IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία του Γκουιμαράες

Η Μαρία του Γκουιμαράες (Maria de Guimarães, 12 Αυγούστου 1538 - 7 Σεπτεμβρίου 1577) από τον Οίκο των Αβίς ήταν κόρη του δούκα του Γκοιμαράες και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πάρμας και της Πλακεντίας.

 Γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1538 στο Παλάτι Ριμπέϊρα στη Λισαβόνα και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ντουάρτε 4ου δούκα τού Γκουιμαράες και της Ισαβέλλας των Μπραγκάνσα, κόρης του Ιακώβου δούκα της Μπραγκάνσα. Η Μαρία πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 1577 στην Πάρμα σε ηλικία 39 ετών. Στις 11 Νοεμβρίου 1565 παντρεύτηκε στις Βρυξέλλες τον Αλέξανδρο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας και της Πλακεντίας. Μαζί απέκτησαν τα εξής παιδιά: Μαργαρίτα 1567-1643, παντρεύτηκε τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβα. Δεν απέκτησαν παιδιά. Ρανούτσο 1569-1622, δούκας της Πάρμας, Πλακεντίας & Κάστρο. Νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα Αλντομπραντίνι και απέκτησαν 9 παιδιά. Οδοάρδος 1573-1626, δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έγινε καρδινάλιος. Stephens, Henry Morse (1903). The Story of Portugal. G.P. Putnam's Sons. p. 139. Retrieved 17 September 2018.
Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας

Να μη συγχέεται με τη Μαρία Φραγκίσκη Ελισάβετ της Σαβοΐας (1646-1683).Η Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας (Maria Francesca di Savoia, 26 Δεκεμβρίου 1914 - 7 Δεκεμβρίου 2001) ήταν κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας.

 Η Μαρία Φραγκίσκη Άννα Ρωμανή γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1914 στη Ρώμη, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και της Έλενας του Μαυροβουνίου. Στις 23 Ιανουαρίου 1939 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων-Πάρμας (γιο του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας) στη Ρώμη. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: Γκυ 1940-1991, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας, νυμφεύτηκε τη Μπριζίτ Που-Ντουβαλόν. Ρεμί 1942, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας, νυμφεύτηκε (1) τη Λωράνς Ντουφράν ντ' Αργκανσί και (2) την Ελίζαμπεθ Τάρντιφ. Σαντάλ γενν. 1946, παντρεύτηκε (1) τον Παναγιώτη Σκινά και (2) τον Φρανσουά-Ενρί Ζωρζ. Ιωάννη γενν. 1961, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας, νυμφεύτηκε την Βιρζινία Ροατά.Το ζευγάρι μετακόμισε στις Κάννες, όπου εκεί γεννήθηκαν και τα τέσσερα παιδιά τους. Η Μαρία Φραγκίσκη ήταν φυλακισμένη -με τον σύζυγό της και τα δύο μεγαλύτερα παιδιά της- από τους Ναζί, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο έζησε στην Ιταλία για λίγο καιρό και, μετά το θάνατο του συζύγου της, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μαντελιέ-λα-Ναπούλ κοντά στις Κάννες. Πέθανε στις 7 Δεκεμβρίου 2001 στο Μαντελιέ-λα-Ναπούλ σε ηλικία 86 ετών. 26 Δεκεμβρίου 1914 – 23 Ιανουαρίου 1939: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Φραγκίσκη της Σαβοΐας 23 Ιανουαρίου 1939 - 7 Δεκεμβρίου 2001: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Φραγκίσκη των Βουρβόνων-Πάρμας Οίκος της Σαβοΐας: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Μαυρικίου και Λαζάρου Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Τιμής και Αφοσίωσης του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας, 3ης Πρώτης Τάξης Αυστριακή Αυτοκρατορική και Βασιλική Οικογένεια: Κυρία του Τάγματος του Σταυρού του Νότου, 2 Τάξης
Πιοτρ Σοπρουσένκο

Ο Πιοτρ Καρπόβιτς Σοπρουσένκο (Piotr Karpovich Soprunenko) (17 Μαρτίου 1908 – 23 Ιουνίου 1992) ήταν Σοβιετικός Υποστράτηγος του Κόκκινου Στρατού, ο οποίο; διεξήγαγε τη Σφαγή του Κάτιν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σοπρουσένκο είχε 22.000 αιχμαλώτους πολέμου υπό τη δικαιοδοσία του ως επικεφαλής ενός κλάδου του σοβιετικού ΛΕΕΥ που ονομάζοταν Τμήμα για Υποθέσεις Αιχμαλώτων Πολέμου», που δημιουργήθηκε από τον Λαβρέντι Μπέρια. Ήταν ουκρανικής καταγωγής.

 Ο Σοπρουσένκο γεννήθηκε κοντά στο Κίεβο στην Ουκρανία, υπό τη Ρωσική Αυτοκρατορία.Έλαβε το βαθμό του λοχαγού της Κρατικής Ασφάλειας τον Μάρτιο του 1940, του ταγματάρχη το 1942, του συνταγματάρχη και στη συνέχεια του επιτρόπου το 1943 και του υποστράτηγου το 1945. Ο Σοπρουσένκο φέρεται να ήταν υπεύθυνος για τις εκτελέσεις σχεδόν 22.000 Πολωνών διανοούμενων, στρατιωτικών αξιωματικών και άλλων αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια της σφαγής του Κάτιν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1940. Αυτό θεωρείται από πολλούς ως γενοκτονία.Το 1990, ο Νίκολας Μπέθελ, 4ος βαρόνος του Μπέθελ, έθεσε μια ερώτηση στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου σχετικά με τον ρόλο του Σοπρουσένκο στο Κάτιν με σκοπό την πιθανή δίωξή του ως εγκληματίας πολέμου.Το 1991, η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε να διώξει τον Σοπρουσένκο λόγω αναπηρίας και μεγάλης ηλικίας και δεν αντιμετώπισε ποτέ τη δικαιοσύνη.
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος ο Νεότερος

Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus Minor (απεβ. το 30 π.Χ.) ήταν γιος τού Mάρκου Αιμίλιου Λέπιδου της Β΄ Τριανδρίας και της συζύγου του Ιουνίας Σεκούνδας, ετεροθαλούς αδελφής τού Μάρκου Ιούνιου Βρούτου, δολοφόνου τού Καίσαρα. Ο Λέπιδος εκτελέστηκε από τον Οκταβιανό, τον μελλοντικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, το 30 π.Χ., ως αρχηγός σε μία συνωμοσία εναντίον του. Ο Βέλειος λέει ότι η σύζυγος εκείνου Σερβιλία αυτοκτόνησε μετά το τέλος τού συζύγου της, καταπίνοντας αναμμένα κάρβουνα.

 Ο Λέπιδος είχε τουλάχιστον έναν μικρότερο αδελφό και πιθανώς μία αδελφή. Ήταν πιθανότατα ο γιος, που ο πατέρας του είχε αρραβωνιαστεί κάποτε με την μεγαλύτερη κόρη τού Mάρκου Αντώνιου, την Aντωνία. Έγινε μέλος στη Ρωμαϊκής Συγκλήτου και παντρεύτηκε τη Σερβιλία, η οποία μπορεί να ήταν κόρη τού υποστηρικτή τού Καίσαρα Πόπλιου Σερβίλιου Ισαυρικού και της Ιουνίας Πρίμας, θείας του. Τάκιτος, Τα Χρόνια της Αυτοκρατορικής Ρώμης Σουετόνιος, Βίοι των Δώδεκα Καίσαρων, Αύγουστος http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/0218.html https://web.archive.org/web/20090416005759/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/1877.html
Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο

Το Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο, ιταλ. Castello del Valentino, είναι ένα ιστορικό κτήριο βορειοδυτικά του Τορίνο, στην Ιταλία. Βρίσκεται στο Πάρκο ντελ Βαλεντίνο και είναι η έδρα του Τμήματος Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σολής του Τορίνο. Ήταν μία από τις κατοικίες του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Τόπων Παγκοσμίου Κληρονομίας της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1997.

 Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος δούκας της Σαβοΐας αγόρασε το αρχαίο κάστρο, που υπήρχε εδώ, μετά από τη συμβουλή του Αντρέα Παλλάντιο. Το όνομα του κάστρου μνημονεύεται από το 1275 και μάλλον προέρχεται από τον Άγιο Βαλεντίνο, που τα λείψανά του βρίσκονται στον γειτονικό ναό. Η τωρινή κατασκευή οφείλεται στην πριγκίπισσα Χριστίνα-Μαρία των Βουρβόνων (1606-1663), σύζυγο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ (εγγονού του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου]]). που κατοίκησε εδώ από το 1630. Ο αρχιτέκτονας Κάρλο ντι Καστελλαμόντε ανακαίνισε δραστικά την κατασκευή, με τη βοήθεια του γιου του Αμεντέο ντι Καστελλαμόντε. Οι εργασίες ξεκίνησαν από το 1633 και διήρκεσαν ως το 1660. Έχει σχήμα Π: είναι ένα ορθογώνιο χωρίς τη δυτική πλευρά, με τέσσερις πύργους, έναν σε κάθε γωνία. Η ευρεία εσωτερική αυλή έχει μαρμάρινο δάπεδο. Εκτός από το ισόγειο υπάρχουν δύο όροφοι· οι στέγες αποτελούν ψευδο-όροφο σε γαλλικό στυλ. H πρόσοψη φέρει έναν μεγάλο θυρεό του Οίκου της Σαβοΐας. Κάθε πλαϊνή πτέρυγα προεκτείνεται με μία στοά. Στη δυτική πλευρά που δεν έχει κτίσμα, υπάρχει κιγκλίδωμα. Στο ορθογώνιο κτήριο έχει προεκταθεί η ανατολική του πλευρά προς το νότο με μία πτέρυγα, κατά μήκος του ποταμού Πάδου. Ελάσσονες μετατροπές έγιναν στις αρχές του 19ου αι. και επίσης τότε Γαλλικά στρατεύματα μετέφεραν την επίπλωση του 17ου αι, που είχε. Για το επόμενο ήμισυ του αιώνα το ανάκτορο ήταν σχεδόν εγκαταλελειμμένο και περιήλθε σε κατάσταση ερείπωσης. Το 1860 εκτελέστηκαν οι ανακαινίσεις, όταν επελέγη ως η έδρα του Τμήματος Μηχανικών. Τα πρόσφατα έτη αποκαταστάθηκε περισσότερο. Σήμερα είναι το κεντρικό κτήριο του Τμήματος Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής του Τορίνο. Οι Βοτανικοί Κήποι του Πανεπιστημίου του Τορίνο είναι ένας ιστορικός βοτανικός κήπος στην περιοχή του κάστρου. Κατάλογο Τόπων Παγκόσμιας Κληρονομίας της ΟΥΝΕΣΚΟ
Γιανίκ Στοπιρά

Ο Γιανίκ Στοπιρά (Yannick Stopyra, 9 Ιανουαρίου 1961) είναι Γάλλος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αγωνίστηκε σε συνολικά 455 αγώνες στη Λιγκ 1, σημειώνοντας 130 γκολ, αγωνιζόμενος σε έξι ομάδες, κυρίως στις Σοσό και Τουλούζ, κατά τη διάρκεια της 17ετούς επαγγελματικής σταδιοδρομίας του. Συμμετείχε με την Εθνική Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.

 Γεννήθηκε στην Τρουά και είναι πολωνικής καταγωγής. Ο Στοπιρά πέρασε τις 15 από τις 17 σεζόν του ως επαγγελματίας στη Λιγκ 1, όπου αγωνίστηκε στις Σοσό, Σταντ Ρενναί, Τουλούζ, Μπορντό, Κάννες και Μετς. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τη Σοσό σε ηλικία μόλις 17 ετών, βοηθώντας την στην κατάληψη της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν. Ο Στοπιρά σταμάτησε το ποδόσφαιρο τον Ιούνιο του 1994 στην ηλικία των 33 ετών, μετά από δύο χρόνια στη Λιγκ 2 με τη Μυλούζ. Αργότερα, επέστρεψε στο Μπορντό, όπου εργάστηκε στις ομάδες νέων. Ο Στοπιρά κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή για την Εθνική Γαλλίας στις 27 Φεβρουαρίου 1980, σε έναν φιλικό αγώνα με την Ελλάδα, όπου σκόραρε για το τελικό 5-1. Εμφανίστηκε σε άλλους 32 αγώνες και σημείωσε 11 γκολ, κατά τη διάρκεια οκτώ ετών. Ο Στοπιρά επιλέχθηκε από τον προπονητή Ανρί Μισέλ, για την ομάδα που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες στο Μεξικό, εκτός από έναν, καθώς ο οι Μπλε κατέκτησαν την τρίτη θέση, σκοράροντας εναντίον της Ουγγαρίας στη φάση των ομίλων (3-0) και εναντίον της Ιταλίας στη φάση των 16 (2-0). Γαλλία Παγκόσμιο Κύπελλο Τρίτη θέση: 1986 (Γαλλικά) - Γιανίκ Στοπιρά στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Γιανίκ Στοπιρά στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Γιανίκ Στοπιρά – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Σκοπιά Φλώρινας

Η Σκοπιά είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, με πληθυσμό 563 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 700 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση μόλις δύο χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Φλώρινας, αλλά σε ξεχωριστή κοιλάδα (οι δύο οικισμοί δεν είναι ορατοί ο ένας από τον άλλον). Το παλαιό (μέχρι το 1928) όνομα της Σκοπιάς ήταν Άνω Νεβολιάνη και πριν τον 19ο αιώνα απλώς Νεβολιάνη.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Σκοπιάς είναι πλάτος 40°46΄ Βόρειο και μήκος 21°24,5΄ Ανατολικό. Κοντινότερος οικισμός είναι η Φλώρινα, ενώ συνεχίζοντας τον δρόμο προς τα νοτιοανατολικά βρίσκουμε μετά από 4 χιλιόμετρα τον Τροπαιούχο. Διοικητικά η Σκοπιά υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Φλώρινας του Δήμου Φλώρινας, στην Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Παλαιότερα, αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και Νομού Φλωρίνης. Ο ταχυδρομικός κώδικας της Σκοπιάς είναι 53100. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Σκοπιάς Φλώρινας στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Είναι πολύ παλαιός οικισμός, δημιουργημένος πιθανότατα κατά την τελευταία περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αρχικώς στην είσοδο της κοιλάδας. Στις αρχές του 19ου αιώνα ο Ν. Νικολάου, αντιπρόσωπος του χωριού, πήγε και ζήτησε από τον Πασά των Ιωαννίνων, στον οποίο υπαγόταν το χωριό, την άδεια να μεταφερθεί τα χωριό στα ενδότερα, άδεια που έλαβε από τον Αλή Πασά, αφού τον εμπιστεύτηκε ο Αληπασάς. Ο κυριότερος λόγος ήταν η ασφάλεια των κατοίκων: Από εκεί περνούσε ο δρόμος από Μοναστήριο για Καστοριά και Γιάννενα, και κάθε τόσο περιστασιακοί επιδρομείς λήστευαν και λεηλατούσαν τους κατοίκους. Το παλιό χωριό λοιπόν εγκαταλείφθηκε και κτίσθηκαν δύο οικισμοί προς το εσωτερικό της μικρής κοιλάδας: Ο ένας στην περιοχή Τσετιρόκι, που μετά από λίγα χρόνια εγκαταλείπεται, και ο άλλος εκεί που είναι η Σκοπιά σήμερα. Τότε ονομάσθηκε Άνω Νεβολιάνη. Η μεταφορά του οικισμού πρέπει να είχε θετικά αποτελέσματα στην ασφάλεια και την οικονομία. Μόνο οι Γκέγκηδες συνέχιζαν να κάνουν επιδρομές και να δημιουργούν προβλήματα. Το χωριό στη νέα του τοποθεσία σιγά σιγά μεγάλωσε, καθώς εγκαταστάθηκαν και Τούρκοι, που δημιούργησαν το δικό τους «μαχαλά» (συνοικία), «το Τζαμί», όπως έμεινε γνωστό από το τζαμί με τον μιναρέ του, που καταστράφηκε το 1928. Το 1886 αναφέρεται ως Άνω Ντολιάν με 1.150 Χριστιανούς και 440 Μουσουλμάνους κατοίκους. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών έφυγαν 59 οικογένειες Μουσουλμάνων (350 άτομα) και ήρθαν 25 οικογένειες προσφύγων: τρεις από τη Θράκη και 22 από τη Μικρά Ασία.Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αμύντας». Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Πελαγίδης, Ε.: Η αποκατάσταση των προσφύγων στη Δυτική Μακεδονία, εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1993 Η Σκοπιά την άνοιξη
Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης

Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης (αγγλικά: Ice Age: Collision Course) είναι τρισδιάστατη κωμική ταινία κινουμένων σχεδιων παραγωγής 2016, σκηνοθετημένη από τον Στιβ Μαρτίνο και τον Μάικ Θόρμαιερ.

