IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη Μαρτίου 1864

Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1864 (Μάρτιος - Απρίλιος 1864), (αποκαλούμενη την εποχή εκείνη Υπουργείον Κανάρη) διορίστηκε από τον βασιλέα Γεώργιο, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση του Δημητρίου Βούλγαρη έχασε την εμπιστοσύνη της Εθνοσυνέλευσης. Επί των ημερών της υπογράφηκε η συνθήκης της ένωσης των Ιονίων νήσων με την κυρίως Ελλάδα.

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου» και «Πρωθυπουργός»: Κωνσταντίνος Κανάρης«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Θεόδωρος Δηλιγιάννης «Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Θρασύβουλος Ζαΐμης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Δημήτριος Χρηστίδης «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Πάνος Κορωναίος «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: προσωρινώς ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος «Επί των Ναυτικών υπουργός»: Κωνσταντίνος Κανάρης Η νέα κυβέρνηση αποτελείτο από σημαντικές ιστορικές προσωπικότητες. Για τον λόγο αυτό αμέσως επιδοκιμάστηκε θερμά από την κοινή γνώμη. Ζήτησε μάλιστα και πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Εθνοσυνέλευση (137 υπέρ - 87 κατά). Η εκλογή από το σώμα, του Επαμεινώνδα Δεληγεώργη ως προέδρου της Εθνοσυνέλευσης, στις 10 Απριλίου, ο οποίος ανήκε στους «Πεδινούς», εκλήφθηκε από την κυβέρνηση ως αποδοκιμασία της πολιτικής της και την οδήγησε σε παραίτηση. Το κύριο μέλημα της κυβέρνησης ήταν η προετοιμασία για την ψήφιση του νέου Συντάγματος, και η απρόσκοπτη εκλογή των πληρεξουσίων των Ιονίων νήσων. Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη. σελ. 107.
Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής (Άστρικας Κισάμου)

Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής (Άστρικας Κισάμου). Ο ιερός ναός της Ζωοδόχου πηγής είναι κτισμένος στις παρυφές του χωριού Άστρικας Κισάμου. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό με σημαντικές τοιχογραφίες, οι οποίες διακρίνονται κάτω από τα ασβεστοκονιάματα. Χρονολογούνται στο α’ μισό του 15ου αι. και έχουν χαρακτηριστεί ως έργα υψηλής ποιότητας της πρώιμης Κρητικής Σχολής.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Βλάντισλαφ του Γκλόγκουφ

Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław Głogowski (π. 1420 - 14 Φεβρουαρίου 1460) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (1431-42, με τους αδελφούς του) και κυβερνήτης του ημίσεως Γκλόγκουφ & Στσινάβα (από το 1442, μόνος του).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας. Νυμφεύτηκε το 1444 τη Μαργαρίτα, κόρη του Χέρμανν Γ΄ κόμη του Τσέλιε. Δεν απέκτησαν απογόνους. Panic, Idzi (2002). Poczet Piastów i Piastówien cieszyńskich. Cieszyn: Urząd Miejski. ISBN 83-917095-4-X. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ

Ο Ρουσέλ ντε Μπαγιέλ, γαλλ.: Roussel de Bailleul, αγγλ.: Ράσελ Μπάλιολ (απεβ. 1077) ήταν Νορμανδός τυχοδιώκτης (ή εξόριστος), που ταξίδεψε στη Ρωμανία και εκεί εργάστηκε ως στρατιωτικός και διοικητής σώματος ανδρών από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ (β. 1068-71). Είναι επίσης γνωστός στα λατινικά ως Ursellus de Ballione ή Roscelin (Roskelin) de Baieul, ενώ η Άννα Κομνηνή τον αποκαλεί Ουρσέλιο. Σε σφραγίδα του αναγράφεται ως Φραγκόπουλος (i.e. Φράγκος).

 Ο Ρουσέλ ήταν πιθανώς Φράγκος, αλλά σίγουρα περιπλανήθηκε με τους Νορμανδούς της Απουλίας στην Ιταλία, εγκαταστάθηκε στο Τέρρα ντι Οτράντο και υπηρέτησε υπό τον Ρογήρο των Ωτβίλ στη Σικελία. Σύμφωνα με τον Γκοφρέντο Μαλατέρρα (ιστορικό του 11ου αι.), ο Ρουσέλ διακρίθηκε για τη γενναιότητά του στη μάχη του Τσεράμι, όπου παρότρυνε τον κόμη Ρογήρο να καταδιώξει τους Σαρακηνούς, που διέφευγαν. Εκτός από αυτή τη σύντομη αναφορά του Μαλατέρρα, η Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής είναι η κύρια πηγή για τον Ρουσέλ. Ήταν παρών στην εκστρατεία του Μάντζικερτ το 1071, αλλά δεν συμμετείχε στη μάχη, καθώς είχε προηγουμένως αποσταλεί από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ στο Κλιάτ για τροφή και λεηλασία. Μετά το καταστροφικό αποτέλεσμα της μάχης, κρατήθηκε σε Αυτοκρατορική υπηρεσία, καθώς το Κράτος χρειαζόταν καλούς στρατηγούς και στάλθηκε ξανά στη Μικρά Ασία με δύναμη 3.000 Γαλλο-Νορμανδικών βαρέων ιππέων. Εκεί ο Ρουσέλ κατέκτησε κάποια περιοχή στη Γαλατία και την ανακήρυξε ανεξάρτητο κράτος το 1073 με τον εαυτό του ως πρίγκιπα, ακολουθώντας το παράδειγμα που έθεσαν οι συμπατριώτες του Νορμανδοί στη Νότια Ιταλία. Πρωτεύουσά του ήταν η Άγκυρα. Νίκησε τον καίσαρα Ιωάννη Δούκα και λεηλάτησε τη Χρυσόπολη, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Υποστήριξε ακόμη και έναν υποψήφιο σφετεριστή, αλλά επειδή κατείχε εδάφη που επίσημα είχαν κατακτήσει οι Σελτζούκοι, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ έπεισε τον Σελτζούκο πολέμαρχο Τουτούς Α΄ να απομακρύνει τον Ρουσέλ. Τόσο ο Δούκας όσο και ο Ρουσέλ ηττήθηκαν και συνελήφθησαν από τις τουρκικές δυνάμεις, αλλά ευτυχώς για τον Ρουσέλ η σύζυγός του μπόρεσε να πληρώσει τα λύτρα που ζήτησαν οι Τούρκοι. Αυτό επέτρεψε στον Ρουσέλ να επιστρέψει στην Αμάσεια, όπου ο λαός τον αγαπούσε τόσο, που ο Ρουσέλ έκανε τον εαυτό του αδιαμφισβήτητο κυβερνήτη. Όμως εγκαταλείφθηκε από τον λαό μέσω ενός τεχνάσματος τού Αλεξίου Κομνηνού (1074), τότε στρατηγού και μετέπειτα Αυτοκράτορα. Το 1077 απελευθερώθηκε (ένεκα λύτρων) από φυλακή της Κωνσταντινούπολης, για να οδηγήσει ένα τάγμα εναντίον του επαναστάτη Νικηφόρου Βοτανιάτη. Τον νίκησε με ευχέρεια, αλλά μετά αυτομόλησε και τον ακολούθησε. Ο Αυτοκράτορας κάλεσε ξανά τους Σελτζούκους, που τον νίκησαν και τον συνέλαβαν στη Νικομήδεια. Παραδόθηκε στους Ρωμαίους και εκτελέστηκε. Νόριτς, Τζον Ιούλιος. Οι Νορμανδοί στο Νότο, 1016–1130 . Λονδίνο: Longmans, 1967. Gravett, Christopher και Nicolle, David. The Normans: Warrior Knights και τα κάστρα τους . Οξφόρδη: Εκδόσεις Osprey, 2006. Schlumberger, Gustave (1881). «Deux chefs normands des armées byzantines au XIe siècle: Sceaux de Herve et de Raoul de Bailleul». Revue Historique 16: 289–303. http://www.tpsalomonreinach.mom.fr/Reinach/MOM_TP_071578/MOM_TP_071578_0002/PDF/MOM_TP_071578_0002.pdf.
Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ (ποδόσφαιρο)

Η Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1890 (ή το 1892) και έδρα το Στρασμπούρ. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Ζιλμπέρ Μπαλντ και προπονητής ο Μπερνάρ Βιτζ. Πρόκειται για το τμήμα από το οποίο προήλθε ο αθλητικός σύλλογος της Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Στρασμπούρ.

