IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ορεινή Ηλείας

Η Ορεινή είναι χωριό του νομού Ηλείας που βρίσκεται 76 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου, στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Λάμπεια και σε υψόμετρο 800 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας ενώ παλιότερα ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Λάμπειας του οποίου αποτελούσε και δημοτικό διαμέρισμα (μαζί με τον μικρό οικισμό της Παλιοφυτιάς). Παλιότερα στο χωριό λειτουργούσε Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο. Κατά την απογραφή του 2011 καταγράφηκαν 194 μόνιμοι κάτοικοι ενώ η ομώνυμη Τοπική Κοινότητα είχε 206. Οι μόνιμοι κάτοικοι ωστόσο είναι περίπου 70 που ασχολούνται με την κτηνοτροφία.

 Στην Ορεινή υπάρχουν πολλοί ναοί, με κεντρικό τους Αγίους Θεοδώρους, την Κοίμηση της Θεοτόκου, τους Αγίους Αναργύρους, τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου βρίσκεται στην κορυφή ενός βουνού σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Αρχικά το παλαιότερο ναΰδριο κτίστηκε από Σλάβους κατά τον 11ο με 15ο αιώνα το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα. Στις 18 Αυγούστου του 2008 εγκαινιάστηκε ένα καινούριος ναός προς τιμήν του Αγίου από τους πιστούς Μοστενιτσάνους από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ηλείας κ.κ. Γερμανό Β' και με την παρουσία πολλών αρχών της περιοχής και του Νομού. Ο Άγιος εορτάζεται πανηγυρικά στις 8 Μαΐου στις 26 Σεπτεμβρίου αλλά και στις 18 Αυγούστου ημέρα μνήμης των εγκαινίων του καινούργιου ναού. Η θέα από την κορυφή του βουνού είναι μαγευτική ενώ πολλοί γάμοι και βαπτίσεις γίνονται εκεί. Επίσης το χωριό διαθέτει πολλές κρήνες με καθαρό νερό ενώ το διασχίζει ένα ποτάμι, το οποίο είναι γεμάτο από πλατάνια και χαρίζει μοναδικές στιγμές χαλάρωσης. Τέλος στην Ορεινή υπάρχει και ένα εγκαταλελειμμένο ερημοκκλησι του Αγίου Βασιλείου και υπήρχε ένα εκκλησάκι προς τιμήν της Αγίας Βαρβάρας το οποίο καταστράφηκε. Η παλιότερη ονομασία του χωριού ήταν Μοστενίτσα ή Μποστενίτσα και μάλλον έχει σλάβικη ρίζα. Με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε σε Ορεινή. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Δήμος Λάμπειας. erymanthos.eu. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ορεινής Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ορεινής Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/04/2018. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Λαμπείας. Ανακτήθηκε: 10/07/2011. Ιστοσελίδα με πληροφορίες για την Ορεινή Ηλείας. antroni.gr. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Ορεινή ή Μοστενίτσα: Η «νεράιδα» της ορεινής Ηλείας, άρθρο της Πηγής Γιακουμέλου, εφημερίδα Πατρίς, 03/04/2016. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Μποστενίτσα-Ορεινή, pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 08/09/2016.
Προτεκτοράτο της Νότιας Αραβίας

Το προτεκτοράτο της Νότιας Αραβίας αποτελείται από διάφορα κράτη που βρίσκονται στο νότιο άκρο της Αραβικής Χερσονήσου υπό συνθήκες προστασίας με τη Βρετανία. Η περιοχή του πρώην προτεκτοράτου έγινε μέρος της Νότιας Υεμένης μετά την εξέγερση του Άντεν και είναι τώρα τμήμα της Δημοκρατίας της Υεμένης.

 Το υπόβαθρο του προτεκτοράτου της Νότιας Αραβίας είναι μέρος μιας προσπάθειας της βρετανικής αυτοκρατορίας να προστατεύσει τη Διαδρομή της Ανατολικής Ινδίας, τη θαλάσσια διαδρομή μεταξύ της Μεσογείου και της Ινδίας, μέσω των νότιων ακτών της Αραβίας. Ήδη πριν από το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ, η βιομηχανική Βρετανία με την ταχέως αναπτυσσόμενη οικονομία της, χρειάστηκε βελτιωμένη επικοινωνία με τη Βρετανική Ινδία. Οι παράκτιες πεδιάδες της χερσονήσου είχαν καταστραφεί νωρίτερα τον 19ο αιώνα από Ουαχαμπιστές πουριτανούς μουσουλμάνους από την Κεντρική Αραβία και ακολούθως από μια αιγυπτιακή εισβολή. Από την πρώτη εμπορική συνθήκη με το Σουλτανάτο του Λαχίτζ το 1802, έγιναν διάφορες προσπάθειες για να αποφευχθεί η λεηλασία πλοίων της Ανατολικής Ινδίας, με αποτέλεσμα την προσάρτηση του Άντεν από την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών το 1839. Το προτεκτοράτο του Άντεν ιδρύθηκε το 1869, την ίδια χρονιά με το άνοιγμα της διώρυγας του Σουέζ, η οποία προήγαγε μια νέα εποχή εμπορίου και επικοινωνίας. Το προτεκτοράτο της Νότιας Αραβίας καθορίστηκε στις 18 Ιανουαρίου 1963 ως αποτελούμενο από εκείνες τις περιοχές του προτεκτοράτου του Άντεν που δεν εντάχθηκαν στην Ομοσπονδία της Νότιας Αραβίας και σε γενικές γραμμές, αλλά όχι ακριβώς, αντιστοιχούσε στη διαίρεση του προτεκτοράτου του Άντεν που ονομάστηκε Προτεκτοράτο του Ανατολικού Άντεν. Το προτεκτοράτο περιλαμβάνονται τα κράτη της Χαντραμαούτ, Καθιρί, Μαχρά και Κουαΐτι, εκτός από τα τρία Σουλτανάτα Ουάχιντι στο Προτεκτοράτο του Ανατολικού Άντεν και της Άνω Γιάφα στο Προτεκτοράτο του Δυτικού Άντεν. Το προτεκτοράτο της Νότιας Αραβίας διαλύθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1967 και τα καταστατικά του κράτη κατέρρευσαν γρήγορα, με αποτέλεσμα την κατάργηση των μοναρχιών τους. Το έδαφος απορροφήθηκε στη νέα ανεξάρτητη Λαϊκή Δημοκρατία της Νότιας Υεμένης, η οποία έγινε μέρος της Δημοκρατίας της Υεμένης το 1990. Νότια Υεμένη Επίσημος Ιστότοπος της Βασιλικής Οικογένειας Αλ Κουαϊτί της Χαντραμαούτ
Έθνη της Ευρώπης, υπερασπιστείτε τα ιερότερα αγαθά σας

Το Έθνη της Ευρώπης, υπερασπιστείτε τα ιερότερα αγαθά σας (γερμ.: Völker Europas, wahrt Eure heiligsten Güter) είναι έργο του ζωγράφου ιστορικών θεμάτων Χέρμανν Κνάκφους επάνω σε ένα προσχέδιο του Αυτοκράτορα Βίλχελμ Β' της Γερμανίας. Φιλοτεχνήθηκε το έτος 1895 για να γίνει δώρο στον Τσάρο της Ρωσίας Νικόλαο Β'.

 Εικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ως προστάτης των Γερμανών, ενώ συνοδεύεται από Βαλκυρίες που συμβολίζουν τα έθνη της Ευρώπης. Μαύρα σύννεφα σκεπάζουν απειλητικά τον ουρανό από την Ανατολή, όπου βλέπουμε έναν Βούδα καθισμένο. Πυρκαγιά και κεραυνοί ολοκληρώνουν την απειλητική εικόνα. Στην Δύση όμως, το σύμβολο του χριστιανικού σταυρού λάμπει σαν ήλιος στον ουρανό, εκπέμποντας τις ακτίνες του. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με τη ρομφαία στο δεξί χέρι στέκει στο ακρωτήρι ενός γκρεμού και δείχνει με το αριστερό προς την πεδιάδα, όπου είναι κτισμένη μια πόλη. Ο πίνακας είναι αλληγορική εικόνα με σκοπό να ενώσει τα χριστιανικά έθνη εν όψη του κίτρινου κινδύνου. Οι Βαλκυρίες ερμηνεύονται ως Μαριάννα της Γαλλίας, Γερμάνια, προσωποποίηση της Ρωσίας, Αυστρίας, Βρετανίας, καθώς και μια ανώνυμη γυναίκα. Ο Αυτοκράτορας Βίλχελμ Β' έστειλε τον πίνακα στον Τσάρο της Ρωσίας με την έκκληση, να περιορίσει τις επιδράσεις της Ανατολής, και ιδιαίτερα την αναστολή του κινδύνου που θα ενέκυπτε από την εξέγερση του Κινέζικου λαού υποκινούμενου από τους Ιάπωνες. Ο Τσάρος έδειξε ικανοποιημένος με τον πίνακα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Βίλχελμ Β' έβγαλε τον περίφημο λόγο του (Να μην υπάρξει ίκτος!, Pardon wird nicht gegeben!) για την Εξέγερση των Μπόξερ. Φωτογραφία του έργου Φωτογραφία του έργου στο DHM www.uni-hamburg.de/Japanologie (PDF; 470 kB)
363 Πάδουα

Η Πάδουα (Padua) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ιταλική πόλη Πάδοβα. Η Πάδουα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Λυδίας.

 Η διάμετρος της Πάδουας υπολογίσθηκε σε 97 χιλιόμετρα (από δεδομένα του JPL), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 956 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,054. Η Πάδουα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
7012 Χομπς

Ο Χομπς (Hobbes) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1988 από τον Βέλγο αστρονόμο Ερίκ Ελστ στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τόμας Χομπς.

 Η μέση διάμετρος του Χομπς εκτιμάται σε 4,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι V, ενώ το άλβεδό του είναι 0,351. Ο Χομπς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 9 ώρες, 8 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπάσκετμπολ Νίμπουρκ

Η Μπάσκετμπολ Νίμπουρκ (τσεχικά: Basketball Nymburk), γνωστή ως Νίμπουρκ, είναι τσεχικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την ομώνυμη πόλη της Τσεχίας. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του συλλόγου μετέχει στο Πρωτάθλημα Τσεχίας.

 Η Νίμπουρκ κέρδιζε το Πρωταθλήματα Τσεχίας από το 2004 έως το 2017 και έχει αγωνιστεί σε αρκετές διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένου του 2ου επιπέδου ευρωπαϊκού Γιούροκαπ. Ακολουθούν οι ονομασίες του συλλόγου στο πέρασμα του χρόνου: SK Železničáři (1939–1945) Sokol (1945–1950) Lokomotiva (1950–1998) BK GA Nymburk (1998–2002) BK ECM Nymburk (2002–2004) ČEZ Basketball (2004–σήμερα) Επίσημος ιστότοπος
Μιχαήλ των Βουρβόνων-Πάρμας

Ο Μιχαήλ, γαλλ. Michel (γενν. 4 Μαρτίου 1926) από τον Οίκο των Bουρβόνων-Πάρμας είναι διακεκριμένος πρώην στρατιώτης, οδηγός αγώνων ταχύτητας και Γάλλος επιχειρηματίας. Είναι γιος του Ρενέ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας και της Μαργαρίτας Γλύξμπουργκ, κόρης του Βάλντεμαρ, γιου του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας.

 Νυμφεύτηκε πρώτα το 1951 την Γιολάντ, κόρη του Ζοζέφ πρίγκιπα ντε Μπρολί-Ρεβέλ και έχουν τα εξής τέκνα: Ινές 1952-1981, απεβ. 29 ετών. Έρικ γενν. 1953, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας. Νυμφεύτηκε τη Λυδία, κόρη του Κνουτ κόμη του Χόλσταϊν-Λέντρεμποργκ και της Μαρίας-Γαβριέλας των Βουρβόνων-Πάρμας. Έχει μεταξύ άλλων τέκνο: Ερρίκος γενν. 1991, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας. Μνηστεύθηκε τη 2η εξαδέλφη του Γαβριέλα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Καρόλου-Χριστιανού αρχιδούκα της Αυστρίας και της Μαρίας-Άστριντ των Βουρβόνων-Πάρμας. Συμπίλ γενν. 1954, παντρεύτηκε τον Κραιγκ Ρίτσαρντς. Βικτουάρ 1957-2001, παντρεύτηκε τον Ερνστ βαρόνο φον Γκέκμεν-Βάλντεκ. Κάρολος-Εμμανουήλ γενν. 1961, πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας.Το 2003 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με την Μαρία-Πία της Σαβοΐας, κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Ιταλίας. Από μία εκτός γάμου σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο, την Αμελί (1977) που, παντρεύτηκε τον Ιγκόρ Μπογντάνοφ, εγγονό του Ρολάν Χάυες. (Γαλλικά) Michel de Bourbon, En parachute, Presses de la Cité, 1949 ASIN B0000DPIAZ (Δανικά) Michel de Bourbon, Faldskaermsjaeger : Fra den franske maquis til Indo-Kinas jungle, Hasselbalch, 1949 (Γαλλικά) Michel de Bourbon, Trafiquant sur commande, Plon, 1978 ASIN B003BQ6K4A (Γαλλικά) Michel de Bourbon-Parme et Jean-Louis Tremblay, Un prince dans la tourmente, Nimrod, 2010 (ISBN 291524328X)
Αγία Ζώνη Σάμου

Η Αγία Ζώνη είναι χωριό της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Βαθέος, του δήμου Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Ζώνη βρίσκεται στη ΒΑ. Σάμο, πάνω από την πεδιάδα της Βλαμαρής, στα πρώτα υψώματα του Μπαϊρακτάρη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει από την πόλη της Σάμου 3 χλμ. περίπου, προς τα Α. Η Μονή Αγίας Ζώνης (Βλαμαρής), δίπλα στο χωριό, ανδρική, ιδρυμένη από τον ιερομόναχο Μελέτιο και κατοίκους του χωριού, το 1695, πάνω σε παλαιότερο ερειπωμένο ναό. Το καθολικό της είναι μονόκλιτη βασιλική μετά τρούλου, με πολλές τοιχογραφίες, επίχρυσο ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1801, αξιόλογα σκεύη και επάργυρη εικόνα της Αγίας Ζώνης, του 1819. Στην δυτική όψη, στην είσοδο, φέρει μικρό, μαρμάρινο καμπαναριό, το όποιο κατασκευάστηκε το 1751 σύμφωνα με επιγραφή στη βάση του, ενώ μέσα στο χώρο του μοναστηριού υπάρχει μικρή βιβλιοθήκη όπου φυλάσσονται πέντε πατριαρχικά παλαιότατα έγγραφα. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες είχε πολλά δομικά προβλήματα, αλλά έγιναν εργασίες αποκατάστασης και συντήρησης, το 2012. Η γιορτή της Μονής Αγίας Ζώνης στις 31 Αυγούστου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) eetaa.gr
Τεοντόρ Ρουσώ

Ο Ετιέν Πιέρ Τεοντόρ Ρουσώ (γαλλικά: Étienne Pierre Théodore Rousseau), γνωστός ως Τεοντόρ Ρουσώ (1812-1867) ήταν Γάλλος ζωγράφος, ένας από τα ηγετικά στελέχη της σχολής της Μπεζανσόν. Με την άμεση παρατήρηση της φύσης συνέβαλε στην ανάπτυξη της τοπιογραφίας.

