IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασιλεία (Ελβετία)

Η Βασιλεία (γερμανικά: Basel) είναι μετά τη Ζυρίχη και τη Γενεύη η τρίτη σε πληθυσμό πόλη της Ελβετίας με 180.000 κατοίκους. Βρίσκεται σε τριεθνές σημείο στα σύνορα της Ελβετίας με τη Γερμανία και τη Γαλλία. Αποτελεί σημαντικό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο, ειδικά στους τομείς των χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων. Είναι επίσης η πρωτεύουσα του ημι-καντονίου Μπάζελ-Στατ (Βασιλεία-Πόλη). Η επίσημη γλώσσα είναι τα γερμανικά.

 Η Βασιλεία βρίσκεται στη βορειοδυτική Ελβετία και διατρέχεται από τον ποταμό Ρήνο. Στο σημείο που έχει χτιστεί η πόλη ο ποταμός κάνει μια στροφή 90 μοιρών, το λεγόμενο γόνατο του Ρήνου. Το τμήμα της πόλης στην αριστερή όχθη (νότια και δυτικά) λέγεται Γκροσμπάζελ (Μεγάλη Βασιλεία) και στη δεξιά (βόρεια και ανατολικά) Κλαϊνμπάζελ (Μικρή Βασιλεία). Το ιστορικό κέντρο βρίσκεται στη Γκροσμπάζελ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της πόλης είναι 165.529 κάτοικοι και του καντονίου 187.332. Ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής (μέρος της οποίας βρίσκεται εκτός ελβετικών συνόρων, στη Γαλλία και τη Γερμανία) ξεπερνά τις 700.000. Η Βασιλεία διαθέτει λιμάνι στο Ρήνο που επιτρέπει τη διακίνηση εμπορευμάτων από το λιμάνι του Ρότερνταμ και τη Βόρεια Θάλασσα. Είναι επίσης σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος. Διαθέτει σταθμούς για το ελβετικό, το γερμανικό και το γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Η δημόσια συγκοινωνία και κίνηση στην πόλη εκτελείται από ένα εκτεταμένο δίκτυο τραμ και λεωφορείων. Το διεθνές αεροδρόμιο EuroAirport Βασιλείας-Μυλούζ-Φράιμπουργκ εξυπηρετεί τρεις πόλεις, τη Βασιλεία και τις γειτονικές Μυλούζ (στη Γαλλία) και Φράιμπουργκ (στη Γερμανία). Βρίσκεται εξ ολοκλήρου σε γαλλικό έδαφος αλλά βάσει ειδικής συμφωνίας ανήκει σε δύο κράτη (Γαλλία και Ελβετία) και διευθύνεται από κοινού. Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΦΚ Βασιλεία. Το γήπεδό της Ζανκτ Γιάκομπ-Παρκ, με χωρητικότητα 42.500 θεατών, είναι ένα από τα τέσσερα της Ελβετίας που χρησιμοποιήθηκαν για τη διοργάνωση του Euro 2008. Επίσημη ιστοσελίδα για το καντόνι και την πόλη Αρχειοθετήθηκε 2005-04-26 στο Wayback Machine. Επίσημη τουριστική ιστοσελίδα
Γεώργιος Μπακαλάκης

Ο Γεώργιος Μπακαλάκης (Χηλή Κωνσταντινούπολης, 1908 - 26 Απριλίου 1991, Θεσσαλονίκη), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Πρός τιμήν του υπάρχει μικρή πλατεία με το όνομά του και μαρμάρινη επιγραφή στην Νέα Χηλή του Δήμου Αλεξανδρούπολης

 Γεννήθηκε στην Χηλή της Κωνσταντινούπολης το 1908. Εργάστηκε ως επιμελητής και ως Έφορος αρχαιοτήτων και στη συνέχεια ως καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Γνωστός κυρίως για το ανασκαφικό έργο του στη Θράκη, το Δίον και τη Βεργίνα. Συγγραφέας μυθιστορήματος με τίτλο "Το τσιφλίκι του Μιχαλάκη". Απεβίωσε στις 26 Απριλίου του 1991 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν παντρεμένος με την φιλόλογο Ευδοκία Εμπέογλου και πατέρας μιας κόρης. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου ανακηρύχθηκε διδάκτωρ (τίτλος διδ. διατριβής: Ελληνικά αμφίγλυφα). Μετεκπαιδεύτηκε στα Πανεπιστήμια της Βιέννης, του Μονάχου και John Hopkins της Νέας Υόρκης. Από το 1931 υπηρέτησε ως επιμελητής και στη συνέχεια ως Έφορος Αρχαιοτήτων σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας. Θεωρείται πρωτοπόρος στην αρχαιολογική έρευνα της Θράκης με πολυάριθμες ανασκαφικές έρευνες σε όλη την έκτασή της και κυρίως στην περιοχή της αρχαίας Στρύμης. Είναι ιδρυτής του Αρχαιολογικού Μουσείου Καβάλας. Από το 1945 δίδαξε κλασική αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αρχικά ως υφηγητής και στη συνέχεια ως έκτακτος και τακτικός καθηγητής. Από τη θέση αυτή συνταξιοδοτήθηκε το 1971. Εκ μέρους του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου ήταν διευθυντής της Πανεπιστημιακής Ανασκαφής του Δίου και συνδιευθυντής της Πανεπιστημιακής Ανασκαφής της Βεργίνας, μαζί με τον Μανώλη Ανδρόνικο, όπου πραγματοποίησε εκτεταμένη ανασκαφική έρευνα στο ανάκτορο. Εκ μέρους του ΑΠΘ επί σειρά ετών ανάσκαψε στους Γόλγους της Κύπρου και δημοσίευσε τα αποτελέσματα της ανασκαφής αυτής σε μονογραφία. Ήταν μέλος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Πήρε μέρος σε διεθνή αρχαιολογικά συνέδρια και εξέδωσε μελέτες σε αυτοτελή βιβλία ή σε επιστημονικά αρχαιολογικά περιοδικά. Ελληνικά Αμφίγλυφα (1946). Ελληνικά τραπεζοφόρα (1948). Νεάπολις, Χριστούπολις, Καβάλα, Αρχαιολογική Εφημερίς 1936. Εκ του ιερου της Παρθένου εν Νεαπόλει, Αρχαιολογική Εφημερίς 1938. Το παρά την Χρισούπολιν τείχισμα (1938). Marsyas Religatus (1956). Αρχαιολογικές έρευνες στην Θράκη 1959-1960. Το ανάκτορο της Βεργίνας (μαζί με τους Χ.Μακαρόνα, Μ. Ανδρόνικο και Ν. Μουτσόπουλο). Ανασκαφή Στρύμης (1967). Ελληνικά ανάγλυφα (1969). Φεραία Αθηνά (1973) Satyros an einer Quelle gelagert (Antike Kunst 1966). Attische Protogeometrische Hydria (Attenische Mitteilungen 1961). Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, επιμ. (1937). Λεύκωμα της εκατονταετηρίδος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 1837 - 1937. Εν Αθήναις: Αρχαιολογική Εταιρεία. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2010. Οίνος Ισμαρικός. Τιμητικός τόμος για τον καθηγητή Γ. Μπακαλάκη, τόμοι Α-Β, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο 1990, σελ. 16.
ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ

Το Βαο, γαο, δαο (ή Βάο, Γάο, Δάο κ.λπ.) είναι σονέτο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Πρωτοδημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία το 1938 (τεύχος 271, σελ. 485-486), στη σελίδα της Αλληλογραφίας αναγνωστών, ως μέρος επιστολής του Λαπαθιώτη προς τον Πέτρο Χάρη. Στην επιστολή αυτή ο ποιητής γράφει: «Μελετώντας, άρρωστος, αυτές τις μέρες, τη φιλοσοφία του Συρρεαλισμού, που, λογικά, καταργεί τη λογική, σκέφτηκα τούτο: Αφού, καλά ή κακά, φτάσαμε στο σημείο, λυτρωμένοι από το ζυγό του ειρμού, στις σημερινές ποιητικές συνθέσεις μας, να ζητήσουμε την έμπνευση στην ίδια της πηγή, που ήταν πάντα, έμμεσα, το υποσυνείδητο, γιατί τάχα να μην κάνουμε ακόμα ένα βήμα, – το τελευταίο ίσως δυνατό προς την κατεύθυνση αυτή, και να λυτρωθούμε κι’ από τη συμβατικότητα της γλώσσας, κάθε γλώσσας;», και αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εκλογή» τον Νοέμβριο του 1951 (τεύχος 73, σελίδα 98).

