IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καλοί Λιμένες Ηρακλείου

Οι Καλοί Λιμένες είναι παράλιος οικισμός της Κοινότητος Πηγαϊδακίων του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 77 χιλιόμετρα. Απέναντι από το λιμάνι και λίγες μόλις εκατοντάδες μέτρα υπάρχει η νησίδα "Απόστολος Παύλος" την οποία οι ντόπιοι ονομάζουν μικρό νησί, και στην οποία υπάρχουν εγκαταστάσεις για τον ανεφοδιασμό ποντοπόρων πλοίων. Μια δεύτερη νησίδα σε απάσταση μερικών εκατοντάδων μέτρων νοτιοδυτικά της πρώτης είναι γνωστή ως "μεγάλο νησί" η "μπομπιανό νησί". Επίσης, σε κοντινό λόφο είναι χτισμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Απόστολο Παύλο. Την έχτισε το 1911 ο Χατζή Κωστή Καρτεράκης, καταγόμενος από την Πόμπια. Εκκλησία εμφανίζεται ακριβώς στην ίδια θέση σε ενετικούς χάρτες του 1700. Δίπλα στο ναό υπάρχει μικρή σπηλιά, στην οποία σύμφωνα με την παράδοση, διέμεινε ο Απόστολος Παύλος. Οι παραλίες στη γύρω περιοχή είναι γνωστές με τα ονόματα: Μακριά άμμος (ή Αρμυρίκια, ή Δεντρά, ή Σισσαμόλακος), Ψιλή Άμμος, Καραβόβρυση, Στενά. Έυκολη πρόσβασή μέσω θαλάσσης έχει κανείς στο Αγιοφάραγγο, στο Μάρτσαλο αλλά και στο Τραχύλι κοντά στο ακρωτήριο Λίθινον.

 Η ονομασία του χωριού είναι αρχαιότατη και μάλιστα αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων (27,8), διότι στο σημείο αυτό αποβιβάστηκε ο Απόστολος Παύλος, όταν μεταφερόταν στη Ρώμη.Την περίοδο της Ενετοκρατίας διάφορα ξένα πλοία διενεργούσαν από τους Καλούς Λιμένες λαθρεμπόριο και αυτό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα.Όπως αναφέρει ο Αγγλος περιηγητής Σπρατ που επισκευτηκε τους καλούς λιμένες στα 1865, η περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού λιμένα, ανήκε στην ιερά μονη Οδηγητρίας . Η μονή αυτή βρισκεται μερικά χιλιομετρά βόρεια του όρμου. Μάλιστα ο ηγούμενος της μονής ηταν υποχρεωμένος να διατηρεί στον όρμο φυλάκιο επανδρωμένο με προσωπικό της μονής και να ενημερώνει την τοπική αρχή για οποιαδήποτε κινηση πλοίου. Στα ανατολικά του σημερινού οικισμού βρίσκονται στην περιοχή Χρυσοστόμου τα ερείπια της αρχαίας πόλης Λασαία. Η τελευταία άκμασε στα ρωμαϊκά χρόνια και ήταν λιμένας της Γόρτυνας. Η πόλη αυτή αναφέρεται στο ρωμαϊκό νόμισμα ως Θάλασσα και αλλού με τα ονόματα Άλασα και Λασός. Η θέση της Λασαίας διαπιστώνεται και στο έργο του Άγγλου Σπρατ. Ο Σπρατ αγόρασε στην περιοχή δαχτυλίδι από χρυσάφι που έγραφε επάνω "Τρυφηνία". Πιθανότατα έχει σχέση με το όνομα της γυναίκας στην οποία στέλνει χαιρετισμούς ο Απόστολος Παύλος, που ονομαζόταν Τρύφαινα. Η Μακριά Άμμος είναι παραλία ανατολικά των Καλών Λιμένων με μήκος μεγαλύτερο από ένα χιλιόμετρο. Ειναι γνωστή και ως Αρμυρίκια (τα) η Δεντρά (τα) η ακόμα και ως Σισσαμόλακος, ενά τοπωνύμιο που επιβιώνει από την ενετική εποχή και υποδηλώνει την καλλιέργεια σουσσαμιού στην γύρω περιοχή. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Περισσότερα στοιχεία για τους Καλούς Λιμένες
Ελληνικό ποδοσφαιρικό τουρνουά Σικάγου

Το Ελληνικό ποδοσφαιρικό τουρνουά (Hellenic Soccer Tournament) είναι μια ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση μεταξύ ομογενειακών ομάδων που γίνεται στο Σικάγο. Αποτελεί ένα άτυπο πρωτάθλημα των ελληνικών συλλόγων της Βόρειας Αμερικής. Οι αγώνες διεξάγονται κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου στο Ολυμπιακό Πάρκο του Σάουμπουργκ του Ιλλινόις (Schaumburg, Illinois) κοντά στο Σικάγο.

 Το ελληνικό τουρνουά ξεκίνησε το 2006 με πρωτοβουλία της ιστοσελίδας 'Greeksoccer.com' ως ένα πρωτάθλημα ανεξάρτητων ποδοσφαιρικών ομάδων ομογενών. Στην πρώτη διοργάνωση έλαβαν μέρος οκτώ ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους (Γαλάζιο και Λευκό) και οι επικεφαλής έπαιξαν στον τελικό. Είναι χαρακτηριστικό πως η πρώτη νικήτρια ονομαζόταν "Καθημερινός Φραπές GR-04" (DAILYFRAPPE.COM/GR-04), από την οποία στη συνέχεια προέκυψε ο μικρός σύλλογος "GR-04 Σικάγου" που αργότερα αποροφήθηκε από την Χελένικ Γιουνάιτεντ. Η απήχηση που είχε μεταξύ των ομογενών είχε ως αποτέλεσμα από την επόμενη χρονιά οι διοργανωτές να "σοβαρευτούν". Η διοργάνωση είναι ανοιχτή στη συμμετοχή ποδοσφαιρικών ομάδων ομογενών (επίσημων ή ανεπίσημων) από οποιαδήποτε πόλη ή χώρα της Βόρειας Αμερικής αλλά ουσιαστικά μετέχουν ομάδες μόνο από ΗΠΑ και Καναδά. Έχει εξελιχθεί σε ένα άτυπο πρωτάθλημα των ελληνικών συλλόγων της Β. Αμερικής αλλά και σε ένα ετήσιο αθλητικό πανηγύρι στο οποίο συναντιούνται ομογενείς από διάφορες πόλεις. Εκτός από τις μεγαλουπόλεις: Σικάγο, Νέα Υόρκη, Τορόντο, Μόντρεαλ, Οτάβα έχουν συμμετάσχει ομάδες από πολλά μικρά μέρη όπου ζουν Έλληνες, όπως: Λόντον, Σκάρμπορο, Χάμιλτον, Θόρνχιλ, Ρίτσμοντ Χιλ, Γουίνιπεγκ, Γουίνδσορ, Πάλος Χιλς, Χίκσβιλ, Σάρνια κ.ά. Επίσης, έχουν συμμετάσχει ομάδες από απομακρυσμένες πόλεις, όπως: Βανκούβερ, Ντιτρόιτ, Γκάρι Ιντιάνα, Γκλέντεϊλ Καλιφόρνια κλπ. Εκτός από την ανοικτή κατηγορία (όπεν), διεξάγονται και πρωταθλήματα βετεράνων διαφόρων ηλικιών, ενώ κάποιες χρονιές έγιναν δυο ξεχωριστά πρωταθλήματα όπεν: επίσημων ομάδων (Competitive) και ανεπίσημων (Recreational). Μετείχαν 8 ομάδες από 4 πόλεις σε μία κατηγορία. Μετείχαν 18 ομάδες από 10 πόλεις σε 2 κατηγορίες Μετείχαν 22 ομάδες από 10 πόλεις σε 3 κατηγορίες. Μετείχαν 27 ομάδες από 15 πόλεις σε 6 κατηγορίες. Μετείχαν 23 ομάδες από 9 πόλεις σε 4 κατηγορίες. Μετείχαν 14 ομάδες από 7 πόλεις σε 2 κατηγορίες. Ιστοσελίδα τουρνουά.
Μανσούκ Μαμέτοβα

Η Μανσούκ Μαμέτοβα (καζακικά: Мәншүк Жиенғалиқызы Мәметова‎; 2 Οκτωβρίου 1922, καταυλισμός Ζιεκούμ, Σοβιετική Ένωση — 15 Οκτωβρίου 1943, κοντά στο Νεβέλ, Σοβιετική Ένωση) ήταν σοβιετική γυναίκα στρατιωτικός. Ήταν η πρώτη Καζακστανή γυναίκα, στην οποία δόθηκε ο τίτλος του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

 Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1922 στον καταυλισμό Ζιεκούμ των Ουραλιών, στη σημερινή δημοκρατία του Καζακστάν. Ήταν Καζακστανή, από το γένος των Σερκές. Οι γονείς της Μανσούκ πέθαναν όταν εκείνη ήταν μικρή και σε ηλικία πέντε ετών την υιοθέτησε η θεία της Αμινά Μαμέτοβα. Τα παιδικά της χρόνια, η Μανσούκ τα πέρασε στην Άλμα-Άτα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μανσίγια. Πριν απο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε το Εργατικό Πανεπιστήμιο, το οποίο τέλειωσε μετά από διετή φοίτηση. Μετά εργάστηκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο του Αλμάτι. Μετά την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στον πόλεμο η Μαμέτοβα κατατάχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1942 στον σοβιετικό στρατό και πολέμησε ως πολυβολήτρια. Συμμετείχε σε σκληρές μάχες για την απελευθέρωση της πόλης Νέβελ όπου και σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1943. Βρίσκεται θαμμένη στην ίδια πόλη. Την 1 Μαρτίου του 1944 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης μετά από διάταγμα του προεδρείου του Ανωτάτου σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Επιπλέον πολλοί δρόμοι και σχολεία στο Αλμάτι, το Νεβέλ, το Οράλ και αλλού έχουν πάρει το όνομα της Μαμέτοβα. Μνημεία αφιερωμένα στη μνήμη της υπάρχουν ακόμα και σήμερα σε αρκετά μέρη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Маметова Маншук Жиенгалиевна // Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης: μια Σύντομη βιογραφία λεξικό / Προηγ. ed του Ι. Ν. Шкадов. — Μ.: Воениздат, 1988. — T 2 /Λουμπόβ — Ο Yashchuk/. — Σ. 31. — 863 c. — 100 000 ανά τεύχος. Πρότυπο:Книга Чечеткина A. Батыр Маншук // Ηρωίδα. Vol. Ι. (Δοκίμια για τις γυναίκες — Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης). — Μ.: Политиздат, 1969. Маметова, Маншук Жиенгалиевна. Η ιστοσελίδα "Ήρωες του έθνους". Το σπίτι-μουσείο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης Маншук Маметовой. (στο Οράλ). Συζήτηση με Маншук. Ωραία ώρα για Маншук Маметовой. Маметова Маншук Жиенгалиевна. // Η ιστορία της πατρίδας. Κόμι. Γραμματόσημο με την εικόνα Маметовой Маншук.
690 Βρατισλαβία

Η Βρατισλαβία (Wratislavia) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,02. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από την εκλατινισμένη παλαιά ονομασία της πολωνικής πόλεως Βρότσουαφ (και όχι από τη Μπρατισλάβα).

 Η μέση διάμετρος της Βρατισλαβίας εκτιμάται σε 134,65 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0604. Η Βρατισλαβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 38 λεπτά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 690 Wratislavia στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μεσιέ 109

Ο Μεσιέ 109 (επίσης γνωστός ως M109 και NGC 3992) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου σε απόσταση περίπου 55 εκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη. Είναι ορατός στα νότια του αστέρα Φέκντα (γ UMa).

 Ανακαλύφθηκε το 1781 από το Σαρλ Μεσιέ, όταν έψαχνε κάποια αντικείμενα που του είχε υποδείξει ο Πιέρ Μεσαίν. Από αυτά μόνο το Μεσιέ 97 ήταν στον κατάλογο που δημοσίευσε το 1781. Τα άλλα δύο αντικείμενα καταχωρήθηκαν το 1783 από τον Σαρλ Μεσιέ ως αντικείμενα με αύξοντα αριθμό 108 και 109 στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ κατέγραψε το αντικείμενο 109 στην θέση RA=11h 43m και Dec=+54.5 deg. Ο Owen Gingerich ερεύνησε αυτή τη θέση και βρήκε ότι αντιστοιχεί στον γαλαξία NGC 3992. Από τη δεκαετία του 1920 και μέχρι τη δεκαετία του 1950, τα αντικείμενα με αύξοντα αριθμό άνω του 103 θεωρήθηκαν ανεπίσημα, αλλά αργότερα, και κυρίως από τα τέλη του 1970 οι προσθήκες αυτές έγιναν αρκετά ευρέως αποδεκτές. Παρόλα αυτά, ο Henk Bril, μελετώντας τον άτλαντα του Ζαν Νικολά Φορτάν και τις σημειώσεις του Πιέρ Μεσαίν, το 2006 παρατήρησε ότι ο Πιέρ Μεσαίν δεν είχε καταγράψει τη θέση του NGC 3992, αλλά του NGC 3953. Ο Σαρλ Μεσιέ όταν κοιτούσε το αντικείμενο που ανέφερε ο Μεσαίν, κατέγραψε την ορθή αναφορά που ταιριάζει στο NGC 3953 και την απόκλιση που αντιστοιχεί στον NGC 3992, πιθανώς παρατηρώντας και τους δύο γαλαξίες, χωρίς να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικά αντικείμενα.Ο Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε ανεξάρτητα τον γαλαξία τις 12 Απριλίου 1789. Στον γαλαξία αυτό έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα μόνο ένα σουπερνόβα, το 1956A, το Μάρτιο του 1956. Ο M109 είναι ένας ενεργός γαλαξίας τύπου LINER, ενώ έχουν εντοπιστεί πολωμένα ραδιοκύματα που προέρχονται από τους βραχίονες του γαλαξία. Ο M109 έχει τρεις συνοδούς γαλαξίες, τον UGC 6923, τον UGC 6940 και τον UGC 6969 και ενδεχομένως να έχει και περισσότερους. Έχουν παρατηρηθεί γραμμές υδρογόνου από τον M109 και τους δορυφόρους του. Η περιοχή ουδετέρου υδρογόνου του γαλαξία είναι κανονική με μια χαμηλή ακτινωτή επέκταση έξω από το δίσκο του γαλαξία, ενώ ακριβώς στην περιοχή της ράβδου, υπάρχει μια κεντρική τρύπα ουδετέρου υδρογόνου στην κατανομή του αερίου. Ενδεχομένως το αέριο να έχει μεταφερθεί προς το κέντρο του γαλαξία δια μέσω της ράβδου και λόγω του κενού που παρατηρείται δεν έχουν προκληθεί μεγάλα φαινόμενα προσαύξησης στο εγγύς παρελθόν. Ο M109 είναι ο φωτεινότερος γαλαξίας στην ομάδα M109, μια μεγάλη ομάδα γαλαξιών που βρίσκεται στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου και μπορεί να περιέχει πάνω από 50 γαλαξίες. «Messier 109». SEDS. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2005. «Dark and luminous matter in the NGC 3992 group of galaxies». Astrophysics. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2002. «Dark and luminous matter in the NGC 3992 group of galaxies». ESO. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2002. WIKISKY.ORG: SDSS image, M109
Ηπατική ανεπάρκεια

Ως ηπατική ανεπάρκεια είναι γνωστή στην ιατρική η αδυναμία του ήπατος να εκτελέσει τις συνήθεις συνθετικές και μεταβολικές λειτουργίες του ως μέρος του οργανισμού. Η ηπατική ανεπάρκεια διακρίνεται σε οξεία και χρόνια (γνωστή και ως κίρρωση). Στις αρχές της δεκαετίας του 2020, αρχίζει να γίνεται διακριτή και μια τρίτη κατηγορία της ηπατικής ανεπάρκειας, η οξεία - χρόνια ηπατική ανεπάρκεια, η οποία επηρεάζει άτομα με χρόνια ηπατική ανεπάρκεια και συνδυάζει στοιχεία της οξείας ανεπάρκειας.

