IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παναγιώτης Τούντας

Ο Παναγιώτης Τούντας (1886 - 23 Μαΐου 1942) ήταν Έλληνας συνθέτης. Είναι ο διασημότερος συνθέτης της Σμυρναϊκής Σχολής και ανήκει στην ομάδα των Μικρασιατών μουσικών που μετά την καταστροφή του 1922, διαμόρφωσαν το ρεμπέτικο τραγούδι στην Ελλάδα. Ο Παναγιώτης Τούντας γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1886 απο ευκατάστατους γονείς, που του έδωσαν τη δυνατότητα να ασχοληθεί απο μικρός με τη μουσική.

 Άρχισε από παιδί να παίζει μαντολίνο και στις αρχές του 20ού αιώνα συμμετείχε στην Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα του Σιδέρη, που έμεινε γνωστή με το όνομα "τα Πολιτάκια". Συμμετείχε σε διάφορα μουσικά σχήματα που έκαναν περιοδείες εκτός Σμύρνης, για την ψυχαγωγία των Ελλήνων της διασποράς και ταξίδεψε στην Αίγυπτο, την Αβυσσηνία, την Ελλάδα και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με ελληνική παροικία. Τα πρώτα χρόνια μετά τη μικρασιατική καταστροφή, έπαιζε σε διάφορα κέντρα σαν μαντολινίστας. Το 1924 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του ελληνικού παραρτήματος της γερμανικής "ODEON" στην Αθήνα. Μέχρι να κατασκευαστεί το εργοστάσιο δίσκων στην Ελλάδα, συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις δισκογραφικές εταιρείες και διηύθυνε τις περισσότερες ηχογραφήσεις που γίνονταν στην Ελλάδα. Τον ίδιο χρόνο ηχογραφεί τη "Σμυρνιά" με την αθηναϊκή εστουδιαντίνα του Τάσου Μαρίνου και γίνεται ο πρώτος Έλληνας λαϊκός συνθέτης που το όνομά του αναγράφεται σε ετικέτα δίσκου. Το 1931 αναλαμβάνει καλλιτεχνικός διευθυντής της ελληνικής "ODEON" και της "HIS MASTER’S VOICE" και παραμένει στη θέση αυτή μέχρι το 1940. Τα τραγούδια που πέρασε στη δισκογραφία είναι γύρω στα 350 και έχουν ερμηνευτεί από όλους τους προπολεμικούς τραγουδιστές της εποχής, όπως ο Κώστας Ρούκουνας, Στελλάκης Περπινιάδης, Μαρίκα η Πολίτισσα (Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου), Κώστας Καρύπης (όταν έκανε καριέρα ερμηνευτή, και πριν πλασαριστεί ως δημιουργός), Κώστας Νούρος, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Αντώνης Νταλγκάς, Ευάγγελος Σωφρονίου, Ζαχαρίας Κασιμάτης, Γιώργος Βιδάλης, Στράτος Παγιουμτζής, Δημήτρης Περδικόπουλος, Ισμήνη Διατσέντε, Νταίζη Σταυροπούλου, Νότα Καλλέλη, Κάκια Μένδρη Ιωάννα Γεωργακοπούλου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Χαρούλα Αλεξίου, και ο Θέμης Ανδρεάδης επαναφέρουν τα τραγούδια του στο προσκήνιο και μέχρι τις σήμερα ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Αγάθωνας Ιακωβίδης, ο Μπάμπης Τσέρτος, ο Μπάμπης Γκολές και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τα ερμηνεύουν. Πέθανε στις 23 Μαΐου του 1942, στην Κατοχή από ρευματισμούς.
Πρωθυπουργός των Μπαχαμών

Ο Πρωθυπουργός των Μπαχαμών είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης των Μπαχαμών . Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φίλιπ Ντέιβις, ο οποίος ορκίστηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 2021 έπειτα από τη σαρωτική νίκη του Προοδευτικού Φιλελεύθερου Κόμματος στις εκλογές. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται επισήμως από τον Γενικό Κυβερνήτη των Μπαχαμών, ο οποίος εκπροσωπεί τον Κάρολο Γ΄, Βασιλιά των Μπαχαμών (αρχηγό κράτους). Το ακόλουθο λήμμα περιέχει κατάλογο πρωθυπουργών των Μπαχαμών, από την ίδρυση της θέσης του επικεφαλής υπουργού των Νήσων Μπαχάμα το 1955 μέχρι σήμερα.

 Ο πρωθυπουργός των Μπαχαμών είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης των Μπαχαμών . Τα καθήκοντα του πρωθυπουργού περιλαμβάνουν: την Λιμενική Αρχή της Νήσου Μεγάλη Μπαχάμα την Επιτροπή Επιχειρήσεων Δημόσιας Ωφελείας Το έργο αναζωογόνησης της πόλης Νασάου Βιομηχανική και ξενοδοχειακή ενθάρρυνση Υπηρεσίες Πληροφοριών για τις Μπαχάμες Εθνικό Οικονομικό Συμβούλιο Προώθηση και διευκόλυνση των επενδύσεων Ανάπτυξη στα Νησιά της ΟικογένειαςΟι υπηρεσίες του πρωθυπουργού περιλαμβάνουν: Τμήμα Κτηματολογίου και ΧωρομετρίαςΟικόπεδα και Τοπογραφία Απόκτηση γηςΤμήμα Τοπικής ΑυτοδιοίκησηςΣχέσεις με οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης Τοπικές ενώσεις βελτίωσης Άρθουρ Ντάιον Χάνα 1967-1984 Κλέμεντ Τ. Μέιναρντ 1985-1992 Όρβιλ Τέρνκουεστ 1992-1995 Φρανκ Γουάτσον 1995-2002 Σίνθια Α. Πρατ 2002-2007 Μπρεντ Σίμονετ 2007-2012 Φίλιπ Ντέιβις 2012-2017 Πίτερ Τέρνκουεστ 2017-σήμερα Γενικός Κυβερνήτης των Μπαχαμών
Λούθηρος του Μπράουνσβαϊγκ

O Λούθηρος, γερμ. Luther/Lothar von Braunschweig von Welfen (π. 1275 - 18 Απριλίου 1335) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο 18ος μεγάλος Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος, στο οποίο υπηρέτησε από το 1331 ως το τέλος του 4 έτη μετά.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Aλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1236–1279) και της Αδελαΐδας των Αλεράμιτσι (1242-1284/85), κόρης του Bονιφάτιου Β΄ μαργράβου του Moμφερράτου. Τα μεγαλύτερα αδέλφια του Ερρίκος Α΄, Αλβέρτος Β΄ και Γουλιέλμος Α΄ διαδέχτηκαν τον πατέρα τους στα πριγκιπάτα του Μπράουνσβαϊγκ: Γκρούμπενχαγκεν, Γκέτινγκεν και Βόλφενμπυτελ αντίστοιχα. Καταγράφεται για πρώτη φορά ως Τεύτονας Ιππότης το 1295, υπηρετώντας στα Πρωσικά εδάφη. Από το 1304 είναι στην ακολουθία του Landmeister. Από το 1308-1312 ο Λούθηρος ενήργησε ως διοικητής (Komtur) σε Γκόλουμπ, μία σημαντική διοίκηση στην Περιοχή Χέλμνο. Από το 1313 υπηρέτησε ως διοικητής στο κάστρο Μάλμπορκ και το 1314 έγινε διοικητής του Κρίστμπουργκ (σήμερα Dzierzgoń), όπου κυβερνούσε μεγάλα κτήματα κατά μήκος του ποταμού Βιστούλα μέχρι τη λιμνοθάλασσα Βιστούλα (Frisches Haff) στις ακτές της Βαλτικής. Ίδρυσε την πόλη Γκίλγκενμπουργκ (Dąbrówno) το 1326. Ανανέωσε επίσης τους καταστατικούς χάρτες των Κρίστμπουργκ, Έυλαου (Iława) και Ζάαλφελντ (Zalewo). Το 1329 είχε ιδρύσει την διοίκηση του Όστεροντε (Ostróda). Υπό τη διακυβέρνηση του Λούθηρου και με τη βοήθεια των Κιστερκιανών, η επικράτειά του έγινε η πιο προηγμένη διοίκηση στο κράτος του Τάγματος. Στις 17 Φεβρουαρίου 1331 εξελέγη μεγάλος Μάγιστρος (Hochmeister), διαδεχόμενος τον Βέρνερ φον Όρσελν, που είχε σκοτωθεί πριν από έναν χρόνο. Ενώ ο Πολωνικο-Τευτονικός πόλεμος κατά της Πομεραλίας συνεχιζόταν, κορυφούμενος και πάλι στη μάχη του Πουόφτσε στις 27 Σεπτεμβρίου 1331, ο Λούθηρος προώθησε περαιτέρω τον αποικισμό και τον εκχριστιανισμό των εδαφών του Τάγματος. Στην παρουσία του, ο καθεδρικός ναός του Κένιγκσμπεργκ καθαγιάστηκε το 1333. Ο Λούθηρος είχε επίσης επεκτείνει το κάστρο του Μάλμπορκ και έμεινε γνωστός ως προστάτης των τεχνών, όπως το έργο του Πέτρου του Ντούσμπουργκ, του οποίου το Chronicon terrae Prussiae μεταφράστηκε από τον εφημέριό του Νίκολαους φον Γιέροσιν για λογαριασμό του. Ο Λούθηρος τάφηκε στον καθεδρικό Ναό του Κένιγκσμπεργκ. Ο τάφος του καταστράφηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μπάμπης Τσετίνης

Ο Μπάμπης Τσετίνης (Δράμα, 15 Φεβρουαρίου 1941 — 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας τραγουδιστής από τη Μακεδονία, ο οποίος θεωρείται ως ένας από τους γνησιότερους και αντιπροσωπευτικότερους εκπροσώπους του λαϊκού τραγουδιού.

 Γεννήθηκε στη Δράμα και έζησε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '60. Την ίδια περίοδο ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δισκογραφία με το τραγούδι «Το κορίτσι μου χορεύει» του Βασίλη Καραπατάκη σε στίχους Χρήστου Κολοκοτρώνη. Τα επόμενα χρόνια γνώρισε την επιτυχία με τραγούδια όπως «Ο Βρεγμένος Βροχή Δεν Φοβάται» Στίχοι: Ευάγγελος Ατραΐδης, Μουσική: Νίκος Μεϊμάρης, Φωνητικά: Λίτσα Διαμάντη, «Ίσως», «Μπορεί», «Αμφιβολία», «Κι ενώ το ήξερα» των Δερβενιώτη και Βίρβου, «Στο παλιό το μονοπάτι» του Βαρτάνη, «Ό,τι αρχίζει ωραίο» του Σπύρου Σκορδίλη, «Με ποιο δικαίωμα» των Βασιλειάδη-Πυθαγόρα, «Να χαρείς τα μάτια σου, καλέ», «Η φτωχολογιά θα ζήσει». Συνεργάστηκε επίσης με τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιώργο Κατσαρό, τον Μητσάκη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, στο πάλκο με τον Μάνο Παπαδάκη και την Καίτη Γκρέι και τη Λίτσα Διαμάντη. . Ηχογράφησε γύρω στα 200 τραγούδια και εμφανιζόταν σε μαγαζιά ακόμα και τα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Τα τελευταία χρόνια υπέφερε από προβλήματα υγείας. Το 2005 έγινε συναυλία για οικονομική βοήθεια προς τον ασθενή τότε Τσετίνη. Πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2007 σε ηλικία 66 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο του Βύρωνα.
Spring Framework

Το Spring Framework είναι λογισμικό ανοιχτού κώδικα (ελεύθερο λογισμικό) που σκοπό έχει να διευκολύνει την ανάπτυξη J2EE λογισμικού σε μεγάλη έκταση και βασίζεται στη γλώσσα προγραμματισμού Java.

 Hibernate Framework Walls C., Breidenbach R. (2005) Spring in Action. Manning. ISBN 1-932394-35-4. http://www.springframework.org/ To SpringFramework.org είναι ο επίσημος ιστοχώρος για την τεχνολογία Spring. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εκεί, καθώς επίσης να διαβάσετε ενδιαφέροντα κείμενα που περιγράφουν τη λειτουργία και τη χρήση του.
Άγιος Ιάκωβος, Μπαρμπάντος

Ο Άγιος Ιάκωβος (αγγλικά: Saint James) είναι μια ενορία του Μπαρμπάντος. Έχει έκταση 31 τ.χλμ. και πληθυσμό 25.110 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Χόουλταουν.

 Ο Άγιος Ιάκωβος βρίσκεται δυτικά του Μπαρμπάντος. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Πέτρο, στα νότια με τον Άγιο Μιχαήλ, στα βορειοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θωμά. Στα ανατολικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Έχει έκταση 44 τ.χλμ. Γουέλτσιζ Χάιτς Χόουλταουν Κόλορ Κλαμπ Μούλλινς Μπέυ Γουέστον Δε Γκάρντεν Μάουντ Στάντφαστ Πόρτερς Τρεντς Λάσκεϊλς Μολυνέ Σάνσετ Κρεστ Σάντι Λέιν Ο Άγιος Ιάκωβος είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2000 25.110 κατοίκους με πυκνότητα 810 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι η Χόουλταουν με 1.087 κατοίκους. Ενορίες του Μπαρμπάντος
Κάλαμος Αττικής

Ο Κάλαμος είναι χωριό της βορειοανατολικής Αττικής, νότια του Ωρωπού και βόρεια του Καπανδριτίου. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.824 κάτοικοι. Το επίνειό του είναι οι Άγιοι Απόστολοι, παραθεριστική περιοχή, με μεγάλη κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ωρωπού.

 Ο Κάλαμος είναι χτισμένος σε κατάφυτη περιοχή της βορειοανατολικής Αττικής, σε απόσταση 39 χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας. Περιτριγυρίζεται από σημαντικά μνημεία και αξιοθέατα. Ξεχωρίζει ανάμεσά τους το ιερομαντείο Αμφιαράειο. Αξιοθέατα της ευρύτερης περιοχής αποτελούν η Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που τοποθετείται στον 6ο αιώνα μ.Χ. και οι βυζαντινοί ναοί του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Παρασκευής. Σημαντικότερη προσωπικότητα από τον Κάλαμο είναι ο Άγιος Τιμόθεος ο Επίσκοπος Ευρίπου που είναι και ο πολιούχος του οικισμού.Πορεία του πληθυσμού: Ο Κάλαμος μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους μετονομάστηκε προσωρινά σε Περαία και αποτέλεσε έδρα του νεοσύστατου Δήμου Περαίας. Μετά το 1840 έδρα του δήμου έγινε ο Ωρωπός ενώ μετά το 1871 η Σκάλα Ωρωπού (ο δήμος μετονομάστηκε σε δήμο Ωρωπού). Το 1912 σχηματίστηκε η κοινότητα Καλάμου με έδρα τον Κάλαμο η οποία συμπεριέλαβε και τον παραλιακό οικισμό των Αγίων Αποστόλων. Η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 2007. Από την 1η Ιανουαρίου του 2010 ο Κάλαμος εντάχθηκε στον νέο δήμο Ωρωπού. Κοινότητα Καλάμου Αμφιαράειο Δήμος Ωρωπού, Κάλαμος
Γιουρούκοι

Οι Γιουρούκοι, τουρκ. Yörük από το yürü= περπατώ, χαρακτηρίζονταν κυρίως ως νομαδικός τουρκικός λαός της Μικράς Ασίας, στον οποίο ανήκουν οι Κιζιλπάσηδες, οι Ταχτατζήδες, οι Τεκελήδες, οι Τσομακλήδες κ.ά.

 Οι Γιουρούκοι που είχαν μεταφερθεί από το Ικόνιο, οι λεγόμενοι Κόνιαροι, στη Μακεδονία μετά την κατάκτησή της, για να κρατούν σε υποταγή τους χριστιανούς, που κατοικούσαν στις πεδιάδες και στους λόφους υποχρεώνονταν να δίνουν, κατά ορισμένες οικογένειες, ένα ορισμένο αριθμό ανδρών (Γιουρούκ ασκερί) που διοικούνταν από τον Γιουρούκ Μπέη. Τα παράπονα των χριστιανών εναντίον τους εξακολουθούν και αργότερα, όπως διαπιστώνεται από του φιρμάνι της 27ης Δεκεμβρίου 1695 με το οποίο ο σουλτάνος διατάζει να πάψουν οι βιαιοπραγίες «μερικών ληστών Γιουρούκων»· αυτοί έρχονταν στο Σωχό και αποσπούσαν τροφές, πρόβατα, αρνιά, χήνες, όρνιθες, μέλι και βούτυρο ή ακόμη άρπαζαν γυναίκες και παιδιά.Οι Γιουρούκοι που κατά παράδοση ήταν βοσκοί, κατά τον 18αι. είχαν αρχίσει να επιδίδονται στην κατασκευή χονδρής τσόχας, που την ονόμαζαν αμπά και την οποία χρησιμοποιούσαν όλοι τους σχεδόν στο ντύσιμό τους. Ποσότητες του ίδιου υφάσματος διοχέτευαν επίσης όχι μόνο στις άλλες χώρες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά μέσω των εμπορικών οίκων των εγκατεστεστημένων στη Θεσσαλονίκη έκανα εξαγωγή και στο εξωτερικό (Μασσαλία, Βενετία και Λιβόρνο). E. Werner, Γιουρούκοι, Λειψία 1966. Γιουρούκοι
Βίκτορ Γκριγκορόβιτς

Ο Βίκτορ Ιβάνοβιτς Γκριγκορόβιτς (ρωσικά: Виктор Иванович Григорович‎) ήταν Ρώσος σλαβολόγος, λαογράφος, λογοτεχνικός κριτικός, ιστορικός και δημοσιογράφος. Ήταν ένας από τους δημιουργούς των σλαβικών σπουδών στη Ρωσική αυτοκρατορία.

 Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1815 στη Μπάλτα, σημερινή Ουκρανία και πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 1876 στο Γιελισάβετγκραντ, τώρα στην Ουκρανία. Από το 1842 έως το 1863, ήταν καθηγητής στο τμήμα της σλαβικής λογοτεχνίας στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν. Κατά τη διάρκεια των ετών 1848-49, διετέλεσε λέκτορας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και από το 1865 έως το 1876 στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού. Ήταν ένας από τους πρώτους μελετητές της αρχαιολογίας, της εθνογραφίας και της ιστορίας των νότιων Σλάβων. Μεταξύ 1844 και 1847, πραγματοποίησε περιοδεία στα Οθωμανικά Βαλκάνια, όπου συγκέντρωσε πολλά έργα νότιας σλαβικής και εκκλησιαστικής σλαβικής λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, βρήκε πολύτιμα μεσαιωνικά χειρόγραφα που πήρε στη Ρωσία. Έδειξε εκτενές ενδιαφέρον σε μερικές βυζαντινές πηγές για να μελετήσει την ιστορία των Βαλκάνιων Σλάβων σε πολλά έργα. Το 1848 δημοσίευσε τη συλλογή της σλαβικής του μελέτης με τίτλο «Σύνοψη ενός ταξιδιού μέσω της Ευρωπαϊκής Τουρκίας». Το βιβλίο του που δημοσιεύθηκε στο Καζάν το 1848, βοήθησε το ρωσικό κοινό να γνωρίσει καλύτερα τους λαούς της Νότιας Σλαβίας.
Καρολίνα Τεχέρα

Η Καρολίνα Τεχέρα (Carolina Tejera, γεννημένη ως Νέλλι Καρολίνα Τεχέρα Μουριέλ Nelly Carolina Tejera Μuriel, 14 Οκτωβρίου 1976) είναι Βενεζουελανή μοντέλο και ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή από την τηλενουβέλα Gata Salvaje .

 Στις 4 Μαρτίου 2006, παντρεύτηκε τον επιχειρηματία από την Κόστα Ρίκα, Ντον Στόκγουελ. Στις 2 Αυγούστου 2006, γέννησε το πρώτο της παιδί, ένα αγόρι. Το ζευγάρι χώρισε το 2011. Καρολίνα Τεχέρα στην IMDb
Ανρί Μυρζέ

Ο Ανρί Μυρζέ (Γαλλικά: Henry Murger) (27 Μαρτίου 1822 - 28 Ιανουαρίου 1861), ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και ποιητής. Είναι γνωστός κυρίως ως συγγραφέας του μυθιστορήματος Σκηνές της μποέμικης ζωής του 1851, στο οποίο βασίστηκε η όπερα Λα Μποέμ του 1896 του Πουτσίνι, στο οποίο περιγράφει τη ζωή και τις εμπειρίες του ως πάμφτωχος συγγραφέας που ζούσε σε μία παρισινή σοφίτα καθώς και τα βιώματα φίλων του ανέμελων καλλιτεχνών και λογοτεχνών που ζούσαν στο Καρτιέ Λατέν και αυτοαποκαλούνταν «οι Νεροπότες» (επειδή ήταν πολύ φτωχοί για να αγοράσουν κρασί). Στα γραπτά του συνδυάζει το ένστικτο με το πάθος, το χιούμορ και τη θλίψη. Έγραψε ποίηση καθώς και μυθιστορήματα και διηγήματα.

 Ο Ανρί Μυρζέ γεννήθηκε και πέθανε στο Παρίσι. Ήταν γιος ενός φτωχού θυρωρού που συγχρόνως εργάζονταν και ως ράφτης. Είχε λίγη και κατακερματισμένη εκπαίδευση. Αφού εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του, εργάστηκε σε μια σειρά από χειρωνακτικές εργασίες πριν εξασφαλίσει μια θέση στο γραφείο ενός δικηγόρου. Ενώ εργαζόταν εκεί, άρχισε να γράφει ποίηση που εκτίμησε ο Γάλλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ετιέν ντε Ζουί, με τις γνωριμίες του οποίου κατέλαβε τη θέση του γραμματέα του κόμη Τολστόι, Ρώσου ευγενή που ζούσε στο Παρίσι. Η λογοτεχνική καριέρα του Μυρζέ ξεκίνησε περίπου το 1841. Τα πρώτα του έργα ήταν κυρίως λογοτεχνικά και ποιητικά, αλλά υπό την πίεση να κερδίσει τα προς το ζην, έγραφε ό,τι μπορούσε να αγοραστεί. Η θέση του σταδιακά βελτιώθηκε όταν ο συγγραφέας Σανφλερί, φίλος με τον οποίο συγκατοίκησε για ένα διάστημα, τον παρότρυνε να αφιερωθεί στη μυθοπλασία. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήρθε σε ηλικία 27 ετών και ήταν οι Σκηνές της μποέμικης ζωής, μυθιστόρημα στο οποίο εμφανίζει τους φίλους του και άλλα πραγματικά πρόσωπα, που εύκολα αναγνωρίζονταν πίσω από τα ψευδώνυμά τους. Το 1851 ο Μυρζέ δημοσίευσε ένα ακόμη μυθιστόρημα, τις Σκηνές νεανικής ζωής και το 1854 τις Σκηνές της επαρχίας και τους Νεροπότες (1854). Ακολούθησαν και άλλα έργα, αλλά κανένα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερη αναγνώριση.Έζησε τα περισσότερα από τα επόμενα δέκα χρόνια σε ένα εξοχικό σπίτι έξω από το Παρίσι, πιεζόμενος διαρκώς από οικονομικά προβλήματα και με κακή υγεία. Το 1859 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, αλλά μέσα σε δύο χρόνια ήταν πάλι χωρίς χρήματα και πέθαινε σε νοσοκομείο του Παρισιού. Ο υπουργός του Ναπολέοντα Γ' κόμης Βαλόφσκι του έστειλε 500 φράγκα για να πληρώσει τα ιατρικά του έξοδα, αλλά ήταν πολύ αργά. Ο Ανρί Μυρζέ πέθανε από γάγγραινα του ποδιού και εξασθενημένος από σύφιλη στις 28 Ιανουαρίου 1861, σε ηλικία 39 ετών. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και, σύμφωνα με αναφορές της εφημερίδας Λε Φιγκαρό, ήταν μια μεγάλη δημόσια εκδήλωση στην οποία παραβρέθηκαν 250 μεγάλα ονόματα από το χώρο της δημοσιογραφίας, της λογοτεχνίας, του θεάτρου και των τεχνών. Η εφημερίδα Λε Φιγκαρό άνοιξε επίσης ένα λογαριασμό για να συγκεντρώσει χρήματα για το μνημείο του. Εκατοντάδες άτομα συνέβαλαν και μέσα σε δύο μήνες είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 6.500 φράγκα. Οι δύο ποιητικές συλλογές του είναι Μπαλάντες και φαντασιώσεις (Ballades et Fantaisies, 1854) και Οι Νύχτες του χειμώνα (Les Nuits d'Hiver,1861).
Δυτικό Πέλλας

Το Δυτικό είναι ένας πεδινός οικισμός του Δήμου Πέλλας με 454 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Πέλλας, κοντά στα όρια με το νομό Κιλκίς και απέχει περίπου 20 χιλιόμετρα από τα Γιαννιτσά. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, το Δυτικό εντάχθηκε στο Δήμο Πέλλας όπου και παρέμεινε μετά τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης.

 Η παλαιά ονομασία του ήταν Κονίκοβο που μετονομάσθηκε το 1926 σε Στίβα και το 1950 σε Δυτικόν. Μία από τις πρώτες πηγές που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι το Ευαγγέλιο του Κονικόβου, ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον ιερομόναχο Παύλο και τυπώθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1852 για τις Κυριακάτικες λειτουργίες των ορθοδόξων του Κονικόβου. Ένα μικρό απόσπασμα από το Ευαγγέλιο, στο οποίο γίνεται αναφορά στο χωριό, είναι το εξής :Ευαγγέλιο του Κυρίου και θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τώρα νέο εκτυπωμένο στην Βουλγαρική γλώσσα. Για κάθε Κυριακή από χρόνο σε χρόνο στη σειρά. Αντιγραμμένο και διορθωμένο από μένα τον Ιερομοναχό Παύλο, Αγιοταφίτη πρωτοσύγγελο, γεννημένο στην επαρχία Βοδενών από το χωριό Κονίκοβο.Οι πόντιοι κάτοικοι που τοποθετήθηκαν στο χωριό μετά την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ήρθαν από το χωριό Απτουραχμανλή στην περιοχή Ακ Νταγ Μαντέν (Akdağmadeni) της επαρχίας Γιοζγκάτ (Yozgat). Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 454 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 477 κατοίκους. Με βάση τα δεδομένα, η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 500 κατοίκους ήταν το 1940 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 1961 με 660 κατοίκους. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Παύλος Γραμματικός, ξακουστός κλέφτης του Πάικου, γεννημένος στο Δυτικό Ευαγγέλιο του Κονικόβου Δήμος Πέλλας Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας
Γιορτές Παλιάς Πόλης

Οι Γιορτές Παλιάς Πόλης της Ξάνθης αποτελούν τον δεύτερο μεγαλύτερο θεσμό, μετά το Ξανθιώτικο Καρναβάλι, που πραγματοποιείται στην πόλη της Ξάνθης. Διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 1991 κι έκτοτε λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου. Το όνομά τους το έλαβαν από τον παραδοσιακό διατηρητέο οικισμό της Ξάνθης, τη λεγόμενη «Παλιά Πόλη» στα πλακώστρωτα δρομάκια και τις γειτονιές της οποίας οι πολιτιστικοί σύλλογοι εγκαθίστανται και διοργανώνουν γλέντια με ζωντανή μουσική,φαγητό και ποτό.

 Το 1991, ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Φίλιππος Αμοιρίδης, αναζητούσε ένα θεσμό προκειμένου να αναδείξει την Παλιά Πόλη της Ξάνθης. Συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια βρήκε στον Νικόστρατο Φωτέλη, ζωγράφο του συλλόγου των «Φίλων», στον Σύλλογο των «Κατασκηνωτών» και στον Σύλλογο Ποντίων. Αρχικά υπήρχε η ιδέα μιας διοργάνωσης αναβίωσης της Μπελ Επόκ με δρώμενα, κοστούμια εποχής και παραδοσιακό χαρακτήρα όπως κι έγινε. Παράλληλα, οι «Κατασκηνωτές» προέτειναν και την ενεργό συμμετοχή του κόσμου κι έτσι προέκυψε το στήσιμο των δύο πρώτων στεκιών από τους «Κατασκηνωτές» και τους «Φίλους». Με τη πάροδο του χρόνου η διοργάνωση εξελίχθηκε κι εδραιώθηκε αποτελώντας προορισμό για αρκετούς απ'τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της χώρας. Το επίκεντρο των διοργανώσεων είναι κυρίως η πλατεία Μητροπόλεως, περιμετρικά της οποίας στοιχίζονται οι σύλλογοι και ο συναυλιακός χώρος. Η διοργάνωση δεν πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από την έναρξη της το 2020, ύστερα από απόφαση ακύρωσης του Δήμου Ξάνθης, για λόγους προστασίας των πολιτών από την πανδημία του κορονοϊού. Ξάνθη Ξανθιώτικο Καρναβάλι Επίσημη ιστοσελίδα
Οίκος της Πομερανίας

Ο Οίκος της Πομερανίας, πολων. Gryfici ήταν μία ευγενής οικογένεια, που μέλη της έγιναν δούκες της Πομερανίας από τον 12ο αι. ως το 1637. Το όνομα Γκρίφφινς χρησιμοποιήθηκε από τη δυναστεία μετά τον 15ο αι. και λήφθηκε από τον θυρεό τού δουκάτου. Ο Βάρτισλαβ Α΄ ήταν ο πρώτος ιστορικός ηγεμόνας τού δουκάτου και ο ιδρυτής τού Οίκου. Τα πιο εξέχοντα μέλη των Γκρίφφιν ήταν ο Έρικ, που έγινε βασιλιάς της ένωσης τού Κάλμαρ (Δανίας, Σουηδίας, Νορβηγίας) το 1397. Ο τελευταίος δούκας τού Οίκου στην Πομερανία ήταν ο Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, που απεβίωσε το 1637 κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, ο οποίος έληξε μοιράζοντας την Πομερανία μεταξύ Βρανδεμβούργου-Πρωσίας και Σουηδίας. Η αδελφή του Άννα φον Κρόυ απεβίωσε το 1660, η τελευταία των Γκρίφφιν.

 Το έλαβε από τον γρύπα (griffin), σύμβολο στον θυρεό τους. Η πιο παλαιά χρήση τού γρύπα ως έμβλημα τού Οίκου έχει πιστοποιηθεί σε βούλα τού Καζιμίρ Β΄ και δείχνει το μυθικό πτηνό μέσα σε ασπίδα· η βούλα συνοδεύει έγγραφο τού 1194. Το όνομα της χώρας Πομερανία προέρχεται από το Σλαβικό Po more, που σημαίνει "(γη) κατά μήκος της θάλασσας". Στολπ, κύριος κλάδος, εξέλιπε. Βόλγκαστ, πλάγιος κλάδος, που όταν εξέλιπε ο κλάδος Στολπ, έγινε κύριος κλάδος. Στεττίν, πλάγιος κάδος. Edward Rymar: Rodowód książąt pomorskich, Szczecin 1995. Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Fürstenhauses. Veröffentlichungen the landesgeschichtlichen Forschungsstelle für Pommern, Reihe 1, Bd. 5. Leon Saunier, Stettin 1937. Martin Wehrmann: Geschichte von Pommern. Weltbild Verlag 1992, Reprint der Ausgaben von 1919 und 1921, ISBN 3-89350-112-6 Udo Madsen: Die Greifen - Das herzogliche Geschlecht von Pommern
Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος

Ο Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας καταγόμενος από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 2ου αιώνα π.Χ..

 Δραστηριοποιούμενος στη Ρώμη μεταξύ του 146 π.Χ. και του 102 π.Χ., περίοδο έντονης ελληνοποίησης , ο Ερμόδωρος ήταν ένας εκ των πρώτων Ελλήνων αρχιτεκτόνων οι οποίοι εργάστηκαν στην πόλη. Συνεισέφερε στην ανέγερση κτιρίων η οποία σημάδεψε την απαρχή της μνημειοποίησης του Πεδίου του Άρεως, όπως τον Ναό του Γιούπιτερ Στάτορ ή τον Ναό του Μαρς. Το έργο του ενέπνευσε τον Βιτρούβιο στη συγγραφή της πραγματείας του με τίτλο De architectura, όπου βασίζεται στα σχέδια του Ερμόδωρου για την πρόταση μιας ιδανικής εκ νέου κατασκευής ενός περίπτερου ναού. Ο Ερμόδωρος εργάστηκε συνεργαζόμενος κυρίως με Έλληνες νεοαττικούς γλύπτες, όπως ο Διόνυσος και ο Πολυκλής, δημιουργοί του λατρευτικού αγάλματος του ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, καθώς και ο Σκόπας ο Νεώτερος, στον οποίον αποδίδεται το σύμπλεγμα αγαλμάτων του ναού του Μαρς. Ο Ερμόδωρος ο Σαλαμίνιος διηύθυνε την ανέγερση του Ναού του Γιούπιτερ Στάτορ, τον οποίον αφιέρωσε ο Κουίντος Καικίλιος Μέτελλος, Ύπατο το 143 π.Χ.. Ο ναός, ο οποίος ήταν ο πρώτος που χτίστηκε εξ'ολοκλήρου με τη χρήση μαρμάρου, ανεγέρθηκε στο μέσον πλατείας περιτριγυρισμένης από κιονοστοιχία (το Περιστύλιο του Μετέλλου το οποίο χτίστηκε εκ νέου αργότερα και μετονομάστηκε σε Περιστύλιο της Οκταβίας). Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα παραδείγματα θρησκευτικών κτιρίων τα οποία αποτελούσαν τμήμα ενός αρχιτεκτονικού συμπλέγματος μεγαλύτερου μεγέθους. Σχεδίασε τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Ναού του Μαρς, τον οποίον αφιέρωσε ο Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος, Ύπατος το 138 π.Χ., και ο οποίος ευρισκόταν κατά μήκος του Circus Flaminius. Ήταν, επίσης, ο αρχιτέκτονας ο οποίος διηύθυνε την ανέγερση ή επέκταση των Ναβαλίων, ποταμίσιου λιμένα της Ρώμης. Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, ρωμαϊκός ναός Βιτρούβιος, De architectura Παραπομπές προς σύγχρονους συγγραφείς: Παραπομπές προς αρχαίους συγγραφείς: Gros, Pierre (1973). «Hermodoros et Vitruve». Mélanges de l'École française de Rome 85 (1): σελ. 137-161. http://www.persee.fr/web/revues/home/prescript/article/mefr_0223-5102_1973_num_85_1_944. Grenier, Albert (1969). Le Génie romain dans la religion, la pensée, l'art. Albin Michel. Pailler, Jean-Marie (2001). Les mots de la Rome antique. Presses Universitaires du Mirail. (Ιταλικά) Van Wonterghem, Frank (1988). Topografia romana. Ricerche e discussioni. Firenze: Leo S. Olschki.
Ο Γατόπαρδος (ταινία)

Η ταινία Ο Γατόπαρδος (ιταλ. Il Gattopardo), γνωστή και ως Η Λεοπάρδαλη της Σικελίας, είναι ιστορικό επικό δράμα παραγωγής 1963 σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι: Μπαρτ Λάνκαστερ στο ρόλο του Δον Φαμπρίτσιο Κορμπέρα, πρίγκιπα της Σαλίνα, Αλέν Ντελόν στο ρόλο του Τανκρέντι ντι Φαλκονέρι, Κλάουντια Καρντινάλε στο ρόλο της Αντζέλικα Σεντάρα και ο Τέρενς Χιλλ στο ρόλο του Κόμη Καβριάγκι. Η φωνή της Καρντινάλε ντουμπλαρίστηκε στα ιταλικά από την Σολβέι Ντ' Ασούντα, ενώ η φωνή του Λάνκαστερ ντουμπλαρίστηκε από τον Κοράντο Γκάιπα. Στην αγγλική βερσιόν της ταινίας ακούγεται η αυθεντική φωνή του Λάνκαστερ. Ο Τζιουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα είχε επηρεαστεί από τον προπάππου του πρίγκιπα Τζούλιο Φαμπρίτσιο Τομάζι ντι Λαμπεντούζα, που ήταν σημαντικός αστρονόμος της εποχής του, για να δημιουργήσει τον χαρακτήρα του πρίγκιπα Φαμπρίτσιο ντι Σαλίνα και να περιγράψει τα γεγονότα της περιόδου εκείνης στη Σικελία.

 Το 1860, κατά την περίοδο της ιταλικής ενοποίησης κι ενώ ο Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών βρίσκεται σε πόλεμο με τον Γκαριμπάλντι, ο Δον Φαμπρίτσιο, πρίγκιπας ντι Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ), απολαμβάνει ακόμη τις ανέσεις και την πολυτέλεια, που του παρέχει η ευγενική του καταγωγή. Ο Δον Φαμπρίτσιο ανήκει σε μια παλιά αριστοκρατική οικογένεια και ο ανιψιός του Τανκρέντι (Αλέν Ντελόν) μάχεται στο πλευρό του Γκαριμπάλντι, πιστεύοντας ότι πρέπει να αλλάξουν τα πάντα, για να συνεχίσει να έχει προνόμια η αριστοκρατία με την νέα τάξη των πραγμάτων. Ο Γκαριμπάλντι κατακτάει εν τέλει τη Σικελία και η κατάσταση στον ιταλικό νότο αρχίζει σταδιακά να αλλάζει με την πτώση της αριστοκρατίας και την άνοδο της μεσαίας τάξης. Παράλληλα εμφανίζονται στο προσκήνιο άτομα, όπως ο διεφθαρμένος δήμαρχος της Ντοναφουγκάτα, Δον Καλότζερο Σεντάρα (Πάολο Στόπα), που έχει πλουτίσει με άνομο τρόπο και που βλέπει την ομορφιά της κόρης του ως το εισιτήριο, προκειμένου ο ίδιος να εισχωρήσει στους αριστοκρατικούς κύκλους. Συνοδεύοντας ο ίδιος ο Δον Καλότζερο την κόρη του Αντζέλικα (Κλάουντια Καρντινάλε) σε δεξίωση στην έπαυλη του Δον Φαμπρίτσιο, την παρατηρεί να μαγεύει τόσο τον Τανκρέντι, όσο και τον Δον Φαμπρίτσιο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 1963, ενώ έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Κοστουμιών. Βράβευση: Χρυσός Φοίνικας - Λουκίνο Βισκόντι Υποψηφιότητα: Υποψηφιότητα: Κοστουμιών - Πιέρο Τόζι Ο Γατόπαρδος (ταινία) στην IMDb
Πάπας Σίξτος Β΄

Ο Σίξτος Β΄ (Papa Sisto II, ... - 6 Αυγούστου 258), παραφθορά του ελληνικού Ξυστός, που σημαίνει «γυαλισμένος», ήταν Πάπας ή επίσκοπος Ρώμης από τις 30 Αυγούστου του 257 έως το θάνατό του το 258. Μαρτύρησε κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό.

 Σύμφωνα με το Liber Pontificalis, γεννήθηκε σε ελληνικό έδαφος και μάλιστα θεωρείται ότι ήταν Αθηναίος. Ωστόσο, το γεγονός αυτό είναι αβέβαιο και αμφισβητείται από σύγχρονους ιστορικούς που θεωρούν πως ο συγγραφέας του Liber Pontificalis συγχέει τον πάπα με Έλληνα νεοπυθαγόρειο σύγχρονό του ονόματι Ξύστο. Ως επίσκοπος Ρώμης, ο Σίξτος μερίμνησε για την αποκατάσταση των σχέσεων μεταξύ των αφρικανικών και των ανατολικών Ορθόδοξων Εκκλησιών, οι οποίες είχαν διαταραχθεί από τον προκάτοχό του με αφορμή το ζήτημα του αιρετικού βαπτίσματος. Κατά τους διωγμούς του Βαλεριανού, όταν απαγορεύτηκαν οι ταφικές τιμές και δημεύτηκαν τα κοιμητήρια, μετέφερε τα λείψανα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στην κατακόμβη του Αγίου Σεβαστιανού. Στις 6 Αυγούστου του 258 ο Σίξτος μαρτύρησε με αποκεφαλισμό, κατά τους διωγμούς του Βαλεριανού. Μαζί του εκτελέστηκαν 6 ακόμα διάκονοι: Ιανουάριος, Βικέντιος, Μάγνος, Στέφανος, Ευτυχής και Αγαπητός. Ο Σίξτος θεωρείται συγγραφέας του ψευδοκυπριακού έργου Ad Novatianum, παρ'όλο που οι απόψεις του δε συνάντησαν καθολική αποδοχή. Ένα άλλο συγγραφικό έργο, που γράφηκε στη Ρώμη στην περίοδο μεταξύ του 253 και 258, πιστεύεται γενικά ότι είναι δικό του. Η μνήμη του τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 7 Αυγούστου μαζί με των συντρόφων του, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 10 Αυγούστου. Opera Omnia
Ανγκλέζια Βισκόντι

Η Ανγκλέζια, ιταλ. Anglesia Visconti (1377 - 1439) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυβερνήτη του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Κύπρου.

 Ήταν η ένατη κόρη του Μπερναμπό κυβερνήτη του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα. Οι γονείς της είχαν 17 παιδιά. Παντρεύτηκε τον Ιανό της Κύπρου, ενώ η αδελφή της Βαλεντίνα παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ της Κύπρου, εξάδελφο του Ιανού. Οι δύο αδελφές δεν έκαναν παιδιά. Ο Ιανός έκανε δεύτερο γάμο και απέκτησε διάδοχο. Παντρεύτηκε το 1400 τον Ιανό των Πουατιέ-Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριο βασιλιά της Ιερουσαλήμ & της Αρμενίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο γάμος ακυρώθηκε (διαζεύχθηκαν) περί το 1408. Edbury, Peter W. (1994). The Kingdom of Cyprus and the Crusades, 1191-1374. Cambridge University Press. Luke, Harry (1975). "The Kingdom of Cyprus". In Setton, Kenneth Meyer (ed.). A History of the Crusades: The fourteenth and fifteenth centuries. Vol. III. University of Wisconsin Press.
Ισαβέλλα της Ναβάρρας, κόμισσα του Αρμανιάκ

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle de Navarre (1395 - 31 Αυγούστου 1450) από τον Οίκο του Εβρέ ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης.

 Λίγο πριν από τη γέννηση της Iσαβέλλας, η μητέρα της αντιμετώπιζε προβλήματα στην Καστίλη, σχετικά με τον Ιωάννη Α΄ της Aραγωνίας. Η Eλεονώρα αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ναβάρρα για τη γέννηση της κόρης της. Η Iσαβέλλα ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά. Τα δύο μικρότερα αδέλφια της Κάρολος και Λουδοβίκος απεβίωσαν σε παιδική ηλικία, αφήνοντας την Iσαβέλλα με τις πέντε μεγαλύτερες αδελφές της. Αυτές ήταν: η Ιωάννα (απεβ. το 1413, 31 ετών, πριν κληρονομήσει τον θρόνο), η Μαρία (απεβ. το 1425, 32 ετών), η Λευκή Α΄ (διάδοχος του πατέρα τους), η Μαργαρίτα (απεβ. το 1403, 13 ετών) και η Bεατρίκη (απεβ. 1412). Η Ισαβέλλα αρχικά μνηστεύθηκε με τον Ιωάννη (Β΄) τότε πρίγκιπα της Αραγωνίας (εγγονό του Ιωάννη Α΄) γύρω στο 1414. Η μητέρα της, η βασίλισσα Eλεονώρα, τής έδωσε χρήματα για τον γάμο. Ο Ιωάννης (Β΄) αργότερα έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας, αλλά ακύρωσε τον αρραβώνα με την Ισαβέλλα, με την ελπίδα να νυμφευτεί την Ιωάννα Β΄ της Νάπολης. Η Iσαβέλλα παντρεύτηκε τελικά στις 10 Μαΐου 1419 τον Ιωάννη Δ΄ κόμη του Aρμανιάκ. Αυτός ο γάμος ήταν ο δεύτερος γάμος του Ιωάννη Δ΄, μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Λευκής της Βρετάνης, η οποία δεν είχε αφήσει γιούς. Η Iσαβέλλα και ο Ιωάννης Δ΄ είχαν πέντε παιδιά: Μαρία 1420–1473, παντρεύτηκε το 1437 τον Ιωάννη Β΄ των Βαλουά δούκα του Αλανσόν. Ρενέ 1454-1492, δούκας του Αλανσόν. Δισεγγονός του ήταν ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας. Ιωάννης 1420–1473, υποκόμης του Λομάν, μετά Ε΄ κόμης του Αρμανιάκ, Φρεζανσάκ και Ροντέ. Νυμφεύτηκε πρώτα παράνομα τη νεότερη αδελφή Ισαβέλλα και είχε απογόνους. Έπειτα νυμφεύτηκε με την Ιωάννα της Φουά, επίσης με απογόνους. Ελεονώρα 1423-1456, παντρεύτηκε το 1446 τον Λουδοβίκο Β΄ κύριο του Σαλόν, πρίγκιπα της Οράγγης, άρχοντα του Aρλαί και του Αργκυέλ. Είχε απογόνους. Κάρολος Α΄ 1425–1497, υποκόμης του Φεζανσαγκέ, στη συνέχεια κόμης του Αρμανιάκ, Φεζανσάκ και Ροντέ. Ισαβέλλα 1430–1476, κυρία των Κατρ Βαλέ, παντρεύτηκε παράνομα τον αδελφό Ιωάννη και είχε απογόνους.Η Iσαβέλλα και ο σύζυγός της απεβίωσαν και οι δύο το 1450: αυτή απεβίωσε τον Αύγουστο σε ηλικία 54 ετών και τον Νοέμβριο απεβίωσε ο Ιωάννης Δ΄.
Ιωάννης Αύγουστος του Λύτσελσταϊν

Ο Ιωάννης-Αύγουστος, γερμ. Johann-August (26 Νοεμβρίου 1575 - 18 Σεπτεμβρίου 1611) ήταν συγκυβερνήτης του Βελντέτς (1592-98) και μετά παλατινός κόμης (δούκας) του Λύτσελσταϊν (1598-1611).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου-Ιωάννη παλατινού κόμη του Βελντέτς και της Άννας-Μαρίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1592 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του υπό την επιτροπεία της Άννας-Μαρίας. Το 1598 οι αδελφοί μοίρασαν τις κτήσεις και ο Ιωάννης-Αύγουστος έλαβε το Λύτσελσταϊν. Απεβίωσε στο κάστρο Λέμπεργκ το 1611 και τάφηκε στο Λύτσελσταϊν. Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Γεώργιος-Ιωάννης. Νυμφεύτηκε το 1599 την Άννα-Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου· δεν απέκτησαν απογόνους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Augustus, Count Palatine of Lützelstein στο Wikimedia Commons
3-βενζοξεπίνιο

Το 3-βενζοξεπίνιο (αγγλικά 3-benzoxepin) είναι ετεροκυκλική αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C10H8O. Δομικά αποτελελείται από ένα αννουλικό σύστημα δύο (2) συμπυκνωμένων δακτυλίων [δηλαδή με δύο (2) κοινά άτομα] , και πιο συγκεκριμένα, ενός βενζολικού δακτυλίου και ενός οξεπινικού δακτυλίου. Ο βενζολικός δακτύλιος είναι αρωματικός, ενώ ο οξεπινικός είναι μη αρωματικός συζυγής ακόρεστος οξυγονούχος επταμελής ετεροκυκλικός δακτύλιος. Η πρώτη σύνθεση 3-βενζοξεπίνιου περιγράφηκε από τον Καρλ Ντίμροθ (Karl Dimroth) και τους συνεργάτες του, το 1961. Το 3-βενζοξεπίνιο είναι ένα από τα τρία (3) ισομερή «μητρικά» βενζοξεπίνια. Εκτός από τα «μητρικά» βενζοξεπίνια, ο όρος επεκτείνεται και σε μια σειρά «θυγατρικά» τους παράγωγα, που μαζί με τα «μητρικά» συνονομάζονται συλλήβδην «βενζοξεπίνια».

 Το ίδιο το «μητρικό» 3-βενζοξεπίνιο είναι μια ανθρωπογενής (μόνο) ένωση, αλλά υπάρχουν πολλά «θυγατρικά» βενζοξεπίνια που αποτελούν φυσικά συστατικά, όπως το περιλλοξίνιο, που βρίσκονται στα Perilla frutescens (ποικιλία acuta), το τενουάλιο και το τενουκάρβιο, που βρίσκονται στα Asphodeline tenuior. Το περιλλοξίνιο αναστέλλει το ένζυμο κυκλοοξυγονάση με IC50 = 23,2 µM. Τα μη-στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως η ασπιρίνη και η ιβουπροφαίνη επίσης μπορεί να λειτουργήσουν με την αναστολή της ενζυμικής οικογένειας της κυκλοοξυγενάσης. Το «μητρικό» 3-βενζοξεπίνιο μπορεί να συνθεθεί από ορθοφθαλαλδεΰδη, μέσω μιας διπλής αντίδρασης Γουΐττιγκ (Wittig reaction), με διβρωμιούχο δι(τριφαινυλοφωσφωνιο)μεθυλαιθέρα {[Ph3P+CH2OCH2P+Ph3]Br2, Bis(BromoMethyl)Ether: BBME}. Ο ΒΒΜΕ, με τη σειρά του, μπορεί να συνθεθεί από υδροβρωμικό οξύ (HBr), παραφορμαλδεΰδη και τριφαινυλοφωσφίνη (Ph3P). Η αντίδραση σύνθεσης 3-βενζοξεπίνιου διεξάγεται σε διάλυμα ξηρής μεθανόλης (|MeOH|), παρουσία μεθανολικού νατρίου (NaOMe). Η απόδοση σε 3-βενζοξεπίνιο είναι της τάξης του 55%: Το 3-βενζοξεπίνιο μπορεί επίσης να παραχθεί μέσω επίδρασης υπεριώδους ακτινοβολίας σε ορισμένα «θυγατρικά» ναφθαλίνια, όπως το 1,4-διυδρο-1,4-εποξυναφθαλίνιο: Τέλος, μπορεί να παραχθεί και με φωτοξείδωση του 1,4-διυδροναφθαλινίου, ακολουθούμενη από πυρόλυση του ενδιάμεσα σχηματισμένου 2-(1,2-διυδροναφθαλινυλ)υδροϋπεροξείδιου: Η τελευταία μέθοδος σύνθεσης 3-βενζοξεπίνιου έχει χαμηλές αποδόσεις, της τάξης των 4-6%. Το χημικά καθαρό 3-βενζοξεπίνιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι φωτεινό κίτρινο στερεό, που κρυσταλλώνεται σε πλακίδια, και έχει οσμή παρόμοια με του ναφθαλίνιου. Είναι διαλυτό σε μη πολικούς οργανικούς διαλύτες. Όπως και το ναφθαλίνιο, μπορεί να καθαριστεί μέσω της εξάχνωσης. Είναι σχετικά ανθεκτικό στα οξέα, αλλά μετά από θέρμανση με ανναρροή σε συμπυκνωμένα όξινα διαλύματα αιθανόλης σχηματίζεται μια ακόρεστη αλδεΰδη (κατά πάσα πιθανότητα 3-ινδένιοκαρβαλδεΰδη). Μετά από καταλυτική υδρογόνωση με παλλάδιο ως καταλύτη παράγεται 1,2,4,5-τετραύδρο-3-βενζοξεπίνιο:
Βουλευτικές εκλογές στο Κράι Κρασνοντάρ (2017)

Βουλευτικές εκλογές στο Κράι Κρασνοντάρ θα διεξαχθούν στις 10 Σεπτεμβρίου 2017. Μετά τις προηγούμενες εκλογές, η Ενωμένη Ρωσία είναι το μεγαλύτερο κόμμα στη Νομοθετική Συνέλευση έχοντας 95 έδρες.Ο αριθμός των εδρών στην έκτη σύγκληση της Νομοθετικής Συνέλευσης του Κράι Κρασνοντάρ θα μειωθεί από τις 100 σε 70 έδρες.

 Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία, η Νομοθετική Συνέλευση εκλέγεται σε μία μέρα με θητεία πέντε ετών, σε παράλληλη ψηφοφορία. Οι τριάντα πέντε έδρες εκλέγονται με κομματική λίστα αναλογικής εκπροσώπησης. Το ελάχιστο ποσοστό ενός κόμματος για την είσοδο στην περιφερειακή συνέλευση είναι 5%. Οι 35 υπόλοιπες έδρες εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα ο πρώτος παίρνει το αξίωμα. Ρωσικές περιφερειακές εκλογές (2017)
Τζέημς Μπάτερσγουορθ

Ο Τζέημς Έντουαρντ Μπάτερσγουορθ (αγγλικά: James E. Buttersworth), 1817–1894, ήταν Άγγλος ζωγράφος, ειδικευμένος στη θαλασσογραφία. Εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δημιούργησε μια σειρά από πίνακες με αμερικανικά πλοία της εποχής του. Οι πίνακές του είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τις σχολαστικές λεπτομέρειες, τα δραματικά σκηνικά και τη χάρη τους στην κίνηση.

 Ο Μπάτερσγουορθ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1817 σε οικογένεια καλλιτεχνών θαλασσογράφων. Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του Τόμας Μπάτερσγουορθ, ο οποίος ήταν επίσης γνωστός καλλιτέχνης.Γύρω στο 1845, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο σημερινό Γιούνιον Σίτι στο Νιου Τζέρσεϊ, αργότερα διατηρούσε επίσης ένα εργαστήριο στο Μπρούκλιν. Σύντομα έγινε γνωστός. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1851 για τον ιστιοπλοϊκό αγώνα που έλαβε χώρα στις 22 Αυγούστου 1851 για το πρώτο Κύπελλο Αμερικής. Τα σκίτσα και οι πίνακές του από αυτόν τον αγώνα παρέχουν λεπτομερή καταγραφή των γεγονότων και της ιστιοπλοΐας εκείνης της εποχής. Ζωγράφισε όλα τα είδη πλοίων, από κωπηλατικά και ιστιοφόρα μέχρι βαπόρια. Οι πίνακες του Μπάτερσγουορθ του 8ου ιστιοπλοϊκού αγώνα του 1893 έγιναν ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, ολοκληρώνοντας το χρονικό των αγώνων του Κυπέλλου Αμερικής με ελαιογραφίες λίγο πριν από την εμφάνιση επιτυχημένων φωτογραφικών εικόνων. Υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης, σχεδόν 600 έργα του έχουν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες.Η ζωγραφική του είναι γνωστή για τις δραματικές σκηνές, τη λεπτομέρεια και τη χάρη της στην απεικόνιση της κίνησης. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της θαλασσογραφίας του 19ου αιώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες.Πέθανε το 1894 στο Λονδίνο.
Πόππυ

Η Πόππυ (Poppy, 1 Ιανουαρίου 1995) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, συνθέτης, χορεύτρια, μοντέλο, και YouTube προσωπικότητα. Μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2014, όπου έγινε γνωστή ενώ δούλευε μαζί με τον σκηνοθέτη και μουσικό Ταϊτάνικ Σιγκλαίρ, ο οποίος βοήθησε την παρουσία της στο YouTube, σκηνοθετώντας μικρού μήκους καλλιτεχνικά και μουσικά βίντεο. Επίσης ακολούθησε μουσική σταδιοδρομία, όπου υπέγραψε με την Island Records και κυκλοφόρησε το πρώτο της EP, Bubblebath (2016). Το 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της, Poppy.Computer και ξεκίνησε την πρώτη της περιοδεία.

 Η Πόππυ ήθελε να γίνει Χορεύτρια , ως παιδί μεγάλωσε χορεύοντας, ο πατέρας της ήταν drummer σε μια μπάντα, και θυμάται τη μπάντα του απο πολύ μικρή. Μετακόμισε στο Νάσβιλ, Τενεσί γύρω στην ηλικία των 14 ετών * δηλώνοντας στο 2013 σε συνέντευξη "μετακόμισα εδώ, επειδή ο πατέρας μου άλλαξε τη δουλειά του άρα είπα ξαφνικά 'Νάσβιλ!' Και οι γονείς μου πήγαν με αυτό – το οποίο ήταν κάπως περίεργο " Η Πόππυ μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2014 για να συνεχίσει την καριέρα της. Εκεί συνεργάστηκε με τον διευθυντή Ταϊτάνικ Σινκλέρ, να κάνει μια σειρά από αφηρημένα βιντεο για YouTube .Το 2015, υπέγραψε συμβολαιο με την Island Records, και κυκλοφόρησε το πρώτο της τραγούδι, "Everybody Wants to Be Poppy", τον ιούνιο του ίδιου έτους. Μετά κυκλοφόρησε το πρώτο της single, "Lowlife" και το πρώτο της EP, ένα four-track pop δίσκο που λέγεται Bubblebath, τον φεβρουάριο του 2016. Το πρώτο στούντιο άλμπουμ της, Poppy.Computer, κυκλοφόρησε στις 6 οκτωβρίου, το 2017 από την δισκογραφικη Mad Decent. Η πρώτη συναυλία της περιοδείας της εγινε 19 οκτωβρίου 2017, στο Βανκούβερ. Τις 17 Απριλίου 2018, η πρώην συνεργάτης του Ταϊτάνικ Σινγκλαίρ Μαρς Άργκο μήνυσε τον Σιγκλαίρ και τη Πόππυ για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, υποστηρίζοντας ότι ο Σιγκλαίρ βάσισε την διαδικτυακή περσόνα της Πόπι στην ίδια, καθώς και μήνυσε τον Σιγκλαίρ για σωματική και συναισθηματική κακοποίηση για τη περίοδο μετά τον χωρισμό τους και την εγκατάλειψη του κοινού εγχειρήματός τους. Τον Ιανουάριο του 2019 τελικά η Πόππυ πραγματοποίησε δήλωσε με την οποία αναγνώριζε τα δικαιώματα στη Μαρς Άργκο όπως όριζε ο διακανονισμός τους και η υπόθεση απορρίφθηκε.
Hütter Hü 17

Το Hütter Hü 17 είναι γερμανικό υψηλοπτέρυγο μονοθέσιο εκπαιδευτικό ανεμόπτερο το οποίο ανέπτυξαν οι αδελφοί Ούρλιχ Χύτερ (Ulrich Hütter) και Βόλφγκανγκ Χύτερ (Wolfgang Hütter) την δεκαετία του 1930. Το αεροσκάφος αναφέρεται στην βιβλιογραφία και ως Hütter Hü 17, Hütter-17, Hütter H-17, Hutter H-17, Hütter Hü-17, Göppingen Gö 5 και Goppingen 5.

 Οι αδελφοί Χύτερ σχεδίασαν το ανεμόπτερό τους στο Σάλτσμπουργκ. Τα σχέδια ήταν διαθέσιμα για κατασκευή του ανεμοπτέρου κατ οίκον και έτσι ολοκληρώθηκαν αρκετές εκατοντάδες. Στην συνέχεια οι Χύτερ συνεργάστηκαν με την εταιρεία Schempp-Hirth, η οποία κατασκεύασε περίπου πέντε αεροσκάφη που είχαν την ονομασία Göppingen Gö 5. The Hütter brothers designed the Hü 17 in Salzburg, Austria, the designation indicating the aircraft's glide ratio. The design was made available as plans for amateur construction and several hundred were completed. The brothers then joined the Schempp-Hirth company which constructed about five of the aircraft under the designation Göppingen Gö 5. Κύριο δομικό συστατικό του είναι το ξύλο. Την δεκαετία του 1980 υπήρχαν ακόμη ανεμόπτερα αυτού του τύπου στην Αυστραλία, την Δυτική Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ. Τον Ιούλιο του 2011 ένα one example was registered with the American Federal Aviation Administration in the Experimental - Exhibition category, having been constructed in 1990. Hü 17 Αρχική έκδοση με πτέρυγες εκπετάσματος 9,7 m.Hü 17B Βελτιωμένη έκδοση η οποία παρουσιάστηκε μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν βαρύτερη και διέθετε πτέρυγες μεγαλύτερου εκπετάσματος.Göppingen Gö 5 Ανεμόπτερα που παρήγαγε η εταιρεία Schempp-Hirth. National Soaring Museum Technisches Museum Wien Schweizer SGU 1-7 Shenstone, B.S.· K.G. Wilkinson· Peter Brooks (1958). The World's Sailplanes:Die Segelflugzeuge der Welt:Les Planeurs dans Le Monde (στα Αγγλικά, Γαλλικά, και Γερμανικά) (1st έκδοση). Zurich: Organisation Scientifique et Technique Internationale du Vol a Voile (OSTIV) and Schweizer Aero-Revue. σελίδες 9–13.
Λεϊλά Σατσμπαγλί Σουλτάνα

Η Χασεκί Λεϊλά Σατσμπαγλί Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:ليلى صباغلي سلطان) (Τούρκικα: Haseki Leyla Saçbağli Sultan, 1629 - 1694) ήταν η έκτη σύζυγος του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Leyla Saçbağli Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η καταγωγή της Σατσμπαγλί είναι άγνωστη, αν και πιστεύεται ότι κατάγεται από τη Σερβία ή τον Καύκασο. Μια άλλη θεωρία για την προέλευσή της είναι ότι ήταν απόγονος της Μαχιντεβράν Σουλτάν, χάρη σε αυτό ο Χάνος του Χανάτου της Κριμαίας την παρουσίασε στον Κιοσέμ Σουλτάν και την έδωσε στον γιο της Ιμπραήμ. Στο χαρέμι μπήκε ​​γύρω στο 1643. Πιστεύεται ότι ο Ιμπραήμ τη συνάντησε καθώς ήταν Κυρία Των Τιμών σε μια από τις αδερφές του. Το 1644 γέννησε το πρώτο της παιδί Ηγεμόνα Σελίμ, και έγινε "Πέμπτη Χασεκί" του. Είναι άγνωστο εάν η Σατσμπαγλί είχε αντιπαλότητα με τη μητέρα του διαδόχου του θρόνου, την Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν. Μετά το θάνατο του Ιμπραήμ, η Σατσμπαγλί στάλθηκε στο Παλιό παλάτι, ενώ ο γιος της φυλακίστηκε στο αυτοκρατορικό χαρέμι. Προφανώς σχεδίαζε κρυφά να ανεβάσει τον γιο της στο θρόνο αλλά δεν έλαβε μεγάλη υποστήριξη λόγω της χαμηλής της θέσης εκείνη την εποχή. Ο Ηγεμόνας Σελίμ πέθανε το 1669, πιστεύεται ότι ήταν από ευλογιά. Η ζωή της Σατσμπαγλί μετά το θάνατο του γιου της, είναι εντελώς άγνωστη. Πέθανε το 1694 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 65 ετών και θάφτηκε στο μαυσωλείο του Ιμπραήμ Α΄. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Οξείδιο του λιθίου

Το οξείδιο του λιθίου ή λιθία ή κικενίτης (αγγλικά: lithium oxide) είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο και οξυγόνο, με εμπειρικό τύπο Li2O. Το χημικά καθαρό οξείδιο του λιθίου, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι λευκό στερεό.

 Όταν το μεταλλικό λίθιο καίγεται στον ατμοσφαιρικό αέρα, τότε το μέταλλο ενώνεται με το οξυγόνο και σχηματίζεται οξείδιο του λιθίου, μαζί με μικρές ποσότητες υπεροξειδίου του λιθίου (Li2)O2): Χημικά καθαρό οξείδιο του λιθίου μπορεί να ληφθεί με θέρμανση του παραπάνω προϊόντος στους 450 °C, οπότε το υπεροξείδιο του λιθίου διασπάται θερμικά, σχηματίζοντας οξείδιο του λιθίου και οξυγόνο: Ακόμη, το οξείδιο του λιθίου μπορεί να ληφθεί και με θερμική διάσπαση υδροξειδίου του λιθίου (LiOH): Στη στερεή κατάσταση, το οξείδιο του λιθίου υιοθετεί μια κρυσταλλική δομή αντιφθορίτη, που είναι συγγενική με αυτήν του φθοριούχου ασβεστίου, δηλαδή του φθορίτη, από την οποία (δηλαδή την κρυσταλλική δομή φθοριούχου ασβεστίου) μπορεί (θεωρητικά) να προκύψει (η κρυσταλλική δομή οξειδίου του λιθίου), αν αντικατασταθούν τα κατιόντα ασβεστίου με τα ανιόντα οξυγόνου και τα ανιόντα φθορίου με κατιόντα λιθίου. Η βασική κατάσταση του μορίου του οξειδίου του λιθίου στην αέρια φάση είναι γραμμική, με μήκος δεσμού που αντιστοιχεί σε ισχυρό ιονικό δεσμό. Η θεωρία σθένους - άπωσης ηλεκτρονιακών ζευγών [Valence Shell Electron Pair Repulsion (VSEPR) theory] προβλέπει ότι σε περίπτωση που οι δεσμοί Li-Ο ήταν ομοιοπολικοί, το μόριο του οξειδίου του λιθίου θα είχε γωνιακή δομή, δηλαδή παρόμοια με αυτήν του νερού. Το οξείδιο του λιθίου χρησιμοποιήθηκε ως σύντηκτο σε κεραμικά υαλώματα, σχηματίζοντας μπλε υαλώματα, σε συνδυασμό με χαλκό, και ροζ, σε συνδυασμό με κοβάλτιο. Το οξείδιο του λιθίου αντιδρά με το νερό και τους υδρατμούς, σχηματίζοντας υδροξείδιο του λιθίου (LiOH), και γι' αυτό πρέπει να κρατιέται μακριά από νερό και από υγρασία. Είναι υπό έρευνα η χρήση του για τη μη καταστρεπτική φασματοσκοπική αξιολόγηση εκπομπών και την παρακολούθηση υποβάθμισης στα πλαίσια των συστημάτων θερμικής επικάλυψης φραγμού. Μπορεί να προστεθεί ως συνενισχυτικό, μαζί με τριοξείδιο του υττρίου (Y2O3) , σε κεραμεικό επικάλυμμα τριοξειδίου του ζιρκονίου (Zr2O3), χωρίς μεγάλη υποβάθμιση στην αναμενόμενη διάρκεια «ζωής» της επικάλυψης. Σε υψηλή θερμοκρασία, το οξείδιο του λιθίου εκπέμπει ένα πολύ ανιχνεύσιμο φασματικό μοτίβο, που αυξάνεται σε ένταση με την υποβάθμιση της επικάλυψης. Η ιδιότητα αυτή επιτρέπει την in situ παρακολούθηση τέτοιων συστημάτων, κάνοντας εφικτή την πρόβλεψη της διάρκειας ζωής του προϊόντος μέχρι βλάβης ή την αναγκαία διαχείρηση. Μεταλλικό λίθιο μπορεί να ληφθεί με ηλεκτρόλυση οξειδίου του λιθίου, οπότε λαμβάνεται οξυγόνο, ως παραπροϊόν.
Time Does Not Heal

Το Time Does Not Heal είναι το τέταρτο άλμπουμ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Dark Angel, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το Φεβρουάριο του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 6 Μαρτίου του 2000 από την "Century Media". Η ίδια εταιρεία κυκλοφόρησε το άλμπουμ στις 28 Ιουλίου 2008 με δύο ζωντανές εκτελέσεις των "The Promise of Agony" και "I Don't Care About You". Η διάρκεια του δίσκου ξεπερνάει τη μία ώρα, με εννέα συνθέσεις οι οποίες διαρκούν από πέντε ως εννέα λεπτά, ενώ η αρχική έκδοση του ανέφερε ότι περιέχει 246 ριφ. Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος του συγκροτήματος το οποίο διαλύθηκε το 1992 και παρ' όλο που επανενώθηκε από το 2002 ως το 2005, δεν κυκλοφόρησε κάποια νέα ηχογράφηση.

 1. Time Does Not Heal (Hoglan, Eriksen, Reinhart) - 6:40 2. Pain's Invention, Madness (Hoglan, Eriksen) - 7:44 3. Act of Contrition (Hoglan, Eriksen) - 6:10 4. The New Priesthood (Hoglan, Eriksen) - 7:15 5. Psychosexuality (Hoglan, Eriksen) - 8:56 6. An Ancient Inherited Shame (Hoglan, Reinhart) - 9:16 7. Trauma and Catharsis (Hoglan, Reinhart) - 8:22 8. Sensory Deprivation (Hoglan, Eriksen) - 7:36 9. A Subtle Induction (Hoglan, Eriksen, Reinhart) - 5:06 Το "Time Does Not Heal" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρον Ράινχαρτ - φωνητικά Έρικ Μέγιερ - κιθάρα Μπρετ Έρικσεν - κιθάρα Μάικ Γκονζάλεζ - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Time Does Not Heal - Dark Angel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Time Does Not Heal - Dark Angel | Releases | AllMusic Dark Angel - Time Does Not Heal - Encyclopaedia Metallum Dark Angel - Metal Storm