IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λάντρι Ενόκο

Ο Λάντρι Σερστ Ενόκο (γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1994) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για τη Σάσκι Μπασκόνια του Ισπανικού Πρωταθλήματος . Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες για το Πανεπιστήμιο Κλέμσον .

 Αφού ήρθε στις ΗΠΑ για να παίξει μπάσκετ λυκείου στην Ακαδημία Μοντβέρντε, ο Ενόκο δεσμεύτηκε στο Κλέμσον για το κολέγιο. Έπαιξε τέσσερα χρόνια για τους Τάιγκερς και ήταν βασικός για τρία χρόνια, γνωστός κυρίως για την τάπα και την άμυνά του. Ως ανώτερος, ο Ενόκο κέρδισε τιμητικές διακρίσεις για την αμυντική ομάδα της Διάσκεψης Ατλαντικής Ακτής (ACC) και ηγήθηκε του πρωταθλήματος σε τάπες. Μετά το κλείσιμο της σταδιοδρομίας του στο κολέγιο, ο Ενόκο υπέγραψε με τη Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο του Ιταλικού Πρωταθλήματος. Είχε μέσο όρο 6,4 πόντους και 7,1 ριμπάουντ ανά παιχνίδι για την περίοδο 2016–17. Στην αρχή της χρονιάς 2017–18, ο Ενόκο υπέγραψε με τους Ντιτρόιτ Πίστονς του NBA ως μέρος της σύνθεσης του προπονητικού τους στρατοπέδου. Αφού κόπηκε στο προπονητικό στρατόπεδο, υπέγραψε με την ομάδα του NBA G League των Πίστονς, τους Γκραντ Ράπιντς Ντράιβ . Στο τέλος της περιόδου στην G League, ο Ενόκο ονομάστηκε αμυντικός παίκτης της χρονιάς του πρωταθλήματος. Στις 29 Ιουλίου 2018, ο Ενόκο υπέγραψε με τη Σακάρια ΜΜ του Τουρκικού Πρωταθλήματος . Τον Δεκέμβριο του 2018, ο Ενόκο υπέγραψε με την Άλμπα Βερολίνου του Γερμανικού Πρωταθλήματος . Στις 29 Ιουνίου 2020, ο Ενόκο υπέγραψε με τον σερβικό σύλλογο Ερυθρό Αστέρα του Αδριατικού Πρωταθλήματος . Στις 6 Σεπτεμβρίου, ο σύλλογος του έδωσε εξιτήριο για ιατρικούς λόγους. Ωστόσο, επέστρεψε στην Αστέρα στις 25 Δεκεμβρίου. Έλυσε το πρόβλημα υγείας του στην κλινική Μάγιο στο Ρότσεστερ της Μινεσότα και έλαβε άδεια να επιστρέψει στην ενεργό δράση χωρίς κανέναν περιορισμό. Στις 15 Αυγούστου 2021, υπέγραψε με τη Σάσκι Μπασκόνια της Ευρωλίγκας και του Ισπανικού Πρωταθλήματος . Ο Ενόκο είναι ξάδελφος του παίκτη του NBA Λουκ Μπα α Μουτ . Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ιταλικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2021-10-26 στο Wayback Machine. Βιογραφικό στους Κλέμσον Τάιγκερς
Χουντί Φατμά Σουλτάν Χατούν

Η Χουντί Φατμά Σουλτάν Χατούν (Οθ. Τούρκικα:خوندي فاطمة سلطان خاتون) (Τούρκικα: Hundi Fatma Sultan Hatun, ? - ?) ήταν κόρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στην Προύσα. Παντρεύτηκε τον Εμίρ Σουλτάν το 1390. Σε ορισμένες πηγές, αυτός ο γάμος περιγράφεται ως ο γάμος του Οσμάν Α΄ και της κόρης του Σεΐχη Εντεμπαλί, της Μαλχούν Χατούν. Στο όνειρο της Χουντί, ο Προφήτης Μωάμεθ της είπε: «Σου έδωσα το γιο μου, τον Σεγίντ Μεχμέτ Μπουχαρί. Έλα σε αυτόν, μην εναντιωθείς, στη διαταγή μου!". Παντρεύτηκε τον Εμίρ Σουλτάν χωρίς να το γνωρίζει, ενώ ο πατέρας της ήταν σε εκστρατεία. Μετά την επιστροφή του Βαγιαζήτ από την εκστρατεία, έλαβε γνώση της κατάστασης που εξοργίστηκε και έστειλε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν την κόρη και τον γαμπρό του, αλλά αυτοί οι στρατιώτες μετατράπηκαν σε πέτρες από το θαύμα του Εμίρ Σουλτάν. Αναφέρεται ότι ο Μόλα Φενάρι έγραψε μια επιστολή στον σουλτάνο, δηλώνοντας ότι ο γαμπρός του ήταν ένας πολύτιμος άνθρωπος, λέγοντας ότι αν προσπαθούσε να τον σκοτώσει ξανά, η πόλη θα καταστραφεί. Εκτός από αυτόν τον μύθο, λέγεται ότι ο σουλτάνος παντρεύτηκε την κόρη του εθελοντικά. Είχε ένα γιο με το όνομα Εμίρ Αλί και δύο κόρες, με τον Εμίρ Σουλτάν. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Φερεκράτης

Ο Φερεκράτης (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος ποιητής της Παλαιάς κωμωδίας, και σύγχρονος του Κρατίνου, του Αριστοφάνη, καθώς και του Κράτη, την τεχνοτροπία του οποίου υιοθέτησε.

 Αναδείχτηκε νικητής τουλάχιστον μια φορά στην εορτή των Μεγάλων Διονύσιων που διοργανώνονταν στην Αθήνα και δύο φορές στα Λήναια. Ήταν διάσημος ειδικά για την φαντασία και τις επινοήσεις του στα ποιήματα του, καθώς και για την χάρη και καθαρότητα του λόγου του, ιδιότητες που του προσέδωσαν τον χαρακτηρισμό Ἀττικώτατος κατά τον Αθήναιο και τον Φρύνιχο τον Αράβιο. Υπήρξε επίσης ο επινοητής ενός νέου αιολικού ποιητικού μέτρου το οποίο έγινε γνωστό ως Φερεκράτειο, και το οποίο εμφανίζεται συχνά στις χορωδίες των αρχαιοελληνικών τραγωδιών και στα ποιήματα του Οράτιου. Σύμφωνα με τα σωζόμενα στοιχεία και τις εκτιμήσεις, ο Φερεκράτης ήταν ο δημιουργός τουλάχιστον 15 έως 19 θεατρικών έργων, υπολογίζοντας τις πιθανότητες παραλείψεων ή ποιητών με το ίδιο όνομα ή ποιημάτων τα οποία είναι γνωστά με διαφορετικούς τίτλους. Από τα γραπτά του διασώζονται 288 αποσπάσματα (ανάμεσα στα οποία έξι είναι αμφίβολης κυριότητας), τα οποία αντιστοιχούν στους παρακάτω τίτλους έργων: Oxford Classical Dictionary, 2nd edition, 1970, Pherecrates, σελ. 831 «A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology, Phere'crates». www.perseus.tufts.edu. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Pherecrates» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 21 (11η έκδοση) Cambridge University Press The New International Encyclopædia (1905) / Pherecrates
Σούζαν Ντούγκαν

Η Λαίδη Σούζαν Ντούγκαν (Dame Susan Dilys Dougan, GCMG , OBE (πατρικό όνομα: Ryan, γεννημένη στις 3 Μαρτίου 1955 στο Κολοναρί του Αγίου Βικεντίου ), είναι η Γενική Κυβερνήτρια του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων από την 1η Αυγούστου 2019. Είναι η πρώτη γυναίκα Γενική Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων. Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου στις 29 Ιανουαρίου 2020.

