IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

To Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (2004-2012) ήταν ο φορέας της ελληνικής κυβέρνησης για την υγεία. Πριν από το 2004 είχε την ονομασία Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας. Είχε την έδρα του στην οδό Αριστοτέλους 17 στην Αθήνα. Ήταν το 11ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με την απόφαση Υ 345/27.6.2011 του πρωθυπουργού. Μετονομάστηκε σε Υπουργείο Υγείας από την κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά τον Ιούνιο 2012.

 Αποστολή του Υπουργείου είναι η άσκηση κοινωνικής πολιτικής για την υγεία και την πρόνοια, που περιλαμβάνει: την προαγωγή, την προστασία, τη διατήρηση και την αποκατάσταση της σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας του ατόμου και του κοινωνικού συνόλου, την προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων κατά την παροχή των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, τον έλεγχο των αγαθών και υπηρεσιών που επηρεάζουν την υγεία των ατόμων και η λήψη μέτρων για την προαγωγή της καλύτερης δυνατής ποιότητας ζωής, τον καθορισμό, την εκπαίδευση, τον έλεγχο και την προαγωγή των επαγγελμάτων υγείας και πρόνοιας, καθώς και τον καθορισμό και τον έλεγχο παραγωγής, διακίνησης και κατανάλωσης των αγαθών υγείας, με σκοπό την κάλυψη των αναγκών του κοινωνικού συνόλου, την ενημέρωση του κοινωνικού συνόλου για την προστασία και προαγωγή της υγείας και των υγιεινών τρόπων διαβίωσης, καθώς και την αποφυγή και αντιμετώπιση των νόσων και των αναπηριών και τις διαδικασίες επανένταξης των ατόμων στο κοινωνικό σύνολο. Στις 2 Ιουλίου 1982 με το Ν. 1266/1982 το Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών καταργήθηκε και στη θέση του συστάθηκαν το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας και το Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στις 26 Ιουλίου 1985 με το Ν. 1558/1985 το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας και το Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων καταργήθηκαν. Στη θέση του πρώτου συστάθηκε το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων με την υπαγωγή σε αυτό της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων, στην οποία συγκροτήθηκε το δεύτερο. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 με το Π.Δ. 372/1995, μετά από πρόταση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων μετονομάστηκε σε Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας με τη μεταφορά από αυτό της Γενικής Γραμματείας Κοινωνικών Ασφαλίσεων στο Υπουργείο Εργασίας. Στις 10 Μαρτίου 2004 με την απόφαση Υ 1/10.3.2004 του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας μετονομάστηκε σε Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. 1η Υγειονομική Περιφέρεια Αττικής 2η Υγειονομική Περιφέρεια Πειραιώς και Αιγαίου 3η Υγειονομική Περιφέρεια Μακεδονίας 4η Υγειονομική Περιφέρεια Μακεδονίας και Θράκης 5η Υγειονομική Περιφέρεια Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδας 6η Υγειονομική Περιφέρεια Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας 7η Υγειονομική Περιφέρεια Κρήτης Επίσημος ιστότοπος του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Μάριο Κιαττόνε

Ο Ιταλοελβετός αρχιτέκτονας Μάριο Κιαττόνε γεννήθηκε το 1891 στο Μπέργκαμο. Ήταν ο γιος του τυπογράφου και ζωγράφου Γκαμπριέλε Κιαττόνε. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Accademia di Brera του Μιλάνου. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών.

 Ο Κιαττόνε είχε επαφές με Αβάν γκαρντ καλλιτέχνες όπως ο Κάρλο Καρρά, ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι, ο Ντυντρεβίλ, ο Ρόμολο Ρομάνι και ο Σαντ' Ελία. Ο τελευταίος ήταν αυτός που αποτέλεσε την σημαντικότερη επιρροή στο έργο του. Του δίδαξε την έννοια του φουτουρισμού, σε μια περίοδο που ο Κιαττόνε αναζητούσε μοντέρνες μεθόδους κατασκευής και αντίληψης του κτιρίου. Τελικά οι δυο τους συνεργάστηκαν κάτω από την ιδία στέγη και δημιούργησαν την ομάδα Nuove Tendenze. Βαθιά επηρεασμένος από τις εικονοκλαστικές ιδέες του Σαντ' Ελία θα καταφέρει να αναπτύξει μια δική του αίσθηση ακρίβειας και κατασκευαστικής δύναμης. Παρόλα αυτά τα πρώτα του σχέδια για ένα παλάτι μόδας, ένα συγκρότημα κατοικιών, μια εκκλησία κ.α. αποδείχτηκαν «πολύ φουτουριστικά» για την εποχή του, και άρα για την πραγματοποίηση τους. Μία όμως από τις προτάσεις του για έναν διαγωνισμό με θέμα μια κατοικία στο Τιτσίνο έλαβε την πρώτη θέση. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κιαττόνε μετακομίζει μόνιμα στο Λουγκάνο. Σε αυτή την πόλη, γρήγορα έγινε γνωστός ως « εκλεκτικός αρχιτέκτονας». Μετά τους πειραματισμούς του με τον φουτουρισμό κάνει στροφή σε πιο ορθολογιστικές κατασκευές, που έχουν έντονα χαρακτηριστικά από την παράδοση. Γέφυρα και μελέτη Όγκων (Bridge and study of Volumes), 1914 Καθεδρικός (Cathedral), 1914 Σύγχρονη μητρόπολη (Metropoli moderna), 1914 Οικία Καττανέο (Casa Cattaneo), 1922 Παλάτσο οικία (Palazzo residenziale), 1927 Αίθουσα Καπριάσκα-Κόντρα (Sala Capriasca-Condra - La casa PAM), 1932 Mario Chiattone: un itinerario architettonico fra Milano e Lugano Περιοδικό Current Opinion, Οκτώβριος, 1919, "The New Architecture, 'architectural dreams of youngest italy'"
Ελεύθερη μεταγραφή (ποδόσφαιρο)

Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η ελεύθερη μεταγραφή, γνωστή και ως κανονισμός Μποσμάν, περιλαμβάνει έναν επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σύλλογο που απελευθερώνει έναν παίκτη όταν η σύμβαση του παίκτη έχει λήξει ή είναι διαθέσιμος λίγο πριν από το τέλος της σύμβασης.

 Ο σύλλογος που αποκτά τον παίκτη δεν υποχρεούται να καταβάλει καμία αποζημίωση για την απελευθέρωσή του, λόγω του ότι δεν έχει απομείνει τίποτα για να πληρώσει για τη σύμβασή του. Ορισμένα πρωταθλήματα έχουν περιορισμούς για την προστασία των ακαδημιών. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι παίκτες κάτω των 24, οι οποίοι είναι εκτός σύμβασης, είναι διαθέσιμοι μόνο με ελεύθερη μεταγραφή, εάν απελευθερωθούν από το σωματείο που κατέχει την άδεια παικτών. Ένας άλλος τύπος ελεύθερης μεταγραφής είναι όταν ένας παίκτης μεταφέρεται από έναν σύλλογο σε άλλο χωρίς καμία τιμή, μερικές φορές μια μεταγραφή με ονομαστική αμοιβή πιστώνεται ως ελεύθερη μεταγραφή. Με έξι μήνες ή λιγότερους που παραμένουν σε μια υπάρχουσα σύμβαση για παίκτες ηλικίας 23 ετών και άνω, είναι ελεύθεροι να διαπραγματευτούν με άλλους συλλόγους και να υπογράψουν προσύμφωνο συμβολαίου, υποδεικνύοντας την ικανότητά τους να μετακομίσουν στη νέα ομάδα τους με μεταφορά Μποσμάν, όταν ανοίξει το επόμενο μεταγραφικό παράθυρο. Οι ελεύθερες μεταγραφές είναι κοινές σε όλα τα στρώματα του ποδοσφαίρου. Από πρωταθλήματα όπου τα χρήματα είναι λιγότερο διαθέσιμα για τους συλλόγους να δαπανήσουν για τις αμοιβές μεταγραφής και επίσης για τους παίκτες, ώστε να αφήσουν πλούσιους συλλόγους με ελεύθερη μεταγραφή, εάν ο σύλλογος δεν μπορεί να τους προσφέρει βασικό χρόνο συμμετοχής, ειδικά όταν αναχωρούν για συλλόγους κατώτερων πρωταθλημάτων. Συχνά, ένας παίκτης θα επιλέξει να "λήξει" τη σύμβασή του με ένα σύλλογο, ώστε να μπορέσει να ενταχθεί σε άλλον δωρεάν. Αυτό τον καθιστά μια πιο ελκυστική πρόταση για το σύλλογο που ο παίκτης επιδιώκει να ενταχθεί και η έλλειψη μίας αμοιβής μεταγραφής που καταβάλλεται από το λαμβάνον σύλλογο, συχνά αντανακλάται σε ένα πιο προσοδοφόρο μισθό για τον παίκτη από ότι αν είχε αγοραστεί. Ένα καλό παράδειγμα, ήταν η μετακίνηση του Σολ Κάμπελ από την Τότεναμ στους τοπικούς αντιπάλους στο Λονδίνο, την Άρσεναλ.
Οθωμανική εισβολή στη Μάνη (1807)

Η Οθωμανική Εισβολή στη Μάνη (1807), ήταν μία από τις πολλές επιχειρήσεις των Οθωμανών προκειμένου να υποτάξουν την Μάνη. Η Μάνη, ήταν μία από τις λίγες περιοχές της Ελλάδας που δεν κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, λόγω του ανώμαλου εδάφους και των ανυπότακτων κατοίκων της. Οι Μανιάτες, προκαλούσαν συχνά προβλήματα στους Οθωμανούς, αφού συμμαχούσαν με τους Ενετούς, όταν υπήρχε πόλεμος μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βενετίας, ενώ ασχολούνταν και με την πειρατεία.

 Οι Οθωμανοί, προσπάθησαν αρχικά να κατακτήσουν τη Μάνη το 1770. Σε αυτή την επιχείρηση, πολιόρκησαν τον Πύργο των Γρηγοράκηδων στο Σκουτάρι και μετά από 3 ημέρες τον κατέλαβαν. Στη συνέχεια, βάδισαν προς την πεδιάδα των Βρωμοπηγάδων, αλλά ηττήθηκαν από τον πολύ μικρότερο στρατό των Μανιατών. Σύντομα όμως, οι Οθωμανοί εκτέλεσαν στην Τρίπολη τον αρχηγό των Μανιατών, Έξαρχο Γρηγοράκη. Έπειτα, η μητέρα του, κάλεσε τους άνδρες του Σκουταρίου να εκδικηθούν για τον χαμό του γιου της και κάτω από τις διαταγές του ανιψιού του, Τζανέτου Γρηγοράκη, κατάφεραν να εισβάλουν στο Κάστρο του Πασσαβά. Ο Τζανέτος, έγινε Μπέης της Μάνης το 1782, αλλά το 1798, όταν συνεργάστηκε με τον Ναπολέοντα της Γαλλίας, οι Οθωμανοί τον καθαίρεσαν. Όταν το 1803, ο στρατός των Μανιατών ανεφοδιάστηκε με όπλα από τους Γάλλους, ο Καπουδάν πασάς, πολιόρκησε το οχυρό του Τζανέτου στην νήσο Κραναή στο Γύθειο. Ο Τζανέτος, κατάφερε να ξεφύγει κατά τη διάρκεια της νύχτας και κατέφυγε στην ενδοχώρα της Μάνης. Το 1802, οι Οθωμανοί, διόρισαν Μπέη της Μάνης τον ξάδερφο του Τζανέτου, Αντώνη Γρηγοράκη (Αντώνμπεη). Η απροθυμία του Αντώνη να αντιμετωπίσει τον ξάδερφό του, εξόργισε τον Καπουδάν πασά, επειδή είχε προκαλέσει μεγάλες ζημιές σε Οθωμανικά εδάφη της Λακωνίας και της Μεσσηνίας. Ο Καπουδάν πασάς, για να τιμωρήσει τον Αντώνη, εισέβαλε στο Γύθειο με έναν μεγάλο στρατό Τουρκαλβανών και πολιόρκησαν τη νήσο Κραναή, που ήταν το οχυρό του. Οι μανιάτες όμως, αμύνθηκαν σθεναρά και κατάφεραν να απωθήσουν τον στρατό των Οθωμανών. Ο Αντώνης, παρέμεινε μπέης μέχρι το 1808, οπότε και παραιτήθηκε προς όφελος του γαμπρού του, Κωνσταντίνου Ζερβάκου (ή Ζερβόμπεη), ο οποίος ήταν φιλικός με τους Οθωμανούς. Το 1815, οι Οθωμανοί προσπάθησαν για άλλη μια φορά να κατακτήσουν τη Μάνη, πολιορκώντας το Σκουτάρι. Η επίθεση αυτή απωθήθηκε από τον Θεόδωρο Γρηγοράκη. Peter Greenhalgh και Edward Ηλιόπουλος - Βαθιά μέσα στη Μάνη: Ταξίδι στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας, ISBN 0-571-13524-2
Ψευδογλώσσα

Η ψευδογλώσσα είναι μια υποθετική-τεχνητή γλώσσα για την αναπαράσταση - κωδικοποίηση αλγορίθμων. Συνήθως ακολουθεί το συντακτικό κάποιας γλώσσας προγραμματισμού(Κυρίως της γλώσσας Προγραμματισμού Pascal), αλλά όχι αυστηρά. Κατά τη διατύπωση του αλγόριθμου με ψευδογλώσσα δίνεται προτεραιότητα στην κατανόησή του από τον άνθρωπο, παρά από ένα υπολογιστικό μηχάνημα .

 (Δεδομένου ότι η Ψευδογλώσσα δεν είναι πραγματική γλώσσα προγραμματισμού, η σύνταξη δεν θα επισημαίνεται με ιδιαίτερα χρώματα, ανάλογα με το είδος της εντολής που χρησιμοποιείται). Το κλασσικό παράδειγμα "hello world" συντάσσεται ως εξής: Και οι 3 εντολές εμφάνισης κειμένου εξυπηρετούν την εκτύπωση ενός κειμένου, άρα και έχουν την ίδια χρησιμότητα. Για την έναρξη και το πέρας ενός αλγορίθμου σε έναν διερμηνευτή ψευδογλώσσας απαραίτητες είναι οι δεσμευμένες λέξεις Αλγόριθμος και Τέλος αντίστοιχα. Σχόλια: Η εκχώρηση τιμών στην ψευδογλώσσα επιτυγχάνεται με το όνομα της μεταβλητής, τον τελεστή εκχώρησης '<-' και την τιμή που θα εκχωρηθεί στην μεταβλητή. Η δεύτερη εντολή εκχώρησης τιμών σε μια μεταβλητή είναι η εντολή Διάβασε, η οποία επιτρέπει στον χρήστη να εισάγει μια τιμή σε μια μεταβλητή, όταν αυτό ζητηθεί. Η συνένωση δύο ή περισσοτέρων ανομοιογενών τύπων δεδομένων(πχ. ακέραιος με αλφαριθμητικό) επιτυγχάνεται με την χρήση κόμματος μεταξύ των 2 τύπων(Όταν η εντολή Εμφάνισε δεν χρησιμοποιεί παρενθέσεις). Η ψευδογλώσσα χρησιμοποιείται κυρίως σε δευτεροβάθμιες μονάδες εκπαίδευσης για την έναρξη κατανόησης της λογικής πίσω από τις γλώσσες προγραμματισμού από τους μαθητές. Η χρήση της, λόγω της δομής της, δεν της επιτρέπει να επεκταθεί έξω από κοινότοπους διερμηνευτές. Επομένως κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να δημιουργηθεί βάσει της ψευδογλώσσας.
Σαρλ ντε Λα Φος

Ο Σαρλ ντε Λα Φος (γαλλικά: Charles de La Fosse), γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 1636 στο Παρίσι, όπου πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1716, ήταν Γάλλος ζωγράφος. Οι πίνακες και οι διακοσμητικές ιστορικές και αλληγορικές τοιχογραφίες του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της γαλλικής τέχνης, καθορίζοντας τη μετάβαση από τον κλασικισμό του στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄ προς ένα πιο ελαφρύ και χαριτωμένο ρυθμό που προήγγειλε τη ζωγραφική του ροκοκό του 18ου αιώνα.

 Ο Σαρλ ντε Λα Φος γεννήθηκε στο Παρίσι σε οικογένεια χρυσοχόων. Γιος κοσμηματοπώλη που του έδωσε γεύση στη ζωγραφική, μαθήτευσε στο εργαστήριο του Σαρλ Λε Μπρεν το 1654-1655. Έμεινε εκεί για τρία χρόνια και εξοικειώθηκε με τους κανόνες που επέβαλε η πολυτελής διακόσμηση. Επηρεάστηκε από τον κλασικισμό του Λε Μπρεν και έγινε ένας από τους πιο αξιόλογους μαθητές του.Υπό τη διεύθυνση του Λε Μπρεν, συμμετείχε στη δημιουργία των μεγάλων διακοσμητικών έργων που έγιναν κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Φεύγοντας από τη Γαλλία το 1662, πέρασε δύο χρόνια στη Ρώμη όπου μελέτησε τα έργα του Ραφαήλ και τρία στη Βενετία, όπου μελέτησε και επηρεάστηκε από τους μεγάλους Βενετούς ζωγράφους του 16ου αιώνα, ιδιαίτερα τα έργα των Τζορτζόνε, Τιτσιάνο, Βερονέζε, Τιντορέττο και Κορρέτζο και εκπαιδεύτηκε στην τεχνική της νωπογραφίας. Η επιρροή των παρατεταμένων σπουδών του στα έργα του Βερονέζε είναι εμφανής στους πίνακες Η διάσωση του Μωυσή και Η αρπαγή της Προσερπίνας (και οι δύο στο Λούβρο), το τελευταίο το παρουσίασε στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής για το δίπλωμά του το 1673. Ζωγράφισε μυθολογικές και βιβλικές σκηνές στο παλάτι του Λούβρου και το παλάτι του Κεραμεικού και πέρασε εννέα χρόνια ζωγραφίζοντας στις Βερσαλλίες. Το 1673 ονομάστηκε επίκουρος καθηγητής της Βασιλικής Ακαδημίας, αλλά η εργασία του δεν τον εμπόδισε να δεχτεί το 1689 την πρόσκληση του Λόρδου Μόνταγκιου να διακοσμήσει την κατοικία του στο Λονδίνο. Επισκέφτηκε το Λονδίνο δύο φορές, παραμένοντας τη δεύτερη φορά για περισσότερα από δύο χρόνια. Ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας μάταια προσπάθησε να τον κρατήσει στην Αγγλία με την πρόταση να διακοσμήσει το Χάμπτον Κορτ, καθώς ο επιθεωρητής των Βασιλικών Κτηρίων Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ τον κάλεσε να επιστρέψει στο Παρίσι για να αναλάβει τον τρούλο του μεγάρου των Απομάχων. Οι διακοσμήσεις του Οίκου Μόνταγκιου καταστράφηκαν, αυτές των Βερσαλλιών και ο τρούλος των Απομάχων, πέραν των πινάκων του, δίνουν μια εικόνα του ταλέντου του.Το 1699 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας. Κατά τα επόμενα χρόνια, ο Λα Φος εκτέλεσε πολλές άλλες σημαντικές διακοσμήσεις σε δημόσια κτήρια και ιδιωτικά μέγαρα. Από το 1709 έως το 1715 δημιούργησε πίνακες για τον καθεδρικό ναό της Παναγίας των Παρισίων. Πέθανε σε ηλικία 80 ετών, εργαζόμενος ακόμη, στο Παρίσι στις 13 Δεκεμβρίου 1716. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους γύρω στο 1700, με τους Αντουάν Κουαπέλ και Ζαν Ζουβενέ διασφάλισαν τη μετάβαση από τον κλασικισμό του 17ου στο ροκοκό του 18ου αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles de La Fosse στο Wikimedia Commons
Κωμωδία

Με τον όρο κωμωδία χαρακτηρίζεται κάθε έργο που έχει ως σκοπό να διασκεδάσει μέσω κάποιου χιουμοριστικού θέματος. Η ακαδημαϊκή της έννοια, επηρεασμένη από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, είναι συνήθως διαφορετική και συνυφασμένη με τη σατιρική κωμωδία πολιτικού θέματος. Η κωμωδία παρουσιάζεται σε πολλές μορφές, όπως τη θεατρική, από όπου ξεκίνησε μέσω του αρχαίου θεάτρου, την τηλεοπτική και το σταντ απ κόμεντι. Η επιρροή της κωμωδίας μπορεί να είναι σημαντική σε κοινωνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, η Δημοκρατία της Αρχαίας Αθήνας ενισχύθηκε μέσω έργων κωμωδίας που είχαν ως μέσο τη σάτιρα για να διακωμωδήσουν αρνητικά στοιχεία της κοινότητας.

 Τα είδη και μέθοδοι της κωμωδίας είναι πολλά και πολλές φορές συνυπάρχουν σε ανάμικτο τρόπο. Κάποια από τα πλέον σημαντικά είδη είναι: Σάτιρα: Η σάτιρα επιχειρεί τον εμπαιγμό κάποιας έννοιας ή προσώπου που ο καλλιτέχνης θεωρεί ότι αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Γίνεται μέσω μεθόδων όπως είναι η παρωδία, η υπερβολή, η σύγκριση, η αναλογία και η ειρωνεία. Σημαντικοί σύγχρονοι Έλληνες σατιρικοί είναι, μεταξύ άλλων, οι Τζίμης Πανούσης, Γιώργος Μητσικώστας, Λάκης Λαζόπουλος. Η σάτιρα ήταν επίσης εργαλείο του αρχαίου ποιητή του θεάτρου Αριστοφάνη.Μαύρη κωμωδία ή μαύρο χιούμορ: Η μαύρη κωμωδία ασχολείται με θέματα όπως ο θάνατος και η αρρώστια. Έχει σχέση με τη λογοτεχνία τρόμου όμως χρησιμοποιεί κωμικά στοιχεία.Σταντ απ κόμεντι: Ο κωμικός μιλάει άμεσα με το κοινό. Είναι συχνό να εμπεριέχει και άμεση επικοινωνία, όπως ήταν η καυστική σάτιρα που συνήθιζε να ασκεί στο κοινό του ο Τζίμης Πανούσης.Μπλε κωμωδία: Η μπλε κωμωδία ασχολείται με θέματα όπως το σεξ, την ομοφυλοφιλία, την αμφιφυλοφιλία και συνήθως τη συνεχή χρήση υβριστικών λέξεων. Έλληνας που είχε καταπιαστεί με τέτοια θέματα - μεταξύ άλλων θεμάτων - ήταν ο Τζίμης Πανούσης.Κωμωδία χαρακτήρων:Αυτοσχέδια κωμωδία: Με την κωμωδία αυτή, αν και δεν εννοείται κάποια συγκεκριμένη μέθοδος, ο κωμικός δεν έχει εκ των προτέρων ετοιμάσει τη ρουτίνα του, αλλά αυτοσχεδιάζει.Κινητική κωμωδία: Με αυτήν, ο κωμικός κυρίως στηρίζεται στη χρήση κινήσεων του σώματός του για τη δημιουργία διασκέδασης. Σαφή παραδείγματα αποτελούν - σε μέρος της καριέρας τους - ο Θανάσης Βέγγος, ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Ρόουαν Άτκινσον (με τον Μίστερ Μπιν).Σουρεαλιστική κωμωδία: Σε αυτήν, παράξενα περιστατικά συμβαίνουν για να προκαλέσουν την έκπληξη στον αποδέκτη. Σαφή παραδείγματα δημιούργησαν η ομάδα Μόντυ Πάιθον. Ελληνική κωμωδία Αρχαία ελληνική κωμωδία Αρχαία κωμωδία Μέση κωμωδία Νέα κωμωδία Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο Χιούμορ Αστεία Ανέκδοτα
Θεοδώρα Βατάτζαινα

Η Θεοδώρα Δούκαινα Βατάτζαινα, γνωστή και ως Θεοδώρα Παλαιολογίνα (π. 1240 - 4 Μαρτίου 1303) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων, ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα ως Θεοδώρα Δ' επειδή ήταν σύζυγος του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

