Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως

Ο Εθνικός Αγροτικός Σύνδεσμος Αντικομμουνιστικής Δράσεως (ΕΑΣΑΔ) ήταν αντικομμουνιστική παραστρατιωτική ομάδα που έδρασε στη Θεσσαλία το 1944. Αποτελούσε τη «Θεσσαλική έκδοση των Ταγμάτων Ασφαλείας».Μετά από συνομιλίες που έλαβαν χώρα στη Θεσσαλία και στην Αθήνα μεταξύ αντικομμουνιστών αξιωματικών με στόχο την διάλυση του ΕΛΑΣ, ιδρύθηκε ο ΕΑΣΑΔ το Μάρτιο του 1944. Διοικούμενη από κατά τόπους ηγέτες οι οποίοι έλεγχαν ολιγάριθμες μικρο-ομάδες, εξαπλώθηκε σε όλη τη Θεσσαλία έχοντας αντικομμουνιστική και αντισημιτική δράση, εναρμονιζόμενη και συνεργαζόμενη πλήρως με τις δυνάμεις κατοχής. Μέσα από εκτελέσεις, λεηλασίες και βασανισμούς τρομοκρατούσε τον τοπικό πληθυσμό με στόχο την διάλυση της εαμικής βάσης. Κατά τα τέλη Αυγούστου του 1944, η οργάνωση διασπάστηκε σε δύο τμήματα με το πρώτο να μεταβαίνει βόρεια και να συμμετέχει στη μάχη του κιλκίς και ένα άλλο να μεταφέρεται στην Αθήνα όπου επιδόθηκε σε αντιεαμική δράση. Μετά τα Δεκεμβριανά, πρώην στελέχη της οργάνωσης συνέδραμαν την Εθνοφυλακή στη δίωξη πρώην ελασιτών. Κατά της δίκες των δοσίλογων, τα περισσότερα μέλη του ΕΑΣΑΔ, αθωώθηκαν στο πλαίσιο του εμφυλιακού κράτους.

 Την περίοδο της κατοχής, το ΕΑΜ αποτελούσε την μοναδική αντιστασιακή οργάνωση που δρούσε στο Βόλο και στο Πήλιο. Τον Αύγουστο του 1943, μετά τη συγκρότηση του Κοινού Γενικού Στρατηγείου Ανταρτών, στο Βόλο έλαβαν χώρα ζυμώσεις με στόχο τη σύσταση τοπικής οργάνωσης του ΕΔΕΣ ενώ παράλληλα έγιναν απόπειρες δημιουργίας ΕΔΕΣίτικων ομάδων στα Λεχώνια, την Αγριά και τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας. Πάραυτα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας και την παράδοση της μεραρχίας Πινερόλο στον ΕΛΑΣ, οι συνθήκες για την ανάπτυξη αντίπαλου αντάρτικου χειροτέρευσαν. Κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, εξοπλίστηκαν οι εαμικές οργανώσεις και αναπτύχθηκε περαιτέρω ο ΕΛΑΣ, με τις οργανώσεις να λαμβάνουν στελέχη από τα χωριά του Πηλίου τα οποία όμως, κατά μήκος της διαδρομής τους προς τις ορεινές περιοχές, προσπαθούσαν να τα αποσπάσουν πυρήνες του ΕΔΕΣ για την οργάνωση τους. Όταν το αντιλήφθηκε ο ΕΛΑΣ, διέλυσε βίαια τους ΕΔΕΣίτικους πυρήνες.Ύστερα από τις ενδοαντιστασιακές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στην Ήπειρο τον Οκτώβριο του 1943 μεταξύ των δύο οργανώσεων, όσοι είχαν εκδηλωθεί υπέρ του Ζέρβα, είτε συνελήφθησαν από τον ΕΛΑΣ, είτε κατέφυγαν στην Αθήνα, με αποτέλεσμα την οριστική διακοπή οποιασδήποτε προσπάθειας για τη σύσταση τοπικού ΕΔΕΣ. Προσπάθειες συγκέντρωσης ΕΔΕΣιτών το Φεβρουάριο του 1944 απέτυχαν, καθώς παρακολουθούνταν στενά από την αντικατασκοπεία του 54ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Έως τις αρχές του 1944, ο πρώην υπαξιωματικός χωροφυλακής, Τάκης Μακεδόνας, ήταν σύνδεσμος της επιτροπής Βόλου του ΕΔΕΣ. Τον Ιανουάριο του 1944, ο Μακεδόνας, αφού αποκόπηκε από τον ΕΔΕΣ, ήρθε σε επαφή στη δυτική Θεσσαλία με τον ιερέα Αναξαγόρα Γεωργουσόπουλο, και άλλους γερμανόφιλους αντικομμουνιστές, στους οποίους συγκαταλέγονταν και ορισμένοι μόνιμοι αξιωματικοί με στόχο τη σύσταση αντικομμουνιστικών σωμάτων.Παράλληλα με τον Μακεδόνα, πολλά άτομα στη Θεσσαλία ενδιαφέρονταν για τη σύσταση αντικομμουνιστικών σωμάτων, ανάμεσα σε αυτά και ο Θρασύβουλος Παπασακελλαρίου όπου από τα μέσα Φεβρουαρίου 1944 βρισκόταν στην Αθήνα και επικοινωνούσε με πολιτικούς και στρατιωτικούς για αυτό το σκοπό. Αρχικά, επισκέφτηκε μαζί με άλλους πολιτικούς τον συνταγματάρχη Απόστολο Παπαγεωργίου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του δοσιλογικού ΕΔΕΣ Αθηνών και του ανέλυσε την υπάρχουσα κατάσταση στη Θεσσαλία. Ο Παπαγεωργίου πρότεινε να οργανωθούν μυστικά, να καταγραφεί ο αριθμός των ανταρτών που δρούσε στη Πήλιο, και αφού ολοκληρώνονταν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον του ΕΛΑΣ που διενεργούσε εκείνη την περίοδο το 3ο Ευζωνικό Τάγμα ασφαλείας μαζί με τη Βέρμαχτ στην Εύβοια, να μεταφερόταν το τάγμα στο Πήλιο. Ύστερα, επισκέφτηκε τους πολιτικούς Γεώργιο Καφαντάρη και Στυλιανό Γονατά, και ενώ ο πρώτος ήταν επιφυλακτικός, ο Γονατάς ενέκρινε πλήρως τις κινήσεις του Παπασακελλαρίου. Μετέπειτα, ήρθε σε επαφή με τον αρχηγό των Ταγμάτων Ασφαλείας Βασίλειο Ντερτιλή και μέσω του Μακεδόνα, με τον αρχηγό της φασιστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης ΕΕΕ, Κωνσταντίνο Γούλα, στον οποίο επισήμανε την ανάγκη σύστασης σωμάτων προκειμένου να παραλύσει ο ΕΛΑΣ. Τελικά, αποφασίστηκε η δημιουργία ελεύθερων σωμάτων, στα πρότυπα του τμήματος του Γεωργίου Πούλου. Προϊόν αυτής της συνεργασίας αποτέλεσε ο ΕΑΣΑΔ, ο οποίος ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1944 με διακηρυγμένο σκοπό την καταπολέμηση του ΕΑΜ. Πέρα από την αντιαντάρτικη δράση του, ο ΕΑΣΑΔ καταδίωκε και Εβραίους, αντιμετωπίζοντας τον κομμουνισμό και τον Ιουδαϊσμό ως ταυτόσημες έννοιες. Ο πρώτος πυρήνας του ΕΑΣΑΔ αποτελούνταν από 36 ένοπλους οι οποίοι στρατολογήθηκαν με συνδρομή του Παπαγεωργίου και της Ειδικής Ασφάλειας.Οι ομάδες και τα ηγετικά στελέχη του αποτελούνταν αποκλειστικά από εθελοντές, χωρίς κεντρικό αρχηγό αλλά με κατά τόπους ηγέτες. Τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης ήταν νέοι αγρότες ενώ είχαν ενταχθεί πρώην μέλη της Βλάχικης Λεγεώνας και πολλοί εγκληματίες. Εντάσσονταν είτε εθελοντικά, είτε βίαια υπό την απειλή της σύλληψης ή της εκτέλεσης. Ως βασικό κίνητρο των μελών ήταν τα σημαντικά οικονομικά οφέλη που αποκόμιζαν από τις διάφορες λεηλασίες των σπιτιών και των καταστημάτων των εκτελεσθέντων ή των συλληφθέντων. Άλλοι εντάχθηκαν λόγω ιδεολογικής αντίθεσης με το ΕΑΜ, επειδή καταδιώκονταν από την ΟΠΛΑ ή επειδή οραματίζονταν διοικητικές θέσεις σε ενδεχόμενο γερμανικής νίκης. Φορούσαν πολιτικά ρούχα και πράσινο περιβραχιόνιο με τα αρχικά της οργάνωσης σε λευκό, ενώ ήταν εξοπλισμένοι κυρίως με γερμανικά πιστόλια.Η χρηματοδότηση της προερχόταν από τον Γούλα, τις γερμανικές αρχές, την κατοχική κυβέρνηση, τις λεηλασίες σε σπίτια και επιχειρήσεις καθώς και από ορισμένους αστούς οι οποίοι ενοχλούνταν από τις εργατικές κινητοποιήσεις του ΕΑΜ. Η στήριξη που είχε από τις γερμανικές δυνάμεις, υπήρξε απαραίτητη για να μπορέσει να επιβιώσει. Ο ΕΑΣΑΔ εμφανίστηκε στη Θεσσαλία τέλη Μαρτίου του 1944, και έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από μία μερίδα του πληθυσμού, στην οποία συγκαταλέγονταν φιλο-ΕΔΕΣίτες και ΕΔΕΣιτες αξιωματικοί που ήταν φανατικοί πολέμιοι του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Σύντομα επιβλήθηκε κλίμα τρομοκρατίας στις περιοχές δράσης του ΕΑΣΑΔ και κυρίως στον Βόλο, όπου αρκετά μέλη του ΕΑΜ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Μαζί με τον ΕΑΣΑΔ, συνέδραμαν και οι κατοχικές δυνάμεις, οι οποίες επιδίωκαν τις συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων. Η δράση του ΕΑΣΑΔ και των λοιπών εθνικιστικών οργανώσεων, επέτρεψε στους Γερμανούς να ανιχνεύουν καλύτερα τόσο τους εναπομείναντες κρυπτόμενους Εβραίους, όσο και τα μέλη της αντίστασης καθώς οι συνεργάτες τους γνώριζαν τους ντόπιους. Αιχμάλωτοι της οργάνωσης, μεταφέρονταν στην «Κίτρινη Αποθήκη» η οποία αποτελούσε χώρο βασανιστηρίων. Ως αντίποινα, η ΟΠΛΑ ξεκίνησε να τρομοκρατεί πολιτικούς αντιφρονούντες, συνεργάτες του ΕΑΣΑΔ και των κατοχικών δυνάμεων. Τον Απρίλιο του 1944 στελέχη του ΕΑΣΑΔ σε συνεργασία με τις γερμανικές αρχές πραγματοποίησαν μπλόκο στον Άνω Βόλο, όπου και συνέλαβαν ογδόντα άτομα, εκτελώντας επί τόπου τριάντα δύο από αυτούς. Το Μάιο ο ΕΑΣΑΔ συνεργαζόμενος με την SD, καταδίωκε Εβραίους στο Πήλιο, με αποτέλεσμα τη σύλληψη και την εκτέλεση τουλάχιστον 17 Εβραίων. Στις 7 Ιουλίου 1944 μέλη του ΕΑΣΑΔ απαγχόνισαν τρείς γυναίκες, τη Λουκία Τοπάλη και την κόρη της, Σοφία Τοπάλη, μαζί με την Φιλίτσα Καλαβρού λεηλατώντας παράλληλα το σπίτι τους. Οι δύο πρώτες ανήκαν σε εύπορη οικογένεια της περιοχής, η οποία, εκτός της σημαντικής κινητής περιουσίας που διέθετε, είχε αναλάβει να φυλάξει τις προίκες νεαρών κοριτσιών της περιοχής λόγω της ολλανδικής υπηκοότητας της πρώτης. Κατά τα μέσα του μήνα, η γερμανική αστυνομία τάξης δημιούργησε δύο τάγματα, στα πρότυπα των ευζωνικών Ταγμάτων Ασφαλείας, ενώνοντας τον ΕΑΣΑΔ Λάρισας,Βόλου,Καρδίτσας και Δεμερλη. Η οργάνωση διαλύθηκε προς τα τέλη Αυγούστου του 1944. Το ΕΑΜ μέσω των εφημερίδων του έκανε πολλαπλές εκκλήσεις σε στελέχη των ΕΑΣΑΔ να παραδοθούν και να ενταχθούν στον ΕΛΑΣ. Πολλoi ΕΑΣΑΔιτες, σε μία προσπάθεια να γλιτώσουν τα αντίποινα για την δράση τους, εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ. Ο Μακεδόνας πέθανε όντας αιχμάλωτος του ΕΛΑΣ, προτού προσαχθεί σε δίκη. Μετά το 1945, πρώην μέλη του ΕΑΣΑΔ συνέδραμαν την Εθνοφυλακή στη σύλληψη πρώην ανταρτών. Κατά τις δίκες των δοσίλογων, τα ηγετικά στελέχη του όπως ο Παπασακελλαρίου αθωώθηκαν στο πλαίσιο του εμφυλιακού κράτους.