 Η Σούζαν Ντίλις Ντούγκαν γεννήθηκε στο χωριό Κολοναρί στον Άγιο Βικέντιο. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στο πρόγραμμα σπουδών και αξιολόγησης από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στο Χαμσάιρ της Αγγλίας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως μη πτυχιούχος δασκάλα. Σε μια καριέρα 34 ετών, η Ντούγκαν ανήλθε στις βαθμίδες της ιεραρχίας και έγινε διευθύντρια του Γυμνασίου Θηλέων του Αγίου Βικεντίου (2001-2004) και αργότερα διετέλεσε Διευθύντρια Εκπαίδευσης από το 2004 έως το 2009. Υπηρέτησε επίσης ως υφυπουργός από τον Οκτώβριο του 2009 έως τον Σεπτέμβριο του 2013. Η Ντούγκαν έχει επίσης θητεύσει στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών εκπροσωπώντας τον Άγιο Βικέντιο και τις Γρεναδίνες. Διορίστηκε αναπληρώτρια του Γενικού Κυβερνήτη τον Δεκέμβριο του 2014. Η Ντούγκαν ορκίστηκε ως η πρώτη γυναίκα Γενική Κυβερνήτης του Αγίου Βικεντίου και των Γρεναδίνων την 1η Αυγούστου 2019. Ορκίστηκε ενώπιον του δικαστή του Ανώτατου Δικαστηρίου Μπράιαν Κοτλ και την τελετή ορκωμοσίας της παρακολούθησαν κρατικοί αξιωματούχοι, καθώς και συγγενείς και φίλοι, όπως και τα μέσα ενημέρωσης.
Μπεσάρα Μπούτρος Αλ Ράι

Ο Μπεσάρα Μπούτρος Αλ-Ράι είναι ο εβδομηκοστός έβδομος Πατριάρχης των Καθολικών Μαρωνιτών. Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1940. Αναρριχήθηκε στον θρόνο της Μαρωνίτικης Εκκλησίας στις 15 Μαρτίου 2011, έπειτα από παραίτηση του προκατόχου του Νασράλα Μπούτρος Σφέιρ τον Φεβρουάριο του ιδίου έτους. Κατέχει, ακόμη, το αξίωμα του Καρδιναλίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

 Γεννήθηκε στη Χιμλαγιά της Επαρχίας Ματν του Λιβάνου. Φοίτησε στο Collège Notre Dame de Jamhour, ένα ιησουιτικό σχολείο στον Λίβανο. Εντάχθηκε στο τάγμα των Μαριανών Αδελφών Μαρωνιτών Μοναχών στις 31 Ιουλίου 1962 και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στις 3 Σεπτεμβρίου 1967. Από το 1967-1975 ήταν υπεύθυνος για τις μεταδόσεις του σταθμού του Βατικανού στην Αραβική γλώσσα. Το 1975, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στον αστικό κώδικα. Επίσης, σπούδασε για 3 χρόνια στο Πανεπιστημίου του Λατερανού της Ρώμης. Χειροτονήθηκε ως βοηθός επίσκοπος του Πατριαρχείου στις 12 Ιουλίου 1986 από τον Πατριάρχη Νασράλα Μπούτρος Σφέιρ και στις 9 Ιουνίου 1990 διορίστηκε επίσκοπος Βύβλου. Το 2003 εκλέχθηκε γραμματέας της συνόδου των Μαρωνιτών Επισκόπων του Πατριαρχείου. Το 2009 διορίσθηκε Πρόεδρος της Λιβανικής Επισκοπικής Επιτροπής για τα ΜΜΕ. Στα 71 του χρόνια, εκλέχθηκε Πατριάρχης των Μαρωνιτών στις 15 Μαρτίου 2011, αφού εισέπραξε τα 2/3 των 39 Επισκοπικών ψήφων και έτσι διαδέχθηκε τον Νασράλα Μπούτρος Σφέιρ. Η θητεία του άρχισε με την Επίσημη Θεία Λειτουργία, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 2011, στην Πατριαρχική έδρα της Μπκέρκε. Όπως και όλοι οι Μαρωνίτες Πατριάρχες έτσι κι εκείνος πήρε το όνομα Boutros (=Πέτρος) προς τιμήν του Αγίου Πέτρου, που πριν πάει στη Ρώμη χειροτονήθηκε επίσκοπος στην Αντιόχεια. Στις 7 Μαρτίου 2012 εντάχθηκε στην σύνοδο των Ανατολικών Καθολικών Εκκλησιών. Ο Πατριάρχης Μπεσάρα Μπούτρος Αλ-Ράι ανακηρύχθηκε καρδινάλιος από τον επίτιμο Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ σε μια ειδική τελετή στις 24 Νοεμβρίου 2012. https://www.facebook.com/pages/Bishop-Bechara-Rahi/10813751553?sk=info http://it.radiovaticana.va/articolo.asp?c=470009# https://web.archive.org/web/20130419004145/http://khazen.org/ http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/braibe.html https://web.archive.org/web/20130406141543/http://www.naharnet.com/?OpenDocument https://web.archive.org/web/20130925092134/http://press.catholica.va/news_services/bulletin/news/28883.php?index=28883&lang=en https://web.archive.org/web/20130223054432/http://press.catholica.va/news_services/bulletin/news/29888.php?index=29888&lang=ge https://web.archive.org/web/20130209074422/http://press.catholica.va/news_services/bulletin/news/30404.php?index=30404&lang=en http://ncronline.org/news/maronite-patriarch-pledges-work-muslims https://web.archive.org/web/20130606044952/http://www.meforum.org/meq/pdfs/3310.pdf https://web.archive.org/web/20130508161142/http://www.stmaron.org/blog/?p=72 https://web.archive.org/web/20130219051253/http://www.naharnet.com/stories/en/71717 https://www.youtube.com/watch?v=cTtzyr5sBkc http://www.la-croix.com/Religion/Urbi-Orbi/France/Suite-de-la-visite-en-France-du-patriarche-maronite-_NP_-2011-09-06-707894
Κανάλια του Άμστερνταμ

Τα κανάλια του Άμστερνταμ, της πρωτεύουσας της Ολλανδίας, έχουν μήκος άνω των 100 χλμ (62 μίλια), περίπου 90 νησιά και 1.500 γέφυρες. Τα τρία κύρια κανάλια (Χέρενγκραχτ, Πρίνσενγκραχτ και Κάιζεργκραχτ), που σκάφτηκαν τον 17ο αιώνα κατά την ολλανδική χρυσή εποχή, σχηματίζουν ομόκεντρες ζώνες γύρω από την πόλη, γνωστή ως Γκραχτενγκόρντελ. Όλη η περιοχή με τα κανάλια του 17ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Πρίνσενγκραχτ, Κάιζεργκραχτ, Χέρενγκραχτ και Γιορντάν μπήκαν το 2010 στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, συμβάλλοντας έτσι στην φήμη του Άμστερνταμ ως "Βενετίας του Βορρά".

 Η δημιουργία και λειτουργία των καναλιών στο Άμστερνταμ αποτελούν την επιτυχή έκβαση του πολεοδομικού σχεδιασμού της πόλης. Στις αρχές του 17ου αιώνα, με την αύξηση της μετανάστευσης, συντάχθηκε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πόλης σύμφωνα με το οποίο σχηματίστηκαν τέσσερα ομόκεντρα κυκλικά κανάλια που κατέληγαν στην αποβάθρα IJ. Αυτό το σχήμα είναι γνωστό ως Γκραχτενγκόρντελ ενώ τρία από τα κανάλια προορίζονται για οικιστική χρήση (Χέρενγκραχτ, Κάιζεργκραχτ; Χέρενγκραχτ) και το τέταρτο, εξωτερικό κανάλι, το Σίνγκελγκραχτ, προορίζεται για λόγους άμυνας κα διαχείρισης των υδάτων. Το σχέδιο πόλης προέβλεπε επίσης την διασύνδεση των καναλιών μέσω ακτίνων, ένα σύνολο παράλληλων καναλιών στην περιοχή Γιορντάν (κυρίως για την μεταφορά εμπορευμάτων, όπως μπίρας); την μετατροπή του υπάρχοντος εντός της πόλης καναλιού Σίνγκελ από την χρήση του για αμυντικούς σκοπούς σε οικιστική και εμπορική χρήση, το χτίσιμο περισσότερων από εκατό γεφυρών. Ο αμυντικός σκοπός του καναλιού Νασάου εξυπηρετήθηκε από τάφρους και χωματώσεις, με πύλες στα σημεία διέλευσης αλλά όχι με τείχιση. Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε από τα δυτικά προς τα ανατολικά, σε όλο το πλάτος της διάταξης, σαν ένας γιγάντιος υαλοκαθαριστήρας, όπως τον ονομάζει ο ιστορικός Γκερτ Μακ - όχι από το κέντρο προς τα προάστια, όπως παρουσιάζεται στους λαϊκούς μύθους. Η κατασκευή του βορειοδυτικού τομέα ξεκίνησε το 1613 και ολοκληρώθηκε γύρω στο 1625. Το 1664 ξεκίνησε η κατασκευή του νότιου τομέα. Το ανατολικό τμήμα του ομόκεντρου καναλιού, που καλύπτει την περιοχή από τον ποταμό Άμστελ μέχρι τον κόλπο IJ, δεν υλοποιήθηκε επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Στους επόμενους αιώνες, η γη χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως πάρκο, βοτανικός κήπος, γηροκομείο, θέατρο και άλλες δημόσιες εγκαταστάσεις - αλλά και ως πλωτοί δρόμοι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Canals in Amsterdam στο Wikimedia Commons
Αλίκη του Αθλόουν

