IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Londonbeat

Οι Londonbeat είναι αμερικανικό συγκρότημα της R&B και της dance μουσικής σκηνής. Αρκετά τραγούδια τους (ποπ και χορευτικά) έκαναν επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του ' 90.

 Η καριέρα του συγκροτήματος ξεκίνησε στην Ολλανδία, όπου το τραγούδι "There's a Beat Going On" έφτασε στην πρώτη δεκάδα των καλύτερων τραγουδιών και στη συνέχεια το "9 A.M (The Comfort Zone)" σημείωσε μέτρια επιτυχία. Είναι περισσότερο γνωστοί για την επιτυχία τους "I've Been Thinking About You", το οποίο έγινε νούμερο 1 στο Billboard Hot 100 και στο Hot Dance Music/Club Play το 1991. Το σινγκλ "A Better Love" έκανε επίσης επιτυχία και ακολούθησε ένα ακόμα νούμερο ένα τραγούδι, στον κατάλογο με τις ντανς επιτυχίες, το "Come Back" (Hot 100 #62). Το 1995 οι Londonbeat θα εκπροσωπούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι "I'm Just Your Puppet on a ... (String)", ωστόσο στον εθνικό προκριματικό διαγωνισμό έχασαν από το ραπ συγκκρότημα Love City Groove. Το 2003 οι Londonbeat επανενώθηκαν με νέο σχήμα και υπέγραψαν συμβόλαιο με τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Coconut Records. Κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Back in the Hi-Life με πολλές επανηχογραφήσεις. Το 2004 έφυγε από το συγκρότημα ο Μαρκ Γκόλντσμιτς και σχημάτισε δικό του μουσικό σχήμα, με τίτλο die Unerklärlichen Τζον Σεκάντα (έκανε και σόλο καριέρα, επίσης με επιτυχία) Τζίμι Τσέιμπερς, με καταγωγή από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1946. Τζορτζ Τσάντλερ Γουίλιαμ Χένσολ (Willy M) Τζίμι Χελμς Τζίμι Τσέιμπερς Μάιλς Κέιν Μαρκ Γκόλντσμιτς [1] Londonbeat Offficial Website [2] Londonbeat Official Facebook Page
Αικατερίνη, Δούκισσα του Κεντ

Η Αικατερίνη, Δούκισσα του Κεντ (Katharine, Duchess of Kent, γεννημένη ως Αικατερίνη Λούσι Μαίρη Γουόρσλεϊ Katharine Lucy Mary Worsley, 22 Φεβρουαρίου 1933 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Εδουάρδου, Δούκα του Κεντ.

 Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1933 στο Χόβινγκχαμ Χολ του Γιορκσάιρ, και είναι το μοναδικό παιδί του Σερ Γουλιέλμου Άρθρινγκτον Γουόρσλεϊ, 4ου Βαρονέτου του Χόβινγκχαμ και της Τζόυς Μόργκαν Μπρούνερ.Στις 8 Ιουνίου 1961 η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ στο Γιορκ Μίνστερ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Γεώργιο Ουίνδσορ, Κόμη του Αγίου Γεωργίου (γενν. το 1962-), παντρεύτηκε την Σιλβάνα Τομασέλλι. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Ελένη (γενν. το 1964-), παντρεύτηκε τον Τίμοθι Τέιλορ. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Νικόλαο (γενν. το 1970-), παντρεύτηκε την Πάολα Ντόιμι ντε Λούπις ντε Φράνκοπαν. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Πατρίκιο (1977), γεννήθηκε νεκρός.Το 1975 η Δούκισσα είχε μια αποβολή εξαιτίας της γερμανικής ιλαράς. 22 Φεβρουαρίου 1933 – 8 Ιουνίου 1961: Δεσποινίς Αικατερίνη Λούσι Μαίρη Γουόρσλεϊ 8 Ιουνίου 1961 – μέχρι σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Κεντ The Duchess of Kent at the Royal Family website Future Talent Charity Website
98 Ιάνθη

Η Ιάνθη (Ianthe) είναι ένας μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,84. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομά της από τα ομώνυμα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Ιάνθης υπολογίσθηκε σε 104,5 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,2 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ιάνθης εκτιμάται σε 2,92 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 55,2 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Ιάνθης είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,047 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 103 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Ιάνθη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 29 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εγώ, το ρομπότ

To Εγώ, το Ρομπότ (I, Robot) κυκλοφόρησε το 1950 μία συλλογή εννέα διηγημάτων του Ισαάκ Ασίμοφ. Τα διηγήματα πρωτοπαρουσιάστηκαν σε αμερικάνικα περιοδικά στην περίοδο μεταξύ 1940 και 1950. Αν και το κάθε διήγημα αποτελεί ξεχωριστή ενότητα, έχουν όλα την κοινή ιδέα του Ασίμοφ για τη ρομποτική και τους τρεις νόμους της.

 Την εισαγωγή του βιβλίου γράφει κάποιος ρεπόρτερ ο οποίος προσπαθεί να καταγράψει τη ζωή της Δρ. Σούζαν Κάλβιν. Τα διηγήματα που ακολουθούν: Ο Ρόμπυ (Robbie) Φαύλος κύκλος (Runaround) Λογική (Reason) Ασκήσεις ακριβείας (Catch that Rabbit) Ψεύτη! (Liar!) Μικρό χαμένο ρομπότ (Little Lost Robot) Η φάρσα (Escape!) Ενδείξεις (Evidence) Η αποφευκτή σύγκρουση (The Evitable Conflict)είναι αφηγήσεις της Σούζαν προς τον ρεπόρτερ. Οι New York Times περιέγραψαν το Εγώ, το Ρομπότ ως "ένα ενθουσιώδες θρίλερ επιστημονικής φαντασίας [το οποίο] θα μπορούσε να είναι διασκεδαστικό για αυτούς τα νεύρα των οποίων δεν έχουν γίνει ευαίσθητα από τις δυνατότητες την ατομικής ηλικίας". Στις 16 Ιουλίου του 2004 κυκλοφόρησε από την 20th Century Fox μια ταινία με τον ίδιο τίτλο με πρωταγωνιστή τον Γουίλ Σμιθ. Η ταινία περιέχει αρκετά στοιχεία από το διήγημα "Μικρό χαμένο ρομπότ", μερικά ονόματα από τους χαρακτήρες του Ασίμοφ και τους τρεις νόμους της ρομποτικής. Σε αντίθεση με τα βιβλία του Ασίμοφ, στην ταινία περιλαμβάνονται ορδές δολοφονικών ρομπότ. Εγώ, το ρομπότ. Αθήνα: Εκδόσεις Κάκτος. 1984. σελ. 219. «Διηγήματα του Ισαάκ Ασίμοφ» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010.
Γοτθική μυθοπλασία

Η γοτθική μυθοπλασία αποτελεί είδος λογοτεχνίας, που συνδυάζει στοιχεία τρόμου και ρομαντισμού. Θεωρείται πως εφευρέθηκε από τον Άγγλο συγγραφέα Οράτιο Γουάλπολ, ο οποίος συνέγραψε το 1764 το μυθιστόρημα Το Κάστρο του Οτράντο.

