Music for the Jilted Generation

Το Music for the Jilted Generation είναι ο δεύτερος studio δίσκος του αγγλικού συγκροτήματος ηλεκτρονικής μουσικής, The Prodigy. Κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρία XL Recordings τον Ιούλιο του 1994. Επανακυκλοφόρησε το 2008, με τον τίτλο More Music for the Jilted Generation, περιλαμβάνοντας remastered και μπόνους τραγούδια. Όπως και στον προηγούμενο δίσκο τους Experience, ο μόνος από τα μέλη του γκρουπ που συμμετέχει στο άλμπουμ, πέρα από τον Liam Howlett, είναι ο Maxim Reality.

 Το συγκεκριμένο άλμπουμ, ήταν σε ένα μεγάλο βαθμό μια απάντηση στη διαφθορά της rave σκηνής στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά επίσης απάντηση στο Νόμο Ποινικής Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Μεγάλης Βρετανίας του 1994. Ο νόμος αυτός ποινικοποίησε τη rave μουσική και μέρη της rave κουλτούρας. Ως απάντηση σε αυτό, το τραγούδι "Their law" ξεκινούσε με λόγια ως εισαγωγή, ενώ συνέχιζε με τον υβριστικό στίχο "Fuck 'em and their law". Πολλά χρόνια αργότερα, αφού η διαμάχη τελείωσε, ο Liam Howlett κορόιδεψε τον τίτλο του άλμπουμ, τον οποίο αποκάλεσε "χαζό", και ισχυρίστηκε ότι το άλμπουμ ποτέ δεν είχε πολιτική τοποθέτηση αρχικά. Πολλά από τα samples που χρησιμοποιήθηκαν για τον δίσκο είναι ηχητικά κλιπ εμπνευσμένα, ή και παρμένα, από ταινίες. Το κομμάτι "Intro" έχει ένα sample που μοιάζει να ανήκει στην ταινία The Lawnmower Man (1992). Το "Their law" έχει sample του τραγουδιού Smokey and the Bandit, soundtrack της ομώνυμης ταινίας (1977). Το "Full throttle" έχει ένα ανεστραμμένο sample από την ταινία Star Wars (1977). Το "The heat (The energy)" έχει sample από την ταινία Poltergeist III. Ο στίχος του "No good", είναι παρμένος από το τραγούδι του 1987, "No good", της Kelly Charles. Στο "Claustrophobic sting", μια φωνή ψιθυρίζει "My mind is glowing", λόγια παρόμοια με αυτά του HAL 9000 "My mind is going", από την ταινία 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968). Το "The narcotic suite", περιλαμβάνει μέρη με φλάουτο τα οποία παίζει ο Phil Bent. Αρχικά, ο Liam Howlett πρότεινε στον Ian Anderson των Jethro Tull να παίξει, ή να του δώσει την άδεια να χρησιμοποιήσει sample φλάουτου ενός κομματιού του. Αυτό δεν συνέβη, γιατί σύμφωνα με τον Ian, το γράμμα έφτασε στα χέρια του μετά την κυκλοφορία του δίσκου. Το Music for the Jilted Generation έχει λάβει θριαμβευτικές κριτικές. Το Rolling Stone του έδωσε 3.5/5 αστέρια, αποκαλώντας το "πραγματικά τρελό" και λέγοντας ότι "δημιουργεί παγκόσμιο πυρετό χορού". Το περιοδικό Record Collector του έδωσε 5/5 αστέρια, το ίδιο και μουσικός οδηγός AllMusic, ενώ το μουσικό site Sputnikmusic 4.5/5 αστέρια. Το αμερικάνικο περιοδικό μουσικής Alternative Press είπε ότι "ρίχνει περισσότερες σκοτεινές αποχρώσεις από τον προκάτοχό του" ενώ "χτυπάει πιο δυνατά και πιο ωμά και καλύπτει μεγαλύτερο έδαφος". Το μουσικό περιοδικό Spin στη θέση 60 στη λίστα "90 greatest albums of the '90s". Το βρετανικό περιοδικό NME στη θέση 9 στη λίστα "Top 50 albums of 1994". Το επίσης βρετανικό περιοδικό μουσικής Mojo το κατέταξε στη θέση 83, στη λίστα του "100 modern classics". Ο Αμερικανός αρθρογράφος Robert Christgau το αποκάλεσε "έναν από τους σπάνιους δίσκους που είναι κοντινός σε ό,τι θες να είναι η φτηνή μουσική". Στις 4 Δεκεμβρίου του 2008, ο ραδιοφωνικός παραγωγός Zane Lowe το συμπεριέλαβε στα "αριστουργήματά" του, παίζοντας ολόκληρο το άλμπουμ στην εκπομπή του στο σταθμό BBC Radio 1. Οι αναγνώστες του βρετανικού περιοδικού Q το ψήφισαν στις αρχές του 1998 ως το 62ο μεγαλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ το 2008 το κατέταξαν ως ένα από τα καλύτερα βρετανικά άλμπουμ των τελευταίων 50 χρόνων. Τέλος, συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο "1001 άλμπουμ που πρέπει να ακούσεις πριν πεθάνεις". Liam Howlett: performing, synthesizers, πλήκτρα, sampling, drum-machines, παραγωγή, mixing, engineering Maxim Reality: συν-στιχουργός και φωνητικά στο Poison Neil McLellan: συμπαραγωγή και mixing Pop Will Eat Itself: φωνητικά στο Their law Phil Bent: φλάουτο Lance Riddler: ζωντανή κιθάρα στο Voodoo people Mike Champion: διεύθυνση Stuart Haygarth: εικονογράφηση The Prodigy Επίσημη ιστοσελίδα The Prodigy on WhoSampled