IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών Ηνωμένων Πολιτειών

Η Κοινότητα Υπηρεσιών Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (αγγλικά: United States Intelligence Community, IC) είναι μια ομοσπονδία από 17 ξεχωριστούς οργανισμούς της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών που λειτουργούν χωριστά και από κοινού για τη διεξαγωγή μυστικών δράσεων που κρίνονται αναγκαίες για την εξωτερική πολιτική και την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι φορείς-μέλη της I.C. περιλαμβάνουν μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών, και πολιτικά γραφεία πληροφοριών και ανάλυσης εντός των ομοσπονδιακών εκτελεστικών τμημάτων. Η IC διοικείται από τον Διευθυντή Υπηρεσιών Πληροφοριών (DNI), ο οποίος δίνει αναφορά στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Μεταξύ των ποικίλων καθηκόντων τους, τα μέλη της Κοινότητας συλλέγουν ξένες και εγχώριες πληροφορίες, συμβάλλουν στον στρατιωτικό σχεδιασμό και την εκτέλεση της κατασκοπείας. Η IC ιδρύθηκε από το Εκτελεστικό Διάταγμα 12333, που υπεγράφη στις 4 Δεκεμβρίου του 1981, από τον 40ο Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν. Η Washington Post ανέφερε το 2010 ότι υπήρχαν 1.271 κυβερνητικοί οργανισμοί και 1.931 ιδιωτικές εταιρείες σε 10.000 τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, που εργάζονται για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την εσωτερική ασφάλεια, και τη συλλογή πληροφοριών, και ότι η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών στο σύνολό της περιλαμβάνει 854.000 άτομα που κατέχουν άκρως απόρρητη εξουσιοδότηση. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2008 από το γραφείο του διευθυντή των Υπηρεσιών Πληροφοριών (DNI), οι ιδιωτικές εταιρείες αποτελούν το 29% του εργατικού δυναμικού στην κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ και το κόστος τους είναι το ισοδύναμο του 49% των προϋπολογισμών του προσωπικού. Επίσημη ιστοσελίδα
Παντελής Τσερτικίδης

Ο Παντελής Τσερτικίδης (γενν. στην Κατερίνη στις 9 Μαρτίου 1957) είναι Έλληνας αρχιτέκτονας μηχανικός, που χρημάτισε βουλευτής Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ. Στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη υπηρέτησε ως υφυπουργός Δημοσίας Τάξης, από το 2003 ως το 2004.

 Απέκτησε πτυχίο από την Πολυτεχνική Σχολή στο Μιλάνο. Παντρεύτηκε τη Μαρία Κακούρη και απέκτησαν 1 γιο και 1 κόρη. Από το 1984 ως το 1985 υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Πιερίας. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Κατερίνης (1987-1993) και τον Ιούνιο του 1996 εξελέγη από το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣOΚ ως αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος. Το 2010 προτάθηκε να είναι υποψήφιος δήμαρχος με το ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, αλλά αρνήθηκε. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1993 και επανεξελέγη το 1996 και το 2000. Έλαβε μέρος στη Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης-Δημόσιας Τάξης-Δικαιοσύνης του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Μετά την αποπομπή του Ευάγγελου Μαλέσιου, ο Τσερτικίδης ανέλαβε υφυπουργός Δημοσίας Τάξης από τις 5 Μαΐου 2003 ως τις 10 Μαρτίου 2004. Βιογραφικό ιστότοπος εκλογών 1996, ανάκτηση 8-5-2013.
Λεόν Ζουώ

Ο Λεόν Ζουώ (1 Ιουλίου 1879 – 28 Απριλίου 1954) ήταν Γάλλος συνδικαλιστής, ο οποίος βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1951. Γεννήθηκε στο Παντέν.

 Ο Ζουώ γεννήθηκε στο Παντέν, στην επαρχία Σηκουάνα-Σαιν-Ντενί Γαλλία. Ο πατέρας του Ζουώ εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο σπίρτων στο Ωμπερβιγιέ. Σταμάτησε το σχολείο όταν ο πατέρας του έχασε την δουλειά του από μια απεργία. Άρχισε να εργάζεται στο εργοστάσιο στην ηλικία των δεκαέξι και αμέσως έγινε ένα σημαντικό μέρος του συνδικάτου. Το 1900, ο Ζουώ συμμετείχε σε μια απεργία ενάντια στη χρήση του λευκού φωσφόρου, το οποίο τύφλωσε τον πατέρα του. Ύστερα απολύθηκε και εργάστηκε σε μια σειρά από θέσεις εργασίας μέχρι η επιρροή του στα συνδικάτα αποκαταστήσει τη θέση του. Το 1906 εξελέγη από το τοπικό συνδικάτο ως εκπρόσωπος του προς τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών, όπου οι ικανότητες του είχαν ως αποτέλεσμα τη γρήγορη ανέλιξη του στην ιεραρχία της οργανωμένης εργασίας. Το 1909 είχε γίνει προσωρινός ταμίας και λίγο αργότερα έγινε γενικός γραμματέας της οργάνωσης, θέση την οποία κατείχε μέχρι το 1947. Οι στόχοι του ως συνδικαλιστής ήταν οι ίδιες με αυτές του πρώιμου εργατικού κινήματος — δηλαδή οκτάωρη εργασία, δικαίωμα στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση και συλλογική διαπραγμάτευση, καθώς και πληρωμή για τις αργίες. Στην συμφωνία του Ματινιόν του 1936, την οποία υπέγραψε, οι γάλλοι εργαζομένοι κέρδισαν πολλά δικαιώματα. Στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζουώ διοργάνωσε διάφορες μαζικές διαμαρτυρίες και η οργάνωση που ηγούταν διαμαρτυρήθηκε ενάντια στον πόλεμο. Ωστόσο, όταν άρχισε ο πόλεμος, ο Ζουώ υποστήριξε τη χώρα του και πίστευε ότι η νίκη της Ναζιστικής Γερμανίας θα οδηγήσει στην καταστροφή της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Μετά τον πόλεμο, ο Ζουώ έφυγε από την Συνομοσπονδία και δημιούργησε την σοσιαλδημοκρατική οργάνωση "Δύναμη των Εργατών". Το 1951 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης.Σε διεθνές πλαίσιο, συνέβαλε στην ίδρυση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ΔΟΕ) και εξελέγη σε υψηλές θέσεις διεθνών συνδικαλιστικών οργανισμών. Μεταξύ άλλων είχε υψηλή θέση στους κόλπους της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Συνδικάτων και της μεταπολεμικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδικάτων, μέχρι τη διάσπαση της. Πέθανε το 1954. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Περ-Λασαίζ στο Παρίσι. Στις πόλεις Αιξ-αν-Προβάνς, Γκρενόμπλ, Λυών, Ζενά, Βιλφράνς-συρ-Σον και το Παρίσι οδοί φέρουν το όνομά του. Ο Ζουώ είχε δηλώσει: "Εγώ δεν θα υπερβάλλω ώστε να πω ότι τα γαλλικά συνδικάτα έλαβαν μεγαλύτερη προσοχή στον αγώνα για την ειρήνη απ'ότι οι άλλοι, αλλά σίγουρα φάνηκε να το έχουν πάρει πιο σοβαρά."
Στρίγγλα

Η στρίγγλα (αρχαία ελληνικά: στρίξ), στη μυθολογία της κλασικής αρχαιότητας, ήταν ένα ανθρωποειδές πουλί που τρεφόταν με ανθρώπινη σάρκα και αίμα. Θεωρούταν επίσης σημαντικό πλάσμα των μαγισσών.

 Η στρίγγλα περιγράφεται ως ένα πουλί με μεγάλο κεφάλι, διαπεραστικό βλέμμα, γκριζωπά άσπρα φτερά και γαμψά νύχια. Η στρίγγλα ήταν ένα νυχτόβιο πλάσμα όπου κρεμόταν ανάποδα σαν νυχτερίδα και ούρλιαζε, αν και εμφανισιακά θύμιζε κουκουβάγια, σύμφωνα με έναν ελληνικό μύθο (300 π.Χ).Σε αργότερες εκδοχές του μύθου η στρίγγλα θήλαζε ανθρώπινα βρέφη όμως σύμφωνα με τους μύθους η τοποθέτηση σκόρδου στο μωρό την έδιωχνε αμέσως. Πολλές φορές οι στρίγγλες αναφέρονται και ως τα πρώτα βαμπίρ. Στην περίπτωση των στριγγλών του Οβίδιου αναφέρεται ότι απομακρύνουν ένα βρέφος και τρέφονται με το αίμα του. Ο Οβίδιος θεωρεί πως τα όντα είναι προϊόντα μαγείας ή μετμφιεσμένες μάγισσες. Σύμφωνα με τις Mεταμορφώσεις του Αντωνίνου Λιβεράλις, η στριξ ήταν μεταμόρφωση της Πολυφόντης. Αυτή και οι δυο γιοί της, ο Άγριος και ο Όρειος, μετατράπηκαν σε πουλιά ως τιμωρία για τον κανιβαλισμό τους. Όμως σε αυτήν την εκδοχή η στριξ δεν είχε το χαρακτηριστικό της αιμοδιψίας. Η ιδέα ότι η στριξ ήταν επικίνδυνο πλάσμα εμφανίστηκε αργότερα λόγω της επιρροής από την αρχαία Ρώμη και τον Οβίδιο. Η νεοελληνική ονομασία της είναι στρίγγλα από το λατινικό strigula.
Βία κατά των γυναικών

Η βία κατά των γυναικών συμβαίνει σε όλο τον κόσμο σε καθημερινή βάση και σε διαφορετικά πλαίσια. Μπορεί να είναι ψυχολογική ή/και σωματική ή/και σεξουαλική. Ο ΠΟΥ χαρακτηρίζει τη βία κατά των γυναικών ως έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία των γυναικών παγκοσμίως. Από το 1999 ορίστηκε η 25η Νοεμβρίου ως διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.Τις τελευταίες δεκαετίες, η ευαισθητοποίηση ενάντια στη βία με θύματα γυναίκες αυξήθηκε έντονα, γεγονός που οδήγησε σε μείωση του αριθμού των περιπτώσεων.

 Η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών είναι η πιο κοινή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως (δημοσιεύσεις της UNICEF). Σύμφωνα με μια έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο θα ξυλοκοπηθεί, θα βιαστεί ή θα υποστεί βία σε κάποιο σημείο της ζωής της. Ενδοοικογενειακή βία Σεξουαλική βία κατά των γυναικών. Σε όλο τον κόσμο, μία στις πέντε γυναίκες θα είναι θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού στη διάρκεια της ζωής τους. Στην Ινδία, μια γυναίκα βιάζεται κάθε 21 λεπτά. «Ο αριθμός των μη αναφερόμενων περιπτώσεων είναι πιθανό να είναι πολύ υψηλότερος», εκτιμά η Ινδολόγος Dorothea Riecker. Ο βιασμός ως όπλο πολέμου χρησιμοποιήθηκε από τη δεκαετία του 1990 στη Βοσνία, τη Ρουάντα, το Κονγκό, τη Λιβερία και τη Συρία. Η σεξουαλική βία στον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο έχει ερευνηθεί από τη δεκαετία του 1990. Στις προσφυγικές ροές, για παράδειγμα από τη Συρία προς την Ευρώπη, οι γυναίκες και τα κορίτσια κινδυνεύουν ιδιαίτερα να πέσουν θύματα βίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής βίας. Οι φόνοι λόγω προίκας Δολοφονίες «τιμής της οικογένειας» Αναγκαστικός γάμοςΒία κατά τον τοκετό Η γυναικοκτονία, η άμβλωση των γυναικείων εμβρύων μετά την προγεννητική επιλογή φύλου, η βρεφοκτονία των κοριτσιών ή η συστηματική παραμέληση των κοριτσιών είναι ευρέως διαδεδομένες στη Νότια και Ανατολική Ασία, τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Στο Μεξικό, η απαγωγή, ο βιασμός και η δολοφονία γυναικών είναι γνωστές με τον όρο "feminicido". Τα εγκλήματα συνήθως δεν τιμωρούνται, επικρίνουν τα Ηνωμένα Έθνη και τις ομάδες δικαιωμάτων των γυναικών. (Βλέπε επίσης: Δολοφονίες γυναικών στη Σιουδάδ Χουάρες ) Εμπορία ανθρώπων και καταναγκαστική πορνεία Ακρωτηριασμός γυναικείων γεννητικών οργάνων: οι κύριες περιοχές κατανομής είναι η Δυτική και η βορειοανατολική Αφρική (π.χ. Β. Αίγυπτος) καθώς και Υεμένη, Ιράκ, Ινδονησία και Μαλαισία. Οι επιθέσεις οξέων σε γυναίκες είναι ιδιαίτερα συχνές στα κράτη της Νότιας Ασίας Λιθοβολισμός, μια συλλογική μορφή εκτέλεσης στην οποία καταδικάζονται συγκεκριμένα σε γυναίκες για μοιχεία ή σεξουαλική επαφή πριν από το γάμο. Σε χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Ιράν, η Υεμένη, η Νιγηρία, η Σαουδική Αραβία και το Σουδάν, η λιθοβολία ασκείται βάσει του θρησκευτικού νόμου της Σαρία. Διακρίσεις εις βάρος χηρών Η ιστορία της βίας κατά των γυναικών παραμένει ασαφής στην επιστημονική λογοτεχνία. Αυτό οφείλεται εν μέρει σε πολλά είδη βίας κατά των γυναικών (συγκεκριμένα βιασμοί, σεξουαλικές επιθέσεις, ενδοοικογενειακές βίες).
V

Σαν συντομογραφία το V μπορεί να σημαίνει το βανάδιο ή το Volt.Το γράμμα V είναι γράμμα του λατινικού αλφαβήτου που προέρχεται από το ελληνικό γράμμα Υ. Στο φωνητικό αλφάβητο NATO το V λέγεται Victor.

 Το γράμμα V συμβολίζει: Την τάση στον ηλεκτρισμό Τον όγκο, στη φυσική Το Βολτ, μονάδα μέτρησης της ηλεκτρικής τάσης Συντομογραφία του αμινοξέως Βαλίνη Τον αριθμό 5 στους Ρωμαϊκούς αριθμούς va vb vc vd ve vf vg vh vi vj vk vl vm vn vo vp vq vr vs vt vu vv vw vx vy vzV0 V1 V2 V3 V4 V5 V6 V7 V8 V9
Grep

Το grep (Global Regular Expression Print) (Καθολική Εκτύπωση Κανονικής Έκφρασης) είναι ένα πρόγραμμα βοήθημα της γραμμής εντολών που αρχικά δημιουργήθηκε για το λειτουργικό σύστημα Unix. Όταν δοθεί ένας κατάλογος αρχείων ή τυπικής εισόδου προς είσοδο, το grep αναζητά γραμμές κειμένου που ταιριάζουν σε μια ή περισσότερες κανονικές εκφράσεις και δίνει σαν έξοδο μόνο τις γραμμές που ταιριάζουν.

 Το όνομα του προγράμματος προέρχεται από την εντολή που χρησιμοποιείται στον επεξεργαστή κειμένου του Unix ed προκειμένου να πετύχουμε μια παρόμοια λειτουργία. g/re/p Αυτή η εντολή ψάχνει ένα αρχείο (g)lobally - καθολικά (δηλαδή το ψάχνει όλο) για γραμμές που ταιριάζουν σε μια δοσμένη (r)egular (e)xpression κανονική έκφραση, και (p)rints τις τυπώνει. Υπάρχουν πολλές διαθέσιμες επιλογές-ορίσματα της γραμμής εντολών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να το τροποποιήσουν την προκαθορισμένη λειτουργία της εντολής, όπως για να εμφανιστούν οι γραμμές που δεν ταιριάζουν στην κανονική έκφραση, για να ψάξει ή να αποκλείσει μερικά αρχεία προς αναζήτηση, για να σχολιαστεί η έξοδος κτλ. Υπάρχουν επίσης πολλές σύγχρονες υλοποιήσεις του κλασικού grep του Unix με μοναδικά χαρακτηριστικά. Ένα απλό παράδειγμα χρήσης του grep: grep apple fruitlist.txt Το grep θα επέστρεφε σε αυτή την περίπτωση όλες τις γραμμές του αρχείου fruitlist.txt που θα περιείχαν τουλάχιστον μια εμφάνιση της λέξης 'apple'. Δεν θα επέστρεφε σαν έξοδο γραμμές που περιέχουν τη λέξη 'Apple' (κεφαλαίο A) γιατι η προκαθορισμένη λειτουργία του είναι ευαίσθητη στα κεφαλαία-μικρά της γραμματοσειράς. Όμως, όπως οι περισσότερες εντολές του Unix, μπορεί να δεχθεί σημαίες που μπορουν να αλλάξουν αυτή τη λειτουργία. π.χ. grep -i apple fruitlist.txt Αυτή η εντολή θα επέστρεφε γραμμές με τις λέξεις 'apple', 'Apple', 'apPLE', ή οποιαδήποτε άλλη πιθανή ανάμιξη κεφαλαίων και μικρών. Η επιλογή -e μπορεί να χρησομοποιηθεί για να δηλώσουμε πολλαπλές κανονικές εκφράσεις για προς ταίριασμα. Επίσης, η επιλογή -v χρησιμοποιείται για να αντιστρέψουμε το ταίριασμα και έτσι να αποκλείσουμε τις γραμμές κειμένου που ταιριάζουν με την κανονική έκφραση. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές του grep, π.χ. agrep approximate grep (προσεγγιστικό grep) που διευκολύνει την θολή αναζήτηση συμβολοσειρών, το fgrep για fixed (σταθερά) πρότυπα αναζήτησης, και egrep για αναζητήσεις που περιλαμβάνουν κανονικές εκφράσεις με περισσότερο πολύπλοκο συντακτικό. Τα fgrep και egrep είναι συνήθως το ίδιο πρόγραμμα grep, το οποίο μπορεί να συμπεριφερθεί σαν αυτά ανάλογα με το όνομα με το οποίο θα κληθεί. Boyer – Moore αλγόριθμος αναζήτησης συμβολοσειρών Κατάλογος βοηθημάτων του Unix
Ινφάντα Κριστίνα της Ισπανίας

Η Ινφάντα Χριστίνα της Ισπανίας (Infanta Doña Cristina, Federica de Borbón y Grecia, 13 Ιουνίου 1965) είναι η μικρότερη κόρη του Βασιλιά Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας και της Βασίλισσας Σοφία της Ισπανίας. Από το 2014 είναι έκτη στη σειρά διαδοχής του ισπανικού θρόνου, μετά τα παιδιά του αδελφού της, Βασιλιά Φίλιππου ΣΤ΄, και τα παιδιά της αδελφής της Ινφάντα Ελένα. Η Ινφάντα Χριστίνα μιλά άπταιστα ισπανικά, καταλανικά, αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά.

 Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και βαφτίστηκε στην εκκλησία του παλατιού της Θαρθουέλα από τον Αρχιεπίσκοπο της Μαδρίτης. Νονοί της ήταν ο Αλφόνσο, Δούκας του Ανζού και του Κάδιθ, και η Ινφάντα Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας. Παντρεύτηκε έναν παίκτη του χάντμπολ τον Ινιάκι Ουρδανγκαρίν στη Βαρκελώνη στις 4 Οκτωβρίου 1997, στην οποία ο πατέρας της, της έδωσε τον τίτλο της Δούκισσας της Πάλμα ντε Μαγιόρκα. Ο Ινιάκι Ουρδανγκαρίν έλαβε επίσης τον τίτλο του Δούκα της Πάλμα ντε Μαγιόρκα. Το ζευγάρι έχει τέσσερα παιδιά και όλα έχουν γεννηθεί στη Βαρκελώνη: τον Δον Χουάν Βαλεντίν των Αγίων Πάντων Ουρδανγκαρίν και των Βουρβόνων (Ιωάννης Βαλεντίνος), (γεν. 29 Σεπτεμβρίου 1999) τον Δον Πάμπλο Νικολάς Σεβαστιάν των Αγίων Πάντων Ουρδανγκαρίν και των Βουρβόνων (Παύλος Νικόλαος Σεβαστιανός), (γεν. 6 Δεκεμβρίου 2000) τον Δον Μιγέλ των Αγίων Πάντων Ουρδανγκαρίν και των Βουρβόνων (Μιχαήλ), (γεν. 30 Απριλίου 2002) την Δόνια Ιρένε των Αγίων Πάντων Ουρδανγκαρίν και των Βουρβόνων (Ειρήνη), (γεν. 5 Ιουνίου 2005) Εξασκεί μια σειρά από σπορ, όπως το σκι, αλλά το αγαπημένο της είναι ιστιοπλοΐα. Έχει λάβει μέρος σε πολλά εθνικά και διεθνή γεγονότα και ήταν μέλος της ισπανικής ολυμπιακής ομάδας ιστιοπλοΐας στους Αγώνες της Σεούλ το 1988, όπου ήταν σημαιοφόρος στην παρέλαση. 13 Ιουνίου 1965 - 26 Σεπτεμβρίου 1997: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Δόνια Κριστίνα της Ισπανίας 26 Σεπτεμβρίου 1997 - 11 Ιουνίου 2015: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Δόνια Κριστίνα, Δούκισσα της Πάλμα ντε Μαγιόρκα* 11 Ιουνίου 2015 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Δόνια Κριστίνα της ΙσπανίαςΟ πλήρης τίτλος της Ινφάντα: Η Βασιλική Υψηλότητα Δόνια Κριστίνα Φρειδερίκη Βικτώρια Αντωνία της Παναγίας Τριάδος των Βουρβόνων και της Ελλάδας, Κα. Ουρδανγκαρίν, Ινφάντα της Ισπανίας. *Έχασε τον τίτλο της Δούκισσας της Πάλμα ντε Μαγιόρκα στις 11 Ιουνίου 2015 μετά από φερόμενη εμπλοκή της ίδιας και του συζύγου της σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς. Η Βασιλική Υψηλότητα Ινφάντα Κριστίνα
Εθνική Βιβλιοθήκη του Νεπάλ

H Εθνική Βιβλιοθήκη του Νεπάλ (νεπαλέζικα: नेपालको राष्ट्रिय पुस्तकालय). NNL) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που βρίσκεται στο Λάλιπτουρ, την 3η μεγαλύτερη πόλη του Νεπάλ, δίπλα στην πρωτεύουσα Κατμαντού. Λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας του Νεπάλ .

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Νεπάλ ιδρύθηκε από την κυβέρνηση του Νεπάλ τον Ιανουάριο του 1957. Η βασική συλλογή της βιβλιοθήκης προσήλθε από τη βιβλιοθήκη του Rajguru Hem Raj Pandey το 1956, ο οποίος ήταν σύμβουλος του βασιλιά. Η συλλογή μεταφέρθηκε στο Singha Durbar, στις εγκαταστάσεις του συγκροτήματος του παλατιού που ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο των ηγεμόνων της Ράνα, και συγχωνεύθηκε με τη βιβλιοθήκη της Κεντρικής Γραμματείας που βρισκόταν ήδη εκεί. Σε αυτό το στάδιο, η συλλογή περιελάμβανε 34 292 βιβλία και περιοδικές εκδόσεις. Η Εθνική Βιβλιοθήκη μετακόμισε στις σημερινές της εγκαταστάσεις στον πρώτο όροφο της νότιας πτέρυγας του παλατιού Ράνα που ονομάζεται επίσης Harihar Bhawan στο Λάλιπτουρ το 1961. Οι περισσότερες συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης έκλεισαν για το κοινό για λόγους ασφαλείας μετά τις σοβαρές ζημιές που υπέστη το κτίριο της βιβλιοθήκης στον σεισμό του 2015. Έκτοτε, η συλλογή φυλάσσεται προσωρινά σε ένα σχολείο, ενώ ένα μέρος της είναι συσκευασμένο σε σακούλες. Διαπιστώθηκε ότι τα βιβλία και άλλα έντυπα είναι ευάλωτα σε υλικές ζημιές από διάφορα έντομα . Το 2015, η βιβλιοθήκη είχε στη συλλογή της πάνω από 100.000 βιβλία ή έγγραφα, ενώ σύμφωνα με άλλη πηγή, το 2017 είχε 150.000 βιβλία.Οι κύριες γλώσσες της συλλογής είναι τα νεπαλί, τα αγγλικά, τα χίντι και τα σανσκριτικά. Η βιβλιοθήκη απασχολούσε 23 άτομα. Στις αρχές του 2018, ο Upenda Prasad Mainali ήταν ο διευθυντής και επικεφαλής βιβλιοθηκάριος της βιβλιοθήκης. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Νεπάλ Κατμαντού Επίσημη ιστοσελίδα
Στέφανος Μανίκας

Ο Στέφανος Μανίκας (14 Απριλίου 1952 - 26 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας οδοντίατρος και πολιτικός. Υπήρξε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς, ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ και βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ.

 Γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα με καταγωγή από το Βασιλικό Κορινθίας. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου συνδέθηκε φιλικά με τους Κώστα Λαλιώτη και Δημήτρη Ρέππα, επίσης μετέπειτα υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα και το 1974, αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, εκλέχθηκε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Οδοντιατρικής. Διετέλεσε γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1978 ως το 1984, διαδεχόμενος τον Στέφανο Τζουμάκα. Είναι ο μακροβιότερος γραμματέας στην ιστορία της οργάνωσης. Από το 1985 ως το 1986 ήταν γενικός γραμματέας Νέας Γενιάς στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου (αντικαταστάθηκε από την Μαρία Αρσένη). Υπήρξε γραμματέας Οργανωτικής Πολιτικής το 1989 και γραμματέας Επιστημόνων του Κινήματος από το 1990 ως το 1994. Το 1994 ίδρυσε τον Οργανισμό κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), του οποίου υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος, μέχρι το 1996. Εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 1996 και βουλευτής Α΄ Αθηνών το 2000. Διετέλεσε υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη από το 2001 ως το 2003. Στις ευρωεκλογές του 2014 συμπαρατάχθηκε με τη Δημοκρατική Αριστερά. Πέθανε στις 26 Αυγούστου 2015 από καρκίνο.
Ευδοκία Στρέσνιοβα

Η Ευδοκία Λουκιάνοβνα Στρέσνιοβα, ρωσ. Евдоки́я Лукья́новна Стрешнёва 91608 - 18 Αυγούστου 1645) από τον Οίκο των Στρέσνιοφ ήταν κόρη ευγενούς και με τον γάμο της έγινε Τσαρίνα της Ρωσίας.

 Ήταν κόρη του Λουκιάν Στεπάνοβιτς Στρέσνιοφ ευγενούς και της Άννας Κωνσταντίνοβνας Βολκόνσκαγιας. Παντρεύτηκε το 1626 τον Μιχαήλ Α΄ των Ρομάνοφ Αυτοκράτορα της Ρωσίας και είχε τέκνα: Ειρήνη 1627-1679, ο μνηστήρας της Βάλντεμαρ-Χριστιανός αρνήθηκε να γίνει Ορθόδοξος, έτσι επέστρεψε στη Δανία. Η Ειρήνη έμεινε άγαμη. Αλέξιος 1629-1676, Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Άννα 1630-1692, μοναχή στη Μονή της Αναλήψεως. Τατιάνα 1636-1706, μοναχή στη μονή της Αναλήψεως. άλλα τέκνα, απεβίωσαν 6, 2, 1, 1, έτους. Massie, Robert K., Peter the Great: his life and world, Abacus, London, 1995[1980]
Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα

Το Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνζα (πορτογαλικά: Panteão Real da Casa de Bragança) τοποθετείται στο Μοναστήρι του Σάο Βισέντε ντε Φόρα στη Λισαβόνα. Αποτελεί το σημαντικότερο κοιμητήριο της Βασιλικής Δυναστείας των Μπραγκάνζα. Το Πάνθεον δημιουργήθηκε με εντολή του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας, σύμφωνα με την οποία μετατράπηκε η παλαιά τραπεζαρία της μονής σε χώρο ταφής.

 Βασιλιάς Ιωάννης Δ΄ της Πορτογαλίας Βασίλισσα Λουίζα του Γκουθμάν Βασιλιάς Αλφόνσος ΣΤ΄ της Πορτογαλίας Μαρία-Φραγκίσκη της Σαβοΐας, σύζυγος των Ιωάννη ΣΤ΄ και Πέτρου Β΄. Βασιλιάς Πέτρος Β΄ της Πορτογαλίας Μαρία-Σοφία του Νόιμπουργκ, 2η σύζυγος του Πέτρου Β΄. Βασιλιάς Ιωάννης Ε΄ της Πορτογαλίας Βασίλισσα Μαρία Άννα της Αυστρίας Βασιλιάς Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας Μαριάννα-Βικτώρια της Ισπανίας, σύζυγος του Ιωσήφ Α΄. Βασιλιάς Πέτρος Γ΄ της Πορτογαλίας Βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας Βασίλισσα Καρλότα Ιωακειμίνα της Ισπανίας Βασίλισσα Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας Αύγουστος των Μπωαρναί δούκας του Λόιχτενμπεργκ, 1ος σύζυγος της Μαρίας Β΄ Βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας Βασιλιάς Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας Πριγκίπισσα Αδελαΐδα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ Βασιλιάς Πέτρος Ε΄ της Πορτογαλίας Στεφανία του Χοεντσόλερν-Zιγκμαρίνγκεν, σύζυγος του Πέτρου Ε΄ Βασιλιάς Λουδοβίκος Α΄ της Πορτογαλίας Βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Πορτογαλίας Βασίλισσα Αμαλία της Ορλεάνης Βασιλιάς Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας
Α.Ο. Διαγόρας Αγίας Παρασκευής

Ο Α.Ο. Διαγόρας Αγίας Παρασκευής είναι αθλητικό σωματείο στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου στην Ελλάδα. Χρώματα του συλλόγου είναι το κυανό και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Γήπεδο Αγίας Παρασκευής.

 Ο Αθλητικός Όμιλος Αγίας Παρασκευής Λέσβου «ο Διαγόρας» ιδρύθηκε το 1969. Η πρώτη επιτυχία της ποδοσφαιρικής ομάδας ήλθε την περίοδο 1984–85, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λέσβου. Την επόμενη περίοδο, 1985–86, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, τερματίζοντας στη 18η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 1ου ομίλου με 9 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα. Την περίοδο 2006–07, η ομάδα κατέκτησε για δεύτερη φορά το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λέσβου. Την αμέσως επόμενη περίοδο κατέκτησε το πρώτο της κύπελλο στην ΕΠΣ Λέσβου, ενώ την ίδια περίοδο, 2007–08, αγωνίστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, καταλαμβάνοντας τη 12η θέση του 8ου ομίλου με 25 βαθμούς, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2008–09 η ομάδα έλαβε για τρίτη φορά τον τίτλο της πρωταθλήτριας στην ΕΠΣ Λέσβου. Την επόμενη περίοδο, 2009–10, μετείχε για τρίτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής, τερματίζοντας στη 14η θέση του 9ου ομίλου με 27 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Λέσβου. Την περίοδο 2016–17, η ομάδα κατέκτησε για δεύτερη φορά το κύπελλο της ΕΠΣ Λέσβου, ενώ παράλληλα κατέκτησε και το πρωτάθλημα ΕΠΣ Λέσβου για τέταρτη φορά, κερδίζοντας παράλληλα την άνοδο στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Στην πρώτη περίοδο στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, 2017–18, η ομάδα τοποθετήθηκε στον 7ο όμιλο. Δ΄ Εθνική: 1985–86 Δ΄ Εθνική: 2007–08 Δ΄ Εθνική: 2009–10 Σελίδα στο Transfermarkt
Στυμφαλία

Η Στυμφαλία είναι ελώδης λίμνη της ορεινής Κορινθίας. Βρίσκεται σε ένα οροπέδιο σε υψόμετρο 600 μέτρων ανάμεσα στα όρη Κυλλήνη και Ολίγυρτος. Διατηρεί νερό κυρίως τους χειμερινούς μήνες και η έκτασή της φτάνει τα 3,5 τ.χλμ. Το βάθος της λίμνης στα σημεία οπού καλύπτεται μονίμως από νερό κυμαίνεται από 2 / 2,5 μέτρα την άνοιξη και μισό (0,5) περίπου μέτρο στις αρχές του φθινοπώρου.

 Η λίμνη Στυμφαλία συνδέεται με τον έκτο άθλο του Ηρακλή ο οποίος στην περιοχή αντιμετώπισε τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. Ο Ηρακλής κατάφερε να παρασύρει τις όρνιθες να βγουν από την πυκνή βλάστηση της λίμνης, χάρη στα κρόταλα από χαλκό που του έδωσε η θεά Αθηνά. Στη συνέχεια ο Ηρακλής πετύχαινε τις όρνιθες που αποκαλύπτονταν με τα βέλη του. Κοντά στις όχθες της λίμνης ήταν χτισμένη η Αρκαδική πόλη Στύμφαλος. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους ο αυτοκράτορας Αδριανός κατασκεύασε υδραγωγείο με το οποίο υδροδότησε την Κόρινθο με νερό από τη λίμνη. Στη λίμνη επιβιώνει το ψάρι Phoxinellus stymfalicious το οποίο είναι ενδημικό της λίμνης. Χαρακτηριστικό του είναι πως έχει την ιδιότητα να επιβιώνει όταν αποξηραίνεται η λίμνη βυθιζόμενο στο παχύ στρώμα λάσπης που δημιουργείται.Στη λίμνη βρίσκουν καταφύγιο επίσης μεταναστευτικά πουλιά και για πολλά από αυτά η λίμνη αποτελεί τόπο αναπαραγωγής Η λίμνη Στυμφαλία είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2530002, κατά μία έκταση 12,83 τ.χλμ. Ενδημισμός Ευτροφισμός Διδακτική „web page“ της europa.eu. Τα βραβεία Natura 2000 απόνέμονται το 2014, 2015, 2016 και 20118 (στα Αγγλικά) Data form for Λίμνη Στυμφαλία (very instructive, includes a map) (στα Αγγλικά) Φιλοτηκ, Βάση δεδομένον, για της Ελληνική Φύση. Εδώ, Λίμνη Στυμφαλία
Περιοχή Κιγκαμπόνι

Η Περιοχή Κιγκαμπόνι (Αγγλικά: Kigamboni District, Σουαχίλι: Wilaya ya Kigamboni), είναι πρώην Τμήμα της Περιοχής Τεμέκε (Temeke District), στην Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam Region), της Τανζανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το Τμήμα είχε συνολικό πληθυσμό 36.701 άτομα και το 2012, 30.496 σε άτομα. Η Γέφυρα Κιγκαμπόνι (Kigamboni Bridge), επί του παρόντος υπό κατασκευή, θα συνδέει την περιοχή με την κεντρική επιχειρηματική περιοχή.

