IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιβάρς Γκοντμάνις

Ο Ιβάρς Γκοντμάνις (Ivars Godmanis) είναι Λετονός πολιτικός. Υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της χώρας του από τον Δεκέμβριο του 2007 ως το Μάρτιο του 2009. Είναι μέλος του κόμματος του Λετονικού Δρόμου.

 Γεννήθηκε στη Ρίγα, στις 27 Νοεμβρίου του 1951. Ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός της Λετονίας όταν έγινε ανεξάρτητη από τη Σοβιετική Ένωση. Η πρώτη του θητεία στο αξίωμα ήταν από το 1990 ως το 1993 και χαρακτηρίστηκε από το δύσκολο πέρασμα από μια κομμουνιστική σε μια καπιταλιστική οικονομία. Την περίοδο από το 1998 ως το 1999 υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομίας. Αρχικά συνδέθηκε με το Λετονικό Λαϊκό Μέτωπο , στη συνέχεια όμως αυτομόλησε στο κόμμα του Λετονικού Δρόμου, του οποίου ηγείται σήμερα. Το Νοέμβριο του 2006, έπειτα από την επιστροφή του κόμματος του Λετονικού Δρόμου στη Βουλή, έπειτα από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, ο Γκοντμάνις έγινε Υπουργός Εσωτερικών. Στις 14 Δεκεμβρίου του 2007 ο Γκοντμάνις ορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Πρόεδρο Βάλντις Ζάτλερς. Ο διορισμός του στην πρωθυπουργία έλαβε την έγκριση του κοινοβουλίου στις 20 Δεκεμβρίου, με 54 ψήφους υπέρ και 43 κατά. Ο Γκοντμάνις έπεσε θύμα τροχαίου στις 18 Ιουνίου του 2008όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με μικρό λεωφορείο στη Ρίγα. Ο Λετονός πρωθυπουργός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με εγκεφαλικές κακώσεις. Διαγνώστηκε κάταγμα στο κρανίο και διάσειση. Η κυβέρνησή του επέζησε πρότασης δυσπιστίας (με 51 ψήφους κατά της πρότασης μομφής και 40 υπέρ) στις 4 Φεβρουαρίου του 2009. Τα οικονομικά προβλήματα και οι καταγγελίες για διαφθορά οδήγησαν στην κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης. Τον Ιανουάριο του 2009 έγιναν επεισοδιακές διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης, που ήταν οι χειρότερες από το 1991. Στις 20 Φεβρουαρίου του 2009 ο Γκοντμάνις παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησής του, εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Τον διαδέχθηκε ο Βάλντις Ντομπρόβσκις στην πρωθυπουργία. Η νέα πεντακομματική κυβέρνηση συνασπισμού επικυρώθηκε από το λετονικό κοινοβούλιο με 67 ψήφους υπέρ έναντι 21 κατά, στις 12 Μαρτίου του 2009.
Ναός του Καίσαρα

Ο Ναός του θεϊκού Ιουλίου, δηλ. του Καίσαρα, λατιν. Templum Divi Iulii, που αναφέρεται και ως ναός ή ιερό (delubrum) ή ηρώο του αποθεωμένου Ιουλίου Καίσαρα ή του Κομήτη του Καίσαρα, είναι ένα αρχαίο κτήριο στη Ρωμαϊκή Αγορά, στη Ρώμη της Ιταλίας· στα ανατολικά συνορεύει με τη Ρέγκια και νοτιοανατολικά με τον Ναό της Εστίας.

 Ο ναός ξεκίνησε από τον Αύγουστο το 42 π.Χ., έπειτα από τη θεοποίηση του Ιουλίου Καίσαρα, που έγινε μεταθανάτια. Ο Αύγουστος ήταν ανιψιός και υιοθετημένος γιος του Καίσαρα. Ο ναός έγινε με πρόναο 6 Χ 2 κιόνων· δεν γνωρίζουμε τι ρυθμού ήταν οι κίονες. Ο Αύγουστος τον αφιέρωσε στις 18 Αυγούστου 29 π.Χ., έπειτα από τη ναυμαχία στο Άκτιο. Βρίσκεται στα ανατολικά της Αγοράς και βόρεια συνορεύει με την Αιμιλία Βασιλική, νότια με την Ιερά Οδό, τον Ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη και την Αψίδα του Αυγούστου. Κτίστηκε στη θέση, όπου έγινε η καύση του Ιουλίου· στην τελετή ο Μάρκος Αντώνιος διάβασε δυνατά τη διαθήκη του Καίσαρα. Ο Καίσαρας ήταν ο πρώτος κάτοικος της Ρώμης, που θεοποιήθηκε και τιμήθηκε με ναό. Εκτός από τους τρεις μεγάλους ιερείς (flamen maior) που υπήρχαν, ένας για κάθε θεό, προστέθηκε και ένας τέταρτος αφιερωμένος σε αυτόν το 44 π.Χ. και ο Μάρκος Αντώνιος ήταν ο πρώτος, που υπηρέτησε ως ιερέας του θεϊκού Ιουλίου (flamen divi Iulii), δηλ. της λατρείας του Καίσαρα. Η υψηλή κρηπίδα, που επάνω της κτίστηκε ο ναός χρησίμευσε ως ρόστρα (rostra ad divi Iuli), δηλ. βήμα αγόρευσης και όπως και τα ρόστρα της απέναντι, δυτικής μεριάς της Αγοράς, έτσι και εδώ διακοσμήθηκε με τις πλώρες (έμβολα) πλοίων, που καταλήφθηκαν στη ναυμαχία του Ακτίου. Ο ναός του Καίσαρα ήταν ο μόνος, που ήταν εξ' ολοκλήρου αφιερωμένος στη λατρεία ενός κομήτη (αστέρα). Αυτός εμφανίστηκε λίγο καιρό μετά τη δολοφονία του Καίσαρα το 44 π.Χ. και θεωρήθηκε, ότι ήταν η ψυχή του θεϊκού Ιουλίου και το σύμβολο της "αναγέννησης" του Αυγούστου ως μοναδικού ηγέτη στη Ρώμη και Αυτοκράτορα. Στον Ελληνικό και τον Ρωμαϊκό πολιτισμό η λέξη κομήτης είναι επίθετο και αναφέρεται στην κόμη (ουρά) του αστεριού. Κομήτης αστήρ σημαίνει άστρο με μακριά μαλλιά και αναπαρίσταται σε νομίσματα και μνημεία. Στο παρακάτω απόσπασμα ο Πλίνος, μιλά για τον κομήτη, τον Αύγουστο και τον Καίσαρα που τον υιοθέτησε και την ερμηνεία του κομήτη: "Το μόνο μέρος σε όλο τον κόσμο όπου ο κομήτης είναι αντικείμενο λατρείας είναι ένας ναός στη Ρώμη. Η πρόσφατη Μεγαλειότητα ο Αύγουστος θεωρεί τον κομήτη πολύ φιλικό γι' αυτόν, καθώς εμφανίστηκε όχι αργά μετά τον θάνατο του πατέρα του Καίσαρα. Ο κόσμος πιστεύει, ότι το άστρο αυτό δηλώνει την ψυχή του Καίσαρα, που έγινε δεκτή μεταξύ των πνευμάτων των αθανάτων θεών". Pliny the Elder, Naturalis Historia, 2.93–94 C. Hülsen, Bretschneider und Regenberg, 1904; J. W. Stamper, Cambridge University Press, 2005; B. Frischer, D. Favro and D. Abernathy, University of California Los Angeles, 2005
Αναίδεια

Αναίδεια είναι η προσωποποίηση της ασπλαχνίας, της αισχρότητας και της σκληρότητας στην ελληνική μυθολογία. Είναι η σύντροφος της Ύβρεως . Οι Αθηναίοι την έκαναν θεότητα, που συμβολιζόταν με πέρδικα .

 Όπως συμβαίνει συχνά με τις προσωποποιήσεις, η Αναιδεία έχει μια αντίθετη θεότητα. Στην περίπτωση της Αναιδείας, το αντίθετό της είναι ο Έλεος, η θεά του ελέους. Μια λατρεία στην Αθήνα αναφέρεται ήδη από τον Ξενοφώντα στο συμπόσιο του, που επιτρέπει στον Σωκράτη να συγκρίνει τους Αθηναίους με τους Σπαρτιάτες. Έτσι, σε αντίθεση με τους Αθηναίους που λατρεύουν την Αναιδεία, οι Σπαρτιάτες λατρεύουν την Αιδώ, η σεμνότητα προσωποποιήθηκε . Ο Θεόφραστος αναφέρει την ύπαρξη βωμού της Αναιδείας δίπλα σε βωμό της Ύβρης στην Αθήνα . Σε μεταγενέστερες ερμηνείες, οι βωμοί περιγράφονται ότι ανάγονται στον ιερέα και φιλόσοφο Επιμενίδη . Πράγματι, ο Κικέρων εξηγεί ότι ο Επιμενίδης έχτισε έναν ναό για εκείνη και για περηφάνια (Ύβρης) μετά τον λιθοβολισμό του Κύλωνα στο βωμό της Αθηνάς, γεγονός που περιγράφεται στην αθηναϊκή ιστοριογραφία ως «ιεροσυλία του Κύλωνα» . Οι βωμοί πιστεύεται ότι ήταν οι δύο ακατέργαστες πέτρες του Αρείου Πάγου, πάνω στους οποίους, όπως μας λέει ο Παυσανίας στην Περιγραφή της Ελλάδας, ο κατηγορούμενος και ο ενάγων έπρεπε να σταθούν ενώπιον δικαστηρίου: «Τις άξεστες πέτρες [στον Άρειο Πάγο των Αθηνών] στις οποίες στέκονται οι κατηγορούμενοι και οι εισαγγελείς, τις ονομάζουν πέτρα της Ύβρεως και της Αναίδειας ». Η Αναίδεια ως φιλοσοφική αρχή αποτελεί ένα από τα τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά της μορφής των κυνικών φιλοσόφων, με αδιάφορα (αδιαφορία) και παρρησία (ειλικρίνεια και ελευθερία έκφρασης) . Είναι η αναιδέα που οδηγεί στη σύγκριση αυτών των φιλοσόφων με τα σκυλιά, από όπου προέρχεται η λέξη κυνικός. αφού όπως εκείνα τα ζώα που ζουν με τους ανθρώπους αλλά διατηρούν τις φυσικές τους συνήθειες, οι κυνικοί φιλόσοφοι συμπεριφέρονται ξεδιάντροπα, ασεβώς, ακολουθώντας την ικανοποίηση των αναγκών τους τόσο σωματικά όσο και πνευματικά , .
Εκτόπισμα

Το Εκτόπισμα (displacement) ενός πλοίου δεν είναι τίποτε άλλο παρά το βάρος του νερού που εκτοπίζει με τον όγκο του (weight of displacement), που ισούται αφενός μεν με αυτό τούτο το βάρος του πλοίου μετρούμενο σε τόνους (displacement tons), αφετέρου δε με τον όγκο του εκτοπιζόμενου ύδατος (volume of displacement).

 Το εκτόπισμα διακρίνεται σε πλήρες εκτόπισμα, έμφορτο και άφορτο. Πλήρες εκτόπισμα (full displacement): Καλείται το εκτόπισμα του πλοίου με πλήρες φορτίο και εφόδια (καύσιμα, νερά, τρόφιμα, έρμα και άλλα εφόδια). Έμφορτο εκτόπισμα (load displacement): Καλείται το βάρος του πλοίου συν το φορτίο που φέρει. Άφορτο εκτόπισμα (light displacement): Καλείται το βάρος μόνο του πλοίου, χωρίς φορτίο. Το πόσο βάρος φορτίου μπορεί να μεταφέρει ασφαλώς ένα πλοίο, είτε είναι βαμβάκι είτε άρματα μάχης ορίζεται από τη γραμμή φόρτωσης του πλοίου. Έτσι υφίσταται άλλη μια έννοια: χωρητικότητα εκτοπίσματος. Χωρητικότητα εκτοπίσματος (dispacement tonnage) είναι το βάρος του εκτοπιζόμενου ύδατος όταν αυτό το πλοίο βυθίζεται (εκ του φορτίου) μέχρι τη γραμμή φόρτωσης. Μετρείται σε τόνους εκτοπίσματος (dispacement tons). Ένας τόνος εκτοπίσματος (dt) ισούται με 35 κυβ. πόδες εκτοπιζόμενου θαλασσινού νερού και 36 κυβ. πόδες γλυκού νερού (ποταμών, λιμνών). Προσοχή και πάλι, δεν θα πρέπει να συγχέεται η χωρητικότητα εκτοπίσματος που είναι βάρος με τις άλλες έννοιες της χωρητικότητας που είναι όγκος. Ο υπολογισμός στη φόρτωση είναι πολύ σημαντικός ιδιαίτερα αν το λιμάνι φόρτωσης ή εκφόρτωσης είναι ποτάμιο, για να μη θεωρηθεί το πλοίο υπέρβαρο (παράνομο). Το μέγεθος των πολεμικών πλοίων, των ρυμουλκών και των ναυαγοσωστικών εκφράζεται σε τόνους "εκτοπίσματος". Αυτό γίνεται και για τα επιβατηγά πλοία για λόγους καθαρά διαφημιστικούς. Σε αντίθεση προς τα φορτηγά πλοία που για το μέγεθός τους εκφράζεται η χωρητικότητα. Πλοίο άνευ εκτοπίσματος
Τσίρο Ιμόμπιλε

O Τσίρο Ιμόμπιλε (Ciro Immobile, γεννήθηκε 20 Φεβρουαρίου 1990) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Λάτσιο και στην Εθνική Ιταλίας στη θέση του επιθετικού. Ήταν νικητής του Χρυσού Παπουτσιού την αγωνιστική περίοδο 2020-21.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2009 από τη Γιουβέντους. Στη συνέχεια, δόθηκε δανεικός σε διάφορες ιταλικές ομάδες. Τη σεζόν 2013-2014 έπαιξε στην Τορίνο, με την οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Σέριε Α και συμπεριελήφθη στην καλύτερη ενδεκάδα της περιόδου. Στην πορεία, αγωνίστηκε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κατέκτησε το Σούπερ Καπ Γερμανίας το 2014. Στις επόμενες σεζόν έπαιξε στη Σεβίλλη και μετά ξανά στην Τορίνο. Από το 2016 είναι παίκτης της Λάτσιο.Με την Εθνική Ιταλίας έχει αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016, καθώς και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018.
Μπορίσα Σίμανιτς

Ο Μπορίσα Σίμανιτς (σερβικά κυριλλικά: Бориша Симанић‎) (γενν. 20 Μαρτίου 1998) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ. Η τελευταία ομάδα του ήταν η Μπάσκετ Σαραγόσα.

 Ο Σίμανιτς μετακόμισε στην ομάδα νέων του Ερυθρού Αστέρα τον Δεκέμβριο του 2013 από την Μπουντούτσνοστ Μπιελίνα, κάνοντας το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015–16. Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης των τελικών του Next Generation Tournament της Ευρωλίγκα το 2016.Ο Σίμανιτς έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Ευρωλίγκα στις 22 Οκτωβρίου 2015, σε μια ήττα 71–98 από τη Ρεάλ Μαδρίτης, καταγράφοντας 10 πόντους και 4 ριμπάουντ σε 28 λεπτά. Ήταν μέλος της World Select Team που έπαιξε στο Nike Hoop Summit στο Πόρτλαντ του Όρεγκον στις 7 Απριλίου 2017. Ερχόμενος από τον πάγκο, ο Σίμανιτς κατέγραψε 2 πόντους, 2 ριμπάουντ και 2 κοψίματα σε 10:17 λεπτά αγώνα.Τον Αύγουστο του 2017, ο Σίμανιτς δόθηκε ξανά δανεικός στην ΚΚ ΦΜΠ. Στις 26 Ιουνίου 2019, ο Σίμανιτς υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με τον Ερυθρό Αστέρα. Τον Μάρτιο του 2021, αποχώρησε από την ομάδα. Τον Απρίλιο του 2021, ο Σίμανιτς υπέγραψε με την Μέγκα Μπάσκετ.Τον Ιούλιο του 2022, ο Σίμανιτς έπαιξε για τους Γιούτα Τζαζ κατά τη διάρκεια του NBA Σάμερ Λιγκ 2022. Στις 20 Ιουλίου 2022, ο Σίμανιτς υπέγραψε με την ισπανική Μπάσκετ Σαραγόσα. Ο Σίμανιτς αγωνίστηκε για τις «μικρές» Εθνικές Σερβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2013, κερδίζοντας το αργυρό μετάλλιο στη διοργάνωση. Ένα χρόνο αργότερα, είχε κατά μέσο όρο 10,2 πόντους, 4,3 ριμπάουντ και 1,3 κόψιμο σε έναν αγώνα της διοργάνωσης του 2014 στη Λετονία.Το 2015, ο Σίμανιτς εκπροσώπησε την ομάδα Κ18 της Σερβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και την ομάδα Κ19 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.Στις 30 Αυγούστου 2023, στον αγώνα εναντίον του Νότιου Σουδάν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2023, ο Σίμανιτς χτυπήθηκε με αγκωνιά στο νεφρό από τον Νούνι Όμοτ. Αυτό το χτύπημα είχε ως αποτέλεσμα έναν σοβαρό τραυματισμό, όπου στη συνέχεια χρειάστηκε να αφαιρεθεί ο νεφρός του. Στη συνέχεια, η Σερβία έφτασε στον τελικό, όπου έχασε από τη Γερμανία με 83-77. Σερβία ανδρών Παγκόσμιο Κύπελλο: 2023 Σερβία νέων Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16: 2013 Μπορίσα Σίμανιτς στο aba-liga.com Μπορίσα Σίμανιτς στο eurobasket.com Μπορίσα Σίμανιτς στο euroleague.net Μπορίσα Σίμανιτς στο fiba.basketball
Πσεμύσλαφ του Τόσεκ

