IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλωτό τζαμί του Παλού

Το πλωτό τζαμί του Παλού, επίσης γνωστό ως το «Τζαμί του Αρκάμ Μπαμπού Ραχμάν», είναι τζαμί στην πόλη Παλού, στο Κεντρικό Σουλαουέζι της Ινδονησίας. Το τζαμί αυτό είναι το σήμα κατατεθέν του Παλού, καθώς πλέει στον ομώνυμο κόλπο. Σφυροκοπήθηκε αδρά κατά τον σεισμό και το επακόλουθο τσουνάμι του Σουλαουέζι το 2018, από το οποίο και βυθίστηκε μερικώς. Το τζαμί εγκαινιάστηκε το 2011. Καταλαμβάνει χώρο 121 τετραγωνικών μέτρων, και δεσπόζει στην παραλία Τάλις. Το τέμενος αυτό έχει γίνει ο πλέον διάσημος τουριστικός προορισμός και έμβλημα της πόλης του Παλού. Το τζαμί είναι αφιερωμένο στον μουσουλμάνο λόγιο του 17ου αιώνα από τη Δυτική Σουμάτρα, Ντατούκ Καράμα, ο οποίος συνέβαλε σημαντικά στη διάδοση του Ισλάμ στην περιοχή του Παλού.

 Κατά τη διάρκεια του σεισμού το 2018, το τέμενος χτυπήθηκε από πολλαπλά τσουνάμια, κάτι που προκάλεσε την κατάρρευση των πυλώνων που στήριζαν το τέμενος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με αποτέλεσμα αυτό να βυθιστεί κατά περίπου 1,5 μέτρο. Παρ' όλα αυτά, το κτήριο παρέμεινε άθικτο. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το παλιρροϊκό κύμα "εισέβαλε" από την πίσω πόρτα, διαπέρασε την κύρια είσοδο και πλημμύρισε τον χώρο προσευχής, σπάζοντας τις τζαμαρίες. Παραδόξως, τα μεγάφωνα που σηματοδοτούν το άντχαν συνέχισαν να λειτουργούν δίχως κάποιο ελάττωμα.[1] Μετά το τσουνάμι, οι κάτοικοι του Παλού, ειδικά οι παραδοσιακοί μουσουλμάνοι που πιστεύουν στον ισλαμικό μυστικισμό, ισχυρίστηκαν ότι το τζαμί επέζησε λόγω της θεϊκής δύναμης των αγίων που το φύλαγαν. Το πλωτό τζαμί και το τέμενος της παραδοσιακής ισλαμικής οργάνωσης Αλχάιραττ ήταν λίγα από τα μόνα τζαμιά που σώθηκαν μετά το τσουνάμι.[2] Μέχρι τώρα (Απρίλιος 2021), το τζαμί είναι ακόμα μερικώς βυθισμένο.[3]
Καλογερικό γεφύρι

Το Καλογερικό γεφύρι ή γεφύρι του Πλακίδα είναι πέτρινο τοξωτό γεφύρι το οποίο βρίσκεται κοντά στα χωριά Κήποι και Κουκούλι Ιωαννίνων, στο Ζαγόρι. Η γέφυρα κτίστηκε το 1814 και χαρακτηρίζεται από την παρουσία τριών σχεδόν ίδιων τόξων.

 Στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το Καλογερικό γεφύρι υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα που είχε κτιστεί το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε με χορηγία του Ζώτου Ρούσση από τους Νεγάδες και κόστισε 8.000 γρόσια. Το 1814 ο Ηγούμενος Σεραφείμ της Μονής του Προφήτη Ηλία Βίτσας αποφάσισε να αντικαταστήσει το ξύλινο γεφύρι με ένα πέτρινο, γι'αυτό και το γεφύρι ονομάστηκε καλογερικό. Για την κατασκευή διέθεσε 20.000 γρόσια. Παράλληλα έκτισε και ένα νερόμυλο δίπλα στη γέφυρα, ο οποίος όμως πλέον δε σώζεται.Το γεφύρι επισκευάστηκε το 1863 από τους Ανδρέα και Αλέξανδρο Πλακίδα, και έτσι η γέφυρα έγινε γνωστή και ως γεφύρι του Πλακίδα. Το γεγονός μνημονεύεται από επιγραφή η οποία αναφέρει 1866 ΙΟΥΛΙΟΥ 15 ΔΙ ΕΞΟΔΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΟΥ ΑΥΤΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΚΟΥΚΟΥΛΙ. ΕΟΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ. Το 1912 ο Ευγένιος Πλακίδας πραγματοποίησε άλλη μία επισκευή η οποία μνημονεύεται σε μία άλλη επιγραφή, η οποία αναφέρει ΙΔΡΥΘΗ ΤΩ ΕΤΕΙ 1863 ΥΠΟ ΤΟΥ ΑΛΗ(ΣΤΟΥ) ΜΝΗΜΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΠΛΑΚΙΔΑ ΔΑΠΑΝΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΤΙΜΟΥ ΑΥΤΟΥ ΥΙΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΗ 23 Σ/ΒΡΙΟΥ 1912. Ο Ευγένιος Πλακίδας έκτισε επίσης και μία βρύση κοντά στη γέφυρα, η οποία όμως δεν σώζεται πλέον. Η γέφυρα επισκευάστηκε επίσης το 1927, σε έξοδα κοινότητας Κουκουλίου, και το 1969, από την αρχαιολογική υπηρεσία. Το 1977 υπήρξε η πρόταση να περάσει αμαξιτός δρόμος από το γεφύρι, η οποία όμως απορρίφθηκε μετά από αντιδράσεις των κατοίκων.Τον Αύγουστο του 2018 παρατηρήθηκαν αποκολλήσεις πετρών σε βάθρο του γεφυριού, με αποτέλεσμα η υπηρεσία νεότερων μνημείων να προχωρήσει άμεσα σε εργασίες αποκατάστασης, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι η κοίτη του ποταμού είχε στερέψει. Η γέφυρα είναι τρίτοξη με συνολικό μήκος 56 μέτρα. Το πλάτος του καταστρώματος είναι 3,15 μέτρα. Τα τρία τόξα έχουν άνοιγμα 15,00, 13,50 και 11,20 μέτρα και ύψος 6,70, 6,00 και 4,80 μέτρα αντίστοιχα. Χαρακτηριστικά είναι και τα οδοντωτά περβάζια. Το γεφύρι σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.
Κουζουγκέτ Σοϊγκού

Ο Κουζουγκέτ Σερέεβιτς Σοϊγκού (ρωσικά: Кужугет Серэевич Шойгу‎, 24 Σεπτεμβρίου 1921, Καρά-Χολ, Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού-Τιβά - 1 Δεκεμβρίου 2010, Μόσχα, Ρωσία) ήταν Σοβιετικός κομματικός και κρατικός λειτουργός. Υπήρξε γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Τιβά του ΚΚΣΕ, πρώτος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών της ΑΣΣΔ της Τιβά, εκδότης της κοινωνικοπολιτικής εφημερίδας "Σιν" στα Τιβανικά. Ήταν ο πατέρας του Υπουργού Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού.