 Η Επαρχία Κιγκαμπόνι, λόγω της επέκτασης των οικονομικών δραστηριοτήτων στο Νταρ ες Σαλαάμ, επεκτείνεται γρήγορα. Τα επόμενα λίγα χρόνια, αναμένεται να επεκταθεί ακόμη περισσότερο και η οικονομική δραστηριότητα θα αυξηθεί. Ειδικά, στο Κιγκαμπόνι (Kigamboni), η τοποθεσία έχει μια ισχυρή παρουσία με μεγάλα τεμάχια καλής, ανεκμετάλλευτης γης. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες σχετικά με την παρουσία μια ρυπασμένων παραλιών, η ανάπλαση του Κιγκαμπόνι (Kigamboni) θα αποτελέσει την αιχμή του δόρατος στην οικονομική ανάπτυξη και την αύξηση του εθνικού εισοδήματος. Η μεγάλη εικόνα του νέου ρυθμιστικού σχεδίου (master plan) για το Κιγκαμπόνι (Kigamboni)), είναι να παρέχει επαρκείς υποδομές, ώστε οι κάτοικοι να έχουν μια καλύτερη ποιότητα ζωής και να οικοδομηθεί ένας πυρήνας για την ανάπτυξη νέων απαιτήσεων γης στο Νταρ ες Σαλαάμ, όπως κατοικιών, εμπορίου, συναλλαγών και επιχειρήσεων, βιομηχανίας, εκπαίδευσης και εγκαταστάσεων τουρισμού. Αυτή η έκθεση του νέου ρυθμιστικού σχεδίου (master plan) για το Κιγκαμπόνι (Kigamboni), χωρίζεται σε 8 μέρη. Το πρώτο τμήμα είναι η εισαγωγή, η οποία παρέχει τη γενική περιγραφή του έργου, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας πεδίου εφαρμογής και τις διαδικασίες. Το δεύτερο τμήμα παρέχει φυσική, κοινωνική και οικονομική ανάλυση του χώρου και διάφορες μελέτες που προσφέρει καλά παραδείγματα ενός ρυθμιστικού σχεδίου (master plan) νέας πόλης. Τα λεπτομερή σχέδια εκάστου πεδίου όπως το Ρυθμιστικό σχέδιο, το σχέδιο Υποδομών, Πληροφορικής - Επικοινωνιών και Τεχνολογίας, σχέδιο ανάπτυξης Τουριστικού θέρετρου και Αρχιτεκτονικές κατευθυντήριες γραμμές θεσπίζονται από τα τμήματα 3 έως 7. Το τελευταίο τμήμα είναι το πρόγραμμα εφαρμογής και περιγράφει τη φάση ανάπτυξης. Σε αυτόν το σύνδεσμο, υπάρχουν με παρουσίαση με powerpoint και ένα PDF με τα σχέδια, τα οποία δύνανται να ανακτηθούν. Το TIPER, πρώην διυλιστήριο, το οποίο προς το παρόν χρησιμοποιείται ως τερματικός σταθμός πετρελαίου Ναυτική Βάση Κιγκαμπόνι (Kigamboni) Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Νταρ ες Σαλαάμ Νταρ ες Σαλαάμ Παραπομπές σημειώσεων
Ελίζα Ντούσκου

Η Ελίζα Ντούσκου (Eliza Patricia Dushku · 30 Δεκεμβρίου 1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, μοντέλο και παραγωγός. Πρωταγωνίστησε στην ταινία Buffy the Vampire Slayer και στην συνέχειά της Angel καθώς και στις δυο σειρές του Fox, το Dollhouse, για την οποία ήταν επίσης παραγωγός, και το Tru Calling. Είναι επίσης γνωστή για την συμμετοχή της στις ταινίες True Lies, Bye Bye Love, The New Guy, Bring It On, Wrong Turn και Jay and Silent Bob Strike Back καθώς και για τις δουλειές της ως ηθοποιός φωνής σε βιντεοπαιχνίδια!

 Η Ντούσκου γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Είναι η μοναδική κόρη και το νεότερο από τα τέσσερα παιδιά του Φίλιπ Ρίτσαρντ Τζόρτζ Ντούσκου και της Τζούντι Ντούσκου, καθηγήτριας πολιτικών επιστημών. Ο πατέρας της Ντούσκου γεννήθηκε στην Βοστώνη και οι γονείς της κατάγονται από την Κορυτσά. Η μητέρα της κατάγεται από το Αϊντάχο και είναι δανέζικης, αγγλικής, ιρλανδικής και γερμανικής καταγωγής. Οι γονείς της χώρισαν προτού η ίδια γεννηθεί. Η μητέρα της Ντούσκου ήταν μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χρηστού. Η ίδια και οι τρεις αδερφοί της ανατράφηκαν ως μορμόνοι. Φοίτησε στο Beaver Country Day School της Μασαχουσέτης και αποφοίτησε από το Λύκειο Γουότερταουν. Ελίζα Ντούσκου στην IMDb
Λίμπερτα (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)

Η Λίμπερτα (αγγλικά: Liberta‎) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη κωμόπολη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, τρίτη της Αντίγκουα και δεύτερη του Αγίου Παύλου. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα και βόρεια του Αγίου Γεωργίου. Έχει πληθυσμό 2.239 κατοίκων (2001).

 Η Λίμπερτα βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και της Αντίγκουα και βόρεια του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται νότια της πρωτεύουσας, Σεντ Τζονς. Βρίσκεται στην οδό Τζόνας Ρόουντ. Στη Λίμπερτα υπάρχει ένα σχολείο, το Νηπιαγωγείο της Λίμπερτα και φιλοξενεί παιδιά τάξεων 1-9. Κατάλογος πόλεων, ωμοπόλεων και χωριών της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (Αγγλικά) "Liberta", The Columbia Gazetteer of North America, 2000
Αλεξάντερ Φρέντρο

Ο Αλεξάντερ Φρέντρο (Aleksander Fredro, 1793 – 1876) ήταν Πολωνός ποιητής και δραματουργός, το έργο του οποίου, επηρεασμένο βαθύτατα από τις κωμωδίες του Μολιέρου και του Γκολντόνι, κατέχει αξιόλογη θέση στην πολωνική θεατρική σκηνή. Θεωρείται ο δημιουργός της πολωνικής κωμωδίας και ένας από τους ιδρυτές του εθνικού θεάτρου στην Πολωνία.

 Ο Φρέντρο γεννήθηκε το 1793 στο Σουροχόφ (Surochów) της Γαλικίας και καταγόταν από πλούσια και ισχυρή οικογένεια γαιοκτημόνων. Στα δεκαέξι χρόνια του κατατάχθηκε στη μεραρχία ιππικού του πολωνικού στρατού. Αργότερα πολέμησε με το στρατό της Γαλλίας, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, για την απελευθέρωση της πατρίδας του και πήρε μέρος και στην εκστρατεία της Ρωσίας. Το 1814 έζησε λίγους μήνες στο Παρίσι, όπου σπούδασε γαλλικό θέατρο. Το 1815 εγκατέλειψε τη στρατιωτική σταδιοδρομία, αποσύρθηκε στο κτήμα του στη Γαλικία και αφοσιώθηκε στο γράψιμο των θεατρικών έργων του. Πέθανε το 1876, σε ηλικία 83 ετών, στο Λβοφ (Lwόw) της Πολωνίας. Το θέατρο του Αλεξάντερ Φρέντρο χαρακτηρίζεται από τη λαμπρή απόδοση των χαρακτήρων, την ιδιοφυή σκηνική οικονομία και τη μεγάλη δεξιότητα στη μετρική των στίχων. Από το 1817, τα έργα του παίζονταν με μεγάλη επιτυχία στα θέατρα του Λβοφ και της Βαρσοβίας. Από τα πιο αξιόλογα έργα που έγραψε ο Φρέντρο είναι: «Ο κύριος Γελντάμπ» (Pan Geldhab, 1818, αγγλ. Mr. Geldhab), «Η μανία του εξωτερικού» (1820), «Το ανδρόγυνο» (Maz i zona, 1822, αγγλ. Husband and Wife), κωμωδία με θέμα τη συζυγική απιστία, «Κυρίες και Ουσάροι» (1828), «Ο κύριος Ζοβιάλ» (Pan Jowialski, 1832, αγγλ. Mr. Jovial), «Όρκοι παρθένων» (Sluby panienskie, 1833, αγγλ. Maidens’ Vows) και η «Εκδίκηση» (Zemsta, 1834, αγγλ.Vengeance), που θεωρείται το αριστούργημά του. Η «Εκδίκηση» είναι μια απολαυστική ιστορία της Πολωνίας του 18ου αιώνα, σε έμμετρο θεατρικό λόγο και σε τέσσερις πράξεις, που πρωτοπαίχτηκε στο Λβοφ το 1834, όπου παρουσιάζει μια σειρά βίαιων τύπων, χωρικών ευπατριδών και μικροευγενών. Το ανεξάντλητο κωμικό πνεύμα, η ευρηματική πλοκή και η γοητεία της ποιητικής φόρμας καθιστούν το έργο πραγματικό αριστούργημα του παγκόσμιου θεάτρου. Τα απομνημονεύματα του Φρέντρο, με τον τίτλο «Ανάκατες κουβέντες» (Trzy po trzy, αγγλ. Topsy Turvy Talk), γραμμένα προς το τέλος της ζωής του, θεωρούνται από τα λαμπρότερα δείγματα της πολωνικής πεζογραφίας. Πολωνικό θέατρο Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Φρέντρο, Αλεξάντερ», τόμ. 60, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. «Παγκόσμιον Λεξικόν των Έργων», λήμμα «Fredro, Aleksander», τόμ. 3ος, Διεθνής Εκδοτικός Οργανισμός SPIRITUS MUNDI, Αθήναι, 1965. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aleksander Fredro στο Wikimedia Commons
Τάνια Ρόμπερτς

Η Βικτόρια Λη Μπλουμ (αγγλικά: Victoria Leigh Blum‎· Μπρονξ, Νέα Υόρκη, 15 Οκτωβρίου 1949 - 4 Ιανουαρίου 2021), γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Τάνια Ρόμπερτς (Tanya Roberts), ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, φωτομοντέλο και παραγωγός. Έγινε ευρύτερα γνωστή για τις ερμηνείες της ως παρτενέρ του Ρότζερ Μουρ στην ταινία του χαρακτήρα Τζέιμς Μποντ με τίτλο «A View to a Kill» (1985) και ως ένας από τους Άγγελους του Τσάρλι, στο ομώνυμο τηλεοπτικό σίριαλ.

 Το δεύτερο παιδί (είχε μία μεγαλύτερη αδελφή) της οικογένειας Ιρλανδού μετανάστη και Εβραίας μητέρας, η Τάνια εγκατέλειψε στα 15 της χρόνια το σχολείο, προκειμένου να επιδιώξει καριέρα φωτομοντέλου. Ακολούθως σπούδασε υποκριτική στο «Actors Studio» του Μανχάταν, όταν και υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Tanya Roberts». Υπήρξε παντρεμένη με τον πτυχιούχο ψυχολογίας και σεναριογράφο του Χόλιγουντ Barry Roberts (1946 – 2006), από το 1974 έως το θάνατό του. Δεν απέκτησαν παιδιά. Η Ρόμπερτς πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις (τον Οκτώβριο του 1982 εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού «Playboy»), θεατρικές παραστάσεις, κινηματογραφικές παραγωγές και τηλεοπτικές σειρές. Το 1980 επιλέχθηκε μεταξύ 2.000 υποψηφίων κοριτσιών για το ρόλο της στους «Άγγελους του Τσάρλι» αντικαθιστώντας τη Shelley Hack, ενώ το 1984 πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική ταινία «Sheena: Queen of the Jungle». Το 2005, λόγω ασθένειας του συζύγου της, αποσύρθηκε από τη σκηνή. Στις 3 Ιανουαρίου 2021 μέσα ενημέρωσης είχαν αναφέρει ότι η Ρόμπερτς είχε αποβιώσει σε νοσοκομείο, ωστόσο η πληροφορία αρχικά είχε διαψευστεί. Η Ρόμπερτς απεβίωσε μία ημέρα αργότερα, στις 4 Ιανουαρίου.
Σπόμενκο Γκόστιτς

Ο Σπόμενκο Γκόστιτς (σέρβικα κυριλλικά: Споменко Гостић, 14 Αυγούστου 1978 - 20 Μαρτίου 1993) ήταν Σερβοβόσνιος στρατιώτης κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού Πολέμου. Ήταν ο νεότερος παρασημοφορημένος στρατιώτης που πολέμησε στον στρατό της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας.

 Ο Γκόστιτς γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου 1978 στο Ντόμποϊ της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, τμήμα της τότε Γιουγκοσλαβίας. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο Μάγκλαϊ, αλλά λόγω του ξεσπάσματος του πολέμου στη Βοσνία, δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Σε πολύ νεαρή ηλικία έχασε τον πατέρα του. Το 1992 (στο πρώτο έτος του πολέμου), ζούσε με τη μητέρα του Μιλένα στο χωριό Γιόβιτσι κοντά στο Μάγκλαϊ. Το χωριό περιβαλλόταν από μικρότερες κωμοπόλεις στις οποίες οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι αποτελούσαν τη πλειοψηφία του πληθυσμού. Έτσι ο Γκόστιτς βρέθηκε στις πρώτες γραμμές των μαχών. Τον Απρίλιο του 1992, η μητέρα του πέθανε και πήγε να ζήσει με τη γιαγιά του. Η γιαγιά του σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1992 κατά τον βομβαρδισμό του χωριού από το στρατό της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (ARBiH). Λίγο μετά από αυτό το γεγονός, ο Γκόστιτς εντάχθηκε στο στρατό της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας,όπου άρχισε καθήκοντα ως στρατιωτικός αγγελιοφόρος. Μετά από αυτό του ανατέθηκε η αρμοδιότητα παράδοσης φαγητού σε στρατιώτες στη πρώτη γραμμή του μετώπου. Καθώς πήγαινε να εκτελέσει τα καθήκοντά του μεταφέροντας προμήθειες πάνω σε ένα άλογο, έπεσε σε ένα ναρκοπέδιο. Το άλογο υπέκυψε στα τραύματα του, αλλά ο Γκόστιτς δεν τραυματίστηκε σοβαρά. Αργότερα τραυματίστηκε ξανά. Στην διάρκεια επίθεσης του βοσνιακού στρατού ARBiH στο όρος Όζρεν, ο τοπικός πληθυσμός υποχώρησε από το Γιόβιτσι, αλλά ο Γκόστιτς παρέμεινε με μερικούς στρατιώτες για να υπερασπιστούν το χωριό.Τον Μάρτιο του 1993, κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού των σημείων ελέγχου του Σερβικού στρατού, σκοτώθηκαν πέντε στρατιώτες και ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά. Τελικά ο Γκόστιτς υπέκυψε στα τραύματα του στις 20 Μαρτίου 1993 στο Γιόβιτσι στο όρος Όζρεν σε ηλικία 14 ετών. Τάφηκε μαζί με τους πεσόντες συμπολεμιστές του στο νεκροταφείο στο Γκόρνι Ουλίσνιακ. Μετά τον πόλεμο, το Γιόβιτσι ενσωματώθηκε στην Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (μία από τις δύο οντότητες της Βοσνίας Ερζεγοβίνης), ενώ το χωριό Ντόνια Μποτσίνια κοντά στο Γιόβιτσι έγινε το θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο του τοπικού κινήματος των Ουαχαμπιστών.Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που η πρόεδρος της Ένωσης Βετεράνων της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, Παντελίγια Τσούργκουζ, δήλωσε ότι θα ξεκινήσει μια πρωτοβουλία για τη μεταφορά των λειψάνων του Γκόστιτς στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Ωστόσο, αυτή η υπόσχεση δεν έχει ακόμη εκπληρωθεί. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον το μετάλλιο αξίας του λαού της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Σερβικά: Медаља заслуге за народ / Μεντάλια ζάσλουγκε να νάροντ).Σε ορισμένες πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, αρκετοί δρόμοι έχουν αρχίσει να μετονομάζονται προς τιμή του μικρού Γκόστιτς. Την επέτειο του θανάτου του, στις 20 Μαρτίου 2014, ένα μνημείο για αυτόν ανεγέρθηκε μπροστά από μία εκκλησία στο Ντόμποϊ.
Τάφρος

Τάφρος είναι ένα βαθύ, πλατύ χαντάκι, είτε ξερό είτε γεμάτο με νερό, που σκάβεται και περιβάλλει ένα κάστρο, οχύρωση, κτίριο ή πόλη, ιστορικά για να του παρέχει μια προκαταρκτική γραμμή άμυνας. Σε ορισμένα σημεία οι τάφροι εξελίχθηκαν σε πιο εκτεταμένες υδάτινες άμυνες, συμπεριλαμβανομένων φυσικών ή τεχνητών λιμνών και φραγμάτων. Σε παλαιότερες οχυρώσεις, όπως οχυρά λόφου, συνήθως αναφέρονται απλώς ως χαντάκια, αν και η λειτουργία τους είναι παρόμοια. Σε μεταγενέστερες περιόδους, οι τάφροι ή οι υδατοάμυνες μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικές. Θα μπορούσαν να λειτουργήσουν και ως υπόνομος.

 Μερικά από τα πρώτα στοιχεία τάφρων έχουν αποκαλυφθεί γύρω από αρχαία αιγυπτιακά κάστρα. Ένα παράδειγμα είναι στο Μπουχέν, ένα κάστρο που ανασκάφηκε στη Νουβία. Άλλα στοιχεία αρχαίων τάφρων βρίσκονται στα ερείπια της Βαβυλώνας και σε ανάγλυφα από την αρχαία Αίγυπτο, την Ασσυρία και άλλους πολιτισμούς της περιοχής.Στοιχεία πρώιμων τάφρων γύρω από οικισμούς έχουν ανακαλυφθεί σε πολλούς αρχαιολογικούς χώρους σε όλη τη Νοτιοανατολική Ασία. Η χρήση των τάφρων θα μπορούσε να ήταν είτε για αμυντικούς είτε για γεωργικούς σκοπούς. Τάφροι ανασκάφονταν γύρω από κάστρα και άλλες οχυρώσεις ως μέρος του αμυντικού συστήματος ως εμπόδιο αμέσως έξω από τα αμυντικά τείχη. Σε κατάλληλες θέσεις μπορεί να γέμιζαν με νερό. Μια τάφρος έκανε την πρόσβαση στα τείχη δύσκολη για τα πολιορκητικά όπλα, όπως πολιορκητικούς πύργους και κριούς, τα οποία έπρεπε να σηκωθούν σε έναν τοίχο για να είναι αποτελεσματικά. Μια τάφρος γεμάτη νερό έκανε επίσης πολύ δύσκολη την πρακτική της εξόρυξης - σκάβοντας τούνελ κάτω από τα κάστρα για να καταρρεύσει η άμυνα. Οι τμηματοποιημένες τάφροι έχουν ένα ξηρό τμήμα και ένα τμήμα γεμάτο με νερό. Με την εισαγωγή του πολιορκητικού πυροβολικού, ένα νέο στυλ οχύρωσης εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα χρησιμοποιώντας χαμηλά τείχη και προβάλλοντας ισχυρά σημεία που ονομάζονταν προμαχώνες, το οποίο ήταν γνωστό ως trace italienne (φρούριο προμαχώνων). Τα τείχη προστατεύονταν περαιτέρω από την επίθεση του πεζικού από υγρές ή στεγνές τάφρους, μερικές φορές σε περίτεχνα συστήματα. Όταν αυτό το στυλ οχύρωσης αντικαταστάθηκε από γραμμές πολυγωνικών οχυρών στα μέσα του 19ου αιώνα, οι τάφροι συνέχισαν να χρησιμοποιούνται για στενή προστασία.
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 232 π.Χ.)

Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus (απεβ. το 216 π.Χ.) ήταν ο Ρωμαίος ύπατος (consul) για το 232 π.Χ., και σύμφωνα με τον Λίβιο υπηρέτησε και πάλι ως αναπληρωτής ύπατος (suffect consul), πιθανότατα το 221.

 Υπηρέτησε επίσης κάποτε ως οιωνοσκόπος (augur). Σύμφωνα με τον Λίβιο, το 218 π.Χ., στην έναρξη του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου, βρισκόταν στη Σικελία και υπηρετούσε ως αντιπραίτωρ (propraetor). Aπεβίωσε το 216. Προς τιμή τού Λέπιδου έγιναν οι πρώτοι αγώνες μονομάχων (munera), με αφορμή το τέλος του. Άφησε τρεις γιους, τους Λεύκιο, Κόιντο και Mάρκο. Ο τελευταίος πιθανότατα ήταν ο Mάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, που έγινε Ρωμαίος ύπατος και μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) στις αρχές τού 2ου αι. π.Χ.
Τρύπες (άλμπουμ)

Ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Τρύπες φέρει το όνομα του συγκροτήματος. Ηχογραφήθηκε τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου του 1985 στο στούντιο "Αγροτικόν", με μηχανικό ήχου τον Νίκο Παπάζογλου. Κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την εταιρεία Ano - Kato Records. Επανακυκλοφόρησε το 1999 ως ένθετο CD μέσα στο τεύχος 43 του μουσικού περιοδικού "Δίφωνο". Οι στίχοι των τραγουδιών γράφτηκαν από τον Γιάννη Αγγελάκα και η σύνθεση έγινε από τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Γιώργο Καρρά. Ο δίσκος περιλαμβάνει 11 τραγούδια και περιλαμβάνει τα Βραδινή πλάνη, Ταξιδιάρα ψυχή, Για την πατρίδα και Άσχημο όνειρο.

 Γιάννης Αγγελάκας — τραγούδι, στίχοι, σύνθεση Μπάμπης Παπαδόπουλος — κιθάρα Γιώργος Καρράς — μπάσο, σύνθεση Κώστας Φλωροσκούφης — τύμπανα Στην αρχική σύνθεση της μελωδίας του Ακροβάτη συμμετείχε ο Μπάμπης Παπαδόπουλος και στο τραγούδι Χωρίς εμένα ο Κώστας Βίλγης. Στα Ακροβάτης, Στριμωγμένος, άλτο σαξόφωνο παίζει ο Φλώρος Φλωρίδης ενώ στα τραγούδια Ταξιδιάρα ψυχή, Παράξενη πόλη και Νταβατζής παίζει τενόρο σαξόφωνο ο Θεόδωρος Ρέλλος. Η γυναικεία φωνή στη Βραδινή πλάνη είναι της Εύας Βλαχάκου. Κιθάρα στο Θλιμμένοι στη γιορτή μας παίζει ο Μιχάλης Κανατίδης. Η χορωδία που ακούγεται στο ρεφρέν των Θλιμμένων αποτελείται από τους Γ. Αγγελάκα, Γ. Καρρά, Γ. Τσακαλίδη, Ν. Παπάζογλου και Γιάννη Κώνστα. Η ιδέα του εξωφύλλου ήταν του Γ. Τσαγγαλίδη. Τις φωτογραφίες των μελών του συγκροτήματος τράβηξε ο Γ. Κρίκης. Πλευρά Α Βραδινή πλάνη - 3:04 Ακροβάτης - 3:10 Στριμωγμένος - 2:52 Αμνησία - 3:00 Χωρίς εμένα - 3:04Πλευρά Β Ταξιδιάρα ψυχή - 3:57 Άσχημο όνειρο - 2:25 Νταβατζής - 2:31 Για την πατρίδα - 2:53 Παράξενη πόλη - 3:26 Θλιμμένοι στη γιορτή μας - 2:19 Τρύπες (άλμπουμ) στο MusicBrainz Τρύπες (άλμπουμ) στο Discogs
340 Εδουάρδα

Η Εδουάρδα (Eduarda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,9. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον Γερμανό τραπεζίτη και ερασιτέχνη αστρονόμο Βαρόνο Χάινριχ Έντουαρντ φον Λάντε.

 Η μέση διάμετρος της Εδουάρδας υπολογίσθηκε σε 30,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 29 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,212 (από δεδομένα του IRAS). Η Εδουάρδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 42 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Καρλόττα των Βουρβόνων

Η Καρλόττα, γαλλ. Charlotte de Bourbon (1546/47 - 5 Μαΐου 1582) ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου του Μοντπεσιέ και της Ζακλίν του Λονουί. Με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Οράγγης.

 Η μητέρα της, Ζακλίν, ήταν πιστή στον Καλβινισμό τον οποίο και δίδασκε κρυφά στα παιδιά της. Ο πατέρας της έστειλε τις κόρες του σε μοναστήρια για να τις αποκόψει από την επιρροή της μητέρας τους. Η δεκατριάχρονη Καρλόττα ικέτεψε να μείνει με τη μητέρα της, που πέθανε τον καιρό που βρισκόταν στο μοναστήρι. Ο πατέρας της την πρόοριζε για μοναστική ζωή. Όταν επισημοποιήθηκε ως μοναχή στην ηλικία των δεκατριών, έφτιαξε επίσημη γραπτή διαμαρτυρία.Άλλες πηγές λένε ότι σκοπός του Λουδοβίκου ήταν να αποφύγει τις προίκες. Το σχέδιο ήταν η Καρλόττα να διαδεχθεί τη θεία της ως ηγουμένη μετά τον θάνατό της, κάτι που πραγματοποιήθηκε ενάντια στη θέλησή της. Ως ηγουμένη, κατηχήθηκε κρυφά στον Καλβινισμό από έναν ιερέα Η νεαρή Καρλόττα συγκλόνισε την οικογένειά της και το βασίλειο εγκαταλείποντας το μοναστήρι το 1572, επισημοποιώντας τον προσηλυτισμό της στον Καλβινισμό, ενώ, με συμβουλή της Ιωάννας της Ναβάρρας, δραπέτευσε στο Παλατινάτο. Στις 24 Ιουνίου του 1574 η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Νάσσαου πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα: Λουίζα-Γιουλιάνα 1576-1644, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Ελισάβετ 1577-1642, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ντε Λα Τουρ ντ' Ωβέρν. Αικατερίνη-Βελγική 1578-1648, παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Χανάου-Μύντσενμπεργκ. Καρλόττα-Φλαντρίνα 1579-1640, μοναχή Καθολική. Καρλόττα-Βραβαντίνα 1580-1631, παντρεύτηκε τον Κλωντ ντε Λα Τρεμουάλ δούκα του Τουάρ. Αιμιλία-Αντβερπιάνα 1581-1657, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Καζιμίρ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Λάντζμπεργκ.Ο γάμος τους ήταν πολύ ευτυχισμένος, καθώς λέγεται ότι ήταν ο μόνος γάμος του Γουλιέλμου από έρωτα, και μάλιστα αύξησε τη δημοτικότητά του στο βασίλειο.Η Καρλόττα πέθανε το 1582 από υπερκόπωση, ενώ περιέθαλψε τον Γουλιέλμο, που είχε επιβιώσει από απόπειρα δολοφονίας. Αν και ο Γουλιέλμος θεωρούταν στωικός, υπήρχε ο φόβος ότι θα πέθαινε αν μάθαινε για τον θάνατό της. Μετά τον θάνατό της, παντρεύτηκε τη Λουίζ ντε Κολινί, με την οποία απέκτησε έναν γιο. Ο αδερφός του Γουλιέλμου Ιωάννης ΣΤ΄ του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, που αρχικά είχε εναντιωθεί στον γάμο της Καρλόττας με τον Γουλιέλμο, τίμησε τη μνήμη της Καρλόττας ως "γνωστή για την αρετή της, την πίστη της, την μεγάλη ευφυία της, όσο υπέροχη όσο ο Γουλιέλμος επιθυμούσε. Blaisdell, Charmarie, ‘Religion, Gender, and Class: Nuns and Authority in Early Modern France’, in Michael Wolfe (ed.), Changing Identities in Early Modern France (London, 1997), pp. 147–168. Dalberg-Acton, John Emerich Edward, et al. The Cambridge Modern History. Vol. III, New York: Macmillan Co, 1902. googlebooks.com Accessed July 30, 2007 Robin, Diana Maury; Larsen, Anne R; Levin, Carole (2007). Encyclopedia of Women in the Renaissance: Italy, France, and England. ABC-CLIO.
Αρχαιολογία τοπίου

Η αρχαιολογία τοπίου είναι εκείνος ο ιδιαίτερος τομέας της αρχαιολογικής επιστήμης που ασχολείται με το τοπίο ως φυσική και νοηματική οντότητα. Η μελέτη του τοπίου έγινε ιδιαίτερα σημαντική για την αρχαιολογία, όσο και για άλλες επιστήμες, όπως η ανθρωπολογία και η γεωγραφία. Οι ερευνητές επέκτειναν το ενδιαφέρον τους πέρα από τις μεμονωμένες αρχαιολογικές θέσεις ή συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, προκειμένου να διερευνήσουν με ποιούς τρόπους διαμορφώνονται οι κοινωνικές διαδικασίες και τα πολιτισμικά νοήματα, καθώς επίσης με ποιο τρόπο αφήνουν το σημάδι τους στο τοπίο.

 Το τοπίο είναι ένας ιδιαίτερος τρόπος σύλληψης του περιβάλλοντος κόσμου εννοιολογικά και φυσικά. Επί της ουσίας υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη δράση και το τοπίο. Η μία είναι παθητική, νοηματική και εκφράστηκε κυρίως στη ζωγραφική, ως αποτύπωση των ερεθισμάτων που δέχεται ο άνθρωπος από το περιβάλλον. Η δεύτερη, ενεργητική, σχετίζεται κυρίως με τον τρόπο που διαμορφώνεται το τοπίο από την ανθρώπινη δράση και ενδιαφέρει ιδιαίτερα την αρχαιολογία. Το τοπίο είναι πιθανώς ένα από τα δημοφιλέστερα θέματα στην ιστορία της δυτικής τέχνης. Αν η ζωγραφική του τοπίου είναι τρόπος αναπαράστασης, στο οποίο εμπλέκονται ιδέες και αξίες, η ανθρωπογενής επέμβαση στο τοπίο με την κατασκευή τεχνητών λιμνών, μνημείων ή δασυλλίων νοηματοδοτεί τη γη, την κάνει φορέα νοήματος δηλαδή, κάτι που άλλοι ερευνητές αποκαλούν αποικισμό της φύσης με τη δημιουργία ανθρωπογενούς τοπίου –κάτι σαφές για το αστικό τοπίο– και άλλοι «χρήσιμη αμφισημία» εφόσον το τοπίο καλύπτει τόσο τη φυσική όσο και τη νοηματική διάσταση του αρχαίου ή του σύγχρονου πολιτισμού. Gosden, C., L. Head, 1994, Landscape- a usefully ambiguous concept, Archaeology in Oceania, 29, 113-116. Olwig, K.R. 1993, Sexual cosmology: nation and landscape at the conceptual interstices of nature and culture: or, what does landscape really mean? στο B. Bender (ed.) Landscape: politics and perspectives, Berg, Oxford, 307–43. Ucko Peter J.and Robert Layton (eds) 1999, The archaeology and anthropology of landscape: shaping your landscape, Routledge, USA and Canada, ISBN 0-415-11767-4.
Μουσείο Γαλλικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου Ζέιτενλικ

Το Μουσείο Γαλλικού Στρατιωτικού Νεκροταφείου Ζέιτενλικ (γαλλικά: Musée de la nécropole militaire française de Zeïtenlick) ιδρύθηκε το 2015 ως αποτέλεσμα πρωτοβουλίας του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, σε συνέχεια της ολικής ανακαίνισης του γαλλικού τμήματος του Στρατιωτικού Κοιμητηρίου του Ζέιτενλικ (2011-2013). Το μουσείο αυτό έχει ως στόχο να αποτελέσει χώρο μνήμης που υπενθυμίζει στις νεότερες γενιές την αδελφότητα των χωρών της Αντάντ και τις κοινές αξίες τους. Η δημιουργία του εντάχθηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων της επετείου εκατονταετηρίδας από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Το μουσείο έχει διαδραστική λειτουργία χάρη στη χρήση κωδίκων QR που δίδουν πρόσβαση σε βίντεο και σε μεταφράσεις (πέρα από την γαλλική και ελληνική, στη σερβική και αγγλική) και χάρη στην προβολή ενός ντοκιμαντέρ. Το πρώτο τμήμα του μουσείου είναι αφιερωμένο στο ίδιο το νεκροταφείο. Το δεύτερο τμήμα είναι αφιερωμένο στο Μακεδονικό Μέτωπο. Η τρίτη ενότητα εστιάζεται στη Θεσσαλονίκη και ειδικότερα στην καθημερινή ζωή των περίπου 300.000 Γάλλων στρατιωτών που πέρασαν από το 1915 μέχρι το 1918 από την πόλη. Παρουσιάζει τη συμβολή των Γάλλων στρατιωτών στην έκβαση του πολέμου και στην ανάπτυξη της πόλης και του λιμανιού της, καθώς και ολόκληρης της Μακεδονίας (κατασκευή δρόμων, καταπολέμηση λοιμωδών νόσων, εισαγωγή νέων μεθόδων αγροτικής καλλιέργειας). Μουσείο του Ζέιτενλικ Εγκαινιάστηκε το Μουσείο στα συμμαχικά νεκροταφεία του Ζέιτενλικ