IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μη σπρώχνεις, έρχομαι (ταινία)

Μη Σπρώχνεις, Έρχομαι (αγγλικά: Due Date) είναι ο τίτλος αμερικανικής κωμικής ταινίας παραγωγής 2010 σε σκηνοθεσία Τοντ Φίλιπς. Πρωταγωνιστούν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και ο Ελληνοαμερικανός Ζακ Γαλιφιανάκης που έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό από την κωμωδία The Hangover του 2009, την οποία είχε επίσης σκηνοθετήσει ο Τοντ Φίλιπς. Το σενάριο έχει γράψει ο Τοντ Φίλιπς μαζί με τους Άλαν Ρ. Κοέν, Άλαν Φριντλαντ και Άνταμ Ζτίκιελ και τα γυρίσματα έγιναν στο Νέο Μεξικό, στην Ατλάντα και στην Τζόρτζια.

 Ο Πίτερ Χάιμαν (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ.) πρόκειται να γίνει πατέρας σε πέντε ημέρες. Καθώς σπεύδει να προλάβει την πτήση της επιστροφής από την Ατλάντα για να είναι στο πλευρό της συζύγου του στη γέννα, θα συναντήσει τυχαία έναν επίδοξο νέο ηθοποιό, τον Ίθαν Τρέμπλεϊ (Ζακ Γαλιφιανάκης). Ο Πίτερ θα αναγκαστεί να ταξιδέψει οδικώς με τον Ίθαν, διασχίζοντας ουσιαστικά ολόκληρη τη χώρα. Το αποτέλεσμα της περιπέτειάς τους θα είναι ένας σωρός διαλυμένα αυτοκίνητα, δεκάδες κατεστραμμένες φιλίες και η απώλεια των τελευταίων ψηγμάτων ψυχραιμίας του Πίτερ. Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ στο ρόλο του Πίτερ Χάιμαν Ζακ Γαλιφιανκάκης στο ρόλο του Ίθαν Τρεμπλέι / Ίθαν Τσέις Μισέλ Μόιναχαν στο ρόλο της Σάρα Χάιμαν Τζούλιετ Λιούις στο ρόλο της Χάιντι Τζέιμι Φοξ στο ρόλο του Ντάριλ To "Μη Σπρώχνεις, Έρχομαι" είναι μια σύγχρονη εκδοχή της εκκεντρικής κωμωδίας (Dallas Morning News Αρχειοθετήθηκε 2010-12-09 στο Wayback Machine.) Με το "Μη Σπρώχνεις, Έρχομαι" ο Τοντ Φίλιπς τελειοποιεί την κωμική φόρμουλα που έκανε το "The Hangover" τεράστια επιτυχία το 2009 (Washington Post Αρχειοθετήθηκε 2010-11-28 στο Wayback Machine.) Σταύρος Γανωτής, Cine.gr Άρης Λεχουρίτης, myFilm.gr Προϋπολογισμός: 65.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 2η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 32.600.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 100.500.000 δολάρια Εισπράξεις στην Ελλάδα: 179.069 εισιτήρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 211.700.000 δολάρια Επίσημο website Μη Σπρώχνεις, Έρχομαι στο IMDB
Όρος Βίλχελμ

Το όρος Βίλχελμ είναι το υψηλότερο βουνό στην Παπούα Νέα Γουινέα με ύψος 4,509 metres (14,793 ft). Ανήκει στην οροσειρά Μπίσμαρκκαι η κορυφή του είναι σημείο συνάντησης τριών επαρχιών -επαρχία Σίμπου, Δυτικά Υψίπεδα και Επαρχία Μαντάνγκ. Η κορυφή είναι επίσης γνωστή ως Εντούβα Κομπούγλου στην τοπική γλώσσα Κουμάν. Το βουνό βρίσκεται στο νησί Νέα Γουινέα, που ενσωματώνει την Παπούα Νέα Γουινέα και την Ινδονησιακή επαρχία Παπούα. Το ύψος του είναι μικρότερο του Πούντσακ Τζάγια, 4,884 m (16,024 ft), και αρκετών άλλων κορυφών στην ινδονησιακή Παπούα. Ορισμένες πηγές θεωρούν ότι το όρος Βίλχελμ είναι το υψηλότερο βουνό της Ωκεανίας ή της ηπειρωτικής Αυστραλίας, εξαιτίαςτου γεγονότος ότι η Ινδονησία ανήκει στην Ασία. Ενίοτε το βουνό περιλαμβάνεται στις Επτά Κορυφές.

 Το όρος Βίλχελμ πήρε το όνομά του το 1888 όταν ο Γερμανός ανταποκριτής, Χούγκο Τσέλερ, αναρριχήθηκε στην οροσειρά Φινιστέρ, νοτιοανατολικά του Μαντάνγκ, και έδωσε στην οροσειρά το όνομα Μπίσμαρκ, από τον Γερμανό καγκελάριο Ότο φον Μπίσμαρκ, ενώ στις τέσσερεις υψηλότερες κορυφές έδωσε τα ονόματα των παιδιών του: Ότομπεργκ, Χέμπερτμπεργκ, Μαρίενμπεργκ και Βίλχελμπεργκ. Ο Τσέλερ θεώρησε υψηλότερη κορυφή το Ότομπεργκ, αλλά αργότερα ανακαλύφθηκε ότι ήταν μόνο 11,600 feet (3,540 m) και ότι το μακρινό Βίλχελμπεργκ ήταν πολύ ψηλότερο. Toν Αύγουστο του 1938, ο Λη Βάιαλ, κυβερνητικός αξιωματούχος, και δύο Παπούα μέλη της ομάδας πραγματοποίησαν την πρώτη ανάβαση. Ο Βάιαλ σημείωσε ότι παρόλο που το βουνό είναι κοντά στον ισημερινό υπήρχε χιόνι στην κορυφή την εποχή της ανάβασης. Mount Wilhelm on Peakware
Αγία Παρασκευή Βοιωτίας

Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό του νομού Βοιωτίας του Δήμου Λεβαδέων. Πρόκειται για μικρό αγροτικό οικισμό που βρίσκεται στα δυτικά της Κωπαΐδας, κατά μήκος της παλιάς εθνικής οδού Αθήνας - Λαμίας. Παράγει ελαιόλαδο. Παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Αγόριανη και ακόμη παλαιότερα Σκεπαστή Βρύση. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 164 κάτοικοι. Βρίσκεται περίπου 13 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού, Λιβαδειά, και περίπου 120 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Καλύπτεται με υπεραστική συγκοινωνία (ΚΤΕΛ) προς την Αθήνα και προς την Λιβαδειά.

 Η Αγία Παρασκευή υπήρξε συνδεδεμένη διοικητικά με το γειτονικό της μεγαλύτερο χωρίο, την Κορώνεια. Στο διάστημα 1912-1998, ανήκε στην κοινότητα Κορώνειας, στην συνέχεια στον Δήμο Κορώνειας και από το 2010 στον Δήμο Λεβαδέων. Ο πληθυσμός της Αγίας Παρασκευής παρουσιάζει ελαφριά αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Πορεία του πληθυσμού Μετονομάστηκε επίσημα από Αγόριανη σε Αγία Παρασκευή το 1955 Κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου, ήμερα εορτασμού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, γίνεται λιτανεία της εικόνας και διάφορες πολιτισμικές εκδηλώσεις. Στις 26 Ιουλίου ήμερα εορτασμού της Αγίας Παρασκευής γίνεται στην πλατεία του χωριού μουσική εκδήλωση με δημοτικά λαϊκά και ρεμπέτικα τραγούδια που διοργανώνει ο Μορφωτικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αγίας Παρασκευής.
Αντόνι Μαρία Μπαδία ι Μαργαρίτ

Ο Αντόνι Μαρία Μπαδία ι Μαργαρίτ (Antoni Maria Badia i Margarit, Βαρκελώνη, 1920 - 2014) ήταν Καταλανός φιλόλογος και γλωσσολόγος, μία από τις σημαντικότερες μορφές της καταλανικής φιλολογίας, γλωσσολογίας και των ρομανικών σπουδών του 20ού αιώνα.

