IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ομιλίες του Γρηγορίου Ναζιανζηνού

Οι Ομιλίες του Γρηγορίου Ναζιανζηνού είναι εικονογραφημένο χειρόγραφο που φυλάσσεται στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας με αριθμό MS. gr. 510. Είναι έξοχο δείγμα εικονογραφίας από την εποχή της Μακεδονικής αναγέννησης και της Βυζαντινής τέχνης γενικότερα. Θεωρείται το πολυπλοκότερο και πλέον εξειδικευμένο εικονογραφημένο χειρόγραφο που κατασκευάστηκε ποτέ στο Βυζάντιο.

 Το χειρόγραφο γράφτηκε το έτος 879 ως 882 στην Κωνσταντινούπολη υπό την αυστηρή επιμέλεια του Πατριάρχη Φωτίου Α΄. Ο Φώτιος το δώρισε στον Αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄ ως ψυχαγωγικό και επιμορφωτικό ανάγνωσμα. Το βιβλίο αυτό έγινε το σημαντικότερο θρησκευτικό ανάγνωσμα στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Η χρήση του ήταν καθιερωμένη στις λειτουργικές τελετές όλο το χρόνο. Αντίγραφά του ήταν διαδεδομένα. Το πέρασμα του χρόνου έχει φέρει σημαντική φθορά στο χειρόγραφο. Η μελέτη του σήμερα γίνεται μόνο σε αντίγραφα. Περιέχει 46 ολοσέλιδες μινιατούρες, καθώς και εικονογραφίες στην κορυφή των σελίδων και πολλά μονογράμματα. Πάνω από χίλια γράμματα είναι επίχρυσα. Περιέχει περισσότερες από 200 εικόνες από την ζωή της αυτοκρατορικής οικογένειας, του Γρηγορίου Ναζιανζηνού, πολλώ Αγίων και Μαρτύρων. Leslie Brubaker: Vision and Meaning in Ninth-Century Byzantium: Image as Exegesis in the Homilies of Gregory of Nazianzus. Cambridge Studies in Palaeography and Codicology, 6. Cambridge University Press. New York 1999. ISBN 0-521-62153-4. George Galavaris: The illustrations of the Liturgical Homilies of Gregory Nazianzenus. Princeton 1969. George Galavaris: Homilienillustrationen, Reallexikon zur byzantinischen Kunst III. Hiersemann. Stuttgart 1978. Henri Omont: Miniatures des plus anciens manuscrits grecs de la Bibliothèque Nationale du VIe au XIVe siècle. Paris 1929. Glenn Peers: Patriarchal Politics in the Paris Gregory (B.N. gr. 510), Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik 47. 1997, 50-71. Sirarpi Der Nersessian: The Illustrations of the Homilies of Gregory of Nazianzus: Paris Gr. 510. A Study of the Connections between Text and Images Dumbarton Oaks Papers. Vol. 16, 1962.
Ραούλ Γκονσάλες Τριάνα

Ο Ραούλ Βαλεντίν Γκονσάλες Τριάνα (ισπανικά: Raúl Valentín González Triana), γεννημένος στις 14 Φεβρουαρίου 1968 στο Σιέγο ντε Άβιλα της Κούβας, είναι Κουβανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός, και νυν προπονητής, ο οποίος, μεταξύ άλλων, έχει διατελέσει, συνολικά, τρεις φορές ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Κούβας.

 Ο Γκονσάλες Τριάνα ανέλαβε, συνολικά, καθήκοντα ομοσπονδιακού τεχνικού της Εθνικής Κούβας δύο φορές, κατά τη διάρκεια του Γκολντ Καπ του 2007 και του 2011, χωρίς ωστόσο, και τις δύο περιπτώσεις, να πετύχει να ξεπεράσει το στάδιο του πρώτου γύρου της διοργάνωσης. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009-10, διετέλεσε, παράλληλα, ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής ομάδας της χώρας, καθώς και προπονητής της ΦΚ Σιέγο ντε Άβιλα, με την οποία και κατέκτησε το Καμπεονάτο Νασιονάλ. Επίσης, διετέλεσε ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Κούβας U20, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 2013, το οποίο διεξήχθη στην Τουρκία, όπου και αποκλείστηκε κατά τον πρώτο γύρο της διοργάνωσης. Την αμέσως επόμενη χρονιά, συμμετείχε στους Κεντροαμερικανούς και Καραϊβικούς Αγώνες, οι οποίοι διεξήχθησαν στη Βερακρούς του Μεξικού, όπου και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Κούβας U21. Στις 14 Μαΐου 2015, επανήλθε στην τεχνική ηγεσία της εθνικής ομάδας των ανδρών της χώρας, αντικαθιστώντας τον Βάλτερ Μπενίτες. Τέσσερις ημέρες αργότερα, καταδικάστηκε ως ένοχος για ρατσιστική συμπεριφορά σε βάρος διαιτητή κατά την θητεία του ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Κούβας U21, κατά τη διάρκεια των Κεντροαμερικανικών και Καραϊβικών Αγώνων του 2014, με συνέπεια ποινή αποκλεισμού του για διάστημα 5 αγώνων, καθώς και εκ μέρους του καταβολής σχετικού προστίμου, από την ΚΟΝΚΑΚΑΦ. Παρά τον πρόωρο αποκλεισμό της Κούβας απέναντι στο Κουρασάο, κατά τη διάρκεια του Β Προκριματικού Γύρου των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, ωστόσο, ο ίδιος παρέμεινε στη θέση του ως ομοσπονδιακός τεχνικός της εθνικής ομάδας της χώρας, ενόψει του Γκολντ Καπ του 2015. Ωστόσο, ένα ζήτημα έκδοσης σχετικής ταξιδιωτικής βίζας δεν του επέτρεψε να ταξιδεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, προκειμένου να ηγηθεί της ομάδας ενόψει αναμέτρησής της με αντίπαλο το Μεξικό. Ο βοηθός του, Βάλτερ Μπενίτες, τελικώς, ανέλαβε να ηγηθεί της Εθνικής Κούβας στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, η οποία ολοκληρώθηκε με την ήττα της με τελικό σκορ 6-0. Επανερχόμενος στην τεχνική ηγεσία για τις δύο υπόλοιπες αναμετρήσεις στα πλαίσια της φάσης των ομίλων της διοργάνωσης, πέτυχε να οδηγήσει την Κούβα ως τα προημιτελικά της διοργάνωσης, έπειτα από νίκη με σκορ 1-0 απέναντι στη Γουατεμάλα, παρά τον σημαντικό αριθμό αυτομολιών οι οποίες είχαν αποδυναμώσει την ομάδα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2016, ο Γκονσάλες Τριάνα αντικαταστάθηκε στην τεχνική ηγεσία της Εθνικής Κούβας από τον Χούλιο Βαλέρο, προπονητή της ΚΦ Καμαγουέι, πρωταθλήτριας ομάδας της Κούβας. ΦΚ Σιέγο ντε Άβιλα: Πρωταθλητής Κούβας τη σεζόν 2009-10.
Βάρδα

Η Βάρδα είναι κωμόπολη της Ηλείας και αποτελεί την έδρα του Δήμου Ανδραβίδας-Κυλλήνης, καθώς πρώην δημοτικό διαμέρισμα και έδρα του «Καποδιστριακού» Δήμου Βουπρασίας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011, είναι 2.291 κάτοικοι. Η περιοχή έχει αγροτικό χαρακτήρα και σε αυτή παράγονται πολλά προϊοντα: είναι γνωστό από παλιά το γιαούρτι, οι ντομάτες και τα νεώτερα χρόνια οι φράουλες. Πιθανολογείται ότι οφείλει το όνομά της (Βουπρασία) στην εμποροπανήγυρη των ζώων που ελάμβανε χώρα στην περιοχή κατά τα παλαιότερα χρόνια (βούς + πιπράσκω). Έχει ένα Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Ενιαίο Λύκειο, ενώ η ποδοσφαιρική ομάδα της Βάρδας είναι ο Παμβουπρασιακός, που έχει αγωνιστεί στη Δ' και Γ' Εθνική.

