IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διακρίνουσα βάσης

Έστω K = Q ( θ ) {\displaystyle K=\mathbb {Q} (\theta )} αριθμητικό σώμα βαθμού n και a 1 , . . a n {\displaystyle a_{1},..a_{n}} μια βάση αυτού ως Q {\displaystyle \mathbb {Q} } διανυσματικός χώρος. Ακόμα έστω r 1 , . . , r n r i ≠ r j {\displaystyle r_{1},..,r_{n}r_{i}\neq r_{j}} οι ρίζες του I r r ( θ , Q ) {\displaystyle Irr(\theta ,\mathbb {Q} )} στο C {\displaystyle \mathbb {C} } και σ i : K → C {\displaystyle \sigma _{i}:K\rightarrow \mathbb {C} } οι n διακεκριμένοι μονομορφισμοί από το Κ στο C {\displaystyle \mathbb {C} } όπου σ i ( θ ) = r i {\displaystyle \sigma _{i}(\theta )=r_{i}} . Κάνοντας χρήση των σ i {\displaystyle \sigma _{i}} σχηματίζουμε τον ακόλουθο πίνακα : A = [ σ 1 ( a 1 ) . . . σ 1 ( a n ) σ 2 ( a 1 ) . . . σ 2 ( a n ) . . . . . . . . . σ n ( a 1 ) . . . σ n ( a n ) ] {\displaystyle A={\begin{bmatrix}\sigma _{1}(a_{1})&...&\sigma _{1}(a_{n})\\\sigma _{2}(a_{1})&...&\sigma _{2}(a_{n})\\...&...&...\\\sigma _{n}(a_{1})&...&\sigma _{n}(a_{n})\end{bmatrix}}} Ως διακρίνουσα της βάσης (Basis discriminant) a 1 , . . a n {\displaystyle a_{1},..a_{n}} του αριθμητικού σώματος Κ ορίζουμε το μιγαδικό αριθμό Δ ( a 1 , . . , a n ) = ( d e t ( A ) ) 2 {\displaystyle \Delta (a_{1},..,a_{n})=(det(A))^{2}} .

 Έστω K = Q ( 2 ) {\displaystyle K=\mathbb {Q} ({\sqrt {2}})} και η { 1 , 2 } {\displaystyle \{1,{\sqrt {2}}\}} μια βάση αυτού ως Q {\displaystyle \mathbb {Q} } διανυσματικού χώρου. Οι ρίζες του I r r ( 2 , Q ) = x 2 − 2 {\displaystyle Irr({\sqrt {2}},\mathbb {Q} )=x^{2}-2} είναι οι ± 2 {\displaystyle \pm {\sqrt {2}}} οπότε οι δύο μονομορφισμοί από το Q ( 2 ) {\displaystyle \mathbb {Q} ({\sqrt {2}})} στο C {\displaystyle \mathbb {C} } είναι οι σ 1 ( 2 ) = 2 {\displaystyle \sigma _{1}({\sqrt {2}})={\sqrt {2}}} και σ 2 ( 2 ) = − 2 {\displaystyle \sigma _{2}({\sqrt {2}})=-{\sqrt {2}}} οπότε είμαστε πλέον σε θέση να υπολογίσουμε την διακρίνουσα της βάσης { 1 , 2 } {\displaystyle \{1,{\sqrt {2}}\}} του αριθμητικού σώματος Q ( 2 ) {\displaystyle \mathbb {Q} ({\sqrt {2}})} . Έχουμε λοιπόν ότι Δ Q ( 2 ) ( 1 , 2 ) = ( d e t [ σ 1 ( 1 ) σ 1 ( 2 ) σ 2 ( 1 ) σ 2 ( 2 ) ] ) 2 = ( d e t [ 1 2 1 − 2 ] ) 2 = ( − 2 2 ) 2 = 8 {\displaystyle \Delta _{\mathbb {Q} ({\sqrt {2}})}(1,{\sqrt {2}})={\Big (}det{\begin{bmatrix}\sigma _{1}(1)&\sigma _{1}({\sqrt {2}})\\\sigma _{2}(1)&\sigma _{2}({\sqrt {2}})\end{bmatrix}}{\Big )}^{2}={\Big (}det{\begin{bmatrix}1&{\sqrt {2}}\\1&-{\sqrt {2}}\end{bmatrix}}{\Big )}^{2}=(-2{\sqrt {2}})^{2}=8}
Πιερ Ισά

Ο Πιερ Ισά (γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1975 στην πόλη Γκέρμιστον της Νοτίου Αφρικής) είναι Νοτιοαφρικανός, με καταγωγή από τον Λίβανο, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν αθλητικός διευθυντής του Ολυμπιακού Πειραιώς.

 Ο Πιέρ Ισά βρέθηκε από πολύ μικρός στη Γαλλία, ξεκινώντας το ποδόσφαιρο από την ερασιτεχνική USL Dunkerque. Στα 20 του χρόνια μεταπήδησε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ με την οποία πήρε αρκετές ευκαιρίες, αρχικά ως αλλαγή κι έπειτα σε μερικά παιχνίδια ώς βασικός. Μάλιστα, με τη Γαλλική ομάδα έφτασε μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ουέφα το 1999 εναντίον της Ιταλικής Πάρμα ΦΚ, δίχως όμως να καταφέρει να κατακτήσει το τρόπαια, μιας και η Ιταλική ομάδα κέρδισε τον τελικό με 3-0. Στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ έμεινε μέχρι το 2001, πραγματοποιώντας συνολικά 75 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 2 γκολ. Στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2001, ο Πιερ Ισά δόθηκε δανεικός στην Τσέλσι ΦΚ. Στην Αγγλική ομάδα έμεινε για λίγους μόνο μήνες, χωρίς να έχει πραγματοποιήσει κάποια συμμετοχή με τις εμφανίσεις των Λονδρέζων. Το καλοκαίρι του 2001, ο Πιερ Ισά έμεινε ελεύθερος από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ και υπέγραψε συμβόλαιο με την Γουότφορντ ΦΚ. Με την Αγγλική ομάδα αγωνίστηκε σε αρκετά παιχνίδια, ωστόσο ένας σοβαρός τραυματισμός του σε αγώνα εναντίον της Μπέρμιγχαμ Σίτι ανάγκασε την Γουότφορντ ΦΚ να τον θέσει διαθέσιμο προς πώληση. Με την Αγγλική ομάδα πραγματοποίησε συνολικά 15 εμφανίσεις και πέτυχε και ένα γκολ σε αγώνα εναντίον της Πόρτσμουθ ΦΚ. Το καλοκαίρι του 2002 ταξίδεψε στο Λίβανο για λογαριασμό της Ολιμπίκ Μπεϊρούτ, στην οποία έμεινε για δύο χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2005, έφυγε από το Λίβανο με προορισμό την Ελλάδα, και συγκεκριμένα τον Ιωνικό. Στον Ιωνικό παρέμεινε για λίγους μήνες, πραγματοποιώντας 15 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και ένα γκολ σε αγώνα εναντίον του Άρη Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε στον ΟΦΗ, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2009, πραγματοποιώντας συνολικά 34 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και 3 γκολ. Το 2009 είχε ένα πολύ σύντομο πέρασμα από την Steel Azin FC, ομάδα του Ιράν και στη συνέχεια αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Το 2013, δέχθηκε πρόταση από τον Ολυμπιακό Πειραιώς ώστε να αναλάβει πόστο Αθλητικού Διευθυντή στο ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου, την οποία και αποδέχθηκε. Ο Πιερ Ισά πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του το 1997 σε ηλικία 22 ετών σε έναν αγώνα εναντίον της Εθνικής Γερμανίας. Ήταν ενεργό μέλος της Εθνικής ομάδας της Νοτίου Αφρικής για αρκετά χρόνια, συμμετέχοντας μάλιστα και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου του 1998 και του 2002. Συνολικά, ο Πιερ Ισά πραγματοποίησε με την Εθνική ομάδα της Νοτίου Αφρικής 47 εμφανίσεις, δίχως όμως να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. http://www.transfermarkt.co.uk/en/pierre-issa/profil/spieler_28950.html http://www.inews.gr/226/olybiakos-anakoinothike-i-synergasia-me-karebe-kai-isa.htm
Βατοπέδιο Χαλκιδικής

Το Βατοπέδι(ο) είναι οικισμός Μικρασιατών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Οφείλει την ονομασία του στο γεγονός ότι η εγκατάσταση των προσφύγων έγινε σε περιοχή ιδιοκτησίας της Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους η οποία απαλλοτριώθηκε. Ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ορμύλιας του Δήμου Πολυγύρου. Από τους πρόποδες του λόφου εκτείνεται η παραλία. Έχει 236 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001. Η θέση του είναι στα ανατολικά του ποταμού Χαβρία, σε έναν τόπο με ελαιώνες και λίγα αμπέλια. Κύρια ασχολία είναι η γεωργία. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Ορμύλια. Ενεργός είναι πολιτιστικός σύλλογος.

 Έξω από το Βατοπέδι βρίσκεται το Πνευματικό Κέντρο της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, με δραστηριότητες στους τομείς κοινωνικής προσφοράς και της υγείας. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται γυναικεία πατριαρχική και σταυροπηγιακή Μονή, αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, που είναι η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Έχει δυναμικό περίπου 110 μοναχές και εργαστήρια υφαντικής και εικονογραφίας. Το μετόχι του χρονολογείται από τον 12ο αιώνα. Το 1974 αγοράστηκε από τη Μονή Σίμωνος Πέτρας και σήμερα έχει ανακαινιστεί. Το καθολικό της μονή είναι ναός βυζαντινού ρυθμού με ψηφιδωτό δάπεδο και τοιχογραφίες. Πανηγυρίζει στις 25 Μαρτίου και επίσης στις 22 Ιουλίου, της προστάτιδας της μονής Σίμωνος Πέτρας, Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής. Στα νότια του χωριού πάνω σε λόφο υπάρχει το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, που ιδρύθηκε το 1986 και πανηγυρίζει στις 10 Νοεμβρίου και την 1η Οκτωβρίου. Το χωριό ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον οικισμό μετά το 1922. To όνομά του προήλθε από το γεγονός ότι οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στα κτήματα που ανήκαν στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Ο οικισμός μέχρι το 1971 αποτελούσεχωριστή κοινότητα.Σε μικρή απόσταση από το χωριό, στο ύψωμα όπου σήμερα το Πνευματικό Κέντρο της γυναικείας μονής της Ορμύλιας, έχουν επισημανθεί ίχνη οικισμού των ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων. Πληροφορίες για το Βατοπέδι από τον ιστότοπο του Δήμου Ορμύλιας.
Πάιονηρ 4

Το Πάιονηρ 4 ήταν ένα διαστημικό σκάφος που εκτοξεύθηκε ως μέρος του προγράμματος Πάιονηρ για να προσεγγίσει τη Σελήνη και να σταθεροποιηθεί σε ηλιακή τροχιά κάνοντάς το, το πρώτο διαστημόπλοιο των ΗΠΑ που ξέφυγε από το βαρυτικό πεδίο της Γης. Πέρασε σε απόσταση 60.000 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Σελήνης. Το διαστημικό σκάφος ήταν ακόμη σε ηλιακή τροχιά το 1969.

 Μετά από μια επιτυχημένη εκτόξευση του Πάιονηρ 4 επιτευχθεί ο πρωταρχικός στόχος του για την προσέγγιση της Σελήνης, μας έφερε δεδομένα ακτινοβολίας και μιας πολύτιμης παρακολούθησης. Το διαστημικό σκάφος πέρασε σε απόσταση 60 χιλιάδων χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Σελήνης στις 4 Μαρτίου του 1959 σε 22:25 UTC με ταχύτητα 7.230 χιλιομέτρων ανά ώρα. Η απόσταση δεν ήταν αρκετά μικρή για τον φωτοηλεκτρικό αισθητήρα. Το διαστημικό σκάφος συνέχισε τη διαβίβαση των στοιχείων ακτινοβολίας για 82,5 ώρες, σε μια απόσταση 658.000 χιλιομέτρων , και έφτασε σε περιήλιο στις 18 Μαρτίου 1959 στις 01:00 UTC. NASA JPL Pioneer 3 & 4 NSSDC Master Catalog: Spacecraft Pioneer 4
Άγιος Γεώργιος Φολεγάνδρου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Φολεγάνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Άνω Μεριάς, του δήμου Φολεγάνδρου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στις τελευταίες απογραφές έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο βόρειο άκρο της Φολεγάνδρου, κοντά στο ακρωτήρι Κάστελλος. Αποτελεί, κατ’ ουσίαν, τον τελευταίο χωρικά, επίσημα καταγεγραμμένο οικισμό στο βόρειο τμήμα του νησιού. Βρίσκεται μετά την Άνω Μεριά, την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας. Απέχει 10 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Φολεγάνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 αλλά καταργήθηκε το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Μεριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φολεγάνδρου (η οποία έγινε δήμος το 2010). Ίχνη προϊστορικού οικισμού στο ακρωτήρι Κάστελλος Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου Η παραλία του οικισμού, καθώς και αυτή της Λυγαριάς προς τα δυτικά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «DEMO» (Φολέγανδρος 1:25.000)
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2021-22

Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2021-22 αποτέλεσε το 63ο πρωτάθλημα στην Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αναγέννηση Προσφύγων για τέταρτη φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2021-22 συμμετείχαν 11 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2022-23.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2021-22. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχαν δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος. Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2021-22
Π.Α.Ο. Κανδήλας

Ο Προοδευτικός Αθλητικός Όμιλος Κανδήλας, γνωστός και ως ΠΑΟ Κανδήλας, ήταν ένας αθλητικός σύλλογος με βάση την Κανδήλα της Αρκαδίας. Η ιστορία του συλλόγου ξεκινάει στο 1983, όταν και ιδρύθηκε με πρωτοβουλία ορισμένων φιλάθλων και αθλητών που είχαν ως στόχο την προώθηση του ποδοσφαίρου στην τοπική κοινότητα. Ο σύλλογος είχε ως έδρα το γήπεδο Κανδήλας. Τα χρώματα του συλλόγου ήταν το πράσινο και το λευκό.

 Κορυφαία στιγμή στην ιστορία του ΠΑΟ Κανδήλας αποτελεί η επίτευξη του τίτλου του πρωταθλητή στον 1ο Όμιλο της Β' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας κατά την σεζόν 2011-12.Εκτός από τα αθλητικά του κατορθώματα, ο ΠΑΟ Κανδήλας ξεχώριζε και στον κοινωνικό και πολιτιστικό χώρο. Η ομάδα αυτή διαδραμάτιζε έναν ενεργό ρόλο στην τοπική κοινότητα των κατοίκων της Κανδήλας. Αποτελούσε, επιπλέον, αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμικού πλούτου της περιοχής, συνεισφέροντας στη διατήρηση της τοπικής παράδοσης και την ανάδειξη της τοπικής ταυτότητας. Τον Νοέμβριο του 2022, ωστόσο, το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, ανακοίνωσε την απόφασή του να μη συμμετάσχει στα τοπικά πρωταθλήματα της Αρκαδίας. Πρωταθλητής Β' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας: 2011-12 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας Η Κανδήλα στη σελίδα της ΕΠΣ Αρκαδίας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1986-1987

Το πρωτάθλημα της Α2΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών διεξήχθη για πρώτη φορά τη σεζόν 1986-87. Η Α2΄ δημιουργήθηκε ως μια ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ της Α΄ Εθνικής, που μετονομάστηκε σε Α1΄, και της Β΄ Εθνικής. Διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄. Επίσης, μαζί με τον δευτεραθλητή Α.Ο. Παγκρατίου, μετείχαν στον β΄ γύρο των πλέι-οφ της Α1΄.