Η Αλίκη, Κόμισσα του Αθλόουν (Alice, 25 Φεβρουαρίου 1883 - 3 Ιανουαρίου 1981), ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας ως κόρη του Λεοπόλδου, Δούκα του Ώλμπανυ, και της Έλενας του Βάλντεκ και Πύρμοντ. Ήταν, επίσης, η μακροβιότερη εγγονή της Βασίλισσας Βικτωρίας.

 Η Αλίκη Μαρία Βικτωρία Αυγούστα Παυλίνα γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1883 στο Κάστρο Ουίνδσορ του Μπέρκσαϊρ και βαπτίσθηκε στο ιδιωτικό παρεκκλήσι του Κάστρου στις 26 Μαρτίου του ίδιου έτους. Ανάδοχοί της ήταν η γιαγιά της Βασίλισσα Βικτωρία, η Αυτοκράτειρα Αυγούστα της Γερμανίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ των Κάτω Χωρών, ο Λουδοβίκος Δ΄ της Έσσης, η Ελένη του Νάσσαου, ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, η Βικτωρία, Διάδοχος Πριγκίπισσα της Γερμανίας, ο Γουλιέλμος της Βυρτεμβέργης, η Παυλίνα του Βαλντέκ και Πύρμοντ και η Αυγούστα του Καίμπριτζ.Στις 10 Φεβρουαρίου 1904 η Αλίκη παντρεύτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου τον Αλέξανδρο του Τεκ, με τον οποίο απέκτησε τα εξής παιδιά: Η Αλίκη συνόδευσε τον σύζυγό της όταν εκείνος ήταν Γενικός Κυβερνήτης της Νότιας Αφρικής (1924-1931) και Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά (1940-1946). Τον χειμώνα του 1938 επισκέφθηκε με τον σύζυγό της το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Ήταν η πρώτη φορά που μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας επισκεπτόταν τη Σαουδική Αραβία. Εκεί, συναντήθηκε με τον Βασιλιά Αμπντουλαζίζ, την αδελφή του Νούρα και άλλα μέλη της Σαουδικής βασιλικής οικογένειας.Το 1966 η Αλίκη δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, με τίτλο Για τα εγγόνια μου (For my grandchildren). Απεβίωσε στις 3 Ιανουαρίου 1981 στο Παλάτι του Κένσινγκτον σε ηλικία 97 ετών.
Αναστάσιος Κανελλόπουλος

Ο Αναστάσιος Κανελλόπουλος (Κέρτεζη Καλαβρύτων, 1947) είναι Έλληνας δικαστικός και πολιτικός, επίτιμος τέως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ΕΑΝ. Επίσης, για μικρό διάστημα διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Kόμματος - Έλληνες.

 Γεννήθηκε στο χωριό Κέρτεζη των Καλαβρύτων σε φτωχή οικογένεια και έχει τρία αδέρφια που έχουν σταδιοδρομήσει ως δικαστές και δικηγόροι. Τον Οκτώβριο του 1975 εισήλθε στο δικαστικό σώμα, ως ειρηνοδίκης. Συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, βαθμό που κατείχε από τον Νοέμβριο του 2006. Τον Φεβρουάριο του 2022, ίδρυσε τον πολιτικό σχηματισμό ΕΑΝ, με προγραμματικές δηλώσεις που επικεντρώνονται σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και η πάταξη της εγκληματικότητας. Σε μικρό διάστημα ο φορέας ανάστειλε τη λειτουργία του, για να την ξεπαγώσει τον Απρίλιο του 2023 για τις επερχόμενες εκλογές. Στις εκλογές του Μαΐου 2023 το ΕΑΝ έλαβε 15.177 ψήφους (0,26%), μένοντας εκτός Βουλής. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι το κόμμα δεν θα συμμετέχει στην εκλογές του Ιουνίου. Στις 4 Απριλίου 2023 εξελέγη παμψηφεί πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες από το αρμόδιο όργανο του κόμματος. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΝ που είχε ιδρύσει, θα αποτελέσει «το ευαγγέλιο του κόμματος», ενώ δήλωσε πως ο Ηλίας Κασιδιάρης θα είναι υποψήφιος στην Α’ Αθηνών. Η επιλογή αυτή προήλθε έπειτα από την αλλαγή της νομοθεσίας η οποία πιθανόν δεν θα επέτρεπε στο κόμμα να συμμετάσχει στις εκλογές του 2023, με τον ίδιον τον Κανελλόπουλο να διαβεβαιώνει πως «με τις τροποποιήσεις που επέρχονται (ενν. ο κομματικός σχηματισμός), είναι πλήρως εναρμονισμένος με τις επιταγές του Συντάγματος».Στα τέλη του ίδιου μήνα, την θέση του στην προεδρία του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες ανέλαβε ο Δημήτρης Χατζηλιάδης.
Interflug

Η Interflug (προφ. Ίντερφλουκ) ήταν η αεροπορική εταιρεία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας από το 1963 μέχρι και το 1991, όπου και διέκοψε την δραστηριότητα της μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών. Αρχικά, η ΛΔΓ αποκαλούσε την εταιρεία Deutsche Lufthansa (επίσημη ονομασία: Deutsche Lufthansa GmbH der DDR), αλλά λόγω των αντιδράσεων από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, και ύστερα από δικαστική διαμάχη, αναγκάστηκε να μετονομάσει την εταιρεία. Το δικαστήριο της Βέρνης, κατοχύρωσε την επωνυμία Lufthansa ως Σήμα Κατατεθέν της Δυτικής Γερμανίας.

 Η Interflug (συντμηση των λέξεων Internationaler Flug, Διεθνής Πτήση) ιδρύθηκε το 1958 ως δεύτερη αεροπορική εταιρεία της ΛΔΓ με σκοπό την δημιουργία πτήσεων τσάρτερ. Μετά την «απώλεια» του ονόματος Deutsche Lufthansa, το 1963, μετατράπηκε σε εθνικό αερομεταφορέα της ΛΔΓ. Η έδρα της εταιρείας ήταν το αεροδρόμιο Schönefeld (Σένεφελντ) στην περιοχή του Ανατολικού Βερολίνου. Η Interflug χρησιμοποιούσε Σοβιετικά αεροσκάφη, κυρίως Ilyushin Il-62 και Tupolev Tu-134. Το 1989 προμηθεύθηκε και έθεσε σε υπηρεσία τρία Airbus A310. Το κυρίως επίκεντρο των δραστηριοτήτων της ήταν η Ευρώπη, με έμφαση στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Παρότι μέλος του Ανατολικού Μπλοκ, παρείχε τακτικές πτήσεις προς τη Νέα Υόρκη, την Κούβα, αρκετές χώρες της Αφρικής και, προς τα τέλη της δεκαετίας του '80, και στην Ασία. Το 1969 η Interflug μετέφερε 250.000 επιβάτες σε εσωτερικά δρομολόγια. Η ανάπτυξη, όμως, του σιδηροδρομικού δικτύου Deutsche Reichsbahn, είχε ως αποτέλεσμα την δραματική μείωση του αριθμού των επιβατών. Το 1971, η εταιρεία προσέφερε μόνον πέντε εσωτερικά δρομολόγια, ύστερα από την διακοπή πτήσεων προς την πόλη Karl-Marx-Stadt. Εκτός από το πτητικό έργο, η εταιρεία ήταν υπεύθυνη για την λειτουργία των αεροδρομίων της ΛΔΓ. Μετά την ενοποίηση των Γερμανιών τα αεροδρόμια αυτά ιδιωτικοποιήθηκαν. Μετά την ενοποίηση των δύο Γερμανιών, η Interflug δεν μπορούσε να επιβιώσει στην ελεύθερη ανταγωνιστική αγορά, αφού, όχι μόνον δεν ήταν κερδοφόρος, αλλά και επιβίωνε με κρατικές επιχορηγήσεις. Το 1990 η Lufthansa συμφώνησε να αναλάβει το 26% της Interflug με απώτερο στόχο τη μελλοντική συγχώνευση. Αυτή όμως η κίνηση αντιμετώπισε έντονη κυβερνητική αντίδραση και η εξαγορά ακυρώθηκε. Το 1991, η εταιρεία χρεοκόπησε και όλα τα αεροσκάφη της και ο εξοπλισμός της πουλήθηκαν προς $192,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Interflug - Airliners.net Airline Timetable Images
Κλαρομοντάνιος Κώδικας