 Η Βάρδα είναι σχετικά νέα κωμόπολη, η περιοχή μέχρι τον 19ο αιώνα ανήκε στην Μανωλάδα. Το 1888 πέρασε από την περιφέρεια της Μανωλάδας η σιδηροδρομική γραμμή και δημιουργήθηκε ο "Σιδηροδρομικός σταθμός Μανωλάδος". Έπειτα ο οικισμός μετονομάστηκε επισήμως σε "Σιδηροδρομικός σταθμός Βάρδας" από την φράση που έλεγαν οι ταξιδιώτες "Βάρδα να περάσω". Κατόπιν εξελίχθηκε σε οικισμό και επικράτησε η ονομασία Βάρδα.Στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η σύγχρονη κωμόπολη, τότε ανήκε στην Μανωλάδα. Το 1316 μ.Χ έγινε η Μάχη της Μανωλάδας μεταξύ Καταλανών και Βυζαντινών με νίκη των δεύτερων.Την δεκαετία του '60 αυξήθηκε ο πληθυσμός της από κατοίκους των περιοχών που δημιουργήθηκε το φράγμα του Πηνειού όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Βάρδα. Η εξέλιξη του πληθυσμού του καθαυτού οικισμού της Βάρδας: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Δήμος Βουπρασίας - Ιστορικά Στοιχεία, vouprasia.gov.gr. Ανακτήθηκε: 20/02/2013. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βάρδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/02/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Kοινότητας Βάρδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/02/2014. Βάρδα, moriasnow.gr
Σελεύκεια (Παμφυλία)

Η Σελεύκεια Παμφυλίας (αρχαία ελληνικά: Σελεύκεια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη μεσογειακή ακτή της Παμφυλίας, στην Ανατολία, περίπου 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Σίδη (αρχαία ελληνικά: Σίδη). Η περιοχή της πόλης βρίσκεται σήμερα περίπου 1 χιλιόμετρο βόρεια του χωριού Μπουκακσεϊχλάρ ή Σιχλάρ (τουρκικά: Bucakşeyhler ή Bucakşıhler ή Şihlar) και περίπου 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την πόλη Μέλα (Manavgat) και τον ομώνυμο ποταμό, Μέλα (αρχαία ελληνικά: Μέλας ποταμός = σήμερα Μαναβγκάτ, στα τουρκικά: Manavgat), που πηγάζει από την οροσειρά του Ταύρου στην επαρχία Αττάλειας, στην Τουρκία. Η Σελεύκεια Παμφυλίας βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, με απότομους γκρεμούς σε κάποιες από τις πλευρές του, που έδιναν στην πόλη ισχυρή αμυντική θωράκιση. Η διαδρομή από το σημερινό χωριό έχει πρόσφατα αποψιλωθεί από βλάστηση, αλλά ο κύριος κορμός της ιστορικής πόλης είναι ακόμα μέσα σε ένα μεγάλο πευκοδάσος.

 Στην αρχαία πόλη διασώζονται ερείπια της αρχαίας Αγοράς. Στα αρχαιολογικά ευρήματα της πόλης, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, επίσης περιλαμβάνεται μια σειρά από διώροφες και τριώροφες προσόψεις κτιρίων, μια πύλη, ένα μαυσωλείο, ένα ρωμαϊκό λουτρό, μια νεκρόπολη και επίσης διάφοροι αρχαίοι ναοί, αλλά και βυζαντινές εκκλησίες. Οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν ότι η Σελεύκεια Παμφυλίας πρόκειται για μία από τις πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας πού έφεραν το όνομα αυτό. Ιδρυτές των πόλεων αυτών ήταν ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ ή Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ (στην εξουσία 312-280 π.Χ.) και οι διάδοχοί του, οι οποίοι έφεραν την επωνυμία Σελευκίδες. Ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ ήταν ένας από τους πλέον σημαντικούς στρατηγούς που είχε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την εκστρατεία του προς την Ασία. Ο Γερμανός ερευνητής Γιοχάννες Νόλλε (Johannes Nölle) πρότεινε, ωστόσο, ότι τα ερείπια στη θέση αυτή δεν είναι εκείνα της Σελεύκειας Παμφυλίας, αλλά μάλλον εκείνα της ρωμαϊκής κωμόπολης Λύρμπα ή Λίρμπα (αγγλικά – λατινικά: Lyrba).Λόγω της απομακρυσμένης και δύσβατης θέσης της, η περιοχή δεν έχει λεηλατηθεί για οικοδομικά υλικά και είναι γεμάτη με στήλες και άλλα κατασκευαστικά στοιχεία, όπως μεγάλες μυλόπετρες για τη παρασκευή αλευριού. Από το γεγονός, ότι η Σελεύκεια Παμφυλίας ήταν επίσης έδρα επισκόπου της Μητροπόλεως Σίδης, διαφαίνεται ότι ο Χριστιανισμός είχες εδραιωθεί από την πρωτοχριστιανική περίοδο στην περιοχή αυτή. Κατά τα τέλη της υστερο-βυζαντινής εποχής, που αρχίζει τον 8ο ή 9ο αιώνα, η Σελεύκεια Παμφυλίας, ήταν η έδρα ενός από τα Θέματα (βυζαντινές επαρχίες) της Μικράς Ασίας.Περί το 1180 περίπου οι Αρμένιοι ανέλαβαν τον έλεγχο της Σελεύκειας Παμφυλίας. Από τα άρθρα της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας για τη Σελεύκεια (Παμφυλίας), τη Lyrba, την πόλη Μέλα (Manavgat) και τον ομώνυμο ποταμό. Τα εξαιρετικά άρθρα στην ιστοσελίδα της Ιεράς Μητρόπολης Πισιδίας [1], για τη Σελεύκεια Παμφυλίας [2] και τις ερειπωμένες πόλεις της ανατολής [3]
Κλήμα Λιδωρικίου Φωκίδας

Το Κλήμα Λιδωρικίου είναι ορεινός οικισμός στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 730 μέτρα. Έχει πληθυσμό 4 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με το Κάλλιο και το Τριβίδι συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλλίου της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Το Κλήμα Λιδωρικίου βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων, ΒΔ του Λιδωρικίου, ανάμεσα στα χωριά Κάλλιο, Διακόπι και Λευκαδίτι. Πριν την Επανάσταση του 1821 πολλοί καταδιωγμένοι από τους Τούρκους κατέφευγαν σε αυτό. Μετά την απελευθέρωση αρκετοί από τους κατοίκους του μετακινήθηκαν προς το Κάλλιο, το Λιδωρίκι, άλλα χωριά και αργότερα προς την Αθήνα με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν μόνο 15 περιποιημένα σπίτια και το χωριό σχεδόν να έχει ερημώσει από κατοίκους. Αξιοθέατα του χωριού είναι ο παλιός ναός των Τριών Ιεραρχών και τα ανακαινισμένα εκκλησάκια του Αγίου Νικολάου και Αγίου Γεωργίου. Σε κοντινό σπήλαιο και πάνω σε βράχια υπάρχουν τα ερείπια της μονής της Αγίας Μαρίνας, όπου το 1826 φιλοξενήθηκαν προσωρινά επιζήσαντες από την έξοδο του Μεσολογγίου. Από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού διατίθεται ξενώνας για φιλοξενία των επισκεπτών. Σύμφωνα με αναφορά του Στέφανου Βυζαντίου ορισμένοι μελετητές ταυτίζουν το Κλήμα με την αρχαία πόλη της Υαίας, άλλοι όμως, αν και αποδέχονται τους Ύαντες, αμφισβητούν την ύπαρξη πόλης. Απογραφές πληθυσμού Στον ίδιο δήμο βρίσκεται και ο συνώνυμος οικισμός Κλήμα Ευπαλίου.
Σαλάμ Φαγιάντ

Ο Δρ Σαλάμ Φαγιάντ (Dr. Salam Fayyad αραβικά: سلام فياض) είναι Παλαιστίνιος πολιτικός, πρωθυπουργός του Κράτους της Παλαιστίνης από το 2007 ως το 2013. Ο Ισμαήλ Χανίγια αποπέμφθηκε από τον πρόεδρο Μαχμούτ Αμπάς στις 14 Ιουνίου του 2007 και διορίστηκε αντικαταστάτης του ο Φαγιάντ. Ο τελευταίος κυβέρνησε μόνο στη Δυτική Όχθη, η οποία ελέγχεται από την οργάνωση Φατάχ. Είναι πολιτικός και οικονομολόγος, που απολαμβάνει διεθνούς σεβασμού.

