Ομπντούλιο Βαρέλα

Ο Ομπντούλιο Γιασίντο Μουνιόζ Βαρέλα (ισπανικά: Obdulio Jacinto Muiños Varela, προφορά Ισπανίας: [oβˈðuljo βaˈɾela], 20 Σεπτεμβρίου 1917 – 2 Αυγούστου 1996) ήταν Ουρουγουανός διεθνής ποδοσφαιριστής. Ήταν ο αρχηγός της εθνικής ομάδας της χώρας του που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950. Το προσωνύμιό του ήταν El Negro Jefe (Ο Μαύρος Αρχηγός), λόγω του σκούρου δέρματος και της επιρροής που είχε στο γήπεδο, ιδιαίτερα κατά την ιστορική νίκη επί της Βραζιλίας στη διοργάνωση. Ήταν Αφρικάνικης, Ισπανικής και Ελληνικής καταγωγής.

 Ο Βαρέλα γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο από πτωχή, εργατική και πολυάριθμη οικογένεια και επέλεξε να φέρει το επώνυμο της μητέρας του. Κατά τη διάρκεια της ζωής του εργάστηκε ως συνοδός αυτοκινήτων, πωλητής σπιτιών, εργάτης σε πλυντήριο ρούχων και παπουτσιών και κατασκευαστής. Και στον ελεύθερο χρόνο του έπαιξε μπάλα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος με τη Ντεπορτίβο Χουβεντούτ το 1936. Ξεκίνησε στην πρώτη κατηγορία με τους Γουόντερερς και το 1943, εντάχθηκε στην Πενιαρόλ, λέσχη για την οποία θα έπαιζε μέχρι την επαγγελματική του αποχώρηση το 1955. Με τον κορυφαίο σύλλογο της χώρας κέρδισε μεταξύ άλλων έξι πρωταθλήματα. Συνήθως αγωνιζόταν ως κεντρικός μέσος ή αμυντικός μέσος αν χρειαζόταν, δεν διέθετε ιδιαίτερη τεχνική και ήταν γνωστός για την αντοχή, τις πολλαπλές δουλειές που μπορούσε να κάνει στο γήπεδο και τις ηγετικές ικανότητές του. Μεταξύ του 1948 και του 1949 ηγήθηκε της απεργίας των ποδοσφαιριστών για επτά μήνες που είχε ως στόχο την απόκτηση μεγαλύτερων δικαιωμάτων για τους αθλητές και την εισαγωγή του πλήρους επαγγελματισμού. Ο Βαρέλα είναι ο χαρισματικός ηγέτης αυτής της απεργίας και, μαζί με τον άσο της Νασιονάλ και τον αντίπαλό του Ενρίκε Κάστρο, οδήγησε περίπου 500 συναδέλφους στην εξέγερση. Αυτό θα προκαλέσει την πρόωρη διακοπή του πρωταθλήματος του 1948, το οποίο έληξε μετά από μόνο 10 γύρους χωρίς ποτέ να αναγνωριστεί πρωταθλητής. Το διεθνές ντεμπούτο του Βαρέλα ήρθε με νίκη 3–2 απέναντι στη Χιλή το 1939 στο Κόπα Αμέρικα στη Λίμα του Περού. Έπαιξε 45 διεθνείς αγώνες για την Ουρουγουάη από το 1939 έως το 1954. Η πρώτη μεγάλη στιγμή της διεθνούς καριέρας του ήρθε το 1942 στο Κόπα Αμέρικα, όπου απέναντι στο θεωρητικό φαβορί Αργεντινή, η καθοριστική αμυντική κυρίως παρουσία στις διαρκείς επιθέσεις των γειτόνων κράτησε το πολύτιμο 1–0 του τελικού. Ο Βαρέλα αναδείχθηκε σε καλύτερο παίκτη της διοργάνωσης.Η κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του ήταν ως αρχηγός της ομάδας της Ουρουγουάης που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950, στο οποίο έπαιξε αποφασιστικό ρόλο. Ο σημαντικός τελευταίος αγώνας ήταν ενάντια στους οικοδεσπότες της Βραζιλίας. Η Ουρουγουάη έπρεπε να κερδίσει, αλλά η Βραζιλία θα μπορούσε να κατακτήσει το Κύπελλο και με ισοπαλία. Ο ιστορικός αγώνας έμεινε με το όνομα Μαρακανάζο (Maracanazo) με θεατές το μεγαλύτερο πλήθος ποδοσφαιρικού αγώνα (επίσημα 173.850, αλλά πηγές της εκτιμούν ότι πάνω από 200.000 οπαδοί ήταν στο γήπεδο). Στη συνέχεια, όταν η ομάδα ήταν στα αποδυτήρια, ο Χουάν Λόπεζ, προπονητής της ομάδας της Ουρουγουάης είπε στους παίκτες του ότι ο καλύτερος τρόπος για να πάρουν τον τίτλο εναντίον της