IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γενικές εκλογές του Μαλάουι (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαλάουι στις 21 Μαΐου 2019 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, την Εθνοσυνέλευση και τους τοπικούς κυβερνητικούς συμβούλους. Οι εκλογές διεξήχθησαν με το πλειοψηφικό σύστημα και αμφισβητήθηκαν ευρέως. Με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, του 2020, ακυρώθηκε το αποτέλεσμα που ήταν η επανεκλογή του Μουταρίκα, και διατάχθηκε η εκ νέου διεξαγωγή γενικών εκλογών πριν τον Ιούλιο του 2020 με το σύστημα των δύο γύρων και όχι με το πλειοψηφικό.

 Ο πρόεδρος του Μαλάουι εκλέγεται χρησιμοποιώντας το πλειοψηφικό σύστημα . Ο υποψήφιος που λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους είναι ο νικητής των εκλογών. Τα 193 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται επίσης με πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Συνολικά δέκα υποψήφιοι καταχωρήθηκαν για να κατέλθουν στις εκλογές. Ο κάτοχος της προεδρίας Πίτερ Μουταρίκα του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (DPP) διεκδίκησε μια δεύτερη θητεία. Ο αντιπρόεδρος Σόλος Τσιλίμα ήταν επίσης υποψήφιος στις εκλογές με το Ενωμένο Κίνημα Μεταμόρφωσης (UTM), έχοντας εγκαταλείψει το DPP το 2018. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι περιελάμβαναν τον Λάζαρους Τσακουέρα (Κογκρέσο του Μαλάουι) και τον Ατουπέλε Μουλούζι (Ενωτικό Δημοκρατικό Μέτωπο). Η πρώην πρόεδρος Τζόις Μπάντα ( Λαϊκό Κόμμα ) σκόπευε αρχικά να είναι υποψήφια για την προεδρία, αλλά απέσυρε την υποψηφιότητά της δύο μήνες πριν τις εκλογές. Αργότερα υποστήριξε τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης Λάζαρους Τσακουέρα. Ο Ρας Τσικομένι Τσίρουα αποκλείστηκε λόγω έλλειψης χρημάτων και δεν κατάφερε να συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές. Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2019 ήταν εξαιρετικά αμφισβητούμενα και οι ηγέτες της αντιπολίτευσης, υπό την ηγεσία του Λάζαρους Τσακουέρα και του Σόλος Τσιλίμα, αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα ενώπιον του δικαστηρίου. Επίσης, κατέληξαν σε διαμαρτυρίες σε ολόκληρη τη χώρα τον Μάιο, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2019, κατά τις οποίες οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν νοθεία στα αποτελέσματα υπέρ του Πίτερ Μουταρίκα και της Τζέιν Ανσάχ. Ζήτησαν επίσης την παραίτηση της προέδρου της Εκλογικής Επιτροπής του Μαλάουι, Τζέιν Ανσάχ . Η νεολαία του Μαλάουι οργάνωσε μια εκστρατεία με τίτλο Η Τζέιν Ανσάχ πρέπει να πέσει, η οποία περιελάμβανε πολλές ημέρες διαμαρτυρίας σε διάφορες πόλεις. Σε απάντηση, χιλιάδες γυναίκες στο Μαλάουι διεξήγαγαν διαδηλώσεις αλληλεγγύης «Είμαι η Τζέιν Ανσάχ», υποστηρίζοντας ότι η Ανσάχ ήταν θύμα διακρίσεων λόγω φύλου Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 οι δικαστές από το Συνταγματικό Δικαστήριο του Μαλάουι ανέγνωσαν την αποφασή τους για τις αμφισβητούμενες εκλογές σε περισσότερες από 7 ώρες. Το έγγραφο ήταν 500 σελίδων. Με την απόφασή του, το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών της 21ης Μαΐου 2019, καθώς κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είχε γίνει νοθεία και δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες. Νέες εκλογές αποφασίστηκε να διεξαχθούν με το σύστημα των 2 γύρων (και όχι με το πλειοψηφικό) σε διάστημα εντός 150 ημερών. Η ακύρωση είναι άνευ προηγουμένου για το Μαλάουι και είναι η δεύτερη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην Αφρική, μετά την ακύρωση των προεδρικών εκλογών στην Κένυα το 2017.
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας

Ο Εμμανουήλ Φιλιβέρτος (Emmanuel-Philibert de Savoie, 8 Ιουλίου 1528 - 30 Αυγούστου 1580), γνωστός επίσης ως Testa di ferro, "Σιδηροκέφαλος", λόγω της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, ήταν δούκας της Σαβοΐας από το 1553 έως το 1580. Ήταν μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας.

 Γεννήθηκε στο Σαμπερύ. Ήταν γιος του Καρόλου Γ' δούκα της Σαβοΐας και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Εμμανουήλ Α' βασιλιά της Πορτογαλίας. Ήταν το μόνο από τα εννέα παιδιά των γονέων του που επέζησε. Υπηρέτησε στον στρατό του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Γερμανίας, συζύγου της Ισαβέλλας που ήταν αδελφή της μητέρας του. Στον πόλεμο εναντίον του Φραγκίσκου Α΄ των Βαλουά διακρίθηκε στην κατάληψη της Εσντίν το 1553. Ένα μήνα αργότερα απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε, αλλά σχεδόν όλη η Σαβοΐα κατεχόταν από τους Γάλλους ήδη από το 1536. Έτσι συνέχισε να υπηρετεί τους Αψβούργους· ο εξάδελφός του Φίλιππος Β΄ βασιλιάς της Ισπανίας τον διόρισε κυβερνήτη των Κάτω Χωρών (1555-59). Από εκεί εισέβαλε στη Β. Γαλλία και κέρδισε λαμπρή νίκη στο Σαιν-Κουεντίν το 1557. Ήταν ένας από τους μνηστήρες για την Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Το 1559 υπέγραψε την Ειρήνη του Κατώ-Καμπρεζί μεταξύ της Ισπανίας και της Γαλλίας, με την οποία αποκτούσε το δουκάτο του· επίσης νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Όταν απεβίωσε ο αδελφός της μητέρας του Ερρίκος των Αβίς βασιλιάς της Πορτογαλίας, διεκδίκησε το θρόνο, αλλά όταν αντιλήφθηκε ότι και ο Φίλιππος Β' διεκδικούσε το θρόνο, αποσύρθηκε. Πέρασε το υπόλοιπο της βασιλείας του προσπαθώντας να ανακτήσει ό,τι είχε καταληφθεί από τη Γαλλία, κάνοντας δαπανηρούς πολέμους. Ήταν επιδέξιος στην πολιτική στρατηγική και εκμεταλλεύτηκε διάφορες διαμάχες στην Ευρώπη για να ανακτά σιγά έδαφος από τη Γαλλία ή την Ισπανία, όπως π.χ. το Τορίνο. Αγόρασε δύο περιοχές. Μετακίνησε την πρωτεύουσα του δουκάτου από το Σαμπερί στο Τορίνο και έκανε επίσημη γλώσσα, αντί της λατινικής, την ιταλική. Καθώς προσπαθούσε να αποκτήσει τη μαρκιωνία του Σαλούτζο, απεβίωσε στο Τορίνο. Ετάφη στο παρεκκλήσιο του Καθεδρικού του Τορίνο, στο οποίο είχε μεταφέρει την Ιερά Σινδόνη το 1578. Το 1559 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574), κόρη του εξαδέλφου του Φραγκίσκου Α' βασιλιά της Γαλλίας. Είχε τέκνα: Κάρολος-Εμμανουήλ Α' 1562 - 1630, δούκας της Σαβοΐας. Cambridge modern History, Volume 1, Stanley Leathes, G. W. (George Walter) Prothero, Sir Adolphus William Ward, CUP Archive, 1964, pg. 399–400
Αμμούσα Αιτωλοακαρνανίας

Η Αμμούσα είναι παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 76 κατοίκους.

