Ford Taurus

Το Ford Taurus ήταν ένα οικογενειακό αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford, από τον Οκτώβριο του 1985 έως τις 1 Μαρτίου 2019, σε 6 γενιές και με σχεδόν διαρκή παραγωγή. Επίσης, από τον Νοέμβριο του 2015 μέχρι σήμερα παράγεται στην Κίνα από την κοινοπραξία Changan - Ford μια 7η γενιά του Taurus, αποκλειστικά για την εγχώρια αγορά. Ειδικότερα στις ΗΠΑ υπήρξε το τέταρτο παλαιότερο όνομα μοντέλου της αμερικανικής Ford και θεωρείται ως ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα ονόματα αυτοκινήτων στη χώρα αυτή. Συνολικά, μέχρι τη λήξη της αμερικανικής παραγωγής του, το Taurus είχε πουλήσει περισσότερα από 8 εκατομμύρια αντίτυπα. Ακόμα μεγαλύτερο ίματζ είχε τότε η έκδοση υψηλών επιδόσεων Taurus SHO (SHO : Super High Output / Σούπερ Υψηλή Απόδοση), που αρχικά παρήχθη από τη σεζόν (model year) του 1989 έως το 1999 και εισήχθη εκ νέου με την παρουσίαση της έκτης γενιάς, στην έναρξη της σεζόν του 2010. Επίσης, στο παρελθόν το Taurus είχε και ένα δίδυμο μοντέλο με σχετικά παρόμοια αισθητική και κάπως πληρέστερο εξοπλισμό, το Mercury Sable (1985 - 2005 και 2007 - 2009), ενώ αποτέλεσε και τη βάση για το πρώτο στην ιστορία μπροστοκίνητο Lincoln, το μεγαλομεσαίο πολυτελές Lincoln Continental και για 2 γενιές του μοντέλου, του 1987 - 1994 και του 1994 - 2002. Ειδικότερα το Taurus, ωστόσο, όπως και το Sable, δεν υπήρξαν ποτέ αυτοκίνητα πολυτελείας και στα περισσότερα έτη παραγωγής τους ήταν μεσαίου μεγέθους / mid-size σεντάν, σύμφωνα με τα δεδομένα των ΗΠΑ, αν και τα πρώτα 19 χρόνια, έως τον Δεκέμβριο του 2004, το Taurus παραγόταν και σε έκδοση station wagon (ενώ το Sable παρήχθη και σε έκδοση station wagon έως τον Απρίλιο του 2005). Από την εισαγωγή της 5ης γενιάς του, τον Μάιο του 2007 και μετά, το Taurus κέρδισε σημαντικά σε μέγεθος και από τότε θεωρήθηκε επίσημα (όπως συνέβη και με το τελικό Sable του 2007 - 2009) ως αυτοκίνητο μεγάλων διαστάσεων ή full-size car σύμφωνα με την αμερικανική ορολογία. Από την εισαγωγή του, το 1985, έως την προσωρινή διακοπή του (Οκτώβριος 2006 - Μάιος 2007, όταν επανήλθε στην παραγωγή), η Ford κατασκεύασε 7.519.919 αντίτυπα του Taurus. Πρόκειται για το πέμπτο σε αριθμό αντιτύπων μοντέλο της Ford στη Βόρεια Αμερική, καθώς έχει ξεπεραστεί μόνο από τα F-Series, Escort, Model T και Mustang. Μεταξύ του 1992 και του 1996, το Taurus ήταν το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο στις ΗΠΑ και τελικώς έχασε τον τίτλο το 1997 από το Toyota Camry.Οι πρώτες 4 γενιές του Taurus διατέθηκαν αποκλειστικά ως μπροστοκίνητες, ενώ η 5η και η 6η γενιά του ήταν με στάνταρ μπροστινή κίνηση και έξτρα 4-κίνηση. Αντιθέτως, η 7η γενιά του στην Κίνα είναι αποκλειστικά μπροστοκίνητη.

 Η εξέλιξη του αρχικού Ford Taurus ξεκίνησε το 1981 και διατηρήθηκε υπό άκρα μυστικότητα έως και την παρουσίαση του μοντέλου, που έγινε στα μέσα του 1985, μαζί με το δίδυμο Mercury Sable. Τελικώς, η πρώτη γενιά του Ford Taurus μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Οκτώβριο του 1985 και κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο, ως μοντέλο της σεζόν του 1986. Κατά την παρουσίασή της, εντυπωσίασε ιδιαίτερα τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, καθώς είχε μια πρωτοποριακή και εντυπωσιακή αεροδυναμική αισθητική, ιδιαίτερα φουτουριστική για τα τότε δεδομένα, με έντονα αεροδυναμικής σχεδίασης σιλουέτα, προφυλακτήρες, μπροστινά και πίσω φώτα, φλας και καθρέπτες (αντίστοιχα μεγάλη εντύπωση πυροδότησε επίσης και το λίγο πολυτελέστερο δίδυμο Mercury Sable, που είχε μια ακόμα πιο φουτουριστική αισθητική). Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του Taurus πρώτης γενιάς ήταν 0,32. Επιπλέον, ανάλογη αίσθηση προκάλεσε και η απουσία της παραδοσιακής γρίλιας μπροστά, καθώς ο εξαερισμός γινόταν από εισαγωγές αέρα στον μπροστινό προφυλακτήρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι περιγράφτηκε τότε από τον Τύπο αυτοκινήτου, αλλά και τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, ως «το οικογενειακό σεντάν του μέλλοντος» και «το σχήμα του αύριο». Το μοντέλο σχεδιάστηκε από τον Jack Telnack το 1982, ενώ είναι αξιοσημείωτο ότι η γενικότερη σιλουέτα του μοντέλου ήταν σχετικά παρόμοιας φιλοσοφίας με το επίσης αεροδυναμικό σχήμα του Audi 100 τρίτης γενιάς του 1982 - 1991, και θεωρείται ιστορικά ότι ήταν μάλλον εμπνευσμένη από αυτό. Ιδιαίτερη προσοχή είχε δοθεί και στο σαλόνι, το οποίο διέθετε μια εξαιρετικά σύγχρονη αισθητική, ενώ είχε σχεδιαστεί και με σκοπό να είναι φιλικό προς τον οδηγό, καθώς το ταμπλό καμπύλωνε ελαφρά γύρω από τον οδηγό, δίνοντας μια αίσθηση που θύμιζε πιλοτήριο αεροσκάφους. Επιπλέον, οι διακόπτες είχαν τοποθετηθεί σε μικρή ακτίνα γύρω του, με σκοπό να είναι εύκολα προσβάσιμοι από τον οδηγό. Σημαντικό βήμα και για την καλύτερη δυνατή οδική συμπεριφορά, ήταν και ότι υιοθέτησε τη διάταξη μετάδοσης κίνησης «όλα εμπρός» και μάλιστα για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες εισήχθη κίνηση στους μπροστινούς τροχούς σε μεσαίο μοντέλο της Ford. Το αυτοκίνητο κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ για τη σεζόν (model year) του 1986, εξ αρχής σε εκδοχές 4-πορτο sedan και 5-πορτο station wagon, και γνώρισε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία, ενώ κέρδισε και πολλά βραβεία από τον Τύπο αυτοκινήτου της χώρας. Ήδη την πρώτη σεζόν που διατέθηκε, ξεπέρασε τις 200.000 πωλήσεις, ενώ το 1989 πωλήθηκε το εκατομμυριοστό αντίτυπο και έως τη λήξη της παραγωγής της πρώτης γενιάς του, το 1991, ξεπέρασε οριακά τις 2 εκατομμύρια πωλήσεις. Ως αποτέλεσμα, ώθησε και τις αντίπαλες Αμερικανικές εταιρείες - ομίλους, της General Motors και της Chrysler, να εξελίξουν και να παρουσιάσουν επειγόντως μοντέλα ανάλογης φιλοσοφίας, οδηγώντας έτσι στο οριστικό τέλος των «κυβοειδών» αμαξωμάτων που κυριάρχησαν στις ΗΠΑ τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Επίσης, ήταν το μοντέλο που διέσωσε τότε την Ford από την χρεωκοπία, καθώς η εταιρεία ήταν τότε στα πρόθυρα της καταστροφής και μάλιστα αν το Taurus δεν σημείωνε επιτυχία, η Ford θα είχε κάνει αίτηση να μπει σε καθεστώς πτώχευσης και επαναδιοργάνωσης. Μέσα στο 1988, για τη σεζόν του 1989, προστέθηκε στην παλέτα η έκδοση υψηλών επιδόσεων Taurus SHO (SHO : Super High Output / Σούπερ Υψηλή Απόδοση), ένα σπορ σεντάν με κινητήρα που είχε αναπτυχθεί από συνεργασία της Ford με την Yamaha. Το μηχανικό αυτό σύνολο ήταν βενζινοκινητήρας 3.0 λίτρων V6 και 24-βάλβιδος, με δύο εκκεντροφόρους επικεφαλής, και ισχύος 164 kW / 223 hp. Συνδυαζόταν αποκλειστικά με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, μια πιο σπορ ρύθμιση της ανάρτησης, 4 δισκόφρενα και πληρέστερο εξοπλισμό. Αρχικά, η έκδοση αυτή επρόκειτο να είναι περιορισμένης παραγωγής και μόνο για 1 σεζόν, όπως είχε διαφημίσει και επίσημα η Ford στις τότε τηλεοπτικές διαφημίσεις. Ωστόσο, το SHO πυροδότησε τόσο αναπάντεχα μεγάλη ζήτηση που τελικώς η εταιρεία δέχτηκε να το εισάγει ως μοντέλο μαζικής παραγωγής και το συνέχισε τις σεζόν του 1990 και του 1991, όταν και αντικαταστάθηκε από το Taurus SHO δεύτερης γενιάς. Με