IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημήτριος Τσιφοδήμος

Ο Δημήτριος Τσιφοδήμος (Λιτόχωρο 1924 - Θεσσαλονίκη, 27 Μαΐου 2012) ήταν Έλληνας γεωπόνος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1963 ως το 1964.

 Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Τσιφοδήμος, γεωργοκτηματίας του Βαρικού, ο οποίος εργαζόταν ως τσαγκάρης στην κεντρική πλατεία του Λιτοχώρου, και μητέρα του η Ευγενία Γκουλέμα. Ο Δημήτριος παντρεύτηκε με τη Γλυκερία Φαρδέλα και απέκτησαν 2 κόρες. Ήταν θείος του μετέπειτα δημάρχου Λιτοχώρου, Θανάση Τσιφοδήμου. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό στη γενέτειρά του και στη συνέχεια φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης. Έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις, γράφτηκε στη Γεωπονική Σχολή της Θεσσαλονίκης, από όπου πήρε πτυχίο. Κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου (1946-49) υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία του στη ζώνη πρόσω. Εργάστηκε ως γεωπόνος, διορισμένος αρχικά στη Διεύθυνση Γεωργίας στην Καβάλα και εν συνεχεία σταδιοδρόμησε ως γεωπόνος στην Κατερίνη. Προτίμησε να μη διοριστεί ως μόνιμος γεωπόνος αλλά να ασχοληθεί με τις καλλιέργειες, λαμβάνοντας γεωργικό κλήρο 50 στρεμμάτων στη θέση Βαρικό του Λιτοχώρου. Ανέπτυξε συνδικαλιστική και αγροτική δράση, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ' 60. Ήταν ένας από τους εμπνευστές των διανομών αγροτικών γαιών στη Βόρεια Ελλάδα. Εξελέγη με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1963 συγκεντρώνοντας 4.517 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί στις εκλογές που διεξήχθησαν το Φεβρουάριο του 1964, αν και συγκέντρωσε 5.500 ψήφους. Αργότερα εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, διάδοχο κόμμα της ΕΡΕ. Έμενε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών και κηδεύτηκε στις 29 Μαΐου 2012, από το ναό του Αγίου Δημητρίου, στο Λιτόχωρο. Ένα μέρος από τα βιογραφικά στοιχεία που αναφέρονται στο λήμμα προέρχονται από τη νεκρολογία που εκφώνησε στην κηδεία του Τσιφοδήμου ο Σωτήριος Μασταγκάς.
Βεατρίκη Περέιρα ντε Αλβίμ

H Βεατρίκη (πορτογαλ. Beatriz Pereira de Alvim, 1380 - 1414) από τον Οίκο του Περέιρα ήταν κόρη του κόμη του Μπαρσέλος και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα. Με τον σύζυγό της είναι οι ιδρυτές του Οίκου της Μπραγκάνσα.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Νούνο-Άλβαρες κόμη του Μπαρσέλος, Οουρέμ & Αρραϊάλος και της Λεονόρ ντε Αλβίμ, κόρης του Ζοάο Πίρες ντε Αλβίμ. Παντρεύτηκε το 1401 τον Αλφόνσο των Αβίς δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Αλφόνσος 1400-1460, κόμης της Βαλένσα. Ισαβέλλα 1402-1466, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Αβίς πρίγκιπα και κοντόσταυλο της Πορτογαλίας (τέταρτο γιο τού Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας). Φερδινάνδος Α΄ 1403-1478, δούκας της Μπραγκάνσα. Carvalho Correia, Francisco (2008). O Mosteiro de Santo Tirso de 978 a 1588: a silhueta de uma entidade projectada no chao de uma história milenária (in Portuguese). Santiago de Compostela: Universidade de Santiago de Compostela: Servizo de Publicacións e Intercambio Científico. ISBN 978-84-9887-038-1. Sotto Mayor Pizarro, José Augusto (1987). Os Patronos do Mosteiro de Grijó (in Portuguese). Oporto. ISBN 978-0883-1886-37.
Σημαία της Γεωργίας

Η επίσημη σημαία της Γεωργίας είναι η «σημαία με τους 5 σταυρούς», αποκατεστημένη σε επίσημη χρήση στις 14 Ιανουαρίου του 2004 μετά από διακοπή περίπου 500 ετών. Ήταν προηγουμένως η σημαία του μεσαιωνικού Βασιλείου της Γεωργίας και χρησιμοποιούνταν ως επίσημο σύμβολο του πολιτικού κόμματος Ενωμένο Εθνικό Κίνημα.

 Η «σημαία με τους πέντε σταυρούς» χρησιμοποιείται από τουλάχιστον το 13ο αιώνα. Το κεντρικό στοιχείο της σημαίας είναι ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου (που χρησιμοποιείται ακόμα ως εθνική σημαία της Αγγλίας), ο οποίος είναι ο προστάτης Άγιος της Γεωργίας. Σύμφωνα με τον Γεωργιανό μελετητή Γκιόργκι Γκαμπεσκίρια, οι τέσσερις πρόσθετοι σταυροί προστέθηκαν πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Ε΄ της Γεωργίας (επίσης γνωστού ως «λαμπρού» ή «θαυμαστού»), που εδίωξε τους Μογγόλους. Περίπου σε εκείνα τα χρόνια, το νέο σχέδιο υιοθετήθηκε ως παραλλαγή του σταυρού της Ιερουσαλήμ, ένα σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε από τους σταυροφόρους στους Αγίους Τόπους, οι οποίοι επιπλέον χρησιμοποίησαν έναν μεγάλο κεντρικό σταυρό με τέσσερους μικρότερους «σταυρούς» στα τέσσερα τεταρτημόρια. Οι σταυροί θεωρούνται ότι συμβολίζουν τις πέντε ιερές πληγές του Ιησού. Η σημαία υπέπεσε σε αχρηστία αργότερα στη μεσαιωνική περίοδο, αλλά επανήλθε από την πατριωτική κίνηση της Γεωργίας έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Μια πλειοψηφία Γεωργιανών, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Ηλία της Γεωργιανής Ορθόδοξης και Αποστολικής Εκκλησίας, υποστήριξε την αποκατάσταση της σημαίας και το 1999 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νομοσχέδιο για να αλλάξει η χώρα σημαία. Εντούτοις, η απόφαση δεν επικυρώθηκε από τον Πρόεδρο, Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε. Έτσι η σημαία υιοθετήθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '90 από το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα του Μιχαήλ Σαακασβίλι, ως σύμβολο της λαϊκής αντίστασης στην εξουσία του Σεβαρντνάντζε. Η σημαία υιοθετήθηκε τελικά από το Κοινοβούλιο στις 14 Ιανουαρίου 2004. Επικυρώθηκε τυπικά από ένα προεδρικό διάταγμα που υπογράφηκε από τον Σαακασβίλι στις 25 Ιανουαρίου, μετά από την εκλογή του ως Προέδρου της Γεωργίας. Η υιοθέτησή της δεν ήταν χωρίς αντιδράσεις, καθώς μερικοί παραπονέθηκαν ότι η υιοθέτηση της σημαίας ενός πολιτικού κόμματος ως εθνικού εμβλήματος ήταν αντιδημοκρατική ενέργεια. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 17 Οκτωβρίου 1995. https://web.archive.org/web/20071022074129/http://www.president.gov.ge/?l=E&m=7&sm=1 - Σελίδα για τη σημαία στον ιστότοπο της Προεδρίας της Γεωργίας. Σημαίες του κόσμου:Γεωργία (Αγγλικά)
Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι

Η Φατμά Σεμπισεφά Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ شب صفا قادین) (Τούρκικα: Fatma Şebsefa Kadınefendi, 1766 - 1805) ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sekizinci Fatma Şebsefa Kadın Efendi Hazretleri

 Η Φατμά Σεμπισεφά γεννήθηκε το 1766. Παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και της δόθηκε ο τίτλος "Έκτη σύζυγος". Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Ηγεμόνα Νουσρέτ, την Αλεμσάχ Σουλτάν, την Εμινέ Σουλτάν και την Χιμπετουλάχ Σουλτάν. Το 1798, η Σεμπισεφά απέκτησε το αγρόκτημα του Τζιχανζαντέ Χουσεϊν Μπέη στο Αγιαϊντίν Γκιουζελχισάρ έναντι 33.500 κουρούς, και επίσης κατείχε γεωργική γη κοντά στη Θεσσαλονίκη, εκτός από σύνταξη από τα κεφάλαια των τελωνείων της Κωνσταντινούπολης. Η Σεμπισεφά Καντινεφέντι πέθανε στις 1805 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 38/39 ετών. Είναι θαμμένη στο Τζαμί Σεμπισεφά Καντινεφέντι στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Φραν Γέστε

Ο Φρανσίσκο Χαβιέρ Γέστε Ναβάρο, ή απλά Φραν Γέστε (γεννημένος στις 6 Δεκεμβρίου 1979 στην πόλη Basauri της Ισπανίας) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιτελικός μέσος και ως ακραίο εξτρέμ.

