IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αυστριακό σελίνι

Το σελίνι (γερμ. Schilling) ήταν από το 1925 μέχρι το 1999 το νόμισμα της Αυστρίας. Κατόπιν αντικαταστάθηκε από το ευρώ με ισοτιμία €1 = 13,7603 σελίνια. Παρέμεινε σε κυκλοφορία στην Αυστρία, ως υποδιαίρεση του ευρώ και ως μέσο πληρωμής, μέχρι την εισαγωγή των τραπεζογραμματίων και των κερμάτων του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος το 2002. Διαιρούνταν σε 100 γρόσια (γερμ. Groschen). Ο κωδικός ISO 4217 για το σελίνι ήταν το ATS.

 Το σελίνι αντικατέστησε την αυστριακή κορόνα σε αναλογία 1:10.000 την 1η Μαρτίου 1925. Το 1938, με το Άνσλους, την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Ναζιστική Γερμανία, αντικαταστάθηκε από το γερμανικό μάρκο (το Reichsmark), σε αναλογία 1:1,5 και επανεισήχθη από τη Δεύτερη Αυστριακή Δημοκρατία αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (30 Νοεμβρίου 1945). Η αναλογία αντικατάστασης του Reichsmark ήταν 1:1, αλλά με όριο τα 150 σελίνια ανά άτομο. Η τελική αντικατάσταση έγινε το 1947, οπότε και εισήχθη το «νέο» σελίνι. Το νόμισμα αυτό σταθεροποιήθηκε απόλυτα τη δεκαετία του 1950 και συνδέθηκε με το αμερικανικό δολάριο σε αναλογία $1 = 26 σελίνια. Μετά την κατάρρευση του συστήματος ισοτιμιών Bretton Woods το 1971, το σελίνι συνδέθηκε με ένα "καλάθι" νομισμάτων, και από τον Ιούλιο του 1976 με το γερμανικό μάρκο. Το σελίνι έχει πάψει να είναι μέσο πληρωμής από την 1η Μαρτίου 2002. Ανταλλάσσεται όμως με ευρώ από την Αυστριακή Εθνική Τράπεζα, χωρίς ημερομηνία λήξης. ευρώ κέρματα ευρώ Αυστριακά κέρματα ευρώ Αυστριακή Εθνική Τράπεζα Νομισματοκοπείο της Αυστρίας Αρχειοθετήθηκε 2021-02-25 στο Wayback Machine. Νομισματικό Μουσείο Αυστριακής Εθνικής Τράπεζας - «Από το σελίνι στο ευρώ» BBC:Αυστριακό σελίνι
Άγιοι Απόστολοι Πρέβεζας

Οι Άγιοι Απόστολοι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Παππαδατών, της δημοτικής ενότητας Θεσπρωτικού, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Προβίδια (τα).

 Οι Άγιοι Απόστολοι είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Πρεβέζης, στις νοτιοδυτικές κλιτύς της Ζαρκοράχης και δυτικά της κοιλάδας του Ξεροποτάμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 50 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Ως Προβίδια Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παππαδατών. Το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιοι Απόστολοι Ως Άγιοι Απόστολοι Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παππαδατών και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεσπρωτικού Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεσπρωτικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού(Πηγή: ) Το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Πατρίθια Κόντε

Η Πατρίθια Κόντε (Patricia Conde) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [paˈtɾiθja konde], γεννημένη στις 5 Οκτωβρίου 1979 στο Βαγιαδολίδ, είναι ισπανίδα ηθοποιός, κωμικός, παρουσιάστρια της τηλεόρασης και μοντέλο. Είναι η δεύτερη από τρεις αδελφούς (Νάτσο και Ρουμπέν Κόντε) και άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο όταν ήταν 14 ετών. Το 1999 έλαβε μέρος στο Μις Ισπανία ως Μις Παλένθια και αμέσως μετά, άρχισε να εργάζεται στην τηλεόραση ως δημοσιογράφος. Από τότε έχει εργαστεί σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές.

 El informal, Telecinco (2000-2002). El club de la comedia, Canal+ Lady Kaña, Telemadrid (2004). Un domingo cualquiera, TVE (2004) με τον Ραμόν Γκαρθία. Nuestra mejor canción, TVE (2004) με τη Κόντσα Γκαρθία Καμπόι. Splunge, TVE (2005). 7 días al desnudo, Cuatro (2005–2006). Sé lo que hicisteis..., la Sexta (2006–2011), με τον Άνχελ Μαρτίν, πριν ονομαζόμενο Sé lo que hicisteis la última semana. Ciento y la madre, Cuatro (2014). Killer Karaoke, Cuatro (2014), με τον Φλορεντίνο Φερνάντεθ. 5 mujeres.com Noche de cómicos Los 39 escalones - προσαρμογή του The 39 Steps (Τα 39 σκαλοπάτια) από τον Τα 39 Σκαλοπάτια (ταινία, 1935)Άλφρεντ Χίτσκοκ) La Kedada Tweester Links Pancho, el perro millonario ως Πατρίθια (2014). Despicable Me 2 Spanish voice of Lucy Wilde (2013). Lady Kaña, 2004 El libro de Sé lo que hicisteis... Η Πατρίθια Κόντε στο IMDb Επίσημη Ιστοσελίδα της Πατρίθια Κόντε Βιογραφία της Πατρίθια Κόντε στο Publispain Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine. (Ισπανικά)
Ζοζεφίν Λάνγκφορντ

Η Ζοζεφίν Λάνγκφορντ (Περθ, 18 Αυγούστου, 1997) είναι Αυστραλή ηθοποιός, ευρέως γνωστή για το ρόλο της ως Τέσα Γιανγκ στη σειρά ταινιών After (ελ. Μετά). Έχει επίσης πραγματοποιήσει αρκετά έργα όπως η ταινία ''Moxie'' που κυκλοφόρησε το 2021.

 Η Λάνγκφορντ γεννήθηκε στο Περθ της Αυστραλίας. Είναι η μικρότερη κόρη της Ελίζαμπεθ Λάνγκφορντ, μια παιδιάτρου, και του Στέφεν Λάνγκφορντ, ενός γιατρού και διευθυντή ιατρικών υπηρεσιών στο Royal Flying Doctor Service της Αυστραλίας. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή που είναι επίσης ηθοποιός, την Κάθριν Λάνγκφορντ, γνωστή για τον ρόλο της ως Χάνα Μπέικερ στη σειρά του Netflix, 13 Reasons Why. Σπούδασε στο St. Brendan's College και στο All Saints College. Εκτός από τις σπουδές της στην υποκριτική, το 2005 άρχισε να παρακολουθεί και μαθήματα τραγουδιού.Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός το 2013, σε ηλικία 16 ετών, στη μικρού μήκους ταινία "Sex Ed" όπου έπαιξε έναν μικρό ρόλο. Έπαιξε επίσης στις ταινίες μικρού μήκους "When Separating", "Gypsy Blood", ''Wreck'', και ''Into the Tunnel''. Έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη στην ανεξάρτητη ταινία Pulse (2017), η οποία προβλήθηκε σε φεστιβάλ κινηματογράφου. Το 2017, είχε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία θρίλερ 7 Wishes, ως Ντάρτσι Τσάπμαν, όπου πρωταγωνίστησε με την Τζόι Κινγκ. Στις 9 Ιουλίου 2018, επιλέχθηκε να πρωταγωνιστήσει, μαζί με τον Χίρο Φάινς-Τίφιν, στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος After: Everything Begins Here βασισμένο στο βιβλίο της συγγραφέα Άννα Τοντ. Αρχικά, η Ζοζεφίν πέρασε από οντισιόν για δευτερεύοντα ρόλο (Μόλι Σάμουελς, την οποία υποδύθηκε αργότερα η Ινάνα Σάρκες), αλλά τελικά επιλέχτηκε για τον ρόλο της Τέσα Γιανγκ, της πρωταγωνίστριας, αφού η ηθοποιός που έλαβε την πρώτη θέση αποφάσισε να το απορρίψει. για μια σύγκρουση χρονοδιαγραμμάτων. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 16 Ιουλίου 2018 και ολοκληρώθηκαν στις 24 Αυγούστου 2018. Η ταινία κυκλοφόρησε παγκοσμίως στους κινηματογράφους στις 12 Απριλίου 2019. Στις 19 Μαΐου 2019, η Τοντ επιβεβαίωσε τη συνέχεια της σειράς ταινιών με την δεύτερη ταινία, After We Collided, ξεκινώντας τα γυρίσματα τον Αύγουστο. Η ταινία κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2020. Το 2021, είχε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία του Netflix, Moxie, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τζένιφερ Μάθιου, και επέστρεψε για να υποδυθεί την Tέσα Γιανγκ στην τρίτη ταινία του έπους After, After We Fell, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2021. Το 2022, κυκλοφόρησε και η τέταρτη ταινία After Ever Happy όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Λονδίνο στις 10 Αυγούστου 2022 και βγήκε στους κινηματογράφους στις 7 Σεπτεμβρίου 2022.
Ανδρέας Κοκκέβης

Ο Ανδρέας Κοκκέβης (1909-1997) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, στενός φίλος και συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου. Διατέλεσε επί σειρά ετών βουλευτής Μεσσηνίας, καθώς και υπουργός.

