IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πολύλοφος Μεσσηνίας

Ο Πολύλοφος είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 182 μέτρων, έχει 99 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 και απέχει από την Καλαμάτα 25 χιλιόμετρα.

 Ο Πολύλοφος αποτελεί Κοινότητα, της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας και ανήκει στο Δήμο Μεσσήνης. Το σημερινό του όνομα, οφείλεται στους πολλούς λοφίσκους της περιοχής, που του εξασφαλίζουν απέραντη θέα και κάνουν το τοπίο ειδυλλιακό. Αντικατέστησε το προηγούμενο όνομα “Δαλακλή” (Νταλακλή). Το όνομα αυτό, προερχόταν από τον Τούρκο κάτοικο της περιοχής, Νταλάχ και αναφερόταν σε γραπτές μαρτυρίες, ήδη από την Tουρκοκρατία, για δυο συνοικισμούς λίγο βορειότερα του σημερινού Πολυλόφου, Άνω και Κάτω Νταλακλή. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Αρκάδες, διωγμένοι από τους Τούρκους.Το χωριό πρωτοεμφανίστηκε το 1845 στον τότε Δήμο Ιθώμης, με το όνομα Δαλακλή, όνομα που κράτησε μέχρι το 1927. Οι κάτοικοί του προέρχονται από τα χωριά Άνω και Κάτω Δαλακλή, που βρίσκονταν βορειότερα του σημερινού χωριού. Στα όριά του βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που κτίστηκε το 1491 και στα θεμέλια του οποίου, αναβλύζουν οι ομώνυμες πηγές, απ’ όπου υδρεύονται 10 Κοινότητες. Στο εκκλησάκι αυτό, λέγεται ότι λειτούργησε ο Παπαφλέσσας, πηγαίνοντας προς το Μανιάκι το 1825. Λίγο πιο κάτω, υπάρχει και ο ομώνυμος καταρράκτης. Κύρια ασχολία των κατοίκων αποτελεί η γεωργία, με παραγωγή σύκων, λαδιού, ελιών και σταφίδας. Προς τιμήν του σύκου μάλιστα, διοργανώνεται μεγάλη Γιορτή σύκου στο χωριό κάθε καλοκαίρι, αναπτύσσοντας παράλληλα έντονη πολιτιστική δραστηριότητα. 21-04-1835, ο οικισμός Κάτω Δαλακλή προσαρτάται στο Δήμο Υαμείας. 18-12-1840, ο οικισμός Κάτω Δαλακλή αποσπάται από το Δήμο Υαμείας και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. 08-12-1845, ο οικισμός Κάτω Δαλακλή καταργείται και ο οικισμός Δαλακλή προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. 31-08-1912, ο οικισμός Δαλακλή αποσπάται από το Δήμο Ιθώμης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Μάνεση. 22-12-1927, ο οικισμός Δαλακλή μετονομάζεται σε Πολύλοφο. 25-09-1950, ο οικισμός Πολύλοφος αποσπάται από την Κοινότητα Μάνεση και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Πολυλόφου. 04-12-1997, ο οικισμός Πολύλοφος αποσπάται από την Κοινότητα Πολυλόφου και προσαρτάται στο Δήμο Ανδρούσας. 07-06-2010, ο οικισμός Πολύλοφος αποσπάται από το Δήμο Ανδρούσας και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Δήμος Υάμειας Αρχαία Υάμεια Υάμεια
GAZ-M20 Pobeda

Το GAZ-M20 Pobeda ήταν μεσαίο αυτοκίνητο που παράχθηκε από τη σοβιετική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ από το 1946 μέχρι το 1958. Το αυτοκίνητο αντικατέστησε το GAZ-M1 και, σε αντίθεση με το M1, δεν χρησιμοποίησε κανένα εξάρτημα φτιαγμένο από τη Ford. Το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε στην Πολωνία με την επωνυμία FSO Warszawa και παράχθηκε εκεί μέχρι το 1973. Το μοντέλο ήταν αρκετά δημοφιλές. Το 1940 ο Βλαντιμίρ Αριάμοφ παρουσίασε τα σχέδιά του για το νέο όχημα της εταιρείας GAZ, το GAZ-11-80, το οποίο θύμιζε σε πάρα πολλά σημεία το Pobeda. Αρχικά προβλεπόταν να ονομαστεί Ρόντινα (Πατρίδα), αλλά αφού το 1943 άρχισε η απώθηση των γερμανικών στρατευμάτων από το σοβιετικό έδαφος και φαινόταν πιθανή η τελική σοβιετική νίκη, το υπό σχεδιασμό όχημα μετονομάστηκε σε Παμπέντα (Νίκη). Το όχημα σχεδίασε ο Βενιαμίν Σαμόιλοφ. Το Pobeda ήταν βασισμένο στο Γερμανικό Opel Kapitän, από το οποίο η GAZ είχε αποκτήσει μέρος του σχεδιασμού ως αποζημίωση πολέμου. Στις 6 Νοεμβρίου 1944, ετοιμάστηκε το πρώτο πρωτότυπο εγκαίρως για την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Το πρώτο αντίτυπο κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 21 Ιουνίου 1946. Διαθέτοντας για πρώτη φορά σε σοβιετικό αυτοκίνητο μπροστινά φλας, δύο ηλεκτρικούς υαλοκαθαριστήρες, τετράτροχα υδραυλικά φρένα, ηλεκτρικό θερμαντήρα και προεγκατεστημένο ραδιόφωνο μεσαίων κυμάτων, έγινε σύμβολο της μεταπολεμικής σοβιετικής ζωής και σήμερα είναι δημοφιλές στους συλλέκτες.

 Το GAZ Pobeda άρχιζε να σχεδιάζεται παράλληλα με το GAZ-51 τα τέλη της δεκαετίας το 1938 αλλά τα σχέδιά τους δεν προχώρησαν λόγω του πολέμου. Αν και προορίζονταν ως ξεχωριστά οχήματα, το GAZ Pobeda αλλά και το GAZ-51 βασίστηκαν τελικά σε ξένα μοντέλα λόγω των οικονομικών δυσκολίων της εποχής. Ως μια από τις πολεμικές αποζημιώσεις, η Ρωσία απόκτησε το μισό μέρος της παραγωγής αυτοκίνητων Opel από το Ρύσελσχαϊμ. Με αυτή την απόκτηση από την Opel, η Moskvitch επίσης σχεδίασε το Moskvitch 400, το οποίο ήταν βασισμένο στο Opel Kadett της εποχής. Από την άλλη, το GAZ Pobeda ήταν αρκετά βασισμένο στο Opel Kapitän και υιοθέτησε αρκετά στοιχεία του.Το μοντέλο χρησιμοποιούσε μια μηχανή που ήταν αντιγραφή από μια της Dodge από το 1928 και την μοιραζόταν με το GAZ-51, ενώ αυτήν η μηχανή είχε πρωτοεμφανιστεί σε μια εκσυγχρονισμένη έκδοση του GAZ-M1. Το GAZ Pobeda αποδείχθηκε αρκετά επιτυχές και εξαγόταν σχεδόν σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ και παραγόταν μετά με άδεια παραγωγής και στην Πολωνία, την Βόρεια Κορέα και την Κίνα. Εκτός από το βασικό σεντάν παραγωγής, παράχθηκαν και άλλες εκδόσεις όπως ένα βαν και ένα όχημα που προοριζόταν για χρήση ως "τζίπ" και χρησιμοποιούσε αρκετά εξαρτήματα από το GAZ-69. Η παραγωγή τελείωσε το 1958 ή 1959, όταν αντικαταστάθηκε από την GAZ Volga. Βέβαια, συνέχιζε να παράγεται στην Πολωνία και για μερικές άλλες αγορές εξαγωγής μέχρι το 1973. ГАЗ М-20 «ПОБЕДА»
Graz 1975

Graz 1975 είναι ο τίτλος της ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD στις 23 Σεπτεμβρίου του 2014 από την "Eagle Rock Entertainment".Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στις 3 Απριλίου 1975 στο "Liebenauhalle" του Γκρατς της Αυστρίας, κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Stormbringer". Η συναυλία αυτή ήταν μία από τις τρεις τελευταίες συναυλίες που έδωσε με το συγκρότημα ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ πριν αποχωρήσει, δίνοντας την θέση του στον Τόμι Μπόλιν.Κομμάτια από αυτή την εμφάνιση είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν με τα άλμπουμ "Made in Europe" και "Mk III: The Final Concerts". Το "Graz 1975" ανέβηκε στο Top-10 των αυστριακών τσαρτ, ενώ μπήκε στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών διάφορων ευρωπαϊκών χωρών όπως η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ελβετία, κ.α..