Ο Κλαρομοντάνιος Κώδικας (Λατ. Codex Claromontanus) είναι ένας μεσαιωνικός χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τις Επιστολές του Παύλου της Καινής Διαθήκης. Συμβολίζεται με το Dp ή το 06, ενώ φυλάσσεται στη Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας Παρίσι, όπου καταγράφεται ως Gr. 107 AB.Ο κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και χρονολογείται στα μέσα του 6ου αιώνα. Το μέγεθος της κάθε σελίδας είναι 24.5x19.5 εκατοστά. Το υλικό των φύλλων είναι εξαιρετικής ποιότητας περγαμηνή (vellum). Το κείμενο της Καινής Διαθήκης καλύπτει 533 φύλλα.

 W. H. P. Hatch, The Principal Uncial Manuscripts Of The New Testament, 1939, The University of Chicago Press, Chicago. Bruce M. Metzger, The Text Of The New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration, 1968 etc, Oxford University Press. pp. 49–51. Trobisch, David, The Oldest Extant Editions of the Letters of Paul 1999 (e-text online). Berschin, Walter, "Greek Manuscripts in Western Libraries" ch. 6 of Greek Letters and the Latin Middle Ages: From Jerome to Nicholas of Cusa: diglot mss in the West. Caspar René Gregory, "Textkritik des Neuen Testaments", Leipzig 1900, vol. 1, pp. 105–109. Codex Claromontanus D (06): at the Encyclopedia of Textual Criticism Michael D. Marlowe, Bible Research: Codex Claromontanus Michael D. Marlowe, Bible Research: Catalogus Claromontanus Codex Bezae and Codex Claromontanus Αρχειοθετήθηκε 2012-02-08 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Μεγαλογράμματοι κώδικες της Καινής Διαθήκης Καινή Διαθήκη Σιναϊτικός Κώδικας
Δρόμοι της Ελιάς

Ο Πολιτιστικός Οργανισμός «Δρόμοι της Ελιάς» είναι Αστικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός και Φορέας Έρευνας, Τεκμηρίωσης, Διάσωσης, Προβολής του Πολιτισμού Ελιάς. Οι Δρόμοι της Ελιάς ξεκίνησαν το 1998 ως θεματικές πολιτιστικές διαδρομές με αντικείμενο την ελιά, συνοδευόμενες από κατά τόπους συναντήσεις με φορείς και ποικίλες εκδηλώσεις με σκοπό τη διεθνή προβολή της ιστορίας, των αγαθών και του πολιτισμού που σχετίζεται με την ελιά. Προοδευτικά χτίζεται ένα ευρωμεσογειακό δίκτυο, το οποίο οδηγεί στη δημιουργία του ομώνυμου πολιτιστικού οργανισμού, με έδρα την Ελλάδα και παραρτήματα στη Γαλλία και το Μαρόκο.Εμπνευστής των Δρόμων της Ελιάς είναι ο Γιώργος Καραμπάτος. Η πρωτοβουλία για τους “Δρόμους της ελιάς” οφείλεται στον πρόεδρο του ΕΟΤ Γιάννη Πατέλλη μετά από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη το Σεπτέμβριο 2002 στη Μεσσηνία.

 Στις δραστηριότητες του οργανισμού περιλαμβάνονται προτάσεις διαδρομών για την ανακάλυψη της Μεσογείου της Ελιάς και την ενίσχυση της βιώσιμης ανάπτυξης, εκδηλώσεις, σεμινάρια, ενημερωτικές εκστρατείες, έρευνα και τεκμηρίωση για τον πολιτισμό της ελιάς, τις παραδόσεις, τα μεσογειακά προϊόντα και τη γαστρονομία, καινοτόμες δημιουργικές δράσεις για τους νέους κ.α. Οι Δρόμοι της Ελιάς χαρακτηρίστηκαν από την Unesco το 2003 «Παγκόσμια Πολιτιστική Διαδρομή διαπολιτισμικού διαλόγου & βιώσιμης ανάπτυξης». Το 2005 τους απονεμήθηκε ο τίτλος «Μεγάλη Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διαδρομή» του Συμβουλίου της Ευρώπης, το οποίο έχει επίσης αναγνωρίσει επίσημα τον ομώνυμο Πολιτιστικό Οργανισμό ως φορέα υλοποίησης πολιτιστικών δράσεων. Τελούν επίσης υπό την αιγίδα του Διεθνούς Συμβουλίου Ελαιολάδου, του ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού και άλλων φορέων στην Ελλάδα και τον κόσμο. Μαρινέλλα Κατσιλιέρη, "12 μήνες με την ελιά", Πολιτιστικό Ίδρυμα "Δρόμοι της Ελιάς", 2006, 55 σελ., ISBN 960-89278-0-3, ISBN-13 978-960-89278-0-3 Μαρινέλλα Κατσιλιέρη, "Στους δρόμους της ελιάς και της Μεσογείου", Πολιτιστικό Ίδρυμα "Δρόμοι της Ελιάς", 2006, 120 σελ., ISBN 960-89278-1-1, ISBN-13 978-960-89278-1-0 Συλλογικό έργο, "Ωδή στην Ελιά", Ακαδημία Αθηνών, 2006, 342 σελ., ISBN 960-404-054-5, ISBN-13 978-960-404-054-4 Επίσημος δικτυακός τόπος European Institute of Cultural Routes
Αθλητική κοινωνία Λοκομοτίβ

Η αθλητική κοινωνία Λοκομοτίβ (ρωσικά: Спортивное общество Локомотив) αφορά την οργάνωση μιας σειράς αθλητικών ενώσεων των σοσιαλιστικών χωρών. Στο παρελθόν ήταν υπεύθυνη για τα παραρτήματά της στην ΕΣΣΔ. Πλέον δραστηριοποιείται στη Ρωσία (РФСО Локомотив). Επίσης, είναι μέλος της Διεθνούς Αθλητικής Ένωσης Σιδηροδρόμων (USIC).

