Πανδημία χολέρας 1817-1824

Η πρώτη πανδημία χολέρας (1817-1824), επίσης γνωστή ως η πρώτη πανδημία Ασίας της χολέρας ή η ασιατική χολέρα, ξεκίνησε κοντά στην πόλη της Καλκούτας και εξαπλώθηκε σε όλη τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία μέχρι τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Αφρική και τις ακτές της Μεσογείου. Ενώ η Χολέρα είχε εξαπλωθεί στην Ινδία πολλές φορές στο παρελθόν, αυτό το ξέσπασμα προχώρησε περισσότερο. έφτασε μέχρι την Κίνα και τη Μεσόγειο Θάλασσα πριν υποχωρήσει Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα αυτής της πανδημίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Βρετανών στρατιωτών, οι οποίοι προσέλκυσαν την ευρωπαϊκή προσοχή. Αυτή ήταν η πρώτη από πολλές πανδημίες χολέρας που πέρασαν από την Ασία και την Ευρώπη κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Αυτή η πρώτη πανδημία εξαπλώθηκε σε μια άνευ προηγουμένου περιοχή, επηρεάζοντας σχεδόν κάθε χώρα της Ασίας.

 Η χολέρα ήταν ενδημική στον κάτω ποταμό του Γάγγη. Τις ώρες του φεστιβάλ, οι προσκυνητές συχνά προσβάλλονταν από την ασθένεια εκεί και το μετέφεραν πίσω σε άλλα μέρη της Ινδίας κατά την επιστροφή τους, όπου θα εξαπλωνόταν και θα υποχωρούσε. Η πρώτη πανδημία χολέρας ξεκίνησε παρόμοια, ως ένα ξέσπασμα που υποψιάστηκε ότι ξεκίνησε το 1817 στην πόλη Jessore. Ορισμένοι επιδημιολόγοι και ιατροί ιστορικοί έχουν προτείνει ότι εξαπλώθηκε παγκοσμίως μέσω ενός Ινδουιστικού προσκυνήματος, του Kumbh Mela, στον άνω ποταμό Γάγγη. Νωρίτερα εμφανίστηκαν κρούσματα χολέρας κοντά στην Purnia στο Bihar, αλλά οι μελετητές πιστεύουν ότι αυτά ήταν ανεξάρτητα γεγονότα. Το 1817, η χολέρα άρχισε να εξαπλώνεται έξω από το Δέλτα του Γάγγη. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1817, η ασθένεια είχε φτάσει στην Καλκούτα στον κόλπο της Βεγγάλης και γρήγορα εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη υποήπειρο. Μέχρι το 1818 η ασθένεια ξέσπασε στη Βομβάη, στη δυτική ακτή. Τον Μάρτιο του 1820, η ασθένεια εντοπίστηκε στο Σιάμ, τον Μάιο του 1820 είχε εξαπλωθεί μέχρι την Μπανγκόκ και τη Μανίλα, την άνοιξη του 1821 έφτασε στην Ιάβα, το Ομάν και την Ανχάι στην Κίνα. το 1822 βρέθηκε στην Ιαπωνία, στον Περσικό Κόλπο, στη Βαγδάτη, στη Συρία και στον Υπερκαύκασο. και το 1823 η χολέρα έφτασε στο Αστραχάν, τη Ζανζιβάρη και τον Μαυρίκιο. Το 1824, η μετάδοση της νόσου τελείωσε. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να οφείλεται στον κρύο χειμώνα του 1823-1824, ο οποίος θα είχε σκοτώσει τα βακτήρια στην παροχή νερού. Η μετακίνηση του βρετανικού στρατού και του ναυτικού πιστεύεται ότι συνέβαλε στο εύρος της πανδημίας. Ινδουιστές προσκυνητές μετέφεραν χολέρα στην υποήπειρο, όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τα βρετανικά στρατεύματα τη μετέφεραν στο Νεπάλ και το Αφγανιστάν. Το Ναυτικό και τα εμπορικά πλοία μετέφεραν άτομα με την ασθένεια στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, από την Αφρική στην Ινδονησία, και βόρεια στην Κίνα και την Ιαπωνία. Οι συνολικοί θάνατοι από την επιδημία παραμένουν άγνωστοι. Οι μελετητές συγκεκριμένων περιοχών έχουν εκτιμήσει τον αριθμό των θανάτων. Για παράδειγμα, ορισμένοι εκτιμούν ότι η Μπανγκόκ μπορεί να έχει υποστεί 30.000 θανάτους από την ασθένεια. Στο Σεμαράνγκ, Ιάβα, 1.225 άνθρωποι πέθαναν σε έντεκα ημέρες τον Απρίλιο του 1821. Όσον αφορά την Ινδία, το αρχικά αναφερόμενο ποσοστό θνησιμότητας εκτιμάται σε 1,25 εκατομμύρια ετησίως, οπότε ο αριθμός των θανάτων ήταν περίπου 8.750.000. Ωστόσο, αυτή η έκθεση ήταν σίγουρα μια υπερεκτίμηση, όπως γράφει ο David Arnold: «Ο αριθμός των θανάτων το 1817–21 ήταν αναμφισβήτητα μεγάλος, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι ήταν τόσο ομοιόμορφα όσο υποτίθεται ότι ο Moreau de Jonnès. [...] Στατιστικές Συλλέχτηκε από τον James Jameson για το ιατρικό συμβούλιο της Βεγγάλης έδειξε θνησιμότητα άνω των 10.000 σε αρκετές περιοχές. [...] Παρόλο που η αναφορά ήταν περιγραμματική, για τις περιοχές Madras συνολικά η θνησιμότητα κατά τη διάρκεια του επιπέδου της επιδημίας φαίνεται να ήταν περίπου 11 σε 12 ανά 1.000. Εάν ο αριθμός αυτός εφαρμοζόταν σε ολόκληρη την Ινδία, με πληθυσμό περίπου 120-150 εκατομμύρια, ο συνολικός αριθμός των θανάτων δεν θα ήταν περισσότερο από ένα ή δύο εκατομμύρια. " Η προέλευση της πανδημίας της χολέρας στην Ινδία οδήγησε σε αύξηση του αντι-ασιατικού συναισθήματος, ιδιαίτερα προς τον Ινδικό λαό και τον πολιτισμό, στη Δύση κατά τη διάρκεια της αρχικής επιδημίας και μετά από περισσότερες εκδηλώσεις δεκαετιών αργότερα. Η ασθένεια στη συνέχεια συσχετίστηκε με την Ασία και τη Νότια Ασία, συγκεκριμένα, θεωρήθηκε ότι ευθύνεται για τη χολέρα. Αναφέρθηκαν εκφοβισμοί προς τις ινδικές πολιτιστικές πρακτικές, ειδικά τα προσκυνήματα των Ινδουιστών και την υγιεινή μετά την αρχική επιδημία. Μιλώντας για το αντι-ασιατικό συναίσθημα που αυξήθηκε μετά το ξέσπασμα, ο Βρετανός ιστορικός Ντέιβιντ Άρνολντ είπε, «Η ινδική προέλευση της χολέρας και η σχεδόν παγκόσμια διάδοσή της από τη Βεγγάλη κατέστησαν την ασθένεια ένα βολικό σύμβολο για πολλά που η Δύση φοβόταν ή περιφρόνησε για μια κοινωνία έτσι διαφορετικό από το δικό του ". Οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου σημείωσαν επίσης ότι βασίζονταν σε ηθικές κρίσεις και γενικεύσεις των Ινδών στο προσκύνημα. Ο επίτροπος υγιεινής της Βεγγάλης στη Βρετανική Ινδία, ο Δρ Ντέιβιντ Σμιθ είπε, "το ανθρώπινο μυαλό σχεδόν δεν μπορεί να βυθιστεί χαμηλότερα από ό, τι έχει κάνει σε σχέση με τον τρομερό εκφυλισμό της λατρείας των ειδώλων στο Pooree". Κατά τη διάρκεια της επιδημίας, οι βρετανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνες σχετικά με τις συνθήκες των λαών της Νότιας Ασίας για προσκυνήματα και τελικά ταξινόμησαν τους προσκυνητές ως «επικίνδυνη τάξη» που τέθηκαν υπό επιτήρηση. Κρούσματα χολέρας και πανδημίες