IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τουλόν

Η Τουλόν ή Τουλώνη (γαλλ. Toulon, οξιτανικά Προβηγκίας Tolon) είναι πόλη στη μεσογειακή ακτή της Γαλλίας και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Βαρ (Var), στη διοικητική περιφέρεια των Προβηγκιανών Άλπεων-Κυανής Ακτής. Βρίσκεται 70 χιλιόμετρα ανατολικά-νοτιοανατολικά της Μασσαλίας. Η Τουλόν έχει 167.400 κατοίκους (Ιούλιος 2005), φτάνοντας στην ένατη θέση ανάμεσα στις γαλλικές περιφέρειες ανά πληθυσμιακή κατάταξη. Η Τουλόν αποτελεί σημαντικό κέντρο ναυπήγησης σκαφών, αλιείας, οινοποιίας, κατασκευής αεροναυτικού εξοπλισμού, οπλικών συστημάτων, χαρτοβιομηχανίας, καπνοβιομηχανίας, παπουτσιών και ηλεκτρονικού εξοπλισμού. Ο στρατιωτικός λιμένας της Τουλόν είναι το πιο σημαντικό ναυτικό κέντρο της Γαλλίας στις μεσογειακές ακτές της.

 Κατά την αρχαιότητα, η περιοχή αποτελούσε φυσικό καταφύγιο για τα ελληνικά πλοία που κινούνταν μεταξύ της Μασσαλίας, μεγάλης αποικίας και εμπορικού κέντρου, και της Όλμπια στη Σαρδηνία. Μέσα από το εμπόριο έρχονταν σε επαφή και συγχρωτίζονταν Λιγούριοι, Κέλτες και Έλληνες, μέχρι το 120 π.Χ., οπότε και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία προσάρτησε στα εδάφη της ολόκληρη την περιοχή της Προβηγκίας. Στην περιοχή ιδρύθηκε ρωμαϊκός οικισμός με την ονομασία Telo Martius, σημαντικό τεχνικό κέντρο για τη Ρώμη, καθώς εκεί παραγόταν η βαφή που χρησιμοποιούνταν για τις πορφυρές αυτοκρατορικές ενδυμασίες. Η ονομασία της πόλης σταδιακά εξελίχτηκε από Telo σε Tholon, Tolon και τελικά Touloun. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης, δεχόταν συχνές επιθέσεις πειρατών και Σαρακηνών. Με την επανάκτηση της Προβηγκίας από τη Γαλλία, η Τουλόν έγινε ναυπηγικό κέντρο και βάση-καταφύγιο του στρατιωτικού στόλου κατά τη βασιλεία του Καρόλου Η', ενώ οχυρώθηκε από το μαρκήσιο του Βομπάν, διάσημο αρχιτέκτονα. Αναπτύχθηκε μια αποικία καταδίκων, οι οποίοι έμεναν σε παλιά πλοία, δούλευαν σε καταναγκαστικά έργα στην ξηρά είτε στις γαλέρες. Η Τουλόν ήταν το λιμάνι αφετηρίας και προορισμού της πλειοψηφίας των μεγαλύτερων στρατιωτικών και αποικιακών εκστρατειών μέχρι το 19ο αιώνα, όπως για παράδειγμα η εκστρατεία στην Αίγυπτο του Ναπολέοντα Α΄, ο οποίος ξεκίνησε από την Τουλόν στις 19 Μαΐου 1798. Κατά το 19ο αιώνα, στην πόλη συνέρρευσε κύμα Ιταλών μεταναστών, όπως και αρκετών Κορσικανών, λόγω της μεγάλης ναυτιλιακής και βιομηχανικής ανάπτυξης. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη δέχτηκε επίθεση κατά του στόλου της το 1942 και αμερικανικούς βομβαρδισμούς το 1943, ωστόσο απελευθερώθηκε στις 23 Αυγούστου 1944 από σώματα στρατιωτών των ΗΠΑ και χωρών του Μαγκρέμπ. Μετά το τέλος και του πολέμου με την Αλγερία, η πόλη ανακατασκευάστηκε και χτίστηκαν νέα κτίρια δίπλα στις παλιές συνοικίες. Το 1979 ιδρύεται το Πανεπιστήμιο της Τουλόν, ενώ το 1995, η Τουλόν είναι μια από τις τέσσερις πόλεις της Γαλλίας όπου νικά κατά τις τοπικές εκλογές το ακροδεξιό κόμμα του Εθνικού Μετώπου. Maurice Arreckx, Vivre sa ville, 1982 ; Toulon, ma passion, 1985 Ζαν-Πιερ Τιολλέ, Le Chevallier à découvert, 1998
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων του Κοσσυφοπεδίου

Αυτό το άρθρο παραθέτει πολιτικά κόμματα στο Κόσοβο. Το Κόσοβο έχει πολυκομματικό σύστημα με πολλά πολιτικά κόμματα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν έχει συχνά την ευκαιρία να αποκτήσει εξουσία μόνο του και τα κόμματα πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους για να σχηματίσουν συγκυβερνήσεις.

 Έδρες στο κοινοβούλιο του Κοσόβου ως αποτέλεσμα των γενικών εκλογών του 2019 και των μεταγενέστερων αλλαγών: Δημοκρατική εναλλακτική του Κοσόβου (Alternativa Demokratike e Kosovës) Αλβανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα του Κοσόβου (Partia Shqiptare Demokristiane e Kosovës) Πράσινο Κόμμα του Κοσόβου (Partia e të Gjelbërve të Kosovës) Φιλελεύθερο Κόμμα του Κοσσυφοπεδίου (Partia Liberale e Kosovës) Κόμμα Συνασπισμού Η λέξη (Fjala) Ανεξάρτητο Φιλελεύθερο Κόμμα (Samostalna Liberalna Stranka) Ασκαλικό Κόμμα για την Εμπέδωση (Partia e Ashkalinjeve per Integrim) Βοσνιακή Ένωση του Κοσόβου Βοσνιακό Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης του Κοσόβου (Bosnjacka Stranka Demokratske Akcije Kosova) Δημοκρατικό Ασκαλικό Κόμμα του Κοσόβου (Partia Demokratike e Ashkanlive te Kosoves) Εθνική Πτέρυγα Πρωτοβουλίας Πολιτών (Gradjanska Inicijativa Krilo Naroda) Ενωμένη Σερβική Λίστα (Jedinstvena Srpska Lista) (μόνο Σέρβοι, λίστα 56 υποψηφίων του κυβερνόντος κόμματος και της αντιπολίτευσης)Ένωση Αιγυπτίων του Κοσόβου (Lidhja e Egjiptianeve te Kosoves) Ένωση Ανεξαρτήτων Σοσιαλδημοκρατών Κοσόβου και Μετόχιας (Savez Nezavisnih Socijaldemokrata Kosova i Metohije)Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (Stranka Demokratske Akcije) Κόμμα Ενωμένης Ρόμης του Κοσόβου (Partia Rome e Bashkuar e Kosoves) Λαϊκό Σερβικό Κόμμα (Srpska Narodna Stranka) Μαυροβουνικό Δημοκρατικό Κόμμα (Crnogorska Demokratska Stranka) Μοναδικό Γκορανικό Κόμμα (Jedinstvena Goranska Partija) Νέα Δημοκρατία (Nova Demokratija) Νέα Δημοκρατική Πρωτοβουλία του Κοσόβου (Iniciativa e re Demokratike e Kosoves) Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (Nova Demokratska Stranka) Πολιτική Πρωτοβουλία της Γκόρας (Gradanska Inicijativa Gore) Σερβική Λίστα για το Κόσοβο και την Μετόχια (Srpska Lista za Kosovo i Metohiju) Σερβική Πολιτική Πρωτοβουλία (Gradanska Inicijativa Srbija) Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσόβου και της Μετόχια (Srpska Demokratska Stranka Kosova i Metohije) Σερβικό Κόμμα Κοσόβου και Μετόχιας (Srpska Kosovsko-Metohijska Stranka) Σερβικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Srpska Socijaldemokratska Stranka) Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γκάρα (Socijaldemokratska Stranka Gore) Συνασπισμός Βακάτ (Koalicija Vakat) Τουρκική Ένωση του Κοσόβου (Kosova Turk Birligi) Τουρκικό Δημοκρατικό Κόμμα του Κοσόβου (Kosova Demokratik Turk Partisi) Τουρκικό Κόμμα Δικαιοσύνης του Κοσόβου (Kosova Turk Adalet Partisi)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1954

Το Μ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1954 διεξήχθη από τις 4 ως τις 6 Ιουνίου 1954 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στην Αθήνα, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1954.