 Ιδρύθηκε το 1936 με σκοπό τη σύνδεση των εργαζομένων στις σιδηροδρομικές μεταφορές, τις συγκοινωνίες και το μετρό. Η προέλευση της κοινωνίας χρονολογείται από το 1923, όταν δημιουργήθηκε ο Σύλλογος της Οκτωβριανής Επανάστασης, συνδέοντας ποδοσφαιριστές των σιδηροδρόμων της Μόσχας. Το 1972 η κοινωνία αριθμούσε περίπου 7.000 συλλόγους φυσικής αγωγής (πάνω από 1,3 εκατομμύρια αθλητές) και καλλιεργούσε περισσότερα από 40 αθλήματα. Τον Ιανουάριο του 1973, η Λοκομοτίβ διέθετε 247 γήπεδα, περίπου 500 γυμναστήρια, 260 χώρους σκι, 127 σκοπευτήρια, 36 πισίνες, περίπου 6.000 αθλητικές εγκαταστάσεις και γήπεδα ποδοσφαίρου. Το 1987 η σοβιετική κοινωνία Λοκομοτίβ συγχωνεύθηκε με έναν αριθμό άλλων αθλητικών κοινωνιών σε μία ενιαία αθλητική κοινωνία. Το 1999 ιδρύθηκε η ρωσική κοινωνία φυσικής αγωγής «Λοκομοτίβ» (Российское физкультурно-спортивное общество «Локомотив») στα ίχνη της ιστορίας της πανενωτικής εθελοντικής αθλητικής κοινωνίας των εργαζομένων των σιδηροδρομικών μεταφορών, μιας από τις πρώτες αθλητικές κοινωνίες εργαζομένων της ΕΣΣΔ. Λοκομοτίβ Μόσχας (ποδόσφαιρο) Λοκομοτίβ Μόσχας (ράγκμπι) Λοκομοτίβ Κουμπάν (καλαθοσφαίριση) Λοκομοτίβ Γιαροσλάβλ (χόκεϊ επί πάγου) Λοκομοτίβ Κιέβου (ποδόσφαιρο) Λοκομοτίβ Χάρκιβ (ποδόσφαιρο) Λοκομοτίβι Τιφλίδας (ποδόσφαιρο) Επίσημος ιστότοπος
Σωτήρης Σταυριανάκος

Ο Σωτήριος Σταυριανάκος (11 Ιανουαρίου 1941 - 16 Αυγούστου 1974) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

 Ο Σταυριανάκος γεννήθηκε την 11η Ιανουαρίου του 1941 στο Σκουτάρι της Ανατολικής Μάνης. Κατετάγη στη Σχολή Ευελπίδων την 30ή Σεπτεμβρίου του 1961 και αποφοίτησε στις 27 Ιουλίου 1965 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού Μηχανικού. Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Στρατάκου (απεβίωσε το 2009) με την οποία απέκτησε δύο κόρες, ονόματι Χρυσάνθη και Σωτηρία. Το 1974 υπηρετούσε στην Κύπρο με το βαθμό του λοχαγού του Μηχανικού σώματος στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στον Γερόλακκο και λίγο πριν την τουρκική εισβολή του Ιουλίου είχε έρθει η μετάθεση του, την οποία όμως καθυστέρησε. Την 22α Ιουλίου έλαβε μέρος στην απόκρουση των τουρκικών δυνάμεων που επιτέθηκαν στον Γερόλακκο παρά το γεγονός ότι η κατάπαυση πυρός βρισκόταν σε ισχύ. Κατά τη δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής, συμμετείχε στην υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ, το οποίο προσβλήθηκε την 14η Αυγούστου 1974 από εχθρικές δυνάμεις. Τη δεύτερη ημέρα των συγκρούσεων πρωταγωνίστησε, ως επικεφαλής 33 οπλιτών, σε σφοδρή αντεπίθεση που είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή οπισθοχώρηση των αντιπάλων, ενώ στις 16 Αυγούστου, κατά την διάρκεια της τρίτης ημέρας των εχθροπραξιών στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, σκοτώθηκε από βολή πυροβόλου άρματος τη στιγμή που προσπαθούσε να εξοντώσει τον πολυβολητή έτερου άρματος. Κατά την τριήμερη μάχη, οι απώλειες της ΕΛΔΥΚ ανήλθαν σε 83 νεκρούς και αγνοούμενους (ανάμεσά στα θύματα συγκαταλέγεται και ο επίσης λοχαγός, Βασίλειος Σταμπουλής). Μετά θάνατον, τιμήθηκε τον Ιανουάριο του 1975, έπειτα από προεδρικό διάταγμα, με τον βαθμό του ταγματάρχη. Μετά από διαδοχικές μετά θάνατο προαγωγές του απονεμήθηκε ο βαθμός του Αντιστρατήγου ενώ το όνομά του δόθηκε στο στρατόπεδο του Συντάγματος της ΕΛΔΥΚ που βρίσκεται στη Μαλούντα. Στο ίδιο στρατόπεδο υπάρχει και προτομή του, πλησίον του διοικητηρίου. Επίσης κάθε χρόνο διεξάγεται στη γενέτειρά του, το Σκουτάρι, τελετή στη μνήμη του. Στο ίδιο μέρος έχει τοποθετηθεί έτερη προτομή προς τιμήν του. Η τάξη 2024 της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων φέρει τιμής ένεκεν το όνομα του.. Γιάννης Κ. Λάμπρου, Ιστορία του Κυπριακού. Τα χρόνια μετά την ανεξαρτησία, 1960-2004, Λευκωσία 2004. Σπύρου Παπαγεωργίου, Πεθαίνοντας στην Κύπρο, εκδόσεις Επιφανίου, δ' έκδοση, Λευκωσία 2010. Γενικό Επιτελείο Στρατού: Ταγματάρχης Σταυριανάκος Αρχειοθετήθηκε 2012-05-24 στο Wayback Machine.. Εφημερίδα Σημερινή: Η επική μάχη της ΕΛΔΥΚ. mani.org.gr:Σωτήρης Σταυριανάκος, ο ήρωας της Κύπρου. mani.org.gr:Τιμητική σελίδα. Εφημερίδα Αδούλωτη Μάνη, αρ. φύλλου 34.
Αγία Σοφία Κεφαλονιάς

Η Αγία Σοφία είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κομιτάτων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Η Αγία Σοφία είναι παράλιος οικισμός της ΒΑ. Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στον μυχό μικρού ορμίσκου του Στενού Ιθάκης, απέναντι ακριβώς από το κεντρικό τμήμα της Ιθάκης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 47 χλμ. ΒΑ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κομιτάτων της Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κομιτάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερίσου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμης. Παλαιότερα υπήρχε μικρός οικισμός (μη καταγεγραμμένος) στη θέση του σημερινού, αλλά καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 1953. Ερείπια από εκείνα τα παλαιά σπίτια υπάρχουν ακόμη και σήμερα. Η μικρή παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία «Καλό Λιμιόνι», βόρεια του οικισμού Η παραλία «Χοργοτάς», νότια του οικισμού, όπου γυρίστηκαν κάποιες σκηνές από την κινηματογραφική ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Αρχαία Βέργη

Η Βέργη, ή Βέργα, ή Βεργαίο, ή Βέρτα, ήταν αρχαία πόλη στον σημερινό νομό Σερρών κοντά στον σημερινό οικισμό του Νέου Σκοπού. Μαζί με την Άργιλο, τη Βισαλτία, το Κερδύλιο, την Τράγιλο και την Όσσα, ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Βισαλτίας. Η Βέργα ήταν γνωστή στην αρχαιότητα και από τον κωμικό ποιητή της Αντιφάνη με καταγωγή από τη Θράκη και ο οποίος ποτέ δεν έλεγε την αλήθεια.

 Οι σχετικές με τη Βέργη φιλολογικές μαρτυρίες χρονολογούνται στους ελληνιστικούς χρόνους, όταν αναφέρεται η Βέργη ως πατρίδα του συγγραφέα τερατολογιών Αντιφάνους, στους ρωμαϊκούς (Κλαύδιος Πτολεμαίος, Στράβων) και στους παλαιοχριστιανικούς χρόνους (Ιεροκλής, Στέφανος Βυζάντιος).Η αναφορά της Βέργης ως πόλης από τον Πτολεμαίο και η εμφάνισή της ως πόλης στον "Συνέκδημο" του Ιεροκλέους και στον Στέφανο Βυζάντιο αφήνει μετέωρη την πληροφορία του Στράβωνα, ο οποίος την αναφέρει ως κώμη που απείχε 200 στάδια από την Αμφίπολη. Το 1938, όταν ανοιγόταν ο δρόμος του Μεταξά, οι εργάτες που δούλευαν εκεί, βρήκαν μια σειρά από τάφους, στην τοποθεσία Πλάγια, ένας εκ των οποίων, εκτός από τα αγγεία και τα ξίφη, περιείχε και χάλκινες περικνημίδες, που αγνοώντας οι κάτοικοι το τι είναι, νομίζανε ότι ήταν σιδερένιες μπότες. Το 1976 ένας εκσκαφέας, που άνοιγε μια τάφρο στη θέση "Μανιούσι", έφερε στο φως μερικούς τάφους, ένας από τους οποίους ήταν πλούσιος και περιείχε μελανόμορφο κρατήρα. Το 1983 αρχαιολόγοι έκαναν δοκιμαστικές ανασκαφές σε λόφους δυτικά του χωριού στις περιοχές "Παλιοχώρα" και "Τασλίκι", με ευρήματα προϊστορικής εποχής καθώς και ερείπια κλασσικής και ρωμαϊκής εποχής.
Νεωκόρος

Νεωκόρος (ή εκκλησιαστικός ή καντηλανάφτης) ονομάζεται ο λαϊκός που είναι επιφορτισμένος με μια σειρά αρμοδιοτήτων εντός του Ορθόδοξου Ιερού Ναού, που αποσκοπούν στην λειτουργική ετοιμότητα και στην εύρυθμη λειτουργία του. Αναφέρεται στον προϊστάμενο Ιερέα και στο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού. Δεν είναι δημόσιος υπάλληλος και αμείβεται από τα έσοδα της Ενορίας.