 Η Αμμούσα βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Αιτωλοακαρνανίας, δίπλα στην ΕΟ42 Αμφιλοχίας - Λευκάδας και απέχει 16,5 χλμ. ΝΔ. της Βόνιτσας και 10 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας. Δυτικά και δίπλα του χωριού είναι η λίμνη Βουλκαρία, της οποίας ο υγρότοπος αποτελεί σημαντικό βιότοπο και προστατεύεται από τη συνθήκη Ραμσάρ. Στα βόρεια του οικισμού περνάει μια στενή διώρυγα - κανάλι μήκους 1.400 μέτρων που συνδέει τη λίμνη με την θάλασσα και ονομάζεται "κανάλι της Κλεοπάτρας" (βλ. Ναυμαχία του Ακτίου) και είναι το όριο με το γειτονικό χωριό Άγιος Νικόλαος. Η Αμμούσα αναφέρεται επίσημα το 1991 να ανήκει στην τότε κοινότητα Πλαγιάς της επαρχίας Βονίτσης και Ξηρομέρου. Αργότερα υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κεκροπίας (μετέπειτα Παλαίρου), ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Πλαγιά και την Παλιά Πλαγιά αποτελούν την Τοπική κοινότητα Πλαγιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πάλαιρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας.
Καρλόττα της Γαλλίας

Η Καρλόττα της Γαλλίας (23 Οκτωβρίου 1516 - 18 Σεπτεμβρίου 1524) ήταν μια πριγκίπισσα της Γαλλίας, η οποία πέθανε ως παιδί. Ήταν η δεύτερη κόρη του Βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ και της Κλαυδία της Γαλλίας.

 Η Καρλόττα γεννήθηκε στο κάστρο του Αμπουάζ, στις 23 Οκτωβρίου 1516. Είχε γαλαζοπράσινα μάτια και φωτεινά κόκκινα μαλλιά. Ήταν ένα από τα έξι παιδιά του βασιλιά και της βασίλισσας της Γαλλίας που είχε κόκκινα μαλλιά, ένα χαρακτηριστικό που κληρονόμησε από την Άννα της Βρετάνης, μητέρα της Κλαυδίας και συνεπώς εκ μητρός γιαγιά της. Έζησε μια ευτυχισμένη ζωή, μετακομίζοντας από το Château de Amboise στο Château de Saint-Germain-en-Laye πριν από τον Μάρτιο του 1519. Με τα ρούχα και τα κοσμήματά της στα υπάρχοντα πορτρέτα, μπορεί να εκτιμηθεί η υψηλή κοινωνική της θέση. Το κομπολόι της, επίσης παρόν στους πίνακες, δείχνει ότι ήταν ευσεβής Καθολική. Οι ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες ανέθεσαν πορτρέτα των παιδιών τους για να καταγράψουν την ανάπτυξή τους και συχνά αντάλλασσαν αυτές τις εικόνες με άλλα βασιλικά σπίτια ως διπλωματική χειρονομία.Όταν η Καρλόττα ήταν ενός έτους, η μεγαλύτερη αδερφή της, Λουίζα, πέθανε από επιληπτικές κρίσεις. Χωρίς άλλο ζωντανό γιο, ο Φραγκίσκος αναγκάστηκε να ονομάσει την Καρλόττα Δελφίνη της Γαλλίας. Η θέση αυτή ήταν ισοδύναμη με εκείνη της σημερινής πριγκίπισσας της Ουαλίας (Ηνωμένο Βασίλειο) ή της πριγκίπισσας των Αστουριών (Ισπανία). Ο πατέρας της ζήτησε αμέσως από τον Ζαν Κλουέ να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο της νέας Δελφίνης. Αλλά στις 28 Φεβρουαρίου 1518, η βασίλισσα Κλαυδία γέννησε ένα αγόρι, ονόματι Φραγκίσκο, κάτι που υποβίβασε την Καρλόττα στη διαδοχή. Ο Φραγκίσκος ονομάστηκε δελφίνος της Γαλλίας από τη γέννησή του και η Καρλόττα μετονομάστηκε Καρλόττα των Βαλουά. Η πριγκίπισσα πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στο κάστρο του Saint-Germain-en-Laye. Από τη γέννησή της, ήταν ένα εύθραυστο και ευαίσθητο παιδί. Όταν ολοκλήρωσε τα επτά, αρρώστησε από ιλαρά, την ίδια ασθένεια που είχε σκοτώσει τον θείο της, Κάρολο Ορλάνδο, σχεδόν τριάντα χρόνια νωρίτερα. Το μόνο άτομο που τη φρόντιζε όταν ήταν άρρωστη ήταν η θεία της, η Μαργαρίτα της Ναβάρρας. Η μητέρα της είχε πεθάνει δύο μήνες νωρίτερα. Η γιαγιά της, Λουίζα, ήταν πολύ άρρωστη και ο πατέρας της είχε πάει στον πόλεμο - τον ιταλικό πόλεμο του 1521-1526 - οπότε δεν βρισκόταν εκεί τη στιγμή του θανάτου της κόρης του. Προφανώς, η Καρλόττα ήταν πολύ κοντά στη θεία της, η οποία καταστράφηκε όταν "το κοριτσάκι της" πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1524.Μετά το θάνατο της Καρλόττας, η θεία της, η Μαργαρίτα της Ναβάρρας, έγραψε το ποίημα "Διάλογοι με τη μορφή νυχτερινής όρασης". The Cambridge Modern History. A. W. Ward, editor. Vol. 2, p. 417. MacMillan Company, 1904. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Ουμάν

Η Ουμάν (ουκ. Умань) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Τσερκάσσι. Βρέχεται από τους ποταμούς Καμένκα και Ουμάνκα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 86,9 χιλιάδες κατοίκους (το 2012).

 Η άνοδος στην εξουσία των Γκαϊνταμάκ έφερε και στην κατάκτηση της πόλης. Οι διοικητές των ανταρτών που βρίσκονταν εκεί, ο Μαξίμ Ζελεζνιάκ και ο Γκόντα συνελήφθησαν. Ο Γκόντα μάλιστα εκτελέστηκε. Η διάρκεια της εκτέλεσης ήταν 7 μέρες. Κάηκαν τα οστά του, τα παπούτσια του, το δέρμα του και μόνο η παρέμβαση των ρωσικών αρχών σταμάτησε αυτή τη βαρβαρότητα. Το 1941, η πόλη είχε κατακτηθεί από τους Γερμανούς μετά την ήττα του Κόκκινου Στρατού στη Μάχη της Ουμάν. Σοφιέβσκι Πάρκ: Χτίστηκε από τον κόμη Ποτότσκι προς τιμήν της συζύγου του, Σοφίας. Ο τάφος του ιδρυτή της πόλης, Ναχμάν Μπραντζλάφ: Αυτό το αξιοθέατο προσελκυεεί πάνω από 20.000 προσκυνητές τον χρόνο. Γιούρι Μακουσίνσκι - Κινηματογραφιστής Λέων Γιαγκουπόλσκι - Σοβιετικός χημικός. Τάφος του Ναχμάν Μπραντζλάφ
Χάμχουνγκ

Το Χάμχουνγκ (κορεατικά:함흥시) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Βόρειας Κορέας. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Νότιας Χάμγκιονγκ, δηλαδή το Χάμγκιονγκναμ-ντο, και το 2008 είχε 768.551 κατοίκους.

 Το Χάμχουνγκ βρίσκεται στο αριστερό σκέλος του ποταμού Σόνγκτσον, στο ανατολικό τμήμα της πεδιάδας του Χάμχουνγκ, στην επαρχία Νότιας Χάμγκιονγκ, δηλαδή το Χάμγκιονγκναμ-ντο στα βορειοανατολικά της Βόρειας Κορέας. Το Χάμχουνγκ έχει εθνικό μουσείο και παράρτημα της ακαδημίας επιστημών και τα εξής Πανεπιστήμια και Επαγγελματικά Κολέγια: Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Χάμχουνγκ Πανεπιστήμιο Φαρμακευτικής του Χάμχουνγκ Πανεπιστήμιο Χημείας του Χάμχουνγκ Πανεπιστήμιο Ιατρικής του Χάμχουνγκ Κολέγιο Ποιότητας Ελέγχου του Χάμχουνγκ Κολέγιο Υδρογραφίας και Ενέργειας του Χάμχουνγκ Κολέγιο Ηλεκτρονικής και Αυτοματισμού του Χάμχουνγκ Η πόλη είναι ένα κέντρο μεταφορών που συνδέει διάφορα ανατολικά λιμάνια με τη βόρεια εσωτερική περιοχή. Το Χάμχουνγκ είναι γνωστό για το Κορεατικό πιάτο Νένγκμιον. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hamhung στο Wikimedia Commons
Τρεις άρχοντες και πέντε αυτοκράτορες

Οι τρεις άρχοντες και πέντε αυτοκράτορες ήταν μια ομάδα μυθικών κυβερνητών στην βόρεια αρχαία Κίνα που χρονολογήθηκαν στη συνέχεια στο χρονικό διάστημα από το 2852 ΠΚΕ περίπου έως το 2070 ΠΚΕ. Σήμερα θεωρούνται πολιτισμικοί ήρωες. Οι χρονολογήσεις αυτών των μυθολογικών μορφών είναι φανταστικές, αλλά σύμφωνα με ορισμένες αφηγήσεις προηγήθηκαν της δυναστείας Χσιά (μη εγγράμματη, χωρίς γραφή, και η οποία τεκμηριώνεται επίσης μόνο από μεταγενέστερες γραπτές πηγές).

 Οι Τρεις Άρχοντες, γνωστοί και ως Τρεις Αύγουστοι, ήταν θεοί-βασιλείς ή ημίθεοι που χρησιμοποιούσαν τις ικανότητές τους για να βελτιώσουν τις ζωές των ανθρώπων τους, προσδίδοντάς τους βασικές δεξιότητες και γνώσεις. Οι πέντε αυτοκράτορες παρουσιάζεται ως υποδειγματικοί σοφοί που κατείχαν υψηλά ηθικό χαρακτήρα και και έζησαν βίο μακρό, κυβερνώντας σε περίοδο μεγάλης ειρήνης. Στους Τρεις Άρχοντες αποδίδονται διάφορες ταυτότητες σε διαφορετικά κινεζικά ιστορικά κείμενα. Σε αυτούς τους βασιλείς αποδίδεται η εισαγωγή της χρήσης της φωτιάς. Επίσης δίδαξαν τους ανθρώπους πώς να χτίζουν τις κατοικίες τους και επινόησαν τη γεωργία. Η σύζυγος του Κίτρινου Αυτοκράτορα πιστώνεται με την επινόηση της σηροτροφίας. Στους βασιλείς πιστώνεται, επίσης, η ανακάλυψη της ιατρικής, η επινόηση του ημερολογίου και η κινεζική γραφή. Μετά την εποχή τους, ο Γιού ο Μέγας ίδρυσε τη δυναστεία Χσιά. Σύμφωνα με μια σύγχρονη θεωρία με ρίζες στα τέλη του 19ου αιώνα, ο κίτρινος αυτοκράτορας υποτίθεται ότι είναι ο πρόγονος των ανθρώπων Χούα Χσιά. Το μαυσωλείο του κίτρινου αυτοκράτορα εγέρθηκε στην επαρχία Σενσί προκειμένου να τιμηθεί ο μύθος της καταγωγής του. Allen, Herbert J. (translator) (1894). «Ssŭma Ch'ien's Historical Records, Introductory Chapter». Journal of the Royal Asiatic Society 26 (2): 269–295. doi:10.1017/S0035869X00143916. http://www.sacred-texts.com/journals/jras/1894-10.htm. Legge, James (μεταφραστής) (1865). «The Annals of the Bamboo Books: The reigns of Huang-te, Che, Chuen-heuh and Hëen-Yuen; The reigns of Yaou and Shun». The Chinese Classics, volume 3, part 1. σελίδες 108–116. Ιστορία της Κίνας Αρχειοθετήθηκε 2017-04-22 στο Wayback Machine. (αγγλ)
351 Ύρσα

Η Ύρσα (Yrsa) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,98. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ηρωίδα Ύρσα ή Ύρσε των σκανδιναβικών θρύλων.

 Η μέση διάμετρος της Ύρσας υπολογίσθηκε σε 39,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 65 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,288 (από δεδομένα του IRAS). Η Ύρσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 17 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δήμος Θέρμου

Ο Δήμος Θέρμου είναι ορεινός δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας με έδρα το Θέρμο, ιστορική κωμόπολη και κέντρο της ελληνιστικής Αιτωλικής Συμπολιτείας. Ο δήμος έλαβε τη σημερινή του μορφή το 1998 με το Σχέδιο Καποδίστριας. Εν συνεχεία έμεινε ανέπαφος από τον «Καλλικράτη», αφού πληρούσε το πληθυσμιακό κριτήριο (2.000 για ορεινούς δήμους) ώστε να αποφύγει τις αναγκαστικές συνενώσεις. Συνορεύει με τους δήμους Αγρινίου, Ναυπακτίας, και με την περιφερειακή ενότητα Ευρυτανίας. Έχει έκταση περίπου 334 τ.χλμ. και πληθυσμό 8.242 μόνιμων κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Ο δήμος Θέρμου, μετά το σχέδιο Καλλικράτης, περιλαμβάνει τις παρακάτω κοινότητες και οικισμούς: Σημειώσεις Τα στοιχεία προέρχονται από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012): «Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας» (αρχείο pdf). Ο πληθυσμός που αναφέρεται είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Μεταπολιτευτικά, πρώτος αιρετός πρόεδρος της τότε Κοινότητας Θέρμου ήταν ο Δημήτρης Αραπογιάννης. Στα αξιοθέατα της περιοχής περιλαμβάνεται η λίμνη Τριχωνίδα, ο ποταμός Εύηνος, ο αρχαιολογικός χώρος του Θέρμου, τα ιστορικά μοναστήρια της Μυρτιάς και της Αγίας Παρασκευής, ο ναός του Αγίου Νικολάου / Ταξιαρχών στην Αγία Σοφία και ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρα εξ Ιωαννίνων, κτίσμα του 1847 στο Αργυρό Πηγάδι. Επίσης, 3 χιλιόμετρα από το Θέρμο, στο χωριό Μέγας Δένδρος, όπου γεννήθηκε ο Κοσμάς ο Αιτωλός βρίσκονται τα θεμέλια του σπιτιού του καθώς και το μοναστήρι του Πατροκοσμά. Στο χωριό Άγια Σοφία υπάρχουν και οι δίδυμοι καταρράκτες Μόκιστας. Μπορεί να τους απολαύσει κανείς μέσω μονοπατιών, που έχουν κατασκευαστεί, καθώς και με αυτοκίνητο. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Θέρμου (dimos-thermou.gr) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Θέρμου (1912-1985) / Δήμου Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας (1985 κ.εξ.). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/11/2017. Πληροφορίες από τη νομαρχία Αιτ/νίας Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 ΕΕΤΑΑ- Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών στον Δήμο Θέρμου από το 1978 ως σήμερα.
Γκενπούκου

Το Γκενπούκου (元 服), είναι Ιαπωνική τελετή ενηλικίωσης, η οποία βασίστηκε στο έθιμο της κινεζικής δυναστείας των Τανγκ. Χρονολογείται από την κλασική περίοδο Νάρα της Ιαπωνίας (710–794 μ.Χ.). Αυτή η τελετή σηματοδοτούσε τη μετάβαση από την κατάσταση του παιδιού σε ενήλικα και την ανάληψη των ευθυνών που έχουν οι ενήλικες. Η ηλικία συμμετοχής ποικίλλει ανά την ιστορία και εξαρτάται από παράγοντες όπως το φύλο, το πολιτικό κλίμα και την κοινωνική κατάσταση. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν αριστοκρατικά παιδιά ηλικίας από 10 έως 20 ετών, και οι περισσότερες περιγραφές του γκενπούκου επικεντρώνονται στην τελετή των ανδρών και όχι των γυναικών, πράγμα που ίσως οφείλεται στον αποκλεισμό των γυναικών από πολιτικά σημαντικές θέσεις.

 Το Γκενπούκου θεωρούνταν παραδοσιακά ως πολύ σημαντική τελετή, η οποία επηρεάζει την πορεία της ζωής του ατόμου. Στην τελετή αυτή ένα παιδί ανταλλάζει την παιδική του ηλικία με το καθεστώς του ενήλικα. Η τελετή αυτή γινόταν από την περίοδο Νάρα (710–794 μ.Χ.) μέχρι και την περίοδο Τοκουγκάβα (1603–1868). Η τελετή υποστηριζόταν συνήθως από ένα μεγαλύτερο ηλικιακά πολιτικό μέλος το οπόιο ήταν καταξιωμένο κοινωνικά και περιελάμβανε την ανταλλαγή ενός παιδικού ονόματος με ένα νέο όνομα ενηλίκου, την υιοθέτηση ενήλικης κόμης και ενηλίκων ενδυμάτων, αλλά και την ανάληψη ενήλικων ευθυνών. Και άνδρες και γυναίκες υποβάλλονταν στην τελετή γκενπούκου, αλλά υπήρχαν διαφοροποιήσεις όσον αφορά την ένδυση, με τους άνδρες να λαμβάνουν καλύμματα κεφαλής όπως ένα τελετουργικό καπάκι δικαστηρίου ή κράνος σαμουράι και με τις γυναίκες να λαμβάνουν μια πλισέ φούστα. Ο πληθυσμός, και τα μέλη του πληθυσμού, που συμμετείχαν στο γκενπούκου εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό τόσο από την ιστορική χρονική περίοδο που έλαβε χώρα η τελετή όσο και από το είδος της κυβέρνησης που ίσχυε τότε. Δεδομένου ότι τα αριστοκρατικά παιδιά ηλικίας 10 έως 20 ετών συμμετείχαν στην τελετή γκενπούκου προκειμένου να αναλάβουν την κατάσταση αλλά και τις ευθύνες των ενηλίκων, ο ρόλος του αριστοκρατικού παιδιού ήταν να προετοιμαστεί για την ενήλικη ζωή. Και για τα αρσενικά αλλά και για τα θηλυκά παιδιά, οι μελέτες κατα τη διάρκεια της περίοδου Χέιαν ξεκινούσαν στις ηλικίες 3 και 4 ετών, συνήθως υπό την επίβλεψη μιας παραμάνας και ίσως και του συζύγου της.
106 Διώνη

Η Διώνη (Dione), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Κρόνου, είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,41. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομά της από την Τιτανίδα Διώνη της ελληνικής μυθολογίας. Θεωρείται μέλος της «Ομάδας αστεροειδών της Εκάβης», οι οποίοι περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο περίπου δύο φορές στο ίδιο χρονικό διάστημα που ο πλανήτης Δίας περιφέρεται μία (τροχιακός συντονισμός 2:1).

 Η μέση διάμετρος της Διώνης υπολογίσθηκε σε 146,6 χλμ. (από επιπρόσθηση αστέρα στις 19 Ιανουαρίου 1983), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,3 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Διώνης εκτιμάται σε 4,10 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 77,5 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Διώνης είναι G (παρόμοιος με αυτόν της Δήμητρας). Το ακριβές άλβεδό της είναι άγνωστο, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 117 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Διώνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 16 λεπτά, όπως υποδεικνύουν φωτομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2004-2005. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γιοχάνες Βάινριχ

Ο Γιοχάνες Βάινριχ (γερμανικά: Johannes Weinrich), (γεννημένος 21 Ιουλίου 1947 είναι Γερμανός ακροαριστερός τρομοκράτης και ιδρυτής των Επαναστατικών Πυρήνων (ΕΠ). Αργότερα έγινε στενός συνεργάτης του Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ γνωστό και ως Κάρλος το Τσακάλι. Επί του παρόντος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για φόνο.

 Ο Βάινριχ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, όπου οργάνωσε μια ριζοσπαστική φοιτητική ομάδα και έγινε ο ηγέτης της. Υπήρξε συμφοιτητής με τον Βίλφρεντ Μποζ. Μετά την αποφοίτηση του ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα βιβλιοπωλείο και αργοτερα έγινε διευθυντής του εκδοτικού Οίκου Roter Stern στη Φρανκφούρτη. Ο Βάινριχ θεωρείται ότι έχει οργανώσει διάφορες τρομοκρατικές ενέργειες για τον "Κάρλος" στην Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 1970 και του '80. Το 1975 ο Βάινριχ και ο Κάρλος επιχείρησαν να χτυπήσουν ένα ισραηλινό αεροπλάνο στο αεροδρόμιο Ορλύ με δύο εκτοξευτές πυραύλων RPG-7 για λογαριασμό του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι πύραυλοι αστόχησαν και χτύπησαν ένα άδειο αεροπλάνο και ένα κτίριο αντ 'αυτού. Ο Βάινριχ συνελλήφθηκε και προφυλακίστηκε για την παροχή των αυτοκινήτων που χρησιμοποιήθηκαν στην τρομοκρατική επίθεση, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μέχρι τη δίκη του για λόγους υγείας. Στη συνέχεια καταδικάστηκε σε οκτώ μήνες φυλάκιση αλλά έγινε φυγόδικος. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 γνώρισε στον Κάρλος τη Μαγκνταλένα Κοππ, η οποία ήταν σύντροφος του Βάινριχ εκείνη την εποχή και που αργότερα ο Κάρλος θα την παντρευτεί το 1979. Την 1η Ιουνίου του 1995, ο Βάινριχ συνελήφθη στην Υεμένη και εκδόθηκε στη Γερμανία. Πάνω του βρέθηκε ένα πλαστό διαβατήριο της Σομαλίας που τον ταυτοποιούσε ως Τζον Σάλεχ. Στη δίκη που ακολούθησε αντιμετώπισε κατηγορίες για δεκάδες τρομοκρατικές ενέργειες όπως η βομβιστική επίθεση στο κτίριο του ραδιοφωνικού σταθμού Radio Free Europe το 1981 στο Μόναχο, την έκρηξη βόμβας εναντίον ενός Άραβα εκδότη στο Παρίσι, το 1982, τη βομβιστική επίθεση εναντίον του Σαουδάραβα πρέσβη στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1983, σε συνεργασία με τον Ε.Λ.Α καθώς και την έκρηξη βόμβας στο Γαλλικό πολιτιστικό κέντρο στο Δυτικό Βερολίνο την ίδια χρονιά. Η απόφαση του δικαστηρίου που εκδόθηκε το 2000 τον έκρινε ένοχο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Ο Βάινριχ απεικονίζεται από τον Αλεξάντερ Σέερ στη μίνι τηλεοπτική σειρά Κάρλος γαλλογερμανικής παραγωγής του 2010. Επιθέσεις στο αεροδρόμιο του Ορλύ το 1975
Άμυλο

Το άμυλο (αγγλ. amylum, starch) χημικώς ανήκει στους πολυσακχαρίτες. Αποτελείται από δεκάδες χιλιάδες μόρια γλυκόζης, που ενώνονται με τον αποκαλούμενο «γλυκοζιτικό δεσμό» και σχηματίζουν σπειροειδή και διακλαδισμένη αλυσίδα. Συναντάται σε μορφή αμυλοκόκκων οι οποίοι περιλαμβάνουν την αμυλόζη (πολλά μόρια γλυκόζης σε γραμμική διάταξη), σε ποσοστό 20-25%, και την αμυλοπηκτίνη (πολλά μόρια γλυκόζης σε διακλαδισμένη διάταξη), σε ποσοστό 75-80%. Το άμυλο αποτελεί αποταμιευτικό πολυσακχαρίτη των φυτών, και διασπώμενο αποδίδει μόρια γλυκόζης, τα οποία, το φυτό χρησιμοποιεί πρωτίστως για την παραγωγή ενέργειας.

 Τροφές που περιέχουν άμυλο είναι οι τροφές φυτικής προέλευσης που δεν περιέχουν υψηλά ποσοστά νερού, όπως η πατάτα - ιδιαίτερα για την Ευρώπη - , το καρότο, το παντζάρι, το ρύζι, τα δημητριακά και κατ' επέκταση το αλεύρι, το ψωμί και τα μακαρόνια. Μια από τις κυριότερες ιδιότητες του αμύλου είναι η ζελατινοποίηση, όπου ένα αιώρημα αμύλου όταν θερμανθεί σε νερό ορισμένης θερμοκρασίας (56-60 °C) το νερό εισδύει στα μόρια της αμυλόζης και της αμυλοπηκτίνης με αποτέλεσμα την απότομη αύξηση του ιξώδους και τη μετατροπή του αιωρήματος σε γέλη (gel). Το φαινόμενο αυτό έχει σημασία στην αρτοποίηση, διότι κατά το ψήσιμο (ειδικότερα στα πρώτα στάδια του κλιβανισμού) το άμυλο ζελατινοποιείται. Το τροποποιημένο άμυλο, το οποίο δεν είναι γενετικά τροποποιημένο τρόφιμο, προέρχεται από επεξεργασία του αρχικού αμύλου είτε με φυσικές είτε με ενζυματικές είτε με χημικές μεθόδους, με στόχο την αλλαγή των ιδιοτήτων της αρχικής πρώτης ύλης. Το τροποποιημένο άμυλο χρησιμοποιείται σχεδόν εξ ίσου με το αρχικό σε πολλές εφαρμογές, ως παράγοντας διόγκωσης, ως σταθεροποιητής ή γαλακτωματοποιητής. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε φαρμακευτικά σκευάσματα ως έκδοχο, κυρίως σε δισκία ή ταμπλέτες, και ως παράγοντας δέσμευσης σε τύπους χαρτιού με ειδικές επικαλύψεις. Γλυκογόνο, η αποταμιευτική ουσία των ζώων και των μυκήτων. Codex General Standard for Food Additives: (GSFA) Online Database 192e.pdf(pdf)
Ανγκεράν Καρτόν

O Ανγκεράν Καρτόν (γαλλικά: Enguerrand Quarton) (περίπου 1410 – περ. 1466), αναφέρεται και ως Σαροντόν, ήταν Γάλλος ζωγράφος, εικονογράφος χειρογράφων και υαλουργός του ύστερου Μεσαίωνα, του οποίου τα λίγα σωζόμενα έργα συγκαταλέγονται στα πρώτα αριστουργήματα της γαλλικής τέχνης του 15ου αιώνα, διαφοροποιούμενα από την ιταλική ή την πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική. Είναι ένας από τους αντιπροσωπευτικούς ζωγράφους της σχολής της Αβινιόν.

 Ο Ανγκεράν Καρτόν γεννήθηκε περίπου το 1410 στην επισκοπή του Λαν, στη βόρεια Γαλλία, στο δυτικό τμήμα της επισκοπής, ίσως στην περιοχή του Σαιν-Κεντέν, σύμφωνα με ορισμένα στοιχεία που εμφανίζονται σε συμβόλαιά του. Αυτή η εγγύτητα προς τη βόρεια Γαλλία εξηγεί αναμφίβολα τις γνώσεις του για τους Φλαμανδούς ζωγράφους και ιδιαίτερα τους καταγόμενους από την Τουρναί, όπως οι Ρομπέρ Καμπέν και Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Θεωρείται ότι εκπαιδεύτηκε στη Λαν, την πρωτεύουσα της επισκοπής, γιατί εκείνη την εποχή, στις αρχές του 15ου αιώνα, διέμεναν στην πόλη πολλοί ζωγράφοι.Το 1444, ο Καρτόν εγκαταστάθηκε στην Προβηγκία, πιθανώς αφού εργάστηκε στην Ολλανδία. Εκεί εργάστηκε στην Αιξ-αν-Προβάνς, στην Αρλ το 1446 και στην Αβινιόν, όπου έμενε από το 1447 μέχρι το θάνατό του το 1466 περίπου. Η Προβηγκία εκείνη την εποχή συγκέντρωνε μερικούς από τους πιο σημαντικούς ζωγράφους στη Γαλλία, κρίνοντας από σωζόμενα έργα, όπως τους Νικολά Φρομάν και Μπαρτελεμύ ντ' Άικ, που και οι δύο φαίνεται να έχουν συνεργαστεί με τον Καρτόν, την ίδια εποχή που στον βορρά στη ζωγραφική κυριαρχούσε ο Ζαν Φουκέ. Οι Πάπες και η αυλή τους δεν ζούσαν πλέον στην Αβινιόν, αλλά η πόλη παρέμενε παπική επικράτεια και είχε πολλούς Ιταλούς εμπόρους. Εκτός από ορισμένα πανό, κανένα έργο του Καρτόν δεν τεκμηριώνεται για τον Ρενέ Α', Δούκα του Ανζού, τον κυβερνήτη του μεγαλύτερου μέρους της Προβηγκίας, αν και ο Ρενέ ήταν ένθερμος προστάτης των τεχνών, ανέθεσε στον ντ' Άικ έργα για πολλά χρόνια και υποστήριξε αρκετούς άλλους καλλιτέχνες. Πολλοί από τους πελάτες του Καρτόν ήταν σημαντικές προσωπικότητες στην αυλή και τη διοίκηση του Ρενέ, όπως ο Καγκελάριος της Προβηγκίας που το 1465 του ανέθεσε το λειτουργικό βιβλίο Missel de Jean des Martins. Αν και η επιρροή του Καρτόν φαίνεται έντονα στη ζωγραφική της Προβηγκίας που ακολούθησε, καθώς και σε μερικά έργα στην Ιταλία, αργότερα ξεχάστηκε σχεδόν εντελώς έως ότου Η Στέψη της Θεοτόκου (1452-53) εκτέθηκε στο Παρίσι το 1900, από τότε η προσοχή στον καλλιτέχνη και ο αριθμός των έργων που του αποδίδονται αυξάνεται σταθερά. Η απόδοση σε αυτόν της Παναγίας της Αβινιόν έγινε γενικά αποδεκτή από τη δεκαετία του 1960 περίπου. Τα τεκμηριωμένα έργα του είναι Η Πιετά της Βιλνέβ-λεζ-Αβινιόν (1453-55, Λούβρο) και Η Παναγία του Ελέους (1452, Μουσείο Κοντέ, Σαντιγί). Του αποδίδονται επίσης δύο μικρότεροι βωμοί.Εργάστηκε επίσης ως ζωγράφος εικονογραφημένων χειρογράφων, από τα έτη 1440-1450, δουλεύοντας ξανά σε συνεργασία με άλλους ζωγράφους, όπως τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ. Τα τελευταία ίχνη της δραστηριότητας του καλλιτέχνη χρονολογούνται από τον Ιούλιο του 1466, όταν σημειώθηκε επιδημία πανώλης, γεγονός που υποδηλώνει ότι πέθανε εκείνη τη χρονιά από την ασθένεια.
Το Μαγικό Ταξίδι

Το Το Μαγικό Ταξίδι (γερμανικά: Die Abenteuer von Pico und Columbus, αγγλικά: The Magic Voyage) είναι μια γερμανική ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε το 1992 με εταιρεία παραγωγής την MS-Films και διανομή από την Bavaria Films. Επρόκειτο, για την εποχή που κυκλοφόρησε, ως η πιο ακριβή παραγωγή κινουμένων σχεδίων στη Γερμανία, με ακαθάριστα έσοδα ύψους 14.5 εκατομμυρίων δολαρίων.

 Η ταινία κυκλοφόρησε στη Γερμανία το 1992, τη χρονιά όπου η Αμερική γιόρταζε την 500ή επέτειο του διάσημου ταξιδιού του Χριστόφορου Κολόμβου. Άλλες ταινίες που κυκλοφόρησαν κατά η διάρκεια της περιόδου αυτής συμπεριλαμβάνουν το 1492: Χριστόφορος Κολόμβος, το Carry On Columbus και το Christopher Columbus: The Discovery. Αυτή την περίοδο, η ταινία ήταν η πιο ακριβή παραγωγή κινουμένων σχεδίων στη Γερμανία, με ακαθάριστα έσοδα ύψους 14.5 εκατομμυρίων δολαρίων. Κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας της σε κινηματογράφους, ο σκηνοθέτης και παραγωγός Michael Schoemann ανέφερε ότι η ταινία επρόκειτο να μιλάει για την ανακάλυψη της Αμερικής "από μια σατιρικότερη ματιά με σκοπό να διαφοροποιήσουμε καθαρά τους εαυτούς μας από τις υψηλόφρων απόψεις της ιστορίας ώστε να παρουσιάσουμε τον Κολόμβο ως έναν αγαπητό, γοητευτικό and σαστισμένο φιλόλογο". O Phil Nibbelink ήταν ο σκηνοθέτης για τα κινούμενα σχέδια, ενώ οι Αμερικάνοι animators Stanley Green, Kevin Richardson, Rick Morrison και George Singer, ο Έλληνας παραγωγός κινουμένων σχεδίων Γιάννης Γεωργαρίου κι άλλοι συνέφεραν στο τμήμα κινουμένων σχεδίων. Η παραγωγή διήρκεσε για τρία χρόνια. Στη Νότια Αμερική, η δεύτερη Αγγλική έκδοση μεταγλώττισης κυκλοφόρησε από την Hemdale Home Video στις 13 Δεκεμβρίου 1993. Η Image Entertainment έχει μεταφέρει την Αγγλική μεταγλώττιση της Hemdale στο DVD, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1999.Η Audio Visual Home Video κυκλοφόρησε στην Ελλάδα την ταινία με Ελληνική μεταγλώττιση από τα studio της Audio Visual. Η ταινία έχει επικριθεί ευρέως από κριτικούς και το κοινό για την ασταθή ποιότητα animation, παραμυθένια πλοκή, τη μεταγλώττιση και το κακώς γραπτό σενάριο.
Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος

Ο Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος (1895-1927) ήταν αρτοποιός, αρχειομαρξιστής και συνδικαλιστής, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη του ΚΚΕ τον Δεκέμβριο του 1927 λόγω ανταγωνισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα του Πειραιά. Για το θάνατό του κατηγορήθηκε και ο Νίκος Ζαχαριάδης.

 Ο Ηλίας Γεωργοπαπαδάκος γεννήθηκε στη Μάνη και εγκαταστάθηκε σε νεαρή ηλικία στον Πειραιά, όπου εργάστηκε ως αρτεργάτης, και τελικά άνοιξε δικό του φούρνο. Αναμείχθηκε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα της εποχής και εκλέχθηκε πρόεδρος του Σωματείου Αρτοποιών Πειραιώς. Ο Γεωργοπαπαδάκος αποτελούσε έναν από τους ελάχιστους αρχειομαρξιστές που κατάφεραν να αναδειχθούν σε σημαντικές συνδικαλιστικές θέσεις, καθώς το κίνημα κυρίως προσείλκυε νεαρούς φοιτητές και διανοούμενους. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στην γενική απεργία του Αυγούστου του 1923, και η δράση του εκεί τον έκανε ευρύτερα γνωστό στον Πειραιά.Η επιρροή του Γεωργοπαπαδάκου και η προσπάθειά του να καθιερώσει και να εξαπλώσει την παρουσία των αρχειομαρξιστών σε εργατικές οργανώσεις τον κατέστησαν εχθρό του ΚΚΕ. Τον Δεκέμβριο του 1927, σε σύγκρουση μελών του ΚΚΕ με αρχειομαρξιστές έξω από τα γραφεία του Ριζοσπάστη στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων, για την διεκδίκηση μιας βιβλιοθήκης με σοσιαλιστικά βιβλία που οι άνθρωποι του Ριζοσπάστη είχαν αποσπάσει από τους αρχειομαρξιστές, ο Γεωργοπαπαδάκος δολοφονήθηκε με μαχαίρι «φαλτσέτα». Συνελήφθησαν επί τόπου τα μέλη του ΚΚΕ Δ. Σακαρέλος, Δ. Φαρδής και Τζ. Φλαράκος, οι οποίοι καταδικάστηκαν τον Ιανουάριο του 1928 από το κακουργιοδικείο Λειβαδιάς σε πολυετείς καθείρξεις.Η Ασφάλεια επίσης απήγγειλε κατηγορία για τη δολοφονία και στον Νίκο Ζαχαριάδη.Ο Ζαχαριάδης συνελήφθη στις αρχές του 1928 και προφυλακίστηκε για αυτή την δολοφονία, αλλά πολύ γρήγορα κατάφερε να δραπετεύσει (καταδικάστηκε ερήμην σε πολυετή κάθειρξη). Όταν συνελήφθη ξανά το 1936 (μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά) η καταδίκη για την δολοφονία Γεωργοπαπαδάκου αποτέλεσε μία από τις ερήμην δικαστικές αποφάσεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον άμεσο εγκλεισμό του. Κώστας Γκριτζώνας «Κόκκινοι δραπέτες 1920-1944», Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985 Κώστας Καστρίτης «Η Ιστορία του μπολσεβικισμού-τροτσκισμού στην Ελλάδα», μέρος πέμπτο, Εκδ. Εργατική Πρωτοπορεία Πολύδωρος Δανιηλίδης «Ο Πολύδωρος θυμάται», Ιστορικές Εκδόσεις, Αθήνα 1990
Διακήρυξη Χειραφέτησης

Η Διακήρυξη Χειραφέτησης ή Διακήρυξη 95 ήταν εκτελεστικό διάταγμα του πρόεδρου των Η.Π.Α, Αβραάμ Λίνκολν, που εκδόθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1862,και ίσχυσε από την 1η Ιανουαρίου 1863 σύμφωνα με το οποίο, καταργούνταν από την 1η Ιανουαρίου του 1863 η δουλεία στις Πολιτείες που αποτελούσαν τότε (κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου (Νότιοι) τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής και είχαν κηρύξει τον πόλεμο εναντίων της Ένωσης (Βόρειοι).Η Διακήρυξη μετέτρεψε τη Χειραφέτηση σε ένα στόχο του Εμφυλίου Πολέμου. Επίσης εξασθένησε προσπάθειες μέσα στην Αγγλία και τη Γαλλία να αναγνωρίσουν επίσημα τη Συνομοσπονδία. Ενώ οι στρατιώτες της Ένωσης προέλαυναν μέσα στα εδάφη των επαναστατών ελευθέρωναν χιλιάδες σκλάβους τη μέρα. Πολλοί δεν περίμεναν και απλώς το έσκασαν από τους ιδιοκτήτες τους αναζητώντας ελευθερία. Οι πολιτείες που ήταν μεν υπέρ της δουλείας αλλά είχαν παραμείνει πιστές στην Ένωση και δεν είχαν κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, εξαιρούνταν από την απόφαση. Συγκεκριμένα εξαιρέθηκαν οι Πολιτείες του Μέριλαντ, του Ντέλαγουερ, του Μιζούρι και του Κεντάκυ. Η διακήρυξε επίσης δεν ίσχυε στο Τενεσί καθώς και στις περιοχές εντός της Βιρτζίνιας και της Λουιζιάνας που ήταν ήδη ελεγχόμενες από στρατεύματα της Ένωσης.

 Στις 1 Ιανουαρίου 1863 ονόμασε τις 10 πολιτείες στις οποίες θα ίσχυε η διακήρυξη: Τέξας, Νότια Καρολίνα, Βόρεια Καρολίνα, Τζόρτζια, Αλαμπάμα, Μισισίπι, Αρκάνσας, Βιρτζίνια, Κεντάκι και Λουιζιάνα. Οι πέντε συνοριακές πολιτείες όπου η σκλαβιά ήταν ακόμα νόμιμη δεν επηρεάστηκαν από τη διακήρυξη καθώς ήταν ακόμα κομμάτια της Ένωσης. Επίσης η διακήρυξη δεν ίσχυε ούτε στο Τενεσί καθώς οι δυνάμεις της Ένωσης είχαν ήδη καταλάβει την περιοχή. Ορισμένες κομητείες της Βιρτζίνια που ήταν ακόμα στη διαδικασία απόσχισης από την τότε πολιτεία και δημιουργία της νέας πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνιας ονομάστηκαν συγκεκριμένα ως εξαιρέσεις όπως και μερικές ενορίες γύρω από τη Νέα Ορλεάνη στη Λουιζιάνα. Σύμφωνα με τη Διακήρυξη: [...]όλα τα άτομα κρατούμενα ως σκλάβοι μέσα σε οποιαδήποτε πολιτεία της οποίας οι κάτοικοι είναι σε επανάσταση ενάντια της Ένωσης θα είναι από σήμερα για πάντα ελεύθεροι. Η εκτελεστική διοίκηση των Η.Π.Α συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής και ναυτικής εξουσίας θα αναγνωρίσουν και θα διατηρήσουν την ελευθερία αυτών των ατόμων και δεν θα δράσουν με σκοπό την κατάπνιξη τους[...] Οι πρώτοι που επωφελήθηκαν του διατάγματος ήταν οι αφροαμερικονοί που ζούσαν στις πολιτείες της Ένωσης οι οποίοι ελευθερώθηκαν αμέσως. Καθώς οι στρατιώτες του Βορρά κινούνταν ενάντια του Νότου ελευθέρωσαν σχεδόν και τους 4.000.000 σκλάβους της περιοχής. Μάλιστα πολλοί πρώην σκλάβοι εντάχθηκαν στον στρατό των Η.Π.Α. Η πλήρης κατάργηση της δουλείας συντελέστηκε με την περίφημη 13η Τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος, το 1865.
Κριστάκ Ράμα

Ο Κριστάκ Ράμα (αλβανικά: Kristaq Rama) (1932 –1998) ήταν Αλβανός γλύπτης, καθηγητής τέχνης και μέλος του Πολίτμπιρο (Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος) στην κομμουνιστική Αλβανία. Ήταν πατέρας του Πρωθυπουργού της Αλβανίας, Έντι Ράμα.

 Γεννήθηκε στο Δυρράχιο το 1932. Αποφοίτησε από το Καλλιτεχνικό Λύκειο Jordan Misja το 1951 και τρία χρόνια αργότερα πήγε για σπουδές στο Λένινγκραντ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στη Σοβιετική Ένωση, επέστρεψε στην Αλβανία όπου εργάστηκε ως Επιθεωρητής Καλών Τεχνών στο Υπουργείο Πολιτισμού και δίδασκε στο Ανώτατο Ινστιτούτο Τεχνών στα Τίρανα (Higher Institute of Arts of Tirana). Το 1971 κατασκεύασε μαζί με τους γλύπτες Muntaz Dhrami και Shaban Hadërri, το Άγαλμα της Μητέρας Αλβανίας, που βρίσκεται στο Κοιμητήριο των Μαρτύρων του Έθνους, στα Τίρανα ενώ κατασκεύασε και προτομές πολεμιστών και άλλα αγάλματα. Τον Αύγουστο του 1988 ο Ράμα μαζί με άλλους υπέγραψε για την καταδίκη σε θάνατο του ποιητή και αντιφρονούντα Havzi Nela, που εκτελέστηκε δια απαγχονισμού. Σύμφωνα με άλλα έγγραφα είχε υπογράψει και τη θανατική καταδίκη του 29χρονου Enver Osmani, από το Ντέμπαρ. Πέθανε στα Τίρανα το 1998.
Ένοπλες δυνάμεις

Οι ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας αποτελούν την αμυντική δύναμη και τους αντίστοιχους φορείς της κυβέρνησης. Υπάρχουν με σκοπό την προώθηση την εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του κυβερνητικού σώματος στο οποίο υπάγονται, όπως και για την προστασία του σώματος αυτού και του έθνους που αντιπροσωπεύουν από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς.

 Με την ευρεία έννοια, οι όροι «ένοπλες δυνάμεις» και «στρατός» εκλαμβάνονται συχνά ως συνώνυμοι, αν και ο στρατός συνδέεται κυρίως με τις επίγειες δυνάμεις, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις απαρτίζονται συνήθως από ένα συνδυασμό επίγειων, θαλάσσιων και εναέριων μέσων.Στην Ελλάδα, οι ένοπλες δυνάμεις περιλαμβάνουν τον στρατό ξηράς, το ναυτικό και την αεροπορία. Ανώτατο ρυθμιστικό όργανο των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων είναι το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ). Αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας είναι ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Άνηθος

Ο Άνηθος (επιστ.: Άνηθον το βαρύοσμον, Anethum graveolens) είναι φυτό της οικογένειας των Απιίδων (Apiaceae) (συν. Σκιαδοφόρων (Umbelliferae)). Είναι ιθαγενές, μονοετές των Μεσογειακών χωρών και της νότιας Ρωσίας.

 Το ύψος του φτάνει τα 80 εκατοστά, ο βλαστός του είναι κοίλος και γραμμωτός, η ρίζα γογγυλώδης, τα φύλλα του πτερωτά νηματοειδή. Ο άνηθος ήταν γνωστός στην Αρχαία Ελλάδα με τις ονομασίες άνηθον και άνησον. Από τα άνθη του παρασκεύαζαν άρωμα, ενώ το πρόσθεταν σε διάφορα κρασιά που είχαν την ονομασία ανηθίτης οίνος. Ακόμα, στεφάνωναν τους νικητές με ανθισμένα κλαδιά άνηθου, και με το αιθέριο έλαιο των καρπών του άλειφαν το σώμα τους οι αθλητές γιατί το θεωρούσαν χαλαρωτικό και τονωτικό των μυών. Σήμερα το φυτό χρησιμοποιείται στη μαγειρική σε σαλάτες, σούπες, διάφορες σάλτσες και αλλού. Το χαρακτηριστικό του άρωμα μοιάζει με αυτό του γλυκάνισου και οι σπόροι του χρησιμοποιούνται στον αρωματισμό διαφόρων φαγητών, ενώ μπορεί να διατηρηθεί και αποξηραμένος. Στη φαρμακευτική η δράση του θεωρείται ευεργετική κατά διαφόρων κολικών, ενώ χρησιμοποιείται και ως διουρητικό και τονωτικό. Καλλιεργείται σε ευρύτερη κλίμακα στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Ασία. Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή άνηθου. Ακολουθούν η Κίνα, το Μεξικό και η Ισπανία.
Πέτρος Βαν ντερ Άα

Ο Πέτρος Βαν ντερ Άα (γνωστός και ως Βαντεράμους) (1530 - 1594) ήταν Ολλανδός νομομαθής. Στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν δίδαξε νομικά και ήταν ένας από τους σπουδαιότερους νομικούς της εποχής του.

 Ο Άα γεννήθηκε στο Λέουβεν (Leuwen). Ο πατέρας, του Γιόχαν Βαν ντερ Άα, καταγόταν από γνωστή οικογένεια πατρικίων, η οποία εγκαταστάθηκε στο Λέουβεν, το Μέχελεν και την Αμβέρσα. Αν και μερικοί βιογράφοι του, διαφωνούν για κάποια γεγονότα στη ζωή του, θεωρείται πως σπούδασε στο Λέουβεν και έγινε διδάκτορας (Doctor iuris utriusque), το 1599. Τρία χρόνια αργότερα, του δόθηκε η θέση του καθηγητή, όταν ο προκάτοχος μετακόμισε στο Ντουαί της Γαλλίας. Ή το 1956 ή το 1959 έγινε μέλος του Συμβουλίου Ηγεμόνων του Δουκάτου της Βραβάντης. Το 1574, έγινε πρόεδρος του Ανώτερου Περιφερειακού Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου και του Σινύ. Το πόστο αυτό το κράτησε μέχρι τον θάνατό του, το 1954. Ο Άα απέκτησε τον τίτλο eques auratus (Ιππότης του χρυσού σπιρουνίου), στις 30 Οκτωβρίου 1583. Prochiron sive Enchiridon Judiciarum, 1558, includes a preface De ordine judiciario apud veteres usitato. De privilegiis creditorum commentarius, ad Joachimum Hopperum, 1560, reprinted in Tractatus Tractatuum, Vol. XVIII and Nov. Thesaurus II. Winkler Prins' Geïllustreerde encyclopaedie, 1905, σελ. 2
Διηπειρωτικό Κύπελλο 1971

Το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 1971 διεξήχθη στις 15 και 28 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους στα Στάδια Καραϊσκάκη και Σεντενάριο, ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τη Νασιονάλ Μοντεβιδέο.

 Ο τελικός επρόκειτο να διεξαχθεί ανάμεσα στον πρωταθλητή Ευρώπης Άγιαξ και στην πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής Νασιονάλ. Ο ΑΦΚ Άγιαξ αρνήθηκε να συμμετάσχει στη διοργάνωση υποστηρίζοντας πως οι αθλητές της Νασιονάλ αγωνιζόταν αντιαθλητικά. Παράλληλα είχε ήδη προκριθεί στον προημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, το οποίο στη συνέχεια κατάκτησε για δεύτερη συνεχόμενη φορά και δεν διακινδύνεψε να έχει απώλειες από τραυματισμούς αθλητών του. Η ΦΙΦΑ κάλεσε τον Παναθηναϊκό να εκπροσωπήσει τη συμμετοχή του πρωταθλητή Ευρώπης καθώς ήταν ο φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1971. Η πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής με έδρα το Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης αποτέλεσε τον δεύτερο αντίπαλο. Κορυφαίος αθλητής της ήταν ο Αργεντινός επιθετικός Λουίς Αρτίμε ο οποίος είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής Αργεντινής. Τερματοφύλακάς της ήταν ο διεθνής Βραζιλιάνος Μάνγκα ενώ οι περισσότεροι αθλητές της αγωνίζονταν στην εθνική ομάδα της Ουρουγουάης. Στον τελικό του Κυπέλλου Λιμπερταδόρες η Νασιονάλ είχε επικρατήσει επί της Εστουάντες η οποία είχε κατακτήσει το τρόπαιο και τις τρεις προηγούμενες χρονιές. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στον Πειραιά στο Στάδιο Καραϊσκάκη και στο γήπεδο βρέθηκαν περίπου 35.000 θεατές (38.440 σύμφωνα με άλλες πηγές). Στο 21ο λεπτό του αγώνα ο Παναθηναϊκός είχε την πρώτη απώλεια καθώς μετά από χτύπημα του Ουμπίνιας ο Σάκης Κουβάς αποχώρησε από τον αγώνα τραυματίας. Στο 48ο λεπτό ο Τότης Φυλακούρης έδωσε το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό ανοίγοντας το σκορ του αγώνα. Στο 51ο λεπτό ο Λουίς Αρτίμε ισοφάρισε για τη Νασιονάλ και όλα έδειχναν ότι η συνέχεια του αγώνα θα ήταν εξίσου αμφίρροπη. Στο 60ο λεπτό όμως μετά από αντιαθλητική επέμβαση του Χούλιο Μοράλες, ο Γιάννης Τομαράς έπεσε λιπόθυμος στο έδαφος, έχοντας υποστεί διπλό κάταγμα κνήμης, με συνέπεια το πόδι του να κοπεί στα δύο και να τερματιστεί η η ελπιδοφόρα καριέρα του καθώς μετά την επιστροφή του ένα χρόνο αργότερα δεν κατάφερε να επανέρθει στα επίπεδα που βρισκόταν. Ο δεύτερος αγώνας διεξήχθη στο Μοντεβιδέο στο Στάδιο Σεντενάριο με 63.000 θεατές στο γήπεδο ενώ τον αγώνα παρακολούθησαν και 300 Έλληνες που ταξίδεψαν από την Ελλάδα. Ο Λουίς Αρτίμε έδωσε το προβάδισμα με 1-0 στη Νασιονάλ. Στη συνέχεια ο Μίμης Δομάζος στο 46ο λεπτό και ο Αντώνης Αντωνιάδης στο 53ο λεπτό έχασαν μεγάλες ευκαιρίες για να ισοφαρίσουν. Την αναγκαστική αντεπίθεση του Παναθηναϊκού εκμεταλλεύτηκε η Νασιονάλ με το Λουίς Αρτίμε να σημειώνει το 2-0 στο 75ο λεπτό. Στο 89ο λεπτό ο Τότης Φυλακούρης μείωσε σε 2-1 για τον Παναθηναϊκό ενώ στη συνέχεια ο Μίμης Δομάζος είχε 2 ευκαιρίες να δώσει τον τίτλο στον Παναθηναϊκό. Με τη συμμετοχή του ο Παναθηναϊκός έγινε η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε τελικό Διηπειρωτικού Κυπέλλου στο ποδόσφαιρο. Ο τελικός που δεν είδε κανείς στην Ελλάδα pamesports.gr
Ανκουάμπε

Η Ανκουάμπε (πορτογαλικά: Ancuabe) είναι μια πόλη της Συνοικίας Ανκουάμπε, Μοζαμβίκη. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της Συνοικίας Ανκουάμπε. Έχει πληθυσμό 12.561 κατοίκων (απογραφή 1997). Βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3.4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο.

 Η πόλη βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3,4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο. Τα ορυχεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Ανκουάμπε. Το 1989 τα Καταφύγεια Κενμάρε, που είναι βασισμένη στην Ιρλανδία, έγιναν μέλος στην κυβέρνηση. Ο γραφίτης που βρίσκεται στα ορυχεία θα μεταφερόταν ανατολικά στη μεγάλη κωμόπολη Πέμπα στην ακτή, όπου τα μεγάλα υλικά των ορυχειών θα μπορούσα να κοπούν και να επεξεργαστεί. Εξαιτίας του ρυζιού στις τιμές του γραφίτη η δουλιά στα ορυχεία διακόπηκε το 1999. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam) Η Ανκουάμπε είχε 12.561 κατοίκους το 1997. Το κοντινότερο αεροδρόμιο στην Ανκουάμπε είναι το αεροδρόμιο της Πέμπα, το οποίο βρίσκεται 63 χιλιόμετρα μακρυά από τη πόλη. Συνοικία Ανκουάμπε
Μικρό Έμβολο (ακρωτήριο)

Το Μικρό Έμβολο (ή Καραμπουρνάκι ή Μικρό Καραμπουρνού) είναι ακρωτήριο που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στα όρια του δήμου Καλαμαριάς. Το όνομα Καραμπουρνάκι προήλθε από τις τουρκικές λέξεις kara burun, που σημαίνουν "μαύρη μύτη".

 Στην τοποθεσία γίνονται ανασκαφές σε προϊστορικό οικισμό από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Το Μικρό Έμβολο ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος από το 1989. To 1993 το Συμβούλιο της Επικρατείας το χαρακτήρισε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Στο άκρο του ακρωτηρίου του Μικρού Εμβόλου βρισκόταν διατηρητέο οχυρό το οποίο κατεδαφίστηκε για να κτισθεί το Κυβερνείο (ή "Παλατάκι"). Ανασκαφικό έργο με λίγα χρήματα, του Σάκη Αποστολάκη, Ελευθεροτυπία, 16 Φεβρουαρίου 2006, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008. Καραμπουρνάκι SOS, Μακεδονία, 3 Μαρτίου 2008, ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2008. Ανασκαφή, συντήρηση, καταγραφή, μελέτη αρχαίου οικισμού στο Καραμπουρνάκι, από την ιστοσελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης
Γιολάντα Παλαιολογίνα

Η Γιολάντα Παλαιολογίνα (Moncalvo, Ιούνιος 1318 - Chambery, 24 Δεκεμβρίου 1342) ήταν κόρη του Θεόδωρου Α΄ του Μομφερράτου και της Αρτζεντίνα Σπίνολα (1303-1356), κόρης του Οπικίνο Σπίνολα από τη Γένουα. Έλαβε το όνομα Γιολάντα από την εκ πατρός μάμμη της, τη Γιολάντα του Μομφερράτου.

 Η Γιολάντα παντρεύτηκε την 1η Μαΐου 1330 με τον Αίμονα της Σαβοΐας. Ο γάμος της ήταν διατεταγμένος για να σφραγίσει τη νεοσυσταθείσα ειρήνη μεταξύ της οικογένειάς της και των κόμηδων της Σαβοΐας. Μετά την αδυναμία να κάνει ένα παιδί στα πρώτα χρόνια του γάμου, πήγε στο ιερό της Παναγίας στο Μπουρζ-αν-Μπρες, το οποίο θεωρούταν τότε ότι βοηθούσε στην απόκτηση απογόνων. Λίγο αργότερα, συνέλαβε ένα γιο, τον Αμεδαίο. Επέστρεψε στο ιερό μετά τη γέννησή του και ήταν στην ευχάριστη θέση να συλλάβει και μία κόρη. Η Γιολάντα απεβίωσε γεννώντας τον γιο της Λουδοβίκο στις 24 Δεκεμβρίου 1342 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο του αββαείου του Ωτεκόμπ Παντρεύτηκε το 1330 τον Αίμωνα κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα; Αμεδαίος ΣΤ΄ 1334-1383, κόμης της Σαβοΐας. Λευκή 1336-1388, παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου. Ιωάννης 1338-1345 απεβ. 7 ετών, Αικατερίνη 1341, Λουδοβίκος 1342, απεβίωσαν νέα.