 Γεννήθηκε το 1909 στην Χώρα Μεσσηνίας. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.Διετέλεσε βουλευτής Μεσσηνίας από το 1950 μέχρι το 1952 και από το 1956 μέχρι το 1967 και την επιβολή της χούντας. Αρχικά εκλεγόταν με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1961 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου. Χρημάτισε υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας (19 Φεβρουαρίου 1964 - 16 Οκτωβρίου 1964) και υπουργός Υγιεινής (16 Οκτωβρίου 1964 - 15 Ιουλίου 1965) στις κυβερνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου.Μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε στην επανασύσταση της Ενώσεως Κέντρου (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις) και διατέλεσε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, από τις 24 Ιουλίου 1974 έως τις 9 Οκτωβρίου 1974. Επανεξελέγη βουλευτής Μεσσηνίας στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές του Νοεμβρίου του 1974, αλλά απέτυχε να επανεκλεγεί το 1977, και προσχώρησε αρχικά στο ΚΟΔΗΣΟ (Σεπτέμβριος 1980) και μετά στην Νέα Δημοκρατία, με την οποία εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας το 1981 (από τις προσπάθειες του Ράλλη για ανοίγματα στο Κέντρο). Πέθανε σε ηλικία 88 ετών στις 11 Δεκεμβρίου 1997. Κηδεύτηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1997 από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ηρώ Κοκκέβη και είχαν παιδιά.
Ορεινή Τρικάλων

Η Ορεινή (παλαιότερα Καψιοχαίικα) είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων, με 5 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.188 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Η Ορεινή μαζί με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), το Μοσχόφυτο (7 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυτου, η οποία υπάγεται διοικητικά στη δημοτική ενότητα Πινδέων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.

 Το 1961, στην απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός με την τότε ονομασία Καψιοχαίικα και 61 κατοίκους, οπότε και προσαρτάται στην κοινότητα Μοσχοφύτου. Το 1963, ο οικισμός μετονομάζεται σε Ορεινή. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Μοσχοφύτου καταργείται και ο ο οικισμός προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Πυνδαίων με έδρα τον οικισμό Στουρναραίικα. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο δήμος Πυνδαίων καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Πύλης με έδρα την Πύλη.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), ο οικισμός της Ορεινής με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), το Μοσχόφυτο (7 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυτου, η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πινδέων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων. Ο αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Στουρνάρης ο οποίος όπως αναφέρει ο Α. Χατζηγάκης φέρει το επώνυμο του από το βουνό Στουρνάρι που βρίσκεται μεταξύ Μεσοχώρας και Μοσχοφύτου. Η ακριβής θέση εντοπίζεται στο όρος Χατζή και δυτικά του οικισμού Ορεινή Μοσχοφύτου. Εκεί σύμφωνα με την παράδοση έγινε μια προεπαναστατική σύναξη των κλεφταρματολών της Πίνδου και της Αιτωλοκαρνανίας, στην οποία αποφασίστηκε να δοθεί το αρματολίκι στον Στορνάρη. Επειδή όμως αυτός δεν είχε σταθερό επώνυμο αποφάσισαν να τον φωνάζουν Στορνάρη όπως και την τοποθεσία του βουνού που συγκεντρώθηκαν. Όπως πληροφορούμαστε από τις πηγές, οι Στορναραιοι είχαν ιδιαίτερη σχέση με αυτήν την ορεινή περιοχή, οπου υπήρχαν τα θερινά βοσκοτόπια με τις στάνες τους.
Κόπα Λιμπερταδόρες Κ-20

Το Κόπα Λιμπερταδόρες Κ-20 (ισπανικά: Conmebol Libertadores Sub-20‎) είναι διεθνής διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση για συλλόγους που παίζουν σε πρωταθλήματα της CONMEBOL. Δημιουργήθηκε από το Μανουέλ Μπούργα Σεοάνε (Manuel Burga Seoane) και την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου του Περού. Η διοργάνωση ξεκίνησε τη σεζόν 2011, προς ανταπόκριση στο αυξημένο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο νέων.

 Η διοργάνωση είχε μόνο δύο εκδόσεις από το 2011 έως το 2012. Η πρώτη έκδοση αυτής της Κ-20 διοργάνωσης διεξήχθη στη Λίμα του Περού. Οι παίκτες που γεννήθηκαν την 1η Ιανουαρίου 1990 ή αργότερα ήταν επιλέξιμοι να συμμετάσχουν στο πρώτο τουρνουά, κάνοντας το τεχνικά ένα τουρνουά Κ-21 ετών. Το τουρνουά θα άρχιζε, αρχικά, το Νοέμβριο του 2010, ωστόσο, λόγω της αναβολής, άλλαξε το ηλικιακό όριο.Το τουρνουά διεκόπη προσωρινά μετά το 2012. Η CONMEBOL στόχευε στην επανέναρξη της διοργάνωσης το 2015. Το Μάρτιο του 2015, η εκτελεστική επιτροπή της CONMEBOL ενέκρινε την Παραγουάη ως διοργανώτρια χώρα του επόμενου Κόπα Λιμπερταδόρες U20 τον Ιανουάριο του 2016. Το κύπελλο παίζεται από δώδεκα ομάδες, μία από κάθε χώρα της CONMEBOL, χωρισμένη σε τρεις ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο κάθε ένας. Οι νικητές των ομίλων και η καλύτερη δεύτερη ομάδα προκρίνονται στα ημιτελικά και οι νικητές παίζουν στη συνέχεια τον τελικό, ενώ οι ηττημένοι παίζουν αγώνα για την τρίτη θέση. Conmebol
Αγία Βαρβάρα Θεσπρωτίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Χαραυγής, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1957, ο οικισμός ονομαζόταν Αχούρια.

 Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται σε ημιορεινή θέση στις νότιες απολήξεις των Ορέων Τσαμαντά, κοντά στο φαράγγι του ποταμού Καλαμά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Aπέχει περίπου 46 χλμ. ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως Αχούρια και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λύκου του νομού Θεσπρωτίας. Το 1957 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χαραυγής και προσαρτήθηκε στο δήμο Φιλιατών. Το ξωκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας Η εξαιρετικής ομορφιάς τοποθεσία «Λύκου Δέση» στον Καλαμά, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Πετρωτά Έβρου

Τα Πετρωτά είναι χωριό του Νομού Έβρου στη βορειοανατολική Ελλάδα και συνορεύουν με τη Βουλγαρία. Διοικητικά το χωριό σήμερα ανήκει στον Δήμο Ορεστιάδας.Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 225μ. Τα γειτονικά χωριά είναι ο Πεντάλοφος και το Ορμένιο.

 Δημιουργήθηκε πιθανότατα γύρω στο 1531 από Έλληνες που μετακόμισαν εκεί το 1530 από την Ήπειρο και τη Μάλτα. Σύμφωνα με την παράδοση ήταν εξαιρετικοί κατασκευαστές γεφυρών. Η ονομασία Πετρωτά οφείλεται πιθανώς στα μεγάλα κοιτάσματα πετρωμάτων. Η προηγούμενη ονομασία Καράμπαγ σημαίνει μαύρο αμπέλι.Το χωριό είχε έναν ξύλινο ανεμόμυλο.Στην ακμή τους, τα Πετρωτά είχαν 2000-3000 κατοίκους. Το 1961 ο πληθυσμός του χωριού ήταν 1.510 κάτοικοι. Το 1981, το χωριό είχε 617 κατοίκους. Το 2011 είχε πληθυσμό 270 κατοίκους. Ένα πολύ παλιό, παραδοσιακό έθιμο του χωριού είναι αυτό του «βασιλιά». Το έθιμο εφαρμόζεται και στη σύγχρονη εποχή. Όπως συνηθιζόταν σε πολλά ελληνικά χωριά, οι κάτοικοι των Πετρωτών φορούσαν παραδοσιακές φορεσιές. Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού έφτασαν στη Στουτγάρδη και τις γύρω περιοχές ως «Gastarbeiter» γύρω στο 1958. Στη δεκαετία του 1970 πολλοί άνθρωποι από τα Πετρωτά μετανάστευσαν στη Δυτική Ευρώπη, ειδικά στη Γερμανία. Το 1981 ιδρύθηκε στη Στουτγάρδη ο πολιτιστικός σύλλογος Petrota Evrou Stuttgart und Umgebung e.V.. Τα λατομεία της περιοχής προμήθευσαν εν μέρει το υλικό για την κατασκευή της γέφυρας Μουσταφά Πασά στο Σβίλενγκραντ.Το χωριό διαθέτει ένα μικρό μουσείο πέτρας όπου, για παράδειγμα, εκτίθενται παλιές μυλόπετρες.Λόγω των κοιτασμάτων ζεόλιθου στην περιοχή ιδρύθηκε η εταιρεία Ζεόλιθος Πετρωτών Α.Β.Ε. «ο Λιθοξόος». Οι μέτοχοι είναι αποκλειστικά πολίτες από τα Πετρωτά που ζουν στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Ένας από τους στόχους της εταιρείας είναι η οικονομική ενίσχυση της περιοχής. Η εξόρυξη του ζεόλιθου ξεκίνησε το 2021. https://www.petrota.net/ https://www.youtube.com/watch?v=m0vHz4KmZbM https://www.youtube.com/watch?v=dKICWzbdvcM https://www.youtube.com/watch?v=PCHi_zXksj0 https://www.youtube.com/watch?v=-zJgFuBHGqI https://www.youtube.com/watch?v=zJ2TtJ6yIJ0
Αικατερίνη του Χένεμπεργκ

H Αικατερίνη, γερμ. Katerine von Henneberg-Schleusingen (π. 1334 - 15 Ιουλίου 1397) από τον Οίκο του Χέννεμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Χέννεμπεργκ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Θουριγγίας.

 Ήταν κόρη του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Χέννεμπεργκ-Σλόιζινγκεν και της Γιούντιτ/Ιουδήθ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ, κόρης του Χέρμαν μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Α΄ 1370-1428, εκλέκτορας της Σαξονίας. Γουλιέλμος Β΄ 1371-1425, μάργραβος του Μάισσεν. Γεώργιος 1380-1401, απεβίωσε 21 ετών. Φρειδερίκος 1350, απεβ. μικρός. Georg Spalatin: Chronik der Sachsen und Thüringer. Bilderhandschrift aus der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts., 3 vols, State Library at Coburg Ms Cas 9–11. A complete digital facsimile of the manuscript is available at the website [1]. For Catherine of Henneberg, see in particular volume 3, p. 215r - 218v. Reinhardt Butz and Gert Melville (Eds.): Coburg 1353. Stadt und Land Coburg im Spätmittelalter., in: Schriftenreihe der Historischen Gesellschaft Coburg e.V., vol. 17, Coburg, 2003. Wilhelm Füßlein: Der Übergang der Herrschaft Coburg vom Hause Henneberg-Schleusingen an die Wettiner 1353, in: Zeitschrift des Vereins für Thüringische Geschichte und Altertumskunde N.F. 28 (1929), pp. 325–434.
Λακούλες Μεσσηνίας

Οι Λακούλες, είναι νεοσύστατος οικισμός, αποτελούμενος κυρίως από τουριστικές και εξοχικές κατοικίες που είναι απλωμένες σε ευρύτερες αποστάσεις μεταξύ τους και βρίσκεται νοτιοδυτικά, στο Νομό Μεσσηνίας.

 Ο οικισμός Λακούλες αναγνωρίσθηκε και προσαρτήθηκε στο Δήμο Πύλου - Νέστορος (ημερομηνία μεταβολής: 09/05/2011), μόλις το 2011.Οι Λακούλες έχουν πληθυσμό 7 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, και διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Βασιλιτσίου, της Δημοτικής Ενότητας Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος, της Περιφέρειας Πελοποννήσου - Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας, όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, ενώ κατά το παρελθόν και μέχρι το 2010, η ομώνυμη περιοχή Λακούλες, στην οποία οικοδομήθηκε σταδιακά ο σύγχρονος οικισμός, με βάση το Σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στο Δήμο Κορώνης. Οι κάτοικοι του οικισμού απασχολούνται κυρίως με τον τουρισμό και δευτερευόντως με παραδοσιακές αγροτικές καλλιέργειες, όπως η παραγωγή ελαιολάδου και σταφίδας. Κορώνη Βασιλίτσι https://pylos-nestor.gr/ (Δήμος Πύλου - Νέστορος)
Ερυμάνθιος κάπρος

Ο Ερυμάνθιος Κάπρος ήταν μυθολογικό ον, που σκότωσε ο Ηρακλής στον τέταρτο άθλο του. Ο μύθος θεωρείται ότι είναι μια αλληγορία για την προσπάθεια του πολιτισμού να περιορίσει της καταστροφές των χειμάρρων ποταμών με υδραυλικά έργα.

 Στον Ερύμανθο είχε χαρίσει η Θεά Άρτεμις έναν τεράστιο αγριόχοιρο. Από εκεί εξορμούσε σε ολόκληρη την περιοχή της Ψωφίδος και του Λασιώνα στην Πελοπόννησο, όπου τρομοκρατούσε και κατέστρεφε τα σπαρτά των χωρικών, ενώ με τους χαυλιόδοντές του ξέσκιζε όποιο ζώο έβρισκε μπροστά του. Αυτό το αγρίμι ενοχλούσε ακόμη και τους Κενταύρους, οι οποίοι δεν μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν όταν κατέβαινε για τροφή (βελάνι) στο δάσος της Φολόης και για νερό στο φαράγγι. Ο Ευρυσθέας (ξάδερφος του Ηρακλή και βασιλιάς των Μυκηνών) του ανέθεσε να πιάσει τον κάπρο και να τον φέρει ζωντανό στο Άργος (περιοχή της Πελοποννήσου), βέβαιος ότι ο Ηρακλής δεν θα μπορούσε να τον πιάσει. Ο ήρωας όμως, προτού βγει για κυνήγι, πέρασε από τον φίλο του Κένταυρο Φόλο για να πάρει πληροφορίες για το άγριο ζώο. Έπρεπε να έχει επιδεξιότητα, ώστε να μην τον σκοτώσει, γιατί ο άθλος του δεν θα εκτελείτο, αλλά ούτε και να τον πλησιάσει από μπροστά γιατί θα τον ξέσκιζε με τα άγρια δόντια του. Έπρεπε λοιπόν να τον προσεγγίσει κρυφά από τα πλάγια και να τον δέσει. Έτσι ο Ηρακλής, παρά τις προσδοκίες του Ευρυσθέα, πέτυχε με το τέχνασμά του να οδηγήσει το ζώο στο Φαράγγι της Φολόης στο γεφύρι του Μπερή στο Αντρώνι που είχε φράξει με δίχτυ. Πήρε στους ώμους το ζωντανό αγριογούρουνο και το μετέφερε στις Μυκήνες. Όταν αντίκρισε ο Ευρυσθέας τον Ηρακλή φορτωμένο με τον κάπρο κρύφτηκε σε ένα μεγάλο πίθο. Ο Ηρακλής σαν ανάθημα έστειλε τα δόντια του κάπρου στον Ναό του Απόλλωνος της Κύμης. Ο Ερυμάνθιος κάπρος βρισκόταν στις μετόπες του Ναού του Διός στην Ολυμπία μαζί με τις παραστάσεις των Δώδεκα Άθλων του Ηρακλή. Επίσης τον συναντούμε σε πολλά νομίσματα της Αρκαδίας, της Ηλείας, της Μακεδονίας, της Αιτωλίας, της Φωκίδας και της Σικελίας. Είναι η αλληγορία της οργής της θεάς των δασών Άρτεμης για όσους τα καταστρέφουν. Ο Ηρακλής είναι η προσπάθεια του πολιτισμού να περιορίσει τις καταστροφές των χειμάρρων ποταμών με υδραυλικά έργα (Ερύμανθος, Βιστονίδα, Κωπαΐδα, Τέμπη, Λέρνη, Καλυδωνία, Στυμφαλία, Στρυμόνας κ.τ.λ). Ο Ερυμάνθιος Κάπρος είναι ο ορμητικός ποταμός Ερύμανθος που, όταν κατεβάζει και ξεχειλίζει, προκαλεί μεγάλες πλημμύρες και καταστροφές. Ο «Ηρακλής» όμως, φτιάχνοντας έργα (δέση), τον καθιστά χρήσιμο και αρδεύσιμο. Στην περιοχή, λόγω του δάσους και της βελανιδιάς, από τους αρχαίους χρόνους ήταν ανεπτυγμένη η χοιροτροφία. Για να τιμήσουν τα ζώα είχαν φτιάξει τη Χρυσή Γουρούνα με τα δώδεκα χρυσά γουρουνόπουλα, που πολλοί αρχαιοκάπηλοι ψάχνουν ακόμα να βρουν. Το γουρούνι μέχρι και το 1960 ήταν η κυριότερη τροφή των κατοίκων. Το έσφαζαν την Τσικνοπέμπτη και έτρωγαν όλο τον χρόνο, με την δημιουργία του νόστιμου παστού (τσιγαρίδες). Όταν φυσάει η θύελλα τον χειμώνα στην περιοχή, ακόμη και σήμερα λέγεται ότι «μουγκρίζει ο κάπρος». Χρήστος Καπράλος, Αρκαδικοί θρύλοι. (βιβλίο) Η αρχική έκδοση του λήμματος προέρχεται από την ιστοσελίδα του Κώστα Παπαντωνόπουλου www.antroni.gr.
Μαστραντώνης Αχαΐας

Ο Μαστραντώνης (ή Μαστραντώνη ή και Άνω Μαστραντώνη) είναι χωριό της Αχαΐας στην περιοχή της Τριταίας στην πρώην Επαρχία Πατρών. Βρίσκεται σε υψόμετρο 407 μέτρων και απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα από την Πάτρα. Συνορεύει με τα χωριά Μάνεσι, Σκούρα, Κάτω Μαστραντώνι και Διάσελο (Αβράμι). Κοντά στο χωριό έχουν βρεθεί αρχαίο λατομείο και άλλες αρχαιότητες.

 Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον πρώτο οικιστή που λεγόταν "Μαστραντώνης". Αναφέρεται πρώτη φορά το 1713, ότι αποτελούσε με την Αγία Μαρίνα μία ενορία. Το 1835 εντάχτηκε στον Δήμο Ερυμανθίας και, όταν καταργήθηκε, το 1841 στον τότε δήμο Τριταίας έως το 1912, που αποτέλεσε οικισμό της Κοινότητας Μανεσίου Πατρών. Μεταξύ 1997-2010, με το Πρόγραμμα Καποδίστριας, αποτέλεσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Μανεσίου Πατρών, και από το 2010 κ.εξ., με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μανεσίου. Το 1889 είχε 123 κάτοικους, το 1951 είχε 13 οικογένειες, το 1961 129 κατοίκους και 113 το 1971. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μαστραντώνη. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαστραντώνη Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 08/11/2017.
Μάχη του Καρκάρ

Η Μάχη του Καρκάρ διεξήχθη το 853 π.Χ. στην τοποθεσία της αρχαίας πόλης Καρκάρ που βρίσκεται στην σημερινή βορειοδυτική Συρία, μεταξύ του βασιλιά της Ασσυρίας Σαλμανασέρ Γ΄ και του συνασπισμού γειτονικών βασιλείων της ευρύτερης περιοχής με επικεφαλής τον Ανταντεζέρ (Hadadezer αλλά αναφέρεται και ως Adad-idr) του βασιλείου της Αράμ-Δαμασκού.

 Κατά τον 9ο αιώνα π.Χ. μετά από μια σειρά επιτυχημένων εκστρατειών προς τα ανατολικά ο βασιλιάς της Ασσυρίας Σαλμανασέρ Γ΄ αποφασίζει να στραφεί δυτικά για να επεκτείνει τα σύνορα της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας. Ακολουθεί τον ποταμό Ευφράτη προς τις πηγές του και φθάνει στο σημερινό Χαλέπι. Κάμπτει την αντίσταση τοπικών βασιλέων και συνεχίζει νότια. Στις όχθες του ποταμού Ορόντη στην στρατηγική θέση της αρχαίας πόλης Καρκάρ αντιμετώπισε τον συνασπισμό των 12 βασιλέων (όπως αυτός έμεινε στην ιστορία) . Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα σε έναν από τους δύο μονόλιθους της πόλης Kurkh, οι οποίοι είναι γνωστοί με την ονομασία Kurkh Monoliths και φυλάσονται στο βρετανικό μουσείο, ο συνασπισμός στο πεδίο της μάχης παρέταξε τα εξής στρατεύματα: Ο ίδιος ο βασιλιάς Ανταντεζέρ παρέταξε 1.200 άμαξες, 1.200 ιππείς και 20.000 στρατιώτες. Ο βασιλιάς της Χάμα διέθεσε 700 άρματα, 700 ιππείς και 10.000 στρατιώτες. Ο βασιλιάς Αχαάβ του Ισραήλ έστειλε 2.000 άμαξες και 10.000 στρατιώτες. Το Βασίλειο της Κιλικίας έστειλε 500 στρατιώτες. Από την γη της Παμφηλίας παρουσιάστηκαν 1.000 στρατιώτες. Από την γη της πόλης Άρκα παρουσιάστηκαν 10 άρματα και 10.000 στρατιώτες. Ο βασιλιάς της πόλης του Αρουάντ έστειλε 200 στρατιώτες. Από την περιοχή της Οροσειράς του Λιβάνου παρουσιάστηκαν 200 στρατιώτες. Από την Συριακή παράκτια οροσειρά παρουσιάστηκε αδιευκρίνιστος αριθμός στρατιωτών. Ο βασιλιάς «Gindibu» της Αραβίας έστειλε 1000 καμήλες . Ο βασιλιάς των Αμμωνιτών έστειλε 100 στρατιώτες.Ο Σαλμανασέρ Γ παρέταξε στο πεδίο της μάχης 35 χιλιάδες στρατιώτες αποτελούμενους από 20.000 πεζούς, 12000 ιππείς και από 1200 άρματα. Το αποτέλεσμα της μάχης κρίνεται αβέβαιο. Για ένα περίπου έτος καθυστέρησε η κάθοδος των Ασσυρίων στις δυτικές περιοχές αλλά στην ουσία ο Σαλμανασέρ Γ΄ άνοιξε τον δρόμο για τον μετέπειτα Ασσύριο αυτοκράτορα Σαργών Β΄ ο οποίος ολοκλήρωσε την κατάληψη των βασιλείων. Πληροφορίες για τον Σαλμανασέρ Γ΄ έχουμε από επιγραφές που έχουν χαραχθεί σε μονόλιθους. Για τον ίδιο υπάρχει ο οβελίσκος Μελανός Οβελίσκος του Σαλμανεσέρ Γ', ενώ για την μάχη του Καρκάρ έχουμε πηγές σε έναν από τους δυο μονόλιθους της πόλης Kurkh. Οι αναφορές για την νικητήρια έκβαση της μάχης υπέρ των Ασσυρίων που υπάρχουν στους μονόλιθους φανερώνουν την υπέρμετρη περηφάνια του Σαλμανασέρ Γ΄ (προφανώς έγιναν με υπόδειξη του ίδιου) και την ανάγκη του να εμφανιστεί σαν νικητής . Περιγράφεται χαρακτηριστικά ότι το χρώμα των νερών του ποταμού Ορόντη έγινε κόκκινο από το αίμα των εχθρών του αυτοκράτορα..
Λουίς Αργεντίνο Παλάου

Ο Λουίς Αργεντίνο Παλάου (γενν. 11 Σεπτεμβρίου 1896, Μπουένος Άιρες - 8 Φεβρουαρίου 1971) ήταν Αργεντίνος σκακιστής, ο οποίος απέσπασε τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM), το 1965.

 Άρχισε ασχολείται με το σκάκι το 1916 και εντάχθηκε στον σκακιστικό σύλλογο Buenos Aires Chess Circle. Το 1919 ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία και το 1921 συμμετείχε στην πρώτη εθνική διοργάνωση (8η). 1923/1924: Στο πρώτο μεγάλο τουρνουά που διοργάνωσε η Ομοσπονδία της Αργεντινής, ισοβάθμισε στη 2η θέση με τους Ρομπέρτο Γκράου και Φερνάντεζ Κορία (παραμένοντας 4ος μετά από τάι μπρέικ), 1924: Συμμετοχή στο πρώτο Τουρνουά Εθνών στο Παρίσι, όπου προκρίθηκε στον τελικό. Εκεί, κατέλαβε στην έβδομη θέση. 1925: Στο καλύτερο επίτευγμά του κέρδισε το Δεύτερο Τουρνουά Νότιας Αμερικής που πραγματοποιήθηκε στο Μοντεβιδέο, μπροστά από τους Γκράου και Νταμιάν Ρέκα. 1928και ήταν δεύτερος στο Τρίτο Τουρνουά Νότιας Αμερικής που πραγματοποιήθηκε στο Μαρ ντελ Πλάτα (τουρνουά που κέρδισε ο Ρομπέρτο Γκράου). 1935: Μετά από μερικά χρόνια αδράνειας, συμμετείχε στο Τουρνουά Νότιας Αμερικής του Μπουένος Άιρες και κατετάγη τρίτος πίσω από τον Λουίς Πιατσίνι και τον Ισαΐας Πλέσι. Στη συνέχεια, συνέχισε να συμμετέχει σε τουρνουά, δίνοντας όμως μεγαλύτερη σημασία στο πρόσωπό του ως δημοσιογράφος. Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Συμμετείχε εκπροσωπώντας την Αργεντινή σε δύο σκακιστικές Ολυμπιάδες: Στις Ολυμπιάδες του Λονδίνου και της Χάγης, ήταν το μέλος της ομάδας που συγκέντρωσε το υψηλότερο ποσοστό πόντων. Δεδομένου του μετέπειτα ενδιαφέροντός του για το σκάκι δι΄ αλληλογραφίας, έγινε πρόεδρος της Liga Argentina de Ajedrez por Correspondencia (Αργεντινικής Λέσχης του σκακιού δι' αλληλογραφίας). Το 1965 αναγνωρίστηκε με τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM). Palau - Te Kolsté, Λονδίνο, 1927 - Βραβείο Ομορφιάς. 1. Nf3 Nf6 2. d4 g6 3. Nc3 d5 4. Bf4 Nh5 5. Be5 f6 6. Bg3 Nxg3 7. hxg3 c6 8. e3 Bg7 9. Bd3 e5 10. Rxh7 Kf7 11. Bxg6+ Kxg6 12. Nxe5+ fxe5 13. Qh5+ Kf6 14. Qxe5+ Kf7 15. Qxg7+ 1-0. Μαζί με τον Γκράου διετέλεσε διευθυντής του μηνιαίου περιοδικού El Ajedrez Americano (Αμερικανικό Σκάκι), το οποίο εκδιδόταν από το 1934. Αργότερα ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα La Prensa και, από το 1953 μέχρι τον θάνατό του, ήταν διευθυντής του σκακιστικού περιοδικού της Editorial Sopena. Ο Παλάου συνέγραψε τα ακόλουθα βιβλία για το σκάκι: Συνδυασμοί και παγίδες στα ανοίγματα, Editorial Grabo, Μπουένος Άιρες, έτος 1929. Σκακιστικά κοσμήματα, Editorial Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1946. Η ιδιοφυΐα του σκακιού: Πωλ Μόρφυ, Editorial Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1955. Συνδυαστικές ασκήσεις με λαμπρές καταλήξεις, Editorial Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1958. Το εξαιρετικό σκάκι του Μιχαήλ Ταλ, εκδοτικός οίκος Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1960. Τουρνουά Μπλεντ 1961, εκδοτικός οίκος Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1961. Τιγκράν Πετροσιάν: Παγκόσμιος Πρωταθλητής στο Σκάκι, Editorial Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1963. Σύγχρονες τακτικές και λεπτότητες στα ανοίγματα, Editorial Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1970. Πλήρης πραγματεία για τα ανοίγματα, Εκδοτική Sopena Argentina, Μπουένος Άιρες, έτος 1953. Τόμος I, II, III, IV.
Έλληνες Νοτιοαφρικανοί

Οι Έλληνες Νοτιοαφρικανοί είναι νοτιοαφρικανοί ελληνικής καταγωγής από την Ελλάδα και την Κύπρο. Σύμφωνα με διάφορους έλληνες ηγέτες στη Νότια Αφρική, ο ελληνικός πληθυσμός γενικά εκτιμάται στα 138.000 άτομα στη 2018

 Γεώργιος Μπήζος - εισαγγελέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ντιμίτρι Κατρακήλης - Παίκτης ράγκμπι για τους Χάρλεκινς Στάνλεϊ Χριστοδούλου - διεθνής διαιτητής πυγμαχίας Ιβάν Γαζίδης - Διευθύνων σύμβουλος της Άρσεναλ Γιώργος Κουμανταράκης - πρώην ποδοσφαιριστής Νικ Πόθας - πρώην επαγγελματίας παίκτης του κρίκετ Αναστασία Τσίχλα - εκτελεστικό μέλος του ποδοσφαίρου Δημήτρης Τσαφέντας - Ελληνοαφρικάνος κομμουνιστής, δολοφόνος του νοτιοαφρικάνου πρωθυπουργού Χέντρικ Φέρβερντ, Αρχιτέκτονας του "Απαρτχάιντ" Ιωάννης Παπακώστας (1868 - 1932), επίσης γνωστός ως Ιωάννης Παπακώστας ήταν Έλληνας επαναστάτης και βετεράνος του Δευτέρου Πολέμου των Μπόερς Ξεν Μπαλάσκας (1910 – 1994) - παίκτης του κρίκετ Στέλιος Σαβάντε - Ηθοποιός, παραγωγός και σεναριογράφος Πένυ Σιόπη - καλλιτέχνης Ανγκελίκ Ρόκας - Ηθοποιός και θεατρολόγος, πρωτοπόρος των πολυφυλετικών παραστάσεων στο Λονδίνο Παναγιώτης Ρέτσος - Ποδοσφαιριστής Δέσποινα Ντον-Γουόχοπ - Επικεφαλής των Οικονομικών, λιανικής στη Landsec, εταιρεία εισηγμένη στον FTSE 100. Mantaris, E.A. (1999). «The Greeks in South Africa». Στο: Clogg, Richard. The Greek Diaspora in the Twentieth Century. Basingstoke: Palgrave Macmillan. σελίδες 120–136. ISBN 9780333600474. Οι έλληνες στη Νότια Αφρική για AusGreekNet.com Ελληνικής Κοινότητας του Κέιπ Τάουν
Ο κίτρινος σκύλος

Ο κίτρινος σκύλος (γαλλικός τίτλος: Le Chien jaune) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του Ζωρζ Σιμενόν που γράφτηκε τον Μάρτιο του 1931 και δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1931. Είναι ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα του Σιμενόν στα οποία την υπόθεση εξιχνιάζει ο επιθεωρητής Μαιγκρέ.

 Στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Κονκαρνώ, μικρή παραθαλάσσια πόλη στη Βρετάνη, μυστηριώδη γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργούν αναταραχή. Αρχικά, μια απόπειρα δολοφονίας της οποίας το θύμα είναι ο έμπορος κρασιού αξιότιμος κ. Μοσταγκιέν, τον οποίο, αφού πέρασε τη βραδιά του παίζοντας χαρτιά με φίλους του στο μπαρ του ξενοδοχείου Αντμιράλ και επιστρέφει στο σπίτι του, τον πυροβόλησαν στο στομάχι μέσα από ένα ακατοίκητο σπίτι. Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ, ο οποίος βρίσκεται αποσπασμένος στη Ρεν, καλείται από τον Δήμαρχο να εξιχνιάσει το έγκλημα και εγκαθίσταται στο ξενοδοχείο. Η μοίρα φαίνεται να χτυπά τους φίλους του κ. Μοσταγκιέν, γιατί, δύο μέρες μετά την άφιξη του Μαιγκρέ, ένας από τους τακτικούς θαμώνες του μπαρ, ο συνταξιούχος δημοσιογράφος Ζαν Σερβιέρ, εξαφανίζεται και το αυτοκίνητό του βρίσκεται στην περιοχή, το μπροστινό κάθισμα φέρει ίχνη αίματος. Έπειτα, σειρά έχει ο κ. Λε Πομερέ, ο οποίος πεθαίνει δηλητηριασμένος. Τον τέταρτο της παρέας, τον κ. Μισού, γιατρό που δεν ασκεί το επάγγελμα και ασχολείται με ακίνητα, ο Μαιγκρέ τον συλλαμβάνει για να τον προστατεύσει.Τα γεγονότα προσελκύουν πλήθος δημοσιογράφων, ειδικά από όταν η τοπική εφημερίδα δημοσίευσε ένα άρθρο που ανακοίνωνε την εμφάνιση ενός αδέσποτου σκύλου με κίτρινο τρίχωμα και κοκαλιάρικα πόδια, που εμφανίστηκε το βράδυ της πρώτης επίθεσης και που ανήκει, χωρίς καμία αμφιβολία, στον δολοφόνο.Οι επιθέσεις συνεχίζονται: ένας τελωνειακός πυροβολείται στο πόδι. Τα στοιχεία οδηγούν σε έναν γιγαντόσωμο αλήτη, ο οποίος συλλαμβάνεται. Η Έμμα, η μυστηριώδης σερβιτόρα του ξενοδοχείου και ο παράξενος κίτρινος σκύλος, συμβολικό μοτίβο του μυστηριώδους φόβου που πλανάται στη μικρή πόλη, κινούν το ενδιαφέρον του επιθεωρητή Μαιγκρέ, που κάθεται μέσα στο μπαρ του ξενοδοχείου, καπνίζοντας την πίπα του και κοιτάζοντας την καταιγίδα και τον άνεμο που λυσσομανά στην προκυμαία του Κονκαρνώ, και βυθίζεται στις προσωπικές ιστορίες των θαμώνων. Έτσι ο Μαιγκρέ, η μέθοδος του οποίου βασίζεται στη διαίσθηση, σε αντίθεση με τον νεαρό συνάδελφό του που ενδιαφέρεται για «επιστημονικές» μεθόδους και δυσφορεί για την αδράνεια του συναδέλφου του, ανακαλύπτει μια παλιά και ξεχασμένη υπόθεση λαθρεμπορίου και μια προδοσία, στοιχεία μέσα από τα οποία οδηγείται στη διαλεύκανση του μυστηρίου. Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί με τίτλο Ο Κίτρινος Σκύλος σε ταινία για τον κινηματογράφο το 1932 σε σκηνοθεσία Ζαν Ταρίντ και δύο φορές για τη γαλλική τηλεοπτική σειρά Οι έρευνες του επιθεωρητή Μαιγκρέ, το 1968 και το 1988. Ο κίτρινος σκύλος, μετάφραση Ιωάννας Α. Τροπαιάτη, εκδόσεις Πεχλιβανίδη, 1958. Ο κίτρινος σκύλος, Οικογενειακός θησαυρός. Εβδομαδιαίο περιοδικό ποικίλης ύλης, τχ. 608, Μάιος 1979. Ο κίτρινος σκύλος, μετάφραση Αργυρώς Μακάρωφ, εκδόσεις Άγρα, 2004.
Αόστα

Η Αόστα (ιταλικά: Aosta, γαλλικά: Aoste), μερικές φορές αναφερόμενη στα ελληνικά και ως "Αόστη", είναι πόλη της Ιταλίας στις Ιταλικές Άλπεις στην περιφέρεια κοιλάδα της Αόστα, 110 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά του Τορίνο. Κοντά στην πόλη βρίσκεται η είσοδος της σήραγγας του Λευκού όρους (Mont Blanc).

 Η Αόστα ιδρύθηκε στους ιστορικούς χρόνους, αργότερα πέρασε στη Λιγουρία και το 25 π.Χ. έγινε πόλη της ρωμαϊκής αποικίας της Praetoria Augusta. Μετά το 11 π.Χ. η Αόστα έγινε πρωτεύουσα των Γκρίζων Άλπεων (Alpes Graies), επαρχίας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη κατακτήθηκε από τους Βουργουνδούς, τους Οστρογότθους και τους Βυζαντινούς. Ύστερα από το 888 ήταν μέρος του Βασιλείου της Ιταλίας. Το 10ο αιώνα η Αόστα έγινε μέρος του Βασιλείου της Βουργουνδίας. Μετά την πτώση της τελευταίας στο 1032 πέρασε στα εδάφη του Οίκου της Σαβοΐας. Μετά τη δημιουργία της κομητείας της Σαβοΐας, με πρωτεύουσα το Σαμπερί (Chambéry), η Αόστα ακολούθησε την ιστορία της κομητείας, μετέπειτα πέρασε στο Βασίλειο της Σαρδηνίας και τέλος, σήμερα, στην ενιαία Ιταλία. Όταν ανήκε ακόμα στον Οίκο της Σαβοΐας στην Αόστα είχε χορηγηθεί ένα ειδικό καθεστώς που διατηρείται και μετά το 1948, όταν ανακηρύχθηκε η σύγχρονη Ιταλική Δημοκρατία. Φράνκο Λοβινιάνα (1957) επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα Τα κύρια μνημεία της πόλης είναι: Η αψίδα του Αυγούστου, που χτίστηκε στα 35 π.Χ. για να γιορταστεί η νίκη των ρωμαϊκών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του Προξένου Varo Murene. Η Porta Praetoria (1ος αιώνας μ.Χ.), η ανατολική πύλη των τειχών της πόλης που έχει διατηρήσει την αρχική της μορφή, εκτός από την επένδυση με μάρμαρο. Το ρωμαϊκό θέατρο, από το οποίο σήμερα διασώζεται η νότια πρόσοψη, χρονολογείται στα τέλη της βασιλείας του αυτοκράτορα Αυγούστου και η χωρητικότητα του είναι 4.000 θεατές. Σε κοντινό σημείο βρισκόταν το αμφιθέατρο, χτισμένο από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Ο καθεδρικός ναός της Αόστα, χτισμένος τον 4ο αιώνα, αντικαταστάθηκε στον 11ο αιώνα με νεότερο και είναι αφιερωμένος στην Παναγία. Ο ναός Sant' Orso σε ρωμανικό και γοτθικό ρυθμό. Το κολέγιο Saint-Bénin, που χτίστηκε γύρω στο 1000 από Βενεδικτίνους. Επίσης διασώζονται σε καλή κατάσταση πολλοί πύργοι από το ρωμαϊκό τείχος της πόλης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aosta στο Wikimedia Commons
Γιόχαν Καρλ Φούλροτ

Ο Γιόχαν Κάρλ Φούλροτ (γερμ. Johann Carl Fuhlrott) (* 31 Δεκεμβρίου 1803 στο Λάινεφέλντε; † 17 Οκτωβρίου 1877 στο Έλμπερφελντ, σήμερα συνοικία του Βούπερταλ) ήταν Γερμανός φυσιοδίφης.

 Έμεινε ορφανός σε παιδική ηλικία 10 ετών, όταν ο πατέρας του, Γιοχάνες Φίλιππ Φούλροτ, ταβερνιάρης στο επάγγελμα, και η μητέρα του Μαρία Μαγκνταλένα Φούλροτ, το γένος Νούσμπάουμ πέθαναν. Την ανατροφή του ανέλαβε ο θείος του και κληρικός της καθολικής εκκλησίας, Κάρλ Μπέρναρντ Φούλροτ († 1839) στο Σόιλινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1835 την Γιοζέφα Αμάλια Κέλλνερ (1812-1850), με την οποία απέκτησε έξι παιδιά. Ο Φούλροτ ξεκίνησε τις σπουδές του το 1824. Αρχικά παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας για να συνεχίσει με μαθήματα θετικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Ιδιαίτερα παρακολούθησε Παλαιοντολογία και Ζωολογία με τον καθηγητή Γκέοργκ Άουγκουστ Γκόλντφους, Ορυκτολογία με τον καθηγητή Γιόχαν Γιάκοπ Νέγγερατ και Βοτανική με τον Κρίστιαν Γκόττφριντ Νέες φον Έζενμπεκ. Τελείωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Μύνστερ λαμβάνοντας κρατικό δίπλωμα. Το 1835 έκανε διδακτορικό στο πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν και έλαβε τον διδακτορικό τίτλο του Dr. phil.. Μετά τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται ως καθηγητής Γυμνασίου στο Χάιλιγκενστάτ και από το 1830 και μετά ήταν καθηγητής στο Ρεάλσούλε στο Έλμπερφελντ. Το 1835 κατέλαβε την έδρα του καθηγητή Φυσικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν. Επίσης, ήταν Καθηγητής και αναπληρωτής Διευθυντής στο Όμπερρεάλσούλε στο Έλμπερφελντ, που σήμερα προς τιμή του φέρει το όνομά του, αφού το 1986 ονομάστηκε Κάρλ-Φούλροτ-Γκυμνάζιουμ. Ο Φούλροτ το 1856 εξέταζε έναν σωρό οστών που ανακαλύφθηκαν στην τοποθεσία Νεάντερταλ κοντά στο Ντύσελντορφ. Ο ιδιοκτήτης ενός λατομείου είχε βρει τα οστά και τα παρέδωσε στον Φούλροτ, ο οποίος περιέγραψε τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά τους. Το κρανίο, π.χ., είχε χοντρά εξογκώματα στα υπερόφρια τόξα, ενώ και τα άλλα οστά είχαν χοντρές ραβδώσεις, ένδειξη ότι στήριζαν ισχυρούς μύες. Ο Φούλροτ αμέσως εξέφρασε την άποψη ότι τα οστά αυτά ανήκαν σε απολιθωμένο σκελετό προϊστορικού ανθρώπου. Την εποχή εκείνη η θεωρία της εξέλιξης ήταν ακόμα άγνωστη, αφού ο Δαρβίνος δημοσίευσε το σύγγραμμά του περί της καταγωγής των ειδών δύο χρόνια αργότερα. Έτσι, το 1857, όταν πρωτοπαρουσίασε το πόρισμά του, οι συνάδελφοι του Φούλροτ δεν το αποδέχτηκαν και τον κορόιδεψαν για την άποψή του αυτή, τόσο που ο Φούλροτ εκφράστηκε με μεγάλη απογοήτευση για την στάση τους αυτή. Κατοπινές αναλύσεις, όμως, οστών του ίδιου τύπου επαλήθευσαν την άποψή του και ο προϊστορικός αυτός άνθρωπος ονομάστηκε σύμφωνα με τον τόπο της ανακάλυψής του ως άνθρωπος του Νεάντερταλ, ενώ ο Φούλροτ καθιερώθηκε ως πρωτοπόρος της παλαιοανθρωπολογίας. Ένα από τα κυριότερα έργα του είναι το Der fossile Mensch aus dem Neandertal … (1865). Προς τιμήν του, πολλά σχολεία και μουσεία έχουν πάρει το όνομά του: Το Μουσείο Φούλροτ (γερμ. Fuhlrott-Museum, Φούλροτ-Μουζέουμ) στο Βούπερταλ, Σχολεία στο Βούπερταλ, στο Λάινεφέλντεν και στο ΈρκρατΣτην πόλη που γεννήθηκε υπάρχει μνημείο, που βρίσκεται στον ομώνυμο δρόμο. Landschaftsverband Rheinland: Johann Carl Fuhlrott, Pionier und Pädagoge der Naturgeschichte (γερμ.)
Νοτιοανατολική Ευρώπη

Η Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι γεωγραφικός όρος που αναφέρεται σε τμήμα της Ευρώπης, το οποίο που αποτελείται κυρίως από χώρες της βαλκανικής χερσονήσου. Κυρίαρχα κράτη τα οποία περιλαμβάνονται στη νοτιοανατολική Ευρώπη, είναι: η Αλβανία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Βουλγαρία, η Κροατία, η Ελλάδα, τη Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο, η Ρουμανία, η Σερβία, καθώς και ενίοτε η Τουρκία, η Ιταλία, η Σλοβενία, η Μολδαβία και η Κύπρος. Αυτά τα όρια ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας ιστορικών συγκυριών που οφείλονται στις πολιτικές, οικονομικές, ιστορικές, κοινωνικές, πολιτισμικές και γεωγραφικές εκτιμήσεις του εκάστοτε παρατηρητή και ως τέτοιες αμφισβητούνται ενίοτε περιορισμένα ή και ευρέως. Προφανώς, κάποιες χώρες της εν λόγω περιοχής σε άλλα γεωγραφικά μοντέλα λογίζονται (και) ως μέρη της Νότιας (π.χ. Ελλάδα) ή ακόμη και της Ανατολικής (π.χ. Ρουμανία) και για πιο συγκεκριμένα τμήματα της Κεντρικής Ευρώπης (π.χ. Σλοβενία), ενώ αρκετές αποτελούν και μεσογειακά κράτη.

 Η πρώτη γνωστή χρήση του όρου «Νοτιοανατολική Ευρώπη» έγινε από τον Αυστριακό ερευνητή Γιόχαν Γκέοργκ φον Χαν (1811–1869) ως ευρύτερος όρος του παραδοσιακού «Βαλκάνια». Το βαλκανικό μοντέλο όπως μαρτυρά και η ονομασία του βασίζεται στη φυσική οριοθέτηση της βαλκανικής χερσονήσου. Οι χώρες που ανήκουν βάσει αυτού του μοντέλου αποκλειστικά στα Βαλκάνια είναι: Αλβανία, Κόσοβο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Βόρεια Μακεδονία και Μαυροβούνιο. Οι χώρες που ανήκουν επί το πλείστον ή τουλάχιστον τμηματικά σε αυτή τη γεωγραφικά προσδιορισμένη περιοχή είναι: Κροατία, Ελλάδα, Ιταλία, Ρουμανία, Σερβία, Σλοβενία και Τουρκία Ευρώπη Νότια Ευρώπη Ανατολική Ευρώπη Βαλκάνια Ανατολική Θράκη Ιταλική χερσόνησος «Southeast Europe». southeast-europe.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 1 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016. «Southeastern Europe». Brill Academics. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016. «Southeast -Europe: People and Culture». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2011. Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2016.
Αλμυρός Αργολίδας

Ο Αλμυρός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σκαφιδακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λέρνας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άργους του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Αλμυρός είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στις δυτικές ακτές του Αργολικού κόλπου, πάνω στην επαρχιακή οδό Νέας Κίου-Μύλων, λίγο βορειότερα από τους Μύλους και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 9 χλμ. περίπου Δ. του Ναυπλίου. Ο οικισμός είναι απο τους πιο μικρούς στην Αργολίδα σε πληθυσμό και ιστορικά έχει παρουσιάσει πολύ μεγάλες μεταβολές. Το 1991 και το 2001 καταγράφηκαν πολύ μεγάλες αυξήσεις ενώ το 2011 μεγάλη μείωση. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκαφιδακίου του νομού Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκαφιδακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέρνας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λέρνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους-Μυκηνών. Ο ναός του Αγίου Εφραίμ στο βορειοκεντρικό τμήμα του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Άννας, βόρεια του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth buk.gr eetaa.gr
Χαρακτήρας διαφυγής

Στην επιστήμη των υπολογιστών και στις τηλεπικοινωνίες καλούμε χαρακτήρα διαφυγής έναν μόνο χαρακτήρα ο οποίος σε μια ακολουθία χαρακτήρων σηματοδοτεί ότι οι χαρακτήρες που ακολουθούν λαμβάνουν διαφορετική ερμηνεία. Ο όρος ακολουθία διαφυγής αναφέρεται σε έναν χαρακτήρα διαφυγής και στους ακόλουθους χαρακτήρες ή χαρακτήρα που αλλάζει η ερμηνεία τους.

 Στο sh, ο χαρακτήρας * είναι ένας χαρακτήρας μπαλαντέρ, που επεκτείνεται με globbing. Μόνος του επεκτείνεται στα ονόματα όλων των αρχείων στον τρέχοντα κατάλογο. Έτσι για να αναφερθείς κυριολεκτικά σε ένα π.χ. αρχείο με το όνομα * θα έπρεπε να πεις το κέλυφος να μην ερμηνεύσει το σύμβολο αστερίσκος με αυτόν τον τρόπο, κάτι το οποίο το κάνεις με το παραθέσεις πριν από αυτον τον χαρακτήρα της αντιπλαγίας (backslash) (\) -- αυτή διαφεύγει τον χαρακτήρα * : Σύγκρινε Πολλές μοντέρνες γλώσσες προγραμματισμού καθορίζουν τον χαρακτήτα των διπλών εισαγαγικών (") σαν οριοθέτη για μια κυριολεκτική συμβολοσειρά . Ο χαρακτήρας διαφυγής αντιπλαγία παρέχει έναν τρόπο να παραθέσουμε διπλά εισαγωγικά μέσα σε μια κυριολεκτική συμβολοσειρά. Για παράδειγμα ο ακόλουθος κώδικας στην Perl: παράγει συντακτικό λάθος ενώ ο κώδικας: παράγει την ζητούμενη έξοδο. Μερικές γλώσσες προγραμματισμού παρέχουν επίσης και άλλους τρόπους για να εμποδίσουν τέτοια λάθη χωρίς να χρειάζεται χαρακτήρας διαφυγής. (δες π.χ σύγκρουση οριοθέτη). Σε αλφαβητικά σχήματα ή σχήματα κωδικοποίησης, ένας ειδικά σημειωμένος χαρακτήρας, η εμφάνιση του οποίου στα δεδομένα σημαίνει ότι ένας ή περισσότεροι από τους χαρακτήρες που ακολουθούν είναι από διαφορετικό κώδικα χαρακτήρων, δηλαδή έχουν διαφορετικό από το συνηθισμένο νόημα . Σε μια ακολουθία χαρακτήρων που ελέγχουν κείμενο, ένας χαρακτήρας ελέγχου που υποδηλώνει την αρχή της ακολουθίας και το τέλος οποιουδήποτε κειμένου που προηγούνταν. Αυτό χρησιμοποιείται και στον έλεγχο των τερματικών κειμένου και εκτυπωτών. (δες ακολουθία διαφυγής). Στην κωδικοποίηση χαρακτήρων ASCII, ο χαρακτήρας ESC με δεκαδικό κώδικα 27 και δεκαεξαδικό κώδικα 1B.Μια πρώιμη αναφορά σε αυτόν τον όρο βρίσκουμε σε τεχνικές εκθέσεις της IBM του Bob Bemer Το πλήκτρο διαφυγής(Escape) βρίσκεται συνήθως στα στάνταρ πληκτρολόγια των προσωπικών Η/Υ. Αλλά δεν υπάρχει συνήθως σε υπολογιστές χειρός και άλλες συσκευές που δεν εχουν σχεδιαστεί κυρίως για ASCII επικοινωνίες. That Powerful ESCAPE Character -- Key and Sequences - Bob Bemer Escape sequences and characters in Java, C, C++, VB, Python and other languages Αρχειοθετήθηκε 2008-04-15 στο Wayback Machine. Esc πλήκτρο Ακολουθία διαφυγής ANSI κώδικας διαφυγής Οριοθέτης Μεταχαρακτήρας
Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ

Η Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύττελ-Μπέβερν (Juliana Maria von Braunschweig-Wolfenbüttel-Bevern, 4 Σεπτεμβρίου 1729 - 10 Οκτωβρίου 1796) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας.

 Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1729 στο Βολφενμπύττελ και ήταν κόρη του Φερδινάνδου Αλβέρτου Β΄ του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύττελ και της Αντουανέττας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Η Ιουλιάνα Μαρία έλαβε απλή, αλλά πολύ αυστηρή ανατροφή. Στις 8 Ιουλίου 1752 παντρεύτηκε τον χήρο Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας στο Παλάτι Φρέντερικσμποργκ. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο: τον Φρειδερίκο (1753 - 1805), Διάδοχο Πρίγκιπα της Δανίας και Νορβηγίας. Παντρεύτηκε τη Σοφία Φρειδερίκη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Απέκτησαν 7 παιδιά (3 θνησιγενή).Η Ιουλιάνα Μαρία ήταν όμορφη και λογική, αλλά ο γάμος τους δεν είχε θετική απήχηση στη Δανία, όπου θεωρήθηκε ότι έγινε πολύ νωρίς μετά τον θάνατο της δημοφιλούς προκατόχου της, Λουίζας, και ήταν ένα δύσκολο έργο να την αντικαταστήσει. Είχε αρκετά θετά παιδιά από τον πρώτο γάμο του Φρειδερίκου, αλλά δεν είχε καμία επιρροή στην ανατροφή τους. Ως βασίλισσα η Ιουλιάνα Μαρία έζησε μια ήσυχη και συγκρατημένη ζωή και δεν ασχολούνταν με τις πολιτικές υποθέσεις. Το 1766 ο Φρειδερίκος πέθανε και η Ιουλιάνα Μαρία έμεινε χήρα. Ο θετός γιος της, Χριστιανός Ζ΄, προσπάθησε να διατηρήσει τις σχέσεις μαζί της και στη σύζυγό του, Καρολίνα Ματθίλδη της Μεγάλης Βρετανίας δεν άρεσε αυτό. Ως εκ τούτου δεν ήταν σχεδόν ποτέ προσκεκλημένη στο βασιλικό τραπέζι, ούτε δεχόταν επίσκεψη από τον Βασιλιά και τη Βασίλισσα πολύ συχνά. Απεβίωσε στις 10 Οκτωβρίου 1796 στο Παλάτι Φρέντενσμποργκ σε ηλικία 67 ετών. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ρόσκιλε. Παντρεύτηκε το 1752 τον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνο: Φρειδερίκος 1753-1805, Διάδοχο Πρίγκιπα της Δανίας και Νορβηγίας. 4 Σεπτεμβρίου 1729 - 8 Ιουλίου 1752: Η Βασιλική Υψηλότητα Δούκισσα Ιουλιάνα Μαρία του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ 8 Ιουλίου 1752 - 13/14 Ιανουαρίου 1766: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας 13/14 Ιανουαρίου 1766 - 10 Οκτωβρίου 1796: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Δανίας και της Νορβηγίας Henrikson, Alf (1989). Dansk historia (στα Swedish). (Danish history). Stockholm: Bonnier. O Feldbæk (forf.)· O Olsen (red.) (1990). Gyldendal og Politikens Danmarkshistorie - Den lange fred : 1700-1800 (στα Danish) (9 έκδοση). Copenhagen: Gyldendal. Tetzlaff, Marie· Seeberg, Ann-Mari (1998). Katarina den stora. Stockholm: Natur & Kultur. Heiberg, Steffen (2000). Danske dronninger i tusind år. Copenhagen: Gyldendal. Bricka, Carl Frederik. «Juliane Luise Amalie». Dansk biografisk Lexikon, digital version (στα Danish). 1887-1905 (VIII έκδοση). Copenhagen: Projekt Runeberg. σελ. 611. Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2016. «Juliane Marie (1729 - 1796)». Dansk Kvindebiografisk Leksikon (στα Danish). KVINFO (Danish Centre for Gender, Equality and Diversity). Ανακτήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2016. Queen Juliane Marie at the website of the Royal Danish Collection at Rosenborg Castle