 Η λέξη "γοτθικός" συνδέεται άμεσα με τους Γότθους, Βησιγότθους και τους άλλους Οστρογότθους. Το γερμανικό φύλο των Γότθων εγκαταστάθηκε, γύρω στον 2ο αι., στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και από εκεί συγκρούστηκε επανειλημμένως με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για τους Λατίνους, αυτοί οι άνθρωποι ήταν βάρβαροι, όπως άλλωστε και οι Βάνδαλοι, διότι δεν ήταν μυημένοι στον κλασσικό πολιτισμό. Η γλώσσα τους ήταν η γοτική (απλούστερα, χωρίς το θ), η οποία υπήρξε μέρος της μεγάλης οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα επιβεβαιωμένα γλωσσικά ιδιώματα. Τον 4ο αιώνα ο επίσκοπος Ουλφίλας (Wulfila) χρησιμοποίησε για την μετάφραση των ευαγγελίων το γοτθικό αλφάβητο (εμπνευσμένο από το ελληνικό), που δεν πρέπει να συγχέεται με τη γοτθική γραφή την ονομαζόμενη Fraktur, η οποία είναι λατινικής προέλευσης. Ακόμη, η συγκεκριμένη γραφή χρησιμοποιήθηκε από τον 14ο ως τον 20ό αιώνα. Έχει γίνει χρήση αυτής της λέξης, γοτθικός, -ή, για να χαρακτηριστεί η μεσαιωνική τέχνη, και περισσότερο η αρχιτεκτονική. Ο όρος δεν είναι πάντα υποτιμητικός, ακόμα και αν, για αρκετούς μορφωμένους και γνώστες του ρωμαϊκού πολιτισμού, η γοτθική τέχνη φαινόταν, παρότι επιβλητική, κάπως βάρβαρη. Κυρίαρχα μοτίβα του είδους είναι ο τρόμος (φυσικός και ψυχολογικός), το μυστήριο, το υπερφυσικό, τα φαντάσματα, τα στοιχειωμένα σπίτια, η Γοτθική αρχιτεκτονική, τα κάστρα, το σκότος, ο θάνατος, η τρέλα, τα μυστικά και οι κληρονομούμενες κατάρες. Εκτός από τον Γουάλπολ, άλλοι αξιόλογοι εκπρόσωποι του είδους θεωρούνται οι: Ανν Ράντκλιφ (Τα Μυστήρια του Ουντόλφο, 1794), Μάθιου Γκέγκορι Λιούις (Ο καλόγερος, 1796), Τσαρλς Ματσουρίν (Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος, 1820), Γουίλιαμ Μπέκφορντ (Βαθέκ, 1781) και Μαίρη Σέλλεϋ (Φρανκενστάιν, 1818). Μια αναγέννηση του γοτθικού μυθιστορήματος αποτελεί και η συγγραφή του Δράκουλας από τον Μπραμ Στόκερ. Το γοτθικό μυθιστόρημα, αφιέρωμα Διαβάζω,τ/χ.468, (Νοέμβριος 2006), σελ.106-140 Le roman Gothique, αφιέρωμα Le Magazine Littéraire, τ/χ. 552 (Φεβρουάριος 2015), σελ. 68-97
Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Ανωπόλεως

Η Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου βρίσκεται στα ανατολικά της Ανωπόλεως Πεδιάδος, στην ομώνυμη δημοτική κοινότητα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, σε απόσταση 150 μέτρων. Η θέση της είναι σε μια μικρή κοιλάδα και σε υψόμετρο 170 μέτρων. Γιορτάζει στις 8 Μαΐου και διαθέτει ξενώνα. Το 2011 απεγράφησαν 3 άτομα.

 Το μοναστήρι υπήρξε μετόχι άλλης παλαιότερης μονής του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στην αριστερή όχθη του χειμάρρου Αποσελέμη, στα 800 περίπου μέτρα από τη θάλασσα. Εκείνη η μονή εγκαταλείφθηκε στα μεσαιωνικά χρόνια λόγω των πειρατικών επιδρομών. Οι μοναχοί μετεγκαταστάθηκαν δυτικότερα και μακρύτερα από τη θάλασσα, στη θέση Πεζέτης ή Μπεζέτης, νότια του χωριού Γούρνες και ανατολικά του χωριού Ανώπολη. Η θέση βρισκόταν πάνω στους δρόμους που τότε συνέδεαν το Ηράκλειο με το Λασίθι, και συχνά η μονή έπεφτε θύμα κακόβουλων διερχόμενων, που σταματούσαν εκεί, ξεπέζευαν, απ' όπου και το όνομα Πεζέτης. Έτσι μετεγκαταστάθηκαν και πάλι, αυτή τη φορά στο ως τότε μετόχι της μονής, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο της Ανώπολης. Ο δίκλιτος ναός της μονής Αγίου Γεωργίου κτίστηκε κατά την Ενετοκρατία και διαλύθηκε από τους Ναζί το 1942. Τα υλικά του χρησιμοποιήθηκαν για οχυρωματικούς σκοπούς. Η παλιά εικόνα του Αγίου Γεωργίου μεταφέρθηκε στη νέα έδρα της Μονής, όπου υπάρχει και στις μέρες μας. Ο μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός του μοναστηριού στον Πεζέτη, τιμά τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, ανάγεται στην ενετοκρατία, και φέρει αγιογραφίες. Δίπλα του υπάρχουν ερειπωμένα κελιά. Έπειτα από την Κρητική Επανάσταση του 1866 με 1869 η Μονή Θεολόγου ανακαινίστηκε από τον κτήτορά της, ο οποίος ήταν ο Ηγούμενος Ματθαίος. Παλαιότερα η μονή ήταν σταυροπηγιακή. Έγινε ενοριακή το 1730 και στέγασε το Δημοτικό Σχολείο (1840-1908) στο οποίο δίδαξαν οι μετέπειτα Μητροπολίτες Κρήτης Τιμόθεος Βενέρης και Τίτος Ζωγραφίδης. Την 26 Ιουνίου του 1896, στη διάρκεια της επανάστασης του 1895-1898, η μονή καταστράφηκε ξανά και όσοι μοναχοί δεν πρόφτασαν να την εγκαταλείψουν, σφαγιάστηκαν από Τούρκους ενόπλους. Ο ναός, το τέμπλο και οι εικόνες πυρπολήθηκαν, ενώ κάποιες εικόνες πρόλαβαν και τις είχαν πάρει οι μοναχοί που έφυγαν. Το 1908 η Μονή ανακαινίστηκε από τον ηγούμενο Καλλίνικο Δασκαλάκη και από τότε αναπτύχθηκε. Στο χώρο του μοναστηριού βρίσκονται πολλές ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Γεώργιος Μιχ. Πατεράκης, Η Ανώπολη και η Περιοχή της, έκδοση Πολιτιστικός Σύλλογος Ανώπολης, 2002, ISBN 9608679206 Η μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην Ανώπολη Πεδιάδος Ηρακλείου (με χρονολόγιο και φωφτογραφίες). Άγιος Ιωάννης Πεζέτης και Μοναστήρι Αγίου Ιωάννου Θεολόγου (από την ιστοσελίδα Αντιδημαρχίας Τουρισμού Δήμου Χερσονήσου)
Σταντ ντε Ρενς

Η Σταντ ντε Ρενς (γαλλικά: Stade de Reims, προφέρεται: [stɑd də ʁɛ̃s]) είναι γαλλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1931 στην πόλη Ρενς και αγωνίζεται στο Σταντ Ωγκύστ-Ντελόν, χωρητικότητας 21.684 θέσεων.

 Η Σταντ ντε Ρενς είναι από τις ιστορικότερες ομάδες τις Γαλλίας. Είχε την δεκαετία του 50 και στις αρχές τις δεκαετίας του 60 μια πολύ καλή ομάδα που κατέκτησε 6 φορές το πρωτάθλημα της χώρας και 2 φορές το Κύπελλο Γαλλίας έφτασε μάλιστα δύο φορές στο τελικό του Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1956 και το 1959 αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο αντιμετωπίζοντας την μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης. Παίκτες της ομάδας ήταν ο Ρεϊμόν Κοπά, ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ποδοσφαιριστές, ο οποίος κατέκτησε και την Χρυσή Μπάλα το 1958, και ο Ζυστ Φονταίν. Η Σταντ ντε Ρενς έχει κατακτήσει 6 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γαλλίας, 2 φορές το Κύπελλο Γαλλίας και ο πιο πρόσφατος τίτλος της ομάδας είναι το Λιγκ Καπ Γαλλίας που κατέκτησε το 1991. Αναλυτικά οι τίτλοι της ομάδας: Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γαλλίας: (6) 1949, 1953, 1955, 1958, 1960, 1962Κύπελλο Γαλλίας: (2) 1950, 1958Σούπερ Καπ Γαλλίας: (5) 1949*, 1955, 1958, 1960, 1966.(* Ο τίτλος του 1949 ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκε ο θεσμός του σούπερ καπ ανάμεσα σε πρωταθλητή και κυπελλούχο και θεωρείται ανεπίσημος). Λιγκ Καπ Γαλλίας: (1) 1991 Σταντ ντε Ρενς - Νιόρ 0-0 (4-3 πέν.)Κύπελλο Σαρλ Ντραγκό: (1) 1954 Σταντ ντε Ρενς - Λιλ 6-3 Διεθνείς τίτλοι (σήμερα καταργημένοι) Λατινικό Κύπελλο (Latin Cup): (1) 1953 Σταντ ντε Ρενς - Μίλαν 3-0Κύπελλο Άλπεων (Coppa de le Alpi): (1) 1977 Σταντ ντε Ρενς - Μπαστιά 3-1 (Γαλλικά) Η επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας (Αγγλικά) Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA
Αιμιλία Τσουλφά