 Το αέναο κυνήγι του Σκρατ για το βελανίδι του τον εκτοξεύει στο διάστημα, όπου κατά λάθος ξεκινά μια σειρά γεγονότων που αλλάζουν και απειλούν τον κόσμο της Εποχής των Παγετώνων. Στην προσπάθεια τους να σωθούν, ο Σιντ, ο Μάνι, ο Ντιέγο και οι υπόλοιποι της αγέλης θα αφήσουν το σπίτι τους για μια αποστολή γεμάτη χιούμορ και περιπέτεια, ταξιδεύοντας σε εξωτικά νέα μέρη και συναντώντας διάφορους εκκεντρικούς χαρακτήρες. Επίσημος ιστότοπος Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης στην IMDb Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης στην The Big Cartoon DataBase Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης στο Box Office Mojo Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης στο Rotten Tomatoes Η Εποχή των Παγετώνων 5: Σε Τροχιά Σύγκρουσης στο Metacritic
Αμαλία του Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ

Η Αμαλία του Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ (γερμ. Amalie, Pfalzgräfin von Zweibrücken-Birkenfeld-Bischweiler, 1752-1828) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας. Έγινε βασίλισσα της Σαξονίας μέσω του γάμου της.

 Η Μαρία Αμαλία Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ και της Μαρίας Φραγκίσκης, κόρης του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Η Αμαλία νυμφεύθηκε το 1769 τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας (1754-1827), ο οποίος μετά έλαβε τον τίτλο του βασιλιά από τον Ναπολέοντα Α΄, Aυτοκράτορα των Γάλλων, το 1806. Απέκτησαν: θνησιγενές τέκνο (1771). θνησιγενές τέκνο (1775) Μαρία Αυγούστα (1782-1863). θνησιγενές τέκνο (1797). Χριστιανός Γ΄ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ
Λίμνη Βουλιαγμένης

Η Λίμνη της Βουλιαγμένης είναι φυσική υφάλμυρη λίμνη με ιαματικές ιδιότητες που βρίσκεται στη Βουλιαγμένη της Αττικής. Εντάσσεται στις περιοχές Natura 2000 και έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους.

 Η λίμνη βρίσκεται στο νότιο άκρο του Υμηττού, κοντά στη θάλασσα. Βρίσκεται μέσα σε μια ελλειψοειδή κοιλότητα με μήκος 260 μέτρα και πλάτος 145 μέτρα. Η λίμνη βρίσκεται μισό μέτρο ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα νερά της προέρχονται από βάθος 50 με 100 μέτρα και έχουν θερμοκρασία από 22°C μέχρι 29°C, υποδεικνύοντας ότι σε κάποιο βάθος επικοινωνεί με το ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου. Επίσης, η λίμνη τροφοδοτείται από μια πηγή γλυκού νερού σε βάθος 17 μέτρων. Στη λίμνη καταλήγει ένα υπόγειο σπήλαιο που επικοινωνεί με τη θάλασσα με διάφορες στοές. Η λίμνη δημιουργήθηκε όταν τμήμα της οροφής ενός μεγάλου υπόγειου σπηλαίου κατέρρευσε πριν περίπου 2.000 χρόνια λόγω της διάβρωσης και των τεκτονικών κινήσεων, και γι' αυτό δεν υπάρχουν αναφορές από την αρχαιότητα, ούτε καν από τον Παυσανία. Το σπήλαιο βρίσκεται μέσα στα ασβεστολιθικά πετρώματα της περιοχής. Το εξερευνημένο μήκος του σπηλαίου είναι 3.123 μέτρα. Στο σπήλαιο υπάρχουν 14 σήραγγες, ενώ έχει βρεθεί και ένας μεγάλος υποθαλάσσιος σταλαγμίτης. Ο πυθμένας της λίμνης αποτελείται από λασπώδες υπόστρωμα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις. Τα νερά της λίμνης έχουν αυξημένη περιεκτικότητα σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία, όπως κάλιο, νάτριο, λίθιο, αμμώνιο, ασβέστιο, σίδηρος, χλώριο και ιώδιο. Τα νερά της λίμνης ενδείκνυνται για ρευματικές παθήσεις, αθλητικές κακώσεις, παθήσεις νευρικού συστήματος, δερματοπάθειες και γυναικολογικές παθήσεις. Η κολύμβηση στη λίμνη γίνεται έναντι αντιτίμου και στη λίμνη υπάρχει εστιατόριο-μπαρ. Στην λίμνη ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1980 ένα είδος θαλάσσιας ανεμώνης, το Paranemonia vouliagmeniensis, το οποίο ζει αποκλειστικά στη συγκεκριμένη λίμνη. Στη λίμνη, επίσης, έχουν βρεθεί άλλα δύο είδη διθύρων, τα Abra ovata και Cerastoderma glaucum.. Το C. glaucum μπορεί να καθαρίζει μεγάλο όγκο νερού από μικρόβια. Επίσης στη λίμνη ζει το είδος ψαριού Garra rufa.Στη λίμνη Βουλιαγμένης έχει βρεθεί επίσης το είδος γωβιού Millerigobius macrocephalus, το οποίο παρουσιάζει αυξημένες συγκεντρώσεις στις ρηχές περιοχές της λίμνης. Η ανίχνευσή του στη λίμνη αποτελεί την πρώτη φορά που το συγκεκριμένο είδος ψαριού έχει εντοπιστεί σε ένα σώμα νερού που δεν επικοινωνεί με τη θάλασσα καθώς και τη πρώτη φορά που βρίσκεται σε υφάλμυρες συνθήκες. Η περιοχή έχει ανακηρυχθεί φυσικό μνημείο και έχει καταλογογραφηθεί ως προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura 2000 με κωδικό GR3000006. Επιπλέον, χαρακτηρίστηκε ως Τόπος Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους από το Υπουργείο Πολιτισμού. Επίσημη ιστοσελίδα
Μπέλα Γκέρστερ

Ο Μπέλα Γκέρστερ (20 Οκτωβρίου 1850 – 3 Αυγούστου 1923) ήταν Ούγγρος πολιτικός μηχανικός και αρχιτέκτονας καναλιών. Πήρε μέρος σε μια πρώιμη αποστολή για τον καθορισμό της διαδρομής της Διώρυγας του Παναμά και ήταν ο αρχιμηχανικός της Διώρυγα της Κορίνθου.

 Ο Μπέλα Γκέρστερ γεννήθηκε το 1850 στο Κάσα (Κόσιτσε), που τότε ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία των Αψβούργων και που σήμερα ανήκει στη Σλοβακία. Αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης και ξεκίνησε το επάγγελμά του στην πόλη αυτή ως πολιτικός μηχανικός. Ήταν ένας ειδικός στις υδάτινες κατασκευές. Συνόδευσε τον Φερντινάν Λεσέψ και τον Ιστβάν Τιρ σε μια πρώιμη διεθνή αποστολή το 1876 που είχε ως στόχο να εντοπίσει την καταλληλότερη διαδρομή ενός διαωκεάνιου καναλιού. Πρότεινε μια περιοχή μεταξύ Παναμά και του Κολόν. Αφού ο Ιστβάν Τιρ έλαβε άδεια από την ελληνική κυβέρνηση να αναβιώσει την εγκαταλειμμένη ιδέα των έργων διάνοιξης του Κορινθιακού Ισθμού, ο Γκέρστερ ανέλαβε την ευθύνη να κάνει τα σχέδια για τη διώρυγα το 1881. Στη συνέχεια επέβλεψε το όλο έργο ως αρχιμηχανικός της εταιρείας κατασκευής καναλιών. Ο αυτοκράτορας Νέρων ήταν ο πρώτος που είχε σκεφτεί να επιχειρήσει το συγκεκριμένο εγχείρημα το 68 μ.Χ. αλλά κατά καιρούς υπήρξαν και άλλα σχέδια από τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, τον Ιούλιο Καίσαρα, τον Ηρώδη τον Αττικό, τον Ιωάννη Καποδίστρια και άλλους. Συνεργάτες του Γκέρστερ σε αυτή την προσπάθεια ήταν άλλοι τέσσερις Ούγγροι μηχανικοί: ο Ιστβάν Κάουσερ, ο Λάζλο Νιάρι, ο Γκαριμπάλντι Πούλζκι και ο Ιστβάν Στέγκμιλερ. Η κατασκευή της διώρυγας διήρκεσε 11 χρόνια (1882–1893) και ολοκληρώθηκε με την οικονομική στήριξη της εταιρείας του Ανδρέα Συγγρού. Η Διώρυγα της Κορίνθου έχει μήκος 6.343 μέτρα. Το πλάτος της ανέρχεται σε 25 μέτρα, το βάθος της σε 8 μέτρα και οι βράχοι γης που το πλαισιώνουν φτάνουν σε μέγιστο ύψος τα 63 μέτρα. Ο Γκέρστερ έγραψε για τις εμπειρίες του στο δίγλωσσο ουγγρικογαλλικό βιβλίο του «A korinthusi földszoros és átmetszése» / «Η διάνοιξη του ισθμού της κορίνθου». Αυτό το βιβλίο περιέχει πολλές φωτογραφίες, κατασκευαστικά σχέδια και χάρτες. Επίσης, χάραξε μια σιδηροδρομική γραμμή από την Αθήνα μέχρι τη Λάρισα. Ο Γκέρστερ συμμετείχε στην ανάπτυξη των μνημειωδών σχεδίων του Ιστβάν Τιρ για τη μηχανική ύδρευσης στην Ουγγαρία. Αργότερα πραγματοποίησε τον σχεδιασμό και την κατασκευή 13 μεγάλων σιδηροδρομικών γραμμών στη χώρα. Τέλος, το 1919 διαχειρίστηκε τα έργα στο κανάλι Δούναβη - Τίσα. Πέθανε στη Βουδαπέστη το 1923.
Άννα Λοπούχινα

Η πριγκίπισσα Άννα Πέτροβνα Λοπούχινα (ρωσικά: Анна Петровна Лопухина‎, 8 Νοεμβρίου 1777 - 25 Απριλίου 1805) ήταν βασιλική ερωμένη του αυτοκράτορα Παύλου της Ρωσίας. Το 1798, αντικατέστησε την Αικατερίνη Νελίντοβα ως επικεφαλής ερωμένη.

 Ήταν η κόρη του Πρίγκιπα Πιοτς Βασίλιεβιτς Λοπούχιν, από την οικογένεια Λόπουχιν, μία από τις παλαιότερες οικογένειες της Ρωσικής αριστοκρατίας, η οποία οφείλει τη διάκρισή της στον γάμο της Ευδοξίας Λοπούχινα με τον Μέγα Πέτρο και της οποίας ήταν επίσης μέλος η ατυχής Ναταλία Λοπούχινα. Η μητέρα της ήταν η Πρασκόβια Ιβάνοβνα Λεβσίνα. Η Λοπούχινα γνώρισε τον αυτοκράτορα Παύλο κατά τη διάρκεια ενός χορού το 1796. Η τρυφερότητά του απέναντί της επισημάνθηκε από μία ομάδα του παλατιού που ήλπιζε να την χρησιμοποιήσει για να αντισταθμίσει την επιρροή της αυτοκράτειρας Μαρίας Φεοντόροβνα. Στον αυτοκράτορα είπαν ότι το κορίτσι, απελπιστικά ερωτευμένο μαζί του, ήταν στα πρόθυρα να αυτοκτονήσει για αυτόν. Όταν ο Παύλος διέταξε την οικογένειά της να μεταφερθεί στην Αγία Πετρούπολη, η αυτοκράτειρα επιχείρησε αναποτελεσματικά να παρέμβει και έστειλε ένα θυμωμένο γράμμα στη Λοπούχινα που την πίεζε να μείνει στο σπίτι. Η επιστολή παρεμποδίστηκε και παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα με το πιο δυσμενές φως, πυροδοτώντας έτσι μία διαμάχη μεταξύ των συζύγων και διασφαλίζοντας την άνοδο της Λοπούχινα στο παλάτι. Αφού η Άννα μεταφέρθηκε στην πρωτεύουσα, ο Αυτοκράτορας διόρισε τον πατέρα της Γενικό Εισαγγελέα και τον έκανε Πρίγκιπα με τον τίτλο της Γαλήνιας Υψηλότητας. Την ίδια την Άννα την πλημμύρισε βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Με την παρότρυνση του Παύλου, η μετάφραση του εβραϊκού της ονόματος - «χάρη» - δόθηκε σε πολεμικά πλοία και γράφτηκε στα πρότυπα των αυτοκρατορικών φρουρών. Γενικά, η επιρροή της Λοπούχινα στον ανεξέλεγκτο χαρακτήρα του τσάρου θεωρείται ότι ήταν ευεργετική, αν και η συνεχής προσοχή του αυτοκράτορα φάνηκε να την επηρεάζει τόσο πολύ που το 1799 ζήτησε την άδειά του να παντρευτεί έναν παιδικό φίλο, τον πρίγκιπα Πάβελ Γκαγκάριν. Μετά την βασιλική συναίνεση, ο Γκαγκάριν ανακλήθηκε από τον στρατό του Αλεξάντερ Σουβόροφ που τότε πολεμούσε στην Ιταλία και ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1800. Ο γάμος έγινε, επίσης, για να την προστατεύσει από τη δημόσια κατηγορία. Ένα χρόνο αργότερα, ο αυτοκράτορας δολοφονήθηκε και οι Γκαγκαρίν έφυγαν για το Τορίνο, όπου ο σύζυγός της Πρίγκιπας Γκαγκάριν διορίστηκε πρέσβης. Ο γάμος τους ήταν ένας γάμος ευκολίας και εκείνος φαίνεται να είχε ελάχιστο λόγο για θλίψη όταν η Άννα πέθανε από φυματίωση το 1805 σε ηλικία 27 ετών. Το σώμα της Άννας επανήλθε στη ρωσική πρωτεύουσα, όπου μπορεί να δει τον τάφο της στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου του Αλέξανδρου Νέβσκυ Λάβρα. Βιογραφία στο hronos.km.ru (in Russian)
Μάινχαρτ Α΄ της Γκορίτσια

O Μάινχαρτ Α΄, γερμ. Meinhard I (π. 1070 - 1142) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1122-1142), παλατινός κόμης της Καρινθίας, επίτροπος (vogt) του Πατριαρχείου της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ιστρία. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του, που ονομάζεται και Μαϊνχαρτιδών.

 Ο Οίκος του είχε Βαυαρική καταγωγή: ο πατέρας του Μέγκινχαρτ καταγράφεται ως κόμης της κοιλάδας Πούστερ στη Βαυαρία. Η οικογένειά απέκτησε μεγάλες εκτάσεις στη νεοϊδρυθείσα "χώρα του Φρίουλι", που περιελάμβαναν το Κάστρο Γκορίτσια (γερμ. Gōrz), τη νέα τους έδρα. Το 1090 ο μεγαλύτερος αδελφός του Μάινχαρτ Α΄, ο Ένγκελμπερτ Α΄ (απεβ. 1122) διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως κυβερνήτης της κοιλάδας Πούστερ και στις εκτάσεις γύρω από τη Γκορίτσια το 1099. Ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας τον όρισε παλατινό κόμη της Βαυαρίας. Το 1102 ανέλαβε επίτροπος (vogt) του αββαείου Μίλλσταττ από τον Οίκο των Αριμπονιδών, με τον οποίο είχε συνδεθεί με επιγαμία. Το 1122 ο Μάινχαρτ Α΄ διαδέχθηκε τον Ένγκελμπερτ Α΄ ως κόμης της Γκορίτσια. Την εποχή αυτή οι κτήσεις ήταν οι γαίες της άνω κοιλάδας του Πούστερ, από το αββαείο Ίννιχεν ως το κάτω Ληντς δυτικά· από τις γαίες γύρω από τη Γκορίτσια στο Φρίουλι, οι οποίες αργότερα δημιούργησαν τον πυρήνα της κομητείας της Γκορίτσια, που δεν ήταν υποτελής σε κάποιον ενδιάμεσο δούκα, αλλά απευθείας στον βασιλιά· ακόμη από τις γαίες σε μέρη της Ίστρια, όπως το Πάζιν. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χίλντεγκαρτ, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους. Μετά ο Μάινχαρτ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο κόμη του Σβέρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Ερρίκος Β΄ απεβ. 1150, κόμης της Γκορίτσια, άτεκνος. Ένγκελμπερτ Β΄ απεβ. 1191, κόμης της Γκορίτσια, μάργραβος της Ίστρια από το 1188. Μάινχαρτ απεβ. 1193, μάργραβος της Ίστρια, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα των Ασκάνια, κόρη του Αλβέρτου κόμη του Μπάλλενστετ στη Σαξονία. Βεατρίκη, μοναχή στη μονή των Βενεδικτίνων της Αγ. ΜΑρίας στην Ακουιλέια. Genealogy of Gorizia Meinhard and his successors ruled Pazin and some other parts of Istria
Ρωμύλος Υετίων

Ο Ρωμύλος Υετίων ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πανελλήνιο πρωτάθλημα της σεζόν 1931-32.