 Το 1890 (ή το 1892), ορισμένοι μαθητές λυκείου και φοιτητές από το Στρασβούργο ίδρυσαν ένα σωματείο το οποίο, εν αντιθέσει των υπολοίπων της περιόδου εκείνης, στόχευε την προώθηση της άθλησης μέσω μεθόδων διαφορετικών της γυμναστικής. Τα πρώτα μέλη του σωματείου αυτού ασκούνταν στα αγωνίσματα του στίβου και του ποδοσφαίρου. Η ΑΣΣ είναι το παλαιότερο αθλητικό σωματείο της Αλσατίας. Σύμφωνα με τον Γκυστάβ Ζεφκ, πρωτοπόρο του αλσατικού ποδοσφαίρου, ο σύλλογος γιόρτασε τα δέκατα γενέθλιά του το 1900, με προβάδισμα δύο ετών. Το γεγονός αυτό έγινε γνωστό στο ευρύ κοινό το 1989, με την έκδοση του βιβλίου Grande et petites histoires du football alsacien (p. 28-29). Το 1906, προτάθηκε στην ΑΣΣ να γίνει η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, ωστόσο αυτή αρνήθηκε επιθυμώντας να παραμείνει ερασιτεχνικό σωματείο, επιλογή η οποία οδήγησε στην ίδρυση της Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Στρασμπούρ, η οποία σήμερα αγωνίζεται στο Νασιονάλ, έπειτα από παρουσία σχεδόν 70 ετών στις επαγγελματικές κατηγορίες. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά ορισμένες δύσκολες σεζόν και τον υποβιβασμό της στην Προμοσιόν ντ'Ωνέρ το 1951, η ΑΣΣ κατέστη μία εκ των κορυφαίων αλσατικών ποδοσφαιρικών ομάδων, παραμένοντας ως τέτοια μέχρι και την δεκαετία του 1980, με τον υποβιβασμό όλων των ομάδων της Ντιβιζιόν ντ'Ωνέρ στις παρακάτω κατηγορίες. Εκείνη την περίοδο, το ποδοσφαιρικό τμήμα αριθμούσε συνολικά 450 μέλη, το οποίο μεταφραζόταν σε ένα ποσοστό της τάξεως του 35 % επί του συνόλου των μελών του αθλητικού σωματείου. Η ΑΣΣ εγκατέλειψε το παλιό της γήπεδο του Τιβολί τον Ιανουάριο του 2006, προκειμένου να εγκατασταθεί στο νεόδμητο γήπεδο της Λα Ροτόντ, το οποίο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο καινούργιο παγοδρόμιο της πόλης. C.F (14 Μαΐου 2006). «Foulées officielles». Dernières Nouvelles d'Alsace. «1 rue Pierre Nuss». Archi-Strasbourg. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Ιουλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2015.
Ροδρίγο Ρέι

Ο Ροδρίγο Ρέι (γεννημένος στις 8 Μαρτίου του 1991 στο Λας Παρέχας, Αργεντινή) είναι Αργεντίνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται για την ομάδα Χιμνάσια στην θέση του τερματοφύλακα.

 Ο Ρέι βγήκε από την ακαδημία νέων της Ριβέρ Πλέιτ και ανέπτυξε ένα πάθος για το άθλημα από μικρή ηλικία. Οι ικανότητές του ήταν ο λόγος που κλήθηκε στην Αργεντινή U20 για το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2011 στην Κολομβία. Οι προπονητές της Ρίβερ πειραματίστηκαν με διάφορους τερματοφύλακες που θα αντικαθιστούσαν τον θρυλικό Χουάν Πάμπλο Καρίθο. Εκεί, είχε λίγες πιθανότητες να είναι μέρος της αρχικής ενδεκάδας, μαζί με το γεγονός ότι η Ρίβερ αποφάσισε να αγοράσει τον Μαρσέλο Μπαροβέρο για 2 εκατομμύρια δολάρια. Έτσι, ο Ρέι υπέγραψε με ελεύθερη μεταγραφή στους Νιούελς Ολντ Μπόις το καλοκαίρι του 2012. Στην ομάδα, έπρεπε να ανταγωνιστεί για μία θέση βασικού μαζί με τον Ναουέλ Γκουζμάν, έναν από τους καλύτερους τερματοφύλακες της χώρας, κάνοντας τον ανταγωνισμό για τη θέση πιο δύσκολο καθώς ο σύλλογος έπαιζε για τον τίτλο στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, τον οποίο και κέρδισε εκείνη τη χρονιά με το προπονητικό τιμ να αποφασίζει ότι ο Γκουζμάν ήταν αναντικατάστατος. Ο Ρέι ήξερε καλά ότι η μόνη λύση για να πάρει αγωνιστικό χρόνο ήταν να ενταχθεί σε μία ομάδα εκτός από κάποιο κορυφαίο σύλλογο. Με ένα σταθερό ρόλο σε έναν μικρότερο σύλλογο, επέλεξε την Γοδόι Κρουζ, μία ομάδα με μέτρια επιτυχία στο Αργεντίνικο πρωτάθλημα στη σύγχρονη ιστορία. Στην Γοδόι, πήρε την φανέλα του βασικού και έμεινε εκεί για τρία χρόνια. Το καλοκαίρι του 2017 έρχεται στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ και γίνεται αμέσως ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας. Σύντομα όμως έχασε την θέση του από τον έτερο τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ, Αλέξανδρο Πασχαλάκη. Το υπόλοιπο εκείνης της χρονιάς, όπως και την επόμενη (2018-2019) θα έχει δεύτερο ρόλο στην ομάδα. Με την λήξη της αγωνιστικής περιόδου του 2018-2019 έφτασε σε συμφωνία με την ομάδα του ΠΑΟΚ για να μετακομίσει δανεικός, στην Μεξικάνικη ΚΦ Πατσούκα, με σκοπό να λάβει περισσότερες ευκαιρίες. Αργότερα, δόθηκε δανεικός στην παλιά του ομάδα, Γοδόι Κρουζ, ενώ με την λήξη της συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ τον χειμώνα του 2020, υπέγραψε συμβόλαιο στην ομάδα Χιμνάσια, της Αργεντινής. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση δύο κυπέλλων (2017-2018 και 2018-2019) καθώς και στην κατάκτηση του πρωταθλήματος την σεζόν 2018-2019 (την χρονιά 2018-2019 έκανε το νταμπλ). Νιούελς Ολντ ΜπόιςΠρωτάθλημα Αργεντινής: 1 2012/13 (Φινάλ)ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδας: 2 (2017-18), (2018-19) Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1 (2018-2019)
Υπερτροφές

Οι υπερτροφές είναι όρος του μάρκετινγκ που αφορά σε τροφές οι οποίες είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά όπως οι βιταμίνες, τα ω-3 λιπαρά οξέα, τα ιχνοστοιχεία και ένας μεγάλος αριθμός ουσιών με υποτιθέμενη αντιοξειδωτική δράση. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι οι τροφές αυτές ασκούν ευεργετική επίδραση στον οργανισμό, ωστόσο ο όρος δεν χρησιμοποιείται συνήθως από ειδικούς, διαιτολόγους και επιστήμονες της διατροφής, πολλοί από τους οποίους αμφισβητούν ότι συγκεκριμένα τρόφιμα έχουν τα οφέλη για την υγεία που ισχυρίζονται οι υποστηρικτές τους. Μια τροφή καταλήγει στο να χαρακτηριστεί ως υπερτροφή, εφόσον υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός κλινικών ερευνών που να πιστοποιούν τα οφέλη της κατανάλωσης της συγκεκριμένης τροφής στον οργανισμό.Το 2007, η εμπορία των προϊόντων ως "υπερτροφών" απαγορεύθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εκτός εάν συνοδεύεται από ειδικό εγκεκριμένο ισχυρισμό υγείας που υποστηρίζεται από αξιόπιστη επιστημονική έρευνα.

 Από την αρχαιότητα υπάρχουν ισχυρισμοί για τη σύνδεση της διατροφής με τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Οι διατροφικές ανάγκες ενός αθλητή για παράδειγμα, στην αρχαία Ελλάδα ήταν πολύ μεγάλες εξαιτίας του πολύ δύσκολου τρόπου ζωής και της συνεχούς προπόνησης. Στη διατροφή του περιλαμβάνονταν κρεμμύδια και σκόρδα, πίτες φτιαγμένες με αλεύρι, κριθάρι και μία ενεργειακή μπάρα που ονομαζόταν σήσαμις κι ήταν φτιαγμένη από μέλι και σουσάμι κάτι σαν το σημερινό παστέλι. Με αυτόν τον τρόπο αποκτούσαν αντοχή και αποκατάσταση του οργανισμού μετά από προπονητικές και αγωνιστικές επιβαρύνσεις. Με το πέρασμα των χρόνων ανακαλύφτηκε ότι τα φρούτα και τα λαχανικά προσφέρουν πολύ περισσότερα συστατικά εκτός από υδατάνθρακες. Σύμφωνα με την Cancer Research UK, «ο όρος« superfood » είναι πραγματικά ένα εργαλείο μάρκετινγκ, με ελάχιστη επιστημονική βάση. Αν και οι σούπερ τροφές συχνά προάγονται ως πρόληψη ή θεραπεία ασθενειών, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου, η Cancer Research UK προειδοποίησε ότι "δεν μπορούν να υποκαταστήσουν μια γενικά υγιή και ισορροπημένη διατροφή" . Σύμφωνα με την Catherine Collins, επικεφαλής διαιτολόγο στο νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου στο Λονδίνο, ο όρος μπορεί να είναι επιβλαβής: "Υπάρχουν τόσες πολλές λανθασμένες ιδέες για τις υπερτροφές που δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Ίσως είναι καλύτερα να καταργήσουμε πλήρως τον όρο αυτό"." Κυρίως στη λαϊκή ιατρική αναφέρονται με συνήθως μη επιστημονικούς ισχυρισμούς ότι προσφέρουν ενέργεια, εμπλουτίζουν τη διατροφή και τονώνουν τον οργανισμό. Ενδεικτικά αναφέρονται: Δίκταμος Τσάι του βουνού: Μαστίχα Χίου: Κρόκος Κοζάνης: Ρόδι: Βοηθά στην υπέρταση και μειώνει τον κίνδυνο για καρδιά και καρκίνο. Μήλο: αμύγδαλα Βατόμουρα γκόντζι (goji): Ιπποφαές: Κομπούχα: Νατό: Νόνι: Σιταρόχορτο: Σπόροι Τσία (Chia) Χλωρέλα: Αλόη: Σπιρουλίνα Κινόα
Αντώνιος Κολοκοτρώνης

Ο Αντώνιος Κολοκοτρώνης ήταν σημαντικός κλέφτης και αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, μέλος της ευρύτερης οικογένειας των Κολοκοτρωναίων που έδωσε και άλλους αγωνιστές στην Επανάστασης.

 Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Καρύταινας. Ήταν από τους ελάχιστους κλέφτες της Πελοποννήσου που διασώθηκαν όταν οι άλλοι έπεσαν θύματα κατατρεγμού, τον καιρό που οι Τούρκοι εξολόθρευαν τους κλέφτες (δεκαετία 1810). Όπως διηγείται ο Φωτάκος, την 25 Μαρτίου του 1821, ημέρα της επανάστασης, έκανε το σταυρό του, πήρε το τουφέκι του και είπε: «δόξα σοι ο Θεός! Τώρα έχω συντρόφους όλον μου το Έθνος, και να με βοηθήσει ο Θεός να πάρω το αίμα των συντρόφων μου και των συγγενών μου. Να ίδη ο ήλιος όλον μου το κορμί, όπου το έκρυβα από τρύπαν εις τρύπαν». Έλαβε μέρος στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, στην οποία έμεινε μέχρι τέλους κάνοντας πολλές ανδραγαθίες. Προκαλούσε τους πολιορκημένους Τούρκους να βγαίνουν έξω και τους σκότωνε με ενέδρες ("χωσιές"). Κατά την διάρκεια της πολιορκίας εστάλη μαζί με άλλους στα Μεγάλα Δερβένια και πιο πέρα, στη Ρούμελη για να εμποδίσουν τους Τούρκους να μην έλθουν στην Πελοπόννησο. Κατά την εισβολή του Δράμαλη ήταν στο Αγιώργι της Κορίνθου και από εκεί διατάχτηκε από τον στρατηγό Κολοκοτρώνη να πάει να οχυρωθεί και αυτός στο περίφημο ταμπούρι του Αγριλοβουνού. Κατά την μεγάλη μάχη του Δερβενακιου κατά του Δράμαλη, μετά τον πρώτο τουφεκισμό εμπόδισε στον ζυγό του βουνού Πανάγου τους Τούρκους να μην περάσουν στην αριστερή μεριά και πιάσουν τον δημόσιο δρόμο που οδηγούσε για την Κουρτέσα και την Κόρινθο. Στην θέση αυτή ο Αντώνιος Κολοκοτρώνης έκανε μάχη εναντίον των Τούρκων και σκότωσε πολλούς πριν ακόμα έρθει ο Νικήτας Σταματελόπουλος με τους υπόλοιπους. Με την παροχή βοηθείας του Σταματελόπουλου οι απώλειες των Τούρκων γίναν ακόμα μεγαλύτερες. Η σύγχυση των Τούρκων ήταν μάλιστα τόσο μεγάλη, που την νύχτα κατά λάθος αλληλοσκοτώθηκαν από μόνοι τους. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. σελ. 189. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Αττικόψαρο

Το αττικόψαρο (Pelasgus marathonicus) είναι ψάρι που ανήκει στον κλάδο των ακτινοπτερυγίων, στην οικογένεια των Κυπρινίδων, και ζει σε γλυκά νερά. Είναι ενδημικό στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Στερεάς Ελλάδας. Περιγράφηκε για πρώτη φορά ως ξεχωριστό είδος με το όνομα Leucaspius marathonicus το 1921.Είναι μικρό ψάρι, μήκους 3–7 εκ. Η πλευρική γραμμή έχει περίπου 40 λέπια που εκτείνονται από τη γωνία της σχισμής της ουροδόχου κύστης έως τη βάση της ουράς. Το ραχιαίο πτερύγιο έχει 3 απλές και 7-8 διακλαδιζόμενες ακτίνες. Η ουρά είναι διχαλωτή. Το χρώμα του σώματος είναι γκριζοκαφέ, χλωμό στην κοιλιακή πλευρά με μια στενή, διαμήκη μαύρη ταινία στα πλευρά.

 Το αττικόψαρο συναντάται στον Σπερχειό, στον Βοιωτικό Κηφισό και στα ρέματα της πεδιάδας του Μαραθώνα. Παλαιότερα εντοπιζόταν και στον αθηναϊκό Κηφισό, αλλά εξαφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1970. Ανακαλύφθηκε εκ νέου στον ποταμό το 2013 Συνήθη ενδιαιτήματα του αττικόψαρου είναι οι πηγές, οι βάλτοι και τα ποτάμια.Έχει προσδόκιμο ζωής δύο ετών, ενώ τρέφεται με μεγάλη ποικιλία υδρόβιων ασπόνδυλων, φυκιών και υπολειμμάτων. Ο πληθυσμός στην περιοχή του Μαραθώνα έχει πληγεί σοβαρά από την αποστράγγιση υδάτων για την κάλυψη γεωργικών αναγκών, ενώ απειλείται, επίσης, από την ξηρασία, τη ρύπανση και την υπάρξη ειδών που είναι ξένα για τις περιοχές που απαντάται παραδοσιακά το αττικόψαρο, όπως η πέστροφα (Oncorhynchus mykiss) και το κουνουπόψαρο (Gambusia holbrooki). Το αττικόψαρο είναι απειλούμενο είδος, αλλά η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης το ταξινομεί ως σχεδόν απειλούμενο.
Σεισμός στην Πάφο (2022)

Στις 11 Ιανουαρίου 2022 και ώρα 03:07:48 εκδηλώθηκε σεισμός μεγέθους 6,6 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 21 χιλιόμετρα με επίκεντρο 48 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πόλης Χρυσοχούς και 66 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πάφου.

 Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,6 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 21 χιλιόμετρα, έγινε αισθητός σε ολόκληρη την Κύπρο επίσης έγινε αισθητός σε Τουρκία, Αίγυπτο, Ισραήλ, Λίβανο, Συρία και Ελλάδα. Στις 28 Ιανουαρίου 2022 καταγράφηκε μετασεισμός μεγέθους 4,8 Ρίχτερ και στις 2 Φεβρουαρίου 2022 σημειώθηκε πάλι σεισμός μεγέθους 5,3 Ρίχτερ. Στην περιοχή είχε σημειωθεί παρόμοιος σεισμός το 1995. Δεν αναφέρθηκαν θύματα ή σοβαρές ζημιές εκτός από πτώσεις αντικειμένων στο εσωτερικό των κτιρίων.
Βαϊκάλη

Η Βαϊκάλη (Байка́л, ΔΦΑ [bɐjˈkɑl]) είναι λίμνη που βρίσκεται στη νότια Σιβηρία μεταξύ της Περιφέρειας Ιρκούτσκ στα βορειοδυτικά και τη Μπουργιατία στο νοτιοανατολικό σημείο κοντά στην πόλη του Ιρκούτσκ. Είναι γνωστή σαν το «Μπλε Μάτι της Σιβηρίας». Στις 29 Ιουλίου του 2008 Ρώσοι ερευνητές καταδύθηκαν με βαθυσκάφος στο βυθό της λίμνης, πετυχαίνοντας ρεκόρ κατάδυσης σε γλυκά νερά. Αποκαλύφθηκε ότι η λίμνη έχει βάθος 1.680 μέτρα, πολύ περισσότερο από όσο πιστευόταν ως τότε. Η αποστολή εξερεύνησης της βαθύτερης λίμνης στον κόσμο ανεστάλη στις 30 Ιουλίου του 2008 μετά από τη σύγκρουση ενός από τα δύο υποβρύχια με πλωτή πλατφόρμα. Από το 1996 η UNESCO έχει συμπεριλάβει τη λίμνη Βαϊκάλη στον Κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς (φυσική κληρονομιά).

 Η Βαϊκάλη είναι η βαθύτερη και παλαιότερη λίμνη στον κόσμο, καθώς επίσης και η λίμνη με τον μεγαλύτερο όγκο γλυκού νερού. Περιέχει πάνω από ένα πέμπτο του γλυκού νερού παγκοσμίως και περισσότερο από 90% του γλυκού νερού της Ρωσίας. Η έκτασή της είναι 31.468 τ. χλμ. (μία από τις μεγαλύτερες του κόσμου). Έχει μήκος 654 χλμ., πλάτος 74 χλμ. και μέγιστο βάθος 1.680 μ. Δέχεται τα νερά περίπου 300 ποταμών με κυριότερους τους Σελίγκα και Άνω Ανγκάρα ενώ από αυτήν ξεκινά ο ποταμός Ανγκάρα, το κυριότερο υδάτινο ρεύμα από όσα σχηματίζουν τον ποταμό Γενισέι. Στο εσωτερικό της λίμνης υπάρχουν 22 νησιά, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι το Ολχόν. Οι Μογγόλοι θεωρούν την λίμνη ως "ιερή θάλασσα" και πιστεύουν ότι στις απόκρημνες και βραχώδεις ακτές της κατοικούν κακά πνεύματα. Η Βαϊκάλη αποτελεί ένα από τα πλουσιότερα λιμναία οικοσυστήματα στον κόσμο με τεράστια βιοποικιλότητα. Υπολογίζεται ότι στην περιοχή υπάρχουν πάνω από 1000 είδη φυτών και 1500 είδη ζώων, από τα οποία το 80% είναι ενδημικά. Η Φώκια της Βαϊκάλης που ζει μόνο σε αυτή τη λίμνη είναι το μόνο είδος φώκιας του γλυκού νερού στον κόσμο. Ρωσικός δικτυακός τόπος για τη Βαϊκάλη Τουρισμός στη Βαϊκάλη World lakes database Πληροφορίες στα Αγγλικά Ταξιδιωτικός οδηγός Αρχειοθετήθηκε 2007-01-25 στο Wayback Machine. στα Αγγλικά Φωτογραφίες
Τεφνάκτ Β΄

Ο Ταφνάκτ Β΄ ή Στεφινάτης στα αρχαία ελληνικά κείμενα, ήταν ένας κυβερνήτης στην πόλη Σαΐδα της Αιγύπτου στις αρχές τού 7ου αι. π.Χ. Αναγνωρίζεται ως ένα πρώιμο μέλος της αποκαλούμενης "Πρωτο-Σαϊτικής δυναστείας", που προηγήθηκε άμεσα της 26ης δυναστείας της Αιγύπτου.

 Είναι γνωστός κυρίως από τα Αιγυπτιακά τού Μανέθωνα με το όνομα Στεφινάτης. Βασισμένος στο έργο τού Μανέθωνα, ο Σέξτος Ιούλιος Αφρικανός αποκαλεί Στεφινάτη τον ιδρυτή της 26ης δυναστείας. Ένας άλλος ιστορικός, ο Ευσέβιος, θέτει κάποιον Αμμερίς πριν από αυτόν. Και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο ιστορικοί αποδίδουν στον Στεφινάτη μία βασιλεία επτά ετών. Jaeger, B. (1993). Les scarabées à noms royaux du Museo civico archeologico de Bologna. N°114 Kitchen, Kenneth A. (1996). The Third Intermediate Period in Egypt (1100–650 BC). Warminster: Aris & Phillips Limited. ISBN 0-85668-298-5., revised Table 4
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2012-2013

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2012−13 είναι η 15η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής από αυτήν την περίοδο έχουν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονται. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 124 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για 3η στην σειρά χρονιά, ο Ολυμπιακός.

 Στην πρώτη φάση μετείχαν οι ομάδες των τοπικών ενώσεων. Στους αγώνες της Α' φάσης πήραν μέρος συνολικά ενενήντα έξι ομάδες. Οι αγώνες των κυπέλλων των τοπικών ενώσεων λειτούργησαν και ως αγώνες πρόκρισης στη δεύτερη φάση του Κυπέλλου Ελλάδας. Από κάθε ένωση την πρόκριση πήραν οι δύο φιναλιστ του τοπικού Κυπέλλου. Συνολικά προκρίθηκαν είκοσι ομάδες. Προκρίθηκαν από κάθε ένωση: Ε.Σ.Π.Α.Α.Α.: Α.Ε. Γκράβας, Α.Σ. Παπάγου Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.: Α.Ο. Ένωση Ιλίου, Γ.Σ. Πετρούπολης Ε.ΠΕ.Σ.Θ.: Α.Σ.Κ. Λαγκαδά, Α.Π.Σ. Ναύαρχος Βότσης Θεσ/νίκης Ε.Σ.ΠΕ. Θρ.-Αν. Μακ.: Α.Σ.Α. Έβρος Σουφλίου, Γ.Σ. Δράμας Ε.Σ.ΠΕ.Μ.: Α.Σ. Ποσειδώνας Βέροιας (Κυπελλούχος ΕΣΠΕΜ 2013), Γ.Σ. Γρεβενών Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Ε.: Φιλαθλητικός Γ.Σ. Πρέβεζας, Α.Γ.Σ. Ιωαννίνων Ε.Σ.ΠΕ.Κ.ΕΛ.: Α.Σ. Αργώ Βόλου (Κυπελλούχος ΕΣΠΕΚΕΛ 2013), Α.Ο. Σουφλαρίων Ε.Σ.ΠΕ.Π.: Παναχαϊκή Γ.Ε., Γ.Σ. Άργους Ε.Σ.ΠΕ.Κ.: Α.Ο. Κύδων Χανίων, Γ.Ε. Ηρακλείου Ζ' Περιφέρεια: Τελχινίς Ρόδου (Κυπελλούχος Ζ' περ. 2013), Α.Σ. Παγγεραγωγικός Στη δεύτερη φάση αγωνίστηκαν οι 20 ομάδες που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση καθώς και οι 19 ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από την Α2 Εθνική κατηγορία. Στην 1η αγωνιστική οι ομάδες χωρίστηκαν σε τομείς, για να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις, ενώ η κλήρωση των επόμενων αγωνιστικών έγινε επίσης με γεωγραφικά κριτήρια. Στην τρίτη φάση προκρίθηκαν επτά ομάδες. Ημερομηνίες διεξαγωγής 1η αγωνιστική: 28 Νοεμβρίου και 5 Δεκεμβρίου 2012 2η αγωνιστική: 9 έως 12 Δεκεμβρίου 2012 3η αγωνιστική: 7 έως 12 Ιανουαρίου 2013 Στην τρίτη φάση μετείχαν οι επτά ομάδες που προκρίθηκαν από τη δεύτερη φάση καθώς και οι εννέα ομάδες της Α1 Εθνικής που δήλωσαν συμμετοχή (δε δήλωσαν Φ.Ο. Βριλησσίων, Δ.Α.Σ. Ωραιοκάστρου και Α.Σ. Μακεδόνες Αξιού). ^ 1. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης που προκρίθηκε στο final-4, αποσύρθηκε από τη διοργάνωση λόγω οικονομικής αδυναμίας να μεταβεί στη Σαντορίνη. Τη θέση του πήρε η ομάδα που απέκλεισε στα ημιτελικά, ο Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός. Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 12 και 13 Απριλίου στη Σαντορίνη και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το συνδρομητικό κανάλι Novasports. Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 12 Απριλίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Ηρακλή Κηφισιάς και Ολυμπιακό ξεκίνησε στις 17:30 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος αναμέσα στην ΑΕΚ και τον Φιλαθλητικό στις 20:00. Ο τελικός ανάμεσα στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ διεξήχθη στις 13 Απριλίου με ώρα έναρξης 17:00. Ο Ολυμπιακός επικράτησε και κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο . MVP: Μανωλίνα Κωνσταντίνου Ειδήσεις για το κύπελλο Ελλάδας Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ. "Το Κύπελλο άλλαξε, «άνοιξε» και πλέον ανήκει σε όλους" Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ. Συμπληρωματική προκήρυξη Β', Γ' φάσης Επίσημος ιστότοπος Ε.Ο.ΠΕ.
Κυβέρνηση Βλαντιμίρ Πούτιν 2008

Η Κυβέρνηση Βλαντίμιρ Πούτιν είναι η πρώην κυβέρνηση της Ρωσίας. Σχηματίστηκε λίγο αργότερα από την νίκη του Ντμίτρι Μεντβέντεφ στις προεδρικές εκλογές του 2008. Στην πρωθυπουργία διορίστηκε ο πρώην Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Αντικατέστησε την Κυβέρνηση Βίκτορ Ζουμπκόφ 2007 και ανέλαβε καθήκοντα τον Μάιο του 2008. Η κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει διάφορα προβλήματα και καταστάσεις όπως ο πόλεμος στην Νότια Οσετία, και η οικονομική κρίση 2008-2009.Η κυβέρνηση αντικαταστάθηκε μετά τις προεδρικές εκλογές του 2012 από την κυβέρνηση Ντμίτρι Μεντβέντεφ 2012.Η Κυβέρνηση αποτελούνταν από τον Πρόεδρο της Ρωσίας, τον Πρωθυπουργό της Ρωσίας, 8 Αντιπροέδρους της Κυβέρνησης, 24 υπουργούς, 17 αναπληρωτές υπουργούς και 21 υφυπουργούς.

 Πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι ΜεντβέντεφΠρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν1ος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ιγκόρ ΣουβάλοφΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης-Αρχηγός του επιτελείου της κυβέρνησης Σέρτζει ΠρικχόντκοΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ντμίτρι ΚόζακΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ιγκόρ Σεχίν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Aλεξάντερ ΚουρντόφΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης - Προεδρικός απεσταλμένος της Βόρειας Ομοσπονδιακής Περιοχής του Καυκάσου Αλεξάντερ ΚχλοπονίνΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης- Προεδρικός απεσταλμένος της Ανατολικής Ομόσπονδης περιοχής Γιούρι ΤρούντεφΑντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ντμίτρι ΡογκόζινΥπουργός Εξωτερικών Σεργκέι ΛαβρόφΥπουργός Εσωτερικών Βλαντιμίρ ΚολοκόλτσεφΥπουργός Εκτάκτων Αναγκών Βλαντιμίρ ΠούτσκοφΥπουργός Υγείας Αναστασία ΓκολίκοβαΥπουργός Συγκοινωνιών και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Νικολάι ΝικιφόροφΥπουργός Πολιτισμού Μιχαήλ ΝτμίτροφΥπουργός Άμυνας Μιχαήλ ΣερντιούκοφΥπουργός Παιδείας και Επιστημών Ντμίτρι ΛιβάνοφΥπουργός Φυσικών Πόρων Σέρτζει ΝτοσκόιΥπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης Όλγα ΓκολίκοβαΥπουργός Γεωργίας και Αλιείας Νικολάι ΦγουοντόροφΥπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου Γιόργκ ΜαντούροφΥπουργός Μεταφορών Άντρει ΣοκόλοφΥπουργός Οικονομικών Άντον ΣιλουάνοφΥπουργός Οικονομικής Ανάπτυξης Αλεξέι ΟυλγουκάεφΥπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Μαξίμ ΤοπίλινΥπουργός Ενέργειας Αλεξάντερ ΝόβακΥπουργός Δικαιοσύνης Αλεξάντερ ΚολονάλοφΥπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου-Αρμόδιος για την ανοικτή κυβερνητική πολιτική Μιχαήλ ΑμπίζοφΥπουργός της Άπω Ανατολής Αλεξάντερ ΓκαλούσκαΥπουργός της Κριμαίας Αλεξάντερ ΓκαλούσκαΥπουργός Αθλητισμού Βίταλι ΜούτκοΥπουργός Δημοσίων Έργων και Στέγασης Μιχαήλ Μέν
Μαρία Άννα της Σαβοΐας

Η Μαρία Άννα (ιταλ. Maria Anna di Savoia, 19 Σεπτεμβρίου 1803 - 4 Μαΐου 1884) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν η σύζυγος του Φερδινάνδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έφερε τους τίτλους της Αρχιδούκισσας της Αυστρίας, της Βασίλισσας της Ουγγαρίας, της Βοημίας, της Λομβαρδίας και της Βενετίας.

 Η Μαρία Άννα Καρολίνα Πία γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1803 στο Παλάτι Κολόννα της Ρώμης. Ήταν κόρη του Βίκτωρος Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της συζύγου του Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας-Έστε. Είχε μια δίδυμη αδελφή, η οποία είχε αποκτήσει το όνομα της μητέρας της, Μαρία Θηρεσία. Οι δύο πριγκίπισσες βαφτίστηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 1803 από τον Πάπα Πίο Ζ΄ με αναδόχους τον αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας-Έστης και τη σύζυγό του Μαρία Βεατρίκη των Έστε. Στο Μουσείο της Ρώμης βρίσκεται ένας πίνακας, που απεικονίζει τη βάπτιση των δύο πριγκιπισσών. Στις 12 Φεβρουαρίου 1831, η Μαρία Άννα παντρεύτηκε μέσω αντιπροσώπων στο Τορίνο τον Φερδινάνδο Ε΄ της Ουγγαρίας (μετέπειτα αυτοκράτορα Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας). Στις 27 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, το ζευγάρι παντρεύτηκε αυτοπροσώπως στη Βιέννη στην Εκκλησία Χόφμπουργκ από τον Καρδινάλιο και Αρχιεπίσκοπο Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης. Η Μαρία Άννα και ο Φερδινάνδος δεν απέκτησαν παιδιά.Στις 2 Μαρτίου 1835 ο Φερδινάνδος έγινε αυτοκράτορας της Αυστρίας κι έτσι η Μαρία Άννα απέκτησε τον τίτλο της αυτοκράτειρας της Αυστρίας. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1836 στέφθηκε ως βασίλισσα της Βοημίας στην Πράγα. Στις 2 Δεκεμβρίου 1848 ο Φερδινάνδος παραιτήθηκε από αυτοκράτορας της Αυστρίας, ωστόσο τόσο εκείνος όσο και η Μαρία Άννα διατήρησαν τους αυτοκρατορικούς τίτλους τους. Πέρασαν μαζί τα υπόλοιπα χρόνια τους, διαμένοντας τους χειμώνες στο Κάστρο της Πράγας και τα καλοκαίρια στο Ζάκουπι ή το Πλοσκοβίτσε. Η Μαρία Άννα πέθανε στην Πράγα στις 4 Μαΐου 1884 και ενταφιάστηκε δίπλα στο σύζυγό της στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Ανισόπεδος κόμβος Ποσειδώνος-Κηφισού

