IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ευλογημένη Μαργαρίτα της Σαβοΐας

Η Ευλογημένη Μαργαρίτα, ιταλ. (21 Ιουνίου 1382/90 - 3 Νοεμβρίου 1464) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κυρίου του Πεδεμοντίου και με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Μομφερράτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αμεδαίου κυρίου του Πεδεμοντίου & του Πινερόλο και της Αικατερίνης, κόρης του Αμεδαίου Γ¨ κόμη της Γενεύης. Ο Αμεδαίος ήταν γιος του Ιακώβου, γιου του Φιλίππου, που από πρώτο γάμο με την Ισαβέλλα Α΄ Βιλλεαρδουίνου πριγκίπισσα της Αχαΐας, διεκδικούσε το πριγκιπάτο. Ο Φίλιππος και η Ισαβέλλα είχαν εκτοπιστεί από τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντο, αλλά συνέχισαν να διεκδικούν το πριγκιπάτο. Όμως ο Ιάκωβος ήταν γιος του Φιλίππου από τη δεύτερη σύζυγό του Αικατερίνη του Λα Τουρ-ντυ-Πεν και ο ισχυρισμός του ήταν αμφίβολος. Στις 17 Ιανουαρίου 1403 παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Β΄ Παλαιολόγο, μαρκήσιο του Μομφερράτου, χήρο από τον πρώτο γάμο του με την Ιωάννα, κόρη του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ. Η ευσέβεια της Μαργαρίτας αυξήθηκε έπειτα από τα κηρύγματα του Αγίου Βίνσεντ Φέρρερ, όταν αυτός είχε περάσει αρκετούς μήνες στο Μομφερράτο. Ο γάμος κράτησε για 15 έτη και ο Θεόδωρος Β΄ απεβίωσε το 1418, χωρίς να έχουν παιδιά. Όταν έμεινε χήρα, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κόσμο. Αφήνοντας τη διευθέτηση των υποθέσεων του μαρκιζάτου στον Ιωάννη-Ιάκωβο, γιο του συζύγου της από τον πρώτο γάμο του, αποσύρθηκε στην Άλμπα, όπου ακολούθησε το Τρίτο Τάγμα του Αγ. Δομινίκου. Λίγο αργότερα ο Φιλίππο Μαρία Βισκόντι δούκας του Μιλάνου ζήτησε το χέρι της και παρακάλεσε τον πάπα Μαρτίνο Ε΄ να λύσει τους όρκους της. Αλλά η Μαργαρίτα αντιτέθηκε στην άρνηση των μοναστικών όρκων της και μαζί με αρκετές γυναίκες της ίδιας με αυτήν θέσης, ίδρυσε ένα μοναστήρι και το έθεσε υπό τους κανόνες του Τάγματος του Αγ. Δομινίκου. Διπλασιάζοντας την ταπείνωσή της, παρέμεινε πρότυπο ευλάβειας και απεβίωσε στην Άλμπα σε ηλικία 74 ετών. Clugnet, Léon. "Blessed Margaret of Savoy ." The Catholic Encyclopedia. Vol. 9. New York: Robert Appleton Company, 1910. 4 Jan. 2013
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1963-64

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1963-64 διεξήχθη πάλι σε τέσσερις ομίλους και μετείχαν 62 ομάδες. Οι νικητές των ομίλων προκρίθηκαν στην τελική φάση, από την οποία οι δύο ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία.

 Οι 62 ομάδες της Β΄ εθνικής, που προέρχονταν από όλες τις ενώσεις της Ελλάδας, χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δύο του νότου (15 και 17 ομάδων) και δύο του βορρά (14 και 16 ομάδων). Οι τέσσερις νικητές των ομίλων πέρασαν στην τελική φάση, όπου διεκδίκησαν την άνοδο στην Α΄ εθνική κατηγορία, στην οποία ανέβηκαν οι δύο πρώτοι του τελικού ομίλου. Το μειονέκτημα και αυτού του πρωταθλήματος Β΄ εθνικής ήταν ο υποβιβασμός πολλών ομάδων, ώστε να ανεβούν αντικαταστάτες τους από όλες τις τοπικές ενώσεις. Υποβιβάστηκαν 23 ομάδες: 7-7-4-5 αντίστοιχα από κάθε όμιλο. Ομάδες: 62 Όμιλοι (4): Νότος 2 όμιλοι (15-17 ομάδων), Βορράς 2 όμιλοι (14-16 ομάδων). Πρωταθλητές: Παναχαϊκή Προοδευτική: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Φίλιπποι Καβάλας Α.Ο. Τρίκαλα: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός στα τοπικά πρωταθλήματα (23 ομάδες): 7-7-4-5 αντίστοιχα από κάθε όμιλο. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική: Ολυμπιακός Χαλκίδας, Α.Ο. Αιγάλεω. Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν: Α΄ όμιλος: Νίκος Ζαγκότσης (Παναχαϊκή): 18 γκολ. Β΄ όμιλος: Γιάννης Φραντζής (Προοδευτική): 40 γκολ. Γ΄ όμιλος: Κώστας Ζαπάρας (Ηρακλής Σερρών): 17 γκολ. Δ΄ όμιλος: Ανέστης Αφεντουλίδης (Άρης Καστοριάς): 23 γκολ. Οι αγώνες διεξήχθησαν από 24 Μαΐου 1964 έως 21 Ιουνίου 1964. Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "Αλμανάκ. Όλα για το ποδόσφαιρο '91", σ. 24. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 41-50.
Ουμπέρτο Μποτσιόνι

Ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι (Umberto Boccioni, (ορθότερη προφορά Μποτσόνι), 19 Οκτωβρίου 1882 - 17 Αυγούστου 1916) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης, μέλος του κινήματος του φουτουρισμού. Τα έργα του διακρίνονται για τα δυναμικά τους στοιχεία και την έκφραση της κίνησης και της ταχύτητας.

 Γεννήθηκε το 1882 στην περιοχή της Καλαβρίας. Το 1901 σπούδασε σχέδιο στη Ρώμη και τον επόμενο χρόνο ζωγραφική – κυρίως τις τεχνικές του ιμπρεσιονισμού – στο Παρίσι. Το χειμώνα του 1906-1907 παρακολουθεί επιπλέον μαθήματα στην ιταλική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1908 σημειώνεται η καθοριστική γνωριμία του με τον Ιταλό φουτουριστή ποιητή Φιλίππο Τομάζο Μαρινέτι στο Μιλάνο. Τον επόμενο χρόνο ο Μαρινέτι δημοσιεύει το μανιφέστο του φουτουρισμού που συνοδεύεται και από τα δύο μανιφέστα των φουτουριστών ζωγράφων Manifesto dei pittori futuristi (Μανιφέστο των φουτουριστών ζωγράφων) και Manifesto tecnico della pittura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής ζωγραφικής) με συμμετοχή του Μποτσιόνι, ο οποίος μετατρέπεται σε έναν από τους κύριους θεωρητικούς του φουτουρισμού. Από την ίδρυσή του, έχει κάνει πολλά ταξίδια και έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί πολλά μουσεία, σχεδόν μπαίνοντας σε συμβίωση με καλλιτέχνες, ειδικά από άλλες εποχές όπως ο Μιχαήλ Άγγελος αλλά και με τον Φραντσέσκο Φιλιππίνι (Francesco Filippini) που θα τον εμπνεύσει για έρευνα στο τοπίο του την περιοχή της Λομβαρδίας και την εργασία στην ύπαιθρο, ακολουθώντας τις έννοιες του Φιλιππινισμού. Την Άνοιξη του 1911 επισκέπτεται το Παρίσι όπου έρχεται σε επαφή με τον Πάμπλο Πικάσσο και τον ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ. Έργα του εκτίθενται στην πρώτη φουτουριστική έκθεση στο Παρίσι, το 1912. Η ίδια έκθεση παρουσιάστηκε αργότερα στο Λονδίνο, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο, ο Μποτσιόνι αρχίζει να αφοσιώνεται περισσότερο στη γλυπτική ενώ το 1913 πραγματοποιείται ατομική του έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής στο Παρίσι. Το 1914 δημοσιεύει την μελέτη Manifesto tecnico della scultura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής γλυπτικής) όπου αναπτύσσει θεωρητικά το περιεχόμενο των τεχνικών των φουτουριστών στη γλυπτική. Ένα χρόνο αργότερα, κατατάσσεται στον ιταλικό στρατό και το 1916 πεθαίνει σε ηλικία 34 ετών κατά τη διάρκεια πολεμικών ασκήσεων. Σήμερα, τα σημαντικότερα έργα του φιλοξενούνται στην πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης του Μιλάνου και της Ρώμης, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης καθώς και στο μουσείο Sprengel στο Ανόβερο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Umberto Boccioni στο Wikimedia Commons
Μπιλ Νίκολσον

Ο Μπιλ Νίκολσον (William Edward "Bill" Nicholson, 26 Ιανουαρίου 1919 - 23 Οκτωβρίου 2004) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους προπονητές που ανέδειξε ποτέ το βρετανικό ποδόσφαιρο.

 Γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου 1919. Για σειρά ετών ήταν προπονητής της Τότεναμ Χότσπερ, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ το 1960-61. Η Τότεναμ εκείνη την περίοδο ήταν η κορυφαία ομάδα της Αγγλίας και με τον Νίκολσον στο πηδάλιο αυτής της λαμπρής ομάδας κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης νικώντας την Ατλέτικο Μαδρίτης με 5-1. Το 1962 πήρε το κύπελλο Αγγλίας κερδίζοντας τη Μπέρνλι και ο θρίαμβος της Τότεναμ επαναλήφθηκε το 1967 όταν κέρδισε στον τελικό του Γουέμπλεϊ την Τσέλσι με 2-1. Συνάδελφοι του προπονητές και κατά καιρούς δεκάδες ποδοσφαιριστές του τον χαρακτήριζαν ως τον τζέντλεμαν των αγγλικών γηπέδων. Έναν απόλυτα ειλικρινή άνθρωπο και προπονητή. Πέθανε στις 23 Οκτωβρίου 2004. Κατάλογος των προπονητών που βγήκαν νικητές στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Αγγλίας
Θεόδωρος Κατριβάνος

Ο Θεόδωρος Κατριβάνος (25 Οκτωβρίου 1919 - 16 Οκτωβρίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από την Αρκαδία, που διετέλεσε βουλευτής, υπερνομάρχης και υφυπουργός. Τιμήθηκε το 2003 με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα.

 Γεννήθηκε στο Λεοντάρι Αρκαδίας. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε ενεργά μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της Διαφώτισης της Επιτροπής του ΕΑΜ στην περιοχή της Πελοποννήσου.Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων το 1959 και το 1964. Την περίοδο της χούντας, ο Κατριβάνος συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Λέρο , στη Γυάρο και μετά το 1973 στο Μπογιάτι. Μεταπολιτευτικά διορίστηκε Νομάρχης Αττικής το 1982 και υπηρέτησε ως την παραίτησή του, το 1985. Το Νοέμβριο του 1993 διορίστηκε Νομάρχης Αθηνών.Στην ΕΔΑ έγινε γενικός γραμματέας το 1985 και πρόεδρος το 1993 στη θέση του Λεντάκη, που προσχώρησε στην Πολιτική Άνοιξη. Στις δημοτικές εκλογές του 1986 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων με το ΚΚΕ και ήρθε 3ος, με ποσοστό γύρω στο 18%.Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών από τις 23 Νοεμβρίου 1989 ως τις 11 Απριλίου 1990.Στις εκλογές του 1994 ήταν υποψήφιος νομάρχης Αθηνών-Πειραιώς με την υποστήριξη της ΝΔ και της Πολιτικής Άνοιξης, όμως ηττήθηκε από τον Ευάγγελο Κουλουμπή του ΠΑΣΟΚ. To 1998 εξελέγη υπερνομάρχης με ποσοστό 53,8% στον δεύτερο γύρο στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς και υπηρέτησε ως τις 31 Δεκεμβρίου 2002.Πέθανε σε ηλικία 84 ετών το 2004 και η κηδεία του έγινε με τιμές εν ενεργεία υπουργού.
Μίιντ Σουέ

Ο Μίιντ Σουέ (βιρμανικά: မြင့်ဆွေ, γεννηθείς στις 24 Ιουνίου του 1951) είναι Βιρμανός πολιτικός και υπηρεσιακός πρόεδρος της Μιανμάρ από την 1η Φεβρουαρίου 2021. Ήταν επίσης Πρώτος Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας, της Ένωσης της Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία). Υπηρέτησε ως επικεφαλής υπουργός της Περιφέρειας Γιανγκόν από 30 Μαρτίου 2011 έως τις 30 Μαρτίου 2016. Στις 30 Μαρτίου του 2016 ορκίστηκε ως ο Αντιπρόεδρος της Μιανμάρ. Ανήκει στην εθνοτική ομάδα Μον και είναι πρώην αξιωματικός του στρατού. Έγινε υπηρεσιακός πρόεδρος έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα τον Φεβρουάριο του 2021.

 Αποφοίτησε από την Ακαδημία Υπηρεσιών Άμυνας , το 1971, στο πλαίσιο των 15ων κρίσεων. Έγινε Ταξίαρχος και διοικητής του ελαφρού Πεζικού Μεραρχίας 11 το 1997. Διορίστηκε ως Διοικητής της Νοτιοανατολικής Διοίκησης και μέλος του Κρατικού Συμβουλίου Ειρήνης και Ανάπτυξης το 2001. Μετατέθηκε ως Διοικητής στη Γιανγκόν και προήχθη σε υποστράτηγο. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του τομέα Γιαγκόν στο Συμβούλιο Ειρήνης και Ανάπτυξης. Έγινε ο Αρχηγός της Στρατιωτικής Ασφάλειας μετά τη διαγραφή του Χιν Νιουν, το 2004. Στη συνέχεια ανέλαβε Αρχηγός του Γραφείου Ειδικών Επιχειρήσεων - 5 (BSO-5) τον Ιανουάριο του 2006. Συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα στους ακτιβιστές σκληρά στην προεκλογική περίοδο του 2010. Στις 11 Μαρτίου 2016, προτάθηκε από τη Συνέλευση της Ένωσης να διοριστεί ως ένας από τους Αντιπροέδρους της Μιανμάρ. Έλαβε 213 ψήφους στις 15 Μαρτίου του 2016 και έγινε Πρώτος Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του προέδρου Χτιν Κιάου. Ορκίστηκε στις 30 Μαρτίου 2016. Στις 21 Μαρτίου του 2018, μετά την ξαφνική παραίτηση του Χτιν Κιάου ως Προέδρου της Μιανμάρ, ο Σουέ ορκίστηκε ως υπηρεσιακός πρόεδρος σύμφωνα με το Σύνταγμα της Μιανμάρ, που ορίζει ότι η Συνέλευση της Ένωσης (Pyidaungsu Hluttaw) εκλέγει πρόεδρο σε διάστημα 7 ημερών από την παραίτηση του Κιάου. Παρέμεινε πρόεδρος ως τις 29 Μαρτίου 2018, οπότε επιλέχθηκε από το κοινοβούλιο ως νέος πρόεδρος ο Ουίν Μιντ.Ο Μίιντ έγινε ξανά υπηρεσιακός πρόεδρος την 1η Φεβρουαρίου 2021, έπειτα από την ανατροπή του Ουίν Μιντ από τον στρατό με πραξικόπημα.
Νότης Παναγιώτου

Ο Παναγιώτης (Νότης) Παναγιώτου (1925-2003) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, λόγιος και αντιστασιακός, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Μυτιλήνης από το 1991 ως το 1994. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός επί 35 χρόνια και διώχθηκε για τις προοδευτικές του ιδέες κατά την περίοδο της χούντας. Συνέγραψε κυρίως διηγήματα.

 Μικρασιατικής καταγωγής, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε φτωχικές γειτονιές της Λέσβου όπου ζούσαν πρόσφυγες. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε παράλληλα με τις σπουδές του στον εκδοτικό οίκο του Γκοβόστη. Δραστηριοποιήθηκε στην εθνική αντίσταση, με το ΕΑΜ, έχοντας ενταχθεί στους κόλπους του κατά την Κατοχή. Δίδαξε σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αθήνας, της Καρπάθου, της Αλεξανδρούπολης και του Πειραιά. Απολύθηκε από τη χούντα του 1967 κατά την μοναδική περίοδο της εκπαιδευτικής του πορείας όταν δίδασκε στη Μυτιλήνη. Δικαιώθηκε με απόφαση του Αρείου Πάγου το 1971 και επανήλθε στην εκπαίδευση, για να διοριστεί γενικός επιθεωρητής εκπαίδευσης του Πειραιά το 1974. Έγραφε στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης", έχοντας μια ιδιαίτερη στήλη και με το ψευδώνυμο Π. Κοσμάς. Ως συγγραφέας έγραψε αρκετά διηγήματα. Κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 1990 (με την υποστήριξη του Ενιαίου Συνασπισμού) και εξελέγη δήμαρχος Μυτιλήνης με ποσοστό 55,75% από τον 1ο γύρο έναντι 44,25 για το Μιχαήλ Πίτσιο. Ανάμεσα στα άλλα, υπηρέτησε ως πρόεδρος της ΤΕΔΚ νομού Λέσβου. Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στις 3 Μαΐου 2003 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά, από το νεκροταφείο του Παλαιού Φαλήρου. Σύζυγός του ήταν η επίσης εκπαιδευτικός Ευαγγελία Αποστόλου, κόρη του πρώην δημάρχου -και δασκάλου του- Απόστολου Αποστόλου.
Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου

Το Σπήλαιο του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στους πρόποδες του Λόφου του Αγίου Γεωργίου του Κιλκίς. Η επιφάνεια του ξεπερνά τα 1.000 τετραγωνικά μέτρα και έχει δύο επίπεδα. Η υγρασία του παραμένει σταθερή στο 95% και η θερμοκρασία του δεν ξεπερνά τους 15 με 17 βαθμούς Κελσίου. Αποτελείται από ασβεστολιθικά πετρώματα και χρονολογούνται 235 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η δημιουργία του σπηλαίου άρχισε όταν το νερό της βροχής κατάφερε να περάσει μέσα στα πετρώματα ελευθερώνοντας διοξείδιο του άνθρακα με αποτέλεσμα τη διάβρωση του πετρώματος από την όξινη δράση του. Έτσι με το νερό της βροχής ασβεστίτης εγκαθίσταται στο σπήλαιο, ο οποίος είναι βασικό υλικό των σχηματισμών του σπηλαίου. Το μεγαλύτερο μέρος από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες καταστράφηκε από ανθρώπους που έμπαιναν και έσπαζαν κομμάτια, όπως τεχνίτες που έσπαγαν και χρησιμοποιούσαν τον διάκοσμο του σπηλαίου για επενδύσεις συντριβανιών, τζακιών κ.ά. Το μήκος των επισκέψιμων διαδρόμων είναι μόλις 300 μέτρα.

 Ο σταλακτιτικός και σταλαγμιτικός διάκοσμος στις οροφές και στα δάπεδα στα σπήλαια δημιουργείται καθώς δεν υπάρχει ρεύμα αέρος, λόγω του τινάγματος και σκορπίσματος των σταγόνων του νερού που πέφτει στο έδαφος. Οι επισκέψιμοι θάλαμοι είναι έξι με διαδρόμους 300 μέτρων συνολικά. Εντός του σπηλαίου βρέθηκαν οστά απολιθωμένων ζώων και αυτό υποδηλώνει την ζωή στο σπήλαιο της στικτή ύαινα των σπηλαίων, της αλεπούς (Vulpes vulpes), της νυφίτσας Mustela putorius robusta), των ιππίδων (Equus hydruntinus και E. caballus cf. germanicus), των βοοειδών (Bos primigenius), των ελαφοειδών (Cervus elaphus), καθώς και των μικροθηλαστικών (τρωκτικά – rodentia, εντομοφάγα – Insectivora και χειρόπτερα – Chiroptera, νυχτερίδες). Ουσιαστικά το σπήλαιο αποτελούσε φωλιά των υαινών και αυτό φαίνεται από την ύπαρξη οστών νεαρών ατόμων, τα υπόλοιπα ζώα κυρίως τα φυτοφάγα μεταφέρονταν εκεί ως τροφή ή απλά παγιδεύονταν και πέθαιναν στο σπήλαιο. Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε τυχαία γύρω στο 1925. Η πρώτη χαρτογράφησή του έγινε από την Άννα Πετροχείλου το 1930 ενώ το 1986 έγινε επισκέψιμο ύστερα από εργασίες εννέα ετών.. Μετά από σύγχρονες επιστημονικές έρευνες που έγιναν από Τσέχους επιστήμονες στο σπήλαιο του Κιλκίς ανακαλύφθηκε πως το κλίμα του μπορεί να θεραπεύσει παθήσεις όπως το παιδικό άσθμα και δερματολογικές παθήσεις προερχόμενες από μολύνσεις και αλλεργίες. Αντίστοιχα σπήλαια με θεραπευτικές ιδιότητες βρίσκονται σε Τσεχία και Ρωσία και είναι επισκέψιμα.. Ένα μεγάλο μέρος από τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες καταστράφηκε από ανθρώπους που έμπαιναν και έσπαζαν κομμάτια και σήμερα είναι ορατές οι μεγάλες καταστροφές των προηγούμενων ετών.
Ξυλοδεσιά

Η ξυλοδεσιά (ή ξυλοδεσία), επίσης σενάζ ή σινάζι, είναι ένας παραδοσιακός τρόπος κατασκευής κτιρίων με ξύλινο σκελετό. Εν αντιθέσει με το αποκλειστικά ξύλινο σπίτι, στην ξυλοδεσιά χρησιμοποιείται για την κατασκευή το ανθεκτικό (μηχανικά - βιολογικά) ξύλο της δρυός, πολύ σπανιότερα της καστανιάς. Τα ενδιάμεσα ανοίγματα που αφήνει η ξυλοδεσιά συμπληρώνονται με πηλό και άχυρο, τούβλα, ή και σύγχρονα πλέον, με τσιμεντόλιθους. Η κατασκευή απαιτεί ειδική γνώση κατασκευής, αλλά και συντήρηση - φροντίδα, αφού προσφέρει καλές ιδιότητες θερμομονωτικότητας και εσωτερικού κλίματος.

 Ενώ η προέλευση είναι πολύ αρχαία με παραδείγματα ακόμα και στις αρχαίες Μυκήνες, η κατασκευή συνηθιζόταν αργότερα κατά βάση σε χώρες και περιοχές με έντονη υλοτομία, όπως την κεντρική Ευρώπη. Στην Αγγλία η ξυλοδεσιά συνηθιζόταν κυρίως την εποχή των Τυδώρ. Στην Ελλάδα η ξυλοδεσιά αποτελεί τοπικό φαινόμενο με παραδείγματα στη βορειοανατολική Ελλάδα, καθώς και στη Λευκάδα (Λευκαδίτικη ξυλοδεσία), όπου επιλέχθηκε διότι είναι ιδιαίτερα αντισεισμική . Οι ξυλοδεσιές παρέχουν σημαντική μηχανική αντοχή, λειτουργούν ως ενισχυτικά στοιχεία της λιθοδομής, είναι άλλοτε εμφανείς και άλλοτε καλύπτονται από μια στρώση λίθων στην εξωτερική παρειά του τοίχου. Πρόκειται για μια κατασκευή από δύο ξύλινα στοιχεία, ένα στην εξωτερική και ένα εσωτερική παρεία, που τρέχουν κατά μήκος του τοίχου και ενώνονται μεταξύ τους με κλάπες. Η κατασκευή αυτή συναντάται συνήθως στο ύψος του πατώματος, της στέγης και ενίοτε στο ύψος του πρεκιού και της ποδιάς του παράθυρου, ή του πρεκιού της πόρτας. Με τη χρήση των ξυλοδεσιών δημιουργούνται οριζόντια διαζώματα ξύλινων πλαισίων τα οποία ενισχύουν τη συνεργασία των δύο παρειών των τοίχων. Η πόλη της Λευκάδας είναι χτισμένη πάνω σε προσχώσεις και λάσπη σε ασταθές έδαφος. Η υποχρεωτική ξυλοδεσιά στα κτίρια του νησιού ήταν ένα μέτρο για την αντισεισμική κατασκευή κτιρίων. Το ισόγειο συνήθως, αλλά όχι πάντα, είναι πέτρινο και ο ξύλινος σκελετός ξεκινάει στον πρώτο όροφο. Ο σκελετός έχει ανεξάρτητες κολόνες στο εσωτερικό του σπιτιού και είναι ανεξάρτητη κατασκευή. Το ξύλο προέρχεται από κορμούς ευκαλύπτου, που έχουν εμποτιστεί σε θαλασσινό νερό. Η πλήρωση των κενών της ξυλοδεσίας γίνεται με πωρόλιθο. Πλεονέκτημα της κατασκευής είναι η αρκετή ανεξαρτησία κίνησης από το γύρω έδαφος και η ελαστικότητα. Ο ξύλινος σκελετός πολλές φορές δεν ήταν εμφανής και καλυπτόταν από σοβά.. Τα τελευταία χρόνια αναδημιουργούνται κτίρια στη Λευκάδα με τον τρόπο της ξυλοδεσιάς. http://www.lefkada.gr/pages.asp?langid=1&pageid=30 Φωτογραφία ενός κτιρίου στη Λευκάδα http://www.xanthi.ilsp.gr/cultureportalweb/popup.php?photo_id=1648&size=large&lang=gr&article_id=512 Φωτογραφία ενός κτιρίου στην Ξάνθη https://web.archive.org/web/20080616091946/http://www.akx.gr/12-06.asp http://5a.arch.ntua.gr/project/4247/4708 Τύποι από ξυλοδεσιές (Ε.Μ.Π.)
Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος (1789 - 1868) ήταν Φιλικός, αρματολός και οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821. Μετά τη δημιουργία του Ελληνικού Κράτους απετέλεσε τον πρώτο Έλληνα αρχηγό της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής.

