IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ιτεών

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ιτεών είναι σιδηροδρομικός σταθμός στις Ιτιές, συνοικία της Πάτρας στο νότιο δημοτικό διαμέρισμα. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 29 Φεβρουαρίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Οι συνοικίες που εξυπηρετεί είναι οι Ιτιές, ο Κόκκινος Μύλος, η Λεύκα, τα Αναπηρικά, οι εργατικές κατοικίες «ΠΑΤΡΑ VIII» στον Γλαύκο και η Κρύα Ιτεών.

 Σε παρακείμενη θέση του σταθμού, επί της οδού Σουνίου προς τα Αναπηρικά Ιτεών, βρίσκονται τα ερείπια του εγκαταλελειμμένου κτίσματος της παλιάς σιδηροδρομικής στάσης Ιτεών της μετρικής γραμμής προς την Κυπαρισσία. Ο παλιός σταθμός λειτούργησε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1888. Άγνωστο πότε έπαψε να λειτουργεί. Επίσης, μέχρι το 1917 οι Ιτιές ήταν ο τερματικός σταθμός του τραμ Πατρών, όταν ο τροχιόδρομος καταργήθηκε, ωστόσο η γραμμή του τραμ τερμάτιζε επί της παραλιακής οδού (τότε: Οδός Ιτεών, νυν: Ακτή Δυμαίων), στο ύψος της νυν Πλατείας Ιτεών, ακολουθώντας άλλη χάραξη από αυτή της προϋπάρχουσας σιδηροδρομικής γραμμής.
Τζενέ

Η Τζενέ ή Ντζενέ (Djenné) είναι πόλη και αστική κοινότητα και έδρα της επαρχίας Τζενέ, στο κεντρικό Μάλι. Υπολογίζεται ότι το 2009 είχε 32.944 κατοίκους. Βρίσκεται 130 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Μοπτί, πρωτεύουσα της περιφέρειας, και 570 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Μπαμακό, πρωτεύουσα του Μάλι. Η περιοχή κατοικείται από το 250 π.Χ. και η Τζενέ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις στην υποσαχάρια Αφρική. Λόγω της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της, η Τζενέ αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1988.

 Ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο Τζενέ-Τζένο, 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Τζενέ, δείχνουν ότι κατοικείται από το 250 π.Χ. Η ίδια η Τζενέ ιδρύθηκε το 800 μ.Χ. από εμπόρους και αναπτύχθηκε ως σημείο συνάντησης των εμπόρων. Η πόλη αναπτύχθηκε μαζί με το Τιμπουκτού και ανάμεσα στο 15ο και 17ο αιώνα, η πλειονότητα του εμπορείου αγαθών όπως αλάτι, χρυσός και σκλάβοι που διεξαγόταν στη Σαχάρα, περνούσε από τη πόλη. Και οι δύο πόλεις αποτελούσαν κέντρα ισλαμικών σπουδών. Η ακμή της Ντζενέ εξαρτώταν από το εμπόριο και έτσι όταν οι Πορτογάλοι έφτιαξαν εμπορικούς σταθμούς στις Αφρικανικές ακτές, η σημασία του εμπορίου μέσω της Σαχάρας και έτσι της Τζενέ μειώθηκε. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Γάλλους το 1893, οι οποίοι τελικά επέλεξαν να κάνουν πρωτεύουσα της περιοχής το Μομπτί. Η πόλη διαθέτει χαρακτηριστική προϊσλαμιστική και ισλαμική αφρικανή αρχιτεκτονική, με εκτεταμένη χρήση λάσπης. Το Μεγάλο Τέμενος της Τζενέ είναι το μεγαλύτερο κτίριο στο κόσμο από λάσπη. Κατασκευάστηκε την περίοδο 1906-1907 στη θέση ενός παλαιότερου τεμένους. Άλλα αξιοθέατα της πόλης είναι το ιστορικό κέντρο της και η αγορά της. Στο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς πέρα από την ίδια της Τζενέ περιλαμβάνονται οι αρχαιολογικοί χώροι Τζενέ-Τζένο, Χαμπαρκετόλο, Τονομπά και Κανιανά.
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Ουζμπεκιστάν (1991)

Ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας πραγματοποιήθηκε στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν, στις 29 Δεκεμβρίου 1991,. Παράλληλα έλαβαν χώρα και οι προεδρικές εκλογές. Το .3% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ, ενώ το ποσοστό συμμετοχής έφτασε το 94.1%.

 Σε ένα πανενωσιακό δημοψήφισμα το οποίο έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου 1991, το 95% των ψηφοφόρων στην ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν ψήφισε υπέρ της διατήρησης της Σοβιετικής Ένωσης ως "μια ανανεωμένη ομοσπονδία ίσων κυρίαρχων δημοκρατιών στην οποία τα δικαιώματα και η ελευθερία ενός ατόμου οποιασδήποτε εθνικότητας θα είναι πλήρως εγγυημένη". Στην ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν υπήρχε και ένα άλλο ερώτημα (το οποίο εγκρίθηκε με 95% υπέρ): "Η ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν πρέπει να παραμείνει μέρος μιας ανανεωμένης Ένωσης (ομοσπονδίας) ως κυρίαρχη δημοκρατία με ίσα δικαιώματα".Ωστόσο, μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Αυγούστου, η Ουζμπεκική ηγεσία αποφάσισε να επιδιώξει την ανεξαρτησία της χώρας. Η ανεξαρτησία κηρύχθηκε στις 31 Αυγούστου και η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υφίσταται στις 26 Δεκεμβρίου 1991, τρεις ημέρες πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.
Γιάννης Παπαδονικολάκης

Ο Γιάννης Παπαδονικολάκης (1928 - 20 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας υποπτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας και πολιτικός. Διακρίθηκε για την αντιστασιακή του δράση την περίοδο της χούντας, και μεταπολιτευτικά διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.

 Γεννήθηκε το 1928 στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων) και σταδιοδρόμησε ως Ιπτάμενος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας οργανώθηκε στο ΠΑΚ, συνελήφθη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και αποτάχθηκε από την Αεροπορία, για να αποκατασταθεί μεταπολιτευτικά ως υποπτέραρχος. Εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 1985, και διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985.
Ημερολόγιο των Μάγιας

Ο όρος ημερολόγιο των Μάγια αφορά τρία ημερολόγια, οργανωμένα σε ιεραρχημένους κύκλους διάφορου αριθμού ημερών. Η μεγάλη απαρίθμηση ήταν το κύριο ημερολόγιο για ιστορικούς λόγους. Το Haab ήταν το πολιτικό ημερολόγιο και το Tzolkin το χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικούς σκοπούς. Όλα τα ημερολόγια των Μάγια βασίζονταν στη σειριακή απαρίθμηση των ημερών χωρίς να λαμβάνουν μέριμνα για το συγχρονισμό του ημερολογίου με τον ήλιο ή τη σελήνη. Ωστόσο, η μεγάλη απαρίθμηση και το Haab περιείχαν κύκλους των 360 και 365 ημερών, αντίστοιχα, οι οποίοι είναι συγκρίσιμοι με το ηλιακό έτος. Βασιζόμενο μόνο στην αρίθμηση των ημερών, το ημερολόγιο της μεγάλης απαρίθμησης προσομοιάζει περισσότερο με το σύστημα του ιουλιανού ημερολογίου. Επίσης, σε αντίθεση με τα σύγχρονα ημερολόγια, οι μέρες και οι κύκλοι αριθμούνται από το 0, όχι από το 1 όπως τα περισσότερα άλλα ημερολόγια, πράγμα το οποίο διευκολύνει πολύ τους ημερολογιακούς υπολογισμούς.