Η Αιμιλία Τσουλφά (15 Μαΐου 1973) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου Πειραιώς, πρωταθλήτρια Ελλάδας στην ιστιοπλοΐα και χρυσή Ολυμπιονίκης το 2004 στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη και έχει τρεις κόρες. Υπηρετεί ως ταγματάρχης του Στρατού Ξηράς. Το 1985 ξεκίνησε την ιστιοπλοΐα με σκάφη τύπου Όπτιμιστ και το 1987 μεταπήδησε στην κατηγορία 420. Από το 1994 αγωνίζεται στην κλάση 470. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας το 1996 και αυτή ήταν η πρώτη ελληνική συμμετοχή στις γυναίκες. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κέρδισε μαζί με τη Σοφία Μπεκατώρου το χρυσό μετάλλιο. Το 2006 απέκτησε μια κόρη και γι' αυτό το λόγο αποφάσισε να αποσυρθεί από την ιστιοπλοΐα και να μη συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου για να μπορέσει να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Δεν αγωνίστηκε επίσημα από το 2006. Το 2021 επέστρεψε ξανά στην ιστιοπλοΐα. Η «χρυσή» Ολυμπιονίκης της Αθήνας, αφού έγινε πρώτα μητέρα τριών παιδιών, αγωνίστηκε με παρτενέρ την Αριάδνη Σπανάκη και μαζί πήραν την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το Φεβρουάριο του 2021. Κέρδισαν την πρόκριση μετά από 11 συγκλονιστικές ιστιοδρομίες που διεξήχθησαν στη Βιλαμούρα της Πορτογαλίας. Σπορ ιστορίες: Αιμιλία Τσουλφά - Σοφία Μπεκατώρου (Μέρος: 1) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Σπορ ιστορίες: Αιμιλία Τσουλφά - Σοφία Μπεκατώρου (Μέρος: 2) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Πελεγρίνος Α΄ της Ακουιλέια

Ο Πελεγρίνος Α΄ , ιταλ.: Pellegrino I d'Aquileia, αποκαλούμενος επίσης Προσκυνητής του Όρτενμπουργκ (απεβ. 8 Αυγούστου 1161) από τον Οίκο του Σπόνχαϊμ ήταν πατριάρχης της Ακουιλέια στη βόρεια Ιταλία από το 1130 έως το 1161.

 Ήταν μέλος μίας ευγενικής οικογένειας του Tρεντίνo, των αρχόντων του Πόβο. Ήταν νεότερος γιος του Ούλριχ Α΄ δούκα της Καρινθίας από τη σύζυγό του Ιουδήθ του Μπάντεν. Διορίστηκε πατριάρχης της Ακουιλέια το 1130. Διαδέχθηκε τον πατριάρχη Γεράρδο (1122–1128). Ήταν πιστός υποστηρικτής των βασιλέων Κορράδου Γ΄ και Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του αγώνα τους εναντίον της Ρώμης. Έφτασε σε συμφωνία «ειρήνης και φιλίας» (pax et amicitia) με τον Κορράδο Α΄ αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ (απεβ. 1147), σύμφωνα με την οποία ο τελευταίος συμφώνησε να πληρώσει τα δέκατα (φόρο) στην Aκουλέια για εκείνα τα ακίνητα, που η αρχιεπισκοπή του κατείχε στο πατριαρχείο. Το παράδειγμα του Κορράδου Α΄ ακολουθήθηκε από δεσμεύσεις να πληρώσουν τα δέκατά τους και οι άλλους παρόντες, όταν επιτεύχθηκε η συμφωνία, την Πεντηκοστή. Το 1146 παρενέβη ενώπιον του πάπα Ευγένιου Γ΄ στη Μπρέσια. Το 1150 ήρθε σε σύγκρουση με τον Ενγκελμπέρτο, από την οικογένεια των κομήτων της Γκορίτσια, ο οποίος υπέβαλε αξίωση κατά των περιουσιακών στοιχείων της εκκλησίας της Ακουιλέια. Ο Ενγκελμπέρτο ήρθε στη συνάντηση οπλισμένος και συνέλαβε τον Πελεγρίνο. Ωστόσο, υπό την πίεση των άλλων φεουδαρχών, ο Eνγκελμπέρτο αναγκάστηκε να απελευθερώσει γρήγορα τον πατριάρχη. Το 1158 ο Πελεγρίνος παρακολούθησε τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας στη Συνέλευση (Dieta) της Ρονκάλια, που πραγματοποιήθηκε κοντά στην Πιατσέντζα. Ήταν ηγετική φυσιογνωμία στη σύνοδο της Παβίας το 1160, όπου ο αντιπάπας Βίκτωρ Δ΄ αναγνωρίστηκε από ορισμένους από τους καρδινάλιους, με την υποστήριξη του βασιλικού λεγάτου. Ο Πελεγρίνος απεβίωσε στις 8 Αυγούστου 1161. Τον διαδέχθηκε ο πατριάρχης Ουλρίκο ντι Τρέβεν. «Annales Tergestinorum Tomo III». Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2013. Craig, William D. (1954). Germanic Coinages (Charlemagne through Wilhelm II). Eldevik, John (2012). Episcopal Power and Ecclesiastical Reform in the German Empire: Tithes, Lordship and Community, 950–1150. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521193467. «Patriarchal See of Aquileia». GCatholic. Ανακτήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 2013. Pellegrino I patriarca di Aquileia. Treccani. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2013. Societa Istriana de Archeologicia (1910). «Atti e Memorie» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2013. Zanin, Luigi (2010). «L'EVOLUZIONE DEI POTERI DI TIPO PUBBLICO NELLA MARCA FRIULANA DAL PERIODO CAROLINGIO ALLA NASCITA DELLA SIGNORIA PATRIARCALE» (PDF). Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2013.
Λαυρέντιος των Μεδίκων ο πρεσβύτερος

O Λορέντσο ο πρεσβύτερος, ιταλ. Lorenzo il vecchio, (1395 - 23 Σεπτεμβρίου 1440) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν τραπεζίτης, αδελφός του Κόζιμου του πρεσβύτερου και ιδρυτής του κλάδου των Ποπολάνι ή Τοσκάνης.

