IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιουδαιοπαλαιστινιακή αραμαϊκή γλώσσα

Η ιουδαιοπαλαιστινιακή αραμαϊκή γλώσσα (ISO 639-3: jpa, Glottolog: pale1261) είναι αρχαία διάλεκτος των αραμαϊκών η οποία ομιλούνταν από τους Εβραίους στην Ιουδαία και τον Λεβάντε κατά την ασμοναϊκή, ηρωδιανή, και ρωμαϊκή περίοδο, και αργότερα στην Συρία-Παλαιστίνη και το δουκάτο της Παλαιστίνης έως τον 13ο αιώνα. Θεωρείται πως μια διάλεκτος της γλώσσας αυτής ομιλούνταν από τον Ιησού Χρηστό. Το κείμενο της αραμαϊκής αποκάλυψης -γνωστό και ως 4Q246- το οποίο βρέθηκε στην πόλη Κουμράν είναι επίσης γραμμένο σε αυτή την γλώσσα. Υπήρχαν κάποιες διαφορές μεταξύ των διαλέκτων της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας, και τα περισσότερα κείμενα που διασώζονται είναι στην διάλεκτο της Γαλιλαίας.

 Μετά την καταστολή του Τρίτου Ιουδαϊκου Πολέμου της εξέγερσης του Μπαρ Κόχμπα το 135 π.Χ. από τους Ρωμαίους, η πνευματική δραστηριότητα του ιουδαϊσμού μετακινήθηκε στην Γαλιλαία. Με την μετέπειτα αραβική κατάκτηση της περιοχής τον 7ο αιώνα τα αραβικά αντικατέστησαν την γλώσσα αυτή. Το πλέον αξιοσημείωτο κείμενο της γλώσσας είναι το Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, το οποίο εξακολουθεί να μελετάται στην σύγχρονη εποχή στις εβραϊκές θρησκευτικές σχολές καθώς και στο ακαδημαϊκό πλαίσιο, αν και σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με το βαβυλωνιακό Ταλμούδ το οποίο έχει σχεδόν εξ ολοκλήρου γραφεί στα εβραϊκά βαβυλωνιακά αραμαϊκά. Υπάρχουν και κάποια παλαιότερα κείμενα στην ιουδαιοπαλαιστινιακή αραμαϊκή γλώσσα, όπως το Μεγκιλλάτ Ταανίτ, από το οποίο περιέχονται αποσπάσματα και στο βαβυλωνιακό Ταλμούδ.Πολλά από τα πρωτότυπα χειρόγραφα έχουν υποστεί αλλαγές κατά το πέρασμα του χρόνου, καθώς ο τρόπος γραφής τους κρίθηκε λανθασμένος από τους ομιλητές των ανατολικών αραμαϊκών. Dalman, Gustaf (1905). Grammatik des jüdisch-palästinischen Aramäisch (2nd έκδοση). Leipzig. Sokoloff, Michael (2003). A Dictionary of Judean Aramaic. Bar Ilan University Press. ISBN 965-226-261-7. Sokoloff, Michael, A Dictionary of Jewish Palestinian Aramaic of the Byzantine Period, 2nd ed.: Johns Hopkins 2002/3 and Ramat Gan 2002 (ISBN 0801872340) A Grammar of Galilean Aramaic. The Jewish Theological Seminary of America. 1986. ISBN 0-87334-030-2. (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Jewish Palestinian Aramaic language
Αλί Ασάντοφ

Ο Αλί Ασάντοφ (αζερικά: Əli Hidayət oğlu Əsədov, γεννημένος στις 30 Νοεμβρίου 1956) είναι Αζέρος πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός του Αζερμπαϊτζάν μετά τον διορισμό του στη θέση στις 8 Οκτωβρίου 2019 από τον πρόεδρο Ιλχάμ Αλίγιεφ.

 Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1956 στο Μπακού. Το 1974 αποφοίτησε από το 134ο Γυμνάσιο στο Μπακού και εισήλθε στο Ρωσικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πλεχάνοφ στη Μόσχα, από το οποίο αποφοίτησε το 1978. Υπηρέτησε στον σοβιετικό στρατό από το 1978 έως το 1980 Το 1980 άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής εργαστηριακός βοηθός στο Ινστιτούτο Οικονομικών Επιστημών της Ακαδημίας Επιστημών της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Ο Ασάντοφ συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Ινστιτούτο Οικονομικών Επιστημών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ στη Μόσχα μεταξύ 1981 και 1984, όπου πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στα Οικονομικά. Το 1989-1995 εργάστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος στο Ινστιτούτο Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης του Μπακού. Στις 1ες κοινοβουλευτικές εκλογές του Αζερμπαϊτζάν που διεξήχθησαν στις 12 Νοεμβρίου 1995, ο Αλί Ασαντόφ εξελέγη βουλευτής με αναλογική αντιπροσώπευση για τη θητεία 1995-2000, εκπροσωπώντας το Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν. Στις 17 Απριλίου 1998 διορίστηκε βοηθός του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν για οικονομικές υποθέσεις. Σύμφωνα με το διάταγμα του προέδρου Ιλχάμ Αλίγιεφ της 30ής Νοεμβρίου 2012, ο Ασάντοφ διορίστηκε αναπληρωτής επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης και το 2017 βοηθός του Προέδρου του Αζερμπαϊτζάν για οικονομικές υποθέσεις. Ο Ασαντόφ θεωρείται στενός σύμμαχος του προέδρου Αλίεφ. Τον Οκτώβριο του 2019, μετά την παραίτηση του Νοβρούζ Μαμάντοφ, εξελέγη πρωθυπουργός με ψήφους 105 έναντι 0. Είναι επικεφαλής της 8ης κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν . Τάγμα «Για την υπηρεσία στην πατρίδα» δεύτερου βαθμού (2012) Τάγμα «Για Υπηρεσία στην Πατρίδα» πρώτου βαθμού (2016)
Submarino

Το Submarino είναι δανέζικη ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία Τόμας Βίντερμπεργκ και σε σενάριο του σκηνοθέτη και του Τομπίας Λίντχολμ. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιόνας Τ. Μπένγκτσον.

 Δύο έφηβα αδέρφια μεγαλώνουν με την αλκοολική μητέρα τους και τον μικρό αδερφό τους, που είναι ακόμα βρέφος. Τα αγόρια είναι τα μόνα που ασχολούνται με τον αδερφό τους και είναι αυτά που αποφασίζουν να βαφτίσουν το μωρό. Όμως, λόγω της αδιαφορίας της μητέρας του, το μωρό πεθαίνει. Χρόνια αργότερα, όταν έχουν πλέον ενηλικιωθεί, οι ζωές τους είναι κατεστραμμένες. Ο μεγαλύτερος από τους δύο, ο Νικ, μόλις έχει βγει από τη φυλακή, έχει μια προβληματική σχέση με την κοπέλα του και κάνει παρέα με τον Ιβάν, έναν ζητιάνο που είναι αδερφός της πρώην του. Ο μικρότερος αδερφός είναι χήρος με έναν γιο (Μάρτιν), άνεργος και εθισμένος στα ναρκωτικά. Τα αδέρφια συναντιούνται ξανά στην κηδεία της μητέρας τους. Ο Νικ, ο οποίος αντιλαμβάνεται τη δύσκολη οικονομική θέση στην οποία βρίσκεται ο αδερφός του, του χαρίζει το μερίδιο του από την κληρονομιά. Εκείνος, το αποδέχεται και αρχίζει να πουλάει ναρκωτικά, για να αυξήσει κι άλλο τα κέρδη του, ώσπου γίνεται αντιληπτός από την αστυνομία. Παράλληλα, ο Ιβάν δολοφονεί την κοπέλα του Νικ, όμως ο Νικ τον καλύπτει και συλλαμβάνεται. Έτσι, τα δύο αδέρφια συναντιούνται ξανά, αυτήν τη φορά στη φυλακή. Ο Νικ αποκαλύπτει τελικά ποιος είναι ο δράστης της δολοφονίας και αφήνεται ελεύθερος, ενώ ο αδερφός του αυτοκτονεί στο κελί. Ο Νικ, προειδοποιεί την πρώην κοπέλα του να μιλήσει στον Ιβάν και να του πει πως τον ψάχνει η αστυνομία. Στο τέλος, ο Νικ είναι μαζί με τον ανιψιό του, Μάρτιν, στην κηδεία και αποκαλύπτεται για ποιο λόγο ο αδερφός του ονόμασε τον γιο του Μάρτιν: έτσι είχαν βαφτίσει τα δύο αδέρφια τον αδερφό τους που πέθανε. Γιάκομπ Σέντεργκρεν ως Νικ Πίτερ Μπλάουγκμποργκ ως ο αδερφός του Νικ Πατρίσια Σούμαν ως Σόφι Μόρτεν Ρόζε ως Ιβάν Επίσημη ιστοσελίδα στην Focus Features Η ταινία στο IMDb
Τατιάνα Μάρκους

Η Τατιάνα Μάρκους (ουκρανικά:Тетяна Йосипівна Маркус και ρωσικά: Татьяна Иосифовна Маркус, 1921 - 1943) ήταν Σοβιετική αντιστασιακή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που διακρίθηκε για τη δράση της στην κατεχόμενη από τα ναζιστικά στρατεύματα, Ουκρανία.

 Η Μάρκους γεννήθηκε το 1921 στο Ρόμνι της σημερινής Ουκρανίας (το οποίο τότε αποτελούσε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης) και προερχόταν από πολύτεκνη εβραϊκή οικογένεια. Μερικά χρόνια αργότερα, η οικογένειά της μετακόμισε στο Κίεβο, όπου η Μάρκους φοίτησε στο 44ο Γυμνάσιο της πόλης και αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της προσλήφθηκε το 1938 ως υπάλληλος του κρατικού σιδηροδρόμου. Το 1940, μετά την απόσπαση της Μολδαβίας από το βασίλειο της Ρουμανίας και την επακόλουθη προσάρτησή της στην ΕΣΣΔ, η Μάρκους μετατέθηκε στο Κισινάου, όμως τον Ιούλιο του επόμενου έτους επέστρεψε στο Κίεβο καθώς είχαν μεσολαβήσει η γερμανική εισβολή στην ΕΣΣΔ και η ανακατάληψη του Κισινάου από τον ρουμανικό στρατό. Μετά την κατάληψη του Κιέβου από τη Βέρμαχτ, η Μάρκους οργανώθηκε στις σοβιετικές αντιστασιακές ομάδες της πόλης παρουσιάζοντας σημαντική δράση: αρχικά διετέλεσε σύνδεσμος της τοπικής επιτροπής κομματικών υποθέσεων, ομιλήτρια σε παράνομες συγκεντρώσεις και μέλος της ομάδας σαμποτέρ του Βλαντιμίρ Κουντρίσοφ. Στη συνέχεια αξιοποιήθηκε από την αντίσταση ως κατάσκοπος, καθώς μπήκε στην υπηρεσία των γερμανικών αρχών κατοχής, στις οποίες παρουσιάστηκε ως κόρη Γεωργιανού ευγενή που είχε εκτελεστεί από τους μπολσεβίκους. Από τη νέα της θέση προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στη σοβιετική αντίσταση, ενώ στην ίδια αποδίδονται οι θάνατοι αρκετών Γερμανών αξιωματικών, καθώς και ντόπιων συνεργατών τους, τους οποίους φέρεται να δηλητηρίασε, να εκτέλεσε ή να παρέσυρε σε ενέδρες. Μετά την εκτέλεση ενός Γερμανού αξιωματικού, η Μάρκους άφησε σημείωμα με το οποίο αναλάμβανε την ευθύνη και έπειτα προσπάθησε, με τη βοήθεια της τοπικής κομματικής επιτροπής, να προσχωρήσει στις ανταρτικές οργανώσεις της υπαίθρου. Στις 22 Αυγούστου του 1942, επιχείρησε να διασχίσει μαζί με άλλους αντιστασιακούς τον Δνείπερο, όμως η απόπειρα απέτυχε και η ίδια προσπάθησε να ξεφύγει από τους διώκτες της, όμως καταδόθηκε από ντόπιους αγρότες και αιχμαλωτίστηκε. Εκτελέστηκε την 29η Ιανουαρίου του 1943, ενώ είχαν προηγηθεί πολύμηνα βασανιστήρια στα κρατητήρια της Γκεστάπο. Μεταπολεμικά η Μάρκους έλαβε μεταθανάτιες τιμές από τη Σοβιετική Ένωση και το σύγχρονο ουκρανικό κράτος, ενώ το 2009 ανεγέρθηκε μνημείο της στον χώρο του Μπάμπι Γιαρ. Avtandil Rukhadze, Jews in the USSR. Figures, facts, comment, Novosti Press Agency Pub. House, 1984. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tatiana Markus στο Wikimedia Commons
Νασουχζαντέ Αλί Πασάς

Ο Νασουχζαντέ Αλί Πασάς, γνωστός και ως Καρά Αλή Πασάς, (τουρκικά: Nasuhzade Ali Paşa, αποβιώσας το 1822) ήταν Οθωμανός ναύαρχος ο οποίος έδρασε κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ως ο διοικητής του οθωμανικού στόλου.

 Το 1821, ορίστηκε από τον Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Μαχμούτ Β΄, ως Καπουδάν Πασάς (διοικητής) του οθωμανικού στόλου. Πρώτη του δουλειά ήταν να καταπνίξει την επανάσταση στη Χίο. Στις 30 Μαρτίου 1822 οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στη Χίο χωρίς ιδιαίτερη παρενόχληση από τον ελληνικό στόλο που είχε αποχωρήσει νοτιότερα και προχώρησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και σφαγές άμαχου πληθυσμού. Χιλιάδες κάτοικοι του νησιού (25.000 περίπου) σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Η σφαγή της Χίου είχε μεγάλο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη των δυτικοευρωπαϊκών κρατών και μετέβαλε τη στάση της υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Ο τουρκικός στόλος παρέμεινε στο λιμάνι της Χίου μέχρι τον Ιούνιο του 1822. Οι Έλληνες επιχείρησαν με πυρπολικά να προκαλέσουν καταστροφές στον τουρκικό στόλο. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης κατάφερε να ανατινάξει την τουρκική ναυαρχίδα προκαλώντας τεράστιο πλήγμα στον τουρκικό στόλο. Ο Καρά Αλή βρήκε τον θάνατο και ο τουρκικός στόλος απέπλευσε πίσω στον Ελλήσποντο. Ελληνική Επανάσταση του 1821 Οθωμανικό Πολεμικό Ναυτικό Βακαλόπουλος, Απόστολος (1982). Ιστορία του νέου ελληνισμού, Τόμος ΣΤ′: Η Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση (1821–1829) - Η εσωτερική κρίση (1822–1825). Θεσσαλονίκη. Anderson, Roger (1952). Naval Wars in the Levant 1559–1853 (στα Αγγλικά). Princeton: Princeton University Press. Finlay, George (1861). History of the Greek Revolution, Vol. I (στα Αγγλικά). Edinburgh and London: William Blackwood and Sons.
Τρέβορ Εμπάκουε

Ο Τρέβορ Εμπάκουρ (γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαιριστής και πρώην παίκτης. Πριν γίνει επαγγελματίας, έπαιξε για την ομάδα καλαθοσφαίρισης των Μινεσότα Γκόλντεν Γκόφερς . Ο Εμπάκουε έχει ύψος 2,03 μέτρων. Είναι από το Σαιντ Πωλ της Μινεσότα και φοίτησε στο λύκειο Σαιντ Μπέρναρντς.

 Πριν σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ο Εμπάκουε έπαιξε στο Πανεπιστήμιο Μαρκέτ για την περίοδο 2007–08 όπου υπέφερε από χρόνιους τραυματισμούς στο γόνατο. Για τη χρονιά 2008–09, μεταγράφηκε στο Κολέγιο Μαϊάμι Ντέιντ και οδήγησε την ομάδα του στο πρωτάθλημα της Νότιας Διάσκεψης. Μετά την λήψη κόκκινης εμφάνισης την περίοδο 2009–10, ο Εμπάκουε μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα για να παίξει υπό τον επικεφαλής προπονητή Τάμπι Σμιθ . Την πρώτη του χρονιά που έπαιζε για τον Σμιθ, ηγήθηκε της Διάσκεψης Μπιγκ Τεν στα ριμπάουντ με 10,5 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ήταν ο πρώτος παίκτης των Γκόφερς μετά τον Κρις Χάμφρις που ηγήθηκε του Μπιγκ Τεν στα ριμπάουντ και έγινε επίσης ο τρίτος καλύτερος ριμπάουντερ όλων των εποχών στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα όταν συγκέντρωσε 327 ριμπάουντ εκείνη την αγωνιστική περίοδο. Τον Ιούλιο του 2013, ο Εμπάκουε υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ιταλική Βίρτους Ρόμα . Στις 22 Αυγούστου 2013, επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι υπέγραψε συμβόλαιο για τη χρονιά 2013–14. Στις 6 Ιουλίου 2014, υπέγραψε με τη γερμανική Μπρόζε Μπάσκετς για την περίοδο 2014–15. Την 1η Ιουλίου 2015, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ . Μετά από έναν χρόνο χώρισε με τη Μακάμπι. Στις 6 Ιουλίου 2016, ο Εμπάκουε υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ισπανική Ουνικάχα . Δύο μήνες αργότερα, ο σύλλογος ακύρωσε το συμβόλαιό του αφού δεν πέρασε τον ιατρικό έλεγχο. Στις 3 Νοεμβρίου 2016, υπέγραψε με τη ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης . Στις 6 Ιουνίου 2017, η Ζενίτ ανακοίνωσε τη λήξη της συνεργασίας της με τον Εμπάκουε. Ο Εμπάκουε υπέγραψε με τη Φίατ Τορίνο της 1ης Ιταλίας και του EuroCup στις 27 Ιουλίου 2017. Στις 18 Φεβρουαρίου 2018, ο Εμπάκουε πήγε για να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας του 2018 με τη Φίατ Τορίνο κερδίζοντας τη Τζερμάνι Μπάσκετ Μπρέσια με 69–67 στον τελικό. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2018, ο Εμπάκουε υπέγραψε με την MHP Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ της 1ης Γερμανίας . Στις 25 Απριλίου 2019, ο Εμπάκουε υπέγραψε με την ΑΕΚ για τα πλέι οφ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, μετά από ένα σύντομο πέρασμα στην Ιαπωνία με την Οσάκα Εβέσα . Στις 12 Ιουνίου 2020, ο Εμπάκουε διορίστηκε βοηθός προπονητή στο Λύκειο Μπενίλντ-Σαιντ Μάργκαρετ . Προφίλ Euroleague.net Προφίλ RealGM.com
Πουέρτο Μονττ

Το Πουέρτο Μοντ (ισπανικά: Puerto Montt) είναι παράκτια πόλη της Χιλής, 175.938 κατοίκων (2002) και πρωτεύουσα της περιφέρειας Λος Λάγος. Η πόλη ιδρύθηκε το 1853 με σκοπό να φιλοξενήσει αριθμό μεταναστών από τη Γερμανία και ονομάστηκε έτσι από τον τότε πρόεδρο της χώρας Μανουέλ Μοντ. Το 1969 πραγματοποιήθηκαν βίαιες συγκρούσεις μεταξύ αστυνομικών και ακτημόνων, πριν την περίοδο διακυβέρνησης Σαλβαδόρ Αγιέντε. Το Πουέρτο Μοντ διαθέτει αεροδρόμιο, και απέχει αεροπορικώς 2 ώρες από την πρωτεύουσα Σαντιάγο. Εδώ γεννήθηκε ο γνωστός Χιλιανός σκηνοθέτης Ραούλ Ρουίς.

 Πριν την ίδρυση της πόλης, η περιοχή καλυπτόταν από πυκνό δάσος και ήταν γνωστή με την ονομασία Μελιπούλλι ή Μελιπούγι όπως προφέρεται στα ισπανικά (σημ. τετράλοφος, στην τοπική ινδιάνικη διάλεκτο). Επιλέχθηκε ως το σημείο πρόσβασης στην παράκτια λίμνη Γιανκίουε, λόγω της κοντινής απόστασης μεταξύ της λίμνης και της θάλασσας, ενώ το καλοκαίρι του 1851 μία αποστολή έφτασε εκεί από το γειτονικό νησί της Τσιλοέ, με στόχο τη σταδιακή αποψίλωση της περιοχής και την κατασκευή οικισμού για τους επερχόμενους έποικους. Η πόλη τελικά ιδρύθηκε επίσημα στις 12 Φεβρουαρίου του 1853 μετά από απόφαση της κεντρικής κυβέρνησης να κατευθύνει εκεί το ρεύμα Γερμανών μεταναστών που ξεκίνησε προς τη Χιλή το 1848. Στόχος ήταν ο εποικισμός της περιοχής και η πολιτική ενσωμάτωσή της στην υπόλοιπη κοινωνία. Η πόλη ονομάστηκε προς τιμήν του Μανουέλ Μοντ, πρόεδρου της Χιλής μεταξύ του 1851 και του 1861, ο οποίος και υποστήριξε τη μετανάστευση των Γερμανών. Στις 4 Μαρτίου του 1969, εκτάσεις ενός γαιοκτήμονα της περιοχής καταλήφθηκαν από περίπου 90 ακτήμονες, χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας ή καταβολή ενοικιοστασίων, μετά από συμβουλή του Σοσιαλιστή βουλευτή Λουίς Εσπινόσα και καθώς η τοπική διοίκηση δεν εξέδωσε ποτέ άδειες στους ακτήμονες για χώρο διαμονής και οίκησης. Πέντε ημέρες αργότερα, ο τοπικός αρχηγός της αστυνομίας Ρολάντο Ροδρίγκες Μαρμπάν διαβεβαίωσε τους καταληψίες ότι μπορούσαν να προχωρήσουν ανενόχλητοι στην κατασκευή των σπιτιών τους. Όμως νέες διαταγές από το υπουργείο εσωτερικών την επόμενη ημέρα επέφεραν αλλαγές στα σχέδια και τα μεσάνυχτα της 9ης Μαρτίου ο Εσπινόσα κατηγορήθηκε για παράνομη πράξη, συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην πόλη Βαλδίβια. Με το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας, 250 αστυνομικοί επιτέθηκαν στους ακτήμονες μετά από απευθείας διαταγές του υπουργείου, με αποτέλεσμα το θάνατο 11 ακτημόνων και την καταστροφή των σπιτιών τους. Αυτό το μακάβριο επεισόδιο του Πουέρτο Μοντ και η μετέπειτα λαϊκή κατακραυγή οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης του Εδουάρδο Φρέι, την οποία διαδέχθηκε η Λαϊκή Ένωση του Σαλβαδόρ Αγιέντε στις εκλογές της επόμενης χρονιάς. Τα γεγονότα αυτά περιγράφονται επίσης και στο τραγούδι του Βίκτορ Χάρα, Πρεγούντας πορ Πουέρτο Μοντ (Ερωτήσεις για το Πουέρτο Μοντ). Νέα Γεωγραφική Εγκυκλοπαίδεια: Νότια Αμερική, τόμος 4. Σκάι βιβλίο. ISBN 978-960-482-011-5. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Puerto Montt στο Wikimedia Commons
Ιστορία των Εβραίων στη Βόρεια Μακεδονία

Η Ιστορία των Εβραίων στη Βόρεια Μακεδονία ξεκίνησε κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής αρχαιότητας, όταν οι Εβραίοι έφτασαν για πρώτη φορά στην περιοχή. Σήμερα, μετά το ολοκαύτωμα και την μετανάστευση, ειδικά προς το Ισραήλ, περίπου 200 Εβραίοι παραμένουν στην Βόρεια Μακεδονία, κυρίως στην πρωτεύουσα, τα Σκόπια, και ελάχιστοι στο Στιπ και τη Μπίτολα.