Βραζιλίας ήταν να υιοθετούσαν αμυντικό στυλ, έφυγε από το δωμάτιο και ο Βαρέλα είπε στους συμπαίκτες του «Ο Χουάν είναι καλός άνθρωπος, αλλά αν το κάνουμε τότε θα υποστούμε την ίδια μοίρα της Σουηδίας και της Ισπανίας» (η Βραζιλία νίκησε τη Σουηδία 7–1 και η Ισπανία 6–1) και στη συνέχεια στο διάδρομο είπε: «Μην κοιτάξετε στις κερκίδες, μη σηκώσετε τα μάτια σας ψηλά, το παιχνίδι παίζεται κάτω. Όσοι και να είναι από πάνω σας, να σκέφτεστε ότι είναι μόνο ξύλινα ομοιώματα κι όχι πραγματικό πλήθος. Μέσα στο γήπεδο θα είμαστε έντεκα εμείς κι έντεκα αυτοί. Και μην νομίζετε ότι θα μας συμβεί κάτι κακό όταν νικήσουμε. Τίποτα δεν θα συμβεί. Για να κερδίσουμε όμως πρέπει να βάλουμε τ’ "αυγά" μας στις άκρες των παπουτσιών μας. Πάμε να κερδίσουμε λοιπόν!». Η ομιλία έπαιξε ζωτικό ρόλο στους συμπαίκτες του, οι οποίοι έπαιξαν χωρίς φόβο έχοντας ισοπαλία 0–0 στο ημίχρονο. Στα δύο λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο η Βραζιλία σημείωσε τέρμα και ο Βαρέλα πήρε τη μπάλα και στη συνέχεια ήρθε σε διαμάχη με τον Άγγλο διαιτητή για ανύπαρκτο οφσάιντ, με την πρόθεση να καθυστερήσει την επανεκκίνηση του παιχνιδιού, έτσι ώστε το πλήθος να ησυχάσει. Μετά από αυτό είπε στους συμπαίκτες του «Τώρα ήρθε η ώρα να κερδίσουμε το παιχνίδι». Η Ουρουγουάη σκόραρε με τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο και στη συνέχεια, 11 λεπτά πριν από τη λήξη, η ομάδα της Βραζιλίας έχασε την αυτοπεποίθησή της και ο Αλσίντες Γκίντζια σημείωσε το 2–1 για την Ουρουγουάη, κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Βαρέλα συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Οι παίκτες επιβραβεύτηκαν με μετάλλια και κάποια χρήματα από την κυβέρνηση της πατρίδας τους, τα οποία ήταν αρκετά για την αγορά ενός παλαιού μικρού αυτοκινήτου. Ο Βαρέλα αγοράσε ένα που του το έκλεψαν μια εβδομάδα αργότερα.Αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 με την Ουρουγουάη να υπερασπίζεται τον τίτλο του 1950, αλλά αυτή τη φορά, ο εμβληματικός αρχηγός τραυματίστηκε πριν από τον ημιτελικό εναντίον της Ουγγαρίας, και η Ουρουγουάη έχασε 4–2 μετά από παράταση. Η Ουρουγουάη δεν είχε χάσει ποτέ αγώνα Παγκόσμιου Κυπέλλου όταν έπαιζε ο Βαρέλα.Ο τελευταίος αγώνας του ήταν στις 19 Ιουνίου 1955 με την Πενιαρόλ εναντίον της Αμέρικα. Το 1994 τιμήθηκε από τη FIFA για την προσφορά του στο άθλημα με την ανώτατη διάκριση, το Τάγμα Αξίας. Το 2000 ψηφίστηκε 53ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS. Το 2014 οι αναγνώστες του ESPN τον ψήφισαν ως τον 10ο σημαντικότερο αρχηγό στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία. Πενιαρόλ Πρωτάθλημα Ουρουγουάης (6) : 1944, 1945, 1949, 1951, 1953 και 1954 Νικητής του Torneo de Honor (8) : 1944, 1945, 1947, 1949, 1950, 1951, 1952 και 1953 Νικητής του τουρνουά Competencia (6) : 1943, 1946, 1947, 1949, 1951 1953Ουρουγουάη Παγκόσμιο Κύπελλο : 1950 Κόπα Αμέρικα : 1942 Κύπελλο Baron de Rio Branco νικητής απέναντι στη Βραζιλία (3) : 1940, 1946, 1948 Κύπελλο Escobar Gerona: 1943Ατομικές διακρίσεις Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής (Κόπα Αμέρικα) καλύτερος παίκτης : 1942 Καλύτερη ομάδα Παγκοσμίου Κυπέλλου : 1950 IFFHS : 53ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα Τάγμα Αξίας της FIFA (Ordre du mérite de la FIFA) : 1994