 Ήταν ο τριτότοκος γιος του Τζοβάνι ντι Μπίτσι ιδρυτή της Τράπεζας των Μεδίκων και της Πικάρντα Μπουέρι. Ο αδελφός του Κόζιμο ο πρεσβύτερος ήταν τραπεζίτης και ο πρώτος Μέδικος κυβερνήτης της Φλωρεντίας. Εκπαιδεύτηκε από τον Κάρλο Μαρσουπίνι. Όταν νυμφεύτηκε την Τζινέβρα Καβαλκάντι, ο ανθρωπιστής Φραντσέσκο Μπάρμπαρο έγραψε για την περίσταση το έργο Περί προκαταλήψεως (De re uxoria), μία πραγματεία για το γάμο που θα εκδιδόταν συνέχεια τους επόμενους αιώνες.Ακολούθησε τον αδελφό του Κόζιμο στις μετακινήσεις του στη Φερράρα, τη Βερόνα και τη Βιτσέντσα. Το 1433 ο αδελφός του συνελήφθη με την κατηγορία της τυραννίας· ο Λορέντσο προσπάθησε να μαζέψει στρατό για να τον απελευθερώσει. Συναντήθηκαν στη Βενετία και επέστρεψε θριαμβευτικά μαζί του στη Φλωρεντία, όταν αποκαταστάθηκε ο Κόζιμο. Αν και ήταν αφιερωμένος στην τραπεζική του δραστηριότητα, είχε διάφορα καθήκοντα στη Δημοκρατία: εστάλη ως πρεσβευτής στον πάπα Ευγένιο Δ΄ και στη Βενετία. Το 1435 μετακινήθηκε στη Ρώμη για να επιβλέπει τις υποθέσεις της Τράπεζάς του στην Αυλή του πάπα. Τρισεγγονός του ήταν ο Κόζιμο Α΄ μεγάλος δούκας της Τοσκάνης, τον οποίο διαδέχθηκαν οι απόγονοί του· μάλιστα η εγγονή αυτού Μαρία παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ πρώτο Βουρβόνο βασιλιά της Γαλλίας και οι απόγονοί του ηγεμόνευσαν στη Γαλλία και στην Ισπανία. Απεβίωσε στην έπαυλή του στο Καρέτζι το 1440 και τάφηκε στη βασιλική του Σαν Λορέντσο. Το 1416 νυμφεύτηκε τη Τζινέβρα Καβαλκάντι και είχε τέκνα: Φραντσέσκο, απεβίωσε άτεκνος. Πιερφραντσέσκο ο πρεσβύτερος 1430-1476, τραπεζίτης. Pernis, Maria Grazia· Adams, Laurie (2006). Lucrezia Tornabuoni de' Medici and the Medici family in the fifteenth century. New York: Peter Lang Publishing, Inc. ISBN 0820476455. Rose, Hugh James· Rose, Henry John· Wright, Thomas (1857). A new general biographical dictionary. T. Fellowes. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Βενέδικτος της Σαβοΐας

Ο Βενέδικτος (ιταλ.: Benedetto di Savoia , 21 Ιουνίου 1741 - 4 Ιανουαρίου 1808) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας του Σαμπλαί. Ήταν στρατιωτικός και διέμενε στο Παλάτσο Σαμπλαίζ στο Τορίνο.

 Ο Βενέδικτος Μαρία Μαυρίκιος γεννήθηκε στο Παλάτσο Βενάρια στο Τορίνο και ήταν ο δεύτερος γιος (από όσους ενηλικιώθηκαν) του Καρόλου Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας από την Ελισάβετ Θηρεσία της Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου της Λωρραίνης. Η μητέρα του απεβίωσε κατά την γέννησή του. Ο ίδιος έλαβε το όνομα του Βενέδικτου ΙΔ΄, που είχε γίνει πάπας 10 μήνες πριν. Ήταν αδελφός του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας, εξάδελφος του Φερδινάνδου ΣΤ΄ της Ισπανίας, τρίτος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ήταν εξάδελφος της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας, συζύγου του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της αδελφής της Μαρίας Αντουανέττας της Αυστρίας, συζύγου του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας. Από τον Φραγκίσκο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του προτάθηκε ως σύζυγος η κόρη του Μαρία Χριστίνα, κάτι που δεν ευοδώθηκε. Ο πατέρας του το 1753 του παραχώρησε το Παλάτσο Σαμπλαίζ, προέκταση του Βασιλικού Ανακτόρου του Τορίνο, που ανήκε στον Μαυρίκιο της Σαβοΐας. Ο Βενέδικτος εξωράισε το κτήριο υπό την επίβλεψη του δημοφιλούς τότε αρχιτέκτονα Μπενεντέττο Αλφιέρι. Το 1763 ο πατέρας του τον έκανε δούκα του Σαμπλαί και του απένειμε γαίες. Το 1796 ο αδελφός του τον έκανε μαρκήσιο της Ιβρέα. Το 1764 αγόρασε το Αλιέ (Agliè) με το δουκικό ανάκτορο και πώλησε το Παλάτσο Σαμπλαίζ στον αδελφό του, ο οποίος έκανε βελτιώσεις υπό την εποπτεία του Ιγκνάτιους Μπιράγκο Μποργκάρο.Παντρεύτηκε την ανιψιά του Μαρία Άννα της Σαβοΐας στο Παλάτι του Τορίνο το 1775. Δεν απέκτησαν παιδιά. Ήταν καλός στρατιωτικόςκαι του δόθηκε ο στρατός της Ιταλίας, όπου περιείχε τμήματα με Γάλλους εμιγκρέ και αποσκοπούσε στην παλινόρθωση της μοναρχίας στη Γαλλία, μετά την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ το 1793. Έλαβε μέρος στη μάχη του Λοάνο. Απεβίωσε στη Ρώμη το 1808 σε ηλικία 66 ετών και τάφηκε στην εκεί εκκλησία του Σαν Νικολό ντέι Τσεζαρίνι· αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Εκκλησία Σουπέργκα του Τορίνο. Ο τίτλος του δούκα του Σαμπλαί επέστρεψε στο Στέμμα της Σαρδηνίας. Το 1775 νυμφεύτηκε στο Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο την ανιψιά του Μαρία Άννα της Σαβοΐας, κόρη του αδελφού του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Genealogie delle Famiglie Nobili Italiane Αρχειοθετήθηκε 2012-12-08 at Archive.is
Σημαία της Ατόλης Τζόνστον

Η Σημαία της Ατόλης Τζόνστον είναι η ανεπίσημη σημαία που χρησιμοποιείται από την ομώνυμη ατόλη, που αποτελεί μία μη ενσωματωμένη περιοχή των Η.Π.Α. και τμήμα των απομακρυσμένων νησίδων των Ηνωμένων Πολιτειών, και, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2007, δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Βέβαια, αφού η Ατόλη Τζόνστον αποτελεί αμερικανική επικράτεια, η επίσημη σημαία της είναι η σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Η ανεπίσημη σημαία της ατόλης Τζόνστον σχεδιάστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2001 από τον κάτοικο της περιοχής, Τσέριλ Βελκ. Η σημαία υιοθετήθηκε σε έναν τοπικό διαγωνισμό μεταξύ των κατοίκων του νησιού, ο οποίος οργανώθηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το 2000. Η σημαία έχει χωριστεί σε τρεις λωρίδες, δύο μπλε και μία λευκού χρώματος στη μέση. Πιο συγκεκριμένα, το λευκό συμβολίζει το κοράλλι, ενώ το μπλε τον περιβάλλοντα ωκεανό. Στη λευκή λωρίδα, απεικονίζεται ένα κίτρινο πουλί, με το ράμφος του να ακουμπάει σε ένα από τέσσερα μπλε αστέρια, καθένα από τα οποία συμβολίζει τα τέσσερα νησιά που απαρτίζουν την ατόλη. Στην κάτω μπλε λωρίδα παρατηρείται η επιγραφή JOHNSTON ATOLL, αναφέροντας και την ονομασία της περιοχής.
Παραλία Ποροβίτσης Αχαΐας

Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία. Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Αχαΐα, δείτε: Παραλία Αχαΐας (αποσαφήνιση). Η Παραλία Ποροβίτσης είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ποροβίτσας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Ποροβίτσης.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 07/04/1951. Δημιουργήθηκε από κατοίκους της ορεινής Ποροβίτσας, που κατέβαιναν στα παραλιακά εδάφη, και όταν απέκτησε τη μορφή μόνιμης εγκατάστασης απογράφηκε αυτοτελώς για πρώτη φορά το 1951. Με το ΦΕΚ 96Α της 13/06/1967 ο οικισμός αποτέλεσε την έδρα της τότε Κοινότητας Ποροβίτσας, όπου και μεταφέρθηκε από τον οικισμό της ορεινής Ποροβίτσας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παραλίας Ποροβίτσης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ποροβίτσας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/06/2018.
Recovery

