IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Η Barbie στην Λίμνη των Κύκνων

Η Barbie στην Λίμνη των Κύκνων (αγγλικά: Barbie of Swan Lake) είναι κινούμενα σχεδία σε σκηνοθεσία Όουεν Χέρλι. Η ιστορία είναι προσαρμοσμένη στην Λίμνη των Κύκνων του Πιότρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι.

 Η Οντέτ είναι μια νεαρή κοπέλα, που ακολουθεί τη Λίλα, μια μονόκερο, στο Μαγεμένο Δάσος και παίρνει τον μαγικό κρύσταλλο, που διακηρύσσει το πεπρωμένο της, ως η σωτήρας του μαγεμένου δάσους. Η Οντέτ παρεμποδίζεται από μια συντριπτική αίσθηση ανασφάλειας, πείθει τον εαυτό της, ως ακατάλληλο για να σώσει το δάσος, όταν ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ την μετατρέπει σε κύκνο. Ενισχυμένη από την δύναμη του μαγικού κρυστάλλου, η Οντέτ ορκίζεται να νικήσει τον Ρόθμπαρτ. Εν τω μεταξύ, το άνθος της αγάπης μεταξύ της Οντέτ και του Πρίγκιπα Ντανιέλ οδηγεί την Οντέτ να βρει το θάρρος μέσα της, σε συνδυασμό με την εξυπνάδα της και την αληθινή αγάπη ανάμεσα σε εκείνη και τον Πρίγκιπα, αποδεικνύεται αρκετά ισχυρή για να νικήσει τον Ρόθμπαρτ. Κέλλυ Σέρινταν ως Μπάρμπι/Οντέτ Μάρκ Χίλντρεθ ως Πρίγκιπας Ντανιέλ Κέλσι Γκράμμερ ως Ρόθμπαρτ Βένιους Τέρζο ως Λίλα Καθλίν Μπαρ ως Βασίλισσα Νεράιδα/Μαρί Νικόλ Ολιβέρ ως Καρλίτα Ίαν Τζέιμς Κόρλετ ως Ιβάν Μάγκι Γουίλερ ως Οντίλ Μάικλ Ντόμπσον ως Εράσμους Σαντάλ Στραντ ως Κέλλυ Τζίνα Στόκντελ ως Βασιλομήτωρ Μπράιαν Ντράμμοντ ως Ρέγκι Γκάρι Τσολκ ως Φούρναρης Η Barbie στην Λίμνη των Κύκνων στην IMDb
Ο ερωτευμένος διάβολος (μυθιστόρημα)

Ο ερωτευμένος διάβολος (γαλλικός τίτλος: Le Diable amoureux) με υπότιτλο Ισπανική νουβέλα, είναι μυθιστόρημα του Ζακ Καζότ που εκδόθηκε το 1772.Το έργο θεωρείται προπομπός της φανταστικής αφήγησης, ένα λογοτεχνικό είδος, όπου παράξενα γεγονότα εισβάλλουν στην πραγματικότητα και ο αναγνώστης αφήνεται να μαντέψει εάν τα γεγονότα συνέβησαν στην πραγματικότητα ή ήταν απλώς προϊόν της φαντασίας του ήρωα.O νεαρός ήρωας του έργου αντιμετωπίζει τον διάβολο που τον ερωτεύτηκε και πήρε την όψη γυναίκας για να τον παρασύρει. Η αρχική έκδοση συνοδεύεται από έξι χαρακτικά που αποδίδονται στον Ζαν-Μισέλ Μορώ. Το θέμα επηρέασε την ψυχαναλυτική θεωρία της επιθυμίας του Ζακ Λακάν.

 Η περιπέτεια διαδραματίζεται στη μέση του καρναβαλιού της Βενετίας. Ο νεαρός Αλβάρο καθώς βρίσκεται παρέα με φίλους του κομπάζει ότι μπορεί να καλέσει τον διάβολο. Ο διάβολος του εμφανίζεται πρώτα με το προσωπείο μιας καμήλας, μετά ως σκύλος και τέλος τον ερωτεύεται και εμφανίζεται με τα χαριτωμένα χαρακτηριστικά της νεαρής Μπιοντέτα, η οποία προσπαθεί να τον αποπλανήσει. Ο νεαρός απορρίπτει τις προτάσεις και τα πειράγματά της καθώς θεωρεί ότι θα ατιμασθεί αν κοιμηθεί με μια γυναίκα πριν παντρευτούν, ένωση για την οποία θα χρειαστεί πρώτα την έγκριση της μητέρας του. Τελικά αποφασίζει να συστήσει την κοπέλα στη μητέρα του για να την παντρευτεί. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς το πατρικό του σπίτι, η Μπιοντέτα τον ακολουθεί μεταμφιεσμένη σε νεαρό ακόλουθο. Όταν η φίλη του ήρωα, η Ολυμπία, ανακαλύπτει ότι ο «αρσενικός» ακόλουθος είναι στην πραγματικότητα γυναίκα, έρχεται αντιμέτωπη με τον Αλβάρο, ο οποίος αρνείται τις κατηγορίες και υποστηρίζει τον ακόλουθό του. Κατά την πορεία, σταματούν για να συμμετάσχουν σε ένα γάμο και καθώς τους έχουν πάρει για συζύγους, βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο. Παρά την επιμονή της Μπιοντέτα, ο Αλβάρο δεν υποκύπτει. Την τελευταία στιγμή, η γυναίκα πετάει τη μάσκα και του αποκαλύπτει ότι είναι ο Βελζεβούλ. Ο Αλβάρο επιστρέφει στην οικογένειά του, όπου η μητέρα του τον παρηγορεί ότι όλα ήταν ένα κακό όνειρο και ότι αν την υπακούει, δεν θα πέσει ποτέ ξανά θύμα του διαβόλου. Το έργο έχει διασκευασθεί για το μπαλέτο, την όπερα και το θέατρο. Ο ερωτευμένος διάβολος, μετάφραση: Γιώργος Καραβασίλης, εκδόσεις Αιγόκερως, 1983 Ο ερωτευμένος διάβολος, μετάφραση: Γιώργος Ράικος, εκδόσεις Κριτική, 1997
Όντα του Χάλντενσλεμπεν

Η Όντα, γερμ. Oda von Haldensleben (π. 955/60 - 1023) από τον Οίκο του Χάλντενσλεμπεν, ήταν Γερμανή ευγενής και με το γάμο της έγινε δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν κόρη του Ντήτριχ μαργράβου του Νόρντμαρκ. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές μεγάλωσε στο μοναστήρι του Κάλμπε, κοντά στον ποταμό Μίλντε, βόρεια ου Μαγδεβούργου. Τελικά έγινε μοναχή εκεί, αργότερα όμως παντρεύτηκε. Ογδόντα έτη μετά (π. 1080) αναφέρεται σε ένα εκκλησιαστικό βιβλίο ως "Ότε και Ντάγκομε", δηλ. η Όντα και ο Ντάγκομε. Ο σύζυγός της Μιέσκο Α΄ αναφέρεται στο βιβλίο ως "Ντάγκομε", δεν γνωρίζουμε τον λόγο. Το βιβλίο ονομάζεται Νομοθεσία του Ντάγκομε (Dagome Judex) και θεωρείται ένα από τα πρώτα Πολωνικά έγγραφαε· είναι η κύρια πηγή για την περίοδο αυτή της Πολωνίας υπό τη δυναστεία των Πιαστ. Παντρεύτηκε π. το 998 τον Μιέσκο Α΄ των Πιαστ δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Μιέσκο 979/984-992/995, πρίγκιπας. Σβιεντόπελκ π. 980-πριν το 991;, πρίγκιπας. Λάμμπερτ π. 981-μετά το 992/5, πρίγκιπας. Berend, Nora; Urbanczyk, Przemyslaw; Wiszewski, Przemyslaw (2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900-c.1300. Cambridge University Press. Łukasiewicz, Krystyna (2009). ""Dagome Iudex" and the First Conflict over Succession in Poland". The Polish Review. 54 (4). Ketrzynski, S. (1950). "The Introduction of Christianity and the Early Kings of Poland". In Reddaway, W.F.; Penson, J.H.; Halecki, O.; Dyboski, R. (eds.). The Cambridge History of Poland. Cambridge University Press.
Κατάλογος αστέρων του Σκορπιού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Σκορπιού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Σκορπιό κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Ευρωλίγκα ανδρών 2012-13

Η Ευρωλίγκα ανδρών της περιόδου 2012-13, επισήμως Turkish Airlines Euroleague 2012–13, ήταν η 13η σεζόν της σύγχρονης εποχής του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος συλλόγων καλαθοσφαίρισης υπό την αιγίδα της ULEB (και το τρίτο με τη χορηγία τίτλου των Τουρκικών Αερογραμμών). Συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων διοργανώσεων υπό την αιγίδα της FIBA Europe (ως Ευρωπαϊκό Κύπελλο Πρωταθλητριών), αυτή είναι η 56η σεζόν της σπουδαιότερης Ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης στο χώρο της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Το Final Four πραγματοποιήθηκε το διάστημα 10-12 Μαΐου 2013 στην «O2 Arena» του Λονδίνου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

 Η κλήρωση της Ευρωλίγκα 2012-13 έγινε στις 6 Ιουλίου 2012. Οι κληρώσεις καθόρισαν τους αγώνες του προκριματικού γύρου καθώς και της κανονικής περιόδου. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι γκρουπ δυναμικότητας των τεσσάρων ομάδων με βάση την κατάταξή τους στη βαθμολογία των συλλόγων, που βασίζεται στις επιδόσεις των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε διάστημα τριών περιόδων. Δύο ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο της κανονικής περιόδου. Οστάνδη Λουκόιλ Ακαντέμικ Σόφιας Λε Μαν Ράτιοφαρμ Ουλμ Καντού WC Ντονέτσκ Ούνικς Καζάν WC Νίμπουργκ* WC = Ομάδες που κέρδισαν τη θέση μέσω Wild Card. Οι αγώνες διεξήχθησαν το διάστημα 25-28 Σεπτεμβρίου 2012 στην Καντού της Ιταλίας. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2012. Α' Όμιλος Β' Όμιλος Γ' Όμιλος Δ' Όμιλος Το Top 16 ξεκίνησε στις 27 Δεκεμβρίου 2012 και ολοκληρώθηκε στις 4 Απριλίου 2013. Ε' Όμιλος Στ' Όμιλος Οι αγώνες διεξήχθησαν το διάστημα 9-26 Απριλίου 2013. Οι αγώνες του Φάιναλ Φορ διεξήχθησαν το διάστημα 10-12 Μαΐου 2013 στην «O2 Arena» του Λονδίνου. Κανονική περίοδος Top 16 Playoffs Eurocup Ανδρών 2012-2013 Επίσημος ιστότοπος διοργάνωσης
Σοφία φον Ντένχοφ

Η Σοφία φον Ντάνχοφ (Sophie von Dönhoff, γεννημένη ως Σοφία Φρειδερίκη Ιουλιανή Sophie Friederike Juliane, 17 Οκτωβρίου 1768 - 28 Ιανουαρίου 1838) ήταν Γερμανίδα αυλικός, Κυρία Επί Των Τιμών της Βασίλισσας Φρειδερίκης Λουίζας και η μοργανατική σύζυγος του Βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1768 στην Ανατολική Πρωσία, και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου φον Ντάνχοφ και της Άννας Σοφίας φον Λάνγκερμαν. Περιγράφεται ως ταλαντούχα πιανίστρια και τραγουδίστρια, θαυμάζονταν για την ελκυστική της ομορφιά. Τράβηξε την προσοχή του βασιλιά λίγο μετά το θάνατο της Ιουλίας φον Φος, και επέμεινε στους ίδιους όρους με την προκάτοχό της, δηλαδή τη συγκατάθεση της βασίλισσας για έναν «μοργανατικό γάμο» και μια προίκα.Παντρεύτηκαν στις 11 Απριλίου 1790 στο Παλάτι Σαρλότενμπουργκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο (1792-1850), παντρεύτηκε την Ματθίλδη Αουρόρα Μάσενμπαχ. Απέκτησαν 8 παιδιά. την Σοφία Ιουλία (1793-1848), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Άνχαλτ-Κέτεν. Δεν απέκτησαν παιδιά.Σε αντίθεση με την Ιουλία φον Φος, η οποία είχε συμπεριφερθεί με διακριτική ευγένεια, η Σοφία ήταν μια τυχάρπαστη και υπεροπτική θρασύτητα που προσπάθησε να αντιμετωπιστεί σαν βασίλισσα και όχι ως μοργανατική σύζυγος απαιτώντας όλοι στην αυλή να της δώσουν προτεραιότητα. Προσπάθησε επίσης να επηρεάσει τον βασιλιά εναντίον της Βιλελμίνης φον Λίχτεναου και του Επισκόπου Βέρντερ και να συμμετάσχει στις υποθέσεις του κράτους, συμβουλεύοντάς τον να μην συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, απειλώντας ότι θα τον παρατούσε εντελώς, αν μπήκε με μια τέτοια τόσο σημαντική και δύσκολη επιχείρηση, όπως αυτή της εισβολής στη Γαλλία. Ο βασιλιάς, ωστόσο, την συμβούλεψε να αποφύγει την πολιτική, απωθήθηκε από την ιδιοσυγκρασία της και άρχισε να την παραμελεί, γεγονός που την έκανε να αντιδράσει με μεγαλύτερη οργή. Τελικά μετά απείρες απειλές και προκλήσεις, το ζευγάρι χωρίστηκε το 1792. Το 1805, η Σοφία αγόρασε ένα αγρόκτημα, στο Όμπερμπαρνιμ, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής της. Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1838 στο Μπίρμπαουμ του Βρανδεμβούργου σε ηλικία 69 ετών. Chronik des Dorfes Beerbaum Αρχειοθετήθηκε 2009-11-14 στο Wayback Machine. Jörg Kirschstein: Kurzbiographie Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. http://www.frauenorte-brandenburg.de/index.php?article_id=76 http://www.frauenorte-brandenburg.de/files/graefin_sophie_juliane_von_doenhoff_und_ihre_nachkommen_in_beerbaum.pdf Αρχειοθετήθηκε 2021-11-01 στο Wayback Machine. Das dort abgebildete Porträt ist nach neuen Erkenntnissen das richtige von Sophie Juliane Friederike Gräfin von Dönhoff.
Σέντρο Σπορτίβο Αλαγκοάνο

Η Σέντρο Σπορτίβο Αλαγκοάνο είναι μια βραζιλιάνικη, ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1913. Έδρα της ομάδας είναι το Mutange, χωρητικότητας 4.000 θεατών. Συμμετέχει στη Campeonato Brasileiro Série D.

 Campeonato Alagoano: 371928, 1929, 1933, 1935, 1936, 1941, 1942, 1944, 1949, 1952, 1955, 1956, 1957, 1958, 1960, 1963, 1965, 1965, 1966, 1967, 1971, 1974, 1975, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1988, 1990, 1991, 1994, 1996, 1997, 1998, 1999, 2008Κόπα CONMEBOL: 0Φιναλίστ (1): 1999Campeonato Brasileiro Série B: 0Φιναλίστ (3): 1980, 1982, 1983 Official Site (Πορτογαλικά) Arquivo de Clubes
Το Εξπρές του Σικάγου

Το Εξπρές του Σικάγου (Πρωτότυπος τίτλος: The Narrow Margin) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1952 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλάισερ και σενάριο Ερλ Φέλμαν βασισμένο σε μια αδημοσίευτη νουβέλα του Μάρτιν Γκολντσμιθ. Πρωταγωνιστούν ο Τσαρλς Μακ Γκρόου και η Ζακλίν Γουάιτ.

 Δύο αστυνομικοί, ο Μπράουν και ο Φορμπς είναι υπεύθυνοι για τη συνοδεία της κυρίας Νηλ, μιας χήρας ενός γκάνγκστερ, για να καταθέσει στο δικαστήριο και πάνω απ' όλα να παραδώσει τον κατάλογο των ονομάτων που περιέχονται στο πολύτιμο ημερολόγιο του συζύγου τους. Όταν ο πιο έμπειρος από τους δυο, ο Γκας Φορμπς, πέφτει θύμα μιας ενέδρας τη στιγμή που έπαιρνε τη κυρία Νηλ από το διαμερισμά όπου διέμενε, τότε ο Βάλτερ Μπράουν αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μόνος του την επικίνδυνη αποστολή που τους είχε ανατεθεί. Κατά την διάρκεια του μεγάλου ταξιδιού τους με το τρένο από το Σικάγο προς το Λος Άντζελες, ο Μπράουν πρέπει να προστατεύσει την κυρία Νηλ, κρατώντας την κρυμμένη από τους δυο μαφιόζους που την κυνηγούν, αλλά δεν γνωρίζουν την εμφάνιση της. Μαζί με τον Μπράουν και την κυρία Νηλ στη καμπίνα του τρένου βρίσκονται η κυρία Σινκλαίρ και ο μικρός γιος της Τόμυ, ο οποίος αμέσως παρατηρεί την παράξενη συμπεριφορά του αστυνομικού και τον περνά για κλέφτη. Αλλά ο Μπράουν θα ανακαλύψει ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και έχει εξαπατηθεί από την αρχή. Ένας περιέργος και ύποπτος συνταξιδιώτης τους είναι στην πραγματικότητα ένας αστυνομικός των σιδηροδρόμων, ο οποίος τον βοηθά όταν οι δύο μαφιόζοι προσπαθούν να κάνουν μια απόπειρα απαγωγής της κυρίας Νηλ. Επίσης η ίδια η κυρία Σινκλαίρ θα του αποκαλύψει, ότι στην πραγματικότητα αυτήν είναι η κυρία Νήλ, αφού την είχε αντικάταστησει για την ασφάλεια της μια υπάλληλος της αστυνομίας και ότι δεν υπάρχει κίνδυνος για τον κατάλογο των ονομάτων να κλαπεί από τους δύο μαφιόζους, διότι στάλθηκε απευθείας στο δικαστήριο με αλληλογραφία. Ο Μπράουν ανακαλύπτει την αλήθεια πολύ αργά για να μπορέσει να σώσει την ψεύτικη κυρία Νηλ από μια νέα απόπειρα των μαφιόζων, όπου δυστηχώς θα χάσει την ζωή της, αλλά τελικά θα οδηγήσει την πραγματική κυρία Νηλ στον προορισμό της με ασφάλεια. Η ταινία ήταν υποψήφια το 1953 για βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Το 1990 υπήρξε το ριμέικ της ταινίας με τίτλο "Total Risk", σε σκηνοθεσία Πήτερ Χάιμς και πρωταγωνιστές τον Τζιν Χάκμαν και την Ανν Άρτσερ. Το Εξπρές του Σικάγου ήταν μια ταινία χαμηλού προυπολογισμού της RKO Pictures, επί εποχής ιδιοκτησίας του εκκεντρικού μεγιστάνα Χάουαρντ Χιούζ και θεωρήθηκε ένα «μικρό κόσμημα εντάσεων και αφηγηματικής αποτελεσματικότητας γεμάτο κλειστοφοβική αγωνία». Το Εξπρές του Σικάγου στην IMDb (Αγγλικά) Το Εξπρές του Σικάγου στο Rotten Tomatoes (Αγγλικά)
Δισακχαρίτης

Δισακχαρίτης (αγγλ.: disaccharide) ονομάζεται ένα «διπλό σάκχαρο», δηλαδή ένας υδατάνθρακας – όπως το καλαμοσάκχαρο – ο οποίος σχηματίζεται όταν δύο μονοσακχαρίτες υποβληθούν σε μια αντίδρασης συμπύκνωσης, η οποία περιλαμβάνει την εξάλειψη ενός μορίου νερού. Όπως οι μονοσακχαρίτες, έτσι και οι δισακχαρίτες, σχηματίζουν ένα υδατικό διάλυμα όταν διαλύονται στο νερό. Από τα πιο γνωστά παραδείγματα δισακχαριτών είναι η σακχαρόζη (συστατικό των φρούτων και η κυριότερη πηγή γλυκόζης για τους ζωϊκούς οργανισμούς), η λακτόζη (το σάκχαρο του γάλακτος) και η μαλτόζη (προκύπτει από τη διάσπαση του αμύλου κατά την πέψη).Οι δισακχαρίτες είναι μία από τις τέσσερις χημικές ομάδες των υδατανθράκων, οι άλλες τρεις είναι οι μονοσακχαρίτες, οι ολιγοσακχαρίτες και οι πολυσακχαρίτες.

 Υπάρχουν δύο διαφορετικοί τύποι δισακχαριτών: Οι ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους ένας μονοσακχαρίτης, το ανάγον σάκχαρο, έχει ακόμα μια ελεύθερη ημιακεταλική ομάδα και οι μη ανάγοντες δισακχαρίτες, στους οποίους τα συστατικά συνδέονται μέσω μιας ακεταλικής σύνδεσης μεταξύ των ανωμερών κέντρων τους και κανένας μονοσακχαρίτης δεν έχει μια ελεύθερη ημιακεταλικη ομάδα. Η κελλοβιόζη και η μαλτόζη είναι παραδείγματα αναγόντων δισακχαρίτων, ενώ η σακχαρόζη και η τρεχαλόζη παραδείγματα μη αναγόντων δισακχαρίτων (βλέπε πιο κάτω πίνακα). Οι δισακχαρίτες σχηματίζονται όταν δύο μονοσακχαρίτες ενώνονται και ένα μόριο νερού έχει αφαιρεθεί. Για παράδειγμα το σάκχαρο του γάλακτος (λακτόζη) παράγεται από γαλακτόζη και γλυκόζη ενώ το σάκχαρο από ζαχαροκάλαμο και τα ζαχαρότευτλα (σακχαρόζη) παράγεται από γλυκόζη και φρουκτόζη. Ο σχηματισμός των δισακχαριτών πραγματοποιείται όταν οι δύο μονοσακχαρίτες συνδέονται με ένα γλυκοζιτικό δεσμό μέσω μιας αντίδρασης συμπύκνωσης (επίσης ονομάζεται αντίδραση αφυδάτωσης ή σύνθεση αφυδάτωσης) η οποία οδηγεί στην απώλεια ενός μορίου νερού. Ο γλυκοζιτικός δεσμός μπορεί να σχηματιστεί μεταξύ οποιασδήποτε υδροξυλικής ομάδας ενός από τους συνιστώντες μονοσακχαρίτες. Έτσι, ακόμη και αν αμφότερα τα συνιστώντα σάκχαρα είναι τα ίδια (π.χ. γλυκόζη) διαφορετικοί συνδυασμοί δεσμών και στερεοχημεία έχουν ως αποτέλεσμα δισακχαρίτες με διαφορετικές χημικές και φυσικές ιδιότητες. Ανάλογα με τα συστατικά μέρη του μονοσακχαρίτη, οι δισακχαρίτες είναι μερικές φορές κρυσταλλικοί, μερικές φορές υδατοδιαλυτοί και μερικές φορές γλυκοί στη γεύση και κολλώδεις στην αίσθηση. Η μαλτόζη και η κελλοβιόζη είναι προϊόντα υδρόλυσης των πολυσακχαριτών, αμύλου και κυτταρίνης αντίστοιχα.
Ερέτρια Λάρισας

Η Ερέτρια είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Φαρσάλων. Έχει πληθυσμό 147 κατοίκων, κατά την Απογραφή του 2011 και βρίσκεται σε υψόμετρο 291 μέτρων. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Τσαγκλί.

 Κοντά στην περιοχή βρίσκεται το Τσαγγλί, όπου έχουν βρεθεί σημαντικά ευρήματα που μαρτυρούν την παρουσία νεολιθικού πολιτισμού στο μέρος. Οι αρχαιολόγοι Χρήστος Τσούντας, Ussing, Bursian Stahlin A. Wace και M. Thompson, έχουν συμπεράνει ότι στα αρχαία εκείνα χρόνια είχε σημειωθεί σημαντική σεισμική καταστροφή, αλλά η ζωή συνεχίστηκε εν αντιθέσει με άλλες περιοχές της ιδίας εποχής (π.χ. Σέσκλο). Στην περιοχή διασώζεται και η Μονή Τεκέ, ένα παλαιό μοναστήρι των Μουσουλμάνων (Μπεκτασήδων). Η Ερέτρια είναι ένα χωριό που είχε προσελκύσει πολλούς κατοίκους στο πρόσφατο παρελθόν, καθώς μπορούσαν να βρουν εργασία στις εξορύξεις μεταλλευμάτων. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως αγροτικός και κτηνοτροφικός. Ετυμολογικά, η λέξη Ερέτρια, συνδέεται πιθανόν, με το ρήμα «ερέσσω» ή «ερέττω», το οποίο σημαίνει κωπηλατώ. Η έννοια του ρήματος οδηγεί κάποιους ειδικούς στη σκέψη, ότι προφανώς παλαιότερα, είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή αυτή, άποικοι της παραθαλάσσιας Ερέτριας, που βρίσκεται στην Εύβοια. Έτσι, οι παραθαλάσσιοι κάτοικοι, έδωσαν το όνομα της μητρόπολής τους, στην πόλη που ίδρυσαν. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Ερέτρια Λάρισας (Ερέτρεια Λάρισας, Τσαγκλί Λάρισας) (εξωτερικός σύνδεσμος). Σιδηρόδρομος Ρήγαιο-Ερέτρια Αρχαία Ερέτρια Λάρισας | Αρχαίοι κωπηλάτες στον Θεσσαλικό κάμπο | Ancient Eretria of Larisa (βίντεο στο youtube). https://web.archive.org/web/20120610014735/http://www.eretria-larisas.gr/ https://web.archive.org/web/20140531222543/http://eretria-larisas.blogspot.com/ Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας. ΤΕΔΚ Λάρισας. Εφημερίδα "Ελευθερία" της Λάρισας. Θεσσαλικό ημερολόγιο. Αρχαία Ερέτρια Λάρισας στο YouTube
Γιάγια Μπανανά

Ο Γιάγια Μπανανά (Yaya Banana, γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1991) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος για τον Ολυμπιακό.

 Τον Ιούνιο του 2009, υπέγραψε με την Εσπεράνς Σπορτίβ ντε Τυνίς, στην οποία ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία.Στις 17 Ιανουαρίου 2012, μετακινήθηκε στη γαλλική Σοσό. Έπαιξε ως δανεικός στην ελβετική Λοζάν-Σπορ για την περίοδο 2013-14.Στις 30 Ιουλίου 2014, υπέγραψε στον Πλατανιά της Σούπερλιγκ, όπου αμέσως έγινε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της άμυνας του συλλόγου. Στις 19 Οκτωβρίου 2016, φαίνεται ότι ο Καμερουνέζος διεθνής είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον από τουρκικές ομάδες για τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Το συμβόλαιο του 23χρονου έληγε το καλοκαίρι του 2017 και η διοίκηση της κρητικής ομάδας ενδιαφερόταν για την επέκτασή του ή την άμεση πώλησή του παίχτη, προκειμένου να αποκτήσει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, για την ενίσχυση του ρόστερ της ομάδας. Στις 23 Ιουνίου 2017, μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον Πλατανιά, μετακινήθηκε στον Πανιώνιο, παραμένοντας στη Σούπερλιγκ. Στις 17 Αυγούστου 2018, δύο εβδομάδες πριν από το κλείσιμο της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, ο διεθνής κεντρικός αμυντικός, αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό για 700.000 ευρώ από τον Πανιώνιο, όπου επέστρεψε ως δανεικός, καθώς δεν βρισκόταν στα σχέδια του προπονητή του Ολυμπιακού, Πέδρο Μαρτίνς. Τελικά, όντως, ο Πανιώνιος ανακοίνωσε τον δανεισμό του για τη σεζόν 2018-19. Το Μάρτιο του 2015, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Καμερούν σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ταϊλάνδης, όπου ξεκίνησε στο βασικό σχήμα. Προφίλ στο MTNFootball.com (Αγγλικά) Γιάγια Μπανανά – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA (Αγγλικά) Προφίλ Γιάγια Μπανανά στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μαουλαμίνε

Το Μαουλαμίνε (επίσης γράφεται Μαουλαμένγκ, Μον: မတ်မလီု προφέρεται [mot məlɜm]; Βιρμανικά: προφέρεται [mɔləmjàɪɴ mjo]), πρώην Μουλμέιν, είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Μιανμάρ (Βιρμανία), 300 χιλιόμετρα νότια ανατολικά της Γιανγκόν και 70 χλμ. νότια του Θάτον, στις εκβολές του ποταμού Θάνλουιν (Σάλουιν). Η πόλη είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Μον και το κύριο εμπορικό κέντρο και λιμάνι στη νοτιοανατολική Μιανμάρ.

 Το όνομα των Μον που χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως για το Μαουλαμίνε ήταν το Μούλμεϊν (မတ်မလီု, ή [[mòt məlɜ̀m]]) που σημαίνει "κατεστραμμένο μάτι" ή "μονόφθαλμος." Σύμφωνα με το μύθο, ένας βασιλιάς των Μον είχε ισχυρό τρίτο μάτι στο κέντρο του μετώπου του, και μπορούσε να δει τι συμβαίνει στα γειτονικά βασίλεια. Η κόρη ενός γειτονικού βασιλιά παντρεύτηκε τον βασιλιά με τα τρία μάτια και το τρίτο μάτι καταστράφηκε. Το Βιρμανικό όνομα "Μαουλαμίνε" πιστεύεται ότι είναι παραφθορά του ονόματος Μουλμέιν. Το Μούλμεϊν επίσης γραφόταν ως Μαουλμάιν σε κάποια αρχεία του 19ου αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mawlamyaing στο Wikimedia Commons
Βιεσχοσλάβα Λουντμίλλα της Μεγάλης Πολωνίας

Η Βιεσχοσλάβα-Λουντμίλα, πολων. Wierzchoslawa Ludmiła (πριν το 1153 - πριν το 1223) από τον Οίκο των Πιάστ ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τους γάμους της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μιέσκο Γ΄ του Γηραιού υψηλού δούκα της Πολωνίας και της Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε το 1167 τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Β΄ απεβ. 1213, δούκας της Λωρραίνης. Τιερρύ κύριος τού Ωτινύ. Νυμφεύτηκε τη Ζερτρούντ ντε Μονμορανσύ, κόρη τού Ματιέ Β΄ λε Γκραν, κοντόσταυλου της Γαλλίας. Ερρίκος ο Λομβαρδός, έκτισε το κάστρο στο Μπαϋόν. Φίλιππος (απεβ. 1243), κύριος τού Γκερμπεβίλλ. Ματθαίος 1170-1217, επίσκοπος τού Τουλ. Αγαθή απεβ. 1242, ηγουμένη στο Ρεμίρεμοντ. Ιουδήθ, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ κόμη τού Ζαλν. Εντβίζ απεβ. 1228, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ κόμη τού Τσβάιμπρυκεν. Κουνιγκούνντα, παντρεύτηκε τον Βάλεραν Γ΄ δούκα τού Λίμπουργκ. Cawley, Charles, POLAND, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Rurik". Genealogy.EU
Τσεράγκι Παχάρ

Το Τσεράγκι Παχάρ είναι πολιτιστικό και ιστορικό μέρος που βρίσκεται στο Τσιταγκόνγκ του Μπαγκλαντές. Οι περισσότερες από τις πολιτιστικές δραστηριότητες του Τσιταγκόνγκ και συναφείς δραστηριότητες διεξάγονται στο χώρο. Ορισμένα τμήματα της περιοχής Δρόμος Μομίν αποτελούν μέρος του Τσεράγκι Παχάρ.

 Οι ποιητές, συγγραφείς, περιοδικοί ακτιβιστές, καλλιτέχνες, μουσικοί, δημοσιογράφοι, δραματουργοί, μοντέλα και εργαζομένοι στον πολιτιστικό τομέα συγκεντρώνονται στον κύκλο Τσεράγκι Παχάρ κάθε μέρα. Το Ποχέλα Μποϊσάχ και το Ποχέλα Φαλγκούν εορτάζονται κάθε χρόνο σε αυτό το μέρος.Το 2012, μια έκθεση τέχνης για το χώρο που φιλοξενείται στο χώρο, όπου οι νέοι καλλιτέχνες και επιμελητές πειραματίστηκαν με νέες μορφές τέχνης και μέσα ενημέρωσης στις εκθέσεις τους. Πολλές εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένων και των ημερήσιων εφημερίδων, των εφημερίδων της αντιπολίτευσης και των εφημερίδων για επιχειρήσεις που εδρεύουν στην Τσιταγκόνγκ δημοσιεύονται από το χώρο. Διάφορα μικρά περιοδικά επίσης δημοσιεύονται και διανέμονται από το Τσεράγκι Παχάρ. Εκτός από τα γραφεία εφημερίδων, πολιτιστικά καταστήματα και καταστήματα βιβλίων μπορούν επίσης να βρεθούν εδώ. The Daily Azadi The Daily Bhorer Kagoj
Σαμψούντα

Η Σαμψούντα (τουρκικά: Samsun «Σάμσουν», αρχαία ελληνικά: Αμισός) είναι παραλιακή πόλη στα βόρεια της Τουρκίας και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Πόντου. Ο πληθυσμός της είναι 595.373 κάτοικοι (εκτίμηση 2018).

 Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και σημαντικό λιμάνι. Το κλίμα της Σαμψούντας είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14°C. Ο ψυχρότερος μήνας, που είναι ο Ιανουάριος, έχει μέση θερμοκρασία 6,5°C, ενώ ο Ιούλιος, ο θερμότερος, έχει 22°C. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 739 mm. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινό φαινόμενο όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο έως και τον Μάρτιο, καταγράφεται επίσης περιστασιακή ελαφρά χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη. Αν και η γεωργία θεωρείται αρκετά ανεπτυγμένη στη γύρω περιοχή, η πόλη αποτελεί εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Η Σαμψούντα ιδρύθηκε αρχικά με το όνομα Αμισός από κατοίκους της Μιλήτου στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια η Σαμψούντα ανήκε στο Βασίλειο του Πόντου, που εν συνεχεία ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Το 47 π.Χ. περιήλθε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1389. Η απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919 θεωρείται αρχή του Τουρκικού πολέμου της ανεξαρτησίας και αποτελεί εθνική γιορτή στην Τουρκία, αποτελεί επίσης και την απαρχή της τελικής φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και έχει ορισθεί ως ημέρα μνήμης των θυμάτων αυτής. Τον Σεπτέμβριο του 1922, ως απόρροια των εκτοπίσεων και των βιαιοπραγιών ο τοπικός ελληνικός πληθυσμός έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται. Το όνομα Σαμψούντα προήλθε από την μεσαιωνική έκφραση είς Αμισόν που σταδιακά έγινε Σαμσούν και Σαμψούντα, κατ'αντιστοιχία του Είς την Πόλη -> Ισταμπούλ. All about Samsun and Turkey Black Sea Region (Αγγλικά)
Όβε Κίντβαλ

Ο Μπενγκτ Όβε Κίντβαλ (σουηδικά: Bengt Ove Kindvall) (16 Μαΐου 1943) είναι Σουηδός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στη Νόρσεπινγκ, στην οποία έπαιξε μέχρι που έγινε μέλος της Φέγενορντ το 1966 και έγινε επαγγελματίας. Την ίδια χρονιά, κέρδισε το βραβείο Γκούλτνμπολεν, ως ο κορυφαίος Σουηδός ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους παίκτες της Σουηδίας.

 Είναι ο πατέρας των πρώην ποδοσφαιριστών Νίκλας Κίντβαλ και Τίνα Κίντβαλ και αδελφός του Κάι Κίντβαλ, ραδιοφωνικού παραγωγού. Με τη Φέγενορντ κέρδισε δύο πρωταθλήματα Ολλανδίας, καθώς και το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1970. Στον τελικό εναντίον της Σέλτικ σημείωσε το νικηφόρο γκολ στην παράταση. Στις πέντε σεζόν του με την ομάδα, ο Κίντβαλ σημείωσε 129 γκολ σε 144 αγώνες. Επέστρεψε στη Σουηδία και τη Νόρσεπινγκ το 1971, όπου έπαιξε για τρία χρόνια, μέχρι που ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στη Γκέτεμποργκ. Ήταν ο πρώτος μη Ολλανδός που ονομάστηκε κορυφαίος σκόρερ της Ερεντιβίζιε, το οποίο κατάφερε το 1968, το 1969 και το 1971. Κανένας άλλος ξένος δεν το πέτυχε μέχρι τον Ρομάριο το 1989. Ο Κίντβαλ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο Svenska Dagbladet το 1969. Εκείνο το έτος, ονομάστηκε ως ο τέταρτος καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη. Ο Κίντβαλ έπαιξε σε 43 αγώνες με την Εθνική Σουηδίας και σημείωσε 16 γκολ. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 και του 1974, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην πρόκριση της ομάδας και στις δύο διοργανώσεις. ΝόρσεπινγκΆλσβενσκαν: 1962, 1963ΦέγενορντΕρεντιβίζιε: 1968-69, 1970-71 Κύπελλο Ολλανδίας: 1964-65, 1968-69 Κύπελλο Ιντερτότο: 1967, 1968 Κύπελλο Πρωταθλητριών: 1969-70 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1970 Γκούλντμπολεν: 1966 Κορυφαίος σκόρερ Άλσβενσκαν: 1966 Κορυφαίος σκόρερ Ερεντιβίζιε: 1967-68, 1968-69, 1970-71 (Ολλανδικά) Προφίλ (Ολλανδικά) Ιστορία της Φέγενορντ Όβε Κίντβαλ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Κοινό των Ιώνων

Το Κοινό των Ιώνων (ή Ιωνική Δωδεκάπολη) ήταν μία ομοσπονδία των πόλεων της Ιωνίας. Σχηματίστηκε ως θρησκευτική ένωση αντίστοιχη με τις αμφικτυονίες της ηπειρωτικής Ελλάδας και κέντρο της είχε το Πανιώνιο, ιερό χώρο στην Μυκάλη αφιερωμένο στον Ελικώνιο Ποσειδώνα. Στο κοινό συμμετείχαν οι δώδεκα ισχυρότερες πόλεις των Ιώνων, η Μίλητος, η Μυούς, η Πριήνη, η Έφεσος, η Κολοφώνα, ή Λέβεδος, η Τέως, οι Κλαζομενές, η Φώκαια, η Ερυθρές και οι νησιωτικές πόλεις Χίος και Σάμος. Για τον λόγο αυτόν ονομαζόταν και Ιωνική Δωδεκάπολη. Ιωνία Νότια 3: η Μίλητος, η Μυούς και η Πριήνη = Καρία Βόρεια 6: η Έφεσος, η Κολοφώνα, ή Λέβεδος, η Τέως, οι Κλαζομενές και η Φώκαια = Λυδία Βορειοδυτικά και νησί 2: η Ερυθρές και η νησιώτικη πόλη Χίος Νοτιοδυτικά νησί 1: η Σάμος

 Πιστεύεται πως το κοινό δημιουργήθηκε στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. και ήταν αποτέλεσμα του Μελιακού πολέμου, του πολέμου δηλαδή που διεξήγαγαν οι δώδεκα ισχυρότερες πόλεις της Ιωνίας εναντίον της πόλης Μελία που βρισκόταν στην χερσόνησο της Μυκάλης. Η Μελία ήταν πιθανόν Καρική πόλη που συγκρούστηκε τελικά με τους γείτονές της Ίωνες που εξαπλώνονταν στην περιοχή. Μετά την ήττα της Μελίας τα εδάφη της μοιράστηκαν μεταξύ των κοντινών πόλεων της Σάμου, της Μιλήτου, της Εφέσου και της Πριήνης. Στην θέση της πόλης δημιουργήθηκε το Πανιώνιο που έγινε θρησκευτικό κέντρο των Ιώνων. Το ιερό φαίνεται πως διαμορφώθηκε κατά την διάρκεια του 7ου αιώνα π.Χ. Το συμβούλιο του κοινού συνεδρίαζε στο Πανιώνιο στην Μυκάλη. Παρά την ύπαρξη της ομοσπονδίας τα συμφέροντα της κάθε πόλης παρέμεναν πάνω από το κοινό συμφέρον των Ιώνων, με αποτέλεσμα το κοινό να μην μπορέσει να δημιουργήσει μία κοινή άμυνα εναντίον των Λυδών και των Περσών. Κατάφερε παρ'όλα αυτά να οργανώσει την Ιωνική επανάσταση μεταξύ 499 και 493 π.Χ. Μετά την αποτυχία της επανάστασης οι Πέρσες διέλυσαν το κοινό. Η λειτουργία του κοινού αποκαταστάθηκε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. κυρίως μετά την απελευθέρωση των Ιωνικών πόλεων από τον Μέγα Αλέξανδρο. Στην ελληνιστική περίοδο εκτός από τα Πανιώνια διεξάγονταν πλέον και τα Αλεξάνδρεια προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Την περίοδο αυτή συμμετείχε στο κοινό και η Σμύρνη ως δέκατη τρίτη πόλη. 1. Βικιθήκη - Ηροδότου Ιστορία, βιβλίο 1.142 Προς νότο η πρώτη πόλη στη σειρά είναι η Μίλητος, ύστερα έρχονται η Μυούς και η Πριήνη· αυτές βρίσκονται στην Καρία και μιλούν το ίδιο ιδίωμα μεταξύ τους. Οι πόλεις πάλι στη Λυδία είναι η Έφεσος, η Κολοφών, Λέβεδος, Τέως, Κλαζομεναί και η Φώκαια· [1.142.4] αυτές οι πόλεις δε συμφωνούν καθόλου ως προς τη γλώσσα τους με εκείνες που αναφέραμε πρωτύτερα, ενώ μεταξύ τους έχουν το ίδιο ιδίωμα. Υπολείπονται άλλες τρεις ιωνικές πόλεις, που οι δύο είναι χτισμένες σε νησιά, στη Σάμο και στη Χίο, ενώ η τρίτη βρίσκεται στη στεριά, δηλαδή οι Ερυθραί· Χίοι και Ερυθραίοι μιλούν το ίδιο ιδίωμα, ενώ οι Σάμιοι το ιδιαίτερο δικό τους. Έτσι τα γλωσσικά ιδιώματα γίνονται τέσσερα.
Udzima wa ya Masiwa

'Το "Udzima wa ya Masiwa"' (στα κομοριανά, σημαίνει "Ένωση των Μεγάλων Νησιών") είναι ο εθνικός ύμνος στις Κομόρες. Υιοθετήθηκε ταυτόχρονα με την ανεξαρτησία της χώρας 1978. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Said Hachim Sidi Abderemane , ο οποίος έγραψε και την μουσική, μαζί με τον Kamildine Abdallah.

 Η σημαία κυματίζει, Ανακοινώνοντας πλήρη ανεξαρτησία; Το έθνος ξεσηκώνεται Λόγω της πίστης που έχουμε στις δικές μας Κομόρες. Ας έχουμε πάντα αφοσίωση Να αγαπάμε τα Μεγάλα Νησιά μας. Εμείς οι κάτοικοι των Κομόρων είμαστε το ίδιο αίμα, Εμείς οι κάτοικοι των Κομόρων έχουμε την ίδια θρησκεία. Σε αυτά τα νησιά γεννηθήκαμε, αυτά τα Νησιά μας μεγάλωσαν. Είθε πάντοτε ο Θεός να μας βοηθά; Ας αποφασίζουμε πάντοτε σωστά Να αγαπάμε την πατρική γη μας, Αγάπη στη θρησκεία μας και στον κόσμο. Η σημαία κυματίζει. Από τις 6 Ιουλίου Το Έθνος ξυπνά Τα νησιά μας είναι στη γραμμή. Maori και Anzuan, Moheli και Comore, Ας είμαστε όλοι αφοσιωμένοι Με αγάπη για τα Μεγάλα Νησιά μας. Αρχείο MIDI αρχείο mp3 Αρχειοθετήθηκε 2009-03-04 στο Wayback Machine.
Λουτρό Μεσσηνίας

To Λουτρό είναι ένα χωριό στον κάμπο της άνω Μεσσηνίας. Ανήκει στον δήμο Οιχαλίας. Την ονομασία του την πήρε από τα Τούρκικα λουτρά που βρίσκονταν στη θέση Παλιό Λουτρό. Στο σημείο πλέον δεν φαίνεται τίποτα μιας και έχει χτισθεί το εκκλησάκι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Αγιαβαγγελίστρα).

 Η παλαιότερη αναφορά στο όνομα «Λουτρό» γίνεται το 1835 σαν δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Οιχαλίας. Το χωριό πάντως φαίνεται πως ήταν μέρος και της αρχαίας πόλης, μιας και στις αναφορές που υπάρχουν για την Οιχαλία από τον Παυσανία, το Στράβωνα και άλλους, η περιοχή από την άκρη της Οιχαλίας έως την άκρη του Φίλια φέρεται ως Οιχαλία. Το όνομα Οιχαλία οφείλεται στη γυναίκα του Βασιλιά Μελανέα, υιού του Απόλλωνα. Στην περιοχή υπήρχε μεγάλος ναός αφιερωμένος στη θεά Δήμητρα και στην Περσεφόνη. Στο ναό γίνονταν τελετουργικές εκδηλώσεις παρόμοιες με τα Ελευσίνια μυστήρια. Στο Λουτρό έγινε η πρώτη ουσιαστική μάχη για την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1821. Στις 20 Μαρτίου 1821 στη θέση «Μουρίτσες» έγινε μια καθοριστική μάχη για την έκβαση του αγώνα, αφού το σημείο εκείνο ήταν το πέρασμα προς την Καλαμάτα. Από το Λουτρό μάλιστα ήταν ο ένας από τους τρεις οπλαρχηγούς με το όνομα Πετρόπουλος (Μπαράμπος), η οικογένεια υπάρχει ακόμα και σήμερα, βασικός οπλαρχηγός ήταν ο Παπατσώνης όπου μετά από τρίωρη μάχη αιχμαλώτισε όλους τους Τούρκους Ονόματα δε από το χωριό αναφέρονται στα αριστεία που δόθησαν στη μάχη της Βέργας και του Αλμυρού από 22 έως 24 Ιουνίου 1826. Τα ονόματα είναι: Ηλιακόπουλος Γιάνης, Ηλιακόπουλος Θοδωράκης, Κωνσταντόπουλος Δημητράκης, Μυλωνάς Αδάμης. Επίσης στη μάχη πήραν μέρος και οι Λιάρος, Μαυράνδρας και ο οπλαρχηγός Μπαράμπος (Πετρόπουλος). Λόγω της στρατηγικής θέσης της περιοχής ανατολικά του χωριού και πάνω από τη θέση Τσακώνα έχει λάβει χώρα η μεγαλύτερη μάχη επί εποχής Φραγκοκρατίας. Το 1265 έγινε η μάχη του Μακρυπλαγίου που κατέληξε σε συντριβή των Ελλήνων μετά της προδοσίας των Σελτζούκων Τούρκων που είχαν σταλθεί από το Βυζάντιο. Οι Έλληνες και οι Σλάβοι των Σκόρτων Γορτυνίας ήταν παραταγμένοι στις πλαγιές των Χειράδων (από τα Παραδείσια και το Δερβένι έως την Ελληνίτσα), ενώ οι Φράγκοι με τους Σελτζούκους ανέβαιναν από το πέρασμα της Τσακώνας αλλά και από τα χωριά του Λάκκου ή λακκοχώρια (ΜΕΡΟΠΗ-ΜΟΥΣΤΑ-ΤΣΑΟΥΣΗ-ΤΟΣΚΕΣΗ(ΟΙΧΑΛΙΑ)-ΛΟΥΤΡΟ-ΦΙΛΙΑ). Κατά το χρονικό του Μορέως, η μάχη έφτασε ως την Αλλαγή αλλά και ως το Τουρκολέκα (υπήρχε σημαντικό κάστρο, το κάστρο του Γαρδικίου η κάστρο της Ωριάς). Η στρατηγική θέση του Μακρυπλαγίου άλλωστε φαίνεται και από την αναφορά του Σπυρίδωνα Τρικούπη όπου στο βιβλίο του "Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ" μας λέει ότι ο Κολοκοτρώνης για να ανακόψει την πορεία του Ιμπραήμ προς την Τρίπολη τοποθέτησε στα τέλη Μαΐου του 1825, 3000 οπλοφόρους στο Μακρυπλάγι και άλλους 1000 στο τζαμί (Χάρανδρος) που βρίσκεται βόρεια των χωριών. Στο χωριό υπάρχουν τρεις εκκλησίεςΙερος Ναος: ο Τιμίου του Προδομου που είναι και η κεντρική και εορτάζεται στις 29 Αυγούστου, η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου εορτάζει στις 15 Αυγούστου και το ξωκλήσι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που εορτάζει στις 25 Μαρτίου.
Power Metal (άλμπουμ)

Το Power Metal είναι το τέταρτο άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Pantera. Κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1988 από την "Metal Magic Records". Είναι το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον Φιλ Άνσελμο στα φωνητικά, ως μέρος μιας σύνθεσης που θα διαρκούσε μέχρι την επίσημη διάσπαση του συγκροτήματος. το 2003.

 Το άλμπουμ παρουσιάζει ένα πιο επιθετικό στυλ που ακούγεται, μερικές φορές, κοντά στο thrash metal και όχι το glam metal στυλ που έπαιζαν στα προηγούμενα άλμπουμ τους. Ωστόσο, τα ίχνη του glam είναι σαφές ότι εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο Φιλ Άνσελμο έκανε την πρώτη εμφάνισή του στα φωνητικά, έχοντας αντικαταστήσει τον Τέρι Γκλέιζ. Ο κιθαρίστας Dimebag Darrell (τότε γνωστός ως "Diamond Darrell") έκανε επίσης τα φωνητικά στο "P*S*T* 88". Το τραγούδι "Proud to Be Loud" γράφτηκε και παρήχθη από τον κιθαρίστα Μαρκ Φεράρι, του συγκροτήματος Keel και αρχικά προοριζόταν να εμφανιστεί στο ομότιτλο άλμπουμ του συγκροτήματος, το 1987. Ωστόσο, οι Keel δεν ηχογράφησαν τη δική τους εκτέλεση μέχρι το 1998. Η έκδοση των Pantera χρησιμοποιήθηκε ως τραγούδι στη θεατρική εκδοχή της ταινίας του 2001 "Donnie Darko" και πιστώθηκε στους The Dead Green Mummies. Το τραγούδι εμφανίστηκε επίσης στο "Trail to Doomsday", μια τηλεοπτική ταινία του "Μαγκάιβερ" από το 1994, καθώς και στην ταινία "Mighty Ducks 2" από το ίδιο έτος. Ο Γκλέιζ συν-έγραψε το τραγούδι "Down Below", με αρχική ηχογράφηση του τραγουδιού στο τρίτο άλμπουμ των Pantera, "I Am the Night" του 1985. Αφού δεν έχει επανεκδοθεί μετά την αρχική κυκλοφορία του σε CD, βινύλιο και κασέτα, όπως και τα προηγούμενα άλμπουμ τους, επίσημες μη bootlegged εκδόσεις του "Power Metal" έχουν γίνει συλλεκτικά αντικείμενα, που κυκλοφορούν μέσω των διαδικτυακών ιστοσελίδων δημοπρασιών όπως το eBay. Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν ανάμεικτες, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3 / 5 και το "Metal Archives" 90%. Rock the World - 3:34 Power Metal - 3:53 We'll Meet Again - 3:54 Over and Out - 5:06 Proud to Be Loud - 4:02 Down Below - 2:49 Death Trap - 4:07 Hard Ride - 4:16 Burnnn! - 3:35 P*S*T*88 - 2:51 Φωνητικά (εκτός απο το κομμάτι 10): Phil Anselmo Ρυθμική κιθάρα, Σόλο κιθάρα, φωνητικά στο κομμάτι 10: Diamond Darrell Μπάσο: Rex Rocker Ντραμς: Vinnie PaulΕπιπλέον μουσικοί: Κιθάρα (Στα κομμάτια 3 και 5): Marc FerrariΣυνθέσειςΤραγούδια 1,2,3,4,6,7,8,9: Darrell, Paul, Rocker, Anselmo Τραγούδια 5: Ferrari Τραγούδια 10: Darrell, Paul, Rocker Power Metal - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - Power Metal (album review) | Sputnikmusic Pantera - Power Metal - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Μπόννη των Βουρβόνων

Η Μπόννη, γαλλ. Bonne (1341 - 19 Ιανουαριου 1402) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα του Μπουρμπόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Παντρεύτηκε το 1355 τον Αμεδαίο ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνο: Αμεδαίος Ζ΄ 1360-1391, κόμης της Σαβοΐας. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030. Echols, Anne; Williams, Marty (1992). An Annotated Index of Medieval Women. Markus Weiner Publishing Inc.
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Η Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ (Maria Anna von Pfalz-Neuburg, 28 Οκτωβρίου 1667 - 16 Ιουλίου 1740) ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας.

 Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1667 στο Παλάτι Μπένρατ του Ντίσελντορφ και ήταν το δωδέκατο παιδί και η πέμπτη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου, Εκλέκτορα Παλατινάτου και της Ελισάβετ-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.Ως νεαρή ήταν φυσικά ελκυστική, ψηλή, λεπτή, με καλλίγραμο σώμα και κοκκινομάλλα, αν και χαρακτηρίστηκε επίσης ως μάταιη, εγωίστρια και υπερήφανη. Στις αρχές του 1689 πεθαίνει η Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Ισπανίας, έτσι ώστε οι Ισπανοί υπουργοί άρχισαν γρήγορα να αναζητούν νέα σύζυγο για τον μονάρχη. Η Μαρία Άννα επιλέχθηκε μεταξύ αρκετών υποψηφίων για τη δεύτερη σύζυγος του βασιλιά λόγω της υψηλής γονιμότητας της οικογένειάς της, καθώς η μητέρα της είχε γεννήσει τουλάχιστον είκοσι τρία παιδιά. Επιπλέον, η μεγαλύτερη αδερφή της Μαρίας Άννας, Ελεονόρα, παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α΄, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι δεσμοί με το αυστριακό οίκο των Αψβούργων. Ο πληρεξούσιος γάμος πραγματοποιήθηκε στις 28 Αυγούστου 1689 στο Ίνγκολστατ της Γερμανίας με την παρουσία του ίδιου αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄ και της συζύγου του, μεταξύ και άλλων επιφανών καλεσμένων. Ωστόσο, η Μαρία Άννα δεν έφτασε στην Ισπανία μέχρι την άνοιξη του επόμενου έτους. Ο θρησκευτικός γάμος έλαβε χώρα στις 14 Μαΐου 1690 στην εκκλησία του μοναστηριού του Σαν Ντιέγο, του βασιλικού παλατιού του Βαγιαδολίδ.Κατά τη διάρκεια του γάμου σας, Η Μαρία Άννα προσποιήθηκε έντεκα εγκυμοσύνες και όταν δεν κατόρθωσε να έχει απογόνους, συνωμότησε, με τη βοήθεια της υπηρέτριας της, της βαρόνης της Μπερλίπς (που ονομάζεται Λα Περδίθ), να επηρεάσει την απόφαση του διαδόχου του θρόνου. Στις διαμάχες για τη διαδοχή του ισπανικού στέμματος, η Μαρία Άννα υποστήριζε πάντα τις προθέσεις του ανιψιού της, του αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, γιος της μεγαλύτερης αδερφής της, του Ελεονόρας του Νόιμπουργκ και του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α΄.Μετά το θάνατο του Καρόλου Β΄, η Μαρία Άννα έζησε ήσυχα στο Τολέδο μέχρι το 1706, όταν οι δυνάμεις του ανιψιού της, αρχιδούκα Καρόλου της Αυστρίας, κατέλαβαν για λίγο την πόλη. Η ενθουσιώδης υποδοχή του είχε ως αποτέλεσμα την απέλαση της από την Ισπανία λίγα χρόνια αργότερα; και εγκαταστάθηκε στο Μπαγιόν της Γαλλίας, όπου ζούσε για τις επόμενες δεκαετίες. Σε μεγάλο βαθμό ξεχασμένη, φέρεται να παντρεύτηκε έναν τοπικό βαρελοποιό. Το 1739, ηλικιωμένη και άρρωστη, της επετράπη να επιστρέψει στην Ισπανία και να παραμείνει στο Παλάτι Ινφάνταδο στην Γκουανταλαχάρα, όπου πέθανε στις 16 Ιουλίου 1740 σε ηλικία 72 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Παντρεύτηκε το 1690 τον Κάρολο Β΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. 28 Οκτωβρίου 1667 - 28 Αυγούστου 1689: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Κόμισσα Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ 28 Αυγούστου 1689 – 1 Νοεμβρίου 1700: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 1 Νοεμβρίου 1700 – 16 Ιουλίου 1740: Η Μεγαλειότητα Της Η Χήρα Βασίλισσα της Ισπανίας Medal of Maria Anna and Charles II from Collection of Benjamin Weiss
Η Βάπτιση του Χριστού (Βερρόκκιο)

Η Βάπτιση του Χριστού (Ιταλικά: Battesimo di Cristo) είναι ένας πίνακας ζωγραφικής από τον Ιταλό καλλιτέχνη της Αναγέννησης Αντρέα ντελ Βερρόκκιο. Ο Βερρόκκιο έζησε και φιλοτέχνησε τα έργα του στη Φλωρεντία, αποτελώντας έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της τοσκανικής σχολής. Ο πίνακας του αυτός φιλοτεχνήθηκε ανάμεσα στο 1475 και το 1478. Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή της πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία. Το φόντο του έργου είναι ζωγραφισμένο Monte San Martino στη λίμνη Κόμο, πιθανότατα ζωγραφισμένο στη Lierna.

 Το έργο αποτέλεσε παραγγελία για την εκκλησία του μοναστηριού του Σαν Σάλβι της Φλωρεντίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1530. Φιλοτεχνήθηκε στο εργαστήριο του Βερρόκκιο, του οποίου η τεχνοτροπία διαφαίνεται από τις μορφές του Χριστού και του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο πίνακας οφείλει την ιδιαίτερη φήμη του στο μαθητή που συμμετείχε στην κατασκευή του. Ο ξανθός άγγελος στην άκρη αριστερά και το κομμάτι του τοπίου αμέσως από πάνω φτιάχτηκαν από το χέρι ενός πολύ νεαρού Λεονάρντο ντα Βίντσι, που μαθήτευε πλάι στο Βερρόκκιο τη δεκαετία του 1470. Ο πρώτος που αναφέρει τη συμβολή του Λεονάρντο στον πίνακα είναι ο Βαζάρι. Η απαλότητα του χεριού του Λεονάρντο φαίνεται στο πρόσωπο του αγγέλου, φτιαγμένο με τρόπο πολύ ώριμο από το νεαρό ζωγράφο. Αίσθηση προκαλούν επίσης οι μπούκλες των μαλλιών του, που φυλακίζουν την κίνηση με τρόπο που μοιάζουν αληθινές. Σύμφωνα με το θρύλο, όταν ο Βερρόκκιο αντίκρισε τον άγγελο, δεν ξαναζωγράφισε ποτέ, παραμερίζοντας μπροστά στο ταλέντο του μαθητή του. Η εκδοχή αυτή, αν και πιθανή, δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Ο πίνακας απεικονίζει τον Ιωάννη να βαπτίζει το Χριστό χύνοντας νερό πάνω στο κεφάλι του. Τα απλωμένα χέρια του Θεού, οι χρυσές ακτίνες, το περιστέρι με τεντωμένα τα φτερά, όλα δείχνουν πως ο Χριστός είναι μέλος της Αγίας Τριάδας. Δύο άγγελοι στην όχθη του ποταμού κρατούν τα ρούχα του Κυρίου. Η σύνθεση είναι τριγωνική με κορυφή το χέρι του Ιωάννη και βάση το κάτω μέρος του πίνακα, από τα πόδια του Ιωάννη μέχρι τα πόδια των αγγέλων. Στο οπτικό κέντρο κυριαρχεί η φιγούρα του Χριστού, που δίνει στον πίνακα μια αίσθηση περιστροφικής κίνησης, μιας και το σώμα Του είναι γυρισμένο κατά τρία τέταρτα από τον άγγελο που στέκεται αριστερά. Ο άγγελος του Λεονάρντο διαφοροποιείται με τη χάρη και την απαλότητά του, συγκριτικά με τις άλλες μνημειώδεις μορφές, που καθορίζονται από έντονο περίγραμμα. Με τον ίδιο τρόπο το τοπίο στο φόντο, με μια πλατιά κοιλάδα την οποία και διατρέχει ο ποταμός, δοσμένο με ατμοσφαιρικότητα και απαλές μορφές, διαφέρει σε σχέση με την τραχύτητα που εμφανίζουν οι τετραγωνισμένες πέτρες. Ουφίτσι Αναγέννηση Επίσημη ιστοσελίδα της Galleria Uffizi. Web Gallery of Art Ιστοσελίδα με τον πίνακα και το κομμάτι του Λεονάρντο σε μεγέθυνση.
Δημήτριος Αποστολάκης

Ο Δημήτριος Αποστολάκης (1934 - 22 Ιουλίου 2022) ήταν πτέραρχος της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας και πολιτικός. Διετέλεσε αρχηγός ΓΕΑ, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου και υφυπουργός Εθνικής Άμυνας. Υπήρξε φίλος και συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και επί των ημερών του πραγματοποιήθηκε η περίφημη «αγορά του αιώνα» (40 F-16 από τους Αμερικανούς και 40 Mirage-2000 από τους Γάλλους).

 Γεννήθηκε το 1934 στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε από την τότε Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων) με το βαθμό του ανθυποσμηναγού το 1957. Επίσης, ήταν απόφοιτος της Σχολής Πολέμου Αεροπορίας, της Σχολής Πληροφοριών του Γενικού Επιτελείου Στρατού, της Kινητής Eκπαιδευτικής Mονάδας F-84F, του Eκπαιδευτικού Kέντρου Eπιχειρήσεων Aέρος - Eδάφους, του Σχολείου Χρησιμοποίησης Πυροβόλων Όπλων του ΝΑΤΟ στη Δυτική Γερμανία, του Army School of Physical Training στο Ηνωμένο Βασίλειο, του Σχολείου Cockpit –Trainer F/RF-84F, του Σχολείου Εκπαιδευτών Πτήσεων «Β», του Σχολείου Εκπαιδευτών Τ-33Α & Τ-37, του Βασιλικού Ινστιτούτου Αμυντικών Σπουδών του Λονδίνου και του μεταπτυχιακού τμήματος της Ανωτάτης Εμπορικής Σχολής (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, ενώ παρακολούθησε μαθήματα Πολιτικών Επιστημών στο Ευρωπαϊκό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Maryland στις ΗΠΑ.Γνώριζε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά.Διετέλεσε διοικητής της 116 Πτέρυγας Μάχης, διευθυντής της Διεύθυνσης A1 του ΓΕΑ, διευθυντής του Α΄ Κλάδου του ΓΕΑ, επιτελάρχης του 28ου Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορικής Δυνάμεως, διοικητής της 30ης Διοίκησης Αεροπορικού Υλικού και αρχηγός της Τακτικής Αεροπορικής Δυνάμεως. Το 1973 συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού και αποτάχθηκε από τη δικτατορία.Ήταν αρχηγός ΓΕΑ από 18 Δεκεμβρίου 1984 έως 22 Δεκεμβρίου 1986. Μετά την αποστρατεία του ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ τα διαστήματα 1990-1993 και 1996-2004, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 1996 μέχρι τον Οκτώβριο του 2001 χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Άμυνας.Από το 1993 ως το 1996 ήταν πρόεδρος της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου.
Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ

Η Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ (γερμ. Eintracht Braunschweig, επίσημο όνομα BTSV Eintracht von 1895 e.V.) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα και αθλητικός σύλλογος από το Μπράουνσβαϊγκ, Κάτω Σαξονία. Η ομάδα είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Μπουντεσλίγκα το 1963. Κέρδισε τον εθνικό τίτλο το 1967. Αγωνίζεται τη σεζόν 2014-15 στη 2η Μπούντεσλιγκα. Από το 1923 έδρα της ομάδας είναι το Eintracht-Stadion. Υπάρχει αντιπαλότητα με την Αννόβερο 96. Εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα, η ομάδα έχει τμήματα και σε άλλα αθλήματα, με το τμήμα Χόκεϊ επί χόρτου να είναι το πιο πετυχημένο. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το κίτρινο.

 Bläsig, Horst/Leppert, Alex (2010). Ein Roter Löwe auf der Brust - Die Geschichte von Eintracht Braunschweig. Göttingen: Die Werkstatt. ISBN 978-3-89533-675-1. Döring, Jochen (1995). Helmut, laß die Löwen raus! Triumphe und Tränen, Stars und Skandale. 100 Jahre Fußball, Eintracht Braunschweig. Braunschweig: Braunschweiger Zeitungsverlag. Göttner, Christian (2007). Was geht, Eintracht Braunschweig? Deutscher Fußballmeister 1967. 67 Interviews mit legendären Fußballern. Kassel: Agon-Sportverlag. ISBN 978-3-89784-336-3. Graßhof, Heinz (1967). Eintracht Braunschweig. Porträt einer Bundesliga-Mannschaft. Braunschweig: Graff und Grenzland. Peters, Stefan (1998). Eintracht Braunschweig. Die Chronik. Kassel: Agon-Sportverlag. ISBN 978-3-89609-152-9. Peters, Stefan/Göttner, Christian (2013). 100 Spiele Eintracht. Die emotionalsten Partien der Vereinsgeschichte von Eintracht Braunschweig. Göttingen: Die Werkstatt. ISBN 978-3-7307-0052-5. Pollmann, Ulrike (1995). In frischer Kraft und selbstbewußt... 100 Jahre Eintracht Braunschweig. Braunschweig: Verlag Michael Kuhle. ISBN 3-923696-72-8. Επίσημος ιστότοπος Ιστοσελίδα του ερασιτεχνικού τμήματος The Abseits Guide to German Soccer