 Ο Υετίων ξεκίνησε την πορεία του στον Άρη από τα τμήματα υποδομών του συλλόγου, στα οποία εντάχθηκε το 1930. Το 1932 έπαιξε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα των "κίτρινων", οι οποίοι κατέκτησαν το πρωτάθλημα Ελλάδος.Αγωνιζόμενος ως δεξί εξτρέμ, έγινε μέλος της ενδεκάδας κατά διαστήματα για την σεζόν 1932-33, όταν ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, πίσω από τον Ολυμπιακό. Την ίδια χρονιά, η ομάδα της Θεσσαλονίκης έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Στις 5 Φεβρουαρίου 1933, ο Άρης ήλθε ισόπαλος με τον Εθνικό με 2-2 και ηττήθηκε στον επαναληπτικό της Αθήνας με 2-1, στις 25 Μαρτίου 1933.Παρέμεινε στον Άρη μέχρι το 1936, χωρίς όμως να γίνει βασικό μέλος της ομάδας μετά το 1933. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Σοφία Χατζηπανταζή

Η Σοφία Χατζηπανταζή (1872 - 1964) (το γένος Τζιμπίρη), γνωστή και ως Καπετάνισσα Σοφία, ήταν σημαντική Ελληνίδα οπλαρχηγός και πράκτορας του Μακεδονικού Αγώνα από την Σκοτούσσα (τότε Πρόσνικ) Σερρών. Σύζυγός της ήταν ο επίσης Μακεδονομάχος οπλαρχηγός Αθανάσιος Χατζηπανταζής. Υπήρξε η μοναδική οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, ενώ ήταν και μία από τις ελάχιστες γυναίκες Μακεδονομάχους.

 Η Σοφία Χατζηπανταζή γεννήθηκε το 1872 στην Σκοτούσσα Σερρών, που τότε ονομαζόταν Πρόσνικ, ονομασία που προήλθε από την αντίστοιχη βυζαντινή (Προσάνικο > Πρόσνικ). Αρχικά βοηθούσε στον αγώνα κατά των κομιτατζήδων στο πλευρό του συζύγου της και οπλαρχηγού Αθανάσιου Χατζηπανταζή, περιθάλποντας τους τραυματίες αλλά και ως πληροφοριοδότρια. Στην οικία της κατέφευγαν πολλές φορές Έλληνες αντάρτες που καταδιώκονταν από τις Οθωμανικές αρχές. Το φθινόπωρο του 1906 και καθώς ο σύζυγός της είχε σκοτωθεί, η Σοφία ανέλαβε την αρχηγία στην ένοπλη ομάδα του Αθανάσιου Χατζηπανταζή, προκειμένου να μην γίνει αντιληπτό το κενό που δημιουργήθηκε και καμφθεί το ηθικό των Ελλήνων της περιοχής Καλών Δέντρων, Σερρών, Κάτω Τζουμαγιάς (Ηρακλείας), Σιντικής και Μελενίκου, όπου δρούσε ο άντρας της. Έδρασε με επιτυχία κατά του Βουλγαρικού κομιτάτου, σε όλες τις παραπάνω περιφέρειες ως οπλαρχηγός, μέχρι και την επανάσταση των Νεοτούρκων, το 1908, οπότε δόθηκε γενική αμνηστία στα Ελληνικά και Βουλγαρικά ένοπλα σώματα. Μέχρι σήμερα, η πόλη των Σερρών δεν έχει δώσει το όνομά της σε κάποια οδό.
Μαχμούτ Πασάς Δράμαλης

Ο Μαχμούτ Αλή Πασάς Δράμαλης (1770 - 26 Οκτωβρίου 1822) ήταν Οθωμανός Αλβανικής καταγωγής αρχιστράτηγος, επικεφαλής μεγάλης τουρκικής στρατιάς που στάλθηκε το 1822 στην Πελοπόννησο προκειμένου να καταπνίξει την Ελληνική Επανάσταση. Τελικά η εκστρατεία του απέτυχε και ο στρατός του υπέστη μεγάλη πανωλεθρία στη Μάχη των Δερβενακίων.

 Γεννήθηκε το 1770 στη Δράμα, γεγονός στο οποίο όφειλε την προσωνυμία του Δράμαλης. Συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες στα Βαλκάνια όπου και διακρίθηκε για τις στρατιωτικές του ικανότητες. Το 1808 διαδέχτηκε τον πατέρα του Χαλίλ Μεχμέτ στην τοπαρχία της Δράμας. Το 1820 διορίστηκε διοικητής της Λάρισας. Τον ίδιο χρόνο συμμετείχε μαζί με τον Χουρσίτ Πασά στην εκστρατεία εναντίον του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Τον επόμενο χρόνο αντιμετώπισε με επιτυχία τις εξεγέρσεις των Ελλήνων στα Άγραφα και το Πήλιο. Μετά το θάνατο του Αλή Πασά ανακηρύχτηκε «Μόρα βαλεσή», δηλαδή διοικητής του Μωριά (Πελοποννήσου), αντικαθιστώντας τον Χουρσίτ Πασά που είχε πέσει στη δυσμένεια του Σουλτάνου. Με αυτή του την ιδιότητα το καλοκαίρι του 1822 ξεκίνησε την εκστρατεία του στην Πελοπόννησο. Ο Δράμαλης επικεφαλής μιας στρατιάς 30.000 περίπου ανδρών έφτασε την 1η Ιουλίου του 1822 στη Θήβα και την πυρπόλησε. Στη συνέχεια καταλαμβάνει διαδοχικά την Αττική, την Κόρινθο και στις 12 Ιουλίου φτάνει στο Άργος. Εκεί συναντά την πεισματική αντίσταση 700 Ελλήνων υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη που βρίσκονται κλεισμένοι στην ακρόπολη του Άργους. Όσο οι Τούρκοι πολιορκούσαν την ακρόπολη, με διαταγή του Κολοκοτρώνη, καίγονται τα σπαρτά της πεδιάδας του Άργους και μολύνονται οι πηγές προκειμένου να λιμοκτονήσει ο τουρκικός στρατός. Όταν οι τροφές εξαντλούνται, ο Δράμαλης αποφασίζει να επιστρέψει στην Κόρινθο περνώντας από τα Δερβενάκια. Στις 26 Ιουλίου οι Τούρκοι επιχειρούν να περάσουν από τα στενά των Δερβενακίων αλλά κατατροπώνονται από τους Έλληνες που έχουν καταλάβει τους γύρω λόφους και οπισθοχωρούν. Δύο μέρες αργότερα επιχεἰρησαν να διαφύγουν από τα στενά του Αγιονορίου αλλά και εκεί υπέστησαν πανωλεθρία. Ο ίδιος ο Δράμαλης κατάφερε τελικά να φτάσει στην Κόρινθο αλλά η εκστρατεία στην Πελοπόννησο ήταν καταστροφική. Από τους 30.000 περίπου άνδρες που συμμετείχαν στην εκστρατεία, έφτασαν στην Κόρινθο μόνο 6.000. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Δράμαλης πέθανε στην Κόρινθο από τη λύπη του για τη μεγάλη καταστροφή του στρατού του, σε ηλικία 52 ετών. Στην πραγματικότητα ο θάνατός του φαίνεται να προκλήθηκε από τον τύφο που εκείνη την περίοδο μάστιζε το στράτευμά του. Γ. Γερβίνου, Ιστορία της Επαναστάσεως και Αναγεννήσεως της Ελλάδος, Αθήνα 1864, Τόμος Α΄. Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Τρίτος: Δαβατηνός–Ἰωσήφ. Ἀθήναι: Ἔκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. 1929, σσ. 163-164. OCLC 31255024. Αργολική Αρχειακή Βιβλιοθήκη. Χρυσανθόπουλος Φώτιος (Φωτάκος), Απομνημονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, 1858.
Μουσουλμανική Βιβλιοθήκη Φετχή Πασσά

Η Μουσουλμανική Βιβλιοθήκη Φετχή Πασά ή Βιβλιοθήκη του Χαφίζ Αχμέτ Αγά, είναι ιστορικό οθωμανικό κτίριο στη μεσαιωνική πόλη της Ρόδου στην Ελλάδα, Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO (1988), ως μέρος της μεσαιωνικής πόλης, που στεγάζει τη βιβλιοθήκη του μουσουλμάνου λόγιου Χαφίζ Αχμέτ Αγά.

 Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς γεννήθηκε στο χωριό Ασγούρου 3 χλμ. νότια από το σημερινό κέντρο της πόλεως της Ρόδου, στα μέσα του 18ου αιώνα, σε μια πλούσια, οθωμανική οικογένεια. Σπούδασε στην αυτοκρατορική αυλή και αργότερα έγινε αρχι-ιπποκόμος του σουλτάνου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1789, αλλά επαναδραστηριοποιήθηκε και έγινε μέλος των τακτικών αντιπροσωπειών που ταξίδευαν στη Μέκκα με τα ετήσια δώρα του σουλτάνου προς τον Σαρίφη της Μέκκας. Πέθανε κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου ταξιδιού μεταξύ 1800-1802. Ίδρυσε τη βιβλιοθήκη για το εγγράμματο πληθυσμό της γενέτειράς του με 1995 χειρόγραφα από όλο το φάσμα της ισλαμικής επιστήμης το 1793. Το ίδρυμα έγινε κέντρο μάθησης. Ο Χαφίζ Αχμέτ Αγάς πλήρωνε τους βιβλιοθηκάριους και για τη διδασκαλία της αραβικής γλώσσας που ήταν απαραίτητη για την ανάγνωση των κειμένων. Η συλλογή της βιβλιοθήκης, μετά το θάνατο του ιδρυτή της, εμπλουτίστηκε από το γιο του, Φετχή Πασά. Σήμερα υπάρχουν 1256 χειρόγραφα στην κατοχή της βιβλιοθήκης. Μεταξύ των πιο πολύτιμων είναι ένα Κοράνι του 1540, η ιστορία της τουρκικής πολιορκίας της πόλης το 1522 και χειρόγραφα με περσικές μικρογραφίες. Στους τοίχους της υπάρχουν παλιοί χάρτες και γκραβούρες της πόλεως. Εικόνες από τη συλλογή της βιβλιοθήκης: Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Αρπακιά Καρδίτσας

Η Αρπακιά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρακότρυπας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μουζακίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αρπακιά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στην περιοχή του Μουζακίου, στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Τσουγκανάκι» (1.155 μ.) της νότιας Πίνδου και στις όχθες του ρέματος Πάμισου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 410. Απέχει περίπου 48 χλμ. Δ. ΒΔ. της Καρδίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δρακότρυπας του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουζακίου. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Κορφές», τ. 93, εκδ. ΕΟΣ Αχαρνών Google Earth eetaa.gr
Ουλπία Σεβερίνα

Η Ουλπία Σαβερίνα, λατιν. Ulpia Severina, (άκμασε το 270-275) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Αυρηλιανού. Υπάρχει απόδειξη ότι, μετά το τέλος τού Αυρηλίου το 275, κυβέρνησε μόνη της για μία περίοδο· αυτό την κάνει την πρώτη γυναίκα, που κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόνη της. Δεν υπάρχουν γραπτές πηγές, που να αναφέρουν την ύπαρξή της, έτσι λίγα είναι γνωστά γι' αυτήν: όσα ξέρουμε είναι από νομίσματα και επιγραφές.

 Δεν γνωρίζουμε με σιγουριά κάτι γι' αυτήν πριν τον γάμο της με τον Αυρηλιανό. Προτείνεται, ότι είναι κόρη τού Ουλπίου Κρινιτού, μίας μορφής που εμφανίζεται στην Ιστορία των Αυγούστων. Ο Ούλπιος λεγόταν, ότι καταγόταν από τον Τραϊανό και είχε υποστηρίξει τον Αυρηλιανό. Πάντως η Ιστορία των Αυγούστων είναι έργο γνωστό για την αναξιοπιστία του και η αναφορά αυτή, ίσως και ο ίδιος ο Ούλπιος, πιθανό να εφευρέθηκαν από προπαγανδιστές, που προσπαθούσαν να συνδέσουν τον Αυρηλιανό με τον "καλό Αυτοκράτορα" Τραϊανό. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι η Ουλπία Σεβερίνα ήταν από τη Δακία, όπου το nomen Ούλπιος ήταν κοινό χάρη στην επιρροή του Μάρκου Ούλπιου Τραϊανού. Παντρεύτηκαν μάλλον πριν ο Αυρηλιανός γίνει Αυτοκράτορας το 270. Είναι γνωστό, ότι είχαν μία κόρη. Σύμφωνα με τα νομίσματα που φέρουν τη μορφή της, στην Ουλπία δόθηκε ο τίτλος της Αυγούστας το φθινόπωρο του 274, αν και είναι δυνατό να είχε τον τίτλο πριν από τότε. Επίσης έλαβε τις προσφωνήσεις της Ευσεβούς (Pia), της μητέρας του στρατοπέδου και της Συγκλήτου και της πατρίδας (mater castrorum et Senatus et patriae). Υπάρχει αξιοσημείωτη νομισματική απόδειξη για την Ουλπία Σεβερίνα, ότι κυβέρνησε μόνη της μεταξύ του τέλους του Αυρηλιανού και της εκλογής τού Μάρκου Κλαύδιου Τάκιτου. Οι πηγές αναφέρουν περίοδο μεσοβασιλείας μεταξύ του Αυρηλιανού και του Τάκιτου και μερικά νομίσματα της Ουλπίας φαίνεται, πως κόπηκαν μετά το τέλος του Αυρηλιανού. Ως τέτοια θα ήταν η μοναδική γυναίκα, που κυβέρνησε την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόνη της. Παντρεύτηκε τον Αυρηλιανό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο: μία κόρη. Watson, Alaric (1999). Aurelian and the Third Century. London: Routledge. ISBN 0-415-07248-4. Körner, Christian (December 23, 2008). "Aurelian (A.D. 270-275)". De Imperatoribus Romanis: An Online Encyclopedia of Roman Rulers and Their Families. Retrieved January 6, 2011. Krawczuk, Aleksander. Poczet cesarzowych Rzymu. Warszawa: Iskry. ISBN 83-244-0021-4.
Χριστίνα του Ζαλμ

H Χριστίνα, γερμ. Christina von Salm (1575 - 1627) από τον Οίκο του Ζαλμ ήταν κόρη του κόμη του Ζαλμ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν κόρη του Παύλου, κόμη του Ζαλμ-Μπάντενβαϊλερ και της Μαρίας Λε Βενέρ ντε Τιλιέρ. Οι γονείς της ήταν δεύτερα ξαδέλφια, απόγονοι του Φιλίππου λ'Ουιγιέ, κυρίου του Μανικάμπ και του Καϊγύ, κυβερνήτη της Βαστίλλης. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄, δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Ερρίκος 1602-1611. Κάρολος Δ΄ 1604-1675, δούκας της Λωρραίνης. Ερριέττα 1605-1660, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο του Οίκου της Λωρραίνης, πρίγκιπα του Λιξάιμ (γιο του Λουδοβίκου Β΄ καρδινάλιου του Γκιζ). Νικόλαος Φραγκίσκος 1609-1670, δούκας της Λωρραίνης. Μαργαρίτα 1615-1672, παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων, δούκα της Ορλεάνης. Χριστίνα 1621-1622. De la Chesnaye des Bois, François-Alexandre Aubert (1775), Dictionnaire de la noblesse (in French), 9 (2nd ed.), Paris: Antoine Boudet, p. 142. Carl Eduard Vehse, Memoirs of the Court, Aristocracy, and Diplomacy of Austria, Vol. 2, (Longman, Brown, Green and Longmans, 1856), p. 40.
Σάρα Κόλακ

Η Σάρα Κόλακ (Sara Kolak, γεννήθηκε 22 Ιουνίου 1995) είναι Κροάτισσα αθλήτρια του στίβου, η οποία αγωνίζεται στον ακοντισμό. Είναι η χρυσή Ολυμπιονίκης των Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Έχει ατομικό ρεκόρ 68,43 μέτρων από το 2017, επίδοση που αποτελεί και εθνικό ρεκόρ, καθώς και την 10η καλύτερη επίδοση όλων των εποχών.

 Ήταν η νικήτρια στον ακοντισμό στην Ολυμπιάδα του 2016, κάνοντας την έκπληξη και με 66,18 πέρασε όλα τα μεγάλα ονόματα του αγωνίσματος, εκ των οποίων την κάτοχο του παγκοσμίου ρεκόρ, Μπάρμπορα Σποτάκοβα. Έναν μήνα πριν κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν 4η στον τελικό, με βολή στα 64,95 μέτρα. Μετά το Παγκόσμιο, τραυματίστηκε στον αγκώνα με αποτέλεσμα να μπει στο χειρουργείο, που κόστιζε 150.000 δολάρια πληρωμένα από την κυβέρνηση, το οποίο έγινε στη Μινεσότα. Μετά από την εγχείρηση, ήταν στην ανάρρωση για να επιστρέψει στους στίβους το καλοκαίρι του 2019.Αγωνίστηκε στη θερινή σεζόν του 2019, με αποκορύφωμα το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019, όπου κατέλαβε την 7η θέση στον τελικό. Η Σάρα Κόλακ στην World Athletics Η Σάρα Κόλακ στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή
Σλάβια Σόφιας

Η Σλάβια Σόφιας (βουλγαρικά: Славия София) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Σόφια της Βουλγαρίας. Διαθέτει τμήματα στα αθλήματα του ποδοσφαίρου, της καλαθοσφαίρισης και του χόκεϊ επί πάγου.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 10 Απριλίου του 1913 και αποτέλεσε ουσιαστικά το πρώτο οργανωμένο αθλητικό σωματείο στη Σόφια. ΧΚ Σλάβια Σόφιας (χόκεϊ επί πάγου ανδρών) ΠΦΚ Σλάβια Σόφιας (ποδόσφαιρο ανδρών) Σλάβια Σόφιας (καλαθοσφαίριση γυναικών) Επίσημος ιστότοπος
Έμιλυ Ντεσανέλ

Η Έμιλυ Έριν Ντεσανέλ (Emily Erin Deschanel, 11 Οκτωβρίου 1976) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε διεθνώς γνωστή από τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά του δικτύου FOX με τίτλο «Bones».

 Η Ντεσανέλ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, στην πολιτεία της Καλιφόρνια. Είναι κόρη του υποψήφιου για Όσκαρ κινηματογραφιστή και σκηνοθέτη Κάλεμπ Ντεσανέλ και της ηθοποιού Μαίρη Τζο Γουίρ. Έλκει την καταγωγή της από την Ιρλανδία και τη Γαλλία. Έχει μια αδερφή, τη Ζόι Ντεσανέλ. Η Έμιλυ είναι χορτοφάγος και αφοσιωμένη υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ζώων. Η ίδια και η στενή της φίλη, Μέλανι Λύνσκεϊ, είναι μέλη της οργάνωσης PETA. Η Ντεσανέλ αποφοίτησε από το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Επαγγελματιών Ηθοποιών του Πανεπιστημίου της Βοστώνης με Bachelor στις Καλές Τέχνες στο Θέατρο. Πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση σε κινηματογραφική ταινία το 1994, και συγκεκριμένα στο «Το φιλοδώρημα των 2.000.000$». Επόμενος αξιόλογος ρόλος της ήταν στο έργο του Στήβεν Κινγκ «Rose Red» το 2002. Κατόπιν υποδύθηκε ρόλους στις ταινίες «Επιστροφή στο Cold Mountain», «Το Άλαμο» και «Spider-Man 2». Το 2004 το περιοδικό Interview την κατονόμασε ανάμεσα στις έξι ηθοποιούς που αξίζει να προσέξει κανείς. Μετά την εμφάνισή της στην ταινία του 2005 με τίτλο «Εφιάλτης», η Ντεσανέλ κέρδισε το ρόλο της Δρ. Τέμπερανς Μπρέναν στη σειρά του τηλεοπτικού δικτύου FOX με τίτλο «Bones». Η σειρά βασίζεται στα μυθιστορήματα της πραγματικής δικανικής ανθρωπολόγου Κάθυ Ρέιτς. Για τη συμμετοχή της στη σειρά κέρδισε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Satellite το 2006 και μια για Teen Choice Award το 2007. Από την έναρξη της τρίτης σαιζόν της σειράς εκτελεί και χρέη συμπαραγωγού. Ιστοσελίδα της Έμιλυ Ντεσανέλ στο cine.gr.
Σάιμαα

Η Σάιμαα (Saimaa) είναι λίμνη της νοτιοανατολικής Φινλανδίας, η μεγαλύτερη της χώρας. Με εμβαδόν 4.377 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη, φυσική λίμνη γλυκού νερού στην Ευρώπη.

 Οι μεγαλύτερες πόλεις στις όχθες της λίμνης είναι οι Λαπεενράντα, Ιμάτρα (Imatra), Σαβονλίνα (Savonlinna), Μίκελι (Mikkeli), Βάρκαους (Varkaus) και Γιόενσουου (Joensuu). Ο ποταμός Βουόκσι (Vuoksi) ρέει από την Σάιμαα προς τη λίμνη Λάντογκα αποστραγγίζοντάς την. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης είναι διάσπαρτο από πολύ μεγάλο αριθμό μικρών νησίδων που, με στενά κανάλια, την χωρίζουν σε πολλά, μικρότερα τμήματα, το καθένα με δική του ονομασία. Η ολική ακτογραμμή της ευρύτερης λιμναίας περιοχής ανά μονάδα επιφανείας είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, με συνολικό μήκος τα 15.000 χιλιόμετρα, περίπου. Ο αριθμός των νησίδων στην περιοχή –κοντά στις 14.000–, δείχνει το μέγεθος του λαβυρινθώδους συστήματος. Η Σάιμαα δημιουργήθηκε από την τήξη των πάγων στο τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Ο αρχικός πάγος, με περισσότερο από ένα χιλιόμετρο πάχος, κάλυπτε το σύνολο της περιοχής. Όταν έλιωσε, η λίμνη αναδύθηκε περνώντας από διάφορα στάδια, ως μια λεκάνη γλυκού νερού διαχωρισμένη από τη θάλασσα στα 76 μέτρα πάνω από την επιφάνειά της. Πριν από, περίπου, 6.000 χρόνια, η αρχαία λίμνη Σάιμαα που εκτιμάται ότι, πρέπει να κάλυπτε 9.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα εκείνη την εποχή, εμφάνισε έντονη εκροή δια μέσου μιας νέας διεξόδου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα νέων, υπολειμματικών υγροτόπων. Μετά από αυτό το γεγονός, η περιοχή είδε ένα μέγιστο του πληθυσμού στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ενώ αργότερα η κατάληψη των εδαφών από παλαιά αρκτικά δάση κωνοφόρων, οδήγησε σε σταδιακή μείωση του πληθυσμού. Λόγω των πλούσιων, εύκολα προσβάσιμων εναποθέσεων αμιάντου στις ακτές της, η λίμνη θεωρείται ως ένα από τα πιθανά κέντρα προέλευσης της αποκαλουμένης αμιαντο-κεραμικής (asbestos-ceramic), ενός τύπου κεραμικής που αναπτύχθηκε στη Φινλανδία, την Καρελία και τη Β. Σκανδιναβία μεταξύ 1900 π.Χ. - 200 μ.Χ., περίπου. Ο Ρώσος συγγραφέας Μαξίμ Γκόρκι είχε εξοριστεί κοντά στις όχθες της λίμνης Σάιμαα για ένα χρονικό διάστημα, μετά την επίθεση που δέχτηκε το διαμέρισμά του από τις Μαύρες Εκατονταρχίες στον απόηχο της Εξέγερσης της Μόσχας του 1905. Έγραφε στην τέως σύζυγό του Αικατερίνη: «είναι όμορφα εδώ, σαν παραμύθι ». Στη λίμνη Σάιμαα ζει ένα κρισίμως απειλούμενο (CR) πτερυγιόποδο του γλυκού νερού, η φώκια Pusa hispida saimensis. Επίσης, ένα ακόμη απειλούμενο είδος της λίμνης είναι ο σολομός της λίμνης Σάιμαα. Hamalainen, Arto (November 2001). "Saimaa – Finland's largest lake". Virtual Finland. Archived from the original on January 2017. Markku Oinonen et al. (2014) Event reconstruction through Bayesian chronology: Massive mid-Holocene lake-burst triggered large-scale ecological and cultural change; url=http://hol.sagepub.com/content/24/11/1419.abstract Figes, Orlando: A People's Tragedy: The Russian Revolution 1891–1924. The Bodley Head, London (2014). p. 202
Πάνος Σπηλιόπουλος

Ο Πάνος Σπηλιόπουλος, (Αρχαία Ολυμπία Ηλείας, 6 Δεκεμβρίου 1939 - Αθήνα, 28 Αυγούστου 2023) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Είχε διατελέσει νομάρχης Λακωνίας και τρεις τετραετίες δήμαρχος Αιγάλεω.

 Γεννήθηκε στα Άσπρα Σπίτια Ηλείας. Εγκαταστάθηκε στο Αιγάλεω το 1959 και σπούδασε στη Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1967. Στη διάρκεια των σπουδών του, ασχολήθηκε με την πολιτική και χρημάτισε αναπληρωτής γραμματέας της Ένωσης Δημοκρατικής Νεολαίας Αιγάλεω. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα και στην οργάνωση «Δέκα». Το 1974 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής της Β΄ εκλογικής περιφέρειας Αθηνών στις εκλογές του ίδιου έτους. Πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές του 1978 και σε ηλικία 38 ετών εκλέχθηκε για πρώτη φορά δήμαρχος Αιγάλεω, αξίωμα το οποίο υπηρέτησε επί συνολικά δώδεκα έτη, και συγκεκριμένα στις περιόδους από 1979 έως το 1982, από το 1983 έως το 1986 και από το 1991 έως το 1994. Από το 1987 έως το 1989 διετέλεσε νομάρχης Λακωνίας.Θεωρείται από τους αναβαθμιστές της πόλης του Αιγάλεω, καθώς επί των ημερών του συντελέσθηκαν σημαντικά αποχετευτικά και αντιπλημμυρικά έργα. Επίσης, διαμορφώθηκαν πλατείες, άρχισε η αξιοποίηση του Άλσους Αιγάλεω και η κατασκευή του Πολιτιστικού Κέντρου και του νέου Δημαρχείου επί της Ιεράς Οδού. Στις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2010, έλαβε μέρος ως «αριστείνδην» υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος και εκλέχθηκε με την παράταξη Αιγάλεω-Νέα εποχή του Χρήστου Καρδαρά. Είχε, επίσης, διατελέσει πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αιγάλεω. Ευγενία Μπουρνόβα «Από τις Νέες Κυδωνίες στο Δήμο Αιγάλεω», 2002
Νόρα Σαλίνας

Η Νόρα Σαλίνας (Nora Alicia Ortiz Salinas, 7 Ιουνίου 1976 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστή από τις τηλενουβέλες Esmeralda και Rosalinda. Γεννήθηκε στο Μοντερρέι το 1976. Είναι κόρη του Χοσέ Λουίς Ορτίς και της Νόρα Αλίσια Σαλίνας ντε Λεόν. Έχει πέντε αδέλφια, τον Ροδόλφο, τον Χοσέ Λουίς, την Νατάλια, την Γιζέλα και την Κάρλα. Πριν γίνει ηθοποιός υπήρξε μοντέλο, και το 1993 κέρδισε τον διαγωνισμό ομορφιάς "Μις Ταμαουλίπας", ενώ την ίδια χρονιά βγήκε Α΄ αναπληρωματική στο διαγωνισμό ομορφιάς "Μις Μεξικό". Το 1996 κέρδισε το βραβείο "El Rostro del Heraldo".Το 2002 παντρεύτηκε τον Μιγκέλ Μπορμπόγια, μαζί απέκτησαν ένα γιο, τον Χοσέ Μιγκέλ (γ. το 2002) και το 2004 χώρισαν. Το 2009 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, τον Μαουρίσιο Μπέκερ, μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Σκάρλετ (γ. το 2010). Η Σαλίνας και ο Μπέκερ χώρισαν λίγο καιρό πριν από την γέννηση της κόρης τους, ενώ το διαζύγιο βγήκε επισήμως το 2012. Το 2010 η Σαλίνας παντρεύτηκε με τον επίσης ηθοποιό Αγουστίν Αράνα.

 Agujetas de color de rosa - 1994, ως Γιέσικα Confidente de secundaria - 1996, ως Μπιάνκα Μπερμούντες Esmeralda - 1997, ως Γκρασιέλα Πενιαρρεάλ-Λινάρες Rosalinda - 1999, ως Φαίδρα Πέρες Ρομέρο ντε Αλταμιράνο DKDA: Sueños de juventud - 2000, ως Λετίσια ντελ Ροσάλ Carita de ángel - 2000/01, ως Εστεφανία Λάριος ντε Γκαμπόα "Τια Πελούκας" María Belén - 2001, ως Άνα ντελ Ριο Ντίας Navidad sin fin - 2001, ως Αλεχάντρα (Μίνι-σειρά) Amy, la niña de la mochila azul - 2004, ως Δρ. Εμίλια Άλβαρες ντε λα Βέγα Sueños y caramelos - 2005, ως Λουπίτα Cicatrices - 2005, ως Κλάρα (ταινία) La Fea más Bella - 2006, ως Καρολίνα "Κάρο" Άνχελες ντε Καρβαχάλ Destilando amor - 2007, ως Κάρεν Amor sin maquillaje - 2007, ως Αδριάνα Fuego en la sangre - 2008, ως Σάρα "Σαρίτα" Ελισόντο Ατσεβέδο Tiempo final - 2009, ως Κριστίνα Σαρμιέντο, Επεισόδιο: "Periodista" Atrévete a soñar - 2009/10, ως Νόρα (3 επεισόδια) Como dice el dicho - 2011, ως Ελένα, Επεισόδιο: "Quien mucho amenaza" Historias delirantes - 2011, ως Σουσάνα, Επεισόδιο: "La adivina" Un refugio para el amor - 2012, ως Αουρόρα Ταλανκόν (3 επεισόδια) Nueva vida - 2013, ως Κλάρα (2 επεισόδια) La Tempestad - 2013, ως Ρεμπέκα "Μπέκι" Ρεβέρτε La malquerida - 2014, ως Χουλιάνα Σαλμερόν ντε Παλάσιος Amores con trampa - 2015, ως Εστέφανι Γκοδίνες ντελ Ρεάλ El bienamado - 2017, ως Ντουλσίνα Σαμπέριο Νόρα Σαλίνας στην IMDb
Δυναμική γλώσσα προγραμματισμού

Ο όρος δυναμική γλώσσα προγραμματισμού χρησιμοποιείται ευρύτατα στην επιστήμη των υπολογιστών για να περιγράψει γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου που παρουσιάζουν κατά το χρόνο εκτέλεσης συμπεριφορά που άλλες γλώσσες ίσως παρουσιάζουν κατά τη μετάφραση. Αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να αποτελούν επέκταση του προγράμματος, είτε προσθέτοντας νέο κώδικα, είτε επεκτείνοντας αντικείμενα και ορισμούς, είτε τροποποιώντας το σύστημα τύπων, όλα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του προγράμματος. Αυτές οι συμπεριφορές μπορούν να εφαρμοστούν σχεδόν σε οποιαδήποτε γλώσσα επαρκούς πολυπλοκότητας, αλλά οι δυναμικές γλώσσες παρέχουν εργαλεία για να διευκολύνουν τη χρήση τους. Οι περισσότερες δυναμικές γλώσσες έχουν δυναμικούς τύπους.

 Ο ορισμός της δυναμικής γλώσσας προγραμματισμού είναι ασαφής γιατί προσπαθεί να κάνει διάκριση μεταξύ κώδικα και δεδομένων καθώς και μεταξύ χρόνου μετάφρασης και χρόνου εκτέλεσης, που δεν είναι όμως καθολικά. Οι εικονικές μηχανές, η μεταγλώττιση just-in-time και η δυνατότητα πολλών γλωσσών προγραμματισμού να μεταβάλλουν άμεσα τον κώδικα μηχανής σε κάποια συστήματα καθιστούν μια τέτοια διάκριση αφηρημένη. Σε γενικές γραμμές, ο ισχυρισμός ότι μια γλώσσα προγραμματισμού είναι δυναμική αναφέρεται περισσότερο την ευκολία χρήσης ορισμένων δυναμικών χαρακτηριστικών της γλώσσας παρά στις δυνατότητες της ίδιας της γλώσσας. Ορισμένα παραδείγματα γλωσσών προγραμματισμού που θεωρούνται δυναμικές: BeanShell Common Lisp και μερικές άλλες διάλεκτοι της Lisp Groovy JavaScript ActionScript Perl PHP Python Ruby Smalltalk Tcl Objective-CΚάποιες από αυτές τις γλώσσες υποστηρίζονται και στο .NET Framework από το Microsoft Dynamic Language Runtime. Γλώσσα προγραμματισμού σεναρίων
Μίκαελ Νίκβιστ

Ο Μίκαελ Νίκβιστ (Michael Nyqvist, 8 Νοεμβρίου 1960 - 27 Ιουνίου 2017) ήταν Σουηδός ηθοποιός. Γεννήθηκε το 1960 στη Στοκχόλμη. Έγινε γνωστός από την τριλογία Millennium (Το κορίτσι με το τατουάζ, Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά και Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας) στον ρόλο του Μίκαελ Μπλόμκβιστ. Στη συνέχεια, έπαιξε σε ταινίες εκτός Σουηδίας, όπως Τζον Γουίκ, Η Αποικία και Προσωπικά μυστικά. Απεβίωσε στις 27 Ιουνίου του 2017 από καρκίνο του πνεύμονα.

 1987 Jim & piraterna Blom 1996 Jerusalem 1998 Veranda för en tenor 2000 Tillsammans 2005 Η διπλανή πόρτα 2008 Iskariot 2009 Το κορίτσι με το τατουάζ 2009 Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά 2009 Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας 2010 Η γυναίκα που ονειρεύτηκε έναν άνδρα 2011 Abduction 2011 Επικίνδυνη αποστολή - Πρωτόκολλο: Φάντασμα 2012 Αποσύνδεση 2013 Βαρύτητα 2013 Days and Nights 2013 The Girl from Nagasaki 2014 John Wick 2015 Η Αποικία 2016 Προσωπικά μυστικά 2018 Κουρσκ