 Ο Ακροπολίτης αναφέρει ότι ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, πατέρας της Θεοδώρας, πέθανε όταν η ίδια ήταν μικρή. Ο Ιωάννης ήταν γιος του Ισαακίου Δούκα Βατάτζη. Η μητέρα της, Ευδοκία Αγγελίνα, πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του 1250. Η Θεοδώρα μεγάλωσε με τον θείο της Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος λέγεται ότι «την αγάπησε σαν κόρη του». Το 1253 ο Ιωάννης Γ΄ πάντρεψε τη Θεοδώρα με τον Μιχαήλ Παλαιολόγο. Όταν ο Ιωάννης Γ΄ πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1254, τον διαδέχτηκε ο μοναδικός του γιος Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης, ο οποίος πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα. Ο μόνος γιος του Θεοδώρου Β΄, ο Ιωάννης Δ΄ Βατάτζης, ήταν επτά ετών και ο Μιχαήλ στέφθηκε συναυτοκράτορας, Στις 25 Ιουλίου 1261, ο στρατηγός του Μιχαήλ Αλέξιος Στρατηγόπουλος κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη. Ο Μιχαήλ εκμεταλλεύτηκε την επιτυχία του στρατηγού του και εισήλθε στην Πόλη στις 15 Αυγούστου 1261. Τον Σεπτέμβριο ο Μιχαήλ Η΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας για δεύτερη φορά στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας. Εκείνη την περίοδο, ο Μιχαήλ Η΄ ερωτεύτηκε την (Κωνσταντία) Άννα των Χοενστάουφεν, η οποία είχε παντρευτεί τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη λίγο πριν από τον θάνατό του. Προσφέρθηκε να χωρίσει τη Θεοδώρα για να την παντρευτεί. Ο Πατριάρχης Αρσένιος ωστόσο έπεισε τον Αυτοκράτορα να εγκαταλείψει τα σχέδιά του και έτσι ο Μιχαήλ Η΄ επέτρεψε στην Άννα να γυρίσει στο σπίτι της τον Δεκέμβριο του 1261. Η Θεοδώρα πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια στις 4 Μαρτίου 1304. Η Θεοδώρα και ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων είχαν επτά παιδιά: Μανουήλ, απεβ. νήπιο. Ειρήνη π.1256-πριν το 1328, παντρεύτηκε τον Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας (Οίκος των Μίτσο). Ανδρόνικος Β΄ 1259-1332, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Δαβίδ ΣΤ΄ της Γεωργίας (Οίκος των Βαγρατιδών). Άννα π.1260-1299/1300, παντρεύτηκε τον Δημήτριο (Μιχαήλ) Άγγελο, γιο του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου. Κωνσταντίνος 1261-1306, δεσπότης. Θεόδωρος π.1263-μετά το 1310. Ευδοκία π.1265-1302, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας.
Αμάιλιγιε

Το Αμάιλιγιε (σερβικά κυριλλικά: Амајлије) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως της Μπιγιέλινα, η οποία ευρίσκεται εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 1.165 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων της Ντρίνα, εκ δεξιών παραποτάμου του Σάβα. Το 1991, η τοπική κοινότητα του Αμάιλιγιε αριθμούσε 1.268 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Αμάιλιγιε στο fallingrain.com
Μάρκος Μίνδλερ

Ο Μαρκ Τζόζεφ Μίντλερ (28 Μαρτίου 1860 - 1957) ήταν Έλληνας δημόσιος υπάλληλος και εθελοντής εκπαιδευτικός νεολαίας, ιδρυτής της πρώτης ελληνικής ομάδας προσκόπων. Ο Μάρκος Μίνδλερ γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς Γερμανικής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1882, έχοντας αποκτήσει το διδακτορικό του, έγινε δεκτός στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός μη μισθωτούς στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο της Αθήνας, και ανέλαβε να υπηρετήσει ως αναπληρωτής δικαστής στο Εφετείο. Το 1886, διορίστηκε στινογράφος στο κοινοβούλιο της Ελλάδας. Το 1900 μετά την αποχώρηση του αδελφού του έγινε επικεφαλής του γραφείου των στανογράφων, μια θέση που διατηρούσε μέχρι την αποχώρησή του το 1937, έχοντας φτάσει στη θέση του γενικού διευθυντή. Ο Mark Mindler πέθανε το 1957.

 Ο Μίνδλερ αφιέρωσε σημαντικό χρόνο στην προώθηση της εκπαίδευσης και της ανάπτυξης των νέων της Ελλάδας μέσω δραστηριοτήτων όπως ο αθλητισμός και ο προσκοπισμός. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Πανελλήνιου Συλλόγου Ερασιτεχνικών Αθλητικών (ΣΕΓΑΣ) όταν ιδρύθηκε για πρώτη φορά και διετέλεσε πρόεδρος από το 1914 έως το 1926. Όταν αναχώρησε το 1928, του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου προέδρου. Ο Μάρκος Μίνδλερ προώθησε ενεργά το Προσκοπικό Κίνημα στην Ελλάδα, ιδρύοντας και πρωτοπόρα την πρώτη ελληνική ομάδα προσκόπων.Ο Mίνδλερ ήταν ένα homo universalis. Ως αφοσιωμένος αθλητής συμμετείχε το 1875 στους τρίτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ζάππας, την πρώτη αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκτός από τη συμμετοχή του στο ΣΕΓΑ και το προσκοπικό κίνημα, ήταν πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Neo Faliro, του Πανελλήνιου Συλλόγου Γυμναστικής και του ποδηλατικού συλλόγου. Επιπλέον, ως φιλοτελιστής διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοτελικής Εταιρείας (1929), και ως απόφοιτος του Ωδείου Αθηνών συμμετείχε σε πολλές συναυλίες του. Για τη συνεισφορά του στην ελληνική κοινωνία, ο Μίντλερ έλαβε πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ήταν διακοσμημένος με το Τάγμα του Βασιλιά Γεωργίου Α, το Τάγμα του Φοίνικα, τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρα και πολλά άλλα ξένα μετάλλια. Επιπλέον, ο Δήμος Αθηναίων του έδωσε το Χάλκινο Μετάλλιο του Δήμου Αθηναίων. Κάθε χρόνο από το θάνατό του, η Ομάδα Προσκόπων που ίδρυσε έβαζε φρέσκες κόκκινες και μαύρες τουλίπες στον τάφο του κατά τη διάρκεια μιας ειδικής μνημόσυνης.
Πειθώ

Η Πειθώ (εβραϊκά : פתם ) ή Ηρώ ή Ηρώων πόλις (αρχαία ελληνικά : Ἡρώων πόλις ή Ἡρώ ) στα αρχαία αιγυπτιακά Pi-ʔAtōm (σπίτι του Ατούμ), ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου. Υπάρχουν πολλαπλές αναφορές σε αρχαία βιβλία ή κείμενα στα αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά και εβραϊκά για την πόλη. Η ακριβής τοποθεσία της πόλης παραμένει αβέβαιη, πολλοί ερευνητές προσδιόρισαν ως θέση της τον σημερινό αρχαιολογικό χώρο της Τελ ελ Μασκούτα.

 Η Πειθώ είναι μία από τις βιβλικές πόλεις που αναφέρονται στην Έξοδο και σύμφωνα με αυτή χτίστηκε από Εβραίους και ήταν οχυρωμένη. Κατά την ελληνορωμαϊκή περίοδο μαθαίνουμε ότι βρισκόταν στα ανατολικά του Δέλτα του Νείλου και στο κανάλι που ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα. Με την ονομασία Ηρώ ή Ηρώων πόλις ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο και ήταν η πρωτεύουσα της 8ης νομής της Κάτω Αιγύπτου. Ο κόλπος του Σουέζ λεγόταν από την πόλη Ηρωωπολίτης κόλπος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pithom στο Wikimedia Commons
Άνοιγμα Κλέμενς

Το Άνοιγμα Κλέμενς (Clemenz Opening) είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που ξεκινά με την κίνηση (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1. θ3Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Εσθονό σκακιστή Χέρμαν Κλέμενς (Hermann Clemenz, 1846–1908). Θεωρείται ένα από τα ανορθόδοξα ανοίγματα και κατατάχθηκε στον αντίστοιχο κωδικό A00 στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων (Encyclopaedia of Chess Openings).