Το Recovery είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού ράπερ Eminem, που κυκλοφόρησε στις 18 Ιουνίου 2010, από την Shady Records, την Aftermath Entertainment και την Interscope Records. Κέρδισε το Βραβείο Grammy ως το καλύτερο ραπ άλμπουμ της χρονιάς 2010 και το τραγούδι "Not Afraid" βγήκε ως το καλύτερο σόλο τραγούδι της ραπ..Είναι το καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ του 2010 καθώς πούλησε 5.7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

 (co.) Co-producer(add.) Additional production Sample creditsInformation taken from Recovery liner notes: "Cold Wind Blows" contains elements from "Patriotic Song" performed by Gringo "On Fire" contains a sample of "Peace and Love" as performed by Mandrill "Going Through Changes" contains a sample of "Changes" by Black Sabbath "No Love" features a sample of "What Is Love" performed by Haddaway "Space Bound" features interpolations of "Song for Bob" by Nick Cave and Warren Ellis, (uncredited) and "Drive" by R.E.M. (uncredited) "You're Never Over" contains a sample of "Cry Little Sister" by Gerard McMann "Untitled" features a sample of "You Don't Own Me" as performed by Lesley Gore Επίσημος ιστότοπος Πρότυπο:Discogs master
Ελεονώρα της Πρωσίας

Η Ελεονώρα, γερμ.: Eleanor von Preußen von Hohenzollern (21 Αυγούστου 1583 - 9 Απριλίου 1607) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του δούκα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.

 Η Ελεονώρα ήταν η τέταρτη κόρη του Aλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας (1553–1618), από τον γάμο του με τη Μαρία-Ελεονώρα των Λα Μαρκ (1550-1608), κόρη του Γουλιέλμου του Πλούσιου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η πριγκίπισσα μεγάλωσε με τις αδελφές της στο κάστρο Kένιγκσμπεργκ. Παντρεύτηκε τον (1546-1608), στο Βερολίνο στις 2 Νοεμβρίου 1603 ως δεύτερη σύζυγός του. Παντρεύτηκαν για πολιτικούς λόγους: αφενός ο Ιωακείμ-Φρειδερίκος ήλπιζε να ενισχύσει την επιρροή του στην Πρωσία, όπου ενεργούσε ως επίτροπος για τον παράφρονα πατέρα της Ελεονώρας. από την άλλη πλευρά ήλπιζε να αποκτήσει τον έλεγχο του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ, της μητρικής κληρονομιάς της Ελεονώρας. Η Eλεονώρα απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, λίγο μετά τη γέννηση του μοναδικού της παιδιού. Τάφηκε στις 26 Απριλίου 1607 στην οικογενειακή κρύπτη του Οίκου των Χοεντσόλερν στον καθεδρικό ναό του Βερολίνου. Παντρεύτηκε το 1603 τον Ιωακείμ-Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνο: Μαρίας-Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Φίλιππο παλατινό κόμη του Ζίμερν-Κάιζερσλαουτερν το 1631. Friederike Bornhak: Eleonora von Preussen: Kurfürstin von Brandenburg, zweite Gemahlin des kurfürsten Joachim Friedrich von Brandenburg, geboren 1583, gestorben 1607, S. Geibel, 1889 Brozat, Dieter: Der Berliner Dom, Βερολίνο, 1985,(ISBN 3-7759-0271-6) Ernst Daniel Martin Kirchner: Die Kurfürstinnen und Königinnen auf dem Throne der Hohenzollern, part 2: Die letzten acht Kurfürstinnen, Βερολίνο, 1867, σ. 107-130 (με ένα πορτρέτο του Eleanor της Πρωσίας) Πορτρέτο του Eleanor της Πρωσίας. Publications by or about Eleanor of Prussia
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων (ύπατος το 218 π.Χ.)

Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων, λατιν.: Publius Cornelius Scipio, (απεβ. το 211 π.Χ.) ήταν στρατηγός και πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και πατέρας του Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού.

 Μέλος του γένους των Κορνηλίων, ο Σκιπίωνας ήταν γιος τού Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα υπάτου το 259 π.Χ. Υπηρέτησε ως ύπατος το 218 π.Χ., το πρώτο έτος του Β' Καρχηδονιακού Πολέμου. Έπλευσε με τον στρατό του από την Πίζα με σκοπό να αντιμετωπίσει τον Αννίβα στην Hispania. Σταματώντας στη Μασσαλία (σήμερα Μαρσέιγ) για να αναπληρώσει τις προμήθειες του, εντυπωσιάστηκε, όταν ανακάλυψε ότι ο στρατός τού Αννίβα είχε μετακινηθεί από την Ιβηρική και διέσχιζε τον Ροδανό. Ο Σκιπίων αποβίβασε τον στρατό του και βάδισε για να αντιμετωπίσει τον Αννίβα, ο οποίος εντωμεταξύ είχε προχωρήσει. Επιστρέφοντας στον στόλο, εμπιστεύτηκε τη διοίκηση τού στρατού του στον αδελφό του Γναίο Κορνήλιο Σκιπίωνα Κάλβο και τον έστειλε στην Hispania για να συνεχίσει την αρχικά προβλεπόμενη αποστολή. Ο Σκιπίων επέστρεψε στην Ιταλία για να αναλάβει τη διοίκηση των στρατευμάτων, που πολεμούσαν στην Eντεύθεν των Άλπεων Γαλατία. Κατά την επιστροφή του στην Ιταλία, προχώρησε αμέσως για να συναντήσει τον Αννίβα. Σε μία απότομη συμπλοκή ιππικού κοντά στον Τικίνο, παραπόταμο του ποταμού Πάδου, ηττήθηκε και τραυματίστηκε βαριά. Τον Δεκέμβριο τού ίδιου έτους, είδε ξανά την πλήρη ήττα τού ρωμαϊκού στρατού στον ποταμό Τρεβία, όταν ο συνύπατός του Τιβέριος Σεμπρόνιος Λόγγος φέρεται να επέμεινε να πολεμήσει ενάντια στις συμβουλές του. Παρά τις στρατιωτικές ήττες, διατηρούσε ακόμη την εμπιστοσύνη του ρωμαϊκού λαού. Η θητεία του παρατάθηκε, και το επόμενο έτος τον βρήκε στην Ιβηρική με τον αδελφό του Κάλβο, κερδίζοντας νίκες επί των Καρχηδονίων και ενισχύοντας τη θέση της Ρώμης στην Hispania. Συνέχισε τις ιβηρικές εκστρατείες μέχρι το 211, όταν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια τής ήττας τού στρατού του στον άνω ρου τού ποταμού Βαΐτη από τους Καρχηδόνιους και τους Ιβηρούς συμμάχους τους υπό τον Ινδίβιλι και τον Μανδόνιο. Την ίδια χρονιά, ο Κάλβος και ο στρατός του καταστράφηκαν στο Iλόρκι κοντά στην Καρθαγένη (Νέα Καρχηδόνα, Carthago Nova). Οι λεπτομέρειες αυτών των εκστρατειών δεν είναι πλήρως γνωστές, αλλά φαίνεται, ότι η τελική ήττα και το τέλος των δύο Σκιπιώνων οφείλονταν στην εγκατάλειψη των Κελτιβήρων, οι οποίοι δωροδοκήθηκαν από τον Ασδρούβαλ Βάρκα, τον αδελφό τού Αννίβα. Στην κηδεία του, κάποιος Λεύκιος Μάρκιος εκφωνούσε ομιλία, όταν ξαφνικά το κεφάλι του πήρε από μόνο του φωτιά. Αυτό έχει ερμηνευτεί ως θείο μήνυμα προς τους στρατιώτες τού Σκιπίωνα, για να εκδικηθούν το τέλος του. Έγινε πατέρας τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Αφρικανού (πρεσβύτερου) και τού Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Ασιατικού. Οικογενειακό δέντρο Σκιπιώνων-Παύλων-Γράκχων
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1997-1998

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1997-98 ήταν το 39ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 19ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά και 27η στην ιστορία του, τερματίζοντας τρεις βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Παναθηναϊκό.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Ελευθερόπουλος (3), Ράντος (δεν αγωνίστηκε), Τοχούρογλου (32). Αμυντικοί: Αμανατίδης (10), Ανατολάκης (24/2), Βαρεσάνοβιτς (7), Καραταΐδης (32), Μαυρογενίδης (26/4), Μπάντοβιτς (18), Νταμπίζας (20/4). Μέσοι: Γεωργάτος (30/2), Γιαννακόπουλος (31/3), Καραπιάλης (27/7), Νινιάδης (24/1), Πασσαλής (30/2), Πουρσανίδης (25/1), Σαμπανάτζοβιτς (1), Σφακιανάκης (2), Τζόρτζεβιτς (33/12). Επιθετικοί: Αλεξανδρής (31/14), Γκόγκιτς (17/1), Ίβιτς (32/26), Οφορίκουε (20/7). Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 1 βαθμός - Ήττα: 0 βαθμοί Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1997-98
Λίμνη Μαλίκη

Η Μαλίκη (άλλες ονομασίες Μαλίκι ή Μαλίκ, σπανιότερα Σόβιανη, αλβανικά: Liqeni I Maliqit) ήταν λίμνη της Αλβανίας που αποξηράνθηκε στα μέσα του 20ού αιώνα. Βρίσκονταν σε μικρή απόσταση και βορειοδυτικά από την πόλη της Κορυτσάς, επί της κοιλάδας του άνω ρου του ποταμού Δεβόλη ή Ντεβόλη στο οροπέδιο της Κορυτσάς. Αποτελούσε κατά τα προϊστορικά χρόνια ενιαία λίμνη με τις λίμνες των Πρεσπών και πιθανώς της Οχρίδας, ενώ τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στις όχθες της εντοπίζονται από την αρχαιολογική σκαπάνη κατά την νεολιθική περίοδο. Κατά το παρελθόν, αποτελούσε τον σημαντικότερο υδροβιότοπο αργυροπελεκάνων της χώρας.

 Σύμφωνα με τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ, η ονομασία της λίμνης προέρχεται από την αλβανική γλώσσα και σημαίνει την «λίμνη των βουνών», και αναφέρει ότι είχε περίπου μήκος 8 χιλιόμετρα και πλάτος 2 χιλιόμετρα, ενώ τα νερά της λίμνης εκρρέουν με καταρράκτη στο ποταμό Ντεβόλη. Η λίμνη Μαλίκη εντάσσεται στην ομάδα λιμνών της Δασσαρητικής λεκάνης μαζί με τις λίμνες Μεγάλη Πρέσπα, Μικρή Πρέσπα και Οχρίδα. Η δημιουργία της λίμνης σύμφωνα με μια από τις επικρατέστερες υποθέσεις, εντάσσεται μετά την περίοδο που οι λίμνες της περιοχής της Δασσαρητικής λεκάνης ενώνονταν στο οροπέδιο της Κορυστάς, και πιθανώς με την Αιγαιατική λίμνη. Σε ορισμένες περιπτώσεις εντάσσεται ή διαχωρίζεται η λίμνη της Οχρίδας, κυρίως από τους επιστήμονες που υπεραμύνονται της μοναδικότητάς της, ως της παλαιότερης λίμνης τουλάχιστον της Βαλκανικής χερσονήσου ή ακόμα και της Ευρώπης, με εξαίρεση της διηπειρωτικής Κασπία. Έτσι η δημιουργία της εντοπίζεται μετά τη μέση και τελευταία περίοδο της Μειόκαινου ή στη μέση και τελευταία περίοδο της Πλειόκαινου, όταν τερματίστηκε άμεση ροή των υδάτων των λιμνών της Δασσαρητικής λεκάνης με αυτήν της Αιγαιατικής λεκάνης. Ο νεολιθικός οικισμός που εντοπίσκεται ανασκαφικά στις όχθες της λίμνης Μαλίκης, αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα των οικισμών του μεσογειακού χώρου που εδραιώθηκαν στις όχθες λιμνών ως πασαλόπηκτοι οικισμοί και πιστεύεται ότι αποτέλεσαν οδηγό για την δημιουργία ανάλογων οικισμών στην Κεντρική Ευρώπη. Δείγματα αυτής της περιόδου εντοπίζονται κοντά στον σημερινό οικισμό Σόβιανη (Sovjan) στην κοιλάδα του ποταμού Δεβόλη στην επαρχία της Κορυτσάς. Μετά την έναρξη της ιταλικής κυριαρχίας το 1939, υπήρξαν οι πρώτοι σχεδιασμοί αποξήρανσης πολλών υγροτόπων της χώρας, μεταξύ των οποίων και της λίμνης Μαλίκη, για την εξάλειψη της μαλάριας. Από το 1946 άρχισαν σταδιακά οι πρώτες εργασίες αποξήρανσης της λίμνης, με αποτέλεσμα να χαθούν 60 χιλιάδες εκτάρια υγροτόπων και να δημιουργηθούν 170 χιλιάδες εκτάρια καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ενώ η περιοχή αποτελούσε την πρώτη σε καλλιέργεια ζαχαρότευλων. Το κομμουνιστικό καθεστώς χρησιμοποίησε κατά την πρώτη φάση των εργασιών αποξήρανσης της λίμνης έγκλειστους του στρατοπέδου συγκέντρωσης της λίμνης Μαλίκη, ενώ ορισμένοι από αυτούς πέθαναν από τις στερήσεις και τις κακουχίες και άλλοι καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία του σαμποτάζ με στόχο την διακοπή της εκτέλεσης των εργασιών.
Μπίλι Πάουελ

Ο Μπίλι Πάουελ ήταν Αμερικανός κιμπορντίστας και συνθέτης της ροκ μουσικής, γνωστός ως μέλος του southern rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd από το 1970 μέχρι τον θάνατο του, το 2009.

 Ο Πάουελ, υιός αξιωματικού του αμερικάνικου ναυτικού, γεννήθηκε το 1952 στο Κόρπους Κρίστι και σε νηπιακή ηλικία, μετακόμισε στην Ιταλία με την οικογένεια του. Το 1960, ο πατέρας του πέθανε από καρκίνο και η μητέρα του με τα τρία παιδιά της επέστρεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμένοντας στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα. Έμαθε να παίζει πιάνο με ιδιαίτερα μαθήματα και ξεκίνησε την φοίτηση του στο γυμνάσιο Bishop Kenny High School, όπου γνώρισε τον Λέον Γουίλκισον και το 1970 μπήκε στο τοπικό κολέγιο σπουδάζοντας μουσική θεωρία. Την ίδια περίοδο, ξεκίνησε να εργάζεται ως μεταφορέας των Lynyrd Skynyrd, ενώ έπαιζε στους Alice Marr. Παρέμεινε σε αυτή την θέση για δύο χρόνια, πριν ενταχθεί στην σύνθεση του συγκροτήματος. Το 1973, οι Lynyrd Skynyrd κυκλοφόρησαν τον δίσκο "(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)", με μεγάλες επιτυχίες όπως τα "Gimme Three Steps", "Simple Man" και "Freebird". Κατά την επόμενη τετραετία, το συγκρότημα αναδείχθηκε σε ένα από τα σπουδαιότερα του είδους του και ο κύριος εκπρόσωπος του southern rock, αλλά στις 20 Οκτωβρίου 1977, ένα αεροπορικό δυστύχημα κόστισε την ζωή στον τραγουδιστή Ρόνι Βαν Ζαντ και δύο ακόμη μέλη του σχήματος, οδηγώντας στην διάλυση των Lynyrd Skynyrd.Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα, ο Πάουελ συμμετείχε στον δίσκο "Rockin' into the Night" των .38 Special και σχημάτισε τους Alias μαζί με τον Γουίλκινσον, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Contraband". Στην συνέχεια, έπαιξε σε δύο δίσκους των Rossington Collins Band, όπως και στο "Here, There & Back" των Allen Collins Band.Μετά την διάλυση των τελευταίων, έγινε μέλος των Vision το 1985, αλλά δύο χρόνια αργότερα οι εναπομείναντες μουσικοί των Lynyrd Skynyrd, με τον αδελφό του Ρόνι Βαν Ζαντ, Τζόνι, στο μικρόφωνο, επανενώθηκαν, παίζοντας για πρώτη φορά στο Charlie Daniels' Volunteer Jam. Ακολούθησε μία περιοδεία, πριν ηχογραφήσουν το άλμπουμ "Lynyrd Skynyrd 1991". Ο Πάουελ παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι το 2009, ενώ το 2007 συμμετείχε στο άλμπουμ "Rock n Roll Jesus" του Kid Rock, το οποίο ανέβηκε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.Στις 28 Ιανουαρίου 2009, ο Πάουελ πέθανε αφού υπέστη καρδιακή προσβολή μέσα στο σπίτι του. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε τρεις ημέρες αργότερα, με τον Kid Rock να τραγουδάει προς τιμή του. Οι Lynyrd Skynyrd αφιέρωσαν το τραγούδι "Gifted Hands" από τον δίσκο "God & Guns", στον Πάουελ. Billy Powell | Biography | AllMusic Billy Powell - The Official Lynyrd Skynyrd History Website Αρχειοθετήθηκε 2015-07-09 στο Wayback Machine. Billy Powell Discography at Discogs Lynyrd Skynyrd Official Site
Επαρχία Σαγγαρίου

Η επαρχία Σαγγάριου είναι επαρχία της βορειοδυτικής Τουρκίας που ανήκει στο διαμέρισμα του Μαρμαρά. Βρίσκεται στις ακτές τις Μαύρης Θάλασσας, στην περιοχή που εκβάλλει ο ποταμός Σαγγάριος. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 4.895 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 756.168 σύμφωνα με εκτίμηση του 2007. Πρωτεύουσα της είναι το Ανταπαζαρί μια πόλη με πληθυσμό 391.102 κατοίκους.

 Πριν τη Μικρασιατική καταστροφή στην περιοχή του Ανταπαζαρί κατοικούσαν περίπου 15.000 Έλληνες, ποντιακής καταγωγής, οι οποίοι ήταν εσωτερική μεταναστές από τις περιοχές της Αργυρούπολης και των Κοτυώρων. Τα ποντιακά χωριά της περιοχής ήταν τα Κεστανέ μπουνάρ, Κιραζλή, Καρά μπελίτ, δύο χωριά με την ονομασία Τσοπάν γιατάκ, Κουρούτερε, Πάραλη, δύο χωριά με την ονομασία Γενή νταγ, Αρτίζπελη, Γιασλίκετσίτ, Σούπατακ, Κουρούμεσε, Τσαλτάβαζ και Αχτάς. Επίσημη ιστοσελίδαhttp://www.kotsari.com/history/57-istoria-autokratoria-nikaias/76-2011-02-13-15-53-52.html
Κάστρο Κίμπολτον

Το Κάστρο Kίμπολτον στο Κίμπολτον του Καίμπριτζσαϊρ, είναι περισσότερο γνωστό ως η τελευταία κατοικία της πρώτης συζύγου του Βασιλιά Ερρίκου Η΄ Αικατερίνης της Αραγωνίας. Αρχικά ήταν μεσαιωνικό κάστρο αλλά μετατράπηκε σε μεγαλοπρεπές παλάτι και ήταν η οικογενειακή έδρα των Δουκών του Μάντσεστερ από το 1615 μέχρι το 1950. Φιλοξενεί τώρα τη Σχολή Κίμπολτον.

 Ένα ξύλινο κάστρο (motte and bailey) κτίσθηκε στο Κίμπολτον, σε μια διαφορετική πλευρά, κατά τη Νορμανδική εποχή. Αργότερα, ο Βασιλιάς Ιωάννης έδωσε στον Γκόφφρεϋ Φίτζπιρς, Κόμη του Έσσεξ άδεια να λειτουργήσει μια εμποροπανήγυρη και αγορά στο Κίμπολτον, ως συνέπεια εξαιτίας της οποίας δημιουργήθηκε θέση αγοράς, με την υπάρχουσα εκκλησία στην μια άκρη και ένα νέο κάστρο στην άλλη. Το κάστρο πέρασε από ποικίλες φάσεις ιδιοκτησίας ώσπου, κατά το 1520, ανήκε στην οικογένεια Ουίνγκφηλντ. Το μεσαιωνικό κάστρο ξανακτίσθηκε ως μια μεγάλη κατοικία των Τυδώρ, τμήματα της οποίας διασώζονται. Η Αικατερίνη της Αραγωνίας στάλθηκε εκεί τον Απρίλιο του 1534 γιατί αρνήθηκε να απαρνηθεί την θέση της ή να δεχθεί την ακύρωση του γάμου. Το ελώδες κλίμα κατέστρεψε την υγεία της, και πέθανε εδώ τον Ιανουάριο του 1536. Το σώμα της μεταφέρθηκε με πομπή στο Αββαείο του Πίτερμπουργκ (τώρα Καθεδρικός του Πίτερμπουργκ). Φημολογείται ότι το κάστρο έχει στοιχειώσει. Το κάστρο αγοράσθηκε από τον Σερ Ερρίκος Μόνταγκιου, αργότερα 1ος Κόμης του Μάντσεστερ, το 1615. Οι απόγονοι της κατείχαν το κάστρο για 335 χρόνια έως ότου πωλήθηκε το 1951. Ο Τσαρλς Έντουαρντ Μόνταγκιου, ο 4ος Κόμηςπου έγινε 1ος Δούκας του Μάντσεστερ το 1719, έφερε εις πέρας πολλές εργασίες ανακατασκευής μεταξύ 1690 και 1720. Ο Σερ Τζων Βάνμπρουφ και ο βοηθός του Νίκολας Χόκσμουρ ανασχεδίασε τις προσόψεις του κάστρου σε κλασσικό στυλ, αλλά με επάλξεις να ζωντανεύουν την ιστορία του ως κάστρου, η είσοδος προστέθηκε αργότερα από τον Αλεσσάντρο Γκαλιλέι. Ο Βενετός ζωγράφος Τζιοβάννι Αντόνιο Πελλεγκρίνι επαναδιακόσμησε μερικά από τα ανακατασκευασμένα δωμάτια το 1708, περιλαμβανομένης της κύριας κιγκλιδωτής σκάλας και του παρεκκλησίου. Πλούσια, επιχρυσωμένα έπιπλα σε ένα στυλ εμπνευσμένο από το Λουδοβίκο ΙΔ΄ κατασκευάστηκαν από Γάλλους επιπλοποιούς που εργάζονταν στο Λονδίνο. Ο Ρόμπερτ Άνταμς σχεδίασε για το διάδοχο δούκα σχέδια για το θυρωρείο του κάστρου και άλλους υπαίθριους χώρους, συμπεριλαμβανομένου ενός πορτοκαλεώνα. Μόνο ένα από αυτά τα κτήρια κατασκευάστηκε το 1764 περίπου, το θυρωρείο. Προστέθηκαν υποστατικά για να στεγάσουν στάβλους και ένας δρόμος με γιγαντιαίες Σεκόγιες το δέκατο ένατο αιώνα. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε από τα Βασιλικά Στρατιωτικά Ιατρικά Τάγματα (Ιατρικά Σώματα του Βασιλικού Στρατού) κατά το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ο δέκατος Δούκας του Μάντσεστερ το πούλησε στο σχολείο Κίμπολτον το 1950. Τα έπιπλα διασκορπίστηκαν στις εκπτώσεις και μερικά έχουν μπει σε εθνικές συλλογές. Υπάρχει περιορισμένη πρόσβαση στο κοινό στις σχολικές αργίες και τα Σαβατοκύριακα. Το Κάστρο Κίμπολτον αναφέρεται ότι έχει στοιχειώσει από την Αικατερίνη της Αραγονίας η οποία πέθανε εκεί το 1536 μετά από αρκετά έτη εγκλεισμού. Castle history on Kimbolton School's website Visitor information from Kimbolton School's website
Περιφέρεια Ντικίλ

Η Περιφέρεια Ντικόλ (αραβικά: دخيل, γαλλικά: Dikhil) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ντικίλ.

 Η Περιφέρεια Ντικίλ βρίσκεται κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα νότια και δυτικά με την Αιθιοπία, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, στα βόρεια-κεντρικά με την Περιφέρεια Άρτα και στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ταντζουρά. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Η Περιφέρεια Ντικίλ έχει πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει πυκνότητα 12,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, την Περιφέρεια Αρτα και την Περιφέρεια Ταντζουρά. Η Περιφέρεια Ντικίλ συμπεριλαμβάνει κομμάτια τριών επαρχιών: Γιομποκί, Ας Ευλά και Ντικίλ. Ας Εϋλά Γκαλαφί Γιομποκί Γκοραμπούς Κουτά Μπουϋγιά Μουλούντ Μπονταρά Νταγγιρού Ντικίλ Σανκάλ Τεου'ό Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Ντικίλ. Περιφέρειες του Τζιμπουτί
Δύο χρόνια διακοπές

Το Δύο χρόνια διακοπές (τίτλος πρωτότυπου Deux ans de vacances) είναι μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1888. Ανήκει στα Voyages Extraordinaires. Διηγείται τις περιπέτειες μιας παρέας μαθητών που ναυάγησαν σε ένα άγνωστο ερημονήσι του νοτίου Ειρηνικού. Η ιστορία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Ροβινσώνας Κρούσος. Ο Βερν είπε ότι ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει ένα περιβάλλον Ροβινσώνων για παιδιά.

 Το βιβλίο ξεκινάει τον Μάρτιο του 1860 κατά την διάρκεια μιας μεγάλης τρικυμίας στον Ειρηνικό. Μία Σκούνα με το όνομα Σλούγκι θαλασσοδερνόταν και μοναδικοί επιβάτες της ήταν 15 παιδιά (12 Βρετανοί, 2 Γάλλοι και 1 Αμερικανός). Έπειτα από μεγάλη πάλη με τα κύματα το πλοίο τους προσαράζει στην αμμουδιά ενός άγνωστου νησιού. Τότε ο Βερν σταματάει την αφήγηση του για να εξηγήσει τι συνέβη πριν ξεκινήσει η ιστορία: Τα 14 από τα παιδιά που ναυάγησαν κατοικούσαν στην Νέα Ζηλανδία και ήταν μαθητές του οικοτροφείου Τσαίρμαν που βρισκόταν στο Όκλαντ. Το μεγαλύτερο παιδί ήταν 14ων χρονών και το μικρότερο 8. Μετά την ολοκλήρωση της σχολικής χρονιάς τα παιδιά θα συμμετείχαν στον ακτοπλοϊκό περίπατο της Νέας Ζηλανδίας που θα πραγματοποιούσε το Σλούγκι. Τα 14 παιδιά μαζί με τον μούτσο Μόκο είχαν επιβιβαστεί στο Σλούγκι την βραδιά πριν την αναχώρηση ενώ το πλήρωμα θα ερχόταν τα χαράματα της επόμενης. Όμως κατά την διάρκεια της νύχτας το παλαμάρι που συγκρατούσε την σκούνα στο λιμάνι λύθηκε (ο λόγος ήταν άγνωστος) και μετά από μία ώρα είχε βγει στον ωκεανό. Οι γονείς τους πίστευαν ότι τα παιδιά τους είχαν πνιγεί καθώς βρήκαν την πινακίδα του Σλούγκι (η οποία είχε πέσει έπειτα από σύγκρουση με ένα Περουβιανό ατμόπλοιο). Τα παιδιά εγκαταστάθηκαν προσωρινά στο Σλούγκι (που δεν είχε υποστεί σοβαρές ζημιές) και άρχισαν να εξερευνούν την άγνωστη γη. Κατά την εξερεύνηση τους ανακάλυψαν μία σπηλιά όπου το 1803 κατοικούσε εκεί ένας Γάλλος ναυαγός και αποφάσισαν να εγκατασταθούν μόνιμα σε αυτήν. Επίσης ονομάζουν το νησί Τσαίρμαν και εκλέγουν ένα από τα παιδιά αρχηγό της αποικίας τους με θητεία ενός χρόνου. Όμως οι φιλονικίες των παιδιών είναι τόσο συχνές που δοκιμάζουν την φιλία και την συνοχή τους. Τελικά ανακαλύπτουν πως επικίνδυνοι πειρατές είχαν φτάσει στο νησί. Τα παιδιά έπρεπε να λύσουν τις διαφορές τους και να τους αντιμετωπίσουν χωρίς να αποκαλυφθούν.
Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων

Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων είναι ελληνική ταινία του 1999. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από το Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την ΕΡΤ1. Πρόκειται για μία ηθογραφική ταινία εποχής.

 Η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Θολοποτάμι της Χίου το 1960. Μετά το θάνατο του αγροφύλακα του χωριού, το τοπικό συμβούλιο ζητά από τον αγρονόμο τον διορισμό αντικαταστάτη. Κανείς αγροφύλακας, όμως, δεν δέχεται τη θέση, λόγω της κακής φήμης του χωριού και του πρόσφατου θανάτου του προηγούμενου αγροφύλακα, ο οποίος συνέβη μάλιστα εν ώρα υπηρεσίας. Τελικά η κοινότητα επανέρχεται, προσφέροντας ένα πρόσθετο οικονομικό κίνητρο για τον αγροφύλακα που θα παρέβλεπε τα παραπάνω και θα δεχόταν τη θέση. Μετά την εξέλιξη αυτή αρχίζει να εκδηλώνεται το ενδιαφέρον των αγροφυλάκων και η θέση δεν αργεί να πληρωθεί. Γρήγορα όμως ο αγρονόμος θα αναγκαστεί να αποσύρει τον αγροφύλακα, αφού αδυνατεί να φέρει σε πέρας την αποστολή του, και το ίδιο θα συμβεί και για τους τρεις διαδόχους του. Καθένας από τους τέσσερις αγροφύλακες αντιστοιχεί σε μία εποχή του χρόνου, η οποία ταυτίζεται και με τη χρονική περίοδο κατά την οποία υπηρετεί στο χωριό, καθώς και με το χαρακτηριστικό γνώρισμα-αδυναμία του αντίστοιχου αγροφύλακα (καλοκαίρι-οκνηρία, χειμώνας-χαρτοπαιξία, άνοιξη-έρωτας). Με αφορμή τον συνδυασμό των τεσσάρων αγροφυλάκων με τις τέσσερις εποχές του χρόνου η ταινία πλαισιώνεται με τις «Τέσσερις εποχές» του Αντόνιο Βιβάλντι. Ακούγονται επίσης κομμάτια από τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη και του Στέλιου Καζαντζίδη. Η ταινία έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους το ΓΔ κρατικό βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, το κρατικό βραβείο σκηνοθεσίας, το βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και το βραβείο FIPRESCI. Έλαβε επίσης τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ συμμετείχε και σε πολλά ακόμη διεθνή Φεστιβάλ. Πληροφορίες για την ταινία από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Η ταινία στην imdb
Αγία Βαρβάρα Παραβόλας Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε: Αγία Βαρβάρα Αιτωλοακαρνανίας Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραβόλας, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 H Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή, βόρεια της Τριχωνίδας και δίπλα στο Κουβελόρεμα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει περίπου 42 χλμ. Β.ΒΑ. του Μεσολογγίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παραβόλας του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Με το ΦΕΚ 183Α - 27/12/1990, αποσπάστηκε από την κοινότητα Παραβόλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραβόλας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Παραβόλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου. Ο ναός της Αγίας Βαρβάρας στη βορειοανατολική είσοδο του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr