IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουίδων της Τοσκάνης

Ο Γουίδων, γερμ.: Guy (επίσης Guido ή Wido, μεγάλωσε ως ο Λέων, αποκαλείτο ο Φιλόσοφος) (απεβ. στις 3 Φεβρουαρίου 929) από τον Οίκο των Βονιφατιδών ήταν γιος του Aδαλβέρτου Β΄ της Τοσκάνης με τη Μπέρτας των Καρολιδών, κόρης του Λοθαρίου Β΄ της Λοθαριγγίας.

 Μετά το τέλος τού πατέρα του Αδαλβέρτου Β΄ το 915, έγινε κόμης και δούκας της Λούκα και μάργραβος της Τοσκάνης μέχρι το τέλος του το 928 ή το 929. Η μητέρα του Μπέρτα ήταν η επίτροπός του από τον τέλος του πατέρα του μέχρι το 916 που ενηλικιώθηκε. Διατηρούσε Αυλή στη Μάντοβα γύρω στο 920. Το 924 ή το 925, έγινε ο δεύτερος σύζυγος της Mαροζίας, μίας Ρωμαίας ευγενούς, που είχε τον τίτλο συγκλητική πατρικία της Ρώμης (senatrix patricia Romanorum). Προκειμένου να αντιμετωπίσει την επιρροή του πάπα Ιωάννη Ι΄ (τον οποίο ο εχθρικός χρονικογράφος Λιούτπραντ της Κρεμόνας ισχυρίζεται, ότι ήταν ένας από τους εραστές της Mαροζίας), η Mαροζία στη συνέχεια παντρεύτηκε τον αντίπαλό του Γουίδων της Τοσκάνης, ο οποίος αγαπούσε την όμορφη γυναίκα του, όσο αγαπούσε την εξουσία. Μαζί επιτέθηκαν στη Ρώμη, συνέλαβαν τον πάπα Ιωάννη Ι΄ στο Λατερανό και τον φυλάκισαν στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο. Είτε ο Γουίδων τον έπνιξε με ένα μαξιλάρι το 928, είτε απλώς απεβίωσε, ίσως από παραμέληση ή κακομεταχείριση. Η Mαροζία κατέλαβε την εξουσία στη Ρώμη με πραξικόπημα. Ο Γουίδων απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 929. Οι ακόλουθοι πάπες, Λέων ΣΤ΄ και Στέφανος Ζ΄, ήταν και οι δύο μαριονέτες της. Το 931 κατάφερε μάλιστα να επιβάλει τον γιο της ως ποντίφικα, με το όνομα Ιωάννης ΙΔ΄. Ο Ιωάννης ήταν μόλις 21 τότε. Είχε μία κόρη, τη Θεοδώρα (ή Μπέρτα), και πιθανώς μερικά άλλα παιδιά, για τα οποία τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό. Κανένα από τα παιδιά του δεν επέζησε και όταν απεβίωσε το 928 ή το 929, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Λαμβέρτος ως κόμης και δούκας της Λούκας και μάργραβος της Τοσκάνης. Ίσως είχε έναν γιο, τον Αδαλβέρτο τον μάργραβο (απεβ. 951), που ανήλθε στον ευγενικό τίτλο του υποκόμη το 940) αυτό είναι αμφίβολο.
Εικοστή δεύτερη δυναστεία Φαραώ

Η 22η Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου είναι γνωστή επίσης ως η Δυναστεία της Βούβαστης, αφού οι φαραώ αυτής κυβέρνησαν αρχικά από την πόλη της Βούβαστης. Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Σοσένκ Α΄. Οι δυναστείες 21, 22, 23, 24 και 25 της αρχαίας Αιγύπτου συνήθως συνδυάζονται σε μία ομάδα με τον προσδιορισμό 3η Μεταβατική Περίοδος.

 Ο φαραώ της 22ης Δυναστείας είναι από τη λιβυκή φυλή των Μεσουές/Μα, με βερβερική καταγωγή από την Κυρηναΐκή. Εγκαταστάθηκαν στην Αίγυπτο από την εποχή της 20ής Δυναστείας. Ο Μανέθων αναφέρει ότι αυτή η Βερβερική δυναστεία προερχόταν από τη Βούβαστη, αλλά οι ηγέτες της σχεδόν σίγουρα κυβέρνησαν από την Τάνιδα, που ήταν η πρωτεύουσά τους και η πόλη όπου οι τάφοι τους έχουν βρεθεί σε ανασκαφές. Άλλος φαραώ που ανήκει σε αυτή την ομάδα είναι ο Τουτκεπερρέ Σοσένκ. Η περίοδος εξουσίας του μέσα σε αυτή τη δυναστεία είναι προς το παρόν αβέβαιη, αν και τώρα θεωρείται ότι είχε κυβερνήσει την Αίγυπτο στις αρχές τού 9ου αι. π.Χ. για ένα σύντομο διάστημα, μεταξύ των Οσορκόν Α΄ και Τακελότ Α΄. Ο φαραώ αυτός μερικές φορές δεν προσμετράται ως μέλος της 22ης δυναστείας, καθώς εξουσίασε ένα μικρό μόνο μέρος της Κάτω Αιγύπτου μαζί με τον Τεφνακτέ στη Σαΐδα -του οποίου η εξουσία αναγνωριζόταν στη Μέμφιδα- και τον Ιουπούτ Β΄ στη Λεοντόπολη. Στους γνωστούς ηγεμόνες της 22ης Δυναστείας περιλαμβάνονται: Η αποκαλούμενη 23η δυναστεία των Φαραώ ήταν ένας πλάγιος κλάδος αυτής της δυναστείας, που είχε ίσως βάση την Άνω Αίγυπτο, αν και υπάρχει αρκετή αντιγνωμία για το θέμα αυτό. Όλοι οι βασιλείς της 23ης δυναστείας βασίλευσαν στη Μέση και Άνω Αίγυπτο, περιλαμβανομένης και της Όασης στη Δυτική Έρημο. Οι γεωγραφική καταγωγή της Δυναστείας της Βούβαστης και πιθανή τοποθεσία του ανακτόρου και του τάφου τού Σοσένκ Α΄
Τζεναρό Μπρασιλιανό

Ο Τζενάρο Μπρασιγκλιάνο, γεννημένος στις 1 Μαρτίου 1980 στο Φορμπάχ, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του τερματοφύλακα για λογαριασμό της ινδικής Νορθ Ιστ Γιουνάιτεντ. Είναι ανιψιός του παλιού ποδοσφαιριστή Βενσάν Μπρασιγκλιανό.

 Ιταλικής καταγωγής, ο Τζενάρο Μπρασιγκλιάνο ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο σε ηλικία πέντε ετών από την Φαρεμπερβιγιέ ως μέσος, προτού μετατεθεί στην θέση του τερματοφύλακα. Λίγα χρόνια αργότερα, εντάχθηκε στην ομάδα της ΣΣ Λ'Οπιτάλ. Το 1996, τράβηξε την προσοχή των ανιχνευτών ταλέντων της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη οι οποίοι του πρότειναν να περάσει από σειρά δοκιμών, οι οποίες είχαν θετικό αποτέλεσμα με τον Μπρασιγκλιάνο να υπογράφει στον σύλλογο της Λωρραίνης. Από την ηλικία των 19 ετών, ήταν αναπληρωματικός του Μπερτράν Λακαί στην Λιγκ 1, αλλά έπειτα από δύο σεζόν που πέρασε ως αναπληρωματικός, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στην ΚΣ Λουάν-Κουισό κι έπειτα στην Ανζέ ΣΚΟ, ομάδα με την οποία κατάφερε να πάρει την άνοδο για την Λιγκ 2. Επιστρέφοντας στην ομάδα με την οποία ξεκίνησε το ποδόσφαιρο, ήταν αρχικώς αναπληρωματικός του Ολιβιέ Σορέν, αλλά κατάφερε σύντομα να πάρει την θέση του βασικού τερματοφύλακα του συλλόγου. Μετά τον τίτλο του πρωταθλητή στην Λιγκ 2 (αναδείχτηκε επίσης καλύτερος τερματοφύλακας της Λιγκ 2 από τους συναδέλφους του), ο Μπρασιγκλιάνο κατέκτησε το Λιγκ Καπ το 2006, αν και ο ίδιος ήταν αναπληρωματικός σε αυτή την αναμέτρηση (ήταν υποψήφιος για το βραβείο του καλύτερου τερματοφύλακα της Λιγκ 1 για εκείνη την σεζόν). Την σεζόν 2006-2007, δεν αγωνίστηκε παρά σε δέκα αναμετρήσεις λόγω συνεχόμενων τραυματισμών. Κατά την διάρκεια της σεζόν 2010-2011, δεν αγωνίστηκε παρά σε επτά αναμετρήσεις με την ομάδα της Λωρραίνης, καθώς υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο δεξί του πόδι στα μέσα της σεζόν. Αφού έλυσε την συνεργασία του με την ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη, υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στις 5 Ιουλίου 2011, όπου έγινε ρεζέρβα του Στεβ Μανταντά. Στις 13 Μαρτίου 2012, συμμετείχε στον πρώτο του αγώνα για το Τσάμπιονς Λιγκ παίρνοντας την θέση του Στεβ Μανταντά, ο οποίος είχε αποβληθεί στις καθυστερήσεις, στη διάρκεια του επαναληπτικού αγώνα για την φάση των 16 της διοργάνωσης απέναντι στην Ίντερ. Παρά τη ήττα της OM (2-1) η οποία προήλθε από το πέναλτι το οποίο δεν κατάφερε να αποκρούσει ο Μπρασιγκλιάνο κατά την είσοδό του στον αγωνιστικό χώρο, ο ομάδα της Μασσαλίας πήρε την πρόκριση για τα προημιτελικά χάρη στη νίκη της κατά τον πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων (1-0). Βραβείο UNFP του καλύτερου τερματοφύλακα της Λιγκ 2 το 2005. Εκλεγμένος καλύτερος παίκτης της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη από τους οπαδούς του συλλόγου το 2006.
Επαρχία της Γουαδαλαχάρα

