IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πολιτική του Γιβραλτάρ

Το Γιβραλτάρ είναι υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι το μόνο από τα βρετανικά υπερπόντια Εδάφη που αντιπροσωπεύεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση Αρχηγός Κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία εκπροσωπείται από τον Κυβερνήτη (προσωρινά ο Άλισον Μακμίλαν από τις 29 Σεπτεμβρίου 2015). Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Φάμπιαν Πικάρντο, από τις 9 Δεκεμβρίου 2011. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τα 17 εκλεγμένα μέλη του Κοινοβουλίου, με πρόταση του πρωθυπουργού. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από το Μονάρχη.

 Το 1969 η Ισπανία έκλεισε τα σύνορα με το Γιβραλτάρ ζητώντας την επιστροφή του από το Ηνωμένο Βασίλειο μετά από δημοψήφισμα που ζήτησε ο ΟΗΕ για την ανεξαρτησία ή υπαγωγή του στην Ισπανία. Σύμφωνα με το αποτέλεσμα εκείνου του δημοψηφίσματος (10 Σεπτεμβρίου 1967), από τους 12.762 που ψήφισαν, οι 12.138 τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης της σύνδεσης με τη Βρετανία, ενώ μόλις 44 υπέρ της υπαγωγής του Γιβραλτάρ στην Ισπανία. Ωστόσο, στις 15 Δεκεμβρίου 1982 με απόφαση του Βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος τα σύνορα ξανάνοιξαν μετά από 13 χρόνια. Με νεότερη ακόμη συμφωνία, η οποία υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 1984 στις Βρυξέλλες, τα σύνορα από τις 5 Φεβρουαρίου 1985 παραμένουν συνέχεια ανοικτά (fully opened). Σε δημοψήφισμα που έγινε το 2002, οι κάτοικοι του Γιβραλτάρ απέρριψαν με συντιπτική πλειοψηφιά (99%) μια πρόταση για συγκυριαρχία για την οποία φέρονταν να είχαν συμφωνήσει η Ισπανία και η Βρετανία. Η Βρετανική κυβέρνηση δέσμευσε τον εαυτό της ότι θα σεβόταν την επιθυμία των Γιβραλταρινών. Ένα νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 2006. Μια διαδικασία τριμερών διαβουλεύσεων ξεκίνησε το 2006 μεταξύ Ισπανίας, Γιβραλτάρ και Ηνωμένου Βασιλείου, δίνοντας τέλος σε κάποιους περιορισμούς και αντιμετωπίζωντας διαμάχες σε ορισμένους τομείς όπως αεροπορικές μετακινήσεις, τελωνειακές διαδικασίες, τηλεπικοινωνίες, συντάξεις και πολιτιστικές ανταλλαγές. Το Κοινοβούλιο απαρτίζεται από 18 έδρες. 17 από τα μέλη του εκλέγονται από το λαό και 1 μέλος διορίζεται από το Κοινοβούλιο (ο πρόεδρός του). Τα μέλη της Βουλής υπηρετούν θητεία τετραετή. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν μόνο οι Βρετανοί πολίτες που είναι κάτοικοι του Γιβραλτάρ τουλάχιστον για 6 μήνες και το όριο ηλικίας για χορήγηση δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 έτη.
Θεόδωρος Καρατζάς

Ο Θεόδωρος Καρατζάς (1930 - 3 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος με ειδίκευση σε θέματα διεθνών συναλλαγών, επενδύσεων και ναυτιλίας. Υπήρξε συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια του Κώστα Σημίτη και κατείχε σημαντικές θέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα με αποκορύφωμα τη θητεία του ως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (1996-2004).

 Γεννήθηκε το 1930 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Ανώτατων Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Στρασβούργο. Από το 1955 εργαζόταν ως δικηγόρος Αθηνών με ειδίκευση σε θέματα διεθνών συναλλαγών, επενδύσεων και ναυτιλίας. Υπήρξε σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας σε ναυτιλιακά θέματα, καθώς και νομικός σύμβουλος πολλών Ελλήνων εφοπλιστών. Μετά το 1981 και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, κατέλαβε μια σειρά από σημαντικές θέσεις: διευθύνων σύμβουλος στην ΕΤΕΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Επενεδύσεων και Βιομηχανικής Ανάπτυξης, 1982-1985), πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Τράπεζας Διεθνούς Εμπορίου και Ναυτιλίας (1982-1985), γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας με υπουργό τον Κώστα Σημίτη (1985-1987) και υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (1987-1989). Yπήρξε επίσης πρόεδρος της Επιτροπής για τον εκσυγχρονισμό του τραπεζικού συστήματος (1986-1987) και πρόεδρος της «Ασπίς Στεγαστική Τράπεζα» (1992-1996).Το 1996 έγινε διοικητής της Εθνικής, προτεινόμενος από τον Κ. Σημίτη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 και τον θάνατό του μετά από σύντομη ασθένια. Η οκταετής θητεία Καρατζά στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας υπήρξε αποφασιστική στην περαιτέρω εξέλιξη και την ανάπτυξη της Τράπεζας, αφού η αναδιάρθρωση και ο εκσυγχρονισμός που επιτεύχθηκε την περίοδο αυτή διασφάλισαν την ανταγωνιστικότητά της έναντι των άλλων ελληνικών τραπεζών και της έδωσαν την ευκαιρία για αναβάθμιση της διεθνούς παρουσίας της, ιδιαίτερα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.Ο Καρατζάς πίστευε ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται ισχυρές εξωστρεφείς επιχειρήσεις με διεθνή παρουσία, αλλά το κέντρο λήψης αποφάσεων πρέπει πάντα να βρίσκεται στην Ελλάδα. Στη λογική αυτή κινούνταν και η (τελικά αποτυχημένη) προσπάθειά του για τη συγχώνευση της Εθνικής Τράπεζας με την Alpha Bank. Η πολιτική του Θ. Καρατζά στην Ε.Τ.Ε. και στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, της οποίας επίσης ήταν πρόεδρος την οκταετία 1996-2004, διευκόλυνε τις διεργασίες που ελάμβαναν χώρα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, έτσι ώστε ο κλάδος να αποτελέσει ένα από τα πιο δυναμικά και ανταγωνιστικά τμήματα της οικονομίας της χώρας. Θεόδωρος Καρατζάς στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Μαρία της Καμπανίας

Η Μαρία της Καμπανίας (1174 - 9 Αυγούστου 1204), σύζυγος του πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας και της συζύγου του Μαρίας Καπέτου, κόμισσας της Καμπανίας κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ από την πρώτη του σύζυγο Ελεονώρα της Ακουιτανίας, αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας και του Θεοβάλδου Γ΄ της Καμπανίας, ανιψιά των βασιλέων της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και Ιωάννη του Ακτήμονα.

 Στις 14 Απριλίου 1204 ο σύζυγος της άφησε την Φλάνδρα προκειμένου να αναχωρήσει για την Δ΄ Σταυροφορία η οποία αρχικά είχε προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά στην συνέχεια με την δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων άλλαξε κατεύθυνση για την Κωνσταντινούπολη, οι Σταυροφόροι εκμεταλλεύτηκαν τις ενδοοικογενειακές διαμάχες στην οικογένεια των Αγγέλων ανάμεσα στον νεαρό Αλέξιο Δ΄ και τον θείο του Αλέξιο Γ΄ προκειμένου να επέμβουν ωμά στις εσωτερικές υποθέσεις των Βυζαντινών. Μετά τον σφετερισμό του θρόνου από τον Αλέξιο Μούρτζουφλο ο οποίος δολοφόνησε τον νεαρό Αλέξιο Δ΄ για τον οποίο ισχυρίζονταν ότι είναι ο ευνοούμενος τους οι Σταυροφόροι βρήκαν την ευκαιρία να αλώσουν την πόλη, στην συνέχεια μετά από αμέτρητες λεηλασίες και δολοφονίες αποφάσισαν να εκλέξουν πρώτο Λατίνο αυτοκράτορα τον σύζυγο της Βαλδουίνο Α΄ ως τον πιο ηθικό και θρησκευόμενο μεταξύ όλων των Σταυροφόρων. Η σύζυγος του Μαρία εν τω μεταξύ αφού τελείωσε η περιπέτεια της δεύτερης εγκυμοσύνης της αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους προκειμένου να τον συναντήσει, έφτασε στην Άκρα όπου δέχθηκε όρκο υποτέλειας από τον Βοϊμόνδο Δ΄ της Αντιόχειας. Στην ίδια πόλη έμαθε στην συνέχεια ότι ο σύζυγος της στέφθηκε πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολη, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη να τον συναντήσει και να στεφθεί μαζί του συναυτοκράτειρα αλλά δεν πρόλαβε επειδή αμέσως μετά αρρώστησε και πέθανε. Ο σύζυγος της Βαλδουίνος Α΄ όταν έμαθε τα νέα του θανάτου της συζύγου του την θρήνησε έντονα, την αγαπούσε με πάθος επειδή ήταν εξαιρετική και ακέραια σαν χαρακτήρας. Με τον σύζυγό της Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, ΣΤ΄ κόμη του Αινώ, και Α΄ Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος αναφέρεται από τον χρονικογράφο Γισλέβερτο του Μόνς ως "Θεοβάλδος, γιος του κόμη της Φλάνδρας και του Αινώ". Όπως συμφωνούν όλοι οι ιστορικοί, παιδιά τους ήταν: Ιωάννα 1199/1200-1244, κόμισσα της Φλάνδρας & του Αινώ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Φερδινάνδο του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας και μετά τον Θωμά της Σαβοΐας κόμη του Πεδεμοντίου. Μαργαρίτα Β΄ 1202-1280, κόμισσα της Φλάνδρας & του Αινώ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Μπουσάρ Δ΄ κύριο του Αβέν και μετά τον Γουλιέλμο Β΄ κύριο του Νταμπιέρ. Countesses as Rulers in Flanders, Karen S. Nicholas, Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates, (University of Pennsylvania Press, 1999) The Court of Champagne as a Literary Center, John F. Benton, Speculum, Vol. 36, No. 4 (Oct., 1961) Runciman, Steven (1954). A History of the Crusades: Volume 3, The Kingdom of Acre and the Later Crusades. Μνήμες των Χρονικών της Δ΄ Σταυροφορίας και της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης Η αριστοκρατία της Καμπανίας
Ξενοδοχείο Marriott Τιφλίδας

