IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου στο Οφτσάρι

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου είναι γοτθικού ρυθμού ξύλινη εκκλησία του 17ου αιώνα στο χωριό Οφτσάρι στην Πολωνία, η οποία μαζί με άλλα τσέρκβα (εκκλησία ανατολικής ορθόδοξης αρχιτεκτονικής) χαρακτηρίζεται ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.

 Το τσέρκβα στο Οφτσάρι φτιάχτηκε το 1653. Το τσέρκβα είναι το δεύτερο κτίριο του τύπου του σε αυτήν την τοποθεσία - το πρώτο κατέρρευσε λόγω της κινούμενης άμμου στα θεμέλια του. Το 1701, το τσέρκβα του δικαστηρίου υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση, ο πύργος χτίστηκε το 1783 (χτίστηκε από τους Ντιμίτρ Ντεκοβέκιν και Τεοντόρ Ρούσινκα) και το 1870 το κτίριο διευρύνθηκε για να έχει ίσες μετρήσεις με εκείνες του κυρίως ναού. Το 1938, το εσωτερικό του τσέρκβα ήταν διακοσμημένο με πολύχρωμα. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μεταφέρθηκε στην Ρωμαιοκαθολική ενορία. Αφού μερικοί από τους εκτοπισμένους χωρικούς επέστρεψαν στο χωριό το 1956, το τσέρκβα είχε ξανάρχισε τις υπηρεσίες της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας. Από το 1998, το τσέρκβα άρχισε να λειτουργεί ως Ρωμαιοκαθολική - Ουκρανική Ελληνοκαθολική εκκλησία.
Αθλητική Κυριακή

Η Αθλητική Κυριακή είναι η μακροβιότερη αθλητική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση. Μεταδίδεται κάθε Κυριακή βράδυ. Η εκπομπή προβάλει την αγωνιστική κίνηση της Super League (Α΄ Εθνική), της Football League (Β' Εθνική), της Α1 του μπάσκετ ανδρών, όλα τα αγωνίσματα της εβδομάδας που διανύεται καθώς και στιγμιότυπα από αγώνες ξένων πρωταθλημάτων.

 Η εκπομπή ξεκίνησε να προβάλλεται στις 27 Φεβρουαρίου του έτους 1972 και αντικατέστησε την εκπομπή Ματιές στα σπορ η οποία μεταδιδόταν μέχρι τότε. Ο πρώτος παρουσιαστής μέχρι το 1983 ήταν ο Γιάννης Διακογιάννης, έχοντας αρκετούς συμπαρουσιαστές στο πλευρό του όπως ο Βαγγέλης Φουντουκίδης, ο Γιάννης Μαμουζέλος, ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος, ο Νίκος Κατσαρός κ.ά.. Πολλοί αθλητικοί δημοσιογράφοι έχουν παρουσιάσει την εκπομπή. Σήμερα την παρουσιάζει ο Βασίλης Μπακόπουλος. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, η εκπομπή προβάλλεται βραχύχρονα. Οι απολυμένοι εργαζόμενοι που παρέμεναν στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ ξεκίνησαν εκ νέου την προβολή ζωντανών εκπομπών της Αθλητικής Κυριακής στις γνωστές ώρες προβολής της. Ταυτόχρονα, η ΔΤ, ο μεταβατικός φορέας ραδιοτηλεόρασης της Ελλάδας, ξεκίνησε με την σειρά της την προβολή της Αθλητικής Κυριακής τις ίδιες ώρες με αυτήν της ΕΡΤ, μέχρι τις 4 Μαΐου 2014, όπου το κανάλι έκλεισε. Μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο στις 7 Νοεμβρίου, η ΕΤ3 ανέλαβε την μετάδοση των εκπομπών, αφού η ΕΤ3 δεν εκπέμπει από το Ραδιομέγαρο. Ταυτόχρονα η ΝΕΡΙΤ ξεκίνησε εκ νέου τις εκπομπές της Αθλητικής Κυριακής. Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την ιστοσελίδα ertopen.com, η Αθλητική Κυριακή εκπέμπει παράνομα από τη ΝΕΡΙΤ, καθώς δεν έχει τα απαραίτητα δικαιώματα για τον τίτλο. Μετά το άνοιγμα της ΕΡΤ η εκπομπή επέστρεψε με νέο σήμα και τους ίδιους παρουσιαστές που είχε πριν το κλείσιμο της ΕΡΤ. Διευθυντές Παραγωγής είναι οι Κώστας Κωτσιάβρας και Δημήτρης Κυριόπουλος. Στην σκηνοθετική ομάδα είναι οι Γιάννης Γεωργιουδάκης, Ηλίας Φέξης και Βικτωρία Καλογιάννη. Σήμα κατατεθέν της εκπομπής η μουσική έναρξης και λήξης την οποία έχει γράψει ο μουσικοσυνθέτης Χρήστος Λεοντής το 1969 και ακούγεται μέχρι σήμερα. Η επίσημη σελίδα της εκπομπής στο Facebook Όλα τα επεισόδια της εκπομπής
Ναός Αγίου Παντελεήμονος Θεσσαλονίκης

Ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονος είναι παλαιό καθολικό βυζαντινής μονής της Θεσσαλονίκης και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της πόλης, στη συνάντηση των οδών Εγνατία και Ιασωνίδου. Ανήκει στον τύπο του σύνθετου τετρακιόνιου σταυροειδούς εγγεγραμένου με νάρθηκα και περιμετρική στοά, που ανατολικά απολήγει σε δύο παρεκκλήσια.

 Ο ναός χρονολογείται στα τέλη 13ου - αρχές 14ου αιώνα και σύμφωνα με μια εκδοχή ταυτίζεται με τη Μονή της Θεοτόκου Περιβλέπτου, γνωστή και ως Μονή του κυρ Ισαάκ από το όνομα του ιδρυτή της, ο οποίος με το όνομα Ιάκωβος διετέλεσε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης μεταξύ του 1295 και 1315. Η μονή αποτέλεσε πνευματικό κέντρο του 14ου αιώνα και συνδέθηκε με τη συγγραφική και διδακτική δραστηριότητα δυο σημαντικών Θεσσαλονικέων: των κορυφαίων λογίων ελληνιστών Θωμά Μαγίστρου και Ματθαίου Βλάσταρη. Εικάζεται ότι η ονομασία Άγιος Παντελεήμων είναι δανεισμός από το ομώνυμο βόρειο παρεκκλήσι του γειτονικού ναού της Παναγούδας, στο οποίο μεταφέρθηκαν τα σκεύη του ναού όταν μετατράπηκε από τους Τούρκους σε τζαμί ανάμεσα στα 1568 - 1571 με την ονομασία Ισακιγιέ Τζαμί (<Ισαάκ). Άλλοι ερευνητές πιστεύουν ότι η Μονή της Περιβλέπτου υπήρχε ήδη το 12ο αι. και ότι η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονος μετατράπηκε σε τζαμί γύρω στα 1500 ή στα 1548 από τον Ισάκ Τσελεμπί, καδή της Θεσσαλονίκης, του οποίου πήρε και το όνομα. Σήμερα ο ναός αποτελείται από τον νάρθηκα, τον κεντρικό «σταυρικό πυρήνα» και δύο παρεκκλήσια, ενώ η στοά έχει καταστραφεί. Οι τοιχογραφίες που βλέπουμε σήμερα στο νάρθηκα και στον κυρίως ναό ανήκουν στα χρόνια της τουρκοκρατίας, ενώ από τον αρχικό βυζαντινό διάκοσμο διατηρήθηκαν τοιχογραφίες στο χώρο της πρόθεσης και του διακονικού, των οποίων η χρονολόγηση στα όρια του 13ου και 14ου αιωνα. Συμφωνεί με την εποχή που ο Ιάκωβος ήταν μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, ενισχύοντας την άποψη που θέλει το ναό να έχει κτιστεί στα τέλη του 13ου αιώνα.
Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ

To Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ είναι η πρώτη επίσημη κυκλοφορία των Κόρε. Ύδρο., ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος μετά την προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή. Ηχογραφημένος το 2002 στον προσωπικό του υποτυπωδώς στουντιακό χώρο στην Κέρκυρα, καθώς και σε μέρη όπως ωδεία, μικρές συναυλιακές αίθουσες και θέατρα, ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003 από την ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out Records και αντιμετωπίστηκε ως μια "μεγάλη έκπληξη" "από το πουθενά" από τη συντριπτική μερίδα του εγχώριου μουσικού τύπου. Το άλμπουμ επανακυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 2021, σε επετειακή επανέκδοση σε διπλό βινύλιο, από την Inner Ear.

