IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Έλλα Φιτζέραλντ

Η Έλλα Φιτζέραλντ (Ella Fitzgerald· 25 Απριλίου 1917 – 15 Ιουνίου 1996) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ. Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, που διήρκεσε περίπου έξι δεκαετίες, απέκτησε παγκόσμια φήμη και καταξιώθηκε διεθνώς, ξεχωρίζοντας χάρη στις ιδιαίτερες φωνητικές ικανότητές της. Κέρδισε 14 βραβεία Γκράμι και γνώρισε πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν οι απονομές του Εθνικού Μεταλλίου Τέχνης (1987) και του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας (Δεκέμβριος 1992).

 Γεννήθηκε στο Νιούπορτ Νιουζ της Βιρτζίνιας. Η μητέρα της μετακόμισε μαζί της στη βιομηχανική πόλη Γιόνκερς, βόρεια της Νέας Υόρκης. Πίεσε την Έλλα να ασχοληθεί με το τραγούδι και εκείνη έβαλε το όνομά της σε λίστα υποψηφίων διαγωνισμού στο θέατρο Apollo του Χάρλεμ το 1934. Έχοντας κερδίσει σε αρκετούς διαγωνισμούς ταλέντου, στα μέσα της δεκαετίας του '30 γνώρισε τον Μπένι Κάρτερ και μέσω αυτού τον Τσικ Γουέμπ, οποίος ήταν αρχηγός και ντράμερ της προσωπικής του ορχήστρας. Μαζί του ηχογράφησε τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες της, όπως το Α-Tisket, Α-Tasket και το Undecided. Πέντε χρόνια αργότερα σημειώθηκε ο θάνατος του Γουέμπ και η Φιτζέραλντ έγινε αρχηγός του συγκροτήματος για τα επόμενα δύο χρόνια, ώσπου την ανακάλυψε ο Νόρμαν Γκρανζ, που ήταν ιδιοκτήτης της μοναδικής τζαζ δισκογραφικής εταιρείας Verve, και έγινε μάνατζέρ της. Η φωνή της ήταν μικρής έντασης και σχεδόν παιδική στη χροιά, ωστόσο διακρινόταν για το εξαιρετικό μεγάλο εύρος της (από ρε έως το υψηλό ντο της σοπράνο). Ξεχώρισε, σε σύγκριση με άλλες σύγχρονες τραγουδίστριες, ως προς τον τρόπο προφοράς της, την αίσθηση του τόνου, τη γλυκύτητα της φωνής της και την ικανότητά της να αυτοσχεδιάζει όπως ένας οργανοπαίχτης στο σαξόφωνο ή στην τρομπέτα. Η Έλλα Φιτζέραλντ είχε ένα μοναδικό τρόπο να συνδυάζει τα τραγούδια μεταξύ τους και να τα τραγουδά το ένα μετά το άλλο. Το τραγούδι της το οποίο πέρασε στις μεγαλύτερες επιτυχίες παγκοσμίως είναι το Every time we say goodbye. Έχει συνεργαστεί με τους Λούις Άρμστρονγκ, Κάουντ Μπέιζι, Ντιουκ Έλινγκτον και Όσκαρ Πήτερσον. Stuart Nicholson, Ella Fitzgerald, Da Capo Press, 1995 Geoffrey Mark Fidelman, First Lady of Song, Replica Books, 2001 Ella Fitzgerald Complete Discography Official Web Site of Ella Fitzgerald 'Remembering Ella' by Phillip D. Atteberry Todd's Ella Fitzgerald Lyrics Page Ella Swings Gently - The Ella Fitzgerald Pages
Τελικός Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο

Ο Τελικός Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο ήταν ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου που διεξήχθη στις 26 Ιουνίου του 2016 στο MetLife Stadium του Ιστ Ράδερφορντ, στο Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών, με σκοπό τον καθορισμό της νικήτριας ομάδας του Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.Στον αγώνα μετείχαν η Αργεντινή με τη Χιλή, ως επανάληψη του τελικού του 2015, στον οποίο η Χιλή επικράτησε στα πέναλτι.

 Για πρώτη φορά η διοργάνωση έλαβε χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Αργεντινή για πέμπτη φορά κατάφερε να φτάσει στον τελικό, ενώ άλλες 23 φορές έφτασε στις δύο πρώτες θέσεις της διοργάνωσης. Τελευταία φορά που κατέκτησε το τρόπαιο ήταν το 1993. Εν τω μεταξύ, η Χιλή έφτασε για τέταρτη φορά στον τελικό, ενώ άλλες 2 φορές έφτασε στις δύο πρώτες θέσεις της διοργάνωσης. Μετείχε επίσης στη διοργάνωση ως κάτοχος του τίτλου, κερδίζοντας τον πρώτο της τίτλο στη διοργάνωση του περασμένου έτους ως διοργανώτρια χώρα. Τότε είχε επικρατήσει της Αργεντινής με 4-1 στα πέλατι, έπειτα από το 0-0 στην παράταση. Στο πλαίσιο της έγκρισης των αλλαγών των κανόνων με βάση τους νέους κανονισμούς της IFAB και της FIFA, υπήρχε η δυνατότητα πλέον και τέταρτης αλλαγής ποδοσφαιριστή στην παράταση. Ωστόσο, καμία ομάδα δεν πραγματοποίησε τέταρτη αλλαγή όταν το παιχνίδι πήγε στην παράταση. CA2016 Local Organizing Committee LLC - Επίσημη ιστοσελίδα CONCACAF - Επίσημη ιστοσελίδα CONMEBOL - Επίσημη ιστοσελίδα
Ναντέζντα Ολιζάρενκο

Η Ναντέζντα Φιόντοροβνα Ολιζάρενκο (ρωσ. Надежда Фёдоровна Олизаренко, το γένος Μούστα, ρωσ. Мушта, 28 Νοεμβρίου 1953 – 18 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Σοβιετική δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Κέρδισε στο δρόμο 800 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, σημειώνοντας παγκόσμιο ρεκόρ με 1:53.43 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο δρόμο 1.500 μέτρων. Το παγκόσμιο ρεκόρ της στα 800 μ. βελτιώθηκε το 1983, αλλά εξακολουθεί να παραμένει ο δεύτερος καλύτερος χρόνος σε αυτό το αγώνισμα και Ολυμπιακό ρεκόρ, το δεύτερο παλαιότερο του στίβου μετά από αυτό του Μπομπ Μπίμον. Κέρδισε στα 800 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1986, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό σε αυτό το αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Κατέχει ακόμα το παγκόσμιο ρεκόρ ανοικτού στίβου στη σκυταλοδρομία 4×800 μ. που έγινε το 1984.

 Η Ολιζάρενκο ξεκίνησε τον στίβο το 1967, μαζί με την αδερφή της, Νατάσα, η οποία αργότερα έγινε προπονήτρια στίβου. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το αγώνισμα των 400 μέτρων στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα Εφήβων και έγινε μέλος της σοβιετικής ομάδας στίβου νεανίδων. Συμμετείχε στη σοβιετική ομάδα γυναικών το 1977 και έκανε το ντεμπούτο της διεθνώς ως ενήλικη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1978, όπου κέρδισε τα αργυρά μετάλλια στη σκυταλοδρομία 800 και 4×400 μ.. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το αγώνισμα των 800 μ. στην Πανεπιστημιάδα και κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου. Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, σημείωσε το πρώτο της παγκόσμιο ρεκόρ στα 800 μ., τρέχοντας 1:54.85 στη Μόσχα. Το βελτίωσε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκτός από την κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ Γιάρμιλα Κράτοχβιλοβα το 1983, μόνο δύο αθλήτριες, η Πάμελα Τζελίμο από την Κένυα, το 2008 και η Κάστερ Σεμένια από τη Νότια Αφρική, το 2018, έχουν φτάσει σε απόσταση ενός δευτερολέπτου από το χρόνο της Ολιζάρενκο από τότε που τέθηκε.Η Ολιζάρενκο έκανε ένα διάλειμμα μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Νωρίτερα, το 1978, είχε παντρευτεί τον Ουκρανό δρομέα μετ΄ εμποδίων Σεργκέι Ολιζάρενκο και λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες γέννησε την κόρη της, Οξάνα.Η Ολιζάρενκο επέστρεψε στον στίβο με στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, αλλά αυτοί μποϊκοταρίστηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, και αντ' αυτού συμμετείχε στους Αγώνες Φιλίας, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στα 800 μ. Τα επόμενα δύο χρόνια κέρδισε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1986, έλαβε τη δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου του 1985 και την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1985. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 αποκλείστηκε στα ημιτελικά. Αποσύρθηκε από τους αγώνες το 1992 και αργότερα εργάστηκε ως προπονήτρια στίβου και διαχειρίστρια στην Οδησσό της Ουκρανίας.Η Ολιζάρενκο απεβίωσε από αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση στις 18 Φεβρουαρίου 2017, σε ηλικία 63 ετών. Ναντέζντα Ολιζάρενκο στην World Athletics
Μονή Παναγίας Καθαρών Ιθάκης

Η Μονή Παναγίας Καθαρών Ιθάκης ή Μονή Καθαρών είναι μοναστήρι στην Ιθάκη, το οποίο βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του βουνού Νήριτος σε υψόμετρο 550 μέτρα ενώ απέχει περίπου 14 χλμ. ΒΔ. από το Βαθύ.

 Οι πρώτες αναφορές για το μοναστήρι είναι γύρω στα 1696 αν και η ιστορία της εικόνας του Γενεσίου της Θετόκου, στο οποίο είναι αφιερωμένο είναι ακόμη πιο παλιά και χάνεται μέσα στην μακρόχρονη παράδοση του νησιού. Η επωνυμία Καθαριώτισσα προήλθε επειδή η εικόνα, σύμφωνα με την παράδοση, βρέθηκε μέσα στα καιόμενα "κάθαρα", λέξη η οποία στην τοπική διάλεκτο σημαίνει ξερόκλαδα και μικρούς θάμνους, που κόβονται και καίγονται για να καθαρίσει ο τόπος. Η Παναγία η Καθαριώτισσα είναι η προστάτιδα του νησιού και η μνήμη της γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου ενώ την παραμονή γίνεται στο προαύλιο της χώρο παραδοσιακό πανηγύρι,.Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Νηριτίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1 μοναχό.
Αλέν Ζιλ

Ο Αλέν Ζιλ (γαλλικά: Alain Gilles, 5 Μαΐου 1945 – 18 Νοεμβρίου 2014) ήταν Γάλλος καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Με ύψος 1,87 μέτρων, ο Ζιλ αγωνίστηκε στις θέσεις του πόιντ γκαρντ και του σούτινγκ γκαρντ. Βραβεύτηκε ως ο καλύτερος Γάλλος καλαθοσφαιριστής του 20ού αιώνα, από μία ομάδα παικτών, προπονητών και δημοσιογράφων. Το 1991 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο με τους 50 καλύτερους παίκτες της FIBA. Το τρόπαιο Αλέν Ζιλ (το βραβείο του καλύτερου Γάλλου παίκτη) φέρει το όνομά του, προς τιμήν του. Η φανέλα του με τον αριθμό 4 αποσύρθηκε από την ΑΣΒΕΛ και το λογότυπο του συλλόγου σχεδιάστηκε επίσης προς τιμήν του. Είχε το προσωνύμιο "Μεσιέ Μπασκέτ" (Κύριος Μπάσκετ).

 Ο Ζιλ έπαιξε με τη γαλλική ομάδα Σοράλ Ροάν (1962–1965) και τη γαλλική ομάδα ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ (1965–1986). Ξεκίνησε σε ηλικία 15 ετών με τον πρώτο του σύλλογο και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας το 1964, που έληξε χωρίς επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του, κατέκτησε 8 Γαλλικά Πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Γαλλίας. Κέρδισε επίσης οκτώ βραβεία του "Παίκτη της Χρονιάς" του γαλλικού Πρωταθλήματος, ενώ ήταν πρώτος σκόρερ το 1971. Ο Ζιλ σημείωσε συνολικά 18.502 πόντους. Αυτή είναι η δεύτερη καλύτερη επίδοση με τους περισσότερους πόντους στην ιστορία του πρωταθλήματος, πίσω μόνο από τους 19.013 πόντους του Ερβέ Ντιμπουισόν. Έγινε διεθνής με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γαλλίας σε ηλικία 17 ετών. Συμμετείχε σε 159 αγώνες και σημείωσε 2.282 πόντους. Συμμετείχε σε πέντε διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ, τρία τουρνουά προκριματικών Ολυμπιακών Αγώνων και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης, το 1963 στη Βραζιλία, όπου η Γαλλία τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Επιλέχθηκε στη Μικτή Ευρώπης δύο φορές το 1970 και το 1972. Ο Ζιλ ήταν ο επικεφαλής προπονητής του γαλλικού συλλόγου ΑΣΒΕΛ Μπασκέτ (1980-1989) και του γαλλικού συλλόγου Μονπελιέ (1990-1993). Κέρδισε το Γαλλικό Πρωτάθλημα το 1981 και τον τίτλο του Κυπέλλου Γαλλίας το 1984. Προφίλ FIBA (αρχείο)
Ρούλα Πατεράκη

Η Ρούλα Πατεράκη είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1944, ενώ ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Απόφοιτος της Αγγλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη και υπήρξε μέλος του επαγγελματικού θιάσου Ελεύθερο Θέατρο.

 Ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, ίδρυσε η ίδια κατόπιν την Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης (1978-1985), μια διπλή δομή Δραματικής Σχολής και Επαγγελματικού Θιάσου στη Θεσσαλονίκη, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε έργα των Στόππαρντ, Μπέκετ, Μπρεχτ, Ίψεν κ.ά. Παράλληλα, δίδαξε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης της Επιθεώρησης. Το 1990, ίδρυσε το Δραματικό Θέατρο «Ρούλα Πατεράκη» με έδρα την Αθήνα και ανέβασε έργα μεγάλων κλασικών αλλά και σύγχρονων συγγραφέων (Ζενέ, Στρίντμπεργκ, Κέιν, Προυστ, Μπέρνχαρντ, Μ. Φάις, Δ. Δημητριάδη, Γ. Πάνου, Γ. Βέλτσου κ.ά.), σε μερικά από τα οποία επίσης πρωταγωνίστησε. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε πολλούς θιάσους ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως τη Ρεβέκκα Βεστ στο Ρόσμερσχολμ του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Α. Αντύπα, τη Μαργαρίτα Γκωτιέ στην Κυρία με τις καμέλιες του Α. Δουμά, σε σκηνοθεσία Π. Ζούλια ή τη Μόλλυ Μπλουμ στο ομώνυμο έργο του Τζαίημς Τζόυς, σε σκηνοθεσία Λ. Μελετοπούλου. Σκηνοθέτησε επίσης έργα των Ίψεν, Σω, Κολτές, Ντοστογιέφσκι, Φασμπίντερ, Γουλφ, Τζόυς κ.ά., σε πολλά ελεύθερα θέατρα (Οδού Κεφαλληνίας, Αθηνών, Αλίκη, Τζένη Καρέζη, Φούρνος, Από μηχανής κ.ά). Το 2008, σκηνοθέτησε την παράσταση Στο Βυθό του Μαξίμ Γκόρκι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ διασκεύασε και ανέβασε την παράσταση Οιδίπους (Τύραννος και Επί Κολωνώ) με το Εθνικό Θέατρο στην Αρχαία Επίδαυρο. Tο 2009, σκηνοθέτησε και ερμήνευσε τη Σονάτα του Σεληνόφωτος για τους Μονολόγους από την Τέταρτη Διάσταση στο Φεστιβάλ Επιδαύρου. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο «Κάρολος Κουν», για την ερμηνεία της στον Φιλόσοφο του Γιάννη Πάνου και το 2009, κέρδισε το Βραβείο «Κάρολος Κουν» σκηνοθετώντας το Puerto Grande του Μάνου Λαμπράκη. Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον, σε σκηνοθεσία Λ. Παπαστάθη και Τρεις στιγμές του Π. Σεβαστίκογλου. Η πρώτη της εμφάνιση στο θέατρο έγινε σε ηλικία δέκα ετών, στη Θυσία του Αβραάμ, στο ρόλο του Ισαάκ. Ο πιο πρόσφατος ρόλος της είναι η Αδελφή Αλοϋσιους στην Αμφιβολία του Πάτρικ Σάνλευ σε σκηνοθεσία Απόλλωνα Παπαθεοχάρη. Σκηνοθέτησε την Επίκληση της γοητείας του Γιάννη Μαυριτσάκη και το Πεθαίνω σαν χώρα του Δημήτρη Δημητριάδη. Τιμήθηκε με το μεγάλο βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη». Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε η Ρούλα Πατεράκη Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης Ρούλα Πατεράκη στην IMDb
Στρατονίκη του Πόντου

Η Στρατονίκη (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.) ήταν Ελληνίδα από το βασίλειο τού Πόντου, που ήταν αρχικά ερωμένη και έπειτα η 4η σύζυγος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου.

 Ήταν από την πόλη Καβείρα τού Πόντου. Αρχικά ήταν γυναίκα μεσαίας κοινωνικής θέσης, καθώς ο πατέρας της ήταν αρπιστής. Ήταν και η ίδια αρπίστρια στην Αυλή τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Έγινε μία από τις ερωμένες του και τελικά ο βασιλιάς τη νυμφεύτηκε ως μία από τις συζύγους του το 86 π.Χ. Έκανε έναν γιο, τον Ξιφάρη. Έγινε μία από τις αγαπημένες συζύγους του και απέκτησε μεγάλη επιρροή επάνω του. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ εξαναγκάστηκε να αρχίσει την επικίνδυνη απόσυρσή του στον Εύξεινο Πόντο, άφησε τη Στραονίκη υπεύθυνη ενός ισχυρού φρουρίου, στο Κοινόν, στο οποίο είχε αποθηκεύσει ένα μεγάλο ποσό θησαυρού. Η Στρατονίκη προκλήθηκε να προδώσει το φρούριο και τον θησαυρό στα χέρια τού στρατηγού Γναίου Πομπήιου, με τον όρο ο Πομπήιος να φεισθεί τη ζωή τού γιού της. Αλλά ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ την τιμώρησε για την προδοσία της, με το να σκοτώσει τον Ξιφάρη μπροστά στα μάτια της. Η Στρατονίκη απεβίωσε το 63 π.Χ., όταν το βασίλειο τού Πόντου προσαρτήθηκε από τον Πομπήιο. Παντρεύτηκε τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου κι είχε τέκνο: Ξιφάρης π. 85-65, πρίγκιπας τού Πόντου. Mayor, A., The Poison King: the life and legend of Mithradates, Rome’s deadliest enemy, Princeton University Press, 2009, ISBN 978-0691150260
Κιζίλτεπε

Το Κιζίλτεπε (τουρκικά: Kiziltepe, κουρδικά: Qoser‎, οθωμανικά τουρκικά: Koçhisar ή Tell-Ermen, που σημαίνει «αρμενικός λόφος», αραβικά: دنيصر‎) είναι πόλη και περιοχή της επαρχίας Μαρντίν της Τουρκίας. Με στοιχεία του 2014, η πόλη είχε πληθυσμό 225.888. Οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι Κούρδοι, αλλά υπάρχουν και μερικοί Άραβες, Τούρκοι (κυρίως κυβερνητικοί αξιωματούχοι) και Χριστιανοί.

 Η πόλη έχει ένα ιστορικό μεγάλο τζαμί, το οποίο χτίστηκε τον 13ο αιώνα από τους Ορτοκίδες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 υπήρχε στην πόλη στρατόπεδο προσφύγων για Κούρδους που διέφευγαν τις διώξεις του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Η πόλη έγινε επίσης επίκεντρο ταραχών και συγκρούσεων μεταξύ Κούρδων διαδηλωτών και τουρκικής αστυνομίας το 2006. Για τέτοιους λόγους έχει επιβληθεί απαγόρευση κυκλοφορίας στο Κιζίλτεπε στο παρελθόν. Με +48,8°C στις 14 Αυγούστου 1993, το Κιζίλτεπε κατέχει το ρεκόρ για την υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ στην Τουρκία.
Πάνορμος Φωκίδας

Η Πάνορμος είναι πεδινό χωριό της Δωρίδας του Νομού Φωκίδας σε υψόμετρο 90 μέτρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 88 κατοίκους και μαζί με τον Όρμο Λεμονιάς (127 κάτοικοι) συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πανόρμου και υπάγονται στην Δημοτική Ενότητα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος με συνολικό πληθυσμό 367 κατοίκους.

 Τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της πόλης Πάνορμος εντοπίζονται στις πλαγιές του όρους Άγιος Ηλίας. Η πόλη ταυτίζεται από τους μελετητές με την αρχαία πόλη της δυτικής Λοκρίδας, Φαιστίνο, όπου υπήρχε το σημαντικό ιερό του Απόλλωνος του εν Φαιστίνω. Σημαντικά ευρήματα από τον ευρύτερο χώρο αναδεικνύουν τη σημασία της περιοχής στα αρχαία χρόνια: η πλούσια κλασσική πιθοταφή (θέση Λούζα), ο αρχαίος αμυντικός πύργος στα βορειοδυτικά του χωριού και ο αριθμός των επιγραφών με τις οι λεγόμενες ωνές, απελευθερωτικές πράξεις δούλων σύμφωνα με τις οποίες ο δούλος πωλούνταν στον Θεό εντός του ιερού του Απόλλωνα, οι οποίες ανακαλύφθηκαν το 1947. Η έγκυρη πώληση δούλων ενώπιον μαρτύρων με το σκοπό την απελευθέρωση, ήταν μια πρακτική πολύ διαδεδομένη στην Κεντρική Ελλάδα και κυρίως στους Δελφούς. Η Πάνορμος παλαιότερα ονομαζόταν Κίσσελη, γραφόταν και Κύσσελη. Το 1912 αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Κύσσελης ενώ το 1928 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Λεμονιάς και το 1931 σε Κοινότητα Πανόρμου.
ICarly

Το iCarly είναι μια αμερικανική νεανική κωμική σειρά του Νταν Σνάιντερ, που προβλήθηκε από το Nickelodeon από τις 8 Σεπτεμβρίου 2007 μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 2012. Πρωταγωνιστούν οι Μιράντα Κόσγκροβ, Τζενέτ ΜακΚέρντι, Νέιθαν Κρες και Τζέρι Τρέινορ.

 Όταν η Κάρλι και η Σαμ συμπεριφέρονται αστεία σε μια σχολική ακρόαση για talent show, ο Φρέντι τις μαγνητοσκοπεί και ανεβάζει το βίντεο κατά λάθος στην ιστοσελίδα του σχολείου. Το βίντεο των κοριτσιών γίνεται ανάρπαστο με χιλιάδες προβολές από τις πρώτες ώρες, και έτσι, μετά από την τεράστια απαίτηση των θεατών να κάνουν μια online ψυχαγωγική εκπομπή, γεννιέται το iCarly. Η Κάρλι, η Σαμ και ο Φρέντι, μέσα από την εκπομπή τους, αντιμετωπίζουν ζητήματα της εφηβείας, ασχολούνται με διαγωνισμούς, χορευτικά, τραγούδια, συνταγές και φιλοξενούν διάφορους καλεσμένους που έχουν κάποιο ταλέντο. Η Κάρλι ζει στο Σιάτλ με τον 26χρονο αδελφό της, Σπένσερ και έχει μετατρέψει τον τρίτο όροφο του διαμερίσματός τους σε στούντιο της εκπομπής. Οι Columbia Records και Nickelodeon Records έχουν κυκλοφορήσει ένα CD με τίτλο "iCarly", που περιέχει το soundtrack της σειράς, τέσσερα τραγούδια της Μιράντα Κόσγκροβ και διαλόγους των ηθοποιών. Στις 24 Ιανουαρίου 2012, κυκλοφόρησε το δεύτερο CD, "iCarly: iSoundtrack II". Στην πραγματικότητα, το http://www.icarly.com/ περιέχει μόνο μερικά βίντεο και κάποια blogs γραμμένα από τους χαρακτήρες. Για παράδειγμα, τα: Zaplook, SplashFace, ToonJuice, CraigsMix, Nevelocity, GirlyCow.com, WebFlicks.com, RadioDingo.com, PillowMyHead.com, AggressiveParenting.com, SamPuckett.com, TheValerieShow.com, SendMeaSack.com, Beavecoon.org, NeverWatchiCarly.com, iSnarly.com, SprayYourChildren.com και πολλές άλλες ιστοσελίδες δεν υπάρχουν πραγματικά. Υπάρχουν 3 βιντεοπαιχνίδια του iCarly. Στο πρώτο (iCarly: iDream in Toons (διαθέσιμο στον Η/Υ) σκοπός είναι να βρεις τα κρυμμένα αντικείμενα. Το δεύτερο (iCarly: The Game - ημερομηνία κυκλοφορίας 28/10/2009) και το τρίτο (iCarly 2: iJoin the Click - ημερομηνία κυκλοφορίας 16/10/2010) είναι για τα: Nintendo DS και Wii. Στις 11/01/2010, στο Facebook ανακοινώθηκε η κυκλοφορία μιας εφαρμογής με όνομα "Sam's Remote" αποκλειστικά για το iPhone και το iPad. Αυτή η εφαρμογή έχει το χειριστήριο που χρησιμοποιεί η Σαμ στην εκπομπή και κάθε διαφορετικό κουμπί κάνει και ένα διαφορετικό τρελό ήχο. Επίσημη ιστοσελίδα iCarly στη Wikia iCarly στο Twitter iCarly στο Facebook
Λαίδη Μαρίνα Ουίνδσορ

Η Λαίδη Μαρίνα Καρλοττα Αλεξάνδρα Αικατερίνη Ελενη Ουίνδσορ (Marina Charlotte Alexandra Katherine Helen) γεννημένη στις 30 Σεπτεμβρίου 1992 ειναι ανιψια της βασίλισσας Ελισαβετ Β και ανηκει στον οικο των ουινδσορ.Από το 2008 είναι εκτός της βρετανικής γραμμής διαδοχής καθώς βαπτίστηκε στην Καθολική Εκκλησία.

 Η Λαίδη Μαρίνα Ουίνδσορ γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1992 στο Νοσοκομείο Rosie στο Κέιμπριτζ του Κεϊμπριτζσάιρ . Είναι το δεύτερο παιδί του Γεωργίου, κόμη του Σαιντ Άντριους και της Συλβάνα Τομαζέλλι . Είναι νεότερη αδερφή του Εδουάρδου-Εδμόνδου Ουίνδσορ και μεγαλύτερη αδερφής της Λαίδης Αμέλια Ουίνδσορ . Είναι η πατρική εγγονή του Πρίγκιπα Έντουαρντ, του Δούκα του Κεντ, πρώτου ξάδελφου της Ελισάβετ Β ', και της Αικατερίνης, της Δούκισσας του Κεντ, της μόνης κόρης του Σερ Ουίλιαμ Γουόρσλεϊ, του 4ου Βαρόνου . Επίσης, από την πλευρά της μητέρας της είναι απόγονος της αυστριακής οικογένειας Τομασέλι . Η Λαίδη Μαρίνα πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της Πριγκίπισσα Μαρίνα της Ελλάδας και της Δανίας . Στις 21 Ιανουαρίου 1993, βαφτίστηκε Μαρίνα Καρλοττα Αλεξάνδρα Αικατερίνη Ελένη σε μια Αγγλικανική τελετή από τον Γουίλιαμ Μπουθ, υπο-πρύτανη του Chapel Royal, στο Παλάτι του Αγίου Τζέιμς . Μέχρι το 2008, η Λαίδη Μαρίνα ήταν 25η στη σειρά της διαδοχής του βρετανικού θρόνου. Έχασε τη θέση της στη γραμμή της διαδοχής, σύμφωνα με την Πράξη του Διακανονισμού 1701, μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό της, αφού μεταστράφηκε στη Ρωμαιοκαθολική πίστη της μητέρας και της πατρικής της γιαγιάς. Το 2011 έδωσε το παρών στο γάμο του ξαδέλφου της Πρίγκιπα Γουίλιαμ, Δούκα του Κέιμπριτζ με την Κάθριν Μίντλετον . Το 2018, εκείνη και τα αδέλφια της δεν προσκλήθηκαν στο γάμο του ξαδέλφου τους Πρίγκιπα Χάρι, του Δούκα του Σάσεξ με την Mέγκαν Μαρκλ . Ως κόρη ενός ευγενούς, η Λαίδη Μαρίνα φέρει τον τίτλο της Λαίδης . 30 Σεπτεμβρίου του 1992 - σήμερα:Η Λαιδη Μαρίνα Ουίνδσορ
Μιράντ

Η Μιράντ (Γαλλικά: Mirande) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Ζερς, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Η κοινότητα ανήκει στην ιστορική περιοχή της Γασκώνης. Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού. Έχει πληθυσμό 3.468 κατοίκους (2017).Οι κάτοικοι ονομάζονται Μιρανταί (ζ).

 Η κοινότητα Μιράντ βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού Ζερς, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Είναι η μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού, η άλλη είναι η κοινότητα Κοντόμ και πρωτεύουσα του νομού η Ως. Έχει πληθυσμό 3.468 κατοίκους (2017) και η ευρύτερη αστική περιοχή της συγκεντρώνει 3.927 κατοίκους (2017). Η κοινότητα Μιράντ διασχίζεται από τους ποταμούς Μπαΐζ και Λιζέ. Η έκταση είναι 23,42 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το υψόμετρο κυμαίνεται ανάμεσα στα 139 και 268 μέτρα. Η πόλη, που βρίσκεται στην περιοχή επιρροής του ωκεάνιου κλίματος, χαρακτηρίζεται από ήπιους και υγρούς χειμώνες, καθώς και από ζεστά, συχνά θυελλώδη καλοκαίρια. Το όνομα της πόλης προέρχεται από τον μεσαιωνικό τοπωνυμικό σχηματισμό Miranda, που όπως στα λατινικά έτσι και στη γλώσσα του οκ σημαίνει «παρατηρητήριο», που αργότερα στα γαλλικά έγινε Μιράντ. Η Μιράντ ιδρύθηκε το 1281 και ήταν ένα από τα οχυρωμένα χωριά του 13ου αιώνα, χτισμένο στην αριστερή όχθη του ποταμού Μπαΐζ. Στη γύρω περιοχή, πολλά προϊστορικά ερείπια και τύμβοι μαρτυρούν αρχαία κατοίκηση της περιοχής. Τα κτερίσματα που έχουν βρεθεί στην περιοχή της κοινότητας, αλλά και πολλά τυχαία ευρήματα, το τελευταίο από τα οποία είναι ένα μαρμάρινο κεφάλι αγάλματος που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών που πραγματοποιούνταν σε έναν δρόμο της κοινότητας, στηρίζουν την υπόθεση μιας γαλατορωμαϊκής εγκατάστασης στο έδαφος όπου βρίσκεται η σύγχρονη πόλη.Χάρη στην ιδανική της τοποθεσία στον ποταμό Μπαΐζ, γνώρισε ταχεία επέκταση και σύντομα βρέθηκε μέσα σε ισχυρές οχυρώσεις. Το ΔημαρχείοΟ καθεδρικός ναός της πόλης Η πλατεία Ασταράκ, η κεντρική πλατεία, περιστοιχίζεται από στοές Ο πύργος του ρολογιού Ο πύργος Ροάν Το Μουσείο Καλών Τεχνών και Διακοσμητικών Τεχνών. Περιέχει μια πλούσια συλλογή από ιταλικούς, φλαμανδικούς και γαλλικούς πίνακες από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα και αξιόλογη συλλογή κεραμικών. Η ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού της πόλης (Γαλλικά) Η επίσημη ιστοσελίδα της πόλης (Γαλλικά)
Τραμπάλα

Μια τραμπάλα είναι μια μακριά, στενή σανίδα που στηρίζεται σε ένα μόνο σημείο περιστροφής, το οποίο βρίσκεται στο μέσον μεταξύ των δύο άκρων. Καθώς το ένα άκρο ανεβαίνει, το άλλο κατεβαίνει.

 Από άποψη Μηχανικής, μια τραμπάλα είναι ένας μοχλός, ο οποίος, όπως όλοι οι μοχλοί αποτελείται από ένα δοκάρι και υπομόχλιο. Ο πιο κοινός τύπος τραμπάλας για παιδική χαρά διαθέτει μια σανίδα που είναι ισορροπημένη στο κέντρο. Ένα άτομο κάθεται σε κάθε άκρο και πιέζουν εναλλάξ τα πόδια στο έδαφος ώστε να σηκωθεί η πλευρά τους στον αέρα. Αυτού του είδους οι τραμπάλες, συνήθως, έχουν λαβές για τους αναβάτες όπως κάθονται αντικριστά. Ένα πρόβλημα με το σχεδιασμό της τραμπάλας, είναι ότι αν το ένα παιδί αφήσει τον εαυτό του να χτυπήσει στο έδαφος ξαφνικά μετά το άλμα ή αφήσει την τραμπάλα χαμηλά, το άλλο παιδί μπορεί να πέσει και να τραυματιστεί. Για το λόγο αυτό, οι τραμπάλες συχνά είναι τοποθετημένες πάνω σε μια μαλακή επιφάνεια, όπως αφρό ή τα ροκανίδια ξύλου. Οι τραμπάλες επίσης κατασκευάζονται σε σχήματα που έχουν σχεδιαστεί για να μοιάζουν με άλλα πράγματα, όπως αεροπλάνα, ελικόπτερα, και ζώα. Οι τραμπάλες και η προθυμία των παιδιών να παίξουν μαζί τους, μερικές φορές χρησιμοποιείται για να βοηθήσει σε μηχανικές διαδικασίες. Για παράδειγμα, στην κοινότητα Gaviotas στην Κολομβία, μία παιδική τραμπάλα είναι συνδεδεμένης σε αντλία νερού.
Βουλευτικές εκλογές της Βενεζουέλας (2015)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βενεζουέλα στις 6 Δεκεμβρίου 2015. Η αντιπολίτευση κατήγαγε ιστορική νίκη και για πρώτη φορά από το 1999 το κυβερνών κόμμα (PSUV) έχασε την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο.

 Στις εκλογές αναδείχθηκαν 164 βουλευτές και 3 αυτόχθονες αντιπρόσωποι στην Εθνοσυνέλευση. Ήταν οι πρώτες εκλογές στη χώρα μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες. Ο μεγάλος αντιπολιτευόμενος συνασπισμός, Τραπέζι της Δημοκρατικής Ενότητας (MUD), κατέλαβε 99 έδρες έναντι 46 εδρών για το Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV).Με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, θα επιτραπεί στην αντιπολίτευση να περάσει νομοθεσία για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και να ανατραπούν οι νόμοι της τελευταίας κυβέρνησης.Έναν χρόνο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, το 2014, έγιναν πολλές διαδηλώσεις στη χώρα που αποδόθηκαν στον πληθωρισμό, την εγκληματικότητα και στις ελλείψεις στη χώρα. Σε μεγάλο βαθμό οι διαδηλώσεις έγιναν σε ειρηνικό κλίμα. Ωστόσο, σε ορισμένες περιστάσεις σημειώθηκαν επεισόδια βίας, τα οποία αποδόθηκαν από την κυβέρνηση στους "φασίστες" αρχηγούς της αντιπολίτευσης, στον καπιταλισμό και στις ξένες επιρροές. Η ίδια η κυβέρνηση κατηγορήθηκε για ενθάρρυνση επεισοδίων, λογοκρισία και συλλήψεις από πολιτικά κίνητρα. Αρχής γενομένης από το 2015, τα 167 μέλη της εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν με μικτό πλειοψηφικό σύστημα: οι 113 βουλευτές με πλειοψηφικό σύστημα σε 87 εκλογικές περιφέρειες. Συνολικά 51 έδρες αναδείχθηκαν με το σύστημα των κλειστών λιστών αναλογικά, αντίστοιχα με τις 23 πολιτείες και την περιφέρεια της πρωτεύουσας. Η κατανομή των εδρών έγινε με τη Μέθοδο Ντ' Οντ. Οι υπόλοιπες 3 έδρες που προορίζονται για τους αυτόχθονες. αναδείχθηκαν με ψηφοφορία από το λαό. Ο πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο παραδέχθηκε την ήττα του στις εκλογές. Ο μεγάλος συνασπισμός της αντιπολίτευσης MUD κατέλαβε τις 109 από τις συνολικά 164 έδρες στις γενικές και όλες τις 3 έδρες που προορίζονται για τους αυτόχθονες, κάτι που τους έδωσε την απόλυτη πλειοψηφία στην εθνοσυνέλευση. Το GPP περιορίστηκε στις 55 έδρες. Η προσέλευση στις κάλπες ξεπέρασε το 70%. Λίγο μετά τις εκλογές στις 15 Δεκεμβρίου 2015, η απερχόμενη εθνοσυνέλευση θέσπισε το "Εθνικό Κοινοβούλιο των Κοινοτήτων" με τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο να δηλώνει ότι επρόκειτο να παραχωρήσει όλες τις εξουσίες στο κοινοβούλιο εκείνο. Η κίνηση εκείνη περιγράφηκε ως προσπάθεια να παραγκωνιστεί η ελεγχόμενη από την αντιπολίτευση εθνοσυνέλευση και εκφράστηκαν φόβοι ότι τέτοιες ενέργειες επιδείνωναν την πόλωση για το μέλλον.
Αθήναιο

Το Αθήναιο (αγγλ. Athenaeum) είναι Μουσείο καλών τεχνών στην πόλη Αλεξάνδρεια της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ. Στεγάζεται σε ιστορικό κτίριο το οποίο είχε καταγραφεί στον κατάλογο ιστορικών τόπων (National Register of Historic Places) το 1980.

 Το κτίριο είναι κύριο δείγμα του αρχιτεκτονικού ρυθμού του Greek Revival. Ανήκε στον πολιτικό λόρδο Φαίρφαξ William Fairfax και εποπτεύτηκε από τον Τζορτζ Ουάσιγκτον. Η κατασκευή του ανέρχεται στο έτος 1851-52. Λειτούργησε ως γραφείο της τράπεζας Old Dominion. Κατά τον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο, όταν η Αλεξάνδρεια καταλήφθηκε από τους Νότιους, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς. Αργότερα το κτίριο έγινε κατάστημα της τράπεζας First Virginia Bank από το 1870 ως το 1907, και μετά κατάστημα χονδρικής πωλήσεως φαρμάκων Leadbeater and Sons. Στο εικοστό αιώνα έγινε εκκλησία των Μεθοδικών από το 1925 ως το 1964. Έκτοτε ανήκει στην Northern Virginia Fine Arts Association (NVFAA) και λειτουργεί ως μουσείο. Για την ιστορία του αυτή, το κτίριο συγκαταλέχθηκε στον κατάλογο National Register of Historic Places το 1980. Athenaeum, Northern Virginia Fine Arts Association - επίσημη ιστοσελίδα
Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων

Ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα το Κάτω Βαρώσι, συνοικία της Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 1948. Μετά την τουρκική εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου το 1974 ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λάρνακα. Σήμερα διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών ενώ παλαιότερα διατηρούσε και τμήματα ποδοσφαίρου και τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών. Διαθέτει επίσης και τμήματα υποδομών στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Κέντρο Λάρνακας.

 Το 1939 ιδρύθηκε στο Κάτω Βαρώσι το σωματείο Μορφωτικός Σύλλογος Αδελφότης Κάτω Βαρωσίων που είχε ως πρωταρχικό στόχο τη διάδοση της πετοσφαίρισης. Δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε σε περιφερειακούς αγώνες. Το 1948 μετονομάστηκε σε Αθλητικός Σύλλογος Μαραθών Κάτω Βαρωσίων.Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου ήλθε στις 14 Αυγούστου 1974, με την κατάληψη της Αμμοχώστου από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η πόλη παραμένει μέχρι και σήμερα στα χέρια των κατακτητών και το σωματείο έγινε προσφυγικό. Ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στο συνοικισμό Τσακιλερό στη Λάρνακα. Ο Μαραθώνας αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ελεύθερης Περιοχής Αμμοχώστου (ΠΟΕΠΑ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Μαραθώνας ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Συμμετείχε μόνο περιόδους στη Δ΄ κατηγορία. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΠΟΕΠΑ. Σήμερα η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου είναι μη ενεργή. Η ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαραθώνα συμμετείχε σε διάφορα πετοσφαιρικά τουρνουά, πριν ακόμη διοργανωθεί επίσημα παγκύπριο πρωτάθλημα. Το 1958, το 1960 και το 1962 ο Μαραθώνας κατέκτησε τα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Τοπική Επιτροπή ΣEΓAΣ Κύπρου (TEΣK). Ο Μαραθώνας αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Φεβρουάριο 1978). Με την ίδρυση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης συνέχισε να λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Η ομάδα είχε πολλές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία ανδρών. Επίσης, είχε κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1993-94) και μία φορά το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007-08). Το 2008 ανέστειλε τη λειτουργία της. Η γυναικεία πετοσφαιρική ομάδα του Μαραθώνα έχει μερικές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία. Επίσης, έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (2006-07, 2010-11) και τρεις φορές το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007, 2011, 2014). Άνδρες Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλητής (1): 1994Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (4): 2009ΓυναίκεςΒ΄ Κατηγορία: Πρωταθλητής (2): 2007, 2011Κύπελλο Β΄ Κατηγορίας: Κυπελλούχος (3): 2007, 2011, 2014Τμήματα υποδομήςΚυπελλούχος νεανίδων (1): 2008 Πετοσφαίριση στην Κύπρο Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ. Μαραθώνας στο Facebook
Γελάνθη Καρδίτσας

Η Γελάνθη είναι χωριό του νομού Καρδίτσας. Διοικητικά υπάγεται στον δήμο Μουζακίου. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Καρδίτσας και 3 χιλιόμετρα ανατολικά του Μουζακίου. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται σε 542 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Η αρχαιότερη αναφορά του χωριού συναντάται στις 7 Ιανουαρίου 1810, όταν πέρασε από την περιοχή ο Άγγλος περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, πηγαίνοντας προς την κοντινή Επισκοπή. Αυτός βρήκε τη Γελάνθη να έχει 30 σπίτια. Την ίδια εποχή, το 1810, ήταν τσιφλίκι του Βελή Πασά, γιου του Αλή Πασά. Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό μετά τον Αλή και Βελή πέρασε στα χέρια κάποιου Λιακά. Στην πραγματικότητα όμως αγνοούνται οι κατέχοντες το χωριό από το 1822 ως την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881, εποχή κατά την οποία πέρασε στα χέρια του γαιοκτήμονα Χρηστάκη Νικ. Ζωγράφου. Η οικογένεια αυτή κατείχε το χωριό για 40 χρόνια, από το 1881 έως τις 8 Αυγούστου 1921, ημερομηνία κατά την οποία οι κάτοικοι αγόρασαν το χωριό τους για 4991 δραχμές και 70 λεπτά το κάθε μερίδιο, με υποχρέωση να το πληρώσουν με ετήσιες δόσεις, με τόκο σε κάθε δόση 6% από την Ελένη, χήρα του Σόλωνα Χρ. Ζωγράφου, και την ανήλικη τότε θυγατέρα της Δομνίκη. Την ίδια εποχή μοιράσθηκε σε 75 1/8 ιδιωτικές «οικογενειακές» μερίδες και το 1985-86 έγινε ο πρώτος αναδασμός του. Η πληροφορία του Ληκ (30 σπίτια) μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το σημερινό χωριό είναι κτισμένο σ' αυτή τη θέση πριν από το 1810 και ότι είχε μια συνοικία. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αλή Πασάς θέλοντας να ανασυγκροτήσει την επικράτειά του και να δημιουργήσει κεφαλοxώρια, συγκεντρώνοντας τα μικρά διάσπαρτα χωριά σε ένα, κάλεσε και τους Γελανθιώτες να συσπειρωθούν στο Μαυρομμάτι, αλλά οι κάτοικοι δε δέχθηκαν την πρότασή του. Χαρακτηριστικό για την ιστορία είναι το ακόλουθο ποίημα: Αλή Πασάς προβόδησε ασκέρι και τους πιάνει άνδρες, γυναίκες και παιδιά στο κούτσουρο τους βάνει προβόδησε στα Τρίκαλα πολλά χωριά να φκιάξει να τους μοιράσει στα χωριά χωράφια να δουλέψουν όσο να ζήσουν λευτεριά ποτέ να μη γυρέψουν. Το γεγονός ότι δεν υπάρχει πληροφορία αν ο Αλή Πασάς οργίστηκε με την απάντηση των χωρικών, αλλά αντίθετα τους έδωσε και μία κεραμίδα νερό (ένα κανάλι από κεραμίδα με νερό) από την πηγή του Αγίου Γεωργίου του Μαυρομματίου, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια έτρεφε ο ίδιος προς αυτούς ή η ερωμένη του, Βασιλική, η οποία τον επηρέαζε σε μεγάλο βαθμό, αφού όπως λένε, αυτή έκτισε την παλαιά εκκλησία του χωριού. Η παραχώρηση, όμως, ενός καναλιού νερού από τον Αλή στους Γελανθιώτες προκάλεσε διαμάχη στα χωριά Μαυρομμάτι και Γελάνθη, που κράτησε έως το 1930. Γελάνθη Καρδίτσας
Ράντελχις Α΄ του Μπενεβέντο

Ο Ράντελχις Α΄, Radelchis I, επίσης Radalgis, (απεβ. το 851) ήταν θησαυροφύλακας, μετά πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 839, όταν ανέλαβε τον θρόνο μετά τη δολοφονία (πιθανώς με υποκίνησή του) τού Σίκαρντ και τη φυλάκιση του αδελφού τού Σίκαρντ, Σίκονουλφ, ως το τέλος του. Στην εποχή του το πριγκιπάτο διαιρέθηκε.

 Σύμφωνα με το Χρονικό του Αγ. Βενεδικτου του Κασίνο (Chronica S. Benedicti Casinensis), ο Λανδούλφος Α΄ ο Γηραιός γαστάλδος της Κάπουα, ο οποίος ήταν σύμμαχος του Σίκαρντ, απελευθέρωσε τον φυλακισμένο Σίκονουλφ και, με την υποστήριξη του Γουαϊφέρος αρχηγού της οικογένειας Νταουφεριδών του Σαλέρνο, τον έφερε σε αυτή την πόλη, για να ανακηρυχθεί πρίγκιπας, σε αντίθεση με τον Ράντελχι. Αυτή ήταν η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου, που επρόκειτο να διαρκέσει περισσότερο από μία δεκαετία. Το 841 ο Ράντελχις ζήτησε τη βοήθεια των Σαρακηνών μισθοφόρων, όπως είχε κάνει πριν από τέσσερα χρόνια ο Ανδρέας Β΄ δούκας της Νάπολης. Οι μισθοφόροι λεηλάτησαν την πόλη Κάπουα, αναγκάζοντας τον Λανδούλφος Α΄ να ιδρύσει μία νέα πρωτεύουσα κοντά στο λόφο Τριφλίσκo. Ο Σίκονουλφ απάντησε μισθώνοντας τη δική του ομάδα των Σαρακηνών. Οι λεηλασίες των δύο Χριστιανών ηγεμόνων και των Σαρακηνών βοηθών τους ενόχλησαν τόσο τον Λουδοβίκο Β΄ βασιλιά των Λομβαρδών, που όταν στέφθηκε συμβασιλιάς των Φράγκων το 850, ξεκίνησε αμέσως να ειρηνεύσει τη Νότιο Ιταλία. Το 851 επέβαλε ειρήνη στον Ράντελχις και στον Σίκονουλφ και έδιωξε τους Σαρακηνούς από το Μπενεβέντo (πολεμιστές από το εμιράτο του Μπάρι, τους οποίους πρόδωσε ευτυχώς ο Ράντελχις). Διαίρεσε οριστικά το πριγκιπάτο. Ο Ράντελχις δεν έζησε πολύ αργότερα και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ράντελγκαρ. Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et αϊ. The Cambridge Medieval History: Volume III . Cambridge University Press, 1926. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LXIII Labroca – Laterza . Ρώμη, 2004. Chronica S. Benedicti Casinensis Αρχειοθετήθηκε 2011-01-05 στο Wayback Machine. .
Μάλκολμ Άρμστεντ

Ο Μάλκολμ Ρέι Άρμστεντ (γεννήθηκε στις 1 Αυγούστου 1989) είναι Αμερικανός πολιτογραφημένος Κοσοβάρο-Ρουμάνος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την Καβάλα της Ελληνικής Α2 Κατηγορίας . Αφού έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Κολέγιο Τσιπόλα, το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον και το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Ουίτσιτα, ο Άρμστεντ μπήκε στο ντραφτ του NBA του 2013 αλλά δεν επιλέχθηκε στους δύο γύρους του ντραφτ.

 Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2013 του ΝΒΑ, ο Άρμστεντ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Αύγουστο του 2013, με την Κρκα Νόβο Μέστο του Σλοβενικού Πρωταθλήματος για την περίοδο 2013–14. Στις 23 Ιουνίου 2014 υπέγραψε εκ νέου με τον σύλλογο για τη χρονιά 2014–15. Στις 10 Ιουνίου 2015, υπέγραψε με την Άβτοντορ Σαράτοφ της Ρωσίας για την περίοδο 2014–15. Στις 16 Νοεμβρίου 2015, αποχώρησε από τον σύλλογο για να υπογράψει με την ΑΕΚ για το υπόλοιπο της περιόδου 2015–16 στο Ελληνικό Πρωτάθλημα . Στις 25 Δεκεμβρίου 2015 χώρισε με την ΑΕΚ και υπέγραψε με την Ιστανμπούλ ΜΜ της Τουρκίας για το υπόλοιπο της χρονιάς. Στις 25 Αυγούστου 2016, ο Άρμστεντ υπέγραψε με την τουρκική ομάδα Γεσιλγκιρεσούν Μπελεντίγε για την περίοδο 2016–17 του Τουρκικού Πρωταθλήματος . Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, ο Άρμστεντ υπέγραψε με τη Νεπτούνας Κλαϊπέντα . Στα τέλη Οκτωβρίου 2017, άφησε τη Νεπτούνας και υπέγραψε με το Ρέθυμνο . Ο Άρμστεντ πέρασε την περίοδο 2020-21 με τη Φριμπούρ Ολυμπίκ τουΕλβετικού Πρωταθλήματος, έχοντας κατά μέσο όρο 6,2 πόντους, 4,7 ασίστ, 1,8 κλεψίματα και 1,7 ριμπάουντ ανά αγώνα. Στις 28 Αυγούστου 2021 υπέγραψε με την Καβάλα της Ελληνικής Α2 Κατηγορίας . Εκτός από το ότι έπαιξε για την εθνική ομάδα του Κοσσυφοπεδίου, έπαιξε επίσης και για την εθνική ομάδα της Ρουμανίας . Ο Μάλκολμ Άρμστεντ στο espn.com Ο Μάλκολμ Άρμστεντ στο goducks.com Ο Μάλκολμ Άρμστεντ στο realgm.com
Μίνωας Καλοκαιρινός

Ο Μίνωας Ανδρέου Καλοκαιρινός (1843, Ηράκλειο Κρήτης - 5 Οκτωβρίου, 1907 Hράκλειο) ήταν Έλληνας έμπορος και αρχαιοδίφης, ο πρώτος ανασκαφέας της Κνωσού το 1878 στον λόφο Τσελεπί Κεφάλα.

 Ο Μίνωας Καλοκαιρινός ήταν το τελευταίο παιδί του μεγαλεμπόρου Ανδρέα Καλοκαιρινού της μεγάλης οικογένειας των Καλοκαιρινών, με τόπο καταγωγής τα Κύθηρα. Μητέρα του ήταν η Μαργιόρα Κρασάκη. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Σύρο και κατόπιν εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών, όπου παρακολούθησε για ένα χρόνο. Κατόπιν διέκοψε τις σπουδές του εξαιτίας ασθενείας και θανάτου του πατέρα του. Στη συνέχεια το ενδιαφέρον του στράφηκε προς την πατρική περιουσία την οποία διαχειρίστηκε με τον αδελφό του Λυσίμαχο. Η πατρική περιουσία διαιρέθηκε στα δύο και ο Μίνως ασχολήθηκε με σαπωνοποιία και οινοποιία. Το 1869 νυμφεύθηκε τη Σκεύω Κριεζή, κόρη του Υδραίου Εμμανουήλ Κριεζή. Απέκτησε τέσσερα παιδιά, τη Μαρία, τον Ανδρέα, το Λέοντα και τον Οδυσσέα. Το 1898 στη διάρκεια των γεγονότων της 25ης Aυγούστου, φονεύθηκε με αποκεφαλισμό ο αδελφός του Λυσίμαχος, ο πρωτότοκος γιος του και η ανιψιά του Σκεύω. Το σπίτι του πυρπολήθηκε, με αποτέλεσμα να καταστραφεί και η αρχαιολογική του συλλογή με τα ευρήματα της Kνωσού. Το 1901 ο Mίνως Kαλοκαιρινός υπέβαλε στη Nομική Σχολή του πανεπιστημίου Aθηνών τη διδακτορική διατριβή του «Nομοθεσία του Bασιλέως της Kρήτης Mίνωος - Περί ακοσμίας εν τω Συντάγματι». Δύο χρόνια αργότερα ορκίστηκε και διορίστηκε δικηγόρος για όλα τα δικαστήρια της Κρήτης. Το 1906 εξέδωσε το έντυπο «Kρητική Aρχαιολογική Eφημερίς». Το 1878 ο Μίνωας Καλοκαιρινός μελετώντας κείμενα πηγές ανέσκαψε τον λόφο Τσελεπί Κεφάλα στην περιοχή της Κνωσού, κατόπιν αγοράς του χώρου από τον ιδιοκτήτη του Ζεκυρή Μπέη, Ιμπραήμ Eφεντάκη, που διατήρησε το δικαίωμα επί του 1/3 των ευρημάτων κατά τον τουρκικό αρχαιολογικό νόμο. Χρησιμοποίησε στην ανασκαφή που ακολούθησε 2 εργάτες επί τρεις περίπου εβδομάδες. Παρά τις επανειλημμένες του ενέργειες προς την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να μεριμνήσει για τη μεταφορά και την εγκατάστασή των τεχνέργων της ανασκαφής του στο κεντρικό μουσείο της Αθήνας, η συλλογή του παρέμεινε στην Κρήτη αφενός εξαιτίας των εμποδίων που έθετε η τουρκική διοίκηση στη νήσο και εξαιτίας των συνεχών ταραχών.
Δήμος Γαργαλιάνων

Ο Δήμος Γαργαλιάνων ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Είχε συνολική έκταση 122,68 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 9.083 κατοίκων. Σημαντικοί του οικισμοί, εκτός από τους Γαργαλιάνους, είναι η Μαραθόπολη, το Μουζάκι και ο Πύργος.

 Δ.δ. Γαργαλιάνων -- [ 6.336 ] οι Γαργαλιάνοι [ 5.970 ] ο Βατιάς [ 25 ] το Βρομονέρι [ 49 ] ο Κάναλος [ 92 ] τα Πηγάδια [ 26 ] τα Ρίκια [ 99 ] η Χοχλαστή [ 75 ] Δ.δ. Βάλτας -- η Βάλτα [ 356 ] Δ.δ. Λεύκης -- [ 330 ] η Λεύκη [ 217 ] η Τραγάνα [ 113 ] Δ.δ. Μαραθοπόλεως -- [ 747 ] η Μαραθόπολη [ 743 ] η Πρώτη (νησίδα) [ 4 ] Δ.δ. Μουζακίου -- το Μουζάκι [ 404 ] Δ.δ. Πύργου Τριφυλίας -- ο Πύργος [ 847 ] Δ.δ. Φλόκας -- η Φλόκα [ 63 ] Πριν το 1999 λειτούργησε η Κοινότητα Γαργαλιάνων. Δήμαρχοι διατέλεσαν οι: 1999-2002 Σπύρος Μπουντάς (γιατρός, 1941-2022) 2003-2010 Σταύρος Καλοφωλιάς Δήμος Γαργαλιάνων Στοιχεία για το Δήμο Γαργαλιάνων από το ΥΠΕΣΔΑΑ Αρχειοθετήθηκε 2006-10-13 στο Wayback Machine.
Μάρκο Πίνο

Ο Μάρκο Πίνο (Marco Pino, Σιένα 1525 – Νάπολη 1587) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης και του μανιερισμού. Είναι γνωστος και ως Μάρκο νταλ Πίνο (Marco dal Pino), Μάρκο ντι Πίνο (Marco di Pino) ή Μαρκο ντα Σιένα (Marco da Siena).

 Από το 1537 έως το 1542 μαθήτευσε υπό τον Ντομένικο Μπεκκαφούμι (Domenico Beccafumi). Το 1543 πήγε στην Ρώμη όπου εργάστηκε μαζί με τους Ντανιέλε ντα Βολτέρρα (Daniele da Volterra) και Περίνο ντελ Βάγκα (Perino del Vaga_. Με τον δεύτερο φιλοτέχνησε νωπογραφίες στο Castel Sant'Angelo. Ο βιογράφος Φιλίππο Μπαλντινούτσι (Filippo Baldinucci) αναφέρει πως συνεργάστηκε επίσης με τον Μπαλτασσάρε Περούτσι (Baldassare Peruzzi). Το 1557 μετακόμισε στη Νάπολη όπου δίδαξε Ζωγραφική μέχρι τον θάνατό του και φιλοτέχνησε αρκετά έργα. Επιλογή έργων Marco Pino. In: Ulrich Thieme, Felix Becker u. a.: Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Band 27, E. A. Seemann, Leipzig 1933, S. 62. Luca Bortolotti: Marco di Giovanni Battista (Marco Pino). In: Mario Caravale (Hrsg.): Dizionario Biografico degli Italiani (DBI). Band 69 (Mangiabotti–Marconi), Istituto della Enciclopedia Italiana, Rom 2007. Bruno Santi: Banca Monte dei Paschi di Siena. La collezione d’arte, Scala, Florenz 1999, S. 35 Piero Torriti: Tutta Siena. Contrada per Contrada, Edizioni Bonechi, Florenz 2004, ISBN 88-7204-456-1 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marco Pino στο Wikimedia Commons
Μητροπολίτης Κρήνης Κύριλλος

Ο Μητροπολίτης Κρήνης Κύριλλος Κατερέλος (κατά κόσμον Ευάγγελος Κατερέλος; γενν. Λαμία, 21 Νοεμβρίου 1956) είναι Έλληνας Θεολόγος, Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι Επίσκοπος του Οικουμενικού Θρόνου.

 Σπούδασε Νομική, Κλασική Φιλολογία και Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα έλαβε τον μεταπτυχιακό του τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Είναι διδάκτωρ της Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ στη Γερμανία. Είναι Καθηγητής με γνωστικό αντικείμενο την Ιστορική Δογματική Θεολογία του Τομέα Θρησκειολογίας, Φιλοσοφίας και Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Την περίοδο 2007-2009 διετέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελέτιο. Ως Ιερεύς έχει υπηρετήσει στην Μητρόπολη Νικοπόλεως και Πρεβέζης, την Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας και την Μητρόπολη Γερμανίας. Στις 7 Φεβρουαρίου 2008 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον εξέλεξε παμψηφεί Επίσκοπο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Αβύδου. Η Χειροτονία του σε Επίσκοπο τελέσθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2008 στον Ιερό Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου υπό του Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης Μελετίου. Στις 27 Ιουλίου 2020 εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Στις 16 Φεβρουαρίου 2021 η Σύνοδος τον εξέλεξε Μητροπολίτη Κρήνης και την ίδια ημέρα με απόφαση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ορίσθηκε Πατριαρχικός Έξαρχος της νεοσυσταθείσας Πατριαρχικής Εξαρχίας Μελίτης. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων και έχει δημοσιεύσει άρθρα στον ημερήσιο και εκκλησιαστικό περιοδικό τύπο. «Μητροπολίτης Κρήνης Κύριλλος». www.ec-patr.org. Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουνίου 2016.
Δημήτριος Βαλαλάς

Ο Δημήτριος Βαλαλάς (Καστοριά, 1920 - Θεσσαλονίκη, 13 Νοεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός καθηγητής και βουλευτής. Ήταν καθηγητής Εδαφομηχανικής στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. Επιμελήθηκε πολλά τεχνικά έργα, ανάμεσα στα οποία και την Κρεμαστή Γέφυρα του Μπορντό.

 Μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο της γενέτειράς του, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Πριν ξεκινήσει την πανεπιστημιακή του καριέρα, εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός στην αλλοδαπή, έχοντας σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1965 εκλέχθηκε καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, όπου δίδαξε επί 22 χρόνια. Δημιούργησε το Εργαστήριο Εδαφομηχανικής και Θεμελιώσεων του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών.Την περίοδο 1974-75 ήταν κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής.Επίσης ήταν πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης από το 1975 ως το 1978. Θείος του ήταν ο πρώην βουλευτής και υπουργός, Ιωάννης Βαλαλάς.Έγινε βουλευτής Επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία στις 6 Ιανουαρίου 1981, αντικαθιστώντας τον Γεώργιο Κοντογιώργη. Απεβίωσε τον Νοέμβριο του 2015 και η εξόδιος ακολουθία εψάλη στις 14 Νοεμβρίου στη Μητρόπολη Καστοριάς. Ήταν παντρεμένος με την ομότιμη καθηγήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ Τερέζα-Αθηνά Πετζοπούλου, κόρη του στρατιωτικού Θωμά Πετζόπουλου, και απέκτησαν έναν γιο, το Θωμά, και μία κόρη, την Αγνή. Παράσημο της Εθνικής Αξίας στην Τάξη των Αξιωματικών της Γαλλικής Δημοκρατίας (απονέμεται από τον Πρωθυπουργό της Γαλλίας).
Facebook Container

Το Facebook Container είναι πρόσθετο περιηγητή το οποίο διαχωρίζει την δραστηριότητα ενός χρήστη σε διάφορες ιστοσελίδες, διαγράφοντας τα cookies τρίτων, από το Facebook ώστε να μην σχετίζεται με τον λογαριασμό του χρήστη. Το πρόσθετο αναπτύχθηκε από το Ίδρυμα Mozilla και κυκλοφόρησε στις 27 Μαρτίου του 2018. Λειτουργεί και μπορεί να εγκατασταθεί μόνο στον φυλλομετρητή Mozilla Firefox. Το πρόσθετο έχει σχεδόν δύο εκατομμύρια κατεβάσματα.

 Αφού θα γίνει η εγκατάσταση του πρόσθετου, θα κλείσουν οι καρτέλες στο Facebook, θα διαγραφούν τα cookies του Facebook και θα πραγματοποιηθεί έξοδος από τον λογαριασμό. Την επόμενη φορά που θα πραγματοποιηθεί σύνδεση στο Facebook, ο ιστότοπος θα φορτώσει σε νέα καρτέλα. Η καρτέλα θα έχει μπλε χρώμα, υποδεικνύοντας ότι βρίσκεται στο «κοντέινερ». Ο χρήστης μπορεί να πραγματοποιήσει είσοδο και να χρησιμοποιήσει το Facebook ως συνήθως όταν βρίσκεται στο Facebook Container. Εάν ο χρήστης κάνει κλικ σε σύνδεσμο που δεν ανήκει στο Facebook ή περιηγηθεί σε ιστότοπο που δεν ανήκει στο Facebook στη γραμμή URL, αυτές οι σελίδες θα φορτώνουν εκτός του «κοντέινερ».