Το ξενοδοχείο Marriott Τιφλίδας είναι πολυτελές ξενοδοχείο Marriott πέντε αστέρων στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Το ξενοδοχείο βρίσκεται στη λεωφόρο Ρουσταβέλι 13, τη βασική οδική αρτηρία της πόλης. Χτίστηκε ως ξενοδοχείο υψηλής ποιότητας με εντολή του πλούσιου Αρμένιου εμπόρου Μίκαελ Αραμίαντς και η ανέγερσή του διάρκεσε από το 1911 έως το 1915.

 Το ξενοδοχείο, που προοριζόταν για να γίνει το καλύτερο στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της τότε ρωσικής Γεωργίας και της ευρύτερης περιοχής του Καυκάσου, σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Αλεξάντρ Οζέροφ το 1911 και αργότερα ανακαινίστηκε από τον Γκαμπριέλ Τερ Μικέλοφ μετά από εντολή του Μίκαελ Αραμίαντς. Η κατασκευή του ξενοδοχείου ολοκληρώθηκε το 1915, οπότε το ξενοδοχείο πήρε την ονομασία Hôtel Majestic. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1915 έως το 1917, το ξενοδοχείο στέγασε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο πριν ανοίξει για το κοινό. Μετά τη κατάληψη της Γεωργίας από τους Σοβιετικού το 1921, το κτίριο πέρασε στα χέρια των Συνδικάτων. Το ισόγειό του χρησιμοποιήθηκε για πολλαπλούς σκοπούς, στεγάζοντας τυπογραφείο και καταστήματα, ενώ ένα υπόγειο μετατράπηκε σε κινηματογράφο. Τον Φεβρουάριο του 1939, το ανακαινισμένο κτήριο αποκαταστάθηκε στην αρχική του λειτουργία ως Ξενοδοχείο Τιφλίδα, με διαχείριση από το κρατικό ταξιδιωτικό πρακτορείο Intourist. Το ξενοδοχείο υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά κατά το πραξικόπημα που έλαβε χώρα μεταξύ Δεκεμβρίου 1991 –Ιανουαρίου 1992, προοίμιο του εμφυλίου πολέμου της Γεωργίας. Το κτήριο ανακατασκευάστηκε υπό την καθοδήγηση των αρχιτεκτόνων Τζ. Μετρεβέλι και Β. Κουρτισβίλι την περίοδο από το 1995 έως το 2002. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2002, άνοιξε στο κτήριο το Ξενοδοχείο Marriott Τιφλίδας. Το ξενοδοχείο είναι ένα επταώροφο κτήριο, με πέντε ορόφους πάνω από το έδαφος. Οι πολυτελείς προσόψεις του διατηρούν το αρχικό τους σχέδιο, χρησιμοποιώντας στοιχεία της αναγεννησιακής και μπαρόκ αρχιτεκτονικής, όπως ογκώδεις ημικυκλικές και επίπεδες παραστάδες με κορινθιακά κιονόκρανα και τριγωνικά και κυκλικά αετώματα. Μεγάλες κολόνες τονίζουν την μπροστινή είσοδο, που έχει θέα στη λεωφόρο Ρουσταβέλι.Το ξενοδοχείο διαθέτει 116 δωμάτια και 11 σουίτες, εκ των οποίων μία αντιπροεδρική και δύο προεδρικές, καθώς και 9 αίθουσες συνεδριάσεων, λόμπι μπαρ, εστιατόριο, αίθριο, κέντρο ευεξίας, γυμναστήριο και άλλες εγκαταστάσεις. Επίσημη ιστοσελίδα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χίου 2015–16

Για την περίοδο 2015–16 η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Χίου. Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Χίου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Χίου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

 Για την περίοδο 2015–16, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χίου είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Η τελική βαθμολογία: Πηγή: ΕΠΣ Χίου Η τελική βαθμολογία: Πηγή: ΕΠΣ Χίου Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Χίου. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 2015 και ολοκληρώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 2016 με τον τελικό. Το κύπελλο κατέκτησε ο Α.Π.Π.Σ. Ηρακλής Θυμιανών. Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της προηγούμενης περιόδου της Ε.Π.Σ. Χίου. Το τρόπαιο κατέκτησε η ομάδα Α.Π.Ο. Κανάρης Νενήτων. Επίσημος ιστότοπος
Γκριγκόρι Νεούιμιν

Ο Γκριγκόρι Νικολάγιεβιτς Νεούιμιν (ρωσικά: Григорий Николаевич Неуймин‎, 3 Ιανουαρίου 1886, Τιφλίδα - 17 Δεκεμβρίου 1946, Λένινγκραντ) ήταν Ρώσος, μετέπειτα Σοβιετικός αστρονόμος, διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Πούλκοβο.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1886 στην Τιφλίδα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στην οικογένεια ενός στρατιωτικού γιατρού του Γεωργιανού Συντάγματος Γρεναδιέρων του Καυκάσου. Μεγάλωσε στο Τέτρι-Τσκάρο της Γεωργίας. Το 1904 εισήλθε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης και αποφοίτησε το 1910 με δίπλωμα 1ου βαθμού. Το 1910 άρχισε να εργάζεται στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο ως υπεράριθμος αστρονόμος. Από το 1912 εργάστηκε στο Αστεροσκοπείο του Σιμεΐζ. Το 1925-1931 και το 1936-1941 ήταν επικεφαλής του Αστεροσκοπείου του Σιμεΐζ στην Κριμαία. Εκκενώθηκε στον σταθμό Κιτάμπ. Το 1944-1946 ήταν διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Πούλκοβο. Οι κύριες επιστημονικές εργασίες του σχετίζονται με την παρατηρητική αστρονομία. Στο Σιμεΐζ, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ρωσίας, οργάνωσε συστηματικές παρατηρήσεις μικρών πλανητών, ανακάλυψε 63 αστεροειδείς (ένας από αυτούς, ο αστεροειδής (762) Πούλκοβα, πήρε το όνομά του από το Αστεροσκοπείο, οι άλλοι δύο - (779) Νίνα και (789) Λένα - προς τιμήν της αδερφής και της μητέρας του αστρονόμου). Ο αστεροειδής (751) Φαΐνα πήρε το όνομά του από τη συνάδελφο και πρώτη σύζυγο του αστρονόμου, Φαΐνα Μιχάιλοβνα Νεούιμινα. Ο αστεροειδής (824) Αναστασία πήρε το όνομά του από τη φίλη του Αναστασία Σεμιόνοβα. Ο αστρονόμος ονόμασε τον αστεροειδή (917) Λίκα με το όνομα της φίλης της αδερφής του. Κατά τη διάρκεια του 1913-1941, ανακάλυψε 6 νέους κομήτες (5 από αυτούς αποδείχτηκαν μικρής περιόδου). Ανέπτυξε μια μέθοδο για τη λήψη υπόψη όρων υψηλότερης τάξης κατά τον υπολογισμό των διαταραχών των τροχιών των κομητών. Ερεύνησε την κίνηση του κομήτη Νεούιμιν 2. Μελέτησε μεταβλητά αστέρια, ανακάλυψε 13 μεταβλητές. Πραγματοποίησε επίσης μικρομετρικές μετρήσεις των δορυφόρων του Ποσειδώνα, μικρομετρικές παρατηρήσεις διπλών αστέρων και ασχολήθηκε με τον προσδιορισμό των ιδίων κινήσεων των αστεριών . Πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1946 και τάφηκε στο Νεκροταφείο Αστρονόμων στο Πούλκοβο. Βραβείο της Ρωσικής Αστρονομικής Εταιρείας 6 μετάλλια της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού Ωκεανού Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας (06/10/1945) Ονομάστηκαν προς τιμήν του: ένας σεληνιακός κρατήρας (Νεούιμιν), ο μικρός πλανήτης (1129) Νεουιμίνα, που ανακαλύφθηκε από την Π. Γ. Παρχομένκο στις 8 Αυγούστου 1929 στο Αστεροσκοπείο του Σιμεΐζ, η πεδιάδα της Νεουιμίνας στον μικρό πλανήτη (951) Γκάσπρα που ανακάλυψε ο ίδιος το 1916. Κολτσίνσκι Ι. Γ., Κορσούν Α. Α., Ροντρίγκες Μ. Γ. Αστρονόμοι: Κατάλογος βιογραφιών. — 2η έκδοση, επιμελ. και συμπληρ. — Κίεβο: Εκδόσεις Ναούκοβα Ντούμκα, 1986. — 512 σελ.
Βασίλειος Καρδαμάκης

Ο Βασίλειος Καρδαμάκης (Ναύπλιο, 1900 - Ουλμ, Γερμανία, 4 Ιουνίου 1971) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού που διετέλεσε Αρχηγός ΓΕΣ από το 1959 ως το 1962 και επί χούντας διοικητής της ΔΕΗ.

 Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1924. Επίσης, έκανε σπουδές στη Σχολή Τεχνικής Εκπαιδεύσεως Μηχανικού και εν συνεχεία σε αντίστοιχες σχολές στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.Προήχθη σε Αντιστράτηγο και το 1959 διορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, θέση στην οποία έμεινε ως το 1962. Το 1962 εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση στην οποία κατηγορούσε στελέχη της Ένωσης Κέντρου για "συκοφάντηση του στρατού με αντεθνική δράση". Η ανωτέρω ανακοίνωση προκάλεσε την οργίλη αντίδραση της Ένωσης Κέντρου και συγκεκριμένα του Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ανίκανο και ευτελή» και στη συνέχεια του επιτέθηκε λέγοντας τα εξής: «με ποίον δικαίωμα ο στρατηγός Καρδαμάκης εισέρχεται εις άσκησιν πολιτικής και πως προβαίνει εις μίαν ασύδοτον ανακοίνωσιν; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη, ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος; Ανάξιε ηγέτα του στρατεύματος, ο οποίος δύνασαι να συκοφαντής τους ηγέτας, τους πολιτικούς ηγέτας της Ενώσεως Κέντρου ως αντεθνικούς, της Ε.Κ. εις την οποίαν ανήκουν πρώται δυνάμεις της χώρας, αι οποίαι έχουν προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας εις την πατρίδα, είναι κατάφορτοι από εθνικούς τίτλους, έχουν προσφέρει ιστορίαν, απελευθέρωσιν εις την Ελλάδα; Ποίος είσαι συ, στρατηγέ Καρδαμάκη; Εάν υπήρχε Κυβέρνησις εντός μιας ώρας ο στρατηγός Καρδαμάκης θα έπαυε να είναι ο αρχηγός του στρατού. Αλλά, βέβαια, δεν υπάρχει». Μετά από αυτό το περιστατικό ο Καρδαμάκης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Την άνοιξη του 1963 αποκάλυψε στο συνταγματάρχη Μπάλντρι, στρατιωτικό ακόλουθο της αμερικανικής πρεσβείας, ότι οι στρατιωτικοί σχεδίαζαν πραξικόπημα.Το Μάιο του 1967 του ανατέθηκε η διοίκηση της ΔΕΗ.Πέθανε στην Ουλμ της Γερμανίας από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια υπηρεσιακού ταξιδιού σε χώρες του εξωτερικού και κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη με τιμές αντιστρατήγου εν ενεργεία τον Ιούνιο του 1971. Μετά το θάνατό του, αποφασίστηκε να δοθεί το όνομά του στον ηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ και στο τεχνητό φράγμα Πολυφύτου Κοζάνης.
Ντάνιελ Κάμπορα

Ο Ντάνιελ Ουγκώ Κάμπορα (ισπανικά: Daniel Hugo Cámpora‎, γενν. 30 Ιουνίου 1957, Σαν Νίκολας ντε λος Αρρόγιος) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ (IM) το 1982 και ο ανώτατος τίτλος του Γκρανμαίτρ το 1986. Είναι διπλός πρωταθλητής του Σκακιστικού Πρωταθλήματος Αργεντινής (1986, 1989) και κατετάγη στη δεύτερη θέση το 1978 και το 1987.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Ντ. Κάμπορα εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Το 1994 ο Ντ. Κάμπορα απέσπασε το ατομικό χρυσό μετάλλιο της πρώτης σκακιέρας στην Ολυμπιάδα της Μόσχας. Αποτελέσματα Άλλων Τουρνουά 1975: Ο Ντ. Κάμπορα απέσπασε τον τίτλο του Πρωταθλητή Νέων Αργεντινής όταν ήταν 18 ετών. 1980: Πήρε τη δεύτερη θέση στη Μπογκοτά, πίσω μόνον από τον Χοσέ Αντόνιο Γκουτιέρεζ Καστίλλιο. 1983: Ήρθε δεύτερος στην Ανδόρρα, ενώ το ίδιο έτος νίκησε στην Τούζλα. 1986: Κέρδισε το Τουρνουά των Μαιτρ (Master Open Tournament) στο Μπιλ. 2001: Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Τουρνουά της FIDE, όπου στον πρώτο γύρο απέκλεισε τον Ντάνιελ Σορτ, αλλά έχασε από τον Γιαν Έλβεστ στον δεύτερο. 2004: Συμμετείχε ξανά στο Παγκόσμιο Τουρνουά της FIDE, όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τον Ρώσο Γκρανμαίτρ Βαλέρι Φιλίποβ.
Ρούπερτ του Τεκ

Ο Ρούπερτ, αγγλ. Rupert (24 Αυγούστου 1907 - 15 Απριλίου 1928) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας του Τεκ, που το 1917 άλλαξε τον τίτλο του σε υποκόμης του Τρέματον.

 Ήταν ο μόνος γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα του Τεκ (μετέπειτα κόμη του Άθλοουν) και της Αλίκης των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Λεοπόλδου δούκα του Ώλμπανυ (γιου της Βικτωρίας της Βρετανίας). Ο Ρούπερτ-Αλέξανδρος-Γεώργιος γεννήθηκε στο κάστρο Ουίνδσορ. Έπασχε από αιμο(ρο)φιλία, όπως η Αλίκη, ο Λεοπόλδος και η Βικτώρια. Σπούδασε στο Κολέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ. Το 1917 ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος· ο Γεώργιος Ε΄ αποποιήθηκε τους τίτλους του στη Γερμανία και ζήτησε από τα μέλη της β. οικογένειας να κάνουν το ίδιο. Το όνομα του Οίκου των Βέττιν-Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα άλλαξε σε Ουίνδσορ, ο Αλέξανδρος έλαβε τον τίτλο του κόμη του Άθλοουν και ο Ρούπερτ έγινε υποκόμης του Τρέματον (περιοχή της Κορνουάλης). Στις 1 Απριλίου 1928 οδηγούσε στη Γαλλία με δύο φίλους του, όταν πήγε να προσπεράσει το μπροστά αμάξι. Το δικό του χτύπησε σε δένδρο και ανατράπηκε· ο ένας φίλος του απεβίωσε και ο Ρούπερτ μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με ελαφρό κάταγμα κρανίου. Είχε ενδοεγκεφαλική αιμορραγία και δεν ανέκαμψε. Απεβίωσε σε δύο εβδομάδες και τάφηκε στο Β. Κοιμητήριο του Φρόγκμορ. Το 1910 είχε αποβιώσει ο μικρότερος αδελφός του έξι μηνών και ο τίτλος του κόμη του Άθλοουν εξαλείφθηκε το 1957, που απεβίωσε ο Αλέξανδρος.
Θωρηκτό

Το Θωρηκτό (Θ/Κ) (αγγλικά: ironclad, για τα πρώτα και battleship, BB, για τα μεταγενέστερα) είναι (σχετικά) μεγάλο θωρακισμένο πολεμικό πλοίο, που ο κύριος οπλισμός του αποτελείται από βαρέα πυροβόλα, μεγάλου διαμετρήματος

 Κατά τη διάρκεια του τέλους του 19ου αιώνα και (μέχρι) τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, το θωρηκτό ήταν ο ισχυρότερος τύπος πολεμικού πλοίου, και μια μοίρα θωρηκτών ήταν ζωτική για κάθε κράτος που επιθυμούσε να ελέγχει τις θάλασσες. Ο όρος θωρηκτό έγινε τυπικός στα τέλη της δεκαετίας του 1880, για να περιγράψει έναν τύπο γενικά θωρακισμένου πολεμικού (ironclad). Κομβικό σημείο στην εξέλιξη των θωρηκτών θεωρήθηκε η καθέλκυση του Βρετανικού θωρηκτού HMS Dreadnought, σε βαθμό που τα θωρηκτά που ήταν παλαιότερης σχεδίασης ή μικρότερα από αυτό να ονομάζονται pre-dreadnoughts, ενώ όσα ήταν νεώτερης σχεδίασης ή τουλάχιστον ίδιου μεγέθους με αυτό να αναφέρονται γενικά ως dreadnoughts. Τα θωρηκτά, στην εποχή τους, ήταν σύμβολα της ναυτικής κυριαρχίας και ισχύος, παίζοντας μεγάλο ρόλο στη διπλωματία και την πολεμική στρατηγική. Μια παγκόσμια κούρσα κατασκευής ή και προμήθειας θωρηκτών άρχισε (κυρίως) στην Ευρώπη, μετά από τη δημοσίευση το 1890 του The Influence of Sea Power upon History, 1660–1783. από τον Alfred Thayer Mahan. Αυτή η κούρσα ναυτικών εξοπλισμών (αρχικά) κορυφώθηκε με την αποφασιστική Ναυμαχία της Τσουσίμα (1905), το αποτέλεσμα της οποίας επηρέασε σημαντικά τη σχεδίαση του HMS Dreadnought. Η καθέλκυση του HMS Dreadnought το 1906 πυροδότησε μια νέα κούρσα ναυτικών εξοπλισμών, που ευρύτατα θεωρήθηκε μια από τις έμμεσες αιτίες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Ναυτικές Συνθήκες των δεκαετιών 1920 (πρώτη στις 21/11/1921 στήν Ουάσινγκτον με συμμετοχή ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, Ιαπωνίας, Γαλλίας και Ιταλίας) και 1930 περιόρισαν τον αριθμό των θωρηκτών, αλλά η ανάπτυξη τεχνικών καινοτομιών στη σχεδίασή τους συνεχίστηκε. Τόσο οι δυνάμεις των Συμμάχων, όσο και οι αντίστοιχες του Άξονα ανέπτυξαν μεγάλο αριθμό θωρηκτών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η πραγματική πολεμική αξία των θωρηκτών αμφισβητήθηκε, ακόμη και κατά την περίοδο της κυριαρχίας τους. Μολονότι δαπανήθηκαν τεράστια ποσά στην ανάπτυξη των θωρηκτών, τα τελευταία ήταν αυξανόμενα ευάλωτα σε πολύ μικρότερα και φθηνότερα όπλα, όπως οι τορπίλες, οι θαλάσσιες νάρκες, πλήγματα από αεροσκάφη και τελικά τα κατευθυνόμενα βλήματα. Το αυξανόμενο εύρος απόστασης των ναυτικών αναμετρήσεων οδήγησε στην αντικατάσταση του θωρηκτού από το αεροπλανοφόρο ως κυρίαρχο τύπο πολεμικού σκάφους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στην τελευταία κλάση θωρηκτών ανήκε το HMS Vanguard, που καθελκύστηκε το 1944. Μερικά θωρηκτά διατηρήθηκαν και κατά διαστήματα ανακλήθηκαν σε χρήση (μόνο) από τις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και μέχρι το 2000, αλλά και πάλι μόνο σε ρόλο υποστήριξης (συνήθως) αποβάσεων με ναυτικά πυρά. Το εκτόπισμα των θωρηκτών αρχικά ήταν 5000 τόνοι και έφθασε μέχρι και τους 72.800 τόνους (Γιαμάτο). Σήμερα το θωρηκτό έχει εκλείψει, καθώς το μεγάλο τους μέγεθος τα κάνει εύκολους στόχους σε σύγχρονα όπλα, απ` τα οποία η θωράκιση δεν προσφέρει πλέον προστασία. Γενικά, ο σύγχρονος θαλάσσιος πόλεμος ευνοεί μικρά και ευέλικτα πλοία.
Κόλντιτς

Το Κόλντιτς (γερμ. Colditz) είναι μικρή πόλη της Γερμανίας, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λειψία, στη Δρέσδη και στο Κέμνιτς ενώ διοικητικά ανήκει στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας. Διατρέχεται από τον ποταμό Μούλντε, που είναι παραπόταμος του Έλβα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 5.188 κάτοικοι σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2005.

 Η πρώτη μαζική εγκατάσταση στο συγκεκριμένο σημείο του ποταμού Μούλντε έγινε το 1046. Το 1083, ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ έκτισε το κάστρο του Κόλντιτς για την ασφάλεια της πόλης. Στα μέσα του 12ου αιώνα κτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και η εμπορική αγορά ενώ δόθηκαν στη πόλη και εμπορικά προνόμια. Το 1504 η πόλη κάηκε σε μια μεγάλη πυρκαγιά αλλά ανακατασκευάστηκε όλη η πόλη το 1506. Τον 17ο αιώνα υπήρξε μεγάλη ανάπτυξη της κεραμοποιίας και της κατασκευής πορσελάνης και στην περιοχή άνθισαν τα συγκεκριμένα εργαστήρια και εργοστάσια. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου το κάστρο της πόλης μετατράπηκε σε φυλακή για "ειδικούς" κρατούμενους: Επρόκειτο για αξιωματικούς και άνδρες των Συμμαχικών δυνάμεων με ιδιαίτερες ικανότητες στη διοργάνωση μαζικών αποδράσεων. Με τη πτώση της ναζιστικής Γερμανίας η πόλη περιήλθε στην αρχή υπό τον έλεγχο των Αμερικανών, αλλά μετά τη διχοτόμηση της χώρας απέκτησαν τον έλεγχο της οι Σοβιετικοί. Από το 1960 έως σήμερα τα εργοστάσια της περιοχής φημίζονται για τις πορσελάνες τους ενώ από το 1990 ολόκληρη η πόλη διαμορφώθηκε έτσι ώστε να προσελκύσει περισσότερους τουρίστες. Το καλοκαίρι του 2002 μια πλημμύρα προκάλεσε ζημίες στη πόλη αλλά όλες αποκαταστάθηκαν από το γερμανικό κράτος. Αν και όλη η πόλη έχει διαμορφωθεί ώστε να αποτελεί μνημείο, μια αναπαράσταση πόλης από μια άλλη εποχή, δεν παύουν ορισμένα αξιοθέατα να έχουν περισσότερη επισκεψιμότητα. Αυτά είναι: Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου Η μεσαιωνική αγορά Η νεότερη αγορά Το κάστρο του Κόλντιτς Το πατρικό σπίτι του ιστορικού και συλλέκτη Γιόχαν Ντάβιντ Κέλερ (γερμ: Johann David Köhler) ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΚΟΛΝΤΙΤΣ Το πιο διάσημο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Β΄ΠΠ, Βουρλιώτης Σ., τεύχος 102, εκδόσεις ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ, Φεβρουάριος 2005
Οικογένεια Βαλαωρίτη

Η οικογένεια Βαλαωρίτη είναι σπουδαία οικογένεια επτανησιακής καταγωγής, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στην πολιτική και την ποίηση. Η καταγωγή της οικογένειας είναι από η Βαλαώρα Ευρυτανίας αλλά εγκαταστάθηκε στη Λευκάδα λόγω της συμμετοχής του Χρήστου Βαλαωρίτη σε εξέγερση εναντίον των Τούρκων το 1680. Οι Βαλαωρίτες κατάγονται από τον Βαλαωρίτη Κρανέας από το Νομό Πρέβεζας. Παράλληλα έλαβαν εκτάσεις γης και εγγράφηκαν στη Libro d’ oro. Τα περισσότερα μέλη της ασχολήθηκαν με την πολιτική, κυρίως όμως η οικογένεια είναι γνωστή λόγω του ποιητικού έργου του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

 Χρήστος Βαλαώρας, οπλαρχηγός και γενάρχης της οικογένειαςΜόσχος Βαλαωρίτης, οπλαρχηγός και γιος του ΧρήστουΑθανάσιος Βαλαωρίτης, γιος του ΜόσχουΧαράλαμπος Βαλαωρίτης, γιος του ΑθανασίουΑθανάσιος Βαλαωρίτης, ιερομόναχος και γιος του Χαράλαμπου Ευστάθιος Βαλαωρίτης, πολιτικός και γιος του Χαραλάμπου, σύζυγος της Μαριέττας ΤουρλινούΣπύρος Βαλαωρίτης, πρόεδρος της Βουλής, βουλευτής, πρέσβης, σύζυγος Μαρίας Στεφάνου και γιος του ΕυστάθιουΜιχαήλ-Δημοσθένης (γενν. Φεβρουάριος 1825), γιος του Ευστάθιου Περικλής Βαλαωρίτης, βουλευτής, σύζυγος Ερριέτας Σκαραμαγκά και γιος του ΣπύρουΛένα Βαλαωρίτου - Σκαραμαγκά, τενίστρια, σύζυγος Ιβάν Σκαραμαγκά και κόρη του ΠερικλήΙωάννης Βαλαωρίτης, γερουσιαστής και γιος του ΧαράλαμπουΞενοφών Βαλαωρίτης, βουλευτής και γιος του Ιωάννη Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ποιητής, βουλευτής, σύζυγος της Ελοΐσιας Τυπάλδου και γιος του ΙωάννηΙωάννης Α. Βαλαωρίτης, πολιτικός, τραπεζίτης, σύζυγος της Ζωής Μουρούζη και γιος του ΑριστοτέληΑριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης, βουλευτής και γιος του ΙωάννηΕλένη Βαλαωρίτη, σύζυγος Λεόντα Καραπαναγιώτη και κόρη του ΑριστοτέληΤατιάνα Καραπαναγιώτη, βουλευτής, παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών, πρόεδρος Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και κόρη της ΕλένηςΚωνσταντίνος Βαλαωρίτης, διπλωμάτης, σύζυγος Κατερίνας Ιωάννη Λεωνίδα και γιος του ΙωάννηΝάνος Βαλαωρίτης, ποιητής και γιος του ΚωνσταντίνουΕλένη Βαλαωρίτη, σύζυγος Φίλιππου Δραγούμη και κόρη του ΙωάννηΜάρκος Φ. Δραγούμης, βυζαντινολόγος, μουσικός και γιος της ΕλένηςΦίλιππος Δραγούμης, δημοτικός σύμβουλος Αθηνών και γιος του Μάρκου Ναταλία Δραγούμη, ηθοποιός και κόρη του ΜάρκουΖωή Δραγούμη, σύζυγος Ιωάννη Μαζαράκη - Αινιάνος και κόρη της ΕλένηςΚωνσταντίνος Μαζαράκης - Αινιάν, υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και γιος της Ζωής Αλέξανδρος Μαζαράκης - Αινιάν, καθηγητής αρχαιολογίας και γιος της Ζωής Φίλιππος Μαζαράκης - Αινιάν, ιστορικός, μουσειολόγος, συγγραφέας και γιος της Ζωής Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Βίος, Επιστολές και Πολιτικά Κείμενα, τ.Α', (επιμ. Γ.Π.Σαββίδης, Νίκη Λυκούργου), εκδ. Ίκαρος, Αθήνα, 1980, σελ.16-21
47171 Λέμπο

Το 47171 Λέμπο είναι μεταποσειδώνιο αντικείμενο της Ζώνης του Κάιπερ που βρίσκεται στην εξωτερική περιοχή του Ηλιακού Συστήματος. Ανακαλύφθηκε την 1η Οκτωβρίου 1999 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έρικ Ρούμπινσταϊν και Λουί-Γκρέγκορι Στρόλγκερ κατά τη διάρκεια παρατήρησης στο Εθνικό Παρατηρητήριο Κιτ Πηκ στην Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ρούμπινσταϊν αναζητούσε εικόνες που τραβήχτηκαν από τον Στρόλγκερ ως μέρος του προγράμματος Low-Z Supernova Search.

 O Πάχα (προσωρινή ονομασία: S/2001 (47171) 1) είναι ο ένας από τους δύο γνωστούς δορυφόρους του μεταποσειδώνειου αντικειμένου (47171) Λέμπο. Ανακαλύφθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 2011 από τους Τσαντ Τρουχίγιο και Μάικ Μπράουν από φωτογραφίες που είχαν παρθεί από το ΔΤΧ και ανακοινώθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 2002. Έχει εκτιμώμενη διάμετρο περίπου 132 ±8,5 χιλιόμετρα, ημιάξονα τροχιάς 7411 ± 12 χιλιομετρα και περίοδο περιφοράς γύρω από το (47171) Λέμπο 50,302 ± 0,001 ημέρες. Ο (47171) Λέμπο θεωρείται ως ένα τριπλό σύστημα και ο Πάχα ο μεγαλύτερος εκ των δύο δορυφόρων αυτού.
Αγαπόρνις

Ο αγαπόρνις ή αγαπόρνιθα είναι γένος παπαγάλου (Agapornis) μικρού μεγέθους από την Αφρική. Έχει πολύ στοργική συμπεριφορά, από την οποία προέρχεται και το όνομα. Έχει παρατηρηθεί ότι το πουλί αυτό αναπτύσσει με το ταίρι του ιδιαίτερα στενούς δεσμούς, οι οποίοι συχνά κρατάνε για μια ζωή και είναι τόσο ισχυροί, ώστε εάν πεθάνει το ένα, σύντομα ακολουθεί και το άλλο. Για το λόγο αυτό οι αγαπόρνιθες αποκαλούνται και «αχώριστοι σύντροφοι». Πολλοί θεωρούν ότι οι αγαπόρνιθες σε αιχμαλωσία πρέπει να ζουν πάντα μαζί, και να μην αγοράζονται μεμονωμένα. Άλλοι θεωρούν ότι ένας αγαπόρνις μπορεί να ζει κοντά στους ανθρώπους χωρίς ταίρι, φτάνει να του δείχνουν ιδιαίτερη αγάπη και στοργή. Η διάρκεια ζωής τους είναι 10-15 χρόνια.

 Οι αγαπόρνιθες έχουν μήκος 13-17 εκατοστά, και ζυγίζουν 40-60 γραμμάρια. Η ουρά τους είναι μάλλον κοντή σε σχέση με το σώμα τους – συγκριτικά με άλλους παπαγάλους – ενώ το ράμφος τους μάλλον μεγάλο. Υπάρχουν 9 διαφορετικά είδη αγαπορνίθων: Το πιο κοινό είδος ο κοκκινοκέφαλος Agapornis roseicollis - Αγαπόρνις ο ροδινόλαιμος. Ο σταχτοκέφαλος Agapornis nigrigeni - Αγαπόρνις ο μελανομάγουλος Ο γκριζοκέφαλος αγαπόρνιθα της Μαδαγασκάρης Agapornis canus - Αγαπόρνις ο πολιός Ο αγαπόρνις της Αβησσυνίας Agapornis taranta - Αγαπόρνις ο τάραντος Ο πορτοκαλοκέφαλος Agapornis pullarius - Αγαπόρνις ο πουλλάριος Ο πρασινοκέφαλος Agapornis swinderniana - Αγαπόρνις ο σβιντερνιανός Ο μαυροκέφαλος ή μασκοφόρος Agapornis personata - Αγαπόρνις ο μασκοφόρος Agapornis fischeri - Αγαπόρνις του Φίσερ Agapornis lilianae - Αγαπόρνις της Λιλιάνας Οι αγαπόρνιθες είναι ζωηρά πουλιά, που κελαηδούν δυνατά πολλές ώρες την ημέρα, κατά συνέπεια δεν είναι τα πιο κατάλληλα για όσους χρειάζονται ησυχία. Κατά κανόνα δεν μιλούν, αν και λέγεται ότι μπορούν να μιμηθούν την ανθρώπινη ομιλία αν εκπαιδευτούν από μικρά. Χρειάζονται ευρύχωρο κλουβί γιατί είναι πολύ κινητικά, και παιχνίδια για να παίζουν. Σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να μαδήσουν τα πούπουλά τους και να παρουσιάσουν προβλήματα συμπεριφοράς. Τους αρέσει να λούζονται στο νερό, οπότε μια ειδική μικρή μπανιέρα είναι απαραίτητο στοιχείο στο κλουβί τους. Επίσης χρειάζονται να μασούν, γι' αυτό πρέπει να έχουν τα ανάλογα αξεσουάρ, αλλά και να παρακολουθούνται όταν βγαίνουν από το κλουβί, για να μην προκαλέσουν κάποια σχετική ζημιά (π.χ. μάσημα ηλεκτρικών καλωδίων). Τρέφονται με ηλιόσπορους, λαχανικά, όσπρια και φρούτα.
2-ακετυλοφουράνιο

Το 2-ακετυλοφουράνιο (αγγλικά: 2-acetylfuran) είναι οργανική, ετεροαρωματική (δηλαδή ετεροκυκλική και αρωματική) ένωση, που αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C6H6Ο2. Πιο συγκεκριμένα, είναι ετεροαρωματική κετόνη. Δομικά, το μόριό του 2-ακετυλοφουρανίου αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο με ένα ετεροάτομο οξυγόνου και μια ακετυλομάδα (CH3CO-). Στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι στερεό, με (σχετικά χαμηλή κανονική) θερμοκρασία τήξης 30 °C, (σχετικά) υψηλό κανονικό σημείο βρασμού 168–169 °C και πυκνότητα 1.097,5 kg/m³, στους 20 °C. Το 2-ακετυλοφουράνιο είναι χρήσιμη ενδιάμεση (πρόδρομη) ένωση για τη σύνθεση χημικών και φαρμακευτικών προϊόντων, και ειδικότερα χρησιμοποιείται (μεταξύ άλλων) για την παραγωγή κεφαλοσπορινών, του γενόσημου αντιβιοτικού cefuroxime.

 Το 2-ακετυλοφουράνιο πρωτοπαράχθηκε από τον Ashina το 1914, μέσω της αντίδρασης μεθυλαλομαγνησιακής ένωσης (CH3MgX) σε 2-φουρονιτρίλιο () (ακολουθούμενης από υδρόλυση). Η σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή 2-ακετυλοφουρανίου περιλαμβάνει ακετυλίωση κατά Friedel–Crafts του φουρανίου με οξεικό ανυδρίτη [(CH3CO)2O]. Μια εφαρμογή σύνθεσης από 2-ακετυλοφουράνιο είναι η σύνθεση του S-1360 αναστολέα της ιντεγκράσης του HIV. Η σύνθεση αυτή βασίζεται στην αλκυλίωση 2-ακετυλοφουρανίου με 4-φθοροβενζυλοχλωρίδιο,[π-F(C6H4)CH2Cl], χρησιμοποιώντας χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2), ως καταλύτη.Επίσης, η αντίδραση 2-ακετυλοφουρανίου με ένυδρο διάλυμα νιτρώδους νατρίου (NaNO2) δίνει 2-φουρανυλοξαιθανικό οξύ [2-(C4H3O)COCOOH], που είναι ενδιάμεση ένωση για την παραγωγή του Cefuroxime, που είναι ένα δεύτερης γενιάς αντιβιοτικό με κεφαλοσπορίνη . Ισομαλτόλη, με την ίδια μοριακή δομή, αλλά με υδροξύλιο (-OH) συνδεμένο με το άτομο άνθρακα #3. 2-φουρανικό οξύ [με την ίδια μοριακή δομή, αλλά με καρβοξυλομάδα (-COOH) αντί της ακετυλομάδας].
Δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί

Η δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, σημαντικού Ιρανού στρατηγού του Ισλαμικού Επαναστατικού Σώματος Φρουράς του Ιράν (IRGC) συνέβη στις 3 Ιανουαρίου 2020, όταν ένα αμερικάνικο drone κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βαγδάτης τον στόχευσε και τον σκότωσε, ενώ ο ίδιος σχεδίαζε να συναντηθεί με τον Ιρακινό πρωθυπουργό Αντίλ Αμπντούλ Μαχντί στη Βαγδάτη.

 Ο Κασέμ Σουλεϊμανί ήταν διοικητής της Δύναμης Quds - η οποία έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική οργάνωση από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, τη Σαουδική Αραβία και το Μπαχρέιν - και θεωρούνταν το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο του Ιράν, υποταγμένο στον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Άλλοι εννέα σκοτώθηκαν μαζί με τον Σουλεϊμανί, μεταξύ των οποίων τέσσερις Ιρανοί και πέντε Ιρακινοί υπήκοοι, όπως ο αναπληρωτής πρόεδρος των Λαϊκών Δυνάμεων Κινητοποίησης του Ιράκ (PMF) και ο διοικητής της πολιτοφυλακής Καταΐμπ Χεζμπολάχ που υποστηρίζεται από το Ιράν, Αμπού Μάχντι αλ Μουχάντις- κατονομασμένος τρομοκράτης στις ΗΠΑ και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).
Γιώργος Δελιόπουλος

Ο Γιώργος Δελιόπουλος είναι διδάκτορας Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. και φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: Μικρός Οδυσσέας (εκδ. Ιωλκός, 2009), Επισκέπτης άγγελος (εκδ. ΚΔΒΚ, 2015), Εορδαία Γη (μαζί με τον ποιητή Χρήστο Τουμανίδη, εκδ. Ρώμη, 2019), Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός 30 παγιδεύσεις (μαζί με τον ποιητή Κ.Θ. Ριζάκη, εκδ. ΑΩ, 2021). Επιπλέον, έχει γράψει δύο θεατρικά έργα, Επέστρεφε... και Τα ίχνη της μνήμης. Έχει επιμεληθεί λογοτεχνικά αφιερώματα σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους, ενώ ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά. Από το 2019 είναι Aπό το 2021 είναι συνδιευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού καρυοθραύστις (εκδ. Ρώμη) κι υπεύθυνος ύλης, αντίστοιχα, στην σταφυλή (εκδ. Κουκκίδα).

 Επισκέπτης άγγελος, Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης (2015) Ο μικρός Οδυσσέας, Ιωλκός (2009) Εορδαία Γη (μαζί με τον ποιητή Χρήστο Τουμανίδη, εκδ. Ρώμη, 2019) Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός 30 παγιδεύσεις (μαζί με τον ποιητή Κ.Θ. Ριζάκη, εκδ. ΑΩ, 2021) Θεσσαλονίκης ποιήτριες τρεις: Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Χλόη Κουτσουμπέλη, Κατερίνα Κούσουλα, εκδ. Κουκκίδα, 2019 (συμμετοχή με άρθρο) Έρωτος άπτερος μνήμη: Αλεξάνδρα Μπακονίκα – Άννα Γρίβα, εκδ. Ρώμη, 2021 (επιμέλεια και εισαγωγή) Έφηβοι στίχοι: Ποιητική ανθολογία μαθητών/-τριών Γυμνασίων και Λυκείων Π.Ε. Κοζάνης, Σύνδεσμος Φιλολόγων Κοζάνης, 2019 (επιμέλεια) Ζωή Σαμαρά, εκδ. Ρώμη, 2020 (ευθύνη σειράς, συμμετοχή με άρθρο) https://whenpoetryspeaks.blog/2020/06/%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%83/ https://poets.gr/el/poihtes/deliopoulos-giorgos http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/search/label/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82%20%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82 https://auth.academia.edu/GeorgeDeliopoulos https://biblionet.gr/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf/?personid=83947 https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/poet-portraits/2020-03-29-07-12-38.html https://www.youtube.com/watch?v=k3Ujzn8-RM8
Νίκος Τζώρτζογλου

Ο Νίκος Τζώρτζογλου (11 Οκτωβρίου 1954) είναι Έλληνας αθλητικός παράγοντας. Διετέλεσε ιδιοκτήτης στην ΠΑΕ Εργοτέλη το 1993, 1996 και απο το 1999 εώς και το 2008. Επίσης είναι πρόεδρος στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου (Ε.Π.Σ.Η) από το 2002.

 Γεννήθηκε στο Ασήμι της επαρχίας Μονοφατσίου το 1953. Το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας του Γιάννη και Κωνσταντίας Τζώρτζογλου. Ο Νίκος Τζώρτζογλου ήταν μαθητής στο νυχτερινό Γυμνάσιο και ολοκλήρωσε την εκπαίδευση του στο λύκειο Χάρακα. Σπούδασε στο τμήμα διοίκησης επιχειρήσεων των ΚΑΤΕ Ηρακλείου και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο της ανώτατης βιομηχανικής σχολής Πειραιώς. Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στις ενεργειακές επενδύσεις. Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με τον αθλητισμό και τον στίβο και στη συνέχεια υπήρξε ποδοσφαιριστής στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό, τον Δαίδαλο και το Ασήμι. Ενώ διετέλεσε παράγοντας στο Ασήμι, τον Εργοτέλη και την ΕΠΣ Ηρακλείου. Είναι παντρεμένος με τη Σοφία Σουλτάτου και έχει τέσσερα παιδιά. Εργάστηκε σε καταστήματα εστίασης και ζαχαροπλαστικής. Το 1979 ξεκίνησε την επιχειρηματική του δραστηριότητα στο χώρο της ψυχαγωγίας, σε καταστήματα καφέ-εστίασης και στη συνέχεια, στις ενεργειακές επενδύσεις. Μέσα σε λίγα χρόνια ασχολήθηκε και με το κομμάτι των τουριστικών ξενοδοχειακών μονάδων, ενώ υπήρξε και ένας από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς παράγοντες στην ηλεκτρονική ψυχαγωγία του νησιού του. Από το 2005 ασχολήθηκε με τις ενεργειακές επενδύσεις και συγκεκριμένα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Μπαρνάμπα ντα Μόντενα

Ο Μπαρνάμπα ντε Μόντενα (Barnaba da Modena) ήταν Ιταλός ζωγράφος των μέσων του 14ου αιώνα, ο οποίος ζωγράφιζε σε ύφος που εξακολουθούσε να είναι ιδιαίτερα παραπλήσιο με τα βυζαντινά πρότυπα. Θεωρείται ο πρώτος αξιόλογος Λομβαρδός ζωγράφος και δραστηριοποιήθηκε στη Λομβαρδία, στο Πιεμόντε και στην Πίζα στην Τοσκάνη.

 Όπως δείχνει το όνομά του, ο καλλιτέχνης είχε γεννηθεί στη Μόντενα (Εμίλια). Τα πρώτα αρχεία σχετικά με τον Μπαρνάμπα χρονολογούνται από το 1361 και το 1362, όταν είχε ήδη γίνει Γενουάτης πολίτης και προσέλαβε βοηθούς από την Τοσκάνη. Οι παλαιότεροι πίνακες ζωγραφικής του σχετίζονται με τις δραστηριότητές του στη Γένοβα. Δημιούργησε πίνακες ζωγραφικής για το Δουκικό Ανάκτορο στη Γένοβα το 1364. Ο παλαιότερος γνωστός πίνακάς του είναι ένα πολύπτυχο της Παναγίας Βρεφοκρατούσας με Αγίους ( Palazzo Bianco, Γένοβα), το οποίο συνδυάζει το γοτθικό ύφος των πολυπτύχων της Τοσκάνης με το ύφος της Εμίλια. Ένα άλλο έργο, η Παναγία Βρεφοκρατούσα (Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη), δείχνει την επιρροή της ζωγραφικής της Σιένα, στα στρογγυλεμένα πρόσωπα και τις χρυσές επιγραφές στον μανδύα της Παρθένου Μαρίας. Δραστηριοποιήθηκε το 1370 στο Τορίνο . Ένας πίνακας (1377) του Μπαρνάμπα τεκμηριώθηκε από τον Tiraboschi στην εκκλησία του San Francesco στην Άλμπα . Ο Μπαρνάμπα πιθανότατα πέρασε χρόνο στην Πίζα γύρω στο 1380. Ο Μπαρνάμπα ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης που άφησε περίπου 50 έργα. Ήταν επιτυχημένος στη Γένοβα, χάρη στην προσήλωσή του στο παλαιότερο στυλ της βυζαντινής ζωγραφικής που ήταν ακόμα πολύ δημοφιλές στην πόλη. Αυτό εξηγεί τα συνθετικά του σχήματα και τη χρήση χρυσών επισημάνσεων και χρυσών φόντων, τα οποία είναι χαρακτηριστικά της βυζαντινής ζωγραφικής . Εκλεκτικός καλλιτέχνης, ο οποίοε δεν ακολούθησε τις νέες τάσεις που είχαν αναπτυχθεί τον 14ο αιώνα, ο Μπαρνάμπα κατάφερε να επιτύχει την απόδοση συναισθήματος στα πρώτα του έργα μέσω της εκλεπτυσμένης τεχνικής του. Ο Μπαρνάμπα κυριάρχησε στη ζωγραφική στη Γένοβα στα τέλη του 14ου αιώνα και πιθανώς ακόμη και στην Πίζα. Ο οπαδός του Νικολό ντα Βόλτρι (Nicolò da Voltri) συνέχισε τις εικόνες και το ύφος του στη Λιγουρία μέχρι περίπου το 1420. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Barnaba da Modena στο Wikimedia Commons
Αρπόξαϊς

Στην ελληνική μυθολογία ο Αρπόξαϊς ή Αρποξάιος ήταν μυθικός βασιλιάς των Σκυθών και γενάρχης λαών της Σκυθίας. Κατά τον Ηρόδοτο, ήταν γιος του πρώτου βασιλιά Ταργίταου εγγονός του Δία και αδελφός των Κολάξαϊ και Λιπόξαϊ. Ο μύθος λέει ότι κάποια μέρα έπεσαν από τον ουρανό τέσσερα χρυσά αντικείμενα ένα αλέτρι, ένας ζυγός, ένας πέλεκυς και μία φιάλη. Τα αδέλφια πλησίασαν με πρώτους τους Λιπόξαϊ και Αρπόξαϊ, αλλά μόλις αυτοί πήγαν να τα πιάσουν τα αντικείμενα έπαιρναν φωτιά. Όταν προσπάθησε ο Κολάξαϊς, η φωτιά έσβησε και τα πήρε στα χέρια του. Θεωρώντας το θεϊκό σημάδι, οι Λιπόξαϊς και Αρπόξαϊς παραιτήθηκαν από τον θρόνο και έμεινε μόνος βασιλιάς ο Κολάξαϊς. Ο Αρπόξαϊς έγινε γενάρχης των Σκυθικών φύλων των Κατιάρων και των Τράσπειων.

 [...] Ὣς δὲ Σκύθαι λέγουσι, νεώτατον πάντων ἐθνέων εἶναι τὸ σφέτερον, τοῦτο δὲ γενέσθαι ὧδε. ἄνδρα γενέσθαι πρῶτον ἐν τῇ γῆ ταύτῃ ἐούσῃ ἐρήμῳ τῳ οὔνομα εἶναι Ταργιτάον· τοῦ δὲ Ταργιτάου τούτου τοὺς τοκέας λέγουσι εἶναι, ἐμοὶ μὲν οὐ πιστὰ λέγοντες, λέγουσι δ᾽ ὦν, Δία τε καὶ Βορυσθένεος τοῦ ποταμοῦ θυγατέρα. 2 γένεος μὲν τοιούτου δὴ τινος γενέσθαι τὸν Ταργιτάον, τούτου δὲ γενέσθαι παῖδας τρεῖς, Λιπόξαϊν καὶ Ἀρπόξαϊν καὶ νεώτατον Κολάξαιν. 3 ἐπὶ τούτων ἀρχόντων ἐκ τοῦ οὐρανοῦ φερομένα χρύσεα ποιήματα, ἄροτρόν τε καὶ ζυγόν καὶ σάγαριν καὶ φιάλην, πεσεῖν ἐς τὴν Σκυθικήν· καὶ τῶν ἰδόντα πρῶτον τὸν πρεσβύτατον ἆσσον ἰέναι βουλόμενον αὐτὰ λαβεῖν, τὸν δὲ χρυσόν ἐπιόντος καίεσθαι. 4 ἀπαλλαχθέντος δὲ τούτου προσιέναι τὸν δεύτερον, καὶ τὸν αὖτις ταὐτὰ ποιέειν. τοὺς μὲν δὴ καιόμενον τὸν χρυσὸν ἀπώσασθαι, τρίτῳ δὲ τῷ νεωτάτῳ ἐπελθόντι κατασβῆναι, καὶ μιν ἐκεῖνον κομίσαι ἐς ἑωυτοῦ· καὶ τοὺς πρεσβυτέρους ἀδελφεοὺς πρὸς ταῦτα συγγνόντας τὴν βασιληίην πᾶσαν παραδοῦναι τῷ νεωτάτῳ. [...] [...] ἀπὸ δὲ τοῦ μέσου Ἀρποξάιος οἳ Κατίαροί τε καὶ Τράσπιες καλέονται,[...] Ηροδότου Ἱστοριῶν τετάρτη ἐπιγραφομένη Μελπομένη
Ντέιβιντ Ράμσεϊ

Ο Ντέιβιντ Ράμσεϊ (γεννήθηκε 17 Νοεμβρίου, το 1971) είναι Αμερικάνος ηθοποιός, ευρέως γνωστός για τους ρόλους του στο Showtime στην τηλεοπτική σειρά Dexter ως Anton Briggs, στην ταινία Mother and Child και στην τηλεοπτική σειρά Arrow ως Τζον Ντιγκλ.

 Ο Ράμσεϊ γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Από 1997 έως το 1998, εμφανίστηκε στην κωμική σειρά του UPN Good News, πρωταγωνιστώντας ως πάστορας David Randolph. Το 2000, πρωταγωνίστησε ως Μοχάμεντ Άλι στο τηλεοπτικό κανάλι Fox στην τηλεοπτική ταινία Ali: An American Hero. Αργότερα εκείνο το έτος, εμφανίστηκε στο Pay It Forward ξεκινώντας έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στο For Your Love. Επίσης, έχει υποδυθεί επαναλαμβανόμενους ρόλους σε All of Us, The West Wing, CSI: Crime Scene Investigation, Ghost Whisperer, Wildfire και Hollywood Residential. Το 2008 με 2009, εμφανίστηκε σε 17 επεισόδια στο Dexter. Επιπλέον, εμφανίστηκε στο Grey's Anatomy το 2010. Ο Ράμσεϊ εμφανίστηκε στην δραματική σειρά Outlaw το 2010, και το 2012 εντάχθηκε στο κύριο καστ της τηλεοπτικής σειράς Arrow ως John Diggle. Επίσημος ιστότοπος David Ramsey στην IMDb Ντέιβιντ Ράμσεϊ, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Ισαβέλλα Φιέσκι

H Ισαβέλλα, ιταλ. Isabella Fieschi (άκμασε το 1356) από τον Οίκο των Φιέσκι ήταν κόρη ευγενή από τη Γένουα και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

 Ήταν κόρη του ευγενή από τη Γένουα Κάρλο κόμη του Σαβινιόνε και ανιψιά του πάπα Αδριανού Ε΄ (Οτομπουόνο ντε Φιέσκι). Ο γάμος της κανονίστηκε ως συμμαχία μεταξύ της Γένουας και του Μιλάνου. Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι στο Μιλάνο το 1331. Ήταν γνωστή για την ομορφιά της και την ερωτική της ζωή και αναφέρεται ότι είχε αρκετούς εραστές. Το 1347 έκανε επίσημη επίσκεψη στη Βενετία. Κατά την επίσκεψή της συμμετείχε σε ένα όργιο, κατά το οποίο είχε ερωτικές επαφές με τρεις άνδρες ταυτόχρονα, μεταξύ των οποίων ο Αντρέα Ντάντολο δόγης της Βενετίας και ο Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι ανιψιός του συζύγου της. Όταν το έμαθε τελικά ο σύζυγός της, ορκίστηκε να την τιμωρήσει σκληρά. Επειδή εκείνος απεβίωσε σύντομα μετά, φημολογήθηκε ότι τον είχε δηλητηριάσει η Ισαβέλλα ως αυτοάμυνα. Έπειτα από το τέλος του, η Ισαβέλλα αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα του γιου της στην εξουσία του Μιλάνου και τέθηκε σε κατ'οίκον περιορισμό. Το 1356 η Ισαβέλλα κατάφερε να δραπετεύσει από το Μιλάνο και σύμφωνα με πληροφορίες, επέστρεψε στην οικογένειά της στο Σαβινιόνε. Παντρεύτηκε τον Λουκίνο Βισκόντι κύριο του Μιλάνου. Είχε τέκνο: Λουκίνο ο νέος (νοβέλο) 1346-99, νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουίζα Αντόρνο κόρη του δόγη της Βενετίας και μετά την Μανταλένα Στρότσι. Tuchman, Barbara W. (Swedish): En Fjärran Spegel. Det stormiga 1300-talet (A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century) Atlantis, Stockholm, 1994. ISBN 978-91-7486-260-7, p. 150
Ταξιάρχης Νάξου (οικισμός)

Ο Ταξιάρχης είναι παράκτιος οικισμός της βορειοδυτικής Νάξου (περιοχή Αμπράμ) με 22 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Κορωνίδος, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας που υπάγεται στο Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1981, στην απογραφή αναγνωρίζεται ο οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Κορωνίδος με έδρα τον οικισμό της Κορωνίδας. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα της Κορωνίδας καταργείται και ο οικισμός Ταξιάρχης προσαρτάται στο Δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Κορωνίδας, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο Δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός Ταξιάρχης προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ανγκουμουά

Το Ανγκουμουά (γαλλικά: Angoumois), ιστορικά η κομητεία του Ανγκουλέμ, ήταν ιστορική επαρχία και κομητεία της Γαλλίας, που βρίσκεται ανάμεσα στο Λιμουζέν στα ανατολικά, το Περιγκόρ στο νότο, την Σαιντόνζ στα δυτικά και του Πουατού στον βορρά. Αντιστοιχεί περίπου στο κεντρικό τμήμα του σημερινού νομού Σαράντ. Περιλάμβανε επίσης κάποιες περιοχές των σημερινών νομών Ντε-Σεβρ, Ωτ-Βιέν και Δορδόνης. Πρωτεύουσα ήταν το Ανγκουλέμ με την ακρόπολη και το κάστρο της πάνω στον ποταμό Σαράντ.

 Αυτή η περιοχή ήταν μια κομητεία και παλιά επαρχία της Γαλλίας, που υπαγόταν στο δουκάτο της Ακουιτανίας, όπως και το Περιγκόρ στα νότια. Για μεγάλο χρονικό διάστημα συμμερίστηκε την τύχη της Ακουιτανίας. Πολλές από τις ιστορικές εκκλησίες και κάστρα, ή ερείπια κάστρων στο νομό, έχουν επιβιώσει. Σήμερα το Ανγκουμουά είναι γνωστό για τα ηλιοτρόπια και το ποτό κονιάκ, με προέλευση από την πόλη Κονιάκ, μια από τις μικρές πόλεις του, όσο και για τις καλλιέργειες του καλαμποκιού και του σιταριού. Κατά τον Μέσο Μεσαίωνα, η Ακουιτανία ήταν υποτελής των Ανδεγαυών βασιλέων της Αγγλίας, των οποίων οι βλέψεις στο θρόνο της Γαλλίας πυροδότησαν τον Εκατονταετή Πόλεμο. Σ' αυτόν τον πόλεμο το βασίλειο της Γαλλίας αναδείχθηκε νικηφόρο στη δεκαετία του 1450, και ενσωμάτωσε πολλές περιοχές, μεταξύ των οποίων την Ακουιτανία και την συμπεριλαμβανόμενη επαρχία Ανγκουμουά, που από τότε κυβερνήθηκαν άμεσα από τους Γάλλους βασιλείς. Στα τέλη του 4ου αιώνα δημιουργήθηκε η πόλη Ανγκουλέμ. Το Ανγκουμουά ενοποιήθηκε με το Περιγκόρ και το Αζεναί τον 9ο αιώνα και έγινε κομητεία το 866. Έφθασε στην κορυφή της ισχύος του στον 10ο και 11ο αιώνα με τους Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και Γουλιέλμο Γ΄ της Τουλούζης. Η κομητεία έγινε αντικείμενο αντιπαλότητας μεταξύ των δυναστειών των Πλανταγενετών (βασιλέων της Αγγλίας) και των Καπετιδών (βασιλέων της Γαλλίας). Ο Ιωάννης ο Ακτήμων παντρεύτηκε τη νεαρή Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ, μοναχοκόρη του Αιμέρ Τάιλλεφερ, κόμη του Ανγκουλέμ, το 1200. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος, εξοργισμένος από τον γάμο, κατέσχεσε τις κτήσεις επί Γαλλικού εδάφους του Ιωάννη (1202), γεγονός που προκάλεσε εχθροπραξίες. Η κομητεία ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας από τον Φίλιππο τον Ωραίο το 1308. Θα περάσει σε αγγλική κυριαρχία το 1360 και σε γαλλική το 1373. Αλλά οι Άγγλοι θα παραμείνουν εκεί μέχρι την τελική εκδίωξή τους το 1445, ιδιαίτερα στα κάστρα της Ροσαντρί και της Μπουτβίλ. Το Ανγκουμουά προήχθη σε ισότιμο-δουκάτο τον Φεβρουάριο του 1515 από τον Φραγκίσκο Α'. Έγινε λοιπόν ένα βασιλικό φέουδο, ιδιοκτησία των βασιλιάδων. Αγροτικές εξεγέρσεις του 16ου και 17ου αιώνα (φόροι, φτώχεια, Θρησκευτικοί πόλεμοι, ανάκληση του διατάγματος της Νάντης) Το 1692 έγινε διοικητική περιφέρεια (généralité) για να ελέγξει καλύτερα τη συλλογή των φόρων. Το Ανγκουμουά αναφέρεται σε δύο μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ: είναι το υπόβαθρο του πρώτου και τρίτου μέρους του μυθιστορήματός του Χαμένες Ψευδαισθήσεις (1836-1843), από όπου κατάγονται ο Λυσιέν ντε Ρυμπαμπρέ και η μαντάμ ντε Μπαρζετόν και το πρώτο μέρος του μυθιστορήματος Μεγαλεία και δυστυχίες των κουρτιζάνων (1847) εκτυλίσσεται στο Ανγκουμουά.