 Το σονέτο, ιταλικού τύπου, αποτελείται από δύο τετράστιχες και δύο τρίστιχες στροφές, ενώ το μέτρο είναι ιαμβικό και οι στίχοι εναλλαγή παροξύτονων εντεκασύλλαβων και οξύτονων δεκασύλλαβων. Η ομοιοκαταληξία, πλεχτή στα τετράστιχα, είναι της μορφής ΑΒΑΒ ΑΒΑΒ ΓΔΓ ΔΕΕ. Το ποίημα, αν και προηγείται χρονολογικά του Λετρισμού (περίπου 1940-1945) έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με την τεχνοτροπία του, δηλαδή δεν περιέχει συμβατικές λέξεις (εξαιρουμένων των άρθρων, συνδέσμων, προθέσεων κ.λπ.), αλλά λέξεις δημιουργημένες από τον ποιητή, οι οποίες είναι συγχρόνως άσημες, δηλαδή δεν σημαίνουν τίποτα, και πολύσημες, δηλαδή ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο και να δώσει το δικό του περιεχόμενο και νόημα σε αυτές. ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι κι απονιβώντας ερομιδαλιό, κουμάνισα το βίρο τού λαβίνι με σάβαλο γιδένι τού θαλιό. Κι ανέδοντας έν' άκονο λαβίνι που ραδαγοσαλούσε τον αλιό σινέρωσα τον άβο τού ραβίνι, σ' έν' άφαρο δαμένικο ραλιό. Σούβεροδα στ' αλίκοπα σουνέκια· μεσ' στ' άλινα που δεν εσιβονεί βαρίλωσα σ' ακίμορα κουνέκια. Και λαδαμποσαλώντας την ονή, καράμπωσα το βούλινο διράνι, σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει... Νίκος Σαραντάκος, Ναπολέων Λαπαθιώτης.
Περιμένοντας τα Σύννεφα

Περιμένοντας τα Σύννεφα (πρωτότυπος τίτλος στα τουρκικά Bulutlari beklerken, στα αγγλικά Waiting for the Clouds) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία της Γιεσίμ Ουστάογλου, παραγωγή του 2004. Η ταινία έχει ως θέμα την πολιτική καταπίεση του πρόσφατου παρελθόντος στην Τουρκία και τις συνέπειες του διωγμού των Ελλήνων Ποντίων.

 Το 1975 η εξηντάχρονη Αϊσέ ζει σε ένα τουρκικό χωριό στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, δυτικά της Τραπεζούντας. Μετά το θάνατο της μεγάλης της αδερφής απομονώνεται όλο και περισσότερο. Συνδέεται φιλικά με τον 8χρονο Μεχμέτ, ο οποίος προσπαθεί να την παρηγορήσει. Ο ερχομός του Θανάση στο χωριό, αλλάξει τη ζωή της. Τραβιέται σε μια ξύλινη καλύβα στα βουνά, στα σύννεφα, και αρνείται να επιστρέψει στο χωριό. Η συμπεριφορά της μένει ανεξήγητη για τους χωριανούς και τον Μεχμέτ αφού κανείς δε γνωρίζει το μυστικό της Αϊσέ, που κρύβει για πέντε δεκαετίες τώρα: Πριν από την υιοθέτησή της από τουρκική οικογένεια ήταν κόρη Ελλήνων ορθόδοξων Ποντίων και λεγόταν Ελένη. Τώρα την βασανίζουν τύψεις και ενοχές επειδή ως δεκαετές παιδί είχε αποφασίσει να μην ακολουθήσει τον αδερφό της Νίκο στην Ελλάδα και να παραμείνει αντ' αυτού ασφαλής στην τουρκική οικογένεια. Πενήντα έτη μετά από το χωρισμό, αποφασισμένη να εξερευνήσει τις ελληνικές της ρίζες και να βρει το χαμένο αδελφό, η Αϊσέ ταξιδεύει στην Ελλάδα. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο μυθιστόρημα «Ταμάμα» του Γιώργου Ανδρεάδη. Η Ουστάογλου επέλεξε ηθοποιούς με κριτήριο να αισθάνονται την ιστορία και να έχουν ένα παρόμοιο παρελθόν με τους χαρακτήρες του σεναρίου. Έτσι οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς είναι ερασιτέχνες από τη βορειοανατολική Τουρκία ενώ άλλοι είναι Έλληνες ποντιακής καταγωγής από την Θεσσαλονίκη. 23. Istanbul International Film Festival, "Ειδικό βραβείο της επιτροπής" (2004) Sundance/NHK Filmmakers Award (2003)Το 2004, η ταινία παρουσιάστηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της ενότητας Ματιές στα Βαλκάνια. Περιμένοντας τα Σύννεφα Αρχειοθετήθηκε 2007-09-30 στο Wayback Machine. στο cine.gr Περιμένοντας τα Σύννεφα στο cinephilia.gr Περιμένοντας τα Σύννεφα στο IMDb
Αποθετήριο ωφέλιμων εντόμων

Το beetle bank ή άλλως στα Ελληνικά αποθετήριο ωφέλιμων εντόμων, θεματοφυλάκιο ωφέλιμων εντόμων, θεματοφυλάκιο ωφέλιμων ζώων, χώρος φωλιάσματος σκαθαριών, είναι στη γεωργία και την φυτοκομία (horticulture), μια μορφή βιολογικού ελέγχου των επιβλαβών οργανισμών. Πρόκειται για λωρίδες ή ζώνες γης, όπου φυτεύονται αγρωστίδες ή ποοειδή (Poaceae) (χόρτα δέσμες) (bunch grasses) ή / και πολυετή φυτά, εντός ενός καλλιεργούμενου αγρού ή κήπου, όπου περιθάλπουν και παρέχουν το βιότοπο (habitat (ecology)) για τα ωφέλιμα έντομα (beneficial insects), τα πτηνά και τα άλλα είδη της πανίδας που έχουν ως λεία τους τα παράσιτα.

 Οι χώροι φωλιάσματος σκαθαριών συνήθως αποτελούνται από φυτά όπως ηλιοτρόπια, βίκια φάβα (Vicia faba), Centaurea cyanus, κόλιανδρο, μπουράντζα, Muhlenbergia, Stipa και buckwheats (Eriogonum spp.). Χρησιμοποιούνται επίσης, για να μειώσουν ή να αντικαταστήσουν τη χρήση των εντομοκτόνων και μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν και ως βιότοπος για τα πτηνά και τα ευεργετικά τρωκτικά. Για παράδειγμα, έντομα, όπως η Chrysoperla carnea και η μύγα ιχνεύμων (Ichneumon fly), μπορούν να θηρεύουν τα παράσιτα. Η ιδέα αναπτύχθηκε από την Game & Wildlife Conservation Trust σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον (University of Southampton). Άλλα σημαντικά οφέλη μπορεί να είναι, ότι παρέχουν το βιότοπο για τους επικονιαστές (pollinators) και τα απειλούμενα είδη. Εάν χρησιμοποιηθούν τοπικά φυτά, ενδημική και εγχώρια χλωρίδα και πανίδα, υποστηρίζεται η αποκατάσταση της οικολογίας (restoration ecology). Σύμφωνα με το σχέδιο εισόδου του Μαρτίου του 2005, για το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 1990, με τα δημοσιευμένα παραδείγματα, που συμπεριλήφθηκαν στην έκδοση της 22ας Αυγούστου 1992 του New Scientist και στην αναφορά της 12ης Οκτωβρίου 1994, στο κοινωνικό τμήμα της εφημερίδας The Guardian:«Χώροι φωλιάσματος σκαθαριών (beetle banks), μια πρόσφατη πρωτοβουλία του Game Conservancy Trust, θα βοηθούσε επίσης να ενθαρρυνθεί το φώλιασμα πουλιών στο έδαφος, δημιουργώντας παράλληλα την κάλυψη των εντόμων που τρέφονται από αφίδες, με περισσότερες επιστροφές από την εξοικονόμηση των αφιδοκτόνων (aphicides). Beetle bank, from the Game & Wildlife Conservation Trust website Beetle bank, from the DEFRA website, Farm Practices Survey 2007
Χοσέ Μανουέλ Βελάσκες

