IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντιμίτροβγκραντ (Βουλγαρία)

Το Ντιμίτροβγκραντ (βουλγαρικά: Димитровград) είναι πόλη στην Επαρχία του Χάσκοβο, στη νοτιοκεντρική Βουλγαρία, ευρισκόμενη κοντά στην πρωτεύουσα της επαρχίας και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας μετά από αυτή. Είναι σχετικά μία νέα πόλη η οποία ιδρύθηκε το 1947 και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του πρώην πρωθυπουργού της Βουλγαρίας, Γκεόργκι Δημητρόφ. Έχει πληθυσμό 38.785 κατοίκους (2012).

 Η πόλη δημιουργήθηκε το 1947 από την Κομμουνιστική κυβέρνηση της εποχής και τις ταξιαρχίες που οργανώθηκαν για το σκοπό αυτό. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1947 ανακοινώθηκε επίσημα η ίδρυση της πόλης, αλλά η κατασκευή και η επέκτασή της συνεχίστηκε εντατικά για αρκετά ακόμη χρόνια, καθώς τα τρία χωριά (Ρακόβσκι, Μαρίινο, Τσερνοκόνιοβο) που υπήρχαν στη θέση της συνενώθηκαν για να αποτελέσουν το Ντιμίτροβγκραντ. Ο κύριος πρακτικός λόγος για την ίδρυση της νέας πόλης ήταν να δημιουργηθεί ένα σύγχρονο βιομηχανικό κέντρο, ενώ υπήρχε επίσης μια ιδεολογική βάση για την οικοδόμησή της. Το 1970 έλαβε χώρα για πρώτη φορά ο εορτασμός του εθνικού φεστιβάλ ποίησης 'Πένιο Πένεφ' και αυτή η παράδοση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το 1980 πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά η Βουλγαρική θεατρική μπιενάλε. Το 1987 εγκαινιάσθηκε το μουσείο-κατοικία Πένιο Πένεφ. Το 1992 απομακρύνθηκε από τις αρχές το μνημείο του Γκεόργκι Δημητρόφ. Η κίνηση αυτή, όμως, αποδείχθηκε πολύ αντιδημοφιλής για τους ντόπιους κατοίκους και το 2012 υιοθετήθηκε από το δημοτικό συμβούλιο του Ντιμίτροβγκραντ μια απόφαση για αποκατάσταση και επανατοποθέτηση του νημείου το 2013. Η αρχιτεκτονική του Ντιμίτροβγκραντ είναι όμοια με εκείνη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας : έχει άνετους δρόμους και μεγάλα πάρκα. Είναι μια από τις πιο πράσινες πόλεις της Βουλγαρίας. Υπάρχουν τρία μεγάλα πάρκα με 15 περίπου λίμνες, δεκάδες είδη σπάνιων δέντρων, θάμνων και λουλουδιών, γλυπτά, κιόσκια και σιντριβάνια. Ο πληθυσμός του Ντιμίτροβγκραντ την πρώτη δεκαετία μετά την ίδρυσή του ήταν περίπου 34.000. Απο τότε άρχισε να αυξάνεται, κυρίως λόγω μεταναστών που έφθαναν από τις αγροτικές περιοχές. Η μετανάστευση αυτή κορυφώθηκε μεταξύ 1985 και 1992, οπότε ξεπέρασε τις 50.000. Από τότε, και ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1990, ο πληθυσμός μειώθηκε γρήγορα λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης στις Βουλγαρικές επαρχίες, που οδήγησαν σε νέα μετανάστευση προς την πρωτεύουσα της χώρας Σόφια και το εξωτερικό. Νταρχάν, Μογγολία Ντιμίτροβγκραντ, Ρωσία Καλαμαριά, Ελλάδα Γκροσέτο, Ιταλία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dimitrovgrad, Bulgaria στο Wikimedia Commons
Μοχάμεντ Γιουνούς

Ο Μοχάμεντ Γιουνούς (μπενγκάλι: মুহাম্মদ ইউনুস) είναι οικονομολόγος και τραπεζίτης από το Μπανγκλαντές, καθώς και κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 2006 «για τη δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ευκαιριών για τους φτωχούς, και ιδίως για τις γυναίκες, μέσω της καινοτόμου εργασίας τους στη χορήγηση μικρών δανείων και εγγυήσεων». Επίσης ανέπτυξε τις έννοιες της μικροπίστωσης και της μικροχρηματοδότησης.

 Ο Μοχάμεντ Γιουνούς γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1940 στο Τσιταγκόνγκ της Βεγγάλης του Μπανγκλαντές. Ήταν το τρίτο από εννέα παιδιά της οικογένειάς του. Ο πατέρας του, Χάζι Ντούλα Μία Σουνταγκάρ, ήταν κοσμηματοπώλης. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα μεταξύ 1957 και 1961, ενώ αργότερα πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ των ΗΠΑ. Κατά τη δεκαετία το 1970, ο Γιουνούς ασχολήθηκε με την καταπολέμηση της φτώχειας και της πείνας στη χώρα του, ενώ συμμετείχε και στην καταπολέμηση της πείνας το 1974. Το 1976, κατά την επίσκεψή του στο χωριό Τζόμπρα, ο Γιουνούς ανακάλυψε πως πολύ μικρά δάνεια μπορούσαν να επιφέρουν σημαντική βελτίωση στη ζωή ενός φτωχού ατόμου. Αυτό έκανε τον Μοχάμεντ Γιουνούς να ανοίξει την Γκράμιν Μπανκ το 1983. Ο Μοχάμεντ Γιουνούς και η τράπεζά του μοιράστηκαν το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2006.
Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Β΄

Ο Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Β΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορωμαίος Ευσεβής (άκμασε τον 2ο αι., απεβ. το 131) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν, ως υποτελής στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, βασιλιάς του Βασιλείου του Βοσπόρου.

 Όπως πολλοί άλλοι μεταγενέστεροι βασιλείς του Βοσπόρου, ο Τιβ. Ιούλ. Κότυς Β΄ είναι γνωστός κυρίως από τη νομισματοκοπία του, μαζί με μερικές επιγραφές και σύγχρονα γραπτά. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 123–131. Ο Τ. Ι. Κότυς Β΄ είναι γνωστό ότι ήταν γιος τού προκατόχου του Σαυρομάτη Α΄. Η σχέση του με μεταγενέστερους βασιλείς δεν είναι γνωστή με βεβαιότητα, αλλά είναι πιθανό ότι οι δύο άμεσοι διάδοχοί του Τ. Ι. Ροιμητάλκης και Τ. Ι. Ευπάτωρ ήταν γιοι του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η πόλη της Χερσονήσου της Ταυρικής ήταν υπό τον άμεσο έλεγχό του. Ο Τ. Ι. Κότυς Β΄ αναφέρεται στα γραπτά τού Ρωμαίου Ιστορικού Φλαβίου Αρριανού και ήταν σύγχρονος της διακυβέρνησης τού Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία Εγκυκλοπαίδεια της αρχαίας Ελλάδας By Nigel Guy Wilson Έκδοση: εικονογραφημένο Published by Routledge, 2006(ISBN 0-415-97334-1) ,(ISBN 978-0-415-97334-2)
Μελέτη της Ικαρίας

Η μελέτη της Ικαρίας είναι μια μικρής κλίμακας έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών σχετικά με τη διατροφή και τον τρόπο ζωής των Ελλήνων άνω των 80 ετών στο νησί της Ικαρίας. Η μελέτη διαπίστωσε ότι η Ικαριακή διατροφή περιλαμβάνει τα εξής τρόφιμα: ελαιόλαδο, κόκκινο κρασί, ψάρι, καφέ, τσάι από βότανα, μέλι, πατάτες, ρεβίθια, μαυρομάτικα φασόλια, φακές και περιορισμένη ποσότητα κρέατος, ζάχαρης και γαλακτοκομικών προϊόντων, εκτός από το κατσικίσιο γάλα. . Τα δεδομένα έδειξαν ότι οι άνθρωποι στην Ικαρία πέτυχαν επιτυχή γήρανση μειώνοντας τη συναισθηματική και γνωστική δυσλειτουργία ενώ διατηρούσαν τις σωματικές τους δραστηριότητες στα γεράματα.

 Μεσογειακή διατροφή Chrysohoou, Christina; Tsitsinakis, George; Siassos, Gerassimos; Psaltopoulou, Theodora; Galiatsatos, Nikos; Metaxa, Vasiliki; Lazaros, George; Miliou, Antigoni και άλλοι. (2011). «Fish Consumption Moderates Depressive Symptomatology in Elderly Men and Women from the IKARIA Study». Cardiology Research and Practice 2011: 219578. doi:10.4061/2011/219578. PMID 21197433. Panagiotakos, Demosthenes B; Chrysohoou, Christina; Siasos, Gerasimos; Zisimos, Konstantinos; Skoumas, John; Pitsavos, Christos; Stefanadis, Christodoulos (2011). «Sociodemographic and Lifestyle Statistics of Oldest Old People (>80 Years) Living in Ikaria Island: The Ikaria Study». Cardiology Research and Practice 2011: 679187. doi:10.4061/2011/679187. PMID 21403883. Buettner, Dan (October 24, 2012). «The Island Where People Forget to Die». The New York Times. https://www.nytimes.com/2012/10/28/magazine/the-island-where-people-forget-to-die.html?pagewanted=all&_r=0. Ανακτήθηκε στις November 12, 2012.
Λουί Μπαρτού

Ο Ζαν-Λουί Μπαρτού (γαλλική γλώσσα: Louis Barthou, ΔΦΑ: ʒɑ̃ lwi baʁtu, 25 Αυγούστου 1862 – 9 Οκτωβρίου 1934) ήταν Γάλλος πολιτικός της τρίτης γαλλικής δημοκρατίας που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γαλλίας επί οκτώ μήνες το 1913. Σε ό,τι αφορά στην κοινωνική του πολιτική, ο Μπαρτού ως πρωθυπουργός εισήγαγε (τον Ιούλιο του 1913) τον θεσμό των επιδομάτων σε οικογένειες με παιδιά.

 Ως πρωθυπουργός ο Μπαρτού ψήφισε νόμο τον Ιούνιο του 1913 με στόχο τη διασφάλιση των εργαζομένων γυναικών πριν και μετά τον τοκετό. Κατείχε επίσης υπουργικό θώκο άλλες δεκατρείς φορές. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών το 1934. Ήταν το κύριο πρόσωπο πίσω από τη γαλλοσοβιετική συνθήκη αμοιβαίας βοήθειας του 1935, αν και το σύμφωνο υπεγράφη από τον διάδοχό του, Πιέρ Λαβάλ. Ως εθνικός ήρωας του Α' Π.Π. και αναγνωρισμένος συγγραφέας, ο Μπαρτού εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία μετά το τέλος αυτού του πολέμου. Το 1934 προσπάθησε να δημιουργήσει μια ανατολική συνθήκη που θα περιλάμβανε τη Γερμανία, την ΕΣΣΔ, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και τις χώρες της Βαλτικής στη βάση της εγγύησης από τη Γαλλία των ευρωπαϊκών συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης και των ανατολικών συνόρων της τότε ναζιστικής Γερμανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Πέτυχε την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στην Κοινωνία των Εθνών τον Σεπτέμβριο του 1934. Ως υπουργός Εξωτερικών, ο Μπαρτού συναντήθηκε με το βασιλέα Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Μασσαλία, τον Οκτώβριο του 1934. Στις 9 Οκτωβρίου, ο Αλεξανδρος Α΄ και και ο Μπαρτού δολοφονήθηκαν από τον Βλάντο Τσερνοζέμσκι (Vlado Chernozemski), Βούλγαρο επαναστάτη με περίστροφο. Μία από τις σφαίρες χτύπησε τον Μπαρτού στο χέρι, αποκόπτοντας ζωτική αρτηρία. Πέθανε από υπερβολική απώλεια αίματος σε λιγότερο από μία ώρα αργότερα. Η δολοφονία είχε σχεδιαστεί στη Ρώμη από τον Άντε Πάβελιτς, επικεφαλής της κροατικής Ουστάσι, τον Αύγουστο του 1934. Ο Πάβελιτς βοηθήθηκε από τον Γκέοργκ Πέρσεβιτς (Georg Percevic), πρώην αξιωματικό του στρατού αυστροουγγρικής καταγωγής. Η Γαλλία ζήτησε ανεπιτυχώς την έκδοση του Πέρσεβιτς και του Πάβελιτς. Αυτή η δολοφονία έληξε την καριέρα του νομάρχη της Μπους-ντι-Ρον (Bouches-du-Rhone), Πιερ Ζουανό (Pierre Jouhannaud) και του διευθυντή της Εθνικής Αστυνομίας, Ζαν Μπερτουάν (Jean Berthoin). Η δολοφονία του Μπαρτού και του Αλέξανδρου Α΄ οδήγησε στη «Συμφωνία για την Πρόληψη και την Τιμωρία της Τρομοκρατίας» που συνήφθη στη Γενεύη από την Κοινωνία των Εθνών στις 16 Νοεμβρίου 1937. Η σύμβαση υπεγράφη από 25 κράτη και επικυρώθηκε μόνο από την Ινδία. Ο Μπαρτού κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη τέσσερεις ημέρες μετά τον θάνατό του. Louis Barthou at Find a Grave "The King is Dead, Long Live the Balkans! Watching the Marseilles Murders of 1934" The Watson Institute
860 Ουρσίνα

Η Ουρσίνα (Ursina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,796. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ουρσίνα εκτιμάται σε 29,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,162. Η Ουρσίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 23 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πρώτη ανάβαση

Στην αναρρίχηση πρώτη ανάβαση (συντόμευση FA σε αναρριχητικούς οδηγούς) ορίζεται η πρώτη επιτυχής, τεκμηριωμένη ανάβαση σε ένα βουνό, ή η πρώτη που ακολουθεί κάποια ιδιαίτερη αναρριχητική διαδρομή. Οι πρώτες αναβάσεις είναι αξιοσημείωτες διότι συνεπάγονται πραγματική εξερεύνηση, με μεγαλύτερο κίνδυνο, προκλήσεις και αναγνώριση παρά η αναρρίχηση σε διαδρομές που άνοιξαν άλλοι.

 Οι πληροφορίες για τις πρώτες αναβάσεις σε πολλά βουνά είναι διφορούμενες ή αντιφατικές. Μερικές φορές η μόνη ένδειξη κορυφής είναι ένας λιθοσωρός, τέχνεργα ή επιγραφές στην κορυφή. Σήμερα, οι πρώτες αναβάσεις καταγράφονται προσεκτικά και συνήθως αναφέρονται σε αναρριχητικούς οδηγούς. Στην αναρρίχηση, ορισμένες από τις πρώτες αναβάσεις, ιδιαίτερα για δύσκολες διαδρομές, περιελάμβαναν ελεύθερη αναρρίχηση και την τεχνική αναρρίχηση. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι υποστηρικτές της αβοήθητης "αγνής" αναρρίχησης ανέπτυξαν τον προσδιορισμό πρώτη ελεύθερη ανάβαση (first free ascent (FFA)) για αναβάσεις που σκόπιμα έγιναν με τη χρήση μόνο προστατευτικού εξοπλισμού. Οι δεύτερες αναβάσεις είναι επίσης αξιοσημείωτες στους αναρριχητικούς κύκλους, και συχνά περιλαμβάνουν βελτιώσεις μιας διαδρομής, καλύτερες περιγραφές και συμβουλές για τεχνικές βελτιώσεις ή πληροφορίες σχετικές με τον απαιτούμενο εξοπλισμό της διαδρομής. Ορισμένες άλλες "πρώτες αναβάσεις" καταγράφονται για διαφορετικούς λόγους. Η μία είναι η πρώτη χειμερινή ανάβαση και είναι ιδιαίτερα σημαντική όπου το χειμερινό κλίμα είναι παράγων αύξησης του βαθμού δυσκολίας της διαδρομής. Στο βόρειο ημισφαίριο οι συμβατικές χειμερινές αναβάσεις γίνονται μεταξύ 21 Δεκεμβρίου και 21 Μαρτίου και δεν συσχετίζονται με τις συνθήκες. Στην περιοχή των Ιμαλαΐων, αν και ο χειμώνας στο Νεπάλ και την Κίνα επιτρέπει την έναρξη περίπου από τις 1 Δεκεμβρίου, οι συμβατικές χειμερινές αναβάσεις αρχίζουν στις 21 Δεκεμβρίου. Ένας άλλος τύπος πρώτης ανάβασης είναι η πρώτη μοναχική ανάβαση δηλαδή η πρώτη ανάβαση από έναν μόνο ορειβάτη. Είναι η σημαντικότερη πρώτη ανάβαση της αναρρίχησης υψηλού επιπέδου, στην οποία ο αναρριχητής χρησιμοποιεί τεχνικές αυτασφάλισης ή δεν χρησιμοποιεί καμία μέθοδο προστασίας (και καταγράφεται συχνά ως πρώτη ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση). Ένας άλλος τύπος είναι η πρώτη γυναικεία αναρρίχηση (FFA first female ascent). Απαντάται, επίσης, ο όρος τελευταία ανάβαση και αναφέρεται σε ανάβαση της οποίας τα χαρακτηριστικά έχουν τόσο αλλοιωθεί, από λιθόπτωση, ώστε η διαδρομή δεν υφίσταται πλέον (π.χ. η νοτιοδυτική όψη της Αιγκίγ ντι Ντρι στις Άλπεις). I Alpinist Magazine – Peter Mortimer's First Ascent, Issue 17.
Γκούντερ Γιάκομπ