 Ο Κουζουγκέτ Σοϊγκού γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1921 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ταννού-Τιβά, στην οικογένεια των Σερέε Μαάιεβιτς και Μουργκουλτσού Κουντερέκοβνα Κουζουγκέτ. Το "Κουζουγκέτ" ήταν αρχικά το επώνυμο της οικογένειας, ενώ το "Σοϊγκού" ήταν το όνομα του νέου τους παιδιού, αλλά λόγω λάθους στο ληξιαρχείο, η σειρά τους άλλαξε. Υπήρξε μέλος του ΚΚΣΕ, υπηρέτησε ως γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής της Τιβά του ΚΚΣΕ. Στη δεκαετία του 1980, εργάστηκε ως Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου της Τουβανικής ΑΣΣΔ. Στη δεκαετία του 1990, έγινε γνωστός σε πανρωσικό επίπεδο αφού ο γιος του, Σεργκέι Κουζουγκέτοβιτς Σοϊγκού, ανέλαβε Υπουργός Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Πέθανε λόγω χρόνιου νοσήματος την 1η Δεκεμβρίου 2010. Τάφηκε μαζί με τη σύζυγό του στο νεκροταφείο Τροεκούροφσκι στη Μόσχα. Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας (1976). Τρία Τάγματα του Παράσημου της Τιμής (1962, 1966, 1971). Τάγμα της Δημοκρατίας της Τιβά (2007) - για πολλά χρόνια γόνιμης εργασίας σε διάφορους τομείς βιομηχανικών, οικονομικών, κομματικών, επιστημονικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων. Ιωβηλαίο μετάλλιο για την 100η επέτειο από τη γέννηση του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν (1970); Μετάλλιο "Για την ανάπτυξη των παρθένων εδαφών" (1957). Μετάλλιο της Δημοκρατίας της Τιβά "For Valiant Labor" (2001). άλλα μετάλλια. "Φτερό μαύρου όρνιου" (2001) "Ταννού-Τιβά. Χώρα των λιμνών και των γαλάζιων ποταμών"(2004) Σόγκολεφ Κ. Α. Ποιος είναι ποιος στη Ρωσία. Εκτελεστική εξουσία. Ποιος κυβερνά τη Ρωσία. - М. .: Αστρέλ; AST, 2007. - ISBN 978-5-17-047056-3 . - 536 σελ. Κλιν Α. Μυστηριώδης σωτήρας // Εκδόσεις Ιτόγκι. - 1997. - 22 Απριλίου. Βιογραφία του Κουζουγκέτ Σοϊγκού Βιογραφία του Σεργκέι Σοϊγκού Αρχειοθετήθηκε 2022-08-26 στο Wayback Machine. Ο Τιβανός κρατικός λειτουργός Κ. Σ. Σοϊγκού κηδεύεται στη Μόσχα
Σημαία του Μαυροβουνίου

Η σημαία του Μαυροβουνίου καθιερώθηκε στις 12 Ιουλίου 2004 από το Κοινοβούλιο της χώρας. Αποτελείται από το εθνόσημο του Μαυροβουνίου. Το πανό είναι κόκκινο και έχει στο κέντρο του έναν δικέφαλο αετό. Το εθνόσημο του Μαυροβουνίου προέρχεται από αυτό του Βασιλέα Νικολάου Α΄. Τα κυριλλικά αρχικά НІ (δηλ. NI) του Βασιλέα Νικολάου Α΄ δεν υπάρχουν στη σημερινή σημαία.

 Η σημαία υψώνεται μόνιμα: στο Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου σε κτίρια που αποτελούν επίσημη έδρα του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Πρωθυπουργού, του Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου, του Προέδρου του Συνταγματικού Δικαστηρίου, του Ανωτάτου Εισαγγελέα και του Διαμεσολαβητή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην κατοικία του Προέδρου του ΜαυροβουνίουΗ σημαία υψώνεται επίσης: κατά την Εθνική Ημέρα του Μαυροβουνίου (13 Ιουλίου) και σε ημέρες άλλων κρατικών αργιών του Μαυροβουνίου, σε κτίρια στα οποία βρίσκονται κρατικοί και άλλοι δημόσιοι φορείς σε κτίρια των αντιπροσωπειών του Μαυροβουνίου στο εξωτερικό (π.χ. Πρεσβείες) σε αεροσκάφη και πλοία, σύμφωνα με ειδικούς κανονισμούς σε τόπους ψηφοφορίας κατά τη διάρκεια διεξαγωγής εκλογών και δημοψηφισμάτων κατά τις Ημέρες Εθνικού Πένθους (μεσίστιες), όπως αυτές καθορίζονται από την κυβέρνησηΗ σημαία μπορεί επίσης να υψωθεί κατά τη διάρκεια διεθνών συναντήσεων, πολιτικών, επιστημονικών, πολιτιστικών, καλλιτεχνικών, αθλητικών και άλλων εκδηλώσεων, στις οποίες εκπροσωπείται το Μαυροβούνιο, σύμφωνα με τους κανονισμούς τέτοιων εκδηλώσεων. Σύμφωνα με τη διεθνή παράδοση, όταν υψώνεται μαζί με μία ή περισσότερες σημαίες άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών στο έδαφος του Μαυροβουνίου, η σημαία του Μαυροβουνίου παίρνει θέση τιμής. Η σημαία επαίρεται, υποστέλλεται και μεταφέρεται με τις συνήθεις τιμές (χαιρετισμός, στάση προσοχής κλπ). Η σημαία δεν επιτρέπεται να αγγίζει το έδαφος κατά την έπαρσή της, ούτε πρέπει να χρησιμοποιείται ως ως τραπεζομάντιλο, κουρτίνα ή άλλη οικιακή χρήση. Την περίοδο από το 1944 μέχρι το 1993, οπότε άλλαξε το γαλάζιο χρώμα στο παραδοσιακό ανοικτό χρώμα και ο λόγος της σημαίας μεταβλήθηκε σε 1:3 αντί 2:3. η σημαία του Μαυροβουνίου ήταν ίδια με αυτήν της Σερβίας. Η σημαία αυτή βασίστηκε στην παλαιά σημαία του Μαυροβουνίου. Μέχρι το 1992, οπότε το Μαυροβούνιο ήταν τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, η σημαία είχε ένα κόκκινο αστέρι στο κέντρο της. Έπειτα από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανεξάρτητο Μαυροβούνιο, όπως και πολλά άλλα βαλκανικά κράτη αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων , το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβία και δεν είχε δική του σημαία. Η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε από τις Δυνάμεις του Άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η κατ' όνομα ανεξάρτητη χώρα, το Μαυροβούνιο, καταλήφθηκε από την Ιταλία και ξανά ύψωσε την τρίχρωμη σημαία με τα χρώματα κόκκινο, μπλε και λευκό, σύμβολα της σλαβικής ενότητας, από το 1941 μέχρι το Νοέμβριο του 1943. Την εποχή που το Μαυροβούνιο ήταν Πριγκιπάτο, χρησιμοποιούσε συχνότατα μια κόκκινη σημαία με χρυσές άκρες και έναν ακτινοβολούντα χρυσό σταυρό του Αγίου Γεωργίου (προστάτης άγιος του Μαυροβουνίου) στο μέσο. σημαία του Μαυροβουνίου στην Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα
Διαμαντής Σλαφτσάκης

Ο Διαμαντής Σλαφτσάκης (Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 27 Ιουλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνίζεται στις θέσεις σμολ φόργουορντ και πάουερ φόργουορντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Σλαφτσάκης έπαιξε μπάσκετ νέων με τους Χαλκηδόνα και Μαντουλίδη, πριν ξεκινήσει την επαγγελματική του πορεία. Ο Σλαφτσάκης ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τονΚΑΟΔ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, την περίοδο 2012–13. Αποχώρησε από τον ΚΑΟΔ, όταν ο σύλλογος υποβιβάστηκε από την Πρώτη Κατηγορία λόγω οικονομικών προβλημάτων, το 2015. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Κόροιβο Αμαλιάδας. Στις 21 Ιουλίου 2016, ο Σλαφτσάκης υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πατρών. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Κριό Τρικάλων, όπου έγινε αρχηγός της ομάδας. Τη σεζόν 2017-18, σε 21 αναμετρήσεις είχε 5.7 πόντους, 2.7 ριμπάουντ και 1.3 ασίστ, με 58% στις βολές, 49% στα δίποντα και 39% στα σουτ τριών πόντων. Στις 29 Ιουλίου 2018 εντάχθηκε στον Άρη της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Τη σεζόν 2020-21, σε 21 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος είχε κατά μέσο όρο 3.7 πόντους, και 2.3 ριμπάουντ. Στις 5 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου. Στα 25 παιχνίδια που αγωνίστηκε στη διάρκεια της σεζόν 2021-22, είχε 3.1 πόντους και 2 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 10 Αυγούστου 2022, ανακοινώθηκε από τον Π.Α.Ο.Κ.Στις 14 Ιουλίου 2023, επέστρεψε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Ο Σλαφτσάκης ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 16 ετών του 2010 της FIBA, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 18 ετών του 2012 της FIBA, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20 ετών του 2013 της FIBA και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κάτω των 20 ετών του 2014 της FIBA με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Προφίλ στο αρχείο της FIBA Προφίλ στη FIBA Ευρώπης Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο RealGM.com Προφίλ στο DraftExpress.com Αρχειοθετήθηκε 2017-08-18 στο Wayback Machine. Προφίλ στο Scouting4u.com Προφίλ στην Α1 ΕΣΑΚΕ
Εσπόρτε Κλούμπε Ζουβεντούδε

Η Εσπόρτι Κλούμπι Ζουβεντούδε, γνωστή ως Ζουβεντούδε, είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα στο Κασίας ντο Σουλ του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Η Ζουβεντούδε έχει μεγάλη αντιπαλότητα με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ.

