IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μέντσα Καρνίτσεβα

Η Μελπομένα Ντιμίτροβα Καρνίτσεβα (βουλγαρικά: Мелпомена Димитрова Кърничева‎, σλαβομακεδονικά: Мелпомена Димитрова Крничева‎) (16 Μαρτίου 1900 – 1964), ευρέως γνωστή ως Μέντσα (Менча), ήταν Βουλγαρόφιλη Αρμανίτισσα επαναστάτρια και τρομοκράτης της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ). Ήταν σύζυγος του ηγέτη της ΕΜΕΟ Ιβάν Μιχαΐλοφ και είναι γνωστή για τη δολοφονία του αριστερού ακτιβιστή της ΕΜΕΟ, Τόντορ Πανίτσα.

 Η Καρνίτσεβα γεννήθηκε στο Κρούσοβο, στην οθωμανοκρατούμενη Μακεδονία (σήμερα στη Βόρεια Μακεδονία), σε οικογένεια Βουλγαρόφιλων Αρμάνων, με τον προπάππου της να είναι Βούλγαρος ιερέας. Ο πατέρας της εργαζόταν στη Σόφια και στο Τσάριμπροντ. Μετά τη συντριβή της Εξέγερσης του Ίλιντεν το 1903, η Μέντσα και η μητέρα της μετακόμισαν στη Βουλγαρία. Το Σεπτέμβριο του 1918 πήγε για σπουδές στο Μόναχο, αλλά επέστρεψε στη Βουλγαρία μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Καρνίτσεβα εντάχθηκε στο γυναικείο μακεδονικό κίνημα στη Βουλγαρία και ήταν μέρος του κύκλου του Τόντορ Πανίτσα. Σταδιακά απογοητεύτηκε από τις αριστερές του απόψεις που υποστήριζαν τους δεσμούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς και τη συνεργασία με το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, πράξεις που πίστευε ότι θα ήταν μοιραίες για τον βουλγαρικό πληθυσμό της Μακεδονίας. Η Καρνίτσεβα επαναπροσανατολίστηκε στη δεξιά πτέρυγα της ΕΜΕΟ. Εντάχθηκε στην οργάνωση στις 15 Μαρτίου 1924 και πήρε μια ανεξάρτητη απόφαση να δολοφονήσει τον Πανίτσα, η οποία φέρεται από την ΕΜΕΟ ότι διέταξε τις δολοφονίες του Μπόρις Σαράφωφ και του Ίβαν Γκάρβανοφ και ότι εξυπηρετούσε ξένα συμφέροντα. Στις 8 Μαΐου 1925, η Καρνίτσεβα δολοφόνησε τον Πανίτσα στο Μπούργκτεατερ της Βιέννης. Η δολοφονία δημοσιοποιήθηκε ευρέως σε όλη την Ευρώπη. Η Μέντσα συνελήφθη και τα πρώτα της λόγια μετά τη δολοφονία ήταν «Ήταν κακός Μακεδόνας». Μετά από μια δίκη, η Μέντσα καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκιση, μια ελάχιστη ποινή από τον αυστριακό νόμο που έλαβε υπόψη την επιδείνωση της υγείας της. Το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστρίας την κήρυξε ανίκανη να εκτίσει αυτή την ποινή λόγω φυματίωσης, νεφρικών προβλημάτων και ρευματισμών που υπέφερε από την παιδική της ηλικία. Στα τέλη του 1925, απελευθερώθηκε και εκδιώχθηκε από την Αυστρία. Μετά την αθώωσή της από δικαστήριο στη Γιουγκοσλαβία για τη συμμετοχή της στην ΕΜΕΟ, στις 25 Δεκεμβρίου 1926 η Καρνίτσεβα επέστρεψε στη Βουλγαρία και παντρεύτηκε τον ηγέτη της ΕΜΕΟ, Ιβάν Μιχαΐλοφ, με τον οποίο έζησαν εξόριστοι στην Τουρκία, στην Πολωνία και στην Ουγγαρία μετά το 1934. Τον Μάιο του 1941 εγκαταστάθηκαν στο Ζάγκρεμπ, πρωτεύουσα του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, κράτος-μαριονέτα της Ναζιστικής Γερμανίας. Το 1944, έζησαν για λίγο στα κατεχόμενα από τη Γερμανία Σκόπια. Από το 1945 έως το θάνατό της το 1964, έζησε με τον Μιχαΐλοφ στη Ρώμη της Ιταλίας. «Mencha Karnicheva — Why did I kill Todor Panitsa?» (στα Βουλγαρικά). Macedonia Science. 3 Μαΐου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Ιανουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 2009.
Αριθμοί (βιβλίο)

Με το όνομα Αριθμοί φέρεται το 4ο βιβλίο της Πεντατεύχου και ταυτόχρονα το 4ο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, ως συνέχεια του Λευϊτικού. Συγγραφέας θεωρείται ο Μωυσής ενώ η συγγραφή ολοκληρώθηκε το 1473 π.Χ..

 Οι Εβραίοι ονομάζουν το βιβλίο αυτό "Μπαμιντμπάρ", ή "Μπεμιντμπάρ'" από την αρχική λέξη του κειμένου που σημαίνει "Και ελάλησε". Οι δε λεγόμενοι Εβδομήκοντα που προέβησαν στη μετάφρασή του, το ονόμασαν, Αριθμοί, από το γεγονός ότι σ΄ αυτό αναφέρονται οι δύο βασικές αριθμήσεις των μαχομένων Ισραηλιτών, όπου η μεν πρώτη αρχίζει από τον 2ο μήνα του 2ου έτους από της αναχώρησης, ή φυγής, ή εξόδου από την Αίγυπτο και η δεύτερη περίπου 39 χρόνια μετά, λίγο πριν την είσοδο των Ισραηλιτών στη Γη της επαγγελίας. Εκτός όμως των δύο παραπάνω προσδιοριστικών χρονικά γεγονότων στο βιβλίο των Αριθμών περιλαμβάνονται πολυάριθμα άλλα γεγονότα που αφορούν τη σαραντάχρονη περιπλάνηση των Ισραηλιτών στην έρημο, όπως γογγυσμοί της Μαριάμ και Ααρών κατά του Μωυσή, ανταρσίες άλλων, πολεμικές επιχειρήσεις, τιμωρίες, θαύματα, θυσίες, εορτές, μολυσμοί, εξαγνισμοί κ.ά. Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει 36 Κεφάλαια που φέρουν αρχαία ελληνική αρίθμηση από Κεφ.Α΄ μέχρι και ΛΣτ΄. Τα κύρια γεγονότα που αναφέρονται στο Λευϊτικό, κατά σειρά, είναι: Οι 12 Φυλές του Ισραήλ (Κεφ.Α΄) Οι θέσεις των φυλών περί τη Σκηνή (Κεφ.Β΄) Οι Λευΐτες, καθήκοντα και δικαιώματα (Κεφ.Γ΄- Δ΄) Εκδίωξη ακαθάρτων, Ναζηραίοι (Κεφ.Ε΄- Στ΄). Προσφορές αρχόντων (Κεφ.Ζ΄- Η΄). Εορτή του Πάσχα (Κεφ.Θ΄) Εκκίνηση (Κεφ. Ι΄) Γογγυσμοί, τιμωρίες ευεργεσίες (Κεφ.ΙΑ΄- ΙΒ΄). Οι 12 κατάσκοποι (Κεφ.ΙΓ΄) Στάσεις (Κεφ.ΙΔ΄) Περί θυσιών (Κεφ.ΙΕ΄- ΙΘ΄) Περιπλάνηση στην έρημο, μάχες και φίδια (Κεφ.Κ΄- ΚΑ΄) Βαλάκ και Βαλαάμ (Κεφ.ΚΒ΄- ΚΔ΄). Διαφθορά Ισραηλιτών, τιμωρίες (Κεφ.ΚΕ΄) Νεότερες διατάξεις (Κεφ.ΚΣτ΄- Λ΄) Πόλεμοι (Κεφ.ΛΑ΄). Προκαθορισμοί για τη Γη της Επαγγελίας Ιωάννης Κολιτσάρας "Η Παλαιά Διαθήκη" τ.1ος, σ.335, - εκδ. Αδελφότητας ΖΩΗ, (κατά Ο΄), (Η Πηγή αυτή συνοδεύεται με την υπ΄ αριθμ 225/1928 έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχου και με την αριθμ. 3293/19-5-1928 έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Χαστούπης Αθανάσιος, Το βιβλίο των Αριθμών, περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΘ', τεύχος 2, Αθήνα 1988, σελ. 278-295.
Ντόουγκλας Αουγκούστο

Ο Ντόουγκλας Αουγκούστο Σοάρες Γκόμες (Douglas Augusto Soares Gomes, γενν. 13 Ιανουαρίου 1997), γνωστός απλά ως Ντόουγκλας, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Nantes

 Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ο Ντόουγκλας εντάχθηκε στη ακαδημία νέων της Φλουμινένσε το 2004, σε ηλικία επτά ετών. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα - και στη Σέριε Α -, ξεκινώντας στο βασικό σχήμα στην εντός έδρας ήττα με 1-3 εναντίον της Φλαμένγκο.Ο Ντόουγκλας ήταν μόνιμος στη βασική 11αδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016 και το Φεβρουάριο ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2021. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 13 Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους, σε μία εντός έδρας νίκη με 4-2 επί της Ατλέτικο Μινέιρο.Στις 19 Ιουλίου 2018, έκανε μεταγραφή στην Κορίνθιανς για το ποσό του 1 εκατομμυρίου ευρώ. Τον Ιανουάριο, δόθηκε δανεικός στην Μπαΐα, όπου αγωνίστηκε σε 7 αγώνες με την ομάδα. Την 1η Ιουλίου 2019, ο ΠΑΟΚ επιβεβαίωσε την άφιξη του Ντόουγκλας από την Κορίνθιανς, με τον ίδιο να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο και με κόστος μεταγραφής 3 εκατομμυρίων ευρώ. Αυτή είναι η πρώτη του ομάδα εκτός Βραζιλίας. Για το 2019-2020 αλλά και το 2020-2021, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδος. Στον τελικό της 22 Μαΐου του 2021 ο ΠΑΟΚ ήρθε αντιμέτωπος με τον ΟΣΦΠ, με τον Δικέφαλο του Βορρά να επικρατεί με σκορ 2-1. Ο Αουγκούστο αγωνίστηκε σε ολόκληρο τον αγώνα. Ο Ντόουγκλας έχει κληθεί στην Εθνική Βραζιλίας Κ-20. ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδος: 2020–21 Douglas στο Sambafoot (Αγγλικά) Προφίλ Douglas στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών

Το Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών — IEEE (αγγλ. Institute of Electrical and Electronics Engineers) (I triple E — «Αϊ-τριπλ-ι») είναι ένας επαγγελματικός οργανισμός με τα κεντρικά του γραφεία να βρίσκονται στην Νέα Υόρκη. Ιδρύθηκε το 1963 απο την ένωση του Αμερικανικού Ινστιτούτου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και του Ινστιτούτου Ραδιομηχανικών. Σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο οργανισμό επαγγελματιών τεχνολογίας με περισσότερα απο 400.000 μέλη σε διάφορα τμήματα ανα τον κόσμο. Βασικοί σκοποί του Ινστιτούτου αποτελούν η εκπαιδευτική προώθηση και η τεχνική εξέλιξη της ηλεκτρονικής και ηλεκτρολογικής μηχανικής, των τηλεπικοινωνιών, της επιστήμης των υπολογιστών και των ενοποιημένων προτύπων.

 Ο οργανισμός είναι δομημένος με το όνομα ΙΕΕΕ. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στον οργανισμό αποτελούν κυρίως μηχανικοί καθώς και επιστήμονες/ακαδημαϊκοί. Η πλειονότητα των επαγγελματιών-μελών αποτελείται απο επιστήμονες υπολογιστών, μηχανικούς λογισμικού, επαγγελματίες πληροφορικής, φυσικούς μέχρι και ιατρούς. Για αυτό το λόγο ο οργανισμός δεν χρησιμοποιεί συχνά το πλήρες όνομα και προτιμά τη χρήση του αρκτικόλεξου. Υπάρχουν περίπου 430.000 εγγεγραμένα μέλη σε περίπου 160 χώρες, με τους μισούς να βρίσκονται στις Η.Π.Α.. Ο οργανισμός παράγει λίγο παραπάνω απο το 30% των δημοσιεύσεων στους τομείς των ηλεκτρολόγων/ηλεκτρονικών μηχανικών και επιστήμης υπολογιστών σε περισσότερες απο 100 επιστημονικές εφημερίδες. Το μεγαλύτερο πλήθος αυτών των δημοσιεύσεων καθώς και το περιεχόμενο των περισσότερων ετήσιων συνεδρίων που χρηματοδοτούνται απο τον οργανισμό είναι διαθέσιμο στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του οργανισμού, IEEE Xplore, μέσω επι πληρωμής πρόσβασης καθώς και ατομικών αγορών.
Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας

Το Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας (κινεζικά: 中華民國海軍 πινγίν: Zhōnghuá Mínguó Hǎijūn), επίσης καλούμενο και ως Πολεμικό Ναυτικό της Ταϊβάν, είναι ο ναυτικός κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων της Δημοκρατίας της Κίνας.Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την υποχώρηση των δημοκρατικών δυνάμεων από την ηπειρωτική χώρα, το σώμα αποκαλούνταν Κινεζικό Πολεμικό Ναυτικό. Αν και χρησιμοποιείται ακόμη μερικές φορές στο εσωτερικό της χώρας, οι διεθνείς κύκλοι χρησιμοποιούν τον τίτλο Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας, λόγω της πολιτικής διαμάχης ανάμεσα στην Ταϊβάν και την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η τελευταία χρησιμοποιεί τον τίτλο Πολεμικό Ναυτικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού για να περιγράψει τον ναυτικό κλάδο των ενόπλων δυνάμεών της. Σήμερα, η κύρια αποστολή του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας είναι η υπεράσπιση των εδαφών της χώρας και των θαλάσσιων οδών που βρίσκονται υπό τη δικαιοδοσία του. Εκτελεί θαλάσσιες περιπολίες στο Στενό της Ταϊβάν και στα χωρικά ύδατα που διαθέτει δικαιοδοσία. Έχει τη δυνατότητα άμυνας, επιβολής ναυτικού αποκλεισμού, εισβολής και εκτέλεσης αντεπίθεσης σε καιρό πολέμου. Το Σώμα Πεζοναυτών της Δημοκρατίας της Κίνας αποτελεί τμήμα του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας.

 Το Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας διαδέχτηκε το Αυτοκρατορικό Κινεζικό Ναυτικό, μετά την ανατροπή της δυναστείας των Τσινγκ και την σύσταση της Δημοκρατίας της Κίνας. Ο Λιου Γκουανσιόνγκ, πρώην ναύαρχος της αυτοκρατορικής δυναστείας, έγινε ο πρώτος Υπουργός του Πολεμικού Ναυτικού της Δημοκρατίας της Κίνας. Κατά την διάρκεια των ταραχωδών δεκαετιών του 1920 και του 1930 το Πολεμικό Ναυτικό παρέμεινε πιστό στην κυβέρνηση περίοδο του πολέμαρχου που τρόμαξε την Κίνα στις δεκαετίες του 1920 και του 1930, το ROCN παρέμεινε πιστό στην κυβέρνηση του Κινεζικού Εθνικιστικού Κόμματος. Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικεντρώθηκε σε ποτάμιες επιχειρήσεις, καθώς ο φτωχός εξοπλισμός του δεν επέτρεπε ευθεία αντιπαράθεση με το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό.Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας αριθμός ιαπωνικών αντιτορπιλικών και παροπλισμένων πλοίων των Ηνωμένων Πολιτειών μεταβιβάστηκαν στο Πολεμικό Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κίνας. Κατά τη διάρκεια του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου, το Πολεμικό Ναυτικό συμμετείχε στην προστασία των νηοπομπών εφοδιασμού και στην μετακίνηση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κίνας και πάνω από 1 εκατομμυρίου προσφύγων στην Ταϊβάν. Η επακόλουθη αναδιοργάνωση και επανίδρυση του Πολεμικού Ναυτικού, μετά την μεταφορά της κυβέρνησης στην Ταϊβάν, αναφέρεται στους στίχους του ναυτικού ύμνου, που αποκαλείται «Το Νέο Ναυτικό».
Οίκος του Νεβέρ

O Οίκος του Νεβέρ, γαλλ. Maison de Nevers, είναι μεσαιωνική δυναστεία, που ιδρύθηκε από τον Λαντρύ ντε Μονσώ και κατείχε τις επαρχίες Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ και Βαντόμ.

 Τα μέλη του Οίκου κατάγονται από τους κυρίους του Μονσώ. Πρώτος αναφέρεται ο Λαντρύ Α΄, αδελφός του Χιλντεγκάριους/Χιλντεγκαίρ επισκόπου του Οτύν (ή η Χιλντεσίντε, σύζυγος του Λαντρύ Α΄, είναι αδελφή του επισκόπου). Ο ιστορικός Λεμπέφ τον αναφέρει ως ιππότη του Πουατιέ και στην υπηρεσία του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού. Ο ιστορικός Κώλεϋ δεν τον αναφέρει ως ιππότη και γράφει ότι στην υπηρεσία του βασιλιά ήταν ο Χιλντεγκαίρ. Ο Λαντρύ Α΄ υποστήριζε τον Κάρολο Β΄ και τον εκπροσώπησε το 842 στο Μακόν της Βουργουνδίας. Πριν το 868 νυμφεύτηκε τη Χιλντεσίντε και απέκτησαν τον Λαντρύ Β΄. Η Ιστορία των κομήτων του Νεβέρ αναφέρει τον Λαντρύ Β΄ ως ανιψιό του Χιλντεγκαίρ. Ο Λαντρύ Β΄ (απεβ. 922) διακρίθηκε κατά την πολιορκία του πύργου του Μετς-λε-Κοντ από τον Ριχάρδο των Μποζονιδών δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος του τον παραχώρησε περί το 880. Ο Λεμπέφ προσθέτει, ότι ο Ριχάρδος τον έκανε διοικητή του ιππικού του. Ο Λαντρύ Β΄ νυμφεύτηκε πρώτα την Άντα, με την οποία έκανε μία δωρεά το 910 και μετά την Έμμα. Απέκτησε τον Λαντρύ Γ΄ (απεβ. 950), τον Μποντόν και την Ανταλγκάρντις. Ο Λαντρύ Γ΄ αναφέρεται σε ένα καταστατικό του 950 ως κύριος του Μετς-λε-Κοντ. Ο Μποντόν(εμ) (απεβ. 950), στην Ιστορία των κομήτων του Νεβέρ αναφέρεται ότι, έκτισε τον πύργο του Μονσώ-λε-Κοντ και καλείται κύριος του Μονσώ. Από τους γιους του Μποντόν(εμ), ο Λαντρύ Δ΄ είναι ο πρώτος που αναφέρεται ως κόμης του Νεβέρ, ενώ ο άλλος γιος έγινε μοναχός στο Κλυνύ. Ο Λαντρύ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Ματίλντε, κόρη του Όθωνα-Γουλιέλμου των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας, με προίκα την κομητεία του Νεβέρ. Παιδιά τους ήταν: Μποντόν 997-1023, νυμφεύθηκε την Αντέλ κόμισσα του Βαντόμ. Λαντρύ. Ρενώ Α΄ κόμης του Νεβέρ. Απεβίωσε το 1040 στη μάχη του Σαιν-Βερτύ και τάφηκε στο αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν στο Ωσέρ. Γκυ/Γκιμπάλντους, αναφέρεται σε καταστατικό του 1023. Απεβ. πριν το 1035. Ροβέρτος απεβ. 1032, νυμφεύτηκε τη Ματίλντε, κόρη του Γκιμόνις. Jean Lebeuf (abbé), Mémoires concernant l’histoire ecclésiastique et civile d’Auxerre..., vol. 2, Auxerre, Perriquet, 1743, 923 p. (lire en ligne [archive]) Alain Bataille, Pascal Dibie, Jean-Pierre Fontaine, Jean-Charles Guillaume, Jean-Paul Moreau, Ferdinand Pavy, Line Skorka, Gérard Taverdet et Marcel Vigreux (préf. Henri de Raincourt), Yonne, Paris, Editions Bonneton, avril 1992 (ISBN 2-86253-124-3)
Τιμ Χεθέρινγκτον

Ο Τιμ Χεθέρινγκτον (Timothy Alistair Telemachus "Tim" Hetherington, 5 Δεκεμβρίου 1970 – 20 Απριλίου 2011) ήταν πολυβραβευμένος Άγγλος φωτορεπόρτερ και σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, ο οποίος έχασε τη ζωή του στη διάρκεια του πολέμου στη Λιβύη. Το 2011, το Restrepo, το ντοκιμαντέρ που είχε σκηνοθετήσει την προηγούμενη χρονιά μαζί με τον Sebastian Junger, με θέμα τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, προτάθηκε για το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ.

 Ο Τιμ Χεθέρινγκτον γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1970 στο Birkenhead, στην Αγγλία. Σπούδασε λογοτεχνία στο Lady Margaret Hall, στην Οξφόρδη και στη συνέχεια φωτορεπορτάζ στο Κάρντιφ. Στις αρχές του 2000 βρέθηκε στη Δυτική Αφρική, όπου κατέγραψε τις πολιτικές αναταραχές και τις συνέπεις που αυτές είχαν στην καθημερινή ζωή των κατοίκων χωρών όπως η Λιβερία, η Σιέρρα Λεόνε και η Νιγηρία. Συμμετείχε στα ντοκιμαντέρ Liberia: An Uncivil War (2004) και The Devil Came on Horseback (2007), που αναφέρεται στη γενοκτονία στο Νταρφούρ. Το 2007 κέρδισε το διαγωνισμό φωτογραφίας του World Press Photo. Την επόμενη χρονιά του απονεμήθηκε το Rory Peck Features award για το Afghanistan – The Other War. Το 2010 το ντοκιμαντέρ Restrepo, το οποίο σκηνοθέτησε ο Χέθερινγκτον μαζί με τον Sebastian Junger, βραβεύτηκε με το Grand Jury Prize, για το καλύτερο ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς (Sundance Film Festival) και το 2011 προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Ο Τιμ Χεθέρινγκτον σκοτώθηκε, μαζί με το φωτογράφο Κρις Χόνδρος (Chris Hondros), από έκρηξη όλμου στη Μισράτα, ενώ κάλυπτε τον πόλεμο στη Λιβύη. [1] Tim Hetherington's memorial website Αρχειοθετήθηκε 2013-06-04 στο Wayback Machine. "Brit Wins World Press Photo 2007" Αρχειοθετήθηκε 2012-09-10 στο Wayback Machine. l nu.nl. Accessed 2 November 2010. "Long Story Bit by Bit". Umbrage Gallery. Accessed 5 May 2009. Interview with Laura Flanders and Tim Hetherington on Restrepo. GRITtv Remembering Tim Hetherington - slideshow by Life magazine
Αγιούζ

Το Αγιούζ (Ayous), επίσης γνωστό με τη βοτανική ονομασία Triplochiton scleroxylon, είναι δασοπονικό δέντρο του γένους Triplochiton της οικογένειας Malvaceae. Η ξυλεία που παράγεται από το δέντρο αυτό είναι γνωστή με τα ονόματα African whitewood, abachi, obeche (στη Νιγηρία), wawa (στην Γκάνα), ayous (στο Καμερούν) και sambawawa (στην Ακτή του Ελεφαντοστού). Στην Ελλάδα η ξυλεία κυκλοφορεί ευρέως σε ποικίλες χρήσεις με τις ονομασίες: obeche, ayous.

 Τα δάση του είδους αυτού εξαπλώνονται στις τροπικές περιοχές της Δυτικής Αφρικής και της Κεντρικής Αφρικής. Η ξυλεία που παράγεται έχει ανοιχτό κίτρινο χρώμα. Είναι χαμηλής βιολογικής ανθεκτικότητας και προορίζεται αποκλειστικά για εσωτερικές κατασκευές. Το ξύλο είναι πολύ μαλακό έως μαλακό, και χαρακτηρίζεται ως ελαφρύ στα πλατύφυλλα είδη (σκληρή ξυλεία). Η ξυλεία χρησιμοποιείται για την παραγωγή καπλαμά, επίπλων, όπως και για κορνίζες και καλούπια. Χρησιμοποιείται επίσης από κατασκευαστές κιθάρας. Οι εταιρείες μουσικών οργάνων Gibson και Fender Japan έχουν αξιοποιήσει το ξύλο αυτό για την κατασκευή ηλεκτρικών ξύλινων κιθάρων, σε περιορισμένη έκδοση.Το δέντρο Αγιούζ αποτελεί το ίδιο φωλιά - καταφύγιο του αφρικανικού μεταξοσκώληκα, Anaphe venata, του οποίου οι κάμπιες τρέφονται με τα φύλλα και περιστρέφουν τα κουκούλια που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για την κατασκευή μεταξιού.Η ξυλεία του αξιοποιείται στο φυσικό της περιβάλλον, με αρκετές συγκομιδές σε δασικά οικοσυστήματα να μην είναι αειφορικής διαχείρισης, σε ορισμένες περιοχές. Ωστόσο, σήμερα το είδος παραμένει ταξινομημένο ως «χαμηλής ανησυχίας» στην κόκκινη λίστα της IUCN. CIRAD (France) - Ayous «Δομή ξύλου» του δρ. Γ. Μαντάνη, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (Ayous), σελ. 138 Obeche - wood-database.com
Κάρολος Αμεδαίος της Σαβοΐας-Νεμούρ

Ο Κάρολος-Αμεδαίος (12 Απριλίου 1624 - 30 Ιουλίου 1652) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Νεμούρ (1641-1652). Ήταν δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Νεμούρ και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Ωμάλ. Ήταν στρατιωτικός ηγέτης και μεγιστάνας.

