης πως έλκει τη καταγωγή της από την Κίνα, κατ΄ άλλους ότι από εκεί εισήγαγε αυτήν ο Μάρκο Πόλο στην Ιταλία κατά τον 13ο αιώνα. Μια μαγνητική βελόνη επιπλέουσα σε δοχείο ύδατος συνιστούσε την αρχαιότερη πυξίδα. Το 1269 ο Peter Peregrinus στο βιβλίο του "Epistola de Magnete" έγραψε για "την στηριζόμενη επί αξονίσκου επιπλέουσα βελόνη με γραμμή πίστεως" και λέγεται πως ήταν εφοδιασμένη με υποτυπώδεις διόπτρες για λήψη διοπτεύσεων. Η πιστότητα της σημερινής μαγνητικής πυξίδας ανάγεται όμως στο μόλις πρόσφατο παρελθόν. Πριν από 100 περίπου χρόνια ο Λόρδος Κέλβιν τελειοποίησε την μαγνητική πυξίδα η οποία χρησιμοποιείται σήμερα. Το ανεμολόγιο της πυξίδας, κατά την παράδοση χρονολογείται από τον 14ο αιώνα όταν ο Φλάβιο Τζιόια (Flavio Gioja) από το Αμάλφι προσάρμοσε τεμάχιο μαγνήτη κάτω από φύλλο χάρτου, όμως αυτό καθ΄ αυτό το ανεμολόγιο είναι αρχαιότερο της πυξίδας καθόσον αποτελούσε τον ανεμοδείκτη των αρχαίων Ελλήνων από την πρώιμη ακόμη ναυσιπλοΐα τους και πολύ - πολύ πριν ακόμη ανεγείρουν το 100 π.Χ. τον "Πύργο των Ανέμων" με τις οκτώ πλευρές που είναι και οι κύριες σήμερα κατευθύνσεις του ορίζοντα.
Σμπατ της Αρμενίας

Ο Σεμπάντ της Αρμενίας ή Σμπατ της Αρμενίας, (Αρμεν.ː Սմբատ, 1277 - 1310) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν βασιλιάς της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) (1296 - 1298).

 Ο Σεμπάντ ήταν τρίτος γιος του Λέων Γ΄ της Αρμενίας της Αρμενίας και της Κεράν της Αρμενίας κόρης του Χετούμ (4ου απογόνου του Οσίν Α΄ κυρίου του Λαμπρόν). Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χετούμ Β΄ της Αρμενίας είχε παραχωρήσει το θρόνο στον δεύτερο αδελφό του Θόρο Γ΄ της Αρμενίας. Τα δύο αδέλφια συνόδευσαν την αδελφή τους Ρίτα της Αρμενίας στην Κωνσταντινούπολη το 1294, όπου παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Κατά την απουσία τους ο Σεμπάντ κατέλαβε το θρόνο με τη βοήθεια του αδελφού του Κωνσταντίνου Γ΄ (τέταρτου γιου του Λέοντα Γ΄) και όταν τα δύο αδέλφια επέστρεφαν από την Κωνσταντινούπολη, τους αιχμαλώτισε στο Παρτζερπέρτ. Το 1297 ταξίδευσε εκούσια στην Αυλή του σουλτάνου των Μογγόλων Γκαζάν που τον αναγνώρισε ως βασιλιά, αυτό ήταν αναγκαίο για τον σφετεριστή Σεμπάντ που νομιμοποίησε κατά κάποιο τρόπο τη θέση του. Έλαβε και μία νύφη, ίσως συγγενή και του ίδιου το Γκαζάν για να επισφραγιστεί η συμμαχία με επιγαμία. Κατά την επιστροφή του, ο Χετούμ Β΄ τυφλώθηκε με καυτηριασμό και ο Θόρος Γ΄ φονεύθηκε το 1298 με εντολές τού Σεμπάντ. Τότε ο Κωνσταντίνος Γ΄ τον πρόδωσε: βοήθησε τον Χετούμ Β΄ να εκτοπίσει τον Σεμπάντ και κυβερνούσε ως να επουλωθούν τα τραύματα στα μάτια του Χετούμ Β΄. Σύντομα ο Σεμπάντ μαζί με τον Κωνσταντίνο Γ΄ συνωμότησαν για να αναλάβουν το θρόνο, αλλά και οι δύο φυλακίστηκαν για το υπόλοιπο της ζωής του. Νυμφεύτηκε μία από τους Μογγόλους ίσως συγγενή του Γκαζάν ιλχάνου των Μογγόλων. Boase, T. S. R. (1978). The Cilician Kingdom of Armenia. Edinburgh: Scottish Academic Press. ISBN 0-7073-0145-9. Hornstein, Lilian Herlands. "The Historical Background of the King of Tars." Speculum, 16:4 (Oct., 1941), pp. 404–414. Luisetto, Frédéric (2007). Arméniens et autres Chrétiens d'Orient sous la domination mongole. Geuthner. ISBN 978-2-7053-3791-9. Stewart, Angus Donal (2001). The Armenian Kingdom and the Mamluks: War and diplomacy during the reigns of Het'um II (1289–1307). BRILL. ISBN 90-04-12292-3.
Οδίλος της Βαυαρίας

Ο Οδίλος (γερμ. Odilo, απεβ. 18 Ιανουαρίου 748) ήταν δούκας της Βαυαρίας το διάστημα 736-748. Εξέδωσε τη Lex Baiuvariorum (Βαυαρική Νομοθεσία), την πρώτη αρχαιο-Γερμανική συλλογή νόμων των Βαυαρών.

 Ήταν ο γιος του Γκότφριντ δούκα της Αλαμαννίας και της συζύγου του, μίας των Αγιλολφιδών, κόρης του Θέοδου δούκα της Βαυαρίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Τούργκαου ως το 736, όταν απεβίωσε ο εξάδελφός του Ουγοβέρτος των Αγιλολφιδών δούκας της Βαυαρίας. Αυτός ήταν ο τελευταίος του Οίκου του και έτσι ο Οδίλος τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βαυαρίας. Ο Οδίλος προέδρευσε στη δημιουργία των επισκοπών στη Βαυαρία το 739, όταν οι τέσσερις επισκοπές των Ρέγκενσμπουργκ, Φράιζινγκ, Πασσάου και Σάλτσμπουργκ ιδρύθηκαν από τον Άγ. Βονιφάτιο, που το 741 ίδρυσε την επισκοπή του Βύρτσμπουργκ στη γειτονική Φραγκονία. Οι μεταρρυθμίσεις του έκαναν να ξεσηκωθούν οι ευγενείς της Βαυαρίας και ο δούκας αναγκάστηκε προσωρινά να αναζητήσει καταφύγιο στην Αυλή του Φράγκου μαγιορδόμου Καρόλου Μαρτέλου. Το 741 ο Οδίλος νυμφεύτηκε την κόρη του Καρλομάγνου Χιλτρούδη, αλλά με το τέλος τού πεθερού του βρέθηκε σε πόλεμο με τους αδελφούς της Καρλομάν και Πεπίνου του Βραχύ. Νικήθηκε τελικά το 743 και έπρεπε να αποδεχθεί τη Φραγκική επικυριαρχία επί της Βαυαρίας, ωστόσο παρέμεινε δούκας. Παγίωσε περαιτέρω την εξουσία του, όταν ήρθε σε βοήθεια του Μπόρουθ πρίγκιπα της Καραντανίας εναντίον των επαναλαμβανόμενων Αβαρικών εισβολών και μπόρεσε να κάνει υποτελές του το Σλαβικό πριγκιπάτο στα νοτιο-ανατολικά. Έπειτα από το τέλος του το 748 ο Γκρίφο, ο νεότερος γιος του Καρόλου Μαρτέλου και ετεροθαλής αδελφός της Χιλτρούδης, προσπάθησε να εγκατασταθεί στο δουκάτο, με το να κατακρατήσει τον 6ετή γιο εκείνου Τάσιλο Γ΄. Ωστόσο το επόμενο έτος νικήθηκε από τον Πεπίνο τον Βραχύ, που αποκατέστησε τον Τάσιλο Γ΄ ως δούκα της Βαυαρίας. Ο Οδίλος θεωρείται ο ιδρυτής των αββαείων Μπεένεντικτμπόιερν (739), Νήντεραλτάιχ (741) και Μόντσεε (748), όπως επίσης και έναν αριθμό άλλων. Τάφηκε στο αββαείο Γκένγκενμπαχ στην Αλαμαννία. Νυμφεύτηκε τη Χιλτρούδη των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου Μαρτέλου μαγιορδόμου και είχε τέκνο: Τάσιλος Γ΄ της Βαυαρίας π.741-π.796, δούκας της Βαυαρίας. Borgolte Michael, Die Grafen Alemanniens in merowingischer und karolingischer Zeit. Eine Prosopographie, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1986. Borgolte Michael, Geschichte der Grafschaften Alemanniens in fränkischer Zeit, Jan Thorbecke Verlag Sigmaringen 1984. Geuenich, Dieter, Geschichte der Alemannen, Kohlhammer Verlag Stuttgart Berlin Köln 1997.
Ούγος ΣΤ΄ του Σατωντάν

Ο Ούγος ΣΤ΄, γαλλ.: Hugues VI vicomte de Châteaudun, γνωστός ως ο Έξυπνος, λατιν.: Callidus (απεβ. 1191) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν υποκόμης του Σατωντάν, .

 Ήταν γιος του Ούγου Ε΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Μαργαρίτας του Σαιν-Καλαί, κόρης του Συλβέστρου του Σαιν-Καλαί. Κατά πάσα πιθανότητα διαδέχθηκε τον αδελφό του Γοδεφρείδο Δ΄ ως υποκόμης του Σατωντάν το 1176, αν και δεν είναι βέβαιο ότι ο Γοδεφρείδος Δ΄ ήταν ποτέ υποκόμης. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του, εκτός από το ότι πώλησε τη δασική έκταση Βαντόμ "μεταξύ Romilliacum και Calviniacum" (μεταξύ Ρομιλύ-συρ-Αιγκρ και Σωβινύ) στην κώμη του Mαρμουτιέ το 1175. Ο Ούγος Ε΄ συμμετείχε στη Γ΄ Σταυροφορία, φτάνοντας στην Παλαιστίνη με το στρατό των Ανζού τον Ιούνιο του 1191, αλλά απεβίωσε στην πολιορκία της Άκρας.Τον Ούγο ΣΤ΄ διαδέχτηκε, μετά το τέλος του, ο γιος του Γοδεφρείδος Ε΄ ως υποκόμης του Σατωντάν. Ο Ούγος ΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Πρεγύ, κόρη του Γκοσμπέρ ντε Πρεγύ, κυρίου του Μπουσέ & Γκερς, και της Αδέλας ντε Βαντόμ. Ο Γκοσμπέρ ήταν γιος του Εσκιβάρ ντε Πρεγύ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν ο γιος του Γοδεφρείδου Β΄ κόμη του Βαντόμ και της συζύγου του Eυφροσύνης. Ο Ούγος και η Ιωάννα είχαν παιδιά: Γοδεφρείδος Ε΄ απεβ. 1218, υποκόμης του Σατωντάν. Aγνή (απεβ. μετά τον Φεβρουάριο 1200). Settipani, Christian, Les vicomtes de Châteaudun et leurs alliés, dans Onomastique et Parenté dans l'Occident médiéval, Oxford, Linacre, Μονάδα για την Προοπτική Έρευνα, 2000
Μπέιτ Σεμές

Το Μπέιτ Σεμές (εβραϊκά: בֵּית שֶׁמֶשׁ‎) είναι ισραηλινή πόλη περίπου 30 χλμ δυτικά της Ιερουσαλήμ στο Διαμέρισμα των Ιεροσολύμων, με πληθυσμό 124.957 κατοίκους το 2019.

 Όταν η πόλη χτίστηκε τη δεκαετία του 1950, κατοικήθηκε αρχικά από νέους μετανάστες από το Ιράν, το Ιράκ, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, το Μαρόκο και το ιρακινό Κουρδιστάν. Στη δεκαετία του 1990, η πόλη είδε μια μεγάλη εισροή νέων μεταναστών από την πρώην Σοβιετική Ένωση, την Αιθιοπία και τις αγγλόφωνες χώρες, μετατρέποντάς την σε μεγάλο κέντρο για Άγγλους μετανάστες. Σημαντικός αριθμός ατόμων έχει προέλθει από τη Βόρεια Αμερική, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία. Ο πληθυσμός αυτός τείνει να είναι ορθόδοξος, μορφωμένος και από ομάδες μεσαίου εισοδήματος. Ταυτόχρονα, οι Ορθόδοξοι Εβραίοι από το Ισραήλ άρχισαν επίσης να μετακινούνται στην πόλη, αναζητώντας πιο ευρύχωρη και χαμηλού κόστους κατοικία.Σύμφωνα με έναν δημοτικό σύμβουλο, δεν υπήρχαν υπερορθόδοξοι στο Μπέιτ Σεμές πριν τη δεκαετία του 1990. Από τότε, το Μπέιτ Σεμές έγινε όλο και περισσότερο θρησκευτικό, με μεγάλο τομέα υπερορθοδόξων. Πολλές συναγωγές και γιεσιβά έχουν χτιστεί στην πόλη. Οι θρησκευτικές κοινότητες που εκπροσωπούνται στο Μπέιτ Σεμές περιλαμβάνουν τους Γκερ, Μπελζ, Σομέρ Εμουνίμ, Σατμάρ και Νατουρέι Καρτά. Το 2011 οι υπερορθόδοξοι αποτελούσαν το 40% του πληθυσμού, εκ των οποίων περίπου 50 ή 60 οικογένειες με μεγάλη επιρροή είναι εθνοφρουροί. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσίευσε ο δήμος, το 63% των μαθητών της πόλης το 2010 ήταν υπερορθόδοξοι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Beit Shemesh στο Wikimedia Commons
695 Μπέλλα

Η Μπέλλα (Bella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,30. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.

 Η μέση διάμετρος της Μπέλλας εκτιμάται σε 48,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,145. Η Μπέλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 13 λεπτά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 695 Bella στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
95 Αρέθουσα

Η Αρέθουσα (Arethusa) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,84. Ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ, και πήρε το όνομα των ομώνυμων προσώπων της ελληνικής μυθολογίας. Τρεις επιπροσθήσεις της Αρεθούσας από αστέρα έχουν παρατηρηθεί: η πρώτη στις 2 Φεβρουαρίου 1998 και οι άλλες δύο τον Ιανουάριο 2003.

 Η μέση διάμετρος της Αρέθουσας υπολογίσθηκε σε 136,0 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αρέθουσας εκτιμάται σε 3,8 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71,9 m/sec (259 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αρέθουσας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,070 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 114 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Αρέθουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 42 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αχ!.. Και να 'μουν άντρας

Το Αχ!.. Και να 'μουν άντρας (εναλλακτικός τίτλος: Αχ και να 'μουν άντρας) είναι μια ελληνική κωμωδία, παραγωγής του ΑΒ Φιλμ, σε σενάριο και σκηνοθεσία Στέφανου Φωτιάδη.

 Η εμφανίσιμη Στέλλα, που κάθε τόσο βρίσκεται άνεργη γιατί οι προϊστάμενοί της την παρενοχλούν σεξουαλικά, βρίσκει δουλειά σε μια εταιρεία, παίρνοντας την ταυτότητα του δίδυμου αδελφού της Αλέκου, που είναι μετανάστης στην Αυστραλία. Γρήγορα κερδίζει την εμπιστοσύνη των προϊσταμένων της, παίρνοντας διευθυντική θέση. Τα προβλήματα ξεκινούν όταν η Στέλλα ερωτεύεται τον Ανδρέα, γιο ενός από τα αφεντικά της, τη στιγμή που αυτοί της προξενεύουν ο καθένας την κόρη του. Μάρω Κοντού - Στέλλα / Αλέκος Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Όθων Μπελαλής Γιάννης Μιχαλόπουλος - Σάββας Μακροχέρης Γιώργος Μούτσιος - Ανδρέας Μπελαλής Πόπη Δεληγιάννη - Γεωργία, μητέρα Στέλλας Γιώργος Γρηγορίου - περαστικός Γιάννης Φύριος - Μενέλαος Μανώλης Δεστούνης Γιώργος Γρηγορίου Τάκης Χριστοφορίδης - πρώην προϊστάμενος Στέλλας Ελένη Θεοφίλου - Ιωάννα Μπελαλή Πέρυ Ποράβου - Μελπομένη Μακροχέρη Νίκος Ρίζος - Παύλος Λουκάς Μυλωνάς Νανά Σκιαδά - Αφροδίτη Μπελαλή Κατερίνα Γιουλάκη - Βάσω Μανώλης Δεστούνης - αστυφύλακας Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1966-1967 κόβοντας 159.630 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 35η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Το σενάριο της ταινίας, που έγραψε ο Στέφανος Φωτιάδης, είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο του ίδιου με τίτλο "Ο Αλέκος είναι γυναίκα". Στην ταινία ακούγεται το τραγούδι "Παραμύθι η ζωή μου" από τον Μιχάλη Μενιδιάτη. Τραγουδούν ακόμα η Χαρούλα Λαμπράκη και η Γιώτα Λύδια. Αχ!.. Και να 'μουν άντρας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Αχ!.. Και να 'μουν άντρας στο Cine.gr Αχ!... και να 'μουν άντρας στην IMDb Τρέιλερ της ταινίας Αφίσα της ταινίας
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1984

Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1984, γνωστοί ως 14οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες, διοργανώθηκαν στο Σεράγεβο της Γιουγκοσλαβίας (σημερινή Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Ήταν οι πρώτοι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες που έγιναν σε σοσιαλιστική χώρα. Άλλες υποψήφιες πόλεις ήταν το Σαππόρο της Ιαπωνίας και το Φάλουν της Σουηδίας.

 Η επιλογή της μασκότ των 14ων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων έγινε από τους αναγνώστες γιουγκοσλαβικών εφημερίδων οι οποίοι ψήφισαν την αγαπημένη τους ανάμεσα σε έξι σχέδια. Νικήτης ήταν ο Βούτσκο (Vučko), ένας μικρός λύκος, του οποίου σχεδιαστής ήταν ο Σλοβένος Ζόζε Τρόμπετς. Αλπικό σκι Δίαθλο Μπόμπσλεϊ Χόκεϊ επί πάγου Καλλιτεχνικό πατινάζ Λουτζ Σκι (Σκι αντοχής, Βόρειο σύνθετο, Άλμα) Πατινάζ ταχύτητας Ήταν οι πρώτοι Αγώνες επί προεδρίας Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ. Η κούρσα 20 χλμ. προστέθηκε στο πρόγραμμα του σκι γυναικών. Ο σκιέρ Γιούρε Φράνκο, κέρδισε το πρώτο Ολυμπιακό μετάλλιο της Γιουγκοσλαβίας, το ασημένιο στο γιγαντιαίο σλάλομ. Η Μαρίγια Λίσα Χαμαλάινεν (Φινλανδία) κέρδισε και τα τρία αγωνίσματα του σκι αντοχής. Ο Γκαετάν Μπουσέρ (Καναδάς) και η Κάριν Ένκε (Ανατολική Γερμανία), κέρδισαν δύο χρυσά μετάλλια ο καθένας στο πατινάζ ταχύτητας.Η Αυστρία, αν και χώρα με παράδοση στα χειμερινά σπορ, κέρδισε μόλις ένα χάλκινο μετάλλιο. Ο διαθλητής Έρικ Κβάλφος (Νορβηγία) κέρδισε ένα σετ μεταλλίων, χρυσό στα 10 χλμ., ασημένιο στη σκυταλοδρομία και χάλκινο στα 20 χλμ. Τα αδέρφια, Φιλ και Στηβ Μάχρε (ΗΠΑ), κέρδισαν την πρώτη και δεύτερη θέση στο σλάλομ. Η Τζέιν Τόρβιλ και ο Κρίστοφερ Ντίν (Μ. Βρετανία), πήραν το άριστα στην καλλιτεχνική βαθμολογία στον χορό στον πάγο του καλλιτεχνικού πατινάζ. Η Καταρίνα Βίτ (Ανατολική Γερμανία) κέρδισε το χρυσό στο καλλιτεχνικό πατινάζ γυναικών. Η τελετή λήξης πραγματοποιήθηκε στο κλειστό γήπεδο του πατινάζ. Ήταν η τελευταία φορά που έγινε κάτι τέτοιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Ολυμπιακό Στάδιο Κόσεβο - Τελετή έναρξης Αίθουσα Ζέτρα - Καλλιτεχνικό πατινάζ, χόκεϊ επί πάγου, τελετή λήξης Παγοδρόμιο Ζέτρα - Πατινάζ ταχύτητας Αίθουσα Σκεντερίγια - Χόκεϊ επί πάγου Μπιελάσνιτσα - Αλπικό σκι ανδρών Τζαχορίνα - Αλπικό σκι γυναικών Ίγκμαν, Βέλικο Πόλιε - Σκι αντοχής, Βορινό σύνθετο, δίαθλο Ίγκμαν, Μάλο Πόλιε - Μπόμπσλέιγκ, λουτζ Ολυμπιακό Χωριό, Μοϊμίλο Κέντρο τύπου, Ντομπρίνια
Παραγγελιά!

H Παραγγελιά! είναι ελληνική ταινία του 1980 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Παύλου Τάσιου βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Νίκου Κοεμτζή ο οποίος σκότωσε τρεις ανθρώπους στο νυχτερινό κέντρο "Νεράιδα" στις 25 Φεβρουαρίου του 1973.

 Ο Νίκος μαζί με τον αδερφό του, έναν φίλο τους και τις γυναίκες τους διασκεδάζουν σε κάποιο λαϊκό κέντρο. Εκεί θα γίνει μια παρεξήγηση, με αφορμή την «παραγγελιά» ενός τραγουδιού. Ο καβγάς, με την εμπλοκή και της αστυνομίας, μετετράπη σε αιματηρό επεισόδιο.. Αντώνης Αντωνίου (Νίκος) Αντώνης Καφετζόπουλος (Δήμος) Σοφία Ρούμπου (Καίτη) Κατερίνα Γώγου (αφηγήτρια) Γιώργος Ζορμπάς (Βάγγος) Βίκυ Βανίτα (Βίκυ) Όλια Λαζαρίδου (Ρούλα) Γιώργος Κοτανίδης (αστυνομικός) Νικήτας Τσακίρογλου (Νώντας) Θέμις Μπαζάκα (κοπέλα του Νώντα) Χρήστος Τσάγκας (αστυνομικός) Γιάννης Μποσταντζόγλου (μπράβος) Στράτος Παχής (πατέρας) Τάκης Βλαστός (αμερικάνος) Θέμης Μάνεσης (ταξιτζής) Τώνης Γιακωβάκης (Διοικητής αστυνομίας) Η ταινία έκοψε 196.186 εισιτήρια. Ήρθε στην 6η θέση ανάμεσα σε 25 ελληνικές ταινίες της σαιζόν. Β’ Καλύτερης ταινίας Α' Ανδρικής Ερμηνείας (Α. Αντωνίου) Μουσικής (Κυριάκος Σφέτσας) Μοντάζ (Γιάννης Τσιτσόπουλος) Ηχοληψίας (Ηλίας Ιονέσκο) Παραγγελιά! στην IMDb Παραγγελιά στο filmy.gr. "Παραγγελιά»: Θρυλική ταινία ναι αλλά…" άρθρο στο tovima.gr. Κοσμάς Κοψάρης, Η παραγγελιά, του Παύλου Τάσιου, κριτική της ταινίας στο onprevezanews.gr.
Μονερόν

Η νήσος Μονερόν, (ρωσικά: Монерон, ιαπωνικά: 海馬島 Καϊμπάτο ή Τοντομοσίρι), είναι μία ρωσική νήσος που βρίσκεται στη νότια είσοδο του πορθμού Τατάρων, δυτικά του νότιου άκρου της νήσου Σαχαλίνης και Δ.ΒΔ. του πορθμού Λα Περούζ, (μεταξύ Σαχαλίνης και της ιαπωνικής νήσου Χοκάιντο).

 Η συνολική έκταση της Μονερόν είναι περίπου 30 τ.χλμ. με μέγιστο υψόμετρο περίπου 430 μ. Έχει σχήμα ωοειδές με μήκος κατά διεύθυνση Β.- Ν. 7,2 χλμ. και πλάτος 5,6 χλμ. Απέχει περίπου 40 ναυτικά μίλια δυτικά από το νότιο άκρο της Σαχαλίνης και ομοίως από τον πορθμό Λα Περούζ. Το ιαπωνικό όνομα της νήσου Τοντομοσίρι (= νήσος θαλάσσιων ελεφάντων) δόθηκε ακριβώς για τα θαλάσσια αυτά ζώα που βρίσκουν καταφύγιο στη νήσο. Το όνομα Μονερόν έδωσε ο Γάλλος πλοηγός Λα Περούζ, όταν φθάνοντας στη περιοχή (1787), την οποία και χαρτογράφησε, προς τιμήν του βοηθού του μηχανικού αξιωματικού Πωλ Μονερόν. Η Μονερόν κατά το μεγαλύτερο μέρος της έχει βραχώδεις απότομες ακτές με ελάχιστες αμμουδιές, δεν διατηρεί μόνιμο πληθυσμό, κατοικείται κυρίως τους θερινούς μήνες. Αποτελεί εξ ολοκλήρου ομώνυμο θαλάσσιο πάρκο για θαλάσσια ζώα και πουλιά και η τουριστική της κίνηση που άρχισε να οργανώνεται μόλις το 2006 είναι ειδικότερα φυσιολατρική. Έχει ήδη καταστεί ένα από τα πλέον δημοφιλή μέρη της γενικότερης γεωγραφικής περιοχής για καταδύσεις. Στις 1 Σεπτεμβρίου του 1983, παρά τη νήσο Μονερόν, που βρίσκεται ανατολικά της νότιας εισόδου του πορθμού, καταρρίφθηκε από ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη το κορεατικό επιβατικό αεροσκάφος της πτήσης KAL 007 που για άγνωστους λόγους αποκλίνοντας της πορείας του είχε εισέλθει σε απαγορευτικό τομέα του ρωσικού εναέριου χώρου παρασύροντας στο θάνατο τους 269 επιβαίνοντες αυτού (πλήρωμα και επιβάτες). Το περιστατικό αυτό συγκίνησε την τότε διεθνή κοινή γνώμη, δημιούργησε ανησυχίες στην ασφάλεια των αεροπορικών συγκοινωνιών, ενώ δυσχέρανε ακόμη περισσότερο τις ήδη τεταμένες διεθνείς σχέσεις της περιόδου του ψυχρού πολέμου.
ΕΛΙΖΑ-Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού

Η Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού – ΕΛΙΖΑ είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο, που ιδρύθηκε από τη Μαρίνα Καρέλλα και τον Πρίγκιπα Μιχαήλ στην Ελλάδα το 2008, με σκοπό την προστασία παιδιών που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κακοποίηση ή παραμέληση. Για το σχεδιασμό και την υλοποίηση των ενεργειών του, οι οποίες στοχεύουν στην πρόληψη, αντιμετώπιση, θεραπεία και αποκατάσταση της κακοποίησης, το ΕΛΙΖΑ συνεργάζεται με φορείς και ιδρύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

 H ιστορία της Ελίζας (Elisa Izquierdo, 1989 – 1995) είναι η αληθινή ιστορία ενός κακοποιημένου παιδιού, που η ξαφνική απώλεια του πατέρα της, ο εθισμός της μητέρας της στα ναρκωτικά και η ανεπάρκεια των υπηρεσιών παιδικής προστασίας στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, το οδήγησαν στο θάνατο από κακοποίηση στα 6 του χρόνια. Στη Νέα Υόρκη, η ιστορία της Ελίζας έγινε πρωτοσέλιδο στο περιοδικό TIME και η αιτία να υπογραφεί το μανιφέστο «Ποτέ Ξανά» και να θεσπιστεί «Ο Νόμος της Ελίζας» που επανακαθόρισε τις ευθύνες του κράτους και των κοινωνικών υπηρεσιών σε ό,τι αφορά την προστασία των παιδιών.] Επίσημη ιστοσελίδα
97 Κλωθώ

Η Κλωθώ (Klotho) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,63. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Γερμανό αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της μιας από τις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας. Υπήρξε ο τελευταίος αστεροειδής που ανεκάλυψε ο Τέμπελ.

 Η μέση διάμετρος της Κλωθούς υπολογίσθηκε σε 82,8 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 590 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Κλωθούς εκτιμάται σε 2,31 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 43,8 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Κλωθούς είναι M (από τους πιο σκουρόχρωμους αυτού του τύπου, πράγμα που αποκλείει μια κυρίως μεταλλική σύσταση). Το άλβεδό της είναι 0,229 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Κλωθώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 35 ώρες και 9 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία

Ο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία (Λισαβώνα, περί το 1460 - 1520) ήταν ο τρίτος αντιβασιλιάς της Πορτογαλικής Ινδίας (1515 - 1518), έφτασε στην Ινδία (1518) για να διαδεχτεί τον προκάτοχο του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε. Ο Λόπο Σοάρες είχε ισχυρές συνδέσεις με την πανίσχυρη οικογένεια Αλμέιντα. Διετέλεσε κυβερνήτης της Ελμίνα στην Πορτογαλική Χρυσή Ακτή (1495-1499) και κυβερνήτης της 6ης Πορτογαλικής Ινδικής Αρμάδας (1504). Μετά την επιτυχημένη επιστροφή του στόλου στην Πορτογαλία ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές (1505) και τον διόρισε σε ψηλά αξιώματα.

 Τον Μάρτιο του 1515 ο βασιλιάς τον επέλεξε τρίτο αντιβασιλέα της Πορτογαλικής Ινδίας ως αντικαταστάτη του Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε, κατόπιν αναχώρησε από τη Λισαβώνα για την Ινδία (7 Απριλίου 1515), όταν έφτασε ο Αφόνσο ντι Αλμπουκέρκε ήταν ήδη νεκρός. Τον Αύγουστο του 1515 ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄ πληροφορήθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας ότι ο Μαμελούκος Σουλτάνος στο Κάϊρο ετοίμαζε στόλο στο Σουέζ για να επιτεθεί στους Πορτογάλους. Ο βασιλιάς έστειλε επιστολή στον Λόπο Σοάρες και του δήλωσε ότι θα του παραχωρήσει ότι εξοπλισμό χρειαστεί για να πολεμήσει τους Μουσουλμάνους. Ο Αλμπεργκαρία αποφάσισε την πρώτη ναυτική εκστρατεία στην Ερυθρά Θάλασσα, ο στόχος του ήταν να φτάσει στην ακτή για να συναντήσει τον αυτοκράτορα της Αιθιοπίας Ντάγιουτ Β΄ (1517). Στον 7ο Πορτογαλικό Στόλο συμμετείχαν ο Πορτογάλος πρέσβης Ντουάρτε Γκαλβάο (1446-1517), ο Αιθίοπας πρέσβης Ματέους ο Αρμένιος και ο ιεραπόστολος Φρανσίσκο Άλβαρες (1465-1540). Η αποστολή έφτασε πρώτα στην Άντεν, η πόλη παραδόθηκε αλλά ο Λόπο Σοάρες είδε με λύπη ότι δεν είχε άντρες να τους τοποθετήσει σαν φρουρά στο λιμάνι. Η απόπειρα να φτάσουν στο Μασάουα απέτυχε, έφτασαν στο αρχιπέλαγος του Ντάλακ και μπόρεσαν να φύγουν μόνο μετά τον θάνατο του Ντουάρτε Γκαλβάο στο Καμαράν. Ο Ματέους ο Αρμένιος και ο Φρανσίσκο Άλβαρες ενημερώθηκαν κατόπιν οτι ο βασιλιάς έδωσε εντολή να αντικατασταθεί στην αντιβασιλεία της Ινδίας ο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία με τον Ντιόγκο Λόπες ντι Σεκέιρα. Ο Λόπο Σοάρες ντι Αλμπεργκαρία κατέκτησε τη Σρι Λάνκα για λογαριασμό του βασιλιά της Πορτογαλίας αφού έφτασε με μεγάλο στόλο στην πρωτεύουσα Κολόμπο (1518), έκτισε το κάστρο "Σάντα Μπάρμπαρα". Albuquerque, Brás de (1774). Commentarios do grande Afonso Dalboquerque. E. Denison Ross, "Early Travellers in Abyssinia: Part I", Journal of the Royal African Society, 21 (1922)
Οικογένεια Λυκουρέζου

Η Οικογένεια Λυκουρέζου είναι οικογένεια νομικών και πολιτικών. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τον Κάμπο Αβίας της Μάνης. Το αρχικό επώνυμο ήταν Λυκουρεζέας αλλά άλλαξε σε Λυκουρέζος. Αρκετά μέλη της οικογένειας Λυκουρέζου ασχολήθηκαν με την δικηγορία και με την πολιτική ενώ από το 1910 λειτουργεί το δικηγορικό γραφείο Λυκουρέζου.

 Ηλίας Λυκουρεζέας, αγωνιστής του 1821 και γενάρχης της οικογένειαςΘεόδωρος Λυκουρέζος, δικηγόρος, εισαγγελέας και γιος του Ηλία Παναγιώτης Λυκουρέζος, δικαστής, πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου Καλαμάτας και γιος του ΗλίαΚωνσταντίνος Λυκουρέζος, εισαγγελέας, δικηγόρος, βουλευτής, υπουργός, σύζυγος της Ελένης Παυσανία Χοϊδά και γιος του ΠαναγιώτηΑμαλία Λυκουρέζου, εθελόντρια νοσοκόμα και κόρη του Κωνσταντίνου Παναγιώτης Λυκουρέζος, επιχειρηματίας, αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, σύζυγος της Ρόζας-Λίζας Παναγιώτη Ζαΐμη και γιος του ΚωνσταντίνουΘρασύβουλος-Κωνσταντίνος Λυκουρέζος, έμπορος, γιος του Παναγιώτη Λυκουρέζου και της Ρόζας-Λίζας ΖαΐμηΠαυσανίας Λυκουρέζος, δικηγόρος, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΚωνσταντίνουΑλέξανδρος Λυκουρέζος, δικηγόρος, βουλευτής, σύζυγος της Ζωής Λάσκαρη και γιος του Παυσανία Φίλιππος Λυκουρέζος, γιος του Παυσανία Δικηγορικό γραφείο Λυκουρέζου 1910 - 2010, το χρονικό μιας οικογένειας νομικών, βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη
Μαρμάρινη κεφαλή εφήβου

Η μαρμάρινη κεφαλή εφήβου είναι τμήμα αρχαίου αττικού αγάλματος. Βρέθηκε τον Σεπτέμβριο του 1887 στην Περσική τάφρο κατά τις ανασκαφές της Ακρόπολης βορειοανατολικά του μουσείου. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αύξοντα αριθμό 689.

 Είναι κατασκευασμένη από μάρμαρο της Πάρου και έχει φυσικό μέγεθος, ύψους 24,5 εκατοστών. Παρουσιάζει το κεφάλι ενός εφήβου μέχρι το μέσο του λαιμού σε καλή κατάσταση. Το κεφάλι κλίνει λίγο προς τα εμπρός και ελαφρά στο πλάι προς τον δεξιό ώμο. Η κόμη είναι πλούσια και χτενισμένη με επιμέλεια. Τα ελαφρώς κατσαρά μαλλιά πέφτουν κυματίζοντας στο μέτωπο. Σκεπάζουν το κούτελο και καταλήγουν πίσω από τα αυτιά όπου είναι δεμένα σε δυο μεγάλες πλεξούδες που είναι τυλιγμένες γύρω από το κεφάλι και δεμένες μπροστά. Στην κορυφή της κεφαλής υπάρχει μια οπή διαμέτρου 12 χιλιοστών και βάθους 31 χιλιοστών. Τα μάτια είναι μεγάλα και περιβάλλονται από παχιά βλέφαρα. Οι βολβοί των οφθαλμών είναι μικρότεροι του κανονικού. Τα αυτιά, μάγουλα και η μύτη είναι κομψά. Η όλη έκφραση του προσώπου είναι μελαγχολική χωρίς το χαρακτηριστικό αττικό μειδίαμα. Κατά την αποκάλυψη του υπήρχαν εμφανή υπολείμματα χρώματος, ξανθοκίτρινου στα μαλλιά και κόκκινου στα χείλη, τα οποία έχουν πλέον ξεθωριάσει. Δεν είναι γνωστό ποιόν απεικονίζει το άγαλμα αυτό. Είναι όμως ένα από τα ομορφότερα ευρήματα της Ακροπόλεως και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα για την ιστορία της αττικής τέχνης. Τα χαρακτηριστικά της κόμης τα συναντούμε επίσης στο άγαλμα του Απόλλωνα του Ομφαλού, στην κόρη του Ευθυδίκου και σε απεικονίσεις σε αγγεία του Ευφρόνιου. Επίσης και σε ένα άλλο έκθεμα του μουσείου με αύξοντα αριθμό 308. Ο καλλιτεχνικός τύπος είναι νέος, έχει επιρροές της Πελοποννησιακής σχολής και είναι ακριβώς αντίθετος του γνωστού αρχαϊκού τύπου. Η χρονολόγηση του έργου προσεγγίζει το 490-480 π.Χ.. Είναι ένα από τα νεώτερα ευρήματα της Περσικής τάφρου, και χρονολογείται λίγο πριν την εισβολή των Περσών και την καταστροφή της πόλης. Το έργο πιθανόν φιλοτέχνησε ένας από τους δασκάλους του Φειδία, ο Ηγησίας των Αθηνών ή ο Αγελάδας του Άργους. Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). Μνημεία της Ελλάδος. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture (στα Αγγλικά). Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Max Sauerlandt (1880-1934) (1911). Griechische Bildwerke: Mit 140, darunter etwa 50 ganzseitigen, Abbildungen (στα Γερμανικά). Düsseldorf, Leipzig: K.R. Langewiesche. σελίδες 33 και 134-135. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Ισμήνη Τριάντη (1998). Το Μουσείο Ακροπόλεως. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 960-7169-84-0. σελίδες 234-235. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουνίου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1978

Το 64ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1978 διεξήχθη από τις 6 ως τις 10 Οκτωβρίου 1978 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1978. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για πρώτη φορά κατά την μεταπολεμική περίοδο, αφού είχε να κατακτήσει το πρωτάθλημα από το 1936.

 Στους αγώνες μετείχαν 650 αθλητές και 235 αθλήτριες 79 σωματείων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα (και τα 20.000μ βάδην και δέκαθλο) διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων. Αφαιρέθηκαν οριστικά από το πρόγραμμα τα "αρχαία" γραφικά αγωνίσματα της λιθοβολίας και ελληνικής δισκοβολίας, τα είχαν ξαναμπεί από τους αγώνες του 1973. Στους αγώνες εμφανίστηκαν πολύ δυνατοί οι εκτός Λεκανοπεδίου σύλλογοι, από τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο και τις επαρχιακές πόλεις. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε πολύ δύσκολα ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με μόλις ένα βαθμό διαφορά από τον δεύτερο Παναθηναϊκό και δύο από τον τρίτο Γ.Σ. Ευαγόρα. Την καλύτερη θέση μεταξύ των επαρχιακών συλλόγων (10η) κατέλαβε ο Γ.Σ. Βόλου με 14 β. *Βαθμολογήθηκαν συνολικά 35 σωματεία. "Μακεδονία", 6/10/1978. "Μακεδονία", 7/10/1978. "Μακεδονία", 8/10/1978. "Μακεδονία", 10/10/1978. "Ματιές στα Σπορ", Ιανουάριος 1979. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 214-215.
Audi RS3

Το Audi RS3 είναι η πιο εξελιγμένη και σπορ έκδοση της σειράς A3 της Audi. Είναι η ισχυρότερη έκδοση του εν λόγω μοντέλου, καθώς η ιπποδύναμή του φτάνει τα 400 άλογα. Πρόκειται για ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων. Βάσει της ισχύος τους, τα μοντέλα της σειράς A3 κατατάσσονται ως εξής, από το ισχυρότερο προς το λιγότερο ισχυρό: RS3, S3 και A3. Το RS3 είναι το ταχύτερο και πιο σπορ αυτοκίνητο που βασίζεται στο αμάξωμα του A3. Η παραγωγή του ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2010, με τα πρώτα αυτοκίνητα να κυκλοφορούν στην αγορά τους πρώτους μήνες του 2011. Αυτή είναι η τρίτη γενιά του μοντέλου με την τιμή του να ξεκινά από 69.000€ με την τότε ισοτιμία.

 Το RS3 ξεχωρίζει εμφανισιακά από τα δύο συγγενικά υποδεέστερα μοντέλα της Audi. Το νέο στυλ του αμαξώματος του περιλαμβάνει φαρδύτερα φτερά και εμπρόσθιο προφυλακτήρα για καλύτερη αεροδυναμική απόδοση. Στο πίσω μέρος διαθέτει μια μικρή αεροτομή, ξεχωριστό προφυλακτήρα με τον απαραίτητο διαχυτή και δύο εξατμίσεις, σχήματος οβάλ, στο κάτω μέρος των άκρων του. Οι τροχοί αποτελούνται από ζάντες αλουμινίου 19 ιντσών και 5 ακτίνων. Τα LED φώτα στα εμπρός και πίσω φώτα, συμπληρώνουν με τον ιδανικό τρόπο τη δυναμική του οχήματος. Το αυτοκίνητο κυκλοφορεί σε Sedan και Sportback εκδόσεις. Όσον αφορά το εσωτερικό του, ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί ο ψηφιακός πίνακας οργάνων Audi Virtual Cockpit, τα πολύ άνετα bucket καθίσματα και το ηχοσύστημα Bang & Olufsen με απόδοση 705 Watt. Αυτή τη στιγμή το Audi RS3 είναι το ισχυρότερο εργοστασιακό hatchback της αγοράς. Κάτω από το καπό του βρίσκεται ο πανίσχυρος 5-κύλινδρος υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας TSFI των 2.5 λίτρων, βενζίνης, ο οποίος πλέον μπορεί να αποδίδει ισχύ έως 400 ίππους και 480 N·m ροπής από τις 1.700 ως τις 5.850 στροφές το λεπτό. Ο νέος αυτός κινητήρας έχει 26 κιλά λιγότερο βάρος, λόγω της χρήσης αλουμινίου σε ορισμένα τμήματά του. Χρησιμοποιεί διπλή έγχυση στην πολλαπλή εισαγωγή και στους θαλάμους καύσης, για να επιτυγχάνεται η καλύτερη προετοιμασία μίγματος. Επίσης, το RS3 εξοπλίζεται με το 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη S tronic και η κίνηση μεταφέρεται στους 4 τροχούς μέσω του συστήματος τετρακίνησης Quattro. Η ανάρτηση του RS3 είναι χαμηλότερη κατά 25 χιλιοστά και το εμπρός μετατρόχιο φαρδύτερο κατά 20 χιλιοστά. Τα φρένα αποτελούνται από 8-πίστονες δαγκάνες στους μπροστινούς τροχούς και δισκόπλακες διαμέτρου 370 χιλιοστών. Τα χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου προϊδεάζουν κατάλληλα και για τις επιδόσεις του. Η επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα του RS3 επιτυγχάνεται σε μόλις 4,1 δευτερόλεπτα, σύμφωνα με τις μετρήσεις της εταιρείας. Η τελική ταχύτητα περιορίζεται στα 250 χλμ./ώρα μέσω ηλεκτρονικών συστημάτων, πλην όμως υπάρχει δυνατότητα απενεργοποίησης του κόφτη από τον οδηγό και τότε το αυτοκίνητο μπορεί να φτάσει έως και τα 280 χλμ./ώρα. Το Audi RS3 καταναλώνει 8,3 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα και οι εκπομπές ρύπων διοξειδίου του άνθρακα είναι 189 γραμμάρια ανά χιλιόμετρο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Audi RS3 στο Wikimedia Commons
Δήμος Ηρακλείου

Ο Δήμος Ηρακλείου είναι δήμος της Περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπάρχοντων δήμων Ηρακλείου, Παλιανής, Τεμένους, Νέας Αλικαρνασσού και Γοργολαΐνη. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 245.12 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 179.302 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Ηράκλειο και ιστορική έδρα του η Νέα Αλικαρνασσός. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

 Ο Δήμος Ηρακλείου αποτελείται από 20 Κοινότητες και την πόλη του Ηρακλείου στις πέντε Δημοτικές Ενότητες. Οι Κοινότητες βρίσκονται στις Επαρχίες Μαλεβιζίου, Τεμένους και Πεδιάδος. Κοινότητα Αγίου Μύρωνος Άγιος Μύρων, ο Ξηρολιά, η Κοινότητα Άνω Ασιτών Άνω Ασίται, οι Κοινότητα Κάτω Ασιτών Ιερά Μονή Γοργολαΐνη, η Κάτω Ασίται, οι Νίση, η Κοινότητα Πεταμοδίου Πενταμόδιον, το Κοινότητα Πετροκεφάλου Πετροκέφαλον, το Κοινότητα Πυργούς Πυργού, η Αγία Ειρήνη, η Αθάνατοι, οι Βύχιά, η Γούρναι, αι Δρακουλιάρης, οΗράκλειον, το Κνωσός, η Λοφούπολις, η Μαραθίτης, ο Σέμελη, η Φοινικιά, η Κοινότητα Βασιλειών Άγιος Βλάσιος, ο Βασιλείαι, αι Σίλαμος, ο Κοινότητα Βουτών Βούται, αι Γιοφυράκια, τα Κοινότητα Δαφνέ Δαφνές, ο Κοινότητα Σκαλανίου Σκαλάνιον, το Σπήλια, τα Κοινότητα Σταυρακίων Σταυράκια, τα Κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού Άγιος Ιωάννης, ο Νέα Αλικαρνασσός, η Κοινότητα Καλλιθέας Καλλιθέα, η Καρτερός, ο Πρασσάς, ο Κοινότητα Αυγενικής Αυγενική, η Βλαχιανά, τα Κοινότητα Βενεράτου Βενεράτον, το Μονή Παλιανής, η Πύργος, ο Σινάπιον, το Κοινότητα Κερασίων Κεράσια, τα Νέον Βενεράτον, το Κοινότητα Σίβας Σίβα, η Κοινότητα Αγίου Σύλλα Άγιος Σύλλας, ο Ζερβού Μετόχιον, το Κάμπος, ο Μαλάδες, οι Τσαγκαράκιον, το Κοινότητα Κυπαρίσσου Γαλένιον, το Καλός, ο Καρκαδιώτισσα, η Κυπάρισσος, η Ρουκάνιον, το Κοινότητα Προφήτου Ηλία (Καλικαστελλίου) Προφήτης Ηλίας, ο (Κανλικαστέλλιον, το) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Επίσημος ιστότοπος
Ροζαλί, Δομινίκα

Η Ροζαλί (αγγλικά: Rosalie) είναι μια κωμόπολη της Δομινίκας. Είναι η μεγαλύτερη σε έκταση, αλλά δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Εκτιμάται ότι έχει πληθυσμό 752 κατοίκων (2012).

 Η Ροζαλί βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και νοτιοανατολικά του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται ανάμεσα στην Μορν Ζων και στην Πετίτ Σουφριέρ, στο βόρειο άκρο του Κόλπου Ροζαλί κοντά στον ποταμό Ροζαλί, από τον οποίο πήρε το όνομά της. Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rosalie, Dominica στο Wikimedia Commons
NGC 6041

Ο NGC 6041 είναι γιγαντιαίος ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 470 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ηρακλή. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 27 Ιουνίου 1870 και πρόκειται για τον λαμπρότερο γαλαξία στο Σμήνος του Ηρακλή.

 Μεσιέ 87 NGC 1399 NGC 4874 NGC 4889 Δεδομένα για το NGC 6041 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6041 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 6041 στο Wikimedia Commons
Γανόχωρα Πιερίας

Η Γανόχωρα (799 κάτοικοι με βάση την απογραφή του 2011) είναι πεδινό χωριό του νομού Πιερίας, σε υψόμετρο 75 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Κατερίνης και αποτελεί φερώνυμη Τοπική Κοινότητα, με έναν οικισμό. Η θέση της είναι στα βόρεια της Κατερίνης. Η απόστασή της από την Κατερίνη είναι 5 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια καπνού και, επίσης, με τα ακτινίδια και τα αμπέλια.

 Έχει τετραθέσιο Δημοτικό Σχολείο (Γανοχώρας και Άνω Αγίου Ιωάννη) και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, γεωργικό συνεταιρισμό, αγροτικό ιατρείο και μορφωτικό - πολιτιστικό σύλλογο, με το όνομα "Θρακικός Γανόχωρας". Ο αθλητικός σύλλογος Θρακικός Γανόχωρας αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική στο ποδόσφαιρο. Αρκετοί από τους κατοίκους έχουν μεταναστεύσει σε χώρες του εξωτερικού. Ο κεντρικός ναός της είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, ενώ υπάρχει και το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Το χωριό κατοικήθηκε μετά το 1922 από πρόσφυγες προερχόμενους από τη Γανόχωρα της Ανατολικής Θράκης, στα νοτιοδυτικά παράλια της Προποντίδας. Το όνομα Γανόχωρα προήλθε από την ένωση δύο χωριών, του Γάνου και της Χώρας. Αρχικά το χωριό ήταν ένα δάσος. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Τουργία ή Τουργιά. Η ονομασία είναι τούρκικη (durya) και σημαίνει "αλτ!" και ήταν προσταγή των Τούρκων σε όσους έβρισκαν , για να καθίσουν εκεί. Ένα άτομο από το χωριό εκτελέστηκε στη Ρητίνη, στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Το 1930 κατασκευάστηκε νέο διδακτήριο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η γιορτή του Αγίου Γεωργίου αλλά και του Αγίου Ιωάννη του Ριγανά τον Ιούνιο, οπότε ανάβουν φωτιές.Η Τουργιά ονομάστηκε Γανόχωρα το 1926.
Κάρολος Εμμανουήλ της Σαβοΐας-Νεμούρ

Ο Κάρολος-Εμμανουήλ (12 Φεβρουαρίου 1567 - 13 Αυγούστου 1595) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Νεμούρ (1585-1595) κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων. Ήταν γιος του Ιακώβου δούκα του Νεμούρ και της Άννας των Έστε, κόρης του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρας. Μαζί με τους Καθολικούς Γκιζ πολέμησε τους Ουγενότους. Ανέλαβε την άμυνα του Παρισιού κατά την πολιορκία από τον Ερρίκο Δ΄.

 Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1585, όταν εκείνος απεβίωσε. Η περίοδος εξουσίας του συνέπεσε με μία ασταθή εποχή. Εμπλέχθηκε σε πολιτικές ίντριγκες, λόγω του ότι η μητέρα του, από τον πρώτο γάμο της με τον Φραγκίσκο δούκα του Γκιζ, είχε τρεις γιους. Τα μέλη του Οίκου των Γκιζ ήταν καθολικοί και αντιτίθεντο στους Ουγενότους. Ο Κάρολος-Εμμανουήλ συμπαθούσε την μερίδα τους, αλλά μετά τη δολοφονία των ετεροθαλών αδελφών του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ και Λουδοβίκου Β΄ καρδινάλιου του Γκιζ, οι Ουγενότοι φυλάκισαν τον Κάρολο-Εμμανουήλ το 1588. Αργότερα απέδρασε. Πολέμησε τους Ουγενότους για μερικά έτη. Συμμετείχε στη μάχη του Αρκ το 1589 και το ίδιο έτος ήταν κυβερνήτης του Παρισιού, όταν οι Ουγενότοι πολιόρκησαν υπό τον Ερρίκο Δ' την πόλη. Κατά την πολιορκία απεβίωσε ο Ερρίκος Γ΄ και ο Ερρίκος Δ΄ αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς. Τότε ο Κάρολος-Εμμανουήλ διέφυγε και πολέμησε το νεοανακηρυχθέντα βασιλιά στο Ιβρύ το 1590. Το ίδιο έτος διοίκησε τς Καθολικές δυνάμεις κατά την πολιορκία του Παρισιού και προάσπισε με επιτυχία την πόλη. Μετά την ήττα, ο Κάρολος-Εμμανουήλ διαφώνησε έντονα με τον ετεροθαλή αδελφό και για καιρό σύμμαχό του Κάρολο των Γκιζ, δούκα του Μαγιέν, όταν εκείνος υποστήριξε συνδιαλλαγή με τον Ερρίκο Δ΄. Αποσύρθηκε από τη διακυβέρνηση του Λυοναί, όπου προσπαθούσε να ζήσει ανεξάρτητος από το Γαλλικό στέμμα. Φυλακίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Λυών στον πύργο Πιέρ-Ενσίζ, από όπου απέδρασε. Θα επιτιθόταν στη Λυών, αλλά η παρέμβαση του δούκα του Μονμορενσύ, στρατάρχη (constable) της Γαλλίας, ματαίωσε την επίθεση και έτσι η προσπάθεια ανεξαρτησίας του απέτυχε. Απεβίωσε στο Ανεσύ της Άνω Σαβοΐας, αφήνοντας το δουκάτο στο νεότερο αδελφό του Ερρίκο Α΄. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Nemours, Lords and Dukes of, s.v. Charles Emmanuel". Encyclopædia Britannica. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 370.
Αμφιθέατρο της Ελ Τζεμ

Το αμφιθέατρο της Ελ Τζεμ είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο, που βρίσκεται στη σύγχρονη πόλη Ελ Τζεμ της Τυνησίας. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα αμφιθέατρα του κόσμου και η κατασκευή του υποδηλώνει την ευμάρεια της ρωμαϊκής πόλης Θύστρου κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO το 1979.

 Το αμφιθέατρο χτίστηκε το 238 μ.Χ. στην ρωμαϊκή πόλη Θύστρο της Τυνησίας επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Γορδιανού. Χτίστηκε στη θέση όπου παλιότερα υπήρχε ένα μικρότερο οικοδόμημα χωρητικότητας 8000 θεατών. Είναι ένα μοναδικό πετρόκτιστο μνημείο στην Αφρική. Είναι κατασκευασμένο σε επίπεδο έδαφος χωρίς θεμελίωση και υποστηρίζεται από ένα σύμπλεγμα αψίδων. Οι διαστάσεις του κτηρίου είναι 148 μέτρα (ο μεγάλος άξονας) και 122 μέτρα (ο μικρός άξονας). Πιθανόν αποτελείτο από τέσσερεις ορόφους. Το κτήριο ποτέ δεν ολοκληρώθηκε λόγω πολιτικών ανταγωνισμών και έλλειψης χρημάτων. Δεν είναι τόσο μεγάλο όσο το Κολοσσαίο στη Ρώμη, αλλά είναι εξίσου εντυπωσιακό.Έχει χωρητικότητα 35000 θεατών και χρησιμοποιήθηκε όπως όλα τα ρωμαϊκά αμφιθέατρα για μονομαχίες. Κάτω από το αμφιθέατρο υπάρχουν δύο υπόγειοι διάδρομοι όπου κρατούνταν τα άγρια ζώα, οι φυλακισμένοι και οι μονομάχοι μέχρι να οδηγηθούν στην αρένα για την εκτέλεση των παραστάσεων. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο ρωμαϊκό αμφιθέατρο μετά το Κολοσσαίο στη Ρώμη και την αρένα Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε στην Καμπανία. Διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Αρκετές προσπάθειες αναστήλωσης του μνημείου έχουν γίνει χωρίς να διαταραχθεί η αρχιτεκτονική και λειτουργική αυθεντικότητα του μνημείου. Στο τέλος του 7ου αιώνα το αμφιθέατρο χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο από την βερβερική βασίλισσα Καχένα προσπαθώντας να αντιμετωπίσει ανεπιτυχώς τις επιδρομές των Αράβων.Στα 1695 κατά τη διάρκεια επανάστασης στην Τυνησία ο Μοχάμεντ Μπέη Ελ Μουραντί ανατίναξε ένα μέρος του αμφιθεάτρου, για να σταματήσει την αντίσταση των οπαδών του αδελφού του Αλή Μπέη Αλ Μουραντί, που είχαν συγκεντρωθεί μέσα στο αμφιθέατρο. Ύστερα χρησιμοποιήθηκε σαν λατομείο και με δομικά υλικά από μνημείο αυτό κατασκευάστηκε το αραβικό χωριό Ελ Τζεμ. Γύρω στα 1850 το άνοιγμα στους τοίχους του αμφιθεάτρου μεγάλωσε από τον Αχμάντ ιμπν Μουσταφά περίπου 30 μέτρα. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το κτήριο χρησιμοποιήθηκε για καταστήματα, κατοικίες και αποθήκευση σιτηρών. Στη σύγχρονη εποχή στο αμφιθέατρο διεξάγεται κάθε καλοκαίρι ένα διεθνές φεστιβάλ συμφωνικής μουσικής. Amphitheatre of El Jem άρθρο στην ιστοσελίδα whc.unesco.org Thysdrus άρθρο στην ιστοσελίδα www.britannica.com The Amphitheatre of El Djem άρθρο στην ιστοσελίδα historyandarchaeologyonline.com Βρανόπουλος Επαμεινώνδας, Οδοιπορικό στην Τυνησία, εκδόσεις: Κέντρο έρευνας και μελέτης Ελληνισμού, Αθήνα 1993, ISBN 9789608515734.