 Η Ζουβεντούδε ιδρύθηκε στις 29 Ιουνίου 1935 από 35 νέους της πόλης Κασίας ντο Σουλ, απόγονοι Ιταλών μεταναστών, όντας μια από τις πρώτες ποδοσφαιρικές ομάδες της κοινότητας. Ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Antônio Chiaradia Neto. Στις 20 Ιουλίου 1913 η Ζουβεντούδε έδωσε τον πρώτο της αγώνα ενάντια στη Serrano από την πόλη Carlos Barbosa της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Ο αγώνας τελείωσε 4-0 υπέρ της Ζουβεντούδε. Στις 8 Μαρτίου 1915 η Ζουβεντούδε έχασε το πρώτο της αγώνα. Ηττήθηκε 4-1 από την Fußball, σταματώντας ένα σερί 23 αήττητων αγώνων. Στις 10 Οκτωβρίου 1919 η Ζουβεντούδε εντάχθηκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ. Το 1920 η ομάδα έγινε επαγγελματική εγγράφοντας μερικούς Ουρουγουανούς ποδοσφαιριστές. Στις 11 Δεκεμβρίου 1975 έδωσε τον πρώτο της αγώνας με την Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Ρεκρεατίβα Κασίας ντο Σουλ, κερδίζοντας με 1-0. Το γκολ πέτυχε ο Da Silva. Τα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια ονομάζονται ντέρπι Ca-Ju. Στις 4 Δεκεμβρίου 1994 η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της Σέριε Β, ο οποίος ήταν ο πρώτος εθνικός τίτλος του συλλόγου, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο για την Σέριε Α. Στις 27 Ιουνίου 1999 η Ζουβεντούδε κέρδισε το Κύπελλο Βραζιλίας, εξασφαλίζοντα το δικαίωμα συμμετοχής στο Κόπα Λιμπερταδόρες της επόμενης χρονιάς. Σέριε Β: 11994Κύπελλο Βραζιλίας: 11999Καμπεονάτο Καούσο (Πολιτειακό πρωτάθλημα): 11998Κόπα FGF: 22011, 2012 Επίσημη Ιστοσελίδα Ανεπίσημη Ιστοσελίδα
Αβραάμ Βαπορίδης

Ο Αβραάμ Βαπορίδης (Εφέντη) (τουρκικά: Avraam Vaporidi Efendi, Φερτέκι, 1855 - Κωνσταντινούπολη, 1911), επίσης γνωστός ως Αβραάμ Εφέντης, ήταν διακεκριμένος Έλληνας Μικρασιάτης συγγραφέας, λόγιος και ιστορικός. Ήταν υψηλόβαθμος υπάλληλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπηρετώντας σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις και ήταν επιθεωρητής (Matbaalar Müfettişi) του Ελεγκτικού Συνεδρίου του Αυτοκρατορικού Υπουργείου Παιδείας.

 Ο Αβραάμ Βαπορίδης γεννήθηκε το 1855 από Καππαδοκική οικογένεια στην πόλη Φερτέκι της Επαρχίας Νίγδης στην Κεντρική Ανατολία. Εργάστηκε στο υπουργείο παιδείας και εξέδωσε βιογραφίες Οθωμανών Σουλτάνων καθώς και την ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε βιβλία των ελληνικών σχολείων στα τέλη του 19ου αιώνα. Πέθανε το 1911 στην Κωνσταντινούπολη
Κυκλώνας Χέρβαρτ

Ο Κυκλώνας Χέρβαρτ ήταν μια ευρωπαϊκή ανεμοθύελλα η οποία έπληξε τη Νότια Δανία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία κατά το διάστημα μεταξύ 28-29 Οκτωβρίου του 2017. Το συγκεκριμένο φαινόμενο ονομάστηκε έτσι από το Τμήμα Μετεωρολογίας του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου . Επρόκειτο για έναν εξωτροπικό κυκλώνα, ο οποίος σχηματίστηκε ως δευτερεύον χαμηλό σε ένα βορειοδυτικό κέντρο χαμηλής πίεσης με το όνομα Grischa το οποίο κατευθυνόταν νότια από την περιοχή των Νήσων Σβάλμπαρντ, το οποίο χωρίστηκε σε δύο περιοχές χαμηλής πίεσης στο τέλος της 28 Οκτωβρίου. Το κέντρο του κυκλώνα Χάρβαρτ άρχισε να περιστρέφεται αριστερόστροφα γύρω από την κύρια περιοχή χαμηλής πίεσης, περνώντας πάνω από τη Νορβηγία, τη Σουηδία και τη Λετονία και, στη συνέχεια, άρχισε να εξασθενεί, ενώ βρισκόταν σε κίνηση πάνω από τη δυτική Ρωσία. Υπολογίζεται ότι οι σφοδροί άνεμοι που έπληξαν την περιοχή είχαν ταχύτητα ως και 140 χιλιόμετρα την ώρα. Στη Δανία, η οποία χτυπήθηκε στις 28 Οκτωβρίου, ο κυκλώνας ονομάστηκε Ingolf. Στην Ουγγαρία, ο κυκλώνας ονομάστηκε Nárcisz (Νάρκισσος), που στα ουγγρικά είναι θηλυκό όνομα, ονομασία η οποία δόθηκε στο στις 29 Οκτωβρίου.

 Ο κυκλώνας και οι βροχοπτώσεις είχαν ως αποτέλεσμα θανάτους και καταστροφές. Οι σιδηροδρομικές συγκοινωνίες έκλεισαν στη Βόρεια Γερμανία, ενώ στις μεγάλες γέφυρες της Δανίας απαγορεύτηκε η κυκλοφορία. Ο κυκλώνας Χάρβαρτ προκάλεσε αναστάτωση στη γερμανική αγορά ενέργειας καθώς οι ισχυροί άνεμοι προκάλεσαν υπερβολική παροχή ενέργειας στο γερμανικό δίκτυο ηλεκτροδότησης. Οι τιμές για την ενέργεια μειώθηκαν σημείωσαν τιμές και έπεσαν πολύ χαμηλά, το επίπεδο των 83,06 ευρώ ανά κιλοβατώρα, με μέση χαμηλή τιμή τα μείον 52,11 ευρώ (ενώ οι κανονική τιμή ενέργειας είναι τα 37 ευρώ ανά κιλοβατώρα). Αυτές οι τιμές ήταν οι χαμηλότερες που είχαν σημειωθεί από τα Χριστούγεννα του 2012. Αυτό το γεγονός θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κατάσταση, κατά την οποία η Αυστρία και η Ελβετία να βρίσκουν ελκυστική την αποθήκευση της ενέργειας στα αντλιοστάσια, από όπου αργότερα θα μπορούσε να πωληθεί εκ νέου στη Γερμανία. Ο κυκλώνας Χάρβαρτ δεν ήταν τόσο δυνατός όσο ο Χαβιέ που είχε πλήξει τη Γερμανία νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 2017. Ο κυκλώνας Χάρβαρτ θεωρείται ότι είναι μία ένας από τους ισχυρότερους κυκλώνες των τελευταίων 10 ετών στη Γερμανία, κατατάσσεται στην 8η θέση με τους ισχυρότερους κυκλώνας την τελευταία δεκαετία στη χώρα, αλλά δεν θεωρείται αξιόλογος σε σύγκριση με κάποιους ισχυρότερους κυκλώνες όπως ο Κίριλ (2007) και ο Λόταρ (1999). Ο κυκλώνας Χάρβαρτ ήταν υπεύθυνος για τη μεγαλύτερη ζημία στο ασφαλιστικό σύστημα της Τσεχικς Δημοκρατίας μετά τους κυκλώνες Κίριλ και Έμα (2008). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Storm Herwart στο Wikimedia Commons
Δημητρόπουλο Αχαΐας

Το Δημητρόπουλο είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δημητρόπουλου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δημητρόπουλου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.
Κορρέτζο

Ο Κορρέτζο (Antonio Allegri da Correggio, Αύγουστος 1489 - 5 Μαρτίου 1534) ήταν Ιταλός ζωγράφος, ο αντιπροσωπευτικός της σχολής της Πάρμας. Λίγα είναι γνωστά για την ζωή του, για τους καλλιτέχνες δίπλα στους οποίους μαθήτευσε και για τις επιρροές που δέχτηκε. Επικρατέστερη πάντως θεωρείται αυτή του Αντρέα Μαντένια . Τα δύο μεγάλης κλίμακας έργα του ήταν οι τοιχογραφίες του στους θόλους του San Giovanni Evangelista (1520) και της μητρόπολης της Πάρμας (1526). Στα έργα αυτά ο Κορρέτζο ανέπτυξε την τεχνική του sotto in su, μια προοπτική σμίκρυνση που έκανε τις μορφές να φαίνονται ότι αιωρούνται στους θόλους.