την έναρξη της σεζόν του 1990, στα τέλη καλοκαιριού του 1989, όλα τα Taurus απέκτησαν ένα πιο σύγχρονο εσωτερικό, με νέο ταμπλό και στάνταρ αερόσακο οδηγού, ο οποίος έγινε τότε στάνταρ σε όλα σχεδόν τα μοντέλα της αμερικανικής Ford. Η παραγωγή της πρώτης γενιάς του Taurus έληξε τον Ιούλιο του 1991. Η δεύτερη γενιά του Ford Taurus μπήκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του 1991 και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το φθινόπωρο, ως μοντέλο 1992. Σχεδιάστηκε από τον Jack Telnack το 1988, ο οποίος είχε διαμορφώσει το ντιζάιν και της πρώτης γενιάς, και με εξαίρεση τις πόρτες, ολόκληρο το αυτοκίνητο είχε επανασχεδιαστεί πλήρως, όπως και το σαλόνι, ενώ και το συνολικό μήκος του αυξήθηκε κατά 9 εκατοστά, αν και το μεταξόνιο παρέμεινε αμετάβλητο. Επειδή όμως το προφίλ του και η γενικότερη εξωτερική σχεδιαστική φιλοσοφία του θύμιζε έντονα το προηγούμενο μοντέλο, αυτό οδήγησε αρκετούς από το ευρύ κοινό στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι είχε γίνει απλώς ένα μικρό λίφτινγκ στην πρώτη γενιά. Όπως και ο προκάτοχος, το νέο Taurus ήταν και πάλι διαθέσιμο ως 4-πορτο sedan, 5-πορτο station wagon και σπορ sedan SHO. Από την σεζόν του 1993, η έκδοση SHO απέκτησε και έξτρα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, μαζί με το στάνταρ 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ ταυτόχρονα απέκτησε με μια πιο σύγχρονη κεντρική κονσόλα στο σαλόνι. Μία καινοτομία όλων των εκδόσεων, ήταν ότι προσέφεραν εξ αρχής και έξτρα αερόσακο συνοδηγού, για πρώτη φορά σε προσιτό οικογενειακό μοντέλο. Το καλοκαίρι του 1993 (έναρξη της σεζόν / model year του 1994) ο αερόσακος συνοδηγού έγινε στάνταρ σε όλα, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο μη πολυτελές μοντέλο της κατηγορίας του με στάνταρ 2 αερόσακους. Αξιοσημείωτο ήταν και το ότι από τις 5 Μαρτίου 1992 το Ford Taurus έγινε το πρώτο αυτοκίνητο αμερικανικής παραγωγής με κλιματισμό χωρίς χλωροφθοράνθρακες (ChloroFluoroCarbons / CFC ή κοινώς «φρεόν»).Η δεύτερη γενιά του Taurus ήταν το νούμερο 1 σε πωλήσεις αυτοκίνητο στην αγορά των ΗΠΑ τα ημερολογιακά έτη από το 1992 έως το 1995 διαρκώς και μάλιστα τον πρώτο χρόνο που διατέθηκε έφτασε τις 410.000 πωλήσεις. Η παραγωγή της, έληξε στις 16 Ιουνίου 1995, αφού είχαν κατασκευαστεί 1,6 εκατομμύρια αντίτυπα. Για την τρίτη γενιά του Taurus, εξετάστηκαν πολλά υποψήφια ντιζάιν, από σχέδια που ήταν περαιτέρω εξέλιξη της γνωστής αισθητικής φιλοσοφίας των δύο πρώτων γενεών, μέχρι εντελώς διαφορετικές σχεδιαστικές ιδέες. Τελικώς επελέγη ένα ντιζάιν εντελώς διαφορετικής φιλοσοφίας, με πολύ στρογγυλευμένη μορφή, που βασιζόταν στο σχήμα οβάλ και είχε προταθεί από τον Doug Gaffka το 1991. Αν και δεν ανακοινώθηκε επίσημα το γιατί, εικάζεται ότι η έμπνευση για την αισθητική αυτή πιθανώς προήλθε από το οβάλ σήμα της Ford. Από την άλλη, ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Ford, ο Jack Telnack, που είχε σχεδιάσει τις δύο πρώτες γενιές του, ανακοίνωσε τότε ότι επρόκειτο να καθιερωθεί ευρύτερα, ως η νέα σχεδιαστική ταυτότητα της Ford, ενώ ταυτόχρονα μάλιστα παρομοίασε το ντιζάιν των δύο πρώτων γενεών με το σχήμα της παντόφλας. Παρομοίως και στο σαλόνι, το οποίο επίσης επανασχεδιάστηκε πλήρως και με σκοπό να γίνει πιο φιλικό προς τον οδηγό, υπήρξαν ανάλογες διαμορφώσεις. Η πιο εμφανής ήταν η τοποθέτηση όλων των πλήκτρων για το ηχοσύστημα και τον κλιματισμό μέσα σε ένα νέο, ενιαίο πάνελ ελέγχου, επίσης οβάλ σχήματος, το γνωστό επίσημα ως «Integrated Control Panel». Το πάνελ αυτό ήταν στο κέντρο του ταμπλό και ήταν η απάντηση στις διαμαρτυρίες πολλών ιδιοκτητών από τις δύο πρώτες γενιές του Taurus ότι δεν μπορούσαν να ρυθμίσουν εύκολα τις λειτουργίες αυτές χωρίς κίνδυνο απόσπασης της προσοχής προς το δρόμο (ιδίως το ηχοσύστημα του Taurus δεύτερης γενιάς είχε κατηγορηθεί έντονα ότι είχε τοποθετηθεί σε εντελώς άβολα χαμηλό σημείο). Επίσης, οι εσωτερικοί χώροι βελτιώθηκαν σημαντικά, ως αποτέλεσμα της αισθητής αύξησης του μεταξονίου και του συνολικού μήκους του αμαξώματος της τρίτης γενιάς ως προς τη δεύτερη, και μάλιστα το συνολικό μήκος της τρίτης γενιάς ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 5 μέτρα. Κατά την εισαγωγή της, η τρίτη γενιά απέσπασε ιδιαίτερα θετικά σχόλια από τον αμερικανικό Τύπο αυτοκινήτου, ιδίως στην ποιότητα κατασκευής και στην οδική συμπεριφορά, που θεωρήθηκαν ως «εντυπωσιακές». Από την άλλη όμως, όλα τα έντυπα, ταυτόχρονα με τα εγκωμιαστικά σχόλια, εξέφρασαν και σοβαρές επιφυλάξεις για την εξωτερική αισθητική του, θεωρώντας την ως «παράξενη» και «αλλόκοτη». Η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε στις 19 Ιουνίου 1995 και τα πρώτα αντίτυπα έφτασαν στις αντιπροσωπείες στις 24 Σεπτεμβρίου 1995. Ωστόσο, οι αντιδράσεις του κοινού αυτή τη φορά ήταν ανάμεικτες και πολλοί μάλιστα απογοητεύτηκαν από το νέο μοντέλο, ακριβώς λόγω της εξωτερικής εμφάνισης, καθώς την θεώρησαν ως υπερβολικά ριζοσπαστική ή και άσχημη, και οι πωλήσεις άρχισαν να πέφτουν δραματικά. Ιδιαίτερα το οβάλ πίσω παρμπρίζ του Ford Taurus τρίτης γενιάς κρίθηκε από αμφιλεγόμενο έως και σκανδαλώδες - αντιθέτως, το δίδυμο Mercury Sable τρίτης γενιάς είχε ένα πιο συμβατικό πίσω παρμπρίζ και ένα πιο αποδεκτό σχεδιαστικά μπροστινό μέρος, και οι πωλήσεις του παρέμειναν σχεδόν σταθερές, με ελαφρά μόνο πτώση. Ως αποτέλεσμα της αισθητικής του, αν και το Taurus μπόρεσε και το 1996 να παραμείνει το νούμερο 1 σε πωλήσεις αυτοκίνητο στην αγορά των ΗΠΑ λόγω των υψηλών εταιρικών πωλήσεων (το 51% των συνολικών πωλήσεων του Taurus το 1996 ήταν σε εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων), έχασε την πρωτιά το 1997, πίσω από τα Toyota Camry και Honda Accord, και δεν την επανέκτησε ποτέ. Εξαιτίας της διαρκούς καθίζησης των πωλήσεων, η παραγωγή της τρίτης γενιάς του Taurus κράτησε μόλις 4 έτη και τελικώς έληξε τον Σεπτέμβριο του 1999. Μάλιστα το ημερολογιακό αυτό έτος πωλήθηκαν 368.327 αντίτυπα, ενώ ενδεικτικώς, όπως και προαναφέρθηκε, η δεύτερη γενιά του Taurus έφτασε τις 410.000 πωλήσεις τον πρώτο χρόνο που διατέθηκε. Προσπαθώντας να ανακόψει την αρνητική αντίδραση του κοινού, λόγω της αισθητικής της τρίτης γενιάς, η Ford προέβη τότε σε άμεσο επανασχεδιασμό του Taurus, δίνοντάς του αυτή τη φορά μια πολύ πιο συμβατική εμφάνιση, η οποία διαμορφώθηκε επειγόντως από τον Moray Callum ήδη από το 1996. Φυσικά αφαίρεσε κάθε οβάλ σχεδιαστικό στοιχείο και το μόνα κοινά στοιχεία με την τρίτη γενιά ήταν οι πόρτες και τα μηχανικά μέρη, καθώς συνέχισε να βασίζεται στο σασί της τρίτης γενιάς. Παρομοίως, το σαλόνι υιοθέτησε μια διαφορετική και πιο «τετράγωνης αισθητικής» φιλοσοφία, όπως συνέβη και με το ενιαίο πάνελ ελέγχου που έγινε τετράγωνο αντί για οβάλ προηγουμένως, ενώ προστέθηκαν και έξτρα πλευρικοί αερόσακοι προστασίας πλευρών και κεφαλής (τύπου combo) στα μπροστινά καθίσματα, ως προαιρετικοί από την εισαγωγή και για όλα τα έτη παραγωγής της τέταρτης γενιάς. Μια θετική συνέπεια της κατάργησης του οβάλ προφίλ του αμαξώματος, ήταν ότι αυξήθηκε σημαντικά και ο χώρος για τα κεφάλια των πίσω επιβατών, καθώς και ο όγκος του χώρου αποσκευών. Σημειωτέον ότι στην τέταρτη γενιά δεν προσφέρθηκε έκδοση Taurus SHO, λόγω των χαμηλών πωλήσεων του Ford Taurus SHO τρίτης γενιάς. Τελικώς, η τέταρτη γενιά μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Οκτώβριο του 1999 και κυκλοφόρησε στην αγορά των ΗΠΑ τον Νοέμβριο, ως μοντέλο 2000, αλλά δεν μπόρεσε να πείσει το ευρύ κοινό ότι είχε βελτιώσει σημαντικά το τεχνολογικό της υπόβαθρο, με αποτέλεσμα να μην ανακόψει την καθοδική εμπορική πορεία της προηγούμενης. Οι πωλήσεις συνέχιζαν να πέφτουν και το 2005 μάλιστα έπεσε από την τρίτη στην τέταρτη θέση των πωλήσεων στην αγορά των ΗΠΑ, πίσω και από το Nissan Altima, και λίγο πριν συμβεί αυτό, η Ford αποφάσισε την σταδιακή απόσυρση του Taurus. Αρχικά, προχώρησε στη λήξη της παραγωγής του station wagon, που έλαβε χώρα στις 8 Δεκεμβρίου 2004, ενώ από τις αρχές του 2006 περιόρισε το sedan αποκλειστικά και μόνο στις εταιρικές πωλήσεις στις ΗΠΑ, αν και στον Καναδά συνέχισε να είναι ακόμα διαθέσιμο στο ευρύ κοινό. Η παραγωγή του σεντάν διακόπηκε εντελώς «αθόρυβα» στις 27 Οκτωβρίου 2006 και μάλιστα χωρίς να γίνει καμία επίσημη εκδήλωση, ενώ το δίδυμο Mercury Sable είχε αποσυρθεί από την παραγωγή ήδη στις 29 Απριλίου 2005. Η (προσωρινή τελικά) διακοπή του Ford Taurus υπήρξε τότε σκανδαλώδης. Φυσικά η εταιρεία δεν σκόπευε να μείνει χωρίς εκπρόσωπο στο συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς και ήδη από τον Ιούλιο του 2004 είχε εισάγει στην παραγωγή το Ford Five Hundred (το οποίο και κυκλοφόρησε στην αγορά τον Σεπτέμβριο του 2004, ενώ παρήχθη από τις 12 Ιουλίου 2004 έως τις 12 Απριλίου 2007) ως διάδοχο του Taurus. Λόγω του εικονικού ίματζ του Taurus όμως, η αλλαγή του ονόματος δέχτηκε τότε έντονη κριτική και, επιπλέον, το Five Hundred παρά τα θετικά σχόλια που απέσπασε τότε από τον αμερικανικό Τύπο αυτοκινήτου, δεν έγινε δεκτό από τους υποψήφιους αγοραστές ως άξιος διάδοχος του Taurus. Γενικότερα, η τότε διοίκηση της Ford κατηγορήθηκε έντονα από τον Τύπο και το κοινό, ότι έδειξε απαράδεκτη έως εξοργιστική αδιαφορία για ένα μοντέλο που είχε σταθερά μεγάλη απήχηση στο ευρύ κοινό επί 20 χρόνια και ότι, αν ήθελε, θα μπορούσε να το είχε διασώσει εύκολα. Ιδίως κατηγορήθηκε ότι έριξε όλο το βάρος στα SUV και στα pick-up, αφήνοντας το Taurus να «χάσει την υπόληψή του», να «μείνει από βενζίνη» και να «πάει από ασιτία», όπως έφτασαν να σχολιάσουν ορισμένοι τότε. Ευτυχώς για την Ford, στα τέλη του 2006 ανέλαβε νέος πρόεδρος ο Άλαν Μουλάλλυ (Alan Mulally), ο οποίος επιθυμούσε εξ αρχής την αναβίωση του Taurus. Σε σχετική συνέντευξη στο Associated Press, τόνισε ότι θεωρούσε λανθασμένη τη διακοπή του Taurus και είχε προσωπικά αναστατωθεί από το γεγονός, προσθέτοντας ότι το Five Hundred έπρεπε να είχε λανσαριστεί απευθείας ως Taurus, λόγω της μεγάλης απήχησης του ονόματος Taurus στην κοινή γνώμη. Πράγματι, το Five Hundred (2004 - 2007) υπέστη επειγόντως μια έντονη αισθητική ανανέωση, η οποία διαμορφώθηκε, χωρίς καθυστέρηση, από τον J Mays στα τέλη του 2006 και αποκαλύφθηκε επίσημα στις αρχές του 2007, με νέα μπροστινά και πίσω φώτα, νέο μπροστινό προφυλακτήρα και φώτα ομίχλης, νέα γρίλια με 3 δοκούς από χρώμιο, και ένα νέο τιμόνι. Επίσης, έλαβε ένα νέο και βελτιωμένο 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (που αντικατέστησε το προηγούμενο 6-τάχυτο αυτόματο, καθώς και το κιβώτιο μετάδοσης CVT) και έναν νέο βενζινοκινητήρα 3.5 λίτρων V6, ισχύος 263 hp, που αντικατέστησε τον προηγούμενο κινητήρα βενζίνης 3.0 λίτρων V6, ισχύος 203 hp. Για πρώτη φορά στην ιστορία του μοντέλου, εκτός της στάνταρ μπροστινής κίνησης, προσέφερε και έξτρα 4-κίνηση, όπως συνέβη μετά και με το Taurus 6ης γενιάς. Όλα τα Taurus 5ης γενιάς έφεραν πλέον στάνταρ σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS), σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system), 2 μπροστινούς αερόσακους, 2 πλευρικούς στα μπροστινά καθίσματα και πλευρικούς τύπου κουρτίνας κατά μήκος ολόκληρης της οροφής, για τους μπροστινούς και τους πίσω επιβάτες. Η βελτιωμένη εκδοχή μπήκε στην παραγωγή τον Μάιο του 2007 και κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2007, για τη σεζόν (model year) του 2008, εκ νέου ως Ford Taurus. Αντί για έκδοση station wagon, αυτή την φορά προστέθηκε στην παλέτα, εκτός του σεντάν (sedan), και μια έκδοση crossover SUV που ονομάστηκε Taurus Χ (προηγουμένως έφερε την ονομασία Freestyle). Ωστόσο η παραγωγή του Taurus X έληξε σύντομα, στις 27 Φεβρουαρίου 2009, και η έκδοση αυτή αντικαταστάθηκε από το Ford Flex, ενώ η παραγωγή του στάνταρ Taurus 5ης γενιάς έληξε τον Μάιο του 2009, καθώς ο διάδοχος τότε ήρθε πολύ σύντομα, για τους λόγους που αναλύονται στην παρακάτω ενότητα. Τον Ιούλιο του 2007, επίσης, κυκλοφόρησε στην αμερικανική αγορά και η 5η γενιά του Mercury Sable, το διαχρονικό δίδυμο του Taurus, αλλά το Sable αποσύρθηκε οριστικά το 2009 χωρίς να υπάρξει ποτέ διάδοχος, λόγω της οριστικής διακοπής της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercury, που ολοκληρώθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2011. Ήδη από τα τέλη του 2006 που ανέλαβε νέος πρόεδρος της Ford ο Alan Mulally (και παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 2014), ταυτόχρονα με την εντολή της επείγουσας αναβίωσης του Taurus, έδωσε και εντολή να ξεκινήσει άμεσα η εξέλιξη της επόμενης γενιάς του. Ο λόγος ήταν ότι η 5η γενιά του Taurus βασίστηκε σε ένα μοντέλο, το Five Hundred, που δεν φαινόταν ιδιαίτερα ελκυστικό σαν εμφάνιση και είχε θεωρηθεί από το κοινό ως μάλλον αδιάφορο οπτικά. Καθώς μάλιστα το Five Hundred είχε κυκλοφορήσει ήδη από το 2004, ήταν πρακτικώς φανερό ότι σε ελάχιστα ακόμα έτη θα άρχιζε πλέον να δείχνει την ηλικία του. Πράγματι, η έκτη γενιά του Ford Taurus σχεδιάστηκε από τον Earl Lucas μέσα στο 2007 και αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2009. Με την παρουσίαση της έκτης γενιάς, εισήχθη εκ νέου και η έκδοση υψηλών επιδόσεων Taurus SHO. Η επίσημη προεπισκόπηση Τύπου των νέων Taurus και Taurus SHO πραγματοποιήθηκε στο Asheville, Βόρεια Καρολίνα, στις 15 - 19 Ιουνίου 2009, ενώ ήδη από τις 15 Ιουνίου είχε ξεκινήσει η μαζική παραγωγή τους. Και οι δύο εκδόσεις έφτασαν στην αγορά μέσα στο καλοκαίρι του 2009, ως μοντέλα της σεζόν του 2010. Οι πωλήσεις τότε σημείωσαν μια ελαφρά άνοδο, αν και ποτέ δεν πλησίασαν καν τα παλαιότερα επίπεδα, ενώ από το 2014 άρχισαν και πάλι να μειώνονται σημαντικά, λόγω της ολοένα και εντονότερης στροφής του αγοραστικού κοινού προς τα SUV και τα crossover. Κατά την αρχική άφιξη στις αντιπροσωπείες, η βασική τιμή της εισαγωγικής έκδοσης SE ήταν 25.995 δολάρια, ενώ της ενδιάμεσης έκδοσης SEL ήταν 27.995 δολάρια και της κορυφαίας Limited ήταν 31.995 δολάρια. Ειδικότερα όμως η βασική έκδοση SE είχε σχεδιαστεί για χρήση αποκλειστικά από τις εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων. Οι αρχικοί σχεδιασμοί της Ford προέβλεπαν ότι το 10% με 15% των πωλήσεων θα ήταν από την έκδοση υψηλών επιδόσεων SHO. Λόγω της οριστικής διακοπής της αυτοκινητοβιομηχανίας Mercury, το Ford Taurus 6ης γενιάς για πρώτη φορά στην ιστορία σχεδιάστηκε χωρίς δίδυμο μοντέλο Mercury Sable. Ωστόσο, η έκτη γενιά του Taurus αποτέλεσε τη βάση για το Lincoln MKS, που παρήχθη στο διάστημα 2008 - 2016, αν και με σημαντικές αισθητικές διαφοροποιήσεις, σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να αντιληφθεί την συγγένεια. Η έκτη γενιά προσφέρθηκε κυρίως με βενζινοκινητήρες 3.5 λίτρων V6 σε διαφορετικές εκδοχές ισχύος. Η αστυνομική έκδοση ονομαζόταν επίσημα Police Interceptor Sedan, αντί για Taurus, και εκτός των 3.5 λίτρων, προσέφερε και μια εκδοχή λίγο μεγαλύτερου κυβισμού, στα 3.7 λίτρα, επίσης V6. Με τη λήξη της παραγωγής του εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων Ford Crown Victoria στις 15 Σεπτεμβρίου 2011, το Taurus έγινε το κορυφαίο μοντέλο στην οικογένεια των σεντάν της Ford, μολονότι δεν διατέθηκε ποτέ με κινητήρα V8, σε αντίθεση με το αποκλειστικά 4.6 λίτρων V8 Crown Victoria. Στα μέσα του 2012, για τη σεζόν του 2013, έγινε μια ελαφρά αισθητική ανανέωση, τόσο στο Taurus, όσο και στο Taurus SHO, ιδίως στο μπροστινό μέρος, μαζί με καθιέρωση διπλής πίσω εξάτμισης. Ταυτόχρονα, τα μοντέλα έλαβαν μια σειρά από βελτιώσεις στους κινητήρες, στο σύστημα διεύθυνσης, στα φρένα και στον πίνακα οργάνων, ο οποίος έγινε πλήρως ψηφιακός και με εντονότερα χρώματα. Επίσης, τα επίπεδα εξοπλισμού βελτιώθηκαν περαιτέρω, ενώ εισήχθη και ένας νέος και μικρότερος βενζινοκινητήρας στην πολιτική έκδοση, ο 2.0 λίτρων EcoBoost I4 (4-κύλινδρος σε σειρά) και ισχύος 240 hp, που διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2017. Να σημειωθεί ότι όλοι οι κινητήρες της 6ης γενιάς συνδυάζονται με 6-τάχυτα αυτόματα κιβώτια. Από τη σεζόν του 2013, επίσης, το Taurus διατέθηκε επίσημα και στα κράτη της Μέσης Ανατολής, όπου και αντικατάστησε τα Ford Crown Victoria και Mercury Grand Marquis στον ρόλο του κορυφαίου σεντάν της Ford. Με την έναρξη της σεζόν (model year) του 2014, το Taurus έλαβε νέες ζάντες με νέους σχεδιασμούς, μαζί και με μικρές αλλαγές στον στάνταρ και στον προαιρετικό εξοπλισμό. Ταυτόχρονα, ένα Lane Departure Warning System / Σύστημα Προειδοποίησης Αλλαγής Λωρίδας προστέθηκε στο πακέτο Driver Assist package. Οι συνεχείς βελτιώσεις όμως, δεν μπόρεσαν να ανακόψουν την καθοδική εμπορική πορεία του Taurus. Στις 4 Απριλίου 2018, αναφέρθηκε σε ρεπορτάζ της The Wall Street Journal ότι η Ford θα σταματήσει την αμερικανική παραγωγή και διάθεση των Taurus και Fiesta με τη λήξη της σεζόν του 2018. Ειδικότερα για το Taurus, η απόφαση αυτή ελήφθη λόγω της διαρκούς πτώσης των πωλήσεων στην κατηγορία των μεγάλων σεντάν, ως αποτέλεσμα της ολοένα και μεγαλύτερης απήχησης των SUV και των crossover. Αντιθέτως, το Ford Fiesta αποφασίστηκε να διακοπεί επειδή σε όλα τα χρόνια από το λανσάρισμά του στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Μάιο του 2010, και μετά, σημείωσε μέτρια έως κακή εμπορική πορεία στη χώρα, καθώς θεωρήθηκε πολύ μικρό για τις τοπικές συνθήκες. Όπως αναφέρθηκε τότε, η αμερικανική Ford δεν είχε στον ορίζοντα πιθανό αντικαταστάτη του Taurus.Η οριστική επιβεβαίωση ήρθε στις 25 Απριλίου 2018, όταν η Ford ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει στην οριστική διακοπή του μεγάλων διαστάσεων Taurus, του μεσαίων διαστάσεων Fusion (η αμερικανική εκδοχή του Ford Mondeo πέμπτης γενιάς), του μικρού Fiesta και του πολυμορφικού βαν Ford C-Max, προκειμένου να επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά στα SUV και στα pick-up. Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της USA Today, αποφασίστηκε ότι από τα οχήματα που δεν ανήκουν στις δύο τελευταίες κατηγορίες θα διατηρηθεί μόνο η εικονική Ford Mustang. Αρχικά, για το μικρομεσαίο Ford Focus είχε τότε ανακοινωθεί ότι η παραδοσιακή μορφή του μοντέλου επρόκειτο να καταργηθεί στις ΗΠΑ και ότι στη θέση του θα εισαγόταν ένα μεγαλύτερου ύψους 5-πορτο hatchback που θα έμοιαζε έντονα με crossover, με την ονομασία Focus Active. Τελικώς όμως, στις 31 Αυγούστου 2018 η Ford ανακοίνωσε ότι η εισαγωγή του Focus Active ακυρώθηκε, λόγω ενός νέου τότε φόρου που θέσπισε η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ στις εισαγωγές από την Κίνα, ο οποίος υπολογίστηκε από την εταιρεία ότι θα έκανε την εισαγωγή του μοντέλου οικονομικά ασύμφορη. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι το μοναδικό μοντέλο της Ford, εκτός των SUV και των pick-up, που διατηρήθηκε στις ΗΠΑ είναι η Ford Mustang.Συνολικά, η στρατηγική κίνηση της κατάργησης όλων αυτών των μοντέλων ήταν μέρος ενός ευρύτερου πλάνου της Ford για μείωση των εξόδων και αύξηση των κερδών της. Όπως είχε ήδη γίνει αντιληπτό, η απόφαση ελήφθη ως ανταπόκριση στην μαζική αλλαγή προτιμήσεων και στροφή των καταναλωτών προς τα SUV και τα pick-up, με ταυτόχρονη απομάκρυνση του κοινού από τα sedan. Ήδη από τις 5 Σεπτεμβρίου 2018, η Ford σταμάτησε όλες τις διαφημίσεις και τις εμπορικές εκπτωτικές προσφορές για όλα τα μοντέλα που είχε ανακοινώσει ότι θα διακοπούν προσεχώς. Τελικώς, η παραγωγή του αμερικανικού Taurus έληξε οριστικά στις 1 Μαρτίου 2019, μετά από 10 έτη παραγωγής της έκτης γενιάς του μοντέλου, και του Fiesta αμερικανικής κατασκευής έληξε τον Αύγουστο του 2019, ενώ του Focus αμερικανικής κατασκευής είχε λήξει ήδη στις 4 Μαΐου 2018, και του πολυμορφικού βαν Ford C-Max ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2017, ενώ της υβριδικής έκδοσης Ford C-Max Hybrid έληξε τον Μάιο του 2018. Η παραγωγή του Ford Fusion, που ήταν το τελευταίο σεντάν που είχε μείνει στην παλέτα της, έληξε στις 31 Ιουλίου 2020 (και μάλιστα την ιδία ημερομηνία με το πολυτελέστερο σεντάν Lincoln MKZ που βασιζόταν στην ίδια πλατφόρμα), ενώ η τελευταία ημερομηνία που μπορούσε κάποιος να παραγγείλει το Fusion ήταν η 28η Φεβρουαρίου 2020. Από τον Νοέμβριο του 2015 παράγεται στην Κίνα από την κοινοπραξία Changan - Ford, που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2012, μια 7η γενιά του Taurus, αποκλειστικά για την εγχώρια αγορά, καθώς στην Κίνα τα σεντάν συνεχίζουν να έχουν υψηλή δημοτικότητα και απήχηση, παράλληλα φυσικά με τα SUV. Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων. Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους. Το κινεζικής παραγωγής Taurus είναι μια εκδοχή με μακρύτερο κατά 10 εκατοστά μεταξόνιο του Ford Mondeo πέμπτης γενιάς, που διατέθηκε στη Βόρεια Αμερική ως το Ford Fusion δεύτερης γενιάς. Το συνολικό μήκος του κινεζικού Taurus αγγίζει τα 5 μέτρα (για την ακρίβεια, είναι στα 4.996 χιλιοστά) και προσφέρεται με κινητήρες 2.0 λίτρων EcoBoost I4 (4-κύλινδρος σε σειρά) και 2.7 λίτρων EcoBoost V6, όλοι βενζίνης και αποκλειστικά σε συνδυασμό με 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Η επίσημη Αμερικανική ιστοσελίδα του Ford Taurus έκτης γενιάς του 2013 (αρχείο) The-Henry-Ford.org/showroom: 1986 Taurus www.Ford-Taurus.org Consumerguide.com/ 1990-1995 Ford Taurus review Consumerguide.com/ 1996-1999 Ford Taurus review Consumerguide.com/ 2000-2006 Ford Taurus review Consumerguide.com/ 2008-2009 Ford Taurus review Consumerguide.com/ 2010-2015 Ford Taurus review Τεχνικές προδιαγραφές όλων των γενεών Ford Taurus