 Γεννήθηκε το 1789 στη Νικόπολη της Πρέβεζας και ήταν γόνος μεγάλης οικογένειας αρματολών της Δυτικής Ελλάδας. Κατά την προεπαναστατική περίοδο, διετέλεσε αρματολός μαζί με τον αδελφό του Αλεξάκη. Αργότερα, λόγω των διώξεων από τον Αλή Πασά, αναγκάστηκε να καταφύγει από κοινού με τον αδελφό του στην Κέρκυρα. Εκεί, τα δύο αδέλφια κατετάγησαν ως βαθμοφόροι στα ελληνικά τάγματα του βρετανικού στρατού. Το 1819 μυήθηκε μαζί με τους αδελφούς του Αλέξιο και Δημήτριο, στη Φιλική Εταιρεία. Όταν ξέσπασε η επανάσταση, συμμετείχε στα τέλη Μαΐου 1821 στη μάχη του Βραχωρίου, ενώ λίγο αργότερα έλαβε μέρος και στην καταδίωξη του Αλβανού οπλαρχηγού Νούρκα Σερβάνη. Έπειτα, συνέβαλε στην απελευθέρωση του Ζαπαντίου. Το επόμενο έτος, αναγνωρίστηκε στρατιωτικός αρχηγός των επαρχιών Βλοχού και Αγρινίου, και πολέμησε υπό τις διαταγές του Μάρκου Μπότσαρη, διακριθείς στη μάχη του Καρπενησίου. Το Δεκέμβριο του 1823 προβιβάστηκε σε χιλίαρχο. Πολέμησε στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου προασπίζοντας τον «προμαχώνα του Φραγκλίνου». Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας προήχθη σε στρατηγό. Επέζησε της Εξόδου και κατέφυγε στην Αττική, όπου συμπολέμησε με τον Καραϊσκάκη. Το 1827 έλαβε μέρος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και την περίοδο 1827-1829 εντάχθηκε στη δύναμη του Ριχάρδου Τσωρτς, σε εκκαθαρίσεις της Αττικής από τους Τούρκους. Μετά την απελευθέρωση, το 1833, διορίστηκε στη νεοσύστατη τότε Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή, ενώ στις 14 Σεπτεμβρίου του 1841 τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση στην ηγεσία του σώματος, αποτελώντας τον πρώτο Έλληνα που καταλάμβανε αυτή τη θέση. Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1843 αντικαταστάθηκε από τον Σπυρομήλιο. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Συνταγματάρχη Χωροφυλακής και απεβίωσε το 1868 στην Αθήνα. Κωνσταντίνου Σ. Αντωνίου, Ιστορία Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής 1833 - 1964, εκδόσεις Λαδιάς, Αθήναι 1964. Διονυσίου Κοκκίνου, Η Ελληνική Επανάστασις, εκδόσεις Μέλισσα, έκτη έκδοσις, Αθήναι 1974. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου". Βουλή των Ελλήνων: Τα αρχεία της Ελληνικής Παλιγγενεσίας. Ήρωες του 1821: Κωνσταντίνος Βλαχόπουλος.
Πυρπόληση Καταφυγίου Κοζάνης

Στις 19 Δεκεμβρίου 1943, μία εβδομάδα μετά την πυρπόληση του Παλαιογρατσάνου, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής ανεβαίνουν ξανά τον ορεινό όγκο των Πιερίων για να προχωρήσουν στην πυρπόληση του Καταφυγίου Κοζάνης, στο οποίο εκείνες τις ημέρες βρίσκεται και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ, ηγέτης του ΕΑΜ.

 Όταν φτάνουν οι Γερμανοί στην περιοχή Καγκέλια Καταφυγίου δέχονται επίθεση από Έλληνες αγωνιστές της αντίστασης και γίνεται ολιγόωρη μάχη. Κατά τη διάρκεια της μάχης οι κάτοικοι εκκενώνουν το χωριό και μαζί τους φεύγει και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ. Μετά το τέλος της μάχης, τα γερμανικά στρατεύματα αποχωρούν και κατευθύνονται προς την Αγία Κυριακή (Σκούλιαρη). Την 21 Δεκέμβρη 1943 επιστρέφουν και μπαίνουν σε σπίτια και αρχοντικά με σκοπό να λεηλατήσουν. Στο αρχοντικό του Μιρλιαούντα, βρίσκουν τον νεαρό Παύλο Μιρλιαούντα και ένας Γερμανός αξιωματικός προσπαθεί να ανοίξει το χρηματοκιβώτιο της οικογενείας, τότε βρίσκει την ευκαιρία ο νεαρός Παύλος να αρπάξει το πιστόλι του αξιωματικού και να τον σκοτώσει. Συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς στρατιώτες οι οποίοι τον απαγχονίζουν στην πλατεία του χωριού. Την επόμενη μέρα βάζουν φωτιά στο χωριό, το οποίο καταστρέφεται ολοκληρωτικά και το μόνο κτήριο που δεν καίγεται είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Είκοσι δύο κάτοικοι του χωριού έχασαν τη ζωή τους και όσοι επέζησαν εκδιώχτηκαν στα χωριά πέρα του ποταμού Αλιάκμονα.
Μαριάνα Τόρρες

Η Μαριάνα Τόρρες (Mariana Torres) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [maˈɾjana ˈtores], γεννημένη στις 2 Δεκεμβρίου 1985 στο Λεόν, Γκουαναχουάτο, Μεξικό, είναι μεξικανή ηθοποιός, γνωστή για τις τηλενουβέλες. Είναι κόρη του Χόρχε Τόρρες και έχει 4 αδέρφια. Έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός το 2001 στην πατρίδα της Μεξικό, εργάζοντας στις σειρές της TV Azteca, και απέκτησε τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλενουβέλα Belinda το 2004. Έχει εργαστεί στο Μαϊάμι όπου έχει συμμετάσχει σε τρεις τηλενουβέλες που παρήχθησαν εκεί.

 Asi en el barrio como en el cielo (2015) - Jacky López - TV Azteca Huérfanas (2011) - Maria Del Pilar Joaquin "Maripili" - TV Azteca Sacrificio de Mujer (2010) - Milagros Exposito / Dolores Vilarte - Venevision Vuélveme A Querer (2009) - Mariana Montesinos - TV Azteca Decisiones Extremas (2008) - Valentina (3 episode) - Telemundo Pecados Ajenos (2007) - Denisse Torres - Telemundo Acorralada (2007) - Gabriela "Gaby" Soriano - Venevision Olvidarte Jamás (2005/2006) - Carolina Montero - Venevision Belinda (2004) - Belinda Arismendi - TV Azteca Dos chicos de cuidado en la ciudad (2003/2004) - Paty - TV Azteca Por tí (2002) - Marisol - TV Azteca Como En El Cine (2001/2002) - Gloria - TV Azteca Disney Club - Ως η ίδια - TV Azteca Las Vecinas Con sello de mujer (2004/2005) Η Μαριάνα Τόρρες στο IMDb Βιογραφία της Μαριάνα Τόρρες στο tvnotas (Ισπανικά) Βιογραφία της Μαριάνα Τόρρες στο msnoticias (Ισπανικά) Ειδήσεις για την Μαριάνα Τόρρες στο informador (Ισπανικά) Βιογραφία της Μαριάνα στο Unión Guanajuato Ειδήσεις για Μαριάνα Τόρρες στο informador (Ισπανικά) Φωτογραφίες της Μαριάνα Τόρρες στο starmedia Φωτογραφίες της Μαριάνα Τόρρες στο GQ Mexico Αρχειοθετήθηκε 2011-11-15 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου 1977–78

Το Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου 1977-78 είναι η 7η διοργάνωση του θεσμού του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου. Την πρώτη φάση αποτελούν οι διοργανώσεις των τοπικών κυπέλλων των κατά τόπους Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων. Οι κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων αγωνίζονται στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

 Για τη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών προκρίθηκαν οι 37 κυπελλούχες ομάδες των τοπικών ενώσεων: Οι αγώνες της 2ης φάσης κατόπιν κλήρωσης έχουν ως εξής: 1 Ο Εθνικός Αξιούπολης παραιτήθηκε και ο αγώνας κατωχυρώθηκε με 2-0 στον Πανσαμιακό 2 Ο Ορφέας Ελευθερούπολης παραιτήθηκε και ο αγώνας κατωχυρώθηκε με 2-0 στον Πανηλειακό 3 Η Αναγέννηση Άρτας παραιτήθηκε και ο αγώνας κατωχυρώθηκε με 2-0 στην Αναγέννηση Νέου Πετριτσίου Πρόκριση χωρίς αγώνα:Α.Ο. Καρδίτσας Οι αγώνες της 3ης φάσης κατόπιν κλήρωσης έχουν ως εξής: Πρόκριση χωρίς αγώνα:Α.Σ. Μετέωρα Καλαμπάκας Πρόκριση χωρίς αγώνα:Α.Σ. Μετέωρα ΚαλαμπάκαςΠ.Ο. ΑτσαλένιουΦ.Σ. ΚοζάνηΑ.Ο. ΣπάρτηςΔόξα ΜεγαλόποληςΠ.Σ. Καλαμάτα Οι αγώνες της Προημιτελικής φάσης κατόπιν κλήρωσης έχουν ως εξής: Ο τελικός διεξήχθη την Κυριακή 18 Ιουνίου 1978 στο γήπεδο του Ταύρου, στον Ταύρο στην Αθήνα.Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανασπροπυργιακός.
Γιαλικά Μεσσηνίας

Τα Γιαλικά είναι οικισμός του Δήμου Πύλου-Νέστορος, κτισμένος στο νοτιοδυτικό μέρος του Νομού Μεσσηνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Απογραφής του 2011, ο πληθυσμός των Γιαλικών ανέρχεται στους 16 κατοίκους.

 Τα Γιαλικά αναγνωρίστηκαν ως οικισμός μόλις κατά το 2011 υπαγόμενο στον καλλικρατικό Δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 09/05/2011). Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Βουναρίων, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, η ομώνυμη περιοχή Γιαλικά, στην οποία οικοδομήθηκε σταδιακά ο σύγχρονος οικισμός, αποτελούμενος κυρίως από τουριστικές και εξοχικές κατοικίες που είναι απλωμένες σε σχετικά μεγάλες μεταξύ τους αποστάσεις, ανήκε με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας στον Δήμο Κορώνης. Οι κάτοικοι του οικισμού απασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και δευτερευόντως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως η παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας. Δήμος Πύλου - Νέστορος, επίσημη ιστοσελίδα: www.pylos-nestor.gr
Περιφέρεια Ομπόκ

Η Περιφέρεια Ομπόκ (αραβικά: أوبوك, γαλλικά: Obock) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 4.700 τ.χλμ. και πληθυσμό 40.128 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ομπόκ.

 Η Περιφέρεια Ομπόκ βρίσκεται βόρεια του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα νότια με την Περιφέρεια Ταντζουρά και στα βόρεια με την Ερυθραία. Έχει έκταση 4.700 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ και την Περιφέρεια Ταντζουρά. Η Περιφέρεια Ομπόκ έχει πληθυσμό 40.867 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η μικρότρη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει πυκνότητα 8,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η μικρότερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Η Ομπόκ συμπεριλαμβάνει δύο επαρχίες: Αλαΐλι Ντάμπα και Ομπόκ. Αλαΐλι Ντάμπα Ανταλί Εγκαλού Κορ Ανγκάρ Λαασσά Μουλούλ Μπισσιντιρό Νταντατό Ομπόκα Ουαντί Το κυριότερο αεριδρόμιο είναι το Ομπόκ. Περιφέρειες του Τζιμπουτί
Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας

Το Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας ήταν στρατιωτικό σώμα του Ελληνικού Στρατού. Το σώμα ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου 1941. Επικεφαλής του σώματος ήταν ο στρατηγός Ιωάννης Κοτούλας. Το τμήμα αποτελούταν από την 12η Μεραρχία Πεζικού και τη 20η Μεραρχία Πεζικού. Το σώμα ηττήθηκε και διαλύθηκε στα μέσα Απριλίου 1941 κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα.

 Ιωάννης Κοτούλας (6 Μαρτίου – 8 Απριλίου 1941) Χρήστος Καράσσος (8-20 Απριλίου 1941) Συνταγματάρχης Αντώνιος Πέππας (3-19 Μαρτίου 1941) Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος (19 Μαρτίου – 20 Απριλίου 1941) Κοζάνη (6 Μαρτίου 1941) Περδίκκας (9 Απριλίου 1941) Κιβωτός (14 Απριλίου 1941) Ιωάννια (16 Απριλίου 1941) Μέτσοβο (18 Απριλίου 1941) Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (1997). An Abridged History of the Greek-Italian and Greek-German War, 1940-1941 (Land Operations) (στα Αγγλικά). Αθήνα: Γενικό Επιτελείο Στρατού, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού.
Παλάτι του Κάρολ Γκέμπχαρτ (Λοτζ)

Το Παλάτι του Κάρολ Γκέμπχαρτ (πολωνικά: Pałac Karola Gebhardta) είναι ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα ανάκτορα στο Λοτζ της Πολωνίας, το οποίο αρχικά ανήκε στον Κάρολ Γκέμπχαρτ. Βρίσκεται στη οδό Πομόρσκα (Pomorska) 18.

 Το 1856, ο Κάρολ Γκέμπχαρτ, ο οποίος καταγόταν από το Βρότσουαφ, έλαβε ένα οικόπεδο στην οδό Σρέντνια (Średnia, σήμερα: οδός Πομερανίας). Μέχρι το 1860 κατάφερε να χτίσει ένα παλάτι με 2 βοηθητικά κτίρια, ένα τυπογραφείο, ένα βαφείο, έναν στάβλο, ένα αμαξοστάσιο και ένα κοτέτσι. Το 1861, έχτισε έναν φράχτη και λόγω χρέους, την ίδια χρονιά πούλησε το παλάτι στον Βουαντίσουαφ Κοχανόφσκι. Ωστόσο, ο αγοραστής δεν μπόρεσε να εξοφλήσει τον Γκέμπχαρτ, οπότε ο δικαστικός επιμελητής παρενέβη και την ιδιοκτησία κατέλαβε ο Ρωσικός Στρατός που στάθμευε εδώ κατά τη διάρκεια της Ιανουαριανής Εξέγερσης και το κτίριο ανέλαβε ο αρχηγός πολέμου του Λοτζ, Συνταγματάρχης Αλεξάντερ φον Μπρέμζεν. Το 1866, το κτίριο δημοπρατήθηκε και νέος αγοραστής ήταν ο Ίζραελ Γκίνμπεργκ, ο οποίος αγόρασε το κτίριο για 15.000 ζλότι. Το 1871, το κτίριο κόστισε 30.000 ζλότι, όπου αγοράστηκε από την Εμπορική Τράπεζα του Λοτζ (Bank Handlowy w Łodzi), που ιδρύθηκε, μεταξύ άλλων, από τους Καρλ Βίλχελμ Σάιμπλερ και Λεόπολντ Κρόνενμπεργκ. Το 1887, το παλάτι ξαναχτίστηκε σύμφωνα με το σχέδιο του αρχιτέκτονα Χιλάρι Μαγέφσκι και οι επόμενες ανακατασκευές βασίστηκαν στο σχέδιο του Κ. Σοκοουόφσκι. Το 1899, πραγματοποίησε την ανακατασκευή του κτιρίου σε νεοαναγεννησιακό στυλ. Το παλάτι ήταν η έδρα της τράπεζας μέχρι το 1913. Το 1918, το παλάτι αγοράστηκε από ένα ζευγάρι - την Αντέλα και τον Χέρμαν Γκρούενσπαν, που πλήρωσαν 550.000 πολωνικά μάρκα. Ο Χέρμαν Γκρούενσπαν πέθανε το 1932, αφήνοντας πίσω του χρέη και έτσι το 1936 το κτίριο δημοπρατήθηκε για 270.000 πολωνικά μάρκα, όπου αγοράστηκε από την εβραϊκή θρησκευτική κοινότητα του Λοτζ. Στο κτίριο στεγαζόταν η έδρα του ραβινάτου, το διοικητικό συμβούλιο της εβραϊκής κοινότητας, καθώς και μια αίθουσα γάμου. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το παλάτι πέρασε στα χέρια των Γερμανών κατακτητών, όπου κατοικήθηκε από Γερμανούς στρατιώτες και μετά το τέλος του πολέμου, άνοιξε σε αυτό το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια η Σχολή Χημείας και Φυσικής του Πανεπιστήμιο του Λοτζ. Το 1997, το κτίριο ανακτήθηκε από την εβραϊκή κοινότητα. Μετά από μια γενική ανακαίνιση, οι ιδιοκτήτες δημιούργησαν μια συναγωγή με μίκβα στο κτίριο, που ήταν το πρώτο εβραϊκό τελετουργικό λουτρό στο Λοτζ μετά το 1945, έναν οίκο ηλικιωμένων, έναν ξενώνα για νεοφερμένους, καθώς και γραφεία και αίθουσες διαλέξεων, όπως επίσης και ένα εστιατόριο κοσέρ και την καφετέρια «Café Tuwim».
Οπλίτης δρόμος

Ο Οπλίτης δρόμος ή Οπλιτόδρομος ήταν αγώνας ταχύτητας με αθλητές που φορούσαν αμυντική πανοπλία και αποτελούσε μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν ο τελευταίος αγώνας δρόμου που προστέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με την πρώτη του εμφάνιση στην 65η διοργάνωση το 520 π.Χ., και ήταν παραδοσιακά το τελευταίο αγώνισμα δρόμου του προγράμματος.

 Σύμφωνα με τον Παυσανία στον ναό του Δία στην Ολυμπία υπήρχαν 25 ασπίδες τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι οπλιτοδρόμοι. Το αγώνισμα ήταν πολύ αγαπητό γιατί θύμιζε σε όλους πως κάποτε οι αθλητές και οι πολεμιστές ήταν το ίδιο ακριβώς. Επίσης η οπλιτοδρομία ήταν πάντα το τελευταίο αγώνισμα των αγώνων, ίσως για να υπενθυμίζει ότι η Ολυμπιακή Εκεχειρία είχε τελειώσει. Σε αντίθεση με άλλα αγωνίσματα, στα οποία οι αθλητές έτρεχαν γυμνοί, στην Οπλιτοδρομία, οι ανταγωνιστές έπρεπε να φορούν το κράνος του και τις περικνημίδες του οπλίτη στρατιώτη, από τον οποίο πήρε και το όνομά του το αγώνισμα. Οι δρομείς έφεραν επιπλέον την ασπίδα του, η οποία ήταν μία χάλκινη ασπίδα καλυμμένη με ξύλο, η οποία ανέβαζε το συνολικό βάρος τουλάχιστον 50 κιλά. Καθώς οι οπλιτοδρόμοι ήταν από τους μικρότερους αγώνες δρόμου, η βαριά πανοπλία και η ασπίδα ήταν περισσότερο ένας διαγωνισμός μυικής δύναμης παρά αντοχής. Στην Ολυμπία το μήκος που διένυαν οι αθλητές του Οπλίτη δρόμου ήταν περίπου 400 μέτρα (δύο φορές το μήκος του σταδίου) αλλά αυτό δεν ήταν πάντα σταθερό, για παράδειγμα στα Ελευθέρια, αγώνες που τελούνταν στις Πλαταιές εις μνήμην της νίκης των Ελλήνων επί των Περσών, ήταν περισσότερο. Μάλιστα στα Ελευθέρια σύμφωνα με τον Φιλόστρατο υπήρχε ο κανονισμός πως αν ένας αθλητής νικούσε σε αυτό το αγώνισμα και ξαναλάμβανε μέρος χωρίς να νικήσει, τιμωρούταν με θάνατο. Στα Νέμεα η απόσταση ήταν 4 στάδια. Αυτός ο οποίος κατόρθωνε να νικήσει σε τρία αγωνίσματα εντός της ίδιας ημέρας λεγόταν τριαστής. Ο πρώτος που το κατάφερε αυτό ήταν ο Φάνας ο Πελληνεύς τον 6ο αιώνα π.Χ., και αργότερα ο πολυολυμπιονίκης Λεωνίδας ο Ρόδιος τον 2ο αιώνα π.Χ. κατάφερε να γίνει τριαστής σε τέσσερις διαδοχικές διοργανώσεις . Η επικρατέστερη άποψη για την στάση εκκίνησης, σύμφωνα και με τα αρχαιολογικά ευρήματα, αναφέρει πως οι αθλητές ξεκινούσαν από όρθια θέση με ελαφρώς γερμένο μπροστά το σώμα και το ένα πόδι λίγο πιο μπροστά από το άλλο. Οι οπλιτοδρόμοι, με το στρατιωτικό τους εξοπλισμό, εκπαιδεύονταν τόσο σε επίπεδο στρατιωτική άσκησης όσο και αθλητικού αγώνα. Οι μάχες με διμοιρίες έμπειρων Περσών τοξοτών, που λάμβαναν χώρα λίγο πριν την εισαγωγή της οπλιτοδρομίας το 520 π.Χ., πρέπει να υπαγόρευσαν την ανάγκη για την κατάρτιση του ελληνικού πεζικού για γρήγορους ελιγμούς κατά τη διάρκεια της μάχης. Επιπλέον, το αρχικό μήκος των 400 μέτρων της οπλιτοδρομίας συμπίπτει με το εύρος της απόστασης που μπορούσαν να καλύψουν τα βέλη των Περσών τοξοτών, γεγονός που υποδηλώνει μια σαφή στρατιωτική χρήση για αυτό το είδος της εκπαίδευσης. Οι γνωστοί νικητές του οπλίτη δρόμου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Άνταμ Σίλβερ

Ο Άνταμ Σίλβερ (γεννημένος στις 25 Απριλίου 1962) είναι Αμερικανός νομικός και αθλητικός παράγων που υπηρετεί σήμερα ως Κομισάριος του NBA. Έγινε μέλος του ΝΒΑ το 1992 και κατείχε διάφορες θέσεις ευθύνης, ενώ έγινε γενικός διευθυντής και αναπληρωτής κομισάριος υπό τον προκάτοχό του και μέντορά του, Ντέιβιντ Στερν, το 2006. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το αμερικανικό επαγγελματικό πρωτάθλημα συνεχίζει να αναπτύσσεται οικονομικά και παγκοσμίως, ειδικά στην Κίνα. Ο Σίλβερ έγινε πρωτοσέλιδο το 2014 επειδή ανάγκασε τον Ντόναλντ Στέρλινγκ να πουλήσει τους Λος Άντζελες Κλίπερς και στη συνέχεια του απαγόρευσε ισόβια την είσοδο σε όλους τους αγώνες και τις εκδηλώσεις του ΝΒΑ, εξαιτίας των ακραίων ρατσιστικών σχολίων που είχε κάνει.

 Ο Σίλβερ γεννήθηκε σε μια εβραιοαμερικανική οικογένεια σπούδασε δικηγόρος και εξειδικεύτηκε στο εργατικό δίκαιο και υπηρέτησε στον ιδιωτικό τομέα ως νομικός συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο Proskauer Rose. Ο Silver μεγάλωσε στο Rye της Νέας Υόρκης, ένα βόρειο προάστιο της Νέας Υόρκης στην κομητεία Westchester . Φοίτησε στο γυμνάσιο Rye και αποφοίτησε το 1980 Εργάστηκε από το 1984 έως το 1985 ως νομικός σύμβουλος του Les AuCoin που διετέλεσε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Στη συνέχεια, παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σικάγο, αποφοιτώντας το 1988 με πτυχίο JD. Ο Σίλβερ ήταν αρχικά αναπληρωτής κομισάριος του ΝΒΑ και διευθύνων σύμβουλος για οκτώ χρόνια. Σε αυτόν τον ρόλο, συμμετείχε στη διαπραγμάτευση των τριών τελευταίων συλλογικών συμβάσεων εργασίας του πρωταθλήματος με την Ένωση Επαγγελματιών Παικτών του Μπάσκετ, στην ανάπτυξη των WNBA και NBA Development League, στη συνεργασία με την Turner Broadcasting για τη διαχείριση των ψηφιακών δικαιωμάτων του NBA και στη δημιουργία του NBA Κίνας. Στις 25 Οκτωβρίου 2012 προτάθηκε από τον τότε κομισάριο Ντέιβιντ Στερν για να τον διαδεχθεί στο ΝΒΑ. Την 1η Φεβρουαρίου 2014, όταν ο Στερν παραιτήθηκε από τη θέση του, ο Σίλβερ ψηφίστηκε ομόφωνα ως κομισάριος από τους ιδιοκτήτες των ομάδων του ΝΒΑ.
Αλκιδάμας

Ο Αλκιδάμας (4ος αι. π.Χ.) ήταν ρήτορας και σοφιστής από την Ελαία της Μικράς Ασίας. Υπήρξε μαθητής του Γοργία και ακολούθησε πιστά την ρητορική τέχνη εκείνου σε αντίθεση με το συμμαθητή του Ισοκράτη, που διαμόρφωσε περισσότερο προσωπικό χαρακτήρα. Σύμφωνος με το πνεύμα των σοφιστών τηρούσε αρνητική και κριτική στάση απέναντι στη φιλοσοφία που την αποκαλούσε επίσημα «ἐπιτείχισμα τῷ νόμῳ», δηλαδή προμαχώνα ανάσχεσης των νόμων, προσέγγισε όμως τον Πλάτωνα υπεραμυνόμενος του ρητορικού αυτοσχεδιασμού.

 Με το όνομα του Αλκιδάμαντα σώζονται δύο έργα: το Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή περί σοφιστών, και το Οδυσσεύς κατά Παλαμήδους προδοσίας, το οποίο δεν θεωρείται γνήσιο. Είναι γνωστοί ακόμη τίτλοι έργων του που δεν σώθηκαν, όπως ο «Μεσσηνιακός», λόγος συμβουλευτικός, στον οποίο ανήκει η γνωστή φράση: ἐλευθέρους ἀφἢκε πάντας ὁ θεός οὐδένα δοῦλον ἡ φύσις πεποίηκεν. και δύο λόγοι επιδεκτικοί: «Εγκώμιον Ναϊδος της εταίρας» και «Εγκώμιον θανάτου».Το σπουδαιότερο από τα θεωρητικά του έργα, το «Μουσείον», άρχιζε με έναν αγώνα ανάμεσα στον Όμηρο που αυτοσχεδίαζε και τον Ησίοδο που αντιπροσώπευε τον συγγραφέα των λόγων. Στο αγώνα αυτό, που υποδήλωνε την αντίθεση ανάμεσα στον ίδιο τον Αλκιδάμαντα και στον Ισοκράτη, κέρδιζε ο Ησίοδος, αλλά μόνο χάρη στους άδικους και αμαθείς κριτές. Αυτό το έργο, που αποτελούσε συλλογή βιογραφικού και ανεκδοτολογικού υλικού για ανάπτυξη σε λόγους, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην αρχαιότητα και πρώτα από όλους από τον Αριστοτέλη στο έργο του «Ρητορική τέχνη». Cope, E.M.: The RHETORIC of Aristotle with a Commentary, I-III, Καίμπριτζ 1877 Νικολάου Δημητριάδη (μετάφρ.): Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΦΟΡΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ / Ο ρητορικός λόγος του Αλκιδάμαντος «Περί των τους γραπτούς λόγους γραφόντων ή Περί Σοφιστών» σε νεοελληνική μετάφραση μαζί με εισαγωγή και σχόλια, ΑΘΗΝΑ 1987, Εκδ. Τάκη Μιχαλά. Ο λόγος Περί σοφιστών σε αγγλ. μετάφραση (Van Hook, 1919)
Νήσος Στιούαρτ

Το Νησί Στιούαρτ ή Ρακιούρα (Stewart Island, Rakiura) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί στη Νέα Ζηλανδία. Βρίσκεται 30 χλμ. νοτίως του Νοτίου Νησιού, και χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα με τον Ισθμό Φοβό. Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι αρκετά μικρός, καθώς απαρτίζεται από λιγότερους από 400 ανθρώπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων ζουν στον καταυλισμό του Όμπαν.

 Ο Τζέιμς Κουκ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος, που είδε το νησί, αλλά νόμιζε πως ήταν προσαρτημένο στο Νότιο Νησί και έτσι το ονόμασε το 1770 Νότιο Ακρωτήρι. Το συνθετικό Στιούαρτ στο σημερινό όνομα του νησιού ανακαλεί τον Καπετάνιο Γουίλλιαμ Στιούαρτ, έναν φωκοθήρα και φαλαινοθήρα, ο οποίος το 1809 ήταν ο πρώτος που χαρτογράφησε με ακρίβεια το νησί. Το αρχικό Μαορί όνομά του, Te Punga o Te Waka a Maui, τοποθετεί το Νησί Στιούαρτ στην καρδιά της μυθολογίας Μαορί. Μεταφρασμένο ως Η Πέτρινη Άγκυρα του Κανό του Μαουί, αναφέρεται στο ρόλο που έπαιξε το νησί αυτό στον θρύλο του Μαουί και του πληρώματός του, οι οποίοι από το κανό τους, το Νότιο Νησί, έπιασαν και σήκωσαν το μεγάλο ψάρι, το Βόρειο Νησί. Ωστόσο, το πιο κοινά γνωστό και χρησιμοποιηθέν Μαορί όνομα είναι Ρακιούρα. Συνήθως μεταφράζεται ως Λαμπροί Ουρανοί, πιθανότατα αναφορά στα ηλιοβασιλέματα για τα οποία το Νησί Στιούαρτ είναι διάσημο ή για το Νότιο Σέλας, τους νότιους φωτισμούς, που είναι φαινόμενο νότιων γεωγραφικών πλάτων. Για μερικούς, το Ρακιούρα είναι συντομευμένη εκδοχή του Te Rakiura a Te Rakitamau, που μεταφράζεται ως "το μεγάλο κοκκίνισμα από ντροπή του Ρακιταμάου", σε αναφορά με την ντροπή του τελευταίου όταν έγινε αποδέκτης άρνησης να παντρευτεί όχι από μία, αλλά δύο κόρες, ενός αρχηγού του Νησιού. Σύμφωνα με έναν Μαορί θρύλο, ένας αρχηγός στο νησί με το όνομα Τε Ρακιταμάου ήταν παντρεμένος με μια νεαρή γυναίκα που αρρώστησε θανάσιμα και τον ικέτευσε να παντρευτεί την ξαδέρφη της μετά το θάνατό της. Ο Τε Ρακιταμάου κωπηλάτησε κατά μήκος του Te Moana Tapokopoko a Tawhiki (Ισθμός Φοβό) προς το Νότιο Νησί όπου ζούσε η ξαδέρφη, αλλά ανακάλυψε πως αυτή είχε πρόσφατα παντρευτεί. Κοκκίνησε από ντροπή και έτσι το νησί ονομάστηκε Te Ura o Te Rakitamau. Το νησί διαθέτει έκταση 1.746 χλμ². Ο βορράς του νησιού κυριαρχείται από την βαλτώδη κοιλάδα του Ποταμού Φρεσγουότερ. Η ψηλότερη κορυφή του νησιού είναι το Βουνό Ανγκλέμ, κοντά στην βόρεια ακτή, με ύψος 979 μέτρα. Το νότιο μισό του νησιού είναι πιο ομοιόμορφα κυματιστό, εξυψωμένο με μια κορυφογραμμή που διατρέχει νότια από την κοιλάδα του Ποταμού Ρακεαχούα. Ο Κόλπος Μέισον, στη δυτική πλευρά του νησιού, είναι κυρίως μια μακρυά αμμώδης παραλία σε ένα νησί όπου οι παραλίες είναι συνήθως πιο απότομες. Μια υπόθεση είναι πως ο Κόλπος δημιουργήθηκε σαν αποτέλεσμα μιας μετεωρικής σύγκρουσης στη Θάλασσα της Τασμανίας. Γύρω από τις ακτές του Νησιού Στιούαρτ βρίσκονται τρία μεγάλα και πολυάριθμα μικρά νησιά. Πάνω από το 80% του νησιού προστατεύεται ως Εθνικό Πάρκο Ρακιούρα, το νεώτερο εθνικό πάρκο της Νέας Ζηλανδίας. Εξαιτίας μιας ανωμαλίας στο μαγνητικό περίγραμμα του γεωγραφικού πλάτους, η τοποθεσία αυτή είναι κατάλληλη για την παρατήρηση του Νοτίου Σέλας. Stewart Island Promotion Association Works in Light from the Land of the Glowing Skies (Rakiura) Εθνικό Πάρκο Rakiura
Βικτόρια, Γρενάδα

Η Βικτόρια (αγγλικά: Victoria) είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδας. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας και της περιφέρειας του Αγίου Μάρκου. Έχει υψόμετρο 509 πόδια (155 μέτρα).

 Η Βικτόρια βρίσκεται βορειοδυτικά του νησιού και νοτιοδυτικά του Αγίου Μάρκου. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μαράν, νοτιοδυτικά της Γουόλθαμ και ανατολικά του Κόλπου του Αγίου Μάρκου. Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας Άγιος Δαβίδ (ενορία), Γρενάδα
Μουρνιές Λασιθίου

Οι Μουρνιές (επίσημο: αι Μουρνιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 310 μέτρων σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα, επί της επαρχιακής οδού προς την Βιάννο.

 Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται στην απογραφή του 1881, όταν είχε οριστεί έδρα του δήμου Μουρνιών. Σύμφωνα με την απογραφή είχαν αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 308 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 380 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα Μουρνιών περιέλαμβανε επίσης τον οικισμό Άνω Σύμη. Η κοινότητα ανήκε αρχικά στην επαρχία Βιάννου, αλλά το 1932 προσαρτήθηκε στην επαρχία Ιεράπετρας. Διατηρήθηκε μέχρι το πρόγραμμα Καποδίστριας, οπότε και οι Μουρνιές προσαρτήθηκαν στον δήμο Ιεράπετρας.Δείτε: Κοινότητα Μουρνιών Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής: Στο χωριό σώζεται η παλαιά κρήνη, καθώς και παλιά σπίτι κατά μήκος των στενών δρόμων του χωριού. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Χαράλαμπο.
Ερρίκος της Βουργουνδίας

Ο Ερρίκος της Βουργουνδίας ή Ερρίκος ο Γενναίος (περί το 1035 - 1074), μέλος του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν δεύτερος γιος του Ροβέρτου Α΄ της Βουργουνδίας και της πρώτης συζύγου του Ιλί του Σεμούρ, εγγονός του Ροβέρτου Β΄ της Γαλλίας. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες γύρω από τον ίδιο, παρά μονάχα ότι πέθανε λίγο πριν από τον πατέρα του και δεν μπόρεσε να τον διαδεχτεί στο δουκάτο της Βουργουνδίας. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι του έγιναν δούκες της Βουργουνδίας μετά τον θάνατο του πάππου τους, ενώ ο μικρότερος γιος του Ερρίκος μετά τον γάμο του με την Θηρεσία, κόμισσα της Πορτογαλίας, κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ τού Λεόν και της Καστίλης, έγινε κόμης της Πορτογαλίας και γενάρχης του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας.

 Το όνομα της συζύγου του Ερρίκου είναι άγνωστο, το πιθανότερο είναι ότι λεγόταν Σιβύλλη ή Κλημεντία αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί. To όνομα Σιβύλλη προκύπτει από μια νεκρολογία προερχόμενη από το Μπεζανσόν με τίτλο "Σιβύλλη, μητέρα του δούκα της Βουργουνδίας", η νεκρολογία δεν την αναφέρει δούκισσα, αλλά σύζυγο τού πατέρα τού δούκα, πιθανότατα τού ίδιου τού Ερρίκου που δεν έγινε δούκας. Ο Ζαν Ρίτσαρντ ισχυρίζεται ωστόσο ότι Σιβύλλη ήταν το όνομα της μητέρας του Ούγου Β΄ της Βουργουνδίας και συζύγου του Εύδη του Ερυθρού γιου του Ερρίκου της Βουργουνδίας και ότι το πραγματικό όνομα της συζύγου του Ερρίκου ήταν Κλημεντία. Το γενεαλογικό δέντρο του Ούγγρου ιστορικού Σζαμπόλκ ντε Βαζάι προτείνει ότι η σύζυγος του Ερρίκου ήταν κόρη του Βερεγγάριου Ραμόν Α΄ κόμη της Βαρκελώνης και της τρίτης συζύγου του, εγγονή του κόμη της Βαρκελώνης Ραμόν Μπορέλ. Με την σύζυγο του Σιβύλλη ή Κλημεντία απέκτησε: Ούγος Α΄ 1057-1093, δούκας της Βουργουνδίας. Εύδης Α΄ 1058-1103, δούκας της Βουργουνδίας. Ροβέρτος 1059-1111, επίσκοπος του Λανγκρ. Ηλί γενν. 1061, μοναχή. Βεατρίκη γενν. 1063, παντρεύτηκε τον Γκυ Γ΄ κύριο του Βινορύ. Ραϋνάλδος 1059-1090, ηγούμενος του Φλαβινύ. Ερρίκος 1066-1112, κόμης της Πορτογαλίας. Είναι ο γενάρχης τού κλάδου της Πορτογαλίας. Richard, Jean (1958). "Sur les alliances familiales des ducs de Bourgogne aux XIIe et XIIIe siècles". Annales de Bourgogne Vajay, Szabolcs de (1960). "Bourgogne, Lorraine et Espagne aux XIe siècle: Étiennette, dite de Vienne, comtesse de Bourgogne". Annales de Bourgogne. Vajay, Szabolcs de (1962). "A propos de la 'Guerre de Bourgogne': Notes sur les successions de Bourgogne et de Mâcon aux Xe et XIe siècles". Annales de Bourgogne. Vajay, Szabolcs de (2000), "Parlons encore d'Etiennette", in Keats-Rohan, Katherine S. B.; Settipani, Christian, Onomastique et Parente dans l'Occident medieval, Prosopographica et Genealogica no. 3
Γαελικές γλώσσες

Οι Γαελικές ή και Γοϊδελικές γλώσσες (Αγγλικά: Goidelic / Gaelic languages) είναι μια γλωσσική υποοικογένεια των Κελτικών γλωσσών, η οποία μαζί με τις Βρυθονικές αποτελούν τις Νησιωτικές Κελτικές γλώσσες. Ομιλούνται στην Σκωτία, την Ιρλανδία και το Νησί του Μαν. Οι τρεις σύγχρονες Γοϊδελικές γλώσσες είναι η Σκωτική Γαελική, η Ιρλανδική και η Μανξ. Η γλώσσα Μανξ εξέλειψε ως μητρική γλώσσα κατά τον 20ο αιώνα και έκτοτε έχουν γίνει προσπάθειες αναγέννησής της.

 Με το όνομα Γαελική αποκαλείται ορισμένες φορές η Σκωτική Γαελική γλώσσα, ιδιαίτερα εντός της Σκωτίας. Τα Ιρλανδικά και τα Μανξ αναφέρονται επίσης, αλλά σπανιότερα, ως Ιρλανδική Γαελική και Γαελική Μανξ, αν και στην προκειμένη περίπτωση ο όρος «Γαελική» είναι περιττός. Ο όρος χρησιμοποιείται πάντα για την Κελτική γλώσσα της Σκωτίας (Σκωτική Γαελική), ώστε να την ξεχωρίζει από την Γερμανική γλώσσα Σκωτς που ομιλείται επίσης στην Σκωτία. Οι όροι «Γαελικός» και «Γοϊδελικός» προκύπτουν από τους μεσαιωνικούς Αγγλικούς τύπους Gael και Goidelic (άνθρωπος του Γαελικού έθνους - Γαέλος), οι οποίοι προέρχονται από το Παλαιο-Ιρλανδικό Goídel/ Gaídel. Η ίδια η Ιρλανδική ονομασία προκύπτει από τον αρχαίο Ουαλικό τύπο Guoidel που σήμαινε «άγριος» και μετέπειτα «πειρατής, επιδρομέας». Νησιωτικές κελτικές γλώσσες Βρυθονικές Γλώσσες Κελτικές Γλώσσες
Παλαιό Τσιφλίκι

Το Παλαιό Τσιφλίκι ή Παλιό είναι παραλιακός οικισμός, προάστιο της Καβάλας, κτισμένος στα δυτικά της σε απόσταση περίπου 10 χλμ, αποτελώντας παραθεριστικό οικισμό για τους κατοίκους της. Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί έντονη οικοδομική δραστηριότητα που αφορά τόσο εξοχικά όσο και πρώτες κατοικίες. Υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Καβάλας του ομώνυμου Δήμου και έχει πληθυσμό 2.195 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011.

 Ο οικισμός ήταν τούρκικο τσιφλίκι. Με την ανταλλαγή πληθυσμών οικογένειες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην Καβάλα. Περίπου δέκα από αυτές πήγανε στο χωριό και ο δήμος τούς παραχώρησε κτήματα ανάλογα με την οικογένεια (π.χ με 2 παιδιά έπαιρναν 20 στρέμματα). Ο οικισμός άρχισε να αναπτύσσεται. Τον Απρίλιο του 1941, στα πλαίσια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το χωριό εισέρχεται στη βουλγαρική ζώνη κατοχής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο οικισμός συνδέεται οδικώς με την Καβάλα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 70 γίνεται πόλος έλξης. Το 1992 άρχισε να λειτουργεί το καινούργιο Δημοτικό σχολείο του οικισμού.
Ανταλλάξιμα Τρικάλων

Τα Ανταλλάξιμα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πρίνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόζιακα, του δήμου Τρικκαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Τα Ανταλλάξιμα είναι πεδινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων, στις ανατολικές υπώρειες του Κόζιακα και δυτικά του ποταμού Πηνειού, νότια της Καλαμπάκας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190. Το χωριό απέχει 20 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πρίνου του νομού Τρικάλων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πρίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόζιακα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κόζιακα και προσαρτήθηκε στον δήμο Τρικκαίων. Η εκκλησία του Αποστόλου Θωμά στο βόρειο τμήμα του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) buk.gr Google Earth eetaa.gr