IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προφήτης Ηλίας Σουλίου Αχαΐας

Ο Προφήτης Ηλίας είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Σουλίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Πατρέων.

 Είναι οικισμός για τον οποίο δεν υπάρχουν στοιχεία οριοθέτησης. Βρίσκεται κτισμένος στο νότιο τμήμα των δυτικών πλαγιών του Παναχαϊκού όρους, σε υψόμετρο από 982 έως 1.273 μ., δυτικά της «σάρας» του Παναχαϊκού, στην περιοχή του λεγόμενου «Παλαιού Σουλίου» και σε θέση ανατολικά-βορειοανατολικά των υπόλοιπων οικισμών της περιοχής αυτής. Στη θέση του οικισμού βρισκόταν η αρχική θέση του οικισμού του Σουλίου. Σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, σήμερα ο οικισμός κατοικείται μόνο την περίοδο του καλοκαιριού. Ο Προφήτης Ηλίας είναι σχετικά καινούριος αυτοτελής οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Σουλίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στο Δήμο Πατρέων ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Σουλίου. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Σούλι Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Αργύριος Κων. Αργυρόπουλος, Σούλι Πατρών. Ιστορικές Αναδρομές. Εδώ που εκατοίκησαν οι Πρόγονοι Σουλιώτες, Πάτρα 2000, Δεύτερη Έκδοση. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σούλι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Προφήτη Ηλία Σουλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σουλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/07/2018. Η θέση του οικισμού Προφήτης Ηλίας Σουλίου Πατρών στο χάρτη. openstreetmap.org. Ανακτήθηκε: 28/07/2018. Η θέση του οικισμού Προφήτης Ηλίας Σουλίου Πατρών στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 28/07/2018. Ιστοσελίδα Πολιτιστικού Συλλόγου Σουλίου Πατρών. soulipatras.gr. Ανακτήθηκε: 28/07/2018.
Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Πέτροβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Ναταλία Πέτροβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Наталья Петровна Романова/Velikaya Knyaginya Natalya Petrovna Romanova, 31 Αυγούστου 1718 - 15 Μαρτίου 1725) ήταν κόρη του Τσάρου της Ρωσίας Πέτρου Α΄.

 Η Ναταλία γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1718 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το δέκατο παιδί και η νεότερη κόρη του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας και της δεύτερης συζύγου του Μάρθας Σκαβρόνσκαγια μετέπειτα Αικατερίνη Α΄ της Ρωσίας.Όταν ο Πέτρος έμαθε για τη γέννηση της κόρης του, έκανε μια γιορτή και έστειλε το στόλο του στην Αγία Πετρούπολη. "Σήμερα, στις 20 Αυγούστου στην δοξασμένη Τριάδα ο Παντοδύναμος Θεός έδωσε στην Αυτοκρατορική Αυτού Μεγαλειότητα την πιο λαμπρή νεογέννητη κόρη, και το όνομα της... Ναταλία - Λοιπόν σήμερα 26 Αυγούστου στη μνήμη του ιερού μάρτυρα Αντριάν και της Ναταλία." - Περιγραφή από το αρχείο της Μονής Αλεξάνδρου Νιέφσκι στη βασιλεία του αυτοκράτορα Πέτρου του Μεγάλου Η Ναταλία έζησε περισσότερο από τα άλλα παιδιά του Πέτρου (εκτός από τους Αλεξέι, Άννα και Ελισάβετ). Μόνο η Άννα, η Ελισάβετ και η Ναταλία έζησαν στη διακήρυξη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1721 και έλαβαν τον τίτλο της "Τσαρίνας". Όταν η Ναταλία πέθανε στις 15 Μαρτίου 1725 στην Αγία Πετρούπολη από ιλαρά, μετά από ένα μήνα μετά τον πατέρα της, ο Πέτρος δεν θαφτεί ακόμη και το φέρετρο της νεαρής πριγκίπισσας τοποθετήθηκε στο ίδιο δωμάτιο. Είναι θαμμένη στον καθεδρικό ναό Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Grey, Ian (2016). The Romanovs. New Word City. σελ. 67. ISBN 978-1-61230-954-5.
282

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 282 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 282 (CCLXXXII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πρόβου και Βικτωρίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1035 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 282 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Πρόβος ταξιδεύει προς το Σίρμιο (Σερβίας). Προσπαθεί να απασχολήσει τα στραυεύματά του σε ειρηνικά έργα, όπως η αποστάγγιση των βάλτων στην Παννονία. Ο Πρόβος δολοφονείται από τα δυσαρεστημένα στρατεύματά του. Ο Μάρκος Αυρήλιος Κάρος, ένας Ιλλυριός και έπαρχος των πραιτωρίων, ανακηρύσσεται νέος αυτοκράτορας. Ο Κάρος νικά τους Κάδους και τους Σαρμάτες στον Ίστρο Ποταμό (Δούναβης). Για τις νίκες του αυτές τού απονέμεται ο τίτλος Γερμανικός Μάξιμος. Ο Κάρος διορίζει τον πρωτότοκό του γιο, Μάρκο Αυρήλιο Καρίνο, Καίσαρα και συναυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κίνα Μία νέα πόλη κατασκευάζεται στη Φουτσόου, λίγο νοτιότερα από την αρχική πόλη Ύι (οι κύριοι δρόμοι της πόλης έχουν παραμείνει αναλλοίωτοι από εκείνη την εποχή). Θρησκεία Ο Πατριάρχης Θεωνάς της Αλεξανδρείας γίνεται ένας από τους πρώτους επισκόπους που χρησιμοποιεί για το αξίωμά του τον τίτλο του Πάπα. Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς Τζα Τσον, Κινέζος πολιτικός της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 217) Σεπτέμβριος/Οκτώβριος - Μάρκος Αυρήλιος Πρόβος, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 232)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1919

Το ΙΔ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο το Σαββατοκύριακο 27 και 28 Απριλίου 1919, δυο χρόνια μετά το προηγούμενο, αφού το πρωτάθλημα του 1918 ματαιώθηκε λόγω της εμπλοκής της χώρας στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Δεν διεξήχθη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.

 Υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον για τους αγώνες, τους οποίους παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ο βασιλιάς Αλέξανδρος και πολλά μέλη από το υπουργικό συμβούλιο: "Εις το Στάδιον είχε συρρεύσει άπειρος κόσμος. Τους αγώνας παρηκολούθησεν από πρωίας μετ' εξαιρετικού ενδιαφέροντος παραμένων εις τον στίβον η Α.Μ. ο Βασιλεύς. Επίσης, παρευρέθησαν πλείστα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και άλλοι εκ των επισήμων."Μετείχαν συνολικά περισσότεροι από 150 αθλητές, από έντεκα συλλόγους: πέντε από Αθήνα και Πειραιά και έξι από άλλες πόλεις: Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Βόλο, Κέρκυρα, Κωνσταντινούπολη. Αξίζει να μνημονευτεί πως όταν η αποστολή του Πανιωνίου (αθλητές, γυμναστές και ο πρόεδρος Δημητρός Δάλλας) ξεκίνησε από τη Σμύρνη η πόλη ανήκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία ενώ όταν επέστρεψε ανήκε στο ελληνικό κράτος, αφού είχε καταληφθεί από τον ελληνικό στόλο από τις 2 Μαΐου έπειτα από εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Οι νικητές των αγώνων συνέχισαν να προπονούνται τον επόμενο μήνα, ώστε να πιάσουν καλύτερες επιδόσεις και να γίνουν δεκτοί στους Διασυμμαχικούς Αγώνες που έγιναν στο Παρίσι, με τη συμμετοχή των νικητριών χωρών του α΄ παγκοσμίου πολέμου: "Καθ' εκάστην εντός του Σταδίου γίνονται προπαρασκευαστικοί αγώνες δια την εξάσκησιν των αποσταλησομένων εις τους Διασυμμαχικούς Αγώνας των Παρισίων, των οποίων θα μετάσχωσιν αντιπρόσωποι όλων των Εθνών των λαβόντων μέρος εις τον Ευρωπαϊκόν Πόλεμον." Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτελέσματα. Δεν είναι γνωστά τα πλήρη αποτελέσματα. Από μεταγενέστερες λίστες πρωταθλητών είναι γνωστό πως ο Πανελλήνιος αναδείχθηκε πολυνίκης με 9 πρώτες νίκες. Οι νίκες των υπολοίπων συλλόγων αναφέρονται με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949. "Εμπρός", 23/4/1919. "Εμπρός", 28/4/1919. "Εμπρός", 29/4/1919. "Μακεδονία", 29/4/1919. Πέτρος Λινάρδος, Η Σμύρνη του Πανιωνίου, 1998, σσ. 147-148. Παύλος Μανιτάκης, 100 χρόνια Ελληνικού Αθλητισμού 1830 - 1930, 1962 σσ. 339-341
Renault Talisman

Το Renault Talisman είναι ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault, από τον Αύγουστο του 2015 έως τον Φεβρουάριο του 2022. Αποκαλύφθηκε στις 6 Ιουλίου 2015 σε σχετική εκδήλωση και αντικατέστησε το Renault Laguna τρίτης γενιάς, η παραγωγή του οποίου έληξε τον Ιούλιο του 2015. Σε αντίθεση με όλες τις 3 γενιές του Laguna, που διατέθηκαν ως 5-πορτο liftback και ως 5-πορτο station wagon, ενώ ειδικότερα στην τρίτη γενιά προσφέρθηκε επιπλέον και μια 2-πορτη coupé εκδοχή αμαξώματος, το Talisman προσφέρθηκε μόνο ως 4-πορτο σεντάν και ως 5-πορτο station wagon (το Talisman Estate, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα στις 26 Αυγούστου 2015). Ειδικότερα στη Νότια Κορέα, το Renault Talisman διατίθεται ως Renault Samsung SM6.

 Life Zen Business Intens Initiale Paris Corporate EditionΤον Σεπτέμβριο του 2017, η Renault κυκλοφόρησε για πρώτη φορά και μια ειδική έκδοση, μόνο στο σεντάν, την Talisman Limited10 και με βάση την έκδοση Zen. Τον Φεβρουάριο του 2020, το μοντέλο υπέστη ένα λίφτινγκ που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2020. Μάλιστα επρόκειτο να παρουσιαστεί επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο, το οποίο όμως ακυρώθηκε λόγω του ξεσπάσματος της πανδημίας του κορονοϊού. Ωστόσο, η ανανέωση αυτή δεν μπόρεσε να βελτιώσει τις εξ αρχής πολύ χαμηλές πωλήσεις του Talisman, ενώ για τον λόγο αυτό, επίσημες αναφορές της Renault από το 2021 έκαναν λόγο ότι τα Espace, Scénic και Talisman θα καταργηθούν όταν τελειώσει ο κύκλος ζωής τους, το 2022, χωρίς διάδοχο για όλα αυτά. Τελικώς, τον Φεβρουάριο του 2022, το Talisman διακόπηκε οριστικά, τόσο στην εκδοχή sedan, όσο και στην εκδοχή station wagon, χωρίς διάδοχο. Σύμφωνα με τότε επίσημη ανακοίνωση της Renault, η αιτία της κατάργησης του μοντέλου ήταν η διαρκής μείωση των πωλήσεών του, καθώς το κοινό στρέφεται όλο και περισσότερο σε SUV και crossover και έτσι δεν είχε πλέον νόημα να προσφέρουν στην αγορά ένα sedan και ένα station wagon της μεσαίας κατηγορίας D. Renault Talisman (2020), autor: Uli Baumann, auto-motor-und-sport.de (26/2/2020)
Καταλογογράφηση

Καταλογογράφηση είναι η εργασία και διαδικασία της δημιουργίας βιβλιογραφικών εγγραφών. Κατά την καταλογογράφηση γίνεται κωδικοποίηση των πληροφοριών που αφορούν ένα βιβλιογραφικό τεκμήριο (παραδοσιακά βιβλίων, αλλά και οποιουδήποτε άλλου τεκμηρίου, συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρονικών) και δημιουργούνται εγγραφές σε μία βάση δεδομένων, η οποία αποτελεί τον κατάλογο βιβλιοθήκης. Οι πληροφορίες που αφορούν ένα τεκμήριο (π.χ. ένα βιβλίο) ονομάζονται μεταδεδομένα.

 Οι κανόνες καταλογογράφησης δημιουργήθηκαν ώστε πολλοί άνθρωποι που επεξεργάζονται διάφορα είδη υλικού, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και σε διαφορετικές βιβλιοθήκες να καταλογογραφούν με κάποια διαχρονική συνέπεια, ώστε να μπορεί κάποιος να εντοπίζει εύκολα μία εγγραφή και να κατανοεί τα δεδομένα που περιλαμβάνει. Οι κανόνες καταλογογράφησης καθορίζουν: ποιες πληροφορίες από το βιβλιογραφικό τεκμήριο θα συμπεριληφθούν στην εγγραφή πώς αυτές οι πληροφορίες θα παρουσιαστούν στον καρτοκατάλογο ή την ηλεκτρονική εγγραφή με ποια σειρά θα τοποθετηθούν οι εγγραφές στον κατάλογο.Σήμερα, οι περισσότεροι κανόνες καταλογογράφησης είναι παρόμοιοι ή βασίζονται στη Διεθνή Πρότυπη Βιβλιογραφική Περιγραφή (International Standard Bibliographic Description -ISBD), ένα σύνολο κανόνων που δημιουργήθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Συνδέσμων Βιβλιοθηκών (International Federation of Library Associations - IFLA) για να μπορεί να περιγραφεί βιβλιογραφικά ένα ευρύ φάσμα υλικών και μέσων. Αυτοί οι κανόνες καθορίζουν στη βιβλιογραφική περιγραφή τα ακόλουθα στοιχεία: τίτλος και δήλωση υπευθυνότητας (συγγραφέας ή επιμελητής ύλης), έκδοση (edition), πληροφορίες που αφορούν το συγκεκριμένο είδος υλικού (π.χ. η κλίμακα σε έναν χάρτη), έκδοση (publication) και διάθεση, φυσική περιγραφή (π.χ. αριθμός σελίδων), σειρά, σημειώσεις, και αριθμός ταυτότητας (ISBN). Στις αγγλόφωνες χώρες οι πιο συνηθισμένοι κανόνες καταλογογράφησης είναι οι Anglo-American Cataloging Rules, 2nd Edition (για συντομία, AACR2). Παρόλο που σε μερικές χώρες χρησιμοποιούνται και τοπικοί κανόνες (π.χ. στις γερμανόφωνες χώρες υπάρχει το Regeln für alphabetische Katalogisierung), το AACR2 έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και είναι κατά κάποιο τρόπο η βίβλος της καταλογογράφησης. Το AACR2 δίνει κανόνες μόνο για περιγραφική καταλογογράφηση και καθόλου για θεματική καταλογογράφηση. Για βιβλία ή άλλα τεκμήρια που είναι γραμμένα σε ξένη γραφή γίνεται συχνά, μεταγραμματισμός στη γραφή του καταλόγου. Κατάλογος βιβλιοθήκης Σύστημα ταξινόμησης βιβλιοθήκης Βιβλιοθήκη Βιβλιοθηκονομία και Επιστήμη της Πληροφόρησης Βιβλιοθηκονόμος
Σαλεπιτζής

Σαλεπιτζής ονομάζεται o παρασκευαστής και πωλητής ενός ζεστού ροφήματος, του σαλεπιού. Στην τούρκικη γλώσσα, απ' όπου και η ονομασία, salep σημαίνει σαλέπι και salepci ο παρασκευαστής και πωλητής του σαλεπιού.

 Ο σαλεπιτζής ήταν από τους "γραφικούς" τύπους των πλανόδιων πωλητών, παρόμοιος με τον παγωτατζή, δεδομένου ότι περιφερόταν κι αυτός ντυμένος πάντα στα άσπρα (φορούσε άσπρη μπλούζα και καπέλο, συνήθως όπως αυτό του μάγειρα) και με τροχήλατη προθήκη. Τα σκεύη που χρησιμοποιούσε ήταν μπρούτζινα, πολύπλοκα, αλλά πάντοτε καλογυαλισμένα και πεντακάθαρα. Η δουλειά του άνθιζε τις πρωινές και τις βραδινές ώρες, δηλ. το ακριβώς αντίθετο με την δουλειά του στραγαλατζή. Γι' αυτό το λόγο, πολλοί σαλεπιτζήδες και στραγαλάδες ασκούσαν διπλό επάγγελμα, του στραγαλατζή τις ημερήσιες ώρες και του σαλεπιτζή τις άλλες. Το στέκι του ο σαλεπιτζής το διάλεγε με βάση τις περιοχές που σύχναζαν ξενύχτηδες και εκείνοι που άρχιζαν τη δουλειά τους αξημέρωτα (οικοδόμοι, εργάτες κλπ.) ή επέστρεφαν από αυτήν αργά και οι οποίοι αναζητούσαν τον σαλεπιτζή για ένα ρόφημα που τους βοηθούσε να ξεχάσουν την νυχτερινή ψύχρα. Εκεί, όση ώρα αυτός ετοίμαζε το ζεστό ρόφημα, δημιουργούσε ένα κλίμα ευθυμίας αλλά και αντιπαραθέσεων, προκαλώντας τους πελάτες που περίμεναν μέσα στην ψύχρα και θίγοντας θέματα που αφορούσαν οτιδήποτε και ήταν ικανά να “ανάψουν τα αίματα”. Έτσι οι πελάτες είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν για την επικαιρότητα αλλά και να ανταλλάξουν τις απόψεις τους και "ζεσταίνονταν" έως ότου εκείνος ολοκληρώσει την παρασκευή του επιθυμητού ροφήματος. Δηλαδή, με λίγα λόγια, τα στέκια που δημιουργούνταν με την παρουσία του αποτέλεσαν ένα είδος πρώιμου/πρόχειρου υπαίθριου καφενείου. Το σαλέπι είναι σκόνη από αποξηραμένους βολβούς διαφόρων ορχεοειδών. Η σκόνη βράζεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με πιπερόριζα. Το ομώνυμο ρόφημα είναι θρεπτικό λόγω ενός φυσικού δισακχάρου, της γλυκομαννάνης που περιέχει, καθώς και θερμαντικό λόγω της παχύρρευστης μορφής του. Το επάγγελμα του σαλεπιτζή είναι ένα από τα επαγγέλματα που σχεδόν έχουν εκλείψει, δεδομένου ότι σήμερα δεν το ασκεί σχεδόν κανείς. Ελάχιστοι σαλεπιτζήδες έχουν πλέον απομείνει, ιδίως σε ορισμένες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας, π.χ. Κομοτηνή, Ξάνθη, Γιάννενα, Καρδίτσα, Καβάλα, Μυτιλήνη, κ.ά. https://web.archive.org/web/20160304082516/http://kritigr.gr/tag/%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%AE%CF%82/
72 (αριθμός)

Το 72 (εβδομήντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 71 και πριν από το 73. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 72:2 = 36, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 72 συμβολίζεται ως LXXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 72 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 4, 6, 8, 9, 12, 18, 24, 36 και 72, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 74. Το 72 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 72 είναι 72 = 23· 32. Το 72 είναι το άθροισμα τεσσάρων διαδοχικών πρώτων αριθμών, αφού 72 = 13 + 17 + 19 + 23. Το 72 είναι το άθροισμα έξι διαδοχικών πρώτων αριθμών, αφού 72 = 5 + 7 + 11 + 13 + 17 + 19. Οι εξωτερικές γωνίες ενός κανονικού πενταγώνου είναι 72 μοίρες. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 72 αντιστοιχεί στο άφνιο. Το Μεσιέ 72 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 55.000 ετών φωτός στον αστερισμό Υδροχόος.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2006-2007

Το πρωτάθλημα Ελλάδας βόλεϊ ανδρών της περιόδου 2006-2007 ήταν το 19ο από καταβολής Α1 και διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής σπάζοντας στους τελικούς το πλεονέκτημα έδρας του Παναθηναϊκού. Στην Α2 υποβιβάστηκαν η Ορεστιάδα και το Παγκράτι.

 Βαθμολογικό σύστημα: 3 βαθμοί για νίκη με 3-0 και 3-1, 2 βαθμοί για νίκη με 3-2, 1 βαθμός για ήττα με 3-2 και κανένας βαθμός για ήττα με 3-0 και 3-1. Τα πλέι άουτ διεξήχθησαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, με τις τρεις ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9-11 στην κανονική περίοδο. Οι ομάδες μετέφεραν τους βαθμούς τους από την κανονική περίοδο. Ο Άρης μετέφερε 24 βαθμούς, ο Εθνικός 23 και η Ορεστιάδα 18. Η Ορεστιάδα κατέλαβε την τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στην Α2.
Α.Ε. Κατσαμπά Ηρακλείου

Η Αθλητική Εξόρμηση Κατσαμπά είναι ερασιτεχνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την περιοχή του Κατσαμπά, προάστιο του Ηρακλείου στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1949, χρώματα του συλλόγου το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημά του ο δικέφαλος αετός. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Είναι επίσης γνωστή ως ΑΕΚ Ηρακλείου και στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έδρα του αποτελεί το ιδιόκτητο γήπεδο του συλλόγου «Γήπεδο ΑΕ Κατσαμπά» στην γειτονική περιοχή του Καρτερού.

 Η «Αθλητική Εξόρμησις Κατσαμπά» ξεκίνησε να δραστηριοποιείται μεταπολεμικά, έπειτα το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και της κατοχής στην Ελλάδα και στην Κρήτη. Ιδρύθηκε επίσημα στις 25 Νοεμβρίου του 1949 από Μικρασιάτες πρόσφυγες στην περιοχή του Κατσαμπά του Ηρακλείου πλησίον της επίσης προσφυγικής Νέας Αλικαρνασσού, οι οποίοι είχαν καταγωγή από τα Βουρλά και το Βατζίκι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή έπειτα το 1922. Οι ιδρυτές του συλλόγου έδωσαν τα χρώματα κίτρινο και μαύρο και όρισαν ως έμβλημα του συλλόγου τον δικέφαλο αετό που παραπέμπει στις Μικρασιατικές ρίζες τους. Αποτελεί από τα παλαιότερα ποδοσφαιρικά σωματεία του Ηρακλείου, έχοντας αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 289.Πρώτη διάκριση για την «ΑΕΚ» του Κατσαμπά που είναι γνωστή και ως «ΑΕΚ Ηρακλείου Κρήτης» ήρθε το 1960, όποτε κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και προβιβάστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά. Έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και τις χρονιές 1991-92, 2002-03, 2004-05, 2005-06 και 2012-13 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Έχει υπάρξει 2 φορές φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, αρχικά τη σεζόν 1997-98 όπου ηττήθηκε από τον ΠΟΑ με 1-0 στον τελικό στο Μαρτινέγκο και κατόπιν τη σεζόν 2006-07 όπου ηττήθηκε από τον ΠΑΝΟΜ στον τελικό στο Παγκρήτιο Στάδιο. Επίσης, το 2012 κατέκτησε το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, επικρατώντας του Πατούχα Βιάννου με 2-1 στον τελικό αγώνα στο Μαρτινέγκο. Το 2015 και επηρεασμένη πλέον από οικονομικά προβλήματα υποβιβάστηκε στην Α2' Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, για να επιστρέψει εκ νέου στην Α1' το 2017.
Παραλία Κουλούρας Λάρισας

Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία. Η Παραλία Κουλούρας είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και τον Δήμο Τεμπών.

 Η Παραλία Κουλούρας βρίσκεται στην ακτή του Θερμαϊκού Κόλπου ενώ απέχει 31 χλμ. ΒΑ. από το Μακρυχώρι (έδρα του δήμου) και 59 χλμ. ΒΑ. από τη Λάρισα. Η αμμώδης παραλία της βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το χώριο Νέα Μεσάγκαλα και το Δέλτα του Πηνειού. Η περιοχή τελευταία, έχει αναπτυχθεί εξαιτίας της μεγάλης τουριστικής της κίνησης, λόγω της καθαρής παραλίας. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Κρανέας του τότε δήμου Κάτω Ολύμπου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κρανέα και την Κουλούρα αποτελούν την κοινότητα Κρανέας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κάτω Ολύμπου του Δήμου Τεμπών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 17 κατοίκους ενώ με αυτήν του 2001 είχε 43. Ιστοσελίδα Tour Portal, Παραλία Κουλούρας
Πύργος της Βαβέλ

Κατά την αφήγηση στη Γένεση, ο Πύργος της Βαβέλ ήταν ένα ψηλό κτίριο που χτιζόταν με σκοπό την αύξηση της φήμης και της εξουσίας του λαού των κατασκευαστών του, και στόχο να φτάσει μέχρι τον ουρανό. Όμως λόγω της βλασφημίας αυτής, ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες των κατασκευαστών, με αποτέλεσμα να καταστεί αδύνατη η ολοκλήρωσή του, και αυτοί να διασπαρούν σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Η διήγηση της Γενέσεως επιχειρεί από την εβραϊκή λαϊκή παράδοση να εξηγήσει την ποικιλία των γλωσσών και εθνών στον κόσμο.

 Με δεδομένες τις διαφορετικές ερμηνείες για τον Κατακλυσμό του Νώε, που προηγήθηκε αυτής της αφήγησης στο ίδιο βιβλίο της Γένεσης, διαφοροποιείται και η ερμηνεία για τα γεγονότα του πύργου της Βαβέλ. Και για μεν αυτούς που δέχονται έναν παγκόσμιο κατακλυσμό, ο πύργος της Βαβέλ υπήρξε το ξεκίνημα της ανθρώπινης εθνογένεσης, ενώ για όσους δέχονται τοπικό κατακλυσμό, αυτό ήταν ένα γεγονός, που σχετίζεται μόνο με τους απογόνους του Νώε, και τη διάσπαση και διασκορπισμό της δικής τους μόνο εθνότητας, και τη διασπορά τους σε άλλα έθνη και γλώσσες, τα οποία σύμφωνα με τους ιστορικούς ήδη υπήρχαν. Η αφήγηση θέλει να τονίσει τα όρια του ανθρώπου και την παντοδυναμία του Θεού, ο οποίος κυριαρχεί πάνω στους ανθρώπους και τους τιμωρεί, όταν ξεπερνούν αυτά τα όρια. Υπάρχουν διάφορες απόψεις σχετικά με ποιο κτήριο ενδεχομένως μπορεί να ταυτιστεί ο Πύργος της Βαβέλ (π.χ. ο ναός Etemennanki μέσα στη Βαβυλώνα ή το Birs Nimrud στα Βόρσιππα, σε μικρή απόσταση νοτιοδυτικά της Βαβυλώνας). Ο ιστορικός Ηρόδοτος μας περιγράφει το ιερό Etemennanki (οίκος των θεμελίων του ουρανού και της γης), που αποκατέστησε ο Navopolassar. Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ είναι μόνο 9 στίχοι οι οποίοι μπαίνουν εμβόλιμα μεταξύ των γενεαλογιών των παιδιών του Νώε. Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνὴ μία πᾶσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κινῆσαι αὐτοὺς ἀπὸ ἀνατολῶν, εὗρον πεδίον ἐν γῇ Σενναὰρ καὶ κατῴκησαν ἐκεῖ. καὶ εἶπεν ἄνθρωπος τῷ πλησίον αὐτοῦ· δεῦτε πλινθεύσωμεν πλίνθους καὶ ὀπτήσωμεν αὐτὰς πυρί. καὶ ἐγένετο αὐτοῖς ἡ πλίνθος εἰς λίθον, καὶ ἄσφαλτος ἦν αὐτοῖς ὁ πηλός. καὶ εἶπαν· δεῦτε οἰκοδομήσωμεν ἑαυτοῖς πόλιν καὶ πύργον, οὗ ἔσται ἡ κεφαλὴ ἕως τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ποιήσωμεν ἑαυτοῖς ὄνομα πρὸ τοῦ διασπαρῆναι ἡμᾶς ἐπὶ προσώπου πάσης τῆς γῆς. καὶ κατέβη Κύριος ἰδεῖν τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον, ὃν ᾠκοδόμησαν οἱ υἱοὶ τῶν ἀνθρώπων. καὶ εἶπε Κύριος· ἰδοὺ γένος ἓν καὶ χεῖλος ἓν πάντων, καὶ τοῦτο ἤρξαντο ποιῆσαι, καὶ νῦν οὐκ ἐκλείψει ἀπ᾿ αὐτῶν πάντα, ὅσα ἂν ἐπιθῶνται ποιεῖν. δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐκεῖθεν ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐπαύσαντο οἰκοδομοῦντες τὴν πόλιν καὶ τὸν πύργον. διὰ τοῦτο ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτῆς Σύγχυσις, ὅτι ἐκεῖ συνέχεε Κύριος τὰ χείλη πάσης τῆς γῆς, καὶ ἐκεῖθεν διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.
Άντζελο Μπανιάσκο

Ο σεβασμιότατος Καρδινάλιος Άντζελο Μπανιάσκο (Ιταλικά: Angelo Bagnasco, Ποντεβίκο (Pontevico), 14 Ιανουαρίου 1943) είναι από τις 26 Αυγούστου 2006 επίτιμος αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με έδρα στη Γένοβα και καρδινάλιος, αντικαθιστώντας τον Ταρσίζιο Μπερτόνε (Tarcisio Bertone).

 Γεννήθηκε στο Ποντεβίκο στις 14 Ιανουαρίου 1943, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1966. Από το 1998 ως το 2003 διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος και αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα το Πέζαρο (Pesaro) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Γκαετάνο Μικέττι (Gaetano Michetti) και από το 2003 ως το 2006 διετέλεσε στρατιωτικός Αρχιεπίσκοπος για την Ιταλία, αντικαθιστώντας τον Τζουζέππε Μάνι (Giuseppe Mani). Από το 2007 είναι, επίσης, πρόεδρος της Ιταλικής Επισκοπικής Διάσκεψης. Educare, Alba, Edizioni San Paolo, 2011. ISBN 9788821570490 La porta stretta, Roma, Cantagalli Edizioni, 2013. ISBN 9788882728731 Catholic Hierarchy
Λουίζα Καρλόττα των Δύο Σικελιών

Η Λουίζα Καρλόττα (ισπαν. Luisa Carlotta de de las Dos Sicilias, 24 Οκτωβρίου 1804 - 29 Ιανουαρίου 1844) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ισπανίας & δούκισσα του Κάδιθ.

 Η Λουίζα Καρλόττα Μαρία Ισαβέλλα ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρολου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1819 τον Φραγκίσκο δε Πάουλα του Κάδιθ και είχε τέκνα: Φραγκίσκος δε Ασσίς (1820 - 1821). Ισαβέλλα Φερδινάνδη (1821 - 1897), παντρεύτηκε τον Ιγκνάτσυ, Κόμη του Γκουρόβσκι, από την Πολωνία. Φραγκίσκος δε Ασίς (1822 - 1902), Δούκας του Κάδιθ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας. Ερρίκος (1823 - 1870), Δούκας της Σεβίλλης. Λουίζα Θηρεσία (1824 - 1900), παντρεύτηκε τον Χοσέ-Μαρία Οσόριο ντε Μοσκόσο, Δούκα ντε Σέσσα. Εδουάρδος Φίλιππος (1826 - 1830). Ιωσηφίνα Φερδινάνδη (1827 - 1920), παντρεύτηκε τον Χοσέ Γουέγ. Θηρεσία (1828 - 1829). Φερδινάνδος (1832 - 1854). Μαρία Χριστίνα (1833 - 1902), παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Σεβαστιανό της Ισπανίας. Αμαλία (1834 - 1905), παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο της Βαυαρίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 9.
Λαγού Λασιθίου

Το Λαγού είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της περιφερειακής ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 46 κατοίκους. Απέχει 46 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και 57 από το Ηράκλειο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 830 μ.

 Στην πλαγιά του λόφου Κεφάλι έχουν βρεθεί ίχνη κεραμικής από την υστερομινωική εποχή μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο. Στη θέση Ντονάδης ανασκάφηκαν το 1937 λείψανα οικίας των αρχαϊκών χρόνων και στη θέση Κόλονα, περίπου 5 χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού ανασκάφηκαν δύο κτίρια της αρχαϊκής περιόδου, ενώ η ίδια ανασκαφή απέδωσε όστρακα της κλασικής και ελληνιστικής εποχής. Στη θέση Κεράσα, ανατολικά του χωριού, έχει βρεθεί νεκροταφείο των αρχαϊκών και ελληνιστικών χρόνων.Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπέδιου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιβή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί. Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Λαγού, Mettochio di Lago όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος όμως δεν καταγράφει τον πληθυσμό του. Το όνομα προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, καθώς μνημονεύεται σε έγγραφα της εποχής το επώνυμο Λαγός. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει και στη δική του απογραφή το 1630, ως metochio Lagu με 10 σπίτια. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 29 χαράτσια.Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, το Λαγού αναφέρεται μαζί με το Πινακιανό και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με συνολικά 20 οικογένειες να κατοικούν στα δύο χωριά. Στην απογραφή του 1881 υπάγοταν στον δήμο Τζερμιάδω και σύμφωνα με την απογραφή είχε μαζί με το Πινακιανό 141 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 96 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τζερμιάδου. Το 1948 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.Δείτε: Κοινότητα Λαγού Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Μοναστήρι του Χορέζου

Το Μοναστήρι του Χορέζου βρίσκεται στην πόλη Χορέζου στην περιοχή Βλαχία στη Ρουμανία. Έχει ανακηρυχθεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO το 1993.Θεωρείται ως χαρακτηριστικό δείγμα του Μπρινκοβενέσκ στυλ, που είναι γνωστό για την αρχιτεκτονική καθαρότητα και ισορροπία, την πλούσια γλυπτή διακόσμηση, τις εξαιρετικές τοιχογραφίες, τα αφιερωματικά πορτραίτα, τη ρεαλιστική απεικόνιση των προσώπων.

 Το μοναστήρι του Χορέζου ιδρύθηκε το 1690 από τον Σέρβο πρίγκηπα Κωνσταντίνο Μπρινκοβεάνου, ο οποίος διοικούσε τη Βλαχία από το 1688 έως το 1714. Το 1714 ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου και άλλα μέλη της οικογένειάς του αποκεφαλίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη, γιατί αρνήθηκαν να γίνουν μουσουλμάνοι. Μέλη της οικογένειας Μπρινκοβεάνου απεικονίζονται στον εξωνάρθηκα του μοναστηριού ντυμένοι με ωραία και ακριβά ρούχα κρατώντας στα χέρια τους μια μικρογραφία της εκκλησίας. Η εκκλησία του μοναστηριού έχει 32 μέτρα μήκος και 14 μέτρα ύψος, είναι αφιερωμένη στους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη και χτίστηκε μεταξύ των ετών 1693 και 1697. Στο καμπαναριό της εκκλησίας υπάρχουν τέσσερις καμπάνες. Στις τρεις από αυτές είναι γραμμένο επάνω το όνομα του Μπρινκοβεάνου. Το όνομα του μοναστηριού προέρχεται σύμφωνα με την παράδοση από τη λέξη «huhurezi», που σημαίνει «κουκουβάγιες». Οι τεχνίτες ήταν αναγκασμένοι να εργάζονται την νύχτα, για να χτίσουν το μοναστήρι, γιατί φοβόντουσαν τις διώξεις των Τούρκων.Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα δημιουργήθηκαν υψηλής αισθητικής νωπογραφίες στο μοναστήρι.Το σύμπλεγμα του μοναστηριού καλύπτει μία έκταση τριών εκταρίων. Στο σύμπλεγμα του μοναστηριού εκτός από την εκκλησία των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης υπάρχουν επίσης το ερημητήριο των Αγίων Αποστόλων, που ιδρύθηκε το 1698 καθώς και το ερημητήριο του Αγίου Στεφάνου, που χτίστηκε το 1703. Από το 1872 το μοναστήρι του Χορέζου έχει μετατραπεί σε γυναικείο μοναστήρι. Οι μοναχές ασχολούνται με την αγιογραφία, την γλυπτική, την υφαντουργία. Έξω από την πύλη του μοναστηριού ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου είχε χτίσει το παρεκκλήσι του Αγίου Μιχαήλ για τους αγρότες της περιοχής. Monastery of Horezu άρθρο στην ιστοσελίδα whc.unesco.org Monastery of Horezu Αρχειοθετήθηκε 2020-10-22 στο Wayback Machine. άρθρο στην ιστοσελίδα sites.google.com
Όρος Βάρβαρο

Το όρος Βάρβαρο ή όρος Γαύρος (ιταλικά Monte Barbaro ή Monte Gauro) , είναι ένα από τους ηφαιστειακούς πόρους των Φλεγραίων Πεδίων, ένα ηφαιστειακό πεδίο της Ιταλίας που βρίσκεται στην Καμπανία.

 Το όρος Βάρβαρο είναι ένας κώνος τόφφου και περιέχει ζεόλιθο . Η δομή του αποτελείται από στρώματα ηφαιστειακής στάχτης είτε παράλληλα είτε αλληλεπικαλυπτόμενα, συμπεριλαμβανομένων των φακοειδών μαζών συσσωρευμένης ελαφρόπετρας . Ο κώνος τόφφου καλύπτεται από παλαιοσόλη που αναπαράγεται κυρίως από αποθέσεις του Archiaverno, ενός άλλου ηφαιστειακού κώνου που βρίσκεται δυτικά του όρους Βάρβαρο. Ο κρατήρας οβάλ σχήματος, είναι συγχωνευμένος με έναν άλλο κρατήρα στα δυτικά. Το χείλος του είναι το υψηλότερο στη Νότια Ιταλία και ανέρχεται στα 331 μέτρα. Η ημερομηνία της ηφαιστειακής έκρηξης που σχημάτισε το όρος Βάρβαρο είναι άγνωστη, αλλά εκδηλώθηκε με φρεατομαγματική έκρηξη . Η μάχη του όρους Γαύρος έλαβε χώρα το 342 π.Χ. στους πρόποδες του βουνού κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου των Σαμνιτών. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι, με επικεφαλής τον Μάρκο Βαλέριο Κορβό, νίκησαν τους Σαμνίτες .
1139 Ατάμι

Ο Ατάμι (Atami) είναι ένας μικρός αστεροειδής που περιφέρεται στο εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,427. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τους Ιάπωνες αστρονόμους Οκούρο Οϊκάβα και Καζούο Κουμποκάβα, που παρατηρούσαν από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από το όνομα ενός λιμανιού κοντά στο Τόκιο, στον νομό Σιζουόκα. Ο Ατάμι στο περιήλιό του (αλλά και αρκετά πριν και μετά από αυτό) βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης Άρης.

 Η μέση διάμετρος του Ατάμι εκτιμάται σε περίπου 6 ως 10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S (λιθώδης). Ο Ατάμι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ώρες και 27 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Φωτομετρικές παρατηρήσεις και δεδομένα από ραντάρ το 2005 επιβεβαίωσαν την ύπαρξη ενός δορυφόρου διαστάσεων περίπου 5 χιλιομέτρων που περιφέρεται σε απόσταση τουλάχιστο 15 χιλιομέτρων από τον Ατάμι. Εξαιτίας των συγκρίσιμων διαστάσεων του Ατάμι και του δορυφόρου, το Κέντρο Μικρών Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως τους κατατάσσει ως διπλό σύστημα. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μαργαρίτα του Ζουανβίλ

H Μαργαρίτα, γαλλ. Margarete (1354 - 1418) από τον Οίκο του Ζουανβίλ ήταν Γαλλίδα ευγενής, κόρη και κληρονόμος του κυρίου του Ζουανβίλ και κόμη του Βωντεμόν. Με τον 1ο γάμο της έγινε κυρία του Μονταιγκύ· με τον δεύτερο κόμισσα της Γενεύης. Στον τρίτο σύζυγό της έδωσε τους τίτλους της.

 Ήταν κόρη και κληρονόμος του Ερρίκου κυρίου του Ζουανβίλ και, ως Ερρίκου Ε΄, κόμη του Βωντεμόν και της Μαρίας του Λουξεμβούργου. Όταν ήταν 7 ετών ο πατέρας της απεβίωσε και τον διαδέχθηκε. To 1378 o αδελφός του (2ου) συζύγου της, ο Ροβέρτος, εξελέγη ως Αντίπαπας Κλήμης Ζ΄. Τρίτος σύζυγος ήταν ο Φρειδερίκος, δευτερότοκος γιος του δούκα της Λωρραίνης. Το δουκάτο περιήλθε στον μεγαλύτερο αδελφό του Κάρολο Β΄ και ο Φρειδερίκος δεν είχε τίτλο (ιδιοκτησία). Με τον γάμο αυτόν ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε jure auxoris κόμης του Βωντεμόν. Τον Κάρολο Β΄ διαδέχθηκε η κόρη του Ισαβέλλα, έτσι το δουκάτο πέρασε στον Οίκο των Βαλουά-Ανζού. Ο εγγονός της Νικόλαος Α΄ δούκας της Λωρραίνης ήταν ο τελευταίος άρρην των Βαλουά-Ανζού και τον διαδέχθηκε η θεία του Γιολάντα των Βαλουά-Ανζού, σύζυγος του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν. Ο τελευταίος ήταν εγγονός του Φρειδερίκου Α΄, έτσι το δουκάτο επέστρεψε στον Οίκο της Λωρραίνης. Ο Οίκος αργότερα απέκτησε τον κλάδο Λωρραίνης-Γκιζ, που κατείχαν το Ζουανβίλ. Το 1745 ο Φραγκίσκος Γ΄ δούκας της Λωρραίνης νυμφεύτηκε τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων, αρχιδούκισσα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας, τίτλοι που έμειναν στον Οίκο του, πιο γνωστό ως Αψβούργων-Λωρραίνης. Παντρεύτηκε το 1367 τον Ιωάννη των Σαλόν, κύριο του Μονταγκύ (1340-1373), αλλά δεν απέκτησε απογόνους. Το 1374 η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Πέτρο κόμη της Γενεύης (απεβ. 1392). Δεν είχαν παιδιά. Το 1392 έκανε τρίτο γάμο. με τον Φρειδερίκο (1368-1415), γιο του δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Αντώνιος 1368-1458, κόμης του Βωντεμόν και κύριος του Ζουανβίλ. Ελισάβετ π. 1395-1456, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ κόμη του Νασσάου-Βάιλμπουργκ. Μαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Τιμπώ Β΄ του Μπλαμόν. Henri-François Delaborde: Jean de Joinville et les seigneurs de Joinville, Librairie Picard et fils, Paris, 1894, p. 215, Online
Κολλομπιάνο

Το Κολλομπιάνο (ιταλικά: Collobiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερτσέλλι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου. Πολιούχος του δήμου φέρεται ο Άγιος Γεώργιος και το δημαρχείο της πόλης βρίσκεται στην Piazza Avocadro 5. Συνορεύει με τους εξής δήμους: Αλμπάνο Βερτσελλέζε, Βιλλαρμπόιτ, Καζανόβα Έλβο, Κουίντο Βερτσελλέζε, Ολτσενένγκο και Ολντένικο.

 Με εμφανείς τάσεις δημογραφικής ελάττωσης, όπως και οι περισσότεροι δήμοι της περιοχής, το Κολλομπιάνο φέρεται να απασχολεί μόνο το 11,40% του πληθυσμιακού του δυναμικού στη βιομηχανία, σε δημόσιες υπηρεσίες και παροχή υπηρεσιών. Αξιοθέατα της κοινότητας θεωρούνται το τοπικό κάστρο και η εκκλησία. Στον δήμο και την ευρύτερη περιοχή παρουσιάζει ανάπτυξη ο αγροτουρισμός, κυρίως λόγω τοπικών εορτασμών, όπως η γιορτή της Άνοιξης. Η πρώτη ιστορική μαρτυρία για τη θέση του Κολλομπιάνο περιέχεται σε μια δωρεά του 1023. Σε μία επιστολή επίσης του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 1152 επιβεβαιώνεται η κατοχή της περιοχής από τον Γκουΐντο ντι Μπιαντράτε (Guido di Biandrate). Η παρουσία του κάστρου επιβεβαιώνεται τον Μάρτιο του 1170 σε συμβολαιογραφική πράξη, μέσω της οποίας οι ισχυροί αλλά παρακμάζοντες πλέον πολιτικά και οικονομικά κόμητες του Μπιαντράτε, μοιράζουν τις γαίες τους ανάμεσα σε εκείνους που παραμένουν στο Κολλομπιάνο και την οικογένεια των Αβογκάντρο (Avogadro). Η πρόσκτηση του Κολλομπιάνο και άλλων περιοχών όπως η Καζανόβα και το Κουΐντο στην επιρροή της οικογένειας Αβογκάντρο είχε ως αποτέλεσμα την πολιτιστική άνθηση και την πολιτική επέκταση των δήμων της ευρύτερης περιοχής της επαρχίας Βερτσέλι, στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Οι τελευταίοι απόγονοι αυτών των οικογενειών εμφανίζονται στην περιοχή σχεδόν μέχρι τον 15ο αιώνα. Το κάστρο, όντας σε στρατηγική θέση, υπήρξε αντικείμενο διεκδίκησης ανάμεσα σε αντίπαλες πολιτικά οικογένειες και υπέστη αρκετές καταστροφές από αλλεπάλληλες πολιορκίες. Μετά το 1427, έτος υποταγής της επαρχίας Βερτσέλι στη Σαβοΐα υπό τον Φίλιπο Μαρία Βισκόντι (Filippo Maria Visconti), αναφέρεται περίοδος ειρήνης που κράτησε έως τον 16ο αιώνα. Σημαντικό αρχιτεκτονικά και αρχαιολογικά μνημείο το κάστρο σήμερα διατηρείται σε καλή κατάσταση μετά από πολλαπλές αποκαταστάσεις. Ένα τμήμα του χρησιμοποιείται ως ξενώνας και το υπόλοιπο γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης μιας αγροτικής βιομηχανίας.
Αλφρέδος ο Αγγλικός

Ο Αλφρέδος ο Αγγλικός ή Αλφρέδος ο Φιλόσοφος ή Αλφρέδος του Sarashel (αγγλ. Alfred of Sarashel, Alfredus Anglicus, Alfred the Philosopher, ή Alfred the Englishman), ήταν Άγγλος αριστοτελικός φιλόσοφος, που γεννήθηκε στην Αγγλία στα τέλη του 12ου αιώνα και απεβίωσε τον 13ο αιώνα. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του, πέρα από το ότι ταξίδεψε στην Ισπανία και εργάσθηκε στη Σχολή Μεταφραστών του Τολέδο, όπου μετέφρασε αρκετά κείμενα από την αραβική και την αρχαία ελληνική στη λατινική γλώσσα.

 Αρκετά σχόλια στον Αριστοτέλη, μεταξύ των οποίων στα Μετεωρολογικά (βιβλία 4). Αυτά σώζονταν μέχρι τον 17ο αιώνα, αλλά πλέον έχουν χαθεί. De motu cordis (= «Επί της κινήσεως της καρδίας»), αφιερωμένο στον Αλεξάντερ Νέκαμ. De naturis Rerum (= «Επί της φύσεως των πραγμάτων») De Educatione Accipitrum (= «Επί της εκπαιδεύσεως των ιεράκων») Πέντε βιβλία πάνω στο έργο του Βοήθιου De consolatione philosophiae De Musica De congelatione et conglutinatione lapidum, μετάφραση του κειμένου ορυκτολογίας του Ιμπν Σίνα «Shareshill, Alfred of», λήμμα στο Oxford Dictionary of National Biography Burnett, Charles: The Introduction of Arabic Learning into England, (1997), σσ. 70 κ.ε.
ΒΜ Βάγκουρ

Η ΒΜ Βάγκουρ είναι μια ομάδα χάντμπολ από τα Νησιά Φερόε. Είχε ξεκινήσει ως ποδοσφαιρική ομάδα όταν ιδρύθηκε στις 5 Ιουνίου 1905, αλλά αργότερα το τμήμα χειροσφαίρισης έγινε μέλος του συλλόγου, το οποίο έχει βάση το Βάγκουρ στο Σούντουροϊ. Έδρα της ομάδας είναι η κλειστή αίθουσα Vágshøll. Σήμερα ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος είναι γνωστός ως ΦΚ Σούντοροϊ.

 Η VB Vágur (χάντμπολ) ήταν σύλλογος χάντμπολ για άντρες και γυναίκες. Αλλά καθώς το πρόγραμμα της ποδοσφαιρικής σεζόν άλλαξε, ώστε τώρα αρχίζει νωρίτερα και τελειώνει αργότερα, δεν είναι πλέον δυνατό, ή είναι πολύ δύσκολο, για να παίζουν τα ίδια άτομα και χάντμπολ και ποδόσφαιρο. Έτσι τώρα στη Vágur το χάντμπολ είναι κυρίως για τις γυναίκες και το ποδόσφαιρο κυρίως για τους άντρες, σε κάθε περίπτωση στις μεγαλύτερες κατηγορίες, οι άντρες έχουν ομάδα χάντμπολ στη δεύτερη κατηγορία. Ο πληθυσμός είναι μόνο 1.400 άτομα, και έτσι δεν υπάρχουν άτομα και των δύο φύλων για να κάνουν καλές ομάδες και στα δύο αθλήματα. Η καλύτερη κατηγορία των γυναικών ονομαζόταν 1. deild μέχρι το 2005 όταν άλλαξαν το όνομα του σπόνσορα και τώρα ονομάζεται Sunset kappingin ή Sunsetdeildin. Το 1995 η ομάδα ενοποιήθηκε με τη Sumba, σχηματίζοντας την Sumba/VB, αλλά η ενοποίηση διήρκεσε μόνο μία σεζόν. Το 2005, έγινε μια δεύτερη ενοποίηση μεταξύ ΒΜ Βάγκουρ and Sumba, δημιουργώντας την and VB/Sumba, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε ΦΚ Σούντουροϊ. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε: 1 2000Πρωτάθλημα κυπέλλου Φερόε: 1 1974 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα VB Vágur στο Wikimedia Commons FCSuduroy.com Αρχειοθετήθηκε 2010-06-14 στο Wayback Machine. The current website of FC Suðuroy HSF.fo, The Faroe Islands Handball Association
Κωνσταντίνος Ιβάνοβιτς Μπαγκρατιόν

Ο Kωνσταντίνος "Kότε" Μπαγκρατιόν πρίγκιπας τού Μουχράνι, γεωργιανά: კონსტანტინე [კოტე] მუხრანბატონი Kονσταντίνε [Kότε] μουχρανμπατόνι, (24 Δεκεμβρίου 1838 – 2 Μαΐου 1903) ήταν Γεωργιανός ευγενής, από τον Οίκο τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και στρατιωτικός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία.

 Γεννήθηκε στην οικογένεια τού στρατηγού πρίγκιπα Iβάν Κωνσταντίνοβιτς Μπαγκρατιόν πρίγκιπα τού Μουχράνι και της συζύγου του, πριγκίπισσας Nίνο Νταβτιάνι. Όπως και ο πατέρας του, τον οποίο διαδέχθηκε ως επικεφαλής στον υποκλάδο Σίντα Κάρτλι, ο Κωνσταντίνος ήταν στρατιωτικός στη ρωσική υπηρεσία. Πήρε μέρος στους πολέμους της Κριμαίας και τού Καυκάσου και προήχθη σε διοικητή συντάγματος στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877–78) . Στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό τού στρατηγού και επέστρεψε στην κληρονομιά τού πατέρα του ως γαιοκτήμονας και επιχειρηματίας. Επίσης εξελέγη μαρεσάλης των Ευγενών τού Κυβερνείου της Τιφλίδας από το 1895 έως το 1901. Το 1895, περαιτέρω, τού απονεμήθηκε ο τίτλος τού μάγιστρου τού κυνηγιού (Jägermeister) στην Αυτοκρατορική Ρωσική Αυλή και έζησε κατά περιόδους στην Αγία Πετρούπολη. Παρείχε οικονομική υποστήριξη σε διάφορα γεωργιανά πολιτιστικά ιδρύματα, όπως το προβλεπόμενο Γεωργιανό Πανεπιστήμιο, και υποτροφίες για γεωργιανούς φοιτητές σε διάφορους ρωσικούς ακαδημαϊκούς κύκλους.
626 Νοτβούργη

Η Νοτβούργη (Notburga) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,00. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Νοτβούργη.

 Η μέση διάμετρος της Νοτβούργης εκτιμάται σε 100,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xc (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0437. Η Νοτβούργη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 23 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γερβάσιος και Προτάσιος

Οι Γερβάσιος και Προτάσιος ήταν χριστιανοί μάρτυρες, πιθανώς του Α' ή και Β' αιώνα. Πρόκειται, μαζί με τον άγιο Αμβρόσιο Μεδιολάνων, για τους πολιοὐχους και προστάτες αγίους των Μεδιολάνων (σημ. Μιλάνου) και συχνά παραλληλίζονται με τους Διόσκουρους, Κάστορα και Πολυδεύκη, τους αρχαιοελληνικούς θεούς, παιδιά του Δία και της Λήδας, προσωποποίηση της αρετής και της ευγένειας. Η μνήμη τους τιμάται απὀ την ανατολική εκκλησία την 14η Οκτωβρίου, την υποτιθέμενη ημέρα του μαρτυρικού τους θανάτου, (μαζί με τους Ναζάριο και Κέλσιο) και την 19η Ιουνίου από τη δυτική εκκλησία, την ημέρα της μεταφοράς των λειψάνων τους από τα χριστιανικά κοιμητάρια των μαρτύρων έξω από τα τείχη των Μεδιολάνων, στον ναό Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων. Στη χριστιανική εικονογραφία παρουσιάζονται κρατώντας τα εμβλήματά τους: το φραγγέλιο, το ρόπαλο, το σπαθί, τα βάγια.

 Σύμφωνα με την παράδοση, οι άγιοι Γερβάσιος και Προτάσιος ήταν δίδυμα τέκνα μαρτύρων. Ο πατέρας τους Βιτάλιος, άνδρας πλούσιος και πιθανώς στρατιωτικός, μαρτύρησε στη Ραβένα επί Νέρωνος, ενώ η μητέρα τους Βαλέρια πέθανε επίσης για λόγους πίστης στα Μεδιόλανα. Σύμφωνα με την παράδοση, ο άγιος Γερβάσιος φραγγελώθηκε μέχρι θανάτου και ο δίδυμος αδελφός του άγιος Προτάσιος βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε επί βασιλείας του Νέρωνος, υπό την προεδρία του Ανουβινού ή Αστασίου και ενώ ο Γάιος ήταν επίσκοπος Μεδιολάνων. Κάποιοι συγγραφείς τοποθετούν τον μαρτυρικό τους θάνατο την περίοδο της βασιλείας του Διοκλητιανού. Όμως, ο θάνατός τους μάλλον πρέπει να τοποθετηθεί στην περίοδο βασιλείας του Μάρκου Αυρήλιου (161-180). Letter of Ambrose of Milan on the Discovery of the Relics of Sts. Gervasius and Protasius Gervase Protase Santi Gervasio e Protasio Ökumenisches Heiligenlexikon über Gervasius
Σέι Μίτσελ

Η Σάνον Άσλεϊ "Σέι" Γκαρσία Μίτσελ (αγγλικά: Shannon Ashley "Shay" Garcia Mitchell, γενν. 10 Απριλίου 1987) είναι Καναδή ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας και συγγραφέας. Είναι ευρύτερα γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά Pretty Little Liars.

 Η Μίτσελ γεννήθηκε στη Μισισάουγκα του Οντάριο και είναι κόρη της Πρίσιους Γκαρσία και του Μαρκ Μίτσελ. Ο πατέρας της είναι σκωτσέζικης και ιρλανδικής καταγωγής ενώ η μητέρα της κατάγεται από τις Φιλιππίνες. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Σον. Στα εφηβικά της χρόνια, δούλεψε ως μοντέλο για πολλές εταιρίες σε πόλεις όπως Μπανγκόκ, Χονγκ Κονγκ και Βαρκελώνη αλλά επέστρεψε στο Τορόντο για να σπουδάσει υποκριτική. Ξεκίνησε τη σχέση της με τον Ματ Μπέιμπελ το 2017. Στις 20 Οκτωβρίου 2019, η Μίτσελ ανακοίνωσε τη γέννηση της κόρης τους, Άτλας Νόα. http://www.imdb.com/name/nm3762213/?ref_=nv_sr_2 στο IMDB
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1996-1997

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1996-97 ήταν το 38ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 18ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός, έπειτα από δέκα χρόνια, διάστημα το οποίο υπήρξε το μεγαλύτερο χωρίς κατάκτηση πρωταθλήματος στην ιστορία του. Στα αξιοσημείωτα του πρωταθλήματος ήταν ο υποβιβασμός του Άρη για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά από 38 συνεχόμενες παρουσίες στην Α΄Εθνική.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Ελευθερόπουλος (31), Ράντος (2), Στρακόσια (2). Αμυντικοί: Αμανατίδης (18), Ανατολάκης (16), Βαρεσάνοβιτς (28/1), Ιωαννίδης (1), Καλαντζής (1), Καραταΐδης (34), Νταμπίζας (31), Τρούπκος (1). Μέσοι: Γεωργάτος (33/6), Γιαννακόπουλος (31/7), Γκώνιας (11), Καλύκας (1), Καραπιάλης (32/6), Καρασαββίδης (10), Νινιάδης (22/6), Πασσαλής (15), Σαμπανάτζοβιτς (23), Σφακιανάκης (7/1), Τζόρτζεβιτς (18/4). Επιθετικοί: Αλεξανδρής (34/23), Γκόγκιτς (14/3), Ίβιτς (13/7), Κακλαμάνος (30/6), Σαπάνης (4). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων;Ο Άρης είχε τιμωρηθεί με αφαίρεση τριών βαθμών για τον εκτός έδρας αγώνα με τον Αθηναϊκό που δεν έγινε στις 26/1/1997 επειδή δεν προσκόμισε εγκαίρως τα δελτία των ποδοσφαιριστών του. *2-0 άνευ αγώνα Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1996-97
Σταυρός Εύβοιας

Ο Σταυρός (μέχρι το 1954 Βέρτουρα) είναι χωριό του Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 348 κατοίκους. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 340 μ. στις δυτικές παραφυάδες της Δίρφης. Απέχει 26 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 10 χιλιόμετρα από τα Ψαχνά. Κοντά στο χωριό λειτουργούν μεταλλεία της ΛΑΡΚΟ.

 Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Vertera. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 4 σπίτια. Το χωριό μέχρι το 1954 λεγόταν Βέρουρα. Σύμφωνα με μια άποψη, το παλιό όνομα του χωριού προέρχεται από την τουρκική λέξη για το πάρε-δώσε τη σφραγίδα. Το νέο όνομα σύμφωνα με τους κατοίκους οφείλεται στο ότι για φορά για να διώξουν το κτικιό (φυματίωση) είχαν στήσει σταυρούς στο δρόμο.Το 1835 τα Βέρτουρα προσαρτήθηκαν στον δήμο Μεσσαπίων. Από το 1841 μέχρι το 1866, όταν ο δήμος Μεσσαπίων είχε καταργηθεί, υπαγόταν στον Δήμο Χαλκιδέων, αλλά με το ΦΕΚ 69Α - 03/11/1866 ο δήμος Μεσσαπίων επανασυστάθηκε. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημητρίο. Ο ναός του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται σε σημείο με θέα του χωριού. Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα εξωκλήσια της Αγίας Άννας, με αγίασμα-πηγή κάτω από τον ναό, και της Αγίας Παρασκευής.