 Το 1641 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Νεμούρ και τον διαδέχθηκε. Υπηρέτησε στο στρατό της Φλάνδρας το 1645 και το επόμενο έτος διοικούσε το ελαφρύ ιππικό στην πολιορκία του Κόρτριζκ. Το 1652 πήρε μέρος στην εξέγερση της Σφενδόνης και πολέμησε στο Μπλενώ και στο Φωμπούρ Σαιντ Αντουάν, όπου τραυματίστηκε.Η σύζυγός του Ελισάβετ ήταν κόρη της πλούσιας κληρονόμου Φρανσουάζ της Λωρραίνης, κόρης του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ. Σε μία μονομαχία με τον αδελφό της συζύγου του Φραγκίσκο δούκα του Μπωφόρ, σκοτώθηκε το 1652. Τάφηκε στη Νοτρ Νταμ του Ανεσύ, κύρια πόλη της επαρχίας Γενεβουά, όπου ήταν κόμητες όλοι οι δούκες του Νεμούρ. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ερρίκος Β΄. Το 1643 νυμφεύτηκε στο Λούβρο την μαντμουαζέλ ντε Βαντόμ, την Ελισάβετ των Βουρβόνων, κόρη του Καίσαρα δούκα του Βαντόμ (νοθου γιού του Ερρίκου Δ΄) και είχε τέκνα: Μαρία-Ιωάννα-Μπατίστη 1644-1724, γνωστή ως μαντμουαζέλ ντε Νεμούρ, παντρεύτηκε τον εξάδελφo της μητέρας της Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Μαρία-Φραγκίσκη 1646-1683, γνωστή ως μαντμουαζέλ ντ' Ωμάλ, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΣΤ΄ βασιλιά της Πορτογαλίας. Ιωσήφ 1649, Φραγκίσκος 1650, Κάρολος-Αμεδαίος 1651, απεβίωσαν νήπια. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Nemours, Lords and Dukes of, s.v. Charles Amadeus". Encyclopædia Britannica. 19 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 370. Oresko, Robert (2004). "Maria Giovanna Battista of Savoy-Nemours (1644-1724): daughter, consort, and Regent of Savoy". In Campbell Orr, Clarissa. Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. pp. 16–55. ISBN 0-521-81422-7.
Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας

Το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας (αγγλικά: University of Western Australia) είναι ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Περθ της Αυστραλίας, το οποίο καθιερώθηκε από το κοινοβούλιο της Δυτικής Αυστραλίας τον Φεβρουάριο του 1911. Το 1913 ξεκίνησε να παραδίδει μαθήματα. Είναι το πιο παλιό πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας. Είναι μέλος της Ομάδας των Οκτώ (Group of Eight).

 Η αρχική τοποθεσία του πανεπιστημίου βρισκόταν στην οδό Ίργουιν στο κέντρο του Περθ όταν παρέλαβε τους πρώτους φοιτητές τον Μάρτη του 1913 και αποτελείτο από κτίρια που βρίσκονταν μεταξύ της οδού Χέι και την οδού St. George Terrace. Aυτά τα κτίρια τέλεσαν ως πανεπιστήμιο μέχρι το 1932 όταν μετακινήθηκε στην σημερινή του τοποθεσία στο Κρόλεϋ (Crawley). Ο ιδρυτής καγκελάριος, Τζων Γουίνθροπ Χάκετ (John Winthrop Hackett), που πέθανε το 1916, κληροδότησε περιουσία που μετά από δέκα χρόνια προσεκτικού διαχειρισμού έφθασε στο ποσό των 425.000 λιρών, ένα ποσό πολύ μεγαλύτερο από αυτό που πίστευαν ότι μπορούσαν να μαζευτούν. Αυτό επέτρεψε την κατασκευή των κυρίων κτιρίων και σε μερικά δόθηκε το όνομα του καγκελάριου. Κατά την πρώτη δεκαετία του πανεπιστημίου υπήρξε μια αμφισβήτηση για το αν η πολιτική της δωρεάν εκπαίδευσης ήταν συμβατή με την υψηλή δαπάνη σε καθηγητές και σχολές. Ένας παλιός φοιτητής δημοσίευσε την ανησυχία του το 1921 ότι υπήρχαν 13 σχολές για μόνο 280 φοιτητές.
Ελ Αγαμί

Η Ελ Αγαμί (αραβικά : العجمى , μτφ : Ξένος) είναι πόλη της Αιγύπτου στη Μεσόγειο θάλασσα και στο Κυβερνείο Αλεξάνδρειας. Βρίσκεται δυτικά της Αλεξάνδρειας και απέχει από αυτή 20 χλμ. αλλά έχει πλέον συνενωθεί με αυτήν και ανήκει στο πολεοδομικό της συγκρότημα. Αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας, του Καΐρου, της Γκίζας και ξένων τουριστών.

 Η πόλη αρχικά δημιουργήθηκε μετά το 1950, πριν εδώ εύποροι της Αλεξάνδρειας έχτισαν παραθεριστικές κατοικίες ενώ αποτελούσε και δημοφιλή κυνηγότοπο. Στη πόλη διασώζεται κάστρο που χτίστηκε από τον στρατό του Ναπολέοντα και κτίρια της Οθωμανικής εποχής. Σύμφωνα με το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ το κλίμα της χαρακτηρίζεται ως καυτή έρημο (BWH), αλλά επικρατούν άνεμοι από τη Μεσόγειο Θάλασσα με πολύ μέτριες θερμοκρασίες, το οποίο είναι παρόμοιο με το υπόλοιπο της βόρειας ακτής της Αιγύπτου . Το κλίμα είναι πολύ παρόμοιο με τις Αλεξάνδρειας , λόγω της εγγύτητάς της, ωστόσο η Αλεξάνδρεια είναι πιο υγρή.
Λεωφόρος Κατεχάκη

Η Λεωφόρος Κατεχάκη είναι σημαντική λεωφόρος της Αθήνας η οποία ξεκινάει απ' τη Λεωφόρο Κηφισίας και οδηγεί προς την Λεωφόρο Μεσογείων, την περιοχή Παπάγου, την Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου και καταλήγει στην Περιφερειακή Οδό Υμηττού. Πήρε το όνομά της απ' τον στρατιωτικό και πολιτικό Γεώργιο Κατεχάκη. Το τμήμα της λεωφόρου από Μεσογείων έως Περιφερειακή Υμηττού επισήμως ονομάζεται Παναγιώτου Κανελλοπούλου. Ανεπισήμως είναι γνωστό ως τμήμα της Λεωφόρου Αλίμου-Κατεχάκη.

 Η κατασκευή της λεωφόρου ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία κατά τη δεκαετία του 1960. Σηματοδότες κυκλοφορίας προστέθηκαν σε αργότερο χρόνο. Στη συμβολή της με τη Μεσογείων ο ανισόπεδος κόμβος ο οποίος παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 18 Μαρτίου 1985. Στο ίδιο σημείο έχει κατασκευαστεί ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό, ο οποίος παραδόθηκε στο κοινό στις 29 Ιανουαρίου 2000. Κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού διαπιστώθηκε ότι η ύπαρξη εκεί του ανισόπεδου κόμβου καθιστούσε αδύνατη την κατασκευή και δεύτερης εισόδου-εξόδου στο ρεύμα της Μεσογείων προς το κέντρο της Αθήνας και αποφασίστηκε να κατασκευαστεί μια πεζογέφυρα πάνω σε σχέδιο του Ισπανού αρχιτέκτονα Σαντιάγκο Καλατράβα, για να διευκολύνονται εκείνοι που θέλουν να περάσουν απέναντι. Αυτή η πεζογέφυρα παραδόθηκε στο κοινό στις 14 Μαΐου 2004.
Αδένιον

Το Αδένιον (Adenium) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών στην οικογένεια των Αποκυνίδων (Apocynaceae) και περιγράφηκε για πρώτη φορά ως γένος το 1819. Είναι εγγενές στην Αφρική και στην Αραβική Χερσόνησο.

 Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) καλλιεργείται ως φυτό εσωτερικού χώρου σε περιοχές με εύκρατο κλίμα. Έχουν αναπτυχθεί πολυάριθμα υβρίδια. Τα Αδένια εκτιμώνται για τα πολύχρωμα άνθη τους, αλλά και για τα ασυνήθη, παχύκορμα (caudices). Δύνανται να καλλιεργηθούν για πολλά χρόνια σε γλάστρα και χρησιμοποιούνται συνήθως για μπονσάι. Επειδή τα σπόρο-αναπτυσσόμενα φυτά δεν είναι γενετικά πανομοιότυπα με το μητρικό φυτό, οι επιθυμητές ποικιλίες συνήθως διαδίδονται με τον εμβολιασμό. Γενετικά πανομοιότυπα φυτά μπορούν επίσης να παραχθούν με μοσχεύματα. Ωστόσο, κόβοντας αναπτυγμένα φυτά, δεν τείνουν να αναπτύξουν ένα επιθυμητό παχύ caudex τόσο σύντομα όσο τα σπόρο-αναπτυσσόμενα φυτά. Ο χυμός (sap) των ειδών Α. το βοημιανόν (Adenium boehmianum), Α. το πολυανθές (Α. multiflorum) και Α. το εύσαρκον (Α. obesum), περιέχει τοξικές καρδιακές γλυκοσίδες και χρησιμοποιείται ως δηλητήριο βελών σε ολόκληρη την Αφρική, για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων. Το γένος Αδένιον θα μπορούσε να περιέχει έως και δώδεκα είδη. Αυτά θεωρούνται από άλλους συγγραφείς υποείδη ή ποικιλίες. Μια ταξινόμηση κατά τα τέλη του 20ού αιώνα από τον Plazier, αναγνωρίζει πέντε είδη. ΕίδηAdenium arabicum Isaac Bayley Balfour (Balf.f.) = A. obesum Αδένιον το βοημιανόν (Adenium boehmianum) Schinz - (Ναμίμπια, Ανγκόλα) Αδένιον το πολυανθές (Adenium multiflorum) Johann Friedrich Klotzsch (Klotzsch.) (Νότια Αφρική, από τη νότια Ζάμπια) Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) Peter Forsskål (Forssk.) Johann Jakob Roemer (Roem.) & Josef August Schultes (Schult.) - ευρέως διαδεδομένο από τη Σενεγάλη έως τη Σομαλία και επίσης στην Αραβική Χερσόνησο Αδενιον το ελαιόφυλλον (Adenium oleifolium) Stapf - Νότια Αφρική, Μποτσουάνα, Ναμίμπια Adenium swazicum Stapf (Ανατολική Νότια Αφρική)Παλαιότερα τοποθετημένα εδώPachypodium namaquanum (Wyley πρώην Harv.) Welw. (ως A. namaquanum Wyley πρώην Harv.) Το Αδένιον το εύσαρκον (Adenium obesum) είναι επίσης γνωστό και ως το ρόδο της ερήμου. Στις Φιλιππίνες, λόγω της ομοιότητάς του με το σχετικό γένος Πλουμέρια και το γεγονός ότι εισήχθη στις Φιλιππίνες από το Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη, το φυτό επίσης ονομάζεται «Μπανγκόκ kalachuchi». Παραπομπές σημειώσεων
Ρενέ Φενουγιέρ

Ο Ρενέ Βικτόρ Φενουγιέρ (γαλλικά: René Victor Fenouillère, γεννημένος στο Πορμπάιγ, στο νομό της Μανς, στις 22 Οκτωβρίου 1882 και νεκρός στη μάχη στα βόρεια της Ρενς, στις 4 Νοεμβρίου 1916), ήταν Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής, οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος με τις ομάδες νέων της ΟΣ Αβράνς, ενώ στη συνέχεια μετέβη στην Αγγλία, όπου και πραγματοποίησε τις σπουδές του, ασχολούμενος, παράλληλα, με το ράγκμπι. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1902-1903, ο Φενουγιέρ ξεκίνησε να αγωνίζεται για λογαριασμό της ΡΚΝ Εσπανιόλ, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα πέτυχε να ξεχωρίσει για τις ποδοσφαιρικές ικανότητές του, με την αθλητική εφημερίδα της εποχής, Los Deportes, να τον χαρακτηρίζει ως «ισάξιο του Ζοάν Γκαμπέρ». Το 1903, αγωνίστηκε για λογαριασμό της ΦΚ Μπαρτσελόνα, ως δανεικός από την Εσπανιόλ, αποτελώντας, παράλληλα, τον πρώτο χρονικά Γάλλο ποδοσφαιριστή στην ιστορία της. Έπειτα από την παρουσία του στην Αγγλία και την Ισπανία, μετεγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου και αγωνίστηκε με τα χρώματα των Ρασίνγκ Κλεμπ ντε Φρανς και Ρεντ Σταρ. Ως διεθνής με την Εθνική Γαλλίας πραγματοποίησε μία διεθνή συμμετοχή, το 1908, κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Συγκεκριμένα, αγωνίστηκε ως βασικός κατά τη διάρκεια αναμέτρησης της ομάδας του με αντίπαλο τη Δανία, η οποία και ήταν η μοναδική της στη συγκεκριμένη διοργάνωση, ωστόσο απέτυχε να βοηθήσει τη Γαλλία να αποφύγει τη μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία της, με τελικό αποτέλεσμα 1-17. Πραγματοποίησε την τελευταία συμμετοχή του σε ποδοσφαιρική αναμέτρηση το 1915, κατά τη διάρκεια φιλικής αναμέτρησης μεταξύ της Αβράνς και μικτής ομάδας στρατιωτών των συμμαχικών δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρενέ Φενουγιέρ κατετάγη στο 2ο Σύνταγμα Πεζικού της Γκρανβίλ. Το 1915, τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια αψιμαχίας μεταξύ των αντίπαλων στρατευμάτων στο Βέλγιο και επέστρεψε στην Αβράνς. Έπειτα από την αποθεραπεία του, επέστρεψε στο πεδίο της μάχης. Ως, πλέον, υπολοχαγός, ο Φενουγιέρ σκοτώθηκε στο μέτωπο του πολέμου, στις 4 Νοεμβρίου 1916. Ετάφη στο εθνικό κοιμητήριο του Σιλερί, στο νομό της Μαρν. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, το στάδιο της ΟΣ Αβράνς, χωρητικότητας 2000 θέσεων, έλαβε το όνομά του. Στις 6 Νοεμβρίου 2020, πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια αναθηματικής πλάκας προς τιμήν του, η οποία στήθηκε στην είσοδο του συγκεκριμένου σταδίου, υπενθυμίζοντας, μεταξύ άλλων, την παρουσία του με τα χρώματα της Μπαρτσελόνα.
Άλφρεντ Μάρσαλλ

Ο Άλφρεντ Μάρσαλ (26 Ιουλίου 1842 – 13 Ιουλίου 1924) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους της εποχής του. Γεννήθηκε στο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν ταμίας σε τράπεζα και ευσεβής Ευαγγελιστής. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, στο οποίο έγινε αργότερα και καθηγητής. Τα προβλήματα υγείας του ξεκίνησαν να χειροτερεύουν από το 1880 και το 1908 συνταξιοδοτήθηκε από το πανεπιστήμιο. Ο Μάρσαλ πήγε τα οικονομικά σε ένα πιο απαιτητικό μαθηματικό επίπεδο. Περιορίστηκε στη μελέτη των μερικών οικονομικών ισορροπιών . Δηλαδή, ήθελε να ανακαλύψει με ποιο τρόπο θα επιτυγχανόταν η σταθεροποίηση της ισορροπίας σε συγκεκριμένες αγορές(εξίσωση προσφοράς και ζήτησης). Το βιβλίο του Αρχές των Οικονομικών (1980) αποτελούσε θεμελιώδες κείμενο για πολλά χρόνια στην Αγγλία. Το βιβλίο αυτό εισάγει τη συστηματική μέθοδο ανάλυσης και άλλες έννοιες, τα οποία αποτελούν βασικούς πυλώνες σε κάθε οικονομική προσέγγιση. Είναι γνωστός ως ιδρυτής των νεοκλασικών οικονομικών. Μερικά εξίσου σημαντικά έργα του είναι το Χρήμα, Πίστη και Εμπόριο καθώς και το Βιομηχανία και Εμπόριο.

 Ο Μάρσαλ ξεκίνησε το έργο του το 1881 και πέρασε σχεδόν μια δεκαετία δουλεύοντας πάνω στην διατριβή του. Το πλάνο για το έργο του σταδιακά επεκτάθηκε σε συλλογή δύο τόμων για τη συνολική οικονομική του σκέψη. Ο πρώτος τόμος δημοσιεύθηκε το 1890 παγκόσμια και τον καθιέρωσε ως έναν από τους κορυφαίους οικονομολόγους της εποχής του. Ο δεύτερος τόμος δεν εκδόθηκε ποτέ. Το βιβλίο αυτό εδραίωσε την παγκόσμια φήμη του. Δημοσιεύθηκε σε 8 εκδόσεις, ξεκινώντας από 750 σελίδες καταλήγοντας σε 870.Σαφώς διαφοροποίησε την διδασκαλία των οικονομικών στις Αγγλόφωνες χώρες. Η κύρια συνεισφορά του, ήταν η επιδέξια ανάλυση που έκανε σε θέματα όπως η ελαστικότητα, το πλεόνασμα, μικροοικονομικοί και μακροοικονομικοί όροι καθώς και σε αρκετά άλλα. Πολλές από αυτές τις ιδέες έμειναν σε αυτό το επίπεδο, ενώ άλλες βελτιώθηκαν από τον Γουίλιαμ Στάνλεϊ Τζέβονς και άλλους.Πάνω από δύο δεκαετίες εργάστηκε για να ολοκληρώσει το δεύτερο τόμο του έργου αλλά η ανυποχώρητη προσοχή του στις λεπτομέρειες καθώς και η φιλοδοξία του για πληρότητα, τον εμπόδισε να ολοκληρώσει το εύρος του έργου του. Το βιβλίο του ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, όπως και πολλά μικρότερα έργα που είχε ξεκινήσει για τους ίδιους ακριβώς λόγους. 1879 – Τα Οικονομικα της Βιομηχανίας (με Mary Paley Marshall) 1879 – Η Καθαρή Θεωρία του Εξωτερικού Εμπορίου: Η Καθαρή Θεωρία των Οικιακών Αξιών 1890 – Αρχές των Οικονομικών 1919 – Βιομηχανία και Εμπόριο 1923 - Χρήμα, Πίστη και Εμπόριο
Mitsubishi 1MF

Το Mitsubishi 1MF ήταν μονοκινητήριο διπλάνο μαχητικό αεροσκάφος το οποίο σχεδιάσθηκε την δεκαετία του 1920 για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού. Παρέμεινε σε υπηρεσία από το 1923 μέχρι το 1930.

 Η Mitsubishi ίδρυσε το 1920 θυγατρική εταιρεία (την Mitsubishi Nainenki Seizo KK) που θα αναλάμβανε την κατασκευή αεροσκαφών και αυτοκινήτων στην Ναγκόγια. Σύντομα ανέλαβε την κατασκευή τριών αεροσκαφών για τα αεροπλανοφόρα του Ναυτικού: επρόκειτο για ένα μαχητικό, ένα τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό και ένα αναγνωριστικό. Προκειμένου να σχεδιάσει τα αεροσκάφη αυτά, η εταιρεία προσέλαβε τον Βρετανό Χέρμπερτ Σμιθ (Herbert Smith), που προηγουμένως εργάζονταν στην Sopwith Aviation Company. Ο Σμιθ έφθασε στην Ιαπωνία μαζί με τον Jack Hyland και άλλους έξι Βρετανούς μηχανικούς. Το μαχητικό που σχεδίασαν ήταν το 1MF και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Οκτώβριο του 1921.Ήταν ένα μονοκινητήριο διπλάνο με πτέρυγες άνισου εκπετάσματος, εξ ολοκλήρου κατασκευασμένο από ξύλο. Προωθούνταν από κινητήρα Hispano-Suiza των 300 hp, ο οποίος κατασκευάζονταν κατόπιν αδείας από την Mitsubishi στην Ιαπωνία. Διέθετε γάντζο ανάσχεσης βρετανικού τύπου για την προσνήωση στα αεροπλανοφόρα. Μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών ο τύπος εντάχθηκε σε υπηρεσία, αποτελώντας το βασικό μαχητικό του Ναυτικού την δεκαετία του 1920. Η παραγωγή συνεχίστηκε μέχρι το 1928 και ανήλθε στις 138 μονάδες. Τα 1MF εντάχθηκαν σε υπηρεσία το 1923, αντικαθιστώντας τα Gloster Sparrowhawk. Αποδείχθηκαν στιβαρά και αξιόπιστα αεροσκάφη και εξόπλισαν τις μοίρες μαχητικών των αεροπλανοφόρων Akagi, Kaga και Hōshō, μέχρι το 1930 που αντικαταστάθηκαν από τα Nakajima A1N. 1MF1 Το αρχικό πρωτότυπο. 1MF1A Πειραματική έκδοση με μεγαλύτερη πτερυγική επιφάνεια. 1MF2 Πειραματικό αεροσκάφος, με πτέρυγα διαφορετικής σχεδίασης. 1MF3 Έκδοση παραγωγής με ψυγεία τύπου Lamblin στο κάτω μέρος του ρύγχους αντί για ψυγεία τύπου αυτοκινήτου που είχε το αρχικό πρωτότυπο. 1MF4 Έκδοση παραγωγής με διάφορες αλλαγές και πιλοτήριο τοποθετημένο πιο μπροστά. 1MF5 Έκδοση με διάφορες μικροβελτιώσεις. 1MF5A Εκπαιδευτικό αεροσκάφος για χρήση με τα αεροπλανοφόρα. Οι τροχοί προσγείωσης ήταν εκτινασσόμενοι, ενώ διέθετε πλωτήρες ώστε να είναι δυνατή η ασφαλής προσθαλάσσωση του. ΙαπωνίαΙαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό Mitsubishi 2MR Fairey Flycatcher Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών Johan Myhrman. «Mitsubishi Type 10 Carrier Fighter - Brief history of the Type 10». j-aircraft.com. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2007. Mikesh, Robert C· Abe, Shorzoe (1990). Japanese Aircraft 1910-1941. London: Putnam Aeronautical Books. ISBN 0-85177-840-2. Donald, David (Editor) (1997). The Encyclopedia of World Aircraft. Aerospace Publishing. ISBN 1-85605-375-X. Johan Myhrman. «The Sparrowhawk Ship Born Fighter - Brief history of the Sparrowhawk». j-aircraft.com. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2007.
International Superhits

Το International Superhits είναι συλλογή τραγουδιών από τους Green Day. Κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου από την Reprise. Περιέχει όλα τα singlesτης μπάντας που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1994-2000, την επαναηχογραφημένη εκδοχή του "Maria", ενός b-side από το Waiting, και το "Poprocks & Coke", ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι. Ένα DVD ονόματι "International Supervideos" κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και περιείχε 15 βίντεο κλιπ από την ίδια περίοδο. Και οι δύο κυκλοφορίες έχουν γίνει πλατινένιες στις ΗΠΑ.

 Allmusic Slant Magazine Billie Joe Armstrong – φωνή, κιθάρα, παραγωγός Mike Dirnt – μπάσο, φωνητικά, παραγωγός Tré Cool – ντραμς, παραγωγός Jerry Finn – παραγωγός, μίξινγκ Joe McGrath – μηχανικός ηχογράφησης Chris Bilheimer – καλλιτεχνική διεύθυνση Marina Chavez – φωτογραφία Το "International Supervideos" κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το "International Superhits" και περιέχει όλα τα βίντεο κλιπ της περιόδου 1994-2001 εκτός των "Welcome to Paradise" και "Macy's Day Parade". Μέχρι το 2008 οι πωλήσεις του είχαν ξεπεράσει τα 1 εκατομμύρια αντίτυπα.
Τομ Άποστολ

Ο Τομ Μάικ Άποστολ (αγγλικά: Tom Mike Apostol, 20 Αυγούστου 1923 – 8 Μαΐου 2016) ήταν Αμερικανός μαθηματικός, με ειδικότητα στην ανάλυση και στην αναλυτική θεωρία των αριθμών, και καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (Κάλτεκ).

 Ο Άποστολ γεννήθηκε στην κωμόπολη Χέλπερ της Γιούτα. Οι γονείς του, Εμμανουήλ Αποστολόπουλος και Ευφροσύνη Παπαθανασοπούλου, ήταν Έλληνες μετανάστες. Το ονοματεπώνυμο του Εμμανουήλ συντομεύθηκε σε «Μάικ Άποστολ» όταν απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα και ο Τομ κληρονόμησε αυτό το αμερικανοποιημένο επώνυμο. Ο Τομ Άποστολ πήρε αρχικά πτυχίο χημικού μηχανικού το 1944 και στη συνέχεια μάστερ στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον το 1946 και διδακτορικό στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ το 1948. Η σταδιοδρομία του, εξ ολοκλήρου πανεπιστημιακή, ήταν στο Μπέρκλεϋ, στο MIT και στο Κάλτεκ. Υπήρξε συγγραφέας αρκετών πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που άσκησαν μεγάλη επίδραση, τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Ο Άποστολ ήταν ο δημιουργός και διευθυντής του Προγράμματος MATHEMATICS!, το οποίο παράγει κλιπ που παρουσιάζουν βασικά θέματα των μαθηματικών της δευτεροβάθμιας εκπαιδεύσεως. Ο Άποστολ βοήθησε στην εκλαΐκευση του «οπτικού απειροστικού λογισμού» που επινόησε ο Μαμικόν Μνατσακανιάν, με τον οποίο είχει συνεργασθεί στην εκπόνηση πολλών εργασιών. Ο Άποστολ παρείχε επίσης επιστημονικό περιεχόμενο για μία σειρά τηλεοπτικών ντοκιμαντέρ-διαλέξεων εισαγωγικής φυσικής με τίτλο Το μηχανικό Σύμπαν, που επαινέθηκε ιδιαίτερα. Το 2001 ο Τομ Άποστολ εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ τιμήθηκε τρεις φορές με Βραβείο Λέστερ Φορντ (το 2005, το 2008 και το 2010). Τέλος, το 2012 έγινε εταίρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Mathematical Analysis: A modern approach to advanced calculus, (1957) Addison-Wesley, ISBN 0-201-00288-4 Introduction to Analytic Number Theory, (1976) Springer-Verlag, Νέα Υόρκη. ISBN 0-387-90163-9 Modular Functions and Dirichlet Series in Number Theory, (1990) Springer-Verlag, Νέα Υόρκη. ISBN 0-387-90185-X Calculus, Volume 1, One-variable calculus, with an introduction to linear algebra, (1967) Wiley, ISBN 0-536-00005-0, ISBN 978-0-471-00005-1 Calculus, Volume 2, Multi-variable calculus and linear algebra with applications to differential equations and probability, (1969) Wiley, ISBN 0-471-00008-6 The Mechanical Universe: Mechanics and Heat, Advanced Edition ISBN 0-521-30432-6 (με τους Steven C. Frautschi, Richard P. Olenick και David L. Goodstein) New Horizons in Geometry ISBN 088385354X (με τον Mamikon Mnatsakanian) Tom M. Apostol, Professor of Mathematics, Emeritus, Caltech A VISUAL Approach to CALCULUS problems Ο Τομ Άποστολ στην IMDb Το Πρόγραμμα MATHEMATICS!
Ελαιοχώρι Αχαΐας

Το Ελαιοχώρι είναι χωριό του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2011, είναι 238 κάτοικοι. Βρίσκεται περίπου 8 χλμ. από την Κάτω Αχαΐα και 25 χλμ. νοτιοδυτικά της Πάτρας, στις χαμηλές βόρειες πλαγιές της Μόβρης. Τα πιο κοντινά χωριά με το Ελαιοχώρι είναι το Πετροχώρι, 4 χλμ. δυτικά, η Φώσταινα, 2 χλμ. ανατολικά, και η Άνω Αχαΐα, 3,5 χλμ. βόρεια. Το χωριό παλιότερα λεγόταν Αλουσούμπασι ή Αλησούμπαση, ονομασία που είχε ήδη από την περίοδο της Τουρκοκρατίας έως και την 16/11/1926, όταν μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 88Β.

 Η πρόσφατη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού, βάσει των εθνικών απογραφών, είναι η εξής: Το Ελαιοχώρι είναι η γενέτειρα του Έλληνα αξιωματικού και δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, ο οποίος κυβέρνησε την Ελλάδα από το 1967 έως το 1973 πραξικοπηματικά. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ελαιοχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 01/07/2020.
Ισαάκ Αλμανίδης

Ο Ισαάκ (Σάκης) Αλμανίδης (γενν. 5 Ιανουαρίου 1971) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Συνέδεσε το όνομά του με αυτό του συλλόγου της Προοδευτικής, στην οποία αγωνίστηκε με επιτυχία το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Διακρίθηκε επίσης για την ταχύτητα του.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Κορυδαλλού, ομάδα της γειτονιάς του και από την αρχή σκόραρε με τρομερούς ρυθμούς στα πρωταθλήματα Πειραιά, από όπου και ξεχώρισε. Έτσι, το 1992 αποκτήθηκε από την Προοδευτική, με την οποία διακρίθηκε και συνέδεσε το όνομά του. Σε ηλικία 20 ετών έκανε ντεμπούτο με την φανέλα της Προοδευτικής στη Β' Εθνική, στις 29/11/1992 για την 9η αγωνιστική του πρωταθλήματος 1992-93 στον αγώνα Προοδευτική - Ε.Α.Ρ. 3-1, όπου μάλιστα σημείωσε και τα δύο από τα τρία γκολ της νίκης της ομάδας του, αγωνιζόμενος ως δεξιός μπακ υπό τις οδηγίες του Γιάννη Κυράστα. Συνέχισε με τη φανέλα της Προοδευτικής να αγωνίζεται στη Β' Εθνική και τη σεζόν 1996-1997, πετυχαίνοντας 14 γκολ και συνέβαλε σημαντικά στην επάνοδο της ομάδας στην Α' Εθνική μετά από 26 χρόνια! Ντεμπούτο στην Α' Εθνική με την φανέλα της Προοδευτικής έκανε στις 31/8/1997, στον αγώνα Προοδευτική - Αθηναϊκός 3-0 για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος 1997-1998, πετυχαίνοντας μάλιστα 1 γκολ. Το καλοκαίρι του 1999 παίρνει μεταγραφή στον Πανηλειακό. Με τη φανέλα του Πανηλειακού αγωνίστηκε σε 31 αγώνες πρωταθλήματος Α' Εθνικής 1999-00, πετυχαίνοντας 4 γκολ. Συνέχισε να αγωνίζεται στον Πανηλειακό μέχρι το α' μισό της επόμενης περιόδου, 2000-01, όπου αγωνίστηκε σε 10 σύνολο αγώνες πρωταθλήματος, χωρίς να σκοράρει. Τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου επέστρεψε ξανά στην Προοδευτική, με τη μορφή δανεισμού από τον Πανηλειακό για το επόμενο εξάμηνο, με την οποία και ολοκλήρωσε τη σεζόν, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής. Το καλοκαίρι του 2001, έπειτα τη λήξη του δανεισμού επέστρεψε ξανά στον Πανηλειακό, του οποίου αποτέλεσε παίκτης τη σεζόν 2001-2002, χωρίς ωστόσο να αγωνίζεται στους αγώνες, έπειτα από οικονομικές διαφορές με τη διοίκηση και τον Απρίλιο του 2002 έμεινε ελεύθερος. Το καλοκαίρι του 2002 επέστρεψε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α' Εθνική τη σεζόν 2002-2003. Το καλοκαίρι του 2003 πήρε μεταγραφή στον Αίαντα Σαλαμίνας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε ένα χρόνο στην Δ' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2004 πήρε μεταγραφή στον Αετό Κορυδαλλού, και τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στους Α.Ο. Κορυδαλλού και Σαλαμινομάχους Σαλαμίνας, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2010 σαν παίκτης-προπονητής. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, αποτέλεσε προπονητής διαφόρων συλλόγων, μεταξύ των οποίων οι Αίαντας Σαλαμίνας, Σαλαμινομάχοι Σαλαμίνας και η Ειρήνη 2005.
Ασπράγγελοι Ιωαννίνων

Οι Ασπράγγελοι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Ασπραγγέλων, της Δημοτικής Ενότητας Κεντρικού Ζαγορίου και υπάγονται στο Δήμο Ζαγορίου.

 Οι Ασπράγγελοι είναι ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, χτισμένο σε υψόμετρο 989 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Μιτσικέλι. Οι Ασπράγγελοι αποτελούν την έδρα του Δήμου Ζαγορίου και ο μόνιμος πληθυσμός τους σύμφωνα με την Απογραφή του 2021, είναι 159 κάτοικοι. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν Δοβρά ή Ντοβρά. Το όνομα «Ασπράγγελοι» το πήρε από τη «Μονή Ασπραγγέλων», που υπάρχει στην περιοχή.Η πρώτη αναφορά για τον οικισμό γίνεται το 1380 και γνωρίζει ανάπτυξη κατά το 16ο και 17ο αιώνα. Κατά τον 19ο αιώνα, ήταν οικονομικά ανθηρό κεφαλοχώρι.Η πέτρινη εκκλησία της Παναγίας χτίστηκε το 1915. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που χτίστηκε το 1776. Στο χωριό σώζεται και το παλαιό μοναστήρι Μονή Δοβράς], που χρονολογείται από το 1600.Κοντά στο χωριό, στον κάμπο της Ντοβράς, λειτουργεί το «Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου» και στις πλαγιές του λειτουργεί πίστα για πτήσεις με ανεμόπτερο. Κατά τη Γερμανική Κατοχή, το χωριό Ασπράγγελοι ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί, οι οποίοι σε αντίποινα το πυρπόλησαν στις 15 Ιουλίου 1943, με απολογισμό 115 καμένα σπίτια και 2 νεκρούς. Το καλοκαίρι του 1944, οι Γερμανοί συνέλαβαν δεκαεννιά άτομα και τους φυλάκισαν στο υπόγειο της Ζωσιμαίας Σχολής. Οι συλληφθέντες έμειναν εκεί για καιρό αλλά τελικά διασώθηκαν. Περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το χωριό έχει ανεγερθεί το Μνημείο της Ζαγορίσιας Γυναίκας της Πίνδου προς τιμήν των γυναικών του Ζαγορίου, που βοήθησαν τον Ελληνικό Στρατό το 1940, μεταφέροντας τρόφιμα, ρούχα και πολεμοφόδια στους στρατιώτες. Δήμος Ζαγορίου (ιστοσελίδα Δήμου Ζαγορίου) Ασπράγγελοι Drone Video (βίντεο στο youtube) Γυναίκα της Πίνδου Ασπράγγελοι Ιωαννίνων (βίντεο στο youtube) ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΟΙ ΖΑΓΟΡΙΟΥ-Το χωριό που ανέπτυξε αντίσταση κατά των Ναζί (βίντεο στο youtube) ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟ ΓΕΝΕΣIO THΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΣΠΡΑΓΓΕΛΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ 2016 (βίντεο στο youtube)
Βρομούσα

Βρομούσα είναι η κοινή ονομασία των δεντροκορέων, εντόμων που ανήκουν στην τάξη των Ημίπτερων και στην οικογένεια των Πεντατομιδών. Αναδίδουν μία δυσάρεστη οσμή από το σώμα τους για λόγους προστασίας. Πολλά είδη, όπως η πράσινη βρομούσα, απαντώνται σε άνθη, κήπους και αγρούς, προξενώντας καταστροφές στα φυτά. Καταπολεμώνται συνήθως με εντομοπαγίδες.

 Εξαιτίας της δυσάρεστης οσμής που αναδίδουν, τα έντομα αυτά είναι περισσότερο γνωστά ως «βρομούσες» ή «βρομομαρίες». Πολλά είδη είναι επιβλαβή για τα σταυρανθή φυτά, όπως το λάχανο. Το σώμα των βρομουσών είναι ωοειδές και έχουν πέντε κεραίες. Διαθέτουν αδένες στο θώρακά τους μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ζεύγους ποδιών και από αυτούς αναδύουν μια δυσάρεστη οσμή. Αυτή αποθαρρύνει τους πιθανούς εχθρούς του ζώου και οφείλεται σε αλδεΰδες (CH3–(CH2)2–CH=CH–CHO), οι οποίες μοιάζουν από χημική άποψη με τις φερομόνες. Επίσης, έχουν μάτια κόκκινα ή μαύρα και η διάρκεια της ζωής τους είναι 65-70 ημέρες. Γεννούν αυγά από τα οποία βγαίνουν οι νύμφες, οι οποίες μοιάζουν με τα ενήλικα με εξαίρεση το μέγεθός τους, που είναι μικρότερο και το γεγονός ότι δεν έχουν φτερούγες. Ωστόσο, οι νύμφες διαθέτουν επίσης αδένες που εκπέμπουν δυσωδία. Η επώαση των αυγών διαρκεί πέντε ημέρες το καλοκαίρι και 2-3 εβδομάδες στις αρχές της άνοιξης ή στο τέλος του φθινοπώρου. Οι νύμφες και τα ενήλικα ζώα έχουν μυζητικά μέρη στο στόμα τους , για να ρουφούν χυμό από τα φυτά, παρά το γεγονός ότι ορισμένα είδη τρέφονται με έντομα. Όταν εμφανίζονται σε μεγάλες ομάδες, μπορούν να καταστούν πολύ επιζήμια έντομα για τη γεωργία. Η υπεροικογένεια Πεντατομοειδή αποτελείται από έντομα με σχήμα ασπίδας (στα δεξιά αναγράφονται οι οικογένειες). Άλλα είδη που μοιάζουν στις βρομούσες ανήκουν στην οικογένεια των Κορεοειδών (Coreoidea). Η πρώτη μελέτη που έγινε στο εδώδιμο είδος βρομούσας, το Encosternum delegorguei Spinola, βρήκε ότι τα έντομα είναι πλούσια πηγή πρωτεΐνης, λίπους, αμινοξέων και βιταμινών. Τα έντομα τρώγονται από τους λαούς στην τροπική περιοχή Λιμπόπο της Νότιας Αφρικής.
Έλμαρ Κλος

Ο Έλμαρ Κλος (τσέχικα: Elmar Klos, 26 Ιανουαρίου 1910 - 31 Ιουλίου 1993) ήταν Τσέχος σεναριογράφος, καθηγητής και σκηνοθέτης, ο οποίος επί σειρά ετών (και συγκεκριμένα 17) συνεργάστηκε με τον Γιαν Καντάρ, με τον οποίον, το 1965, κέρδισε και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, για την ταινία Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού. Επίσης, κι ένας άλλος καρπός της συνεργασίας τους έχει βραβευθεί, το Smrt si říká Engelchen (1963), αυτή τη φορά με το Χρυσό Βραβείο, στο 3ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Ο ρόλος του στον μεταπολεμικό κινηματογράφο της Τσεχοσλοβακίας ήταν σημαντικός.

 Ο Έλμαρ Κλος γεννήθηκε στο Μπρνο, στη Μοραβία της Αυστροουγγαρίας, στις 26 Ιανουαρίου του 1910. Ο Κλος άρχισε να σπουδάζει Νομικά, στο Πανεπιστήμιο Τσαρλς, στην Πράγα. Στην ηλικία των 18, ξεκίνησε να κάνει διάφορες δουλειές στην κινηματογραφική βιομηχανία. Στα 25 του, κατάφερε να φτιάξει δικό του στούντιο, κι έτσι ξεκίνησε να σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και άλλες εκπαιδευτικές ταινίες. Το 1955 βοήθησε στην ίδρυση της Κινηματογραφικής Ακαδημίας της Τσεχίας, στην οποία κιόλας διετέλεσε και καθηγητής ιστορίας, μέχρι και το 1969.Ο Κλος, συνολικά, σκηνοθέτησε οχτώ ταινίες, οι οποίες κατείχαν συμπαγές σενάριο και κοινωνική κριτική. Πολλές από αυτές τις σκηνοθέτησε με τον Ούγγρο σκηνοθέτη Γιαν Καντάρ, δύο εκ των οποίων βραβεύθηκαν: Το μαγαζάκι της Κεντρικής Οδού, που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας και το Smrt si říká Engelchen, που κέρδισε το Χρυσό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας. Οι ταινίες τους, πολλές φορές λογοκρίθηκαν από την Τσεχοσλοβάκικη Κυβέρνηση, ενώ σταδιακά ο Κλος σταμάτησε να σκηνοθετεί, ο Καντάρ συνέχισε σε Καναδά και ΗΠΑ.Ο Κλος, αφού είχε αποσυρθεί από τη σκηνοθεσία άρχισε να εργάζεται ως μηχανικός σε οικοδομές, όμως η μετακομμουνιστική Τσεχία, του επέτρεψε να επιστρέψει στην Ακαδημία, στη δεκαετία του 1990, και έτσι συνέχισε να διδάσκει εκεί πέρα. Για μικρό χρονικό διάστημα, φυσικά, καθώς απεβίωσε, σε ηλικία 83 ετών, στις 31 Ιουλίου του 1993. Έλμαρ Κλος στο IMDb http://www.sms.cz/osoba/elmar_klos