IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μάλες Λασιθίου

Οι Μάλες ή Μάλλες (επίσημα αι Μάλαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 596 μέτρων, περίπου 26 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ιεράπετρας, βόρεια της κοιλάδος του Σαραντάπηχου, με θέα την πεδιάδα του Μύρτου και προς το Λιβυκό πέλαγο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην παραγωγή ελαιόλαδου.

 Ανάμεσα στα σημερινά χωριά Μάλες και Χριστός βρισκόταν η αρχαία πόλη Μάλλα, της οποίας το όνομα διατηρούν οι Μάλες μέχρι σήμερα. Η πόλη, ανεξάρτητη και αυτόνομη, δεν ήταν γνωστή μέχρι το 1885, οπότε και βρέθηκε μια επιγραφή συνθήκης ανάμεσα στη Μάλλα και τη Λυττό. Είναι πιθανό η πόλη της Κιλικίας Μαλλός να ήταν αποικία της. Ήταν μία από τις 30 κρητικές πόλεις οι οποίες είχαν συνάψει συμμαχία με τον Ευμένη Β΄ το 183 π.Χ. Η θεότητα που λατρευόταν ήταν ο Ζευς ο Μοννίτιος. Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους.Κατά την Ενετοκρατία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Κρήτης. Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάνδακα, του 1376. Αναφέρεται το 1577 από τον Φραγκίσκος Μπαρόκιος ως Males στην επαρχία Ιεράπετρας, ενώ στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 αναφέρεται ως Malles με 1.483 κατοίκους, και ήταν το μεγαλύτερο χωριό στην επαρχία της Ιεράπετρας. Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671 ως Males. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, οι Μάλες κάηκαν από τον Αιγύπτιο Χασάν Πασά. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Males με 200 οικογένειες. Το 1881 είχε 754 Χριστιανούς κατοίκους και 15 Τούρκους.Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα, γραμμένη Μάλλαις, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Μαλλών. Το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Μάλαι ενώ το 1989 με το ΦΕΚ 188Α - 21/08/1989 σχέδιο Καποδίστρια) ορίστηκε έδρα του τότε δήμου Νέων Μαλών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μαλών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 302 κάτοικοι.Δείτε: Κοινότητα Μαλών Στις Μάλες υπάρχει κοινοτικό γραφείο, αγροτικό ιατρείο, πολιτιστικός σύλλογος με πολιτιστικό κέντρο, αγροτικός συνεταιρισμός, δημοτικό σχολείο και βιβλιοθήκη. Στο χωριό λειτουργούν και παντοπωλείο, καφενεία, ταβέρνες, όπως και ξενώνες. Η στάση λεωφορείων των Μαλών εξυπηρετείται από γραμμή από/προς Καλαμαύκα - Ιεράπετρα. Μέσα και γύρω από το χωριό σώζονται πολλές παλιές εκκλησίες, όπως ο Άγιος Νικόλαος, με επιγραφή του 17ου αιώνα, η Ζωοδόχος Πηγή, ο Άγιος Γεώργιος, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και η Παναγιά η Μεσοχωρίτισσα με τοιχογραφίες που χρονολογούνται από το 1431, σύμφωνα με επιγραφή στο δυτικό τοίχο. Η μονή της Παναγιάς της Εξακουστής. Βρίσκεται ανάμεσα στις Μάλες και την Ανατολή, σε υψόμετρο 560. Στους γειτονικούς λόφους σώζονται ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας Μάλλας. Ο Άρθουρ Έβανς εντόπισε λείψανα μυκηναϊκής οχύρωσης.
Ισότοπα του ουνουνοκτίου

Το Ουγκανέσσιο (Og) είναι ένα τεχνητό στοιχείο παραγμένο σε επιταχυντές σωματιδίων και έτσι η σχετική ατομική του μάζα δεν μπορεί να δοθεί. Όπως όλα τα τεχνητά στοιχεία, δεν έχει σταθερά ισότοπα. Το πρώτο (και μέχρι τώρα μόνο) ισότοπο που συντέθηκε ήταν το 294Uuo το 2006· έχει χρόνο ημιζωής 890 μικροδευτερόλεπτα.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Πυρκαγιά της Μόσχας (1571)

Η Πυρκαγιά της Μόσχας συνέβη τον Μάιο του 1571, όταν οι δυνάμεις του Κριμαϊκού Χανάτου του Χαν Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι (Χανάτο της Κριμαίας) εισέβαλαν στην πόλη της Μόσχας κατά τη διάρκεια των Ρωσοκριμαϊκών πολέμων.

 Υπό τις εντολές του Χαν πυρπολήθηκαν στις 24 Μαΐου τα προάστια της πόλης, αλλά ο δυνατός άνεμος που φυσούσε μετέφερε γρήγορα τις φλόγες και στην υπόλοιπη Μόσχα και στην πόλη ξέσπασε καταστροφική πυρκαγιά. Σύμφωνα με το Γερμανό συγγραφέα Χάϊνριχ φον Στάντεν (Heinrich von Staden), που τότε βρισκόταν στην υπηρεσία του Ιβάν του Τρομερού (ο ίδιος ο Χάϊνριχ φον Στάντεν ισχυριζόταν ότι ήταν και μέλος της Οπρίτσνινα), η πόλη, το παλάτι του Κρεμλίνου, το κτίριο, όπου στεγαζόταν η Οπρίτσνινα και τα προάστια κάηκαν ολοσχερώς μέσα σε έξι μόνο ώρες. Ήταν μια μεγάλη καταστροφή, από την οποία δεν μπορούσε να ξεφύγει εύκολα κανείς. Οι κάτοικοι κατέφευγαν σε πέτρινες εκκλησίες για να ξεφύγουν από τις φλόγες, αλλά ακόμα και αρκετές από αυτές κατέρρεαν. Άλλοι πήδηξαν, επίσης, στον ποταμό Μόσκοβα για να ξεφύγουν, αλλά πολλοί που δεν γνώριζαν κολύμβηση, επίσης πνίγηκαν. Η πυριτιδαποθήκη του Κρεμλίνου εξερράγη και εκείνοι που κρύβονταν στα υπόγεια κελάρια του κάστρου, πέθαναν από ασφυξία. Ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός διέταξε οι νεκροί που κείτονταν στους δρόμους να ρίχνονται στο ποτάμι, που υπερχείλισε και πλημμύρισαν διάφορες περιοχές της πόλης. Ο Βρετανός (Άγγλος) εξερευνητής και διπλωμάτης Τζέρομ Χόρσεϋ (Jerome Horsey, 1550–1626), έγραψε ότι χρειάστηκε περισσότερο από ένας χρόνος για απομακρυνθούν όλα τα σώματα των θυμάτων της πυρκαγιάς αυτής.Ήταν μία από τις πιο σοβαρές πυρκαγιές στην ιστορία της πόλης της Μόσχας. Οι ιστορικοί εκτιμούν ότι ο αριθμός των θυμάτων της πυρκαγιάς κυμαίνεται από 10.000 έως και 80.000 κατοίκους. Οι ξένοι επισκέπτες που είχαν τη δυνατότητα να επισκεφθούν την πόλη, πριν και μετά την πυρκαγιά, περιέγραψαν την αισθητή μείωση του πληθυσμού της Μόσχας, ενώ ο ίδιος ο Ιβάν ο Τρομερός απέφευγε την παραμονή στην πόλη για αρκετά χρόνια μετά την πυρκαγιά, λόγω και της έλλειψης των κατάλληλων συνθηκών, προς κατοίκηση, για τον ίδιο και το περιβάλλον του. Η προσπάθεια του Χανάτου της Κριμαίας, να επαναλάβει την επιδρομή το 1572, οδήγησε στην Μάχη του Μολοντί, 40 μίλια (περίπου 74 χιλιόμετρα) νότια της Μόσχας. Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι
Μαρία Χριστίνα της Σαξονίας (1735-1782)

H Μαρία Χριστίνα (γερμ. Maria Christina von Sachsen von Wettin, 12 Φεβρουαρίου 1735 - 19 Νοεμβρίου 1782) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Εκλέκτορα της Σαξονίας & Βασιλιά της Πολωνίας. Έγινε ηγουμένη του Ρεμιρμόντ.