 Ο Φραν Γέστε ξεκίνησε από πολύ μικρός τα ποδοσφαιρικά του βήματα στις ακαδημίες της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Τις πρώτες του ποδοσφαιρικές εμπειρίες τις πήρε στην τοπική CD Baskonia, με την οποία πραγματοποίησε τη σεζόν 1997 - 98, 38 εμφανίσεις και πέτυχε και 7 γκολ. Οι υπεύθυνοι της Αθλέτικ Μπιλμπάο εκτιμούσαν ιδιαίτερα το ταλέντο του Γέστε, και μετά από μια σύντομη παρουσία του στην Β'ομάδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο, στις 7 Φεβρουαρίου του 1999 ο 19χρονος τότε Γέστε πήρε το «βάπτισμα του πυρός» στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, αντιμετωπίζοντας την Racing de Santander μέσα στο «El Sardinero» του Σανταντέρ. Περίπου δυο μήνες μετά το ντεμπούτο του με την Αθλέτικ Μπιλμπάο, ο Γέστε ταξίδεψε με την Εθνική Ισπανίας U20 στη Νιγηρία για να συμμετάσχει στο Μουντιάλ Νέων. Ο τότε προπονητής Νέων της Ισπανίας Ινιάκι Σάεθ του έδωσε μια θέση ανάμεσα σε ονόματα όπως οι Τσάβι, Μαρτσένα, Κασίγιας, Αρανθούμπια κλπ. Τελικά, η Εθνική Ισπανίας κατέκτησε αήττητη τον τίτλο, με τον Γέστε να παίζει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία αυτή. Ο Φραν Γέστε αγωνιζόταν στην Αθλέτικ Μπιλμπάο μέχρι το 2010, πραγματοποιώντας κατά περιόδους εξαιρετικές εμφανίσεις σε Πρωτάθλημα Ισπανίας, Κύπελλο Ισπανίας, καθώς και σε ευρωπαικούς αγώνες. Το καλοκαίρι εκείνου του έτους, ο Φραν Γέστε άφησε την Ισπανία και την Αθλέτικ Μπιλμπάο και ταξίδεψε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μετά από πρόταση που του έκανε η Al Wasl Sports Club. Ο Γέστε δεν άργησε να δείξει στοιχεία της ποιότητάς του παίζοντας κατά διαστήματα εξαιρετικό ποδόσφαιρο. Στην Al Wasl Sports Club παρέμεινε για ένα χρόνο πετυχαίνοντας 9 γκολ σε 21 εμφανίσεις. Το 2011, κι αφού είχε μείνει ελεύθερος από την Al Wasl Sports Club, ο Γέστε υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό, ομάδα η οποία του έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μολονότι η παρουσία του στον Ολυμπιακό δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, όλοι οι φίλαθλοι των ερυθρόλευκων θυμούνται την μαγική πάσα-ασσίστ που έδωσε στον Φετφατζίδη προκειμένου ο τελευταίος να γράψει το 0-1 στον εκτός έδρας αγώνα του Ολυμπιακού με τη γαλλική Μαρσέιγ που γινόταν στα πλαίσια του Τσάμπιονς Λίγκ. Συνολικά, ο Γέστε πραγατοποίησε με την ερυθρόλευκη φανέλα 6 εμφανίσεις χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Στις 17 Ιανουαρίου του 2012, η διοίκηση του Ολυμπιακού ανακοίνωσε την κοινή συναινέσει λύση της συνεργασίας της με τον ποδοσφαιριστή. Μετά τον Ολυμπιακό, ο Γέστε επέστρεψε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και συγκεκριμένα στην Baniyas SC στην οποία αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Συνολικά, ο Γέστε έχει πραγματοποιήσει 20 συμμετοχές με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας και μόλις μία με την Εθνική Ομάδα ανδρών. Το προφίλ του Φραν Γέστε στο transfermarkt.co.uk Ο Γέστε ανήκει στην Αλ Ουασλ Τίτλοι τέλους για Γέστε στον Ολυμπιακό
Ζαν-Ζακ Πιερ

Ο Ζαν Ζακ Πιερ (γαλ.: Jean-Jacques Pierre) (γεν. 1981) είναι διεθνής αμυντικός ποδοσφαιριστής από την Αϊτή με καριέρα στα πρωταθλήματα της Αργεντινής, Ουρουγουάης και Γαλλίας. Από τον Ιανουάριο 2012 αγωνίζεται στην Ελλάδα στον Πανιώνιο.

 Ο Πιερ γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1981 στην πόλη Λεοζάν (Léogâne) της Αϊτής και ξεκίνησε την καριέρα του στην τοπική ομάδα Καβαλύ (AS Cavaly) το 2001. Την επόμενη σεζόν μετακινήθηκε στην Άρσεναλ Σαραντί της Αργεντινής και ακολούθως ως το 2005 έπαιξε σε άλλες νοτιοαμερικάνικες ομάδες: Ντεπορτίβο Μορόν και Πενιαρόλ, με την οποία τη σεζόν 2004-05 αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος Ουρουγουάης. Τον Αύγουστο του 2005 μεταγράφηκε στη γαλλική Ναντ Φ.Κ., στην οποία αγωνίστηκε με επιτυχία επί έξι συνεχείς σεζόν, ως το 2011, αποτελώντας βασικό στέλεχος της αμυντικής γραμμής της ομάδας. Μια διαφωνία με τον προπονητή της ομάδας τον ανάγκασε να αναζητήσει αλλού την τύχη του και τον Ιανουάριο του 2012 υπέγραψε στον Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την εθνική ελπίδων (Κ-23) της Αϊτής και αρχηγός της ομάδας. Στη συνέχεια, έγινε βασικό στέλεχος της ανδρικής ομάδας κάνοντας ντεμπούτο το Δεκέμβριο του 2001 σε φιλικό αγώνα με το Ελ Σαλβαδόρ. Έχει αγωνιστεί σε 56 ματς της εθνικής, μεταξύ των οποίων στους τελικούς του Κυπέλλου Κεντρικής Αμερικής "Γκολντ Καπ" το 2002 και το 2007. Προφίλ παίκτη, Ιστοσελίδα "FC Nantes". Στατιστικά ποδοσφαιριστών. Στατιστικά "Ligue de Football Professionnel". Αρχειοθετήθηκε 2012-10-09 στο Wayback Machine. Στατιστικά ποδοσφαιριστών "L'Equipe". Αρχειοθετήθηκε 2012-02-17 στο Wayback Machine. Προφίλ παίκτη. Προφίλ παίκτη. Στατιστικά σεζόν 2011-12 Αρχειοθετήθηκε 2012-05-02 στο Wayback Machine..
BeWelcome

Το BeWelcome (συχνά σε συντομογραφία ως BW) είναι μια υπηρεσία φιλοξενίας που τη διαχειρίζεται μια μη κερδοσκοπική οργάνωση. Η ιστοσελίδα ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2007. Από τον Αύγουστο του 2015, η οργάνωση έχει πάνω από 80.000 μέλη σε περισσότερες από 150 χώρες του κόσμου που προσφέρουν δωρεάν φιλοξενία και βοήθεια κατά τη διάρκεια των ταξιδιών. Η συμμετοχή είναι ελεύθερη και το λογισμικό πίσω από τη σελίδα, τη λεγόμενη BW-rox πλατφόρμα, είναι ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού.

 Η χρήση του BeWelcome είναι χωρίς χρέωση και επιτρέπει στον οποιονδήποτε να γνωρίσει ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο και να εξασκήσει την ανταλλαγή φιλοξενίας. Για την εγγραφή, είναι απαραίτητο να συμπληρωθεί ένα προφίλ, όπου ευαίσθητες πληροφορίες, όπως διεύθυνση και όνομα, είναι δυνατό να μη φαίνονται σε όλους. Μετά την εγγραφή, τα μέλη μπορούν να έρθουν σε επαφή με άλλα μέλη ώστε να συναντηθούν, να πάρουν περισσότερες πληροφορίες ή να ζητήσουν διαμονή. Αυτή η φιλοξενία δεν είναι τελείως καθορισμένη για το πώς θα γίνει και οι λεπτομέρειες ορίζονται από τα άτομα που ενδιαφέρονται, με τον όρο ότι παραμένει μη εμπορική. Η αναγκαία επικοινωνία τους, γίνεται μέσω μηνυμάτων, και προστατεύεται έτσι η μυστικότητα της διεύθυνσης email (ηλεκτρονικού ταχυδρομείου). Όταν τα μέλη τελικά γνωριστούν, μπορούν να αφήσουν σχόλιο στην ιστοσελίδα, περιγράφοντας την εμπειρία με τον φιλοξενούμενο ή τον οικοδεσπότη. Αυτό το σύστημα σχολίων, επιτρέπει την ασφαλή και αποτελεσματική ανταλλαγή μεταξύ μελών και τη δημιουργία εμπιστοσύνης. Το σχέδιο υποστηρίζεται από εθελοντές, που δουλεύουν σε ομάδες. Η μη κερδοσκοπική οργάνωση πίσω από το BeWelcome είναι εγγεγραμμένη στη Rennes της Γαλλίας. Το BeWelcome είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου που δημιουργήθηκε τον Οκτώβρη του 2006, από δυσαρεστημένους εθελοντές του δικτύου Hospitality Club που ίδρυσαν την επίσημη μη κερδοσκοπική οργάνωση BeVolunteer που είναι εγγεγραμμένη στη Rennes και που διαχειρίζεται την ιστοσελίδα BeWelcome. To 2019 to BeWelcome ανακοινώνει την έκδοση της επανασχεδίασης της πλατφόρμας του. Ο Tony Espinoza, o CEO του Couchsurfing, δήλωσε ότι οι πρεσβευτές του Couchsurfing δεν επιτρέπεται να αναφέρουν το BeWelcome στα προφίλ τους ή στη διάρκεια συναντήσεων, επειδή πιστεύει ότι “η χρησιμότητα του BeWelcome είναι αμφίβολη. Ειλικρινά δεν πιστεύω πως βοηθάει τους ταξιδιώτες κάποιος που το προωθεί”. Επίσημη ιστοσελίδα BeWelcome
Οξιτανική Βικιπαίδεια

Η Οξιτανική Βικιπαίδεια (οξιτανικά: Wikipèdia) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην οξιτανική γλώσσα (κώδικας: oc:). Δημιουργήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2003, ενώ, τον Φεβρουάριο του 2018, αριθμούσε περισσότερα από 80.000 λήμματα, ορισμένα εκ των οποίων, ωστόσο, έχριζαν επέκτασης. Το χρησιμοποιούμενο γραφικό πρότυπο είναι εκείνο της κλασικής ορθογραφίας.

 Στις 5 Νοεμβρίου 2006, ξεπέρασε τον αριθμό των 20.000 λημμάτων. Τον Φεβρουάριο του 2009, αριθμούσε 17.100 λήμματα και 2.900 εγγεγραμμένους χρήστες. Στις 8 Οκτωβρίου 2011, αριθμούσε 30.585 λήμματα. Στα τέλη του 2011, ξεπέρασε τον αριθμό των 50.000 λημμάτων. Στις 6 Ιανουαρίου 2012, αριθμούσε 56.301 λήμματα και 11.920 εγγεγραμμένους χρήστες. Τον Ιούνιο του 2012, αριθμούσε 61.100 λήμματα. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, αριθμούσε 90.750 λήμματα. Μεταξύ του 2016 και του 2017, συνολικά, περίπου, 10.000 κενά ή χωρίς περιεχόμενο λήμματα, δημιουργημένα από μποτ, διαγράφηκαν. Στις 15 Φεβρουαρίου 2018, αριθμούσε 84.231 λήμματα, 34.389 χρήστες, 84 ενεργούς χρήστες και 4 διαχειριστές. (Αγγλικά) «Στατιστικά της oc@wiki». stats.wikimedia.org. Wikimedia.
Λάουρα Μαντεκόν Αρτεάγα

H Λάουρα Φερνάντες ντε Αρτεάγα ι Μαντεκόν-Παντσέκο (Laura Fernández de Arteaga y Mantecón-Pacheco, 1845 - 14 Δεκεμβρίου 1900) ήταν η δεύτερη σύζυγος του στρατηγού και Προέδρου του Μεξικού Μανουέλ Γκονσάλες.

 Γεννήθηκε το 1845 στην Οαχάκα ντε Χουάρες της Οαχάκα, και ήταν κόρη του Χοσέ Μανουέλ Σιμεόν Φερνάντες ντε Αρτεάγα ι Γκονσάλες και της Χοσέφα Μαριάνα Μαντεκόν-Παντσέκο ι Σαντιμπάνιες.Το 1860 παντρεύτηκε τον χήρο Μανουέλ Γκονσάλες και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά; τον Μανουέλ και τον Φερνάντο. Ο Μανουέλ περνούσε μέρος της ζωής του στα πορνεία και από την αρχή του γάμου τους, κακοποιήθηκε σωματικά, ψυχικά και οικονομικά. Είχε επίσης πολλές περιπέτειες με νεαρές γυναίκες και παιδιά εκτός γάμου, τα οποία και αναγνώρισε. Το 1885, η Λάουρα παρουσίαστηκε ενώπιον του 2ου τμήματος του αστικού δικαστηρίου και θα ήταν η πρώτη δίκη διαζυγίου στο Μεξικό. Παρόλο που έγραψε τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν πριν από την εν λόγω υπόθεση, εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο της Χουάν Κορδέρο. Ο Μανουέλ άλλαξε τον αστικό κώδικα για να την βλάψει στο δικαστήριο και επίσης χρησιμοποίησε τις επαφές του ως πολιτικός και ανώτερος αξιωματούχος για να εξαγοράσει την δικαιοσύνη και να ευνοήσει τους δικαστές της υπόθεσης. Έχτισε ένα σχολείο, έναν ξενώνα, σπούδασε ομοιοπαθητική στο εξωτερικό, έγινε μοδίστρα και άνοιξε κατάστημα γυναικείων ενδυμάτων. Ωστόσο, ο πρώην σύζυγός της έβλαψε και επαγγελματικά, ούτε η οικογένεια της, ούτε οι φίλοι τς ήθελαν να τη βοηθήσουν. Πέθανε φτωχή και εγκαταλειμμένη από τα παιδιά της, στις 14 Δεκεμβρίου 1900 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 55 ετών.
Μπερτ Μοριζό

Η Μπερτ Μοριζό (γαλλικά: Berthe Morisot, 14 Ιανουαρίου 1841 - 2 Μαρτίου 1895) ήταν ζωγράφος και μέλος του κύκλου των ζωγράφων στο Παρίσι, που έγιναν γνωστοί ως ιμπρεσιονιστές. Το 1864, η Μοριζό συμμετείχε για πρώτη φορά στο εξαιρετικά διάσημο Σαλόνι του Παρισιού, την επίσημη ετήσια έκθεση της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Παρίσι και το έργο της επιλέχθηκε για έκθεση σε έξι επόμενα Σαλόνια. Το 1874 συμμετείχε μαζί με τους «απορριφθέντες» ιμπρεσιονιστές, μεταξύ των οποίων οι Πωλ Σεζάν, Εντγκάρ Ντεγκά, Κλωντ Μονέ, Καμίλ Πισαρό, Πιέρ-Ωγκύστ Ρενουάρ και Αλφρέ Σισλέ, στην πρώτη δική τους έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο φωτογραφικό στούντιο του Ναντάρ. Η Μοριζό ήταν παντρεμένη με τον Εζέν Μανέ, αδελφό του φίλου και συναδέλφου της Εντουάρ Μανέ. Ο Γκυστάβ Ζεφρουά το 1894 την χαρακτήρισε σαν μία από «τις τρεις μεγάλες κυρίες» του ιμπρεσιονισμού παράλληλα με τη Μαρί Μπρακεμόν και τη Μαίρυ Κάσατ.