 1. Burn (Blackmore, Coverdale, Hughes, Lord, Paice) - 7:51 2. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) - 5:08 3. The Gypsy (Blackmore, Coverdale, Hughes, Lord, Paice) - 5:23 4. Lady Double Dealer (Blackmore, Coverdale) - 4:31 5. Mistreated (Blackmore, Coverdale) - 14:40 6. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:43 7. You Fool No One (Blackmore, Coverdale, Hughes, Lord, Paice) - 12:15 8. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 20:22 Graz 1975 (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 15 Σεπτεμβρίου 2014 Στο Graz 1975 συμμετείχε η τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Γκλεν Χιούζ - μπάσο, φωνητικά Ίαν Πέις - τύμπανα The Highway Star — Deep Purple – Graz 1975 Live in Graz 1975 - Deep Purple | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Deep Purple - 'Graz 1975' Album Review Album review: DEEP PURPLE - Live In Graz 1975 - Get Ready to Rock
Νομισματική μονάδα

Νομισματική μονάδα (Αγγλικά: Currency) είναι το μέγεθος εκείνο βάσει του οποίου υπολογίζονται ή εκφράζονται οικονομικές αξίες. Χρησιμοποιείται ευρέως κατά την διαδικασία των συναλλαγών, των αποτιμήσεων αγαθών, υπηρεσιών ή την έκφραση άλλων οικονομικών μεγεθών. Δεν πρέπει να συγχέεται με τα νομίσματα (κέρματα) ή τα χαρτονομίσματα.

 Όσο το εμπόριο αναπτυσσόταν και ο αντιπραγματισμός (εμπόριο με βάση την ανταλλαγή αγαθών) ήταν ανεπαρκής ως πρακτική, έπρεπε να επινοηθούν τρόποι ώστε να υπάρξει ένας κοινός τρόπος υπολογισμού των οικονομικών αξιών, μια σταθερή οικονομική μονάδα δηλαδή που να είναι κοινώς αποδεκτή. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος αυτού του υπολογισμού ήταν ο όγκος ή το βάρος. Έτσι ένα αγαθό ευρέως αποδεκτό στις συναλλαγές π.χ. σιτάρι, κριθάρι, άργυρος, κτλ με βάρος ή όγκο ίσο με μία πρότυπη μονάδα όγκου ή βάρους αποτέλεσαν τις πρώτες μορφές νομισματικής μονάδας. Με την εξέλιξη της πρακτικής αυτής επιλέχτηκαν από τους συναλλασσόμενους υλικά τα οποία ήταν λιγότερο φθαρτά και η αξία τους δεν μεταβαλλόταν ανάλογα με την εποχή ή τις συνθήκες. Τα μέταλλα ήταν αυτά πού πληρούσαν σε μεγάλο βαθμό τις προδιαγραφές αυτές τα οποία εξελίχθηκαν και πήραν την μορφή νομισμάτων (κερμάτων). Με την πάροδο του χρόνου η νομισματική μονάδα εκτός από το να αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη ποσότητα κάποιου κοινώς αποδεκτού αγαθού π.χ. ο χρυσός, ο άργυρος μπορεί να επιβληθεί στις συναλλαγές από κάποια αρχή (π.χ. το κράτος) χωρίς να αντιστοιχεί σε κάποιο αγαθό. Στην τελευταία περίπτωση αναφερόμαστε στο νόμιμο χρήμα το οποίο αποτελεί την πλέον διαδεδομένη πρακτική μετά την δεκαετία το 1970. Ακόμη υπήρξαν νομισματικές μονάδες οι οποίες είχαν άυλη μορφή όπως ήταν η ευρωπαϊκή λογιστική μονάδα (ECU), ή το ευρώ (το τελευταίο για ένα μικρό χρονικό διάστημα). Οι νομισματικές μονάδες εκφράζονται με κάποιο όνομα π.χ. δραχμή, οβολός, τάλαντο, ευρώ, κτλ και τις περισσότερες φορές είναι απαραίτητος ένας πιο συγκεκριμένος προσδιορισμός για την περιγραφή τους. Έτσι για παράδειγμα για την λίρα χρειάζεται επιπλέον ο προσδιορισμός της χώρας π.χ. λίρα Μεγάλης Βρετανίας και λίρα Αιγύπτου κτλ αφού με την λέξη λίρα η κάθε χώρα που έχει υιοθετήσει την συγκεκριμένη μονάδα στις συναλλαγές της, εκφράζει εντελώς διαφορετικά μεγέθη οικονομικών αξιών. Κατάλογος των νομισμάτων των χωρών του κόσμου Σύμβολο νομίσματος ISO 4217
Πορφίριο Ντίας

Ο Πορφίριο Ντίας (Porfirio Diaz, Οαχάκα, Μεξικό, 15 Σεπτεμβρίου 1830 – Παρίσι, Γαλλία, 2 Ιουλίου 1915) ήταν Μιχτέκος στην καταγωγή, Μεξικανός στρατιωτικός και πολιτικός, ηγέτης (κατά πολλούς δικτάτορας) της χώρας επί 35 έτη (1876 – 1911). Ήταν ο 27ος Πρόεδρος στην ιστορία του Μεξικού.

 Ο Ντίας εντάχθηκε από νέος στις ένοπλες δυνάμεις, παραμελώντας αρκετά τις εγκύκλιες σπουδές του. Πήρε μέρος στον Μεξικανικό εμφύλιο πόλεμο (1854 – 1857) και στον αγώνα κατά του ξένου μονάρχη, Μαξιμιλιανού (1864 – 1867). Εναντίωθηκε, ακόμη, στη μεταρρυθμιστική απόπειρα της μεσαίας τάξης της κοινωνίας της χώρας του (1857). Ο Ντίας έλαβε μέρος ως υποψήφιος πρόεδρος στις ταραχώδεις εκλογές του 1871, τις οποίες κέρδισε ο Μπενίτο Χουάρες. Μετά από τον θάνατο του τελευταίου (18 Ιουλίου 1872), τον διαδέχτηκε στην προεδρία ο αρχιδικαστής Σεμπαστιάν Λέρντο ντε Τεχάδα. Μετά την αλλοπρόσαλλη θητεία αυτού, ο Ντίας νίκησε στις επόμενες προεδρικές εκλογές και το 1876 ορκίστηκε ως ο 27ος πρόεδρος στην ιστορία του Μεξικού. Ο Ντίας εφάρμοσε μία απολυταρχική πολιτική, διώκοντας σκληρά τους αντιφρονούντες, ενώ το καθεστώς του χαρακτήριζαν η διαφθορά, ο συμβιβασμός («εξισορροπιστική μέθοδος Ντίας»), αλλά και οι έντονοι φυλετικοί διαχωρισμοί, αφού οι λευκοί της χώρας ευνοούνταν, σε βάρος των μιγάδων, που καταπιέζονταν. Επεδίωξε την εύνοια της Εκκλησίας καταργώντας πολλούς αντικληρικούς νόμους. Στην εξωτερική πολιτική στράφηκε και προσέγγισε τις ΗΠΑ, ακόμη και εις βάρος των εθνικών συμφερόντων του κράτους του. Με παραχωρήσεις προς το ξένο κεφάλαιο, προχώρησε σε εκτέλεση δημοσίων έργων (κυρίως σιδηροδρόμων), αυξάνοντας παράλληλα την εγχώρια μεταλλευτική παραγωγή. Όμως τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα, όπως και οι ακτήμονες καλλιεργητές, δυσανασχετούσαν, λόγω του ότι το σύνολο σχεδόν του εθνικού πλούτου ελεγχόταν από μερικές μόνο χιλιάδες γαιοκτημόνων – φεουδαρχών. Η γεωργική – αγροτική ζωή και η κτηνοτροφία γνώρισαν μεγάλη ύφεση, γεγονός που οδήγησε στην εξαθλίωση τους φτωχούς χωρικούς κι αγρότες. Η βιομηχανική και οικονομική δραστηριότητα τονώθηκε εν μέρει, αλλά η παιδεία, στον αντίποδα, δεν είχε αξιοσημείωτη βελτίωση και παρέμεινε προνόμιο των ολίγων. Το 1908 ο ευγενής Φρανσίσκο Μαντέρο συγκέντρωσε γύρω του όλους τους αντικαθεστωτικούς, ωστόσο ο Ντίας κατάφερε να κερδίσει και τις εκλογές του 1909, ανανεώνοντας έτσι τη θητεία του. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά, στις 24 Μαΐου του 1911, 5.000 άνθρωποι εξεγέρθηκαν κατά του καθεστώτος, μία κατάσταση που σύντομα εξελίχθηκε σε νέο εμφύλιο πόλεμο. Ο Ντίας υποχρεώθηκε, τότε, να εγκαταλείψει την εξουσία και να καταφύγει στη Γαλλία, όπου και πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 85 ετών. Riccardo Campa, «Πορφύριο Ντίας: Ο δικτάτωρ που στηρίχθηκε στους γαιοκτήμονες και στο ξένο κεφάλαιο» {Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη #88 (Οκτώβριος 1975), σελ. 74 – 81, έκδοση Πάπυρος}.
Ντέγιαν Ράντονιτς

Ο Ντέγιαν Ράντονιτς (σερβικά κυριλλικά: Дејан Радоњић‎) (γενν. 2 Φεβρουαρίου 1970) είναι Μαυροβούνιος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Η τελευταία ομάδα που προπόνησε ήταν ο Παναθηναϊκός.