 Όπως και το Άνοιγμα Άντερσεν (1.α3), το 1.θ3 είναι μια κίνηση για χάσιμο χρόνου, καθώς δεν έχει καμία αξίωση στα κεντρικά τετράγωνα της σκακιέρας, ούτε ενισχύει την ανάπτυξη. Οδηγεί επίσης σε μια μικρή εξασθένιση της πλευράς του βασιλιά των λευκών, αν και όχι τόσο έντονα όσο η Επίθεση Γκρομπ (1.η4) και το Άνοιγμα Μπαρνς (1.ζ3). Δεδομένου ότι δεν υπάρχει λόγος για τα λευκά να κάνουν ένα τέτοιο χάσιμο χρόνου στη πρώτη κίνηση, είναι μια από τις πιο σπάνιες κινήσεις μεταξύ των 20 πιθανών πρώτων κινήσεων. Παρ' όλα αυτά, ο Διεθνής Μαιτρ Μίκαελ Μπάσμαν (Michael Basman) έχει πειραματιστεί με το 1.θ3, και συνήθως παίζει μετά από αυτήν την 2.η4 (για μετάθεση σε Επίθεση Γκρομπ), ή 2.α3 που ακολουθείται από μια γρήγορη γ4, αυτή η συνέχεια έχει ονομαστεί «ανατριχιαστικό ερπετοειδές» (Creepy Crawly). Τα μαύρα έχουν μια σειρά από καλές ανταποκρίσεις, η πιο συνηθισμένες είναι οι 1...δ5 και 1...ε5, οι οποίες αντίστοιχα διεκδικούν μια αξίωση για τον κεντρικό χώρο. Μια άλλη απάντηση, είναι η 1...β6 (ή ακόμα και 1...β5), που προτίθεται να κάνει φιανκέτο ώστε ο αξιωματικός να πιέσει τα αποδυναμωμένα πιόνια των λευκών, και να αποτρέψει την προώθηση του πιονιού στο η4 για την επέκταση της πλευράς του βασιλιά των λευκών. Μία από τις πιο αδύναμες εύλογες αντιδράσεις από τα μαύρα είναι η 1...ζ5, διότι ο Λευκός μπορεί να παίξει 2.δ4, και να κάνει μεταφορά σε μια έντονη βαριάντα εναντίον την Ολλανδικής άμυνας που εισήχθη από τον Κορτσνόι. Η ιδέα των λευκών είναι να παίξουν 3.η4! θυσιάζοντας το πιόνι (υπάρχει επίσης και η κίνηση 2.η4!), μια πιθανή συνέχεια είναι 2.δ4 Ιζ6 3.η4! ζ:η4 4.θ:η4 Ι:η4 5.Βδ3 και στο σημείο αυτό τα μαύρα συνεχίζουν αναγκαστικά με 5...η6!, διότι αν παίξουν 5...Ιζ6?? τότε τα λευκά θα πάρουν την παρτίδα με 6.Π:θ7! Π:θ7 7.Βη6#. Το άνοιγμα Κλέμενς εμφανίζεται σε ένα άτυπο παιχνίδι μεταξύ της Λίζμπεθ Σάλαντερ και του κηδεμόνα της στην ταινία του 2011 Το κορίτσι με το τατουάζ δράκου (The Girl with the Dragon Tattoo). Η απάντηση της Λίζμπεθ στο 1.θ3 ήταν η συμμετρική 1...α6. Benjamin, Joel· Schiller, Eric (1987). Unorthodox Openings. Macmillan Publishing Company. σελίδες 102–103. ISBN 0-02-016590-0. Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1996). The Oxford Companion To Chess. Oxford University. ISBN 0-19-280049-3. Dunnington, Angus (2000). Winning Unorthodox Openings. Everyman Chess. ISBN 978-1-85744-285-4. Schiller, Eric (2002). Unorthodox Chess Openings (2η έκδοση). Cardoza. ISBN 1-58042-072-9. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Clemenz Opening
2456 Παλαμήδης

Ο Παλαμήδης (Palamedes) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ηγούμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,441. Ανακαλύφθηκε το 1966 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από τον μυθικό Παλαμήδη.

 Η μέση διάμετρος του Παλαμήδη εκτιμάται σε 91,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0304. Ο Παλαμήδης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 14 λεπτά. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άιντα Λουπίνο

Η Άιντα Λουπίνο (αγγλικά: Ida Lupino, 4 Φεβρουαρίου 1918 – 3 Αυγούστου 1995), ήταν Αγγλοαμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια, σκηνοθέτης και παραγωγός. Θεωρείται ευρέως ως μία από τις σημαντικότερες και μία από τις μοναδικές γυναίκες του κινηματογράφου που δούλευαν στη δεκαετία του 1950 στα στούντιο του Χόλυγουντ. Με την ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής της, η Λουπίνο συνέγραψε και συν-παράγε αρκετές ταινίες με κοινωνικά μηνύματα και έγινε η πρώτη γυναίκα που σκηνοθέτησε ένα φιλμ νουάρ το «Ο Δολοφόνος της Λεωφόρου» το 1953.

 Η Ίντα Λουπίνο ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός τη δεκαετία του 1930 και την δεκαετία του 1940 μεταπήδησε στη σκηνοθεσία. Σε μια εποχή που η τύχη των ηθοποιών καθοριζόταν αποκλειστικά από τα στούντιο, η Λουπίνο ήταν η πρώτη που πήρε στα χέρια της την καριέρα της με το να σκηνοθετήσει δικές της ταινίες, σε πολλές από τις οποίες ήταν συν-σεναριογράφος και συμπαραγωγός, επιλέγοντας επιπλέον θεματολογία δύσκολη για την εποχή όπως η έκφραση της σεξουαλικότητας και οι συνέπειες της, η ανεξαρτησία αλλά και η εξάρτηση μιας γυναίκας από το άλλο φύλο, ο βιασμός, κ.α. Με ύφος φιλμ νουάρ και μικρό προυπολογισμό σε σχέση με αυτά των συναδέλφων της, κατάφερε να παράγει ταινίες εξαιρετικής ποιότητας. Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε, χωρίς ωστόσο να μπει το όνομά της στους τίτλους, ήταν το δράμα του 1949 “Θέλω το παιδί μου”, η οποία ευκαιρία προέκυψε όταν ο σκηνοθέτης Έλμερ Κλίφτον έπαθε έμφραγμα και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Την ίδια χρονιά όμως έκανε το επίσημο σκηνοθετικό ντεμπούτο της με την ταινία “Never Fear” με θέμα μια χορεύτρια της οποίας η καριέρα διακόπτεται απότομα λόγω ασθένειας. Η Άιντα Λουπίνο στην IMDb (Αγγλικά)
Κώστας Μίσσας

Ο Κώστας Μίσσας (Κωνσταντίνος Μίσσας) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1953. Κατάγεται από την Καρίτσα Καρδίτσας. Είναι επίσης καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μέλος της Ε.Ε.Δ.Ι.Π. του Τ.Ε.Φ.Α.Α. Αθηνών, Εθνικός Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Γυναικών, Τεχνικός Υπεύθυνος του Αναπτυξιακού προγράμματος κορασίδων της Ε.Ο.Κ. και Ομοσπονδιακός Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Νέων Ανδρών.

 Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο από το το 1968 έως το 1986, βοηθώντας τον να ανέβει από το τοπικό πρωτάθλημα της Αθήνας στην Α΄ Εθνική, στην έξοδο στο Κύπελλο Κόρατς το 1976 και στη συμμετοχή του στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος το 1977. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε έως το 1988. Επέστρεψε στον Πανιώνιο και το 1989 αποσύρθηκε. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ανδρών 45 φορές και σημείωσε 238 πόντους (5,29 μ.ο.). Αγωνίστηκε σε τέσσερα Βαλκανικά πρωταθλήματα: 1977, 1978, 1981, 1982, στο Διηπειρωτικό Κύπελλο 175, στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1983 και στο προολυμπιακό τουρνουά 1984. Την κορυφαία επίδοση με 20 πόντους πέτυχε σε φιλικό αγώνα επί της Ρουμανίας στις 27-10-1977. Αγωνίστηκε επίσης με την Εθνική Εφήβων στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα 1972. Συνολικά, σε 15 αγώνες σημείωσε 116 πόντους (7,73 μ.ο.). Ο Κώστας Μίσσας ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα στην ΑΕ Περάματος και συνέχισε ως βοηθός προπονητή του Βλάντο Τζούροβιτς στον Πανιώνιο. Έχει εργαστεί ως προπονητής στους Πανιώνιο, Περιστέρι, Εθνική Κύπρου, Παπάγου, Απόλλωνα Πάτρας, Δάφνη, ΚΑΟ Δράμας, Α.Γ.Ε. Χαλκίδα. Σήμερα είναι ο προπονητής της Εθνικής Νέων Ανδρών και της Εθνικής Γυναικών. To 2009 αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Νέων Ανδρών ενώ παράλληλα οδήγησε την Εθνική Γυναικών στην 5η θέση στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που ήταν και η μεγαλύτερη επίδοσή της, η οποία της έδωσε την πρόκριση στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα για πρώτη φορά. Οι ομάδες που εργάστηκε ως προπονητής είναι: ΑΕ Περάματος Πανιώνιος (βοηθός και α΄ προπονητής) Γ.Σ. Περιστερίου Εθνική Κύπρου Α.Σ. Παπάγου Απόλλων Πάτρας Α.Ο. Δάφνης ΚΑΟ Δράμας Α.Γ.Ε. Χαλκίδα Εθνική Νέων Ανδρών (ελπίδων) Εθνική Γυναικών Ο Κώστας Μίσσας έχει συγγράψει εκπαιδευτικά συγγράμματα για τους φοιτητές του ΤΕΦΑ Αθηνών καθώς και άλλα δύο βιβλία: "Το Μίνι Μπάσκετ" "Φιλοσοφία και προπονητικές κατευθύνσεις", συλλογική έκδοση της ΕΟΚ. Βιογραφικό ekaskenop.gr Κώστας Μίσσας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). ΕΟΚ προπονητής
Ινοούγιε Καορού

Ο Ινοούγιε Καορού (ιαπωνικά: 井上馨‎) ήταν Ιάπωνας πολιτικός, γκενρό και κόμης. Το 1863 έφυγε κρυφά στην Αγγλία. Επέστρεψε στην Ιαπωνία το 1864 και έγινε μέλος του Προοδευτικού Κόμματος. Το 1878 ήταν Υπουργός Δημόσιων Έργων, το 1880 - Υπουργός Εξωτερικών, ενώ από το 1887 μέχρι το 1889 - Υπουργός Γεωργίας. Το 1885 έλαβε τον τίτλο του Κόμη. Στο Συμβούλιο του Ιτό Χιρομπούμι (1893) ήταν Υπουργός Εσωτερικών.