 Η Μπερτ Μαρί Πωλίν Μοριζό γεννήθηκε στη Μπουρζ, στο κέντρο της Γαλλίας, σε μια εύπορη αστική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ο νομάρχης του νομού Σερ και είχε σπουδάσει επίσης αρχιτεκτονική στη Σχολή Καλών Τεχνών. Η μητέρα της, ήταν μικρανιψιά του διάσημου ζωγράφου Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ, ενός από τους πιο παραγωγικούς ροκοκό ζωγράφους. Είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό. Η οικογένεια μετακόμισε στο Παρίσι το 1852, όταν η ίδια ήταν παιδί. Ήταν συνηθισμένο γεγονός οι κόρες των αστικών οικογενειών να λαμβάνουν καλλιτεχνική εκπαίδευση, οπότε η Μπερτ και οι αδελφές της διδάχθηκαν ιδιωτικά από τους ζωγράφους Ζοφρουά-Αλφόνς Σοκάρν και τον Ζοζέφ Γκισάρ. Το 1857 ο Γκισάρ την εισήγαγε στη γκαλερί του Λούβρου, όπου από το 1858 μαθήτευε αντιγράφοντας έργα ζωγραφικής, καθώς η επίσημη καλλιτεχνική εκπαίδευση ήταν απαγορευμένη στις γυναίκες. Στο Λούβρο, η Μοριζό γνωρίστηκε με άλλους καλλιτέχνες όπως ο Μανέ και ο Μονέ. Το 1861 γνωρίστηκε με τον Καμίγ Κορό, υπό την επιρροή του οποίου άρχισε να ζωγραφίζει σε ανοιχτούς χώρους. Το 1863 σπούδασε υπό τον Ασίλ Ουντινό. Το χειμώνα του 1863-64 σπούδασε γλυπτική με τον Αιμέ Μιλέ, αλλά κανένα από τα γλυπτά της δεν είναι γνωστό. Το 1868 γνώρισε τον Εντουάρ Μανέ, του οποίου τον αδελφό Εζέν Μανέ, επίσης ζωγράφο, παντρεύτηκε το 1874. Στις 14 Νοεμβρίου 1878 γεννήθηκε η κόρη της Ζυλί, που απεικονίστηκε σε πολλούς πίνακες της ίδιας και άλλων ιμπρεσιονιστών ζωγράφων, όπως του Πιερ-Ωγκύστ Ρενουάρ και Εντουάρ Μανέ. Η Μοριζό παρέμεινε αφοσιωμένη στη ζωγραφική σε όλη της τη ζωή. Η συμβολή της στον ιμπρεσιονισμό ήταν ιδιαίτερη με μια θεματική παλέτα όπου κυριαρχούν οι σκηνές από την οικογενειακή ζωή. Ο Εντουάρ Μανέ ζωγράφισε αρκετά γνωστά πορτρέτα της όπως η Ανάπαυση το 1870 και Η Μπερτ Μοριζό με μπουκέτο βιολέτες το 1872. Η Μπερτ Μοριζό πέθανε σε ηλικία 54 ετών στις 2 Μαρτίου του 1895 στο Παρίσι από πνευμονία. Αναπαύεται στο κοιμητήριο του Πασσύ στο Παρίσι. Μπερτ Μοριζό (ελληνικά)
Άννα Ραούλαινα Στρατηγοπούλα

Η Άννα Ραούλαινα (έζησε στα τέλη του 13ου αι.) από την Οικογένεια Ραούλ ήταν Ρωμαία ευγενής. Ο πατέρας της έφερε τα επώνυμα Κομνηνός Ραούλ Δούκας Άγγελος Πετραλείφας, ενώ η μητέρα της τα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή Ραούλαινα Κομνηνή. Από τον σύζυγό της έλαβε το επώνυμο Στρατηγοπούλαινα.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Ραούλ και της Θεοδώρας Καντακουζηνής. Η μητέρα της Θεοδώρα ήταν κόρη της Ειρήνης Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄. Η αδελφή της Ειρήνη Ραούλαινα, ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Άννα εκάρη μοναχή με το όνομα Αντωνία και όταν ανακαταλήφθηκε η Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους (1261) ανακαίνισε τον ναό του Χριστού Σωτήρος του Κραταίου της Πόλης. Παντρεύτηκε με τον πρωτοστράτορα και αργότερα στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο ή κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας του Στρατηγόπουλου.
Χορηγικό Μνημείο του Νικία

Το Χορηγικό Μνημείο του Νικία, χρονολογούμενο από το 320-319 π.Χ., ευρισκόταν στα δυτικά του Θεάτρου του Διονύσου και στα ανατολικά της Στοάς του Ευμένη, στους πρόποδες της Ακροπόλεως των Αθηνών. Καταστράφηκε το 267 μ.Χ. Όπως κάθε χορηγικό μνημείο της Αθήνας, προοριζόταν για υποστήριγμα του χάλκινου τρίποδα ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Διόνυσο ή τον Απόλλωνα, εκ μέρους του χορηγού νικητή των λυρικών ή δραματικών αγώνων.

 Το μνημείο, το οποίο μελετήθηκε από τον Βίλχελμ Ντέρπφελντ το 1885, πιθανώς να είχε μορφή μικρού ναού δωρικού ρυθμού. Είχε την μορφή πρόστυλου ναού, τετράγωνης μορφής, με έναν πρόναο με κίονες δωρικού ρυθμού να ευρίσκεται στα δυτικά. Οι κίονες, οι παραστάδες, τα επιστύλια, οι μετόπες, τα περιζώματα, καθώς και τα τύμπανα ήσαν φτιαγμένα από μάρμαρο, ενώ οι τοίχοι και οι τρίγλυφες ήσαν κατασκευασμένες από πώρο (πορώδες ασβεστόλιθο).Ανεγέρθηκε από τον Νικία, υιό του Νικόδημου, καταγόμενο από τον δήμο της Ξυπέτης, με αφορμή χορηγική του νίκη.Το μνημείο καταστράφηκε από τους Έρουλους το 267 μ.Χ. Από αυτό απομένουν, μόνο, ορισμένα στοιχεία των θεμελίων του. Ορισμένα εκ των δομικών υλικών του χρησιμοποιήθηκαν εκ νέου για την ανέγερση της Πύλης Μπελέ κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, τον 3ο αιώνα μ.Χ., όπου τρίγλυφοι, καθώς και η αφιερωτική επιγραφή είναι ακόμη ορατές. Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτους Πύλη Μπελέ William Bell Dinsmoor, The Choragic Monument of Nicias, American Journal of Archaeology, vol. 14, n° 4 (Οκτ.-Δεκ. 1910), σ. 459-484 (ASIN: B00087RI8C) Emmanuelle Laudon (2003). Atene e il Peloponneso. Touring Editore. σελ. 174. ISBN 978-88-365-2777-9. «Choregic monuments» (στα Αγγλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2017. «Maquette della ricostruzione della Stoà di Eumene e del monumento di Nicia» (στα Ιταλικά). «Restituzione del monumento di Nicia» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 27 Αυγούστου 2017.
Κασρ Καράνα

Το Κασρ Καράνα (Αραβικά:قصر خرّانة) είναι ένα από τα γνωστότερα Κάστρα της Ερήμου και βρίσκεται στη σημερινή ανατολική Ιορδανία, περίπου 60χλμ ανατολικά του Αμμάν και σχετικά κοντά στα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία.

 Το κάστρο χτίστηκε στην πρώιμη περίοδο του χαλιφάτου των Ομεϋαδών (επιγραφικά στοιχεία μαρτυρούν ημερομηνία νωρίτερα του 710 μ.Χ.) επί της χαλιφείας του Ουαλίντ A'. Το Κασρ Καράνα είναι σημαντικό παράδειγμα της Ισλαμικής τέχνης και αρχιτεκτονικής. Έχει υποστηριχτεί πως το Κασρ Καράνα μάλλον εξυπηρετούσε μια ποικιλία αμυντικών. αγροτικών και/ή εμπορικών λειτουργιών, παρόμοιων με τα άλλα Ουμαγιάντ παλάτια στην ευρύτερη Συρία. Το κάστρο είχε περιορισμένη προμήθεια νερού και έτσι μάλλον μπορούσε να γίνει προσωρινή χρήση αυτού, με τις θεωρίες να ποικίλουν ως προσ τη χρήση του. Μπορεί να λειτούργησε ως οχυρό, σημείο συνάντησης Βεδουΐνων ή ως καραβάνσεράι. Το Κασρ Καράνα, 60χλμ ανατολικά του Αμμάν, βρίσκεται σήμερα δίπλα σε έναν σημαντικό δρόμο της ερήμου που ενώνει το Αμμάν με την Άζρακ, τα Σαουδαραβικά σύνορα, απομονωμένες περιοχές της ανατολικής Ιορδανίας και το Ιράκ. Το ταξίδι με αμάξι από το Αμμάν διαρκεί περίπου 1 ώρα. Το Καράνα σήμερα είναι απομωνομένο από παραπλήσιες ανθρώπινες εγκαταστάσεις τουλάχιστον για αρκετά χιλιόμετρα προς το βορρά, 12 χλμ στο νότο και 30 χλμ στη δύση. Η θέα από την ανατολική πλευρά προς την ανατολική έρημο είναι αδιάσπαστη μέχρι τα σύνορα με τη Σαουδική Αραβία (σε απόσταση περίπου 80 χιλιομέτρων). Η μεταγραφή του ονόματος από τα Αραβικά προσφέρει ποικιλία προφορών και αποδόσεων, συμπεριλαμβανομένων των Κασρ αλ Χαρράνα, Κασρ αλ Καράναχ, Καράνεχ και Χράνεχ. Archnet άρθρο - Qasr Kharana
Οναγκάουα