 "Υπερνάνος" – 3:41 "Μια Νέα Αρχή" – 6:32 "Ο πιο Ενδιαφέρων Καταθλιπτικος Άνθρωπος στον Κόσμο" – 4:14 "Σύννεφα" – 2:48 "Γιατί;" – 1:21 "Η Καλοσύνη Σου" – 4:43 "Όλες οι Μικρές μου Λέξεις" – 2:28 "(όνειρο πιλότου)" – 2:36 "Ο Θάνατος μέσα στα Μάτια σου" – 7:32 "Νύχτες χωρίς Εσένα" – 5:10 "Αν Νομίζεις ότι Αδικήθηκες" – 5:44 "Εδώ Κατοικεί η Αμαρτία" – 3:20 "Μη Με Ρωτάς" – 3:24 "Όταν ο Διάδρομος Ρουφήξει τα Παιχνίδια μου" – 7:46 "Αγώνας που Τέλειωσε (δεν είναι Αγώνας)" – 4:41Όλα τα τραγούδια είναι γραμμένα από τους Κόρε. Ύδρο. (Παντελής Δημητριάδης και Αλέξανδρος Μακρής), πλην του 7 ("Όλες οι Μικρές μου Λέξεις"), που αποτελεί απόδοση του τραγουδιού των Magnetic Fields "All My Little Words" (σύνθεση Stephin Merritt). Το Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ στο Discogs Το Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ στο MusicBrainz Το Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ στο YouTube Η επίσημη δισκογραφία των Κόρε. Ύδρο.
Ρυάκι Αχαΐας

Το Ρυάκι είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας που βρίσκεται 6 χλμ από το κέντρο της πόλης στους πρόποδες Παναχαϊκού όρους και συνορεύει με Καρυά Πατρών, Νέο Σούλι και Ελεκίστρα. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Ελικίστρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Πατρέων.

 Είναι οικισμός για τον οποίο δεν υπάρχουν στοιχεία οριοθέτησης. Βρίσκεται κτισμένος στις δυτικές υπώρειες του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο περίπου 275 μέτρων. Βρίσκεται Νότια Ανατολικα της Πάτρας δίπλα στην Καρυά και νέο Σούλι. Κατά τη χρονική περίοδο 14/03/1971-17/03/1991 τμήμα της γεωγραφικής έκτασης κοντά στην οποία βρίσκεται ο σύγχρονος οικισμός Νέο Σούλι είχε αναγνωριστεί ως ξεχωριστός οικισμός, επίσης με την ονομασία «Νέο Σούλι», και είχε ενταχθεί στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας. Εκείνος ο οικισμός καταργήθηκε στις 17/03/1991 και προσαρτήθηκε στον τότε νεοϊδρυθέντα οικισμό Ρυάκι της τότε Κοινότητας Ελικίστρας. Το Ρυάκι είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στο Δήμο Πατρέων ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ελικίστρας. Δημιουργήθηκε από κατοίκους του ορεινού Σουλίου, που κατοίκησαν στα πεδινά λόγω των κατολισθήσεων στο Παναχαϊκό. Πιθανότατα οι κάτοικοι του ορεινού Σουλίου σχημάτισαν και τους δύο πεδινούς οικισμούς του Νέου Σουλίου, εκ των οποίων ο οικισμός που ανήκε στην τότε Κοινότητα Ελικίστρας καταργήθηκε και μετονομάστηκε σε Ρυάκι παίρνοντας το όνομα της θέσης «Ρυάκι Ελεκίστρας» στην οποία είχε αρχικά δημιουργηθεί. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Ν.Ι. Λυμπέρη, Οδηγός Πατρών, Πάτρα 2005, 4η έκδοση. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Παγκράτι Αχαΐας

Το Παγκράτι Αχαΐας είναι χωριό του Νομού Αχαΐας που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Νομού και απέχει από την Αθήνα 192 χλμ, 112 χλμ. από την Πάτρα, 15 χλμ. από την Κλειτορία, 37,5 χλμ. από τα Καλάβρυτα και 52 χλμ. από την Τρίπολη. Επίσης, βρίσκεται κοντά στο πασίγνωστο Σπήλαιο των Λιμνών (στα Καστριά Αχαΐας) και πολύ κοντά στο Κλήμα του Παυσανία (στα Σελλά Καλαβρύτων).

 Το Παγκράτι Αχαΐας υπάρχει πριν από το 1697. Ενετικά έγγραφα δείχνουν ότι έγιναν μετακινήσεις πληθυσμών από την Ήπειρο εκείνη την εποχή προκειμένου να κατοικηθεί η Πελοπόννησος (πιο συγκεκριμένα από το Παγκράτι Θεσπρωτίας). Ακόμα το Παγκράτι έχει προσφέρει σε όλους τους αγώνες του έθνους χρησιμεύοντας ως κέντρο ανεφοδιασμού κατά την Επανάσταση. Από το Παγκράτι καταγόταν ο ιερομόναχος Αγάπιος, διδάσκαλος και αγωνιστής του 1821. Επίσης πολλοί Παγκρατιώτες έδωσαν την ζωή τους στους Βαλκανικούς Πολέμους, όπως και στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Παγκράτι, μάλιστα, πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος, όταν κάηκε δυο φορές από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής, στις 5 Δεκεμβρίου 1943 και στις 20-22 Ιουλίου 1944. Σήμερα ο οικισμός αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Παγκραταίικα Καλύβια, Σελλά και Στενό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει 63 μόνιμους κατοίκους. Οι περισσότεροι από αυτούς σε προχωρημένη ηλικία. Κάθε χρόνο από το 1995 κ.εξ. λαμβάνει χώρα στο χωριό το «Παγκρατέικο Αντάμωμα». Πρόκειται για ένα τριήμερο ή τετραήμερο εκδηλώσεων κατά το οποίο το χωριό σφύζει από ζωή. Το αντάμωμα περιλαμβάνει αγώνες δρόμου και διάφορα παιχνίδια. Την τελευταία μέρα το βράδυ στήνεται μεγάλο πανηγύρι στην πλατεία του χωριού όπου οι κάτοικοι του χωριού, οι επισκέπτες του και οι επισκέπτες από τα γύρω χωριά μπορούν να έρθουν και να απολαύσουν τις εκδηλώσεις δωρεάν.Πλέον εδώ και αρκετές χρονιές έχει προστεθεί μία νέα εκδήλωση που οι Παγκρατιώτες την αποκαλούν «Η μέρα του τσοπάνη» που σερβίρεται φαγητό στην πλατεία του χωριού το οποίο έχει προσφερθεί από τους τοπικούς κτηνοτρόφους. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). φύλλα της εφημερίδας Παγκρατέϊκα Νέα. Τριμηνιαία έκδοση του Συλλόγου των απανταχού Παγκρατιωτών Καλαβρυτινών. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Σούπερ Λίγκα 2021–22

Το πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας 2021-22 ή Super League 1 (γνωστό και ως Super League Interwetten για εμπορικούς λόγους) ήταν το 86ο πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (63ο από την καθιέρωση της Α' Εθνικής). Διεξάγεται με τη συμμετοχή 14 ομάδων, συγκεκριμένα όσων κατέλαβαν την 1η έως και τη 13η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και του Ιωνικού που εξασφάλισε την άνοδο από την Super League 2 2020–21. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 47η φορά στην ιστορία του. Υποβιβάστηκε ο Απόλλων Σμύρνης.

 Η δολοφονία του Άλκη Καμπανού έλαβε χώρα τη 1η Φεβρουαρίου 2022 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια βίαιης επίθεσης εις βάρος αυτού και της παρέας του από οργανωμένη ομάδα οπαδών. Η δολοφονία προκάλεσε πανελλήνια εντύπωση και χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για την οργάνωση πολλών δράσεων κατά της oπαδικής βίας. Στις συμμετοχές περιλαμβάνεται η σεζόν 2021-22. Σε συνεδρίαση της επιτροπής λοιμωξιολόγων πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, αποφασίστηκε η επιστροφή του κόσμου στα γήπεδα έως και 80% της χωρητικότητας του κάθε γηπέδου, με μέγιστο επιτρεπόμενο όριο όμως τις 25.000 θεατές. Στις 20 Οκτωβρίου επανεκτιμήθηκε η κατάσταση και η χωρητικότητα ανέβηκε στο 90% και με μέγιστο όριο τις 40.000 θεατές. Πηγή: Super League* Ο Άρης ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς για υπόθεση πλαστογραφίας. Μετά από προσφυγή του Άρη στο CAS στις 3/3/22, οι βαθμοί επεστράφησαν. * Απ' τον ΠΑΣ Γιάννινα -πρωτοδίκως-αφαιρέθηκαν 5 βαθμοί, επειδή παρέβη διατάξεις για μη δηλωμένη μεταβίβαση μετοχικού κεφαλαίου. Με τη λήξη της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος και ύστερα από έφεση του, οι βαθμοί επεστράφησαν. Πηγή: Super League Πηγή: Super League Επίσημος ιστότοπος
Lunar Orbiter 3

Το Lunar Orbiter 3 είναι το τρίτο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter που αναπτύχθηκε από την NASA κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Σαν κύριο στόχο είχε την λήψη φωτογραφιών της Σελήνης προκειμένου να εντοπισθούν κατάλληλες τοποθεσίες για την προσσελήνωση των αποστόλων του προγράμματος Surveyor καθώς και του Apollo. Όπως και τα άλλα διαστημόπλοια του προγράμματος, το Lunar Orbiter 3 διέθετε επιστημονικά όργανα προκειμένου να συγκεντρωθούν γεωδαιτικά δεδομένα καθώς και δεδομένα σχετικά με τα επίπεδα ραδιενέργειας και τις προσκρούσεις μικρομετεωρητών.

 Το Lunar Orbiter 3 εκτοξεύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1967 με πύραυλο Atlas-Agena D από το ακρωτήριο Κανάβεραλ.Η λήψη φωτογραφιών ξεκίνησε στις 15 Φεβρουαρίου και συνεχίστηκε μέχρι και τις 23 του ίδιου μήνα. Ακολούθησε η επεξεργασία και αποστολή των φωτογραφιών στην Γη, όμως στις 4 Μαρτίου παρουσιάστηκε βλάβη που είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να γίνει ανάγνωση περίπου του 25% του φωτογραφικού υλικού. Συνολικά ελήφθησαν 182 φωτογραφίες της ορατής και της αθέατης από την Γη πλευράς της Σελήνης. Στις 9 Οκτωβρίου 1967 το Lunar Orbiter 3 προσέκρουσε, κατόπιν εντολής, στην σεληνιακή επιφάνεια. Lunar Orbiter Photo Gallery - Mission 3 - Lunar and Planetary Institute (Αγγλικά)
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1951

Το 6ο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ή "πρωτάθλημα ΣΙΣΜ", όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα από τα αρχικά CISM: Conseil International du Sport Militair, του "Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού", διοργανώθηκε το 1951, με συμμετοχή 6 κρατών. Η τελική φάση διεξήχθη στo Κάιρο, στην Αίγυπτο, από 2 ως 8 Μαρτίου 1951. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ιταλίας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 Στην προκριματική φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε διπλούς αγώνες νοκ-άουτ. Στην τελική φάση προκρίθηκαν τέσσερις ομάδες, οι οποίες αγωνίστηκαν στους ημιτελικούς. Οι δύο νικήτριες έπαιξαν στον τελικό και οι ηττημένες για την τρίτη θέση. Είναι γνωστό μόνο ένα αποτέλεσμα: 22/1/1951, Άγκυρα: Τουρκία-Ιταλία: 1-2 Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Κάιρο, στο Στρατιωτικό Στάδιο, παρουσία 15-17.000 θεατών Ημιτελικοί 2/3/1951: Αίγυπτος-Γαλλία: 3-1 (Μαντκούρ 33΄, Ντιζουί 46΄, 83΄- Βαλορίζ 73΄) 3/3/1951: Ιταλία-Βέλγιο: 2-0 Αγώνας 3ης θέσης 8/3/1951: Γαλλία-Βέλγιο: 3-1 ΤΕΛΙΚΟΣ 8/3/1951, Κάιρο, 17.000 θεατές Διαιτητής: Μ. Μπάερτ (Βέλγιο) Ιταλία-Αίγυπτος: 3-1 (Ριζόνι 6΄, Ζαμπερλίνι 8΄, Μποσκόλο 83΄ - Ντιζουί 61΄) Ιταλία Προπονητής; Ποδοσφαιριστές: Τεσσάρι, Μπελόνι, Μπέρσια, Μπεργκαμάσι, Βολτάζιο, Λινάρζι, Ζαμπερλίνι, Ριζόνι, Μανούτσι, Καφάσο, Μποσκόλο. RSSSF Αθλητικά αρχεία εφ. "Αθλητική Ηχώ", 3/3/51, 9/3/51 και 14/3/51.
Νότια Ρουάντα

Η Νότια Ρουάντα είναι μια επαρχία της Ρουάντα από τη 1 Ιανουαρίου 2006. Έχει έκταση 6.118 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.266.124 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Νυάνζα.

 Η Νότια Ρουάντα βρίσκεται νότια της Ρουάντα. Συνορεύει στα δυτικά με τη Δυτική, στα βόρεια με τη Βόρεια, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Κιγκάλι, στα κεντρο-ανατολικά με την Ανατολική και στα νότια, νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά με το Μπουρουντί. Έχει έκταση 6.118 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Ανατολική. Η Νότια Ρουάντα διαιρείται σε 8 δήμους: Δήμος Γκισαγκάρα Δήμος Καμόνι Δήμος Μουχάνγκα Δήμος Νυαμαγκάμπε Δήμος Νυάνζα Δήμος Νυαρουνγκουρού Δήμος Ρουχάνγκο Δήμος Χούγιε Η Νότια Ρουάντα έχει 2.266.124 κατοίκους (2006). Είναι σε πληθυσμό μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα. Έχει πυκνότητα 370,5 κατοίκων ανά τ.χλμ.. Είναι κατά πυκνότητα η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Επαρχία Κιγκάλι. Επαρχίες της Ρουάντα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1927-1928

Στο πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα υπό την αιγίδα της ΕΠΟ μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών ενώσεών της: ΕΠΣ Αθηνών, ΕΠΣ Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι δεν μετείχαν σε αυτό ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ λόγω διαφωνίας τους με την ΕΠΟ, οι οποίοι στη συνέχεια ήρθαν σε μεταξύ τους συμφωνία δημιουργώντας το επονομαζόμενο ΠΟΚ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης.

 Άρης Θεσσαλονίκης Προπονητής: Τόμας Κέσλερ. Ποδοσφαιριστές: Κατράντζος, Οπλοποιός, Γιακουμής, Κώστας Βικελίδης, Κατσαούνης, Λεονταρίδης, Μινασιάν, Αγγελάκης, Βογδάνου, Ιωαννίδης, Γκικόπουλος, Κοσματόπουλος, Κολωνιάρης, Καλτέκης. Μετά την αποχώρηση των ΠΑΟ και ΑΕΚ, μετείχαν μόνο 5 σύλλογοι, οι οποίοι έδωσαν προκριματικούς και τελικούς αγώνες, χωρίς να είναι ξεκάθαρο ακριβώς το σύστημα που εφαρμόστηκε. Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά τους προκριματικούς προκρίθηκαν στον τελικό το Γουδί και ο Ατρόμητος όπου ο τελευταίος επικράτησε με σκορ 4-3 με ολική ανατροπή απ το 0-3 στο τέλος του α' ημιχρόνου. Δεν είναι ξεκάθαρο το σύστημα διεξαγωγής, αλλά είναι γνωστό πως διεξήχθη τελικός αγώνας τον Μάιο του 1928, μεταξύ του Εθνικού και της Άμυνας, οι οποίοι φαίνεται πως αποτέλεσαν τα μόνα σωματεία του πρωταθλήματος, έπειτα της τιμωρίας και μη συμμετοχής του Ολυμπιακού. Ο τελικός αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 13 Μαΐου 1928 στο Ποδηλατοδρόμιο Ν. Φαλήρου, όπου και ενώ ο Εθνικός προηγούνταν με 4-1, οι παίκτες της Άμυνας μη δεχόμενοι την ήττα δημιούργησαν επεισόδια με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας. Η ΕΠΣΠ έπειτα τη διακοπή του τελικού αγώνα ανακήρυξε πρωταθλητή τον Εθνικό. Βαθμολογία Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 221-222. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Καθρεπτοφοβία

Καθρεπτοφοβία (εναλλακτικά: κατοπτροφοβία ή σπεκτροφοβία, από το λατινικό "spectrum" που σημαίνει αντανάκλαση, μορφή) ονομάζεται ένα είδος φοβίας των καθρεπτών. Διαχωρίζεται από την εισοπτροφοβία, κατά την οποία το άτομο φοβάται τη δική του αντανάκλαση στον καθρέπτη.

