IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Love Conquers All

Το Love Conquers All είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έκτο κομμάτι του στούντιο δίσκου "Slaves and Masters", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1990.

 Τον Μάρτιο του 1991, κυκλοφόρησε παγκοσμίως σε μορφή 7" βινυλίου και CD το σινγκλ "Love Conquers All" με το "Truth Hurts" στη δεύτερη πλευρά, ενώ στη Γερμανία κυκλοφόρησε σε μορφή 12" σινγκλ, μαζί με τα δύο προαναφερθέντα κομμάτια και το "Slow Down Sister". Το "Slaves and Masters" είναι το μόνο άλμπουμ το οποίο ηχογράφησαν οι Deep Purple με τον τραγουδιστή Τζο Λιν Τέρνερ, αφού μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου επανήλθε στα φωνητικά του συγκροτήματος ο Ίαν Γκίλαν. Το τραγούδι αυτό, είχε συμπεριληφθεί στις ζωντανές εμφανίσεις τους, αλλά δεν υπάρχει κάποια ηχογράφηση. Για την προώθηση του σινγκλ, οι Deep Purple γύρισαν ένα βίντεο κλιπ, το τελευταίο τους με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ στη σύνθεση του συγκροτήματος. Love Conquers All (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1991 Το "Love Conquers All" ηχογραφήθηκε από τη πέμπτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Slaves and Masters CD Booklet, 1990 Στίχοι Love Conquers All Αρχειοθετήθηκε 2013-01-20 στο Wayback Machine. Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2 Guitar Tabs 3 Deep Purple - Love Conquers All "Official Music Video" HQ - Youtube
Οτίλια Μπρούμα

Η Otilia Brumă (γεννημένη στις 13 Ιουνίου 1992, στη Σουτσεάβα της Ρουμανίας), γνωστό και ως Otilia, είναι Ρουμάνα ποπ τραγουδίστρια. Η Οτίλια άρχισε να ενδιαφέρεται για τη μουσική από παιδί

 Bilionera (2014) Η Otilia επιλέχθηκε να είναι η εκπρόσωπος της Ρουμανίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 40, με το single της " Bilionera ", έκδοση που θα πραγματοποιηθεί στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας. Δυστυχώς τα τραγούδια δεν κατάφεραν να προκριθούν από τα ημιτελικά, λαμβάνοντας συνολικά 33 βαθμούς και τερματίζοντας στην 19η θέση Suceava: Otilia Brumă - De pe băncile școlii, pe scena muzicii (PORTRET), 6 Νοεμβρίου 2010, Adevărul "Cel mai celebru artist al anului 2014 în Turcia" eo româncă Αρχειοθετήθηκε 2016-02-21 στο Wayback Machine., 2 Μαρτίου 2015, Evz Monden Otilia Brumă premiată de ambasadorul Turciei Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., Revista Bravo
Πρόεδρος του Αφγανιστάν

Ο πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν ήταν ο αρχηγός κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης του Αφγανιστάν. Ο τελευταίος κάτοχος του αξιώματος ήταν ο Ασράφ Γκανί. Πριν από τη δημιουργία του αξιώματος του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν το 2004, το Αφγανιστάν ήταν ισλαμική δημοκρατία μεταξύ του 1973 και του 1992 και από το 2001 μέχρι σήμερα. Πριν από το 1973, το Αφγανιστάν ήταν μια μοναρχία. Μεταξύ του 1992 και του 2001, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η χώρα αναγνωρίστηκε ως ισλαμικό κράτος του Αφγανιστάν, και αργότερα ως Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν.

 Το άρθρο 62 του Συντάγματος του Αφγανιστάν του 2004 ορίζει ότι ένας υποψήφιος για την προεδρία πρέπει να πληρεί τις παρακάτω προϋποθέσεις: να είναι μουσουλμάνος πολίτης του Αφγανιστάν, γεννημένος από αφγανούς γονείς · να μην είναι πολίτης άλλης χώρας . να είναι τουλάχιστον σαράντα ετών όταν δηλώνει την υποψηφιότητα του για το αξίωμα δεν έχει καταδικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκληματικές πράξεις ή έχει στερηθεί το δικαίωμα εκλογής του δεν έχουν προηγουμένως υπηρετήσει περισσότερες από δύο θητείες ως Πρόεδρος. Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν παρέχει στον πρόεδρο ευρείες εξουσίες για τις στρατιωτικές και νομοθετικές υποθέσεις, με μια σχετικά μικρή εθνική κοινοβουλευτική συνέλευση , τον Οίκο του Λαού (Βολέσι Τζίργκα) και τον Οίκο των Γερόντων (Μεσράνο Τζίργκα). Ένας πρόεδρος μπορεί να υπηρετήσει μόνο δύο πενταετείς θητείες. Ο Χαμίντ Καρζάι ξεκίνησε την πρώτη πενταετή θητεία του το 2004. Μετά τη ολοκλήρωση της δεύτερης θητείας του Καρζάι, το 2014, ο Ασράφ Γανί Αχμαντζάι επελέγη ως επόμενος πρόεδρος, ο οποίος κυβέρνησε έως τον Αύγουστο του 2021, οπότε ανατράπηκε από τους Ταλιμπάν. Υπηρεσιακός πρόεδρος αυτοανακηρύχθηκε στις 17 Αυγούστου 2021 ο Πρώτος Αντιπρόεδρος (από το 2020) Αμράλα Σαλέχ.
Γιόανες Άιντεσγκααρτ

Ο Γιόανες Άιντεσγκααρτ (Jóannes Dan Eidesgaard, 19 Απριλίου 1951-) είναι πολιτικός από τα Νησιά Φερόες. Από το 2004 ως το 2008 ήταν πρωθυπουργός και αρχηγός κυβερνήσεως (Løgmaður) στα νησιά.

 Γεννήθηκε στις 19 Απριλίου του 1951 στο Τβόροϊρι του νησιού Σούντουροϊ (Suðuroy). Σπούδασε Παιδαγωγικά και άσκησε το επάγγελμα του εκπαιδευτικού. Η πρώτη του εκλογή στο τοπικό Κοινοβούλιο (Løgting), έλαβε χώρα το 1990. Από το 1991 ως το 1996 χρημάτισε υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις συνασπισμού και το 1994 έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, αξίωμα στο οποίο διατηρήθηκε επί δύο έτη. Το 1996 εξελέγη πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (Javnaðarflokkurin). Από το 1998 ως το 2001 υπήρξε αντιπρόσωπος στο δανικό Κοινοβούλιο (Folketing). Εξελέγη πρωθυπουργός στις 3 Φεβρουαρίου του 2004, λίγο μετά τη νίκη του στις γενικές εκλογές στις 20 Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς.Ηγήθηκε συνασπισμού ανάμεσα στο Κόμμα των Ενωτικών, στο Κόμμα του Λαού και στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. 'Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2008 ηγήθηκε κεντροαριστερής αυτόνομης κυβέρνησης που συναποτελείτο από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα Δημοκρατία που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας από τη Δανία, όπως επίσης και του Κόμματος του Κέντρου. Η νέα κυβέρνηση ορκίστηκεστις 5 Φεβρουαρίου του 2008. Τον Σεπτέμβριο του 2008 ο συνασπισμός κατέρρευσε και στις 24 Σεπτεμβρίου σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση συνασπισμού από το Κόμμα των Ενωτικών, το Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Έπειτα από συνεχείς συζητήσεις για το ποιος θα ήταν ο νέος πρωθυπουργός, ο Άιντεσγκααρτ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία. Έτσι, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία στις 26 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Κάι Λέο Γιοχάνεσεν, ηγέτης του Κόμματος των Ενωτικών. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2008, λίγο μετά τη δημοσιοποίηση του οικονομικού προϋπολογισμού για το 2009, ο Άιντεσγκααρτ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με πόνους στο στήθος. Ιστότοπος της κυβέρνησης των νησιών Φερόες (στα αγγλικά)
Καθαρό εισόδημα

Στις επιχειρήσεις, το καθαρό εισόδημα ή τα καθαρά κέρδη είναι τα έσοδα μείον το κόστος πωληθέντων αγαθών, τα έξοδα και τους φόρους για μια λογιστική χρήση.

 Καθαρό κέρδος: Για τον υπολογισμό του καθαρού κέρδους μιας επιχείρησης (όπως μια εταιρεία, ένα τμήμα ή ένα έργο), αφαιρέστε όλα τα έξοδα, συμπεριλαμβανομένου ενός δίκαιου μεριδίου των γενικών εταιρικών γενικών εξόδων, από τα ακαθάριστα έσοδα ή τον κύκλο εργασιών.Καθαρό κέρδος = έσοδα από πωλήσεις - συνολικό κόστος Το καθαρό εισόδημα αποτελεί δείκτη της θεμελιώδους κερδοφορίας μιας επιχείρησης. "Είναι το εισόδημα από τη δραστηριότητα μείον το κόστος της δραστηριότητας. Η κύρια δυσκολία είναι .... πότε πρέπει να κατανεμηθεί" μεταξύ των επιχειρήσεων. "Σχεδόν εξ ορισμού, τα γενικά έξοδα είναι δαπάνες που δεν μπορούν να συνδεθούν άμεσα με κάποιο συγκεκριμένο "έργο, προϊόν ή τμήμα. "Ένα κλασικό παράδειγμα είναι τα έξοδα προσωπικού των κεντρικών γραφείων". "Ενώ θεωρητικά είναι δυνατόν να υπολογιστεί το κέρδος για οποιοδήποτε τμήμα (επιχειρηματική μονάδα), όπως ένα προϊόν ή μια περιοχή, οι υπολογισμοί συχνά καθίστανται αμφισβητήσιμοι λόγω της ανάγκης κατανομής των γενικών εξόδων". Δεδομένου ότι τα γενικά έξοδα είναι συνήθως άνισα κατανεμημένα, η κατανομή τους στις επιχειρήσεις δεν αποτελεί ακριβή επιστήμη.
Θέμα Θρακησίων

Το Θέμα Θρακησίων ήταν στρατιωτική διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου. Συμπεριελάμβανε τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, περιοχές της Ιωνίας, όλη τη Λυδία, και τμήματα της Φρυγίας και την Καρία.

 Το ακριβές έτος ίδρυσης του θέματος δεν είναι γνωστό. Οι παλαιότεροι συγγραφείς υποστήριζαν ότι προήλθε από το ιππικό του θέματος των Ανατολικών, αλλά νεότεροι ερευνητές απέδειξαν ότι το θέμα Θρακησίων είναι ένα από τα τέσσερα αρχαιότερα θέματα του Βυζαντίου. Οι πρώτες επιβεβαιωμένες αναφορές ανάγονται στο έτος 711. Υπάρχει μάλιστα η εκδοχή ότι τα στρατεύματα των Θρακησίων μπορεί να ταυτίζονται με τον όρο Thracianus exercitus που συναντάμε σε ένταλμα που χρονολογείται το έτος 687. Το όνομα του θέματος οφείλεται στο ότι εκεί στρατοπέδευαν τα θρακικά στρατεύματα. Haldon, John F. (1997). Byzantium in the Seventh Century: The Transformation of a Culture. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-52-131917-1. Haldon, John F. (1999). Warfare, State and Society in the Byzantine World, 565-1204. London, United Kingdom: University College London Press (Taylor & Francis Group). ISBN 185728495X. Kazhdan, Alexander Petrovich, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford, United Kingdom: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Nesbitt, John W.· Oikonomides, Nicolas, επιμ. (1996). Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art, Volume 3: West, Northwest, and Central Asia Minor and the Orient. Washington, District of Columbia: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ISBN 0-88402-250-1. Lambakis, Stylianos (17 Οκτωβρίου 2003). «Θρακησίων Θέμα». Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor. Athens, Greece: Foundation of the Hellenic World. Ανακτήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 2009. Treadgold, Warren T. (1995). Byzantium and Its Army, 284–1081. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 0804731632.
Επίσκοπος Βυζαντίου Κυριακός Α΄

Ο Κυριακός σε ορισμένους πατριαρχικούς καταλόγους εμφανίζεται ως Κυριλλιανός. Κατά το Δωρόθεο ποίμανε την Εκκλησία του Βυζαντίου δεκαέξι έτη (214 – 230). Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 27 Οκτωβρίου.

 Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. ΙΕ΄, σελ. 482 Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης (1868). Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Νικολάου Φιλαδελφέως.
Θολάρια Αμοργού

Τα Θολάρια είναι παραδοσιακός οικισμός της Αμοργού. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011 ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 138 μόνιμους κατοίκους. Έχει πάρει το όνομά του από θολωτούς τάφους της ρωμαϊκής περιόδου, γνωστούς με το ίδιο όνομα.

 Τα Θολάρια είναι κτισμένα στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 220 μέτρων. Απέχουν 17 χιλιόμετρα από τη Χώρα και 2,5 χιλιόμετρα από τον Όρμο Αιγιάλης, το δεύτερο λιμάνι της Αμοργού. Βρίσκονται κοντά στον λόφο Βίγλα, στη θέση στην οποία βρισκόταν η Αρχαία Αιγιάλη, μια από τις τρεις πόλεις της αρχαίας Αμοργού. Ο οικισμός έχει παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, με λευκά σπίτια και στενά δρομάκια. Σύμφωνα με τον ιστορικό και γεωγράφο Αντώνιο Μηλιαράκη, κατά το 1884 τα Θολάρια διέθεταν περίπου 100 σπίτια.Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους και γιορτάζει την 1η Ιουλίου. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Αιγιάλης. Στα Θολάρια ανακαλύφθηκε κορμός κούρου της αρχαϊκής εποχής.Ο οικισμός το 1845 προσαρτήθηκε στο δήμο Αμοργού και το 1864 στο δήμο Αιγιαλής. Από το 1912 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Νάξου ως έδρα της κοινότητας Θολαρίων. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Αμοργού.
Μιχάλης Κασάπης

Ο Μιχάλης Κασάπης (Αθήνα, 6 Ιουνίου 1971) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του αριστερού αμυντικού ή μέσου και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Το 1995 ψηφίστηκε ως δεύτερος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής και ως ένας από τους 22 καλύτερους Ευρωπαίους παίκτες την περίοδο 2001-02, έπαιξε Μικτή Κόσμου τον κάλεσε ο αείμνηστος Γιόχαν Κρόιφ, θεωρειται το καλυτερο αριστερο μπακ που περασε απο την ελλαδα

 Ξεκίνησε σε ηλικία 17 ετών στην ομάδα του Λεβαδειακού την περίοδο 1988-89 και αγωνίσθηκε έως και το 1992-93, συμπληρώνοντας 126 συμμετοχές και 6 τέρματα. Αποκτήθηκε στη συνέχεια από την ΑΕΚ, στην οποία αγωνίστηκε από το 1992-93 έως το 2003-04, συμμετέχοντας στην ομάδα του "Δικεφάλου" της δεκαετίας του 90', όπου συμπαίκτες του, μεταξύ άλλων, υπήρξαν την περίοδο εκείνη οι Στέλιος Μανωλάς, Τόνι Σαβέβσκι, Ηλίας Ατματσίδης και Βασίλης Τσιάρτας. Στις 27 Απριλίου 1994 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την Ελλάδα, στον εντός έδρας φιλικό αγώνα προετοιμασίας για το Μουντιάλ 1994 εναντίον της Σαουδικής Αραβίας (5-1). Παρά το γεγονός ότι ο τότε τεχνικός της Ελλάδας, ο Αλκέτας Παναγούλιας τον είχε καλέσει στους φιλικούς αγώνες προετοιμασίας, δεν τον επέλεξε τελικά στην αποστολή που ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Με τη φανέλα της Ελλάδας πραγματοποίησε συνολικά 37 συμμετοχές (έως το 2002). Το 1995 είχε φορέσει τη φανέλα της Μικτής Κόσμου μετά από πρόσκληση του Γιόχαν Κρόιφ σε έναν αγώνα που έγινε στο Καμπ Νου για φιλανθρωπικούς σκοπούς. ΑΕΚ Πρωταθλήματα: 1 (1993-94) Κύπελλα Ελλάδας: 4 (1995-96, 1996-97, 1999-2000, 2001-02) Σούπερ Καπ: 1 (1996) Καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής ελληνικού πρωταθλήματος: 1994-95 Ξεκίνησε το 2006 ως προπονητής της ομάδας Νέων του Λεβαδειακού και συνέχισε την περίοδο 2009-10 στον Φωκικό, στη συνέχεια στην Καλλονή Λέσβου, για να επιστρέψει τον Φεβρουάριο του 2011 και πάλι στην ομάδα της Άμφισσας. Τον Φεβρουάριο του 2013 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Χαλκίδας.Εννέα χρόνια μετά την αποχώρησή του από την ΑΕΚ ως ποδοσφαιριστής, τον Σεπτέμβριο του 2013 επέστρεψε σε ρόλο σκάουτερ, με αρμοδιότητα να παρακολουθεί τους αγώνες των προσεχών αντιπάλων των "κιτρινόμαυρων". Ανδρέας Μπόμης, "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Αθήνα, 2010) Η καριέρα του Μιχάλη Κασάπη στο National Football Teams Το προφίλ του Μιχάλη Κασάπη στο transfermarkt Ο Μιχάλης Κασάπης στο soccerway
Πέτας Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Πέτας. Ο Πέτας, γνωστότερο ως Πέτα, είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Πέτα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πέτα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πέτα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/12/2017.
Τζουλιάνο δούκας του Νεμούρ

O Τζουλιάνο, ιταλ. Giuliano, (12 Μαρτίου 1479 - 17 Μαρτίου 1516) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν κυβερνήτης της Φλωρεντίας (1513-1516) και δούκας του Νεμούρ (1515-1516).

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο τριτότοκος γιος του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς κυβερνήτη της Φλωρεντίας και της Κλαρίτσε Ορσίνι. Τον αποκαλούσαν και Τζουλιάνο του Λαυρέντιου (Giuliano di Lorenzo). Μεγαλύτεροί του αδελφοί ήταν ο Πέτρος Β΄ και ο πάπας Λέων Ι΄. Όταν απεβίωσε το 1492 ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ο Πέτρος Β΄, αλλά μετά την άτυχη διαχείριση της διέλευσης του στρατού του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας από την Τοσκάνη, οι Φλωρεντιανοί έδιωξαν τον Πέτρο Β΄, δύο έτη μόνο μετά που ανέλαβε. Μαζί του ο Τζουλιάνο κατέφυγε στη Βενετία. Την έξωση υποστήριξαν οι Γάλλοι. Αργότερα όμως, ο πάπας, η Ισπανία και η Αυστρία δημιούργησαν τον Ιερό Σύνδεσμο, που έδιωξε τους Γάλλους από την Ιταλία και το 1512 επανήλθε ως κυβερνήτης στη Φλωρεντία ο Τζουλιάνο· ο αδελφός του είχε αποβιώσει 9 έτη πριν. Το 1515 νυμφεύτηκε τη Φιλιμπέρτα, κόρη του δούκα της Σαβοΐας στην Αυλή της Γαλλίας. Με την ευκαιρία αυτή -και την παρέμβαση του αδελφού του πάπα Λέοντα Ι΄- ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας τον έκανε δούκα του Νεμούρ. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στο ταφικό παρεκκλήσιο των Μεδίκων στον ναό του Σαν Λορέντσο. Το ταφικό μνημείο το δημιούργησε ο Μιχαήλ Άγγελος και έχει επάνω το άγαλμα του Τζουλιάνο και κάτω τις μορφές της Νύχτας και της Ημέρας. Δεν πρέπει να συγχέεται ο τάφος του με αυτόν του θείου του Τζουλιάνο Α΄, που βρίσκεται στο ίδιο παρεκκλήσιο. Τον διαδέχθηκε ο γιος τού Πέτρου Β΄, ο Λαυρέντιος Β΄, ως κυβερνήτης της Φλωρεντίας.Ο Ραφαήλ, ζωγράφος που προτιμούσε ο Λέων Ι΄, του έκανε την προσωπογραφία στη Ρώμη. Το 1515 νυμφεύτηκε τη Φιλιμπέρτα της Σαβοΐας, κόρη του Φιλίππου Β΄ δούκα της Σαβοΐας, αλλά δεν είχε τέκνα. Από μια εκτός γάμου σχέση του με την Πατσίφικα Μπραντάνο, γιος του ήταν ο: (νόθος) Ιππόλυτος 1411-1535, καρδινάλιος. Gilbert, Felix (1949). «Bernardo Rucellai and the Orti Oricellari: A Study on the Origin of Modern Political Thought». Journal of the Warburg and Courtauld Institutes (Warburg Institute) 12: 101–131. doi:10.2307/750259. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς

Ο Φύλακας κι ο Βασιλιάς είναι το όγδοο άλμπουμ του Σωκράτη Μάλαμα. Tο άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια σε μουσική δική του, και στίχους δίκους του και των Άλκη Αλκαίου, Οδυσσέα Ιωάννου, Φωτεινής Λαμπρίδη, Θανάση Παπακωνσταντίνου, ενώ συμμετέχουν ως τραγουδιστές ο Μανώλης Λιδάκης και η Μελίνα Κανά. Είναι ο πρώτος του δίσκος που εμπιστεύεται σε άλλον την ενορχήστρωση, τον στενό συνεργάτη του Άκη Κατσουπάκη, ο οποίος προερχόμενος από άλλο χώρο, έδωσε διαφορετικό ύφος στα τραγούδια του, ανοίγοντας την πόρτα σε ευρύτερο κοινό. Όπως όλοι οι δίσκοι του Σωκράτη Μάλαμα, έτσι κι αυτός άργησε να γίνει ευρέως γνωστός. Χαρακτηριστικό είναι, ότι το γνωστότερο τραγούδι του δίσκου, η Πριγκηπέσα, ανέβηκε στο #1 του iTunes Greece 10 χρόνια μετά.

 Ο φύλακας κι ο βασιλιάς (Σωκράτη Μάλαμα) Τίποτα δε χάθηκε (Σωκράτη Μάλαμα) Φύλλα αλκαλικά (Σωκράτη Μάλαμα / Άλκη Αλκαίου) Τραγούδι: Μανώλης Λιδάκης Το μετάξι (Σωκράτη Μάλαμα / Άλκη Αλκαίου) Όλα ζουν αν τα θυμάσαι (Σωκράτη Μάλαμα / Άλκη Αλκαίου) Τραγούδι: Μελίνα Κανά Ανήσυχες μέρες (Σωκράτη Μάλαμα) Τραγούδι: Σωκράτης Μάλαμας, Μελίνα Κανά Του χρόνου τα σκυλιά (Σωκράτη Μάλαμα / Οδυσσέα Ιωάννου) Πουλί σε δέντρο αρχοντικό (Σωκράτη Μάλαμα / Άλκη Αλκαίου) Τραγούδι: Μανώλης Λιδάκης Άνοιγμα στα πέρατα (Σωκράτη Μάλαμα / Φωτεινής Λαμπρίδη) Το λιμάνι (Σωκράτη Μάλαμα) Έπιασε βροχή (Σωκράτη Μάλαμα) Τραγούδι : Μελίνα Κανά, Σωκράτης Μάλαμας Πριγκηπέσα (Σωκράτη Μάλαμα) Χαμένο ρούχο (Σωκράτη Μάλαμα / Θανάση Παπακωνσταντίνου) Ενορχήστρωση : Άκης Κατσουπάκης Παραγωγή : Εταιρία Γενικών Εκδόσεων ΑΕ Υπεύθηνη Παραγωγής : Ντόρα Ρίζου Επιμέλεια Παραγωγής : Άκης Κατσουπάκης, Σωκράτης Μάλαμας Ηχογράφηση, μίξη : Σωτήρης Παπαδόπουλος, studio Στέντωρ. Χάραξη (Mastering) : Θοδωρής Χρυσανθόπουλος, Fabel Sound Εξώφυλλο, ζωγραφιές ενθέτου : Σωκράτης Μάλαμας Artwork : Ελπίδα Χατζηκωνσταντή - Πολύτροπον. Lyra CD 4970 Μήτσος Αναγνωστόπουλος: κιθάρα, τζουρά, μπαγλαμά, λαούτοΚυριάκος Γκουβέντας: βιολί, βιόλαΝίκος Δελαπόρτας: ακουστική, ηλεκτρική κιθάραΚώστας Θέος: τσέλοΜιχάλης Καπηλίδης: τύμπαναΝίκος Καπηλίδης: τύμπαναΒαγγέλης Καρίπης: κρουστάΆκης Κατσουπάκης: πιάνο, keyboardsΘύμιος Παπαδόπουλος: κλαρίνο, σοπράνο σαξόφωνο, φλάουτο, μπάσο κλαρινέτοΓιάννης Παπατριανταφύλλου: ακουστικό, ηλεκτρικό μπάσοΝίκος Σιδηροκαστρίτης: τύμπαναΚώστας Τσούγκρας: ακορντεόνΝίκος Χασάπης: τύμπαναΣπύρος Χατζηκωνσταντίνου: ηλεκτρική κιθάραΕνορχήστρωση : Άκης Κατσουπάκης discogs Κριτική του δίσκου στο in.gr
Ζαν-Ζοζέφ ντε Μοντονβίλ

Ο Ζαν-Ζοζέφ Κασανεά ντε Μοντονβίλ (Jean-Joseph Cassanéa de Mondonville, βαπτ. 25 Δεκεμβρίου 1711 – 8 Οκτωβρίου 1772) ήταν Γάλλος βιολιστής και συνθέτης της εποχής του ύστερου μπαρόκ. Αν και στις μέρες του έγινε ευρέως γνωστός -κυρίως για τα μείζονα μοτέτα του- η μουσική του ξεχάστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, οπότε και επανανακαλύφθηκε.

 Γόνος μια αριστοκρατικής οικογένειας σε παρακμή, ο Μοντοβίλ γεννήθηκε στη Ναρμπόν στη νότια Γαλλία. Το 1723 στο Παρίσι, ως προστατευόμενος της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, είχε την ευκαιρία να αναλάβει αρκετά μουσικά πόστα, συμπεριλαμβανομένου κι αυτό του βιολιστή στην ορχήστρα Concert Spirituel. Μια δεκαετία αργότερα εκδίδει το πρώτο του έργο, μια σειρά από σονάτες για βιολί, ενώ διορίζεται βιολιστής στην ορχήστρα του βασιλικού παρεκκλησίου των Βερσαλλιών. Το 1747 παντρεύεται την Anne-Jeanne Boucon, γνωστή τσεμπαλίστα της εποχής, στην οποία ο συνθέτης Ζαν-Φιλίπ Ραμώ αφιέρωσε κάποια κομμάτια του. Μέχρι το 1755 έχει συνθέσει δεκαεπτά μείζoνα μοτέτα, από τα οποία σώζονται μόνο εννέα· την εποχή του παίζονται τακτά και τυχγάνουν μεγάλης εκτίμησης. Τον ίδιο χρόνο διαδέχεται τον Πανκράς Ρουαγιέ ως μαέστρος του Concert Spirituel, ενώ στη Διαμάχη των Μπουφώνων παίρνει το μέρος της γαλλικής πλευράς. Ανάμεσα στο έργο του ξεχωρίζουν επίσης οι εννέα σωζόμενες όπερές του, που ως επί το πλείστο πραγματεύονται υποθέσεις αρχαίων ελληνικών μύθων. Μία εξ αυτών, η Daphnis et Alcimadure είναι γραμμένη σε δικό του λιμπρέτο και μάλιστα στην Οξιτανική γλώσσα του Λανγκντόκ. Λίγες από τις όπερές του σημειώνουν επιτυχία, αφού επισκιάζονται απ' αυτές του σύγχρονού του Ραμώ, καθώς και του πατέρα της γαλλικής όπερας, Ζαν Μπατίστ Λυλί. Ο Μοντονβίλ πεθαίνει στην πόλη Μπελβίλ κοντά στο Παρίσι, στην ηλικία των 60 ετών. Sonates pour violon op.1 (1733) Sonates en trio op.2 Pièces de clavecin en sonates op.3 (1734) Ο πρόλογος στο op.4 περιέχει το πρώτο ίσως κείμενο, όσον αφορά στη χρήση αρμονικών, "Les sons harmoniques" (1738) Pièces de clavecin avec voix ou violon op.5 (1748) Isbé (1742) Bacchus et Erigone (1747) Le carnaval du Parnasse (1749) Vénus et Adonis (1752) Titon et l'Aurore (1753) Daphnis et Alcimadure (1754) Les fêtes de Paphos (1758) Thésée (1765) Les projets de l'Amour (1771) Dominus regnavit decorum (Ψαλμός 92) (1734) Jubilate Deo (Ψαλμός 99) (1734) Magnus Dominus (Ψαλμός 47) (1734) Cantate domino (Ψαλμός 149) (1743) Venite exultemus Domino (Ψαλμός 94) (1743) Nisi Dominus aedficavit (Ψαλμός 126) (1743) De profundis (Ψαλμός 129) (1748) Coeli enarrant gloria (Ψαλμός 18) (1750) In exitu Israel (Ψαλμός 113) (1753) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jean-Joseph de Mondonville στο Wikimedia Commons
Θανάσης Μπουραντάς

Ο Αθανάσιος Γ. Μπουραντάς (1945-) είναι Έλληνας πολιτικός της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση από τις αρχές της δεκαετίας του '70 ως τα μέσα της δεκαετίας του '90, διατελώντας ανάμεσα στα άλλα στο τιμόνι του Εργατικού Κέντρου του νομού Εύβοιας. Εξελέγη και υπηρέτησε ως ο πρώτος αιρετός νομάρχης και στη συνέχεια ως Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας και δήμαρχος Κύμης-Αλιβερίου. Είναι έγγαμος, με 3 παιδιά.

 Γεννήθηκε στο χωριό Ζάρακες Καρυστίας, το 1945, γιος του Γεωργίου και της Βασιλικής. Εργάστηκε στη ΔΕΗ, όπου ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δραστηριότητα. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του και υπήρξε επί δεκαετία και πλέον μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του κινήματος, ως το 1989. Κατά καιρούς δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά στην ΠΑΣΚΕ και στο ΠΑΣΟΚ (στην αρμόδια συνδικαλιστική επιτροπή). Μεταξύ άλλων ήταν πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Εύβοιας για περισσότερο από 10 χρόνια, πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στα εργοστάσια παραγωγής ρεύματος της ΔΕΗ επί διετία και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ. Η κοινοβουλευτική του δράση ξεκίνησε το 1990, οπότε ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Εξελέγη πρώτος αναπληρωματικός με το ίδιο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Εύβοιας στις επόμενες εκλογές, το 1993. Ο Αθανάσιος Μπουραντάς έγινε ο πρώτος εκλεγμένος νομάρχης στην Εύβοια, μετά τη νίκη του στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1994. Ειδικότερα, ως υποψήφιος που υποστηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τον Συνασπισμό, έλαβε ποσοστό 52,8% στον δεύτερο γύρο, έναντι 47,2% για τον υποστηριζόμενο από τη Νέα Δημοκρατία Νίκο Παπανδρέου. Τα επόμενα χρόνια, επανεξελέγη νομάρχης, υπηρετώντας ως την κατάργηση του θεσμού στις 31 Δεκεμβρίου 2010 με διακοπή την περίοδο 1999-2002, οπότε ήταν επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο Νομαρχιακό Συμβούλιο. Στις νομαρχικές εκλογές του 1998 με τον συνδυασμό Εύβοια-Ανάπτυξη-Συμμετοχή συγκέντρωσε 42,4% και ήρθε 2ος στον δεύτερο γύρο, με πρώτο τον εκλεγέντα νομάρχη Νίκο Παπανδρέου, με ποσοστό 57,6% από το Ανεξάρτητο Πανευβοϊκό Μέτωπο. Κέρδισε με ποσοστό 55,3% (έναντι 44,6 για τον Νίκο Παπανδρέου) στον δεύτερο γύρο τις του 2002 και του 2006 από τον πρώτο γύρο, λαμβάνοντας ποσοστό 42,73% των ψήφων έναντι 33,3 για τον Παναγιώτη Σίμωση. Τον Σεπτέμβριο του 2010 γνωστοποίησε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του Αντιπεριφερειάρχη Εύβοιας, στο πλευρό του υποψήφιου Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας, Κλέαρχου Περγαντά. Έπειτα από τη νίκη του Κλέαρχου Περγαντά στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και την εκλογή του ως Περιφερειάρχη, ο Μπουραντάς εξελέγη Αντιπεριφερειάρχης Εύβοιας, θέση στην οποία υπηρέτησε ως το 2014. Εξελέγη Δήμαρχος Κύμης-Αλιβερίου , μετά την επικράτησή του στις δημοτικές εκλογές του 2014 με τον συνδυασμό Συμπολιτεία. Στον δεύτερο γύρο έλαβε ποσοστό 51,8% με δεύτερο τον δήμαρχο της περιόδου 2011-14, Δημήτριο Θωμά με 48,1%. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα δημάρχου τον Σεπτέμβριο του 2014. Κέρδισε επανεκλογή στις εκλογές του 2019 επικρατώντας στον δεύτερο γύρο με ποσοστό 50,91% έναντι 49,09% για τον Δημήτρη Θωμά.
Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου

Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου (πρωτότυπος τίτλος: The Last Airbender) είναι αμερικάνικη ταινία επιστημονικής φαντασίας, βασισμένη στον πρώτο κύκλο της σειράς κινουμένων σχεδίων Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου. Αποτελεί το πρώτο μέρος της ομώνυμης τριλογίας.

 Η ιστορία αρχίζει με τη Κατάρα και τον αδερφό της, Σόκκα, να ανακαλύπτουν ένα παγετώνα, όπου για 100 χρόνια βρίσκεται ο Άανγκ και ο Άππα, ο ιπτάμενος βίσονας του. Αυτό τραβάει την προσοχή του Ζούκο, εξορισμένου πρίγκιπα της Φυλής της Φωτιάς (η φυλή, η οποία άρχισε τον πόλεμο 100 χρόνια πριν την αρχή της ιστορίας), ο οποίος πρέπει να πιάσει τον Αβατάρ (Άανγκ). Τον βοηθά ο Άιρο. Ο Άανγκ παραδίνεται, αλλά αργότερα ξεφεύγει από το καράβι. Μαζί με το Σόκκα και τη Κατάρα, καθώς και τους Άππα και Μόμο (λεμούριος του Άανγκ) ξεσηκώνουν το Βασίλειο της Γης. Φτάνουν στο Βόρειο Ναό του Αέρα, όπου οι μάγοι φωτιάς πιάνουν τον Άανγκ και τον παραδίδουν στο ναύαρχο Ντζάο, ο οποίος και αυτός θέλει να πιάσει τον Άανγκ. Ο Ζούκο μεταφιεσμένος σε Μπλέ Μάσκα, απελευθερώνει τον Άανγκ. Ο Ντζάο προσπαθεί να σκοτώσει το Ζούκο, αλλά αυτός μένει ζωντανός. Χάρη στη βοήθεια του θείου του, Άιρο, ο οποίος δέχεται την πρόταση του Ντζάο για να τον βοηθήσει να καταβάλει τη Βόρεια Φυλή του Νερού (στο Βόρειο Πόλο), καταφέρνει να φτάσει στο Βόρειο Πόλο και να πιάσει τον Αβατάρ, όταν αυτός αυτοσυγκεντρώνεται. Αρχίζει η πολιορκία της Βόρειας Φυλής του Νερού. Ο Ντζάο θέλει να σκοτώσει το πνεύμα του Φεγγαριού, για να κάνει αδύνατους τους μάγους νερού. Ο Άανγκ ξυπνά, και αντιμετωπίζει το Ζούκο. Την κρίσιμη στιγμή, η Κατάρα γεμίζει με νερό το Ζούκο και το κάνει πάγο. Ο Ντζάο πεθαίνει, αλλά σκοτώνει και το πνεύμα του Φεγγαριού. Η πριγκίπισσα Γιούι, η οποία στη παιδική ηλικία κατάφερε να μείνει στη ζωή χάρη στο πνεύμα, μπαίνει στην Όαση των Πνευμάτων και γυρίζει τη ζωή της στο πνεύμα του Φεγγαριού. Η ιστορία τελείωνει με τον Οζάι, Λόρδο της Φωτιάς, να διατάζει την κόρη του, Αζούλα, να εμποδίσει τον Αβατάρ να μάθει τη μαγεία της γης και της φωτιάς πριν τον ερχομό του κομήτη του Σόζιν (πέφτει σε 3 χρόνια, σύμφωνα με την ιστορία). Η ταινία Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου θα αποτελούσε το πρώτο μέρος της ομώνυμης τριλογίας. Λόγω των αρνητικών κριτικών της ταινίας, δεν θα βγει κάποιο sequel. Η ταινία γνώρισε αρνητικές κριτικές. Μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 2011, στην 31η Απονομή των Χρυσών Βατόμουρών, ήταν υποψήφια σε 9 κατηγορίες. Τελικά κατέκτησε την πρώτη θέση σε 5 από αυτές: της χειρότερης ταινίας, του χειρότερου σεναρίου, της χειρότερης σκηνοθεσίας, του χειρότερου δεύτερου ανδρικού ρόλου για τον Τζάκσον Ράθμποουν και της χειρότερης χρήσης τρισδιάστατων εφέ.. Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) The Last Airbender στην IMDb
Τρωίλος ο Ηλείος

Ο Τρωίλος ο Ηλείος (γιος του Αλκίνοου, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στα ιππικά αγωνίσματα της συνωρίδος και του τέθριππου πώλων κατά τους 102ους (372 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο Τρώιλος κέρδισε ενώ παράλληλα υπηρετούσε και ως ελλανοδίκης (κριτής), κάτι που μετέπειτα έκανε τους Ηλείους να αποκλείσουν τους εν ενεργεία ελλανοδίκες από το να λαμβάνουν μέρος στους αγώνες. Επίσης αναφέρεται πως στην Ολυμπία υπήρχε λίθινο άγαλμα του Τρωίλου το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο Λύσσιπος, και βρισκόταν δίπλα σε αυτό της Κυνίσκας.

 [6-1.4] ...... πλησίον δὲ τοῦ Κλεογένους Δεινόλοχός τε κεῖται Πύῤῥου [τε] καὶ Τρωίλος Ἀλκίνου. τούτοις γένος μὲν καὶ αὐτοῖς ἐστιν ἐξ Ἤλιδος, γεγόνασι δέ σφισιν οὐ κατὰ ταὐτὰ αἱ νῖκαι: ἀλλὰ τῷ μὲν ἑλλανοδικεῖν τε ὁμοῦ καὶ ἵππων ὑπῆρξεν ἀνελέσθαι νίκας τῷ Τρωίλῳ [δὲ] τελείᾳ τε συνωρίδι καὶ πώλων ἅρματι --Ὀλυμπιάδι δὲ ἐκράτει δευτέρᾳ πρὸς ταῖς ἑκατόν, [1.5] ἀπὸ τούτου δὲ καὶ νόμος ἐγένετο Ἠλείοις μηδὲ ἵππους τοῦ λοιποῦ τῶν ἑλλανοδικούντων καθιέναι μηδένα--, τούτου μὲν δὴ τὸν ἀνδριάντα ἐποίησε Λύσιππος: ....... - Παυσανίου Ἑλλάδος Περιήγησις 6. Ἠλιακῶν Β' [6-1.4] ..... Κοντά στον Κλεογένη, βρίσκονται ο Δεινόλοχος, γιος του Πύρρου, και ο Τρωίλος, γιος του Αλκίνου . 'Ήταν κι αυτοί από την 'Ηλιδα, αλλά δεν είχαν νικήσει στα ίδια αγωνίσματα. Ο Τρωίλος ήταν ελλανοδίκης και συγχρόνως νίκησε στη συνωρίδα με αναπτυγμένα άλογα και στην αρματοδρομία με πουλάρια. 5. Αναδείχτηκε νικητής στην εκατοστή δεύτερη ολυμπιάδα. Μετά απ' αυτή οι Ηλείοι θέσπισαν νόμο που απέκλειε τους ελλανοδίκες από τους ιππικούς αγώνες. Ο ανδριάντας τον Τρωίλου ήταν έργο του Λυσίππου. ......... Η ΑΡΧΑΙΑ ΗΛΙΔΑ, Η ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ και ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Ιωάννης Τομαράς

Ο Ιωάννης Τομαράς ήταν πολιτικός του αγώνα του 1821. Η καταγωγή του ήταν από την τότε επαρχία Αρκαδίας (Τριφυλλίας). Χρημάτισε πάντοτε πληρεξούσιος και βουλευτής. Φυλακίστηκε κι' αυτός μαζί με άλλους στην Τριπολιτσά.

 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Βόννη του Μπερί

Η Βόννη του Μπερί, (Γαλλική γλώσσα : Bonne, 1362/1365 - 30 Δεκεμβρίου 1435) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του δούκα του Μπερρύ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Σαβοΐας και μετά κόμισσα του Αρμανιάκ. Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη, δούκα του Μπερρύ και της Ιωάννας, κόρης του Ιωάννη Α΄, κόμη του Αρμανιάκ, δισέγγονη του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη του Αγαθού.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (18 Ιανουαρίου 1377) με τον Αμεδαίο Ζ΄, κόμη της Σαβοΐας αλλά έφτασε στην Σαβοΐα το 1381, είχαν τέκνα: Αμεδαίος Η΄ 1383-1439, κόμης, μετά δούκας της Σαβοΐας, παντρεύτηκε την Μαρία της Βουργουνδίας (1386-1422). Επίσης αντίπαπας ως Φήλιξ Ε΄. Μπόννη 1388-1431, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο του Οίκου της Σαβοΐας κύριο του Πεδεμοντίου, διεκδικητή του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ιωάννα 1392-1460, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Ιάκωβο Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου.Το 1391 απεβίωσε ο Αμεδαίος Ζ΄ και η Μπόννη έκανε δεύτερο γάμο (2 Δεκεμβρίου 1393) με τον Βερνάρδο Ζ΄, κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα: Μπόννη του Αρμανιάκ 1399-1430/35, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Βαλουά δούκα της Ορελάνης. Ιωάννης Δ΄ του Αρμανιάκ 1396-1450, κόμης του Αρμανιάκ. Μαρία του Αρμανιάκ 1397, πέθανε σε βρεφική ηλικία. Βερνάρδος του Αρμανιάκ, κόμης του Παρντιάκ απεβ. 1462, κυβερνήτης του Λιμουζέν. Άννα του Αρμανιάκ 1402-1473, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ κύριο του Αλμπρέ, διοικητή και στρατιωτικό. Ιωάννα του Αρμανιάκ 1403, πέθανε σε βρεφική ηλικία. Βεατρίκη του Αρμανιάκ 1406, πέθανε σε βρεφική ηλικία. Samaran, Charles (1905). "De quelques manuscrits ayant appartenu a Jean d'Armagnac". Bibliotheque de l'Ecole des Chartes Annee. Volume 66 Number 1. Schnerb, Bertrand (2005). "Un Seigneur Auvergnat a la Cour de Bourgogne: Renaud II, Vicomte de Murat (1405-1420)". Annuaire-Bulletin de la Societe de l'Histoire de France Nuaire-Bulletin de la Societe de l'Histoire de France. Vaughan, Richard (2002). Philip the Bold: The Formation of the Burgundian State. Boydell Press.
Ρούβλι Υπερδνειστερίας

Το ρούβλι είναι το νόμισμα της Υπερδνειστερίας και διαιρείται σε 100 καπίκια. Καθώς η Υπερδνειστερία είναι κράτος με περιορισμένη αναγνώριση και θεωρείται διεθνώς μέρος της Μολδαβίας, το νόμισμα της δεν έχει κωδικό ISO 4217. Ωστόσο κάποιες υπερδνειστεριακές οργανώσεις, όπως η Agroprombank και η Gazprombank χρησιμοποιούσαν τον κωδικό PRB, ένα κωδικό που έχει διατηρηθεί για το Πουέρτο Ρίκο (κωδικός χώρας στο ISO 3166-1: PR). Η Τράπεζα της Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας χρησιμοποιεί μερικές φορές τον κωδικό RUP.

 Μετά την ίδρυση της το 1990 η Υπερδνειστερία συνέχιζε να χρησιμοποιεί σοβιετικά νομίσματα. Όταν οι πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες άρχισαν να εκδίδουν τα δικά τους νομίσματα, η Υπερδνειστερία πλημμυρίστηκε με Σοβιετικά ρούβλια. Σε μια προσπάθεια να προστατεύσει το χρηματοπιστωτικό της σύστημα, τον Ιούλιο του 1993 η κυβέρνηση της Υπερδνειστερίας αγόρασε μεταχειρισμένα Σοβιετικά και Ρωσικά χαρτονομίσματα που ανέγραφαν τις ημερομηνίες 1961 έως 1992, τα οποία και τροποποίησε προσθέτοντας την εικόνα του Αλεξάντερ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ, ιδρυτή της Τιράσπολ και την αντίστοιχη αξία του νομίσματος. Αυτά τα χαρτονομίσματα αντικατέστησαν σε αναλογία 1 προς 1 τα πρώην σοβιετικά και ρωσικά χαρτονομίσματα. Πιστεύεται ότι τα περισσότερα ακυκλοφόρητα χαρτονομίσματα αυτού του είδους δημιουργήθηκαν μετά το 1994 για συλλέκτες. Τα πρώτα προσωρινά νομίσματα αντικαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1994 από το ρούβλι της Υπερδνειστερίας, που ισούται με 1000 παλιά ρούβλια. Αυτό το νόμισμα αποτελούνταν αποκλειστικά από τραπεζογραμμάτια και υπέφερε από υπερπληθωρισμό, οδηγώντας στην έκδοση χαρτονομισμάτων με υψηλότερες ονομαστικές αξίες. Αν και η ημερομηνία που αναγράφεται στα νομίσματα ήταν του 1994, κάποια χαρτονομίσματα (50 με 5000 ρούβλια) είχαν ημερομηνία το 1993. Εκδόθηκαν χαρτονομίσματα που έφτασαν μέχρι και τα 500.000 ρούβλια, λόγω του πληθωρισμού όπως αναφέρεται και παραπάνω. Το 2000, εισήχθη νέο ρούβλι σε αναλογία 1 νέο ρούβλι = 1.000.000 παλιά ρούβλια. Αυτό το νέο νόμισμα θα αποτελείται από κέρματα και τραπεζογραμμάτια. Τα κέρματα τυπώνονται στην Υπερδνειστερία, αν και υπήρξε παραγωγή στην Πολωνία για κάποιο διάστημα. Τελικά από το 2005 τυπώνονται εγχωρίως, λόγω των μολδαβικών αντιδράσεων.
Λετονικές βουλευτικές εκλογές 2014

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λετονία στις 4 Οκτωβρίου 2014. Οι προηγούμενες εκλογές έγιναν το 2011, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας, η κοινοβουλευτική περίοδος μειώνεται σε μόλις τρία χρόνια μετά από πρόωρες εκλογές (οι εκλογές του 2011 διεξήχθησαν ένα χρόνο μετά τις προηγούμενες).

 Στις 27 Δεκεμβρίου 2013, το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα ανακοίνωσε εκλογική συνεργασία με τον κυβερνητικό του εταίρο, το κόμμα «Ενότητα», με τα πιο προβεβλημένα στελέχη του Μεταρρυθμιστικού Κόμματος να κατεβαίνουν με το κόμμα «Ενότητα». Στις 16 Ιουλίου 2014 το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Λετονική Ένωση Περιφερειών. Το κύριο κόμμα της συμμαχίας του Κέντρου, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα «Αρμονία» κατέβηκε στις εκλογές με ξεχωριστή λίστα, ενώ το άλλο μέλος της συμμαχίας, το Λετονικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ανακοίνωσε στις 20 Ιουλίου 2014 ότι δεν θα πάρει μέρος στις εκλογές.
Ρίσι

Το Ρίσι (πολωνικά και σλοβακικά: Rysy, γερμανικά: Meeraugspitze‎, ουγγρικά: Tengerszem-csúcs‎) είναι βουνό στην κορυφή των Υψηλών Τάτρα, ανατολικό τμήμα των Τάτρα, που βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Σλοβακίας. Το Ρίσι έχει τρεις κορυφές: η μεσαία στα 2.501 μ., η βορειοδυτική στα 2.500 μ. και η νοτιοανατολική στα 2.473 μ. Η βορειοδυτική κορυφή είναι το υψηλότερο σημείο της Πολωνίας. Οι άλλες δύο κορυφές βρίσκονται στη σλοβακική πλευρά των συνόρων.

 Η πρώτη γνωστή ανάβαση έγινε το 1840, από τον Έντε Μπλάσι και τον οδηγό του, Γιαν Ρούμαν-Ντριέτσνι. Η πρώτη χειμερινή ανάβαση ολοκληρώθηκε το 1884, από τους Τέοντορ Βουντ και Τζέικομπ Χάρβεϊ. Το Ρίσι είναι η ψηλότερη κορυφή στα Όρη Τάτρα, η οποία είναι προσβάσιμη με τα πόδια χωρίς οδηγό βουνού. Μπορεί κάποιος να φτάσει στην κορυφή από τη σλοβακική πλευρά, ξεκινώντας από τη λίμνη Στρμπσκε και περνώντας το Chata pod Rysmi, ένα ορεινό σαλέ σε υψόμετρο 2.250 μ. Από την 1η Νοεμβρίου έως τις 15 Ιουνίου, το μονοπάτι και το σαλέ στη σλοβακική πλευρά είναι κλειστά. Μπορεί επίσης κάποιος να ανέβει το βουνό από την πολωνική πλευρά προερχόμενος από τη λίμνη Μόρσκιε Όκο, η οποία είναι μια πιο εντυπωσιακή διαδρομή, αλλά ταυτόχρονα φέρνει περισσότερες δυσκολίες και έκθεση στις καιρικές συνθήκες. Το μονοπάτι οδηγεί από τη Μόρσκιε Όκο στη Μαύρη Λίμνη, και από εκεί πρώτα κατά μήκος της βόρειας πλαγιάς και μετά στη δυτική πλευρά. Λόγω της θέσης του, το μονοπάτι ενδέχεται να έχει χιονοκάλυψη μέχρι το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου και τότε μπορεί να χρειαστεί χειμερινός εξοπλισμός για την ανάβαση. Η χειμερινή ανάβαση από την πολωνική πλευρά είναι μια σοβαρή ανάβαση που απαιτεί τον κατάλληλο εξοπλισμό (κραμπόν, τσεκούρι πάγου) και δεξιότητες, συχνά με μεγάλη απειλή χιονοστιβάδας. Υπήρξαν σοβαρά γεγονότα χιονοστιβάδων, συμπεριλαμβανομένων και θανατηφόρων. Η μέση κλίση της πλαγιάς πάνω από τη Μαύρη Λίμνη είναι περίπου 30 μοίρες. Από την προσχώρηση της Πολωνίας και της Σλοβακίας στη Συμφωνία Σένγκεν το 2007, τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών μπορεί να διασχιστούν εύκολα σε αυτό το σημείο όπως σε οποιοδήποτε άλλο. Όρλα Περτς Γκιέβοντ Τουρισμός στην Πολωνία Τουρισμός στη Σλοβακία Γεωγραφία της Πολωνίας Γεωγραφία της Σλοβακίας Εθελοντική Υπηρεσία Διάσωσης των Τάτρα Υπηρεσία Ορεινής Διάσωσης (Σλοβακία) TOPR - Πολωνική υπηρεσία διάσωσης στα Όρη Τάτρα Πρόσθετες φωτογραφίες Ρίσι στο Peakbagger.com Σαλέ κάτω από την κορυφή Ρίσι Πρόσθετες πληροφορίες συμπεριλαμβανομένων ορισμένων φωτογραφιών
Τομ Ρόμπινς

Ο Τόμας Γιουτζίν Ρόμπινς (Thomas Eugene Robbins) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου του 1932 στο Μπλόουινγκ Ροκ (Blowing Rock) της Βόρειας Καρολίνα. Τα μυθιστορήματά του αποτελούνται από πολύπλοκες, συχνά φανταστικές, ιστορίες με σατιρικό υπόβαθρο και πολλές, παράξενες, και καλά τεκμηριωμένες λεπτομέρειες. Το βιβλίο του Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Γκας Βαν Σαντ το 1993, με πρωταγωνίστρια την Ούμα Θέρμαν.

 Το 1954 ο Ρόμπινς γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Washington and Lee του Λέξινγκτον, στη Βιρτζίνια, αλλά το εγκατέλειψε λόγω πειθαρχικών προβλημάτων. Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με σκοπό να γίνει ποιητής, αλλά αργότερα, υπό την απειλή επιστράτευσης, κατατάχτηκε στην αεροπορία. Υπηρέτησε για τρία χρόνια στην Κορέα. Εκεί διδάχτηκε μετεωρολογία και έκανε σε μεγάλη έκταση μαύρη αγορά με σαπούνια και οδοντόπαστες. Όπως έχει πει ο ίδιος, «βοήθησε τον Μάο να έχει την οδοντόπαστά του». Επέστρεψε ως πολίτης στο Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια το 1960. Εκεί εισήχθη στη σχολή Καλών Τεχνών του Richmond Professional Institute, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Virginia Commonwealth University. Εκεί διετέλεσε και αρχισυντάκτης της πανεπιστημιακής εφημερίδας και συντάκτης στην Richmond Times-Dispatch. Μετά την αποφοίτησή του, μετακόμισε στο Σιάτλ για μεταπτυχιακά στη σχολή Ανατολικών Σπουδών του πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Εκείνη την εποχή εργάστηκε στις εφημερίδες The Seattle Times και Seattle Post-Intelligencer. Το 1970 μετακόμισε στο Λα Κόννερ της πολιτείας Ουάσινγκτον, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Έχει κερδίσει το βραβείο Golden Umbrella στο Bumbershoot φεστιβάλ του Σιάτλ το 1997. Another Roadside Attraction (Αμάντα, το Κορίτσι της Γης) - 1970 Even Cowgirls Get the Blues (Ακόμα και οι Καουμπόισσες Μελαγχολούν) - 1976 Still Life with Woodpecker (Τρυποκάρυδος) - 1980 Jitterbug Perfume (Το Άρωμα του Ονείρου) - 1984 Skinny Legs and All (Ο Χορός των Εφτά Πέπλων) - 1990 Half Asleep in Frog Pajamas (Μισοκοιμισμένοι μες στις Βατραχοπιτζάμες μας) - 1994 Fierce Invalids Home from Hot Climates' (Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα) - 2000 Villa Incognito - 2003 Wild Ducks Flying Backward (Αγριόπαπιες πετούν ανάστροφα) - 2005, συλλογή από άρθρα, κριτικές, ποιήματα κλπ. B is for beer - 2009 Tibetan Peach Pie: A True Account of an Imaginative Live (Θιβετιανή Ροδακινόπιτα: Η Αληθινή Αφήγηση μιας Ευφάνταστης Ζωής) - 2014 AFTRLife fansite του Τομ Ρόμπινς Συνέντευξη του Ρόμπινς από το 1984 Από το Blowing Rock στο Windy Cliff: ένα σκανδαλιστικό χρονολόγιο Μίνι-βιογραφικό από το salon.com
Παλαιά Περιστέρα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Περιστέρα ΑχαΐαςΗ Παλαιά Περιστέρα είναι χωριό στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας, πλησίον της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Βρίσκεται ανάμεσα στα ποτάμια Πείρος και Παραπείρος, κοντά στο σημείο συμβολής τους, καθώς και 21 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Πάτρας. Εγγύς του σε πολύ μικρή απόσταση βρίσκεται το χωριό Άγιος Στέφανος (γνωστότερο ως Περιστέρα).

 Οι αρχικοί του κάτοικοι είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Το χωριό αναφέρεται στην απογραφή Corner του 1689 να έχει 86 κάτοικους ενώ αναφέρεται στην ενετική κατάσταση του 1697 ως «χωρίον Πατρών». Καταγράφεται και το 1700 στη βενετική απογραφή Grimani να έχει πληθυσμό 16 οικογένειες (64 κάτοικοι).Το 19ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κάτοικοι από τα Κλουκινοχώρια της Νωνάκριδας. Τη δεκαετία του 1950 κάτοικοι από την τότε Περιστέρα, όπως ονομαζόταν παλιότερα η Παλαιά Περιστέρα, δημιούργησαν έναν νέο οικισμό, το σημερινό χωριό του Αγίου Στεφάνου, και το αρχικό χωριό απέκτησε τον επιθετικό προσδιορισμό "παλιός" και ονομάστηκε πλέον Παλιά Περιστέρα σε αντιδιαστολή με τη «νέα» Περιστέρα.Διοικητικά, το αρχικό χωριό υπαγόταν από το 1835 έως το 1912 στον τότε Δήμο Φαρρών ενώ μέχρι το 1929 υπαγόταν στην κοινότητα Μιτοπόλεως ώσπου και αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα, τμήμα της οποίας αποτέλεσαν και τα Διδαχαίικα κατά το διάστημα 1946-1951.Στις 19/03/1961 το αρχικό χωριό, η Παλαιά Περιστέρα, και αφότου είχε δημιουργηθεί το νέο χωριό, αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε του στην κοινότητα Αγίου Στεφάνου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", η Παλαιά Περιστέρα προσαρτάται στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης». Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Στο χωριό υπάρχει ο ναός του Αγίου Αθανασίου, οποίος είναι κοιμητηριακός.Να μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων. Άγιος Στέφανος Διδαχαίικα Αχαΐας Φυλακές Αγίου Στεφάνου Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Περιστέρα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Στεφάνου Ωλενίας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παλαιάς Περιστέρας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/11/2017.
Ρόμπερτ Καρμόνα

Ο Ρόμπερτ Καρμόνα (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1962) είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως σέντερ μπακ. Θεωρείται ο γηραιότερος εν ενεργεία ποδοσφαιριστής παγκοσμίως. Εκτός από την Ουρουγουάη, έχει παίξει σε χαμηλότερες κατηγορίες του Καναδά, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ισπανίας και της Ιταλίας για 30 ομάδες συνολικά και 2.200 επίσημους αγώνες.

 Ο Καρμόνα ξεκίνησε την καριέρα του το 1976 ως μέσος και το 1980 υπέγραψε στη Λίβερπουλ Μοντεβιδέο, ενώ κατέχει το Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ποδοσφαιρική καριέρα, παίζοντας χωρίς διακοπή. Το 2009 επέστρεψε στην παλιά του ομάδα, Λα Λουζ της τέταρτης κατηγορίας, μετά από 24 ολόκληρες σεζόν (1985-2009) κάτι που επίσης αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ. Το 2015 αγωνίστηκε με την Παν ντε Αζούκαρ.Παρά το γεγονός ότι έχει υποβληθεί σε οκτώ επεμβάσεις λόγω τραυματισμών, πρόθεσή του είναι να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Το ρεκόρ πάντως του Καρμόνα δεν ξεπερνα αυτό του Πρόδρομου Μηνασίδη που αγωνίζεται στα 77 του με τον Άρη Μακροχωρίου δίχως όμως να εχει τιμηθεί από τη Γκίνες. Λίστα με τους ανδρικούς ποδοσφαιριστές με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις
1098 Χακόνε

Ο Χακόνε (Hakone) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,334. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη της Ιαπωνίας.

 Η μέση διάμετρος του Χακόνε εκτιμάται σε 24,72 χιλιόμετρα. Η μάζα του εκτιμάται σε 16 τρισεκατομμύρια τόνους.Ο φασματικός τύπος του είναι Xe, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2404. Ο Χακόνε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 8,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του Χακόνε εκτιμάται ότι είναι περίπου 100 ως 105 βαθμοί C υπό το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σινόφιλος

Σινόφιλος είναι ένα άτομο που δείχνει έντονο ενδιαφέρον για τον κινεζικό πολιτισμό, την κινεζική γλώσσα, την κινεζική ιστορία ή τον κινεζικό λαό . Χρησιμοποιείται επίσης συνήθως για να περιγράψει εκείνους που γνωρίζουν την κινεζική ιστορία και τον πολιτισμό (όπως μελετητές και φοιτητές), μη μητρικούς ομιλητές της κινεζικής γλώσσας, φιλοκινέζους πολιτικούς και άτομα που θεωρείται ότι έχουν έντονο ενδιαφέρον για οποιοδήποτε από τα παραπάνω. Όσοι έχουν επαγγελματική κατάρτιση και πρακτική στη μελέτη της Κίνας αναφέρονται ως Σινολόγοι .

 Η συνολική μελέτη του κινεζικού πολιτισμού αναφέρεται ως Σινολογία . Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει κινεζικά στυλ μόδας, όπως τα παραδοσιακά πολιτιστικά han κινέζικα ρούχα ( Hanfu ) και τα κινέζικα ρούχα που επηρεάζονται από τη Manchu ( qipao ). Ένας άλλος τομέας της κινεζικής κουλτούρας είναι η κουζίνα και το ποτό, όπως η κινεζική κουλτούρα κρασιού και το baijiu . Η ιατρική, η αρχιτεκτονική, οι χαρακτήρες, η γλώσσα (και ποικιλίες όπως η μανδαρίνικη και η καντονέζικη ), είναι επίσης τομείς ενδιαφέροντος για τους Σινοφίλους. Τείνουν επίσης να έλκονται προς την κινεζική αστρολογία και ωροσκόπια, καθώς και το Φενγκ Σούι και το Κουνγκ Φου . Η ιστορία της Κίνας και οι λαϊκές θρησκείες όπως ο Ταοϊσμός, ο Βουδισμός Τσαν και ο Κομφουκιανισμός είναι επίσης θέματα Σινολογίας, καθώς και η Πολιτική της Κίνας, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, ο σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά, ο μαοϊσμός, ο δενγκισμός, οι τρεις αρχές του λαού, μια χώρα, δύο συστήματα, η Mass Line . Τα κινέζικα έργα τέχνης είναι ένα θέμα ενδιαφέροντος για πολλούς Σινοφίλους. Οι κινεζικές τέχνες περιλαμβάνουν την ποίηση, τη λογοτεχνία, τη μουσική, την καλλιγραφία και τον κινηματογράφο, καθώς και κινεζικές παραδοσιακές μορφές θεατρικής ψυχαγωγίας, όπως το xiangsheng και οι όπερες . Ρωσία Λέων Τολστόι, Ρώσος συγγραφέας που θεωρείται ευρέως ένας από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους του κόσμου Ντμίτρι Μεντελέεφ, Ρώσος χημικός και εφευρέτης Edwin Maher, γεννημένος στη Νέα Ζηλανδία Αυστραλός δημοσιογράφος που εμφανίστηκε ως αναγνώστης ειδήσεων για το CCTV-9 μετά από μια μακρά καριέρα στην αυστραλιανή τηλεόραση. Συνταξιοδοτήθηκε το 2017. Ηνωμένες Πολιτείες Ο Άλεν Άιβερσον, πρώην σταρ του ΝΒΑ μπασκετμπολίστας που έχει εκφράσει συγγένεια για τη χώρα. James Veneris, Αμερικανός στρατιώτης που αυτομόλησε στην Κίνα μετά τον πόλεμο της Κορέας και παρέμεινε στη χώρα εκφράζοντας θετικά συναισθήματα μέχρι τον θάνατό του το 2004 Ο Stephon Marbury, πρώην σταρ του ΝΒΑ μπασκετμπολίστας που εντάχθηκε στους Beijing Ducks και έχει εκφράσει συγγένεια για τη χώρα. Καμπότζη Norodom Sihanouk, βασιλιάς της Καμπότζης που αναζήτησε καταφύγιο στην Κίνα και επαίνεσε τη χώρα. Ινδία Dwarkanath Kotnis, Ινδός γιατρός που εστάλη στην Κίνα κατά τη διάρκεια του Β' Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου. Παλιοί φίλοι του κινεζικού λαού Chinoiserie Κατάλογος σινολόγων Ταϊβανέζικο κύμα Ασιαφίλη Ιαπωνόφιλος Φραγκόφιλος Ρωσόφιλος Ανδόφιλος Αγγλόφιλος Γερμανόφιλος Ελληνόφιλος Σινοφοβία