Η Οναγκάουα (ιαπωνικά: 女川町 Onagawa-chō) είναι πόλη που βρίσκεται στο νομαρχιακό διαμέρισμα Μιγιάγκι της Ιαπωνίας. Κατά τις 31 Μαΐου 2017, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 6.660 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 102 ατόμων ανά τ.χλμ. σε 3.148 οικίες. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 65,80 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Η Οναγκάουα βρίσκεται στην άκρη της ακτής Σάνρικου του βορειοκεντρικού νομού Μιγιάγκι, με τα όρη Κιτακάμι στα δυτικά και την πόλη Ισινομάκι στα ανατολικά, νότια και βόρεια. Μεγάλο μέρος της πόλης βρίσκεται στα όρια του Εθνικού Πάρκου Σάνρικου Φουκκό. Η Οναγκάουα είναι φυσικό λιμάνι βαθέων υδάτων, το οποίο βρίσκεται στη διασταύρωση δύο μεγάλων ωκεάνιων ρευμάτων και είναι γνωστό για την εμπορική βιομηχανία αλιείας του. Κοντά στη νότια πλευρά του κόλπου της Οναγκάουα βρίσκεται το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας της Οναγκάουα. Νομός Μιγιάγκι Ισινομάκι Η Οναγκάουα έχει υγρό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa) που χαρακτηρίζεται από ήπια καλοκαίρια και κρύους χειμώνες με έντονη χιονόπτωση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην Οναγκάουα είναι 11,1 °C. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1213 χιλιοστόμετρα με τον Σεπτέμβριο ως τον πιο υγρό μήνα. Οι θερμοκρασίες είναι οι υψηλότερες κατά μέσο όρο τον Αύγουστο, περίπου στους 23,6 °C, και οι χαμηλότερες τον Ιανουάριο, γύρω στους -0,1 °C. Σύμφωνα με ιαπωνικά δεδομένα απογραφής, ο πληθυσμός της Οναγκάουα έχει μειωθεί ραγδαία τα τελευταία 40 χρόνια.
Intranet

Με τον όρο intranet (στα ελληνικά αποδίδεται και με τον όρο "ενδοδίκτυο") νοείται ένα ιδιωτικό δίκτυο ηλεκτρονικών υπολογιστών που χρησιμοποιεί τις τεχνολογίες του Διαδικτύου, όπως τα πρωτόκολλα επικοινωνίας της σουίτας TCP/IP, το σύστημα μεταφοράς αρχείων FTP και τις τεχνολογίες του Παγκόσμιου Ιστού. Πολλές φορές, ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται μόνο για το πιο εμφανές μέρος ενός intranet, δηλαδή για όσες ιστοσελίδες και διαδικτυακές εφαρμογές ενός οργανισμού είναι προσβάσιμες μόνο από τα μέλη του. Με απλά λόγια, ένα intranet μπορεί να περιγραφεί ως μια μικρή, ιδιωτική έκδοση του Διαδικτύου που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από ένα και μόνο οργανισμό.

 Οι βασικές χρήσεις των intranets είναι οι ίδιες με αυτές οποιουδήποτε δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών, όπως η μεταφορά αρχείων, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, η κοινοχρησία καταλόγων (address books), ημερολογίων, κτλ. Τα τελευταία χρόνια, τα intranets χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο και ως πλατφόρμες διαδικτυακών εφαρμογών. Σήμερα, οι τεχνολογίες του Διαδικτύου είναι οι πιο διαδεδομένες και υποστηρίζονται από όλα σχεδόν τα λειτουργικά συστήματα και πλατφόρμες ανάπτυξης προγραμμάτων. Αυτό επιτρέπει στους οργανισμούς που χρησιμοποιούν intranets να παρέχουν πρόσβαση στις πληροφορίες και λειτουργίες του δικτύου τους σε οποιοδήποτε υπολογιστή, κινητό τηλέφωνο ή τερματικό, χωρίς την ανάγκη αγοράς επιπλέον εξοπλισμού ή εγκατάστασης προγραμμάτων. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ύπαρξη ενός μοντέρνου λειτουργικού συστήματος (όπως Windows, Mac OS X ή Unix) και ενός φυλλομετρητή όπως ο Mozilla Firefox ή ο Internet Explorer. Επιπλέον, οι τεχνολογίες διαδικτύου είναι βασισμένες ως επί το πλείστον σε ανοικτά πρότυπα, κάτι που επιτρέπει την απροβλημάτιστη ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στον οργανισμό και σε τρίτα μέρη, όπου αυτό είναι επιθυμητό. Παραδείγματα τέτοιων προτύπων είναι τα πρωτόκολλα POP3 και SMTP για τη μεταφορά μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, CIFS και FTP για τη μεταφορά αρχείων, XML για την αποθήκευση και μεταφορά δεδομένων και XΗTML για την παρουσίαση πληροφοριών στην οθόνη του χρήστη. Τέλος, τα intranets επιτρέπουν την εύκολη πρόσβαση στο τοπικό δίκτυο του οργανισμού από απομακρυσμένους χρήστες, μέσω των διάφορων τεχνολογιών VPN. Δίκτυο υπολογιστών Διαδίκτυο
Μόσχος ο Συρακούσιος

Ο Μόσχος ο Συρακούσιος (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας βουκολικός ποιητής και μαθητής του Αλεξανδρινού λόγιου Αρίσταρχου της Σαμοθράκης. Γεννήθηκε στις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδας και το κύριο μέρος του έργου του έλαβε χώρα στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ..

 Στα λίγα του έργα που διασώζονται διακρίνεται μια επιρροή από τον Θεόκριτο. Τα έργα αποτελούνται από ένα επύλλιο με τον τίτλο Ευρώπη το οποίο βασίζεται στην Ευρώπη της μυθολογίας, τρία αποσπάσματα από βουκολικά ποιήματα, ένα πλήρες ποιήμα με τον τίτλο Έρως Δραπέτης, καθώς και ένα επίγραμμα σε ελεγειακό δίστιχο το οποίο και αποτελεί μέρος του σώματος της Ελληνικής Ανθολογίας. Τα διασωζόμενα του βουκολικά αποσπάσματα, συντέθηκαν σε δακτυλικό εξάμετρο και τη δωρική διάλεκτο, και δεν ασχολούνται τόσο με βουκολική θεματολογία αλλά εστιάζουν κυρίως σε ερωτικά και μυθολογικά θέματα. Το χαρακτηριστικό αυτό, εκτιμάται πως εμφανίζεται και στα βουκολικά ποιήματα του Βίωνα του Σμυρναίου.Η Ευρώπη, μαζί και με την Εκάλη του Καλλίμαχου, αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα του Ελληνιστικού φαινομένου του επύλλιου. Εκτιμάται πως είναι πολύ πιθανό πως το έργο του Μόσχου είχε σημαντική επιρροή στην Ελληνική βουκολική ποίηση, και πως η επιρροή του Έρως Δραπέτης γίνεται αισθητή στην ποίηση του Βίωνα και τους ύστερους βουκολικούς ποιητές. Κατά την περίοδο της Αναγένησσης το έργο του μεταφράστηκε καθώς και μιμήθηκε από συγγραφείς όπως ο Ιταλός ποιητής του 16ου αιώνα Τορκουάτο Τάσο, και ο Άγγλος δραματικός ποιητής Μπεν Τζόνσον. Κατά το παρελθόν του αποδίδονταν και άλλα δύο ποιήματα τα οποία σύμφωνα με μεταγενέστερες εκτιμήσεις δεν ανήκουν σε αυτόν, ωστόσο συχνά συμπεριλαμβάνονται στις συλλογές των έργων του: το πλέον γνωστό είναι ο Επιτάφιος Βίωνος για τον Βίωνα τον Σμυρναίο, ο οποίος είχε μια μακρά παράδοση στη βουκολική ποίηση το άλλο πρόκειται για το Μεγάρα το οποίο αναφέρεται στη Μεγάρα της μυθολογίας η οποία ήταν σύζυγος του Ηρακλή, και περιέχει διαλόγους σε επικό ύφος μεταξύ της μητέρας και της συζύγου του Ηρακλή κατά την απουσία του.Πέρα από την ποίηση του ήταν επίσης γνωστός και για το γραμματικό του έργο, από το οποίο δεν διασώζεται τίποτα. Βουκολική ποίηση της ελληνιστικής περιόδου, μετάφραση/επιμέλεια Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, 2007, ISBN 978-960-8437-95-1 Έλληνες βουκολικοί ποιητές, μετάφραση Πάικος Δ. Νικολαΐδης - Ασιλάνης, Εκδόσεις Φύλλα, 1997, Ευρώπη, μετάφραση Γιώργης Γιατρομανωλάκης Εκδόσεις Καρδαμίτσα, 1993, ISBN 960-7262-76-Χ, ISBN-13 978-960-7262-76-9 Επιτάφιος Βίωνος, μετάφραση Νίκος Αντωνάτος, εκδόσεις Σοκόλη, 2019, ISBN 978-960-637-003-8 (Αγγλικά) A. Porro, Eikasmos 10 (1999) 125–25. Ευρώπη - perseus.tufts.edu Έρως Δραπέτης - perseus.tufts.edu Μεγάρα - perseus.tufts.edu Επιτάφιος Βίωνος - perseus.tufts.edu Συλλογή πλήθους ελεύθερα προσβάσιμων βιβλίων σχετικά με τον Μόσχο - Internet Archive
Ντέμπορα Φέλντμαν