Ο Γκούντερ Γιάκομπ (γεννημένος στις 10 Μαΐου 1968 στο Βέλγιο) είναι Βέλγος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος εργάστηκε ως προπονητής μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Διατελεί χρέη αθλητικού διευθυντή για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μαρσέιγ από τον Ιούλιο του 2016.

 Ο Γκούντερ Γιάκομπ αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στην διάρκεια της σεζόν 1996-1997 με την ομάδα της Μόλενμπεκ. Διετέλεσε αθλητικός διευθυντής της ΚΡΚ Γκενκ από τον Αύγουστο του 2011 έως και την παραίτησή του τον Ιανουάριο του 2015. Τον Ιούλιο του 2016, ανέλαβε χρέη αθλητικού διευθυντή για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Κόλπος της Ρίγας

Ο Κόλπος της Ρίγας ή κόλπος της Λιβονίας (λετονικά: Rīgas jūras līcis, εσθονικά: Liivi laht, ρωσικά: Рижский залив) είναι κόλπος της Βαλτικής θάλασσας μεταξύ της Λετονίας και της Εσθονίας. Έχει έκτασή περίπου 18.000 τ.χλμ., μέσο βάθος 26 μέτρα και μέγιστο βάθος 67 μ. Το εσθονικό νησί Σάαρεμαα χωρίζει την Βαλτική θάλασσα από τον κόλπο της Ρίγας. Κυριότερες πόλεις στον κόλπο είναι η Ρίγα, η Γιούρμαλα, το Πάρνου και το Κουρέσααρε.

 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα παρακάτω όρια του κόλπου της Ρίγας: Δυτικά: Μια γραμμή που εκτείνεται από το Λίσερ Ορτ (57 ° 34'Β), της Λετονίας, στο νότιο άκρο του νησιού Σάαρεμαα, διαμέσου του νησιού στο Πάμερορτ (22 ° 34'Α) και από εκεί στο σημείο Ένμαστ, το νότιο άκρο του νησιού Χιίουμαα, διαμέσου του νησιού στο σημείο Ταλακόνα, και από εκεί στο σημείο Σπίτχαμν της Εσθονίας. Εγκυκλοπαίδεια Estonica Αρχειοθετήθηκε 2021-08-12 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Ο Λόγος του Βασιλιά

Η ταινία Ο Λόγος του Βασιλιά (αγγλικά: The King's Speech) αποτελεί Βρετανική δραματική , ιστορική και βιογραφική ταινία παραγωγής 2010 σε σκηνοθεσία του Τομ Χούπερ και σενάριο του Ντέιβιντ Σίντλερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν: ο Κόλιν Φερθ , ο Τζέφρεϊ Ρας και η Ελένα Μπόναμ Κάρτερ.Η ταινία απέσπασε πολύ καλές κριτικές και πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων 4 βραβεία Όσκαρ από τα 12 για τα οποία προτάθηκε και για μία Χρυσή Σφαίρα ενώ προτάθηκε για ακόμη 6. Επίσης η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί αρκετά κερδοφόρα, αφού τα κέρδη της παγκοσμίως ανέρχονται σε 414.211.549 δολάρια, παρά το χαμηλό της προϋπολογισμό του οποίου το μέγεθος ανέρχεται στα 15.000.000 δολάρια περίπου.

 Η ταινία σχηματίζει το πορτρέτο Βασιλιά Γεωργίου VI (Κόλιν Φερθ), ο οποίος είχε πρόβλημα στην ομιλία αφού τραύλιζε κάτι που αποτελούσε εμπόδιο για αυτόν ο οποίος λόγω της ιδιότητας του έπρεπε συχνά να εκφωνεί λόγους μπροστά σε μεγάλο κοινό, παρουσιάζοντας τη ζωή του λίγο πριν το θάνατο του πατέρα του ώσπου να γίνει βασιλιάς Με την ώθηση της γυναίκας του, Βασίλισσας Ελισάβετ (Έλενα Μπόναμ Κάρτερ) θα επισκεφτεί έναν λογοθεραπευτή που ειδικεύεται σε τέτοια προβλήματα, τον Λάιονελ Λογκ (Lionel Logue) (Τζέφρεϊ Ρας), ο οποίος παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του Βασιλιά θα τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους φόβους του, οι οποίοι του δημιούργησαν το πρόβλημα ομιλίας, και επομένως και το πρόβλημα του. Έτσι, όταν ο αδερφός του, Εδουάρδος ο 8ος (Γκάι Πίρς), ο οποίος έχει διαδεχθεί τον πατέρα του στην εξουσία μετά το θάνατό του, υποβάλει την παραίτηση του, ο Γεώργιος θα αναλάβει τα καθήκοντα του βασιλιά και μαζί με τον Λογκ θα ετοιμάσουν το λόγο που θα απαγγείλει όταν θα γίνει βασιλιάς όπως και την ομιλία του στο ραδιόφωνο η οποία θα ανακοινώνει τη συμμετοχή της Αγγλίας στον πόλεμο. Κόλιν Φερθ ως Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος Ελένα Μπόναμ Κάρτερ ως Βασίλισσα Ελισάβετ Τζέφρεϊ Ρας ως Λάιονελ Λογκ Γκάι Πιρς ως Εδουάρδος ο 8ος Μάικλ Γκαμπόν ως Βασιλιάς Γεώργιος ο 5ος Τίμοθι Σπολως Ουίνστον Τσώρτσιλ Τα κέρδη της ταινίας στο Ηνωμένο Βασίλειο ανέρχονται σε $74,877,867 , στις Η.Π.Α. σε $138,797,449. Τη μουσική επένδυση της ταινίας ανέλαβε ο Αλεξάντρ Ντεπλά ο οποίος είχε προγενέστερα αναλάβει και την επένδυση της επίσης ιστορικής ταινίας και βασιλικό περιεχόμενο Η Βασίλισσα (The Queen, 2006). Το αποτέλεσμα ήταν η υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Τα κομμάτια που περιέχονται στο δίσκο με τα τραγούδια της ταινίας είναι τα εξής: Lionel and Bertie (2:10) The King’s Speech (3:54) My Kingdom, My Rules (2:51) The King is Dead (2:06) Memories of Childhood (3:36) King George VI (3:05) The Royal Household (1:43) Queen Elizabeth (3:35) Fear and Suspicion (3:24) The Rehearsal (1:42) The Threat of War (3:56) Speaking Unto Nations (Beethoven Symphony No.7 II) (5:02) Epilogue (Beethoven Piano Concerto No.5 Emperor II) (3:56) Επίσημη ιστοσελίδα Ο Λόγος του Βασιλιά στο IMDb Oscar Golden Globes Αρχειοθετήθηκε 2015-08-01 στο Wayback Machine.
Ιερά Μητρόπολις Αμασείας

Η Ιερά Μητρόπολις Αμασείας ήταν μια επαρχία (Μητρόπολη) του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η επισκοπή υπήρχε από το 325 έως το 1922 με έδρα της την Αμάσεια και αργότερα την Αμισό ή Σαμψούντα (τουρκ. Samsun). Από το 2014, το Οικουμενικό Πατριαρχείο χρησιμοποιεί τον τίτλο του «Μητροπολίτη Αμασείας, Υπερτίμου και Εξάρχου παντός Ευξείνου Πόντου».

 Η Αμάσεια ιδρύθηκε γύρω στο 300 π.Χ. από τον βασιλιά Μιθριδάτη Α΄ του Πόντου. Η Επισκοπή Αμασείας ιδρύθηκε το 325, αρχικά υπό το τιμητικό πρωτείο της Καισαρείας, και από το 451 άμεσα υπό το Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Τον 7ο αιώνα είχε 6 επισκοπές και τον 10ο αιώνα 7. Μετά την κυριαρχία των Σελτζούκων στην περιοχή, οι επισκοπές μειώθηκαν σταδιακά και τον 14ο αιώνα δεν έμεινε ούτε μία, και η έδρα της μετακινήθηκε βορειότερα, στην Αμισό. Η Αμισός ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες της Μιλήτου. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923 δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξος πληθυσμός στα εδάφη της Μητρόπολης. Η επισκοπή συνορεύει με την Μαύρη Θάλασσα στα βόρεια, την Νεοκαισάρεια στα ανατολικά, την Νεοκαισάρεια και την Καισάρεια στα νότια, και την Καισάρεια και την Νεοκαισάρεια (Γάγγρες) στα δυτικά. Άλλες σημαντικές πόλεις στην επισκοπή είναι η Σινώπη, τα Θεμίσκυρα (Çarşamba), οι Θέρμες (Terme), η Πάφρα (Bafra), η Νεοκλαυδιούπολη (Vezirköprü), Νουβάσιο (Boyabat), η Λαοδίκεια (Ladik), η Μερζιφούντα (Merzifon) και τα Ορβάνασα (Erbaa) Michel Le Quien, Oriens christianus in quatuor Patriarchatus digestus, Παρίσι 1740, τόμ. I, σελ. 521-532 (Λατινικά) Pius Bonifacius Gams, Series episcoporum Ecclesiae Catholicae, Λειψία 1931, σελ. 442 (Λατινικά) Konrad Eubel, Hierarchia Catholica Medii Aevi, τόμ. 4, σελ. 80, τόμ. 5, σελ. 80, τόμ. 6, σελ. 79, τόμ. 7, σελ. 69, τόμ. 8, σελ. 92 (Λατινικά) v. Amasia, Catholic Encyclopedia, τόμ. I, Νέα Υόρκη 1907 (Αγγλικά) Siméon Vailhé, v. Amasea, στο «Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques», τόμ. II, Παρίσι 1914, σελ. 964-970 (Γαλλικά) Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2014. Jean Darrouzès, Notitiae episcopatuum Ecclesiae Constantinopolitanae. Texte critique, introduction et notes, Παρίσι 1981 (Γαλλικά) Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit, 1998-2013 (PmbZ) (Γερμανικά) Prosopography of the Byzantine World, 2016 (PBW) (Αγγλικά) Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567) (PDF). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7094-69-7. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Αριστείδης Παππάς

Ο Αριστείδης Παππάς ή "Πωπ" (Θεσσαλία, ;, Κωνσταντινούπολη, 1821) ήταν Έλληνας φιλόλογος, μέλος της Φιλικής Εταιρίας. Συνελήφθη καθώς είχε μαζί του επιστολές του Αλέξανδρου Υψηλάντη προς τους Σέρβους και εκτελέστηκε στην Κωνσταντινούπολη λίγο μετά την έναρξη της Επανάστασης το 1821.

 Προέρχονταν από την Θεσσαλία και έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρίας το 1818 ενώ βρισκόταν στην Ιταλία. Στη συνέχεια μετέβη στην Κέρκυρα και ξεκίνησε να στρατολογεί διάφορους Έλληνες στην Εταιρία, μεταξύ των οποίων και τον αδελφό του Ιωάννη Καποδίστρια, Βιάρο. Με τον μετέπειτα κυβερνήτη ο Αριστείδης Παππάς συναντήθηκε πρώτη φορά την άνοιξη του 1819 στην Κέρκυρα και έλαβε μια συστατική επιστολή του για τον απεσταλμένο της Ρωσίας στην Πόλη, Γ.Α. Στρόγκανοφ, προκειμένου να του επιτραπεί να μεταβεί στην |Οδησσό και στη Μόσχα για να συγκεντρώσει χρήματα από Έλληνες που ζούσαν εκεί. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς ο Παππάς έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και συνάντησε το Ρώσο απεσταλμένο αφού προηγουμένως είχε περάσει από τη Ζάκυνθο, την Πάτρα, τη Χίο τη Σάμο και τη Σμύρνη και είχε στρατολογήσει νέα μέλη στη Φιλική Εταιρία. Πιθανόν προς το τέλος Μαρτίου του 1820, και αφού είχε λάβει όλα τα απαραίτητα έγγραφα, ο Παππάς έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς έφτασε στο Κισινάου. Εκεί, σύμφωνα με την αναφορά του διοικητή της Βεσσαραβίας,Ι.Ν.Ινζόφ προς τον Υπουργό των Εσωτερικών Β.Π.Κοτσούμπεη, ο Παππάς ζήτησε διαβατήριο προκειμένου να μεταβεί στο Κίεβο. Την ίδια περίοδο στο Κισινάου βρισκόταν ο Χριστόφορος Περραιβός, ο οποίος ήθελε να συναντηθεί με τον Καποδίστρια για να τον ενημερώσει για την αποστολή του στην Μάνη. Όμως ο Καποδίστριας είχε φύγει από την Πετρούπολη μαζί με τον τσάρο Αλέξανδρο τον Α' για το Τροπάου, και επειδή ο Περραιβός φοβήθηκε ότι αν τον ακολουθούσε θα κινούσε υποψίες, την αποστολή ανέλαβε ο Παππάς που συνάντησε τον Καποδίστρια στη Βαρσοβία στις 13(25) Αυγούστου του 1820. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς επέστρεψε στο Κισινάου. Στα μέσα του Ιανουαρίου του 1821 ο Αριστείδης Παππάς έφυγε από την πόλη της Μολδαβίας προκειμένου όπως έγραφε το διαβατήριο του να μεταβεί στην πατρίδα του μέσω Αυστρίας. Στην πραγματικότητα κατευθύνθηκε στη Σερβία, μέσω της Βλαχίας, έχοντας μαζί του το σχέδιο επιθετικής και αμυντικής συνεργασίας Ελλήνων και Σέρβων του Αλέξανδρου Υψηλάντη καθώς και επιστολή του τελευταίου προς τον Μίλος Ομπρένοβιτς. Συνελήφθη όμως καθώς διέσχιζε το Δούναβη, στάλθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκτελέστηκε δύο μήνες αργότερα. Πάντως έχουν διατυπωθεί και άλλες δύο εκδοχές για το θάνατό του: η πρώτη είναι ότι αυτοκτόνησε αμέσως μετά τη σύλληψη του και η δεύτερη ότι απαγχονίστηκε με διαταγή του πασά του Βιντίν. Περιοδικό Ε-Ιστορικά-Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Φιλική Εταιρεία: Άγνωστες πτυχές της μυστικής οργάνωσης, 14 Σεπτεμβρίου 2000.
Μακρυλιά Λασιθίου

Η Μακρυλιά είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ιεραπέτρα σε υψόμετρο 260 μέτρα.

 Η Μακρυλιά αναφέρεται από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος το 1577 ως Macilia στην επαρχεία Ιεράπετρας και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 ως Macriglia με 187 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 10 οικογένειες και στην απογραφή του 1881 είχε 36 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Μακρυλιάς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μακρυλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 122 κάτοικοι.Δείτε: Κοινότητα Μακρυλιάς Στην Μακρυλιά βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, σε μια περιοχή γεμάτες σπηλιές, καλογερόσπηλιους ή σκήτες, όπως λέγονται. Βόρεια της Μονής υπάρχει μια μεγάλη σκήτη με παραστάσεις. Επί τουρκοκρατίας λειτουργούσε εκεί κρυφό σχολειό. Δήμος Ιεράπετρας
Γεώργιος Βογιατζής

Ο Γεώργιος Βογιατζής (Κονίστρες Εύβοιας, 1913 - 29 Μαΐου 2003) ήταν Έλληνας πολιτικός που διατέλεσε βουλευτής Ευβοίας από το 1974 ως το 1985, υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας σε δύο κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

 Ήταν γιος του Περικλή Βογιατζή και της Ελένης. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο ΕΜΠ και αγρονόμος τοπογράφος μηχανικός. Απέκτησε επίσης μεταπτυχιακούς τίτλους από τα Πολυτεχνεία της Ζυρίχης και του Μιλάνου. Από το 1949 ως το 1951 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ευβοίας το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα και επανεκλεγόταν συνεχώς στην ίδια έδρα μέχρι και το 1981. Διετέλεσε επίσης ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην πρώτη εκπροσώπηση της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ο Βογιατζής ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργός στην κυβέρνηση του Παπάγου , υπηρετώντας ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, από τις 11 Απριλίου 1954 ως τις 29 Φεβρουαρίου 1956. Στην κυβέρνηση Καραμανλή του 1958 υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 17 Μαΐου 1958 ως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Κατά τη θητεία του στο υπουργείο Παιδείας υπέγραψε εγκύκλιο, βάσει της οποίας η εν χρω κουρά των μαθητών στα σχολεία δεν ήταν πλέον υποχρεωτική . Για τελευταία φορά θήτευσε σε κυβερνητικό αξίωμα όταν έγινε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή μετά τη Μεταπολίτευση, από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 3 Αυγούστου 1976 και Συγκοινωνιών (απλώς μετονομάστηκε το υπουργείο) από τις 3 Αυγούστου 1976 ως τις 28 Νοεμβρίου 1977.Πέθανε στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ) στην Αθήνα σε ηλικία 90 ετών στις 29 Μαΐου 2003. Η κηδεία του έγινε στην πρωτεύουσα στις 31 Μαΐου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Βογιατζή. Βιογραφία, Προσωπικότητες του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου, ανάκτηση 31-3-2013.
Οι άσσοι του γηπέδου (ταινία)

To Οι άσσοι του γηπέδου είναι μια ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη και σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη, η οποία προβλήθηκε πρώτη φορά το 1956, ενώ 40 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε σε επανέκδοση με τον τίτλο Κυριακάτικοι ήρωες.

 Η υπόθεση της ταινίας βασίστηκε σε ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη το 1953, όταν έπειτα από έναν αγώνα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, η ομοσπονδία απέβαλε έναν ποδοσφαιριστή και οι συμπαίκτες του αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον επόμενο αγώνα, ενώ παράλληλα εκτυλίσσονται καθημερινές ιστορίες της ζωής των ποδοσφαιριστών. Χαρακτηριστικό της ταινίας υπήρξε το γεγονός ότι για την ενσάρκωση των ρόλων προτιμήθηκαν διεθνείς ποδοσφαιριστές της εποχής και όχι ηθοποιοί, υποδυόμενοι τους εαυτούς τους και χρησιμοποιώντας τα αληθινά τους ονόματα. Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους στις 13 Μαρτίου 1956 (την ίδια ακριβώς ημέρα με την ταινία «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχάλη Κακογιάννη), κόβοντας 19.276 εισιτήρια. Ανδρέας Μουράτης Κώστας Λινοξυλάκης Στάθης Μανταλόζης Λάκης Πετρόπουλος Κώστας Πούλης Θόδωρος Μορίδης (πρόεδρος ομοσπονδίας) Γιώργος Καμπανέλλης (δημοσιογράφος) Αντώνης Μηγιάκης (προπονητής) Θόδωρος Κεφαλόπουλος (γιατρός) Μιχάλης Γιαννακάκος (εκφωνητής)Εμφανίζονται επίσης (ως φίλαθλοι) οι ηθοποιοί Θανάσης Βέγγος, Γιώργος Φούντας, Νίκος Βασταρδής και η Ιταλίδα σταρ της εποχής Σιλβάνα Παμπανίνι, καθώς και οι ποδοσφαιριστές Ηλίας Ρωσίδης, Γιώργος Δαρίβας, Βαγγέλης Πανάκης, Γιώργος Καμάρας, Μπάμπης Κοτρίδης και Μπάμπης Δρόσος. Ιστορίες από τον μαγικό κόσμο του αθλητισμού, Retrosport Κυριακάτικοι ήρωες, 90' λεπτά Αρχειοθετήθηκε 2013-10-30 στο Wayback Machine.
Κόμμα για τα Ζώα

Το Κόμμα για τα Ζώα (ολλανδικά: Partij voor de Dieren‎, PvdD) είναι πολιτικό κόμμα στην Ολλανδία. Μεταξύ των βασικών στόχων του είναι τα δικαιώματα των ζώων και η καλή διαβίωση των ζώων .

 Το Κόμμα για τα Ζώα ιδρύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2002 από τη Μαριάνε Τίμε, μεταξύ άλλων. Αν και αρχικά θεωρήθηκε ένα κόμμα-μαρτυρίας, ένα κόμμα που δεν επιδιώκει να κερδίσει πολιτική εξουσία αλλά να καταθέσει τις πεποιθήσεις του και συνεπώς να επηρεάσει άλλα κόμματα, το κόμμα σηματοδότησε την προθυμία του να εισέλθει σε κυβέρνηση συνασπισμού το 2021.Το 2003 το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ιδρύθηκε μόλις τρεις μήνες πριν από τις εκλογές και συμμετείχε σε 18 από τις 19 εκλογικές περιφέρειες. Έλαβε 47.665 ψήφους και δεν εξέλεξε βουλευτή. Η εκλογική ανακάλυψη για το Κόμμα για τα Ζώα σημειώθηκε στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2004. Το κόμμα κέρδισε το 3,22% των ψήφων (153.432 ψήφοι), όχι αρκετό για να κερδίσει μια έδρα, αλλά αποτέλεσε μια απότομη βελτίωση σε σύγκριση με το αποτέλεσμα του 2003. Το 2006 το κόμμα κέρδισε τις πρώτες του δύο έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το κόμμα κέρδισε εννέα έδρες σε οκτώ επαρχίες στις ολλανδικές επαρχιακές εκλογές του 2007, εξασφαλίζοντας μία έδρα στη Γερουσία. Το 2010 το κόμμα κέρδισε εκπροσώπηση στα τοπικά συμβούλια του Άμστερνταμ, του Ρότερνταμ, της Ουτρέχτης, του Άρνεμ, του Γκούντα και αλλού, πράγμα που σήμαινε ότι το Κόμμα για τα Ζώα εξασφάλιζε εκπροσώπηση σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης στην Ολλανδία. Στις επακόλουθες εκλογές, η εκλογική υποστήριξη για το Κόμμα για τα Ζώα παρέμεινε σχετικά σταθερή, κερδίζοντας δύο έδρες στη Βουλή το 2010 και το 2012. Το 2014 το κόμμα κέρδισε την εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εντάχθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς-Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών. Το 2017 το κόμμα σημείωσε το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα, κερδίζοντας πέντε έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 8 Οκτωβρίου 2019, η ιδρύτρια και μακροχρόνια ηγέτης Μαριάνε Τίμε αποσύρθηκε από την ηγεσία και τη Βουλή. Η Έστερ Άουεχαντ διαδέχθηκε την Τίμε ως κοινοβουλευτικός αρχηγός και η Έβα φαν Ες την αντικατέστησε ως μέλος του κοινοβουλίου. Προηγουμένως ήταν γυναίκα δημοτικού συμβουλίου στην Ουτρέχτη. Επίσημος ιστότοπος
Φραγκίσκος Φερδινάνδος δ'Άβαλος

Ο Φραγκίσκος-Φερδινάνδος δ'Άβαλος δ'Ακουίνο, ισπαν.: Francesco-Ferdinando d'Ávalos d'Aquino, ήταν Ζ΄ μαρκήσιος της Πεσκάρα και Γ΄ μαρκήσιος του Βάστο (π. 1530 - 1571 στο Παλέρμο). Έγινε αρχηγός του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και στο Πιεμόντε, κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560– 63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568-71).

 Ήταν γιος του Αλφόνσου δ'Άβαλος ΣΤ΄ μαρκήσιου της Πεσκάρα και Β΄ του Βάστο, και της Μαρίας δ'Άραγόνα. Παιδί ακόμη ονομάστηκε το 1536 μεγάλος Θαλαμηπόλος (gran Camerlengo) του βασιλείου της Νάπολης. Επικεφαλής του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και το Πιεμόντε από τον Δεκέμβριο του 1555, επέτυχε μία πλεονεκτική ανακωχή με τη Γαλλία τον Μάρτιο του 1556, ολοκληρώνοντας την επιτυχή εκστρατεία που είχε ξεκινήσει από τον δούκα της Άλμπα. Ήταν τότε κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560–63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568–71), όπου μείωσε τη δύναμη των τοπικών βαρόνων και των Αντιπροσώπων. Έγινε επίσης ιππότης στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1552 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Γκοντζάγκα, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντουα και του Μομφερράτου. Είχαν τέκνα: Αλφόνσος-Φήλικας 1564-1593, πρίγκιπας της Φρανκαβίλα και διάδοχός του. Τομάς απεβ. 1622, κόμης του Καστελλούκιο, επίσκοπος, τιτουλάριος Λατίνος πατριάρχης της Αντιόχειας μεταξύ 1611 και 1622. Hickson, Sally Anne (2016). Women, Art and Architectural Patronage in Renaissance Mantua: Matrons, Mystics, and Monasteries. Routledge. Watanabe-O'Kelly, Helen (2016). Europa Triumphans. Routledge. «‘Ávalos, Francesco Ferdinando d', marchese di Pescara e del Vasto’». Enciclopedie on line. Treccani. http://www.treccani.it/Portale/elements/categoriesItems.jsp?pathFile=/sites/default/BancaDati/Enciclopedia_online/A/BIOGRAFIE_-_EDICOLA_A_005667.xml.
Κάρολος Ιωσήφ της Λωρραίνης

Ο Κάρολος-Ιωσήφ, γερμ. Karl-Joseph von Lothringen (24 Νοεμβρίου 1680 - 4 Δεκεμβρίου 1715) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν, ως Κάρολος Γ΄, επίσκοπος του Ολομόουτς και του Οσναμπρύκ και αρχιεπίσκοπος (πρίγκιπας-εκλέκτορας) του Τρηρ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Ε΄ δούκα της Λωρραίνης και της Ελεονώρας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Γ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ο Κάρολος-Ιωσήφ-Ιωάννης-Αντώνιος-Ιγνάτιος-Φήλιξ γεννήθηκε στη Βιέννη. Έγινε επίσκοπος του Ολομόουτς (βρίσκεται στη Μοραβία/Τσεχία) (1695-1711) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Οσναμπρύκ (βορειοδυτική Γερμανία) (1698-1715), θέσεις για τις οποίες ήταν ο επιτυχής υποψήφιος του κλάδου του Παλατινάτου, σε αντίθεση με τους Χοεντσόλερν του Βρανδεμβούργου. Επίσης, μετά από μερικές παλινδρομήσεις και την παροχή ενός τεράστιου ποσού στον σύλλογο του Καθεδρικού του Τρηρ, ο Κάρολος-Ιωσήφ έγινε αρχιεπίσκοπος και πρίγκιπας-εκλέκτορας του Τρηρ (1711-1715), μία πολιτική θέση ιδιαίτερης σημασίας για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Γερμανίας. Πράγματι το 1711 έκανε χρήση του δικαιώματός του ως εκλέκτορα για την εκλογή του Καρόλου ΣΤ΄ των Αψβούργων (εγγονού του Φερδινάνδου Γ¨). Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που έγιναν περί το τέλος του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και επέτυχε οι Γαλλικές δυνάμεις κατοχής να εγκαταλείψουν την αρχιεπισκοπή to 1714. Κατά τη διάρκεια μίας επίσκεψής του στη Βιέννη απεβίωσε από ευλογιά. Alessandro Cont, La Chiesa dei principi. Le relazioni tra Reichskirche, dinastie sovrane tedesche e stati italiani (1688-1763), preface of Elisabeth Garms-Cornides, Trento, Provincia autonoma di Trento, 2018, pp. 117-137
Βουαντίσουαφ Μπάκα

Ο Βουαντίσουαφ Μπάκα (πολωνικά: Władysław Baka) (24 Μαρτίου 1936 – 3 Μαρτίου 2021) ήταν Πολωνός οικονομολόγος, πολιτικός και τραπεζίτης. Ήταν Υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο στο Συμβούλιο Υπουργών, Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας από το 1985 έως το 1988 και ξανά από το 1989 έως το 1991, και υπηρέτησε στο Πολιτικό Γραφείο του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας από το 1988 έως το 1989.

 Οι γονείς του ήταν οι Βουαντίσουαφ και Μάρτα. Ο Μπάκα αποφοίτησε από την Σχολή Οικονομικών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας το 1958. Απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1971, έγινε αναπληρωτής καθηγητής το 1977 και τακτικός καθηγητής το 1989. Από το 1975 έως το 1981 επόπτευε την Επιτροπή Οικονομικών Επιστημών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.Το 1955, ο Μπάκα εντάχθηκε στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας και υπηρέτησε στην Κεντρική Επιτροπή του. Από το 1972 έως το 1973 διηύθυνε το τμήμα προπαγάνδας της επιτροπής και στη συνέχεια εργάστηκε στα οικονομικά της τμήματα. Από το 1981 έως το 1985 διετέλεσε υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο στο Υπουργικό Συμβούλιο, όπου βοήθησε στο σχεδιασμό της οικονομικής μεταρρύθμισης. Από το 1985 έως το 1988 και από το 1989 έως το 1991, ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας. Εκπροσώπησε την κομμουνιστική κυβέρνηση για την κοινωνική και οικονομική της πολιτική στη Πολωνική Συμφωνία Στρογγυλής Τραπέζης το 1989. Υπηρέτησε επίσης στο Συμβουλευτικό Συμβούλιο του Προέδρου του Πολωνικού Συμβουλίου Επικρατείας. Εκπροσώπησε την Πολωνία στην Παγκόσμια Τράπεζα στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ανεπιτυχώς έθεσε υποψηφιότητα για το Σέιμ το 1989. Το 2005, ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι απένειμε στον Μπάκα τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας «σε αναγνώριση της εξαιρετικής συμβολής του στην ανάπτυξη του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Πολωνία, για επιτεύγματα στην έρευνα και τη διδασκαλία». Είχε προηγουμένως απονεμηθεί με τον Σταυρό του Ιππότη, τον Σταυρό του Διοικητή και τον Σταυρό του Διοικητή με Αστέρι του τάγματος.Ο Βουαντίσουαφ Μπάκα πέθανε στις 3 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 84 ετών.
Απόστολος Λάζαρης

Ο Απόστολος Λάζαρης (5 Μαΐου 1921 - 7 Μαρτίου 2018) ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πανεπιστημιακός και πολιτικός. Υπήρξε κορυφαίο στέλεχος του ΟΗΕ, και μεταπολιτευτικά βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το Μάιο του 1921 στα Λαζαράτα Λευκάδας. Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής υπήρξε μέλος της ΕΠΟΝ. Σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών), και συνέχισε τις σπουδές του στη Βρετανία (Μάντσεστερ) και την Ιταλία (Ρώμη), όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας οικονομικών επιστημών.Διετέλεσε καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αλλά κυρίως σταδιοδρόμησε σε διεθνείς οργανισμούς. Μάλιστα υπήρξε διευθυντής Οικονομικής Ανάπτυξης του ΟΗΕ, του σημαντικότερου διεθνούς οργανισμού.Το 1973 ξεκίνησε τη συνεργασία του με το αντιχουντικό ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και το 1974 εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1978 του ανέθεσε την προεδρία της «Επιτροπής Ανάλυσης και Προγραμματισμού» του Κινήματος, στην οποία συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Σημίτης, ο Γεράσιμος Αρσένης ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης και άλλοι. Το 1981 ο Απόστολος Λάζαρης εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 1985 βουλευτής Α΄ Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός Συντονισμού από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982 (πρώτος τη τάξει υπουργός). Τον Ιούλιο του 1982 το υπουργείο Συντονισμού αντικαταστάθηκε από το καινούριο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, το οποίο ανέλαβε ο Γεράσιμος Αρσένης, που διατήρησε και τη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος που είχε από το 1981. Ο Λάζαρης επέστρεψε στην κυβέρνηση τον Ιανουάριο του 1984, όταν ανέλαβε υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως, μέχρι τον Ιούλιο του 1985. Το Νοέμβριο του 1988 ήρθε σε σύγκρουση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και παραιτήθηκε από τη βουλευτική του έδρα στην Α΄ Αθηνών (τον αντικατέστησε ο Γιάννος Παπαντωνίου), ενώ το 1989, λαμβάνοντας την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού, εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Λευκάδας. Αξιόλογη είναι και η συγγραφική του δραστηριότητα, στην οποία εντάσσονται τα έργα Η μηχανική ελέγχου του αναπτυξιακού προγράμματος (1977) και Ποιος σοσιαλισμός; (1989). Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 2018, σε ηλικία 97 ετών. Who's who in Greece 2001, σελίδα 436
Νικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (απλό γυναικών)

Το απλό γυναικών του τουρνουά αντισφαίρισης του Αμερικανικού Όπεν ξεκίνησε το 1887. Πρώτη νικήτρια ήταν η Έλεν Χάνσελ. Τα πρωταθλήματα του 1887 και του 1888 αναγνωρίστηκαν υστερόχρονα ως επίσημα αμερικανικά πρωταθλήματα. Το 1889 ιδρύθηκε η Αμερικανική Εθνική Ένωση Γυναικών της Αντισφαίρισης (United States National Ladies Tennis Association , αρκτικόλεξο:USNLTA).

 Σημειώσεις(*) Γκραντ Σλαμ της εποχής του ανοικτού (**) εθνικό αμερικανικό πρωτάθλημα Μέχρι το 1911, η νικήτρια προκρινόταν αυτόματα στον τελικό της επόμενης χρονιάς. Κατάλογοι νικητών στο Αμερικανικό ΌπενΝικητές στο Αμερικανικό Όπεν (απλό ανδρών) Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό ανδρών) Νικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό γυναικών) Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό μικτό)Νικήτριες Γκραν Σλαμ, στο απλό γυναικώνΝικήτριες στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό γυναικών) Νικήτριες στο Ρολάν Γκαρός (απλό γυναικών) Νικήτριες στο Γουίμπλεντον (απλό γυναικών)
Κατάλογος αρχηγών κράτους του Μεξικού

Ο Αρχηγός Κράτους του Μεξικού είναι το πρόσωπο που ασκεί την εκτελεστική εξουσία στη χώρα. Με βάση το σημερινό σύνταγμα, την ευθύνη αυτή έχει ο Πρόεδρος του Μεξικού, ο οποίος είναι η ανώτατη Εκτελεστική Αρχή στην Μεξικανική Ένωση. Στη διάρκεια της ιστορίας του, το Μεξικό γνώρισε πολλές και διαφορετικές μορφές διακυβέρνησης. Επί ομοσπονδιακών συνταγμάτων, ο τίτλος του προέδρου ήταν ο ίδιος με σήμερα. Επί του κεντρώου καθεστώτος των Επτά Νόμων (Siete Leyes), ο τίτλος του αρχηγού κράτους ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επιπρόσθετα, υπήρξαν και δύο περίοδοι μοναρχικής διακυβέρνησης, στη διάρκεια των οποίων η Εκτελεστική Αρχή ήταν ο Αυτοκράτορας του Μεξικού. Η χρονολόγηση των αρχηγών κράτους του Μεξικού είναι σύνθετη, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος του 19ου αιώνα και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού στη χώρα υπήρξε πολιτική αστάθεια. Οι πρόεδροι που εξελέγησαν την περίοδο εκείνη δεν ολοκλήρωσαν τη θητεία τους, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ως την προεδρία του Λάζαρο Κάρδενας, ο κάθε πρόεδρος είχε μείνει στην εξουσία κατά μέσο όρο για 15 μήνες.

 Μετά το τέλος του πολέμου της Μεξικανικής Ανεξαρτησίας, σχηματίστηκε μία προσωρινή διοικούσα επιτροπή αποτελούμενη από 34 πρόσωπα, η οποία υπέγραψε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Μεξικανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι, διορίστηκε αντιβασιλεία, αποτελούμενη από έξι άτομα. Μετά το τέλος της πρώτης αυτοκρατορίας του Μεξικού (Αυγουστίνος Α΄) ανέλαβε προσωρινή κυβέρνηση το 1823. Η κυβέρνηση εκείνη συγκάλεσε το σώμα που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και είχε διάρκεια ζωής από την 1η Απριλίου 1823 ως τις 10 Οκτωβρίου 1824. Στις 22 Ιουνίου 1863 ιδρύθηκε μια "Ανωτέρα Διοικούσα Επιτροπή" και στις 11 Ιουλίου η επιτροπή αποτέλεσε την Αντιβασιλεία. Κόμματα Αντί Επανεκλογικό Κόμμα→Προοδευτικό Συνταγματιστικό Κόμμα Ανεξάρτητος Κόμματα Φιλελεύθερο Συνταγματικό Κόμμα Εργατιστικό Κόμμα Κόμμα Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα Έπειτα από την συνταγματική μεταρρύθμιση του 1926, η προεδρική θητεία στο Μεξικό παρατάθηκε κατά 6 χρόνια, ξεκινώντας από το 1928 και απαγορεύτηκε επίσημα η επανεκλογή. Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 1934 όλοι οι πρόεδροι έχουν πλήρεις εξαετείς θητείες. Κόμματα Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα→Κόμμα της Μεξικανικής Επανάστασης→Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα Κόμμα Εθνικής Δράσης Κόμμα Εθνικής Αναγέννησης Την 1η Απριλίου 2012 πέθανε ο πρώην πρόεδρος Μιγκέλ ντε λα Μαδρίδ, ο οποίος είναι εκείνος που απεβίωσε πιο πρόσφατα.
Λίρα των Τόνγκα

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Τόνγκα έως το 1967 οπότε και εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στο νόμισμά της. Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια, και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

 Αρχικά στην Τόνγκα χρησιμοποιούνταν η Βρετανική λίρα ως νόμισμα. Το 1921 όμως η κυβέρνηση των νήσων Τόγκα εκδίδει τραπεζογραμμάτια τα οποία κυκλοφορούσαν συμπληρωματικά με την στερλίνα. Τα χαρτονομίσματα αυτά που είχαν την επισήμανση στερλίνες (sterling) (Βρετανικές λίρες δηλαδή) στη οποία είχε συμπεριληφθεί η μάλλον ασυνήθιστη υποδιαίρεση των 4 σελινίων. Όταν η λίρα της Αυστραλίας υποτιμήθηκε σε σχέση με το Βρετανικό νόμισμα κατά την έναρξη της Παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929, προκλήθηκε μεγάλη σύγχυση στα μικρά νησιά των Βρετανικών εδαφών του δυτικού Ειρηνικού αφού δεν ήταν σαφές εάν η νομισματική τους μονάδα θα έπρεπε να θεωρηθεί ίση με την Βρετανική ή την Αυστραλιανή λίρα. Το ασαφές αυτό τοπίο διατηρήθηκε έως το 1936 οπότε η λίρα της Τόνγα υποτιμήθηκε έναντι της Βρετανικής λίρας με ισοτιμία 1,25 λίρες Τόνγα =1 στερλίνες. Άρα το νόμισμα της Τόνγκα είχε πλέον ισοτιμία 1/1 με την λίρα της Αυστραλίας . Η λέξη "στερλίνα" (sterling) διαγραφηκε αρχικά από τα χαρτονομίσματα της Τόνγκα ενώ στις επόμενες εκδόσεις απαλείφθηκε η λέξη η οποία τόση σύγχυση είχε προκαλέσει. Το 1967, η λίρα της Τόνγκα αντικαταστάθηκε από το Παάνγκα με ισοτιμία 1 λίρα = 2 Παάνγκα. Κέρματα του νομίσματος αυτού δεν εκδόθηκαν. Τα χαρτονομίσματα των 5 λιρών εκδίδονταν από το 1921 έως το 1966. Ενώ από το 1933 έως το 1966 εκδίδονταν τα χαρτονομίσματα των: 4 σελινίων 10 σελινίων 1 λίρας Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Χαρτονομίσματα της Τόνγκα
1214 Ριχίλδη

Η Ριχίλδη (Richilde) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,964. Ανακαλύφθηκε την Πρωτοχρονιά του 1932 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ριχίλδης εκτιμάται σε 35,29 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι B ή Xk, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0619. Η Ριχίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 52 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πίτερ Άρτσεν

Ο Πίτερ Άρτσεν (ολλανδικά: Pieter Aertsen, 1507/1508 - 3 Ιουνίου 1575, αποκαλούμενος και Lange Pier (Ο ψηλός Πίτερ) λόγω του αναστήματός του) ήταν Ολλανδός ζωγράφος που έζησε κατά τον 16ο αιώνα. Συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της φλαμανδικής ζωγραφικής.

 Ο Άρτσεν γεννήθηκε το 1507 ή το 1508 στο Άμστερνταμ. Υπήρξε μαθητής του Έρτχεν φαν Λέιντεν (Aertgen van Leyden) και από το 1535 συμμετείχε στη συντεχνία των ζωγράφων της Αμβέρσας. Το 1556 επέστρεψε στο Άμστερνταμ όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1575. Απέκτησε τρεις γιους που έγιναν και αυτοί ζωγράφοι, ενώ από τους μαθητές του ξεχώρισε ο ανιψιός του Γιοάχιμ Μπεκελάερ. Λόγω του αναστήματός του, ο Άρτσεν ήταν γνωστός και ως Lange Pier, δηλαδή Ψηλός Πέτρος (κυριολεκτικά "Μακρύς Πέτρος").Τα έργα του Άρτσεν διακρίνονταν από έναν λεπτό ρεαλισμό. Οι πίνακές του ήταν συνήθως εμπνευσμένοι από ιστορικά και θρησκευτικά θέματα, καθώς και από σκηνές της καθημερινότητας. Επίσης ασχολήθηκε με την προσωπογραφία και τη νεκρή φύση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850 δημιούργησε πίνακες νεκρής φύσης που θεωρούνται οι πρώτοι, στους οποίους το συγκεκριμένο είδος ζωγραφικής παρουσιάζεται αυτόνομα. Έργα του Πίτερ Άρτσεν Ibiblio.org Paintings Literature on Pieter Aertsen Pieter Aertsen Paitings Gallery Vermeer and The Delft School
Τζέιμς Ουόρθι

Ο Τζέιμς Ουόρθι (αγγλικά: James Ager Worthy, γεννήθηκε 27 Φεβρουαρίου 1961) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ. Ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών, έκανε μεγάλη καριέρα στο NBA με τους Λος Άντζελες Λέικερς και είναι σχολιαστής αγώνων.

 Όταν ήταν μαθητής της ένατης τάξης στο σχολείο της ιδιαίτερης πατρίδας του, ο Ουόρθι έγινε γνωστός με μέσο όρο 21,5 πόντους και 12,5 ριμπάουντ και επιλέχθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας με την καλύτερη προοπτική. Ένα κάταγμα αστραγάλου όμως αμφισβήτησε την πορεία του. Η ανάρρωσή του ξαναδημιούργησε την ελπίδα και το 1981–82, ήταν μέλος μιας από τις μεγαλύτερες συλλογές ταλέντων στην ιστορία της καλαθοσφαίρισης κολεγίων, μεταξύ των οποίων και τον πρωτοετή Μάικλ Τζόρνταν. Ο Ουόρθι είχε 15,6 πόντους, 6,3 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ κατά μέσο όρο, ενώ είχε 57,3 % στις προσπάθειες σουτ και μοιράστηκε το βραβεία του παίκτη της χρονιάς. Με 28 πόντους στο κρίσιμο παιχνίδι του φάιναλ φορ, ο τίτλος του καλύτερου παίκτη και αυτός του πρωταθλήματος ήρθαν αβίαστα.Επιλέχθηκε στην πρώτη θέση του Ντραφτ του 1982 από τους Λος Άντζελες Λέικερς, όπου και αγωνίστηκε όλη την καριέρα του έως το 1994. Είχε το προσωνύμιο «Big Game James» και σήμα-κατατεθέν ήταν γι’ αυτόν τα ευμεγέθη γυαλιά που φορούσε την εποχή που αγωνιζόταν. Στη μεγάλη ομάδα των Λέικερς της δεκαετίας του 1980 είχε ρόλο κλειδί στο παιχνίδι της ομάδας, που ονομάστηκε showtime. Στην πρώτη του χρονιά έπαιξε σε 77 παιχνίδια πριν σπάσει την αριστερή κνήμη και χάσει τα πλέι οφ του 1983. Το ποσοστό ευστοχίας του ήταν 57,9 % παραμένει ρεκόρ για τους ρούκι των Λέικερς. Είχε κατά μέσο όρο 13,4 πόντους και 5,2 ριμπάουντ και επιλέχθηκε ομόφωνα στην καλύτερη ομάδα των ρούκι.Το 1985 ήταν βασικός στην ομάδα, τρίτος σκόρερ της και πρωταθλητής. Το πρωτάθλημα επέστρεψε στους Μπόστον Σέλτικς το 1985–86, αν και ο Ουόρθι είχε την καλύτερη σεζόν της καριέρας του και έκανε την πρώτη από τις επτά συνεχόμενες εμφανίσεις στο All-Star Game.Το 1996 επιλέχθηκε ως ένας από τους 50 κορυφαίους μπασκετμπολίστες του NBA όλων των εποχών στο επετειακό έτος 1996 και μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα NBA και έχει αναδειχθεί MVP των τελικών του Αμερικανικού Πρωταθλήματος του 1988. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. 3 × πρωταθλητής NBA (1985, 1987, 1988 ) MVP των τελικών του ΝΒΑ (1988) 7 × NBA All-Star (1986 - 1992) NBA Καλύτερη ομάδα των ρούκι (1983) Επετειακή ομάδα όλων των εποχών των 50 χρόνων του NBA (1996) Επετειακή ομάδα όλων των εποχών των 75 χρόνων του NBA (2021) Νο 42 αποσύρθηκε από τους Λος Άντζελες Λέικερς Πρωταθλητής NCAA (1982) NCAA Φάιναλ φορ καλύτερος παίκτης (1982) Πρώτη ομάδα All-American (1982) Πρώτη ομάδα All-ACC (1982) Δεύτερη ομάδα All-ACC (1981) MVP τουρνουά ACC (1982) Νο 52 αποσύρθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας Αναλυτικά στατιστικά καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2012-05-31 στο Wayback Machine. James A. Worthy