 Akamatsu, Paul. Meiji 1868: Revolution and Counter-Revolution in Japan. Trans. Miriam Kochan. New York: Harper & Row, 1972. Beasley, W. G. The Meiji Restoration. Stanford: Stanford University Press, 1972. Beasley, W. G. The Rise of Modern Japan: Political, Economic and Social Change Since 1850. St. Martin's Press, New York 1995. Craig, Albert M. Chōshū in the Meiji Restoration. Cambridge: Harvard University Press, 1961. Jansen, Marius B. and Gilbert Rozman, eds. Japan in Transition: From Tokugawa to Meiji. Princeton: Princeton University Press, 1986. National Diet Library bio (Ιαπωνικά)
Κούρος εν προμάχοις

Ο Κούρος εν προμάχοις ή Κούρος του Κροίσου ή Κούρος της Αναβύσσου είναι αριστουργηματικό έργο τέχνης που βρέθηκε στην Ανάβυσσο της Αττικής το 1937. Ήταν επιτύμβιο άγαλμα προς τιμή κάποιου έφηβου πολεμιστή ονόματι Κροίσος, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή για την πατρίδα. Εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αύξοντα αριθμό 3851 και είναι το καλύτερα διατηρημένο άγαλμα της εποχής του.

 Βρέθηκε στην Ανάβυσσο το 1937 σε ανασκαφές που έγιναν χωρίς αρχαιολογική άδεια. Ήταν ήδη σπασμένο και υπέστη φθορές από την αρχαιολογική σκαπάνη. Επιπλέον οι αρχαιοκάπηλοι τον έκοψαν με πριόνι σε δύο κομμάτια και τον φυγάδεψαν στο Παρίσι. Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα, συναρμολογήθηκε ξανά και στήθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πάρου. Έχει ύψος 1,95 μέτρα και παριστάνει έναν έφηβο που κάνει ένα βήμα μπροστά. Χαρακτηριστικό της έκφρασης του προσώπου είναι το «αρχαϊκό μειδίαμα». Φέρει φθορές στους μηρούς, βραχίονες, στα πόδια και τα γόνατα. Λείπουν κομμάτια από το αριστερό κάτω πόδι και τις πατούσες. Γενικά όμως διατηρεί την όλη εμφάνισή του, την οποία αποδίδει με άριστο τρόπο. Μπροστά μας παρουσιάζεται ένας γυμνός έφηβος στην χαρακτηριστική στάση του κούρου. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ήρεμα, η όλη σωματική διάθεση είναι ειρηνική, αλλά και γεμάτη δύναμη, σφρίγος και μεγαλειότητα. Οι βραχίονες κρέμονται προς τα κάτω με τα χέρια σφιγμένα να σχηματίζουν ανοιχτές γροθιές, με τους αντίχειρες μπροστά. Ο κούρος βαδίζει με το αριστερό πόδι μπροστά. Οι μύες του σώματος είναι καλά αποδοσμένοι, ιδίως στους μηρούς, στα γόνατα και στον κορμό. Η κόμη είναι δεμένη με ταινία και πέφτει με λεπτούς βοστρύχους από τη χωρίστρα μέχρι τους ώμους. Τα αμυγδαλωτά μάτια είναι του αρχαϊκού ρυθμού, το σχήμα του στόματος και των χειλιών σχηματίζει το χαρακτηριστικό αρχαϊκό μειδίαμα. Από την βάση του αγάλματος σώζεται μόνο το μεσαίο τμήμα με την επιγραφή. Ο κούρος ήταν νεκρικός ανδριάντας που ήταν στημένος σε έναν τάφο στη νεκρόπολη της Αναβύσσου. Το όνομα Κροίσος αναφέρεται στο επιγραμματικό κείμενο που είναι σκαλισμένο στη βάση του: ΣΤΕΘΙ ΚΑΙ ΟΙΚΤΙΡΟΝ ΚΡΟΙΣΟ ΠΑΡΑ ΣΕΜΑ ΘΑΝΟΝΤΟΣ ΗΟΝ ΠΟΤ' ΕΝΙ ΠΡΟΜΑΧΟΙΣ ΟΛΕΣΕ ΘΟΡΟΣ ΑΡΕΣΑπό το επίγραμμα αυτό μαθαίνουμε ότι ο νεαρός Κροίσος έπεσε για την πατρίδα, ενώ πολεμούσε στην πρώτη γραμμή. Το άγαλμα είναι έργο του 540 - 515 π.Χ. (πιθανόν του 530 π.Χ.) και θεωρείται ότι είναι πρωτοπόρο της ύστερης αρχαϊκής τέχνης. Νικόλαος Καλτσάς: Sculpture in the National Archaeological Museum, Athens, The J. Paul Getty Museum, Los Angeles 2002, ISBN 0-89236-686-9, σσ. 58–59. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 240. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Ο Κούρος της Ανάβυσσου Παρουσίαση του κούρου από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
2069 Χαμπλ

Ο Χαμπλ (Hubble) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Έντγουιν Χαμπλ.

 Η μέση διάμετρος του Χαμπλ εκτιμάται σε 34,53 ± 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0538. Ο Χαμπλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 23 ως 42 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νίκος Μιμίδης

Ο Νίκος Μιμίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1968 ως το 1970, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1970. Συνέχισε την καριέρα του στις ομάδες της Βέροιας και της Αναγέννησης Επανομής.

 Ο Μιμίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στην Ελπίδα Κρυονερίου, από την οποία μεταπήδησε το 1968 στον Άρη. Αγωνιζόμενος στο αριστερό άκρο της επίθεσης, δεν κατάφερε να πάρει θέση βασικού, αφού τη θέση αυτή κάλυπτε ο Κώστας Παπαϊωάννου, αλλά υπήρξε μέλος της ομάδας που κέρδισε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος το 1970.Το καλοκαίρι του 1970 δόθηκε στη Βέροια ως αντάλλαγμα για τον Γιώργο Τερζή. Στην πρώτη του σεζόν έπαιξε σε 19 αγώνες, βοηθώντας την ομάδα του να παραμείνει στην Α' εθνική κατηγορία, κάτι που δεν μπόρεσε να επαναλάβει την επόμενη χρονιά, όπου η Βέροια κατατάχθηκε 15η και υποβιβάστηκε, με τον Μιμίδη να παίζει σε 29 παιχνίδια και να πετυχαίνει ένα γκολ. Συνέχισε στην ομάδα της Βέροιας τις σεζόν 1972-73 και 1973-74, όπου η "βασίλισσα του Βορρά" διατηρήθηκε στη μέση του βαθμολογικού πίνακα της δεύτερης εθνικής κατηγορίας.Το Νοέμβριο του 1974, κατηγορήθηκε ότι προσπάθησε να πείσει τον συμπαίκτη του Τερζή να δεχτούν και οι δύο χρήματα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Ο Τερζής ενημέρωσε τον έφορο της ομάδας, Παπαχατζή, και τον γενικό αρχηγό της, Απόστολο Στεργίου και μαγνητοφώνησαν τηλεφώνημα του Τερζή με τον Μιμίδη και τον ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα, Τσουπλάκη. Ως αποτέλεσμα, ο Μιμίδης συνελήφθη και δεν αγωνίστηκε ξανά στην ομάδα της Βέροιας. Συνολικά, με τη Βέροια έπαιξε σε 117 αγώνες και σκόραρε δύο φορές.Μετά το πέρας της αγωνιστικής σεζόν, ο Μιμίδης μεταγράφηκε στην Αναγέννηση Επανομής, η οποία αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής. Με την ομάδα της Επανωμής έφθασε τρεις φορές ως τον προημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας, το 1976-77, το 1978-79 και το 1979-80. Στο πρωτάθλημα, η καλύτερη θέση που κατέλαβε η Αναγέννηση ήταν η τέταρτη το 1978-79. Το καλοκαίρι του 1981, ανέλαβε ρόλο παίκτη και προπονητή ταυτόχρονα στη Δόξα Αδένδρου, ομάδα της πρώτης κατηγορίας της Ε.Π.Σ.Μ.. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Δημοψήφισμα στον Ισημερινό (2018)

Ένα δημοψήφισμα με 7 ερωτήματα και λαϊκή διαβούλευση διεξήχθη στον Ισημερινό την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018, για την μεταρρύθμιση του Συντάγματος και προκειμένου να γνωμοδοτήσουν οι πολίτες για θέματα εθνικής σημασίας. Η διαβούλευση ανακοινώθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2017 από τον πρόεδρο [[[Λενίν Μορένο]] Η ψηφοφορία έγινε για 7 ερωτήματα που τέθηκαν προς ψήφιση ή απόρριψη από το εκλογικό σώμα.

 Τη νύχτα της 4ης Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Μορένο έκανε την πρώτη ανακοίνωση για τη λαϊκή διαβούλευση, όπου αναφέρεται ότι η πιθανότητα να προκηρυχθεί δημοψήφισμα ήταν υπό ανάλυση. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 18 Σεπτεμβρίου του 2017, ο πρόεδρος κάλεσε τους ενδιαφερόμενους πολίτες να στείλουν τις ερωτήσεις τους προκειμένου να αναλυθούν και με το ενδεχόμενο να ενσωματωθούν στη διαβούλευση. Ο πρόεδρος Μορένο, αφού υπερέβη το χρόνο αναμονής για τον προσδιορισμό του Συνταγματικού Δικαστηρίου όπως ορίζει ο νόμος, έστειλε εκτελεστικό διάταγμα με το οποίο ζήτησε να γίνει λαϊκή διαβούλευση. Το ίδιο θέμα τέθηκε και πριν, όταν το 2015, ο πρόεδρος Ραφαέλ Κορέα προέτρεψε το CNE να προβεί σε λαϊκή διαβούλευση στη La Manga del Cura το 2015, με την υπογραφή εκτελεστικού διατάγματος για να διεξαχθεί το δημοψήφισμα. Σε ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα, οι ψηφοφόροι ενέκριναν σε ποσοστό 64% την πρόταση να ανασταλεί η ισχύς του νόμου που επέτρεπε απεριόριστο αριθμό θητειών στην προεδρία της χώρας, σε μία προφανή προσπάθεια του προέδρου Μορένο να σταματήσει τον δρόμο για διεκδίκηση εκλογής στο προεδρικό αξίωμα από τον Ραφαέλ Κορέα.
Βασική έρευνα

Η βασική έρευνα, που ονομάζεται επίσης καθαρή έρευνα ή θεμελιώδης έρευνα, είναι είδος επιστημονικής έρευνας με στόχο τη βελτίωση των επιστημονικών θεωριών για την καλύτερη κατανόηση και πρόβλεψη φυσικών ή άλλων φαινομένων.Αντίθετα, η εφαρμοσμένη έρευνα χρησιμοποιεί επιστημονικές θεωρίες για την ανάπτυξη τεχνολογίας ή τεχνικών ή τεχνογνωσίας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παρέμβουν και να αλλάξουν φυσικά ή άλλα φαινόμενα. Αν και συχνά οδηγείται απλώς από την περιέργεια, η βασική έρευνα συχνά τροφοδοτεί τις τεχνολογικές καινοτομίες της εφαρμοσμένης επιστήμης. Οι δύο στόχοι ασκούνται συχνά ταυτόχρονα σε συντονισμένη έρευνα και ανάπτυξη.

 Η βασική έρευνα προάγει τη θεμελιώδη γνώση για τον κόσμο. Επικεντρώνεται στη δημιουργία και την αντίκρουση ή την υποστήριξη θεωριών που εξηγούν παρατηρούμενα φαινόμενα. Η καθαρή έρευνα είναι η πηγή των περισσότερων νέων επιστημονικών ιδεών και τρόπων σκέψης για τον κόσμο. Μπορεί να είναι διερευνητική, περιγραφική ή επεξηγηματική. Ωστόσο, η επεξηγηματική έρευνα είναι η πιο κοινή. Η βασική έρευνα δημιουργεί νέες ιδέες, αρχές και θεωρίες, οι οποίες μπορεί να μην αξιοποιηθούν αμέσως, αλλά αποτελούν τη βάση της προόδου και της ανάπτυξης σε διαφορετικούς τομείς. Οι σημερινοί υπολογιστές, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς έρευνα σε καθαρά μαθηματικά που διεξήχθησαν πριν από έναν αιώνα, για τα οποία δεν υπήρχε καμία γνωστή πρακτική εφαρμογή εκείνη την εποχή. Η βασική έρευνα σπάνια βοηθά τους επαγγελματίες άμεσα με τις καθημερινές τους ανησυχίες. Ωστόσο, διεγείρει νέους τρόπους σκέψης που έχουν τη δυνατότητα να φέρουν επανάσταση και να βελτιώσουν δραματικά τον τρόπο με τον οποίο οι επαγγελματίες αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα στο μέλλον. Η εφαρμοσμένη επιστήμη εστιάζει στην ανάπτυξη τεχνολογίας και τεχνικών. Αντίθετα, η βασική επιστήμη αναπτύσσει επιστημονικές γνώσεις και προβλέψεις, κυρίως στις φυσικές επιστήμες αλλά και σε άλλες εμπειρικές επιστήμες, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως επιστημονική βάση για την εφαρμοσμένη επιστήμη. Η βασική επιστήμη αναπτύσσει και καθιερώνει πληροφορίες για την πρόβλεψη φαινομένων και ίσως για την κατανόηση της φύσης, ενώ η εφαρμοσμένη επιστήμη χρησιμοποιεί τμήματα της βασικής επιστήμης για να αναπτύξει παρεμβάσεις μέσω τεχνολογίας ή τεχνικές - μεθόδους για να αλλάξει γεγονότα ή αποτελέσματα. Οι εφαρμοσμένες και οι βασικές επιστήμες μπορούν να συνδεθούν στενά στην έρευνα και την ανάπτυξη. Η διεπαφή μεταξύ της βασικής έρευνας και της εφαρμοσμένης έρευνας έχει μεγάλη σπουδαιότητα. Μεταεπιστήμη Τεχνολογία Φυσική Μαθηματικά Χημεία Έρευνα και Ανάπτυξη
Διοικητική διαίρεση της Σερβίας

Η Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβικά: Административна подела Србије) είναι η υφιστάμενη διοικητική διαίρεση που ισχύει σήμερα στη Σερβία. Σύμφωνα με το Νόμο για τη δημόσια διοίκηση, που ισχύει από τις 29 Ιανουαρίου 1992 προβλέπεται ο σχηματισμός διοικητικών περιοχών (οκρούγκ) που σχηματίζονται για την εκτέλεση της κρατικής διοίκησης εκτός της έδρας της κυβέρνησης του κράτους.Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές, και κάθε μια περιλαμβάνει μια σειρά από δήμους και πόλεις. Η διοικητική περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου, έχει την ιδιότητα της ειδικής διοικητικής μονάδας με δική της διοίκηση: τον Δήμαρχο του Βελιγραδίου, το δημοτικό συμβούλιο και τη διοίκηση της πόλης. Η περιοχή της Πόλης του Βελιγραδίου χωρίζεται σε 17 δήμους ή αστικές περιοχές, οι οποίες έχουν τη δική τους τοπική αυτοδιοίκηση.