 Το ημερολόγιο της μεγάλης απαρίθμησης είναι οργανωμένο σε κύκλους. Κάθε κύκλος του ανώτερου επιπέδου αποτελείται από 20 κύκλους του προηγούμενου μικρότερου κύκλου, με την εξαίρεση αυτόν του tun, ο οποίος αποτελείται από 18 κύκλους των 20 ημερών τον καθένα. Αυτό οδηγεί σε ένα tun των 360 ημερών που υπολείπεται κατά 5 περίπου ημέρες του ηλιακού έτους. Οι Μάγια πίστευαν ότι στο τέλος κάθε κύκλου pictun (περίπου 7.885 χρόνια) ο κόσμος καταστρέφεται και επαναδημιουργείται. Οι ημερομηνίες στο ημερολόγιο της μεγάλης απαρίθμησης γράφονται, κατά σύμβαση, ως baktun . katun . tun . uinal . kin (Παράδειγμα 12.4.6.20.5) και μοιάζουν με IP Address. Για πολιτικούς σκοπούς οι Μάγια χρησιμοποιούσαν το ημερολόγιο Haab στο οποίο το έτος ήταν χωρισμένο σε 18 επώνυμες περιόδους, των 20 ημερών εκάστη, ακολουθούμενες από πέντε μέρες (μέρες Uayeb) οι οποίες δεν ανήκαν σε καμιά περίοδο. Οι ημερομηνίες σε αυτό το ημερολόγιο γράφονταν σαν ένας αριθμός (0 μέχρι 19 για τις κανονικές περιόδους και 0 έως 4 για την περίοδο Uayeb) ακολουθούμενες από το όνομα της περιόδου. Αυτό το ημερολόγιο δεν είχε σύστημα αρίθμησης ετών, απλώς επαναλαμβανόταν με την συμπλήρωση ενός κύκλου 365 ημερών. Η θρησκεία των Μάγια απαιτούσε τη χρήση του ημερολογίου Tzolkin, αποτελούμενου από 20 επώνυμες περιόδους των 13 ημερών. Αντίθετα από το ημερολόγιο Haab, στο οποίο ο αριθμός της ημέρας αυξάνονταν μέχρι το τέλος της περιόδου, στο ημερολόγιο Tzolkin τα ονόματα και οι αριθμοί αυξάνονταν παράλληλα. Σε κάθε διαδοχική μέρα ο αριθμός της ημέρας αυξάνονταν κατά ένα, μηδενιζόμενος όταν έφτανε στο 13. Το ίδιο συνέβαινε με τον κύκλο των 20 ονομάτων. Επειδή, όμως, το 13 δεν διαιρεί το 20, απαιτούνται συνολικά 260 (=13Χ20) ημέρες πριν επαναληφθεί το ημερολόγιο. Όπως και στο ημερολόγιο Haab οι κύκλοι δεν αριθμούνται και κανείς δεν μπορεί να μετατρέψει μια ημερομηνία Tzolkin σε μοναδική ημερομηνία των άλλων ημερολογίων. Ο κύκλος των 260 ημερών αποτελούσε τη βάση των θρησκευτικών τελετουργιών των Μάγια και δεν είχε καμιά σχέση με το ηλιακό έτος ούτε τον σεληνιακό μήνα. Οι Μάγια συχνά προσδιόριζαν τις ημερομηνίες χρησιμοποιώντας μαζί και τα δύο ημερολόγια, Haab και Tzolkin· οι ημερομηνίες με αυτή τη μορφή επαναλαμβάνονταν μόνο κάθε 52 ηλιακά χρόνια.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών

Το Άλμα εις Τριπλούν, ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 3 και 5 Αυγούστου 2021 στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας, στο Τόκιο. Αναμένεται να αγωνιστούν περίπου 32 αθλητές, από 25 διαφορετικά έθνη. Ο ακριβής αριθμός θα εξαρτηθεί από το πόσες εθνικές επιτροπές θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητας. Φέτος θα είναι η 29η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλητές σε αυτό το αγώνισμα. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να ξεπεράσουν οι άλτες για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 17,14 μέτρα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Επιπλέον, αθλητές που δεν ξεπέρασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτοί που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 32 συμμετεχόντων. Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλητές είχαν την δυνατότητα να ξεπεράσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. 2 έθνη χρησιμοποίησαν αυτήν τη δυνατότητα σε αυτό το αγώνισμα. Το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί σε δύο γύρους: Έναν προκριματικό και τον τελικό. Στον προκριματικό γύρο, κάθε αθλητής έχει στη διάθεσή του 3 άλματα στα οποία πρέπει να ξεπεράσει ένα συγκεκριμένο όριο, προκειμένου να περάσει στον τελικό. Το όριο θα οριστεί λίγο πριν τους αγώνες (το 2016 ήταν τα 16,95 μέτρα). Υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις στον τελικό. Αν λιγότεροι από 12 άλτες ξεπεράσουν το όριο, οι διαθέσιμες θέσεις δίνονται στους αθλητές με τις επόμενες καλύτερες επιδόσεις. Στον τελικό, κάθε άλτης έχει πάλι στην διάθεσή του 3 άλματα. Οι 8 άλτες με την καλύτερη επίδοση, κερδίζουν ακόμα 3 άλματα (σύνολο 6). Στο τέλος του αγώνα, από τις 6 προσπάθειες μετράει η καλύτερη του κάθε αθλητή και νικητής είναι αυτός με το μεγαλύτερο άλμα. Πριν τους Αγώνες υπήρχαν τα εξής ρεκόρ: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Το αγώνισμα θα διεξαχθεί τις παρακάτω μέρες και ώρες: Πρόκριση: 17,05 (Q) ή οι 12 πρώτοι αθλητές (q) προκρίνονται στον τελικό.
Κόπα Αμέρικα 2011

Το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής Κόπα Αμέρικα 2011 (ισπανικά: 2011 Campeonato Sudamericano Copa América), επίσης γνωστό και ως Κόπα Αμέρικα 2011 (2011 Copa América) ήταν η 43η διοργάνωση του Κόπα Αμέρικα, κύριου ποδοσφαιρικού κυπέλλου για τις εθνικές ομάδες της Νότιας Αμερικής. Το Κόπα Αμέρικα του 2011 διεξήχθη στην Αργεντινή από την 1η ως τις 24 Ιουλίου και, όπως όλα τα προηγούμενα κύπελλα, διοργανώθηκε από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ (CONMEBOL), την συνομοσπονδία ποδοσφαίρου την Νότιας Αμερικής. Η κάτοχος του τίτλου της προηγούμενης διοργάνωσης είναι η Βραζιλία. Η Εθνική Ουρουγουάης, ως νικήτρια της διοργάνωσης, θα πάρει μέρος στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2013 στη Βραζιλία.

