IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών

Η Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών (ιταλ. Maria Christina delle Due Sicilie, 27 Απριλίου 1806 - 22 Αυγούστου 1878) ήταν η τέταρτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.

 Η Μαρία Χριστίνα Φερδινάνδη γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1806 στο Παλέρμο και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Ισαβέλλας της Ισπανίας. Στις 27 Μαΐου 1829 πεθαίνει η τρίτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας, κάνοντας τον Ισπανό βασιλιά να χρειάζεται έναν αρσενικό κληρονόμο. Αυτό οδήγησε στο τέταρτο γάμο του, στις 11 Δεκεμβρίου 1829 με την Μαρία Χριστίνα. Όταν ο Φερδινάνδος πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1833, η Μαρία Χριστίνα έγινε αντιβασιλέας στην κόρη τους Ισαβέλλα. Ο ισχυρισμός της Ισαβέλλας στο θρόνο αμφισβητήθηκε από τον θείο της, τον Κάρολο Μαρία, Κόμη της Μολίνα, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο αδελφός του Φερδινάνδος είχε τροποποιήσει παρανόμως τον νόμο περί κληρονομιάς για να επιτρέψει στις γυναίκες να κληρονομήσουν το στέμμα. Δύο μήνες μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου παντρεύτηκε με μυστικό γάμο τον πρώην λοχία της βασιλικής φρουράς, Δον Αγουστίν Φερνάντο Μουνιός ι δε Σάντσεθ, Δούκα του Ριάνσαρεθ.Πέθανε στις 22 Αυγούστου 1878 στη Χάβρη σε ηλικία 72 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Το 1829 η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας και απέκτησαν δύο παιδιά: Ισαβέλλα Β΄ (1830 - 1904), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Δούκα του Κάδιθ. Απέκτησαν 9 παιδιά. Λουίζα Φερδινάνδη (1832 - 1897), παντρεύτηκε τον Αντώνιο, Δούκα του Μονπανσιέ. Απέκτησαν 9 παιδιά.Το 1833 η η Μαρία Χριστίνα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Αγουστίν-Φερνάντο Μούνιοθ και απέκτησαν οκτώ παιδιά: δόνια Μαρία Αμπάρο δε λος Δεσαμπαράδος Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1η Κόμισσα του Βίστα Αλέγρε (1834 - 1864), παντρεύτηκε τον Λαντισλάο Ζαρτόρσκι. Απέκτησαν 1 παιδί. δόνια Μαρία δε λος Μιλάγρος Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1η Μαρκησία του Καστεγιέχο (1835 - 1903), παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Ντράγκο. δον Αυγουστίν Μαρία Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1ο Δούκα του Ταρανκόν, 1ο Υποκόμη του Ροστρογιάνο (1837 - 1855). δον Φερνάντο Μαρία Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1ο Δούκα του Κάσα Μουνιός, 2ο Δούκα Ριάνσαρεθ και του Ταρανκόν, 1ο Υποκόμη του Αλμποράδα, 2ο Υποκόμη του Ροστρογιάνο (1838 - 1910), παντρεύτηκε την Ελάδια Μπερνάλντο δε Κίρος υ Γκονσάλεθ δε Σιένφουεγος. δόνια Μαρία Χριστίνα Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1η Μαρκησία της Λα Ισαβέλλα, 1η Υποκόμισσα τη Δεεσίγια (1840 - 1921). δον Χουάν Μπαουτίστα Μούνιοθ υ Μπορμπόν, 1ο Κόμη του Ρεκουέρδο, 2ο Υποκόμη του Βιγιάρουβιο, 2ο Δούκα του Μόντμοροτ (1841 - 1863). δον Αντόνιο δε Πάντοβα Μούνιοθ υ Μπορμπόν (1842 - 1847). δον Χοσέ Μαρία Μουνιός υ Μπορμπόν, 1ο Κόμη της Γκαρσία, 1ο Υποκόμη της δε λα Αρμπολέδα (1843 - 1863). 27 Απριλίου 1806 - 11 Δεκεμβρίου 1829: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Χριστίνα των Δύο Σικελιών 11 Δεκεμβρίου 1829 - 29 Σεπτεμβρίου 1833: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 29 Σεπτεμβρίου 1833 - 17 Οκτωβρίου 1840: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα-Αντιβασιλέας 17 Οκτωβρίου 1840 - 22 Αυγούστου 1878: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Ισπανίας
Παντελής Μπούμπουρας

Ο Παντελής Μπούμπουρας είναι Έλληνας επιχειρηματίας, πρόεδρος του ομίλου «GEFEST», διακρίνεται για την φιλανθρωπική του δράση και φέρει τον τίτλο του επίτιμου πρόξενου της Ελλάδας στη Γιάλτα.

 Ίδρυμα Μπούμπουρα Παντελής Μπούμπουρας: Ο Ελληνας από την Οδησσό και η επένδυση των €200 εκατ. στη Λήμνο Παντελής Μπούμπουρας: Ο αυτοδημιούργητος Έλληνας επιχειρηματίας που μεσουρανεί στην Ουκρανία Το Ίδρυμα Μπούμπουρα και ο Δήμος της Οδησσού κοντά στους πληγέντες της φονικής πυρκαγιάς
Cultösaurus Erectus

Cultösaurus Erectus είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 14 Ιουνίου του 1980 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Columbia".

 Αυτός ήταν ο πρώτος από τους δύο δίσκους τους, του οποίου την παραγωγή ανέλαβε ο Μάρτιν Μπερτς, γνωστός για την συνεργασία του με μεγάλα ονόματα της hard rock και heavy metal μουσικής, όπως οι Deep Purple, Rainbow, Black Sabbath, Iron Maiden, κ.α..Οι ηχογραφήσεις έλαβαν χώρα στα Kingdom Sound Studios του Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Στην σύνθεση του "Black Blade" συμμετείχαν ο συγγραφέας Μάικλ Μούρκοκ και ο συνθέτης Τζον Τράιβερς, με τους στίχους να αναφέρονται στην Καταιγίδα, το μαύρο σπαθί του Έλρικ του Μελνιμπονέ, πρωταγωνιστή μιας σειράς βιβλίων του Μούρκοκ.Το "Deadline" είναι σύνθεση του Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ και μιλάει για τον Φιλ Κινγκ, έναν φίλο του συγκροτήματος που δολοφονήθηκε, ενώ στο "Divine Wind", αναφέρεται στην οπτική των Αμερικάνων πάνω στην Κρίση των ομήρων στο Ιράν το 1979.Επίσης, το "Unknown Tongue", το οποίο έγραψε ο Άλμπερτ Μπουσάρντ με το Ντέιβιντ Ρότερ, μιλάει για μία κοπέλα που ήξερε ο τελευταίος, η οποία έπινε το αίμα της.Τέλος, ο τίτλος του "The Marshall Plan" αναφέρεται στην γνωστή εταιρεία ενισχυτών, ενώ οι στίχοι του κομματιού μιλούν για ένα νεαρό άνδρα που γίνεται επιτυχημένος ροκ μουσικός, αφού η κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος τον αφήσει για κάποιον διάσημο τραγουδιστή. Στο κομμάτι ακούγεται και το ριφ του "Smoke on the Water" των Deep Purple. Το εξώφυλλο είναι μέρος του πίνακα "Behemoth's World" του βρετανού καλλιτέχνη Ρίτσαρντ Κλίφτον Ντέι. Οι πωλήσεις του "Cultösaurus Erectus" παρουσίασαν βελτίωση σε σχέση με τον προκάτοχο του, αλλά δεν κατάφερε να γίνει χρυσό. Έφθασε ως το # 12 στα βρετανικά τσαρτ, την υψηλότερη θέση στην δισκογραφία των Blue Öyster Cult, όπως και το # 34 στο αμερικάνικο Billboard. Στα RPM Charts του Καναδά έφθασε ως το # 77, ενώ δεν περιείχε κάποιο σινγκλ που να μπήκε στους καταλόγους επιτυχιών. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Black Sabbath, οι οποίοι προωθούσαν το άλμπουμ "Heaven and Hell". Μέρος αυτών των εμφανίσεων αποτυπώθηκε στο βίντεο "Black and Blue". Cultösaurus Erectus (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 14 Ιουνίου 1980 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Cultösaurus Erectus" είναι οι εξής: Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα, μπάσο Έρικ Μπλουμ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Τζο Μπουσάρντ - μπάσο, φωνητικά Άλεν Λάνιερ - πλήκτρα, κιθάρα Άλμπερτ Μπουσάρντ - τύμπανα, φωνητικάΓκεστ συμμετοχέςΝτον Κίρσνερ - μονόλογος στο Marshall Plan Μαρκ Ριβέρα - σαξόφωνο Cultösaurus Erectus - Blue Öyster Cult | Songs, Reviews, Credits - AllMusic BLUE ÖYSTER CULT Cultösaurus Erectus reviews - Prog Archives Eric Bloom talks Blue Oyster Cult's studio albums | MusicRadar
Του νεκρού αδελφού

Το Του νεκρού αδελφού είναι δημοτικό τραγούδι, που ανήκει στην κατηγορία των παραλογών. Κατατάσσεται σε αυτές καθότι έχει αφηγηματικό χαρακτήρα και φανταστικό περιεχόμενο. Συναντάται σε πολλές παραλλαγές στον ελληνικό αλλά και στον ευρύτερο βαλκανικό χώρο.

