Εθνική γλώσσα

Εθνική γλώσσα είναι μία γλώσσα (ή μια παραλλαγή γλώσσας, π.χ. διάλεκτος) που έχει κάποια σχέση - de facto ή de jure - με ένα έθνος. Δεν υπάρχει μεγάλη συνοχή στη χρήση αυτού του όρου. Μία ή περισσότερες γλώσσες που ομιλούνται ως πρώτες γλώσσες στο έδαφος μιας χώρας μπορούν να αναφέρονται ανεπίσημα ή να ορίζονται στη νομοθεσία ως εθνικές γλώσσες της χώρας. Εθνικές γλώσσες αναφέρονται σε περισσότερα από 150 συντάγματα παγκοσμίως. Ο Κόνραντ Μπραν, αναφερόμενος συγκεκριμένα στην Ινδία, υποδηλώνει ότι υπάρχουν "τέσσερις αρκετά διακριτικές έννοιες" για την εθνική γλώσσα σε μια πολιτεία: "Εδαφική γλώσσα" συγκεκριμένων ανθρώπων "Περιφερειακή γλώσσα" "Κοινή γλώσσα ή κοινοτική γλώσσα" "Κεντρική γλώσσα" που χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση και ίσως έχει συμβολική αξία.Στην τελευταία δίνεται συνήθως ο τίτλος της επίσημης γλώσσας. Σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. Φιλιππίνες), αρκετές γλώσσες ορίζονται ως επίσημες και μία εθνική γλώσσα ορίζεται ξεχωριστά.

 Η «εθνική γλώσσα» και η «επίσημη γλώσσα» κατανοούνται καλύτερα ως δύο έννοιες ή νομικές κατηγορίες με εύρος νοήματος, οι οποίες μπορεί να συμπίπτουν ή να είναι σκόπιμα διαφορετικές. Τα έθνη χωρίς πατρίδα δεν είναι σε θέση να νομοθετούν μια επίσημη γλώσσα, αλλά οι γλώσσες τους μπορεί να είναι επαρκώς διακριτές και καλά διατηρημένες, για να είναι εθνικές γλώσσες. Ορισμένες γλώσσες μπορεί να έχουν ευρεία αναγνώριση ως "εθνικές γλώσσες", ενώ άλλες μπορεί να απολαμβάνουν επίσημη αναγνώριση κατά τη χρήση ή την προώθηση τους. Σε πολλές αφρικανικές χώρες, ορισμένες ή όλες οι αυτόχθονες αφρικανικές γλώσσες χρησιμοποιούνται επίσημα, προωθούνται ή επιτρέπεται ρητά να προωθούνται (συνήθως διδάσκονται σε σχολεία και χρησιμοποιούνται σε σημαντικές εκδόσεις) ως ημι-επίσημες γλώσσες είτε με μακροπρόθεσμη νομοθεσία ή με βραχυπρόθεσμα, κατά περίπτωση εκτελεστικά (κυβερνητικά) μέτρα. Για να είναι επίσημες, οι ομιλούμενες και γραπτές γλώσσες πρέπει να απολαμβάνουν κυβερνητική ή ομοσπονδιακή χρήση, μεγάλη προώθηση χρηματοδοτούμενη από τη φορολογία ή τουλάχιστον πλήρη ανοχή ως προς τη διδασκαλία τους και εργοδοτική αναγνώριση στη δημόσια εκπαίδευση, σε ίση βάση με την επίσημη γλώσσα ή τις επίσημες γλώσσες. Επιπλέον, μπορεί να απολαμβάνουν την αναγνώριση ως μία γλώσσα που χρησιμοποιείται στην υποχρεωτική εκπαίδευση και μπορεί να δαπανούνται κρατικά χρήματα για τη διδασκαλια ή την ενθάρρυνση ενηλίκων να μάθουν μία γλώσσα, η οποία είναι μια μειονοτική σε μια συγκεκριμένη περιοχή, για να αποκατασταθεί η κατανόηση της και να διαδωθούν οι ηθικές ιστορίες της, τα ποιήματα της, οι φράσεις, τα τραγούδια και η υπόλοιπη λογοτεχνική κληρονομιά που θα προωθήσουν την κοινωνική συνοχή (σε περιοχές όπου παραμένουν άλλες γλώσσες) ή θα προωθήσουν την εθνικιστική διαφοροποίηση σε περιοχές όπου μια άλλη μη γηγενής γλώσσα έχει υποβαθμιστεί. Η αλβανική είναι η εθνική γλώσσα της Αλβανίας. Τα ελληνικά είναι η εθνική γλώσσα των ελληνικών κοινοτήτων, κυρίως στο νότο και η βλάχικη γλώσσα χρησιμεύει ως εθνική γλώσσα της γλωσσικής μειονότητας των Βλάχων. Η Αλβανική γλώσσα είναι, επίσης, μία από τις δύο εθνικές γλώσσες του Κοσσυφοπεδίου, τμημάτων της νότιας Ιταλίας, του νότιου Μαυροβουνίου και της νότιας Σερβίας. Είναι συν-επίσημη αλλά όχι εθνική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας. Η αραβική είναι η εθνική γλώσσα της Αλγερίας. ΤαΒερβερικά είναι επίσης επίσημη γλώσσα. Η γαλλική γλώσσα δεν έχει επίσημο καθεστώς, αλλά χρησιμοποιείται ευρέως στην εκπαίδευση, τις επιχειρήσεις και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η εθνική γλώσσα της Ανδόρρας είναι τα καταλανικά. Επιπλέον, τα καταλανικά είναι επίσημη γλώσσα σε πολλά εδάφη της Ισπανίας (Καταλονία, Βαλεανθική Κοινότητα, Βαλεαρίδες Νήσοι) και ομιλείται (χωρίς επίσημη αναγνώριση ή καθεστώς) σε άλλα