 Θεωρήθηκε ότι η πορεία του έργου του αντικατόπτριζε τρόπον τινά την παρακμή του θρησκευτικού αισθήματος των μορφωμένων τάξεων της Ιταλίας. Μια παραγγελία της ηγουμένης της μονής του Αγίου Παύλου της Πάρμας στάθηκε η απροσδόκητη αιτία της στροφής αυτής του Κορρέτζο. Φαίνεται ότι η οικογένεια της ηγουμένης ανήγε την καταγωγή της στην Άρτεμη, κι αυτό το παγανιστικό θέμα ήταν που ζήτησε να ζωγραφιστεί στο διαμέρισμά της. Αλλά και στους θόλους της Πάρμας που προαναφέρθηκαν, η γυμνότητα των αποστόλων, η κλασσική απόδοση της σωματικής ρώμης και η αβρότητα και γυμνότητα των αγγέλων, επιβεβαίωναν αυτήν την αλλαγή. Και ακολούθησαν βέβαια τα αμιγώς ειδωλολατρικά του θέματα, Λήδα, Δανάη κτλ. που επηρέασαν καταφανέστατα την ιταλική και γαλλική τέχνη. Αναφέρεται ότι όταν ο Τιτσιάνο είδε τον θόλο της μητρόπολης της Πάρμας και έμαθε για μιαν αντιδικία σχετικά με την αμοιβή του Κορρέτζο, είπε πως ακόμη κι αν αναποδογύριζαν τον θόλο και τον γέμιζαν με δουκάτα, το ποσό πάλι δεν θα έφτανε για να πληρωθεί η αξία της ζωγραφικής αυτής. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Giorgio Vasari: Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Correggio στο Wikimedia Commons
Χέρμαν βαν Ρομπέι

Ο Χέρμαν βαν Ρομπέι (Herman Achille Van Rompuy, ορθή προφορά: Χέρμαν φαν Ρομπέι, 31 Οκτωβρίου 1947) είναι πολιτικός από το Βέλγιο, πρωθυπουργός από το Δεκέμβριο του 2008 ως τον Νοέμβριο του 2009 και ο πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, από το Νοέμβριο του 2009. Διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία του Βελγίου τον Υβ Λετέρμ. Ανήκει στο Χριστιανοδημοκρατικό και Φλαμανδικό Κόμμα (CD&V, προηγούμενη ονομασία Christelijke Volkspartij ή CVP). Ο νεότερος αδελφός του, Έρικ, ήταν υπουργός στην κυβέρνηση της περιόδου του 1995-1999 στη Φλάνδρα.

 Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 1947 στο Έτερμπεεκ (Etterbeek) της Φλάνδρας. Υπηρέτησε στη θέση του αντιπροέδρου της νεολαίας του CVP την περίοδο από το 1973 ως το 1975 και από το 1978 και εκλέγεται μέλος του Πολιτικού Γραφείου του CVP. Την περίοδο από το 1975 ως το 1980 εργάστηκε στα υπουργικά γραφεία των Λέο Τίντεμανς (Leo Tindemans) και Γκαστόν Γκέενς (Gaston Geens). Την περίοδο 1988 - 1993 ήταν πρόεδρος του CVP και αργότερα έγινε υφυπουργός και Υπουργός Οικονομικών από το Σεπτέμβριο του 1993 ως τον Ιούλιο του 1999. Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 1999, έγινε μέλος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων. Το 2004 ορίστηκε υπουργός Προεδρίας. Στις 12 Ιουλίου του 2007 εξελέγη πρόεδρος της Αίθουσας των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε ως το 2008. Στις 28 Δεκεμβρίου ο Χέρμαν βαν Ρομπέι έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου του 2008.. Η θητεία του τερματίστηκε στις 25 Νοεμβρίου 2009, οπότε και ανέλαβε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Στις 19 Νοεμβρίου του 2009, έπειτα από έκτακτη σύνοδο κορυφής για την εκλογή του πρώτου Μόνιμου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ύπατου Εκπροσώπου της ΕΕ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας, ο βαν Ρομπέι εκλέχθηκε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Δεκεμβρίου. Για τη θέση του προέδρου είχαν ακουστεί μεταξύ άλλων οι Τόνι Μπλερ, Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε και Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Στις 1/12/2014 τον διαδέχθηκε ο Πολωνός Ντόναλντ Τουσκ. De kentering der tijden, Lannoo, 1979 Hopen na 1984, Davidsfonds, 1984 Het christendom. Een moderne gedachte, Davidsfonds, 1990 Vernieuwing in hoofd en hart. Een tegendraadse visie, Davidsfonds, 1998 De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek, Lannoo, 2000 Dagboek van een vijftiger, Davidsfonds, 2004 Op zoek naar wijsheid, Davidsfonds, 2007 (Ολλανδικά) Επίσημη προσωπική σελίδα
Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα

Ο Μανουέλ Ινάσιου ντα Σίλβα Αλβαρένγκα (Manuel Inácio da Silva Alvarenga, 1749-1814) ήταν Βραζιλιάνος ποιητής. Είχε μια ισόβια αφοσίωση στη δια βίου μάθηση και την προαγωγή των αξιών της κοινωνίας των πολιτών και των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Υπήρξε αρχισυντάκτης μιας από τις πρώτες εφημερίδες της Βραζιλίας, της O Patriota.

 Ο Αλβαρένγκα γεννήθηκε στο Όρου Πρέτου και ήταν νόθος γιος μιας μαύρης Αφρικανής και ενός «φτωχού λευκού μουσικού». Μεγάλωσε στην πολιτεία Μίνας Ζεράις.Μετά το 1770 μελέτησε στο Ρίο ντε Τζανέιρο και μπόρεσε να φοιτήσει νομικά το 1776 στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα της Πορτογαλίας. Οι φίλοι του πατέρα του ενεθάρρυναν το ποιητικό και το μουσικό ταλέντο του νέου, που από την εφηβική του ηλικία είχε διακριθεί και για τις ρητορικές του ικανότητες. Μετά τις σπουδές του στην Ευρώπη, επέστρεψε στη Βραζιλία, όπου έγινε μέλος του «Ouro Preto Arcady». Το 1782 εγκαταστάθηκε στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου δίδασκε ρητορική και ποιητική ως «Βασιλικός Καθηγητής». Η ποίηση του Αλβαρένγκα ακολουθεί την ευρωπαϊκή νεοκλασική αισθητική του 18ου αιώνα με βουκολικά και φυσιολατρικά θέματα Το έργο του συγκρίνεται με εκείνο των Τουμάς Αντόνιου Γκονζάγκα και Κλαούντιου Μανουέλ ντα Κόστα. Ο Αλβαρένγκα, μαζί με άλλους φυσιολάτρες ποιητές, έχουν πιστωθεί με τη δημιουργία «των ριζών μιας λογοτεχνικής κουλτούρας με μια συστηματική έννοια» στη Βραζιλία.Ο Αλβαρένγκα είναι ωστόσο μοναδικός ανάμεσα στους σύγχρονούς του Βραζιλιάνους ποιητές στη χρήση του βραζιλιάνικου ειδικά φυσικού τοπίου στο έργο του. Σπανίως έγραφε για μαύρους στην ποίησή του και όταν το έκανε οι περιγραφές του θεωρούνται αρνητικές με τα σημερινά μέτρα. Κριτικοί της λογοτεχνίας έχουν προσδιορίσει «στοιχεία που προαναγγέλλουν τον βραζιλιανό ρομαντισμό» στο έργο του Αλβαρένγκα, εξάλλου ο ενθουσιασμός του και οι πατριωτικές εξάρσεις των στίχων του είχαν ως αποτέλεσμα να αποκληθεί «Τυρταίος της βραζιλιανικής ελευθερίας». Το έργο του «Ο αποστάτης των γραμμάτων» (O Desetor das Letras) είναι μία σάτιρα για τις πανεπιστημιακές μεταρρυθμίσεις του 1772. Η σειρά Glaura: poemas eroticos εκδόθηκε αρχικώς στη Λισαβόνα. Τα κυριότερα από τα υπόλοιπα είναι: Ωδή στον βασιλέα Ιωσήφ Ο Θησέας και η Αριάδνη Τα ειδύλλια Το λήμμα «Αλβαρέγκα, Μανοέλ Ιγκνάσιο ντα Σίλβα» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 658
Ιερός Ναός Αγίου Σεβαστιανού Σύρου

Ο Ιερός Ναός Αγίου Σεβαστιανού είναι καθολικός ναός που βρίσκεται στον ιστορικό οικισμό της Άνω Σύρου και ένας από τους αρχαιότερους στο νησί της Σύρου. Γιορτάζει στις 20 Ιανουαρίου προς τιμήν του στρατιωτικού Αγίου, ο οποίος πέθανε μάρτυρας στη Ρώμη κατά τον διωγμό του αυτοκράτορα Διοκλητιανού στα τέλη του 3ου αιώνα.