 Στο Κόπα Αμέρικα 2011 αρχικά προσκλήθηκαν η Ιαπωνία και το Μεξικό.Το Μεξικό δέχτηκε την πρόσκληση που του έγινε. Ωστόσο στις 31 Μαρτίου 2011 η ΚΟΝΚΑΚΑΦ ανακοίνωσε πως το Μεξικό θα στείλει στα γήπεδα της Αργεντινής την ομάδα των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012 με κάτω των 23 ετών παίκτες, συμπεριλαμβάνοντας πέντε μεγαλύτερους σε ηλικία παίκτες.Στην αρχή η συμμετοχή της Ιαπωνίας ήταν υπό αμφισβήτηση μετά το σεισμό και το τσουνάμι στο Σεντάι το 2011. Όμως, στις 16 Μαρτίου 2011 η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας δέχτηκε και ανήγγειλε τη συμμετοχή στο θεσμό. Ωστόσο αυτή η απόφαση άλλαξε στις 4 Απριλίου όταν και η Ιαπωνία αποσύρθηκε. Άλλη μια φορά, στις 14 Απριλίου 2011 η Ιαπωνία ανακοίνωσε πως τελικά θα συμμετάσχει στη διοργάνωση χρησιμοποιώντας μόνο παίκτες από Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Η απόφαση της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και πάλι αλλάζει, αυτήν τη φορά οριστικά καθώς η χώρα του ανατέλλοντος ηλίου αποσύρεται οριστικά στις 16 Μαΐου. Την επόμενη μέρα, η ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ έστειλε πρόσκληση στην ομάδα της Κόστα Ρίκα, η οποία δέχτηκε και πήρε τη θέση της Ιαπωνίας στο Κόπα Αμέρικα 2011. Τους αγώνες θα φιλοξενήσουν οχτώ στάδια σε οχτώ πόλεις. Το πρώτο παιχνίδι έγινε στην πόλη Λα Πλάτα στο στάδιο Ciudad de La Plata, ενώ ο τελικός θα παιχτεί στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, Μπουένος Άιρες στο στάδιο Monumental Antonio Vespucio Liberti. Η ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ επέλεξε έναν διαιτητή και έναν βοηθό από κάθε μια ομοσπονδία συν δύο επιπλέον βοηθούς διαιτητές. Η κλήρωση για τη διοργάνωση έγινε στις 11 Νοεμβρίου 2011 στην Λα Πλάτα. Στις 18 Οκτωβρίου η εκτελεστική επιτροπή της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ κατέταξε τις χώρες στα εξής pot δυναμικότητας. Οι 12 χώρες χωρίζονται σε τρεις ομίλους (A', Β', Γ'). Σε κάθε όμιλο παίζονται έξι παιχνίδια. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου και οι δύο καλύτερες τρίτες περνούν στην τελική φάση (νοκ-άουτ). Κάθε ομάδα παίρνει τρεις βαθμούς για τη νίκη, έναν για ισοπαλία και κανέναν για ήττα. Κριτήρια ισοπαλίας Οι ομάδες κατατάσσονται με τα ακόλουθα κριτήρια: Αριθμός πόντων Διαφορά γκολ Μεγαλύτερος αριθμός γκολ Μεταξύ αποτελέσματα Πέναλτι (αν δύο ομάδες είναι ισόπαλες πριν τον τελευταίο αγώνα στον όμιλο) Κλήρωση της ΚΟΝΜΕΜΠΟΛΌλες οι ώρες είναι τοπικές, (UTC–4). Λεπτομέρειες: Λεπτομέρειες: Λεπτομέρειες: Επίσημη ιστοσελίδα του Κόπα Αμέρικα 2011 (https://web.archive.org/web/20101115200728/http://ca2011.com/)
Χάνο Μότολα

Ο Χάνο Μότολα (Ελσίνκι, 9 Σεπτεμβρίου 1976), είναι Φινλανδός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του Πάουερ φόργουορντ. Είναι ο πρώτος Φινλανδός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ.

 Ο Μότολα φοίτησε στο πανεπιστήμιο της Γιούτα από το 1996 ως το 2000, έχοντας μέσους όρους 12,4 πόντων και 4,6 ριμπάουντ σε 120 αγώνες. Μετά την αποφοίτηση του, έγινε ντραφτ για το ΝΒΑ στο # 40 του 2000 με την ομάδα των Ατλάντα Χοκς. Αγωνίστηκε για δύο χρόνια στην ομάδα της Ατλάντα, παίζοντας σε 155 αγώνες με 4,6 πόντους και 2,9 ριμπάουντ ανά αγώνα.Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στην ισπανική Ταού Κεράμικα, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2002. Μάλιστα βγήκε MVP της πρώτης αγωνιστικής στην Ευρωλίγκα 31 πόντους (10/13 δίποντα, 2/2 τρίποντα), μάζεψε 7 ριμπάουντ, έκλεψε και 4 φορές τη μπάλα και συγκέντρωσε 40 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης.Την επόμενη σεζόν, μεταγράφηκε στη Φορτιτούντο Μπολόνια, παίζοντας σε 22 αγώνες για την Ευρωλίγκα με 10,8 πόντους και 3,8 ριμπάουντ ανά αγώνα.Το 2004-05 φόρεσε τη φανέλα της Σκαβολίνι Πέζαρο και αγωνίστηκε και πάλι στην Ευρωλίγκα με 13,7 πόντους και 5,1 ριμπάουντ, φθάνοντας ως την προημιτελική φάση της διοργάνωσης. Ακολούθησε η μεταγραφή του στη Ρωσία και την Ντιναμό Μόσχας, κατακτώντας το τρόπαιο του Eurocup, όπου στον τελικό του Σαρλερουά κέρδισε τον Άρη με 73-60.Μετά τη σεζόν 2006-07, όπου κατέκτησε το νταμπλ στη Λιθουανία με την ομάδα της Ζαλγκίρις Κάουνας, ο Μότολα συμφώνησε με τον Άρη, αγωνιζόμενος για άλλη μια χρονιά στην Ευρωλίγκα. Σε είκοσι ευρωπαϊκούς αγώνες, ο Μότολα είχε μέσο όρο 8,0 πόντων και 2,8 ριμπάουντ.Από το 2009 ως το 2014, αγωνιζόταν στην ομάδα της Τόρπαν Πόγιατ από τη Φινλανδία, με την οποία έφθασε στον τελικό του τοπικού πρωταθλήματος τη σεζόν 2009-10 και στον τελικό του κυπέλλου την επόμενη σεζόν. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Φινλανδίας από το 1995. Αγωνίστηκε με την ομάδα στα Ευρωμπάσκετ 1995, 2011 και 2013, όπως επίσης και στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2014. Ντιναμό Μόσχας Γιούροκαπ: (2006) Ζάλγκιρις Κάουνας Πρωτάθλημα Λιθουανίας: (2007) Κύπελλο Λιθουανίας: (2007) 2x MVP της αγωνιστικής στην Ευρωλίγκα: (1η αγωνιστική 2002/03) (Top 16, 4η αγωνιστική 2004/05) 8x Φινλανδός καλαθοσφαιριστής της χρονιάς: (1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2004, 2005) Καλύτερος νέος παίκτης στο Πρωτάθλημα Φινλανδίας: (1995) Hanno Mottola NBA Stats | Basketball-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2011-03-10 στο Wayback Machine. MOTTOLA, HANNO - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Hanno Mottola - UtahUtes.com
Πόλιας Ματάνε

Ο σερ Πόλιας Ματάνε (Sir Paulias Nguna Matane, 21 Σεπτεμβρίου 1931 -12 Δεκεμβρίου 2021 ) ήταν ο Γενικός Κυβερνήτης στην Παπούα Νέα Γουινέα από το 2004 ως τις 13 Δεκεμβρίου 2010. Ίδρυσε το πρακτορείο ειδήσεων Ηνωμένο Πρακτορείο Ειδήσεων της Μελανησίας (United News Agency of Melanesia). Έχει συγγράψει συνολικά 44 βιβλία. Είναι παντρεμένος με τη Λαίδη Κανάντια.