 Γεννήθηκε στο Ντέιρ ελ Γκουσούν της Δυτικής Όχθης, στις 29 Απριλίου 1952. Είναι οικονομολόγος με διεθνές κύρος και πολιτικός. Ο Φαγιάντ πήρε το μάστερ του στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) από το Πανεπιστήμιο Σεντ Έντουαρντς το 1980. Μεταξύ άλλων, ο Φαγιάντ δίδαξε Οικονομικές Επιστήμες στην Ιορδανία και υπηρέτησε στην Παγκόσμια Τράπεζα την περίοδο 1987-1995. Ως το 2001, ήταν αντιπρόσωπος της Παλαιστινιακής Αρχής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στη συνέχεια θήτευσε στο Υπουργείο Οικονομικών, από το 2002 ως το 2006. Μετά την παραίτησή του από υπουργός, κατήλθε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με το κόμμα Τρίτος Δρόμος, που ίδρυσε ο ίδιος, στο πλευρό της Χανάν Ασράουι και του Γιασέρ Αμπντ Ράμπο. Ο Φαγιάντ και η Ασράουι εξελέγησαν βουλευτές, ενώ στις εκλογές αυτές κέρδισε η Χαμάς. Στις 15 Ιουνίου του 2007 διορίστηκε Πρωθυπουργός της Παλαιστινιακής Αρχής όταν τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας ανέλαβε η Χαμάς. Η κυβέρνηση του Φαγιάντ ήταν "ανεξάρτητη" δίχως τη συμμετοχή μελών από τη Φατάχ ή τη Χαμάς και υποστηρίχθηκε από τη Φατάχ, το Ισραήλ και τη Δύση. Με βάση το νόμο, μετά την αποπομπή του πρωθυπουργού, ο απερχόμενος πρωθυπουργός πρέπει να ηγηθεί υπηρεσιακής κυβέρνησης. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε. Ο διορισμός του δεν επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο, το οποίο ελέγχεται από τη Χαμάς. Παράλληλα ανέλαβε ξανά Υπουργός Οικονομικών. Στις 7 Μαρτίου του 2009 ο πρωθυπουργός Φαγιάντ υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του, ώστε να ανοίξει ο δρόμος σχηματισμού κυβέρνησης "εθνικής συνεννόησης" στο πλαίσιο της διαδικασίας συμφιλίωσης με τη Χαμάς. Η παραίτηση τέθηκε σε ισχύ στο τέλος του μήνα. Η νέα κυβέρνηση του Φαγιάντ ορκίστηκε στη Μουκάτα της Δυτικής Όχθης, στις 19 Μαΐου του 2009. Ο Φαγιάντ αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Ραμί Χαμντάλα στις 2 Ιουνίου 2013. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Salam Fayyad στο Wikimedia Commons
Σιεμόβιτ του Μπύτομ

Ο Σιμόβιτ, πολων. Siemowit bytomski (1292 - μετά τις 1 Ιουλίου 1342) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπύτομ (1312-15) και του Γκλιβίτσε (από το 1340).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Καζιμίρ δούκα του Μπύτομ, Οπόλε και της Ελένης, ίσως κόρης του Λέοντα Α΄ της Γαλικίας. Ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ έγινε αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ. Δεν γνωρίζουμε γιατί ο Καζιμίρ άφησε στον Σιεμόβιτ το μεγαλύτερο μέρος του δουκάτου, το Μπύτομ. Ο Καζιμίρ απεβίωσε το 1312, αλλά ήδη από το 1311 τον είχε κάνει συγκυβερνήτη. Εγκαθίδρυσε επαφές με την Αυλή του Βλάντισλαφ Α΄ του Βραχύ, βασιλιά της Πολωνίας, στο κάστρο Βάβελ. Η διακυβέρνησή του δεν ήταν σημαντική. Μπόρεσε να διατηρήσει την εξουσία του μόνο τέσσερα έτη: το 1316 ο δευτερότοκος Βλάντισλαφ, για άγνωστους λόγους, ανέλαβε τη εξουσία του δουκάτου. Το 1327 ο Σιεμόβιτ, μαζί με τον Βλάντισλαφ και τον τεταρτότοκο Γεώργιο, δήλωσαν υποτέλεια στον Ιωάννη της Βοημίας, στην Οπάβα. Αυτό σημαίνει πως, παρά το ότι ο Βλάντισλαφ τον είχε εκτοπίσει, οι αδελφοί είχαν συμφιλιωθεί. Ο Σιεμόβιτ αναφέρεται ξανά το 1340 σε έγγραφο του Πσέκλαφ του Πογκοσέλι, επισκόπου του Βρόκλαφ, όπου τον ονομάζει δούκα του Γκλιβίτσε. Αυτή είναι η τελευταία αναφορά στο πρόσωπό του. Απεβίωσε το 1342-55, μάλλον πιο κοντά στο 1342. Ήταν άγαμος και το Γκλιβίτσε επεστράφη στο δουκάτο του Μπύτομ. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Γεράρδος Ε΄ του Αρμανιάκ

Ο Γεράρδος Ε΄, γαλλ.: Gerald V d'Armagnac (απεβ. το 1219) ήταν κόμης του Aρμανιάκ και του Φεζανσάκ από το 1215 έως το 1219. Ήταν γιος του Bερνάρδου υποκόμη του Φεζανσάκ και της Ζεράλντας του Φουά.

 Το 1182 ο μεγάλος θείος του, Βερνάρδος Δ' κόμης του Αρμανιάκ, έκανε κληρονόμο τον πατέρα τού Γεράρδου Ε΄, Βερνάρδο, σε περίπτωση που απεβίωνε χωρίς παιδιά. Όμως ο Γεράρδος Δ΄ γεννήθηκε τα επόμενα χρόνια· όταν το 1215 ο Γεράρδος Δ΄ απεβίωσε άτεκνος, ο Γεράρδος Ε΄ έγινε κόμης του Aρμανιάκ και του Φεζανσάκ. Στις 8 Ιουνίου 1215, για να αποφύγει τη μοίρα τού Ραϋμόνδου ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης, αναγνώρισε τον Σίμωνα Δ΄ του Μονφόρ ως κύριο. Το 1217 ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ επαναστάτησε εναντίον του Σίμωνα Δ΄. Ο Σίμων Δ΄ κάλεσε τον Γεράρδο Ε΄ για βοήθεια και τα στρατεύματά τους πολιόρκησαν την πόλη: κατέκτησαν τη γύρω χώρα και το Iλ-Ζουρνταίν δόθηκε στον Γεράρδο Ε΄. Ο Σίμων Δ΄ σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Τουλούζης. Πιέρ-Ζεράρ (απεβ. 1241), κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ. Bερνάρδος Ε΄ (απεβ. 1245), κόμης των Αρμανιάκ και Φεζανσάκ μετά τον αδελφό του . Mασκαρόζα Α΄ (απεβ. 1249), κόμισσα των Αρμανιάκ και Φεζενσάκ, παντρεύτηκε τον Aρνώ-Οντόν (απεβ. 1256), υποκόμη του Λομάν (Lomagne). Μερικοί ιστορικοί και γενεαλόγοι, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου περ Ανσέλ ντε Σαιν-Μαρί, τον συγχέουν με τον Γεράρδο Δ΄. Γι' αυτόν τον λόγο ο ανιψιός του Γεράρδος, που έγινε κόμης του Λομάν, μερικές φορές αριθμείται λανθασμένα ως Γεράρδος Ε΄ αντί του ορθού, που είναι Γεράρδος ΣΤ΄. Οίκος του Αρμανιάκ Lodge, Eleanor C. (1926). Gascony under English Rule. Methuen & Co. Ltd.
Αλβέρτος του Λουβαίν

Ο Αλβέρτος, γερμ. Albert (1166 - 24 Νοεμβρίου 1192) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν καρδινάλιος και πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης. Έγινε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας το 1613.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γοδεφρείδου Γ΄ κόμη του Λουβαίν και της Μαργαρίτας των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λίμπουργκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Ερρίκος Α΄ δούκας της Βραβάντης. Εκπαιδεύτηκε στο Καθεδρικό σχολείο του Αγ. Λάμπερτ στη Λιέγη. Το 1187 έφθασαν τα νέα της πτώσης της Ιερουσαλήμ και ο Αλβέρτος θέλησε να πάει ως σταυροφόρος εκεί, αλλά ο καρδινάλιος Αλμπέρο του Αλμπάνο τον κράτησε. Το 1188 έγινε αρχιδιάκονος και το 1192 επίσκοπος της Λιέγης, αν και ήταν 4 έτη μικρότερος από τα 30 που προβλεπόταν. Η εκλογή του ήταν αποτέλεσμα ανταγωνισμού μεταξύ του αδελφού του Ερρίκου Α΄ και του Βαλδουίνου Ε΄ κόμη του Αινώ: τα μέλη (canons) του Συλλόγου του καθεδρικού που επηρέαζε ο Βαλδουίνος Ε΄, εξέλεξαν επίσκοπο τον Αλβέρτο του Ρετέλ, θείο της Κωνσταντίας, η οποία ήταν σύζυγος του Ερρίκου ΣΤ΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έθεσε επίσκοπο τον Λοθάριο του Χόχσταντεν πρύτανη του Συλλόγου του καθεδρικού της Βόννης. Ο Αλβέρτος έκανε έφεση στον πάπα Κελεστίνο Γ΄ και το 1192 ο πάπας τον έκανε καρδινάλιο και τον χειροτόνησε στη Ρώμη ιερέα και μετά επίσκοπο, που έκανε την πρώτη λειτουργία του στη Ρενς. Τρεις ημέρες μετά, στις 24 Νοεμβρίου 1192, Γερμανοί ιππότες τον απήγαγαν έξω από τη Ρενς και με τα ξίφη τους του συνέτριψαν το κεφάλι. Ο αδελφός του Ερρίκος Α΄ και ο θείος του Ερρίκος Γ΄ δούκας του Λίμπουργκ, με τον αρχιεπίσκοπο Μάιντς και Κολωνίας, κά λεηλάτησαν την περιοχή του Ντήτριχ του Χόχσταντεν, αδελφού του Λοθαρίου, ο οποίος -αντιμετωπίζοντας την εχθρότητα των κατοίκων της Λιέγης- διέφυγε στην Αυλή του Ερρίκου ΣΤ΄. Ο πάπας τον τιμώρησε με ακοινωνησία. Οι φονείς ιππότες διέφυγαν επίσης στην Αυλή του Ερρίκου ΣΤ΄. Δεν ξέρουμε αν ο Ερρίκος ΣΤ΄ σχεδίασε ή όχι τον φόνο. Η φήμη της αγιότητας του Αλβέρτου διαδόθηκε και αναγνωρίστηκε ως μάρτυς. Το 1613 ο Πάπας Παύλος Ε΄ τον έκανε άγιο και η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου. Η σορός του βρισκόταν στη Ρενς ως το 1921, οπότε μεταφέρθηκε στις Βρυξέλλες. The Vita Alberti episcopi Leodiensis was probably written around 1194 or 1195 by an anonymous monk of Lobbes, from information supplied by Abbot Werrich, who knew Albert well. Although a panegyric for the murdered bishop, Raymond H. Schmandt considers it generally accurate. A different viewpoint is found in the Chronicon Hanoniense of Gislebert of Mons, written shortly after 1196. Herbermann, Charles, ed. (1913). "St. Albert". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton. *Schmandt, Raymond H. "The Election and Assassination of Albert of Louvain, Bishop of Liège, 1191-92." Speculum 42.4 (1967): 639-60
Καθεδρικός Ναός των Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου και Αγίου Φλοριανού

Ο Καθεδρικός Ναός των Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου και Αγίου Φλοριανού (πολωνικά: Katedra Świętego Michała Archanioła i Świętego Floriana‎), γνωστός απλά ως Καθεδρικός Ναός του Αγίου Φλοριάνου, είναι ρωμαιοκαθολική εκκλησία και μικρή βασιλική, αφιερωμένη στον Άγιο Φλοριανό, η οποία βρίσκεται στην οδό Φλοριάνσκα 3 στην περιοχή Νότια Πράγκα της Βαρσοβίας, στην Πολωνία.

 Από το 1583 υπάρχει παρουσία καθολικής εκκλησίας μέσα ή γύρω από τον χώρο της μελλοντικής εκκλησίας. Ωστόσο, η ώθηση για τη δημιουργία μιας μόνιμης εκκλησίας έφτασε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Πολωνία δεν ήταν ανεξάρτητη χώρα. Ο χάρτης της Ευρώπης σχεδιάστηκε εκ νέου κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815 και οι εδαφικοί ελιγμοί που προέκυψαν έθεσαν το γαλλικό Δουκάτο της Βαρσοβίας υπό τον έλεγχο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, μετατρέποντάς το σε Πολωνία του Συνεδρίου. Μεταξύ άλλων εισβολών, πάνω από είκοσι ρωσικές ορθόδοξες εκκλησίες χτίστηκαν στην Πολωνία του Συνεδρίου. Για να διαμαρτυρηθούν για την επιβολή μιας ξένης εκκλησίας και ως άμεση αντίδραση στη μνημειώδη Ορθόδοξη Εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής που χτίστηκε κάτω από το δρόμο, η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού χτίστηκε με δύο επιβλητικούς πύργους 75 μέτρων μεταξύ 1897–1904. Η εκκλησία πήρε το όνομά της από τον Άγιο Φλοριανό, τον προστάτη άγιο των επαγγελμάτων που σχετίζονται με τη φωτιά, όπως οι πυροσβέστες, οι χαλυβουργοί, οι καπνοδοχοκαθαριστές, οι αγγειοπλάστες και οι αρτοποιοί. Κατά τη διάρκεια και μετά την Πολιορκία της Βαρσοβίας, οι εκκλησίες χρησιμοποιήθηκαν ως κρυψώνα για τους Εβραίους, το Στρατό της Βαρσοβίας και ως γενικό καταφύγιο για τους πολίτες. Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού καταστράφηκε από τους Γερμανούς καθώς αποχώρησαν από την Πολωνία το 1944 μετά την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Η εκκλησία παρέμεινε ερειπωμένη για αρκετά χρόνια, αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1950 άρχισε σιγά σιγά μια προσπάθεια ανοικοδόμησης με την υποστήριξη των κατοίκων της Πράγκα. Ο ανοικοδομημένος ναός άνοιξε ξανά το 1972. Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού είναι ο καθεδρικός ναός της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής Βαρσοβίας-Πράγκας και με εντολή της Αγίας Έδρας ανυψώθηκε στον βαθμό της μικρής βασιλικής το 1992. Πάνω από τετρακόσιοι ιερείς αποτελούν τη διακονία σε αυτή την επισκοπή που καλύπτει 1.274 τετραγωνικά μίλια, χωρίζεται σε 160 ενορίες και εξυπηρετεί περίπου 1 εκατομμύριο Πολωνούς Καθολικούς. Η Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού είναι χτισμένη σε γοτθικό αναγεννησιακό στιλ που διακρίνεται από δύο εικοσαώροφους πύργους που βλέπουν στη Λεωφόρο Ανεξαρτησίας (Aleja Solidarności), καλυμμένοι με μπρούτζινες κώνους. Το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού του είναι κατασκευασμένο από κόκκινο τούβλο. Πάνω από τις εισόδους υπάρχουν ψηφιδωτές απεικονίσεις του Ιησού Χριστού και το έμβλημα του πρώτου επισκόπου της επισκοπής Βαρσοβίας-Πράγκας, Καζίμιες Ρομάνιουκ, ενώ το εσωτερικό είναι διακοσμημένο με κόκκινο ή λευκό γύψο και τούβλο. Εκκλησία του Αγίου Φλοριανού (Κρακοβία)
Διαφθορά στην Αλβανία

Η διαφθορά στην Αλβανία είναι ένα πρόβλημα. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς 2013, το 66% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση του βαρομέτρου απάντησαν ότι το επίπεδο της διαφθοράς έχει αυξηθεί στην Αλβανία.Το 2017, ο Δείκτης Αντίληψης της Διαφθοράς που εκδίδει κάθε χρόνο η Διεθνής Διαφάνεια κατατάσσει την Αλβανία 91η σε σύνολο 180 χωρών με σκορ 38 βαθμών. Το 2016 είχε 39 βαθμούς, 36 το 2015, 33 το 2014 και 31 το 2013, αντιπροσωπεύοντας μια κάποια βελτίωση από το 2013, αλλά το επίπεδο παραμένει υψηλό. Όσο μεγαλύτερο το σκορ, τόσο χαμηλότερο είναι το επίπεδο της διαφθοράς σε μια χώρα.Η διαφθορά εξακολουθεί να είναι ένας από τους πιο προβληματικούς παράγοντες που πρέπει να αντιμετωπίσει κάποιος που θέλει να ανοίξει επιχείριση στην Αλβανία. Αν και το νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση της διαφθοράς στην Αλβανία είναι μέτριο, η επιβολή του είναι αδύναμη και τα ποσοστά καταδίκης είναι ακόμα σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

 Μετά το 1990, η Αλβανία έχει περάσει από μια συγκεντρωτική, σχεδιασμένη οικονομία σε μια φιλελεύθερη, την ίδια περίοδο μαζί με τις υπόλοιπες οικονομίες του Ανατολικού Μπλοκ. Η απελευθέρωση της οικονομίας έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές επιπτώσεις στην πολιτική, την οικονομία και άλλους δείκτες της οικονομίας. Υπάρχουν δύο κύρια συστατικά που μετρούν την πρόοδο της χώρας προς την επιτυχία. Πρώτον, η οικονομική ανάπτυξη είναι η πλέον χρησιμοποιούμενη και πιο συζητημένη ένδειξη αυτής της προόδου. Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι οικονομολόγοι ενδιαφέρονται περισσότερο για την οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, η οποία αποτελείται από το σύνολο του επιπέδου του συστήματος υγείας και της εκπαίδευσης, ενώ δεν δίνουν πλέον την ίδια σημασία στην οικονομική ανάπτυξη. Δεύτερον, σύμφωνα με τις έρευνες η διαφθορά έχει σημαντική σχέση με το επίπεδο της προόδου που καταγράφεται σε μια χώρα. Σύμφωνα με διάφορες έρευνες υπάρχει μια αρνητική σχέση μεταξύ του επιπέδου της διαφθοράς και την πρόοδο των χωρών. Η εμπειρική έρευνα του Χύσα (2011) αποκαλύπτει ότι υπάρχει μια στατιστικά σημαντική αρνητική σχέση μεταξύ των δεικτών για τη διαφθορά και του επιπέδου της ανθρώπινης ανάπτυξης. Τα εμπειρικά στοιχεία της μελέτης, συγκρίνοντας την Αλβανία με τα κράτη μέλη της ΕΕ, δείχνουν ότι οι πιο διεφθαρμένες χώρες τείνουν να έχουν χαμηλότερα επίπεδα ανθρώπινης ανάπτυξης. Στην αλβανική περίπτωση, η σχέση μεταξύ διαφθοράς και ανθρώπινης ανάπτυξης είναι πολύ πιο ισχυρότερη σε σχέση με τα κράτη-μέλη της ΕΕ.
Γουόλτερ Στσέρμπιακ

Ο Γουόλτερ Στσέρμπιακ Σρ. (αγγλικά: Walter Szczerbiak Sr., γενν. στις 21 Αυγούστου 1949) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως σμολ φόργουορντ. Στις 3 Φεβρουαρίου 2008, ο Στσέρμπιακ επιλέχθηκε ως μία από τις 50 πιο σημαντικές προσωπικότητες στο ευρωπαϊκή συλλογική καλαθοσφαίριση για τον προηγούμενο μισό αιώνα, από την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων Καλαθοσφαίρισης της Ευρωλίγκα.

 Γεννημένος στο Αμβούργο της Δυτικής Γερμανίας, ο Στσέρμπιακ φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου έπαιζε κολεγιακή καλαθοσφαίριση με τους Τζορτζ Ουάσινγκτον Κολόνιαλς. Μετά το κολέγιο, ο Στσέρμπιακ ήταν στον 4ο γύρο (14η επιλογή, 65η συνολική) του NBA Ντραφτ 1971 από τους Φοίνιξ Σανς. Επιλέχθηκε επίσης από τους Ντάλας Σαπαράλς, της Αμερικανικής Ένωσης Μπάσκετ (ABA), στο ABA Ντραφτ του 1971. Ο Στσέρμπιακ έπαιξε στο ABA κατά τη διάρκεια της σεζόν 1971-72, ως μέλος των Πίτσμπεργκ Κόντορς. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Κεντάκι Κόλονελς, οι οποίοι τον επέλεξαν στο διασπορικό ντραφτ των Κόντορς, αλλά αργότερα κόπηκε από το ρόστερ των Κόλονελς.Ο Στσέρμπιακ κέρδισε τρεις τίτλους Ευρωλίγκα με την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης (1974, 1978 και 1980). Κέρδισε επίσης τρεις φορές το Διηπειρωτικό Κύπελλο FIBA με τη Ρεάλ Μαδρίτης (1976, 1977 και 1978), όπου το 1977 αναδείχθηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης της διοργάνωσης. Τις τελευταίες σεζόν της σταδιοδρομία του, αγωνίστηκε στις Α.Π.Ο. Ούντινε (1980-82) και Κανάριας (1983-84). Ο Στσέρμπιακ γεννήθηκε στη Δυτική Γερμανία από Ουκρανούς γονείς, οι οποίοι είχαν συναντηθεί σε ένα στρατόπεδο προσφύγων,μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα μετανάστευσαν στο Πίτσμπεργκ.Ο γιος του, Γουόλι, είναι πρώην παίκτης του NBA. Στατιστικά σταδιοδρομίας και πληροφορίες παίκτη από το Basketball-Reference.com Προφίλ στο Euroleague.net Real Madrid Basketball Legends Αρχειοθετήθηκε 2010-10-03 στο Wayback Machine. (ισπανικά) Προφίλ στο RealMadrid.com (ισπανικά) Προφίλ στο RealMadrid.com (αγγλικά) Προφίλ στο Πρωτάθλημα Ισπανίας (ισπανικά) Προφίλ στο Πρωτάθλημα Ιταλίας Αρχειοθετήθηκε 2014-10-06 στο Wayback Machine. (ιταλικά)
Qatar Airways

Η Qatar Airways είναι ο κρατικός αερομεταφορέας του Κατάρ. Η αεροπορική εταιρεία, με έδρα την πόλη Ντόχα διαθέτει δίκτυο πτήσεων συνδέοντας πάνω από 150 διεθνείς προορισμούς σε ολόκληρη την Αφρική, την Κεντρική Ασία, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Νότια Ασία, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αμερική, και της Ωκεανίας από τη βάση του στο Διεθνές Αεροδρόμιο Hamad, χρησιμοποιώντας ένα στόλο με περισσότερα από 180 αεροσκάφη. Ο όμιλος Qatar Airways απασχολεί περισσότερους από 40.000 ανθρώπους, από τους οποίους 24.000 εργάζονται απευθείας για την Qatar Airways. Η Qatar Airways είναι μέλος της συμμαχίας Oneworld από τον Οκτώβριο του 2013.

 Η Qatar Airways ιδρύθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1993 (1993-11-22)και η λειτουργία της ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 1994 (1994-01-20). Τον Ιανουάριο του 2015, η αεροπορική εταιρεία συνήψε μια εντολή για τέσσερα Boeing 777Fs σε μια συμφωνία αξίας 1,24 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ. Επίσης, η Qatar Airways έλαβε δικαιώματα αγοράς σε τέσσερα επιπλέον αεροσκάφη αυτού του είδους. Τον Ιανουάριο του 2016, ο αερομεταφορέας έλαβε τον πρώτο αεροσκάφος cargo Boeing 747. Την 1 Σεπτεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η Qatar Airways αγόρασε το 49% της AQA Holding, νέου μετόχου της Air Italy. Μια πτήση Qatar Airways Boeing 777-300ER σε αεροσκάφος Oneworld προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Heathrow το 2014. Δεκατέσσερις προορισμοί προστέθηκαν στο δίκτυο της Qatar Airways κατά τη διάρκεια του 2012, όπως η Αντίς Αμπέμπα, η Βαγδάτη, το Βελιγράδι, το Erbil, το Γασίμι, το Κιγκάλι, το Κιλιμιντζάρο, το Μαπούτο, η Μομπάσα, το Περθ, η Αγία Πετρούπολη, η Βαρσοβία, το Γιανγκόν και το Ζάγκρεμπ. Στις 8 Οκτωβρίου 2012, η ​​Qatar Airways ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει στο Oneworld τους επόμενους 18 μήνες. Η είσοδος του αερομεταφορέα στη συμμαχία ήταν καθοδηγημένη από τη British Airways. Η τελετή ένταξης πραγματοποιήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2013. Από τον Ιούνιο του 2017, όλες οι πτήσεις της Qatar Airways απαγορεύεται να κάνει πτήση και να μπει στον εναέριο χώρο των ΗΑΕ, της Σαουδικής Αραβίας, του Μπαχρέιν και της Αιγύπτου λόγω της διπλωματικής κρίσης του 2017. Η Qatar Airways έχει συμφωνίες συνεργασίας με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες: Air Botswana Air Italy Asiana Airlines Azerbaijan Airlines Bangkok Airways British Airways Cathay Pacific Comair Finnair Gol Transportes Aéreos Iberia Japan Airlines JetBlue Airways LATAM Airlines Malaysia Airlines Middle East Airlines Royal Air Maroc Royal Jordanian S7 Airlines SUN-AIR SriLankan Airlines Vueling
Άρης Μαλιαγρός

Ο Άρης Μαλιαγρός (συχνά και Άρης Μαλλιαγρός) (γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1895 στο Αργοστόλι και πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου 1984) ήταν τενόρος και ηθοποιός, ο οποίος διακρίθηκε σε ρόλους αριστοκράτη, όπως ο Γιώργος Γαβριηλίδης και ο Χρήστος Τσαγανέας. Ήταν γνωστός παλιά και ως ο κύριος με το μονόκλ.

 Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Σπούδασε μουσική στο Ωδείο Λότνερ και στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο Φιόρο του Λεβάντε (1914). Στη συνέχεια έπαιξε στα έργα: Χριστινάκι (1916), Σοκολατένιος στρατιώτης (1918 - 19), Μπατερφλάι, Τραβιάτα (1919 - 1920), Βαφτιστικός (1920 - 1921), Κοντέσα του χορού (1922), Ο αρχοντοχωριάτης, Ο κατά φαντασίαν ασθενής, Μισάνθρωπος, Ο φιλάργυρος, Η τρικυμία, Άμλετ, Βασιλιάς Ληρ, Ο έμπορος της Βενετίας, Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι, Κυμβελίνος, Εύθυμες κυράδες του Ουίνδσορ, Το φιντανάκι, Αρραβωνιάσματα, Πειρασμός, Βαβυλωνία κ.ά. Το 1950 εμφανίστηκε με την "Ελληνική Σκηνή" και από το 1951 στο Εθνικό Θέατρο στα έργα: Αντίζηλοι, Ερωτικά παιχνίδια, Αστέρι της Σεβίλης, Τα λάθη μιας νύχτας, Ο δύσκολος, Αχαρνής, Ο φιλάργυρος, Το τραγούδι της κούνιας, Η ηδονή της τιμιότητας κ.ά. Βλ. επίσης, φιλμογραφία και σχετικές ημερομηνίες της Finos Film. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Σύβοτα (νησίδες)

Τα Σύβοτα είναι σύμπλεγμα νησίδων του Ιονίου. Βρίσκονται πολύ κοντά στις ακτές της Θεσπρωτίας, απέναντι από τον ομώνυμο οικισμό, ο οποίος τους οφείλει το σημερινό όνομά του καθώς παλαιότερα ονομαζόταν Μούρτος. Καλύπτονται από πυκνή βλάστηση και διαθέτουν αξιόλογες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά.

 Στα Σύβοτα πραγματοποιήθηκε το 433 π.Χ. η Ναυμαχία των Συβότων μεταξύ Κερκυραίων και Κορινθίων, η οποία αποτέλεσε μία από τις αφορμές για το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου. Τα νησιά αναφέρονται από τον Στράβωνα, ο οποίος στην περιγραφή του τα τοποθετεί πολύ κοντά στις ακτές της Ηπείρου και απέναντι από την Λευκίμμη. Αν και η περιγραφή αυτή ταιριάζει απόλυτα στις νησίδες των Συβότων, έχουν διατυπωθεί και απόψεις που τις τοποθετούν σε άλλη θέση. Μία άποψη θεωρεί πως πρόκειται για νησίδες που βρίσκονταν στην αρχαιότητα στις εκβολές του Θύαμι, του οποίου όμως οι προσχώσεις τις ένωσαν με την στεριά με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σήμερα, ενώ μία άλλη θεωρεί πως πρόκειται για τα Τετρανήσια, νησίδες που ανήκουν σήμερα στην Αλβανία και βρίσκονται στο στενό της Κέρκυρας.
Αναβολέας

Ο αναβολέας ή αναβατήρας είναι μικρή δερμάτινη ή μεταλλική επιφάνεια η οποία χρησιμοποιείται για την τοποθέτηση του ποδιού του αναβάτη, και είναι ενωμένος με την σέλα μέσω δερμάτινης λωρίδας.

 Οι αναβολείς συνήθως υπάρχουν ανά ζεύγος και χρησιμοποιούνται για την βοήθεια στην ανάβαση επί των ζώων -συνήθως σε άλογα ή μουλάρια ή και καμήλες κ.α.-. Η χρήση αναβολέα κάνει πολύ ευκολότερη την προσπάθεια του αναβάτη να παραμείνει στην σέλα και να διατηρεί τον έλεγχο, αυξάνοντας την χρησιμότητα του ζώου σε δραστηριότητες όπως την μεταφορά ή και τις πολεμικές επιχειρήσεις. Κατά την αρχαιότητα, οι πρωιμότερες μορφές αναβολέα ήταν απλές ζώνες οι οποίες σχηματίζαν βρόχο ώστε να τοποθετηθεί εντός του το πόδι ή δάχτυλα του ποδιού. Αργότερα, ο μονός αναβολέας χρησιμοποιούνταν ως βοήθημα ανάβασης, και τα ζεύγη αναβολέων εμφανίστηκαν μετά την εφεύρεση της σέλλας. Ο αναβολέας εφευρέθηκε στην Κίνα κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ., και η χρήση του διαδόθηκε προς την δύση μέσω των νομαδικών λαών της Κεντρικής Ασίας. Η χρήση ζευγών αναβολέων αποδίδεται στην δυναστεία των Τζιν, και η τεχνολογία έκανε την εμφάνιση της στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα. Έχει υποστηριχτεί πως ο αναβολέας αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα βασικά εργαλεία τα οποία ήταν κρίσιμα για την διάδοση του πολιτισμού.Στην σύγχρονη εποχή, εκτός από την ανάβαση ζώων οι αναβολείς χρησιμοποιούνται στις μοτοσυκλέτες ως επιφάνεια για τοποθέτηση των ποδιών. Chamberlin, J. Edward (2007). Horse: How the Horse Has Shaped Civilizations. Moscow: Olma Media Group. (ISBN 1-904955-36-3). Graff, David A. (2002). Medieval Chinese Warfare, 300-900. Warfare and History. London: Routledge. ISBN 0415239559. Lazaris, Stavros, "Considérations sur l’apparition de l’étrier : contribution à l’histoire du cheval dans l’Antiquité tardive", in: Les équidés dans le monde méditerranéen antique. Actes du colloque international organisé par l’École française d’Athènes, le Centre Camille Julian et l’UMR 5140 du CNRS (Athènes, 26-28 Novembre 2003), A. Gardeisen (ed.), Lattes, 2005, p. 275-288 [1] Woods, Michael & Woods, Mary B. (2000). Ancient Transportation: From Camels to Canals. Minnesota: 21st century Books. (ISBN 0-8225-2993-9).
Λουίζα Φρειδερίκη της Βυρτεμβέργης

Η Λουίζα-Φρειδερίκη, γερμ.: Louise Frederica von Württemberg (3 Φεβρουαρίου 1722 - 2 Αυγούστου 1791) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Mεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Ήταν το μόνο (επιζόν) τέκνο του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου διαδόχου πρίγκιπα της Βυρτεμβέργης και της Ερριέττας-Μαρίας των Χόεντσολερν, κόρης του Φιλίππου-Γουλιέλμου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. O πατέρας της απεβίωσε το 1731 σε ηλικία 33 ετών. Ο πατέρας του Έμπερχαρντ-Λουδοβίκος απεβίωσε το 1733 χωρίς άρρενα διάδοχο, έτσι τον διαδέχθηκε ο 2ος εξάδελφός του Κάρολος-Αλέξανδρος. Παντρεύτηκε στις 2 Μαρτίου 1746 τον Φρειδερίκο Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε: τέσσερα παιδιά, που απεβίωσαν μικρά.
Κουρτέσι Ηλείας

To Κουρτέσι είναι οικισμός του Νομού Ηλείας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού. Το χωριό περικλείουν οι τοπικοί χείμαρροι "Γουβός" και "Σκλήθρος". Ανήκει από το 2010 κ.εξ. διοικητικά στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

 Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Σούβαρδον. Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 50Α της 25/07/1879 ο οικισμός προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίων, ενώ με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Βουπρασίων και προσαρτάται στην κοινότητα Καπελέτου. Με το ΦΕΚ 258Α της 13/10/1924 αποσπάται από την κοινότητα Καπελέτου και προσαρτάται στην κοινότητα Μαζίου. Την 08/08/1928 με το ΦΕΚ 156Α μετονομάζεται σε Ελαιότοπος. Με το ΦΕΚ 276Α της 23/09/1977 ξαναλλάζει όνομα και ονομάζεται πλέον Κουρτέσιον. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στο χωριό δραστηριοποιείται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "Α.Π.Ο. Κουρτεσίου" που παίζει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα του Νομού Ηλείας. Τις τελευταίες δεκαετίες το χωριό αντιμετωπίζει συχνά πυκνά πλημμυρικά φαινόμενα λόγω της υπερχείλισης του χειμάρρου "Γουβός". Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 (ιδίως σελ. 230-231) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κουρτεσίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/02/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουρτεσίου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/09/2016.
Κώστας Καραγκούνης

Ο Κώστας Καραγκούνης (Αγρίνιο, 1 Ιανουαρίου 1975) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Ελλήνων για την εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας από το 2009. Είναι μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Διετέλεσε Υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, από το 2012 έως το 2013. Επίσης, διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, από τον Ιανουάριο έως τον Οκτώβριο του 2015.

 Γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1975 στο Αγρίνιο και είναι γιος του πρώην υφυπουργού Γεωργίας και πρώην βουλευτή Ανδρέα Καραγκούνη και της Παναγιώτας Χριστοδούλου. Είναι Δικηγόρος Αθηνών και μέλος του ΔΣΑ. Έχει εκπληρώσει από το 2005, την στρατιωτική του θητεία στην 114η Πτέρυγα Μάχης της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Σπουδές Αφού ολοκλήρωσε τις λυκειακές του σπουδές, σπούδασε Νομική στην Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Διεθνές Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (LLM) με βαθμό άριστα. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές πάνω στον τομέα της Πνευματικής Ιδιοκτησίας, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Έχει παρακολουθήσει stage μαθημάτων Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου και Ευρωπαϊκού Συγκριτικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Francois Rabelais de Tours. Έχει μετεκπαιδευτεί στο Harvard Kennedy School (John F. Kennedy School of Goverment) του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.Είναι υποψήφιος διδάκτορας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολιτική Με την πολιτική ασχολείται ήδη από τις τάξεις της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Νομικής Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Έκτοτε επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου 2012, στις εκλογές του Ιουνίου 2012, στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, στις εκλογές του 2019, στις εκλογές του Μαΐου του 2023 και στις εκλογές του Ιουνίου του 2023. Από τον Ιούνιο του 2012 έως τον Ιούνιο του 2013, υπηρέτησε ως Υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην Κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Από τον Ιανουάριο έως τον Οκτώβριο του 2015, διατέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, αντικαθιστώντας την Μαρία Σπυράκη.Με απόφαση του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, διετέλεσε από το 2015 έως το 2019 Αναπληρωτής Τομεάρχης στον τομέα Πολιτικής Ευθύνης Δικαιοσύνης. Προσωπική Ιστοσελίδα του Κωνσταντίνου Καραγκούνη Αρχειοθετήθηκε 2012-05-06 στο Wayback Machine.
Τσουβασία

Δημοκρατία των Τσουβάς — ή Τσουβασία (ρωσικά: Чува́шская Респу́блика — Чува́шия, τσουβασικά:Чӑваш Республики — Чӑваш Ен), είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας (μια δημοκρατία) που βρίσκεται στην κεντρική Ρωσία. Είναι η πατρίδα των Τσουβάς. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη της Τσεμποκσάρι (453.721 κάτοικοι - απογρ. 2010).

 Η Τσουβασία βρίσκεται στο κέντρο του ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας, στην καρδιά διαμερίσματος του Βόλγα, στο μέσο μεταξύ του Νίζνι Νόβγκοροντ και του Καζάν. Η δημοκρατία δεν είναι μεγάλη, αλλά είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πληθυσμιακά περιφέρειες της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με συνολικό πληθυσμό 1,35 εκατομμυρίων ανθρώπων. The Head is elected directly by the people. Term of service is five years. Ο Αρχηγός της Τσουβασίας (ως το 2011 Πρόεδρος της Δημοκρατίας των Τσουβάς), εκλέγεται από το λαό και οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν στις 13 Σεπτεμβρίου 2015. Η θητεία του είναι πενταετής. Επίσημη ιστοσελίδα της Δημοκρατίας των Τσουβάς Αρχειοθετήθηκε 2011-09-23 στο Wayback Machine.
Γρηγόρης Ψαριανός

Ο Γρηγόρης Ψαριανός (2 Οκτωβρίου 1954) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός, στιχουργός και πρώην βουλευτής της Β΄ Αθηνών του Ελληνικού κοινοβουλίου εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΔΗΜΑΡ και Το Ποτάμι. Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος με την Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν κατόρθωσε να εκλεγεί.

 Γεννήθηκε στο 1954 στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά, πτυχιούχος του μετέπειτα Πανεπιστημίου Πειραιά. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός για 25 χρόνια σε ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως στον Αθήνα 9.84, τον Flash 961, τον ΚLIK fm, τον BEST 92,6, τον 941 Επικοινωνία, τον SevenX, τον ΑΝΤ1 και την ΕΡΤ. Έχει ασχοληθεί με τα αθλητικά ως ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της εταιρίας λαϊκής βάσης φίλων της ΑΕΚ «ΕΝΩΣΗ 1924». Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της ΠΑΕ ΑΕΚ, το 2005. Διετέλεσε μέλος τού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών και του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΑΡ και του Συνασπισμού το 1989, ενώ είχε δραστηριοποιηθεί από το 1972 στον παράνομο Ρήγα Φεραίο και στο ΚΚΕ Εσωτερικού, δίπλα στον Λεωνίδα Κύρκο και τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Ιδρυτικό στέλεχος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και από το 2010 της ΔΗΜΑΡ. Μετά την διαγραφή του δραστηριοποιήθηκε με Το Ποτάμι. Το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων με την παράταξη Ανοιχτή Πόλη. Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 ήταν επικεφαλής του συνδυασμού Αττική Γη και εκλέχθηκε περιφερειακός σύμβουλος στην Περιφέρεια Αττικής. Εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών, στις εκλογές του 2007 και του 2009 με τον ΣΥΡΙΖΑ, του 2012 με τη Δημοκρατική Αριστερά και του 2015 με Το Ποτάμι. Τον Ιανουάριο του 2019 με τον επίσης βουλευτή του κόμματος, Γιώργο Αμυρά, τάχθηκαν κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, διαφωνώντας με τη στάση του κόμματος για ψήφο κατά συνείδηση· τελικά ο Ψαριανός ψήφισε «παρών».Τον Μάιο του 2019 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις βουλευτικές εκλογές με τη Νέα Δημοκρατία στο Νότιο Τομέα της Β' εκλογικής περιφέρειας Αθηνών. Έλαβε 11.051 ψήφους και δεν εξελέγη βουλευτής. Αργότερα διορίστηκε ως μετακλητός συνεργάτης στο γραφείο του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Παναγιώτη Πικραμμένου. Προσωπική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2016-12-26 στο Wayback Machine.
Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμένωφι Γ΄

Από το Κολοσσιαίο άγαλμα του Αμενχοτέπ Γ έχει διασωθεί ένα κεφάλι και ένα χέρι που βρέθηκαν στο περίφραγμα του ιερού της θεάς Μουτ στο Καρνάκ της Αιγύπτου. Αγοράστηκε το 1823 από τον Χένρι Σαλτ για το Βρετανικό μουσείο και φιλοξενούνται σήμερα εκεί.

 Είναι κατασκευασμένα από ερυθρό γρανίτη. Δυο τμήματα έχουν βρεθεί, ένα κεφάλι και ένα χέρι. Πιστεύεται ότι είχε στηθεί από τον Φαραώ Αμενχοτέπ Γ' στις Θήβες. Είναι άγνωστο αν είχε στηθεί στον τόπο της ανακάλυψής του, ή αν μεταφέρθηκε εκεί από τις Θήβες στα αρχαία χρόνια. Στα χρόνια της ανακάλυψής του οι αρχαιολόγοι το ερμήνευσαν εσφαλμένα ως άγαλμα του Τούθμωσι Γ΄, επειδή το άγαλμα και οι επιγραφές του είχαν μετατραπεί στην αρχαιότητα. Οι μετατροπές αυτές στα χαρακτηριστικά του προσώπου έγιναν πιθανόν στην εποχή του Ραμσή Β΄. Το κεφάλι έχει ύψος 2,90 μέτρα. Παριστάνει τον Αμενχοτέπ Γ' να φοράει την διπλή κορώνα ψχεντ, σύμβολο της εξουσίας της Αιγύπτου. Το χέρι έχει μήκος 330 εκατοστά και καταλήγει σε σφιχτή γροθιά. Το άγαλμα ανακαλύφθηκε το 1817 από τους Τζιοβάνι Μπαττίστα Μπελτζόνι και Χέρι Ουίλλιαμ Μπίτσι. Λόγω της μάζας του, το κεφάλι μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία στο Λούξορ. Το χέρι δεν είναι ακριβώς γνωστό που ανακαλύφθηκε, αλλά πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε μαζί με το κεφάλι. T.G.H. James and W.V. Davies, Egyptian sculpture (London, The British Museum Press, 1983) A.P. Kozloff and B.M. Bryan, Egypts dazzling sun: Amenhotep (Cleveland Museum of Art, 1992) Deborah Manley and Peta Rée, Henry Henry Salt: artist, traveller, diplomat, Egyptologist London: Libri, 2001) Strudwick, Nigel, Masterpieces of Ancient Egypt, London: British Museum Publications, 2006 p160-1 Παρουσίαση του εκθέμματος από το Βρετανικό Μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2012-11-05 στο Wayback Machine. Λεπτομερής παρουσίαση της κεφαλής Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine. Λεπτομερής παρουσίαση του βραχίονα Αρχειοθετήθηκε 2012-10-14 στο Wayback Machine.
Τούρουν Παλοσέουρα

Η Τούρουν Παλοσέουρα (φινλανδικά: Turun Palloseura, TPS) είναι φινλανδική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τούρκου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φινλανδίας, την ανώτατη κατηγορία του φινλανδικού πρωταθλήματος. Έδρα της ομάδας είναι το Βέριτας Στάτιον, χωρητικότητας 8.072 θέσεων.

 Η ομάδα έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Φινλανδίας 8 φορές από το 1922. Τελευταία φορά ήταν το 1975. Κέρδισε το κύπελλο Φινλανδίας το 1991, 1994 και 2010. Έπαιξε στον τελικό του κυπέλλου το 1996, 1997 και 2005. Το 2012 κατέκτησε το Λιγκ Καπ Φινλανδίας. Επίσημη ιστοσελίδα TPS Supporters
Λάρισα (Τρωάδα)

Η Λάρισα ήταν αρχαία μικρασιατική πόλη στην περιοχή της Τροίας, η οποία άκμασε κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Βρισκόταν στη σημερινή θέση Limantepe, κοντά στο χωριό Kösedere, της επαρχίας Τσανάκκαλε, στην Τουρκία.

 Αναφέρεται από τον Όμηρο στις πόλεις συμμάχους των Τρώων κατά τον Τρωικό πόλεμο υπό την αρχηγία των Ιππόθοου και του Πύλαιου οι οποίοι ήσαν γιοί του Λήθου και εγγονοί του Τεύταμου , Πελασγικής καταγωγής. Πιθανολογείται ότι πρόκειται για εκείνη την πόλη Λάρισα η οποία, κατά την ελληνιστική περίοδο, μετονομάστηκε σε Πτολεμαΐδα, από τη δυναστεία των Πτολεμαίων.
Μπιλ Γκόσπερ

Ο Μπιλ Γκόσπερ (αγγλικά: Bill Gosper, πλήρες όνομα Ralph William Gosper Jr. / Ραλφ Ουίλιαμ Γκόσπερ Τζούνιορ, 26 Απριλίου 1943) είναι Αμερικανός μαθηματικός και προγραμματιστής. Μαζί με τον Ρίτσαρντ Γκρήνμπλατ, θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της κοινότητας των χάκερ (με την ιστορική έννοια του δημιουργού) και αποτελεί σημαίνων μέλος της προγραμματιστικής κοινότητας της γλώσσας Lisp.

 Ο Γκόσπερ γράφτηκε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) το 1961, και έλαβε το πτυχίο μαθηματικών από εκεί το 1965, παρότι είχε έρθει σε σύγκρουση με το τμήμα μαθηματικών λόγω της γενικότερης αντίθεσης τους προς τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.Κατά το 2ο έτος του εκεί, ο Γκόσπερ παρακολούθησε τις διαλέξεις προγραμματισμού του Τζον Μακάρθι και εγγράφτηκε στο Εργαστήριο Τεχνητής Νοημοσύνης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης, το οποίο λάμβανε την χρηματοδότηση του από την DARPA και κατά τα μετέπειτα χρόνια αποτέλεσε την γενέτειρα της ευρύτερης κοινότητας και του πνεύματος των χάκερ. Σημαντικές τεχνικές συνεισφορές του Γκόσπερ αποτελούν το HAKMEM (συλλογή προγραμματιστικών τεχνικών σημειώσεων) και η έκδοση Lisp του MIT (Maclisp), ενώ είχε σημαντικό μερίδιο στην δημιουργία του συστήματος υπολογιστής άλγεβρας Macsyma. Αργότερα ο Γκόσπερ μαζί με τους υπόλοιπους προγραμματιστές του εργαστηρίου πήγαν στον ιδιωτικό τομέα, στις εταιρείες Symbolics και Macsyma, Inc., ενώ ο μόνος που απέμεινε στο εργαστήριο τεχνητής νοημοσύνης του MIT ήταν ο Ρίτσαρντ Στάλλμαν. Ήδη από το 1974, ο Γκόσπερ είχε μετακινηθεί στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, όπου δίδασκε και εργάζονταν μαζί με τον Ντόναλντ Κνουθ.Οι σημαντικότερες συνεισφορές του Γκόσπερ υπήρξαν: στο παιχνίδι της ζωής, κυτταρικό αυτόματο λογισμικό παιχνίδι στο οποίο παρατηρείται η εξέλιξη μιας κατάστασης από την αρχική της θέση έως τον τερματισμό της, σε συνεργασία με τον Τζον Χόρτον Κόνγουεϊ ορισμό μαθηματικών προβλημάτων σχετικά με την βελτιστοποίηση χωροθέτησης συστημάτων τεχνικές αναπαραστάσεων πραγματικών αριθμών ως συνεχή κλάσματα ο αλγόριθμος του Γκόσπερ για την εύρεση υπεργεωμετρικών ταυτοτήτων κλειστής μορφήςΓια μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξε ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ για τον υπολογισμό της μαθηματικής σταθεράς του π με τα περισσότερα ψηφία, με τον υπολογισμό του να διαθέτει 17 εκατομμύρια. Επίσημος ιστότοπος