 Γενικά, ένα άτομο που πάσχει από κατοπτροφοβία συνηθίζεται να έχει τραυματιστεί από κάποιο γεγονός, στο οποίο ισχυρίζεται πως έχει δει ή ακούσει την παρουσία φαντάσματος. Το άτομο, επίσης, μπορεί να έχει τραυματιστεί από ταινίες τρόμου, τηλεοπτικές εκπομπές ή εφιάλτες. Μπορεί, επίσης, να είναι αποτέλεσμα του φόβου που προκύπτει από την προκατάληψη του ατόμου ότι παρακολουθείται μέσω του καθρέπτη. Μπορεί απλώς να είναι το αποτέλεσμα ενός τραύματος που σχετίζεται με ένα καθρέπτη. Τα άτομα που πάσχουν από τη συγκεκριμένη διαταραχή φοβούνται ότι το σπάσιμο ενός καθρέπτη φέρνει εξαιρετικά κακή τύχη. Μπορεί επίσης να φοβούνται ότι κάτι τρομακτικό θα πηδήξει μέσα από τον καθρέπτη, ή ότι μέσα σε αυτόν θα δουν κάτι ενοχλητικό να στέκεται δίπλα στη δική τους αντανάκλαση. Άλλοι μπορεί να φοβούνται πως ο καθρέπτης είναι ένας σύνδεσμος στον υπερφυσικό κόσμο ή μία πύλη για έναν άλλο κόσμο, και μπορούν να "απορροφηθούν" από κάποια υπερφυσική δύναμη. Κάποιοι μπορεί να φοβούνται να δουν τη δική τους αντανάκλαση στο σκοτάδι, καθώς αυτή θα εμφανιστεί διαστρεβλωμένη με περίεργους τρόπους. Αυτή η φοβία, όπως και οι περισσότερες, μπορεί να θεραπευθεί. Η εφαρμογή τεχνικών χαλάρωσης και η συμμετοχή σε ομάδες υποστήριξης μπορούν να φανούν αποτελεσματικές.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1937

Τα 3α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1937, απονεμήθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 1938, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1937.

 Καλύτερη Ταινία Η Ζωή του Εμίλ Ζολά Επιλαχούσα – Δαίμονες των κυμάτωνΚαλύτερη Σκηνοθεσία Γκρέγκορι Λα Κάβα – Το κατώφλι της ευτυχίας Επιλαχών – Βίκτορ Φλέμινγκ – Δαίμονες των κυμάτωνΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Πολ Μιούνι – Η Ζωή του Εμίλ Ζολά Επιλαχών – Σπένσερ Τρέισι - Δαίμονες των κυμάτωνΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Γκρέτα Γκάρμπο – Camille Επιλαχούσα – Κάθριν Χέπμπορν - Το κατώφλι της ευτυχίας Γαλλία Mayerling Επιλαχούσα – Σοβιετική Ένωση Baltic Deputy Ο Επίσημος ιστότοπος
Σίντχι Τσαράν

Ο Σίντχι Τσαράν Σρέσθα (Ντεβανάγκαρι: सिद्धिचरण श्रेष्ठ) (21 Μαΐου 1912 - 4 Ιουνίου 1992) ήταν ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του Νεπάλ. Συνέβαλε στον αγώνα ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς των Ράνα (1846-1951) μέσω των γραπτών του. Η επαναστατική του ποίηση αφύπνισε τους μαχητές της ελευθερίας και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης για τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες. Έγραψε στα Νεπάλ Μπάσα και τα νεπαλικά. Το ποίημά του "Η αγαπημένη μου Οχαλντούνγκα" στο Νεπάλ θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του. Σε αυτό το ποίημα, έχει εκφράσει πόσο υπερήφανος όταν περιγράφει τον τόπο Οχαλντουνγκάιν ανατολικό Νεπάλ, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

 Οι πρόγονοι του Σίντχι Τσαράν μεταφέρθηκαν στο Ομπαχάλ του Κατμαντού από το Μπακταπούρ. Ο πατέρας του Μπίσνου Τσαράν (μυθιστοριογράφος) εργάστηκε στην κυβέρνηση και έγραψε μυθιστορήματα όπως το "Σουμάτι" και "Μπισμαπρατίγκια". Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, μεταφέρθηκε στην Οχαλντούνγκα στο ανατολικό Νεπάλ όπου ο Σίντχι Τσαράν γεννήθηκε στις 9 Τζέσθα 1969 Β.Σ. και πέρασε την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του Σίντχι Τσαράν ήταν η Νιρ Κουμάρι Σρέσθα. Το 1919, όταν ήταν επτά ετών, η οικογένεια επέστρεψε στο Κατμαντού. Ο Σίντχι Τσαράν σπούδασε στο γυμνάσιο Ντουρμπάρ. Μια μέρα το 1926, είδε έναν ηλικιωμένο άνδρα να κάμπτεται πάνω από το γράψιμό του σε ένα κατάστημα στο Καμαλάτσχι κοντά στο σχολείο του. Ο γέρος ήταν ο διάσημος νεπαλέζος ποιητής του Νεπάλ Σίντχι Ντας Αματίγια. Ο Σίντχι Τσαράν τον θεώρησε ως τον γκουρού του. Το 1940, ο Σίντχι Τσαράν κατηγορήθηκε για καταπάτηση από το καθεστώς των Ράνα και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης για ένα ποίημα που είχε γράψει στη Νεπάλ Μπάσα. Περιείχε τη γραμμή "Χωρίς επανάσταση, δεν μπορεί να υπάρξει σωστή ειρήνη". Πολλοί ποιητές, εκτός από πολιτικούς ακτιβιστές, είχαν καταπιεστεί μαζί με τον Σίντχι Τσαράν. Οι συγκρατούμενοί του στη φυλακή περιλάμβαναν τους συγγραφείς Τσιτταντάρ Χριντάγια, Φάττε Μπαχαντούρ Σινγκ και Ντάρμα Ράτνα Γιάμι, καθώς και τον καλλιτέχνη Τσάντρα Μαν Σινγκ Μάσκεϊ. Ο περιορισμός των συγγραφέων οδήγησε σε μια δημιουργική ανατίναξη, με πολλούς από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του Σίντχι Τσαράν, παράγοντας έπη. Ο πατέρας του Σίντχι Τσαράν πέθανε ενώ ήταν στη φυλακή, αλλά δεν του επιτρεπόταν να εκτελέσει τις τελευταίες τελετουργίες. Η θλίψη τον οδήγησε να συνθέσει ποίηση γεμάτη από αγωνία. Ο Σίντχι Τσαράν αποφυλακίστηκε το 1945. Ο Σίντχι Τσαράν εργάστηκε επίσης ως δημοσιογράφος. Ήταν ο αρχισυντάκτης της πρώτης καθημερινής εφημερίδας Awaj του Νεπάλ που ξεκίνησε στις 19 Φεβρουαρίου 1951, μια μέρα μετά την ανατροπή των Ράνα σε επανάσταση. Σχετιζόταν επίσης με το Sharada, ένα λογοτεχνικό περιοδικό, και τη Gorkhapatra, η οποία τότε ήταν διεβδομαδιαία εφημερίδα. Το 1993, το Τμήμα Ταχυδρομικών Υπηρεσιών του Νεπάλ εξέδωσε αναμνηστική γραμματόσημο με πορτρέτο του Σρέσθα για να τιμήσει τη συμβολή του στη νεπαλική λογοτεχνία. Ένας αυτοκινητόδρομος στο ανατολικό Νεπάλ που οδηγεί στην Οχαλντούνγκα έχει ονομαστεί Αυτοκινητόδρομος Σίντχι Τσαράν.
Μοντέλο υπολογισμού

Στη θεωρία υπολογισιμότητας και στη θεωρία υπολογιστικής πολυπλοκότητας, ένα μοντέλο υπολογισμού είναι ο ορισμός του συνόλου των επιτρεπόμενων λειτουργιών που χρησιμοποιούνται στον υπολογισμό και τις αντίστοιχες δαπάνες. Χρησιμοποιείται για τη μέτρηση της πολυπλοκότητας ενός αλγορίθμου σε χρόνο εκτέλεσης ή χώρο μνήμης: αναλαμβάνοντας ένα συγκεκριμένο υπολογιστικό μοντέλο, είναι δυνατόν να αναλυθούν οι υπολογιστικοί πόροι που απαιτούνται ή για να συζητηθούν οι περιορισμοί των αλγορίθμων ή υπολογιστές.

 Μερικά παραδείγματα από τα μοντέλα περιλαμβάνουν: Μηχανές Turing Μηχανές πεπερασμένων καταστάσεων Αναδρομικές[1] συναρτήσεις Λογισμός Λάμδα Συνδιαστική λογική Κυψελοειδές αυτόματο Αφηρημένα συστήματα Στο πεδίο του χρόνου εκτέλεσης της ανάλυσης των αλγορίθμων, είναι κοινό να καθορίζεται ένα υπολογιστικό μοντέλο όσον αφορά τις πρωτόγονες πράξεις που επιτρέπονται οι οποίες έχουν το κόστος ανά μονάδα, ή απλά μονάδα κόστους εργασιών. Ένα συνήθως χρησιμοποιημένο παράδειγμα είναι το τυχαίο μηχάνημα πρόσβασης, το οποίο έχει κόστος μονάδας για πρόσβαση ανάγνωσης και εγγραφής σε όλα τα κύτταρα μνήμης. Σε αυτό το πλαίσιο, διαφέρει από την παραπάνω μοντελοποιημένη μηχανή Turing. Στο μοντέλο με γνώμονα μηχανικής, το υπολογιστικό μοντέλο εξηγεί το πώς η συμπεριφορά του συστήματος είναι το αποτέλεσμα της συμπεριφοράς του καθενός από τα συστατικά του. Ένα βασικό σημείο που συχνά παραβλέπεται είναι ότι δίνονται συχνά δημοσιευμένα κατώτερα όρια για τα προβλήματα για ένα υπολογιστικό μοντέλο το οποίο είναι πιο περιορισμένο από το σύνολο των λειτουργιών που θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει στην πράξη και ως εκ τούτου μπορεί να υπάρχουν αλγόριθμοι που είναι πιο γρήγοροι από ό,τι κανείς θα νόμιζε ότι είναι δυνατόν. Υπάρχουν πολλά μοντέλα υπολογισμού, που διαφέρουν ως προς το σύνολο των παραδεκτών επιχειρήσεων και τους υπολογισμούς κόστους. Εμπίπτουν στις ακόλουθες γενικές κατηγορίες: αφηρημένη μηχανή και μοντέλα ισοδύναμα με αυτό (π.χ. ο λογισμός Λάμδα είναι ισοδύναμη με τη μηχανή Turing), που χρησιμοποιείται στις αποδείξεις υπολογισιμότητας και άνω φράγματα στην υπολογιστική πολυπλοκότητα των αλγορίθμων, και μοντέλα δέντρων απόφασης, που χρησιμοποιούνται στις αποδείξεις των κάτω ορίων στην υπολογιστική πολυπλοκότητα των αλγοριθμικών προβλημάτων. Στοίβα μηχανής (0-τελεστή μηχανή) Συσσωρευτής μηχανής (1-τελεστή μηχανή) Μηχανές εγγραφών (2,3,... τελεστή μηχανή) Τυχαίο μηχάνημα πρόσβασης Κύτταρα για τον έλεγχο του μοντέλου Fernández, Maribel (2009). Models of Computation: An Introduction to Computability Theory. Undergraduate Topics in Computer Science. Springer. ISBN 978-1-84882-433-1. Savage, John E. (1998). Models Of Computation: Exploring the Power of Computing. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 25 Μαΐου 2016.
Λίαμ Χέμσγουορθ

Ο Λίαμ Χέμσγουορθ (Liam Hemsworth, 13 Ιανουαρίου 1990) είναι Αυστραλός ηθοποιός. Ενσάρκωσε τον Josh Taylor στην σαπουνόπερα Neighbours και τον Marcus στην τηλεοπτική σειρά The Elephant Princess. Στον αμερικανικό κινηματογράφο, ο Χέμσγουορθ πρωταγωνίστησε στην ταινία The Last Song (2010), στην κινηματογραφική σειρά The Hunger Games (2012–2015) και στην ταινία Independence Day: Resurgence (2016). Τα μεγαλύτερα αδέρφια του Χέμσγουορθ, Λουκ και Κρις, είναι επίσης ηθοποιοί.

 Ο Χέμσγουορθ γεννήθηκε στην Μελβούρνη της Αυστραλίας. Η μητέρα του, Leonie, είναι καθηγήτρια αγγλικών και ο πατέρας του, Craig Hemsworth, είναι σύμβουλος κοινωνικών υπηρεσιών. Αδέρφια του είναι ο Κρις και ο Λουκ Χέμσγουορθ, οι οποίοι είναι επίσης ηθοποιοί. Έχει ολλανδική, αγγλική, σκωτσέζικη, ιρλανδική και γερμανική καταγωγή. Ο ίδιος ο Χέμσγουορθ έχει αναφέρει πως παρόλο που υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στα τρία αδέρφια στην δουλειά τους, παραμένουν ενωμένοι : "Είμαστε αδέρφια και ανταγωνιστικοί αλλά αυτό είναι ένα καλό πράγμα. Μας ωθεί παραπέρα και χαιρόμαστε πάντα όταν κάποιος από εμάς κλείνει κάποια δουλειά." Όταν ο Χέμσγουορθ ήταν 8 ετών, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Phillip Island, ένα μικρό νησί νοτιοανατολικά της Μελβούρνης. Ο Χέμσγουορθ ανέφερε ότι πέρασε αρκετό χρόνο εκεί να κάνει surfing με τα αδέρφια του. Τον Μάρτιο του 2009, ο Χέμσγουορθ μετακόμισε στις ΗΠΑ για να κυνηγήσει την καριέρα του. Ο ίδιος και ο αδερφός του Κρις αρχικά έμειναν σε ένα από τα διαμερίσματα του μάνατζερ του Κρις, William Ward, προτού νοικιάσουν το δικό τους διαμέρισμα στο Λος Άντζελες.
Δαφνούλα Αχαΐας

Η Δαφνούλα είναι χωριό του Δήμου Ερυμάνθου της Αχαΐας και της πρώην Επαρχίας Πατρών. Βρίσκεται πάνω στην Εθνικό οδό Πατρών - Τριπόλεως (111), σε υψόμετρο 160 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα γειτονικά χωριά με τη Δαφνούλα είναι ο Πρέβεδος, το Άνω και Κάτω Σταροχώρι, το Αστέρι και οι Φαρές.

 Το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους του όμορου χωριού Σταροχώρι και αρχικά λεγόταν Καρμοκολαίικα (ή και Καρμοκολέικα). Με το ΦΕΚ 287Α της 10/10/1955 πήρε την ονομασία Δαφνούλα. Το 1897 προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Φαρών μέχρι το 1912 που, με την διάλυση των περισσότερων δήμων, προσαρτήθηκε στην τότε Kοινότητα Λαλικώστα (Φαρών). Το 1916 προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Λαλουσίου (Σταροχωρίου). Το 1997, με το Σχέδιο Καποδίστριας και την επαναφορά των δήμων, εντάχτηκε στο νέο δήμο Φαρρών μέχρι το 2010 που, με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στο Δήμο Ερυμάνθου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Η οικονομία της περιοχής βασίζεται ατον αγροτοκτηνοτροφικό τομέα, όπου αποτελεί την κύρια απασχόληση των μόνιμων κατοίκων της, ωστόσο στη Δαφνούλα υπάρχουν διάφορες επιχειρήσεις, όπως παντοπωλεία (μίνι μάρκετ), ταβέρνα, κέντρο συνεστιάσεων, καφενεία, πρατήριο υγρών καυσίμων, αλαυροβιομηχανία (μύλοι) και άλλα. Σε κοντινή τοποθεσία βρίσκεται το Σκοπευτήριο του Αθλητικού Σκοπευτικού Ομίλου Δυτικής Ελλάδας (Α.Σ.Ο.Δ.Ε.). Κεντρική εκκλησία της Δαφνούλας είναι οι Άγιοι Θεόδωροι, από όπου έχει πάρει την ονομασία του και ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1997. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Δαφνούλα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δαφνούλας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σταροχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Καρμοκολαίικα-Δαφνούλα. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 26/11/2013. Δαφνούλα. moriasnow.gr. Ανακτήθηκε: 26/11/2013.
Γκιγκ Η΄ του Βιενουά

Ο Γκιγκ Η΄, γαλλ.: Guigues VIII de la Tour-du-Pin (1309 - 28 Ιουλίου 1333) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν, ήταν ο κόμης (δελφίνος) του Βιενουά από το 1318 έως το τέλος του.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ κόμη (δελφίνου) του Βιενουά και της Βεατρίκης των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου-Μαρτέλου της Ουγγαρίας. Ήταν μόλις εννέα ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας του, που τον διαδέχθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Ερρίκου δελφίνου, εκλεγμένου επισκόπου του Μετς, η οποία ασκήθηκε μέχρι το 1323. Ιππότης και μαχητής κατ' εξοχήν (par excellence), το 1325 σε ηλικία 16 ετών, κέρδισε τη μάχη του Βαρέ (Varey), κοντά στο Ποντ ντ'Άιν (Pont d'Ain), σε μία λαμπρή μάχη κατά της Σαβοΐας. Χρονικά της εποχής λένε, ότι "ο οικοδεσπότης της Σαβοΐας ήταν όμορφα απογοητευμένος" ('l'ost de Savoye fut bellement desconfit). Από εκείνη την ημερομηνία μέχρι το τέλος του, ο Γκιγκ Η΄ βρισκόταν σε συνεχή σύγκρουση με τους γείτονές του στη Σαβοΐα. Η Γαλλική επιρροή ενισχύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ιδιαίτερα από τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Ε' της Γαλλίας. Το 1328 στη μάχη του Κασέλ, ο Φίλιππος ΣΤ΄ ανέθεσε στον Γκιγκ Η΄ τη διοίκηση του Εβδόμου Σώματος, με τα δώδεκα λάβαρά του. Στη μάχη αυτή οι Φλαμανδoί συντρίφθηκαν από το Γαλλικό ιππικό. Για το θάρρος του, ο Γκιγκ Η΄ ανταμείφθηκε με την Οικία των Κιόνων (Maison aux Piliers) στο Γκρεβ (Grève) του Παρισιού. Ο Γκιγκ Η΄ σκοτώθηκε, ενώ πολιορκούσε το κάστρο της Σαβοΐας Λα Περιέρ (La Perrière) το 1333. Άφησε την κομητεία (δελφινάτο, Dauphiné) στον αδελφό του Ουμβέρτο Β΄. Τάφηκε στο Σαιντ-Αντρέ της Γκρενόμπλ. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
Άγιος Βασίλειος Σιδήρων Αιτωλοακαρνανίας

Ο Άγιος Βασίλειος Σιδήρων ή Άγιος Βασίλειος Κρεμαστών ή Άγιος Βασίλειος Τριχωνίδας είναι "έρημος" οικισμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ακριδαίικα και τη Χαραυγή συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σιδήρων που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Παρακαμπυλίων του Δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.

 Ο Άγιος Βασίλειος μαζί άλλους οικισμούς της Ευρυτανίας και Αιτωλοακαρνανίας σκεπάστηκαν από τα νερά της τεχνητής λίμνης που δημιουργήθηκε με την κατασκευή του φράγματος των Κρεμαστών. Από το χωριό έχει απομείνει ο ιερός ναός Αγίου Βασιλείου που θεμελιώθηκε το 1965 και η προβλήτα του πορθμείου που εξυπηρετούσε τη σύνδεση με τον Άγιο Γεώργιο Ευρυτανίας. Η θέση του βυθισμένου χωριού είναι πολύ κοντά στις νότιες όχθες της λίμνης, Β. - ΒΔ. του Αγρινίου και σε απόσταση 51 χλμ. από αυτό. Το 1933 ως οικισμός Άγιος Βασίλειος Τριχωνίδας ορίζεται έδρα της νεοσυσταθείσας κοινότητας Αγίου Βασιλείου Τριχωνίδας ενώ το 1969 προσαρτάται στην κοινότητα Σιδήρων. Το 1971 ο οικισμός καταργείται. Άγιος Βασίλειος - προβλήτα από το https://web.archive.org/web/20171010214932/http://www.akarnania.gr/ "Ένα συγκλονιστικό αφιέρωμα στη Λίμνη Κρεμαστών" από το http://zeidoron.blogspot.gr
Σάτιβα

Η Σάτιβα (βαλενθιανικά: Xàtiva, ισπανικά: Játiva) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαλένθια, στην Βαλενθιανική Χώρα στην Ισπανία. Ιστορικά αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες πόλεις του μεσαιωνικού Βασιλείου της Βαλένθια και γενέτειρα της παπικής δυναστείας των Βοργίων (των παπών Κάλλιστου Γ΄ και του ανιψιού του Αλέξανδρου Ζ΄) και του μουσικοσυνθέτη Ραϊμόν. Στην πόλη σώζεται ο αρχαιότερος μύλος παραγωγής χαρτιού στην Ευρώπη (1151). Το ιστορικό της κέντρο παρουσιάζει αρκετά μνημεία ιστορικού ενδιαφέροντος όπως το κάστρο της, το σημαντικότερο του Βασιλείου της Βαλένθια.

 Η Σάτιβα υπήρξε πιθανότατα το τελευταίο καταφύριο των Νεάντερταλ γύρω στο 30.000 π.Χ. Κατά την εποχή του φοινικικού και ελληνικού αποικισμού της Ιβηρικής, στην περιοχή εντοπιζόταν η ιβηρική πόλη Saitabis που μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση και εποικισμό έλαβε το όνομα Saetabis Augusta, που βρισκόταν πάνω στην Αυγούστεια Οδό. Είναι επομένως μία από τις λίγες τοποθεσίες στην Ισπανία που ακόμη διατηρούν την ιβηρική τους ονομασία. Από τότε ήταν επισκοπική έδρα που επιβίωσε μέχρι την μουσουλμανική κατάκτηση. Επί Αλ-Άνταλους, η αγροτική της παραγωγή πολλαπλασιάστηκε χάρη στα πολλά κανάλια που κατασκευάστηκαν. Το 1244 κατακτήθηκε από τον Ιάκωβο Α΄ της Αραγωνίας. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της εκδιώχθηκε οριστικά στις αρχές του 17ου αιώνα. Κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής πήρε το μέρος του αρχιδούκα Καρόλου, με αποτέλεσμα, μετά τη νίκη του Φίλιππου Ε΄ να υποστεί μεγάλες καταστροφές και να μετονομαστεί σε Νέα Αποικία Σαν Φελίπε. Κατά τις συζητήσεις περί της επαρχιακής διαίρεσης της Ισπανίας το 1830, παρότι αρχικά η Σάτιβα προβλεπόταν ότι θα γινόταν πρωτεύουσα της επαρχίας, εν τέλει το 1833 ενσωματώθηκε στην επαρχία της Βαλένθια.
Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός

Ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός, αναφερόμενος και ως Ηλιόδωρος επίσκοπος Τρίκκης, ήταν εξελληνισμένος Σύρος μυθιστοριογράφο. Έζησε τον 3ο ή 4ο αιώνα μ.Χ. και, στα τέλη του 4ου αι., έγινε επίσκοπος Τρίκκης.

 Ο Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός καταγόταν από την Έμεσα (σημερινή Χομς) της Συρίας και υπάρχουν λίγα στοιχεία για τη ζωή του, πότε γεννήθηκε και πέθανε. Πατέρας του αναφέρεται ο Θεοδόσιος, ιερέας του θεού Ηλίου. Υπήρξε ο συγγραφέας του μυθιστορήματος Αἰθιοπικὰ ἢ τὰ περὶ Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν σε δέκα βιβλία, το οποίο θεωρείται το τελευταίο μάλλον μεγάλο μυθιστόρημα της ελληνικής αρχαιότητας. Μαζί με τους Χαρίτωνα, Ξενοφώντα, Αχχιλέα Τάτιο και Λόγγο, συγκαταλέγεται μεταξύ των «πατέρων του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος». Το έργο του Αιθιοπικά εξελίσσεται σε μια φανταστική χώρα, την Αιθιοπία, και διηγείται τον έρωτα μεταξύ του νεαρού Θεαγένη, άρχοντα της Θεσσαλίας, και της πανέμορφης Χαρίκλειας, κόρης του βασιλιά της Αιθιοπίας.Η πρώτη αναφορά για τον Ηλιόδωρο γίνεται από τον Κωνσταντινουπολίτη νομικό Σωκράτη (380 - 450), ο οποίος λέει ότι η συγγραφή των «Αιθιοπικών» από τον Ηλιόδωρο έγινε όταν αυτός ήταν νέος και πριν ακόμα γίνει Χριστιανός και χειροτονηθεί επίσκοπος Τρίκκης (τα σημερινά Τρίκαλα Θεσσαλίας). Ο Ηλιόδωρος, μάλιστα, ως επίσκοπος είχε εισηγηθεί την αγαμία των κληρικών που την εποχή εκείνη δεν ίσχυε. Τα Αἰθιοπικὰ ἢ τὰ περὶ Θεαγένην καὶ Χαρίκλειαν μεταφράστηκαν στα λατινικά, στις τότε νεογέννητες ευρωπαϊκές γλώσσες και ο Θερβάντες τα αναφέρει ως πρότυπο. Απόσπασμά τους αναφέρεται από τον Σαίξπηρ στη "Δωδεκάτη νύχτα", από τον Ραμπελέ στον "Γαργαντούα" ενώ ο Ρακίνας αντλεί έμπνευση από αυτά. Πάρα πολλοί δραματουργοί προσπάθησαν να το δραματοποιήσουν ολόκληρο ή ανά επεισόδια. Τον 17ο αιώνα στη Γερμανία ανέβηκαν έξι Αιθιοπικά δράματα, στη Γαλλία και στην Αγγλία θεατρικές διασκευές και στην Ισπανία έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές ένα τρίπρακτο δράμα βασισμένο σε αυτά. Συνθέτες της όπερας, όπως ο Τζιουζέπε Βέρντι, πεζογράφοι αλλά και εικαστικοί εμπνεύστηκαν από τα Αιθιοπικά. Ηλιοδώρου Αιθιοπικών βιβλία δέκα, Αδαμαντιος Κοραής 1824, Σπάνιες εκδόσεις 16ου-20ου αιώνα - Ακαδημία Αθηνών Ηλιόδωρος: Αιθιοπικά (Θεαγένης και Χαρίκλεια), Αντώνης Νίκολης, 23 Μαΐου 2016
Λεόπαρδος

Ο Λεόπαρδος (Leopardus), είναι ένα γένος μικρών αιλουροειδών, που προέρχεται ως επί το πλείστον από τη Μέση και Νότια Αμερική.Πολύ λίγα είδη, ζουν και στις Νότιες ΗΠΑ.Το γένος αυτό, θεωρείται το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αιλουροειδών, που έφτασε στην Αμερική, πριν από το γένος Λύγξ (Lynx) και το γένος Πούμα (Puma).Το μεγαλύτερο είδος του Λεόπαρδου, είναι ο Οσελότος (Leopardus pardalis).Τα περισσότερα είδη, μοιάζουν αρκετά με τις κατοικίδιες γάτες όσον αφορά το μέγεθος, με το Κοντκόντ (Leopardus guigna), να είναι η μικρότερη γάτα στην Αμερική.Το Μάργκεϊ (Leopardus wiedii), είναι το πιο προσαρμοσμένο, στα δέντρα, ζώο, από οποιαδήποτε άλλη γάτα. Παρά την ονομασία, οι Λεοπαρδάλεις, ανήκουν στο γένος Πάνθηρ και όχι στο γένος Λεόπαρδος.

 Κατά τα τελευταία χρόνια, υπήρξε μια αναθεώρηση του γένους αυτού.Ο Λεόπαρδος, είχε θεωρηθεί ως υποκατηγορία του γένους Αίλουρος (Felis).Ο Αγριόγατος του Παντανάλ και η Αγριόγατα της Πάμπας, θεωρούταν παλαιότερα ως υποείδη του Κολοκόλο. Οι γενετικές μελέτες, έδειξαν ότι το γένος Λεόπαρδος, αποτελεί ξεχωριστό κλάδο της υποοικογένειας των Αιλουροειδών, που εξελίχθηκε στη Νότια Αμερική πριν από περίπου 10 - 12 εκατομμύρια χρόνια.Εντός του γένους, φαίνεται ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές εξελικτικές γραμμές.Η μία, «οδηγεί» στον Οσελότο, στο Μάργκεϊ και στην Αγριόγατα των Άνδεων και η άλλη, στα υπόλοιπα είδη. Leopardus braccatus - Αγριόγατος του Παντανάλ Leopardus colocolo - Κολοκόλο Leopardus geoffroyi - Αγριόγατος του Ζοφρουά Leopardus guigna - Κοντκόντ Leopardus guttulus - Νότια τιγρογαλή Leopardus jacobita - Αγριόγατα των Άνδεων Leopardus pajeros - Αγριόγατα της Πάμπας Leopardus pardalis - Οσελότος Leopardus tigrinus - Τιγρογαλή Leopardus wiedii - Μάργκεϊ
Σύροι

Οι Σύροι (αραβικά: سوريون‎) (αραβικά: الشعب السوري‎ ALA-LC: al-sha‘ab al-Sūrī; συριακά: ܣܘܪܝܝܢ), είναι οι κάτοικοι της Συρίας, οι οποίοι μοιράζονται κοινή Λεβαντίνικη Σημιτική καταγωγή. Η πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά του συριακού λαού είναι μείγμα τόσο των αυτοχθόνων στοιχείων όσο και των ξένων πολιτισμών που έχουν κατακτήσει (και εγκατασταθεί) τη γη και τους ανθρώπους της κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών. Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας είχε πληθυσμό σχεδόν 17 εκατομμυρίων το 2014, εκτός από 4 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες. Η κυρίαρχη φυλετική ομάδα είναι οι Σύριοι απόγονοι των παλαιών αυτοχθόνων λαών που αναμιγνύονται με τους Άραβες και αναγνωρίζονται ως τέτοιοι εκτός από τους εθνοτικούς Αραμαίους. Η συριακή διασπορά αποτελείται από 15 εκατομμύρια άτομα συριακής καταγωγής οι οποίοι μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική (Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδάς), κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας), τη Νότια Αμερική (κυρίως στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, τη Βενεζουέλα και την Κολομβία), τις Δυτικές Ινδίες, την Αυστραλία και την Αφρική.Συχνά γίνεται σύγχυση του κατοίκου της Συρίας με τον κάτοικο της Σύρου, εξαιτίας της σπάνιας χρήσης του δεύτερου, αντί για την οποία χρησιμοποιείται το Συριανός. Το Σύρος αναφέρεται στον κάτοικο της Συρίας ενώ το Σύριος στον κάτοικο της Σύρου.

 Οι Σύροι είναι χωρισμένοι σε 3 βασικά εθνικές ταυτότητες: σε Άραβες, σε Ασσύριους/Αραμαίους, και σε αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους μόνο Σύρους. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων αλλά και ορισμένοι αραβόφωνοι χριστιανοί θεωρούν τους εαυτούς τους Άραβες. Η πλειοψηφία των χριστιανών αλλά και μια μειονότητα μουσουλμάνων θεωρούν τους εαυτούς τους Ασσύριους. Τέλος, υπάρχουν και κάποιοι Σύροι που αυτοπροσδιορίζονται ως αποκλειστικά Σύροι. Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα της Συρίας. Η διάλεκτος των αραβικής γλώσσας που ομιλείται στη Συρία λέγεται Λεβαντίνικη. Η προφορική διάλεκτος που χρησιμοποιούν οι Σύροι στην ομιλία δε θα πρέπει να μπερδεύεται με τη γραπτή διάλεκτο, την Επίσημη Αραβική, που βλέπουμε στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο, στις εφημερίδες και στα βιβλία . Τα αραμαϊκά μιλιούνται επίσης στη Συρία. Η Δυτική Νεοαραμαϊκή ομιλείται σε 3 χωριά. Οι Ασσύριοι επίσης στα βορειοανατολικά μιλούν τη Σουραΐτ/Τουρόγιο, καθώς και τη Ασσυριακή Νεοαραμαϊκή στην κοιλάδα του Αβώρ. Η κλασσική Συριακή χρησιμοποιείται από τους χριστιανούς Σύρους στις θρησκευτικές λειτουργίες. Τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι επίσης ξένες γλώσσες που γνωρίζουν αρκετοί Σύροι. Η μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων ανήκουν στο Ισλάμ. Το 74% των Σύρων είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι, ένα 12% είναι Αλεβίτες/ Σιίτες μουσουλμάνοι, ενώ ένα άλλο 10% είναι χριστιανοί.Οι χριστιανοί υπάγονται στην Εκκλησία της Αντιόχειας, καθώς και στη Μελχιτική Εκκλησία.
Λιμναία

Η Λιμναία ήταν αρχαία Ακαρνανική πόλη, στη θέση της σημερινής Αμφιλοχίας και συγκεκριμένα στον ψηλο βραχώδη λόφο που υψώνεται πάνω από αυτήν. Στην επίπεδη κορυφή του λόφου βρισκόταν η ακρόπολη, που ερείπιά της σώζονται μέχρι σήμερα, ενώ στη βόρεια πλαγιά του, όπου η σημερινή Αμφιλοχία, ήταν χτισμένα τα σπίτια (η κάτω πόλη), που προστατεύονταν (ανατολικά και δυτικά) από δυο σκέλη ενός τείχους που ξεκινούσαν από την ακρόπολη και κατέρχονταν περίπου ως τη θάλασσα, όπου υπήρχε πιθανώς ένα προάστιο, το οποίο ίσως είχε αποτελέσει τον οικιστικό πυρήνα του ρωμαϊκού πολίσματος και της κατοπινής Αμφιλοχίας. Η πόλη είχε πρόσβαση στη λίμνη Αμβρακία και επικοινωνούσε με υπόγεια σήραγγα με το λιμάνι, στο μυχό του Αμβρακικού κόλπου. Ο Θουκυδίδης τοποθετεί την Ληναία στον δρόμο από την Αμβρακία και το Αμφιλοχικόν Άργος προς τον Στράτο.

 Η Λιμναία αναφέρεται από τους αρχαίους ΄Ελληνες ιστορικούς. Ο Θουκυδίδης συγκεκριμένα γράφει, όταν αναφέρεται στις επιχειρήσεις των Σπαρτιατών στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδας: "Και διά της Αργείας ιόντες Λιμναίαν κώμην ατείχιστον επόρθησαν. Αφικνούνται τε επί Στράτος κ.λπ.". Επομένως το 429 π.χ. η πόλη δεν είχε ακόμη τείχη. Αργότερα,όταν ο Πολύβιος αναφέρεται στη Λιμναία (251 π.χ.), περιγράφοντας την εκστρατεία του Φιλίππου του Ε΄εναντίον των Αιτωλών, η πόλη είχε αποκτήσει ισχυρά τείχη. Παρά τις λιγοστές αρχαιολογικές μαρτυρίες, θεωρείται πολύ πιθανό ότι η πόλη είχε επιβιώσει και μετά την ίδρυση της Νικόπολης, δηλαδή κατά την αυτοκρατορική περίοδο, ως πόλισμα εξαρτώμενο διοικητικά από αυτήν. Η επιβίωσή της οφειλόταν στη σπουδαία στρατηγική της θέση, καθώς από αυτή διερχόταν ο χερσαίος ρωμαίκός δρόμος Απολλωνίας- Νικόπολης- Αθήνας, που ένα παρακλάδι του οδηγούσε στο Άκτιο και τη Λευκάδα, ενώ από το λιμάνι της περνούσε ο θαλάσσιος δρόμος των ακτών του Αμβρακικού κόλπου.Το κάστρο της Λιμναίας φαίνεται πως κατοικούνταν και κατά τα χρόνια των Βυζαντινών. Πότε ακριβώς έπαψε να κατοικείται είναι άγνωστο. Τα χρόνια του Αλή πασά πάντως εγκαταστάθηκαν εκεί δια της βίας οι κάτοικοι της γειτονικής Αμπρακιάς. Πληροφορίες και φωτογραφίες: «Αρχαία Λιμναία. Η αρχαία πόλη στην Αμφιλοχία!!». Δημοσιεύθηκε 12/10/2015. Αρχειοθετήθηκε 01/06/2019. Ανακτήθηκε 01/06/2019.
Μαθιά Ηρακλείου

Η Μαθιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Υπαγόταν στην επαρχία Πεδιάδας του Νομός Ηρακλείου. Βρίσκεται στις δυτικές προσβάσεις του όρους Αφέντης, σε υψόμετρο 1.578 μ. από τα Λασιθιώτικα βουνά, γύρω στα 50 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, οικόσιτη και νομαδική. Κύριο προϊόν είναι το λάδι και η σταφίδα, όπως επίσης και τα κτηνοτροφικά φυτά. Παράγονται επίσης διάφορα φρούτα, μεταξύ των οποίων φημίζονται τα μαθιανά σύκα. Από την ορεινή έκταση υπάρχουν δάση πρίνων, σφενδάμων κλπ. Ιεροί ναοί είναι Των Αγ.Πάντων, ο οποίος εγκαινιάστηκε το 1909, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με τοιχογραφίες καλά διατηρημένες μεταξύ των οποίων τιμωρίες κολασμένων, του Αγίου Γεωργίου, με τοιχογραφίες επίσης. Στον οικισμό λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο.

 Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το βαπτιστικό όνομα Mattia, το θηλυκό του Matteo (Ματθαίος) το οποίο αναφέρεται στο συμβόλαιο του 1592: Η έκλαμπρος κυρά Ματτία Κορνέρ. [Κρητ. Χρον. ΙΘ,' 141] διότι πιθανόν να ανήκε ως φέουδο σε μια Ματία, που από την κρητική διάλεκτο λέγεται Μαθιά (Μαθιός). Στη θέση Σταυρόπλακα ανακαλύφθηκαν Μεσομινωικοί τάφοι και πιθάρια. Στη θέση Καταλύματα, ΒΔ του χωριού βρέθηκε οίκημα με πίθους χρονολογημένους από την Υστερομινωική Περίοδο και από απόσταση 200 μ. διαπιστώθηκε η ύπαρξη σημαντικού οικισμού με ισχυρά κτήρια πολυδώματα. (Κρητ. Χρον. ΙΑ΄334). Στη Μαθιά διεξήχθη σφοδρή μάχη στην τοποθεσία Μετόχι με τον Ισμαήλ Πασά να επιλέγει αυτό το μέρος ως σημείο στρατοπέδευσης λόγω της στρατηγικής του θέσης καθώς αποτελεί φυσικό πέρασμα για το Οροπέδιο Λασιθίου. Ακόμα και σήμερα ο πρίνος που δεσπόζει στο Μετόχι ονομάζεται Ισμαήλ. Οι Μαθιανοί σχημάτιζαν συχνά αντάρτικες ομάδες που αντιστέκονταν στον Τούρκικο ζυγό. Στη Μαθιά σύμφωνα με όλες τις απογραφές δεν υπήρχαν ποτέ Τούρκοι κάτοικοι. Κατά την επανάσταση του 1866 100 οπλισμένοι άνδρες προσπάθησαν να σταματήσουν τον τούρκικο στρατού αλλά αργότερα υποχώρησαν λόγω της αριθμητικής υπεροχής των Τούρκων. Αναφέρεται το 1583 ως Mathia' με 144 κατ. (Καστροφύλακας, Κ95). Κοινότητα Μαθιάς Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.