Φινλανδοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Σοβιετική Ένωση

Οι Φινλανδοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Σοβιετική Ένωση αναφέρονται στους αιχμάλωτους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και χωρίζονται σε δύο κύματα: Το πρώτο κύμα ήταν κατά τη διάρκεια του χειμερινού πολέμου και το δεύτερο κύμα κατά του συνεχιζόμενου πολέμου.

 Πριν από τον Χειμερινό Πόλεμο (1939-1940), η Σοβιετική Ένωση δημιούργησε το κύριο στρατόπεδο για Φινλανδούς αιχμάλωτους πολέμου μέσα στο πρώην μοναστήρι κοντά στο Γκρυαζόβετς στην Περιφέρεια Βολογκντά της Ρωσίας. Η «Λαϊκή Επιτροπή για Εσωτερικές Υποθέσεις» περίμενε ότι ο πόλεμος θα είχε ως αποτέλεσμα πολλές δυνάμεις να αιχμαλωτιστούν και σχεδίαζε εννέα στρατόπεδα για τη διαχείριση περίπου 25.000 ανδρών. Ωστόσο, καθ 'όλη τη διάρκεια του χειμερινού πολέμου υπήρχαν μόνο περίπου 900 Φινλανδοί αιχμάλωτοι, περίπου 600 από τους οποίους τοποθετήθηκαν στο στρατόπεδο Γκρυαζόβετς. Συνολικά επέστρεψαν στη Φινλανδία 838 αιχμάλωτοι πολέμου με το τελευταίο κύμα των Φινλανδών αιχμάλωτων να έφυγε από τη Ρωσία στις 20 Απριλίου 1940. Ο αριθμός των φινλανδών αιχμαλώτων πολέμου κατά τη διάρκεια του πολέμου συνέχειας (1941-1944) εκτιμάται από 2.377 έως 3.500 άτομα. Σύμφωνα με τις επίσημες σοβιετικές στατιστικές, η Φινλανδία έχασε 2.377 άνδρες ως αιχμάλωτοι πολέμου και το ποσοστό θνησιμότητας τους ήταν 17%.Σύμφωνα με τον Ρώσο ιστορικό Βίκτωρ Κομασόφ, 2.476 Φινλανδοί καταχωρίστηκαν από τη Λαϊκή Επιτροπή για Εσωτερικές Υποθέσεις, εκ των οποίων 1.972 τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων με την πλειοψηφία να βρίσκεται στο στρατόπεδο αρ. 158 στο Τσιριπαβιέτς, στην Περιφέρεια Βολογκντά. Από αυτούς που συνελήφθησαν, 582 προέρχονταν από την φινλανδική επίθεση το 1941, 506 κατά τη διάρκεια του 1942-1943 και 2.313 κατά τη διάρκεια της σοβιετικής επίθεσης του 1944. Οι Φινλανδοί ιστορικοί εκτιμούν ότι ο αριθμός των αιχμαλώτων ήταν περίπου 3.500 άτομα, εκ των οποίων πέντε ήταν γυναίκες. Ο αριθμός των νεκρών εκτιμάται σε περίπου 1.500 άτομα. Περίπου 2.000 άτομα επέστρεψαν στην πατρίδα τους. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό θνησιμότητας ήταν ακόμη και 40%. Το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από τα σοβιετικά στατιστικά στοιχεία, όπου αξιωματούχοι έλεγξαν κυρίως μόνο κρατούμενους που επέζησαν για να φτάσουν σε στρατόπεδο. Φινλανδικές μελέτες έχουν εντοπίσει διάφορα άτομα καθώς και τις μοίρες τους. Οι πιο συχνές αιτίες θανάτου ήταν η πείνα, το κρύο και η καταπιεστική συμπεριφορά.Στην αρχή της σύλληψης, οι εκτελέσεις Φινλανδών αιχμαλώτων πολέμου έγιναν κυρίως από τους σοβιετικούς αντιστασιακούς. Οι αντάρτες δρούσαν βαθιά μέσα στη φινλανδική επικράτεια και εκτελούσαν κυρίως τους στρατιώτες και τους πολίτες μετά από μια σύντομη ανάκριση. Συνήθως, ένας Φινλανδός αξιωματικός που γίνονταν στη συνέχεια αιχμάλωτος πολέμου είχε την ευκαιρία να επιβιώσει μέχρι να φτάσει για μια σημαντική ανάκριση στα κεντρικά γραφεία των σοβιετικών καρελιανών στρατιωτών, ή σε περιοχές της Λαϊκής Επιτροπής για Εσωτερικές Υποθέσεις. Μετά από αυτό, ένας Φινλανδός αιχμάλωτος πολέμου είχε πολύ καλύτερες πιθανότητες να παραμείνει ζωντανός μέχρι το τέλος του πολέμου.Το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας των αιχμαλώτων πολέμου είχε αντικειμενικά ζητήματα, όπως τεράστιες απώλειες εδάφους στην αρχή του πολέμου και υψηλό αριθμό αιχμαλώτων. Υπήρχαν ελλείψεις τροφίμων και φαρμάκων, και οι κρατούμενοι έπρεπε να εργαστούν σε εξαντλητικά καθήκοντα στα στρατόπεδα εργασίας. Επιπλέον, η ιατρική περίθαλψη ήταν πολύ χαμηλού επιπέδου. Ωστόσο, συνολικά η μεταχείριση των Φινλανδών αιχμαλώτων πολέμου ήταν ανθρώπινη. Το 1992 ιδρύθηκε ένα μνημείο στο νεκροταφείο του Τσιριπαβιέτς. Στο νεκροταφείο του Τσιριπαβιέτς θάφτηκαν πολλοί Φινλανδοί αιχμαλώτοι πολέμου. Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Φινλανδία Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Φινλανδία (Ρωσικά)[1]