Ντερκ Μπόγκαρντ

Ο σερ Ντερκ Μπόγκαρντ (αγγλικά: Dirk Bogarde, πραγματικό όνομα: Ντέρεκ Ζιλ Γκασπάρ Ούρλιχ Νίβεν βαν ντεν Μπόγκαρντ, 28 Μαρτίου 1921 – 8 Μαΐου 1999) ήταν Άγγλος ηθοποιός, μυθιστοριογράφος και σεναριογράφος. Αρχικά ήταν σταρ σε ταινίες όπως Doctor in the House (1954), ενώ αργότερα έπαιξε σε ταινίες τέχνης, εξελισσόμενος.Σε μια δεύτερη καριέρα, έγραψε επτά τόμους με απομνημονεύματα, έξι μυθιστορήματα και μια συλλογή δημοσιογραφικών κειμένων, κυρίως από άρθρα στην εφημερίδα The Telegraph. Κατά τη διάρκεια πέντε ετών ενεργού στρατιωτικής θητείας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έφτασε στο βαθμό του ταγματάρχη και του απονεμήθηκαν επτά μετάλλια. Η ποίησή του έχει δημοσιευθεί σε πολεμικές ανθολογίες. Ένας πίνακας του Μπόγκαρντ, επίσης από τον πόλεμο, εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο, ενώ πολλοί άλλοι στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο.Έχοντας αναδειχθεί σε ταινίες όπως Ο άγνωστος με τη μαύρη Κάντιλακ στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Μπόγκαρντ πρωταγωνίστησε στην επιτυχημένη σειρά ταινιών Doctor (1954–1963). Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο BAFTA Καλύτερου Ηθοποιού σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο, για τον Υπηρέτη (1963) και το Ντάρλινγκ (1965). Άλλοι αξιοσημείωτοι κινηματογραφικοί του ρόλοι ήταν στις ταινίες Το τηλεφώνημα που σκοτώνει (1961), το Το τρίγωνο των αμαρτωλών (1967), Οι καταραμένοι (1969), Θάνατος στη Βενετία (1971), Ο θυρωρός της νύχτας (1974), Η γέφυρα του Άρνεμ (1977) και Απόγνωση (1978). Χρίστηκε Διοικητής του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων το 1990 και Ιππότης το 1992.

 Ο Μπόγκαρντ ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά που γεννήθηκαν από τον Ούρλιχ βαν ντεν Μπόγκαρντ (1892-1972) και τη Μάργκαρετ Νίβεν (1898-1980). Ο Ούρλιχ γεννήθηκε στο Μπέρμιγχαμ, είχε φλαμανδική καταγωγή και ήταν καλλιτεχνικός συντάκτης στην εφημερίδα The Times. Η Μάργκαρετ, πρώην ηθοποιός, ήταν Σκωτσέζα, από τη Γλασκώβη. Ο Ντερκ Μπόγκαρντ είχε μια μικρότερη αδερφή, την Ελίζαμπεθ (1924 - ) και έναν αδερφό, τον Γκάρεθ Ούρλιχ βαν ντεν Μπόγκαρντ, παραγωγό διαφημιστικών ταινιών, που γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1933 στο Χέντον.Το σπίτι της οικογένειας στο βόρειο Λονδίνο ήταν στενάχωρο, κι έτσι ο Μπόγκαρντ μετακόμισε στη Γλασκώβη για να μείνει σε συγγενείς της μητέρας του. Έμεινε εκεί περισσότερα από τρία χρόνια, επιστρέφοντας στα τέλη του 1937. Φοίτησε στο University College School και στο πρώην Λύκειο Επιστημών Allan Glen στη Γλασκώβη, μια εποχή που περιέγραψε στην αυτοβιογραφία του ως δυστυχισμένη. Εξασφάλισε υποτροφία στο Βασιλικό Κολλέγιο Τεχνών, ολοκλήρωσε τη διετή φοίτησή του και βρήκε «δουλειά στα παρασκήνια ως σερβιτόρος με επτά σελίνια και έξι πένες την εβδομάδα». Μια ευκαιρία να κάνει τον αντικαταστάτη έπεισε τον Μπόγκαρντ ότι «χρειαζόταν επιπλέον βασική εκπαίδευση και εντάχθηκε σε έναν επαρχιακό θίασο». Η πρώτη του εμφάνιση στην οθόνη ήταν στην κωμωδία Μπράβο, Τζορτζ! (1939). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Ντέρεκ Μπόγκαρντ (Πιπ) υπηρέτησε στον Βρετανικό Στρατό τόσο στην Ευρώπη όσο και στον Ειρηνικό, κυρίως ως αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών. Ο Μπόγκαρντ υπηρέτησε ως αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών στην ομάδα του στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερι που απελευθέρωσε την Ευρώπη. Το βιβλίο Spies in the Sky μιλά για το έργο του Μπόγκαρντ στον απόηχο της Μάχης της Νορμανδίας, μετακινούμενος στη Νορμανδία με μονάδες της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας. Μέχρι τον Ιούλιο του 1944, βρίσκονταν στο αεροδρόμιο "B.8" στο Σομερβιέ, κοντά στη Μπαγιέ. Χωριά σε βασικές διαδρομές βομβαρδίστηκαν σφοδρά για να αποτρέψουν τα τεθωρακισμένα της Βέρμαχτ να περάσουν. Ο Μπόγκαρντ είπε ότι ήταν ένας από τους πρώτους αξιωματικούς των Συμμάχων που έφτασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν στη Γερμανία στις 20 Απριλίου 1945, μια εμπειρία που είχε τεράστια επίδραση πάνω του και για την οποία δυσκολευόταν να μιλήσει πολλά χρόνια. Υπήρξαν αμφιβολίες για το αν πραγματικά επισκέφτηκε το Μπέλζεν, αν και, περισσότερο από μια δεκαετία μετά τη δημοσίευση της βιογραφίας του και μετά από πρόσθετη έρευνα, ο Τζον Κόλντστριμ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "είναι πλέον δυνατό να δηλώσουμε με κάποια σιγουριά ότι πάτησε τουλάχιστον το πόδι του στο στρατόπεδο". Η φρίκη και η αποστροφή για τη σκληρότητα και την απανθρωπιά που είπε ότι είδε του άφησε με μια βαθιά ριζωμένη εχθρότητα προς τη Γερμανία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, έγραψε ότι θα κατέβαινε από έναν ανελκυστήρα αν ήταν μέσα ένας Γερμανός της γενιάς του. Ωστόσο, τρεις από τους πιο αξέχαστους κινηματογραφικούς ρόλους του ήταν ως Γερμανός, ένας από αυτούς ως πρώην αξιωματικός του SS στην ταινία Ο θυρωρός της νύχτας (1974). Ο Μπόγκαρντ εκφράστηκε δημόσια προς το τέλος της ζωής του υπέρ της εθελοντικής ευθανασίας, της οποίας έγινε ένθερμος υποστηρικτής αφότου έγινε μάρτυρας του παρατεταμένος θανάτου του ισόβιου συντρόφου και μάνατζέρ του Άντονι Φόργουντ (πρώην συζύγου της ηθοποιού Γκλίνις Τζονς) το 1988. Το ντεμπούτο του Μπόγκαρντ στο θέατρο Γουέστ Εντ του Λονδίνου έγινε το 1939, με το καλλιτεχνικό όνομα "Ντέρεκ Μπόγκαρντ", στο έργο Cornelius. Μετά τον πόλεμο, άρχισε να παίρνει κινηματογραφικούς ρόλους χρησιμοποιώντας το όνομα «Ντερκ Μπόγκαρντ». Ένας από τους πρώτους πρωταγωνιστικούς ρόλους του Μπόγκαρντ ήταν στην ταινία του 1949 Once a Jolly Swagman, όπου έπαιζε έναν τολμηρό μοτοσικλετιστή. Ο Μπόγκαρντ υπέργραψεσυμβόλαιο στην εταιρεία Rank μετά την εμφάνισή του στην Πονεμένη καρδιά (1948), όπου έπαιξε τον πρώτο του ρόλο, αντικαθιστώντας τον Στιούαρτ Γκρέιντζερ. Ένας άλλος πρώιμος ρόλος του ήταν στον Άγνωστο με τη μαύρη Κάντιλακ (1950), υποδυόμενος έναν κουκουλοφόρο που πυροβολεί και σκοτώνει έναν αστυνομικό, ενώ στο φιλμ νουάρ Το μυστήριο των Παρισίων (1950) έπαιξε έναν όμορφο καλλιτέχνη που σώζει την Τζιν Σίμονς κατά τη διάρκεια της Παγκόσμιας Έκθεσης στο Παρίσι. Έπαιξε επίσης ρόλους ως δολοφόνος κατά λάθος στο Μάρτυς του εγκλήματος (1952), ως νεαρός αντισμήναρχος στο Appointment στο Λονδίνο (1953) και στη Σκιά του τρίτου ανθρώπου (1953), ως άδικα φυλακισμένος. Ο Μπόγκαρντ εμφανίστηκε ως φοιτητής ιατρικής στο Doctor in the House (1954), μια ταινία που τον έκανε έναν από τους πιο δημοφιλείς Βρετανούς αστέρες της δεκαετίας του 1950. Η ταινία ήταν η πρώτη από τη σειρά ταινιών Doctor βασισμένη στα βιβλία του Ρίτσαρντ Γκόρντον. Στο Έξαλλη από πόθο (1954), ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε έναν νευρωτικό εγκληματία. Ήταν η πρώτη ταινία του Μπόγκαρντ για τον ομογενή Αμερικανό σκηνοθέτη Τζόζεφ Λόουζι. Γύρισε τη δεύτερη ταινία της σειράς Doctor με τίτλο Ραντεβού στη Μεσόγειο (1955) συμπρωταγωνιστώντας με την Μπριζίτ Μπαρντό σε έναν από τους πρώτους της κινηματογραφικούς ρόλους. Υποδύθηκε έναν άποικο στο Σίμπα, η στρατιά του αίματος (1955), ενώ στο Μυστικό της μαύρης σκιάς (1955), υποδύθηκε έναν άντρα που παντρεύεται γυναίκες για τα λεφτά τους και στη συνέχεια τις δολοφονεί. Έπαιξε επίσης στις ταινίες Ο δραπέτης του κόκκινου μύλου (1956), Doctor at Large (1957), στο πλαίσιο της σειράς ταινιών Doctor, με το μετέπειτα κορίτσι του Τζέιμς Μποντ Σίρλεϊ Ίτον, στην Απαγωγή του στρατηγού Κράιπε (1957) με θέμα την απαγωγή του Γερμανού στρατηγού Χάινριχ Κράιπε στην Κρήτη από τους Πάτρικ Λι Φέρμορ (Μπόγκαρντ) και Σ. Στάνλεϊ Μπς (Ντέιβιντ Όξλεϊ), στο Αν μιλούσε ο άνεμος (1958) ως σμηναγός στην Άπω Ανατολή, που ερωτεύεται μια Γιαπωνέζα δασκάλα, στο Το δίλημμα του γιατρού (1959), πάνω σε ένα θεατρικό έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο με συμπρωταγωνίστρια τη Λέσλι Καρόν και στο Η νύχτα είναι εχθρός μου (1959), σε τρεις ξεχωριστούς ρόλους με συμπρωταγωνίστρια την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Μετά την αποχώρησή του από τη Rank στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Μπόγκαρντ εγκατέλειψε την εντυπωσιακή του εικόνα και «διάλεξε ρόλους που αμφισβήτησαν την ηθική και που διεύρυναν την οπτική του κινηματογράφου». Πρωταγωνίστησε στην ταινία Το τηλεφώνημα που σκοτώνει (1961), υποδυόμενος έναν Λονδρέζο δικηγόρο που πολεμά τους εκβιαστές ενός νεαρού άνδρα με τον οποίο είχε βαθιά συναισθηματική σχέση. Το τηλεφώνημα που σκοτώνει ήταν η πρώτη βρετανική ταινία που απεικόνισε την ταπείνωση στην οποία εκτέθηκαν οι ομοφυλόφιλοι μέσω του απαγορευτικού νόμου ως θυματοποιημένη μειονότητα. Λέγεται ότι είχε επίδραση στον μεταγενέστερο νόμο περί σεξουαλικών παραβάσεων του 1967 που έβαλε τέλος στο παράνομο καθεστώς της ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας των ανδρών. Υποδύθηκε έναν παρακμιακό παρκαδόρο στον Υπηρέτη (1963), σε σενάριο του Χάρολντ Πίντερ, για το οποίο κέρδισε βραβείο BAFTA. Εκείνη τη χρονιά κυκλοφόρησε επίσης Ο ύποπτος του εξπρές του Λονδίνου, στο οποίο υποδύθηκε έναν καθηγητή που διεξήγαγε πειράματα στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Το επόμενο έτος έπαιξε στην αντιπολεμική ταινία Σταυροί στα χαρακώματα, στον ρόλο ενός αξιωματικού του στρατού σε ένα στρατοδικείο, όπου υπερασπιζόταν απρόθυμα έναν λιποτάκτη. Κέρδισε ένα δεύτερο BAFTA για τον ρόλο του ως τηλεοπτικός σεναριογράφος Ρόμπερτ Γκολντ στο Ντάρλινγκ (1965), σε σκηνοθεσία Τζον Σλέσιντζερ. Επίσης, έπαιξε στο Τρίγωνο των αμαρτωλών (1967), το οποίο εξιστορούσε τα βάσανα ενός βαριεστημένου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το αμαρτωλό σπίτι (1967) είναι ένα φιλμ νουάρ και η βρετανική υποψηφιότητα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στο οποίο ο Μπόγκαρντ υποδύεται έναν ανήσυχο πατέρα. Στην πρώτη του συνεργασία με τον Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία Οι καταραμένοι (1969), ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε τον Γερμανό βιομήχανο Φρέντερικ Μπρούκμαν. Δύο χρόνια αργότερα ο Βισκόντι ήταν ξανά στο τιμόνι όταν ο Μπόγκαρντ υποδύθηκε τον Γκούσταβ φον Άσενμπαχ στο Θάνατος στη Βενετία δίπλα στη Σιλβάνα Μάνγκανο. Το 1974, το αμφιλεγόμενο Ο θυρωρός της νύχτας είδε τον Μπόγκαρντ ως πρώην ναζί με συμπρωταγωνίστρια τη Σάρλοτ Ράμπλινγκ σε σκηνοθεσία της Λιλιάνα Καβάνι. Έπαιξε τον δικηγόρο ενός ετοιμοθάνατου, αλκοολικού συγγραφέα (Τζον Γκίλγκουντ) στην πολυδιάστατη γαλλική ταινία Providence (1977), σε σκηνοθεσία Αλέν Ρενέ δίπλα στην Έλεν Μπέρστιν και τον βιομήχανο Χέρμαν Χέρμαν, ο οποίος τρελαίνεται στην Απόγνωση (1978) σσε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. «Ήταν η καλύτερη ερμνηνεία που έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου», είπε αργότερα. «Ο Φασμπίντερ... κυριολεκτικά κατέστρεψε την ταινία. Την έκοψε με ένα ψαλίδι». Αυτό οδήγησε τον Μπόγκαρντ σε ένα εκτεταμένο διάλειμμα. «Έτσι τα παράτησα και δεν έκανα άλλη ταινία για δεκατέσσερα χρόνια». Επέστρεψε για μια τελευταία φορά, ως πατέρας στη Γλυκιά νοσταγλία (1991) του Μπερτράν Ταβερνιέ με συμπρωταγωνίστρια την Τζέιν Μπίρκιν ως κόρη του. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ο Μπόγκαρντ έπαιξε απέναντι από πολλούς διάσημους σταρ. Στο Ο άγγελος με τα κόκκινα (1960) υποδύθηκε έναν πρώην ιερέα που ερωτεύεται την καμπαρετζού Άβα Γκάρντνερ κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου με συμπρωταγωνιστή τον Τζόζεφ Κότεν. Την ίδια χρονιά, στο Song Without End υποδύθηκε τον Ούγγρο συνθέτη και βιρτουόζο πιανίστα Φραντς Λιστ, αρχικά σε σκηνοθεσία Τσαρλς Βίντορ (που πέθανε στα γυρίσματα) και αργότερα σε σκηνοθεσία του φίλου του Μπόγκαρντ, Τζορτζ Κιούκορ. Στην ταινία Η μοίρα τους ήταν γραμμένη με αίμα (1961) πρωταγωνίστησε ως Μεξικανός ληστής. Στην ταινία Η ανταρσία του καταδρομικού "Ατρόμητος" (1962), έπαιξε τον σαδιστή Σκοτ-Μπάζετ με συμπρωταγωνιστή τον σερ Άλεκ Γκίνες, ενώ στο Θέλω μόνο την αγάπη σου (1963), συμπρωταγωνίστησε με την Τζούντι Γκάρλαντ στον τελευταίο της ρόλο στην οθόνη. Έπαιξε επίσης στο 2ο γραφείο κατασκοπείας (1964), μια παρωδία ταινιών κατασκοπείας τύπου Τζέιμς Μποντ, στο Modesty Blaise (1966) δίπλα στη Μόνικα Βίτι και τον Τέρενς Σταμπ, στον Άνθρωπο από το Κίεβο (1968), με συμπρωταγωνιστή τον Άλαν Μπέιτς, στο Ένας άντρας με 100 κορίτσια σε επικίνδυνη αποστολή (1968), στον ρόλο ενός μαθηματικού που εργάζεται στην αποκρυπτογράφηση ενός κώδικα και που ερωτεύεται τη Σουζάνα Γιορκ, με συμπρωταγωνιστή πάλι τον σερ Τζον Γκίλγκουντ, στο Αυτός ο υπέροχος πόλεμος (1969), με συμπρωταγωνιστές τους σερ Τζον Γκίλγκουντ και σερ Λόρενς Ολίβιε σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ατένμπορο, στο Αλεξάνδρεια (1969), σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορμε την Ανούκ Εμέ και στη Νυχτερινή πτήση από Μόσχα (1973), με συμπρωταγωνιστές τους Χένρι Φόντα και Γιουλ Μπρίνερ. Στην ταινία Η γέφυρα του Άρνεμ (1977), με πρωταγωνιστή επίσης τον Σον Κόνερι, πάλι σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Ατένμπορο, ο Μπόγκαρντ έδωσε μια αμφιλεγόμενη ερμηνεία ως υποστράτηγος Φρέντερικ Μπράουνινγκ. Ο Μπόγκαρντ ισχυρίστηκε ότι γνώριζε τον στρατηγό Μπράουνινγκ από την εποχή που υπηρετούσε στο επιτελείο του στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερι κατά τη διάρκεια του πολέμου, και διαφώνησε με την εν πολλοίς αρνητική απεικόνιση του στρατηγού τον οποίο έπαιζε στην ταινία. Η χήρα του Μπράουνινγκ, συγγραφέας ντέιμ Δάφνη Ντι Μοριέ, επιτέθηκε άγρια σε αυτήν την απεικόνιση και "έπεισε λανθασμένα [τον Μπόγκαρντ] ότι ο πρόσφατα Ρίτσαρντ [Ατένμπορο] που πρόσφατα είχε γίνει 'σερ' την είχε επινοήσει σκόπιμα για να καταστρέψει τη δική του ευκαιρία να γίνει ιππότης". Ενώ αρκετοί από τους συναδέλφους του ηθοποιούς ήταν βετεράνοι, ο Μπόγκαρντ ήταν το μόνο μέλος του καστ που υπηρέτησε στις μάχες που απεικονίζονται στην ταινία, έχοντας εισέλθει στις Βρυξέλλες την επομένη της απελευθέρωσής τους. Το 1977, ο Μπόγκαρντ ξεκίνησε τη δεύτερη καριέρα του ως συγγραφέας. Ξεκινώντας με τον πρώτο τόμο A Postillion Struck by Lightning, έγραψε μια σειρά από 15 βιβλία μπεστ σέλερ: εννέα με απομνημονεύματα και έξι με μυθιστορήματα, καθώς και δοκίμια, κριτικές, ποίηση και δημοσιογραφία. Ως συγγραφέας, ο Μπόγκαρντ επέδειξε ένα πνευματώδες, κομψό, εξαιρετικά λόγιο και εμβριθές ύφος. Ενώ είχε συμβόλαιο με τη Rank, ο Μπόγκαρντ επρόκειτο να παίξει το ρόλο του Τόμας Έντουαρντ Λόρενς σε μια προτεινόμενη ταινία με τίτλο Lawrence σε σενάριο Τέρενς Ράτιγκαν και σκηνοθεσία του Άντονι Άσκουιθ. Την παραμονή των γυρισμάτων, μετά από ένα χρόνο προετοιμασίας, η παραγωγή ακυρώθηκε χωρίς πλήρη εξήγηση -μάλλον για λόγους προϋπολογισμού- προς απογοήτευση και των τριών ανδρών. Η απότομη ακύρωση του Lawrence, ενός ρόλου που ανυπομονούσε να παίξει ο Μπόγκαρντ, ήταν μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις του στην οθόνη. Ο Μπόγκαρντ φέρεται να ήταν επίσης υποψήφιος για τον ομώνυμο ρόλο στο Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) της MGM, ενώ νωρίτερα είχε αρνηθεί τον ρόλο του Λουί Ζουρντάν ως Γκαστόν στη Ζιζί της MGM (1958).Το συμβόλαιό του με τη Rank τον είχε αποκλείσει από τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του πρωτοποριακού θεατρικού έργου του Τζον Όσμπορν Κοίτα πίσω οργισμένος το 1959. Το 1961, προσφέρθηκε στον Μπόγκαρντ η ευκαιρία να παίξει τον Άμλετ στο πρόσφατα ιδρυθέν Chichester Festival Theatre με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Λόρενς Ολίβιε αλλά αναγκάστηκε να αρνηθεί λόγω των κινηματογραφικών του δεσμεύσεων. Ο Μπόγκαρντ αργότερα είπε ότι μετάνιωσε που απέρριψε την προσφορά του Ολίβιε και μαζί της την ευκαιρία να «μάθω πραγματικά την τέχνη μου». Για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, ο Μπόγκαρντ μοιραζόταν τα σπίτια του, πρώτα στο Άμερσαμ του Μπάκιγχαμσιρ και μετά στη Γαλλία, με τον Άντονι Φόργουντ, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Γκλίνις Τζονς τη δεκαετία του 1940. Ήταν μαζί μέχρι τον θάνατο του Φόργουντ το 1988. Ο Μπόγκαρντ αρνήθηκε επανειλημμένα ότι η σχέση του με τον Φόργουντ ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από πλατωνική. Υπήρχαν πολλές εικασίες για το αν αυτό όντως ίσχυε, δεδομένου ότι οι ομοφυλοφιλικές πράξεις μεταξύ ανδρών θεωρούνταν έγκλημα κατά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του και θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε δίωξη και φυλάκιση. Τα συμβόλαια της Rank περιελάμβαναν ρήτρες περί΄ηθικής, που προέβλεπαν λύση σε περίπτωση «ανήθικης συμπεριφοράς» εκ μέρους του ηθοποιού, όπως σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, θέτοντας έτσι πιθανώς την καριέρα του ηθοποιού σε κίνδυνο.Η άρνηση του Μπόγκαρντ να συνάψει γάμο συμφέροντος ήταν πιθανώς ο κύριος λόγος για την αποτυχία του να γίνει αστέρι στο Χόλιγουντ, μαζί με την καλλιτεχνική και εμπορική αποτυχία του Song Without End. Η φίλη του, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, πίστευε ότι δεν έκανε coming out, γιατί αυτό θα υπογράμμιζε αφόρητα τη θλίψη του που αναγκάστηκε να καμουφλάρει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό κατά τη διάρκεια της κινηματογραφικής του καριέρας. Πάλεψε με το τραύμα της ενεργού υπηρεσίας του, που επιδεινώθηκε από τη γρήγορη φήμη, λέγοντας: «Πρώτα ήταν ο πόλεμος και μετά η ειρήνη που έπρεπε να αντιμετωπίσω, και μετά ξαφνικά έγινα αστέρι του κινηματογράφου. Έγινε πολύ νωρίς». Ο Μπόγκαρντ έπαθε ελαφρύ εγκεφαλικό τον Νοέμβριο του 1987, ενώ ο Φόργουντ πέθαινε από καρκίνο του ήπατος και νόσο του Πάρκινσον. Τον Σεπτέμβριο του 1996, υποβλήθηκε σε αγγειοπλαστική για να ξεμπλοκάρει τις αρτηρίες που οδηγούσαν στην καρδιά του και υπέστη οξύ εγκεφαλικό μετά την επέμβαση. Έμεινε παράλυτος στη μία πλευρά του σώματός του, κάτι που επηρέασε την ομιλία του. Μετά το εγκεφαλικό χρησιμοποιούσε αμαξίδιο. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τον τελευταίο τόμο της αυτοβιογραφίας του, που κάλυπτε τα αποτελέσματα του εγκεφαλικού, και δημοσίευσε μια έκδοση των δημοσιογραφικών του κειμένων, κυρίως από την εφημερίδα The Telegraph. Πέρασε λίγο χρόνο με τη φίλη του Λορίν Μπακόλ μία μέρα πριν πεθάνει στο σπίτι του στο Λονδίνο από καρδιακή προσβολή στις 8 Μαΐου 1999, σε ηλικία 78 ετών. Η τέφρα του σκορπίστηκε στο πρώην κτήμα του στο Γκρας της νότιας Γαλλίας. Οι τίτλοι που αναγράφονται μετά από αστερίσκο (*) είναι ταινίες που έχουν γυριστεί για την τηλεόραση. A Postillion Struck by Lightning, 1977 Snakes and Ladders, 1978 An Orderly Man, 1983 Backcloth, 1986 A Particular Friendship, 1989 Great Meadow: An Evocation, 1992 A Short Walk from Harrods, 1993 Cleared for Take-Off, 1995 For the Time Being: Collected Journalism, 1998 Dirk Bogarde: The Complete Autobiography (περιλαμβάνει μόνο τις πρώτες τέσσερις αυτοβιογραφίες) A Gentle Occupation, 1980 Voices in the Garden, 1981 West of Sunset, 1984 Jericho, 1991 A Period of Adjustment, 1994 Closing Ranks, 1997 Lyrics for Lovers (London Records, 1960) Η εύθυμη χήρα (ρόλος πρόζας) Επίσημος ιστότοπος του Dirk Bogarde Estate Ντερκ Μπόγκαρντ στην IMDb Dirk Bogarde του Neil McNally Dirk Bogarde στο glbtq.com Οι επιστολές του Dirk Bogarde Μέρος 1 Μέρος 2 Συνέντευξη στον Russell Harty το 1986