 Γεννήθηκε το 1931 και έγινε Γενικός Κυβερνήτης στις 29 Ιουνίου του 2004. Εξελέγη από το Κοινοβούλιο στις 27 Μαΐου 2004, με 50 ψήφους, ενώ ο αντίπαλός του, Σερ Πάτο Κακεράγια, έλαβε 46 ψήφους. Οι απόπειρες για εκλογή ενός Γενικού Κυβερνήτη είχαν αποτύχει τους προηγούμενους 6 μήνες εξαιτίας συνταγματικών κωλυμάτων. Μετά την εκλογή του Ματάνε, ο Κακαράγια αμφισβήτησε την εκλογή στο Ανώτατο Δικαστήριο, επιζητώντας να ακυρωθεί. Ο Ματάνε ορκίστηκε στις 29 Ιουνίου του 2004, παρά το γεγονός ότι η δικαστική προσφυγή κατά της εκλογής του ήταν σε εξέλιξη. Η επίσημη τοποθέτησή του στο αξίωμα του Γενικού Διοικητή έγινε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 13 Οκτωβρίου 2004. Στις 13 Δεκεμβρίου 2010 το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι ο επαναδιορισμός του Γενικού Κυβερνήτη Ματάνε στο αξίωμά του ήταν αντισυνταγματικός εξαιτίας του ότι η ψηφοφορία δεν ήταν μυστική. Συνακόλουθα ο Ματάνε παραιτήθηκε και προσωρινά στο αξίωμά του ανέλαβε ο Τζέφρι Νέιπ. Απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών στις 12 Δεκεμβρίου 2021 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paulias Matane στο Wikimedia Commons
Ριάλ Ζανζιβάρης

Το ριάλ (αραβ.:ريال) ήταν το νόμισμα της Ζανζιβάρης από το 1882 έως το 1908. Υποδιαιρείτο σε 136 πάισα (αγγ.pysa) και ήταν σε χρήση στην Ζανζιβάρη παράλληλα με την Ινδική ρουπία και το τάλιρο της Μαρίας Θηρεσίας. Το ριάλ αντικαταστάθηκε από τη ρουπία Ζανζιβάρης το 1908 με αναλογία 2⅛ ρουπίες = 1 ριάλι.

 Το 1882 (ΕΕ 1299) τέθηκαν σε κυκλοφορία κέρματα με τις εξής ονομαστικές αξίες: χάλκινα νομίσματα:1 πάισααργυρά νομίσματα:¼ ριάλ ½ ριάλ 1 ριάλχρυσά νομίσματα:2½ ριάλ 5 ριάλΤο 1887 (Ε.Ε 1304) κόπηκαν επίσης κέρματα του 1 πάισα και μετά από αυτό καμία άλλη κοπή αργυρού ή χρυσού νομίσματος δεν έγινε. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Νομίσματα του ριάλ
Καλοχώρι Ιωαννίνων

Το Καλοχώρι(ον) είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, περίπου 30 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης των Ιωαννίνων. Αποτελεί τοπική κοινότητα που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Μολοσσών του Δήμου Ζίτσας της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Βρίσκεται σε υψόμετρο 350 μέτρων περίπου από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,6743218861 και γεωγραφικό μήκος 20,6130236257. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 62 κατοίκους, που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Το όνομα του χωριού παραπέμπει σε καλό χωριό ή καλών και αγαθών ανθρώπων, ίσως και χωριό όμορφο. Ωστόσο σύμφωνα με μια εκδοχή, από το αρχείο της παρακείμενης Μονής Παλιουρής και συγκεκριμένα από δύο τεσκερέδες Αρβανιτών τσιφλικάδων του 1832 και 1834, προκύπτει ότι το όνομα του χωριού παραπέμπει σε παλιά οικογένεια Αρβανιτών τσιφλικάδων με το όνομα Καλούση από την ονομασία Κάλι ή Κάλο με την αρβανίτικη υποκοριστική κατάληξη –ουση. Συνεπώς η ονομασία μπορεί να προέρχεται από το τσιφλίκι του Αρβανίτη μπέη Κάλο ή Καλούση. Το έτος ίδρυσης του χωριού είναι άγνωστο. Τον Απρίλιο του 1854 λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε από τους Τούρκους κατά την αποτυχημένη επανάσταση που ξέσπασε με αρχηγό τον Γ. Τσιάμη στην περιοχή του Καλαμά στο πλαίσιο του γενικότερου επαναστατικού κινήματος Ηπείρου-Θεσσαλίας του Γρίβα. Το 1895 ανήκε στον Ναχιγιέ Κουρέντων του Καζά Ιωαννίνων και είχε 155 κατοίκους, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία των Οθωμανών (Σαλναμέ) εκείνου του έτους. Το 1919 έγινε Κοινότητα η οποία εντάχθηκε το 1997 στον Καποδιστριακό Δήμο Μολοσσών και στη συνέχεια το 2010 στον Καλλικρατικό Δήμο Ζίτσας Στο Καλοχώρι υπάρχει το "Μνημείο της Αγρότισσας" (1986) το οποίο απεικονίζει μια αγρότισσα να οργώνει με ένα ζευγάρι υποζύγια μονολογώντας: "Άντε Μαρτίνη, άντε Μαγιούλη, ώσπου να 'ρθει ο αφέντης μου απ' τα ξένα". Το μνημείο βρίσκεται επί της Π.Ε.Ο. Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας (29ο χλμ) στην περιοχή "Χάνι Τσίκα" κοντά στις όχθες του ποταμού Καλαμά. Δίπλα στο χώρο έχει διαμορφωθεί το "Πάρκο της Αγρότισσας" όπου πραγματοποιείται ετήσια εκδήλωση προς τιμήν της με πρωτοβουλία του Δήμου Ζίτσας και συνδιοργάνωση του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Καλοχωρίου, της Τοπικής Κοινότητας Καλοχωρίου και της Περιφέρειας Ηπείρου. Η παραποτάμια περιοχή του Καλοχωρίου προσφέρεται για εναλλακτικές τουριστικές δραστηριότητες καθώς διαθέτει εύκολες πεζοπορικές διαδρομές, ενώ υπάρχει δυνατότητα για πλωτές δραστηριότητες rafting και kayak.
496 Γρυφία

Η Γρυφία (Gryphia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον Γερμανό λυρικό ποιητή και δραματουργό Αντρέας Γκρύφιους (1616-1664). Η Γρυφία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος.

 Η μέση διάμετρος της Γρυφίας εκτιμάται σε 15,5 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 3,88 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,168 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γρυφία γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λίμνη των Γιαννιτσών

Η λίμνη των Γιαννιτσών (ή Λουδία) ήταν λίμνη που βρίσκονταν στη Κεντρική Μακεδονία, νότια της πόλης των Γιαννιτσών. Αποξηράνθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα με σκοπό τη καταπολέμηση της ελονοσίας αλλά και την χρήση των αποξηραμένων εκτάσεων για γεωργική καλλιέργεια.

 Στην αρχαιότητα, βάσει ιστορικών δεδομένων, μεγάλο μέρος των πεδινών περιοχών της Κάτω Μακεδονίας καλύπτονταν από θάλασσα. Με το πέρασμα των χρόνων, η στάθμη της θάλασσας υποχώρησε σταδιακά νοτιότερα, λόγω των προσχώσεων των ποταμών. Έτσι σχηματίστηκαν μεταγενέστερα η λίμνη των Γιαννιτσών και ελώδεις εκτάσεις. Η φυσική απορροή των νερών της λίμνης, κατέληγε στον ποταμό Λουδία. Η έκταση της ήταν 10.000 στρέμματα, ενώ άλλα 340.000 στρέμματα ήταν ελώδη. Για αυτό συχνά, η λίμνη αναφέρεται ως "βάλτος". Λόγω του βαλτώδους χαρακτήρα του οικοσυστήματος και της πυκνής βλάστησης της, συνήθη ήταν τα περιστατικά ελονοσίας λόγω των πολλών κουνουπιών. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την εγκατάσταση των προσφύγων σε οικισμούς και πόλεις της περιοχής λόγω της ανταλλαγής των πληθυσμών, ήταν επιτακτική η ανάγκη διανομής αγροτικών εκτάσεων ώστε να λυθεί το ζήτημα του βιοπορισμού των νέων κατοίκων της περιοχής, αλλά και να αντιμετωπιστούν τα περιστατικά ελονοσίας. Η αποξήρανση της λίμνης, που διήρκεσε από το 1928 έως το 1932, ανέλαβε η αμερικανική εταιρία "New York Company Foundation". Η λίμνη των Γιαννιτσών έμεινε γνωστή στην ελληνική και βαλκανική ιστοριογραφία, κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, όπως στις ομώνυμες μάχες της 6ης Αυγούστου και της 21ης Δεκεμβρίου 1906, καθώς και των Βαλκανικών Πολέμων, με την μάχη των Γιαννιτσών. Η λίμνη αναφέρεται και σε έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, όπως το μυθιστόρημα "Στα Μυστικά του Βάλτου" της Πηνελόπης Δέλτα. Ιστοσ. PellaNet.gr, Λίμνη των Γιαννιτσών
Μπόμπσλεϊ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Το μπόμπσλεϊ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 διεξήχθη στο κέντρο Σάνκι κοντά στην πόλη Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι. 3 αγωνίσματα έγιναν συνολικά την περίοδο 16-23 Φεβρουαρίου 2014.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα και για τα 3 αγωνίσματα.Όλες οι ώρες είναι (UTC+4). 169 αθλητές και αθλήτριες από 23 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών/τριών σε παρένθεση. Αυστραλία (6) Αυστρία (6) Βέλγιο (2) Βραζιλία (6) Καναδάς (16) Τσεχία (4) Γαλλία (8) Γερμανία (18) Ηνωμένο Βασίλειο (8) Ιταλία (4) Τζαμάικα (2) Ιαπωνία (4) Λετονία (8) Μονακό (2) Ολλανδία (6) Πολωνία (4) Ρουμανία (8) Ρωσία (16) Σερβία (2) Σλοβακία (4) Νότια Κορέα (10) Ελβετία (9) ΗΠΑ (16)
1596 Ίτζιγκσον

Ο Ίτζιγκσον (Itzigsohn) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,476. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Αργεντινό αστρονόμο Μιγκέλ Ίτζιγκσον, που παρατηρούσε από τη Λα Πλάτα της Αργεντινής, και πήρε το όνομά του μετά τον θάνατό του.

 Η μέση διάμετρος του Ίτζιγκσον εκτιμάται σε 49,64 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0496. Ο Ίτζιγκσον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 30 ως 50 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αδριάνα Οθόρες

Η Αδριάνα Οθόρες (Adriana Ozores) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [aˈðɾjana oˈθoɾes], είναι ισπανίδα ηθοποιός. Η Οθόρες είναι η κόρη του ηθοποιού Χοσέ Λουίς, ο οποίος πέθανε όταν η Αδριάνα ήταν 9 ετών. Είναι η ανιψιά του ηθοποιού Αντόνιο Οθόρες και του σκηνοθέτη Μαριάνο Οθόρες και η ξαδέρφη της ηθοποιού Έμμα Οθόρες Κέρδισε το βραβείο Γκόγια για το ρόλο της στο La hora de los valientes, κατευθυνόμενο από τον Αντόνιο Μερθέρο Έχει ένα γιο με την πρώην σύντροφο της, Χοακίν Κλιμέντ.

 Cuatro corazones con frenos marcha atrás 1986 La celestina 1988. El vergonzoso en palacio 1989 La verdad sospechosa 1991–92 El desdén con el desdén (1991) Don Gil de las calzas verdes (Τίρσο δε Μολίνα, 1994). El misántropo (1996) Petit Pierre (2013/2014) Los hombres de Paco (2005) Manolito Gafotas (Αντόνιο Μερθέρο, 2003) Periodistas Gran Hotel (2011-2013) Η Αδριάνα Οθόρες στο IMDb Η Αδριάνα Οθόρες στο Allmovie Βιογραφία της Αδριάνα Οθόρες στο Biografías y Vidas (Ισπανικά) Βιογραφία της Αδριάνα Οθόρες στο biografias.es (Ισπανικά)
Ρικάρντο Ζόντα

Ο Ρικάρντο Ζόντα (γεν. στην Κουριτίμπα της Βραζιλίας στις 23 Μαρτίου του έτους 1976) είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων ο οποίος απ' το 1999 μέχρι το 2007 βρέθηκε στη Φόρμουλα 1.

 Γεννήθηκε στην Κουριτίμπα της Βραζιλίας. Το πλήρες ονοματεπώνυμό του είναι Ρικάρντο Λουίζ Ζόντα. Το 1987 ξεκίνησε την καριέρα του στα καρτ όπου κέρδισε τον 1ο του αγώνα πολύ σύντομα. Τον επόμενο χρόνο (1988) ήταν 1ος επιλαχών για το Κύπελλο Καρτ της Κουριτίμπα και το 1991 κέρδισε τον τίτλο. Συνέχισε στα καρτ μέχρι το 1992 όταν και τερμάτισε 4ος στο Κύπελλο Καρτ του Σάο Πάολο και το 1993 προωθήθηκε στα μονοθέσια.
Αγία Άννα Νάξου

Η Αγία Άννα είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας Αγίου Αρσενίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Άννα είναι παράλιο χωριό της Δ. Νάξου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του όρμου του Αγίου Προκοπίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΔ. της Χώρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Αρσενίου της Νάξου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Αρσενίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάξου. Με το ΦΕΚ 87Α - 7/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Νάξου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Η Αγία Άννα είναι από τα παλαιότερα και πολυπληθέστερα τουριστικά θέρετρα της Νάξου, με σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή και κάμπινγκ (στη θέση «Μάραγκας»). Υπήρξε σημείο συγκέντρωσης των «χίπις» κατά τη δεκαετία του ’70 (σε καλαμένια σπιτάκια). Σταδιακά, εξελίχτηκε σε επίκεντρο θαλάσσιου τουρισμού του νησιού, με μικρό λιμάνι με αποθήκες, που διακινούσε παλαιότερα το εμπόριο της τοπικής πατάτας, και που σήμερα δένουν κυρίως αλιευτικά σκάφη. Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου με όμορφη ακρογιαλιά. Οι παραλίες της Αγίας Άννας, του Μάραγκα, της Πλάκας και του Ορκού, από τα βόρεια προς τα νότια Το πανηγύρι της Αγίας Άννας στις 25 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Άγιος Ιάκωβος Αμμοχώστου

Ο Άγιος Ιάκωβος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Iakovos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018.
Υδραγωγείο Άνιο Νόβους

Το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους (λατινικά: Aqua Anio Novus, Νέο υδραγωγείο) ήταν υδραγωγείο της Αρχαίας Ρώμης. Όπως και το Άκουα Κλάουντια, το έργο ξεκίνησε στα χρόνια του Καλιγούλα το 38 και ολοκληρώθηκε από τον Κλαύδιο τον Αύγουστο του 52.