Η Ντέμπορα Φέλντμαν (γεν. 17 Αυγούστου 1986 στη Νέα Υόρκη) είναι αμερικανο-γερμανίδα εβραία συγγραφέας. Στο αυτοβιογραφικό της μυθιστόρημα Unorthodox (2012) περιέγραψε τα βιώματά της ως παιδί και νέα γυναίκα μέλος μιας φονταμενταλιστικής υπερ-ορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας στην περιοχή Williamsburg της Νέας Υόρκης. Το βιβλίο ήταν πολύ επιτυχημένο στις ΗΠΑ και πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Στα ελληνικά εκδόθηκε το 2020 με τον τίτλο "Unorthodox: το τίμημα της προσωπικής μου ελευθερίας". Το 2020 παρουσιάστηκε και στο Netflix μια μίνι σειρά βασισμένη στο βιβλίο. Η Feldman είναι επίσης μια από τις πέντε γυναίκες που παρουσιάζονται στο ελβετο-γερμανικό ντοκιμαντέρ του 2018 #Female Pleasure.

 Η Ντέμπορα Φέλντμαν μεγάλωσε σε μια χασιδική κοινότητα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της, στην κοινότητα αυτή τον καθοριστικό ρόλο παίζει ο ραββίνος. Οι άντρες αφιερώνονται στην ανάγνωση και ερμηνεία του Ταλμούδ. Οι γάμοι κανονίζονται από την κοινότητα (κυρίως τον ραββίνο). Τα παιδιά διαπαιδαγωγούνται έτσι ώστε να αποφεύγουν τις επαφές με άλλες ομάδες, ακόμη και πολλές άλλες εβραϊκές ομάδες, που θεωρούνται "αμαρτωλές". Ιδίως η ομάδα στην οποία μεγάλωσε η Φέλντμαν, το ολοκαύτωμα θεωρείται τιμωρία από τον θεό και για τον λόγο αυτό επιβάλλεται στην κοινότητα ένας θρησκευτικός βίος εγκράτειας. Τα δικαιώματα της γυναίκας στην κοινότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένα.Η Φέλντμαν αφηγείται πως μεγάλωσε με τους παππούδες της, οι οποίοι επέζησαν του Ολοκαυτώματος της Ουγγαρίας. Άρχισε να διαβάζει το Ταλμούδ, κάτι που στην κοινότητά της απαγορεύεται για τις γυναίκες. Στα δεκαεφτά της παντρεύτηκε με κανονισμένο γάμο και στα δεκαεννιά της γέννησε τον γιό της. Καθότι δεν ήταν ικανοποιημένη με τις συνθήκες της ζωής της και δεν μπορούσε να φανταστεί το μέλλον του γιού της μέσα στην κοινότητα, αποφάσισε να την εγκαταλείψει. Με συνεχείς αγώνες κατάφερε να επιβιώσει και στη συνέχεια να εκδώσει το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Unorthodox, όπου περιγράφει τη ζωή της στην κοινότητα. Το βιβλίο γνώρισε στις ΗΠΑ μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Γερμανία, κυρίως για να ζήσει από κοντά τον λαό που οδήγησε στο θάνατο πολλούς συγγενείς της, όπως περιγράφει στο τρίτο αυτοβιογραφικό της βιβλίο Überbitten. Unorthodox – The Scandalous Rejection of My Hasidic Roots. Simon and Schuster, Νέα Υόρκη 2012, ISBN 978-1-4391-8700-5. Unorthodox: το τίμημα της προσωπικής μου ελευθερίας. Μετάφραση από τον Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα 2020, (ISBN 978-960-484-611-5) Exodus: A Memoir (Έξοδος: Απομνημονεύματα). Plume, 2015, ISBN 978-0-14-218185-0. Überbitten. Μετάφραση από τον Christian Ruzicska. Secession Verlag für Literatur, Ζυρίχη 2017, ISBN 978-3-442-71614-2. Ντέμπορα Φέλντμαν στην IMDb Αρχική σελίδα της Deborah Feldman
Περιστύλιο

Περιστύλιο (αρχαία ελληνικά: περί + στῦλος) ή περίστωον (περί τη στοά) ονομάζεται η σειρά κιόνων γύρω από ένα οικοδόμημα ή αυλή, που σχηματίζει στοά, καθώς και ο χώρος στον οποίο στεγάζεται η στοά.

 Στις αγροτικές περιοχές, ένας εύπορος Ρωμαίος μπορούσε να περιβάλλει μία βίλα με σκαλωτούς κήπους. Στην πόλη, οι Ρωμαίοι έφτιαχναν τους κήπους τους μέσα στην οικία (domus). Οι στύλοι ή οι τετράγωνοι κίονες που πλαισιώνανε τον κήπο είχαν σκιερό προστώο (portico), του οποίου οι εσωτερικοί τοίχοι ήταν συχνά διακοσμημένοι με ζωγραφιές τοπίων. Συνήθως, ο χώρος για το οικιακό ιερό (λαράριο) βρισκόταν στο προστώο ή στο αίθριο. Η αυλή πλαισιωνόταν από λουλούδια και θάμνους, συντριβάνια, παγκάκια, γλυπτά, καθώς και από λίμνες με ψάρια. Οι Ρωμαίοι αφιέρωναν όσο ήταν δυνατόν μεγαλύτερο χώρο στο περιστύλιο, μέχρι εκεί που το επέτρεπαν τα όρια. Χαράλαμπος Μπούρας (Δεκέμβριος 1999). «XX». Μαθήματα Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής (1ος τόμος). Αθήνα: Εκδόσεις Συμμετρία. σελ. 488. ISBN 9789602660621. Χαράλαμπος Θ. Μπούρας (2001). «XXIII». Ιστορία της Αρχιτεκτονικής (2ος τόμος) - Αρχιτεκτονική στο Βυζάντιο, το Ισλάμ και την Δυτική Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα. Αθήνα: Εκδοτικός οίκος «Μέλισσα». σελ. 564. ISBN 960-204-023-8. Βιτρούβιος (μεταφρ.: Παύλος Λέφας) (2000). Περί αρχιτεκτονικής (πρώτος τόμος) βιβλία I-V. Αθήνα: Εκδόσεις Πλέθρον. σελ. 352. ISBN 9789603480556. Μαίρη Ασπρά-Βαρδαβάκη (2011). Η Τέχνη της Κλασσικής, Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής εποχής. Αθήνα: Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. σελ. 217. Barbara McManus, "The Peristylium": Η ανακατασκευή ενός περιστυλίου
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903

Η (2η) Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Ιουνίου 1903 σχηματίστηκε μετά την καταψήφιση της προηγούμενης κυβέρνησης Δηλιγιάννη από τον Γεώργιο Θεοτόκη, ο οποίος κλήθηκε από τον Βασιλιά ως αρχηγός του δεύτερου κόμματος εντός της Βουλής που είχε προέλθει από τις εκλογές του 1902.

 Η κυβέρνηση Θεοτόκη σχηματίστηκε με την συνεργασία των αποστατών του δηλιγιαννικού κόμματος και την στήριξη του κόμματος του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Θεοτόκη παραιτήθηκε από τον προεδρικό θώκο της βουλής ο Δημήτριος Ράλλης, ο οποίος είχε εκλεγεί με την υποστήριξη του κόμματος του Δηλιγιάννη. Στη θέση του εξελέγη ο υποψήφιος του «Θεοτοκικού» κόμματος και βουλευτής Σπετσών, Ν. Λεωνίδας με 129 ψήφους, νίκη που ισοδυναμούσε με ψήφο εμπιστοσύνης στο νέο κυβερνητικό σχήμα.Μετά από δύο εβδομάδες η κυβέρνηση Θεοτόκη παραιτήθηκε λόγω των ταραχών που ξέσπασαν τις τελευταίες μέρες του Ιουνίου, στην επαρχία της Ηλείας, με διαδηλώσεις και πορείες των αγροτών της περιοχής με αφορμή το «σταφιδικό ζήτημα», το πρόβλημα δηλαδή της διάθεσης του πλεονάσματος της σταφίδας, το οποίο ήταν κυρίαρχο οικονομικό και πολιτικό ζήτημα στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ο Θεοτόκης παραιτούμενος από την κυβέρνηση είπε το εξής: «...εις την Κυβέρνησιν δύο ηνοίγοντο οδοί ή να παραιτηθή ή να επιβάλη το Κράτος των Νόμων δια της βίας».Ο Θεοτόκης στις 25 Ιουνίου υπέβαλλε την παραίτησή του, και την διακυβέρνηση ανέλαβε ο Δημήτριος Ράλλης, το κόμμα του οποίου είχε καταταγεί τέταρτο στις εκλογές του 1902. «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Γεώργιος Θεοτόκης «Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Θεοτόκης «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Νικόλαος Λεβίδης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Ανάργυρος Σιμόπουλος «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Γρίβας - Γαρδικιώτης «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Νικόλαος Καλογερόπουλος «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Κωνσταντίνος Αργάσαρης-Λομβάρδος «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Ανδρέας Στεφανόπουλος Για το ζήτημα της σταφίδας συνοπτικά [1]
Κεράν της Αρμενίας

Η Κεράν, βασίλισσα της Αρμενίας ή Κεράν των Χετουμιδών (πριν το 1262 - 28 Ιουλίου 1285) ήταν μέλος του Οίκου των Χετουμιδών και Βασίλισσα του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας με τον γάμο της με τον Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας. Η Κεράν ήταν κόρη του πρίγκιπα Χετούμ του Λαμπρόν με μία άγνωστη σύζυγο μάλλον από Φραγκική καταγωγή. Είχε άλλα τρία αδέλφια: Μαριάννα, Αλίκη μετέπειτα σύζυγο του Κοντόσταυλου της Κύπρου Μπαλιάν του Ιμπελέν και Ραϋμόνδο.

 Η Κεράν παντρεύτηκε (15 Ιανουαρίου 1262) τον πρίγκιπα Λέοντα της Αρμενίας, μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας, που διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά την παραίτηση εκείνου (1270). Η "Κυρ - Άννα" ή "Κυρά Άννα" στέφθηκε μαζί του βασίλισσα με το σύντομο όνομα "Κεράν". Με τον σύζυγό της απέκτησε: Χετούμ Β΄ 1267-1307, βασιλιάς της Αρμενίας. Θόρος Γ΄ 1270-1298, βασιλιάς της Αρμενίας. Σεμπάντ 1277-1310, βασιλιάς της Αρμενίας. Ισαβέλλα 1276/77-1323, δίδυμη αδελφή του Σεμπάντ, παντρεύτηκε τον Αμαλρίκ κύριο της Τύρου. Κωνσταντίνος Γ΄ 1277/78-1308, βασιλιάς της Αρμενίας. Ρίτα 1278-1333, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγο Θεοφανώ 1279-1296, δίδυμη με τη Ρίτα, μνηστεύθηκε τον Θεόδωρο Κομνηνό-Δούκα-Άγγελο, γιο του Ιωάννη Α΄ Δούκα. Νέρσες 1279/80-1301, ιερέας. Οσίν 1283-1320, βασιλιάς της Αρμενίας. Αλινάκ 1283-1310, δίδυμος με τον Οσίν, κύριος του Λαμπρόν και της Ταρσού.Η βασίλισσα Κεράν έγινε αντικείμενο θαυμασμού με πολλά σχόλια, ο μεγαλύτερος γιος της Χετούμ την περιγράφει "εξαιρετική ψυχή σε ένα υπέροχο σώμα". Ο ιστορικός Αβατίς αναφέρει "μια καλή φίλη στις χαρές και τις λύπες". Μόλις γεννήθηκε ο τελευταίος γιος της κλείστηκε σε μοναστήρι με το όνομα Θεοφανώ, συνάντησε την αδελφή της Μαριάννα και απεβίωσε στο ίδιο μοναστήρι (28 Ιουλίου 1285) Khachatrian, Hayk (2001). Queens of the Armenians: 150 Biographies Based on History and Legend. Yerevan: Amaras. Runciman 1999, p. Appendix Table 2. W. H. Rüdt-Collenberg: The Rupenides, Hethumides and Lusignans, The Structure of the Armeno-Cilician Dynasties, Paris, Librairie Klincksieck, 1963
Προγραμματισμός βιντεοπαιχνιδιών

Ο Προγραμματισμός Ηλεκτρονικών Παιχνιδιών, ένα υποσύνολο της ανάπτυξης παιχνιδιών, είναι η ανάπτυξη λογισμικού των βιντεοπαιχνιδιών. Ο προγραμματισμός παιχνιδιών απαιτεί ουσιώδεις ικανότητες στη μηχανική λογισμικού καθώς και εξειδίκευση σε έναν ή περισσότερους από τους ακόλουθους τομείς, που επικαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό για να δημιουργηθεί : προσομοίωση, γραφικά υπολογιστή, τεχνητή νοημοσύνη, φυσική, προγραμματισμό ήχου και εισαγωγή. Για μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια πολλών παικτών, χρησιμοποιούνται συχνά επιπρόσθετοι τομείς, όπως ο προγραμματισμός δικτύου και προγραμματισμό βάσεων δεδομένων. Αν και συχνά ασχολούνται οι επαγγελματίες προγραμματιστές παιχνιδιών, πολλοί αρχάριοι μπορούν να προγραμματίσουν παιχνίδια ως χόμπι.

 Η επαγγελματική ανάπτυξη παιχνιδιών συνήθως ξεκινά με το σχεδιασμό παιχνιδιών, η οποία έχει πολλές πιθανές καταβολές. Ενίοτε η διαδικασία ανάπτυξης παιχνιδιών ξεκινά χωρίς σαφή σχεδιασμό, αλλά ως μια σειρά πειραμάτων. Για παράδειγμα, ο σχεδιαστής παιχνιδιών Will Wright ξεκίνησε την ανάπτυξη του The Sims παίρνοντας προγραμματιστές να πειραματιστούν με πολλές ιδέες. Οι προγραμματιστές συχνά απαιτείται να παραγάγουν πρωτότυπες ιδέες και χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Ένα μεγάλο μέρος των πρωτοτύπων μπορεί να λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της προ-παραγωγής, πριν ολοκληρωθεί το έγγραφο σχεδίασης, και μπορεί να βοηθήσει στον καθορισμό των χαρακτηριστικών που ο σχεδιαστής ορίζει. Τα πρωτότυπα αναπτύσσονται γρήγορα με ελάχιστο χρόνο για αρχικό σχεδιασμό και ως επί το πλείστον λειτουργούν ως απόδειξη της ιδέας ή για να δοκιμάσουν ιδέες. Δεν αναμένεται να λειτουργούν άψογα, αλλά αναπτύσσονται για να δοκιμάσουν νέες και μερικές φορές εξωτικές ιδέες. Αν και η κύρια δουλειά του προγραμματιστή δεν είναι να σχεδιάσει το παιχνίδι, συχνά συμβάλλουν και άλλοι στον σχεδιασμό, όπως οι σχεδιαστές. Ο σχεδιαστής παιχνιδιών θα ζητήσει πληροφορίες τόσο από τον παραγωγό όσο και από τον καλλιτέχνη και τον προγραμματιστή για ιδέες και στρατηγικές για τον σχεδιασμό του παιχνιδιού. Συχνά συμβάλλουν άτομα, όπως οι κειμενογράφοι, άλλοι προγραμματιστές και καλλιτέχνες. Οι προγραμματιστές συχνά ακολουθούν το έγγραφο σχεδιασμού του παιχνιδιού. Καθώς η ανάπτυξη του παιχνιδιού συνεχίζεται, το έγγραφο σχεδίασης αλλάζει όσο ανακαλύπτονται νέες δυνατότητες και περιορισμοί στον προγραμματισμό. Μερικά δημοφιλή στους gamers και δωρεάν προγράμματα προγραμματισμού ηλεκτρονικών παιχνιδιών είναι το GameMaker, το ΑGS και το Unity.
Σαρντονέ

Το σαρντονέ (γαλ. Chardonnay) είναι κλασσική ποικιλία της αμπέλου που χρησιμοποιείται για παραγωγή λευκών κρασιών. Η ποικιλία αυτή κατάγεται από την Βουργουνδία, όμως τώρα καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο από την Αγγλία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία.

 Το αμπέλι έχει μεσαίο μέγεθος. Οι ράγες μικρού μεγέθους, έχουν στρογγυλό σχήμα, ζουμερές. Ο βότρυς του αμπέλου έχει επίσης μικρό μέγεθος και μεσαία μάζα 80-100 γρ. Η ποικιλία έχει μικρή απόδοση, 8-10 τόνους ανά εκτάριο. Αντέχει χαμηλές θερμοκρασίες. Σε όλο τον κόσμο η ποικιλία σαρντονέ καλλιεργείται σε έκταση 175.000 εκ. Αυτή η ποικιλία ταξινομείται ως εβδόμη πιο δημοφιλή ποικιλία σε λίστα δημοφιλέστερων αμπέλων. Στη Γαλλία 90% του σαρντονέ τρυγούν στην Βουργουνδία. Παρ' όλ' αυτά οι μεγαλύτερες εκτάσεις του σαρντονέ βρίσκονται στις ΗΠΑ, στην πολιτεία Καλιφόρνια που οι καλλιεργούμενες εκτάσεις ανέρχονται έως 44.500 εκ. Επίσης καλλιεργείται σε αρκετές εκτάσεις στην Ιταλία (11.800 εκ), Μολδαβία (10.000 εκ.) και Γεωργία (18.000 εκ.).
Άγιος Δημήτριος Αιτωλοακαρνανίας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι ορεινή κοινότητα του Δήμου Ναυπακτίας στο Νομό Αιτωλοακαρνανίας και βρίσκεται στη ΝΑ πλευρά του βουνού Αρδίνης στην ορεινή Ναυπακτία. Συμπεριλαμβάνεται στα "Ευηνοχώρια".

 Οι δύο γραφικοί παραλίμνιοι οικισμοί της κοινότητας (άνω και κάτω) είναι διασκορπισμένοι μέσα σε δασώδη έκταση στις πλαγιές του βουνού, στις όχθες της τεχνητής λίμνης του Εύηνου ποταμού ( εμβαδού 3,5 χιλιάδων στρεμμάτων). Πρώτες αναφορές για την κοινότητα υπάρχουν στα Πατριαρχικά Σιγίλια του Μοναστηριού της "Αμπελακιώτισσας" (Ιούνιος 1749) Από το 1912 ο Άγιος Δημήτριος αποτέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και με την εφαρμογή το 2010 του Καλλικράτη εντάχθηκε στον Δήμο Ναυπάκτου. Δημογραφικά στοιχεία: Οι εν Αθήναις Αγιοδημητριάνοι ίδρυσαν το 1961 Πολιτιστικό Σύλλογο με την επωνυμία "Σύλλογος Αγίου Δημητρίου Ναυπακτίας" του οποίου η δράση έχει να κάνει με εκδηλώσεις και κοινωφελή έργα, στην Αθήνα και στο χωριό, εκδίδοντας τριμηνιαία εφημερίδα ανελλιπώς απο το 1984. Οι απόδημοι Αγιοδημητριάνοι στις ΗΠΑ ίδρυσαν Αδελφότητα το 1909 και χρηματοδότησαν σημαντικά έργα στο χωριό, όπως η κατασκευή Δημοτικού Σχολείου κ.ά. Ένα πολιτιστικό κέντρο με την ονομασία "Νίκος Λ. Κωλέττας" έχει ιδρυθεί από τον δήμαρχο της περιοχής ο οποίος καταγόταν από το χωριό το οποίο χρησιμοποιείται σε εκδηλώσεις αλλά και σαν έκθεση γεωργικών εργαλείων. Οι ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται είναι: Δημοτικό πανηγύρι στις 26 Ιουλίου για την γιορτή της Αγίας Παρασκευής Γιορτή Παραδοσιακής Φασολάδας Γιορτή Καστάνου το πρώτο δεκαήμερο Οκτωβρίου.Η περιοχή λόγω της μορφολογίας του εδάφους προσφέρεται για εναλλακτικό τουρισμό.
Λεβ Ρέμπετ

Ο Λεβ Ρέμπετ (3 Μαρτίου 1912 – 12 Οκτωβρίου 1957) ήταν ένας Ουκρανός πολιτικός συγγραφέας και αντικομμουνιστής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν βασικό μέλος του υπουργικού συμβουλίου της ουκρανικής κυβέρνησης (η οποία στηριζόταν από την παράταξη του Στεπάν Μπαντέρα) που κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 30 Ιουνίου 1941. Για ένα διάστημα, ο Ρέμπετ ήταν ο επικεφαλής της ουκρανικής κυβέρνησης.

 Ο Ρέμπετ γεννήθηκε στην πόλη Στρίι, στη Δυτική Ουκρανία από Ουκρανό πατέρα και μητέρα πιθανώς εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν ταχυδρομικός υπάλληλος. Ο Ρέμπετ ήταν τόσο βαθιά θρησκευόμενος όσο και καθολικός της ελληνικής καθολικής εκκλησίας και πολύ δραστήριος σωματικά από νεαρή ηλικία. Ήταν μέλος της ουκρανικής προσκοπικής οργάνωσης. Ο Ρέμπετ εντάχθηκε στην Ουκρανική Στρατιωτική Οργάνωση UVO (ουκρανικά: Українська Військова Організація‎) σε ηλικία 17 ετών. Αυτό οδήγησε τελικά στην ένταξη του στην Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών, την OUN (ουκρανικά: Організація Українських Націоналістів). Ο Ρέμπετ έγινε βασικός συγγραφέας και στοχαστής της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών, ανεβαίνοντας γρήγορα στον βαθμό του περιφερειακού διοικητή (ουκρανικά: Провідник Крайової Екзекутиви‎) θέση που κατείχε από το 1934 έως το 1938. Στις 30 Ιουνίου 1941, όταν το OUN κήρυξε ανεξαρτησία στο Λβιβ που κατελήφθη από τα γερμανικά στρατεύματα, ο Ρέμπετ έγινε αναπληρωτής πρωθυπουργός της ουκρανικής κυβέρνησης, διορισμένος από τον πρωθυπουργό Γιάροσλαβ Στέτσκο. Όταν συνελήφθη ο Στέτσκο, ο Ρέμπετ έγινε πρωθυπουργός της κυβέρνησης για σύντομο χρονικό διάστημα. Τον Αύγουστο του 1941, ο Ρέμπετ συνελήφθη από την Γκεστάπο. Πέρασε τα επόμενα τρία χρόνια στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, στο τμήμα όπου κρατούνταν πολιτικοί κρατούμενοι. Ο Ρέμπετ ήταν πολύ δραστήριος εκδοτικά στην εξορία. Εργάστηκε ως εκδότης πολλών περιοδικών. Το 1949 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή και τη δεκαετία του 1950 άρχισε να ερευνά τους τομείς του δικαίου, της πολιτικής και της κοινωνιολογίας. Τα κυριότερα έργα του περιελάμβαναν το Η διαμόρφωση του ουκρανικού έθνους (1951) και το Η θεωρία των εθνών (1956). Ο Ρέμπετ δολοφονήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1957 στο Μόναχο από έναν πράκτορα της Κα Γκε Μπε, τον Μπόνταν Στασίνσκι. Μετά τη δολοφονία του Ρέμπετ, η χήρα του, Ντάρια, συνέχισε το έργο του. Ο θάνατος του Ρέμπετ αρχικά πιστεύονταν ότι προήλθε από φυσικά αίτια. Στη συνέχεια, ωστόσο, ο Στασίνσκι αυτομόλησε στο Δυτικό Βερολίνο το 1961 και παραδόθηκε οικειοθελώς για να δικαστεί στη Δυτική Γερμανία. Εξηγώντας τι τον παρακίνησε να σκοτώσει τον Ρέμπετ, ο Στασίνσκι είπε στο δικαστήριο ότι του είχαν πει πως ο Ρέμπετ ήταν «ο κορυφαίος θεωρητικός των Ουκρανών στην εξορία». Το 1984, το πρακτορείο Associated Press ανέφερε ότι οι Μπόνταν Στασίνσκι και η σύζυγός του, Ίνγκα, είχαν λάβει νέες ταυτότητες και τους είχε παρασχεθεί άσυλο από την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής.
Φολιδωτά

Τα Φολιδωτά (Squamata) αποτελούν τη μεγαλύτερη αρτίγονη τάξη των ερπετών. Τα μέλη της τάξης διακρίνονται από το δέρμα τους, το οποίο φέρει κεράτινες φολίδες. Οι κοντινότεροι ζώντες συγγενείς των φολιδωτών είναι τα ρυγχοκεφάλια (Rhynchocephalia), τα οποία μοιάζουν πολύ με σαύρες.

 Παραδοσιακά, τα φολιδωτά περιλαμβάνουν τρεις υποτάξεις: τις σαύρες (Sauria), τα αμφισβαίνια (Amphisbaenians) και τα φίδια (Ophidia). Από αυτά, οι σαύρες αποτελούν παραφυλετική ομάδα, καθώς περιλαμβάνουν τους κλάδους των αμφισβαίνιων και των φιδιών. Πρόσφατες έρευνες βασιζόμενες σε μοριακά δεδομένα έχουν αναγνωρίσει διάφορες διακριτές εξελικτικές γραμμές. Παρ' όλα αυτά οι σχέσεις ανάμεσα στους διάφορους υποκλάδους δεν είναι ακόμα καλά εξακριβωμένες.