 Ο Ράντονιτς αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ και έπαιξε για 14 σεζόν στο Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας μεταξύ 1990 και 2004. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε στις ΚΚ Λόβτσεν, ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα, ΚΚ Πρόφικολορ, ΦΜΠ Ζελέζνικ και ΝΙΣ Βοϊβοντίνα. Κατά τη δεύτερη θητεία του με την Μπούντουτσνοστ (1998–2002), κέρδισε τρία Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας και ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας. Αποσύρθηκε ως παίκτης με τη ΝΙΣ Βοϊβοντίνα το 2004. Ο Ράντονιτς ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του το 2005 στη γνωστή ομάδα του Μαυροβουνίου ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα, με την οποία κέρδισε επτά διαδοχικά Πρωταθλήματα Μαυροβουνίου, καθώς και έξι Κύπελλα Μαυροβουνίου. Τον Απρίλιο του 2013, μετά την αποχώρηση του Βλάντα Βούκοϊτσιτς, έγινε προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Στις 30 Ιουνίου 2015, υπέγραψε επέκταση δύο ετών με την ομάδα. Στις 2 Απριλίου 2018, ο Ράντονιτς προσλήφθηκε ως προπονητής της γερμανικής Μπάγερν Μονάχου, μετά την απόλυση του Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς. Στις 7 Ιανουαρίου 2020, η Μπάγερν Μονάχου αποδέσμευσε τον Ράντονιτς. Στις 25 Δεκεμβρίου 2020, ο Ράντονιτς έγινε προπονητής του Ερυθρού Αστέρα για δεύτερη φορά. Στις 14 Φεβρουαρίου 2021, ο Ράντονιτς κέρδισε τον τέταρτο τίτλο του Κυπέλλου Σερβίας, μετά τη νίκη με 73–60 επί της ΚΚ Μέγκα Μπάσκετ στον τελικό.Στις 19 Φεβρουαρίου 2022, ο Ράντονιτς κέρδισε τον 300ο αγώνα του με τον Ερυθρό Αστέρα, σε μια νίκη με 72–53 επί της ΚΚ Μέγκα Μπάσκετ. Στις 30 Ιουνίου 2022, ο Ράντονιτς συμφώνησε σε διετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Μετα από τα πολλά κακά αποτελέσματα που είχε ο Παναθηναϊκός απολύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2023. Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας: 3 (με τη Μπούντουτσνοστ: 1998–99, 1999–00, 2000–01) Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: 1 (με τη Μπούντουτσνοστ: 2000–01) Αδριατική Λίγκα: 5 (με τον Ερυθρό Αστέρα: 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2020–21, 2021–22) Πρωτάθλημα Γερμανίας: 2 (με τη Μπάγερν Μονάχου: 2017–18, 2018–19) Πρωτάθλημας Σερβίας: 5 (με τον Ερυθρό Αστέρα: 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2020–21, 2021–22) Πρωτάθλημα Μαυροβουνίου: 6 (με τη Μπούντουτσνοστ: 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12) Κύπελλο Σερβίας: 5 (με τον Ερυθρό Αστέρα: 2013–14, 2014–15, 2016–17, 2020–21, 2021–22) Κύπελλο Μαυροβουνίου: 6 (με τη Μπούντουτσνοστ: 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2011–12) Ντέγιαν Ράντοβιτς στο euroleague.net (ως παίκτης) Ντέγιαν Ράντοβιτς στο euroleague.net (ως προπονητής) Ντέγιαν Ράντοβιτς στο fibaeurope.com Ντέγιαν Ράντοβιτς στο kkcrvenazvezda.rs
Αλλοσαυρίδες

Οι αλλοσαυρίδες ήταν οικογένεια μεσαίων ή μεγάλων σαρκοφάγων δεινοσαύρων. Μερικά μέλη της είναι από τους μεγαλύτερους θηρευτές δεινόσαυρους. Οι αλλοσαυρίδες πήραν το όνομά τους από τον Αλλόσαυρο, ένα από τα κύρια μέλη της. Οι αλλοσαυρίδες έφτασαν στην ακμή τους κατά την Ύστερη Ιουρασική περίοδο. Μέλη τους ήταν ο Σαυροφαγάναξ, ο Αλλόσαυρος, η Επαντέριας, και άλλα. Τροφή τους ήταν φυτοφάγα της περιόδου τους, όπως ο Στεγόσαυρος, ή ακόμα και σαυρόποδα, όπως ο Διπλόδοκος. Τέλος, υπάρχουν αποδείξεις ότι μερικοί κυνηγούσαν ομαδικά.

 Οι αλλοσαυρίδες ήταν πολύ κοινές κατά την Ιουρασική περίοδο. Τα μεγαλύτερα μέλη τους ήταν ο Αλλόσαυρος, ο Σαυροφαγάναξ και η Επαντέριας, που όμως ίσως να ήταν υποείδος του Αλλόσαυρου. Ένα άλλο, πολύ αμφίβολο μέλος ήταν ο Αντρόδημος, ένας ελάχιστα γνωστός δεινόσαυρος. Οι αλλοσαυρίδες επιβίωσαν μέχρι και την Κρητιδική περίοδο, πράγμα που το αποδεικνύει ένας αστράγαλος από την πρώιμη Κρητιδική που πιστεύεται ότι ανήκε σε έναν Αλλόσαυρο. Ο αστράγαλος βρέθηκε στην Αυστραλία, γεγονός που μαρτυρεί ότι οι αλλοσαυρίδες είχαν φτάσει τόσο νότια. Όλα τα μέλη των αλλοσαυρίδων ήταν σαρκοφάγα. Κυνηγούσαν μεσαία και μεγάλα ζώα, όπως Στεγόσαυρους, σαυρόποδα και άλλα, μικρότερα ζώα όπως Δρυόσαυρους. Σε λάκους με πίσσα έχουν βρεθεί απολιθώματα Αλλόσαυρων δίπλα από παγιδευμένα φυτοφάγα. Αυτό σημαίνει πως οι Αλλόσαυροι είχαν προσπαθήσει να φάνε τους παγιδευμένους δεινόσαυρους, αλλά παγιδεύτηκαν και αυτοί, άρα ήταν και πτωματοφάγοι. http://www.bbc.co.uk/sn/prehistoric_life/tv_radio/big_al/
Φάουλ (ποδόσφαιρο)

Το φάουλ (αγγλ. foul) είναι ένας κανονισμός του ποδοσφαίρου και δίνεται από το διαιτητή όταν ένας ποδοσφαιριστής έχει παραβεί τον Νόμο 12 του βιβλίου των κανονισμών του ποδοσφαίρου.

