IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λάζα Κόστιτς

Ο Λάζαρ («Λάζα») Κόστιτς (σερβ. Лазар/«Лаза» Костић, 12 Φεβρουαρίου 1841 – 27 Νοεμβρίου 1910) ήταν Σέρβος ποιητής, πεζογράφος, δικηγόρος, εστέτ, δημοσιογράφος και δήμαρχος, θεωρούμενος ένα από τα μεγαλύτερα «μυαλά» της σερβικής γραμματείας. Συνέγραψε περίπου 170 ποιήματα (τα 20 μεγάλα επικά), τρία δράματα, μία μονογραφία, αρκετά δοκίμια, διηγήματα και άρθρα. Προήγαγε τη μελέτη της αγγλικής λογοτεχνίας στη Σερβία και μαζί με τον Γιοβάν Αντρέγιεβιτς-Γιόλες ήταν από τους πρώτους που άρχισε τη συστηματική μετάφραση των έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στη σερβική γλώσσα.

 Ο Κόστιτς γεννήθηκε στο Κόβιλ, σήμερα προάστιο του Νόβι Σαντ και τότε μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, σε οικογένεια στρατιωτικών αρωμανοβλαχικής καταγωγής. Ο ίδιος ωστόσο απεφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης και πήρε διδακτορικό στο Δίκαιο από το ίδιο Α.Ε.Ι. το 1866. Μέρος της διδακτορικής διατριβής του αφορούσε τον Κώδικα του Δουσάν. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Κόστιτς κατέλαβε διάφορες θέσεις και ήταν ενεργός στην πνευματική και την πολιτική ζωή του Νόβι Σαντ, του Βελιγραδίου και του Μαυροβουνίου. Υπήρξε ένας από τους ηγέτες της «Ενωμένης Σερβικής Νεολαίας» (Ujedinjena omladina srpska) και εκλέχθηκε Σέρβος αντιπρόσωπος στο ουγγρικό κοινοβούλιο, χάρη στον υποστηρικτή του Σβέτοζαρ Μίλετιτς. Εξαιτίας των φιλελεύθερων και εθνικιστικών απόψεών του, ο Κόστιτς υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το κατεχόμενο από τους Ούγγρους τμήμα της Σερβίας και επέστρεψε στη γενέτειρά του μετά από πολλά χρόνια στο Βελιγράδι και στο Μαυροβούνιο. Από το 1869 έως το 1872 ο Κόστιτς ήταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου του Νόβι Σαντ. Διετέλεσε αρκετές φορές αντιπρόσωπος στην κληρικολαϊκή συνέλευση του Σρέμσκι Κάρλοβτσι και ως δήμαρχος του Νόβι Σαντ δύο φορές.
Φραντσέσκα Σκιαβόνε

Η Φραντσέσκα Σκιαβόνε (Francesca Schiavone, 23 Ιουνίου 1980) είναι Ιταλίδα αντισφαιρίστρια. Έγινε επαγγελματίας το 1998. Κέρδισε το Ρολάν Γκαρός το 2010 και έγινε η πρώτη Ιταλίδα που κέρδισε τίτλο Γκραν Σλαμ στο απλό.

 Γεννήθηκε στις 23 Ιουνίου του 1980 στο Μιλάνο. Τον Ιούλιο του 2007 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο. Εξάλλου, στον τελικό του Fed Cup του 2006 η ομάδα της Ιταλίας, στην οποία ήταν μέλος η Σκιαβόνε, κέρδισε με 3-2 το Βέλγιο. Ήταν η πρώτη κατάκτηση του τρόπαιου για την Ιταλία στην ιστορία της.Στις 5 Ιουνίου 2010 έγινε η πρώτη Ιταλίδα αντισφαιρίστρια που κατέκτησε τίτλο Γκραν Σλαμ στο απλό, καθώς επικράτησε της Αυστραλής Σαμάνθα Στόσουρ με 6–4 7–6 (2) στον τελικό. Μετά τη νίκη της από τη θέση 17 που ήταν στην παγκόσμια κατάταξη, αναρριχήθηκε στην 6η θέση, στις 7 Ιουνίου 2010 και έγινε η Ιταλίδα τενίστρια που βρέθηκε στην υψηλότερη κατάταξη στην ιστορία μετά την 10η θέση της Φλάβια Πενέτα το 2009. Η Σκιαβόνε είναι μία από τις τρεις μόνο τενίστριες που κατατάσσονται στις 50 πρώτες στον κόσμο, οι οποίες παίζουν με ένα πίσω χέρι. Απλό: 1 (1 τίτλος) 2010 Ρολάν Γκαρός - νίκησε τη Σαμάνθα Στόσουρ από την Αυστραλία με 6–4, 7–6 (2) Διπλό: 1 (1 φιναλίστ) 2008 Ρολάν Γκαρός - μαζί με την Αυστραλή Κέισι Ντελάκουα ηττήθηκαν από τις Ισπανίδες Άναμπελ Μεδίνα Γκαρίγκες και Βιρχίνια Ρουάνο Πασκουάλ 29 Ιουλίου 2007 Bad Gastein. Νίκησε την Αυστριακή Ιβόνε Μόισμπουργκερ με 6–1, 6–4 25 Οκτωβρίου 2009 Κύπελλο Κρεμλίνου (Μόσχα). Κέρδισε την Λευκορωσίδα Όλγα Γκοβόρτσοβα 6–3, 6–0 17 Απριλίου 2010, Όπεν γυναικών στη Βαρκελόνη. Νίκησε την Ιταλίδα Ρομπέρτα Βίντσι 6–1, 6–1 5 Ιουνίου 2010 Ρολάν Γκαρός. Νίκησε την Αυστραλή Σαμάνθα Στόσουρ με 6–4, 7–6 (2) SchiavoneFrancesca.com Επίσημη ιστοσελίδα Βιογραφικά στοιχεία
Ευαρχοντομυωξοί

Οι Ευαρχοντομυωξοί (Euarchontoglires, συνώνυμο με το Supraprimates) είναι κλάδος των θηλαστικών, τα ζώντα μέλη των οποίων είναι τα τρωκτικά, τα λαγόμορφα, οι δενδρομυγαλές, τα δερμόπτερα και τα πρωτεύοντα (συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων).

 Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών βασίζεται σε αναλύσεις ακολουθιών DNA καθώς και σε δεδομένα παρουσίας/απουσίας ρετρομεταθετών, συνδυάζοντας τον κλάδο των μυωξών (Glires), ο οποίος αποτελείται από τα τρωκτικά και τα λαγόμορφα με αυτόν των Ευάρχοντων, κλάδος που αποτελείται από τις δενδρομυγαλές, τα πρωτεύοντα και τα δερμόπτερα. Οι Ευαρχοντομυωξοί αναγνωρίζονται ως μία από τις τέσσερεις κύριες ομάδες των Ευθήριων (περιλαμβάνουν τα πλακουντοφόρα θηλαστικά). Αυτοί οι τέσσερεις κλάδοι συνήθως αναφέρονται χωρίς λινναία βαθμίδα, αλλά τους αποδίδεται η βαθμίδα της κοόρτης ή της μεγατάξης και υπερτάξης. Οι σχέσεις ανάμεσα στις τέσσερεις κοόρτες, Ευαρχοντομυωξοί, Ξέναρθρα, Λαυρασιαθήρια και Αφροθήρια, και η ταυτότητα της προέλευσης του πλακούντα παραμένουν κάπως αμφιλεγόμενα.Οι Ευαρχοντομυωξοί πιθανότατα διαχωρίστηκαν από την αδελφική ομάδα των Λαυρασιαθήριων πριν περίπου 85 με 95 εκατομύρια χρόνια, αναπτυσσόμενοι στην ομάδα νησιών της Λαυρασίας που αργότερα θα γινόταν η Ευρώπη. Η υπόθεση αυτή στηρίζεται σε απολιθώματα καθώς και μοριακά δεδομένα. Ο κλάδος των Ευαρχοντομυωξών και των Λαυρασιαθήριων αναγνωρίζεται ως Βορεοευθήρια. Η υποτιθέμενη σχέση ανάμεσα στους Ευαρχοντομυωξούς είναι ως εξής: Waddell PJ, Kishino H, Ota R. 2001. A phylogenetic foundation for comparative mammalian genomics. Genome Inform Ser Workshop Genome Inform 12: 141–154 Placental mammal diversification and the Cretaceous-Tertiary boundary Αρχειοθετήθηκε 2008-03-13 στο Wayback Machine. Wildman D.E.; Chen C.; Erez O.; Grossman L.I.; Goodman M.; Romero R. 2006. Evolution of the mammalian placenta revealed by phylogenetic analysis. PNAS 103 (9): 3203–3208 Αρχειοθετήθηκε 2013-08-26 στο Wayback Machine. Nikolaev, S., Montoya-Burgos, J.I., Margulies, E.H., Rougemont, J., Nyffeler, B., Antonarakis, S.E. 2007. Early history of mammals is elucidated with the ENCODE multiple species sequencing data. PLoS Genet. 3:e2, doi:10.1371/journal.pgen.0030002. Gennady Churakov, Jan Ole Kriegs, Robert Baertsch, Anja Zemann, Jürgen Brosius, Jürgen Schmitz. 2008. Mosaic retroposon insertion patterns in placental mammals Goloboff, P.A.; Catalano, S.A.; Mirande, J.M.; Szumik, C.A.; Arias, J.S.; Källersjö, M & Farris, J.S. 2009. Phylogenetic analysis of 73 060 taxa corroborates major eukaryotic groups. Cladistics 25 (3): 211–230
Μινίας της Φλωρεντίας