 Ως οξεία ηπατική ανεπάρκεια ορίζεται ως «η ταχεία ανάπτυξη ηπατοκυτταρικής δυσλειτουργίας, ειδικότερα της πηκτικότητας, αλλά και μεταβολών της νοητικής κατάστασης (εγκεφαλοπάθεια) σε έναν ασθενή χωρίς ιστορικό εμφάνισης ηπατικής νόσου στο παρελθόν».Η εμφάνιση της νόσου σχετίζεται με την ανάπτυξη μιας ηπατικής πηκτικότητας του ήπατος, αλλά και μια μειωμένη συνείδηση στον ασθενή εξαιτίας της εμφάνισης ηπατικής εγκεφαλοπάθειας ταυτοχρόνως. Επομένως, ο ασθενής χρειάζεται ειδική φροντίδα όταν εισαχθεί στο νοσοκομείο. Η διάγνωση της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας βασίζεται σε φυσική εξέταση, εργαστηριακά ευρήματα, ιστορικό ασθενούς και προηγούμενο ιατρικό ιστορικό, για να διαπιστωθούν αλλαγές νοητικής κατάστασης, πηκτικότητα, ταχύτητα έναρξης και απουσία εκδήλωσης οποιασδήποτε ηπατικής νόσου στο παρελθόν. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι η οξεία ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να προκύψει μόνο αν ο ασθενής εμφανίσει συμπτώματα εγκεφαλοπάθειας εντός 26 εβδομάδων από την εκδήλωση των πρώτων συμπτωμάτων ηπατικής ανεπάρκειας. Η χρόνια ηπατική ανεπάρκεια εμφανίζεται συνήθως ως τμήμα της κίρρωσης. Η χρόνια ηπατική ανεπάρκεια μπορεί να προκύψει από αίτια όπως η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, η ηπατίτιδα τύπου Β ή Γ, αυτοάνοσα, κληρονομικά και μεταβολικά αίτια. Ως οξεία επί χρόνιας ηπατικής ανεπάρκειας λέγεται ο τύπος ηπατικής ανεπάρκειας στην οποία ο ασθενής με χρόνια ηπατική νόσο αναπτύσσει χαρακτηριστικά ηπατικής ανεπάρκειας. Μια σειρά από υποκείμενες αιτίες μπορεί να επισπεύσουν την εκδήλωση συμπτωμάτων ηπατικής ανεπάρκειας, όπως η κατάχρηση αλκοόλ ή η μόλυνση από κάποιο βακτήριο. Τα άτομα με ηπατική ανεπάρκεια τέτοιου είδους μπορεί να είναι βαριά άρρωστα και να χρειάζονται θεραπεία σε ΜΕΘ και περιστασιακά μεταμόσχευση ήπατος. Το ποσοστό θνησιμότητας με θεραπεία είναι 50%.
Καμάρια Ευβοίας

Τα Καμάρια είναι πεδινό χωριό του δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού. Έχει υψόμετρο 90 μέτρα και βρίσκεται 4 χιλιόμετρα νότια της Ιστιαίας. Πολιούχοι του χωριού είναι οι Άγιοι Ανάργυροι.

 Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος «Καμάρια». Το όνομα πιθανά να προέρχεται από τη λέξη καμαρωτός, που αναφέρεται στους άντρες του χωριού που ήταν λεβέντες και για αυτό καμαρωτοί. Ίσως να προήλθε από τις θολωτές πετρόκτιστες γέφυρες (καμάρες) που υπήρχαν λόγω των χειμάρρων που συμβάλλουν εκεί. Ερείπια κάστρου που έχουν βρεθεί δίπλα στο χωριό δείχνουν ότι κατοικείται σίγουρα από την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Τελευταίος Οθωμανός ιδιοκτήτης του χωριού ήταν η Κιαμιλέ Χανούμ, κόρη του Χασεκί Μεχμέτ Αγά. Αυτή το 1831, όταν πλέον ήταν αναπότρεπτη η παράδοση της Εύβοιας, πούλησε το χωριό στην Αλεξάνδρα Σταματάκη του Αλεξάνδρου και στην Ασημίνα Σταματάκη του Παναγιώτη. Μετά το 1852 τα κτήματα πουλήθηκαν τμηματικώς από τους ιδιοκτήτες Σταματάκη, στους κατοίκους του χωριού. Αναφέρεται επίσημα, μετά την επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε Δήμο Ιστιαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 381 κατοίκους. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ξεχωριστή θέση έχει η αμπελουργία και η οινοποιεία. Επίσης στο χωριό υπάρχουν εγκαταστάσεις για την παραγωγή τσίπουρου. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το αναπαλαιωμένο αρχοντικό της οικογένειας Βλαχοθανάση, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης "γιατί παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον με την αυστηρά συμμετρική διάταξη των όψεων, καθώς και αξιόλογα επιμέρους μορφολογικά στοιχεία, όπως είναι τα πλαίσια των ανοιγμάτων, οι παραστάδες της εισόδου που φέρουν τοξωτό υπέρθυρο, τα περίτεχνα κιγκλιδώματα και τα σιδερένια φουρούσια των μπαλκονιών, η διακοσμητική κόγχη πάνω από το κεντρικό θύρωμα και το τριγωνικό αέτωμα της στέγης στον άξονα συμμετρίας". Η οικογένεια Βλαχοθανάση έχει αναδείξει δύο σημαντικούς πολιτικούς, τον Κωνσταντίνο και τον Αγγελή Βλαχοθανάση. Οι ρίζες της οικογένειας προέρχονται από το Μήτρο Βλαχοθανάση ο οποίος πολέμησε τους Τούρκους μαζί με τον πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Άγγελος Στέφος, "Ιστιαία", τόμος Α', σελ. 213-214
Καμπεονάτο Παουλίστα

Το Καμπεονάτο Παουλίστα είναι μία ετήσια ποδοσφαιρική διοργάνωση της ομοσπονδίας ποδοσφαίρου της πολιτείας του Σάο Πάολο. Το πρώτο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1902 και έτσι είναι το παλαιότερο πρωτάθλημα στη Βραζιλία. Το 1933, το πρωτάθλημα απέκτησε επαγγελματική μορφή. Αγωνίζονται 16 ομάδες με τις κύριες ανταγωνίστριες του πρωταθλήματος να είναι οι τέσσερις μεγάλες ομάδες του Σάο Πάολο (Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάντος, Σάο Πάολο). Πολυνίκης του πρωταθλήματος είναι η Κορίνθιανς με 30 τίτλους.

 5 φορές Κορίνθιανς - 1914, 1916, 1929, 1938, 2009 3 φορές Παλμέιρας - 1926, 1932, 1972 2 φορές Παουλιστάνο- 1905, 1927 A.A. das Palmeiras - 1910, 1915 Αμερικάνο- 1912, 1913 1 φορά Σάο Πάολο ΦΚ - 1946 Σάο Μπέντο - 1914 Σάο Πάολο Αθλέτικ Κλούμπ - 1903 4 συνεχόμενες χρονιές Παουλιστάνο - 1 φορά (1916-1919) 3 συνεχόμενες χρονιές Κορίνθιανς - 4 φορές (1922-1924, 1928-1930, 1937-1939, 2017-2019) Σάντος - 3 φορές (1960-1962, 1967-1969, 2010-2012) Παλμέιρας - 1 φορά (1932-1934) Σάο Πάολο Αθλέτικ Κλούμπ - 1 φορά (1902-1904) 2 συνεχόμενες χρονιές Σάο Πάολο ΦΚ - 5 φορές (1945-1946, 1948-1949, 1970-1971, 1980-1981, 1991-1992) Σάντος - 4 φορές (1955-1956, 1964-1965, 2006-2007, 2015-2016) Παλμέιρας - 3 φορές (1926-1927, 1993-1994, 2022-2023) Κορίνθιανς - 2 φορές (1951-52, 1982-1983) Πορτουγκέζα - 1 φορά (1935-1936) A.A. das Palmeiras - 1 φορά (1909-1910) Παουλιστάνο- 1 φορά (1926-1927) Αμερικάνο - 1 φορά (1912-1913) Home of the FPF (στα πορτογαλικά) Gazeta Esportiva History of the Campeonato Paulista (στα πορτογαλικά)
Γεώργιος του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ

Ο Γεώργιος, γερμ. Georg (20 Φεβρουαρίου 1518 - 17 Μαΐου 1569) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ (Simmern-Sponheim) το διάστημα 1559-69.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Β΄, κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Βεατρίκης, κόρης του Χριστόφορου Α΄, μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Το 1557 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος Γ΄ έγινε κόμης του Ζίμμερν. Το 1559 ο Φρειδερίκος Γ΄ έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου και παραχώρησε το Ζίμμερν στον Γεώργιο. Απεβίωσε το 1569 χωρίς νόμιμα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ριχάρδος. Νυμφεύτηκε το 1541 την Ελισάβετ, κόρη του Γουλιέλμου Α΄, λαντγράβου της Κάτω Έσσης και είχε τέκνα: Ιωάννης 1541-1562Από τη μη νόμιμη σχέση με την Ελισάβετ του Ρόζενφελντ είχε φυσικά τέκνα: Αδάμ π. 1565-1598 Γεώργιος π. 1566-1598
Ίσαακ Κλες φαν Σβάνενμπουρχ

Ο Ίσαακ Κλες φαν Σβάνενμπουρχ (Isaak Nicolai ή Isaac Claesz van Swanenburg, 1537 – 1614, Λάιντεν) ήταν Ολλανδός αναγεννησιακός ζωγράφος και υαλογράφος που δραστηριοποιήθηκε στο Λάιντεν και τη Χάουντα. Ήταν μέλος του δημοτικού συμβουλίου από το 1576 και έγινε δήμαρχος του Λάιντεν πέντε φορές.

 Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο Σβάνενμπουρχ ήταν πολύ καλός ζωγράφος, του οποίου οι πίνακες είχαν αναρτηθεί σε διάφορα κτίρια του δημοτικού συμβουλίου του Λάιντεν. Ο Χαουμπράκεν εκφράζει την έκπληξή του που ο Σβάνενμπουρχ δεν αναφέρθηκε ποτέ από τον Κάρελ φαν Μάντερ στο Schilder-boeck . Ωστόσο, ο Χαουμπράκεν έκανε λάθος, διότι ο Σβάνενμπουρχ αναφέρεται ως ένας από τους περισσότερους από 20 μαθητές του Φρανς Φλόρις στη μεγάλη λίστα μαθητών του φαν Μάντερ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ινστιτούτο Ιστορίας της Τέχνης, ο Σβάνενμπουρχ βρισκόταν στην Αμβέρσα για σπουδές με τον Φλόρις για 6-8 χρόνια στη νεότητά του και εγκαταστάθηκε στο Λάιντεν μετά την εκπαίδευσή του το 1565. Έφυγε για λίγο στο Αμβούργο για ένα έτος κατά την πολιορκία του Λάιντεν, αλλά είχε επιστρέψει μέχρι το 1574. Διατηρούσε μεγάλο και σεβαστό εργαστήριο στο Λάιντεν, για ελαιογραφίες και υαλογραφίες. Μαθητές του ήταν ο Γιαν φαν Χόγιεν, ο Κούνρετ φαν Σχίλπεροορτ (Coenraet van Schilperoort), ο Όττο φαν Φέιν και οι τρεις γιοι του. Τάφηκε στην Pieterskerk (εκκλησία του Αγίου Πέτρου) του Λάιντεν. Ο Σβάνενμπουρχ δημιούργησε τα καρτούνς (χαρτόνια με σχέδια) για τα παράθυρα βιτρό αρ. 25 και 26 από το Λάιντεν για τη Γιάνσκερκ (εκκλησία του Αγίου Ιωάννη) στη Χάουντα . Η αναφορά στον φαν Μάντεr αφορά στον Ίσαακ Κλέσσεν Κλουκ (Isaack Claessen Cloeck), πράγμα το οποίο αποκαλύπτει, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα μητρώα της Χάουντα δείχνουν ότι ο Σβάνενμπουρχπληρώθηκε το ένα τρίτο του ποσού που προοριζότανγια τον υαλογράφο του Λάιντεν Κορνέλις Κορνέλιζ Κλοκ (Cornelis Cornelisz Clock) . Ο Κλοκ ήταν πιθανώς συγγενής του Σβάνενμπουρχ. Οι πίνακες του Σβάνενμπουρχ με διάφορα αξιοσημείωτα πρόσωπα του Λάιντεν έχουν επιβιώσει, καθώς και μια σειρά από μνημειώδεις ιστορικές αλληγορίες για το εμπόριο μαλλιού, μια σημαντική πηγή εισοδήματος για την πόλη κατά τη διάρκεια της θητείας του ως συμβούλου. Ο μεγαλύτερος γιος του Σβάνενμπουρχ, Γιάκομπ Ίσαακζ Σβάνενμπουρχ (Jacob Isaacsz Swanenburg), έγινε ζωγράφος και Δάσκαλος του νεαρού Ρέμπραντ . Ο Κλες Ίσαακζ Swanenburg έγινε επίσης ζωγράφος και έζησε και εργάστηκε στη Χάγη, όπου εκτιμήθηκε η τέχνη του. Ο μικρότερος γιος, ο Βίλλεμ Ίσαακζ Σβάνενμπουρχ (Willem Isaacsz Swanenburg), έγινε χαράκτης. Ute Elisabeth Flieger: Bürgerstolz und Wollgewerbe. Der Bilderzyklus des Isaac Claesz. van Swanenburg (1537-1614) στο der Lakenhal von Leiden . Magisterarbeit Universität Münster. Münster, Waxmann, 2010.(ISBN 978-3-8309-2256-8) Rudolf EO Ekkart: Isaac Claesz. van Swanenburg, 1537-1614. Leids schilder και burgemeester . Zwolle, Waanders, 1998.(ISBN 90-400-9282-6)ISBN 90-400-9282-6 3 πίνακες του Σβάνενμπουρχ στην τοποθεσία του St. Janskerk με εικονική περιήγηση
Κυπριακές ευρωεκλογές 2019

Οι Ευρωεκλογές του 2019 ήταν οι τέταρτες ευρωεκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019 για την εκλογή των 6 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αντιστοιχούσαν στην Κύπρο για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

 Το εκλογικό σύστημα που ίσχυε στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν η απλή αναλογική. Χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία επιλογής βουλευτών με λίστα. Για σκοπούς εκλογής των 6 εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ολόκληρη η επικράτεια της χώρας αποτέλεσε μια ενιαία εκλογική περιφέρεια. Στις εκλογές συμμετείχαν 13 κόμματα/κινήματα και 3 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2019-2024 (με κατάλογο των εκλεγμένων ευρωβουλευτών) Ευρωεκλογές 2019 «Εθνικά αποτελέσματα Κύπρος 2019». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές 2019: Επίσημα Αποτελέσματα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. «Οι σταυροί προτίμησης όλων των υποψηφίων στις ευρωεκλογές». 27 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε». 29 Απριλίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
Λαρυγγίτιδα

Λαρυγγίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή του λάρυγγα. Προκαλεί βραχνάδα στη φωνή ή ακόμα και την πλήρη απώλεια της φωνής λόγω των ερεθισμένων φωνητικών χορδών. Η λαρυγγίτιδα χαρακτηρίζεται οξεία όταν διαρκεί λιγότερο από μερικές ημέρες και χρόνια όταν διαρκεί για περισσότερο από τρεις εβδομάδες.

 Ιογενής λοίμωξη Βακτηριακή ή μυκητιασική λοίμωξη Φλεγμονή από υπέρ-λειτουργία των φωνητικών χορδών Υπερβολικός βήχας Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ Υπερβολικό κάπνισμα Τα συμπτώματα της λαρυγγίτιδας ποικίλουν ανάλογα με την σοβαρότητα της κατάστασης και με το αίτιο. Το πιο συχνό και προφανές σύμπτωμα είναι η φθαρμένη φωνή που ξεκινά με την βραχνάδα και μπορεί να καταλήξει στην πλήρη απώλεια της φωνής. Άλλα συμπτώματα περιλαμβάνουν: Ξηρός και ερεθισμένος λαιμός Βήχας, που μπορεί να είναι σύμπτωμα αλλά και αίτιο της λαρυγγίτιδας Δυσκολία στην κατάποση Αίσθημα πρηξίματος στην περιοχή του λάρυγγα Συμπτώματα κρυολογήματος ή γρίπης, που και πάλι μπορεί να είναι συμπτώμα ή και το αίτιο της λαρυγγίτιδας Πρησμένοι λεμφαδένες στον λαιμό, τον θώρακα και στο πρόσωπο Πυρετός Στις περισσότερες περιπτώσεις τα συμπτώματα που συνοδεύουν την λαρυγγίτιδα συνδέονται περισσότερο με το αίτιο, για παράδειγμα μια λοίμωξη, σε περιπτώσεις υπέρ-λειτουργίας των φωνητικών χορδών συμπτώματα εκτός της φθαρμένης φωνής δεν υπάρχουν. Βραχνάδα που προκαλείται από την λαρυγγίτιδα και διαρκεί για περισσότερο από δύο εβδομάδες μπορεί να δείχνει κάποιο σοβαρότερο φωνητικό πρόβλημα, σε αυτές τις περιπτώσεις ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλευθεί και κάποιον ωτορινολαρυγγολόγο. Αν η λαρυγγίτιδα έχει προκληθεί από γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση: Ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να πάρει φάρμακα όπως το Zantac για μια περίοδο 4 με 6 εβδομάδων.Αν η λαρυγγίτιδα έχει προκληθεί από βακτηριακή ή μυκητισιακή λοίμωξη: Στον ασθενή μπορεί να χορηγηθούν αντιβιοτικά ή αντιμυκητιακά φάρμακα.Αν παραμείνει για πολύ καιρό η βραχνάδα ή η απώλεια της φωνής λόγω υπέρ-λειτουργίας των φωνητικών χορδών: Οι γιατροί μπορεί να προτείνουν θεραπεία που να περιλαμβάνει χειρουργική και/ή φωνητική θεραπεία. Ξεκούραση των φωνητικών χορδών επίσης συστήνεται.
Χένινγκ Μάνκελ

Ο Χένινγκ Μάνκελ (Henning Georg Mankell, 3 Φεβρουαρίου 1948 - 5 Οκτωβρίου 2015) ήταν Σουηδός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων και είναι γνωστός για την αστυνομική σειρά βιβλίων μυστηρίου που έγραψε με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Κουρτ Βαλάντερ. Έγραψε, επίσης, έναν σημαντικό αριθμό θεατρικών έργων και σεναρίων για την τηλεόραση. Υπήρξε ακτιβιστής. Μέσω των βιβλίων και των θεατρικών του έργων, ασκούσε κοινωνική κριτική για ζητήματα ανισότητας στη σουηδική κοινωνία. Ο Μάνκελ μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Σουηδίας και χωρών της Αφρικής, κυρίως της Μοζαμβίκης. Έκανε σημαντικές δωρεές σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς που δρούσαν κυρίως στην Αφρική. Τον Ιανουάριο του 2014, ο Μάνκελ διαγνώσθηκε με καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του οισοφάγου . Τον Μάιο του 2014 ανακοίνωσε ότι η θεραπεία λειτούργησε και ένιωθε καλύτερα. Εμπνεόμενος από τη σύζυγό του Εύα, έγραψε μια σειρά άρθρων για την εμπειρία του με τον καρκίνο, ενώ τόνισε τη σημασία της έρευνας για την καταπολέμηση του καρκίνου στο Νοσοκομειακό Πανεπιστήμιο Σαλγκρένσκα. Στις 5 Οκτωβρίου 2015, ο Μάνκελ πέθανε στην ηλικία των 67 ετών, σχεδόν δυο χρόνια αφότου διαγνώσθηκε με καρκίνο.

 Η κωμωδία της παιδικής ηλικίας (Comédia infantil), μτφ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Ψυχογιός (1999), ISBN 978-960-274-320-1 Εκτελεστές δίχως πρόσωπο (Mördare utan ansikte), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2002), ISBN 978-960-274-596-0 Τα σκυλιά της Ρίγα (Hundarna i Riga), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2002), ISBN 978-960-274-660-8 Εντολές θανάτου (Villospår), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2004), ISBN 978-960-274-792-6 Η πέμπτη γυναίκα (Den femte kvinnan), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2005), ISBN 978-960-274-829-9 Ένα βήμα πίσω (Steget efter), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2008), ISBN 978-960-453-320-6 Firewall (Brandvägg), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2009), ISBN 978-960-453-558-3 Πριν πέσει η παγωνιά (Innan frosten), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2010), ISBN 978-960-453-747-1 Ματωμένα ίχνη (Kennedys hjärna), μτφ. Βασιλική Κνήτου, εκδ. Ψυχογιός (2011), ISBN 978-960-496-017-0 Ο άνθρωπος από το Πεκίνο (Kinesen), μτφ. Γιώργος Μπαρουξής, εκδ. Ψυχογιός (2012), ISBN 978-960-496-560-1 Το φθινόπωρο του Κουρτ Βαλάντερ (Den orolige mannen), μτφ. Λύο Καλαβυρνάς, εκδ. Ψυχογιός (2013), ISBN 978-960-496-537-3 Ο κόσμος του Κουρτ Βαλάντερ (Handen), μτφ. Γρηγόρης Ν. Κονδύλης, εκδ. Ψυχογιός (2014), ISBN 978-618-01-0533-9
Κάρολος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ

Ο Κάρολος-Λουδοβίκος, γερμ. Karl-Ludwig (18 Σεπτεμβρίου 1690 - 22 Σεπτεμβρίου 1774) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (1757 - 1774). Έγινε αντιστράτηγος του Πρωσικού στρατού και κυβερνήτης του Ταλίν της Εσθονίας.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ και της Λουίζας-Καρλόττας, κόρης του Ερνέστου-Γκύντερ δούκα του Σ.Χ.Σ.Αουγκούστενμπουρκ. Το 1723 μεταστράφηκε στον Καθολικισμό, όπως και ο ανιψιός του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄ δούκας του Σ.Χ.Σ.Μπεκ. Το 1757 απεβίωσε ο άλλος ανιψιός του Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Γ΄, ο οποίος ήταν συνταγματάρχης του Πρωσικού στρατού και απεβίωσε στη μάχη της Πράγας, κατά τον Επταετή Πόλεμο, άγαμος. Ο Κάρολος-Λουδοβίκος τον διαδέχθηκε στον τίτλο του δούκα του Σ.Χ.Σ.Μπεκ. Το 1762 διορίστηκε στρατάρχης από τον Πέτρο Γ΄ Σ.Χ.Γκόττορπ αυτοκράτορα της Ρωσίας, αλλά δεν δέχθηκε λόγω προχωρημένης ηλικίας. Απεβίωσε το 1774 στο Κένιγκσμπερκ της Ανατολικής Πρωσίας. Ο μόνος γιος του είχε αποβιώσει δύο έτη πριν, άγαμος, έτσι τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός τού Καρόλου-Λουδοβίκου, ο Πέτρος-Αύγουστος. Παντρεύτηκε το 1730 την Άννα Καρολίνα Οζέλσκα, νόθη κόρη του Αυγούστου Β΄ των Βέττιν βασιλιά της Πολωνίας (και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας) και είχε τέκνο: Κάρολος-Φρειδερίκος 1732-1772, άγαμος. Short biography
Αρκάδιος

Ο Αρκάδιος (377 - 1 Μαΐου 408) ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου. Ανήκει και αυτός στη δυναστεία την οποία δημιούργησε ο Μεγάλος Θεοδόσιος. Βασίλευσε από το 395 έως το 408.

 Στην εποχή του Αρκαδίου τη διοίκηση την ασκούσε ο σύμβουλος Ρουφίνος και, μετά τη δολοφονία του Ρουφίνου, ο διεφθαρμένος επίτροπος Ευτρόπιος και η αυτοκράτειρα Ευδοξία. Όταν ανέβηκε στο θρόνο ο Αρκάδιος, ήταν δεκαοκτώ χρονών και υπήρξε ασθενικός και αδρανής. Ενώ οι Ούννοι έκαναν εισβολές στη Μικρά Ασία και ο Γότθος Αλάριχος λεηλατούσε σχεδόν όλη την Ελλάδα, ο Ρουφίνος και ο στρατηγός του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους Στιλίχων βρίσκονταν σε διαμάχη. Τελικά, ο Στιλίχων κατόρθωσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον Αλάριχο ενώ ο Ευτρόπιος απώθησε τους Ούννους. Η βασιλεία του κατέχει υψηλή θέση στην ιστορία της Αυτοκρατορίας. Ήταν ο πρώτος που έκανε μόνιμη έδρα του την Κωνσταντινούπολη και σπάνια κινούταν εκτός των τειχών της, σε αντίθεση με τους προκατόχους του που κινούνταν συνεχώς. Ανέπτυξε και συστηματοποίησε τις αυτοκρατορικές τελετές, και αύξησε την επιρροή των δημοσίων υπηρεσιών. Προώθησε στην Αρχιεπισκοπή Κωνσταντινουπόλεως τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος όμως καυτηρίαζε δημόσια τη διαφθορά της αυλής και αυτό έγινε αιτία σύγκρουσης μεταξύ αυτού και της αντίπαλής του αριστοκρατίας, με την οποία συμμάχησαν και οι αντίπαλοί του κληρικοί. Ο Αρκάδιος πέθανε αφού βασίλεψε για 13 χρόνια. Νυμφεύτηκε την Αιλία Ευδοξία, κόρη του Φράγκου Φλάβιου Μπάουτο magister militum και είχε τέκνα: Φλακίλλα. Πουλχερία 398/399-453, παντρεύτηκε τον Μαρκιανό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Αρκαδία 400-444, έλαβε όρκο παρθενίας. Έκτισε τη Μονή του Αγ. Ανδρέα τη λεγόμενη Ροδοφύλιον. Θεοδόσιος Β΄ 401-450, Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Μαρίνα.
Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών (Ε.Σ.Κ.Τ) αποτελείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ) και τις Κεντρικές Τράπεζες (Κ.Τ) των 27 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε έχουν υιοθετήσει το νόμισμα του ευρώ είτε όχι. Στόχος του Ε.Σ.Κ.Τ μαζί με το Ευρωσύστημα είναι η διατήρηση της σταθερότητας των τιμών και σε δευτερεύοντα βαθμό, την προώθηση της νομισματικής και οικονομικής μεταξύ της Ευρωζώνης και των κρατών-μελών της Ε.Ε. εκτός Ευρωζώνης.

