IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κρίστοφερ Τόλκιν

Ο Κρίστοφερ Τζον Ρούελ Τόλκιν (αγγλικά: Christopher John Reuel Tolkien, 21 Νοεμβρίου 1924 - 16 Ιανουαρίου 2020) ήταν ακαδημαϊκός επιμελητής εκδόσεων. Ήταν υιός του γνωστού συγγραφέα, του Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν. Είναι γνωστότερος για τις επεξεργασίες και τις μετά θάνατον εκδόσεις έργων, που σχετίζονται με τις ιστορίες του φανταστικού κόσμου της Μέσης Γης που έπλασε ο πατέρας του.Σχεδίασε τους χάρτες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, όπου υπέγραψε ως Κ. Τζ. Ρ. Τ. (C. J. R. T.), το «Τζ» (από το Τζον), αν και ήταν το βαφτιστικό του όνομα, το χρησιμοποιούσε σπανίως.

 Ο Κρίστοφερ Τόλκιν γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1924 στο Λιντς, της Αγγλίας και ήταν ο τρίτος και νεότερος υιός του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Σπούδασε στο Dragon School, της Οξφόρδης. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε ως πιλότος της RAF. Τα γνωστότερα έργα που δημοσίευσε ήταν ημιτελή έργα του πατέρα του,τα οποία δημοσίευσε ο ίδιος μετά τον θάνατο του, όπως το Σιλμαρίλλιον και οι Ατέλειωτες Ιστορίες. Το 2016 τιμήθηκε με το βραβείο Μπόντλεϊ απο το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για την συνεισφορά του στην λογοτεχνία. Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου του 2020, σε ηλικία 95 ετών, στο Ντραγκινιάν, στο Βαρ της Γαλλίας. Κρίστοφερ Τόλκιν στο ISFDB
Θέατρο του Παραλόγου

Το Θέατρο του Παραλόγου (γαλλικά: Le Théâtre de l'Absurde) είναι φράση που χρησιμοποιείται σε αναφορά σε συγκεκριμένα έργα γραμμένα από έναν αριθμό βασικά Ευρωπαίων θεατρικών συγγραφέων στις δεκαετίες του 1940, 1950 και 1960, καθώς και στο στυλ θεάτρου που εξελίχθηκε από το έργο τους. Ο όρος επινοήθηκε από τον κριτικό Μάρτιν Έσλιν, ο οποίος χρησιμοποίησε τη φράση ως τίτλο σε ένα βιβλίο του του 1962 πάνω στο θέμα αυτό. Ο Έσλιν θεώρησε πως το έργο των συγγραφέων αυτών δίνει καλλιτεχνική άρθρωση στην φιλοσοφία του Αλμπέρ Καμύ πως η ζωή είναι έμφυτα χωρίς νόημα, όπως επεξηγείται στο έργο του Ο Μύθος του Σισύφου. Το Θέατρο του Παραλόγου θεωρείται πως κατάγεται από τον Ντανταϊσμό, α-νόητη ποίηση και αβάν-γκαρντ τέχνη των δεκαετιών του 1920 και 1930. Ωστόσο, το είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές αφού ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής. Η έκφραση Θέατρο του Παραλόγου έχει γίνει στόχος κριτικής από μερικούς συγγραφείς, και έτσι συναντάμε και τους όρους «Αντι-Θέατρο» και «Νέο Θέατρο».

 Σύμφωνα με τον Μάρτιν Έσλιν, οι τέσσερις καθοριστικοί θεατρικοί συγγραφείς του κινήματος είναι οι Ευγένιος Ιονέσκο, Σάμιουελ Μπέκετ, Ζαν Ζενέ και Άρθουρ Αντάμοβ, αν και καθένας από αυτούς τους συγγραφείς έχει εξ ολοκλήρου μοναδικά θέματα και τεχνικές που πηγαίνουν πέρα από τον όρο "παράλογο". Άλλοι συγγραφείς που συχνά σχετίζονται με την ομάδα αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Τομ Στόπαρντ, Φρίντριχ Ντύρενματ, Φερνάντο Αραμπάλ, Χάρολντ Πίντερ, Έντουαρντ Άλμπι και Ζαν Ταρντιέ. Στους θεατρικούς συγγραφείς που λειτούργησαν ως έμπνευση στο κίνημα περιλαμβάνονται οι Αλφρέ Ζαρρύ, Λουίτζι Πιραντέλο, Στανισλάβ Βιτκίεβιτς, Γκυγιώμ Απολλιναίρ, οι σουρεαλιστές και πολλοί άλλοι. Το κίνημα του «Παράλογου» ή «Νέου Θεάτρου» ήταν στις αρχές του ένα διακριτό με βάση το Παρίσι (τη rive gauche, αριστερή όχθη του Σηκουάνα) αβαν-γκαρντ φαινόμενο συνδεδεμένο με εξαιρετικά μικρά θέατρα στο Καρτιέ Λατέν, και κέρδισε με τον καιρό την διεθνή εξέχουσα θέση του. Στην πράξη, το Θέατρο του Παραλόγου ξεφεύγει από τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταστάσεις και ό,τι είναι συνδεδεμένο με θεατρικές συμβάσεις. Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις. Martin Esslin, The Theatre of the Absurd (Eyre & Spottiswoode, 1962) Martin Esslin, Absurd Drama (Penguin, 1965)
Πάιονηρ Η

Το «Πάιονηρ Η» είναι ένα διαστημικό σκάφος μέρος του προγράμματος Πάιονηρ των ΗΠΑ. Ήταν προγραμματισμένο να εκτοξευθεί το 1974, αλλά τελικά ακυρώθηκε. Αν αυτό το διαστημόπλοιο είχε εκτοξευθεί, θα είχε ονομαστεί «Πάιονηρ 12». Την ονομασία αυτή όμως την πήρε αργότερα το «Πάιονηρ Αφροδίτη».

 Σχεδιάζοντας τα «Πάιονηρ 10» και «11» οι επιστήμονες της αποστολής κατάλαβαν ότι χρειαζόταν ένα τρίτο διαστημικό σκάφος. Πρότειναν να κατασκευάσουν το «Πάιονηρ Η» χρησιμοποιώντας τα αχρησιμοποίητα ανταλλακτικά των δύο προηγούμενων αποστολών. Το σκάφος προοριζόταν να προσεγγίσει τον Δία, τον οποίο θα χρησιμοποιούσε ως «βαρυτική σφεντόνα» για να ταξιδέψει έξω από το Ηλιακό Σύστημα. Ωστόσο, η NASA δεν ενέκρινε την αποστολή και το διαστημόπλοιο δεν κατάφερε να εκτοξευθεί. Έτσι, το 1977 η NASA μετέφερε το σκάφος στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος. Σήμερα το «Πάιονηρ Η» κρέμεται σε ένα σημείο στο Εθνικό Μουσείο Αεροπορίας και Διαστήματος στην Ουάσινγκτον και αναπαριστά το διαστημικό σκάφος «Πάιονηρ 10». Pioneer H Jupiter swingby out-of-the-ecliptic: Mission study, 1971
Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Οι Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης είναι ισπανική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ήταν η ταινία που έκανε ευρέως γνωστό τον σκηνοθέτη.

 Η Πέπα μόλις έχει χωρίσει από τον μεγαλύτερό της σε ηλικία Ιβάν και βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση. Φεύγει από το σπίτι και ψάχνει να τον βρει και μόλις γυρίζει βλέπει την Καντέλα, μία φίλη της που θέλει να αποφύγει τον νέο εραστή της. Ξαφνικά στο σπίτι της μαζεύονται ο γιος του Ιβάν, ο Κάρλος, μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, τη Μαρίσα, αλλά και η πρώην του Ιβάν, Λουθία. Κάρμεν Μάουρα ως Πέπα Αντόνιο Μπαντέρας ως Κάρλος Μαρία Μπαράνκο ως Καντέλα Χουλιέτα Σεράνο ως Λουθία Ρόσι ντε Πάλμα ως Μαρίσα Φερνάντο Γκιγιέν ως Ιβάν Τσους Λαμπρεάβε ως θυρωρός Η ταινία απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Βενετίας και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Το έργο ανέβηκε στην Ελλάδα το 2011 στο Μικρό Παλλάς σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Οι πρωταγωνιστές ήταν οι: Σμαράγδα Καρύδη, Αντώνης Φραγκάκης, Βίκυ Σταυροπούλου, Αριέττα Μουτούση και Νεφέλη Ορφανού.
Ντέιβιντ Μορέλ

Ο Ντέιβιντ Μορέλ (David Morrell, 24 Απριλίου 1943) είναι Καναδός μυθιστοριογράφος και καθηγητής αμερικανικής λογοτεχνίας. Είναι κυρίως γνωστός για το μυθιστόρημά του «First Blood» του 1972, το οποίο αργότερα μεταφέρθηκε στην ομώνυμη ταινία του 1982, που οδήγησε στη δημιουργία της επιτυχημένης σειράς «Ράμπο» με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε.

 Ο Μορέλ γεννήθηκε στο Κίτσενερ του Καναδά, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του που πολέμησε στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα παιδικά του χρόνια πέρασε κυρίως σε ορφανοτροφεία και οικογένειες φιλοξενίας. Το 1966 πήγε στις ΗΠΑ όπου σπούδασε αμερικανική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Αυτό το διάστημα γνώρισε τον συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Κλας (γνωστός και ως Γουίλιαμ Τεν), ο οποίος δίδασκε εκεί αγγλικά και συγκριτική λογοτεχνία. Το 1970 αποφοίτησε με πτυχία Master of Arts και Doctor of Philosophy (Ph.D.) και στο εξής δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αϊόβα μέχρι το 1986, όταν παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί στο συγγραφικό του έργο. Ένα χρόνο αργότερα έχασε τον δεκαπεντάχρονο γιο του που έπασχε από σπάνια μορφή καρκίνου των οστών. Ο θάνατος του γιου του επηρέασε τα κατοπινά του βιβλία, κυρίως το «Fireflies: A Father’s Tale of Love and Loss» (1988) και «Desperate Measures» (1999). Ο Ντέιβιντ Μορέλ ζει σήμερα με την γυναίκα του στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού. Το 1970 άρχισε τη συγγραφή του πρώτου και μέχρι σήμερα διασημότερου του μυθιστορήματος, του «First Blood», το οποίο δημοσιεύτηκε το 1972 και όπου αναφέρεται για πρώτη φορά ο χαρακτήρας του βετεράνου του Βιετνάμ, Ράμπο. Το 1982 γυρίστηκε με βάση το βιβλίο η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστή το Σιλβέστερ Σταλόνε (ελληνικός τίτλος: «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα»), οι παγκόσμιες εισπράξεις της οποίας (126 εκατομμύρια δολάρια) την καθιστούν μια από τις οικονομικά επιτυχέστερες ταινίες της εποχής της. Στα τέλη του 2006 το συγγραφικό έργο του Μορέλ συμπεριλαμβάνει συνολικά 28 βιβλία (24 από αυτά είναι μυθιστορήματα), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 26 γλώσσες. 1972 First Blood 1975 Testament 1977 Last Reveille 1979 The Totem 1982 Blood Oath 1983 The Hundred-Year Christmas - illustrated by R. J. Krupowicz 1984 Brotherhood of the Rose 1985 Fraternity of the Stone 1985 Rambo: First Blood Part II 1987 The League of Night and Fog 1988 Rambo III - novelization 1990 Fifth Profession 1991 The Covenant of the Flame 1993 Assumed identity 1994 Desperate Measures 1994 The Totem - unabridged 1996 Extreme Denial 1998 Double Image 1999 Black Evening 2000 Burnt Sienna 2002 Long Lost 2003 The Protector 2005 Creepers 2007 Scavenger 2013 Murder as a Fine Art 1976 John Barth: An Introduction 1988 Fireflies 2002 Lessons from a Lifetime of Writing: A Novelist Looks at His Craft 2007 - 2008 Captain America: The Chosen Επίσημη ιστοσελίδα του Ντέιβιντ Μορέλ Προφίλ στο IMDb
Ιστ Εντ Λάιονς ΦΚ

Η Ιστ Εντ Λάιονς ΦΚ είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την Φρίταουν στη Σιέρα Λεόνε. Συμμετέχει στη Sierra Leone National Premier League, την ανώτατη πδοσφαιρική κατηγορία της χώρας. Έδρα της ομάδας είναι το εθνικό στάδιο της χώρας, National Stadium. Είναι μία από τις δύο πιο πετυχημένες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας. Ιδρύθηκε το 1928 και είναι μία από τις παλαιότερες ομάδες της χώρας.

 Sierra Leone League: 111977, 1980, 1985, 1992, 1993, 1994, 1997, 1999, 2005, 2009, 2010.Sierra Leonean FA Cup: 41965, 1973, 1980, 1989. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής: 7 εμφανίσειςΚύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 1998 - Προκριματικός γύρος Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 2006 - Προκριματικός γύρος Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 2010 - Προκριματικός γύρος Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 2011 - Προκριματικός γύρος Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 1981 - Πρώτος γύρος Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 1986 - Αποσύρθηκε Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 1994 - Πρώτος γύρος
Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου

Η Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (Ε.Π.Ε.Κ.) ήταν ένα ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε το 1950 από τον Νικόλαο Πλαστήρα, υπό το οποίο και συντάχθηκε το Δημοκρατικόν Προοδευτικόν Κόμμα του Εμμανουήλ Τσουδερού.

 Η Ε.Π.Ε.Κ. μετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1950 και του 1951. Και στις δύο αυτές δεν πέτυχε πλειοψηφία προκειμένου να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Πλην όμως, κατάφερε να συμμετάσχει στη κυβέρνηση που σχηματίσθηκε στις 15 Απριλίου του 1950 σε συνεργασία με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου και του Δημοκρατικού Κόμματος του Γεωργίου Παπανδρέου υπό την προεδρία του Νικολάου Πλαστήρα. Στις εκλογές του 1951 η Ε.Π.Ε.Κ. μετείχε και πάλι σε συνεργασία με το Κόμμα Φιλελευθέρων, επίσης υπό την προεδρία του Νικολάου Πλαστήρα, όπου και ανέλαβε κυβέρνηση διατηρούμενη μόνο ένα έτος (1 Νοεμβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952). Μετά το θάνατο του Πλαστήρα (26 Ιουλίου 1953) επήλθε διάσπαση της Ε.Π.Ε.Κ., οι δε παραμείναντες παλαιότεροι πολιτευτές και οπαδοί εξέλεξαν διοικούσα επιτροπή υπό τον Σάββα Παπαπολίτη, υπό τον οποίο και συμμετείχε στο συνασπισμό της Ενώσεως Κέντρου στις βουλευτικές εκλογές του 1961. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τόμ. Β΄(συμπλήρωμα), σελ.880.
The Night Flight Orchestra

The Night Flight Orchestra είναι Σουηδικό χαρντ ροκ μουσικό συγκρότημα, το οποίο ιδρύθηκε το 2007. Αποτελείται από τους Μπιορν Στριντ (φωνητικά), Ντέιβιντ Άντερσον (κιθάρα), Σάρλι Ντ'Άντζελο (μπάσο), Γιόνας Σελσμέκ (ντραμς), Σεμπάστιαν Φορσλούντ (κρουστά), Άννα-Μία Μποντέ και Άννα Μπριγκόρντ (δεύτερες φωνές) και ο Γιον Λονμίρ στα πλήκτρα.Έχουν κυκλοφορήσει 6 άλμπουμ ως τώρα, έχουν αποσπάσει καλές κριτικές και έχουν προταθεί δύο φορές για Σουηδικά βραβεία Γκράμι. Το πρώτο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 2012 με τίτλο Internal Affairs.

 Τώρα Μπιορν Στριντ – φωνητικά (2007 - σήμερα) Ντέιβιντ Άντερσον – κιθάρα (2007 - σήμερα) Σάρλι Ντ'Άντζελο – μπάσο (2007 - σήμερα) Γιόνας Σελσμπέκ – ντραμς (2007 - σήμερα) Σεμπάστιαν Φορσλούντ – κόνγκα, κρουστά, κιθάρα (2014 - σήμερα) Άννα-Μία Μποντέ – δεύτερη φωνή (2017 - σήμερα) Άννα Μπριγκόρντ – δεύτερη φωνή (2017 - σήμερα) Γιον Λονμίρ – πλήκτρα (2020 - σήμερα) Πρώην μέλη Ρίτσαρντ Λάρσον – πλήκτρα (2007 - 2020) Internal Affairs (2012) Skyline Whispers (2015) Amber Galactic (2017) Sometimes the World Ain't Enough (2018) Aeromantic (2020) Aeromantic II (2021) Satellite (2019) Cabin Pressure Drops (2019) Impossible (2020) Paper Moon (2020) White Jeans (2021) Burn for Me (2021)
Πεύκη Τρικάλων

Η Πεύκη (κατά την Τουρκοκρατία Στρούζα) είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων του Δήμου Μετεώρων ενώ παλαιότερα υπαγόταν στον Δήμο Μαλακασίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 850μ. περιτριγυρισμένη από τα πευκοδάση (εξ'ού και το όνομα της) της Λάζινας, των Καναλιών και της Μπράβας. Απέχει 35 χλμ. από την Καλαμπάκα και μόλις 2.500 μ. από την Εθνική οδό Τρικάλων-Ιωαννίνων. Στην κάτω πλευρά του χωριού βρίσκεται το ποτάμι που έρχεται από τον Κορυδαλλό όπου η τοξωτή γέφυρα που υπάρχει εκεί εξυπηρετούσε την συγκοινωνία Θεσσαλίας-Ηπείρου από τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι κάτοικοι, που ανέρχονται περίπου στους 300, είναι βλάχικης καταγωγής και ασχολούνται περισσότερο με την κτηνοτροφία και την γεωργία και λιγότερο με την υλοτομία.