 Σπούδασε στο πρώτο εξειδικευμένο καταλανικό θεσμό ανώτατης εκπαίδευσης, τις Καταλανικές Ανώτατες Σπουδές, και Ρομανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης από όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1947. Έκτοτε εργάστηκε ως καθηγητής στα τμήματα Ισπανικής και Καταλανικής φιλολογίας, όντας πρύτανης του πανεπιστημίου μεταξύ 1978 και 1986. Συνεχίζοντας το έργο του Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ, επικεντρώθηκε στη μελέτη της ιστορικής γλωσσολογίας, της διαλεκτολογίας, της γλωσσικής γεωγραφίας και της ονομασιολογίας. Υπήρξε καθηγητής της νέας γενιάς φιλολόγων και ρομανιστών που αναδείχθηκε στην Καταλονία μετά τον εμφύλιο πόλεμο όπως ο Ζοάν Μπεν, ο Ζερμά Κολόν και η Μαρία Τερέζα Καβρέ, και σημαντική μορφή στην εισαγωγή της καταλανικής γλώσσας στο πανεπιστήμιο.Στα πλαίσια της δραστηριότητάς του εργάστηκε ως επισκέπτης καθηγητής σε πολλά πανεπιστήμια της Γαλλίας, Γερμανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, λαμβάνοντας τον τίτλο του επίτιμου καθηγητή πολλάκις. Υπήρξε μέλος και πρόεδρος της Διεθνούς Ρομανιστικής Εταιρείας, του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών και υπεύθυνος του τομέα γλωσσολογίας της Μεγάλης Καταλανικής Εγκυκλοπαίδειας. Έλαβε πολυάριθμα βραβεία μεταξύ των οποίων τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου από την Κυβέρνηση της Καταλονίας. Ο Αντόνι Μαρία Μπαδία ι Μαργαρίτστον Σύλλογο Καταλανόφωνων Συγγραφέων.
Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο

Ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο (Agustín García Calvo, Θαμόρα 1926 - 2012) ήταν Ισπανός διανοητής, φιλόσοφος, γλωσσολόγος, συγγραφέας και ακαδημαϊκός. Υπήρξε ένας από τους πιο πολυπράγμονες διανοητές της Ισπανίας του 20ού αιώνα με το έργο του να περιλαμβάνει ευρείς τομείς της κουλτούρας, από την πολιτική μέχρι τη γλωσσολογία και της αρχαία ελληνική γραμματεία.

 Σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα υπό τον Αντόνιο Τοβάρ. Από το 1953 μέχρι το 1965 δίδαξε σε έδρες κλασικής φιλολογίας στη Σεβίλλη και το Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης, εποχή που η Δικτατορία τον απομάκρυνε από τη θέση του μαζί με έτερους αντιφρονούντες όπως ο Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν και ο Χοσέ Λουίς Λόπεθ Αρανγκούρεν. Αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και ως προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λιλ και το Γαλλικό Κολέγιο. Ως γλωσσολόγος συνέγραψε βιβλία σχετικά με τη γραμματική και τη γλωσσολογική θεωρία. Ήταν υπέρμαχος της πολυεπιστημονικότητας και τον συνδυασμό πολλαπλών μορφών γνώσης στον ακαδημαϊκό τομέα. Μετέφρασε προσωκρατικούς φιλόσοφους όπως τον Ηράκλειτο ενώ το πολυάριθμο ποιητικό και δοκιμιογραφικό του έργο είναι ευρύτατο. Εξέδοσε τα βιβλία του μέσω του εκδοτικού οίκου, που ίδρυσε ο ίδιος, Lucina, ενώ έχει γράψει τον επίσημο ύμνο της Κοινότητας της Μαδρίτης. Ιδεολογικά τοποθετείτο στον χώρο της άκρας αριστεράς, έχοντας συμμετάσχει στις διαδηλώσεις των Ισπανών «αγανακτισμένων». Ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο στο biblionet Ο εκδοτικός οίκος Lucina Αρχειοθετήθηκε 2017-05-19 στο Wayback Machine. Κριτική της αυτοβιογραφία του Cosas que hace uno
109 Ευτυχία

Η Ευτυχία (Felicitas) είναι ένας μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,75. Ανακαλύφθηκε το 1869 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης (Αστεροσκοπείο Λίτσφιλντ του Κολεγίου Χάμιλτον), και πήρε το όνομα της μυθικής προσωποποιήσεως της ευτυχίας.

 Η μέση διάμετρος της Ευτυχίας υπολογίσθηκε σε 89,4 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 750 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευτυχίας εκτιμάται σε 2,50 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 47,3 m/sec (170 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Ευτυχίας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,070, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Ευτυχία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 11,5 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λέμπα

Η Λέμπα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Το 2008 με απόφαση της Κυβέρνησης της Κύπρου αναδείχτηκε πολιτιστικό χωριό της Κύπρου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και Καταλαμβάνει έκταση 122 εκταρίων.

 Είναι από τις μικρότερες, εδαφικά, κοινότητες της Κύπρου, απέχει 5 λμ από την πόλη της Πάφου με την οποία συνδέεται με αστική συγκοινωνία, συνορεύει με τα χωριά Έμπα, Κισσόνεργα, και Χλώρακα. Βρίσκεται κτισμένη ανάμεσα σε δύο μικρούς ποταμούς, τον Κοτζιά και τον Ταϊσή. Η μοναδική παραλία του χωριού είναι η παραλία Κοτζιά. Το όνομα της Λέμπας έχει την ίδια προέλευση με της γειτονικής Έμπας, προέρχεται από την λέξη έμπα (Μπές, πέρνα) με την προσθήκη του Λ κατά την φραγκοκρατία (L' Emba) το όνομα έγινε Λέμπα.Κατά την βυζαντινή περίοδο το χωριό λεγόταν Πρασκειόν Σίουρον ονομασία που συνέχισε να χρησιμοποιείται και κατά την φραγκοκρατία από τους κατοίκους. Οι τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού το αποκαλούσαν Τσιναρλί (Cinarli) που σημαίνει Πλάτανος. Στην Λέμπα έχει ανευρεθεί στην θέση Λάκκοι οικισμός της εποχής του χαλκού με πολλά ευρήματα και το σημαντικότερο την κυρά της Λέμπας. Ένας δεύτερος χαλκολιθικός οικισμός έχει βρεθεί στην θέση Παλλούρα, επίσης ρωμαϊκός και μεσαιωνικός οικισμός, νεκροταφεία ελληνιστικών χρόνων αλλά και της εποχής του σιδήρου. Κατά τον μεσαίωνα αποτελούσε κέντρο παραγωγής εμφιαλωμένων κεραμικών. Στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία η Λέμπα είχε πολλά εργαστήρια εμφιαλωμένης κεραμικής όπως και στην φραγκοκρατία. Στην Φραγκοκρατία το χωριό ανήκε στο Βαϊλάτο της Έμπας ήταν βασιλικό κτήμα και καλλιεργούνταν ζαχαροκάλαμο για την παραγωγή ζάχαρης. Η Λέμπα ήταν μεικτό χωριό με κατοίκους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, οι τελευταίοι την εγκατέλειψαν το 1964 κατά τις διακοινοτικές ταραχές, και εδώ εγκαταστάθηκαν το 1974 πρόσφυγες από την περιοχή της Αμμοχώστου. Κατά τις διακοινοτικές ταραχές στην Λέμπα έγινε η Μάχη της Λέμπας μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Οι τουρκοκύπριοι της Λέμπας φημίζονταν για την Τρεμυθόπιτα που παρασκεύαζαν, η Λέμπα θεωρούνταν το κέντρο παραγωγής της, η οποία μετά την φυγής τους το 1964 σταμάτησε η παραγωγής της. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Στέφανο. Στην Λέμπα υπάρχει φυσικό πάρκο με πηγές, το Πάρκο των Λουλουδιών. Άλλες οι εκκλησίες είναι της Αγίας Μαρίνας και του Αρχαγγέλου. Στο χωριό λειτουργεί η σχολή καλών τεχνών και το αρχαιολογικό κέντρο ερευνών. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Γεώργιου Καρούζη, Περιδιαβάζοντας την Κύπρο, Πάφος πόλη και ιστορία, Center of Studies, Research and Publicarions Sellas ATD, Λευκωσία 2007, ISBN 976-6963--566-72-3
Αγία Παρασκευή Φλώρινας

Η Αγία Παρασκευή(παλιά ονομασία σφετα πετκα) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κάτω Κλεινών, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλώρινας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο απώτατο βόρειο τμήμα του νομού Φλώρινας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Είναι το τελευταίο μεθοριακό χωριό της επαρχιακής οδού που συνδέει τη Φλώρινα με το χωριό Ντράγκος (Dragos) της Βόρειας Μακεδονίας. Απέχει περίπου 13 χλμ. Β. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,151 χμ² (2011). Με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 ο οικισμός ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Παρασκευής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Κλεινών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, τρίκλιτη σταυροειδής μετά τρούλου, από όπου πήρε την ονομασία του ο οικισμός. Το σημερινό οικοδόμημα είναι θεμελιωμένο το 1967 και κτισμένο με πολλές διαδοχικές επεκτάσεις πάνω σε παλαιό εκκλησάκι που υπήρχε από το 1886 (πιθανόν με άλλο όνομα). Τον Αύγουστο του 1974, ο ναός μετατράπηκε σε τεράστια αποθήκη συγκέντρωσης εφοδίων, ρούχων, σκεπασμάτων, εξοπλισμού για τους Κυπρίους. Οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Δημητρίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AE-%CE%A6%CE%BB%CF%8E%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%B1-Agia-Paraskevi-Florinas-111615760514944/
Οθωμανική εισβολή στη Μάνη (1815)

Η Οθωμανική Εισβολή στη Μάνη (1815), ήταν μία από τις πολλές επιχειρήσεις των Οθωμανών προκειμένου να υποτάξουν την Μάνη. Η Μάνη, ήταν μία από τις λίγες περιοχές της Ελλάδας που δεν κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς, λόγω του ανώμαλου εδάφους και των ανυπότακτων κατοίκων της. Οι Μανιάτες, προκαλούσαν συχνά προβλήματα στους Οθωμανούς, αφού συμμαχούσαν με τους Ενετούς, όταν υπήρχε πόλεμος μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Βενετίας, ενώ ασχολούνταν και με την πειρατεία.

 Παρόλο που η δύναμη της Οικογένειας των Γρηγοράκηδων είχε ελλατωθεί, συνέχιζαν να προκαλούν προβλήματα στους Οθωμανούς και διέθεταν μεγάλη επιρροή στους Μανιάτες, ενώ ο Αντώνιος Γρηγοράκης, είχε γίνει Μπέης της Μάνης. Ο Καπουδάν Πασάς, αποφάσισε να τιμωρήσει την οικογένεια Γρηγοράκη. Οι Οθωμανοί, σχεδίασαν να επιτεθούν στο Σκουτάρι, που ήταν η πατρίδα των Γρηγοράκηδων και το δεύτερο πιο δημοφιλές καταφύγιο πειρατών, μετά το Οίτυλο. Ο Καπουδάν πασάς, γνώριζε πως αν καταλάβει το Σκουτάρι, θα μπορούσε να εξαλείψει και την πειρατεία. Έτσι, συγκέντρωσε μία ομάδα Τουρκαλβανών και δημιούργησε έναν μικρό στόλο προκειμένου να επιτεθεί. Οι Σκουταριώτες, δεν είχαν λάβει προειδοποίηση για την εισβολή τον Οθωμανών, έως ότου τους είδαν να πλησιάζουν στο λιμάνι. Τότε, οι άνδρες συγκέντρωσαν τα όπλα τους και κάτω από τις διαταγές του μπέη Θεόδωρου Γρηγοράκη, συγκεντρώθηκαν στην ακτή. Έτσι, όταν οι Οθωμανοί αποβιβάστηκαν, οι Μανιάτες τους επιτέθηκαν, με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να ηττηθούν και να επιστρέψουν στα πλοία τους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, 115 Οθωμανοί σκοτώθηκαν και 30 Μανιάτες. Στον χώρο της μάχης, υπάρχει σήμερα μία αναμνηστική πλάκα για τη νίκη των Μανιατών. Αυτή, ήταν η τελευταία εισβολή των Οθωμανών στη Μάνη. Το 1821, η Μάνη κήρυξε Επανάσταση και το 1826, ο Ιμπραήμ Πασάς, εισέβαλε στη Μάνη, αλλά αποκρούστηκε από τις δυνάμεις του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κατά τη Μάχη της Βέργας. Peter Greenhalgh και Edward Ηλιόπουλος - Βαθιά μέσα στη Μάνη: Ταξίδι στο νοτιότερο άκρο της Ελλάδας, ISBN 0-571-13524-2
Μπερ Σεβά

Η Μπερ Σεβά (εβραϊκά: בְּאֵר שֶׁבַע‎, αραβικά: بئر السبع‎) είναι πόλη στο νότιο μέρος του Ισραήλ και με 209.002 κατοίκους, η 8η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Είναι γνωστή για το τμήμα ποδοσφαίρου της, Χάποελ Μπερ Σεβά.

 Πρωτοαναφέρεται στην ιστορία ήδη τον δέκατο αιώνα προ Χριστού. Σύμφωνα με τη Βίβλο, τα πηγάδια έχουν σκαφτεί από τον Αβραάμ και τον Ισαάκ, όταν έφτασαν εκεί. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής και αργότερα βυζαντινής περιόδου, η πόλη χρησίμευσε ως πρώτη γραμμή άμυνας κατά των Ναβαταίων. Οι τελευταίοι κάτοικοι του Τελ Μπερ Σεβά ήταν οι Βυζαντινοί, οι οποίοι εγκατέλειψαν την πόλη κατά τη διάρκεια της Αραβικής κατάκτησης της Παλαιστίνης τον 7ο αιώνα.Απέκτησε μεγαλύτερη σημασία κατά τον 19ο αιώνα, όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι δημιούργησαν ένα περιφερειακό αστυνομικό τμήμα εκεί. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποτελείται από τους Εβραίους που μετανάστευσαν από τις αραβικές χώρες μετά το 1948, και έχει αυξηθεί σημαντικά από το 1990 από τους μετανάστες από την Αιθιοπία και την πρώην Σοβιετική Ένωση.Στον χάρτη της Μαντάμπα αναφέρεται στην ελληνική γλώσσα ως «Βηρσαβεέ, η νυν Βηροσσάβα».
Σάντσο Α΄ της Γασκώνης

Ο Σάντσο Α΄, αγγλ.: Sancho I López ή Lupus Sancho, επίσης Lupo, βασκικά: Antso Otsoa Γαλλικά: Sanche Loup, γασκωνικά: Sans Lop) ήταν δούκας της Γασκώνης μεταξύ των ετών 801 και 812.

 Η καταγωγή του είναι άγνωστη, αλλά η ονοματολογία και η χρονολογία δείχνουν ότι μπορεί να ήταν γιος του Λούπου Β'. Αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό, εάν οι πρώτοι δούκες της Γασκώνης πρέπει να θεωρηθούν συγγενείς. Ο Σάντσο Α΄ εμφανίζεται για πρώτη φορά (ως Lupus Sancho) στο ιστορικό αρχείο με τον τίτλο dux "των Βασκόνων". Αυτό σημαίνει ότι ήταν σχεδόν σίγουρα Βάσκος. Ήταν αρχηγός του στρατού του Λουδοβίκου Α΄ του Ευσεβούς, που πολιόρκησε και κατέλαβε τη Βαρκελώνη το 801. Πιθανότατα ήταν ο αρχηγός του αποσπάσματος της Γασκώνης. Ο Ερμόλδος Νίγκερ τον επαινεί σε ένα ποίημα ως τροφή του Καρλομάγνου, υποδεικνύοντας ίσως ότι μεγάλωσε στην Αυλή του Φράγκου βασιλιά. Αυτό οδήγησε σε εικασίες ότι αρχικά στάλθηκε από τον Καρλομάγνο για να ειρηνεύσει τους Γασκώνoυς, και να είναι ο δούκας τους: ένας διορισμένος από τον Φράγκο βασιλιά. Ήταν ο πιθανός μεγαλύτερος αδελφός του Λούπους Σεντούλε, του Σεγκουέν Α΄, και του Γκαρσάντ (Γκαρθία) και πατέρας του Aθνάρ και του Σάντσο Β΄. Είναι πιθανό ότι η Σάντσα, η σύζυγος του Eμενόν, ήταν κόρη ή εγγονή του. Ο Σάντσο Α΄ απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία πριν από το 812, και πιθανότατα τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Σεγκουέν. Είναι ο περίφημος πατέρας της Ντουόντα. Κόλινς, Ρότζερ. Οι Βάσκοι . Blackwell Publishing: Λονδίνο, 1990. Άινχαρντ . Annales Regni Francorum . Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718 – 1050 . University of Texas Press: Austin, 1965. Αστρονομος . Vita Hludovici imperatoris, εκδ. G. Pertz, κεφ. 2, στη Δευτ. Γεν. Ιστορ. Scriptores, II, 608. Χρονικό του Μωισάκ . Ermoldus Nigellus . Carmina in honorem Hludovici, εκδ. E. Dummier, I, στη Μον. Γερ. Ιστορ. Σεναριογράφοι , Ι, 472-475. Sedycias, João. História da Língua Espanhola . Monlezun, Jean Justin. Histoire de la Gascogne . 1864.
Συνέλευση του Κοσσυφοπεδίου

Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Κοσόβου (αλβανικά: Kuvendi i Republikës së Kosovës, σερβικά: Скупштина Републике Косово) ιδρύθηκε αρχικά από την αποστολή προσωρινής διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Κόσοβο το 2001, για την παροχή «προσωρινής, δημοκρατικής αυτοδιοίκησης». Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 η κυβέρνηση του Κοσόβου ανακήρυξε την μονομερή ανεξαρτησία της από τη Σερβία και στη συνέχεια ενέκρινε ένα σύνταγμα το οποίο τέθηκε σε ισχύ στις 15 Ιουνίου 2008.Η λειτουργία του κοινοβουλίου ρυθμίζεται από το Σύνταγμα του Κοσόβου. Οι βουλευτές είναι 120, από τους οποίους οι 100 εκλέγονται άμεσα από τους πολίτες, ενώ οι υπόλοιποι κατανέμονται ως εξής: 10 έδρες για τους εκπροσώπους των Σέρβων. 4 έδρες για τους εκπροσώπους των Ρομά, Ασκαλιού και Αιγύπτιων. 3 έδρες για τους Βόσνιους. 2 έδρες για τους Τούρκους. 1 έδρα για τους Γκοράνι.Τα αλβανικά είναι η επίσημη γλώσσα της πλειοψηφίας της βουλής, αλλά χρησιμοποιούνται όλες οι γλώσσες των μειονοτήτων, όπως η σερβική, η τουρκική και η βοσνιακή, με ταυτόχρονη διερμηνεία.

 Το κοινοβούλιο του Κοσόβου αποτελείται από 19 επιτροπές: Επιτροπή Προϋπολογισμών Επιτροπή Οικονομίας και Οικονομικών Επιτροπή Παιδείας, Επιστημών και Τεχνολογίας Επιτροπή Υγείας Επιτροπή Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας Επιτροπή Δημόσιων Υπηρεσιών Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων Επιτροπή Δικαστικών, Νομοθετικών και Συνταγματικών Πλαισίων Επιτροπή για τους Αγνοούμενους (είναι μια επιτροπή που ασχολείται με το θέμα του μεγάλου αριθμού αγνοουμένων και αιχμαλώτων πολέμου ως αποτέλεσμα του πολέμου του Κοσόβου). Επιτροπή για τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας Επιτροπή για τα Δικαιώματα και τα Συμφέροντα των Κοινοτήτων Επιτροπή Εμπορίου και Βιομηχανίας Επιτροπή Πολιτισμού, Νεότητας και Αθλητισμού Επιτροπή Περιβάλλοντος και Χωροταξίας Επιτροπή Μεταφορών και Επικοινωνιών Επιτροπή Γεωργίας, Δασών και Αγροτικής Ανάπτυξης Επιτροπή για την Ετοιμότητα Έκτακτης Ανάγκης Επιτροπή Δημόσιων Αναφορών και Απαιτήσεων Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων Επικεφαλής του Κοινοβουλίου (ή Συνέλευσης) είναι ο Πρόεδρος (αλβανικά: Kryetari i Kuvendit të Kosovës‎, literally translated as President of the Assembly of Kosovo, ή αλβανικά: Kryeparlamentari‎ σερβικά: Председник Скупштине Косова / Predsednik Skupštine Kosova. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο κατά την πρώτη συνεδρίασή του και είναι ο πρώτος τη τάξει στη διαδοχή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Παναγιώτης Φιλιππαίος

Ο Παναγιώτης Φιλιππαίος (γεν. 7 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Έλληνας ηθοποιός και γραφίστας. Από το 1999 μέχρι το 2006 έπαιξε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές με πιο γνωστή συμμετοχή αυτή στη σειρά Είσαι το Ταίρι Μου την περίοδο 2001-2002. Ακόμη έχει λάβει μέρος σε δύο κινηματογραφικές ταινίες.

 Γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 8 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική παίζοντας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές συνήθως ρόλους μικρών παιδιών. Η πρώτη του εμφάνιση έγινε το 1999 στο Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου της κωμικής σειράς Εγκλήματα στον ANT1 όπου υποδύθηκε ένα παιδάκι που λέει τα κάλαντα στο σπίτι της οικογένειας Μητρόπουλου. Λίγους μήνες μετά επανεμφανίστηκε στα Εγκλήματα αύτη τη φορά υποδυόμενος το γιο του Αλέκου Παπαδήμα σε όνειρο. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και σε άλλες σειρές. Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της δραματικής σειράς Σύνορα Αγάπης, έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Αθώος ή Ένοχος και τέλος έπαιξε στη νεανική σειρά Δούρειος Ίππος. Το 2000 εντάχθηκε στο καστ της καθημερινής σειράς του Νίκου Φώσκολου Καλημέρα Ζωή υποδυόμενος το μικρό γιο του ταξίαρχου Στάθη Θεοχάρη, Βασίλη Θεοχάρη στον όγδοο και ένατο κύκλο της σειράς. Το 2001, πέρα από την παρουσία του στην καθημερινή σειρά, έκανε έκτακτες εμφανίσεις στις σειρές Μικρές αμαρτίες και Επιφάνεια. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό από το ρόλο του μικρού Μιλτιάδη Ζύγουρα στη κωμική σειρά του Λευτέρη Παπαπέτρου Είσαι το Ταίρι Μου στο Mega Channel. Εκεί τη σεζόν 2001-2002 είχε το ρόλο του μικρότερου μέλους της οικογένειας Μπεζεντάκου που ακολουθούσε πιστά τον τρόπο διαπαιδαγώγησης της αυταρχικής μητέρας του Αννέτας (Δάφνη Λαμπρόγιαννη) μέχρι που γνωρίζει τη Στέλλα (Βίκυ Σταυροπούλου) και προσπαθεί να συμβαδίσει με τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδάκια της ηλικίας του. Την επόμενη σεζόν ήταν μέρος του καστ της κοινωνικής σειράς Ζευγάρια στον ANT1 έχοντας το ρόλο του Αλέξη, του μικρού γιού του Γιώργου Νινιού και της Άννας Αδριανού. Το 2002 πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία μικρού μήκους Έγκλημα και τιμωρία. Το 2004 έκανε μία guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Φάε τη σοκολάτα σου υποδυόμενος τον κεντρικό χαρακτήρα της σειράς σε παιδική ηλικία. Το 2004 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Δήμητρα Χατούπη στην κοινωνική ταινία Χαιρέτα μας τον πλάτανο. Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε μαζί με την Ελένη Καστάνη στη σειρά Η κατάλληλη στιγμή. Το 2011 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στη Γενιά των 592 ευρώ. Το 2014, ύστερα από αποχή πολλών χρόνων, δέχτηκε την πρόταση του σεναριογράφου Λευτέρη Παπαπέτρου, με τον οποίο συνεργάστηκαν στο Είσαι το Ταίρι Μου, για ένα μικρό ρόλο σε ένα επεισόδιο της μαύρης κωμωδίας Κάτω Παρτάλι. Έτσι εμφανίστηκε στο ενδέκατο επεισόδιο του πρώτου κύκλου της σειράς όπου έπαιξε ξανά μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου μετά από 13 χρόνια.Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Παντείου Πανεπιστημίου ενώ τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως γραφίστας.
Γελάδας

Ο γελάδας (Theropithecus gelada), αποκαλούμενος μερικές φορές και γελάδας μπαμπουίνος και bleeding-heart baboon, είναι είδος πιθήκου των κερκοπιθηκίδων, που απαντάται αποκλειστικά στο Αιθιοπικό υψίπεδο, με μεγάλους πληθυσμούς στα Όρη Σεμιέν. Ο Θηριοπίθηκος (Theropithecus) προέρχεται ετυμολογικά από την αρχαία ελληνική λέξη θηρίο (πίθηκος-κτήνος)." Όπως και οι μπαμπουίνοι, που αποτελούν τους κοντινότερους συγγενείς του, ζει κυρίως στο έδαφος και ειδικότερα σε χορτολιβαδικές εκτάσεις. Οι γελάδες είναι τα μοναδικά πρωτεύοντα που τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με χόρτα (το 90% του διαιτολογίου τους).

 Τα σαγόνια του είναι ογκώδη και το πρόσωπό του είναι μακρόστενο, με ανασηκωμένη μύτη. Το τρίχωμα του γελάδα έχει χρώμα καστανοκίτρινο με ροζ και στο στήθος του φέρει γυμνά εμβαλώματα. Η τροφή του περιλαμβάνει φύλλα, βλαστούς και χόρτα. Στο πρόσωπό του δεν έχει τρίχωμα. Τα ενήλικα αρσενικά φέρουν μακρύ τρίχωμα στο πίσω μέρος του σώματός τους. Τα δύο υποείδη του γελάδα είναι: Βόρειος γελάδας, Theropithecus gelada gelada Ανατολικός γελάδας, νότιος γελάδας ή Heuglin's gelada, Theropithecus gelada obscurus ARKive - Images of the gelada (Theropithecus gelada) Primate Info Net Theropithecus gelada Factsheet Βίντεο από το MonkeyCam
Ελένη του Παλατινάτου

Η Ελένη του Παλατινάτου (9 Φεβρουαρίου 1493, Χαϊδελβέργη - 4 Αυγούστου 1524, Σβερίν) του Οίκου του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν και με το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου (1448-1508) από το γάμο του με τη Μαργαρίτα των Βίττελσμπαχ (1456-1501), κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Παντρεύτηκε στις 15 Ιουνίου 1513 στο Βίσμαρ με τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου (1479-1552). Η Φίνεκε φον Γκρέεζε έπρεπε να της πει να μην φορέσει το καλύτερο της φόρεμα, ώστε να μην ξεπεράσει τον γαμπρό. Ο γάμος είχε μία λαμπρότητα, που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ ως τότε και παρευρέθηκαν πολλοί αυτοκρατορικοί πρίγκιπες. Η Ελένη απεβίωσε το 1524 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Σβερίν. Ήταν το πρώτο μέλος της δουκικής οικογένειας, που τάφηκε στο Σβερίν, μέχρι τότε οι δούκες και οι δούκισσες είχαν ταφεί στο Ντόμπεραν Μίνστερ. Το επιτάφιο μνημείο της εκφωνήθηκε από τον Πέτερ Φίσερ τον Πρεσβύτερο. Μέχρι το 1845 ήταν προσαρτημένο στον τοίχο πίσω από τον βωμό. Σήμερα βρίσκεται στο νότιο πέρασμα, δίπλα στην είσοδο. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Φίλιππος 1514-1557, δούκας του Μεκλεμβούργου Μαργαρίτα 1515-1559, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (1507-1548). Αικατερίνη (1518–1581), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ δούκα της Λεγκνίτσα (1520-1570). Eduard Vehse: Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation, τόμος. 35-36, Hoffmann & Campe, 1856, σελ. 62 ff. Michael Masson: Das Königshaus Bayern. Genealogisch bearbeitet und mit historisch-biographischen Notizen erläutert, αυτο-δημοσιεύθηκε, 1854, σ. 102
Κάτω Καρβέλι Μεσσηνίας

Το Κάτω Καρβέλι Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 20 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καρβελίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Το Κάτω Καρβέλι βρίσκεται σε υψόμετρο 503 μέτρων, στο Δυτικό Ταΰγετο και απέχει 10 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Μέχρι το 1956, ονομαζόταν Χανάκια. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Χανάκια και προσάρτησή του στην Κοινότητα Καρβελίου. 21-05-1956, ο οικισμός Χανάκια μετονομάζεται σε Κάτω Καρβέλι. 04-12-1997, ο οικισμός Κάτω Καρβέλι αποσπάται από την Κοινότητα Καρβελίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Φιλότιμο

Το Φιλότιμο είναι αρχαία ελληνική λέξη. Πρόκειται για ουσιαστικό, και μεταφράζεται «αγάπη για την τιμή». Ωστόσο, το φιλότιμο είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφραστεί επαρκώς, γιατί περιγράφει ένα σύνθετο πλέγμα αρετών.

 Η λέξη χρησιμοποιείται εκτενώς στη λογοτεχνία της Ελληνιστικής περιόδου, μερικές φορές έχοντας αρνητική έννοια. Στην Πολιτεία του Πλάτωνα χρησιμοποιείται ειρωνικά «αγαπώντας την τιμή η την διάκριση, τον φιλόδοξο», ενώ ο Δημοσθένης τη χρησιμοποιεί για τον «άσωτο» ή «πλούσιο» άνθρωπο. Από το ξεκίνημα της χριστιανικής εποχής, η λέξη είχε σταθερά θετική έννοια και η χρήση της στη Βίβλο πιθανώς εδραίωσε τη χρήση της στη σύγχρονη ελληνική κουλτούρα. Η λέξη φιλότιμον χρησιμοποιείται εκτενώς στη λογοτεχνία της ελληνιστικής περιόδου. Η λέξη εμφανίζεται τρεις φορές στο κείμενο στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Ο Παύλος μιλούσε πολύ καλά τα Ελληνικά, από το γράψιμο του, δείχνει ότι ήταν καλά εκπαιδευμένος στην ελληνική λογοτεχνία. Οι επιστολές του γράφτηκαν αρχικά στην ελληνική και ως εκ τούτου η επιλογή της λέξης ήταν σκόπιμη και η εκλεπτυσμένη επιλογή ενός μορφωμένου ανθρώπου. Είναι μια δύσκολη λέξη για να μεταφραστεί στην νέα ελληνική και πολύ δυσκολότερο να μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και για αυτό καθίσταται ποικιλοτρόπως, ανάλογα με τη μετάφραση της Βίβλου. Ισχύουν εναλλακτικές λύσεις που περιλαμβάνουν την φιλοδοξία, προσπάθεια με ζήλο. Σε κάθε περίπτωση, ο Παύλος μεταφέρει την επιθυμία να κάνουνε κάτι καλό και η επιλογή του όρου δίνει αυτή την έντιμη άσκηση μια επιπλέον έμφαση. Στην Επιστολή προς Ρωμαίους 15:20 λέει ότι κάνεις φιλότιμο με το να κηρύξεις τα καλά νέα του Ευαγγελίου σε ανθρώπους που δεν έχουν ακούσει. Στο 2η Επιστολή προς Κορινθίους 5:9, που χρησιμοποιεί για να περιγράψει την «εργασία» του κατά την έννοια του έργου της ζωής του και τους πόθους. Στην 1η Επιστολή προς Θεσσαλονικείς 4:11 ο ίδιος χρησιμοποιεί για να περιγράψει το είδος των πιστών με φιλοδοξία που πρέπει να διεξάγουν τη ζωή τους με φιλότιμο: - μια ζωή άμεμπτη. Το Φιλότιμο θεωρείται ως το υψηλότερο από όλες τις ελληνικές αρετές, τα πρότυπα οικογενειακής και κοινωνικής ζωής. Η βασική ιδέα είναι αυτή του σεβασμού και του περπατήματος σε σωστά μονοπάτια. Στην απλούστερη μορφή του, ο όρος σημαίνει «να κάνεις καλό», πράξεις που διασφαλίζουν ότι η συμπεριφορά κάποιου είναι υποδειγματική και δείχνει την προσωπικότητα κάποιου και τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσε. Το Φιλότιμο σε έναν Έλληνα είναι ουσιαστικά ένας τρόπος ζωής. Τα παιδιά λένε ότι επιδεικνύουν φιλότιμο όταν επιδεικνύουν άνευ όρων αγάπη και σεβασμό στους γονείς, τους παππούδες και γιαγιάδες και τους φίλους τους, ακόμη και μέσω μικρών ενεργειών όπως εκφράσεις ευγνωμοσύνης για μικρά δώρα ή τυχαίες πράξεις καλοσύνης. Περιλαμβάνει την εκτίμηση και τον θαυμασμό για την κληρονομιά και τους προγόνους. Η ιδέα χρησιμοποιήθηκε για να ενσωματώσει τη βοήθεια που παρέχεται στους συμμάχους στρατιώτες στην Κρήτη μετά την εισβολή του Άξονα στο νησί . Οι ντόπιοι αισθάνονταν ότι ωθούνται από φιλότιμο να κρύψουν Αυστραλούς και Βρετανούς παρά τη θανατική ποινή για την προστασία των στρατιωτών. Philotimo - The White House The Greek Secret. OxiDayFoundation. 2014.
Εσμεράλντα

Η Εσμεράλντα (Ισπανικά: Esmeralda) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1997.Πρωταγωνιστούν Λετίσια Καλντερόν, Φερνάντο Κολούνγκα, Ενρίκε Λισάλντε, Ρακέλ Μορέλ, Ρακέλ Ολμέδο και Ντίνα ντε Μάρκο. Η σειρά προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε περισσότερες από 120 χώρες, κατορθώνοντας να σπάσει πολλαπλά ρεκόρ τηλεθέασης και να μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά φαινόμενα της δεκαετίας του '90.

 Κάποτε μία βροχερή νύχτα δύο μωρά γεννήθηκαν περιμένοντας το καθένα το αγκάλιασμα μίας στοργικής οικογένειας. Αλλά η εμμονή για έναν αρσενικό κληρονόμο και το παιχνίδι της μοίρας αλλάζουν εντελώς τις ζωές τους. Το αγόρι που γεννήθηκε σε ένα μίζερο καλυβόσπιτο βλέπει το φως σε μία πλούσια βίλα και το όμορφο κορίτσι που γεννήθηκε σε ένα απαλό και ασφαλές σπίτι κάνει τα πρώτα του βήματα στους αυλακωτούς τοίχους της φτώχειας. Το δώρο για αυτήν την σιωπή είναι κάποιες πολύτιμες πέτρες που από αυτές παίρνει το όνομα της το κορίτσι: Εσμεράλντα. Γεννήθηκε τυφλή αλλά η καλοσύνη της καρδιάς της δίνει δύναμη και κουράγιο που χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένη. Μετά από χρόνια αυτή και ο Χοσέ Αρμάντο συναντιούνται και ζουν έναν μεγάλο έρωτα όμως τα μυστικά του παρελθόντος είναι έτοιμα να αποκαλυφθούν... Λετίσια Καλντερόν ως Εσμεράλντα Ροσάλες/Εσμεράλντα Πενιαρρεάλ ντε Βελάσκο Φερνάντο Κολούνγκα ως Χοσέ Αρμάντο Πενιαρρεάλ ντε Βελάσκο Ενρίκε Λισάλντε ως Δον Ροδόλφο Πενιαρρεάλ Ρακέλ Μορέλ ως Δόνια Μπλάνκα ντε Βελάσκο ντε Πενιαρρεάλ Ρακέλ Ολμέδο ως Ντομίνγκα Ροσάλες Ντίνα ντε Μάρκο ως Κρισάντα Λάουρα Σαπάτα ως Φατίμα Λινάρες χηρ. ντε Πενιαρρεάλ Νόρα Σαλίνας ως Γκρασιέλα Πενιαρρεάλ-Λινάρες † Αλεχάντρο Ρουίς ως Αδριάν Λουσέρο Εστέρ Ρινάλντι ως Φλορεσίτα Λουσέρο Χουάν Κάρλος Σερράν ως Διονίσιο Λουσέρο #1 Ραφαέλ Αμαδόρ ως Διονίσιο Λουσέρο #2 Έλσα Ναβαρρέτε ως Αουρόρα Μαρία Λουίσα Αλκαλά ως Σοκόρρο Ραφαέλ ντε Βιγιάρ ως Σεμπαστιάν Ρόμπλες-Χίλ Χουάν Πάμπλο Γκαμπόα ως Ιατ. Άλβαρο Λασκάνο Άνα Πατρίσια Ρόχο ως Χεορχίνα Πέρες-Μοντάλβο Φορέρο Ιγνάσιο Λόπες Τάρσο ως Μελέσιο Σαλβαδόρ Πίνεδα ως Ιατ. Λούσιο Μαλαβέρ † Νοέ Μουραγιάμα ως Φερμίν † Αλμπέρτο Ορτίζ ως Χοσέ Ροδόλφο Πενιαρρεάλ Πενιαρρεάλ Γουστάβο Ρόχο ως Ιατ. Μπερνάρδο Πέρες-Μοντάλβο Ροσίτα Πελάγιο ως Ίλντα Ορτέγα Ολμέδο Ιράν Εόρι ως Αδελφή Πιέδαδ Ραούλ Παδίγια "Τσοφόρο" ως Τρολέμπους Ρακέλ Πανκόβσκι ως Χουάνα Ρομπέρτο Ντ' Αμίκο ως Γουστάβο Βαλβέρδε Ντάσια Γκονσάλες ως Ρίτα Βαλβέρδε Έλσα Καρδένας ως Ορτένσια Λασκάνο Ισαδόρα Γκονσάλες ως Τάνια Μαρία Μορένα ως Ντόρις Ούρσουλα Μουραγιάμα ως Χασίντα Ντολόρες Σαλομόν "Μποδοκίτο" ως Θεία Τούλα Κούκο Σάντσεζ ως Δον Κούκο Ίρμα Τόρρες ως Αλταγκράσια Μάρκο Ουριέλ ως Εμιλιάνο Βαλβέρδε Εσμεράλντα στην IMDb Esmas.com - Esmeralda Αρχειοθετήθηκε 2008-06-19 στο Wayback Machine.—Η επίσημη ιστοσελίδα της σειράς, στα Ισπανικά.
ΦΚ Μίτγιουλαντ

Η ΦΚ ΜίτΓιουλαντ (δανέζικα: Midtjylland [ˈmitjyˌlænˀ], "μέση Γιούλαντ" ή "Κεντρική Γιουτλάνδη") είναι επαγγελματική δανική ποδοσφαιρική ομάδα. Η ομάδα ήταν το αποτέλεσμα της ενοποίησης των ομάδων Ίκαστ ΦΣ και Χέρνινγκ Φέρμαντ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας. Ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1999. Έδρα της ομάδας είναι το MCH Arena, χωρητικότητας 11800 θεατών.

 Q= Πρόκριση PO = Γύρος Play Off Σουπερλίγκα Δανίας (Α' Εθνική Κατηγορία) Πρωταθλήτρια (3): 2014-15, 2017-18, 2019–20 Φιναλίστ (4): 2006–07, 2007–08, 2018–19, 2020–21Κύπελλο Δανίας Κυπελλούχος (2): 2018–19, 2021-22 Φιναλίστ (4): 2002–03, 2004–05, 2009–10, 2010–11Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας (Danish 1st Division) Πρωταθλήτρια (1): 1999–00 21 περιόδους στην ανώτατη κατηγορία 1 περίοδος στη δεύτερη κατηγορία Official website Ikast FS's website Herning Fremad's website Black Wolves – Official fanclub Messecenter Herning's website Αρχειοθετήθηκε 2005-10-03 στο Wayback Machine.
Καίσαρ Αλεξόπουλος

Ο Καίσαρ Δ. Αλεξόπουλος (10 Νοεμβρίου 1909 – 27 Μαρτίου 2010) ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός και καθηγητής φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε διαπρέψει και στον αθλητισμό, καθώς ήταν από τους πρώτους χιονοδρόμους στην Ελλάδα.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα, στις 10 Νοεμβρίου 1909 όπου τελείωσε και το Α΄ Γυμνάσιο Πατρών. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης αρχικά μηχανολογία και κατόπιν Φυσική, τελειώνοντας το διδακτορικό του το 1935 υπό την επίβλεψη του Paul Scherrer και με τίτλο διατριβής "Zertrümmerungsversuche an Lithium, Bor und Deuterium". Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα. Στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο κατατάχτηκε στην Μοίρα αυτοκινήτων στην Πάτρα αλλά λόγω ότι ήταν χιονοδρόμος εντάχτηκε στο Τάγμα χιονοδρόμων και από εκεί μετατέθηκε στο εργοστάσιο λαμπτήρων στα Μεσόγεια.Από το 1939 έως το 1974 κατείχε, ως τακτικός Καθηγητής, την έδρα της Πειραματικής Φυσικής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε, επίσης, Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1970-72, θέση από την οποία παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για τις επεμβάσεις του τότε καθεστώτος στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2010.Αποτέλεσε μέλος της ομάδας ΒΑΝ μαζί με τους καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών Παναγιώτη Βαρώτσο και Κωνσταντίνο Νομικό. Το 1963 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας είχε την Προεδρία το 1979. Είχε τιμηθεί επίσης με το παράσημο «Τάγμα του Φοίνικος», ενώ κατείχε διευθυντικές θέσεις στο Βασιλικό Ίδρυμα Ερευνών και το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών (Ε.Κ.Ε.Φ.Ε.) «Δημόκριτος». Το τετράτομο έργο του «Φυσική» καλύπτει όλους τους επιμέρους τομείς της Φυσικής επιστήμης και αποτελεί σημείο αναφοράς στην ελληνική βιβλιογραφία. Το βιβλίο τελικά ήταν πεντάτομο και οι τόμοι είχαν τους τίτλους: Μηχανική, Ηλεκτρισμος-Μαγνητισμός, Θερμότητα, Οπτική, Ατομική-Πυρηνική φυσική. Ο Καίσαρ Αλεξόπουλος ήταν από τους πρώτους χιονοδρόμους στην Ελλάδα με πολλές επιτυχίες και μετάλλια και πολλές φορές πανελληνιονίκης. Ήταν μάλιστα αθλητής του Ε.Ο.Σ. Πατρών και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο του Ε.Ο.Σ. Αθηνών.Ο Αλεξόπουλος ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στις καταβάσεις το 1936 στο Βέρμιο, ενώ ήταν 4ος το 1937 αλλά 1ος στον αγώνα σλάλομ αντρών με επίδοση 2.50. Το 1938 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν 2ος στο σλάλομ και 1ος στο σύνθετο σλάλομ-δρόμου 18 χλμ, στο Πρωτάθλημα Παρνασσού της ίδιας χρονιάς ήταν 2ος, 3ος ήταν στο πρωτάθλημα Χελμού, 2ος στο σλάλομ στο πρωτάθλημα Πηλίου, 1ος στο πρωτάθλημα Ζήρειας, και 2ος στο πρωτάθλημα Βοηδιά.Το 1946 ήταν 8ος στην κατάβαση στους αγώνες της Ζήρειας τους πρώτους μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ενώ ήταν 6ος στο σλάλομ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1950 ήταν 1ος στο σλάλομ και 1ος στο σύνθετο.Είχε επίσης λάβει μέρος και σε μια από τις πρώτες εκδόσεις του Ράλυ Ακρόπολις Επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών για το 1979. Βιογραφικό στον ιστότοπο της Ακαδημίας Αθηνών Πανεπιστήμιο Αθηνών: Εκδημία του Ακαδημαϊκού Καίσαρος Αλεξοπούλου (1909-2010)
Μέλβιλ Ντιούι

Ο Μέλβιλ Ντίουι (Melville Louis Kossuth (Melvil) Dewey, 10 Δεκεμβρίου 1851 - 26 Δεκεμβρίου 1931) ήταν Αμερικανός βιβλιοθηκονόμος και ο ιδρυτής του ομώνυμου δεκαδικού συστήματος ταξινόμησης (Dewey Demical Classification).

 Ο Μέλβιλ Ντιούι γεννήθηκε το 1851 στη πολιτεία της Νέας Υόρκης και σπούδασε στο Amherst College όπου παράλληλα εργαζόταν ως βοηθός στη βιβλιοθήκη του κολλεγίου. Μετά την αποφοίτηση του έγινε μέλος του εκπαιδευτικού προσωπικού του ιδίου ιδρύματος, όπου και παρουσίασε το ταξινομικό σύστημα που είχε δημιουργήσει, υποστηρίζοντας τα πλεονεκτήματα της μεθόδου του. Έτσι επαναταξινόμησε την βιβλιοθήκη και δημοσίευσε την πρώτη έκδοση του DDC (Dewey Decimal Classification) που κυκλοφόρησε σε 1000 αντίτυπα το 1876. Είναι ένας από τους ιδρυτές της Αμερικάνικης Βιβλιοθηκονομικής Ένωσης. Υπηρέτησε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 1883 ως το 1888. Εκεί ίδρυσε και την πρώτη επαγγελματική σχολή για βιβλιοθηκονόμους το 188. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί δημοσίευσε και τη δεύτερη έκδοση του DDC με κύρια χαρακτηριστικά την ενσωμάτωση των σταθερών υποδιαιρέσεων στους βασικούς ταξινομικούς αριθμούς και την προσθήκη των σημειώσεων. Ο Μέλβιλ Ντίουι υπήρξε ο σημαντικότερος υποστηρικτής της βιβλιοθηκονομίας ως επιστήμης, και αγωνιζόταν ανέκαθεν για την ουσιαστική επαγγελματική εκπαίδευση των βιβλιοθηκονόμων και την ισότητα των γυναικών στο χώρο της εργασίας. Τέλος, υπήρξε κύριος υποστηρικτής των εργαλείων έρευνας, του εξοπλισμού και των προμηθειών των βιβλιοθηκών που θα εξασφάλιζαν την καλύτερη λειτουργία και τη μέγιστη απόδοση των υπηρεσιών. Κούβακας, Θ.1997. 'Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα'. Αθήνα: Πάπυρος. Σαμιώτη, Μ.2006. 'Θεματική Ευρετηρίαση Ι'. Θεσσαλονίκη:ΑΤΕΙΘ.
Ιωάννης του Ραντάτσο

Ο Ιωάννης του Ραντάτσο ή Ιωάννης Β΄ της Αραγωνίας (Giovanni d'Aragona, 1317 - 7 Απριλίου 1348) ήταν δούκας του Ραντάτσο, των Αθηνών και των Νέων Πατρών (1338 - 1348), κόμης της Μάλτας και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1342 - 1348). Ο Ιωάννης του Ραντάτσο ήταν ο τέταρτος υιός του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της Ελεονώρας του Ανζού, τρίτης κόρης του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου Β΄ και της Μαρίας της Ουγγαρίας.

 Ο Ιωάννης του Ραντάτσο ήταν ο πιο ισχυρός ευγενής της Σικελίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και του ανιψιού του Λουδοβίκου της Σικελίας. Όταν απεβίωσε ο αδελφός του Πέτρος Β΄ (1342), ανέλαβε την αντιβασιλεία και την κηδεμονία του Λουδοβίκου, υιού του Πέτρου Β΄. Την εποχή του έγινε πάπας ο Κλήμης ΣΤ΄ (1242) και αποφάσισε μπροστά στον Οθωμανικό κίνδυνο να συμφιλιωθεί με τους Καταλανούς και να διακόψει οριστικά τον πόλεμο που είχε ξεκινήσει ο προκάτοχος του Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ με τους αφορισμούς. Ο πάπας ανέθεσε στον Λατίνο πατριάρχη και την σύναψη ειρήνης ανάμεσα στους Καταλανούς και στον Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν. Η Οθωμανική εκστρατεία που ακολούθησε απέτυχε αλλά οι Καταλανοί επέστρεψαν στους κόλπους της παπικής εκκλησίας. Μπόρεσε και κράτησε την ειρήνη κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας του, αν και υποστήριζε τη μερίδα των Καταλανών έναντι των ευγενών της Σικελίας. Έτσι όρισε τον Καταλανό Μπλάσκο Β΄ ντ' Αλαγκόνα ως διάδοχό του. Απεβίωσε το 1348 κατά τη διάρκεια της Επιδημίας Πανώλους και ετάφη στον Καθεδρικό της Κατάνης, δίπλα στον πατέρα του. Μετά το θάνατό του ξέσπασε πόλεμος. Νυμφεύτηκε την Καισάρεια, κόρη του Πέτρου κόμη της Καλταμπελότα και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Α΄ 1340-1355, κόμης της Μάλτας· διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας των Αθηνών και των Νέων Πατρών (Υπάτης). Ελεονώρα 1346-μετά το 1369, παντρεύτηκε τον Γκουιλλέν δε Περάλτα κόμη της Καλταμπελότα. Κωνσταντία. Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουίλιαμ Μίλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910 Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975. Setton, Kenneth M. Catalan Domination of Athens 1311–1380. Revised edition. Variorum: London, 1975.
Κρυσταλλόβρυση Αχαΐας

Η Κρυσταλλόβρυση (παλαιότερα: Μπαρδικώστα) είναι μικρό ορεινό χωριό της Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί και τοπική κοινότητα του Δήμου Πατρέων. Έως το 2010 αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του πρώην Δήμου Μεσσάτιδος.

 Το χωριό είναι χτισμένο στην νοτιοδυτική προέκταση του Ομπλού, σε πρόβουνο του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού όρους και σε υψόμετρο περίπου 730 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε κοντινή θέση με τον οικισμό πηγάζει ο χείμαρρος Ξεροπόταμος, ο οποίος συμβάλλει χαμηλότερα σε πεδινή τοποθεσία στον ποταμό Γλαύκο. Μέχρι το 1957 το χωριό είχε την ονομασία "Μπαρδικώστα", η οποία είναι ανθρωπονυμικό, και εκείνη την χρονιά μετονομάστηκε σε "Κρυσταλόβρυση", βέβαια η παλιά ονομασία διατηρείται ακόμα και σήμερα και κυρίως στους ντόπιους. Σύμφωνα με τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο η παλιά ονομασία προήλθε από κάποιον οικιστή ή τιμαριούχο της περιοχής. Η Κρυσταλόβρυση περιλαμβάνει επίσης και τον συνοικισμό Τσιμπάτα. Οι λίγοι σήμερα μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, απασχολούνται με τον Πρωτογενής τομέας παραγωγής και δηλαδή σε πρώτο κύριο βαθμό με την κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχουν πολλά παραδοσιακά πετρόχτιστα σπίτια. Κατά την Απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό μόλις 11 κατοίκους. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου «Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821». Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμοι Α΄-Β΄, Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998-1999. ISBN 960-7960-10-6. (Α΄ έκδοση: Εν Αθήναις 1888). Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μπαρδικώστα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κρυσταλλόβρυσης, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/11/2017.
Παρεγκεφαλίδα

Η παρεγκεφαλίδα είναι δομή του εγκεφάλου που παίζει σημαντικό ρόλο στον συντονισμό των κινήσεων. Δέχεται αισθητικές πληροφορίες και στη συνέχεια επηρεάζει νευρικές οδούς, ώστε να προκαλέσει τις λεπτές, ήπιες και συνδυασμένες κινήσεις. Βρίσκεται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου και καλείται «ελάσσων εγκέφαλος».

 Η παρεγκεφαλίδα χωρίζεται σε τρεις γενικές περιοχές: Ονομάζεται επίσης και αιθουσοπαρεγκεφαλίδα. Συμμετέχει κυρίως στον έλεγχο της θέσης και της ισορροπίας, καθώς και στην κίνηση της κεφαλής και των οφθαλμών. Δέχεται προσαγωγά σήματα από την αιθουσαία συσκευή και στη συνέχεια στέλνει απαγωγές ίνες στις κατάλληλες κατιούσες κινητικές οδούς. Ονομάζεται επίσης νωτιοπαρεγκεφαλίδα. Ελέγχει κατά κύριο λόγο την κίνηση των εγγύς τμημάτων των άνω και κάτω άκρων. Δέχεται αισθητικές πληροφορίες για την κίνηση των σκελών και στη συνέχεια τροποποιεί και συντονίζει αυτές τις κινήσεις διά μέσου απαγωγών οδών στις κατάλληλες κατιούσες κινητικές οδούς. Ονομάζεται επίσης εγκεφαλοπαρεγκεφαλίδα. Είναι το μεγαλύτερο τμήμα της παρεγκεφαλίδας και συντονίζει την κίνηση των άπω τμημάτων των άνω και κάτω άκρων. Δέχεται σήματα από τον εγκεφαλικό φλοιό και έτσι βοηθάει στον σχεδιασμό της κινητικής δραστηριότητας (π.χ. βλέποντας ένα μολύβι και στη συνέχεια σχεδιάζοντας και επιτελώντας την κίνηση του χεριού για να το σηκώσει). Snell R., "Κλινική ανατομική", ιατρικές εκδόσεις Λίτσας. Hansen J. & Koeppen B., "Φυσιολογία του ανθρώπου - Netter", εκδόσεις Π.Χ. Πασχαλίδης, 2004.
Ατίς-Μονς

Το Ατίς-Μονς (Γαλλική προφορά: ​[[[Βοήθεια:Οδηγός προφοράς IPA|[atisˈmɔ̃s]]]]) είναι κοινότητα στα νότια προάστια του Παρισιού, στη Γαλλία. Βρίσκεται 16,5 χιλιόμετρα από το κέντρο του Παρισιού. Οι κάτοικοι ονομάζονται Ατεγενοί. Ένα μικρό μέρος του διεθνούς αερολιμένα Ορλύ βρίσκεται στο έδαφος της κοινότητας Ατίς-Μονς.

 Το Ατίς-Μονς σχηματίστηκε το 1817 από την ένωση δύο χωριών, του Ατίς (κατά μήκος του Σηκουάνα, και παλαιότερα γνωστό ως Ατίς-σουρ-Ορζ ) και Μονς (στην παρακείμενο οροπέδιο). Σήμερα η κατώτερη περιοχή της κοινότητας ονομάζεται συνήθως Ατίς-Βαλ. Ένα σημαντικό ποσοστό (περίπου 80%) του Ατίς-Μονς καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της βομβιστικής επιδρομής των συμμάχων της 18ης Απριλίου 1944. Περίπου 300 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 4.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι. Το Ατίς-Μονς αναγκάστηκε να ξαναχτιστεί μετά τον πόλεμο. Το Ατίς-Μονς βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ορζ και Σηκουάνα και στο νότιο άκρο του διεθνούς αερολιμένα του Ορλύ. Το καντόνι του Ατίς-Μονς έχει 2 κοινότητες (το άλλο είναι το Παραί-Βιέιγ-Ποστ ) και έχει 36.615 κατοίκους. Το Ατίς-Μονς είναι μια αδελφοποιημένη πόλη με την Μπάλινα στην Ιρλανδία. Το Ατίς-Μονς εξυπηρετείται από το σταθμό Ατίς-Μονς από τη γραμμή Προαστιακού του Παρσιού C. Η κοινότητα έχει εννέα νηπιαγωγεία ( εκόλ ματερνέλ ) και οκτώ δημοτικά σχολεία ( εκόλ ελεμενταίρ ). Προσχολικά: Αλμπέρ Καλμέτ, Ζουλ Φερύ, Ζαν ντε Λα Φονταίν, Πωλίν Κεργκομάρ, Λα Ρουζέτ, Σαρλ Περώ, Ζακ Πρεβέρ, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, Δημοτικά σχολεία: Εντουάρ Μπρανλύ, Πιερ ε Μαρί Κιουρί, Ζουλ Φερύ, Καμίλ Φλαμαριόν, Ζαν Ζωρές, Λουί Παστέρ, Αντυοάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ Συνδυασμένα προσχολικά και δημοτικά σχολεία: Ζαν-Μπαπτίστ ντε λα ΣαλΥπάρχει ένα ιδιωτικό καθολικό σχολείο, το Γκρουπ σκολαίρ Σαιν-Σαρλ ντ' Ατίς-Μονς. Μπάλινα, Δημοκρατία της Ιρλανδίας Φιλινγκέ, Νίγηρας Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τλαουμπερ, Γερμανία Σινάια, Ρουμανία Σόρα, Ιταλία Κοινότητες του νομού Εσόν INSEE Επίσημη ιστοσελίδα (Γαλλικά) Μεριμέ - Πολιτιστική κληρονομιά (Γαλλικά) Χρήση γης (IAURIF) (Αγγλικά)
Ιβάν Μράζεκ

Ο Ίβο «Ιβάν» Μράζεκ (τσέχικα: Ivo "Ivan" Mrázek, 18 Ιανουαρίου 1926 – 4 Απριλίου 2019) ήταν Τσεχοσλοβάκος, μετέπειτα Τσέχος καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Ονομάστηκε ένας από τους 50 Σπουδαιότερους Παίκτες της FIBA το 1991.

 Ο Μράζεκ κέρδισε 6 Πρωταθλήματα Τσεχοσλοβακίας (1947, 1948 2×, 1949, 1950, 1951) με την ΜΚ Μπρνο. Ο Μράζεκ βοήθησε την Εθνική Τσεχοσλοβακίας στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ 1946, καθώς και σε τρία αργυρά μετάλλια στα Ευρωμπάσκετ του 1947, του 1951 και του 1955. Ήταν ο Πολυτιμότερος Παίκτης και ο πρώτος σκόρερ του Ευρωμπάσκετ 1951. Εκπροσώπησε επίσης την Τσεχοσλοβακία σε δύο Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (1948 και 1952). Στην καριέρα του ως προπονητής, ο Μράζεκ ήταν 6 φορές πρωταθλητής Τσεχοσλοβακίας (1958, 1962, 1963, 1964, 1967, 1968). Ο Μράζεκ γεννήθηκε με το όνομα Ίβο, αλλά πολλοί τον έλεγαν Ιβάν, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας του. Πέθανε στις 4 Απριλίου 2019, σε ηλικία 93 ετών. Προφίλ στο FIBA.com Προφίλ στο Fibaeurope.com Νεκρολογία του Ιβάν Μράζεκ Αρχειοθετήθηκε 2019-04-05 στο Wayback Machine. (τσέχικα)