Κάστρο της Ναγκόγια

Το κάστρο της Ναγκόγια (名古屋城, Nagoya-jō) είναι Ιαπωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην Ναγκόγια της Ιαπωνίας. Το Κάστρο της Ναγκόγια κατασκευάστηκε από τον Τομέα Οβάρι το 1612 κατά την περίοδο Έντο στη θέση ενός προγενέστερου κάστρου της φυλής Όντα στην περίοδο Σενγκόκου . Το Κάστρο της Ναγκόγια ήταν η καρδιά μιας από τις πιο σημαντικές καστροπολιτείες της Ιαπωνίας, το Ναγκόγια-τζούκου, ένας ταχυδρομικός σταθμός στον δρόμο Μινότζι, που συνδέει δύο από τις σημαντικές Πέντε Διαδρομές Έντο, το Τοκάιντο και το Νακασέντο. Το Κάστρο της Ναγκόγια έγινε ο πυρήνας της σύγχρονης Ναγκόγια και η ιδιοκτησία μεταφέρθηκε στην πόλη από το Αυτοκρατορικό Υπουργείο Οικιακής Χρήσης το 1930. Το Κάστρο της Ναγκόγια καταστράφηκε το 1945 κατά τον βομβαρδισμό της Ναγκόγια στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η ανοικοδόμηση και επισκευή του κάστρου βρίσκεται σε εξέλιξη από το 1957. Το Μεϊτζό (Meijō) (名城), ένας άλλος σύντομος τρόπος προφοράς του Κάστρου της Ναγκόγια (名古屋城), χρησιμοποιείται για πολλά ιδρύματα της πόλης της Ναγκόγια, όπως το πάρκο Μεϊτζό, τη γραμμή Μεϊτζό του δημοτικού μετρό της Ναγκόγια και του Πανεπιστημίου Μεϊτζό, αντανακλώντας την πολιτιστική επιρροή αυτής της ιστορικής κατασκευής. Το κάστρο ονομαζόταν επίσης ιστορικά Κίντζο (Kinjō) (金城), που σημαίνει "Χρυσό Κάστρο".

 Προκειμένου να προχωρήσει στην επαρχία Οβάρι, ο στρατιωτικός κυβερνήτης της επαρχίας Σουρούγκα, Ιμαγκάβα Ουτζιτσίκα, έχτισε το Γιανάγκι-νο-μάρου, ένα πρόδρομο κάστρο στη Ναγκόγια, μεταξύ 1521 και 1528 κατά την εποχή Ταϊέι για τον γιο του, Ιμαγκάβα Ουτζιτόγιο. Βρισκόταν κοντά στην τοποθεσία της μεταγενέστερης κατοικίας Νινομάρου. Ο Όντα Νομπουχίντε το κατέλαβε από τον Ιμαγκάβα Ουτζιτόγιο τον Μάρτιο του 1532 ( Κιορόκου 5), κατοικώντας εκεί και άλλαξε το όνομα σε Κάστρο Ναγκόγια. Ο γιος του, Όντα Νομπουνάγκα, υποτίθεται ότι γεννήθηκε εκεί το 1534 ( Τένμπουν 3), αν και αυτό είναι αντικείμενο συζήτησης. Αφού νίκησε τον Όντα Νομπουτόμο στο Κάστρο Κιγιόσου τον Απρίλιο του 1555 ( Κότζι 1), δημιούργησε την κατοικία του εκεί. Γύρω στο 1582 ( Τένσο 10), το κάστρο στη Ναγκόγια εγκαταλείφθηκε.Μετά από διάφορες ανατροπές στην Ιαπωνία, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου βγήκε νικητής και αποφάσισε τον Νοέμβριο του 1609 ( Κέϊτσο 14) να ξαναχτίσει το κάστρο στη Ναγκόγια. Μέχρι την αποκατάσταση του Μεϊτζί, το Κάστρο της Ναγκόγια άκμασε ως το κάστρο όπου διέμενε το τμήμα Οβάρι, η κορυφαία από τις τρεις γενεαλογίες της φυλής Τοκουγκάβα. Η τεχνολογία κατασκευής του κάστρου είχε αναπτυχθεί και εδραιωθεί εκτενώς από την κατασκευή του Κάστρου Αζούτσι το 1576 από τον Όντα Νομπουνάγκα (1534–1582). Ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες, που σχεδίασαν και διηύθυναν το κτήριο του κάστρου ήταν ο Νακάι Μασακίγιο, ο οποίος συμμετείχε στο παρελθόν στην κατασκευή των κάστρων Νίτζο, Φουσίμι, Έντο και Σούνπου. Είχε συγκεντρώσει και τελειοποιήσει την υπάρχουσα τεχνολογία και τεχνικές κατασκευής κάστρων και οχυρωματικών έργων και τελικά είχε διατυπώσει τα πρότυπα για τα κάστρα του σογκουνάτου Τοκουγκάβα, όπως αποδεικνύεται από το Κάστρο της Ναγκόγια. Τον Ιανουάριο του 1610 ( Keichō 15), ο χώρος αποκλείστηκε και άρχισαν οι εργασίες. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου διέταξε διάφορους νταϊμιό να βοηθήσουν στην κατασκευή αυτού, που επρόκειτο να γίνει η νέα πρωτεύουσα της υπάρχουσας επαρχίας Οβάρι . Οι Κατό Κιγιομάσα, Φουκουσίμα Μασανόρι και Μαέντα Τοσιμίτσου ήταν μεταξύ των 20 φεουδαρχών από το βόρειο και δυτικό τμήμα της Ιαπωνίας, που τους ανατέθηκαν να βοηθήσουν στο έργο. Οι επιγραφές των φεουδαρχών και των υποτελών τους, λαξευμένες στις πέτρες που κουβαλούσαν, είναι ορατές και σήμερα. Τον Αύγουστο του 1610 ολοκληρώθηκε η πέτρινη θεμελίωση του κυρίως κάστρου (τένσου) και μέχρι τον Δεκέμβριο η κατασκευή των πέτρινων τοίχων για τα κτήρια Χονμάρου, Νινομάρου, Νισινομάρου και Οφουκεμάρου είχε σχεδόν ολοκληρωθεί. Τον Ιούνιο του 1611 (Κέιτσο 16) κατασκευάστηκε ένα κανάλι, που σήμερα είναι ο ποταμός Χόρι. Η πηγή για μεγάλο μέρος του οικοδομικού υλικού για το νέο κάστρο ήταν το μικρότερο Κάστρο Κιγιόσου, συμπεριλαμβανομένου του τένσου, το οποίο ξαναχτίστηκε ως ο βορειοδυτικός πυργίσκος. Στα μέσα του 1612 (Κέιτσο 17), ξεκίνησε η κατασκευή του παλατιού Χονμάρου και το κυρίως κάστρο ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Καλλιτέχνες συμπεριλαμβανομένου του Κάνο Σαντανόμπου ζωγράφισαν τους τοίχους, τις οροφές και τις συρόμενες πόρτες του παλατιού Χονμάρου το 1614 (Keichō 19). Η κατασκευή των πυλών και της τάφρου Σαννομάρου ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο και τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ήρθε για επιθεώρηση ο σόγκουν Τοκογκάβα Χιντετάντα. Το παλάτι Χονμάρου ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1615 (Κέιτσο 20) και το παλάτι Νινομάρου το 1617 ( Γκέννα 3). Το ιερό Τόσο-γκου ιδρύθηκε στο Σαννομάρου το 1619 ( Γκέννα 5) και ο βορειοδυτικός πυργίσκος, ο πρώην πύργος Κιγιόσου του Οφουκεμάρου, ολοκληρώθηκε. Το 1620 (Γκέννα 6), ο Τοκουγκάβα Γιοσινάο (1601–1650) μετακόμισε στο παλάτι Νινομάρου, όπου το 1627 ( Κανέι 4), κατασκευάστηκε επίσης ένα ιερό. Η συνολική ανακαίνιση ξεκίνησε στο παλάτι Χονμάρου τον Μάιο του 1633 (Κανέι 10) ως προετοιμασία της επερχόμενης επίσκεψης του σόγκουν Τοκουγκάβα Ιεμίτσου στο δρόμο του προς την αυτοκρατορική πρωτεύουσα στο Κιότο. Κατασκευάστηκαν επιπλέον θάλαμοι, μπάνια και αίθουσες, όπως το Τζορακούντεν και το Ογιουντονοσόιν. Ο Κανό Ταν'γιού και άλλοι καλλιτέχνες ζωγράφισαν τους τοίχους, τις οροφές και τις συρόμενες πόρτες στις νέες επεκτάσεις το 1634 (Κανέι 11). Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Ιούνιο, ακριβώς την ώρα για την επίσκεψη του σόγκουν τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Για τα επόμενα εκατό χρόνια υπήρξε συνεχής συντήρηση και ανακαίνιση των υφιστάμενων κατασκευών. Το 1669 ( Κάνμπουν 9), έγιναν επισκευές στους κύριους τοίχους και στέγες. Τον Νοέμβριο του 1685 ( Τζόκιο 2), έγιναν ξανά επισκευές στην κύρια στέγη, τον Μάρτιο του 1709 ( Χόεϊ 6) στον πρώτο και δεύτερο όροφο του κύριου κάστρου, τον Αύγουστο του 1720 ( Κιόχο 5) στα αετώματα τσιντοριχάφου (chidorihafu) στο τρίτο και τέταρτο επίπεδο του κύριου κάστρου, και τον Δεκέμβριο του 1726 (Κιόχο 11) στις στέγες τρίτου επιπέδου, τα αετώματα καραχάφου (karahafu), στις στέγες τέταρτου επιπέδου και τα χάλκινα κεραμίδια των στεγών πέμπτου επιπέδου του κύριου κάστρου. Επιδιορθώσεις έγιναν και στο χρυσό σάτσι του κύριου κάστρου, αντικαθιστώντας τον ξύλινο πυρήνα τους. Περαιτέρω εργασίες πραγματοποιήθηκαν τον Αύγουστο του 1728 (Κιόχο 13) στην οροφή του παλατιού Χονμάρου, μετατρέποντάς την σε μια ελαφριά, άτυπη στέγη. Έγιναν επισκευές στις στέγες δεύτερου, τρίτου και τέταρτου επιπέδου του κύριου κάστρου. Τον Νοέμβριο του 1730 (Κιόχο 15), τα χρυσά σάτσι χυτεύθηκαν ξανά για πρώτη φορά και καλύφθηκαν με συρμάτινο πλέγμα. Το 1752 ( Χορέκι 2), η μεγάλης κλίμακας «Αποκατάσταση του Χορέκι» διόρθωσε την κλίση του κάστρου, που προκλήθηκε από την άνιση καθίζηση του πέτρινου τοίχου του, και οι στέγες από το δεύτερο επίπεδο και πάνω ήταν καλυμμένες με χαλκό. Μέχρι το 1788 ( Τενμέι 8), το συσσωρευμένο χρέος του κλάδου Οβάρι από το 1767 ( Μεΐβα 4) ανερχόταν σε 215.000 ryō. Ως αποτέλεσμα, το χρυσό σάτσι έπρεπε να λιώσει και να χυτευθεί ξανά με λιγότερο χρυσό το 1827 ( Μπούνσεϊ 10). Ένα λεπτότερο συρμάτινο πλέγμα κάλυπτε το σάτσι, για να κρύψει το γεγονός ότι ήταν λιγότερο χρυσαφένιο. Το 1846 ( Κόκ 3), έλιωσαν ξανά και αναδιατυπώθηκαν για τρίτη φορά. Ο νόμος και η τάξη κατέρρευσαν καθώς το Σογουνάτο Τοκουγκάβα έφτασε στο τέλος του. Το περιστατικό Αοματσούμπα έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 1868 ( Κέιο 4) στο παλάτι Νινομάρου και μια πέτρινη μνημειακή στήλη ανεγέρθηκε το 1926. Μετά το τέλος του Σογκουνάτου, ο κλάδος των Οβάρι αποφάσισε να υποταχθεί στον αυτοκράτορα. Το 1870 ( Μεϊτζί 3), ο Τοκουγκάβα Γιοσικάτσου κατεδάφισε μέρη του κάστρου και δώρισε το χρυσό σάτσι στο Αυτοκρατορικό Οικιακό Τμήμα. Αφαιρέθηκαν από το κύριο κάστρο τον Απρίλιο του 1871 (Μεϊτζί4), μεταφέρθηκαν με ατμόπλοιο από το λιμάνι Ατσούτα στο Τόκιο και μεταφέρθηκαν σε πολλές τοποθεσίες στην Ιαπωνία ως περιοδεύουσα έκθεση. Το αρσενικό σάτσι παρουσιάστηκε στην έκθεση Γιουσίμα Σεϊντό το 1872 και το θηλυκό στην Παγκόσμια Έκθεση της Βιέννης το 1873. Τον Μάιο του 1872 η 3η Μεραρχία της Φρουράς του Τόκιο στάθμευσε στο κάστρο και η αποσπασμένη φρουρά της Ναγκόγια και οι στρατώνες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του κάστρου. Η κατεδάφιση του κάστρου προσωρινά αναβλήθηκε, αφού ο Γερμανός υπουργός στην Ιαπωνία, Μαξ φον Μπραντ, μίλησε εναντίον του. Τον Δεκέμβριο του 1879 (Μεϊτζί 12), ο αυτοκρατορικός υπουργός Πολέμου Γιαμαγκάτα Αριτόμο αποφάσισε να διατηρήσει το κάστρο κατόπιν συμβουλής του συνταγματάρχη Νακαμούρα Σιγκέτο. Ο σεισμός Μίνο-Οβάριi τον Οκτώβριο του 1891 (Μεϊτζί 24) κατέστρεψε σοβαρά τους νοτιοδυτικούς πυργίσκους και τους Τάμον πυργίσκους και άλλες κατασκευές. Ακολούθησαν εργασίες ανακατασκευής και επισκευής, αλλά δεν ξαναχτίστηκαν όλα. Το 1893 (Μεϊτζί 26), το κάστρο μεταφέρθηκε στο Αυτοκρατορικό Υπουργείο Οικιακής Χρήσης και τον Ιούνιο το όνομά του άλλαξε σε "Ανεξάρτητο Παλάτι της Ναγκόγια" ή "Αυτοκρατορική Βίλλα της Ναγκόγια" όταν το κάστρο χαρακτηρίστηκε ως επίσημη αυτοκρατορική κατοικία. Στις 20 Μαΐου 1906 (Μεϊτζί 39), οι χώροι άνοιξαν στο κοινό για μία ημέρα για τον Εορτασμό των Πέντε Χιλιάδων Μιλίων του Εθνικού Σιδηροδρόμου. Τον Μάρτιο του 1910 (Μεϊτζί 43), χάλκινα σάτσι, που φέρθηκαν από το Κάστρο Έντο προστέθηκαν στις στέγες των μικρών και γωνιακών πυργίσκων. Τον Φεβρουάριο του 1911 (Μεϊτζί 44), η πρώην πύλη Χασουίκε του Κάστρου Έντο μεταφέρθηκε και ανακατασκευάστηκε στα ερείπια της πύλης Νισινομάρου-Ενόκι, η οποία σήμερα χρησιμοποιείται ως η κύρια πύλη επισκεπτών. Το 1923 ( Ταϊσό 12), ο νοτιοδυτικός πυργίσκος επισκευάστηκε. Στις 11 Δεκεμβρίου 1930 ( Σόουα 5), η κυριότητα του κάστρου μεταβιβάστηκε από το Αυτοκρατορικό Υπουργείο Οικιακής Χρήσης στην πόλη της Ναγκόγια, καταργώντας έτσι το καθεστώς του ως αυτοκρατορική βίλα. Τον ίδιο μήνα, 24 κατασκευές στην περιοχή του κάστρου χαρακτηρίστηκαν ως εθνικοί θησαυροί. Στις 11 Φεβρουαρίου 1931 (Σόουα 6), οι χώροι άνοιξαν για το ευρύ κοινό. Την επόμενη δεκαετία παρατηρήθηκαν δραστηριότητες συντήρησης και αρχαιολογικές δραστηριότητες και το κάστρο τεκμηριώθηκε επιστημονικά. Τον Μάιο του 1932 (Σόουα 7), πραγματοποιήθηκε επιτόπια έρευνα και μέτρηση του κάστρου. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, το παλιό δέντρο Καγιανόκι (Kayanoki) (ιαπωνικό μοσχοκάρυδο) στο Νισινομάρου χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο. Τον Δεκέμβριο το κάστρο χαρακτηρίστηκε ιστορικός χώρος. Το 1936 (Σόουα 11), το Σπίτι Τσαγιού Σαρούμεν (猿面) στο Νινομάρου χαρακτηρίστηκε ως εθνικός θησαυρός. Τον Ιούνιο του 1942 (Σόουα 17), ορισμένοι από τους πίνακες του παλατιού Χονμάρου χαρακτηρίστηκαν ως εθνικοί θησαυροί. Οι περισσότερες από τις συρόμενες πόρτες και τα έργα ζωγραφικής τοποθετήθηκαν σε αποθήκευση καθώς ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος απειλούσε την ηπειρωτική Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο του στρατού της περιοχής Τοκάι και ως διοικητικό γραφείο του στρατοπέδου αιχμαλώτων της Ναγκόγια. Οι εναέριοι βομβαρδισμοί της Ναγκόγια από τις Πολεμικές Αεροπορίες Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο πλαίσιο των αεροπορικών επιδρομών στην Ιαπωνία επέφεραν τη μεγαλύτερη καταστροφή στο κάστρο σε ολόκληρη την ιστορία του. Τον Ιανουάριο του 1945 (Σόουα 20), το Σπίτι Τσαγιού Σαρούμεν καταστράφηκε σε αεροπορικές επιδρομές. Στις 14 Μαΐου, το κύριο κάστρο, το μικρό φυλάκιο, το χρυσό σάτσι, το παλάτι Χονμάρου, ο βορειοανατολικός πυργίσκος και άλλα κτήρια καταστράφηκαν ολοσχερώς σε αεροπορικές επιδρομές. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ορισμένοι από τους πίνακες που σώθηκαν από το παλάτι Χονμάρου μεταφέρθηκαν για φύλαξη στο Ιερό Χάιχο, Τογιότα-σι. Επέστρεψαν τον Μάιο του 1946 (Σόουα 21). Οι σωζόμενοι πρώην εθνικοί θησαυροί του κάστρου, που περιλάμβαναν τους νοτιοδυτικούς, νοτιοανατολικούς και βορειοδυτικούς πυργίσκους, την πύλη Ομότε-Νινόμον και μερικούς από τους πίνακες του παλατιού Χονμάρου επαναπροσδιορίστηκαν ως Σημαντικά Πολιτιστικά Περιουσιακά στοιχεία από την εθνική κυβέρνηση. Το 1953 ο νοτιοανατολικός πυργίσκος αποσυναρμολογήθηκε για επισκευές. Ο κήπος Νινομάρου χαρακτηρίστηκε ως ένα μέρος γραφικής ομορφιάς. Τον Ιούνιο του 1955 (Σόουα 30), οι περισσότεροι από τους πίνακες του παλατιού Χονμάρου - και ακριβώς ένα χρόνο αργότερα, οι πίνακες της οροφής - χαρακτηρίστηκαν σημαντικά εθνικά πολιτιστικά αγαθά. Το 1957 (Σόουα 32), ξεκίνησε η ανοικοδόμηση των φυλακίων του κάστρου. Τα χρυσά σάτσι δεύτερης γενιάς χυτεύτηκαν στο νομισματοκοπείο της Οσάκα και μεταφέρθηκαν στο κάστρο. Στις 3 Οκτωβρίου 1959, η ανακατασκευή των δύο κάστρων ολοκληρώθηκε και τα κτήρια άνοιξαν για το κοινό. Τις επόμενες δεκαετίες σημειώθηκαν περαιτέρω εργασίες ανακαίνισης. Τον Μάρτιο του 1964 (Σόουα 39), ο βορειοδυτικός πυργίσκος αποσυναρμολογήθηκε για επισκευές. Το 1967 (Σόουα 42), το Νινόμον της δυτικής σιδερένιας πύλης αποσυναρμολογήθηκε για επισκευή. Το 1972 (Σόουα 47), οι πέτρινοι τοίχοι στη δυτική πλευρά της Ανατολικής Σιδερένιας Πύλης του Νινομάρου διαλύθηκαν. Το ξύλινο Νινόμον αποσυναρμολογήθηκε και αργότερα ξαναχτίστηκε στην ανατολική πύλη Νινόμον του Χονμάρου. Κατά την προετοιμασία για την Expo 2005, προστέθηκαν αγγλόφωνες πινακίδες στις περισσότερες εκθέσεις και δημιουργήθηκε μια τρισδιάστατη ταινία που δείχνει τους πίνακες στο Παλάτι Χονμάρου για τον αναμενόμενο μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Οι εργασίες ανοικοδόμησης του κατεστραμμένου παλατιού Χονμάρου ξεκίνησαν το 2009 και ολοκληρώθηκαν μέχρι το 2018. Ο δήμαρχος της Ναγκόγια Τακάσι Καβαμούρα ανακοίνωσε σχέδια το 2009 για την πλήρη ανακατασκευή σε ξύλο των κύριων πύργων, που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως ακριβώς και στην αρχική κατασκευή. Ο προϋπολογισμός για την ανακατασκευή των κύριων πύργων υπολογίστηκε σε δισεκατομμύρια γιεν. Μετά από διαπραγματεύσεις με τις εθνικές αρχές, το σχέδιο εγκρίθηκε και τον Ιούλιο του 2017 η πόλη ξεκίνησε επίσημα την εκστρατεία συγκέντρωσης κεφαλαίων. Η πλατφόρμα για διεθνείς διαδικτυακές δωρεές άνοιξε το 2020. Ο στόχος είναι να ανακατασκευαστεί ο κύριος πύργος μέχρι το 2022. Η συλλογή της απαραίτητης ξυλείας χινόκι ξεκίνησε στα δάση του νομού Γκίφου το 2019. Η πόλη έχει σχέδια για περαιτέρω αποκατάσταση των κατασκευών Χονμάρου και Νινομάρου, όπου υπάρχουν φωτογραφικά στοιχεία και αρχιτεκτονικά σχέδια, όπως διάφοροι πυργίσκοι, πύλες και αμυντικοί τοίχοι. Αυτό θα συνεπαγόταν επίσης την απομάκρυνση των υφιστάμενων σύγχρονων δομών στο έδαφος. Το συγκρότημα του κάστρου αποτελείται από πέντε κυκλικές οχυρώσεις, που χωρίζονται από μια εξωτερική (Soto-bori) και μια εσωτερική τάφρο (Uchi-bori). Κάθε οχύρωση προστατεύεται από τείχη με πυργίσκους στρατηγικά τοποθετημένους σε κάθε γωνία. Η πρόσβαση από τη μία οχύρωση στην άλλη ελεγχόταν από φυλασσόμενες πύλες, που ήταν προσβάσιμες από γέφυρες. Το κάστρο είναι ένα καλό παράδειγμα του τύπου, που χτίστηκε σε επίπεδη γη. Η οχύρωση του Χονμάρου βρίσκεται στο κέντρο του συγκροτήματος, που περιέχει το κύριο και το δευτερεύον κάστρο, μαζί με το παλάτι. Η οχύρωση του Νινομάρου βρίσκεται στα ανατολικά, το Νισινομάρου στα δυτικά, το Οφουκεμάρου, γνωστό και ως Φουκαιμάρου, στα βορειοδυτικά και το Σαννομάρου στα ανατολικά και νότια. Το σημερινό πάρκο Μεϊτζό ήταν μέρος των περιοχών του μεγαλύτερου κάστρου στα βόρεια. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως κήποι αναψυχής που περιείχαν μια μεγάλη λίμνη. Η μεγαλύτερη οχύρωση του Σαννομάρου συνήθιζε να καλύπτεται από δύο τάφρους και περικύκλωσε τις εσωτερικές οχυρώσεις του κάστρου από τα ανατολικά και τα νότια. Στους χώρους του βρίσκονταν διάφοροι ναοί και βίλες, καθώς και διοικητικά κτήρια. Στην ανατολική πλευρά, τα μεγάλα πέτρινα θεμέλια της Ανατολικής Πύλης Σαννομάρου είναι ακόμα ορατά. Στην οχύρωση του Σαννομάρου ήταν το ιερό Τόσο-γκου και το ιερό Τεννόσα, το οποίο στέγαζε τη θεότητα φύλακα του κάστρου. Και τα δύο ιερά έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη θρησκευτική ζωή του κάστρου, και τελετουργίες και φεστιβάλ πραγματοποιούνταν προς τιμήν των πνευμάτων, στα οποία ήταν αφιερωμένα τα ιερά. Και τα δύο ιερά μεταφέρθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα κατά την εποχή του Μεϊτζί. Καμία από τις άλλες αυθεντικές ξύλινες κατασκευές του Σαννομάρου δεν έχει διασωθεί, αλλά η περιοχή εξακολουθεί να είναι το διοικητικό κέντρο της πόλης της Ναγκόγια και της γύρω περιφέρειας Αΐτσι, με το Δημαρχείο της Ναγκόγια, το Γραφείο της Νομαρχιακής Κυβέρνησης Αΐτσι και άλλα διοικητικά κτήρια και γραφεία, που βρίσκονται εκεί. Από το κάστρο ξεκινούν δρόμοι και περιοχές όπως το Σοτομπόρι-ντόρι (Οδός Εξωτερικής Τάφρου) και το Μαρουνούτσι. Η πύλη Νισινομάρου Ενοκίντα (西之丸 榎多門, Nishinomaru enokidamon) χρησιμοποιείται σήμερα ως η κύρια είσοδος (正門, σέιμον, seimon) στο κάστρο. Η αρχική κατασκευή χτίστηκε ως πύλη πύργου (γιαγκούρα μον, yagura mon). Μια μικρότερη μπροστινή πύλη προς τα νότια ονομαζόταν πύλη Καμπούκι (冠木門, Καμπούκιμον, Kabukimon) και ένας ορθογώνιος πύργος παρατηρητήριο χτίστηκε στην κορυφή των γύρω πέτρινων τοίχων. Μαζί οι δομές σχημάτισαν ένα τετράγωνο, που ονομάζεται Ματσουγκάτα Κογκούτσι (Masugata Koguchi) (桝形虎口) όπου ο εχθρός μπορούσε να περικυκλωθεί. Η πύλη αποτελούσε ένα σημαντικό μέρος της άμυνας του κάστρου, αποτελώντας την κύρια πύλη στην οχύρωση του δυτικού Νισινομάρου (西之丸). Υπέστη μεγάλες ζημιές στον σεισμό Μίνο–Οβάρι του 1891 και η πύλη Χασουίκε (蓮池門 Hasuikemon) που χρονολογείται από το Γκενρόκου 17 (1704) μεταφέρθηκε εδώ από το πρώην Κάστρο Έντο στο Τόκιο το 1911 ως αντικατάσταση. Ωστόσο, αυτή η πύλη κάηκε ολοσχερώς σε αεροπορική επιδρομή το 1945 και ανακατασκευάστηκε με οπλισμένο σκυρόδεμα το 1959. Ένα παλιό δέντρο Καγιά (Torreya nucifera) βρίσκεται κοντά στην πύλη Νισινομάρου Ενοκίντα στα βόρεια. Το ύψος του είναι 16 μέτρα και στη βάση του είναι οκτώ μέτρα. Πάνω από 600 ετών, το δέντρο ήταν ήδη εκεί όταν κατασκευάστηκε το κάστρο. Είναι το μοναδικό φυσικό μνημείο, που έχει οριστεί από την κυβέρνηση στη Ναγκόγια. Το δέντρο ανέκτησε τη βιωσιμότητά του παρά τις ζημιές από αεροπορικές επιδρομές το 1945 . Ο Τοκουγκάβα Γιοσινάο, ο πρώτος φεουδάρχης του Οβάρι, και επομένως του κάστρου, λέγεται ότι στόλισε το δίσκο του δείπνου του με ξηρούς καρπούς τορρέγια από αυτό το δέντρο πριν πάει στη μάχη στην Οσάκα και αργότερα για τους εορτασμούς της Πρωτοχρονιάς. Πίσω από το δέντρο Καγιά βρίσκεται η πρώην τοποθεσία των αποθηκών και των σιταποθηκών ρυζιού (米倉 κομεγκούρα, komegura). Αυτά ήταν μια σειρά από μακρόσχημα κτήρια, που βρίσκονταν παράλληλα με την τάφρο του λαιμού του Κορμοράνου. Μετά τον πόλεμο του Ειρηνικού, η Αίθουσα Εκθέσεων Νισινομάρου βρισκόταν εδώ και αντικαταστάθηκε με δύο κτήρια, που ξαναχτίστηκαν σύμφωνα με την εμφάνιση των πρώην αποθηκών, για να στεγάσουν τον νέο εκθεσιακό χώρο. Το νέο Οκούρα Μουσείο Νισινομάρου (西の丸御蔵城宝館 Nishinomaru Okura