 Στο κέντρο του χωριού υπάρχει η πλατεία με τον τεράστιο πλάτανο που εδώ και πολλά χρόνια χαρίζει σκιά στους κατοίκους και στους επισκέπτες του χωριού. Γύρω από την πλατεία βρίσκονται τα καφενεία του χωριού, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, το παλιό σχολείο και η βρύση με το τρεχούμενο νερό από το πηγάδι. Το 2017 εγκαινιάστηκε το Λαογραφικό Μουσείο Πεύκης που μέσα από τα εκθέματα του αναπαρίσταται ο τρόπος ζωής, οι παραδόσεις και οι δουλειές των κατοίκων της. Αξιοσημείωτη είναι και η καθημερινή λειτουργία του ανακαινισμένου νερόμυλου (Μοάρα) και του υδροτριβείου (Δριστέλα). Η Πεύκη έχει επίσης και πολιτιστικό σύλλογο, ο οποίος από το 2014 και εξής διοργανώνει και συμμετέχει σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις με κυριότερη το ετήσιο πανηγύρι του χωριού στις 14 Αυγούστου. Στο χωριό τοποθετούνται και παιδικές κατασκηνώσεις οι οποίες όμως δεν λειτουργούν πια. Η Πεύκη διαθέτει πλούσια ιστορία άνα τις δεκαετίες ωστόσο, το ιστορικό γεγονός που την έχει σημαδέψει είναι οι δύο πυρπολήσεις της από τους Γερμανούς, το 1943 και στις 17 Ιουλίου του 1944. Την δεύτερη φορά επιπλέον, πήραν όμηρους όλους τους άνδρες άνω των 15 ετών και τους οδήγησαν στην Γερμανία, ενώ συγκέντρωσαν τα γυναικόπαιδα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου για να τα κάψουν. Ως εκ θαύματος ανήμερα της Αγίας Μαρίνας ανεστάλη το κάψιμο και έτσι σώθηκαν. Για το λόγο αυτό οι κάτοικοι έκτισαν το 1989 την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και κάθε χρόνο ανήμερα της γιορτής της (17 Ιουλίου) πανηγυρίζουν. Μητρούσιας, Ευάγγελος (2017), Εγκαινιάστηκε το Λαογραφικό Μουσείο Πεύκης Καλαμπάκας. ΕΡΤnews:https://www.ertnews.gr/perifereiakoi-stathmoi/larisa/%E2%80%8Begkeniastike-laografiko-mousio-pefkis-kalabakas/ Οικισμός Πεύκης. Infotourist Meteora Πεύκη Τρικάλων, Δήμος Καλαμπάκας:https://buk.gr/el/poli-perioxi/peyki-3
Εσάμ Σαράφ

Ο Εσάμ Σαράφ (Essam Abdel-Aziz Sharaf, στα αραβικά: عصام عبد العزيز شرف, ʕeˈsˤɑːm ʕæbdelʕæˈziːz ʃɑɾˤɑf, γεννήθηκε το 1952) είναι Αιγύπτιος πολιτικός και υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός της χώρας του από τις 3 Μαρτίου 2011 ως το Δεκέμβριο του 2011. Υπηρέτησε επίσης στο αξίωμα του υπουργού μεταφορών από το 2004 ως το 2005.

 Γεννήθηκε στην πόλη Γκίζα. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ πολιτικού μηχανικού από το πανεπιστήμιο του Καΐρου το 1975. Συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Παρντιού και το 1980 πήρε πτυχίο Μάστερ στη Μηχανολογία. Το 1984 απέκτησε και διδακτορικό τίτλο. Ο Σαράφ ανέλαβε επίκουρος καθηγητής στο Παρντιού το 1984 και στο πανεπιστήμιο του Καΐρου τον επόμενο χρόνο. Το 1990 ήταν επίκουρος καθηγητής των πολιτικών μηχανικών στο πανεπιστήμιο του Βασιλέα Σαούντ, στη Σαουδική Αραβία, για να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο της αιγυπτιακής πρωτεύουσας τον επόμενο χρόνο. Το 1996 έγινε καθηγητής αρμόδιος για τα οδικά έργα και σύντομα ανέλαβε θέση συμβούλου στο υπουργείο συγκοινωνιών και αεροπορίας στην Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας. Το 1999 έγινε σύμβουλος του Αιγύπτιου υπουργού μεταφορών και το 2003 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος στον δήμο Αλ Αΐν, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Υπηρέτησε ως υπουργός συγκοινωνιών της Αιγύπτου από τις 13 Ιουλίου 2004 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2005. Παραιτήθηκε από το υπουργικό αξίωμα επειδή είχε διαφορές με τον πρωθυπουργό Αχμέτ Ναζίφ, ο οποίος έθεσε την Ένωση Μηχανικών Αιγύπτου υπό τον κρατικό έλεγχο. Αργότερα υποστήριξε ότι τα γεγονότα εκείνα είχαν ως αποτέλεσμα το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Καλιούμπ το 2006. Έπειτα από την παραίτησή του, επέστρεψε στην ακαδημαϊκή του καριέρα και απέκτησε μία έδρα στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Παρέμεινε επικριτής του καθεστώτος του Χόσνι Μουμπάρακ. Κατά την περίοδο εκείνη υπηρέτησε επίσης ως σύμβουλος της Αρχής των Δρόμων και των Μεταφορών στο Ντουμπάι. Ίδρυσε την Αιγυπτιακή Επιστημονική Εταιρεία μαζί με τους Μοχάμετ Ελ Μπαραντέι, Αχμέτ Ζεγουάιλ και άλλους επιστήμονες. Στις 3 Μαρτίου 2011 έλαβε την εντολή από το ανώτατο στρατιωτικό συμβούλιο να σχηματίσει κυβέρνηση, έπειτα από την παραίτηση του Αχμέτ Σαφίκ.Υπήρξε ενεργός κατά τις διαδηλώσεις του 2011 στην Πλατεία Ταχρίρ, γεγονός που οδήγησε στην επιλογή του για την πρωθυπουργία. Στις 4 Μαρτίου 2011 απηύθυνε ομιλία προς τα πλήθη των ακτιβιστών υπέρ της δημοκρατίας στην πλατεία Ταχρίρ, μία ασυνήθιστη κίνηση για Αιγύπτιο πολιτικό.Ο Σαράφ είναι έντονα αντίθετος προς την ομαλοποίηση των δεσμών της χώρας του με το Ισραήλ και δίνει έμφαση στη λύση του Παλαιστινιακού Προβλήματος. Ahmed Elieba· Marwa Hussein (3 Μαρτίου 2011). «Meet Essam Sharaf: Egypt's first post-revolution Prime Minister». «Profile: Egyptian Prime Minister Essam Sharaf». BBC News. 7 Μαρτίου 2011. «Sharaf - the post revolution Minister». Ikhwanweb. 4 Μαρτίου 2011. Mark Tran (4 Μαρτίου 2011). «Essam Sharaf, Egypt's new prime minister, rouses Tahrir Square crowds». The Guardian.
Τσιπριάνο Μέρα

O Τσιπριάνο Μέρα(-1975) ήταν Ισπανός αναρχικός και δούλευε ως κτίστης. Διακρίθηκε ως στρατιωτικός ηγέτης στον Ισπανικό Εμφύλιο, ενώ στη τελική φάση του πολέμου έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης του Χουάν Νεγρίν. Συνελήφθη στην Ισπανία και εξορίστηκε.

