IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δορυφόροι Έκο

Οι δορυφόροι Έκο (αγγλ. echo, Ηχώ) ήταν οι πρώτοι πειραματικοί δορυφόροι επικοινωνιών της NASA. Είχαν την μορφή επιμεταλλωμένου μπαλονιού και ουσιαστικά ήταν παθητικοί ανακλαστήρες μικροκυμάτων, έτσι ώστε να προωθούν τα σήματα της τηλεπικοινωνίας σε απομακρυσμένα σημεία της γης.

 Αφού η πρώτη αποστολή με πύραυλο δέλτα που μετέφερε τον δορυφόρο Έκο 1 στις 13 Μαΐου του 1960 απέτυχε, η δεύτερη προσπάθεια έθεσε τον Έκο 1Α (ή απλά Έκο 1) επιτυχώς σε τροχιά 1.519 X 1.687 χλμ στις 12 Αυγούστου του 1960. Το μπαλόνι ήταν κατασκευασμένο από επιμεταλλωμένο πολυεστέρα Mylar πάχους 0,127 χιλ. και είχε διάμετρο 30,5 μέτρων. Ο δορυφόρος χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία για την διηπειρωτική αντανάκλαση σημάτων τηλεπικοινωνίας, ραδιοφωνίας, και τηλεόρασης. Λόγω του μεγάλου όγκου και της μικρής μάζας του βοήθησε επίσης τον προσδιορισμό της πυκνότητας της ατμόσφαιρας και της ηλιακής πίεσης. Δεδομένου ότι η λαμπρή επιφάνειά του αντανακλούσε ηλεκτρομαγνητικά κύματα και στο ορατό φάσμα, το Έκο 1A ήταν ορατό με γυμνό οφθαλμό από το μεγαλύτερο μέρος της γης. Ξεπερνούσε μάλιστα σε λαμπρότητα τα περισσότερα αστέρια, και γι' αυτό θεωρείται ότι το είδαν περισσότεροι άνθρωποι από οποιοδήποτε άλλο ανθρώπινο κατασκεύασμα στο διάστημα. Το Έκο 1A κάηκε μπαίνοντας στην γήινη ατμόσφαιρα στις 24 Μαΐου του 1968. Το Έκο 1 ήταν παθητικός δορυφόρος επικοινωνιών: η επιφάνειά του αντανακλούσε τα σήματα χωρίς όμως να έχει ενεργούς πομπούς. Τέθηκε σε χαμηλή τροχιά της γης, και γι' αυτό φαινόταν σαν λαμπρό αντικείμενο που διαπερνούσε τον ουρανό γρήγορα και επανειλημμένα από την μια πλευρά του ορίζοντα στην άλλη. Έφερε επίσης το παρατσούκλι «satelloon» (satelite baloon). Το Έκο 2, είχε διάμετρο 41,1 μ και ήταν επίσης από επιμεταλλωμένο συνθετικό PET με βελτιωμένο σύστημα προφούσκωσης για να βελτιώσει την γεωμετρική σφαιρικότητα του μπαλονιού. Εκτοξεύτηκε στις 25 Ιανουαρίου 1964 σε έναν πύραυλο Thor Agena. Χρησιμοποιήθηκε ως δορυφόρος επικοινωνιών, και επίσης για την εξερεύνηση της δυναμικής των μεγάλων διαστημικών σκαφών καθώς επίσης και για τη γεωμετρική γεωδαισία της υφηλίου. Το Έκο 2 κάηκε μπαίνοντας στην γήινη ατμόσφαιρα στις 7 Ιουνίου του 1969. Μετά από το Έκο 2, η NASA εγκατέλειψε τελικά τα παθητικά δορυφορικά συστήματα τηλεπικοινωνίας και αφοσιώθηκε στους ενεργούς δορυφόρους. Το δορυφορικό πρόγραμμα Έκο παρείχε επίσης τα απαραίτητα αστρονομικά σημεία αναφοράς 6 για τον ακριβή γεωγραφικό εντοπισμό της πρωτεύουσας της τότε Σοβιετικής Ένωσης, Μόσχας. Αυτή η βελτιωμένη ακρίβεια επιδιώχθηκε από τις ΗΠΑ με τον στρατιωτικό σκοπό την στοχοθέτηση των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων.
Microsoft Word

Το Microsoft Word είναι ένα πρόγραμμα επεξεργασίας κειμένου από την Microsoft. Πρόκειται για ένα από τα στοιχεία του Microsoft Office αλλά πωλείται επίσης και ως αυτόνομο προϊόν. Παλιότερα περιλαμβανόταν στο Microsoft Works Suite.

 Κυκλοφόρησε πρώτη φορά για προσωπικό υπολογιστή το 1983 υπό την ως Multi-Tool Word για το λειτουργικό σύστημα Xenix. Μεταγενέστερες εκδόσεις αργότερα εκδόθηκαν για διάφορες άλλες πλατφόρμες, όπως MS-DOS το 1983, την Apple Macintosh το 1985, Unix το 1985, Atari ST το 1986 ως Microsoft Write και OS / 2. Το Microsoft Word το απέκτησε η Microsoft το 1989. Οι τρέχουσες πλέον εκδόσεις είναι το Microsoft Office Word 2021 για Windows και το Microsoft Office Word 2021 για Mac. Το Microsoft Word περιλαμβάνει επίσης προστασία κωδικού πρόσβασης. Η προστασία αυτή περιλαμβάνει 3 τύπους: Κωδικός πρόσβασης για το άνοιγμα ενός εγγράφου. Κωδικός πρόσβασης για την επεξεργασία ενός εγγράφου. Κωδικός πρόσβασης για περιορισμό επεξεργασίας ενός εγγράφου.
Χαρί Νοβιλό

Ο Χαρί Νοβιλό, γεννημένος στις 11 Φεβρουαρίου 1992 στην Λυών της Γαλλίας, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως διεθνής με την Μαρτινίκα. Αγωνίζεται στην θέση του επιθετικού, ενώ μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο κέντρο όσο και στα άκρα του γηπέδου.

 Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Σαιν-Φον και στην συνέχεια της Ολιμπίκ Λυών, ο Χαρί Νοβιλό κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U19. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 7 Αυγούστου 2010 στην διάρκεια μιας αναμέτρησης πρωταθλήματος απέναντι στην ΑΣ Μονακό. Την σεζόν 2011-2012, παραχωρήθηκε με την μορφή δανεικού στην Χάβρη ΑΚ, και στην συνέχεια στην Γκαζελέκ Αζαξιό το 2013. Την σεζόν 2013-2014, αποχώρησε από την Λυών με προορισμό την ΡΑΕΚ Μονς του Βελγίου, όπου, ωστόσο, δεν είχε ιδιαίτερο χρόνο συμμετοχής. Το 2014, υπέγραψε στην Κλερμόν Φουτ, ομάδα της Λιγκ 2. Αγωνιζόμενος ως βασικός στην νέα του ομάδα, κλήθηκε στην Εθνική Μαρτινίκας ενόψει του Κυπέλλου Εθνών Καραϊβικής του 2014, στην διάρκεια του οποίου αγωνίστηκε σε δύο αναμετρήσεις. Έως το καλοκαίρι του 2014, μετρούσε συνολικά 32 επαγγελματικές συμμετοχές σε συλλογικό επίπεδο, στην διάρκεια των οποίων έχει πετύχει συνολικά τρία τέρματα.
Δίκη του Άουσβιτς (Πολωνία)

Η Δίκη του Άουσβιτς διεξήχθη στην Πολωνία το 1947, όταν οι αρχές της χώρας και συγκεκριμένα το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολωνίας παρέπεμψε σε δίκη σαράντα πρώην μέλη του προσωπικού των στρατοπέδων συγκέντρωσης Άουσβιτς. Η διαδικασία άρχισε στις 24 Νοεμβρίου 1947 και ολοκληρώθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1947. Από τους κατηγορουμένους οι πλέον διάσημοι ήταν οι Άρτουρ Λημπενχένσε (), ένας από τους διοικητές του στρατοπέδου, η Μαρία Μάντελ, επικεφαλής των γυναικείων τμημάτων του Άουσβιτς και ο γιατρός της SS Γιόχαν Κρέμερ. Δικάστηκαν επίσης άλλοι 34 άνδρες και 4 γυναίκες που είχαν υπηρετήσει ως δεσμοφύλακες ή ιατροί στο στρατόπεδο.

 Οι βαθμοί παρατίθενται αυτούσιοι, καθώς δεν υπάρχει ακριβές ανάλογό τους στον τακτικό στρατό. Ο Ρούντολφ Ες δικάστηκε σε άλλη, ξεχωριστή δίκη και εκτελέστηκε στις 16 Απριλίου 1947 μπροστά από το κρεματόριο του Άουσβιτς Ι. Η δίκη του διοικητή του Άουσβιτς Ές, που πραγματοποιήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολωνίας στη Βαρσοβία τον Μάρτιο του 1947 ήταν, στην πραγματικότητα, η πρώτη από τις δίκες του Άουσβιτς, την οποία ακολούθησε η δίκη στην Κρακοβία μερικούς μήνες αργότερα. Το Ανώτατο Εθνικό Δικαστήριο που συνεδρίασε στην Κρακοβία, επέβαλε 23 θανατικές ποινές και 17 ποινές φυλάκισης, από ισόβια δεσμά ως τριετούς διάρκειας. Όλες οι εκτελέσεις έγιναν στις 28 Ιανουαρίου 1948 στη φυλακή Μοντελούπιχ (Montelupich) της Κρακοβίας, μιας "από τις πλέον απαίσιες φυλακές των Ναζί στην κατεχόμενη Πολωνία", την οποία χρησιμοποιούσε η Γκεστάπο καθ' ολόκληρη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Μαρία Μάντελ και Τερέζε Μπραντλ ήταν οι πρώτες που εκτελέστηκαν. Μόνον ένας αθωώθηκε, ο επιλοχίας Χανς Μυνχ, ο οποίος αρνήθηκε να συμμετάσχει στις διαδικασίες επιλογής και έκανε μάταια, αλλά επιβεβαιωμένα, αιτήματα για χορήγηση περισσότερης τροφής στους κρατουμένους. Δίκη του Άουσβιτς (Γερμανία) Δίκη του Μπέλζεκ διεξήχθη ενώπιον του 1ου τοπικού Δικαστηρίου του Μονάχου στα μέσα της δεκαετίας του1960. Οκτώ μέλη της SSπου υπηρέτησαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ καταδικάστηκαν, επτά αθωώθηκαν Δίκες του Κέλμνο σχετικά με το προσωπικό που υπηρέτησε στο στρατόπεδο εξόντωσης Κέλμνο. Έγιναν στην Πολωνία και στη Γερμανία και οι αποφάσεις διέφεραν χρονικά σχεδόν κατά 20 έτη μεταξύ τους. Δίκη του Νταχάου διεξήχθη στον χώρο του πρώην στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου κατά το χρονικό διάστημα 1945–1948 Δίκη του Μαϊντάνεκ, η μακροβιότερη δίκη εγκλημάτων πολέμου, διήρκεσε πάνω από τριάντα χρόνια Δίκη της Νυρεμβέργης δικάστηκαν οι 23 ανώτατοι αξιωματούχοι και ηγέτες της Ναζιστικής Γερμανίας, 1945–1946 Δίκη του Σομπιμπόρ έγινε στο Χάγκεν της Γερμανίας το 1965 και αφορούσε στο Στρατόπεδο εξόντωσης Σομπιμπόρ The Jewish Virtual Library: Auschwitz Trial Cyprian T., Sawicki J., Siedem wyroków Najwyższego Trybunału Narodowego, Poznań, 1962 G. Álvarez, Mónica. "Guardianas Nazis. El lado femenino del mal". Madrid: Grupo Edaf, 2012. ISBN 978-84-414-3240-6
Ντράγκος

Ο Ντράγκος, σερβικά: Драгош‎ / (άκμασε δεκαετία 1290) ήταν μεγιστάνας στην υπηρεσία του Στέφαν-Ούρου Β΄ Μιλούτιν βασιλιά της Σερβίας (βασ. 1282–1321), με τον τίτλο του veliki župan. Η καταγωγή του είναι άγνωστη.

 Αφού ο Στέφαν-Ούρος Β΄ Μιλούτιν νίκησε τον Σισμάν δεσπότη τού Βιντίν και τους Τατάρους, συμφωνήθηκε η ειρήνη, ο Σισμάν αποκαταστάθηκε και η κόρη τού Ντράγκος παντρεύτηκε τον Σισμάν. Ο Ντράγκος και ο veliki vojvoda Nόβακ Γκρεμπόστρεκ είναι οι μόνοι ευγενείς, που αναφέρονται στο Βίοι βασιλέων & αρχιεπισκόπων Σερβίας (Život kraljeva i arhiepiskopa Srpskih, 1337–40) του Ντανίλο Β΄ αρχιεπισκόπου της Σερβίας. Είχε τέκνο: μία κόρη, παντρεύτηκε τον Σισμάν δεσπότη, κύριο του Βιντίν, γενάρχη του Οίκου του Σισμάν. Μιχαήλ Ασέν Γ΄ μετά το 1280-1330, "τσάρος" της Βουλγαρίας.
Σκαλωτή Δράμας

Η Σκαλωτή (έως το 1927 γνωστή ως Λιμπάν) είναι ορεινό χωριό στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του νομού Δράμας, με 41 κατοίκους κατά την απογραφή του 2021.

 Κατά την Αρχαιότητα, στην περιοχή κατοικούσαν οι Δίοι, οι οποίοι αναφέρονται ως θρακικό φύλο. Κατά την Οθωμανική περίοδο, στο χωριό κατοικούσαν ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία το 1923 και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες. Τον Μάιο του 1944, τα βουλγαρικά στρατεύματα Κατοχής κατέστρεψαν τον οικισμό και εκτέλεσαν δέκα κατοίκους του (ανάμεσά τους και πέντε ανήλικους) ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν λίγες μέρες νωρίτερα στη μάχη της γέφυρας Παπάδων. Η Σκαλωτή βρίσκεται στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς, ψηλά στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Ροδόπης και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, 12 χλμ. βορειοανατολικά του Σιδηρόνερου στο δάσος Ελατιάς. Ο τόπος του χωριού Σκαλωτή
Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (ταινία)

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (γαλλικά: La petite marchande d'allumettes‎) είναι δραματική βουβή ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1928 σε σκηνοθεσία Ζαν Ρενουάρ βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του 1845 του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Πρωταγωνιστούν οι Κατρίν Εσλίν και Έρικ Μπάρκλεϊ.

 Παραμονή Πρωτοχρονιάς και η Κάρεν, ένα μικρό κοριτσάκι, περιπλανιέται στους χιονισμένους δρόμους της πόλης προσπαθώντας να πουλήσει μερικά κουτιά σπίρτα μέσα στην αδιαφορία των ανθρώπων που περνούν βιαστικά. Πεινασμένη και εξουθενωμένη από το κρύο, σκύβει κάτω από μια επισφαλή σκαλωσιά και αρχίζει να ονειρεύεται. Τα παιχνίδια σε μια βιτρίνα ζωντανεύουν. Ένας όμορφος και ευγενικός στρατιώτης της ετοιμάζει ένα πλούσιο τραπέζι, σερβίροντας το κοτόπουλο και το κρασί της, αλλά ο ουσάρος που εκπροσωπεί τον θάνατο διεξάγει πόλεμο εναντίον των στρατιωτών-παιχνιδιών. Ο στρατιώτης σώζει την Κάρεν από την οργή του ουσάρου, την βάζει να ανέβει στο άλογό του και μαζί καλπάζουν μακριά. Όμως ο ουσσάρος τους φτάνει και με το σπαθί του σκοτώνει τον στρατιώτη και αιχμαλωτίζει τη νεαρή γυναίκα που στη συνέχεια εναποτίθεται άψυχη στους πρόποδες ενός βράχου. Στην κορυφή του βράχου, ένας σταυρός μεταμορφώνεται σε μια ανθισμένη τριανταφυλλιά και τα πέταλα των λουλουδιών της αιωρούνται στον αέρα, καταληγόντας στο χλωμό της πρόσωπο. Είναι οι νιφάδες του χιονιού που πέφτουν σιωπηλά και καλύπτουν το πρόσωπο του μικρού κοριτσιού που κοιμάται για πάντα. Κάθριν Χέσλινγκ ως Κάρεν, το κοριτσάκι με τα σπίρτα Ζαν Στορμ ως νεαρός στρατιώτης Έρικ Μπάρκλεϊ Μανουέλ Ράαμπι ως αστυνομικός και ο ουσσάρος του θανάτου Κόμισσα Τολστόι ως η κυρία με τον σκύλο Μαντάμ Χέσλινγκ ως μια περαστική Γκάι Φεράντ Κίρα Μακάρωφ Ο Γάλλος κριτικός κινηματογράφου Ζωρζ Σαντούλ, γράφει για την ταινία: «Γεννημένη σε μια περίοδο πλήρους πρωτοπορίας, το κοριτσάκι με τα σπίρτα επηρεάζεται από πολλές εξπρεσιονιστικές και σουρεαλιστικές επιρροές. Οι κριτικοί ήταν πάντα πολύ διχασμένοι ως προς την κρίση αυτής της ταινίας που χαρακτηρίζεται από μια μάλλον ξεκάθαρη ρήξη μεταξύ ενός ρεαλιστικού πρώτου μέρους και ενός δεύτερου, εκείνου ενός ονείρου, φανταστικού. Georges Sadoul, Storia del cinema mondiale dalle origini ai nostri giorni, traduzione di Mariella Mammalella, Feltrinelli, Milano 1964 Giorgio De Vincenti, Jean Renoir, Marsilio, Venezia 1996. ISBN 88-317-5912-4 Daniele Dottorini, Jean Renoir. L'inquietudine del reale, Edizioni Fondazione Ente dello Spettacolo, novembre 2007. ISBN 978-88-85095-39-7 Jean Renoir, La mia vita, i miei film, Marsilio, Venezia 1992. ISBN 88-317-5419-X Jean Renoir, La vita è cinema. Tutti gli scritti 1926-1971, Longanesi, Milano 1978, traduzione di Giovanna Grignaffini e Leonardo Quaresima. Carlo Felice Venegoni, Renoir, La nuova Italia, Firenze 1975. Το κοριτσάκι με τα σπίρτα στην IMDb
NGC 3258

Ο NGC 3258 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Αντλία. Ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Αντλίας, που απέχει περίπου 133 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 2 Μαΐου 1834 από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel).

 Το 2010 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής τύπου Ia που ονομάστηκε SN 2010hx. Δεδομένα για το NGC 3258 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3258 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3258 στο Wikimedia Commons
Αιώνιοι Ηγέτες της Βόρειας Κορέας

Ο όρος Αιώνιοι Ηγέτες της Βόρειας Κορέας, επίσημα ως Αιώνιοι Ηγέτες της Τζούτσε Κορέας, αναφέρεται στην πρακτική της απονομής μεταθανάτιων τίτλων σε νεκρούς ηγέτες της Βόρειας Κορέας. Ο επίσημος τίτλος καθορίστηκε μέσα σε μία γραμμή στο προοίμιο του Συντάγματος, όπως τροποποιήθηκε στις 30 Ιουνίου 2016, καθώς και σε μεταγενέστερες αναθεωρήσεις. Ανάφερε (στην αρχική έκδοση): Υπό την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος της Κορέας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και ο λαός της Κορέας θα υποστηρίξουν τους μεγάλους συντρόφους Κιμ Ιλ-σονγκ και Κιμ Τζονγκ-ιλ ως αιώνιους ηγέτες της Τζούτσε Κορέας...

 Η θέση του Προέδρου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας θεσπίστηκε στο Σύνταγμα της Βόρειας Κορέας το 1972. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Κιμ Ιλ-σονγκ κατείχε τόσο τη θέση του προέδρου όσο και του γενικού γραμματέα του Εργατικού Κόμματος της Κορέας. Το 1972, η προεδρία όμως θεσπίστηκε, με τον Κιμ Ιλ-σονγκ να εκλέγεται σε αυτή τη θέση από την Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση, στις 28 Δεκεμβρίου 1972. Ο Κιμ υπήρξε πρόεδρος μέχρι και το 1994, όπου και πέθανε. Μετά τον θάνατό του, η θέση έμεινε κενή, με τον διάδοχό του Κιμ Τζονγκ-ιλ να μην λαμβάνει τελικά αυτόν τον τίτλο. Το 1998, με μια αναθεώρηση του συντάγματος, η θέση της προεδρίας στη χώρα καταργήθηκε, με τον Κιμ Ιλ-σονγκ, να κηρύσσεται ως ο «Αιώνιος Πρόεδρος». Συγκερκιμένα, το προοίμιο του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας ανέφερε (5 Σεπτεμβρίου 1998): Υπό την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος της Κορέας, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και ο λαός της Κορέας θα έχουν τον μεγάλο ηγέτη και σύντροφο Κιμ Ιλ-Σουνγκ με τη μεγαλύτερη εκτίμηση ως τον αιώνιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας... Ο πρόεδρος ήταν ο de jure αρχηγός του κράτους της Βόρειας Κορέας, αλλά οι εξουσίες του ασκούνταν από τον «ιερό ηγέτη» της κρατικής ιδεολογίας του έθνους που ονομαζόταν Τζούτσε. Σύμφωνα με τους Άσλι Τζ. Τέλις και Μάικλ Γουίλς, αυτή η τροπολογία στο προοίμιο ήταν ένδειξη του μοναδικού χαρακτηριστικού της Βόρειας Κορέας, δηλαδή ένα θεοκρατικό κράτος που βασίζεται στην προσωπολατρεία που περιβάλλει τον Κιμ Ιλ-σονγκ. Επιπλέον, η Βόρεια Κορέα υιοθέτησε κι ένα ημερολόγιο Τζούτσε που χρονολογείται από το 1912, ήτοι το έτος γέννησης του Κιμ Ιλ-σονγκ. Μετά τον θάνατο του Κιμ Τζονγκ-ιλ, το 2012, το Σύνταγμα τροποποιήθηκε ξανά και τον κήρυξε ως Αιώνιο Γενικό Γραμματέα του Εργατικού Κόμματος της Κορέας καθώς και Αιώνιο Πρόεδρο της Εθνικής Άμυνας. Έτσι, ο τίτλος για τον ηγέτη του κόμματος άλλασε σε ο "Πρώτος Γραμματέας". Το 2016, ο τίτλος Αιώνιοι Ηγέτες της Τζούτσε Κορέας αφορούσε, με τροποποίηση του Συντάγματος, και τον Κιμ Ιλ-σονγκ και τον Κιμ Τζονγκ-ιλ. Δυναστεία των Κιμ Προσωπολατρεία στη Βόρεια Κορέα Kim Jong-il (1994). Let Us Hold the Great Leader Comrade Kim Il Sung in High Esteem as the Eternal President of Our Republic.
Ο Επαναστάτης Ποπολάρος

Ο επαναστάτης ποπολάρος είναι ταινία παραγωγής Φίνος Φιλμ του 1971 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Η ιστορία είναι βασισμένη στο θεατρικό έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου με τίτλο "Ο ποπολάρος".

 Κώστας Πρέκας ως Ζέπος Πεμπονάρης Μπέτυ Λιβανού ως Έλντα Δημαρά Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ως Κόντε Δημαράς Ανδρέας Φιλιππίδης ως Μαρινέρι Παντελής Ζερβός Κατερίνα Γιουλάκη ως Ιζαμπέλα Μαρινέρι Άρης Μαλιαγρός ως Κόντε Τσεζάρε Ροζάρο Καίτη Ιμπροχώρη ως Κιάρα Τόνια Καζιάνη ως Τερέζα Σπύρος Καλογήρου Τέλης Ζώτος Μαίρη Λαλοπούλου Νίκος Δενδρινός Νίκος Μπιτζάνης Λούλα Ιωαννίδου Δώρα Φύτιζα Αμαλία Λαχανά Γιώργος Τσαούσης Σταύρος Κλέωπας Ο Επαναστάτης Ποπολάρος στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο Επαναστάτης Ποπολάρος στην Finos Film Ο Επαναστάτης Ποπολάρος στο Cine.gr
Πέσο Νικαράγουας

Το πέσο ήταν το νόμισμα της Νικαράγουας, από το 1878 έως το 1912. Ήταν το πρώτο εθνικό νόμισμα της Νικαράγουας το οποίο αντικατέστησε το ρεάλ της Δημοκρατίας της Κεντρικής Αμερικής μέλος της οποίας ήταν και η Νικαράγουα. Υποδιαίρεση του νομίσματος ήταν το σεντάβο με αναλογία 1 πέσο = 100 σεντάβο. Μετά την από περίοδο υψηλού πληθωρισμού το πέσο αντικαταστάθηκε από την κόρδοβα με ισοτιμία 12 ½ πέσο = 1 κόρδοβα.

 Το 1878 τέθηκαν στην κυκλοφορία κέρματα του 1 σεντάβο. Το 1880 ακολούθησε σειρά αργυρών κερμάτων των 5, 10 και 20 σεντάβο. Το 1898 και το 1899 εκδόθηκαν νομίσματα των 5 σεντάβο τα οποία ήταν και τα τελευταία κέρματα που κόπηκαν. Από το 1881 εκδόθηκαν χαρτονομίσματα των 1, 5, 25, 50 και 100 πέσο. Το 1885 προστέθηκαν χαρτονομίσματα αξίας 10, 20 και 50 σεντάβο και τέλος το 1894 χαρτονομίσματα των 10 πέσος. Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Ντόμινικ Γουότερς

Ο Ντόμινικ Γουότερς, γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1986, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στη Γερμανία, το Βέλγιο, τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη φανέλα του Κολοσσού Ρόδου και του Άρη. Από τα μέσα της σεζόν 2016-17, αγωνίζεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς.

 Ο Γουότερς φοίτησε στο λύκειο του Γκραντ και το 2005 πέρασε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, όπου σε δύο χρονιές είχε μέσο όρο πόντων 4,9 πόντους σε πενήντα αγώνες. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 2007, όταν και μεταγράφηκε στο Πόρτλαντ Στέιτ, συνεχίζοντας μέχρι το 2010 με μέσους όρους 14,9 πόντων και 3,8 ασίστ.Μετά την αποφοίτηση του από το πανεπιστήμιο ξεκίνησε να παίζει στους Πόρτλαντ Σόουταϊμ για το πρωτάθλημα του NABL. Το καλοκαίρι του 2010, αγωνίστηκε στη Summer League του NBA με τη φανέλα των Γιούτα Τζαζ. Στη συνέχεια, υπέγραψε στη γαλλική Χάβρη, η οποία τον αποδέσμευσε έναν μήνα αργότερα. Τελικά, τον Οκτώβριο του 2010, κατέληξε στη βελγική Γουλβς Βερβιέρ-Πέπινστερ, ενώ την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε στη Λιέζ Μπασκέτ.Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην Ολύμπια Λιουμπλιάνας, αλλά στα μέσα της χρονιάς μεταγράφηκε στην ισραηλινή Χαποέλ Χολόν. Το 2013-14 αγωνίστηκε στην Ισπανία με τη φανέλα της Μανρέσα, από την οποία αποχώρησε στα μέσα Ιανουαρίου του 2014, συνεχίζοντας στη γερμανική Όλιβερ Μπάσκετς.Το Νοέμβριο του 2014, επιλέχθηκε από τους Γκραντ Ράπιντς Ντράιβ για την NBA D-League, όπου αγωνίστηκε σε δύο αγώνες πριν αφεθεί ελεύθερος. Έναν μήνα αργότερα, υπέγραψε στον Κολοσσό Ρόδου, όπου αγωνιζόμενος σε δεκαπέντε αγώνες της κανονικής περιόδου του ελληνικού πρωταθλήματος είχε μέσους όρους 13,1 πόντων και 5,9 ασίστ.Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας ενός έτους με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης. Μετά από μία θετική χρονιά με τους "κίτρινους", όπου σημείωνε 12,3 πόντους και 4,0 ασίστ ανά αγώνα, υπέγραψε στην Ενισέι Κρασνόγιαρσκ από τη Ρωσία για τη σεζόν 2016-17. Παρ' όλα αυτά, τον Σεπτέμβριο του 2016 αποδεσμεύθηκε από τη ρωσική ομάδα γιατί δεν πέρασε τις εργομετρικές εξετάσεις, υπογράφοντας τελικά στην ιταλική Παλακανέστρο Καντού.Στις 27 Δεκεμβρίου προσχώρησε στην ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς για να καλύψει την απουσία του τραυματία Ντάνιελ Χάκετ. Μετά το τέλος της σεζόν έμεινε ελεύθερος. Dominic Waters - Eurobasket WATERS, DOMINIC - Euroleague.net Dominic Waters profile | Game center | FIBA.com Αρχειοθετήθηκε 2015-10-29 στο Wayback Machine.
Άγιος Ανδρέας Αρκαδίας

Ο Άγιος Ανδρέας (Τσακωνικά: Άγιε Ανδρήα) είναι ένας οικισμός του δήμου Βόρειας Κυνουρίας, χτισμένος στις παρυφές ενός λόφου κοντά στη θάλασσα, δίπλα σε έναν κάμπο κατάφυτο από ελιές.

 Ο οικισμός βρίσκεται στον οδικό άξονα Άστρους-Λεωνιδίου σε απόσταση 6 χιλιομέτρων από το πρώτο. Στο σημείο αυτό τελειώνει το φαράγγι της Ζαρμπάνιτσας καθώς επίσης περνάει ο ποταμός Βρασιάτης, λίγο πριν την εκβολή του στον Θυρεατικό κόλπο. Είναι το κεφαλοχώρι της περιοχής και κατοικείται κυρίως από Τσάκωνες.Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων είναι η παραλία του Αγίου Ανδρέα με γραφικό λιμανάκι. Σε λόφο κοντά στο σημείο μπορεί κανείς να διακρίνει ερείπια κυκλώπειου τείχους που κατά τους αρχαιολόγους ανήκουν στην αρχαία κυνουριακή πόλη Ανθήνη. Πλησίον επίσης, διατηρείται ακόμη παλαιό πετρόχτιστο τοξωτό γεφύρι. Στα όρια της κοινότητας βρίσκεται και ο πρότυπος οικισμός για τους ομογενείς, το Αρκαδικό Χωριό, ο τελευταίος οικισμός πριν τη Νότια Κυνουρία. Το χωριό διαθέτει ποδοσφαιρικό σύλλογο με την ονομασία Α.Μ.Σ. Βρασιές.Το 2020 εγκαινιάστηκαν αναρριχητικά πεδία πλησίον του οικισμού, στη θέση Ρεποντίνα. Είναι τόπος καταγωγής του δικηγόρου Δημήτριου Βερβεσού και του Γιάννη Μαντζουράνη (γνωστός ως Εθνικάρας), γνωστού οπαδού της Εθνικής Ελλάδος και του Εθνικού Πειραιώς. Τσάκωνες Τσακωνική διάλεκτος Τσακώνικη ενδυμασία
Κάστρο του Ακακίου

Το Κάστρο του Ακακίου (τουρκικά: Akaki Kalesi), επίσης γνωστό ως Πύργος των Φράγκων, είναι κάστρο στο Ακάκι στην κεντρική Κύπρο. Χρησίμευε ως καταφύγιο για τους βασιλιάδες της Κύπρου.

 Το κάστρο βρίσκεται κοντά στο ομώνυμο χωριό, στα μισά του δρόμου μεταξύ της Λευκωσίας και του κόλπου της Μόρφου. Το 1191, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος κατέλαβε τη Κύπρο κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον του Ισαάκ Κομνηνού της Κύπρου. Ο Ριχάρδος στη συνέχεια πούλησε το νησί στους Ναΐτες Ιππότες, των οποίων η διακυβέρνηση τερματίστηκε μετά από μια εξέγερση στη Λευκωσία. Μετά η Κύπρος παραδόθηκε στον Γκυ των Λουζινιανών του Οίκου των Λουζινιάν. Μια περίοδος ειρήνης έληξε με το θάνατο του Ούγου Α΄ της Κύπρου το 1218. Ύστερα έγινε αγώνας για το ποιος θα κυβερνήσει το βασίλειο, οδηγώντας σε σύγκρουση του Οίκου του Ιμπελέν με τους τοπικούς υποστηρικτές του Φρειδερίκου Β΄, Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η άφιξη του Φρειδερίκου στη Λεμεσό το 1228 κλιμάκωσε τη σύγκρουση σε ανοιχτό πόλεμο. Στη συνέχεια, η κυριαρχία των Λουζινιάν διεκόπη από περιστασιακά πραξικοπήματα εντός της βασιλικής αυλής. Ένα τέτοιο πραξικόπημα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Ιερουσαλήμ, ο οποίος ανατράπηκε από τον Αμαλρίκ, Άρχοντα της Τύρου και εξορίστηκε στο αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Μετά τον θάνατο του Αμαλρίκ το 1310, ο Ερρίκος επέστρεψε στην Κύπρο. Στη συνέχεια προχώρησε στη σύλληψη των υπευθύνων για την εξορία του. Μεταξύ των πιο φημισμένων ανταρτών ήταν ο Μπάλιαν Β΄ του Ιμπελέν Πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Το ακίνητο του Μπαλιάν στο Ακάκι κατασχέθηκε και χτίστηκε κάστρο για να ενισχύσει την εξουσία του βασιλιά της περιοχής. Το Ακάκι παρέμεινε βασιλική κατοικία και περιγραφόταν ως αυλή. Για παράδειγμα, ο Πέτρος Α΄ της Κύπρου πέρασε αρκετές ημέρες στο κάστρο ενώ κυνηγούσε τον Ιανουάριο του 1369. Ο Ιάκωβος Β΄ της Κύπρου ομοίως χρησιμοποίησε το Ακάκι ως καταφύγιο για την πανούκλα που έπληξε τη Λευκωσία από το 1470 για το 1473. Το κάστρο είναι κυρίως ερείπια σήμερα. Υπάρχει ένας κυλινδρικός πύργος πλάτους 3.5 μέτρων στο εσωτερικό του και με τείχη πάχους 1.1 μέτρων. Κατασκευασμένο από μεγάλους ογκόλιθους, ο πύργος κάποτε είχε δύο ή τρεις ορόφους, καθώς και ένα μικρό παράθυρο πάνω από τα ερείπια μιας εσωτερικής σκάλας. Το μικρό του μέγεθος, υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να στεγάσει μέχρι τρία άτομα.
Λίλιαν Καλλίτση

Η Λίλιαν Καλλίτση είναι Ελληνίδα μουσικός (καθηγήτρια πιάνου), θεατρική συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έργα της έχουν παρουσιασθεί είτε από ανεξάρτητες θεατρικές ομάδες, είτε σε συνεργασία με τους δήμους Παπάγου-Χολαργού και Αγίας Παρασκευής, στo πλαίσιo πολιτιστικών εκδηλώσεων. Διεύθυνε για 25 χρόνια το Πρότυπο Ωδείο Αγίας Παρασκευής, με σημαντική προσφορά στην εκπαίδευση νέων καλλιτεχνών. Ασχολείται και με τη ζωγραφική. Αδελφός της, είναι ο συνθέτης Νίκος Καλλίτσης.

 «Ερωτοδρόμιο» (σουρεαλιστική μουσική θεατρική παράσταση, με σαξόφωνο, κρουστά, πιάνο και δύο ηθοποιούς 2003) «Λίγο μετά» (μονόπρακτο, σχετικά με την υπαρξιακή αγωνία, 2004) «Ασταθής ισορροπία» (μονόπρακτο, 2005) «Οι στιγμές του Χάνου» (σουρεαλιστικό μονόπρακτο, 2006) «Βύσινο γλυκό» (μονόπρακτο δράμα, 2007) «Όλιβερ Τουΐστ» (μουσική επένδυση, Θέατρο «Μινώα», 2007) «Εγώ κι εσύ» (μουσική θεατρική παράσταση, 2008) «Ατύχημα στη Συγγρού» (μονόπρακτη κωμωδία, 2008) «Πριν την παράσταση» (μονόπρακτο δράμα, 2008) «Ειρήνη» (μετάφραση-ελεύθερη διασκευή-μουσική-σκηνοθεσία, 2011) «Της ζωής μας το κάγκελο» (Αμφιθέατρο «Μίκης Θεοδωράκης», Χολαργός 2012) «Τα Σκουπίδια στο ψυγείο» (Αμφιθέατρο «Μίκης Θεοδωράκης», πολιτική σάτιρα, Χολαργός 2013) «Ηλεκτρισμένη Πόλη» (Αφιέρωμα στον ποιητή Γιάννη Κοντό, μουσική παράσταση, Χολαργός 2019) Πρότυπο Ωδείο Ανατολικής Ατιικής https://web.archive.org/web/20080531073949/http://www.dikano.net/dikano/html/modules.php?name=News&file=article&sid=90 http://www.naftemporiki.gr/t+z/story.asp?id=1470241 «Της ζωής μας το κάγκελο» «Τα Σκουπίδια στο ψυγείο» στο youtube
Συλιβαινιώτικα Αχαΐας

Τα Συλιβαινιώτικα είναι κωμόπολη στον Νομό Αχαΐας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Υπάγεται στον Δήμο Αιγιαλείας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 1.165 άτομα.

 Τα Συλιβαινιώτικα βρίσκονται δίπλα από την Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών, πλησίον της Ακράτας, στη δεξιά όχθη του ποταμού Κράθι. Σε ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί εντός των ορίων της κοινότητας έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα της νεολιθικής περιόδου. Ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε επί Τουρκοκρατίας, από κτηνοτρόφους της ορεινής Συλίβαινας που προσέρχονταν με τα κοπάδια τους στην περιοχή για τον χειμώνα και οι οποίοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή μετά την εγκατάλειψη της Συλίβαινας κατά το 1914. Μεταπολεμικά, εγκαταστάθηκαν στα Συλιβαινιώτικα και άτομα από την Αγία Βαρβάρα Αιγιαλείας, ενώ ο οικισμός απέκτησε πλήρες δίκτυο ύδρευσης το 1976. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας και η ενοριακή εκκλησία της (κτίσμα της δεκαετίας του 1910) είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Διοικητικά, τα Συλιβαινιώτικα αναγνωρίστηκαν το 1919 ως έδρα κοινότητας της επαρχίας Καλαβρύτων, ενώ το 1944 προσαρτήθηκαν στην επαρχία Αιγιαλείας. Από το 1997 μέχρι το 2011 ανήκαν στον καποδιστριακό Δήμο Ακράτας και έκτοτε υπάγονται στον καλλικρατικό Δήμο Αιγιαλείας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Λίμνη Νιάσα

Η λίμνη Νιάσα (πορτογαλικά: Lago Niassa), γνωστή και ως Νυάσα ή Μαλάουι, είναι μεγάλη λίμνη που βρίσκεται στην νοτιοανατολική Αφρική, στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, ανάμεσα στα κράτη Μαλάουι, Μοζαμβίκη και Τανζανία. Η λίμνη είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Αφρική και η δεύτερη βαθύτερη. Η λίμνη φιλοξενεί το μεγαλύτερο αριθμό ειδών ψαριών από οποιαδήποτε άλλη λίμνη, με περισσότερα από 1.000 είδη ψαριών της οικογένειας των Κιχλιδών. Τμήμα της λίμνης στο Μαλάουι αποτελεί το Εθνικό Πάρκο Λίμνης Μαλάουι, το οποίο από το 1984 είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

 Η Νιάσα έχει μήκος μεταξύ 560 και 580 χιλιομέτρων και μέγιστο πλάτος 75 χιλιόμετρα. Η συνολική έκταση της λίμνης είναι 29.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο βάθος της είναι 705 μέτρα. Η ακτογραμμή της λίμνης βρίσκεται στο ανατολικό Μαλάουι, τη δυτική Μοζαμβίκη και τη νότια Τανζανία. Η λίμνη περιβάλλεται από οροσειρές, οι οποίες φτάνουν στα 2.000 μέτρα ύψος στα δυτικά, ενώ αυτές στα ανατολικά είναι ψηλότερες, και περιλαμβάνουν τα όρη Λίβινγκστον (2.521 μέτρα) στα ΒΑ. Στο βόρειο άκρο της λίμνης βρίσκεται το ενεργό ηφαίστειο Ρούνγκβε (Rungwe). Το μεγαλύτερο ποτάμιο σύστημα που εκβάλει στη λίμνη είναι ο ποταμός Ρουχούχου, ενώ το νερό από την λίμνη εκρέει στο νότιο άκρο της λίμνης στον ποταμό Σίρε, ο οποίος είναι παραπόταμος του Ζαμβέζη.Η λίμνη βρίσκεται σε μια κοιλάδα, την Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα, η οποία διατρέχει την ανατολική Αφρική και χωρίζει την Αφρικανική Τεκτονική Πλάκα στα δύο. Στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα βρίσκονται και άλλες μεγάλες λίμνες της Αφρικής, όπως η λίμνη Τανγκανίκα, 350 χιλιόμετρα βόρεια της Νιάσα, η λίμνη Κίβου, η λίμνη Εδουάρδου, η λίμνη Αλβέρτου και η λίμνη Ροδόλφου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lake Malawi στο Wikimedia Commons
Μ'Σιλά

Το Μ'σιλά (ή Εμσιλά) (αραβικά: المسيلة‎) είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 132.975 κατοίκους, από 102.151 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,73%. Το Πανεπιστήμιο του Μ'σιλά βρίσκεται στην πόλη.

 Το Μ'σιλά ήταν η τοποθεσία του πρώτου οικισμού που κατασκευάστηκε στο πλαίσιο κυβερνητικού προγράμματος για τη μετάβαση των νομάδων Αλγερινών σε καθιστική ζωή με υλικά από την περιοχή. Ο οικισμός, πλέον ολοκληρωμένος, ονομάστηκε Μααντέρ και αποτελούνταν από οικίες, δημόσιες και εμπορικές περιοχές, και ένα τζαμί. Σήμερα είναι περισσότερο αναπτυγμένη με πολλές εταιρείες, γραφεία επιχειρήσεων, θρησκευτικά κέντρα και σχολεία. Το Μ'σιλά έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk). Η βροχόπτωση είναι υψηλότερη τον χειμώνα από το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Μ'Σιλά είναι 15.8 °C. Περίπου 229 χιλιοστά βροχόπτωσης πέφτουν ετησίως. Το Μ'σιλά είναι γνωστό κυρίως για τη γεωργία και τις μικρές επιχειρήσεις του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα M'Sila στο Wikimedia Commons
Μέγαρο των Εθνών

Το Μέγαρο των Εθνών (γαλλικά: Palais des Nations‎, αγγλικά: Palace of Nations‎) στη Γενεύη της Ελβετίας οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1929 και 1938 για να λειτουργήσει ως έδρα της Κοινωνίας των Εθνών. Λειτουργεί ως η έδρα των Γραφείων των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη από το 1946, όταν ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών υπέγραψε συμφωνία έδρας με τις ελβετικές αρχές, παρότι η Ελβετία προσχώρησε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών μόλις το 2002. Μόνον το 2012 το Μέγαρο των Εθνών φιλοξένησε πλέον των 10.000 διακυβερνητικών συναντήσεων.

 Ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός που πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1920 για την επιλογή ενός σχεδίου για το συγκρότημα περιέγραψε το έργο ως εξής: Το Παλάτι, του οποίου η κατασκευή είναι το αντικείμενο του διαγωνισμού, προορίζεται να στεγάσει όλα τα όργανα της Κοινωνίας των Εθνών στη Γενεύη. Θα πρέπει να σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει σε αυτά τα όργανα να εργάζονται, να προεδρεύουν και να διεξάγουν συζητήσεις, ανεξάρτητα και εύκολα στην ήρεμη ατμόσφαιρα που θα πρέπει να επικρατεί όταν αντιμετωπίζονται προβλήματα διεθνούς διάστασης. Μια κριτική επιτροπή εννέα αρχιτεκτόνων επιλέχθηκε για να επιλέξει ένα τελικό σχέδιο μεταξύ 377 συμμετοχών. Αυτοί ήταν οι Hendrik Petrus Berlage, Victor Horta, Josef Hoffman, Charles Lemaresquier, John James Burnet, Attilio Muggia, Ivar Tengbom, Carlos Gato της Μαδρίτης και Karl Moser. Η κριτική επιτροπή δεν μπόρεσε να επιλέξει έναν μόνο νικητή. Τελικά, οι πέντε αρχιτέκτονες πίσω από τις κορυφαίες συμμετοχές επιλέχθηκαν για να συνεργαστούν σε ένα τελικό σχέδιο: Ο Julien Flegenheimer από την Ελβετία, ο Camille Lefèvre και ο Henri-Paul Nénot από τη Γαλλία, ο Carlo Broggi από την Ιταλία και ο József Vágó από την Ουγγαρία. Στο εσωτερικό χρησιμοποιήθηκαν δωρεές από μέλη της Λέγκας. Joëlle Kuntz, Geneva and the Call of Internationalism. A History, éditions Zoé, 2011, 96 pages (ISBN 978-2-88182-855-3). Jean-Claude Pallas, "Histoire et architecture du Palais des Nations, Nations Unies, 2001, 431 pages (ISBN 92-1-200354-0) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Palace of Nations στο Wikimedia Commons United Nations Office at Geneva Palais des Nations
Τζάρεντ Ντάιαμοντ

Ο Jared Diamond (γεννηθείς το 1937) είναι Αμερικανός βιολόγος και συγγραφέας. Τα βιβλία του καταπιάνονται με ζητήματα που αφορούν τη βιολογική και την κοινωνική εξέλιξη του ανθρώπου. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και τώρα διδάσκει γεωγραφία και φυσιολογία στο UCLA.

 The Third Chimpanzee: The Evolution and Future of the Human Animal, 1992 (ISBN 0-06-098403-1-) Why Is Sex Fun?, 1997 (ISBN 0-465-03127-7-) Guns, Germs, and Steel|Guns, Germs, and Steel: The Fates of Human Societies, 1997 (ISBN 978-0-099-30278-0) Collapse: How Societies Choose to Fail or Succeed, 2005 (ISBN 978-0241958681) Natural Experiments of History, με τον James A. Robinson, 2010 (ISBN 0-674-03557-7) The World until Yesterday: What Can We Learn from Traditional Societies?, 2012 (ISBN 978-0141024486) : The Third Chimpanzee for Young People: The Evolution and Future of the Human Animal, 2015 (ISBN 9781609806118) Γιατί το σεξ είναι διασκεδαστικό; , μτφρ. Κλείτος Παρασκευόπουλος, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2001, ISBN 960-7778-39-1, ISBN-13 978-960-7778-39-0 Όπλα, μικρόβια και ατσάλι , μτφρ. Κατερίνα Γαρδίκα, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2006, ISBN 960-7778-99-5, ISBN-13 978-960-7778-99-4 Κατάρρευση, μτφρ. Σοφία Νικολαϊδου - Βασίλης Σακελλαρίου, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2006, ISBN 960-7778-95-2, ISBN-13 978-960-7778-95-6 Ο τρίτος χιμπαντζής, μτφρ. Παναγιώτης Δεληβοριάς, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2009, ISBN 978-960-6717-33-8 Ο κόσμος μέχρι χθες, μετάφρ. Βίκυ Παπαδοπούλου & Νίκος Ηλιάδης, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2014, ISBN 978-618-5111-14-4Το ανθρώπινο ζώο: Από το απώτερο παρελθόν στο εγγύς μέλλον, μτφρ. Παναγιώτης Δεληβοριάς, εκδ. «Κάτοπτρο», Αθήνα 2014, ISBN 978-618-5111-31-1 (συλλογικό)
Μπουγάς

Το Μπουγάς, γνωστό και ως Μπουχάς (ουκρανικά: Бугас), είναι χωριό στην κοινότητα Βολνοβάχα της περιφέρειας Ντονέτσκ της Ουκρανίας. Ιδρύθηκε το 1802. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2001, στο χωριό Μπουγάς κατοικούσαν 1.449 άνθρωποι.

 Στις 13 Ιανουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια του ρωσοουκρανικού πολέμου, οι μαχητές του Ντοκουτσάγεφσκ εξαπέλυσαν επίθεση με πυροβολικό σε σημείο ελέγχου της ουκρανικής αστυνομίας· μία από τις οβίδες χτύπησε ένα λεωφορείο στο Μπουγάς. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, 10 επιβάτες του λεωφορείου σκοτώθηκαν και 13 τραυματίστηκαν.
Κίνημα του Πάλικοτ

Το Κίνημα του Πάλικοτ (πολωνικά: Ruch Palikota, RP), γνωστό μέχρι την 1 του Ιουνίου του 2011 ως Κίνημα Υποστήριξης (πολωνικά: Ruch Poparcia) ήταν ένα φιλελεύθερο και αντικληρικό πολωνικό πολιτικό κόμμα του οποίου ηγείται ο Γιάνους Πάλικοτ, ο οποίος είναι πρώην βουλευτής της Πολιτικής Πλατφόρμας, η οποία ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2010. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το έχουν χαρακτηρίσει ως ελευθεριακό, φιλελεύθερο, αντικληρικό, λαϊκίστικο, και αριστερό. Το κόμμα διαλύθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2013 και το διαδέχτηκε το κόμμα Το Δικό σας Κίνημα (πολωνικά: Twój Ruch).

 Ο Πάλικοτ υποστηρίζει διακοπή της θρησκευτικής εκπαίδευσης στα δημόσια σχολεία και των κρατικών επιδοτήσεων των εκκλησιών, κατάργηση των περιορισμών στην άμβλωση, μείωση της ηλικίας ψηφοφορίας στα 16, διανομή δωρεάν προφυλακτικών, να επιτραπούν τα Σύμφωνα Συμβίωσης για άτομα του ίδιου φύλου, αλλαγές στο Μικτό αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης, μεταρρυθμίσεις στον Οργανισμό Κοινωνικής Ασφάλισης, κατάργηση της Γερουσίας, νομιμοποίηση της κάνναβης και εφαρμογή κατ 'αποκοπή φόρων.Η βρετανική εφημερίδα Financial Times περιγράφει τις οικονομικές απόψεις του κόμματος ως ετερογενείς, που κυμαίνονται προς το πεδίο εφαρμογής από το φιλελευθερισμό στην σοσιαλδημοκρατία.
NGC 1294

Ο NGC 1294 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 285 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Περσέα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 17 Οκτωβρίου 1786 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Περσέα.

 Δεδομένα για το NGC 1294 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1294 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1294 στο Wikimedia Commons
Τζον Ρέιθ

Ο Τζον Ρέιθ (John Charles Walsham Reith, πρώτος Βαρόνος Ρέιθ ,20 Ιουλίου 1889-16 Ιουνίου 1971) ήταν σκωτσέζος ραδιοφωνικός εκπρόσωπος, ο οποίος καθιέρωσε την μετάδοση ανεξάρτητων δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών στο Ηνωμένο Βασίλειο.Το 1922 εργάστηκε στο BBC ( British Broadcasting Company Ltd.) ως γενικός διευθυντής του,το 1923 έγινε διευθύνων σύμβουλος και το 1927 εργάστηκε ως Γενικός Διευθυντής του BBC που δημιουργήθηκε με βασιλικό διάταγμα.Η έννοια της μετάδοσης που δημιούργησε ως μέσου εκπαίδευσης των μαζών σηματοδότησε για μεγάλο χρονικό διάστημα το BBC και παρόμοιες οργανώσεις σε όλο τον κόσμο.

 Ο Τζον Ρέιθ γεννήθηκε στο Στοουχέιβεν του Κινκαρνταϊνσάιρ (Kincardineshire) της Σκωτίας και ήταν ο νεότερος κατά δέκα χρόνια από τα επτά παιδιά του Αιδεσιμότατου Δρ Τζορτζ Ρέιθ , Σκώτου ιερέα. Στην ενήλικη ζωή του του μετέδωσε τις αυστηρές θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Ο Ρέιθ εκπαιδεύτηκε στην Ακαδημία της Γλασκώβης στη σχολή του Gresham,Holt,Norfolk. Ο πατέρας του αρνήθηκε να του προσφέρει οποιαδήποτε περαιτέρω εκπαίδευση και του εξασφάλισε τη θέση του μηχανικού στη βρετανική εταιρεία ατμομηχανών .Ο Reith ήταν επίσης στρατιώτης με μερική απασχόληση στους πρώτους εθελοντές του Lancashire Rifle και αργότερα στο 5th Scottish Rifles. To 1914 o Ρέιθ εγκατέλειψε την Γλασκώβη για το Λονδίνο. Αν και βρήκε εύκολα δουλειά στο Royal Albert Dock ,η επιτροπή στο 5ο Scottish Rifles τον έστειλε να υπηρετεί στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Οκτώβρη του 1915 χτυπήθηκε στο μάγουλο απο μία σφαίρα ,την περίοδο που ήταν υπολοχαγός και είχε μεταφερθεί στους Βασιλικούς Μηχανικούς. Πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιβλέποντας συμβάσεις εξοπλισμών και γοητεύτηκε απο αυτή τη χώρα. Προήχθη σε λοχαγό το 1917,προτού μεταφερθεί στην Royal Marine Engineers το 1918 σε υψηλή θέση. Επέστρεψε στο Βασιλικό Σώμα Μηχανικού ως λοχαγός το 1919. Ο Ρέιθ παραιτήθηκε απο την Επιτροπή του Εδαφικού Στρατού το 1921. Το τέλος του πολέμου βρήκε τον Ρέιθ να επιστρέφει στην Γλασκώβη ως γενικός διευθυντής μιας εταιρίας μηχανικών.Το 1922 επέστρεψε στο Λονδίνο ,όπου άρχισε να εργάζεται ως γραμματέας στη συντηρητική ομάδα των βουλευτών του Λονδίνου στις εκλογές του Ηνωμένου Βασιλείου το 1922. Τα αποτελέσματα των εκλογών ήταν τα πρώτα που μεταδόθηκαν στο ραδιόφωνο. Ο Ρέιθ έγραψε δύο τόμους αυτοβιογραφίες :το Into The Wind το 1956 και το Wearing Spurs το 1966. Ακόμα δύο βιογραφικοί τόμοι βρέθηκαν μετά τον θάνατό του : Only the Wind Will Listen του Andrew Boyle (1972), και μέρη από τα ημερολόγιά του επεξεργασμένα απο το Oxford academic Charles Stuart (1975). Ο Ρέιθ παντρεύτηκε τη σύζυγό του Muriel το 1922 και παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι και τον θάνατό του το 1971. Είχαν δύο παιδιά, τον Christopher (γεννημένο το 1928) και τον Marista (γεννημένο το 1932).
Υπόθετο

Το υπόθετο είναι μια μορφή δοσολογίας που χρησιμοποιείται για την λήψη φαρμάκων από άνοιγμα του σώματος όπου διαλύεται ή λιώνει για να δράσει τοπικά ή ακόμα και γενικευμένα. Υπάρχουν τρεις τύποι υποθέτων, εκ των οποίων το καθένα εισάγεται από διαφορετικό άνοιγμα: υπάρχουν τα υπόθετα του ορθού που χορηγούνται στο ορθό, τα κολπικά υπόθετα που χορηγούνται στον κόλπο και τα υπόθετα ουρήθρας που χορηγούνται στην ουρήθρα του άρρενος.

 Μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλά συστατικά για να σχηματιστεί η βάση ενός υπόθετου (π.χ. βούτυρο κακάο ή ένα παρόμοιο υποκατάστατο, γλυκόλη πολυαιθυλενίου, υδρογέλες, γλυκερινοποιημένη ζελατίνη). Το είδος του υλικού που χρησιμοποιείται εξαρτάται από τον τύπο του υπόθετου, το είδος του φαρμάκου και τις συνθήκες αποθήκευσης του υποθέτου. Το 1991, μια μελέτη σχετικά με την εισαγωγή ενός υπόθετου που δημοσίευσε το The Lancet διαπίστωσε ότι το σχήμα "τορπίλης" βοηθά τη συσκευή να διεισδύσει στο εσωτερικό του σώματος, αυξάνοντας την αποτελεσματικότητά της. Τα ευρήματα αυτής της μελέτης έχουν αμφισβητηθεί, καθώς δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για να υπάρξει βάση για κλινική χρήση των ευρημάτων. Τα σφαιρίδια αλπροσταδίλης είναι υπόθετα ουρήθρας τα οποία χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σοβαρής στυτικής δυσλειτουργίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το σκεύασμα διατίθεται με την εμπορική ονομασία Muse. Η χρήση της έχει μειωθεί λόγω της ανάπτυξης πόσιμων φαρμάκων. Υπόθετα αρτεσουνάτης Κλύσμα Κολπικό υπόθετο Doyle, D., "Per Rectum: A History of Enemata", Journal of the Royal College of Physicians of Edinburgh, Vol.35, No.4, (December 2005), pp. 367–370. Payer, L., "Borderline Cases: How Medical Practice Reflects National Culture" Αρχειοθετήθηκε 2020-10-13 στο Wayback Machine., The Sciences, Vol.30, No.4, (July–August 1990), pp. 38–42.
.az

.az είναι ο top-level domain κωδικός για το Αζερμπαϊτζάν στο Διαδίκτυο. Τον διαχειρίζεται η Azerbaijan Communications. Είναι δημοφιλές στο Αζερμπαϊτζάν και λαμβάνει μερική χρήση στην αμερικανική πολιτεία της Αριζόνα.

 Μερικοί τομείς δευτέρου επιπέδου υπό τον τομέα .az είναι οι com.az, net.az, int.az, gov.az, org.az, edu.az, info.az, pp.az, mil.az, name.az, pro.az, biz.az και co.az. Κατάλογος top-level domains
Κάσια Μος

Η Καταζίνα «Κάσια» Μος (πολωνικά: Katarzyna "Kasia" Moś) (γενν. 3 Μαρτίου 1987) είναι Πολωνή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και χορεύτρια. Ήταν μέλος των The Pussycat Dolls Burlesque Revue το 2011, και το 2012, βγήκε τρίτη στη πολωνική εκδοχή του Must Be the Music. Εκπροσώπησε τη Πολωνία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2017 με το τραγούδι «Flashlight», όπου τερμάτισε στην 22η θέση.

 Η Μος είναι κόρη του Μάρεκ Μος, μέρος της μουσικής ομάδας Άουκσο. Είναι απόφοιτη της Μουσικής Σχολής Φρεντερίκ Σοπέν στο Μπίτομ, όπου σπούδασε τσέλο και πιάνο. Έχει πτυχίο στη τζαζ και τη σύγχρονη μουσική, αποφοιτώντας από τη Φωνητική Ακαδημία Μουσικής Κάρλο Σιμάνοφσκι του Κατοβίτσε. Στην ηλικία των 15 ετών, η Μος ξεκίνησε μαθήματα φωνητικής με την Ελζμπιέτα Χλέμπεκ, και ήταν στα πρώτα βήματά της για μια επαγγελματική καριέρα στο τραγούδι.
Απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα

Το απλό πλειοψηφικό σύστημα (αγγλικά: first-past-the-post) είναι ένα εκλογικό σύστημα στο οποίο τα μέλη του εκλογικού σώματος ψηφίζουν έναν υποψήφιο της επιλογής τους, και ο υποψήφιος που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους κερδίζει. Με εφαρμογή του απλού πλειοψηφικού συστήματος σε μία μονοεδρική εκλογική περιφέρεια αναδεικνύεται ένας μοναδικός νικητής. Γι' αυτό το σύστημα χαρακτηρίζεται ως «ο πρώτος παίρνει τη θέση» και «ο νικητής τα παίρνει όλα».Το απλό πλειοψηφικό σύστημα χρησιμοποιείται στο ένα τρίτο των χωρών του κόσμου ( Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία, Πακιστάν, Καναδά και άλλες χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας) .

 Το απλό πλειοψηφικό σύστημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μονοεδρικές ή πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Στις μονοεδρικές, εκλέγεται ο υποψήφιος με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, ανεξάρτητα από το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν. Στις πολυεδρικές, κάθε ψηφοφόρος ψηφίζει τόσους υποψήφιους όσες είναι οι θέσεις που πρέπει να καλυφθούν. Για παράδειγμα, αν υπάρχουν τρεις κενές θέσεις, τότε έκαστος ψηφοφόρος ψηφίζει ως και τρεις υποψήφιους, και εκλέγονται οι τρεις που θα συγκεντρώσουν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Στο παράδειγμα που ακολουθεί, ο Ιωάννης Πολίτης συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από τους άλλους υποψηφίους και ανακηρύχθηκε νικητής, παρόλο που η διαφορά του από τον δεύτερο υποψήφιο δεν ήταν πολύ μεγάλη, και παρόλο που η πλειοψηφία των ψηφοφόρων (64,8%) δεν ψήφισε υπέρ του Ιωάννη Πολίτη.
Επαρχία Μαδίνα

Η Επαρχία Μαδίνα (αραβικά: المدينة) είναι μια από τις 13 επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας με έκταση 173.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.512.076 κατοίκους.

 Συνορεύει με την επαρχία Μακά στα νότια, στα ανατολικά συνορεύει με την επαρχία Ριάντ, Κασίμ και Χαΐλ, στα βόρεια συνορεύει με την επαρχία Ταμπούκ και στα δυτικά βρέχεται από την Ερυθρά Θάλασσα. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Μεδίνα και η επαρχία έχει 7 κυβερνεία και είναι τα ακόλουθα: Αλ Μαδίνα Αλ Χουνακίγια Μαντ Αλ Τανάμπ Αλ Ούλα Μπαντρ Χαϋνμπάρ Γιανμπού Αλ Μπαάρ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Al Madinah Province στο Wikimedia Commons
Σημαία της Ουκρανίας

Η σημαία της Ουκρανίας στα ουκρανικά: Державний Прапор України, Ντερζάβνι πράπορ Ουκραγίνι δηλ. Κρατική Σημαία της Ουκρανίας) καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1918, από τη βραχύβια Δημοκρατία του Ουκρανικού Λαού. Την περίοδο εκείνη χρησιμοποιούνταν ευρέως η γαλαζοκίτρινη σημαία , που είχε όμως πάνω το κίτρινο χρώμα αρχικά και σύντομα αναστράφηκαν τα χρώματα. Επιπλέον, η νέα σημαία είχε ένα σημερινό εθνόσημο (Τρυζούμπ) στην άνω αριστερή γωνία της. Τα σύμβολα παρέμειναν αμετάβλητα από την επόμενη κυβέρνηση του Πάβλο Σκοροπάντσκι και έπειτα από το Διευθυντήριο. Την περίοδο της σοβιετικής κυριαρχίας, οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποιούσαν κόκκινες και στη συνέχεια κυανέρυθρες σημαίες. Η μπλε και κίτρινη σημαία απαγορεύτηκε ως εθνικιστικό σύμβολο. Η επίσημη αποκατάστασή της έγινε το 1992 έπειτα από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας. Με το άρθρο 20 του Συντάγματος της χώρας ορίζεται ότι η κρατική σημαία της Ουκρανίας αποτελείται από δύο ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες χρώματος μπλε και κίτρινου.

 Η προέλευση των ουκρανικών συμβόλων ανάγει στα προχριστιανικά χρόνια, όταν το κίτρινο και το κυανό χρώμα επικρατούσαν στις παραδοσιακές τελετές για το νερό και για τη φωτιά.Στα χρόνια των Ρως του Κιέβου, τα χρώματα χρησιμοποιούνταν από το Πριγκιπάτο της Χαλίτς-Βολχινίας (Halych-Volhynia), το 13ο και 14ο αιώνα. Το 16ο και 18ο αιώνα, οι Κοζάκοι χρησιμοποιούσαν ευρέως σημαίες με χρώματα κίτρινο-μπλε, κόκκινο-μαύρο αλλά και στο χρώμα του βατόμουρου. Πολλοί θεωρούν ότι τα γενέθλια της σημαίας της Ουκρανίας ήταν το 1848, όταν με τις Επαναστάσεις κατά των Αψβούργων παρουσιάστηκε στο Λβιβ για πρώτη φορά μια σημαία κίτρινη με μπλε. Στα ουκρανικά η σημαία αναφέρεται ως "κίτρινη και ανοικτή γαλάζια" (жовто-блакитний), ενώ στην πραγματικότητα το πάνω μέρος είναι γαλάζιο και το κάτω είναι κίτρινο. Η ιστορική αναστροφή της σημαίας (το χρώμα άλλαξε από κίτρινο- μπλε σε μπλε- κίτρινο) δεν επηρέασε και τον προφορικό λόγο. Η κοινή εξήγηση για τα χρώματα που ήταν εσφαλμένη ήταν ότι το μπλε αντιπροσώπευε τον ουρανό και το κίτρινο τα σιτηρά. Την περίοδο 1922-1991 χρησιμοποιήθηκε η ερυθρή σοβιετική σημαία με το αρκτικόλεξο "УСРР" ή "УРСР" (Ουκρανική Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία ή Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία) με χρυσά γράμματα στην άνω αριστερή γωνία. Το 1937 προστέθηκε το σφυροδρέπανο. Το 1990 οι ουκρανικές πόλεις, με πρώτη την Τερνοπίλ ψήφισαν υπέρ της επαναφοράς και της χρήσης της σημαίας με το κίτρινο και το μπλε χρώμα. Έπειτα από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, στις 24 Αυγούστου 1991, η εθνική κίτρινη και μπλε σημαία κυμάτισε πρώτη φορά πάνω από το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας, στις 4 Σεπτεμβρίου του1991.
Μπουρίδα

Η Μπουρίδα (Buridda) είναι σούπα ή στιφάδο θαλασσινών από την Λιγουρία της βόρειας Ιταλίας. Οι τρόποι μαγειρέματος μπορεί να διαφέρουν: μπορεί να είναι είτε αργό είτε σχετικά γρήγορο (9 με 10 λεπτά). Επίσης μπορεί να περιγραφεί και ως στιφάδο, καθώς μοιάζει με αυτό σε υφή.

 Τα βασικά υλικά από τα οποία φτιάχνεται η μπουρίδα είναι τα θαλασσινά, ο ζωμός ψαριών, η ντομάτα, το κρεμμύδι και σκόρδο. Buridda alla Genovese είναι μία παραλλαγή που φτιάχνεται με τα ίδια βασικά υλικά και μπορεί να περιέχει ακόμη γαρίδες και χταπόδι. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακό φαγητό της Γένοβα.