Jōhōkan Αίθουσα Αποθηκών Νισινομάρου Θησαυρών του Κάστρου) εγκαινιάστηκε την 1η Νοεμβρίου του 2021 και παρουσιάζει σημαντικές πολιτιστικές ιδιότητες, όπως οι πίνακες φουσούμα του Παλατιού Χονμάρου. Προβάλλει επίσης την ιστορία και τα πρόσωπα του κάστρου. Το Οτέ Ουμαντάσι ήταν κάποτε ένα μικρό αμυντικό τείχος μπροστά από τη Δεύτερη Μπροστινή Πύλη στην μπροστινή πλευρά του τείχους του κάστρου. Μια τάφρος χρησίμευε κάποτε για την προστασία αυτού του σημείου και του Νισινομάρου, αλλά γεμίστηκε, όταν η περιοχή μετατράπηκε σε αυτοκρατορικό ανεξάρτητο παλάτι από το 1893 έως το 1930, επειδή διέκοψε τη ροή της κυκλοφορίας των αμαξών. Το Χονμάρου είναι το κεντρικό σημείο. Περιλαμβάνει το κύριο οικιστικό παλάτι των αρχόντων Οβάρι και τους δύο κύριους πύργους και περιβάλλεται από πυργίσκους και πύλες. Καταχωρήθηκε από την κυβέρνηση ως Εθνικός Θησαυρός, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια αεροπορικών βομβαρδισμών του Πολέμου του Ειρηνικού. Ανακατασκευάστηκε με αυθεντικές μεθόδους και υλικά και άνοιξε ξανά για το κοινό το 2018. Τα φουσούμα ήταν από τη σχολή Κανούχα και μαζί με τα πάνελ οροφής επέζησαν από τον πόλεμο καθώς ήταν αποθηκευμένα. Με βάση τα πρωτότυπα και λεπτομερείς φωτογραφίες και σχέδια, έγιναν αναπαραγωγές χρησιμοποιώντας τις ίδιες τεχνικές και υλικά από εκείνη την εποχή υπό την επίβλεψη του ζωγράφου Νιχόνγκα Κατό Τζούνκο (ζωγράφος) (加藤純子). Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως η κύρια κατοικία των αρχόντων Οβάρι, αργότερα μετατράπηκε σε ξενώνα και διοικητικό γραφείο όταν το δικαστήριο μετακόμισε στο Νινομάρου. Το παλάτι έχει πάνω από 30 δωμάτια και καλύπτει μια έκταση 3.100 τετραγωνικών μέτρων. Η αρχιτεκτονική είναι στο επίσημο στιλ σόιν-ζουκούρι. Ο νοτιοδυτικός πυργίσκος ονομάζεται επίσης πυργίσκος Χιτσούτζι-σάρου (未申κατσίκα - πίθηκος) επειδή αυτά τα δύο ζώα υποδήλωναν τη νοτιοδυτική κατεύθυνση της πυξίδας στον κινεζικό ζωδιακό κύκλο. Είναι τριώροφο με στέγη δύο επιπέδων. Στη δυτική και νότια πλευρά, κάτω από την οροφή του χαμηλότερου επιπέδου προεξέχουν πόρτες παγίδευσης, οι οποίες σχεδιάστηκαν, για να ρίχνουν πέτρες στους επιτιθέμενους για την υπεράσπιση του κάστρου. Το σύμβολο του χρυσάνθεμου, η Αυτοκρατορική Σφραγίδα της Ιαπωνίας, φαίνεται στα πλακάκια της κορυφογραμμής. Αυτός ο πύργος και ο πέτρινος τοίχος καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του μεγάλου σεισμού Νόμπι το 1891 και μερικώς ξαναχτίστηκαν το 1923 με εντολή του Αυτοκρατορικού Υπουργείου Οικιακής Χρήσης. Έχει χαρακτηριστεί Σημαντικό Πολιτιστικό Περιουσιακό στοιχείο. Ο νοτιοανατολικός πυργίσκος (東南隅櫓), που ονομάζεται πυργίσκος Τατσούμι, μοιάζει να έχει δύο ορόφους, αλλά στην πραγματικότητα έχει τρεις. Η λευκή επίστρωση στους τοίχους από λάσπη έκανε τη δομή τόσο αδιάβροχη όσο και πυρίμαχη. Ο νοτιοανατολικός πυργίσκος είναι παρόμοιος με τον νοτιοδυτικό πυργίσκο. Η κατασκευή ακολουθεί το αρχικό σχέδιο Τοκουγκάβα. Στα πλακάκια στην άκρη της κορυφογραμμής φαίνεται το σύμβολο ενός κολοκυθιού, το οικόσημο της φυλής Τοκουγκάβα. Ο πυργίσκος έχει χαρακτηριστεί σημαντικό πολιτιστικό αγαθό. Πολλές από τις πύλες του Κάστρου της Ναγκόγια έχουν τετράγωνη διάταξη και οι πέτρινοι τοίχοι περιλαμβάνουν αρκετές μεγάλες πέτρες, για να επιδείξουν τις αμυντικές δυνατότητες του κάστρου. Η δεύτερη νότια πύλη (本丸南二之門, Μινάμι-νινόμον) είναι η εξωτερική κατασκευή, που οδηγεί από το Νισινομάρου στη εσωτερική οχύρωση του Χονμάρου. Διαθέτει βαριές ξύλινες κολώνες και εγκάρσια ράβδο καλυμμένη με ιδιαίτερα παχιές ισχυρές σιδερένιες πλάκες. Εκατέρωθεν της πύλης υπάρχουν σπάνια δείγματα πυρίμαχων σοβατισμένων τοίχων. Διαθέτει δίρριχτη και κεραμοσκεπή. Η πόρτα είναι καφασωτή για ενίσχυση. Η πρώτη νότια πύλη (本丸南ー之門) ήταν μια πύλη πύργου (櫓門, γιαγκούρα μον). Στους πέτρινους τοίχους στα βόρεια και δυτικά χτίστηκε ένας πύργος παρατήρησης. Αυτό παρείχε μια κατασκευή απ' όπου θα μπορούσαν να εκτοξευθούν βέλη κατά των εχθρικών δυνάμεων από τρεις πλευρές. Η πρώτη νότια πύλη και η μικρότερη δεύτερη νότια πύλη μαζί με το παρατηρητήριο σχημάτισαν μια τετράγωνη, περιτειχισμένη δομή πύλης του κάστρου, που ονομάζεται Μασουγκάτα Κογκούτσι (枡形虎ロ). Το τμήμα του τοίχου κάτω από το μπροστινό μέρος της πρώτης πύλης ήταν καλυμμένο με ξύλινα πλακάκια και η ίδια η πύλη ήταν σιδερένια. Θα μπορούσαν να πέσουν βράχοι από ένα μηχάνημα στη δεύτερη αποθήκη. Ολόκληρη η κατασκευή της πύλης χτίστηκε γύρω στο 1612. Ο πύργος-παρατηρητήριο υπέστη ζημιές στον σεισμό του 1891 και αργότερα αφαιρέθηκε εντελώς. Λεπτομερείς μετρήσεις και αρχιτεκτονικά σχέδια έγιναν στην πρώιμη εποχή Σόουα. Η πρώτη πύλη κάηκε στην αεροπορική επιδρομή του 1945, αφήνοντας μόνο την πέτρινη βάση και τη μικρότερη δεύτερη πύλη. Δεδομένου ότι η δεύτερη πύλη βρίσκεται στην αρχική της κατάσταση, έχει χαρακτηριστεί Σημαντικό Πολιτιστικό Περιουσιακό στοιχείο. Η ανατολική πύλη ήταν μια κατασκευή παρόμοια με τη νότια πύλη στη διάταξη και την εμφάνισή της. Οδηγούσε από το Νινομάρου στην οχύρωση του Χονμάρου. Κατασκευάστηκε επίσης γύρω στο 1612. Η Πρώτη Ανατολική Πύλη ήταν μια στιβαρή πύλη, που σχημάτιζε ένα τετράγωνο μαζί με τη μικρότερη εξωτερική δεύτερη πύλη στα δεξιά. Είχε και δίρριχτη, κεραμοσκεπή μαζί με τη μικρότερη πύλη. Ο πύργος- παρατηρητήριο, που αποτελούσε το μήκος της πλατείας υπέστη σοβαρές ζημιές στον σεισμό του 1891 και στη συνέχεια αφαιρέθηκε. Οι υπόλοιπες κατασκευές καταστράφηκαν στην αεροπορική επιδρομή του 1945. Στην ανατολική πύλη βρίσκεται μια πολύ μεγάλη πέτρα χτισμένη στον τοίχο. Σύμφωνα με το μύθο, ο Κατό Κιγιομάσα, ένας διάσημος στρατηγός και μηχανικός του κάστρου, μετέφερε αυτή τη μεγάλη πέτρα, που αργότερα ονομάστηκε από αυτόν στο κάστρο. Αλλά είναι πιθανό ότι αυτό το τμήμα της θεμελίωσης του κάστρου κατασκευάστηκε από τον Κουρόντα Ναγκαμάσα. Οι φεουδάρχες, που διατάχθηκαν να χτίσουν τους πέτρινους τοίχους χάραξαν τα σημάδια τους στις πέτρες τους, για να τις ξεχωρίσουν από τις πέτρες άλλων αρχόντων. Ο βορειοανατολικός πυργίσκος, που ονομάζεται πυργίσκος Σούμι, είχε δύο ορόφους. Βρισκόταν κοντά στην ανατολική πύλη. Η λευκή επίστρωση στους τοίχους από λάσπη έκανε τη δομή αδιάβροχη και πυρίμαχη. Ο βορειοανατολικός πυργίσκος ήταν παρόμοιος με τον νοτιοανατολικό και νοτιοδυτικό πυργίσκο. Καταστράφηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Κάστρο της Ναγκόγια είναι γνωστό για το μοναδικό στυλ κατασκευής του των συνδεδεμένων προπύργιων, με το κύριο τμήμα των πέντε ορόφων σε πέντε διαφορετικά επίπεδα και ένα μικρότερο από δύο επίπεδα, που ενώνονται με μια γέφυρα ανύψωσης. Στοιχεία ότι ένα άλλο μικρό προπύργιο σχεδιαζόταν για τη δυτική πλευρά του κύριου προπύργιου μπορούν να βρεθούν σε ίχνη εισόδου στο πάνω μέρος της θεμελίωσης του πέτρινου τοίχου σε εκείνη την πλευρά. Η είσοδος στο μικρό προπύργιο είχε επίσης προγραμματιστεί για τη δυτική πλευρά. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της κατασκευής, η τοποθεσία άλλαξε στο σημείο, που βρίσκεται σήμερα. Ίχνη της αρχικής εισόδου παραμένουν μέσα στον πέτρινο τοίχο. Στο πρώτο επίπεδο του κύριου προπύργιο του κάστρου αποθηκεύονταν διάφορα είδη όπλων. Εύφλεκτα υλικά όπως πυρίτιδα φυλάσσονταν σε εγκαταστάσεις έξω από το κάστρο. Και το μικρό και το κύριο προπύργιο κάηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ανακατασκευάστηκαν το 1959 με τη χρήση σύγχρονων υλικών όπως δοκοί χάλυβα και σκυρόδεμα. Το 2017 η πόλη ανακοίνωσε την προσπάθεια δωρεάς για την πλήρη ανακατασκευή των προπύργιων ξανά με χρήση ξύλου με βάση τα αρχικά σχέδια και έρευνες, που έγιναν πριν από τον πόλεμο. Ο στόχος είναι να ολοκληρωθεί ο κύριος πύργος μέχρι το 2022. Η ιστοσελίδα για διαδικτυακές δωρεές άνοιξε το 2020. Η δουλειά της κατασκευής των τειχών του κάστρου μοιράστηκε σε είκοσι φεουδάρχες, συμπεριλαμβανομένου του Κατό Κιγιομάσα. Οι τοίχοι του προπύργιου κατασκευάστηκαν από την οικογένεια Κατό και οι ακρογωνιαίοι λίθοι του κτηρίου φέρουν τις επιγραφές των μελών της οικογένειας, που ήταν υπεύθυνοι για την κατασκευή. Στη βορειοανατολική γωνία διακρίνονται εκείνα του Κατό και των υπηρετών του. Υπάρχουν σημάδια από φιγούρες τριγώνων σε κύκλους στους πέτρινους τοίχους του κάστρου, καθώς και ακατέργαστα περιγράμματα πτυσσόμενων ανεμιστήρων, πολεμικών οπαδών και άλλων αντικειμένων. Αυτά ονομάζονται κοκούμον (σκαλιστά οικόσημα) και αντιπροσωπεύουν τους διαφορετικούς νταϊμιό-άρχοντες και τους υποτελείς τους στους οποίους είχαν κατανεμηθεί διαφορετικά τμήματα στην κατασκευή. Τα σημάδια χαράχτηκαν στην πέτρα, για να μην υπάρχει λάθος ποιος κύριος συνέβαλε με ποια πέτρα στη μεταφορά και για να αποφευχθούν διαφωνίες. Ορισμένοι από τους θεμελιώδεις λίθους του κύριου πύργου του κάστρου μεταφέρθηκαν σε μία περιοχή με γκαζόν στη βόρεια πλευρά κατά τη διάρκεια της ανοικοδόμησης του 1959 λόγω ζημιών από την τεράστια ζέστη της πυρκαγιάς και την επακόλουθη κατάρρευση του πύργου. Ο πέτρινος τοίχος, που στηρίζει το προπύργιο κατασκευάστηκε με μια τεχνική που ονομάζεται όγκι κομπάι (ogi kobai) ή "κεκλιμένη βεντάλια", με την οποία το πάνω μέρος του τοίχου είναι κυρτό προς τα έξω σαν βεντάλια. Αυτό το τείχος ονομάζεται επίσης και πέτρινο τείχος ημισελήνου σε στυλ Κιγιομάσα, από το όνομα του στρατηγού και μηχανικού Κατό Κιγιομάσα, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή του. Η τεχνική της κεκλιμένης βεντάλιας χρησιμοποιήθηκε για την αποφυγή της διόγκωσης καμπυλώνοντας το μεσαίο τμήμα του τοίχου προς τα μέσα, εξισορροπώντας έτσι ομοιόμορφα το βάρος της πέτρας έναντι της πίεσης της άμμου και της γης μέσα. Υπάρχει ένας διάδρομος χωρίς στέγη ανάμεσα στο κύριο και το μικρό προπύργιο . Οι τοίχοι σε αυτόν τον διάδρομο ήταν χωμάτινοι και πέτρινοι. Τοποθετημένα στο εξωτερικό μέρος της δυτικής πλευράς υπάρχουν πολλές αιχμές δόρατος μήκους 30 εκατοστών, για να εμποδίσουν τα εχθρικά στρατεύματα να σκαρφαλώσουν πάνω από τις μαρκίζες. Ένας παρόμοιος φράχτης-σπαθί βρίσκεται στην πύλη Φουμέι, που βλέπει στην ανατολική πλευρά του κύριου προπύργιου. Υπάρχουν δύο χρυσά σάτσι (金鯱, κινσάτσι, kinshachi) στα δύο άκρα της κορυφής της οροφής του κάστρου. Ένα θηρίο από την ιαπωνική μυθολογία, το σάτσι είναι δελφίνια με κεφάλι τίγρης ή κυπρίνος, που θεωρείται ότι έχει τον έλεγχο της βροχής. Ως εκ τούτου, χρησιμοποιήθηκαν στην παραδοσιακή ιαπωνική αρχιτεκτονική ως φυλαχτό για την πρόληψη πυρκαγιών. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην εποχή Μουρομάτσι (1334–1400) και χρησίμευσαν επίσης ως σύμβολο της εξουσίας του άρχοντα. Τα αρχικά σάτσι διαμορφώθηκαν πάνω από ένα χονδροκομμένο σκαλισμένο ξύλο, πάνω από το οποίο εφαρμόστηκαν φύλλα μολύβδου. Ο χαλκός τοποθετούνταν πάνω από το μόλυβδο πριν από την εφαρμογή του τελικού στρώματος χρυσού, το οποίο παρήχθη με σφυροκόπημα χρυσών νομισμάτων σε λεπτά φύλλα. Λέγεται ότι ο χρυσός που χρησιμοποιήθηκε ανήλθε σε αξία 17.975 ryō (taels), όταν μετατράπηκε από νομίσματα της περιόδου Κέιτσο. Ο πυρήνας του χρυσού σάτσι αποτελείται από κυπαρίσσι χινόκι. Αρχικά η βάση ήταν το κυπαρίσσι σαβάρα. Τα χρυσά σάτσι έλιωσαν και ανακατασκευάστηκαν τρεις φορές κατά την περίοδο Έντο, όταν ο κλάδος του Οβάρι υπέστη σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Όταν τα σάτσι χυτεύθηκαν ξανά στο 1827 (Μπουνσέι 10), η καθαρότητα του χρυσού μειώθηκε σημαντικά. Προκειμένου να συγκαλυφθεί η μειωμένη λάμψη, τα ανοίγματα στο πλέγμα στα προστατευτικά διαχωριστικά πουλιών, που χτίστηκαν γύρω από το σάτσι έγιναν μικρότερα κατά την περίοδο Κιόχο (1715-1735). Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, υπήρξε μια τάση εγκατάλειψης των παλιών τρόπων και έγιναν σχέδια για την αποσυναρμολόγηση των προπύργιων του κάστρου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα χρυσά σάτσι δωρίστηκαν από τον κλάδο Οβάρι στην αυτοκρατορική κυβέρνηση. Το 1871( Μεϊτζί 4) απομακρύνθηκαν από τα κύρια προπύργια και μεταφέρθηκαν στο Τόκιο από το λιμάνι Ατσούτα. Τον Μάρτιο του 1872 (Μεϊτζί 5), το αρσενικό σάτσι εκτέθηκε στην Έκθεση Γιουσίμα Σέιντο στο Τόκιο, και θεωρείται το γεγονός με το οποίο ιδρύθηκε το Εθνικό Μουσείο του Τόκιο. Αργότερα παρουσιάστηκε σε περιφερειακές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Ισικάβα, την Όιτα, την Εχίμε και τη Ναγκόγια. Το θηλυκό σάτσι εκτέθηκε στην Παγκόσμια Έκθεση στη Βιέννη το 1873. Αργότερα, όταν αποφασίστηκε η διατήρηση του προπύργιου, ξεκίνησε ένα κίνημα για την επιστροφή του σάτσι. Στα 1878 (Μεϊτζί 11), τα χρυσά σάτσι επιστράφηκαν στη Ναγκόγια και αποκαταστάθηκαν στην αρχική τους θέση τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους. Αργότερα στα 1937 (Μεϊτζί 9), κατά τη διάρκεια μιας επιθεώρησης από την αναμνηστική επιτροπή του Αυτοκρατορικού Κάστρου, ένας κλέφτης σκαρφάλωσε στο ικρίωμα και έκλεψε μερικά από τα χρυσά λέπια του ψαριού. Αργότερα πιάστηκε στην Οσάκα. Η ευθύνη για αυτό το περιστατικό εντοπίζεται σε στελέχη της πόλης. Από την εποχή του Μεϊτζί , το χρυσό σάτσι έχει κλαπεί τρεις φορές. Τα σάτσι καταστράφηκαν από πυρκαγιά κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τα χρυσά σάτσι δεύτερης γενιάς χυτεύτηκαν στο νομισματοκοπείο της Οσάκα και μεταφέρθηκαν στο κάστρο τον Μάρτιο του 1959 (Σόουα 39). Και τα δύο κινσάτσι κατέβηκαν προσωρινά από την κορυφή του κάστρου και εκτέθηκαν στους χώρους του κάστρου για λίγο τον Σεπτέμβριο του 1984 (Σόουα 59) για την Έκθεση του Κάστρου της Ναγκόγια και ξανά από τις 19 Μαρτίου έως τις 19 Ιουνίου 2005 (Χέισεϊ 17), στον χώρο της έκθεσης Expo 2005. Αποκαταστάθηκαν στο πάνω δοκάρι της στέγης του κάστρου στις 9 Ιουλίου του ίδιου έτους. Το αρσενικό και το θηλυκό σάτσι κατέβηκαν ξανά με ελικόπτερο στις 8 Μαρτίου 2021, για μια έκθεση κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Σε μια ειδική έκθεση στις 9 Απριλίου στο Sakae Plaza, ο δήμαρχος Καβαμούρα αφαίρεσε τη μάσκα COVID του και έπαιξε παίρνοντας μια μεγάλη χρυσή μπουκιά από τη μύτη του αρσενικού σάτσι. Αυτό το μικρό περιστατικό απέκτησε νέο νόημα στις 4 Αυγούστου 2021, όταν ο δήμαρχος Καβαμούρα δάγκωσε το Χρυσό Ολυμπιακό Μετάλλιο της αθλήτριας Μίου Γκότο, αρχηγού της νικήτριας ομάδας σόφτμπολ. Το βόρειο κινσάτσι είναι αρσενικό, έχει ύψος 2,621 μέτρα, ζυγίζει 1.272 κιλά (εκ των οποίων 44,69 κιλά είναι χρυσός) και έχει 112 λέπια. Το νότιο κινσάτσι είναι θηλυκό, έχει ύψος 2,579 μέτρα, ζυγίζει 1.215 κιλά (εκ των οποίων 43,39 κιλά είναι χρυσός) και έχει 126 λέπια. Και τα δύο σάτσι καλύπτονται με πλάκα χρυσού 18 καρατίων πάχους 0,15 χιλιοστών. Κάποτε υπήρχε ένα δέντρο Camellia japonica κάπου στον κήπο νότια του παλατιού Χονμάρου. Από την περίοδο Έντο, αυτό το δέντρο θεωρούνταν μυστικός θησαυρός του τομέα Οβάρι. Άνθιζε κάθε άνοιξη βγάζοντας μεγάλα λευκά άνθη. Το αρχικό δέντρο πιστεύεται ότι καταστράφηκε, όταν το κάστρο κάηκε κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής το 1945, αλλά νέα μπουμπούκια άρχισαν να αναπτύσσονται από το απανθρακωμένο κούτσουρο. Το σημερινό δέντρο εμβολιάστηκε από το αρχικό το 1955 και συνεχίζει να μεγαλώνει σήμερα. Η πύλη Φουμέι( Φουμέι-μον) βρίσκεται στο Τείχος Τάμον, που οδηγεί στο Χονμάρου. Ήταν πάντα κλειδωμένη με ασφάλεια και γι' αυτό ήταν γνωστή ως «η πύλη που δεν ανοίγει ποτέ». Το τείχος ονομάζεται «τείχος σπαθιού», επειδή οι αιχμές του δόρατος κάτω από τις μαρκίζες εμπόδιζαν τη διείσδυση από κατασκόπους ή επιτιθέμενους. Η πύλη καταστράφηκε σε αεροπορική επιδρομή στις 14 Μαΐου 1945. Ανακατασκευάστηκε στην αρχική του μορφή τον Μάρτιο του 1978. Το παλάτι Νινομάρου (二の丸御殿, Νινομάρου Γκότεν, Ninomaru Goten) πιστεύεται ότι ολοκληρώθηκε το 1617. Ο Τοκουγκάβα Γιοσινάο, ο πρώτος φεουδάρχης του Οβάρι, μετακόμισε σε αυτό το παλάτι από το παλάτι Χονμάρου το 1620. Εκτός από την κατοικία του άρχοντα, το παλάτι λειτουργούσε και ως διοικητικό κέντρο της φεουδαρχικής κυβέρνησης. Επεκτάθηκε περαιτέρω και ανακαινίστηκε τα επόμενα χρόνια. Τρεις κύριοι υπηρέτες του κλάδου Οβάρι εκτελέστηκαν στο παλάτι Νινομάρου το 1868 σε αυτό που έγινε γνωστό ως περιστατικό Αοματσούμπα. Στις αρχές της περιόδου Σόουα, γύρω στο 1926, ανεγέρθηκε ένα μνημείο στον τόπο της εκτέλεσης. Η ακριβής τοποθεσία είναι άγνωστη. Εικάζεται ότι έγινε 100 μέτρα νότια της σημερινής θέσης του μνημείου. Η πέτρινη στήλη ανεγέρθηκε ξανά μετά την εξαφάνιση της αρχικής. Το Νινομάρου υπήρχε μέχρι το περίοδο Καέι (1848-1854). Εκεί βρίσκονταν εγκαταστάσεις για τη διεξαγωγή υποθέσεων της φυλής, κατοικίες για υπηρέτες, κήποι και στάβλοι (Μουκαϊγιασίκι). Τα δυτικά δύο τρίτα της περιοχής ήταν γνωστά ως Οσίρο (το κάστρο), ενώ το ανατολικό ένα τρίτο ονομαζόταν Νινομάρου Γκότεν (το παλάτι). Οι κήποι αρχικά περιλάμβαναν ανθισμένα δέντρα, πέτρινα φανάρια και μια παραδοσιακή πέργκολα τσαγιού ιαπωνικού στιλ. Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, το πρωτότυπο κατεδαφίστηκε για να χτιστούν στρατώνες, αλλά αποκαταστάθηκε και ορίστηκε ως επίσημο γραφικό σημείο μετά τον πόλεμο. Το παλάτι είχε δύο σκηνές για τις παραστάσεις θεάτρου Νο : το ομότε-μπουτάι (omote-butai), ή μπροστινό στάδιο, και το όκου-μπουτάι (oku-butai), το πίσω στάδιο. Γίνονταν παραστάσεις θεάτρου Νο, για να τιμήσουν τη διαδοχή ενός άρχοντα σε ένα φέουδο και για να γιορτάσουν τη γέννηση ενός κληρονόμου. Οι Τοκουγκάβας του Οβάρι ήταν προστάτες πολλών ηθοποιών Νο και το σύγχρονο Θέατρο Νο της Ναγκόγια, που άνοιξε τον Απρίλιο του 1997, βρίσκεται στην οχύρωση του Σαννομάρου. Το Μουσείο Τέχνης Τοκουγκάβα έχει μια μερική ανακατασκευή των θαλάμων υποδοχής του παλατιού Νινομάρου, όπως το Κουσάρι-νο-μα και το Χίρο-μα, που περιλαμβάνουν εσοχές επίδειξης, κλιμακωτά ράφια και εσοχές γραφής εξοπλισμένες με αυθεντικά έπιπλα. Στο μουσείο μπορείτε επίσης να δείτε μια ανακατασκευή μιας από τις σκηνές θεάτρου Νο του Νινομάρου. Η Δεύτερη Μεγάλη Πόρτα του Νινομάρου (Νινομάρου οτέ Νινόμον, Ninomaru Ote Ninomon) μαζί με το Ιτσινόμον (Ichinomon) (πρώτη πύλη), η οποία έχει διαλυθεί, ήταν γνωστή ως η πύλη Νισικουρογκάνε και υπηρέτησε ως την κύρια είσοδο του περιβόλου του Νινομάρου. Η παλιά δεύτερη ανατολική πύλη Νινομάρου, που ονομάζεται επίσης Ανατολική Σιδερένια Πύλη, ήταν η εξωτερική πύλη του περιβόλου του Νινομάρου στην ανατολική πλευρά. Ήταν μια δομή σαν κουτί με δύο ξεχωριστές πόρτες, που ανοίγουν μέσα και έξω από το περίβλημα. Το 1963 η πύλη αποσυναρμολογήθηκε και αποθηκεύτηκε προσωρινά, για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή του Νομαρχιακού Γυμνασίου Αίτσι. Το 1972 η πύλη μεταφέρθηκε στη θέση της παλιάς ανατολικής πύλης Χονμάρου, όπου βρίσκεται σήμερα. Η Πύλη Ουζούμι οδηγούσε σε μια σήραγγα, που έτρεχε κάτω από τα τείχη του κάστρου. Αυτή η σήραγγα ήταν η μυστική οδός διαφυγής, που έπρεπε να χρησιμοποιήσει ο άρχοντας του κάστρου σε περιόδους έκτακτης ανάγκης. Τα ερείπια της εισόδου βρίσκονται στο βορειοδυτικό τμήμα του κήπου Νινομάρου. Απότομες σκάλες κατέβαιναν στην τάφρο. Ο άρχοντας μπορούσε να διασχίσει την τάφρο με βάρκα για να φτάσει στον κήπο Οφουκεμάρου στην απέναντι πλευρά. Στη συνέχεια, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια μυστική οδό διαφυγής, για να φτάσει στον δρόμο Κίσο μέσω του ναού Ντοϊσίτα, Κατσιγκάβα και Τζοκότζι. Τα ερείπια του τείχους Νάμπαν ("Ευρωπαϊκός") φαίνονται βόρεια του κήπου Νινομάρου, που εκτείνεται από τα ανατολικά προς τα δυτικά στην κορυφή του πέτρινου τοίχου. Αυτός ο στιβαρός τοίχος κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας την ευρωπαϊκή μέθοδο σοβατίσματος με πλακάκια και είχε πολλά στρογγυλά πυροβόλα. Σήμερα αυτό το τείχος θεωρείται μοναδικό χαρακτηριστικό του Κάστρου της Ναγκόγια και έχει οριστεί ως σημαντικό πολιτιστικό αγαθό. Ο κήπος Νινομάρου και αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Ανατολικός Κήπος Νινομάρου ήταν κάποτε μέρος των περιοχών του παλατιού Νινομάρου και χτίστηκε μεταξύ 1615 και 1623 υπό τον Τοκογκάβα Γιοσινάο, όταν κατασκευάστηκε το παλάτι Νινομάρου. Το ιερό στη βόρεια πλευρά του παλατιού ήταν το επίκεντρό του. Μετατράπηκε σε ιαπωνικό κήπο ξηρού τοπίου το 1716. Αν και ο κήπος της περιοχής του είναι μικρός, σχεδιάστηκε, για να αντιπροσωπεύει απότομους λόφους, δάση και βαθιές κοιλάδες. Πολλοί μεγάλοι βράχοι βρίσκονται εντός των ορίων του. Στην κορυφή του λόφου τα πυκνά αναπτυσσόμενα δέντρα πρόσφεραν στον άρχοντα προστασία από τους εχθρούς παρέχοντας μια κρυψώνα και μια μυστική οδό διαφυγής. Αυτά τα χαρακτηριστικά του κήπου έχουν ξεθωριάσει με τα χρόνια, αλλά η βασική δομή παραμένει ακόμα. Ο κήπος επεκτάθηκε και αποκαταστάθηκε με τα χρόνια, ειδικά μεταξύ 1818 και 1829/1830 υπό τη θητεία του Τοκουγκάβα Ναριτόμο, όταν ολοκληρώθηκε ο Ανατολικός Κήπος Νινομάρου. Ο κήπος Νινομάρου χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Τόπος Γραφικής Ομορφιάς το 1953. Η περιοχή υπό προστασία επεκτάθηκε το 2018, για να συμπεριλάβει και το μεγαλύτερο μέρος του Ανατολικού Κήπου Νινομάρου. Αυτός ο κήπος με το ξηρό τοπίο καλύπτει μια έκταση 5.137 τ.μ. και χωρίζεται σε βόρειες και νότιες περιοχές. Το βόρειο μισό του κήπου διατηρεί περισσότερο το σχήμα του αρχικού κήπου. Η λίμνη, που περιβάλλεται από πέντε τεχνητά βουνά, έχει πολλά νησιά. Υπάρχουν διάφορα είδη διαδρομών γύρω από τον κήπο, όπως μια πέτρινη γέφυρα, ένα μονοπάτι στο βουνό και ένα μονοπάτι ακτογραμμής. Η λιμνούλα αντιπροσωπεύει μια χαράδρα με πολλούς στρογγυλούς βράχους. Ο κήπος έχει πολλά δέντρα υψηλής ποιότητας από διάφορες περιοχές σε όλη την Ιαπωνία και μερικά από αυτά, συμπεριλαμβανομένων των πεύκων, έχουν ιατρικές χρήσεις. Στον κήπο βρίσκεται ένα μοντέρνο τεϊοποτείο κατασκευασμένο από κυπαρίσσι χινόκι από την περιοχή Κίσο. Στο εσωτερικό υπάρχει μια αίθουσα τατάμι και ένα πλυντήριο. Σύμφωνα με το Οσίρο Ονίβα Έζου (Oshiro Oniwa Ezu) (御城御庭絵図), ένα ιστορικό σχέδιο του παλιού κήπου του κάστρου, ο κήπος του παλατιού Νινομάρου ήταν μεγάλος σε κλίμακα, με το όρος Γκόνγκεν στα βόρεια, το όρος Σαζάε στα δυτικά, μια μεγάλη λίμνη στο νότο, και έξι τεϊοποτεία σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από τον κήπο. Κατά την πρώιμη εποχή Μεϊτζί, όταν το Κάστρο Ναγκόγια ήταν υπό τον έλεγχο του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού, ένας στρατώνας δημιουργήθηκε στον ανατολικό κήπο. Το όρος Γκόνγκεν ισοπεδώθηκε και η λιμνούλα γέμισε. Το 1975, μέρος του κήπου ανασκάφηκε χρησιμοποιώντας παλιά σχέδια ως οδηγό. Ο κήπος ανακαινίστηκε κυρίως γύρω από τέσσερις ανακαλυφθείσες κατασκευές: τη Βόρεια και Νότια λίμνη, την τοποθεσία του τεϊοποτείου Σοκέτσου-τεϊ και το λεγόμενο «Βόρειος αγωγός νερού». Οι τέσσερις ανακατασκευασμένες κατασκευές αποτελούν τα κύρια χαρακτηριστικά των 14.000 τ.μ. κήπου. Επίσης σε κοντινή απόσταση υπάρχουν παρτέρια με παιώνιες και άλλα λουλούδια. Ο κήπος άνοιξε για το κοινό τον Απρίλιο του 1978 και ονομάστηκε Ανατολικός Κήπος Νινομάρου. Τα ερείπια ενός βόρειου οχετού (北暗渠), ή αποχέτευσης, που βρίσκεται έξω από τον κήπο, που απεικονίζεται στην Οσίρο Ονίβα Έζου, βρέθηκαν κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής και αποκαταστάθηκαν πιστά. Η αποχέτευση πιστεύεται ότι είναι τα υπολείμματα ενός πέτρινου αγωγού για τη διοχέτευση του βρόχινου νερού, όπως αναφέρεται στο έγγραφο Κίντζο Ονκορόκου (金城温古録). Ακόμη και σήμερα, το νερό της βροχής διοχετεύεται στην τάφρο μέσω αυτής της αποχέτευσης. Τα πέτρινα υλικά του αγωγού περιλαμβάνουν γρανίτη για το καπάκι και σκληρό ψαμμίτη για τα πλαϊνά. Σύμφωνα με το σχέδιο, κοντά υπήρχε και ένα παρτέρι. Έξι τεϊοποτεία βρίσκονταν στον παλιό κήπο Νινομάρου, συμπεριλαμβανομένων των Τασούν-εν, Γιαμασίτα Οσέκι, Γιόχο-τεϊ, και Φουσίν-τέι. Μια ανακατασκευή του αχυρένιου Σαρούμεν Τσασέκι (猿面茶席) βρίσκεται στην περιοχή του τεϊοποτείου του Οφουκεμάρου και στο Μουσείο Τοκουγκάβα. Το Σοκέτσου-τεϊ (霜傑亭), το μεγαλύτερο, χτίστηκε σε στυλ σουκίγια. Σε μια ανασκαφική έρευνα, εντοπίστηκε μια τοποθεσία που ταιριάζει σχεδόν ακριβώς με αυτή του Σοκέτσου-τεϊ όπως απεικονίζεται στην Οσίρο Ονίβα Έζου. Σήμερα, τοποθετούνται λιθόστρωτα για να σημειώσουν πού θα ήταν τα τατάμι, μπάζα και σοβάς όπου ήταν ο διάδρομος και χαλίκι στις άλλες επιφάνειες για εύκολη κατανόηση της αρχικής κατασκευής. Στο ιστορικό σχέδιο του κήπου του παλιού κάστρου, απεικονίζεται μια ξηρή λίμνη, η Οσίρο Ονίβα Έζου, με μια μεγάλη πέτρα σε σχήμα βάρκας στη βόρεια ακτή και ένα νησί από βράχους στη μέση. Σε μια ανασκαφική έρευνα, η μεγάλη πέτρα σε σχήμα βάρκας δεν βρέθηκε, αλλά πιστεύεται ότι το νησί βρίσκεται κάτω από τρεις βράχους, που διακρίνονται στη λίμνη. Η αρχική λιμνούλα πιστεύεται ότι ήταν βαθιά, περιτριγυρισμένη από γερά στοιβαγμένους βράχους και εξαιρετικά μεγάλη σε κλίμακα, πολύ μεγαλύτερη από αυτή που απεικονίζεται στο σχέδιο. Παλαιότερα ένα έλος που βρισκόταν στο βόρειο άκρο του οροπεδίου Ναγκόγια, το Οφουκεμάρου (御深井丸) λέγεται ότι είχε αποκατασταθεί με πεύκα και πολλά άλλα δέντρα την εποχή της κατασκευής του κάστρου. Είναι επίσης γνωστό ως Φουκαϊμάρου. Τα απαραίτητα όπλα και πυρομαχικά, εκτός από αυτά που είχαν στην κατοχή τους οι ακόλουθοι, ήταν αποθηκευμένα στις εγκαταστάσεις που ονομάζονταν Οζούτσου-γκούρε, Τεζούτσου-γκούρα, Μιγκάκι-γκούρα και Ανα-γκούρα. Στην ανατολική γωνία βρισκόταν ένα Σιο-γκούρα (αποθήκη αλατιού). Ένας κλίβανος βρισκόταν σε αυτήν την περιοχή ξεκινώντας γύρω στο 1670 όπου παρήχθησαν τα είδη Οφουκέι, που σχετίζονται με τα είδη Σέτο. Οι αποθήκες έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Στη θέση τους κατασκευάστηκαν μερικά τεϊοποτεία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την ανάπτυξη μιας φρουράς του Αυτοκρατορικού Στρατού το 1872, ολόκληρο το κέντρο του κάστρου τέθηκε υπό τον έλεγχό τους το 1874. Η αποθήκη πιθανότατα κατασκευάστηκε το 1880 (Μεϊτζί 13) ως αποθήκη πυρομαχικών του στρατού. Πήρε το όνομά του από τον στρατηγό ΝόγκιΜαρεσούκε, ο οποίος τοποθετήθηκε στη Ναγκόγια κατά την πρώιμη εποχή Μεϊτζί (1868–1912). Είναι η μόνη αποθήκη που έχει διασωθεί στο Οφουκεμάρου. Αυτή η αποθήκη είναι ένα μονώροφο πλινθόκτιστο κτήριο με λευκούς σοβατισμένους τοίχους, μικρά παράθυρα στο πλάι και κεραμοσκεπή σε ιαπωνικό στιλ. Το μέγεθός του είναι 89,25 τ.μ.: 12,28 μέτρα από ανατολικά προς δυτικά, 8,6 μέτρα από βορρά προς νότο και 7,68 μέτρα ύψος. Το μέγεθος της βοηθητικής πυριτιδαποθήκης είναι 13,12 τετραγωνικά μέτρα. Χαρακτηριστικό του κτηρίου είναι η τοξωτή είσοδος, η επιφάνεια του δαπέδου και ο λευκός σοβάς τοιχοποιίας στις γωνίες του κτηρίου. Οι πόρτες είναι καλυμμένες με χάλκινα φύλλα, ενώ στα πλαϊνά υπάρχουν τέσσερα μικρά παράθυρα. Παρόλο που το ίδιο το κάστρο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι πίνακες ζωγραφικής της οροφής του παλατιού Χονμάρου δεν είχαν υποστεί ζημιά, επειδή ήταν αποθηκευμένοι σε αυτήν την αποθήκη. Ο βορειοδυτικός πυργίσκος, που ονομάζεται επίσης πυργίσκος Ινούι, είναι μια τριώροφη κατασκευή με στέγη σε κάθε επίπεδο. Το επάνω στρώμα, σχεδιασμένο σε στυλ ιριμόγια, καλύπτεται με πλακάκια. Πολλά υλικά ελήφθησαν από προηγούμενες κατασκευές στο Κάστρο Κιγιόσου για την κατασκευή αυτού του πύργου. Ως εκ τούτου ονομάζεται επίσης πυργίσκος Κιγιόσου. Έχει χαρακτηριστεί σημαντικό πολιτιστικό αγαθό. Οι προεξοχές στους εξωτερικούς τοίχους του πρώτου ορόφου που βλέπουν βόρεια και δυτικά είναι καταπακτές από τις οποίες θα μπορούσαν να πέσουν πέτρες στις επιτιθέμενες δυνάμεις. Είναι καλυμμένες με δίρριχτες στέγες. Σε αντίθεση με άλλους γωνιακούς πυργίσκους, που εξακολουθούν να υπάρχουν, ο βορειοδυτικός πυργίσκος έχει επίσης αετώματα στα ανατολικά και νότια στραμμένα προς τα μέσα, προβάλλοντας έτσι μια εικόνα ισορροπίας και σταθερότητας. Σε μέρη όπως τα Ανάκτορα Οφουκεμάρου και Νισινομάρου, η τάφρος πλησιάζει το τείχος του κάστρου. Αυτό έγινε, για να αυξηθεί η αμυντική ικανότητα του κάστρου. Αυτό το σχέδιο ονομάζεται «λαιμός του κορμοράνου» επειδή είναι τόσο μακρύς και λεπτός. Πέντε από αυτές τις τάφρους σε σχήμα «λαιμού κορμοράνου» εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλη την περιοχή του κάστρου. Η περιοχή κοντά στο κεντρικό προπύργιο προοριζόταν για τεϊοποτεία (τσασίτσου) από το 1949. Κανονικά τα σπίτια χρησιμοποιούνται για συγκεντρώσεις τελετών τσαγιού, συγκεντρώσεις χαϊκού και ούτω καθεξής. Η περιοχή είναι ανοιχτή για το κοινό μόνο δύο φορές το χρόνο. Τα σπίτια είναι χτισμένα στο παραδοσιακό αρχιτεκτονικό στυλ των τεϊοποτείων με κήπους. Ο Σαρούμεν Τσασέκι (猿面茶席), πρώην Εθνικός Θησαυρός, ανακατασκευάστηκε σε αυτό το μέρος το 1949 (Σόουα 24). Κίντζο-εν (金城苑 "Χρυσός Κήπος του Κάστρου") είναι μια Σοΐν (書院) αίθουσα που σχεδιάστηκε από τον Μορικάβα Κανιτσίρο (森川勘一郎, 1887-1980), έναν ειδικό του τσαγιού στην περιφέρεια και εμπειρογνώμονας σχετικά με τον αρχαίο πολιτισμό. Περιλαμβάνει ένα δωμάτιο με 10 τατάμι, ένα με οκτώ τατάμι και ένα δωμάτιο με πέντε τατάμι. Η μακριά δοκός στον μπροστινό διάδρομο χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως κοντάρι σημαίας όταν ο Αυτοκράτορας Σόουα επισκέφτηκε το Κάστρο της Ναγκόγια στο δρόμο για την ενθρόνισή του το 1928 Το Γιούιν τσασέκι (又隠茶席) είναι ένα αντίγραφο αυτού που χτίστηκε από τον εγγονό του Σεν νο Ρικίου, Σεν νο Σόταν (1578-1658). Χτίστηκε στα χρόνια των Αν'έι (1772-1780) και μεταφέρθηκε στο κάστρο. Το όνομα προήλθε από το γεγονός ότι ο Σόταν έχτισε αρχικά το Κοννίτσι-αν (今日庵) και αργότερα έχτισε μια νέα έδρα και αποσύρθηκε στο Γιούιν τσασέκι. Το Ορίμπε-ντο (織部堂) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Λόρδου Φουρούτα Ορίμπε (1544–1615), ενός πολεμιστή σαμουράι που υπηρέτησε και τους τρεις ενοποιητές, και ο οποίος ήταν επίσης ένας εστέτ, που ανέπτυξε τα προϊόντα Ορίμπε και διέδωσε την πρακτική του τσαγιού στη Ναγκόγια. Η αίθουσα κατασκευάστηκε το 1955. Κοντά στα σπίτια του τσαγιού βρίσκεται ο εκθεσιακός χώρος Οφουκεμάρου (御深井丸展示館) χτισμένος σε παραδοσιακό στυλ, που φιλοξενεί διάφορες εκθέσεις για τις τοπικές τέχνες, χειροτεχνίες και πολιτισμό. Οι κήποι Νινομάρου και άλλες περιοχές όπως το Οφουκεμάρου έχουν μεγάλη ποικιλία χλωρίδας. Την άνοιξη ανθίζουν η ιαπωνική κερασιά, η Βιστερία, η καμέλια και η παιώνια. Το καλοκαίρι είναι η ίριδα, η μυρτιά, ο κρίνος και η ορτανσία, το φθινόπωρο ο Ιβίσκος ο μεταβλητός, η ιαπωνική κυδωνιά και η Λαγερστροιμία, και το χειμώνα η ιαπωνική αμαμελίδα, η ιαπωνική κυδωνιά, το χειμωνιάτικο και η γιαπωνέζικη δαμασκηνιά, που ανθίζουν. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τα ελάφια Σίκα μπορούν να παρατηρηθούν να βόσκουν στις τάφρους, που είναι ξερές και καλυμμένες με γρασίδι. Διάφορα πουλιά, όπως πάπιες και ωδικά πτηνά, κατοικούν στους χώρους του κάστρου ως καταφύγιό τους στο κέντρο της πόλης. Ο Διαγωνισμός Χρυσανθέμων του Κάστρου της Ναγκόγια ξεκίνησε μετά το τέλος του Πολέμου του Ειρηνικού. Η καλλιέργεια χρυσάνθεμου ξεκίνησε στην Ιαπωνία κατά την περίοδο Νάρα και Χεϊάν (αρχές 8ου έως τέλη 12ου αιώνα) και κέρδισε δημοτικότητα την περίοδο Έντο. Δημιουργήθηκαν πολλά σχήματα, χρώματα και ποικιλίες λουλουδιών. Αναπτύχθηκε επίσης ο τρόπος με τον οποίο καλλιεργήθηκαν και διαμορφώθηκαν τα λουλούδια, και η κουλτούρα των χρυσάνθεμων άκμασε. Η εκδήλωση στο κάστρο έχει γίνει παράδοση για την πόλη. Με τρεις κατηγορίες, είναι μια από τις μεγαλύτερες διοργανώσεις του είδους της στην περιοχή τόσο από κλίμακα όσο και από περιεχόμενο. Η πρώτη κατηγορία είναι η έκθεση καλλιεργούμενων λουλουδιών. Η δεύτερη κατηγορία αφορά τα λουλούδια μπονσάι, τα οποία συνδυάζονται με νεκρά κομμάτια ξύλου, για να δώσουν την ψευδαίσθηση των μικροσκοπικών δέντρων. Η τρίτη κατηγορία είναι η δημιουργία μικροσκοπικών τοπίων. Benesch, Oleg. "Castles and the Militarisation of Urban Society in Imperial Japan," Transactions of the Royal Historical Society, Vol. 28 (Dec. 2018), pp. 107-134. De Lange, William (2021). An Encyclopedia of Japanese Castles. Groningen: Toyo Press. σελίδες 600 pages. ISBN 978-9492722300. Jennifer Mitchelhill. Castles of the Samurai: Power and Beauty. Kodansha. 2004. (ISBN 978-4770029546) Motoo, Hinago (1986). Japanese Castles. Tokyo: Kodansha. σελίδες 200 pages. ISBN 0-87011-766-1. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. σελίδες 128–142. ISBN 978-0-8048-1102-6. Stephen Turnbull. Japanese Castles 1540–1640. Osprey Publishing. 2003. (ISBN 978-1841764290) Stephen Turnbull. Strongholds of the Samurai: Japanese Castles 250–1877. Osprey Publishing. 2009. (ISBN 978-1846034138) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nagoya Castle στο Wikimedia Commons