IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καφέ Λα Κουπόλ

Το Καφέ Λα Κουπόλ (La Coupole) είναι ένα από τα πιο ιστορικά και παραδοσιακά καφενεία και μπρασερί στο Παρίσι και από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης συγγραφέων και καλλιτεχνών. Βρίσκεται στο Μπουλβάρ του Μονπαρνάς (102, Blvd du Montparnasse) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Σηκουάνα, πολύ κοντά και σε άλλα «φιλολογικά» καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας (Μετρό: Vavin).

 Το Καφέ Λα Κουπόλ ιδρύθηκε στα τέλη του έτους 1927 και ήταν από την ίδρυσή του σημείο συνάντησης της πνευματικής ελίτ του Παρισιού. Η μεγαλοπρεπής τραπεζαρία σε ρυθμό Αρ Ντεκό, με τα 500 καθίσματα, στηρίζεται σε 12 κολόνες, που είχαν ζωγραφιστεί από μαθητές του Ανρί Ματίς και του Φερνάν Λεζέ. Οι 33 κολόνες της τεράστιας αίθουσάς του, ζωγραφισμένη η καθεμία κι από ένα καλλιτέχνη στα τέλη της δεκαετίας του 1920, διατηρήθηκαν ανέπαφες, ως ιστορικό ορόσημο, και μετά την ανακαίνιση του 1988. Το Καφέ Λα Κουπόλ υπήρξε προσφιλής χώρος συγκέντρωσης των Ρώσων εμιγκρέδων, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Λέον Τρότσκι και ο Ιγκόρ Στραβίνσκι. Στα 1928, ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, 1897 – 1982) συνάντησε εδώ για πρώτη φορά την ρωσικής καταγωγής μυθιστοριογράφο Έλσα Τριολέ (Elsa Triolet, 1896 – 1970) και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένα φλογερό ερωτικό ρομάντζο. Άλλες διασημότητες, που υπήρξαν τακτικοί θαμώνες στο Καφέ Λα Κουπόλ, περιλαμβάνονται ο «πατριάρχης» του υπαρξισμού Ζαν–Πωλ Σαρτρ με τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μπωβουάρ, ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Σάμουελ Μπέκετ, ο Γάλλος δραματουργός Αντονέν Αρτώ, ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Λατινοαμερικανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», καθώς και ο Άγγλος συγγραφέας Λώρενς Ντάρελ, γνωστός για το «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» του. Ο τελευταίος αποκαλούσε τον εαυτό του, μαζί και με τον Χένρυ Μίλλερ και την Αναΐς Νιν, «οι τρεις σωματοφύλακες της Κουπόλ». Τακτικοί επίσης θαμώνες ήταν η Ζοζεφίν Μπέικερ, ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζαν Κοκτώ, η Φρανσουάζ Σαγκάν, η Εντίτ Πιάφ, ο Ρόμαν Πολάνσκι και στη δεκαετία του 1960 ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος Γουίλιαμ Στάιρον (William Styron, γεν. 1925), συγγραφέας του διάσημου μυθιστορήματος «Εκλογή της Σόφι» (Sophie’s Choice, 1979). Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 39 – 40 La Coupole, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. "ΠΑΡΙΣΙ" (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 178 “Λα Κουπόλ” & 142 "Τα πιο διάσημα καφενεία του Παρισιού", Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998.
Αμαλία στη Βαυαρία

Η Αμαλία (γερμ. Amalie in Bayern, 24 Δεκεμβρίου 1865 - 26 Μαΐου 1912) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα εν Βαυαρία και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ούραχ.

 Η Αμαλία Μαρία ήταν η πρώτη κόρη (μόνο τέκνο από τον 1ο γάμο) του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία και της Σοφίας, κόρης του Ιωάννη της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1892 τον Γουλιέλμο Κάρολο, 2ο Δούκα του Ούραχ, και είχε τέκνα: Μαρία Γαβριέλλα (1893 - 1908). Ελισάβετ (1894 - 1962), παντρεύτηκε τον Κάρολο Άλοϋς του Λίχτενσταϊν. Καρόλα (1896 - 1980). Γουλιέλμος (1897 - 1957), Πρίγκιπας του Ούραχ. Κάρολος Γκέρο (1899 - 1981), Δούκας του Ούραχ. Μαργαρίτα (1901 - 1975). Αλβέρτος (1903 - 1969), Πρίγκιπας του Ούραχ. Εβεράρδος (1907 - 1969), Πρίγκιπας του Ούραχ. Μεχτίλδη (1912 - 2001), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Κάρολο του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ. Darryl Lundy (28 Jan 2009). "Amalie Maria Herzogin in Bayern". ThePeerage.com. Retrieved 2009-05-28. Paul Theroff. "BAVARIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-05-28.
Ωκεανογραφικό

Ωκεανογραφικό (Ω/Γ) ονομάζεται το πλοίο με κυρίως επιστημονικό εξοπλισμό για τις ερευνητικές ανάγκες της Επιστήμης της Ωκεανογραφίας και όλους τους κλάδους της (Βιολογική, Γεωλογική, Φυσική και Χημική). Στην Ελλάδα, ωκεανογραφικά - ερευνητικά πλοία, σκάφη και βαθυσκάφη, διαθέτει η Υδρογραφική Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.), το Ινστιτούτο Αλιευτικής Έρευνας (ΙΝ.ΑΛ.Ε) και το Τμήμα Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

 Τα ωκεανογραφικά ή ερευνητικά πλοία έχουν τις ρίζες τους από την πρώτη περίοδο των εξερευνήσεων. Το 1766, η Βασιλική Εταιρία προσέλαβε τον Τζέιμς Κουκ για ένα ταξίδι στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκειμένου να παρατηρήσει και να καταγράψει την κίνηση της Αφροδίτης γύρω από τον Ήλιο. To "Endeavour", το πλοίο που κατασκευάστηκε για αυτή την αποστολή, ήταν εξοπλισμένο με όλα όσα θα χρειάζονταν για τις αντίξοες συνθήκες που θα αντιμετώπιζε, και όπως γίνεται και με τα σύγχρονα ερευνητικά πλοία, διεξήγαγε παραπάνω από ένα είδη έρευνας, ανάμεσα στα οποία αναλυτική υδρογραφική έρευνα. Τα ωκεανογραφικά μπορούν να αναλαμβάνουν υδρογραφικές, ωκεανογραφικές, περιβαλλοντικές, αλιευτικές - ιχθυολογικές, ναυτικές υποβρύχιες έρευνες ή και έρευνες στις αρκτικές περιοχές. Στα αποτελέσματα των ερευνών που αναλαμβάνουν περιλαμβάνεται η συλλογή ωκεανογραφικών δεδομένων (φυσικές παράμετροι όπως κύματα, ρεύματα, χημικές παράμετροι όπως δείγματα νερού για ανάλυση της συγκέντρωσης οξυγόνου, αλάτων, ανάλυση pH κτλ), η κατασκευή ναυτικών χαρτών, η κατασκευή βαθυμετρικών χαρτών, η αποτύπωση υποθαλασσίων ρηγμάτων, ηφαιστείων και κατολισθήσεων, η καταγραφή σεισμικής δραστηριότητας στον θαλάσσιο πυθμένα, ο εντοπισμός υποθαλάσσιων ορυκτών πόρων, η ανάλυση αλιευτικών - ιχθυολογικών δειγμάτων (π.χ. πλαγκτόν, ψάρια), η χαρτογράφηση θαλάσσιων προσταευόμενων περιοχών και ειδών που διαβιούν σε αυτές (όπως θαλάσσια θηλαστικά), ο εντοπισμός υποβρυχίων και υποβρυχίων ναρκών, χαρτογράφηση θαλάσσιου πυθμένα για πόντιση υποθαλάσσιων αγωγών ή υποθαλάσσιων καλωδίων. Παλαιότερα Ωκεανογραφικά καράβια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι: Αλκυόνη ΙΙ (Ωκεανογραφικό) Αριάδνη ΙΙΙ (Ωκεανογραφικό) / 2058, Α-231 Ο σημερινός Ωκεανογραφικός στόλος της Ελλάδας περιλαμβάνει: τρία υδρογραφικά - ωκεανογραφικά πλοία: Υ/Γ-ΩΚ «Ναυτίλος», Υ/Γ-ΩΚ «Πυθέας», Υ/Γ «Στράβων» και την Υδρογραφική «Άκατο-14» της Υδρογραφικής Υπηρεσίας (Υ.Υ.) του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.) δύο ερευνητικά πλοία: το Ω/Κ «ΑΙΓΑΙΟ» και το Ερευνητικό Αλιευτικό πλοίο «ΦΙΛΙΑ», ένα διθέσιο υποβρύχιο, το βαθυσκάφος «ΘΕΤΙΣ» και τέσσερα υποβρύχια τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ από το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.) το Ερευνητικό / Εκπαιδευτικό σκάφος "Ε/Σ Αμφιτρίτη" του Τμήματος Ωκεανογραφίας και Θαλασσίων Βιοεπιστημών της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ωκεανογραφία Ιχθυολογία Αλιεία OCEANIC International Research Vessels Database Αρχειοθετήθηκε 2006-12-05 στο Wayback Machine.
Δενδροκούναβο

Το Δενδροκούναβο, γνωστό και ως καθαροκούναβο (Μάρτης η μάρτης - Martes martes) είναι είδος αρπακτικών ζώων που ανήκει στην οικογένεια Ικτίδες της τάξης των σαρκοφάγων. Διαδεδομένο στην κεντρική Ασία και στην Ευρώπη, δεν συναντάται στις Σκανδιναβικές χώρες εκτός της Νορβηγίας, στις Βρετανικές νήσους και στη Σαρδηνία. Στην Ελλάδα ζει κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα μέχρι Θεσσαλία και Ήπειρο. Ο άνθρωπος το κυνηγά για το πολύτιμο δέρμα του. Τα ωραιότερα δέρματα κουναβιού προέρχονται από τη Νορβηγία και από τη Σκωτία.

 Το σώμα του είναι επίμηκες με κοντά πόδια. Έχει μήκος περίπου 55 εκ., ενώ η φουντωτή ουρά του φτάνει τα 30 εκ., μυτερό κεφάλι με μικρά τριγωνικά αφτιά και ζωηρά μάτια. Στη ράχη έχει χρώμα σκούρο καφέ, στο ρύγχος ξανθό, στην κοιλιά και στις πλευρές κιτρινωπό και στα πόδια καφέ-μαύρο. Το χειμώνα έχει σκουρότερα χρώματα από το καλοκαίρι. Στο πάνω χείλος φέρει τέσσερις σειρές μουστάκια. Η οδοντοστοιχία του είναι πλήρης (38 δόντια) με πολύ ανεπτυγμένους κυνόδοντες Τα κοντά του πόδια καταλήγουν σε πέντε δάχτυλα, εφοδιασμένα με ισχυρά νύχια. Είναι ζώο δενδρόβιο και αναρριχάται με μεγάλη επιδεξιότητα. Φωλιάζει στις κουφάλες των δέντρων ή σε εγκαταλειμμένες φωλιές αρπακτικών πτηνών και σκίουρων.Είναι πονηρό και αδηφάγο ζώο, την ημέρα κρύβεται σε δασώδεις περιοχές και, αν η περιοχή είναι κατοικημένη, εγκαθίσταται σε σιτοβολώνες και θημωνιές και βγαίνει τη νύχτα για να επιτεθεί σε κοτέτσια, περιστερώνες και κονικλοτροφεία. Τρέφεται κυρίως με ζώα, όπως μικρά ελάφια, ζαρκάδια, λαγούς, ποντίκια ακόμη και κότες που βρίσκονται σε ορνιθώνες. Τρώει επίσης το μέλι από τις κυψέλες. Τρέφεται όμως και με καρπούς, όπως αχλάδια, δαμάσκηνα, κεράσια κτλ. Το θηλυκό, μετά από κυοφορία εννέα μηνών, γεννά το Μάρτιο ή αρχές Απριλίου 3-4 μικρά, τα αποθέτει σε μια κοιλότητα δέντρου που γεμίζει με βρύα και τα φροντίζει πολύ. Ύστερα από λίγες εβδομάδες ακολουθούν τη μητέρα τους στις αναρριχήσεις και στο κυνήγι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Martes martes στο Wikimedia Commons
Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη

Μέσα από τον Σπασμένο καθρέφτη (Såsom i en spegel, 1961) είναι ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σουηδού σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Είναι πρώτη ταινία του Μπέργκμαν που γυρίστηκε στο νησί του Φόρε. Ο σουηδικός τίτλος της ταινίας προέρχεται από τη Βίβλο (Προς Κορινθίους Α' 13:12), όπου λέει "Βλέπομεν γαρ άρτι δι' εσόπτρου εν αινίγματι" ("Βλέπομεν σαν διά κατόπτρου και θολά"). Αυτή η φράση αφορά τη κατανόηση του Θεού που έχουμε όταν είμαστε ζωντανοί, εννοώντας ότι θα ξεκαθαρίσει μόνο μετά το θάνατο. Ο ίδιος ο Μπέργκμαν περιέγραψε την ταινία ως "ταινία δωματίου" - όρος που ύστερα θα χρησιμοποιείται συχνά αναφορικά με τις ταινίες του. Λέγοντας έτσι ο σκηνοθέτης παρέπεμπε και στα θεατρικά "έργα δωματίου" του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και στη "μουσική δωματίου". Η ταινία, λοιπόν, ακολουθώντας τους κανόνες των έργων "δωματίου" εξελίσσεται μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις 24 ωρών, με τέσσερεις πρωταγωνιστές και αποκλειστικά στο νησί του Φόρε. Είναι η πρώτη ταινία της "τριλογίας της πίστης" (θα ακολουθήσουν το Χειμωνιάτικο φως και Η σιωπή). Το 1962 η ταινία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Ο Μπέργκμαν αφιέρωσε τη ταινία στη τότε γυναίκα του Κέμπι Λαρετέι.

 Περιτριγυρισμένη από τον σύζυγο, τον πατέρα και τον αδελφό της, η Κάριν περνά τις καλοκαιρινές της διακοπές προσπαθώντας να ξορκίσει τα φαντάσματά της, ενώ εισέρχεται όλο και πιο βαθιά στο σύμπαν της σχιζοφρένειας. Ο κάθε ήρωας στη ταινία υποφέρει με τον τρόπο του, ο καθένας νιώθει μέσα του μια απέραντη μοναξιά: η Κάριν ταλαιπωρείται λόγω της ανίατης αρρώστιας της, που καταστρέφει την προσωπικότητά της, ο σύζυγός της - λόγω της απελπισμένης αγάπης του προς αυτή και της αδυναμίας του να την βοηθήσει. Ο μικρός της αδερφός - γιατί νιώθει την ανάγκη και ταυτόχρονα δυσκολία να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με το πατέρα τους, και, τέλος ο πατέρας - επειδή συνειδητοποιεί την αδιαφορία και απόσταση που τον χωρίζουν από τους αγαπημένους ανθρώπους. Σ' αυτή τη περίπτωση το μοναδικό στήριγμα, μοναδική λύση μπορεί να αποτελέσει μόνο η αγάπη. Χάριετ Άντερσον — Κάριν Γκούναρ Μπιόρνστραντ — Δαβίδ Μαξ φον Σίντοφ — Μάρτιν Λαρς Πόσαγκορντ — Μίνους 1962 - Βραβείο Όσκαρ Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία 1962 - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Βραβείο Διεθνούς καθολικού κινηματογραφικού οργανισμού - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν 1963 - Βραβείο Όσκαρ Καλύτερη σκηνοθεσία - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν 1963 - Βραβείο BAFTA Καλύτερη ταινία Καλύτερη ξένη ηθοποιός - Χάριετ Άντερσον 1962 - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Χρυσή άρκτος - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη στο IMDb Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη Αρχειοθετήθηκε 2009-03-09 στο Wayback Machine.(αγγλικά) στη Bergmanorama, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο Ίνγκμαρ Μπέργμαν Μέσα από τον σπασμένο καθρέφτη(αγγλικά) στην επίσημη ιστοσελίδα του Ίνγκμαρ Μπέργμαν Criterion Collection essay by Peter Matthews Αρχειοθετήθηκε 2008-10-22 στο Wayback Machine.(αγγλικά)
Επάνω Βάθεια Ηρακλείου

Η Επάνω Βάθεια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος του Νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε απόσταση 15 περίπου χιλιομέτρων από την πόλη του Ηρακλείου, στην κοιλάδα του Βαθειανού ποταμού. Οι κάτοικοι του καλλιεργούν ελιές ελαιοποιήσιμες, κηπευτικά και αμπέλια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η παλαιά εκκλησία του Αγίου Αντωνίου με υπολείμματα τοιχογραφιών.

 Η Επάνω Βάθεια αναφέρεται σε συμβόλαιο του Δομίνικου ντε Κάουζα, το 1271. Εκεί αναγράφεται ως Panno Vathia. Το 1583 αναφέρεται (Καστροφύλακας, Κ 95) με το όνομα Vathia Αpanno με 125 κατοίκους. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας κατοικήθηκε μόνο από Τούρκους. Το 1834 είχε μόνο δέκα οθωμανικές οικογένειες και το 1881 μόνο 225 Τούρκους κατοίκους. Αναφέρεται σε όλες τις βενετσάνικες απογραφές του 16ου και 17ου αιώνα. Στην απογραφή του 1881, ανήκει στο δήμο Επισκοπής με 228 κατ. και στον ίδιο δήμο αναφέρεται και το 1900. στην απογραφή του 1920 δεν αναφέρεται καθόλου, ενώ το 1928 αναφέρεται στην κοινότητα Ελιάς. από το 1940 και μετά αποτελεί ομώνυμη κοινότητα. Στις 25 Φεβρουαρίου 1935 από ισχυρό σεισμό μεγέθους 7 Ρίχτερ η Επάνω Βάθεια κατέρρευσε μέχρι θεμελίων, μαζί με άλλα χωριά. Σκοτώθηκαν 8 άτομα τραυματίστηκαν 204 και έμειναν χωρίς στέγη 374 οικογένειες σε όλη την περιοχή που είχε πληγεί από τον Εγκέλαδο. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Εληάς ενώ το 1930 με το ΦΕΚ 162Α - 15/05/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Βαθείας και προσαρτήθηκε στον τοτε δήμο Γουβών. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Επάνω Βάθειας περιλαμβάνει και τον οικισμό Άγιος Ιωάννης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άγιος Ιωάννης, ο (73) Επάνω Βάθεια, η (151)Συνολικά η κοινότητα έχει 224 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Μεθυμάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Επάνω Βαθείας. Η Επάνω Βάθεια στον ιστότοπο του τέως Δήμου Γουβών. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Α. Lombardo, Documenti della colonia Veneziana di Creta.
Ελεύθερη χιονοδρομία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Το ελεύθερο σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 έγινε στο πάρκο Ρόζα Χούτορ κοντά στην Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι, στη Ρωσία. Συνολικά 10 αγωνίσματα διεξήχθησαν στις 6–21 Φεβρουαρίου 2014.Τον Απρίλιο του 2011 η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ενέκρινε την προσθήκη του αγωνίσματος του halfpipe για άντρες και γυναίκες. Τον Ιούλιο του 2011 προστέθηκε και το slopestyle στο πρόγραμμα.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα και των 10 αγώνων.Όλες οι ώρες είναι (UTC+4). Μία Ολυμπιακή Επιτροπή μπορεί να συμμετάσχει με μέχρι και 26 αθλητές, με το μέγιστο αριθμό αντρών τους 14 και γυναικών τις 14. Οι 5 αγώνες καθορίζονται από διαφορετικές ποσοστώσεις. Έλαβαν μέρος συνολικά 277 αθλητές από 30 χώρες, με τον αριθμό των αθλητών σε παρένθεση. Για πρώτη φορά πήραν μέρος οι Βραζιλία, Βρετανικές Παρθένες Νήσοι και η Χιλή, όπως και η Παραγουάη. Αυστραλία (21) Αυστρία (11) Λευκορωσία (7) Βέλγιο (7) Βραζιλία (1) Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι (1) Καναδάς (26) Χιλή (2) Κίνα (9) Τσεχία (6) Φινλανδία (9) Γαλλία (21) Γερμανία (10) Ηνωμένο Βασίλειο (6) Ιταλία (4) Ιαπωνία (10) Καζακστάν (8) Νέα Ζηλανδία (8) Νορβηγία (11) Παραγουάη (1) Πολωνία (1) Ρωσία (26) Σλοβακία (2) Σλοβενία (1) Νότια Κορέα (5) Ισπανία (1) Σουηδία (11) Ελβετία (24) Ουκρανία (7) ΗΠΑ (26)
Αλγκέρο

Tο Αλγκέρο (καταλ. L'Alguer, σαρδ. S'Alighèra, σασαρ. La Liéra) είναι μια πόλη περίπου 44.000 κατοίκων στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σαρδηνίας της Ιταλίας στη Μεσόγειο.

 Η περιοχή της σημερινής πόλης κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους, ενώ περίπου κατά το 1500 π.Χ. άνθισε ο Πολιτισμός Νουράγκι, ενώ ερείπια φοινικικών κτισμάτων έχουν βρεθεί σε μικρή απόσταση από την πόλη. Λόγω της στρατηγικής θέσης του στη Μεσόγειο Θάλασσα, το Αλγκέρο χτίστηκε με πυρήνα οχυρωμένο λιμάνι. Ιδρύθηκε περίπου το 1100 από την παλαιά και πλούσια γενοβέζικη οικογένεια των Ντόρια. Το 1353, καταλήφθηκε από το Στέμμα της Αραγωνίας υπό τον Μπερνάρντο ντε Καμπρέρα. Το 1372, έπειτα από αρκετές εξεγέρσεις ο ιθαγενής πληθυσμός εκδιώχθηκε και η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται αργότερα μετά την άφιξη Καταλανών αποίκων. Στις αρχές του 16ου αιώνα, έγινε Βασιλική Πόλη (ciutat de l'Alguer) και αναπτύχθηκε οικονομικά. Τους Καταλανούς και Αραγωνέζους ακολούθησαν οι Ισπανοί Αψβούργοι μέχρι το 1702. Το 1720, ολόκληρη η Σαρδηνία παραχωρήθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας, με βάση το Πεδεμόντιο. Το 1821, ο λιμός οδήγησε σε εξέγερση του πληθυσμού, η οποία κατεστάλη αιματηρά. Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη αποστρατικοποιήθηκε και κατά τη φασιστική περίοδο επανακτήθηκαν οι πέριξ βαλτώδεις περιοχές και ιδρύθηκαν τα προάστια Φερτίλια και Σάντα Μαρία Λα Πάλμα. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε το 1943 και το ιστορικό της κέντρο επλήγη σημαντικά. Κατά τη δεκαετία του '50 αντιμετωπίστηκε και η έξαρση ελονοσίας στα περίχωρα. Τις τελευταίες δεκαετίες, το Αλγκέρο έχει αναδειχθεί σε δημοφιλή τουριστική περιοχή. Επίσημη γλώσσα είναι τα ιταλικά. Ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού μιλούν μια διάλεκτο της καταλανικής γλώσσας, η οποία εξαπλώθηκε όταν οι Καταλανοί εισβολείς πήραν την πόλη από τους Γενουάτες το 1353. Το 17ο αιώνα, τα καταλανικά αντικαταστάθηκαν από τα ισπανικά ως επίσημη γλώσσα κι έπειτα από τα ιταλικά. Έπειτα από την μετακίνηση πληθυσμού των γειτονικών χωριών προς την πόλη, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού μιλά επίσης τη σαρδηνιακή γλώσσα, εκτός των ιταλικών και καταλανικών. Παλάτσο Καρκασόνα Καθεδρικός του Αλγκέρο Ναός του Αγίου Φραγκίσκου Ναός του Αγίου Μιχαήλ Παλάτσο Άλμπις Σπήλαιο του Ποσειδώνα Πόρτο Κόντε Κάπο ΚάτσιαΣτα περίχωρα της πόλης εντοπίζονται περίπου 100 Νουράγκε, καθώς και μια φοινικική νεκρόπολη και ρωμαϊκά ερείπια. Μπαλαγκέρ, Ισπανία Ταρραγόνα, Ισπανία Πάλμα ντε Μαγιόρκα, Ισπανία Ενκάνπ, Ανδόρα Γλωσσολογικά στοιχεία - Generalitat de Catalunya Επίσημη ιστοσελίδα της πόλης (Ιταλικά) (Καταλανικά) Επίσημη ιστοσελίδα τουρισμού του Αλγκέρο (Αγγλικά)
Βασίλειος Χατζής

Ο Βασίλειος Χατζής (Καστοριά, 1870 - Αθήνα, 1915) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Αν και δεν σπούδασε στο Μόναχο οι τεχνοκριτικοί τον εντάσσουν, λόγω της εκλεκτικής συγγένειας των έργων του, στη Σχολή του Μονάχου.

 Ο Βασιλειος Χατζής γεννήθηκε στην Καστοριά απ' όπου καταγόταν και όταν ήταν ακόμη μικρός μετακόμισε οικογενειακώς στην Πάτρα. Έτσι από νεαρή ηλικία έζησε κοντά στην θάλασσα και ταξίδεψε με πολλά πλοία. Μελέτησε το καράβι στην κάθε του λεπτομέρεια και το αποτύπωσε στους πίνακές του άλλοτε αραγμένο σε ήρεμα νερά και άλλοτε να δέρνεται από τα κύματα σε τρικυμισμένες θάλασσες. Ζωγράφισε επίσης θέματα της καθημερινής ζωής, τοπία με φτωχικά σπίτια, χωριά ψαράδων αποτυπωμένα με απαλές και ήρεμες αποχρώσεις κλπ. Σπούδασε στη Σχολή των Τεχνών της Αθήνας, με καθηγητές του τον Νικηφόρο Λύτρα και Κωνσταντίνο Βολανάκη στα χρόνια 1886-1893 και στη συνέχεια δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η πρώτη του συμμετοχή σε έκθεση χρονολογείται το 1899 στην Αθήνα. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε μια σειρά εκθέσεων που έλαβαν χώρα στην Αθήνα αλλά και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1902 παρουσίασε για πρὠτη φορά έργα του σε ἐκθεση του Δημαρχείου της Αθήνας. Ένα χρόνο αργότερα, το 1903, άνοιξε εργαστήριο, μαζί με τον Νικόλαο Αλεκτορίδη και παράλληλα δίδασκε μαθήματα σχεδίου, όπου ανάμεσα σε άλλους είχε μαθητή του και τον Περικλή Βυζάντιο. Διακρίθηκε και για τις πολεμικές θαλασσογραφίες που έφτιαξε κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912–1913) κατά παραγγελία της ελληνικής κυβέρνησης. Σημαντικότεροι πίνακες εξ αυτών είναι: η «Ναυμαχία της Έλλης», η «Ναυμαχία της Λήμνου», «Νηοψία αντιτορπιλικών», «Ο Αβέρωφ ανθρακεύων», και η «Αμφιτρίτη κομίζουσα τη σορό του Γεωργίου Α΄». Πέθανε το 1915 στην Αθήνα αφήνοντας ημιτελές το έργο του «Τελευταία ναυμαχία του Βυζαντίου». Πενήντα του έργα υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη από δωρεές κυρίως του Αλεξάνδρου Σούτζου και από τη Συλλογή Κουτλίδη. Από τα διακόσια εξήντα περίπου έργα που δημιούργησε μερικά από αυτά εμπλουτίζουν τη Δημοτική Πινακοθήκη - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα (Θεσσαλικό τοπίο κ.α., το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος, την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο κ. ά. καθώς και τη Συλλογή της Τραπέζης της Ελλάδος (θαλασσογραφία), της Εθνικής Τράπεζας και αρκετά βρίσκονται σε ιδιωτικές Συλλογές Λ. Ευταξία, Χ. Περέζ, Κρανιώτη κ.α. Παρά το γεγονός πως ο Χατζής είναι γνωστός κυρίως ως θαλασσογράφος, ασχολήθηκε και με την τοπιογραφία αλλά και με την απεικόνιση της ζωής των αγροτών και των ψαράδων. Χαρακτηρίζεται είτε ως ακόλουθος του ακαδημαϊσμού είτε ως οπαδός των υπαιθριστικών αντιλήψεων. Παρότι δεν έκανε σπουδές στο Μόναχο, από το ύφος του και μόνον, το έργο του εντάσσεται στην λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου». Εθνική πινακοθήκη, Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου -Εικαστικόν -Αveroffmuseum/Metsovo Εθνική Πινακοθήκη: Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου - Ίδρυμα Ευριπίδη Κουτλίδη:Χατζής Βασίλειος (1870 Καστοριά - 1915 Αθήνα) Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Τόμος 9Β
1783 Αλμπίτσκι

Ο Αλμπίτσκι (Albitskij) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Βλαντιμίρ Αλεξάντροβιτς Αλμπίτσκι.

 Η μέση διάμετρος του Αλμπίτσκι εκτιμάται σε 21,36 ± 2,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,074 ± 0,019. Ο Αλμπίτσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ως 15 ώρες περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12

Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12 αποτέλεσε το 14ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Apollon Ladies για 4η φορά στην ιστορία της.

 Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12 συμμετείχαν 9 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών 2012-13. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Παγκύπριο πρωτάθλημα 2010-11, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2011-12 δεν συμμετείχε η Βάμος Ιδαλίου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 11/12 Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Σημείωση:1Οι αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής Αθλητικής Ένωσης Αμμοχώστου - Πάφιας, Αφροδίτης Πόλης Χρυσοχούς - Δάφνης Τρούλλων και Χρυσομηλιάς Αγίου Αμβροσίου - Λευκοθέας Λατσιών δεν διεξήχθησαν γιατί οι ομάδες σε σύσκεψη τους αποφάσισαν την άμεση διακοπή του πρωταθλήματος γιατί δεν τους καταβλήθηκε η οικονομική χορηγία. Για τον ίδιο λόγο δεν διεξήχθη και ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ (μόνο η Apollon Ladies παρουσιάστηκε στον αγώνα). Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ τιμώρησε με μηδενισμό τις επτά ομάδες που δεν παρουσιάστηκαν. Ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ κατακυρώθηκε υπέρ του Απόλλωνα με σκορ 3-0. Για το λόγο αυτό το άθροισμα των «γκολ κατά» του πίνακα βαθμολογίας υπερέχει των «γκολ υπέρ» (οι 6 ομάδες δέχθηκαν δέχθηκαν μηδενισμό με 3 γκολ κατά). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Πηγή: Πρωτάθλημα Γυναικών 11/12 Σημείωση:2Οι αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής Αθλητικής Ένωσης Αμμοχώστου - Πάφιας, Αφροδίτης Πόλης Χρυσοχούς - Δάφνης Τρούλλων και Χρυσομηλιάς Αγίου Αμβροσίου - Λευκοθέας Λατσιών δεν διεξήχθησαν γιατί οι ομάδες σε σύσκεψη τους αποφάσισαν την άμεση διακοπή του πρωταθλήματος γιατί δεν τους καταβλήθηκε η οικονομική χορηγία. Για τον ίδιο λόγο δεν διεξήχθη και ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ (μόνο η Apollon Ladies παρουσιάστηκε στον αγώνα). Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ τιμώρησε με μηδενισμό τις επτά ομάδες που δεν παρουσιάστηκαν. Ο αγώνας Apollon Ladies - Λήδρα/ΠΑΕΕΚ κατακυρώθηκε υπέρ του Απόλλωνα με σκορ 3-0. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2011-12 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2011-12
Βουλευτικές εκλογές των Σεϋχελλών (2016)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Σεϋχέλλες από τις 8 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2016. Τρία κόμματα και τρεις ανεξάρτητοι υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 25 έδρες που εκλέγονται άμεσα. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για την συμμαχία Linyon Demokratik Seselwa της αντιπολίτευσης, η οποία κέρδισε 19 από τις 33 έδρες. Για πρώτη φορά από το 1979 το Λαϊκό Κόμμα δεν κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών.

 Τα μέλη της εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δύο τρόπους. Τα 25 εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα, και έως δέκα επιπλέον εκλέγονται με βάση το ποσοστό των ψήφων που έλαβε κάθε κόμμα. Για κάθε 10% που λαμβάνει το κόμμα στην εθνική ψηφοφορία, το εν λόγω κόμμα λαμβάνει μία επιπλέον έδρα. Τα τέσσερα κύρια κόμματα της αντιπολίτευσης (το Εθνικό Κόμμα των Σεϋχελλών, η Συμμαχία των Σεϋχελλέζων, το Κόμμα των Σεϋχελλών για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία και το Ενωμένο Κόμμα των Σεϋχελλών) σχημάτισαν συνασπισμό, με την ονομασία Linyon Demokratik Seselwa (LDS), προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές, έχοντας απόσχει από τις εκλογές του 2011 σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στις εκλογές του 2011, το Λαϊκό Κόμμα είχε κερδίσει όλες τις 31 έδρες. Το Πατριωτικό Κίνημα των Σεϋχελλών έλαβε μέρος με 23 υποψήφιους για τις 25 έδρες, ενώ κατήλθαν στις εκλογές και 3 ανεξάρτητοι. Δύο διεθνείς ομάδες παρατηρητών επιβεβαίωσαν την παρουσία τους κατά τη διάρκεια των εκλογών, η Αναπτυξιακή Κοινότητα της Νότιας Αφρικής (SADC) και η Αφρικανική Ένωση (AU). Η ομάδα των παρατηρητών από την SADC αποτελείτο από 19 μέλη ΄με καταγωγή από οκτώ χώρες-μέλη της SADC και κάλυψαν το σύνολο των 25 εκλογικών περιφερειών. Η Αφρικανική Ένωση έστειλε για πρώτη φορά στα χρονικά μια ομάδα παρατηρητών που αποτελείτο μόνο από γυναίκες. Επικεφαλής της ομάδας ήταν η Φατούμα Εντανγκιζά (Fatuma Ndangiza) και παρέμειναν στη χώρα από την 1η έως τις 15 Σεπτεμβρίου. Στις εκλογές προσέφεραν ανατροφοδότηση και δύο τοπικές ομάδες από παρατηρητές, το Παρατηρητήριο της Δημοκρατίας των Πολιτών στις Σεϋχέλλες (CDWS) και η Ένωση για τα Δικαιώματα, τις Πληροφορίες και τη Δημοκρατία (ARID).
Άγιος Γεώργιος Πάγων Κέρκυρας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια) Ο Άγιος Γεώργιος Πάγων είναι παραθαλάσσιο χωριό και τουριστικό θέρετρο της βορειοδυτικής Κέρκυρας σε υψόμετρο 7 μέτρα.

 Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στον όρμο Αγίου Γεωργίου και είναι το επίνειο των Πάγων και Μακράδων. Απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από την πόλη της Κέρκυρας (μέσω Σκριπερό - Λιαπάδες) και 3 χλμ. από τους Πάγους. Είναι οικισμός που δημιουργήθηκε στο τρίτο τέταρτο του 20ου αιώνα χάρη στην ανάπτυξη του τουρισμού. Τα μοναδικά προϋπάρχοντα κτήρια είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αναφέρεται ήδη σε καταλόγους εκκλησιών των αρχών του 18ου αιώνα), το μαγαζί και σπίτι του Τσιμπουγή στο νότιο άκρο της παραλίας (κτήριο του 18ου αιώνα) και το μαγαζί του Τάγκου απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (αρχές 20ου αιώνα). Στο νότιο τμήμα του όρμου δίπλα στο σπίτι Τσιμπουγή, εκτός και εντός της θάλασσας, σώζονται ερείπια και θεμέλια παλαιότερου οικισμού που καταστράφηκε από κατολισθήσεις απροσδιόριστης περιόδου. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στην παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πάγων. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάται από την κοινότητα Πάγων και προσαρτάται στο δήμο Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με τους Πάγους, τις Βατωνιές και τον Πρινύλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Πάγων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 68 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 130 κατοίκους. Επίσημη σελίδα στον ιστοχώρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κέρκυρας Αρχειοθετήθηκε 2017-03-31 στο Wayback Machine. Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Αρμενάδων και Άγιος Γεώργιος Κασσιόπης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Ναός Αγίου Γρηγορίου του Φωτιστή (Κομοτηνή)

Ο Ναός Αγίου Γρηγορίου του Φωτιστή (Αρμενική γλώσσα: Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ եկեղեցի) είναι ένας Χριστιανικός Αρμένικος Ναός ο οποίος εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 1834 στην Κομοτηνή. Ο Ναός βρίσκεται στην ιστορικά γνωστή περιοχή της Κομοτηνής με το όνομα Αρμενιό, λόγω του ότι στην περιοχή αυτή κατοικούσε η Αρμένικη κοινότητα Κομοτηνής (το "Αρμενιό" είναι η περιοχή δυτικά του σημερινού Δημαρχείου Κομοτηνής και ανατολικά του Ξενοδοχείου "Ξενία".

 Ο ναός χτίστηκε σε οικόπεδο της αρμένικης κοινότητας Κομοτηνής και σήμερα σώζεται η κτητορική επιγραφή, όπου φαίνεται το έτος κατασκευής και το ποσό που χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του ναού. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον άγιο Ιάκωβο και υπαγόταν διοικητικά στην αρχιεπισκοπή Αδριανούπολης. Σύμφωνα με την Αρμένικη θρησκευτική παράδοση, στην Κομοτηνή υπήρξε επιδημία πανούκλας και έγινε τάμα στον άγιο Ιάκωβο, με αποτέλεσμα η πανούκλα να παρέλθει. Τότε η κοινότητα διατήρησε ετήσιο "μαντάγ" (αρμένικο "κουρμπάνι/τάμα") στο σωτήριο άγιο, αλλά όταν αργότερα το ετήσιο "μαντάγ" λησμονήθηκε νέα επιδημία σάρωσε την Κομοτηνή. Οι πιστοί τότε επικαλέστηκαν εκ νέου τη βοήθεια του αγίου και σήμερα κάθε δεύτερη Κυριακή του Δεκέμβρη τιμάται στην εκκλησία ο άγιος Ιάκωβος για τη σωτηρία της πόλης .
Αλέν Κον

Ο Αλέν Κον είναι Γάλλος μαθηματικός και θεωρητικός φυσικός που γεννήθηκε στις 1 Απριλίου 1947 στο Ντραγκινιάν του Βαρ. Έφερε επανάσταση στη θεωρία της άλγεβρας φον Νόιμαν και έλυσε τα περισσότερα προβλήματα στον τομέα αυτό, συμπεριλαμβανομένης της ταξινόμησης των παραγόντων τύπου ΙΙΙ. Για την εργασία του αυτή τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 1982.

 Ο Αλέν Κον είναι πρώην μαθητής του Λυκείου Σεν-Σαρλ στη Μασσαλία. Μαθήτευσε στο λύκειο Thiers, και εισήχθη στην École normale supérieure a το 1966. Το 1973 υποστήριξε τη διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί Κιουρί, υπό τη διεύθυνση του Ζακ Ντιξιμιέρ. Ήταν διαδοχικά : Βοηθός, στη συνέχεια επιστημονικός συνεργάτης και στη έπειτα ερευνητής στο CNRS από το 1970 έως το 1974, Αναπληρωτής ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Queen's στο Κίνγκστον του Καναδά το 1975- Λέκτορας και στη συνέχεια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πιέρ και Μαρί Κιουρί από το 1976 έως το 1980, Διευθυντής έρευνας στο CNRS, από το 1981 έως το 1984, Λέκτορας στο Conservatoire National des Arts et Métiers το 2000.Υπήρξε επίσης καθηγητής στο Ινστιτούτο Ανώτατων Επιστημονικών Σπουδών b από το 1979 και στο Κολλέγιο της Γαλλίας c από το 1984, κατέχοντας την έδρα "Ανάλυση και Γεωμετρία". Ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Hugot του Collège de France (2000-2004). Είναι μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων της Δανίας και της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων. Ο Αλέν Κον έφερε πλήρη επανάσταση στη θεωρία των αλγεβρών φον Νόιμαν και έλυσε τα περισσότερα προβλήματα στον τομέα αυτό, ιδίως την ταξινόμηση των παραγόντων τύπου ΙΙΙ,. Για το έργο του αυτό του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς το 1982 ,. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών. Ο Αλέν Κον τιμήθηκε με τα ακόλουθα βραβεία : 1975: Βραβείο Aimé-Berthé από την Ακαδημία Επιστημών, 1976: Βραβείο Peccot-Vimont από το Collège de France, 1977: αργυρό μετάλλιο του CNRS, 1980: Βραβείο Αμπέρ της Ακαδημίας Επιστημών, 1982: Μετάλλιο Φιλντς, απονεμήθηκε στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Βαρσοβία το 1983, για το έργο του στις άλγεβρες τελεστών, 2000: Βραβείο Clay, 2001: Βραβείο Κράφορντ και Βραβείο Peano , 2004: Χρυσό μετάλλιο του CNRS . Alain Connes and Matilde Marcolli, Noncommutative Geometry, Quantum Fields and Motives, Colloquium Publications, en:American Mathematical Society, 2007, (ISBN 978-0-8218-4210-2) [1] Alain Connes, André Lichnerowicz, and Marcel-Paul Schutzenberger, Triangle of Thought, translated by Jennifer Gage, American Mathematical Society, 2001, (ISBN 978-0-8218-2614-0) Jean-Pierre Changeux, and Alain Connes, Conversations on Mind, Matter, and Mathematics, translated by M. B. DeBevoise, Princeton University Press, 1998, (ISBN 978-0-691-00405-1) Alain Connes, Noncommutative Geometry, Academic Press, 1994, (ISBN 978-0-12-185860-5)
Φουκουγιάμα

Η Φουκουγιάμα (福山市, Fukuyama-shi) είναι μια πόλη που βρίσκεται στον ποταμό Ασίντα στον νομό Χιροσίμα, στην Ιαπωνία. Η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 468.812 (2019) και πυκνότητα πληθυσμού 904,80 άτομα ανά km². Η συνολική της έκταση είναι 518,14 τετραγωνικά χιλιόμετρα.Μετά τη Χιροσίμα, είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού και βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του. Το σύμβολο της πόλης είναι το τριαντάφυλλο και διοργανώνει ένα ετήσιο Φεστιβάλ Τριαντάφυλλων τον Μάιο. Η επίσημη μασκότ του Φουκουγιάμα είναι ένα ανθρωπομορφικό παιδί-τριαντάφυλλο με όνομα Ρόλα. Η Φουκουγιάμα είναι ένα ζωτικό εμπορικό, βιομηχανικό και επικοινωνιακό κέντρο. Παράγει μηχανήματα, κότο (ιαπωνικές άρπες), προϊόντα από καουτσούκ, ηλεκτρονικά είδη, υφάσματα και μεταποιημένα τρόφιμα.

 Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Φουκουγιάμα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Το κάστρο της Φουκουγιάμα (福山城, Fukyamajō): Βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο. Κατασκευάστηκε το 1622 από τον Mizuno Katsunari και χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την προστασία της δυτικής Ιαπωνίας. Κατεδαφίστηκε το 1873 μετά την αποκατάσταση Μεϊτζί. Το κάστρο καταστράφηκε ολοσχερώς με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το σύγχρονο κάστρο ανακατασκευάστηκε το 1966 και διαθέτει εσωτερικά ένα μουσείο. Ο βουδιστικός ναός Σινσότζι (神勝寺, Shinshōji): Είναι ένας βουδιστικός ναός της σχολής Ρινζάι και βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της Φουκουγιάμα. Κατασκευάστηκε το 1965 από έναν τοπικό βιομήχανο. Ζωολογικός κήπος της Φουκουγιάμα: Ο ζωολογικός κήπος βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του σταθμού JR Fukuyama.
Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Α΄, γερμ. Friedrich August Ι. (20 Σεπτεμβρίου 1711 - 6 Ιουλίου 1785) ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ (1774-85) και Λουθηρανός διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής της Λυβέκης.

 Γεννήθηκε στο Γκόττορπ του Σλέσβιχ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Χριστιανού Αύγουστου, πρίγκιπα του Οϊτίν και της Αλβερτίνης Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Ζ΄, μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Η ανιψιά του Αικατερίνη Β΄, αυτοκράτειρα της Ρωσίας, παραχώρησε το δουκάτο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ (τίτλο που κατείχε ο γιος της Παύλος) στη Δανία και η Δανία παραχώρησε το Ντέλμενχορστ, το οποίο δόθηκε ως δουκάτο του Όλντενμπουργκ στον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄. Επίσης ο μεγαλύτερος αδελφός του Αδόλφος Φρειδερίκος της Σουηδίας του παραχώρησε το 1750, ένα έτος πριν γίνει βασιλιάς, την επισκοπή της Λυβέκης. Απεβίωσε το 1785 στο Όλντενμπουργκ σε ηλικία 74 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του ως δούκας του Όλντενμπουργκ και ο ανιψιός του Πέτρος Α΄ ως επίσκοπος της Λυβέκης. Νυμφεύτηκε το 1752 την Ουλρίκα Φρειδερίκη Βιλελμίνη, κόρη του Μαξιμιλιανού, πρίγκιπα της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα: Πέτρος Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1754-1823, δούκας του Όλντενμπουργκ. Χέντβιχ Σοφία Καρλόττα 1759-1818, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο ΙΓ΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ της Σουηδίας.
Τζέφρεϊ Χόθορν

Ο Τζέφρεϊ Χόθορν (αγγλικά: Geoffrey Hawthorn‎, Σλάου, 28 Φεβρουαρίου 1941 – 31 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Βρετανός καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Κοινωνικής και Πολιτικής Θεωρίας και επικεφαλής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Διεθνούς Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, καθώς και φημισμένος συγγραφέας.

 Ο Χόθορν σπούδασε στο Jesus College της Οξφόρδης (BA) και στο London School of Economics and Political Science (MA). Ακαδημαϊκή καριέρα Ο Χόθορν ήταν λέκτορας Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Essex, 1964–1970. Το 1970 ξεκίνησε μια μακροχρόνια ακαδημαϊκή συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ: λέκτορας Κοινωνιολογίας, 1970–1985. αναγνώστης στο Sociology and Politics, 1985–1998; καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, 1998–2007. συνεργάτης, Churchill College, 1970–1976; συνεργάτης, Clare Hall από το 1982. Επισκέπτης Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ μεταξύ 1973 και 1974 και μεταξύ 1989 και 1990. επισκέπτης μέλος του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϋ, 1989–1990. Από το 2007 ήταν ομότιμος καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής και Κοινωνικής και Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Σύμφωνα με τον Stefan Collini στο μοιρολόγι του Hawthorn στο The Guardian : «Χάρη σε αυτόν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο άτομο το Cambridge μπορεί τώρα να υπερηφανεύεται για ένα ακμάζον Τμήμα Πολιτικών και Διεθνών Σπουδών». Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του Cambridge Review of International Affairs . The Sociology of Fertility, Λονδίνο, Collier-Macmillan, 1970 Enlightenment and Despair, Cambridge, Cambridge University Press, 1976, 1987 Population and Development, Cambridge, Cambridge University Press, 1977 The Standard of Living, Cambridge, Cambridge University Press, 1987 Plausible Worlds: Possibility and Understanding in History and the Social Sciences, Cambridge, Cambridge University Press, 1991 The Future of Asia and the Pacific, Cambridge, Cambridge University Press, 1998 Thucydides on Politics, Cambridge, Cambridge University Press, 2014.Οι ιδέες του για την αντιφατική ιστορία είναι γνωστές και έχουν μεγάλη επιρροή. Ο Hawthorn ήταν επίσης συγγραφέας πολλών εργασιών σε επιστημονικά περιοδικά και άλλα περιοδικά. Το 1998 παρέδωσε τη διάλεξη Master-Mind της Βρετανικής Ακαδημίας . Το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνούς Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ θέσπισε το βραβείο Geoffrey Hawthorn στη μνήμη του ιδρυτή του επικεφαλής. Αυτό το βραβείο απονέμεται στον φοιτητή με τον υψηλότερο μέσο όρο σε πτυχιακή εργασία. Συνέντευξη από τον Alan Macfarlane, 23 Απριλίου 2009 (βίντεο)
Χρυσελεφάντινα αγάλματα Δελφών

Τα υπολείμματα των χρυσελεφάντινων αγαλμάτων των Δελφών ανακαλύφθηκαν το 1939 μαζί με διάφορα άλλα σιδερένια, ασημένια, πήλινα και χάλκινα θραύσματα μέσα σε δύο αποθέτες ιερών αντικειμένων στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, ανάμεσα στο θησαυρό των Κορινθίων και τη στοά των Αθηναίων, κατά τη διάρκεια ερευνών Γάλλων αρχαιολόγων. Χρονολογούνται μεταξύ 8ου και 5ου αιώνα π. Χ και εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο των Δελφών.

 Τα αγάλματα δεν έχουν διασωθεί στην αρχική τους μορφή, ωστόσο ακόμα και σε αποσπασματική μορφή αποτελούν μοναδικής αξίας δείγμα της γλυπτικής τεχνικής που συνδύαζε το σφυρήλατο χρυσό με το γλυπτό ελεφαντόδοντο. Στερεώνονταν σε βάση από ξύλο. Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα τρία αγάλματα πιθανόν αποτελούσαν μια σύνθεση που αναπαριστούσε την Απολλώνια τριάδα, τον θεό Απόλλωνα, την μητέρα του Λητώ και την αδερφή του Άρτεμη. Στο κυρίως μέρος των αγαλμάτων στερεώνονταν χρυσά ή επίχρυσα ελάσματα σφυρηλατημένα και διακοσμημένα έτσι ώστε να αποδίδονται λεπτομερώς τα μαλλιά, τα κοσμήματα, αλλά και το γεμάτο πτυχώσεις ένδυμα. Τα γυμνά μέρη του σώματος, χέρια, πόδια, πρόσωπο, ήταν κατασκευασμένα από ελεφαντόδοντο. Σήμερα, η ελεφαντοστέινη κατασκευή έχει συμπληρωθεί με κερί, όπου χρειάζεται. Το άγαλμα που απεικόνιζε μάλλον τον Απόλλωνα πλαισιώνεται στο κεφάλι από δύο χρυσές ταινίες που αποδίδουν τα μακριά μαλλιά του θεού. Αντίστοιχα, στο άγαλμα της Άρτεμης ξεχωρίζει το διάδημα που στεφανώνει το κεφάλι της, καθώς και τα κοσμήματα που φορά. Τα αγάλματα έφεραν χρυσά εξαρτήματα με ανάγλυφη και εγχάρακτη διακόσμηση, τα οποία αποτελούσαν δημιουργίες της αρχαϊκής χρυσοχοΐας. Δύο σφυρήλατες χρυσές ταινίες κοσμούσαν τον χιτώνα της μορφής του ενός από τα αγάλματα – δεν έχει διαπιστωθεί αν επρόκειτο για του Απόλλωνα ή της Άρτεμης. Ο χρυσοχόος αφού αποφάσιζε και διαμόρφωνε το διακοσμητικό θέμα πάνω στη μήτρα, το αποτύπωνε επάνω στο χρυσό έλασμα, χτυπώντας ελαφρά από την πίσω μεριά, ώστε να το σχηματοποιήσει. Η διακόσμηση περιλάμβανε μοτίβα ζώων, φανταστικών ή πραγματικών που τοποθετούνται από τον καλλιτέχνη μέσα σε τετράγωνα τμήματα κατά μήκος των ταινιών. Οι πολυτελείς και όμορφα φιλοτεχνημένες αυτές ταινίες, φαίνεται να ανήκουν σε δύο Έλληνες τεχνίτες της ανατολικής Ιωνίας και πιθανότατα χρονολογούνται περί τα μέσα του 6ου αι. π.Χ.
Ισαβέλλα της Υόρκης

Η Ισαβέλλα της Υόρκης ή Ισαβέλλα Στιούαρτ (28 Αυγούστου 1676 - 2 Μαρτίου 1681) ήταν κόρη του μελλοντικού Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Βεατρίκης της Μόντενα. Η Ισαβέλλα γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο. Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιάκωβου και της Μαρίας Βεατρίκης, μετά την αδελφή της, Αικατερίνη Λαύρα, που πέθανε έντεκα μήνες πριν από τη γέννησή της. Η Ισαβέλλα είχε δύο μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές από τον πρώτο γάμο του πατέρα της με τη Λαίδη Ανν Χάιντ: τη Μαρία και την Άννα, μελλοντικές βασίλισσες της Αγγλίας. Οι πατρικοί παππούδες της Ισαβέλλας ήταν ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας και η σύζυγός του Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας. Οι εκ μητρός παππούδες της ήταν ο Αλφόνσος Δ΄ των Έστε και η Λάουρα Μαρτινότσι.

 Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, η Ισαβέλα ήταν το μοναδικό παιδί του βασιλικού ζευγαριού και έτσι τέταρτη για τη διαδοχή του θρόνου (μετά από τον πατέρα της και τις ετεροθαλείς αδερφές της Μαρία και Άννα). Πήγε μια σειρά πίσω μετά τη γέννηση του αδελφού της, Κάρολο Στούαρτ, Δούκα του Κέιμπριτζ. Ωστόσο, πέθανε από ευλογιά μετά από ένα μήνα ζωής, οπότε η Ισαβέλλα τοποθετήθηκε ξανά στην τέταρτη γραμμή. Το 1678, η Ισαβέλλα ακολουθήθηκε από μια άλλη αδελφή, την Ελισάβετ, που πέθανε μετά τη γέννα. Η οικογένειά της είχε ένα πορτρέτο ζωγραφισμένο γι' αυτήν από τον Σερ Πήτερ Λήλυ.Το 1678, όταν η Ισαβέλλα ήταν δυο ετών, οι γονείς της εξορίστηκαν στις Βρυξέλλες για να μείνουν με την αδερφή της, Μαρία. Το βασιλικό ζευγάρι συνοδεύτηκε από την Ισαβέλλα και την Άννα. Όταν ο θείος της, ο Κάρολος Β΄ αρρώστησε σοβαρά, η οικογένεια επέστρεψε στην Αγγλία. Φοβόντουσαν ότι ο μεγαλύτερος νόθος γιος του Βασιλιά, ο Τζέημς Σκοτ, 1ος Δούκας του Μόνμουθ και διοικητής των ένοπλων δυνάμεων της Αγγλίας, θα μπορούσε να σφετεριστεί το στέμμα αν ο Κάρολος πέθαινε όσο απουσίαζαν. Ο Κάρολος επέζησε αλλά, αισθανόμενος ότι η οικογένεια επέστρεψε στο βασίλειο πάρα πολύ γρήγορα, έστειλε τον Ιάκωβο και τη Μαρία Βεατρίκη στο Εδιμβούργο, όπου για τα επόμενα τρία χρόνια παρέμειναν στο Παλάτι Χόλλυρουντ, ενώ η Άννα και η Ισαβέλλα έμειναν στο Λονδίνο υπό τις διαταγές του Καρόλου. Το ζευγάρι ανακλήθηκε στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1680, μόνο για να επιστρέψει ξανά στο Εδιμβούργο το φθινόπωρο. Αυτή τη φορά πήραν μια πιο αξιόλογη βάση: ο Ιάκωβος έγινε ο βασιλικός επίτροπος στη Σκωτία. Ο χωρισμός από την Ισαβέλλα οδήγησε τη μητέρα της να βυθιστεί σε μια κατάσταση θλίψης, η οποία επιδεινώθηκε από τον κοινωνικό αποκλεισμό της.Η Λαίδη Ισαβέλλα, που μέχρι στιγμής ήταν το μόνο από τα παιδιά της Μαρίας που επιβίωσε τη βρεφική ηλικία, πέθανε από φυσικά αίτια τον Μάρτιο του 1681, πέντε μήνες πριν από τα πέμπτα της γενέθλια, στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, τον τόπο της γέννησής της. Θάφτηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ ως «Η Λαίδη Ισαβέλλα, κόρη του Δούκα της Υόρκης». Ο θάνατος της Ισαβέλλας οδήγησε τη μητέρα της σε μια θρησκευτική μανία, ανησυχώντας τους γιατρούς της.Τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο της Ισαβέλλας, ο πατέρας της ανέβηκε στον θρόνο ως βασιλιάς της Αγγλίας.
Παγκόσμιο ράλι ηλιοκίνητων

Το Παγκόσμιο ράλι ηλιοκίνητων (αγγλ. World Solar Challenge) είναι ράλι για αυτοκίνητα που κινούνται αποκλειστικά με ηλιακή ενέργεια. Διεξάγεται κάθε δυο χρόνια στην Αυστραλία. Η διαδρομή του έχει μήκος 3.021 χλμ. και περνάει μέσα από την κεντρική Αυστραλία ξεκινώντας από το Δαρβίνο και φτάνοντας μέχρι την Αδελαΐδα. Το ράλι έχει μια ιστορία 20 ετών και εννέα αγώνων από το 1987, και προσελκύει ομάδες από όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα ομάδες ερευνητών από πανεπιστήμια, πρωτότυπες εταιρίες ακόμα και από γυμνάσια.

 Ο στόχος του ανταγωνισμού είναι η εξέλιξη και η προώθηση της έρευνας για την εκμετάλλευσης της ηλιακής ενέργειας στους κινητήρες των αυτοκινήτων. Το ράλι διεξάγεται σε δημόσιους δρόμους, γι'αυτό τα αυτοκίνητα που συμμετέχουν πρέπει να τηρούν τους κανονισμούς κυκλοφορίας. Επιτρέπεται όμως, σύμφωνα με μια ειδική υποσημείωση στους επίσημους κανονισμούς, οι οδηγοί του ράλι να διαλέγουν την λουρίδα, ακόμα και να μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα, αν αυτό τους επιτρέπει το μέγιστο ποσό ηλιακής ενέργειας, υπό τον όρο, φυσικά, ότι δεν υπάρχει κυκλοφορία. Τουλάχιστον δύο και το πολύ τέσσερις οδηγοί πρέπει να εγγραφούν ανά όχημα. Το βάρος κάθε οδηγού πρέπει να ξεπερνάει τα 80 κιλά. Εάν το βάρος ενός οδηγού (συμπεριλαμβανομένων και των ενδυμάτων του) είναι λιγότερο από 80 κιλά, τότε πρέπει να προστεθούν βαρίδια για να συμπληρώσει τη διαφορά. Το ωράριο οδήγησης είναι από τις οκτώ το πρωί μέχρι τις πέντε το απόγευμα, και μπορεί να παραταθεί για ένα μέγιστο 10 λεπτών σε περίπτωση που ο οδηγός ψάχνει μια κατάλληλη θέση για την νυκτερινή στάθμευση. Τα λεπτά αυτά θα αφαιρεθούν από το ωράριο της επόμενης μέρας υπό την μορφή πρωινής καθυστέρησης. Σε διάφορα σημεία κατά μήκος της διαδρομής υπάρχουν σταθμοί ελέγχου όπου κάθε αυτοκίνητο πρέπει να σταματήσει για 30 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των υποχρεωτικών στάσεων επιτρέπονται μικροσυντηρήσεις, αλλά όχι επισκευές. Η μέγιστη επιτρεπτή χωρητικότητα των μπαταριών περιορίζεται στις 5 kWh, ενώ οι μπαταρίες επιτρέπεται να είναι πλήρως φορτισμένες στην έναρξη του ράλι. Κατά τη διάρκεια του αγώνα οι μπαταρίες δεν μπορούν να αντικατασταθούν, εκτός αν πάθουν ολική βλάβη, οπότε επιτρέπεται η αντικατάστασή τους. Στην περίπτωση αυτή υποβάλλεται ποινή χρονικής χρέωσης. Εκτός από τις μέγιστες εξωτερικές διαστάσεις, δεν υπάρχει κανένας περαιτέρω περιορισμός στο σχέδιο και την κατασκευή του αυτοκινήτου. Η επιβράδυνση του συστήματος φρένων πρέπει να είναι τουλάχιστον 3,8 m/s2. Ο αγώνας διεξήχθη κάθε τρία έτη μέχρι το 1999, και από τότε κάθε δύο έτη. Official site Aurora Website BlueSky Solar Racing Αρχειοθετήθηκε 2007-10-30 στο Wayback Machine. Website University of Michigan Solar Car Team Website Aviva Southern Aurora Solar Car Website University of New South Wales Sunswift Team Website SolarWorld No. 1 (Bochum) Website Nuon Solar Team (TU Delft) (Dutch and English) Website Solar Team (Universiteit Twente) (Dutch) Website Umicore Team (Hogeschool GroepT, Leuven) (Dutch) Website of Eolian, Universidad de Chile team (Spanish) Website of Team Sinag (Filipino)
Αγιοσορίτισσα

H Αγιοσορίτισσα είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας, σύμφωνα με τον οποίο η Θεομήτωρ απεικονίζεται συνήθως ολόσωμη, στραμένη πλαγίως (είτε αριστερά, είτε δεξιά) κατά τρία τέταρτα, δεομένη με τα χέρια της στο ίδιο ύψος, ή με το ένα χέρι πιο χαμηλά.

 Η ονομασία Αγιοσορίτισσα δεν συνδέεται με κάποια ιδιότητα της Παναγίας, αλλά με κάποιο τοπωνύμιο. Συγκεκριμένα προέρχεται από την άγια σορό , κιβώτιο πολυτελώς κατασκευασμένο και διακοσμημένο στο οποίο βρισκόταν η αγία Ζώνη της Θεοτόκου και το οποίο βρισκόταν στο ναό της Θεοτόκου ο οποίος βρισκόταν κοντά στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, στη συνοικία των Χαλκοπρατείων. Η παλαιότερη απεικόνιση της Παναγίας αυτού του τύπου είναι ψηφιδωτό του 5ου αι., της βόρειας μικρής κιονοστοιχίας στο ναό του Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης. Πιθανώς αντέγραφε φορητή εικόνα. Απεικονίσεις της Αγιοσορίτισσας έχουμε σε σφραγιδες και μολυβδόβουλλα από τον 10ο αι. και νομίσματα όπως του 12ου αι.(Μανουήλ Α΄ Κομνηνός), του 13ου (Θεόδωρος Κομνηνός-Δούκας), καθώς και σε εικόνες, π.χ της Ιεράς Μονής του Σινά, της Ρώμης, στον καθεδρικό ναό του Φράιζινγκ.Βασική παραλλαγή είναι ο τύπος της Χυμευτής, ίσως από κάποια χυμευτή ή σμαλτωμένη εικόνα. Καλοκύρης, Κωνσταντίνος Δ. (1972). Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν Ανατολής και Δύσεως. Θεσσαλονίκη: Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών. σελ. 70. Σαμολαδά, Αγνή (2007). Ο ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφος της Παναγίας (PDF). Κύρια μεταπτυχιακή εργασία. Θεσσαλονίκη: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης - Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. σελ. 31. Ανακτήθηκε στις 29 Μαρτίου 2017. «Η μοναδική βυζαντινή εικόνα της Παναγίας Αγιοσορίτισσας» (30 Οκτωβρίου 2013). www.newsbomb.gr. Ανακτήθηκε στις 28-03-2017.