Ο Ανισόπεδος Κόμβος Ποσειδώνος-Κηφισού (γνωστός και ως Κόμβος ΣΕΦ) είναι ανισόπεδος κόμβος στον Αυτοκινητόδρομο ΑΘΕ. Βρίσκεται στον Δήμο Πειραιώς και πήρε το όνομά του από τις λεωφόρους Ποσειδώνος και Κηφισού, τις οποίες εξυπηρετεί. Παραδόθηκε το 2004

 Πριν την κατασκευή του κόμβου, η περιοχή του Φαλήρου ήταν κακή: Η παραλία είχε μπαζωθεί και είχαν κατασκευαστεί η λεωφόρος Εθνάρχου Μακαρίου (Αργότερα Λεωφόρος Ποσειδώνος), η Κάτω Διάβαση Φαληρέως, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και οι διαβάσεις Μυρτιδωτίσσης, της Λ. Τροχιοδρόμων, και ΗΣΑΠ-ΣΕΦ. Εξίσου προβληματική ήταν και η κυκλοφοριακή κατάσταση, με τους οδηγούς από τα παραλιακά προάστια προς Λαμία και αντίστροφα, για να βγουν στην Εθνική, να το κάνουν από την γέφυρα Καραΐσκάκη μέσω της οδού Πειραιώς. Ακόμη, η παραλιακή ζώνη ήταν γεμάτη μπάζα και σκουπίδια, με τους κατοίκους του Ν. Φαλήρου και του Μοσχάτου να μην έχουν πρόσβαση ή θέα στην θάλασσα. Έτσι, η ανάπλαση της περιοχής, καθώς και η κατασκευή ενός κόμβου που θα συνδέει την περιοχή με την υπόλοιπη χώρα, προϋπολογισμού 14.200.000.000 δραχμών, γίνεται ολοένα και πιο επιβεβλημένη.Για την κατασκευή του νέου κόμβου, επιλέχθηκαν η ΕΥΔΕ/ΕΣΕΑ του ΥΠΕΧΩΔΕ, ως φορέας υλοποίησης του έργου, η ΕΥΔΕ/ΕΣΕΑ/ΤΚΕ, ως επιβλέπουσα υπηρεσία και η Μοχλός Α.Ε., ως ανάδοχος κατασκευής, ενώ Μελέτη Εφαρµογής των Κυκλοφοριακών Έργων εκπονήθηκε από την Συστας Ε.Μ.Ε – Κ. Μιχαλόπουλος. Το έργο περιλάμβανε την κατασκευή οκτώ γεφυρών, η κάλυψη τμήματος του Κηφισού ποταμού, έργα αποχέτευσης, διαβάσεις πεζών (ισόπεδες και ανισόπεδες) και έργα πρασίνου. Η προθεσμία εκτέλεσης του έργου ήταν 27 μήνες και η χρηματοδότησή του προερχόταν από πιστώσεις δημοσίων επενδύσεων, με συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το έργο παραδόθηκε στις 22 Ιουλίου 2004, από τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιά ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων 2004. Ο νέος κόμβος, είναι πλήρης ανισόπεδος, τύπου "τρομπέτα" και εξυπηρετεί τις κυκλοφοριακές ανάγκες του Σταδίου Ειρήνης, τις κυκλοφοριακές απαιτήσεις της Γλυφάδας, του Πειραιά και της Λαμίας και τις απαιτήσεις διέλευσης του Τραμ της Αθήνας. Εκτείνεται από τον παλαιό ισόπεδο κόμβο της Λεωφόρου Τροχιοδρόμων με το ΣΕΦ μέχρι 400,00 μέτρα από τον Κηφισό. Διαθέτει 16 οδικές γέφυρες (Εκ των οποίων οι 5 προϋπήρχαν). Με την λειτουργία του κόμβου, συνδέθηκαν ο Περαιάς, η παραλιακή ζώνη, το ΣΕΦ, η Γλυφάδα, το Ν. Φάληρο και το Μοσχάτο μεταξύ τους. Πριν την κατασκευή του κόμβου, υπήρξαν αντιδράσεις από το νομαρχιακό διαμέρισμα Πειραιά, οι οποίες θεωρούσαν παράνομη των κοινή απόφαση των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ, Πολιτισμού και Εμπορικής Ναυτιλίας για την κατασκευή του κόμβου. Η κριτική αφορούσε την εμφάνισή του στο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο Πειραιώς με αριστερόστροφη διάταξη, η οποία ήταν αντίθετη με εκείνη που προβλεπόταν στο έργο και στη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του κόμβου. Είχαν επίσης δηλώσει ότι "έπρεπε να είχε εκπονηθεί ενιαία μελέτη για την περιβαλλοντική αντιμετώπιση των δύο έργων, γιατί αποτελούν ένα ενιαίο φυσικό αντικείμενο."
Πέτρος Αλκάνταρα του Γκράο-Παρά

Ο Πέτρος-Αλκάνταρα (15 Οκτωβρίου 1875 - 29 Ιανουαρίου 1940) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν διάδοχος της Βραζιλίας και πρίγκιπας του Γκράο-Παρά. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου των Πετρόπολις.

 Ήταν γιος του Γκαστόν των Βουρβόνων-Ορλεάνης κόμη του Ε και της Ισαβέλλας της Μπραγκάνσα διαδόχου της Βραζιλίας. Το 1908 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Γιόχαν-Βένσελ κόμη του Ντομπρζένσκυ ντε Ντομπρζένιτς και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1911-2003, παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Οίκου της Ορλεάνης κόμη του Παρισιού, διεκδικητή βασιλιά, ως Ερρίκο (ΣΤ΄), της Γαλλίας. Πέτρος-Γκαστάο 1913-2007, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Μαρία-Φραγκίσκη 1914-1968, παντρεύτηκε τον Ντουάρτε-Νούνο των Μπραγκάνσα δούκα της Μπραγκάνσα και διεκδικητή βασιλιά, ως Εδουάρδος Β΄, της Πορτογαλίας. Ιωάννης-Μαρία 1916-2005, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Τερέζα 1919-2011, παντρεύτηκε τον Ερνέστο-Αντόνιο-Μαρία Μαρτορέλ υ Καλδερό (1921-1985). thepeerage.com Elisabeth Dobrzensky von Dobrzenicz “Empress of Brazil” Nabil Hasan Tusun Bey of Egypt (1901-1946)
Άγιος Γεώργιος Κερύνειας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, 4,5 χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας. Στα ανατολικά συνορεύει με το χωριό Τέμπλος, στα νότια με το Κάρμι, στα νοτιοδυτικά με το Τριμίθθι και στα δυτικά με τον Καραβά. Το βόρειο τμήμα της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Το χωριό πήρε την ονομασία του από τον Άγιο Γεώργιο, λόγω του ότι σε μια σπηλιά στην περιοχή βρέθηκε εικόνισμα του Αγίου Γεωργίου. Πάνω στη σπηλιά κτίστηκε εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Το 1881 ο Άγιος Γεώργιος είχε λιγότερους από 30 κατοίκους. Αυτοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή από τα γειτονικά χωριά Κάρμι και Τριμίθθι, λόγω του γεγονότος ότι η περιοχή του Αγίου Γεωργίου ήταν πεδιάδα. Με το πέρασμα των χρόνων ο πληθυσμός του χωριού αυξανόταν. Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού, έως το 1946 στο χωριό κατοικούσαν μόνο Ελληνοκύπριοι. Η επόμενη απογραφή έγινε το 1960 σύμφωνα με την οποία στο χωριό κατοικούσαν και Τουρκοκύπριοι, οι οποίο αποτελούσαν περίπου το 1/4 του πληθυσμού. Η παρουσία των Τουρκοκυπρίων πιθανόν να οφείλεται στην μετακίνηση των ορίων του χωριού ώστε να περιλαμβάνει και μερικές περιοχές του γειτονικού χωριού Τέμπλος, οι οποίες γειτνίαζαν με τον Άγιο Γεώργιο. Στις περιοχές αυτές κατοικούσαν Τουρκοκύπριοι.Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν σε Λεμεσό και Λευκωσία. Το 1975, στον Άγιο Γεώργιο εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες, κυρίως από τις συνοικίες της Λεμεσού, Αρναούτ και Άγιος Αντώνιος. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από χωριά της επαρχίας Πάφου (Άγιος Γεώργιος, Κούρτακα, Γεροσκήπου, Γαλαταριά).Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Georgios». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Άγιος Γεώργιος Κερύνειας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. «Άγιος Γεώργιος». www.keryniaek.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Αυγούστου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Αυγούστου 2018. Ιστοσελίδα Κοινοτικού Συμβουλίου Ένα ταξίδι: το Κάρμι, το Τριμίθι και ο Άης Γιώρκης στο YouTube
Οκρούγκ Δυρραχίου

Η Οκρούγκ Δυρραχίου (σερβικά : Драчки округ) ήταν διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας από το 1912 έως το 1913. Η περιοχή καταλάμβανε τμήμα του εδάφους της σημερινής Αλβανίας που κατέλαβε στις 29 Νοεμβρίου 1912 η Σερβία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Διοικητικά είχε τέσσερις κομητείες (σερβικά : срез): Δυρραχίου, Lješ, Ελμπασάν και Τιράνων. Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αποχώρησε από το Δυρράχιο τον Απρίλιο του 1913.

 Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας κατέλαβε το Δυρράχιο στις 29 Νοεμβρίου 1912 χωρίς αντίσταση. Ο ορθόδοξος χριστιανός μητροπολίτης Δυρραχίου, Ιάκωβος, υποδέχτηκε με ιδιαίτερα θερμή υποδοχή τις νέες αρχές. Σύμφωνα με τον Σέρβο δοκιμιογράφο Μιλούτιν Λαζάρεβιτς ο χριστιανικός πληθυσμός του Δυρραχίου ήταν ενθουσιασμένος με την άφιξη του σερβικού στρατού. Το Βασίλειο της Σερβίας ίδρυσε επαρχιακά γραφεία και διόρισε τον διοικητή της περιοχής, τον δήμαρχο της πόλης, και διοικητή της στρατιωτικής φρουράς. Πρώτος στρατιωτικός διοικητής της πόλης του Δυρραχίου ήταν ο Μπράνισλαβ Μιλοσαβλίεβιτς. Πρώτος κυβερνήτης της διοικητικής περιοχής του Δυρραχίου ήταν ο Σέρβος διπλωμάτης Ιβάν Ίβανιτς. Δήμαρχος του Δυρραχίου διορίσθηκε ο Πέταρ Τζουράσκοβιτς. Όταν ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας κατέλαβε την Αλβανία το 1912 ο Ντραγκούτιν Αναστασιέγεβιτς προσελήφθη ως μεταφραστής ελληνικής γλώσσας και μετά από λίγο διορίστηκε ως διοικητής της περιοχής του Δυρραχίου, αντικαθιστώντας τον Ιβάν Ίβανιτς. Η στρατιωτική κατάκτηση της περιοχής δικαιολογήθηκε με ιστορικά επιχειρήματα από Σέρβους πολιτικούς που δήλωσαν ότι η περιοχή ανήκε στο Σερβικό βασίλειο του 14ου αιώνα. Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αποχώρησε από το Δυρράχιο τον Απρίλιο του 1913, αλλά παρέμεινε σε άλλα μέρη της Αλβανίας για τους επόμενους δύο μήνες.
Χρυσές Σφαίρες του 1945

Η τρίτη τελετή απονομής των βραβείων Χρυσές Σφαίρες, που τίμησαν τα καλύτερα επιτεύγματα στον κινηματογράφο του έτους 1945, πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1946 στο ξενοδοχείο Κνίκερμπόκερ στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια.

 Το Χαμένο Σαββατοκύριακο σε σκηνοθεσία του Μπίλι Γουάιλντερ Ρέι Μιλάντ - Το Χαμένο Σαββατοκύριακο Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας Τζ.Κάρολ Νάις - A Medal for Benny Άντζελα Λάνσμπερι - Το Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ Μπίλι Γουάιλντερ - Το Χαμένο Σαββατοκύριακο The House I Live In
Ηπατίτιδα A

Η Ηπατίτιδα A (παλαιότερα γνωστή ως infectious hepatitis) είναι μια οξεία μολυσματική ασθένεια του ήπατος που προκαλείται από τον ιό της ηπατίτιδας A (HAV). Πολλά κρούσματα παρουσιάζουν λίγα ή καθόλου συμπτώματα, ειδικά σε νεαρές ηλικίες. Ο χρόνος μεταξύ μόλυνσης και συμπτωμάτων, σε όσους τα εξελίσσουν, κυμαίνεται μεταξύ δύο και έξι εβδομάδων. Όταν υπάρχουν συμπτώματα, κατά κανόνα διαρκούν οκτώ εβδομάδες και ενδέχεται να συμπεριλαμβάνουν: αίσθημα ναυτίας, έμετο, διάρροια, ωχρό δέρμα, πυρετό και κοιλιακό άλγος. Περίπου 10–15% των ανθρώπων υποτροπιάζουν ως προς τα συμπτώματα κατά το εξάμηνο που ακολουθεί την αρχική μόλυνση. Σπάνια ενδέχεται να παρουσιαστεί οξεία ηπατική ανεπάρκεια, με μεγαλύτερες πιθανότητες να παρουσιαστεί σε μεγαλύτερες ηλικίες.

 Διαδίδεται συνήθως με την κατανάλωση φαγητού ή ποτού μολυσμένου από μολυσμένα κόπρανα. Σχετικά συνηθισμένη πηγή είναι τα όστρακα που δεν έχουν μαγειρευτεί σωστά. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω στενής επαφής με μολυσμένο άτομο. Ενώ τα παιδιά δεν παρουσιάζουν συμπτώματα, όταν μολυνθούν, εξακολουθούν να μπορούν να μολύνουν άλλους. Έπειτα από μία και μόνη λοίμωξη, το άτομο αποκτά ανοσία εφ’όρου ζωής. Για τη διάγνωση απαιτείται εξέταση αίματος, καθώς τα συμπτώματα προσομοιάζουν με εκείνα πολλών άλλων ασθενειών. Αποτελεί έναν από τους πέντε γνωστούς ιούς της ηπατίτιδας: A, B, C, D και E. Το εμβόλιο της ηπατίτιδας A είναι αποτελεσματικό για την πρόληψη. Ορισμένες χώρες το συνιστούν συνήθως για παιδιά και όσους διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο και δεν έχουν ήδη εμβολιαστεί. Φαίνεται να είναι αποτελεσματικό για τη ζωή. Άλλα μέσα πρόληψης συμπεριλαμβάνουν το πλύσιμο των χεριών και το σωστά μαγειρεμένο φαγητό. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία, με την ανάρρωση και τα φάρμακα για τη ναυτία ή τη διάρροια να συνιστώνται στον βαθμό που χρειάζονται. Οι μολύνσεις συνήθως αντιμετωπίζονται απολύτως και χωρίς συνεχή ηπατική νόσο. Η θεραπεία της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας, εάν πραγματοποιηθεί, γίνεται με μεταμόσχευση ήπατος. Παγκοσμίως, περίπου ενάμιση εκατομμύριο περιστατικά συμπτωμάτων λαμβάνουν χώρα ετησίως με πιθανότητα δεκάδων εκατομμυρίων λοιμώξεων συνολικά. Είναι πιο συνηθισμένο σε περιοχές του κόσμου με κακές συνθήκες υγιεινής και έλλειψη ασφαλούς ύδατος. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο περίπου 90% των παιδιών που έχουν μολυνθεί μέχρι την ηλικία των 10, έχουν ως εκ τούτου ανοσία μέχρι την ενηλικίωση. Εμφανίζεται συχνά σε εξάρσεις σε μέτρια ανεπτυγμένες χώρες, όπου τα παιδιά δεν εκτίθενται σε νεαρή ηλικία και δεν είναι ευρέως διαδεδομένος ο εμβολιασμός. Το 2010, η οξεία ηπατίτιδα A οδήγησε σε 102.000 θανάτους. Η παγκόσμια ημέρα ηπατίτιδας λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στις 28 Ιουλίου, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει σχετικά με την ιογενή ηπατίτιδα.
Άγιος Στέφανος Λακωνίας

Ο Άγιος Στέφανος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νομίων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Χατζάλαγα.

 Ο Άγιος Στέφανος είναι πεδινός οικισμός της νοτιοανατολικής Λακωνίας, στη χερσόνησο Επιδαύρου Λιμηράς. Βρίσκεται νότια της Μονεμβασιάς, κοντά στον βόρειο μυχό του κόλπου Επιδαύρου Λιμηράς και στην επαρχιακή οδό Μονεμβασίας-Νεαπόλεως, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 93 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης (μέσω Σκάλας). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 ως Χατζάλαγα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Μονεμβασίας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νομίων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιος Στέφανος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νομίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Η εκκλησία του Αγίου Στεφάνου, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
448 Ναταλία

Η Ναταλία (Natalie) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα), 10,3. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.

 Οι διαστάσεις της Ναταλίας εκτιμώνται σε 47,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 114 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ναταλία γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λίμνη Ορόκλινης

Η Λίμνη της Ορόκλινης είναι μικρή και αβαθής φυσική λίμνη της Κύπρου, νότια από τα όρια του χωριού Ορόκλινη, προς το μέρος της Λάρνακας. Οι διαστάσεις της είναι 500 επί 660 μέτρα και απέχει από τη θάλασσα 460 ως 480 μέτρα.

 Η Λίμνη της Ορόκλινης έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας (S.P.A.) και υπόκειτο σε ένα τριετές πρόγραμμα που άρχισε τον Ιανουάριο του 2012 για να περιέλθει σε «ευνοϊκή κατάσταση διατηρήσεως» της άγριας ζωής και ιδίως των πουλιών. Ο καλαμοκανάς (Himantopus himantopus) και η αγκαθοκαλημάνα (Vanellus spinosus ή Hoplopterus spinosus) ήταν τα βασικότερα είδη που επιλέχθηκαν για προστασία, μαζί με άλλα 58 είδη πτηνών που διαβαίνουν κατά την αποδημία τους ή και διαχειμάζουν στην περιοχή S.P.A. της λίμνης. Το μεγάλο φλαμίνγκο απαντάται επίσης κατά καιρούς στη λίμνη της Ορόκλινης.
Αγνή της Ακουιτανίας, βασίλισσα του Λεόν και της Καστίλης

Η Αγνή/Ινές, γαλλ. Agnes (11ος αι.) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του δούκα της Ακουιτανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα του Λεόν & της Καστίλης.

 Ήταν κόρη του Γουλιέλμου Η΄ δούκα της Ακουιτανίας και της 2ης συζύγου του Ματθίλδης, αγνώστου καταγωγής. Ο πατέρας της από τον πρώτο του γάμο είχε κόρη την Αγνή (1072-1097), σύζυγο του Πέτρου Α΄ των Χιμένεθ βασιλιά της Αραγωνίας & της Παμπλόνας. Παντρεύτηκε τον Αλφόνσο ΣΤ΄ των Χιμένεθ του Λεόν & της Καστίλης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Medieval Lands, Aquitaine. Agnes of Aquitaine at Find a Grave.
Μιράντα Βουολασράντα

Η Μιράντα Βουολασράντα (γεννημένη το 1959) είναι Φινλανδή ακτιβίστρια του Κάλε, δασκάλα στη γλώσσα Ρομανί και ειδικός στα ανθρώπινα δικαιώματα των Ρομά. Είναι Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ρομά και Ταξιδιωτών.

 Η Μιράντα Βουολασράντα γεννήθηκε το 1959. Μεγάλωσε σε μια παραδοσιακή οικογένεια Ρομά, μιλώντας Φινλανδικά, Σουηδικά και Ρομά. Ενώ και οι δύο γονείς της ήταν αναλφάβητοι, ενθάρρυναν την Βουολασράντα και τα τέσσερα αδέρφια της να εκπαιδευτούν. Παρόλα αυτά, ως νεαρή γυναίκα της συνέστησαν οι δάσκαλοι να αγνοήσει την ταυτότητα των Ρομά, για να πετύχει στη φινλανδική κοινωνία. Ωστόσο, αποφοίτησε ως καθηγήτρια Ρομά γλώσσας και ιστορίας μετά τις σπουδές της στη Σουηδία τη δεκαετία του 1970. Ενώ εργαζόταν ως δασκάλα, έγινε υπέρμαχος των δικαιωμάτων των Ρομά, αρχικά ως μέρος μιας ομάδας εργασίας για τη μετανάστευση των Φινλανδών Ρομά στη Σουηδία, όπου ζούσε. Στη δεκαετία του 1980, η Βουολασράντα επέστρεψε στη Φινλανδία και άρχισε να χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφία ως μέσο για να υποστηρίξει τις κοινότητες των Ρομά. Το 1989 άρχισε να συνεργάζεται με το Φινλανδικό Εθνικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο για Υποθέσεις Ρομά ως εκπρόσωπος του οργανισμού, Ρομάνο Μίσσιο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, ο ακτιβισμός της Βουολασράντα συνεχίστηκε. Το 1995 εργάστηκε για τη σύνταξη διδακτικού υλικού της γλώσσας Ρομανί για σχολεία. Έχει εκφράσει ειλικρινά την ανάγκη των μέσων ενημέρωσης και των σχολείων στη Φινλανδία να εκπληρώσουν τη νομική τους υποχρέωση να παρέχουν μεταφράσεις σε κοινότητες, που μιλάνε Ρομά. Το 1997 έγινε Υπεύθυνη Προγραμματισμού για το Εθνικό Συμβουλευτικό Συμβούλιο για Υποθέσεις Ρομά και το 1998 έγινε Γενική Γραμματέας του Συμβουλευτικού Συμβουλίου Ρομά στο Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων και Υγείας. Ήταν η πρώτη Ρομά, που κατείχε αυτή τη θέση. Από το 2002 έως το 2006 η Βουολασράντα εργάστηκε σε θέματα σχετικά με τους Ρομά στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο. Από το 2008 έως το 2012 ήταν Εκτελεστική Διευθύντρια του Εθνικού Φόρουμ των Ρομά της Φινλανδίας. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Φινλανδίας και από το 2013 έως το 2015 ως υπεύθυνη πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Κατείχε πολλές άλλες θέσεις, συμπεριλαμβανομένης της προέδρου του Ευρωπαϊκού Φόρουμ των Ρομά. Από το 2020 ήταν Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ρομά & Ταξιδιωτών. Το 2020, στο ρόλο της ως Προέδρου του ERTF Βουολασράντα έκανε μια δήλωση, που ενθάρρυνε το «έθνος των Ρομά να ενωθεί, για να καταπολεμήσει την πανδημία», ενώ αναγνωρίζει ότι πολλές κοινότητες Ρομά διέτρεχαν υψηλό κίνδυνο να προσβληθούν από τον COVID-19. Αρκετά εξέχοντα μέλη της κοινότητας των Ρομά της Φινλανδίας, συμπεριλαμβανομένου του καλλιτέχνη Κίμπα Λούμπεργκ, του μουσικού κρουστών οργάνων Ράινερ Φρίμαν και του συγγραφέα Βέιγιο Μπαλτζάρ, επέκριναν τη Βουολασράντα και δήλωσαν ότι ηγείται των συντηρητικών Ρομά, που προσπαθούν να υποβαθμίσουν τα προβλήματα και να αποκλείσουν τις επικριτικές φωνές. Το 2008 αναγκάστηκε να πληρώσει πρόστιμο αφού ο Λούμπεργκ την κατηγόρησε για συκοφαντική δυσφήμιση. Βραβείο Υπέρμαχος των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (2012) - Φινλανδική Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βραβείο Golden Wheel Cross (2007) - Διεθνής Ένωση Ρομά.