Ο Μανουέλ Βελάσκες (José Manuel "Sema" Velázquez Rodríguez) είναι 21χρονος ποδοσφαιριστής από τη Βενεζουέλα. Έχει γεννηθεί στις 8 Σεπτεμβρίου 1990 στην πόλη Μπολίβαρ της Βενεζουέλας. Αγωνίζεται, πλέον, μονάχα με την εθνική ομάδα της Βενεζουέλας, καθώς, σε συλλογικό επίπεδο, είναι ελεύθερος συμβολαίου.

 Ο Βελάσκες άρχισε την καριέρα του από την ηλικία των 6 και οι πρώτες του ομάδες ήταν ερασιτεχνικοί σύλλογοι της πόλης του. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 2007 με τη Λάρα. Μετακινήθηκε στην Ανσοάτεγκι το 2008. Υπέγραψε με τη Βιγιαρρεάλ Β' το 2009 αλλά δεν κατάφερε να στεριώσει εκεί και δόθηκε δανεικός στη Μινέιρο το 2011. Εκεί είχε εξαιρετική παρουσία με 40 εμφανίσεις και 2 γκολ. Την 7η Ιουλίου 2012 υπέγραψε συμβόλαιο 3 ετών με τον Παναθηναϊκό στον οποίο παρέμεινε μέχρι το Νοέμβρη 2013. Ο Βελάσκες είναι παίκτης την εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ανδρών της Βενεζουέλας, ενώ έχει παίξει και στις μικρότερες εθνικές της χώρας του.
Deftones

Οι Deftones είναι αμερικανικό alternative rock και nu metal συγκρότημα, από το Σακραμέντο της Καλιφόρνια, που ιδρύθηκε το 1988. Το συγκρότημα αποτελείται από τον Chino Moreno (τραγούδι, κιθάρα) του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Camillo Wong Moreno, Steven (Stef) Carpenter (κιθάρα), Chi Cheng (μπάσο, δεύτερα φωνητικά), Frank Delgado (πλήκτρα, turntables-"πικάπ") και τον Abe Cunningham (Drums, κρουστά). Από το 2009 και έπειτα ο Sergio Vega παίζει μπάσο στην θέση του Chi Cheng λόγω σοβαρού τραυματισμού από αυτοκινητιστικό ατύχημα του 2ου. Έχουν κυκλοφορήσει 6 δίσκους,οι 3 από τους οποίους έγιναν πλατινένιοι και ο ομώνυμος δίσκος (Deftones) χρυσός.

 Όταν ο Carpenter ήταν 15 χρονών τράκαρε με αμάξι καθώς έκανε skateboard. Όντας καθηλωμένος για αρκετούς μήνες σε αναπηρικό καροτσάκι ξεκίνησε να μαθαίνει μόνος του κιθάρα ακούγοντας τότε συγκροτήματα όπως Anthrax, Stormtroopers Of Death, Metallica. Ο Carpenter με τα χρήματα που πήρε από την αποζημίωση του ατυχήματος μπόρεσε να αγοράσει εξοπλισμό που χρειαζόταν το συγκρότημα για να ξεκινήσει, αν και ο Abe Cunningham σε μια συνέντευξή του ανέφερε πως όλα αυτά ήταν ένας μύθος για το πώς ξεκίνησαν όλα. Ο Carpenter, o Moreno και ο Cunningham ήταν φίλοι από την παιδική τους ηλικία, πήγαιναν στο ίδιο σχολείο και παρέμειναν φίλοι γιατί όλοι είχαν ως κοινό χόμπι την μουσικη. Όταν ο Moreno έμαθε ότι ο Carpenter παίζει κιθάρα, συνεννοήθηκα αμέσως με τον Cunningham που έπαιζε drums για ένα τζαμάρισμα και κάπως έτσι ξεκίνησαν να παίζουν οι τρεις τους στο γκαράζ του το 1988. Αφού είχαν δοκιμάσει να παίξουν με πολλούς και διάφορους μπασίστες, τελικά καθιερώθηκε ο Chi Cheng και σύντομα ηχογράφησαν μαζί του ένα demo τεσσάρων τραγουδιών. Μέσα σε δύο χρόνια οι Deftones ξεκίνησαν να εμφανίζονται σε διάφορα κλαμπ και αργότερα επεκτάθηκαν στις επικράτειες του Σαν Φρανσίσκο και Λος Άντζελες, όπου έπαιξαν και με συγκροτήματα όπως οι Korn.
Ο Ζήγκφρηντ και ο Λιμουζέν

Ο Ζήγκφρηντ και ο Λιμουζέν (γαλλικός τίτλος: Siegfried et le Limousin) είναι μυθιστόρημα του Ζαν Ζιρωντού που εκδόθηκε το 1922. Με το πρόσχημα της ιστορίας ενός ανθρώπου που έχει χάσει τη μνήμη του, ο συγγραφέας αναφέρεται στις εχθρικές γαλλογερμανικές σχέσεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το βιβλίο καθιέρωσε τη φήμη του Ζαν Ζιρωντού ως συγγραφέα. Το 1928, ο συγγραφέας το διασκεύασε στο επιτυχημένο θεατρικό έργο του Ζήγκφρηντ.

 Το μυθιστόρημα αρχίζει τον Ιανουάριο του 1922. Ο αφηγητής Ζαν, ένας Παριζιάνος συγγραφέας, παραξενεύεται από το ύφος και τη θεματολογία μιας σειράς δημοσιευμάτων που ανακάλυψε στον γερμανικό Τύπο, και υποψιάζεται ότι ο συγγραφέας τους, ένας διάσημος Γερμανός νομικός, ο Ζίγκφριντ φον Κλάιστ, θα μπορούσε να είναι στην πραγματικότητα ο φίλος του συγγραφέας Ζακ Φορεστιέ, που είχε αναφερθεί αγνοούμενος λίγα χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Για να λύσει το μυστήριο, ο αφηγητής ταξιδεύει στο Μόναχο, όπου ελπίζει να αναγνωρίσει τον Φορεστιέ με τη βοήθεια του βαρώνου φον Ζέλτεν, ενός Γερμανού διπλωμάτη που υπηρετεί στο Παρίσι. Το ταξίδι στη Γερμανία τον φέρνει πίσω στις φοιτητικές του αναμνήσεις αλλά ανακαλύπτει μια χώρα διαφορετική από αυτή που γνώριζε καλά πριν από τον πόλεμο, τραυματισμένη από την ήττα, η οποία προσπαθεί να ανασυνταχθεί μεταξύ του σεβασμού για τα ιδανικά της και του μίσους για τη Γαλλία. Ανακαλύπτει πράγματι ότι ο Ζήγκφρηντ δεν είναι άλλος από τον Ζακ Φορεστιέ: κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Γάλλος στρατιώτης Φορεστιέ τραυματίστηκε βαριά και έχασε τη μνήμη και την ταυτότητά του. Έτσι, συνέχισε τη ζωή του στη Γερμανία με εντελώς διαφορετικό όνομα, έχει γίνει Γερμανός πολίτης, χωρίς να γνωρίζει την προηγούμενη ταυτότητά του. Αλλά το οξύτατο προπολεμικό του ύφος επανεμφανίζεται στη νέα του γλώσσα έκφρασης. Ο Ζαν προσπαθεί, χωρίς αποτέλεσμα, να θυμίσει στον παλιό του φίλο το κοινό τους παρελθόν. Η μνήμη του επανέρχεται κατά τη διάρκεια της συνάντησης με την πρώην ερωμένη του Ζενεβιέβ. Στο τέλος, ο Ζήγκφρηντ επιστρέφει με τον Φορεστιέ στο Λιμουζέν, την πατρίδα τους στη Γαλλία, όπου σκοπεύουν να ξαναρχίσουν την παλιά τους ειρηνική ζωή.
Ντάντε Αμαράλ

Ο Ντάντε Αμαράλ (πορτογαλικά: Dante Guimarães Santos do Amaral, γεννημένος στην Ιτουμπιάρα της Βραζιλίας στις 30 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής πετοσφαιριστής, θεωρούμενος από τους καλύτερους όλων των εποχών. Έχει ύψος 2,01 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου.

