IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μίκαελ Σένκερ

Ο Μάικλ Σένκερ (γερμ. Michael Schenker) είναι Γερμανός κιθαρίστας της χαρντ ροκ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος των UFO και των Scorpions. Επίσης, υπήρξε ηγετική μορφή των Michael Schenker Group, Temple of Rock, κ.α..

 Ο Σένκερ γεννήθηκε στο Ζάρστεντ, κοντά στο Ανόβερο, το 1955 και ξεκίνησε την μουσική του καριέρα στα εφηβικά του χρόνια. Οι πρώτες του μουσικές επιρροές υπήρξαν οι Rolling Stones και οι Beatles, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '60 και τις αρχές της επόμενης εντρύφησε στο hard rock με συγκροτήματα όπως οι Led Zeppelin, Black Sabbath και Mountain. Το 1969, εντάχθηκε στους Scorpions μαζί με τον αδελφό του, Ρούντολφ, ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Lonesome Crow" και συμμετέχοντας στην σύνθεση του δεύτερου τους δίσκου με τίτλο "Fly to the Rainbow". Μετά από μία περιοδεία όπου οι Scorpions άνοιγαν τις εμφανίσεις των Βρετανών UFO, ο Σένκερ έγινε μέλος των UFO, στους οποίους παρέμεινε για έξι χρόνια. Οι πρώτες του συνθέσεις που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία ήταν τα κομμάτια "Doctor Doctor" και "Rock Bottom", ενώ με τον Σένκερ στην σύνθεση του, το συγκρότημα γνώρισε την εμπορική του ακμή στα τέλη της δεκαετίας του'70.Το 1979, αποχώρησε από τους UFO και επέστρεψε προσωρινά στους Scorpions, με τους οποίους ηχογράφησε τον δίσκο "Lovedrive", πριν αποφασίσει να ξεκινήσει την προσωπική του καριέρα σχηματίζοντας τους Michael Schenker Group. Οι δύο πρώτοι δίσκοi του συγκροτήματος, "The Michael Schenker Group" (1980) και "MSG" (1981), όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "One Night at Budokan", ανέβηκαν στις κορυφαίες θέσεις των τσαρτ και περιείχαν τις επιτυχίες "“Into The Arena", "Armed And Ready", "Ready To Rock" και "Attack Of The Mad Axeman", με το τελευταίο εξ αυτών να δίνει το παρωνύμιο "Mad Axeman" στον Σένκερ. Ο Σένκερ παρέμεινε το μόνο σταθερό μέλος του σχήματος, από την δημιουργία του μέχρι σήμερα, συνεργαζόμενος με μεγάλα ονόματα του είδους όπως οι ντράμερ Κόζι Πάουελ και Καρμάιν Άπις, ο τραγουδιστής Γκράχαμ Μπονέτ, ο κιθαρίστας Γουέιν Φίντλεϊ και ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ.Το 1985, οι Michael Schenker Group μετονομάστηκαν σε McAuley Schenker Group, λόγω της ένταξης στο σχήμα του τραγουδιστή Ρόμπιν ΜακΌλεϊ, με τη νέα σύνθεση να κυκλοφορεί τα άλμπουμ "Perfect Timing" (1987). "Save Yourself" (1989) και "MSG" (1992).Το 1995, ο Σένκερ επέστρεψε στους UFO, με τους οποίους ηχογράφησε τους δίσκους "Walk on Water" (1995), "Covenant" (2000) και "Sharks" (2002), πριν επαναφέρει στο προσκήνιο τους Michael Schenker Group, γνωρίζοντας επιτυχία, κυρίως στην Άπω Ανατολή, με τον δίσκο "In the Midst of Beauty". Ακολούθησε η περιοδεία για τα τριάντα χρόνια του συγκροτήματος, ενώ ο Σένκερ σχημάτισε τους Temple of Rock, με τον Χέρμαν Ράρεμπελ στα τύμπανα, τον Φράνσις Μπούχολζ στο μπάσο και τον Ντούγκι Γουάιτ στα φωνητικά. Μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου ντεμπούτου τους, περιόδευσαν σε Ευρώπη, Ιαπωνία και Αμερική. Ακολούθησαν τα άλμπουμ "Bridge the Gap" (2013) και "Spirit on a Mission" (2015). Michael Schenker_Official Biography - Dragon Productions Michael Schenker Biography. - UFO and Michael Schenker The Michael Schenker Group Discography at Discogs The Official Michael Schenker Site Michael Schenker's Temple of Rock - Facebook
ABC (άλμπουμ)

Στον δεύτερο δίσκο των "Τζάκσον 5", την παραγωγή του οποίου ανέλαβαν οι "The Corporation", ο Μάικλ Τζάκσον έκανε τα πρώτα φωνητικά σε όλα τα τραγούδια εκτός του "I Found That Girl", όπου τραγούδησε ο Ζερμαίν(αδερφός του Μάικλ Τζάκσον που έπαιζε μπάσο στο συγκρότημα). Το άλμπουμ έφτασε στο Νο 4 στην λίστα του Billboard για τα ποπ άλμπουμ και το Νο 1 στην λίστα του Billboard για τα άλμπουμ μάυρης μουσικής. Στην ομάδα "The Corporation" συμμετείχαν μουσικοί όπως οΜπέρυ Γκόρντι, Φρέντι Πέρρεν, Αλφόνζο Μίζελλ και Ντέικ Ρίτσαρντς. Το χίτ "ABC" ακούστηκε για πρώτη φορά στο American Bandstard για 2 εβδομάδες(18 Απριλίου-2 Μαϊου 1970).

 Motown,1970,Λος Άντζελες,Καλιφόρνια. The Love You Save(The Corporation)-3:01 One More Chance(The Corporation)-3:01 ABC(The Corporation)-3:57 2-4-6-8(Jones, Sawyer)-3:58 (Come Round Here)I'm the One You Need(Holland-Dozier-Holland)-3:43 Don't Know Why I Love You(Stevie Wonder, Sylvia Moy, Hank Cosby)-4:49 Never Had a Dream Come True(Wonder, Moy, Cosby)-3:01 True Love Can Be Beautiful(Leonard Caston, Jeanna Jackson, Bobby Taylor)-3:27 La-La(Means I Love You)(Thom Bell)-3:54 I' ll Bet You(George Clinton, Barnes, Lindsey)-2:28 I Found That Girl(The Corporation)-3:59 The Young Folks(Berry Gordy, Story)-3:49 ABC-1970 The Love You Save-1970 Michael Heatley,"Michael Jackson, 1958-2009, Η ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΘΡΥΛΟΥ"
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1999

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 1999 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 1999) ήταν το 8ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη από τις 3 Απριλίου μέχρι τις 8 Νοεμβρίου 1999. Πρωτάθλητρια αναδείχθηκε η Σπαρτάκ Μόσχας.

 Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Πρωταθλήματος Ρωσίας 1999, υποβιβάστηκαν η Ζεμτσούζινα Σότσι και η ΦΚ Σίννικ, ενώ τη θέση τους πήραν η Ανζί Μαχατσκαλά και η Φάκελ Βορόνεζ. Αλεξάντερ Φιλιμόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ρουσλάν Νιγκματούλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ρομάν Μπερεζόφσκι (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Ντμίτρι Παρφιόνοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Βαλέρι Μίνκο (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Αλεξέι Αριφούλλιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ντμίτρι Χλεστόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ιγκόρ Τσερεφσένκο (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βιτσισλάφ Ντάεφ (Τορπέντο Μόσχας) Ιγκόρ Τσουγκάϊνοφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Βίκτορ Μπουλάτοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ευγκένι Βαρλάμοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Γκουρένκο (Λοκομοτίβ Μόσχας) Γιούρι Κοφτούν (Σπαρτάκ Μόσχας) Ολέγκ Κορναούχοφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Σεργκέι Σιμάκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Άλμπερτ Σαρκισιάν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αλεξάντερ Γκαρσκόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Αλεξέι Σμέρτιν (Λοκομοτίβ Μόσχας) Γιούρι Ντροζντόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Ντμίτρι Χομούχα (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Εγκόρ Τιτόφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ντμίτρι Λοσκόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αρτιόμ Μπιζρόντνι (Σπαρτάκ Μόσχας) Αντρέι Τίχονοφ (Σπαρτάκ Μόσχας) Ρολάν Γκούσεφ (Ντιναμό Μόσχας) Ευγκένι Χαρλατσιόφ (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αλεξάντερ Πανόφ (Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης) Ζαζά Ντζανάσια (Λοκομοτίβ Μόσχας) Αλεξάντερ Σιρκό (Σπαρτάκ Μόσχας) Γκέοργκι Ντεμετράντζε (Αλάνια Βλαντικαφκάς) Βλαντίμιρ Κουλίκ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας) Ολέγκ Τεριόχιν (Ντιναμό Μόσχας) Η στατιστική του Πρωταθλήματος Ρωσίας στο rsssf.com (Αγγλικά) Το Πρωτάθλημα Ρωσίας 1999 στο WildBall.ru (Ρωσικά)
Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου

Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ) ήταν στρατιά του Ελληνικού Στρατού. Ήταν ενεργή από τις 14 Φεβρουαρίου 1941 έως τις 20 Απριλίου 1941. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Γερμανική Εισβολή.

 Το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 1941, με το Α΄ Σώμα Στρατού και το Β΄ Σώμα Στρατού να πολεμούν σε μάχες στο κεντρικό και το δυτικό τμήμα του αλβανικού μετώπου. Μέχρι αυτό το σημείο, τα δύο σώματα ήταν υπό τον άμεσο του γενικού επιτελείου στα Ιωάννινα, με επικεφαλή τον Αλέξανδρο Παπάγο. Ωστόσο, η αυξανόμενη πιθανότητα μιας γερμανικής εισβολής μέσω της Βουλγαρίας επέβαλαν την μετεγκατάσταση του γενικού επιτελείου πίσω στην Αθήνα και την ίδρυση μιας νέας ανώτατης εντολής. Ο πρώτος διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου ήταν ο Μάρκος Δράκος, ο οποίος μέχρι τότε ήταν ο επικεφαλής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας.Μετά από έντονες διαφωνίες με το γενικό επιτελείο ως προς την μελλοντική πορεία των επιχειρήσεων, στις 6 Μαρτίου ο Δράκος παραιτήθηκαν από τις θέση του στην ΤΣΗ, μαζί με τους διοικητές των δύο σωμάτων, τον Παναγιώτη Δεμέστιχα (Α΄ Σώμα) και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο (Β΄ Σώμα). Ο Μάρκος αντικαταστάθηκε από τον διοικητή του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, Ιωάννη Πιτσίκα. Η ηγεσία του Α΄ Σώματος πέρασε στον Παναγιώτη Δεμέστιχα και η ηγεσία του Β΄ Σώματος πέρασε στον Γεώργιο Μπάκο.Από τις 9 έως τις 24 Μαρτίου, το Β΄ Σώμα απέκρουσε ιταλικές επιθέσεις στον τομέα της Κλεισούρας κατά την διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης. Στο τέλος του Μαρτίου, η σύνθεση του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου αποτελούταν από το Α΄ Σώμα Στρατού, τη 2η Μεραρχία Πεζικού, τη 3η Μεραρχία Πεζικού και τη 8η Μεραρχία Πεζικού (τρία συντάγματα Ευζώνων και οκτώ πρότυπα συντάγματα πεζικού) συν ένα σύνταγμα ιππικού, καθώς και από το Β΄ Σώμα Στρατού με την 1η Μεραρχία Πεζικού, την 4η Μεραρχία Πεζικού, την 5η Μεραρχία Πεζικού, την 6η Μεραρχία Πεζικού, την 11η Μεραρχία Πεζικού, την 15η Μεραρχία Πεζικού και την 17η Μεραρχία Πεζικού. Hellenic Army History Directorate (1997). An Abridged History of the Greek-Italian and Greek-German War, 1940-1941 (Land Operations). Athens: Hellenic Army General Staff, Army History Directorate. Gedeon, Dimitrios (2001). «Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος 1940–41: Οι χερσαίες επιχειρήσεις». Ο Ελληνικός Στρατός και το Έπος της Βορείου Ηπείρου. Periskopio. σελίδες 4–35. ISBN 960-86822-5-8. Koliopoulos, Ioannis (1978). «Ο Πόλεμος του 1940/1941». Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΕ′: Νεώτερος ελληνισμός από το 1913 ως το 1941. Ekdotiki Athinon. σελίδες 411–453. Stockings, Craig· Hancock, Eleanor (2013). Swastika over the Acropolis: Re-interpreting the Nazi Invasion of Greece in World War II. BRILL. ISBN 9789004254596.
Κατάλογος αστέρων της Ασπίδος

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Ασπίδος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ασπίδα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B.A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Δεσποτάτο της Σερβίας

Το Δεσποτάτο της Σερβίας (σερβικά: Српска деспотовина) ήταν ένα σερβικό μεσαιωνικό κρατίδιο που δημιουργήθηκε το 1402, όταν ο Στέφανος Λαζάρεβιτς, γιος του πρίγκιπα Λάζαρου Χρεμπελιάνοβιτς, έλαβε από τον Αυτοκράτορα των Ρωμαίων τον τίτλο του Δεσπότη. Το Σμεντέρεβο, η πρωτεύουσα του δεσποτάτου, χτίστηκε από τον Δεσπότη Γεώργιο Μπράνκοβιτς. Μετά το θάνατο του δεσπότη Γεωργίου το 1456, στη Σερβία ξεκίνησε δυναστική έριδα για το θρόνο μεταξύ των διαδόχων του, γεγονός που διευκόλυνε την κατάρρευση του κράτους και το 1459 το δεσποτάτο τελικώς έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

 Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου και το θάνατο του πρίγκιπα Λάζαρου, το κρατίδιό του αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα κυρίως από το Βασίλειο της Ουγγαρίας. Δεδομένου ότι ο πρίγκιπας ήταν υποτελής της Ουγγαρίας, ο Ούγγρος βασιλιάς ήθελε ο διάδοχος να συνεχίσει να είναι υποτελής του. Έτσι, επιτέθηκε στην πριγκίπισσα Μιλίτσα της Σερβίας το φθινόπωρο του 1389. Ο γιος της, πρίγκιπας Βουκ Λαζάρεβιτς, ήρθε σε επαφή με τους Οθωμανούς ζητώντας τη βοήθειά τους, όπως κι έγινε το 1390. Σε αντάλλαγμα ωστόσο, ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α΄ ζήτησε να δώσει η Μιλίτσα τη μικρότερη κόρη της Όλιβερ για το χαρέμι του και κάθε χρόνο οι ευγενείς της να εμφανίζονται στην αυλή του και να δηλώνουν την υποταγή τους. Τελευταίος δεσπότης ήταν ο Στέφανος Τομάσεβιτς ο οποίος έχανε συνεχώς εδάφη από τους Οθωμανούς και το 1459 έχασε οριστικά την ηγεμονία του. Το 1404 ο βασιλιάς Σιγισμόνδος της Ουγγαρίας και Κροατίας έδωσε κάποια εδάφη από την επικράτειά του στο Δεσπότη της Σερβίας, αλλά κι αυτά χάθηκαν από τους Οθωμανούς το 1522. Στεφάν Λαζάρεβιτς, 1402-1427 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1427-1439 Γκριγκόρ Μπράνκοβιτς, 1439 Θωμάς Καντακουζηνός, 1439 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1444-1456 Λάζαρ Μπράνκοβιτς, 1456-1458 Μιχαήλ Άγγελος, 1458 Ελένη Παλαιολογίνα, 1458 Στέφαν Μπράνκοβιτς, 1458-1459 Στεφάν Τομάσεβιτς, 1459Δεσπότες στην εξορία : Βουκ Μπράνκοβιτς, 1471-1485 Τζούρατζ Μπράνκοβιτς, 1486-1497 Γιοβάν Μπράνκοβιτς, 1492-1502 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1502–1503 Ιβανίς Μπερισλάβιτς, 1503-1514 Στεφάν Μπερισλάβιτς, 1514–1536 Έλενα Μπράνκοβιτς, 1514-1522 Ράντιτς Μπόζιτς, 1527-1528 Πάβλε Μπάκιτς, 1537
Νεφέλες (κωμωδία)

Οι Νεφέλες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.Χ. όπου απέσπασε τρίτο βραβείο. Ο Αριστοφάνης που πίστευε ότι οι Νεφέλες είναι από τα καλύτερα έργα του, το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το παρουσιάσει ξανά στο κοινό. Οι Νεφέλες που σώζονται έως σήμερα είναι η δεύτερη εκδοχή. Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος στην αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά στην ιστορία της λογοτεχνίας.

 Ο μεγάλος κωμωδιογράφος καυτηριάζει τα φροντιστήρια των σοφιστών στην Αθήνα και την «προοδευτική» παιδεία που παρείχε την εποχή εκείνη ο Σωκράτης. Εκθέτει τις αρνητικές συνέπειες που είχε η σύγχρονη σοφιστική κίνηση σε ιδιωτικό επίπεδο, τις επιδράσεις της σοφιστικής επιχειρηματολογίας στον χώρο της οικογένειας και παρουσιάζει την υπονόμευση των πατροπαράδοτων ηθών και κανόνων, αναλύοντας την κρίση της ηθικής και της πολιτικής στην αθηναϊκή κοινωνία, την παρακμή του παλαιού εκπαιδευτικού συστήματος και την πάλη των δύο γενεών. Η κωμωδία σατιρίζει τους σοφιστές της Αρχαίας Αθήνας και, ιδιαίτερα το Σωκράτη, που διαφθείρει υποτίθεται τους νέους με τη διδασκαλία του, παρόλο που ο Σωκράτης δεν δίδαξε ποτέ την σοφιστεία. Το όνομα του έργου οφείλεται στις Νεφέλες (τις νεφελώδεις δηλαδή ιδέες της φιλοσοφίας), τις οποίες, κατά τον ποιητή, ο Σωκράτης θεωρεί θεές, μαζί με το Χάος και τη Γλώσσα, και μ' αυτές αντικαθιστά τους θεούς της πόλης. Ο Στρεψιάδης, ένας γέρος Αθηναίος χωριάτης, παντρεμένος με μία αριστοκράτισσα Αθηναία, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα κι απέκτησαν ένα γιο, τον Φειδιππίδη, που αναθρεμμένος σαν αριστοκράτης, έφτασε στο σημείο να καταχρεώσει τον πατέρα του με τις σπατάλες του και την άσωτη ζωή του. Στριμωγμένος ο Στρεψιάδης από τους δανειστές του παίρνει την απόφαση να στείλει το γιο του στο Φροντιστήριο του Σωκράτη για να μάθει τον άδικο και τον δίκαιο λόγο, ώστε να μπορεί να δικαιώνεται στις δίκες και να γλιτώσει από τα διάφορα δανεικά και τους δανειστές. Ο Φειδιππίδης, δεν έχει καμιά όρεξη να κλειστεί στη σχολή κι έτσι, ο γέρο-Στρεψιάδης, αναγκάζεται να φοιτήσει ο ίδιος στο Φροντιστήριο. Γρήγορα όμως ο Σωκράτης τον διώχνει ως ανεπίδεκτο μαθήσεως και τελικά πείθει τον γιο του να φοιτήσει στη σχολή του μεγάλου φιλοσόφου. Σύντομα θα αντιληφθεί πως όλα τα μαθήματα που πήρε ο γιος του, θα τα πληρώσει ο ίδιος και πικρά μάλιστα... Μανώλης Ανδρόνικος, Πλάτων και Αριστοφάνης, Ελληνικά, τομ. 12, τεύχος 2ο (1953), σελ. 231-251
Αηδόνια Άνδρου

Τα Αηδόνια είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα και δημοτική ενότητα Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Μέχρι το 1913 ο οικισμός ονομαζόταν Αηδόνι.

 Τα Αηδόνια είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, στις βόρειες απολήξεις της κορυφής «’Αγιος Τρύφωνας» (571 μ.) του βουνού Ράχη, πάνω από τον όρμο Κορθίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει περίπου 24 χλμ. Ν. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αηδόνι και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κορθίου. Το 1913 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αηδόνια. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Το λοξό γεφύρι των Αηδονιών, με άξονα πλάγιο ως προς την κοίτη και διαστάσεων 4,5 Χ 2,9 μ. (άνοιγμα Χ πλάτος) Η παραδοσιακή πετρόκτιστη κρήνη του οικισμού, με ανάγλυφη διακόσμηση και αυλάκι, που χρησίμευε ως πλύστρα του οικισμού (από τον οικισμό περνάνε τρία ρέματα) Ο ερειπωμένος πύργος, πιθανόν του 17ου αιώνα Το μικρό εκκλησιαστικό μουσείο που στεγάζεται στη βυζαντινή εκκλησία των Aγ. Σαράντα, όπου εκτίθενται ευαγγέλια, εκκλησιαστικά σκεύη, παλιές εικόνες και άλλα εκθέματα Οι παραδοσιακοί περιστερεώνες του οικισμου Η παραλίες «Κρεμμύδες» και «Άγιος Ιωάννης», νοτιοανατολικά του οικισμού Οι εκκλησίες του Αγίου Τρύφωνα και της Αγίας Άννας, νοτιοανατολικά του οικισμού Η μονή Ζωοδόχου Πηγής στη θέση «Φλέτρα» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) Χωριό Aηδόνια Villadora.gr
Σαμπούκος

Ο Ζαμπούκος (zambucus nigra) είναι φυτό σε μορφή θάμνου ή δέντρου και μπορεί να φτάσει έως το ύψος των 50 μέτρων . Απαντάται και στην Ελλάδα ως αυτοφυές σε υγρές δασώδεις περιοχές.

 Το φυτό είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Το συναντούμε με το όνομα " Ακτέα ή Ακταία " στα έργα περί φυτών του αρχαίου φιλοσόφου Θεόφραστου και κατόπιν με το όνομα " Ακτή "στις περιγραφές φυτών του μεγάλου γιατρού-φαρμακολόγου των πρώτων χριστιανικών χρόνων Διοσκουρίδη. Στην Ελλάδα η κοινή ονομασία του φυτού είναι Κουφοξυλιά, Αφροξυλιά αλλά και Ζαμπούκος ή Μουλβέρι. Πρόκειται για θάμνο ή δένδρο που φτάνει έως το ύψος των 10 μέτρων. Είναι φυλλοβόλο με φύλλα πτερωτά και λογχοειδή. Ο βλαστός του φυτού έχει εσωτερικά ψίχα και είναι ο λόγος που το φυτό πήρε το όνομα κουφοξυλιά. Τα άνθη του είναι αρωματικά έχουν χρώμα λευκό ή κιτρινωπό και ανθίζουν την άνοιξη. Οι καρποί του είναι μικρές μαύρες ρόγες και χρησιμοποιούνται στην ζαχαροπλαστική μετά από επεξεργασία. Όλα τα μέρη του φυτού χρησιμοποιούνται στη φαρμακευτική, στον χρωματισμό οινοπνευματωδών ποτών καθώς και στην βαφή υφασμάτων.
Οκρούγκ Μπιελοπόλιε

Η Οκρούγκ Μπιελοπόλιε (σερβικά : Бјелопољски округ) ήταν διοικητική περιοχή, Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Μπιελοπόλιε, όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 26.147 κατοίκους, από τους οποίους 12.022 Ορθόδοξοι, 14.105 Μουσουλμάνοι και 19 Καθολικοί. Η πόλη του Μπιελοπόλιε είχε 3.300 κατοίκους, από αυτούς οι 1.008 ήταν Ορθόδοξοι και οι 2.234 Μουσουλμάνοι.
Φίλιππος της Καλαβρίας

Ο Φίλιππος, ισπαν. Felipe de Borbón (13 Ιουνίου 1747 - 19 Σεπτεμβρίου 1777) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας της Νάπολης & Σικελίας, μετά της Ισπανίας και δούκας της Καλαβρίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας-Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Ήταν διάδοχος (infante), αλλά λόγω της διανοητικής του υστέρησης εξαιρέθηκε της διαδοχής. Αδέλφια του ήταν ο Κάρολος Δ΄ της Ισπανίας, ο Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών, ο Γαβριήλ και ο Αντόνιο-Πασκάλ. Ασθένησε από ευλογιά και οι γονείς του, φοβούμενοι μετάδοση, έφυγαν στο ανάκτορο της Καζέρτα. Απεβίωσε το 1777 στο ανάκτορο του Πόρτιτσι σε ηλικία 30 ετών και τάφηκε στη βασιλική της Σάντα Κιάρα στη Νάπολη. Acton, Harold. The Bourbons of Naples (1734-1825). Prion books limited, London, 1989 (first published in 1957). (ISBN 1-85375-291-6) Rubio, Maria José. Reinas de España. La Esfera de los Libros, Madrid, 2009. (ISBN 978-84-9734-804-1)
Φίλιππος Μαυρίκιος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ

Ο Φίλιππος-Μαυρίκιος, γερμ.: Philipp Moritz von Hanau-Münzenberg (25 Αυγούστου 1605 - 3 Αυγούστου 1638) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1612-1638.

 Ήταν ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Φιλίππου-Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της Αικατερίνης-Βελγικής του Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη της Ολλανδίας, ζηλανδίας, Ουτρέχτης & Φρήσλαντ. Νυμφεύτηκε το 1626 τη Σίβυλλα-Χριστίνα των Τσέρινγκεν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα: Φίλιππος-Λουδοβίκος Γ΄ 1632-1641, κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Σίβυλλα-Μαυριτανία 1630-1631, απεβ. 1 έτους, Αδολφίνα 1631 απεβ. νήπιο, Ιωάννης-Ερρίκος 1634 απεβ. νήπιο, ουίζα-ελεονώρα-Βελγική 1636 απεβ. νήπιο. Johann Adam Bernhardt: Geschichte der Herren und Grafen zu Hanau, in: Hanauisches Magazin, issue 40, p. 355 ff. Fr. W. Cuno: Gedächtnisbuch deutscher Fürsten und Fürstinnen reformierten Bekenntnisses, Barmen, 1883. Fr. W. Cuno: Philipp Ludwig II., Graf zu Hanau und Rieneck, Herr zu Münzenberg. Ein egentenbild nach archivalischen und anderen Quellen gezeichnet für unsere Zeit, Prague, 1896. A.W.E. Dek: Graf Johann der Mittlere von Nassau-Siegen und seine 25 Kinder, Rijswijk, 1962. Reinhard Dietrich: Im Handstreich Hanau erobert, in: Hanauer Anzeiger, vol. 263, issue 37 of 13 February 1988, p. 8 Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen = Hanauer Geschichtsblätter. vol. 34, Hanau. 1996, (ISBN 3-9801933-6-5). Conrad Henning: Christliche Klag- und Leichenpredigt über den Tödlichen Abgang Deß weyland Hoch-Wohlgeborenen Grafen und Herren, Herrn Philipps-Moritzen, Grafen zu Hanaw […], Hanau, 1641. Eckhard Meise: Die Lamboybrücke und das Lamboyfest, in: Hanauer Geschichtsverein: Der Dreißigjährige Krieg in Hanau und Umgebung = Hanauer Geschichtsblätter, vol. 45, 2011, Πρότυπο:Listed Invalid ISBN, p. 335-395 (in particular p. 379 ff). Pauline Puppel: Amelie Elisabeth – Eine Hanauerin als Landgräfin von Hessen-Kassel, in: Der Dreißigjährige Krieg in Hanau und Umgebung, published by the Hanauer Geschichtsverein 1877 e.V. on the occasion of the 375th anniversary of the relief of the city, Hanau, 2011, p. 151-196. Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894. Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, reprinted: 1978.
Κώστας Στράντζαλης

Ο Κώστας Στράντζαλης (1922-?) ήταν Έλληνας παραγωγός, σκηνοθέτης και ηθοποιός. Την δεκαετία του 1960 καθιερώθηκε ως ο κατ' εξοχήν εκπρόσωπος των κινηματογραφικών ταινιών μελοδράματος ταινιών μερικές από τις οποίες είναι το «Θυσιάστηκα για το παιδί μου» (1960), «Μάνα μου παραστράτησα» και «Ο Γολγοθάς μιας αθώας» (1961). Εκτός από τα μελοδράματα ο Στράντζαλης είναι ευρέως γνωστός και για τις κωμικές ταινίες που παρήγαγε και σκηνοθέτησε συνεργαζόμενος με τον Θανάση Βέγγο, «Μην είδατε τον Παναή;» (1962), «Τύφλα να 'χει ο Μάρλον Μπράντο» (1963), και η «Σχολή για σωφερίνες» (1964).

 Ο Κώστας Στράντζαλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Μετά την αποφοίτηση του ξεκίνησε την καριέρα του στην αρχή ως ηθοποιός και μετά ως σκηνοθέτης και κατά τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους όπως του Αλέξη Δαμιανού, του Αιμίλιου Βεάκη του Μάνου Κατράκη και του Κώστα Μουσούρη. Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε να ασχολείται και με τον κινηματογράφο, κάνοντας το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στην ταινία «Καταδρομή στο Αιγαίον» σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Καραγάτση. Το 1957 ίδρυσε την δική του επιχείρηση παραγωγής με πρώτη του ταινία τον «Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς» σε δική του σκηνοθεσία. Εκτός από ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός ο Στράντζαλης υπήρξε και σεναριογράφος, μακιγιέρ και μουσικός επιμελητής σε αρκετές ταινίες. Συνολικά ήταν παραγωγός σε 30 ταινίες σκηνοθέτησε 28 και έγραψε και 12 σενάρια.Η ημερομηνία θανάτου παραμένει άγνωστο. Ο Κώστας Στράντζαλης στην IMDb
Live...In the Raw

Live...In the Raw είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου του 1987 μέσω της "Capitol Records". Το 1998, το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD μέσω της σειράς "Original Masters", με τέσσερα επιπλέον κομμάτια, τα "Shoot From the Hip", "Widowmaker", "Sex Drive" και την ακουστική εκτέλεση του "Sleeping (In the Fire)".Ο δίσκος έφθασε στο # 23 των βρετανικών τσαρτ και μπήκε στο Top-100 του Billboard. Θεωρείται ως ο επίλογος της πρώτης περιόδου των W.A.S.P., όπου η στιχουργική του συγκροτήματος είχε να κάνει με θέματα σεξουαλικής και χιουμοριστικής φύσεως. Ακολούθησε το άλμπουμ "The Headless Children" δύο χρόνια αργότερα, όπου το συγκρότημα παρουσίασε ένα πιο ώριμο πρόσωπο, με αποκορύφωμα της δημιουργικότητας τους το "The Crimson Idol" του 1992.

 1. Inside the Electric Circus (Lawless) - 4:322. I Don't Need No Doctor (Armstead, Ashford, Simpson) - 3:353. L.O.V.E. Machine (Lawless) - 4:314. Wild Child (Lawless, Holmes) - 6:025. 9.5.-N.A.S.T.Y. (Lawless, Holmes) - 5:116. Sleeping (In the Fire) (Lawless) - 5:237. The Manimal (Lawless) - 4:438. I Wanna Be Somebody (Lawless) - 6:439. Harder Faster (Lawless) - 7:1910. Blind in Texas (Lawless) - 5:4011. Scream Until You Like It (Sabu, Esposito, Citron) - 3:26 Live...In the Raw (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 27 Νοεμβρίου 1987 Το "Live...In the Raw" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπλάκι Λόουλες - φωνητικά, κιθάρα Κρις Χολμς - κιθάρα Τζόνι Ροντ - μπάσο, φωνητικά Στίβ Ράιλι - τύμπανα, φωνητικά Live...In the Raw - WASP | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic W.A.S.P. - Live...In the Raw (album review ) | Sputnikmusic W.A.S.P. - Live...In the Raw - Encyclopaedia Metallum
Τζέφρι Νέιπ

Ο Τζέφρι Νέιπ (Jeffrey Nape, 1964 - 8 Ιουλίου 2016) ήταν πρόεδρος του κοινοβουλίου της Παπούα Νέας Γουινέας. Υπηρέτησε δύο φορές στο αξίωμα του υπηρεσιακού Γενικού Κυβερνήτη.

 Εξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου από τα μέλη του στις 28 Μαΐου 2004 και έπειτα έγινε αμέσως υπηρεσιακός Γενικός Διοικητής επειδή διαδέχθηκε και στα δύο αξιώματα τον Μπιλ Σκέιτ. Στις 29 Ιουνίου 2004 ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διοικητή ο Πόλιας Ματάνε και διαδέχθηκε τον Νέιπ. Μετά την παραίτηση του Ματάνε, ο Νέιπ επανήλθε στο αξίωμα. Έπειτα από την διεξαγωγή των γενικών εκλογών του 2007, ο Νέιπ επανεξελέγη πρόεδρος του Κοινοβουλίου, επικρατώντας το υποψηφίου της αντιπολίτευσης, Μπαρτ Φιλίμον, με 86 ψήφους έναντι 22 για τον αντίπαλό του. Ορκίστηκε ενώπιον του Γενικού Διοικητή την ίδια ημέρα.Διορίστηκε Σύντροφος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (CMG) το 2010.Στις 13 Δεκεμβρίου 2010 έγινε ξανά υπηρεσιακός Γενικός Κυβερνήτη, στη θέση του παραιτηθέντος Ματάνε. Τον διαδέχθηκε ο Μάικλ Ότζιο, στις 20 Δεκεμβρίου 2010. Πέθανε στις 8 Ιουλίου 2016.
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 2001

Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 2001 ήταν οι Άστον Βίλα, Παρί Σεν Ζερμέν και ΕΣ Τρουά ΑΚ. Και οι 3 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2001-02.

 Η Άστον Βίλα κέρδισε με συνολικό σκορ 5-2. Συνολικό σκορ 1–1. Η Παρί Σεν Ζερμέν κέρδισε λόγω εκτός έδρας γκολ. Συνολικό σκορ 4–4. Η ΕΣ Τρουά ΑΚ κέρδισε λόγω εκτός έδρας γκολ. ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2001-02 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2001-2002 Επίσημη Ιστοσελίδα Αποτελέσματα στο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation
Ρούτγκερ Γιαν Σχιμελπένινκ

Ο Ρούτχερ Γιαν Σχιμελπένινκ (Ντέβεντερ, 31 Οκτωβρίου 1761 - Άμστερνταμ, 15 Φεβρουαρίου 1825), Λόρδος του Νίινχαους, Πέκενταμ και Γκέλικουμ, ήταν Ολλανδός πολιτικός της Μπαταβικής Δημοκρατίας και επενδυτής στην Ολλανδική Κτηματική Εταιρεία.

 Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1781 ως το 1784. Έγινε δικηγόρος στο Άμστερνταμ το 1784. Ήταν ένας από τους αρχηγούς της Μπαταβικής Επανάστασης ενάντια στον Γουλιέλμο τον Ε', πρίγκιπα της Οράγγης, όταν τα Γαλλικά στρατεύματα νίκησαν τον βασιλικό Ολλανδικό στρατό τον Ιανουάριο του 1795. Ήταν μέλος της Μπαταβικής Εθνοσυνέλευσης (1796 - 1798) και ανήκε στην παράταξη των μετριοπαθών ενωτικών, που συντονίζονταν για μια πιο σταθερή κυβέρνηση. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και "κεφαλή" του κράτους της Μπαταβικής Δημοκρατίας δύο φορές (17 Μαΐου 1796 με 30 Μαΐου 1796 και 15 Μαΐου 1797 με 29 Μαΐου 1797. Στάλθηκε ως πρέσβης της Ολλανδίας στη Γαλλία το διάστημα 1798-1801 και από το 1803 ως το 1805, καθώς και στην Αγγλία από το 1802 ως το 1803. Το 1805 ο Ναπολέων Α΄ τον διόρισε μοναδικό κυβερνήτη της Μπαταβικής Δημοκρατίας υπό τον τίτλο "Raadpensionaris" (Μέγας Σωματοφύλαξ του Κοινοβουλίου) και κυβέρνησε για ένα χρόνο. Έμεινε άνεργος από το 1806 ως το 1811. Η Ολλανδία έγινε τμήμα της Γαλλίας το 1810 και ο Σχιμελπένινκ διετέλεσε βουλευτής στη Γαλλική Σύγκλητο από το 1811 ως το 1813. Τέλος, διετέλεσε μέλος της βουλής του βασιλείου της Ηνωμένης Ολλανδίας το διάστημα 1815-1830.
Πρόσπερο Κολόννα

Ο Πρόσπερο Κολόννα (Prospero Colonna) (1452–1523), ήταν στρατιωτικός, στην υπηρεσία των παπικών κρατών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ισπανίας κατά τους Ιταλικούς πολέμους.

 Μέλος της αρχαίας ευγενικής οικογένειας των Κολόννα, γεννήθηκε στη Σιβίτα Λαβινία, κοντά στο Βελέτρι, το 1452. Ήταν ξάδελφος του Φαμπρίτσιο Κολόννα. Η πρώτη αξιοσημείωτη δράση του ως στρατιωτικός ηγέτης ήταν το 1484, όταν υπερασπίστηκε το οικογενειακό κάστρο του Παλιάνο ενάντια σε επίθεση από τις αντίπαλες οικογένειες των Ορσίνι και Ριάριο. Μετά από κάποιες άλλες πολεμικές πράξεις, ο Πρόσπερο, ο οποίος είχε προσχωρήσει στην παράταξη του Καρδινάλιου Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε, φυλακίστηκε στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο από τον Πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄. Μόλις ελευθερώθηκε, σύντομα φυλακίστηκε ξανά για την πίστη του στον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας κατά την εισβολή του στην Ιταλία. Στο τέλος, ο Βασιλιάς της Γαλλίας νίκησε τον Πάπα και μπήκε στη Ρώμη, με την υποστήριξη των Πρόσπερο και Φαμπρίτσιο Κολόννα, το 1495. Κατά τη διάρκεια της σύντομης γαλλικής κυριαρχίας επί του Βασιλείου της Νάπολης, ο Πρόσπερο απέκτησε την Κομητεία του Τραέττο και την Κομητεία του Φοντί με τον τίτλο του δούκα και κόμη αντίστοιχα. Ωστόσο, όταν ο Κάρολος επέστρεψε στη Γαλλία, ο Πρόσπερο βοήθησε τον Βασιλιά Φερδινάνδο Β΄ της Νάπολης να εκδιώξει τον Γάλλο βικάριο από τη Νάπολη. Ο Πρόσπερο είχε σημαντικό ρόλο στη νίκη των Ισπανών στο Κερίνγκολα (1503), η οποία έδωσε στην Ισπανία τα κλειδιά για τη Νάπολη. Μετά το θάνατο του Αλέξανδρου ΣΤ΄, κατάφερε επίσης να πάρει πίσω τα εδάφη του στο Λάτσιο. Διέταξε το ελαφρύ ιππικό στη Μάχη του Καριγκλιάνο. Ο Πρόσπερο έπειτα πρόσθεσε στα φέουδα του, το Ιτρί, Σπερλόνγκα, Κεκκάνο και Σοννίνο, καθιστώντας τον για άλλη μια φορά έναν μεγάλο φεουδαρχικό άρχοντα στη νότια Ιταλία. Παντρεύτηκε την Κοβέλλα ντι Σανσεβερίνο, από την οποία του απέκτησε τον Βεσπασιανό. Το 1515, ήταν διοικητής των δυνάμεων του Πάπα Λέων Ι΄στη βορειοδυτική Ιταλία κοντά στο Βιλαφράνγκα, όταν ο στρατός του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας διέσχισε τις Άλπεις κι έκανε προπαρασκευαστικές ενέργειες για τη μάχη του Μαρίγκανο. Σε μια εκπληκτική και ταπεινωτική επιδρομή, ο Κολόννα και ο στρατός του συνελήφθησαν από μια γαλλική ιππική δύναμη με και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Γαλλία όπου απελευθερώθηκε λίγο μετά. Συνεχίζοντας στην υπηρεσία του Πάπα, κέρδισε αποφασιστική νίκη ενάντια στους Γάλλους στη βόρεια Ιταλία το 1522 (Μάχη της Μπίκκοκα). Πέθανε το 1523 στο l'Hôtel Clemenceau στο Μιλάνο.
Επαρχίες της Νορβηγίας

Οι Επαρχίες της Νορβηγίας (νορβηγικά: Landskap i Norge) χωρίζεται ιστορικά σε διάφορες περιοχές. Πολλές περιοχές έχουν βαθιές ιστορικές ρίζες και συμπίπτουν μόνο εν μέρει με τις σημερινές διοικητικές μονάδες των κομητειών και των δήμων. Η Νορβηγία αποτελείται από 11 επαρχίες και ορίζονται από γεωγραφικά χαρακτηριστικά, συχνά κοιλάδες, οροσειρές, φιόρδ, πεδιάδες ή ακτές ή τους παραπάνω συνδυασμούς. Πολλές από αυτές τις περιοχές ήταν μικρά βασίλεια μέχρι την πρώιμη εποχή των Βίκινγκς.

 Άγκντερ (Agder) Βέστλαντ (Vestland) Βέστφολντ ογκ Τέλεμαρκ (Vestfold og Telemark) Βίκεν (Viken) Ίνλαντετ (Innlandet) Μέρε ογκ Ρόμσνταλ (Møre og Romsdal) Νόρντλαντ (Nordland) Όσλο (Oslo) Ρόγκαλαντ (Rogaland) Τρέντελαγκ (Trøndelag) Τρομς ογκ Φίνμαρκ (Troms og Finnmark) Οι επιμέρους επαρχίες της Νορβηγίας αποτελούν τμήματα μεγαλύτερων γεωγραφικών περιοχών, αυτές των Διαμερισμάτων. Τα Γεωγραφικά διαμερίσματα της Νορβηγίας είναι: Βόρεια Νορβηγία (Nord-Norge) Τρέντελαγκ (Midt-Norge) Δυτική Νορβηγία (Vestlandet) Νότια Νορβηγία (Sørlandet) Ανατολική Νορβηγία (Østlandet) Κομητείες της Νορβηγίας Γεωγραφικά διαμερίσματα της Νορβηγίας
Δισδυάκις δωδεκάεδρο

Στη Στερεομετρία, το δισδυάκις δωδεκάεδρο (ή εξάκις οκτάεδρο) είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το δισδυάκις δωδεκάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου κυβοκτάεδρου. Διαθέτει 48 έδρες σχήματος σκαληνού τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι σκαληνά τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι τριών ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου κυβοκτάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος των ακμών του δισδυάκις δωδεκάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 2/7√30 − {\displaystyle -} 3√2, s2 = {\displaystyle =} 3/7√6(2 + {\displaystyle +} √2) και s3 = {\displaystyle =} 2/7√6(10 + {\displaystyle +} √2). Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρότερης ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Disdyakis Dodecahedron στο MathWorld
Άγιος Αρτέμων ο Ιερομάρτυρας

Ο Άγιος Αρτέμων ήταν Πρεσβύτερος και ζούσε στην Λαοδικεία της Μικράς Ασίας κατά τα χρόνια του Διοκλητιανού. Αρνούμενος να απαρνηθεί την πίστη του θανατώθηκε μετά από φρικτά βασανιστήρια.

 Οι ειδωλολάτες μαζί με τον Επίσκοπο Σισίννιο τον οδήγησαν στον ναό τους για να προσφέρει θυσία στους Θεούς τους. Ο Αρτέμων που ήδη ήταν γέροντας και σε πολύ προχωρημένη ηλικία, προσευχήθηκε με θέρμη στον Κύριο να φωτίσει τους ειδωλολάτρες, ώστε να καταλάβουν την αλήθεια του. Τότε μονομιάς τα αγάλματα των ψευδοθεών έπεσαν κάτω κι έγιναν κομμάτια. Οι ειδωλολάτρες εξοργισμένοι συνέλαβαν τον γέροντα Αρτέμονα και τον οδήγησαν ως υπαίτιο καταστροφής στον τοπικό ηγεμόνα, ο οποίος τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Ο Άγιος Αρτέμων υπέμεινε τα βασανιστήρια αυτά με νεανική ανδρεία και κατά την διάρκειά τους παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο. Έτσι ο Πρεσβύτερος Αρτέμων χριστιανικά και ανεπαίσχυντα υπέστη το μαρτύριο σε βαθύτατο γήρας. Η μνήμη του τιμάται στις 24 Μαρτίου.
Γενικές εκλογές του Μαλάουι (2014)

Στο Μαλάουι διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 20 Μαΐου 2014. Ήταν οι πρώτες τριπλές εκλογές στην ιστορία της χώρας, καθώς οι πολίτες ψήφισαν για πρώτη φορά για τον Πρόεδρο, τα μέλη του Κοινοβουλίου και τις τοπικές κυβερνήσεις την ίδια ημέρα. Στις προεδρικές εκλογές νικητής αναδείχθηκε ο Πίτερ Μουταρίκα από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP) επικρατώντας της προέδρου Τζόις Μπάντα.

 Παρότι ο Καταναλωτικός Δείκτης αυξήθηκε κατά 27,7% το 2013, το ΑΕΠ παρουσίασε αύξηση μόλις κατά 5%. Η χώρα διατηρεί τη βαθμολογία 6 ως προς την Πολιτεία από το 2005 και θεωρείται Δημοκρατία. Οι προηγούμενες γενικές εκλογές του 2009 ήταν οι 4ες εκλογές στο είδος τους στην ιστορία της χώρας έπειτα από τον τερματισμό του μονοκομματικού καθεστώτος του Χέστινγκς Μπάντα του 1997. Ενώ περίμενε να ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών, ο Γκόντφρεϊ Καμάνια, αναπληρωτής υπουργός της κυβέρνησης, αυτοκτόνησε. Συνολικά 12 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές: Η πρόεδρος Τζόις Μπάντα αποφάσισε να ακυρώσει τις γενικές εκλογές, επειδή καταγγέλθηκαν περιστατικά νοθείας, πολλαπλής ψηφοφορίας και προβλήματα στο πληροφορικό σύστημα. Ωστόσο το Ανώτατο Δικαστήριο μπλόκαρε την απόφαση και αποφάνθηκε ότι , αν και υπήρξαν προβλήματα, οι εκλογές ήταν ισχυρές. Την ίδια στιγμή, η τραγουδίστρια Μαντόνα επιτέθηκε στην Τζόις Μπάντα, κατηγορώντας την για διαφθορά. Στις 30 Μαΐου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι οποιαδήποτε ανακαταμέτρηση θα έπρεπε να γίνει εντός 8 ημερών από το κλείσιμο της κάλπης. Η περίοδος αυτή όμως είχε ήδη λήξει και η εκλογική επιτροπή έπρεπε να ανακοινώσει τα αποτελέσματα.Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 70,78%. Λίγο πριν την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, σημειώθηκαν βίαια επεισόδια με απολογισμό 1 νεκρό διαδηλωτή από τα πυρά της αστυνομίας.Στις 30 Μαΐου το απόγευμα ανακοινώθηκε από την εφορευτική επιτροπή ότι νικητής των προεδρικών εκλογών ήταν ο Μουταρίκα με ποσοστό 36,4% των ψήφων έναντι 27,8% για το Λάζαρους Τσακουέρα και την Τζόις Μπάντα στην 3η θέση με ποσοστό 20,2%. Σε ανακοίνωσή της, η πρόεδρος Μπάντα αναγνώρισε το αποτέλεσμα, αν και συνέχισε να περιγράφει την ψηφοφορία ως "νοθεία". Ο Μουταρίκα ορκίστηκε πρόεδρος στις 31 Μαΐου 2014.
Εθνικό Πάρκο Σέρρα ντα Καπιβάρα

To Εθνικό Πάρκο Σέρρα ντα Καπιβάρα (πορτογαλικά: Parque Nacional Serra da Capivara) είναι εθνικό πάρκο στη Βορειοανατολική περιοχή της Βραζιλίας. Στην περιοχή βρίσκονται πολλά προϊστορικά έργα ζωγραφικής.

 Βρίσκεται στην βορειοανατολική πολιτεία του Πιαουί,. Έχει έκταση 1291,4 τ.χμ. Ο Οικολογικός Διάδρομος Καπιβάρα-Κονφούζος, που δημιουργήθηκε το 2006, συνδέει το πάρκο με το Εθνικό Πάρκο Σερρα ντα Κονφούζος. Το πάρκο δημιουργήθηκε για να προστατεύει τα αντικείμενα και ζωγραφιές από την προϊστορική εποχή που βρίσκονται έκει. Άπό το 1991 είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς του ΟΥΝΕΣΚΟ. Ο πιο γνωστός αρχαιολογικός χώρος είναι το Πέντρα Φουράντα. Στην τοποθεσία Τοκα ντε Τιρα Πεια βρέθηκαν λίθινα εργαλεία που χρονολογούνται τουλάχιστον 22.000 χρόνων. Η χρονολόγηση της περιοχής έγινε με Οπτικά Διεγερμένη Φωταύγεια. Το Σίτιο ντο Μέιο είναι το δεύτερο πιο σημαντικό καταφύγιο σε βράχους της περιοχής, μετά από το Πέντρα Φουράντα. Τα ευρήματα που βρίσκονται εκεί χρονολογούνται από την περίοδο του Πλειστόκαινου. Από τα λίθινα αντικείμενα που είναι καλά διατηρημένα τα τουλάχιστον 98 χρονολογούνται παλαιότερα από 12.500 χρόνων. Eric Boëda, et al. (2014), Les Industries pléistocènes du Piaui. Nouvelles données academia.edu
Κάστρο του Πενζίνο

Το Κάστρο του Πενζίνο (πολωνικά: Zamek w Pęzinie) είναι κάστρο που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού Πενζίνο, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της Πολωνίας. Το κάστρο βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Κρένπιελ και τον παραπόταμό του, τον ποταμό Πενζίνκα. Επί του παρόντος, το κάστρο είναι ιδιόκτητο, ο ιδιοκτήτης του χρησιμοποιεί το οχυρό κυρίως για τη φιλοξενία εκδηλώσεων, συνεδρίων και γαμήλιων εορτασμών.

 Το κάστρο ανεγέρθηκε από τους Ιππότες της Μάλτας, οι οποίοι από το 1382 είχαν στην κατοχή τους το κάστρο, οι οποίοι έλαβαν ως ιδιοκτησία τους από την οικογένεια Μπορκόβιε. Το κάστρο είχε στρατηγική θέση, καθώς βρίσκεται ανάμεσα στους δύο ποταμούς Κρένπιελ και Πενζίνκα. Το οχυρό χτίστηκε σε έναν τεχνητό λόφο και τα χαρακτηριστικά διάταξης του είναι παρόμοια με τα κοντινά κάστρα στο Γουαγκόβο και στη Σφομπνίτσα, με ένα τείχος τεσσάρων τμημάτων που περιβάλλει μια ακανόνιστη αυλή που συνδέεται με τα τείχη με χώρους διαμονής, τα οποία συνδέονται στα δυτικά με τα οχυρωματικά τείχη. Οι αίθουσες διαβίωσης είχαν παράθυρα μόνο στην εσωτερική πλευρά του κάστρου προς την αυλή.Το 1492, το κάστρο δόθηκε ως βεντέτα στους Μπορκόβιε από τους Ιππότες της Μάλτας. Οι Μπορκόβιε δεν άλλαξε πολύ το κάστρο εκτός από την προσθήκη παραθύρων στα δυτικά τείχη της οχύρωσης και την προσθήκη αετωμάτων στους χώρους διαβίωσης. Το 1600, το κάστρο υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες, όπου προστέθηκαν ένα τριώροφο καθιστικό, συνδεδεμένο με τα οχυρωματικά τείχη. Το κάστρο ήταν σοβατισμένο και καλυμμένο με διακοσμητικές πέτρες. Από το 1680, το κάστρο κατείχε η οικογένεια Πουτκαμέρουφ (Puttkamerów), η οποία έγινε ιδιοκτήτρια του κάστρου το 1703. Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια νέα πτέρυγα χτίστηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στυλ, γνωστή ως νεογοτθική. Στη δεκαετία του 1860, η οικογένεια Πουτκαμέρουφ αποδόμησε τα εξωτερικά κτίρια γύρω από το κάστρο και στη θέση τους έφτιαξε κήπους και ένα υπόστεγο δίπλα στα ερείπια ενός παρεκκλησίου.Το 1935, μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ανατολική πτέρυγα του κάστρου. Το 1936–1940, το κάστρο ανακαινίστηκε και χτίστηκε μια πρόσθετη πτέρυγα πύλης. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κάστρο κατασχέθηκε από το Κρατικό Αγροτικό Αγρόκτημα στο Πενζίνο. Το κάστρο άρχισε σιγά σιγά να φθείρεται. Η ανακαίνιση του κάστρου ξεκίνησε το 1977 έως το 1990. Το κάστρο πουλήθηκε από το κρατικό Υπουργείο Γεωργίας το 1996 σε μια εταιρεία που ονομάζεται Rolmłyn.
149 Μέδουσα

Η Μέδουσα (Medusa) είναι ένας αστεροειδής του εσώτατου τμήματος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,79. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Ανρί Ζοζέφ Αναστάζ Περοτέν, που παρατηρούσε από την Τουλούζη, και έλαβε το όνομα της μυθικής Μέδουσας. Την εποχή που ανακαλύφθηκε, η Μέδουσα ήταν με διαφορά ο μικρότερος αστεροειδής που είχε βρεθεί ως τότε (παρότι αυτό δεν ήταν γνωστό τότε). Υπήρξε επίσης ο πλησιέστερος στον `Ηλιο που είχε ανακαλυφθεί ως τότε (μέση απόσταση), σπάζοντας το «ρεκόρ» του 8 Χλωρίς. Μόλις το 1898 ανακαλύφθηκαν πλησιέστεροι στον `Ηλιο (και επομένως και στη Γη) αστεροειδείς, ο 433 Έρως και ο 434 Ουγγαρία.

 Η μέση διάμετρος της Μέδουσας εκτιμάται σε 19,7 έως 23,7 χιλιόμετρα. Η μάζα της εκτιμάται σε 8 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Μέδουσας εκτιμάται σε 0,55 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 1780 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 10,4 m/sec (37,4 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Μέδουσας είναι S (λιθώδης). Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 84 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Μέδουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26 ώρες και 1 ή 2 λεπτά, μια αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εκλογές στην Ονδούρα

Η Ονδούρα είναι Προεδρική Δημοκρατία. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Εθνικό Κογκρέσο, που απαρτίζεται από 128 μέλη. Τα μέλη του εκλέγονται για τετραετή θητεία. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Με βάση το Σύνταγμα, δεν απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία για να εκλεγεί κάποιος Πρόεδρος, καθώς νικητής είναι όποιος συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους άσχετα με το ποσοστό.

 Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές πριν το πραξικόπημα του 2009 διεξήχθησαν την ίδια ημέρα με τις προεδρικές εκλογές, στις 27 Νοεμβρίου του 2005. Το Φιλελεύθερο Κόμμα (PL) κέρδισε 62 έδρες και το Εθνικό Κόμμα της Ονδούρας (PN) κέρδισε 55. Οι επόμενες εκλογές διεξήχθησαν στις 29 Νοεμβρίου 2009. Ο συντηρητικός επιχειρηματίας της αντιπολίτευσης, Πορφίριο Λόμπο, γνωστότερος με το όνομα Πέπε Λόμπο, αναδείχθηκε νικητής των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 52% έναντι 34,4% για τον Έλβιν Σάντος. Στις γενικές εκλογές που έγιναν στις 24 Νοεμβρίου 2013 εξελέγη ο νέος πρόεδρος της Ονδούρας, η θητεία του οποίου διαρκεί 4 χρόνια. Επίσης, διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές για την ανάδειξη 128 μελών του Εθνικού Κογκρέσου και δημοτικές εκλογές, για την εκλογή 298 δημάρχων, αντιδημάρχων και δημοτικών συμβούλων. Τέλος εξελέγησαν 20 αντιπρόσωποι στο Κοινοβούλιο της Κεντρικής Αμερικής. Δεδομένου ότι στην Ονδούρα τις τελευταίες δεκαετίες εναλλάσσονται στην εξουσία δύο μεγάλα κόμματα, το Εθνικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα. Η εκλογή αυτή είναι η πρώτη στην ιστορία της Ονδούρας όπου και άλλα κόμματα έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν την προεδρία ή τουλάχιστον να κερδίσουν σημαντική εκπροσώπηση στο Κογκρέσο.Ο Χουάν Ορλάντο Ερνάντες από το Εθνικό Κόμμα της Ονδούρας κέρδισε 36,68% έναντι 28,80% για την υποψήφια της αριστερής αντιπολίτευσης Σιομάρα Κάστρο (συζύγου του ανατραπέντος προέδρου Μανουέλ Σελάγια) και ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, παρότι στην αρχή οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν νικητές. Ωστόσο οι Κάστρο και Νασράλα αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα, και ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαντούρο κατηγόρησε τις ΗΠΑ για "ανάμειξη στα εσωτερικά των Ονδουρανών." Η Κάστρο κάλεσε τους υποστηρικτές της σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για τις εκλογές, στις 30 Νοεμβρίου.Σύμφωνα με το Κογκρέσο της Βόρειας Αμερικής για τη Λατινική Αμερική, "οι εκλογές έβριθαν παρατυπιών και βίαιων παρενοχλήσεων, με την απειλή να βυθίσουν τη χώρα σε μεγαλύτερη πολιτική κρίση." Προσωρινά αποτελέσματα.
Broadcast

Στα δίκτυα υπολογιστών το είδος εκπομπής broadcast αναφέρεται στη αποστολή ενός μηνύματος - πακέτου σε όλους τους δέκτες που ανήκουν στο υποδίκτυο. Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast γίνεται με την αποστολή μηνύματος στη διεύθυνση broadcast του κάθε δικτύου. Γενικά σε όλα τα δίκτυα υπάρχει μία διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast. Όταν κάποιο μήνυμα απευθύνεται σε αυτήν τη διεύθυνση θεωρείται ότι αφορά όλους τους κόμβους του αντίστοιχου δικτύου. Με αυτόν τον τρόπο δεν είναι απαραίτητη η δημιουργία ξεχωριστού μηνύματος για κάθε κόμβο.

 Η εκπομπή μηνυμάτων broadcast είναι χρήσιμη όταν κάποιος κόμβος του δικτύου θέλει να πάρει πληροφορίες από τους υπόλοιπους χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι. Όταν κάποιος κόμβος θέλει να πάρει πληροφορίες από έναν ή περισσότερους κόμβους του ίδιου δικτύου θα πρέπει να έχει έναν κατάλογο με τους γειτονικούς κόμβους ή να αρχίσει να στέλνει μηνύματα σε ένα-ένα από τα μέλη του δικτύου για να δει αν θα του απαντήσουν. Αυτή η διαδικασία είναι αρκετά χρονοβόρα και προκαλεί και άλλα προβλήματα. Το καλύτερο είναι να αποστείλει ένα μήνυμα σε μία διεύθυνση που όποιος το παραλαμβάνει να γνωρίζει ότι πρόκειται για τέτοιου είδους μήνυμα. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος κόμβος παραλαμβάνει ένα πακέτο που έχει ως διεύθυνση παραλήπτη τη διεύθυνση broadcast θεωρεί ότι είναι και ο ίδιος παραλήπτης. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις απλά απορρίπτει το πακέτο (με κάποιες εξαιρέσεις). Στα δίκτυα Ethernet η διεύθυνση broadcast είναι η "FF:FF:FF:FF:FF:FF". Στο IPv4 κάθε υπολογιστής για να μπορέσει να επικοινωνήσει με τους υπόλοιπους με το πρωτόκολλο IP θα πρέπει να έχει ορίσει 2 αριθμούς: τη διεύθυνση IP του και τη μάσκα υποδικτύου (subnet mask)Αυτά τα δύο καθορίζουν ένα υποδίκτυο (subnet) στο οποίο η πρώτη διεύθυνση είναι το ίδιο το υποδίκτυο και η τελευταία είναι η διεύθυνση εκπομπής broadcast μηνυμάτων. Για παράδειγμα ένας κόμβος (π.χ. υπολογιστής) με τα στοιχεία: IP: 192.168.0.15 και μάσκα υποδικτύου: 255.255.255.0ανήκει στο υποδίκτυο "192.168.0.0". Θεωρητικά αυτό το δίκτυο περιέχει 256 διευθύνσεις από "192.168.0.0" μέχρι και "192.168.0.255". Στην πράξη όμως η διεύθυνση 192.168.0.0 αποτελεί το "όνομα" του δικτύου και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενώ η διεύθυνση 192.168.0.255 χρησιμοποιείται για την εκπομπή μηνυμάτων broadcast οπότε ούτε και αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Στα δίκτυα που χρησιμοποιούν το πρωτόκολλο IPX της Novell η διεύθυνση FFFFFFFF είναι διεύθυνση για εκπομπή μηνυμάτων broadcast προς όλα τα διαθέσιμα δίκτυα ενώ η εκπομπή μηνυμάτων προς τη διεύθυνση FFFFFFFFFFFF δείχνει ότι το μήνυμα αφορά όλους τους κόμβους του δικτύου. Προώθηση (υπολογιστές)
Ουγκίγια

Η Ουγκίγια (ouguiya, αραβικά: أوقية‎ κωδικός: MRU) είναι το νόμισμα της Μαυριτανίας. Είναι το μόνο νόμισμα που κυκλοφορεί σήμερα, μαζί με το Αριάρι της Μαδαγασκάρης, του οποίου η υποδιαίρεση δε βασίζεται στο δεκαδικό σύστημα. Μία ουγκίγια αποτελείται από πέντε χουμς (khoums, ενικός και πληθυντικός , στα αραβικά: خمس, που σημαίνει "ένα πέμπτο"). Η ουγκίγια κυκλοφόρησε το 1973, αντικαθιστώντας το Φράγκο CFA σε ισοτιμία της 1 ουγκίγιας = 5 φράγκα.

 Το 1973 εισήχθησαν τα κέρματα των 1, 5, 10 και 20 ουγκίγια και εκδόθηκαν και αυτά του 1 χουμς. Η πιο πρόσφατη σειρά είναι αυτή του 2003 (1 ουγκίγια) και του 2004 (άλλες ονομαστικές αξίες). Τα κέρματα κόβονται σε νομισματοκοπείο της πόλης Κρέμνιτσα, στη Σλοβακία. Το 1973 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα από την Κεντρική Τράπεζα της Μαυριτανίας (Banque Centrale de Mauritanie) ονομαστικής αξίας των 100, 200 και 1000 ουγκίγια. Το 1974 εκδόθηκε δεύτερη σειρά τραπεζογραμματίων ίδιας ονομαστικής αξίας και το 1979 προστέθηκε στη σειρά το χαρτονόμισμα των 500 ουγκίγια. Τα τραπεζογραμμάτια τυπώνονται από την Giesecke & Devrient στο Μόναχο. Νέα σειρά εισήχθη το 2004, με ειδικά χαρακτηριστικά ασφαλείας. Σε αυτά περιλαμβάνονται όλες οι προηγούμενες ονομαστικές αξίες και επιπλέον τα νέα χαρτονομίσματα των 2.000 ουγκίγια. Η όψη των καινούργιων χαρτονομισμάτων ήταν εκ νέου σχεδιασμένη ενώ στο πίσω μέρος διατηρήθηκαν τα βασικά εικαστικά αλλά τροποποιημένα, έτσι ώστε να ταιριάζουν στις νέες, μικρότερες διαστάσεις των χαρτονομισμάτων. Τα χαρτονομίσματα αυτής της έκδοσης (εκτός από αυτά των 100 και 200 Ουγκίγια έχουν την αξία τους σε ειδικό ολόγραμμα ασφαλείας στην όψη του χαρτονομίσματος, σχεδιασμένα με το Αραβικό σύστημα αρίθμησης. Ο μοναδικός αριθμός σειράς κάθε χαρτονομίσματος είναι εκτυπωμένος οριζόντια πάνω αριστερά και χαμηλά στο κέντρο. Ο μοναδικός αυτός αριθμός αποτελείται από πρόθεμα δύο χαρακτήρων, επτά αριθμούς και ένα επιπλέον χαρακτήρα στο τέλος. Στις 8 Αυγούστου 2010 προστέθηκε και χαρτονόμισμα με αξία 5000 Ουγκίγια, το οποίο όμως αναφέρει σαν ημερομηνία εκτύπωσης 28 Νοεμβρίου 2009. Την 1η Φεβρουαρίου 2012 παρουσιάστηκε ένα χαρτονόμισμα αξίας 2000 Ουγκίγια με εντελώς καινούργια σχεδίαση και ημερομηνία εκτύπωσης 28 Νοεμβρίου 2011. Πληροφορίες για τα κέρματα Αρχειοθετήθηκε 2001-05-15 στο Wayback Machine.