Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας

Το Δημοτικό Θέατρο της Κέρκυρας, ήταν το κυρίως κτήριο θεάτρου και όπερας στην Κέρκυρα, από το 1902 έως το 1943. Αποτελούσε τον διάδοχος του Θεάτρου Σαν Τζάκομο, το οποίο αργότερα έγινε το Δημαρχείο του νησιού. Το κτίριο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των Γερμανικών εναέριων βομβαρδισμών του 1943. Κατά τη διάρκεια της 41χρονης ιστορίας του ήταν ένα από τα κορυφαία θέατρα και όπερες στην Ελλάδα, και ως το πρώτο θέατρο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, συνέβαλε στις τέχνες και στην ιστορία των Βαλκανίων και της Ευρώπης.

 Το Δημοτικό θέατρο χτίστηκε για να καλύψει τις απαιτήσεις ενός αυξανόμενου κοινού. Η απόφαση για την κατασκευή του ελήφθη το 1885, από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Θεοτόκη. Εντούτοις, η ανέγερση του ξεκίνησε το 1893 από τον δήμαρχο Μιχαήλ Θεοτόκη. Παρόλα αυτά, το υψηλό κόστος κατασκευής καθυστέρησε τα εγκαίνια του μέχρι το 1902. Ο αρχιτέκτονας ήταν ο Ιταλός Κονράντο Περγκολέσι και δημιούργησε το σχέδιο με πρότυπο τη Σκάλα του Μιλάνου. Το μέγιστο ύψος του θεάτρου ήταν 39 μέτρα και υπήρχε μια γκαλερί στην μπροστινή είσοδο στολισμένη με ψηλές κολώνες της Τοσκάνης. Στην είσοδο υπήρχαν μεγάλες πορφυρές κολόνες και οι ψηλοί τοίχοι του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες διάσημων συνθετών που δημιουργήθηκαν από Ιταλούς καλλιτέχνες. Ο επάνω όροφος ήταν διακοσμημένος με τέσσερις ημι-στήλες Κορινθιακού ρυθμού και ένα αέτωμα. Η επίσημη εμβληματική ασπίδα της Κέρκυρας έμεινε ανάγλυφη στο κέντρο του αετώματος που περιβάλλεται από ένα στεφάνι δάφνης.Το αμφιθέατρο περιελάβανε 64 διακοσμημένα θεωρεία τοποθετημένα σε τρία επίπεδα και έναν εξώστη για το ευρύ κοινό στην κορυφή. Το πρώτο θεωρείο στην πρώτη σειρά προοριζόταν για την επιτροπή θεάτρου. Πίσω από αυτό, μέσα σε ένα γραφείο, φυλάσσονταν τα αρχεία του Θεάτρου Σαν Τζάκομο. Το πρώτο θεωρείο της δεύτερης σειράς προοριζόταν για την ελληνική βασιλική οικογένεια. Όλα τα θεωρεία περιλάμβαναν φωτισμό αερίου. Ο κοινός λαός συγκεντρωνόταν στο ανώτερο επίπεδο του εξώστη. Υπήρχε ένα προσκήνιο που φιλοξένησε την ορχήστρα. Η ορχήστρα αποτελούνταν κυρίως από ντόπιους και έκανε 10 όπερες ανά σεζόν. Η σεζόν της Όπερας ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο και έληγε την Κυριακή πριν από την Καθαρά Δευτέρα.Η κουρτίνα της σκηνής του νέου θεάτρου κληρονομήθηκε από τον προκάτοχο του, το Θέατρο Σαν Τζάκομο, και δημιουργήθηκε από έναν Ιταλό καλλιτέχνη. Απεικόνιζε μια σκηνή από την Οδύσσεια, όπου ο Βασιλιάς Αλκίνοος καλωσόριζε τον Οδυσσέας στη γη των Φαιάκων.Το θέατρο θεωρήθηκε ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης, με υπέροχη ακουστική και πλούσια διακοσμημένους εσωτερικούς χώρους που απεικονίζουν αρχαίους Έλληνες θεούς και μουσικά θέματα, ζωγραφισμένα από Ιταλούς καλλιτέχνες. Λειτουργούσε επίσης ως χώρος κοινωνικής συγκέντρωσης όπου συγκεντρώθηκε η υψηλή κοινωνία για κοινωνικούς χορούς. Η επίσημη ημερομηνία έναρξης ήταν η 7η Δεκεμβρίου 1902, με την όπερα του Ρίχαρντ Βάγκνερ «Λόενγκριν» ως την πρώτη παράσταση. Ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας παρακολούθησε επίσης παραστάσεις ενώ έκανε διακοπές στο παλάτι του Αχίλλειου. Το 1907 η Παλιά Φιλαρμονική της Κέρκυρας έδωσε μια συμφωνία σε μια παράσταση που έλαβε μεγάλη αναγνώριση από το κοινό.Από τις 19 Ιανουαρίου 1916 έως τις 19 Νοεμβρίου 1918, το θέατρο χρησίμευσε επίσης ως τόπος συνάθροισης του σερβικού κοινοβουλίου στην εξορία, και η απόφαση για τη δημιουργία του νέου Ηνωμένου Βασίλειου της Γιουγκοσλαβίας μεταφέρθηκε εκεί. Το 1923, πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία φιλοξενήθηκαν στα θεωρεία του θεάτρου. Κατά το πρώτο τέταρτο του εικοστού αιώνα, πολλές θεατρικές όπερες πραγματοποιήθηκαν στο θέατρο. Αυτή η παράδοση σταμάτησε μετά τον βομβαρδισμό της Κέρκυρας το 1923 από τους Ιταλούς. Μετά τον βομβαρδισμό, το θέατρο παρουσίασε ελληνικές όπερες καθώς και ελληνικές θεατρικές παραστάσεις από διακεκριμένους Έλληνες ηθοποιούς όπως η Μαρίκα Κοτοπούλη και ο Πέλος Κατσέλης.Το κόστος επισκευής του κτιρίου αυξήθηκε σε περίπου 1.000.000 Βρετανούς χρυσούς ηγεμόνες, ένα τεράστιο ποσό εκείνη την εποχή • η απόσβεση του κανονίστηκε για το 1941. Δύο χρόνια αργότερα, το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου 1943, το θέατρο καταστράφηκε σε βομβιστική επιδρομή του Χίτλερ.Τα αρχεία του θεάτρου (συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών αρχείων του θεάτρου Σαν Τζάκομο) και όλα τα πολύτιμα αντικείμενα τέχνης καταστράφηκαν κατά τον βομβαρδισμό με εξαίρεση της κουρτίνας της σκηνής, η οποία δεν βρισκόταν στις εγκαταστάσεις τη νύχτα του βομβαρδισμού. Μεταξύ των απωλειών πιστεύεται ότι ήταν πολλά χειρόγραφα του έργου του Σπυρίδωνα Ξυνδά, συνθέτη της πρώτης όπερας στα ελληνικά. Τα ερείπια του κτιρίου θεωρήθηκαν χωρίς ιστορική ή άλλη αξία και καταδικάστηκαν μετά από απόφαση του επόπτη αρχιτέκτονα Ιωάννη Κόλα και των πολιτικών μηχανικών Γεώργιου Λινάρδου και Ρένου Παπέτη. Στις 31 Μαΐου 1952, ο δήμαρχος Σταμάτης Δεσύλλας και το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισαν ομόφωνα να κατεδαφίσουν το θέατρο παρά τις εκτεταμένες δημόσιες διαμαρτυρίες και τις νομικές προκλήσεις. Virtual reality tour of the Municipal theatre of Corfu from Ionian University