 Τα βασικά καθήκοντα του Ε.Σ.Κ.Τ και Ευρωσυστήματος είναι: Η χάραξη και η εφαρμογή νομισματικής πολιτικής για τη ζώνη του ευρώ Η διενέργεια πράξεων συναλλάγματος Η κατοχή και η διαχείριση των επίσημων συναλλαγματικών διαθεσίμων των χωρών της ζώνης του ευρώ Η προώθηση της ομαλής λειτουργίας των συστημάτων πληρωμών Τα τραπεζογραμμάτια. (Η Ε.Κ.Τ έχει το αποκλειστικό δικαίωμα έγκρισης της έκδοσης τραπεζογραμματίων) Στατιστικά στοιχεία. (Σε συνεργασία με τις Εθν.Κ.Τ, η Ε.Κ.Τ συλλέγει τις πληροφορίες που είναι αναγκαίες για την εκπλήρωση των καθηκόντων, είτε από τις εθνικές αρχές είτε απευθείας από τους οικονομικούς φορείς) Χρηματοπιστωτική σταθερότητα και εποπτεία. (Το Ευρωσύστημα συμβάλλει στην ομαλή πολιτική που προωθούν οι αρμόδιες αρχές για την προληπτική εποπτεία των πιστωτικών ιδρυμάτων και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος) Συνεργασία σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. (Η Ε.Κ.Τ διατηρεί σχέσεις συνεργασίας με αντίστοιχα όργανα,οργανισμούς και φορείς εντός της Ε.Ε, αλλά και διεθνώς, όπου εξετάζονται θέματα σχετικά με τα καθήκοντα που έχουν ανατεθεί στο ευρωσύστημα) Επίσημη ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών
Κλαυδία Οκταβία

Η Κλαυδία Οκταβία (Claudia Octavia, 40 - 8 Ιουνίου 62) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα. Ήταν η κόρη του αυτοκράτορα Κλαύδιου από την τρίτη σύζυγό του Βαλερία Μεσσαλίνα και η πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα Νέρωνα.

 Όταν η Μεσσαλίνα εκτελέστηκε, ο Κλαύδιος παντρεύτηκε την Ιουλία Αγριππίνα και η Οκταβία αρραβωνιάστηκε τον γιο της Αγριππίνας από προηγούμενο γάμο, τον Δομίτιο. Το επόμενο έτος (50 μ.Χ.) ο Κλαύδιος υιοθέτησε τον Δομίτιο και του έδωσε το όνομα Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων Καίσαρ. Η Οκταβία και ο Νέρων παντρεύτηκαν το 53 όταν ήταν ακόμη νέοι. Ο Κλαύδιος πέθανε το 54 μ.Χ. και ο Νέρωνας έγινε αυτοκράτορας στα δεκαέξι του χρόνια. Αλλά η αβεβαιότητα σχετικά με τη διαδοχή καθυστερούσε τον Νέρωνα, γιατί πολλοί ήθελαν να γίνει αυτοκράτορας ο Βρετανικός, ο γιος του Κλαύδιου. Ο Νέρων τότε δηλητηρίασε τον Βρετανικό κι έγινε αυτοκράτορας. Επιπλέον, ο προσεκτικά σχεδιασμένος γάμος της Οκταβίας και του Νέρωνα ήταν μια καταστροφή σε προσωπικό επίπεδο. Ο Νέρων σύντομα ξεκίνησε μια σοβαρή σχέση με μια απελεύθερη που ονομαζόταν Ακτή και, πιο σημαντικά, άρχισε να αντιπαθεί τη σύζυγό του. Μέχρι το 58 ο Νέρων άρχιζε να ασχολείται με την Ποππαία Σαβίνα, την οποία θα ήθελε να κάνει αυτοκράτειρα στη θέση της Οκταβίας, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει όσο η Αγριππίνα ζούσε. Το 59 μπόρεσε να κανονίσει το θάνατο της Αγριππίνας, και το 62 χώρισε την Οκταβία και παντρεύτηκε την Ποππαία, με αφορμή πως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Με τη συγκατάθεση της Ποππαίας προστέθηκαν κατηγορίες μοιχείας, και η Οκταβία εκδιώχθηκε στην Καμπανία και στη συνέχεια στο νησί της Πανδατερίας και τελικά σκοτώθηκε. Το κομμένο της κεφάλι στάλθηκε στην Ποππαία.
Κομέντια ερουντίτα

Με τον όρο commedia erudita ή λόγια λατινική κωμωδία εννοείται η ερασιτεχνική, λόγια κωμωδία σε πέντε πράξεις, που ακολουθεί το κλασικό πρότυπο της πρότασης, της επίτασης και της καταστροφής ή λύσης. Ο αριθμός των χαρακτήρων και συνεπώς των ηθοποιών της commedia erudita είναι συνήθως μικρός, ενώ τα δρώμενα ακολουθούν μια συγκεκριμένη χωροχρονική ενότητα (μία ημέρα), σε αντίθεση με την Commedia dell' arte.

 Ως γηγενές -ιταλικό- κωμικό είδος του 16ου αι. άντλησε τα μέγιστα από προγενέστερους Ρωμαίους δραματουργούς όπως ο Πλαύτος και ο Τερέντιος. Αν και η δράση, η δομή και ορισμένοι χαρακτήρες στηρίζονται στα ανάλογα ρωμαϊκά μοντέλα, ωστόσο ο τόπος και ο χρόνος είναι οι αστικές περιοχές της Ιταλίας του 16ου αιώνα. Σε ό,τι αφορά στα δρώμενα που αναπτύσσονται σε αυτό το κωμικό είδος η πλοκή αντλεί από μια ευρεία θεματολογία της μετακλασικής μυθιστορίας, όπως επίσης από λατινικές πηγές. Τα τυπικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εραστές βρίσκουν τη λύση τους συνήθως στον γάμο, μετά από αρκετές δολοπλοκίες και παρεμβάσεις τυπικών κωμικών χαρακτήρων, που απαντούν και στην commedia dell' arte. Η λογοτεχνική κριτική έχει αναφερθεί σε έλλειψη «διδακτικού» σκοπού και ηθικότητας στο συγκεκριμένο είδος, θεωρώντας το μέσον διασκέδασης. Ωστόσο η έρευνα αναζητά εκείνα τα στοιχεία σάτιρας και κοινωνικής κριτικής που επαναπροσδιορίζουν τη διδακτική θέση του έργου. Ως σημαντικά παραδείγματα της commedia erudita θα μπορούσαν να αναφερθούν έργα όπως το La cassaria του Αριόστο, το 1508 το La calandria του Μπιμπιένα, το 1513 και τα La triunizia και I lucidi του Φιρεντζουόλα το 1549. Σε μεταγενέστερα δείγματα του συγκεκριμένου θεατρικού είδους η πλοκή διευρύνθηκε με την ανάπτυξη ηθικών και ρομαντικών στοιχείων, γεγονός που αποδίδεται στην αυξανόμενη επίδραση της commedia dell'arte. Ως αντιπροσωπευτικοί συγγραφείς αυτού του διακριτού είδους θα μπορούσαν να αναφερθούν οι: Λοντοβίκο Αριόστο (Lodovico Ariosto) (1474-1533). Νικολό Μακιαβέλι (Niccolo Machiavelli) (1496-1527). Πιέτρο Αρετίνο (Pietro Aretino) (1492-1556). Άντζελο Μπεόλκο (Angelo Beolco) (περ. 1501-1542)Ως συγγραφείς της τελευταίας μεταβατικής περιόδου της Commedia erudita αναφέρονται οι: Άντον Φραντζέσκο Γκρατσίνι (Anton Francesco Grazzini). Τζιοβάνι Μαρία Κέτσι (Giovanni Maria Cecchi) (1518–87). Ανιμπάλε Κάρο (Annibale Caro). Τζιαμπατίστα ντελα Πόρτα (Giambattista della Porta). Φραντσέσκο ντ' Άμπρα (Francesco d' Ambra).(1499–1558). commedia dell' arte
Σαγιέντ Μοράντ Χαν

Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν, ήταν σάχης τού Ιράν, που βασίλευσε από τις 23 Ιανουαρίου 1789 έως τις 10 Μαΐου 1789. Ήταν ο όγδοος βασιλιάς της δυναστείας των Ζαντ. Η σύντομη βασιλεία του είναι ενδεικτική τού αδίστακτου και βάναυσου αγώνα για την εξουσία, που κυριάρχησε μεταξύ των μελών της οικογένειας Zαντ μετά το τέλος τού Kαρίμ Χαν Ζαντ το 1779.

 Ήταν μέλος της αυλής τού προκατόχου του, Τζαφάρ Χαν, στην πρωτεύουσα Zαντ τού Σιράζ. Ήταν προφανώς η συμπεριφορά τού Τζαφάρ Χαν προς τον Σαγιέντ Μουράντ Χαν, που οδήγησε τον τελευταίο να σχεδιάσει την ανατροπή τού βασιλιά. Ο Σαγιέντ Μουράντ Χαν ήταν κυβερνήτης τού Σιράζ, αλλά αργότερα περιορίστηκε με την οικογένειά του και, σύμφωνα με μία αναφορά, ξυλοκοπήθηκε κατόπιν εντολής τού Τζαφάρ Χαν σε μία προσπάθεια να τον αναγκάσουν να αποκαλύψει τα πλούτη του. Το 1789 μία ομάδα ατόμων, με επικεφαλής τον Σαγιέντ Μοράντ Χαν συνωμότησαν για να δηλητηριάσουν τον Τζαφάρ Χαν. Μία σκλάβα χρησιμοποιήθηκε για να πραγματοποιήσει τις επιθυμίες τους. Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν και οι οπαδοί του νίκησαν τον εξασθενημένο σάχη, σκοτώνοντάς τον και πετώντας το κεφάλι του από την ακρόπολη. Μετά τη δολοφονία τού Τζαφάρ Χαν, ο Σαγιέντ Μοράντ έγινε σάχης τού Ιράν. Ο γιος τού Τζαφάρ Χαν, ο Λοτφ Αλί Χαν, βάδισε στη συνέχεια στο Σιράζ, όπου ήταν δημοφιλής μεταξύ τού λαού. Ο Σαγιέντ Μοράντ Χαν άντεξε για λίγο στην ακρόπολη της πόλης, αλλά αφού βασίλευσε για λιγότερο από 4 μήνες, αναγκάστηκε να παραδοθεί και εκτελέστηκε. Ο Λοτφ Αλί Χαν τον είχε διαδεχθεί στις 10 Μαΐου 1789. Perry, John R., Karim Khan Zand A History of Iran 1747-1779 ,(ISBN 0-226-66098-2), Παν. of Chicago Press, 1979, σελ. 299 Waring, Edward Scott, "A Tour to Sheeraz by the Route of Kazroon and Feerozabad",(ISBN 1-4021-4338-9), Elibron Classics, 2005. Κυβερνήτες του Ιράν
Ακρολίμνη Πέλλας

Η Ακρολίμνη (πρώην Γκόλο Σέλο και Γυμνά) είναι χωριό του δήμου Πέλλας, στον ομώνυμο νομό της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, στο βόρειο τμήμα της Ελλάδας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 10 μέτρων και με βάση την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1100 κατοίκους.

 Σύμφωνα με βουλγαρική στατιστική που δημοσιεύθηκε το 1905, στην Ακρολίμνη (γνωστή τότε ως Γκόλο Σέλο) κατοικούσαν 400 «Βούλγαροι γραικομάνοι». Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, κοντά στον οικισμό βρισκόταν το αρχηγείο των Βουλγάρων κομιτατζήδων που δρούσαν στον βάλτο των Γιαννιτσών, εναντίον των οποίων κινήθηκε στα μέσα του 1905 τμήμα μακεδονομάχων υπό τον Κωνσταντίνο Μπουκουβάλα, προξενώντας τους, κατά τις ελληνικές πηγές, σημαντικές απώλειες. Κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο οικισμός αποτελούσε τσιφλίκι και βρισκόταν υπό τον έλεγχο Αλβανών μουσουλμάνων μπέηδων, οι οποίοι συνέχισαν να ασκούν πιέσεις στους κατοίκους του και για μικρό χρονικό διάστημα μετά το 1912, έτος κατά το οποίο το - τότε - Γκόλο Σέλο εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών Πολέμων. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 1913 κατοικείτο από περίπου 60 οικογένειες, εκ των οποίων οι 25 ήταν σλαβόφωνοι Έλληνες και οι υπόλοιποι αθίγγανοι (με τους δεύτερους να μένουν εποχικά στον οικισμό). Ως ιδιοκτήτες του τσιφλικιού αναφέρονταν οι Γ. Γιαμαλής και αδελφοί Μαρκομπίτση από τη Νάουσα, καθώς και ο μουσουλμάνος Ασήμ μπέης από τα Γιαννιτσά. Μετά τη συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας του 1923, εγκαταστάθηκαν στον οικισμό Πόντιοι πρόσφυγες από την περιοχή της Σεβάστειας, ενώ μετά το τέλος της Κατοχής και του Εμφυλίου ακολούθησε και η εγκατάσταση μερικών βλαχόφωνων οικογενειών από το Κιλκίς και την Ήπειρο. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, στη σύγχρονη εποχή, ο πληθυσμός της Ακρολίμνης αποτελείται από 50-60 οικογένειες Μακεδόνων, ελαφρώς λιγότερες οικογένειες Ποντίων και περίπου 20 οικογένειες Βλάχων. Μέχρι και τη δεκαετία του 1950, οι γάμοι μεταξύ ατόμων από διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες ήταν εξαιρετικά σπάνιοι. Στην Ακρολίμνη γεννήθηκε ο Χρήστος Σταυρίδης, δάσκαλος επί σειρά ετών στην ευρύτερη περιοχή των Γιαννιτσών και μακεδονομάχος. Μετά την ένταξή του στο ελληνικό κράτος, το χωριό ορίστηκε το 1918 έδρα κοινότητας. Το 1926 μετονομάστηκε σε Γυμνά, ενώ το 1966 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Γιαννιτσών. Ακολούθησε η ένταξη στον καποδιστριακό δήμο Κρύας Βρύσης, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πέλλας.
Γδόχια Λασιθίου

Τα Γδόχια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Ιεράπετρας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται επί της επαρχιακής οδού Ιεράπετρας - Βιάννου και απέχει 20 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα σε υψόμετρο 258 μέτρα. Εντός του χωριού υπάρχουν τρεις συνοικισμοί: τα Δασκαλιανά, τα Παπαδιανά και τα Κάτω Γδόχια. Τα δύο πρώτα πήραν το όνομά τους αντίστοιχα από τον Παπαδάκη και το Δασκαλάκη, κατοίκους του χωριού. Τα Κάτω Γδόχια ονομάστηκαν έτσι επειδή είναι κτισμένα σε πιο χαμηλή τοποθεσία. Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (ελαιοκομία).

 Το χωριό υπήρχε από παλιά , πιθανότατα στο δρόμο προς Βάτο ήταν και πρωτομινωικός οικισμός, ενώ έχουν βρεθεί και θαλάσσια απολιθώματα. . Το όνομα του χωριού πάντως κατά άλλη εκδοχή πιθανόν να είναι αρχαϊκό ("Εκδόχια") που διασώθηκε, όπως και τόσα άλλα, τυπικά και φθογγικά αλώβητο. Το αντίστοιχο ρήμα είναι το "εκδέχομαι" και η ερμηνεία του στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι λόγω της θέσης του, το χωριό "εκδέχεται καιρικά φαινόμενα, π.χ βροχή". Τα Γδόχια πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η εισβολή των Ναζί στο χωριό και οι εκτελέσεις έγιναν στις 15 Σεπτεμβρίου του 1943. Ο τελικός απολογισμός της επιχείρησης των Γερμανών στα Γδόχια ανέρχεται σε 42 εκτελεσθέντες, μεταξύ των οποίων τέσσερις (4) από Κάτω Σύμη και έναν από το Συκολόγο. Επίσης εκτελέστηκαν στην Άνω και Κάτω Σύμη ακόμη 6 κάτοικοι Γδοχίων. Δείτε: Κοινότητα Γδοχίων Τα Γδόχια αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Μουρνιών και το 1933 στο ΦΕΚ 390Α - 16/12/1933 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Βάτος αποτελούν την κοινότητα Γδοχίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 63 κατοίκους. Η ναζιστική θηριωδία στα Γδόχια. Τα Γδόχια στο Διαδίκτυο
Purplexed

Purplexed είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε το 1998 από την εταιρεία "Sony Music Entertainment Germany GmbH".Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια αποκλειστικά από τέσσερις δίσκους του συγκροτήματος, οι οποίοι κυκλοφόρησαν από το 1990 ως το 1996. Οι δίσκοι αυτοί είναι το "Slaves and Masters" (1990), το "The Battle Rages On" (1993), το ζωντανά ηχογραφημένο "Come Hell or High Water" (1994) και το "Purpendicular" (1996).