 Το ευρύ φάσμα αρμοδιοτήτων του νεωκόρου εκτείνεται τόσο εντός, όσο και εκτός των Ιερών Ακολουθιών. Κατά τη διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών, ο νεωκόρος φοράει ράσο και συμμετέχει ενεργά σε αυτές. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας και σε συγκεκριμένα σημεία της ακολουθίας, κρούει τις καμπάνες, φροντίζει να έχει έτοιμο το θυμιατό για να το δώσει στον Ιερέα και βρίσκεται σε ετοιμότητα για να τα ξαναπάρει, προηγείται του Ιερέα κατά τη Μικρά Είσοδο κρατώντας την λαμπάδα και κατά τη Μεγάλη Είσοδο κρατώντας την λαμπάδα και το θυμιατό, ετοιμάζει το Ζέον, κόβει το αντίδωρο και το πηγαίνει στον Ιερέα για ευλογία, κρατάει το Μάκτρον κατά τη διάρκεια της Θείας Κοινωνίας, φροντίζει για την Αρτοκλασία, τα μνημόσυνα κλπ. Επίσης, ο νεωκόρος συμμετέχει ενεργά και στα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας. Για παράδειγμα, πριν τη βάπτιση φροντίζει για την τοποθέτηση της κολυμπήθρας, των βοηθητικών τραπεζιών και του υποδοχέα της λαμπάδας στον Σολέα και ετοιμάζει τα απαραίτητα όπως το ζεστό νερό, την πετσέτα, το λαδόπανο, την χειροπετσέτα, τα ρούχα του μωρού, τα τρία κεριά, το Άγιο Μύρο κλπ. Κατά τη διάρκεια της Βάπτισης φροντίζει να παρέχει στο Ιερέα ό,τι απαιτείται στη σωστή στιγμή (θυμιατό, λάδι, Άγιο Μύρο, ρούχα μωρού κλπ) και να καθοδηγεί τους γονείς και τους αναδόχους στη διαδικασία του Μυστηρίου. Μετά το πέρας της Βάπτισης, επαναφέρει τον Ιερό Ναό στην αρχική του κατάσταση (καθαριότητα και τάξη). Στις λοιπές αρμοδιότητες του νεωκόρου ανήκουν η τήρηση του ωραρίου κατά το οποίο ο Ιερός Ναός είναι ανοιχτός στους πιστούς, η καθαριότητα και ο ευπρεπισμός του, η προετοιμασία του για τις Ιερές Ακολουθίες και τα Ιερά Μυστήρια, ο στολισμός του κατά τη διάρκεια των εορτών, η ασφάλειά του, η προμήθεια των απαραίτητων υλικών και αναλώσιμων, η επίβλεψη των συνεργείων που έχουν αναλάβει ηλεκτρολογικές, υδραυλικές και πάσης φύσεως εργασίες κλπ. Όταν στον Ιερό Ναό δεν παρευρίσκεται Ιερέας ή μέλος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου, υπεύθυνος για τον Ιερό Ναό είναι ο νεωκόρος και οι πιστοί οφείλουν υπακοή στις υποδείξεις του.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2015–16

Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιά είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στην πρώην Νομαρχία Πειραιά. Οι πρωταθλήτριες ομάδες των δυο ομίλων της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Πειραιώς λαμβάνουν μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πειραιώς, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

 Για την περίοδο 2015–16, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πειραιά είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία 1ος Όμιλος 2ος Όμιλος Β΄ Κατηγορία 1ος Όμιλος 2ος Όμιλος Γ΄ Κατηγορία Η κορυφαία κατηγορία της ΕΠΣΠ απαρτίζεται από δυο ομίλους των 16 συλλόγων. Οι πρωταθλητές των δυο ομίλων συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ όπου θα διεκδικήσουν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Οι δυο τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάζονται και οι ομάδες στις θέσεις 11η-14η συμμετέχουν στα Play Out Υποβιβασμού. Πρωταθλητές ομίλων Α΄ κατηγορίας: Αετός Κορυδαλλού Προοδευτική Πρώτοι σκόρερ: 1ος όμιλος: Θεολόγος Ραπτόπουλος (Αμπελακιακός): 21 γκολ. 2ος όμιλος: Λάμπρος Χανιώτης (Α.Π.Ο. Κερατσίνι): 21 γκολ. Η Β΄ κατηγορία διεξάγεται σε 2 ομίλους των 14 ομάδων. Οι 2 πρώτοι κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στην Α΄, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 3η-6η συμμετέχουν στα Play Off Ανόδου. Η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου των Play Off κερδίζει την άνοδο στην Α΄. Η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου υποβιβάζεται, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 10η-13η συμμετέχουν στα Play Out Υποβιβασμού. Η τελευταία ομάδα κάθε ομίλου των Play Out υποβιβάζεται στην Γ΄. Πρωταθλητές ομίλων Β΄ κατηγορίας: άνοδος στην Α΄. Α.Σ. Ποντίων Δραπετσώνας (1ος όμιλος) Ε.Α.Α. Αρμενική Πειραιά (2ος όμιλος) Δευτεραθλητές ομίλων Β΄ κατηγορίας: άνοδος στην Α΄. Α.Γ.Σ. Ήφαιστος Νίκαιας (1ος όμιλος) Α.Ο. Παντζιτζιφιακός Κάρπαθος (2ος όμιλος) Πρωταθλητές ομίλων Play Off Β΄ Κατηγορίας: άνοδος στην Α΄. Α.Ο. Αγ. Δημητρίου Πειραιά (1ος όμιλος) Α.Ο. Πανιώνιος Κερατσινίου (2ος όμιλος) Το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας διεξάγεται σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 13 συλλόγων. Οι 3 πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο, ενώ οι ομάδες στις θέσεις 4η-7η της τελικής κατάταξης συμμετέχουν στα Play Off. Η ομάδα στην 1η θέση της βαθμολογίας των Play Off κερδίζει την άνοδο στη Β΄. Πρωταθλητής: άνοδος στη Β΄. Α.Π.Ο. Ατρόμητος Κερατσινίου Δευτεραθλητής: άνοδος στη Β΄. Α.Ο. Δίας Κορυδαλλού Τριταθλητής: άνοδος στη Β΄. Α.Σ. Νέου Φαλήρου Πρωταθλητής Play Off: άνοδος στη Β΄. Α.Σ. Ολυμπιακός Κερατσινίου Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε ο Α.Π.Ο. Κερατσίνι. Πηγή ΕΠΣ Πειραιά Επίσημος ιστότοπος
Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας

Η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας (ΕΠΝ) είναι ο τίτλος που απονέμεται σε μια Ευρωπαϊκή πόλη για 1 έτος, κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν, μέσα από ένα πολύπλευρο πρόγραμμα, τη πολιτιστική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή και ανάπτυξη που σχετίζεται με την νεολαία. Ο τίτλος είναι μια πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Νεολαίας, και η πρώτη πρωτεύουσα επιλέχθηκε το 2009. Από το 2014, το Κογκρέσο των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι επίσημος χορηγός εταίρος του τίτλου της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας. Η τρέχουσα πρωτεύουσα για το 2018 είναι το Κασκάις, μια πόλη στη Πορτογαλία.

 Η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας αποσκοπεί στην προώθηση της διευρωπαϊκής συνεργασίας μεταξύ των νέων. Από τις πιο σημαντικές πτυχές του ιδρύματος είναι η βελτίωση της καθημερινής ζωής των νέων στην πόλη που έχει επιλεχθεί ως πρωτεύουσα νεολαίας, όχι μόνο για τη διάρκεια των εορτασμών, αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση. Επιπλέον, η συμμετοχή των νέων στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των σχεδίων για κάθε κεφάλαιο της νεολαίας ενθαρρύνεται από την Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας. Η διασφάλιση ότι οι νέοι είναι ενημερωμένοι και συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία, καθώς και ότι τους δίνεται η ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον αποτελεί επίσης προτεραιότητα για την πρωτοβουλία της ΕΠΝ. Ο τουρισμός και η αύξηση του διεθνούς κύρους είναι μερικά από τα πρόσθετα οφέλη για τη πόλη που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας. Από το 2009, έχουν υπάρξει οι παρακάτω Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες Νεολαίας: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Αθλητισμού Επίσημος ιστότοπος Μπράγκα - Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2012 Θεσσαλονίκη - Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014 Κλουζ-Ναπόκα - Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2015
Νόβακ Ράντονιτς

Ο Νόβακ Ράντονιτς (σερβικά κυριλλικά: Новак Радонић, γεννηθείς στις 13 Μαρτίου 1826 στο Μολ και αποβιώσας στις 11 Ιουλίου 1890 στη Σρέμσκα Καμένιτσα) ήταν Σέρβος ζωγράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Αποτέλεσε εκπρόσωπο του κινήματος του ρομαντισμού. Ως ζωγράφος, δημιούργησε σειρά θρησκευτικού περιεχομένου πινάκων, ιστορικού περιεχομένου με αλληγορική αξία, καθώς και πορτραίτων. Η επαφή του με τα έργα καλλιτεχνών της Ιταλικής Αναγέννησης τον οδήγησε στην αμφισβήτηση του ταλέντου του και την εγκατάλειψη της ασχολίας του ως ζωγράφου.

 Η γενέθλιος οικία του Νόβακ Ράντονιτς στο Μολ είναι, σήμερα, κατηγοριοποιημένη στον κατάλογο των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (κώδικας n° SK 1145). Ο τάφος του στη Σρέμσκα Καμένιτσα αποτελεί, μαζί με εκείνον του ιατρού και ποιητή Γιοβάν Γιοβάνοβιτς Ζμάι (1833-1904), ένα από τα δύο προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία εντός του ορθόδοξου τμήματος του κοιμητηρίου της πόλεως (κώδικας n° SK 1587). Θρησκευτική ζωγραφική1861: το εικονοστάσιο και τις τοιχογραφίες της Εκκλησίας των Θεοφανίων του Σρμπόμπραν, 1874-1875: το εικονοστάσιο της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου της Ίλαντζα (σε συνεργασία με τον Ακσεντίγιε Μάροντιτς).Πίνακες ιστορικής ζωγραφικής Κατάλογος Σέρβων ζωγράφων Κατάλογος Σέρβων συγγραφέων
Σλάβοϊ Ζίζεκ

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ (Slavoj Žižek [ˈslavoj ˈʒiʒɛk], γεν. 21 Μαρτίου 1949) είναι Σλοβένος φιλόσοφος και κριτικός θεωρητικός που δουλεύει στα πλαίσια των παραδόσεων του Χεγκελιανισμού, του Μαρξισμού και της Λακανιανής ψυχαναλυτικής. Ο Ζίζεκ έχει σημαντική συμβολή σε τομείς όπως η πολιτική θεωρία, η θεωρία του κινηματογράφου και η θεωρητική ψυχανάλυση. Αντλεί παραδείγματα από τη μαζική κουλτούρα για να εξηγήσει τη θεωρία του Ζακ Λακάν και τις χρήσεις της λακανιανής ψυχαναλυτικής, και θέσεις της χεγκελιανής φιλοσοφίας και της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας για να ερμηνεύσει τα κοινωνικά φαινόμενα. Τα θέματα που πραγματεύεται στα γραπτά του συμπεριλαμβάνουν την υποκειμενικότητα, την ιδεολογία, τον καπιταλισμό, το φονταμενταλισμό, το ρατσισμό, την ανεκτικότητα, την πολυπολιτισμικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την οικολογία, την παγκοσμιοποίηση, τον Πόλεμο στο Ιράκ, την επανάσταση, την ουτοπία, τον ολοκληρωτισμό, το μεταμοντερνισμό, τη μαζική κουλτούρα, την όπερα, τον κινηματογράφο, την πολιτική θεολογία και τη θρησκεία.

 Ο Ζίζεκ γεννήθηκε στην Λιουμπλιάνα της ΣΔ Σλοβενίας, στην Γιουγκοσλαβία, σε μια οικογένεια της μέσης τάξης. Ο πατέρας του Γιόζε Ζίζεκ ήταν οικονομολόγος και δημόσιος υπάλληλος από την περιοχή του Πρεκμούριε, στην ανατολική Σλοβενία. Η μητέρα του Βέσνα, καταγόμενη από τους λόφους Γκορίτσια στην παραθαλάσσια Σλοβενία, ήταν λογίστρια σε κρατική επιχείρηση. Οι γονείς του ήταν άθεοι. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών του χρόνων στη παραλιακή πόλη του Πορτορόζ, όπου εκτέθηκε σε Δυτικές ταινίες, θεωρία και λαϊκό πολιτισμό. Όταν ο Σλάβοϊ ήταν έφηβος η οικογένεια του επέστρεψε στην Λιουμπλιάνα όπου σπούδασε στο Λύκειο Μπέζιγκραντ. Στην δεκαετία του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Σλάβοϊ σπούδασε δυτική φιλοσοφία στο Ζάγκρεμπ. Η μαριονέτα και ο νάνος Καλωσορίσατε στην έρημο του πραγματικού Μίλησε κανείς για ολοκληρωτισμό; Ιράκ, η δανεική χύτρα Το υψηλό αντικείμενο της ιδεολογίας Βία - Έξι λοξοί στοχασμοί Λακάν Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα Προβλήματα στον Παράδεισο: Ο κομμουνισμός μετά το τέλος της Ιστορίας Βιογραφία του Ζίζεκ στη European Graduate School Συνέντευξη του Ζιζεκ στο Democracy Now!, Οκτώβριος του 2009 International Journal of Žižek Studies Το λήμμα Ζίζεκ στην Internet Encyclopedia of Philosophy Άρθρα του Ζίζεκ στη Lacanian Ink Συλλογή διαλέξεων του Ζίζεκ σε πορτογαλικά και αγγλικά Αρχείο Ζίζεκ στο Mideastdilemma.com PODCAST: Slavoj Žižek - Σημειώσεις προς έναν Ορισμό της Κομμουνιστικής Κουλτούρας (10 ώρες) Αρχειοθετήθηκε 2010-11-20 στο Wayback Machine.
Ζαμπιρού

To ζαμπιρού ή αλλιώς αμερικανικό ζαμπιρού είναι ένα μεγάλο είδος πελαργού. Ζει σε όλη την Αμερική από το Μεξικό μέχρι ολόκληρη την Νότια Αμερική. Η επιστημονική του ονομασία είναι Jabiru mycteria και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).

 Το ζαμπιρού είναι το μεγαλύτερο πετούμενο πουλί σε Νότια και Κεντρική Αμερική, συχνά έχοντας το ίδιο ύψος με τη μη πετούμενη Μεγάλη ρέα. Για την ήπειρο, έχει το δεύτερο μεγαλύτερο άνοιγμα φτερών, μετά τον κόνδορα των Άνδεων. Έχει μήκος 130-150 εκ. και άνοιγμα φτερών 260 εκ. Το βάρος του κυμαίνεται από 4 ως 8 κιλά. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά κατά 25%. Έχει ολόλευκο φτέρωμα στο σώμα και καθόλου φτέρωμα σε κεφάλι και λαιμό. Το ράμφος, το κεφάλι και το μεγαλύτερο μέρος του λαιμού είναι λεία και μαύρα. Ο υπόλοιπος λαιμός είναι κόκκινος. Το ζαμπιρού είναι ένα μοναχικό είδος που συχνάζει σε υδάτινες εκτάσεις με γλυκό νερό και ευρεία παρουσία υδρόβιων φυτών. Τρέφεται με ερπετά, βατράχια, ψάρια, αυγά πουλιών και έντομα. Επίσης μπορεί να τραφεί με ψοφίμια και νεκρά ψάρια. Είναι είδος μονογαμικό και το ζευγάρι φτιάχνει μια φωλιά στη κορυφή ενός δέντρου. Το θηλυκό γεννά 2-4 αυγά, τα οποία επωάζει για περίπου 30 ημέρες. Τα μικρά εγκαταλείπουν την φωλιά έπειτα από 8-10 εβδομάδες και γίνονται σεξουαλικά ώριμα στην ηλικία των 2-3 ετών. Τα ζαμπιρού μπορούν να ζήσουν πάνω από 30 χρόνια σε αιχμαλωσία. Έχουν λίγους φυσικούς εχθρούς, μόνο ορισμένα μεγάλα αρπακτικά πουλιά. Επίσης, τα ρακούν και μερικά είδη πελαργών (συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του του είδους) μπορούν να κλέψουν τα αυγά από την φωλιά. Το ζαμπιρού, σήμερα δεν απειλείται και κατατάχθηκε στα είδη Ελάχιστης ανησυχίας από την IUCN, μια βελτίωση από την κατάσταση Προ απειλής που ήταν το 1988. ΣΚΑΪ ΒΙΒΛΙΟ, Ο ΠΕΛΑΡΓΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ, Σαββάλας 2008, σελ. 76, 82.
Οδυσσεύς Γκραντ

Ο Οδυσσεύς Σ. Γκραντ (αγγλικά: Ulysses S. Grant, γενν. Χάιραμ Οδυσσεύς Γκραντ, 27 Απριλίου 1822 - 23 Ιουλίου 1885) ήταν Αμερικανός στρατιωτικός και πολιτικός που υπήρξε στρατηγός των Βορείων κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και 18ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

 Γεννήθηκε στο Πόιντ Πλέζαντ του Οχάιο το 1822. Απόφοιτος του Ουέστ Πόιντ, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Μεξικού, όπου έφτασε μέχρι το βαθμό του λοχαγού. Στη συνέχεια, επειδή ήταν εθισμένος στο ποτό, εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση και ασχολήθηκε με τη γεωργία. Με το ξέσπασμα του Αμερικανικού Εμφυλίου το 1861 συγκρότησε σώμα εθελοντών και πήρε μέρος σε πολλές μάχες, στις οποίες επέδειξε θάρρος, τόλμη και στρατηγικές ικανότητες. Οι προαγωγές του ήσαν απανωτές και σύντομα προάχθηκε σε στρατηγό. Ιστορική έχει μείνει η φράση που χρησιμοποιούσε όταν ο αντίπαλός του ζητούσε να διαπραγματευθεί τους όρους παράδοσης: Απαντούσε με τη φράση «Unconditional surrender» (παράδοση άνευ όρων), πράγμα που σε συνδυασμό με τα αρχικά του ονόματός του προσήψε το προσωνύμιο «Unconditional Surrender Grant». Το 1864 έγινε αρχιστράτηγος - ύστερα από απόφαση του τότε προέδρου Αβραάμ Λίνκολν - των δυνάμεων των Βορείων και ύστερα από στρατηγικές κινήσεις κατάφερε να αναγκάσει τους Νοτίους να παραδοθούν. Μετά τη λήξη του εμφυλίου ο Γκραντ ανακηρύχθηκε σε εθνικό ήρωα και σύντομα ασχολήθηκε με την πολιτική. Προσχώρησε στους Ρεπουμπλικάνους και το 1868 εξελέγη πρόεδρος των Η.Π.Α. με ποσοστό 52,7%. Το 1872 επανεξελέγη με ποσοστό 55,6%. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, κυρίως της δεύτερης, ξέσπασαν πολλά σκάνδαλα οικονομικής φύσεως. Επίσης επικρίθηκε αρκετά για την καταπιεστική συμπεριφορά του απέναντι στους Νοτίους. Απεβίωσε στις 23 Ιουλίου του 1885. Είχε νυμφευθεί την Τζούλια Μπογκς Ντεντ και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Εξέδωσε τα απομνημονεύματά του σε δύο τόμους.
Αρτεμώνας Σίφνου

Ο Αρτεμώνας (επίσημη ονομασία Αρτεμών) είναι χωριό της Σίφνου. Δοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, του δήμου Σίφνου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Ο Αρτεμώνας είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός, λόγω των πολλών κτισμάτων νεοκλασικού ρυθμού

 Ο Αρτεμώνας είναι ημιορεινό χωριό της Σίφνου. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, σε θέση που δεσπόζει στο Αιγαίο και πολύ κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 2 χλμ. περίπου ΒΑ. της πρωτεύουσας Απολλωνίας. Η τοπική κοινότητα Αρτεμώνος είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 27,315 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Μαρίνα, Τρουλάκι και Χερσόνησος. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σίφνου του νομού Κυκλάδων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1941 εντάχθηκε στον νομό Χανίων, το 1942 στον, τέως νομό Αττικής & Βοιωτίας, και το 1944 πάλι στον νομό Κυκλάδων. Με το ΦΕΚ 156Α - 30/07/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτεμώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σίφνου. Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης, μονόχωρος ναός με τρούλο που αποτελεί ενδιαφέρον δείγμα της μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής και διασώζει αξιόλογο γλυπτό διάκοσμο των νεοτέρων χρόνων. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, κτίσμα πιθανόν του πρώτου μισού του 15ου αιώνα. Αποτελεί πολύ ενδιαφέρον δείγμα μεταβυζαντινής αρχιτεκτονικής, καθώς ο αρχιτεκτονικός τύπος της τρίκλιτης καμαροσκέπαστης βασιλικής είναι μοναδικός στη Σίφνο. Διασώζει αξιόλογο γλυπτό διάκοσμο των νεοτέρων χρόνων. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το κτήριο του δημοτικού σχολείου Η εκκλησία Παναγίας της Άμμου, κτίσμα του 16ου αιώνα και ανοικοδομημένη τον 18ο αιώνα Η εκκλησία Παναγίας της Κόγχης, με μαρμάρινο τέμπλο και αξιόλογες εικόνες, μεταξύ των οποίων, της «Παναγιάς της Μοναχής» Η εκκλησία Παναγίας του Γουρνιά, στη θέση Άνω Πετάλι (παλαιό οικισμό), νότια του χωριού. Εδώ βρίσκεται η εικόνα «Τροχός της Ζωής», έργο του λαϊκού ζωγράφου και ιερέως Δευτερεύοντος. Διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο, παλαιές εικόνες και αξιόλογο επιτάφιο Οι δύο ανεμόμυλοι ιδιοκτησίας Σ. Γεωργούλη και Κ. Σπίθα. Έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία Τα εκκλησάκια του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Σιλβέστρου Η μονή του Αγίου Συμεών, σε λόφο βόρεια του χωριού Η Παναγία Πουλάτη, στη φερώνυμη παραλία ανατολικά του οικισμού Ο «Χορός του Κυρ-Βοριά», παλαιό έθιμο της Σίφνου, την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς Το φεστιβάλ κυκλαδίτικης παραδοσιακής κουζίνας «Νικόλαος Τσελεμεντές» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://e-sifnos.com/explore-sifnos/villages/artemonas.php
Άγιος Γεώργιος Νεοχωρίου Θεσπρωτίας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Σκουπίτσα.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας, κοντά στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Χιονίστρα» (1.644 μ.) των ορέων Παραμυθιάς. Βρίσκεται νότια του Νεοχωρίου, από το οποίο τον χωρίζει η Εγνατία Οδός, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Aπέχει 29 χλμ. περίπου Α. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Σκουπίτσα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεοχωρίου του νομού Ιωαννίνων. Το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας και το 1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος. Το 1961 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1997 και να ενταχθεί στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr