Δράνοβο Σερρών

Το Δράνοβο είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Εμμανουήλ Παππά της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Απαντάται σε πηγές και με τις ονομασίες Δράνοβα, Δράνοβον, Δρυάνοβο ή Ντράνοβο. Βρίσκεται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά του χωριού Άγιο Πνεύμα Σερρών, σε υψόμετρο 700 μέτρων, νοτιοανατολικά του όρους Μενοίκιο.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1454 καταγράφεται ως Ντράνοβο με πληθυσμό 245 περίπου κατοίκων. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 61 σπίτια και 200 κατοίκους. Το 1889, ο Στέφαν Βέρκοβιτς στο έργο «Τοπογραφικό-Εθνογραφικό Σκίτσο της Μακεδονίας», με στατιστικά στοιχεία της περιόδου 1857-1883, σημείωσε το Δράνοβο ως ένα χωριό με 71 βουλγαρικά σπίτια. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά: Δράνοβο, χωριό του Μπόζντα, άνω της 1 ώρας ανατολικά από το Καρλή-Κιοϊ. Ίδια τοποθεσία με αυτό το χωριό, από το οποίο χωρίζεται με βαθιά χαράδρα. Οι χωρικοί κερδίζουν τα προς το ζην από σταφύλια και πώληση χιονιού. Εκτός ορίων φτώχεια. Ο δρόμος είναι πολύ κακός και απότομος. 25 σπίτια, 200 κάτοικοι, μόνο Βούλγαροι· υπάρχει και εκκλησία όπου διαβάζονται ελληνικά.Σύμφωνα με τον Πέτρο Παπαγεωργίου, το 1894 ο οικισμός αριθμούσε πληθυσμό 200 κατοίκων. Στη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμάται ότι το 1900 είχε 360 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 εκτιμάται ότι ζούσαν εκεί 856 κάτοικοι. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 375 κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε το έτος 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 200 «Βούλγαροι Σχισματικοί Διαμαρτυρόμενοι κ.λπ.». Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1913, ο οικισμός καταστράφηκε ολοσχερώς και ο πληθυσμός διέφυγε στη Βουλγαρία. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 ήταν ακατοίκητος. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Βεζνίκου (Άγιο Πνεύμα), μαζί με τα χωριά Ζελή και Καρλή-Κιοϊ (Χιονοχώρι). Σήμερα, στην τοποθεσία του εγκαταλελειμμένου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο το καμπαναριό της εκκλησίας σε κακή κατάσταση. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.Σε απέναντι λόφο προς τα ανατολικά και σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων, βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο χωριό Μούκλιανη Σερρών. Ο αγροτικός δρόμος ο οποίος διέρχεται από τα ερείπια του εγκαταλελειμμένου οικισμού Δράνοβο, οδηγεί, μετά από απόσταση 5.5 χλμ. προς βορειοανατολικά, στη θέση Μακρύλακκος, όπου έχει κατασκευαστεί η τεχνητή λίμνη Καμπέρα, γνωστή και ως λίμνη Μενοίκια. Η λίμνη εξυπηρετεί τις ανάγκες ύδρευσης του Αγίου Πνεύματος, ενώ κάθε Αύγουστο φιλοξενεί το κατασκηνωτικό τριήμερο «Μενοίκια» με διοργανωτή τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγίου Πνεύματος. Στατιστικές μελέτες προ 1913 Απογραφές ελληνικού κράτους