 Chary, Frederick B. (1972). The Bulgarian Jews and the Final Solution, 1940-1944. University of Pittsburgh Press. Kraabel, A. T. (1994). «The diaspora synagogue: archaeological and epigraphic evidence since Sukenik». Στο: Urman, Dan· Flesher, Paul V. M. Ancient synagogues: historical analysis and archaeological discovery. New York: Brill. σελίδες 112–115. Assa, A. (1992). Macedonia and the Jewish people. Skopje: University of Pittsburgh Press. Ovadiah, Asher (1998). «Ancient Jewish communities in Macedonia and Thrace». Hellenic and Jewish Arts. Tel-Aviv: Ramot Publishing House, Tel Aviv University. σελίδες 185–198. Sachar, H.M. (2007). A History of Israel: From the Rise of Zionism to Our Time. New York, 2007: Alfred A. Knopf. Monastir: The Story of a Sephardic Community in Macedonia an online exhibition by Yad Vashem A website of the Jewish community in North Macedonia (in Macedonian) A comprehensive article about the past, present and future of Jewish life in North Macedonia Αρχειοθετήθηκε 2020-09-19 στο Wayback Machine. The Jews on the Balkans Jewish Communities In Macedonia Prior To 1941 The History of the Jews in North Macedonia, from the Jewish Community in the Republic of North Macedonia Αρχειοθετήθηκε 2020-01-27 στο Wayback Machine. Empty Boxcars (2011) Documentary *[1] at IMDb [2] link YouTube Clarifying 70 Years of Whitewashing and Inaccuracies: The Bulgarian Government and its Interaction with Jews During the Holocaust [3] The Miraculous Rescue of the Bulgarian Jews during the Holocaust (1939–1945) (The Bulgarian Miracle) (Part 1) by Dr. Marcel Israel [4]
Διμάλη

Η Διμάλη, επίσης γνωστή ως Δίμαλλον, ήταν πιθανόν αρχαία Ελληνική πόλη στην περιοχή της Ιλλυρίας, ανατολικά της Ελληνικής πόλης Απολλώνια, στην σημερινή Αλβανία. Δεν είναι βέβαιο ακόμη αν ήταν Ελληνική πόλη.

 Σύμφωνα με τον Βρετανό μελετητή της αρχαίας Ελλάδας N. G. L. Hammond, η Διμάλη ήταν μάλλον ιδρυμένη από τον Πύρρο της Ηπείρου ή από εποίκους από την κοντινή ελληνική αποικία της Απολλώνιας. Αρκετοί μελετητές και ιστορικοί πιστεύουν ότι η πόλη στην αρχή άνηκε στους Ιλλυρίους αλλά μετά επηρεάστηκε από τον πολιτισμό της αρχαίας Ηπείρου και κατέληξε Ελληνιστική. Παρόλο που η πόλη συχνά συνδέεται με τους Παρθήνους (Ιλλυρική φυλή) σε διάφορες πηγές, ποτέ δεν δηλώθηκε ρητά ότι είναι πόλη αυτής της φυλής.Κατά τον Πρώτο Μακεδονικό πόλεμο, το 213 ή 212 π.Χ., ο Φίλιππος Ε΄ κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της πόλης, αλλά μετά από μια αποτυχημένη ρωμαϊκή επίθεση που οδήγησε ο στρατηγός Σερμπρόνιος Τουνιτάνος το 205 π.Χ., η πόλη εγκαταλείφθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ στη συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ρώμης και της Μακεδονίας στη Φοινίκη τον ίδιο χρόνο. Η ταυτοποίηση του χώρου με την αρχαία πόλη έγινε δυνατή χάρη στην ανακάλυψη αρχαίων πλακιδίων με σφραγίδα της Δωρικής λέξης "ΔΙΜΑΛΙΤΑΝ". Η επιγραφική στο Δήμημα αναφέρει ορισμένα Ελληνικά αξιώματα όπως τους πρυτανείς, το γραμματέο και το φυλαρχο, καθώς και μια μοναδική αφιέρωση στον Απόλλων. Η πόλη φιλοξενεί μια σειρά από μνημεία, χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, όπως μια στοά.
Άγιος Ιωάννης Πύργου Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Ιωάννης (τοπωνύμια) Ο Άγιος Ιωάννης ή Άγιος Ιωάννης Λετρίνων είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.

 Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται σε απόσταση 5,5 χλμ. Δ.του Πύργου και 8 χλμ. ΒΑ. του Κατάκολου ενώ μέσα από αυτό περνάει η επαρχιακή οδός Πύργου - Κατακόλου. Θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η Ιερά Μονή Εισοδιωτίσσης, δυτικά του χωριού, η οποία είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και μέχρι το 1974 ήταν μετόχι της Μονής Σκαφιδιάς. Η εκκλησία της είναι σε μία μικρή σπηλιά στο βράχο, χρονολογίας του 15ου αιώνα. Από το 1974 ιδρύθηκε Σχολή Αγιογραφίας και Βυζαντινής μουσικής που στεγάζεται στο κτίριο μπροστά από την εκκλησία και η Μονή έγινε ανεξάρτητη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1835 με την ονομασία Άγιος Ιωάννης Λετρίνων να ανήκει στον τότε δήμο Λετρίνων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Παλάτα, την Κυανή Ακτή και το Τραγανό αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 684 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 471. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,125 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Η ιστοσελίδα της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής & Αγιογραφίας Στην Ηλεία και το δήμο Ήλιδος υπάρχει ο ομώνυμος οικισμός Άγιος Ιωάννης Αμαλιάδος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ζουγκντίντι

Το Ζουγκντίντι (γεωργιανά: ზუგდიდი, μινγκρελιανά: ზუგდიდი ή ზუგიდი) είναι πόλη στην δυτική Γεωργία. Βρίσκεται στην ιστορική περιοχή Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία). Βρίσκεται στη βορειοδυτική Μινγκρελία. Το Ζουγκντίντι βρίσκεται 318 χιλιόμετρα δυτικά της Τιφλίδας, 30 χιλιόμετρα από την ακτή της Μαύρης Θάλασσας και 30 χιλιόμετρα από την οροσειρά Εγκρίσι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 100-110 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Σαμεγκρέλο-Ζέμο Σβανέτι, η οποία καλύπτει το Σαμεγκρέλο (Μινγκρελία) και τμήμα του Σβανέτι. Είναι η πρωτεύουσα του δήμου Ζουγκντίντι. Η πόλη είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι και Τσαΐσι της Γεωργιανής Αποστολικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 Ιστορικά το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας (Οντίσι) μέχρι το 1867, όταν το πριγκιπάτο προσαρτήθηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Από τότε το Ζουγκντίντι ήταν πρωτεύουσα του Ούγιεζντ του Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας του Κυβερνείου του Κουτάισι, μέχρι το 1918. Το 1918 η πόλη προσαρτήθηκε στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας. Από το 1930 το Ζουγκντίντι είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ζουγκντίντι, διοικητικής μονάδας στην Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και (από το 1991) της Γεωργίας. Από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα το Ζουγκντίντι ήταν σημαντικό πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της Μινγκρελίας και της Γεωργίας. Το 1646 ο Μάμουκα Ταβακαλασβίλι αντέγραψε το γνωστό γεωργιανό επικό ποίημα Ο Ιππότης στο Δέρμα του Πάνθηρα στο παλάτι του πρίγκιπα Λεβάν Β΄ Νταντιάνι στο Ζουγκντίντι. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–1856) οι οθωμανικές δυνάμεις υπό τον Ομάρ Πασά κατέλαβαν το Ζουγκντίντι το 1855. Στα τέλη του 1855 και τις αρχές του 1856 η πόλη απελευθερώθηκε από την Μινγκρελιανή Πολιτοφυλακή υπό τον Στρατάρχη πρίγκιπα Γκριγκόλ Νταντιάνι. Υπό τις διαταγές του Ισκεντέρ Πασά οι Οθωμανοί λεηλάτησαν, πυρπόλησαν και κατέστρεψαν ολόκληρη τη πόλη, ειδικά τα παλάτια και τον βοτανικό κήπο. Κατά την διάρκεια του Γεωργιανού Εμφυλίου Πολέμου (1992-1993) η πόλη υπέστη ζημιές. Το 2014 η πόλη είχε 42.998 κατοίκους και ήταν η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας, λόγω της εισροής προσφύγων από την Αμπχαζία μετά τον πόλεμο στην Αμπχαζία το 1992-93. Το 1993 η διοίκηση του πρώτου προέδρου της Γεωργίας, Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια, και το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας της Γεωργίας, έδρευαν στο Ζουγκντίντι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zugdidi στο Wikimedia Commons
Σαγιούρι Γιοσινάγκα

Η Σαγιούρι Γιοσινάγκα (ιαπωνικά: 吉永 小百合) (13 Μαρτίου 1945) είναι Ιαπωνέζα ηθοποιός και ακτιβίστρια. Έχει κερδίσει τέσσερα βραβεία Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας της Ιαπωνικής Ακαδημίας, περισσότερα από κάθε άλλη ηθοποιό και έχει χαρακτηριστεί «ένα από τα σημαντικότερα αστέρια στον μεταπολεμικό κόσμο του κινηματογράφου».

 Η πρώτη της εμφάνιση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν στο ραδιοφωνικό δράμα «Akado Suzunosuke» το 1957, και ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στην Ιαπωνία από τη δεκαετία του 1960, με θαυμαστές που ονομάζονταν «Σαγιουρίστες» (Sayurisuto) - για παράδειγμα, ο Ακιγιούκι Νοσάκα και ο Ταμόρι. Έκανε συμβόλαιο με την κινηματογραφική εταιρεία Nikkatsu και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλές από τις ταινίες της. Το 1962, η Γιοσινάγκα έπαιξε ένα κορίτσι γυμνασίου στην πιο διάσημη ταινία της, «Kyûpora no aru machi» και κέρδισε το Βραβείο Ρεκόρ της Ιαπωνίας για το «Itsudemo Yume wo», με τον τραγουδιστή Γιουκίο Χάσι. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η Γιοσινάγκα εμφανίστηκε σε ταινίες άλλων εταιρειών, καθώς και σε δραματικές τηλεοπτικές σειρές, διαφημίσεις και τοκ σόου. Μετά από αυτή την περίοδο, επέστρεψε στον κινηματογράφο και εμφανίστηκε σε διαφημίσεις για μερικές μεγάλες εταιρείες, όπως η Sharp Aquos, η Nissey και η Kagome. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Ιαπωνικής Ακαδημίας τέσσερις φορές. Η Γιοσινάγκα έχει εμφανιστεί σε 123 ταινίες, κυρίως σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Γιοσινάγκα πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ohan και Αδερφές Μακιόκα του Κον Ιτσικάουα. Πρωταγωνίστησε επίσης στο Κάμπει: Η μητέρα μας και Σχετικά με τον αδερφό της του Γιότζι Γιαμάντα.Το 2012 πρωταγωνίστησε στο Χορωδία των Αγγέλων του Τζούντζι Σακαμότο. Σαγιούρι Γιοσινάγκα στην IMDb
Μετάλλιο «Για την επέτειο των 50 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»

Το Μετάλλιο "Για την επέτειο των 50 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945" (ρωσικά: Юбилейная медаль «50 лет Победы в Великой Отечественной войне 1941—1945 гг.») είναι ένα βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Καζακστάν, της Ουκρανίας, της Αρμενίας και της Λευκορωσίας. Το βραβείο δημιουργήθηκε στη Ρωσική Ομοσπονδία, στις 7 Ιουλίου του 1993 για τον εορτασμό της επέτειου των 50 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Το βραβείο, στο Καζακστάν, αναγνωρίστηκε με το διάταγμα Νο.2485-ΧΙΙ που εκδόθηκε στις 26 Οκτωβρίου του 1993 και στη Λευκορωσία, με το διάταγμα Νο.102 που εκδόθηκε στις 14 Μαρτίου του 1995.

 Το βραβείο απονέμεται σε: Στρατιώτες και πολιτικούς, σε αντάρτες και παράνομες οργανώσεις για τη συμμετοχή στις εχθροπραξίες κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Σχετικά βραβεία είναι το Μετάλλιο "Για τη νίκη επί της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο" και το Μετάλλιο "Για τη νίκη επί της Ιαπωνίας". Εργαζομένους που πρόσφεραν με το έργο τους στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Σχετικά βραβεία είναι τα: Για την αξία της εργασίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945, Μετάλλιο για την αξία της εργασίας, Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση του Λένινγκραντ", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση της Μόσχας", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση της Οδησσού", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση της Σεβαστούπολης", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση του Στάλινγκραντ", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση του Κιέβου", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση του Καύκασου", Μετάλλιο "Για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Αρκτικής", Σήμα "Οι κατοίκοι του πολιορκιμένου Λένινγκραντ". Άτομα που εργάστηκαν την περίοδο 22 Ιουνίου του 1941 (όποτε και άρχισε ο Μ.Π.Π) μέχρι τις 9 Μαΐου του 1945 (την ημέρα της Νίκης) για περισσότερο από 6 μήνες, εκτός την περίοδο της προσωρινής κατάκτησης εδαφών της ΕΣΣΔ από τους Γερμανούς. Πρώην κρατουμένους των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Νάζι.
Γεώργιος Σιβετίδης

Ο Γεώργιος Σιβετίδης (και Σεβετίδης, 1913-1986) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν μαχητικό και δημοκρατικό στέλεχος, προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα, αλλά και την Πρέβεζα και την Ευρυτανία. Υπηρέτησε ως νομάρχης σε διάφορες περιοχές.

 Γεννήθηκε το 1913 και καταγόταν από οικογένεια προσφύγων του Πόντου. Σε ηλικία 7 ετών εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κιλκίς και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Στο Κιλκίς υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος επί δεκαετία, ως το 1946 και έπειτα στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, από το 1946 έως το 1950, οπότε παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στη δικηγορία. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του Δήμου Θεσσαλονίκης από το 1955 ως το 1959. Από τις 19 Ιουνίου 1965 ως 13 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διορίστηκε ως Νομάρχης Σερρών. Έπειτα μετατέθηκε και υπηρέτησε ως Νομάρχης Ευρυτανίας. Για την ευδόκιμη άσκηση των καθηκόντων του τιμήθηκε με το Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικα.Στις 13 Νοεμβρίου 1965 διορίστηκε Νομάρχης Πρέβεζας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 25 Φεβρουαρίου 1966.Έγινε έπειτα Νομάρχης Γρεβενών (1967) και Χαλκιδικής ως τον Μάιο του 1967. Μετά την επιβολή της χούντας το 1967, παύτηκε από νομάρχης και επανήλθε στη δικηγορία. Κατά την περίοδο της χούντας ανέλαβε την υπεράσπιση πολλών διωκομένων από το καθεστώς και στο δημοψήφισμα του 1973 τάχτηκε σθεναρά υπέρ του "όχι".Μετά την παραίτηση του Γεώργιου Χ. Χιονίδη προκειμένου να πολιτευτεί στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές ανέλαβε Νομάρχης Πιερίας, υπηρετώντας από τον Οκτώβριο του 1974 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1976. Αποχώρησε λόγω συνταξιοδότησής του (έχοντας συμπληρώσει το όριο ηλικίας) την 1η Ιανουαρίου 1977.Στις εκλογές του 1981 συνέστησε ειδική ομάδα μαζί με τον φίλο του, Θεόφιλο Καμπερίδη, πρώην βουλευτή Πιερίας, υποστηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ..Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στη Θεσσαλονίκη στις 16 Αυγούστου 1986 και κηδεύτηκε στη συμπρωτεύουσα.
Καθεδρικός Ναός της Ερτατσμίντα

Ο Καθεδρικός Ναός της Ερτατσμίντα( Γεωργιανά : ერთაწმინდის ტაძარი) είναι ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός, που βρίσκεται στο κέντρο του ομώνυμου χωριού, στον Δήμο Κάσπι του μχάρε Σίντα Κάρτλι στη Γεωργία. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Ευστάθιο της Μτσχέτα.

 Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 13ο αιώνα, στη βόρεια πλαγιά της οροσειράς Τριαλέτι. Στυλιστικά μοιάζει με τις άλλες Γεωργιανές εκκλησίες του 12ο-13ο αιώνα: της Ικόρτα, του Πιταρετί, της Μπετάνια, του Κβαταχέβιi και του Τσουγκρουγκασένι.Το 1610 έγινε χώρος ενταφιασμού για την Γεωργιανή οικογένεια ευγενών Ταρκχάν-Μουραβί. Το 1625 ο Μεγάλος Μουραβί, ο Γκιόργκι Σαακάτζε, έθαψε εδώ τον απαγχονισμένο γιό του, Παάτα. Οι περισσότερες από τις τοιχογραφίες είναι του 17ου αιώνα. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το κτίριο ανακαινίστηκε. Το 1951 έγιναν έργα αποκατάστασης στο θόλο.To 2006 η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Η εκκλησία έχει ορθογώνιο σχήμα με έναν θόλο στο κέντρο, που στηρίζεται στον βωμό και σε δύο κολώνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου έχει 8 παράθυρα τώρα, που αρχικά ήταν 12. Οι 4 προσόψεις του κτιρίου είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα σχέδια και παράθυρα. Σε κάθε πρόσοψη υπάρχει ένας διακοσμητικός σταυρός. Ο καθεδρικός ναός έχει τρεις εισόδους: στα δυτικά, στα νότια και στα βόρεια, και πολλά παράθυρα. Υπάρχουν 2 βοηθητικά δωμάτια εκατέρωθεν της Αγίας Τράπεζας.
Θηρεσία της Βαυαρίας

Η Θηρεσία (γερμ. Therese von Bayern, 12 Νοεμβρίου 1850 - 19 Δεκεμβρίου 1925) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Αντιβασιλέα της Βαυαρίας. Έγινε εθνολόγος, ζωολόγος, βοτανολόγος, ταξιδιωτική συγγραφέας και ηγέτιδα στην κοινωνική μέριμνα.

 Η Θηρεσία Καρλόττα Μαριάννα Αυγούστα ήταν η μόνη κόρη του Λεοπόλδου, Αντιβασιλέα της Βαυαρίας, και της Αυγούστας Φερδινάνδης των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης. Γεννήθηκε στο Μόναχο. Ήταν απόγονος της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας και οι συγγενείς της ηγεμόνες του Οίκου των Βίττελσμπαχ έχουν μείνει γνωστοί για την προστασία τους σε καλλιτέχνες και τα αρχιτεκτονήματα που οικοδόμησαν. Μικρή μεγάλωσε μαζί με τους αδελφούς της Λουδοβίκο (Γ΄) και Αρνούλφο. Με τον Αρνούλφο μοιραζόταν το κοινό ενδιαφέρον στη γεωγραφία. Η Θηρεσία επέδειξε μία καταπληκτική ικανότητα για τις ξένες γλώσσες και ένα έντονο ενδιαφέρον για τα φυτά. Τελικά έμαθε να μιλά άνετα 12 γλώσσες και να γράφει σε αυτές. Διδάχθηκε νεοελληνικά και ρωσικά μαζί με τον Αρνούλφο. Αν και παρακολούθησε μερικά δημόσια μαθήματα για κυρίες, το μεγαλύτερο μέρος της εκπαίδευσής της έγινε από κατ' ιδίαν διδασκάλους. Ενώ είχε κάποιον ενθουσιασμό για τα μαθηματικά, το ενδιαφέρον της για τις φυσικές επιστήμες και τις ξένες χώρες ήταν σημαντικό. Συμμετείχε επίσης σε σωματικές δραστηριότητες, όπως κολύμβηση, ποδήλατο και το περπάτημα στα βουνά. Δεν παντρεύτηκε και απεβίωσε 75 ετών στο Λίνταου. Mary R. S. Creese (2017). Ladies in the Laboratory II: West European Women in Science, 1800-1900: A Survey of Their Contributions to Research. Scarecrow Press. p. 124. ISBN 9781461605812.
Ταλαχάσι

Το Ταλαχάσι (αγγλικά: Tallahassee, Florida), είναι πόλη των ΗΠΑ, πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας της Φλόριντα και έδρα της κομητείας Λέον. Η πόλη του Ταλαχάσι, έχει πληθυσμό 197,974 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021), κατατάσσοντάς τη 125η στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Ταλαχάσι, ανέρχεται σε 393,045 κατοίκους. Το Ταλαχάσι, βρίσκεται στη βορειοδυτική Φλόριντα, στο νότιο άκρο μιας ελαφρώς λοφώδους περιοχής, γνωστής ως Ρεντ Χιλς. Το υψόμετρο ποικίλλει από το επιπέδο της θάλασσας μέχρι τα 62 μέτρα. Η περιοχή πήρε το σημερινό της όνομα στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν οι ντόπιοι πληθυσμοί εξολοθρεύτηκαν από τις ασθένειες που μετέφεραν οι Ισπανοί ή έφυγαν, και έτσι πήρε το όνομα Ταλλαχάσση, που σημαίνει εγκαταλελειμμένοι ή παλιοί αγροί στη γλώσσα των Ινδιάνων Μουσκογκίν.

 Η περιοχή, όπως και μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Φλόριντα, κατοικείται εδώ και τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ήταν η πατρίδα των Ινδιάνων Απαλάτσι. Τον 17ο αιώνα υπήρχε ένας οικισμός Ισπανών και Ινδιάνων. Το 1821, η Φλόριντα δόθηκε από τους Ισπανούς στις ΗΠΑ. Η περιοχή επιλέχθηκε για να γίνει η πρωτεύουσα του νέου εδάφους των ΗΠΑ, καθώς βρισκόταν ανάμεσα στο Σεντ Αγουστίν και την Πενσακόλα, πρωτεύουσες της Ανατολικής και Δυτικής Φλόριντα αντίστοιχα. Το Ταλαχάσι ιδρύθηκε το 1824 και έγινε πρωτεύουσα του εδάφους, και το 1845, όταν η Φλόριντα έγινε πολιτεία, πρωτεύουσα της πολιτείας της Φλόριντα. Το Ταλαχάσι είναι το εμπορικό, αγροτικό και επιστημονικό κέντρο της βορειοδυτικής Φλόριντας. Η πόλη εξυπηρετείται από Αεροδρόμιο του Ταλαχάσι (Tallahassee Regional Airport). Είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στη Φλόριντα όσον αφορά το κατασκευαστικό τομέα και την υψηλή τεχνολογία. Το Ταλαχάσι επίσης είναι έδρα πολλών κολλεγίων και πανεπιστημίων, με σημαντικότερα το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Φλόριντα και το Φλόρινα Α&Μ. Το Ταλαχάσι πάντοτε ήταν μία πόλη υπέρ των Δημοκρατικων . Η κομητεία Λεόν, όπου ανήκει η πόλη Ταλαχάσι, από το 1094 σε 29 εκλογές, έχει βγάλει Δημοκρατικούς στις 24 εξ αυτών. Το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες, με παράδειγμα τις γενικές εκλογές του 2008 όπου έφτασε το 86%. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tallahassee, Florida στο Wikimedia Commons Ταλαχάσι στο Curlie
Μαργαρίτα της Αγγλίας, δούκισσα της Βραβάντης

Η Μαργαρίτα της Αγγλίας, δούκισσα της Βραβάντης (15 Μαρτίου 1275 - 1333) ήταν έβδομη κόρη του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης. Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε την χρονιά θανάτου της μητέρας της (1290) τον Ιωάννη Β΄ της Βραβάντης και απέκτησαν έναν γιο τον Ιωάννη Γ΄ της Βραβάντης. Τα αδέλφια της Μαργαρίτας ήταν η Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ, η Ιωάννα της Άκρας, η Ελισάβετ του Ρούντλαν, η Μαρία του Γούντστοκ και ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας.

 Στις 8 Ιουλίου 1290 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ τον Ιωάννη Β΄ της Βραβάντης και έγινε δούκισσα της Βραβάντης στις 3 Μαΐου 1294, με τον Ιωάννη γνωρίστηκε σε βρεφική ηλικία και αρραβωνιάστηκε μόλις 3 ετών (1378). Ο γάμος έγινε σε μεγαλοπρεπείς τελετές με οπλισμένους ιππότες, τροβαδούρους και γλέντια στο Λονδίνο, το μόνο παιδί που γεννήθηκε ήταν ο Ιωάννης Γ΄ διάδοχος του πατέρα του. Η Μαργαρίτα περιγράφεται εύθυμο κορίτσι αλλά δυστυχισμένη μετά τον γάμο της λόγω των ερωμένων του συζύγου της, γέννησε πολλά νόθα παιδιά τα οποία ανατράφηκαν με τον δικό της γιο που γεννήθηκε 10 χρόνια μετά τον γάμο τους.Ο σύζυγος της δημιούργησε συμμαχίες με σκοπό να σταματήσει την Γαλλική επέκταση, προσπάθησε να κατακτήσει την Νότια Ολλανδία από τον Ιωάννη Β΄ της Ολλανδίας αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Ιωάννης Β΄ ο οποίος έπασχε από πέτρες στα νεφρά παρέδωσε την εξουσία στον γιο του Ιωάννη Γ΄(1312). Η Μαργαρίτα και ο Ιωάννης Β΄ παρακολούθησαν τον γάμο του αδελφού της Εδουάρδου Β΄ με την Ισαβέλλα της Γαλλίας στην Βουλώνη στις 25 Ιανουαρίου 1308 ενώ ήταν και παρόντες στον δικό τους γάμο τους που έγινε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ έναν μήνα αργότερα. Η Μαργαρίτα πέθανε στο Βέλγιο 22 χρόνια μετά τον σύζυγο της και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό των Βρυξελλών, έζησε περισσότερο από όλα τα αδέλφια της, την εποχή του ανιψιού της Εδουάρδου Γ΄ ο τάφος της όπως και ο τάφος του πατέρα της είχαν καταστραφεί. Richardson, Douglas, Everingham, Kimball G. (2004). Plantagenet Ancestry: a study in Colonial and Medieval Families. Baltimore: Genealogical Publishing Company. Costain, Thomas B. (1958). The Three Edwards. Garden City, New York: Doubleday and Company, Inc.
Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος

O Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος (1877-1944), ήταν ο γιός του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ, ενός Βρετανού Φιλελεύθερου πολιτικού του 18ου αιώνα με έδρα στο Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, και της συζύγου του Μάργκαρετ Σμιθ. Το 1918 κληρονόμησε τον τίτλο του Βαρονέτου και την οικία της οικογένειας των Ντιλκ στην οδό Sloane 76 του Λονδίνου, μετά τον θάνατο του ξαδέλφου του, Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 3ου Βαρονέτου.

 Σπούδασε στο Τρίνιτι Χωλ του Κέιμπριτζ της Αγγλίας απο όπου και αποφοίτησε έχοντας Μπάτσελορ Τεχνών. Ο Σερ Φίσερ Ντιλκ, απέκτησε τον τίτλο του Βαρονέτου το 1918 σε ηλικία 41 ετών. Ο τίτλος του Βαρονέτου κατά κανόνα κληροδοτείται στον μεγαλύτερο γιο του απελθόντος Βαρονέτου. Για παράδειγμα, ο παππούς του Φίσερ ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος και όταν πέθανε, ο τίτλος και η περιουσία του μεταφέρθηκαν στον μεγάλο γιο του και αδελφό του Άστον, Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ο Βαρονέτο. Ο τίτλος μετά τον θάνατο του 2ου Βαρονέτου κληροδοτήθηκε στον γιο του, Σερ Τσαρλς Ουεντγουερθ Ντιλκ, 3ο Βαρονέτο. Ο ίδιος πέθανε το 1918 πριν αποκτήσει απογόνους και έτσι τον τίτλο αλλά και την περιουσία των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Sloane τον κληρονόμησε ο ξάδελφός του, Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ γίνοντας έτσι ο 4ος Βαρονέτος της οικογένειας. Ήταν γιος του Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ και της Μάργκαρετ Μέρι Σμιθ. Είχε έναν αδελφό, Κλίμεντ Ουέντγουερθ Ντιλκ, και μία αδελφή, Σύμπιλ Μέρι Ουέντγουερθ Ντιλκ. Θείος του (αδελφός του πατέρα του) ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 2ος Βαρονέτος. Ο παππούς του ήταν ο Σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 1ος Βαρονέτος και ο προπάππους του ήταν ο Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ. Στις 7 Ιουνίου του 1905, σε ηλικία 28 ετών, παντρεύτηκε την Έθελ Λούσι Κλίφορντ (1876-1959), συγγραφέα και ποιήτρια (Songs of Dreams, 1903 και Love's Journey, 1905) και απέκτησε μαζί της 3 γιούς: Σερ Τζον Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 5ος Βαρονέτος (8 Μαΐου 1906 - 28 Ιουνίου 1998) Μάικλ Κλίφορντ Ουέντγουερθ Ντιλκ (22 Μαρτίου 1909 - 25 Μαρτίου 1944) Κρίστοφερ Ουέντγουερθ Ντιλκ (15 Δεκεμβρίου 1913 - 2 Νοεμβρίου 1987) Πέθανε στις 25 Μαρτίου του 1944 σε ηλικία 67 ετών στο Λονδίνο.
987 Βάλλια

Η Βάλλια (Wallia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,435. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Βάλλια.

 Η μέση διάμετρος της Βάλλια εκτιμάται σε 43,67 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1765. Η Βάλλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 31 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αντώνιος Γκύντερ του Όλντενμπουργκ & Ντέλμενχορστ

Ο Αντώνιος Γκύντερ, γερμ. Anton Günther (10 Νοεμβρίου 1583 - 19 Ιουνίου 1667) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Κόμης του Όλντενμπουργκ (1603-67) και του Ντέλμενχορστ (1647-67).

 Γεννήθηκε στο Όλντενμπουργκ και ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Αντωνίου Α΄, κόμη του Όλντενμπουργκ και της Ελισάβετ, κόρης του Γκύντερ Μ΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ. Το 1603 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Το 1647 διαδέχθηκε τον άτεκνο εξάδελφό του Χριστιανό (γιο του Αντωνίου Β΄) στην κομητεία του Ντέλμενχορστ. Ο αιδεσιμότατος Σεμπάιν Μπέρινγκ-Γκουλντ στο βιβλίο του Περίεργες επιβιώσεις: Κεφάλαια από την ιστορία της ανθρωπότητας (π. 1900) αναφέρει, πως όταν κατά τη θεμελίωση ενός αναχώματος οι εργάτες θέλησαν να θάψουν στα θεμέλια ένα ζωντανό μωρό, ο κόμης Αντώνιος Γκύντερ τους απέτρεψε σώζοντας το μωρό, τους κατσάδιασε και φυλάκισε τη μητέρα που είχε πουλήσει το μωρό για τον σκοπό αυτό. Εδώ σημειώνει ότι παραδόξως ο ίδιος κόμης φέρεται να έχτισε στα θεμέλια του κάστρου του ένα ζωντανό μωρό. Απεβίωσε το 1667 σε ηλικία 84 ετών στο Ράστεντε άτεκνος. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου του. Οι κτήσεις του επέστρεψαν στο στέμμα: κληρονομήθηκαν από τον Φρειδερίκος Γ΄ της Δανίας, γιο του τέταρτου εξαδέλφου του, που ανήκε στον πρεσβύτερο κλάδο του Οίκου. Στο Όλντενμπουργκ υπάρχει μία οικία εμπόρων καπνού, που έχει στην πρόσοψή της προσωπογραφία του. Το ιστορικό κτήριο ονομάζεται οικία του κόμη Αντωνίου Γκύντερ, κατασκευάστηκε το 1682 και επανασχεδιάστηκε το 1894 σε νεο-Αναγεννησιακό ρυθμό. Νυμφεύτηκε τη Σοφία Αικατερίνη, κόρη του Αλέξανδρου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ· δεν απέκτησαν απογόνους. Friedrich-Wilhelm Schaer: Anton Günther, in: Hans Friedl, Wolfgang Günther, Hilke Günther-Arndt and Heinrich Schmidt (eds.): Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Isensee Verlag, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5, pp. 37–40 Karl Veit Riedel: August Oetken, in: Biographisches Handbuch zur Geschichte des Landes Oldenburg, Isensee Verlag, Oldenburg, 1992, ISBN 3-89442-135-5, pp. 534–535 Gerold Schmidt: Der Kirchenmaler und Mosaikkünstler des Historismus Prof. August Oetken (1868–1951), Mitgestalter des Melanchthonhauses in Bretten, in: Stefan Rhein and Gerhard Schwinge (eds.): Das Melanchthonhaus Bretten. Ein Beispiel des Reformationsgedenkens der Jahrhundertwende, Verlag Regionalkultur, Ubstadt-Weiher, 1997, ISBN 3-929366-63-0, pp. 167–212 Literatur über Anton Günther in the German National Library catalogue Publications by or about Anthony Günther, Count of Oldenburg at VD 17 Page at kulturportalnordwest.de
Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου

Το Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, επίσημα: Πανεπιστήμιο του Βέλικο Τάρνοβο "Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου" (βουλγαρικά: Великотърновският университет „Св. св. Кирил и Методий“, ВТУ) είναι πανεπιστήμιο στο Βελίκο Τάρνοβο της Βουλγαρίας.

 To πανεπιστήμιο του Βελίκο Τάρνοβο "Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου" ιδρύθηκε το 1963 ως Ανώτερο Ινστιτούτο Εκπαίδευσης και στις 14 Οκτωβρίου 1971 καθιερώθηκε ως το δεύτερο πανεπιστήμιο της Βουλγαρίας. Τμήμα Φιλολογίας Σχολή Ιστορίας Τμήμα Νομικής Τμήμα Παιδαγωγικής Τμήμα Οικονομικό Τμήμα Φιλοσοφίας Τμήμα Μαθηματικών και Πληροφορικής Τμήμα Θρησκειολογίας Τμήμα Γραφικών Τεχνών Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2016-01-31 στο Wayback Machine. (Βουλγάρικα)(Αγγλικά)
Προγκρές Μ-03Μ

Το Προγκρές Μ-03Μ (η NASA το ονόμασε Progress 35P ή 35P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2009 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

 Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 15 Οκτωβρίου 2009 (01:14 UTC) και συνδέθηκε με με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 18 Οκτωβρίου (01:40 UTC). Στο φορτίο που μετέφερε περιλαμβάνονταν τρόφιμα, καύσιμα και νερό. Το Προγκρές Μ-03Μ αποσυνδέθηκε από τον σταθμό στις 22 Απριλίου 2010 και αξιοποιήθηκε για την διεξαγωγή επιστημονικών πειραμάτων μέχρι την καταστροφή του στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, στις 27 Απριλίου. Διαστημικές αποστολές το 2009 Διαστημικές αποστολές το 2010
Ελεονώρα Γκοντζάγκα, δούκισσα του Ουρμπίνο

Η Ελεονώρα, ιταλ. Eleonora Gonzaga di Urbino (31 Δεκεμβρίου 1493 - 13 Φεβρουαρίου 1550) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκησίου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ουρμπίνο.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Ισαβέλλας των Έστε, κόρης του Έρκολε Α΄ δούκα της Φερράρα. Ο πατέρας της ήταν διαβόητος άσωτος, αλλά η μητέρα της ήταν διάσημη προστάτιδα των τεχνών. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1509 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο, γιο του Τζιοβάννι δούκα ντι Σόρα ε Σενιγκάλια και ανιψιό του πάπα Ιούλιου Β΄ ντελλα Ρόβερε. Από τα 13 παιδιά της επέζησαν 5 και απέκτησαν απογόνους. Η Ελεονώρα, που ήταν κυρίως υπεύθυνη για την εσωτερική διοίκηση του Ουρμπίνο κατά την εξορία του συζύγου της, ήταν μία σημαντική προστάτιδα των τεχνών από μόνη της. Ως μία πριγκίπισσα υψηλής καλλιέργειας, ήταν φίλη με τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Γιάκοπο Σαντολέτο και τον Μπαλντασσάρε Καστιλιόνε, όπως επίσης με τον Τορκουάτο Τάσο. Ο Τισιανός τη ζωγράφισε μία φορά επίσημα το 1537, σε ένα πορτραίτο που ταιριάζει με αυτό του συζύγου της Φραντσέσκο του ίδιου έτους, αλλά το πρόσωπό της μπορεί να αναγνωριστεί και σε τρία άλλα έργα του Τισιανού την εποχής εκείνης: Η Ωραία, Κορίτσι με γούνινο μανδύα και ίσως στο έργο Η Αφροδίτη του Ουρμπίνο που παρήγγειλε ο γιος της Γκουιντομπάλντο. Παντρεύτηκε το 1509 τον Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα: Γκουιντομπάλντο Β΄ 1514-1574, δούκας του Ουρμπίνο. Ιππολύτη 1525-1561, παντρεύτηκε τον Αντώνιο των Τραστάμαρα, δούκα του Μοντάλτο (γιο του Φερδινάνδου δούκα του Μοντάλτο). Ελισαβέτα 1529-1561, παντρεύτηκε τον Αλμπέρικο Α΄ Τσύμπο-Μαλασπίνα μαρκήσιο της Μάσα. Ιουλία-Φέλτρια 1531-1563, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Έστε κύριο του Μοντέκιο. Τζούλιο 1533-1598, καρδινάλιος. Φεντερίκο, Τζιοβάννα, Τζιοβάννι, Κατερίνα, Μπεατρίτσε, Φραντσέσκο, Μαρία, Βιολάντε, απεβίωσαν το πολύ 3 ετών. "ELEONORA Gonzaga, duchessa di Urbino in "Dizionario Biografico"". www.treccani.it (in Italian). Retrieved 2020-01-03.
X My Heart (τραγούδι)

Το "X My Heart" (προφέρεται: "Cross My Heart", Ελληνικά: Σταυρώνω την καρδιά μου) είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Αζέρη τραγουδίστρια Αϊσέλ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 17 Μαρτίου 2018 από την k2id Productions. Είναι γραμμένο από τους Δημήτρη Κοντόπουλο, Σάντρα Μπιούρμαν και Τίμ Μπράν.

 Το τραγούδι εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision 2018 μετά την εσωτερική επιλογή της Αϊσέλ από τον Αζέρικο φορέα İctimai Television τον Νοέμβριο του 2017. Ο τίτλος του τραγουδιού ανακοινώθηκε στις 3 Μαρτίου 2018, ενώ το ίδιο το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2018. Το τραγούδι συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό που έλαβε χώρα στις 8 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, χωρίς να είναι από τους προκριθέντες της βραδιάς αφού απέτυχε να προκριθεί στον τελικό, κάνοντας αυτή την πρώτη φορά που το Αζερμπαϊτζάν απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό. Ψηφιακή λήψη
Σωμάτια συναρμογής

Το συναρμόσωμα (αγγλ.: spliceosome) αποτελεί ένα σύμπλοκο το οποίο περιέχει πολλές διαφορετικές ριβονουκλεοπρωτεΐνες (που η κάθε μία περιέχει ένα μικρό μόριο RNA και πολλές πρωτεΐνες) και εμπλέκεται στη διαδικασία απομάκρυνσης των εσωνίων από τα ευκαρυωτικά προ-mRNA μόρια (συναρμογή). Είναι μία εξαιρετικά πολύπλοκη δομή, ικανή να απομακρύνει εσώνια και να συνενώνει διαδοχικά εξώνια, σχηματίζοντας έτσι το ώριμο μόριο mRNA. Σημειώνεται ότι, στα σημεία της συρραφής υπάρχουν ορισμένες συντηρημένες βάσεις, ενώ το εσώνιο απομακρύνεται υπό τη μορφή δομής βρόγχου. Τα εσώνια που απομακρύνονται αποικοδομούνται από το κύτταρο.

 Michael T. Madigan, John M. Martinko, Jack Parker (2017) Brock: Βιολογία των μικροοργανισμών, Τόμ. 1, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης ISBN: 978-960-524-200-8. Butcher SE (2011). «Chapter 8. The Spliceosome and Its Metal Ions». Στο: Sigel A, Sigel H, Sigel RK. Structural and catalytic roles of metal ions in RNA. Metal Ions in Life Sciences. 9. RSC Publishing. σελίδες 235–51. doi:10.1039/9781849732512-00235. ISBN 978-1-84973-094-5. «The spliceosome: the most complex macromolecular machine in the cell?». BioEssays 25 (12): 1147–9. December 2003. doi:10.1002/bies.10394. PMID 14635248. 3D macromolecular structures of Spliceosomes from the EM Data Bank(EMDB) Spliceosomes at the US National Library of Medicine Medical Subject Headings (MeSH)