IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης

Η Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης (SST) ή Waktu Piawai Singapura (WPS) στα μαλαϊκά, επίσης γνωστή ως Ώρα Σιγκαπούρης (SGT) χρησιμοποιείται στη Σιγκαπούρη και είναι 8 ώρες μπροστά από τον UTC (UTC+08:00).

 Ως μέρος της Βρετανικής Μαλαισίας, η Σιγκαπούρη αρχικά χρησιμοποίησε τη Μαλαϊκή ώρα, η οποία ήταν 7 ώρες και 30 λεπτά μπροστά από τον GMT. Μετά την Ιαπωνική κατοχή, η Μαλαισία υιοθέτησε την ώρα Τόκιο στην GMT+9 στις 15 Φεβρουαρίου του 1942. Αν και οι επίσημες συναντήσεις γίνονταν σύμφωνα με την ώρα Τόκιο ήταν κοινή πρακτική να κρατώνται δύο διαφορετικές ώρες: η ώρα πριν τη κατοχή στο σπίτι και η ώρα Τόκιο στα προσωπικά ρολόγια. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την επιστροφή της Μαλαισίας στη Βρετανία, η Σιγκαπούρη επανήλθε στη προπολεμική ζώνη ώρας. Αν και η Σιγκαπούρη προς το παρόν δεν χρησιμοποιεί τη θερινή ώρα κατά την παραδοσιακή έννοια του όρου λόγω της τροπικής τοποθεσίας, μια μορφή θερινής ώρας, χρησιμοποιώντας μια μετατόπιση 20 λεπτών, εισήχθη σε ετήσια βάση από το Νομοθετικό Συμβούλιο των Οικισμών των Στενών 1933, ενώ μια προηγούμενη προσπάθεια εγκαταλείφθηκε το 1920. Αυτή η μετατόπιση εγκρίθηκε επίσημα ως πρότυπο στη Σιγκαπούρη το 1936 και το 1941 η μετατόπιση αυξήθηκε σε 30 λεπτά, όπως και στη πρόταση του 1920. Το 1981, η Μαλαισία αποφάσισε να τυποποιήσει την ώρα σε όλη την επικράτειά της στην ενιαία UTC+08:00. Η Σιγκαπούρη αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμά τους, επικαλούμενη επιχειρηματικά και ταξιδιωτικά προγράμματα. Η αλλαγή τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1982, όταν η Σιγκαπούρη μετακινήθηκε μισή ώρα προς τα εμπρός, δημιουργώντας τη "Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης" (SST). Η SST είναι οκτώ ώρες μπροστά από τον UTC και είναι συγχρονισμένη με το Χονγκ Κονγκ, την Ταϊπέι, το Πεκίνο, τηΜανίλα και το Περθ. Το Εργαστήριο Ώρας και Συχνότητας του Εθνικού Κέντρου Μετρολογίας καθιερώνει, διατηρεί και διαδίδει την εθνική κλίμακα ώρας της Σιγκαπούρης, η οποία είναι η Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα της Σιγκαπούρης, UTC (SG) και η Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης (SST). Το κέντρο τοποθετεί την SST στη διεθνή κλίμακα ώρας, τη UTC, μέσω τακτών χρονικών συγκρίσεων με την τεχνική All-In-View του Παγκόσμιου Συστήματος Εντοπισμού Θέσης (GPS) κάτω από ένα παγκόσμιο δίκτυο περίπου σαράντα εθνικών τυποποιημένων εργαστηρίων. Η Βάση δεδομένων ζώνης ώρας IANA περιέχει μία ζώνη για τη Σιγκαπούρη στο αρχείο zone.tab: Κοινή Ώρα ASEAN Ώρα στην Ινδονησία Ώρα στη Μαλαισία Χειμερινή Ώρα Σιγκαπούρης Εθνικό Κέντρο Μετρολογίας
Άγιος Βασίλειος Αγίου Βασιλείου Λακωνίας

Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Λακωνίας δείτε: Άγιος Βασίλειος Νεοχωρίου Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Βασιλείου ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Ευστράτιος και Μοναχή Συκιά.

 Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό στη νότια Λακωνία, 5 χλμ. δυτικά του Γυθείου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 50 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,417 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαραθέας Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 επανήλθε στον νομό Λακωνίας. Το 1934 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Βασιλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βασιλείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ντεμετριούς Στεφανοπολί ντε Κομνέν

Ο Δήμος Στεφανόπολι (γαλλικά: Démétrius Stephanopoli de Comnène, Παόμια, σήμερα Καργκέζε, Κορσική, 12 Νοεμβρίου 1749 - Παρίσι, 8 Αυγούστου 1821) ήταν Γάλλος αριστοκράτης ελληνικής καταγωγής, αξιωματικός, βοτανολόγος και συγγραφέας, απεσταλμένος του Ναπολέοντα στην Ελλάδα.

 Ο Δήμος Στεφανόπολι γεννήθηκε το 1749 στο ελληνικό χωριό Παομία, το σημερινό Καργκέζε στο νησί της Κορσικής. Το χωριό ιδρύθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα από πρόσφυγες Μανιάτες, που υπό την ηγεσία του Πρωτόγερου Στεφανόπουλου, και με την ενθάρρυνση της Δημοκρατίας της Γένουας, εγκαταστάθηκαν στην Καλαβρία, και στη συνέχεια στην Κορσική. Ο Δημήτριος ήταν ο γιος του Κωνσταντίνου Στεφανόπολι (†1779), του κληρονομικού ηγέτη της ελληνικής αποικίας στην Κορσική, καθώς επίσης και αδελφός της Πανώριας Κομνηνής, και θείος της Laure Junot d'Abrantès. Το 1779 έλαβε το βαθμό του λοχαγού του ιππικού. Ο Δημήτριος ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος δέκατης τρίτης γενεάς του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, του Δαυίδ της Τραπεζούντας. Ο Στεφανόπολι αναγνωρίστηκε ως απόγονος και διάδοχος του αυτοκράτορα Δαυίδ Κομνηνού το 1782 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄, κάτι που του επέτρεψε να προσθέσει το όνομα των Κομνηνών στο επώνυμό του. Μετά την Γαλλική Επανάσταση ο Ναπολέων «έξυπνα και κυνικά κερδοσκοπούσε με τις εθνικές φιλοδοξίες του ελληνικού λαού,» μυστικοί απεσταλμένοι του πλημμύρισαν την Ελλάδα, ειδικά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για πόλεμο με την Τουρκία και την αιγυπτιακή εκστρατεία. Ο Ναπολέων έστειλε τους συμπατριώτες του Στεφανόπολι, Δημήτριο και τον αδελφό του Νικόλαο, στη Μάνη το 1797, για να προετοιμάσουν μια εξέγερση εναντίον των Τούρκων. Στις 19 Μαΐου του 1798 ο γαλλικός στόλος απέπλευσε από την Τουλόν και την 1η Ιουλίου 1798, ο Ναπολέων αποβιβάστηκε στην Αίγυπτο. Μετά την αιγυπτιακή εκστρατεία ο Στεφανόπολι επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1800 εξέδωσε το βιβλίο με την ονομασία «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Voyage en Grèce). Μετά την αποκατάσταση της Μοναρχίας ο Στεφανόπολι έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΗ' τον βαθμό του ταξιάρχου. Πέθανε στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου, 1821. Démétrius Stephanopoli de Comnène, Notes archéologiques, Ajaccio, 1841 Démétrius Stephanopoli de Comnène, Précis d'histoire de la maison de Comnène, Paris Marie-Anne Comnène ,titre=Cargèse: une colonie grecque en Corse|url=http://books.google.fr/books?id=ZM8ZAAAAIAAJ&q=%22D%C3%A9m%C3%A9trius+Stephanopoli+de+Comn%C3%A8ne%22&dq=%22D%C3%A9m%C3%A9trius+Stephanopoli+de+Comn%C3%A8ne%22&cd=1%7Céditeur=Les Belles lettres|année=1959}} Prince Georges Comnène, Sur la Grèce, Imprimerie de Firmin Didot Frères, Paris, octobre 1831 (Lire en ligne) Hervé Rousseau, La duchesse d'Abrantès, Nepoléon et les Comnène sur Info-Grèce
Ιωάννης Βρετανός Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ

Ο πρίγκιπας Ιωάννης-Βρετανός-Κάρολος ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Jean-Bretagne-Charles de La Trémoille, (5 Φεβρουαρίου 1737 – 19 Μαΐου 1792) από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ, 7ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), ήταν Γάλλος στρατιωτικός και γιος τού Καρόλου-Αρμάνδου-Ρενέ και της συζύγου του, Mαρί-Ορτάνς ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρης τού δούκα τού Μπουγιόν.

 Ο Λα Τρεμουάλ ξεκίνησε τη στρατιωτική του σταδιοδρομία στον Επταετή Πόλεμο ως επικεφαλής τού συντάγματος τού Ιππικού της Ακουιτανίας. Τραυματίστηκε σοβαρά και στη συνέχεια προήχθη στο βαθμό τού λοχία, και αργότερα του ταξίαρχου, των στρατευμάτων τού βασιλιά. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Λα Τρεμουάλ παρέμεινε πιστός στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. Έφυγε από τη Γαλλία το 1789, αλλά δύο από τους γιους του απεβίωσαν στην περίοδο της Τρομοκρατίας. Νυμφεύτηκε τη Mαρία-Ζενεβιέν τού Ντυρφόρ (1735-1762), κόρη τού Γκυ-Μιχαήλ ντε Ντυρφόρ, δούκα των Λορζ και Ραντάν (Lorges et Randan), στρατάρχη της Γαλλίας, και της Ελιζαμπέτ-Φιλιπίν τού Πουατιέ ντε Ρυέ, κοντέσσα τού Νεσατέλ, στις 1751 Φεβρουαρίου. Δεν έκαναν παιδιά. Στις 27 Ιουνίου 1763 νυμφεύτηκε ξανά, με τη Mαρί-Μασιμιλιέν, πριγκίπισσα τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ (1744-1790), κόρη τού Φιλίππου-Ιωσήφ Α΄, πρίγκιπα τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ και της πριγκίπισσας Mαρίας-Τερέζας φαν Χόρνες. Από τον δεύτερο γάμο του, ο Λα Τρεμουάλ απέκτησε τέκνα: Κάρολος-Βρετανός-Μαρία, γενν. στις 24 Μαρτίου 1764, απεβ. στις 10 Νοεμβρίου 1839. Aντώνιος-Φίλιππος, πρίγκιπας τού Ταλμόν (Talmont), γενν. στις 27 Σεπτεμβρίου 1765 και απεβ. στη γκιλοτίνα στις 29 Ιανουαρίου 1794. Κάρολος-Γοδεφρείδος, μέλος τού Συλλόγου τού καθεδρικού (canon), γενν. στις 27 Σεπτεμβρίου 1765 και απεβ. στη γκιλοτίνα στις 15 Ιουνίου 1794. Λουδοβίκος-Στανισλάος, πρίγκιπας τού Tρεμουάλ, γενν. στις 12 Ιουνίου 1767 και απεβ. τον Αύγουστο του 1837. Νυμφεύτηκε τη Ζενεβιέβ ντε Μωλεβριέ-Λανζερόν (απεβ. το 1829) και αργότερα νυμφεύτηκε την Ωγκυστά Μυραί.
First Certificate in English

Το First Certificate in English (FCE) είναι η πιστοποίηση γνώσης της αγγλικής γλώσσας βασικού επιπέδου. Είναι το κατώτερο διεθνώς αναγνωρισμένο πτυχίο Αγγλικών. Το FCE διαμορφώνεται από το μη-κερδοσκοπικό τμήμα English for Speakers of Other Languages (ESOL) του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Στην Ελλάδα είναι ευρέως γνωστό ως Lower.

 Υπάρχουν 4 ενότητες στο FCE. Reading (Κατανόηση Κειμένου) and Use of English (Χρήση Αγγλικής): 1 ώρα και 15 λεπτά. Απόσπαση πληροφοριών από φανταστικά και μη φανταστικά βιβλία και ασκήσεις γραμματικής/λεξιλογίου.Writing (Γραπτός Λόγος): 1 ώρα 20 λεπτά. Παραγωγή δύο διαφορετικών μερών του γραπτού λόγου όπως μια μικρή αφήγηση, μια επιστολή, ένα άρθρο, μια αναφορά, μια ανασκόπηση ή μια έκθεση.Listening (Ακουστική Κατανόηση): 40 λεπτά. Κατανόηση του νοήματος ποικίλων ακουσμάτων όπως ενημερωτικά προγράμματα, λόγους, ιστορίες, ανέκδοτα ή δημόσιες ανακοινώσεις.Speaking (Προφορική Εξέταση): 14 λεπτά. Συμμετοχή στην προφορική εξέταση με έναν ακόμα υποψήφιο ή σε γκρουπ των τριών. Ικανότητά συμμετοχής σε προφορικούς διαλόγους με τον εξεταστή ή με τους άλλους υποψήφιους. Το κάθε τμήμα του τεστ αναλογεί στο 20% της βαθμολογίας.1 Η βαθμολόγηση είναι από A έως E. Με A, B, C ένα πτυχίο απονέμεται στον υποψήφιο. Με D, E ο υποψήφιος αποτυγχάνει και δεν λαμβάνει πτυχίο. Cambridge ESOL
Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συλλόγων

Η Ομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συλλόγων (αγγλικά: European Club Association, ECA) είναι το μοναδικό, ανεξάρτητο όργανο που εκπροσωπεί άμεσα τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο ρόλος της ECA είναι να προστατεύει και να προάγει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σε επίπεδο συλλόγων. Έχει ως στόχο να δημιουργήσει ένα νέο μοντέλο πιο δημοκρατικής διακυβέρνησης, που αντανακλά πραγματικά τον βασικό ρόλο των συλλόγων στο ποδόσφαιρο.

 Συγκροτήθηκε κατά τη διάλυση του ομίλου G-14 τον Ιανουάριο του 2008. Το διάστημα 2013-15, η ECA εκπροσωπεί 214 συλλόγους. Αποτελείται από 105 Τακτικά Μέλη και 109 Συνδεδεμένα Μέλη, με τουλάχιστον ένα από κάθε ιδιότητα μέλους, από 53 εθνικές ομοσπονδίες. Ο ακριβής αριθμός των Τακτικών Μελών συλλόγων από κάθε ομοσπονδία, θα καθορίζεται κάθε δύο χρόνια στο τέλος της περιόδου, με βάση την κατάταξη της UEFA από τις ομοσπονδίες μέλη της, σύμφωνα με τις ακόλουθες αρχές: Οι ακόλουθοι δεκαέξι σύλλογοι ίδρυσαν την ECA το 2008: G-14 EL UEFA EMCA Επίσημη ιστοσελίδα Η ECA στην ιστοσελίδα της UEFA Αρχειοθετήθηκε 2015-09-07 στο Wayback Machine.
Τάσος Μαντζώρος

Ο Τάσος Μαντζώρος (γεν. Δεσφίνα Φωκίδας, 14 Φεβρουαρίου 1969) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, από τους γνωστότερους επιθετικούς που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Φωκίδας και 2 φορές πρωταθλητής Δ΄Εθνικής. Υπήρξε στέλεχος της Μικτής Φωκίδας και κορυφαίος σκόρερ σε όλες τις ομάδες που αγωνίσθηκε. Ο αδελφός του Στάθης Μαντζώρος, επίσης παλαιός ποδοσφαιριστής, έχει εκλεγεί δήμαρχος Δεσφίνας επί σειρά ετών.

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 15 ετών, την άνοιξη του 1984 στον Ησαΐα Δεσφίνας, με τον οποίο έπαιξε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φωκίδας έως και το καλοκαίρι του 1987, οπότε εντάχθηκε στους ερασιτέχνες της ΠΑΕ Λεβαδειακός. Τη διετία 1988-1989 αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του στο οικείο πρωτάθλημα (Ερασιτεχνών ΠΑΕ Α΄Εθνικής). Το 1989-90 ήταν πρωταθλητής Δ΄Εθνικής με τη Λαμία, ενώ την επόμενη τετραετία αποτέλεσε βασικό στέλεχος του Φωκικού, με τον οποίο κατέκτησε μια άνοδο στη Γ΄Εθνική, το 1992 στις 19/08/1992 σκόραρε για το κύπελλο Ελλάδας εναντίον του Πανσερραϊκού δίνοντας στον Φωκικό την μεγαλύτερη νίκη της ιστορίας του. Και τις 4 χρονιές που βρισκόταν στην ομάδα της Άμφισσας ήταν ο πρώτος σκόρερ της. Τη διετία 1995-1996 βρέθηκε στο Λήλαντα Βασιλικού, επίσης πρώτος σκόρερ τόσο της ομάδας του, όσο και του Ομίλου Δ΄Εθνικής. Το 1996-97 ήταν δεύτερος σκόρερ ομίλου Δ΄Εθνικής με τον Φωκικό, πίσω από τον Νταλάκα, ενώ την επόμενη διετία αγωνίσθηκε με τον Αστέρα Ιτέας επίσης στη Δ΄Εθνική, αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ, ειδικά την πρώτη χρονιά (1997-98), όταν σημείωσε 17 γκολ, αγωνιζόμενος σε όλα τα παιχνίδια της σεζόν και μη δεχόμενος ούτε μια κίτρινη κάρτα.Εκλεισε ουσιαστικά την καριέρα του την περίοδο 2000-01 στον Φωκικό, σαν πρωταθλητής Φωκίδας. Ωστόσο, στα μέσα της δεκαετίας του 2000 επέστρεψε για λίγα παιχνίδια τόσο στον Α.Ο. Σάλωνα, όσο και στον Ησαΐα, όπου συμβολικά "κρέμασε" το δελτίο του. Ο Τάσος Μαντζώρος είναι Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Φυσικοθεραπευτής, με Master στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας και Διδακτορικό στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών(Εργαστήριο Πειραματικής Φυσιολογίας). Απασχολήθηκε στους Ολυμπιακούς της Αθήνας ως υπεύθυνος φυσικοθεραπευτής ποδοσφαίρου, καθώς επίσης και στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αστυνομίας(Τσεχία 2014, Ολλανδία 2017) ενώ προσφέρει τις υπηρεσίες του επί σειρά ετών στην ομάδα του Φωκικού, του Αστέρα Ιτέας και πολλών άλλων αθλητικών σωματείων της Φωκίδας. Είναι ιδιοκτήτης Φυσικοθεραπευτηρίου και Γυμναστηρίου στην Άμφισσα από το 2000. Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
Making Contact

Το Making Contact είναι το ενδέκατο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1983 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Chrysalis Records".Μετά την αποχώρηση του Πιτ Γουέι, ο Πολ Τσάπμαν ανέλαβε και το μπάσο, εκτός της κιθάρας, ενώ την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Μικ Γκλόσοπ. Κατά το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας του άλμπουμ, το μπάσο έπαιζε ο Μπίλι Σίχαν, αλλά στην συναυλία των UFO στην Αθήνα ο Μογκ λιποθύμησε πάνω στην σκηνή, ενώ ο Σίχαν χτύπησε από αντικείμενο που πετάχτηκε από το κοινό.Το συγκρότημα έκανε ένα διάλειμμα πριν την βρετανική του περιοδεία, κατά την οποία ήταν προγραμματισμένη η ηχογράφηση ενός ζωντανού δίσκου. Ο Σίχαν αντικαταστάθηκε από τον Πολ Γκρέι των The Damned, αλλά οι ηχογραφήσεις δεν κατέληξαν σε κυκλοφορία. Το "Making Contact" υπήρξε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος δεν κατάφερε να μπει στο Top-30 της πατρίδας τους μετά το "Lights Out" του 1977, ενώ δεν μπόρεσε να μπει στο Top-100 του Billboard.

 "Blinded by a Lie" (Carter, Mogg) – 3:58 "Diesel in the Dust" (Carter, Mogg) – 4:29 "A Fool for Love" (Carter, Mogg) – 3:57 "You and Me" (Carter, Mogg) – 3:20 "When It's Time to Rock" (Paul Chapman, Mogg) – 5:27 "The Way the Wild Wind Blows" (Carter, Chapman, Mogg) – 4:14 "Call My Name" (Carter, Mogg) – 3:14 "All Over You" (Carter, Mogg) – 4:24 "No Getaway" (Carter, Chapman, Mogg) – 3:32 "Push, It's Love" (Carter, Mogg) – 3:16 "Everybody Knows" (Chapman, Mogg) – 3:33 "When It's Time to Rock" (ζωντανό στο Μπέρμιγχαμ 26/03/83) "Blinded by a Lie" (ζωντανό στην Οξφόρδη 25/03/83) Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Making Contact" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Πολ Τσάπμαν - κιθάρα, μπάσο Νιλ Κάρτερ - πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο, φωνητικά Άντι Πάρκερ - τύμπανα Making Contact - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - Making Contact (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.
Πυραζίνη

Η πυραζίνη είναι μια ετεροκυκλική οργανική χημική ένωση. Αποτελείται από έναν αρωματικό εξαμελή δακτύλιο που περιέχει δύο άτομα αζώτου στις θέσεις 1 και 4. Έχει τη μορφή άχρωμων ή λευκών κρυστάλλων που αναφλέγονται εύκολα. Η πυραζίνη είναι η μητρική ένωση μιας ευρείας οικογένειας παραγώγων που λαμβάνονται με υποκατάσταση στα άτομα άνθρακα του δακτυλίου και αποκαλούνται με τον γενικό όρο πυραζίνες.

 Υπάρχουν πολλές μέθοδοι για τη σύνθεση της πυραζίνης και των παραγώγων της. Μερικές από αυτές συγκαταλέγονται στις παλαιότερες συνθετικές αντιδράσεις που βρίσκουν χρήση ακόμη και σήμερα. Σύμφωνα με την σύνθεση πυραζίνης κατά Staedel–Rugheimer (1876), αντίδραση 2-χλωροακετοφαινόνης με αμμωνία σχηματίζει αμινοκετόνη (η πρώτη ένωση στο παρακάτω σχήμα), η οποία στη συνέχεια συμπυκνώνεται (με απώλεια δύο μορίων νερού) και τέλος οξειδώνεται προς πυραζίνη. Μια παραλλαγή της παραπάνω αντίδρασης είναι η σύνθεση Gutknecht (1879), η οποία βασίζεται επίσης σε αντίδραση αυτοσυμπύκνωσης, αλλά διαφέρει στον τρόπο σύνθεσης της αμινοκετόνης.Η σύνθεση Gastaldi (1921) είναι άλλη μια παραλλαγή που οδηγεί σε υποκατεστημένα παράγωγα της πυραζίνης. Πυριμιδίνη Πυριδαζίνη Πυριδίνη
628 Χριστίνα

Η Χριστίνα (Christine) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,304. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Χριστίνας εκτιμάται σε 49,72 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι SD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1426. Η Χριστίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 8 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Έλενα Ρίστεσκα

Η Έλενα Ρίστεσκα (Елена Ристеска, Σκόπια, 27 Απριλίου 1986) είναι Βορειομακεδόνισσα τραγουδίστρια και στιχουργός. Εκπροσώπησε την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας στη Γιουροβίζιον το 2006 με το τραγούδι Ninanajna, που κατέλαβε την 12η θέση με 56 πόντους.