 Ο Τεοντόρ Ρουσώ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 15 Απριλίου 1812. Ήταν γιος ράφτη-εμπόρου και άρχισε να ζωγραφίζει σε ηλικία 14 ετών. Στη δεκαετία του 1820 άρχισε να ζωγραφίζει σε εξωτερικούς χώρους απευθείας στη φύση, μια νέα διαδικασία εκείνη την εποχή. Αν και οι δάσκαλοί του ανήκαν στη νεοκλασική παράδοση, ο Ρουσώ στήριξε την τεχνοτροπία του στην εκτενή μελέτη έργων του Κλωντ Λορραίν, των Ολλανδών τοπιογράφων της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική του 17ου αιώνα και στο έργο Άγγλων συγχρόνων του, όπως ο Ρίτσαρντ Παρκς Μπόνινγκτον και ο Τζων Κόνσταμπλ. Ταξίδεψε πολύ σε διάφορες περιοχές της Γαλλίας, όπου μελέτησε και απεικόνισε διάφορα τοπία. Αυτά τα πρώιμα τοπία του απεικονίζουν τη φύση ως μια άγρια ​​και απείθαρχη δύναμη και κέρδισαν τον θαυμασμό πολλών από τους κορυφαίους ρομαντικούς ζωγράφους και συγγραφείς της Γαλλίας. Κατά τη δεκαετία του 1830 στο Παρίσι, ο Ρουσώ έζησε μποέμ ζωή. Από το 1831 άρχισε να εκθέτει τακτικά στο γαλλικό Σαλόν. Αλλά το 1836 το έργο του Κάθοδος αγελάδων στα βουνά Ζυρά (περίπου 1835) απορρίφθηκε από την κριτική επιτροπή, όπως και όλες οι συμμετοχές του τα επόμενα επτά χρόνια. Παρά την επίσημη απόρριψη, η φήμη του συνέχισε να αυξάνεται. Ο Ρουσώ επισκέφτηκε για πρώτη φορά την περιοχή του Φονταινεμπλώ το 1833 και, από το 1846 περίπου, εγκαταστάθηκε τελικά στο χωριό Μπαρμπιζόν, μετά τη διάλυση του αρραβώνα του με την Ωγκυστίν Μπρω, προστατευόμενη της Ζωρζ Σαντ. Εκεί, συνεργάστηκε με μια ομάδα τοπιογράφων, μεταξύ των οποίων οι Ζαν-Φρανσουά Μιλέ, Ζυλ Ντυπρέ, Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια και Σαρλ-Φρανσουά Ντωμπινί. Οι καλλιτεχνικοί τους στόχοι ήταν κοινοί, ζωγράφιζαν το τοπίο με ρεαλιστικούς όρους, κάνοντάς το κύριο θέμα των έργων τους, και έγιναν γνωστοί συλλογικά ως σχολή της Μπαρμπιζόν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καλλιτεχνικής εξορίας, ο Ρουσώ δημιούργησε πίνακες αντλώντας έμπνευση απευθείας από τη φύση. Τα έργα του αντιπροσωπεύουν εν μέρει μια αντίδραση ενάντια στον κυρίαρχο την εποχή εκείνη νεοκλασικισμό και την κλασική ακαδημαϊκή παράδοση, που χρησιμοποιούσαν το τοπίο απλώς ως φόντο για αλληγορικές σκηνές και ιστορικές και μυθολογικές παραστάσεις, όσο και στα ήρεμα εξιδανικευμένα τοπία του ρομαντισμού. Μετά την Επανάσταση του 1848, το Σαλόν χαλάρωσε λίγο τα πρότυπά του και ο Ρουσώ αναγνωρίστηκε τελικά επίσημα ως σημαντική προσωπικότητα στη γαλλική τοπιογραφία. Τα έργα του είχαν ευρεία αποδοχή στην Παγκόσμια Έκθεση του 1855 και έγινε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Καλών Τεχνών για την Παγκόσμια Έκθεση του 1867. Οι μικρές, υψηλής υφής πινελιές του επηρέασαν το έργο των ιμπρεσιονιστών.Ο Τεοντόρ Ρουσώ πέθανε από καρδιακή προσβολή στη Μπαρμπιζόν στις 22 Δεκεμβρίου 1867. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Théodore Rousseau στο Wikimedia Commons
Δημήτριος Ν. Μπότσαρης

Για τον εγγονό του, στρατιωτικό και πολιτικό του 20ου αιώνα, δείτε Δημήτριος Νότη Μπότσαρης (για άλλα πρόσωπα με το ίδιο όνομα δείτε Δημήτριος Μπότσαρης) Ο Δημήτρης Μπότσαρης (Δημήτριος Νότη Μπότσαρης - συνονόματος με τον εγγονό του) (1808 - 10 Σεπτεμβρίου 1892) ήταν Έλληνας αγωνιστής, στρατιωτικός και πολιτικός.

 Γεννήθηκε το 1808 στο Σούλι Θεσπρωτίας, τέσσερα ακριβώς έτη μετά την επίθεση του Αλή Πασά κατά της οικογένειας των Μποτσαραίων. Ήταν γιος του Νότη Μπότσαρη. Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε μέσα στις μάχες και τα όπλα. Σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών, οπλισμένος με πολεμική πανοπλία πολέμησε δίπλα στο πλευρό του πατέρα του. Υπέστη τις ταλαιπωρίες της πολιορκίας του Μεσολογγίου, αγωνίστηκε κατά την Έξοδο, και σε ηλικία δεκαεπτά χρονών, όταν ο πατέρας του έπαιρνε μέρος στην Συνέλευση της Τροιζήνας ανέλαβε αυτός την διοίκηση του σώματος και ως σωματάρχης διετέλεσε υπό την αρχηγία του Καραϊσκάκη. Διέπρεψε στη μάχη του Φαλήρου. Μετά την αποκατάσταση των πραγμάτων ο Μπότσαρης κατατάχτηκε στον τακτικό στρατό, και διακρίθηκε στις μάχες. Το 1854 μαζί με τους Κίτσο Τζαβέλα και Θεόδωρο Γρίβα, υπήρξε επικεφαλής της επανάστασης στην Ήπειρο, με σκοπό την Ένωση της περιοχής με το ελληνικό κράτος και έδρασε μεταξύ Μακρυνόρους και Τζουμέρκων. Προσελήφθη από τον Βασιλιά Γεώργιο Α' ως υπασπιστής του. Ανέβηκε στα ψηλότερα στρατιωτικά αξιώματα και το 1863 έγινε Υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Δ. Κυριακού. Διετέλεσε πολλές φορές βουλευτής και πληρεξούσιος στην Β' Εθνοσυνέλευση των Αθηνών. Έφερε τον βαθμό του αντιστράτηγου και τιμήθηκε με τον Ελληνικό Μεγαλόσταυρο. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 10 Σεπτεμβρίου 1892 και τάφηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ιωάννης Α. Αρσένης (διεύθυνση) (1894). Ποικίλη Στοά: Εθνικόν Εικονογραφημένον Ημερολόγιον, τόμ. 10 (1894), σελ. 421-422. Αθήνα: Τύποις Αλεξάνδρου Παπαγεωργίου. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015.
Ντανιέλ Μπατίστα Λίμα

Ο Ντανιέλ Μπατίστα Λίμα (γενν. 9 Σεπτεμβρίου 1964) είναι παλαίμαχος διεθνής με την Ελλάδα ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είχε την πορτογαλική υπηκοότητα και κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας απέκτησε διαδοχικά την ολλανδική και την ελληνική.

 Αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιώς και αγαπήθηκε από τους φιλάθλους για το εντυπωσιακό και εκρηκτικό στυλ παιχνιδιού του. Το 1989 τον απέκτησε η ΑΕΚ όπου ξεχώρισε για την υψηλή τεχνική του και με την οποία κατέκτησε 1 πρωτάθλημα (1991-1992). Με τη λήξη εκείνης της περιόδου μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό στον οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Το 1995 επέστρεψε στην ΑΕΚ έως το 1999, οπότε και έκλεισε την καριέρα του στον Άρη Θεσσαλονίκης. Ο Ντανιέλ Μπατίστα με την απόκτηση της ελληνικής υπηκοότητας αποτέλεσε αμέσως μέλος της Εθνικής Ελλάδας. Στις 12 Οκτωβρίου 1994 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τα γαλανόλευκα χρώματα, συμμετέχοντας συνολικά σε 14 αγώνες και σκοράροντας 2 φορές. Είναι ο πρώτος ξένος (μη Έλληνας) ποδοσφαιριστής που φόρεσε τη φανέλα του ελληνικού αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1991-92 (ΑΕΚ) 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1995-96 (ΑΕΚ), 1996-97 (ΑΕΚ) Έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά: την Ελεάννα (γενν. 1987), την Νταμίσα (γενν. 1991), την Γιάρα (γενν. 1994) και τον Αλέξανδρο (γενν. 2013). Η καριέρα του Ντανιέλ Μπατίστα στο national-football-teams Το προφίλ του Ντανιέλ Μπατίστα στο transfermarkt
Μαρία του Εβρέ

H Μαρία, γαλλ. Marie d'Évreux (1303 - 31 Οκτωβρίου 1335) από τον Οίκο του Εβρέ ήταν κόρη του κόμη του Εβρέ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βραβάντης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Εβρέ και της Μαργαρίτας του Αρτουά, κόρης του Φιλίππου κόμη του Αρτουά. Παντρεύτηκε το 1311 τον Ιωάννη Γ΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης και είχε τέκνα: Ιωάννα 1322-1406, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Δ΄ των Αβέν κόμη της Ολλανδίας και έπειτα τον Βεγκέσλαο Α΄ δούκα του Λουξεμβούργου. Μαργαρίτα 1323-1368, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας & του Νεβέρ (από τον πατέρα του) και κόμη του Αρτουά & της Βουργουνδίας (από τη μητέρα του). Μαργαρίτα Γ΄ 1348-1405, κόμισσα της Φλάνδρας, Νεβέρ, Αρτουά & Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο των Καπετιδών δούκα της Βουργουνδίας και μετά τον Φίλιππο Β΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Μαρία 1325-1368, παντρεύτηκε τον Ρέγκιναρ Γ΄ κόμη του Γκέλντερς. Ιωάννης 1327-1355, παντρεύτηκε τη Μαρία Βαλουά, κόρη του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ερρίκος απεβ. 1349. Γκόντφρεϋ απεβ. 1352. Boffa, Sergio (2004). Warfare in Medieval Brabant, 1356-1406. The Boydell Press.
Πολιορκία της Νικομηδείας

Η Πολιορκία της Νικομηδείας έλαβε χώρα από το 1333 μέχρι το 1337 και έληξε με κατάληψη της πόλης από τους Οθωμανούς. Η πτώση της Νικομηδείας σε συνδυασμό με την πτώση της Νίκαιας το 1331 σήμανε την αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στα ανατολικά.

 Μετά την ήττα των Βυζαντινών στη Νίκαια το 1331, η απώλεια της Νικομηδείας ήταν θέμα χρόνου για τους Βυζαντινούς. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας προσπάθησε να δωροδοκήσει τον Οθωμανό ηγέτη Ορχάν, αλλά το 1337, η Νικομήδεια δέχτηκε επίθεση και καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν κατάφερε να αποκατασταθεί μετά απ' αυτή την ήττα - τα προπύργια των Βυζαντινών στην Ανατολία είχαν πέσει, εκτός τη Φιλαδέλφεια, η οποία περικυκλώθηκε από τους Γερμιγιάνιδες μέχρι το 1396. Μετά την απώλεια της Νικομηδείας, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έμεινε ανυποστήριχτη. Σε αντίθεση με το 1096, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της Νικομηδείας, είχε λίγα εδάφη και μερικές πόλεις στην Πελοπόννησο. Με τους Σέρβους και τους Βούλγαρους να πιέζουν στο δυτικό μέτωπο και τους Οθωμανούς να αυξάνουν τη δύναμη τους στα ανατολικά, ο δικέφαλος αετός της Κωνσταντινούπολης τώρα όντως έβλεπε στις δύο κατευθύνσεις με φόβο. R.G. Grant, Battle: A Visual Journey Through 5,000 Years of Combat, Dorling Kindersley Publishers Ltd, 2005. ISBN 0-7566-1360-4
Ασβεστοχώρι Ιωαννίνων

Το Ασβεστοχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Μπιζανίου, του δήμου Ιωαννιτών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Λιόκου (Λιόκο).

 Το Ασβεστοχώρι είναι ορεινό χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του βουνού Μεγάλη Τσούκα (1.173 μ.) και πάνω στην επαρχιακή οδό Πεδινής-Πετραλώνων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 660. Απέχει 18 χλμ. περίπου ΝΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 16,463 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Λιόκου (Λιόκο). Το 1928 μετονομάστηκε σε Ασβεστοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασβεστοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μπιζανίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μπιζανίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωαννιτών. Η παλαιά ονομασία του χωριού Λιόκου, πιθανόν να οφείλεται σε κάποιο Σλάβο βοσκό που ήταν από τους πρώτους κατοίκους στην περιοχή και ονομαζόταν «Λιόκας». Η ονομασία Ασβεστοχώρι προέκυψε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, καθώς ο Αλή Πασάς είχε στην περιοχή ασβεστοκάμινους από τους οποίους προμηθεύονταν ασβέστη τα σαράια του. Οι περισσότεροι των κατοίκων είναι ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι στην πόλη των Ιωαννίνων, ενώ μεγάλο ποσοστό ασχολείται με γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες. Στο χωριό εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα ΠΑΟ Ασβεστοχωρίου. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου στο κέντρο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κλίφορντ Κάμπελ

Ο Σερ Κλίφορντ Κάμπελ (Sir Clifford Clarence Campbell, 28 Ιουνίου 1892 – Σεπτέμβριος 1991) υπήρξε Τζαμαϊκανός αξιωματούχος. Ήταν ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα με καταγωγή από τη χώρα αυτή και υπηρέτησε στο αξίωμα από το 1962 ως το 1973. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη.

 Γιος του Τζέιμς και της Μπλανς Κάμπελ, υπηρέτησε ως δάσκαλος και διευθυντής σχολείου στην ενορία Ουστμόρλαντ, στην Τζαμάικα. Υπήρξε ακτιβιστής για το Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα και διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής και στη συνέχεια της Γερουσίας, από τις 31 Αυγούστου 1962 ως τις 30 Νοεμβρίου 1962. Στη συνέχεια διορίστηκε στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και ορκίστηκε την 1η Δεκεμβρίου 1962. Τον διαδέχθηκε στις 2 Μαρτίου 1973 ο Σερ Χέρμπερτ Ντάφας. Απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών, το 1991.
Σαν Λορένσο ντε Αλμάγρο

Η Σαν Λορένσο (ισπανικά: San Lorenzo, ισπανική προφορά ΔΦΑ: san loˈɾenso) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Μποέδο του κεντρικού Μπουένος Άιρες και έχει στεφθεί δεκαπέντε φορές πρωταθλήτρια.

 Στις αρχές του 20ού αιώνα, καθώς τα τραμ και τα λεωφορεία εξαπλώνονταν στις εργατογειτονιές Αλμάγρο και Μποέδο (πρόκειται για όμορες συνοικίες), η κατάσταση γινόταν επικίνδυνη για τα παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο στο δρόμο. Μετά από ένα ατύχημα, ο ιερέας Λορένσο Μάσα τους παραχώρησε την αυλή του ναού του Αγίου Λαυρεντίου για να παίζουν με ασφάλεια. Σύντομα οι παρέες που συναντιόντουσαν εκεί συγκρότησαν ομάδα, η οποία ονομάσθηκε «Σαν Λορένσο» προς τιμήν του ναού, του ιερέα που τους προστάτευε και της Μάχης του Σαν Λορένσο (1813). Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης είναι η 1η Απριλίου 1908. Ως χρώματα επιλέχθηκαν το μπλε και το κόκκινο, επειδή συμβόλιζαν αντίστοιχα το ιδανικό και τον αγώνα. Ιστορική έδρα του σωματείου ήταν το Στάδιο Γκασόμετρο στο Μποέδο. Είχε χωρητικότητα 55.000 θεατών και συμπεριλαμβανόταν στις πιο καυτές έδρες της Αργεντινής. Πουλήθηκε το 1979 λόγω χρεών (πιθανά έπαιξαν ρόλο και οι κακές σχέσεις της ομάδας με τη χούντα) και ο νέος ιδιοκτήτης το κατεδάφισε για να χτίσει πολυκατάστημα. Σήμερα η Σαν Λορένσο αγωνίζεται στο Στάδιο Πέδρο Μπιδεγάιν ή Νέο Γκασόμετρο, το οποίο βρίσκεται στη συνοικία Νουέβα Πομπέγια. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1983 και παραδόθηκε μετά από 10 χρόνια. Χωράει 47.964 θεατές. Η Σαν Λορένσο έχει πολλά προσωνύμια. Επειδή ο ιδρυτής της ήταν ιερέας, τους αποκαλούν Αγίους (Santos) και Κοράκια (Cuervos). Η πρωταθλήτρια Αργεντινής ομάδα του 1933 που διέθετε πολλούς επαρχιώτες ποδοσφαιριστές, αποκλήθηκε Χωριάτες του Μποέδο (Gauchos de Boedo). Οι παίκτες που κατέκτησαν τον τίτλο αήττητοι το 1968, χαρακτηρίσθηκαν Φονιάδες (Matadores). Τέλος, οι οπαδοί της αποκαλούνται Κυκλώνες κατ' αντιστοιχία προς την αιώνια αντίπαλο Ουρακάν που σημαίνει Τυφώνας. Στη δεκαετία του '30, πολλοί ποδοσφαιριστές ήταν Βάσκοι μετανάστες. Έκτοτε υπάρχει ισχυρός δεσμός μεταξύ της Σαν Λορένσο και της βασκικής κοινότητας του Μπουένος Άιρες. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1946, η ομάδα επισκέφθηκε την Ισπανία όπου εντυπωσίασε σε φιλικούς αγώνες. Η Μπαρτσελόνα κατέθεσε πρόταση για τον επιθετικό Ρενέ Ποντόνι, αλλά ο παίκτης δίστασε να εγκαταλείψει την Αργεντινή. Μετά την άρνησή του, η Μπαρτσελόνα αγόρασε από τη Ρίβερ Πλέιτ τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο που έμελλε να γίνει ο πρώτος παγκόσμιος σταρ της μεταπολεμικής περιόδου. Πρωτάθλημα Αργεντινής (15) - οι ονομασίες αναφέρονται στα διαφορετικά συστήματα διεξαγωγής, όλοι οι τίτλοι είναι ισοδύναμοι Asociación Amateur de Football: 1923, 1924, 1927 Καμπεονάτο: 1933, 1936, 1946, 1959 Μετροπολιτάνο: 1968 (αήττητη), 1972 Νασιονάλ: 1972 (αήττητη), 1974 Κλαουσούρα: 1995, 2001, 2007 Ινισιάλ: 2013 Κύπελλα Αργεντινής (2)Copa de la República: 1943 Supercopa Argentina: 2015 Κόπα Λιμπερταδόρες (1): 2014Κόπα Μερκοσούρ (1): 2001Κόπα Σουδαμερικάνα (1): 2002 Copa Aldao (1): 1927 Copa Campeonato del Río de la Plata (1): 1923 Φιναλίστ Κυπέλλου Αργεντινής (1): 2013 Επίσημη ιστοσελίδα Ιστοσελίδα με αρχειακό υλικό
Α.Π.Ο. Κανάρης Νενήτων

Ο Α.Π.Ο. Κανάρης Νενήτων είναι αθλητικό σωματείο στα Νένητα της Χίου στην Ελλάδα. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Νενήτων, χωρητικότητας 300 θεατών.

 Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος «Κανάρης» Νενήτων ιδρύθηκε το 1958. Η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα την περίοδο 1982–83, τερματίζοντας στη 15η θέση του 1ου ομίλου με 28 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1984–85 αγωνίστηκε ξανά στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, όπου τερμάτησε στη 17η θέση του 2ου ομίλου με 14 βαθμούς, επιστρέφοντας στα τοπικά πρωταθλήματα. Την περίοδο 1986–87, η ομάδα μετείχε για τρίτη φορά στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, τερματίζοντας στη 19η και τελευταία θέση του 1ου ομίλου, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Χίου. Η περίοδος 1991–92 ήταν η πρώτη της ομάδας στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου τερμάτησε στη 17η και τελευταία θέση του 2ου ομίλου με 5 βαθμούς, επιστρέφοντας στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1995–96, η ομάδα μετείχε και πάλι στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, τερματίζοντας στη 18η και τελευταία θέση του 1ου ομίλου με -4 βαθμούς εξαιτίας της αφαίρεσης 9 βαθμών λόγο τιμωρίας, οπότε και υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα. Η ομάδα επέστρεψε στη Δ΄ Εθνική την περίοδο 2006–07, τερματίζοντας στη 14η θέση του 8ου ομίλου με 15 βαθμούς, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Χίου. Την περίοδο 2014–15, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Χίου, ενώ στο τέλος της περιόδου μετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ 2015 όπου κατέλαβε την 1η θέση του 10ου ομίλου, κερδίζοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την περίοδο 2015–16 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, όπου τερμάτησε στη 13η θέση του 3ου ομίλου με 16 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Χίου. Το 2019 ο Κανάρης αναδείχθηκε πρωταθλητής ΕΠΣ Χίου όμως η διοίκηση της ομάδας αποφάσισε να μην κατέβει στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Ερασιτεχνικής 2019-20. 1982–83: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1984–85: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1986–87: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1991–92: Δ΄ Εθνική 1995–96: Δ΄ Εθνική 2006–07: Δ΄ Εθνική 2015–16: Γ΄ Εθνική Επίσημος ιστότοπος
The Best of Muddy Waters

The Best of Muddy Waters είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, η οποία κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1958 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".Η συλλογή περιλαμβάνει δώδεκα κομμάτια, ηχογραφημένα από το 1948 ως το 1954, τα οποία καθιέρωσαν τον Waters στην σκηνή του Σικάγου. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποτέλεσε το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο τραγουδιστής και ένα από τα πρώτα της "Chess Records". Η πρώτη του έκδοση σε μορφή CD πραγματοποιήθηκε το 1987 από την "MCA Records", ενώ ακολούθησαν αρκετές ακόμη από την "Chess" και την "Universal Music".

 Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Μάντι Γουότερς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "The Best of Muddy Waters" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Έρνεστ Κρόφορντ - μπάσο Γουίλι Ντίξον - μπάσο Little Walter - φυσαρμόνικα Γουόλτερ Χόρτον - φυσαρμόνικα Τζίμι Ρότζερς - κιθάρα Ότις Σπαν - πιάνο Φρεντ Μπέλοου - τύμπανα Έλτζιν Έβανς - τύμπανα Λέοναρντ Τσες - μπάσο τύμπανο King of the Blues: The Best of Muddy Waters - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters - The Best Of Muddy Waters Best Of Muddy Waters - Rolling Stone Αρχειοθετήθηκε 2016-05-07 στο Wayback Machine.
Δημοψήφισμα του Σιλχέτ (1947)

Το δημοψήφισμα του Σιλέτ ήταν δημοψήφισμα το οποίο έλαβε χώρα στην επαρχία του Σιλέτ, με σκοπό να αποφασιστεί εάν η επαρχία Σιλέτ θα παραμείνει μέρος του Άσαμ και θα ενταχθεί στην Ινδία ή αν θα ενταχθεί στην επαρχία της Ανατολικής Βεγγάλης και το Πακιστάν, με ισχύ από τις 15 Αυγούστου 1947. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων επέλεξε την ένταξη στο Πακιστάν, ωστόσο, η Κοιλάδα Μπαράκ παρέμεινε στην Ινδία.

 Η διαίρεση της Ινδίας είχε οριστεί να γίνει με βάσει τις θρησκευτικές γραμμές. Οι περιοχές με Μουσουλμανική πλειοψηφία θα προσαρτούνταν στο Πακιστάν, ενώ οι περιοχές με Ινδουιστική πλειοψηφία θα παρέμεναν στην Ινδία. Το Σιλέτ ήταν μια επαρχία με πλειοψηφία Μουσουλμάνων στο Άσαμ. Ως σύνολο, το Άσαμ αποτελούσε επαρχία με Ινδουιστική πλειοψηφία. Στο Σιλέτ η κύρια γλώσσα ήταν η τοπική Σιλέτι και τα Βεγγαλικά, ενώ στην υπόλοιπη επαρχία η κυρίαρχη γλώσσα ήταν τα Ασσαμικά. Η Κυβέρνηση του Άσαμ πίστευε ότι η απόσχιση του Σιλέτ θα καθιστούσε τη πολιτεία πιο ομοιογενή και ισχυρότερη. Το 1946, ο πρωθυπουργός του Άσαμ Γκοπινάθ Μπορντολόι δήλωσε ότι η επιθυμία του ήταν "η ένταξη του Σιλέτ στην Ανατολική Βεγγάλη". Στις 3 Ιουλίου 1947, η κυβέρνηση της Βρετανικής Ινδίας ανακοίνωσε ότι στις 7 Ιουλίου 1947 θα λάβει χώρα δημοψήφισμα για το μελλοντικό καθεστώς του Σιλέτ. Ο Χ. Κ. Στοκ διορίστηκε επίτροπος του δημοψηφίσματος. Η πλειοψηφία του πληθυσμού ψήφισε υπέρ της ένταξης στο Πακιστάν. Η απόφαση τέθηκε σε εφαρμογή στο Άρθρο 3 του Νόμου Ινδικής Ανεξαρτησίας στις 18 Ιουλίου 1947. Η γραμμή Ράντκλαϊφ δημοσιεύθηκε στις 12 Αυγούστου 1947. Ωστόσο, η Κοιλάδα Μπαράκ, συμπεριλαμβανομένου του Καριμγκάντζ, προσαρτήθηκε στην Ινδία, ενώ το υπόλοιπο Σιλέτ εντάχθηκε στην Ανατολική Βεγγάλη. Οι κάτοικοι του Σιλέτ ήταν διχασμένοι σχετικά με το ζήτημα της ένταξης του Σιλέτ στην Ανατολική Βεγγάλη. Η τελική γραμμή Ράντκλαϊφ έδωσε κάποιες περιοχές του Σιλέτ όπως το Καριμγκάντζ στην Ινδία ενώ το υπόλοιπο Σιλέτ εντάχθηκε στο Ανατολικό Πακιστάν. Το Καριμγκάντζ είχε πλειοψηφία μουσουλμάνων, οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της ένταξης στο Πακιστάν, ενώ άλλες περιοχές όπως το Μουλβιμπαζάρ ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ινδία.Η Ινδία έλαβε τρεισήμισι θάνα από το Σιλχέτ. Ωστόσο, οι Ασσαμέζοι καλωσόρισαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Σιλέτ της αποικιακής επαρχίας του Άσαμ εντάχθηκε στο Ανατολικό Πακιστάν. Στη συνέχεια, η Ανατολική Βεγγάλη αποσχίστηκε και μετασχηματίστηκε στο ανεξάρτητο Μπανγκλαντές τον Δεκέμβριο του 1971.Τα αποτελέσματα ανά επαρχία ήταν τα παρακάτω:
Σάσα Τσάτζο

H Σάσα Τσάτζο (σερβικά κυριλλικά: Саша Чађо‎, γεννημένη στις 13 Ιουλίου 1989) είναι επαγγελματίας αθλήτρια Σερβικής καταγωγής στη καλαθοσφαίριση γυναικών, που παίζει για το Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης ΣΚ της Τουρκικής Λίγκας. Εκπροσωπεί επίσης την Εθνική Σερβίας (καλαθοσφαίριση γυναικών).

 Εκπροσώπησε την Εθνική Σερβίας (καλαθοσφαίριση) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2015 στη Βουδαπέστη, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, πρώτη στην ιστορία για τη Σερβική ομάδα. Μετάλλιο Αξίας στον Λαό (Σερβική Δημοκρατία (Βοσνία και Ερζεγοβίνη) Saša Čađo στο eurobasket.com Saša Čađo στο eurobasketwomen2013.com Saša Čađo Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine. στο fiba.com Σάσα Τσάτζο στο Instagram
Χειροφιλία

Η Χειροφιλία ή φετιχισμός χεριών είναι ένα σεξουαλικό φετίχ για τα χέρια. Στο φετίχ αυτό, μπορεί να εκδηλώνεται σεξουαλική έλξη για μια συγκεκριμένη περιοχή όπως τα δάκτυλα, τη παλάμη ή τα νύχια, ή έλξη για μια συγκεκριμένη πράξη που εκτελείται με τα χέρια η οποία συνηθίζεται να θεωρείται ως μη σεξουαλική, όπως το πλύσιμο και το στέγνωμα πιάτων. Ο φετιχισμός χεριών μπορεί να υποδηλώνει μια επιθυμία για σωματική αλληλεπίδραση, ή σεξουαλική φαντασίωση. Επίσης, το φετίχ των χεριών είναι γνωστό στη βιομηχανία πορνό, ωστόσο πέρα από τον αντρικό αυνανισμό που πραγματοποιείται με τα χέρια από άλλο άτομο (handjob), είναι ένα από τα λιγότερο συνηθισμένα φετίχ, σε αντίθεση με τη ποδολαγνεία που είναι το πιο κοινό.

 Ο φετιχισμός των χεριών είναι η σεξουαλική έλξη για τα χέρια. Η έλξη αυτή εκφράζεται συνήθως με δακτύλωμα , handjobs ρούφηγμα δακτύλων και γλείψιμο παλαμών. Το 2007, πραγματοποιήθηκε μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια σε περίπου 5000 φετιχιστές συμμετέχοντες, για να δουν την επικράτηση του συγκεκριμένου φετίχ. Το περιεχόμενο της μελέτης αναλύθηκε και διαπιστώθηκε ότι μόνο 669 συμμετέχοντες αναφέρονταν στα νύχια, μια επέκταση του φετιχισμού των χεριών. Αυτό δεν αναφερόταν ειδικά στα νύχια και το ποσό των 669 ήταν λιγότερο από το 1% των συμμετεχόντων. Στην anime/manga σειρά Bizarre Adventure του JoJo, ο βασικός κακοποιός του τέταρτου τόξου Yoshikage Kira, είναι ένας σειριακός δολοφόνος που δολοφονεί τις γυναίκες για να βγει ραντεβού με τα χέρια τους τα οποία είχαν αποκοπεί, ξεκίνησε διάφορες συζητήσεις και το φετίχ αυτό συγκέντρωσε προσοχή.
Ηλίας Κριμπάς

Ο Ηλίας Δ. Κριμπάς (Μερόπη Μεσσηνίας, 1894 - 28 Απριλίου 1981) ήταν Έλληνας πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Υγιεινής επί κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά από το 1939 ως το 1941. Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος του ΕΛΚΕΠΑ. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ και τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικα.

 Σπούδασε στο Παρίσι στη Σχολή Καλών Τεχνών και Κατασκευών. Το 1927 ανέλαβε διευθυντής τεχνικών υπηρεσιών στο Δήμο Πειραιά και 7 χρόνια αργότερα επικεφαλής της διεύθυνσης τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων. Ήταν επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Παραγωγικότητας και πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Ενώσεως Επιστημόνων και της Κεντρικής Επιτροπής Τεχνικής Βοήθειας. . Διορίστηκε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως στις 4 Σεπτεμβρίου 1939 στην κυβέρνηση Μεταξά. Παρέμεινε στο υπουργικό αξίωμα ως υπουργός Εθνικής Προνοίας και στην επόμενη Κυβέρνηση Κορυζή ως τις 20 Απριλίου 1941. Το 1971 διορίστηκε διοικητής της Κτηματικής Τράπεζας, της οποίας ήταν διευθυντής από το 1946. Λίγο πριν πεθάνει ήταν πρόεδρος της εταιρείας ΑΕΕΧ Π. και Λιπασμάτων
Αθήρι

Η ποικιλία Αθήρι είναι ποικιλία πρώιμης ωρίμανσης και θεωρείται μία από τις καλύτερες λευκές ελληνικές ποικιλίες οινοποιίας. Πρέπει όμως να προσεχθεί ιδιαίτερα η ημερομηνία τρυγητού γιατί όταν ξεπεραστεί ο βαθμός ωριμότητας των σταφυλιών μειώνονται σημαντικά τα οξέα τους.

 Νησιά Αιγαίου Αθήρι λευκό, Αθήρι άσπρο, Ασπραθήρι. Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Κρήτη. Συναντάται επίσης στους νομούς Χαλκιδικής, Λακωνίας, Βοιωτίας, Θεσσαλονίκης και Ευβοίας. Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σαντορίνη, Ρόδος, Πλαγιές Μελίτωνα, Τοπικός Αγιορείτικος, Μακεδονικός, Λασηθιώτικος, Πλαγιές Βερτίσκου καθώς και Επιτραπέζιος οίνος. Είναι φυτό μεγάλης ζωηρότητας και παραγωγικότητας. Διαμορφώνεται σε χαμηλά κυπελλοειδή ή σε γραμμοειδή σχήματα Royat. Είναι αρκετά ανθεκτική στον περονόσπορο, όμως πολύ ευαίσθητη στο ωίδιο σε βαθμό που αποτελεί ένδειξη έναρξης προσβολής της ασθένειας για όλες τις συγκαλλιεργούμενες ποικιλίες. Όλες οι Ελληνικές Ποικιλίες Τόποι Καλλιέργειας Αρχειοθετήθηκε 2012-12-05 στο Wayback Machine.
Hongqi CA7200

To Hongqi CA7200 ήταν μια σειρά από μεσαία πολυτελή αυτοκίνητα που παράχθηκαν από την Κινέζικη εταιρία Hongqi-FAW από το 1996 μέχρι το 1998. Ήταν βασισμένο σε μια Κινέζικη έκδοση του Audi 100 C3, το οποίο η Κινέζικη εταιρία FAW άρχιζε να παράγει σε συνεργασία με την Volkswagen το 1988, για την τοπική αγορά. Έτσι αν και το Audi 100 πουλιόταν και συναρμολογούνταν στην Κίνα ήδη με το δικό του όνομα, αυτό δεν σταμάτησε την FAW από το να πουλήσει μια έκδοση με δικό της όνομα. Παράχθηκαν πολλές άλλες εκδόσεις του Hongqi, όπως λιμουζίνες, βαν, ακόμη και αγροτικά οχήματα. Η παραγωγή τελείωσε οριστικά το 2005.

 Το μόνο ουσιαστικό αυτοκίνητο που παρήγαγε η FAW-Hongqi μέχρι εκείνη την εποχή, ήταν η λιμουζίνα Hongqi CA770, η οποία άρχιζε να παράγεται το 1966 και δεν ήταν πολλά περισσότερα από ένας απλός εκσυγχρονισμός του Hongqi CA72 από το 1959. Αυτήν η λιμουζίνα ήταν μια αντιγραφή από ξένα οχήματα. Τα μηχανικά εξαρτήματα όπως το σασί και η μηχανή πάρθηκαν από το Αμερικάνικο Chrysler Imperial του 1955, ενώ το αμάξωμα ήταν μια παραλλαγή από αυτό του GAZ-13 της ίδιας χρονιάς. Όπως είναι προφανές, αυτά τα οχήματα διαθέτονταν μόνο στους πολιτικούς και πλούσιους της χώρας. Παρόλο το οτι ήταν αρκετά απαρχαιωμένο, η FAW συνέχιζε να παράγει το Hongqi CA770 μέχρι το 1995, αφού δεν είχαν άλλο όχημα να παράγει για την αγορά πολυτελών αυτοκινήτων.Βέβαια, αφού η FAW μπήκε σε μια συμφωνία με την Volkswagen για την παραγωγή αυτοκινήτων για την Κινέζικη αγορά, έριξε τα μάτια της πάνω στα μεσαία-μεγάλα πολυτελή σεντάν της Audi, το 100 και το 200, τα οποία πίστεψε πως ίσως θα μπορούσαν να αποτελέσουν την βάση για ένα διάδοχο του Hongqi CA770. Έτσι, η Hongqi μπόρεσε να πείσει την Volkswagen να πάρει την άδεια για να χρησιμοποιήσει αυτά τα μοντέλα για να τα κυκλοφορήσει υπό την δικιά τους μάρκα. Τα πρώτα πρωτότυπα παράχθηκαν μερικούς μήνες μετά. Περιλάμβαναν ένα σεντάν βασισμένο στο Audi 100 και μερικές λιμουζίνες βασισμένες στο ίδιο όχημα αλλά και στο Audi 200, οι οποίες προορίζονταν σαν αντικαταστάτης του Hongqi CA770. Τα οχήματα δέχθηκαν αρκετά θετικές κριτικές και έτσι η παραγωγή άρχισε. Αυτά τα κινέζικα Audi όμως δεν είχαν την ίδια μηχανή με τα γνήσια γερμανικά οχήματα, αλλά χρησιμοποιούσαν μηχανές της Chrysler και της Nissan.Η παραγωγή τελείωσε το 2005 και τα αυτοκίνητα αντικαταστάθηκαν από μια έκδοση του Toyota Crown Majesta που πουλιόταν από την Hongqi ως το HQ300/HQ430 μέχρι το 2010, μετά από μια συμφωνία της FAW με την Toyota. History: the amazing Hongqi CA1021 Audi-based pickup trucks from China
Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Δεκεμβρίου 1903

Η (3η) Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη Δεκεμβρίου 1903 (Δεκέμβριος 1903 - Δεκέμβριος 1904) ανέλαβε την εξουσία μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Ράλλη. Ο Θεοτόκης κυβέρνησε επί ένα έτος, στηριζόμενος στις ψήφους του κόμματος του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Τον Δεκέμβριο του 1904 όταν, με αφορμή την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης κατέθεσε πρόταση δυσπιστίας, το «Ζαϊμικό» κόμμα απέσυρε την υποστήριξή του και η κυβέρνηση καταψηφίστηκε (104 υπέρ και 114 κατά) και παραιτήθηκε.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Γεώργιος Θεοτόκης«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Άθως Ρωμανός «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Θεοτόκης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: ο βουλευτής Παρνασσίδας, Ανάργυρος Σιμόπουλος- αντικαταστάθηκε στις 5 - 10 - 1904 από τον βουλευτή Χαλκίδας, Νικόλαο Καλογερόπουλο«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: υποστράτηγος Κωνσταντίνος Σμολένσκη «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Νικόλαος Λεβίδης «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Σπυρίδων Στάης- τον Ιούνιο του 1904 αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίνο Αργάσαρη Λομβάρδο«Επί των Ναυτικών υπουργός»: Σπυρίδων Κουμουνδούρος Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος: «Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843 - 2004», σελ. 57
Ρόμπερτ Φρίκε

Ο Καρλ Εμάνουελ Ρόμπερτ Φρίκε (Karl Emanuel Robert Fricke, Χέλμστετ, 24 Σεπτεμβρίου 1861 – Μπαντ Χάρτσμπουργκ, 18 Ιουλίου 1930) ήταν Γερμανός μαθηματικός γνωστός για το έργο του στην μιγαδική ανάλυση και ιδίως στις ελλειπτικές, modular και αυτομορφικές συναρτήσεις. Ήταν ένας από τους κυριότερους συνεργάτες του Φέλιξ Κλάιν (Felix Klein), από κοινού με τον οποίο συνέγραψε αναγνωρισμένο δίτομο έργο πάνω στις προαναφερθείσες συναρτήσεις. Από το 1894 ως το 1930 ήταν καθηγητής Ανώτερων Μαθηματικών στο Technische Hochschule Carolo-Wilhelmina στο Μπράουνσβαϊγκ (Braunschweig).

 Fricke, Robert; Klein, Felix (1890), Vorlesungen über die Theorie der elliptischen Modulfunctionen (Volume 1), B. G. Teubner, Leipzig, http://digital.library.cornell.edu/cgi/t/text/text-idx?c=math;cc=math;view=toc;subview=short;idno=05330001 Fricke, Robert; Klein, Felix (1892), Vorlesungen über die Theorie der elliptischen Modulfunctionen (Volume 2), B. G. Teubner, Leipzig, http://digital.library.cornell.edu/cgi/t/text/text-idx?c=math;cc=math;view=toc;subview=short;idno=05340001 Fricke, Robert; Klein, Felix (1897), Vorlesungen über die Theorie der automorphen Functionen. Erster Band; Die gruppentheoretischen Grundlagen., Leipzig: B. G. Teubner, ISBN 978-1-4297-0551-6, http://www.archive.org/details/vorlesungenber01fricuoft Fricke, Robert; Klein, Felix (1912), Vorlesungen über die Theorie der automorphen Functionen. Zweiter Band: Die funktionentheoretischen Ausführungen und die Anwendungen. 1. Lieferung: Engere Theorie der automorphen Funktionen., Leipzig: B. G. Teubner., ISBN 978-1-4297-0552-3, http://www.archive.org/details/vorlesungenber02fricuoft Fricke, Robert (1915), Die elliptischen Funktionen und ihre Anwendungen. Erster Band: Die funktionentheoretischen und analytischen Grundlagen, B. G. Teubner ; Reprint, Springer Verlag, 2011, ISBN 3642195563 Fricke, Robert (1922), Die elliptischen Funktionen und ihre Anwendungen. Zweiter Band: Die algebraischen Ausführungen, B. G. Teubner ; Reprint, Springer Verlag, 2011, ISBN 3642195601 O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Ρόμπερτ Φρίκε», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Fricke.html . Ρόμπερτ Φρίκε στο Mathematics Genealogy Project
Βραβείο Golden Boy

Το Golden Boy είναι βραβείο το οποίο δίνεται από αθλητικούς δημοσιογράφους σε νεαρούς ποδοσφαιριστές της Ευρώπης, οι οποίοι κατά τη διάρκεια μιας ημερολογιακής χρονιάς εξέπληξαν με την απόδοσή τους. Οι δύο προϋποθέσεις του βραβείου είναι ο παίχτης να είναι κάτω των 21 ετών και να αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα της Ευρώπης.

 Το βραβείο καθιερώθηκε στην ιταλική αθλητική εφημερίδα Tuttosport, το 2003. Πλέον συμμετέχουν αρκετές εφημερίδες από όλη την Ευρώπη για την ανάδειξη του νικητή: Bild (Γερμανία), Blick (Ελβετία), A Bola (Πορτογαλία), L'Équipe (Γαλλία), France Football (Γαλλία), Marca (Ισπανία), Mundo Deportivo (Ισπανία), Τα Νέα (Ελλάδα), Sport Express (Ρωσία), De Telegraaf (Ολλανδία) και, τέλος, The Times. Kάθε κριτής μπορεί να ψηφίσει 5 νέους παίχτες, δίνοντας τη βαθμολογία 10 στον καλύτερο, και στους υπόλοιπους 7, 5, 3 και 1. Όπου χρόνος με έντονη γραφή, σημαίνει ότι το βραβείο μοιράστηκε. Βραβείο Bravo
Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος

Ο Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνος (κατά κόσμον Στέφανος Μπαρδάκας, Μελίτη Φλώρινας, 1969) είναι Έλληνας Επίσκοπος και θεολόγος που είναι Μητροπολίτης Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς από το 2015.

 Ο κατά κόσμον Στέφανος Μπαρδάκας γεννήθηκε στη Μελίτη Φλώρινας το 1969 και είναι γόνος Μικρασιατών προσφύγων. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Φλώρινα και εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ., από την οποία αποφοίτησε το 1991 με τον βαθμο «Άριστα». Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στον τομέα της Πατερικής Θεολογίας του Α.Π.Θ. καθώς επίσης και στο Πανεπιστήμιο Νεαπόλεως Κύπρου. Εργάστηκε στο Κεντρο Βυζαντινών Ερευνών του Α.Π.Θ. ως επιστημονικός συνεργάτης. Το 1993 εκάρη μοναχός στην καλύβη Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου της Μονής Κουτλουμουσίου και χειροτονήθηκε διάκονος, ενώ το 1996 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνο Καντιώτη. Από τον ίδιο έλαβε και το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου και το οφίκιο της Πνευματικής πατρότητος. Το 1997 διορίσθηκε, με πρόταση του Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου, ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Φλωρίνης. Το 2000 διορίσθηκε από τον Μητροπολίτη Φλωρίνης Θεόκλητο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης. Το 2011 εξελέγη Καθηγούμενος της Ιεράς Ιστορικής Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλαδορράχης Φλώρινας. Διετέλεσε διευθυντής συντάξεως του Περιοδικού της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης «ΣΑΛΠΙΓΞ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ». Το 2013 διορίσθηκε Γραμματέας της Ειδικής Επιτροπής για τις σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά του Εκκλησιαστικού Τηλεοπτικού Σταθμού «4Ε». Στις 26 Μαΐου 2015 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Νεάς Κρήνης και Καλαμαριάς. Η χειροτονία του σε Επίσκοπο έλαβε χώρα στις 1 Ιουνίου στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιουνίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Καλαμαριάς από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο. Συχνά γίνεται αποδέκτης κριτικής για τα συνεχή ταξίδια εκτός της επαρχίας του και για λειτουργικές καινοτομίες κατά τις ακολουθίες. Βιογραφικό νέου μητροπολίτου Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κλαδοράχης