 Το εξωκκλήσι του Αγίου Σεβαστιανού αναγράφεται στον κατάλογο των ναών της Σύρου, που συνέταξε το 1631 ο επίσκοπος Δομίνικος Μαρέγκος. Βρισκόταν εκτός του οικισμού της Χώρας, στην τοποθεσία Ακουμπίστρα και ήδη το 1667 γινόταν επίσημη λιτανεία προς αυτό τον ναΐσκο, καθώς ο άγιος τιμώνταν ως προστάτης από τις επιδημίες πανώλης. Το 1697, ο επίσκοπος Αντώνιος Ιουστινιάνης, σε έκθεσή του για τους ναούς του νησιού, αναφέρει ότι ο Άγιος Σεβαστιανός ήταν σε καλή κατάσταση χάρη στις φροντίδες του επιτρόπου του, Φραγκούλη Βαπτισμένου.Το 1805 έγινε η πρώτη μεγέθυνση της αρχικής εκκλησίας και στις 7 Μαρτίου 1829 ο επίσκοπος Αλοΰσιος-Μαρία Μπλάντσις ίδρυσε την ενορία του Αγίου Σεβαστιανού, η οποία περιέλαβε το νότιο μισό τμήμα της Άνω Σύρου, αποσπώντας το από τη μοναδική τότε ενορία του καθεδρικού ναού Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται στην κορυφή του οικισμού. Αργότερα, τα όρια της νέας ενορίας επεκτάθηκαν στο ανατολικό τμήμα της Ερμούπολης και στα χωριά του νησιού, έως την ίδρυση των αντίστοιχων ενοριών.Το 1831 ο ναός έλαβε τη σημερινή του μορφή με την προσθήκη δύο πτερύγων, ιερού και τρούλου. Το 1843 ανεγέρθηκε το κωδωνοστάσιο, ενώ στο δάπεδο του ναού υπάρχει η επιτύμβια πλάκα του ευεργέτη Κωνσταντίνου Βουτσίνου. Η μεγάλη εικόνα του Αγίου Σεβαστιανού, που δεσπόζει στο ιερό, ζωγραφίστηκε το 1851 στην Κωνσταντινούπολη. Τα έτη 1905 και 1961 πραγματοποιήθηκαν γενικές επισκευές. Καθολική Επισκοπή Σύρου Δήμος Σύρου - Ερμούπολης
Λεβοπιμαρικό οξύ

Το λεβοπιμαρικό οξύ είναι ένα διτερπενικό οξύ ρητίνης τύπου αμπιετάνης. Αποτελεί το κύριο συστατικό της ελαιορητίνης των πεύκων με χημικό τύπο C20H30O2. Γενικά, οι τύποι διτερπενικών οξέων στο ρετσίνι έχουν διάφορες αντιβακτηριδιακές και αντιοξειδωτικές δράσεις. Το λεβοπιμαρικό οξύ αντιπροσωπεύει περίπου το 18-25% της ελαιορητίνης του πεύκου. Η παραγωγή ελαιορητίνης από είδη κωνοφόρων είναι ένα σημαντικό συστατικό της αμυντικής απόκρισης των εν λόγω δένδρων έναντι επιθέσεων εντόμων και προσβολής από παθογόνους μύκητες.

 Ο όρος ρητινικό οξύ (αγγλ. resin acid) αφορά στη γενική ονομασία για όλα τα είδη οξέων που μοιράζονται τον ίδιο βασικό σκελετό, έναν τριπλό συντηγμένο δακτύλιο και τον εμπειρικό τύπο C20H30O2. Τα ρητινικά οξέα μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο τύπους, τα αβιετικά και τα πιμαρικά. Η ομάδα αβιετικού τύπου περιλαμβάνει λεβοπιμαρική, l-αβιετική και νεοαβιετική. Η δομή αυτών των ενώσεων διαφέρει μόνο στη θέση του συστήματος συζευγμένου διπλού δεσμού. Αυτό το χαρακτηριστικό επηρεάζει τη χημική τους δραστικότητα. Τα οξέα πιμαρικού τύπου είναι το δεξτροπιμαρικό και το ισοδεξτροπιμαρικό. Το λεβοπιμαρικό οξύ μπορεί να εκχυλιστεί από ελαιορητίνη πεύκου διαλύοντάς το πρώτα σε διάλυμα ακετόνης και 2-αμινο-2-μεθυλ-1-προπανόλης και στη συνέχεια οξινίζοντας με φωσφορικό οξύ. Ο σκελετός που ομοιάζει με αβιετάνιο του λεβοπιμαρικού οξέος σχηματίζεται από την κυκλοποίηση ενός διτερπενοειδούς προδρόμου, του διφωσφορικού γερανυλγερανυλεστέρα, από τον οποίο τυπικά προέρχονται τα ισοπρενοειδή C20. Το ενδιάμεσο που σχηματίζεται, ο διφωσφορικός (+)-κοπαλυλεστέρας, στη συνέχεια περνά από οξείδωση και αναδιάταξη για να δώσει λεβοπιμαραδιένιο. Στη συνέχεια, το λεβοπιμαραδιένιο περνά από αρκετά ακόμη στάδια διεργασιών οξείδωσης μέσω των ενδιαμέσων λεβοπιμαραδιενόλη και λεβεπιμαρδιενάλη για να αποδώσει λεβοπιμαρικό οξύ. Η ελαιορητίνη στα πεύκα ορίζεται ως κόμμι πεύκου, το οποίο είναι η μη υδατική έκκριση ρητινικών οξέων διαλυμένων σε έλαιο υδρογονάνθρακα τερπενίου, το οποίο παράγεται ή εκκρίνεται από τους ρητινοφόρους αγωγούς ενός ζωντανού δέντρου. Η παχύρρευστη έκκριση ελαιορητίνης αποτελείται από ένα σύνθετο μίγμα τερπενοειδών, που αποτελείται από περίπου ίσα μέρη πτητικής τερεβινθίνης και κολοφωνίου (γνωστά και ως οξέα διτερπενικής ρητίνης). Η συσσωρευμένη ρητίνη απελευθερώνεται μετά τον τραυματισμό του ιστού και/ή παράγεται τοπικά στο σημείο της προσβολής, με συνέπεια ξυλοφάγα έντομα και μυκητιακά παθογόνα να θανατώνονται, να εγκλωβίζονται σε ρητίνη και να αποβάλλονται από το σημείο εισόδου της οπής διάτρησης. Αυτή η διαδικασία έχει ως αποτέλεσμα όχι μόνο να νεκρώνει τους επιτιθέμενους μικροοργανισμούς αλλά και να ξεπλένει το σημείο του τραύματος αλλά και να μετακινεί την ελαιορητίνη στην επιφάνεια του κορμού όπου εξατμίζεται η νέφτι για να επιτρέψει στα ρητινικά οξέα να σχηματίσουν ένα τρομερό φυσικό φράγμα που σφραγίζει την πληγή. Τα διτερπενικά ρητινικά οξέα (DRA) παίζουν σημαντικό ρόλο στην προστασία έναντι των εντόμων και των μικροβιακών παθογόνων. Το λεβοπιμαρικό οξύ, ένα DRA τύπου αβιετάνης, είναι ένα από τα κύρια ρητινικά οξέα.
Βόλογκντα

Η Βόλογκντα (ρωσικά: Вологда, προφ.: Βόλαγκντα) είναι πόλη και το διοικητικό, πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο του όμπλαστ της Βόλογκντα, στη Ρωσία, που βρίσκεται επί του ποταμού Βόλογκντα εντός της λεκάνης απορροής του Βόρειου Ντβινά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης είναι 301.755 κάτοικοι. Η πόλη χρησιμεύει ως σημαντικός κόμβος μεταφορών στα βορειοδυτικά της Ρωσίας. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει ταξινομήσει τη Βόλογκντα ως ιστορική πόλη, μία από τις σαράντα μία στη Ρωσία και μία από τις τρεις μόνο στο όμπλαστ της Βόλογκντα. 224 κτίρια στη Βόλογκντα έχουν αναγνωριστεί επισήμως ως μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς.