 Ήταν συνδικαλιστής της αναρχικής CNT και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των πραξικοπηματιών το καλοκαίρι του 1936. Στην αρχή του πολέμου έλεγχε τις αναρχικές πολιτοφυλακές που είχαν cheka το Σινεμά Europa. Στο πόλεμο έγινε ο πιο αναγνωρισμένος αναρχικός στρατιωτικός διοικητής με πολλές στρατιωτικές επιτυχίες, αν και ήταν από τους μεγαλύτερους σε ηλικία αναρχικούς. Αναφέρεται, ότι είχε προτείνει στον Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι λίγο πριν τον θάνατο του, ότι "η αυτοπειθαρχεία δεν είναι αρκετή, και πρέπει να εφαρμοστεί ο στρατιωτικός νόμος δια της επιβολής βίας". Ο Μέρα αρχικά δήλωνε υπακοή μόνο τις εντολές της CNT, αλλά σταδιακά αποδέχτηκε την αναγκαιότητα της στρατικοποίησης. Λόγω των πολλών επιτυχιών του πήρε προαγωγή μέχρι και τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού. Ειδικότερα, έπαιξε κομβικό ρόλο στην αντιμετώπιση των Ιταλών συμμάχων των εθνικιστών, στη μάχη της Γκουανταλαχάρας καθώς και είχε πλήρη αναγνώριση της αξίας του από τους ανωτέρους του. Είχε κομβικό ρόλο στο πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης του Χουάν Νεγρίν το 1939. Μετά το πόλεμο πήγε στη Νότια Αφρική και μετά γύρισε, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο στην Ισπανία. Απελευθερώθηκε το 1946. Λόγω της συμμετοχής του στο στο πραξικόπημα αλλά και της μικρής φυλάκισης του (πιθανότατα και λόγω της συμμετοχής στο πραξικόπημα εναντίον του Νεγρίν), οι κομμουνιστές συγγραφείς τον κατηγόρησαν για διάφορες πράξεις του. Preston, Paul (2013). The Spanish holocaust : inquisition and extermination in twentieth-century Spain. London: HarperPress. ISBN 978-0-00-638695-7. OCLC 810945953.
Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου

Ο Αθλητικός Όμιλος Αργοναύτης Νέας Κίου είναι ιστορικό αθλητικό σωματείο από τη Νέα Κίο Αργολίδας. Ιδρύθηκε το 1933 από τους πρόσφυγες, που ήρθαν στην Αργολίδα από την Κίο της Μικράς Ασίας το 1922. Χρώματα του σωματείου αποτελούν το μπλε και το λευκό και επίσημο έμβλημα η Αργώ. Το σωματείο διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών, καλαθοσφαίρισης ανδρών, καλαθοσφαίρισης γυναικών και ενόργανης γυμναστικής, καθώς και τμήματα υποδομών και στα τρία παραπάνω αθλήματα. Έδρες των τμημάτων του αποτελούν Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Νέας Κίου το οποίο εγκαινιάστηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2010 και το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου.

 Η ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος ξεκινά με την ίδρυση του συλλόγου το 1933 και αποτελεί το παλαιότερο του συλλόγου. Αρχικά αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα Αργολιδοκορινθίας που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Κορινθίας και το 1963 ήταν ένα εκ των έξι ιδρυτικών σωματείων της Ε.Π.Σ. Αργολίδας, μαζί με τους Απόλλων Άργους, Α.Ε.Κ. Άργους, Παναργειακό, Προίτο Νέας Τίρυνθας και Α.Ε. Κρανιδίου.Έχει αγωνιστεί 3 φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής και έχει φτάσει στα ημιτελικά του κυπέλλου ερασιτεχνών Ελλάδας τη σεζόν 1991-1992 χάνοντας με σκορ 2-0 από τον Α.Ο. Κέρκυρα στο Στάδιο Παναχαϊκής. Από το 1963 που ιδρύθηκε η ένωση της Ε.Π.Σ. Αργολίδας ο Αργοναύτης Νέας Κίου μετέχει κάθε χρόνο στο πρωτάθλημα της Α' κατηγορίας Αργολίδας εκτός από τις σεζόν που αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική. Υπό τη σκέπη του λειτουργεί και το σωματείο του Α.Ο. Νέας Κίου, το οποίο ιδρύθηκε το 1979 και αποτελεί το ποδοσφαιρικό μέλλον του Αργοναύτη, μαζί με τις ακαδημίες του συλλόγου. Ο σύλλογος έχει αναδείξει πολλούς ποδοσφαιριστές που έκαναν καριέρα στη Β' Εθνική, Γ' Εθνική και Δ' Εθνική με τις ομάδες του Παναργειακού και του Πανναυπλιακού όπως οι: Βασίλης Παντερμαλής Κώστας Τσακίρης Μάρκος Φαρμάκας Αντώνης Τσακίρης 6 Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Αργολίδας 1971-1972 1973-1974 1985-1986 1987-1988 1989-1990 1992-1993 4 Κύπελλα Ε.Π.Σ. Αργολίδας 1973-1974: Αργοναύτης Νέας Κίου - Ερμής Ερμιόνης 2-0 1987-1988 1991-1992: Αργοναύτης Νέας Κίου - Τροιζηνιακός Γαλατά 2-1 2016-2017: Α.Ε. Λέρνας - Αργοναύτης Νέας Κίου 0-2 Ο Α.Ο. Αργοναύτης Νέας Κίου το 1988 ίδρυσε τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών που εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του συλλόγου ιδρύθηκε το 1990 και έκτοτε συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας, έχοντας στην τροπαιοθήκη του ένα Πρωτάθλημα (2009).Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Κίου. https://eskak.gr/Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας https://web.archive.org/web/20131014042425/http://epsarg.gr/ Ιστότοπος ομάδας καλαθοσφαίρισης Ιστότοπος ποδοσφαιρικής ομάδας
First Strike Still Deadly

First Strike Still Deadly είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, η οποία κυκλοφόρησε στις 24 Οκτωβρίου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records". Το άλμπουμ αποτελείται από επανηχογραφήσεις κομματιών των Testament, τα οποία είχαν αρχικά κυκλοφορήσει στους δύο πρώτους δίσκους τους, "The Legacy" και "The New Order". Τα φωνητικά στα δύο τελευταία κομμάτια ηχογράφησε ο αρχικός τραγουδιστής των Testament, Στηβ Σόουζα, γνωστός για την καριέρα του με τους Exodus, ενώ το υπόλοιπο άλμπουμ ηχογραφήθηκε με τον Τσακ Μπίλι στο μικρόφωνο. Αυτή η κυκλοφορία ήταν το αποτέλεσμα της επανένωσης με το συγκρότημα του κιθαρίστα Άλεξ Σκόλνικ και του ντράμερ Τζον Τεμπέστα. Επίσης, αυτή ήταν η τελευταία ηχογράφηση του μπασίστα Στιβ ντι Τζόρτζιο με τους Testament, πριν την επιστροφή του στο συγκρότημα το 2014.

 1. First Strike Is Deadly (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:002. Into the Pit (Billy, Peterson, Skolnick) - 2:543. Trial by Fire (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:334. Disciples of the Watch (Billy, Peterson, Skolnick) - 4:345. The Preacher (Billy, Peterson, Skolnick) - 3:566. Burnt Offerings (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 5:287. Over the Wall (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:188. The New Order (Peterson, Skolnick) - 4:439. The Haunting (Souza, Peterson, Skolnick, Christian) - 4:3710. Alone in the Dark (Souza, Peterson, Skolnick) - 4:4011. Reign of Terror (Peterson) - 5:06 First Strike Still Deadly (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 24 Οκτωβρίου 2001 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "First Strike Still Deadly" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Στηβ Σόουζα - φωνητικά στα "Alone in the Dark" και "Reign of Terror" Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Στιβ ντι Τζόρτζιο - μπάσο Τζον Τεμπέστα - τύμπανα First Strike Still Deadly - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - First Strike Still Deadly (album review) | Sputnikmusic Testament - First Strike Still Deadly - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κόκκινη Εβδομάδα

Κόκκινη Εβδομάδα του 1914, ή (κατά την καθαρεύουσα της εποχής), Ερυθρά Εβδομάς, ονομάζεται στην πολιτική ιστορία της Ιταλίας, αλλά και στον παγκόσμιο ταξικό αγώνα γενικότερα, η εβδομάδα των αιματηρών απεργιακών κινητοποιήσεων και ταραχών που συνέβησαν τον Ιούνιο του 1914 και συγκλόνισαν όλη την Ιταλία με κίνδυνο γενικής εργατικής επανάστασης.

 Συγκεκριμένα, αργά το απόγευμα στις 7 Ιουνίου του 1914 περίπου 70 αστυνομικοί στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν την διαδήλωση περίπου 200 εργατών, στο κέντρο της πόλης της Αγκόνας, τελικά συνεπλάκησαν κάνοντας χρήση όπλων, φονεύοντας τρεις διαδηλωτές. Το τότε Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ιταλίας (Παρτίτο Σοσιαλίστο Ιταλιάνο - PSI), παρακινούμενο από τον νεαρό τότε αρχισυντάκτη Μουσολίνι της εφημερίδας του κόμματος "Αβάντι !", ("Avanti !" = "Εμπρός !"), διέταξε την γενική απεργία σ΄ όλη την Ιταλία. Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν δραματικά. Η αντίδραση υπήρξε τόσο βίαιη και άμεση που ούτε οι ηγέτες των συνδικαλιστών αλλά ούτε και οι Αρχές μπόρεσαν να προλάβουν τα γεγονότα που είχαν ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Πρώτη περιοχή που κήρυξε γενική απεργία ήταν η Ρωμανία, κατ΄ εξοχή "ανατρεπτική" περιοχή της Ιταλίας καθώς και η περιοχή της Αιμιλίας. Το πρωί της 10ης Ιουνίου οι απεργοί στη πόλη Φαμπριάνο, που αποτελεί επαρχία της Αγκόνας, ανακήρυξαν αβασίλευτη δημοκρατία υψώνοντας και τραγουδώντας την Μπαντιέρα Ρόσα (= κόκκινη σημαία), ενώ στη περιοχή της Μαρκίας και της Απουλίας, στην Α. και ΝΑ. Ιταλία, αντίστοιχα, η απεργία υπήρξε περιορισμένη. Ιδιαίτερες μαχητικές διαδηλώσεις σημειώθηκαν από Β. προς Ν. στις πόλεις Τορίνο, Γένουα, Μιλάνο, Βενετία, Φλωρεντία, Ρώμη, Νάπολη, Μπάρι καθώς και στο Παλέρμο. Τελικά με την εμπλοκή και την παρουσία των κυβερνητικών στρατευμάτων σε πολλές των περιπτώσεων αυτών, οι εκδηλώσεις διακόπηκαν μετά και από την παρέμβαση των συνδικαλιστών ηγετών. Έτσι το πρωί της 11ης Ιουνίου η αναταραχή πλέον είχε παύσει σε όλη την χώρα. Η αποτυχία της κινητοποίσης της Κόκκινης Εβδομάδας (Settimana Rossa) έπεισε τον Μουσολίνι για την ανεπάρκεια του σοσιαλισμού ως επαναστατικής ιδεολογίας. Θεώρησε ότι ο σοσιαλισμός είχε γίνει πυλώνας του υπάρχοντος συστήματος και ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα με τα συνδικάτα του ήταν υπεύθυνα για την αποτυχία της Κόκκινης Εβδομάδας. Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 28 Ιουνίου (1914), δολοφονήθηκε ο Αρχιδούκας και διάδοχος Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας, αδελφός του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ,, στο Σεράγιεβο, που έγινε η αφορμή της έκρηξης του Α' Π.Π.. Το συμβάν αυτό επισκίασε τον αντίκτυπο των γεγονότων της Κόκκινης Εβδομάδας αποσπώντας την προσοχή γενικά από τον συνεχώς αυξανόμενο ταξικό αγώνα που συνέβαινε στην Ιταλία που μέσα στην επόμενη εικοσαετία τον καπηλεύτηκε έντεχνα ο ιταλικός υπερεθνικισμός - φασισμός. Ιστορία του 20ου Αιώνος, τόμ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ. 1ος, σελ 362
Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Εδιμβούργου

Ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Εδιμβούργου (αγγλικά: Prince Edward, Duke of Edinburgh, 10 Μαρτίου 1964) είναι μέλος της Βρετανικής Βασιλικής Οικογένειας. Είναι ο τρίτος γιος (τέταρτο παιδί) της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Φίλιππου, Δούκα του Εδιμβούργου. Κατά τη γέννησή του ήταν τρίτος στη γραμμή διαδοχής του βρετανικού θρόνου, ενώ σήμερα είναι δέκατος τρίτος ￼.

 Ο Εδουάρδος Αντώνιος Ριχάρδος Λουδοβίκος γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1964 στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ του Λονδίνου. Είναι γιος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου. Βαπτίστηκε στις 2 Μαΐου 1964 στο Κάστρο του Ουίνδσορ.Φοίτησε αρχικά στο σχολείο "Heatherdown School" στο Μπέρκσιρ της Αγγλίας και στη συνέχεια στο "Gordonstoun" στην βορειοανατολική Σκωτία, όπου είχε φοιτήσει μεταξύ άλλων ο πατέρας του και ο αδερφός του, Κάρολος. Από το 1982 έως το 1983, φοίτησε στο προπαρασκευαστικό σχολείο "Whanganui Collegiate School" στην Νέα Ζηλανδία. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1986, με βαθμό «λίαν καλώς»). Στις 19 Ιουνίου 1999, ο Εδουάρδος παντρεύτηκε την Σόφι Ρυς-Τζόουνς, σύμβουλο δημοσίων σχέσεων. Ο Εδουάρδος και η Σοφία έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά: Λαίδη Λουίζα Ουίνδσορ (γενν. 2003). Ιάκωβος, Κόμης του Ουέσσεξ (γενν. 2007). Με τον γάμο του, το 1999 ο πρίγκιπας Εδουάρδος απέκτησε τον τίτλο του Κόμη του Ουέσσεξ. Επίσης, του αποδόθηκε ο δευτερεύοντας τίτλος του Υποκόμη του Σέβερν.Στις 10 Μαρτίου του 2019 η μητέρα του Εδουάρδου βασίλισσα Ελισσάβετ Β΄ έδωσε στον γιο της τον επιπρόσθετο τίτλο του Κόμη του Φόρφαρ.Στις 10 Μαρτίου του 2023, ανήμερα των 59ων γενεθλίων του, ο Εδουάρδος εχρίσθη Δούκας του Εδιμβούργου από τον αδελφό του, Κάρολο Γ΄. 10 Μαρτίου 1964 – 19 Ιουνίου 1999: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα ο Πρίγκιπας Εδουάρδος 19 Ιουνίου 1999 – 10 Μαρτίου 2023: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, Κόμης του Ουέσσεξ Στη Σκωτία (από το 2019): Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, Κόμης του Φόρφαρ 10 Μαρτίου 2023-σήμερα: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, Δούκας του Εδιμβούργου
Τσεχική γλώσσα

Η Τσεχική γλώσσα (τσεχικά: český jazyk, čeština) είναι μία από τις Δυτικές Σλαβικές γλώσσες, μαζί με τα Σλοβακικά, Πολωνικά, Πομερανικά και τα Σορβικά. Ομιλείται από τους περισσότερους κατοίκους της Τσεχικής Δημοκρατίας και από Τσέχους σε όλο τον κόσμο (εκτιμάται πως διαθέτει συνολικά 12 εκατομμύρια ομιλητές). Τα Τσεχικά είναι εξαιρετικά συγγενή των Σλοβακικών και, σε μικρότερο βαθμό, των Πολωνικών. Οι περισσότεροι ενήλικες Τσέχοι και Σλοβάκοι μπορούν χωρίς δυσκολία να αλληλοκατανοηθούν καθώς μέχρι το διαχωρισμό της Τσεχοσλοβακίας ήταν εκτεθειμένοι και στις δύο γλώσσες στην εθνική τηλεόραση και ραδιόφωνο. Όσοι είναι γεννημένοι μετά το 1985 μπορεί να συναντούν δυσκολίες στην κατανόηση των λίγων λέξεων που διαφέρουν σημαντικά, ή στην κατανόηση γρήγορης εκφοράς προφορικού λόγου.

 Εξαιτίας της πολυπλοκότητάς τους τα Τσέχικα θεωρούνται δύσκολη προς εκμάθηση γλώσσα. Η πολυπλοκότητα έγκειται στην εκτεταμένη μορφολογία και στην υψηλά ελεύθερη λεκτική σειρά. Όπως σε όλες τις Σλαβικές γλώσσες, πολλές λέξεις ( ιδιαίτερα ουσιαστικά, ρήματα και επίθετα ) έχουν πολλές μορφές ( κλίσεις ). Λαμβάνοντας υπόψιν αυτό, τα Τσέχικα και οι Σλαβικές Γλώσσες είναι εγγύτερες στις Ινδο-Ευρωπαϊκές πηγές απ’ ότι άλλες γλώσσες της ίδιας οικογένειας που έχουν χάσει πολλές από τις κλίσεις. Επιπλέον, στα Τσέχικα οι κανόνες μορφολογίας είναι εξαιρετικά ανώμαλοι και πολλές μορφές έχουν επίσημες, καθομιλούμενες και μερικές φορές ημι-επίσημες εκδοχές. Η φωνολογία των Τσέχικων μπορεί να είναι επίσης εξαιρετικά δύσκολη για ομιλητές άλλων γλωσσών. Παραδείγματος χάριν πολλές λέξεις δεν παρουσιάζουν φωνήεντα. Δημοφιλές παράδειγμα αυτού είναι η φράση "strč prst skrz krk" που σημαίνει ‘χώσε ένα δάχτυλο στο λαιμό σου’. Το τσεχικό αλφάβητο βασίζεται στο λατινικό. Ιδιαιτερότητα αποτελεί η ύπαρξη ενός διπλού γράμματος, του «ch», το οποίο θεωρείται σύμφωνο και ταξινομείται μετά το «h». Άλλη ιδιαιτερότητα είναι ο γραπτός τονισμός. Ο τονισμός φωνήεντος χρησιμοποιείται για να δείξει ότι το φωνήεν προφέρεται με χρόνο διπλάσιο, σαν διπλό γράμμα δηλαδή, και όχι ότι τονίζεται εκεί. Γενικά οι λέξεις τονίζονται στην πρώτη συλλαβή. Στην Τσέχικη Δημοκρατία συναντώνται 3 διακριτές διάλεκτοι, όλες αντίστοιχες λιγότερο ή περισσότερο σε γεωγραφικές περιοχές εντός της χώρας. Η πρώτη και πλέον διαδεδομένη είναι τα ‘Βοημικά Τσέχικα’, σε χρήση στη Βοημία. Διαθέτει πολλές γραμματικές διαφορές από τα ‘πρότυπα’ Τσέχικα, καθώς και μερικές διαφορές στην προφορά. Η δεύτερη διάλεκτος ομιλείται στη Μοραβία. Αυτή διαθέτει και μερικές διαφορετικές λέξεις από τα πρότυπα Τσέχικα. Οι Μοραβοί θεωρούν πως μιλούν τα σωστά Τσέχικα σε αντίθεση με τους Βοημούς συμπατριώτες τους. Η τρίτη διάλεκτος – τα Σιλεσιανά Τέσεν – ομιλείται στη Σιλεσία, γύρω από την πόλη Οστράβα. Αυτή η διάλεκτος είναι επίσης γραμματικά έγκυρη, αλλά σε αυτή τη διάλεκτο οι ομιλητές μιλούν πολύ γρήγορα και τα μακρά φωνήεντα γίνονται ίδια με τα αντίστοιχα βραχέα. Πολύγλωσση σελίδα για Τσέχικα: Περιέχει προφορά και ιστορία Όλα τα ελεύθερα Τσέχικα λεξικά Bohemica.com: Λογοτεχνική κα πολιτιστική πηγή Θεώρηση της Τσέχικης γλώσσας Δικτυακό λεξικό Πολύγλωσσο λεξικό
Πριν από τη βροχή

Το Πριν από τη βροχή (σλαβομακεδονικά: Пред дождот‎, Pred doždot, αγγλικά: Before the Rain) είναι δραματική ταινία από τη Βόρεια Μακεδονία, σε σκηνοθεσία και σενάριο Μίλτσο Μαντσέφκσι. Πρωταγωνιστούν οι Κάτριν Κάρτλιτζ, Ράντε Σερμπέτζια, Γκρέγκουαρ Κολίν και Λαμπίνα Μίτεβσκα. Η μουσική της ταινίας γράφτηκε από τους Anastasia. Η ταινία υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, χωρίς όμως να κερδίσει. Παρόλα αυτά, βραβεύθηκε με Χρυσό Λέοντα, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, μαζί με το Ζήτω η αγάπη. Η ταινία εξιστορεί 3 διαφορετικές ιστορίες αγάπης, μέσα στις πολιτικές αναταραχές που επικρατούσαν στη Βόρεια Μακεδονία και το σύγχρονο Λονδίνο.

 Στην πρώτη ιστορία (Λέξεις) πρωταγωνιστεί, ο Κίριλ, ένας μουγκός μοναχός, που έχει δώσει όρκο σιωπής και ο οποίος στέκεται στο πλευρό της Ζαμίρα, μιας νεαρής Αλβανίδας, η οποία κατηγορείται για φόνο και την ψάχνει μια συμμορία. Ο Κίριλ για να τη βοηθήσει φεύγει από το μοναστήρι και μαζί διασχίζουν την επαρχία της ΠΓΔΜ. Αλλά το ειδύλλιο τους θα έχει τραγικό τέλος. Η δεύτερη ιστορία (Πρόσωπα), τοποθετείται στο Λονδίνο. Σε αυτήν την ιστορία πρωταγωνιστεί η Άννα, μία μοντέρ, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην αγάπη που έχει στον σύζυγό της, αλλά και την έλξη που της προκαλεί ο Αλεξάναταρ, ένας φωτογράφος. Έτσι ζει πολλά τραγικά γεγονότα από εκεί κι έπειτα. Η τρίτη ιστορία (Εικόνες), φέρνει μαζί τις δύο προηγούμενες. Επικεντρώνεται στον Αλεξάναταρ, ο οποίος επιστρέφει στην πΓΔΜ, για να νοικοκυρευτεί. Στην επιστροφή του μαθαίνει ότι έχει ξεσπάσει πόλεμος και ότι το χωριό, όπου μεγάλωσε, ανήκει πια στην Αλβανία και έτσι λογίζεται ως εχθρικό. Η Χάνα, μία Αλβανίδα, που ήταν ερωτευμένος με αυτή -και συνεχίζει να είναι-, του ζητά να προσέχει την κόρη της, τη Ζαμίρα. Και ενώ εκείνος πάει να βρει την κοπέλα η ταινία τελειώνει από εκεί που άρχισε. Κάτριν Κάρτλιτζ... ως η Άννα, μοντέρ, που ζει στο Λονδίνο Ράντε Σερμπέτζια... ως ο Αλεξάνταρ, ο φωτογράφος Γκρέγκουαρ Κολίν... ως ο Κίριλ, ο μοναχός που είχε δώσει όρκο σιωπής Λαμπίνα Μίτεβσκα... ως η Ζαμίρα, η νεαρή Αλβανίδα Τζέι Βίλερς...ως ο Νικ Σίλβια Στογιάνοβσκα... ως η Χάνα, μητέρα της Ζαμίρα Φύλντα Λο... ως η μητέρα της Άννα Η ταινία εισέπραξε στις ΗΠΑ $763,847, πόσον το οποίο είναι αρκετά υψηλότερο σε σχέση με άλλες ταινίες της πΓΔΜ, στις ΗΠΑ. Οι κριτικές που έλαβε είναι γενικά θετικές: Rotten Tomatoes βαθμολογείται με 91% "Fresh", βαθμολογία που προέκυψε από 34 κριτικές. Ο γνωστός Αμερικανός κριτικός κινηματογράφου Ρότζερ Ίμπερτ, είπε για την ταινία: «Εξαιρετική ταινία. Έργα σαν κι αυτό με κάνουν να συνεχίσω, μήνα με τον μήνα και ταινία με την ταινία». Before the Rain στην IMDb http://www.nytimes.com/1995/02/24/movies/film-review-the-worst-can-happen-and-happen-it-does.html http://www.variety.com/review/VE1117903077?refcatid=31
Γκοτζίλα Εναντίον Μόθρα

Το «Γκοτζίλα Εναντίον Μόθρα» (ゴジラ・モスラ・キングギドラ 大怪獣総攻撃 Gojira, Mosura, Kingu Gidora: Daikaijū Sōkōgeki) είναι μια ταινία φαντασίας του Ιάπωνα σκηνοθέτη Σουσούκε Κανέκο. Είναι η εικοστή πέμπτη ταινία της σειράς Γκοτζίλα, καθώς και η τρίτη ταινία της σειράς Millennium. Όπως οι περισσότερες ταινίες Γκοτζίλα της Millennium η ταινία δεν ακολουθεί τις προηγούμενες ταινίες της σειράς αλλά μόνο την πρώτη του 1954. Η ταινία κυκλοφόρησε στην Αμερική με τον τίτλο «Godzilla, Mothra and King Ghidorah: Giant Monsters All-Out Attack».

 Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ζόμπι Γκοτζίλα ο οποίος είναι στοιχειωμένος από τα πνεύματα των Ιαπώνων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Γκοτζίλα κατευθύνεται προς την Ιαπωνία. Όμως τρία μυθικά τέρατα ξυπνούν για να προστατέψουν την Ιαπωνία από την οργή του. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία από το Επιχείρησις Φούτζι Γιάμα του 1964 για να απεικονίσει τον Γκοτζίλα ως πραγματικά κακό. Ο σκηνοθέτης Σουσούκε Κανέκο προτίμησε τον αρχικό "κακό" Γκοτζίλα για την ταινία του, και έρχεται με ένα ασυνήθιστο κίνητρο (Γκοτζίλα, ένα τέρας που ήρθε στη ζωή από τα πυρηνικά όπλα, ένα «φάντασμα του πολέμου»). Απογοητευμένος ότι το Βάραν, ένα από τα αγαπημένα του τέρατα, απορρίφθηκε από το σχέδιο, ο σχεδιαστής τεράτων Φουγιούκι Σινάντα έβαλε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του Βάραν στα τρία κεφάλια του βασιλιά Γκιντόραχ. Αυτή είναι η πρώτη ταινία της σειράς όπου ο Βασιλιάς Γκιντόραχ είναι στην πραγματικότητα μικρότερος από τον Γκοτζίλα. Αυτή είναι η μοναδική ταινία της σειράς όπου ο Βασιλιάς Γκιντόραχ απεικονίζεται ως "καλός". Στο άνοιγμα τριήμερου η ταινία έβγαλε 1.9 εκατομμύρια στην Ιαπωνία και πήγε να κερδίσει περίπου 20 εκατομμύρια μέχρι το τέλος της θεατρικής καριέρας του, καθιστώντας το, το πέμπτο πιο επιτυχημένο φιλμ του Γκοτζίλα και το καλύτερο της σειράς Millennium. Βραβείο Silver για καλύτερη συνολική είσπραξη. Υποψήφιο για βραβείο Chlotrudis καλύτερων ηθοποιών. GMK στο Wikizilla GMK στο Rotten Tomatoes Παρουσίαση της ταινίας στο Δες και Πες
Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος)

Ο Τζορτζ Χέρμπερτ Ουόκερ Μπους (αγγλ. George Herbert Walker Bush, 12 Ιουνίου 1924 – 30 Νοεμβρίου 2018), ήταν Αμερικανός πολιτικός και επιχειρηματίας που υπηρέτησε ως 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (1989-1993) και ως 43ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών επί Προέδρου Ρήγκαν (1981-1989). Ήταν μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ορκίστηκε Πρόεδρος, τον Ιανουάριο του 1989, ενώ ηττήθηκε στις εκλογές του 1992 από τον Μπιλ Κλίντον. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 11ος Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) (1976-1977), ως Πρέσβης των ΗΠΑ στην Κίνα (1973-1974), ως Πρόεδρος της Εθνικής Ρεπουμπλικανικής Επιτροπής, ως 10ος Πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ (1971-1973), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 7η περιφέρεια του Τέξας (1967-1971).

 Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1924 στο Μίλτον, μια μικρή πόλη της Πολιτείας της Μασσαχουσέτης. Μεγάλωσε στο Γκρίνουϊτς του Κονέκτικατ. Φοίτησε στην Ναυτική Ακαδημία Phillips Academy και πολέμησε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασε Οικονομικά και Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ, και όταν αποφοίτησε μετακόμισε οικογενειακώς στο Δυτικό Τέξας, όπου ίδρυσε μια πετρελαϊκή εταιρεία. Το 1945 παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Πιρς. Έκαναν 6 παιδιά. Παιδιά του, είναι ο 43ος Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους και ο πρώην Κυβερνήτης της Φλόριντα Τζεμπ Μπους. Θάνατος Απεβίωσε την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου του 2018 από φυσικά αίτια σε ηλικία 94 ετών. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1966, εξελέγη Μέλος της Βουλής της Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 7η εκλογική περιφέρεια του Τέξας, όπου επανεξελέγη το 1968. Το 1970, αποφάσισε να μην θέση ξανά υποψηφιότητα για το βουλευτικό του αξίωμα, με σκοπό να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία, στην οποία όμως τελικά ηττήθηκε. Το Μάρτιο του 1971, ο τότε Πρόεδρος Νίξον, τον διόρισε Πρέσβη των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1973, όπου ανέλαβε Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος έως το 1974. Το 1974, ο Πρόεδρος Φορντ, τον διόρισε Πρέσβη των ΗΠΑ στην Κίνα. Το 1976, ανέλαβε Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA), θέση στην οποία παρέμεινε έως την λήξη της θητείας του Φορντ. Ύστερα από την εκλογική νίκη του Ρεπουμπλικανού Ρόναλντ Ρήγκαν στις εκλογές του 1980, ο Μπους ως συνυποψήφιός του, εξελέγη 43ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ορκίστηκε στις 20 Ιανουαρίου 1981. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1984 και παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 20 Ιανουαρίου 1989. Ο Μπους, στις εκλογές του 1988, κατάφερε να εκλεγεί 41ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έναντι του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του Μάικλ Δουκάκη. Παρέμεινε στο αξίωμα έως τις 20 Ιανουαρίου 1993, αφού δεν κατάφερε να επανεκλεγεί πρόεδρος στις εκλογές του 1992, χάνοντας από τον Δημοκρατικό Μπιλ Κλίντον.
Ο Διάβολος Φοράει Prada

Ο Διάβολος Φοράει Prada (αγγλικά: The Devil Wears Prada) είναι αμερικανική κωμωδία παραγωγής 2006 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φράνκελ. Είναι ελαφρώς βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο της Λόρεν Γουεϊσμπέργκερ. Πρωταγωνιστεί η Αν Χάθαγουεϊ στο ρόλο της Άντρια Σακς, μίας προσφάτως απόφοιτης κολεγίου, η οποία πηγαίνει στη Νέα Υόρκη και πιάνει δουλειά ως βοηθός της δυναμικής και απαιτητικής διευθύντριας ενός περιοδικού μόδας Μιράντα Πρίστλεϊ, την οποία υποδύεται η Μέριλ Στριπ. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Έμιλι Μπλαντ και Στάνλεϊ Τούτσι. Η ερμηνεία της Στριπ απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και έλαβε πολλές υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Η αποδοχή της ταινίας από τους κριτικούς ήταν πιο μετριασμένη αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να γίνει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 326,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην καριέρα της Στριπ, πίσω από το Mamma Mia! Η Ταινία (Mamma Mia!) και την πέμπτη στην καριέρα της Χάθαγουεϊ, πίσω από τις ταινίες Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises), Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (Alice in Wonderland), Οι Άθλιοι (Les Misérables) και Rio.

 Η Άντρια Σακς είναι μια προσφάτως απόφοιτη κολεγίου, της οποίας το μεγαλύτερο όνειρο είναι να γίνει δημοσιογράφος. Η Άντρια πιάνει δουλειά σε ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά μόδας. Αλλά εκεί δεν θα αναπτύσσει το ταλέντο της στο γράψιμο αλλά το ταλέντο της ως βοηθός της διευθύντριας του περιοδικού, Μιράντα Πρίστλεϊ. Το πρόβλημα είναι ότι η Μιράντα είναι μια σκληρή, δύσκολη και απαιτητική γυναίκα, που κάνει τη ζωή της Άντρια κόλαση. Η κατάσταση θα γίνει ακόμα χειρότερη με την εξωτερική της εμφάνιση. Η Άντρια θα πρέπει να αλλάξει το στιλ της ώστε να κερδίσει την αποδοχή του αφεντικού της αλλά και των συναδέρφων της, κυρίως της Έμιλι. Παρά τα αρνητικά, η Άντρια θα δει την όλη εμπειρία ως πρόκληση και γρήγορα θα αλλάξει τα ρούχα της και την εικόνα της με τη βοήθεια του Νάιτζελ, του καλλιτεχνικού διευθυντή του περιοδικού. Η δουλειά όμως συνεχίζει να είναι απαιτητική, εξαιτίας του εργατικού ρυθμού της Μιράντα και των σχεδόν ακατόρθωτων καθηκόντων, τα οποία αφήνουν την Άντρια χωρίς προσωπική ζωή, αγόρι, οικογένεια και φίλους. Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Μιράντα Πρίστλεϊ Αν Χάθαγουεϊ στο ρόλο της Άντρια Σακς Έμιλι Μπλαντ στο ρόλο της Έμιλι Τσάρλτον Στάνλεϊ Τούτσι στο ρόλο του Νάιτζελ Σάιμον Μπέικερ στο ρόλο του Κρίστιαν Τόμσον Άντριαν Γκρενιέρ στο ρόλο του Νέιτ Κούπερ Τρέισι Τομς στο ρόλο της Λίλι Ριτς Σόμερ στο ρόλο του Νταγκ Ντάνιελ Σαντζάτα στο ρόλο του Τζέιμς Χολτ Ντέιβιντ Μάρσαλ Γκραντ στο ρόλο του Ρίτσαρντ Σακς Τιμπόρ Φέλντμαν στο ρόλο του Ιρβ Ράβιτζ Ρεμπέκα Μέιντερ στο ρόλο της Τζόσελιν. Με προϋπολογισμό 35.000.000 δολάρια, η ταινία Ο Διάβολος Φοράει Prada έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 2η θέση με 27,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 124,7 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 201,9 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 326,7 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν η 17η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική για το 2006 και η 12η παγκοσμίως. Επίσημη ιστοσελίδα Ο Διάβολος Φοράει Prada στο IMDb
Έμπερχαρντ της Φραγκονίας

Ο Έμπερχαρντ της Φραγκονίας (Eberhard, περ. 885 – 2 Οκτωβρίου 939), μέλος του Οίκου των Κορραδιδών, ήταν δούκας της Φραγκονίας, διαδεχόμενος τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον βασιλιά Κορράδο Α', τον Δεκέμβριο του 918. Από το 926 έως το 928, ήταν επίσης δούκας της Λοθαριγγίας.