 Ona Drugoto – 2002 Den I Noć – 2003 Raj I Pekol – 2003 Ni Na Nebo, Ni Na Zemja – 2004 Ninanajna – 2006 Ne Mogu – 2006 Zaspana Ubavica - 2006 Esen Vo Mene - 2006 192 - 2006 Milioner - 2007
Γλυκομηλιά Τρικάλων

Η Γλυκομηλιά (Γλυκομηλέα) Τρικάλων είναι ένας μικρός οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Κλεινοβού, χτισμένη στις παρυφές του Κόζιακα, μόλις 35 χλμ από την Καλαμπάκα. Η Δημοτική Κοινότητα Κλεινοβού υπάγεται στον νεοσύστατο Δήμο Μετεώρων. Ο Δήμος Μετεώρων αποτελείται από 8 Δημοτικές Κοινότητες, καθεμία εκ των οποίων περιλαμβάνει τα όρια των παλιών δήμων και υποδιαιρείται σε επιμέρους Κοινότητες και Οικισμούς. Συγκεκριμένα, υποδιαιρείται σε 51 Κοινότητες και 24 Οικισμούς. Τα νέα όρια του Δήμου είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής του «Προγράμματος Καλλικράτης», σύμφωνα με το οποίο ο παλαιός Δήμος Καλαμπάκας συγχωνεύτηκε με τους Δήμους Βασιλικής, Καστανιάς, Κλεινοβού, Μαλακασίου, Τυμφαίων, Χασίων, και της Διευρυμένης Κοινότητας Ασπροποτάμου. Η Δημοτική Κοινότητα Κλεινοβού (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και ο οικισμός της Γλυκομηλιάς) καταλαμβάνει έκταση 180,70 τ.χλμ., με πληθυσμό 2.654 κατοίκους. Βρίσκεται στο ορεινό τμήμα του Δήμου, στις πλαγιές της Νότιας Πίνδου και περιλαμβάνει ακόμη τις εξής κοινότητες: Κλεινό, Αμπέλια, Μπάσια, Χρύσινο, Αηδόνα, Καλογριανή, Παλαιοχώρι και Χρυσομηλιά. Γεωγραφικά ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλία, έχει υψόμετρο 605 μέτρα, γεωγραφικό μήκος 21.5274452765 και γεωγραφικό πλάτος 39.6202963021.

 Η αρχική ονομασία του χωριού ήταν Κάτω Περλιάγκο, το οποίο στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Γλυκομηλιά το 1955. Η ονομασία αυτή λογικά είχε δοθεί από τους Τούρκους και σημαίνει «Κάτω Παναγιά». Το χωριό αρχικά ήταν χτισμένο στο βουνό Χουτιάνα, ωστόσο το 1850 από τις συνεχείς επιδρομές των κλεφτών κατάφεραν να γλυτώσουν μόνο 4 οικογένειες, οι οποίες και μεταφέρθηκαν στην σημερινή τοποθεσία. Η Γλυκομηλιά γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο, με ένα τριήμερο παραδοσιακό γλέντι που οργανώνεται από το δραστήριο Πολιτιστικό – Μορφωτικό Σύλλογο της κοινότητας. Ακόμη, στα τέλη Ιουλίου γιορτάζει τα «Κολοκοτρώνεια», μία τριήμερη πολιτιστική εορτή αφιερωμένη στον Χρήστο Κολοκοτρώνη, τρισέγγονο του ήρωα της Επανάστασης του '21 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ενός από τους σπουδαιότερους μουσικοσυνθέτες και τραγουδοποιούς της χρυσής εικοσαετίας του λαϊκού τραγουδιού(1955-1975). Σήμερα το χωριό αριθμεί περίπου 300 μόνιμους κατοίκους. Τα κύρια επαγγέλματα ενασχόλησης είναι η κτηνοτροφία (6.000 αιγοπρόβατα) και η υλοτομία (ως δασεργάτες). Ο ποταμός Χουτιανίτης, ενώνεται με τον Κλεινοβίτη και καταλήγουν και οι δύο στον Πηνειό. Το χωριό έχει τις πηγές Μάνα, Αγ. Παρασκευή, Προφ. Ηλία, Καστανιά και Πλακένιο (1.800 μ.) να του προσφέρουν άφθονο νερό.
Υποτελή κράτη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Τα υποτελή κράτη ήταν μια σειρά υποτελών ή φόρου υποτελών κρατών, συνήθως στην περιφέρεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό την κυριαρχία της Πύλης, για τα οποία δεν είχε καθιερωθεί άμεσος έλεγχος για διάφορους λόγους.

 Ορισμένα από αυτά λειτουργούσαν ως κράτη ρυθμιστές μεταξύ των Οθωμανών και του χριστιανισμού στην Ευρώπη ή του σιιστισμού στην Ασία. Ο αριθμός τους διέφερε με την πάροδο του χρόνου, αλλά αξιοσημείωτο ήταν το Χανάτο της Κριμαίας, η Βλαχία, η Μολδαβία, η Τρανσυλβανία και η Ηγεμονία της Σερβίας από το 1815 έως την πλήρη ανεξαρτησία της μισό αιώνα αργότερα. Άλλα κράτη όπως η Βουλγαρία, το Ανατολικό Ουγγρικό Βασίλειο, το Σερβικό Δεσποτάτο και το Βασίλειο της Βοσνίας ήταν υποτελείς πριν απορροφηθούν εν όλω ή εν μέρει από την αυτοκρατορία. Ακόμη άλλα είχαν εμπορική αξία όπως το Ιμερέτι, το Μιγκρέλι, η Χίος, το Δουκάτο της Νάξου και η Δημοκρατία της Ραγούσας (Ντουμπρόβνικ). Περιοχές όπως οι ιερές πόλεις και οι ενετικές κτήσεις της Κύπρου και της Ζακύνθου δεν ενσωματώθηκαν πλήρως. Τέλος, ορισμένες μικρές περιοχές όπως το Μαυροβούνιο/Ζέτα και το Όρος Λίβανος δεν άξιζαν την προσπάθεια κατάκτησης και δεν ήταν πλήρως υποταγμένες στην αυτοκρατορία.
Επαρχία Τέτε

Η Τέτε (πορτογαλικά: Tete) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Τέτε. Έχει έκταση 100.724 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.551.949 κατοίκους (απογραφή 2006).

 Η Τέτε είναι η δυτικότερη επαρχία της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά στα νότια με την Επαρχία Σοφάλα, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμβεζία, στα δυτικά με τη Ζιμπάμπουε, στα βόρεια με τη Ζάμπια και στα ανατολικά με το Μαλάουι. Έχει έκταση 100.724 τ.χλμ. Η Τέτε 12διαιρείται σε 18 συνοικίες: Τέτε (Πορτογαλικά)Tete Province official site
Ανέτα Γκερμάνοβα

Η Ανέτα Γκερμάνοβα (γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1975) είναι Βουλγάρα διεθνής πετοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ιταλίας, της Τουρκίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Κύπρου.

 Από το 1999 και μέχρι το 2003, η Ανέτα Γκερμάνοβα αγωνιζόταν με την ομάδα της ιταλικής Ρομανέλι Φιρέντσε, ενώ το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στη Σκαβολίνι Πεζάρο. Το 2004 άφησε την Ιταλία και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Τουρκ Τέλεκομ Ανκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, ταξίδεψε στην Ισπανία, στην οποία παρέμεινε για κάτι λιγότερο από δύο χρόνια αγωνιζόμενη στις Βόλει Σάνσε και Ουνιβερσιτάντ ντε Βαλένσια. Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2006-07, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Μετά το πέρασμά του από την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό, η Γκερμάνοβα επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Βόλλει Βόρλι, στην οποία όμως παρέμεινε για μόλις λίγους μήνες, καθώς στη συνέχεια μετεγγράφη στην ισπανική Βόλει Σάνσε. Το 2008 μετεγγράφη στην ιταλική Σέα Ουρμπίνο, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2009 επέστρεψε στην Τουρκία στην οποία παρέμεινε για τρία χρόνια αγωνιζόμενη στις Μπανκάσι Ανκάρα (2009-11) και Γεσίλγιουρτ Ιστανμπουλ (2011-12). Το 2012 ταξίδεψε στην Κύπρο για λογαριασμό της ΑΕΚ Λάρνακας, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Απόλλωνα Λεμεσού, ομάδα επίσης της Κύπρου. Στην ομάδα της Λεμεσού παραμένει μέχρι και σήμερα. Η Ανέτα Γκερμάνοβα είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Βουλγαρίας από το 2001 και έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Το προφίλ της Γκερμάνοβα στο cev.lu Στα ερυθρόλευκα η Ανέτα Γκερμάνοβα Στον Απόλλωνα η Ανέτα Γκερμάνοβα
Αρκτίδες (βροχή διαττόντων)

Οι Αρκτίδες (Ursids, URS) είναι μια βροχή διαττόντων (μετεώρων) που διαρκεί ετησίως περίπου από τις 17 έως και τις 25 ή 26 Δεκεμβρίου. Το ακτινοβόλο σημείο τους βρίσκεται κοντά στον αστέρα β Μικράς Άρκτου (Κοτσάμπ) στον αστερισμό της Μικράς Άρκτου. Προκαλούνται από τον κομήτη 8P / Τατλ.

 Οι Αρκτίδες πιθανότατα ανακαλύφθηκαν από τον Γουίλιαμ Φ. Ντένινγκ που τις παρακολούθησε επί αρκετά χρόνια στις αρχές του 20ού αιώνα. Ενώ υπήρχαν σποραδικές παρατηρήσεις και μετέπειτα, οι πρώτες συντονισμένες μελέτες της βροχής δεν ξεκίνησαν έως ότου ο Δρ A. Bečvář παρατήρησε ένα ξέσπασμα 169 μετεώρων ανά ώρα το 1945. Περαιτέρω παρατηρήσεις στη δεκαετία του 1970 και μετέπειτα έχουν συσχετίσει τη βροχή με τον κομήτη 8P / Τατλ. Οι Πίτερ Τζένισκενς και Έσκο Λίτσινεϊν ανακάλυψαν ότι τα ξεσπάσματα μπορούν να συμβούν όταν ο κομήτης Τατλ βρίσκεται στο αφήλιο, καθώς ορισμένα μετέωρα παγιδεύονται στον τροχιακό συντονισμό 7/6 με τον Δία. Παλαιότερες παρατηρήσεις περιέγραψαν ένα μέσο ακτινοβόλο σημείο με ορθή αναφορά RA = 217 μοίρες και απόκλιση DEC = + 76 μοίρες, με το μέγιστο να συμβαίνει σε ηλιακό μήκος 270,66 μοιρών (περίπου στις 22 Δεκεμβρίου), με διάρκεια 17-24 Δεκεμβρίου. Οι Αρκτίδες έχουν ένα ιδιαίτερα στενό ρεύμα, με αποτέλεσμα η καλύτερη παρατήρηση να είναι δυνατή εντός 12 ωρών από την κορύφωση.
Άγναντα Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΆγνανταΤα Άγναντα (πρώην Σινούζι) είναι ορεινό χωριό της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 490 μέτρων, εγγύς των δυτικών παρυφών του δρυοδάσους της Κάπελης. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 35 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας (μέσω Δαφνιώτισσας), περίπου 38 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Οινόης) και περίπου 65 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάπελης). Ο πληθυλσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 120 κάτοικοι, ενώ κατά την απογραφή του 2011, ήταν 242. Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Σινούζι και υπήχθη στον τότε Δήμο Σελληεντίας Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του Δήμου Σελληεντίας, υπήχθη στον τότε Δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των περισσότερων δήμων, δημιουργήθηκε η Κοινότητα Σινουζίου (μετέπειτα Αγνάντων) μέχρι και την κατάργηση της και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία, όπως και η κοινότητα. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Αγνάντων του «καλλικρατικού» Δήμου Ήλιδας. Η Κοινότητα Αγνάντων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,466 χμ². Περιλαμβάνει και τον οικισμό Αμπελάκια που βρίσκεται 2 χλμ. ανατολικά έξω από τον οικισμό των Αγνάντων και μαζί έχουν πληθυσμό 120 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2021. (Σε παρένθεση ο πληθυσμός της κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγνάντων Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγνάντων Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Αδεμάρος της Κάπουα

Ο Αδεμάρος, Adhemar (άκμασε 998 - 1000) ήταν δούκας του Σπολέτo από το 998 και πρίγκιπας της Κάπουα από το 1000. Πριν από το τέλος του, έχασε και τις δύο επικράτειες. Δεν αναφέρεται ως δούκας του Σπολέτο μετά τον Δεκέμβριο του 999.

 Ήταν γιος του Μπάλσαμο, ενός κληρικού στην Κάπουα. Εκπαιδεύτηκε στην Αυλή του Όθωνα Β΄της Γερμανίας, δίπλα στον μελλοντικό Όθωνα Γ΄. Προκειμένου να σπάσει την εξουσία του Ούγου μαργράβου της Τοσκάνης, ο οποίος είχε γίνει δούκας του Σπολέτο, ο Όθωνας Γ΄ διόρισε τον Κορράδο ως δούκα του Σπολέτο τον Μάιο του 996. Τον Δεκέμβριο του 998, ο Όθων Γ΄ διόρισε τον παιδικό του φίλο Αδεμάρος ως δούκα του Σπολέτο. Ο Όθωνας Γ΄ τον πήγε νότια και βάδισαν προς την Κάπουα, όπου ο Λαϊδούλφος, ο κυβερνών πρίγκιπας, απομακρύνθηκε από τη θέση του για τη δολοφονία του αδελφού του. Στη συνέχεια βάδισαν στη Νάπολη και πήραν τον Ιωάννη Δ' δούκα της Νάπολης αιχμάλωτο στην Κάπουα. Ο Λαϊδούλφος, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία και τον Γκαϊντέρις και τον Λάντo του Καϊάτσo, εξορίστηκαν από την πόλη και ο Αδεμάρος έμεινε υπεύθυνος. Ο Ιωάννης Δ΄ μεταφέρθηκε από τον Όθωνα Γ΄ στη Γερμανία. Το 1000, ο Αδεμάρος ονομάστηκε πρίγκιπας και μπήκε στην Κάπουα στις 11 Μαρτίου. Τον Ιούλιο απομακρύνθηκε από τους Καπουανούς, οι οποίοι εξέλεξαν τον Λανδούλφος κόμη ης Σαντ'Αγκάτα ως Λανδούλφος Ζ΄ κόμη της Κάπουα. Ωστόσο ως πρίγκιπας έκανε τον Άτενουλφ ως κόμη του Aκουίνo, εγκαινιάζοντας έτσι αυτή τη δυναστεία. Ferrabino, Aldo (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: I Aaron – Albertucci . Ρώμη, 1960.
Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη

Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη (μαλτέζικα: Kavallier ta' San Ġwann) είναι ένα φρούριο του 16ου αιώνα στη Βαλέτα της Μάλτας, το οποίο χτίστηκε από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Βρίσκεται απέναντι από το Φρούριο του Αγίου Ιωάννη ενός μεγάλου οχυρωματικού κτίσματος, που αποτελεί μέρος των Χερσαίων Οχυρώσεων της Βαλέτας. Ο Άγιος Ιωάννης είναι ένας από τους εννιά προμαχώνες που σχεδιάστηκε να χτιστούν στην πόλη μολονότι χτίστηκαν μόνο δύο (ο δεύτερος είναι ο πανομοιότυπος Προμαχώνας του Αγίου Ιακώβου). Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι ενώ η κατασκευή του έγινε υπό την εποπτεία του Μαλτέζου βοηθού του Τζιρόλαμο Κασάρ.Ο Προμαχώνας βρίσκεται κοντά στη Στοά της Πύλης της Πόλης και τους Κήπους Χέιστινγκς. Σήμερα στον Προμαχώνα φιλοξενείται η πρεσβεία του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας, που αποτελεί διάδοχο του αρχικού Τάγματος που το έχτισε.

 Μετά τη Μεγάλη Πολιορκία της Μάλτας, το 1565, κατά την οποία η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει τη Μάλτα, το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί. Το Τάγμα αποφάσισε να χτίσει μια νέα οχυρωμένη πόλη ως νέα πρωτεύουσά τους, την Βαλέτα, η οποία πήρε το όνομά της από το Μεγάλο Μάγιστρο Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ. Για να δημιουργηθεί η νέα πόλη ο Ντε Βαλέτ ζήτησε οικονομική βοήθεια από διάφορους Ευρωπαίους ηγεμόνες. Ο Πάπας Πίος Ε΄ όχι μόνο βοήθησε οικονομικά αλλά έστειλε και τον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Φραντσέσκο Λαπαρέλι στη Μάλτα για να σχεδιάσει τις οχυρώσεις της νέας πρωτεύουσας. Η κατασκευή της πόλης ξεκίνησε το Μάρτιο του 1566 και οι εργασίες συνεχίστηκαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1570. Μετά την αποχώρηση του Λαπαρέλι από τη Μάλτα και τον επακόλουθο θάνατό του η κατασκευή της πόλης ανατέθηκε στον Μαλτέζο βοηθό του, τον αρχιτέκτονα και στρατιωτικό μηχανικό Τζιρόλαμο Κασάρ.Ο Προμαχώνας του Αγίου Ιωάννη ήταν ένα από τα πρώτα οχυρωματικά έργα που χτίστηκαν στη Βαλέτα μαζί με την Εκκλησία της Παναγίας της Νίκης και τις υπόλοιπες οχυρώσεις. Ο Προμαχώνας χτίστηκε με τη μορφή μιας υπερυψωμένης πλατφόρμας, στην οποία τοποθετήθηκαν πυροβόλα όπλα για να υπερασπίσουν την πόλη ενάντια σε επιθέσεις από την ξηρά, την περιοχή δηλαδή που αργότερα θα χτιστεί η πόλη Φλοριάνα. Εκτός από τις αποτρεπτικές του λειτουργίες σε περίπτωση πολιορκίας, ο Άγιος Ιωάννης μπορούσε επίσης να απειλήσει όσους είχαν ήδη παραβιάσει την άμυνα της πόλης. Συνδέθηκε μάλιστα με το Φρούριο του Αγίου Ιωάννη μέσα από ένα υπόγειο πέρασμα.Το 1646 ο Μεγάλος Μάγιστρος Τζιοβάνι Πάολο Λάσκαρις κατασκεύασε μια σειρά από αποθήκες για την αποθήκευση μπαρουτιού και μουσκέτων πλησίον του Προμαχώνα. Οι αποθήκες κατεδαφίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και η αναμνηστική επιγραφή που βρισκόταν στην πρόσοψή τους είναι τώρα τοποθετημένη σε τοίχο του Προμαχώνα.
Βραγγιανά Ευρυτανίας

