IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βουλγαρική Ομοσπονδία Στίβου

Η Βουλγαρική Ομοσπονδία Στίβου (βουλγαρικά: Българска Федерация Лека Атлетика, Bălgarska Federatsiya Leka Atletika, BFLA) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στη Βουλγαρία. Ιδρύθηκε το 1924 και είναι μέλος της IAAF από το 1926, της EAA, της Βουλγαρικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου από το 1929. Η έδρα της βρίσκεται στη Σόφια και ο πρόεδρός της από το 2004 είναι ο Ντόμπρομιρ Καραμαρίνοφ, ο οποίος είναι πρόεδρος της Ένωσης Βαλκανικών Ομοσπονδιών Στίβου και από το 2015 μέλος και αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Αθλητικής Ομοσπονδίας.

 2004−τώρα: Ντόμπρομιρ Καραμαρίνοφ Βουλγαρικό Πρωτάθλημα Στίβου (από το 1926) Βουλγαρικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (από το 1966) Βουλγαρικό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων Βουλγαρικό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Συμμετοχή της Βουλγαρίας στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Βουλγαρίας στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (Κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι, 1965−2008) Εθνική Βουλγαρίας Βουλγαρικά ρεκόρ στίβου Επίσημη ιστοσελίδα της Βουλγαρικής Ομοσπονδίας Στίβου
Κυδώνι (ζώο)

Κυδώνι είναι η κοινή ονομασία των Δίθυρων Μαλακίων της οικογένειας Καρδιίδες . Γνωστότερο είδος είναι το «κάρδιον το εδώδιμον». Το μέγεθός τους φθάνει τα 3,5 εκατοστά. Τα κελύφη τους βρίσκονται σε πολλές παραλίες σε όλο τον κόσμο, ιδίως στη Μεσόγειο. Υπάγονται στα Ελασματοβράγχια ή Πελεκύποδα μαλάκια. Μετακινούνται έρποντας στο βυθό και συχνά βυθίζονται στη λάσπη με γρηγορότατο ρυθμό. Τρώγονται ωμά, με λεμόνι. Με απόφαση της ελληνικής Κυβέρνησης, απαγορεύεται η εμπορία κυδωνιών μικρού μεγέθους

 Το χρώμα των κυδωνιών είναι σταχτί με μελανές ή πράσινες αποχρώσεις. Τα στρογγυλά όστρακα των κυδωνιών έχουν ιδιαίτερη μορφή: είναι συμμετρικά, σε σχήμα καρδιάς όταν τα δει κανείς από την άκρη και στα περισσότερα γένη έχουν ραβδώσεις. Κάθετα σε αυτές βρίσκονται ημικυκλικές γραμμές αύξησης.Ο μανδύας τους έχει τρία στρώματα για την έξοδο του νερού. Η τροφή τους προσλαμβάνεται με την αναρρόφηση νερού, το οποίο το εκβάλλουν με τη βοήθεια του μανδύα και μένει το πλαγκτόν . Αναπαράγονται πολύ γρήγορα και είναι ζώα ερμαφρόδιτα. Acanthocardia Americardia Cardium Cerastoderma Clinocardium Corculum Ctenocardia Dinocardium Discors Fragum Fulvia Laevicardium Lophocardiium Lunulicardia Lyrocardium Microcardium Nemocardium Papyridea Parvicardium Plagiocardium Pratulum Ringicardium Serripes Trachycardium Trigoniocardia Υπάρχουν σήμερα πάνω από 200 είδη κυδωνιών.Το κοινό κυδώνι, (Cerastoderma edule), είναι διαδεδομένο στις ακτές της Βόρειας Ευρώπης, στη Θάλασσα του Μπάρεντς, στην Ιρλανδία, στη Νορβηγία και στη Σενεγάλη. Σε παρόμοιους τόπους ζει και το είδος Glycymeris glycymeris, που όμως δε σχετίζεται με το κοινό κυδώνι. Το είδος αυτό δεν είναι εδώδιμο εξαιτίας της σκληρότητάς του όταν μαγειρευτεί. Στη Νότια Κορέα και στη Μαλαισία καλλιεργείται ευρέως το είδος Anadara granosa.Κυδώνια που στερούνται ραβδώσεων είναι αυτά του γένους Laevicardium. Στην Ελλάδα, ως κυδώνι συνήθως αναφέρεται το είδος Venus verrucosa Στην κουζίνα της Ανατολής αλλά και της Δύσης, τα κυδώνια κατέχουν θέση ανάμεσα στα θαλάσσια εδέσματα. Συλλέγονται συνήθως σκάβοντας στην άμμο κατά την άμπωτη. Ωστόσο, η διαδικασία συλλογής κυδωνιών μπορεί να αποβεί μοιραία αν δε ληφθούν υπόψη οι επικίνδυνες καιρικές συνθήκες. Ενδεικτική είναι η τραγωδία στον Όρμο Μορκέιμπ το 2004, όταν 21 παράτυποι μετανάστες βρήκαν το θάνατο, στην προσπάθειά τους να συλλέξουν κυδώνια. Στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλούνται φρέσκα και μαγειρεμένα ως μεζές και συχνά τρώγονται με ξίδι. Διατίθενται σε καταστήματα θαλασσινών, μαζί με μύδια, ζώα μπουρού και χέλια. Επίσης, πωλούνται και σε τουρσί σε βαζάκια ή πιο πρόσφατα σε κλειστά πακέτα (με ξίδι), που περιέχουν και ένα πιρούνι με δύο δόντια. Τα βραστά ή ψημένα στη σχάρα κυδώνια διατίθενται σε ειδικά κέντρα στη νοτιοανατολική Ασία. Η κατανάλωση ωμών – αμφίβολης προέλευσης - κυδωνιών έχει συνδεθεί με την ηπατίτιδα Κυδώνια
Σομπιέσλαφ Α΄ της Πομερελίας

Ο Σομπιέσλαφ Α΄, γερμ.: Sobieslaw I, πολωνικά: Sobiesław I Gdański‎, Kασουβικά: Subisłôw I, (π. 1177/79) ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο μέλος του Οίκου των Σαμποριδών (Sobiesławice), που κυβερνούσε την Πομερελία (Πομερανία του Γκντανσκ).

 Η καταγωγή του δεν έχει εξακριβωθεί οριστικά, η σχέση με τον Πομερελιανό δούκα Σβιετοπέλκ Α΄ (1109 – 1113), τον Οίκο των Πιάστ της Πολωνίας ή τον Οίκο των Γκρίφινς της Πομερανίας είναι αβέβαιη. Οι πρόγονοί του πιθανότατα είχαν διοριστεί κυβερνήτες στην Πομερελία μετά την κατάκτησή της από τον Πολωνό δούκα Bπολέσλαφ Γ΄ τον Στραβόστομο το 1116. Ο Σομπιέσλαφ Α΄ πιστώνεται με τη δωρεά της εκκλησίας της Αγίας Αικατερίνης στο Γκντανσκ και την ίδρυση του Κιστερκιανού αβαείου της Oλίβα περί το 1180, η οποία παλαιότερα είχε αποδοθεί στον γιο του Σαμπόρ Α΄. Ο Σομπιεσλάφ Α΄ νυμφεύτηκε πριν από το 1150 και είναι ο πατέρας των: Σάμπορ Α΄, δούκας της Πομερελίας. Μέστβιν Α', δούκας της Πομερελίας.Καθώς οι βιογραφικές πηγές είναι φτωχές, η παραδοσιακή ιστοριογραφία αναφέρεται στον γιο του Σάμπορ Α' ως πρόγονο της δυναστείας των Σαμποριδών. Δουκάτα και δούκες της Πομερανίας Οίκος των Γκρύφιτ Śliwiński Błażej, Poczet książąt gdańskich, Γκντανσκ 1997. Loew, Peter Oliver: Danzig. Biographie einer Stadt, Μόναχο 2011, σελ. 32
Φρειδερίκος Φερδινάνδος του Άνχαλτ-Κέτεν

Ο Φρειδερίκος-Φερδινάνδος (γερμ. Friedrich-Ferdinand, 25 Ιουνίου 1769 - 23 Αυγούστου 1830) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Πλες (1797-1818) και μετά του Άνχαλτ-Κέτεν (1818-1830).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Έρντμαν πρίγκιπα του Άνχαλτ-Πλες και της Λουίζας-Φερδινάνδης, κόρης του Ερρίκου-Ερνέστου κόμη του Στόλμπερκ-Βέρνιγκεροντε. Το 1830 απεβίωσε στο Κέτεν σε ηλικία 61 ετών. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ερρίκος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1803 τη Λουίζα, κόρη του Φρειδερίκου-Καρόλου-Λουδοβίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ. Τρεις μήνες μετά απεβίωσε η Λουίζα. Το 1816 ο Φρειδερίκος-Φερδινάνδος έκανε δεύτερο γάμο με την Ιουλία, κόρη (από μοργανατικό γάμο) του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Ascania». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιανουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2018. August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan
Μίκαελ Νίλσον

Ο Μίκαελ Νίλσον (Mikael Nilsson, 24 Ιουνίου 1978) είναι πρώην διεθνής Σουηδός ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού αμυντικού και μέσου. Αγωνίστηκε και στον Παναθηναϊκό.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου του 1978 στην πόλη Όβεσχολμ της Σουηδίας και έχει ύψος 1,78 μ. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του από την τοπική ομάδα και το 2000 έκανε το πρώτο σημαντικό βήμα στην καριέρα του όταν πήρε από την Åhus Horna BK μεταγραφή για την Χάλμσταντ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2000. Έπειτα από τέσσερα χρόνια παραμονής ο Σουηδός μπακ-χαφ μεταπήδησε το καλοκαίρι του 2004 στο αγγλικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Σαουθάμπτον. Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας πήρε μεταγραφή για το ελληνικό πρωτάθλημα και τον ΠΑΟ, στον οποίο αγωνίστηκε για τέσσερα χρονιά. Στη συνέχεια (2009) αγωνίστηκε στην ομάδα της Μπρόντμπι, ενώ το 2012 αποκτήθηκε για λίγο από την Φρίμαντ Άμαγκερ, όπου και ολοκλήρωσε την καριέρα του το καλοκαίρι του 2012. Ο Νίλσον ήταν διεθνής με την Εθνική Σουηδίας. Το 2002 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε φιλική αναμέτρηση με την Τσεχία, όπου και σημείωσε 2 γκολ. Σε σύνολο 64 συμμετοχών, σημείωσε συνολικά 3 τέρματα. Με την εθνική της χώρας του συμμετείχε στο Μουντιάλ του 2006 και στα EURO του 2004 και του 2008, πραγματοποιώντας αξιόλογες εμφανίσεις.
Κάρολος Αλέξανδρος της Λωρραίνης

Ο Κάρολος Αλέξανδρος της Λωρραίνης (Charles-Alexandre de Lorraine, 12 Δεκεμβρίου 1712 - 4 Ιουλίου 1780) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Αυστριακός στρατιωτικός και κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών.

 Ο Κάρολος Αλέξανδρος Εμμανουήλ ήταν γιος του Λεοπόλδου της Λωρραίνης και της Ελισάβετ Καρλόττας της Ορλεάνης. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Στέφανος παντρεύτηκε την αρχιδούκισσα Μαρία Θηρεσία, κόρη του αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄, ο ίδιος μπήκε στην αυτοκρατορική φρουρά (1737). Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής ήταν ένας κορυφαίος στρατιωτικός διοικητής, που δέχθηκε όμως επανειλημμένα ήττες από τον πανίσχυρο στρατό του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας (1742, 1745). Στις 7 Ιανουαρίου 1744 παντρεύτηκε τη μικρότερη αδελφή της Μαρίας Θηρεσίας, την Μαρία Άννα της Αυστρίας, και έγινε διοικητής των Αυστριακών Κάτω Χωρών. Η σύζυγός του απεβίωσε τον ίδιο χρόνο, αλλά αυτός παρέμεινε στη θέση του έως τον θάνατο του. Ήταν πολύ δημοφιλής και έγινε μέγας Διδάσκαλος του Τευτονικού Τάγματος (1761). Νυμφεύτηκε το 1744 τη Μαρία Άννα των Αψβούργων, κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Καταλανικό άνοιγμα

Το Καταλανικό άνοιγμα είναι σκακιστικό άνοιγμα, όπου τα λευκά υιοθετούν ένα συνδυασμό του Γκαμπί της βασίλισσας με το Άνοιγμα Ρέτι, δηλαδή τα λευκά αναπτύσσουν πιόνια στα τετράγωνα δ4 και γ4, ενώ κάνουν φιανκέτο με τον λευκό αξιωματικό στο τετράγωνο η2. Αν και το άνοιγμα μπορεί να προκύψει από μεγάλο αριθμό ακολουθιών κινήσεων (βλ. μεταφορά), μια κοινή ακολουθία κινήσεων είναι η 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 ε6 3.η3 (σε αλγεβρική σημειογραφία). Στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων καταχωρήθηκαν οι γραμμές 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 ε6 3.η3 δ5 4.Αη2 στους κωδικούς E01–E09, ενώ οι υπόλοιπες γραμμές είναι μέρος του κωδικού E00.

 Το Καταλανικό άνοιγμα πήρε το όνομά του από την περιοχή της Καταλονίας, όταν εν όψη του τουρνουά της Βαρκελώνης το 1929 οι διοργανωτές του τουρνουά ζήτησαν από τον Ξαβιέ Ταρτακόβερ να δημιουργήσει μια νέα βαριάντα για να την αφιερώσουν στην ιστορία του σκακιού της περιοχής. Το άνοιγμα είχε παιχθεί μερικές φορές πριν το χρησιμοποιήσει ο Ταρτακόβερ στο τουρνουά, όπως για παράδειγμα στην παρτίδα Ρ. Ρέτι – Π. Λέοναρντ, στο Βερολίνο το 1928, που μεταφέρθηκε στην ανοικτή βαριάντα του Καταλανικού ανοίγματος.Το Καταλανικό άνοιγμα ήρθε στο προσκήνιο σε κορυφαίο επίπεδο, όταν τόσο ο Γκάρι Κασπάροφ όσο και ο Βίκτωρ Κορτσνόι το έπαιξαν στους ημιτελικούς αγώνες των υποψηφίων διεκδικητών για τον παγκόσμιο τίτλο (μέρος της διαδικασίας για να καθορίσει ποιος θα αντιμετωπίσει στο ματς για τον τίτλο τον Ανατόλι Κάρποφ, τότε παγκόσμιο πρωταθλητή) το 1983 στο Λονδίνο, όπου παίχτηκαν με Καταλανικό άνοιγμα οι πέντε από τις έντεκα παρτίδες στους ημιτελικούς αγώνες. Τα μαύρα στο Καταλανικό άνοιγμα έχουν να επιλέξουν δύο κύριες βαριάντες, την ανοικτή βαριάντα παίζοντας ...δ:γ4 και την κλειστή βαριάντα αποφεύγοντας το ...δ:γ4. Στην ανοικτή βαριάντα μπορούν είτε να προσπαθήσουν να κρατήσουν το πιόνι με ...β5 ή να το δώσουν πίσω για επιπλέον χρόνο που θα απελευθερώσει το παιχνίδι τους. Στην κλειστή βαριάντα, τα μαύρα δεν παίρνουν το πιόνι στο γ4, έτσι το παιχνίδι τους μπορεί να είναι κάπως άβολο για κάποιο διάστημα, αλλά είναι αρκετά σταθερό. Η Κλασική βαριάντα στην Ανοικτή καταλανική ακολουθεί τη γραμμή (ECO E05): 1.δ4 Ιζ6 2.γ4 ε6 3.η3 δ5 4.Αη2 δ:γ4 5.Ιζ3 Αε7Τα λευκά εμπορεύονται το πιόνι για να οδηγηθούν σε ανάπτυξη. Χωρίς το πιόνι δ5, ο αξιωματικός στην πτέρυγα του λευκού βασιλιά εμποδίζει την ανάπτυξη των μαύρων στην πτέρυγα της μαύρης βασίλισσας. Συνήθως, τα λευκά ανακτούν το πιόνι με Βγ2 και α4, Ιε5, ή Βα4. Τα μαύρο για να κρατήσουν το πιόνι θα πρέπει να αποδυναμώσουν αρκετά την πτέρυγα της μαύρης βασίλισσας παίζοντας ...α6 και ...β5. Η βαριάντα της ανοικτής καταλανικής υπήρξε μια από τα αγαπημένες βαριάντες των Ανατόλι Κάρποφ και Εφίμ Γκέλλερ, παίζοντας με τα μαύρα, αλλά και του Όλεγκ Ρομανισίν όταν έπαιζε με τα λευκά. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Catalan Opening
Σπορτ Αγίας Πετρούπολης

Η Σπορτ Αγίας Πετρούπολης (ρωσικά: Санкт-Петербургский кружок любителей спорта, Спорт), συνήθως αναφέρονταν ως Σπορτ, ήταν ρωσικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Αγίας Πετρούπολης. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1888 και διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου, σκι, ποδηλασίας και άλλων αθλημάτων. Είναι ευρέως γνωστός για την ομάδα ποδοσφαίρου που ιδρύθηκε το 1897 και κατέκτησε επανειλημμένα το πρωτάθλημα της Αγίας Πετρούπολης (ru) στις αρχές του 20ου αιώνα. Το τμήμα στίβου διοργάνωσε το πρώτο Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου το 1908 και κατέκτησε τα περισσότερα μετάλλια στο ομώνυμο Πρωτάθλημα Στίβου κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο χωριό Τιάρλεβο (κοντά στο Παβλόφσκ) από παιδιά κηπουρών. Αρχικά ονομάστηκε «Κοινωνία δρομέων» («Общество любителей бега») και πραγματοποιούσε μαθήματα κλασικού αθλητισμού στα μονοπάτια του ιπποδρομίου Πούσκιν που ονομαζόταν «Τιαρλίφσκε ντέρμπι». Αργότερα, τα μέλη του συλλόγου άρχισαν να παίζουν αθλήματα όχι μόνο στο χωριό, αλλά και στην Αγία Πετρούπολη στο πάρκο στη νήσο Πετρόβσκι, ονομάζοντας τον σύλλογο σε «Κοινωνία δρομέων Πετρόβσκι» («Петровским обществом любителей бега»). Στις 15 Ιουνίου του 1896 ο σύλλογος καταχωρήθηκε επισήμως με την επωνυμία «Санкт-Петербургский кружок любителей спорта». Ο ιδρυτής και ιδεολόγος του συλλόγου ήταν ο Ποτρ Πάβλοβιτς Μοσκβίν και πρώτος πρόεδρος το 1896 εξελέγη ο Αλεξέι Πάβλοβιτς Λέμπεντεφ. Ένας πολύ γνωστός δημοσιογράφος και διοργανωτής του ποδοσφαίρου ο Γκεόργκι Αλεξάντροβιτς Ντιπερόν πήρε επίσης μέρος στις δραστηριότητες του συλλόγου. Ο σύλλογος χρηματοδοτήθηκε από τον πρίγκιπα Σεργκέι Μπελοσέλσκι-Μπελοζέρσκι. Το τμήμα στίβου της Σπορτ Αγίας Πετρούπολης ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα του συλλόγου. Τον Ιούνιο του 1908 διοργάνωσε για πρώτη φορά το Ρωσικό Πρωτάθλημα Στίβου στη νήσο Κρεστόφσκι κερδίζοντας την πρώτη θέση με 6 χρυσά μετάλλια. Κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατέκτησε 35 χρυσά μετάλλια και 94 συνολικά, τα περισσότερα από κάθε άλλο σύλλογο, και αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλήτρια (1908, 1909, 1911, 1912, 1913). Ένας από τους σημαντικότερους αθλητές της ιστορίας του συλλόγου ήταν ο 11 φορές πρωταθλητής Ρωσίας Νικολάι Νεκλεπάγιεφ που εκπροσώπησε τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912. Ο σύλλογος τα επόμενα χρόνια διοργάνωσε τα πρωταθλήματα του 1909, του 1911, του 1913 και του 1916. Ανά έτοςΣυνολικάΠαρακάτω ακολουθεί πίνακας με τα μετάλλια του συλλόγου σε ανώτερο επίπεδο. Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (Αγία Πετρούπολη, Πετρογκράντ, Λενινγκράντ): 6 1908, 1909, 1910, 1913, 1914, 1922 Δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου (Αγία Πετρούπολη, Πετρογκράντ, Λενινγκράντ): 3 1912, 1915, 1923 Κύπελλο Άνοιξης (Αγία Πετρούπολη, Πετρογκράντ, Λενινγκράντ): 5 1909 (2η ομάδα), 1910, 1914, 1916, 1922 Σύλλογος Τιάρλεβο - Ιστορία
NGC 4651

Ο NGC 4651 ή «Γαλαξίας της ομπρέλας» είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Είναι ορατός με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια και η απόστασή του από τη Γη δεν είναι γνωστή με κάποια ακρίβεια: εκτιμάται από 35 μέχρι 72 εκατομμύρια έτη φωτός.

 Ο γαλαξίας αυτός είναι μέλος του Σμήνους γαλαξιών της Παρθένου, ευρισκόμενος πάντως στην περιφέρεια του σμήνους, και είναι γνωστός ως «Γαλαξίας της ομπρέλας» (Umbrella Galaxy) εξαιτίας της δομής σε σχήμα ανοικτής ομπρέλας με το χερούλι της που εκτείνεται από τον δίσκο του προς τα ανατολικά. Η δομή αυτή αποτελείται από εκατομμύρια αστέρες, και μάλλον είναι υπόλειμμα ενός πολύ μικρότερου γαλαξία που διαλύθηκε από τις βαρυτικές παλιρροϊκές δυνάμεις τις οποίες άσκησε πάνω του ο NGC 4651. Το σχήμα αυτό εξηγεί γιατί ο NGC 4651 συγκαταλέχθηκε στους γαλαξίες του Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών του Χάλτον Αρπ ως Arp 189, χαρακτηριζόμενος ως «γαλαξίας με νηματοειδείς σχηματισμούς» (filaments). Μελέτες της κατανομής του ουδέτερου υδρογόνου στον γαλαξία με τη χρήση ραδιοτηλεσκοπίου δείχνουν παραμορφώσεις των εξωτερικών περιοχών του και ένα σύμπλεγμα αερίου που συνδέεται με έναν γειτονικό νάνο γαλαξία, ο οποίος ίσως γεννήθηκε κατά την αλληλεπίδραση που δημιούργησε την «ομπρέλα». Αντίθετα με τους περισσότερους σπειροειδείς γαλαξίες του Σμήνους της Παρθένου, ο NGC 4651 είναι πλούσιος σε ουδέτερο υδρογόνο, το οποίο εκτείνεται και πέρα από το ορατό τμήμα του δίσκου του, ενώ ο ρυθμός σχηματισμού νέων αστέρων είναι ο συνηθισμένος για έναν γαλαξία του τύπου του. Ο NGC 4651 απομακρύνεται από τη Γη με ταχύτητα 788 ± 2 χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Δεδομένα για το NGC 4651 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4651 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4651 στο Wikimedia Commons
Μαρία Μαρτίκα

Η Μαρία Μαρτίκα (Αθήνα, 15 Μαΐου 1932 - 1 Ιουνίου 2018) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κάρολος Κουν το 1961. Έγινε γνωστή από τις σειρές Εμείς κι εμείς και Το ρετιρέ.

 Γεννήθηκε σε μια μικρή συνοικία της Αθήνας, έξω από το Λεκανοπέδιο Αττικής. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Εξατάξιο Γυμνάσιο και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Κάρολος Κουν το 1961. Πέθανε στην γενέτειρά της, την 1η Ιουνίου 2018 σε ηλικία 86 ετών από καρκίνο. Στην κηδεία της πήγαν μόνο από συναδέλφους της, ο Γιώργος Μεσσάλας, ο Πάντης Κούσης και ο στενός της φίλος και σκηνοθέτης, Γιώργος Φραντζεσκάκης. Κηδεύτηκε στον οικογενειακό της τάφο, στο Β' Νεκροταφείο Πατησίων. Η Μαρία Μαρτίκα είχε συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, σε κινηματογραφικές ταινίες, αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές. Η Μαρία Μαρτίκα έπαιξε σε αυτές τις σειρές: Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε η Μ. Μαρτίκα ως ηθοποιός. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Βικτόρ Μπουσάρ

Ο Βικτόρ Μπουσάρ (γαλλικά: Victor Bouchard, 11 Απριλίου 1926 - 22 Μαρτίου 2011) ήταν Κεμπεκιώτης πιανίστας, διαχειριστής και συνθέτης, επίσης γνωστός ως συμβολαιογράφος βάσει σπουδών. Υπήρξε στενός συνεργάτης της Ρενέ Μορισέ, συζύγου του ιδίου (1950), με την οποία και πραγματοποίησε σημαντική σταδιοδρομία ως πιανιστικό δίδυμο (1952-2003), με αναγνώριση σε διεθνές επίπεδο.

 Ο Βικτόρ Μπουσάρ συμμετείχε σε, συνολικά, τέσσερις περιοδείες των Jeunesses Musicales Canada, από κοινού με τη σύζυγό του, Ρενέ Μορισέ, κατά τη διάρκεια των περιόδων μεταξύ 1955-1956, 1957-1958, 1961-1962 και 1962-1963. 1964 - Βραβείο Καλιξά Λαβαλέ (ως δίδυμο Μπουσάρ-Μορισέ) 1981 - Μέλος του Τάγματος του Καναδά 1985 - Αξιωματικός του Τάγματος του Καναδά 1994 - Ιππότης του Εθνικού Τάγματος του Κεμπέκ 1997 - Ακαδημία Επιφανών Κεμπεκιωτών (ως δίδυμο Μπουσάρ-Μορισέ) 2002 - Μετάλλιο Γκλουάρ ντε λ'Εκόλ 2004 - Βραβείο Αριστείας Τεχνών και Πολιτισμού στην κατηγορία Βραβείο Ιδρύματος της Όπερας του Κεμπέκ (ως δίδυμο Μπουσάρ-Μορισέ) (Γαλλικά) «Victor Bouchard et Renée Morisset». Εθνικό Τάγμα του Κεμπέκ.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1953

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1953 έγινε παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Μετείχαν 6 σύλλογοι που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε έναν γύρο. Ο Ν.Ο. Πατρών δεν μετείχε στο πρωτάθλημα . Τους αγώνες διηύθυνε ο Ιταλός διαιτητής Μπαρμπιέρι. Ο Εθνικός αναδείχθηκε πρωταθλητής και μάλιστα αήττητος, πέντε χρόνια μετά τον τελευταίο του τίτλο.

 Ο αγώνας Εθνικού - Ολυμπιακού την 18 Σεπτεμβρίου 1953, συγκέντρωσε το ενδιαφέρον των 5.000 φιλάθλων που παρακολούθησαν τους κολυμβητικούς και υδατοσφαιρικούς αγώνες της ημέρας. Σε μια όμορφη και ηλεκτρισμένη από τους οπαδούς των ομάδων ατμόσφαιρα, ο Εθνικός επικράτησε με 5–1 του Ολυμπιακού (2–0 το σκορ ημιχρόνου). Ο Ολυμπιακός στο πρώτο ημίχρονο έχασε μεγάλες ευκαιρίες για να πετύχει τέρμα και ο αγώνας ήταν ντέρμπι. Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Εθνικός επέβαλλε την ανωτερότητα του. Ακολουθία τερμάτων 1–0 Καλφαμανώλης (ΕΟΦΠΦ) 2–0 Καλφαμανώλης (ΕΟΦΠΦ) 2–1 Μπίστης (ΟΣΦΠ) 3–1 Κουράντης (ΕΟΦΠΦ) 4–1 Γαρύφαλλος (ΕΟΦΠΦ) 5–1 Γαρύφαλλος (ΕΟΦΠΦ) 17/9/1953 Εθνικός – Άρης Θεσ/νίκης 10–3 Παλαιό Φάληρο – Ν.Ο. Μυτιλήνης 6–1 Ολυμπιακός – Αχιλλεύς Πατρών 9–318/9/1953 Άρης Θεσ/νίκης – Παλαιό Φάληρο 1–5 Ν.Ο. Μυτιλήνης – Αχιλλεύς Πατρών 2–4 Άρης Θεσ/νίκης – Αχιλλεύς Πατρών 3–5 Εθνικός – Ολυμπιακός 5–119/9/1953 Ολυμπιακός – Παλαιό Φάληρο 4–3 Εθνικός - Ν.Ο. Μυτιλήνης 2–0 α.α. Εθνικός - Παλαιό Φάληρο 3–3 Αρης – Ν.Ο. Μυτιλήνης 2–0 α.α.20/9/1953 Ολυμπιακός - Ν.Ο. Μυτιλήνης 2–0 α.α. Εθνικός – Αχιλλεύς Πατρών 10–1 Ολυμπιακός – Άρης Θεσ/νίκης 5–2 Αχιλλεύς Πατρών – Παλαιό Φάληρο 4–3 *Ο Ν.Ο. Μυτιλήνης έχει τρεις μηδενισμούς. Η Β' κατηγορία διεξήχθη το τριήμερο 14 ως 16 Σεπτεμβρίου 1953. Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 15/9/1953 σελίδα 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 16/9/1953 σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 17/9/1953 σελίδα 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 18/9/1953 σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 19/9/1953 σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 20/9/1953 σελίδα 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 21/9/1953 σελίδες 1, 3 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 25/9/1953 σελίδα 3 Εφημερίδα Εμπρός 18/9/1953 σελίδα 3 Εφημερίδα Εμπρός 19/9/1953 σελίδα 3 Εφημερίδα Εμπρός 20/9/1953 σελίδα 5 Εφημερίδα «Ελευθερία» 18/9/1953 Εφημερίδα «Ελευθερία» 19/9/1953, σελίδα 2 Εφημερίδα «Ελευθερία» 22/9/1953, σελίδα 4 (Τελική βαθμολογία πρωταθλήματος)
Χρονικό νόμισμα

Στην οικονομία, ένα νόμισμα βασισμένο στο χρόνο είναι ένα εναλλακτικό νόμισμα ή σύστημα ανταλλαγής όπου η λογιστική μονάδα/αξία είναι το πρόσωπο-ώρα ή κάποια άλλη μονάδα χρόνου. Ορισμένα νομίσματα που βασίζονται στο χρόνο υπολογίζουν εξίσου τις συνεισφορές όλων: μια ώρα ισούται με μία πίστωση υπηρεσιών. Σε αυτά τα συστήματα, ένα άτομο εθελοντικά εργάζεται για μία ώρα για ένα άλλο άτομο. Έτσι, πιστώνεται με μία ώρα, την οποία μπορούν να εξαργυρώσει για μια ώρα υπηρεσίας από έναν άλλο εθελοντή. Άλλοι χρησιμοποιούν μονάδες χρόνου που μπορεί να είναι κλάσματα μιας ώρας (π.χ. λεπτά, δέκα λεπτά - 6 μονάδες/ώρα, ή 15 λεπτά - 4 μονάδες/ώρα). Ενώ τα περισσότερα συστήματα ανταλλαγής με βάση το χρόνο είναι οι ανταλλαγές υπηρεσιών όπου η περισσότερη ανταλλαγή συνεπάγεται την παροχή υπηρεσιών που μπορούν να μετρηθούν σε μια μονάδα χρόνου, είναι επίσης δυνατή η ανταλλαγή αγαθών με την «τιμολόγηση» τους σε όρους μέσου εθνικού ωριαίου μισθού (π.χ. εάν η μέση ωριαία τιμή είναι 20$/ώρα, τότε ένα εμπόρευμα αξίας 20$ στο εθνικό νόμισμα θα ισοδυναμούσε με 1 ώρα).