 Η Α2΄ Εθνική κατηγορία της σεζόν 1986-87 συγκροτήθηκε με 12 ομάδες, ως εξής: 2 ομάδες: 3η και 4η του τελικού ομίλου της Β΄ Εθνικής 1985-86. 2 ομάδες: 3η και 4η του ομίλου διαβάθμισης ομάδων Α΄ και Β΄ Εθνικής της σεζόν 1985-86. 4 ομάδες: οι δευτεραθλήτριες των τεσσάρων ομίλων της Β΄ Εθνικής 1985-86. 4 ομάδες: οι τέσσερις ομάδες που υποβιβάστηκαν από το τελευταίο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής 1985-86. 1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν. 2 Β΄ γύρος πλέι-οφ: Πανελλήνιος - ΑΕΚ: 0-2 (73-81, 75-76), αποκλείστηκε. 3 Β΄ γύρος πλέι-οφ: Παγκράτι - Ηλυσιακός: 0-2 (68-74, 69-72), αποκλείστηκε. 4 Η Νήαρ Ηστ επικράτησε σε αγώνες διαβάθμισης του Δημόκριτου, που ήταν δευτεραθλητής της Β΄ Εθνικής 1986-87, με 2-1 νίκες (79-75, 68-98, 75-64) και παρέμεινε στην Α2΄. Πρώτος σκόρερ: Μπουρλίβας (ΠΑΟΔ): 611 πόντοι. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1988. Πανελλήνιος - Πρωταθλητής - 1986/87 Ιστότοπος basketa2.gr
Σκωτική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Σκωτική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: Scottish Football Association, SFA, σκωτικά: Comann Ball-coise na h-Alba) αποτελεί τον ανώτατο οργανισμό διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Σκωτία. Είναι υπεύθυνη για την εποπτεία και την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη Σκωτία. Ιδρύθηκε το 1873, όντας η δεύτερη παλαιότερη εθνική ομοσπονδία στον κόσμο (μετά την Αγγλική). Η Σκωτική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία κατέχει μόνιμη έδρα στο Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο (IFAB), το οποίο είναι υπεύθυνο για τους κανονισμούς του Παιχνιδιού. Είναι επίσης μέλος της FIFA και της UEFA. Εδρεύει στο Χάμπντεν Παρκ της Γλασκόβης. Η Σκωτική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την Εθνική Σκωτίας και για το Κύπελλο Σκωτίας.

 Μετά τη δημιουργία των πρώτων ποδοσφαιρικών σωματείων της Σκωτίας τη δεκαετία του 1860, το ποδόσφαιρο γνώρισε μια ραγδαία ανάπτυξη, αλλά δεν υπήρχε κάποια επίσημη δομή και οι αγώνες συχνά προγραμματίζονταν με ένα τυχαίο και ακανόνιστο τρόπο. Η Κουίνς Παρκ ΦΚ, μια ομάδα της Γλασκόβης που ιδρύθηκε το 1867, ανέλαβε πρωτοβουλία και δημοσίευσε μια διαφήμιση σε μια εφημερίδα της πόλης το 1873. Επτά ομάδες, (Κουίνς Παρκ ΦΚ, Κλάιντσντεϊλ ΦΚ, Βέιλ οφ Λίβεν ΦΚ, Ντάμπρεκ ΦΚ, Θερντ Λάναρκ ΑΚ, Ίστερν ΦΚ και Γκρανβίλ ΦΚ) – πραγματοποίησαν μια συνάντηση στις 13 Μαρτίου 1873. Επιπρόσθετα, η Κιλμάρνοκ ΦΚ έστειλε επιστολή δηλώνοντας την προθυμία της να συμμετάσχει. Εκείνη τη ημέρα, οι οχτώ ομάδες ίδρυσαν την Σκωτική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και αποφάσισαν ότι τα σωματεία που εκπροσωπούνται εδώ εντάσσονται οι ίδιοι σε μια ομοσπονδία για την προώθηση του ποδοσφαίρου, σύμφωνα με τους κανόνες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας και ότι οι σύλλογοι που συνδέονται με την ομοσπονδία θα συμμετάσχουν σε μια διοργάνωση κυπέλλου με την επιτροπή να αποφασίζει τους κανονισμούς της διοργάνωσης. Το λογότυπο άλλαξε το 2012. (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Εκλογές στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο (έμμεσα) και για τη Βουλή των Αντιπροσώπων (από το λαό). Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το κυβερνών κόμμα PNM υπό την ηγεσία του Πάτρικ Μάνινγκ κέρδισε τις 26 επί συνόλου 41 εδρών στο Κοινοβούλιο (όχι όμως και τις περισσότερες ψήφους) στις βουλευτικές εκλογές στις 5 Νοεμβρίου του 2007. Τις υπόλοιπες 15 έδρες πήρε ο συνασπισμός UNC-A υπό την αρχηγία των Μπασντέο Παντάι και Τζακ Όστιν Γουόρνερ. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2010, ανέλαβε πρωθυπουργός η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της χώρας.

 Η εκλογή του Προέδρου γίνεται από ειδικό Εκλεκτορικό Κολέγιο (Electoral College). Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 15 Φεβρουαρίου 2013 ο Άντονι Καρμόνα εξελέγη χωρίς αντίπαλο και ανέλαβε καθήκοντα στις 18 Μαρτίου 2013. Στις 4 Φεβρουαρίου του 2008 ο Πρόεδρος Μάξγουελ Ρίτσαρντς εγκρίθηκε ως μοναδικός υποψήφιος από 15 βουλευτές. Η εκλογή Προέδρου έγινε από Επιτροπή αποτελούμενη και από τα δύο σώματα του Νομοθετικού Σώματος και ο Ρίτσαρντς επανεξελέγη στις 11 Φεβρουαρίου του 2008, όπως άλλωστε αναμενόταν. Η κάτω βουλή είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων και επιλέγει τον αρχηγό της κυβέρνησης (Πρωθυπουργός). Το κοινοβούλιο έχει δύο σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων (House of Representatives) με 41 μέλη που εκλέγονται για 5ετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, και τη Γερουσία (Senate) με 31 μέλη, από τα οποία τα 16 διορίζονται με πρόταση του πρωθυπουργού και 6 γερουσιαστές από την αντιπολίτευση που διορίζονται έπειτα από πρόταση του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Εκλογές γίνονται και στους 14 δήμους. Η Συνέλευση του Τομπάγκο (Tobago House of Assembly) ασχολείται με τα ζητήματα του νησιού Τομπάγκο. Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2020. Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Οκτωβρίου 1946, ταυτόχρονα με τις τοπικές εκλογές κέρδισαν από 3 έδρες το καθένα το Κόμμα Εσωτερικής Διοίκησης των Πολιτών και των Εργατών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και το Ενωμένο Μέτωπο. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 83,9%. Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 24 Μαΐου 2010 και είχαν αποτέλεσμα να κερδίσει το Ενωμένο Εθνικό Κογκρέσο UNC. Η πρόεδρός του, Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στην ιστορία της νησιωτικής χώρας. Ο συνασπισμός της Περσάντ-Μπισεσάρ κέρδισε 29 επί συνόλου 41 εδρών, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός Πάτρικ Μάνινγκ να παραδεχθεί την ήττα του. Το κόμμα PNM (Εθνικό Κίνημα του Λαού) έμεινε στις 12 έδρες.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1976

Τα 2α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου του 1976, για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1976.

 Καλύτερη Ταινία (tie): Το Δίκτυο Ρόκι Καλύτερη Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λουμέτ – Το Δίκτυο Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Ο Ταξιτζής Α' Γυναικείος Ρόλος: Λιβ Ούλμαν – Face to Face (Ansikte mot ansikte) Καλύτερο Σενάριο: Paddy Chayefsky – Network Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Haskell Wexler – Bound for Glory Καλύτερη Μουσική: Bernard Herrmann – Ο Ταξιτζής Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Face to Face (Ansikte mot ansikte) • Σουηδία Βραβείο Νέας Γενιάς: Μάρτιν Σκορσέζε (σκηνοθέτης) και Τζόντι Φόστερ (ηθοποιός) – Ο Ταξιτζής Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Allan Dwan Ειδικό Βραβείο: Marcel Ophüls – The Memory of Justice Max Laemmle Ο Επίσημος ιστότοπος
Κορόνα Εσθονίας

Η εσθονική κορόνα ήταν το νόμισμα της Εσθονίας ως και τις 31 Δεκεμβρίου 2010. Η εσθονική ονομασία είναι «kroon» και διαιρείται σε 100 σέντι. Ο κωδικός ISO 4217 είναι EEK.

 Η κορόνα είναι νόμισμα της Εσθονίας από το 1928, οπότε αντικατέστησε το παλαιό εσθονικό μάρκο σε αναλογία 1:100. Κυκλοφόρησε μέχρι το 1940 (Σοβιετική εισβολή), οπότε αντικαταστάθηκε με το ρούβλι σε αναλογία 1 ρούβλι:0,8 κορόνες. Η κορόνα επανεισήχθη το 1992, αντικαθιστώντας το ρούβλι σε αναλογία 1 κορόνα = 10 ρούβλια. Αρχικά το νόμισμα συνδέθηκε με το γερμανικό μάρκο και κατόπιν με το ευρώ. Η Εσθονία συμμετέχει στο Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών ΙΙ από τις 28 Ιουνίου 2004 και αντικατέστησε την κορόνα με το ευρώ την 1η Ιανουαρίου 2011. Εσθονικά κέρματα ευρώ Κεντρική Τράπεζα της Εσθονίας
Ανρί Ντεκουέν

Ο Ανρί Ντεκουέν (γαλλικά: Henri Decoin (18 Μαρτίου 1890 - 4 Ιουλίου 1969) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο οποίος σκηνοθέτησε περισσότερες από 50 ταινίες μεταξύ 1933 και 1964. Ήταν επίσης κολυμβητής που κέρδισε τον εθνικό τίτλο το 1911 και κατείχε το εθνικό ρεκόρ στα 500 m freestyle. Συμμετείχε στο 400 μέτρα freestyle στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1908 και στο τουρνουά υδατοσφαίρισης στους θερινούς Ολυμπιακούς του 1912.

 Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Ντεκόιν υπηρέτησε ως πιλότος. Στη συνέχεια εργάστηκε ως αθλητικός δημοσιογράφος για τις εφημερίδες L'Auto, L'Intransigeant και Paris-Soir. Το 1926 εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο, επηρεασμένο από το κίνημα του Ντανταϊσμού, το πειραματικό και βραβευμένο Quinze Combats (Δεκαπέντε Γύροι), το οποίο αναφέρεται σε έναν αγώνας πυγμαχίας όπου παρατηρείται υποκειμενικά από έναν μπόξερ. Το 1933 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία Les requins du pétrole (Οι καρχαρίες του πετρελαίου). Ήταν γνωστός για την σκηνοθεσία ταινιών πολλών ειδών: ιστορικών όπως The Iron Mask (1962), ψυχολογικών δραμάτων Green Domino (1935) (όπου συναντήθηκε για πρώτη φορά με τη δεύτερη γυναίκα του, τη Ντανιέλ Νταριέ), κατασκοπικών όπως η Cat (1958) και αστυνομικών όπως η Επιδρομή σε κύκλωμα ναρκωτικών (1955). Συνεργάστηκε με αστέρες του γαλλικού κινηματογράφου όπως ο Ζαν Μαρέ, ο Λίνο Βεντούρα, η Ζαν Μορό και ο Ζαν Γκαμπέν. Ανρί Ντεκουέν στην IMDb
Ορμίσδας Δ΄ της Περσίας

Ο Ορμίσδας Δ' της Περσίας (540 - 590) ήταν βασιλιάς της αυτοκρατορίας της Σασσανιδών από το 579 έως το 590. Ήταν γιος και διάδοχος του Χοσρόη Α'.

 Σύμφωνα με ορισμένες πηγές η μητέρα του ήταν κόρη Τούρκου χαγάνου, ωστόσο αυτό έχει απορριφθεί από την Encyclopædia Iranica, η οποία δηλώνει ότι ο Ορμίσδας γεννήθηκε το 540, 30 χρόνια πριν το γάμο του Χοσρόη. Ο Ορμίσδας Δ' κληρονόμησε από τον πατέρα του τους μακροχρόνιους πολέμους του με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους συνέχισε με ακόμα μεγαλύτερη επιμονή. Είχε απορρίψει τη συνθήκη ειρήνης που σχεδίαζε να υπογράψει ο ηλικιωμένος Χοσρόης Α' πριν τον θάνατό του αλλά συνάντησε έντονη αντίσταση γνωρίζοντας απανωτές ήττες από τον ικανό αυτοκράτορα Μαυρίκιο. Σε αντίθεση με την αδιαλλαξία του, απέναντι στο Βυζάντιο, στην εσωτερική θρησκευτική του πολιτική στάθηκε αρκετά ανεκτικός με τους οπαδούς των άλλων θρησκειών εκτός του Ζωροαστρισμού, ειδικά με τους χριστιανούς. Το 590 ο ένδοξος Πέρσης στρατηγός Μπαχράμ Τσουμπίν ανέτρεψε τον Ορμίσδα αναλαμβάνοντας ο ίδιος την βασιλική εξουσία ως Βραχάμ Στ'. Ο ίδιος ο Ορμίσδας δολοφονήθηκε από τον Μπαχράμ Τσουμπίν, κατά άλλους από τον γιο του Χοσρόη, αργότερα μαζί με τους υπόλοιπους γιους του. Μετά το πραξικόπημα ο μεγαλύτερος γιος και νόμιμος διάδοχος του Περσικού θρόνου Χοσρόης Β' κατέφυγε στον προαιώνιο εχθρό των Περσών στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μαυρίκιο ο οποίος θα τον βοηθήσει να αποκατασταθεί στον θρόνο του. Μεγάλη παγκόσμιος εγκυκλοπαίδεια, Γ΄ έκδοση Σεπτέμβριος 1978. Βυζαντινοί αυτοκράτορες, του Ηλία Γ.Λάσκαρη (1995) Beate Dignas, Engelbert Winter, Rome and Persia in late antiquity: neighbours and rivals, (Cambridge University Press, 2007), 42. Theodor Nöldeke, Geschichte d. Perser und Araber unter den Sasaniden, 264 ff. Edwards, Iorwerth Eiddon Stephen (1970). The Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. p. 102. ISBN 0-521-32591-9
Λεοντίνοι

Οι Λεοντίνοι ήταν αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία. Ιδρύθηκαν από αποίκους που προέρχονταν από την Ευβοϊκή αποικία Νάξος και βρίσκονταν λίγο βορειότερα των Συρακουσών στην ανατολική πλευρά της Σικελίας.

 Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στο 728 π.Χ. Μητρόπολή της ήταν η Ευβοϊκή αποικία Νάξος που βρισκόταν λίγο βορειότερα. Οι Λεοντίνοι ήταν η πρώτη ελληνική αποικία της Σικελίας που δεν χτίστηκε στην ακτή αλλά στην ενδοχώρα, σε απόσταση έξι χιλιομέτρων από την ακτή. Διατήρησε την ανεξαρτησία της μέχρι το 498 π.Χ. οπότε κυριεύτηκε από τον τύραννο Ιπποκράτη της Γέλας. Το 476 π.Χ πέρασε στην κυριαρχία των γειτονικών Συρακουσών, όταν και κυριεύτηκε από τον τύραννο Ιέρων. Στη συνέχεια ανέκτησε την ανεξαρτησία της. Για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας τους ένα τμήμα των κατοίκων της πόλης αναζήτησε τη συμμαχία των Αθηναίων. Οι Αθηναίοι αποφάσισαν να επέμβουν στην περιοχή όταν οι Συρακούσες εγκατέστησαν στην πόλη μία ολιγαρχική φιλική προς αυτούς κυβέρνηση, κάτι που αποτέλεσε μία από τις αφορμές της Σικελικής εκστρατείας. Μετά την αποτυχία της Σικελικής εκστρατείας η πόλη έγινε υποτελής των Συρακουσών μέχρι το 405 π.Χ. οπότε μία συνθήκη ειρήνης μεταξύ των Καρχηδόνιων και των Συρακουσών αποκατέστησε την ανεξαρτησία των Λεοντίνων. Η πόλη καταστράφηκε τελικά το 214 π.Χ. από τους Ρωμαίους, καθώς αντιστάθηκε σε αυτούς. Τα επόμενα χρόνια δεν διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο. Το 848 δέχτηκε επιδρομή από τους Σαρακηνούς και το 1643 ισοπεδώθηκε ολοκληρωτικά από έναν καταστροφικό σεισμό. Σήμερα στη θέση της υπάρχει η σύγχρονη Ιταλική πόλη Λεντίνι (Lentini), που διατηρεί το αρχαίο όνομα. Από περιγραφές του ιστορικού Πολύβιου μαθαίνουμε πως η πόλη απλωνόταν ανάμεσα σε δύο λόφους και ήταν χτισμένη με προσανατολισμό προς τον βορά. Μία πλευρά της πόλης απλωνόταν κατά μήκος της δυτικής όχθης του κοντινού ποταμού. Η βόρεια πύλη της πόλης οδηγούσε στην πεδιάδα ενώ η νότια τις Συρακούσσες. Η ακρόπολη ήταν χτισμένη στις πλευρές της κοιλάδας ανάμεσα στους απόκρημνους λόφους, στους οποίους απλωνόταν η πόλη. Λεντίνι Μεγάλη Ελλάδα Γοργίας, (περίπου 485 - 380π.Χ.) Ρήτορας της αρχαιότητας
Έγκιλμαρ Α΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Έγκιλμαρ Α (γερμ. Egilmar) ή Άιλμαρ (γερμ. Eilmar, περ. 1040 - προ του 1112, πιθ. 1108) ήταν ο πρώτος Κόμης του Όλντενμπουργκ και άσκησε εξουσία από το 1101 ως το 1108.

 Το όνομά του βρίσκεται σε έναν καταστατικό χάρτη του 1108. Ως γονείς του αναφέρονται ο θρυλικός "Ηλίας, Ιππότης του Κύκνου" (Helyas der Schwanenritter von Potenburg) και η Ρίχιτσα του Όλντενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα (Ρίκισα, Ρίξα), που σύμφωνα με τα χρονικά του Στάντε ήταν κόρη της Ίντα του Έλσντορφ και μάλλον του Ντέντο του Γκόσεκ (ή του Άνταλγκερ ή του Έτελερ του Στάντε, κόμη του Ντίτμαρσεν). Η σύζυγός του ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Βίντουκιντ, διάσημου αμύντορα των Σαξόνων και κύριο αντίπαλο του Καρόλου Α΄ των Φράγκων, κατά τους Σαξονικούς Πολέμους των ετών 777-785. Ο Έγκιλμαρ Α΄ είναι ο γενάρχης του Οίκου του Όλντενμπουργκ, του οποίου μέλη ήταν δούκες του Όλντενμπουρκ, του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του Λάουενμπουργκ, βασιλείς της Δανίας (από το 1448), της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Ελλάδας και αυτοκράτορες της Ρωσίας. Αν και ο κύριος κλάδος και ο κλάδος του Σόντερμπουργκ έχουν εκλείψει, υπάρχουν στις ημέρες μας απόγονοι όπως ο Χριστόφορος, τιτουλάριος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (του κλάδου του Γκλύξμπουργκ), η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Δανίας), ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Νορβηγίας), ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας), ο Κάρολος, πρίγκιπας της Ουαλίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας-Βρετανίας) και η Μαρία Βλαδιμήροβνα, τιτουλάρια αυτοκράτειρα της Ρωσίας (του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ).Απεβίωσε προ του 1112, πιθανώς το 1108 και τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Έγκιλμαρ Β΄. Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα του Ντίτμαρσεν και είχε τέκνο τον: Έγκιλμαρ Β΄ απεβ. 1143, κόμης του Όλντενμπουργκ
Κυνηγός Μεσσήνης

Ο Κυνηγός Μεσσήνης είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Ο οικισμός υπάγεται στην Κοινότητα Παλαιοκάστρου και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης.

 Ο Κυνηγός βρίσκεται σε υψόμετρο 550 μέτρων και έχει 52 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Το 1991 είχε 75 κατοίκους. Ο ταχυδρομικός του κώδικας είναι 24013.Το χωριό Κυνηγός Πύλου, οφείλει το όνομά του, στο χωριό Κυνηγός, καθώς οι πρώτοι κάτοικοί του, προέρχονται από αυτό το χωριό της Μεσσήνης. Στις 21-04-1835, ο οικισμός Κυνηγός προσαρτάται στο Δήμο Υάμειας και στις 18-12-1840, αποσπάται από το Δήμο Υάμειας και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. Στις 08-12-1845, προσαρτάται στο Δήμο Αριστομένους και στις 31-08-1912, προσαρτάται στην Κοινότητα Λοΐου (μετονομασθείσα στις 22-12-1927, σε Κοινότητα Διοδίων). Στις 09-10-1913, προσαρτάται στην Κοινότητα Χαλβάτσου (μετέπειτα Κοινότητα Κεφαλόβρυσου, στις 21-05-1956) και στις 20-12-1913, ο Κυνηγός ορίζεται έδρα της Κοινότητας Κυνηγού. Στις 12-06-1956, ο Κυνηγός παύει να είναι έδρα της Κοινότητας Κυνηγού και έδρα της Κοινότητας ορίζεται ο οικισμός Ξηροκάσι (Παλαιόκαστρο από 14-02-1961). Στις 07-01-1959, ο Κυνηγός μετονομάζεται σε Παλαιόκαστρο και στις 14-02-1961, μετονομάζεται πάλι σε Κυνηγός. Στις 04-12-1997, ο οικισμός Κυνηγός προσαρτάται στην Κοινότητα Τρικόρφου και στις 07-06-2010, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Δήμος Υάμειας Αρχαία Υάμεια Υάμεια Κυνηγός Μεσσήνης (Βίντεο του Σπύρου Φωτόπουλου στο youtube)
Ραϋμόν Αρόν

Ο Ραϋμόν Αρόν (Raymond Aron, 14 Μαρτίου 1905 - 17 Οκτωβρίου 1983) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνιολόγος και δημοσιολόγος που στις μεταπολεμικές κοινωνιολογικές του μελέτες ασχολήθηκε κυρίως με την ανάλυση της σύγχρονης τεχνοκρατικής κοινωνίας και άσκησε έντονη κριτική στον Μαρξισμό: «Το όπιο των διανοουμένων» (L' Opium des intellectuels), 1955.

 Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε (1940-45) στο Λονδίνο ως αρχισυντάκτης του αντιστασιακού περιοδικού «La France Libre» και στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον Ζαν Πωλ Σαρτρ στην έκδοση του περιοδικού «Les Temps Modernes», αλλά σύντομα διαφώνησε μαζί του και αποχώρησε,καθώς σε αντίθεση με τον Σαρτρ,υπήρξε υπέρμαχος των δεξιών αντιλήψεων, παρόλο που ο ίδιος δε θεώρησε ποτέ ότι ανήκει στη Δεξιά πτέρυγα. Κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου στάθηκε στο πλευρό της Αμερικής και εναντιώθηκε στη Σοβιετική Ένωση. Με τον Σαρτρ διαφωνούσαν σε πολλά θέματα, όπως ο Κομμουνισμός, ο Μαοϊσμός, ο Μάης του '68 και άλλα. Ο Αρόν υπήρξε και αρθρογράφος της εφημερίδας «Le Figaro» από το 1947 διετέλεσε επίσης καθηγητής της κοινωνιολογίας στη Σορβόνη (1955-1968) και στο κολέγιο της Γαλλίας από το 1970. Ως κοινωνιολόγος μελέτησε τη νεότερη γερμανική γερμανική κοινωνιολογική σκέψη στο έργο του: «Η σύγχρονη γερμανική κοινωνιολογία», 1935. Ως φιλόσοφος της ιστορίας αντιμετώπισε κριτικά τις μονιστικές αντιλήψεις, τόσο τις ιδεαλιστικές όσο και τις υλιστικές, στα βιβλία του «Εισαγωγή στη φιλοσοφία της ιστορίας» (Introduction à la philosophie de l'histoire), «Η κριτική φιλοσοφία της ιστορίας και «Διαστάσεις της ιστορικής συνείδησης»» Η σύγχρονη γερμανική κοινωνιολογία, Εθνικό Κέντρο Ερευνών, 1974 Η εξέλιξη της κοινωνιολογικής σκέψης, εκδ, ΓΝΩΣΗ, 1984, ISBN 960-235-254-X
Ναβονάσσαρος

Ο Ναβονάσσαρος (απόδοση στα ελληνικά του ονόματος Ναμπού-νασίρ) ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας από το 747 π.Χ. έως το 732 π.Χ.. Το όνομά του σημαίνει «ο θεός Ναμπού είναι προστάτης». Ο Ναβονάσσαρος ξεκίνησε μία νέα εποχή για την ιστορία της Βαβυλώνας, που την χαρακτηρίζει η συστηματική καταγραφή των ιστορικών γεγονότων. Τόσο τα Βαβυλωνιακά χρονικά όσο και ο Πτολεμαικός κανόνας ξεκινούν με την άνοδό του στον θρόνο. Ήταν σύγχρονος των Ασσύριων βασιλέων Ασούρ Νιραρί Ε΄ και Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄. Δεν είναι γνωστό τίποτα συγκεκριμένο για την καταγωγή του εκτός του ότι οι προκάτοχοι του στην 5η βασιλική δυναστεία της Βαβυλώνας ήταν Χαλδαίοι, όπως γράφει ο ίδιος στα χρονικά του διαδέχθηκε τον βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβού σουμά ισκούν πιθανότατα ήταν γιος του αλλά δεν το διευκρινίζει.

 Αναμόρφωσε το Βαβυλωνιακό ημερολόγιο εισάγοντας με εμβόλιμους μήνες την 18ετή χρονική περίοδο ή τον 223μηνο κύκλο του Σάρου, ο οποίος εξελίχθηκε στον γνωστό σημερινό ζωδιακό κύκλο βάση των παρατηρήσεων των άστρων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Βήρωσο, κατέστρεψε τις παρατηρήσεις των προγενεστέρων του για να εμφανίσει τον εαυτό του ως τον εφευρέτη της αστρονομίας στην Βαβυλώνα, η οποία ήταν στην πραγματικότητα έργο των προκατόχων του της 5ης Χαλδαίας δυναστεία. Η καταγραφή των αστρονομικών φαινομένων ξεκίνησε από τον Ναβονάσσαρο με την εκπληκτική έκλειψη σελήνης (746 π.χ.) με έναν εκπληκτικό συνδυασμό της σελήνης και των πλανητών ο οποίος του έδωσε την έμπνευση να καταγράψει τα αστρονομικά φαινόμενα. Θεωρείται ιδρυτής της παγκόσμιας και της σύγχρονης αστρολογίας. 23 πινακίδες που ανακαλύφθηκαν στα ανάκτορα της Βαβυλώνας περιγράφουν την μεγάλη οικονομική ανάπτυξη που σημείωσε η Βαβυλώνα στην εποχή του, την ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας και του εμπορίου. Σε ανασκαφές (1973) βρέθηκε η αλληλογραφία του με τον κυβερνήτη της Νιππούρ. Την εποχή του ο φιλόδοξος βασιλιάς της Ασσυρίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ άρχισε να καταλεηλατεί περιοχές της Βαβυλώνας. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι ίσως ο Ναβονάσσαρος έγινε υποτελής του Ασσύριου βασιλιά. Το βέβαιο είναι την πόλη κατέλαβε ο ίδιος ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ, αφού εκμεταλλεύτηκε τις εσωτερικές διαμάχες των Βαβυλωνίων, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Ναμπού-νασίρ. W. W. Hallo (1984/85). "The Concept of Eras from Nabonassar to Seleucus". The Journal of the Ancient Near Eastern Society (16/17): 149. J. A. Brinkman (2001). "Nabonassar". In Erich Ebeling, Bruno Meissner, Dietz Otto Edzard. Reallexikon der Assyriologie und Vorderasiatischen Archaologie: Nab – Nuzi. Walter De Gruyter Inc. pp. 5–6. J. A. Brinkman (1990). "The Babylonian Chronicle revisited". In T. Abusch, J. Huehnergard, P. Steinkeller. Lingering over words. Studies in ancient Near Eastern literature in honor of William L. Moran. Atlanta. pp. 75, 95
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1738-1789)

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Habsburg-Lothringen, 6 Οκτωβρίου 1738 - 19 Νοεμβρίου 1789) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα της Λωρραίνης, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Γερμανίας και της Βασίλισσας της Ουγγαρίας & Βοημίας.

 Η Μαρία Άννα Ιωσηφίνα Αντωνία (γνωστή ως Μαριάννα) ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Θηρεσίας, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Χόφμπουργκ στη Βιέννη, το κέντρο της αχανούς, ισχυρής μοναρχίας των Αψβούργων. Ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας και διάδοχος του θρόνου έως τη γέννηση του Ιωσήφ το 1741. Η μητέρα της τής έδωσε τη μόρφωση που συνηθιζόταν στις Αυλές τις εποχής. Τής ενθάρρυναν το μουσικό ταλέντο, όχι όμως αυτό των ανθρωπιστικών σπουδών. Η Μαρία Θηρεσία τής έδωσε τη λιγότερη συγκριτικά προσοχή, ενώ έδινε πάντα ενδιαφέρον και στοργή στον διάδοχο Ιωσήφ, την αναμφίβολα ευνοούμενη Μαρία Χριστίνα και την ομορφότερη Μαρία Ελισάβετ. Είχε καλύτερη σχέση με τον πατέρα της καθώς μοιράζονταν το ενδιαφέρον για τις θετικές επιστήμες. Η ασθενής υγεία της και η φυσική αναπηρία δεν τη επέτρεψε να παντρευτεί. Ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα της έγινε ηγουμένη του Θηρεσιανής Αυτοκρατορικής και Βασιλικής Μονής Ευγενών Γυναικών (Frauenstift) στην Πράγα και μετέπειτα του Αββαείου του Κλάγκενφουρτ. Πέθανε στο Κλάγκενφουρτ σε ηλικία 51 ετών και άφησε όλη την περιουσία της στη μονή. Brigitte Hamann (1990), "Maria Anna", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 16, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 191–192; (full text online) Thea Leitner: Habsburgs vergessene Kinder. Piper, München 1996, ISBN 3-492-21865-2 Friedrich Weissensteiner: Die Töchter Maria Theresias. Kremayer & Scheriau, Wien 1991, ISBN 3-218-00591-4 Constantin von Wurzbach: Habsburg, Maria Anna (1738–1789) in: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, vol. 7. Imperial and Royal Court and State Printing House, Vienna 1861, p 26. online
Οι Ζωές των Άλλων

Οι Ζωές των Άλλων (γερμ. Das Leben der Anderen) είναι γερμανική δραματική ταινία του 2006, του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Η ταινία βραβεύτηκε το 2006 με το Βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας, ενώ σημείωσε ρεκόρ υποψηφιοτήτων στα Γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου. Επίσης, κέρδισε το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας.

 Το σενάριο της ταινίας εκτυλίσσεται στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984. Οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από 100.000 υπαλλήλους και 200.000 κατασκόπους της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται ο κεντρικός ήρωας, Γκερντ Βίζλερ τον οποίο υποδύεται ο Ούλριχ Μούε. Είναι συστηματικός και αφοσιωμένος στην υπηρεσία του, και ταυτόχρονα μοναχικός, αγέλαστος, και αδίστακτος. Η ζωή ενός αναγνωρισμένου θεατρικού συγγραφέα, του Γκεόργκ Ντρέιμαν (ο ηθοποιός Σεμπάστιαν Κοχ) ο οποίος αποκαλύπτει στη Δύση στοιχεία για το ανελεύθερο καθεστώς, γοητεύει τον πράκτορα που ήταν υπεύθυνος για την παρακολούθησή του. Αυτή η στάση του συγγραφέα σε συνδυασμό με το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατεί τον ωθεί ώστε να καλύψει τη δράση του συγγραφέα με προσωπικό του κόστος. Επίσημος ιστότοπος από την Sony Pictures Classics (Αγγλικά).
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2015

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2015 (τελική φάση) διεξήχθη στo Μουνγιόνγκ στη Νότια Κορέα, από 30 Σεπτεμβρίου ως 10 Οκτωβρίου 2015, στο πλαίσιο των Παγκόσμιων Στρατιωτικών Αγώνων με συμμετοχή 10 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αλγερία.

 Οι 10 ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 5 ομάδων. Οι πρώτες του κάθε ομίλου προκρίθηκαν στον τελικό, οι δεύτερες αγωνίστηκαν στον μικρό τελικό για την τρίτη θέση, οι δύο τρίτες για τις θέσεις 5-6, οι δύο τέταρτες για τις θέσεις 7-8 και οι δύο πέμπτες για τις θέσεις 9-10, ώστε να προκύψει η τελική κατάταξη. Βαθμολογία (4 αγώνες) Αλγερία: 12β. (11-3) Νότια Κορέα: 9β. (11-3) Κατάρ: 6β. (7-4) Γαλλία: 1β. (1-4) ΗΠΑ: 1β. (2-18) Βαθμολογία (4 αγώνες) Ομάν : 9β. (18-3) Αίγυπτος: 9β. (14-4) Βραζιλία: 9β. (6-3) Γουινέα: 1β. (4-14) Καναδάς: 0β. (1-19) 10 Οκτωβρίου 2015 Θέσεις 9-10: ΗΠΑ - Καναδάς: 3-2 (παρ.) Θέσεις 7-8: Γαλλία - Γουινέα: 2-1 Θέσεις 5-6: Κατάρ - Βραζιλία: 3-2 10 Οκτωβρίου 2015 Νότια Κορέα - Αίγυπτος 3-2 10 Οκτωβρίου 2015 Αλγερία – Ομάν 2-0 (παρ.) (Darfalou 105+1', 112') RSSSF World Military Games 2015 (Mungyeong)
Ιουδήθ του Λενς

Η Ιουδήθ του Λενς, αγγλ.: Judith of Lens (Νορμανδία, μεταξύ 1054 και 1055 - Fotheringhay, π. 1090) από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν ανιψιά του Γουλιέλμου Α΄ βασιλιά της Αγγλίας. Ήταν κόρη της Αδελαΐδας της Νορμανδίας κόμισσας του Ωμάλ (αδελφής του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή) και του Λαμπέρ Β' κόμη του Λενς.

 Το 1070, η Ιουδήθ παντρεύτηκε τον κόμη Βάλδεοφ (Waltheof) του Χάντινγκτον και της Nορθούμβρια. Απέκτησαν τρία παιδιά: Mωντ/Mατθίλδης (1074-1130), Ιουδήθ (1075-1137) και Aδελαΐδα/Αλίκη (π. 1075/76-1126). Η μεγαλύτερη κόρη τους, Μαώ/Μωντ, έφερε την κομητεία του Χάντινγκτον στον 2ο σύζυγό της, Δαυίδ Α' της Σκωτίας. Η κόρη τους, η Aδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ραούλ Γ΄ του Κονς, η αδελφή του οποίου, Γοδεχίλδη, παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο Α΄ της Φλάνδρας, βασιλιά της Ιερουσαλήμ. Το 1075, ο Βάλδεοφ συμμετείχε στην Εξέγερση των κομήτων εναντίον του Γουλιέλμου. Ήταν η τελευταία σοβαρή πράξη αντίστασης κατά της Νορμανδικής κατάκτησης της Αγγλίας. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι η Ιουδήθ πρόδωσε τον Βάλδεοφ στον επίσκοπο του Γουίντσεστερ, ο οποίος ενημέρωσε τον θείο της, τον βασιλιά. Άλλες πηγές λένε ότι ο Βάλδεοφ ήταν αθώος, και ότι ήταν αυτός που ειδοποίησε τον επίσκοπο και τον βασιλιά για την συνωμοσία. Ο βάλδεοφ αποκεφαλίστηκε στις 31 Μαΐου 1076 στο Σαιν Γκιλ Χιλ, κοντά στο Γουίντσεστερ. Μετά την εκτέλεση του Βάλδεοφ, η Ιουδήθ αρραβωνιάστηκε με τον Σίμωνα Α΄ του Λιζ, 1ο κόμη του Nόρθαμπτον από τον θείο της, Γουλιέλμο. Η Ιουδήθ αρνήθηκε να παντρευτεί τον Σίμωνα και έφυγε από τη χώρα, για να αποφύγει τον θυμό του Γουλιέλμου. Αυτός στη συνέχεια κατέσχεσε (προσωρινά) όλα τα αγγλικά κτήματα της Ιουδήθ. Ο Σίμων τελικά νυμφεύτηκε την κόρη της Ιουδήθ, Μωντ, το 1090 ή πριν. Η Ιουδήθκατείχε ακίνητα σε 10 κομητείες στα Mίντλαντς και την Ανατολική Αγγλία. Πριν από την εισβολή των Νορμανδών, αυτά θα ήταν εδάφη που κατείχε ο Σάξονας σύζυγός της, Βάλδεοφ. Μετά τη μεταβίβαση της περιουσίας στους Νορμανδούς, ο Βάλδεοφ έμεινε μόνο με ένα αρχοντικό (manor) στο όνομά του. LoPrete, Kimberly A. (2007). Adela of Blois: Countess and Lord (c.1067-1137). Four Courts Press. Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Lines 98A-23, 130-25. Chronicles of Elstow Abbey by Rev'd SR Wigram, Elstow 1885
Μέση γαλλική γλώσσα

Η μέση γαλλική γλώσσα (γαλλικά: le moyen français‎) είναι ιστορική μορφή της γαλλικής γλώσσας όπως ομιλούνταν κατά το διάστημα μεταξύ του 14ου και τις αρχές του 17ου αιώνα. Κατά την χρονική περίοδο αυτή, η γαλλική έγινε περισσότερο ευδιάκριτη σε σχέση με τις παλαιές γλώσσες Όιλ (langues d'oïl) που συνυπήρχαν κατά την περίοδο των παλαιών γαλλικών στην βόρεια Γαλλία, ορίστηκε ως η επίσημη γλώσσα του βασιλείου της Γαλλίας αντικαθιστώντας τα λατινικά και στην πορεία και τις υπόλοιπες παλαιές γαλλικές και οξιτανικές διαλέκτους, και αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη της σύγχρονης γαλλικής γλώσσας.

 Η πιο σημαντική διαφοροποίηση στα μέσα γαλλικά σε σχέση με τα παλαιογαλλικά, είναι η ολική εξαφάνιση του συστήματος κλίσεων των ουσιαστικών, όπου έπαψε να υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ των ονομαστικών και πλαγίων πτώσεων τους, ενώ ο πληθυντικός αριθμός υποδηλώνονταν πλέον με την προσθήκη ενός s στο τέλος της λέξης. Βάσει της εξέλιξης αυτής η σειρά των λέξεων απέκτησε αυξημένη βαρύτητα. Αρχικά, στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις τα λατινικά εξακολουθούσαν να έχουν ευρεία χρήση, όπως και στους διάφορους εκπαιδευτικούς και διοικητικούς οργανισμούς, αυτό όμως άλλαξε το 1539 όταν ο Φραγκίσκος Α΄ με νομοθετική ρύθμιση όρισε την γαλλική γλώσσα ως την μόνη επίσημη γλώσσα του κράτους. Στην επικράτεια της χώρας εξακολουθούσαν να υπήρχαν διαφορές στην γλώσσα, ειδικά στην νότια Γαλλία όπου κυρίαρχη ήταν η οξιτανική γλώσσα με τις διάφορες παραλλαγές της, ενώ στην ανατολική κεντρική Γαλλία η φραγκοπροβηγκιανή γλώσσα χρησιμοποιούνταν ευρέως, και στα βόρεια της χώρας οι παλαιές διαλέκτοι της γαλλικής εξακολουθούσαν να έχουν χρήση. Υπήρξαν αρκετές λέξεις οι οποίες υιοθετήθηκαν από τα λατινικά και ελληνικά αρχαία κείμενα, με εισαγωγή μεγάλου αριθμού νεολογισμών. Κάποιες λέξεις πλέον γράφονταν διαφορετικά έτσι ώστε να ταιριάζουν με τις λατινικές ρίζες τους, με το αποτέλεσμα συχνά να είναι το φαινόμενο κάποιες λέξεις να προφέρονται διαφορετικά από ότι γράφονται.Πολλά γλωσσικά δάνεια έγιναν επίσης και από την ιταλική γλώσσα, ιδιαίτερα οι πόλεμοι της Γαλλίας στην Ιταλία αλλά και η παρουσία Ιταλών ευγενών στην γαλλική βασιλική αυλή συντέλεσαν στην ευρύτερη επαφή με τον ιταλικό ουμανισμό. Έτσι πολλές λέξεις στρατιωτικής ορολογίας όπως (alarme / συναγερμός, cavalier / ιππέας, soldat / στρατιώτης κ.α.), και καλλιτεχνικής χρήσης (arcade / στοά, balcon / μπαλκόνι, sonnet / σονέττο) εισήχθησαν από τα ιταλικά.Άλλες σημαντικές επιρροές προήλθαν από τα ισπανικά (casque / κάσκα, κράνος), τα γερμανικά (reître / ιππέας) και από λέξεις των ιθαγενών της Αμερικής για τα προϊόντα που εισάγονταν από τον Νέο Κόσμο (cacao / κακάο, hamac / αιώρα, maïs / καλαμπόκι). Larousse dictionnaire du moyen français. Paris: Larousse, 1992. H. Bonnard. Notions de style, de versificiation et d'histoire de la langue française. Paris: SUDEL, 1953. W. von Wartburg. Évolution et structure de la langue française. Berne (Switzerland): Francke A.G., 1946. Dictionnaire du Moyen Français
Ψευδοπρομηκική παράλυση

Η ψευδοπρομηκική παράλυση οφείλεται σε βλάβη του άνω κινητικού νευρώνα (υπερπυρηνική βλάβη) στη φλοιοπρομηκική οδό της πυραμιδικής οδού, όταν επηρεάζει αμφοτερόπλευρα την οδό του πνευμονογαστρικού νεύρου. Οι ασθενείς παρουσιάζουν δυσκολία στη μάσηση, κατάποση και στην ομιλία (συχνά το πρώτο σύμπτωμα). Η διαταραχή στην ομιλία είναι η χαρακτηριστική σπαστική δυσαρθρία. Ασθενείς με ψευδοπρομηκική παράλυση επίσης έχουν ανάρμοστα συναισθηματικά ξεσπάσματα (εκρήξεις απρόσφορου γέλιου ή κλάματος).

 Αγγειακής αιτιολογίας: Έμφρακτα και στα δύο ημισφαίρια, σύνδρομο CADASIL Προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση Πλάγια μυατροφική σκλήρυνση (νόσος κινητικού νευρώνα) Νόσος του Parkinson Ατροφία πολλαπλών σύστημάτων (σχετική με νόσο του Parkinson) Φλεγμονώδεις παθήσεις: Πολλαπλή σκλήρυνση Κακοήθειες: Όγκοι του εγκεφαλικού στελέχους Μεταβολικές παθήσεις: σύνδρομο ωσμωτικής απομυελίνωσης Εγκεφαλικό τραύμα Δυσφαγία (δυσκολία στην κατάποση) Συναισθηματική ακράτεια (ακούσιο κλάμα, ασυγκράτητα επεισόδια γέλιου/κλάματος, ασυμφωνία συναισθήματος με εξωτερίκευσή του, για παράδειγμα ο ασθενής μπορεί να πονάει ή να είναι θυμωμένος και να γελά) Δυσαρθρία Η ομιλία είναι αργή και μη ευκρινής Το αντανακλαστικό του εμέτου μπορεί να είναι φυσιολογικό, αυξημένο ή απόν Η γλώσσα είναι μικρή, άκαμπτη και παρουσιάζει σπαστικότητα
Σατανισμός

Ο Σατανισμός είναι λατρευτική πίστη η οποία έχει ως επίκεντρό της τον Εωσφόρο (Σατανά) , οντότητα που σύμφωνα με την παράδοση των ιουδαίων, των μουσουλμάνων και των χριστιανών είναι ο έσχατος αντίπαλος του Θεού και των ανθρώπων, ενσαρκώνοντας την Ελεύθερη Θέληση (ελεύθερη βούληση) σύμφωνα με τους Σατανιστές, ή την αρχή του απόλυτου κακού σύμφωνα με τους Ιουδαίους, τους μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς. Δεν λείπουν λατρείες αρνητικών δυνάμεων στο περιθώριο και των άλλων θρησκειών, όμως ο σατανισμός εντοπίζεται στο θρησκευτικό ορίζοντα του ιουδαϊσμού και χριστιανισμού, επειδή αποδέχεται κατ' αρχήν τον μονοθεϊσμό και την αντίληψη της Βίβλου για τον Διάβολο. Οι ερευνητές θρησκειολόγοι προτείνουν τέσσερις τύπους σατανισμού: α) τον μεσαιωνικό, β) τον θρησκευτικό γ) τον ερασιτεχνικό δ) τον πνευματικό ή συμβολικό.

 Κύρια γνωρίσματά του είναι οι τελετουργικές ανθρωποθυσίες και τα συμβόλαια με τον διάβολο, οι παρά φύση σεξουαλικές σχέσεις με τους δαίμονες ή μεταξύ των συμμετεχόντων, οι φόνοι παιδιών και η πρόκληση καταστροφής σε τρίτα πρόσωπα ή αγαθά με τη χρήση μαγγανείας Πρόκειται για φανταστικό επινόημα της χριστιανικής Εκκλησίας η οποία μέσα από τη δράση της Ιεράς Εξέτασης και τις συνεχείς επίσημες και ανεπίσημες διώξεις μαγισσών,οδήγησε στην ταύτιση της λαϊκής μαγείας και διαφόρων παγανιστικών αντιλήψεων με ό,τι αποκαλείτο διαβολικό. Η καταστολή έτρεφε τη θεωρητική δαιμονολογία, η οποία ξεφτούσε πολύ σύντομα όταν δεν αυξάνονταν οι συγκεκριμένες περιπτώσεις Οι περιπτώσεις πραγματικής λατρείας του Σατανά πρέπει να θεωρούνται ελάχιστες. Τα αριστοκρατικά κοινωνικά στρώματα μάλλον είναι αυτά που υπερεκπροσωπούνται στην άσκηση της λατρείας του Σατανά κι όχι τα λαϊκά στρώματα. Αθεϊστικός Σατανισμός http://www.churchofsatan.com/interview-occult-america.php Γιώργος Βλάχος, σατανισμός, Θρησκειολογικό Λεξικό, Ελληνικά Γράμματα ,Αθήνα, 2000, σελ.483-486 Γκερτ Σβέρχοφ, Ιερά Εξέταση, μτφρ. Ηλίας Τσιριγκάκης, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα,2010 Εμμανουήλ Ροΐδης, Οι μάγισσες του Μεσαίωνα, εκδ. Μάριος Βερέττας, Αθήνα 2006 Robert Thurston, Μάγοι και μάγισσες. Η άνοδος και η πτώση των κυνηγιών μάγων και μαγισσών στη Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, μτφρ. Ιωάννα Παπαστάμου, εκδ. Παπαζήσης, Αθήνα 2006 Βασίλης Αδραχτάς, Σατανισμός. Άλλη μια Νέα Θρησκεία χωρίς Θεό, εκδ. Ιερά/Βέβηλα Αθήνα 2010 Henry Ansgar Kelly, Σατανάς: μια βιογραφία, μτφρ. Γιάννης Βογιατζής, εκδ. Πολύτροπον 2008 Νίκος Ματσούκας, Σατανάς, εκδ. Π. Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 1999 Charles Stewart, Δαίμονες και διάβολος στην Ελλάδα, μτφρ. Μαριάννα Σωκράτους, εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα, 2008 Robert Muchembled, Μια ιστορία του διαβόλου 12ος -20ος αιώνας, μτφρ. Τσελέντη Ευγενία, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2003 Απόστολος Νικολαΐδης, Η σατανολατρία ως κοινωνικό φαινόμενο, ανάτυπο Αθήνα 1995.[πρώτη δημοσίευση στο περ. "Κοινωνία", τεύχη 3 και 4 του 1994, σσ. 265-271 και 385-390]
Χρήστος Καρυπίδης

Ο Χρήστος Καρυπίδης (Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από το χωριό Αναγέννηση Σερρών, 2 Δεκεμβρίου 1982) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός ή αμυντικός μέσος.

 Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και το διάστημα μεταξύ 2001-2003 παραχωρήθηκε ως δανεικός σε Καβάλα και Κέρκυρα. Στη συνέχεια επέστρεψε και αγωνίστηκε τρία χρόνια στον ΠΑΟΚ για να αποχωρήσει το 2006 με προορισμό τη σκωτσέζικη Χαρτς, έναντι 200 χιλιάδων λιρών. Το καλοκαίρι του 2009 συμφώνησε με την Ομόνοια Λευκωσίας και στο κυπριακό πρωτάθλημα παρέμεινε συνολικά μία πενταετία, καθώς ακολούθησαν το 2012 ΑΠΟΕΛ και το 2013 ο Απόλλων Λεμεσού. Το 2014 επέστρεψε στο ελληνικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Ξάνθης, όπου παρέμεινε δύο χρόνια με απολογισμό 38 συμμετοχές πρωταθλήματος και ένα τέρμα. Το 2016 υπέγραψε ως ελεύθερος στον Πλατανιά. Υπήρξε διεθνής με την εθνική Ελπίδων όπου αγωνίστηκε τέσσερις συνολικά φορές, ενώ στην Ολυμπιάδα του 2004 ήταν μέλος της ολυμπιακής ομάδας αλλά δεν πήρε χρόνο συμμετοχής. Ο Χρήστος Καρυπίδης στο soccerway Appearances Αρχειοθετήθηκε 2014-02-03 στο Wayback Machine. at londonhearts.com