εδάφη της Ισπανίας (στα σύνορα της Καταλανίας-Αραγονίας γνωστά ως La Franja και στο δήμο της Μούρθια El Carche), στη Γαλλία (Ανατολικά Πυρηναία) και στην Ιταλία (Αλγκέρο). Η αρμενική γλώσσα είναι ένας ξεχωριστός κλάδος της γλωσσικής οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών Γλωσσών και ομιλείται ευρέως στην Αρμενία, καθώς και στη διασπορά της. Η Αυστραλία δεν έχει επίσημη γλώσσα, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό μονογλωσσική κοινωνία με τα αγγλικά να είναι η ντε φάκτο εθνική γλώσσα. Ένα σημαντικό ποσοστό των μεταναστών πρώτης και δεύτερης γενιάς είναι δίγλωσσο. Σύμφωνα με το Ethnologue, το 81% των ανθρώπων μιλούν στο σπίτι Αγγλικά, συμπεριλαμβανομένων των ομιλητών L2 (που έχουν τα αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα). Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στο σπίτι περιλαμβάνου τα Κινέζικα 2,9%, τα Ιταλικά 1,2%, τα Αραβικά 1,1%, τα Ελληνικά 1%, τα Βιετναμέζικα 0,9% και τα Ισπανικά 0,4%. Πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, υπήρχαν σχεδόν 400 γλώσσες που ομιλούνταν από τους γηγενείς Αυστραλούς. Από αυτές έχουν επιβιώσει μόνο περίπου 70 γλώσσες και με εξαίρεση 30, όλες απειλούνται τώρα. Η Αζέρικη γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα του Αζερμπαϊτζάν. Η Βεγγαλική, η μόνη επίσημη γλώσσα του Μπανγκλαντές και είναι επίσης η de facto εθνική γλώσσα της χώρας. Η de facto μόνη εθνική γλώσσα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είναι η Σερβοκροατική. Ορίζεται επίσημα με τα τρία ονόματα Βοσνιακά, Κροατικά και Σερβικά, που αντιστοιχούν στα συστατικά έθνη της χώρας. Τόσο τα λατινικά όσο και τα κυριλλικά αλφάβητα έχουν επίσημη καθεστώς. Η Βουλγαρική Γλώσσα είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα στη Βουλγαρία. Οι επίσημες γλώσσες του Καναδά από τον Επίσημο Νόμο Γλωσσών του 1969 είναι τα Αγγλικά (Αγγλικά του Καναδά) και τα Γαλλικά (Γαλλικά του Καναδά). Ανάλογα με τις απόψεις καθενός για το τι αποτελεί «έθνος», αυτές οι δύο γλώσσες μπορεί να θεωρηθούν είτε δύο ίσες εθνικές γλώσσες του έθνους του Καναδά ή οι εθνικές γλώσσες δύο εθνών στα πλαίσια ενός κράτους, ο Αγγλικός Καναδάς και ο Γαλλικός Καναδάς. Οι εθνικιστές του Κεμπέκ θεωρούν τα Γαλλικά του Κεμπέκ ως τη γλώσσα του έθνους του Κεμπέκ. Δύο από τα βόρεια εδάφη του Καναδά έχουν νομοθετήσει μια ποικιλία γηγενών γλωσσών. Το Nunavut έχει τα Ινουκτιτούτ και τα Ινουιννακτούν ως επίσημες γλώσσες και τα Βορειοδυτικά Εδάφη έχουν εννέα επίσημες γλώσσες εκτός από τα Αγγλικά και τα Γαλλικά: Cree, Τσιπεγουαϊάν, Gwich'in, Ινουιννακτούν, Ινουκτιτούτ, Ινουβιαλουκτούν, Βόρεια και Νότια Γλώσσα Slavey και Tłı̨chǫ. Καθώς αυτές οι επίσημες γλώσσες νομοθετούνται σε εδαφικό (υπο-ομοσπονδιακό) επίπεδο, μπορούν να εκληφθούν ως εθνικές γλώσσες. Εκτός από αυτές, υπάρχουν πολλές γηγενείς γλώσσες του Καναδά, οι οποίες είναι οι εθνικές γλώσσες μιας ή περισσοτέρων από τις ομάδες των Πρώτων Εθνών του Καναδά, Ιουίτ και Métis (μικτός λαός Πρώτων Εθνών και Ευρωπαίων). Ορισμένα Πρώτα Έθνη νομοθετούν σε επίπεδο αυτόχθονης κυβέρνησης τη γλώσσα τους ως επίσημη γλώσσα του Έθνους, όπως συμβαίνει με τη γλώσσα Νίσγκάα στη Nisg̱a'a. Ειδικά η γλώσσα Cree ομιλείται (με παραλλαγές) από την Αλμπέρτα έως το Λαμπραντόρ, τα Anishinaabemowin ομιλούνται σε όλο τον κεντρικό Καναδά και τα Ινουκτιτούτ ομιλούνται σε όλη την Αρκτική. Σε ολόκληρη την Κίνα ομιλούνται πολλές γλώσσες με τους περισσότερους ανθρώπους να μιλούν μία από πολλές εκδοχές των κινέζικων. Κατά τη διάρκεια διαδοχικών αυτοκρατορικών δυναστειών, η ομιλούμενη γλώσσα της πρωτεύουσας χρησίμευε ως η επίσημη ομιλούμενη γλώσσα και χρησιμοποιήτο σε ολόκληρη τη χώρα από κυβερνητικούς αξιωματούχους, οι οποίοι ταξίδευαν για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Οι διάλεκτοι που χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό αυτό