Ενρίκο Κονταρίνι

Ο Ενρίκο Κονταρίνι (πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1108) Βενετός ιερέας που διετέλεσε επίσκοπος του Καστέλο (1074 - 1108) ήταν μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας Κονταρίνι και γιος του Δόγη της Βενετίας Ντομένικο Α΄ Κονταρίνι. Διορίστηκε επίσκοπος του Ολίβολο ή Ριάλτο (1074), την ίδια χρονιά προβιβάστηκε σε επισκοπή του Καστέλο και ο Ενρίκο Κονταρίνι έγινε ο πρώτος επίσκοπος του Καστέλο.

 Ο δόγης Βιτάλε Α΄ Μικιέλ αρνήθηκε στην αρχή τη συμμετοχή του στην Α΄ Σταυροφορία που κήρυξε ο Πάπας Ουρβανός Β΄ (1096) επειδή υπολόγιζε ότι πολύ πιθανό η Δημοκρατία της Βενετίας να είχε οικονομικές απώλειες. Αργότερα όταν είδε τα μεγάλα κέρδη και φήμη που κέρδισαν οι αντίπαλες πόλεις όπως η Γένοβα και η Πίζα άλλαξε γνώμη και αποφάσισε έστω και καθυστερημένα τη συμμετοχή του. Ο Βιτάλε Α΄ έστειλε έναν στόλο με 200 πλοία για τους Αγίους Τόπους, πνευματικός αρχηγός της εκστρατείας ήταν ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι. Θ στόλος έφτασε στη Ρόδο και πέρασε τον χειμώνα, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους ζήτησε να μην προχωρήσουν περισσότερο αλλά ο επίσκοπος Ενρίκο τον αγνόησε. Την άνοιξη του 1100 ο στόλος διέσχισε τη Μικρά Ασία και έφτασε στη Μύρα όπου βρισκόταν ο τάφος του Αγίου Νικολάου. Τα μεγάλα οστά του Αγίου είχαν κλαπεί από Ιταλούς ναυτικούς πριν από 13 χρόνια (1087), τα μετέφεραν στο Μπάρι και έκτισαν τον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Νικολάου με τις ευλογίες του ίδιου του πάπα Ουρβανού Β΄ που τον εγκαινίασε. Οι Βυζαντινοί κατηγόρησαν τους Λατίνους για "ιερή κλοπή" και τους προειδοποίησαν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι εκτός από τον νόμο και με την οργή του ίδιου του Αγίου. Οι Σελτζούκοι είχαν κατακτήσει την περιοχή όμως μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ (1071), οι ναυτικοί ισχυρίστηκαν ότι πήραν τα οστά για να τα προστατεύσουν από τους Τούρκους που είχαν στην κατοχή τους τη Μύρα. Ο Ενρίκο Κονταρίνι και ο στόλος του όταν έφτασαν στα Μύρα πήραν τα υπόλοιπα μικρότερα οστά του Αγίου Νικολάου, τα οστά του θείου του Αγίου επισκόπου Μύρων Νικολάου και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυρος ενός χριστιανού αγίου που είχε αποκεφαλιστεί επί Λικίνιου. Οι Βενετοί πήγαν κατόπιν στους Αγίους Τόπους και επέστρεψαν στη Βενετία με τα οστά των Αγίων (6 Δεκεμβρίου 1100). Ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι διεκδικούσε τον Άγιο Νικόλαο σαν έναν μεγάλο Άγιο προστάτη της Βενετίας και αντίπαλο του Ευαγγελιστή Μάρκου, αυτό ήταν αδύνατο επειδή τα περισσότερα οστά βρίσκονταν στο Μπάρι. Τα οστά του Αγίου Νικολάου τοποθετήθηκαν στον ναό Σαν Νικολό ντι Λίντο, στο μακρόστενο νησάκι του Λίντο μήκους 15 χιλιομέτρων που χώριζε τη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας από την Αδριατική Θάλασσα. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Μάρτυρας έγινε ένας από τους 4 προστάτες Άγιους της Βενετίας μαζί με το Ευαγγελιστή Μάρκο, τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και την Παναγία. Ο Θεόδωρος ο Μάρτυρας συμβόλιζε την υποταγή της Βενετίας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σαν αποικία της γι'αυτό η λατρεία του σταδιακά εξασθένησε στους Βενετσιάνους στην πορεία της πόλης προς την πλήρη ανεξαρτητοποίηση. Batty, Elizabeth Frances (1820). Italian Scenery: From Drawings Made in 1817. Rodwell & Martin. Cheney, David M. (21 August 2013). "Bishop Enrico Contarini". Catholic Hierarchy. Nicol, Donald M. (1992-05-07). Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press. Ross, Kelley L. (2012). "Patriarchs of Aquileia, Grado, and Venice". ΒΕΝΕΤΙΑ