 Πρόκειται για την ιστορία μίας οικογένειας με εννιά γιους και μία κόρη. Η μοναχοκόρη (η Αρετή) παντρεύεται σε ξένο τόπο, ενώ τα αδέλφια της πεθαίνουν. Η μάνα μένει ολομόναχη και ένας από τους νεκρούς της γιους (ο Κωνσταντίνος) σηκώνεται από τον τάφο και φέρνει πίσω την κόρη, αφού νωρίτερα της είχε ορκιστεί να την φέρει πίσω. Έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης και με βάση αυτό έχουν γραφεί τα εξής έργα: Ζαχαρίας Παπαντωνίου, "Ο Όρκος του πεθαμένου", θεατρικό, 1929 – δραματοποίηση του δημοτικού τραγουδιού "Του νεκρού αδελφού" Ισμαήλ Κανταρέ, Ποιος έφερε την Ντορουντίν;, εκδόσεις Ροές, αστυνομικό θρίλερ που στηρίζεται στην πιο φημισμένη αλβανική λαϊκή μπαλάντα, τη Μπαλάντα της υπόσχεσης, παραλλαγή της παραλογής Του νεκρού αδελφού Σωτήρης Χατζάκης, Του νεκρού αδελφού, θεατρική διασκευή Αργύρης Εφταλιώτης, Ο Βουρκόλακας, θεατρική διασκευή Φώτης Κατσιμπούρης,Ο όρκος, εκδόσεις Ωκεανός, μυθιστορηματική απόδοση-αναδημιουργία της παραλογής Του Νεκρού Αδερφού Αγνή Σιούλα, "Έρχονται με την ομίχλη". Εκδ. Πατάκης, Μυθιστόρημα φανταστικής λογοτεχνίας, βασισμένο στην αναδημιουργία της παραλογής "Του Νεκρού Αδερφού" Μάρω Βαμβουνάκη Αν είσαι' αέρας πήγαινε, θεατρική διασκευήΟ θείος Τάκης _ Γιαννη Ξανθούλη. Αίμος Ανθολογία Βαλκανικής Ποίησης, Αθήνα 2006 Claude Fauriel, Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Αποστολή Εκτός Έδρας

Το Αποστολή Εκτός Έδρας (πρωτότυπος τίτλος: Red Heat) είναι αμερικανική buddy αστυνομική ταινία δράσης, του 1988, σε σκηνοθεσία Ουόλτερ Χιλ. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τους Χάρι Κλάινερ και Τρόι Κένεντι Μάρτιν. Πρωταγωνιστούν οι Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ και Τζέιμς Μπελούσι. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε έναν Σοβιετικό αστυνομικό, ο οποίος ταξιδεύει στις ΗΠΑ, για να συλλάβει και να μεταφέρει πίσω στην ΕΣΣΔ, έναν Γεωργιανό έμπορα ναρκωτικών. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 14 Ιουνίου του 1988 και κυκλοφόρησε τέσσερις μέρες αργότερα και στους κινηματογράφους των ΗΠΑ. Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη αμερικανική ταινία που πήρε άδεια να κάνει γυρίσματα στην Κόκκινη Πλατεία, αν και τα περισσότερα πλάνα στη Σοβιετική Ένωση, γυρίστηκαν στην Ουγγαρία. Η ταινία ξεπέρασε τον αρχικό της προϋπολογισμό, οπότε θεωρείται εισπρακτικά επιτυχημένη. Οι κριτικές ήταν μέτριες, προς το θετικές. Ο Σβαρτσενέγκερ για αυτόν τον ρόλο του, έλαβε το ποσό των 8 εκατομμυρίων δολαρίων. Ενώ, εν τέλει, ήταν δυσαρεστημένος με τα τελικά έσοδα της ταινίας, καθώς περίμενε να γίνει μεγαλύτερη επιτυχία.

 Ο Ιβάν Ντάνκο, αρχηγός της Αστυνομίας της Μόσχας, στήνει παγίδα στον Βίκτορ Ροσταβίλι, έναν Γεωργιανό, διαβόητο έμπορα ναρκωτικών. Η ενέδρα που του έστησε οδήγησε σε πυροβολισμούς, με τον Βίκτορ να δραπετεύει σκοτώνοντας και τον συνάδελφο και φίλο του Ντάνκο. Μετά από αυτό το περιστατικό, διέφυγε στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε εκεί το εμπόριο. Όμως, συλλαμβάνεται από την Αστυνομία του Σικάγο. Ο Ιβάν Ντάνκο, στέλνεται εκεί ώστε να τον επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη μεταφορά, δραπετεύει με τη βοήθεια κάποιων συνεργών του, με τον Ντάνκο πλέον να κάθεται στις ΗΠΑ, μέχρι να συλληφθεί. Όμως επειδή έχει περιορισμένες αρμοδιότητες εκεί, βάζουν έναν αστυνομικό από το Σικάγο να τον συνοδεύει, τον Αρτ Ρίτζικ, ο οποίος είναι μια κωμική φιγούρα, σε αντίθεση με τον σοβαρό Ντάνκο. Οι δυο τους καταλήγουν να κυνηγούν σε όλη την πόλη τον Βίκτορ. Στο τέλος βρίσκονται να οδηγούν λεωφορεία με μεγάλη ταχύτητα, όπου τελικά το λεωφορείο του Βίκτορ βρίσκεται στη διάβαση τρένου, βρίσκοντας τραγικό θάνατο. Οι δύο αταίριαστοι αστυνομικοί αποχωρίζονται στο αεροδρόμιο και ανταλλάσσουν κάτι προσωπικό ο ένας στον άλλον. Ο Ντάκο, κλείνει την ταινία λέγοντας στον Αρτ, ότι οι Αστυνομικοί έχουν κοινούς στόχους σε αντίθεση με τους πολιτικούς. Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ... Αρχηγός Ιβαν Ντάνκο Τζέιμς Μπελούσι... ντετέκτιβ Αρτ Ρίτζικ Εντ Ο'Ρός... Βίκτορ "Ρόστα" Ροστασβίλι Πίτερ Μπόιλ... Λου Ντόνελι Τζίνα Γκέρσον... Κάθριν "Κατ" Μανζέττι Λώρενς Φίσμπερν... Τσάρλι Στομπς Αποστολή Εκτός Έδρας στην IMDb Αποστολή Εκτός Έδρας στο Rotten Tomatoes Αποστολή Εκτός Έδρας στο Box Office Mojo
Αλβανική Συμμαχία

Η Αλβανική Συμμαχία (Αλβανικά: Aleanca për Shqiptarët, Σλαβομακεδονικά: Алијанса за Албанците) είναι ένα κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στη Βόρεια Μακεδονία. Ιδρύθηκε το 2015 για να εκπροσωπήσει την Αλβανική μειονότητα της χώρας. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Ζιάντιν Σέλα.

 Στις Βορειομακεδονικές εκλογές του 2016 η Αλβανική Συμμαχία αναδείχθηκε ως το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα για την Αλβανική μειονότητα. Το 2017, όταν ο Ζόραν Ζάεφ έγινε Πρωθυπουργός και η ΕΜΕΟ – ΔΚΜΕΕ πέρασε στην αντιπολίτευση μετά από 11 χρόνια στην εξουσία, η Αλβανική Συμμαχία συμμετείχε στην κυβέρνηση: ο γενικός γραμματέας του κόμματος Άρμπεν Τάραβαρι έγινε Υπουργός Υγείας και ο Σουχέιλ Φάζιλου έγινε Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στις τοπικές εκλογές του 2017, η Αλβανική Συμμαχία κέρδισε σε τρεις δήμους: Γκόστιβαρ, Μπογοβίντσε και Βραψίστα. Τον Μάρτιο του 2018 διεξήχθη το πρώτο συνέδριο του κόμματος.Στις εκλογές του 2020 η συμμαχία Αλβανική Συμμαχία – Εναλλακτική, με την εκστρατεία «Τώρα είναι η ώρα!», σημείωσε μεγάλη άνοδο κερδίζοντας τις 12 έδρες της Συνέλευσης.
Αλαζέγια

Ο Αλαζέγια (ρωσ. Алазея, γιακ. Алаһыай = Αλαχιάυ) είναι ποταμός στο βορειοανατολικό μέρος της Γιακουτίας, στην ανατολική ασιατική Ρωσία. Ρέει γενικώς προς τα βόρεια, μεταξύ των ποταμών Ιντιγκίρκα στα δυτικά και Κολιμά στα ανατολικά, και εκβάλλει στον Αρκτικό Ωκεανό.