 Στη Σερβία υπάρχουν 29 διοικητικές περιοχές (οκρούγκ). Πόλη του Βελιγραδίου (Grad Beograd) Οκρούγκ Βόρειας Μπάτσκα (Severno-Bački okrug) Οκρούγκ Βόρειου Βανάτου (Severno-Banatski okrug) Οκρούγκ Δυτική (Zapadno-Bački okrug) Οκρούγκ Κεντρικού Βανάτου (Srednje-Banatski okrug) Οκρούγκ Νότιας Μπάτσκα (Južno-Bački okrug) Οκρούγκ Νότιου Βανάτου (Južno-Banatski okrug) Οκρούγκ Σρεμ (Sremski okrug) Οκρούγκ Γιαμπλάνιτσα (Jablanički okrug) Οκρούγκ Ζάγετσαρ (Zaječarski okrug) Οκρούγκ Ζλάτιμπορ (Zlatiborski okrug) Οκρούγκ Κολουμπάρα (Kolubarski okrug) Οκρούγκ Ματσβάνσκι (Mačvanski okrug) Οκρούγκ Μοράβα (Moravički okrug) Οκρούγκ Μπορ (Borski okrug) Οκρούγκ Μπρανιτσέβσκι (Braničevski okrug) Οκρούγκ Νίσαβα (Nišavski okrug) Παραδουνάβια Οκρούγκ (Podunavski okrug) Οκρούγκ Πίροτ (Pirotski okrug) Οκρούγκ Πομοράβσκι (Pomoravski okrug) Οκρούγκ Πσινίσκι (Pčinjski okrug) Οκρούγκ Ρασίνσκι (Rasinski okrug) Οκρούγκ Ράσκα (Raški okrug) Οκρούγκ Σουμανδίας (Šumadijski okrug) Οκρούγκ Τοπλίτσκι (Toplički okrug) Οκρούγκ Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα (Kosovsko-Mitrovački okrug) Οκρούγκ Κοσόβσκα Πομοράβσκι (Kosovsko-Pomoravski okrug) Οκρούγκ Κοσσυφοπεδίου (Kosovski okrug) Οκρούγκ Πέκι (Pećki okrug) Οκρούγκ Πρίζρεν (Prizrenski okrug) Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας Διοικητική διαίρεση του Πριγκιπάτου της Σερβίας Διοικητική διαίρεση της Ηγεμονίας της Σερβίας
Εταιρεία Μεγάλα Σπαθιά

Η Εταιρεία Μεγάλα Σπαθιά, (κινεζικά: 大刀 會?, πινγίν: Dàdāo Huì) ήταν μια παραδοσιακή ομάδα αυτοάμυνας αγροτών, διαδεδομένη κυρίως στη Βόρεια Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τσινγκ που διακρίθηκε για το θάρρος τους. Συγκροτήθηκε από τοπικές ομάδες των μικροϊδιοκτητών και των κολίγων που οργανώθηκαν για να υπερασπιστούν τα χωριά από ληστές, πολέμαρχους, φοροεισπράκτορες και αργότερα κομμουνιστές και Ιάπωνες.

 Η Εταιρεία φέρεται να ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1890 από τον Λίου Σιντουάν, ο οποίος έζησε στον νομό Τσαοτσόου στη νοτιοδυτική Σαντούνγκ. Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι των ομάδων αυτών υποστήριζαν πως τα μέλη τους διατηρώντας πίστη στη θεία ανταμοιβή δικαίων αιτημάτων μετά από εκπαίδευση συνδυάζοντας αναπνοή κίνηση και ταχύτητα και χρήση μαγικών βοτάνων έμεναν άτρωτα σε σφαίρες. Τόσο τα Μεγάλα Σπαθιά, όσο και οι Ερυθρές Λόγχες ή Δόρατα είχαν λάβει μέρος στην Εξέγερση των Μπόξερ στην βόρεια Κίνα το 1900. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, πολλοί Κινέζοι αγρότες μετανάστευσαν στις βορειοανατολικές επαρχίες Σαντούνγκ και Χεμπέι όπου οι πυγμάχοι είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή, λόγω της αναταραχής τόσο εκ της μετανάστευσης στην βορειοανατολική Κίνα όσο και για να ξεφύγουν από το χάος που επικρατούσε βορειότερα στη Μαντζουρία. Το 1927, όταν η κυβέρνηση Φενγκτιάν επέβαλε σκληρούς φόρους στις περιοχές της κορεατικής παραμεθορίου τα Μεγάλα Σπαθιά οργάνωσαν εκτεταμένες κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Τον Ιανουάριο του 1928, η Εταιρεία επαναστάτησε ενάντια στην κυβέρνηση Φενγκτιάν, όπου και κατέλαβε την πόλη Τονγκχουά για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης αυτής τα Μεγάλα Σπαθιά έγιναν σεβαστά και αποδεκτά από τους χωρικούς βλέποντας να μένουν στο πλευρό τους ενάντια στις κυβερνητικές καταχρήσεις και του πολέμαρχου Τσανκ Τσο-λιν. Εν όψει δε της ιαπωνικής εισβολής στην Μαντζουρία το 1931, αυτή η παραδοσιακή μορφή της λαϊκής αυτοάμυνας αναβίωσε. Αυτές οι κοινωνίες σύντομα αποτέλεσαν μέρος του εθελοντικού στρατού ενάντια στην ιαπωνική δημιουργία του Μαντσουκούο το 1932 και αργότερα στις εκστρατείες για ειρήνευση. Γενικά η δράση των Μεγάλων Σπαθιών γοήτευε την εποχή εκείνη τον κάθε απροστάτευτο και αδικημένο και η εθελοντική ένταξη των νέων ήταν μεγάλη Πολύ αργότερα ορισμένα μέλη της οργάνωσης αυτής είχαν απορροφηθεί από το κινεζικό Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Β΄ Σινο-ιαπωνικού πολέμου και από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό του αργότερα Κινεζικού εμφύλιου πολέμου. Το 1953, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας ξεκίνησε μια εκστρατεία καταστολής εναντίον των διαφόρων Χουέι-Τάο-Μεν («Κοινωνίες-τρόποι-Αδελφότητες») και την εξάλειψη τους από την ηπειρωτική Κίνα. Μερικά από τα παρακλάδια τους έχουν επανεμφανιστεί, κυρίως από διάφορους οπαδούς που ζουν στο εξωτερικό.
Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου

Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου είναι παιδικό/εφηβικό μυθιστόρημα της Ελληνίδας πεζογράφου Άλκης Ζέη. Η Ζέη έγραψε το βιβλίο αυτό στο Παρίσι, όπου ζούσε αυτοεξόριστη με την οικογένειά της κατά τα χρόνια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Κέδρος το 1971.

 Το μυθιστόρημα παρουσιάζει ένα αγόρι, τον Πέτρο, που στην ηλικία των εννιά ετών ζει τον πόλεμο του 1940 και κατόπιν μεγαλώνει μέσα στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Αθήνα. Το α΄ μέρος («Όχι») του βιβλίου ξεκινάει με τον θάνατο του τριζονιού του Πέτρου στις 27 του Οκτωβρίου 1940, μια ημέρα πριν την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Την θλίψη του Πέτρου για τον θάνατο του τριζονιού θα την διαδεχθεί ο ενθουσιασμός για τις νίκες του Ελληνικού Στρατού, και αργότερα η πίκρα για την ήττα και την εισβολή των Γερμανών. Στο β΄ μέρος («Πεινάααω»), όλα αλλάζουν για τον Πέτρο και την οικογένειά του. Όλοι τους ζουν τον πρώτο δύσκολο χειμώνα της Κατοχής. Η πείνα ταλαιπωρεί τον παππού του και σκοτώνει την γιαγιά ενός φίλου του, του Σωτήρη. Στο γ΄ μέρος («Συσσίτιο»), στο σχολείο του Πέτρου αρχίζουν τα συσσίτια, ενώ ο Πέτρος αρχίζει να συνειδητοποιεί πως αρχίζει η Αντίσταση στους κατακτητές. Στο δ΄ μέρος («Λευτεριά ή θάνατος»), ο Πέτρος και ο Σωτήρης συμμετέχουν σε αντιστασιακές πράξεις αλλά γνωρίζουν και την βαρβαρότητα των κατακτητών, οι οποίοι θα σκοτώσουν τον φίλο του Πέτρου. Το βιβλίο τελειώνει στις 12 Οκτωβρίου 1944, την επομένη της αποχώρησης των Γερμανών από την Αθήνα. Ο Πέτρος «είναι άντρας πια, δεκατριώ χρονώ»! Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1971. Από το 2011, κυκλοφορεί πλέον από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης γνώρισε σταδιακά μεγάλη εμπορική επιτυχία, με συνολικές πωλήσεις μέχρι το 2010 περισσότερα από 350.000 αντίτυπα. Το 1972, το βιβλίο κυκλοφόρησε στα αγγλικά (ΗΠΑ και Βρετανία), με τίτλο Petros' War (Ο πόλεμος του Πέτρου), σε μετάφραση του αμερικανού φιλέλληνα Edward Fenton (1918–1996). Η αγγλική έκδοση του μυθιστορήματος τιμήθηκε με το βραβείο Mildred L. Batchelder του αμερικανικού οργανισμού Association for Library Service to Children (ALSC) το 1974. Το 1976, το βιβλίο κυκλοφόρησε σε γαλλική μετάφραση, ενώ ακολούθησαν μεταφράσεις και σε άλλες δέκα γλώσσες. Το 2011, το μυθιστόρημα διασκευάστηκε και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία του Παναγιώτη Τζαμαργιά.