 Η Μαρία Χριστίνα Άννα Θηρεσία Σαλώμη Ευλαλία Φραγκίσκη Ιαβερία ήταν η τέταρτη κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (και, ως Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας) και της Μαρίας Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Βιλανόφ της Πολωνίας. Οι γονείς της έδειχναν μεγάλη μέριμνα για την οικογένεια και την εκπαίδευση των τέκνων τους. Σπούδασε λατινικά, γαλλικά, πολωνικά, φιλοσοφία, γεωγραφία, θεολογία, ζωγραφική, μουσική και χορό. Η αδελφή της, Μαρία Ιωσηφίνα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Γαλλίας, γιο του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το 1764 εστάλη στη Γαλλία ως βοηθός ηγουμένη του Αββαείου του Ρεμιρμόντ της βόρειας Γαλλίας. Τη θέση έλαβε με παρέμβαση του ίδιου του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Όταν έφθασε, ηγουμένη ήταν η Άννα Καρλόττα της Λωρραίνης, αδελφή του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Christensen, Martin K.I. "Women in Power 1770-1800". www.guide2womenleaders.com. Retrieved 2010-03-02.
Όρμος

Με την επίσημη ονομασία Όρμος (κοινώς σαπιέντζα, ράδα, αγκυροβόλιο, καραβοστάσι) χαρακτηρίζεται γενικά μέρος της θάλασσας κατάλληλο για αγκυροβολία. Ειδικότερα ως ακτογραφικός όρος χαρατηρίζει μικρή κόλπωση που υπό ειδικές συνθήκες, (κατά διεύθυνση πνέοντος ανέμου ή υφιστάμενου κυματισμού), μπορεί να προσφέρει ασφάλεια στα εντός αυτού αγκυροβολημένα πλοία. Ο όρμος δεν αποτελεί φυσικό λιμένα και κατά προέκταση υπονοεί ανυπαρξία εντός αυτού λιμενικών εγκαταστάσεων. Γενικά ο όρμος κατατάσσεται μεταξύ του κολπίζοντος όρμου και του ορμίσκου (υφόρμου).

 Γενικά οι όρμοι διακρίνονται (κατά ελληνική επίσημη ονομασία), ως ακολολούθως: Όρμοι ή Απλοί όρμοι,. Λέγονται εκείνοι που είναι μεμονωμένοι και άσχετοι με άλλους παρακείμενους, π.χ. οι όρμοι Αναβύσσου, Βουλιαγμένης και Φαλήρου, στο Σαρωνικό κόλπο, ή οι δυτικοί όρμοι του Λακωνικού κόλπου. Αμφίπυγοι όρμοι. Λέγονται εκείνοι οι όρμοι που σχηματίζονται εκατέρωθεν μιας χερσονήσου μετά ισθμού π.χ. οι όρμοι Πορτο-Κάγιο και Μαρμάρι της Μάνης στην ακρωταινάρια χερσόνησο. Αμφίδυμοι όρμοι. Λέγονται εκείνοι οι όρμοι που βρίσκονται εγγύτατα και χωρίζονται από μια χερσαία προβολή χωρίς ισθμό. Πρόκειται για αμφίπλευρους όρμους χερσονήσου χωρίς ισθμό, όπως π.χ. Σάμη - Αντίσαμος Κεφαληνίας. Ελεύθεροι όρμοι. Χαρακτηρίζονται εκείνοι στους οποίους επιτρέπεται η εντός αυτών προσέγγιση και αγκυροβολία. Απαγορευμένοι όρμοι. Χαρακτηρίζονται σε αντιδιαστολή των προηγουμένων όρμοι που περιλαμβάνονται σε ζώνες στρατιωτικών εγκαταστάσεων, βιομηχανικών ή πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, ναυτικών οχυρών, φυλακών ή εκτοπισμών κ.λπ. όπου η προσέγγιση και αγκυροβολία σ΄ αυτούς απαγορεύεται, εκτός ανωτέρας βίας και αυτή κατόπιν άμεσης ενημέρωσης πλησιέστερης Αρχής. Ορμίσκος, κοινώς: μανδράκι, ονομάζεται ο πολύ μικρός όρμος όπως π.χ. οι όρμοι της Πειραϊκής χερσονήσου, το Μανδράκι Ύδρας, Μανδράκι Ρόδου, κ.ά. Και οι ορμίσκοι διακρίνονται επιμέρους ομοίως όπως οι όρμοι. Σημαντικός συναφής όρος στην έννοια του όρμου, ευρείας χρήσης, είναι ο όρος "εν όρμω" που χαρακτηρίζει οποιαδήποτε γεγονότα πλοίων (εγγραφές ημερολογίων, ναυτιλιακές πράξεις, διακινούμενα τηλεγραφήματα κ.λπ.) που συμβαίνουν εντός όρμου, και μονο, σε αντιδιαστολή του όρου "εν πλω". Πάνορμος Όρμιση Μεθόρμιση Ορμίδιο (που πολλοί το εκλαμβάνουν ή ονομάζουν λανθασμένα τον ορμίσκο) "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη" τομ.ΙΘ΄, σελ.80.
Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος

Το Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος (ισπανικά: San Juan de Cinco Pinos) ή Σίνκο Πίνος είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος.

 Ο πληθυσμός της πόλης είναι συνολικά 6.781, εκ των οποίων 5.300 περίπου μένουν στους εξής δήμους (comarcas) της: Βίλλια Καμίλο (Villa Camilo) Βίλλια Φράνσια (Villa Francia) Ελ Καρρισάλ (El Carrizal) Ελ Εσπίνο (El Espino Ελ Παβόν (El Pavón Ελ Σακατόν (El Zacatón) Ελ Σέρρο (El Cerro) Ελ Χίκαρο (El Jícaro Λα Όντα (La Honda Λας Λαχίτας (Las Lajitas) Λα Μοντάνια (La Montaña) Λας Πόσας (Las Pozas Λος Αραδίτος (Los Araditos) Σάντα Φε (Santa Fé)
Κόκκινο μαγείρεμα

Το κόκκινο μαγείρεμα ή άλλως η κόκκινη μαγειρική (red cooking), το οποίο επίσης ονομάζεται και Κινεζικό βρασμένο φαγητό, κοκκινιστό κατσαρόλας, κοκκινιστό σιγοψημένο στη γάστρα και στον αρωματισμό των αποθηκευμένων σε γυάλες κρεατικών ή ψαρικών τροφών, είναι μια Κινεζικού μαγειρέματος τακτική, η οποία προσδίδει ένα κόκκινο χρωματισμό, στα προετοιμασμένα φαγητά. Υπάρχουν δυο τύποι κόκκινης μαγειρικής: χονγκσάο (απλοποιημένα Κινεζικά: 红烧· παραδοσιακή γραφή: 紅燒· πινγίν: hóngshāo): μπορεί να ετοιμαστεί σε λιγότερο από 20 λεπτά και συνήθως δεν απαιτεί πολύ νερό λου (απλοποιημένα Κινεζικά: 卤· παραδοσιακή γραφή: 滷· πινγίν: lǔ): συνήθως απαιτείται παρατεταμένο μαγείρεμα έως και αρκετών ωρών και τα είδη θα πρέπει να βυθίζονται εντός του μαγειρεμένου υγρού.Το κόκκινο μαγείρεμα, είναι δημοφιλές στο μεγαλύτερο μέρος της βόρειας, ανατολικής και νοτιοανατολικής Κίνας. Η ονομασία προέρχεται από το σκούρο κόκκινο-καφέ χρώμα των μαγειρευτών πιάτων και της σάλτσας του.

 Η σάλτσα σόγιας (συνήθως ένα μείγμα από ανοιχτή και σκούρα σάλτσα σόγιας), πάστα φασολιών που έχει υποστεί ζύμωση, κόκκινο τόφου που έχει υποστεί ζύμωση ή καραμελωμένη ζάχαρη, συνήθως χρησιμοποιούνται, για να δώσουν μια ορεκτική κοκκινωπή καφέ χροιά και γεύση, στα στοιχεία που μαγειρεύονται. Ορισμένες φορές, προστίθεται χρωστικές τροφίμων, για ένα πιο έντονο κόκκινο. Τόσο το λου όσο και το χονγκσάο, είναι μορφές ψησίματος ή βρασίματος και χαρακτηρίζονται από τη χρήση της σάλτσας σόγιας, του Κινεζικού κρασιού από ρύζι (κρασί Σάοσινγκ, χουανγκτζίου κλπ.) και της καραμελωμένης ζάχαρης. Ολόκληρα καρυκεύματα (γλυκάνισο, μαύρο κάρδαμο (τσάογκουο), κασσία ή / και σπόροι μάραθου) ή μείγμα πέντε μπαχαρικών, είναι ζωτικής σημασίας στοιχεία σε αυτά τα πιάτα, αλλά χρησιμοποιούνται μετριοπαθώς, έτσι ώστε οι γεύσεις τους να μην ξεπερνούν τα κύρια συστατικά. Τα κόκκινα μαγειρεμένα στιφάδα, μπορεί να είναι βαριά σε περιεκτικότητα κρέατος ή να περιέχουν μια ποικιλία από κρέατα, λαχανικά και βραστά αυγά. Τέτοια πιάτα, μπορεί να σερβιριστούν ζεστά ή κρύα και η σάλτσα ή το απόθεμα, συχνά επαναχρησιμοποιούνται ως κυρίως απόθεμα. Παραπομπές σημειώσεων Charmaine Solomon's Encyclopedia of Asian Food, Charmaine Solomon, 1998, Tuttle, ISBN 962-593-417-0 Chinese Cooking for Dummies, Martin Yan, 2000, For Dummies, ISBN 0-7645-5247-3 Martin Yan's Invitation to Chinese Cooking, Martin Yan, 2000, Bay Books, ISBN 1-57959-504-9 Xiandai Hanyu Cidian (Modern Chinese Dictionary), Shang Wu Press, Beijing, 1996, ISBN 7-100-01777-7 (Αγγλικά) Article describing red cooking
Καρνάσι Μεσσηνίας

Το Καρνάσι είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 141 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει ως Κοινότητα Καρνασίου (οικισμός Καρνάσι), στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας (πρώην Δήμος Ανδανίας), του Δήμου Οιχαλίας.

 Το Καρνάσι είναι αμφιθεατρικά χτισμένο, σε πλαγιά βουνού και σε υψόμετρο 491 μέτρων. Έχει παραδοσιακά σπίτια, πέτρινη εκκλησία και εκπληκτική θέα.Βρίσκεται μέσα σε καταπράσινο τοπίο και τρεχόύμενα νερά, ιδανικό μέρος για πεζοπορία. Απέχει 34 χλμ. από την Καλαμάτα και 28 χλμ. από την Κυπαρισσία. Καρνάσι Μεσσηνίας (βίντεο στο youtube)
Κρόιτσερ

Το Κρόιτσερ (Γερμανικά: Kreuzer, προφέρεται: [ˈkʀɔɪtsɐ] ( ακούστε)), στα Αγγλικά συνήθως κρόιτσερ (kreutzer), ήταν ασημένιο νόμισμα και νομισματική μονάδα ισχύουσα στα νότια γερμανικά κρατίδια πριν από την ενοποίηση του γερμανικού χώρου το 1871 και στην Αυστρία. Μετά το 1760 κατασκευαζόταν από χαλκό.

 Το 1559, είχε υιοθετηθεί η ισοτιμία των 60 Κρόιτσερ προς 1 Guilder (Gulden), σε όλα τα Νότια κράτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά τα Βόρεια Γερμανικά κρατίδια αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και χρησιμοποιούσαν τα Groschen (Γρόσια) αντί των Κρόιτσερ. Το Κρόιτσερ με τη σειρά του ήταν αξίας περίπου 4,2 Pfennig (Λεπτά) ή πένες. Έτσι, ένα (χρυσό) Gulden άξιζε 60 Κρόιτσερ ή 252 Λεπτά. Μεταγενέστερα νομίσματα, υιοθέτησαν μια τυπική σχέση 240 Λεπτά = 60 Κρόιτσερ = 1 Gulden. Μετά την υιοθέτηση του Conventionsthaler το 1754, δύο ξεχωριστά Κρόιτσερ τέθηκαν σε λειτουργία. Το πρώτο, που μερικές φορές αναφέρεται ως Conventionskreuzer, άξιζε το 1/120 του Conventionsthaler, εκτιμώντας το gulden στο μισό Conventionsthaler. Αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Αυστροουγγαρία. Ωστόσο, τα κρατίδια της νότιας Γερμανίας ενέκριναν ένα μικρότερο Κρόιτσερ Landmünze αξίας το 1/144 του Conventionsthaler, έτσι αποτιμώντας την Gulden στα 5/12 του Conventionsthaler. Στην πραγματικότητα, τα νότια Γερμανικά κρατίδια εξέδωσαν νομίσματα σε Κρόιτσερ Landmünze μέχρι 6 Κρόιτσερ Landmünze (ίσα με 5 Conventionskreuzer), αλλά σε Conventionskreuzer για υψηλότερες ονομαστικές αξίες. Η Νότια Γερμανική Νομισματική Ένωση του 1837, χρησιμοποιούσε ένα σύστημα 60 Κρόιτσερ = 1 Gulden και 1¾ Gulden = 1 Thaler, με το Κρόιτσερ να ισούται με το παλαιό Κρόιτσερ Landmünze. Αυτά τα Κρόιτσερ συνέχισαν να κυκλοφορούν μέχρι την υιοθέτηση του δεκαδικού συστήματος, το οποίο ακολούθησε μετά την Γερμανική ενοποίηση. Το 1857, η Αυστροουγγαρία υιοθέτησε το δεκαδικό σύστημα, υιοθετώντας ένα σύστημα 100 Κρόιτσερ = 1 Gulden, Αυστρο-Ουγγρική (gulden) (Αυστριακό φλορίνη) ή forint Ουγγαρίας, 1½ Gulden = 1 Vereinsthaler. Ήταν γνωστό στα Ουγγρικά ως krajczár (στη σύγχρονη Ουγγρική ορθογραφία: krajcár), στα Τσέχικα ως krejcar, στα Σλοβακικά ως grajciar, στα Σλοβενικά ως krajcar και στα Ρουμανικά ως creiţar ή crăiţar. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) German and Austrian Kreutzer Coins
Βλάντισλαφ του Μπύτομ

Ο Βλαντύσλαφ, πολων. Władysław bytomski (1277/83 - 8 Σεπτεμβρίου 1352) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Κόζλε (1303-34), του Μπύτομ (από το 1316), του Τόσεκ (από το 1329) και του Σιβίες (1328-37).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα A΄ της Γαλικίας. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1308 τη Βεατρίκη των Ασκάνια (π.1270-1316), κόρη του Όθωνα Ε΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και είχε τέκνα: Καζιμίρ π.1312-1347, δούκας του Κόζλε. Ευφημία π.1313;-1378, παντρεύτηκε τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα της Ολεσνίτσα, Ζάγκαν, Στσινάβα, Γκνιέζνο, Κάλις.Το 1328 ο Βλαντύσλαφ έκανε δεύτερο γάμο, με τη Λουντγκάρντα (π.1310-1362), κόρη του Ερρίκου Β΄ κυρίου του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα: Αγνή π.1328-1362, ηγουμένη στο αββαείο της Τσεμπνίτσα. Αικατερίνη 1329/30-1377 ή μετά, ηγουμένη στο αββαείο της Τσεμπνίτσα. Μπολέσλαφ 1330-1355, δούκας του Κόζλε, Μπύτομ. Βεατρίκη π.1335-1364, παντρεύτηκε το 1357 τον Μπέρτολντ κόμη του Χάτντεγκ. Ελέντσα απεβ. 1339, μοναχή στο Ρατσίμπους. ένας γιος 1337-1355, απεβ. 18 ετών. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Σανέλ Γιάχιτς

Ο Σανέλ Γιάχιτς (Sanel Jahić, 10 Δεκεμβρίου 1981) είναι Βόσνιος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Βοσνίας. Υπήρξε επί σειρά ετών ποδοσφαιριστής στη Βοσνιακή Ζελιέσνιτσαρ του Σαράγιεβο και μεταγράφηκε τον Ιανουάριο του 2008 στον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Γεννήθηκε στο Στρασβούργο της Γαλλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα τμήματα υποδομής της Ρασίνγκ Στράσμπουργκ και ακολούθως της Σοσό προτού μεταπηδήσει στη Βοσνία και στη Ζελέσνιτσαρ (ντεμπούτο στο βοσνιακό πρωτάθλημα στον αγώνα Žepče - Ζελέσνισταρ 1:1 στις 4.8.2002) με την οποία αναδείχτηκε πρωταθλητής Βοσνίας. Πρόκειται για πολυσύνθετο παίκτη που μπορεί και αγωνίζεται σε διάφορες θέσεις της άμυνας, άλλοτε ως δεξί μπακ, άλλοτε ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος ενώ έχει παίξει και στη θέση του ακραίου επιθετικού ή του σέντερ φορ. Έχει ύψος 1.85 μ και βάρος 85 κιλά, ενώ διακρίνεται για την έφεση του στην εκτέλεση στημένων φάσεων (φάουλ, πέναλτι, κόρνερ). Χάρη στις εντυπωσιακές του εμφανίσεις με τη Ζελιέσνιτσαρ, κινήθηκαν για την απόκτησή του Ισπανικές ομάδες και το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στη Λας Πάλμας (Β' Εθνική Ισπανίας) όπου παρέμεινε μέχρι το 2005. Επόμενος σταθμός του η επίσης ισπανική Μέριδα (Γ' Εθνική Ισπανίας) και το καλοκαίρι του 2006 επέστρεψε στη Ζελιέσνιτσαρ. Στο χαμηλής δυναμικότητας Βοσνιακό Πρωτάθλημα, αν και μη αγωνιζόμενος ως επιθετικός, διακρίθηκε για την εκτελεστική του δεινότητα, φτάνοντας να πετύχει χατ-τρικ στον αγώνα κυπέλλου Ζελέζνιτσαρ-FK Modriča 3-2, τον Νοέμβριο του 2007 αλλά και συνολικά 12 γκολ σε 15 εμφανίσεις στο πρώτο μισό της αγωνιστικής σεζόν 2007-08. Τον Νοέμβριο του 2007, εκπληρώθηκε ένα παιδικό του όνειρο, καθώς κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ομάδα της Βοσνίας στον εκτός έδρας αγώνα της χώρας του εναντίον της Τουρκίας για τα προκριματικά του Euro 2008. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=27010 - Προφίλ.
Πρωκτολειχία

Πρωκτολειχία ονομάζεται η στοματική και πρωκτική σεξουαλική πράξη κατά την οποία ένα άτομο ερεθίζει τον πρωκτό του άλλου, χρησιμοποιώντας το στόμα του, συμπεριλαμβανομένου των χειλιών, της γλώσσας ή των δοντιών. Λέγεται και πρωκτο-στοματική ή στοματικο-πρωκτική επαφή. Στην αργκό χρησιμοποιείται η λέξη γλειφοκώλι. Μπορεί να πραγματοποιηθεί από άτομα κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού είτε για σεξουαλική απόλαυση είτε σαν μορφή ερωτικού εξευτελισμού.

 Η απόλαυση για το πρόσωπο που πραγματοποιεί την πράξη βασίζεται στην πράξη αυτή καθαυτή. Ο πρωκτός έχει σχετικά ψηλή συγκέντρωση νευρικών απολήξεων και μπορεί να είναι ερωτογόνος ζώνη, έτσι ο δέκτης μπορεί να ερεθίζεται ερωτικά από την πράξη. Ο δέκτης θεωρείται ο παθητικός σύντροφος, ενώ ο δότης είναι ο ενεργητικός. Η πρωκτολειχία μπορεί να πραγματοποιείται σαν προκαταρτικό, να προηγείται του "δακτύλου" ή του πρωκτικού σεξ ή να πραγματοποιείται από μόνη της. Έρευνες έχουν δείξει πως η πρωκτολειχία είναι σπάνια σε σεξουαλικές πράξεις ανάμεσα σε γυναίκες μόνο. Η πρωκτολειχία μπορεί πραγματοποιηθεί με διάφορες τεχνικές που συμπεριλαμβάνουν το φιλί ή το γλείψιμο. Επίσης μπορεί να συμπεριλαμβάνει τη γλώσσα να μετακινείται γύρω από την άκρη του πρωκτού ή εντός αυτού. Η πρωκτολειχία μπορεί να πραγματοποιηθεί με διάφορες σεξουαλικές στάσεις, όπως με τον παθητικό σύντροφο σε "doggy position", σε ιεραποστολική στάση ή σε στάση 69. Η πρωκτολειχία έχει πιθανούς σεξουαλικούς κινδύνους που προκύπτουν από την στοματική επαφή με ανθρώπινα κόπρανα. Ασθένειες που μπορούν να μεταδοθούν με αυτή την οδό αποτελούν η Σιγκέλωση (βακτηριακή λοίμωξη), ιογενείς λοιμώξεις όπως ηπατίτιδα Α, ηπατίτιδα Β, ηπατίτιδα C, πολιομυελίτιδα, εκδηλώσεις του ιού HPV και του ιού του έρπητα, παρασιτικές λοιμώξεις, όπως και λοιμώξεις από χλαμύδια, γαστρεντερίτιδα, γονόρροια και άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα Η επαφή του στόματος με τα γεννητικά όργανα, μετά την πρωκτολειχία, μπορεί να μεταφέρει το βακτήριο Escherichia coli ("E. coli") στην ουρήθρα, προκαλώντας ουρολοίμωξη. Το HIV/AIDS δεν πιστεύεται ότι μεταδίδεται εύκολα με αυτό τον τρόπο.Η πρωκτολειχία με πολλούς ερωτικούς συντρόφους αυξάνει το ρίσκο που συνδέεται με την συγκεκριμένη πράξη. Οι κανόνες ασφαλούς σεξ συμπεριλαμβάνουν τον καλό καθαρισμό της πρωκτικής περιοχής πριν την έναρξη της πρωκτολειχίας, ώστε να μειώσει το ρίσκο μετάδοσης παθογόνων οργανισμών από τα κόπρανα. Ένα κλύσμα μπορεί να μειώσει περισσότερο το ρίσκο μετάδοσης. Το οδοντικό προφυλακτικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μειωθεί περισσότερο τον κίνδυνο μετάδοσης και, επίσης η αποφυγή στοματικού έρωτα (στοματικο-γεννητικών οργάνων) μετά την πρωκτολειχία.Η ύπαρξη πληγών στο στόμα, στα γεννητικά όργανα, στα ούλα, αυξάνουν την πιθανότητα μετάδοσης σεξουαλικού νοσήματος. Το καθάρισμα των δοντιών και η βρώση τσιπς (πατατάκια) προκαλούν μικροτραυματισμούς στο στόμα, και αυξάνουν τον κίνδυνο μετάδοσης. Η βίαια και εξαναγκασμένη πρωκτολειχία έχει υπάρξει σαν τρόπος εξευτελισμού και τιμωρίας, συνήθως ανάμεσα σε φυλακισμένους. Η συγκεκριμένη πρακτική περιγράφεται στο βιβλίο "30 χρόνια πόλεμος" από τον Γκρίμελσχαουζεν.
Πεπ Μπιέλ

Ο Πεπ Μπιέλ Μας Χαούμε (Ισπανικά: Pep Biel Mas Jaume, 5 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος και δεξιός εξτρέμ στην Super League για τον Ολυμπιακό Πειραιώς

 Πρωτάθλημα Δανίας: 2021-22 Πρώτος σε ασσιστ στο Conference League 2021-22 Πολυτιμότερος παίκτης της Κοπεγχάγης 2021-22 Πολυτιμότερος παίκτης στο Πρωτάθλημα Δανίας 2021-22 Μέλος της Καλύτερης Εντεκάδας στο Πρωτάθλημα Δανίας 2021-22 Πολυτιμότερος παίκτης του μήνα στο Πρωταθλήμα Δανίας τόν Αύγουστο 2021 Πολυτιμότερος παίκτης του μήνα στο Πρωταθλήμα Ελλάδας τον Σεπτέμβριο του 2022 Προφίλ Πεπ Μπιέλ στο BDFutbol (Αγγλικά) Προφίλ Πεπ Μπιέλ στο Soccerway
Εγιαλέτι του Έγκερ

Το εγιαλέτι του Έγκερ (οθωμανικά: ایالت اگیر, τουρκικά: Eyālet-i Egīr, σερβικά: Јегарски ејалет, ουγγρικά: Egri ejálet), ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσα του ήταν η πόλη Έγκερ της σημερινής Ουγγαρίας όπου οφείλει και το όνομα του.

 Το εγιαλέτι (αναφέρεται και ως πασαλίκι) του Έγκερ δημιουργήθηκε το 1596 και περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Ουγγαρίας , της Σλοβακίας και της Σερβίας. Ο πληθυσμός της επαρχίας περιελάμβανε εθνοτικά και θρησκευτικά Σλοβάκους, Ούγγρους (που ζούσαν κυρίως στα βόρεια), Σέρβους (που ζούσαν κυρίως στον νότο), οι μουσουλμάνοι των διαφόρων εθνολογικά προελεύσεων (που ζούσαν κυρίως στις πόλεις), Εβραίων και Ρομά. Το εγιαλέτι περιλάμβανε τα ακόλουθα σαντζάκια: Σαντζάκι του Έγκερ Σαντζάκι του Σέγκεντ Σαντζάκι του Σόλνοκ Σαντζάκι του Σέκτσενι Σαντζάκι του Χάτβαν Σαντζάκι του Κερμάν Σαντζάκι του Νόβιγκραντ Σαντζάκι του Φιλάκοβο Dr. Dušan J. Popović, Srbi u Vojvodini, knjiga 1, Novi Sad, 1990.
Ο εκλαμπρότατος Γκωντισάρ

Ο εκλαμπρότατος Γκωντισάρ (Γαλλικός τίτλος: L'illustre Gaudissart) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Δημοσιεύτηκε το 1833 και περιλαμβάνεται στις Σκηνές της επαρχιακής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.Ο Μπαλζάκ σκιαγραφεί ένα σατυρικό πορτρέτο ενός χαρακτήρα ικανού να πουλήσει τα πάντα, αλλά που βρίσκεται αντιμέτωπος με κάποιον πιο έξυπνο από τον ίδιο και που, πουλώντας αέρα, καταλήγει να τον αγοράσει ο ίδιος: ένας παλιός αμπελουργός της Τουρέν θα καταφέρει να του πουλήσει κρασί που δεν έχει παράγει εδώ και πολύ καιρό.

 Ο Φελίξ Γκωντισάρ είναι ένας επιτυχημένος και φιλόδοξος 38χρονος περιοδεύων πωλητής, με έδρα το Παρίσι. Έχει το παρατσούκλι «Ο εκλαμπρότατος Γκωντισάρ». Στο παρελθόν έχει πουλήσει ρούχα και καπέλα, αλλά στην αρχή της ιστορίας αποφασίζει να αλλάξει εξειδίκευση και να ασχοληθεί με την πώληση συμβολαίων ασφάλισης ζωής και συνδρομές σε εφημερίδες, μεταξύ των οποίων ένα παιδικό περιοδικό, εφημερίδες που υποστηρίζουν τις ιδέες του Σαιν-Σιμόν και τον ρεπουμπλικανισμό, και μαθαίνει να τις υποστηρίζει χωρίς να τις πιστεύει.Ξεκινά για να αναζητήσει πελάτες, συνδρομητές και αγοραστές στην περιοχή της Τουρ και μένει στην οινοπαραγωγική πόλη Βουβραί. Εγκαθίσταται στο πανδοχείο «Χρυσός Ήλιος» και για να μάθει την κατάσταση, επισκέπτεται τον γέρο βαφέα Βερνιέ, ο οποίος είχε προηγουμένως συναντήσει άλλους πωλητές και αποφάσισε να τους διώξει μακριά από την περιοχή. Ο Βερνιέ υποδέχεται ευγενικά τον επισκέπτη και τον συμβουλεύει να επισκεφτεί τον τρελό γείτονά του Μαργαρίτη, που του παρουσιάζεται ως τραπεζίτης με επιρροή. Μετά από μια μακρά συζήτηση με τον Μαργαρίτη γεμάτη κωμικές παρεξηγήσεις, ο Γκωντισάρ πουλάει στον άτεκνο Μαργαρίτη συνδρομές για το παιδικό περιοδικό για 7 φράγκα και επίσης συμφωνεί να αγοράσει από αυτόν δύο βαρέλια κρασί που θα παραδοθούν στο Παρίσι για 110 φράγκα, σχεδιάζοντας τη σύναψη σημαντικότερων συμβολαίων την επόμενη μέρα. Ο Βερνιέ κρυφακούει τη συζήτηση και αστειεύεται με τους φίλους του. Όταν επιστρέφει στο πανδοχείο του, ο ιδιοκτήτης λέει στον Γκωντισάρ ότι τον κορόιδεψαν και ότι τα βαρέλια κρασιού που αγόρασε από τον Μαργαρίτη δεν υπάρχουν. Ο Γκωντισάρ θυμώνει και στη συνέχεια βρίσκει τον Βερνιέ και τον προκαλεί σε μονομαχία. Για να αποφύγουν κάποιο ατύχημα, οι ντόπιοι οργανώνουν μια μονομαχία με πιστόλια που είναι αδύνατο να τραυματίσουν τον αντίπαλο λόγω εγγυημένης αστοχίας. Το επόμενο πρωί ο Γκωντισάρ και ο Βερνιέ συναντώνται για τη μονομαχία, και οι δύο αποτυγχάνουν στις βολές τους. Στη συνέχεια συμφιλιώνονται και και συγχωρούν ο ένας τον άλλον, ο ανακουφισμένος Βερνιέ υπόσχεται να βρει 20 συνδρομητές για το παιδικό περιοδικό. Ο Γκωντισάρ απειλεί να κινηθεί νομικά για τα ανύπαρκτα βαρέλια κρασιού που του χρωστάει ο Μαργαρίτης, οπότε η κυρία Μαργαρίτη συμφωνεί να του καταβάλει αποζημίωση. Μετά από αυτά, φεύγει, χάνοντας για πάντα την επιθυμία να εργαστεί σ' αυτήν την περιοχή στο μέλλον. Τρεις μήνες αργότερα, ο πωλητής έχει τελειώσει με επιτυχία την περιοδεία του στην επαρχία και επιστρέφει στο Παρίσι με την άμαξα. Πλησιάζοντας στο Βουβραί, ο Γκωντισάρ διηγείται σε έναν συνταξιδιώτη του για τη μισαλλοδοξία του ντόπιου πληθυσμού και τη νίκη του σε μια μονομαχία με έναν ντόπιο βαφέα.
Subaru

Η Subaru είναι αυτοκινητοβιομηχανία της Ιαπωνίας και ιδρύθηκε στις 15 Ιουλίου 1953. Ανήκει στον όμιλο Subaru Corporation, ο οποίος και έλαβε τη σημερινή του ονομασία στις 1 Απριλίου 2017, ενώ προηγουμένως ο όμιλος ονομαζόταν Fuji Heavy Industries.

 Τα αυτοκίνητα Subaru είναι γνωστά για τη χρήση μιας διάταξης κινητήρα τύπου μπόξερ στα περισσότερα οχήματα πάνω από 1.500 κυβικά, καθώς και για τη μετάδοση μόνιμης τετρακίνησης Symmetrical All Wheel Drive που έχουν χρησιμοποιήσει τα περισσότερα μοντέλα Subaru από το 1972. Ο κινητήρας μπόξερ και η μόνιμη τετρακίνηση έγιναν στάνταρ εξοπλισμός για τα μεσαίου μεγέθους και αρκετά άλλα μικρότερα αυτοκίνητα στις περισσότερες διεθνείς αγορές από το 1996. Η μοναδική εξαίρεση είναι το Subaru BRZ, το οποίο εισήχθη το 2012 και βγαίνει παράλληλα στην παραγωγή με το πισωκίνητο Toyota GT 86 ως αδελφικά μοντέλα έπειτα από συνεργασία των δύο εταιρειών (από το 2021 στη δεύτερη γενιά τους) και, κατά συνέπεια, χρησιμοποιεί τον κινητήρα μπόξερ με πίσω κίνηση. Η Subaru προσφέρει επίσης υπερτροφοδοτούμενες εκδόσεις των επιβατικών αυτοκινήτων της, όπως το Impreza WRX και το 2.5GT Legacy. Στις δυτικές αγορές, η μάρκα Subaru ήταν ανέκαθεν δημοφιλής εταιρεία για έναν ειδικό πυρήνα των αγοραστών. Απευθύνεται σε συγκεκριμένα τμήματα της αγοράς και επικεντρώνεται σε εκείνους που επιθυμούν σύστημα τετρακίνησης με την υπογραφή της εταιρείας, ιδίως για την ύπαιθρο και σχετικά προσιτά σπορ αυτοκίνητα. Στην ιαπωνική γλώσσα η λέξη subaru είναι το όνομα για την Πούλια, το αστρικό σμήνος Πλειάδες, του οποίου 6 άστρα είναι ορατά με γυμνό μάτι, από όπου και το λογότυπο της εταιρείας — μία μεταφορική αναφορά για τις 6 εταιρείες που συγχωνεύθηκαν για να τη δημιουργήσουν το 1955. Subaru Impreza Subaru Legacy Subaru Stella Subaru Lucra Subaru Trezia Subaru SVX Subaru BRZ Τεχνικά χαρακτηριστικά αυτοκινήτων Subaru Αρχειοθετήθηκε 2017-11-13 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος Fuji Heavy Industries Αρχειοθετήθηκε 2013-01-21 στο Wayback Machine.
Ερωτοτραγουδιστές

ΟΙ Ερωτοτραγουδιστές ήταν Γερμανοί ποιητές και καλλιτέχνες (αντίστοιχοι των τροβαδούρων της Γαλλίας), που άκμασαν τον 13ο αιώνα. Δεν άνηκαν όλοι στην τάξη των ιπποτών, κάποιοι από αυτούς ήταν αστοί. Οι μελωδίες των ερωτοτραγουδιστών καθρεφτίζουν συχνά το πνεύμα και το ύφος του λαού. Οι περισσότερες συνθέσεις τους δεν είναι απλά λαϊκά τραγούδια, αλλά μακρυά, καλοδουλεμένα έντεχνα κομμάτια.

 Η πιο συνηθισμένη μορφή των συνθέσεων των ερωτοτραγουδιστών αποτελείται από δύο στροφές και μια τελική αφιέρωση. Ενώ κι οι δύο στροφές είναι γραμμένες στο ίδιο μέτρο και τραγουδιούνται πάνω στον ίδιο σκοπό, η αφιέρωση έχει άλλη μελωδία. Οι ερωτοτραγουδιστές χρησιμοποιούν την τετράγωνη σημειογραφία του Γρηγοριανού Μέλους. Ο ρυθμός στα τραγούδια τους προσαρμόζεται στον ρυθμό του στίχου. Nef, K. (1960a) ‘Ερωτοτραγουδιστές’, in ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ. 1st edn. Αθήνα, Ελλάδα: Εκδόσεις Απόλλων (1), pp. 103–111.
Χ (άλμπουμ)

Χ είναι ο τίτλος του 21ου άλμπουμ της Άννας Βίσση και κυκλοφόρησε σε Ελλάδα και Κύπρο στις 9 Οκτωβρίου 2002 από τη Sony Music. Στην Ελλάδα έγινε τριπλά πλατινένιο έχοντας ξεπεράσει τις 120,000 αντίτυπα , ενώ στην Κύπρο έγινε επίσης τριπλά πλατινένιο με πωλήσεις άνω των 15,000 αντιτύπων. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο George De Angelis.

 Δύο χρόνια μετά το πολυπλατινένιο άλμπουμ Κραυγή η Άννα Βίσση επέστρεψε με το Χ. Πριν όμως είχε μεσολαβήσει το soundtrack της θεατρικής παράστασης Μάλα. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση του άλμπουμ ανέλαβε ο διεθνούς φήμης George De Angelis, ο οποίος έχει συνεργαστεί με πολλά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως Σερ, Μπράιαν Άνταμς, Σάρλοτ Τσερτς, Κλιφ Ρίτσαρντ, Νταϊάν Γουόρεν, Ντόνα Σάμερ, Έρος Ραματσότι, Κάιλι Μινόγκ, Pet Shop Boys, Κουίνσι Τζόουνς, Seal και Τίνα Τέρνερ. Το Χ ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 2002 στο Λονδίνο, και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Το album κυκλοφόρησε και στην Τουρκία στις αρχές του 2003. Το Χ μπήκε απ' ευθείας στην πρώτη θέση των album charts σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία . Στην Ελλάδα έγινε Χρυσό από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και πλατινένιο σε τρεις μέρες . Τις πρώτες 7 μέρες τις κυκλοφορίας του ξεπέρασε τις 70,000 αντίτυπα και η επιτυχία του αυτή αναφέρθηκε και από το δίκτυο CNN . Τον Φεβρουάριο του 2003 έγινε διπλά πλατινένιο ξεπερνώντας τις 100.000 αντίτυπα, ενώ τελικά ξεπέρασε τις 120.000 αντίτυπα. Τον Σεπτέμβριο του 2003 ξαναμπήκε στο top 15 των ελληνικών album charts . Στην Κύπρο το Χ έγινε πλατινένιο την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του και διπλά πλατινένιο τον Απρίλιο του 2003 . Στην Τουρκία ο δίσκος έγινε χρυσός με 100.000 πωλήσεις συνολικά ο δίσκος Χ πούλησε 235.000 αντίτυπα. Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 τραγούδια σε μουσική και στίχους του Νίκου Καρβέλα, με στιχουργική συμμετοχή της Ναταλίας Γερμανού στο τραγούδι Μαρτύριο, το οποίο είναι ντουέτο με τον Γιάννη Πάριο. "Τάσεις Αυτοκτονίας" "Χ" "Σε Ζηλεύω" "Μαρτύριο" "Συγχαρητήρια" "Πάει Tέλειωσε" "Τυφλή Εμπιστοσύνη" "Τα Rαδιόφωνα" "Έκπληξη" "Αϋπνίες" "Πες Το Ξανά" "Χρόνια Πολλά" Τάσεις Αυτοκτονίας Μαρτύριο Πες Το Ξανά Συγχαρητήρια Τυφλή Εμπιστοσύνη Σε Ζηλεύω Δύο τραγούδια οπτικοποιήθηκαν από το Χ. Το Τάσεις Αυτοκτονίας και το Πες Το Ξανά. Στην 2η Απονομή των Βραβείων Αρίων το 2003 η Άννα Βίσση κέρδισε το βραβείο Καλύτερη Τραγουδίστρια στην κατηγορία Ποπ και Βίντεο Κλιπ της Χρονιάς για το "Τάσεις Αυτοκτονίας" σε σκηνοθεσία Γιώργου Γκάβαλου Αναλυτική δισκογραφία της Άννας Βίσση
Χάρτης ελληνικής έκδοσης

Με την ονομασία Χάρτης Ελληνικής Έκδοσης, και αρκτικόλεξο ΧΕΕ, φέρονται οι επίσημοι ναυτικοί χάρτες που εκδίδει η Διεύθυνση Χαρτογραφίας της (ελληνικής) Υδρογραφικής Υπηρεσίας, ανεξάρτητης υπηρεσίας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που καλύπτουν κυρίως τις ελληνικές θάλασσες και ακτές, καθώς επίσης, την Αδριατική, την κεντρική και όλη την ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο συμπεριλαμβανομένη. Η ονομασία αυτή ακολουθούμενη από ένα μονοψήφιο μέχρι τετραψήφιο αριθμό που προσδιορίζει συγκεκριμένο γεωγραφικό τόπο, για κάθε χάρτη, αποτελεί και τον επίσημο τίτλο των ελληνικών ναυτικών χαρτών με τους οποίους εφοδιάζονται όλα τα πλοία ελληνικά και ξένα που ναυσιπλοούν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, και στις αναφερόμενες παραπάνω θαλάσσιες περιοχές .

 Οι XEE εκπονούνται σε έξι βασικές κλίμακες 0α) 1: 1.000.000 (γενικοί χάρτες κεντρικής Μεσογείου), π.χ. ΧΕΕ-106 Αδριατική. 0β) 1: 500.000, (γενικοί ναυτικοί χάρτες Ελλάδος), π.χ.ΧΕΕ-4 Ν. Αιγαίο. 0γ) 1:300.000 μέχρι 1:250.000 που καλύπτουν μεγάλα τμήματα του Αιγαίου και Ιονίου, μεγάλης ακτοπλοΐας, π.χ. ΧΕΕ-44 Ανατ. Κρήτη. 0δ) 1: 150.000 και 1: 100.000, συνήθεις χάρτες μικρής ακτοπλοΐας π.χ. ΧΕΕ-413 Σαρωνικός Κ. 0ε) 1:75.000 και 1: 50.000 αναφερόμενοι κυρίως σε κόλπους και νησιά, π.χ. ΧΕΕ-4235 Σαντορίνη και στ) από 1: 50.000 μέχρι 1:2.000 που αφορούν ελληνικούς λιμενοδείκτες. Οι ΧΕΕ πωλούνται από συγκεκριμένα γραφεία της Υ.Υ. που στεγάζονται σε κτίρια του ΠΝ καθώς και από ιδιωτικά καταστήματα ναυτιλιακών ειδών μεγάλων λιμένων που είναι συμβεβλημένα με την Υ.Υ. Από τα σημεία διάθεσης αυτών παρέχονται δωρεάν συνοπτικά ευρετήρια, κατάλογοι ΧΕΕ, προς ενημέρωση κάθε ναυτιλλομένου. Σημειώνεται ότι κατά τις ετήσιες ή έκτακτες επιθεωρήσεις των ελληνικών εμπορικών πλοίων και σκαφών και ειδικά του ναυτιλιακού τομέα μεταξύ των άλλων ελέγχεται ο σωστός εφοδιασμός τους με πρόσφατους ΧΕΕ, ή τουλάχιστον ενημερωμένους καθώς και η σωστή ταξινόμησή τους στο χώρο χαρτοθεσίας τους. "Συνοπτικό ευρετήριο ναυτικών χαρτών ελληνικής έκδοσης". Υ.Υ. Αθήνα - Μάρτιος 2007.
Ριγιάλ του Κατάρ

Το ριγιάλ (στα αραβικά: ريال, κωδικός ISO 4217 : QAR) αποτελεί το νόμισμα του Κατάρ. Υποδιαιρείται σε 100 ντιρχάμ (dirham, درهم) και βραχυγραφείται είτε με το αγγλικό QR είτε με το αραβικό ر.ق .

 Ως το 1966 το Κατάρ χρησιμοποιούσε για τις συναλλαγές τη ρουπία της Ινδίας, στον τύπο της "ρουπίας του Κόλπου". Με την υποτίμηση της αξίας της ρουπίας από την Ινδία, το 1966, το Κατάρ επέλεξε μαζί με άλλα κράτη που χρησιμοποιούσαν τη ρουπία του Κόλπου, να εισαγάγει το δικό του νόμισμα. Προτού γίνει αυτό, το Κατάρ για μικρό χρονικό διάστημα υιοθέτησε το Ριγιάλ Σαουδικής Αραβίας ως νόμισμα. Στη συνέχεια εισήχθη το Ριγιάλ του Κατάρ και του Ντουμπάι. Το σαουδαραβικό ριγιάλ άξιζε 1,065 ρουπίες, ενώ το ριγιάλ Κατάρ και Ντουμπάι ήταν ίσο με μία ρουπία προτού η τελευταία υποτιμηθεί. Ως το 1973 το Κατάρ και το Ντουμπάι τύπωναν από κοινού το ριγιάλ. Ωστόσο, έπειτα από την προσχώρηση του Ντουμπάι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ ξεκίνησε την έκδοση δικού του νομίσματος ξεχωριστά από το Ντουμπάι. Το 1966 εισήχθησαν κέρματα στο όνομα των Κατάρ και Ντουμπάι και σε αξίες των 1, 5, 10, 25 και των 50 ντιρχάμ (dirham). Το 1973 κυκλοφόρησε μια νέα σειρά κερμάτων με το ίδιο μέγεθος και στη σύνθεση των παλαιότερων κερμάτων, με γραμμένο αποκλειστικά το όνομα του Κατάρ. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1966 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια από τη Νομισματική Επιτροπή Κατάρ και Ντουμπάι σε αξίες των 1, 5, 10, 25, 50 και των 100 ριγιάλ. Το 1973 αυτά αντικαταστάθηκαν από χαρτονομίσματα του Νομισματικού Γραφείου του Κατάρ σε αξίες των 1, 5, 10, 50, 100 και των 500 ριγιάλ. Το 1996 η Κεντρική Τράπεζα του Κατάρ (QCB) ανέλαβε το έργο της έκδοσης των χαρτονομισμάτων και συνέχισε να εκδίδει τις ίδιες ονομαστικές αξίες που τύπωνε και το Νομισματικό Γραφείο. Το Μάρτιο του 1975 η ισοτιμία του ριγιάλ "κλειδώθηκε" από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έναντι του Δολαρίου ΗΠΑ. Σταθεροποιήθηκε έτσι στα 3,64 ριγιάλ προς 1 Δολάριο ΗΠΑ από το 1980 . Αυτό μεταφράζεται κατά προσέγγιση σε 1 ριγιάλ = 0,274725 δολάρια. Η ισοτιμία αυτή έγινε επίσημη τον Ιούλιο του 2001.
Αιγυπτιακός κανόνας

Με τον όρο αιγυπτιακός κανών εννοείται η αντίληψη των αιγυπτίων γλυπτών για τη συμμετρία και την απόδοση του ανθρώπινου σώματος, το οποίο στηρίζεται περισσότερο στην αυστηρή γνώση και τη μαθηματική αναλογία, παρά στην αισθητική αντίληψη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, από τον οποίο λαμβάνουμε και τη φιλολογική μαρτυρία: «...μεταξύ των Αιγυπτίων η συμμετρία των τμημάτων/αναλογιών των αγαλμάτων δεν υπολογίζεται σύμφωνα με την εμφάνιση της μορφής στο μάτι, όπως συμβαίνει με τους Έλληνες, αλλά μάλλον τοποθετούν τους λίθους και αφού τους διαιρέσουν, αρχίζουν να τους επεξεργάζονται...Κατόπιν, διαιρώντας το περίγραμμα του σώματος σε 21 τμήματα και προσθέτοντας επιπλέον εν τέταρτον, παράγουν όλες τις αναλογίες μιας ζωντανής μορφής».

 Σε μια συλλογή του Βρετανικού Μουσείου (αρ. κατ. EGYPT-5601) έχει καταχωρηθεί μια ξύλινη πινακίδα, πάνω στην οποία έχουν χαραχθεί δοκιμές σχεδιασμών. Ο ξύλινος πίνακας επιστρωμένος με γυψοκονίαμα είτε χρησιμοποιείτο από τον καλλιτέχνη για διδακτικούς σκοπούς ή για την χάραξη ενός προκαταρκτικού σχεδίου, το οποίο επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα είτε ως ανάγλυφο είτε ως ζωγραφική μνημειακών διαστάσεων στον τοίχο κάποιου ναού. Προκειμένου να διευκολυνθεί η μεγέθυνση και για να εξασφαλιστούν οι κανονικές αναλογίες, ο καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει τη μορφή ενός βασιλιά πάνω σε ένα πλέγμα κάθετων και οριζόντιων γραμμών. Κατά την αναπαραγωγή της μορφής σε μεγαλύτερη κλίμακα ένα παρόμοιο πλέγμα, αλλά μεγαλύτερων διαστάσεων, σχεδιαζόταν προσεκτικά στον τοίχο και φυσικά μια αντίστοιχα μεγαλύτερη μορφή. Τα διάφορα μέλη του σώματος τοποθετούνταν στα ανάλογα τετράγωνα του αρχικού σχεδίου. Τούτη η ξύλινη πινακίδα δείχνει ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μια σύνθεση μονάδων (τετραγώνων στην προκειμένη περίπτωση) για την απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής, οι αναλογίες της οποίας αποτελούσαν θεμέλιο ή κανόνα των υπόλοιπων συνθέσεων. Τα περιγράμματα και οι γωνίες του καθισμένου βασιλιά στην προκειμένη περίπτωση καθορίζονταν πλήρως από το πλέγμα προβολής (κάναβο). Αυτό το πλέγμα δε χρησιμοποιείτο μόνο ως εργαλείο για να μεταφερθεί το σχέδιο σε μια μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά και για να καθορίσει τις σχέσεις αναλογίας μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων της μορφής ή της εικόνας. Στο δεξιό τμήμα της πινακίδας πιθανώς απεικονίζονται τα διαφορετικά μήκη που χρησιμοποιούσαν οι Αιγύπτιοι για την μετρική μονάδα κούβιτο (cubit). E.H. Gombrich, Ιστορία της Τέχνης, Αθήνα 1994, Μ.Ι.Ε.Τ., σελ 48-49. Διόδωρος Σικελιώτης 1.98, 5-9. J.A.R. Legon, 'The Cubit and the Egyptian Canon of Art', Discussions in Egyptology, 35 (1996), 62-76.
Ερρίκος του Νιεμόντλιν

Ο Ερρίκος, πολων. Henryk Niemodliński (μετά το 1345 - 14 Σεπτεμβρίου 1382) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Νιεμόντλιν (από το 1365, με τους αδελφούς του ως το 1369).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Μπολέσλαφ του Πρεσβύτερου, δούκα του Νιεμόντλιν, Βιέλουν και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου ΣΤ΄ του Σοφού, δούκα του Βρότσλαφ. Νυμφεύτηκε το 1372 την Αικατερίνη του Οίκου του Λουξεμβούργου (1353-1378), κόρη του Ιωάννη-Ερρίκου μαργράβου της Μοραβίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Γκούσταφ φον Βάνγκενχαϊμ

Ο Γκούσταφ φον Βάνγκενχαϊμ (γερμ. Ingo Clemens Gustav Adolf Freiherr von Wangenheim, προφέρται «Βάγκεν-Χάιμ») (* 18 Φεβρουαρίου 1895 στο Βίσμπαντεν, † 5 Αυγούστου 1975 στο Ανατολικό Βερολίνο) ήταν Γερμανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

 Ήταν γιος των ηθοποιών Έντουαρντ φον Βιντερστάιν (ψευδώνυμο του Έντουαρντ Κλέμενς Φράιχερ φον Βανγκενχάιμ) και της Μίνα Μέγκερς. Σπούδασε στη σχολή του Μαξ Ράινχαρντ το 1912. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε θέατρα της Βιέννης, του Ντάρμστατ και του Βερολίνου. Το 1916 κιόλας είχε την πρώτη εμφάνισή του σε κινηματογραφική ταινία. Ο διασημότερος ρόλος του ήρθε το 1922. Ήταν αυτός του Τόμας Χούτερ στην σημαδιακή για την ιστορία του κινηματογράφου ταινία «Νοσφεράτου» του Φρίντριχ Μουρνάου. Το ίδιο έτος ο ηθοποιός προσχώρησε στο Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD). Ο Βανγκενχάιμ ήταν ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Truppe 1931 του Βερολίνου, στην οποία δραστηριοποιήθηκαν κυρίως κομμουνιστές καλλιτέχνες της γερμανικής πρωτεύουσας, μεταξύ άλλων και η κατοπινή του γυναίκα Ίγκε ως πιανίστρια. Η Truppe 1931 διαλύθηκε στις 15 Μαρτίου 1933 από τους ναζιστές. Κατόπιν ο Βανγκενχάιμ μετανάστευσε στην Σοβιετική Ένωση, όπου συνέχισε να εργάζεται σαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο επέστρεψε στην Ανατολική Γερμανία, όπου εργάστηκε για την DEFA, την κρατική εταιρία παραγωγής ταινιών. Πέθανε στις 5 Αυγούστου 1975 στο ανατολικό τμήμα του Βερολίνου. 1955: Heimliche Ehen, σκηνοθέτης, σεναριογράφος 1955/1956: Lied über dem Tal, σκηνοθέτης 1953/1954: Gefährliche Fracht, σκηνοθέτης 1949: Der Auftrag Höglers, σκηνοθέτης, σεναριογράφος 1948: ...und wieder 48!, σκηνοθέτης, σεναριογράφος 1935: Kämpfer, σκηνοθέτης, σεναριογράφος 1930/1931: Danton, ηθοποιός 1928/1929: Die Frau im Mond, ηθοποιός 1923: Schatten, ηθοποιός 1922: Das Feuerschiff, ηθοποιός 1922: Der Liebe Pilgerfahrt, ηθοποιός 1922/1923: Der steinerne Reiter, ηθοποιός 1921: Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, ηθοποιός 1921: Der Schrecken im Hause Ardon, ηθοποιός 1920: Das Haus zum Mond, ηθοποιός 1920: Der Tempel der Liebe, ηθοποιός 1920: Kohlhiesels Töchter, ηθοποιός 1919: Die Welteroberer, ηθοποιός 1919: Kitsch. Tragödie einer Intrigantin, ηθοποιός 1919/1920: Romeo und Julia im Schnee, ηθοποιός 1918: Ferdinand Lassalle, ηθοποιός 1917: Die Erzkokette, ηθοποιός 1916: Das Leid der Liebe, ηθοποιός 1916: Homunculus. 3. Teil: Die Liebestragödie des Homunculus, ηθοποιός 1916: Passionels Tagebuch, ηθοποιός cinema - Ιστολόγιο για την τέχνη του κινηματογράφου Αρχειοθετήθηκε 2008-04-02 στο Wayback Machine.
Κοινότητα Καλεντζίου

Η Κοινότητα Καλεντζίου υπήρξε αυτοτελής κοινότητα του Νομού Αχαΐας. Συστάθηκε το 1912 και ουσιαστικά έμεινε αμετάβλητη με το «Σχέδιο Καποδίστριας» το 1997, όπου οι περισσότερες κοινότητες ανά την επικράτεια συνενώθηκαν για την δημιουργία δήμων. Από την 1η Ιανουρίου 2011 βάσει του «Σχεδίου Καλλικράτης» αποτελεί μέρος του Δήμου Ερυμάνθου ως Δημοτική Ενότητα αυτού. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, σε ορεινή τοποθεσία, καταλαμβάνοντας έκταση 23.907 στρεμμάτων. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ήταν 493 μόνιμοι κάτοικοι. Έδρα της υπήρξε ο ομώνυμος οικισμός.

 Η κοινότητα (1997-2010) αποτελείται από ένα κοινοτικό διαμερίσμα στο οποίο ανήκουν οι οικισμοί: Κ.δ. Καλεντζίου [ 493 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 96 ] το Αβράμιον [ 121 ] το Καλέντζιον [ 74 ] τα Μπαντσαίικα [ 202 ] Από το 2010 κ.εξ., βάσει του διοικητικού σχεδίου «Καλλικράτης», αποτελεί τμήμα του νεοπαγούς Δήμου Ερυμάνθου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 η νυν Δημοτική Ενότητα Καλεντζίου (πρώην κοινότητα) είχε πληθυσμό 380 κάτοικους. Κατά την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της ανήλθε σε 496 κατοίκους. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Γεώργιος Αθ. Πετρόπουλος, Καλέτζι και Καλετζιώτες, Αθήνα 2003. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλεντζίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017. Κοινότητα Καλεντζίου. erymanthos.eu. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Κοινότητα Καλεντζίου Αχαΐας. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Δ΄ κατά συνέχειαν Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση

Η Δ' κατά συνέχειαν Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση ήταν εθνοσυνέλευση που έλαβε χώρα στο προάστιο Πρόνοια του Ναυπλίου από τις 14 Ιουλίου μέχρι τις 10 Αυγούστου 1832. Η Συνέλευση εξέδωσε ψηφίσματα αναγνώρισης και επικύρωσης της εκλογής του Όθωνα στη θέση του Βασιλιά των Ελλήνων (απόφαση που είχαν πάρει νωρίτερα οι Μεγάλες Δυνάμεις) και κατάργησης του σώματος της Γερουσίας. Μετά τη διενέργεια 14 συνεδριάσεων, η Εθνοσυνέλευση διαλύθηκε στις 10 Αυγούστου ύστερα από επεισόδιο με στρατιώτες, ενώ είχε ήδη αποφασίσει αναστολή των εργασιών της και της ψήφισης συντάγματος μέχρι την άφιξη του Βασιλιά.

 Τα ονόματα με τα οποία αποκαλούσαν την Συνέλευση αυτή ήταν: Κατά Συνέχειαν Δ' Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις, Η εν Προνοία κατ'επανάληψιν Δ' Εθνική των Ελλήνων Συνέλευσις, Συνέχεια της Δ' των Ελλήνων Εθνικής Συνελεύσεως, Επαναληφθείσα Δ' των Ελλήνων Εθνική Συνέλευσις, Κατ'επανάληψιν Δ' Εθνική των Ελλήνων Εθνική Συνέλευσις.Από τα ονόματα αυτά επικράτησε ο όρος «κατά συνέχειαν», ενώ η φράση «κατ' επανάληψη» χρησιμοποιήθηκε για προηγούμενη συνέλευση. Οι προηγούμενες συνελεύσεις ήταν οι Δ' κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευση 1831-1832 (Άργος, Μέγαρα, Περαχώρα, Άργος) και η Ε' Εθνοσυνέλευση Ναυπλίου 1832. Στην Εθνοσυνέλευση εγκρίθηκε η απόφαση της επιλογής του Όθωνα ως Βασιλέα της Ελλάδος στις 14 Ιουλίου 1832. Ανάμεσα σε διαφωνίες, η συνέλευση διέκοψε τις εργασίες της «μέχρι αφίξεως της Αντιβασιλείας», της τριμερούς επιτροπής Βαυαρών που συνόδευαν τον ανήλικο ακόμη Όθωνα και οι οποίοι θα είχαν τη διακυβέρνηση της Ελλάδας μέχρι την ενηλικίωσή του. Πρόεδρος της συνέλευσης ήταν ο Πανούτσος Νοταράς. Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος πληρεξουσίων της συνέλευσης από τα πρακτικά της πρώτης συνεδρίασης της συνέλευσης 14 Ιουλίου 1832: Γραμματέας της πρώτης συνεδρίασης ήταν ο Β. Χρυσοβέργης, ενώ στη συνέχεια γραμματείς εκλέχθηκαν οι Α. Πολυζωίδης και Δ. Χρηστίδης. Αρχεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, τόμος 5ος. Ε΄ εν Άργει και εν Ναυπλίω 1831-1832, Δ΄ κατ΄επανάληψη 1831-1832, Δ΄ κατά συνέχειαν 1832 - Τρίτος (των Εθνοσυνελεύσεων), έκδοση 1974, σελ 305 - 336 ([1])
Βρία Πιερίας

Η Βρία, γνωστή και ως Βρύα, είναι ημιορεινό χωριό στο νομό Πιερίας. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις των Πιερίων ορέων, κοντά στην Κάτω Μηλιά και απέχει 17 χιλιόμετρα από την Κατερίνη. Το όνομά της οφείλεται στα βρύα, τα γνωστά φυτά. Στο δρόμο για το χωριό υπάρχουν πολλά δάση βελανιδιάς. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Κατερίνης και αποτελεί Τοπική Κοινότητα με πληθυσμό 414 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Είναι ο μικρότερος οικισμός και έχει μεταφερθεί από άλλη θέση, την παλιά Βρυάζα ή Μπριάζα που βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ. σε ένα πλάτωμα στους πρόποδες των Πιερίων.

 Στο χωριό έχει ένα διθέσιο Δημοτικό Σχολείο και μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, τον Παμβριακό, που είναι Γυμναστικός Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος, αγροτικό ιατρείο και κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Στέφανος, ο οποίος εγκαινιάσθηκε το 1971. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η καλλιέργεια καπνού. Η περιοχή Σεντούκια της Βρίας προσφέρεται για διημέρευση και από εκεί μπορεί να περάσει κάποιος που έχει προορισμό το Ελατοχώρι. Το χωριό ονομαζόταν Βρυάζα μέχρι το 1926. Η Βρυάζα είχε 112 κατοίκους το 1920. Στα δυτικά του χωριού έχει βρεθεί αρχαίο λατομείο μαρμάρου. Η Παλιά Βρύα χτίστηκε το 1910 στις πλαγιές των Πιερίων. Αρχικά είχε 10 οικίες με γύρω στους 80 κατοίκους. Στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου έγινε χώρος συγκέντρωσης των Ναζί, οι οποίοι κατόπτευαν τους αντάρτες που δρούσαν στα Πιέρια. Για το λόγο αυτό, το χωριό μεταφέρθηκε αργότερα από την Παλιά Βρύα στη σημερινή Βρία. Σήμερα το παλιό χωριό, όπως το λένε οι ντόπιοι κάτοικοι, βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα από το νέο και έχει μόνο λίγα σπίτια και αυτά σαν εξοχικά ενώ μόνιμα διαμένουν μόνο κάποιοι βοσκοί αιγοπροβάτων. Στην Παλιά Βρύα βρίσκεται και η γραφική εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Παλαιότερα, η Βρία υπαγόταν στην Κοινότητα Ρητίνης. Το Δημοτικό Σχολείο του χωριού, σύμφωνα με στοιχεία του 1934 (Εφημερίδα Ηχώ των Πιερίων) είχε 1 δάσκαλο και 32 μαθητές. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967. Η Βρία πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου, ημέρα εορτασμού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, όπως και το γειτονικό Ελατοχώρι. Προορισμός: Δήμος Πιερίων