IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαβυλώνια αιχμαλωσία

Βαβυλώνια αιχμαλωσία ονομάζεται ο εκτοπισμός σε εδάφη της Βαβυλωνίας πολυάριθμου πλήθους ιουδαίων στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον βασιλιά των Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσορα (605-562 π.Χ.).

 Ο θάνατος του βασιλιά Σολομώντα σήμανε τη διάσπαση του ενιαίου ισραηλιτικού βασιλείου (922 π.Χ.). Δέκα από τις δώδεκα φυλές του ισραηλιτικού έθνους, δημιούργησαν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ και οι υπόλοιπες δύο, του Ιούδα και του Βενιαμίν, το νότιο βασίλειο του Ιούδα με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Η ασύνετη πολιτική των περισσοτέρων βασιλέων ενθάρρυνε επιθέσεις γειτονικών λαών και μαζί με την ηθική κατάπτωση οδήγησε γενικά σε αποσταθεροποίηση και αποδυνάμωση των βασιλείων. Το βασίλειο του Ισραήλ καταλύθηκε από τους Ασσυρίους το 722 π.Χ. και την ίδια τύχη είχε αργότερα και το βασίλειο του Ιούδα με την υποταγή του στους Βαβυλώνιους το 586 π.Χ.. Τότε, η πρωτεύουσα Ιερουσαλήμ υπέστη σοβαρές καταστροφές, ο Ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και κάηκε, ενώ πολυάριθμοι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν σε εξορία στη Βαβυλώνα γεγονός που έμεινε γνωστό ως βαβυλώνια αιχμαλωσία και κράτησε 48 χρόνια (586-538 π.Χ.). Το γεγονός ότι οι βαβυλώνιοι εγκατέστησαν τους εξόριστους σε οριοθετημένες περιοχές, στις οποίες υπήρχε μέχρις ενός σημείου η δυνατότητα αυτοδιαχείρισης, βοήθησε ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα να αποκτηθούν κάποια δικαιώματα ιδιοκτησίας και να πραγματοποιηθούν παραχωρήσεις πολιτικού χαρακτήρα που βοήθησαν στη διατήρηση της φυσικής και πνευματικής συνέχειας αλλά και της εθνικής ταυτότητας. Θεωρήθηκε ότι η βαβυλώνια αιχμαλωσία εκπλήρωσε τις προφητείες για την τιμωρία του Ισραήλ και απέδειξε ότι ο λαός είχε ανάγκη εντονότερης προσήλωσης στο Θεό . Με την επικράτηση της περσικής κυριαρχίας (538-332 π.Χ.) στη Συρία και την Παλαιστίνη και την κατάλυση του βαβυλωνιακού κράτους, οι αιχμάλωτοι Ιουδαίοι, με διάταγμα του πέρση βασιλιά Κύρου, ήταν ελεύθεροι πλέον να επιστρέψουν στις εστίες τους. Με διαταγή επίσης του Κύρου, παραδόθηκαν όλα τα ιερά σκεύη του Ναού στους επαναπατριζόμενους, οι οποίοι μετά την επιστροφή τους έχτισαν και πάλι τείχη στην Ιερουσαλήμ και ανοικοδόμησαν κατά το δυνατό την πόλη και το Ναό. Μπρατσιώτης Ι. Παναγιώτης, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, Αθήνα 1993 (c1936) Χαστούπης Π. Αθανάσιος, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, εκδ. Πανεπιστημίου Αθηνών, 1986 Καλαντζάκης Ε. Σταύρος, Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2006 Αγουρίδης Σάββας, Ιστορία της Θρησκείας του Ισραήλ, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1995 Rainer Albertz Israel in Exile: The History and Literature of the Sixth Century B.C.E. Society of Biblical Literature 2003 Ισραέλ Φινκελστάιν και Νιλ Άσερ Σίλμπερμαν. Βίβλος Η αλήθεια μέσα από τις ανασκαφές. Κάκτος .2003 A.T.Olmstead.Ιστορία της Περσικής Αυτοκρατορίας. Οδυσσέας.2002 Jewish Encyclopedia CAPTIVITY, or EXILE, BABYLONIAN
Μήνας

Ο Μήνας είναι ημερολογιακή μονάδα χρόνου, υποδιαίρεση του έτους. Η προέλευση και χρησιμοποίηση αυτής τις χρονικής περιόδου, με βάση την οποία μετρούσαν οι άνθρωποι τις ημέρες του χρόνου, εμφανίστηκε σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους και σχετίζεται με τις φάσεις της σελήνης και τον σεληνιακό μήνα, που είναι περίπου 29.5 ημέρες.

 Στο Γρηγοριανό ημερολόγιο το έτος διαιρείται σε 12 μήνες που έχουν από 28 ως 31 ημέρες. Ιανουάριος (31 ημέρες) Φεβρουάριος (28 ή 29 ημέρες) Μάρτιος (31 ημέρες) Απρίλιος (30 ημέρες) Μάιος (31 ημέρες) Ιούνιος (30 ημέρες) Ιούλιος (31 ημέρες) Αύγουστος (31 ημέρες) Σεπτέμβριος (30 ημέρες) Οκτώβριος (31 ημέρες) Νοέμβριος (30 ημέρες) Δεκέμβριος (31 ημέρες) Το Αττικό ημερολόγιο είχε 12 μήνες με 29 ή 30 ημέρες. Εκατομβαιών (30 ημέρες) Μεταγειτνιών (29 ημέρες) Βοηδρομιών (30 ημέρες) Πυανεψιών (29 ημέρες) Μαιμακτηριών (30 ημέρες) Ποσειδεών (29 ημέρες) Γαμηλιών (30 ημέρες) Ανθεστηριών (29 ημέρες) Ελαφηβολιών (30 ημέρες) Μουνιχιών (29 ημέρες) Θαργηλιών (30 ημέρες) Σκιροφοριών (29 ημέρες)
Κομ Όμπο

Η Κομ Όμπο (αραβικά : كوم أمبو) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ασουάν. Στην αρχαία Αίγυπτο ήταν γνωστή ως Νουμπτ (Nubt), στην ελληνιστική περίοδο σαν Όμβοι ή Όμβος (Ὄμβοι & Ὀμβος), στα λατινικά ως Άμπο (Ambo) και στα Κοπτικά Εμπο. Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Νείλου, απέχει 40 χλμ από το Ασουάν και 150 χλμ από το Λούξορ, έχει περίπου 75.000 κατοίκους. Είναι γνωστή για τον αρχαίο Ναό της κτίσμα του 2ου αι. π.Χ..

 Η Κομ Όμπο με την αρχαία αιγυπτιακή ονομασία Nbyt ήταν η πρωτεύουσα της πέμπτης νομής της Άνω Αιγύπτου. Με αυτό το όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά στην πρώτη ενδιάμεση περίοδο. Από το Μέσο Βασίλειο διασώζεται διακοσμημένος τάφος. Κατά την πτολεμαϊκή περίοδο λεγόταν Όμβοι και ήταν κοντά στην Ελεφαντίνη το διοικητικό κέντρο της περιοχής. Στις όχθες του Νείλου σήμερα βρίσκεται ο ναός με τη λατρεία των δύο θεών Σομπέκ, ο θεού κροκόδειλου, και του Ώρος. Τα ερείπια του ναού ήταν κατά το ήμισυ θαμμένα στην άμμο όταν το 1893 ο Τζάκοβ ντε Μόργκαν (Jacques de Morgan) ανάσκαψε και αποκατέστησε τον ναό. Λόγω των πλημμυρών του Νείλου ένα τμήμα του ναού έχει καταστραφεί. Οι κάτοικοι της σημερινής Κομ Όμπο έχουν κύρια ασχολία τους εκτός τον τουρισμό την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου για την παραγωγή ζάχαρης και το βαμβάκι. Μεταξύ 1963 και 1965, 60.000 μετανάστες από την Νουβία εγκαταστάθηκαν σε 34 χωριά γύρω από την πόλη λόγω της ανόδου των υδάτων της λίμνης Νάσερ μετά την κατασκευή του φράγματος Ασουάν. Ο συνολικός αριθμός των εποίκων ανέρχεται σε περισσότερους από 100.000 ανθρώπους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kom Ombo στο Wikimedia Commons
Άγιος Μέμνων (συνοικία Αμμοχώστου)

Ο Άγιος Μέμνων είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Από το 1974, η συνοικία Αγίου Μέμνων, όπως και άλλες συνοικίες του Δήμου Αμμοχώστου, παραμένει περίκλειστη από τον τουρκικό στρατό και απαγορεύεται η είσοδος σε αυτήν.

 Ο Άγιος Μέμνων αποτελεί μέρος των Βαρωσίων, δηλαδή της νέας Αμμοχώστου. Στα νότια και δυτικά συνορεύει με τον Δήμο Δερύνειας, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο, στα βόρεια με την Ακρόπολη, τον Σταυρό και τη Χρυσή Ακτή. Το ανατολικό μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Η συνοικία πήρε το όνομα της από την εκκλησία της η οποία είναι αφιερωμένη στον Όσιο Μέμνονα. Η συνοικία ήταν γνωστή και με την ονομασία Πάνω Περβόλια. Σύμφωνα με την παράδοση, στην περιοχή έφθασαν μέσω θαλάσσης εννέα μαύροι με τις οικογένειες τους. Προέρχονταν από τη Μικρά Ασία, πιθανόν από την περιοχή του Μέλανος Όρους (Καραμανιά). Οι άνθρωποι αυτοί μετέφεραν στην περιοχή την τιμή προς τον Άγιο Μέμνονα. Οι τρεις από τους εννέα κατοίκησαν στην περιοχή του Αγίου Μέμνωνα, όπου ανήγειραν μικρό ναό προς τιμή του Αγίου Μέμνονα. Η εικόνα του Αγίου Μέμνωνα που φυλασσόταν στην εκκλησία έφερε χρονολογία 1829.Στη συνέχεια ο πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε και για το λόγο αυτό ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε ο ναός. Οι υπόλοιποι έξι κατοίκησαν στη γειτονική περιοχή του Σταυρού, η οποία ονομαζόταν Βουνάρες, δηλαδή λόφοι από άμμο οι οποίοι σχηματίστηκαν από τους ανέμους καθώς η περιοχή ήταν ακατοίκητη.Οι κάτοικοι του Αγίου Μέμνωνα ασχολούνταν με τη γεωργία και κυρίως με την παραγωγή πορτοκαλιών. Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960, οι κάτοικοι έδειξαν ενδιαφέρον για τη μόρφωση τους με αποτέλεσμα η περιοχή να είχε επιστήμονες, ιατρούς, εκπαιδευτικούς και ακαδημαϊκούς.Επιπλέον, η συνοικία γνώρισε τουριστική ανάπτυξη με την ανέγερση ξενοδοχείων, τουριστικών διαμερισμάτων, καταστημάτων και άλλων. Αυτό οφειλόταν στην παραλία της περιοχής, που λόγω της χρυσής άμμου ονομαζόταν Golden Sands.Αθλητική ομάδα της ενορίας ήταν η Ένωση Νέων Αγίου Μέμνωνα η οποία διατηρούσε πετοσφαιρική και ποδοσφαιρική ομάδα. Ο Άγιος Μέμνων εμφανίζεται μόνο σε μία από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στην απογραφή του 1946 κατεγράφησαν 820 κάτοικοι. Στις απογραφές του 1960 και του 1973 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στη συνοικία από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν. «Ενορία Αγίου Μέμνωνα» (PDF). Δήμος Αμμοχώστου. Αύγουστος 2020. σελ. 52. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 13 Δεκεμβρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2020. Σωματείο Εκτοπισθέντων και Αποδήμων «Άγιος Μέμνων» Αμμοχώστου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Δωροθέα Γκοντζάγκα

H Δωροθέα, ιταλ. Dorothea Gonzaga (6 Δεκεμβρίου 1449 - 20 Απριλίου 1467) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα ήταν κόρη του μαρκήσιου της Μάντουα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.

 Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκήσιου της Μάντουα και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ. Η Δωροθέα παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου, απεβίωσε όμως άτεκνη δύο έτη μετά. Ο σύζυγός της έκανε έπειτα δεύτερο γάμο με τη Μπόνα της Σαβοΐας. Παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Bartlett, Kenneth R. (2013). A Short History of the Italian Renaissance. University of Toronto Press. Antenhofer, Christina (2011). "From Local "Signori" to European High Nobility: The Gonzaga Family Networks in the Fifteenth Century". In Johnson, Christopher H.; Teuscher, Simon; Sabean, David Warren; Trivellato, Francesca (eds.). Transregional and Transnational Families in Europe and Beyond: Experiences Since the Middle Ages. Berghahn Books. p. 55-74.
Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει

Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει (Ισπανικά: El amor nunca muere) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1982, είναι βασισμένη στην πρωτότυπη ιστορία της τηλενουβέλας La mentira ("Το ψέμα") της Καριδάδ Μπράβο Άνταμς. Πρωταγωνιστούν Κρίστιαν Μπακ, Φράνκ Μόρο, Σίλβια Πασκέλ και Ρεμπέκα Γιόνς.

 Αυτή είναι η ιστορία δύο ξαδέλφων της Σεσίλια και της Καρολίνα. Και οι δύο γυναίκες είναι αντιμέτωπες, επειδή και οι δύο είναι ερωτευμένες με τον ίδιο άντρα: τον Χοσέ Μπελτράν, ένα νεαρό που αναζητά ορυχεία για να πλουτίσει. Σύντομα η Καρολίνα καταφέρνει να δημιουργήσει μια σχέση με τον Χοσέ. Ωστόσο, ο Χοσέ δολοφονείτε μετά από ένα επιχείρημα και η Καρολίνα αποφασίζει να χειριστεί τη σκηνή του εγκλήματος, έτσι ώστε όλοι να πιστεύουν ότι ο Χοσέ αυτοκτόνησε. Ο Γκιγιέρμο, ξάδελφος του Χοσέ, έρχεται στην πόλη, όταν μαθαίνει για το τι συνέβη. Αγνοώντας τις φήμες των ανθρώπων, ο Γκιγιέρμο πιστεύει λανθασμένα ότι η Σεσίλια είναι υπεύθυνη για το θάνατο του Χοσέ, γι 'αυτό αποφασίζει να πάρει εκδίκηση από αυτήν. Για να γίνει αυτό, θα προσπαθήσει να την κερδίσει και στη συνέχεια να παντρευτεί, να της κάνει τη ζωή κόλαση και τελικά την σκοτώσει. Κρίστιαν Μπακ ως Σεσίλια ντε Βιδάλ ι Μπαρνολά Φράνκ Μόρο ως Γκιγιέρμο Μπελτράν Σίλβια Πασκέλ ως Καρολίνα ντε Βιδάλ ι Μπαρνολά Ρεμπέκα Γιόνς ως Μαίρη Άνν Τόνι Μπράβο ως Χοσέ Μπελτράν Ααρόν Ερνάν ως Τεοντόρο ντε Βιδάλ ι Μπαρνολά Εμίλια Καρράνσα ως Σάρα ντε ντε Βιδάλ ι Μπαρνολά Ολίβια Μπούσιο ως Γκλόρια Μάριο Σίντ ως 'Πάτερ Μάρσιαλ Εδουάρδο Γιάνιες ως Αλφόνσο Γκιγιέρμο Αγκιλάρ ως Ντουβάλ Λάουρα Λεόν ως Ασουνσένα Φρανσίσκο Αβεντάνιο ως Ρικάρδο Φάμπιο Ραμίρες ως Σαντιάγο Φερνάντο Σάενς ως Ρόννι Αουρόρα Κορτές ως Νταντά Γούμε Ιγνάσιο Ρούμπιελ ως Χενάρο Τίτο Νουράν ως Χούλιο Μπάρμπαρα Κόρσεγα ως Σακούκ Χουάν Ντιέγο ως Τόμπι Αντόνιο Εσκομπάρ Αλεχάντρο Ρουίς Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει στην IMDb
Βολογέσης Β΄ της Παρθίας

Ο Βολογέσης Β΄ της Παρθίας ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Παρθίας Βολογέση Α’ το 78 μ.χ., βασίλευσε στην Παρθία για έναν περίπου χρόνο. Ανατράπηκε στη συνέχεια από τον θείο του Πακώρο Β’ μεγαλύτερο αδελφό του πατέρα του. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς της Παρθίας Βολογέσης Γ’.

 Tarn, William Woodthorpe (2010). The Greeks in Bactria and India. Cambridge University Press. p. 51-52. ISBN 1108009417, 9781108009416 Check |isbn= value (help). "...for earlier Arsacids married their half- sisters or other princesses, and the first king whose mother was a Greek concubine Vologases I, A.D. 57-77; the statement cannot be earlier than his reign." Bunson, Matthew (1995). A Dictionary of the Roman Empire. Oxford University Press. p. 454. ISBN 0195102339, 9780195102338 Check |isbn= value (help). "VOLOGASES I (d. 80 A.D.) King of Parthia from circa 51 to 80 A.D.; the greatest of the five kings who would bear his name, although Parthia was troubled throughout his reign on both its eastern and western borders. He was the son of VONONES II, a one-time monarch of Media-Atropatene. His mother was reportedly a Greek concubine." Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vologases II of Parthia στο Wikimedia Commons
Αποσπάσματα αποτροπής υποχώρησης

Τα αποσπάσματα αποτροπής υποχώρησης είναι σχηματισμοί στρατιωτών τοποθετημένων πίσω από τα κανονικά στρατεύματα, προκειμένου να εμποδίσουν με κάθε μέσον, (ακόμη και πυροβολώντας αδιακρίτως), τον πανικό ή την άτακτη οπισθοχώρηση των στρατιωτών της πρώτης γραμμής.

 Η ιδέα είναι πολύ παλιά. Οι Ρωμαϊκές λεγεώνες διέθεταν τέτοιες μονάδες, τους Τριάρι (Triarius, Triarii), οι οποίοι αποτελούνταν από βετεράνους και καταλάμβαναν την τρίτη σειρά στη θέση μάχης. Το ίδιο συνέβαινε και κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Μάλιστα, οι απώλειες από τους λιποτάκτες κατά τη διάρκεια της μάχης υπερέβαιναν τις απώλειες εξ αιτίας της ίδιας της μάχης. Καθόσον οι λιποταξίες ήταν σχετικώς ευκολότερες την εποχή εκείνη, η χρήση των μονάδων ανάσχεσης έδινε τη δυνατότητα στους στρατηγούς να διατηρούν το στράτευμά τους σε συνοχή κατά, ιδιαιτέρως κατά τις μακρόχρονες εκστρατείες. Στον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης, η ιδέα των Μονάδων Ανάσχεσης ηγέρθη τον Αύγουστο του 1918, με τον σχηματισμό των Ζαγκραντιτέλνιε Οτριάντι (Заградительные Отряды). Τα στρατεύματα αυτά αποτελούνταν από αποσπάσματα της Τσε Κα, που είχαν στρατολογηθεί από ποινικούς υπόδικους του Κόκκινου Στρατού. Η πρώτη χρήση τους έγινε το Καλοκαίρι με Φθινόπωρο στο Ανατολικό Μέτωπο, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, όταν ο διοικητής Μιχαήλ Τουχατσέφσκυ εξουσιοδοτήθηκε από τον Επίτροπο Πολέμου Λέοντα Τρότσκυ, να τοποθετήσει μονάδες πεζικού στα μετόπισθεν αναξιόπιστων συνταγμάτων της Α’ Στρατιάς, με εντολή να πυροβολούν όσους λιποτακτούν ή υποχωρούν χωρίς διαταγή. Τον Δεκέμβρη του 1918, ο Τρότσκυ διέταξε την ανάπτυξη πρόσθετων τέτοιων στρατευμάτων, σε κάθε μονάδα πεζικού του Κόκκινου Στρατού. Πέραν αυτών των καθηκόντων είχαν επιφορτιστεί και με την εξασφάλιση των προμηθειών προς τους μπολσεβίκους στις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχό τους, ρόλος που τους έκανε αντιπαθείς στον πληθυσμό. Η τακτική αυτή επανήλθε σε μεγαλύτερη κλίμακα κατά τον Β’ΠΠ. Στις 27 Ιουνίου 1941, σε απάντηση αναφορών για λιποταξίες από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού, το 3ο Γραφείο εξέδωσε οδηγία για τη δημιουργία Μονάδων Ανάσχεσης, που θα τις στελεχώνουν προσωπικό της NKVD. Οι μονάδες αυτές ονομάζονταν ΣΜΕΡΣ, από το ακρωνύμιο Смерть шпионам, ΣΜΕΡτ Σπινιόναμ, που στα ρωσικά σημαίνει ″Θάνατος στους κατασκόπους″ . Σύμφωνα με μία αναφορά του Επίτροπου Κρατικής Ασφάλειας, Λαυρέντι Μπέρια της 10ης Οκτωβρίου 1941, είχαν συλληφθεί 25.878 λιποτάκτες, και από αυτούς εκτελέστηκαν οι 10.201. Στην κινηματογραφική ταινία ″Ο εχθρός προ των Πυλών″ (Enemy at the Gates), περιγράφεται η δράση των μονάδων αυτών, καθώς προσπαθούν να αποτρέψουν με τη χρήση όπλων την υποχώρηση πανικόβλητων Ρώσσων στρατιωτών, κατά τη Μάχη του Στάλινγκραντ.
Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα

Το Νταχαγκράμ–Ανγκαρπότα είναι μια ομάδα Μπαγκλαντεσιανών ενκλάβιων στην Ινδία περίπου 200 μ. από τα σύνορα με το Μπαγκλαντές. Έχει πληθυσμό 17.000 κατοίκων το 2014. Ο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα είναι το μεγαλύτερο ενκλάβιο του Μπαγκλαντές. Διοικητικά, το ενκλάβιο ανήκει στην υποεπαρχία Πάτγκραμ.

 Το 1954, το Πακιστάν και η Ινδία υπέγραψαν μια συνθήκη για το ενκλάβιο Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και Μπερουμπάρι και σύμφωνα με τη συνθήκη, ήταν γραφτό να παραχωρηθεί στο Πακιστάν, ενώ το Μπερουμπάρι να διαιρεθεί μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν. Το βόρειο Μπερουμπάρι θα παραχωρούταν στην Ινδία και το νότιο Μπερουμπάρι στο Πακιστάν. Η συνθήκη δεν επικυρώθηκε, καθώς αντιμετώπισε νομικές προκλήσεις στην Ινδία. Το 1971 το Μπανγκλαντές απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Πακιστάν. Το Μπαγκλαντές και την Ινδία έπρεπε να υπογράψουν νέα συνθήκη. Έτσι υπεγράφη το σύμφωνο Ιντίρα-Μουτζίμπ που προστάτευε το καθεστώς του Νταχαγκράμ-Ανγκαρπότα και σε αντάλλαγμα το Μπαγκλαντές έδωσε στην Ινδία ολόκληρο το Μπερουμπάρι. Αυτό αμφισβητήθηκε στα δικαστήρια του Μπαγκλαντές αλλά επιλύθηκε γρήγορα και επικυρώθηκε το 1974. Η συνθήκη παρείχε στο Μπαγκλαντές το διάδρομο Τιν Μπίγκα που ένωνε το ενκλάβιο με το ηπειρωτικό Μπαγκλαντές. Ο διάδρομος άρχισε να λειτουργεί το 1992, και ήταν ανοικτός για λίγες ώρες κάθε μέρα. Από το 2011 ο διάδρομος είναι ανοικτός για 24 ώρες. Ο διάδρομος κλείνει για μια ώρα κάθε μέρα ώστε οι Δυνάμεις Συνοριακής Ασφαλείας (ΔΣΑ) της Ινδίας να μπορέσουν να υψώσουν την Ινδική σημαία στο διάδρομο. Οι ΔΣΑ ελέγχουν το διάδρομο και τις πύλες. Η περιοχή έχει δει περιορισμένη ανάπτυξη μέσα από το άνοιγμα μιας κλινικής, ενός σχολείου και αγοράς.
Γυμναστική Εταιρεία Μεσσηνίας

Η Γυμναστική Εταιρεία Μεσσηνίας ή ΓΕ Μεσσηνίας, όπως συνήθως αναφέρεται είναι αθλητικό σωματείο της Καλαμάτας. Ιδρύθηκε το 1977 και καλλιεργεί τα εξής αθλήματα: στίβος, βόλεϊ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και ρυθμική γυμναστική. Το πιο διακεκριμένο τμήμα του συλλόγου είναι η ανδρική ομάδα βόλεϊ, που συμμετέχει στην Α2 Εθνική κατηγορία από το 2004. Έχει χρώματα το μαύρο και το πορτοκαλί.

 Η ΓΕ Μεσσηνίας διατηρεί ακαδημίες βόλεϊ αγοριών και κοριτσιών και αγωνιστικά τμήματα παγκορασίδων, παμπαίδων, παίδων, εφήβων και ανδρών. Η ανδρκή ομάδα μετέχει στην Α2 εθνική κατηγορία από το 2004-05. Τη σεζόν αυτή τερμάτισε στην 3η θέση, πετυχαίνοντας την υψηλότερη διάκριση στην ιστορία της. Το ίδιο έτος η εφηβική ομάδα έφτασε στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος, όπου τερμάτισε στην 4η θέση. 2003-04: Β΄ Εθνική: πρωταθλήτρια, άνοδος στην Α2. 2004-05: Α2: 3η θέση 2005-06: Α2: 8η θέση 2006-07: Α2: 9η θέση 2007-08: Α2: 6η θέση 2008-09: Α2: 5η θέση 2009-10: Α2: 11η θέση (υποβιβασμός) 2010-11: Β΄ Εθνική: 7η θέση (υποβιβασμός) 2011-12: Τη σεζόν 2008-09 η ΓΕΜ τερμάτισε στην 5η θέση στην Α2 και συμμετέχει στα πλέι-οφ της ανόδου στην Α1. Την ομάδα αποτελούν: Προπονητής: Βασίλης Ξεροβάσιλας B’ προπονητής: Δημήτρης Καθάριος Αθλητές: 1. Ματθαίος Φλαούνας (1971), 1.81 2. Γιάννης Αλεξίου (1987), 1.95 3. Θεόδωρος Μπεκιάρης (1979), 1.95 4. Νικολά Μενά Μουσκουέρα (Κολομβία), (1984), 1.95 5. Μιχάλης Μακρής (1972), 1.85 6. Μιχάλης Μανιάτης (1981), 1.92 9. Θεόδωρος Μαργαρίτης (1974), 1.91 10. Χρήστος Χριστοφοράκης (1974), 1.94 11. Κωνσταντίνος Νικηφορίδης (1975), 1.91 14. Γεράσιμος Πούλης (1979), 2.06 15. Όμηρος Ψωμιάδης (1980), 1.95 18. Πάνος Δημητρακάκος (1970), 1.86 Η ομάδα βόλεϊ γυναικών της ΓΕΜ ήταν από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου. Μάλιστα τη σεζον 1979-80 κατάφερε να προκριθεί στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα η Α΄Εθνική κατηγορία. Η πρωτοπόρος εκείνη ομάδα τερμάτισε στη 10η θέση. Ακολούθησαν πολλές χρονιές στις τοπικές κατηγορίες και στο πανεπαρχιακό. Σήμερα υπάρχουν τμήματα υποδομής νεανίδων, κορασίδων, αλλά η γυναικεία ομάδα είναι σε αδράνεια. https://web.archive.org/web/20101028115330/http://www.gemessinias.gr/
Τρίκορφο Αιτωλοακαρνανίας

Το Τρίκορφο είναι πεδινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Ενότητα Τρικόρφου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Χαλκείας του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του είναι 374 κάτοικοι.

 Το Τρίκορφο βρίσκεται κοντά στον Εύηνο ποταμό (Φίδαρη) στις δυτικές πλαγιές του όρους Κλόκοβα. Απέχει 28 χλμ. Δ. από τη Ναύπακτο, 26 χλμ. Α. από το Μεσολόγγι και 3,5 χλμ. Β. από Γαβρολίμνη που είναι δίπλα στην Ιόνια Οδό. Το χωριό αποτελείται από το κεντρικό χωριό και τους συνοικισμούς "Ράτσικα", "Γιαβρουτέικα", "Κυριτσέικα". H ονομασία του οφείλεται στο λόφο Τρίκορφο που βρίσκεται βορειοδυτικά του χωριού, δίπλα στον ποταμό Εύηνο και πάνω από το συνοικισμό "Κυριτσέικα". Την περίοδο της τουρκοκρατίας και μέχρι το 1928 αναφέρεται με το τουρκικής προέλευσης όνομα Μπεζαϊδέ (γόνος του Μπέη, ευγενής). Αναφέρεται επίσης και με το ελληνικό όνομα Κλήμα, πριν το χωριό γίνει τσιφλίκι του Οθωμανού αξιωματούχου. Η μετονομασία του χωριού σε Τρίκορφο έγινε το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928. Απογραφές πληθυσμού Η ιστοσελίδα trikorfo.gr
Α.Ο. Καμένα Βούρλα

Ο Αθλητικός Όμιλος Καμένα Βούρλα ('ΑΟΚΒ) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Καμένα Βούρλα της Φθιώτιδας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1966 και έχει χρώματα μαύρο-λευκό και έμβλημα έναν αναμμένο πυρσό. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-2023 αγωνίζεται στην Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Εδρεύει στο γήπεδο του Άρη Αγίου Κωνσταντίνου Φθιώτιδας. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα και 1 κύπελλα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Έχει παρουσία στην Δ΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε 2 φορές συνολικά και συγεκριμένα τις περιόδους 1990-91, 2011-12. Τη σεζόν 1989-90 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας για πρώτη φορά και προκρίθηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου για την ιστορική άνοδο στην Δ΄ Εθνική.

 Ο Α.Ο Καμένων Βούρλων ιδρύθηκε το 1966 κάνοντας το ντεμπούτο του στην Β'ΕΠΣ Φθιώτιδας τη σεζόν 1966-67. Μολίς 9 χρόνια μετά κατάφερε να περάσει στον τελικό του κυπέλλου Φθιώτιδας εναντίον στο Φωκικό Άμφισσας. Ο αγώνας τελείωσε με μία ταπεινωτική ήττα για τα Καμένα Βούρλα με 4-0 υπέρ της Άμφισσας. Τη σεζόν 1989-90 ο Α.Ο Καμένων Βούρλων κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Α' Ερασιτεχνικο πρωτάθλημα Φθιώτιδας. Έτσι προβιβάστηκε στην Δ'εθνική για την σεζόν 1990-91. Στη συνέχεια, η ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το δεύτερο Α' Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα Φθιώτιδας, και κατάφεραν προβιβαστούν ξανά στην Δ'εθνική για την σεζόν 2011-12. Δυστυχώς, υποβιβάστηκαν ξανά αφού βρίσκονταν στην τελευταία θέση με μόνο 10 βαθμούς. Ταυτόχρονα, κατάφερε να φτάσει για δεύτερη φορά στην ιστορία του τον τελικό του κυπέλλου Φθιώτιδας , αυτή τη φορά εναντίον του Λιανοκλαδίου. Όμως απέτυχε πάλι να κατακτήσει το κύπελλο με το 1-0 υπέρ του Λιανοκλαδίου. Τη σεζόν 2014-15κατάφεραν να κερδίσουν το Κύπελλο Φθιώτιδας το 2015, μετά από αγώνα έναντι του Οπούντιου Μαρτίνου με 1-0 υπέρ των Καμένων Βούρλων. Τη σεζόν 2019-20 ο Α.Ο Καμένων Βούρλων αποχώρησε από το πρωτάθλημα για 3 χρόνια. 2 Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ Φθιώτιδας: •1989-90,2010-11 1 Κύπελλο Ε.Π.Σ Φθιώτιδας: •2014-15
Ανάκτορο του Λούντβιχσμπουρκ

Το Ανάκτορο του Λούντβιχσμπουρκ (γερμανικά: Schloss Ludwigsburg) είναι ιστορικό κτήριο που βρίσκεται στην πόλη Λούντβιχσμπουρκ της Γερμανίας, 12 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της Στουτγάρδης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα μπαρόκ παλάτια της Γερμανίας και διαθέτει έναν μεγάλο κήπο αυτού του ρυθμού.

 Η ανέγερση του ανακτόρου ξεκίνησε στις 17 Μαΐου 1704 από τον Εβεράρδο Λουδοβίκο, δούκα της Βυρτεμβέργης, σε μια εποχή που η αρχιτεκτονική μπαρόκ επικρατούσε στη Γερμανία. Ένα χρόνο αργότερα, η περιοχή ονομάστηκε Λούντβιχσμπουρκ (πύργος του Λουδοβίκου). Στις 17 Αυγούστου 1709, ο δούκας ίδρυσε την πόλη του Λούντβιχσμπουρκ, ακριβώς δίπλα στο παλάτι, αντιγράφοντας την εγγύτητα του Ανακτόρου των Βερσαλλιών με το Παρίσι. Προηγουμένως, δουκικό παλατι ήταν το μικρό και απηρχαιωμένο Παλαιό Ανάκτορο, στην καρδιά της Στουτγάρδης. Η κατασκευή του ανακτόρου ολοκληρώθηκε το 1733 και από τότε έως το 1918 αποτέλεσε το επίσημο ανάκτορο των δουκών, εκλεκτόρων και βασιλέων της Βυρτεμβέργης. Οι διάδοχοι του Εβεράρδου Λουδοβίκου τροποποίησαν το αρχικό σχέδιο του παλατιού, ειδικά ο δούκας Κάρολος Ευγένιος και ο βασιλιάς Φρειδερίκος, με αποτέλεσμα σήμερα να κυριαρχούν τρία αρχιτεκτονικά στυλ στο κτίριο—το μπαρόκ, το ροκοκό κα το αυτοκρατορικό. Το 1740 κατασκευάστηκε ένα νέο ανάκτορο στη Στουτγάρδη και πολλοί δούκες και βασιλείς το προτίμησαν για κύρια κατοικία τους. Το Λούντβιχσμπουρκ παρέμεινε επίσης σε χρήση, όμως υπό τον βασιλιά Γουλιέλμο Α' το παλάτι και οι κήποι του παρήκμασαν επειδή ο μονάρχης, αντίθετα με τους προκατόχους του, δεν έδειξε ενδιαφέρον για το Λούντβιχσμπουρκ. Το κτίριο παρέμεινε ακέραιο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη δεκαετία του 1950 επισκευάστηκε και ανακαινίστηκε. Από το 1953, το ανάκτορο και οι κήποι του είναι ανοιχτοί στο κοινό και φιλοξενούν την έκθεση "Ανθισμένο μπαρόκ" (Blühendes Barock), η οποία προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο. Το θέατρο του παλατιού είναι ένα από τα παλαιότερα στην Ευρώπη και ο μηχανικός εξοπλισμός του είναι ακόμα σε λειτουργία από το 1758. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Schloss Ludwigsburg στο Wikimedia Commons Ludwigsburg Palace (επίσημη ιστοσελίδα του παλατιού)
Πληροφορίες Ναυτικής Ασφάλειας

Οι Πληροφορίες Ναυτικής Ασφάλειας (αγγλικά: Maritime Safety Information - MSI) είναι ένα διεθνώς συντονισμένο δίκτυο εκπομπών, που περιέχει πληροφορίες απαραίτητες για την ασφαλή ναυσιπλοΐα, οι οποίες λαμβάνονται σε όλα τα πλοία που φέρουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, ενώ υπάρχει δυνατότητα εκτύπωσής τους στα αγγλικά.

 Για την εκπομπή των ναυτικών πληροφοριών χρησιμοποιούνται οι τρεις παρακάτω υπηρεσίες: Το NAVTEX, ένα επίγειο σύστημα μεσαίας εμβέλειας (240-400 ν.μ.) που λειτουργεί στην περιοχή των μεσαίων συχνοτήτων (MF) για την κάλυψη των περισσότερων ακτοπλοϊκών περιοχών. Τα μηνύματα εκπέμπονται από ειδικούς σταθμούς της ξηράς και λαμβάνονται με ειδικούς δέκτες άμεσης εκτύπωσης. Το σύστημα SafetyNET, που χρησιμοποιεί τους δορυφόρους του INMARSAT, για την εξυπηρέτηση των ανοιχτών θαλασσών, αλλά και παρακτίων περιοχών που δεν καλύπτονται από το NAVTEX. Πρόκειται για υπηρεσία παροχής πληροφοριών μέσω των Επίγειων Σταθμών (LES) του INMARSAT-C, οι οποίοι τα προωθούν σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. Το σύστημα HF/MSI, που είναι ένα επίγειο σύστημα με χρήση τηλετυπίας στενής ζώνης άμεσης εκτύπωσης (NBDP) στην περιοχή των υψηλών συχνοτήτων (HF), για την κάλυψη των ανοιχτών θαλασσών σαν εναλλακτική επιλογή του SafetyNET. Οι εκπομπές γίνονται σε προκαθορισμένα ειδικά κανάλια HF. Μηνύματα MSI θεωρούνται οι παρακάτω περιπτώσεις: μετεωρολογικές παρατηρήσεις και προγνώσεις έκτακτα φυσικά φαινόμενα (τσουνάμι κλπ) βλάβες σε φάρους, σημαδούρες και σήματα ομίχλης, που σηματοδοτούν κύριες ναυτιλιακές αρτηρίες επικίνδυνα ναυάγια κοντά ή μέσα στις παραπάνω περιοχές περιστατικά ρυμούλκησης σε περιοχές αυξημένης κίνησης νέες εγκαταστάσεις ναυτιλιακών βοηθημάτων (φάροι, ραδιοφάροι κλπ) επιχειρήσεις αντιμετώπισης ρύπανσης πρόσφατα εντοπισμένα αβαθή, βράχοι κλπ μη αναμενόμενες αλλαγές σε καθιερωμένες διαδρομές νέες κατασκευές μέσα ή κοντά σε λωρίδες ναυσιπλοΐας δυσλειτουργία ραδιοβοηθημάτων υποθαλάσσιες δραστηριότητες (πόντιση καλωδίων, σωλήνων) πολεμικές ασκήσεις προειδοποιήσεις για πειρατεία προειδοποιήσεις για την παγκόσμια υγεία (επιδημίες κλπ) διορθώσεις ηλεκτρονικών χαρτώνΔεν θεωρούνται MSI πληροφορίες σχετικά με σήματα κινδύνου, συντονισμό επιχειρήσεων διάσωσης, τοπικές επικοινωνίες και σήματα τοποθεσίας, ακόμα κι αν η διασπορά τους γίνεται μέσω SafetyNET ή NAVTEX.
Φ.Σ. Ομόνοια Σίνδου

Ο Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος Ομόνοια Σίνδου είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Σίνδο Θεσσαλονίκης του δήμου Δέλτα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1930, έχει χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα την Ολυμπιακή δάδα. Διαθέτει τμήμα ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και άλλα αθλητικά αλλά και πολιτιστικά τμήματα. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έχει παρουσία στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας. Αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Α1΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έδρα της αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Σίνδου, όπου και διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες της.

 Ο Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος Σίνδου «η Ομόνοια» ιδρύθηκε επίσημα το 1930, όποτε και αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Η ονομασία «Ομόνοια» δόθηκε στο σύλλογο από τους ιδρυτές του, ως έκφραση του διακαούς πόθου τους να σταματήσουν οι διαπληκτισμοί και οι έριδες που υπήρχαν μεταξύ των γηγενών κατοίκων της Σίνδου και των Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν εκεί. Αρχικά διέθετε τμήματα πολιτιστικής δραστηριότητας, δημιουργώντας πλήθος θεατρικών παραστάσεων όπως την κωμωδία Αγαθόπουλος ο Ξηροχωρίτης του Μολιέρου και ακολούθησαν διάφορες άλλες όπως Γκόλφω, Εσμέ και Βαβυλωνία. Οι παραστάσεις αρχικά δίνονταν στο χώρο μιας αποθήκης, αλλά μετά συνεχίσθηκαν στο νεόδμητο εντευκτήριο του συλλόγου, που κατασκευάσθηκε το 1934. Το εντευκτήριο αυτό, που έγινε γνωστό με την προσωνυμία ΄΄Λέσχη΄΄, δημιουργήθηκε δίπλα στο κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού, με την προσωπική εργασία των μελών και των φίλων του συλλόγου.Αργότερα δημιούργησε και αθλητικά τμήματα, μεταξύ των οποίων και το τμήμα ποδοσφαίρου που το διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1959 η Ομόνοια Σίνδου αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 735και εντάχθηκε στη δύναμη τη Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική της πορεία τη σεζόν 1959-1960 από το Περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 1975-76 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και τα επόμενα χρόνια ξεχώρισε η κατάκτηση του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Μακεδονίας το 1983 νικώντας στον τελικό με 3-1 του Π.Α.Ο. Κουφαλίων αλλά και η παρουσία της στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, όπου αγωνίστηκε αρχικά τις χρονιές 1992-93, 1993-94 και 1994-95 και εκ νέου τις χρονιές 2004-05, 2005-06 και 2006-07.
Ροδόλφο Αρουαμπαρένα

Ο Ροδόλφο Μάρτιν Αρουαμπαρένα (Rodolfo Martín Arruabarrena, 20 Ιουλίου 1975) είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής. Αγωνίστηκε ως παίκτης στη θέση του αριστερού μπακ στην Τίγρε της Αργεντινής και έχει μεγάλη θητεία στα γήπεδα της Ευρώπης.

 Ο Αρρουαμπαρρένα γεννήθηκε στο Μάρκος Παζ της Αργεντινής. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Μπόκα Τζούνιορς το 1992 και έπειτα από πολυετή θητεία στην ομάδα του Μπουένος Άιρες, με μια μικρή διακοπή το 1996 όταν παραχωρήθηκε δανεικός στη Ροσάριο Σεντράλ, μεταπήδησε στην ισπανική Βιγιαρρεάλ (2000). Εκεί καθιερώθηκε άμεσα στη βασική ενδεκάδα, ενώ αρκετές φορές αγωνίστηκε ως αρχηγός μέχρι το 2007 που αποχώρησε. Ήταν μάλιστα μέλος της ομάδας που προχώρησε μέχρι τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2005-06. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, όπου όμως δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος των απαιτήσεων της ομάδας, με αποτέλεσμα να μείνει το καλοκαίρι του 2008 ελεύθερος παρά το γεγονός ότι είχε συμβόλαιο για έναν ακόμα χρόνο και να επιστρέψει στην Αργεντινή. Ο Βάσκος, όπως είναι το προσωνύμιό του, έχει αγωνιστεί 7 φορές με την Εθνική Αργεντινής από το 2000 έως το 2007, χωρίς όμως να συμμετάσχει σε κάποια μεγάλη διοργάνωση. Μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα έγινε προπονητής. (όλοι με την Μπόκα Τζούνιορς) Πρωταθλητής Αργεντινής (2)Απερτούρα 1998, Κλαουσούρα 1999Κόπα Λιμπερταδόρες (1)2000Κόπα ντε Όρο 1993
Μιλτιάδης Λιδωρίκης

Ο Μιλτιάδης Γ. Λιδωρίκης (1871 - 2 Φεβρουαρίου 1951) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Δωρίδας και διευθυντής της Βουλής. Έργα του παίχτηκαν από τους θιάσους της Κυβέλης και του Κοτοπούλη.

 Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Δωρίδας, το 1906 και επανεξελέγη το 1910 (Φθιώτιδος και Φωκίδος) και διευθυντής της Βουλής των Ελλήνων από το 1907 μέχρι και το 1912. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, αποτυπώνοντας με γλαφυρότητα τις αναμνήσεις του από τον πόλεμο στα έργα του.Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το έργο "Ιουλία" (1898). Υπήρξε προσωπάρχης του Βασιλικού Θεάτρου επί δύο δεκαετίες και μετά το 1930 καθηγητής της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό Θέατρο. Ήταν από τους ιδρυτέςκαι διευθυντής της Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου οί παραστάσεις της οποίας αποτέλεσαν σταθμό για την ελληνική σκηνή και διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Το 1930 διορίστηκε Μελος της εκτελεστικής επιτροπής του εθνικού μας θεάτρου και Καθηγητής της δραματικής σχολής του. Πέρα από θεατρικά έργα, έγραψε και επιθεωρήσεις. Απεβίωσε στην κλινική Ράμμου, από περιτονίτιδα το 1951 και κηδεύθηκε με δαπάνες του Βασιλικού Θεάτρου. Γιος του ήταν ο επίσης θεατρικός συγγραφέας, Αλέκος Λιδωρίκης. "Κρυφός πόθος [επιτυχημένο πατριωτικό δράμα σε τρείς πράξεις] (1931)." "Ιουλία [θίασος Μαρίκας Κοτοπούλη] (1932)" Μια σειρά από μονόπρακτα [Θίασος της Μαίρης Κυβέλης] (1933). "Εντυπώσεις ευζώνου [δημοσιευμένα άρθρα στην εφημερίδα «Εστία» κατά την διάρκεια του πολέμου" (1937). "Η Εστιάς" (1938). "Ξιφίρ Φαλέρ" σε συνεργασία με τον Νικόλαο Λάσκαρη "Η ψυχή του στρατιώτη" (1942). "Το Ρωμέικο" (1926). "Η Καρακάξα" (1944). Ό Απόστρατος [συνεργασία με τον Βασίλειο Κολοκοτρώνη] (1945). Ό Λαβύρινθος (1945). Ξιφίρ φαλέρ [συνεργασία με τους Νικόλαο Λάσκαρη, Γιάννη Πώπ και Παναγιώτη Αραβαντινό] (1950). Ό Ρωμαίΐκο (1951).Ό Μιλτιάδης Λιδωρίης έγραψε ακόμα και Επιθεωρήσεις σε συνεργασία με τον Τάσο Μωραΐτίνη και Παναγιώτη Δημητρακόπουλο.
Κατολισθήσεις στην Ουγκάντα το 2010

Οι κατολισθήσεις στην Ουγκάντα το 2010, έγιναν στο νομό Μπουντούντα (Bududa) της Δυτικής Ουγκάντα την 1-η Μαρτίου 2010. Η κατολίσθηση έγινε μετά από σφοδρές βροχοπτώσεις, μεταξύ 12-ης και 7-ης απογευματινής ώρας. Τουλάχιστον 100 άτομα πιστεύεται πως σκοτώθηκαν από τις κατολισθήσεις, και πολύ περισσότεροι είναι αγνοούμενοι.

 Ένας εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού της Ουγκάντα είπε πως οι εργάτες των σωστικών συνεργείων βρήκαν 50 πτώματα, ενώ ένας υπουργός της κυβέρνησης της Ουγκάντα είπε πως οι νεκροί ήταν περισσότεροι από 100. Ο πρόεδρος της περιοχής του ανατολικού Μπουντούντα είπε πως οι νεκροί ίσως να φτάσουν τους 300. Εκατοντάδες περισσότερα άτομα έχουν χαθεί και πιστεύεται ότι είναι νεκρά, μαζί με 60 παιδιά που βρήκαν καταφύγιο σε κοντινό κέντρο υγείας που αργότερα καταστράφηκε. Η κατολίσθηση χτύπησε χωριά στους πρόποδες του Βουνού Έλγον, συμπεριλαμβανομένου του Ναμέτι, του Κουμπέβο και του Νάνκοβι, με 85 σπίτια να έχουν καταστραφεί στο Ναμέτι. Πολλές περιοχές στα πληγέντα χωριά ισοπεδώθηκαν από τις κατολισθήσεις, με σπίτια, αγορές και μία εκκλησία να έχουν καταστραφεί, ενώ πολλοί δρόμοι ήταν κλειστοί. Οι επίσημοι και οι εργάτες των σωστικών συνεργείων προειδοποίησαν οτι υπήρχε κίνδυνος να γίνουν και άλλες κατολισθήσεις, καθώς οι σφοδρές βροχοπτώσεις συνεχίζονταν στη περιοχή.Στην Μπουταλέχα πάνω από 6.000 σπίτια από τις υποκομητείες της Κακόνγκα, Μασιμάσα, Κιμούντου και Ναβανγκόφου είχαν προβλήματα από τις βροχές, με δυο δημοτικά σχολεία στη Ναμπεχέρε και τη Λουμπέμπε να έχουν πλημμυρίσει. Ο δρόμος Μπάλε-Μπουσόλβα έκλεισε επίσης λόγω πλημμύρας. Ο Ερυθρός Σταυρός εξέδωσε εκτιμήσεις κινδύνου να σημειωθούν κι άλλες πλημμύρες στο Μορότο, το Κατάκβι και την Νακαπιριπίριτ.
Σπάρτοκος Γ΄ του Βοσπόρου

Ο Σπάρτοκος Γ΄ ήταν βασιλιάς του Βοσπόρου από το 304 έως το 284 π.Χ. Ανέβηκε στον θρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του Ευμήλου σε ατύχημα με άμαξα.

 Ο Σπάρτοκος Γ΄ κληρονόμησε τον θρόνο από τον πατέρα του το 304 π.Χ., μετά τον απροσδόκητο θάνατο τού πατέρα του κατά την επιστροφή του από τη Σινδία. Με την ανάληψη τού θρόνου, έγινε ο πρώτος ηγεμόνας τού Βοσπόρου, που πήρε τον τίτλο τού βασιλιά, πιθανότατα ακολουθώντας το παράδειγμα των σύγχρονων ελληνιστικών βασιλέων, όπως οι Αντιγονίδες, οι Λυσιμαχίδες, οι Σελευκίδες και οι Πτολεμαίοι. Μόλις το αθηναϊκό εμπόριο απελευθερώθηκε από τον Δημήτριο Α΄ της Μακεδονίας, ο Σπάρτοκος προσπάθησε να ανανεώσει τη σχέση του με την Αθήνα, που ήταν ήδη εμπορικοί εταίροι με το βασίλειο του Βοσπόρου κατά τη βασιλεία τού προπάππου του Λεύκωνα. Ο Σπάρτοκος έλαβε αθηναϊκές τιμές, όταν η πόλη ευχαρίστησε τον ίδιο και τους προκατόχους του για τη διατήρηση καλών σχέσεων με την Αθήνα. Ο Σπάρτοκος Γ΄ απεβίωσε το 284 μετά από 20 χρόνια διακυβέρνησης. Τον διαδέχθηκε ο Παιρισάδης Β΄, ο οποίος μπορεί να ήταν ο ομώνυμος γιος τού Σάτυρου Β΄, που δραπέτευσε και επέζησε από τη σφαγή της οικογένειας από τον Εύμηλο, αλλά μπορεί επίσης να ήταν γιος τού ίδιου του Σπάρτοκου Γ΄. Βασίλειο της Μακεδονίας Πτολεμαϊκή Αίγυπτος Αυτοκρατορία των Σελευκιδών Λυσίμαχος
Νεολουδισμός

Ο νεολουδισμός ή νεολουδιτισμός (Neo-Luddism) είναι η φιλοσοφία η οποία αντιτίθεται σε ορισμένες μορφές σύγχρονης τεχνολογίας, όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα κινητά τηλέφωνα, ή ακόμα και καθολικά σε όλες τις τεχνολογίες και στον καταναλωτισμό γενικότερα. Σύμφωνα με το μανιφέστο του Δεύτερου Λουδιτικού Συνεδρίου, τον Απρίλιο του 1996, στο Οχάιο των ΗΠΑ, πρόκειται για ένα «άναρχο, παθητικής αντίδρασης κίνημα, ενάντια στον καταναλωτισμό και στις αυξανόμενες περίεργες και τρομακτικές τεχνολογίες της Εποχής των Υπολογιστών.Το όνομα προέρχεται από τους Λουδίτες, που έδρασαν στη Βρετανία μεταξύ 1811 και 1813 και έγιναν γνωστοί από τις μηχανές που κατέστρεφαν, κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης (κυρίως μηχανές ύφανσης). Οι νεολουδίτες χαρακτηρίζονται από την εγκατάλειψη οποιουδήποτε τεχνολογικού εξοπλισμού και της προώθησης ενός απλού τρόπου ζωής, απαλλαγμένοι από τις αρνητικές επιπτώσεις που αυτός επιφέρει στις κοινωνίες, στο περιβάλλον αλλά και στα ίδια τα άτομα. Το σύγχρονο αυτό κίνημα, έχει στενή σχέση με την αντιπαγκοσμιοποίηση, τον αναρχοπρωτογονισμό, την ριζοσπαστική οικολογία και την βαθιά οικολογία.

 Ο νεολουδισμός στηρίζει τη μείωση ή ακόμα και τον τερματισμό της ανάπτυξης νέων τεχνολογιών. Οι νεολουδίτες υποστηρίζουν ότι η εγκατάλειψη συγκεκριμένων τεχνολογιών και η επιστροφή σε μικρές γεωργικές κοινωνίες, σε αντίθεση με τον βιομηχανικό καπιταλισμό, είναι η καλύτερη προοπτική για το μέλλον. Παραδείγματα τέτοιων κοινωνιών είναι οι Amish στην Αμερική και το κίνημα Chipko στην Ινδία και στο Νεπάλ. Εκφράζουν ανησυχίες ότι οι νέες τεχνολογίες, αντί να λύνουν προβλήματα, δημιουργούν νέα, περισσότερα και ενδεχομένως πιο επικίνδυνα.Στους σύγχρονους νέολουδίτες συγκαταλέγονται συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, φοιτητές, οικογένειες, κοινωνίες Άμις, Μενονίτες (Mennonites), Κουάκεροι, οικολόγοι, γέροι πλέον "παιδιά των λουλουδιών και νεαροί ιδεαλιστές που ψάχνουν τεχνολογικά ελεύθερες κοινωνίες. Ορισμένοι από αυτούς βλέπουν τον εαυτό τους ως θύματα της τεχνολογίας και προσπαθούν να αποτρέψουν περισσότερα θύματα, ενώ άλλοι ως υποστηρικτές της φυσικής τάξης των πραγμάτων και αντιστασιακοί της περιβαλλοντικής υποβάθμισης λόγω της τεχνολογίας. Οι κύριες αρχές του νεολουδισμού όπως περιγράφονται από τον Τεντ Καζίνσκι (Ted Kaczynski), έναν Αμερικανό καθηγητή μαθηματικών, ο οποίος από το 1978 μέχρι το 1995 ήταν υπεύθυνος για σωρεία βομβιστικών επιθέσεων σε άτομα που σχετίζονταν με τη σύγχρονη τεχνολογία, στο άρθρο του «Η επερχόμενη Επανάσταση» είναι οι ακόλουθες: Πλήρης απόρριψη κάθε μορφής σύγχρονης τεχνολογίας Απόρριψη του ίδιου του πολιτισμού Απόρριψη του καταναλωτισμού και αντικατάστασή του με μια αντίληψη της ζωής που στοχεύει στην αυτοσυγκράτηση και στην αποδοκιμασία της προσωπικής περιουσίας και κάθε είδους κοινωνικής κατάστασης. Αγάπη και ευλάβεια (ακόμα και λατρεία) προς τη φύση Τιμωρία σε όσους είναι υπεύθυνοι για την τωρινή κατάσταση (επιστήμονες, μηχανικούς, πολιτικούς κλπ). Λουδισμός Αναρχοπρωτογονισμός Τεχνολογικός ντετερμινισμός Τεχνοφοβία
Μίλι Μπόμπι Μπράουν

H Μίλι Μπόμπι Μπράουν (αγγλικά: Millie Bobby Brown, 19 Φεβρουαρίου 2004) είναι Βρετανίδα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Έγινε γνωστή για τον ρόλο της ως Eleven στη δραματική σειρά επιστημονικής φαντασίας και τρόμου του Netflix, Stranger Things(2016-), για την οποία κέρδισε δύο υποψηφιότητες στα Primetime Emmy Awards. Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στις monster ταινίες Γκοτζίλα ΙΙ: Ο Βασιλιάς των Τεράτων (2019) και Γκοτζίλα vs. Κονγκ (2021). Επίσης, πρωταγωνίστησε και συμμετείχε και στην παραγωγή στην ταινία του Netflix Enola Holmes (2020) και Enola Holmes 2 (2022). Το 2018, το περιοδικό Time, τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 100 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως και την ίδια χρόνια έγινε Πρέσβης Καλής Θέλησης για τη UNICEF, που έως και τότε ήταν το πιο νεαρό άτομο που είχε αυτή τη θέση.

 Η Μίλι Μπόμπι Μπράουν γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2004, στην πόλη Μαρβέγια της Μάλαγα, στην Ισπανία, το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά των Άγγλων γονέων Κέλι και Ρόμπερτ Μπράουν. Η οικογένεια μετακόμισε στο Bournemouth, Dorset όταν η Millie ήταν περίπου τεσσάρων χρονών, και στη συνέχεια στο Orlando, Φλόριντα τέσσερα χρόνια αργότερα. Η Μίλι μένει στο Λονδίνο και στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Έχει ένα πρόβλημα υγείας από μικρή αλλά όσο μεγάλωνε χειροτέρευε. Όταν γεννήθηκε δεν άκουγε καλά από το αριστερό της αυτί. Όσο μεγάλωνε η κατάστασή της χειροτέρευε. Τώρα που έχει κλείσει τα 16 είναι ολοκληρωτικά κουφή από το αριστερό της αυτί. Αυτό όμως δεν την έκανε να σταματήσει να παίζει σε ταινίες. Μάλιστα ήταν και μία αφορμή ώστε να αρχίσει την καριέρα της. Το 2013, η Μίλι έκανε το ντεμπούτο της ως γκεστ στη δραματική σειρά φαντασίας του ABC, Once Upon a Time in Wonderland, ένα spin-off της σειράς Once Upon a Time, υποδυόμενη τον ρόλο της Young Alice. Το 2014, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά Intruders του BBC America ως Madison O'Donnell. Στη συνέχεια έκανε εμφανίσεις στο CBS αστυνομικό δράμα NCIS, στη sitcom του ABC, Modern Family, και στη δραματική σειρά του ABC, Grey's Anatomy. Από το 2016, η Μίλι υποδύεται την 011(Eleven) στη δραματική σειρά επιστημονικής φαντασίας Stranger Things, στο Netflix. Η ερμηνεία της έλαβε θετικές κυρίως κριτικές και ήταν υποψήφια για το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για τον Β' Γυναικείο Ρόλο σε δραματική σειρά και το βραβείο Primetime Emmy δεύτερου γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά. Κέρδισε το βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για εξαίρετη ερμηνεία σε δραματική σειρά μαζί με τους συμπρωταγωνιστές της. Συμμετέχει και στους 4 κύκλους. Επιπλέον συμμετέχει στην ταινία Enola Holmes ως πρωταγωνίστρια όπου δημοσιεύτηκε και παρουσιάζεται στο Netflix. Είναι μία νέα ταινία όπου βγήκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2020. Επίσης, το 2019 έπαιξε την Madison Russel στην ταινία Godzilla ΙΙ King of Monsters. Μίλι Μπόμπι Μπράουν στην IMDb https://florencebymills.com/
When You Believe

Το When you Believe είναι το θεματικό τραγούδι της πρώτης κλασσικής ταινίας της DreamWorks Ο Πρίγκιπας της Αιγύπτου. Τη μουσική και τους στίχους συνέθεσε ο Στεφάν Σκουάρτζ.

 Στη φιλμογραφική απόδοση, αφού ο Φαραώ Ραμσής Β΄ έδωσε την άδεια στους Εβραίους σκλάβους να φύγουν από την Αίγυπτο, η Σάλι Ντρόσκι ως Μαριάμ και η Μισέλ Φάιφερ ως Σεπφώρα τραγουδούν το πρώτο μέρος του "When you Believe" καθώς οι Εβραίοι φεύγουν από την Αίγυπτο με οδηγό τον Μωυσή, ακολουθούμενοι κι από Αιγύπτιους. Στο δεύτερο μέρος, μια χορωδία παιδιών τραγουδά στα Εβραϊκά Ύμνους Δοξολογίας προς τον Θεό και σταδιακά ενώνονται με τις φωνές των ενηλίκων και των Σάλι Ντρόσκι και Μισέλ Φάιφερ καθώς φτάνουν προς την Ερυθρά Θάλασσα. Στην ποπ έκδοση το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τις Γουίτνεϊ Χιούστον και Μαράια Κάρεϊ. Στην ελληνική απόδοση της ταινίας το τραγούδι ερμηνεύτηκε από τις Χριστίνα Αργύρη ως Μαριάμ και Έλλη Κοκκίνου ως Σεπφώρα μαζί με τη χορωδία, με τίτλο "Την Πίστη Αν Βρεις". Οι Εβραϊκοί Ύμνοι διατηρήθηκαν, όπως και σε όλες τις μεταγλωτίσεις της ταινίας. Το "When you Believe", κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού στα Academy Awards 1999. "When You Believe" στο YouTube "When You Believe" – Leon Jackson στο YouTube When You Believe at Discogs When You Believe (Leon Jackson) at Discogs Πρότυπο:MetroLyrics song
Ο Πεπτωκώς Άγγελος

Ο Πεπτωκώς Άγγελος (γαλλικά: L'Ange Déchu) είναι ελαιογραφία σε καμβά που φιλοτεχνήθηκε το 1847 από τον Γάλλο ζωγράφο Αλεξάντρ Καμπανέλ και εκτίθεται στο Μουσείο Fabre της Γαλλίας.

 Πρόκειται για ένα ρομαντικό έργο. Η φιγούρα, που απεικονίζει τον βιβλικό Σατανά, είναι ζωγραφισμένη σαν Αρχαίος Έλληνας ήρωας με αψεγάδιαστο, αγαλματένιο σώμα. Ο σκοπός αυτής της επιλογής είναι το μήνυμα ότι η εξωτερική ομορφιά και η ηθική δεν πάνε απαραίτητα μαζί. Τα μάτια του είναι σκοτεινά και κοιτούν τον παρατηρητή, για να δημιουργηθεί ένα δέσιμο ανάμεσά τους. Το βλέμμα του είναι πολύ εκφραστικό, ανακατεύοντας θλίψη, οργή και περιφρόνηση απέναντι σε αυτόν που τον έδιωξε, τον Θεό. Επίσης, κυλά ένα δάκρυ από το δεξί του μάτι, που συμβολίζει είτε τη θλίψη του για την εξορία του από τον Παράδεισο, είτε τον πληγωμένο εγωισμό του. Τα φτερά του, παρόλο που είναι όμορφα και ιριδίζοντα, φαίνεται να σκουραίνουν από τις άκρες προς τα πάνω, σαν να σαπίζουν σταδιακά. Επιπλέον, στο βραχώδες μέρος όπου βρίσκεται πια ο άγγελος, υπάρχουν γύρω του κλαδιά με αγγάθια. Τέλος, στο φωτεινό φόντο φαίνονται οι υπόλοιποι άγγελοι που είναι ανέμελοι, σχεδόν διάφανοι και ενσωματωμένοι με τον ουρανό.Η πρώτη εκδοχή του πίνακα, που φιλοτεχνήθηκε το 1846, παρουσιάζει μια παρόμοια φιγούρα, η οποία έχει σκούρα καστανά μαλλιά παρά πυρόξανθα. Ο εικονιζόμενος κοιτά κάτω καλύπτοντας με το αριστερό χέρι το πρόσωπό του, με εμφανώς πιο ντροπιασμένο ύφος. Επίσης, εκεί τα φτερά του είναι λιγότερο εντυπωσιακά, καθώς είναι σχεδόν ολόμαυρα και τσακισμένα. Ο Καμπανέλ δημιούργησε τον πίνακα στην ηλικία των 24 ετών στη Ρώμη, όπου κατοικούσε επειδή είχε λάβει το βραβείο Second First Prize του Βραβείου της Ρώμης, το οποίο ήταν μια υποτροφία για Γάλλους καλλιτέχνες, ώστε να ζήσουν στη Ρώμη για αρκετά χρόνια για να μελετήσουν τους μετρ της κλασσικής αρχαιότητας. Το θεσμό αυτό ξεκίνησε ο Λουδοβίκος ΙΔ' κατά κατά τη δεκαετία του 1660.Ο Καμπανέλ εμπνεύστηκε τον πίνακα από τμήματα της Βίβλου και από το επικό ποίημα Χαμένος Παράδεισος (1667) του Άγγλου ποιητή Τζον Μίλτον.Οι άγγελοι που είναι ζωγραφισμένοι στο βάθος απεικονίζονται σε ιταλικό αναγεννησιακό ύφος.Την εποχή που ως θέμα των θρησκευτικών και ιστορικών πινάκων συχνά επιλέγονταν οι Άγιοι, οι Άγγελοι και οι ηρωικές φιγούρες, ο Καμπανέλ φιλοτέχνησε τον Διάβολο, μία από πρώτες ακαδημαϊκές απεικονίσεις του μέχρι εκείνη τη στιγμή, την πρώτη που έγινε από μαθητή, καθώς ήταν ένα θέμα με το οποίο ασχολούνταν μόνο οι μεγάλοι Ακαδημαϊκοί. Ο Καμπανέλ εξέθεσε για πρώτη φορά αυτό το έργο του δημόσια το 1844 στο Σαλόν του Παρισιού. Όταν τον είδαν οι κριτικοί της εποχής, σοκαρίστηκαν και κατέκριναν το πόσο όμορφος απεικονίζεται ο Διάβολος, τις αναλογίες του, αλλά και το πόσο ωμά απεικονίζονται τα συναισθήματα. Ο Καμπανέλ έγραψε στον φίλο του, Άλφρεντ Μπρούιας, ότι δεν καταλαβαίνει το λόγο αυτής της κακής υποδοχής, λέγοντας ότι "αυτή είναι η ανταμοιβή μου για όλο τον μπελά που προκάλεσα στον εαυτό μου για να μην παραδώσω ένα μέτριο έργο δουλειάς". Ο Πεπτωκώς Άγγελος στην ιστοσελίδα του Musée Fabre
Τζον Μπανί

Ο πάτερ Τζον Μπανί (John Bennett Bani, 1941-) είναι Αγγλικανός ιερέας. Ήταν αρχηγός Κράτους του Βανουάτου (ο πέμπτος πρόεδρος) από το 1999 ως το 2004.

 Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1941 και κατάγεται από το Νησί της Πεντηκοστής. Η επαφή του με τα κοινά άρχισε από τη δεκαετία του 1970. Την εποχή εκείνη εξέδιδε μία εφημερίδα με συνεργάτες τους Ουόλτερ Λίνι και Ντόναλντ Καλπόκας. Υπήρξε θερμός υποστηρικτής της ανεξαρτησίας των νησιών, που επιτεύχθηκε το 1980. Έγινε πρόεδρος της νησιωτικής χώρας στις 25 Μαρτίου του 1999, όταν εξελέγη από το κοινοβούλιο με 43 ψήφους. Το μόνο κόμμα που τον καταψήφισε ήταν το Ενωμένο Εθνικό Κόμμα. Διατηρήθηκε στο αξίωμά του ως τις 24 Μαρτίου του 2004. To 2002 έδωσε αμνηστία στον πολιτικό Μπαράκ Σοπέ, ο οποίος είχε κριθεί ένοχος για πλαστογραφία. Απέτυχε να επανεκλεγεί το 2004. Ανήκει στο συντηρητικό κόμμα των Γαλλόφωνων, Ένωση των Μετριοπαθών Κομμάτων.
Γιαρόσλαφ του Οπόλε

Ο Γιαρόσλαφ, πολων. Jarosław Opolski (μετά το 1143 - 22 Μαρτίου 1201) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1173) και επίσκοπος του Βρότσλαφ (από το 1198).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπολέσλαφ Α΄ του Υψηλού, δούκα του Βρότσλαφ και της Ζβενισλάβας των Ρουρικιδών, κόρης του Βσέβολοντ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Έλαβε το ρωσικό όνομά του από τη μητέρα του. Δεν γνωρίζουμε αν γεννήθηκε στη Σιλεσία ή στη εξορία, αλλά ανατράφηκε στο Άλτενμπουργκ της Γερμανίας και πέρασε την παιδική ηλικία του στην Αυλή του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν. Έπειτα από την ανάκτηση της Σιλεσίας από τον πατέρα του και τον θείο του Μιέσκο Α΄ το 1163, μετακινήθηκε σε αυτήν με την οικογένειά του και μάλλον από εκεί ξεκίνησε τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όμως ο 2ος γάμος του πατέρα του με τη Χριστίνα της Γερμανίας άλλαξε δραματικά την κατάσταση. Η μητριά του άρχισε τις δολοπλοκίες και ο Μπολέσλαφ Α΄ άρχισε σταδιακά να ευνοεί όλο και πιο πολύ τους νεότερους γιους του. Ο Γιαρόσλαφ πιέστηκε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία (τη δεκαετία του 1160 ή 1170) και ο πατέρας του αποφάσισε να αφήσει την κληρονομία του στους τέσσερις γιους του από τον 2ο γάμο του. Ο Γιαρόσλαφ δεν ήταν ευτυχής με την απομάκρυνση από την εξουσία, που ως πρωτότοκος έπρεπε να λάβει το μερίδιο του Μπολέσλαφ Α΄ στη Σιλεσία, έτσι άρχισε μαζί με τον θείο του τις μηχανορραφίες. Σύντομα του δόθηκε η ευκαιρία να ανακτήσει τα δικαιώματά του: ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου των ετών 1172-73, ο Μπολέσλαφ Α΄ εξορίστηκε στο Έρφουρτ. Ο Φρειδερίκος Α΄ αποφάσισε να παρέμβει και έτσι ο Μπολέσλαφ Α΄ διατήρησε την Κάτω Σιλεσία, όμως υποχρεώθηκε να δημιουργήσει τα δουκάτα του Ρατσίμπους για τον Μιέσκο Α΄ και του Οπόλε για τον Γιαρόσλαφ. Piastowie. Leksykon biograficzny, Cracow 1999, ISBN 83-08-02829-2. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.