Συνθήκη πλήρους απαγόρευσης των πυρηνικών δοκιμών

Η Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών (Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty, CTBT) είναι μια πολυμερής συνθήκη που απαγορεύει τις δοκιμές πυρηνικών όπλων και οποιεσδήποτε άλλες πυρηνικές εκρήξεις, τόσο για πολιτικούς όσο και για στρατιωτικούς σκοπούς, σε όλα τα περιβάλλοντα. Εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Σεπτεμβρίου 1996, αλλά δεν έχει τεθεί σε ισχύ, καθώς οκτώ συγκεκριμένα κράτη δεν έχουν επικυρώσει τη συνθήκη.

 Μεταξύ της πυρηνικής δοκιμής Τρίνιτυ της 16ης Ιουλίου 1945 και της υπογραφής της Συνθήκης Μερικής Απαγόρευσης Δοκιμών (PTBT) στις 5 Αυγούστου 1963, πραγματοποιήθηκαν 499 πυρηνικές δοκιμές. Μεγάλο μέρος της ώθησης για τη PTBT, τον πρόδρομο της CTBT, ήταν η αυξανόμενη δημόσια ανησυχία σχετικά με το μέγεθος και τις προκύπτουσα ραδιενέργεια από υποβρύχιες και ατμοσφαιρικές πυρηνικές δοκιμές, ιδιαίτερα δοκιμές ισχυρών θερμοπυρηνικών όπλων (βόμβες υδρογόνου). Η δοκιμή Καστλ Μπράβο την 1η Μαρτίου 1954, ειδικότερα, τράβηξε την προσοχή καθώς η έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα την εξάπλωση ραδιενέργειας σε κατοικημένες περιοχές και αρρώστησε μια ομάδα Ιαπώνων ψαράδων. Μεταξύ 1945 και 1963, οι ΗΠΑ διεξήγαγαν 215 ατμοσφαιρικές δοκιμές, η Σοβιετική Ένωση διεξήγαγε 219, το ΗΒ διεξήγαγε 21 και η Γαλλία πραγματοποίησε τρεις.Το 1954, μετά τη δοκιμή Καστλ Μπράβο, ο πρωθυπουργός Τζαβαχαρλάλ Νεχρού της Ινδίας εξέδωσε την πρώτη έκκληση για μια «συμφωνία αναστολής» των δοκιμών, η οποία σύντομα βρήκε ανταπόκριση στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα. Οι διαπραγματεύσεις για μια συνολική απαγόρευση δοκιμών, που αφορούσαν κυρίως τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σοβιετική Ένωση, ξεκίνησαν το 1955 μετά από πρόταση του Σοβιετικού ηγέτη Νικίτα Χρουστσόφ. Πρωταρχικό μέλημα καθ' όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι οποίες διήρκησαν με ορισμένες διακοπές έως τον Ιούλιο του 1963, ήταν το σύστημα επαλήθευσης της συμμόρφωσης με την απαγόρευση δοκιμών και ανίχνευσης παράνομων δοκιμών. Στη πλευρά της Δύσης, υπήρχαν ανησυχίες ότι η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε να παρακάμψει οποιαδήποτε απαγόρευση δοκιμών και κρυφά να περάσει μπροστά στον αγώνα πυρηνικών εξοπλισμών. Αυτοί οι φόβοι ενισχύθηκαν μετά την πυρηνική δοκιμή Rainier των ΗΠΑ στις 19 Σεπτεμβρίου 1957, που ήταν η πρώτη περιορισμένη υπόγεια δοκιμή πυρηνικού όπλου. Αν και οι ΗΠΑ είχαν σημαντικό πλεονέκτημα στις δυνατότητες υπόγειων δοκιμών, υπήρχε ανησυχία ότι η Σοβιετική Ένωση θα μπορούσε να διεξάγει κρυφά υπόγειες δοκιμές κατά τη διάρκεια μιας απαγόρευσης δοκιμών, καθώς οι υπόγειες εκρήξεις ήταν πιο δύσκολο να εντοπιστούν από τις υπέργειες δοκιμές. Από τη σοβιετική πλευρά, αντίθετα, οι επιτόπιες επιθεωρήσεις συμμόρφωσης που ζητήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρήθηκαν ως κατασκοπεία. Η διαφωνία σχετικά με την επαλήθευση οδήγησε τους αγγλοαμερικανούς και τους σοβιετικούς διαπραγματευτές να εγκαταλείψουν τη συνολική απαγόρευση δοκιμών (δηλαδή, απαγόρευση όλων των δοκιμών, συμπεριλαμβανομένων των υπόγειων) υπέρ μιας μερικής απαγόρευσης, η οποία οριστηκοποιήθηκε στις 25 Ιουλίου 1963. Η PTBT, την προσυπέγραψαν 123 κράτη μετά τα αρχικά τρία μέρη, απαγόρευσε τις εκρήξεις για στρατιωτικούς και πολιτικούς σκοπούς υποβρύχια, στην ατμόσφαιρα και στο διάστημα.Η PTBT είχε μικτά αποτελέσματα. Αφενός, η θέσπιση της συνθήκης ακολούθησε σημαντική πτώση στην ατμοσφαιρική συγκέντρωση ραδιενεργών σωματιδίων. Από την άλλη πλευρά, η διάδοση των πυρηνικών όπλων δεν σταμάτησε εντελώς (αν και μπορεί να επιβραδύνθηκε) και οι πυρηνικές δοκιμές συνεχίστηκαν με ταχείς ρυθμούς. Σε σύγκριση με τις 499 δοκιμές από το 1945 έως την υπογραφή της PTBT, διεξήχθησαν 436 δοκιμές κατά τη διάρκεια των δέκα ετών που ακολούθησαν τη PTBT. Επιπλέον, οι υπόγειες δοκιμές των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης συνέχισαν να «εξαερώνουν» ραδιενεργά αέρια στην ατμόσφαιρα. Επιπλέον, αν και οι υπόγειες δοκιμές ήταν γενικά πιο ασφαλείς από τις δοκιμές στο έδαφος, οι υπόγειες δοκιμές συνέχισαν να αποτελούν κίνδυνο λόγω της διαρροής ραδιονουκλεϊδίων, συμπεριλαμβανομένου του πλουτωνίου, στο έδαφος. Από το 1964 έως το 1996, έτος υιοθέτησης της CTBT, εκτιμάται ότι πραγματοποιήθηκαν 1.377 υπόγειες πυρηνικές δοκιμές. Η τελευταία μη υπόγεια (ατμοσφαιρική ή υποβρύχια) δοκιμή διεξήχθη από την Κίνα το 1980.Το 1974, έγινε ένα βήμα προς τη συνολική απαγόρευση δοκιμών με τη συνθήκη ορίου απαγόρευσης πυρηνικών δοκιμών (TTBT), που επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ένωση, η οποία απαγόρευσε τις υπόγειες δοκιμές με ισχύ άνω των 150 κιλοτόνων. Τον Απρίλιο του 1976, τα δύο κράτη κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τη Συνθήκη για τις ειρηνικές πυρηνικές εκρήξεις (PNET), η οποία αφορά πυρηνικές εκρήξεις εκτός των τοποθεσιών όπλων που συζητήθηκαν στη TTBT. Όπως και στη TTBT, οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση συμφώνησαν να απαγορεύσουν τις ειρηνικές πυρηνικές εκρήξεις (PNE) σε αυτές τις άλλες τοποθεσίες με αποδόσεις άνω των 150 κιλοτόνων, καθώς και ομαδικές εκρήξεις με συνολική απόδοση άνω των 1.500 κιλοτόνων. Για την επαλήθευση της συμμόρφωσης, η PNET απαιτεί από τα κράτη να βασίζονται σε εθνικά τεχνικά μέσα επαλήθευσης, να μοιράζονται πληροφορίες για εκρήξεις και να παρέχουν επιτόπια πρόσβαση στους αντισυμβαλλομένους. Οι TTBT και PNET τέθηκαν σε ισχύ στις 11 Δεκεμβρίου 1990. Τον Οκτώβριο του 1977, οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σοβιετική Ένωση επέστρεψαν στις διαπραγματεύσεις για την απαγόρευση δοκιμών. Αυτές οι τρεις πυρηνικές δυνάμεις σημείωσαν αξιοσημείωτη πρόοδο στα τέλη της δεκαετίας του 1970, συμφωνώντας στους όρους για την απαγόρευση όλων των δοκιμών, αλλά οι συνεχείς διαφωνίες σχετικά με τους μηχανισμούς συμμόρφωσης οδήγησαν στο τέλος των διαπραγματεύσεων πριν από την ορκωμοσία του Ρόναλντ Ρίγκαν. πρόεδρος το 1981. Το 1985, ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ανακοίνωσε μονομερές μορατόριουμ δοκιμών και τον Δεκέμβριο του 1986, ο Ρέιγκαν επιβεβαίωσε τη δέσμευση των ΗΠΑ να επιδιώξουν τον μακροπρόθεσμο στόχο μιας συνολικής απαγόρευσης δοκιμών. Τον Νοέμβριο του 1987, οι διαπραγματεύσεις για την απαγόρευση δοκιμών ξεκίνησαν ξανά, ακολουθούμενες από ένα κοινό πρόγραμμα ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την έρευνα ανίχνευσης υπόγειων δοκιμών τον Δεκέμβριο του 1987. Δεδομένης της πολιτικής κατάστασης που επικρατούσε τις επόμενες δεκαετίες, μικρή πρόοδος σημειώθηκε στον πυρηνικό αφοπλισμό μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1991. Τα μέρη της PTBT πραγματοποίησαν μια διάσκεψη τροποποίησης εκείνο το έτος για να συζητήσουν μια πρόταση μετατροπής της Συνθήκης σε όργανο που απαγορεύει όλες τις δοκιμές πυρηνικών όπλων. Με ισχυρή υποστήριξη από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, οι διαπραγματεύσεις για μια συνολική συνθήκη απαγόρευσης δοκιμών ξεκίνησαν το 1993. Κατά τα επόμενα τρία χρόνια καταβλήθηκαν εκτεταμένες προσπάθειες για τη σύνταξη του κειμένου της Συνθήκης και των δύο παραρτημάτων της. Ωστόσο, η Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό, στην οποία διεξάγονταν διαπραγματεύσεις, δεν κατόρθωσε να επιτύχει συναίνεση για την έγκριση του κειμένου. Υπό τις οδηγίες του Πρωθυπουργού της Αυστραλίας Τζον Χάουαρντ και του Υπουργού Εξωτερικών Αλεξάντερ Ντάουνερ, η Αυστραλία στη συνέχεια έστειλε το κείμενο στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, όπου υποβλήθηκε ως σχέδιο ψηφίσματος. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1996, η Συνθήκη για την Πλήρη Απαγόρευση των Δοκιμών (CTBT) εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία, που υπερέβη τα δύο τρίτα των μελών της Γενικής Συνέλευσης. (Άρθρο Ι): Κάθε Κράτος Μέρος δεσμεύεται να μην πραγματοποιήσει καμία δοκιμαστική έκρηξη πυρηνικών όπλων ή οποιαδήποτε άλλη πυρηνική έκρηξη και να απαγορεύσει και να αποτρέψει οποιαδήποτε τέτοια πυρηνική έκρηξη σε οποιοδήποτε μέρος υπό τη δικαιοδοσία ή τον έλεγχό του. Κάθε Κράτος Μέρος αναλαμβάνει, επιπλέον, την υποχρέωση να απέχει από την πρόκληση, την ενθάρρυνση ή με οποιονδήποτε τρόπο συμμετοχή στη διεξαγωγή οποιασδήποτε δοκιμαστικής έκρηξης πυρηνικών όπλων ή οποιασδήποτε άλλης πυρηνικής έκρηξης. Η Συνθήκη εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Σεπτεμβρίου 1996. Άνοιξε για υπογραφή στη Νέα Υόρκη στις 24 Σεπτεμβρίου 1996, όταν υπογράφηκε από 71 κράτη, συμπεριλαμβανομένων πέντε από τα οκτώ τότε κράτη με πυρηνική ικανότητα. Όσον αφορά τον Μάρτιο του 2022, 172 κράτη έχουν επικυρώσει τη CTBT και άλλα 13 κράτη έχουν υπογράψει αλλά δεν την έχουν επικυρώσει.Η συνθήκη θα τεθεί σε ισχύ 180 ημέρες μετά την επικύρωσή της από τα 44 κράτη που αναφέρονται στο Παράρτημα 2 της Συνθήκης. Αυτά τα «κράτη του Παραρτήματος 2» είναι κράτη που συμμετείχαν στις διαπραγματεύσεις της CTBT μεταξύ 1994 και 1996 και διέθεταν αντιδραστήρες πυρηνικής ενέργειας ή ερευνητικούς αντιδραστήρες εκείνη την εποχή. Όσον αφορά το 2016, οκτώ κράτη του Παραρτήματος 2 δεν έχουν επικυρώσει τη συνθήκη: η Κίνα, η Αίγυπτος, το Ιράν, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υπογράψει αλλά δεν έχουν επικυρώσει τη Συνθήκη. Η Ινδία, η Βόρεια Κορέα και το Πακιστάν δεν την έχουν υπογράψει. Γεωφυσικές και άλλες τεχνολογίες χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τη Συνθήκη: ιατροδικαστική σεισμολογία, υδροακουστική, υπέρηχος και παρακολούθηση ραδιονουκλεϊδίων. Οι τρεις πρώτες μορφές παρακολούθησης είναι γνωστές ως μετρήσεις κυματομορφής. Η σεισμική παρακολούθηση πραγματοποιείται με ένα σύστημα 50 πρωταρχικών σταθμών που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο, με 120 βοηθητικούς σταθμούς στα υπογράφοντα κράτη. Η υδροακουστική παρακολούθηση πραγματοποιείται με ένα σύστημα 11 σταθμών που αποτελούνται από τριάδες υδροφώνων για την παρακολούθηση υποβρύχιων εκρήξεων. Οι υδροακουστικοί σταθμοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν σεισμόμετρα για τη μέτρηση των κυμάτων Τ από πιθανές υποβρύχιες εκρήξεις αντί για υδρόφωνα. Η καλύτερη μέτρηση των υδροακουστικών κυμάτων έχει βρεθεί ότι γίνεται σε βάθος 1000 m. Η παρακολούθηση υπερήχων βασίζεται σε αλλαγές στην ατμοσφαιρική πίεση που προκαλούνται από πιθανή πυρηνική έκρηξη, με 41 σταθμούς να έχουν πιστοποιηθεί από τον Αύγουστο του 2019. Μαζί, αυτές οι τεχνολογίες χρησιμοποιούνται για την παρακολούθηση του εδάφους, του νερού και της ατμόσφαιρας για οποιοδήποτε σημάδι πυρηνικής έκρηξης.Η παρακολούθηση ραδιονουκλεϊδίων έχει τη μορφή είτε παρακολούθησης για ραδιενεργά σωματίδια ή ευγενή αέρια ως προϊόντα πυρηνικής έκρηξης. Τα ραδιενεργά σωματίδια εκπέμπουν ακτινοβολία που μπορεί να μετρηθεί από οποιονδήποτε από τους 80 σταθμούς που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο. Δημιουργούνται από πυρηνικές εκρήξεις που μπορούν να συγκεντρωθούν στη σκόνη που μετακινείται από την έκρηξη. Εάν μια πυρηνική έκρηξη έλαβε χώρα υπόγεια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί παρακολούθηση ευγενών αερίων για να επαληθευτεί εάν έλαβε χώρα ή όχι μια πιθανή πυρηνική έκρηξη. Η παρακολούθηση ευγενών αερίων βασίζεται στη μέτρηση των αυξήσεων στο ραδιενεργό αέριο ξένον. Τα διαφορετικά ισότοπα του ξένου περιλαμβάνουν τα 131mXe, 133Xe, 133mXe και 135Xe. Και οι τέσσερις μέθοδοι παρακολούθησης αποτελούν το Διεθνές Σύστημα Παρακολούθησης (IMS). Οι στατιστικές θεωρίες και μέθοδοι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παρακολούθησης της CTBT παρέχοντας εμπιστοσύνη στην ανάλυση επαλήθευσης. Μόλις τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη, θα διενεργούνται επιτόπιες επιθεωρήσεις όπου προκύπτουν ανησυχίες σχετικά με τη συμμόρφωση. Τρεις χώρες έχουν δοκιμάσει πυρηνικά όπλα από τότε που άρχισε η υπογραφή της CTBT το 1996. Η Ινδία και το Πακιστάν πραγματοποίησαν δύο σειρές δοκιμών το 1998. Η Βόρεια Κορέα πραγματοποίησε έξι ανακοινωμένες δοκιμές, μία το 2006, το 2009, το 2013, δύο το 2016 και μία το 2017. Και οι έξι δοκιμές της Βόρειας Κορέας ανιχνεύθηκαν από το Διεθνές Σύστημα Παρακολούθησης που δημιουργήθηκε από την Προπαρασκευαστική Επιτροπή του Οργανισμού Πλήρους Απαγόρευσης Πυρηνικών Δοκιμών. Μια δοκιμή στη Βόρεια Κορέα πιστεύεται ότι πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2016, η οποία αποδεικνύεται από έναν «τεχνητό σεισμό» μεγέθους 5,1 βαθμών από το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ. Η πρώτη επιτυχημένη δοκιμή βόμβας υδρογόνου της Βόρειας Κορέας υποτίθεται ότι πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2017. Υπολογίστηκε ότι είχε εκρηκτική ισχύ 120 κιλοτόνων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Comprehensive Nuclear-Test-Ban Treaty στο Wikimedia Commons