Σιδηροδρομική καταστροφή στο Γκράνβιλ

Η σιδηροδρομική καταστροφή στο Γκράνβιλ συνέβη την Τρίτη 18 Ιανουαρίου 1977 στο Γκράνβιλ , δυτικό προάστιο του Σίδνεϊ, Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία, όταν ένα γεμάτο επιβατικό τρένο εκτροχιάστηκε, πέφτοντας στα στηρίγματα μιας οδικής γέφυρας που κατέρρευσε πάνω σε δύο από τα βαγόνια του συρμού. Η επίσημη έρευνα διαπίστωσε ότι η κύρια αιτία της συντριβής ήταν η κακή στερέωση της γραμμής. Παραμένει η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή στην ιστορία της Αυστραλίας και η μεγαλύτερη απώλεια ζωών σε μια περιορισμένη περιοχή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο : 83 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, περισσότεροι από 213 τραυματίστηκαν και 1.300 τραυματίστηκαν. Ένα 84ο θύμα, ένα αγέννητο παιδί, προστέθηκε στη λίστα θανάτων το 2017.

 Το τρένο που ενεπλάκη στην καταστροφή αποτελούνταν από οκτώ επιβατικά βαγόνια που σύρονταν από την ηλεκτροκίνητη μηχανή 46 κατηγορίας 4620 και είχε ξεκινήσει το ταξίδι του προς το Σίδνεϊ από το όρος Βικτώρια στα Μπλε Όρη στις 6:09. Περίπου στις 8:10 πλησίαζα το σιδηροδρομικό σταθμό Γκράνβιλ όταν η μηχανή εκτροχιάστηκε και κτύπησε μια από τις κολόνες από χάλυβα και σκυρόδεμα που στήριζαν τη γέφυρα από την οποία διερχόταν η Μπολντ Στριτ περνώντας επάνω από τις γραμμές του σιδηροδρόμου. Η εκτροχιασμένη μηχανή και τα δύο πρώτα βαγόνια πέρασαν τη γέφυρα. Το πρώτο βαγόνι, το οποίο απελευθερώθηκε από τα άλλα βαγόνια, διερράγη όταν συγκρούστηκε με έναν κομμένο ιστό δίπλα στη γραμμή, σκοτώνοντας οκτώ επιβάτες. Τα υπόλοιπα βαγόνια σταμάτησαν με το δεύτερο μακριά από τη γέφυρα. Το πίσω ήμισυ του τρίτου βαγονιού και το πρόσθιο ήμισυ του τέταρτου στάθηκαν κάτω από την εξασθενημένη γέφυρα, της οποίας το βάρος υπολογίστηκε σε 570 τόνους . Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, με όλα τα στηρίγματα κατεστραμμένα, η γέφυρα και πολλά αυτοκίνητα από τον δρόμο επάνω της κατέρρευσαν πάνω στα βαγόνια, συνθλίβοντάς τα μαζί με τους επιβάτες που βρίσκονταν μέσα. Από τον συνολικό αριθμό των επιβατών που ταξίδευαν με το τρίτο και το τέταρτο βαγόνι, οι μισοί σκοτώθηκαν ακαριαία όταν η γέφυρα έπεσε επάνω τους, καταπλακώνοντάς τους στις θέσεις τους. Αρκετοί τραυματίες επιβάτες εγκλωβίστηκαν στο τρένο επί ώρες μετά το ατύχημα, με τμήμα της γέφυρας να συνθλίβει ένα μέλος ή τον κορμό τους. Μερικοί είχαν τις αισθήσεις τους και είχαν διαύγεια, μιλώντας με διασώστες, αλλά πέθαναν από σύνδρομο σύνθλιψης αμέσως μετά την αφαίρεση του βάρους από το σώμα τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αλλαγές στις διαδικασίες διάσωσης για τέτοιου είδους ατυχήματα. Οι διασώστες αντιμετώπισαν επίσης μεγαλύτερες δυσκολίες καθώς το βάρος της γέφυρας εξακολουθούσε να συνθλίβει τα πληγέντα βαγόνια, μειώνοντας τον χώρο στον οποίο έπρεπε να εργαστούν για να βγάλουν τους επιζώντες, έως ότου δηλώθηκε ότι δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να επιχειρήσει περαιτέρω είσοδο μέχρι η γέφυρα να σηκωθεί. Αμέσως μετά, η γέφυρα "κάθισε" άλλα 5,1 εκ. επάνω στο τρένο, παγιδεύοντας δύο διασώστες και συνθλίβοντας μια φορητή γεννήτρια «σαν βούτυρο». Ένας άλλος κίνδυνος προήλθε από το υγραέριο. Οι φιάλες υγραερίου διατηρούνταν όλο το χρόνο στο τρένο για να χρησιμοποιηθούν τον χειμώνα για θέρμανση. Αρκετοί άνθρωποι καταβλήθηκαν από διαρροή αερίου από τους σπασμένους κυλίνδρους. Η διαρροή αερίου απέτρεψε, επίσης, την άμεση χρήση ηλεκτρικών εργαλείων διάσωσης. Η Πυροσβεστική της Νέας Ουαλίας παρείχε εξοπλισμό εξαερισμού για να διώξει το αέριο και μια σταθερή ταινία νερού ψεκαζόταν πάνω από το σημείο του ατυχήματος για να αποφευχθεί η πιθανότητα ανάφλεξης του αερίου. Ο μηχανοδηγός, ο βοηθός του πληρώματος, ο «δεύτερος άνθρωπος» και οι οδηγοί των οχημάτων, περιλαμβανομένου ενός μοτοσικλετιστή που οδηγούσε στην πεσμένη γέφυρα, επέζησαν. Η επιχείρηση διήρκεσε από τις 8:12 της Τρίτης έως τις 6:00 της Πέμπτης. Τελικά, 84 άτομα σκοτώθηκαν στο δυστύχημα, μεταξύ των οποίων ένα αγέννητο παιδί. Η γέφυρα ξαναχτίστηκε ως ενιαία, χωρίς ενδιάμεσα στηρίγματα. Σε άλλες γέφυρες παρόμοιες με την κατεστραμμένη γέφυρα ενισχύθηκαν τα στηρίγματά τους. Η αρχική έρευνα για το ατύχημα διαπίστωσε ότι η κύρια αιτία της συντριβής ήταν «η ιδιαίτερα μη ικανοποιητική κατάσταση της μόνιμης διαδρομής», δηλαδή η κακή στερέωση της γραμμής, που προκάλεσε την επέκτασή της και επέτρεψε στον αριστερό μπροστινό τροχό της μηχανής να κινηθεί εκτός ράγας. Άλλοι παράγοντες που συνέβαλαν περιλάμβαναν τη δομή της ίδιας της γέφυρας. Όταν κατασκευάστηκε, η βάση του καταστρώματος της βρέθηκε να είναι ένα μέτρο χαμηλότερα από τον δρόμο. Στην κορυφή προστέθηκε σκυρόδεμα για να φθάσει η επιφάνεια στο επίπεδο του δρόμου. Αυτό το πρόσθετο βάρος συνέβαλε σημαντικά στην καταστροφή των ξύλινων βαγονιών. Η καταστροφή προκάλεσε σημαντικές αυξήσεις στις δαπάνες συντήρησης των σιδηροδρόμων. Ο μηχανοδηγός, Έντουαρντ Ολενσέβιτς (Edward Olencewicz), αθωώθηκε από την έρευνα. Η "Granville Train Disaster Association Inc." ιδρύθηκε 39 χρόνια μετά το ατύχημα για να εκπροσωπήσει τους πληγέντες. Ο Μπάρι Γκρόμπε, η Μέρεντιθ Νάιτ, ο υπουργός Μεταφορών, Άντριου Κόστανς, και η πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, Γκλάντυς Μπερετζικλιάν ζήτησαν συγγνώμη για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν τα θύματα της καταστροφής από την κυβέρνηση του Νέβιλ Ραν της εποχής. Στις 4 Μαΐου 2017, η Μπερετζικλιάν ζήτησε επίσημα συγγνώμη στα θύματα της καταστροφής, στο Κοινοβούλιο της Νέας Νότιας Ουαλίας. Οικογένειες και φίλοι των θυμάτων και των επιζώντων συγκεντρώνονται με τα επιζώντα μέλη των σωστικών συνεργείων κάθε χρόνο. Η τελετή τελειώνει με την ρίψη 84 τριαντάφυλλων στις ράγες για να σηματοδοτήσει τον αριθμό των επιβατών που σκοτώθηκαν. Το 2007 τοποθετήθηκε μια πλάκα στη γέφυρα για να σηματοδοτήσει τις προσπάθειες των σιδηροδρομικών που βοήθησαν στη διάσωση επιζώντων από το τρένο. Η αρχική ομάδα, γνωστή ως «η εμπιστοσύνη», υπέβαλε παρατηρήσεις για ζητήματα σιδηροδρομικής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της σύστασης τα πρόστιμα για παραβιάσεις της ασφάλειας να αφιερωθούν στις βελτιώσεις της σιδηροδρομικής ασφάλειας, και έκανε εκστρατεία για τη σύσταση ανεξάρτητου διαμεσολαβητή για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, The Day of the Roses, δημιουργήθηκε το 1998 για το δυστύχημα. The Granville Train Disaster: 35 Years of Memories - ένα βιβλίο του 2011 από τον BJ Gobbe, έναν υπάλληλο έκτακτης ανάγκης που παρακολούθησε το περιστατικό. Ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, The Train, σε παραγωγή του Graham McNeice από την Shadow Productions προβλήθηκε το 2012 στο The History Channel Australia σχετικά με το ατύχημα και αφηγήθηκε ο Brian Henderson . Επανεξέταση της καταστροφής του τρένου Granville του 1977 - ένα βιβλίο του 2017 του BJ Gobbe. Το You Can't Ask That του ABC, σειρά 4, επεισόδιο 8, ήταν στο Disaster Survivors, συμπεριλαμβανομένου ενός από το ατύχημα που μίλησε για το τι συνέβη και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στη ζωή της. Κίνδυνος Μπροστά! Granville, Σίδνεϊ, Αυστραλία Ντοκιμαντέρ για την καταστροφή του τρένου Granville με τον διασώστη Gary Raymond και τον Survivor Paul Touzell (βίντεο 9 λεπτών) Ιστοσελίδα Granville Train Disaster Historians Αρχειοθετήθηκε 2019-08-24 στο Wayback Machine. Archived