 Ο Αλαζέγια έχει μήκος 1.520 χιλιόμετρα και η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 64.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή ίση με τη μισή Ελλάδα. Σχηματίζεται με τη συμβολή των μικρών ποταμών Νελκάν και Καντιλτσάν, στις πλαγιές του Οροπεδίου Αλαζέγια. σε σημείο με γεωγραφικές συντεταγμένες 67°57΄41΄΄ Βόρειο πλάτος και 148°16΄02΄΄ Ανατολικό μήκος. Διασχίζει, με αρκετούς μαιάνδρους, την τούνδρα και τις πεδινές ελώδεις εκτάσεις της πεδιάδας της Ανατολικής Σιβηρίας. Εκβάλλει στον Κόλπο του Κολιμά της Ανατολικής Σιβηρικής Θάλασσας του Αρκτικού Ωκεανού, κοντά στον σήμερα εγκαταλελειμμένο οικισμό Λογκάσκινο. Ο ποταμός παγώνει στις αρχές Οκτωβρίου και παραμένει παγωμένος μέχρι τα τέλη Μαΐου ή αρχές Ιουνίου. Στη λεκάνη του υπάρχουν περισσότερες από 24 χιλιάδες λίμνες. Η μέση παροχή του Αλαζέγια είναι 320 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο (m³/sec). Το βουνό Κισιλιάχ-Τας είναι τοποθεσία στη δεξιά όχθη του Αλαζέγια, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 69°42΄ Βόρειο πλάτος και 155°00΄ Ανατολικό μήκος, αξιοσημείωτη για τους φυσικούς όρθιους μεμονωμένους βράχους που μοιάζουν με στήλες και ονομάζονται κιτζιλιάχ. Οι μεγαλύτεροι αριστεροί παραπόταμοι του Αλαζέγια είναι ο μήκους 786 χιλιομέτρων Ρασόχα και ο μήκους 131 χιλιομέτρων Μπουόρ-Γιουριάχ. Οι μεγαλύτεροι δεξιοί παραπόταμοι του Αλαζέγια είναι ο μήκους 168 χιλιομέτρων Σλομπόντα και ο μήκους 244 χιλιομέτρων Μπουόρ-Γιουριάχ (ομώνυμος του αριστερού παραποτάμου). Ο Ρώσος Ντμίτρι Ζιριάν ήταν ο πρώτος λευκός που έφθασε ποτέ στον Αλαζέγια, το 1641, αλλά δεν συνάντησε κάποιον μόνιμο οικισμό ή καταυλισμό σε ολόκληρη την περιοχή που επισκέφθηκε. Συστηματική εξερεύνηση της λεκάνης του Αλαζέγια έγινε για πρώτη φορά μόλις το 1931.
Το Ψάθινο Καπέλο

Το Ψάθινο Καπέλο είναι ελαιογραφία του Νικολάου Λύτρα που δημιούργησε το 1925 και θεωρείται ως ένα από τα πιο τολμηρά και εντυπωσιακά έργα του πρώιμου ελληνικού Μοντερνισμού. Εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας.

 Το θέμα απεικονίζει μια νεαρή κοπέλα με ένα ψάθινο καπέλο σε ασπρισμένο αυλόγυρο σε νησιώτικο τοπίο μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα. Είναι χαρακτηριστικό έργο του Λύτρα, που υπήρξε από τους πρωτοστάτες της Ομάδας Τέχνης, επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό χωρίς όμως να παραμορφώνει το σχέδιο δουλεύοντας με ένταση το χρώμα. Ο ζωγράφος χρησιμοποιεί έντονα και ζωντανά χρώματα, όλα τα γκριζογάλαζα ψυχρά στο κάτω μέρος, όλα τα πορτοκαλοκίτρινα θερμά προς τα πάνω. Σε αυτόν τον πίνακα κυριαρχούν τα χρώματα του βασικού κίτρινου με το συμπληρωματικό μωβ που χρωματίζουν τη φιγούρα με πλατιές ελεύθερες πινελιές, παχύρρευστο χρώμα και χειρονομιακή γραφή, δίνοντας έμφαση στον υλικό χαρακτήρα του χρώματος. Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου Νικόλαος Λύτρας
Ιμμακουλάτα της Αυστρίας

H Ιμμακουλάτα, (γερμ. Immaculata von Österreich-Toskana von Habsburg-Lothringen, 9 Σεπτεμβρίου 1892 - 3 Σεπτεμβρίου 1971) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε πατρικία της Σιένας.

 Η Μαρία Ιμμακουλάτα Καρολίνα Μαργαρίτα Λευκή Λεοπολδίνα Βεατρίκη Άννα ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Σαλβαδόρ της Αυστρίας-Τοσκάνης και της Λευκής των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Κάρλος, δούκα της Μαδρίτης. Παντρεύτηκε το 1932 παντρεύτηκε τον Ιτζίνο Νέρι-Σερνέρι, πατρίκιο της Σιένας (1891-1950). Δεν απέκτησε απογόνους. Harding, Bertita. Lost Waltz: A Story of Exile. Bobbs-Merrill, 1944. ASIN: B0007DXCLY Mateos Sainz de Medrano. Ricardo. An Unconventional Family. Royalty Digest, Vol 4, N 1. July 1994. McIntosh, David. The Unknown Habsburgs. Rosvall Royal Books, 2000, ISBN 91-973978-0-6
Άννα ντε Βελάσκο υ Χιρόν

H Άννα, ισπαν. Ana de Velasco y Girón (1585 - 7 Νοεμβρίου 1607) από τον Οίκο ντε Βελάσκο ήταν κόρη του δούκα του Φρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη-Φερδινάνδου ντε Βελάσκο υ Τοβάρ 5ου δούκα του Φρίας και της Μαρίας Τέλεθ-Χιρόν υ Γκουθμάν, κόρης του Πέτρου Τέλεθ-Χιρόν υ λα Κουέβα, 1ου δούκα της Οζούνα. Παντρεύτηκε το 1603 τον Θεοδόσιο Β΄ δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα: Ιωάννης Δ΄ 1604-1656, βασιλιάς της Πορτογαλίας και, ως Ιωάννης Β΄, δούκας της Μπραγκάνσα. Εδουάρδος 1650-1649, κύριος της Βίλα ντο Κόνντε. Αλέξανδρος 1607-1637, απεβ. 30 ετών. Αικατερίνη 1606-1610, απεβ. 4 ετών. Ana de Velasco y Giron, geneall.net
Ιωάννα Μαγδαληνή της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

H Ιωάννα-Μαγδαληνή, γερμ. Johanna-Magdalena von Sachsen-Altenburg von Wettin (14 Ιανουαρίου 1656 - 22 Ιανουαρίου 1686) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.

 Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής-Σιβύλλας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1671 τον Ιωάννη-Αδόλφο Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς και είχε τέκνα: Μαγδαληνή-Σίβυλλα 1673-1726, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Γουλιέλμο Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Ιωάννης-Γεώργιος 1677-1712, δούκας της Σαξονίας-Βάισενφελς. Ιωάνναι-Βιλελμίνη 1680-1730. Χριστιανός 1682-1736, δούκας της Σαξονίας-Βάισενφελς. Άννα-Μαρία 1683-1731, παντρεύτηκε τον Έρντμαν Β΄, κόμη του Πρόμνιτς. Σοφία 1684-1752, παντρεύτηκε πρώτα τον Γεώργιο-Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και έπειτα τον Ιωσήφ Αλβέρτο, κόμη του Χόντιτς & Βόλφραμιτς. Ιωάννης-Αδόλφος Β΄ 1685-1746, δούκα της Σαξονίας-Βάισενφελς. Αύγουστος-Φρειδερίκος 1674-1675, Ιωάννης-Αδόλφος 1676, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1681, ένας θνησιγενής γιος 1678, απεβίωσαν νήπια. 300 Jahre Schloß Neu-Augustusburg, 1660-1694 — Residenz der Herzöge von Sachsen-Weißenfels: Festschrift, Weißenfels, 1994, pp. 38–39 Friedrich Gerhardt: Schloß und Schloßkirche zu Weißenfels, Weißenfels, 1898, pp. 55–56 Johann Christoph Dreyhaupt: Beschreibung des ... Saal-Creyses, insonderheit der Städte Halle, Halle, 1749/1751 (also known as the Dreyhaupt-Chronicle)
Γιέλιτσα

Το όρος Γιέλιτσα (σερβικά κυριλλικά: Јелица, σερβικά λατινικά: Jelica) είναι βουνό στα δυτικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί η Τσρνα Στένα, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 929 μέτρων.

 Το όρος Γιέλιτσα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Στάρι Βλαχ, σε μία εκ των ανατολικών παρυφών των Δειναρικών Άλπεων. Αποτελεί φυσικό όριο μεταξύ της περιοχής του Ντραγκάτσεβο και της κοιλάδας του Τσάτσακ. Εκτείνεται με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νότια, επί εκτάσεως της τάξης των 30 χιλιομέτρων. Πέραν της Τσρνα Στένα, σημαντικότερες κορυφές του συγκεκριμένου βουνού αποτελούν το Βέρινιε (874 μέτρα), η Γκράντινα (849 μέτρα), επί της οποίας βρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, το Ράγιατσκι Βις (818 μέτρα), καθώς και το Στγιένικ (789 μέτρα). Κατάλογος βουνών της Σερβίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1971

Το 57ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1971 διεξήχθη από τις 24 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 1971 στο Εθνικό Στάδιο Καβάλας, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1971. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 17η συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 700 αθλητές και αθλήτριες από σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο. Χωριστά διεξήχθη και το δέκαθλο, στις 26-27 Απριλίου, στο Στάδιο Καραϊσκάκη, κατά τους Εαρινούς Αγώνες Στίβου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Τους αγώνες στην Καβάλα παρακολούθησαν πάνω από 6.000 θεατές της πόλης και των γύρω περιοχών. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 24 βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο. *Συνολικά βαθμολογήθηκαν 29 σωματεία. "Μακεδονία", 25/9/1971. "Μακεδονία", 26/9/1971. "Μακεδονία", 28/9/1971. "Αθλητική Ηχώ", 28/4/1971. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 207-208.
Σκιάποδες

Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σκιάποδες είναι γνωστός ένας μυθικός λαός που ζούσε στην Ινδία ή στην Αιθιοπία. Οι Σκιάποδες, οφείλουν την ονομασία τους στον θρύλο ότι είχαν ένα μεγάλο και πολύ χοντρό πόδι που, στα τροπικά κλίματα στα οποία ζούσαν, τους χρησίμευε ως εξής: Κατά τις θερμές ημέρες ξάπλωναν, σήκωναν το πόδι τους και αυτό τους έκανε σκιά σαν να ήταν δέντρο. Συνώνυμα είναι οι όροι «Μονόποδες» και «Μονόκωλοι».

 Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη «Φυσική Ιστορία» περιγράφει τις αναφορές προγενέστερων περιηγητών για τους Σκιάποδες και μνημονεύει ως την αρχαιότερη πηγή πληροφοριών γι' αυτούς τον Κτησία, ο οποίος τους τοποθετεί στην Ινδία: «... κάνει λόγο και για μια άλλη φυλή ανθρώπων, που είναι γνωστοί ως Monocoli και έχουν μόνο ένα πόδι, αλλά μπορούν να πηδούν με εκπληκτική ευκινησία. Οι ίδιοι ονομάζονται και Sciapodae, επειδή συνηθίζουν να ξαπλώνουν ανάσκελα σε συνθήκες ακραίας ζέστης και να προστατεύονται από τον ήλιο με τη σκιά του ποδιού τους.» Ο θρύλος των Σκιαπόδων επέζησε μέχρι και τον Μεσαίωνα. Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης τους αναφέρει στο έργο του Etymologiae. Ο C. S. Lewis υιοθέτησε τον μύθο των Σκιαπόδων στο έργο του The Voyage of the Dawn Treader, τμήμα των «Χρονικών της Νάρνια», όπου το πόδι τους έχει μήκος περίπου ένα μέτρο και τους σκιάζει όταν κοιμούνται. Ο Ουμπέρτο Έκο στο μυθιστόρημά του Μπαουντολίνο περιγράφει ένα Σκιάποδα ονόματι Γκαβαγκάι (Gavagai). Είναι πιθανό ότι ο μύθος των Σκιαπόδων προήλθε από παραποιημένη αφήγηση της πρακτικής των Ινδών γιόγκι να διαλογίζονται κάποιες φορές πάνω στο ένα τους πόδι. Μπορεί επίσης το στοιχείο για ένα πολύ χοντρό πόδι να συνδέεται με την τροπική ασθένεια ελεφαντίαση. Υπάρχει ένας θρύλος της Νότιας Αμερικής για μία μονόποδη γυναίκα, την «Patasola». Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1908

Tο Β΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών του 1908 διεξήχθη στις 6 Απριλίου 1908, στην Αθήνα με την εκκίνηση και τον τερματισμό να γίνονται στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετείχαν τρεις αθλητικές ομάδες στον ομαδικό αγώνα: Εθνικός Γ.Σ., Πανελλήνιος Γ.Σ. και Πειραϊκός Σύνδεσμος. Νικητής αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. και κατέκτησε το επαμειβόμενο κύπελλο του Βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουήλ.

 Η διαδρομή στην οποία διεξήχθη ο ανώμαλος δρόμος είχε συνολικό μήκος 12.000μ. Η εκκίνηση δόθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 4:00μμ. Οι δρομείς έτρεξαν προς το λόφο του Κοκκιναρά και επέστρεψαν στο Στάδιο στις 4:45 περίπου. Στη νικήτρια ομάδα των αγώνων απονεμήθηκε το βαρύτιμο ασημένιο Κύπελλο, επίχρυσο εσωτερικά, που είχε προσφέρει ο Ιταλός βασιλέας Βιτόριο Εμμανουέλε την προηγούμενη χρονιά. Το κατέκτησε ο Εθνικός Γ.Σ. και αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα ο πρίγκηπας Γεώργιος ανήγγειλε το αποτέλεσμα τηλεγραφικά στον βασιλιά της Ιταλίας. εφ. "Σκριπ", 7/4/1908. Εφημερίδα "Αθλητικός Τύπος", 26-2-1932 σελ. 1 (ψηφιακή σελίδα 67) Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος

Η οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος είναι οροσειρά στην ανατολική Σλοβακία. Είναι ένα μέρος του Spiš-Gemer Karst, το οποίο με τη σειρά του είναι μέρος των σλοβακικών βουνών Ore, μια σημαντική υποδιαίρεση των Δυτικών Καρπαθίων .Βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Spišská Nová Ves στα βόρεια και Dobšiná στα νότια. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα φαράγγια και τους καταρράκτες και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για πεζοπόρους καθώς έχει μια σειρά από ασυνήθιστες διαδρομές μέσα από φαράγγια και καταρράκτες. Υπάρχουν πολλά τμήματα στα οποία η ανάβαση γίνεται με σκάλες. Η περιοχή προστατεύεται από το Εθνικό Πάρκο Σλοβακικός Παράδεισος (πάρκο Národný Slovenský raj).