 Η πόλη έχει αρχαία προέλευση, με την πρώτη αναφορά να χρονολογείται από το 1147, όταν ιδρύθηκε μια εκκλησία και ένα μικρό χωριό· έναν ολόκληρο αιώνα αργότερα η πόλη ισοπεδώθηκε από τους Μογγόλους. Στις αρχές του 15ου αιώνα η Βόλογκντα εισήλθε στη σφαίρα επιρροής της Μοσχοβίας, ξεκινώντας την ανάπτυξή της ως κέντρο εμπορίου. Δεδομένης της διάρκειας της ιστορίας της, η πόλη είναι πλούσια σε μαρτυρίες: ο καθεδρικός ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος χτίστηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό μεταξύ 1568 και 1570, και το μοναστήρι Σπασό-Πριλούτσκιι, το οποίο χρονολογείται από το 1371, προσλαμβάνουν ιδιαίτερη αξία. Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο της Βόλογκντα, όντας εύκολα προσβάσιμη με καθημερινές προγραμματισμένες πτήσεις της τοπικής αεροπορικής εταιρείας Vologda Air, οι οποίες συνδέουν τη Βόλογκντα με το Διεθνές Αεροδρόμιο Βνούκοβο, που βρίσκεται στη ρωσική πρωτεύουσα, τη Μόσχα.
Μονοσακχαρίτης

Με το όνομα μονοσακχαρίτης φέρεται μονομερής ένυδρος άνθρακας, που λέγεται υδατάνθρακας, δηλαδή απλό σάκχαρο με γενικό τύπο (CH2O)n, π.χ. C6H12O6 η γλυκόζη ή η φρουκτόζη. Παράγεται στα πράσινα μέρη των φυτών κατά τη φωτοσύνθεση και αποτελεί το δομικό λίθο των δισακχαριτών και πολυσακχαριτών.

 Ο μονοσακχαρίτες γενικά έχουν χρώμα λευκό, είναι στερεοί και κρυσταλλικοί με γλυκιά γεύση και συνηθέστερα υδατοδιαλυτοί. Η αλυσίδα του άνθρακα που σχηματίζει και τη βασική δομή αυτών των σακχάρων μπορεί να παρουσιάζει διαφορετικά μήκη. Μερικοί δηλαδή μονοσακχαρίτες περιέχουν μόνο τρία άτομα άνθρακα, καλούμενοι και «τριόζες» όπως για παράδειγμα η γλυκεραλδεΰδη, ενώ άλλοι περιέχουν πέντε άτομα άνθρακα, καλούμενοι και «πεντόζες» όπως η δεσοξυριβόζη του DNA. Αλλά εκείνοι με έξι άτομα άνθρακα («εξόζες»), όπως η γλυκόζη, θεωρούνται πιο σημαντικοί επειδή έτσι μπορούν να ενωθούν με αντίδραση συμπύκνωσης (με απώλεια νερού) προκειμένου να σχηματίσουν τους λεγόμενους δισακχαρίτες, αλλά και τους πολυσακχαρίτες. Ο μονοσακχαρίτης που παρουσιάζει κετονική δομή, δηλαδή που φέρει στο μόριό του ομάδα C=O, ονομάζεται κετόζη. Οι τριόζες αποτελούν τα ενδιάμεσα προϊόντα της φωτοσύνθεσης και της κυτταρικής αναπνοής. Οι πεντόζες, όπως η ριβόζη και η δεσοξυριβόζη αποτελούν τα συστατικά των νουκλεοτιδίων, τα οποία με τη σειρά τους είναι οι δομικές μονάδες των RNA και DNA. Από τις εξόζες, σημαντικότερες είναι η γλυκόζη, η φρουκτόζη και η γαλακτόζη που διακρίνονται και για την ισομέρειά τους και αποτελούν πηγές ενέργειας και συστατικά των δισακχαριτών.
Μααλέ Αντουμίμ

Το Μααλέ Αντουμίμ (εβραϊκά: מַעֲלֵה אֲדֻמִּים‎) είναι αστικός ισραηλινός οικισμός και πόλη στη Δυτική Όχθη, στο Διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας του Ισραήλ, επτά χιλιόμετρα ανατολικά των Ιεροσολύμων. Το Μααλέ Αντουμίμ πέτυχε καθεστώς πόλης το 1991. Το 2015 ο πληθυσμός του αριθμούσε 38.155 κατοίκους. Βρίσκεται κατά μήκος της Εθνικής Οδού 1, που την συνδέει με την Ιερουσαλήμ και τη μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ.Η πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας θεωρεί τους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη παράνομους σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, αλλά η ισραηλινή και η αμερικανική κυβέρνηση το αμφισβητούν αυτό.

 Η πόλη περιβάλλεται και από τις τέσσερεις πλευρές από την έρημο της Ιουδαίας και συνδέεται με την Ιερουσαλήμ και τη Μητροπολιτική Περιοχή του Τελ Αβίβ μέσω της Εθνικής Οδού 1. Λόγω της στρατηγικής της θέσης μεταξύ των βόρειων και νότιων τμημάτων της Δυτικής Όχθης, οι Παλαιστίνιοι το θεωρούν αυτό ως απειλή για την εδαφική εξέλιξη ενός μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται από τον δήμαρχο Μπένι Κασριέλ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η εξέλιξη θα επιτευχθεί κάνοντας τον γύρω του Μααλέ Αντουμίμ προς τα ανατολικά. Οι Ισραηλινοί οδηγοί χρησιμοποιούν έναν δρόμο παράκαμψης που βγαίνει από την πόλη στα δυτικά, εισερχόμενοι στην Ιερουσαλήμ μέσω του Γκιβάτ Σαπιρά ή μια σήραγγα που περνά κάτω από το όρος Σκοπός. Αυτές οι διαδρομές χτίστηκαν στον απόηχο της Πρώτης και Δεύτερης Ιντιφάντα όταν Παλαιστίνιοι τρομοκράτες πυροβολούσαν εναντίον μοτοσικλετιστών και λιθοβολούσαν αυτοκίνητα απλών πολιτών. Ο προηγούμενος δρόμος περνούσε από τη Βηθανία και το Αμπού Ντέις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ma'ale Adumim στο Wikimedia Commons
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Οδησσού»

Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Οδησσού» (ρωσ. Медаль «За оборону Одессы») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1942, με διάταγμα του Ανώτατου Σοβιέτ της . Δημιουργήθηκε για να τιμήσει τους ήρωες της Πολιορκίας της Οδησσού.

 Το Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση της Οδησσού» απονεμήθηκε σε στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, του Πολεμικού Ναυτικού, της NKVD, καθώς και σε άμαχο πληθυσμό, για την άμυνα της Οδησσού (10 Αυγούστου – 16 Οκτωβρίου 1941). Μέχρι το 1985 έγιναν 30.000 απονομές του μεταλλίου.
Συμπεριφορά σκύλου

Σκυλίσια συμπεριφορά είναι οι εσωτερικά συντονισμένες αντιδράσεις ατόμων ή ομάδων κατοικίδιων σκύλων σε εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα. Αυτή έχει διαμορφωθεί από χιλιετίες επαφής με τους ανθρώπους και του τρόπου ζωής τους. Ως αποτέλεσμα αυτής της σωματικής και κοινωνικής εξέλιξης, τα σκυλιά, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος, έχουν αποκτήσει την ικανότητα να κατανοούν και να επικοινωνούν με τον άνθρωπο και είναι μοναδικά προσαρμοσμένα στις συμπεριφορές τους. Οι συμπεριφορικοί επιστήμονες έχουν αποκαλύψει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικογνωστικών ικανοτήτων στον κατοικίδιο σκύλο.

 Η προέλευση του κατοικίδιου σκύλου (Canis lupus familiaris ή Canis familiaris) δεν είναι σαφής. Η πλήρης αλληλουχία των γονιδιωμάτων δείχνει ότι ο σκύλος, ο γκρίζος λύκος και ο εξαφανισμένος ταϊμιρικός λύκος διαφοροποιήθηκαν σχεδόν ταυτοχρόνως 27.000-40.000 χρόνια πριν. Το πώς εξημερώθηκαν οι σκύλοι δεν είναι σαφές, ωστόσο οι δύο βασικές υποθέσεις είναι η αυτοεξημέρωση ή η ανθρώπινη εξημέρωση. Υπάρχουν στοιχεία για τη συμπεριφορική συνεξέλιξη ανθρώπου-κυνοειδούς. Η σκυλίσια νοημοσύνη είναι η ικανότητα του σκύλου να αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες και να τις διατηρεί ως γνώση για την επίλυση προβλημάτων. Τα σκυλιά έχουν αποδειχθεί ότι μαθαίνουν από συμπεράσματα. Μια μελέτη με τον Ρίκο (Rico) έδειξε ότι γνώριζε τις ετικέτες πάνω από 200 διαφορετικών αντικειμένων. Συμπέραινε τα ονόματα των καινοτόμων αντικειμένων με την εκμάθηση αποκλεισμού και ανακαλούσε σωστά αυτά τα καινοτόμα στοιχεία αμέσως και ακόμα 4 εβδομάδες μετά την αρχική έκθεση. Οι σκύλοι έχουν προηγμένες δεξιότητες μνήμης. Μια μελέτη κατέγραψε τις δυνατότητες εκμάθησης και μνήμης ενός μπόρντερ κόλεϊ, της "Chaser", η οποία είχε μάθει τις ονομασίες και μπορούσε να συσχετίσει με λεκτική εντολή άνω των 1.000 λέξεων. Οι σκύλοι είναι σε θέση να διαβάζουν και να αντιδρούν κατάλληλα στη γλώσσα του ανθρώπινου σώματος όπως από τις χειρονομίες, τα νεύματα και τη δακτυλοδειξία, και να κατανοούν τις ανθρώπινες φωνητικές εντολές. Αφού υποβληθούν σε εκπαίδευση για να επιλύσουν ένα απλό έργο ποδηγέτησης, τα σκυλιά που αντιμετωπίζουν μια ανεπίλυτη εκδοχή του ίδιου προβλήματος κοιτάζουν τον άνθρωπο, ενώ οι κοινωνικοποιημένοι λύκοι δεν το κάνουν. Τα σκυλιά επιδεικνύουν μια θεωρία του νου με την εμπλοκή σε δόλο. Οι αισθήσεις του σκύλου περιλαμβάνουν την όραση, την ακοή, την αίσθηση της οσμής, την γεύση, την αφή και την ευαισθησία στο μαγνητικό πεδίο της γης. Η σκυλίσια επικοινωνία αφορά το πώς τα σκυλιά «μιλούν» αναμεταξύ τους, πώς καταλαβαίνουν τα μηνύματα που τους στέλνουν οι άνθρωποι, και πώς μπορούν οι άνθρωποι να μεταφράσουν τις ιδέες που προσπαθούν να μεταδώσουν τα σκυλιά. Αυτές οι συμπεριφορές επικοινωνίας περιλαμβάνουν το βλέμμα, την έκφραση προσώπου, την εκφορά ήχου, την στάση του σώματος (συμπεριλαμβανομένων των κινήσεων του σώματος και των άκρων) και την γευστική επικοινωνία (μυρωδιά, φερομόνες και γεύση). Οι άνθρωποι επικοινωνούν με τα σκυλιά χρησιμοποιώντας τη φωνή, τα χέρια και την στάση του σώματος. Τα σκυλιά μπορούν επίσης να μάθουν να κατανοούν την επικοινωνία των συναισθημάτων με τους ανθρώπους με την ανάγνωση των ανθρώπινων εκφράσεων του προσώπου.
Πολιορκία των Σαλώνων

Η Πολιορκία στα Σάλωνα ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 με σκοπό την απελευθέρωση των Σαλώνων. Διήρκεσε από την αρχή της Επανάστασης ως τις 10 Απριλίου του ίδιου έτους 1821.

 Οπλαρχηγός (κλέφτης και εν-συνεχεία αρματολός Στερεάς) της επαρχίας Σαλώνων ήταν ο Πανουργιάς, ο οποίος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, όταν πολιορκήθηκε ο Αλής (1820) και ειδοποιημένος από επιστολή του Παπαφλέσσα, έφυγε από τα Ιωάννινα (όπου ήταν έγκλειστος επί 3ετία) και ήλθε στα Σάλωνα. Στις 24 Μαρτίου, όταν έμαθε ότι επαναστάτησε η Αχαΐα, ο Πανουργιάς βρισκόταν μαζί με τους 60 αρματολούς του (άριστα εκπαιδευμένους και πειθαρχημένος, με εμφάνιση τακτικού στρατιωτικού σώματος) στην Μονή του Προφήτη Ηλία, μιάμιση ώρα έξω από τα Σάλωνα. Εκεί κάλεσε τους προεστούς της πόλης και των χωριών και έκανε γενική συνέλευση στο Γαλαξείδι, στην οποία ομόφωνα αποφασίστηκε να επιτεθούν στους Τούρκους. Στη συνάντηση εκείνη, κατόπιν πρόσκλησης του Ι. Παπαδιαμαντόπουλου (απεσταλμένου του Π.Π. Γερμανού), προσήλθαν, μεταξύ άλλων, οι Οδυσσέας Ανδρούτσος, Γιάννης Γκούρας και Κόντος, ο Δεσπότης Ησαΐας Σαλώνων κ.α. Ο Πανουργιάς έλαβε, επί αποδείξει του, 14.000 γρόσια με σκοπό να καλύψει τα έξοδα της στρατολόγησης μαχητών. Διέταξε τον γαμπρό του και υποπλαρχηγό Θανάση Μανίκα να στρατολογήσει στα Βλαχοχώρια όλους όσους μπορούσαν να κρατήσουν όπλο. Έστειλε και τον εξάδερφό του, Γιάννη Γκούρα στον Άγιο Γεώργιο να στρατολογήσει και αυτός και να συνεννοηθεί με τους κατοίκους του Γαλαξειδίου. Αφού συνεννοήθηκαν, ξεκίνησαν την νύχτα της 26ης Μαρτίου, ξημερώθηκαν στα Σάλωνα και πολιόρκησαν το φρούριο υπό την αρχηγία του Πανουργιά. Οι Τούρκοι που είχαν υποπτευθεί την εξέγερση των Ελλήνων είχαν προλάβει και κλείστηκαν στο φρούριο με όλα τα γυναικόπαιδα, και με τους πρόσφυγες από τη Βοστίτσα που είχαν καταφύγει εκεί από την Πελοπόννησο. Μεταξύ αυτών ήταν και 600 ένοπλοι. Οι Τούρκοι ήταν δυνατοί, αλλά και οι Έλληνες επιτέθηκαν με ορμή, ώστε κυρίευσαν την πρώτη κιόλας μέρα τα αποθέματα του νερού. Οι πολιορκημένοι αναγκάστηκαν από έλλειψη νερού να εξορμήσουν στις 8 Απριλίου με σκοπό να κυριεύσουν μια κοντινή πηγή, αλλά απέτυχαν και φονεύθηκαν 13, μεταξύ των οποίων και ο ανδρείος Χάιδας. Μετά από στενότατη πολιορκία, οι Τούρκοι στερούμενοι τροφών και νερού αναγκάστηκαν μετά από 14 ημέρες στις 10 Απριλίου να παραδοθούν, αφού πρωτύτερα συμφώνησαν να μην τους πειράξουν. Βγήκαν και παρέδωσαν τα όπλα τους στον Πανουργιά που τα παρέλαβε καθιστός μπροστά στην Πύλη. Όσοι ήθελαν και ένοιωθαν ασφαλείς παρέμειναν στα σπίτια τους, ενώ οι άλλοι όλοι διασκορπίστηκαν στα χωριά. Το φρούριο των Σαλώνων ήταν το πρώτο που κατέλαβαν οι Έλληνες στην Επανάσταση του 1821. Λάμπρος Κουτσονίκας (1863). Γενική ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Εκ του «Ευαγγέλιμου» Δ. Καρακατζάνη. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2011. Γεώργιος Κρέμος (1839-1926) (1879). Χρονολόγια της Ελληνικής Ιστορίας : προς χρήσιν πάντος φιλομαθούς, ιδία δε των εν τοις γυμνασίοις μαθητών. Εν Αθήναις: Τυπογραφείον Δημητρίου Ιασεμίδου. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. Σπυρίδων Τρικούπης: Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, Τόμος Α, σσ. 170 - 172.
Σοφία Αλμπερτίνα του Έρμπαχ-Έρμπαχ

H Σοφία Αλβερτίνα (γερμ. Sophia Albertine von Erbach-Erbach, 30 Ιουλίου 1683 - 4 Σεπτεμβρίου 1742) από τον Οίκο του Έρμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Έρμπαχ-Έρμπαχ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν.

 Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Γεωργίου Λουδοβίκου Α΄ του Έρμπαχ-Έρμπαχ και της Αμαλίας Αικατερίνης, κόρης του Φίλιππου Θεοδώρου του Βάλντεκ-Άιζενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1704 τον Ερνέστο Φρειδερίκο Α΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και είχε τέκνα: Ερνέστος Λουδοβίκος Ολλανδίνος 1705-1708. Σοφία Αμαλία Ελισάβετ 1705-1708. Ερνέστος Λουδοβίκος Αλβέρτος 1707. Ερνέστος Φρειδερίκος Β΄ 1707-1745, Δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν. Φρειδερίκος Αύγουστος 1709-1710. Λουδοβίκος Φρειδερίκος 1710-1759, στρατάρχης της Βαυαρίας. θνησιγενής κόρη 1711. θνησιγενής κόρη 1712. Ελισάβετ Αλβερτίνα 1713-1761, παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο Φρειδερίκο του Μεκλεμβούργου. Εμμανουήλ Φρειδερίκος Κάρολος 1715-1718. Ελισάβετ Σοφία 1717. θνησιγενής κόρη 1719. Γεώργιος Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1720-1721. Heinrich Ferdinand Schoeppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg, Bozen, 1917, reprinted Altenburg, 1992 Dr. Rudolf Armin Human: Chronik der Stadt Hildburghausen, Hildburghausen, 1886
Ευθύμιος Μασσαράς

Ο Ευθύμιος Μασσαράς (1924-2016) ήταν Έλληνας γεωπόνος, δασολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Νομάρχης Αργολίδας από το 1982 έως το 1983 και για πολλά χρόνια ως διευθυντής Εγγείων Βελτιώσεων Αχαΐας. Μεταξύ άλλων, υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Προστασίας Περιβάλλοντος Αχαΐας και μέλος του Δ.Σ. επιστημόνων του νομού.

 Γεννήθηκε στο Μεσόλογγο Κοζάνης και ολοκλήρωσε τα πρώτα του γράμματα στο Τσοτύλι. Σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή του ΑΠΘ και αργότερα στο εξωτερικό. Διορίστηκε Νομάρχης Αργολίδας το 1982 και υπηρέτησε έως το 1983. Εκτός από την Αχαΐα, εργάστηκε στον τομέα του στη Δράμα και στην Άρτα. Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Αυγούστου 2016 από τον ιερό ναό Αγίων Πάντων στα Καλάβρυτα.. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Δαφαλιά, πρόεδρο του Ιδρύματος Στήριξης Ογκολογικών Ασθενών "Η Ελπίδα" και πρώην στέλεχος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αχαΐας. Απέκτησαν μία κόρη, τη Θεοδώρα.
Βερνάρδος της Σερδάνια

Ο Βερνάρδος Γουλιέλμος, καταλανικά: Bernat Guillem‎, οσιτανικά: Bernat Guilhe, (απεβ. 1118) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σερδάνια ήταν κόμης της Μπέργα (από το 1094, ως Βερνάρδος Β΄) και κόμης της Σερδάνια (από το 1109).

 Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Σερδάνια και της Σάντσας, κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Α΄ κόμη της Βαρκελώνης. Κληρονόμησε τη Μπέργα από τον πατέρα του το 1094. Μετά το τέλος του αδελφού του Γουλιέλμου Β΄ Ιορδάνη το 1109, κληρονόμησε και τη Σερδάνια. Το 1111, μετά το τέλος του Βερνάρδου Γ΄ της Μπεσαλού, αντιτέθηκε στην ενσωμάτωση της Μπεσαλού στην κομητεία της Βαρκελώνης, καθώς η Μπεσαλού ήταν φεουδαλικά υποτελής στη Σερδάνια, όπως ήταν και το Φενουγιέ και Βαγιεσπίρ. Τελικά συμφώνησε να παραιτηθεί από αυτές τις κομητείες υπέρ του εξαδέλφου του και φίλου του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελώνης. Όταν ο ίδιος απεβίωσε επτά χρόνια αργότερα χωρίς κληρονόμους, και η Σερδάνια πέρασε στη Βαρκελώνη.
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2016-17

Το Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2016-17 είναι η 86η σεζόν της Πριμέρα Ντιβιζιόν. Η σεζόν ξεκίνησε στις 21 Αυγούστου 2016 και τελείωσε στις 21 Μαΐου 2017. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης

 20 συνολικά ομάδες συμμετείχαν στο πρωτάθλημα, 17 εκ των οποίων προέρχονται από το πρωτάθλημα της περιόδου 2014-15, όπου και εξασφάλισαν την παραμονή τους στην κατηγορία. 3 ομάδες προβιβάστηκαν από την Σεγούντα Ντιβιζιόν 2015-16: η Ντεπορτίβο Αλαβές, η ΚΝ Λεγανές και η Κλαμπ Ατλέτικο Οσασούνα. Η Λεβάντε, η Χετάφε ΚΦ και η Ράγιο Βαγιεκάνο Μαδρίτης υποβιβάστηκαν στην Σεγούντα Ντιβιζιόν 2016-17. Τελευταία ενημέρωση: 22 Μαΐου 2017. Πηγή: [1] Soccerway
Μαστογραφία

Μαστογραφία ονομάζεται ακτινολογική διαγνωστική εξέταση που χρησιμοποιείται με στόχο την ανίχνευση καρκίνου του μαστού. Χρησιμοποιείται σχετικά μικρή δόση ακτίνων Χ προκειμένου να διερευνηθούν πιθανές παθολογικές αλλοιώσεις του μαστού. Τα φωτόνια που χρησιμοποιούνται είναι σχετικά μικρών ενεργειών (20 με 30 KeV) για να απεικονίσουν πιο έντονα τις αλλαγές στους ιστούς και το λίπος. Επίσης ο στόχος που χρησιμοποιείται στη μαστογραφία είναι από μολυβδένιο και όχι από βολφράμιο, όπως στην ακτινογραφία. Η αξία της μαστογραφίας στην αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού έχει αποδειχτεί ανεκτίμητη. Μια μαστογραφία μπορεί να εντοπίσει αναπτυσσόμενους καρκινικούς όγκους που θα γίνονταν αντιληπτοί και ψηλαφητοί από την ασθενή ή το γιατρό περίπου δύο χρόνια αργότερα.

 Η μαστογραφία – δηλαδή η εξέταση των μαστών μέσω ακτινογραφίας - διακρίνεται, ως προς τη μέθοδο, σε τρεις κατηγορίες: Η Αναλογική Μαστογραφία είναι η πλέον κοινή εξέταση μαστογραφίας παγκοσμίως. Η ανακάλυψή της συνέβαλε στη δραστική μείωση της ακτινοβολίας που δεχόταν το ανθρώπινο σώμα από παλαιότερες μορφές ακτινογραφικής εξέτασης των μαστών. Η ψηφιακή μαστογραφία – γνωστή και ως FFDM (Full-Field Digital Mammography) - περιλαμβάνει ακριβώς την ίδια απεικονιστική μέθοδο, χρησιμοποιεί, όμως, ψηφιακή τεχνολογία και όχι αναλογικό φιλμ. Ως εξέταση, περιλαμβάνει ακριβώς την ίδια μέθοδο με την αναλογική· το μόνο που αλλάζει είναι η απεικονιστική τεχνολογία. Η Γαλακτογραφία είναι η ακτινογραφική εξέταση του μαστού που αποτυπώνει με εξαιρετική διαύγεια τη δομή και το εσωτερικό των Γαλακτοφόρων αδένων του μαστού. Το εσωτερικό του μαστού μπορεί να εξεταστεί επίσης και μέσω: Μαγνητικού τομογράφου (Μαγνητική Τομογραφία Μαστού ή Μαγνητική Μαστογραφία) Υπερηχογραφήματος Μαστού Βιοψίας Ελαστογραφίας Μαστογραφία