 Η τράπεζα χρόνου είναι ένα αστικό κοινό και συμπεριλαμβάνεται στα εναλλακτικά ανταλλακτικά δίκτυα (ΕΑΔ). Άνθρωποι που έχουν περισσότερο χρόνο παρά χρήμα καινοτομούν βρίσκοντας λύση στα καθημερινά τους προβλήματα. Κοινότητες ανθρώπων παρέχουν υπηρεσίες μεταξύ τους με μόνο ανταλλακτικό μέσο τον χρόνο τους. Μία ώρα εργασίας (π.χ. κούρεμα γκαζόν) ισοδυναμεί με μια ώρα εργασίας (π.χ. υδραυλικές εργασίες). Με αυτό τον τρόπο ικανοποιούνται αρκετές ανάγκες των μελών της κοινότητας χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος και της αγοράς. Ο τρόπος λειτουργίας της κάθε τράπεζας χρόνου ποικίλει ανάλογα την κοινότητα. Άλλες χρησιμοποιούν εναλλακτικά νομίσματα για τη διευκόλυνση των συναλλαγών, θεσπίζουν ανώτατα και κατώτατα όρια συσσώρευσης χρονοπόντων χάρην της εξασφάλισης της αμοιβαιότητας στις σχέσεις μεταξύ των μελών.. Οι τράπεζες χρόνου έχουν καθιερωθεί σε 34 χώρες, με τουλάχιστον 300 τράπεζες χρόνου να είναι εγκατεστημένες σε 40 πολιτείες των ΗΠΑ και 300 σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι τράπεζες χρόνου έχουν επίσης σημαντική παρουσία στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊβάν, τη Σενεγάλη, την Αργεντινή, το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Ισπανία. Οι τράπεζες χρόνου χρησιμοποιήθηκαν για να μειώσουν τα ποσοστά επανειλημμένων περιστατικών με προγράμματα εκτροπής για τους νεαρούς παραβάτες για πρώτη φορά. Να διευκολυνθεί η επανένταξη των πρώην κρατουμένων · Να παρέχουν υγειονομική περίθαλψη, επαγγελματική κατάρτιση και κοινωνικές υπηρεσίες σε δημόσια συγκροτήματα κατοικιών. Να διευκολυνθεί η απεξάρτηση ουσιών και να αποτρέψει την ιδρυματοποίηση των παιδιών με σοβαρές αναπηρίες, μέσω των δικτύων γονικής υποστήριξης. Η παροχή μεταφοράς για τους ηλικιωμένους στο εσωτερικό της υπαίθρου. Παροχή παροχής φροντίδας σε ηλικιωμένους μεσώ κοινοτικών υπηρεσιών υγείας και νοσηλείας εκτός νοσοκομείου. Και η ενθάρρυνση των πρωτοβουλιών για τα δικαιώματα των γυναικών στη Σενεγάλη.
Ρίτσαρντ Μπόρτσερντς

Ο Ρίτσαρντ Γιούεν Μπόρσερντς (γενν. στις 29 Νοεμβρίου 1959, Κέιπ Τάουν) είναι Βρετανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στα πλέγματα, τη θεωρία ομάδων και τις άλγεβρες απείρων διαστάσεων, για το οποίο του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Φιλντς το 1998.

 Ο Μπόρτσερντς γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, αλλά η οικογένεια μετακόμισε στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου όταν ήταν έξι μηνών.Αργότερα φοίτησε στη Σχολή Κινγκ Έντουαρτ του Μπέρμιγχαμ και στο Κολέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ, όπου σπούδασε υπό την καθοδήγηση του Τζον Χόρτον Κόνγουεϊ.. Αφού πήρε το διδακτορικό του το 1985, ο Μπόρχερντς κατείχε διάφορες διαδοχικές θέσεις στο Κέιμπριτζ και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, ενώ από το 1987 έως το 1988 διετέλεσε Επίκουρος Καθηγητής Μαθηματικών Morrey στο Μπέρκλεϊ. Υπήρξε υπότροφος πανεπιστημιακής έρευνας της Βασιλικής Εταιρείας. Από το 1996 κατείχε θέση ερευνητή καθηγητή της Βασιλικής Εταιρείας στο Κέιμπριτζ, προτού επιστρέψει στο Μπέρκλεϊ το 1999 ως καθηγητής Μαθηματικών.Μια συνέντευξη με τον Σάιμον Σινγκ για την εφημερίδα The Guardian, στην οποία ο Μπόρχερντς ισχυρίστηκε ότι ενδεχομένως να έχει συμπτώματα που σχετίζονται με το σύνδρομο Άσπεργκερ, οδήγησε στη συνέχεια σε ένα κεφάλαιο βιβλίου για τον αυτισμό από τον Σάιμον Μπάρον-Κόγκεν. Ο Μπάρον-Κόγκεν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ενώ ο Μπόρχερντς είχε πολλά αυτιστικά χαρακτηριστικά, δεν άξιζε μια επίσημη διάγνωση του συνδρόμου Άσπεργκερ. Το 1992 ο Μπόρχερντς ήταν ένας από τους πρώτους νικητές των βραβείων EMS που απονεμήθηκαν στο πρώτο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Μαθηματικών στο Παρίσι, ενώ το 1994 ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Ζυρίχη. Το 1994 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Το 1998 στο 23ο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Βερολίνο έλαβε το μετάλλιο Φιλντς μαζί με τους Μαξίμ Κόντσεβιτς, Ουίλιαμ Τίμοθι Γκάουερς και Κέρτις ΜακΜάλεν. Το βραβείο τον ανέφερε "για τη συνεισφορά του στην άλγεβρα, τη θεωρία των αυτομορφικών μορφών και τη μαθηματική φυσική, συμπεριλαμβανομένης της εισαγωγής των αλγεβρών κορυφής και των αλγεβρών Lie του Borcherds, της απόδειξης της εικασίας του φεγγαριού των Conway-Norton και της ανακάλυψης μιας νέας κατηγορίας αυτομορφικών άπειρων παραγώγων. Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας και το 2014 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Conway and Sloane, Sphere Packings, Lattices, and Groups, Third Edition, Springer, 1998 (ISBN 0-387-98585-9). Frenkel, Lepowsky and Meurman, Vertex Operator Algebras and the Monster, Academic Press, 1988 (ISBN 0-12-267065-5). Kac, Victor, Vertex Algebras for Beginners, Second Edition, AMS 1997 (ISBN 0-8218-0643-2). Borcherds, Richard E. -indexed by the Scopus bibliographic database Olympiade Internationale de Mathématiques-Richard Ewen Borcherds
1169 Αλβίνη

Η Αλβίνη (Alwine) είναι ένας μικρός αστεροειδής που περιφέρεται κυρίως στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,563. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ και τον Ιταλό αστρονόμο Μάριο Φερέρο, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη και της έδωσαν ένα παραδοσιακό γερμανικό γυναικείο όνομα.

 Η μέση διάμετρος της Αλβίνης και ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,10. Είναι άγνωστο επίσης αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αλβίνη γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Αλβίνης εκτιμάται σε 90 βαθμούς C υπό το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κάρλο Ρούμπια

Ο Κάρλο Ρούμπια (Carlo Rubbia) είναι σύγχρονος Ιταλός πειραματικός φυσικός στοιχειωδών σωματίων, που μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1984 με τον Σίμον βαν ντερ Μέερ.

 Ο Ρούμπια γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1934 στην Γκορίτσια, μια κωμόπολη στους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων. Πήρε το διδακτορικό του πάνω σε πειράματα στις κοσμικές ακτίνες στη Scuola Normale της Πίζα το 1959. Μετά πέρασε 1,5 χρόνο στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη συμμετέχοντας σε πειράματα πάνω στη διάσπαση και πυρηνική σύλληψη των μιονίων. Αυτά υπήρξαν τα πρώτα από μία μακρά σειρά πειραμάτων του Ρούμπια στο πεδίο της ασθενούς αλληλεπιδράσεως, που κορυφώθηκαν στη δουλειά του στο CERN για την οποία τιμήθηκε και με το βραβείο Νόμπελ. Το 1961 ο Ρούμπια επέστρεψε στην Ευρώπη, με τις ευκαιρίες εργασίας που προσέφερε το νεοϊδρυθέν CERN, όπου και εργάσθηκε. Το CERN είχε μόλις θέσει σε λειτουργία ένα νέο τύπο επιταχυντή (Intersecting Storage Rings), με αντίθετης φοράς συγκρουόμενες ακτίνες πρωτονίων. Ο Ρούμπια και οι συνεργάτες του πειραματίστηκαν με αυτό, μελετώντας και πάλι την ασθενή δύναμη. Το 1970 ο Ρούμπια διορίσθηκε Καθηγητής της Φυσικής στην έδρα Higgins στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου περνούσε ένα εξάμηνο τον χρόνο ενώ το άλλο εξάμηνο συνέχιζε την έρευνα στο CERN. Το 1989 διορίσθηκε γενικός διευθυντής του Εργαστηρίου του CERN. Στις αρχές του 1983 στο CERN, μία διεθνής ομάδα αποτελούμενη από πάνω από 100 φυσικούς και με επικεφαλής τον Rubbia ανίχνευσε για πρώτη φορά τα ενδιάμεσα μποζόνια, τα σωμάτια W και Z, που είχαν ήδη αναδειχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο των σύγχρονων θεωριών της Φυσικής Στοιχειωδών Σωματίων. Αυτά είναι οι φορείς της ασθενούς (πυρηνικής) δυνάμεως που προκαλεί τη φυσική ραδιενεργό διάσπαση των πυρήνων των ραδιενεργών ισοτόπων. Αυτά τα σωμάτια έχουν μάζα εκατονταπλάσια περίπου αυτής του πρωτονίου. Για την επίτευξη ενεργειών αρκετά υψηλών για την παραγωγή αυτών των σωματίων, ο Ρούμπια πρότεινε, μαζί με τον Ντέιβιντ Κλάιν και τον Πίτερ Μακιντάιρ, ένα ριζικά διαφορετικό σχεδιασμό επιταχυντή, τον δακτύλιο συγκρούσεως πρωτονίων-αντιπρωτονίων. Αυτός ο επιταχυντής στο CERN κυριάρχησε στο πεδίο της Φυσικής υψηλών ενεργειών από την πρώτη λειτουργία του το 1981 μέχρι το 2002, οπότε τον ρόλο του ανέλαβε το Τέβατρον στο Φέρμιλαμπ. Τα ερευνητικά του αποτελέσματα ανέδειξαν μία εντελώς νέα φαινομενολογία των συγκρούσεων υψηλής ενέργειας, με τα γκλουόνια και τα μποζόνια W και Z να κυριαρχούν. Αυτές οι ανακαλύψεις απέδειξαν ότι οι θεωρητικοί φυσικοί βρίσκονταν στον σωστό δρόμο για την περιγραφή της Φύσης στο πιο βασικό της επίπεδο, μέσα από το λεγόμενο «Standard Model». Τα δεδομένα για τα ενδιάμεσα μποζόνια επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις της θεωρίας για την «ηλεκτρασθενή δύναμη», που έδωσε το βραβείο Νόμπελ του 1979 στους Στήβεν Βάινμπεργκ, Σέλντον Γκλάσοου και Αμπντούς Σαλάμ. Η θεωρία αυτή ενώνει τις 2 από τις 4 θεμελιώδεις δυνάμεις στη Φύση, την ασθενή πυρηνική και την ηλεκτρομαγνητική. Το λήμμα Carlo Rubbia στην Encyclopedia Britannica Αυτοβιογραφία στα Βραβεία Νόμπελ Αρχειοθετήθηκε 2008-05-17 στο Wayback Machine.
Ιπποτομάδες

Οι Ιπποτομάδες ή Ιπποταμάδες (αρχαία ελληνικά: Ἱπποτομάδαι ή Ἱπποταμάδαι), (ο δήμος: Ιπποτομαδών ή Ιπποταμαδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.

 Ο δήμος των Ιπποτομαδών, ήταν μικρός δήμος, πιθανώς του άστεως. Η τοποθεσία του δήμου είναι άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι ήταν στην κοιλάδα του ποταμού Κηφισού, όπως οι περισσότεροι από τους δήμους του Άστεως της Οινηίδας φυλής. Εάν αυτή η θεώρηση αληθεύει, οι Ιπποτομάδες, πιθανώς να βρίσκονταν στα βορειοανατολικά της Ελευσίνας. Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι το όνομα Ιπποταμάδαι μετατράπηκε διαδοχικά σε Ιπποδαμή (σύμφωνα και με τον Φώτιο), Ποδάμη και Ποδάροι. Τοποθετούσε τελικά τον δήμο στην περιοχή Ποδάροι, ενώ ο δήμος είχε, σύμφωνα με τον ίδιο, «όρια προς άρκτον τον χείμαρρον Ποδονίφτην, και προς μεσημβρίαν τα Πατίσια». Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.). ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος και πάλι από 1 βουλευτή στη Βουλή των 600 και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) επέστρεψε εκ νέου στην Οινηίδα φυλή για την επόμενη τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων. Ο δημότης των αρχαίων Ιπποτομαδών ονομαζόταν Ιπποτομάδης ή Ιπποταμάδης. Οι Ιπποτομάδες ήταν από τους μικρότερους δήμους και είχε πολύ λίγους κατοίκους. Αρχαία Αθήνα Οινηίδα φυλή Δημητριάδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Πατριάρχης Φώτιος Α´, «Λέξεων Συναγωγή», λήμμα: Ιπποδαμή. Ελληνικές επιγραφές - IG Ιπποτομ και Ιπποταμ.Δευτερογενείς πηγές Hippotomadae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”, (9, 19, 49, 62, 70, 110 no. 56, table 6, 12.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 133. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 «Hippotomadai». www.ancientworlds.net. Ανακτήθηκε στις 22 Απριλίου 2015. Traill, J. «Places: 585917 (Hippotomadai)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2017. Hippotomadai, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Hippotomadai, Attic Inscriptions Online.
Φαρμάκη Λάρισας

Η Φαρμάκη είναι χωριό του Δήμου Ελασσόνας. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Σαρανταπόρου. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 156 κατοίκους στο χωριό. Η Φαρμάκη είναι μέρος της κοινότητας της Τσαπουρνιάς.

 Η κύρια απασχόληση του πληθυσμού της Φαρμάκης είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού της Φαρμάκης ήταν 156 άτομα, δηλαδή μειωμένος σχεδόν 27% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Μεσογειακοί Αγώνες 2013

Οι Μεσογειακοί Αγώνες του 2013 ήταν οι 17οι Μεσογειακοί αγώνες. Οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 3 Ιουλίου του 2013 στη Μερσίνη της Τουρκίας. Έλαβαν μέρος περισσότεροι από 3.000 αθλητές από 24 διαφορετικές χώρες σε 28 αθλήματα. Ο αριθμός των χωρών αποτελεί ρεκόρ, δεδομένου πως για πρώτη φορά μετέχει η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αρχικά οι αγώνες είχαν ανατεθεί στο Βόλο και στη Λάρισα, στην Ελλάδα, αλλά οικονομικοί λόγοι οδήγησαν στην αλλαγή της έδρας.

 Από τον επίσημο δικτυακό τόπο των Μεσογειακών Αγώνων του 2013. Αρχικά ως διοργανώτριες πόλεις είχαν επιλεγεί ο Βόλος και η Λάρισα (ως συνδιοργάνωση), σε ψηφοφορία στις 27 Οκτωβρίου του 2007, στην Πεσκάρα της Ιταλίας. Η επιτροπή διεκδίκησης των Μεσογειακών Αγώνων του 2013 ορίστηκε το 2006 από τον τότε υφυπουργό αθλητισμού Ορφανό και πρόεδρός της ορίστηκε ο Ισίδωρος Κούβελος. Η ψηφοφορία ήταν οριακή, ενώ φαβορί για την ανάληψη των αγώνων θεωρείτο η Ριέκα της Κροατίας, η οποία διεκδικούσε τους αγώνες για τέταρτη φορά. Η απόφαση για την ανάληψη των Μεσογειακών Αγώνων από το Βόλο και τη Λάρισα ήταν οριακή και κρίθηκε στην δεύτερη ψηφοφορία, με διαφορά 3 ψήφων. Στην Πεσκάρα της Ιταλίας όπου πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες της Διεθνούς Επιτροπής Μεσογειακών Αγώνων μετέβησαν πλήθος κυβερνητικών εκπροσώπων μεταξύ των οποίων ο Ορφανός, η Φάνη Πάλλη - Πετραλιά και η Ντόρα Μπακογιάννη. Γενικός γραμματέας της ΔΕΜΑ ήταν ο Μίνως Κυριακού, ο οποίος και υπέγραψε το πρωτόκολλο ανάληψης των Μεσογειακών Αγώνων με τον δήμαρχο του Βόλου. Στις 15 Μαΐου του 2008 ορίστηκαν και τα μέλη της οργανωτικής επιτροπής των αγώνων μεταξύ των οποίων οι: Ερωτόκριτος Νεόφυτος (πρόεδρος), Θεόδωρος Δραβίλλας (Γ.Γ. Υπουργείου Πολιτισμού), Σταύρος Δουβής (Γ.Γ. Υφυπουργείο Αθλητισμού), Λάμπης Νικολάου (Αντιπρόεδρος της ΔΟΕ) κ.α. Στις 28 Ιανουαρίου 2011 η Διεθνής Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων, σε έκτακτη συνεδρίασή της, αποφάσισε να πάρει πίσω τους Αγώνες από το Βόλο και τη Λάρισα λόγω μεγάλης καθυστέρησης στην εκτέλεση των έργων, ως συνέπεια της τότε οικονομικής κρίσης. Η Ελληνική Οργανωτική Επιτροπή ενώ αρχικά είχε υποσχεθεί επίσημα να κατασκευάσει από ένα νέο Ολυμπιακό χωριό σε κάθε μία από τις 2 πόλεις, ξαφνικά τότε άλλαξε γνώμη λόγω υψηλότατου κόστους και πρότεινε τη φιλοξενία των αθλητών σε ξενοδοχεία και κρουαζιερόπλοια, αλλά η Διεθνής Επιτροπή δεν το δέχτηκε και με αφορμή αυτή την αλλαγή αφαίρεσε τη διοργάνωση από τη χώρα. Iστοσελίδα προετοιμασίας Μεσογειακών Αγώνων Bόλου Επίσημη ιστοσελίδα Μεσογειακών Αγώνων 2013 (τουρκική) Επίσημη ιστοσελίδα Μεσογειακών Αγώνων 2013 (αγγλική)
Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς

Το Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς περιέχει μια από τις πλουσιότερες συλλογές βυζαντινών και μεταβυζαντινών εικόνων στην Ελλάδα που εκτίθεται σε μουσειακό χώρο του Υπουργείου Πολιτισμού. Η συλλογή του μουσείου αποτελείται από φορητές εικόνες από βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς της πόλης της Καστοριάς, αποτοιχισμένες αγιογραφίες, αποσπασμένα παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά της Διοκλητανούπολης, αρχιτεκτονικά μέλη από τα πρωτοχριστιανικά χρόνια μέχρι την Οθωμανοκρατία, εκκλησιαστικά κειμήλια και ξυλόγλυπτα, ευρήματα από ανασκαφές από διάφορες ιστορικές περιόδους.

 Οι βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί στην περιφερειακή ενότητα Καστοριάς υπολογίζονται σε 80, από τους οποίους οι 26 ανάγονται από την βυζαντινή περίοδο. Η έκταση των αγιογραφιών των ναών υπολογίζεται σε 3.000 τετραγωνικά μέτρα αγιογραφιών. Η διακόσμηση των ναών συμπληρώνεται από τον ξυλόγλυπτο διάκοσμο και τις φορητές εικόνες. Οι φορητές εικόνες καλύπτουν όλες τις περιόδους εξέλιξης της βυζαντινής τέχνης και μαρτυρούν τις επιρροές και τις τεχνοτροπίες της κάθε σχολής βυζαντινής τέχνης και καθενός καλλιτέχνη αγιογράφου. Οι εικόνες αυτές και ο ξύλινος διάκοσμος διασώθηκαν από τις έκρυθμες περιόδους κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, των επιδρομών βορείων λαών, της Οθωμανοκρατίας, κατά την διάρκεια των εθνικών ανταγωνισμών και των μεγάλων πολέμων των αρχών του 20ου αιώνα. Περίπου 1.500 εικόνες φυλάσσονται σε ναούς και μουσεία της περιοχής της Καστοριάς, με επιρροές από την Μακεδονική και την Κρητική Σχολή, συλλογή που θεωρείται ως η αξιολογότερη.Η ανάγκη ίδρυσης ενός μουσείου που θα περικλείει στοιχεία γύρω από την τέχνη και την αρχιτεκτονική των βυζαντινών και μεσαιωνικών κτηρίων της πόλης της Καστοριάς και της ευρύτερης περιοχής ήταν επιτακτική. Ιδιαιτέρως για την ανάδειξη και την συντήρηση του αρχαιολογικού πλούτου που προέρχεται από την μεσαιωνική ιστορία της περιοχής. Οι πολυάριθμοι βυζαντινοί και μεταβυζαντινοί ναοί, ιδιαίτερα από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μπορεί να ήταν μικροί σε έκταση και λιτοί σε εσωτερικό διάκοσμο, αλλά ήταν πλούσιοι σε αγιογραφίες και φορητές εικόνες. Οι ναοί αυτοί, ιδιαίτερα στην πόλη της Καστοριάς, κτίζονταν σε προαύλια πλούσιων αρχοντικών σπιτιών και έφεραν το όνομα του κτήτορά τους, ονομασίες που διατηρούνται στις μέρες μας και δίνουν συχνά το όνομά τους σε συνοικίες της πόλης.Σήμερα στο Βυζαντινό Μουσείο φυλάσσονται περίπου 550 εικόνες. Κακαβάς Γ., Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς, Αθήνα 1996 Τσιγαρίδας Ε.Ν.Τ., Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς: βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες, Αθήνα 2002 Ιστοσ. Υπουργείο Πολιτισμού-Οδυσσεύς, Βυζαντινό Μουσείο Καστοριάς Αρχειοθετήθηκε 2009-09-07 στο Wayback Machine.
Αδελφές Μιραμπάλ

Οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν Δομινικανές που πολέμησαν σθεναρά ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Ραφαέλ Τρουχίγιο. Οι τρεις από αυτές δολοφονήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς, ενώ η τέταρτη επέζησε. Οι δολοφονίες έκαναν τις αδελφές Μιραμπάλ "σύμβολα της λαϊκής και φεμινιστικής αντίστασης.

 Οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν: η Πάτρια (Patria Mercedes Mirabal, (27 Φεβρουαρίου 1924 – 25 Νοεμβρίου, 1960), η Μαρία ( Maria Argentina Minerva Mirabal, (12 Μαρτίου 1926 – 25 Νοεμβρίου 1960) και η Αντωνία ('Antonia María Teresa Mirabal, (15 Οκτωβρίου 1935 – 25 Νοεμβρίου 1960). Η τέταρτη , η Μπέλχικα ή Ντεντέ (Bélgica Adela "Dedé" Mirabal-Reyes ) δεν δολοφονήθηκε όπως οι αδελφές της. Πέθανε από φυσικά αίτια την 1 Φεβρουαρίου 2014. Όλες οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν κόρες ενός πλουσίου επιχειρηματία και έζησαν άνετα παιδικά χρόνια. Οι ίδιες παντρεύτηκαν και ζούσαν αξιοπρεπέστατη ζωή μέχρι την άνοδο του δικτάτορα Τρουχίγιο στην εξουσία. Τότε ολόκληρη σχεδόν η περιουσία τους χάθηκε και οι ίδιες εισήλθαν στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέσω ενός θείου τους. Η Μινέρβα ήταν αυτή που ξεκίνησε πρώτη την αντιστασιακή δράση. Τελικά, οι τρεις αδερφές σχημάτισαν το Κίνημα της 14ης Ιουνίου, ένα αντιστασιακό κίνημα, με στόχο την ανατροπή του δικτάτορα. Οι ίδιες έγιναν γνωστές ως "Πεταλούδες" (Las Mariposas). Οι σύζυγοί τους φυλακίστηκαν και οι ίδιες σε πολλές περιπτώσεις βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν. Παρολ' αυτά, οι τρεις αδερφές συνέχισαν τον αγώνα τους για την αποτίναξη του Τρουχίγιο, προκαλώντας την οργή του τελευταίου, ο οποίος αποφάσισε να απαλλαγεί από αυτές μια για πάντα. Στις 25 Νοεμβρίου του 1960 στη διάρκεια του επισκεπτηρίου στις φυλακές όπου ήταν κλεισμένοι οι άντρες τους, οι τρεις αδερφές συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε ένα χωράφι με ζαχαροκάλαμα. Εκεί βασανίστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και στραγγαλίστηκαν μέχρι θανάτου. Ο θάνατός τους προκάλεσε μεγαλύτερη οργή για το δικτατορικό καθεστώς. Λίγους μήνες μετά, το 1961 ο δικτάτορας Τρουχίγιο δολοφονήθηκε. Το 1999 ο ΟΗΕ κήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στη Βία κατά των Γυναικών, στη μνήμη των 3 αδελφών Μιραμπάλ . Η μοναδική επιζήσασα αδερφή, η Ντεντέ, σήμερα τιμά τη μνήμη των αδελφών της συντηρώντας το Μουσείο Ερμάνας Μιραμπάλ, το οποίο βρίσκεται στο Σαλσέδο και ήταν το μέρος όπου τα κορίτσια έζησαν τους τελευταίους 10 μήνες της ζωής τους. Το 1994, δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημα της Χούλια Άλβαρες ή Τζούλια Άλβαρες In the Time of the Butterflies, που είναι η ιστορία των αδελφών Μιραμπάλ με φανταστικά στοιχεία. Το έργο διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο και γυρίστηκε ομώνυμη ταινία με τη Σάλμα Χάγιεκ στο ρόλο της Μινέρβα και τον Έντουαρντ Τζέιμς Όλμος στο ρόλο του δικτάτορα Τρουχίγιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mirabal sisters στο Wikimedia Commons Mirabal Sisters Cultural and Community Center Η δολοφονία των αδελφών Μιραμπάλ που ενέπνευσε την Ημέρα για την εξάλειψη της βίας στις γυναίκες Αδελφές Μιραμπάλ: Δολοφονήθηκαν σαν σήμερα για τον αγώνα τους ενάντια στη δικτατορία Δομινικανή Δημοκρατία: Η κληρονομιά των τριών γυναικών που ανέτρεψαν ένα δικτάτορα
Κατάλογος αστέρων της Αντλίας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Αντλίας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Αντλία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Samus, N.N.· Durlevich, O.V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Gould, B.A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Οκτώηχος

Για την Οκτώηχο, λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας, βλέπε Παρακλητική.Οκτώηχος, ή Οκτάηχος, ή Οκταηχία (Διεθνώς: Octoechos, Προφορά: Oktōēchos, Νέα Ελληνικά: Οκταηχία, Αρχαία Ελληνικά: Ὀκτώηχος → από το ὀκτώ + ἦχος, Σλάβικα: Октоихъ Οκτώηχ → από το Окто οκτώ + ихъ ήχος, ή Осмогласникъ Οσμογκλάσνικ → από το о́семь οκτώ + гласъ φωνή) είναι το όνομα του μουσικού συστήματος των οκτώ ήχων που χρησιμοποιείται για την σύνθεση εκκλησιαστικών ψαλμών στην Βυζαντινή, Συριακή, Κοπτική, Αρμένικη, Λατινική και Σλάβικη εκκλησία.

 Οι οκτώ ήχοι ή τρόποι της είναι: Οι φθόγγοι ή τόνοι της οκτωήχου διακρίνονται σε επτά και ονομάζονται Α, Β, Γ, Δ, Ε, Ζ, Η και για ευκολία εκφέρονται ως: Οἱ ἦχοι τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς ἐκφράζουν μὲ τὸ ἦθος τους καὶ ὑπηρετοῦν τὰ ἑξῆς εἰδικὰ συναισθήματα εὐσεβείας: Ὁ Α´ Ἦχος: χαρά, λαμπρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια. (πρβλ. Πασχαλινοὺς Ὕμνους «Ἀναστάσεως ἡμέρα») Ὁ Β´ Ἦχος εἶναι ἱκετευτικὸς καὶ παθητικὸς πρὸς συναίσθηση ἁμαρτωλότητας. Ὁ Γ´ Ἦχος εἶναι ἐμβατήριος, χαρμόσυνος, ὡς παιάνας νίκης. Ὁ Δ´ Ἦχος: θεωρεῖται τῆς Παναγίας. Ἦχος γλυκύς. (πρβλ. «Ἀνοίξω τὸ στόμα μου») Ὁ πλάγιος τοῦ Α´ Ἦχος εἶναι τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Ὁ πλάγιος τοῦ Β´ Ἦχος εἶναι δραματικὸς καὶ λυπηρός, τοῦ Πάθους. Ὁ Βαρύς Ἦχος: τῆς ἐνδόξου Μεταμορφώσεως. (πρβλ. «Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει») Ὁ πλάγιος τοῦ Δ´: Ἦχος τοῦ Θεανθρώπου. Το απήχημα ή ενήχημα κάθε ήχου είναι μία σύντομη μουσική φράση, η οποία αποδίδει -κατά το δυνατό- τα κύρια συστατικά του: βάση, διαστήματα, δεσπόζοντες φθόγγους, μελωδικές έλξεις και καταλήξεις, δίνοντας έτσι το χαρακτηριστικό του άκουσμα, την ιδέα του. Συνήθως το απήχημα ψάλλεται από αυτόν που διευθύνει τον χορό, για να μπορέσουν και οι υπόλοιποι που θα ψάλουν να ακούσουν την ιδέα του ήχου. Τα απηχήματα για κάθε ήχο είναι: Τα ονόματα που αποδίδονται στους οκτώ ήχους διαφέρουν στις μεταφράσεις της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας. Το σλαβονικό σύστημα υπολογίζει τους πλάγιους ήχους ως Glas 5, 6, 7, και 8. Αυτές οι διαφορές που παρουσιάζονται στον πίνακα παρακάτω μαζί με τα Αρχαία Ελληνικά ονόματα των οκτάβων και σύμφωνα με τους Αγιοπολίτες και τις ψαλτικές πραγματείες των Καρολίγγειων θεωρητικών, καθώς και τα αντίστοιχα αρμενικά ονόματα. Παρακαλώ σημειώστε ότι οι συνθέτες του 15ου αιώνα, όπως ο Μανουήλ Χρυσάφης, Λαμπαδάριος στην Αυλή των Παλαιολόγων της Κωνσταντινούπολης, αντάλλαξαν τη Φρυγική με τη Λυδική. Σημειώστε ότι οι νότιοι Σλάβοι χρησιμοποιούν το βυζαντινό μουσικό σύστημα και, παρ' όλα αυτά, χρησιμοποιούν την παραλλαγή της αρίθμησης που βρίσκεται πάντα στα κείμενα της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας. Ο όρος διαχωρίζεται χρονολογικά σε τρεις περιόδους: Βυζαντινή μουσική Νεοβυζαντινή Οκτώηχος
Γιεμανεμπερχάν Κρίπα

Ο Γιεμανεμπερχάν Κρίπα (γενν. 15 Οκτωβρίου 1996) είναι Ιταλός αθλητής του στίβου. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 στο Βερολίνο στα 10,000 μ. και το χάλκινο μετάλλιο στα 5000 μ. στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 στην Ταρραγόνα.

 Γεννήθηκε στο Γουόλο, μια πόλη στα βορειοανατολικά της Αιθιοπίας. Έχασε τους γονείς του κατά τη διάρκεια του Πολέμου Ερυθραίας-Αιθιοπίας και έτσι μεταφέρθηκε σε ορφανοτροφείο στην Αντίς Αμπέμπα. Υιοθετήθηκε από ένα ιταλικό ζεύγος, τον Ρομπέρτο και Λουίζα Κρίπα, και μετακόμισε μαζί τους στο Τρέντο.