 Το Άνιο Νόβους ήταν το υψηλότερο απ’ όλα τα υδραγωγεία της Ρώμης. Όταν τα νερά του έγιναν θολά, ο Τραϊανός χρησιμοποίησε τις δύο από τις τρεις λιμνούλες που είχε κατασκευάσει ο Νέρωνας για να στολίσει τη βίλλα του στο Σουμπιάκο, ώστε να αυξήσει το μήκος του υδραγωγείου στα 93 χλμ. και την ημερήσια χωρητικότητά του στα 196 κυβ. μέτρα. Οι λίμνες του Νέρωνα ήταν φτιαγμένες μέσω φραγμάτων επί του κοντινού ποταμού που ήταν, μάλιστα, υψηλότερα από κάθε άλλο Ρωμαϊκό φράγμα (τελικά καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα). Αρχίζοντας από τη δεξαμενή του κοντά στη Λατίνα Οδό, το νερό μεταφέρονταν επί του Άκουα Κλάουντια, του οποίου το Άνιο Νόβους αποτελούσε συνέχεια. Πριν την επισκευή του, το Άνιο Νόβους τροφοδοτούσε τα υπόλοιπα υδραγωγεία της Ρώμης αλλά όταν το νερό του θόλωσε, αναγκάστηκαν να βελτιώσουν τη δομή του καθώς επηρέαζε τα νερά των υπολοίπων. Πληροφορίες για το υδραγωγείο διαθέτουμε σήμερα μέσω του Ρωμαίου αριστοκράτη του 1ου αιώνα Φροντίνου, στο έργο του De aquaeductu. Χάρτης της Ρώμης με τον Άνιο Νόβους σημαδεμμένο με κόκκινο χρώμα
Άνω Κεφάλα Χανίων

Η Άνω Κεφάλα είναι οικισμός της κοινότητας Βουκολιών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βουκολιών, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Άνω Κεφάλα είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές υπώρειες της κορυφής «Πλατανιανή» (849 μ.) των Λευκών Ορέων και στη δυτική όχθη του μικρού ποταμού Ταυρωνίτη, νοτιοανατολικά του Ζυμπραγού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 430. Απέχει 34 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιών Ρουμάτων του νομού Χανίων. Το 1948 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουκολιών. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βουκολιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Βουκολιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βουκολιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά. Η διαδρομή από Βουκολιές προς Σέμπρωνα, στον ποταμό Ταυρωνίτη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=iIg73OR6ePo
Ερριέττα Αικατερίνη του Ζουαγιέζ

Η Ενριέττα-Αικατερίνη, γαλλ. Henriette-Catherine (8 Ιανουαρίου 1585 - 25 Φεβρουαρίου 1656) ήταν δούκισσα του του Ζουαγιέζ. Έγινε με τον πρώτο γάμο της δούκισσα του Μονπανσιέ και με τον δεύτερο γάμο της δούκισσα του Γκιζ.

 Ήταν κόρη τού Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ και της Αικατερίνης του Νογκαρέ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1597 τον Ερρίκο των Βουρβόνων δούκα του Μονπανσιέ και είχε τέκνο: Μαρία 1605-1627, παντρεύτηκε τον Γκαστόν των Βουρβόνων δούκα της Ορλεάνης.Το 1611 έκανε δεύτερο γάμο με τον Κάρολο δούκα του Γκιζ από τον Οίκο της Λωρραίνης και είχε τέκνα; Φραγκίσκος 1612-1639, απεβ. 27 ετών. Ερρίκος Β΄ 1614-1664, δούκας του Γκιζ. Μαρία 1615-1688. Κάρολος-Λουδοβίκος 1618-1637, απεβ. 19 ετων. Λουδοβίκος 1622-1654, δούκας του Ζουαγιέζ & Ανγκουλέμ. Φραγκίσκη-Ρενέα 1621-1682, ηγουμένη του Μονμάρτρ. Ρογήρος 1624-1653, απεβ. 29 ετών. μία κόρη 1617-1618, δύο δίδυμα 1613. familysearch.org Accessed July 22, 2007 thepeerage.com Accessed July 22, 2007
Θεσσαλογωβιός

Ο Θεσσαλογωβιός (Κνιποβίτσια η θεσσαλική – Knipowitschia thessala), είναι ένα είδος ψαριού του γένους Κνιποβίτσια της οικογένειας των Γωβιιδών (γωβιοί), ενδημικό στο σύστημα του ποταμού Πηνειού και της λίμνης Κάρλας στην Θεσσαλία.. Περιγράφηκε για πρώτη φορά ως ξεχωριστό είδος με το όνομα Gobius thessalus το 1921.

 Ο Θεσσαλογωβιός απαντάται σε καθαρά και διαυγή νερά χωρίς ρεύμα, μπορεί ωστόσο να ανεχθεί και τρεχούμενα νερά με αισθητό ρεύμα. Είναι βενθικό είδος και προτιμά πυθμένες αμμώδεις ή χαλικώδεις, σε περιοχές που ενδεχόμενα υπάρχει και υδρόβια βλάστηση. Τρέφεται με μικροασπόνδυλα και ενδεχόμενα μικρόφυτα. Το μήκος του Θεσσαλογωβιού φτάνει τα 4,4 cm (ολικό μήκος - Total Length). Φέρει 6–8 ραχιαίες άκανθες (συνολικά) και 7–9 μαλακές ραχιαίες ακτίνες (συνολικά), 1 εδρική άκανθα, 7–9 μαλακές εδρικές ακτίνες και 30-32 σπονδύλους· τα -χαρακτηριστικά των Γωβιιδών- εμπρόσθια οφθαλμοωμοπλατικά κανάλια και τα κανάλια του προεπικαλύμματος των βραγχίων είναι παρόντα. Τα λέπια περιορίζονται ως επί το πλείστον στην μασχαλιαία χώρα, με ορισμένα επιπλέον λέπια διάσπαρτα κατά μήκος της πλευρικής μέσης γραμμής του μίσχου της ουράς. Τα αρσενικά φέρουν πολλές λεπτές κάθετες ραβδώσεις στο πλευρό.Δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες για την αναπαραγωγή του, αλλά από τη βιβλιογραφία είναι γνωστό ότι τα είδη του γένους αυτού αποθέτουν τα αβγά τους σε κρυψώνες και έπειτα τα επιβλέπουν. Ο Θεσσαλογωβιός χαρακτηρίζεται ως απειλούμενο είδος και στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας του 2009, που εκδόθηκε από το ελληνικό Υπουργείο Περιβάλλοντος (EN [B2ab(iii,v)]) , και στην Κόκκινη Λίστα της IUCN (εκτίμηση του 2006). Οι βασικές απειλές που αντιμετωπίζει είναι η καταστροφή ή και αλλοίωση του ενδιαιτήματός του και η ρύπανση των υδάτων.
Διονύσης Ανανιάδης

Ο Διονύσης Ανανιάδης είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στις ομάδες της ΧΑΝΘ και του Άρη, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το πρωτάθλημα Ελλάδας του 1979.

 Ο Ανανιάδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στα τμήματα υποδομής της ΧΑΝΘ κατά την δεκαετία του '60 και με προπονητή τον Θόδωρο Ροδοπουλο αγωνίστηκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Η ΧΑΝΘ αποτελούσε σταθερή δύναμη για την ελληνική καλαθοσφαίριση και αγωνίστηκε τρεις φορές σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ στο πρωτάθλημα κατέλαβε την τρίτη θέση το 1971-72. Το 1975-76, μετά την αποχώρηση του Ροδόπουλου από τον σύλλογο, κατέλαβε την δωδέκατη και τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε, για να επιστρέψει το 1977-78, σημειώνοντας μόλις 3 νίκες σε 22 παιχνίδια. Ο Ανανιάδης μεταγράφηκε στον Άρη το καλοκαίρι του 1978 και με προπονητή τον Γιάννη Ιωαννίδη, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας ως βασικος πλέι μέικερ της ομάδας. Έπαιξε σε 22 αγώνες με μέσο όρο 10,7 πόντων και την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με τους "κίτρινους" στο κύπελλο Πρωταθλητριών.Τις δύο επόμενες σεζόν, η ομάδα του Άρη με πρωτεργάτη το Νίκο Γκάλη και προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, διεκδίκησε το τίτλο του πρωταθλητή, παραμένοντας όμως στην τρίτη και την δεύτερη θέση, αντίστοιχα. Ο Ανανιάδης ήταν ο βασικός οργανωτής του παιχνιδιού του Άρη, με μέσους όρους 5,8 πόντων το 1981 και 5,6 πόντων το 1982.Ο Ανανιάδης αγωνίστηκε σε επτά αγώνες με την εθνική εφήβων και σε επτά ακόμη με την εθνική ανδρών, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '70. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση σε ηλικία τριάντα ετών και έκτοτε δραστηριοποιείται ως δερματολόγος στην Θεσσαλονίκη. Πρωταθλητής Ελλάδας: 1979 Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1982 Τριταθλητής Ελλάδας: 1972, 1980, 1981 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 Διονύσης Ανανιάδης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Τα Οδοφράγματα

Τα Οδοφράγματα(Λετονικά:Barikādes) αναφέρονται στις αντιπαραθέσεις μεταξύ της Λετονίας και της Σοβιετικής Ένωσης τον Ιανουάριο του 1991 κατά κύριο λόγο στη Ρίγα. Επρόκειτο για μια σειρά από αμυντικά εμπόδια που στήθηκαν από ανθρώπους στη Ρίγα και σε άλλες πόλεις σαν μια πράξη μη βίαιας αντίστασης εναντίον δυνάμεων που προσπαθούσαν να επαναφέρουν τη σοβιετική εξουσία στο λετονικό έθνος, το οποίο είχε κηρύξει την ανεξαρτησία του το προηγούμενο έτος. Tην 20η Ιανουαρίου σκοτώθηκαν 5 άνθρωποι μετά από επίθεση των Σοβιετικών Ειδικών Δυνάμεων στο Υπουργείο Εσωτερικών της Λετονίας. Περίπου 32.000 άνθρωπο έλαβαν το Αναμνηστικό μετάλλιο για συμμετέχοντες στα Οδοφράγματα του 1991.

 Η Λετονία ήταν υπό σοβιετική κατοχή από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο, το σοβιετικό καθεστώς διακρίνονταν για διαφόρου είδους θέματα που αφορούσαν την προβληματική οικονομία και τον περιορισμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Οι Βαλτικές χώρες άρχισαν να επιζητούν την ανεξαρτησία τους. Ξεκίνησαν μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του σοβιετικού καθεστώτος. Στις 18 Μαρτίου του 1990 πολιτικές δυνάμεις της Λετονίας, που υποστήριζαν την ανεξαρτησία της χώρας κέρδισαν τις εκλογές, παίρνοντας το 2/3 των εδρών. Μετά από 2 μήνες από τις εκλογές το Ανώτατο Συμβούλιο της Λετονίας ανακοίνωσε την πρόθεση του να αποκαταστήσει την ανεξαρτησία και μετονόμασε το έθνος σε «Δημοκρατία της Λετονίας», κάτι που απορρίφθηκε από τον πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Η λετονική πλευρά ανέμενε εχθροπραξίες μετά από αυτή την εξέλιξη. Το ΛαΪκό Μέτωπο της Λετονίας δημοσίευσε ένα σχέδιο με ονομασία «Οδηγίες για Χ-ώρα» στον Τύπο τον Δεκέμβριο του 1990 για την περίπτωση εξαπόλυσης εχθροτήτων από την πλευρά της ΕΣΣΔ, του οποίου η βασική ιδέα ήταν ότι όλες οι πράξεις αντίστασης πρέπει να είναι μη βίαιες και να τεκμηριώνονται με φωτογραφίες και βίντεο σε περίπτωση προπαγάνδας του Κρεμλίνου. Τον Γενάρη του 1991 η Μόσχα ξεκίνησε στρατιωτικές επιχειρήσεις για να επαναφέρει την επιρροή της στις Βαλτικές χώρες. Στη Λετονία, οι άνθρωποι τον Γενάρη του 1991 έχτισαν φυσικά εμπόδια με ότι υλικά είχαν γύρω από σημαντικά κτίρια της πόλης της Ρίγας, για να εμποδίσουν τα Σοβιετικά στρατεύματα, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου του Ανώτατου Συμβουλίου στην Παλιά Πόλη και του τηλεοπτικού πύργου στο Ζακουσάλα. Στις 12 Ιανουαρίου, στη Λιθουανία σκοτώθηκαν 12 άνθρωποι από τα σοβιετικά στρατεύματα κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, περίπου 500.000 άνθρωποι να συγκεντρωθούν κοντά στον ποταμό Νταουγκάβα για να εκφράσουν την υποστήριξη τους στους Λιθουανούς και να συνεχίσουν το δρόμο για την ανεξαρτησία της Λετονίας. Στις 20 Ιανουαρίου, 5 άνθρωποι σκοτώνονται μετά την εισβολή των Σοβιετικών ειδικών δυνάμεων στο Υπουργείο Εσωτερικού, ενώ οι υπερασπιστές των οδοφραγμάτων φεύγουν στις 25 του ίδιου μήνα.
Μπολόνια ΦΚ 1909

Η Μπολόνια ΦΚ 1909 (ιταλικά: Bologna F.C. 1909) είναι ιταλικός ποδόσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Μπολόνια. Ιδρύθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1909 από τον Αυστριακό Εμίλιο Άρνστέιν. Ο σύλλογος είναι το παρωνύμιο rossoblù (κυανέρυθροι) λόγω της κόκκινης και μπλε ριγέ φανέλας που φοράει η ομάδα. Η Μπολόνια έχει ως έδρα το Στάδιο Ρενάτο Νταλάρα, 38.279 θέσεων. Επίσης, καταλαμβάνει την 53η θέση στην κατάταξη με τις καλύτερες ομάδες του εικοστού αιώνα, όγδοη μεταξύ των ιταλικών ομα΄δων, σύμφωνα με το IFFHS.

 Η Μπολόνια ΦΚ 1909 ιδρύθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1909 στο ζυθοποιείο Ronzani στη Via Spaderie ως «τμήμα για τον αθλητισμό σε υπέθριο χώρο» της Τουριστικής Λέσχης Μπολονέζε. Η Il Resto del Carlino αναφέρει ως έτος ίδρυσης τις 4 Οκτωβρίου του 1909. Η ομάδα της Μπολόνια έχει κατακτήσει 7 φορές το Πρωτάθλημα Ιταλίας και 2 φορές το Κύπελλο Ιταλίας. Διεθνώς, η Μπολόνια ήταν η πρώτη ιταλική ομάδα που κατάφερε να κερδίσει ευρωπαϊκό τρόπαιο, το 1932, το Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης, την αρχαιότερη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, το οποίο κατέκτησε και σε δύο άλλες περιπτώσεις΄. Μεταξύ των διεθνών επιτυχιών εκτός Ιταλίας των rossoblù περιλαμβάνονται και ένα Κύπελλο Ιντερτότο. Πρωτάθλημα Ιταλίας Πρωταθλήτρια (7): 1924-25, 1928-29, 1935-36, 1936-37, 1938-39, 1940-41, 1963-64Κύπελλο Ιταλίας Κυπελλούχος (2): 1970, 1974Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης Νικήτρια (3): 1932, 1934, 1961 Κύπελλο Ιντερτότο Νικήτρια (1): 1998 Επίσημος ιστότοπος
Μιέντζ Λεγκνίτσα

Η Μιέντζ Λεγκνίτσα (Miedź Legnica) είναι πολωνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα τη Λεγκνίτσα. Ιδρύθηκε το 1971. Το 2018, η Μιέντζ κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου την άνοδο στην Εκστρακλάσα.

 Κύπελλο Πολωνίας: Νικήτρια (1): 1992 - Μιέντζ Λεγκνίτσα 1-1 (π) 4-3 Γκούρνικ Ζάμπζε Σούπερ Καπ Πολωνίας: Φιναλίστ (1): 1992 - Λεχ Πόζναν 4-2 Μιέντζ Λεγκνίτσα Επίσημος ιστότοπος (Πολωνικά) Μιέντζ Λεγκνίτσα στο 90minut.pl (Πολωνικά)
Κατάλογος αρχηγών κράτους της Ουγκάντας

Αυτός είναι ένας κατάλογος των αρχηγών κρατών της Ουγκάντας, από την ανεξαρτησία της Ουγκάντας το 1962 έως σήμερα. Από το 1962 έως το 1963, ο αρχηγός του κράτους βάσει του νόμου περί ανεξαρτησίας της Ουγκάντας ήταν η βασίλισσα της Ουγκάντας, η Ελισάβετ Β΄, η οποία ήταν επίσης μονάρχης των άλλων σφαιρών επιρροής της Κοινοπολιτείας . Η Βασίλισσα εκπροσωπήθηκε στην Ουγκάντα από έναν Γενικό Κυβερνήτη. Η Ουγκάντα έγινε δημοκρατία σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1963, όταν ο μονάρχης και ο γενικός κυβερνήτης αντικαταστάθηκαν από έναν εθιμοτυπικό πρόεδρο, ο οποίος αντικαταστάθηκε από εκτελεστική προεδρία το 1966.

 Η διαδοχή στο θρόνο ήταν η ίδια με τη διαδοχή στο βρετανικό θρόνο . Ο γενικός κυβερνήτης ήταν ο εκπρόσωπος του μονάρχη στην Ουγκάντα και ασκούσε τις περισσότερες από τις εξουσίες του μονάρχη. Ο Γενικός Κυβερνήτης διοριζόταν για αόριστη θητεία, υπηρετώντας κατά βούληση του Μονάρχη, και διοριζόταν αποκλειστικά έπειτα από συμβουλή του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουγκάντας χωρίς τη συμμετοχή της βρετανικής κυβέρνησης. Σε περίπτωση κενής θέσης, ο Ανώτατος Δικαστής ήταν ο αξιωματούχος που θα διαχειριζόταν την κυβέρνηση . Κατάσταση Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Ουγκάντας του 1963, ο πρόεδρος αντικατέστησε τον μονάρχη ως εθιμοτυπικό αρχηγό του κράτους. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος εκλέγονταν από την Εθνοσυνέλευση για πενταετή θητεία από τους παραδοσιακούς ηγέτες και τους συνταγματικούς αρχηγούς των περιοχών. Το 1966 οι εξουσίες του προέδρου αυξήθηκαν, με τη σύσταση της εκτελεστικής προεδρίας, αλλά εφαρμόστηκαν οι ίδιοι κανόνες σχετικά με την κενή θέση του προέδρου. Εφαρμόστηκε επίσης στα Συντάγματα του 1967 και του 1995. Ο στρατηγός Μπαζίλιο Ολάρα-Οκέλο ηγήθηκε ενός πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον πρόεδρο Ομπότε και την κυβέρνησή του. Μετά το πραξικόπημα, ο Οκέλο αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος. Με βάση το Σύνταγμα της Ουγκάντα, ο Πρόεδρος είναι ο εκτελεστικός αρχηγός κράτους. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία. Σε περίπτωση κενής θέσης, υπηρεσιακά τα καθήκοντά του ασκεί ο Αντιπρόεδρος της Ουγκάντας. Κατάλογος πρωθυπουργών της Ουγκάντας
Ελένη Αργυρή

Η Ελένη Αργυρή ή Αργυροπούλαινα ( - 1033) υπήρξε πριγκίπισσα του Βυζαντίου από τον Οίκο των Αργυρών και βασίλισσα σύζυγος του Γεωργιανού Μπάγκρατ Δ΄. Απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα από άγνωστη αιτία.

 Πατέρας της ήταν ο μάγιστρος Βασίλειος Αργυρός. Ο γάμος της με τον Αυτοκράτορα Μπάγκρατ ήταν μέρος της συμφωνίας ειρήνης που συνάχτηκε από την μητέρα του Μπάγκρατ Μαριάμ που τελούσε ως αντιβασιλέας όταν επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη το 1032, ενώ η μικρή Ελένη ήταν σε ηλικία 14 χρονών. Η Μαριάμ επέστρεψε στην Γεωργία μαζί με την μικρή Ελένη και τον τίτλο του κουροπαλάτη για τον γιο της. Ο γάμος τελέστηκε στον καθεδρικό ναό του Μπανάκ. Πιστεύεται ότι η σκηνή του γάμου εικονίζεται σε αγιογραφία του ναού. Σύμφωνα με την Γεωργιανή παράδοση, η Ελένη έφερε με την προίκα της ένα από τους ιερούς ήλους του Ιησού, μια πολύτιμη εικόνα που φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας (Art Museum of Georgia) και πολλούς θησαυρούς. Συνοδεύονταν επίσης από πολλούς καλλιτέχνες και βιοτέχνες που εγκαταστάθηκαν στην Γεωργία.Η Ελένη απεβίωσε ένα χρόνο αργότερα στο Κουτάισι από άγνωστη αιτία και χωρίς απογόνους. Ο Μπαγκράτ ξαναπαντρεύτηκε και απόκτησε απογόνους. Μετά τον θάνατο της Ελένης έπαψαν και οι σχέσεις μεταξύ του παλατιού του Βυζαντίου και της Γεωργίας και επήλθε αστάθεια μεταξύ τους. William Edward David Allen (1932), A History of the Georgian People: From the Beginning Down to the Russian Conquest in the Nineteenth Century. Taylor & Francis, ISBN 0710069596. Eastmond, Antony (1998), Royal Imagery in Medieval Georgia. Penn State Press, ISBN 0271016280. Robert W. Thomson (1996), Rewriting Caucasian History. Oxford University Press, ISBN 0198263732. (Γαλλικά) Vannier, Jean F. (1975), Familles byzantines, les Argyroi: IXe-XIIe siècles. Paris: Publications de la Sorbonne.
Κύπελλο ΑΟΚΝΕΛ

Το Πανσόλειο Κύπελλο αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λεμεσού της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Αθλητική Ομοσπονδία Κέντρων Νεότητας Λεμεσού (ΑΟΚΝΕΛ) από το 1977. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του Πρωταθλήματος ΑΟΚΝΕΛ. Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ.

 Στο Κύπελλο ΑΟΚΝΕΛ συμμετέχουν οι ομάδες του Πρωταθλήματος ΑΟΚΝΕΛ, οι οποίες αγωνίζονται σε διπλούς νοκ-άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός είναι μονός και διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. (Ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες για όλες τις περιόδους). αΔιεκόπη λόγω της Πανδημίας COVID-19. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Πρωτάθλημα ΑΟΚΝΕΛ
Αγραδούλα Φθιώτιδας

Η Αγραδούλα είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Λαμιέων στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας της Στερεάς Ελλάδας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα τηςαπογραφής του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.

 Η Αγραδούλα είναι βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όθρυς, κτισμένη σε υψόμετρο 340 μέτρων και σε απόσταση 14 χλμ. βορειοανατολικά από τη Λαμία. Στα βόρεια του χωριού είναι το Λιμογάρδι και στα νότια βρίσκονται η Αγία Παρασκεύη, καθώς και ο Αυτοκινητόδρομος 1. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λιμογαρδίου της επαρχίας Φθιώτιδος. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Λαμιέων, ενώ σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με την Αγία Παρασκευή, το Λιμογάρδι και το Παλαιοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίας Παρασκευής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.