 Ο Έμπερχαρντ ήταν ο δεύτερος γιος του Κορράδου της Θουριγγίας και της συζύγου του, Γλίσμουθ, πιθανότατα νόθας κόρης του αυτοκράτορα Αρνούλφου δούκα της Καρινθίας. Οι Κορραδίδες αγωνίστηκαν έντονα για την επικράτηση στη Φραγκονία εναντίον των γιων του δούκα Ερρίκου της Φραγκονίας, του Οίκου των Μπάμπενμπερκ. Το 906 τα δύο μέρη έδωσαν μάχη μεταξύ τους κοντά στο Φρίτσλαρ. Ο Κορράδος της Θουριγγίας σκοτώθηκε, όπως και οι δύο από τους τρεις αδελφούς Μπάμπενμπερκ. Η έριδα με τους Μπάμπενμπερκ έλαβε τέλος, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Παις πήρε το μέρος των Κορραδιδών και ο Κορράδος Α΄ έγινε ο αδιαφιλονίκητος δούκας όλης της Φραγκονίας. Στην επιθανάτια κλίνη του ο Κορράδος Α΄ σύστησε στον αδελφό του, Έμπερχαρντ, να μην κάνει καμιά απόπειρα να εξασφαλίσει την διαδοχή, αντίθετα να βοηθήσει στην άνοδο στον γερμανικό θρόνο τού -έως τότε αντιπάλου του- Ερρίκου του Ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας. Ο Έμπερχαρντ σεβάστηκε την τελευταία επιθυμία του αδελφού του, αφού ήταν ο μοναδικός τρόπος να συμφιλιωθούν οι Σάξονες και οι Φράγκοι, ώστε να μην διαλυθεί το Γερμανικό κράτος σε πολυάριθμα δουκικά κρατίδια. Όσο ζούσε, παρέμεινε πιστός στον Ερρίκο τον κυνηγό, που του παραχώρησε το δουκάτο της Λωραίνης (926 – 928), αλλά όταν απεβίωσε ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο και διάδοχο του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Ξεκίνησε το 937 μετά από σύγκρουσή του με κάποιον Σάξονα δούκα, που αρνήθηκε να του πληρώσει φόρο, διότι δεν ήταν Σάξονας και η διαμάχη μεταφέρθηκε στην Αυλή του Όθωνα Α΄. Ο Όθωνας Α΄ δικαίωσε τον Σάξονα, και διέταξε τον Έμπερχαρντ να πληρώσει πρόστιμο, ενώ υπέβαλε τους συνοδούς εκείνου στην ατιμωτική τιμωρία μεταφοράς νεκρών σκύλων στο κοινό. Τότε ο Έμπερχαρντ συμμάχησε με τους αντιπάλους τού Όθωνα Α΄ και εξεγέρθηκε εναντίον αυτού το 938 με την υποστήριξη του Τάνκμαρ, ετεροθαλούς αδελφού του Όθωνα Α΄ και του νέου δούκα της Βαυαρίας Έμπερχαρντ, γιου του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. Ο Τάνκμαρ σκοτώθηκε στη μάχη και ο Έμπερχαρντ της Βαυαρίας αντικαταστάθηκε στο δουκάτο από τον θείο του Μπέρτχολ της Βαυαρίας (938 – 945). Μετά από μία σύντομη συμφιλίωση με τον Όθωνα Α΄, εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του με την υποστήριξη τού θείου του Φρειδερίκου αρχιεπισκόπου του Μάιντς και του νεώτερου αδελφού τού Όθωνα Α΄, τού Ερρίκου. Στις 2 Οκτωβρίου 939 οι επαναστάτες ηττήθηκαν στην μάχη του Άντερναχ. Ο ίδιος ο Έμπερχαρντ σκοτώθηκε στην μάχη και το δουκάτο του έγινε αυτοκρατορική κτήση.
Μαχείρ

Ο Μαχείρ ή Μαθουσάλας ήταν λόγιος κληρικός του 16ου αιώνα. Ήταν μοναχός του όρους Σινά. Το έτος 1547 διέτριβε στην Αίγυπτο. Το 1550 ζούσε στην Μονή του αγίου Σάββα κοντά στα Ιεροσόλυμα.

 Συγγράμματά του σώζονται στην βιβλιοθήκη της Βιέννης με τον αριθμό καταλόγου 68, εκλογές από τα συγγράμματα του μητροπολίτη Νικαίας Θεοφάνη κατά Λατίνων, του Μητροπολίτη Αγκύρας Μακαρίου και του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γενναδίου Σχολάριου. Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς: ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. σελίδες 124-125. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Snow White with the Red Hair

Η Χιονάτη με τα κόκκινα μαλλιά (Ιαπωνικά:Akagami no shirayukihime,Αγγλικά:Snow White with the red hair) είναι ένα Ιαπωνικό φανταστικο και ρομαντικό σότζο μάνγκα.Γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από την Σοράτα Ακιζούκι. Κυκλοφόρησε στο διμηνιαίο περιοδικό shōjo manga του Hakusensha, LaLa DX από τις 10 Αυγούστου 2006 έως τις 10 Αυγούστου 2011.Αργότερα μεταφέρθηκε στο μηνιαίο LaLa στις 24 Οκτωβρίου 2011 και δημοσιεύεται σε συλλογικούς τόμους από τη Hakusensha.

 Το μάνγκα απέκτησε τηλεοπτική μεταφορά σε σειρά anime με δύο κύκλους.Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 7 Ιουλίου του 2015. Η σειρά δημιουργήθηκε από το στούντιο Bones.Η ιστορία του μάνγκα βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη ενώ το άνιμε δεν επέστρεψε με μία τρίτη σεζόν. Η Σιραγιούκι είναι μια ανεξάρτη γυναίκα.Είναι βοτανολόγος,ζει στο βασίλειο του Tanbarun με ένα μοναδικό χαρακτηριστικό: τα όμορφα κόκκινα μαλλιά της που τραβούν πολλή προσοχή. Όταν τα κόκκινα μαλλιά της γίνονται αντιληπτά από τον πρίγκηπα Ραζ,εκείνος την διατάζει να γίνει η παλλακίδα του. Η Σιραγιούκι κόβει τα μακριά μαλλιά της και το σκάει.Πηγαίνει στο γειτονικό βασίλειο των Clarines.Εκεί θα γνωρίσει τον 2ο πρίγκηπα του βασιλείου τον Ζεν Γουιστέρια μαζί με τους βοηθούς τον Μιτσουχίντε και την Κίκι. Με το πέρασμα της ιστορίας η Σιραγιούκι γίνεται η βοτανολόγος της βασιλικής αυλής.Παράλληλα παρόλη τη διαφορά της κοινωνικής τους θέσης,ο Ζεν και η Σιραγιούκι ερωτεύονται. Ο χαρακτήρας της Σιραγιούκι είναι εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα της Χιονάτης. Επιπλέον το όνομα Σιραγιούκι στα Ιαπωνικά μεταφράζεται ως Χιονάτη. Σιραγιούκι:Μπρίνα Παλένσια (αγγλική μεταγλώττιση) Ζεν Γουιστέρια:Τζος Γκρελ (αγγλική μεταγλώττιση) Μιτσουχίντε Λογέν:Ιαν Σινκλαίρ (αγγλική μεταγλώττιση) Κίκι Σείραν:Τζείμι Μαρτσί (αγγλική μεταγλώττιση) Όμπι: Όστιν Τίντλ (αγγλική μεταγλώττιση) Official manga website (in ιαπωνική) Official anime website (in ιαπωνική) Snow White with the Red Hair (manga) at Anime News Network's encyclopedia