IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάριος Νικολάου

Ο Μάριος Νικολάου (γενν. Λεμεσός, 10 Απριλίου 1983) είναι Κύπριος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, νυν επιχειρηματίας και βοηθός προπονητή στην Ομόνοια. Στη ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνίστηκε στις κυπριακές ομάδες ΑΕΛ, Άρη Λεμεσού και Ομόνοια, στις ελληνικές Πανιώνιο και Λεβαδειακό, καθώς και στη φινλανδική Ίντερ Τούρκου. Επίσης, υπήρξε μέλος της Εθνικής Κύπρου. Η θέση του ήταν μέσος, κυρίως αμυντικό χαφ.

 Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1983 στην Λεμεσό της Κύπρου. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στον Άρη Λεμεσού το 1998. Έπαιξε για τέσσερις σεζόν, στις οποίες η ομάδα ανεβοκατέβαινε στην πρώτη και τη δεύτερη κατηγορία. Το 2002, πήγε στην Ομόνοια Λευκωσίας αλλά δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Εν τω μεταξύ κλήθηκε και αγωνίστηκε στην εθνική ελπίδων Κύπρου. Το 2004, επέτρεψε στον Άρη, στον οποίο έγινε βασικός και αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, βοηθώντας τον να επανέλθει στην πρώτη κατηγορία. Το 2007, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, υπογράφοντας με τον Πανιώνιο κι έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής στις 2 Σεπτεμβρίου 2007. Βοήθησε αρκετά στη προσπάθεια της ομάδας να κατακτήσει την πέμπτη θέση, να προκριθεί στους αγώνες πλέι-οφ της σεζόν 2007-08 και να κερδίσει μια θέση στο Κύπελλο Ιντερτότο. Τη σεζόν 2008-09 συνεχίζει να έχει τακτικές συμμετοχές ως βασικός. Το συμβόλαιό του έληξε στις 30 Ιουνίου 2010. Στις 22 Ιουνίου 2010 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στην ΑΕΛ Λεμεσού, επιστρέφοντας έτσι στο κυπριακό ποδόσφαιρο για πέντε σεζόν. Τη σεζόν 2015-16, αγωνίστηκε στον ελληνικό Λεβαδειακό ενώ το 2016 έκανε ένα πέρασμα από τη φινλανδική Ίντερ Τούρκου. Επέστρεψε στην ΑΕΛ το 2016 και δύο σεζόν. Το 2018 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, συμπληρώνοντας είκοσι χρόνια καριέρας. Επίσης, υπήρξε διεθνής με την Εθνική Κύπρου. Στις 27 Μαΐου 2018, παντρεύτηκε την επιχειρηματία-instagrammer Τάνια Γεραλή και απέκτησαν έναν γιο (γενν. 6 Ιουνίου 2022). Αφιέρωμα στη Σούπερ Λίγκα 2008-09, "Εθνοσπόρ" (25-8-2008), σελ. 49-51. Στατιστικά σεζόν 2009-10
Τραγέλαφος

O Τραγέλαφος είναι γένος μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους ελικόκερων αντιλοπών, που ζουν αποκλειστικά στην Αφρική, κυρίως στο υποσαχάριο τμήμα της. Κατατάσσονται στην οικογένεια των βοοειδών, και οι πιο στενοί συγγενείς του είναι οι ταυρότραγοι (Taurotragus sp.). Το γένος περιλαμβάνει 8 είδη.

 Το γένος τραγέλαφος ανήκει στην φυλή Στρεψικεροτίνι της οικογένειας των βοοειδών. Αποτελεί αδελφικό γένος με το γένος Ταυρότραγος, το οποίο περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες αντιλόπες του κόσμου. Το γένος αναγνωρίστηκε πρώτη φορά από τον Γάλλο ζωολόγο Χένρι Μάρι Ντουκρότεϋ ντε Μπλένβιλ (Henri Marie Ducrotay de Blainville) το 1816. Η ονομασία τραγέλαφος είναι ελληνικής προέλευσης, καθώς προκύπτει από τη συγχώνευση των λέξεων τράγος και έλαφος. Τα είδη έχουν πανομοιότυπο σχέδιο σώματος και χρώμα. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 1 έως 2,5 μέτρα. Το σώμα τους είναι στιβαρό, και κάθετα αυτού «στάζουν» λευκές ρίγες, που φτάνουν τις 11 με 12 σε αριθμό. Στα περισσότερα είδη, υπάρχουν μακριές τρίχες στο λαιμό, τα πόδια και τη ράχη. Παρουσιάζουν έντονο σεξουαλικό διμορφισμό, καθώς τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά από τα θηλυκά και μόνο αυτά έχουν κέρατα. Εξαίρεση αποτελεί το μπόνγκο, που και τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι ίδια (έχουν και τα δύο κέρατα). Τα κέρατα είναι ελικοειδή, και συνήθως έχουν μέχρι μία καμπύλη ή στροφή, όμως στα κούντου (Tragelaphus strepsiceros καιTragelaphus imberbis), έχουν παραπάνω, περίπου 2 με 3 στροφές. Κυριότερα ενδιαιτήματα για τα είδη αποτελούν τα βροχερά δάση, τα ορεινά δάση και οι μικτές περιοχές με αραιό δάσος και σαβάνα. Επίσης, ο βιότοπός τους επίσης περιλαμβάνει και υδάτινο στοιχείο. Τρέφονται κυρίως με χορτάρι, θάμνους και άλλα χαμηλά φυτά, κυρίως με μονοκοτυλήδονα ή δικοτυλήδονα. Μερικές φορές όμως, μπορεί να τραφούν με φρούτα και φύλλα διαφόρων δέντρων. Το γένος περιλαμβάνει 8 είδη:
Σόρεν Σκου

Ο Σόρεν Σκου (δαν. Søren Skou) γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1964 και είναι Δανός επιχειρηματίας και γενικός διευθυντής της A.P. Moller-Maersk από τον Ιούνιο του 2016 και γενικός διευθυντής της θυγατρικής της, Maersk Line, από το 2012.Τον Δεκέμβριο του 2014, ο Σκου ονομάστηκε ένα από τα σημαντικότερα άτομα της παγκόσμιας ναυτιλιακής βιομηχανίας, σύμφωνα με το Lloyds List το 2014.Ο Σκου έγινε συνεργάτης του ομίλου A.P. Moller-Maersk το 2007 και υπήρξε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της εταιρείας από το 2001, πριν από την προαγωγή του στο ρόλο του γενικού διευθυντή.

 Ο Σκου εντάχθηκε στη Maersk Line το 1983. Μεταξύ του 1983 και του 1994, κατείχε διάφορες θέσεις στα γραφεία της εταιρείας στην Κοπεγχάγη και στη Νέα Υόρκη. Το 1994, μετακόμισε στην Κίνα για να εργαστεί ως διευθυντής επιχειρήσεων της Maersk Line για την Ανατολική Ασία πριν επιστρέψει στην Κοπεγχάγη για να αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου το 1998. Τον επόμενο χρόνο μεταφέρθηκε στην Maersk Tankers όπου κατείχε βασικές εκτελεστικές θέσεις μέχρι και το διορισμό του ως διευθύνων σύμβουλος τον Ιούλιο του 2001. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Διευθύνων Σύμβουλος της Maersk Tankers, ο Σκου ανέλαβε επίσης τη διαχείριση των θυγατρικών Damco, Maersk Procurement, Maersk Container Industry και το μερίδιο ιδιοκτησίας του ομίλου στις DFDS και Hoegh Autoliners.Ο Σκου κατέχει πτυχίο πάνω στον τομέα της διοίκησης επιχειρήσεων από την Σχολή Επιχειρήσεων της Κοπεγχάγης, καθώς και μεταπτυχιακό πάνω στον ίδιο τομέα από την IMD, στην Ελβετία. Προφίλ στη maersk.com Προφίλ στη maerskline.com Αρχειοθετήθηκε 2017-05-30 στο Wayback Machine.
Τέρπανδρος

Ο Τέρπανδρος ήταν σημαντικός ποιητής και μουσικός της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάστηκε «πατέρας της ελληνικής μουσικής», διότι πρώτος αυτός εργάστηκε για την διαμόρφωση και ανάπτυξη της μουσικής.

 Γεννήθηκε στην Άντισσα της Λέσβου και έζησε το πρώτο ήμισυ του 7ου αι. π.Χ.. Μετοίκησε στη Σπάρτη τον καιρό του Δεύτερου Μεσσηνιακού Πολέμου, όπως τον συμβούλεψε το Μαντείο των Δελφών, για να εξυμνήσει την διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους κατοίκους. Έλαβε μέρος και βραβεύτηκε σε πολλούς μουσικούς διαγωνισμούς της εποχής του. Πήρε το βραβείο στην κατηγορία λύρας στην πρώτη διεξαγωγή των Καρνείων, ενώ βραβεύτηκε τέσσερις φορές στα Πύθια, τα οποία τότε διεξαγόταν κάθε εννέα χρόνια. Διασώζεται, επίσης, ότι πρόσθεσε δύο χορδές στην λύρα και την έκανε επτάχορδη, ενώ επινόησε την βάρβιτο. Σχημάτισε από τα γράμματα Β Γ Δ Ε Ζ Η Θ την επτάχορδη κλίμακα, την οποία ονόμασε «συνημμένη», διότι αποτελείται από δύο τετράχορδα αχώριστα. Δημιούργησε επίσης μουσική γραφή, για την ομοιόμορφη εκτέλεση των διαφόρων μουσικών κομματιών. Συνέθεσε τον Τερπάνδριο Νόμον προς τιμήν του Απόλλωνα. Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η Νέα Μούσα : Συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπούλ, Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936.
Κάρολος της Λωρραίνης, επίσκοπος

O Κάρολος, γαλλ. Charles (1 Ιουλίου 1567 - 24 Νοεμβρίου 1607) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Καθολικός επίσκοπος του Μετς (από το 1578) και του Στρασβούργου (από το 1592). Ο πάπας Σίξτος Ε΄ τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στο ναό της Αγ. Αγάθης των Γότθων το 1590. Εργάστηκε ως κυβερνήτης-βοηθός του πατέρα του στα δουκάτα της Λωρραίνης και του Μπαρ.

 Γεννήθηκε στο Νανσύ, την πρωτεύουσα της Λωρραίνης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας των Βαλουά, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ποντ-α-Μουσσόν που είχε ιδρύσει ο πατέρας του, μετά στο Πανεπιστήμιο του Τρηρ και έπειτα στη Σορβόννη του Παρισιού. Προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ορίστηκε επίσκοπος, ενόσω ήταν ακόμη παιδί. Έγινε μέλος των Συλλόγων των καθεδρικών Τρηρ, Κολωνίας, Μάιντς και Στρασβούργου. Εκλέχθηκε ηγούμενος στα αββαεία Γκορζ, Κλερλιέ, Σαιν-Μισέλ, Σαιν-Βινσέν στο Μετς και Σαιν-Βικτόρ στο Παρίσι. Ως επίσκοπος του Μετς εφήρμοσε την Αντιμεταρρύθμιση του Τριδέντου με τη βοήθεια των Ιησουιτών. Το 1588 προήδρευσε σε Σύνοδο της επισκοπής του και οι Μίνιμς και οι Καπουτσίνοι εγκαταστάθηκαν στο Μετς. Το 1591 ορίστηκε παπικός αντιπρόσωπος (legatus) για τις τρεις επισκοπές Μετς, Βερντέν και Τουλ, που περιήλθαν υπό Γαλλική εξουσία. Bornert, René (1981). La réforme protestante du culte à Strasbourg au XVIe siècle (1523–1598): Approche sociologique et interprétation théologique [The Protestant Reformation in Strasbourg in the Sixteenth Century (1523–1598): Sociological Approach and Theological Interpretation] (in French). Leiden: Brill. ISBN 978-9004062641. Monter, William (2007). A Bewitched Duchy: Lorraine and Its Dukes, 1477–1736. Librairie Droz. ISBN 978-2-600-01165-5. Wilson, Peter (2014). The Thirty Years War: Europe's Tragedy. London: Belknap Press. ISBN 978-0674062313.
Γκέρουλφ Α΄ της Φρισίας

Ο Γκέρουλφ Α΄ ο γηραιός (απεβ. μετά το 865) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν ο πρώτος κόμης της Φρισίας (της μετέπειτα Ολλανδίας) και ο αρχηγέτης του Οίκου του. Όταν αντιτέθηκε στον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων, εκδιώχθηκε από την περιοχή του, όμως την έλαβε πίσω το 839.

 Ήταν γιος του κόμη Ντιρκ/Τεοντόρικ, μάλλον απογόνου του Ρέντμπατ βασιλιά των Φρισίων (απεβ. 719), τελευταίου πριν την υποταγή τους στους Φράγκους. Την εποχή τού Λουδοβίκου Α΄ ήταν κόμης της Φρισίας ως υποτελής του και υποδιοικητής (reeve) των Φρισίων μεταξύ του Βλη και του ποταμού Βέζερ. Οι Φρίσιοι είχαν εξεγερθεί στην εποχή τού Καρλομάγνου, αλλά ο γιος του Λουδοβίκος Α΄ έδειξε τη χάρη του, επιστρέφοντάς τους ό,τι είχαν απωλέσει, πράγμα που τον έκανε δημοφιλή, όμως η θέση τού κόμη εξασθένησε. Αργότερα η ασθενής πολιτική τού Λουδοβίκου Α΄ έναντι των Νορμανδών, προκάλεσε και άλλες οχλήσεις στη Φρισία: Το 826 παραχώρησε ένα τμήμα της -που ήταν υπό την προστασία του κόμη- στον Χάραλντ Κλακ διεκδικητή της Δανίας. Ο Χάραλντ έλαβε το Ρύστινγκεν, περιοχή της αριστερής όχθης του Βέζερ ως καταφύγιο των επιδρομών των συγγενών του. Η ενέγεια αυτή επηρέασε σημαντικά την ισχύ του κόμη και από τότε ο Γκέρουλφ Α΄ εντάχθηκε σε αυτούς που αντέπρατταν στον Λουδοβίκο Α΄. Έγγραφο του 839 στο Κρόιτσναχ αναφέρει ότι υπήρχαν εξεγέρσεις στη Φρισία κατά του βασιλιά των Φράγκων. Στη διένεξη του Λουδοβίκου Α΄ με τους γιους του, ο Γκέρουλφ Α΄ έλαβε ενεργή συμμετοχή εναντίον του και το φέουδό του κατασχέθηκε. Το 839 ο βασιλιάς συμφιλιώθηκε με τον γιο του Λοθάριο Α΄ και η Φρισία επιστράφηκε στον κόμη. Το έγγραφο του Κρόιτσναχ αναφέρει τις ιδιοκτησίες του. Θεωρείται ότι σχετίζεται με τους ιδρυτές του αββαείου Κόρβεϋ. Αργότερα ο Γκέρουλφ Α΄ εγκαταβίωσε σε μονή. Νυμφεύτηκε ίσως μία κόρη του Βάλα του Κόρμπη συμβούλου του Λουδοβίκου Α΄ και είχε τέκνα: Γκέρουλφ Β΄ π. 850-895/896, κόμης της Φρισίας (μετέπειτα Ολλανδίας). Γκέρχαρτ 9ος αι., κόμης της Βέστεργκοα στη Φρισία. Γκύντερ απεβ. 873, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας. μία κόρη, μητέρα τού: Ράτμπουτ πριν το 850-917, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Jaekel, Hugo (1895). Die Grafen von Mittelfriesland aus dem Geschlechte König Ratbods [The Counts of Friesland of the Line of King Radboud] (in German). Gotha. pp. 34–39. Leo, Heinrich (1832). Zwölf Bücher niederländischer Geschichten [Twelve Books of Dutch Stories] (in German). Halle: Eduard Anton Verlag. p. 634.
Γιάννης Μολφέτας

Για προσωπικότητες με ίδιο επίθετο, δείτε: ΜολφέταςΟ Γιάννης Μολφέτας, γεννημένος στις 10 Ιανουαρίου 1973 στην Πάτρα, είναι Έλληνας παλαίμαχος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,93 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ. Ξεκίνησε να ασχολείται με το μπάσκετ σε μικρή ηλικία με την ομάδα του Απόλλωνα Πατρών με τον οποίο κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων του 1992 στο οποίο αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα του Απόλλωνα Πατρών με τον οποίο σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του ήταν η συμμετοχή του στον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας τη σαιζόν 1996-97 όπου έχασε από τον Ολυμπιακό (80-72), αγώνα στον οποίο σημείωσε 7 πόντους. Ύστερα από τραυματισμό στο γόνατό του σταμάτησε νωρίς την (επαγγελματική) καριέρα του. Την τετραετία 2005-2009 αγωνίστηκε για την ομάδα της Απολλωνιάδας Πάτρας με την οποία τις σαιζόν 2005-06, 2006-07 και 2007-08 αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική. Τη διετία 1991-1992 συμμετείχε στους κόλπους της Εθνικής Ομάδας Εφήβων. Το 1992 αγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων. Πατέρας του ήταν ο Ανδρέας Μολφέτας, πρώην καλαθοσφαιριστής, προπονητής και πρόεδρος του Απόλλωνα Πατρών, και ξάδερφός του είναι ο συνονόματός του καλαθοσφαιριστής του Απόλλωνα Πατρών Γιάννης Μολφέτας. Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων: 1992 Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδας (1): 1997 Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Εφήβων: 1992 Προφίλ καλαθοσφαιριστή Αρχειοθετήθηκε 2016-04-27 στο Wayback Machine.. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (basket.gr). Ανακτήθηκε: 07/08/2016.
Volkswagen Routan

To Volkswagen Routan ήταν ένα μεγάλο 7-θέσιο van (βαν) αυτοκίνητο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen. Κατασκευαζόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Chrysler σε βάση του μοντέλου Chrysler Town & Country (στην Ευρώπη είχε διατεθεί τότε ως Lancia Voyager) στο Windsor του Καναδά, από το 2008 έως το 2012, ενώ μέσα στο 2013 παρήχθησαν επιπλέον 2.500 αντίτυπα για εταιρικές πωλήσεις.

 To Routan προήλθε από μια συνεργασία του 2005 μεταξύ της Volkswagen και τις τότε DaimlerChrysler. Πριν από τη συμφωνία αυτή, η Volkswagen δεν είχε κανένα μοντέλο βαν για τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον Καναδά, διότι το Volkswagen Sharan ήταν διαθέσιμο μόνο στην Ευρώπη. Η επίσημη παρουσίαση του Routan έγινε τον Ιανουάριο του 2008 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ και οι πωλήσεις του ξεκίνησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο του 2008, ενώ σχεδόν αμέσως μετά ακολούθησαν ο Καναδάς και το Μεξικό. Επίσημα, διατέθηκε αποκλειστικά στη Βόρεια Αμερική, ενώ στην Ευρώπη κυκλοφόρησε μόνο μέσω κάποιων παράλληλων εισαγωγέων ως μεταχειρισμένο και σε πολύ λίγα αντίτυπα. Volkswagen of America Routan Website Αρχειοθετήθηκε 2010-10-12 στο Wayback Machine. Volkswagen Mexico Routan Website Volkswagen Canada Routan Website
Λουδοβίκος της Λωρραίνης (1527-1578)

Ο Λουδοβίκος της Λωρραίνης (γαλλ.: Louis de Lorraine, 21 Οκτωβρίου 1527 - 29 Μαρτίου 1578) ήταν ο τέταρτος γιος του Κλαύδιου, δούκα του Γκιζ, και της Αντουανέτας των Βουρβόνων, και ο μικρότερος αδελφός του Καρόλου, καρδινάλιου της Λωρραίνης, και της Μαρίας του Γκιζ, βασιλικής συζύγου του Ιάκωβου Ε' της Σκωτίας. Προερχόταν από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ και ήταν καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Μετς και του Σανς και επίσκοπος των Τρουά και Αλμπί.

 Γεννήθηκε στο Ζουενβίλ της Καμπανίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Κλαύδιου δούκα του Γκιζ και της Αντουανέττας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ. Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν η Μαρία, σύζυγος του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας και ο καρδινάλιος Κάρολος του Γκιζ. Το 1545 έγινε επίσκοπος του Τρουά· επειδή ήταν μόλις 18 ετών, έπρεπε να κρατήσει τη θέση ως διοικητής ως τα 27 έτη του, ηλικία για έναν επίσκοπο σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο. Το 1550 μεταφέρθηκε στην επισκοπή του Αλμπί, όπου διαδέχθηκε τον θείο του καρδινάλιο Ιωάννη της Λωρραίνης. Έγινε καρδινάλιος το 1553 από τον πάπα Ιούλιο Γ΄. Έλαβε την αρχιεπισκοπή του Σαν το 1561, αλλά το επόμενο έτος την παραχώρησε στον καρδινάλιο Νικόλαο ντε Πελεβέ. Το 1568 έγινε επίσκοπος του Μετς. Έστεψε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας στο Ρεν. Δεν έπεξε ηγετικό ρόλο στις δολοπλοκίες του Οίκου του, όπως ο αδελφός του Κάρολος. Ανιψιός του ήταν ο καρδινάλιος Λουδοβίκος Β΄ του Γκιζ και μικρανιψιός του ο καδρινάλιος Λουδοβίκος Γ΄ του Γκιζ. Από μία μη νόμιμη σχέση του είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθη) Άννα ντ' Αρν, παντρεύτηκε τον Καρλ φον Γιάνοβιτς. Carroll, Stuart (2009). Martyrs and Murderers: The Guise Family and the Making of Europe. Oxford University Press. Evennett, H. Outram (1930). The Cardinal of Lorraine and the Council of Trent: A Study in the Counter. Cambridge at the University Press. Konnert, Mark W. (2016). Local Politics in the French Wars of Religion: The Towns of Champagne, the Duc de Guise, and the Catholic League, 1560-95. Routledge. Cardinals of the Holy Roman Church: Louis I de Guise
Φωσφολιπίδια

Τα φωσφολιπίδια είναι οργανικές ενώσεις που μαζί με τα ουδέτερα λίπη και τα στεροειδή αποτελούν τις βασικές κατηγορίες των λιπιδίων.Τα φωσφολιπίδια είναι µια κατηγορία λιπιδίων που παρουσιάζει ποικιλία δοµών. Η σύνθεση των φωσφολιπιδίων απαιτεί ενεργοποιημένο ενδιάμεσο.Τα περισσότερο διαδεδομένα φωσφολιπίδια αποτελούν ενώσεις από ένα μόριο γλυκερόλης, δύο μόρια λιπαρών οξέων, ένα μόριο φωσφορικού οξέος και ένα μόριο ακόμη, μικρότερο, καλούμενο γενικά πολικό μόριο.Τα πιο συνηθισµένα φωσφολιπίδια έχουν έναν κορµό γλυκερόλης και ονοµάζονται ειδικότερα γλυκεροφωσφολιπίδια ή φωσφογλυκερίδια. Το απλούστερο γλυκεροφωσφολιπίδιο έχει µια φωσφορική οµάδα στην ακραία θέση της γλυκερόλης και από µια ακυλοµάδα στις άλλες δυο θέσεις. Ονοµάζεται φωσφατιδικό οξύ και είναι η µητρική ένωση των υπόλοιπων γλυκεροφωσφολιπιδίων. Οι αλκοόλες που συναντάµε συχνότερα στα γλυκεροφωσφολιπίδια είναι η χολίνη, η αιθανολαµίνη, η ινοσιτόλη και η σερίνη. Τα αντίστοιχα γλυκεροφωσφολιπίδια ονοµάζονται φωσφατιδυλοχολίνη, φωσφατιδυλαιθανολαµίνη, φωσφατιδυλινοσιτόλη και φωσφατιδυλοσερίνη. Κυριότερο φωσφολιπίδιο είναι η λεκιθίνη που ως πολικό μόριο φέρει μια αζωτούχο βάση, τη χολίνη.

 Τα φωσφολιπίδια αποτελούν το δομικό υλικό της κυτταρικής ή πλασματικής μεμβράνης των οποίων η χημική συμπεριφορά τους παίζει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των κυττάρων γενικότερα. Συγκεκριμένα η αρχή (κεφαλή) του μορίου των φωσφολιπιδίων είναι υδρόφιλη, ενώ αντίθετα το τέλος του μορίου τους, (η ουρά), είναι υδρόφοβη. Αυτό έχει ως συνέπεια όταν φωσφολιπίδια βρεθούν μέσα στο νερό να δημιουργούν στην επιφάνειά του ένα στρώμα (μορίων) του οποίου οι μεν κεφαλές βρίσκονται μέσα στο νερό, ενώ οι υδρόφοβες ουρές να βρίσκονται έξω από το νερό. Επειδή όμως τα κύτταρα αφενός μεν περιέχουν υδατικό περιβάλλον και αφετέρου βρίσκονται τα ίδια (εξωτερικά) μέσα σε υδατικό επίσης περιβάλλον (μεσοκυττάριο υγρό), τα φωσφολιπίδια που συγκροτούν την πλασματική μεμβράνη, δημιουργούν εκ της συμπεριφοράς τους αυτής μία διπλοστιβάδα, της οποίας οι μεν υδρόφιλες κεφαλές (των φωσφολιπιδίων) να στρέφονται προς το εσωκυττάριο και εξωκυττάριο περιβάλλον, αμφότερα υδατικά, οι δε ουρές των μορίων τους να αλληλοπροσεγγίζονται στενά, κρυπτόμενες έτσι, στο εσωτερικό της διπλοστιβάδας, σε μια δημιουργούμενη εκ των πραγμάτων, σταθερή δομή.
Κατάλογος καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν από την Μαντόνα

Η Μαντόνα είναι μια αμερικανίδα τραγουδίστρια - τραγουδοποιός, ηθοποιός, σκηνοθέτρια, χορεύτρια και επιχειρηματίας. Ως μια εξέχουσα μορφή στο σύγχρονο πολιτισμό από το 1983, η συμβολή της Μαντόνα στη μουσική, τον κινηματογράφο, τη μόδα και τον χορό έχει επηρεάσει πολλούς άλλους καλλιτέχνες ανά τον κόσμο.Έχει αναγνωριστεί ως ένα πολιτιστικό σύμβολο από το Forbes και άλλα δημοσιεύματα, καθώς και ένα ποπ,γκέι και fashion είδωλο. Πολλοί συγγραφείς έχουν καλέσει την Μαντόνα ως την πιο επιτυχημένη, ισχυρή, θαυμαστή και σημαντική θηλυκή ερμηνεύτρια όλων των εποχών. Έτσι, έχει εμφανιστεί ως νούμερο-ένα σε πολλές λίστες που καταρτίζονται από τα μέσα ενημέρωσης, όπως το VH1 ή τη βρετανική εφημερίδα The Sun.

 Abbey Clancy Adam Lambert Alanis Morissette Alphabeat All Saints Alesha Dixon Alizée Annie Asher Book Avril Lavigne Azealia Banks Ariana Grande Backstreet Boys Belinda Beth Ditto Beyoncé Britney Spears Betty Who Brittany Murphy Cascada Calvin Harris Cameron Diaz Charli XCX Charlotte Church Christina Aguilera Christina Milian Colbie Caillat Demi Lovato Dannii Minogue Destiny's Child Diana Vickers Dita Von Teese Denise Richards Elen Levon Ellen Pompeo Exposé Fergie Gloria Estefan Gloria Trevi Guy Ritchie Gwen Stefani Hande Yener Hikaru Utada Iggy Azalea Ivy Queen Janelle Monáe Jason Derülo Jessie J Jennifer Lopez Jessica Simpson Jordan Knight Juliette Lewis Justin Timberlake Justin Bieber Katy Perry Katherine Jenkins Kate Earl Katie Couric Kelly Brook Kelly Clarkson Keith Urban Kelly Osbourne Kesha Kiesza Kim Wan Sun Kylie Minogue Kristinia DeBarge Lady Gaga Lindsay Lohan Lykke Li Lights Liz Phair Marié Digby M People Marina Diamandis Melanie C M.I.A. Miley Cyrus Natalie Maines New Kids on the Block Nicki Minaj Ninel Conde 'N Sync Nimue Smit Paula Abdul Paulina Rubio Pussy Riot Paula Abdul Paris Hilton Perez Hilton Pink Rebel Wilson Rihanna Ricki Lake Rita Ora Robbie Williams Selena Gomez Selena Sky Ferreira Spice Girls Sofia Boutella Stacey Q Sugababes Take That Taylor Swift Thalía Tiffany The Stunners Veena Malik Yelle
Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας

Ο Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ο πρεσβύτερος κλάδος του Οίκου των Πιαστ της Πολωνίας. Αρχηγέτης του είναι ο Βλάντισλαφ Β΄ ο Εξόριστος, πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Γ΄ του Στραβόστομου. Ο Μπολέσλαφ Γ΄ είχε ήδη δώσει τη Σιλεσία στον πρωτότοκο Βλάντισλαφ Β΄ και με τη διαθήκη του άφηνε σε αυτόν και την κεντρική περιοχή από την Κρακοβία ως το Γκντανσκ με τον τίτλο του "υψηλού δούκα της Πολωνίας".

 Το 1138 απεβίωσε ο Μπολέσλαφ Γ΄ ο Στραβόστομος και με τη διαθήκη του κατάτμησε την Πολωνία: όρισε να λάβει ο πρώτος γιος Βλάντισλαφ Β΄ ο εξόριστος τη Σιλεσία και την κεντρική περιοχή (Κρακοβία), ο δεύτερος Μπολέσλαφ Δ΄ ο Σγουρός τη Μαζοβία, ο τρίτος Μιέσκο Γ΄ ο Γηραιός τη Μεγάλη Πολωνία και ο τέταρτος Ερρίκος το Σαντόμιρς. Όταν ο μεγαλύτερος Βλάντισλαφ Β΄ προσπάθησε να ελέγξει όλη την Πολωνία, ο Γιάκουμπ ζε Ζνίνα αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο τον αφόρισε και οι μικρότεροι αδελφοί του τον εκτόπισαν. Ο Βλάντισλαφ Β΄ είχε σύζυγο την Αγνή, ετεροθαλή αδελφή του Κορράδου Γ΄ των Χοενστάουφεν, στον οποίο κατέφυγε εξόριστος. Εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο του Άλτενμπουργκ. Τη Σιλεσία και την Κρακοβία την έλαβε ο Μπολέσλαφ Δ΄. Ο Κορράδος Γ΄ εκστράτευσε εναντίον της Πολωνίας, αλλά ηττήθηκε· ο Βλάντισλαφ Β΄ απεβίωσε εξόριστος. Ο επόμενος βασιλιάς της Γερμανίας Φρειδερίκος Α΄ των Χοενστάουφεν ανάγκασε τον Μπολέσλαφ Δ΄ να παραχωρήσει τη Σιλεσία στους τρεις γιους του Βλάντισλαφ Β΄. Η Σιλεσία θα παρέμενε πολωνικό δουκάτο, αλλά ο δούκας της θα πλήρωνε ετήσια εισφορά στη Γερμανία. Οι τρεις γιοί κυβέρνησαν μαζί ως το 1172, οπότε διαίρεσαν τη Σιλεσία: ο Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός έλαβε το μεγαλύτερο μέρος (Λέγκνιτσα, Βρότσουαφ, Οπόλε), ο Μιέσκο Α΄ ο Λεπτόπους το νοτιότερο μέρος (Ρατσιμπότς, Τσέσυν) και ο Κορράδος ο Μακροσκελής το Γκλόγκουφ. Όταν ο τελευταίος εισήλθε στη μονή της Φούλντα, το Γκλόγκουφ περιήλθε στον Μπολέσλαφ Α΄. Εν τω μεταξύ ο Μιέσκο παρέλαβε το Μπύτομ και το Οσβιέτσιμ, καθώς και το Οπόλε το 1201 και η επεκταμένη περιοχή του έμεινε γνωστή ως Άνω (ορεινή) Σιλεσία. Το ίδιο έτος τα δουκάτα της Σιλεσίας έγιναν ανεξάρτητα από την Πολωνία. Άνω Σιλεσίας, με θυρεό χρυσό αετό σε κυανό πεδίο: Οπόλε Μπύτομ Στσέλτσε ΤσέσυνΚάτω Σιλεσίας, με θυρεό μέλανα αετό σε χρυσό πεδίο: Γκλόγκουφ Ολεσνίτσα Σβιντνίτσα-Ζιενμπίτσε Λέγκνιτσα υψηλός δούκας της Πολωνίας δούκας της Πολωνίας Weczerka, Hugo (2003). Handbuch der historischen Stätten: Schlesien. Stuttgart: Kröner Stuttgart. ISBN 3-520-31602-1. Pagenstecher (2001). Neue Deutsche Biographie (NDB) Bd.20. Berlin: Duncker & Humblot. Appelt, Heinrich (1969). Neue Deutsche Biographie (NDB) Bd.8. Berlin: Duncker & Humblot. Petry, Ludwig; Josef Joachim Menzel; Winfried Irgang (2000). Geschichte Schlesiens. Band 1: Von der Urzeit bis zum Jahre 1526. Stuttgart: Jan Thorbecke Verlag Stuttgart. ISBN 3-7995-6341-5.
Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο Δημήτριος Παναγόπουλος (1925-2010) ήταν στρατηγός του ελληνικού Στρατού Ξηράς που διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) από τον Ιανουάριο του 1982 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1984. Ήταν ο πρώτος αρχηγός ΓΕΣ που επελέγη από κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, αν και πολιτικά εθεωρείτο «σκληρός δεξιός». Η επιλογή του έγινε από τον Αντώνη Δροσογιάννη, με τον οποίο είχαν στενή φιλία και γνωρίζονταν από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, όταν ο Δροσογιάννης και ο Παναγόπουλος υπηρετούσαν μαζί ως υποδιοικητής και διμοιρίτης αντίστοιχα στη Μοίρα Καταδρομών που διοικούσε ο μετέπειτα αντιστράτηγος Περικλής Παπαθανασίου.

 Γεννήθηκε το 1925 στο Δημητρόπουλο Αχαΐας. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων τον Μάιο του 1948 ως ανθυπολοχαγός Πεζικού. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους προήχθη σε υπολοχαγό «επ'ανδραγαθία», το 1951 σε λοχαγό, το 1962 σε ταγματάρχη, το 1967 σε αντισυνταγματάρχη [(Δ/ντής 3ου Ε.Γ./VII Μεραρχίας (Τρίκαλα)], το 1973 σε συνταγματάρχη, το 1974 (με την πτώση της χούντας) σε ταξίαρχο (Δ/κητής Σ.Δ.Α & Φρούραρχος Αθηνών), το 1976 σε υποστράτηγο (Δ/κητής 3ου Σωμ. Στρατού), το 1979 σε αντιστράτηγο (Α/Γ.Ε.Σ.) και το 1984 σε στρατηγό.Ως αξιωματικός συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Σχολή Πεζικού, το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών (ΚΕΜΚ), τη Σχολή Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ), τη Σχολή Αλεξιπτωτιστών, τη Σχολή Πληροφοριών του ΓΕΣ, τη Σχολή Ειδικού Πολέμου (ΗΠΑ) και τη Σχολή Ψυχολογικών Επιχειρήσεων (ΗΠΑ), και επίσης αποφοίτησε από την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και την Σχολή Εθνικής Άμυνας.Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο ως διμοιρίτης της Β΄ και της Ε΄ Μοίρας Καταδρομών, και τραυματίστηκε δύο φορές (Νοέμβριος 1948 και Αύγουστος 1949). Επίσης συμμετείχε στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα. Διετέλεσε διοικητής της τότε Στρατιωτικής Διοίκησης Αθηνών (ΣΔΑ), της VI και της Χ Μεραρχίας, διευθυντής Β΄ Κλάδου ΓΕΣ, διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και τελικά αρχηγός ΓΕΣ από τις 4 Ιανουαρίου 1982 μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου 1984.Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας (4 φορές) και πολλά άλλα ελληνικά και ξένα παράσημα και τιμές .
Μιχάηλο Ομπρένοβιτς

Ο Μιχάηλο, σερβικά Михаило Обреновић (16 Σεπτεμβρίου 1823 - 10 Ιουνίου 1868) από τον Οίκο των Ομπρένοβιτς ήταν δύο φορές πρίγκιπας της Σερβίας (1839-42 και 1860-68). Την πρώτη φορά τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς και τη δεύτερη φορά ο Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς. Ήταν ο διαφωτιστής ηγεμόνας της Σερβίας και προώθησε την ιδέα μιας Βαλκανικής Συμμαχίας εναντίον των Οθωμανών.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μίλος Ομπρένοβιτς πρίγκιπα της Σερβίας και της Λιουμπίκα Βουκομάνοβιτς. Γεννήθηκε στο Κραγκούγιεβατς και σπούδασε στο Ποζάρεβατς, ενώ έπειτα με τη μητέρα του πήγε στη Βιέννη. Το 1839 ο πατέρας του παραιτήθηκε υπέρ του πρωτότοκου Μίλαν Β΄ Ομπρένοβιτς, που όμως ήταν από παιδί ασθενής και απεβίωσε έπειτα από 25 ημέρες πρίγκιπας. Έτσι τον διαδέχθηκε στις 8 Ιουλίου 1839 και έπειτα από δύο έτη ενηλικιώθηκε. Την πρώτη περίοδο που ήταν πρίγκιπας έδειξε απροσεξία, ενώ η Σερβία ήταν σε μια περίπλοκη κατάσταση. Το 1842 μια στάση υπό τον Τόμα Βούσιτς-Πέρισιτς τον εκτόπισε και μετά ο Αλέξανδρος Καραγεώργεβιτς έγινε πρίγκιπας της Σερβίας. Έζησε εξόριστος στη Ρωσία και έπειτα με τον πατέρα του στη Βιέννη, όπου νυμφεύτηκε την κόμισσα Ιουλία Ουνυάδη ντε Κεθελύ. Έμαθε γαλλικά και γερμανικά. Το 1858 επέστρεψε ο πατέρας του ως πρίγκιπας της Σερβίας και απεβίωσε δύο έτη μετά. Τον διαδέχθηκε ο Μιχάηλο, που κυβέρνησε ως πεφωτισμένος δεσπότης. Επέτυχε να εγκαταλείψουν οι Οθωμανοί μερικά οχυρά στη Σερβία, με τη διπλωματική υποστήριξη της Ρωσίας και της Αυστρίας. Το διάστημα 1866-68 υπέγραφε συμφωνίες με άλλες Βαλκανικές χώρες με σκοπό μια Συμμαχία εναντίον των Οθωμανών. Ο Μιχάηλο ερωτεύθηκε την Καταρίνα Κωνσταντίνοβιτς, κόρη της εξαδέλφης του Άνκας και προσπάθησε να πάρει διαζύγιο από τη σύζυγό του Ιουλία. Η Καταρίνα και η μητέρα της μετακόμισαν στο παλάτι. Αντέδρασαν σε αυτό ο κλήρος, ο λαός και οι πολιτικοί· ο χαρισματικός Πρωθυπουργός του Ηλίγια Γκαρασανίν απολύθηκε όταν αντιτέθηκε. Η κυβέρνησή του της πεφωτισμένης δεσποτείας προκάλεσε συνωμοσία. Οι αδελφοί Κόστα, Παύλε και Τζόρτζιε Ραντοβάνοβιτς, που ζητούσαν την απελευθέρωση του αδελφού τους Λιουμπομίρ, πυροβόλησαν τον πρίγκιπα μέσα στην άμαξά του με την Καταρίνα και τη μητέρα της, καθώς εκείνοι πήγαιναν στη θερινή κατοικία. Σκοτώθηκε ο Μιχάηλο και η Άνκα, ενώ τραυματίσθηκε η Καταρίνα. Τον διαδέχθηκε ο Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς, γιος του εξαδέλφου του Μίλος. Κάποιοι υπέθεσαν ότι πίσω από τη συνωμοσία κρυβόταν οι Καραγεώργεβιτς, αλλά αυτό δεν αποδείχθηκε. Celia Hawkesworth, Voices in the Shadows: Women and Verbal Art in Serbia and Bosnia, Google Books, 2000, retrieved June 16, 2010 Marek, Miroslav. "Obrenovic family". Genealogy.EU. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mihailo Obrenović III, Prince of Serbia στο Wikimedia Commons
Πολιορκία της Σωζόπολης

Το Πολιορκία της Σωζόπολης είναι η Βυζαντινή κατάκτηση της Σωζόπολης (κοντά στο Ουλουμπορλού), μιας πόλης που ανήκε στους Σελτζούκους Τούρκος το 1120. Η κατάκτηση βελτίωσε την βυζαντινή επικοινωνία με την Αττάλεια.

 Μετά την ανακατάκτηση της Λαοδίκειας από μια Σελτζουκική φρουρά 700 ανδρών το 1119, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός συνέχισε τις εκστρατείες του κατά των Τούρκων το 1120 μετά από σύντομη παραμονή στη Κωνσταντινούπολη. Ο στόχος της εκστρατείας 1120 ήταν η πόλη Σωζόπολη στην Πισιδία, η οποία έλεγχε τις γραμμές επικοινωνίας με Αττάλεια. Η Σωζόπολη προστατευόταν από μια ένοπλη φρουρά και είχε φυσική προστασία από τους απότομους λόφους. Επομένως μια επίθεση πολιορκίας μεγάλης κλίμακας ήταν αδύνατη. Η πόλη μπορούσε να προσεγγιστεί μόνο από μικρές δυνάμεις. Ο Ιωάννης αρχικά δεν μπορούσε να βρει τον δρόμο για να προχωρήσει, αλλά αργότερα βρήκε σχέδιο. Διέταξε μια δύναμη ιππικού οπλισμένου με πυραύλους υπό τον Πακτιάριο και τον Δεκάνο να επιτεθούν στις πύλες της πόλης και να στοχεύσουν στους Τούρκους στρατιώτες που επάνδρωσαν τα τείχη. Οι Τούρκοι πήραν το δόλωμα και έφηγαν από την πύλη. Η Βυζαντινή δύναμη εκτέλεσε τότε μια προγραμματισμένη υποχώρηση, απωθώντας τους Τούρκους πολύ έξω από την πόλη. Ο υπόλοιπος βυζαντινός στρατός είχε σταθμεύσει κρυμμένος στην πυκνή βλάστηση και επιτέθηκε στην ανυπεράσπιστη πόλη αφού οι Τούρκοι είχαν φύγει. Οι διαφεύγοντες Βυζαντινοί στράφηκαν και αντιμετώπισαν τους καταδιωκόμενους Τούρκους. Οι Τούρκοι παγιδεύτηκαν μεταξύ του Βυζαντινού ιππικού στο μέτωπο και του στρατού στην πλάτη τους και σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν σε μεγάλο βαθμό, με λίγους να καταφέρνουν να ξεφύγουν. Στη συνέχεια, το φρούριο του Ιερακοκορυφίτη συνθηκολόγησε στον Ιωάννη χωρίς μάχη, μαζί με πολλές πόλεις και οχυρώσεις κοντά στην Αττάλεια. Αφού ο σκοπός πέτυχε, ο Ιωάννης επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη. Η μάχη στη Σωζόπολη κατέδειξε την πειθαρχία των Βυζαντινών στρατευμάτων, δείχνοντας ότι μπορούν να προσποιηθούν ότι φεύγουν χωρίς να πανικοβληθούν. Το Βυζαντινό ιππικό θα μπορούσε να πολεμήσει αποτελεσματικά τόσο με πυραύλους όσο και με όπλα στενής μάχης. Ο Ιωάννης έδειξε ότι ήταν ικανός στρατηγός, πραγματοποιώντας έναν περίπλοκο τακτικό ελιγμό στην αρχή της βασιλείας του.
Σημαία της Νέας Καληδονίας

Ως το 2010, η μόνη σημαία που ήταν σε επίσημη χρήση στη Νέα Καληδονία, υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας, ήταν η σημαία της Γαλλίας. Ωστόσο, σε χρήση αρχικά ανεπίσημα ήταν και η σημαία του Εθνικού Σοσιαλιστικού και Απελευθερωτικού Μετώπου των Κανάκων (FLNKS), ενός πολιτικού κόμματος το οποίο τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Νέας Καληδονίας. Τον Ιούλιο του 2010 καθιερώθηκε επίσημα η σημαία των Κανάκων μαζί με την γαλλική σημαία και έτσι η Νέα Καληδονία έγινε μία από τις ελάχιστες χώρες ή εδάφη στον κόσμο με δύο επίσημες εθνικές σημαίες.

 Η σημαία του FLNKS, που καθιερώθηκε για πρώτη φορά από το κόμμα, το 1980, αποτελείται από τρεις λωρίδες που κινούνται οριζόντια και στο κέντρο κατά πλάτος της σημαίας. Τα χρώματά τους είναι μπλε, κόκκινο και πράσινο. Ο δίσκος είναι μαύρος και έχει ένα κάθετο σύμβολο, επίσης μαύρο. Το μπλε συμβολίζει τον ουρανό και περισσότερο τον ωκεανό που περιβάλλει τη Νέα Καληδονία, ενώ με το κόκκινο γίνεται μνεία στους αιματηρούς αγώνες για την ανεξαρτησία και την ενότητα. Το πράσινο συμβολίζει τη γη και κατ' επέκταση τους προγόνους που είναι θαμμένοι κάτω από αυτήν. Ο κίτρινος δίσκος συμβολίζει τον ήλιο και το σύμβολο κάτω από αυτόν είναι ένα φλές φετιέρ (flèche faitière), είδος διακοσμητικού βέλους που χρησιμοποιείται στις στέγες των σπιτιών των αυτοχθόνων Κανάκων μαζί με κοχύλια τουτούτ. Η κυβέρνηση άρχισε να συζητά την υιοθέτηση τοπικής σημαίας ως επίσημης και επίσημου ύμνου, το 2008, σύμφωνα με τους όρους που υπαγορεύτηκαν από την Συνθήκη της Νουμέα. Με βάση τους τελευταίους, επίσημη σημαία ήταν η σημαία της Γαλλίας για περίοδο δύο ετών, ενώ ανεπίσημα θα χρησιμοποιούνταν και η τοπική σημαία των Κανάκων. Στις 17 Ιουλίου 2010, ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν έλαβε μέρος σε τελετή στη Νουμέα όπου η σημαία του κινήματος των FLNKS υψώθηκε μαζί με την τρίχρωμη της Γαλλίας και με τον τρόπο αυτό αμφότερες οι σημαίες έγιναν επίσημες. Λίγο πριν την επίσκεψη του Φιγιόν, το Κογκρέσο της Νέας Καληδονίας είχε ψηφίσει ομόφωνα υπέρ της υιοθέτησης της τοπικής σημαίας των Κανάκων μαζί με την τρίχρωμη γαλλική.Ωστόσο, η υιοθέτηση της νέα σημαίας αποδείχθηκε αμφιλεγόμενη. Μερικοί πολίτες στην Νέα Καληδονία ζήτησαν την υιοθέτηση μιας εντελώς καινούργιας σημαίας, η οποία θα ενσωμάτωνε τα μοτίβα και των δύο σημαιών (της τρίχρωμης γαλλικής και της σημαίας των αυτοχθόνων Κανάκ). Στις 18 Φεβρουαρίου 2011 το κόμμα Καληδονιακή Ένωση απέσυρε την υποστήριξή του προς την κυβέρνηση του Φιλίπ Γκομές, επειδή ο τελευταίος δεν σεβάστηκε τη συμφωνία με το κόμμα για κοινή χρήση της τρίχρωμης γαλλικής σημαίας και της σημαίας των Κανάκων. Η Νέα Καληδονία χωρίζεται σε τρεις επαρχίες, κάθε μία με τη δική της σημαία. Σημαία του αυτονομιστικού Κινήματος των Κανάκων.
Τσέχοι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας

Οι Τσέχοι στην Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (σερβικά: Чеси у Републици Српској‎, τσεχικά: Češi v Republice srbské‎) είναι οι πολίτες τσεχικής καταγωγής που ζουν και εργάζονται στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Οι Τσέχοι αναγνωρίζονται ως μία από τις 12 εθνικές μειονότητες της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που σημαίνει ότι τα δικαιώματά τους προστατεύονται. Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας υπάρχουν 218 Τσέχοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2013.

 Οι Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στο έδαφος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης το 1878 μετά την προσχώρησή τους στην Αυστρία-Ουγγαρία. Οι Τσέχοι άποικοι έχτισαν οικισμούς, ασχολούνταν με την εξόρυξη και την υλοτομία, την κατασκευή ορυχείων, σιδηροδρόμων, τηλεγραφικών και τηλεφωνικών επικοινωνιών. Οι περισσότεροι ντόπιοι Τσέχοι και Τσέχοι από τη Γαλικία μετακόμισαν στο έδαφος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Ζούσαν κυρίως στην Μπάνια Λούκα, Σαράγεβο, Μπροντ, Ντερβέντα και Μόσταρ, σε αγροτικές περιοχές όπως το Μάτσιν-Μπρντο, το Νόβα Βες, το Νόβο Τοπόλε, το Βραντούτς, και το Πρίγεντορ. Στα πρώτα δύο χρόνια της επανεγκατάστασης, περίπου 7.000 Τσέχοι εγκαταστάθηκαν στη Βοσνία. Στα μεσοπολεμικά χρόνια, υπήρχαν 5886, και μετά τον πόλεμο υπήρχαν 1978 Τσέχοι. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο αριθμός τους μειώθηκε σε 871. Το 1981, 639 Τσέχοι παρέμειναν στη Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Κάποιοι από αυτούς ζουν στη Μπάνια Λούκα, μερικοί από αυτούς στη Ντερβέντα, στο Πρναβόρ, στο Πρίγεντορ και στη Γκράντισκα. Εργάζονται κυρίως ως αγρότες, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστές, τραπεζίτες, γιατροί, φαρμακοποιοί, δάσκαλοι και μουσικοί. Οι Τσέχοι στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας είναι κατά κύριο λόγο Ρωμαιοκαθολικοί. Στη Νόβα Βες και το Μάτσινο-Μπρντο υπάρχουν δύο καθολικές εκκλησίες, εκ των οποίων οι Τσέχοι είναι ενορίτες. Στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας υπάρχει η τσεχική ένωση "Συζήτηση Τσέσκα". Τα παραρτήματά της βρίσκονται στις πόλεις Μπάνια Λούκα (ιδρύθηκε το 1997, και έχει περισσότερα από 200 μέλη), το Πρίγεντορ, το Μάτσινο-Μπρντο και το Νόβα Βες. Τσέχοι στη Σερβία Τσέχοι στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Δημογραφικά στοιχεία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας Савез националних мањина Републике Српске: Чеси (στα σερβικά)
Εθνική Συλλογή Τέχνης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ

Η Εθνική Συλλογή Τέχνης του Βασιλικού Κάστρου Βάβελ (πολωνικά: Zamek Królewski na Wawelu - Państwowe Zbiory Sztuki) είναι το μουσείο κατοικίας και η συλλογή έργων τέχνης που στεγάζονται στο ιστορικό Κάστρο Βάβελ της Κρακοβίας, στην Πολωνία. Η συλλογή εγκαινιάστηκε επίσημα το 1930, ενώ η σημερινή της ονομασία εισήχθη το 1994.

 Καθ. Ταντέους Μανκόφσκι (1945-1951) Καθ. Γέζι Σαμπουόφσκι (1951-1989) Καθ. Γιαν Οστρόφσκι (1989-2020) Καθ. ΆΝτζεϊ Μπέτλεϊ (2020-σήμερα) Statut Zamku Królewskiego na Wawelu – Państwowych Zbiorów Sztuki. Załącznik do zarządzenia Nr 35 Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 14.07.2011 r. [Charter of the Wawel Royal Castle National Art Collection. Attachment to Regulation No. 35 of the Minister of Culture and National Heritage], Dz. Urz. MKiDN z 2011 r. Nr 5, poz. 44 (2011-07-14) «Wawel Royal Castle». Wawel Royal Castle National Art Collection. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2012. «The institution».
Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ

Ο Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ (φλαμανδικά: Hendrick van den Broeck, αναφέρεται και ως Hendricus van Mechelen, στα ιταλικά αναφέρεται ως Arrigo Fiammingo (περ. 1530 – 28 Σεπτεμβρίου 1597) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης, μανιεριστικού ύφους, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία.

 Ο Χέντρικ φαν ντεν Μπρουκ γεννήθηκε στο Μέχελεν. Αδελφός του ήταν ο Κρισπάιν φαν ντεν Μπρουκ. Διετέλεσε μαθητής του Φρανς Φλόρις και είναι γνωστός και ως Hendricus Malinus. Έγινε γνωστός στη Νάπολι ως γλύπτης και ζωγράφος και εργάστηκε σε Νάπολι, Φλωρεντία, Ούμπρια και Ρώμη. Θα πρέπει να γίνει αντιδιαστολή και να μη συγχέεται με τον Ενρίκο Φιαμμίνγκο (Enrico Fiammingo), Φλαμανδό ζωγράφο που δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη αλλά σε μεταγενέστερη περίοδο. Στη Ρώμη συνεργάστηκε με τον Τζόρτζιο Βαζάρι για τη διακόσμηση της Sala Regia στο Αποστολικό Ανάκτορο του Βατικανού. Υπό τον Τσέζαρε Νεμπία (Cesare Nebbia) βοήθησε στη διακόσμηση της Καπέλα Σιστίνα στο σύμπλεγμα κτιρίων του Βατικανού, όπου ζωγράφισε την "Ανάσταση του Χριστού" στην πρόσοψη απέναντι από την είσοδο, εκεί που προηγουμένως υπήρχε ζωγραφική του Ντομένικο Γκιρλαντάιο. Το 1656 εργάστηκε στο παρεκκλήσιο Capella dei Priori του Ανακτόρου των Πριόρι στην Περούτζια, όπου ζωγράφισε μια "Σταύρωση" και αναστήλωσε τις τοιχογραφίες του Μπενεντέττο Μπονφίλι. Απεβίωσε στη Ρώμη στις 28 Σεπτεμβρίου 1597. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hendrick van den Broeck στο Wikimedia Commons Orazio and Artemisia Gentileschi, a fully digitized exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries, which contains material on Hendrick van den Broeck (see index)
Γιούλια Γκούσινα

Η Γιούλια Αλεξάντροβνα Γκούσινα (ρωσικά: Юлия Александровна Гущина‎, γενν. 4 Μαρτίου 1983, Νοβοτσερκάσκ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσίδα δρομέας ταχύτητας που ειδικεύεται στα 200 μέτρα.Στις 30 Νοεμβρίου 2017, τα αποτελέσματά της από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 ακυρώθηκαν ως αποτέλεσμα θετικού τεστ ντόπινγκ.

 Η Γκούσινα εκπροσώπησε τη Ρωσία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, όπου αγωνίστηκε στη σκυταλοδρομία 4x100, μαζί με τις Αλεξάντρα Φέντοριβα, Γιούλια Τσερμοσάνσκαγια και Γεβγκένια Πολιακόβα. Στον πρώτο γύρο τερμάτισαν στη δεύτερη θέση πίσω από την Τζαμάικα, αλλά μπροστά από τη Γερμανία και την Κίνα. Με αυτό το αποτέλεσμα προκρίθηκαν στον τελικό τον οποίο έτρεξαν στα 42,31 δευτερόλεπτα και κατέλαβαν την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο. Το Βέλγιο και η Νιγηρία πήραν τα άλλα 2 μετάλλια. Η ομάδα της Τζαμάικας δεν τερμάτισε λόγω λάθους στην ανταλλαγή σκυτάλης. Τον Αύγουστο του 2016, από τη Γκούσινα και τις τρεις Ρωσίδες συναθλήτριες της αφαιρέθηκαν τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια τους, λόγω παραβίασης ντόπινγκ από την Τσερμοσάνσκαγια.Με την ανακοίνωση του 2017 σχετικά με τον αποκλεισμό της ρωσικής ομάδας 4x400 του 2012, λόγω της παραβίασης για ντόπινγκ από την Αντονίνα Κριβοσάπκα και αφαιρέθηκαν και τα τρία Ολυμπιακά μετάλλια από τη Γκούσινα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2009 στο Βερολίνο, η Γκούσινα μεταπήδησε από το αγώνισμα των 400 μέτρων στο αγώνισμα των 200 μέτρων, όπου εκεί αγωνίστηκε, έφτασε στα ημιτελικά των 200 μέτρων, αλλά έχασε για λίγο την πρόκριση στον τελικό. Στη σκυταλοδρομία 4 × 100, η Ρωσία τερμάτισε στην απογοητευτική για εκείνη τέταρτη θέση στον, με την Τζαμάικα να τερματίζει στην πρώτη θέση, τις Μπαχάμες στη δεύτερη θέση και τη Γερμανία στην τρίτη θέση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, κατά τη διάρκεια της τελετής των μεταλλίων για τη σκυταλοδρομία γυναικών 4 x 400, εικόνες της Κσένια Ριζόβα και της Γιούλια Γκούσινα να δίνουν ένα φιλί στα χείλη που διαδόθηκε μέσω των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, ερμηνεύθηκαν ως διαμαρτυρία ενάντια στους αντιομοφυλοφιλικούς νόμους. Τόσο η Ριζόβα όσο και η Γκούσινα αρνήθηκαν οποιαδήποτε πρόθεση να κάνουν μια τέτοια διαμαρτυρία και δήλωσαν πως ήταν απλά υπερενθουσιασμένες με την αθλητική τους επιτυχία και ότι ήταν παντρεμένες με άντρες. Παρόλο που οι αναφορές επικεντρώθηκαν κυρίως στις δυο τους και οι τέσσερις αθλήτριες της σκυταλοδρομίας της Ρωσίας φίλησαν σύντομα η μία την άλλη στο βάθρο. Η Ριζόβα χαρακτήρισε την υποτιθέμενη σύνδεσή της με την ΛΟΑΤ κοινότητα ως προσβλητική. Ο Ρώσος Υπουργός Αθλητισμού, Βιτάλι Μουτκό, δήλωσε ότι τα δυτικά μέσα ενημέρωσης είχαν δώσει υπερβολική έμφαση στο ζήτημα, σημειώνοντας ότι οι σχέσεις μεταξύ ομοφυλοφίλων δεν είναι παράνομες στη Ρωσία και υπήρξε μικρότερη κάλυψη του θέματος στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης. 100 μέτρα - 11,13 δευτ. (2006) 200 μέτρα - 22,53 δευτ. (2005) 400 μέτρα - 49,28 δευτ. (2012) Γιούλια Γκούσινα στην World Athletics
Λιμνοχώρι Αχαΐας

Το Λιμνοχώρι είναι χωριό της Αχαΐας. Πρώην κοινότητα από το 1912 έως το 1998 και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μόβρης. Η ομώνυμη τοπική κοινότητα αποτελείται από τους οικισμούς: (Άνω) Λιμνοχώρι, Κάτω Λιμνοχώρι, Καλαμάκι (Βίδοβα) και Παραλία Καλαμακίου.

 Η ονομασία προέρχεται από τα στάσιμα νερά που μαζεύονταν στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται πρώτη φορά το 1861 με 141 κατοίκους και με την ονομασία Στριγκλέικα. Οι κάτοικοι του ήρθαν εδώ από το χωριό Στριγκλέικα Παναχαϊκού, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα, και βρισκόταν στο Παναχαϊκό. Η παλιά ονομασία είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο Στριγκλός, από την αρβανίτικη λέξη στριγκλός που σημαίνει φρικτός ή και ανάποδος, του πρώτου ιδιοκτήτη δηλ. της έκτασης στην οποία ιδρύθηκε το παλιό χωριό στο Παναχαϊκό. Στην περιοχή έρχονταν τον χειμώνα και επέστρεφαν το καλοκαίρι στα Στριγκλέικα, κατά την συνήθεια που είχαν τότε οι κτηνοτρόφοι. Σύμφωνα με την παρατιθέμενη βιβλιογραφία οι αρχικοί κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι ενώ υπάρχουν απόψεις που δέχονται την αρμάνικη ή αρμανικοβλάχικη καταγωγή του ονόματος του χωριού ερμηνευόμενο ως προβατότοπος. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στον οικισμό (Άνω) Λιμνοχώρι εδρεύει η Α.Ε. Λιμνοχωρίου που πρωταγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και αγωνίζεται στο Δημοτικό γήπεδο Λιμνοχωρίου, το οποίο διαθέτει χλοοτάπητα και κερκίδα 200 θέσεων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Θανασουλόπουλος, Τα τοπωνύμια της Αχαΐας ως ιστορικές μνήμες του μεσαιωνικού εποικισμού της, Εκδόσεις περί τεχνών, Πάτρα 2007. ISBN 978-960-6684-27-2. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Στριγγλαίικα.
Θερμόφυτο

Το θερμόφυτο είναι ένας οργανισμός που είναι αντέχει και ευδοκιμεί σε υψηλές θερμοκρασίες. Αυτοί οι οργανισμοί κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με τα οικολογικά σθένη σε υψηλές θερμοκρασίες, συμπεριλαμβανομένων των βιολογικών. Στους οργανισμούς συγκαταλέγονται και οι θερμές πηγές. Στα θερμόφυτα περιλαμβάνονται τα φύκια, πιο συγκεκριμένα τα γαλαζοπράσινα φύκια (αναφέρονται και ως κυανοβακτήρια). Αυτός ο τύπος φυκιών ευδοκιμεί σε θερμές συνθήκες που κυμαίνονται από 50 μέχρι και 70 βαθμούς Κελσίου, στις οποίες άλλα φυτά και οργανισμοί αδυνατούν να επιβιώσουν. Τα θερμόφυτα μπορούν να επιβιώσουν σε ακραίες θερμοκρασίες καθώς τα κύτταρά τους περιέχουν έναν «μη οργανωμένο πυρήνα». Όπως υποδηλώνει το όνομα, τα θερμόφυτα βρίσκονται σε περιοχές μευψηλές θερμοκρασίες. Μπορούν να βρεθούν σε αφθονία μέσα και γύρω από μέρη όπως θερμές πηγές γλυκού νερού, όπως το Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν και το Εθνικό Ηφαιστειακό Πάρκο Λάσσεν.

 Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες ένας μύκητας και ένα φυτό γίνονται θερμόφυτα σχηματίζοντας μια συμβιωτική σχέση μεταξύ τους. Μερικά θερμόφυτα ζουν με έναν μυκητιακό σύντροφο σε μια συμβιωτική σχέση με φυτά, φύκια και ιούς. Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον, ανακαλύφθηκε ότι το Panicum ευδοκιμεί κοντά στις θερμές πηγές του Εθνικού Πάρκου Γιέλοουστοουν, λόγω της σχέσης του με τον μύκητα Curvularia protuberata. Κανένας οργανισμός δεν μπορεί να επιβιώσει μόνος του σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες. Οι μυκητοϊοί μολύνουν τους μύκητες που ζουν σε αυτά τα φυτά και τα φύκια. Αυτοί οι μυκητοϊοί εμποδίζουν τους μύκητες να έχουν παθογόνο δράση στα φυτά, εμποδίζοντας έτσι τους να βλάψουν το φυτό. Μια έρευνα στην Πολιτεία της Ουάσιγκτον οδήγησε στην ανακάλυψη ενός τρόπου χρήσης αυτών των σχέσεων μεταξύ μυκήτων και φυτών για να γίνουν οι καλλιέργειες πιο ανθεκτικές στη θερμότητα, επιτρέποντάς τους να αντιστέκονται στις ζημιές από τη θερμότητα.
Αμπελούζος Ηρακλείου

Ο Αμπελούζος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου. Βρίσκεται στις νότιες προσβάσεις του Ψηλορείτη, κοντά στη Γεωργική Σχολή της Μεσαράς. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 46,6 χλμ. Κύρια προϊόντα του είναι το ελαιόλαδο, η σταφίδα, τα σιτηρά και τα φρούτα. Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Υπάρχουν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

 Το χωριό βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Γόρτυνας, όπου έχουν βρεθεί αγάλματα και λοιπά αρχαιολογικά αντικείμενα. Εδώ ανακαλύφθηκε το 1860 άγαλμα Μινωταύρου, το οποίο αγόρασε έπειτα από εντολή της αγγλικής πρεσβείας ο τότε πρόξενος της Αγγλίας Λυσ. Καλοκαιρινός και σήμερα βρίσκεται στην Αγγλία. Στην περιοχή του Αμπελούζου υπάρχει ένα λαβυρινθώδες λατομείο της αρχαίας Γόρτυνας. Μερικοί συγγραφείς πίστεψαν ότι είναι ο Λαβύρινθος, εντός του οποίου ήταν κλεισμένος ο Μινώταυρος. Είναι πράγματι λατομείο με δαιδαλώδεις υπόγειες σήραγγες. Οι πλάκες της περίφημης επιγραφής της Γόρτυνας, το οικοδομικό υλικό του ναού του Αγίου Τίτου και των άλλων οικοδομημάτων προέρχονται από το λατομείο αυτό. Πολλοί συγγραφείς που επισκέφθηκαν το λατομείο παλαιότερα, όπως ο Tournefort, o Cockerel, o Sieber, ο Spratt και άλλοι το περιγράφουν λεπτομερώς. Στα τοιχώματα των διαδρόμων υπάρχει τοιχοζωγραφική και χρονολογίες εκείνων που επισκέφτηκαν το λατομείο. Αναφέρονται χρονολογίες του 1495, 1560 κλπ. Ο Αμπελούζος είχε 158 κατοίκους το 1583 και αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (K 103) με την ονομασία Ambelluso. Στην περιοχή του υπάρχουν πολύ παλαιοί ελαιώνες με πανύψηλα ελαιόδεντρα από την εποχή της Βενετοκρατίας και για το λόγο αυτό λέγονται φράγκικες ελιές. Το 1920 με το Νόμο 2155 ιδρύθηκε η Γεωργική Σχολή Μεσαράς, στην αρχή της διακλάδωσης προς Αμπελούζο. Η σχολή βρίσκεται στα κτήματα του μετοχίου της Αγίας Παρασκευής, τα οποία παραχώρησε η Μοναστηριακή Επιτροπή Ηρακλείου. Τα κτήρια έγιναν με δαπάνες της ίδιας Επιτροπής και ο εξοπλισμός με δαπάνες του Δημοσίου. Η σχολή προσφέρει υπηρεσίες για τη βελτίωση της γεωργικής παραγωγής της Μεσαράς. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Μιαμούς. Το 1949 με το ΦΕΚ 153Α - 11/07/1949 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον παραθαλάσσιο οικισμό Γερόκαμπος αποτελούν την κοινότητα Αγίου Κυρίλλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 125 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Αμπελούζου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Guarducci M., Οι αρχαιότεροι επισκέπται του Λαβυρίνθου της Γόρτυνος, Κρητικά Χρονικά, τομ 4 (1950),σελ.527-528 Στοιχεία για τον Αμπελούζο και τους ναούς στο χωριό ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