 1. Highway Star (Live) (remix) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:48 2. The Battle Rages On... (Blackmore, Gillan, Lord, Paice) - 5:57 3. King of Dreams (Blackmore, Turner, Glover) - 5:30 4. Speed King (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:36 5. The Aviator (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:20 6. Love Conquers All (Blackmore, Turner, Glover, Sherwood, Squire) - 3:47 7. Anya (Blackmore, Gillan, Glover, Lord) - 6:35 8. Loosen My Strings (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:57 9. Solitaire (Blackmore, Gillan, Glover) - 4:43 10. Child in Time (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:41 11. Smoke on the Water (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:50 Οι μουσικοί οι οποίοι παίζουν στη συγκεκριμένη συλλογή προέρχονται από την δεύτερη, την πέμπτη και την έβδομη γραμμή μελών των Deep Purple και είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Purplexed - The Highway Star Deep Purple - Purplexed - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Βιβλιοθήκη Λουί Νοταρύ

Η Βιβλιοθήκη Πολυμέσων του Μονακό (γαλλικά: Médiathèque de Monaco) είναι μια βιβλιοθήκη που βρίσκεται στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Η βιβλιοθήκη ενσωματώνει πολλούς και διαφορετικούς κλάδους και λειτουργεί σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες Λειτουργεί επίσης ως Εθνική Βιβλιοθήκη του Μονακό. Το γραφείο δανεισμού της Βιβλιοθήκης ονομάζεται Bibliothèque Louis Notari (Βιβλιοθήκη Λουί Νοταρύ)

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1909. Μετονομάστηκε το 1980, όταν η βιβλιοθήκη πήρε το όνομα του ποιητή Louis Notari. Έκτοτε, η βιβλιοθήκη επεκτάθηκε και περιλαμβάνει ηλεκτρονικές μορφές εγγραφής, όπως ηχογραφήσεις σε CD και DVD. Από το 2006 η βιβλιοθήκη είναι υπεύθυνη για τη νόμιμη κατάθεση και για τα πνευματικά δικαιώματα και λειτουργεί ως Εθνική Βιβλιοθήκη του Μονακό. Οι συλλογές της βιβλιοθήκης περιέχουν περίπου 450.000 τεκμήρια: όπως βιβλία, DVD (8.000 αντίτυπα), CD (πάνω από 30.000 αντίτυπα), γαλλικές και ξένες εφημερίδες και περιοδικά, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, χειρόγραφα, έντυπα και φωτογραφίες, παρτιτούρες και αλληλογραφία. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Μονακό Official website
Κάρολος Γουλιέλμος του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν

Ο Κάρολος-Γουλιέλμος, γερμ. Karl-Wilhelm (1627 - 1666) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν (1665-1666). Έγινε καγκελάριος του Φερδινάνδου Δ΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κολωνίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χέρμαν-Φορτουνάτου μαργράβου του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν και της Αντωνίας-Ελισάβετ, κόρης του Χριστοφόρου κόμη του Κρήχινγκεν. Το 1666 απεβίωσε σε ηλικία 39 ετών, άγαμος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Μπάντεν-Ρόντεμαχερν και το Ρόντεμαχερν περιήλθε στον θείο του Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Μάντεν του πρεσβύτερου κλαδου. Johann Christian Sachs: Einleitung in die Geschichte der Marggravschaft und des marggrävlichen altfürstlichen Hauses Baden, Karlsruhe, 1769, part 3, p. 312.
Τζοβάνι των Μεδίκων ο Ποπολάρος

Ο Τζοβάνι (ιταλικά: Giovanni di Pierfrancesco de' Medici, 21 Οκτωβρίου 1467 - 14 Σεπτεμβρίου 1498) από τον Οίκο των Μεδίκων, αποκαλούμενος ο Ποπολάρος, ήταν Φλωρεντινός πολιτικός, μέλος δευτερεύοντος κλάδου της επιφανούς οικογένειας των Μεδίκων. Ήταν γιος του Πιερφραντσέσκο του πρεσβύτερου των Μεδίκων.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Μετά το θάνατο του πατέρα του Πιερφραντσέσκο του πρεσβύτερου το (1476) αυτός και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Λαυρέντιος ο νεότερος, μπήκαν υπό την επιτήρηση των διάσημων ξαδέλφων τους Τζουλιάνο και Λαυρέντιου Α΄ των Μεδίκων. Μορφώθηκε από ουμανιστές όπως ο Πολιτσιάνο και ο Φιτσίνο και αργότερα δημιούργησε μία μεγάλη βιβλιοθήκη βιβλίων και εγγράφων. Με τον καιρό οι σχέσεις του με τον Λαυρέντιο διαταράσσονταν κυρίως για οικονομικούς λόγους, αφού εκείνος κρατούσε για τον εαυτό του την τεράστια κληρονομιά του πατέρα τους, ενώ κανονικά θα έπρεπε μόνο να τη διαχειρίζεται και να τη συντηρεί ως την ενηλικίωσή τους. Η εχθρότητα ήταν πολύ έντονη και μόνο με τη διαιτησία ενός δικαστικού μπήκε παροδικά τέλος στη διαμάχη. Μετά το θάνατο του Λαυρέντιου ξεκίνησε πάλι η εχθρότητα μεταξύ των δύο αδερφών και του άλλου κλάδου των Μεδίκων (δηλαδή αυτόν στον οποίο ανήκε και ο Λαυρέντιος) και ήρθε σε σύγκρουση με τον διάδοχό του Πέτρο Β΄ και τον Απρίλιο του 1494 εξορίστηκαν από τη Φλωρεντία. Η εξορία είχε μικρή διάρκεια. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους και οι δύο επιστρέφουν στη Φλωρεντία μετά την εκδίωξη του Πιέρο από τη Φλωρεντία και την είσοδο στην πόλη του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Η΄. Υποστήριξαν τον Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα και ο ίδιος κέρδισε το προσωνύμιο il popolano (ο λαοφιλής, ως οπαδός της Δημοκρατίας) προκειμένου να διαφοροποιηθεί από το tirranico (τυραννικό) κλάδο της οικογένειας των Μεδίκων, αλλά και σαν δείγμα αφοσίωσης στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας. Το 1497 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Σφόρτσα, αλλά ο Τζοβάνι πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1498, πριν τη γέννηση του γιου τους Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε, στον οποίο η Αικατερίνη έδωσε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του.
Μαρία Λουίζα της Αυστρίας, πριγκίπισσα της Τοσκάνης

Η Μαρία Λουίζα (γερμ. Maria Luisa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Toskana, 30 Αυγούστου 1799 - 15 Ιουνίου 1857) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.

 Η Μαρία Λουίζα Αννουντσιάτα Άννα Ιωάννα Ιωσηφίνα Αντωνία Φιλομένα Απολλωνία Θωμαΐς ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης και της Λουίζας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Ο πατέρας της ήταν επίσης αρχιδούκας της Αυστρίας και πρίγκιπας της Ουγγαρίας & Βοημίας. Μεγάλωσε στην Ιταλία και την Αυστρία· αδελφός της ήταν ο Λεοπόλδος Β΄ της Τοσκάνης. Δεν παντρεύτηκε και απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών. "Großherzoglich Würzburgischer Hof- und Staats-Kalender: für das Jahr ... 1812". Intelligenz-Comptoir. 6 June 2019 – via Google Books. "Capitolo VI – FIRENZE VECCHIA – Giuseppe Conti". bepi1949.altervista.org.