IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιγκέλ Μουνιόθ

Ο Μιγκέλ Μουνιόθ (ισπανικά: Miguel Muñoz, 19 Ιανουαρίου 1922 – 16 Ιουνίου 1990) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής και προπονητής, από τους πρωταγωνιστές της Ρεάλ Μαδρίτης των δεκαετιών του 1950 και του 1960, θεωρούμενος ως ένας από τους καλύτερους και πιο επιτυχημένους προπονητές όλων των εποχών.

 Γεννημένος στη Μαδρίτη, ο Μουνιόθ αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος για διάφορες ομάδες νέων στην περιοχή, αλλά αρχικά απέτυχε να τραβήξει την προσοχή της Ρεάλ Μαδρίτης αγωνιζόμενος έτσι με μικρότερες ομάδες με επιτυχία. Το 1948 βοήθησε την Θέλτα Βίγο να τερματίσει τέταρτη στο πρωτάθλημα και να φτάσει στον τελικό του Κυπέλλου και έτσι η παρουσία του τον οδήγησε στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου συνέχισε έχοντας 347 επίσημους αγώνες με τον σύλλογο. Επιπλέον, αγωνίστηκε επτά φορές για την Ισπανία, αλλά δεν εμφανίστηκε ποτέ σε καμία μεγάλη διοργάνωση. Σημείωσε το πρώτο γκολ της Ρεάλ στη διοργάνωση του Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών, βοηθώντας στη νίκη με 2–0 με αντίπαλο τη Σερβέτ Γενεύης στις 8 Σεπτεμβρίου 1955 στην Ελβετία. Στη συνέχεια, ήταν αρχηγός της ομάδας σε δύο διαδοχικές νίκες το 1956 και το 1957, και αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο την επόμενη χρονιά.Ο Μουνιόθ υπηρέτησε μία σύντομη θητεία ως προπονητής της εφεδρικής ομάδας της Ρεάλ, (μετέπειτα γνωστής ως Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια), πριν οριστεί προπονητής της βασικής ομάδας το 1959. Η περίοδος του ως επικεφαλής ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες εποχές του συλλόγου, καθώς, υπό την καθοδήγησή του, κέρδισε το πρωτάθλημα εννέα φορές, με πέντε τίτλους στη σειρά (1961–65) και άλλες τρεις συνεχόμενες. Το 1964 ήρθε σε σύγκρουση με τον τέως συμπαίκτη του Αλφρέδο Ντι Στέφανο και προχώρησε σε ανανέωση της ομάδας διατηρώντας μόνο τους Φέρεντς Πούσκας και Φρανσίσκο Χέντο και σταδιακά καθιερώντας νέους ποδοσφαιριστές έβαλε τη Ρεάλ σε μία νέα εποχή. Ήδη, την πρώτη χρονιά της μετά-Ντι Στέφανο εποχής, η ομάδα ήταν άνετα πρωταθλήτρια.Στο ευρωπαϊκό μέτωπο, οδήγησε τη Ρεάλ Μαδρίτης σε δύο ακόμη νίκες στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, το 1960 και το 1966. Ως αποτέλεσμα, έγινε το πρώτο άτομο που κέρδισε τον διαγωνισμό τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Αποχώρησε το 1974 μετά από 16 σεζόν, ως ο μακροβιότερος και πιο επιτυχημένος προπονητής της ομάδας. Μετά από επτά ακόμη σεζόν στο σύλλογο ανέλαβε τα ηνία της εθνικής ομάδας της Ισπανίας μετά τον αποκλεισμό της από τη φάση των ομίλων στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982. Οδήγησε τη χώρα στη δεύτερη θέση του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1984, καθώς και στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986. Ρεάλ Μαδρίτης Πρωτάθλημα Ισπανίας (4) : 1953–54 , 1954–55 , 1956–57 , 1957–58 Λατινικό Κύπελλο (2) : 1955, 1957 Κύπελλο Πρωταθλητριών (3) : 1955–56 , 1956–57 , 1957–58 Ρεάλ Μαδρίτης Πρωτάθλημα Ισπανίας (9) : 1960–61 , 1961–62 , 1962–63 , 1963–64 , 1964–65 , 1966–67 , 1967–68 , 1968–69 , 1971–72 Κύπελλο Ισπανίας (2) : 1961–62 , 1969–70 Κύπελλο Πρωταθλητριών (2) : 1959–60 , 1965–66 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1960Ατομικές διακρίσεις France Football : 14ος καλύτερος προπονητής όλων των εποχών
Φώτης Μεσθεναίος

Ο Φώτης Μεσθεναίος (1931 - 11 Φεβρουαρίου 1988) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έγινε περισσότερο γνωστός από τη σκηνοθεσία της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς Το Μινόρε της αυγής.

 Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1931 και ήταν ανεψιός του ρεμπέτη Μήτσου Περδικόπουλου, ο οποίος έγραψε το τραγούδι Το μινόρε της αυγής. Εργάστηκε τη δεκαετία του ' 60 ως φωτογράφος και σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 έγινε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ. Το 1983 σκηνοθέτησε για την κρατική τηλεόραση τη δημοφιλή σειρά για το ρεμπέτικο Το μινόρε της αυγής, η οποία συνεχίστηκε και σε έναν δεύτερο κύκλο επεισοδίων, ως το 1984. Το 1986 έπαιξε στην ταινία του Δημήτρη Παναγιωτάτου Η νύχτα με τη Σιλένα . Το κύκνειο άσμα του ήταν η τηλεοπτική σειρά της ΕΤ-1, Σαν τα τρελά πουλιά, το 1987. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή στις 11 Φεβρουαρίου 1988 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ακρόπολις των Αθηνών (1960) (και παραγωγή, φωτογραφία) Το πρώτο βήμα (1963) (και σενάριο, φωτογραφία) Πράσινο χρυσάφι (1965) (και φωτογραφία) Φράγμα 11 (1965) (και φωτογραφία) Το μινόρε της αυγής (τηλεοπτική σειρά, 1983-84, και σενάριο) Σαν τα τρελά πουλιά (τηλεοπτική σειρά, 1987, και σενάριο) Ο Ντασσέν στην Κρήτη (1956) (και μοντάζ) Λευκάδα, το νησί των ποιητών (1958) Η λαϊκή τέχνη (1960) Αρκαδία (1960) Η ζωή στη Μυτιλήνη (1961) Ψαράδες και ψαρέματα (1961) Τα χέρια (1962) Η πιο μεγάλη δύναμη (1963) Φιλμογραφία σε ταινίες μικρού μήκους
Καθολική Εκκλησία στην Ισπανία

Η Ισπανική Καθολική Εκκλησία, μέρος της παγκόσμιας Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, είναι υπό την πνευματική ηγεσία του Πάπα, της κουρίας στη Ρώμη, και της Συνέλευσης των Ισπανών Επισκόπων.

 Στην Ισπανία μεγαλύτερη θρησκεία είναι η Καθολική εκκλησία, καλύπτοντας το 68 % του συνολικού πληθυσμού. Υπάρχουν 70 επισκοπές και αρχιεπισκοπές. Όπως η Γαλλική εκκλησία, η Ισπανική εκκλησία επιβλέπει μια από τους μεγαλύτερους θησαυρούς θρησκευτικής αρχιτεκτονικής (και τέχνης) στον κόσμο, στα οποία περιλαμβάνονται η εκκλησία Άγια Οικογένεια (του Αντόνι Γκαουντί) στη Βαρκελώνη, ο Καθεδρικός της Γρανάδα, ο Καθεδρικός του Σαντιάγο δε Κομποστέλα, δημοφιλής τόπος προσκύνησης, Καθεδρικός της Σεβίλης, ο Καθεδρικός του Τολέδο και ο Καθεδρικός της Ανάληψης της Παρθένου στην Κόρδοβα. Το 2007, για παράδειγμα, πάνω από 100.000 άνθρωποι περπάτησαν στο Σαντιάγο δε Κομποστέλα μόνοι. Για πάνω από μια χιλιετία, οι Ευρωπαίοι που ζούσαν βόρεια των Άλπεων είχαν κινηθεί στο κοντινότερο σημείο στην Ευρώπη «όπου μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στην πνευματική εξουσία ενός Αποστόλου: του Σαντιάγο δε Κομποστέλα».Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Σεβίλλη επίσης προσελκύει χιλιάδες προσκυνητές και τουρίστες στον ίδιο βαθμό. Για αιώνες η Μεγάλη Εβδομάδα είχε μια ειδική σημασία στο ημερολόγιο της εκκλησίας στη Σεβίλλη, όπου νωρίς την Μεγάλη Παρασκευή οι σκοτεινοί δρόμοι της αυγής γίνονταν η σκηνή για τις επίσημες λιτανείες και εορτές που οδήγησαν σε γιορτές την Κυριακή του Πάσχα. Πενήντα οκτώ λιτανείες (σύμφωνα με έναν οδηγό του 2008) παραλληλίζουν την υγεία και τον πλούτο της πόλης από τον 16ο και το 17ο αιώνα της χρυσής εποχής έως την Γαλλική Εισβολή τον 18ο αιώνα και τελικά στην αναγέννηση της σήμερα τον εικοστό αιώνα. Θρησκεία στην Ισπανία Θρησκεία στην Ευρώπη Κατάλογος Ρωμαιοκαθολικών επισκοπών στην Ισπανία Ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ισπανία «Survey». Sociological Research Center - Μαδρίτη, Ισπανία. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2008. The Holy See — The Vatican's Official Website
Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα της Φουά

Η Ιωάννα της Αραγωνίας (Οκτώβριος 1375 - Σεπτέμβριος 1407) ήταν το μοναδικό παιδί, που επέζησε του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας με την πρώτη του σύζυγο Μάρθα του Αρμανιάκ. Ανήκε στον Οίκο της Αραγωνίας και έγινε κόμισσα του Φουά, χάριν στον γάμο της με τον Ματθαίο της Φουά.

 Γεννημένη στην Νταρόκα, η Ιωάννα ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά από τον πρώτο γάμο του πατέρα της. Με την δεύτερη σύζυγο του Γιολάντα του Μπαρ, ο Ιωάννης Α΄ είχε μία κόρη, η οποία επέζησε στην ενηλικίωση την Γιολάντα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Νάπολης. Η Ιωάννα της Αραγωνίας παντρεύτηκε στην Βαρκελώνη (4 Ιουνίου 1392) τον Ματθαίο του Φουά, γιο του Ρογήρου-Βερδάρδου Ε΄ υποκόμη του Καστελμπόν, ο οποίος ήταν τέταρτος ξάδελφος της, απόγονοι του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας. Παρέμειναν παντρεμένοι 15 χρόνια όμως δεν απέκτησαν παιδιά. Ο πατέρας της πέθανε και τον διαδέχθηκε ο θείος της Μαρτίνος της Αραγωνίας. Όμως οι Σικελοί ευγενείς δυσαρεστήθηκαν έντονα και ο Μαρτίνος παρέμεινε στο Βασίλειο της Σικελίας. Η σύζυγος του Μαρτίνου Μαρία δε Λούνα υπερασπίστηκε επιτυχώς το βασίλειο από τους διεκδικητές μέχρι την άφιξη του ίδιου (1397). Το πρόβλημα παρέμεινε ανοιχτό και η σύγκρουση του Μαρτίνου με τον σύζυγο της Ιωάννας Ματθαίο και την ίδια κράτησε πολλά χρόνια, ο Μαρτίνος απέκρουσε τελικά επιτυχώς την εισβολή τους. Η Γιολάντ, η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή της Ιωάννας, διεκδίκησε τον θρόνο με την υποστήριξη της μητέρας της παρά το γεγονός πως ακόμα ζούσε η Ιωάννα. Η Γιολάντα απέτυχε τελικά να πάρει τον θρόνο αλλά παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ του Ανζού, τα παιδιά τους απέκτησαν ισχυρά κληρονομικά δικαιώματα. Πέθανε άτεκνη στην Βαλένθια τον Σεπτέμβριο του 1407. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Μαρτίνου, η Γιολάντα προσπάθησε να διεκδικήσει το Στέμμα της Αραγωνίας αλλά απέτυχε ξανά.
GainJet Aviation

Η GainJet Aviation (GainJet Aviation S.A) είναι αεροπορική εταιρεία παροχής ναυλωμένων πτήσεων μέσω αεροσκαφών ιδιωτικού τύπου αλλά και εταιρεία διαχείρισης αεροσκαφών. Η έδρα της βρίσκεται στην Αθήνα.

 Η GainJet ξεκίνησε να λειτουργεί τον Απρίλιο 2006, όταν απέκτησε το πρώτο της αεροσκάφος. Το δίκτυο περιλαμβάνει γραφείο πωλήσεων στο Λονδίνο, στο Αεροδρόμιο Χίθροου και στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών. Η εταιρία εκτελεί ναυλωμένες ιδιωτικές πτήσεις για κυβερνήσεις, εταιριές αλλά και όσους ιδιώτες έχουν την οικονομική ευχέρεια να μισθώσουν ένα αεροσκάφος. Παράδειγμα αποτελεί το συγκρότημα Rolling Stones που μίσθωσε αεροσκάφος της εταιρείας το 2014, κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους. Ο στόλος της GainJet Aviation έχει βάσεις στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, και περιλαμβάνει τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Wheels Within Wheels

Το Wheels Within Wheels είναι άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capo Records" και περιέχει ακουστικές εκτελέσεις από ηχογραφήσεις οι οποίες έγιναν από το 1974 ως και το 1994. Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνονται είδη μουσικής με τα οποία είχε πειραματιστεί ο Γκάλαχερ στο παρελθόν, όπως φλαμένκο, σκιφλ και παραδοσιακή ιρλανδική μουσική.

 1. Wheels Within Wheels (Gallagher) - 3:32 2. Flight to Paradise (Martin) - 4:30 3. As the Crow Flies (Gallagher) - 4:12 4. Lonesome Highway (Gallagher) - 5:20 5. Bratacha Dubha (traditional arr. Gallagher) - 2:59 6. She Moved Through the Fair (Gallagher) - 2:22 7. Barley and Grape Rag (Gallagher) - 4:25 8. The Cuckoo (Gallagher) - 3:45 9. Amazing Grace (traditional arr. Gallagher) - 1:20 10. Walkin' Blues (Johnson) - 5:34 11. Blue Moon of Kentucky (Monroe) - 2:54 12. Deep Elem Blues (traditional arr. Gallagher) - 4:17 13. Goin' to my Hometown (Gallagher) - 4:58 14. Lonesome Highway Refraining (Gallagher) - 2:00 Wheels Within Wheels (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 18 Μαρτίου 2003 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Wheels Within Wheels" είναι οι εξής: Ρόρι Γκάλαχερ - φωνητικά, κιθάρα, φυσαρμόνικα, μαντολίνο Τζέρι ΜακΑβόι - μπάσο Μάικλ Ρίνταουτ - μπάσο Ροντ ντε Αθ - κρουστά, τύμπανα Πωλ Μπέβις - κρουστά, τύμπανα Τεντ Μακένα - κρουστά, τύμπανα Μαρκ Φέλθαμ - φυσαρμόνικα Λου Μάρτιν - πλήκτρα Χουάν Μαρτίν - κιθάρα Μάρτιν Κάρθι - κιθάρα Κρις Νιούμαν - κιθάρα Μπερτ Γιάνς - κιθάρα Ρόναλντ Βαν Κάρπενχουτ - κιθάρα Μπέλα Φλεκ - μπάντζο Λόνι Ντόνεγκαν - φωνητικά, κιθάρα The Dubliners Allmusic review Sputnik Music review Επίσημο site του Rory Gallagher Θέσεις τσαρτ Αμερικανικά τσαρτ
Μαξιμιλιανός του Μπούρεν και του Λέερνταμ

Ο Μαξιμιλιανός, ολλανδ.: Maximiliaan van Egmont, graaf van Buren en van Leerdam (1509-1548) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόμης του Μπούρεν & Λέερνταμ, κύριος του Άισελσταϊν & Σιντ-Μάαρτενσνταϊκ και κυβερνήτης (stadholder) του Φρήσλαντ, όπου διαδέχτηκε τον Γκέοργκ Σενκ) από το 1540 έως το 1548.

 Ήταν γιος του Φλόρις, κόμη του Μπούρεν & Λέερνταμ και κυρίου του Άισελσταϊν & Σιντ-Μάαρτενσνταϊκ, τον οποίο διαδέχθηκε μετά το τέλος εκείνου το 1539. Μητέρα του ήταν η Μαργαρίτα του Χλύμες-Μπέργκεν, κόρη του Κορνέλις φαν Μπέργκεν ναυάρχου, νόθου απογόνου των δουκών της Βραβάντης. Σπούδασε αρχαία ελληνικά στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λόιβεν το 1516 και ήταν φίλος του Eράσμου διανοούμενου του 16ου αι. Το 1528 βρισκόταν στην Αυλή του Εράρ ντε Λα Μαρκ, πρίγκιπα-επισκόπου της Λιέγης. Το 1537 ήταν στην υπηρεσία του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας και έγινε μέλος του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος ως στρατιωτικός διοικητής του Ολλανδικού στρατού· διακρίθηκε σε μάχες ενάντια στη Γαλλία. Αργότερα είχε δράση στον Σμαλκαλδικό Πόλεμο από το 1546 έως το 1547. Ο Mαξιμιλιανός νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Λανουά το 1531 και απέκτησε ένα παιδί, την Άννα φαν Έχμοντ, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, το 1551. Στην Αγγλία τον θυμούνται ως σύμμαχο του Ερρίκου Η΄ κατά την περίοδο του πολέμου μεταξύ Αγγλίας, Σκωτίας και Γαλλίας (1544-1551) γνωστού ως Ο Βαρειά Ερωτευμένος. Μετά την πολιορκία του Μπουλόν-συρ-Μερ το 1544, ο Μαξιμιλιανός παρουσίασε στον βασιλιά έναν βασιλίσκο (είδος κανονιού), το λεγόμενο Πιστόλι τσέπης της Βασίλισσας Ελισάβετ ως δώρο για την κόρη του, τη μέλλουσα Ελισάβετ Α΄. Απεβίωσε από ασθένεια το 1548, όπου τον παρακολουθούσε ο χειρουργός Βεσάλιος. Στην επιθανάτιο κλίνη του φορούσε πλήρη πανοπλία και έπινε την υγεία του βασιλιά της Γερμανίας. Νυμφεύτηκε το 1532 τη Φρανσουάζ του Λανουά, κόρη του Ούγου κυρίου του Τρονσιέν και Ρολενκούρ, και είχε τέκνο: Άννα 1533-1558, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης. Φίλιππος-Γουλιέλμος. Μαρία, παντρεύτηκε τον Φίλιππο κόμη του Χόενλοε-Νόιενσταϊν.
Λίλι Ντάρβας

Η Λίλι Ντάρβας (γεν. Λίλι Σάρα Ντάρβας, 10 Απριλίου 1902 – 22 Ιουλίου 1974) ήταν μια Ουγγαρέζα ηθοποιός που διακρίθηκε για τη θεατρική της δουλειά στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και, αργότερα στην καριέρα της, σε κινηματογραφικές ταινίες και στην τηλεόραση. Η Ντάρβας ήταν υποψήφια για το βραβείο Τόνυ Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε θεατρικό έργο το 1971 για την ερμηνεία της στο έργο Les Blancs. Έλαβε την αναγνώριση των κριτικών για την ερμηνεία της στην ταινία Αγάπη για έναν κρατούμενο (Szerelem) του 1971, για την οποία της απονεμήθηκε Βραβείο Γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Καννών και την κατέστησε επιλαχούσα για βραβείο από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου. Οι υπόλοιπες κινηματογραφικές της εμφανίσεις περιλαμβάνουν το Meet Me in Las Vegas (1956) και το ριμέικ του 1960 της ταινίας Εξόρμηση γιγάντων (Cimarron).

 Η Ντάρβας was born in Βουδαπέστη in 1902. Ήταν κόρη της Μπέρτα Ντάρβας (το γένος Φράιμπεργκερ) και του Αλεξάντερ Ντάρβας. Φοίτησε στο Λύκειο της Βουδαπέστης και έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούντο στην υποκριτική στην ηλικία των είκοσι ετών. Το 1925, η Ντάρβας παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα Φέρεντς Μολνάρ και έγινε μέλος της θεατρικής ομάδας του Μαξ Ράινχαρντ, μαθαίνοντας γερμανικά και εντασσόμενη στον θίασο στου Theatre in der Josefstadt, από το 1925 μέχρι το Anschluss το 1938, όταν αναγκάστηκαν να φύγουν. Οι συνομήλικές της ηθοποιοί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιελάμβαναν τη Λουίζ Ράινερ και τη Λότε Λένια. Η Ντάρβας πήρε τότε μέρος στο θεατρικό έργο Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν αλλά και στο Das weite Land του Άρτουρ Σνίτσλερ. Ο σύζυγός της συνόδεψε την Ντάρβας στις περιοδείες της στο Βερολίνο, τη Βιέννη και το Σάλτσμπουργκ. Το 1926 η Ντάρβας έπαιξε στο Játék a kastélyban και στο Riviera του Μόλναρ. Το πρώτο έργο παίχτηκε σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές σκηνές την ίδια χρονιά με το Μπρόντγουεϊ. Το 1927 έπαιξε τον ρόλο της Τιτάνια στην παραγωγή του Ράινχαρντ του Όνειρο θερινής νυκτός του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Στη Νέα Υόρκη θεατρικοί σκηνοθέτες και εκδότες βομβάρδισαν το ζευγάρι με προσφορές και προσκλήσεις. Έγιναν μάλιστα δεκτοί από τον Πρόεδρο Κάλβιν Κούλιτζ στον Λευκό Οίκο και τα 50ά γενέθλια του Μόλναρ γιορτάστηκαν με μεγάλη πολυτέλεια. Η Ντάρβας έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα το 1944. Λόγω των συνεχών μεγάλων περιόδων χωρισμού και των ταξιδιών της Ντάρβας, το ζευγάρι απομακρύνθηκε φιλικά, αλλά παρέμειναν παντρεμένοι και φίλοι μέχρι τον θάνατο του Μόλναρ το 1952. Η των έπαιξε τον ρόλο της γιαγιάς Μπέιλς στο επεισόδιο της σειράς Στη ζώνη του λυκόφωτος με τίτλο "Υπεραστικό τηλεφώνημα" (Κύκλος 2 - Επεισόδιο 22) το 1961. Το 1970 έπαιξε στην ουγγρική ταινία Αγάπη για έναν κρατούμενο (Szerelem) του Καρόλι Μακ. Λίλι Ντάρβας στην IMDb Η Λίλι Ντάρβας στο Internet Broadway Database (Αγγλικά)
Φερεκύδης ο Αθηναίος

Ο Φερεκύδης ο Αθηναίος ή ο Λέριος (περ. 480 π.Χ. – 5ος ή 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αρχαίος Έλληνας ιστορικός, μυθογράφος και λογογράφος.

 Γεννήθηκε στη Λέρο περί το 460-450 π.Χ., αλλά έζησε στην Αθήνα και για αυτό αποκαλείται και Φερεκύδης ο Αθηναίος. Τα σημαντικότερα έργα του Φερεκύδη του Αθηναίου που του αποδίδονται δεν διασώζονται. Σύμφωνα με τους τίτλους των έργων του που διασώζονται, μεταξύ των άλλων έγραψε την ιστορία της Λέρου, το Περί Λέρου, τα δοκίμια Περί Ιφιγενείας και το Περί των Διονύσου εορτών. Ωστόσο, πολυάριθμα αποσπάσματα από το δεκάτομο έργο του Αυτόχθονες έχουν διασωθεί. Το γενεαλογικό αυτό έργο, γράφηκε στην Ιωνική διάλεκτο για να δοξάσει τους προγόνους των ονομαστών οικογενειών της Αττικής, που είχαν ζήσει κατά την προϊστορική εποχή. Ο Φερεκύδης τροποποίησε τους θρύλους, όχι για να τους εκλογικεύσει, αλλά για να τους προσαρμόσει στη λαϊκή πίστη της εποχής του. Για τον λόγο αυτό, ο Φερεκύδης δεν μπορεί να εξισωθεί με τον προγενέστερο μυθογράφο Εκαταίο, του οποίου οι Γενεαλογίαι ήταν πιο κριτικές και σκεπτικιστικές. G. Huxley: άρθρο στο Greek, Roman and Byzantine Studies, τόμ. 14 (1973), σσ. 137-143 Σούδα, φ 216, 217
Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ

Ο Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ (Περσικά: فتحعلى شاه قاجار? Var Fath Αli Shah 25 Σεπτεμβρίου 1772 - 23 Οκτωβρίου 1834) ήταν ο δεύτερος μονάρχης (σάχης) της Περσίας από την Δυναστεία των Κατζάρων. Βασίλεψε από τις 17 Ιουνίου, 1797 μέχρι τον θάνατό του. Η μοναρχία του συνδέθηκε με την αναγκαστική και αμετάκλητη απόσπαση των βόρειων εδαφών του Ιράν (Καυκάσια εδάφη), τα οποία είχαν γίνει τμήμα της αυτοκρατορίας επί αιώνες, περιλαμβάνοντας ό,τι είναι σήμερα γνωστό ως Γεωργία, Δημοκρατία του Νταγκεστάν, Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία από τη ρωσική αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοπερσικό πόλεμο (1804-1813), τον Ρωσοπερσικό πόλεμο (1826-1828) και τις αντίστοιχες συνθήκες του Γκουλιστάν και του Τουρκμεντσάι. Ο ιστορικός Joseph M. Upton λέει ότι «είναι διάσημος μεταξύ των Περσών για τρία πράγματα, την εξαιρετικά μεγάλη γενειάδα του, τη λεπτή μέση του και τους απογόνους του».

 Ντοβλατσάχ Αμπάς Μιρζά, σάχης τού Ιράν. Χοσεΐν Αλί Μιρζά Μοχάμαντ Τακί Μιρζά Αμπντολάχ Μιρζά Κατζάρ Μαχμούντ Μιρζά Κατζάρ Σαΐφ ολ-Ντοβλέ Αλικολί Μιρζά Κατζάρ Τζαλάλ αλ-Ντιν Μιρζά Κατζάρ Dowling Timothy C. (2014) Russia at War: From the Mongol Conquest to Afghanistan, Chechnya, and Beyond (2 volumes), ABC-CLIO, ISBN 978-1-59884-947-9 Upton, Joseph M. (1960), The History of Modern Iran: An Interpretation. Cambridge: Harvard University Press ASIN B00N5Y52WY Portrait of Fat′h Ali Shah by Mihr Ali, Qajar Pages Complete list of Fath Ali Shah's Descendants, Manoutchehr M. Eskandari-Qajar (Kadjar), Qajar Pages Fath Ali Shah's Standing Portrait by Mihr Ali, 1809–1810, Hermitage Museum, Hermitage Museum Καθιστό πορτραίτο του Fath Ali Shah, από Mihr Ali, 1813–1814, δωρο του Σάχη το 1817 στον Αλεξέι Πέτροβιτς Γιερμόλοφ, Μουσείο Ερμιτάζ, Hermitage Museum Genealogy of Fath Ali (Royalark.net) Fath 'Ali Shah seated on the Peacock Throne, miniature from Shāhanshāhnāmeh of sābā British Library Divān-i-Khāqān, Fat′h Ali Shah's own Poems, presented by the Shah to the Prince Regent in 1812, now in Royal Library at Windsor Castle, royal collection Louvre Crown Αρχειοθετήθηκε 2007-03-24 στο Wayback Machine. Photos of qajar kings
The Very Best of Rainbow

Το The Very Best of Rainbow είναι συλλογή του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, η οποία κυκλοφόρησε το 1997 μέσω της εταιρείας "Polydor". Το άλμπουμ αυτό περιέχει τραγούδια από τον πρώτο δίσκο των Rainbow το 1975 μέχρι και το "Bent Out of Shape" του 1983, χωρίς να συμπεριλαμβάνει κομμάτια από το δίσκο "Stranger In Us All" του 1995, όταν ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ ξαναδημιούργησε το συγκρότημα. Το "The Very Best of Rainbow" θεωρείται ως η αντιπροσωπευτικότερη συλλογή των Rainbow εμφανίζοντας δύο με τρία κομμάτια από κάθε δίσκο της εμπορικής ακμής του συγκροτήματος.

 1. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 4:39από το δίσκο "Ritchie Blackmore's Rainbow" 2. Catch the Rainbow (Blackmore, Dio) - 6:36από το δίσκο "Ritchie Blackmore's Rainbow" 3. Starstruck (Blackmore, Dio) - 4:06από το δίσκο "Rainbow Rising" 4. Stargazer (Blackmore, Dio) - 8:26από το δίσκο "Rainbow Rising" 5. Kill the King (Blackmore, Dio, Powell) - 4:29από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll" 6. Long Live Rock 'n' Roll (Blackmore, Dio) - 4:23από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll" 7. Gates of Babylon (Blackmore, Dio) - 6:49από το δίσκο "Long Live Rock 'n Roll" 8. Since You've Been Gone (Bullard) - 3:20από το δίσκο "Down to Earth" 9. All Night Long (Blackmore, Glover) - 3:53από το δίσκο "Down to Earth" 10. I Surrender (Bullard) - 4:03από το δίσκο "Difficult to Cure" 11. Can't Happen Here (Blackmore, Glover) - 4:59από το δίσκο "Difficult to Cure" 12. Jealous Lover (Blackmore, Turner) - 3:10από το σινγκλ "Jealous Lover" 13. Stone Cold (Blackmore, Glover, Turner) - 5:17από το δίσκο "Straight Between the Eyes" 14. Power (Blackmore, Glover, Turner) - 4:27από το δίσκο "Straight Between the Eyes" 15. Can't Let You Go (Blackmore, Turner, Rosenthal) - 4:22από το δίσκο "Bent Out of Shape" 16. Street of Dreams (Blackmore, Turner) - 4:25από το δίσκο "Bent Out of Shape" The Very Best of Rainbow (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 15 Ιουλίου 1997 Οι μουσικοί οι οποίοι εμφανίζονται σε τραγούδια αυτής της συλλογής είναι οι εξής:Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικάΓκράχαμ Μπονέτ - φωνητικάΤζο Λιν Τέρνερ - φωνητικάΡίτσι Μπλάκμορ - κιθάραΤόνι Κάρεϊ - πλήκτραΜίκι Λι Σουλ - πλήκτραΝτέηβιντ Στόουν - πλήκτραΝτον Έρεϊ - πλήκτραΝτέηβιντ Ρόσενθαλ - πλήκτραΤζίμι Μπέην - μπάσοΓκρεγκ Γκρούμπερ - μπάσοΜπομπ Ντέισλι - μπάσοΡότζερ Γκλόβερ - μπάσοΚόζι Πάουελ - τύμπαναΤσακ Μπούρτζι - τύμπαναΓκάρι Ντρίσκολ - τύμπαναΜπόμπι Ροντινέλι - τύμπανα Allmusic review Discogs review CD Universe review Ιαπωνικά τσαρτ
Ολυμπιακός Λαμίας

Ο Ολυμπιακός Λαμίας ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Λαμία. Ιδρύθηκε το 1928 σαν Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Σύλλογος πόλεως Λαμίας Ολυμπιακός. Αναγνωρίστηκε με την υπ΄αριθμόν 46 της 11 Ιανουαρίου 1928 απόφασης του πρωτοδικείου Λαμίας. Χρώματα είχε το κόκκινο και άσπρο. Το 1977 ιδρύθηκε μια νέα ομάδα με το όνομα Ολυμπιακός Λαμίας χωρίς όμως να είναι η συνέχεια αυτής της ομάδας.

 Τα πρώτα χρόνια, ελλείψει πρωταθλήματος, έπαιζε φιλικά παιχνίδια με ομάδες της Λαμίας και γειτονικών νομών. Το 1930 μαζί με τις υπόλοιπες ομάδες του νομού ίδρυσαν την Ένωση ποδοσφαιρικών σωματείων Φθιωτιδοφωκίδος η οποία διοργάνωσε και τα πρώτα πρωταθλήματα. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα το 1930. Ελλείψει πηγών, δεν υπάρχουν στοιχεία για τις πρωταθλήτριες όλων των ετών. Από δημοσιεύματα εφημερίδων είναι γνωστό ότι ο Ολυμπιακός κατέκτησε επίσης το πρωτάθλημα του 1933 και του 1938. Τον Αύγουστο του 1938, σε φιλικό παιχνίδι στη Λαμία, ήρθε ισόπαλος 1-1 με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Κατά την διάρκεια της κατοχής η αγωνιστική κίνηση στην Λαμία ήταν περιορισμένη, κατά τον πόλεμο μάλιστα σκοτώθηκε και ο Ελευθέριος Κοντός, από τα βασικά στελέχη του Ολυμπιακού προπολεμικά. Το 1945 εκλέχθηκε νέο διοικητικό συμβούλιο και η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε δίνοντας τα πρώτα φιλικά παιχνίδια. Μεγάλοι του αντίπαλοι σε αυτή την περίοδο ήταν η Παλλαμιακή, ο Παμφθιωτικός και η Δόξα Μοσχοχωρίου. Από το 1951 που ιδρύθηκε η Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας συμμετείχε ανελλιπώς σε όλα τα πρωταθλήματά της, κατακτώντας μάλιστα 8 συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα από το 1952 μέχρι το 1958. Μεγάλος του αντίπαλος ήταν η Παλλαμιακή με την οποία διεκδικούσαν κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Το 1961 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Β' εθνική αφού προκρίθηκε σαν δεύτερη ομάδα στο τοπικό πρωτάθλημα. Τελικά κατέλαβε την 8η θέση στον όμιλο του ανάμεσα σε 10 ομάδες. Το 1961-62 συμμετείχε εκ νέου στην Β΄ Εθνική καταλαμβάνοντας την 5η θέση στον όμιλο του με 28 βαθμούς. Στην Β΄εθνική συμμετείχε πάλι το 1962-63 καταλαμβάνοντας την προτελευταία θέση. Το 1962, με πρωτοβουλία του Ολυμπιακού έγινε μια προσπάθεια συγχώνευσης με την Παλλαμιακή και τον Παμφθιωτικό, με σκοπό τη δημιουργία μιας ισχυρής ομάδας στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Η Παλλαμιακή αρνήθηκε και τελικά έγινε η συγχώνευση με τον Παμφθιωτικό, ωστόσο στο επόμενο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής συμμετείχαν χωριστά. Η συγχώνευση εφαρμόστηκε το 1963-64 και η νέα ομάδα ονομάστηκε Λαμιακός. Ο Λαμιακός το 1964 συγχωνεύτηκε με την Παλλαμιακή δημιουργώντας τον Α.Σ. Λαμία. Πρωτάθλημα Φθιώτιδος & Φωκίδας : 1930, 1933, 1938, 1952, 1953, 1954, 1955, 1956, 1957 και 1958 Συμμετοχές Β΄εθνική: 1961, 1962, 1963 Δημητρίου Θ. Νάτσιου, Ιστορία του Λαμιακού ποδοσφαίρου (1912-1999), Λαμία, 2000
Girlicious

Οι Girlicious είναι ένα αμερικάνικο συγκρότημα της ποπ , το οποίο πλέον αποτελείται μόνο από τη Nichole Cordova, μετά την αποχώρηση των Natalie Mejia και Chrystina Sayers. Οι Pussycat Dolls, αποτελούν το “αδελφό” συγκρότημα των Girlicious, ενώ παράλληλα μοιράζονται την ίδια δημιουργό, Robin Antin.

 Όλα άρχισαν όταν η Robin Antin (δημιουργός των Girlicious) και ο χορογράφος Mikey Minden αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα τριμελές γυναικείο συγκρότημα υπό το όνομα “Girlicious” .Έτσι, μέσω της εκπομπής “Pussycat Dolls Present : Girlicious” επιλέχτηκαν 12 ταλαντούχα κορίτσια τα οποία θα διεκδικούσαν την συμμετοχή τους στο group. Κατα τη διάρκεια της εκπομπής , τα 12 κορίτσια λάμβαναν την βοήθεια από το “αδελφικό” τους συγκρότημα ,τις Pussycat Dolls. Στο τέλος της εκπομπής προέκυψαν 5 φιναλίστ (Tiffanie, Charlye, Chrystina, Nichole, Natalie) από τις οποίες μόνο οι τέσσερις τελικά, εξασφάλισαν την θέση τους στο συγκρότημα , το οποίο την τελευταία στιγμή αποφασίστηκε πως θα γινόταν τετραμελές και όχι τριμελές, όπως είχε ειπωθεί αρχικά. Αμέσως μετά την απόφαση για το πια θα ήταν τα μέλη του γκρουπ, οι Girlicious ηχογράφησαν το πρώτο τους άλμπουμ. Το πρώτο album των Girlicious (με τίτλο το όνομα τους) κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2008. Τα δύο πρώτα singles τους (Like Me, Stupid Shit) κυκλοφόρησαν σε ηλεκτρονική μορφή ,μέσω του διαδικτύου. Σε αντίθεση με τις Pussycat Dolls, οι οποίες είχαν ως τραγουδίστρια τους, τη Νικόλ Σέρζινγκερ, το κάθε μέλος των Girlicious συμμετείχε φωνητικά σε όλα τα τραγούδια του συγκροτήματος. Στα μέσα του 2009, το τέταρτο μέλος των Girlicious, Tiffanie Anderson, αποχώρησε από το συγκρότημα για αδιευκρίνιστους λόγους. Το Φεβρουάριο του 2011, οι Natalie Mejia και Chrystina Sayers αποχώρησαν από το συγκρότημα. Επίσημη ιστοσελίδα
Αλμυρό νερό

Το Αλμυρό νερό είναι νερό με μεγάλη περιεκτικότητα σε διαλυμένα άλατα (κυρίως NaCl). Η συγκέντρωση άλατος εκφράζεται σε μέρη ανά χίλια (permille, ‰) ή σε μέρη ανά εκατομμύριο (ppm). Η αμερικάνικη Geological Suvey μετρά την αλμυρότητα του νερού και κατατάσσει σε τρεις κατηγορίες: Η συγκέντρωση άλατος σε ελαφρώς αλμυρό νερό είναι 1.000 έως 3.000 ppm (0.1–0.3%), σε μέτρια αλμυρό νερό 3.000 έως 10.000 ppm (0.3–1%) και στο πολύ αλμυρό νερό από 10.000 έως 35.000 ppm (1-3.5%). Το θαλασσινό νερό έχει αλμυρότητα περίπου 35,000 ppm, ισοδύναμη με 35 γραμμάρια αλατιού ανά λίτρο (ή κιλό) νερού. Το επίπεδο κορεσμού εξαρτάται από τη θερμοκρασία του νερού. Σε 20 °C σε ένα χιλιοστόλιτρο του νερού μπορεί να διαλυθει 0.357 γραμμάρια άλατος, με προκύπτουσα συγκέντρωση 26.3%. Σε βραστό νερό (100 °C) η διαλυόμενη ποσότητα ανά χιλιοστόλιτρο αυξάνεται σε περίπου 0.391 γραμμάρια ή συγκέντρωση 28.1% .Βιομηχανική χρήση αλμυρού νερού γίνεται από ορυχεία και για παραγωγή θερμο-ηλεκτρικής ενέργειας.

 Σε 100 °C (373.15 K, 212 °F) το κορεσμένο διάλυμα χλωριούχου νατρίου έχει συγκέντρωση άλατος 28% κατά βάρος. Σε 0 °C (273.15 K, 32 °F) η άλμη μπορεί να κρατήσει μόνο 26% αλάτι.Η θερμική αγωγιμότητα του νερού της θάλασσας (3.5% διαλυμένου άλατος κατά βάρος) είναι 0.6 W/mK στους 25 °C. Η θερμική αγωγιμότητα ελαττώνεται με την αύξηση της αλμυρότητας και αυξάνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας. Στα γραφήματα απεικονίζεται η θερμική αγωγιμότητα για διαλύματα διαφορετικής αλμυρότητας και θερμοκρασίας:Η περιεκτικότητα σε αλάτι μπορεί να προσδιοριστεί με αλμυρόμετρο. Η Πυκνότητα ρ της άλμης σε διάφορες συγκεντρώσεις και θερμοκρασίες μπορεί να προσδιοριστεί με μια γραμμική εξίσωση: ρ [ l b / f t 3 ] = a 3 − ( a 2 ⋅ T [ F ] ) {\displaystyle \rho [lb/ft^{3}]=a_{3}-(a_{2}\cdot T[F])} όπου οι τιμές του αn είναι: Τέσσερα τοις εκατό του αερίου υδρογόνου που παράγεται σε όλο τον κόσμο προέρχεται από ηλεκτρόλυση. Πρόκειται για παραπροϊόν από ηλεκτρολύσεις για την παραγωγή χλωρίου. 2 NaCl(aq) + 2 H2O(l) → 2 NaOH(aq) + H2(g) + Cl2(g) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saline water στο Wikimedia Commons
Χριστίνα Καρλόττα της Βυρτεμβέργης

Η Χριστίνα Καρλόττα (γερμ. Christine Charlotte της Βυρτεμβέργης, 21 Οκτωβρίου 1645, Στουτγάρδη - 16 Μαΐου 1699, Μπρούχαουζεν) ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ανατολικής Φρισίας. Έγινε επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας κατά την ανηλικότητα του γιου της από το 1665 έως το 1690.

 Ήταν κόρη του Έμπερχαρντ Γ΄ της Βυρτεμβέργης από τον πρώτο γάμο του με την Άννα Δωροθέα, κόρη του Κόμη του Ζαλμ-Κύρμπουργκ. Σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε στις 14 Μαΐου 1662 τον Γεώργιο Χριστιανό της Ανατολικής Φρισίας, ο οποίος αναβιβάστηκε τον ίδιο χρόνο στον κληρονομικό τίτλο του Πρίγκιπα. Ο Γεώργιος Χριστιανός απεβίωσε στις 6 Ιουνίου 1665, αφήνοντας τη σύζυγό του έγκυο με το τρίτο παιδί τους. Τέσσερις μήνες αργότερα (1 Οκτωβρίου 1665), η Χριστίνα Καρλόττα γέννησε έναν γιο, τον Χριστιανό Εβεράρδος. Ως μητέρα του νεογέννητου πρίγκιπα, έγινε η κηδεμόνας του και επίτροπος της Ανατολικής Φρισίας. Προσπάθησε να κυβερνήσει απόλυταρχικά, πράγμα που οδήγησε σε μία σειρά συγκρούσεων με την εξίσου συνειδητή Συνέλευση των ευγενών της Ανατολικής Φρισίας και έτσι η χώρα έφτασε στο χείλος του εμφυλίου πολέμου πολλές φορές. Εθεωρείτο εξαιρετικά όμορφη, έξυπνη και εύγλωττη, αλλά επίσης δεσποτική, ανοικτίρμων, αμετανόητη και σπάταλη. Η βασιλεία της χαρακτηρίστηκε από διαμάχες στην Ανατολική Φρισία. Οι ιστορικοί έχουν αρνητική άποψη για τη συνολική απόδοσή της, η οποία μπορεί να οφείλεται στις συγκρούσεις της με τη Συνέλευση των ευγενών. Η μεγάλη επιτυχία της εξωτερικής πολιτικής ήταν η συνθήκη των συνόρων με το Όλντενμπουργκ στις 22 Δεκεμβρίου 1666. Αυτή η συνθήκη δημιούργησε τη λεγόμενη χρυσή γραμμή, η οποία χωρίζει την Ανατολική Φρισία από το Φρήσλαντ του Όλντενμπουργκ μέχρι σήμερα. Το 1690 ο αυτοκράτορας της Γερμανίας επικύρωσε τη Συνέλευση και κήρυξε τον γιο της ενήλικο. Παντρεύτηκε το 1662 τον Γεώργιο Χριστιανό της Ανατολικής Φρισίας και είχε τέκνα: Εβεραρδίνη Αικατερίνη (25 Μαΐου 1663-10 Ιουλίου 1664). Ιουλιανή Καρλόττα (3 Ιανουαρίου 1664-3 Ιουνίου 1666). Χριστιανός Εβεράρδος (1665-1708), Πρίγκιπας της Ανατολικής Φρισίας. Raff, Gerhard (2002). Hie gut Wirtemberg allewege (στα German). III. Stuttgart/Leipzig: Hohenheim. σελίδες 70–133. ISBN 3-89850-084-5. Βιογραφικό λεξικό Ανατολικής Φρισίας
Αφροδίσιο Όρος

Το Αφροδίσιο είναι βουνό της Πελοποννήσου στα σύνορα μεταξύ των νομών Αχαΐας και Αρκαδίας. Η υψηλότερη κορυφή του Αφροδίσιου ονομάζεται Μαύρη Βρύση και φτάνει στο υψόμετρο των 1.445 μέτρων ενώ βρίσκεται μεταξύ του εγκαταλελειμμένου σήμερα χωριού Δεχουνίου της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων και της Κοντοβάζαινας της πρώην Επαρχίας Γορτυνίας.

 Το βουνό οφείλει την ονομασία του στη Ολύμπια Θεά Αφροδίτη, η οποία λατρευόταν στην περιοχή με την προσωνυμία Ερυκίνη. Ερείπια ενός ιερού της θεάς βρίσκονται κοντά σε μία από της κορυφές του βουνού, περίπου 4 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Κοντοβάζαινας. Καλύπτεται κυρίως από πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση, εκτός από τις βορειοανατολικές πλαγιές του, κοντά στο χωριό Νάσια, όπου εκεί απλώνεται ένα μικρό δάσος αποτελούμενο κυρίως από αιωνόβιες καστανιές, βελανιδιές, και κρανιές, με την ονομασία Δάσος της Μπαρμπούς. Στην ίδια περιοχή, περίπου 3 χιλιόμετρα δυτικά της Δάφνης Καλαβρύτων στις παρυφές της Κορακοφωλιάς, ανατολικής απόληξης του Αφροδισίου, δεσπόζει το γυναικείο βυζαντινό μοναστήρι της Ευαγγελίστριας, που αποτελεί σημείο αναφοράς και σημαντικό ιστορικό-θρησκευτικό μνημείο της ευρύτερης περιοχής. Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906, σελ. 10. Γεώργιος Παπανδρέου, Ιστορία των Καλαβρύτων, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση, σελ. 18. ISBN 978-960-89356-3-1. (α΄ έκδοση: 1928) Δάφνη Καλαβρύτων: Ανέπαφη από τον χρόνο. κείμενο-φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου. ethnos.gr. 07/12/2007. Ανακτήθηκε: 02/10/2016.
Ανδρονίκη Θεοτοκάτου

Η Ανδρονίκη Θεοτοκάτου γεννήθηκε το 1957 στη Κεφαλλονιά και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και στο εξωτερικό μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Έχει επίσης παρακολουθήσει σε επιστημονικά σεμινάρια Εγκληματολογίας και Ποινικής Μεταχείρισης εξαρτημένων ατόμων από ναρκωτικές ουσίες. Διετέλεσε Πρόεδρος ενός εκ των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων, του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 2016 έως το 2019. Από τον Σεπτέμβριο του 2022 είναι πρόεδρος της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ)

 Δίδαξε στην Εθνική Σχολή Δικαστών Συνταξιοδοτικό Δίκαιο για 10 έτη. Εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα το 1983 με κατεύθυνση την Πολιτική Δικαιοσύνη και μετέπειτα την Ποινική Δικαιοσύνη. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος Πρωτοδικών Αθηνών και ως Πρόεδρος της συγγραφικής ομάδας στην Νομολογία του Αρείου Πάγου επί των Αστικών-Εμπορικών Σχέσεων. Εισήλθε στο Ελεγκτικό Συνέδριο το 1995 στο βαθμό του Πάρεδρου. Το 2002 αναβαθμίστηκε στη θέση του Συμβούλου Ελεγκτικού Συνεδρίου. Το 2010 προήχθη σε Αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Επίσης την περίοδο 2007-2012 ανέλαβε την Προεδρεία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων. Στις 28 Οκτωβρίου 2015 μετά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ανέλαβε την Προεδρία του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Πάολο Σόουζα

Ο Πάολο Σόουζα (Paulo Manuel Carvalho Sousa, 30 Αυγούστου 1970) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής. Στο ζενίθ της καριέρας του ήταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς μέσους στον κόσμο και παρά τους τραυματισμούς που του στέρησαν πολλές ευκαιρίες πρόλαβε να καταξιωθεί στην ποδοσφαιρική ιστορία. Εκτός όμως από θαυμάσιος ποδοσφαιριστής ήταν και εξαιρετικός χαρακτήρας μέσα και έξω από τα γήπεδα.

 Στα 19 του χρόνια ήταν ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής νέων με την αλησμόνητη ομάδα της Πορτογαλίας με το Φίγκο και το Ρούι Κόστα. Με την εθνική της Πορτογαλίας έπαιξε και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1996 (έφτασε στα προημιτελικά) και του 2000 (αποκλείστηκε στα ημιτελικά) καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 (ήταν στην αποστολή). Σε επίπεδο συλλόγων έπαιξε σε μερικές από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης και το 1996 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιουβέντους, όμως η Γιουβέντους δεν τον κράτησε στην ομάδα της και στον επόμενο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τον βρήκε αντίπαλό της ως παίκτη της Ντόρτμουντ. Σε εκείνο τον αγώνα ο Πάολο Σόουζα έπαιξε εκπληκτικά, σκόραρε, πήρε την προσωπική του ρεβάνς και έγινε ο πρώτος παίκτης που κατακτούσε το Τσάμπιονς Λιγκ με δύο διαφορετικές ομάδες. Η Γιουβέντους αποδείχθηκε κόκκινο πανί για τον Σόουζα και τη σεζόν 2000/2001, με ένα τρομερό γκολ εναντίον της, έδωσε την ώθηση στον Παναθηναϊκό να την αποκλείσει από τον όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Και την επόμενη χρονιά 2001/2002 η συμβολή του Σόουζα (κυρίως στα παιχνίδια στη Λεωφόρο με την Άρσεναλ και τη ΦΚ Σάλκε 04) ήταν καθοριστική για την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ. Αγωνίστηκε συνολικά σε 12 ευρωπαϊκούς αγώνες με τον Παναθηναϊκό στους οποίους ο ΠΑΟ σημείωσε 6 νίκες, 3 ισοπαλίες και 3 ήττες απέναντι στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, με τον ίδιο να έχει σημαντική συνεισφορά στα επιτυχημένα αυτά αποτελέσματα. Οι σοβαροί τραυματισμοί τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, είχαν περιορίσει το χρόνο συμμετοχής και τις δυνάμεις του, ανάγκασαν τον Πάολο Σόουζα στο τέλος του 2002 να αποχωρήσει από τα γήπεδα μόλις 32 χρονών. Το 2008 διορίστηκε βοηθός προπονητή στην Εθνική Πορτογαλίας, αλλά στη συνέχεια της ίδιας χρονιάς κλήθηκε να γίνει προπονητής της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Εκεί έμεινε έως το τέλος της ίδιας σεζόν (2008-2009). Το 2009 ανέλαβε προπονητής της ουαλικής Σουόνσι, που αγωνιζόταν στο αγγλικό πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ, και με την οποία τερμάτισε στην 7η θέση. Το καλοκαίρι του 2010 ανέλαβε προπονητής της Λέστερ Σίτι, η οποία τότε, αγωνίζόταν και αυτή στην ίδια κατηγορία. Βιογραφικό, www.sport.gr Paulo Sousa, transfermarkt.de
Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο

Ο Γουίδων Δ΄, γερμ.: Guy IV (Guido ή Wido, δολοφονήθηκε το 897) από τον Οίκο των Γουιδονιδών, ήταν δούκας του Σπολέτo και του Καμερίνo από το 889 και πρίγκιπας του Μπενεβέντo από το 895.

 Ήταν γιος του Γουίδωνα Β΄ δούκα του Σπολέτo. Είτε το 888, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Φραγκίας, είτε το 889, όταν ο πατέρας του στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας, ο Γουίδων έλαβε τα δουκάτα του Σπολέτο και του Καμερίνο. Παρόλο που ο πατέρας του δεν εξασφάλισε ποτέ το Φραγκικό βασίλειο, διατήρησε το Λομβαρδικό στέμμα του και έτσι αποποιήθηκε το Σπολέτo, την κληρονομική ιδιοκτησία της οικογένειάς του. Ο Γουίδων ήταν ικανός πολεμιστής και ηγέτης. Κατέκτησε το Μπενεβέντο από τους ανατολικούς Ρωμαίους και έγινε πρίγκιπας εκεί (895). Πρόσφερε την αντιβασιλεία του κατακτημένου πριγκιπάτου του στον Γουαϊμάρος Α΄ του Σαλέρνο, τον σύζυγο της αδελφής του Ίτας, αλλά ο Γκουαϊμάρ Α΄ αιχμαλωτίστηκε καθ' οδόν προς το Μπενεβέντο από τον Άντελφερ γαστάλδο του Αβελίνο. Ο Γουίδων έπρεπε να κατέβει και να πολιορκήσει το Αβελίνο για να απελευθερωθεί o Γκουαϊμάρ Α΄. Αφού βασίλευσε στο Μπενεβέντο για έναν χρόνο και οκτώ μήνες, ο Γουίδων ταξίδεψε στη Ρώμη για να συναντήσει τον βασιλιά Λαμβέρτο της Λομβαρδίας. Δολοφονήθηκε στον Τίβερη από πράκτορες του Αλμπέρικ Α΄, ο οποίος κατέλαβε τον Σπολέτο και αυτοπροσδιορίστηκε ως διάδοχος δούκας. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì . Ρώμη, 2003. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LXI Guglielmo Gonzaga – Javobini . Ρώμη, 2003. Lexikon des Mittelalters : Wido IV. Herzog von Spoleto (882/83-897).
Φεμινιστική Επιστημονική Φαντασία

Φεμινιστική Επιστημονική Φαντασία είναι μια υποκατηγορία της επιστημονικής φαντασίας η οποία επικεντρώνεται στον κοινωνικό ρόλο των γυναικών. Θέτει ερωτήματα σχετικά με τους τρόπους που η κοινωνία κατασκευάζει ρόλους ανάλογα με το φύλο, σχετικά με τη σημασία της αναπαραγωγής στις άνισες σχέσεις μεταξύ γυναικών και ανδρών. Κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα έργα φεμινιστικής επιστημονικής φαντασίας έχουν καταπιαστεί με τα θέματα αυτά μέσω της αναπαράστασης ουτοπικών κοινωνιών, όπου τέτοιες ανισότητες φύλου δεν υπάρχουν, ή μέσω αναπαράστασης δυστοπιών, όπου οι ανισότητες φύλου είναι ιδιαιτέρως έντονες. Στην δεύτερη περίπτωση, συναντάμε την ανάγκη για συνέχεια στο φεμινιστικό πολιτικό έργο.

 Οι γυναίκες συγγραφείς παίζουν κεντρικό ρόλο στην επιστημονική φαντασία και τη λογοτεχνία φαντασίας, με συχνή αναφορά σε θέματα κοινωνικού φύλου. Μια από τις πρώτες δημιουργούς ήταν η Μαίρη Σέλλεϋ, το μυθιστόρημα της οποίας Φρανκενστάιν (1818) επικεντρώνεται στην ασεξουαλική δημιουργία ζωής. Με το δεύτερο φεμινιστικό κύμα μετά το 1960, ο κοινωνικός ρόλος των γυναικών επαναπροσδιορίστηκε. Δύο σημαντικά έργα της περιόδου αυτής είναι το Αριστερό Χέρι του Σκοταδιού της Ούρσουλα Λε Γκεν (1969) και το The Female Man (1970) της Τζοάννα Ρας. Και οι δυο συγγραφείς ήταν πρωτοποριακές φωνές φεμινιστικής κριτικής την περίοδο αυτή, ιδιαίτερα μέσω δοκιμίων που εκδόθηκαν στις συλλογές The Language of the Night (Λε Γκεν, 1979) και Πως να καταπιέσετε το Συγγραφικό έργο των Γυναικών (Ρας, 1983). Άλλες εκπρόσωποι περιλαμβάνουν την Οκτάβια Μπάτλερ και την Μάργκαρετ Άτγουντ. Δόμνα Παστουρματζή "Φεμινιστική Επιστημονική Φαντασία." Η Λογοτεχνία Σήμερα, Όψεις, Αναθεωρήσεις, Προοπτικές. Επιμ. Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2004. 697-704. Δόμνα Παστουρματζή "Ursula K. Le Guin" (βιο-εργογραφία). Oι Pαψωδοί της Γνώσης. Tης Oύρσουλα Λε Γκεν. Mετ. Bαγγέλης Kατσάνης. Aθήνα: Parsec, 2000. 7-18. Δόμνα Παστουρματζή "Octavia E. Butler: Η πρώτη μαύρη συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας στις ΗΠΑ." Φανταστικά Χρονικά 16 (Χειμώνας 2010-2011): 24-30. Haraway, Donna "Science, technology and socialist-feminism in the late twentieth century", in The cybercultures reader, 2000 Larbalestier,Justine (ed.) Daughters of Earth: Feminist Science Fiction in the Twentieth Century Wesleyan University Press 0819566764 Sturgis, Susanna. Octavia E. Butler: June 22, 1947–February 24, 2006: The Women's Review of Books, 23(3): 19 May 2006. Feministsf.org Feminist SF wiki
Επίθεση με μαχαίρι στο Παρίσι το 2018

Στις 12 Μαΐου 2018 ένας 21χρονος, γεννημένος στην Τσετσενία, Γάλλος μουσουλμάνος οπλισμένος με μαχαίρι, σκότωσε έναν πεζό και τραυμάτισε αρκετούς ακόμα κοντά στην Όπερα Γκαρνιέ στο Παρίσι της Γαλλίας, πριν πυροβοληθεί θανάσιμα από την αστυνομία. Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι η Γαλλία "πλήρωσε ακόμη μια φορά το τίμημα αίματος, αλλά δεν υποχωρεί ούτε σπιθαμή ενάντια στους εχθρούς της ελευθερίας".Ο ύποπτος, που αναγνωρίστηκε ως ο Καμζάτ Αζίμοφ, ήταν ενταγμένος σε λίστα παρακολούθησης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας από το 2016. Το Πρακτορείο Ειδήσεων Amaq δημοσίευσε ένα βίντεο ενός ατόμου με κουκούλα να δηλώνει υποταγή στον ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι και φερόταν να είναι ο δράστης. Η επίθεση είναι υπό διερεύνηση ως τρομοκρατική.

 Η επίθεση σημειώθηκε γύρω στις 8:47 μ.μ., στο δεύτερο διαμέρισμα του Παρισιού. Αστυνομικοί αρχικά προσπάθησαν δύο φορές να σταματήσουν τον δράστη με μη θανατηφόρο όπλο ηλεκτροπληξίας πριν τον πυροβολήσουν θανάσιμα όταν το όπλο ηλεκτροπληξίας απέτυχε να τον ακινητοποιήσει. Ο ύποπτος ονομάζεται Καμζάτ Αζίμοφ (Khamzat Azimov), Γάλλος πολίτης και φοιτητής νοσηλευτικής, γεννημένος το 1997 στην Τσετσενία. Ήρθε με τους γονείς του στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όπου χορηγήθηκε στην οικογένειά του καθεστώς πρόσφυγα το 2004. Μεγαλωμένος στο Στρασβούργο, στην περιοχή της Αλσατίας, το 2010 η μητέρα του έγινε Γαλλίδα πολίτης, γεγονός που του επέτρεψε να πολιτογραφηθεί και ο ίδιος. Ο τότε 19χρονος ύποπτος κατέστη πρόσωπο ενδιαφέροντος για την DGSI το 2016, όταν ορισμένοι από τους γνωστούς του σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στη Συρία. Είχε λευκό ποινικό μητρώο, ωστόσο το NBC ανέφερε ότι ο "ύποπτος ήταν σε λίστα παρακολούθησης της αστυνομίας για ριζοσπαστισμό". Μια δικαστική πηγή ανέφερε σε γαλλικά μέσα ενημέρωσης ότι οι γονείς του κρατούνταν για ανάκριση.Ο Εισαγγελέας Φρανσουά Μολίν δήλωσε ότι ο δράστης φώναξε "Allahu Akbar" κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Ένας σχολικός φίλος του Αζίμοφ, ο Αμπντούλ Χακίμ Α, συνελήφθη στο Στρασβούργο και μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Λίγο πριν την επίθεση, είχε στείλει στην αδελφή του ένα μήνυμα ενός "άσματος τζιχάντ που χρησιμοποιείται τακτικά από το Ισλαμικό Κράτος", από ένα από τα τουλάχιστον οκτώ κινητά του τηλέφωνα.
Fox News

Το Fox News (επίσημα Fox News Channel και συντομευμένη FNC) είναι ένα Αμερικάνικο συντηρητικό τηλεοπτικό κανάλι καλωδιακής τηλεόρασης. Ανήκει στο Fox News Group, όπου και αυτό με την σειρά του ανήκει στην Fox Corporation. Το κανάλι δημιουργήθηκε από τον Αυστραλοαμερικάνο Ρούπερτ Μέρντοχ. Άρχισε να λειτουργεί στις 7 Οκτωβρίου 1996 σε 17 εκατομμύρια συνδρομητές καλωδιακής τηλεόρασης. Το Fox News μεγάλωσε προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές της δεκαετίας του 2000 με αποτέλεσμα να γίνει το κυρίαρχο δίκτυο ειδήσεων συνδρομής στις Η.Π.Α. Πρώτος διευθύνων σύμβουλος του καναλιού ήταν ο Ρότζερ Έιλς. Το 2019, το Fox News ήταν το κορυφαίο σε βαθμολογία καλωδιακό δίκτυο, με μέσο όρο 2.5 εκατομμύρια θεατές. Ο Μέρντοχ είναι ο τρέχων εκτελεστικός πρόεδρος ενώ τρέχουσα διευθύνουσα σύμβουλος είναι η Σούζαν Σκοτ.

 Το Fox News Channel διαθέτει αρχειοθήκη των προγραμμάτων που προβάλει. Σε αυτή περιλαμβάνεται η Movietone News σειρά ειδήσεων από το ομώνυμο στούντιο ταινιών ιδιοκτησίας της Disney, 20th Century Fox. Η αδειοδότηση για το αρχείο του Fox News διαχειρίζεται από το ITN Source. Το FNC διαθέτει ποικιλία στα προγράμματα της, με πάνω από 15 ώρες ζωντανής μετάδοσης την ημέρα επιπρόσθετα στο περιεχόμενο του Fox Broadcasting Company. Οι περισσότερες από τις εκπομπές αναμεταδίδονται από τα κεντρικά γραφεία του Fox News στην Νέα Υόρκη όπου και μοιράζεται τα γραφεία της με την θυγατρική της εταιρία Fox Business Network. Στην Νέα Υόρκη διαθέτει 8 στούντιο όπου προβάλει το περιεχόμενο του (Studio B, D, F, G, Η και J). Τα υπόλοιπα προγράμματα μεταδίδονται από τα Fox News's Washington, D.C. στούντιο. Κύριο άρθρο: Fox News Radio Στα χρόνια που το FNC μεγάλωνε, εμφανίσθηκε στο προσκήνιο από την εταιρία και η ραδιοφωνική έκδοση του οργανισμού το Fox News Radio, το 2003. Εκπέμποντας σε όλες τις Η.Π.Α περιλαμβάνει προγράμματα ειδήσεων αλλά και ραδιοφωνικά προγράμματα ομιλίας με προσωπικότητες τόσο από την τηλεόραση όσο και από το ραδιόφωνο. Συστάθηκε τον Δεκέμβριο του 1995, Η ιστοσελίδα του Fox News καλύπτει θέματα της επικαιρότητας και διαθέτει στήλες για προσωπικότητες τόσο της τηλεόρασης όσο και του ραδιοφώνου και του διαδικτύου του οργανισμού. Το Σεπτέμβρη του 2008, το FNC μαζί με άλλα παρουσίασε την απευθείας ζωντανή μετάδοση στην ιστοσελίδα της. Τον Μάρτιο του 2009 το The Fox Nation κυκλοφόρησε ως ιστοσελίδα με σκοπό να ενθαρρύνει τους αναγνώστες να δημοσιεύουν άρθρα σχολιάζοντας τις ειδήσεις. Το Fox News Mobile είναι τμήμα της ιστοσελίδας του FNC αφιερωμένο στη ροή ειδήσεων με μορφοποίηση για κινητά τηλέφωνα με δυνατότητα βίντεο. Επίσημος ιστότοπος
Το Παρίσι μας ανήκει

Το Παρίσι μας ανήκει (Γαλλικά: Paris nous appartient) είναι γαλλική ταινία μυστηρίου του 1958 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ζακ Ριβέτ. Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ζακ Ριβέτ και θεωρείται μία από τις πρώτες που εγκαινίασαν και όρισαν το καλλιτεχνικό κίνημα της Νουβέλ Βαγκ. Ο τίτλος είναι εξαιρετικά ειρωνικός γιατί οι χαρακτήρες είναι πολιτικοί πρόσφυγες ή αποξενωμένοι και δεν αισθάνονται ότι ανήκουν καθόλου στο Παρίσι.

 Η υπόθεση διαδραματίζεται στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1957. Η ταινία ξεκινά με την υποψήφια φοιτήτρια λογοτεχνίας Αν να διαβάζει Σαίξπηρ όταν ακούει ανησυχητικούς ήχους στο διπλανό δωμάτιο. Εκεί βρίσκει μια νεαρή Ισπανίδα που λέει ότι ο αδερφός της Χουάν σκοτώθηκε από σκοτεινές δυνάμεις. Στη συνέχεια, η Αν συναντά τον αδερφό της Πιέρ, που την παίρνει σε ένα πάρτι που διοργανώνουν μερικοί φίλοι του. Στο πάρτι η Αν αρχικά βαριέται και δεν γνωρίζει κανέναν, σταδιακά όμως γοητεύεται από τις μυστηριώδεις αλληλεπιδράσεις γύρω της. Ο Χουάν, ένας νεαρός συνθέτης, πολιτικός πρόσφυγας από την Ισπανία του Φράνκο, πέθανε πρόσφατα μαχαιρωμένος και οι φίλοι του αναρωτιούνται αν αυτοκτόνησε ή δολοφονήθηκε για πολιτικούς λόγους. Ο Φίλιπ, ένας ασταθής Αμερικανός δημοσιογράφος που ήρθε στο Παρίσι για να αποφύγει τις διώξεις του Μακαρθισμού, μεθυσμένος χτυπά μια κομψά ντυμένη γυναίκα με την ονομασία Τέρι, που είχε σχέσεις με όλους τους άντρες, κατηγορώντας την ότι προκάλεσε τον θάνατο του Χουάν με τον χωρισμό της από αυτόν. Την επόμενη μέρα, η Αν συναντά έναν φίλο που είναι επίδοξος ηθοποιός και την παίρνει σε μια πρόβα έργου του Σαίξπηρ, που μια θεατρική ομάδα προσπαθεί να ανεβάσει μέσα από μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. Ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ότι είναι ο Ζεράρ, ο οικοδεσπότης του πάρτι που είχε πάει με τον αδελφό της. Επειδή μια ηθοποιός είχε αργήσει, ο Ζεράρ ζητά από την Αν να διαβάσει τον ρόλο και αυτή ανταποκρίνεται με επιτυχία. Στη συνέχεια συναντά τον Φίλιπ, ο οποίος της μιλά συγκαλυμμένα σχετικά με κάποια συμφέροντα που κατέστρεψαν τον Χουάν και μπορεί τώρα να στραφούν και κατά του Ζεράρ. Από εκεί και πέρα, η Αν αποφασίζει να λύσει το μυστήριο που στοιχειώνει τη ζωή αυτών των ανθρώπων και να σώσει τον Ζεράρ, που τον έχει ερωτευτεί μυστικά, αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί ο Ζεράρ αυτοκτονεί, και στο τέλος, η Αν ουσιαστικά δεν έμαθε τίποτε. Φαίνεται ότι η απειλή δεν είναι εξωτερική αλλά στις σκέψεις των επιζώντων. Η πηγή των μυστηριωδών εντάσεων και φόβων που επηρεάζουν την ομάδα δεν εξηγείται ποτέ, αφήνοντας τους θεατές να αναρωτηθούν κατά πόσο θα μπορούσε να οφείλεται σε ένα συνονθύλευμα προσωπικής παράκρουσης, στο γενικό υπαρξιακό άγχος ή στην παράνοια του Ψυχρού Πολέμου καθώς ο κόσμος αντιμετώπιζε την πιθανότητα πυρηνικού αφανισμού. Μπέτυ Σνάιντερ ως Αν Γκουπίλ François Maistre ως Πιέρ Γκουπίλ Τζιάνι Εσποζιτό ως Ζεράρ Φρανσουάζ Πρεβό ως Τέρι Ντανιέλ Κροέμ ως Φίλιπ Κάουφμαν Ζαν-Κλοντ Μπριαλί ως Ζαν-Μαρκ Ζαν-Μαρί Ρομπαίν ως Dr. ντε Ζωρζ
Κάστρο του Σόκο Γκραντ

Το Κάστρο του Σόκο Γκραντ (σερβικά: Соко Град) είναι μια μεσαιωνική πόλη και φρούριο 2 χλμ ανατολικά της λουτρόπολης του Σκομπάνια στη Σερβία. Το φρούριο ανακηρύχθηκε μνημείο του πολιτισμού μεγάλης σημασίας το 1982, και προστατεύεται από το Σερβικό κράτος.

 Το φρούριο ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανύ Α΄, για την αποτροπή των διεισδύσεων των ευρασιατικών Αβάρων και Σλάβων στη Βαλκανική χερσόνησο. Το 1172, καταλήφθηκε από τον Στέφανο Νεμάνια και έγινε μέρος του μεσαιωνικού σερβικού κράτους. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία το κατέλαβε το 1398. Η πόλη καταστράφηκε και σήμερα το μόνο πράγμα ορατό είναι τα ερείπια της πάνω πόλης με μια πύλη, τους τοίχους, και τρεις πύργους. (Σερβικά)Soko Grad article in Politikin Zabavnik