 Μετείχαν πάνω από 300 αθλητές από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο και βαθμολογήθηκαν πάνω από 16 σωματεία. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. για πολλοστή φορά, αφού κατακτούσε συνεχώς τον τίτλο από το 1937. Όμως, ήταν ο τελυταίος πανελλήνιος τίτλος της ιστορικής ομάδας. Η πίεση της διαρκώς ανερχόμενης ομάδας στίβου του Παναθηναϊκού ήταν πλέον πολύ έντονη και από την επόμενη χρονιά κατέκτησε τα πρωτεία, τα οποία διατήρησε για πολλά χρόνια. Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 9 Μαΐου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου και 2.000μ που έγιναν το φθινόπωρο. *Βαθμολογήθηκαν 16 τουλάχιστον σωματεία, όπως: ΑΕΚ, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Εθνικός Αλεξανδρούπολης, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Π. Φάληρο, ΑΕ Παγκρατίου, ΧΑΝΘ, Μακεδονικός, Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Πανελλήνιος Γ.Σ., Ολυμπιακός Σ.Φ.Π., Γ.Σ. Αμαρουσίου, ΓΣ Παγκύπρια κ.ά. "Ελευθερία", 11/5/1954. "Ελευθερία", 5/6/1954. "Ελευθερία", 6/6/1954. "Ελευθερία", 8/6/1954. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 199-200. εφ. "Νεολόγος Πατρών", 5/6 ως 8/6/1954, Μουσείο Τύπου ΕΣΗΕΠΗΝ.
Ντέιβιντ Γκρέιντζερ

Ο Ντέιβιντ Άρθουρ Γκρέιντζερ (David Arthur Granger, γ. 15 Ιουλίου 1945) είναι πολιτικός από τη Γουιάνα και απόστρατος αξιωματικός, Πρόεδρος της Γουιάνας από το 2015. Υπήρξε για κάποιο χρονικό διάστημα διοικητής του στρατού της χώρας και σύμβουλος εθνικής ασφαλείας από το 1990 ως το 1992. Ήταν ηγέτης της αντιπολίτευσης στην εθνοσυνέλευση από το 2012 ως το 2015. Ο Γκρέιντζερ κατήλθε ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2011, όμως χωρίς επιτυχία. Εξελέγη πρόεδρος στις επόμενες γενικές εκλογές, το 2015.

 Γεννήθηκε στην Τζώρτζταουν και σπούδασε στο Κουίνς Κόλετζ της Γουιάνας. Κατόπιν εισήλθε στις τάξεις του στρατού (GDF) ως δόκιμος αξιωματικός το 1965 και εκπαιδεύτηκε επαγγελματικά στη Νιγηρία, στη Βραζιλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Γουιάνας, από όπου απέκτησε τίτλους Μάστερ και μπάτσελορ, όπως και στο Πανεπιστήμιο των Δυτικών Ινδιών. Το 1990 ανέλαβε προεδρικός σύμβουλος για θέματα εθνικής ασφάλειας. Αποστρατεύτηκε το 1992.Εξέδωσε το ειδησεογραφικό περιοδικό Guyana Review το 1992 και υπηρέτησε ως διευθυντής σύνταξης. Δημοσίευσε πολλά άρθρα στρατιωτικού, ιστορικού και δημοσιογραφικού περιεχομένου. Έγραψε επίσης τα έργα Guyana's state media: the quest for control και A Preliminary Study of Women Soldiers in the Anglophone Caribbean. Το 2010 πέτυχε να πάρει το χρίσμα από το Εθνικό Κογκρέσο του Λαού για Μεταρρυθμίσεις στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο του 2011. Σε εκείνες τις εκλογές ηττήθηκε από τον Ντόναλντ Ράμοταρ. Εξελέγη ομόφωνα αρχηγός της αντιπολίτευσης τον Ιανουάριο του 2012.Ο Γκρέιντζερ ήταν ξανά υποψήφιος στις γενικές εκλογές του 2015 με το συνασπισμό της αντιπολίτευσης, Μια Συντροφιά για Εθνική Ενότητα (APNU) – AFC. Ο συνασπισμός εξασφάλισε την πλειοψηφία των ψήφων και ο Γκρέιντζερ ορκίστηκε πρόεδρος στις 16 Μαΐου 2015.Είναι παντρεμένος με τη Σάντρα (née Chan-A-Sue) και πατέρας 2 κοριτσιών. Τιμήθηκε με 3 εθνικά μετάλλια για τις υπηρεσίες του στο στρατό. Μετά την ήττα του στις εκλογές του 2020, νέος πρόεδρος ορκίστηκε ο Ιρφάαν Αλί.
Γιαν Γουαζάρσκι

