Ιωάννης Κακριδής

Ο Ιωάννης Κακριδής (1901–1992) ήταν Έλληνας κλασικός φιλόλογος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901. Πατέρας του ήταν ο λατινιστής Θεοφάνης Κακριδής και μητέρα του η Μαρία-Ελένη Χατζηδάκη. Σπούδασε φιλολογία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Βερολίνου, Βιέννης και Λειψίας. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εργάστηκε ως προγυμναστής φιλολογικών μαθημάτων. Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1925. Διετέλεσε υφηγητής από το 1930 ως το 1939 και έκτακτος καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από το 1939 ως το 1945 τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1948 ως το 1968 τακτικός καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε μετά από πρόσκληση στο Τύμπινγκεν, Στοκχόλμης, Λουντ και Ουψάλα. Ο Κακριδής ήταν μελετητής του Ομήρου και ένας από τους σημαντικότερους κλασικιστές του 20ού αιώνα στην Ελλάδα. Ήταν επίσης ένας από τους πρώτους και πλέον ένθερμους υποστηρικτές του μονοτονικού συστήματος στην Ελληνική γλώσσα.

 Το 1941, καταγγέλθηκε από τους καθηγητές του πανεπιστημίου Αθηνών για την αναδημοσίευση μιας διάλεξης σε μονοτονικό σύστημα. Αυτό οδήγησε στην αποκαλούμενη «Δίκη των τόνων» και τη δίωξή του, ενώ αργότερα αποπέμφθηκε από το πανεπιστήμιο. Την περίοδο μεταξύ 1964 και 1967 διετέλεσε πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, βοηθώντας στην εκπαίδευτική μεταρρύθμιση που πραγματοποιούσε η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Το 1968 παραιτήθηκε από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης εξαιτίας της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Το 1971 μαζί με τους Λίνο Πολίτη, Γιώργο Σεφέρη και Μανόλη Παπαθωμόπουλο ίδρυσε έναν ιδιωτικό οργανισμό για την έκδοση κειμένων της παλιότερης φάσης της νεοελληνικής λογοτεχνίας (11ος-17ος αι.) με τίτλο Βυζαντινή και Νεοελληνική Βιβλιοθήκη. Μετά τη μεταπολίτευση συνεργάστηκε με το Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμορφώσεως ως συνταξιούχος μετέχοντας σε επιμορφωτικά σεμινάρια και σε συγγραφή τόμων με επιμορφωτικές εισηγήσεις. Πέθανε στην Αθήνα το 1992. Το 1971 εκδόθηκε τιμητικός τόμος από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με τίτλο, Μελέτες και άρθρα. Ακόμη, ήταν επίτιμος καθηγητης από τη Φιλοσοφική Αθηνών, ενώ του απενεμήθη το Βραβείο Χέρντερ το (1976). Ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Τυβίγγης το 1961, ενώ το 1977 του απονεμήθηκε ο γερμανικός μεγαλόσταυρος εξόχων πράξεων και το σουηδικό παράσημο του Πολικού Αστέρα. Τα παιδιά του Φάνης και Ελένη ασχολήθηκαν επίσης με τη φιλολογία. Ο νόμος της αποβολής των τονουμένων φωνηέντων εις το ιδίωμα των Λευκών (Πάρου), Αθήναι, 1926 Άραι. Μυθολογική μελέτη, 1929 Αρχαία ελληνική μετρική, 1931 Ο ποιητής και η μυθική παράδοση, 1932 Το μεταφραστικό πρόβλημα, 1936 Περικλέους Επιτάφιος, 1937 Φιλοσοφική ερμηνεία. Λόγος εναρκτήριος, 1939 Ερμηνευτικά σχόλια στον Επιτάφιο του Θουκυδίδη, 1941 Ανθρωπιστικά, 1942 Ομηρικές έρευνες, 1944 Το δακτυλικό εξάμετρο, 1948 Homeric Reseaerches. Kungl. Humanistika Vetenskapssamfundeti Lund, Acta 45, Lund, 1949 Παιδεία δύναμις θεραπευτική ψυχής, 1950 Η αρχαία ελληνική κωμωδία και οι Νεφέλες του Αριστοφάνη, 1951 Martin Nilsson, Ελληνική λαϊκή θρησκεία, 1953 Ομηρικά θέματα, 1954 Ομήρου Ιλιάδα μτφρ. Καζαντζάκης-Κακριδής, 1955 Αρχαίοι Έλληνες και Έλληνες του Εικοσιένα, 1956 Χαιρετισμός προς τους νέους φοιτητάς, 1958 Ο μύθος στην αρχαία λυρική ποίηση των Ελλήνων, 1958 Σωκρατική δικαιοσύνη, 1960 Το νόημα της ελληνικής ελευθερίας, 1960 Der thukydideishce Epitaphios, Zetemeta 26, Munchen, 1961 Φως ελληνικό, 1963 Ομήρου Οδύσσεια, μτφρ. Καζαντζάκης-Κακριδής, 1965 Στρατηγός Μακρυγιάννης. Μια ελληνική καρδιά, 1965 Die alten Hellenen im neugriechishen Volksgauben Volksglauben. Tuskulum Schriften, Munchen, 1967 Homer Revisited. Vetenskapssocieteten i Lund Schriften 64, Lund, 1971 Ξαναγυρίζοντας στον Όμηρο, 1971 Μελέτες και άρθρα (τιμητικός τόμος), 1971 Πλάτωνος, Ιππίας Μείζων μτφρ. Χρ. Καρούζου-Ι.Θ.Κακριδή, 1973 Νεοελληνικές μελέτες, 1976 Οι αρχαίοι Έλληνες στη νεοελληνική λαϊκή παράδοση, 1979 Προομηρικά ομηρικά ησιόδεια, 1980 Ελλήνων λόγοι, 1981 Έλα Αφροδίτη δαφνοστεφανωμένη, 1983 Ομήρου Ιλιάδα Β΄ Γυμνασίου, μετφρ. Ν. Καζαντάκη-Ι.Θ.Κακριδή, ΟΕΔΒ, 1983 Το μήνυμα του Ομήρου, 1985 Ελληνική μυθολογία, τόμοι 1-5, (Γενική εποπτεία Ι.Θ.Κακριδής) Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1986 Σκηνική τέχνη των Ελλήνων, 1989 Προσφορά στον νεοελληνικό λόγο, 1991ΠΗΓΗ Ηλίας Σπυρόπουλος, «Νεκρολογία: Ιωάννης Θ.Κακριδής (1901-1992)», Ελληνικά τομ. 42 (1991-1992), σελ. 433-437 Ηλίας Σπυρόπουλος, «Ιωάννης Θ. Κακριδής: ο άνθρωπος,ο κλασικός φιλόλογος, ο Δάσκαλος, ο πνευματικός ηγέτης», Ονόματα-Revue onomastique, τομ. 9 (1984), σελ. xxxiii-xlviii Γιώργος Κεχαγιόγλου, «Λίνος Πολίτης (1906-1982)», Ελληνικά, τομ. 34 (1982-1983), σελ. 7-22 Γιώργος Καψάλης, «Η θέση του Ιωάν. Θ. Κακριδή στη Διάπλαση των Παίδων, τα «Μικρά Μυστικά» και τρεις ανέκδοτες επιστολές του». Δωδώνη, Επ. Επ. Φιλ. Σχ. Ιωαννίνων 26 (1997), σελ. 247-276. Ιωάννης Κακριδής στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών