IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ., αγγλικά: European Central Bank, E.C.B.) είναι η κεντρική τράπεζα για το ευρώ και διαχειρίζεται τη νομισματική πολιτική της Ευρωζώνης, η οποία συγκροτείται από 20 κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες νομισματικές ζώνες στον κόσμο. Είναι μία από τις σημαντικότερες κεντρικές τράπεζες του κόσμου και ένα από τα επτά θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), που αναφέρονται στη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ). Οι ιδιοκτήτες και οι μέτοχοι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι οι κεντρικές τράπεζες των 27 κρατών - μελών της ΕΕ.

 Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1998. Τα κεντρικά γραφεία της βρίσκονται στην Φρανκφούρτη, Γερμανία. Το μοντέλο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στηρίζεται σε αυτό της γερμανικής Bundesbank και της επίσης γερμανικής Landesbanken. Η Ε.Κ.Τ. διευθύνεται από ένα συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο. Συμμετέχουν επίσης αντιπρόσωποι από τις κεντρικές τράπεζες όλων των χωρών - μελών μέσω του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών. Το 1999, ο Βιμ Ντόισενμπερχ, πρώην πρόεδρος της Ολλανδικής Τράπεζας και πρώην υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το Νοέμβριο του 2003 τη θέση του πήρε ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ, που παρέμεινε πρόεδρος μέχρι τον Νοέμβριο του 2011. Από την 1η Νοεμβρίου 2011 έως τις 31 Οκτωβρίου 2019 πρόεδρος της ΕΚΤ διετέλεσε ο Ιταλός οικονομολόγος Μάριο Ντράγκι, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας. Από την 1η Νοεμβρίου 2019 καθήκοντα προέδρου της ΕΚΤ έχει αναλάβει η Κριστίν Λαγκάρντ. Στόχος της Ε.Κ.Τ. είναι να διατηρεί την σταθερότητα της νομισματικής πολιτικής μέσα στην Ευρωζώνη, όπως επίσης να διαχειρίζεται κάποια βασικά οικονομικά μεγέθη, π.χ. τον πληθωρισμό και τα επιτόκια. Παράλληλα, η τράπεζα πρέπει να στηρίζει τις πολιτικές αποφάσεις της Ε.Ε. Η ΕΚΤ έχει τρία όργανα λήψης αποφάσεων: το Διοικητικό Συμβούλιο την Εκτελεστική Επιτροπή το Γενικό Συμβούλιο Παρ' όλο που η ΕΚΤ διέπεται από το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, κατευθείαν και όχι από το εταιρικό που εφαρμόζουν ιδιωτικές εταιρείες, είναι οργανωμένη σαν εταιρεία υπό την έννοια ότι η ΕΚΤ έχει μετόχους και μετοχικό κεφάλαιο. Το μετοχικό της κεφάλαιο είναι πέντε δισεκατομμύρια ευρώ. Όλες οι εθνικές κεντρικές τράπεζες που κατέχουν ένα μέρος του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΚΤ έως την 1η Ιανουαρίου 2015 είναι οι εξής παρακάτω. Ευρώ Παγκόσμια Τράπεζα Τράπεζα της Ελλάδας Martin Selmayr: Europäische Zentralbank . In: Werner Weidenfeld, Wolfgang Wessels (Hrsg.): Jahrbuch der Europäischen Integration. 1. Auflage. Nomos, Baden-Baden 2021, ISBN 978-3-8487-7252-0, S. 117–130. Andreas Wagener: Die Europäische Zentralbank. Westdeutscher Verlag, Wiesbaden 2001, ISBN 3-531-13647-X. Ο επίσημος ιστοχώρος της ΕΚΤ (Η αρχική σελίδα στα ελληνικά) Σχετικά έγγραφα της ΕΚΤ στον ιστότοπο EUR-Lex
Βόθρος

Βόθρος ή σηπτική δεξαμενή ονομάζεται συνήθως χώρος συγκέντρωσης λυμάτων και ομβρίων υδάτων ο οποίος βρίσκεται κάτω από το έδαφος. Μόλις γεμίσει, γίνεται απομάκρυνση του περιεχομένου του με βυτιοφόρα («βοθρατζίδικα») και απόρριψή του σε επιτρεπόμενο χώρο. Οι βόθροι χρησιμοποιούνται σε περίπτωση μη ύπαρξης κεντρικού αποχετευτικού συστήματος. Στο παρελθόν, οι βόθροι δεν ήταν στεγανοποιημένοι με αποτέλεσμα τη διάθεση των λυμάτων στον υδροφόρο ορίζοντα και τη μόλυνσή του. Στην Ελλάδα για το βόθρο χρησιμοποιείται και ο όρος χαβούζα, ο οποίος προέρχεται από την τουρκική λέξη havuz, η οποία χαρακτηρίζει γενικότερα δεξαμενές υδάτων. Χαρακτηριστικά, η λέξη havuz χρησιμοποιείται και για πισίνες.

 Ο όρος βόθρος χρησιμοποιείται επίσης και μεταφορικά για να περιγράψει ηθική σήψη. Ενδεικτικές εκφράσεις: «ο κομματικός βόθρος». Άλλη χρήση αφορά χαρακτηρισμό ανθρώπου που μιλά με άσχημο (βρωμερό) τρόπο: «είχε ένα στόμα ...βόθρο». Η έκφραση αυτή δε είναι παλαιότατη και αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη («βόθρος βαθύς στόμα παρανόμου»).Επίσης βόθρο λέμε τα πολύ μπάσα φωνητικά στο υποείδος της Μέταλ μουσικής, την Death Metal. ΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ: Αριθ. Ειβ 221/65 Περί διαθέσεως λυμάτων και βιομηχανικών αποβλήτων. (ΦΕΚ 138/Β/24-2-65) ΤΟΤΕΕ 2412/86 Εγκαταστάσεις σε κτίρια και οικόπεδα. Αποχετεύσεις. Τεχνικό Επαγγελματικό Επιμελητήριο, Μονάδα Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης ΤΕΕ - Γραφείο Τυποποίησης: Τεχνικές Οδηγίες ΤΕΕ (ΤΟΤΕΕ) Τεχνικό Επαγγελματικό Επιμελητήριο, Οι Τεχνικές Οδηγίες του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΟΤΕΕ) Σχέδιο Σηπτικού Βόθρου (τομή), (κάτοψη), Ιωάννης Δεσποτόπουλος, Σανατόριο Τρίπολης, Μελέτη αποχέτευσης, Σηπτικός Βόθρος 1939-1940, Μουσείο Μπενάκη, Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής (ανακτήθηκε 4 Αυγ. 2009)
Αλεξάνδρα Χίρσι

Η Αλεξάνδρα Μαίρη "Άλεξ" Χίρσι (Alexandra Mary Hirschi, το γένος Darvall, γεννημένη στις 21 Σεπτεμβρίου 1985), γνωστή στο διαδίκτυο ως Supercar Blondie, είναι Αυστραλή διασημότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, παρουσιάστρια και vlogger με έδρα το Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι περισσότερο γνωστή για τα βίντεό της σχετικά με αυτοκίνητα, τα οποία δημοσιεύει σε τακτική βάση στο Facebook, το Instagram και το YouTube. Η σελίδα της στο Facebook έχει φτάσει τους 50 εκατομμύρια ακόλουθους, στο Instagram πάνω από 11.5 εκατομμύρια ακόλουθους, και έχει πάνω από 10 εκατομμύρια συνδρομητές στο YouTube. Σύμφωνα με το Socialbakers, η σελίδα της στο Facebook ήταν παγκοσμίως η ταχύτερα αναπτυσσόμενη σελίδα αυτοκινήτου το 2018.

 Γεννημένη στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας, η Χίρσι είχε πάθος με τα αυτοκίνητα από νεαρή ηλικία. Το πρώτο αυτοκίνητο που είχε στην κατοχή της ήταν ένα Mitsubishi Lancer. Η Χίρσι σπούδασε "Δημοσιογραφία και Επιχειρήσεις" στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ πριν μετακομίσει στο Ντουμπάι το 2008. Για 9 χρόνια, ήταν αναγνώστρια ειδήσεων και παρουσιάστρια σε μια εκπομπή ραδιοφώνου στον σταθμό Dubai Eye 103.8, όπου πήρε συνεντεύξεις από πολλές διασημότητες, όπως ο Τζον Τραβόλτα, ο Τζέικ Τζιλενχαλ και ο Λίαμ Νίσον. Το 2018, άφησε τη ραδιοφωνική εκπομπή και έγινε πλήρους απασχόλησης δημιουργός βίντεο στα social media. Η Αλεξάνδρα είναι παντρεμένη με τον Nik Hirschi, πρώην τραπεζικό υπάλληλο. Η παρουσία της Χίρσι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, επιτρέπει σε μάρκες αυτοκινήτων όπως η Bugatti και η Ferrari να διαφημίζουν τα προϊόντα τους μέσω αυτής. Αντί να είναι δημοσιογράφος αυτοκινήτων, δηλώνει ότι παρέχει «γενική εικόνα για την κουλτούρα των υπεραυτοκινήτων και το πώς είναι να οδηγείς αυτά τα απίστευτα αυτοκίνητα, με έναν ανάλαφρο και διασκεδαστικό τρόπο». Όντας μία από τις λίγες γυναίκες στην χώρο των υπερυατοκινήτων, ανοίγει επίσης τα δημογραφικά στοιχεία για αυτά τα οχήματα. Τον Μάρτιο του 2018, η Arabian Business την κατέταξε ως μία από τις 50 γυναίκες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον αραβικό κόσμο και την όρισε το 2019 ως μία από τις 30 γυναίκες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον αραβικό κόσμο. Επίσης τον Μάρτιο του 2018, το περιοδικό Esquire Middle East την ανακήρυξε Influencer της Χρονιάς.Εμφανίστηκε στο δωρεάν τηλεοπτικό RTL II της Γερμανίας στην εκπομπή αυτοκινήτου GRIP Das Automagazin στις 10 Ιουνίου 2018, παρουσιάζοντας τη μοναδική Bugatti L'Or Blanc και τη La Ferrari Aperta.Τον Ιανουάριο του 2019, η Broadcasting &amp; Cable ανακοίνωσε ότι η Χίρσι θα φιλοξενήσει τη νέα τους τηλεοπτική εκπομπή αυτοκινήτου Car Crews. Η εκπομπή κυκλοφορεί στο Insight TV και εστιάζει στην αποκάλυψη διαφορετικών ειδών αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες.Οδήγησε το επίσημο Batmobile από την ταινία Batman (1989).Το 2020 ο Χίρσι κέρδισε ένα βραβείο Shorty που απευθύνεται στους Breakout YouTubers. Επίσημος ιστότοπος
Πρωτοβουλία Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων

Η Πρωτοβουλία Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων (αγγλικά: Initiative of communist and worker parties - "INITIATIVE") είναι συμμαχία κομμουνιστικών κομμάτων από όλη την Ευρώπη που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2013. Η Πρωτοβουλία έχει ως μέλη της 30 κόμματα από 27 χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου. To Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας ήταν ο βασικός ιδρυτής της.

 Η "Πρωτοβουλία" είναι μια μορφή συνεργασίας μεταξύ κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων της Ευρώπης που δημιουργήθηκε με σκοπό τη μελέτη και επεξεργασία ευρωπαϊκών θεμάτων καθώς και το συντονισμό της δράσης των κομμάτων - μελών. Βασίζεται σε μια Ιδρυτική Ανακοίνωση, η οποία περιγράφει τις αρχές και τους στόχους της. Σύμφωνα με αυτή δεν αποτελεί ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα ούτε ένα "ευρωπαϊκό κόμμα", όπως αυτά που έχουν δημιουργηθεί εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στη βάση αυτή, όλα τα μέρη που εμπλέκονται στην ''Πρωτοβουλία" έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η "Πρωτοβουλία" περιλαμβάνει σήμερα 30 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα από 27 ευρωπαϊκές χώρες. Η έδρα της Γραμματείας της "Πρωτοβουλίας", βρίσκεται στην Αθήνα. Στις ευρωεκλογές του 2019 μέλη της "Πρωτοβουλίας" πέτυχαν τα αποτελέσματα: Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (5,35%), Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλία (0,88%), Κομμουνιστικό Κόμμα Σλοβακίας (0,62%), Εργατικό Κόμμα Ουγγαρίας (0.42%), Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κροατίας (0,24%), Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας (0,2%), Κομμουνιστικό Κόμμα των Εργαζομένων της Ισπανίας (0,09%), Κομμουνιστικό Κόμμα Σουηδίας (0,02%). Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Λετονίας συμμετείχε στις ευρωεκλογές μέσα από τις λίστες του σοσιαλδημοκρατικού φίλο-ρωσικού κόμματος "Αρμονία" (17,56%). Στις Τουρκικές αυτοδιοικητικές εκλογές 2019 το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας απέσπασε συνολικά 125.109 ψήφους (0,29%). Στην Κωνσταντινούπολη ξεπέρασε τις 10.000 ψήφους και στην Σμύρνη τις 8.000. Ειδικότερα κάποια αποτελέσματα στις συνοικίες της Σμύρνης: Μπαλτσόβα (1,67%), Ναρλή Ντερέ (1,58%), Βουρλά (1,15%) και στη συνοικία της Κωνσταντινούπολης, Μπεσίκτας (0,81%). Επίσης εξέλεξε κομμουνιστή δήμαρχο στον δήμο Τούντζελι με ποσοστό (32,77%). Στις βουλευτικές εκλογές της Βουλγαρίας τον Ιούλη του 2021 τα μέλη της "Πρωτοβουλίας": Κόμμα Βουλγάρων Κομμουνιστών και Ένωση Κομμουνιστών στη Βουλγαρία συμμετείχαν στο μέτωπο "Αριστερή Ένωση για μια Καθαρή Δημοκρατία" που απέσπασε (0,37%). (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
United Group

Η United Group είναι πολυεθνικός εναλλακτικός πάροχος τηλεπικοινωνιών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με έδρα την Ολλανδία, ο οποίος λειτουργεί τόσο τηλεπικοινωνιακές πλατφόρμες όσο και μέσα μαζικής ενημέρωσης.

 Η United Group δημιουργήθηκε το 2007, ως πολυεθνική οντότητα με έδρα το Λουξεμβούργο, από τη συγχώνευση της Serbia Broadband (SBB) και δύο εταιρειών με την επωνυμία Telemach, η μία στη Σλοβενία και η άλλη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η Telemach Montenegro έγινε μέρος του United Group το 2014. Η Telemach απέκτησε την Tušmobil την 1η Απριλίου 2015. Η εξαγορά καλωδιακού δικτύου κινητής τηλεφωνίας αποτελεί μοναδική περίπτωση στην περιοχή και το πρώτο βήμα της United Group προς την παροχή όλων των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (σταθερής, κινητής, τηλεόρασης και διαδικτύου) σε ένα νοικοκυριό. Επίσημη ιστοσελίδα
ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών

Η Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου Εργατών ή η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών (διαβάζεται «άτε πεκ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Εργάτες της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.

 Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών Ιδρύθηκε το 1939. Το 1989 εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Αγωνίστηκε στη Δ΄ κατηγορία έως την περίοδο 1993-94 που τερμάτισε στη δέκατη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, κερδίζοντας την επανένταξη της στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την επόμενη περίοδο. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην τρίτη θέση και επέστρεψε στη Γ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την επόμενη περίοδο. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2003-04 υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Πρωταθλήτρια (1): 1997Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ Πρωταθλήτρια (1): 1997Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ Πρωταθλήτρια (6): 1986, 1987, 1989, 1997, 2007, 2023Κύπελλο ΕΠΟΠΛ Κυπελλούχος (5): 1986, 1997, 2012, 2019, 2022 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Παράσημο της Νίκης

Το Παράσημο της Νίκης (ρώσικα: Орден «Победа») ήταν η ανώτερη στρατιωτική διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης και ένα από τα πιο σπάνια παράσημα παγκοσμίως. Το παράσημο απονέμονταν μόνο σε στρατηγούς και στρατάρχες για την επιτυχή διεξαγωγή στρατιωτικής επιχείρησης που να περιελάμβανε μια ή περισσότερες ομάδες στρατιών και να είχε αποτέλεσμα «επιτυχημένη επιχείρηση στο πλαίσιο ενός ή περισσοτέρων μετώπων με ριζική αλλαγή της κατάστασης υπέρ του Κόκκινου Στρατού.» Καθ' όλη την ιστορία του, το παράσημο απονεμήθηκε σε δεκατρείς Σοβιετικούς και πέντε Ξένους ηγέτες, ενώ ανακλήθηκε μία φορά.

 Η πρόταση για το παράσημο έγινε από τον συνταγματάρχη Ν.Σ. Νέγιελοφ, ο οποίος υπηρετούσε στο αρχηγείο του Κόκκινο Στρατού στα μετόπισθεν το 1943. Το αρχικό όνομα που προτάθηκε από το Νέγιελοφ ήταν Παράσημο Αφοσίωσης στην Πατρίδα, εντούτοις του δόθηκε το σημερινό όνομα κατά τον Οκτώβριο του ίδιο έτους. Το παράσημο υιοθετήθηκε επίσημα στις 10 Απριλίου 1944 και απονεμήθηκε στους στρατάρχες Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι και Γκεόργκι Ζούκοφ καθώς και στον Ιωσήφ Στάλιν ως Αρχηγό των σοβιετικών ενόπλων δυνάμεων. Το παράσημο δόθηκε και σε κορυφαίους διοικητές των συμμάχων. Όλα τα παράσημα απονεμήθηκαν κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εκτός από αυτό που απονεμήθηκε το 1978 στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, που ανακλήθηκε όμως μετά θάνατον το 1989 καθώς δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Όπως και άλλα παράσημα που απονέμονταν από κομμουνιστικά κράτη, το Παράσημο της Νίκης ήταν δυνατόν να απονεμηθεί πάνω από μία φορά σε κάθε άτομο. Συνολικά απονεμήθηκε είκοσι φορές σε δεκαεπτά ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου και του Μπρέζνιεφ). Εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα σοβιετικά παράσημα, είχε σειριακό αριθμό πάνω του, ο οποίος αναφερόταν μόνο στο τιμητικό δίπλωμα. Μετά τον θάνατο του κατόχου του παρασήμου, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα παράσημα, έπρεπε να επιστραφεί στο κράτος. Τα παράσημα σήμερα φυλάσσονται στο Κρεμλίνο, με εξαίρεση το Παράσημο της Νίκης του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ που εκτίθεται στο Κτήριο των Εθνικών Αρχείων των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον.
Σαμικό Ηλείας

Το Σαμικό (Πριν από το 1923: Αλή Τσελεπή) είναι χωριό του Δήμου Ανδρίτσαινας-Κρεστένων στην Ηλεία. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Σκιλλούντος. Το 2011 ο πληθυσμός του ήταν 389 άτομα. Βρίσκεται σε λόφο κοντά στο Ιόνιο Πέλαγος, 2 χλμ. νοτιοανατολικά του Καλλίκωμου, 2 χλμ. νοτιοανατολικά των Ράχων, 3 χλμ. βόρεια του Κάτω Σαμικού και 4 χλμ. νοτιοδυτικά των Κρεστένων.

 Το Σαμικό πήρε το όνομά του από την αρχαία Ηλειακή πόλη Σαμικό (λατινικά: Samicum‎), η οποία ήταν επίσης γνωστή ως Σάμος και Σαμία. Πιθανότατα ήταν ταυτόσημη με την Ομηρική Αρένια. Το Σαμικό βρίσκεται στο αρχαίο κράτος της Τριφυλίας, κοντά στον Άνιγρο ποταμό. Κοντά στην πόλη και τον ποταμό βρισκόταν το σπήλαιο των νυμφών Ανίγριδων. Το νερό εδώ υποτίθεται ότι θεραπεύει δερματικές παθήσεις. Τα ερείπια του αρχαίου Σαμικού βρέθηκαν σε ένα λόφο 1 χλμ. νότια του Κάτω Σαμικού. Σαμίκο στις ταξιδιωτικές σελίδες GTP
Αγία Αικατερίνη Ερμιόνης Αργολίδας

Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Θερμησίας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ερμιόνης του δήμου Ερμιονίδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ερμιονίδος του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αγία Αικατερίνη είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στον κόλπο της Ύδρας, πάνω στην επαρχιακή οδό που συνδέει το Κρανίδι με την Τροιζηνία και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 76 χλμ. ΝΑ. του Ναυπλίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θερμησίας του νομού Αργολίδας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Θερμησίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερμιόνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ερμιόνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερμιονίδας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
NGC 183

Ο NGC 183 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ανακαλύφθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan) στις 6 Οκτωβρίου 1883.

 Δεδομένα για το NGC 183 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 183 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Ειρήνη πριγκίπισσα της Ολλανδίας

Η Ειρήνη (ολλανδ. Irene van Lippe, prinses van Nederland, γενν. 5 Αυγούστου 1939) από τον Οίκο του Λίππε είναι πριγκίπισσα της Ολλανδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πάρμα.

 Η Ειρήνη Έμμα Ελισάβετ είναι η δεύτερη κόρη του Βερνάρδου του Λίππε-Μπήστερφελτ και της Ιουλιανής της Ολλανδίας. Μεγαλύτερη αδελφή της είναι η Βεατρίκη της Ολλανδίας. Παντρεύτηκε το 1964 τον Κάρολο Ούγο των Βουρβόνων-Πάρμα, Δούκα της Πάρμα, και έχει τέκνα: Κάρολος (γενν. 1970), τιτουλάριος Δούκας της Πάρμα, επικεφαλής του Οίκου. Μαργαρίτα (γενν. 1972), παντρεύτηκε τον Έντουιν ντε Ρόυ φαν Σάρντεβαϊν. Ιάκωβος (γενν. 1972), πρίγκιπας των Βουρβόνων-Ορλεάνης. Καρολίνα (γενν. 1974), παντρεύτηκε τον Άμπερτ-Άλφονς-Λούντγκερους Μπρένινκμεϊερ . "Princess Irene's Shadow Emerges". The Miami News. 11 February 1964. Retrieved 10 March 2012. "Princess Irene Gives Up Throne". The Pittsburgh Press. 8 February 1964. Retrieved 10 March 2012.
Soldi

Το Soldi είναι ένα τραγούδι του ιταλού τραγουδιστή Μαχμούντ με τους Dario "Dardust" Faini και Charlie Charles. Η παραγωγή έγινε από τους Faini και Charlie Charles, το τραγούδι ηχογραφήθηκε από τον Mahmood και κυκλοφόρησε ως single στις 6 Φεβρουαρίου 2019. Περιλήφθηκε στην εκ νέου έκδοση του ψηφιακού εκτεταμένου παιχνιδιού Gioventù bruciata EP και είναι επίσης το κύριο σινγκλ του πρώτου πλήρους άλμπουμ ου καλλιτέχνη, επίσης με τον τίτλο Gioventù bruciata, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Φεβρουαρίου 2019.Ο Mahmood παρουσίασε το τραγούδι για πρώτη φορά στο 69ο Μουσικό Φεστιβάλ του Sanremo τον Φεβρουάριο του 2019 και κέρδισε το διαγωνισμό, παίρνοντας το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Ιταλία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019. Το "Soldi" επιβεβαιώθηκε αργότερα ως συμμετοχή της Ιταλίας για τη Eurovision, όπου κατέκτησε την 2η θέση. Είναι κατά κύριο λόγο στα ιταλικά, με μία γραμμή στα αραβικά, καθιστώντας την τρίτη φορά που ένα τραγούδι της Eurovision διαθέτει την αραβική γλώσσα μετά τις συμμετοχές του Μαρόκου το 1980 και του Ισραήλ το 2009.

 Ερωτηθείς από το TV Sorrisi e Canzoni, ο Mahmood αποκάλυψε ότι άρχισε να γράφει το τραγούδι ενώ βρισκόταν με φίλους. Παρ 'όλα αυτά, χρειάστηκε πολύς χρόνος για να ολοκληρώσει το τραγούδι. Οι παραγωγοί Dardust και Charlie Charles συνεισέφεραν στον ήχο του, ανανεώνοντάς τον με σύγχρονα στοιχεία δανεισμένα από τραπ μουσική. Οι ήχοι του hip hop αναμειγνύονται επίσης με αραβικές επιρροές.Η δομή του τραγουδιού δεν περιλαμβάνει ένα σωστό ρεφραίν. Σύμφωνα με τον Ιταλό παραγωγό και μουσικό Andrea Rodini, το άγκιστρο του τραγουδιού βασίζεται σε τρία διαφορετικά στοιχεία: την επανάληψη της λέξης "soldi" (χρήματα), του στίχου "come va" (τι συμβαίνει;), ο οποίος προφέρεται πολλαπλές συνεχόμενες φορές, και ο ήχος των χεριών που χειροκροτούν, που ο Rodini περιγράφει ως «κυβιστική» χορωδία.Το "Soldi" είναι ένα αυτοβιογραφικό τραγούδι για την "μη συμβατική οικογένεια" του Mahmood. Οι στίχοι του εξερευνούν τη σχέση του Μαχμούντ με τον πατέρα του, ο οποίος εγκατέλειψε την οικογένειά του ενώ ήταν παιδί. Απεικονίζει έναν ψεύτικο, αντιφατικό και αναξιόπιστο πατέρα, του οποίου η κύρια προτεραιότητα είναι τα χρήματα αντί της δικής του οικογένειας. Ως εκ τούτου, το χρήμα αντιπροσωπεύεται ως μία από τις αιτίες για το τέλος μιας σχέσης πατέρα-γιου, σηματοδοτώντας μια ισχυρή απόκλιση από τα θέματα μουσικής παγίδευσης, που συνήθως απεικονίζουν τα χρήματα ως απώτερο στόχο της ζωής. Ο Mahmood εξήγησε ότι οι στίχοι του τραγουδιού "προκαλούν αναμνήσεις" και ότι "υπάρχει πολύ θυμός" σε αυτό. Οι στίχοι του αναπαράγουν μια σειρά διαφορετικών εικόνων, που συχνά χρησιμοποιούνται από τον Mahmood ως μεταφορές.Το τραγούδι περιλαμβάνει επίσης μια φράση στην αραβική γλώσσα. Παρόλο που δεν μιλάει αραβικά, ο Μαχμούντ εξήγησε ότι θυμάται πως τον είχε ονομάσει ο Αιγύπτιος πατέρας του όταν ήταν παιδί και ότι επέλεξε να συμπεριλάβει αυτούς τους στίχους ως έναν τρόπο να τον επαναφέρει σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Το μουσικό βίντεο για το "Soldi" σκηνοθετήθηκε από τον Αττίλο Κουσάνι.
Τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

Ο Άγιος Βαλεντίνος - κατά την αγιολογία της καθολικής εκκλησίας - βασανίστηκε κι αποκεφαλίστηκε στις 14 Φεβρουαρίου 268 στη Φλαμίνια από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β΄ ή αλλιώς Γότθο.

 Οι ακόλουθοί του τον έθαψαν στις κατακόμβες της Αγίας Πρισκίλλας. Το 1815 τα λείψανα αφαιρέθηκαν από τις κατακόμβες και στη συνέχεια δωρίθηκαν στον ιερέα ευγενή Ιωάννη - Βαπτιστή Longarini di S. Costanzo από το δουκάτο του Ουρμπίνο. Στη λειψανοθήκη τοποθετήθηκε και μια συνοδευτική περγαμηνή αυθεντικότητας. Το 1907 τα λείψανα βρέθηκαν στον καθολικό ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στη Μυτιλήνη, όπου υπήρχε τότε αξιόλογη κοινότητα καθολικών (Φραγκολεβαντίνοι). Δεν είναι γνωστή η ακριβής διαδρομή των λειψάνων, πιθανότατα μεταφέρθηκαν στη Μυτιλήνη από κάποιο απόγονο του Longarini di S. Costanzo (κατά κληρονομική διαδοχή από τον ίδιο) που μετανάστευσε στη Μυτιλήνη στο τέλος του 19ου αιώνα. Τα λείψανα είχαν τοποθετηθεί κάτω από το κεντρικό ιερό βήμα του καθολικού ναού της Μυτιλήνης και πιθανότατα είχαν δοθεί προς φύλαξη από τον κάτοχό τους στον τότε εφημέριο της Μυτιλήνης. Στις 27 Απριλίου 1907 ο καθολικός Αρχιεπίσκοπος της Σμύρνης Δομήνικος Μαρέγκος πραγματοποίησε αυτοψία στα λείψανα και εξακρίβωσε την αυθεντικότητα τους, και κράτησε τμήματα προορισμένα για τη Ρώμη, τη Σμύρνη και τη δωρήτρια οικογένεια. Τελευταία κάτοχος των τιμίων λειψάνων ήταν η Λουκία Θεοφανοπούλου Bongigli, η οποία τα δώρισε στον καθολικό ναό της Μυτιλήνης. Το 1990 και ενώ η κοινότητα των καθολικών στη Μυτιλήνη είχε μειωθεί σημαντικά ο Φραγκισκανός μοναχός Τορκουάτο Μορίνι μεταφέρει τα λείψανα στον ναό του Τάγματος των Καπουτσίνων των Αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Αθήνας στην οδό Γκυϊλφόρδου 7 στην Αθήνα. Στις 12 Φεβρουαρίου 2009, έγινε η απότμηση τμήματος των λειψάνων από τον αρχιεπίσκοπο των Καθολικών των Αθηνών Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου τού παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, ιερομονάχου καπουτσίνου π. Γαβριήλ Ριγκέτο, και παραδόθηκαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητα του αποστολικού τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου (Χίος, Μυτιλήνη και Σάμος), προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη. Kάποια λείψανα λέγεται πως στάλθηκαν στην έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, στη Ρώμη. Το 2015 τα λείψανα που βρίσκονταν στη Χίο μεταφέρθηκαν ξανά στη Μυτιλήνη και βρίσκονται στη καθολική εκκλησία της Μεταστάσεως της Θεοτόκου. http://www.emprosnet.gr/article/69579-o-mytilinios-agios-valentinos http://www.vimaorthodoxias.gr/mitropoleis/%cf%84%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%ce%af%cf%88%ce%b1%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%cf%85/
Γκόλντα Μέιρ

Η Γκόλντα Μέιρ (εβραϊκά: גולדה מאיר, γεννημένη ως Γκόλντα Μάμποβιτς, 3 Μαΐου 1898 - 8 Δεκεμβρίου 1978) ήταν γεννημένη στην Ουκρανία Ισραηλινή δασκάλα, κιμπούτσνικ, πολιτικός, η τέταρτη πρωθυπουργός του Ισραήλ. Ήταν μία εκ των ιδρυτών του κράτους του Ισραήλ. Διατέλεσε υπουργός Εργασίας, υπουργός Εξωτερικών, και έπειτα έγινε πρωθυπουργός του Ισραήλ, από τις 17 Μαρτίου 1969 έως τις 3 Ιουνίου 1974. Χαρακτηρίστηκε κάποτε από τον Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ως «ο μόνος άντρας στην κυβέρνηση». Είναι η πρώτη (και μέχρι σήμερα η μόνη) γυναίκα πρωθυπουργός του Ισραήλ, και ήταν η τρίτη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο. Σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν την περίοδο της διακυβέρνησής της ήταν η σφαγή του Μονάχου το 1972 και ο πόλεμος του Γιομ Κιππούρ το 1973.

 Η Γκόλντα Μάμποβιτς γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1898 στο Κίεβο της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία). Είχε δύο αδελφές, την Sheyna και την Tzipke, καθώς και άλλα πέντε αδέλφια που έχασαν τη ζωή τους σε παιδική ηλικία. Η μητέρα της ήθελε να εγκαταλείψει το σχολείο και να παντρευτεί, αλλά η Μέιρ επαναστάτησε. Εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου αγόρασε ένα εισιτήριο τρένου για το Ντένβερ του Κολοράντο και πήγε να ζήσει με την παντρεμένη αδελφή της, Sheyna Korngold. Οι Korngolds πραγματοποιούσαν ακαδημαϊκές βραδιές στο σπίτι τους, όπου η Γκόλντα Μέιρ συμμετείχε σε συζητήσεις σχετικά με τον σιωνισμό, τη λογοτεχνία, την ψήφο των γυναικών, τον συνδικαλισμό και πολλά άλλα.. Η Μέιρ άρχισε τη σταδιοδρομία της ως δασκάλα. Επέστρεψε το 1921 στην Παλαιστίνη και εντάχθηκε αμέσως στο εβραϊκό απελευθερωτικό κίνημα. Γυναίκα με μεγάλη θέληση, κατείχε επί σχεδόν 20 χρόνια μετά την απελευθέρωση διάφορα χαρτοφυλάκια, με σημαντικότερο εκείνο των Εξωτερικών. Από τη θέση αυτή εργάστηκε σκληρά για την κατοχύρωση της διεθνούς θέσης της χώρας, ιδίως σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ. Στις 17 Μαρτίου 1969, η Γκόλντα Μέιρ ανέλαβε την πρωθυπουργία του Ισραήλ μετά τον ξαφνικό θάνατο, στις 26 Φεβρουαρίου, του παλαιού συμμάχου της Λεβί Εσκόλ. Στην εκλογή της αντιτάχθηκε ουσιαστικά μόνο η ομάδα που περιέβαλλε τον υπουργό Άμυνας, στρατηγό Μοσέ Νταγιάν, αλλά, αν και ο ίδιος πίστευε ότι η Μέιρ ήταν ακατάλληλη για τη θέση, δεν έθεσε τελικά υποψηφιότητα. Το γεγονός είναι, όμως, ότι οι υπόνοιες του στρατηγού δεν επαληθεύτηκαν. Από τον Μάιο μέχρι το τέλος Οκτωβρίου του 1969, σχεδόν επί καθημερινής βάσεως οι ισραηλινές δυνάμεις συγκρούονταν με αιγυπτιακές μονάδες κατά μήκος της διώρυγας του Σουέζ, ενώ αραιότερες αλλά εξίσου φονικές ήταν οι συγκρούσεις με τη Συρία και την Ιορδανία.
Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών

Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών, γνωστή επίσης ως Διεθνής Ημέρα Εκπαιδευτικών, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε το τιμώντας την ελεύθερη διδασκαλία η οποία υπογράφηκε το 1966 μέσω της απόφασης της UNESCO/ΔΟΕ για τη Σύσταση σχετικά με το Καθεστώς των Εκπαιδευτικών, που αναφέρεται στην κατάσταση και στις συνθήκες των εκπαιδευτικών σε όλο τον κόσμο. Αυτή η Σύσταση υπογραμμίζει τα πρότυπα σχετικά με την πολιτική των εκπαιδευτικών, την πρόσληψη και την κατάρτιση καθώς και την δια βίου εκπαίδευσή τους, την απασχόληση και τις συνθήκες εργασίας τους. Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών στοχεύει στο να επικεντρωθεί "στην εκτίμηση, την αξιολόγηση και τη βελτίωση όλων των εκπαιδευτικών του κόσμου" και να δώσει την ευκαιρία να εξετάσουν ζητήματα σχετικά με τους εκπαιδευτικούς και τη διδασκαλία.

 Για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών, η UNESCO και ο Διεθνής Οργανισμός Εκπαίδευσης διεξάγουν μια εκστρατεία κάθε χρόνο ώστε να προσφέρουν στον κόσμο μια καλύτερη γνώση για τους εκπαιδευτικούς και για τον ρόλο που διαδραματίζουν στην ανάπτυξη των μαθητών και της κοινωνίας. Συνεργάζονται με τον ιδιωτικό τομέα όπως τα μέσα ενημέρωσης ώστε να πραγματοποιήσουν αυτόν τον σκοπό. Η εκστρατεία αυτή επικεντρώνεται σε διαφορετικό θέμα κάθε χρόνο. Για παράδειγμα, το "Empowering Teachers” είναι το θέμα του 2017. Εκείνη την χρονιά η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών γιόρτασε την 20η επέτειο από τη Σύσταση της UNESCO σχετικά με την κατάσταση του διδακτικού προσωπικού της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, φέρνοντας στο προσκήνιο την κατάσταση των εκπαιδευτικών στα Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που συχνά είναι παραμελημένη.Το 2018 η UNESCO υιοθέτησε την θεματική: "The right to education means the right to a qualified teacher". Γιόρτασε την 70η επέτειο της Διεθνούς Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (1948) και αποτελεί υπενθύμιση ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς έμπειρους και εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς. Η UNESCO δηλώνει ότι όλοι μπορούν να βοηθήσουν στον εορτασμό αυτού του επαγγέλματος, μέσω της ευαισθητοποίησης σε ζητήματα διδασκαλίας και μέσω της διαβεβαίωσης ότι ο σεβασμός προς τους εκπαιδευτικούς αποτελεί μέρος της φυσικής τάξης πραγμάτων. Τα σχολεία και οι μαθητές για παράδειγμα, προετοιμάζουν μια εκδήλωση προς τιμήν των εκπαιδευτικών για αυτή τη μέρα. Περισσότερες από 100 χώρες γιορτάζουν την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών και κάθε χώρα έχει τις δικές της εκδηλώσεις όπως στην περίπτωση της Ινδίας, η οποία γιορτάζει την Ημέρα των Εκπαιδευτικών στις 5 Σεπτεμβρίου. Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών: γιατί 5 Οκτωβρίου; Queensland (Αυστραλία) Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών web site
La Gazzetta dello Sport

Η La Gazzetta dello Sport (ελληνική απόδοση: Λα Γκατσέτα ντέλο Σπορτ, δηλ. Η Εφημερίδα των Αθλημάτων) είναι ιταλική ημερήσια εφημερίδα, που καλύπτει διάφορα αθλήματα. Ιδρύθηκε το 1896 και είναι η πιο διαδεδομένη ημερήσια εφημερίδα παντός είδους στην Ιταλία (το 2018).

 Η La Gazzetta dello Sport ιδρύθηκε από τον Ελίσο Ριβέρα (Eliso Rivera) και τον Εουγκένιο Καμίλο Κοσταμάγκνα (Eugenio Camillo Costamagna). Το πρώτο τεύχος δημοσιεύθηκε στις 3 Απριλίου 1896, εγκαίρως για να καλύψει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα. Η εφημερίδα εδρεύει στο Μιλάνο. Ο ρόλος της εκτείνεται περαιτέρω από τα ενημερωτικά άρθρα και αφιερώματα, στην άμεση συμμετοχή σε σημαντικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένης (από το 1909) της διοργάνωσης του ποδηλατικού γύρου της Ιταλίας (Giro d'Italia). Η La Gazzetta dello Sport είναι μέλος της RCS MediaGroup. Η εφημερίδα δημοσιεύθηκε σε μεγάλου μεγέθους φύλλα μέχρι το 2008, όταν η μορφή της μετατράπηκε σε μικρό σχήμα (tabloid). Η εφημερίδα, που δημοσιεύεται σε ροζ χαρτί, πουλάει πάνω από 400.000 αντίτυπα καθημερινά (περισσότερα τις Δευτέρες, όταν οι αναγνώστες θέλουν να καλύψουν τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου) και μπορούν να διεκδικήσει αναγνωστικό κοινό άνω των τριών εκατομμυρίων. Αν και στην εφημερίδα καλύπτεται ένα ευρύ φάσμα αθλημάτων, το ποδόσφαιρο καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της εφημερίδας. Με περίπου 24-28 σελίδες από τις 40 να είναι αφιερωμένες στο ποδόσφαιρο σε καθημερινή βάση, μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας είναι υποθετική και με σκοπό να εντυπωσιάσει, παρά στην καθαρή αναφορά των αγώνων. Η εφημερίδα έχει ένα καλό ιστορικό δημοσιογραφικής εκστρατείας και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην έκθεση του σκανδάλου Καλτσιόπολι το 2006, που έπληξε το ιταλικό ποδόσφαιρο και οδήγησε στον υποβιβασμό της Γιουβέντους και σε ποινές αφαιρέσεις βαθμών σε άλλους κορυφαίους συλλόγους. Στις 3 Απριλίου 2016, γιόρτασε την 120ή επέτειό της, εκτυπώνοντας την εφημερίδα με πράσινο χρώμα, όπως εκδιδόταν αρχικά. Το 1990, η κυκλοφορία της La Gazzetta dello Sport ήταν 809.000 αντίτυπα. Το 1997 ηταν η τρίτη δημοφιλέστερη ιταλική εφημερίδα με κυκλοφορία 401.000 αντιτύπων.Η εφημερίδα είχε κυκλοφορία 445.000 αντίτυπων το 2001, καθιστώντας την την εικοστή ευπώλητη ευρωπαϊκή εφημερίδα. Το 2008, η εφημερίδα είχε κυκλοφορία 368.848 αντίτυπων. Η ηλεκτρονική έκδοση της ήταν ο 18ος πιο επισκέψιμος ιστότοπος στη χώρα το 2011. www.gazzetta.it (Ιταλικά) english.gazzetta.it (Αγγλικά)
Τζεράρντ Μπάτλερ

Ο Τζέραρντ Τζέιμς Μπάτλερ (αγγλικά: Gerard James Butler, 13 Νοεμβρίου 1969) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστός από τη συμμετοχή του στο μιούζικαλ Το Φάντασμα της Όπερας (Phantom of the Opera) και στην κινηματογραφική μεταφορά του κόμικ του Φρανκ Μίλλερ, 300, όπου ερμήνευσε το ρόλο του βασιλιά Λεωνίδα.

 Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1969 στο Πέισλι της Σκωτίας και είναι το τρίτο παιδί των Μάργκαρετ και Έντουαρντ Μπάτλερ. Εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στο Μόντρεαλ όταν εκείνος ήταν μόλις έξι μηνών αλλά έπειτα από έναν χρόνο, οι γονείς του χώρισαν κι εκείνος επέστρεψε με τη μητέρα και τα αδέλφια του στη Σκωτία. Μετά το σχολείο, φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης ενώ ως έφηβος ξεκίνησε την ενασχόληση του με την υποκριτική, παρακολουθώντας το Scottish Youth Theatre. Δεν είχε καθόλου επαφές με τον πατέρα του μέχρι την ηλικία των 16, όπου συναντήθηκαν και οι σχέσεις τους αποκαταστάθηκαν. Ο πατέρας του πέθανε το 1991, όταν εκείνος ήταν 22 ετών, γεγονός που τον σημάδεψε. Η καριέρα του ως ηθοποιoύ άρχισε όταν τον πλησίασε σε ένα καφέ στο Λονδίνο ο γνωστός ηθοποιός Στίβεν Μπέρκοφ (που αργότερα έπαιξε μαζί του στον Attila (2001), ο οποίος του έδωσε έναν ρόλο στον Κοριολανό του Σάιξπηρ και έτσι σιγά σιγά ο Μπάτλερ αποφάσισε να εγκαταλείψει τη Νομική Σχολή για να γίνει ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε στη θεατρική εκδοχή του Trainspotting. Στον κινηματογράφο η πρώτη του εμφάνιση είναι στην ταινία Mrs. Brown (1997). Ενώ μάλιστα γυριζόταν το φιλμ στη Σκωτία και ο Τζέρυ απολάμβανε ένα πικνικ με τη μητέρα του δίπλα στον ποταμό Τάι, άκουσε ξαφνικά τις φωνές ενός μικρού αγοριού που κολυμπούσε με έναν φίλο του και κινδύνευε να πνιγεί. Εκείνος το έσωσε και γι' αυτό έλαβε και "Αριστείο Ανδρείας" από την Royal Humane Society. Συνεχίζει την κινηματογραφική του καριέρα με την ταινία του Τζέιμς Μποντ, το Tomorrow Never Dies (1997), και την ταινία Tale of the Mummy (1998) σε σκηνοθεσία Ράσελ Μαλκάχι. Το 2000 γυρίζει τον Αττίλα, (Attila the Hun (2001) για την τηλεόραση. Μετά ήρθε ο Γουές Κρέιβεν να του δώσει τον ομώνυμο ρόλο στο Dracula 2000 . Μετά από αυτούς τους δύο ρόλους, το κοινό άρχισε να τον λατρεύει. Ακολουθούν το Reign of Fire (2002) και δίπλα στην Αντζελίνα Τζολί πρωταγωνιστεί στο Lara Croft Tomb Raider ΙΙ: The Cradle of Life (2003) ως Τέρι Σέρινταν. Μετά έρχεται το Timeline (2003). Το 2004 η καριέρα του απογειώνεται. Πρωταγωνιστεί στο Φάντασμα της Όπερας του Άντριου Λόιντ Βέμπερ. Το DVD και το soundtrack της ταινίας γίνονται ανάρπαστα. Συνεχίζει με το τρυφερό Dear Frankie (2004), το The Game of Their Lives (2005) και το Beowulf & Grendel (2005). Η ταινία ωστόσο που έμελλε να τον κάνει σούπερ σταρ για το 2007 ήταν οι 300 με ένα δημοφιλές για τους Έλληνες θέμα, τη μάχη των Θερμοπυλών και τη θυσία των 300 Σπαρτιατών - παλικαριών του Λεωνίδα. Εκεί πραγματικά έλαμψε και έγινε πια ευρέως γνωστός. Πάντως,το ίδιο έτος, έπαιξε και σε άλλες δύο ταινίες: P.S. I love you, όπου συμπρωταγωνιστεί με την Χίλαρι Σουάνκ και Butterfly on a wheel πλάι στον Πιρς Μπρόσναν. Την επόμενη δεκαετία υποδύθηκε τον μυστικό πράκτορα Μαίκ Μπάνινγκ στην ταινία Ο Όλυμπος Έπεσε (2013).
Η Μεγάλη Κλοπή (ταινία)

Η Μεγάλη Κλοπή (αγγλ. The Big Steal) είναι ένα αμερικανικό φιλμ νουάρ του 1949 σε σκηνοθεσία του Ντον Σίγκελ και πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Μίτσαμ και την Τζέιν Γκριρ, που συνεργαστήκαν ξανά για δευτέρη φορά μαζί μετά από την ταινία του 1947 Αμάρτημα του Παρελθόντος.

 Ο Υπολοχαγός του Στρατού Ντιούκ Χαλιντέι (Ρόμπερτ Μίτσαμ) ληστεύεται από τον Τζιμ Φισκ (Πάτρικ Νόουλς), κλεβόντας του την μισθοδοσία 300.000 δολαρίων. Όταν ο ανώτερος του Χαλιντέι, Λοχαγός Βίνσεντ Μπλέικ (Γουίλιαμ Μπεντίξ), τον υποπτεύεται ότι έχει λάβει μέρος στην κλοπή, ο Χαλιντέι δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει τον Φισκ στο Μεξικό. Ψαχνόντας τον Φισκ θα πέσει πάνω στην φιλενάδα του Τζόαν Γκράχαμ (Τζέιν Γκριρ), η οποία του είχε δανείσει 2000 δολάρια και μαζί θα αρχίσουν να κηνηγούν τον Φισκ από την μια πόλη στην άλλη στο Μεξικό. Ο Χαλιντέι και η Γκράχαμ θα εντοπίσουν τον Φισκ σε ένα απομονωμένο σπίτι στην έρημο, όπου ο Φισκ έχει συνάντηση με τον Σέτον (Τζον Κουάλεν), έναν κλεπτάποδοχο που προσφέρει στον Φισκ 150.000 δολάρια σε αντάλλαγμα για την κλεμμένη μισθοδοσία του στρατού. Το ζευγάρι συλλαμβάνεται από τους μπράβους του Σέτον. Την ίδια στιγμή θα εμφανιστεί και ο Λοχαγός Μπλέικ με τον Χαλιντέι να συνειδητοποιεί ότι ο Λοχαγός του ήταν τελικά ο συνεργός του Φισκ στην κλοπή της μισθοδοσίας του στρατού. Μετά από εναν καβγά του Μπλέικ με τον Φισκ για τα λεφτά, ο Μπλέικ θα τον πυροβολήσει και θα τον σκοτώσει. Μέσα στην αναταραχή η Γκράχαμ θα καταφέρει να ξεφύγει από την προσοχή του Μπλέικ και θα πάρει ένα πιστόλι και θα τον πυροβολήσει θανάσιμα. Στο τέλος ο Χαλιντέι και η Γκράχαμ θα πάρουν τα λεφτά και θα επιστρέψουν στις ΗΠΑ. Ρόμπερτ Μίτσαμ ως Ντιούκ Χαλιντέι Τζέιν Γκριρ ως Τζόαν Γκράχαμ Πάτρικ Νοούλς ως Τζιμ Φισκ Γουίλιαμ Μπέντιξ ως Βίνσεντ Μπλέικ Τζων Κουάλεν ως Σέτον Η Μεγάλη Κλοπή (1949) στην IMDb
Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας (Λευκορωσικά: Нацыянальная бібліятэка Беларусі) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας . Βρίσκεται στο Μινσκ, την πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Στεγάζει τη μεγαλύτερη συλλογή έντυπου υλικού της Λευκορωσίας και την τρίτη μεγαλύτερη συλλογή βιβλίων στα ρωσικά πίσω από τη Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη (Μόσχα) και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας (Αγία Πετρούπολη).

 Η κατασκευή του νέου κτιρίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2002 και ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2006. Η βιβλιοθήκη είναι σε σχήμα ρομβικού δωδεκαέδρου. Το ύψος του κτιρίου είναι 73,6 μέτρα (241,5 πόδια) και το βάρος του είναι 115.000 τόνοι (χωρίς βιβλία). Το κτίριο αποτελείται από 23 ορόφους. Η Εθνική Βιβλιοθήκη μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 2.000 αναγνώστες και διαθέτει αίθουσα συνεδριάσεων 500 θέσεων. Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Μιχάιλ Βινογκράντοφ και Βίκτορ Κραμαρένκο και άνοιξε στις 16 Ιουνίου 2006.Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας είναι το κύριο πληροφοριακό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Η συλλογή της περιέχει σχεδόν 10 εκατομμύρια τεκμήρια. Το 1993 η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας άρχισε να δημιουργεί τις δικές της ηλεκτρονικές πηγές πληροφοριών. Δημιούργησε μια βιβλιογραφική βάση δεδομένων, τεκμηριωμένων γραφικών, πλήρους κειμένου, γραφικών, ήχου και γλωσσικών που περιλαμβάνουν πάνω από 2 εκατομμύρια αρχεία. Η βιβλιοθήκη διαθέτει μεγάλο όγκο δεδομένων που αφορούν : ανθρωπιστικές επιστήμες, κοινωνικές επιστήμες, ιστορία, τέχνη και πολιτισμός της Λευκορωσίας. Οι χρήστες της βιβλιοθήκης έχουν επίσης πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων άλλων βιβλιοθηκών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένων ξένων. Η υπηρεσία της βιβλιοθήκης έχει μεγάλη ζήτηση. Περισσότεροι από 90 χιλιάδες πολίτες της Λευκορωσίας είναι χρήστες βιβλιοθηκών, οι οποίοι αναζητούν ετησίως 3,5 εκατομμύρια αρχεία. Κάθε μέρα επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη πάνω από 2.200 άτομα. Η βιβλιοθήκη παραδίδει καθημερινά περίπου 12.000 αρχεία. Εκτός από το ότι λειτουργεί ως βιβλιοθήκη, η Εθνική Βιβλιοθήκη είναι ένα αξιοθέατο της πόλεως. Βρίσκεται σε άλσος δίπλα σε ένα ποτάμι και διαθέτει κατάστρωμα παρατήρησης με θέα στο Μινσκ. Από το 2009, είναι η μόνη δομή στο Μινσκ με δημόσιο κατάστρωμα παρατήρησης. Ο χώρος μπροστά από τη βιβλιοθήκη χρησιμοποιείται για πολλές δημόσιες συναυλίες και παραστάσεις. Ένας ειδικός ανελκυστήρας για τους τουρίστες βρίσκεται στο πίσω μέρος του κτιρίου. Η στέγη της βιβλιοθήκης βρίσκεται στον εικοστό τρίτο όροφο. Η οροφή διαθέτει ένα κατάστρωμα παρατήρησης εξοπλισμένο με κιάλια τοποθετημένα στην περίμετρο. Επίσης, υπάρχει μια καφετέρια και μια γκαλερί στον εικοστό δεύτερο όροφο. Το 2016, 77.400 χρήστες επισκέφτηκαν την Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας, οι οποίοι διάβασαν 2.449.300 αντίτυπα βιβλίων και περιοδικών (κατά μέσο όρο - 32 αντίτυπα ανά χρήστη). Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Λευκορωσία Μινσκ Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2022-03-24 στο Wayback Machine.
Πλώσταινα

Η Πλώσταινα είναι νησίδα που υπήρχε παλαιότερα στη Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου βορειοδυτικά του Μεσολογγίου η οποία πλέον έχει μπαζωθεί. Είναι μία από τις οκτώ ιστορικές νησίδες που πήραν μέρος στον αγώνα της ανεξαρτησίας, ιδιαίτερα στην πολιορκία του Μεσολογγίου.

 Η αποξήρανση της περιοχής έγινε τη δεκαετία του 1960 και η οικοπεδοποίησή της έφερε στην περιοχή νέους κατοίκους είτε από τα γύρω χωριά που έψαχναν για εργασία ή κατοίκους του Μεσολογγίου που έψαχναν για νέα κατοικία. Η πρώην νησίδα λειτουργεί ως "προθερμάστρα της αλυκής, με σημαντική επίδραση στο μικροκλίμα της ομώνυμης περιοχής της πόλης του Μεσολογγίου", γεγονός που εποχιακά δημιουργεί συνθήκες δυσφορίας για τους κατοίκους της περιοχής καθώς και έντονη δυσοσμία. Χριστίνα Ι. Παλαιολόγου, Η οργάνωση της κυκλοφορίας στο Μεσολόγγι. Διερεύνηση αρχών και προτεραιοτήτων. Το Μεσολόγγι ποδηλατώντας στο αύριο, Διπλωματική εργασία, Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο-Σχολή Πολιτικών Μηχανικών-Τομέας Μεταφορών και Συγκοινωνιακής Υποδομής, Αθήνα 2014. Σισία Ρούσση, παρουσίαση με θέμα: "Φ.Δ. Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. Προτάσεις παρεμβάσεων και διατήρηση καλής κατάστασης στο Εθνικό Πάρκο", Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου. Ανακτήθηκε: 19/03/2015. (αρχείο pdf) Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αρχειοθετήθηκε 2022-03-20 στο Wayback Machine.. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015. Ηλιοβασίλεμα στη Πλώσταινα Μεσολογγίου στο https://www.youtube.com/ Πλώσταινα. wikimapia.org
Alfa Romeo 164

Η Alfa Romeo 164 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo, από τον Σεπτέμβριο του 1987 έως τον Ιούνιο του 1997. Ήταν σχεδιασμένο από τον Enrico Fumia του οίκου Πινινφαρίνα, προκαλώντας αίσθηση με το σφηνοειδές και αεροδυναμικό σχήμα του (με συντελεστή Cd μόλις 0,30) όταν εισήχθη επίσημα. Αντικατέστησε την πισωκίνητη Alfa Romeo 90 στον ρόλο της ναυαρχίδας της Alfa και εισήγαγε την μετάδοση της κίνησης στους μπροστινούς τροχούς αντί στους πίσω, για πρώτη φορά στην ιστορία της φίρμας, αν και ειδικότερα η κορυφαία έκδοση 3.0 λίτρων V6 24-βάλβιδη προσφερόταν και ως 4-κίνητη από το 1993. Αντικαταστάθηκε από την Alfa Romeo 166, που μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 31 Οκτωβρίου 1998.

 Η Alfa Romeo 164 κατασκευαζόταν σε συνεργασία με τις FIAT, Lancia και SAAB, των οποίων τα αντίστοιχα μοντέλα, με κοινά σασί και συγγενικό τεχνολογικό υπόβαθρο, ονομάζονταν Croma, Thema και 9000. Ωστόσο, η αισθητική των 4 μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί τη συγγένεια. Την μεγαλύτερη όμως αίσθηση στο ντιζάιν, προκάλεσε εμφανώς η 164 και μάλιστα κέρδισε το βραβείο του «Ομορφότερου Αυτοκινήτου της Χρονιάς» για το 1988, ένας θεσμός που ξεκίνησε το 1987, και η 164 ήταν το δεύτερο χρονολογικώς μοντέλο που κέρδισε αυτό τον τίτλο, μετά τη BMW Σειρά 7 E32 έναν χρόνο νωρίτερα. Αρχικά, η 164 ήταν διαθέσιμη με τον παλαιό βενζινοκινητήρα της Alfa Romeo κυβισμού 1.962 cm³ έχοντας διαμορφωμένη κεφαλή με διπλή ανάφλεξη, η οποία ονομαζόταν από την Alfa Romeo «Twin Spark», σύστημα ψεκασμού Motronic της Bosch και μεταβλητό σύστημα χρονισμού, με το βετεράνο φημισμένο Busso βενζινοκινητήρα 3.0 λίτρων V6 12V, καθώς και με έναν 4-κύλινδρο υπερτροφοδοτούμενο ντίζελ (turbodiesel) 2.5 λίτρων από τη VM Motori. Το 1988, προστέθηκε ο γνωστός πολυνίκης κινητήρας 2.0 Turbo ie 8V (1.995 cm³), με το overboost από την Lancia, που τοποθετήθηκε επίσης στα Lancia Thema Turbo ie 8V και άλλα μοντέλα. Στα τέλη του 1992, ο κινητήρας 3.0 λίτρων V6 απέκτησε 12 επιπλέον βαλβίδες και έγινε 24-βάλβιδος. Επίσης, 1 έτος μετά, εισήχθη μια έκδοση του 3.0 V6 με σύστημα τετρακίνησης, η Alfa Romeo 164 Q4, με ένα νέο 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, στάνταρ δερμάτινο σαλόνι και πολύ εκτενή έξτρα εξοπλισμό. Η παραγωγή της 164 έληξε στις 27 Ιουνίου 1997, αφού είχαν κατασκευαστεί 273.857 αντίτυπα, με την επιμέρους παραγωγή να κατανέμεται ως εξής: 2.0 και 2.0 Σούπερ: 158.057 αντίτυπα 3.0 V6, 3.0 V6 και 3.0 Σούπερ 4x4: 69.748 αντίτυπα 2.5 Turbodiesel και 2.5 Σούπερ Turbodiesel: 45.602 αντίτυπαΑντικαταστάθηκε από την Alfa Romeo 166 στα τέλη του 1998. Emilio Brambilla, Top Car: Alfa Romeo «164 Pro Car» da 600 CV - Sotto il vestito molto, in Quattroruote, nº 397, novembre 1988, pp. 98-105. Quattroruote, novembre 1993, versione Q4. Sergio Massaro, «Alfa Romeo: cuore sportivo: la storia, lo sport, le granturismo», Firenze, Giunti, 2006, p. 306. Ιστορία της Alfa Romeo 164
Όσιος Χριστόδουλος Ηραίου

Ο Όσιος Χριστόδουλος Ηραίου είναι μικρή μονόκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική και βρίσκεται στη Σάμο, στην περιοχή Ηραίου, σε μικρή απόσταση από το μετόχιο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

 Ανήκει στον τύπο της μικρής θολοσκέπαστης βασιλικής με εσωτερικές διαστάσεις κάτοψης 2,60 x 6,30 μ. και ύψος ως την κορυφή του θόλου 3,55 μ. Ο θόλος είναι ανεπίχριστος, έντονα οξυκόρυφος, αποτελείται από εμφανείς καλολαξευμένους ορθογώνιους θολίτες και στις γενέσεις του στα πλάγια διαχωρίζεται από τους τοίχους με κοσμήτη μια λίθινη ταινία εξέχουσα και λαξευμένη σε κυρτό κυμάτιο. Με θολίτες είναι διαμορφωμένο το επάνω τμήμα της κόγχης του ιερού, η οποία σε γενικές αναλογίες είναι ασυνήθιστα ψηλή και φθάνει ως την κορυφή του θόλου. Δεν υπάρχουν παράθυρα εκτός μικρού στην κόγχη. Δυό ογκώδεις αντηρίδες υπάρχουν συμμετρικά στην κάτοψη και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των πλάγιων τοίχων. και μειώνονται ελαφρά προς τα επάνω. Το δάπεδο είναι στρωμένο με τσιμέντο και η εξωτερική επιφάνεια του θόλου ενώ μέρι πριν μερικά χρόνια ήταν στρωμένη με τετραγωνισμένες σχιστόπλακες. Η δυτική όψη είναι ελαφρά χωμένη στο έδαφος και συμμετρικά ως προς την είσοδο δύο μικρές ορθογώνιες αβαθείς εσοχές. Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου, Εκκλησίες και μοναστήρια της Σάμου,Πνευματικό Ίδρυμα Σάμου Νικόλαος Δημητρίου, Αθήνα, 1997.
Αλεξέι Μπερεζούτσκι

Ο Αλεξέι Μπερεζούτσκι (ρωσικά: Алексей Березуцкий) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982, στη Μόσχα. Είναι ποδοσφαιριστής της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο) και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Το 2005, έλαβε τον τίτλο "Μάστερ Σπορτ". Ο Αλεξέι είναι παντρεμένος, και έχει μια κόρη, την Αλιόνα. Είναι δίδυμος αδερφός του Βασίλι Μπερεζούτσκι.

 Ο Αλεξέι ήταν μαθητής του σχολείου Νο.475. Άρχισε την καριέρα του στην ΦΚ Μόσχας. Το 2001, έπαιζε για την "Τσερνομόρετς" και μετά μετακόμισε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με την οποία έχει συμβόλαιο μέχρι το 2011. Έκανε το ντεμπούτο του για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στις 8 Μαΐου 2002 απέναντι στην Τορπέντο Μόσχας. Στις 26 Μαρτίου του 2008, ήταν αρχηγός της Εθνικής Ρωσίας απέναντι στην Εθνική Ρουμανίας. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας (2003, 2005, 2006) Δευτεροπρωταθλητής Ρωσίας (2004, 2008) Χάλκινος πρωταθλητής Ρωσίας (2007) Κύπελλο Ρωσίας (2004/2005, 2005/2006, 2007/2008, 2008/2009) Σούπερ Καπ Ρωσίας (2004, 2006, 2007, 2009) ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ (2004/2005) Χάλκινος πρωταθλητής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 Βραβείο της Φιλίας 1 από τους 33 καλύτερους ποδοσφαιριστές (Νο.1 (2005, 2006, 2007), Νο.2 (2004, 2008)).
Τιτανομαχία

Στην ελληνική μυθολογία, η τιτανομαχία ήταν ο πόλεμος μεταξύ των Τιτάνων (οι οποίοι μάχονταν από το βουνό Όθρυς) και των Ολύμπιων θεών. Είναι γνωστή και ως η Μάχη των Τιτάνων ή o Πόλεμος των Τιτάνων.

 Ο πόλεμος είχε προλεχθεί στον Κρόνο από τη Γαία και τον Ουρανό, επειδή ο Κρόνος είχε αρνηθεί να αποκαταστήσει δικαιοσύνη μετά την εκθρόνιση του πατέρα του. Οι Τιτάνες που πολέμησαν καθοδηγούνταν από τον Κρόνο και στις τάξεις τους βρίσκονταν οι: Κόιος, Κριός, Υπερίων, Ιαπετός, Άτλας. Οι Ολύμπιοι οδηγούνταν από τον Δία και στο πλευρό του πολέμησαν και οι: Εστία, Δήμητρα, Ήλιος, Ήρα, Άδης/Πλούτων, Ποσειδώνας, οι Εκατόγχειρες και οι Κύκλωπες. Νικώντας μετά από δεκάχρονο πόλεμο, οι Ολύμπιοι μοίρασαν μεταξύ τους τα λάφυρα, δίνοντας στον Δία την εξουσία στον αέρα και τον ουρανό, στη θάλασσα και όλα τα υδάτινα σώματα στον Ποσειδώνα, και στον Κάτω Κόσμο στον Άδη. Η γη αφέθηκε ως κυριαρχία κοινή όλων των θεών. Έπειτα έκλεισαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες (Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς) παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία. Οι Εκατόγχειρες παρέμειναν φύλακές τους, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα. [Θεογονία (397-401] ἦλθε δ᾽ ἄρα πρώτη Στὺξ ἄφθιτος Οὔλυμπόνδε σὺν σφοῖσιν παίδεσσι φίλου διὰ μήδεα πατρός· τὴν δὲ Ζεὺς τίμησε, περισσὰ δὲ δῶρα ἔδωκεν. 400 αὐτὴν μὲν γὰρ ἔθηκε θεῶν μέγαν ἔμμεναι ὅρκον, παῖδας δ᾽ ἤματα πάντα ἑοῦ μεταναιέτας εἶναι.' [Θεογονία (397-401] Και πρώτη η Στύγα η άφθαρτη ανέβηκε στον Όλυμπο μαζί με τα παιδιά της, με του πατέρα της τη συμβουλή. Κι αυτήν ο Δίας την τίμησε και δώρα περισσά τής έδωσε. 400Γιατί την ίδια όρισε να είναι των θεών ο μέγας όρκος και τα παιδιά της για όλους τους καιρούς συγκάτοικοί του να ᾽ναι. Πηγή: *Από Βικιθήκη Θεογονία (617-637) Γιγαντομαχία Κ. Ο. Μυλλερου Ἱστορία της Ἑλληνικής φιλολογίας