IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δήμος Αγίου Ευστρατίου

Ο Δήμος Αγίου Ευστρατίου είναι δήμος της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και προέκυψε από την αναγνώριση της προϋπάρχουσας ομώνυμης κοινότητας. Η έκταση του δήμου είναι 43,3 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 270 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Περιλαμβάνει το νησί Άγιος Ευστράτιος και ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

 Η Κοινότητα συστάθηκε το 1918 και το 2001 προσαρτήθηκαν σε αυτήν οι νησίδες Ρούμπος και Άγιοι Απόστολοι. Στις 7 Ιουνίου 2010 η κοινότητα προήχθη σε Δήμο. Πρόεδροι της Κοινότητας Αγίου Ευστρατίου Πριν το 1983 .......................... 1983-2010 Δήμαρχοι Αγίου Ευστρατίου (2011- σήμερα) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης
Χαμοκέρασο

Το χαμοκέρασο (αρχ.: χαμαικέρασος) (Fragaria vesca, Χαμαικέρασος η λεπτή) κοινώς ονομάζεται αγριοφράουλα και είναι ένα φυτό των δασικών εκτάσεων που αναπτύσσεται σε όλο το Βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη. Γνωστότερο άγριο είδος είναι το Fragaria vesca, ιθαγενές της Ευρώπης, της Ασίας και της Βόρειας Αμερικής. Το φυτό αυτό γνωστό και ως αγριοφράουλα, συναντάται αυτοφυές σε ορεινές, δασώδεις περιοχές. Οι καρποί του είναι μικρές και πολύ εύγεστες φράουλες. Πρόκειται για το πρώτο είδος φραουλιάς που άρχισε να καλλιεργείται στην Ευρώπη μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, οπότε αντικαταστάθηκε από το υβρίδιο Fragaria × ananassa.

 Πρόκειται για χαμηλές, τριχωτές πόες, γνωστές και ως φραουλιές με ρίζωμα που έρπει και σύνθετα φύλλα που αποτελούνται από τρία οδοντωτά φυλλάρια. Φέρουν λευκά μονογενή ή διγενή άνθη διατεταγμένα κατά δέσμες στην κορυφή μακριων ποδίσκων· κάθε άνθος αποτελείται από πεντασχιδή κάλυκα, πέντε πέταλα, 20-35 στήμονες και πολυάριθμους ύπερους. Αν και χαρακτηριστικό γνώρισμα γενικά της φραουλιάς (κηπευτικής) είναι ότι πολλαπλασιάζεται αγενώς με παραφυάδες, οι οποίες εκφύονται από τη βάση του βλαστού που αναπτύσσουν επιγενείς ρίζες που δίνουν νέα φυτά, το χαμοκέρασο δεν αναπτύσσει έρπον ρίζωμα (αμολυτές). Αυτό θα καθιστούσε αδύνατη την ανάπτυξή του, καθόσον φύεται σε πετρώδη και σκληρά εδάφη που δεν ευνοούν την ανάπτυξη νέων φυτών. Την βρίσκουμε πάντα σε ξέφωτα των δασών και τις περισσότερες φορές ανάμεσα σε φτέρες, γεγονός που πιστοποιεί την περιορισμένη έκθεσή του στις ακτίνες του ηλίου· γι΄αυτό ποτέ δεν μετατράπηκε σε φράουλα του κήπου (αυτό καθ' εαυτό χωρίς διασταύρωση). Ο καθένας μπορεί να το διαπιστώσει στην πράξη. Ο καρπός του είναι σύνθετος και ψευδής:αποτελείται από πολυάριθμα, μικροσκοπικά αχαίνια - που είναι και οι πραγματικοί καρποί - σφηνωμένα στην κόκκινη, χυμώδη σάρκα της διογκομένης ανθοδόχης. Αρχικά έχουν λευκοπράσινο χρώμα και κατά την ωρίμανση γίνονται κόκκινες. Τα στοιχεία από τις αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι η αγριοφράουλα έχει καταναλωθεί από τον άνθρωπο της Παλαιολιθικής εποχής. Τον 17ον αιώνα εισήχθη στην Ευρώπη το είδος Fragaria virginiana της ανατολικής Βόρειας Αμερικής και αργότερα το είδος Fragaria Chiloensis της Χιλής, από την διασταύρωση των οποίων προέκυψε τυχαία το υβρίδιο Fragaria x ananassa, η λεγόμενη κηπευτική Φράουλα με τους μεγάλους καρπούς. Τυπικός οικότοπος είναι οι άκρες των δασικών μονοπατιών και τα ξέφωτα του δάσους, όπου κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν υπάρχει πλήρης φωτεινότητα. Τα φύλλα της τρώγονται από τα Οπληφόρα ζώα, όπως μουλάρι, ζαρκάδι, άλκες και οι καρποί της από μια ποικιλία θηλαστικών, όπως ο Σκίουρος και πτηνών (ορτύκια), που βοηθούν επίσης στη διανομή του σπόρου και τη διαιώνισή της. Πλούσιο σε βιταμίνη C και και κάλιο, αλλά και σε μαγνήσιο. Fragaria bracteata Fragaria crinita Fragaria helleca Η χλωρίδα στη Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία, Dr Otto Wilhem Thome, 1885 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fragaria vesca στο Wikimedia Commons
Castlevania: Bloodlines

Το Castlevania: Bloodlines είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1994 από την Konami αποκλειστικά για την κονσόλα Sega Mega Drive. Είναι το μοναδικό βιντεοπαιχνίδι της σειράς Castlevania που κυκλοφόρησε στο Mega Drive.

 Στο αρχικό μενού στην αρχή του παιχνιδιού, δίνεται στον παίκτη η ευκαιρία να επιλέξει έναν από τους δύο playable χαρακτήρες, Τζον Μόρις (ο οποίος κρατά μαστίγιο) ή Ερίκ Λεγκάρντ (ο οποίος κρατά λόγχη). Με έναν από τους δύο χαρακτήρες, πρέπει να φέρει εις πέρας τις αποστολές του παιχνιδιού και να σκοτώσει όλους τους εχθρούς του. Οι εχροί που συναντά ο παίκτης στο παιχνίδι είναι σκελετοί, νυκτερίδες, ζόμπι, κοράκια και bosses. Αυτά, βρίσκονται σε συνολικά πέντε κεφάλαια, τα οποία διαδραματίζονται σε πέντε χώρες, τη Ρουμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία. Στην Αγγλία εξελίσσεται το τελευταίο κεφάλαιο, στο οποίο ο παίκτης αντιμετωπίζει τον Δράκουλα. Κατά την διαδρομή προς την Αγγλία, ο παίκτης πρέπει να επιλέξει κάποια αντικείμενα με τα οποία μπορεί να δυναμώσει το βασικό, αλλά και τα δευτερεύοντα όπλα του. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα λίγο πριν ξεσπάσει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, όπου κάνει την εμφάνιση του ένα θρυλικό βαμπίρ με το όνομα Ελίζαμπεθ Μπάρτλεϊ που είναι ανιψιά του γνωστού καΐμη εξερεταίου Δράκουλα. η Ελίζαμπεθ θέλει να πραγματοποιήσει μια μεγάλη θυσία για να φέρει πίσω στην ζωή τον θείο της ξεκινώντας η ίδια τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο γιος του Κουίνσι Μόρις ο Τζον Μόρις με τον πολύ καλό του φίλο Ερίκ Λεγκάρντ θα μπουν στην μάχη εναντίον του κακού για να σταματήσουν την αναγγένηση του Δράκουλα. Castlevania Bloodlines στο MobyGames Castlevania Bloodlines στο IGN Castlevania Bloodlines στο Gamespot Castlevania Bloodlines στο GameFAQs Castlevania Bloodlines στη Wikia
Χριστιανικό μέταλ

Το Χριστιανικό μέταλ είναι υποείδος της heavy metal μουσικής. Το μόνο που το κάνει ξεχωριστό από τα υπόλοιπα είναι πώς όλα τα μέλη ενός κλασσικού συγκροτήματος της χριστιανικής metal έχουν σαν κοινή πίστη τον Χριστιανισμό.

 Τα χριστιανικά metal συγκροτήματα διατηρούν τα χαρακτηριστικά της κοινής metal μουσικής όπως γρήγορα σόλο και έντονη παραμόρφωση της ηλεκτρικής κιθάρας, ο ήχος του μπάσου είναι πιο δυνατός και κατάλληλος για σόλο, ενώ συχνή είναι και η χρήση των πληκτροφόρων οργάνων. Σε αντίθεση με το black metal και το death metal εκφράζουν καλά μηνύματα για τον Χριστιανισμό και κυρίως για το Προτεσταντισμό αλλά και για άλλα θέματα όπως η ήττα του Σατανά, η πάλη εναντίον των ναρκωτικών, η Αποκάλυψη, η χριστιανική αγάπη και άλλα, καθώς τα περισσότερα χριστιανικά metal συγκροτήματα κατάγονται από προτεσταντικές χώρες του βορρά. Κοινά θέματα παρουσιάζει και η χριστιανική ροκ μουσική. Το Χριστιανικό metal όμως επεκτείνεται και σε όλα τα είδη της μουσικής καθώς υπάρχουν μουσικά είδη όπως το Χριστιανικό death metal, το Χριστιανικό black metal ή white metal, το χριστιανικό thrash metal και άλλα. Turn or Burn? The Peculiar Case of Christian Metal Music 7 Christian Black Metal Bands You Need To Hear - Metal Injection Christian Metal Music Genre Overview | AllMusic
Κεμπίρ-Τζαμί

Το Τζαμί Κεμπίρ-Τζαμί βρίσκεται στη Συμφερόπολη, στη Ρωσία/Ουκρανία. Το τζαμί Κεμπίρ-Τζαμί είναι ένα εξέχον αρχιτεκτονικό μνημείο στη Συμφερούπολη και το παλαιότερο κτίριο της πόλης.

 Το 1508, ή το 914 Εγίρα κατά το μουσουλμανικό ημερολόγιο, το τέμενος Κεμπίρ Τζαμί εγκαινιάστηκε. Η επιγραφή στην είσοδο του τζαμιού στην αραβική γλώσσα αναφέρει: «Αυτό το τζαμί χτίστηκε για τη δόξα της εξουσίας του Χάνου Μενλί Α΄ Γκιράι, Αλλάχ συγχώρεσε όλες τις αμαρτίες του ίδιου και των παιδιών του τον μήνα Μουχαράμ το εννιά έτος εκατόν δεκατέσσερα ". Πιστεύεται ότι τα λευκά τείχη του τζαμιού έδωσαν το όνομα στη μεσαιωνική πόλη του Ακμεστσίτ (Λευκό Τζαμί). Με το πέρασμα των χρόνων το τζαμί έχει υποστεί ανακατασκευή πολλές φορές. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Κεμπίρ-Τζαμί αφέθηκε σε κατάσταση παραμέλησης. Για πολλά χρόνια το τζαμί χρησιμοποιήθηκε ως εργαστήριο εξώφυλλων βιβλίων. Μετά την επιστροφή των Τάταρων της Κριμαίας από την απέλαση άρχισε μια αναβίωση του παλιού τζαμιού: το 1989 το τζαμί επεστράφη στη μουσουλμανική κοινότητα. Η ανακατασκευή ξεκίνησε στα τέλη Οκτωβρίου του 1991.Σήμερα, το Κεμπίρ-Τζάμι είναι το κύριο τζαμί στη Κριμαία την Παρασκευή, είναι η κατοικία του Μουφτή και η θέση της Πνευματικής Διεύθυνσης των Μουσουλμάνων της Κριμαίας. Το τζαμί περιελάμβαναν επίσης ένα μεντρεσέ (εκπαιδευτικό ίδρυμα) και την Κριμαϊκή Ταταρική βιβλιοθήκη.
Νίκος Παναγιωτίδης

Ο Νίκος Παναγιωτίδης είναι Έλληνας μουσικός και τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1978 από Έλληνες γονείς στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας. Οι γονείς του είναι ο Ιωάννης Παναγιωτίδης και η Ελένη Παναγιωτίδου, ενώ έχει και 3 αδερφούς.

 Ασχολήθηκε με τη μουσική από πολύ μικρός. Επηρεασμένος από την ελληνική μουσική που άκουγε η οικογένεια του και από τον μεγάλο του αδερφό που ήταν επίσης μουσικός, στην ηλικία των 8 ετών ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι και έμαθε μπουζούκι. Έτσι ξεκίνησε να παίζει μουσική και να τραγουδάει σε διάφορες εκδηλώσεις της ελληνικής κοινότητας του Γκέτεμποργκ. Το 1999 τον προσέγγισαν δυο Σουηδοί μουσικοί παραγωγοί, οι οποίοι διασκεύαζαν ελληνικά τραγούδια και έπαιζαν ως DJ τα καλοκαίρια στην Ελλάδα. Αυτοί οι δυο είχαν διασκευάσει το τραγούδι «Opa» του Νότη Σφακιανάκη και του Γιώργου Αλκαίου και ζήτησαν απο τον Νίκο και την παιδική του φίλη Έλενα Παπαρίζου να το ηχογραφήσουν. Στις 7 Απριλίου του 1999 ο Νίκος Παναγιωτίδης και η Έλενα Παπαρίζου μπήκαν σε στούντιο της Στοκχόλμης και ηχογράφησαν το πρώτο τους single, «Οπα-Οπα». Έχοντας δυο τραγούδια («Οπα-Οπα και «Δυνατά-Δυνατά») στα Top 10 Hits της Ελλάδας και της Σουηδίας οι Antique γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη Σκανδιναβία και αργότερα σε όλη την Ευρώπη και με τη συμμετοχή τους στην Eurovision το 2001, όπου, εκπροσωπώντας την Ελλάδα με το τραγούδι Die For You του Νίκου Τερζή και του Αντώνη Παππά, κατέκτησαν την 3η θέση, την καλύτερη θέση που είχε κατακτήσει η Ελλάδα μέχρι τότε στο διαγωνισμό. Οι Antique έβγαλαν 3 ολοκληρωμένα άλμπουμ και έπειτα αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα από το συγκρότημα τους ώστε να δοκιμάσουν ο καθένας ξεχωριστά τις δυνατότητές του. Σε ενα ήρεμο κλίμα και διατηρώντας τη φιλία τους, ο Νίκος και η Έλενα διέλυσαν τους Antique το 2003 ενώ ήταν ακόμη πολύ επιτυχημένοι. Μετά τη διάλυση των Antique, ο Νίκος Παναγιωτίδης ξεκινά σόλο καριέρα υπογράφοντας συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρία Groove Audio Media. Για αρκετό διάστημα λείπει από την Ελλάδα ψάχνοντας τραγούδια για το πρώτο του CD. Τον Ιούνιο του 2005 κυκλοφορεί το CD του με τίτλο «Δυο Βροχές». Το CD περιέχει 6 τραγούδια και έχει κυρίως λαϊκό χαρακτήρα. Τα πέντε από αυτά έχει γράψει ο Γιάννης Σταμπουλίδης, ενώ το ντουέτο του Νίκου με την Εύα Χαιροπούλου έγραψε ο Μπάμπης Χαλκίδης. Το CD καταλαμβάνει την 3η θέση στα charts. Παρόλα αυτά, ο Νίκος Παναγιωτίδης αποφασίζει να αποσυρθεί από την ελληνική δισκογραφία. Έκτοτε ζει με την οικογένεια του στη Σουηδία και έχει ακολουθήσει έναν άλλον επαγγελματικό τομέα. Το καλοκαίρι του 2019 οι Antique έκαναν μια μοναδική εμφάνιση στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας στα πλαίσια του “We Who Love The 90s”, ένα φεστιβάλ της Σουηδίας αφιερωμένο στα hits των 90s. Εκεί, οι Antique αποθεώθηκαν και πλέον σχεδιάζουν να επανενωθούν.
Κιούζα ντι Ρίο Πουστερία

Το Κιούζα ντι Ρίο Πουστερία (ιταλικά : Chiusa di Rio Pusteria, γερμανικά : Mühlbacher Klause ή Haslacher Klause)) είναι κάστρο της Ιταλίας που βρίσκεται στην κοιλάδα Πουστερία στην αυτόνομη επαρχία του Μπολτζάνο στις Άλπεις . Βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Ρίο ντι Πουστερία στην οποία οφείλει και το όνομα του.

 Το κάστρο χρονολογείται τον 12ο αιώνα όπου κτίστηκε από τους "Κύριους του Ροντένγκο" , αλλά ήδη το 1269 είχε δοθεί στην Γκορίτσια. Αργότερα αμζί με όλη η περιοχή της κοιλάδας Πουστερία πέρασε στην εξουσία του Κόμη του Τιρόλο. Το κάστρο υπέστη μεγάλες ζημιές το 1703 και το 1809 όταν έπαθε πολλές ζημιές από τον γαλλικό στρατό, έκτοτε βρίσκεται μισοκατεστραμένο. Kofler-Engl, Waltraud (a cura di): Die Mühlbacher Klause - Geschichte, Archäologie, Restaurierung / storia, archeologia, restauro (= Forschungen zur Denkmalpflege in Südtirol, 4), Bolzano: Athesia, 2009. ISBN 978-88-8266-617-0 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mühlbacher Klause στο Wikimedia Commons
Κάι Λέο Γιοχάνεσεν

Ο Κάι Λέο Γιοχάνεσεν (Kaj Leo Holm Johannesen, 28 Αυγούστου 1964-) είναι πολιτικός από τα νησιά Φερόε και χρημάτισε πρωθυπουργός από το 2008 ως το 2015. Είναι πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης (Sambandsflokkurin).

 Γεννήθηκε στο Τόρσχαβν, στις 28 Αυγούστου του 1964. Ήταν ποδοσφαιριστής με την ομάδα Χάβναρ Μπόλτφελαγκ και αγωνίστηκε επίσης με την εθνική ομάδα των Φερόε την περίοδο 1991-1992. Έπαιζε τερματοφύλακας και έλαβε μέρος στο Euro-92 και στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1994.Το 2004 εξελέγη πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης. Έγινε πρωθυπουργός διαδεχόμενος τον Γιόανες Άιντεσγκααρτ στις 26 Σεπτεμβρίου του 2008, μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών. Κυβέρνησε ως το 2015, οπότε το κόμμα του ηττήθηκε στις εκλογές. Νέος πρωθυπουργός έγινε ο Άξελ Β. Γιοχάνεσεν.
Η ζωή που κυλά

Η ζωή που κυλά (ιαπωνικά: 2つ目の窓, προφέρεται: φουτατσούμε νο μάντο) είναι ρομαντική κομεντί ιαπωνικής παραγωγής του 2014, σε σκηνοθεσία της Ναόμι Καουάσε. Η ταινία επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα στο πλαίσιο του διαγωνιστικού τμήματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 2014. Η ζωή που κυλά προβλήθηκε στο πλαίσιο του τμήματος Σύγχρονος Παγκόσμιος Κινηματογράφος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο την ίδια χρονιά. Στην Ελλάδα, η ταινία προβλήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.Η Καουάσε έχει περιγράψει την ταινία ως το «αριστούργημά» της, το οποίο αξίζει τον Χρυσό Φοίνικα και έχει δηλώσει: «Είναι η πρώτη φορά που το λέω αυτό για μια ταινία. Μετά τη Χρυσή Κάμερα και το Μέγα Βραβείο του Φεστιβάλ Καννών, δεν θέλω τίποτα περισσότερο από τον Χρυσό Φοίνικα. Δεν επιδιώκω τίποτα άλλο».Η ταινία γυρίστηκε το το 2013 στη γραφική φύση της πόλης Αμάμι, στο νησί Αμάμι Όσιμα, που βρίσκεται στον νομό Καγκοσίμα, στην υποτροπική ζώνη της Ιαπωνίας. Η παραγωγή της μουσικής έγινε από τον Χάσικεν, έναν τραγουδιστή και τραγουδοποιό από το Σισίμπου της Σαϊτάμα.

 Στην επιβλητική φύση του νησιού Αμάμι Όσιμα και της επαρχιακής πόλης Αμάμι, αυτό που επικρατεί είναι οι τοπικές παραδόσεις που είναι βαθιά συνυφασμένες με τη φύση. Τη νύχτα που είναι αφιερωμένη σε παραδοσιακούς χορούς για τον εορτασμό της αυγουστιάτικης πανσελήνου, ο δεκαεξάχρονος Κέιτο βρίσκει ένα πτώμα το οποίο επιπλέει στη θάλασσα. Η φίλη του, η Κιόκο, θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από αυτή αυτή τη μυστηριώδη ανακάλυψη. Και οι δυο μαζί, θα μάθουν να είναι ενήλικες μέσα από την εμπειρία των συνυφασμένων κύκλων της ζωής, του θανάτου και του έρωτα. Νιχίρο Μουρακάμι Τζουν Γιοσινάγκα Τέτα Σουγκιμότο Μιγιούκι Ματσούντα Μάκικο Γουατανάμπι Τζουν Μουρακάμι Χιντέο Σακάκι Φούτζιο Τοκίτα Κάνοντας κριτική της ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών, ο Νίκολα Γκροζντάνοβιτς από το περιοδικό Indiewire τη βαθμολόγησε με Β+, δηλώνοντας ότι "Η ζωή που κυλά είναι ένα θέαμα για τις αισθήσεις, το οποίο, αν υπάρχει δικαιοσύνη, θα μείνει στη μνήμη ως μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του διαγωνισμού". Στην εφημερίδα The Guardian, ο Πίτερ Μπράντσο βαθμολόγησε την ταινία με 3 στα 5 αστέρια και δήλωσε: «Η ταινία της Καουάσε είναι κατά καιρούς όμορφη και συγκινητική, αλλά δεν μπόρεσα να μην τη βρω περιστασιακά λίγο τεχνητή και αμήχανη». Στο Film Business Asia, ο Ντέρεκ Έλι έδωσε στην ταινία βαθμολογία 2 στα 10. Επίσημος ιστότοπος (στα ιαπωνικά) Η ζωή που κυλά στην IMDb
Γιώργος Τσιάρας

Ο Γιώργος Τσιάρας (Λάρισα, 4 Μαΐου 1982) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν τιμ μάνατζερ του [Περιστερι (καλαθοσφαίριση ανδρών)|Περιστερι]]. Με ύψος 2,07 μέτρα, αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ και ενίοτε ως σέντερ.

 Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 4 Μαΐου 1982. Σε μικρή ηλικία βρέθηκε στην ΑΕΚ, αλλά και στις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας (Εφήβων και Νέων). Με την ΑΕΚ συμμετείχε στην ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2002. Από το 2006 εως το 2008 αγωνίστηκε στην Ολύμπια Λάρισας και αποτέλεσε έναν από τους καλύτερους σκόρερ της ομάδας. Το καλοκαίρι του 2008 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα του ΠΑΟΚ. Το 2010 υπέγραψε με την CEZ Νίμπουργκ της Τσεχίας. Ακολούθησαν ο Πανιώνιος, η ιταλική Αρμάνι Τζινς Μιλάνο, ο Άρης Θεσσαλονίκης, η ρουμάνικη Γκαζ Μετάν, η ισπανική Μελίγια. Στις 8 Μαΐου 2015 συμφώνησε την επιστροφή του στο ελληνικό πρωτάθλημα με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Τον Αύγουστο του 2015 ανακοινώθηκε από την ομάδα των Τρικάλων, ενώ τον Αύγουστο 2016 υπέγραψε στην ομάδα του Απόλλωνα Πάτρας. Την πρώτη σεζόν αγωνίστηκε στην Α1 και την δεύτερη στην Α2. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε από την ομάδα της Κύμης. Το 2020, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση και ανέλαβε χρέη τιμ μάνατζερ στον Ηρακλή (συνδετικός κρίκος μεταξύ τεχνικής ηγεσίας και παικτών). Το 1998 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων ενώ το 2000 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Νέων. Α.Ε.Κ. Πρωτάθλημα Ελλάδας : (2002) Νίμπουργκ Πρωτάθλημα Τσεχίας; (2010) Κύπελλο Τσεχίας: (2010) Ελληνικό All-Star Game: (2008) Ευρωμπάσκετ Εφήβων: Χάλκινο μετάλλιο (1998) Ευρωμπάσκετ Νέων: Χρυσό μετάλλιο (2000) Γιώργος Τσιάρας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Georgios Tsiaras, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Μουραβλένκο

Το Μουραβλένκο (ρωσικά: Муравленко‎) είναι πόλη στον Αυτόνομο θύλακα των Γιαμάλων Νένετς στη Ρωσία, η οποία βρίσκεται 480 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Σάλεχαρντ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 33.391 κατοίκων, μειωμένος σε σύγκριση με τους 35.926 κατοίκους στην απογραφή του 2002.

 Η πόλη ιδρύθηκε ως ο οικισμός εξαγωγής πετρελαίου του Μουραβλενκόβσκι (Муравленковский) το 1984. Το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε στις 6 Αυγούστου 1990. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, είναι ενσωματωμένο ως πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραλένκο, μια διοικητική μονάδα με ισοδύναμο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη θυλακιακής σημασίας του Μουραβλένκο είναι ενσωματωμένη ως Αστικό Οκρούγκ του Μουραβλένκο. Κλέιρμορ, Οκλαχόμα, Ηνωμένες Πολιτείες
Ντερβίς Έρογλου

Ο Δρ. Ντερβίς Έρογλου (Derviş Eroğlu, 7 Μαρτίου 1938) είναι Τουρκοκύπριος πολιτικός της de facto, μη αναγνωρισμένης διεθνώς ΤΔΒΚ. Αναδείχθηκε νικητής των «προεδρικών εκλογών» τον Απρίλιο 2010, ενώ νωρίτερα είχε διατελέσει «πρωθυπουργός».↵Είναι πρόεδρος του Κόμματος Εθνικής Ενότητας. Είναι παντρεμένος με 4 παιδιά και 3 εγγόνια.

 Γεννήθηκε στην Αμμόχωστο της Κύπρου το 1938. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το 1976 έγινε βουλευτής και το 1976 μέλος της Τουρκικής Ομοσπονδίας της Βόρειας Κύπρου. Την περίοδο 1976-1977 υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας, Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλητισμού. Το Νοέμβριο του 1983 έγινε μέλος της de facto Συντακτικής Συνέλευσης. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία σε 4 κυβερνήσεις της ΤΔΒΚ, από το 1985 ως το 1994 και από το 1996 ως το 2004. Την περίοδο από το 1994 ως το 1996 ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης. Στις 21 Νοεμβρίου του 2005 ο Έρογλου παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματός του, για να δώσει τόπο στο "νέο αίμα". Το Νοέμβριο του 2008 επανεξελέγη στην προεδρία του κόμματος. Το κόμμα του ηττήθηκε από το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα στις αποκαλούμενες εκλογές του 2004. Το UBP κέρδισε ξανά την πλειοψηφία των εδρών στην Βουλή στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου του 2009 με ποσοστό της τάξεως του 44% επί του συνόλου των ψήφων. Σε δηλώσεις του, ο Έρογλου τάχθηκε υπέρ της συνέχισης των συνομιλιών για το Κυπριακό. Την 1η Μαΐου του 2009 έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Στις 18 Απριλίου 2010 κέρδισε τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό της τάξεως του 50,37% έναντι 42,84% για τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Απριλίου 2010. Μουσταφά Ακιντζί
Νυμφασία Αρκαδίας

Η Νυμφασία, παλαιότερο γνωστή ως Γρανίτσα, είναι χωριό το οποίο ανήκει στον Νομό Αρκαδίας, είναι χτισμένο στα 840 μέτρα στο Β.Α. άκρο της Γορτυνίας. Βρισκόμενη κατά μήκος του όρους Μαίναλο, απέχει μόλις 2 ώρες και 10 λεπτά από την Αθήνα και 40 λεπτά από την Τρίπολη. Δίπλα στη Βυτίνα και τη μονή Κερνίτσης, προσφέρεται καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου για παραθερισμό ή θρησκευτικό τουρισμό.

 Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Γρανίτσα" (που σημαίνει δεν­δρότοπος), από το γεγονός ότι στην περιοχή αφθονούν τα ήμερα βελανιδοφόρα δένδρα. Παρ' όλα αυτά, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο όνομα (όπως και πολλά άλλα στα γύρω χωριά) ήταν Σλαβικό, άλλαξε επί πρωθυπουργίας του Γ. Κονδύλη και έγινε "Νυμφασία" από την ομώνυμη πηγή του χωριού. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η "Νυμφασία πηγή" ήταν το μέρος όπου λουζόντουσαν οι Νύμφες υπό το άγρυπνο βλέμμα του αρχαίου θεού της γονιμότητας των κοπαδιών, Πάνα ο οποίος τις παρενοχλούσε (Εξ ου και ο λόγος που τις έπιανε παν-ικός). Η Νυμφασία αποτελεί συνέχεια του πληθυσμού του αρχαίου Μεθυδρίου που ήταν διεσπαρμένος σε όλο το οροπέδιο του Μυλάοντος ποταμού που περικλείεται από τις οροσειρές Μαινάλου - Αργυροκάστρου- Χελμού και εξετείνεται μέχρι του Δήμου των Νάσσων. Το χωριό πέρασε από Γερμανική και Τουρκική κατοχή σε αρκετές περιπτώσεις πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος. Στη Νυμφασία γεννήθηκε το 1877 και πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο γνωστός ιερωμένος π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος. Η Νυμφασία είναι δημοφιλής στη γύρω περιοχή. Το μέρος είναι ιδανικό για εξορμήσεις στα ελατήσια δάση και τα γραφικά χωριά (Βυτίνα, Μαγούλιανα, Λεβίδι, Βλαχέρνα). Τέλος προσφέρεται για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ, αφού διαθέτει κοντινό χιονοδρομικό κέντρο. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Νυμφασίων "Η Αγία Τριάς" έχει ιδρυθεί το 1934 και έχει αδιάλειπτη λειτουργία, όλο αυτό το διάστημα. Ο σύλλογος έχει ποικίλη δραστηριότητα, εκδίδοντας δύο περιοδικά ανά έτος, βιβλία τοπικού ενδιαφέροντος και επίσης συμμετέχει με πολλούς τρόπους στη διάδοση της παράδοσης, στη διάχυση του πολιτισμού και στον εξωραϊσμό του χωριού. Ακόμη, διοργανώνει τις πολιτιστικές δράσεις του χωριού, με κορύφωση των εκδηλώσεων του στα μέσα Αυγούστου, με το Νυμφασιώτικο Αντάμωμα, την Γιορτή της Νυμφασιώτισας, καθώς και ομιλίες με θέματα πολιτισμού και γενικότερου ενδιαφέροντος, συγκεντρώνοντας μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Νυμφασία Αρκαδίας
Νέο Περιβόλι Λάρισας

Το Νέο Περιβόλι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νέου Περιβολίου, της Δημοτικής Ενότητας Κιλελέρ και υπάγεται στο Δήμο Κιλελέρ.

 Το Νέο Περιβόλι Λάρισας είναι κτισμένο σε υψόμετρο 126 μέτρων και έχει 388 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Αβδουλάρ. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Νέο Περιβόλι (Αβδουλάρ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων - Κοινότητα Νέου Περιβολίου (Κοινότητα Αβδουλάρ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές εκλογές - Κοινότητα Νέου Περιβολίου Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων - Δήμος Κιλελέρ Δήμος Κιλελέρ
Μπασκίρ

Οι Μπασκίρ είναι ένα μη σλαβικό έθνος της Ρωσίας. Είναι η κυρίαρχη εθνότητα του Μπασκορτοστάν, ενός από τα 86 ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Οι Μπασκίρ μιλούν τη δική τους γλώσσα, η οποία ονομάζεται επίσης Μπασκίρ και ανήκει στις Τουρκικές γλώσσες. Οι περισσότεροι είναι μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με την παρρωσική απογραφή του 2002 Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine. ο συνολικός πληθυσμός τους ανέρχεται σε περίπου 1.700.000 μέλη, κάνοντάς τους το τέταρτο μεγαλύτερο έθνος της Ρωσικής Ομοσπονδίας μετά τους ρώσους, τους τατάρους και τους ουκρανούς. Το μεγαλύτερο μέρος τους κατοικεί στο Μπασκορτοστάν (περ. 1.200.000) και σε άλλες περιοχές του Βόλγα και των Ουραλίων.

 Οι πρόγονοι των Μπασκίρ είχαν φινο-ουγγρική καταγωγή, όμως μεταξύ 10ου - 13ου αι. εξισλαμίσθηκαν και εκτουρκίσθηκαν από τη Χρυσή Ορδή. Ήταν οργανωμένοι σε νομαδικές αυτοδιοικούμενες φυλές, ασχολούμενες με την κτηνοτροφία και συχνά αποκομμένες μεταξύ τους. Δεν είχαν συγκροτήσει ενιαίο κρατικό μόρφωμα, αλλά ήταν διαμοιρασμένες σε διάφορα ταταρικά χανάτα του ύστερου μεσαίωνα: του Καζάν, της Σιβηρίας, της Ορδής των Νογκάι. Τα εδάφη των Μπασκίρ περιήλθαν στους ρώσους μετά την παράδοση του Καζάν στον Ιβάν τον Τρομερό (1554-1555) - τότε οι εκπρόσωποι των βορείων και βορειοδυτικών φυλών παρουσιάσθηκαν στον τσάρο και δήλωσαν εθελοντικά υποταγή στο Βασίλειο της Ρωσίας. Οι φυλές αυτές αποτέλεσαν τη γέφυρα, μέσω της οποίας εντάχθηκαν όλοι οι ομόφυλοί τους. Παρ' όλα αυτά η ενσωμάτωσή τους δεν επιτεύχθηκε αβρόχοις ποσί, αφού έχουν καταγραφεί τρεις μεγάλες αντιρωσικές εξεγέρσεις (1676, 1707, 1735). Υπό ρωσικό έλεγχο οι διάφορες φυλές ομογενοποιήθηκαν. Όταν το 1798 ιδρύθηκε η Συνέλευση των Μουσουλμάνων της Ρωσίας από την τσαρική κυβέρνηση, οι Μπασκίρ ήταν ένα από τα πρώτα συστατικά έθνη. Το 1865 τα εδάφη τους αναγνωρίσθηκαν από την κεντρική κυβέρνηση ως χωριστή διοικητική ενότητα, με την ίδρυση του Γκοβερνοράτου της Ουφά. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση μετατρέπονται σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, υπαγόμενη στη Ρωσική ΣΣΔ. Η ΑΣΣΔ των Μπασκίρ υπήρξε μάλιστα η πρώτη που έλαβε αυτή τη μορφή (1919). Το ίδιο καθεστώς (αυτόνομη Δημοκρατία υπαγόμενη στη Ρωσία) διατήρησε και μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης έως και σήμερα. Βασική πηγή για τη συγγραφή του άρθρου υπήρξε η αγγλόφωνη wikipedia. Bashinform, ειδησεογραφική ιστοσελίδα των Μπασκίρ
Κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας (2019)

Κρατιδιακές εκλογές διενεργήθησαν στη Σαξονία της Γερμανίας την 1η Σεπτεμβρίου 2019. Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Μίχαελ Κρέτσμερ διεκδίκησε την επανεκλογή του.Οι εκλογές διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τις κρατιδιακές εκλογές που έλαβαν χώρα στο Βραδεμβούργο. Το αποτέλεσμα κατέδειξε τη άνοδο της ακροδεξιάς στο κρατίδιο. Η Βουλή (Landtag) αποτελείται από 119 μέλη.

 Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) έλαβε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων σε ομοσπονδιακές ή κρατιδιακές εκλογές, ενώ η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU) και η Η Αριστερά σημείωσαν ιστορικά χαμηλά ποσοστά στη Σαξονία. Ο πρωθυπουργός Κρέτσμερ (CDU) είναι πιθανόν να παραμείνει στη θέση του καθώς το κόμμα του παρέμεινε το μεγαλύτερο στην ομάδα κομμάτων. Ο ίδιος απέκλεισε το ενδεχόμενο συνεργασίας με το AfD ή σχηματισμού κυβέρνησης μειοψηφίας, όταν ακόμα ήταν σε εξέλιξη η προεκλογική εκστρατεία. Επίσης, τo CDU απέρριψε τη συνεργασία με την Αριστερά. Έτσι, το πιθανότερο είναι να σχηματιστεί μια μαυρο-ερυθρο-πράσινη κυβέρνηση συνασπισμού, με τη συμμετοχή του CDU, του SPD και των Πρασίνων. Ένας τέτοιος συνασπισμός κυβερνά την Σαξονία-Άνχαλτ από το 2016.
Λάζαρος Μεδιολάνων

Ο Λάζαρος (λατινικά Lazzaro) (... - Μιλάνο, 449) ήταν επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από το 440 μέχρι το θάνατό του. Είναι σεβαστός ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία που τον θυμάται στις 14 Μαρτίου.

 Λίγα είναι γνωστά για τον επίσκοπο Λάζαρο, ο Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, τον τοποθετεί μεταξύ μεταξυ του Γλυκέριου, που πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 440 και του Ευσέβιου, που μαρτυρείται από το καλοκαίρι του 451. Ο ίδιος κατάλογος του αναθέτει 11 χρόνια θητείας και λέει ότι κηδεύτηκε στις 14 Μαρτίου στην εκκλησία του Αγίου Ναζάρο. Παραδοσιακά, η επισκοπική του θητεία ανατίθεται στα έτη 438-449. Ένα από τα Carmina του Φήλιξ Εννοδίου, που γράφτηκε πριν από το 521, είναι αφιερωμένο στον Λάζαρο, στο οποίο ο Μιλανέζος επίσκοπος επαινείται «για τη σοβαρότητα με την οποία κατέστειλε, ακόμη και με ένα βλέμμα μόνο, το θράσος των κακών, ακόμη και μολονότι ήξερε πώς να δόση χρόνο για να δώσει κουράγιο σε όσους προσπάθησαν να μετανοήσουν»Σύμφωνα με μια παράδοση που αναφέρεται από τον Baldassarre Oltrocchi, ο Λάζαρος ήταν υπεύθυνος για τη θεσμοθέτηση ειδικών λιτανειών για να κρατήσει τις επιδρομές των βαρβάρων μακριά από το Μιλάνο. (Λατινικά) Giuseppe Antonio Sassi, Baldassarre Oltrocchi, Archiepiscoporum Mediolanensium series historico-chronologica, vol. I, Milano 1755, pp. 117-121 Francesco Lanzoni, Le diocesi d'Italia dalle origini al principio del secolo VII (an. 604), vol. II, Faenza 1927, p. 1020 Élisabeth Paoli, Les notices sur les évêques de Milan (IVe-VIe siècle), in « Mélanges de l'Ecole française de Rome. Moyen-Age, Temps modernes », tomo 100, nº1 (1988), pp. 207-225 (Γαλλικά) Charles Pietri, Luce Pietri (ed.), Prosopographie chrétienne du Bas-Empire. 2. Prosopographie de l'Italie chrétienne (313-604), École française de Rome, vol. II, Roma 2000, p. 1267 Antonio Rimoldi, Lazzaro, vescovo di Milano, santo, in Bibliotheca Sanctorum, vol. VII, coll. 1155-1156
Πλειάδες (αστρονομία)

Πλειάδες ή Πλειάς ή Μ45 στην αστρονομία ονομάζεται ανοικτό αστρικό σμήνος που ανήκει στον αστερισμό Ταύρο. Από τους αστέρες του σμήνους των Πλειάδων είναι ορατοί με γυμνό μάτι μόνο έξι ή οκτώ, ενώ με το τηλεσκόπιο αποκαλύπτεται ότι το σμήνος αποτελείται από 2.500 περίπου αστέρες μέχρι του 17ου μεγέθους. Οι λαμπρότεροι από αυτούς έχουν ιδιαίτερα ονόματα και είναι οι κόρες του Άτλαντα και της Πλειόνης: Αλκυόνη, Μαία, Μερόπη, Ηλέκτρα, Κελαινώ, Ταϋγέτη και Στερόπη. Όλοι οι αστέρες των Πλειάδων παρουσιάζουν την αυτή ιδία κίνηση, που καταμαρτυρεί την κοινή φυσική καταγωγή και ύπαρξη και άλλων φυσικών δεσμών μεταξύ τους. Επίσης οι αστέρες αυτοί περιβάλλονται από διάχυτη νεφελώδη ύλη που καλείται συνολικά «νεφέλωμα των Πλειάδων». Οι Πλειάδες απέχουν από τη Γη περίπου 440 ως 480 έτη φωτός. Τα ονόματά τους δόθηκαν από τις επτά Πλειάδες από την Ελληνική μυθολογία.

 Οι από της αρχαιότητας παρατηρήσεις των Πλειάδων δεν ξέφυγαν από την προσοχή του ελληνικού λαού, που τις ονόμασε κοινώς Πούλια ή Πλειά ή Πιλειά ή Απλειά ή Οπλειά ιδιωματικά και ιστορεί πως ήταν επτά αδελφές, γι' αυτό και τις αποκαλούν και «Εφτάστερο» ή «Εξάστερο» (η Μερόπη είναι δυσδιάκριτη), από όπου και ο λαϊκός στίχος από τα «Εκατολόγια της Αγάπης»: Έξι άστρα σέρνει η Πούλια.Επίσης από τις παρατηρήσεις γεωργών και ποιμένων δόθηκε συνάφεια με τις εποχές, από όπου και η γνωστή παροιμία: «Όντας η Πούλια βασιλεύει, ο καλός ο ζευγολάτης αποσπέρνει, κι ούτε τσοπάνος στα βουνά, κι ούτε ζευγάς στους κάμπους». Χαρακτηριστικές είναι και οι εκφράσεις: «Άμα σκάσει η Πούλια» ή «μέχρι να πέσει η Πούλια στη θάλασσα». Κατά τη νεοελληνική παράδοση η Πούλια ήταν «κλώσσα με εφτά κλωσσόπουλα» από τα οποία επέζησε το ένα, ενώ τα άλλα έγιναν αστέρια, από όπου και το όνομα «Κλωσσαριά». Στους ανατολικούς λαούς οι Πλειάδες συνδέθηκαν με την Αστρολατρία, έτσι οι Πέρσες γιόρταζαν κατά το μεσονύκτιο της 17ης Νοεμβρίου τη μεσουράνησή τους. Τότε ο βασιλέας των Περσών δεν αρνιόταν καμία χάρη που ζητούσαν οι υπήκοοί του. Αλλά και οι Αιγύπτιοι από αυτή την ημέρα άρχιζαν τις προς τιμή της Ίσιδος θρησκευτικές εορτές. Στον Ινδουισμό ονομάζονται Καρτίκα (Krttika) ή Κρττίκα και φέρονται να είναι οι σύζυγοι των επτά σοφών Ρίσσι (Rishi), οι οποίοι σχετίζονται με τους επτά αστέρες της Μεγάλης Άρκτου. Όταν κάποτε αμφισβήτησαν οι επτά Ρίσσι την συζυγική πίστη των συζύγων τους, χώρισαν οι έξι από αυτούς και εκείνες τότε αποχώρησαν και έγιναν οι Πλειάδες. Άλλοι λαοί συνδύασαν τις Πλειάδες με τα επτά αγαθά πνεύματα των Βέντα και της Ζενταβέστα. Σήμερα ακόμη για πολλές φυλές στην Πολυνησία οι Πλειάδες αποτελούν αντικείμενο λατρείας. Το M45 φωτογραφημένο με μεγάλο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο Οι Πλειάδες (M45) στον αστροφωτογραφικό ιστοτόπο του T. Yoshida Εικόνες και πληροφορίες για τις Πλειάδες από το Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρυ Η ιστοσελίδα των Πλειάδων στους SEDS Πληροφορίες και εικόνες από το Αγγλοαυστραλιανό Αστεροσκοπείο Βάση δεδομένων ανοικτών σμηνών WEBDA για το σμήνος των Πλειάδων - E. Pauzen (Πανεπ. Βιέννης) NightSkyInfo.com: Οι Πλειάδες Αστρονομία των Μάγια
Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας

Η Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ουκρανικά: Асоціація аматорського футболу України, συντομογραφία: ААФУ) ιδρύθηκε στις 2 Μαρτίου του 1998. Στο πλαίσιο της συμφωνίας με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ), είναι εξουσιοδοτημένη να διοργανώνει το Πανουκρανικό Εθνικό Πρωτάθλημα και το Κύπελλο ερασιτεχνικών ομάδων ποδοσφαίρου. Είναι επιφορτισμένη με το τέταρτο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ουκρανίας, που αποτελεί το κορυφαίο επίπεδο για ερασιτεχνικά σωματεία.

 Επί Σοβιετικής Ένωσης, το πρωτάθλημα του τέταρτου επιπέδου της τότε Ουκρανικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΟΣΟΣΔ), διοργανωνόταν από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της ΟΣΟΣΔ, υπό τη μορφή συλλογικοτήτων φυσικής αγωγής (коллективов физической культуры, КФК). Το 1992, την ευθύνη της διοργάνωσης του πρωταθλήματος και του κυπέλλου ερασιτεχνικών σωματείων ανέλαβε η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ). Το 1998 συστάθηκε η Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ААФУ), αντικαθιστώντας την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της χώρας. Επίσημος ιστότοπος
Γλώσσα Μπαντζάρ

Η Μπαντζάρ (Μπαντζάρ: Bahasa/Basa Banjar, Ινδονησιακά: Bahasa Banjar,γραφή Τζάουι: بهاس بنجر) είναι Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται από τους Μπαντζάρ της επαρχίας Νότιων Καλιμαντάν της Ινδονησίας. Καθώς οι Μπαντζαρέζοι ήταν ιστορικά νομαδικοί έμποροι, τα Μπαντζαρέζικα ομιλούνται σε όλη τη σύγχρονη Ινδονησία και τον μαλαϊκό κόσμο.

 Ειδικά στο νησί Καλιμαντάν, τα Μπαντζαρέζικα μπορούν να θεωρηθούν ως lingua franca καθώς χρησιμοποιείται ευρέως σε τρεις από τις πέντε επαρχίες του Καλιμαντάν: Νόιτιο Καλιμαντάν, Ανατολικό Καλιμαντάν και Κεντρικό Καλιμαντάν, με εξαίρεση το Δυτικό Καλιμαντάν και Βόρειο Καλιμαντάν, όπου τα Μαλαϊκά είναι πιο δημοφιλή. Αν και τα Μπαντζαρέζικα μερικές φορές θεωρούνται Μαλαϊκά, δεν συγγενεύει ιδιαίτερα με άλλες Μαλαϊκές γλώσσες. Χωρίζεται σε δύο κύριες διαλέκτους: την διάλεκτο πάνω από το ποταμό (Μπαντζάρ Χουλού) και την διάλεκτο κάτω από τον ποταμό (Μπαντζάρ Κουάλα). Οι κύριες διαφορές των δύο διαλέκτων μπορούν να βρεθούν στη φωνολογία και το λεξιλόγιο, αλλά περιέχει επίσης μικρές διαφορές στη συντακτική δομή. Η Μπαντζάρ Χουλού έχει μόνο τρία φωνήεντα, τα /i/, /u/ και /a/. Όταν μια λέξη περιέχει φωνήεντα εκτός από κάποιο τα τρία, το ξένο φωνήεν θα αντικατασταθεί με ένα από αυτά με βάση την εγγύτητα του ύψους και άλλη ποιότητα των φωνηέντων. Για παράδειγμα, όταν ο ομιλητής των Μπαντζάρ προσπαθεί να προφέρει τη λέξη "logo" θα ακούγεται σαν να προφέρει την Ινδονησιακή λέξη "lugu" που σημαίνει αθώος. Η Ινδονησιακή λέξη για τον άνθρωπο, η "orang", θα προφερθεί ως "urang". Η λέξη "ke mana" (που) θα προφέρεται και ακόμη θα γράφεται μερικές φορές ως "ka mana". Άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της διαλέκτου Μπαντζάρ Χουλού είναι ότι λέξεις που αρχίζουν με φωνήεν είναι πιο πιθανό να περιέχουν έναν ήχο /h/ μπροστά από τις λέξεις. Η προσθήκη του ήχου /h/ μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στην ορθογραφία. Μια μικρή διάλεκτος, η Μπουκίτ, έχει ξεχωριστό κωδικό ISO. Μπαντζάρ Μπαντζαρική αρχιτεκτονική Μπατού λιτσίν Καλιμαντάν Σελαντάν Η συλλογή του Paradisec περιλαμβάνει ηχογραφήσεις στα Μπαντζάρ από ένα μάθημα τεκμηρίωσης γλώσσας σε πανεπιστήμιο το 2007
The Velvet Underground

Οι The Velvet Underground ήταν ροκ συγκρότημα από την Νέα Υόρκη. Αν και δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα της εποχής του.

 Οι βάσεις για τους Velvet Underground μπήκαν το 1964, όταν ο Λου Ριντ Γνώρισε τον Ουαλλό Τζον Κέιλ. Ο Τζον Κέιλ, ο οποίος βρισκόταν στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει κλασσική μουσική, είχε δουλέψει με πειραματικούς συνθέτες όπως ο Τζον Κέιτζ αλλά έτρεφε αρκετό ενδιαφέρον και για τη ροκ μουσική. Ανακαλύπτοντας ότι και ο Ριντ έχει τάσεις για πειραματισμό δημιούργησαν ένα δίδυμο από το οποίο επρόκειτο να δημιουργηθούν οι The Velvet Underground. Στη συνέχεια στο συγκρότημα ενσωματώθηκε ο Στέρλιγκ Μόρισον στην κιθάρα και ο Άνγκους Μακλίς στα ντραμς. Μετά από πολλές αλλαγές στο όνομα κατέληξαν στο The Velvet Underground. Οι Velvet Underground άρχισαν να κάνουν πρόβες και να παίζουν στην Νέα Υόρκη, και το 1965 το τρίδυμο Κέιλ-Μόρισον-Ριντ ηχογράφησαν ένα ντέμο. Όταν το συγκρότημα δέχθηκε 75$ για να παίξει στο λύκειο Σάμιτ, στο Νιού Τζέρσι, ο Μακλίς αποχώρησε από το συγκρότημα θεωρώντας την πράξη αυτή ξεπούλημα, και την θέση του πήρε η Μορίν Τάκερ, η οποία με τον ανορθόδοξο τρόπο που παίζει τα ντραμς θα επηρεάσει αρκετά τον ήχο του συγκροτήματος. Το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή του Άντι Γουόρχολ, η δημοσιότητα του οποίου εκείνη την εποχή είχε φτάσει στα ύψη, ο οποίος έγινε μάνατζερ τους συγκροτήματος το 1965. Ο Γουόρχολ πρότεινε στο συγκρότημα να βάλει και τη Γερμανίδα Νίκο σε μερικά τραγούδια. Τα επόμενα 2 χρόνια οι Velvet Underground έδωσαν συναυλίες και σόου με τον Γουόρχολ μέχρι που το 1967 βγήκε ο πρώτος τους δίσκος The Velvet Underground and Nico. The Velvet Underground and Nico, 1967 White Light/White Heat, 1968 The Velvet Underground, 1969 Loaded, 1970 Squeeze, 1973
Ξήρανση

Η ξήρανση είναι η διαδικασία κατά την οποία επιτυγχάνεται αφαίρεση της υγρασίας που περιέχει ένα σώμα. Η αφαίρεση της περιεχόμενης υγρασίας μπορεί να είναι είτε μερική είτε ολική. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την ξήρανση μπορεί να είναι ή φυσικές ή μηχανικές. Η ξήρανση αφορά στερεά ή ημιστερεά σώματα ή μετατροπή των υγρών σε στερεή μορφή, με την αφαίρεση υγρασίας (π.χ., απορρυπαντικά σε σκόνη). Η ξήρανση βρίσκει εφαρμογή σε διάφορους τομείς. Για παράδειγμα, ξήρανση μπορεί να εφαρμοστεί στο ξύλο, αλλά μπορεί να εφαρμοστεί και στα τρόφιμα.

 Ξήρανση με εκνέφωση: Πρόκειται για τη μέθοδο με την οποία ένα υγρό ή ασβεστώδες μείγμα μετατρέπεται σε μορφή σκόνης με τη βοήθεια ενός θερμού αερίου. Χρησιμοποιείται κυρίως στην κατασκευή απορρυπαντικών και πραγματοποιείται σε ειδικό θάλαμο. Ξήρανση τυμπάνων: Κατά τη διαδικασία της ξήρανσης τυμπάνων, το υλικό που θέλουμε να υποστεί ξήρανση καλύπτει τα θερμά τύμπανα του θαλάμου ξήρανσης και προσκολλάται σε αυτά. Για παράδειγμα, αν επιθυμούμε τη δημιουργία γάλακτος σε σκόνη, αλείφουμε τα θερμά τύμπανα με μια λεπτή στρώση γάλακτος και ύστερα από λίγο αφαιρούμε με μια σπάτουλα την κρούστα που έχει δημιουργηθεί. Στα τρόφιμα, η ξήρανση πραγματοποιείται για να διατηρούνται περισσότερο διάστημα φρέσκα. Κατά τη διαδικασία της ξήρανσης τροφίμων αφαιρείται από τα τρόφιμα η υγρασία, η οποία συνήθως οδηγεί στην αποσύνθεση και στη σταδιακή σήψη τους. Μετά την ξήρανση η περιεκτικότητα των τροφίμων σε νερό περιορίζεται στο 5 με 25%. Αν και ξήρανση είναι μια μέθοδος διατήρησης των τροφίμων, ωστόσο μπορεί να οδηγήσει σε μικρή απώλεια θρεπτικών συστατικών. Για την ξήρανση των τροφίμων συνήθως χρησιμοποιούνται οι εξής μέθοδοι: Ξήρανση με αποξηραντή, στην οποία χρησιμοποιούνται ανεμιστήρες θερμότητας, οι οποίοι φυσούν ζεστό αέρα πάνω από τα τρόφιμα. Ξήρανση σε φούρνο, στον οποίο τοποθετούνται τα τρόφιμα. Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή στη θερμοκρασία την οποία θα χρησιμοποιήσουμε, για να μην κάψουμε τα τρόφιμα.
Αγνή της Μερανίας

Η Αγνή Μαρία (1175 - 20 Ιουλίου 1201) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας (1196 - 1200).

 Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέρτολτ δούκα της Μερανίας & κόμη του Άντεχς (ενός κάστρου στη Βαυαρία) και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Ντέντι Β΄ μαργράβου της Λουσατίας. Μερικοί Γάλλοι χρονικογράφοι την αναφέρουν και ως Μαρία. Τον Ιούνιο του 1196 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας στον τρίτο του γάμο, αφού ο βασιλιάς είχε χωρίσει τη δεύτερη σύζυγό του Ίνγκεμποργκ της Δανίας (1193). Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ πήρε το μέρος της Ίνγκεμποργκ και ακύρωσε τον γάμο με την Αγνή, αλλά ο Φίλιππος Β΄ αρνήθηκε να υπακούσει. Τότε ο πάπας απείλησε τον βασιλιά με αφορισμό και έτσι ο Φίλιππος Β΄ αναγκάστηκε να διαζευχθεί την Αγνή (1200). Η Αγνή απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Ιουλίου του επόμενου χρόνου στο κάστρο του Σουασόν και τάφηκε κοντά στη Ναντ. Με τον σύζυγό της Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας, παιδιά της ήταν: Μαρία 1198-1224, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ του Οίκου της Φλάνδρας μάργραβο του Ναμύρ και μετά τον Ερρίκο Α΄ των Ρέγκιναρ δούκα της Βραβάντης. Φίλιππος Α΄ 1200-1235, κόμης του Μπουλόν. John Baldwin, The Government of Philip Augustus, (University of California Press, 1991) Malcolm Barber, The Two Cities: Medieval Europe 1050–1320, (Routledge, 1992)
Α.Σ. Νεάπολη

Ο Αθλητικός Σύλλογος Νεάπολης (Α.Σ. Νεάπολης ή απλά Νεάπολη) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Νεάπολη του Δήμου Νεάπολης-Συκεών στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1996 και διατηρεί μόνο τμήματα ποδοσφαίρου. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και λευκό. Από τους επίτιμους παίκτες ο Κοκοφιόγκος και ο Κυριαζής το 2003.

 Ο Α.Σ. Νεάπολης ιδρύθηκε το 1996 με τη συγχώνευση των ομάδων της περιοχής Αναγέννηση Νεάπολης, Α.Ε. Νεάπολης , Σπάρτακο και Δόξα Νεάπολης Την αμέσως προηγούμενη περίοδο 1995-96 η Αναγέννηση και η Δόξα συμμετείχαν στον 1ο και 3ο όμιλο αντίστοιχα της Α ΕΠΣΜ και οι Σπάρτακος, ΑΕ Νεάπολης στον 1ο και 3ο όμιλο της Γ κατηγορίας. Η Αναγέννηση Νεάπολης είχε συμμετοχές σε Δ' και Γ' Εθνική στα τέλη της δεκαετίας 80 και αρχές της δεκαετίας 90, μάλιστα κατέκτησε και πρωτάθλημα Δ' Εθνικής το 1986-87. Ο Σπάρτακος Νεάπολης κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣΜ το 1990 και στη συνέχεια κατέκτησε και το Κύπελλο Ερασιτεχνών Σύλλογοι ΑΕ Νεάπολης και Δόξα Νεάπολης προϋπήρχαν από τη δεκαετία του 1950. Η Δόξα μάλιστα αγωνίστηκε για μία περίοδο το 1963-64 στη Β' Εθνική, και το 1966-67 στη Γ΄ Εθνική. Από το 1967 μέχρι το 1974 που συγχωνεύτηκε με το Μακεδονικό, η Δόξα αναφέρεται ως «Νεάπολις» με συμμετοχές στα ειδικά πρωταθλήματα ανόδου στη Β΄ Εθνική. Η ΑΕΝ από το 1970 αναφέρεται επίσης ως «Ερμής Νεάπολης» και αγωνιζόταν κυρίως στη Β΄ Κατηγορία εώς τουλάχιστον την περίοδο 1980-81. Η καλύτερη περίοδος του συλλόγου ήταν μεταξύ 1996-2001.Το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Στην πρώτη του περίοδο στην Δ' Εθνική εξασφαλίζει την παραμονή και συγχρόνως κατακτά και το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Στη δεύτερη του περίοδο στην κατηγορία το 1998-99 ο σύλλογος στέφεται πρωταθλητής του ομίλου του κι ανεβαίνει στη Γ΄ Εθνική, όπου θα παραμείνει για μια μόνο περίοδο, καθώς ακολουθούν 2 συνεχόμενοι υποβιβασμοί και επιστροφή στα τοπικά πρωταθλήματα, όπου αγωνίζεται ως σήμερα. Το 2015-16 αγωνίζεται στη 2η κατηγορία (Α') της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας Πρωτάθλημα Δ' Εθνικής: 1998-99 Πρωτάθλημα ΕΠΣΜ : 1996-97 Κύπελλο ΕΠΣΜ: 1997-98 Συμμετοχές στη Γ' Εθνική: 1999-00 Συμμετοχές στη Δ' Εθνική: 1997-98, 1998-99, 2000-01
Μαρία Θηρεσία ντε Μπορμπόν, 15η κόμισσα του Σινσόν

Η Μαρία Θηρεσία, (ισπαν. María Teresa de Borbón y Vallabriga, 6 Μαρτίου 1779 - 23 Νοεμβρίου 1828) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του κόμη του Σινσόν & πρίγκιπα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αλθκούδια, ως σύζυγος του Πρώτου Γραμματέα του Κράτους.

 Η Μαρία Θηρεσία Καρολίνα ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου, 13ου κόμη του Σινσόν & πρίγκιπα της Ισπανίας, και της Μαρίας Θηρεσίας δε Βαγιαβρίγια υ Ρόθας, κόρης του Χοσέ-Ιγκνάθιο δε Βαγιαβρίγα υ Εσπανιόλ, κόμη του Τορεσκάσας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και έτσι οι απόγονοι αποκλείονταν από τη διαδοχή. Παντρεύτηκε το 1797 τον Μανουέλ Γοδόυ υ Αλβάρεθ δε Φάρια, πρίγκιπα δε λα Παθ (της Ειρήνης), 1ο δούκα της Αλκούδια, 1ο δούκα της Σουέκα, 1ο βαρόνο του Μασκαλμπό, Πρώτο Γραμματέα του Κράτους στην Ισπανία, ευνοούμενο του βασιλικού ζεύγους. Είχε τέκνο: Καρλότα 1800-1886, 2η δούκισσα της Σουέκα. Παντρεύτηκε τον Καμίλλο Ρούσπολι πρίγκιπα της Αυστρίας και είχε τέκνα: Αδόλφος 1822-1914, 2ος δούκας της Αλκούδια. Κάρολος 1858-1936, 3ος δούκας της Αλκούδια & Σουέκα. Λουδοβίκος 1828-1893, 3ος μαρκήσιος της Μποαντίγια ντελ Μόντε. Καμίλλο 1865-1944, 4ος μαρκήσιος της Μποαντίγια ντελ Μόντε. Instituto de Salazar y Castro. Elenco de Grandezas y Titulos Nobiliarios Españoles, Various (periodic publication).
Βίτζλαβ Χάλεκ

Ο Βίτζλαβ Χάλεκ (Czech pronunciation: [ˈViːcɛslaf ˈɦaːlɛk], 5 Απριλίου 1835, στην Οντολένα Βόντα - 8 Οκτωβρίου 1874) ήταν Τσέχος ποιητής, συγγραφέας, δημοσιογράφος, δραματουργός και κριτικός θεάτρου Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μαΐου, μαζί με τους Γιαν Νερούδα και Καρολίνα Σβέτλα.

 Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο γυμνάσιο της Πράγας, ο Χάλεκ αρνήθηκε να συνεχίσει να σπουδάζει στη θεολογική σχολή. Δεν ολοκλήρωσε τις φιλοσοφικές του σπουδές και αποφάσισε να γίνει συγγραφέας. Ξεκινώντας το 1861, εργάστηκε ως συντάκτης στο Ναρόντνι Λίστι βοηθώντας αργότερα να δημοσιευθούν εφημερίδες και περιοδικά (Λουμίρ, Ζλάτα Πράχα, Κβέτι κ.λπ.). Εργάστηκε ως δημοσιογράφος μέχρι το θάνατό του στην Πράγα (1874). Πέθανε ξαφνικά από πνευμονία. Η γραφή του ήταν πολύ δημοφιλής στην εποχή του, εν μέρει λόγω του αισιόδοξου και χαλαρού στυλ γραφής του. Večerní písně (Βραδινά τραγούδια), 1859 V přírodě (Στη φύση), 1872 Antonín Dvořák, Vítězslav Hálek: Οι κληρονόμοι του Λευκού βουνού, Op. 30, Β 134 Μνημείο Βίτζλαβ Χάλεκ, Πράγα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vítězslav Hálek στο Wikimedia Commons Czech info
Μέγα Ρέμα

Το Μέγα Ρέμα ή Ρέμα Πρωτομαγιάς, παλαιότερα Κοτζά Ντερέ είναι ποταμός της Μακεδονίας που πηγάζει από το Πάικο και, έπειτα από μια σύντομη διαδρομή, καταλήγει στον ποταμό Αξιό στα βορειοδυτικά του Πευκοδάσους.

 Το Μέγα Ρέμα, το οποίο αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Αξιού, πηγάζει από τις βόρειες πλαγιές του Πάικου. Η πορεία του ξεκινά ανατολικά του ακατοίκητου οικισμού Τρία Έλατα Πέλλας, περνά βόρεια των Λιβαδίων και συνεχίζει την πορεία του νότια της Κούπας, όπου σχηματίζονται πολλοί καταρράκτες, ένας εκ των οποίων καταλήγει στη Σμαραγδένια λίμνη. Στη συνέχεια η πορεία του γίνεται νοτιοανατολική και καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Μεταλλείου. Μετά τη λίμνη Μεταλλείου συνεχίζει βόρεια της Πηγής και μετά από μία βορειοανατολική πορεία, εκβάλλει στον Αξιό στο ύψος του Πευκοδάσους, στη νότια έξοδο του φαραγγιού του Αγίου Παντελεήμονα, στη νότια απόληξη του λόφου Μπατσόβου. Παραπόταμοί του είναι το Ρέμα Πεπονιάς, το Λυκόρεμα και το Κρυονέρι ή Κρύο Ρέμα. Το Μέγα Ρέμα είναι γνωστό και ως Ρέμα Πρωτομαγιάς, καθώς την Πρωτομαγιά, όλη η περιοχή Παιονίας και ιδιαίτερα οι κάτοικοι των παρόχθιων οικισμών της Αμφαξίτιδας, συγκεντρώνονται στις όχθες του ποταμού, στο ύψος της Πηγής, προκειμένου να εορτάσουν την ημέρα με υπαίθριες δραστηριότητες, ψησταριές και αθλοπαιδιές. Το Μέγα Ρέμα είναι γνωστό για τους πολλούς καταρράκτες του, καθώς και για τα ψάρια του, τα καβούρια (potamon fluviatile) και τις καραβίδες του γλυκού νερού που συγκεντρώνουν πλήθος αλιέων στις όχθες του, καθώς και στη λίμνη Μεταλλείου. Ο ποταμός έχει ροή όλο το έτος και σ' αυτό εκφορτίζουν οι πηγές Λέχνιτς, Μαντέμου και Κούπας. Στις διαδρομές του Μεγάλου Ρέματος μέσα στις δασώδεις πλαγιές του Πάικου συναντά κανείς διάσπαρτα ερείπια γεφυρών από την παλαιά σιδηροδρομική γραμμή που λειτουργούσε για τις ανάγκες των μεταλλείων αργύρου τον 20ο αιώνα κοντά στο Σκρα. Visit Greece, Περίπατος στο Μέγα Ρέμα Αρχειοθετήθηκε 2015-06-27 στο Wayback Machine. Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, Αποτελέσματα Λεκάνης Αξιού, Υδρογεωλογικά Στοιχεία Αρχειοθετήθηκε 2019-08-19 στο Wayback Machine. Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Σχεδίου "Επικαιροποίηση Ρυθμιστικού Σχεδίου Θεσσαλονίκης"
Citroën Type B12

Το Citroën Type Β12 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1925 έως τον Ιανουάριο του 1927. Συνολικά κατασκευάστηκαν 38.381 αντίτυπα.

 Το Type Β12 αντικατέστησε το Citroën Type B10, το οποίο ήταν το πρώτο, χρονολογικά, ευρωπαϊκό αυτοκίνητο με πλήρως ατσάλινο αμάξωμα και μάλιστα είχε διαφημιστεί και επίσημα ως «tout-acier» / «all-steel» / «εξ ολοκλήρου ατσάλινο». Μηχανολογικά, το Type Β12 ήταν ίδιο με το Type B10, αλλά με περαιτέρω ενισχύσεις στο αμάξωμα. Έφερε τον ίδιο 4-κύλινδρο κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 1.452 cm³, σε δύο διαφορετικές αποδόσεις ισχύος, 20 hp και 22 hp (και οι δύο στις 2.100 στροφές το λεπτό), ο οποίος συνδυαζόταν με το ίδιο 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που όμως με τα τότε στάνταρ ήταν σχετικά προηγμένο, καθώς την τότε εποχή πολλά αυτοκίνητα είχαν ακόμα κιβώτια με μόλις 2 ταχύτητες. Η τελική ταχύτητα του Type Β12 κυμαινόταν από 70 - 75 km/h, ανάλογα με την εκδοχή αμαξώματος. Το μοντέλο ήταν διαθέσιμο σε αρκετές εκδοχές αμαξώματος: Torpédo (σεντάν - το πιο συνηθισμένο) Coupé (κουπέ) Landaulet (ημι-ανοιχτό) Normande (επαγγελματικό) Cabriolet (καμπριολέ) Taxi. Ειδικότερα η έκδοση Taxi, σχεδιάστηκε από τον Αντρέ Σιτροέν (André Citroën) εξ αρχής για τον σκοπό αυτό και κυκλοφόρησε επίσημα ως ταξί στο Παρίσι. Το Type B12 αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1926 από το Citroën Type B14, το οποίο μάλιστα έφτασε μέγιστο ρυθμό παραγωγής 400 οχήματα την ημέρα εν έτει 1928, δηλαδή το ένα τρίτο της συνολικής γαλλικής παραγωγής αυτοκινήτων κατά την τότε εποχή. John Reynoolds, «André Citroën: The man and the motor car». Sutton Publishing, Gloucestershire, UK. 1996. ISBN 0-905778-32-4. Jacques Wolgensinger, «André Citroën», Lupetti, ISBN 88-85838-69-3. J.P. Foucault, «Le 90 ans de Citroën», Éditions Michel Lafon, ISBN 978-2-7499-1088-8. AA.VV. «Citroën 1919-2006 - La storia e i modelli», Editoriale Domus. Daniel Puiboube, «Un siècle d’automobile en France», Sélection du reader’s digest, 2000. Αφιέρωμα στο Citroën Type Β12 από το Citroënët (στα αγγλικά)