 Φάουλ υπάρχει όταν ένας παίχτης μαρκάρει τον αντίπαλό του άσχημα είτε για τη μπάλα, είτε για επικίνδυνο παιχνίδι, είτε με αγκώνα ή όταν ένας παίχτης έχει ακουμπήσει την μπάλα με το χέρι. Επίσης φάουλ δίνεται όταν ο τερματοφύλακας είναι έξω από τη μεγάλη περιοχή και έχει ακουμπήσει την μπάλα με το χέρι. Το φάουλ εκτελείται: με σέντρα με σουτ με πάσα με πέναλτι Άμα το φάουλ είναι επικίνδυνο, ο διαιτητής μπορεί να δώσει κίτρινη ή κόκκινη κάρτα ανάλογα με το βαθμό της επικινδυνότητας του φάουλ. Κίτρινη μπορεί να δοθεί όταν: Το φάουλ είναι μέτριας επικινδυνότητας Άμα ο ποδοσφαιριστής έχει ακουμπήσει εσκεμμένα τη μπάλα με το χέρι Για διαμαρτυρία κ.α.Κόκκινη κάρτα μπορεί να δώσει ο διαιτητής όταν: Το φάουλ είναι πολύ επικίνδυνο Σε περίπτωση έντονης διαμαρτυρίας Όταν ένας παίχτης ανατρέψει εσκεμμένα τον αντίπαλο στη μεγάλη περιοχή κ.α. Γίνεται σέντρα ή κεφαλιά και πηδάνε οι δύο παίκτες με τα κεφαλιά τους ο ένας για να σκοράρει και ο άλλος για να διώξει, φάουλ από γκολ είναι όταν: Ο επιθετικός και ο αμυντικός πηδήξουν μαζί στα ίσα και βάζει τον αγκώνα στο κεφάλι του αντιπάλου τότε είναι φάουλ. Δεν μετριέται για φάουλ όταν ο επιθετικός πηδήξει πρώτος και βάλει τον αγκώνα στο κεφάλι του αμυντικού. Το πέναλτι δίνεται όταν ένας παίχτης έχει ανατραπεί από τον αντίπαλό του μέσα στην μεγάλη περιοχή. Εκτελείται από τα 11 μ. από το τέρμα και η μπάλα τοποθετείται σε μία άσπρη βούλα. Συνήθως όταν ένας παίχτης κάνει φάουλ μέσα στην περιοχή παίρνει κόκκινη κάρτα. Ο τερματοφύλακας έχει λίγο περισσότερες πιθανότητες να κάνει φάουλ στην περιοχή του ανατρέποντας τον αντίπαλο με το χέρι στην προσπάθειά του να αποκρούσει την μπάλα. Επίσης πέναλτι δίνεται όταν ένας παίχτης ακουμπήσει εσκεμμένα την μπάλα με το χέρι. Το πλεονέκτημα είναι η συνέχιση του παιχνιδιού με την προϋπόθεση ότι η ομάδα που δέχτηκε το φάουλ έχει την κατοχή της μπάλας. Άμα το παράπτωμα χρειαστεί να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα, ο διαιτητής περιμένει μέχρι η μπάλα να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου για να δώσει την κάρτα. Ο διαιτητής πρέπει να σηκώσει και τα 2 του χέρια στο ύψος των ώμων του. Κάποια φάουλ μπορεί να είναι πολύ βίαια και ο ποδοσφαιριστής που δέχτηκε το φάουλ μπορεί να τραυματιστεί ή ελαφρά ή σοβαρά. Στον ελαφρό τραυματισμό (π.χ. μελανιά, γρατσουνιά, μικρή πληγή) ο παίχτης μπορεί να συνεχίσει, αλλά για τη δική του ασφάλεια γίνεται αλλαγή. Όταν το φάουλ είναι πολύ επικίνδυνο και ο παίχτης έχει τραυματιστεί σοβαρά (π.χ. διάστρεμμα, σπάσιμο ποδιού ή χεριού) δεν μπορεί να συνεχίσει και γίνεται αναγκαστική αλλαγή. Αν ο παίχτης δεν μπορεί να περπατήσει, βγαίνει από τον αγωνιστικό χώρο με φορείο από το ιατρικό τιμ που υπάρχει.
Meat Loaf

Ο Μάικλ Λι Άντεϊ (αγγλ. Μάικλ Λι Άντεϊ, 27 Σεπτεμβρίου 1947 - 20 Ιανουαρίου 2022) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, μουσικός, τραγουδοποιός, παραγωγός και ηθοποιός, που περισσότερο γνωστός είναι ως Meat Loaf.

 Ως μουσικός έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την τριλογία δίσκων Bat Out of Hell (1977, 1993 και 2006), η οποία συνολικά έχει πουλήσει πάνω από 43 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο πρώτος εκ των τριών δίσκος, μετά από 40 χρόνια, σχεδόν, συνεχίζει και πουλάει 200 χιλιάδες δίσκους ετησίως, το οποίο παρέμεινε στα charts για εννέα χρόνια, κάνοντας το έτσι ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ όλων των εποχών. Οι ζωντανές εκτελέσεις του Meat Loaf χαρακτηρίζονται από θεατρικότητα, αλλά γνωστός επίσης έγινε και για το εύρος της φωνής του. Έχει εμφανιστεί σε περίπου 50 τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Ο Meat Loaf πέθανε στο Νάσβιλ του Τενεσί το βράδυ της 20ής Ιανουαρίου 2022 σε ηλικία 74 ετών από επιπλοκές της COVID-19. Επίσημος ιστότοπος Meat Loaf στο Allmusic Meat Loaf στην IMDb Meat Loaf στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Meat Loaf at the Internet Off-Broadway Database Meat Loaf talks about meeting John Lennon, new album 'Hang Cool Teddy Bear' and more on New Zealand's The Rock radio station Behind The Music: Meat Loaf on VH1classic.com Αρχειοθετήθηκε 2015-09-04 στο Wayback Machine.
Μεσόβουνο Κοζάνης

Το Μεσόβουνο είναι χωριό του νομού Κοζάνης σε υψόμετρο 840 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεσοβούνου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βερμίου του δήμου Εορδαίας (παλαιότερα στον καταργηθέντα δήμο Βερμίου) και έχει πληθυσμό 407 κατοίκους. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής, με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Ανήκει στο δίκτυο των μαρτυρικών χωριών και πόλεων της Ελλάδας.

 Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, το Μεσόβουνο υπέστη 2 φορές τα μαζικά αντίποινα των Γερμανών. Το πρώτο ολοκαύτωμα του Μεσόβουνου συντελέσθηκε την 23η Οκτωβρίου 1941. Σε αυτό κάηκε το χωριό και εκτελέστηκαν 142 (σύμφωνα με τους Γερμανούς) ή 165 (σύμφωνα με τους κατοίκους) Μεσοβουνιώτες.Στις 24 Απριλίου 1944, Γερμανοί, Τουρκμένιοι εθελοντές και Έλληνες δωσίλογοι συνεργάτες τους επέδραμαν στο χωριό, στα πλαίσια της επιχείρησης Μαγιάτικη Καταιγίδα (Maigewitter), την οποία είχε διατάξει ο Γερμανός διοικητής Καρλ Σύμερς. Τα θύματα ήταν 150 εκτελεσθέντες και το χωριό, τα σπίτια του οποίου είχαν ξαναχτίσει οι κάτοικοι μετά την επιστροφή τους το 1942, πυρπολήθηκε ξανά. Σφαγή των Πύργων Κοζάνης Μεσόβουνο Κοζάνης: το Χωριό της Αντίστασης
Σούπο Β΄ του Σπολέτο

Ο Σούπο Β΄, Suppo II (επίσης Suppo III στη γενεαλογία του Οίκου του), ιταλικά: Suppone (απεβ. π. το 879) από τον Οίκο των Σουπονιδών ήταν δούκας του Σπολέτo από το 871 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ο αρχι-υπουργός (archiminister) και ο σύμβουλος (consiliarius) του βασιλιά Λουδοβίκου Β΄. Το 869-870 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη ως βασιλικός απεσταλμένος (Missus dominicus|) μαζί με τον Αναστάσιο τον Βιβλιοθηκάριο, για να διαπραγματευτεί μία ειρήνη με τους Βυζαντινούς. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου Β΄ ήταν ο πιο ισχυρός κοσμικός μεγιστάνας στην Ιταλία. Ήταν μέλος της οικογένειας των Σουππονιδών και είχε σχέση με τη βασίλισσα του Λουδοβίκου Β΄, την Ενγκελμπέργκα, καθώς και με τον Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, του Άστι και του Τορίνο, τον εξάδελφό του. Μετά τον τέλος του Λουδοβίκου Β΄, στην αρχή υποστήριξε τον Καρλομάν της Βαυαρίας για τον Ιταλικό θρόνο. Αφού ο Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός απέκτησε το στέμμα, ειρήνευσε μαζί του, αλλά τον Φεβρουάριο του 876 τού αφαιρέθηκε το δουκάτο του Σπολέτο, υπέρ τού προηγούμενου δούκα, Λαμβέρτου Α΄. Ο Σούπο Γ΄ απεβίωσε μεταξύ Μαρτίου 877 (όταν αναφέρεται σε έγγραφο) και Αυγούστου 879 (όταν μία επιστολή του πάπα Ιωάννη Η΄ θρηνεί το τέλος του). Η σύζυγος του Σούπo Β΄ ήταν αδελφή του Εβεράρδος του Φρίουλι και είχε έναν γιο που ονομαζόταν: Ούνροχ, ο οποίος με τη σειρά του είχε έναν γιο με το όνομα: Ρούντολφ. Γουίκαμ, Κρις. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400-1000 . MacMillan Press: 1981. Hlawitschka, Eduard. Franken, Alemannen, Bayern und Burgunder in Oberitalien (774-962), 1960
Δήμος Βοιών

Ο Δήμος Βοιών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μονεμβασιάς. Βρισκόταν στο νοτιότερο τμήμα της ανατολικής χερσονήσου του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 12 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 236,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 7.871 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Νεάπολη Βοιών.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Νεαπόλεως [ 2.751 ] η Νεάπολη Βοιών [ 2.727 ] το Παραδείσι [ 24 ] Δ.δ. Αγίου Γεωργίου [ 688 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 416 ] τα Βιγκλάφια [ 196 ] η Μεγάλη Σπηλιά [ 76 ] Δ.δ. Αγίου Νικολάου Βοιών [ 836 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 764 ] το Βαλτάκι [ 8 ] ο Κόρακας [ 6 ] ο Προφήτης Ηλίας [ 54 ] η Τσουμάλα [ 4 ] Δ.δ. Αγίων Αποστόλων [ 628 ] οι Άγιοι Απόστολοι [ 520 ] τα Κατούνια [ 10 ] τα Κοντραφουριάνικα [ 46 ] τα Μανολαριάνικα [ 20 ] η Σκλαβούνα [ 32 ] Δ.δ. Άνω Καστανέας -- η Άνω Καστανιά [ 97 ] Δ.δ. Βελανιδίων -- τα Βελανίδια [ 431 ] Δ.δ. Ελίκας [ 501 ] η Ελίκα [ 394 ] ο Άγιος Μάμας [ 48 ] οι Λίμνες (Δ.δ. Ελίκας) [ 1 ] ο Μαραθιάς [ 58 ] Δ.δ. Κάμπου [ 582 ] τα Δερματιάνικα [ 571 ] ο Αδιάκοπος [ 11 ] Δ.δ. Καστανιάς Επιδαύρου Λιμηράς [ 176 ] η Κάτω Καστανιά [ 112 ] το Βαρκό [ 39 ] η Παναγία [ 25 ] Δ.δ. Λαχίου [ 432 ] το Λάχιον [ 423 ] το Παλαιόκαστρο [ 9 ] Δ.δ. Μεσοχωρίου [ 305 ] το Μεσοχώρι [ 113 ] ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 192 ] Δ.δ. Παντανάσσης [ 347 ] η Παντάνασσα [ 187 ] ο Άγιος Ελισσαίος [ 13 ] η Κρυόβρυση [ 101 ] οι Λίμνες (Δ.δ. Παντανάσσης) [ 20 ] ο Πλατανιάς [ 26 ] Δ.δ. Φαρακλού -- το Φαρακλό [ 97 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
R

Το γράμμα R είναι γράμμα τOY λατινικού αλφαβήτου, που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Ρ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το R λέγεται Romeo. Στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ραρ.

 Το γράμμα R συμβολίζει: Την Ακτίνα στη γεωμετρία και στη φυσική (R) Την ηλεκτρική αντίσταση στη φυσική (R) Συντομογραφία του αμινοξέως Αργινίνη Το γράμμα r συμβολίζει: Συχνά συμβολίζει την Ακτίνα στη γεωμετρία και στη φυσική (r) Η γλώσσα πογραμματισμού R ra rb rc rd re rf rg rh ri rj rk rl rm rn ro rp rq rr rs rt r rv rw rx ry rz R0 R1 R2 R3 R4 R5 R6 R7 R8 R9
Αμερικανική Σαμόα

Η Αμερικανική Σαμόα (ή Αμερικανικές Σαμόα) είναι μια μη ενσωματωμένη περιοχή των Η. Π. Α. που βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό ωκεανό νοτιοανατολικά της ανεξάρτητης Σαμόα. Έχει πληθυσμό 49.710 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2020 και έκταση 199 τ.χλμ. Ο απερχόμενος Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους ανακοίνωσε στις αρχές του 2009 τη θεσμοθέτηση της μεγαλύτερης προστατευόμενης θαλάσσιας έκτασης του κόσμου σε τρεις απομακρυσμένες περιοχές του Ειρηνικού ωκεανού, ανάμεσα στις οποίες και η ατόλλη Ρόουζ, στην Αμερικανική Σαμόα.

 Ο πληθυσμός της χώρας είναι 49.710 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2020. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι -2,1% (εκτίμηση 2021). Ρυθμός γεννήσεων 17,19 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 6,0 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2021). Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2021 τα 75,1 χρόνια (72,6 χρόνια οι άνδρες και 77,7 οι γυναίκες). Το ΑΕΠ της χώρας είναι 575,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (εκτίμηση 2007). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 8.000$. Κυβερνήτης είναι ο Λεμάνου Πελέτι Μάουγκα, από τις 3 Ιανουαρίου 2021 με αντικυβερνήτη τον Σάλο Άλε. Επίσημη ιστοσελίδα της Αμερικανικής Σαμόα (Αγγλικά)
Αντίοχος ΙΓ΄ Ασιατικός

Ο Αντίοχος ΙΓ' Ασιατικός (θάν. 64 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Ι' του Ευσεβούς και της Κλεοπάτρας Σελήνης Α'. Κυβέρνησε κατά τη σύντομη περίοδο 69 π.Χ. – 64 π.Χ., και παραδοσιακά αποτελεί τον τελευταίο ηγεμόνα της δυναστείας προτού η Συρία μετατραπεί σε ρωμαϊκή επαρχία.

 Η μητέρα του, Κλεοπάτρα Σελήνη Α', διετέλεσε επίτροπος του ανήλικου γιου της μετά τον θάνατο του πατέρα του, κάπου μεταξύ του 92 και 83 π.Χ. Κάποια στιγμή μετά την κατάκτηση της Συρίας από τον Τιγράνη τον Μέγα, βασιλιά της Αρμενίας, η Κλεοπάτρα ταξίδεψε στη Ρώμη με τους γιους της, διεκδικώντας για εκείνους τον θρόνο της Αιγύπτου ο οποίος είχε μείνει κενός. Τελικά δεν κατάφερε να πετύχει τον στόχο της αυτό, παρόλο που η ίδια ήταν η τελευταία των Πτολεμαίων με επίσημα αναγνωρισμένη καταγωγή. Η παραμονή τους στη Ρώμη κράτησε τουλάχιστον την περίοδο μεταξύ του 75 και 73 π.Χ. Αναγνωρίστηκαν εντούτοις βασιλείς της Συρίας. Τελικά η Κλεοπάτρα Σελήνη αιχμαλωτίστηκε και θανατώθηκε από τον Τιγράνη το 69 π.Χ. Όταν όμως ο βασιλιάς ηττήθηκε από τους Ρωμαίους στα πλαίσια του Τρίτου Μιθριδατικού Πολέμου, οι κάτοικοι της Αντιόχειας αναγνώρισαν τον Αντίοχο ΙΓ' ως νόμιμο βασιλιά τους, κι έτσι ο στρατηγός Λεύκιος Λούκουλλος αναγνώρισε την αναγόρευσή του σε υποτελή ηγεμόνα της Συρίας. Την εξουσία του υπονόμευσε ο συγγενής του, Φίλιππος Β', ο λεγόμενος «Φιλορωμαίος», τελικά όμως, το 64 π.Χ., ήταν ο Πομπήιος αυτός που φρόντισε για την εκθρόνιση και θανάτωσή του, από έναν Άραβα φύλαρχο, τον Σαμπσικέραμο. Ο ίδιος προέβαλε σαν αιτιολογία ότι δεν άξιζε να χαριστούν οι καρποί της δουλειάς των ρωμαίων σε κάποιον τρίτο. Με αυτό τον τρόπο οι Ρωμαίοι πήραν στα χέρια τους την Κιλικία, την ηπειρώτική Συρία, την Κοίλη Συρία, τη Φοινίκη και την Παλαιστίνη, μετατρέποντάς τις περιοχές αυτές σε ρωμαϊκή επαρχία. Κατά την παράδοση ο Αντίοχος αποτελεί τον τελευταίο βασιλιά των Σελευκίδων ηγεμόνων της Συρίας, αν και ο Φίλιππος Β' πρέπει να έζησε λίγο παραπάνω. Δυναστεία των Σελευκιδών Αντίοχος Ι' Ευσεβής Φίλιππος Β' Φιλορωμαίος Αυτοκρατορία των Σελευκιδών Ελληνιστική περίοδος Η αγγλόφωνη wikipedia. www.livious.org, Antiochus XIII Asiaticus Αρχειοθετήθηκε 2013-10-11 στο Wayback Machine. virtualreligion.net, Antiochus XIII Asiaticus Βιογραφία της Κλεοπάτρας Σελήνης Α' από τον Christopher Bennett Cleopatra Selene I Αππιανός, Συριακά §49 Αρχειοθετήθηκε 2010-04-26 στο Wayback Machine. Edwyn R. Bevan, The House of Seleucus (1902), σελ. 263
Γέφυρα Ράμστορ

Η γέφυρα Ράμστορ (επίσημα ονομάζεται Τοξωτή Γέφυρα Ράμστορ) είναι μια τοξωτή γέφυρα, που εκτείνεται στον ποταμό Ισίμ στο Νουρ-Σουλτάν του Καζακστάν. Χτίστηκε μεταξύ 2007 και 2008 ως οδική γέφυρα που διασχίζει τον ποταμό Ισίμ.

 Το κατάστρωμα της γέφυρας Ράμστορ συγκρατείται από καλώδια, που κρέμονται από την μοναδική αψίδα της γέφυρας. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γέφυρας είχε δημιουργηθεί ένας σωρός από χώμα στον ποταμό έτσι ώστε τα τμήματα του καταστρώματος να υποστηρίζονται πάνω σε μία προσωρινή ατσάλινη κατασκευή. Η γέφυρα έχει συνολικό μήκος 180 μέτρα και ύψος 60 μέτρα. Το πρωτότυπο σχέδιο της γέφυρας έχει καταστήσει τη γέφυρα ένα δημοφιλές αξιοθέατο στην Αστάνα.Το κατάστρωμα της γέφυρας αποτελείται από 19 κομμάτια, που το καθένα έχει μήκος 10 έως 14 μέτρα. Υπάρχουν τρεις λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση για τα οχήματα πάνω στο κατάστρωμα της γέφυρας. 23 Ιουλίου 2014: δύο νεαρά ζευγάρια ανέβηκαν στην κορυφή του τόξου, για να φωτογραφηθούν. Η αστυνομία απομάκρυνε τα ζευγάρια από τη γέφυρα και έπειτα ασκήθηκε αγωγή εναντίον τους. 28 Μαρτίου 2016: ένας 39χρονος κάτοικος πήδηξε από τη γέφυρα σε απόπειρα αυτοκτονίας. Το θύμα πέθανε χωρίς να μπορέσει να ανακτήσει τις αισθήσεις του. 11 Ιουνίου 2016: τρία αγόρια 15 ετών ανέβηκαν στην κορυφή σε μια προσπάθεια να κάνουν selfie. Η αστυνομία συνόδευσε τα αγόρια και μεταφέρθηκαν στο τμήμα της αστυνομίας. 18 Ιουλίου 2016: περίπου στις 8:00 π.μ., ένας μεθυσμένος 24χρονος άνδρας ανέβηκε στην κορυφή της αψίδας. Σύμφωνα με την αστυνομία, το άτομο ήταν μέτρια μεθυσμένο.
Αλεξάνδρα Μαντζουλίνου

Η Αλεξάνδρα Μαντζουλίνου (αναφέρεται και ως Αλέκα Μαντζουλίνου, 1911- 2 Σεπτεμβρίου 1996), ήταν Ελληνίδα νομικός, πολιτικός και συγγραφέας. Ήταν παντρεμένη με το Διονύσιο Μαντζουλίνο και το πατρώνυμό της ήταν Σαράντη. Απέκτησε μία κόρη. Εργάστηκε στον τομέα του Ανθρωπιστικού Δικαίου. Από το 1949 ως το 1951 ήταν δημοτική σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων. Επίσης, από το 1949 ως το 1966 εκπροσώπησε την Ελλάδα στα Ηνωμένα Έθνη.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και επίσης μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο. Το 1949 διορίστηκε συμβολικά στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, μαζί με μια άλλη γυναίκα, την Ελμίνα Παντελάκη.Την περίοδο 1949-51 μαζί με τη Λίνα Τσαλδάρη εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 5η Σύνοδο της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Κοινωνική και Οικονομική Θέση της Γυναίκας.Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτίς Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς στις 2 Σεπτεμβρίου 1996. Υπήρξε επίτιμη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος εξέδωσε ψήφισμα για το θάνατό της (στις 4 Σεπτεμβρίου 1996). Μονοπάτια: Διηγήματα, εκδ. Αετός, Αθήνα 1953. Ταξιδεύοντας Δύση-Ανατολή, εκδόσεις Εστία, Αθήνα 1987, σελ. 126, ISBN 10066189. «Χαρακτηριστικὰ καὶ ἀντιθέσεις στὴν ἀμερικανική ζωή » , Νέα Ἑστία, 64, 753 (1958), σσ. 1166-1178. ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΟΥΛΗ 1952 ~ 2000 Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., αρχείο σε μορφή .pdf, ανάκτηση 8-3-2013.
Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι

Η Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:پیوسته خانم) (Τούρκικα: Peyveste Hanımefendi, 10 Μαΐου 1873 - 1943) ήταν η δέκατη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci İkbal Peyveste Hanım Efendi Hazretleri

 Η Πεγιεβεστέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1873 στην Πιτσούντα, και ήταν κόρη του Οσμάν Μπέη Εμκχά και της συζύγου του Χέσνα Χανίμ Τσααμπαλουρχβά. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ραμπιά Εμουχβαρί. Είχε τρία αδέλφια τον Αχμέτ Μπέη Εμουχβαρί, την Εντά Χανίμ, την Νουρχαγιάτ Χανίμ και την Μαχσερέφ Χανίμ. Το 1877, κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878), η οικογένειά της μετανάστευσε από τον Καύκασο στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκε στην Αυλή του Οθωμανού σουλτάνου. Δόθηκε στην υπηρεσία της Ναζικεντά Καντινεφέντι και μετονομάστηκε σε Πεγιεβεστέ. Ωστόσο, σύντομα ο Αμπντούλ Χαμίτ την πρόσεξε και στις 24 Ιανουαρίου 1893, παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ. Στις 14 Αυγούστου 1894 γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Ηγεμόνα Αμπντουραχίμ Χαϊρί Εφέντι. Με τη γέννηση του γιου τους, ο Αμπντούλ Χαμίτ διέταξε την κατασκευή ενός μικρού παλατιού για τη νεαρή σύζυγό του. Σύντομα, όμως ο σουλτάνος είχε τη νέα αγαπημένη και ενδέκατη σύζυγό του, την Πεσέντ Χανιμεφέντι. Η Πεγιεβεστέ, απογοητευμένη από τον σύζυγό της, αποχώρησε από τη ζωή της Αυλής και αφιερώθηκε στην ανατροφή του γιου της. Η Πεγιεβεστέ ήταν πιο κοντά στη Σαζκάρ Χανιμεφέντι, μια άλλη σύζυγο του Αμπντούλ Χαμίτ. Το 1924, πήγε σε εξορία και έζησε με το γιο της πρώτα στη Νάπολη και τη Ρώμη, και αργότερα στο Παρίσι, όπου πέθανε το 1943 και είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Μπομπινί. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Διπλό ανδρών

Το διπλό ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα αντισφαίρισης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Ήταν το μοναδικό μη ατομικό αγώνισμα των Αγώνων του 1896 και το μοναδικό όπου έλαβαν μέρος μικτές ομάδες. Νικητές αναδείχθηκαν οι Μπόλαντ-Τράουν που επικράτησαν με 2-1 σετ των Κάσδαγλη-Πετροκόκκινου.

 Οι αγώνες ήταν νοκ-άουτ και έλαβαν χώρα το διάστημα 8-11 Απριλίου στον Όμιλο Αντισφαίρισης Αθηνών, αλλά και στο Ποδηλατοδρόμιο Νέου Φαλήρου. Στις 8/4 διεξήχθησαν οι προημιτελικοί, στις 9/4 οι ημιτελικοί και στις 11/4 ο τελικός. Συμμετείχαν πέντε ζευγάρια από τέσσερις χώρες αλλά μόνο τα τρία από αυτά αγωνίστηκαν με τη σημαία της χώρας τους. Τα υπόλοιπα δύο είτε αποτελούνταν από αθλητές διαφορετικών εθνικοτήτων (όπως αυτό των νικητών Μπόλαντ-Τράουν), είτε δεν έχει καθοριστεί η χώρα καταγωγής των αθλητών. Για τον λόγο αυτό, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή έδωσε σε αυτά τα ζευγάρια την κοινή ονομασία "Μικτή ομάδα". Για παράδειγμα, η ομάδα των Κάσδαγλη-Πετροκόκκινου αναφερόταν στη βάση αποτελεσμάτων της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής ως Μικτή ομάδα. Ο Κάσδαγλης (αθλητής με ελληνική καταγωγή που διέμενε στην Αλεξάνδρεια) καταγράφεται ως Έλληνας στη λίστα των αποτελεσμάτων του απλού, ενώ σε κάποιες πηγές αναφέρεται ως Αιγύπτιος. Για τον Πετροκόκκινο, ο οποίος δεν έχει κατακτήσει κάποιο ατομικό μετάλλιο, δεν προσδιορίζεται η χώρα καταγωγής του στο αγώνισμα του απλού, αν και πολλές πηγές τον καταγράφουν ως Έλληνα. Πλέον η ομάδα θεωρείται ελληνική και το μετάλλιο πιστώνεται στην Ελλάδα. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Εδουάρδος του Παλατινάτου-Ζίμμερν

Ο Εδουάρδος, γερμ. Edward (5 Οκτωβρίου 1625 - 10 Μαρτίου 1663) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν αδελφός του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου εκλέκτορα του Παλατινάτου και του Ρούπρεχτ, διάσημου στρατηγού κατά τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο και μετά ναυάρχου.

 Γεννήθηκε στη Χάγη και ήταν ο τέταρτος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς της Βοημίας για τον χειμώνα του 1619-20, αλλά μετά τη μάχη του Λευκού όρους έχασε τη Βοημία και το Παλατινάτο και εξορίστηκε στη Χάγη, όπου γεννήθηκε ο Εδουάρδος. Ο πατέρας του ήταν Καλβινιστής· απεβίωσε το 1632 αφήνοντας τον Εδουάρδο 7 ετών. Το 1645 νυμφεύτηκε μυστικά την Άννα Γκοντζάγκα, διότι αυτός είχε οικονομικές δυσκολίες και αυτή είχε πιο πριν σχέση με κάποιον που την εγκατέλειψε για άλλη, ενώ και οι δύο ανήκαν σε αντιμαχόμενα δόγματα. Ο Εδουάρδος μεταστράφηκε στον Καθολικισμό και έγινε δεκτός με ευμένεια στη Γαλλική Αυλή. Η μητέρα του απείλησε ότι δεν θα την κληρονομούσαν παιδιά της που θα γινόταν Καθολικοί. Το ζεύγος διέμενε στο Παρίσι με την προσφώνηση πρίγκιπας και πριγκίπισσα του Παλατινάτου. Η κληρονομιά της και η γενναιοδωρία του Γάλλου βασιλιά τους επέτρεψε να ζήσουν σύμφωνα με την θέση τους, ως ξένοι πρίγκιπες. Η μητέρα του άρχισε πάλι αλληλογραφία με τον Εδουάρδο. Το 1649 ο Εδουάρδος χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδος. Αν δεν είχε μεταστραφεί στον Καθολικισμό, μάλλον οι απόγονοί του μάλλον θα κληρονομούσαν το Βρετανικό στέμμα αντί των απογόνων της αδελφής του Σοφίας, μητέρας του Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα του Αννοβέρου και βασιλιά της Βρετανίας. Νυμφεύτηκε το 1645 την Άννα Γκοντζάγκα, κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα της Μάντουα και είχε τέκνα: Λουίζα-Μαρία 1647-1679, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Θεόδωρο πρίγκιπα του Ζαλμ. Άννα-Ερριέττα 1648-1723, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ Ιούλιο των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κοντέ. Βενεδίκτη-Ερριέττα 1652-1730, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φρειδερίκο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Ξιφασκία στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η ξιφασκία αποτελεί ένα από τα βασικά ολυμπιακά αθλήματα. Περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα το 1896 στην Αθήνα. Γυναικεία αγωνίσματα μπήκαν στους αγώνες από το 1924 στο Παρίσι. Αγώνες ξιφασκίας διεξήχθησαν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα.

 Τα αγωνίσματα περιλαμβάνουν τρεις τύπους ξίφους: Ξίφος ασκήσεως (φλερέ) Ξίφος μονομαχίας (επέ) Σπάθη (σαμπρ)Διεξάγονται ατομικά και ομαδικά αγωνίσματα και στους τρεις τύπους, άλλα από αυτά στους άνδρες και άλλα στις γυναίκες. Στις πρώτες τρεις Ολυμπιάδες υπήρξαν και κάποιες άλλες κατηγορίες αγωνισμάτων που εγκαταλείφθηκαν. Η Ελλάδα έχει τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια στην ξιφασκία, όλα στην Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 στην Αθήνα. Είναι δύο χρυσά, ένα ασημένιο κι ένα χάλκινο. Χρυσά Ξίφος ασκήσεως (φλερέ): Ιωάννης Γεωργιάδης Ξίφος ασκήσεως (φλερέ) διδασκάλων: Λεωνίδας Πύργος Ασημένιο Σπάθη: Τηλέμαχος Καράκαλος Χάλκινο Ξίφος ασκήσεως (φλερέ): Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης Ξίφος ασκήσεως (φλερέ): Αλέξανδρος Τσιρώνης
Λέσεκ Τσίχι

Ο Λάσεκ Ρόμαν Κίτσι (πολωνικά: Leszek Roman Cichy‎, 14 Νοεμβρίου 1951) είναι Πολωνός ορειβάτης, επιχειρηματίας, ειδικευμένος στη γεωδαισία, και τα οικονομικά. Γεννήθηκε στο Προύσκουφ της Πολωνίας στις 14 Νοεμβρίου 1951. Είναι γνωστός για την πρώτη χειμερινή ανάβαση του Έβερεστ με τον Κριστόφ Βιελίτσκι το 1980 με νέο ρεκόρ χειμερινής ανάβασης τα 8.848 μ.. Ήταν επίσης ο πρώτος Πολωνός ορειβάτης που ολοκλήρωσε τις Επτά Κορυφές και έναν αριθμό άλλων σημαντικών αναβάσεων.

 1974 - η πρώτη ανάβαση του Σισπάρε (7.611 μ), 1975 - η τρίτη ανάβαση στο Γκασερμπρούμ Β΄ (8.035 μ) (τότε πολωνικό ρεκόρ), με Γιάνους Ονιτσκίεβιτς και Κρίστοφερ Ζντζιτοβιέσκι νέα διαδρομή στον βορειοδυτικό τοίχο 1978 - συμμετοχή στην αποστολή για το Μακαλού (8.470 μ), 17 Φεβρουαρίου 1980 - πρώτη χειμερινή στο Έβερεστ (8.848 μ), με Κριστόφ Βιελίτσκι 1984 - νέα διαδρομήγια το Γιάλουνγκ Κανγκ (δυτικό Κανγκτσενγιούνγκα, 8.505 μ) 1987 - Ακονκάγουα (6.960 μ), νέα διαδρομή στον νότιο τοίχο (με Ρίσαρντ Κολακόφσκι) 1989 - Όρος ΜακΚίνλεϊ, η πρώτη πολωνική ανάβαση στο πυλώνα του νότιου τοίχου Cassina 1998 - Όρος Βίνσεν, δεύτερη πολωνική ανάβασηΕίναι συν-συγγραφέας του βιβλίου "Conversations with Everest" και πολλών άρθρων του ειδικού ορειβατικού τύπου. Από το 1970 ανήκε σε αθλητικές οργανώσεις και την περίοδο 1995-1999 διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας. Το 2004 τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Πολωνικής Αναγέννησης από τον Πολωνό Πρόεδρο. Leszek Cichy the famous Polish climber. pl O Leszku Cichym na kolosy.pl
Αλυκή Πάρου

Η Αλυκή είναι ένας παραλιακός οικισμός της Πάρου. Βρίσκεται στο νοτιότερο σημείο του νησιού και απέχει 11,99 χιλιόμετρα από την Παροικιά, σε κοντινή απόσταση από το τοπικό αεροδρόμιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της Αλυκής ανέρχεται σε 657 κατοίκους.

 Η Αλυκή φαίνεται να συγκροτήθηκε ως αυτόνομος οικισμός κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1950 καθώς καταγράφηκε για πρώτη φορά στις απογραφές του ελληνικού κράτους το 1961 με πληθυσμό 116 κατοίκων. Με την πάροδο των ετών εξελίχθηκε σε αξιόλογο τουριστικό προορισμό. Διαθέτει παραλίες όπως ο Άγιος Νικόλαος, η Αλυκή και η Πίσω Αλυκή. Στην Αλυκή γεννήθηκε το 1943 ο λαογράφος και καλλιτέχνης Μπενέτος Σκιαδάς. Διοικητικά υπήχθη αρχικά στην κοινότητα Αγκαιριάς της επαρχίας Πάρου ενώ από το 1997 και μετά υπάγεται στον δήμο Πάρου. Στην Αλυκή βρίσκεται το μουσείο κυκλαδικής λαογραφίας του Μπενέτου Σκιαδά ενώ κατά τη θερινή περίοδο διοργανώνονται τα τοπικά τα πανηγύρια του Άη Γιάννη του Κλείδωνα κατά τον Ιούνιο, του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου και της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου. Paros Tours alikiparos.gr Πάρος ξενοδοχεία
Ζοσέ Μοράις

Ο Zοσέ Μοράις (πορτογαλικά: José Manuel Ferreira de Morais, 27 Ιουλίου 1965, Λισαβώνα) είναι Πορτογάλος προπονητής ποδοσφαίρου. Ο Μοράις πήγε στην Ίντερ Μίλαν τον Ιούλιο του 2009 για να αντικαταστήσει τον απερχόμενο Αντρέ Βίλας Μπόας, ο οποίος ανέλαβε την θέση του προπονητή της Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα. Είχε προσληφθεί από τον συμπατριώτη του Ζοζέ Μουρίνιο, ενώ οι δύο άνδρες συναντήθηκαν για πρώτη φορά στην Μπενφίκα το 2000. Όταν ο Μουρίνιο έλυσε το συμβόλαιό του με την Ίντερ, ο Μοράις τον ακολούθησε στην Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιούνιο του 2010. Ομοίως ακολούθησε στη συνέχεια τον Μουρίνιο στην Τσέλσι τον Ιούνιο του 2013 μετά το τέλος της θητείας του Μουρίνιο στη Ρεάλ Μαδρίτης. Το Φεβρουάριο του 2015 ο Μοράις ξεκίνησε ως προπονητής στην Εσπεράντσε Τυνησίας.

 Η σταδιοδρομία του Μοράις ως παίκτης ξεκίνησε στην ΟΝ Λεϊρία το 1984. Έμεινε εκεί για δύο σεζόν πριν τη μεταγραφή του στη Αλφερραρέδε Δραγόες το 1986, παίζοντας εκεί για δύο χρόνια. Η επόμενη θητεία του ήταν στην Ατλέτικο ΣΠ, αλλά κράτησε μόνο για ένα έτος. Το 1990 πήγε δανεικός στην Πραιένσε πριν αποσυρθεί τελικά, ολοκληρώνοντας στην Πεναφίελ μετά την σεζόν 1990-1991. Ο Μοράις συνεργάστηκε με την ομάδα νέων της Μπενφίκα, καθώς και άλλων ποδοσφαιρικών συλλόγων στην Πορτογαλία, με την σουηδική Ασυρίσκα, την τυνησιακή Εσπεράνς ντε Τυνίς', καθώς και με την εθνική ομάδα της Υεμένης. Στις 27 Απριλίου 2002 έγινε προπονητής της Βεστφάλια Χέρνε στην 4η Γερμανική κατηγορία, ενώ το 2002 ήταν προπονητής στην 3η γερμανική κατηγορία της δύο φορές πρωταθλήτριας Ντρέσντνερ ΣΚ. Στις 6 Ιουνίου 2014 ο Μοράις έγινε προπονητής της σαουδαραβικής Αλ Σαμπάμπ. Κέρδισε τον τίτλο του Super Cup, μετά τη νίκη επί της Αλ Νασρ στα πέναλτι στον πρώτο αγώνα του ως προπονητής της Αλ-Σαμπάμπ. Για την περίοδο 2014-15 ο Μοράις είχε πάρει άδεια ενός έτους για να γίνει προπονητής της σαουδαραβικής ομάδας Αλ Σαμπάμπ, πριν επιστρέψει στην Τσέλσι, προκειμένου να προετοιμάσει την ομάδα για το πρωτάθλημα 2015-16 της Πρέμιερ Λιγκ λίγο πριν την έναρξή της. Τελευταία ενημέρωση: 18 Ιανουαρίου 2017 Αλ ΣαμπάμπΣούπερ Καπ Σαουδικής Αραβίας: 2014.
Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης

Το Βερολίνο, η Συμφωνία μιας Μεγαλούπολης, (γερμ. Berlin: Die Sinfonie der Großstadt) είναι ασπρόμαυρη γερμανική πειραματική βωβή κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία του Βάλτερ Ρούτμαν (Walther Ruttmann) (1927). Πρόκειται για φημισμένο έργο ιστορικής σημασίας και ορόσημου στην ιστορία του κινηματογράφου.

 Η ταινία είναι ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ στο Βερολίνο του μεσοπολέμου. Ξεκινάει με σκηνές της σιδηροδρομικής ατμομηχανής περνώντας μέσα από λιβάδια και γραφικά προάστια φτάνοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό στο κέντρο της πόλης. Συνεχίζει με πλάνα μέσα στην πόλη, στους πολυσύχναστους δρόμους. Είναι πρωινή ώρα και ο κόσμος ξεκινάει για να πάει στην δουλειά. Ο ρυθμός της πόλης σφύζει όλο και πιο γρήγορα. Η κάμερα μπαίνει μέσα σε μια φάμπρικα, όπου οι μηχανές ήδη σφυρηλατούν με γρήγορο ρυθμό. Το ρολόι χτυπάει 12. Είναι μεσημέρι. Ο ρυθμός της πόλης με μιας σταματάει για λίγο και κάνει ένα μικρό διάλειμμα για ξαναξεκινήσει με γρήγορο ρυθμό από το απόγευμα μέχρι το βράδυ. Το έργο τελειώνει με απογευματινές σκηνές αναψυχής στα παρκάκια και τις λίμνες, μέχρι που το τραίνο και πάλι ξεκινάει και μας παίρνει για να μας πάει και πάλι έξω από την πόλη. Η ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ που περιγράφει την τότε σύγχρονη ζωή στην μεγαλούπολη του Βερολίνου. Το Βερολίνο την εποχή εκείνη ήταν μια πόλη που γνώριζε βιομηχανική ανάπτυξη, συνοδευόμενη με τα φαινόμενα της αστυφιλίας, του συνωστισμού, της φτώχειας των κατώτερων τάξεων. Ο Ρούτμαν σκιαγραφεί την ζωή της μεγαλούπολης σαν έναν ζωντανό οργανισμό που έχει τον δικό του ρυθμό. Αγουροξυπνημένος το πρωϊνό, πολυάσχολος όλη τη μέρα και διασκεδάζοντας το βράδυ πριν πάει για ύπνο. Παράλληλα ακολουθεί μια δομή παρόμοια με αυτή των συμφωνικών έργων κλασσικής μουσικής. Για να πετύχει την ατμόσφαιρα της αγχωτικής ζωής χρησιμοποιεί βιαστικές, σύντομες σκηνές, μια πρωτόγνωρη τεχνική για την εποχή εκείνη. Ilona Brennicke, Joe Hembus: Klassiker des deutschen Stummfilms. 1910 - 1930. Citadel-Filmbücher. Goldmann, München 1983, ISBN 3-442-10212-X Berlin. Die Sinfonie der Grosstadt Berlin: Die Symphonie der Großstadt Archive.org
Βουλφχίλδη της Σαξονίας

Η Βουλφχίλδη, γερμ.: Wulfhilde von Saxen von Billung (1072 - 29 Δεκεμβρίου 1126 στο αββαείο του Βάινγκαρτεν) από τον Οίκο των Μπίλλουνγκ ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας. Η Βουλφχίλντε απεβίωσε το 1126 και τάφηκε στο αβαείο του Βάινγκαρντεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Μάγκνους δούκα της Σαξονίας και της συζύγου του Σοφίας των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Θ΄ δούκα της Βαυαρίας. Ως αποτέλεσμα αυτού του γάμου, ένα μέρος των περιουσιακών στοιχείων του Οίκου των Μπίλουνγκ περιήλθε στα χέρια του Οίκου των Γουέλφων. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Θ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Ερρίκος Ι΄ π. 1108-1139, δούκας της Βαυαρίας. Κορράδος π.1105-1126, Κιστερκιανός μοναχός και άγιος. Σοφία 1105-1145, παντρεύτηκε πρώτα τον Μπέρτολντ Γ΄ δούκα του Τσέρινγκεν και μετά τον Λεοπόλδο μάργραβο της Στυρίας. Ιουδήθ 1100-1130, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ των Γουέλφων δούκα της Σουαβίας. Ματίλντα (γενν. 1138), παντρεύτηκε πρώτα τον Ντήφολντ Δ΄ μάργραβο του Βόχμπουργκ (αποβ. 1130) και μετά τον Γκέμπχαρντ Γ΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ (1188). Γουέλφος ΣΤ΄ 1115-1191, μάργραβος της Τοσκάνης και δούκας του Σπολέτο. Βουλφχίλδη, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Α΄ κόμη του Μπρέγκεντς (απεβ. 1160). Luscombe, επιμ. (2006). The New Cambridge Medieval History. Cambridge University Press.