Τα Βραγγιανά είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των Αγράφων. Ονομάζονται και Μεγάλα Βραγγιανά, σε αντίθεση με τα Μικρά Βραγγιανά στην Καρδίτσα. Υπάγονται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Αγράφων και ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 42 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Απέχουν 77 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, 15 χιλιόμετρα από τα Άγραφα και 53 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα.

 Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Βρανιανά, η οποία αναγράφεται σε κώδικα των Μετεώρων του 13ου - 14ου αιώνα. Η ονομασία αυτή προήλθε από την μεγάλη Βυζαντινή οικογένεια των Βρανάδων που διατηρούσαν θερινές βοσκές και κατοικίες στην περιοχή. Οικογένειες Βρανά αναφέρονται στα 1454 σε φορολογική απογραφή των Τούρκων ως κάτοικοι Βραγγιανών. Η εξέλιξη της ονομασίας σε Βραγγιανά παρατηρείται τον 20ό αιώνα. Η κοινότητα των Βραγγιανών παρουσίασε οικονομική και δημογραφική ανάπτυξη κατά την τουρκοκρατία και ιδιαίτερα τον 17ο και 18ο αιώνα. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης υπήρξε και η ίδρυση από τον Ευγένιο τον Αιτωλό το 1661 Σχολής για ανώτερη μόρφωση (που αργότερα έλαβε την ονομασία Ελληνομουσείον Αγράφων). Συνεχιστής του υπήρξε ο μαθητής του Αναστάσιος ο Γόρδιος από το 1682 μέχρι 1728. Κατόπιν τη διεύθυνση της Σχολής ανέλαβε ο Θεοφάνης, μαθητής του Γορδίου, μέχρι στα 1750 περίπου. Η Σχολή πιστεύεται ότι υπέστη καταστροφή κατά την επανάσταση του 1770. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Αναστάσιος Γόρδιος συγκρότησε στη Σχολή βιβλιοθήκη με 4.000 τόμους βιβλίων, χειρόγραφα και έντυπα. Μετά την καταστροφή της Σχολής η βιβλιοθήκη διασκορπίστηκε.Το 1806 το χωριό κάηκε από τους Τούρκους, γιατί οι κάτοικοι αρνούνταν να καταδώσουν τον αρματολό Κατσαντώνη. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής: Χριστόφορος Δ. Αλεξάκης, Τα Γράμματα στην Περιοχή Αγράφων κατά την Τουρκοκρατία, Αθήνα 2001. Χριστόφορος Δ. Αλεξάκης, Βραγγιανά Αγράφων και Ελληνομουσείο Αγράφων, Αθήνα 1991. Τάκης Ντάσιος, Στ' Άγραφα, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα 1999. ISBN 960-8460-13-1. Συλλογικό έργο, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Εκδόσεις Δομή, Αθήνα 2006.
Σύνθετος αριθμός

Στην θεωρία αριθμών, σύνθετος αριθμός είναι ο ακέραιος αριθμός που έχει έναν τουλάχιστον διαιρέτη επιπλέον από τον εαυτό του και τη μονάδα. Ως εκ τούτου σύνθετος αριθμός είναι ένας οποιοσδήποτε ακέραιος, μεγαλύτερος του 1, που δεν είναι πρώτος αριθμός.Για παράδειγμα, οι ακέραιοι 8 {\displaystyle 8} , 12 {\displaystyle 12} και 15 {\displaystyle 15} είναι σύνθετοι αριθμοί καθώς 8 = 2 ⋅ 4 {\displaystyle 8=2\cdot 4} , 12 = 3 ⋅ 4 {\displaystyle 12=3\cdot 4} και 15 = 3 ⋅ 5 {\displaystyle 15=3\cdot 5} . Ενώ οι ακέραιοι 7 {\displaystyle 7} , 11 {\displaystyle 11} και 17 {\displaystyle 17} είναι πρώτοι καθώς οι μόνοι τους διαιρέτες είναι ο εαυτός τους και η μονάδα.

 Αναλυτικότερα, ο ακέραιος αριθμός n {\displaystyle n} είναι σύνθετος αν υπάρχουν δύο ακέραιοι αριθμοί a > 1 {\displaystyle a>1} και b < n {\displaystyle b<n} , τέτοιοι ώστε n = a ⋅ b {\displaystyle n=a\cdot b} . Ο αριθμός 1 δεν είναι ούτε πρώτος ούτε σύνθετος. Επίσης όλοι οι άρτιοι αριθμοί μεγαλύτεροι του 2 είναι εξ ορισμού σύνθετοι. Τέλος ο μικρότερος σύνθετος αριθμός είναι ο 4. Οι πρώτοι 100 σύνθετοι αριθμοί είναι: 4, 6, 8, 9, 10, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 30, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 40, 42, 44, 45, 46, 48, 49, 50, 51, 52, 54, 55, 56, 57, 58, 60, 62, 63, 64, 65, 66, 68, 69, 70, 72, 74, 75, 76, 77, 78, 80, 81, 82, 84, 85, 86, 87, 88, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 98, 99, 100, 102, 104, 105, 106, 108, 110, 111, 112, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 128, 129, 130, 132, 133. Σύμφωνα με το θεμελιώδες θεώρημα της αριθμητικής, κάθε σύνθετος αριθμός μπορεί να γραφεί ως γινόμενο δύο ή και περισσοτέρων, όχι απαραίτητα διαφορετικών, πρώτων αριθμών. Ένας τρόπος για να επιβεβαιώσουμε ότι ένας αριθμός είναι σύνθετος, είναι να υπολογίσουμε τον αριθμό των πρώτων παραγόντων στον οποίο αναλύεται. Ένας σύνθετος αριθμός που αναλύεται μόνο σε δύο διαφορετικούς πρώτους λέγεται ημιπρώτος (παράδειγμα το 14, που αναλύεται σε 2 · 7 = 14). Επίσης ένας σύνθετος αριθμός με ανάλυση τριών πρώτων παραγόντων καλείται σφηνικός αριθμός (παράδειγμα ο αριθμός 30 = 2 · 3 · 5). Πρώτοι αριθμοί Θεμελιώδες θεώρημα της αριθμητικής Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 11, σελίδα 30. Εφαρμογή για παραγοντοποίηση μεγάλων αριθμών (Αγγλικά) Λίστα από σύνθετους αριθμούς με την παραγοντοποίησή τους (έως το 1,000,000) (Αγγλικά) Διάγραμμα διαιρετών (μοτίβα σε μεγάλους σύνθετους αριθμούς) (Αγγλικά)
Δημοψήφισμα του Παλάου (2020)

Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στο Παλάου την 1η Μαΐου 2020. Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να εγκρίνουν τροποποίηση του άρθρου 1 του συντάγματος, το οποίο καθόρισε τα θαλάσσια σύνορά του. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 97% των ψηφοφόρων.

 Η τροπολογία πρότεινε τη διαγραφή του μέρους (β) του άρθρου 1, εδάφιο 1, αφήνοντας τα θαλάσσια σύνορα που ορίζονται μόνο από το μέρος (α). Ο πρόεδρος Τόμι Ρεμενγκεσάου ισχυρίστηκε ότι αυτό θα ενίσχυε τις εδαφικές διεκδικήσεις της χώρας και τη διαπραγματευτική της θέση με άλλες χώρες. Άρθρο 1, εδάφιο 1: (α) Η Δημοκρατία του Παλάου έχει δικαιοδοσία και κυριαρχία στην επικράτειά της που αποτελείται από όλα τα νησιά, τις ατόλες, τους υφάλους και τα κοπάδια που παραδοσιακά υπήρχαν στο αρχιπέλαγος του Παλάου, συμπεριλαμβανομένου του υφάλου Νγκερουέιντζελ και του νησιού Καγιανγκέλ στα βόρεια και του νησιού Χατοχομπέι (Νησί Τόμπι) και Χοτσαριχίε (ύφαλος της Ελένης) στο νότο και όλες οι γειτονικές περιοχές και μεταξύ τους, και επίσης, αποτελούνται από τα εσωτερικά νερά και τα αρχιπελαγικά ύδατα εντός αυτών των χερσαίων περιοχών, τα χωρικά ύδατα γύρω από αυτές τις χερσαίες περιοχές και τον εναέριο χώρο πάνω από εκείνα τα εδάφη και υδάτινες περιοχές, που εκτείνονται σε αποκλειστική οικονομική ζώνη διακοσίων (200) ναυτικών μιλίων, εκτός εάν οριοθετείται διαφορετικά από διμερή συμφωνία ή όπως ενδέχεται να περιοριστεί ή να επεκταθεί βάσει του διεθνούς δικαίου. Η αλλαγή εγκρίθηκε από το 97% των ψηφοφόρων, με πλειοψηφία και στις 16 πολιτείες.
Οψιγιάς Ρεθύμνης

Ο Οψιγιάς είναι οικισμός της Κοινότητας Αμαρίου του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 31 κατοίκους. Απέχει 39 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 480 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Psigia. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Psigia με 40 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει Psigia. Στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, στο χωριό καταγράφηκαν 7 χριστιανικές οικογένειες και μια μουσουλμανική. Το χωριό αναφέρεται Οψίγα. Ο Στέργιος Σπανάκης ετυμολογεί το όνομα του χωριού από το ρήμα ψύγω, το σημαίνει ξηραίνω ή στεγνώνω, και ψυγιάς είναι το μέρος όπου στεγνώνουν τα σταφύλια για να γίνουν σταφίδες.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Οψυγιάς στον δήμο Μοναστηρακίου και είχε 128 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 135 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Πανακραίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στον αγροτικό δήμο Νευς Αμαρίου. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νευς Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Είναι μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός ο οποίος χρονολογείται στον 15ο αιώνα και στο εσωτερικό του οποίου διατηρούνται σπαράγματα τοιχογραφιών. Στη νότια πλευρά βρίσκεται θύρωμα με γλυπτό διάκοσμο. Είναι ο κοιμητηριακός ναός του χωριού. Στο χωριό βρίσκεται επίσης ο ναός του Αγίου Νικολάου. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Παναγίας Πετράιδας, παλιό μετόχι της μονής Ασωμάτων.Ανάμεσα στα χωριά Οψιγιάς και Αμάρι βρίσκεται ο ναός της Αγίας Αννάς. Ο ναός ήταν δίκλιτος, αλλά το νότιο κλίτος, το οποίο είναι το νεότερο χρονικά έχει ερειπωθεί και δεν έχει αναστηλωθεί. Ο βόρειος τοίχος φαίνεται να κατέρρευσε τον 13ο αιώνα και ξανακτίστηκε συνδυάζοντας βυζαντινές και βενετικές τεχνικές (οδοντωτή ταινία, οξυκόρυφα τόξα). Στο εσωτερικό σώζονται αποσπασματικά τοιχογραφίες του 13ου αιώνα μόνο στην κόγχη του ιερού του βόρειου κλίτους. Σώζεται τμηματικά η κτητορική επιγραφή, με δύο από τα γράμματα της χρονολογίας να έχουν σβηστεί, με πιθανότερες χρονολογίες είναι το 1225 και το 1237.
Εθνική Στέγη Ν. Σμύρνης

Το Ίδρυμα Απόρων Κορασίδων "Εθνική Στέγη" ιδρύθηκε ως προσφυγικό ορφανοτροφείο το 1922 από τον "Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας". Από το 1932 ως το 1988 λειτούργησε ως ορφανοτροφείο στη Νέα Σμύρνη. Στη συνέχεια και μέχρι σήμερα λειτουργεί ως δημοτικός παιδικός σταθμός, ενώ στεγάζει και άλλες δράσεις. Στην Νέα Σμύρνη υπάρχει οδός με το όνομά του.

 Το 1922 ο "Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας", με πρόεδρο την Αύρα Θεοδωροπούλου, ίδρυσε το "Ίδρυμα Απόρων Κορασίδων η Εθνική Στέγη" με σκοπό τη στέγαση ορφανών κοριτσιών προσφύγων. Τα πρώτα χρόνια λειτούργησε στην Καλλιθέα, στις εγκαταστάσεις της Χαροκοπείου Οικοκυρικής και Επαγγελματικής Σχολής Θηλέων. Μετά την παραχώρηση από την τότε Κοινότητα Νέας Σμύρνης οικοπέδου στην οδό Βάρνης 1, στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των οδών "Αρτάκης, Στενημάχου, Βάρνης και Εθνικής Στέγης", ανεγέρθηκε με προσωπικό ενδιαφέρον που επέδειξε ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, το κτίριο που στεγάζει την Εθνική Στέγη ως τις μέρες μας. Το αρχικό κτίριο κτίστηκε με σχέδια και επίβλεψη των μηχανικών Σούλη και Κωνσταντινίδη, ενώ το 1938 προστέθηκε νέα πτέρυγα σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Π. Μανουηλίδη. Πρόκειται για παραδοσιακό κτίριο με μεγάλο κήπο, ευρύχωρες και φωτεινές αίθουσες. Η μεταφορά του ορφανοτροφείου στο κτίριο της Ν. Σμύρνης έγινε το Νοέμβριο του 1932. Διευθύντρια τότε ήταν η Άννα Παπαδημητρίου. Το 1934 στέγαζε 108 κορίτσια ηλικίας 7-15 ετών. Η Εθνική Στέγη λειτούργησε ως ορφανοτροφείο ως το 1988. Την τελευταία σεζόν που λειτούργησε φιλοξενούσε 12 παιδιά. Όταν έπαψε να λειτουργεί ως ορφανοτροφείο, η χρήση του κτιρίου παραχωρήθηκε δωρεάν για 20 χρόνια στο Δήμο Ν. Σμύρνης, ο οποίος από το 1985 ενίσχυε οικονομικά τη λειτουργία του. Το 1987 (Φ.Ε.Κ. 761/31-12-1987) ο Δήμος ίδρυσε Ν.Π.Δ.Δ. με τίτλο: "Κέντρο Κοινωνικής Δραστηριότητας και Προστασίας Νεολαίας της Νέας Σμύρνης η Εθνική Στέγη". Έκτοτε το κτίριο φιλοξενεί παιδικό σταθμό και αποτελεί στέγη διαφόρων πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου. Στο κτίριο φιλοξενούνται: Παιδικός σταθμός (πρωί). Παιχνιδότοπος (απόγευμα) για νήπια. Αίθουσα Υπολογιστών και Διαδικτύου για νέους και μαθητές. Ομάδες Συμβουλευτικής Γονέων παιδιών προσχολικής ηλικίας. Το Φιλανθρωπικό Σωματείο "Εθνική Στέγη". Το Φωτοϊστορικό Αρχείο του Δήμου Η μπάντα του Δήμου. Διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις (εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας κλπ). Ιστοσελίδα Δήμου Ν. Σμύρνης: Εθνική Στέγη Αρχειοθετήθηκε 2020-09-20 στο Wayback Machine. Εθνική Στέγη ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ, Εθνικής Στέγης 14, Νέα Σμύρνη. Αρχειοθετήθηκε 2011-11-24 στο Wayback Machine. Εθνική Στέγη, Εύρεση στο χάρτη. Δήμου Ν. Σμύρνης, "Νέα Σμύρνη: Από την καταστροφή στη δημιουργία", 2010. Αλεξάνδρα Δεσποτοπούλου, Μαρία Φουντουλάκη (Φεβρουάριος 2004). Οδωνυμικά της Νέας Σμύρνης: οι ονομασίες των οδών. Αθήνα: Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο. σελίδες 87. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2012.
Μομορντίκα

Η Μομορντίκα (Momordica) είναι γένος φυτών με περίπου 60 είδη, πολυετή (perennial) ή μονοετή, κυρίως αναρριχώμενα ποώδη και σπανιότερα μικροί θάμνοι, τα οποία ανήκουν στην οικογένεια Κολοκυνθίδες (Cucurbitaceae), της τάξης των Κολοκυνθωδών (Cucurbitales). Είναι ενδημικό γένος των τροπικών και υποτροπικών περιοχών της Αφρικής, της Ασίας και της Αυστραλίας. Τα περισσότερα είδη παράγουν ανθικά έλαια και τα επισκέπτονται ειδικοί επικονιαστές της ομοιογένειας Ctenoplectrini, της οικογένειας των Μελισσιδών (Apidae). Η μοριακή φυλογένεση η οποία περιλαμβάνει όλα τα είδη, είναι διαθέσιμη (Schaefer και Renner, 2010).

 Κάποια είδη Μομορντίκας καλλιεργούνται για τον σαρκώδη τους καρπό, ο οποίος έχει σχήμα μακρόστενο προς κυλινδρικό και χρώμα πορτοκαλί προς κόκκινο, ενώ εξωτερικά είναι αγκαθωτός ή με εξογκώματα σαν σπίλους. Οι καρποί της Momordica charantia, γενικά «σκάνε» ακανόνιστα όταν ωριμάσουν. Η Μομορντίκα (Mormodica) μπορεί να καλλιεργηθεί σε βάζα ή ζαρντινιέρες των 5 λίτρων και δεν είναι ευπαθής σε μάστιγες. Μετά τη σπορά, η Μομορντίκα αναπτύσσει φύλλα σε περίπου 11 ημέρες και άνθη μετά από 40 έως 50 ημέρες. Μετά τη γονιμοποίηση, οι καρποί της Μομορντίκας θα αναπτυχθούν σε περίπου 10 ημέρες.Η Momordica charantia (πικρό πεπόνι, Κινεζικά: ku gua 苦瓜) είναι ενδημικό φυτό στην Αφρική αλλά έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και αιώνες, στην Κινεζική λαϊκή ιατρική ως 'πικρό, κρύο' βότανο, έχει δε προσφάτως τεθεί στην επικρατούσα τάση της Κινεζικής ιατρικής καθώς και στις ποικίλες θεραπευτικές παραδόσεις ανά τον κόσμο. Πρόκειται για ένα τροπικό και υποτροπικό φυτό το οποίο καλλιεργείται ευρέως στην Ασία, την Αφρική και την Καραϊβική, για τους βρώσιμους καρπούς του, οι οποίοι συγκαταλέγονται ανάμεσα στους πιο πικρούς, γνωστούς καρπούς. Πολλές ποικιλίες της διαφέρουν ουσιαστικά στο σχήμα και την πίκρα του καρπού. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι ο ανώριμος καρπός, μπορεί να έχει κάποιες αντιβιοτικές, αντικαρκινικές και αντι-ιικές ιδιότητες, ιδιαίτερα κατάλληλο για χρήση στην θεραπεία της ελονοσίας, του ιού HIV και διαβητικές καταστάσεις. Η χρήση του καρπού Μομορντίκα (Momordica) αντενδείκνυται σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδίως κατά την εγκυμοσύνη. Έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορα Ασιατικά παραδοσιακά φάρμακα για τη θεραπεία της χολέρας, βρογχίτιδας, αναιμίας, ασθένειες του αίματος, έλκος, διάρροιας, δυσεντερίας, ρευματισμών, βλεννόρροιας, ουρικής αρθρίτιδας, σκουληκιών, κολικούς, νόσο του ήπατος και της σπλήνας, καρκίνου, διαβήτη κ.ά. Κατάλογος πηγών Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Schaefer, H., and S. S. Renner. 2010. A three-genome phylogeny of Momordica (Cucurbitaceae) suggests seven returns from dioecy to monoecy and recent long-distance dispersal to Asia. Molecular Phylogenetics and Evolution 54(2): 553-560. http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1055790309003248
Νεριούνγκρι

Το Νεριούνγκρι (ρωσικά: Нерюнгри, Γιακουτικά: Нүөрүҥгүрү, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Nüörüñgürü) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Νεριουγκρίνσκι στη Δημοκρατία των Σαχά της Ρωσίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στα 61.747 άτομα.Απέχει 820 χιλιόμετρα οδικώς από το Γιακούτσκ, την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας των Σαχά.

 Το όνομα της πόλης προέρχεται από την Εβενκική λέξη για το είδος πέστροφας. Ιδρύθηκε λόγω της ανάπτυξης της κοντινής λεκάνης άνθρακα, ενώ το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1975.Το Νοέμβριο του 2007 οι πολίτες έγραψαν μια "Επιστολή αγάπης", που αναφέρεται στο Βιβλίο Γκίνες. Ακολουθεί ένας πίνακας της δημογραφικής ιστορίας του οικισμού: Στις 1 Ιανουαρίου του 2016, το Νεργιούνγκρι ήταν η 291η μεγαλύτερη πόλη ανάμεσα στις 1.112 κατοικημένες περιοχές με καθεστώς πόλης στη Ρωσία. Στην εθνική σύνθεση της πόλης, οι Ρώσοι αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία της πόλης, καθώς αποτελούν το 92% του πληθυσμού της πόλης. Επίσης, οι Σαχά αποτελούν το 5% του πληθυσμού της πόλης και οι άλλες εθνικότητες το 3%. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης εργάζεται στις κύριες και βοηθητικές κατασκευές για την εξόρυξη των ορυκτών της περιοχής. Ωστόσο, η πόλη ανήκει στην κατηγορία των πολλαπλών λειτουργιών. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Νεριούνγκρι χρησιμεύει ως το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Νεριουγκρίνσκι. Ως κατοικημένη περιοχή, το Νεριούνγκρι έχει χαρακτηριστεί ως πόλη υπό τη δικαιοδοσία της δημοκρατίας. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη εντός της Επαρχίας Νεριουγκρίνσκι ως Πόλη του Νεριούνγκρι. Ως δημοτική διαίρεση, η Πόλη του Νέριουνγκρι είναι ενσωματωμένη στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νεριουνγκρίσκι, ως Αστικός Οικισμός του Νέριουνγκρι. Η πόλη είναι το κέντρο ενός μεγάλου κοιτάσματος άνθρακα που ανακαλύφθηκε γύρω στο 1970. Η πόλη βρίσκεται στην Κύρια Γραμμή Αμούρ-Γιακούτσκ και στην Εθνική Οδό Λένα, και απέχει σιδηροδρομικώς 202 χιλιόμετρα από την Τύντα. Οι πιο κοντινές πόλεις προς το Νεριούνγκρι βρίσκονται στη λεκάνη άνθρακα της περιοχής. Αυτές είναι το Μπερκακίτ, που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια, το Σερεμπριάνι Μπορ, που απέχει 8 χιλιόμετρα ανατολικά και περιέχει μια μονάδα ηλεκτροπαραγωγής που τροφοδοτείται με άνθρακα. Επίσης, 30 χιλιόμετρα βόρεια βρίσκεται το Τσουλμάν, το οποίο διαθέτει αεροδρόμιο. Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Νεριούνγκρι έχει υποαρκτικό κλίμα (Dfc) με ήπια καλοκαίρια και σοβαρούς χειμώνες. Η μέση ετήσια θερμοκρασία ανέρχεται στους -6.9 °C, ενώ η μέση ετήσια υγρασία ανέρχεται στο 73%. Σελίδα της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας των Σαχά για το Νεριούνγκρι Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine. Δημοτική ενημερωτική ιστοσελίδα