σε διαφορετικές εποχές περιελάμβαναν εκείνες του Σιάν, της Λουογιάνγκ, της Ναντσίνγκ, του Πεκίνου και άλλων ιστορικών πρωτευουσών της Κίνας. Μετά την Επανάσταση του Σινχάι το 1911, το Κουόμινταγκ (Κινέζοι εθνικιστές) ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Προκειμένου να προωθήσει την αίσθηση της εθνικής ενότητας και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των επικοινωνιών εντός του έθνους, η κυβέρνηση αποφάσισε να ορίσει μια εθνική γλώσσα. Η διάλεκτος του Πεκίνου των Μανδαρινικών Κινέζικων και η διάλεκτος της Γκουανζού των Καντονέζικων Κινέζικων προτάθηκαν, η κάθε μία ξεχωριστά, ως βάση για την εθνική γλώσσα για την Κίνα. Στην αρχή, έγιναν προσπάθειες να εισαχθούν στοιχεία και από άλλες κινεζικές διαλέκτους στην εθνική γλώσσα μαζί με εκείνα από τη διάλεκτο του Πεκίνου. Αυτό αντικατοπτρίστηκε στο πρώτο επίσημο λεξικό της εθνικής γλώσσας, με το όνομα 國語 (Pinyin: Guóyǔ, κυριολεκτικά"εθνική γλώσσα"). Αυτή η τεχνητή γλώσσα, όμως, δεν είχε γηγενείς ομιλητές και ήταν δύσκολο να τη μάθει κανείς, οπότε εγκαταλείφθηκε το 1924. Τελικά, η διάλεκτος του Πεκίνου επιλέχθηκε ως η εθνική γλώσσα και συνέχισε να αναφέρεται ως 國語 (εθνική γλωσσα) στα κινέζικα στη Δημοκρατία της Κίνας. Από τότε, η διάλεκτος του Πεκίνου έχει γίνει το βασικό πρότυπο για την προφορά, λόγω του κύρους της κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δυναστείας Τσινγκ. Στοιχεία από άλλες διαλέκτους υπάρχουν ακόμη στην τυπική γλώσσα, η οποία ορίζεται τώρα ότι αντικατοπτρίζει την προφορά του Πεκίνου, τα γραμματικά μοτίβα των μανδαρινικών διαλέκτων που ομιλούνται στα βόρεια μέρη της Κίνας και το λεξιλόγιο της σύγχρονης κλασικής κινεζικής λογοτεχνίας. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας μετονόμασε την εθνική γλώσσα σε 普通话 (Pinyin: Pǔtōnghuà, κυριολεκτικά "κοινή ομιλία"), χωρίς να αλλάξει με άλλους τρόπους τον ορισμό της τυπικής εθνικής γλώσσας. Τα κροάτικα (εκδοχή της σερβρο-κροατικής γλώσσας) είναι η εθνική γλώσσα της Κροατίας. Τα τσεχικά είναι η εθνική γλώσσα της Τσεχικής Δημοκρατίας. Η Αιθιοπία είναι μια χώρα όπου ζουν μαζί περισσότερα από 80 έθνη, εθνικότητες και λαοί. Οι λαοί της Αιθιοπίας μιλούν συνολικά πάνω από 80 διαφορετικές γλώσσες. Η Αμχαρική ήταν για πολλά χρόνια η μόνη επίσημη γλώσσα εργασίας στη χώρα, αλλά το 2020 οι γλώσσες Αφάρ, Ορόμο, Σομαλική, Τιγκρινιακή αναβαθμίστηκαν σε επίσημες γλώσσες εργασίας της Αιθιοπίας. Παρ' όλα αυτά, οι γλώσσες εργασίας των περιφερειακών κρατιδίων διαφέρουν και περιλαμβάνουν τα Ορόμο, τα Τιγκρινιακά, τα Σιντάμα, τα Αμχαρικά, τα Αφάρ και τα Σομαλικά. Τα αγγλικά είναι η πιο διαδεδομένη ξένη γλώσσα και είναι το μέσο διδασκαλίας σε δευτεροβάθμια σχολεία και πανεπιστήμια. Η γλώσσα διδασκαλίας στα δημοτικά σχολεία είναι η αντίστοιχη τοπική γλώσσα των περιφερειακών κρατών. Η Φινλανδία έχει δύο εθνικές γλώσσες: τη φινλανδική και τη σουηδική γλώσσα και το Σύνταγμα της χώρας εγγυάται το δικαίωμα να χρησιμοποιούνται τα Φινλανδικά και τα Σουηδικά σε δικαστήρια και άλλους κρατικούς θεσμούς. Παρά τη μεγάλη διαφορά στον αριθμό των χρηστών, τα Σουηδικά, επίσημα, δεν ταξινομούνται ως μειονοτική γλώσσα, αλλά ως ισότιμη με τα Φινλανδικά. Και οι δύο εθνικές γλώσσες είναι υποχρεωτικά μαθήματα στο σχολείο (με εξαίρεση για τα παιδιά που έχουν τρίτη γλώσσα ως μητρική). Για κυβερνητικές θέσεις, όπου απαιτείται πτυχίο πανεπιστημίου, ένα γλωσσικό τεστ αποτελεί προϋπόθεση. Το Σύνταγμα παρέχει επίσης στους Σάμι και στους Ρομά το δικαίωμα να διατηρούν και να αναπτύσσουν τις γλώσσες τους και σύμφωνα με άλλους νόμους οι Σάμι έχουν μερικό δικαίωμα να χρησιμοποιούν τις γλώσσες Σάμι σε επίσημες καταστάσεις. Τα γαλλικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Γαλλίας, σύμφωνα με το άρθρο 2 του συντάγματος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η επίσημη γλώσσα της Γερμανίας είναι τα Γερμανικά, με πάνω από το 95% του πληθυσμού της χώρας να τη μιλά ως την πρώτη τους γλώσσα. Οι επίσημες γλώσσες της Αϊτής είναι η Αϊτινή Κρεολική γλώσσα και η Γαλλική. Ενώ τα γαλλικά είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην κυβέρνηση και στην εκπαίδευση, το 90-95% του πληθυσμού της χώρας μιλάει την Αϊτινή Κρεολική στο σπίτι και διδάσκεται γαλλικά στο σχολείο. Η Ισλανδική είναι η επίσημη γλώσσα της Ισλανδίας. Τα ισλανδικά είναι η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην κυβέρνηση και στην εκπαίδευση και το 98% του πληθυσμού της χώρας μιλάει ισλανδικά στο σπίτι. Η Ινδία δεν έχει εθνική γλώσσα. Έχει, όμως, δύο επίσημες γλώσσες που είναι τα Αγγλικά και τα Χίντι. Επίσης, έχει 22 αναγνωρισμένες γλώσσες. Η Βεγγαλική γλώσσα, η Μαράτι, η Τελούγκου, τα Ταμίλ, η Γκουτζαράτι, ηΚανάντα, η γλώσσα Όντια, η γλώσσα Μαλαγιαλάμ, τα Σανσκριτικά, η γλώσσα Παντζάμπι, η Ασσαμέζικη γλώσσα, η γλώσσα Κασμίρι, τα Χίντι, τα Ουρντού, τα Σίντι, τα Κονκάνι, τα Μπόντο, τα Ντόγκρι, η Νεπαλική γλώσσα, η γλωσσα Σαντάλι, η γλώσσα Μαϊθίλι και η γλώσσα Μεϊτέι, ομιλούνται κυρίως από τους ντόπιους. Η κυβέρνηση έχει κηρύξει τα Ταμίλ, Σανσκριτικά, Κανάντα, Τελούγκου, Μαλαγιαλάμ και Οντία ως Κλασικές Γλώσσες της Ινδίας. Τα Χίντι καθώς και τα Αγγλικά χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς, όπως για κοινοβουλευτικές διαδικασίες, δικαστικά σώματα και επικοινωνία μεταξύ της Κεντρικής Κυβέρνησης και των διαφόρων Κρατικών Κυβερνήσεων. Οι κρατικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τις δικές τους γλώσσες καθώς και τα αγγλικά για τους σκοπούς της επικοινωνίας. Τα κράτη της Ινδίας είναι ελεύθερα να υιοθετήσουν μία ή περισσότερες τοπικές γλώσσες για επίσημους σκοπούς του κρατιδίου. Επιπλέον, σε 23 επίσημες γλώσσες αναγνωρίζεται επίσημο καθεστώς όπως αναφέρεται στο όγδοο πρόγραμμα του Συντάγματος της Ινδίας. Όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ίση επίσημη κατάσταση και τα κυβερνητικά έγγραφα μπορούν να γραφτούν σε οποιαδήποτε από αυτές τις γλώσσες. Ως εκ τούτου, η Ινδία έχει 23 μεγάλες επίσημες γλώσσες με τα Χίντι να έχουν θέση ως εθνική γλώσσα. Η επίσημη γλώσσα της Ινδονησίας είναι τα Ινδονησιακά. Η Ινδονησία έχει περισσότερες από 700 ζωντανές γλώσσες, καθιστώντας τη τη δεύτερη πιο πολυπληθή γλωσσικά χώρα στον κόσμο μετά την Παπούα Νέα Γουινέα. Αυτές οι 700 και πλέον γλώσσες, ωστόσο, δεν έχουν επίσημο καθεστώς και ορισμένες κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Η μεγαλύτερη τοπική γλώσσα είναι η Ιαβαϊκή γλώσσα. Η Περσική γλώσσα (ή Φαρσί) αναγνωρίζονται ως η εθνική γλώσσα του Ιράν. Τα Εβραϊκά έγιναν η εθνική και μοναδική επίσημη γλώσσα του Ισραήλ το 2018 με την ψήφιση του Νόμου για το Έθνος-Κράτος. Με τον ίδιο νόμο, τα Αραβικά καταργήθηκαν από συν-επίσημη γλώσσα και αναγνωρίστηκαν ως γλώσσα με «ειδικό καθεστώς», η οποία χρησιμοποιείται σε κρατικούς θεσμούς. Η ιταλική γλώσσα είναι η de jure και de facto επίσημη γλώσσα της Ιταλίας. Τα ιταλικά αναφέρονται επίσης ως εθνική γλώσσα για ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, επειδή από τον 15ο αιώνα έγιναν η γλώσσα που χρησιμοποιείτο στη βασιλική αυλή σχεδόν κάθε κράτους στην Ιταλία και γενικά μεταξύ των μορφωμένων Ιταλών (μελετητές, συγγραφείς, ποιητές, φιλόσοφοι, επιστήμονες, συνθέτες και καλλιτέχνες), οι οποίοι συνέβαλαν σε αυτό που είναι σήμερα ο πολιτισμός της Ιταλίας. Επιπλέον, τα ιταλικά, αντικαθιστώντας σταδιακά τα λατινικά, ήταν συχνά μία επίσημη γλώσσα των διαφόρων ιταλικών κρατών πριν από την ενοποίηση, ακόμη και όταν κυβερνούνταν από ξένες δυνάμεις (όπως οι Ισπανοί στο Βασίλειο της Νάπολης ή οι Αυστριακοί στο Βασίλειο της Λομβαρδίας-Βενετίας). Tα Αγγλικά και τα Σουαχίλι είναι επίσημες γλώσσες της Κένυας, ενώ τα Σουαχίλι έχουν και ένα ειδικό καθεστώς ως εθνική γλώσσα. Καμία από τις μεγαλύτερες γλώσσες της χώρας (Γκουίγιου, Λούο, Κάμπα, Καλεντζίν κ.λπ.) δεν έχει ρητό νομικό καθεστώς σε εθνικό επίπεδο, ωστόσο το Σύνταγμα του 2010 καλεί το κράτος να "προωθήσει και να προστατεύσει την ποικιλομορφία γλωσσών του λαού της Κένυας. " Αν και στη Λευκορωσία εθνική γλώσσα θεωρούνται τα Λευκορωσικά, η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού (περίπου 70%) μιλάει τη ρωσική γλώσσα. Τα λευκορωσικά ομιλούνται από περίπου το 23% του πληθυσμού. Στο Λίβανο, η αραβική γλώσσα είναι η "επίσημη εθνική" γλώσσα. Τα σύγχρονα στάνταρ Αραβικά χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς, ενώ η καθημερινή ομιλούμενη γλώσσα είναι Λιβανέζικα Αραβικά. Τα γαλλικά και τα αγγλικά είναι επίσης διαδεδομένα στον Λίβανο. Το Λουξεμβούργο χρησιμοποιεί τρεις επίσημες γλώσσες: Λουξεμβουργιανά, Γαλλικά και Γερμανικά. Προηγουμένως, η Λουξεμβουργιανη γλώσσα δεν είχε επίσημο καθεστώς, αλλά μετά από συνταγματική αναθεώρηση ψηφίστηκε νόμος στις 24 Φεβρουαρίου 1984 που καθιστά τα Λουξεμβοουργιανά την εθνική γλώσσα. Επιπλέον, ο νόμος αυτός αναγνώρισε τις τρεις γλώσσες του Λουξεμβούργου (Λουξεμβουργιανά, Γαλλικά και Γερμανικά) ως διοικητικές γλώσσες. Τα μαλτέζικα είναι η εθνική γλώσσα της Μάλτας και μαζί με τα Αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα του νησιού. Η μαλτέζικη γλώσσα αναγνωρίζεται ως η μόνη «εθνική» στο κεφάλαιο 1 των Νόμων της Μάλτας. Αν και τα αγγλικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα σε εθνικό επίπεδο στη Ναμίμπια, υπάρχουν 20 ακόμη εθνικές γλώσσες, η κάθε μία από τις οποίες ομιλείται από περισσότερο ή λιγότερο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού και θεωρούνται πολιτιστική κληρονομιά της Ναμίμπια. Όλες οι εθνικές γλώσσες έχουν τα δικαιώματα μειονοτικής γλώσσας και μπορεί ακόμη και να χρησιμεύουν ως lingua franca σε ορισμένες περιοχές. Ανάμεσα στις εθνικές γλώσσες της Ναμίμπια είναι και οι Γερμανική, Αφρικάανς, Οβάμπο, Χερέρο, Πορτογαλική, Χίμπα, Νάμα καθώς και οι γλώσσες των φυλών Σαν, Kavango και Damara. Η Νεπαλική Γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα του Νεπάλ, αλλά συνολικά ομιλούνται πάνω από 123 γλώσσες στη χώρα. Μερικές από τις γλώσσες που ομιλούνται στο Νεπάλ είναι Νεβάρι, Ράι, Μαγκάρ, Maithili, Πουρμπέλι, Αγγλικά, Λίμπου, Μογγολικά, οι γλώσσες των εθνοτικών ομάδων Ταμάνγκ, Σέρπα, Γκουρούγκ, κ.λπ. Ενώ ο πληθυσμός της Νέας Ζηλανδίας είναι κατά κύριο λόγο αγγλόφωνος, η γλώσσα των γηγενών Πολυνησιακών λαών είναι η Μάορι. Και οι δύο αυτές γλώσσες έχουν επίσημο καθεστώς στη χώρα, μαζί με τη νοηματική γλώσσα της Νέας Ζηλανδίας, η οποία είναι μία από τις λίγες νοηματικές γλώσσες στον κόσμο που έχει τέτοιο (επίσημο) καθεστώς. Εκτός από τα επίσημα αγγλικά (Τυπικά Νιγηριανά Αγγλικά), η Νιγηρία αναγνωρίζει τρεις γλώσσες «πλειοψηφίας» ή εθνικές. Αυτές είναι τα Χάουσα, Ίγκμπο και Γιορούμπα, η κάθε μία με περίπου 20 εκατομμύρια ή και περισσότερους ομιλητές. Στο άρθρο 251, παράγραφος 1, του Συντάγματος του Πακιστάν του 1973, με τίτλο «Εθνική γλώσσα», ορίζεται ότι: «Η εθνική γλώσσα του Πακιστάν είναι η Ουρντού και θα πρέπει να γίνουν ρυθμίσεις για τη χρήση της για επίσημους και άλλους σκοπούς εντός δεκαπέντε ετών από την ημέρα έναρξης ισχύος.» Αν και η Ουρντού έχει ανακηρυχθεί επίσημη γλώσσα, μέχρι στιγμής όλα τα κυβερνητικά έγγραφα, η νομοθεσία, οι νομικές εντολές και άλλα επίσημα αρχεία είναι γραμμένα στα πακιστανικά αγγλικά και το μεγαλύτερο μέρος της διδασκαλία τριτοβάθμιας εκπαίδευσης γίνεται στα Αγγλικά. Η Εθνική Αρχή Προώθησης Γλώσσας είναι ένας οργανισμός που ιδρύθηκε το 1979 για να προβεί σε ενέργειες για την προώθηση της Ουρντού. Το σύνταγμα των Φιλιππίνων του 1973 επέβαλε ηγεμονικά την εθνική γλώσσα των Ταγκαλόγκ εις βάρος όλων των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα και όρισε την ανάπτυξη και την επίσημη υιοθέτηση μιας κοινής εθνικής γλώσσας που θα είναι γνωστή ως Φιλιππινέζικη. Τα Αγγλικά (Φιλιππινέζικα Αγγλικά) ορίστηκαν επίσης ως επίσημη γλώσσα, "έως ότου οριστεί διαφορετικά με νομοθεσία". Στο σύνταγμα του 1987 ορίστηκε ως εθνική γλώσσα η Φιλιππινέζικη, η οποία βασίζεται στα Ταγκαλόγκ με την ένταξη όρων από όλες τις αναγνωρισμένες γλώσσες των Φιλιππίνων. Ορίστηκαν επίσης τόσο τα Φιλιππινέζικα όσο και τα Αγγλικά ως επίσημες γλώσσες για σκοπούς επικοινωνίας και διδασκαλίας και οι περιφερειακές γλώσσες ως συμπληρωματικές επίσημες γλώσσες στις περιοχές για να χρησιμεύσουν ως βοηθητικά μέσα διδασκαλίας σε αυτές. Περισσότερες από 170 γλώσσες ομιλούνται στις Φιλιππίνες και σχεδόν όλες ανήκουν στην υποομάδα των Φιλιππινέζικων της οικογένειας Αυστρονησιακών γλωσσών. Το 2007, μια σειρά έξι μερών με τίτλο « Η υπόθεση του Ilokano ως εθνικής γλώσσας», που γράφτηκε από τον Δόκτορα Αουρέλιο Σόλβερ Αγκαόιλι του Πανεπιστημίου της Χαβάης, εμφανίστηκε στο περιοδικό Πολιτισμός, Δοκίμια, Λάιφστάιλ του περιοδικού Tawid News. Τον Σεπτέμβριο του 2012, η Λα Ουνιόν έγινε η πρώτη επαρχία στην ιστορία των Φιλιππίνων που πέρασε διάταγμα με το οποίο αναγγέλλει μια τοπική και καθομιλουμένη γλώσσα, τα Ilokano, ως επίσημη γλώσσα. Αυτή η κίνηση στοχεύει στην προστασία και την αναζωογόνηση της χρήσης των Ilokano σε διάφορες κυβερνητικές και αστικές υποθέσεις εντός της επαρχίας. Η Φιλιππινέζικη Νοηματική γλώσσα έχει προσδιοριστεί ως η «εθνική νοηματική γλώσσα των Φιλιππινέζων κωφών» καθώς και η επίσημη νοηματική γλώσσα για συναλλαγές της κυβέρνησης των Φιλιππίνων. Το άρθρο 27 του Συντάγματος της Πολωνίας ορίζει ότι: "Η πολωνική γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Πολωνίας". Η Πορτογαλική γλώσσα είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Πορτογαλίας. Η επίσημη και εθνική γλώσσα της Ρουμανίας είναι η Ρουμανική. Τα Ρωσικά είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Ρωσίας, αλλά 27 ακόμη γλώσσες θεωρούνται επίσημες σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας. Η Σερβική γλώσσα (μια διάλεκτος των Σερβοκροάτικων) είναι η εθνική γλώσσα της Σερβίας, γραμμένη στην κυριλλική γραφή. Υπάρχουν 15 μειονοτικές γλώσσες. Η Σιγκαπούρη έχει τέσσερις επίσημες γλώσσες: Αγγλικά (Αγγλικά Σιγκαπούρης), Κινέζικα, Μαλαισιανά και Ταμίλ. Αν και τα Αγγλικά είναι η κύρια γλώσσα των επιχειρήσεων, της κυβέρνησης και της εκπαίδευσης, τα Μαλαισίανά έχουν οριστεί ως η εθνική γλώσσα. Αυτό οφείλεται στους γεωγραφικούς και ιστορικούς δεσμούς με τη Μαλαισία, καθώς και στην αναγνώριση της εθνική ομάδας των Μαλαισιανών (περίπου 14% του πληθυσμού) ως γηγενών πληθυσμών της Σιγκαπούρης. Παραδοσιακά, η lingua franca μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στη Σιγκαπούρη ήταν η Bazaar Malay, μία Μαλαισιανή κρεολική γλώσσα. Από την ανεξαρτησία της, η κυβέρνηση προωθεί τα αγγλικά ως την κύρια γλώσσα της Σιγκαπούρης. Η δίγλωσση εκπαιδευτική πολιτική απαιτεί από τους μαθητές να μελετούν δύο γλώσσες: Αγγλικά και μία «μητρική γλώσσα» που αντιστοιχεί στην εθνικότητα του μαθητή. Τα μαλαισιανά προσφέρονται σε μη Μαλαισιανούς μαθητές μόνο ως προαιρετική τρίτη γλώσσα στα δευτεροβάθμια σχολεία. Ως αποτέλεσμα, τα Αγγλικά έχουν εκτοπίσει τα Bazaar Malay ως κοινή γλώσσα μεταξύ των Σιγκαπουριανών. Επομένως, παρά την ιδιότητα της Μαλαισιανής ως εθνικής γλώσσας, η πλειοψηφία των κατοίκων δεν τη μιλά. Η Σλοβακική γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα της Σλοβακίας. Η Σλοβενική γλώσσα είναι η εθνική γλώσσα της Σλοβενίας, ενώ υπάρχουν και 6 μειονοτικές γλώσσες. Η Νότια Αφρική έχει 11 επίσημες γλώσσες, δηλαδή Αφρικάανς, Αγγλικά, Γλώσσα Νοτίου Ντέμπλε, Σεπέντι, Σεσότο, Σουάζι, Τσουάνα, Ξιτσόνγκα, Thsivenda, Xhosa και Ζουλού. Το σύνταγμα της Νοτίου Αφρικής υποστηρίζει περαιτέρω ρητά την προώθηση των γηγενών γλωσσών Khoi, Nama και San, της νοηματικής γλώσσας και γλώσσες κοινοτήτων όπως γερμανικά, ελληνικά, γκουτζαράτι, χίντι, πορτογαλικά, ταμίλ, τελούγκου, ουρντού καθώς και γλώσσες που χρησιμοποιούνται για θρησκευτικούς σκοπούς όπως Αραβικά, Εβραϊκά, Σανσκριτικά. Η Ισπανία έχει μια εθνική συνταγματική γλώσσα, την Ισπανική ή την Καστιλιανή, αλλά υπάρχουν τέσσερις άλλες γλώσσες που είναι συν-επίσημες σε ορισμένες περιοχές: ηΓαλικική γλώσσα στη Γαλικία,η Βασκική στη Χώρα των Βάσκων και σε μέρος της Ναβάρρα, η Καταλανική γλώσσα στην Καταλονία, στις Βαλεαρίδες Νήσους και στη Βαλένθια (ως Βαλενθιανά ) και η Αρανική Διάλεκτος στην Κοιλάδα του Αράν. Η Ελβετία έχει τέσσερις εθνικές γλώσσες: τα Γερμανικά, ταΓαλλικά, τα Ιταλικά και τα Ρωμανσικά. Όλες έχουν επίσημο καθεστώς σε εθνικό επίπεδο εντός της Ομοσπονδιακής διοίκησης της Ελβετίας. Η πλειοψηφία (74%) του πληθυσμού μιλάει γερμανικά, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου πληθυσμού (21%) μιλά γαλλικά και οι μειονότητες μιλούν ιταλικά (4%) και ρωμανσικά (1%, όχι ως μοναδική γλώσσα). Οι γερμανόφωνοι κυριαρχούν στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, ενώ οι γαλλόφωνοι καταλαμβάνουν τις δυτικές περιοχές κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, οι ιταλόφωνοι βρίσκονται στα νότια κοντά στα σύνορα με την Ιταλία κυρίως εντός του Καντονίου του Τιτσίνο και οι ομιλητές ρωμανσικών συγκεντρώνονται στο Καντόνι του Γκριτζόνι στα νοτιοανατολικά. Μία εθνική γλώσσα στην Ταϊβάν ορίζεται νομικά ως "μία φυσική γλώσσα που χρησιμοποιείται από μια αρχέτυπη ομάδα ανθρώπων της Ταϊβάν και η Νοηματική Γλώσσα της Ταϊβάν". Αυτό περιλαμβάνει τις γλώσσες Formosan, Hakka, Mandarin και Ταϊβανέζικα Hokkien. Κατά τη διάρκεια της ιαπωνικής κυριαρχίας (1895 έως 1945), το "κίνημα εθνικής γλώσσας" προώθησε την ιαπωνική γλώσσα. Μετά την ήττα τους στον κινεζικό εμφύλιο πόλεμο το 1949, το καθεστώς Κουομιντάνγκ της Δημοκρατίας της Κίνας υποχώρησε στο νησί της Ταϊβάν, όπου εισήγαγαν τα τυπικά Κινέζικα, τα οποία ομιλούνταν από λίγους από τους νησιωτικούς πληθυσμούς εκείνη την εποχή, για να είναι «εθνική γλώσσα». Σήμερα, ωστόσο, ο νόμος για την Ανάπτυξη των Εθνικών Γλωσσών αναγνωρίζει ότι οι γλώσσες όλων των ομάδων ανθρώπων της Ταϊβάν είναι εθνικές γλώσσες. Η επίσημη γλώσσα του κράτους της Τυνησίας είναι η Αραβική. Ωστόσο, αυτή η γλώσσα δεν είναι η μητρική γλώσσα του πληθυσμού ούτε χρησιμοποιείται για την επικοινωνία μεταξύ των Τυνήσιων, αντίθετα τα Τυνησιακά Αραβικά διαδραματίζουν αυτούς τους ρόλους και είναι η εθνική γλώσσα της χώρας. Επίσης, ακόμη και χωρίς επίσημο καθεστώς, τα γαλλικά χρησιμοποιούνται και αυτά εκτενώς στη γραπτή και προφορική τους μορφή στη διοίκηση, την εκπαίδευση και τις επιχειρίσεις και είναι γνωστά από το 63,6% του πληθυσμού. Επίπλέον, οι μειονότητες Βερβέρων στα νοτιοδυτικά και στο νησί Τζέρμπα χρησιμοποιούν τη γλώσσα Τσέλχα της Τυνησίας για να επικοινωνούν μεταξύ τους. Σύμφωνα με το τουρκικό σύνταγμα, η τουρκική είναι η εθνική γλώσσα της Τουρκίας. Η εθνική γλώσσα της Ουγκάντας είναι η Αγγλική. Η ουκρανική είναι η μοναδική επίσημη γλώσσα της Ουκρανίας αλλά η ρωσική γλώσσα ομιλείται επίσης ευρέως σε όλη τη χώρα, ιδίως στις περιοχές ανατολικά του Δνείπερου ποταμού. Τα αγγλικά (βρετανική αγγλική γλώσσα) είναι η de facto επίσημη γλώσσα του Ηνωμένου Βασιλείου και η μοναδική γλώσσα για περίπου 95% του βρετανικού πληθυσμού. Τρία από τα έθνη του Ηνωμένου Βασιλείου, εκτός της Αγγλίας, έχουν δικές τους εθνικές γλώσσες με διαφορετικούς βαθμούς αναγνώρισης, οι οποίες συνυπάρχουν με την κυρίαρχη αγγλική γλώσσα. Η Βρετανία έχει επίσης αρκετές κτήσεις του στέμματος και Υπερπόντια Εδάφη που είναι σε κάποιο βαθμό αυτοδιοικούμενα, αλλά δεν αναγνωρίζονται ως ανεξάρτητα κράτη και πολλά από αυτά έχουν τις δικές τους περιφερειακές γλώσσες. Βόρεια Ιρλανδία Στη Βόρεια Ιρλανδία, τόσο η Γαελική Ιρλανδική γλώσσα όσο και η Δυτική Γερμανική διάλεκτος Ούλστερ Σκοτς διάλεκτος αναγνωρίζονται από τη Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής ως "μέρος του πολιτιστικού πλούτου της Ιρλανδίας της Ιρλανδίας" και προωθούνται από τo Ιρλανδικό Ινστιτούτο και την Επιτροπή για την Ούλστερ Σκοτς αντίστοιχα. Σκωτία Στη Σκωτία, η Σκωτική Γαελική Scottish Gaelic είναι μια μειονοτική γλώσσα που ομιλείται από 57.375 άτομα (1,1% του σκωτσέζικου πληθυσμού ηλικίας άνω των τριών ετών). Ο νόμος Γαελικής Γλώσσας (Σκωτία) του 2005 παρέχει στη γλώσσα περιορισμένη επίσημη κατάσταση και το Bòrd na Gàidhlig (επιτροπή Γαελικής) είναι επιφορτισμένο με τη «διασφάλιση του καθεστώτος της γαελικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας της Σκωτίας που επιβάλλει τον ίδιο σεβασμό με την αγγλική γλώσσα». Η γλώσσα Σκωτς, που γενικά αντιμετωπίζεται ως Δυτική γερμανική γλώσσα, σχετική μεν, αλλά διααφοφρετική από τα Αγγλικά, δεν έχει επίσημο καθεστώς, αλλά αναγνωρίζεται ως μειονοτική γλώσσα και είναι η γλώσσα μεγάλου μέρους της σκωτσέζικης λογοτεχνιας, συμπεριλαμβανομένης της ποίησης του Ρόμπερτ Μπερνς. Ουαλία Η ουαλική γλώσσα έχει επίσημο καθεστώς στην Ουαλία και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ομιλείται από 562.000 άτομα, ή το 19% του πληθυσμού. Η Επιτροπή Ουαλικής Γλώσσας (Bwrdd yr Iaith Gymraeg) έχει νομικό καθήκον να διασφαλίζει ότι, "στη διεξαγωγή δημοσίων επιχειρήσεων και στη διοίκηση της δικαιοσύνης, οι αγγλικές και ουαλικές γλώσσες πρέπει να αντιμετωπίζονται με βάση την ισότητα". Κτήσεις του Στέμματος: Νήσος του Μαν Τα Αγγλικά είναι de facto η μοναδική επίσημη γλώσσα στη Νήσο του Μαν. Ωστόσο, μερικές λέξεις των Γαελικών Μανξ (η ιστορική εθνική γλώσσα) συναντώνται περιστασιακά σε κυβερνητικά ιδρύματα, κυρίως για συμβολικούς και τελετουργικούς σκοπούς και είναι το κύριο μέσο διδασκαλίας σε ένα δημοτικό σχολείο. Αγγλικές περιοχές Κάμπρια Τα αγγλικά είναι η κύρια γλώσσα που ομιλείται στην κομητεία Κάμπρια. Η Κουμπρική ήταν η ιστορική γλώσσα της Κάμπρια, τα οποία είναι παρόμοια με τα Ουαλικά. Παλαιότερα, η κουμπρική γλώσσα ομιλείται και σε περιοχές του Λανκασάιρ και της νότιας Σκωτίας. Οι περισσότεροι λένε ότι τα κουμπρικά εξαφανίστηκαν τον 12ο ή 13ο αιώνα. Το αριθμητικό σύστημα κούμπρικ χρησιμοποιείται ακόμη από πολλούς βοσκούς στην περιοχή Lake. Κορνουάλη Τα αγγλικά είναι η de facto κύρια γλώσσα που ομιλείται στην κομητεία της Κορνουάλης. Ιστορικά, η κύρια γλώσσα της Κορνουάλης ήταν η Κορνουάλική γλώσσα. Μέχρι το 1800, η κορνουαλική είχε εξαφανιστεί. Πρόσφατα, έγινε μια προσπάθεια αναβίωσης της γλώσσας της Κορνουάλης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αγγλική (αμερικάνικα αγγλικά) είναι η εθνική γλώσσα μόνο άτυπα, με βάση τους αριθμούς και με ιστορική και σύγχρονη συσχέτιση. Το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν δηλώνει ρητά καμία επίσημη γλώσσα, παρόλο που το σύνταγμα και όλη η ομοσπονδιακή νομοθεσία είναι γραμμένα στα Αγγλικά. Στις 13 Φεβρουαρίου 2015, ο αντιπρόσωπος (βουλευτής) Πίτερ Τ. Κινγκ εισήγαγε προς ψήφιση το H.R.997, τον Νόμο περί Ενότητας της Αγγλικής Γλώσσας του 2015, στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Αυτό το νομοσχέδιο θα καθιστούσε τα αγγλικά ως την επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ. Ένα συνοδευτικό νομοσχέδιο, S.678, εισήχθη από τον γερουσιαστή Τζιμ Ίνχοφ στη Γερουσία στις 9 Μαρτίου 2015. Και τα δύο νομοσχέδια εστάλησαν σε επιτροπές. Παρόμοια νομοθεσία έχει εισαχθεί προς ψήφισει κάθε χρόνο από το 1973. Η βιετναμέζικη γλώσσα ήταν η de facto εθνική γλώσσα του Βιετνάμ για πολλά χρόνια, αλλά χαρακτηρίστηκε επίσημα ως εθνική γλώσσα μόλις το 2013, με το διάταγμα αριθ. 5 του Συντάγματος. Ethnolect Γηγενής γλώσσα Γλωσσική πολιτική Τοπική γλώσσα Τυπική γλώσσα Επίσημη γλώσσα Γλώσσα εργασίας Κίνημα γλωσσών της Μπενγκάλι στο Μπαγκλαντές Αντι-Χίντι ταραχές του Ταμίλ Ναντού, Ινδία Παγκόσμιο σύστημα γλωσσών