 Αγωνίστηκε στη Βραζιλία στις ομάδες Τρες Κορακάς (1999–2000), Σουζάνο Σάο Πάολο (2000–2001), Μίνας Μπέλο Οριζόντε (2001–2002) με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής Βραζιλίας. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Ιταλία με την Μόντενα (2002–2005) με την οποία κατέκτησε το CEV cup το 2004. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Ελλάδα όπου αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό (2005–2008). Υπήρξε ένας από τους πιο αξιόλογους αθλητές που αγωνίστηκαν στον Παναθηναϊκό. Κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας (2006), 2 Κύπελλα Ελλάδας (2007, 2008), το Σούπερ καπ (2007) και την 3η θέση στο φάιναλ φορ του Top teams cup στη Μαγιόρκα (2006). Αγωνίστηκε για 3 έτη στη Ρωσία με τη Ντιναμό Μόσχας (2008–2011) και το 2011 επέστρεψε στη Βραζιλία για να αγωνιστεί με την Associação Desportiva RJX. Την επόμενη διετία (2012–2014) αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Ιαπωνίας κατακτώντας τον τίτλο το 2014 με τους Πανασόνικ Πάνθερς, ενώ την επόμενη χρονιά (2014–2015) επέστρεψε στη Βραζιλία για λογαριασμό της Φουνβίκ Ταουμπατέ, κατακτώντας το κύπελλο του 2015. Το 2015 αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα Ιαπωνίας με τους Πανασόνικ Πάνθερς. Τον Οκτώβριο του 2016 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Π.Α.Ο.Κ., κατακτώντας το πρωτάθλημα. Η τελευταία ομάδα που αγωνίστηκε ήταν η Φουνβίκ Ταουμπατέ (2017–18), ανακοινώνοντας το τέλος της καριέρας του. Ο Ντάντε Αμαράλ αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βραζιλίας από το 1999 έως το 2013, έχοντας κατακτήσει όλους τους διεθνείς τίτλους, καθώς και πολλές ατομικές διακρίσεις. Ολυμπιακοί Αγώνες: 2004 2 Ολυμπιακοί Αγώνες: 2008, 2012 3 FIVB Παγκόσμιο Πρωτάθλημα: 2002, 2006, 2010 7 FIVB Παγκόσμιο Λιγκ: 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2010 2 FIVB Παγκόσμιο Λιγκ: 2002, 2011 2 FIVB Παγκόσμιο Κύπελλο: 2003, 2007 FIVB Παγκόσμιο Κύπελλο: 2011 8 Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής: 1999, 2001, 2003, 2005, 2007, 2009, 2011, 2013 2 Κύπελλο Αμερικής: 1999, 2001 Κύπελλο Αμερικής: 2000 Παναμερικανικοί Αγώνες: 2007 Παναμερικανικοί Αγώνες: 2003 Πρωτάθλημα Βραζιλίας: 2002 CEV Cup: 2004 Πρωταθλήματα Ελλάδας: (2) 2006, 2017 Κύπελλα Ελλάδας (2) : 2007, 2008 Σούπερ καπ Ελλάδας: 2006 Πρωτάθλημα Ιαπωνίας: 2014 Κύπελλο Βραζιλίας: 2015 FIVB Παγκόσμιο Λιγκ 2005: "Best Blocker" FIVB Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2006: "Best Spiker" FIVB Παγκόσμιο Κύπελλο 2007: "Best Spiker" FIVB Παγκόσμιο Λιγκ 2008: "Best Spiker" CEV Champions League 2010: "Best Spiker" Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής 2011: "Best Spiker" Ντάντε Αμαράλ Dante Amaral Ο Dante Amaral στον ΠΑΟΚ Αρχειοθετήθηκε 2016-10-13 στο Wayback Machine.
Κάστρο του Οπόρουφ

Το Κάστρο του Οπόρουφ (πολωνικά: Zamek w Oporowie) είναι τούβλινο κάστρο που χτίστηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στιλ μεταξύ 1434 και 1449, στο χωριό Οπόρουφ (15 χλμ. βορειοανατολικά του Κούτνο), στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην Πολωνία. Το κάστρο ανεγέρθηκε από τον Αναπληρωτή Καγκελάριο της Πολωνίας (1429-1434) και τον πολύ αναγνωρισμένο θρησκευτικό ηγέτη Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι.Παλαιότερα το κάστρο ήταν σημαντικό κέντρο για τον Οίκο Οπορόφσκι του οικόσημου Σουλίμα.

 Το πρώτο ξύλινο οχυρό στο Οπόρουφ καταγράφηκε τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Το κάστρο λέγεται ότι χτίστηκε από τον Μικοουάι Οπορόφσκι και τον γιο του, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι, έναν ιδιαίτερα αναγνωρισμένο πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη στο Βασίλειο της Πολωνίας, ο οποίος το 1428 ανέλαβε το κτήμα ως δικό του. Μέχρι τον 18ο αιώνα το κάστρο ανήκε σε πολλές οικογένειες: Οίκη των Σοουολόμπουφ, Κοζενιόφσκι, Ποτσιέγιουφ και Ομπόρσκι. Η κατοικία είχε χτυπηθεί μόνο μία φορά από κάθε είδους καταστροφή - το 1657 τα ανώτερα επίπεδα του κάστρου πήραν φωτιά - ωστόσο, όλο το κάστρο ανακατασκευάστηκε. Το 1930 το κάστρο μεταφέρθηκε στην Εταιρεία Πίστωσης Γης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Warszawie). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κάστρο κρατικοποιήθηκε και ανακατασκευάστηκε. Το 1949 το κάστρο άρχισε να στεγάζει μουσείο.
Νίκων Αρκουδέας

Ο Νίκων Αρκουδέας (26 Νοεμβρίου 1928 - 4 Σεπτεμβρίου 2005) ήταν ανώτατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, που έφθασε μέχρι το βαθμό του Αντιστράτηγου. Τη δεκαετία του '80, έγινε διοικητής των ΜΑΤ και των ΜΕΑ, στη συνέχεια Αττικάρχης, και τελικά Αρχηγός της ΕΛΑΣ το διάστημα 1986-1988.

 Μανιάτης στην καταγωγή, γεννήθηκε το 1928 στην Πολιάνα Λακωνίας (νυν Άγιος Νίκων Μεσσηνίας) και πήγε σχολείο στην Αρεόπολη Λακωνίας. Ήταν απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Αστυνομίας Πόλεων και της Παντείου Ανώτατης Σχολής Πολιτικών Επιστημών (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο). Σταδιοδρόμησε στην Αστυνομία Πόλεων, συνεχώς σε μάχιμες θέσεις. Μεταξύ άλλων υπηρέτησε στο Α΄ Αστυνομικό Τμήμα Αθηνών, στο Β΄ Αστυνομικό Τμήμα Πειραιώς, στο Τμήμα Αστυνόμευσης της τότε Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών και ως διευθυντής στην Γ' Αστυνομική Υποδιεύθυνση.Ο Νίκων Αρκουδέας ήταν θερμός υποστηρικτής του Ανδρέα Παπανδρέου και με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 ανέλαβε Διευθυντής Τάξης Αττικής, θέση που περιελάμβανε τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ. Όταν το 1984 συγχωνεύθηκαν η Χωροφυλακή και η Αστυνομία Πόλεων για να δημιουργηθεί η σημερινή Ελληνική Αστυνομία, ο Αρκουδέας διορίστηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής, και αποκλήθηκε από τον Τύπο της εποχής «Αττικάρχης», ένα προσωνύμιο που με τον καιρό υιοθετήθηκε για τον εκάστοτε κάτοχο της θέσης. Στη συνέχεια ο Αρκουδέας διετέλεσε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας από το Δεκέμβριο του 1986 ως τον Απρίλιο του 1988, οπότε και παραιτήθηκε. Μετά την αποστρατεία του, εκλέχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές της περιόδου 1989-1990, αλλά για λίγες ψήφους δεν κατάφερε να εκλεγεί. Αργότερα έγινε διευθυντής Ασφαλείας στην Ιονική Τράπεζα και για ένα διάστημα ορίστηκε γενικός διευθυντής του Ολυμπιακού Σταδίου στην Καλογρέζα. Το 1994 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με την παράταξη του Θεόδωρου Πάγκαλου, και το 1998 με την παράταξη της Μαρίας Δαμανάκη. Στα τελευταία του χρόνια διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Πολιανιτών Μάνης και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Παλαιού Φαλήρου. Συνεισέφερε σε πολλές πολιτιστικές δραστηριότητες Μανιατών. Ο Νίκων Αρκουδέας ήταν ο πιο αναγνωρίσιμος αστυνομικός της Μεταπολίτευσης. Ξεχώριζε για την πρωτόγνωρη τότε τακτική του να κατεβαίνει ο ίδιος στους δρόμους και να συντονίζει επιχειρήσεις, κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στους πολίτες και του έδωσε μια δημοσιότητα που ποτέ ξανά δεν απέκτησε αστυνομικός: χαρακτηριστικά, όταν η σταδιοδρομία του Αρκουδέα κορυφώθηκε τον Δεκέμβριο του 1986 με την ανάληψη της Αρχηγίας της ΕΛΑΣ, ο τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης Αντώνης Δροσογιάννης είπε πως ο νέος Αρχηγός δεν χρειάζεται συστάσεις γιατί είναι γνωστός και αγαπητός σε όλους τους Έλληνες. Οι επικριτές του Αρκουδέα τον κατηγόρησαν για αστυνομική βία και υπερβολική σκληρότητα, ιδιαίτερα στις λεγόμενες «επιχειρήσεις αρετής» που πραγματοποιούσε στα Εξάρχεια. Ο ίδιος το αρνήθηκε κατηγορηματικά και τόνισε ότι δεδομένης της κατάστασης που επικρατούσε τότε, μάλλον ήταν συγκρατημένος στις επιχειρήσεις της αστυνομίας, ενώ προτού επέμβουν τα ΜΑΤ προσπαθούσε πάντοτε να λύσει το θέμα με διαπραγματεύσεις.
Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κρυονέρι (αποσαφήνιση)Για τον οικισμό Κρυονέρια στην ορεινή Ναυπακτία δείτε: Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας Το Κρυονέρι είναι παραλιακός οικισμός του χωριού Γαλατά στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας.

 Το Κρυονέρι βρίσκεται κοντά στις εκβολές του ποταμού Εύηνου και αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς καλοκαιρινούς προορισμούς στο νομό. Απέχει 28 χλμ. ανατολικά από το Αντίρριο και 17,5 δυτικά από το Μεσολόγγι. Αποτελεί τουριστικό θέρετρο με πλήθος από ενοικιαζόμενα δωμάτια και οργανωμένη παραλία με αρκετά καταστήματα. Η περιοχή διαθέτει ένα εντυπωσιακό τοπίο λόγω του ότι ακριβώς πάνω από τη θάλασσα και δίπλα στην παραλία υψώνεται κατακόρυφα ο ορεινός όγκος της Βαράσοβας που αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς τόπους αναρρίχησης στην Ελλάδα. Στην παραλία κατέληγε η γραμμή Αγρινίου-Μεσολογγίου-Κρυονερίου του ιστορικού Σιδηρόδρομου Βορειοδυτικής Ελλάδας (ΣΒΔΕ) και στον μώλο φορτώνονταν τα βαγόνια σε καράβι για τη μεταφορά τους στην Πάτρα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1912 στο ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γαλατά. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Γαλατά και προσαρτάται στον τότε δήμο Χάλκειας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Γαλατά συναποτελούν την τοπική κοινότητα Γαλατά που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 94 κατοίκους. Απογραφές πληθυσμού * το 1951 και 1961 απογράφηκε ως Σταθμός Κρυονερίου Καλλιτέχνες Γιάννης Τσιμιτσέλης (1981), ηθοποιός Βαράσοβα, όρος της Αιτωλοακαρνανίας.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1908

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1908, οι Αγώνες της 4ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης εποχής, διοργανώθηκαν στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 27 Απριλίου έως και τις 31 Οκτωβρίου 1908.

 Αρχικά επρόκειτο να διοργανωθούν στη Ρώμη και η επιλογή έλαβε χώρα το 1904, αλλά ακυρώθηκε μετά την έκρηξη του Βεζούβιου στις 7 Απριλίου 1906, με πάνω από 100 νεκρούς, καθώς η κυβέρνηση της χώρας εξαναγκάστηκε να διακόψει την προετοιμασία για τη διοργάνωση, προκειμένου να διαθέσει τεράστια κονδύλια για την αποκατάσταση των πληγέντων και την επανοικοδόμηση της Νάπολης. Τελικώς, η Ρώμη φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Η συνολική διάρκεια της διοργάνωσης του 1908 ήταν 187 ημέρες (6 μήνες και 4 ημέρες), με αποτέλεσμα να γίνει η Ολυμπιάδα με τη μεγαλύτερη χρονική διάρκεια στην ιστορία του θεσμού. Αντιθέτως, στην επόμενη Ολυμπιάδα του 1912 στη Στοκχόλμη η χρονική διάρκεια ήταν μόλις 16 ημέρες. Στη συνέχεια, η χρονική διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων κυμαινόταν μεταξύ 15 και 18 ημερών από το 1928 έως το 1992, και τελικώς καθιερώθηκε οριστικά να διαρκούν 17 ημέρες, ξεκινώντας από το 1996. Οι συμμετέχουσες χώρες ήταν 22. Αυτές ήταν: Οι χώρες που κατέκτησαν τα περισσότερα μετάλλια ήταν: Cook, Theodore Andrea (Μαΐου 1909). The Fourth Olympiad London 1908 Official Report (PDF). London: British Olympic Association. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 28 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2008. Mallon, Bill· Buchanan, Ian (2000). «Background» (PDF). The 1908 Olympic Games: Results for All Competitors in All Events, with Commentary. McFarland. ISBN 978-0-7864-0598-5. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2008. Jenkins, Rebecca (2008). The First London Olympics: 1908. Piatkus Books. ISBN 978-0-7499-5168-9. "London 1908". Olympic.org. Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή.
Υπεργολικό καύσιμο

Ο όρος Υπεργολή (γερμ. hypergolisch) περιγράφει το φαινόμενο που παρουσιάζουν κάποια σύνθετα πυραυλικά καύσιμα, των οποίων τα συστατικά αντιδρούν ακαριαία, αν έρθουν σε επαφή μεταξύ τους ή αναμιχθούν.

 Πρόκειται για λέξη την οποία επινόησε ο Γερμανός φυσικός Δρ. Βόλφγκανγκ Νέγγερατ (γερμ. Dr. Wolfgang Nöggerath) για να περιγράψει το φαινόμενο που ανακάλυψε. Η λέξη προέρχεται από το πρόθεμα υπέρ (πολύ), την ελληνική λέξη έργο (που αναφέρεται στην ενέργεια του καυσίμου) και τη λατινική λέξη oleum (λάδι). Τα κύρια συστατικά των υπεργολικών καυσίμων συνήθως είναι ισχυρά οξέα ή βάσεις που αντιδρούν άμεσα, ακόμα και εκρηκτικά όταν έρθουν σε επαφή μεταξύ τους. Chemie und Impulserzeugung verschiedener Verbindungen Praktisch eingesetzte Chemische Raketentreibstoffe
Π.Α.Ο.Κ. Β (ποδόσφαιρο)

Ο Π.Α.Ο.Κ. Β (Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών Β) είναι ελληνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.Ιδρύθηκε το 2021 και είναι η Β ομάδα του ΠΑΟΚ. Θα αγωνίζεται στη Super League 2 και θα παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Γήπεδο Μακεδονικού. Οι Β ομάδες στην Ελλάδα παίζουν στο ίδιο σύστημα πρωταθλήματος με την πρώτη ομάδα και όχι σε ένα πρωτάθλημα Β ή αναπληρωματικών ομάδων. Πρέπει να αγωνίζονται τουλάχιστον ένα επίπεδο κάτω από την κύρια ομάδα τους και έτσι ο Π.Α.Ο.Κ. Β δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την άνοδο στη Super League.

 Ιδρύθηκε το 2021 και έγινε η Β ομάδα του ΠΑΟΚ. Ξεκίνησε να παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Καυτανζόγλειο Στάδιο. Το Αθλητικό Κέντρο Λόλα είναι το προπονητικό κέντρο του Π.Α.Ο.Κ. Β, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Σουρωτή της Θεσσαλονίκης. Το ρόστερ της ομάδας του ΠΑΟΚ Β για την σεζόν 2021-2022: Τερματοφύλακες: Ivo Marovic, Χρήστος Ταλιχμανίδης, Νικόλαος Μπουργάνης, Αλέξανδρος Τσιόπτσης, Διονύσιος Μπαλάφας Αμυντικοί: Αλέξανδρος Αποστολόπουλος, Παναγιώτης Παναγιώτου, Ευστάθιος Τάχατος, Ιωάννης Μανωλιούδης, Πέτρος Καλουτσικίδης, Μάριος Τσαούσης, Κωνσταντίνος Κουλιεράκης Μέσοι: Βασίλειος Γρόσδης, Τίτος Κουτεντάκης, Ismahila Ouedraogo, Δημήτριος Τσοπούρογλου, Αναστάσιος Μελετίδης, Ζήσης Χατζηστραβός, Αχιλλέας Σαλαμούρας, Γεώργιος Κουλούρης, Κυριάκος Γιαξής Επιθετικοί: Παναγιώτης Τζίμας, Βασίλειος Φασίδης, Αντώνιος Γαϊτανίδης, Βασίλειος Γκορντεζιάνι, Δημήτριος Πανίδης, Οδυσσέας Σπυρίδης, Vladimir Bradonjic Ακαδημίες ΠΑΟΚ ΠΑΟΚ Β ΡΟΣΤΕΡ
Κυανή Ακτή Αχαΐας

Η Κυανή Ακτή είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ζήριας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Ψαθόπυργος και Κάτω Ροδινή.

 Είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 05/04/1981, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ζήριας. Με το ΦΕΚ 267Α της 04/12/1996 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Ζήριας και υπήχθη στο νεοπαγή Δήμο Ερινεού. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ζήριας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κυανής Ακτής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ζήριας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Αιγιάλεια διεκδικεί Παναγοπούλα-Ροδινή. aigialeianews.gr. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Πάτρα μπήκε 8χλμ μέσα στην Αιγιάλεια. pelop.gr. 08/04/2018. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Κυανή Ακτή στο χάρτη. openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Κυανή Ακτή στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Κιομουρτζιού

Το Κιομουρτζιού είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kiomourtzou». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Αλεατορική μουσική

Αλεατορική μουσική ονομάζεται η μουσική στην οποία στοιχεία όπως ο ρυθμός, ο τόνος και το ύφος καθορίζονται από την προσωπική επιλογή του ερμηνευτή ή ακόμα και από την τύχη.

 Ετυμολογικά, η λέξη προέρχεται από το λατινικό alea, που σημαίνει ζάρι, δήλώνοντας έτσι το στοιχείο της τύχης που διέπει αυτού του είδους τη μουσική. Η Αλεατορική μουσική βρίσκεται στον αντίποδα της τάσης για πλήρη έλεγχο και προκαθορισμό της μουσικής δημιουργίας και εκτέλεσης. Ο συνθέτης σαφώς και καθορίζει τα βασικά χαρακτηριστικά της αλεατορικής μουσικής σύνθεσης, εντούτοις πολλά στοιχεία της, όπως ο ρυθμός, τα τονικά ύψη, οι φθογγικές διάρκειες, η προσθήκη ή η απαλοιφή ποικιλμάτων κτλ, επαφίενται στην επιλογή του εκάστοτε ερμηνευτή, με αποτέλεσμα να ανανεώνεται και να ποικίλει κάθε φορά που εκτελείται. Ο συνθέτης επίσης στηρίζεται στον παράγοντα της τύχης για τη δημιουργία της αλεατορικής μουσικής, όπως για παράδειγμα το ρίξιμο των ζαριών ή μία σειρά τυχαίων αριθμών που παράγει ο υπολογιστής μπορούν να καθορίσουν τη βασική τονικότητα, τις φθογγικές περιοχές κτλ. της σύνθεσης. Ο αντισυμβατικός αυτός τρόπος μουσικής δημιουργίας και εκτέλεσης δίνει προβάδισμα στα ανορθολογικά στοιχεία της ανθρώπινης εμπειρίας (τύχη, διαίσθηση, συναίσθημα, έμπνευση), ενώ περιορίζει την επιρροή του ορθολογισμού που διέπει κάθε προκαθορισμένη μουσική φόρμα. Στοχαστική μουσική
Ο πόλεμος της φωτιάς (ταινία)

Ο πόλεμος της φωτιάς (Ρώσικα: Август. Восьмого), είναι ρωσική ταινία δράσης/δράμα/φαντασίας του 2012. Η ταινία μιλάει για τον Πόλεμο της Νότιας Οσετίας 2008. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Σβετλάνα Ιβανόβα, Μαξίμ Ματβέγεφ και Γεγκόρ Μπερόγεφ, ενώ κάνει και μία γκεστ εμφάνιση ο Γκόσα Κουτσένκο και ο Βλαντίμιρ Βντοβιτσένκοφ.

 Η ιστορία αναφέρεται σε μια νεαρή ανύπαντρη μητέρα που είναι υποχρεωμένη να βάλει τη ζωή της σε κίνδυνο στην περιοχή Τσχίνβαλι, όπου ο γιος της είναι στον πατέρα του, τον οποίο είχε στείλει εκεί την ημέρα του πολέμου χωρίς να το γνωρίζει. Η ταινία χωρίζεται σε δύο μέρη που εναλλάσσονται το ένα με το άλλο: το ένα δείχνει τον πόλεμο στα μάτια ενός νεαρού αγοριού όπου η μάχη μεταμορφώνεται σε μια φανταστική ιστορία πολέμου με το σούπερ-ρομπότ (ο οποίος είναι ο πατέρας του), και το δεύτερο δείχνει την πραγματικότητα της κατάστασης του πολέμου και το ταξίδι της κύριας ηρωίδας. Σβετλάνα Ιβανόβα ως Ξένια Μαξίμ Ματβέγεφ ως Πρόσκοπος Αλεξέι "Λιόχα" Γεγκόρ Μπερόγεφ ως Ζαούρ/Ρομπότ Αλεξάντρ Ολέσκο ως Γκριγκόρι "Γκρίσκα" Γκόσα Κουτσένκο ως Γκόσα Κουτσένκο Βλαντίμιρ Βντοβιτσένκοφ ως πρόεδρος της Ρωσίας Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά) Ο πόλεμος της φωτιάς στην IMDb
Συμμετοχή του Καζακστάν στη Junior Eurovision

Το Καζακστάν έχει συμμετάσχει στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision τρεις φορές από το ντεμπούτο τους το 2018 στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Η συμμετοχή τους το 2018 επιλέχθηκε από έναν εθνικό τελικό που οργανώθηκε από τον Καζακστανό ραδιοτηλεοπτικό φορέα Khabar Agency.Ο διαγωνισμός του 2018 είναι η πρώτη φορά που το Καζακστάν συμμετείχε σε διαγωνισμό της Eurovision.

 Στις 25 Νοεμβρίου 2017, το Channel 31 του Καζακστάν αποκάλυψε την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2018. Οι αρχικές αξιώσεις προέκυψαν στις 22 Δεκεμβρίου 2017 από τον Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού του Καζακστάν Arystanbek Mukhamediuly και τον Γενικό Διευθυντή του Channel 31, Bagdat Kodzhahmetov, ότι το Καζακστάν είχε ζητήσει να γίνει μέλος της EBU, με την ελπίδα να συμμετάσχει τόσο στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision όσο και στον διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision Junior. Ο Kodzhahmetov κάλεσε τη Ντανέλιγια Τουλέσοβα, νικήτρια της τέταρτης σεζόν της έκδοσης του The Voice Kids της Ουκρανίας, να συμμετάσχει στη διαδικασία για να εκπροσωπήσει το Καζακστάν στη Junior Eurovision. Την επόμενη μέρα, η EBU έκανε μια δήλωση την επόμενη ημέρα που απέρριψε τη δυνατότητα του Καζακστάν να γίνει ενεργό μέλος της EBU, λόγω του γεγονότος ότι το Καζακστάν δεν βρίσκεται ούτε εντός του Ευρωπαϊκού Χώρου Ραδιοτηλεόρασης ούτε στο Συμβούλιο της Ευρώπης.Πριν από αυτό, το Καζακστάν είχε στείλει μια αντιπροσωπεία στους διαγωνισμούς του 2013 και του 2017 και έκπεμψε τις τελευταίες ζωντανές. Το Channel 31 δήλωσε επίσης την πρόθεσή του να μεταδώσει τους διαγωνισμούς το 2018 και το 2019. Το Khabar Agency είναι συγγενής μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) από τον Ιανουάριο του 2016.Μπορεί το Khabar Agency είναι συνεργαζόμενο μέλος της EBU, χρειάζεται ειδική πρόσκληση από τους διοργανωτές του διαγωνισμού για μελλοντικούς διαγωνισμούς. Επίσημη ιστοσελίδα Junior Eurovision
Νιρ Κλίγκερ

Ο Νιρ Κλίγκερ είναι Ισραηλινός πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στην Μακάμπι Χάιφα και στη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Επιπλέον, συμμετείχε στην Εθνική Βουλγαρίας για 10 χρόνια. Στη συνέχεια ακολούθησε καριέρα προπονητή. Εργάστηκε κυρίως σε ομάδες του Ισραήλ και της Κύπρου.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ (5): 1984–85, 1988–89, 1991–92, 1994–95, 1995–96 Israel State Cup (2): 1993–94, 1995–96 Toto Cup (1): 1992–93 Μέλος του Israeli Football Hall of Fame (2009) Ποδοσφαιριστής της χρονιάς στο Ισραήλ : 1989 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ισραήλ (1): 2002–03 Israel State Cup (1): 2004–05 Toto Cup (1): 2012-13 Toto Cup|Toto Cup (Leumit) (1): 2016
Κουσάι

Η Κουσάι ή Κούσαι είναι η ελληνική ονομασία αρχαίας πόλης της Αιγύπτου, γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους ως Κι ή Κις. Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός ως Ελ Κουσάι και βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου στο Κυβερνείο Ασιούτ. Η πόλη σηματοδότησε τα νότια σύνορα της αρχαίας Αιγύπτου που ελεγχόταν από τους Υκσώς. Ήταν κέντρο λατρείας για τη θεά Άθωρ και είχε νεκρόπολη που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου με τάφους των τοπικών αριστοκρατών. Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, η πόλη ήταν το στρατόπεδο της λεγεώνας Β΄ Φλάβια Κωνσταντία.

 Ο επίσκοπος της Κουσάι ήταν βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Αντινόης, πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Θηβαΐδας. Ο επίσκοπος Αχιλλέας χειροτονήθηκε από τον Μελέτιο της Λυκόπολις, ένας άλλος ο Ηλίας ήταν επίσκοπος γύρω στον 4ο ή 5ο αιώνα. Ο επίσκοπος Θεωνάς πήρε μέρος στη Δεύτερη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης το 553. Αργότερα οι επίσκοποι πήραν την πλευρά των Χαλδαίων, ο πρώτος εκ των οποίων ήταν ο επίσκοπος Γρηγόριος ο οποίος βρισκόταν στο πλευρό του Πάπα Ιωάννη Γ΄ της Αλεξάνδρειας στο νεκροκρέβατό του. Δεν είναι πλέον επισκοπή αλλά σήμερα δίνεται από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός τίτλος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα El-Qusiya στο Wikimedia Commons
Shadowkeep

Οι Shadowkeep είναι βρετανικό συγκρότημα χέβι μέταλ, το οποίο ιδρύθηκε στο Γκίλντφορντ της Αγγλίας το 1999. Ιδρυτές της είναι ο κιθαρίστας Κρις Άλλεν (πρώην Intense και Sire) και Νίκι Ρόμπσον.

 Κρις Άλλεν – κιθάρα (1999–σήμερα) Νίκι Ρόμπσον – κιθάρα (1999–σήμερα) Στόνι Γκρέινθαμ – μπάσο (ΗΠΑ, 2004-σήμερα) Ομάρ Χέις - τύμπανα (2008 – σήμερα) Τζέιμς Ριβέρα - φωνητικά (2017-σήμερα) Φωνητικά Ρόγκιου Μαρεσάλ (1999–2002 / 2012–2015) Ρίτσι Ουίκς (2002 / 2005–2009) Ρόνι Στιξ (2003–2005) Ματ Όουκμαν (2009–2011) Μπάσο Τζιμ Ντέιλι (1999–2000) Στιβ Σκοτ (2001) Φρέντρικ Ένγκλαντ (2003) Μαρκ Φίλντεν (2009–2011, αναπληρωτής για ζωντανές εμφανίσεις στο ΗΒ) Τζακ Κέρμπι (2013, αναπληρωτής για ζωντανές εμφανίσεις στο ΗΒ) Τύμπανα Ράσελ Κινγκ (1999) Ντέιβ Έντουαρντς (2000) Σκοτ Χάιχαμ (2001–2002 / 2004 / 2005–2008 / 2013) Μαουρίσιο Τσαμουσέρο (2003) Μάικ Πίτμαν (πέθανε στις 27 Αυγούστου 2007) (2003 / 2005, αναπληρωτής για ζωντανές εμφανίσεις στις ΗΠΑ) Λώρενς Πέιτερσον (2004–2005) Τιμ Τσέρτσμαν (2013) Πλήκτρα Σκοτ Κόλινς (2008–2011) Τιμ Χωλ (2013, αναπληρωτής για ζωντανές εμφανίσεις στο ΗΒ) Corruption Within (2000) A Chaos Theory (2002) The Hourglass Effect (2008) Shadowkeep (2018) Shadowkeep (1999) Dark Tower – τραγούδι αρ. 1 στο Metal Crusade Vol. 1 (δίσκος του περιοδικού Heavy Oder Was?, 2000) Queen of the Reich – τραγούδι αρ. 2 στο Rebellion: A Tribute to Queensrÿche (Dwell Records, 2000) Believe - τραγούδι αρ. 8 στο Limb Promo CD Vol. 3 (Limb Music, 2002) Cast Out - τραγούδι αρ. 22 στο Louder Than the Dragon (Limb Music, 2004) Keep It True IV – ζωντανό υλικό των Shadowkeep εμφανίζεται στον πρόσθετο δίσκο (Steelpride Records, 2005) Το γερμανικό συγκρότημα μελωδικού ντεθ μέταλ Cryptic Wintermoon κατέγραψε το τραγούδι The Shadowkeep για το άλμπουμ του 2003 The Coming Storm. Official site, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Shadowkeep at MusicMight Shadowkeep's entry in Encyclopedia Metallum Shadowkeep's entry in Librarius Metallicus Shadowkeep's entry in Spirit of Metal online database
Νεοχώρι Αυλώνα Εύβοιας

Το Νεοχώρι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 574 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 100 μ. κατά μήκος τον οχθών του ποταμού Νηλέα, ο οποίος περνά ανατολικά του χωριού.