Ο Άγιος Μινίας ή Μινιάτος της Φλωρεντίας (ιταλ. Miniato, λατ. Miniatus, αρμεν. Մինաս, 3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν κατά την παράδοση ο πρώτος Χριστιανός μάρτυρας της Φλωρεντίας. Τιμάται ως άγιος από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ο ναός Σαν Μινιάτο αλ Μόντε είναι αφιερωμένος σε αυτόν.

 Σύμφωνα με τον θρύλο ο Μινίας ήταν Αρμένιος ευγενούς καταγωγής, ίσως και μέλος βασιλικού οίκου, που υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό, ή πραγματοποιούσε ένα προσκυνηματικό ταξίδι μετανοίας στη Ρώμη, και απεφάσισε να ασκητεύσει κοντά στη Φλωρεντία. Κατά τον διωγμό των Χριστιανών επί του Αυτοκράτορα Δεκίου ο Μινίας καταγγέλθηκε ως Χριστιανός το έτος 250 και παρουσιάσθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα. Αφού αρνήθηκε να θυσιάσει στους θεούς των Ρωμαίων, υποβλήθηκε σε πολυάριθμες δοκιμασίες – ρίφθηκε σε ένα καμίνι, λιθοβολήθηκε και προσφέρθηκε ως τροφή σε ένα λιοντάρι ή πάνθηρα σε ένα αμφιθέατρο – από τις οποίες βγήκε άθικτος με θαυματουργικό τρόπο. Τελικώς αποκεφαλίσθηκε σε τόπο κοντά στη σημερινή Πιάτσα ντελλα Σινιορία της Φλωρεντίας,. Αλλά κατά την παράδοση, σηκώθηκε, μάζεψε το κομμένο κεφάλι του, και μετά διέσχισε τον ποταμό Άρνο και επέστρεψε στο ερημητήριό του, πάνω στον λόφο που ήταν γνωστός ως Μονς Φλορεντίνους (το σημερινό Μόντε ντι Φιρέντσε). Το σκήνωμα του Αγίου βρίσκεται σε μια κρύπτη στον ναό που είναι αφιερωμένος σε αυτόν, τον Σαν Μινιάτο αλ Μόντε στον προαναφερθέντα λόφο. Η ανέγερσή του ξεκίνησε από τον Ιλδεβράνδο (Hildebrand), Επίσκοπο Φωρεντίας, το έτος 1013 και χρηματοδοτήθηκε από τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Β΄.Η ιστορικότητα του βίου του αγίου αυτού είναι αβέβαιη. Είναι πιθανό πάντως ότι υπήρχε ένας άγιος με αυτό το όνομα, ο οποίος μαρτύρησε κοντά στον Άρνο. Επίσης, ίσως να ήταν ένας απλός στρατιώτης που εκτελέσθηκε επειδή διέδιδε τον Χριστιανισμό στο στράτευμα.Η παράδοση που θέλει τον άγιο Μινιάτο να κρατεί το κεφάλι του στα χέρια του (μια συνηθισμένη αγιογραφική αναπαράσταση για αποκεφαλισμένους αγίους) καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον χρονικογράφο της Φλωρεντίας Τζοβάννι Βιλλάνι.
Πωλ Ελυάρ

Ο Πωλ Ελυάρ (πραγματικό όνομα: Eugène Émile Paul Grindel, 14 Δεκεμβρίου 1895 - 18 Νοεμβρίου 1952) ήταν Γάλλος συγγραφέας και ποιητής ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στα καλλιτεχνικά ρεύματα του ντανταϊσμού και του υπερρεαλισμού.Θεωρείται μέχρι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ποιητές .

 Γεννήθηκε στην πόλη Σαιν-Ντενί, κοντά στο Παρίσι όπου πέρασε τα πρώτα του χρόνια. Στο διάστημα 1907-1911 γράφτηκε στη Σχολή Κολμπέρ όπου πραγματοποίησε σπουδές, ωστόσο σε ηλικία περίπου 17 ετών προσβλήθηκε από φυματίωση και αναγκάστηκε να τις διακόψει. Για δύο χρόνια, διέμεινε σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας όπου τελικά θεραπεύτηκε και αμέσως μετά, το 1914 κατατάχθηκε στον στρατό. Το 1917 παντρεύτηκε την Helena Deluvina Diarkinoff, περισσότερο γνωστή ως Γκαλά, με την οποία απέκτησε και μία κόρη. Την ίδια περίοδο δημοσίευε τα πρώτα του ποιήματα, αρχικά με τη συλλογή Το Χρέος και η Ανησυχία και αργότερα με τα Ποιήματα για την Ειρήνη (1918), τα οποία προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του Ζαν Πολάν, εκδότη της επιθεώρησης Spectateur. Παράλληλα, ο Ελυάρ γνωρίστηκε με τους Αντρέ Μπρετόν, Λουί Αραγκόν και Τριστάν Τζαρά, με τους οποίους συμμετείχε αρχικά στο κίνημα του ντανταϊσμού και αργότερα του υπερρεαλισμού. Απέκτησε επίσης μία στενή φιλία με τον Μαξ Ερνστ. Το 1932 χώρισε με τη γυναίκα του "Γκαλά" αλλά η σχέση τους εξακολούθησε επί χρόνια, ακόμη και μετά το γάμο του Ελυάρ το 1934 με την " Νυς". Ο Πωλ Ελυάρ αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές της επιθεώρησης των υπερρεαλιστών Litterature καθώς και της μεταγενέστερης έκδοσης La Revolution Surrealiste. Παρέμεινε στις τάξεις της υπερρεαλιστικής ομάδας του Παρισιού μέχρι το 1938.Κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου πήρε ενεργό μέρος στην Αντίσταση, ως μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Οι κομμουνιστικές πεποιθήσεις του Ελυάρ τον ώθησαν στο σημείο να επισκεφτεί το Γράμμο κατά τη διάρκεια του Ελληνικού εμφυλίου πολέμου και να γράφει ποιήματα υπέρ των ανταρτών, με σκοπό να αναπτερώσει το ηθικό τους.Πέθανε το 1952 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 57 ετών. Capitale de la Douleur (1935) L' amour la poesie (1929) La vie immediate (1932) La Rose publique (1934) Les Yeux fertilles (1935) Le Phenix (1951) Πωλ Ελυάρ, εκδ. Πλέθρον (1984) Ποιήματα του Πωλ Ελυάρ, εκδ. Εκάτη (1996) Έντεκα Ποιήματα, εκδ. Γαβριηλίδης (2001) Ποιήματα, εκδ. Ιωλκός (2003) Τα Τελευταία Ποιήματα του Έρωτα, εκδ. Ηριδανός (2006) Αλίκη Τσοτσορού, Οι ελληνικές μεταφράσεις των ποιημάτων του Paul Eluard, στο:Ελληνική Εταιρεία Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας, Β΄ Διεθνές Συνέδριο, Αθήνα, 8-11 Νοεμβρίου 1998, Ταυτότητα και Ετερότητα στη Λογοτεχνία, 18ος-20ός αι., 3. Μετάφραση και διαπολιτισμικές σχέσεις Πρακτικά, Επιμέλεια: Άννα Ταμπάκη, Στέση Αθήνη, Αθήνα, Εκδόσεις Δόμος 2001, σελ.147-166 Οδ. Ελύτης, Δεύτερη γραφή, Αθήνα: Ίκαρος (1976) [περιέχει μεταφράσεις αρκετών ποιημάτων τού Ελυάρ] 24 ποιήματα σε αγγλική μετάφραση Βιογραφία και έργα Αναλυτική ιστοσελίδα -- (στα γαλλικά)
Τιμ Ρόμπινς

Ο Τιμ Ρόμπινς (πλήρες όνομα: Τίμοθι Φράνσις Ρόμπινς, Αγγλικά: Timothy Francis "Tim" Robbins, 16 Οκτωβρίου 1958) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Το 2003 κέρδισε το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Σκοτεινό ποτάμι (Mystic River).

 Ο Ρόμπινς γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1958 στη Γουέστ Κοβάινα στην Καλιφόρνια και μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη. Αργότερα εξαιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του (ήταν μουσικός και μέλος του συγκροτήματος The Highwaymen), μετακόμισε με την οικογένειά του (έχει δύο αδερφές και έναν αδερφό) στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Σπούδασε δύο χρόνια στο SUNY Plattsburgh και έπειτα επέστρεψε στην Καλιφόρνια όπου σπούδασε στο UCLA Film School. Ξεκίνησε τη θεατρική του καριέρα συμμετέχοντας στο Theater for the New City. Αφού αποφοίτησε από το κολέγιο το 1981 δημιούργησε στο Λος Άντζελες την θεατρική ομάδα Actors' Gang. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Top Gun, όπου υποδύθηκε τον υπολοχαγό Σαμ Μέρλιν Γουέλς. Το 1988 γνωρίστηκε με την ηθοποιό Σούζαν Σαράντον, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Η κυρία και ο ταύρος (Bull Durham). Από τότε ο Ρόμπινς και η Σάραντον είχαν σχέση, απέκτησαν δύο γιους, αλλά δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Χώρισαν το 2009. Το 2017 παντρεύτηκε την Gratiela Brancusi και χωρίσανε το 2022.Για την ερμηνεία του στην ταινία Ο παίχτης (The Player, 1992) ο Τιμ Ρόμπινς βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερου ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Το 1994 συμπρωταγωνίστησε με τον Μόργκαν Φρίμαν στην, βασισμένη στην νουβέλα του Στίβεν Κινγκ, ταινία Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (The Shawshank Redemption) η οποία προτάθηκε για εφτά Όσκαρ χωρίς να κερδίσει τελικά κανένα. Ο Ρόμπινς έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και ήταν παραγωγός της ταινίας Θα ζήσω (Dead Man Walking) (1995), στην οποία πρωταγωνίστησαν η Σούζαν Σαράντον και ο Σον Πεν, και για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Το 1999 σκηνοθέτησε την ταινία Οι αντάρτες του Μπρόντγουεϊ (Cradle Will Rock) και συμμετείχε στον Ύποπτο της οδού Άρλινγκτον (Arlington Road). Το 2003 πρωταγωνίστησε μαζί με το Σον Πεν στο Σκοτεινό ποτάμι (Mystic River) και βραβεύτηκε με το Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου και με το SAG Award.Στις αρχές του 2006 σκηνοθέτησε μια διασκευή του 1984 του Τζωρτζ Όργουελ που την έγραψε ο Μάικλ Τζιν Σάλιβαν και παρουσιάστηκε από τη Actors' Gang στο The Ivy Substation in Culver City στην Καλιφόρνια. Ο Τιμ Ρόμπινς στις προεδρικές εκλογές του 2000 υποστήριξε τον Ραλφ Νέιντερ. Άσκησε έντονη κριτική στην πολιτική του πρώην προέδρου των Η.Π.Α. Τζορτζ Μπους και εξέφρασε δημοσίως την αντίθεσή του στον πόλεμο του Ιράκ. Τιμ Ρόμπινς στην IMDb (Αγγλικά)
Αληθινή Δημοκρατία Τώρα

Το κίνημα Αληθινή Δημοκρατία Τώρα ¡Democracia Real YA! (Real Democracy Now!), επίσης αποκαλούμενο Plataforma Democracia Real Ya!, είναι οργάνωση πολιτών που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2011 στην Ισπανία και η οποία στις 15 Μαΐου εκκίνησε το πολιτικό κίνημα των ισπανικών διαδηλώσεων του 2011, οι οποίες έγιναν παγκόσμια γνωστές και άντλησαν την έμπνευσή τους από την Αραβική Άνοιξη 2010-2011 που ξεκίνησε με την εξέγερση της Τυνησίας και την αντίστοιχη Αιγυπτιακή. Η εξέγερση συγκρίθηκε με τον Μάη του 1968. Στο κίνημα Αληθινή Δημοκρατία συγχωνεύτηκαν 200 μικρότερες οργανώσεις. Το κίνημα διαμαρτυρίας εκφράστηκε στις 15 Μαΐου με κατασκηνώσεις πολιτών και κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Μαδρίτης, Πουέρτα ντελ Σολ, και σύντομα επεκτάθηκε σε 57 άλλες μεγαλύτερες και μικρότερες πόλεις στην Ισπανία και κατόπιν σε ισπανικές πρεσβείες σε όλον τον κόσμο. Οι αρχικοί ιδρυτές και ομιλητές του κινήματος Democracia Real Ya είναι οι Φάμπιο Γκάνταρα (Fabio Gándara), Κάρλος Παρέδες (Carlos Paredes) Paco López και Αΐδα Σάντσεθ (Aída Sánchez.

 Οι αρχικές εκκλήσεις Ισπανών μελών του κινήματος για συγκεντρώσεις στην Ισπανική πρεσβεία στην Ελλάδα δεν είχαν μεγάλη απήχηση αρχικά με αποτέλεσμα, σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ, να γίνει σύνθημα στις ισπανικές συγκεντρώσεις το "Κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες". Τούτο αμφισβητήθηκε ευθέως από τα μέλη του κινήματος, αλλά και δημοσιογράφους της «El Pais». Στη συγκέντρωση της 25ης Μαΐου 2011 χιλιάδες Ελλήνων «αγανακτισμένων» διαδήλωσαν ειρηνικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδας με σημείο τριβής τα τεκταινόμενα στην ελληνική οικονομία. Στις 29 Μαΐου 2011 έγινε η πρώτη διαδήλωση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε μεγάλες πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο, η Κοπεγχάγη, η Στοκχόλμη, η Σόφια, το Βερολίνο, το Άμστερνταμ, το Όσλο, το Εδιμβούργο, το Ελσίνκι, οι Βρυξέλλες, η Βιέννη, το Δουβλίνο, η Ρώμη, το Ρέικιαβικ, το Στρασβούργο, η Δρέσδη, η Μπολόνια, η Σεβίλλη, η Λεμεσός, η Θεσσαλονίκη, η Αθήνα και δεκάδες μικρότερες στον ευρωπαϊκό χώρο. Εκτός της επίθεσης που δέχθηκαν οι διαδηλωτές της Βαρκελώνης, η γαλλική αστυνομία εξαπέλυσε επίθεση εναντίον 5.000 διαδηλωτών που θέλησαν να μείνουν στην πλατεία Βαστίλης. Ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Αλέν Ζιπέ θεωρεί ότι δε θα υπάρξει «ευρωπαϊκό καλοκαίρι», όπως το αποκαλεί, μετά την «Αραβική Άνοιξη». Σύμφωνα με τα λεγόμενά του υπάρχει ένα κοινό σημείο με τον αραβικό κόσμο, η ανεργία, αλλά η διαφορά ότι ο ευρωπαϊκός κόσμος έχει κατακτήσει τη δημοκρατία, ενώ ο αραβικός προσδοκά να την κατακτήσει μέσω της εξέγερσηςΠαρά την κάμψη του κινήματος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο χιλιάδες Ισπανοί και Έλληνες διαδηλωτές σε Ισπανία και Ελλάδα αντίστοιχα διαδήλωσαν κατά την 4η Πανευρωπαϊκή συνάντηση της 19ης Ιουνίου 2011, αν και με διαφορετικά κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα εξαρτώμενα από τις εθνικές συγκυρίες. Ο επίσημος ιστότοπος του κινήματος
Η Ζωή Όπως Την Ξέρουμε (ταινία)

Η Ζωή Όπως Την Ξέρουμε (αγγλικά: Life As We Know It) είναι ο τίτλος αμερικανικής ρομαντικής κομεντί παραγωγής 2010 σε σκηνοθεσία Γκρεγκ Μπερλάντι και πρωταγωνιστούν οι Κάθριν Χέιγκλ και Τζος Ντουχάμελ. Το σενάριο είναι των Ίαν Ντάιτσμαν και Κρίστιν Ρασκ Ρόμπινσον και στην ταινία συμμετέχουν οι Τζος Λούκας, Κριστίνα Χέντρικς, Χέις ΜακΑρθουρ και τα τρίδυμα κοριτσάκια Αλέξις, Μπριν και Μπρουκ Κλάγκετ (ηλικίας 18 μηνών κατά τα γυρίσματα). Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 4 Νοεμβρίου 2010.

 Η Χόλι Μπέρενσον (Κάθριν Χέιγκλ) είναι μια πολυάσχολη ιδιοκτήτρια κέιτερινγκ και ο Έρικ Μέσερ (Τζος Ντουχάμελ) ένας φιλόδοξος σκηνοθέτης αθλητικών προγραμμάτων. Μετά από ένα καταστροφικό πρώτο ραντεβού, και οι δύο γνωρίζουν ότι έχουν δύο κοινά στοιχεία: την αμοιβαία αντιπάθεια και την αγάπη τους για τη βαφτιστήρα τους, Σόφι. Μετά το θάνατο των γονιών της μικρής σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, οι δύο "εχθροί" είναι πλέον οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο για την Σόφι και πρέπει να βρουν τρόπο να αντιμετωπίσουν τις διαφορές τους. Ισορροπώντας ανάμεσα σε επαγγελματικές φιλοδοξίες και ανταγωνιστικές επαγγελματικές υποχρεώσεις, και οι δύο θα πρέπει να βρουν κοινό έδαφος την ίδια στιγμή που θα αναγκαστούν να μοιραστούν την ίδια στέγη. Κάθριν Χέιγκλ - Χόλι Μπέρενσον Τζος Ντουχάμελ - Έρικ Μέσερ Τζος Λούκας - Σαμ Κριστίνα Χέντρικς - Άλισον Νόβακ Χέις ΜακΆρθουρ - Πίτερ Νόβακ Σάρα Μπερνς - Τζανίν Γκροφ Μελίσα Μακάρθι - ΝτιΜπι Αλέξις Κλάγκετ - Σόφι Μπριν Κλάγκετ - Σόφι Μπρουκ Κλάγκετ - Σόφι Η ταινία "Η Ζωή Όπως Την Ξέρουμε" έχει λάβει αρκετά καλές κριτικές. "Είναι γρήγορη, με καλές ερμηνείες και ανώδυνη. Αυτά σήμερα είναι πολύ σημαντικά χαρακτηριστικά για μια ταινία." "Αυτό που δεν περιμένει κανείς είναι το πόσο ευχάριστη ταινία είναι, με τον Τζος Ντουχάμελ να δένει άψογα με την Κάθριν Χέιγκλ στη μεγάλη οθόνη". "Η υπόθεση αφορά δύο φαινομενικά αντίθετους χαρακτήρες που για χάρη ενός παιδιού ανακαλύπτουν πόσο ταιριάζουν και θα ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους μαζί. Κάτι απλό και καθημερινό δηλαδή! Τουλάχιστον είναι πιο διασκεδαστικό από κάτι άλλα που έχουμε δει." Προϋπολογισμός: 38.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 2η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 14.500.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 53.300.000 δολάρια Εισπράξεις στην Ελλάδα: 27.199 εισιτήρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 105.600.000 δολάρια Επίσημο website Η Ζωή Όπως Την Ξέρουμε στο IMDB
Εθνική Βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας (γροιλ: Nunatta Atuagaateqarfia), βρίσκεται στην πόλη Νουούκ, την πρωτεύουσα της Γροιλανδίας. Είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη αναφοράς στη Γροιλανδία, αφιερωμένη στη διατήρηση της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς και της ιστορίας του νησιού.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1956 ως "Εθνική Βιβλιοθήκη" στο Νουούκ. Το 1968, το αρχικό κτίριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το 1976 η βιβλιοθήκη επαναλειτούργησε σε νέο κτίριο. Από το 1980, το ίδρυμα λειτουργεί ως εθνική βιβλιοθήκη της Γροιλανδίας. Η συλλογή Groenlandica μεταφέρθηκε στη νέα πανεπιστημιούπολη Ilimmarfik του Πανεπιστημίου της Γροιλανδίας το 2008. Η συλλογή της βιβλιοθήκης κατανέμεται μεταξύ της δημόσιας βιβλιοθήκης στο κέντρο της πόλεως Νουούκ και της Ilimmarfik, στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Γροιλανδίας, που βρίσκεται στην περιοχή Νουσουάκ της Νουούκ, όπου βρίσκεται η συλλογή ιστορικού υλικού σχετικά με τη Γροιλανδία. Την 1η Ιανουαρίου 2008, υπήρχαν 83.324 τεκμήρια ενώ το 2018, υπήρχαν 101824 τεκμήρια στη βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης Ilimmarfik. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Επίσημη ιστοσελίδα
Ιάκωβος των Βουρβόνων (1870-1931)

Ο Ιάκωβος των Βουρβόνων (ισπ. Jaime de Borbón, 27 Ιουνίου 1870 - 2 Οκτωβρίου 1931) ήταν δούκας της Μαδρίτης, διεκδικητής -κατά τους Καρλιστές- του ισπανικού θρόνου. Ήταν και διεκδικητής του γαλλικού θρόνου ως Ιάκωβος Α΄.

 Ο Ιάκωβος Πίος Ιωάννης Κάρολος Βιενβενίδος Σαμψών Πελάγιος Ερμενεγίλδος Ριχάρδος Άλβαρος Φερδινάνδος Γονθάλος Αλφόνσος Μαρία δε λος Ντολόρες Ερρίκος Λουδοβίκος Ροβέρτος Φραγκίσκος Ραμίρος Ιωσήφ Ιωακείμ Ισίδωρος Λέανδρος Μιχαήλ Γαβριήλ Ραφαήλ Πέτρος Βενίτος Φίλιππος ήταν ο μοναδικός γιος του Κάρολο, Δούκα της Μαδρίτης, και της συζύγου του Μαργαρίτας των Βουρβόνων-Πάρμα, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα. Εκπαιδεύτηκε από τους Ιησουίτες στο Κολλέγιο της Αμώμου Συλλήψεως της οδού Βωζιράρ στο Παρίσι, στο Κολλέγιο Μπωμόν και στην Θηρεσιανή Στρατιωτική Ακαδημία. Δέχθηκε πρόσκληση του ρωσικού στρατού και εντάχθηκε σε αυτόν (1896). Πήρε μέρος (1904 - 1905) σε μία σειρά από Ρωσο-Ιαπωνικές μάχες. Το 1909 απεβίωσε ο πατέρας του και του παραχώρησε όλα τα κληρονομικά δικαιώματα στην Αυστρία και τη Γαλλία. Συνέχιζε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ρωσικό στρατό, ζούσε στην Αυστρία και στο Παρίσι και επισκεπτόταν μυστικά την Ισπανία. Το 1923 δημιούργησε το Τάγμα της Απαγορευμένης Νομιμότητας, στη μνήμη όσων είχαν υποφέρει και αιχμαλωτιστεί στην Ισπανία ή εξορίστηκαν για την πίστη τους στην Καρλική μερίδα. Τον Απρίλιο του 1931 ο ανταγωνιστής εξάδελφός του Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας εξορίστηκε, αφού ανακηρύχθηκε η Δημοκρατία. Σε δύο συναντήσεις στο Παρίσι μαζί του, την τελευταία εβδομάδα πριν το τέλος του Ιακώβου, συμφιλιώθηκαν. Απεβίωσε άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο θείος του Αλφόνσος Κάρολος, Δούκας του Αγίου Ιακώβου.
Άννα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν-Άινμπεκ

Η Άννα, γερμ. Anna von Braunschweig-Grubenhagen-Einbeck (1414 - 4 Απριλίου 1474) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βαυαρίας, μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Έρικ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέτινγκεν. Παντρεύτηκε πρώτα (πριν το 1437) τον Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Ιωάννης Δ΄ 1437-1463, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Ερνέστος 1438-1460, απεβίωσε 22 ετών. Σιγισμούνδος 1439-1501, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Μαργαρίτα 1442-1479, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ Γκοντζάγκα μαρκήσιο της Μάντουα. Ελισάβετ 1443-1486, παντρεύτηκε τον Ερνέστο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας. Αλβέρτος Δ΄ 1447-1508, δούκας της Βαυαρίας. Χριστόφορος 1449-1493, απεβίωσε στη νήσο Ρόδο. Βόλφγκανγκ 1451-1514, ιερέας (canon) στο Πασώ, στο Άουγκσμπουργκ και στο Κελν. Βαρβάρα 1454-1472, μοναχή στο Μόναχο.Το 1460 απεβίωσε ο Αλβέρτος Γ΄ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Dieter Lent: Ein unbekanntes historisches Volkslied auf die Gefangennahme Herzog Friedrich des Unruhigen von Braunschweig auf Schloß Calenberg im Jahr 1484, in: Braunschweigisches Jahrbuch für Landesgeschichte, Braunschweigischer Geschichtsverein, Brunswick, 1993, vol. 74, pp. 9–25 (especially pp. 15–19: Overview of Frederick's biography)
Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας

Η Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας και της Φινλανδίας (Maria Elisabet av Sverige och Finland, 10 Μαρτίου 1596 - 7 Αυγούστου 1618) ήταν κόρη του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας.

 Γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1596 στο Κάστρο Ερεμπρού, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Καρόλου Θ΄ της Σουηδίας και της δεύτερης συζύγου του Χριστίνας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Το 1610 αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη της Σουηδίας, Δούκα του Έστεργκετλαντ. Ο αρραβώνας τους ήταν πολιτικός και διευθετήθηκε από τη μητέρα της, Χριστίνα.Στις 29 Νοεμβρίου 1612 έγινε ο γάμος τους στο Βασιλικό Παλάτι Τριών Στεμμάτων στη Στοκχόλμη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε στις 7 Αυγούστου 1618 στο Κάστρο Μπράμποργκ σε ηλικία 22 ετών. Είναι θαμμένη στον Καθεδρικό του Λινσέπινγκ. 10 Μαρτίου 1596 - 29 Νοεμβρίου 1612: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας και της Φινλανδίας 29 Νοεμβρίου 1612 - 5 Μαρτίου 1618: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας και της Φινλανδίας, Δούκισσα του Έστεργκετλαντ 5 Μαρτίου 1618 - 7 Αυγούστου 1618: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Ελισάβετ της Σουηδίας και της Φινλανδίας, Χήρα Δούκισσα του Έστεργκετλαντ
Ελληνο-Μπανγκλαντεσιανές σχέσεις

Οι Ελληνο-Μπανγκλαντεσιανές σχέσεις αναφέρονται στις διπλωματικές σχέσεις της Ελλάδας και του Μπανγκλαντές. Οι διπλωματικοί δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1972, όταν η Ελλάδα έγινε μια από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν το Μπανγκλαντές.

 Το 1980, ο Μπανγκλαντεσιανός πρέσβης στο Βελιγράδι διαπιστεύτηκε στην Ελλάδα. Το 2013, ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ντάκα. Το Μπανγκλαντές και η Ελλάδα έχουν δείξει αμοιβαίο ενδιαφέρον για την επέκταση του διμερούς εμπορίου και των επενδύσεων. Το Μπανγκλαντές εξάγει έτοιμα ενδύματα, φαρμακευτικά προϊόντα, κεραμικά προϊόντα, γιούτα, κατεψυγμένα τρόφιμα και δερμάτινα είδη τα οποία έχουν αναγνωριστεί ως προϊόντα με τεράστιες δυνατότητες στην ελληνική αγορά. Η Ελλάδα έχει επίσης δείξει ενδιαφέρον για την εισαγωγή πλοίων από το Μπαγκλαντές. Το Μπαγκλαντές έχει ζητήσει την συνεργασία της Ελλάδας για την ανάπτυξη της γεωργίας, της ναυτιλίας, του τουρισμού, των ΤΠΕ και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Ως το 2009, περίπου 20,000 Μπανγκλαντεσιανοί ομογενείς ζούσαν στην Ελλάδα. Το κέντρο της κοινότητας είναι η Αθήνα. Ελληνικό Μνημείο (Ντάκα)
Κυνηγητό Θανάτου

Το Κυνηγητό Θανάτου (αγγλικά: Dead of Night) επίσης γνωστό ως Deathdream είναι μια καναδική ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Μπομπ Κλαρκ και σε σενάριο Άλαν Όρμσμπι. Πρωταγωνιστούν οι Τζον Μάρλεϊ, Λιν Κάρλιν, Ρίτσαρντ Μπάκους, Χέντερσον Φόρσιθ, Άνια Όρμσμπι και Τζέιν Ντάλι. Είναι εμπνευσμένο στη σύντομη ιστορία του Γουίλιαμ Γουάιμαρκ Τζέικομπς, "The Monkey's Paw".

 Ο νεαρός βετεράνος Άντι σκοτώνεται στο Βιετνάμ από ελεύθερο σκοπευτή. Εκείνο το βράδυ τα άσχημα νέα μαθαίνουν η οικογένειά του. Όμως αργότερα το Βράδυ βρίσκουν τον νεαρό Άντι στο σαλόνι και τον υποδέχονται με αγάπη. Όμως σύντομα θα μάθουν ότι αυτός δεν είναι ο Άντι που κάποτε ήξεραν. Τζον Μάρλεϊ στο ρόλο του Τσαρλς Μπρουκς Λιν Κάρλιν στο ρόλο της Κριστίν Μπρουκς Ρίτσαρντ Μπάκους στο ρόλο του Άντι Μπρουκς Χέντερσον Φόρσιθ στο ρόλο του Γιατρού Φίλιπ Άλμαν Άνια Όρμσμπι στο ρόλο της Καθι Μπρουκς Τζέιν Ντάλι στο ρόλο της Τζοάν Μάικλ Μέιζες στο ρόλο του Μπομπ Τα γυρίσματα έγιναν στο Μπρουκσβαιλ της Φλόριντα. Αυτή είναι η πρώτη δουλεία του δημιουργού ειδικών εφέ, Τομ Σαβίνι. Το Dead of Night προβλήθηκε στην Τάμπα της Φλόριντα στις 30 Αυγούστου, 1974. Η εταιρία διανομής Blue Underground κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση της ταινίας με τον τίτλο Deathdream το 2004. Ως Ειδικά Χαρακτηριστικά το DVD περιείχε ηχητικούς σχολιασμούς από τους Μπομπ Κλαρκ και Άλαν Όρμσμπι, το featurette Τομ Σαβίνι: Τα πρώτα χρόνια, το featurette Deathdreaming: Συνέντευξη με τον Ρίτσαρντ Μπακους, εναλλακτικό ξεκίνημα, επεκταμένη σκηνή τέλους, μια αφίσα, τρέιλερ και γκαλερί. Η ταινία γνώρισε θετικές κριτικές από το κοινό. Στο Rotten Tomatoes κρατάει μια βαθμολογία των 71% βασισμένη σε 7 κριτικές. Στο IMDb έχει μια βαθμολογία των 6,8/10. Η ελληνική ιστοσελίδα b-movies.gr έδωσε στην ταινία μια άριστη βαθμολογία των 5/5 και είπε "Πραγματικά εκπληκτικό, χωρίς καμία αμφιβολία, από μένα παίρνει το μάξιμουμ, και ελπίζω κάποια στιγμή να το δούμε και στη χώρα μας σε DVD". Κυνηγητό Θανάτου στο Rotten Tomatoes Κυνηγητό Θανάτου στο Allmovie Παρουσίαση της ταινίας στο Brainfreeze.be Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Πόρτο Κάγιο

Το Πόρτο Κάγιο είναι παραθαλάσσιο χωριό του Δήμου Ανατολικής Μάνης στο ανατολικό τμήμα της Χερσονήσου της Μάνης στην Ελλάδα. Βρίσκεται επί ενός μικρού κολπίσκου στον Λακωνικό Κόλπο και βρίσκεται σε απόσταση περίπου τριών μιλίων στα βόρεια του Κάβου Ματαπά, του νοτιότερου άκρου της Χερσονήσου της Μάνης, καθώς και της ηπειρωτικής Ελλάδας.

 Το αρχαίο του όνομα ήταν Ψαμαθός, το οποίο και αναφέρεται από τον Παυσανία. Το σύγχρονο όνομα προήλθε από το ενετικό Porto Quaglio και το γαλλικό Port des Cailles (Λιμάνι των Ορτυκιών).Ορισμένοι, χρονολογούμενοι από τον 17ο και τον 18ο αιώνα, χάρτες το αναφέρουν ως "Μαΐνη", με αποτέλεσμα ορισμένοι συγγραφείς να το θεωρούν ως την πιθανή τοποθεσία του κάστρου της Μεγάλης Μαΐνης, ωστόσο ουδεμία αναφορά γίνεται από τις μεσαιωνικές πορτολάνες για κάποιο κάστρο στην τοποθεσία αυτή.Οι Οθωμανοί έχτισαν κάστρο στην συγκεκριμένη τοποθεσία προς το 1568, ώστε να προστατεύουν το λιμάνι, το οποίο χρησιμοποιούνταν από γαλέες που περιπολούσαν τα Στενά των Κυθήρων. Οι Ενετοί επιτέθηκαν στο κάστρο το 1570, ενώ οι Οθωμανοί συνθηκολόγησαν και το εγκατέλειψαν. Το 1670, οι Οθωμανοί επέστρεψαν και έχτισαν νέο κάστρο. Εκδιώχθηκαν από αυτό, το 1770, στην διάρκεια των Ορλωφικών. Το Πόρτο Κάγιο αποτέλεσε ορμητήριο του πειρατικού στόλου του Λάμπρου Κατσώνη, ενώ στο Πόρτο Κάγιο ήταν όπου τελικώς αφανίστηκε. Στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πόρτο Κάγιο ήταν η τοποθεσία από την οποία σημαντικός αριθμός Βρετανών στρατιωτών διέφυγε προς την Αίγυπτο. Το Πόρτο Κάγιο είναι ένα ήσυχο χωριό, του οποίου κύρια πηγή εσόδων είναι ο τομέας του τουρισμού. Διαθέτει συνολικά 35 δωμάτια ξενοδοχείου μοιρασμένα μεταξύ τεσσάρων διαφορετικών επιχειρήσεων. www.portokale.gr
Αντιγόνη (ταινία)

Η Αντιγόνη είναι βραβευμένη ασπρόμαυρη ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα παραγωγής 1961, βασισμένη στο ομώνυμο αρχαίο δράμα του Σοφοκλή με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά. Εισιτήρια: 43.705 (12η/68).

 Η Αντιγόνη ζητάει από την αδελφή της, Ισμήνη, να θάψουν τον αδελφό τους, Πολυνείκη. Η Ισμήνη αρνείται να παραβεί την απόφαση του νέου ηγεμόνα των Θηβών και θείου τους, Κρέοντα, η Αντιγόνη όμως έχει πάρει την απόφασή της. Μερικές ώρες αργότερα ένας από τους φύλακες που φρουρούσαν το άταφο πτώμα, ανακοινώνει με τρεμάμενη φωνή στον Κρέοντα ότι κάποιος έκανε σπονδές στον νεκρό και τον κάλυψε με σκόνη. Ο βασιλιάς οργισμένος τον διώχνει. Ο φύλακας επιστρέφει έπειτα από μερικές ώρες έχοντας μαζί του την Αντιγόνη. Ο Κρέοντας διατάζει τον εγκλεισμό της σε σπηλιά, χωρίς τροφή και νερό, μέχρι να πεθάνει. Η παρουσία και τα παρακάλια του γιου του, Αίμονα, αρραβωνιαστικού της Αντιγόνης, δεν τον μαλακώνουν. Η Αντιγόνη αυτοκτονεί. Το παράδειγμά της ακολουθεί και ο Αίμονας. Η τραγωδία όμως δεν σταματά εδώ: η μητέρα του Αίμονα και γυναίκα του Κρέοντα, η Ευρυδίκη, μαθαίνοντας τον άδικο χαμό του γιου της, αυτοκτονεί κι εκείνη. Ο Κρέων παραιτείται από τον θρόνο του και εγκαταλείπει την πόλη. Ειρήνη Παππά... (Αντιγόνη) Μάνος Κατράκης... (Κρέοντας) Μάρω Κοντού... (Ισμήνη) Ίλια Λιβυκού... (Ευρυδίκη) Γιάννης Αργύρης (φρουρός) Νίκος Καζής... (Αίμων) Τζαβαλάς Καρούσος... (Τειρεσίας) Βύρων Πάλλης... (άγγελος) Θόδωρος Μορίδης Γιώργος Βλαχόπουλος Θανάσης Κεφαλόπουλος 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1961 (μουσικής και α' γυναικείου ρόλου) Υποψηφιότητα για Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου Υποψηφιότητα για βραβείο Samuel Goldwyn καλύτερης ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Σαν Φρανσίσκο (σκηνοθεσίας και α’ ανδρικού ρόλου) Βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λονδίνου 1961 Επιλέχθηκε ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς 1961 από την Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Αμερικής. Το Αντιγόνη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Το Αντιγόνη στο Cine.gr
Καϊνίτες

Οι Καϊνίτες (γνωστοί και ως Καϊνοί ή Καϊανοί) ήταν Γνωστική σέκτα του 2ου μ.Χ. αιώνα, που τιμούσε τον Κάιν ως τον πρόγονο τους και πρώτο θύμα του Δημιουργού Θεού της Παλαιάς Διαθήκης. Προέρχονταν από τους αντινομιστές των αποστολικών χρόνων, οι οποίοι διαστρέφοντας την αντιτιθέμενη στην ιουδαϊκή τυπολατρεία, διδασκαλία του Παύλου, ήθελαν να νομιμοποιήσουν την ανηθικότητα, μεταλλάσσοντας την ευαγγελική ελευθερία σε ακολασία. Αυτή η αντινομιστική τάση υιοθετήθηκε αργότερα από κάποιους Γνωστικούς που εξελίχθηκαν σε θεωρητικούς της ανηθικότητας. Μια τέτοια ομάδα Γνωστικών είναι οι Καϊνίτες.

 Θεωρούσαν, όπως και άλλοι Γνωστικοί, ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι κατώτερο ον, τύραννος του κόσμου που ο ίδιος δημιούργησε κι εχθρός του αληθινού Θεού και της Σοφίας. Πρέπει λοιπόν, οι άνθρωποι να αντιτίθενται σ' αυτόν και να δοξάζουν όσους εκείνος κυνήγησε με πρώτο τον Κάιν. Υποστήριζαν ότι ο Κάιν γεννήθηκε από την Εύα διά της ισχυρότερης δύναμης (της Σοφίας) ενώ ο Άβελ διά της ασθενέστερης δύναμης (δηλαδή του Δημιουργού Θεού της Π. Διαθήκης). Ο Κάιν κατείχε το μυστικό της αληθινής γνώσης, το οποίο διά μέσου των αιώνων μεταδόθηκε σε όλους τους αποβλήτους της Π. Διαθήκης (όπως ο Ησαύ, ο Κορέ και οι Σοδομίτες) μέχρι τον Ιούδα. Συσχετίζοντας τους εαυτούς τους με τους κακούργους που καταδιώχτηκαν από τον Δημιουργό, πίστευαν ότι κανείς από αυτούς δεν υπέστη βλάβη καθώς βρίσκονταν υπό την προστασία της Σοφίας. Ισχυρίζονταν ότι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, όντας ο μόνος από τους μαθητές που είχε πλήρη συνείδηση της αλήθειας, ήταν ικανός να φέρει εις πέρας το μυστήριο της προδοσίας, επιφέροντας έτσι την διάλυση των πάντων, τόσο των επουρανίων όσο και των επιγείων. Αν και επικροτούσαν την ενέργεια του Ιούδα στην προδοσία, οι απόψεις τους διέφεραν ως προς το κίνητρο που τον ώθησε στην προδοσία. Κάποιοι έλεγαν ότι ο Χριστός ήθελε να ανατρέψει την αλήθεια, τον οποίο σκοπό ο Ιούδας απέτρεψε μέσω της προδοσίας, ενώ σύμφωνα με την άλλη ερμηνεία τους, ο Ιούδας πρόδωσε τον Ιησού, επειδή γνώριζε ότι μέσω του Σταυρικού θανάτου στον οποίο θα τον οδηγούσε, θα καταργόταν η δύναμη του Δημιουργού και των αρχόντων, επιφέροντας έτσι την Λύτρωση της ανθρωπότητας. Στα κείμενα τους υποστήριζαν την διάλυση των έργων της Υστέρας, όπως αποκαλούσαν τον δημιουργό του ουρανού και της γης. Με πρόσχημα λοιπόν την καταστροφή των έργων του δημιουργού, οι Καϊνίτες επιχειρούσαν να νομιμοποιήσουν την ακολασία, δίνοντάς της τον χαρακτήρα θρησκευτικού καθήκοντος. Δίδασκαν όπως ο Καρποκράτης ότι η σωτηρία μπορούσε να επιτευχθεί μόνο περνώντας μέσα απ' όλες τις εμπειρίες. Σε κάθε αμαρτωλή ή ποταπή ενέργεια τους, δήλωναν ότι ήταν παρών ένας άγγελος τον οποίο επικαλούνταν, ισχυριζόμενοι ότι εκτελούσαν το έργο του. Η τέλεια γνώση συνίστατο στην άφοβη συμμετοχή σε τέτοιες ακατονόμαστες ενέργειες. Αντί της Αγίας Γραφής χρησιμοποιούσαν απόκρυφα βιβλία, όπως το Ευαγγέλιο του Ιούδα και το Αναβατικόν του Παύλου. Ειρηναίος, Κατά Αιρέσεων 1.31.1-2 Επιφάνιος Κωνσταντίας, Πανάριον 38 Ιππόλυτος Ρώμης, Κατά Αιρέσεων 8 Ψευδο-Τερτυλλιανός, Κατά Πασών Αιρέσεων 2 Τερτυλλιανός, Περί Βαπτίσματος 1
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896

Ο Πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Συνολικά, 241 αθλητές από 14 χώρες έλαβαν μέρος σε 43 αγωνίσματα των 9 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, από 6 έως 15 Απριλίου 1896. Δέκα από τις 14 συμμετέχουσες χώρες κέρδισαν μετάλλια στους Αγώνες, ενώ δύο μετάλλια κέρδισε η Μικτή ομάδα (ομάδα που περιελάμβανε αθλητές από διαφορετικά κράτη). Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (11), ενώ η Ελλάδα κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια στο σύνολο (47) καθώς και τα περισσότερα ασημένια (18) και χάλκινα (19), χάνοντας την πρώτη θέση στον πίνακα από τις Η.Π.Α. για ένα χρυσό μετάλλιο.

 Αντίθετα με σήμερα, οι νικητές έπαιρναν ένα ασημένιο μετάλλιο, ένα κλαδί ελιάς και ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ενώ οι δεύτεροι έπαιρναν ένα χάλκινο μετάλλιο, ένα κλαδί δάφνης και το αναμνηστικό δίπλωμα. Οι τρίτοι δεν έπαιρναν μετάλλιο. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε αργότερα να απονείμει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια στους τρεις πρώτους αθλητές κάθε αγωνίσματος ώστε να συμβαδίζουν με τις πιο πρόσφατες παραδόσεις.Τρεις ισοπαλίες είχαν ως αποτέλεσμα να μοιραστούν τα μετάλλια μεταξύ των αθλητών, ανεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό μεταλλίων των χωρών. Τέτοιες ισοπαλίες υπήρξαν: μεταξύ του Φράνσις Λέιν (από τις Η.Π.Α.) και του Λάγιος Σόκολι (από την Ουγγαρία) για την τρίτη θέση στα 100 μέτρα, ανάμεσα στον Ευάγγελο Δαμάσκο (Ελλάδα) και τον Ιωάννη Θεοδωρόπουλο (Ελλάδα) στo επί κοντώ και μεταξύ του Κωνσταντίνου Πασπάτη (Ελλάδα) και του Μομτσίλο Ταπάβιτσα (Ουγγαρία) στο απλό τουρνουά της αντισφαίρισης. Επιπλέον, χάλκινα μετάλλια δεν απονεμήθηκαν σε μερικά αγωνίσματα όπου δεν υπήρχε τρίτος νικητής. Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων των Αγώνων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 14 Απριλίου 2010. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13) Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896 - Αθήνα (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) Αθήνα 1896 (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή)
Πολιορκία της Θεοδοσίας (π. 365 π.Χ.)

Η Β΄ πολιορκία της Θεοδοσίας ήταν μία πολιορκία ,που πραγματοποίησε ο Λεύκων Α΄ λίγο μετά την άνοδό του στον θρόνο τού Βοσπόρου γύρω στο 365 π.Χ. Ο Σάτυρος Α΄, ο πατέρας τού Λεύκωνα, είχε προηγουμένως πολιορκήσει τη Θεοδοσία, αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια αυτής. Ο ακριβής αριθμός των δυνάμεων στην πολιορκία δεν είναι γνωστός.

 Αφού έγινε βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου το 389 π.Χ., ο Λεύκων Α΄ επιτέθηκε αργότερα στην πόλη της Θεοδοσίας, ίσως ως εκδίκηση για το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε στη Θεοδοσία την ίδια χρονιά. Ο Τύννιχος, ένας πιθανός διοικητής της Ηράκλειας, στάλθηκε με μία μικρή δύναμη για να ανακουφίσει την πολιορκία, που αριθμούσε λιγότερους από 200 άνδρες. Ο Τύννιχος κατάφερε να στείλει τρεις μικρές βάρκες κάτω από την κάλυψη του σκότους, στις οποίες κάθε βάρκα είχε μία σάλπιγγα. Έπειτα, έβαλε τους σαλπιγκτές του να κάνουν το δυνατότερο βουητό που μπορούσαν να κάνουν, φροντίζοντας τουλάχιστον δύο να παίζουν ταυτόχρονα, ώστε να ακούγονται πολύ πιο δυνατό από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Ο στρατός τού Βοσπόρου, όταν άκουσε τον ήχο ενός στρατού, που μάλλον ερχόταν για να ανακουφίσει την πόλη, τράπηκε σε φυγή. Νίκησε επίσης με επιτυχία τους Βοσπόριους καθώς κατάφερε να καταστρέψει τα πολιορκητικά τους όπλα τη νύχτα. Ο Λεύκων Α΄ αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στο Παντικάπαιον. Ο Λεύκων Α΄ υποχώρησε πίσω στο Παντικάπαιον λίγο μετά την άρση της πολιορκίας τού Tυννίχου. Λόγω της αποτυχίας του στη Θεοδοσία, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μία συνωμοσία εναντίον της ζωής του από τους στενότερους φίλους και συμβούλους του. Αντιμετώπισε γρήγορα τη συνωμοσία με τη βοήθεια εμπόρων, και κάπου το 360 π.Χ. επιτέθηκε ξανά στην πόλη της Θεοδοσίας, ξεκινώντας μία 3η πολιορκία, αλλά αυτή τη φορά τελικά κατάφερε να καταλάβει την πόλη.
Ντάρια Σβάιγκερ

Η Ντάρια Σβάιγκερ (γεννηθείσα το 1965 στο Μάριμπορ στη ΣΔ Σλοβενίας στη ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας) είναι Σλοβένα τραγουδίστρια, μια από τις πιο γνωστές στη χώρα. Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σε δύο περιπτώσεις, το 1995 όπου βγήκε 7η και το 1999 όπου βγήκε 11η.

 Η μουσική εισήλθε στη ζωή της Σβάιγκερ όταν ήταν ακόμα παιδί. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εισήλθε στο κολέγιο μουσικής και παρακολούθησε μαθήματα τέχνης στο Γκρατς στην Αυστρία, όπου σπούδασε κλασικό τραγούδι σόλο και τζαζ. Το 1997 αποφοίτησε από το κολλέγιο με πολύ καλούς βαθμούς. Ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών της είχε αρχίσει να εργάζεται σόλο τραγουδίστρια με διάφορα συγκροτήματα και συμφωνικές ορχήστρες. Από το 1992 ασχολείται με διάφορα έργα του Εθνικού Θεάτρου της Σλοβενίας στο Μάριμπορ. Το 1993, η διεθνής κριτική επιτροπή του φεστιβάλ ποπ Μελωδίες της θάλασσας και του ήλιου, που πραγματοποιήθηκε στο Κόπερ, της απένειμε το πρώτο βραβείο στο σλοβενικό τμήμα της διεθνούς κατηγορίας. Το πρώτο της άλμπουμ, In the arms of the night, σύντομα ακολούθησε. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Darja Švajger στο Wikimedia Commons
Καμαρίτσα Εύβοιας

Η Καμαρίτσα είναι χωριό του Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 415 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 320 μέτρα. σε δασώδη περιοχή. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 14 χιλιόμετρα από τα Ψαχνά. Ανατολικά του οικισμού περνάει το Βρασόρεμα.

 Δεν είναι γνωστό από πού πήρε το όνομά του το χωριό. Μια άποψη είναι ότι πήρε από τα μικρά γεφύρια ή καμαράκια που υπήρχαν στην περιοχή. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη έχει να κάνει με τη θέση που είναι κτισμένος ο οικισμός, η οποία προσφέρει πανοραμική θέα.Η Καμαρίτσα αναφέρεται πρώτη φορά το 1879, ως υπαγόμενη στον δήμο Μεσσαπίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα.Περίπου δύο χιλιόμετρα νότια από το χωριό, σε δασώδη πλαγιά, βρίσκονται τα ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Έχει τετράγωνη κάτοψη, με διαστάσεις 9 επί 9 μέτρων, και σώζεται σε ύψος μέχρι 6 μέτρων στην ανατολική πλευρά, ενώ οι υπόλοιπες φτάνουν σε μικρότερο ύψος. Ο πύργος δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς κτίστηκε. Πιθανόν να κτίστηκε από τους Βενετούς περί το 1500. Βρίσκεται σε άμεση οπτική επαφή με τον πύργο στα Πολιτικά και την Τριάδα.Περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νότια του χωριού, βρίσκεται η μονή Αγίων Αναργύρων. Ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1982 στη θέση παλαιότερου, βυζαντινού ναού. Σύμφωνα με την παράδοση, ένας βοσκός ή ένας γεωργός βρήκε εκεί μια μικρή παλιά εικόνα των Αγίων Αναργύρων.
Μεγάλες θρησκείες

Οι διάφορες θρησκείες του κόσμου μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε έναν μικρό αριθμό ομάδων, γνωστές και ως Μεγάλες θρησκείες ή Παγκόσμιες θρησκείες, με βάση τα κοινά τους χαρακτηριστικά. Αυτή η ιδέα προέκυψε από την ανάγκη που δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα Κ.Χ., όταν μερικοί ερευνητές αποφάσισαν να κάνουν απογραφή των θρησκευτικών πιστεύω των διαφόρων πολιτισμών ανά την υφήλιο.

 Σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica οι παγκόσμιες θρησκευτικές πεποιθήσεις κατηγοριοποιούνται και κατανέμονται στον κόσμο ως εξής: Αβρααμικές θρησκείες: 53,5% (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός, Μπαχάι Πίστη κ.α) Νταρμικές θρησκείες: 19,7% Αθρησκεία: 14,3% Ασιατικές 6,5% (Τσάο Ντάι, Ινδουισμός , Κομφουκιανισμός, Σιντοϊσμός, Ταοϊσμός κ.α) Λαϊκές θρησκείες: 4,0% (Σαμανισμός. Βουντού, Σιντοϊσμός κ.α) Νέα θρησκευτικά κινήματα: 2,0%.Εναλλακτικά, τα θρησκευτικά πιστεύω των πληθυσμών ταξινομούνται συνήθως και ως εξής: Χριστιανισμός: (Αγγλικανισμός, Καθολικισμός, Ορθοδοξία, Προτεσταντισμός κ.α) Ισλαμισμός: (Σουνιτισμός, Σιιτισμός. Σουφισμός κ.α) Αθρησκεία: (Αθεΐα, Αγνωστικισμός, Κοσμικός ανθρωπισμός κ.α) Ινδουισμός: (Βισνουϊσμός, κ.α) Βουδισμός: (Μαχαγιάνα, Χιναγιάνα κ.α) Ιουδαϊσμός: (Ορθόδοξος Ιουδαϊσμός, κ.α) Κομφουκιανισμός Ταοϊσμός Ανιμισμός Σιντοϊσμός
Εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια

Το εθνόσημο του Τριστάν ντα Κούνια παραχωρήθηκε το 2002. Πριν από αυτό, ως κτήση της Αγίας Ελένης, το Τριστάν ντα Κούνια χρησιμοποίησε το εθνόσημο της Αγίας Ελένης.

 Ο θυρεός στο εθνόσημο αποτελείται από τέσσερα άλμπατρος σε ένα σχέδιο καθρεφτίσματος χρώματος γαλάζιου και λευκού. Δύο αστακοί των βράχων βαστούν το θυρεό. Τα ζώα αυτά απαντώνται στα νερά του νησιού.Βλέπουμε επίσης μια ναυτική κορόνα και ένα πλοίο του Τριστάν ντα Κούνια. Το ρητό είναι Our faith is our strength (= "Η Πίστη μας Είναι η Δύναμή μας"). Το εθνόσημο υπάρχει στη σημαία του Τριστάν ντα Κούνια όπως επίσης και στη Σημαία της Ένωσης (Union Flag) που χρησιμοποιείται από το Διοικητή. Σημαίες του Κόσμου:Τριστάν ντα Κούνια
Αγία Τριάδα Πρέβεζας

Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πολυσταφύλου, της δημοτικής ενότητας Θεσπρωτικού, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινός οικισμός στο απώτατο Β. τμήμα του νομού Πρεβέζης, στα όρια με τον νομό Ιωαννίνων. Βρίσκεται κοντά στις ανατολικές όχθες του Αχέροντα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 56 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πολυσταφύλου Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πολυσταφύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Θεσπρωτικού Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θεσπρωτικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού(Πηγή: ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ευρυδίκη της Αιγύπτου

Η Ευρυδίκη από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν κόρη του Αντίπατρου, διοικητή της Μακεδονίας κατά τη βασιλεία του Αλεξάνδρου του Μέγα. Αποτέλεσε επίσης την τρίτη σύζυγο του Πτολεμαίου Α’ του Σωτήρος, γιου του Λάγου και ιδρυτή της αιγυπτιακής δυναστείας των Πτολεμαίων.

 Η ακριβής ημερομηνία του γάμου της δεν αναφέρεται στις αρχαίες πηγές, μα πιστεύεται πως έλαβε χώρα λίγο μετά τη Συμφωνία του Τριπαραδείσου και την ανάθεση στον Αντίπατρο της βασιλείας, το 321 π.Χ. Ο λόγος που συμφωνήθηκε ο γάμος ήταν η ενίσχυση της συμμαχίας του πατέρα της με τον Πτολεμαίο, καθώς εκείνη την εποχή μαίνονταν οι Πόλεμοι των Διαδόχων, για το διαμοιρασμό των εδαφών της Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου του Μέγα, ανάμεσα στους διαδόχους του. Η Ευρυδίκη έγινε μητέρα τεσσάρων γιων, του Πτολεμαίου, του επονομαζόμενου «Κεραυνού», του Μελέαγρου, που διαδέχτηκε τον αδερφό του στο θρόνο της Μακεδονίας, του Αργαίου και ενός ακόμη του οποίου το όνομα μας είναι άγνωστο. Ο τελευταίος εκτελέστηκε από τον Πτολεμαίο Β' τον Φιλάδελφο. Η Ευρυδίκη έφερε επίσης στον κόσμο δύο κόρες, την Πτολεμαΐδα, σύζυγο του Δημητρίου του Πολιορκητή και τη Λυσάνδρα, σύζυγο του Αγαθοκλή, γιου του Λυσίμαχου. Ο σύζυγός της, Πτολεμαίος όμως, όπως και αρκετοί σύγχρονοί του, είχε πολλές συζύγους ταυτόχρονα, καθώς η πολυγαμία συνηθιζόταν από πολλούς ηγεμόνες. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο, η ευνοούμενη του ήταν η Βερενίκη, πρώην ακόλουθος της Ευριδίκης, της οποίας και τα παιδιά επέλεξε για τη διαδοχή. Πιστεύεται πως για τους παραπάνω λόγους η Ευρυδίκη εγκατέλειψε την αιγυπτιακή αυλή. Γνωρίζουμε πως το 287 π.Χ. κατοικούσε στη Μίλητο, όπου και υποδέχτηκε το Δημήτριο τον Πολιορκητή, στον οποίο έδωσε και το χέρι της κόρης της Πτολεμαΐδας, πράξη που ήταν ιδιαίτερα προσβλητική για τον Πτολεμαίο. Αρχαίοι ιστορικοί αναφέρουν μια γιορτή, τα Ευρυδίκεια, προς τιμήν της απελευθέρωσης της πόλης της Κασσάνδρειας, από τον τύραννο Απολλόδωρο, που βασίλεψε μεταξύ του 279 π.Χ. και του 276 π.Χ. Θεωρείται πως η γιορτή τιμούσε αυτή ακριβώς τη βασίλισσα, η οποία πιθανώς να ανέλαβε τη διοίκηση της πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Κεραυνού. Αν αυτό έχει πράγματι συμβεί, ο θάνατός της τοποθετείται από το 280 π.Χ. και μετά. Δυναστεία των Πτολεμαίων Αρχαία Αίγυπτος Ελληνιστική περίοδος Βιογραφία από τον Christopher Bennett. Βιογραφία στο livius.org. Αρχειοθετήθηκε 2013-05-25 στο Wayback Machine. Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι Δημήτριος #46