IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1970

Οι βουλευτικές εκλογές του 1970 ήταν οι δεύτερες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 5 Ιουλίου 1970 για την εκλογή των 35 εκ των 50 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

 Η Κύπρος είναι μια ενιαία δημοκρατία με προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένος, είναι και αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης, και προεδρεύει του εκτελεστικού Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αναλογικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διευκολύνουν τον πολυκομματισμό, όπου το κόμμα του εκλεγμένου προέδρου συνήθως συμμαχεί με άλλα μικρότερα κόμματα για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που συνήθως προσαρμόζεται στις κοινοβουλευτικές αλλαγές μετά τις βουλευτικές εκλογές. Οι 50 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονταν από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 50 θέσεις, οι 35 εκλέγονταν από τους Ελληνοκύπριους και οι 15 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω των δικοινοτικών διαταραχών της περιόδου 1963-1964 και της αποχώρησης των Τουρκοκυπρίων από την διακυβέρνηση της χώρας, οι 15 τουρκοκυπριακές έδρες παρέμειναν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 35 έδρες.Οι εκλογές διεξήχθησαν με το πλειοψηφικό σύστημα.Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 35 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν: Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας (12 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού (7 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου (7 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Πάφου (4 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας (3 έδρες) Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας (2 έδρες) Στις εκλογές συμμετείχαν 5 συνδυασμοί κομμάτων και 18 ανεξάρτητοι υποψήφιοι: Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) με 9 υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες Δημοκρατικό Εθνικό Κόμμα (ΔΕΚ) με 19 υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες Ενιαία Δημοκρατική Ένωση Κέντρου (ΕΔΕΚ) με 20 υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες Ενιαίον Κόμμα με 34 υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες Προοδευτική Παράταξις με 35 υποψήφιους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες.Οι 18 ανεξάρτητοι υποψήφιοι ήταν: Ιωσήφ Γιαμάκης, Μόδεστος Πίτσιλλος, Γιάννης Ρωσσίδης, Λοϊζος Σέππος, Θεοφάνης Παρασκευά, Λεύκιος Ροδοσθένους, Συμεών Σιμιλλίδης, Χρίστος Τζαπούρας, Γεώργιος Κουλουμπρίδης, Γιαννάκης Δρουσιώτης, Ερατοσθένης Λιασίδης, Ηρόδοτος Νικολαΐδης, Ιάκωβος Παναγιώτου, Κωνσταντίνος Μαραθεύτης, Αρίσταρχος Σκούρος, Ανδρέας Γεωργιάδης, Φειδίας Παρασκευαΐδης και Σίμος Σχίζας. Το ΑΚΕΛ κέρδισε εννέα έδρες, η ΕΔΕΚ δύο έδρες, το Ενιαίον Κόμμα 15 έδρες, η Προοδευτική Παράταξις επτά έδρες ενώ έδρα κέρδισαν και δύο ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος) (με κατάλογο των εκλεγμένων βουλευτών) «Εκλογές 5ης Ιουλίου 1970». www.parliament.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2020.
Σωτήρης Λύτρας

Ο Σωτήρης Λύτρας (1941) είναι Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, που έχει διατελέσει τρεις φορές γενικός γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου.

 Γεννήθηκε το 1941 στην Αθήνα. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης, του οποίου αναγορεύθηκε διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου με ειδίκευση στο Διοικητικό Δίκαιο. Έχει ασκήσει μαχόμενη δικηγορία, παράλληλα με την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία που ξεκίνησε το 1983, όταν εξελέγη λέκτορας Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1987 έγινε επίκουρος καθηγητής, το 1989 αναπληρωτής καθηγητής και το 1993 τακτικός καθηγητής. Πλέον είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής Αθηνών. Υπήρξε μέλος της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (1997 – 2005), μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου των άρθρων 88 και 99, και έχει συμμετάσχει σε πολλές νομοπαρασκευαστικές επιτροπές. Το 1988 διορίστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στη θέση του γενικού γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1989. Την περίοδο 1993 - 1996 επανήλθε στην ίδια θέση ενώ τον Οκτώβριο του 2009 στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου ανέλαβε για τρίτη φορά την θέση του γενικού γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου, μέχρι τον Ιούνιο του 2012 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης Σαμαρά, όταν τη θέση του πήρε ο Τάκης Μπαλτάκος.Διαμένει στην Αθήνα, και έχει συγγράψει διάφορα νομικά βιβλία.
Λεβ Κουλέσωφ

Ο Λεβ Βλαντιμίροβιτς Κουλέσωφ (ρώσικα: Лев Владимирович Кулешов, 14 Ιανουαρίου 1899, Ταμπόβ - 29 Μαρτίου 1970, Μόσχα) ήταν Ρώσος κινηματογραφιστής και θεωρητικός του κινηματογράφου. Βοήθησε στη δημιουργία της πρώτης στον κόσμο σχολής κινηματογράφου, όπου και μετέπειτα δίδαξε.

 Ο Κουλέσωφ είναι ανάμεσα στους πρώτους, αν όχι ο πρώτος, θεωρητικός του κινηματογράφου. Πρωτοπόρος στη Σοβιετική θεωρία του μοντάζ, παρουσίασε τις απόψεις του πάνω στο μοντάζ πριν από τον Σεργκέι Αϊζενστάιν (που υπήρξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μαθητής του) και τον Βσέβολοντ Πουντόβκιν. Η ουσία του σινεμά για τον Κουλέσωφ ήταν στο μοντάζ, στην αντιπαράθεση της μιας εικόνας με την επόμενη. Για να επιδείξει την θεωρία του δημιούργησε αυτό που πλέον αποκαλείται "το πείραμα του Κουλέσωφ". Στην κινηματογραφική αυτή άσκηση αντιπαρέθεσε την ίδια εικόνα (ενός σχετικά ανέκφραστου ηθοποιού) με εικόνες έντονες σε νοήματα (ένα πιάτο σούπα, ένα φέρετρο, ένα κορίτσι) προκειμένου να δείξει ότι το μοντάζ μπορούσε να αλλάξει την ερμηνεία που έδιναν οι θεατές σε κάθε εικόνα και έκφραση. Εκτός από την εργασία του στο θεωρητικό πεδίο ο Κουλέσωφ υπήρξε και παραγωγικότατος σκηνοθέτης ταινιών μέχρι τη στιγμή που έχασε την εύνοια του σταλινικού καθεστώτος. 1917 — За счастьем 1917 — Чёрная любовь 1918 — Песнь любви недопетая 1924 — Необычайные приключения мистера Веста в стране большевиков 1925 — Луч смерти 1926 — По закону 1927 — Ваша знакомая 1929 — Весёлая канарейка 1929 — Два-бульди-два 1932 — Горизонт 1933 — Великий утешитель 1934 — Кража зрения 1940 — Сибиряки 1942 — Клятва Тимура 1942 — Юные партизаны : Учительница Карташова 1943 — Мы с Урала Народный артист СССР, 1969. Орден Ленина. Орден Трудового Красного Знамени. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lev Kuleshov στο Wikimedia Commons Ο Λεβ Κουλέσωφ στην IMDb
L'One

Ο Λεβάν Εμζάροβιτς Γκορόζια (Ρώσικα: Леван Емзарович Горозия Γεωργιανά: ლევან გოროზია) είναι Ρώσος ράπερ, γεννημένος στις 9 Οκτωβρίου του 1985 στο Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας. Ανήκει στην οικογένεια των Blak Star Inc.

 Ο Λεβάν Γκορόζια γεννήθηκε στο Κρασνογιάρσκ στις 9 Οκτωβρίου του 1985. Όταν ήταν έφηβος μετακόμισε στη Γιακούτσκ, όπου ξεκίνησε την καριέρα του ως καλλιτέχνης. Ο Λεβάν έπαιζε μπάσκετ για την εθνική ομάδα του Γιακούτσκ, αλλά μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο έπρεπε να σταματήσει και συγκεντρώθηκε περισσότερο στην καριέρα του ως ράπερ.. Επίσημη ιστοσελίδα (Ρωσικά)
Γεώργιος της Βαυαρίας

Ο Γεώργιος ο πλούσιος, γερμ. Georg der reiche (15 Αυγούστου 1455 - 1 Δεκεμβρίου 1503) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν δούκας της Βαυαρίας-Λάντσουτ (1479-1503).

 Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ και της Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Νυμφεύτηκε το 1475 τη Χέντβιχ των Γιαγκελλόνων, κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και είχε επιχόντα τέκνα: Λουδοβίκος 1476-1496, απεβίωσε 20 ετών. Ελισάβετ 1478-1504, παντρεύτηκε τον Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ επίσκοπο του Φράιζινγκ. Μαργαρίτα 1480-1531. Ρούπερτ 1477, Βόλφγκανγκ 1482, απεβίωσαν σύντομα.
Καλός

Καλός είναι επιγραφή που συναντούμε σε αρχαίες Ελληνικές αγγειογραφίες. Εξυμνεί την ομορφιά κάποιου νέου άνδρα. Καλός στα αρχαία ελληνικά σημαίνει όμορφος. Συναντάται ως αγγειογραφία ή εγχάρακτη επιγραφή σε αγγείο.

 Το έθιμο της επιγραφής αυτής προέρχεται από την αρχαιότατη Ελληνική ποίηση, η οποία ήδη επικεντρώνεται στην εξύμνηση του κάλους της νεότητας. Σήμερα σώζονται περίπου 300 επιγραφές αττικής αγγειογραφίας, κυρίως ερυθρόμορφου ρυθμού, από τον 6ο αιώνα π.Χ. (Γερμανικά) Wilhelm Klein: Die griechischen Vasen mit Lieblingsinschriften, Wien 1890. 2., verbesserte und vermehrte Auflage, Leipzig 1898. (Αγγλικά) François Lissarrague: Publicity and performance. Kalos inscriptions in Attic vase-painting, In: Performance culture and Athenian democracy, Cambridge 1999, S. 359-373. (Αγγλικά) Niall W. Slater: The vase as ventriloquist. Kalos-inscriptions and the culture of fame, In: Signs of orality. The oral tradition and its influence in the Greek and Roman world, Leiden 1999, S. 143-161. (Γερμανικά) Stefan Brenne: Indices zu Kalos-Namen, In: Tyche 15, 2000, S. 31-53.
Εκκλησία Ατένι Σιόνι

Η Εκκλησία Ατένι Σιόνι (γεωργιανά: ატენის სიონი) είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία του 7ου αιώνα που βρίσκεται στο χωριό Ατένι, περίπου 10 χλμ. νότια της πόλης Γκόρι στη Γεωργία. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Βρίσκεται σε μια περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Τάνα που είναι γνωστή όχι μόνο για τα ιστορικά μνημεία της, αλλά και για τα γραφικά τοπία και το κρασί της.

 Η Εκκλησία Ατένι Σιόνι χτίστηκε κατά το πρώτο μισό του 7ου αιώνα. Η εκκλησία φαίνεται πολύ παρόμοια σε σχέδιο με του Μοναστηριού Γιβάρι στο Μτσχέτα, που γενικά θεωρείται ότι την έχει προηγηθεί και, ως εκ τούτου, έχει περιγραφεί από ορισμένους ιστορικούς της τέχνης ως εκκλησία «τύπου Γιβάρι».Κοντά στην εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια της μεσαιωνικής οχυρωμένης πόλης Ατένι. Το όνομα Σιόνι σχετίζεται με το όρος Σιών στην Ιερουσαλήμ. Κατά τον 10ο αιώνα η εκκλησία ανακαινίστηκε και τα ονόματα των αρχιτεκτόνων αναφέρονται στις επιγραφές της εκκλησίας. Όπως ο Αρμένιος αρχιτέκτοντας Τοντοσάκ δηλώνει: «Εγώ, ο Τοντοσάκ, ο οικοδόμος αυτής της ιερής εκκλησίας» σε μία Αρμενική επιγραφή στη νότια πρόσοψη.Στους τοίχους της εκκλησίας υπάρχουν επιγραφές στα Γεωργιανά, στα Ελληνικά, στα Αρμενικά και στα Συριακά. Επίσης, βρίσκονται και οι 3 τύποι Γεωργιανών γραφών: Ασομταβρούλι, Νουσχούρι και Μχεντρούλι. Οι επιγραφές σε Νουσκούρι χρονολογούνται του 835 και οι επιγραφές σε Μχεντρούλι του 980.Η εκκλησία έκλεισε κατά τη Σοβιετική περίοδο, από το 1920. Το 1970 ξεκίνησαν έργα αποκατάστασης στο κτίριο, για ενίσχυση των προσόψεων και της οροφής. Από το 1989 είναι λειτουργική και οι εργασίες συντήρησης των τοιχογραφιών συνεχίζονται. Η Ατένι Σιόνι είναι ένα πρώιμο παράδειγμα θολωτής τετράκογχης εκκλησίας. Έχει σταυροειδές σχήμα με εσωτερικές διαστάσεις 24 μ. x 19,22 μ. Οι προσόψεις της είναι καλυμμένες με σκαλιστές ορθογώνιες πρασινωπές-γκριζες πέτρες, και διακοσμημένες με στολίδια και παραστατικά ανάγλυφα. Από τον 11ο αιώνα, η τοιχογράφηση του εσωτερικού των Γεωργιανών εκκλησιών ήταν υποχρεωτική. Η εκκλησία Ατένι Σιόνι είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου - και μολονότι η σειρά των τοιχογραφιών ακολουθεί το παραδοσιακό μονοπάτι της Γεωργιανής εικονογραφίας η Θεοτόκος είναι η κεντρική μορφή και πολλές από τις τοιχογραφίες αφηγούνται την ιστορία της. Περιλαμβάνονται σκηνές του Ευαγγελισμού με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και το Όνειρο του Ιωσήφ. Στις τοιχογραφίες περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες Γεωργιανών βασιλιάδων και φεουδαρχών: του Γεωργίου του Τσκοντίντι, του Δαβίδ Δ' του Κτίστη, του Μπαγκράτ Δ', του Γεωργίου Β' και της Βασίλισσας Ιζντούχτ.Στην εκκλησία υπάρχουν άφθονες επιγραφές ιστορικού ενδιαφέροντος, όπως η επιγραφή προς τιμήν του Αδαρνάση Α' του Τάο-Κλαργέτι, του πρώτου τεκμηριωμένου Γεωργιανού Βαγρατίδη αριστοκράτη που ήταν ο πατέρας του Άσοτ Α΄, του ιδρυτή της νέας βασιλικής γενιάς της Γεωργίας. Στην εκκλησία Ατένι Σιόνι έχουν ενταφιαστεί αρκετοί ευγενείς και σε επιγραφές αναφέρονται τα ονόματά τους, ημερομηνίες γέννησης και θανάτου.
Διαφορά τετραγώνων

Στα μαθηματικά, η διαφορά τετραγώνων είναι η αφαίρεση ενός τετραγώνου ενός αριθμού από ένα άλλο τετράγωνο αριθμού. Η διαφορά των τετραγώνων a 2 {\displaystyle a^{2}} και b 2 {\displaystyle b^{2}} μπορεί να παραγοντοποιηθεί ως a 2 − b 2 = ( a − b ) ⋅ ( a + b ) {\displaystyle a^{2}-b^{2}=(a-b)\cdot (a+b)} .

 Η απόδειξη είναι σχετικά απλή και προκύπτει από τις βασικές ιδιότητες των πραγματικών αριθμών. Η απόδειξη ισχύει πιο γενικά σε κάθε αντιμεταθετικό δακτύλιο. Ξεκινώντας από το δεξί μέλος, χρησιμοποιώντας την επιμεριστική ιδιότητα έχουμε ότι ( a − b ) ⋅ ( a + b ) = a 2 + a b − b a − b 2 {\displaystyle (a-b)\cdot (a+b)=a^{2}+ab-ba-b^{2}} .Χρησιμοποιώντας την αντιμεταθετική ιδιότητα έχουμε ότι ( a − b ) ⋅ ( a + b ) = a 2 + a b − a b − b 2 {\displaystyle (a-b)\cdot (a+b)=a^{2}+ab-ab-b^{2}} .Από τον ορισμό του αντίθετου αριθμού λαμβάνουμε ότι ( a − b ) ⋅ ( a + b ) = a 2 + 0 − b 2 {\displaystyle (a-b)\cdot (a+b)=a^{2}+0-b^{2}} ,και από τον ορισμό του ουδέτερου στοιχείου, καταλήγουμε ότι ( a − b ) ⋅ ( a + b ) = a 2 − b 2 {\displaystyle (a-b)\cdot (a+b)=a^{2}-b^{2}} . Παρακάτω δίνεται μία γεωμετρική απόδειξη με χρήση εμβαδών για την περίπτωση που a {\displaystyle a} και b {\displaystyle b} είναι πραγματικοί αριθμοί και a ≥ b {\displaystyle a\geq b} . Η ταυτότητα της διαφοράς τετραγώνων χρησιμοποιείται για να κάνει τον παρονομαστή ενός κλάσματος ρητό αριθμό. Για παράδειγμα, αν έχουμε το κλάσμα 5 − 2 3 + 1 {\displaystyle {\frac {5-{\sqrt {2}}}{{\sqrt {3}}+1}}} ,τότε πολλαπλασιάζοντας τον αριθμητή και παρονομαστή με 3 − 1 {\displaystyle {\sqrt {3}}-1} , λαμβάνουμε ( 5 − 2 ) ⋅ ( 3 − 1 ) ( 3 + 1 ) ⋅ ( 3 − 1 ) = 5 3 − 5 − 6 + + 2 ( 3 ) 2 − 1 2 = 5 3 − 5 − 6 + + 2 2 , {\displaystyle {\frac {(5-{\sqrt {2}})\cdot ({\sqrt {3}}-1)}{({\sqrt {3}}+1)\cdot ({\sqrt {3}}-1)}}={\frac {5{\sqrt {3}}-5-{\sqrt {6}}++{\sqrt {2}}}{({\sqrt {3}})^{2}-1^{2}}}={\frac {5{\sqrt {3}}-5-{\sqrt {6}}++{\sqrt {2}}}{2}},} το οποίο κλάσμα έχει ρητό παρονομαστή. Γενικεύοντας το παραπάνω, μπορούμε να υπολογίσουμε την διαίρεση δύο μιγαδικών αριθμών z 1 = a + i b {\displaystyle z_{1}=a+ib} και z 2 = c + i d {\displaystyle z_{2}=c+id} . Πιο συγκεκριμένα, a + i b c + i d = ( a + i b ) ⋅ ( c − i d ) ( c + i d ) ⋅ ( c − i d ) = a c − i a d + i b c + b d c 2 + d 2 = a c + b d c 2 + d 2 + i ⋅ b c − a d c 2 + d 2 . {\displaystyle {\frac {a+ib}{c+id}}={\frac {(a+ib)\cdot (c-id)}{(c+id)\cdot (c-id)}}={\frac {ac-iad+ibc+bd}{c^{2}+d^{2}}}={\frac {ac+bd}{c^{2}+d^{2}}}+i\cdot {\frac {bc-ad}{c^{2}+d^{2}}}.} Η ταυτότητα της διαφοράς τετραγώνων χρησιμοποιείται στον αλγόριθμο παραγοντοποίησης Φερμά. Παραγοντοποίηση Διαφορά κύβων Ταυτότητα Σοφί Ζερμαίν
Χέρμπερτ Τάμπερε

Ο Χέρμπερτ Τόχβεροβιτς Τάμπερε (ρωσικά: Херберт Тохверович Тампере‎, εσθονικά: Herbert Tampere‎, 1 Φεβρουαρίου 1909, Ράννου, Ρωσική Αυτοκρατορία - 19 Ιανουαρίου 1975, Ράννου, Εσθονική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός λαογράφος και μουσικολόγος. Νικητής του κρατικού βραβείου της Εσθονικής ΣΣΔ (1959), υποψήφιος των φιλολογικών επιστημών (1962) και τιμημένος καλλιτέχνης της Εσθονικής ΣΣΔ (1969).

 Ο Χέρμπερτ Τάμπερε γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1909 (Π.Η. 1 Φεβρουαρίου 1909) στο κυβερνείο της Λιβονίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1927-1933 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου στη Σχολή Λαογραφικών Σπουδών, Εθνογραφίας, Αρχαιολογίας και Εσθονικής γλώσσας. Από το 1928 έως το 1945 ήταν βοηθός στα αρχεία της εσθονικής λαϊκής ποίησης (Εέστι Ραχβαλούουλε Αρχίιβ). Το 1935 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή με λαϊκά τραγούδια της Εσθονίας. Ήταν υπεύθυνος για την κυκλοφορία του 3ου και 4ου τόμου της συλλογής των εσθονικών λαϊκών τραγουδιών "Βάνα Κάννελ". Το 1946-1951 και 1967-1975 δίδαξε στο Ωδείο του Τάλιν, διδάσκοντας την πορεία της μουσικής λαογραφίας (από το 1947 ήταν αναπληρωτής καθηγητής και από το 1974 ήταν καθηγητής). Το 1952-1966 δίδαξε λαογραφικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Παράλληλα με τη διδασκαλία, εργάστηκε στο Λογοτεχνικό Μουσείο της Ακαδημίας Επιστημών του ΕΣΣΔ από το 1952 ως ερευνητικός συνεργάτης και από το 1966 ως ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης. Ήταν επικεφαλής του τμήματος μουσικής λαογραφίας. Έγραψε πάνω από 100 επιστημονικά έργα, τα περισσότερα από τα οποία είναι αφιερωμένα στη μουσική λαογραφία της Εσθονίας. Πολλά από τα άρθρα του, σε ρωσική μετάφραση, δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο Εσθονικά Λαϊκά Τραγούδια (Λ., 1983). Ο Τάμπερε έκανε παρουσιάσεις σε επιστημονικά συνέδρια. Αποτελούσε μέλος των στις εταιρειών "Καλεβαλασούρα" (1960) και "Σουομαλάις-ουγκριλάισεν Σέουρα" (1963) . Πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 1975 στο χωριό Ράννου της επαρχίας Τάρτου. Τότε θάφτηκε στο νεκροταφείο Ράαντι στο Τάρτου. Eesti rahvaviiside antoloogia, Τάρτου, 1935; Vana Kannel. Kuusalu vanad rahvalaulud, Τάλιν, 1938; Vana Kannel. Karksi vanad rahvalaulud, Τάρτου, 1941; Eesti rahvalaule viisidega, t. 1-5, Τάλιν, 1956-65; Die Erforschung der Volksmusik in der Estnischen SSR, Deutsches Jahrbuch für Volkskunde, 1967, Bd 13, Η. 2. Andreas Kalkun: Herbert Tampere: On the Problem of Rhythm in the Old Estonian Folk Song in: Kirstin Kuutma und Tiiu Jaago: Studies in Estonian Folkloristics and Ethnology. A Reader and Reflexive History, University of Tartu, Tartu 2005 ISBN 9949-11-110-2
Iron Monger

Iron Monger είναι ταυτότητα που χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς φανταστικούς υπερκακούς που δημοσιεύθηκαν από την Marvel Comics. Ο πρώτος και ο πιο αξιοσημείωτος που πήρε αυτή την ταυτότητα ήταν ο Ομπαντάια Στέιν. Πρωτοεμφανίστηκε στο Iron Man #200 (Νοέμβριος 1985) και δημιουργήθηκε από τον Ντένις Ο'Νιλ και τον Λουκ ΜακΝτόνελ. Ο Τζεφ Μπρίτζες υποδύθηκε τον Iron Monger στην ταινία Iron Man.

 Ο Ομπαντάια Στέιν, ως Iron Monger, χρησιμοποίησε τον Θραύστη Κυκλωμάτων, ένα ιπτάμενο ρομποτικό όπλο που εκτοξεύει πυραύλους. Η πανοπλία του Iron Monger, φτιαγμένη από την Stane International, με κωδικό όνομα I-M Mark One, είναι μια οπλισμένη στολή μάχης από "ατσάλι omnium" (ένα φανταστικό κράμα), που περιέχει ποικίλο επιθετικό οπλισμό, περιλαμβάνοντας έναν ισχυρό εξωσκελετό που ενισχύει την δύναμη του χρήστη, οι ακτίνες του αντιδραστήρα τροφοδοτούνται από τα γάντια, και μία έντονη ακτίνα λέιζερ που βρίσκεται στον θώρακα της στολής. Η στολή παρέχει στον χρήστη την ικανότητα της πτήσης, χάρη στις μαγνητικά τροφοδοτημένες τουρμπίνες. Από τότε που η πανοπλία του Iron Monger βασίστηκε σε μία τροποποιημένη έκδοση του σχεδιασμού του Iron Man του Τόνι Σταρκ, οι ικανότητες της πανοπλίας είναι παρόμοιες με της αρχικής κόκκινης και χρυσής πανοπλίας, αλλά με αυξημένη δύναμη. Οι αντιδραστήρες ήταν πιο δυνατοί και η πανοπλία ήταν επίσης πιο μεγάλη από την πανοπλία του Iron Man. Ήταν πιθανώς αναλογικά δυνατότερη. Ο Iron Monger (εκτός από την πανοπλία του Iron Man) ήταν επίσης εξωτερικά ελεγχόμενη από υπολογιστή. Ο Στέιν, στην προσπάθειά του να χρησιμοποιήσει τον χειροκίνητο έλεγχο για να αντισταθμιστεί με την έλλειψη εμπειρίας του στην χρήση της πανοπλίας, προέκυψε μια αδυναμία και έτσι ο Στάρκ την εκμεταλλεύτηκε για να απενεργοποιήσει την στολή. Iron Monger at Marvel.com
Ισαβέλλα της Γαλλίας (1348-1372)

Η Ισαβέλλα, γαλ.. Isabelle de Valois de Vertus (1348 - 1372) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου του Μιλάνου. Μeτά το τέλος της, ο σύζυγός της έγινε δούκας του Μιλάνου.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας και της Μπόννης του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ιωάννη της Βοημίας. Γεννήθηκε στο Μπουά ντε Βινσέν. Ο εκ μητρός θείος της Αμεδαίος ΣΤ΄ κόμης της Σαβοΐας κανόνισε τον γάμο της με τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι. Ως προίκα, η Ισαβέλλα έλαβε την κομητεία του Σομιέρ, που την αντάλλαξε μετά με την κομητεία του Βερτύ. Στις 8 Οκτωβρίου 1360, οι δύο τους παντρεύτηκαν στο Μιλάνο και έξι μήνες μετά, τον Απρίλιο του 1361, κηρύχθηκε κόμισσα του Βερτύ suo jure (ιδίω δικαιώματι). Είχαν έξι τέκνα, από τα οποία μόνο η Βαλεντίνα επέζησε. Απεβίωσε στη γέννα του Κάρλο, σε ηλικία 24 ετών· ο Τζαν Γκαλεάτσο έκανε έπειτα δεύτερο γάμο. Παντρεύτηκε το 1360 τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, τότε διάδοχο του Μιλάνου, ο οποίος μετά το τέλος της έγινε δούκας. Είχε τέκνα: Βαλεντίνα 1371-1408, κόμισσα του Βερτύ, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης. Κάρολος Α 1394-1465, δούκας της Ορλεάνης. Ατσόνε 1368-1380 απεβ. 12 ετών, Τζαν Γκαλεάτσο γενν.1366, Κάρλο γενν.1372, απεβίωσαν νωρίς. Adams, Tracy (2010). The Life and Afterlife of Isabeau of Bavaria. The Johns Hopkins University Press. D'Ancona, Mirella Levi (1990). "La Vergine Maria nell'Offiziolo Visconteo: Parte I: Il Ms. BR 397 della Biblioteca Nazionale di Firenze". La Bibliofilía (in Italian). Casa Editrice Leo S. Olschki s.r.l. Vol. 92, No. 2 (maggio-agosto): 109-143. Ward, A.W.; Prothero, G.W.; Leathes, Stanley, eds. (1934). The Cambridge Modern History. XIII. Cambridge at the University Press.
Αεροδρόμιο Τριόδου

Το Αεροδρόμιο/Μοντελοδρόμιο Τριόδου είναι αεροδρόμιο στην περιοχή της Τριόδου στο νομό Μεσσηνίας. Βρίσκεται 7 χιλιόμετρα (4 NM) από τη πόλη της Μεσσήνης και 17 χιλιόμετρα (9 NM) από την Καλαμάτα. Υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία αγωνιστικής πίστας αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών στο χώρο.

 Το Αεροδρόμιο Τριόδου χρησιμοποιούταν για 20 χρόνια ως αεροδρόμιο πολιτικής αεροπορίας. Λόγω της ανάγκης για μεγαλύτερο διάδρομο, στις 19 Ιουλίου 1970, οι πτητικές λειτουργίες μεταφέρθηκαν στον Κρατικό Αερολιμένα Καλαμάτας. Σήμερα χρησιμοποιείται αποκλειστικά από υπερελαφρά και τηλεχειριζόμενα αεροσκάφη. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 11 μέτρων (36 πόδια) από τη στάθμη της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο διεύθυνσης 16/24 με ασφάλτινη επιφάνεια. Οι διαστάσεις του είναι 1.200x40 μέτρα (3.937x131 πόδια).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1947

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1947 διεξήχθη από 16 ως 19 Αυγούστου στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο στην Αθήνα, παράλληλα με τους Πανελλήνιους κολυμβητικούς αγώνες. Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν 9 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, που έσπασε την δεκαετή κυριαρχία του ΝΟ Πάτρων.

 Στους αγώνες μετείχαν εννέα ομάδες και αγωνίστηκαν με σύστημα νόκ-άουτ αγώνων. 16 Αυγούστου 1947. Κατά την α' ημέρα διεξήχθη ένα αγώνας από τους δύο προγραμματισμένους, καθώς στον δεύτερο δεν προσήλθε η ομάδα του ΝΟ Πειραιώς. Ολυμπιακός-Ηρακλής Θεσσαλονίκης 4-1 Εθνικός Πειραιώς-Ν.Ο. Πειραιώς 2-0 άνευ αγώνα. 17 Αυγούστου 1947. Κατά την β' ημέρα διεξήχθησαν τρεις προημιτελικοί αγώνες. Δεν αγωνίστηκε η ομάδα του Ολυμπιακού, καθώς είχε προκριθεί ήδη στους ημιτελικούς μετά την νίκη της επί του Ηρακλή την προηγούμενη ημέρα. Ο ισόπαλος αγώνας Εθνικού-ΝΟ Μυτιλήνης έπρεπε βάσει του κανονισμού να οδηγηθεί σε παράταση, όμως λόγω του σκότους ο αλυτάρχης αποφάσισε να επαναληφθεί την επόμενη ημέρα. Ν.Ο. Μυτιλήνης-Εθνικός Πειραιώς 2-2 Ν.Ο. Πατρών-Ν.Α.Ο. Κέρκυρας 5-1 Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου-Άρης Θεσσαλονίκης 3-0 18 Αυγούστου 1947. Κατά την γ' ημέρα διεξήχθησαν τρεις αγώνες, ο επαναληπτικός Εθνικού-Μυτιλήνης για την προημιτελική φάση, καθώς και οι ημιτελικοί. Όπως και τα προηγούμενα χρόνια, στον τελικό προκρίθηκαν ΝΟ Πατρών και Ολυμπιακός. Ν.Ο. Μυτιλήνης-Εθνικός Πειραιώς 6-4 Ν.Ο. Πατρών-Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου 3-2 Ολυμπιακός-Ν.Ο. Μυτιλήνης 3-2 19 Αυγούστου 1947. Την τελική ημέρα των πανελλήνιων αγώνων διεξήχθησαν οι τελικοί αγώνες. Ο Ολυμπιακός επικράτησε του μεγάλου αντιπάλου του ΝΟ Πατρών, και επέστρεψε στην κορυφή μετά το 1936. Ενδιάμεσα, όλα τα πρωταθλήματα που είχαν διεξαχθεί, κατακτήθηκαν από το ΝΟ Πατρών. Στον μικρό τελικό οι αντίπαλοι ΑΟ Π.Φαλήρου και ΝΟ Μυτιλήνης αναδείχθηκαν ισόπαλοι. Μικρός τελικός: Ν.Ο. Μυτιλήνης-Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου 1-1 ή 2-2.Δεν φαίνεται να αναδείχθηκε τελικός νικητής της τρίτης θέσης (μέσω παράτασης ή διεξαγωγής επαναληπτικού), καθώς στο φύλλο της 21/8 της εφημερίδας "Ελευθερία", αναφέρεται ότι οι δύο ομάδες κατέλαβαν από κοινού την τρίτη θέση.Μεγάλος τελικός: Ολυμπιακός-Ν.Ο. Πατρών 3-2.Τελική κατάταξη 1. Ολυμπιακός, πρωταθλητής υδατοσφαίρισης 1947. 2. Ν.Ο. Πατρών 3. Ν.Ο. Μυτιλήνης και Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου 5. Εθνικός Πειραιώς, Ν.Α.Ο. Κέρκυρας, Άρης Θεσσαλονίκης. 8. Ηρακλής Θεσσαλονίκης, Ν.Ο. Πειραιώς.
Γιώργος Κρανάς

Ο Γιώργος Κρανάς (1947-2018) ήταν Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος στο Δήμο Παμβώτιδος του νομού Ιωαννίνων την τετραετία 2003 - 2006 ως επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού "Δημοτική Ενωτική Πρωτοβουλία". Την τετραετία 2007-2010 ήταν επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

 Γεννήθηκε στο Κουτσελιό Ιωαννίνων το 1947. Ήταν πτυχιούχος της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων και του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών (Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης). Από το 1974 ως το 2009 υπηρέτησε στο υπουργείο Οικονομικών ως υπάλληλος Δ.Ο.Υ., προϊστάμενος και Οικονομικός Επιθεωρητής, ενώ από το 2010 ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Σταδίου του Γηπέδου Ζωσιμάδων και του Πανηπειρωτικού Αθλητικού Κέντρου Ιωαννίνων. Ήταν επίσης υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος στις εκλογές του 2014. Πέθανε στις 2 Αυγούστου του 2018 από καρκίνο και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη γενέτειρά του.
Γιαλολίντιν Μασαρίποφ

Ο Γιαλολίντιν Μασαρίποφ (ουσμπεκικά: Джалолиддин Машарипов‎) (γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Ουζμπέκος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τον Πανσερραϊκό. Είναι διεθνής με την Εθνική Ουζμπεκιστάν.

 Ο Μασαρίποφ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Παχτακόρ Τασκένδης. Τον Ιούλιο του 2020, αναφέρθηκε ότι είχε συνδεθεί με μεταγραφή στην τουρκική Τράμπζονσπορ.Ο Μασαρίποφ έπαιξε βασικό ρόλο στη σεζόν 2020 της Παχτακόρ, με 9 γκολ και 22 ασίστ σε 35 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις. Ωστόσο, η πρόωρη αποχώρησή του μετά την κόκκινη κάρτα είχε σημαντικό ρόλο στην ήττα της ομάδας του από την Περσέπολις Τεχεράνης στους προημιτελικούς του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2020.Στις 26 Δεκεμβρίου 2020, υπέγραψε στη σαουδαραβική Αλ Νασρ Ριάντ. Τον επόμενο μήνα, εντάχθηκε με δανεισμό στην Σαμπάμπ Αλ Αχλί Ντουμπάι των ΗΑΕ.Μετά την επιστροφή του από τον δανεισμό του, φόρεσε τη φανέλα με το νούμερο 7 για την Αλ Νασρ. Τον Ιανουάριο του 2023, όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο υπέγραψε στην σαουδαραβική ομάδα, ο Μασαρίποφ άλλαξε το νούμερο του στο 77, επιτρέποντας στον Πορτογάλο αστέρα να φοράει το εμβληματικό του νούμερο 7.Στις 17 Αυγούστου 2023, η Αλ Νασρ ανακοίνωσε ότι το συμβόλαιο του Μασαρίποφ είχε λυθεί με κοινή συναινέσει.Στις 27 Σεπτεμβρίου 2023, ο Μασαρίποφ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τον Πανσερραϊκό. Ο Μασαρίποφ έπαιζε στην Εθνική Ουζμπεκιστάν Κ20 το 2013. Κλήθηκε επίσης το 2015 για το King's Cup στην Ταϊλάνδη, αλλά δέχθηκε κόκκινη κάρτα στο πρώτο ημίχρονο αφού χτύπησε με τα καρφιά στο στήθος το Νοτιοκορεάτη Κανγκ Σανγκ-γου. Αργότερα, κλήθηκε επίσης στην Εθνική Ουζμπεκιστάν ανδρών και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 6 Οκτωβρίου 2016, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 61ο λεπτό, σε μια ήττα με 0–1 στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 εναντίον του Ιράν. Παχτακόρ Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν: 2014, 2015, 2019, 2020 Κύπελλο Ουζμπεκιστάν: 2019, 2020 Λιγκ Καπ Ουζμπεκιστάν: 2019Λοκομοτίβ Τασκένδης Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν: 2017 Κύπελλο Ουζμπεκιστάν: 2017Σαμπάμπ Αλ Αχλί Λιγκ Καπ ΗΑΕ: 2020–21 Κύπελλο Προέδρου ΗΑΕ: 2020–21Ατομικές Κορυφαίος σε ασίστ στο Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν: 2020 Καλύτερος Μέσος (Δυτικός Όμιλος) του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ: 2020 Ουζμπέκος Παίκτης της Χρονιάς: 2020 Καλύτερος Παίκτης της Διοργάνωσης του Λιγκ Καπ ΗΑΕ: 2020–21 (Αγγλικά) Προφίλ Γιαλολίντιν Μασαρίποφ στο Soccerway Γιαλολίντιν Μασαρίποφ στο Instagram Προφίλ στο Transfermarkt.com
Άλις Χερμπστ

Η Άλις Μίνα Ίρμελι Χερμπστ (σουηδικά: Alice Minna Irmeli Herbst) (γενν. 13 Απριλίου 1993) είναι Σουηδή πρώην μοντέλο μόδας, περισσότερο γνωστή για τη νίκη στον πέμπτο κύκλο του Sweden's Next Top Model το 2012. Είναι ξαδέρφη του μοντέλου της Victoria's Secret, Έλσα Χοσκ. Η Χερμπστ εγκατέλειψε το μόντελινγκ τον Αύγουστο του 2012, αφού ανακάλυψε την κακή εργασιακή ηθική του κλάδου.

 Η Χερμπστ ξεκίνησε να σπουδάζει τέχνη σε ηλικία 21 ετών και τώρα είναι καλλιτέχνης πλήρους απασχόλησης. Το έργο της είναι κυρίως εικονιστικό και έχει περιγραφεί από το περιοδικό The Art Gorgeous πως «απεικονίζει όμορφα γυναίκες που σκηνοθετούνται με vintage τρόπο – φανταστείτε ότι ένα είδος ταινίας του Χίτσκοκ συναντά τον Λούσιαν Φρόιντ». Μετά την αποφοίτησή της από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Γκέρλεσμποργκ ανέπτυξε το αφηρημένο παραστατικό της στυλ με επιρροές τόσο από τον ιμπρεσιονισμό όσο και από τη μεταμοντέρνα εποχή. Περιγράφει τους πίνακές της ως «Μέρη ιστοριών που θα μπορούσαν να βιωθούν από τον εαυτό τους ή να εμπνευστούν από καθημερινές παρατηρήσεις». Σύμφωνα με την εφημερίδα Aftonbladet, η Χερμπστ είχε σωματική δυσμορφική διαταραχή ως έφηβη. Επίσημος ιστότοπος
Κυβέρνηση Λιζ Τρας

Η Κυβέρνηση της Λιζ Τρας (αγγλικά: Liz Truss ministry) σχηματίστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2022, όταν η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ έδωσε εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης, στη νέα ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος και επόμενη πρωθυπουργό, Λιζ Τρας, ύστερα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον και της Κυβέρνησής του.Ο Μπόρις Τζόνσον, είχε ανακοινώσει στις 7 Ιουλίου 2022, την παραίτησή του, τόσο από την πρωθυπουργία του Ηνωμένου Βασιλείου, όσο και από την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος. Η Λιζ Τρας, εξελέγη ως διάδοχος του Τζόνσον, στις 5 Σεπτεμβρίου 2022.Η Κυβέρνηση Τρας, σχηματίστηκε από το 58ο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, ως Κυβέρνηση πλειοψηφίας (αυτοδύναμη) του Συντηρητικού Κόμματος.

 5 Σεπτεμβρίου 2022: Ύστερα από την Εκλογή Ηγέτη του Συντηρητικού Κόμματος του 2022, η Υπουργός Εξωτερικών Λιζ Τρας, αναδείχθηκε νικήτρια της διαδικασίας και νέα Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, με ποσοστό 57.4% έναντι 42.6% του εσωκομματικού της αντιπάλου και πρώην Υπουργού Οικονομικών Ρίσι Σούνακ. 6 Σεπτεμβρίου 2022: Η νέα Ηγέτης των Συντηρητικών Λιζ Τρας, ταξίδεψε μέχρι το Κάστρο Μπαλμόραλ της Σκωτίας, προκειμένου να συναντήσει την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ και να ορκιστεί και να διοριστεί ως η νέα Πρωθυπουργός της χώρας. 8 Σεπτεμβρίου 2022: Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ πεθαίνει στο Κάστρο Μπαλμόραλ, σε ηλικία 96 ετών και ο Πρίγκιπας της Ουαλίας Κάρολος, γίνεται Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Λιζ Τρας, γίνεται η πρώτη Πρωθυπουργός εδώ και 70 χρόνια που θα υπηρετήσει κάτω από δύο μονάρχες. Επίσης, γίνεται η πρώτη γυναίκα που θα υπηρετήσει κάτω από Βασιλιά. 14 Οκτωβρίου 2022: Εν μέσω αντιδράσεων για την δημοσιονομική και φορολογική πολιτική, ο Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου Κουάζι Κουαρτένγκ, αποπέμπεται από το αξίωμά του, και καθίσταται ως ο Καγκελάριος με την δεύτερη συντομότερη θητεία στην ιστορία (38 ημέρες). 20 Οκτωβρίου 2022: Η πρωθυπουργός Λιζ Τρας, ανακοινώνει την παραιτήσή της από την πρωθυπουργία του Ηνωμένου Βασιλείου και από την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος, και καθίσταται ως η Πρωθυπουργός με την συντομότερη θητεία στην ιστορία της χώρας. Διατελέσαντες Υπουργοί Κουάζι Κουαρτένγκ, υπηρέτησε ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου από τις 6 Σεπτεμβρίου 2022 έως τις 14 Οκτωβρίου 2022. Αποπέμφθηκε από το αξίωμα και αντικαταστάθηκε από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών Τζέρεμι Χαντ. Σουέλα Μπρέιβερμαν, υπηρέτησε ως Γραμματέας του Κράτους επί των Εσωτερικών (Υπουργός Εσωτερικών) από τις 6 Σεπτεμβρίου 2022 έως τις 19 Οκτωβρίου 2022. Παραιτήθηκε από το αξίωμα και αντικαταστάθηκε από τον πρώην Υπουργό Μεταφορών Γκραντ Σαπς.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1994

Η 67η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες που προβλήθηκαν το έτος 1994, έλαβε χώρα στις 27 Μαρτίου 1995. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για πρώτη φορά ο Ντεΐβιντ Λέτερμαν.Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Forrest Gump Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία Pulp Fiction Quiz Show Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ Ρόμπερτ Ζεμέκις – Forrest Gump Γούντι Άλεν – Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ Κριστόφ Κισλόφσκι – Τρία χρώματα: Η κόκκινη ταινία Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Quiz Show Κουέντιν Ταραντίνο – Pulp Fiction Τομ Χανκς – Φόρεστ Γκαμπ Μόργκαν Φρίμαν – Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ Νάιτζελ Χόθορν – Η τρέλα του Γεωργίου Γ΄ Πολ Νιούμαν – Δεν είμαι κορόιδο κανενός Τζον Τραβόλτα – Pulp Fiction Τζέσικα Λανγκ – Μπλε ουρανός Τζόντι Φόστερ – Νελ Μιράντα Ρίτσαρντσον – Toμ και Βιβ Γουϊνόνα Ράιντερ – Μικρές κυρίες Σούζαν Σαράντον – Ο πελάτης Μάρτιν Λάνταου – Εντ Γουντ Σάμιουελ Λ. Τζάκσον – Pulp Fiction Τσαζ Παλμιντέρι – Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ Γκάρι Σινίζ – Φόρεστ Γκαμπ Πολ Σκόφιλντ – Quiz Show Νταϊάν Γουίστ – Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ Ρόουζμαρι Χάρις – Toμ και Βιβ Έλεν Μίρεν – Η τρέλα του Γεωργίου Γ΄ Ούμα Θέρμαν – Pulp Fiction Τζένιφερ Τίλι – Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουεϊ Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Λίγκα της Ειρήνης και Ελευθερίας

Η Λίγκα της Ειρήνης και Ελευθερίας (Ligue internationale de la paix) δημιουργήθηκε μετά από πίεση της κοινής γνώμης εναντίον του πολέμου της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας με το Βασίλειο της Πρωσίας για το Λουξεμβούργο. Παρόλο που το ζήτημα του Λουξεμβούργου λύθηκε ειρηνικά το 1867 με τη συνθήκη του Λονδίνου, ο γαλλοπρωσσικός πόλεμος δεν μπορούσε να αποφευχθεί και έτσι η Λίγκα διαλύθηκε και επαναϊδρύθηκε ως 'Société française pour l'arbitrage entre nations' (Ένωση μεσολαβητών ανάμεσα στα έθνη) τον ίδιο χρόνο. Η Société pour l'arbitrage μπορεί να ιδωθεί ως προπομπός του Δικαστηρίου της Χάγης το οποίο ιδρύθηκε το 1899 και της Κοινωνίας των Εθνών που ιδρύθηκε το 1919 και ήταν προπομπός του ΟΗΕ.

 Το πρώτο συνέδριο της Λίγκας, έλαβε χώρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1867 στη Γενεύη. Ο Emile Acollas όρισε την οργανωτική επιτροπή με την υποστήριξη του Τζον Στιούαρτ Μιλ, του Élisée Reclus και του αδελφού του Élie Reclus. Άλλοι σημαντικοί υποστηρικτές ήταν οι Βίκτωρ Ουγκώ, ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, Louis Blanc, Edgar Quinet, Jules Favre, and Alexander Herzen. Δέκα χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ευρώπη υπέγραψαν για υποστήριξη του Κογκρέσου.Ελαβε υποστήριξη από την την εργατική-κομμουνιστική Πρώτη Διεθνή με τον Καρλ Μαρξ να παρακολουθεί το Κογκρέσσο. Ο αναρχικός Μιχαήλ Μπακούνιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στη Γενεύη καθώς εντάχθηκε στην Κεντρική Επιτροπή. André Durand: Gustave Moynier and the peace societies. In: International Review of the Red Cross, no 314, p. 532–550 (31-10-1996)
Μπάμπης Σαββίδης

Ο Χαράλαμπος -Μπάμπης- Σαββίδης (γεννημένος την 15η Οκτωβρίου 1958, στο Μακρύγιαλο Πιερίας είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως ακραίος αμυντικός στην Βέροια και τον Άρη Θεσσαλονίκης. Αγωνίζονταν κυρίως ως πλάγιος δεξιός οπισθοφύλακας, αλλά χρησιμοποιήθηκε κάποιες φορές κι ως μεσοεπιθετικός.

 Ο Σαββίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ομάδα του χωριού του, τον Κεραυνό Μακρυγιάλου, και μολονότι ενδιαφέρθηκαν για την απόκτησή του τόσο ο Ηρακλής όσο και ο Παναθηναϊκός (από τον οποίο μάλιστα είχε δοκιμαστεί σε ηλικία 15 χρονών, στην Αθήνα) κατέληξε τελικά στον Πιερικό. Το 1977 μεταγράφηκε στην Βέροια όπου αγωνίζονταν κυρίως ως μεσο-επιθετικός. Το καλοκαίρι του 1981, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Στον Άρη αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν έχοντας 97 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις και σκοράροντας 3 τέρματα (81 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα, 10 στο Κύπελλο Ελλάδας και 3 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα στις 13 Σεπτεμβρίου 1981, στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του με τον Παναθηναϊκό. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στις 16 Σεπτεμβρίου 1981 στον αγώνα Άρης-Σλιέμα Γουόντερερς 4-0 Το καλοκαίρι του 1985 επέστρεψε στη Πιερικό και τη σεζόν 1987/88 αγωνίστηκε ξανά στη Βέροια, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική και θήτευσε από διάφορα πόστα σε πολλές ομάδες της Γ’ και Δ’ Εθνικής Κατηγορίας. Μεταξύ άλλων διετέλεσε προπονητής της Κ20 του Αιγινιακού στην φούτμπολ λίγκ, , του Αριστοτέλη Καταχά Πιερίας αλλά και του Ηρακλή Θυμιανών ΧίουΣήμερα διατηρεί κατάστημα ΟΠΑΠ στη γενέτειρά του. Προφίλ Χ. Σαββίδη στο transfermarkt.com
Σιμόνε Μποκανέγκρα

Ο Σιμόνε Μποκανέγκρα (ιταλικά: Simone Boccanegra) ήταν ο πρώτος Δόγης της Γένοβας. Έγινε Δόγης το 1339, αλλά απομακρύνθηκε από την εξουσία έξι χρόνια αργότερα. Ανέκτησε τη θέση του το 1356 και την διατήρησε μέχρι το θάνατό του, το 1363.Η ιστορία του κατέστη δημοφιλής το 1843 από το ομώνυμο έργο του Αντόνιο Γκαρσία Γκουτιέρες και την όπερα του Τζουζέπε Βέρντι του 1857, που βασίστηκε στο έργο του Γκουτιέρες. Σιμόν Μποκκανέγκρα.

 Ο Μποκανέγκρα εξελέγη αιώνιος δόγης στις 23 Δεκεμβρίου 1339. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η εξαίρεση από τη δημόσια ζωή της παλιάς αριστοκρατικής εμπορικής τάξης. Με τον αποκλεισμό της παλιάς αριστοκρατίας από την εξουσία, προέκυψε μια νέα ομάδα εμπορικών οίκων: Αντόρνο, Γκουάρκο, Φρεγκόζο και Μοντάλντο. Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Μποκανέγκρα, ο γενουατικός έλεγχος επεκτάθηκε κατά μήκος τόσο της γαλλικής όσο και της ιταλικής Ριβιέρας, με εξαίρεση τις κτήσεις των Γκριμάλντι στο Μονακό και τη Βεντιμίλια.Ο αδελφός του Σιμόνε, Ετζίντιο, ήταν μεγάλος ναύαρχος στην υπηρεσία του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλλης και προκάλεσε μια συντριπτική ήττα στο μαροκινό στόλο στα ανοικτά της Αλχεθίρας, το 1344. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μποκανέγκρα, υπήρχαν αλλεπάλληλες συνωμοσίες εναντίον του, ακόμα και απόπειρες κατά της ζωής του. Το γεγονός οδήγησε στην ίδρυση μιας σωματοφυλακής 103 έφιππων στρατιωτών. Για την ασφάλεια Μποκανέγκρα, αυτοί προέρχονταν από την Πίζα, που αποτελούσε παλαιό εχθρό της Γένοβας. Εκεί, ωστόσο, ο αδελφός του Σιμόνε, Νικολό, ήταν «καπετάνιος του λαού», ενώ και η μητέρα τους ήταν Πιζανή αριστοκράτισσα.Ο Μποκανέγκρα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την εξουσία έπειτα από μια δημόσια συνεδρίαση, στις 23 Δεκεμβρίου 1345. Τον διαδέχθηκε ο Τζοβάνι Α΄ ντι Μούρτα, ο οποίος πέθανε στις αρχές Ιανουαρίου του 1350 και στη συνέχεια ο Τζοβάνι Β΄ Βαλέντε, που κυβέρνησε ως ανώτατος άρχοντας μέχρι το 1356, όταν ο Μποκανέγκρα ανέκτησε την εξουσία.Ο Μποκανέγκρα πέθανε το 1363, πιθανόν έχοντας δεχτεί δηλητηρίαση από εχθρούς του.
Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄

Ο Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορομαίος Ευσεβής (άκμασε το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα και το πρώτο μισό του 3ου αι. – απεβ. το 234) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν, ως υποτελής της Ρώμης, βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.

 Όπως πολλοί από τους άλλους πρόσφατους βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Κότυς Γ΄ είναι γνωστός κυρίως από τις κοπές νομισμάτων του, πράγμα που σημαίνει ότι τα ιστορικά γεγονότα της βασιλείας του είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 228–234. Από μία επιγραφή είναι γνωστό, ότι ήταν γιος τού προκατόχου του Τ. Ι. Ρησκούπορι Γ΄. Η νομισματοκοπία του Κότυ Γ΄ επικαλύπτεται με τα νομίσματα τού (αδελφού του;) Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄ και τού (γιου του;) Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄. Θα μπορούσαν έτσι να είχαν κυβερνήσει μαζί του. Η σχέση του με τους μεταγενέστερους βασιλείς είναι άγνωστη, αν και έχει προταθεί ότι ήταν ο πατέρας τού Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄ (;) και τού Τ. Ι. Ινινθίμεου. Βασίλειο του Βοσπόρου Ρωμαϊκή Κριμαία
Δήμος Σικίνου

Ο Δήμος Σικίνου είναι δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει τη Σίκινο και τις γειτονικές της νησίδες. Δημιουργήθηκε το 2010 από την αναγνώριση της Κοινότητας Σικίνου σε Δήμο με τη σημερινή του μορφή. Η έκταση του δήμου είναι 111 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 273 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Σίκινος. Δήμαρχος επανεξελέγη το 2019 ο Βασίλης Μαράκης.

 Ο Δήμος συστάθηκε αρχικά με το ΦΕΚ 4Α, στις 10 Μαρτίου 1835, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1912 ο Δήμος καταργήθηκε και συστάθηκε η ομώνυμη κοινότητα, η οποία υπήχθη στο νομό Χανίων το 1941 και στο νομό Αττικής και Βοιωτίας το 1942. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο Σικίνου με τη σημερινή του μορφή το 2010. .... 1979-1982 Μιχαήλ Μανάλης 1983-1994 Τριαντάφυλλος Σάμιος 1995-2006 Γεώργιος Μανάλης 2007-2010 Ιωάννης Συρίγος 2011-2014 Ιωάννης Συρίγος 2014- Βασίλειος Μαράκης (επανεκλεγείς με ποσοστό 100% το 2019) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Ιστοσελίδα του Δήμου Σικίνου
Ντέζι Αρνάζ

Ο Ντέζι Αρνάζ (με πλήρες ονοματεπώνυμο Desiderio Alberto Arnaz y de Acha III, Σαντιάγο ντε Κούβα, 2 Μαρτίου 1917 – 2 Δεκεμβρίου 1986) γνωστότερος σαν Desi Arnaz ή Desi Arnaz, Sr., ήταν Αμερικανός (κουβανικής καταγωγής) μουσικός, ηθοποιός, τηλεοπτικός παραγωγός, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έγινε πασίγνωστος περισσότερο λόγω της συμμετοχής του στην Αμερικανική τηλεοπτική σειρά «I Love Lucy», όπου συμπρωταγωνιστούσε με τη Λουσίλ Μπολ της οποίας την ίδια περίοδο, ήταν σύζυγος. Επίσης, ήταν διεθνώς αναγνωρίσιμος ως επικεφαλής μιας μπάντας Λατινοαμερικανικής μουσικής, της «Desi Arnaz Orchestra».

 Ο Ντέζι Αρνάζ ήταν γιος του Desiderio Alberto Arnaz y de Alberni II (1894 – 1973) και της Dolores de Acha (1896 – 1988). Ο πατέρας του υπήρξε ο νεότερος δήμαρχος της πόλης του Σαντιάγο και μέλος της Κουβανικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Σύμφωνα με τον ίδιο το Ντεζί Αρνάζ (στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «A Book», 1976) η οικογένειά του διέθετε τρία ράντσα, μια πολυτελή κατοικία και μια εξοχική οικία σε ιδιωτικό νησί στην παραλία του Σαντιάγο. Ωστόσο, μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1933 που ανέτρεψε τον πρόεδρο της χώρας Gerardo Machado και έφερε στην εξουσία το δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα (Fulgencio Batista), ο Alberto Arnaz φυλακίστηκε για 6 μήνες, ενώ ολόκληρη η περιουσία του κατασχέθηκε. Μετά την αποφυλάκιση του πατέρα, η οικογένεια μετοίκησε στο Μαϊάμι των ΗΠΑ, όπου ο Ντεζί γράφτηκε στο Καθολικό Γυμνάσιο St. Patrick. Το καλοκαίρι του 1934 συνέχισε τις σπουδές του, για να βελτιώσει τα αγγλικά του, στο ίδρυμα Saint Leo Prep, κοντά στην Τάμπα. Στην Αμερική ο Αρνάζ στράφηκε στην καλλιτεχνική σκηνή, προκειμένου να κερδίζει τα προς το ζην και να εκμεταλλευτεί το ταλέντο του. Το 1939 πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ με τίτλο «Too Many Girls». Τον επόμενο χρόνο βρέθηκε στο Χόλιγουντ για να εμφανιστεί σε μια παραγωγή με βασική πρωταγωνίστρια τη Λουσίλ Μπολ που σύντομα έγινε γυναίκα του (30 Νοεμβρίου 1940). Ο Αρνάζ έπαιζε, παράλληλα, κιθάρα στο συγκρότημα Xavier Curat. Ο Αρνάζ εμφανίσθηκε σε διάφορες ταινίες κατά τη δεκαετία του ’40, όπως «Bataan» (1943) κ.α. Κατά τη διάρκεια του Β’ Π.Π. κλήθηκε να υπηρετήσει στον Αμερικανικό στρατό, διευθύνοντας ένα πρόγραμμα (U.S.O.) σε στρατιωτικό νοσοκομείο του San Fernando Valley. Παρατηρώντας ότι το πρώτο πράγμα που ζητούσαν οι τραυματίες στρατιώτες ήταν ένα ποτήρι κρύο γάλα, κανόνισε να σερβίρεται σε αυτούς από νεαρές ηθοποιούς. Τραγούδησε για άρρωστους στρατιώτες στο Birmingham Hospital μαζί με το John Macchia και προσέλαβε τον παιδικό του φίλο Marco Rizo ως πιανίστα στην ορχήστρα του. Μετά τη δημοφιλία που απέκτησε και στην τηλεόραση, ανέλαβε ο ίδιος τη μισθοδοσία των μελών της μπάντας του και ταυτόχρονα, ο Rizo επιμελήθηκε την ενορχήστρωση της σειράς «I Love Lucy».
Μαρία Λετίτσια Βοναπάρτη, δούκισσα της Αόστης

Η Μαρία Λετίτσια (γαλλ. Marie Laetitia, ιταλ. Maria Letizia, 20 Νοεμβρίου 1866 - 25 Οκτωβρίου 1926) από τον Οίκο του Βοναπάρτη έγινε με τον γάμο της πριγκίπισσα της Αόστα.

 Η Μαρία Λετισία Ευγενία Αικατερίνη Αδελαΐδα ήταν η μόνη κόρη του Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτη και της Μαρίας Κλοτίλδης του Οίκου της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας. Παντρεύτηκε το τον θείο της Αμεδαίο της Ισπανίας, Πρίγκιπα της Αόστα, και είχε τέκνο: Ουμβέρτος 1889-1918, Πρίγκιπας του Σαλέμι. Appleton, D. (1889). Appletons' Annual Encyclopedia and Register of Important Events of the Year 1888, Volume 13. New York: D. Appleton and Co. Remsen Whitehouse, Henry (1897). The Sacrifice of a Throne: Being an Account of the Life of Amadeus, Duke of Aosta, sometime King of Spain. New York: Bonnel, Silver, and Co. Vizetelly, Ernest Alfred (1907). The Court of the Tuileries, 1852-1870: Its Organization, Chief Personages, Splendour, Frivolity, and Downfall. London: William Clowes and Sons, Limited.
Ύψος

Ύψος ονομάζεται η κατακόρυφη απόσταση από τη βάση μέχρι την κορυφή ενός αντικειμένου. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίζεται η έξαρση ενός αντικειμένου από ένα οποιοδήποτε σημείο αναφοράς (Συνήθως τη θάλασσα ή το έδαφος). Το ύψος είναι μία από τις τρεις διαστάσεις κάθε υλικού σώματος και βρίσκεται είτε με τη μέτρηση του, είτε με υπολογισμό βάσει γεωμετρικών, τριγωνομετρικών ή άλλων μεθόδων.

 Στη Γεωμετρία, τόσο στα επίπεδα σχήματα όσο και στα στερεά ύψος ονομάζεται η απόσταση από τη γραμμή ή την έδρα (αντίστοιχα) που λαμβάνεται ως βάση μέχρι του σημείου που θεωρείται ως κορυφή του σχήματος, του στερεού, της γραμμής ή της έδρας που αποτελεί την αντίθετη βάση του στερεού. Στην Τριγωνομετρία, ύψος τριγώνου ονομάζεται η απόσταση από τη μία κορυφή του μέχρι της απέναντι βάσης του, με την οποία σχηματίζει ορθή γωνία. Το ορθόκεντρο ενός τριγώνου, δηλαδή το κοινό σημείο επαφής και των τριών υψών, βρίσκεται μέσα στο τρίγωνο αν και μόνο αν το τρίγωνο είναι οξυγώνιο (δηλαδή καμία γωνία δεν είναι μεγαλύτερη ή ίση των 90°). Γενικώς, το ύψος γίνεται να σχηματίζεται και στις προεκτάσεις των απέναντι βάσεων.
Μιχαήλ Σχινάς

Ο Μιχαήλ Σχινάς (Μιχαήλ Γεωργίου Σχινάς) (1η Οκτωβρίου 1792 - 31 Ιανουαρίου 1870) ήταν Έλληνας λόγιος, συγγραφέας και πολιτικός, πληρεξούσιος σε δυο εθνικές συνελεύσεις, υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας.

 Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Σχινάς και αδελφός του ήταν ο επίσης λόγιος Δημήτριος Σχινάς. Το 1821 πήρε ήταν παρών στην Πελοποννησιακή Γερουσία όπου είχε τη θέση «εξ απορρήτων», με πρόεδρο της Πελοποννησιακής Γερουσίας τον Δημήτριο Υψηλάντη. Το 1827 έμενε στο Παρίσι όπως προκύπτει από την εμπλοκή του στις αρχικές συζητήσεις για την αποστολή του γλυπτού «Ελληνοπούλα», του επιτύμβιου αγάλματος που σμίλεψε στη μνήμη του Μάρκου Μπότσαρη ο Γάλλος γλύπτης Pierre-Jean David d’ Angers) στην Ελλάδα. Τον επόμενο χρόνο γύρισε στην Ελλάδα, παίρνοντας μέρος στην Εκστρατεία του Μωριά, στο επιστημονικό τμήμα του Γαλλικού εκστρατευτικού σώματος που έδιωξε από την Πελοπόννησο μεταξύ των ετών 1828 και 1833 τον Ιμπραήμ, στο αρχαιολογικό τμήμα. Ήταν ο πρώτος Νομάρχης Αττικής και Βοιωτίας το 1833. Εκλέχθηκε στην Α' Εθνική Συνέλευση του 1843 και στην Β' Εθνική Συνέλευση του 1862 (πληρεξούσιος Πυλίας στη δεύτερη) και έγινε υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας στην επαναστατική Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά το 1843. Πέθανε το 1870. Κάποια από τα έργα του ήταν: Grammaire elementaire du grec moderne : le tout suivi de l'Apologie de Socrate selon Platon, en grec moderne, et de quelques morceaux de poesie ;a l'usage commencans / par Michel Schinas., 1829 Επιστολαί Ι. Α. Καποδίστρια, Κυβερνήτου της Ελλάδος. : Διπλωματικαί, διοικητικαί και ιδιωτικαί, γραφείσαι από 8 Απριλίου 1827 μέχρις 26 Σεπτεμβρίου 1831, / συλλεγείσαι μεν και καταταχθείσαι φροντίσι των Αδελφών αυτού, εκδοθείσαι δε παρά Ε. Α. Βετάν ... Ελληνιστί δε εκδίδονται δαπάναις Π. Δ. Στεφανίτση Λευκαδίου, Ιατρού, μεταφρασθείσαι εκ του Γαλλικού παρά Μιχαήλ Γ. Σχινά, Αθήνησιν, Τύποις Κωνσταντίνου Ράλλη, 1841-1843 Επιστασίαι και ανακεφαλαιώσεις εις το βιβλίον «Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα Κωνσταντίνου Οικονόμου, Τόμος Β', αωξδ' /Μιχαήλ Γ. Σχινά. Αθήνησιν :Εκ του Τυπογραφ. των Τέκνων Ανδ. Κορομηλά,1865. Επιστασίαι και ανακεφαλαιώσεις εις το βιβλίον «Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα Κωνσταντίνου Οικονόμου, Τόμος Β', αωξδ' / Μιχαήλ Γ. Σχινά, 1865 Λεξικόν Γαλλελληνικόν / υπό Μ. Γ. Σχινά και Ι. Ν. Λεβαδέως ; κατά τα πληρέστατα και νεώτατα γαλλικά λεξικά του Beschereelle και Poitevin, T. A'. Εν Αθήναις: Εκ του τυπογραφείου των καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδη, 1889. Λόγος εκφωνηθείς τη θ' Μαρτίου αωνζ' εν Αθήναις κατά την εν τω ναώ της αγίας Ειρήνης τελετήν της κηδείας Κωνσταντίνου Οικονόμου του Πρεσβυτέρου και Οικονόμου /παρά Μιχαήλ Γ. Σχινά. Αθήνησι, Τύποις Φ. Καραμπίνη και Κ. Βάφα, 1857 Λόγος επιτάφιος εις Δημήτριον Υψηλάντην, /εκφωνηθείς παρά Μιχαήλ Σχινά … εκκλησία του Αγίου Γεωργίου την 6 Αυγούστου 1832 Περί των Εκκλησιαστικών, Εν Αθήναις, Εκ της Τυπογραφίας των Τεκν. Ανδρέου Κορομηλά, 1863