 Το Νεοχώρι έχει δημιουργηθεί από δύο παλαιότερους οικισμούς, τον Λάλα και τη Νικολέτα. Η Νικολέτα φαίνεται πως συστάθηκε στα τελευταία χρόνια της Φραγκοκρατίας από Αρβανίτες της Αττικής οι οποίοι μετοίκησαν στην περιοχή. Και οι δύο οικισμοί αναφέρονται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474. Σύμφωνα με το κατάστιχο, η Nikolit είχε 5 σπίτια και το Ginlala (Λάλα) είχε 16 σπίτια. Ανήκαν στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.Το 1836 το Νεοχώρι (τότε Λάλας) προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αχλαδερής, μέχρι το 1946, οπότε και ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Νικολέτα, ο οποίος καταργήθηκε το 1951. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό λειτουργούν αρκετά καταστήματα. Στη θέση Νικολέτα σώζεται η βρύση του παλιού οικισμού. Εκεί διοργανώνεται πανηγύρι κάθε πρωτομαγιά. Σε λόφο δίπλα στο χωριό σώζονται σε καλή κατάσταση δύο ανεμόμυλοι. Ο ανεμόμυλος ιδιοκτησίας κληρονόμων Γεωργίου Καρόζη έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Στον ίδιο δήμο της Εύβοιας αλλά στη δημοτική ενότητα Κονιστρών υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Νεοχώρι.
Lotus Omega

Το Lotus Omega, γνωστό επίσης και ως Opel Lotus Omega και Vauxhall Lotus Carlton, ήταν ένα μεσαίο σεντάν αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων που κατασκευαζόταν από τη βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία Lotus Cars, από το 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1992. Βασίστηκε στην πρώτη γενιά του Opel Omega και αποτέλεσε την ισχυρότερη έκδοση της παλέτας του μοντέλου. Συνολικά παρήχθησαν 950 αντίτυπα σειράς Lotus Omega και όλα σε σκούρο πράσινο εξωτερικό χρωματισμό Imperial Green.

 Κινητήρας: 6-κύλινδρος σε σειρά (Ι6), με bi-turbo. Κυβισμός κινητήρα: 3.615 cm³. Κιβώτιο ταχυτήτων: 6-τάχυτο μηχανικό S6-40 της ZF (το ίδιο που έφερε και η Chevrolet Corvette C4 ZR-1 του 1990 - 1995). Φρένα: 4 αεριζόμενα δισκόφρενα και με ABS. Ισχύς: 377 hp (281 kW; 382 PS) στις 5.200 στροφές το λεπτό. Ροπή: 568 N·m (419 lb·ft) στις 4.200 στροφές το λεπτό. Επιτάχυνση 0-60 mph (0-97 km/h): 5,1 sec Επιτάχυνση 0-100 mph (0-161 km/h): 11,1 sec Μέγιστη ταχύτητα: 177 mph (285 km/h) Τιμή στο Ηνωμένο Βασίλειο: £48.000 με την τότε ισοτιμία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Opel Omega Lotus στο Wikimedia Commons
Τζόφτσο Σαβόφ

Ο Τζόφτσο ή Γιόβζο Σαβόφ ( Jovcho Savov - βουλγαρική γραφή: жовчо ή йовцо савов ) είναι Βούλγαρος σκιτσογράφος. Γεννήθηκε το 1946 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε από τη σχολή Αρχιτεκτονικής στη Σόφια, το 1973. Εργάστηκε ως διακοσμητής σε μεγάλες εφημερίδες και περιοδικά. Εκατοντάδες σκίτσα και εικονογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, στη Βουλγαρία και σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Πρόκειται για ένα σκίτσο που έκανε διάσημο τον Σαβόφ, ''ταξιδεύοντας'' σε ολόκληρο τον κόσμο. Το ονόμασε ''Γκουέρνικα (Γκερνίκα) του Αιγαίου'', θέλοντας να εκφράσει τον προσωπική του ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο. Μεταμόρφωσε τον εξαίσιο ομώνυμο πίνακα ζωγραφικής του Πικάσο στη δική του, μορφοποιημένη δημιουργία, απεικονίζοντας σώματα πνιγμένων προσφύγων στο Αιγαίο. Η έμπνευση του Σαβόφ χρονολογείται από το 1937, όταν ο Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο εξέφρασε το μίσος του για το φασισμό και το καθεστώς του Φράνκο ζωγραφίζοντας την «Γκερνίκα» μετά τον ναζιστικό βομβαρδισμό του βασκικού χωριού Guernica στη βόρεια Ισπανία. Η Guernica του Picasso πιστεύεται ότι βοήθησε να δοθεί παγκόσμια προσοχή στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο και στη φρίκη που προκάλεσε σε χιλιάδες ανθρώπους.Στη ''Γκουέρνικα του Αιγαίου'', ο Σαβόφ χρησιμοποιεί τις εικόνες του Πικάσο για να αναδείξει τη δεινή κατάσταση των Σύρων προσφύγων, καθώς, στην προσπάθειά τους να ξεφεύγουν από την ταραγμένη χώρα τους μέσα σε υπερπλήρεις βάρκες, με την ελπίδα να εισέλθουν στην Ευρώπη μέσα από την Ελλάδα, περιπίπτουν σε παρόμοια ή δεινότερη κατάσταση μετατρέποντας το Αιγαίο Πέλαγος σε ομαδικό υγρό τάφο με εκατοντάδες θύματα.
Γουλιέλμος του Λοριτέλο

Ο Γουλιέλμος ήταν κόμης του Λοριτέλο (1137) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Ροβέρτου Β' και της 2ης εξαδέλφης του Αδελαΐδας Ωτβίλ, κόρης του Ροβέρτου Β' βασιλιά της Σικελίας

 Ανέλαβε κόμης του Λοριτέλο όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1137. Το ίδιο έτος ο Λοθάριος Β΄ Σούπλινμπουργκ βασιλιάς της Γερμανίας και των Λομβαρδών της Ιταλίας εκστράτευσε στη Ν. Ιταλία για να αντιμετωπίσει τις επεκτατικές αξιώσεις του Ρογήρου Β'. Ο Γουλιέλμος συνάντησε τον Λοθάριο Β' στον ποταμό Τρόντο, δήλωσε υποτέλεια και άνοιξε τις πύλες της πόλης Τέρμολι σε αυτόν, μαζί με τον Ούγο Β' κόμη του Μολίζε. Ήταν ο πρώτος που αντί να αντισταθεί, παραδόθηκε στο Λοθάριο Β'. Όταν ο τελευταίος επέστρεψε στη Γερμανία, ο θυμός του επικυριάρχη του, Ρογήρου Β' επέπεσε στο Γουλιέλμο με ιδιαίτερη ταχύτητα: του αφαίρεσε τον τίτλο του κόμη και κατάσχεσε το Λοριτέλο. Όταν ο Γουλιέλμος αργότερα απεβίωσε, η κομητεία του Λοριτέλο δόθηκε στον Ροβέρτο Β' Μπασονβίλα, κόμη του Κονβερσάνο.