 Η οροσειρά Σλοβακικός Παράδεισος είναι μια πεδιάδα με ψηλά οροπέδια. Το ψηλότερο βουνό είναι το Ondrejisko στα 1.270 μ. Η περιοχή αποτελείται κυρίως από ασβεστόλιθο καρστ (πεδιάδες Geravy, Glac, Pelc και Skala) και δολομίτη. Στα καρστικά οροπέδια εμφανίζονται φαινόμενα όπως καταβόθρες και σχηματισμοί ασβεστόλιθου. Το κλίμα είναι αρκετά κρύο. Τυπικά χαρακτηριστικά είναι τα φαράγγια και οι χαράδρες (Sokol, Suchá Belá, Piecky και Kyseľ), που σχηματίζουν γραφικές βραχώδεις σκηνές και καταρράκτες, οι οποίοι δημιουργήθηκαν κυρίως από τους ποταμούς Hnilec και Hornád και τους παραποτάμους τους. Το ογδόντα τοις εκατό της περιοχής καλύπτεται από έλατα και ίταμους. Υπάρχουν περισσότερες από 200 σπηλιές και υπόγειοι άβυσσοι. Μεταξύ των σπηλαίων το Dobšinská ľadová jaskyňa (Dobšinská σπηλιά πάγου) και το Medvedia jaskyňa (Σπηλιά της αρκούδας) είναι τα πιο γνωστά. Κάποτε υπήρχαν επίσης πολλοί οικισμοί ξυλοκόπων και λατομεία τα οποία μετατράπηκαν σε τουριστικά κέντρα όπως τα: Dobšinská Maša, Dedinky, Mlynky και Stratená. Στα αξιοσημείωτα και σπάνια ζώα περιλαμβάνονται η καφέ αρκούδα (Ursus arctos), ο χρυσαετός, ο κοινός γερανός και ο μαύρος πελαργός. Αρκετά κοινά είναι τα κόκκινα ελάφια και οι αγριόχοιροι, ο λύκος (Canis lupus), ο λύγκας (Lynx lynx) και η βίδρα (Lutra lutra). Η περιοχή καλύπτεται από ερυθρελάτη (Picea abies), δασική οξιά (Fagus sylvatica), έλατο, αγριόπευκο και δασική πεύκη (Pinus sylvestris). Σημαντικά ενδημικά φυτά στην περιοχή είναι η Καμπανούλα των Καρπαθίων (Campanula carpatica), Pulsatilla slavica, Hesperis silvestris, Liguria sibirica, και Saxifraga paniculate. Άλλα φυτά που υπάρχουν σε αυτήν την περιοχή είναι το λουλούδι Soldanella montana, το Λείριο το μάρταγο (Lilium martagon) και το Aconitum variegatum. "Slovensky raj National Park | Slovakia.com" Scheffel, Richard L.; Wernet, Susan J., eds. (1980). Natural Wonders of the World. United States of America: Reader's Digest Association, Inc. p. 348. Σλοβακικός Παράδεισος Καρπάθια Όρη Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Slovenský raj στο Wikimedia Commons
Σημαία των Αμερικανικών Σαμόα

Η σημαία των Αμερικανικών Σαμόα καθιερώθηκε στις 24 Απριλίου 1960. Ο αετός που βρίσκεται στη σημαία εκπροσωπεί τη σχέση του νησιού με τις ΗΠΑ παρότι δεν ζει στο νησί . Το πτηνό κρατάει δύο παραδοσιακά σύμβολα των φυλάρχων των Σαμόα στα νύχια των ποδιών του και φέρει επίσης τη Μεγάλη Σφραγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών.. Τα σύμβολα είναι το ουατόγκι (ένα πολεμικό ρόπαλο που συμβολίζει την κυβερνητική εξουσία) και ένα φούε (όργανο για να διώχνει τις μύγες, που εκπροσωπεί τη σοφία των παραδοσιακών ηγετών των Σαμόα).

 Πριν την έλευση των Ευρωπαίων στο νησί το 18ο αιώνα, οι Αμερικανικές Σαμόα δε χρησιμοποιούσαν καμία σημαία. Από το 1800 και μετά είχαν σημαίες, αλλά εξαιτίας της έλλειψης γραπτών πηγών δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς σημαίες είχαν εκείνη την εποχή. Για τα νησιά φιλονίκησαν η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ και η διαμάχη έληξε μετά τη διαίρεση των Σαμόα με βάση την τριμερή σύμβαση του 1899. Ως αποτέλεσμα, οι ΗΠΑ πήραν το δυτικό τμήμα και ύψωσαν τη δική τους σημαία στις 27 Απριλίου 1900. Αυτή ήταν η επίσημη σημαία των Αμερικανικών Σαμόα ως το 1960.Από τα μέσα του 20ού αιώνα οι Σαμοανοί κλήθηκαν να προτείνουν ένα νέο σχέδιο σημαίας για το έδαφος. Ο σχεδιασμός της σημαίας έγινε από τους τοπικούς άρχοντες και το Αμερικανικό Ινστιτούτο για τα Σύμβολα. Η σημαία τέθηκε επίσημα σε ισχύ στις 27 Απριλίου 1960. The Territory of American Samoa
Σαντζάκι της Καβάλας

Το σαντζάκι της Καβάλας (Οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-Kavala) ήταν Οθωμανική επαρχία δεύτερου επιπέδου (σαντζάκι ή λιβάς) το οποία περιλάμβανε την περιοχή γύρω από το λιμάνι της πόλης της Καβάλας (η οποία ανήκει στην Ελλάδα) στην ανατολική Μακεδονία.

 Η πόλη μάλλον έπεσε σε Οθωμανικά χέρια γύρω στο 1383, λίγο μετά την πτώση των Σερρών. Τον 15ο αιώνα, η περιοχή της Καβάλας παρήγαγε δημητριακά και μετάξι, αλλά ήταν γνωστή και για τα ορυχεία αργύρου.Το σαντζάκι πιστοποιείται από τον Λεουνκλάβιο το 1588, καθώς και από τα ταξιδιωτικά βιβλία του Εβλιγιά Τσελεμπί ως επαρχία του Εγιαλετίου του Αρχιπελάγους, αλλά αναφέρεται και στο πέμπτο τόμο του ίδιου έργου. Κατά τη στιγμή της επίσκεψης του Εβλιγιά Τσελεμπί περιελάμβανε 12 ζιαμέτια και 235 τιμάρια και υποδιαιρούταν σε επτά καζάδες.Κατά τον 18ο αιώνα και το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η Δράμα ήταν σαντζάκι του Εγιαλετίου της Ρούμελης; Τα έσοδα χορηγούνταν συνήθως στον πασά της Θεσσαλονίκης, ο οποίος κυβερνούσε το σαντζάκι μέσω δημοσιονομικού πράκτορα (μουτεσελίμης). Με τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1864, το σαντζάκι καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στο Σαντζάκι της Δράμας, μέρος του Βιλαετίου Θεσσαλονίκης. Η Δράμα παρέμεινε το κέντρο του καζά της νέας επαρχίας. Νομός Καβάλας Birken, Andreas (1976). Die Provinzen des Osmanischen Reiches. Beihefte zum Tübinger Atlas des Vorderen Orients (στα Γερμανικά). 13. Reichert. ISBN 9783920153568. (στα αγγλικά) The Encyclopaedia of Islam, New Edition. Λάιντεν: E. J. Brill. 1960–2005.
Ιωσήφ Βενέδικτος της Σαβοΐας

Ο Ιωσήφ, ιταλ. Giuseppe, (5 Οκτωβρίου 1766 - 29 Οκτωβρίου 1802) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης του Άστι (1796-1802)· πιο πριν ήταν κόμης της Μοριάνα (1762-1796). Έγινε διοικητής στο Σάσαρι της Σαρδηνίας.

 Ο Ιωσήφ-Βενέδικτος-Μάριος-Πλασίντο γεννήθηκε στο βασιλικό ανάκτορο του Τορίνο και ήταν ο πέμπτος γιος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ βασιλιά της Σαρδηνίας και της Μαρίας-Αντωνίας-Φερδινάνδας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ βασιλιά της Ισπανίας. Την ημέρα της γέννησής του αποκλήθηκε κόμης της Μοριάνα. Κατά την προέλαση του Ναπολέοντα Α΄ στο Πεδεμόντιο, διέφυγε μαζί με τους αδελφούς του Βίκτωρα-Εμμανουήλ, Μαυρίκιος Ιωσήφ και Κάρολο-Φήλικα στη Σαρδηνία, όπου έμειναν στο παλάτσο Καρκασόνα.Το 1796 άλλαξε ο τίτλος του σε κόμης του Άστι. Το 1799 ο μεγαλύτερος αδελφός τους Κάρολος-Εμμανουήλ Δ΄ έθεσε τον Μαυρίκιο διοικητή στο Σάσαρι, στα βορειοδυτικά της Σαρδηνίας, αλλά έπειτα από τρεις μήνες απεβίωσε από ελονοσία. Τότε ανέλαβε ο Ιωσήφ ως διοικητής του Σάσαρι. Τρία έτη μετά ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε από τους σπασμούς της ασθένειας το 1802. Τάφηκε στον Καθεδρικό ναό στο Αλγκέρο της Σαρδηνίας, όπου είχε τοποθετηθεί και ο αδελφός του. Miroslav Marek House of Savoy Genealogie delle Famiglie Nobili Italiane Αρχειοθετήθηκε 2012-12-08 at Archive.is
Μιχάι Τουντόσε

Ο Μιχάι Τουντόσε (Mihai Tudose, γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1967 στη Βραΐλα) είναι Ρουμάνος πολιτικός, βουλευτής, υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση Γκριντεάνου και ο πρώην πρωθυπουργός της Ρουμανίας.

 Κατήλθε στην πολιτική το 1992, ως μέλος του Δημοκρατικού Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας. Σήμερα, είναι μέλος του σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και αντιπρόεδρός του από το 2015. Εξελέγη βουλευτής το 2000 και υπηρέτησε στη συνέχεια επί πέντε θητείες ως βουλευτής στην κομητεία της Βραΐλας. Διετέλεσε δύο φορές υπουργός Οικονομίας, μεταξύ του 2014 και του 2015 στην 4η κυβέρνηση Πόντα και μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 2017 στην κυβέρνηση Γκριντεάνου.Ήταν ένας από τους επικρατέστερους υποψηφίους για την πρωθυπουργία, προταθείς από τον πλειοψηφούντα συνασπισμό με επικεφαλής το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα προκειμένου να διαδεχθεί τον Σορίν Γκριντεάνου , έπειτα από την κατάρρευση της κυβέρνησης του τελευταίου λόγω έγκρισης πρότασης μομφής από το ίδιο του το κόμμα. Στις 26 Ιουνίου 2017, ο πλειοψηφών συνασπισμός τον πρότεινε για τη θέση και ο ίδιος έλαβε την εντολή από τον Πρόεδρο Γιοχάνις. Ανέλαβε καθήκοντα στις 29 Ιουνίου, μαζί με τη νέα κυβέρνηση. Ως κάτοχος διδακτορικού στις Στρατιωτικές Επιστήμες και Πληροφορίες, ο Τουντόσε ενεπλάκη σε σκάνδαλο λογοκλοπής έπειτα από αναφορές των μέσων ενημέρωσης ότι μπορεί να είχε αντιγράψει κάποια μέρη της διδακτορικής του εργασίας. Στον απόηχο του σκανδάλου, παραιτήθηκε από τη χρήση του επιστημονικού του τίτλου. Σχολιάζοντας τις πρωτοβουλίες της περιοχής Σέκελι για αυτονομία και τη χρήση της σημαίας τους σε δημόσιες υπηρεσίες, στις 11 Ιανουαρίου 2018 ο Τουντόσε έκανε τη δήλωση "Αν υψώσουν σημαίες στην περιοχή του Σέκελι, εκείνοι που θα τις υψώσουν θα κρεμαστούν δίπλα στις σημαίες. Αποκλείεται να παραχωρηθεί αυτονομία στη Σέκελι." Ο αναπληρωτής πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ούγγρων της Ρουμανίας (UDMR) Μπάλιντ Πορκσάλμι χαρακτήρισε την δήλωση του Τουντόσε απαράδεκτη, αποκαλώντας την "πρωτόγονη" και ότι "θυμίζει τον Μεσαίωνα". Επτά ημέρες αργότερα, ο Τουντόσε αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του, εξαιτίας, εν μέρει των σχολίων και των εσωτερικών διενέξεων, όπως και λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης εντός του κόμματος.
Εκλογική Περιφέρεια Πάφου

Η Εκλογική Περιφέρεια Πάφου είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Πάφου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Πάφου εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 4 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

 Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Πάφου αντιστοιχούσαν 4 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 2 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου αντιστοιχούσαν 4. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Οι έδρες που αντιστοιχούσαν στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου για την ελληνοκυπριακή κοινότητα παρέμειναν 4. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Πάφου για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος. Βουλευτές Εκλογικής Περιφέρειας Πάφου
Πασκουαλίνο Ντε Σάντις

Ο Πασκουαλίνο Ντε Σάντις (Pasqualino De Santis, 24 Απριλίου 1927 - 23 Ιουνίου 1996) ήταν Ιταλός κινηματογραφιστής, βραβευμένος με Όσκαρ καλύτερης φωτογραφίαςγια την ταινία Ρωμαίος και Ιουλιέτα.

 Γεννήθηκε ως Πασκουάλε Ντε Σάντις στο Φόντι της Ιταλίας και ήταν αδερφός του σκηνοθέτη του κινηματογράφου Τζουζέπε Ντε Σάντις. Εργάστηκαν από κοινού στις ταινίες Non c'è pace tra gli ulivi, Uomini e lupi (1956), La strada lunga un anno (1958) και La garçonnière (1960). Συνεργάστηκε με τον Φραντσέσκο Ρίζι στις ταινίες C'era una volta (1967), Uomini contro (1970), Υπόθεση Ματέι (Il caso Mattei) (1972), Lucky Luciano (1974), Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι (1979), Τρεις Αδερφοί (1981), Κάρμεν (1984), Το Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου (1987), Ναπολιτάνικο Ημερολόγιο (1992) και La tregua (1996), ταινία γυρισμένη στην Ουκρανία, όπου ο ίδιος πέθανε. Στους συνεργάτες του Ντε Σάντις ήταν και ο Λουκίνο Βισκόντι, με τις ταινίες Οι καταραμένοι (La caduta degli dei) (1969), Θάνατος στη Βενετία (Morte A Venezia) (1971), Η γοητεία της αμαρτίας (Gruppo di famiglia in un interno) (1974), Ο αθώος (L'Innocente) (1976), ο Φεντερίκο Φελίνι με την ταινία Block notes di un regista (1969), ο Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς στην ταινία Ο κολασμένος της Βενετίας (The Honey Pot) (1966), ο Βιτόριο ντε Σίκα με την ταινία Amanti (1968), ο Τζόζεφ Λόουζι στην ταινία Η Δολοφονία του Τρότσκι (1972), ο Κάρλο Λιτσάνι με το Torino nera (1972), ο Ρομπέρ Μπρεσόν με τα φιλμ Lancelot du Lac (1974), Le diable probablement (1977), L'Argent (1982), με τον Έττορε Σκόλα (Μια ξεχωριστή μέρα (Una giornata particolare), 1977 καιLa terrazza, 1980) και τον Τζουλιάνο Μοντάλντο (με την τηλεοπτική σειρά Μάρκο Πόλο, 1982). Ο Ντε Σάντις κέρδισε ένα Βραβείο Όσκαρ το 1968 για την δουλειά του στην ταινία Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Φράνκο Τζεφφιρέλλι, ένα BAFTA και ένα Nastro d'Argento για την ταινία Θάνατος στη Βενετία, καθώς επίσης και 2 βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο, για την δουλειά του στις ταινίες Τρεις Αδερφοί και Κάρμεν. Ο καλλιτέχνης στην IMDB
Ιωάννα Μπέλλα

Η Ιωάννα Μπέλλα (Βέροια, 31 Μαρτίου 1996) είναι Ελληνίδα μοντέλο, βραβευμένη ως Σταρ Ελλάς 2018, που εκπροσώπησε την Ελλάδα στο παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς Μις Υφήλιος. Συνεργάζεται με τα εξής πρακτορεία μοντέλων: The Legion MGT (Ελλάδα), MMG Models (Ηνωμένο Βασίλειο) και Bareface Model Agency (Ντουμπάι). Γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1996 στη Βέροια, όπου και μεγάλωσε. Από την ηλικία των επτά ετών και για περίπου δέκα χρόνια, ασχολούνταν με την πετοσφαίριση, ενώ υπήρξε και μέλος της Εθνικής Ομάδας Πετοσφαίρισης. Σταμάτησε όμως εξαιτίας σοβαρού τραυματισμού που υπέστη. Σε ηλικία 18 ετών, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει αισθητική και δερματολογία ενώ για μικρό χρονικό διάστημα, δούλευε παράλληλα ως υποδοχή σε νυχτερινό μαγαζί. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να ακολουθήσει σπουδές δημοσιογραφίας στο ANT1 MediaLab. Παράλληλα, εργαζόταν αρχικά σε ινστιτούτο αισθητικής και έπειτα ως βοηθός του makeup artist Παντελή Τουτουντζή.

 Ξεκίνησε την ενασχόληση της με το modeling, το 2016, με τη συμμετοχή της σε ψυχαγωγικές εκπομπές ως μοντέλο μακιγιάζ. Το πρώτο πρακτορείο με το οποίο συνεργάστηκε ήταν το ελληνικό VN Models. Τον Οκτώβριο του 2017, περπάτησε στην πασαρέλα του Athens Xclusive Designers Week στο Ζάππειο με δημιουργία Galanu Couture ενώ ένα μήνα αργότερα, έκανε editorial για το ελληνικό περιοδικό Elle. Την άνοιξη του 2018, έκανε την πρώτη της καμπάνια με την εταιρεία Bodytalk ενώ ακολούθησε η καμπάνια με την εταιρεία Bluepoint. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, συμμετείχε στον ετήσιο διαγωνισμό Σταρ Ελλάς, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση.Ως Σταρ Ελλάς, εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Υφήλιος 2018 στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης, όπου δεν είχε εκπρόσωπο για δύο συνεχόμενα έτη. Το 2019, έκανε καμπάνιες για τις εταιρείες Karkalis Jewls και MED Luxurious. Το 2020, έκανε καμπάνιες για τον σχεδιαστή νυφικών Demetrios και την εταιρεία ρούχων Beach City. Επίσης, πόζαρε στα εξώφυλλα των περιοδικών Torius (Λος Άντζελες, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής), L'Officiel (Κύπρος) και Shape (Ελλάδα). Το 2021, έκανε editorial για το περιοδικό L'Officiel (Αυστρία) και εξώφυλλα για τα περιοδικά A&E, Ellements και Victor (Ντουμπάι).
Γαλαξιακές συντεταγμένες

Οι γαλαξιακές συντεταγμένες αποτελούν ομώνυμο σύστημα συντεταγμένων που επινοήθηκε για προβλήματα θέσεως και δομής που αφορούν τον Γαλαξία, εξ ου και η ονομασία τους. Για τον προσδιορισμό αυτών των συντεταγμένων οι αστρονόμοι εισήγαγαν την έννοια του γαλαξιακού ισημερινού, ενός κύκλου που περιβάλει την ουράνια σφαίρα και από της θέσης του Ηλίου διαιρεί στα δύο τη γαλαξιακή ζώνη, δημιουργώντας έτσι τους Βόρειο και Νότιο γαλαξιακούς Πόλους. Οι γαλαξιακές συντεταγμένες είναι το "γαλαξιακό μήκος" (λγαλ) και το "γαλαξιακό πλάτος" (φγαλ), που ορίζονται ως ακολούθως:

 Το γαλαξιακό μήκος λγαλ είναι η γωνία η οποία μετριέται από ένα ορισμένο σημείο του Τοξότη στη διεύθυνση του πυρήνα του γαλαξία όπου και θεωρείται θετικό προς τη διεύθυνση του Βορρά του Ουρανού (σε αυξανόμενη απόκλιση). Το γαλαξιακό πλάτος, φγαλ είναι η γωνία η οποία μετριέται από το γαλαξιακό ισημερινό όπου και θεωρείται θετική προς τον Βόρειο γαλαξιακό Πόλο, που βρίσκεται στη διεύθυνση του Κόμη Βερενίκης. Ουράνιες συντεταγμένες Τοπικές συντεταγμένες ή οριζόντιες συντεταγμένες. Γεωγραφικές συντεταγμένες Ουράνιες / Γαλαξιακές συντεταγμένες, Εργαλείο μετατροπής. Γαλαξιακές συντεταγμένες, από την Internet Encyclopedia of Science Universal μετατροπές Αστρονομία: Γαλαξιακές συντεταγμένες, - Πανεπιστήμιο του St Andrews Αρχειοθετήθηκε 2012-09-10 στο Wayback Machine. Αστρικός χάρτης στην Γαλαξιακή Προοπτική Ένας Άτλας του Σύμπαντος
Εθνικό Πάρκο Κισκουνσάγκ

Το Εθνικό Πάρκο Κισκουνσάγκ (ουγγρικά: Kiskunsági Nemzeti Park‎) είναι ένα εθνικό πάρκο, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Δούναβη – Τίσα κυρίως στην κομητεία Μπακς-Κίσκουν της Ουγγαρίας. Δημιουργήθηκε το 1975 και ανακηρύχθηκε καταφύγιο βιόσφαιρας από την UNESCO. Το πάρκο καλύπτει έκταση 570 km 2 και εκτείνεται σε όλη την περιοχή της Μικρής Κουμάνια (Κισκουνσάγκ) της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας.

 Δεν είναι ένα ενιαίο έδαφος, αλλά περιλαμβάνει επτά χωριστά τμήματα, διάσπαρτα σε όλη την περιοχή.Ένα από αυτά είναι η Κισκουνσάγκ της Στέπας, όπου ετήσιες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται αναβιώνοντας τα παλιά έθιμα της ποιμενικής ζωής και την κτηνοτροφία. Μια άλλη είναι η λίμνη Κόλον κοντά στην πόλη του Ισάκ. Είναι διάσημη για τις χελώνες, που υπάρχουν στα έλη, τους ερωδιούς, τις εκτάσεις άθικτων καλαμιών και εννέα είδη ορχιδέων, που αναπτύσσονται στην περιοχή. Ένα ενδιαφέρον φυσικό φαινόμενο είναι οι αμμόλοφοι στην περιοχή Φυλοπάζα. Οι αμμόλοφοι βρίσκονται σε μία περιοχή, που είναι στέπα και δημιουργήθηκαν κατά τους 17ο και 18ο αιώνα, όταν η υπερβόσκηση και η κλιματική αλλαγή προκάλεσαν την ερημοποίηση της περιοχής. Λέγεται ότι κινούνται υπό ευνοϊκές συνθήκες ανέμου. Οι αλκαλικές λίμνες της Μικρής Κουμάνια βρίσκονται κοντά στο Φυλοπσάλας και το Σαμπαντσαλάς. Η μοναδική χλωρίδα και πανίδα τους έχουν ιδιαίτερη αξία. Αβοκέτες, χήνες και καλαμοκανάδες, που έχουν μαύρο φτέρωμα, φωλιάζουν στην περιοχή. Οι λίμνες παρέχουν ένα προσωρινό σπίτι για δεκάδες χιλιάδες αποδημητικά πτηνά. Αυτός ο ορνιθολογικός παράδεισος είναι επίσης ένα καταφύγιο βιόσφαιρας της UNESCO. Η λίμνη Σέλιντ κοντά στην Καλόκσα, η λίμνη Βάντκερτ δίπλα στην πόλη Σολτβαντκέρτ, η λίμνη Κουνφεχίρ και η λίμνη Σος στο Κισκουνχάλας είναι ιδανικά σημεία για κολύμβηση και κάμπινγκ. Υπάρχουν πολλά τουριστικά μονοπάτια, μονοπάτια μελέτης και παρατηρητήρια, μέσα στο εθνικό πάρκο. Όλα συμβάλλουν σε μια μοναδική εμπειρία του Κισκουνσάγκ. Το κεντρικό μέρος του επισκέπτη του Εθνικού Πάρκου Κισκουνσάγκ, που ονομάζεται «Σπίτι της Φύσης», βρίσκεται στο Κέτσκεμετ. Το κτήριο περιλαμβάνει μία μόνιμη έκθεση, που αναφέρεται στη διατήρηση της φύσης στην Ουγγαρία, στα Εθνικά πάρκα της Ουγγαρίας και στα χαρακτηριστικά του οικοσυστήματος της περιοχής του Εθνικού πάρκου Κισκουνσάγκ. Εκεί παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες και τις δυνατότητες υπό τις οποίες μπορούν να επισκεφθούν τις προστατευόμενες περιοχές οι επισκέπτες. https://www.knp.hu/en επίσημη ιστοσελίδα του Εθνικού Πάρκου Κισκουνσάγκ Εικόνες πουλιών, που ζουν στο Εθνικό πάρκο Κισκουνσάγκ
NEXTV

Το NEXTV είναι τηλεοπτικός καναδικός πάροχος που προσφέρει υπηρεσίες ψηφιακής τηλεόρασης μέσω διαδικτύου. Ξεκίνησε το 2007 και ανήκει στην Ethnic Group, Καναδικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα. Το NEXTV προσφέρει μια σειρά από πολυπολιτισμικά κανάλια στους συνδρομητές, μέσω του set-top box και σύνδεση μέσω διαδικτύου υψηλής ταχύτητας. Το 2012, η Ethnic Group απέκτησε άδεια από τη BDU για την ευρύτερη περιοχή του Τορόντο.

 Το NEXTV παραδίδει βίντεο και ήχο στο σπίτι του συνδρομητή, χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα σύνδεση internet υψηλής ταχύτητας. Για να λάβουν τις υπηρεσίες που προσφέρονται από το NEXTV, οι καταναλωτές απαιτούν υψηλής ταχύτητας Internet με ταχύτητα τουλάχιστον 5.0 Mbit/s και ένα set-top box τα οποία μπορούν να αγοραστούν στα τοπικά καταστήματα. Το NEXTV είναι προς το παρόν διαθέσιμο για τους συνδρομητές του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών. Το NEXTV προσφέρει σήμερα πάνω από 40 κανάλια από την Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αμερική. Επί του παρόντος προσφέρει πακέτα που μπορούν να ικανοποιήσουν τις ακόλουθες εθνικές ομάδες: Αγγλικά: (Al Jazeera English, Fox News, Press TV και RT) Φιλιπινέζικα: (Aksyon TV International, Filipino TV και Kapatid TV5) Γερμανικά: (EuroNews, German Kino Plus, ProSiebenSat.1 Welt, SchlagerTV και Radio Herz) Ουγγρικά: (ATV, Duna World, Echo TV, Hír TV και M4 Sport) Πορτογαλικά: (PFC Internacional, Record Internacional, RTP Internacional, TV Globo Internacional και TVI Internacional) Ρωσικά: (RTVi, RTR Planeta, AMEDIA 2, Russian Illuzion, Nashe Kino, CTC International, TVCi, TV Rain και Detskiy) Πακέτο Zee: (Zee TV Καναδά, Zee Cinema και Zing) The face of ethnic media (Συνέντευξη με τον Slava Levin -ECG & NEXTV) OTT A Major Challenge to Satellite, Ethnic Channels Group Says (Συνέντευξη με τον Slava Levin - Ιδρυτής και σύμβουλος της Ethnic Group) New Sports Channel Wants to Play in Canada IPTV Ethnic Group Επίσημος ιστότοπος
Ευρυδίκη (Ανούιγ)

Η Ευρυδίκη είναι θεατρικό έργο του Ζαν Ανούιγ, γραμμένο το 1941. Αποτελεί μέρος των Μαύρων θεατρικών έργων του συγγραφέα, μαζί με την Ερμίνα (1931), Το αγρίμι (1934) και τον Ταξιδιώτη χωρίς αποσκευές (1937).

 Η Ευρυδίκη είναι ηθοποιός σε έναν περιοδεύοντα θίασο. Στο σταθμό ενός τρένου, συναντά τον Ορφέα, ένα βιολιστή. Ερωτεύονται και η Ευρυδίκη εγκαταλείπει το θίασο για να ζήσει μαζί του. Το ζευγάρι θα κάνει τη γνωριμία ενός παράξενου ταξιδιώτη, του κ. Ανρί, που ίσως αντιπροσωπεύει το Πεπρωμένο. Ο διευθυντής του θιάσου αποκαλύπτει ότι η Ευρυδίκη είναι ερωμένη του. Ο Ορφέας ζηλεύει. Η Ευρυδίκη σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, στην προσπάθειά της να εγκαταλείψει τον Ορφέα. Βλέποντας τον πόνο του τελευταίου, ο κ. Ανρί διαπραγματεύεται με το θάνατο κι η Ευρυδίκη ξανάρχεται στη ζωή. Για να μείνει ζωντανή, ο Ορφέας έχει εντολή να μην την κοιτάξει κατάματα πριν έρθει το πρωί. Δεν καταφέρνει όμως να αντισταθεί και τα μάτια του συναντούν τα δικά της. Η Ευρυδίκη πεθαίνει για ακόμη μια φορά. Ο Ορφέας είναι απαρηγόρητος. Ο κ. Ανρί προτείνει στον ερωτευμένο νέο το μόνο αντίδοτο που θα του επέτρεπε να είναι μαζί με την αγαπημένη του: τον θάνατο. Σε ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου, οι δυο εραστές επανασυνδέονται για πάντα. Ραδιοφωνικό θέατρο
Χάκον Σούνιβασον

Ο Χάκον γιος της Σούννιβα, δανικά: Hakon Sunnivasson (άκμασε το 1131) ή Χάκον Γύντε, i.e. από τη Γιούτλανν, ήταν Δανός ευγενής, πατέρας του Ερρίκος Γ΄ της Δανίας.

 Ήταν γιος ενός Δανού ευγενή και της Σούννιβα, εγγονής του Μάγκνους του Καλού της Νορβηγίας. Νυμφεύτηκε τη Ράγκνχιλντ, κόρη του Ερρίκος Α΄ της Δανίας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Σάξωνα τον Γραμματικό είχε εκδικηθεί τον φόνο του Μπγιορν, αδελφού του Έρικ Α΄ και μάλλον είχε υπηρετήσει ως κόμης (jarl) του βασιλιά σε συνοριακή περιοχή. Το 1131 ήταν αρχικά μέρος της συνωμοσίας εναντίον του Κνούτου Λαβάρντ, αδελφού της Ράγκνχιλντ, αλλά όταν τα σχέδια στράφηκαν στη δολοφονία του, αποσύρθηκε. Ωστόσο, επειδή είχε δεσμευθεί με όρκο, δεν μπορούσε να προειδοποιήσει τον Κνούτο. Νυμφεύτηκε τη Ράγκνχιλντ των Έστριντσεν, κόρη του Ερρίκου Α΄ της Δανίας, και είχε τέκνο: Έρικ Γ΄ π.1120-1146, βασιλιάς της Δανίας. Jørgen Olrik. "Hakon Jyde". Dansk Biografisk Leksikon, Gyldendal. Retrieved January 1, 2019. Carl Frederik Bricka (1887–1905). "Hakon Jyde". Dansk biografisk Lexikon (in Danish). VI. pp. 489–490. Retrieved 4 February 2011.
Πιερ Σαρλ Φουρνιέ ντε Σαιντ-Αμάν

Ο Πιέρ Σαρλ Φουρνιέ ντε Σαιντ-Αμάν (γαλλικά: Pierre Charles Fournier de Saint-Amant, Γαλλία, 12 Σεπτεμβρίου 1800 – Αλγερία, 29 Οκτωβρίου 1872) ήταν κορυφαίος Γάλλος γκρανμαίτρ στο σκάκι και συντάκτης του σκακιστικού περιοδικού Le Palamède. Σε ένα ματς εναντίον του Χάουαρντ Στώντον το 1843, έγινε διασημότερος παρά την ήττα του, καθώς το ματς αυτό θεωρήθηκε ως ένας από τους ανεπίσημους αγώνες για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα σκακιού.

 Ο Σαιντ-Αμάν έμαθε σκάκι από τον Βίλχελμ Σλουμπέργκερ, ο οποίος αργότερα έγινε χειριστής της σκακιστικής μηχανής Τούρκος. Έπαιξε στο Café de la Régence, όπου ήταν μαθητής του Αλεσάντρ Ντεσαπέλ. Για πολλά χρόνια έπαιξε επί ίσοις όροις με έναν ισχυρό παίκτη, τον Μπονκούρ, και έλαβε "πιόνι και δύο κινήσεις" ως χάντικαπ από τον Ντεσαπέλ και τον Λουί ντε λα Μπουρντοναί. Την περίοδο 1834–1836, οδήγησε μια ομάδα του Παρισιού με την οποία κέρδισε και τα δύο ματς που έδωσε σε αγώνα αλληλογραφίας εναντίον του συλλόγου του Γουέστμινστερ, που ήταν ο ισχυρότερος σκακιστικός σύλλογος της Αγγλίας. Μετά το θάνατο του Λα Μπουρντοναί το 1840, θεωρήθηκε ο καλύτερος παίκτης της χώρας. Τον Δεκέμβριο του 1841 αναβίωσε το περιοδικό Le Palamède, που κατά την ίδρυσή του το 1836 ήταν το πρώτο σκακιστικό περιοδικό του κόσμου, και το οποίο διήρκεσε μέχρι το 1847.Έπαιξε δύο αγώνες εναντίον του Χάουαρντ Στώντον. Κέρδισε τον πρώτο, το 1843 στο Λονδίνο, με σκορ 3½–2½ (τρεις νίκες, μία ισοπαλία, δύο ήττες), αλλά λίγο πριν τα Χριστούγεννα έχασε στον επαναληπτικό αγώνα στο Παρίσι, με σκορ 13–8 (έξι νίκες, τέσσερις ισοπαλίες, ένδεκα ήττες). Αυτό το δεύτερο ματς θεωρείται συχνά ως ανεπίσημος αγώνας του Παγκοσμίου πρωταθλήματος σκακιού.Το 1858, ο Σαιντ-Αμάν έπαιξε στο τουρνουά σκακιού του Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, μια εκδήλωση με νοκ-άουτ αγώνες. Κέρδισε στον πρώτο γύρο, αλλά έχασε στο δεύτερο με σκορ 2–1 από τον Αυστριακό Ερνστ Φάλκμπεερ (Ernst Falkbeer).Το 1861 ο Σαιντ-Αμάν συνταξιοδοτήθηκε στην Αλγερία. Πέθανε εκεί το 1872 μετά από πτώση από την άμαξά του. Golombek, Harry, επιμ.. (1977), Golombek's Encyclopedia of Chess, Batsford: Crown Publishing, ISBN 0-517-53146-1 Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1992). «Saint Amant, Pierre Charles Fournier de». The Oxford Companion to Chess (2η έκδοση). Oxford University Press. ISBN 0-19-280049-3. Keene, Raymond D.; Coles, R. N. (1975), Howard Staunton: the English World Chess Champion, British Chess Magazine Murray, H. J. R. (1913). A History of Chess. Oxford University Press. ISBN 0-19-827403-3. Sergeant, Philip W. (1934). A Century of British Chess. David McKay. Sunnucks, Anne (1970), The Encyclopaedia of Chess, St. Martin's Press «Pierre Charles Fournier de Saint Amant (profile & games)». chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 13 Μαΐου 2014.