Η Γουαδαλαχάρα είναι μια ισπανική επαρχία που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλη-Λα Μάντσα. Έχει πρωτεύουσα την Πόλη της Γουαδαλαχάρα και συνορεύει με τις επαρχίες της Κουένκα, της Μαδρίτης, της Σεγόβια, της Σόρια, της Θαραγόθα, και του Τερουέλ. Ο πληθυσμός της είναι 246.151 κάτοικοι, σύμφωνα με μέτρηση του 2009 και η έκτασή της είναι 20,23 κάτοικοι/τ.χλμ., ενώ επιπλέον έχει 288 δήμους.

 Η επαρχία της Γουαδαλαχάρα χαρακτηρίζεται από μια ευρεία και ποικιλόμορφη γεωγραφική πραγματικότητα, καθώς συγκεντρώνει στην περιοχή της διάφορες κλιματολογικές συνθήκες, γεγονός το οποίο οφείλεται στο μεσογειακό κλίμα. Μακρά, ξηρά και ζεστά καλοκαίρια, χειμώνες παρομοίως μακράς διαρκείας, κάθε άνοιξη και φθινόπωρο είναι σύντομης διάρκειας με διάφορες κλιματολογικές αλλαγές, αλλά χωρίς να χάσουν το όμορφο στοιχείο του τοπίου της επαρχίας. Η ποικιλία του κλίματος που παρουσιάζεται σε αυτή την επαρχία, που βρίσκεται σε μια ζώνη ανάμεσα στην ατλαντική και μεσογειακή Ισπανία, ευνοεί την ανάπτυξη των φυτικών κοινοτήτων που συμμορφώνονται με τ πλούσια και ποικίλα οικοσυστήματα. Δεδομένης της ποικιλίας των οικοσυστημάτων που παρουσιάζει η επαρχία της Γουαδαλαχάρα, η πανίδα που κατοικεί σε αυτά είναι πραγματικά ενδιαφέρουσα και πολύμορφη. Στους υδροβιότοπους, στα ποτάμια και στις όχθες τους, στις περιοχές των βουνών, ανάμεσα στα δάση, στις στέπες ή στα υπόγεια οικοσυστήματα που υπάρχουν στην επαρχία της Γουαδαλαχάρα, εμφανίζονται διάφορα είδη πανίδας όπως για παράδειγμα αναρριχητικά θηλαστικά, ζώα που γίνονται θύματα κυνηγιού,λόγου χάρη λαγοί, κουνέλια και πέρδικες, διάφορα ψάρια που κατοικούν σε ποτάμια, αρπακτικά πτηνά όπως αετοί και γεράκια, καθώς και τρωκτικά και ερπετά όπως ποντίκια, φίδια κ.λ.π. Ανάμεσα στους τόπους προστασίας ενδεικτικά συγκαταλέγονται: Άλτο Τάχο Μπαράνκο Ντελ Ρίο Ντούλθε Αγιέδο Ντε Τεχέρα Νέγρα Κουέβα Ντε Λα Καναλέχα Σιέρρα Ντε Καλδερέρος Λαγούνας Ντε Πουέμπλα Ντε Μπελένια Σέρρος Μαργόσος Ντε Παστράνα Ι Γιέμπρα Σέρρος Βολκάνικος Ντε Λα Μινιόσα Πράδος Ούμεδος Ντε Τορρεμότσα Ντελ Πιλάρ Guadalajara, the great unknown Provincial Government
Ζάουμε Ντουκ Γκιλιότ

Ο Ζάουμε Ντουκ Γκιλιότ (Jaume Duch Guillot, γεννημένος τον Φεβρουάριο του 1962 στη Βαρκελώνη), είναι ο εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου . Τη θέση αυτή κατέχει προσωρινά από τον Ιούλιο του 2006 και μόνιμα από τον Ιούλιο του 2008.

 Ως φερέφωνο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο κ. Duch Guillot απαντά σε ερωτήσεις για θέματα που άπτονται του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ως θεσμικού οργάνου και σε διάφορα αιτήματα των μέσων ενημέρωσης, ιδίως των διαπιστευμένων δημοσιογράφων που εργάζονται στις Βρυξέλλες. Με την ιδιότητα αυτή, ο κ. Duch Guillot προεδρεύει τακτικά των συνεδριάσεων με σκοπό την ενημέρωση του Τύπου για τις δραστηριότητες των Συνόδων Ολομέλειας και βοηθά τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις σχέσεις του με τα μέσα ενημέρωσης. Ο Jaume Duch Guillot είναι επίσης διευθυντής της Διεύθυνσης Μέσων Ενημέρωσης της Γενικής Διεύθυνσης Επικοινωνίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Διεύθυνση Μέσων Ενημέρωσης περιλαμβάνει την υπηρεσία Τύπου, τη μονάδα "Επικοινωνία μέσω Διαδικτύου", τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες και το διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι του Κοινοβουλίου (EuroparlTV) . Πριν γίνει εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου και διευθυντής, ο κ. Duch Guillot ήταν επικεφαλής της μονάδας "Αίθουσα Τύπου" (1999-2006) και σύμβουλος Τύπου του τότε προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Χοσέ Μαρία Χιλ Ρόμπλες. Ξεκίνησε την καριέρα του στη διοίκηση του Κοινοβουλίου ως διοικητικός υπάλληλος το 1990, ενώ νωρίτερα διετέλεσε βοηθός της βουλευτίνας Κονσεπσιό Φερέ της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας (1987-1989) και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και Ευρωπαϊκού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης . (1986-1990). Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στο δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Ο Jaume Duch Guillot μιλά ισπανικά, καταλανικά, γαλλικά, αγγλικά και ιταλικά. Είναι παντρεμένος με τρία παιδιά και ζει στις Βρυξέλλες . Έχει δημοσιεύσει διάφορα άρθρα για θέματα που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και την επικοινωνία. Συνέντευξη του Jaume Duch Guillot (Αγγλικά)
Η Πόρτα (ταινία, 2012)

Η Πόρτα (Ουγγρικά: Az ajtó) είναι ουγγρική δραματική ταινία του 2012 στην αγγλική γλώσσα, σε σκηνοθεσία Ίστβαν Ζάμπο. Πρωταγωνιστούν η Μαρτίνα Γκέντεκ και η Έλεν Μίρεν.Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάγκντα Ζάμπο και αναφέρεται στην ασυνήθιστη σχέση μιας μυθιστοριογράφου με την φτωχή, ηλικιωμένη υπηρέτριά της στη δεκαετία του 1960 στην Ουγγαρία. Η ταινία επιλέχθηκε για να εμφανιστεί στο πρόγραμμα του 34ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Τον Νοέμβριο του 2012, κέρδισε το βραβείο Κοινού Μάικλ Κερτίζ στο Ουγγρικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Άντζελες.

 Ουγγαρία στη δεκαετία του 1960: Η συγγραφέας Μάγκντα (Μαρτίνα Γκέντεκ) και ο σύζυγός της Τιμπόρ (Κάρολυ Έπερχες) μετακομίζουν στη Βουδαπέστη. Καθώς η Μάγκντα δεν έχει χρόνο να διευθύνει το νοικοκυριό και είναι απασχολημένη με τα βιβλία της, αναζητά οικιακή βοηθό. Έτσι, επισκέπτεται την Έμερενς (Έλεν Μίρεν), η οποία ζει σε ένα μικρό σπίτι απέναντι και εργάζεται σαν οικιακή βοηθός σε κοντινά σπίτια. Η Έμερενς της λέει ότι δεν δουλεύει για κανέναν, πριν «ενημερωθεί» γι' αυτόν πρώτα. Μια νύχτα εμφανίζεται και τους ανακοινώνει ότι αναλαμβάνει τη δουλειά. Όσον αφορά την αμοιβή της, δεν δίνει συγκεκριμένη απάντηση, λέει απλώς ότι εξαρτάται από την εργασία. Χαιρετάει τη Μάγκντα και τον σύζυγό της, τον οποίο αποκαλεί στο εξής «Αφέντη». Αρχίζει να εργάζεται στο σπίτι και είναι πολύ μεθοδική στη δουλειά και τις συνήθειές της. Σκουπίζει, καθαρίζει και μαγειρεύει.Ο χρόνος περνά, η Μάγκντα εργάζεται σκληρά, γράφει το επόμενο βιβλίο της και η Έμερενς κάνει επίσης τη δουλειά της. Μια μέρα, η Μάγκντα και ο σύζυγός της βρίσκουν ένα κουτάβι στο δρόμο και το παίρνουν στο σπίτι. Η Έμερενς αμέσως αναλαμβάνει τον σκύλο και τον φροντίζει σαν να ήταν μικρό παιδί. Για πολύ καιρό θα είναι το μόνο ζωντανό πλάσμα στο οποίο «ανοίγει» την πόρτα της, γιατί η ηλικιωμένη γυναίκα δεν έχει επιτρέψει σε κανέναν να μπει στο σπίτι της για 20 χρόνια. Εξ αιτίας αυτού, υπήρξαν αρκετές φήμες γι' αυτήν στη γειτονιά που υπαινίσσονται σκοτεινά μυστικά για το παρελθόν της, όπως ότι κρύβει ένα πτώμα ή ότι, καθώς είχε παλιά εργαστεί για την εβραϊκή οικογένεια Γκρόσμαν η οποία είχε εκτοπισθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, έκρυβε την κληρονομιά τους. Σταδιακά δημιουργείται ένας παράξενος δεσμός μεταξύ των δύο γυναικών που αναδεικνύει τη δύναμη του ενός χαρακτήρα και την αδυναμία του άλλου. Η Μάγκντα πηγαίνει στη Βουδαπέστη για να λάβει ένα λογοτεχνικό βραβείο, ακριβώς όταν η Έμερενς αρρωσταίνει και περνά μια κρίση που θα ολοκληρώσει τη σχέση των δύο γυναικών με τραγικό τρόπο.Τελικά, η Έμερενς αποκαλύπτει στη Μάγκντα το μυστικό της: έχει εννέα γάτες στο διαμέρισμά της, ενώ η συμφωνία ενοικίασης επιτρέπει μόνο δύο. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια της ταινίας είναι ότι περιέχει αυτοβιογραφικά στοιχεία από τη ζωή της Ουγγαρέζας μυθιστοριογράφου Μάγκντα Ζάμπο (συνωνυμία με τον σκηνοθέτη), η οποία έγραψε το μυθιστόρημα στο οποίο βασίζεται η ταινία.
Λιμπόχοβο

Η Λιμποχόβα (αλβανικά: Libohovë‎, ελληνικά: Λιμπόχοβο) είναι πόλη και δήμος στη νότια Αλβανία. Βρίσκεται κάτω από το κάστρο του Λιμποχόβου και από τον κεντρικό δρόμο υπάρχει θέα προς την κοιλάδα του Δρίνου. Το Λιμπόχοβο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μπουρέτο. Η περιοχή αποτελεί τμήμα του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου Ζαγορίου.Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Κέντρο Λιμπόχοβο, Λιμπόχοβο, και Ζαγόρι, που έγιναν δημοτικές ενότητες. Η έδρα του δήμου είναι η πόλη Λιμπόχοβο. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 3.667 κάτοικοι (απογραφή 2011) και η συνολική έκταση 248,24 χλμ2. Ο πληθυσμός του πρώην δήμου κατά την απογραφή του 2011 ήταν 1.992 κάτοικοι.

 Τα αρχαιολογικά ευρήματα παρουσιάζουν στοιχεία για έναν πολύ αρχαίο οικισμό ο οποίος έφθασε στο αποκορύφωμά του τον 17ο αιώνα. Ίσως πρόκειται για την ακριβή τοποθεσία της πρώην καθολικής Αρχιεπισκοπής της Αδριανούπολης στην Ήπειρο, της σημερινής Δρόπολης. Στα τέλη του 17ου αιώνα, ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή πέρασε από τη Λιμπόχοβο σημειώνοντας ότι κατοικούνταν από μουσουλμάνους Αλβανούς και είχε 200 οικίες, τζαμί, προσευχητάριο, πανδοχείο και μικρό λουτρό.Είναι η πατρίδα μιας γνωστής αλβανικής οικογένειας ευγενών, η οποία έχει το όνομα της πόλης. Πριν από την κομμουνιστική περίοδο, είχαν σημαντική επιρροή στην πολιτική της χώρας. Το κάστρο είναι σημαντικό οχυρό με τέσσερις πολυγωνικούς πύργους στις γωνίες και έναν τοίχο που περιβάλλει μια μεγάλη αυλή. Η αδελφή του Αλή Πασά Τεπελενλή, Χαϊνίτσα, παντρεύτηκε ένα από τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας Λιμποχόβα και το κάστρο ήταν η προίκα που της έδωσε ο Αλή Πασάς. Στο κέντρο της πόλης βρισκόταν ένα γηραιό πλατάνι γύρω από το οποίο βρίσκεται ένα μπαρ-εστιατόριο. Στο κέντρο βρίσκεται επίσης το σπίτι του Μυφίτ Λιμποχόβα (1876–1927), γνωστού πολιτικού, ο πρώτος υπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών Υποθέσεων της Αλβανικής Κυβέρνησης του 1912. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου (20ός αιώνας), το Λιμπόχοβο ήταν ένας καλά υδροδοτημένος, μεγάλος και εύπορος οικισμός ευρισκόμενος ανάμεσα σε εκτεταμένους ελαιώνες, έχοντας 500 οικίες. Οι κάτοικοι της μιλούσαν αλβανικά και ήταν κυρίως μουσουλμάνοι. Το Λιμπόχοβο ήταν κέντρο του μουσουλμανικού σουφιστικού μπεκτασικού τάγματος με αρκετούς τεκέδες να βρίσκονται στη Δρόπολη. Μουφίτ Λιμποχόβα, Υπουργός Δικαιοσύνης, Εσωτερικών, Οικονομικών και Εξωτερικών. Αμπεντίν Νεπραβίστα, δήμαρχος Τιράνων. Σερβέτ Λιμποχόβα, δήμαρχος Τιράνων. Βασίλειος Δρυϊνουπόλεως, Υπουργός Δικαιοσύνης και Θρησκευμάτων της Αυτόνομης Δημοκρατίας Βορείου Ηπείρου. Αβνί Ρουστέμι αριστερός ακτιβιστής. Νεζμί Ζαΐμι, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Σαμπιχά Κασιμάτι, ιχθυολόγος και αντιφρονούντας του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία Λουτφί Πασάς, πολιτικός και μεγάλος βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άρσι Πίπα, φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής και κριτικός.
Κατάλογος αστέρων της Τραπέζης

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Τραπέζης παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τράπεζα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης – Ανατολικής Μακεδονίας

Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης – Ανατολικής Μακεδονίας (Ε.Σ.ΠΕ.ΘΡ.ΑΝ.ΜΑΚ.) είναι ο υπεύθυνος φορέας για το άθλημα της πετοσφαίρισης στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στο Νομό Σερρών. Εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη και είναι η Α΄ Διοικητική Περιφέρεια της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης. Η Ε.Σ.ΠΕ. Θράκης – Ανατολικής Μακεδονίας αποτελεί τη διοργανώτρια αρχή των περιφερειακών πρωταθλημάτων και κυπέλλων στην περιοχή δικαιοδοσίας της.

 Το 1969, συστάθηκε η Τοπική Επιτροπή Αθλοπαιδιών Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, την οποία διαδέχθηκε το 1970 η Τοπική Επιτροπή Βόλλεϋ Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. Το 1983 στην Αλεξανδρούπολη, ιδρύθηκε η Ένωση Πετοσφαιρικών Σωματείων Θράκης (Ε.ΠΕ.Σ. Θράκης) η οποία μετονομάστηκε το 2003 σε Α΄ Διοικητική Περιφέρεια Ε.Ο.ΠΕ. – Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Θράκης / Ανατολικής Μακεδονίας. Η Ε.Σ.ΠΕ. Θράκης – Ανατολικής Μακεδονίας διοργανώνει πρωταθλήματα και κύπελλα ανδρών, γυναικών και τμημάτων υποδομής. Το πρωτάθλημα ανδρών αποτελεί τον Δ΄ Όμιλο της Β΄ Εθνικής, ενώ το πρωτάθλημα γυναικών αποτελεί τον Δ΄ Όμιλο χωρισμένο σε 1ο Ανατολικό και 2ο Δυτικό της Β΄ Εθνικής. Τα αθλητικά σωματεία που ανήκουν στην Ε.Σ.ΠΕ. Θράκης – Ανατολικής Μακεδονίας είναι τα εξής: Α.Ο. Νέας Βύσσας Α.Ο. Ορεστιάδας Α.Σ. Άθλος Ορεστιάδας Γ.Α.Σ. Σπάρτακος Διδυμοτείχου Α.Σ.Α. Έβρος Σουφλίου Γ.Α.Σ. Θύελλα Φερρών Γ.Σ. Φοίνικας Αλεξανδρούπολης Α.Ο. Αμαζόνες Μαΐστρου - Αλεξανδρούπολης 2011 Γ.Ε. Αλεξανδρούπολης Γ.Σ.Γ. Νίκη Αλεξανδρούπολης Μ.Γ.Σ. Εθνικός Αλεξανδρούπολης Μ.Γ.Σ. Α.Ε. Κομοτηνής Α.Σ. Ακαδημία Κομοτηνής Α.Σ. Ερμογένης Ξάνθης Π.Α.Σ. Θράκες Ξάνθης Α.Ο. Χρυσούπολης Α.Ο. Ανδροσθένης Θάσου Α.Ο. Καβάλα Α.Ο. Αμυγδαλεώνας Πανδραμαϊκός Α.Ο. Γ.Σ. Δράμας Σ.Φ.Β. Ερμής Δράμας Α.Σ. Γαία Δράμας Α.Ο. Άρτεμις Σερρών Α.Ο. Σερρών Ελπίς Α.Σ. Σερρών Επίσημο ιστολόγιο
Γυαλί Δωδεκανήσου

Το Γυαλί είναι ηφαιστειογενές νησί του νοτίου Αιγαίου και ένα από τα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Κω και τη Νίσυρο (σε απόσταση περίπου 7 χιλιόμετρα). Ο πληθυσμός του είναι 21 κάτοικοι (απογραφή 2011) και διοικητικά ανήκει στον δήμο Νισύρου. Στο Γυαλί γίνεται εξόρυξη ελαφρόπετρας (βόρειος λόφος) και περλίτη (νότιος λόφος) και κατά την αρχαιότητα γινόταν η εξόρυξη οψιδιανού για την κατασκευή εργαλείων.

 Το Γυαλί έχει έκταση 4,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αποτελείται από δύο λόφους που συνδέονται με στενή λωρίδα γης. Η μεγαλύτερη απόσταση στο νησί είναι 5 χλμ στον άξονα Βορρά/ΒορειοΑνατολικά-Νότου/Νοτιοδυτικά. Το μεγαλύτερο πλάτος του νησιού είναι περίπου 2,1 χλμ, ενώ το μικρότερο είναι λιγότερο από 500 μ. Όλο το νησί έχει κηρυχθεί Τοπίο Φυσικού Κάλλους και υπάρχουν δάση με κουμαριές και τραχεία πεύκη και δεντρώδης ευφόρβια. Άλλοι τύποι βλάστησης περιλαμβάνουν μακία και φρύγανα. Στο παραθαλάσσιο τμήμα βρίσκονται μερικοί θαλασσόκεδροι. Στο Γυαλί έχει ανασκαφεί αρχαίο νεκροταφείο, έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού της Τελικής Νεολιθικής περιόδου (4η χιλιετία π.Χ.) και δυο χωνευτήρια με σκωρίες τήξης χαλκού τα οποία χρονολογούνται από το 6.000 έως το 5.300 π.Χ., που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας. Η κατοίκηση στη νησίδα πρέπει να είχε εποχικό χαρακτήρα και σχετίζεται μάλλον με γεωργοκτηνοτροφικές δραστηριότητες παρά με τις ανάγκες κατεργασίας του οψιανού ο οποίος αφθονεί στο βόρειο τμήμα του νησιού. Όλα αυτά οφείλονται στην ύπαρξη του ομώνυμου ανενεργού ηφαιστείου. Στην επανάσταση του 1821 εδώ έβρισκε καταφύγιο ο Ανδρέας Μιαούλης. Το ηφαίστειο του Γυαλιού, είναι ανενεργό και βρίσκεται σε απόσταση 7 περίπου χλμ από το ηφαίστειο της Νισύρου, έχει δύο ηφαιστειακούς δόμους, τον βορειοανατολικό και τον νοτιοδυτικό, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με ένα στενό ισθμό. Μελίνα Φιλήμονος-Τσοποτού, "Γυαλί", στο: Ανδρέας Βλαχόπουλος (επιμ.): Αρχαιολογία-νησιά του Αιγαίου, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 2005, σελ. 355
Δανιήλ Κουβουκλήσιος

Ο Δανιήλ Κουβουκλήσιος ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. Ήταν ίσως συγγενής του Ιωάννη. Έγραψε μεταξύ άλλων και τέσσερις λόγους περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1960–61

Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1960-61 διεξήχθη σε έξι κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Α.Ο. Αιγάλεω, ο οποίος στη συνέχεια μαζί με Ατρόμητο και Αστέρα αγωνίστηκαν στον Όμιλο Αθήνας (1ο) της Β΄ Εθνικής για την άνοδο στην Α΄ Εθνική.

 Α΄ με τέσσερις (4) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (6 αγώνες). Α1 με δύο (2) ομάδες. Α2 με είκοσι δύο (22) ομάδες σε σε όμιλο δύο γύρων (42 αγώνες). Β1 με είκοσι έξι (26) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (25 αγώνες). Β2 με τριάντα (30) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (29 αγώνες). Γ΄ με 40 ομάδες σε ομίλους. Δ΄ σε ομίλους. Στην Α΄ κατηγορία μετείχαν μόνο τέσσσερις (4) ομάδες και ουσιαστικά υπήρξε προκριματικός όμιλος για τη φάση των ομίλων της Β΄ Εθνικής. Δύο ακόμα ομάδες, ο Άρης και η Δάφνη Αθηνών, δεν έλαβαν μέρος στην Α΄ κατηγορία αλλά συγκρότησαν μιαν ιδιότυπη ενδιάμεση Α1 κατηγορία. Εντάχθηκαν στην Α΄ κατηγορία την επόμενη σεζόν. Πρωταθλητής: Α.Ο. Αιγάλεω. Προκρίθηκε στη Β΄ Εθνική (Όμιλος Αθήνας με 9 ομάδες), όπου τερμάτισε στην 1η θέση και ανέβηκε στην Α΄ Εθνική. Στη Β΄ Εθνική: Ατρόμητος Αθηνών. Τερμάτισε στην 5η θέση στον Όμιλο Αθήνας της Β΄ Εθνικής (9 ομάδες). Στη Β΄ Εθνική: Αστέρας Αθηνών. Τερμάτισε στην 6η θέση στον Όμιλο Αθήνας της Β΄ Εθνικής (9 ομάδες). Παρέμεινε στην Α΄: Αθηναϊκός Ανέβηκαν από την Α1: Άρης Αθηνών, Δάφνη Αθηνών, οι οποίοι συγκρότησαν μια ιδιότυπη ενδιάμεση Α1 κατηγορία. Πρωταθλητής: Π.Α.Ο. Σαφράμπολη, άνοδος στην Α΄. Άνοδος στην Α΄: Α.Ε. Ελευθερούπολης, Π.Α.Ο. Καλογρέζας. Άνοδος στην Α1 (10 ομάδες): 4η ως 13η. Παραμονή στην Α2 (9 ομάδες): 14η ως 22η. Υποβιβασμός: καμία ομάδα. * Αγώνας κατάταξης: Α.Ο. Δάφνης - Έσπερος Καλ.: 2-1 Πρωταθλητής: Φοίβος Ν. Κόσμου, άνοδος στην Α2. Άνοδος στην Α2: 2η ως 7η (6 ομάδες). Παραμονή στη Β1: 8η ως 26η (19 ομάδες). Υποβιβασμός: καμία ομάδα. * Στα μέσα της επόμενης σεζόν η Υπεροχή Μενιδίου μετονομάστηκε σε «Αχαρναϊκός». Πρωταθλητής: Χαραυγιακός. Άνοδος στη Β1: 2η ως 7η. Παραμονή στη Β2: 8η ως 30ή. Υποβιβασμός: καμία ομάδα.Μετείχαν (30): Φοίνιξ, Λαρισαϊκός, Α.Ε. Καλλιθέας, Ατρόμητος Χαλανδρίου, Α.Ε. Γαλατσίου, Αρμενική, Εριγών, Άρης Παγκρατίου, Χαλκηδονικός, Λευκός Αστήρ, Άφοβος Σεπολίων, Χαραυγιακός, Δάφνη Δαφνίου, Αστήρ Περιστερίου, Νίκη Κολωνού, Αθηναΐς Κυψέλης, Ήφαιστος Περιστερίου, ΠΟΑΣ, Αστραπή Ριζουπόλεως, Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου, Π.Α.Ο. Πετρουπόλεως, Α.Ο. Καλαμακίου, Πανθησειακός, Πράσινα Πουλιά, Όμιλος Θερμοπυλών, Θησεύς Κάτω Πετραλώνων, Πετραλωνιακός , Άμυνα Ρουφ, Ακράτητος Άνω Πετραλώνων , Α.Ε. Πετραλώνων. Πρωταθλητής: Εθνικός Ψυχικού Δευτεραθλητής: Άμιλλα Περιστερίου Πρωταθλητής: Πυρσός Καλλιθέας Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". "Αθλητική Ηχώ", 4/1/1961. "Αθλητική Ηχώ", 8/1/1961. "Αθλητική Ηχώ", 12/6/1961. "Αθλητική Ηχώ", 15/6/1961. "Αθλητική Ηχώ", 25/6/1961.Στατιστική ποδοσφαίρου.
Πουντς

Η Πουντς (ονομάζεται και Παντς) είναι πόλη της επαρχίας Πουντς του ινδικού κρατιδίου του Τζαμού και Κασμίρ. Σύμφωνα με το ινδικό έπος Μαχαμπαράτα αλλά και τη μαρτυρία του κινέζου περιηγητή Ξουανζάνγκ, οι περιοχές Πουντς, Ρατζάουρι και Αμπισάρα κατά τα αρχαία χρόνια των ηρωικών επών, ευρίσκοντο υπό καμποτζιανή κυριαρχία.

 Η πόλη βρίσκεται στην ομώνυμη κοιλάδα με μέσο υψόμετρο στα 981 μέτρα. Η οροσειρά Πιρ Παντζάλ χωρίζει την κοιλάδα Πουντς από την κοιλάδα Κασμίρ. Για πολύ καιρό η μόνη οδική αρτηρία ανάμεσα στις δυο κοιλάδες ήταν μέσω της πόλης Τζαμού. Σήμερα όμως, με την ολοκλήρωση της Οδού Μουγκάλ, θα υπάρξει απευθείας σύνδεση μεταξύ τους. Η πόλη είχε κατά την απογραφή του 2001 πληθυσμό 23.442 κατοίκων, με τους άντρες να αποτελούν το 56% του πληθυσμού και τις γυναίκες το 44%. Το ποσοστό κατοίκων που γνωρίζει ανάγνωση και γραφή ανέρχεται σε 79%, 20% πιο πάνω από τον εθνικό μέσο όρο της Ινδίας. Οι άνδρες γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή σε ποσοστό 84% και οι γυναίκες σε ποσοστό 72%, ενώ το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Το 87% είναι μουσουλμάνοι, 7% Σιχ και το υπόλοιπο 6% Ινδουιστές. Γύρω στα 326 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος εισέβαλε στη γεωγραφική ζώνη όπου ευρίσκεται η πόλη, νότια στον ποταμό Τζέλουμ (ο Υδάσπης των Αρχαίων Ελλήνων), για να αντιμετωπίσει τον Πώρο, ινδό βασιλέα της περιοχής Παντζάμπ, περιοχής γνωστής τότε ως Ντραβαμπισάρ. Τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο ξακουστός κινέζος περιηγητής Χουγιέν Τσανγκ πέρασε από την περιοχή. Σύμφωνα με όσα κατέγραψε, η περιοχή ήταν τότε γνωστή ως τμήμα του Κασμίρ. Περίπου το 850 μ.Χ. η Πουντς έγινε βασίλειο υπό τον Ρατζά Ναρ, ο οποίος εμπορευόταν άλογα. Το 1596 μ.Χ., ο Μογγόλος κατακτητής αυτοκράτορας Τζαχανγκίρ, όρισε ως κυβερνήτη της Πουντς, τον Ράτζα Σιράχ-Ουντ-Ντιν Ραθόρ, απόγονο των Ράο Γιόντα Σινχ και Ράο Σουράχ Σινχ. Ο Ράτζα Σιράχ-Ουντ-Ντιν Ραθόρ και οι απόγονοί του κυβέρνησαν την περιοχή μέχρι το 1798 μ.Χ. Το 1819 η περιοχή καταλήφθηκε από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινχ και παρέμεινε υπό την κατοχή της Αυτοκρατορίας των Σινχ μέχρι το 1850 οπότε και πέρασε στην κατοχή των Βρετανών, για να ενταχθεί στο νεοπαγές κράτος της Ινδίας με την αποχώρηση των αποικιοκρατών από τις Ινδίες το 1947. Σήμερα η περιοχή αποτελεί μία από τις καλύτερες περιοχές της επαρχίας Τζαμού και Κασμίρ ως προς την ποιότητα ζωής. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Poonch στο Wikimedia Commons
Μνημείο της εξοντωτικής πορείας των Εβραίων

Το Μνημείο της εξοντωτικής πορείας των Εβραίων είναι έργο τέχνης του Γερμανού σύγχρονου γλύπτη Χουμπέρτους φον Πίλγκριμ. Απαρτίζεται από αλυσίδα 21 αντίγραφων που είναι τοποθετημένα στη Γερμανία και ένα αντίγραφο στο Γιαντ Βασσέμ στο Ισραήλ.

 Αποτελείται από 22 αντίγραφα. Το κάθε αντίγραφο εικονίζει Εβραίους που είναι εξουθενωμένοι από τις κακουχίες και τον αφανισμό. Περπατούν αναγκαστικά ενώ τους εγκαταλείπουν οι τελευταίες τους δυνάμεις. Κρατάει ο ένας τον άλλο, ενώ υποθέτουμε το μάτι του αδίστακτου δεσμοφύλακα που καραδοκεί. Τα γλυπτά που είναι τοποθετημένα στη Γερμανία φέρουν την επιγραφή «HIER FÜHRTE IN DEN LETZTEN KRIEGSJAHREN IM APRIL 1945 DER LEIDENSWEG DER HÄFTLINGE DES KONZENTRATIONSLAGER DACHAU VORBEI INS UNGEWISSE.», ενώ το αντίγραφο στο Ισραήλ φέρει ως επιγραφή έναν ψαλμό από το βιβλίο του Προφήτη Ιερεμία. Ένα από τα αντίγραφα είναι τοποθετημένο στο μνημείο του Ολοκαυτώματος Γιαντ Βασσέμ στο Ισραήλ, ενώ τα υπόλοιπα 21 είναι τοποθετημένα στη Γερμανία κατά μήκος της οδού από το Νταχάου στο Βαακίρχεν και σε δύο άλλους δρόμους, σημαδεύοντας την εξοντωτική διαδρομή που αναγκάστηκαν να διανύσουν θύματα του Ολοκαυτώματος στο τέλος του πολέμου. Το έργο είναι φόρος τιμής σε πραγματικά γεγονότα αναγκαστικής πορείας Εβραίων που έγιναν στο τέλος του πολέμου στη Γερμανία. Το έργο τέχνης κατασκευάστηκε το 1989 και η ανάρτηση στα σημαδιακά σημεία της πορείας αποπερατώθηκε το 2005. 26 Mahnmale am Todesweg ins Ungewisse
Έκζεμα

Έκζεμα ή ατοπική δερματίτιδα είναι πάθηση του δέρματος αλλεργικής φύσης με κύρια συμπτώματα την ερυθρότητα και τον έντονο πολλές φορές κνησμό. Ο όρος έκζεμα χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει γενικά τις δερματίτιδες.

 Όταν το δέρμα εκτίθεται διαρκώς σε ουσίες που αντιδρούν με τα φυσικά έλαια του, έχουμε ως αποτέλεσμα το έκζεμα επαφής. Τα απορρυπαντικά, τα σαμπουάν, τα βιομηχανικά χημικά, τα αντηλιακά, το συνεχές πλύσιμο και το στέγνωμα, οι κρύες ή ξηρές συνθήκες είναι όλα επικίνδυνοι παράγοντες. Η βλάβη συσσωρεύεται και προκαλεί τη φλεγμονώδη αντίδραση το έκζεμα. Το δέρμα γίνεται υπερευαίσθητο και η σύντομη έκθεση σε αυτόν είναι αρκετή ώστε να προκαλέσει ευρεία αντίδραση ακόμα και σε περιοχές που δεν έχουν προσβληθεί. Το έκζεμα επαφής μπορεί να εκδηλωθεί όταν ένα άτομο είναι ευαίσθητο στο άγγιγμα συγκεκριμένων αντικείμενων. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση μπορεί να αυξήσει την ευαισθησία και να οδηγήσει σε άσθμα ή άλλη έντονη αλλεργική κατάσταση. Οι κρέμες στεροειδών μπορούν να περιορίσουν τη φλεγμονή και να προσφέρουν άμεση ανακούφιση από τον κνησμό. Αν ο κνησμός φτάνει σε σημείο να παρενοχλεί τον ύπνο, τα καταπραϋντικά χάπια μπορεί να αποτελέσουν προσωρινή θεραπεία. Είναι σημαντικό το να διατηρείτε το δέρμα σας υγρό. Η λήψη αντιισταμινικών χαπιών ή άλλων αντικνησμικών φαρμάκων συνήθως καταπραΰνει τον κνησμό. Σε σοβαρές περιπτώσεις συντονισμένη αγωγή στεροειδών ή δραστικών κατασταλτικών του ανοσοποιητικού όπως η κυκλοσπορίνη μπορεί να χορηγηθεί κατόπιν συνταγής γιατρού και με γνώση πιθανών παρενεργειών.
Έσμον Σάιμον

O Έσμον Σάιμον (Esmon Saimon, αναφέρεται και ως Esmon Sae (28 Οκτωβρίου 1955-), είναι πολιτικός από το Βανουάτου. Έγινε Πρόεδρος του Κοινοβουλίου στις 11 Φεβρουαρίου 2016 και υπηρέτησε ως υπηρεσιακός Πρόεδρος του Βανουάτου από τις 17 Ιουνίου 2017 ως τις 6 Ιουλίου 2017 μετά τον θάνατο του Μπόλντουιν Λόνσντεϊλ.

 Αρχικά εργάστηκε ως γραμματέας στην Συνεργατική Εταιρεία του Σάουθ Γουέστ Μπέι από το 1978 ως το 1982 και στη συνέχεια ασχολήθηκε με ιδιωτικές επιχειρήσεις (λιανικής πώλησης και αλιείας) ως το 1998.Υπηρέτησε στη συνέλευση στην επαρχία Μαλάμπα από το 1992 ως το 1996 και στη συνέχεια εξελέγη μέλος του Κοινοβουλίου στην Μαλεκούλα στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Δεκέμβριο του 1998. Σήμερα ανήκει στο Μελανησιακό Προοδευτικό Κόμμα.Διορίστηκε υπουργός Συνεργασίας και Επιχειρησιακής Ανάπτυξης κατά την πρωθυπουργία του Σάτο Κίλμαν στις 18 Φεβρουαρίου 2010. Ο Κίλμαν αποχώρησε από την εξουσία στις 24 Απριλίου μετά την πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης, όμως την κέρδισε ξανά στις 13 Μαΐου, με απόφαση του Εφετείου, το οποίο κήρυξε την εκλογή της νέας κυβέρνησης μη συνταγματική. Ο Σάιμον αποχώρησε ξανά από υπουργός στις 17 Μαΐου, με τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Κίλμαν και την αντικατάσταση του υπουργού με τον Ντον Κεν.Με πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης, η τελευταία κατέρρευσε στις 21 Μαρτίου 2013 και ο νέος πρωθυπουργός Μοάνα Καρκάσις Καλόζιλ διόρισε τον Σάε ως υπουργό Υποδομών και Κοινής Ωφέλειας δύο ημέρες αργότερα. Στις 15 Μαΐου 2014 συνετέλεσε στην κατάρρευση της κυβέρνησης του Καρκάσις. Ο νέος πρωθυπουργός Τζο Νάτουμαν διατήρησε τον Σάε στο χαρτοφυλάκιο των Υποδομών. Η θητεία του ως υπουργού τερματίστηκε μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Νάτουμαν με πρόταση δυσπιστίας στο κοινοβούλιο, στις 11 Ιουνίου 2015.Στις 11 Φεβρουαρίου 2016 εξελέγη Πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Βανουάτου.
Νάμπι Τατζίμα

Η Νάμπι Τατζίμα (ιαπωνικά: 田島 ナビ, 4 Αυγούστου 1900-21 Απριλίου 2018) ήταν υπεραιωνόβια από την Ιαπωνία. Σε ηλικία 117 ετών ήταν (ως τον θάνατό της, τον Απρίλιο του 2018) ο γηραιότερος επιβεβαιωμένος εν ζωή άνθρωπος και ο τελευταίος εν ζωή άνθρωπος που γεννήθηκε τον 19ο αιώνα. Ήταν επίσης ο γηραιότερος επαληθευμένος άνθρωπος στην Ιαπωνία και την Ασία μέχρι που η ηλικία της ξεπεράστηκε απο την Κάνε Τανάκα στις 19 Σεπτεμβρίου του 2020

 Η Τατζίμα γεννήθηκε στο Αράκι, μια περιοχή που ήταν τότε γνωστή ως Χωριό Γουάν, στο δυτικότερο μέρος του νησιού Κικατζίμα. Από το Φεβρουάριο του 2002, κατοικεί σε ένα γηροκομείο που ονομάζεται "Κικάιεν" (喜 界 園) στο Κικάι του νομού Καγκοσίμα.Ο σύζυγός της, Τομινίσι Τατζίμα (田島 富 二 子), πέθανε το 1991 σε ηλικία 95 ετών σύμφωνα με ορισμένες πηγές ή ενδεχομένως το 1992 ή το 1993 σύμφωνα με άλλες. Έχει εννέα παιδιά (επτά γιοι και δύο κόρες). Τον Σεπτέμβριο του 2011, η Τατζίμα είχε 28 εγγόνια, 56 δισέγγονα και 35 τρισέγγονα. Τον Σεπτέμβριο του 2015, είχε πάνω από 140 απογόνους, συμπεριλαμβανομένων των τρισέγγονων. Τον Σεπτέμβριο του 2017 είχε περίπου 160 απογόνους.Η Τατζίμα έγινε το γηραιότερο εν ζωή άτομο στην Ιαπωνία στις 27 Σεπτεμβρίου 2015, μετά το θάνατο μιας 115χρονης ανώνυμης γυναίκας που ζούσε στο Τόκιο. Στην 1 Σεπτεμβρίου ξεπέρασε την ηλικία της Μισάο Οκάουα (117 χρόνια, 27 μέρες) και έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος στην Ιαπωνία και στην Ασία που έζησε Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, μετά το θάνατο της 117χρονης Τζαμαϊκανής Βάιολετ Μπράουν, η Τατζίμα έγινε το γηραιότερο εν ζωή άτομο στον κόσμο και το τελευταίο εν ζωή άτομο που γεννήθηκε τον 19ο αιώνα. Στις 23 Μαρτίου 2018, ξεπέρασε την ηλικία της Καναδέζας Μαρί-Λουίζ Μίλερ (117 χρόνια, 230 ημέρες) και έγινε ο τρίτος μεγαλύτερος άνθρωπος που έζησε μετά την Ζαν Κάλμαν και την Σάρα Κνάους. Τον Ιανουάριο του 2018 μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο λόγω αδυναμίας και πέθανε απο φυσικά αίτια στις 21 Απριλίου 2018 σε ηλικία 117 χρονών, 260 ημερών, μόλις τρισίμιση μήνες πριν τα 118α γενέθλια της. Μετά τον θάνατο της η Τσίγιο Μιγιάκο έγινε ο γηραιότερος εν ζωή άνθρωπος και στην Ιαπωνία και στον κόσμο. Παρέμεινε η μεγαλύτερη Γιαπωνέζα και Ασιάτισσα καθώς και ο τρίτος μεγαλύτερος άνθρωπος που έζησε μέχρι που η Κάνε Τανάκα ξεπέρασε την ηλικία της στις 19 Σεπτεμβρίου του 2020, ενώ στις 30 Οκτωβρίου 2021 η Γαλλίδα Λουσίλ Ράντον ξεπέρασε την ηλικία της αφήνοντας την ως ο πέμπτος μεγαλύτερος άνθρωπος που έζησε Γηραιότερα εν ζωή πρόσωπα στον κόσμο
Μαρία Ελεονώρα της Κλέβης

Η Μαρία Ελεονώρα, γερμ. Maria Eleonora (16 Ιουνίου 1550 - 1 Ιουνίου 1608) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πρωσίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και της Μαρίας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1573 τον Αλβέρτο Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν, δούκα της Πρωσίας και είχε τέκνα: Άννα 1576-1625, παντρεύτηκε τον εγγονό του τρίτου εξαδέλφου της Ιωάννη Σιγισμούνδο των Χοεντσόλερν, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου Μαρία 1579-1649, παντρεύτηκε τον γιο του τρίτου εξαδέλφου της Χριστιανό των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ Σοφία 1582-1610, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο των Κέττλερ, δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγαλλίας Ελεονώρα 1583-1607, παντρεύτηκε τον γιο του τρίτου εξαδέλφου της Ιωακείμ Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν, εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου (αδελφό του Χριστιανού). Μαγδαληνή Σίβυλλα 1586-1659, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γεώργιο Α΄ των Βέττιν, εκλέκτορα της Σαξονίας. Αλβέρτος Φρειδερίκος 1580, Γουλιέλμος Φρειδερίκος 1585-1586, απεβίωσαν σε νηπιακή ηλικία R. Scheller, Die Frau am preuß. Herzogshof (1550–1625), 1966 (L, P); Land im Mittelpunkt d. Mächte, Die Herzogtümer Jülich-Kleve-Berg, 1984 (zugleich Ausst.kat. Kleve 1984, Düsseldorf 1985, dort bes. H. Preuß, Pol. Heiraten in Jülich-Kleve-Berg, S. 133-46, P).
Μίλγουολ ΦΚ

Η Μίλγουολ ΦΚ (αγγλικά: Millwall F.C.) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το νοτιοανατολικό Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1885 ως Μίλγουολ Ρόβερς (Millwall Rovers) και έδρα της είναι το στάδιο Δε Νιού Ντεν (The New Den).

 Η Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν η παρουσία της στον τελικό στο Κύπελλο Αγγλίας το 2004, όπου έχασε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 3-0. Έτσι, η Μίλγουολ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Κύπελλο Ουέφα της επόμενης περιόδου. Παλιότερα έχει αγωνιστεί για αρκετά χρόνια στην κορυφαία κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Η Μίλγουολ σε σχέση με το μέγεθός της έχει πολλούς και πιστούς οπαδούς που την ακολουθούν παντού. Δυστυχώς όμως το όνομα της ομάδας έχει συσχετιστεί με την μακρά ιστορία του χουλιγκανισμού στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Η παλαιότερη όμως και πιό βαθιά ριζωμένη αντιπαλότητα είναι με τη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Οι δύο ομάδες εδρεύουν σε γειτονικές περιοχές και σχετίζονται ιστορικά με ανταγωνίστριες εταιρίες σιδηρουργίας-ναυπηγείας. Επίσης κατά τη διάρκεια της Γενικής Απεργίας του 1926, οι εργαζόμενοι σε εταιρίες στο Άιλ οβ Ντογκζ, οι οποίοι σχετίζονται με τη Μίλγουολ, αρνούνται να απεργήσουν, βαθαίνοντας έτσι την έχθρα ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Η βιομηχανική φύσης ρήξη επαναλαμβάνεται κατά τις ανεπίσημες απεργίες του 1946-1949 στο λιμάνι του Λονδίνου, με τις αποβάθρες του Σάρι που σχετίζονται με τη Μίλγουολ να αρνούνται να απεργήσουν. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις δύο ομάδες είναι από τους πλέον κακόφημους σε παγκόσμιο επίπεδο και συνοδεύεται συχνά από επεισόδια εκτεταμένης βίας. Ομολογουμένως όχι πλέον τόσο όσο στο παρελθὀν. Ο σύλλογος άλλαξε όνομα στο Λονδίνο FC το 2015. Το επίσημο site της Μίλγουλ To site των φιλάθλων της Μίλγουλ
Σωκράτης Λαγουδάκης

Ο Σωκράτης Λαγουδάκης (Σμύρνη, 1864 - Αλεξάνδρεια, 3 Ιουνίου 1944) ήταν Έλληνας ιατρός και λόγιος, μαραθωνοδρόμος με τα χρώματα της Γαλλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896.

 Γεννήθηκε στην Σμύρνη το 1864 και πολέμησε στην Κρητική Επανάσταση του 1889. Κατά την διάρκεια των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, αγωνίστηκε στο Μαραθώνιο, όπου κατέλαβε την 9η θέση με τα χρώματα της Γαλλίας, στην οποία διέμενε τα τελευταία χρόνια. Ήταν ο τελευταίος από τους εννέα μαραθωνοδρόμους, που ολοκλήρωσαν την μαραθώνια διαδρομή σε σύνολο 17 αθλητών που υπάρχαν κατά την εκκίνηση. Υπήρξε δημοφιλής για το κατόρθωμά του να αγωνιστεί στην ηλικία του και ένα ποίημα γράφτηκε στο όνομά του. Υπήρξε στρατιωτικός ιατρός κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. To 1918, κατευθύνθηκε στην Αίγυπτο, όπου προσπαθούσε να θεραπεύσει ασθενείς του από τη λέπρα. Στην προσπάθειά του να βελτιώσει τις θεραπευτικές μεθόδους της εποχής, προσβλήθηκε ο ίδιος. Χαρακτηριζόταν ως ένας επιστήμονας «που δεν το έβαζε ποτέ κάτω». Πέθανε τελικά από την ίδια ασθένεια που προσπάθησε να καταπολεμήσει, στις 3 Ιουνίου του 1944 στην Αλεξάνδρεια.Κατά την παραμονή του στην Αλεξάνδρεια, έγραφε σε ομογενειακά έντυπα και υπήρξε εκδότης των εφημερίδων "Αθάνατος Ελληνισμός" (1939) και "Ελληνισμός" (1942). Αναφέρεται ότι έπειτα από πρωτοβουλία του, ο σύλλογος "Ελληνική Ένωσις Αιγύπτου" ίδρυσε νυχτερινή σχολή για εργαζόμενους νέους. Τον Μάρτιο του 1924, αναφέρθηκε με μη κολακευτικά λόγια για τον Κωνσταντίνο Καβάφη, με αποτέλεσμα να αναστατωθεί η πνευματική ζωή της πόλης και να συνταχθεί μια επιστολή διαμαρτυρίας λογοτεχνών της πόλης υπέρ του Αλεξανδρινού ποιητή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Σινεμά" της Αλεξάνδρειας. Σύμφωνα με το έργο "Επιστολές στον Μάριο Βαϊάνο" του 1979, που υπογράφουν οι Αλεξανδρινοί λογοτέχνες Κωνσταντίνος Καβάφης και Μάριος Βαϊάνος, καθώς και ο εκδότης και κριτικός λογοτεχνίας Ευάγγελος Μόσχος, ο Λαγουδάκης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1864. Το ίδιο έτος γεννήσεως, αναφέρει και ο συγγραφέας Μπρους Πέρρι (Bruce Perry) στο έργο του "Encyclopedia of Modern Greek Literature" που εκδόθηκε το 2004. Πριν την εκκίνηση των αθλητών, όταν οι ελληνικοί παράγοντες επισήμαναν στους Έλληνες αθλητές την σημασία που θα είχε για την Ελλάδα ο νικητής να ήταν από την διοργανώτρια χώρα, ο Σωκράτης Λαγουδάκης που βρίσκονταν στην τρίτη γραμμή, φώναξε στα γαλλικά ώστε να τον καταλάβουν και οι ξένοι αθλητές, «εάν νικήσετε, θα σας σκεφτόμαστε ακόμη είμαστε σαν αδέλφια», φράση που καταγράφηκε από τους ιστορικούς της εποχής. Ο Σωκράτης Λαγουδάκης ολοκλήρωσε 9ος τη διαδρομή, μια ώρα μετά τον νικητή του μαραθωνίου Σπύρο Λούη και αφού ακυρώθηκε ο 3ος νικητής λόγω καταγγελίας ότι επιβιβάστηκε σε τμήμα της διαδρομής σε κάρο.
Μεσιέ 67

Το Μεσιέ 67 (γνωστό και ως M67 και NGC 2682) είναι γηραιό ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 2.700 ετών φωτός στον αστερισμό Καρκίνο. Είναι από τα γηραιότερα σμήνη του Γαλαξία με ηλικία περίπου τεσσάρων δισεκατομμυρίων ετών, άρα τα άστρα του Μ67 έχουν λίγο μικρότερη ηλικία από τον Ήλιο. Ανακαλύφθηκε από τον Γιόχαν Γκότφριντ Κέλερ (Johann Gottfried Köhler) το 1779. Ο Σαρλ Μεσιέ το ανακάλυψε ανεξάρτητα ένα χρόνο αργότερα και το πρόσθεσε στον κατάλογό του.

 Το M67 έχει περισσότερα από 100 άστρα όμοια με τον Ήλιο και πολλούς ερυθρούς γίγαντες. Ο συνολικός αριθμών άστρων είναι περίπου 500. Δεν περιέχει άστρα που βρίσκονται στην κύρια ακολουθία πιο ζεστά από φασματικό τύπο F, εκτός από τους «μπλε αποκομμένους» καθώς άστρα λαμπρότερα από F έχουν εγκαταλείψει τη κύρια ακολουθία εδώ και καιρό. Στη πραγματικότητα αν τα άστρα του Μ67 τοποθετηθούν στο διάγραμμα HR υπάρχει μία εμφανής στροφή, αντιπροσωπεύοντας το σημείο στο οποίο τα άστρα της κύριας ακολουθίας γίνονται ερυθροί γίγαντες. Καθώς το σμήνος γίνεται μεγαλύτερο σε ηλικία, η στροφή μετατοπίζεται πιο κάτω και δεξιά στο διάγραμμα. Φαίνεται ότι το Μεσιέ 67 δε διαθέτει ένα αντικειμενικό δείγμα αστέρων. Μία αιτία αυτού είναι ότι το σμήνος έχει υποστεί διαχωρισμό μάζας, δηλαδή τα ελαφρότερα άστρα βρίσκονται σε μεγαλύτερη απόσταση από τα βαρύτερα, τα οποία βρίσκονται στο κέντρο του σμήνους. Το Μ67 δεν είναι το γηραιότερο γνωστό ανοικτό σμήνος, αλλά λίγα σμήνη είναι γνωστό ότι έχουν μεγαλύτερη ηλικία. Το Μ67 είναι ένα σπουδαίο εργαστήριο για τη μελέτη της αστρικής εξέλιξης, καθώς όλα του τα άστρα είναι στην ίδια απόσταση και έχουν την ίδια ηλικία με την εξαίρεση των λεγόμενων «μπλε αποκκομένων» (blue stragglers)., των οποίων η καταγωγή δεν έχει κατανοηθεί πλήρως. Το Μεσιέ 67 είναι το κοντινότερο γηραιό σμήνος, και γι´αυτό το λόγο έχει γίνει μόνιμο παράδειγμα για τη μελέτη της αστρικής εξέλιξης. Πιθανότατα είναι το δεύτερο καλύτερα μελετημένο ανοικτό σμήνος μετά τις Υάδες, το οποίο είναι το εγγύτερο ανοικτό σμήνος και είναι αρκετά νεότερο από το M67. Αν και το Μ67 είναι ένα από τα καλύτερα μελετημένα ανοικτά σμήνη φυσικές παράμετροι όπως ηλικία, μάζα και αριθμός αστέρων ενός συγκεκριμένου τύπου διαφέρουν πολύ. Οι Richer και σία υπολογίζουν ότι έχει ηλικία 4 δισεκατομμυρίων ετών, μάζα 1080 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή και περιέχει 150 λευκούς νάνους. Οι Hurley και σία υπολογίζουν ότι έχει μάζα 1400 μεγαλύτερη από την ηλικία και είχε αρχική μάζα 10 φορές μεγαλύτερη. Μόνο λίγα έχουν μεγαλύτερη ηλικία. Το NGC 188, που θεωρούταν για καιρό το γηραιότερο στον γαλαξία, έχει ηλικία 5 δισεκατομμυρίων ετών, ενώ το NGC 6791 με ηλικία 7 δισεκατομμύρια έτη είναι γηραιότερο γνωστό σμήνος. Messier 67, SEDS Messier pages
Περιοχή Μέρου

Η Περιοχή Μέρου (Αγγλικά: Meru District, Σουαχίλι: Wilaya ya Meru), είναι μία από τις έξι επαρχίες στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της περιφέρειας Αρούσα (Arusha Region), το οποίο ανατολικά συνορεύει με την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) και νοτίως με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region). Η Επαρχία Μέρου (Meru District) καθώς και η Αγροτική Περιοχή Αρούσα (Arusha Rural District), προήλθαν μετά την Κυβερνητική απόφαση, σύμφωνα με το ΦΕΚ 353 του 2007 και μετά από το διαχωρισμό της Περιοχής Αρουμέρου.Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μέρου (Meru District) ήταν 268.144 άτομα.

 Πριν από τον διαχωρισμό της, η Περιοχή Αρουμέρου (Arumeru District), διαιρείτο διοικητικά σε τριάντα επτά Τμήματα: Σήμερα, η Περιοχή Μέρου (Meru District), διαιρείται διοικητικά σε: 3 Τομείς, 17 Τμήματα, 71 Χωριά και 281 υπο-χωριά. Το 2012, η οικονομία στην Περιοχή Μέρου (Meru District), απειλήθηκε, όταν τοπικοί ακτήμονες κάτοικοι, κατέλαβαν βίαια, μερικές από τις μεγάλες ανθοκομικές φάρμες οι οποίες φέρνουν και τα περισσότερα χρήματα στην περιοχή. Η γεωργία κυρίως ασκείται σε μικρή κλίμακα, όπως η ζωική παραγωγή, η ανθοκομία και η παραγωγή σπόρων να είναι οι κύριες δραστηριότητές της. Οι παραγόμενοι σπόροι και τα άνθη τα οποία είναι υψηλής ποιότητας, προορίζονται για εξαγωγή, καθότι υποστηρίζονται από το εύφορο ηφαιστειακό έδαφος και τις διαθέσιμες υδάτινες πηγές από τα βουνά.Οι κύριοι τύποι των αγροτικών προϊόντων που παράγονται είναι καφές, μπανάνες, λαχανικά, ντομάτες, κρεμμύδια, λάχανο, καρότα, αβοκάντο, αναποφλοίωτο ρύζι, κεχρί, μανιόκα, πατάτες Ιρλανδίας, γλυκοπατάτες και φασολάκια. Οι αγρότες εξασκούν το παραδοσιακό σύστημα καλλιέργειας, με την παραδοσιακή χρήση της κοπριάς στους αγρούς των. Εντός της περιοχής υπάρχουν μερικές σημαντικές τουριστικές περιοχές, όπως το Εθνικό Πάρκο Αρούσα (ANAPA), δάσος Καράνγκα (Karanga forest), Λίμνη Ντουλούτι (Lake Duluti) και τα Σαφάρι Καμήλας Μκούρου (Mkuru Camel Safaris) στο Τμήμα Νγκαρενανυούκι (Ngarenanyuki Ward). Τη φιλοξενία των κατοίκων, τον ευνοϊκό καιρό, τα ελκυστικά ξενοδοχεία, πολιτιστικά κέντρα, καταστήματα τουριστικών ειδών, εστιατόρια, κάμπινγκ, καταστήματα και το όμορφο Όρος Μέρου (Mount Meru) στο παρασκήνιο, έχουν ιδιαίτερη επίδραση στους τουρίστες που επισκέπτονται την Ούσα Τάουν (Usa Town). Επιπλέον, η Ούσα Τάουν (Usa Town), είναι πλησίον στο εκπληκτικό Εθνικό Πάρκο Αρούσα και τη Λίμνη Ντουλούτη (Lake Duluti). Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Αρούσα Αρούσα Παραπομπές σημειώσεων
Σίδη

Η Σίδη ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Παμφυλία στην νότια ακτή της Μικράς Ασίας. Ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ., και άκμασε ιδιαίτερα επί της ρωμαϊκής περιόδου κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ.. Κοντά βρίσκονται τα χωρία Μαναβγκάτ και Σελιμίγιε στην επαρχία Αττάλειας της Τουρκίας.

 Ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους της Κύμης στην Αιολίδα κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., και η προστάτιδα θεότητα της ήταν η Αθηνά η παράσταση της οποίας υπήρχε στα νομίσματα της πόλεως. Η ονομασία της πόλης σήμαινε Ρόδι στην τοπική σιδητική γλώσσα της αρχαιότητας, και υπάρχουν αντίστοιχες απεικονίσεις στα νομίσματα. Σταδιακά φαίνεται πως οι κάτοικοι υιοθέτησαν τα ελληνικά και δεν συνέχισαν να χρησιμοποιούν την τοπική γλώσσα. Αρχικά κατακτήθηκε από τους Λύδιους τον 6ο αιώνα π.Χ. και μετέπειτα πέρασε στην κυριαρχία των Περσών, έως ότου αυτοί ηττηθούν από τον Αθηναίο στρατηγό Κίμωνα στην μάχη του Ευρυμέδοντα το 469 π.Χ., μερικά χιλιόμετρα βορείως της πόλης. Ξαναπέρασε στον έλεγχο των Περσών με την Ανταλκίδειο ειρήνη το 387 π.Χ.. Kατόπιν πέρασε στον έλεγχο της Μακεδονικής αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετά την μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ., και κατά την εποχή αυτή επανήλθε η χρήση της ελληνικής γλώσσας. Kατά την ελληνιστική περίοδο ήταν πόλη των Σελευκιδών, και κατά διαστήματα των Πτολεμαίων. Στον Ρωμαιοσελευκιδικό πόλεμο ο ρωμαϊκός στόλος νίκησε τον στόλο των Σελευκιδών στην ναυμαχία της Σίδης, αποτέλεσμα που έκρινε την έκβαση του πολέμου. Η πόλη συμμετείχε στον Γ´ Καρχηδονιακό πόλεμο με παροχή πλοίων προς την Ρώμη. Καταλήφθηκε ξανά την περίοδο 89-84 π.Χ., μαζί με την ευρύτερη περιοχή από τον Μιθριδάτη ΣΤ´ του Πόντου κατά τον Α´ Μιθριδατικό πόλεμο εναντίον της Ρώμης, και επανακαταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 78 π.Χ. οι οποίοι την ίδια περίοδο εξάλειψαν και το γενικότερο πρόβλημα της πειρατείας η οποία επικρατούσε στην περιοχή.Η πόλη άκμασε σημαντικά κατά τον 2ο και 3ο αιώνα μ.Χ., και αποτελούσε μαζί με την Αττάλεια το σημαντικότερο εμπορικό κέντρο της περιοχής. ωστόσο στα τέλη του 3ου αιώνα δέχτηκε επιδρομές από τους Σκύθες, και κατά τον επόμενο αιώνα από τους Ισαύρους, και αποδυναμώθηκε. Κατακτήθηκε από τους Άραβες τον 7ο αιώνα και οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης κατέφυγαν στην Αττάλεια. Από την Σίδη κατάγονταν οι: Κάλλιστος και Εύστολος, 1ος/2ος αιώνας, ολυμπιονίκες του σταδίου Ευστάθιος Αντιοχείας, 4ος αιώνας, επίσκοπος και πατριάρχης της Αντιόχειας Τρώιλος, 4ος/5ος αιώνας, φιλόσοφος Τριβωνιανός, 6ος αιώνας, βυζαντινός νομικός και πολιτικός Η Σίδη κατά την αρχαιότητα - Αναλυτικές πληροφορίες από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού Νομίσματα της Σίδης - CNG coins Φωτογραφίες της αρχαίας Σίδης- Dick Osseman