Ο Μπολέσλαφ, πολων. Przemysław Toszecki (1425 - Δεκέμβριος 1484) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οσβιέντσιμ (1434-45, με τους αδελφούς του) και του Τόσεκ (από το 1445).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ, Τόσεκ, Στζέλιν και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Η΄ του Σπουργίτη, δούκα του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ, κ.ά.. Νυμφεύτηκε το 1463 τη Μαργαρίτα ή Μάχνα των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (1450-1472), κόρη του Νικολάου Α΄ δούκα του Οπόλε, Μπζεγκ, Νιεμόντλιν, κ.ά. Είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1467/68-1531, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας στο Βρότσλαφ. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Καλτεζές

Οι Καλτεζές (Τοπική Κοινότητα Καλτεζών - Δημοτική Ενότητα Βαλτετσίου), ανήκουν στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία είναι “αι Καλτεζαί”. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκουν στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, οι Καλτεζές ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Καλτεζών, του πρώην δήμου Βαλτετσίου του νομού Αρκαδίας. Το 1841 οι Καλτεζές ήταν έδρα του δήμου Καλτεζών που αποτελείτο από τις Κολίνες, τα Κουβέλια και την Αγριακόνα, ενώ το 1869 ο δήμος έχει πληθυσμό 2350 κατοίκους.Οι Καλτεζές έχουν υψόμετρο 669 μέτρα.

 Είναι μικρός ορεινός οικισμός που ξεχωρίζει για την γειτνίασή του με την ιστορική Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών σε απόσταση 2 χιλιομέτρων.Το όνομα του χωριού σημαίνει "πηγάδια" ή "πηγή", "βρύση" ή "κρήνη" στα παλαιοσλαβικά.Το χωριό είναι πνιγμένο στο πράσινο και ζωσμένο από πυκνό δάσος.Έχει πρόσβαση τόσο από την Κάτω Ασέα όσο από τη Βλαχοκερασιά. Απέχει 18 χιλιόμετρα από τη Βλαχοκερασιά και 7 χιλ. από τη διασταύρωση του δρόμου Βλαχοκερασιάς-Κολλίνες. Η διαδρομή από τη Βλαχοκερασιά μέχρι το χωριό περνά μέσα από το όμορφο δάσος της Σκυρίτιδας, που είναι γεμάτο καρυδιές, πεύκα, έλατα και καστανιές, και είναι υπέροχη. Σήμερα έχουν απομείνει λίγοι κάτοικοι, όλοι ηλικιωμένοι, που ασχολούνται με την γεωργία και κτηνοτροφία. Ανατολικά του χωριού έχει διατηρηθεί το τοπωνύμιο της "Ελένης το Πηγάδι". Λέγεται ότι εκεί είναι πιθανό να τελούνταν τα "Ελένεια", αγώνες καλλιστείων κατά την αρχαιότητα.Σε απόσταση περίπου 2,5 χλμ. από το χωριό Καλτεζές, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πολιτείας της Παλαιοχώρας με το ερειπωμένο φρούριο του Άη Γιώργη. Η πρόσβαση στην Παλαιοχώρα είναι δυσχερής λόγω της πυκνής βλάστησης. Το φρούριο του Αη Γιώργη προσφέρει εντυπωσιακή θέα προς το καταπράσινο και δυσκολοδιάβατο φαράγγι της Λαγκάδας (νοτιοδυτικά του κάστρου).
Πρωτοαστέρας

Ένας πρωτοαστέρας είναι ένα πολύ νεαρό αστέρι που συγκεντρώνει ακόμη μάζα από το μητρικό μοριακό νέφος του. Η πρωτοαστρική φάση είναι η αρχαιότερη στη διαδικασία της αστρικής εξέλιξης. Για ένα αστέρι μίας ηλιακής μάζας διαρκεί περίπου 1.000.000 χρόνια. Η φάση αρχίζει όταν ένα μοριακό νέφος καταρρέει πρώτα κάτω από τη δύναμη της αυτο-βαρύτητας. Τελειώνει όταν ο πρωτοαστέρας ανατινάξει το αέριο και αποκαλυφθεί ως ένας οπτικά ορατός αστέρας προ-κύριας ακολουθίας, ο οποίος αργότερα συστέλλεται για να γίνει αστέρας κύριας ακολουθίας.

 Η σύγχρονη εικόνα των πρωτοαστέρων, που συνοψίζεται παραπάνω, προτάθηκε αρχικά από τον Τσουσίρο Χαγιάσι το 1966. Στα πρώτα υποδείγματα, το μέγεθος των πρωτοαστέρων υπερεκτιμήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Οι επακόλουθοι αριθμητικοί υπολογισμοί διευκρίνισαν το ζήτημα και έδειξαν ότι οι πρωτοαστέρες είναι μόνο μέτρια μεγαλύτεροι από τους αστέρες κύριας ακολουθίας της ίδιας μάζας. Αυτό το βασικό θεωρητικό αποτέλεσμα επιβεβαιώθηκε από τις παρατηρήσεις, οι οποίες βρίσκουν ότι οι μεγαλύτεροι αστέρες προ-κύριας ακολουθίας έχουν επίσης μέτριο μέγεθος. Planet-Forming Disks Might Put Brakes On Stars (SpaceDaily) Jul 25, 2006 Planets could put the brakes on young stars Lucy Sherriff (The Register) Thursday 27 July 2006 13:02 GMT Why Fast-Spinning Young Stars Don't Fly Apart (SPACE.com) 24 July 2006 03:10 pm ET
Π.Σ. Σπάρτη

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη» είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Σπάρτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 2019, όποτε και ιδρύθηκε από μετονομασία της Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου.

 Το καλοκαίρι του 2010 συγχωνεύτηκαν τα γειτονικά σωματεία από το Καστόρειο και από την Πελλάνα του Δήμου Πελλάνας, ο «Κάστωρ Καστορείου» και οι «Διόσκουροι Πελλάνας» αντίστοιχα και ιδρύθηκε η «Αθλητική Ένωση Πελλάνας Καστορείου», που αναφερόταν και ως Αθλητική Ένωση Δήμου Πελλάνας.Το 2013 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο στην ιστορική της διαδρομή, καθώς αναδείχθηκε Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λακωνίας επικρατώντας στον τελικό με 3-0 του Λεωνίδα Σπάρτης. Το 2018 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Λακωνίας και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19 έκανε την παρθενική της εμφάνιση σε εθνικό πρωτάθλημα, όπου τερματίζοντας στην 6η θέση του 8ου ομίλου της Γ' Εθνικής, κατάφερε να κερδίσει την παραμονή. Επίσης το 2019 κατέκτησε για 2η φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας, επικρατώντας στον τελικό του Πανγυθεατικού. Το καλοκαίρι του 2019 η Α.Ε. Πελλάνας Καστορείου μετονομάστηκε σε Νέος Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δήμου Σπάρτης, που αναφέρεται και ως Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «η Σπάρτη» με διακριτικό τίτλο «Π.Σ. Η Σπάρτη», το ίδιο καλοκαίρι που διαλύθηκε και η Α.Ε. Σπάρτης. Ο Π.Σ. Σπάρτη συνέχισε στη Γ' Εθνική τη σεζόν 2019-20 τερματίζοντας στη 2η θέση του 8ου ομίλου. Το Σεπτέμβριο του 2020 ανακάλεσε τη συμμετοχή του στο νέο πρωτάθλημα λόγω οικονομικών προβλημάτων και έτσι από τη σεζόν 2020-21 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας. Επίσημη σελίδα facebook
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1991

Το 34ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στις πόλεις Άρνεμ και Άπελντορν της Ολλανδίας, τον Ιούνιο του 1991. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Ιταλίας.

 Στην τελική φάση προκρίθηκαν 9 χώρες, έπειτα από προκριματικούς αγώνες (συνολικά έλαβαν μέρος 14 χώρες). Οι χώρες που προκρίθηκαν και όσα ματς είναι γνωστά από την προκριματική φάση έχουν ως εξής: 1Γαλλία και Τουρκία (0-0 το μεταξύ τους ματς) προκρίθηκαν από τον ίδιο προκριματικό όμιλο αποκλείοντας το Βέλγιο. Οι αγώνες ήταν μονοί.2Γερμανία και Ιταλία (0-0 το μεταξύ τους ματς) προκρίθηκαν από τον ίδιο προκριματικό όμιλο αποκλείοντας το Λουξεμβούργο. Οι αγώνες ήταν μονοί. Διεξήχθη σε τρεις γύρους. Στον Α΄ γύρο οι εννιά ομάδες αγωνίστηκαν σε τρεις ομίλους με βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας κριτήρια κατάταξης ήταν κατά σειρά η καλύτερη διαφορά τερμάτων, η καλύτερη επίθεση, τα περισσότερα κόρνερ. Στον Β΄ γύρο (ημιτελικό) προκρίθηκαν έξι ομάδες, που αγωνίστηκαν σε δύο νέους ομίλους με βαθμολογία. Στον τελικό γύρο οι επικεφαλής των δύο ημιτελικών ομιλών αγωνίστηκαν στον τελικό ενώ οι υπόλοιπες ομάδες, ανάλογα με τη θέση που τερμάτισαν, έδωσαν αγώνες για τις θέσεις 7η-9η (οι τελευταίες ομάδες των τριων ομίλων του Α΄ γύρου), 5η-6η, 3η-4η, για τη διαμόρφωση της τελικής κατάταξης. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Ιταλία. Οι αγώνες έγιναν στις πόλεις Άρνεμ και Άπελντορν της Ολλανδίας. 7η-9η θέση Γουινέα-Ζάμπια: 2-0. Γουινέα-ΗΠΑ: 2-0. Ζάμπια-ΗΠΑ: 3-2. Βαθμολογία: 7) Γουινέα 4β (4-0), 8) Ζάμπια 2β (3-4), 9) ΗΠΑ 0β (2-5). 5η θέση Ολλανδία-Ιράν: 2-0. 3η θέση Τουρκία-Γαλλία: 1-0. ΤΕΛΙΚΟΣ (16/6/91, Άπελντορν) Ιταλία- Γερμανία: 3-3 (5-4 πέν.). RSSSF Ποδοσφαιρικά αρχεία
Κρίστοφ Σμινκ Γκουστάβους

Ο Κρίστοφ Ούλριχ Σμινκ-Γκουστάβους (γερμανικά: Christoph Ulrich Schminck-Gustavus‎, Φρανκφούρτη 20 Αυγούστου 1942) είναι γερμανός ιστορικός του δικαίου, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Βρέμης. Σπούδασε νομικά και υποστήριξε διδακτορική διατριβή στη γενέτειρά του με θέμα Crimen laesae maiestatis. Das politische Strafrecht Siziliens nach den Assisen von Ariano (1140) und den Konstitutionen von Melfi (1231). Διορίσθηκε καθηγητής στο νεοϊδρυμένο τότε Πανεπιστήμιο Βρέμης, διδάσκοντας ρωμαϊκή και νεότερη ιστορία του δικαίου. Οι έρευνές του στρέφονται γύρω από την οργάνωση και δράση του φασισμού και του ναζισμού, κυρίως κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Οπαδός της λεγόμενης "προφορικής ιστορίας" έκανε έρευνες για τη δράση φασιστών και ναζιστών στην Ιταλία, Γερμανία καθώς και σε υπό γερμανική κατοχή χώρες, κυρίως στην Ελλάδα και στην Πολωνία. Τα περισσότερα έργα του αφορούν εγκλήματα ναζιστών στην Ιταλία και Ελλάδα και τους τρόπους που αυτά παρέμειναν στη μνήμη των ανθρώπων και αντιμετωπίστηκαν μεταπολεμικά από το γερμανικό κράτος.

 Crimen laesae maiestatis. Das politische Strafrecht Siziliens nach den Assisen von Ariano (1140) und den Konstitutionen von Melfi (1231). Scientia, Aachen, 1970.(επιμ.) Hungern für Hitler. Erinnerungen polnischen Zwangsarbeiter im Deutschen Reich 1940 - 1945. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1984, ISBN 3-499-15253-3. Das Heimweh des Walerjan Wróbel. Ein Sondergerichtsverfahren 1941/42. Dietz Verlag, Bonn 1986, ISBN 3-8012-0117-1. Die schönsten Jahre: Chronik einer Liebe 1943–1945. Dietz, Bonn 1991, ISBN 3-8012-0166-X. Bremen - kaputt : Bilder vom Krieg 1939 - 1945 ; Berichte, Dokumente, Erinnerungen. Brockkamp, Bremen 1995. Der „Prozess“ gegen Dietrich Bonhoeffer und die Freilassung seiner Mörder. 1995, Dietz, Bonn 1995, ISBN 3-8012-3067-8. Kephallonia 1943 - 2003 - auf den Spuren eines Kriegsverbrechens. Donat Verlag, Bremen 2004, ISBN 3-934836-66-6. Οι ηττημένοι της Κεφαλλονιάς. Αθήνα Σμίλη 1994, ISBN 960-721860-4. Der blaue Mantel: Von Dachau nach Sibirien. Zeugnisse griechischer KZ-Häftlinge 1943–1993. Donat, Bremen 2008, ISBN 3-9382-7545-6. Winter in Griechenland. Krieg – Besatzung – Shoah 1940–1944. Wallstein, Göttingen 2010, ISBN 978-3-8353-0591-5. Feuerrauch: Die Vernichtung des griechischen Dorfes Lyngiádes am 3. Oktober 1943. Dietz, Bonn 2013, ISBN 978-3-8012-0444-0. Μνήμες κατοχής. 3 τόμοι. Ισνάφι, Ιωάννινα 2011 (β΄εκδ.), 2008, 2011. Νταχάου. Έλληνες κρατούμενοι και ο Νίκος Ζαχαριάδης, Φιλίστωρ, Αθήνα 2003. https://vimeo.com/210845607
Αρτάσυρος

Ο Αρτάσυρος ή Αρδασήρ (5ος αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Αρμενίας. Ο γιος του Ορόντης Α΄, έδωσε το όνομα στην πρώτη δυναστεία της Αρμενίας.

 Ήταν σατράπης της Αρμενίας κατά τη βασιλεία τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας· αναφερόταν ως "το μάτι τού βασιλιά". Είχε καταγωγή από τη Βακτρία. Ο γιος του Ορόντης, που αναφέρεται ως Ορόντης από τη Βακτρία, είναι πιο γνωστός και υπηρέτησε ως σατράπης της Σωφηνής & Ματιηνής (Μιτάννι) κατά τη βασιλεία τού Αρταξέρξη Β΄. Μερικές ιστορικές καταγραφές αναφέρουν τον Αρταξέρξη Β΄ ως πατέρα τού Ορόντη, δηλ. ταυτίζουν τον Αρτάσυρο με τον Πέρση βασιλιά. Στην πραγματικότητα ο Αρταξέρξης Α΄ ήταν πεθερός τού Ορόντη. Σύμφωνα με τον Χ. Καχατριάν, ο Αρτάσυρος δεν κατασκεύασε αρδευτικά κανάλια, άφησε όμως όλη την περιουσία στους γιους του για να φτιάξουν στο όνομά του. Πριν το τέλος του τους μάζεψε και τους είπε, πώς υποχρέωση κάθε ηγεμόνα Οροντίδη θα είναι να κατασκευάσει ένα τουλάχιστον κανάλι ύδρευσης. Πράγματι αυτό κράτησε για αιώνες. Νυμφεύτηκε την Ασάτηρα και είχε τέκνο: Ορόντης Α΄ απεβ. 344 π.Χ., σατράπης της Σωφηνής & Ματιηνής. Chahin, M. (2001). The Kingdom of Armenia: A History. Psychology Press. ISBN 978-0700714520. Gershevitch, Ilya, ed. (1985). The Cambridge History of Iran, Volume 2: The Median and Achaemenian periods. Cambridge University Press. ISBN 978-0521200912.
Βακτρία

Η Βακτρία ή Βακτριανή (αραβ. باختر / Μπάκχταρ, λατ. Bactria, κινέζικα 大夏 Ντα Ξια) ή Τοχαριστάν, είναι ιστορική περιοχή στην οποία υπήρξε κράτος με πρωτεύουσα τα Βάκτρα, το σημερινό Μπαλχ. Εκτείνεται βόρεια του Χίντου Κους και νότια του ποταμού Ώξου. Ήταν πατρίδα του θρησκευτικού ηγέτη Ζωροάστρη. Σήμερα ανήκει στο Τατζικιστάν, στο Ουζμπεκιστάν, και στο Αφγανιστάν το Τουρκμενιστάν. Κάτοικοι της Βακτρίας ήταν οι Βάκτριοι και οι Σκύθες.

 Ο Πέρσης Αυτοκράτορας Κύρος Β' εισέβαλε στη Βακτρία το 538 π.Χ. και τη μετέτρεψε σε σατραπεία της αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Η Βακτρία ήταν τότε εύφορη και πυκνοκατοικημένη περιοχή, γνωστή ως «Βασίλειο των χιλίων πόλεων». Φημίζονταν για τα άλογά της και τους ικανούς ιππείς της, οι οποίοι στελέχωναν τον περσικό στρατό. Δύο αιώνες αργότερα, το 330 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία, έφτασε στη Βακτρία καταδιώκοντας τον σατράπη της, Βήσσο, ο οποίος είχε σκοτώσει τον Δαρείο Γ' και είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς. Μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου, η Βακτρία περιέπεσε αρχικά στο Βασίλειο των Σελευκιδών, έγινε ορμητήριο του επίγονου Αντίοχου Α' εναντίον της επεκτατικής πολιτικής της Ινδίας και αποχωρίστηκε το 240 π.Χ. επί Διοδότου. Γύρω στο 150 π.Χ., το μεγαλύτερο μέρος της Βακτρίας καταλήφθηκε από τους Πάρθους και το υπόλοιπο του βασιλείου υπέκυψε σταδιακά στις επιδρομές νομαδικών λαών από τα ανατολικά. Η Βακτρία φημίζονταν για το χρυσό της. Ο Δαρείος Α' αναφέρει τη Βακτρία ως προμηθευτή χρυσού για το αυτοκρατορικό του παλάτι στη Σούσα. Το εμπόριο χρυσού με προέλευση τη Σιβηρία άνθιζε. Το χρυσό κέρμα του Ευκρατίδη είναι το μεγαλύτερο χρυσό νόμισμα της αρχαιότητας. Michael Alram: Die Geschichte Ostirans von den Griechenkönigen in Baktrien und Indien bis zu den iranischen Hunnen (250 v. Chr.–700 n. Chr.). Wilfried Seipel (Hrsg.): Weihrauch und Seide. Alte Kulturen an der Seidenstraße. Βιέννη 1996, ISBN 3-900325-53-7, σελ. 119–140. Baktrien. Kleines Lexikon des Hellenismus. Harrassowitz, Wiesbaden 1993, ISBN 3-447-03278-2, σελ. 93–96.
Μόριτζ Πας

Ο Μόριτζ Πας (Moritz Pasch, Μπρέσλαου, 8 Νοεμβρίου 1843 – Μπαντ Χόμπουργκ, 20 Σεπτεμβρίου 1930) ήταν Γερμανός μαθηματικός, που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την αξιωματική θεμελίωση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας.

 Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο πανεπιστήμιο του Μπρέσλαου το 1865, με θέμα De duarum sectionem conicarum in circulos projectione. Ήταν τότε μόλις 22 ετών. Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Γκίσεν (Gießen), Justus-Liebig-Universität Gießen, όπου επέβλεψε 30 διδακτορικές διατριβές.Το 1882 διατύπωσε το γνωστό αξίωμα, που προς τιμή αυτού φέρει το όνομά του. Πάπυρος Λαρούς Μπριττάνικα τόμ. 48ος, σελ. 225 Αξίωμα του Πας MacTutor biography: Moritz Pasch. The Mathematics Genealogy Project: Pasch.
Τάγκα ζα Γιουγκ

Το Τάγκα ζα Γιουγκ (βουλγαρικά: Тъга за юг‎, «Λαχτάρα για το Νότο») είναι το όνομα ενός διάσημου ποιήματος του Βούλγαρου ποιητή Κονσταντίν Μιλαντίνοφ (ο οποίος προέρχεται από την Οθωμανική Μακεδονία).

 Ο Μιλαντίνοφ έγραψε το έργο ενώ ζούσε στη Ρωσία. Προφανώς ένιωθε νοσταλγία για την Οχρίδα. Είναι αυτά τα σκοτεινά και καταθλιπτικά συναισθήματα που φέρνουν τη λαχτάρα του για το ζεστό ήλιο του Νότου. Χρησιμοποιώντας μόνο τα θετικά επίθετα για να απεικονίσει τη πατρίδα του, ο συγγραφέας θυμίζει την επώδυνη, ανέφικτη επιθυμία να επιστρέψει στην πατρίδα του, την οποία αγκαλιάζει συμβιωτικά. Όσον αφορά τους στίχους, αναφέρει ότι η Σταμπόλ είναι στη πραγματικότητα η Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, και το Κούκους (Кукуш) είναι το σημερινό Κιλκίς στην Ελλάδα. Αναφέρει επίσης την Οχρίδα και τη Στρούγκα στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά από τον Γκεόργκι Ρακόβσκι στην εφημερίδα «Ντουνάβσκι λέμπεντ» που εκδίδεται στο Βελιγράδι το 1860. Στη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται ως ένα από τα πιο σημαντικά σλαβομακεδονικά λογοτεχνικά έργα κάτω από αυτό το όνομα. Το ποίημα απαγγείλεται παραδοσιακά κατά την τελετή εγκαινίων των Ποιητικών Βραδιών της Στρούγκα, ένα διεθνές φεστιβάλ ιδρυμένο προς τιμή του συγγραφέα τιμή, με το βραβείο ποίησης Αδελφοί Μιλαντίνοφ. Το κρασί Τ'γκα ζα Γιουγκ παίρνει το όνομά του από το ποίημα του Μιλαντίνοφ. Παράγεται στη Βόρεια Μακεδονία και έχει ημίξηρο και κόκκινο-ρουμπινί χρώμα. Γευστικά είναι παρόμοιο με το ιταλικό κρασί ή το καλιφορνέζικο Μπαρμπέρα. Αδελφοί Μιλαντίνοφ Ποιητικές Βραδιές της Στρούγκα, φεστιβάλ που πραγματοποιείται στη γενέτειρα του συγγραφέα, στη Στρούγκα της Βόρειας Μακεδονίας. Το αρχικό κείμενο του ποιήματος (στα βουλγαρικά) Το προφίλ του Κονσταντίν Μιλαντίνοφ, συμπεριλαμβανομένων Τάγκα ζα Γιουγκ
Τριάκις οκτάεδρο

Στη Στερεομετρία, το τριάκις οκτάεδρο (ή τρισοκτάεδρο) είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις οκτάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου κύβου. Διαθέτει 24 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου κύβου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις οκτάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 2 και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} 2 + {\displaystyle +} √2. Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από ένα κανονικό οκτάεδρο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί τριγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του οκτάεδρου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων τριγωνικών πυραμίδων είναι ίσο με √3 − {\displaystyle -} 2/3√6. (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Small Triakis Octahedron στο MathWorld
Γιαν Μπρόκοφ

Ο Γιαν Μπρόκοφ, επίσης γνωστός ως Γιόχαν Μπρόκοφ, (23 Ιουνίου 1652 – 28 Δεκεμβρίου 1718) ήταν μπαρόκ- γλύπτης και χαράκτης.Ο Μπρόκοφ ήταν Καρπαθικής Γερμανικής καταγωγής, γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου 1652 στο Σπίσκα Σομποτά, σήμερα στη Σλοβακία, τότε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και αργότερα εργάστηκε και ζούσε στη Βοημία. Ήταν ο πατέρας των γλυπτών Μιχαήλ Μπρόκοφ και Φέρντιναντ Μπρόκοφ. Ο Γιαν Μπρόκοφ προήλθε από μια οικογένεια Λουθηρανών.Το 1675 ο Μπρόκοφ μετακόμισε από την Ουγγαρία και εργάστηκε σε διάφορα μέρη κυρίως στη δυτική Βοημία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1692 εγκαταστάθηκε στην Πράγα και απέκτησε πιο έντονα δικαιώματα στο Staré město (Παλιά Πόλη) της Πράγας. Αυτός και η σύζυγός του Ελισάβετ (τσεχικά: Eliška‎), που γεννήθηκε στο Σπίνγκλερ είχαν τέσσερα παιδιά -τρεις γιους, τον Μιχάλ Γιαν Γιοσέφ, τον Φερντινάντ Μαξμίλιαν και τον Αντονίν Σεμπαστιάν και μια κόρη, την Άννα Ελεονόρα. Δύο από τους γιους συνέχισαν στο έργο του (και ο νεότερος, ο Φερντινάντ Μαξμίλιαν, που έγινε ο πιο διακεκριμένος), ο τρίτος γιος, ο Αντονίν Σεμπαστιάν, αργότερα έγινε ο ποιητής της αυλής στη Βιέννη. Ο Γιαν Μπρόκοφ πέθανε στην Πράγα.

 Τα έργα που του αποδίδονται είναι δύο ειδών: μερικά έφτιαξε ο ίδιος, άλλα τα σχεδίασε μόνο και άφησε τον γιο του Φερντινάντ να τα κάνει πραγματικά. Ο Μπρόκοφ δημιούργησε το άγαλμα του Θρήνου του Χριστού (Τσεχικά: Pieta), που τοποθετήθηκε στη Γέφυρα του Καρόλου το 1695, ωστόσο αυτό το γλυπτό μεταφέρθηκε αργότερα (1859) στη Μονή των Ευγενών Αδελφών του Κάρολου Μπορομέι (Sorores Misericordiae Congregationis S. Caroli Borromei) κάτω από το λόφο Πετρίν στην Πράγα. Άλλα αξιοσημείωτα κομμάτια περιλαμβάνουν: ένα ξύλινο μοντέλο του αγάλματος του Ιωάννη του Νεπομούκ, σύμφωνα με το οποίο έχει χυθεί το χάλκινο άγαλμα, που βρίσκεται τώρα στη Γέφυρα του Καρόλου, αγάλματα του Αγίου Ιωσήφ και η βάπτιση του Κυρίου στη Γέφυρα του Καρόλου (και οι δύο έχουν έχει καταστραφεί κατά τις ημέρες της επανάστασης το 1848 και σήμερα μπορούν να βρεθούν στο Λαπιντάριουμ του Εθνικού Μουσείου στην Πράγα) και πολλά άλλα γλυπτά γύρω από τη Βοημία, όπως το γλυπτό στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στο Μαντίν ή αγάλματα που διακοσμούν κάστρα και πύργους Klášterec nad Ohří, Chateau Červený Hrádek κοντά στο Τζιρκόφ, το Λιβόκοβιτς, το μοναστήρι Μπρούμοφ κ.λπ.
Τζουζέπε Μερκάλι

Ο Τζουζέπε Μερκάλι (21 Μαΐου 1850 – 18 Μαρτίου 1914) ήταν Ιταλός ηφαιστειολόγος. Είναι κυρίως γνωστός λόγω της κλίμακας μέτρησης της έντασης των σεισμών που δημιούργησε.

 Ο Μερκάλι γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1850. Αφού χειροτονήθηκε ρωμαιοκαθολικός ιερέας, έγινε καθηγητής φυσικών επιστημών στο Μιλάνο. Εκδιώχθηκε, όμως, από τη θέση του αυτή όταν κατηγορήθηκε για φιλελεύθερες απόψεις, καθώς υποστήριξε ανοικτά την ανέγερση μνημείου στη μνήμη του φιλοσόφου και ιερέα Αντόνιο Ρεσμίνι Σερμπάτι. Αργότερα η ιταλική κυβέρνηση τον διόρισε καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Ντομοντόσολα, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Ρέτζιο ντι Καλάμπρια και, τελικά, στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης. Διορίστηκε επίσης Διευθυντής στο «Παρατητήριο του Βεζούβιου». Ο Μερκάλι βρήκε τραγικό τέλος το 1914, όταν τυλίχτηκε στις φλόγες παρασύροντας μια λάμπα παραφίνης, που βρισκόταν στο υπνοδωμάτιό του. Εικάζεται ότι εκείνο το βράδυ εργαζόταν μέχρι αργά, όπως άλλωστε συνήθιζε. Λέγεται, μάλιστα, ότι μία φορά είχε απορροφηθεί τόσο πολύ από την εργασία του, οπότε όταν και τον βρήκαν το επόμενο πρωί στις 11 π.μ. να συνεχίζει να εργάζεται, αδυνατούσε να πιστέψει ότι είχε ήδη ξημερώσει. Ο Μερκάλι βρέθηκε απανθρακωμένος πάνω στο κρεβάτι του. Κρατούσε μία κουβέρτα, με την οποία είχε επιχειρήσει να σβήσει τις φλόγες που τον περικύκλωσαν. Λίγες μέρες αργότερα οι ιταλικές αρχές έδωσαν μια νέα διάσταση στο θάνατο του Μερκάλι. Υποστήριξαν την εκδοχή ότι στραγγαλίστηκε και στη συνέχεια το πτώμα του απανθρακώθηκε (πιθανώς με χρήση πετρελαίου) προκειμένου να εξαφανιστεί κάθε στοιχείο που θα οδηγούσε σε εξιχνίαση της εγκληματικής πράξης. Στήριξαν τα λεγόμενά τους στο γεγονός ότι χρηματικό ποσό ύψους 1.400 δολαρίων έλειπε από το διαμέρισμα του καθηγητή. Η γνωστότερη συνεισφορά του Μερκάλι, είναι η Κλίμακα Μερκάλι, η οποία χρησιμοποιείται έως και σήμερα για τη μέτρηση της έντασης των σεισμικών δονήσεων. Η κλίμακα του Μερκάλι δε μετρά την ενέργεια που απελευθερώνεται από ένα σεισμό, όπως η κλίμακα Ρίχτερ. Αντίθετα, ασχολείται με τις επιπτώσεις ενός σεισμού σε μία δεδομένη περιοχή, γεγονός που την καθιστά μεν ακατάλληλη για τη μέτρηση σεισμών σε αραιοκατοικημένες ή ακατοίκητες περιοχές, αλλά ιδανική για χρήση σε πυκνοκατοικημένες. Η κλίμακα εκτείνεται από το 1 έως το 12, όπου με 1 βαθμολογείται η σεισμική δόνηση που καταγράφεται μόνο από σεισμογράφους και με 12 βαθμολογείται η δόνηση με τις πλέον καταστροφικές συνέπειες, δηλαδή ένας σεισμός που θα επέφερε ολική καταστροφή σε κάθε ανθρώπινη κατασκευή και θα άλλαζε το γεωγραφικό ανάγλυφο της περιοχής. Ο Μερκάλι υπήρξε ακόμη αυτόπτης μάρτυρας ηφαιστειακών εκρήξεων στα ηφαίστεια Στρόμπολι (Stromboli) και Βουλκάνο. Οι περιγραφές του από τη μαρτυρία του αυτή, χρησιμοποιούνται έως και σήμερα από τους ηφαιστειολόγους ανά τον κόσμο. Κλίμακα Μερκάλι Βιογραφικό του Μερκάλι στο Παρατηρητήριο του Βεζούβιου (Αγγλικά)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1962

Το ΜΗ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1962 διεξήχθη από τις 31 Αυγούστου ως τις 2 Σεπτεμβρίου 1962 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1962. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για όγδοη συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 391 αθλητές από 37 σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Οι αγώνες έγιναν στο Στάδιο με μικρή παρουσία θεατών και γενικά μέτριες επιδόσεις, ενώ το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη το Σάββατο 5 Μαΐου στην κλασική διαδρομή. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με υπερδιπλάσιους βαθμούς από τον δεύτερο σύλλογο. *Συνολικά βαθμολογήθηκαν 22 σωματεία. "Αθλητική Ηχώ", 31/8/1962. "Αθλητική Ηχώ", 1/9/1962. "Αθλητική Ηχώ", 2/9/1962. "Ελευθερία", 4/9/1962. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 202-203.
Φέντορ φον Μποκ

Ο Φέντορ φον Μποκ (γερμανικά: Moritz Albrecht Franz Friedrich Fedor von Bock) ήταν Γερμανός στρατάρχης (1880-1945). Γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1880 στο Κυστρίν (Küstrin). Ήταν γιος στρατηγού και έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο και διακρίθηκε, το 1916, ως διοικητής συντάγματος. Υπήρξε προσωπικός φίλος του Διαδόχου (Κρόνπριντς), με τον οποίο και συνδέθηκε τον Νοέμβριο του 1918 στο Σπα, προκειμένου να πείσει τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ να επανέλθει στο Βερολίνο, χωρίς όμως να το κατορθώσει. Μετά την ανακωχή, καίτοι φανατικός εχθρός της επανάστασης του Νοεμβρίου, παρέμεινε στο στρατό και διορίσθηκε στρατιωτικός διοικητής του Βερολίνου.

 Παραμένοντας στη Ράιχσβερ, το 1929 ο Φέντορ φον Μποκ προήχθη σε στρατηγό και συνδέθηκε φιλικά με τον Αδόλφο Χίτλερ, από τον οποίον αργότερα τέθηκε επικεφαλής των γερμανικών στρατευμάτων τα οποία, το 1938, κατέλαβαν την Αυστρία (Άνσλους). Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αυτός που ηγείτο των γερμανικών στρατευμάτων, τα οποία, μέσω Ολλανδίας και Βελγίου, εισήλθαν το 1940 στα γαλλικά εδάφη παρακάμπτοντας, και ουσιαστικά αχρηστεύοντας, την περίφημη Γραμμή Μαζινό. Ένα έτος αργότερα, το φθινόπωρο του 1941, ο φον Μποκ, ως στρατάρχης πλέον, ηγείτο των γερμανικών στρατευμάτων (Ομάδα Στρατιών Κέντρου), που εισήλθαν νικηφόρα στις ρωσικές πόλεις Μινσκ, Σμολένσκ και Βιάζμα. Μολονότι είχε αντιληφθεί τη μεγάλη καθυστέρηση της έναρξης των επιχειρήσεων αυτών, λόγω της απρογραμμάτιστης εμπλοκής στα Βαλκάνια και κυρίως στην Ελλάδα, καθώς και την επικείμενη αναμέτρησή του προς τις ιδιαίτερα αντίξοες καιρικές συνθήκες για την κατάληψη της Μόσχας, εντούτοις, αντί να προβεί σε αναδιοργάνωση των δυνάμεών του και στον ανεφοδιασμό τους, επεχείρησε, (μάλλον κατόπιν διαταγής του Χίτλερ) επίθεση τον Νοέμβριο του 1941 κατά της Μόσχας (Επιχείρηση Τυφών). Υπό τη σθεναρή, όμως, αντίσταση των Μοσχοβιτών και της πλήρους ακινητοποίησης, από τις καιρικές συνθήκες των μονάδων του, διείδε το αδύνατο της επίτευξης του αντικειμενικού σκοπού και ζήτησε την απόσυρσή τους σε λιγότερο προωθημένες θέσεις. Ύστερα από αυτό αντικαταστάθηκε - με το πρόσχημα της ασθένειας - από τον Στρατάρχη Γκύντερ φον Κλούγκε (Δεκέμβριος 1941). Toν Ιανουάριο του 1942 ο Στρατάρχης Βάλτερ φον Ράιχεναου, επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών Νότου, έπαθε συμφόρηση και πέθανε. Ο φον Μποκ τοποθετήθηκε ως αντικαταστάτης του, πλην όμως είχε ήδη αρχίσει να ζητά την ολοσχερή απαλλαγή του και την απομάκρυνσή από την Βέρμαχτ και από περαιτέρω ευθύνες για τις επιχειρήσεις στη Ρωσία, τις οποίες θεωρούσε καταδικασμένες. Τελικά απομακρύνθηκε και από εκείνη τη θέση τον Νοέμβριο του 1942 και αντικαταστάθηκε από τον Μαξιμίλιαν φον Βάιχς (Maximilian von Weichs). Ο Φέντορ φον Μποκ αποσύρθηκε στη Γερμανία. Όταν πληροφορήθηκε (από τον Έριχ φον Μάνσταϊν) ότι ο Αρχιναύαρχος Καρλ Ντένιτς βρισκόταν κοντά στο Αμβούργο και σχημάτιζε νέα Κυβέρνηση, ξεκίνησε αμέσως για εκεί, άγνωστο για ποιους λόγους. Στο δρόμο του Κιέλου, όμως, το αυτοκίνητό του δέχθηκε επίθεση από βρετανικό αεροσκάφος και καταστράφηκε, ενώ ο ίδιος, η σύζυγός του και η κόρη τους σκοτώθηκαν. Ήταν 4 Μαΐου του 1945.
Κόμμα Ευτυχίας

Το Κόμμα Ευτυχίας (Saadet Partisi, SP) είναι ισλαμιστικό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε στις 20 Ιουλίου του 2001 μετά τη διάσπαση του Κόμματος της Αρετής και έχει ως πρόεδρο τον Τεμέλ Καραμολάογλου. Η λειτουργία του κόμματος της Αρετής απαγορεύτηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας, με το αιτιολογικό ότι παραβίαζε θεμελιώδεις αρχές του τουρκικού Συντάγματος και πιο συγκεκριμένα τα άρθρα που αφορούν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Μετά την αναγκαστική διάλυση του κόμματος, η μεν μεταρρυθμιστική πτέρυγα, υπό τον Ερντογάν, ίδρυσε το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, η δε σκληροπυρηνική, υπό τον Ρετσάι Κιουτάν, το Κόμμα της Ευτυχίας.Η πολιτική του κόμματος αντικατοπτρίζει την πολιτική φιλοσοφία του Νετσμετίν Ερμπακάν, ο οποίος μέχρι το θάνατό του το 2011 ήταν ο ηγέτης του κόμματος. Το κόμμα, είναι εναντίον της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και εναντίον την προσέγγισης με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ .Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές της Τουρκίας, του Ιουνίου του 2018, το κόμμα μετείχε στον εκλογικό συνασπισμό της «Εθνικής Συμμαχίας», κύριου αντιπάλου του σημερινού Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

 Το κόμμα ασπάζεται τις ιδέες του Ερμπακάν, όπως αυτές αναπτύχθηκαν στο διάσημο μανιφέστο του, «Εθνική Άποψη», κύριο σημείο του οποίου είναι η συνεργασία μεταξύ μουσουλμανικών κρατών προκειμένου να βάλουν τέλος στην κυριαρχία των Αμερικανών και των Ισραηλινών. Τάσσεται εναντίον της συμμετοχής στην «χριστιανική Ευρώπη», αναζητώντας τον ανάλογο σχήμα μεταξύ των μουσουλμανικών κρατών. Στο πολιτικό πρόγραμμα που εκδόθηκε το 2010, το Σααντέτ, οραματίζεται την Τουρκία στη θέση του ηγέτη του τρίτου κόσμου, όπου και θα αναλάβει την προστασία των Μουσουλμάνων όπου γης. Επίσης, το κόμμα διάκειται φιλικά προς τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ. Παρακάτω περιγράφονται μερικές από τις δράσεις του: 2004, διαδηλώσεις εναντίον της επίθεσης των ΗΠΑ στη Φαλούτζα 2005, διαδηλώσεις εναντίον της εικονογράφησης του Προφήτη Μωάμεθ 2006, διαδηλώσεις εναντίον της επικείμενης επίσκεψης του Πάπα, στην Τουρκία 2007, διαμαρτυρίες κατά την επίσκεψη του Ισραηλινού Προέδρου, Εχούντ Ολμέρτ, στην Τουρκία 2008 - 2009, διαμαρτυρίες για την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα 2010, διαμαρτυρίες για την ανάμειξη των ΗΠΑ στα εσωτερικά της Τουρκίας 2010, συμμετοχή ακτιβιστών του κόμματος στη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα με το πλοίο Μαβί Μαρμαρά
Είμαι η Μία

Είμαι η Μία (ιταλικά: Io sono Mia), είναι ο τίτλος βιογραφικής δραματικής ταινίας ιταλικής παραγωγής του 2019, σε σκηνοθεσία Ρικάρντο Ντόνα. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ή Σερένα Ρόσσι.

 Η ταινία αφηγείται τη ζωή της Μία Μαρτίνι και την καλλιτεχνική της σταδιοδρομία, περιγράφει το περιβάλλον της, την αδελφή της Λορεντάνα, τους μάνατζερς που γνώρισε και τη βίαιη σχέση με τους γονείς της. Σερένα Ρόσσι: Μία Μαρτίνι Μαουρίτσιο Λάστρικο: Ανδρέας Λουτσία Μασσίνο: Σάντρα Νέρι Νταϊάνα Ρονκιόνε: Λορεντάνα Μπερτέ Αντόνιο Τζεράρντι: Αλμπέρίγο Κροκέτα Νίνα Τορέσι: Alba Calia Daniele Mariani: Άντονι Francesca Turrin: Ο μάνατζερ της Μία Fabrizio Coniglio: Roberto Galanti Gioia Spaziani: Maria Salvina Dato Duccio Camerini: Giuseppe Radames Bertè Simone Gandolfo: chiefredactor Corrado Invernizzi: Σαρλ Αζναβούρ Έντουαρντο Pesce: Φράνκο Καλιφάνο Mauro Serio: ιατρός Είμαι η Μία στην IMDb
Άγιος Κωνσταντίνος Σπάτων Αχαΐας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» (σε ισχύ από 1/1/2011) αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αγίου Νικολάου που ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγίου Νικολάου. Κατά την Απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 67 κατοίκους.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι χτισμένος σε μία ημι-πεδινή θέση στα νοτιοδυτικά ρίζα της Μόβρης και συγκεκριμένα στην δυτική απόληξη του λόφου Αχλαδίτσα που αποτελεί γεωφυσική προέκταση της, καθώς και κοντά στις παρυφές της πεδιάδας Ηλείας-Αχαΐας, ανατολικώς του τμήματος της όπου διαρέει ο ποταμός Βέργας. Ο οικισμός βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Αχαΐας και πολύ κοντά στα όρια της με την Ηλεία. Το υψόμετρο του ανέρχεται περίπου στα 140 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Γειτνιάζει -πέραν του Αγίου Νικολάου (Σπάτα)- με τα χωριά και τους οικισμούς: Ματαράγκα Αχαΐας, Κεφαλαίικα Αχαΐας, Τσαμαίικα Αχαΐας, Νεάπολη Ηλείας και Νησί Ηλείας. Απέχει περί τα: 10 χλμ. από την έδρα του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης την Βάρδα, και 22 χλμ. από την έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας την Κάτω Αχαΐα, καθώς και 43 χλμ. από το κέντρο της αχαϊκής πρωτεύουσας και τρίτης μεγαλύτερης πόλης της χώρας την Πάτρα, 46 χλμ. από το κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ηλείας την Αμαλιάδα, και 60 χλμ. από το κέντρο της ηλειακής πρωτεύουσας τον Πύργο. Το όνομα του οικισμού προήλθε από την ομώνυμη εκκλησία που βρίσκεται εκεί. Η πρώην ονομασία του είναι «Βερούχος», η οποία άλλαξε (μετονομάστηκε) στην σημερινή στις 24/01/1957 με ΦΕΚ 11Α. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα, σύμφωνα με στοιχεία των εκάστοτε εθνικών απογραφών, είναι η εξής: ΕΛ.ΣΤΑΤ. - Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 του Μόνιμου Πληθυσμού της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995. Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σπάτα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Κωνσταντίνου Σπάτων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Νικολάου Σπάτων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Ελαμιτική γλώσσα

Η Ελαμιτική είναι εξαφανισμένη γλώσσα που ομιλείτο από τους αρχαίους Ελαμίτες. Χρησιμοποιήθηκε στο σημερινό νοτιοδυτικό Ιράν από το 2600 π.Χ. έως το 330 π.Χ.. Τα τελευταία γραπτά αρχεία στα ελαμιτικά εμφανίζονται γύρω από την κατάκτηση των Αχαιμενιδών από τον Μέγα Αλέξανδρο. Τα ελαμιτικά πιστεύεται ότι δεν έχουν προφανείς συγγενείς και συνήθως θεωρείται μια απομονωμένη γλώσσα. Η έλλειψη εγκατεστημένων συγγενών καθιστά την ερμηνεία τους δύσκολη.

 Η ελαμιτική σφηνοειδή γραφή, προσαρμοσμένο από την Ακκαδική σφηνοειδή γραφή, χρησιμοποιήθηκε γύρω στο 2500 - 331 π.Χ. Ήταν σε μεγάλο βαθμό συλλαβάριο 130 χαρακτήρων κάποια στιγμή και διατήρησε μόνο μερικά λογογράμματα από την Ακκαδία, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, ο αριθμός των λογογραμμάτων είχε αυξηθεί. Το πλήρες σώμα της ελαμιτικής σφηνοειδούς γραφής αποτελείται από περίπου 20 χιλιάδες ταμπλέτες και θραύσματα. Η πλειοψηφία ανήκουν στην εποχή των Αχαιμενιδών, και περιέχουν κυρίως οικονομικά αρχεία. Δύο προηγούμενα αλφάβητα της περιοχής παραμένουν μη αποκρυπτογραφημένα αλλά προφανώς έχουν κωδικοποιηθεί ως ελαμιτικά: Πρωτο-ελαμιτικά: είναι το αρχαιότερο γνωστό σύστημα γραφής από το Ιράν. Χρησιμοποιήθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα (3100 – 2900 π.Χ.), ενώ πήλινες πινακίδες με πρωτοελαμιτική γραφή έχουν βρεθεί σε διαφορετικές τοποθεσίες σε όλο το Ιράν. Πιστεύεται ότι έχουν αναπτυχθεί από τη πρώιμη σφηνοειδή γραφή (πρωτοσφηνοειδή), και αποτελείται από περισσότερα από 1.000 γράμματα. Πιστεύεται ότι είναι σε μεγάλο βαθμό λογογραφική. Τα γραμμικά ελαμιτικά πιστοποιούνται σε μερικές μνημειώδεις επιγραφές. Υποστηρίζεται συχνά ότι η Γραμμική ελαμιτική είναι συλλαβικό σύστημα γραφής που προέρχονται από τα πρωτοελαμιτικά αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί. Τα γραμμικά ελαμιτικά χρησιμοποιήθηκαν για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, κατά το τελευταίο τέταρτο της τρίτης χιλιετίας π.Χ. Η ελαμιτική είναι μια συγκολλητική γλώσσα, και η γραμματική χαρακτηρίζεται από ένα καλά ανεπτυγμένο και διάχυτο ονομαστικό ταξικό σύστημα. Τα έμψυχα ουσιαστικά έχουν ξεχωριστούς δείκτες για τα τρία πρόσωπα, μάλλον ασυνήθιστο χαρακτηριστικό.
Γουίλιαμ Σόμερσετ, 3ος κόμης του Γούστερ

Ο Γουίλιαμ Σόμερσετ, 3ος κόμης του Γούστερ (1526 - 21 Φεβρουαρίου 1589) Άγγλος αυλικός, ευγενής, πολιτικός και 3ος Κόμης του Γούστερ ήταν μεγαλύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 2ου κόμη του Γούστερ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Μπράουν. Διαδέχτηκε τον πατέρα του στις 26 Νοεμβρίου 1549 σαν τρίτος κόμης του Γούστερ.

 Παντρεύτηκε πριν τις 19 Μαρτίου 1550 την Χριστιάνα Νόρθ, κόρη του Έντουαρντ Νόρθ, 1ου βαρόνου του Νόρθ και της Αλίκης Σκουίρ με την οποία απέκτησε : Έντουαρντ Σόμερσετ, 4ος κόμης του Γούστερ Ελισάβετ Σόμερσετ, παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Ουίνδσορ γιο του ομώνυμου Γουίλιαμ Ουίνδσορ 2ου βαρόνου του Ουίνδσορ και της Μάργκαρετ Σαμπούρν. Λούκι Σόμερσετ, παντρεύτηκε τον Χένρι Χέρμπερτ Γουίλιαμ Σόμερσετ, παντρεύτηκε πρίν το 1567 την Θεοφίλα Νιούτον, κόρη του Τζων Νιούτον και της Μάργκαρετ, κόρης του Άντονι Πόιντζ, μια προτομή της κόμισσας Θεοφίλας από άγνωστο καλλιτέχνη αναφέρεται στο Άσελφορντ.Ο Γούστερ υποστήριξε την Λαίδη Τζέιν Γκρέυ (1553), και χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1570). Ο Γουίλιαμ Σόμερσετ πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 1589 στην οικία του στο Χάκνει του Λονδίνου και τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Κάντοκ στο Ράγκλαν του Μονμουθσάιρ. Ο Γουίλιαμ ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, ανάμεσα και στους υπόλοιπους οπαδούς του βρισκόταν ο ηθοποιός Έντουαρντ Αλλέυν (1566 - 1626). KIMBALL G. EVERINGHAM; Richardson, Douglas Scott (2004). Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families (Royal Ancestry) Newman, John (2002). Gwent/Monmouthshire. New Haven; London: Yale University Press.