Ο Γιαν Γουαζάρσκι (πολωνικά: Jan Łazarski) (26 Οκτωβρίου 1892, Κρακοβία - 11 Αυγούστου 1968, Κρακοβία) ήταν Πολωνός αθλητής της ποδηλασίας πίστας, ακτιβιστής του αθλήματος και προπονητής ποδηλασίας.

 Ο Γουαζάρσκι αρχικά απέφυγε την εξειδίκευση σε συγκεκριμένο αγώνισμα και πήρε μέρος σε διάφορα είδη ποδηλατικών αγώνων. Εκπροσώπησε τη Λέσχη Ποδηλατών και Μοτοσικλετών της Κρακοβίας. Ήταν αργυρός Ολυμπιονίκης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι, στο ομαδικό pursuit 4.000 μ., μαζί με τους Γιούζεφ Λάνγκε, Τόμας Στανκιέβιτς και Φραντσίσεκ Σίμτσικ. Συμμετείχε επίσης στο ατομικό σπριντ 1000 μ. (αποκλείστηκε μετά το ρεπεσάζ) και στα 50 χλμ. (δεν τερμάτισε). Το 1926, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην ποδηλασία πίστας στο Πολωνικό Πρωτάθλημα.Το 1919, δέχθηκε τυχαίο πυροβολισμό από περίστροφο στο αριστερό γόνατο, ο οποίος επρόκειτο να λήξει την αθλητική καριέρα. Χάρη στην επίπονη προπόνηση, ξεπέρασε αυτόν τον περιορισμό, όμως η σφαίρα έμεινε στο γόνατό του για το υπόλοιπο της ζωής του.Τάφηκε στο κοιμητήριο Ρακοβίτσκι στην Κρακοβία. Αργυρός Σταυρός της Αξίας (19 Μαρτίου 1931) Ζίγκμουντ Γκουούσεκ, Polish Olympians 1924–1984, Εκδοτικός Οίκος "Sport and Tourism", Βαρσοβία 1988. Προφίλ στο cyclingarchives.com (αγγλικά) Προφίλ στο sports-reference.com (αγγλικά) Προφίλ στην Ολυμπιακή πύλη της Πολωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής
Ναυμαχία της Ναυπάκτου (429 π.Χ.)

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου έλαβε χώρα το 429 π.Χ. ανάμεσα στον αθηναϊκό και τον πελοποννησιακό στόλο, στη Ναύπακτο, στον Κορινθιακό κόλπο, στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού πολέμου.

 Το 431 π.Χ. οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες ήρθαν σε ρήξη και έτσι ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Τον πρώτο χρόνο του πολέμου οι Λακεδαιμόνιοι εισέβαλλαν στην Αττική υπό τον βασιλιά τους, τον Αρχίδαμο. Οι Αθηναίοι όμως κλείστηκαν στα Μακρά Τείχη και ο στόλος τους έκανε επιδρομές στα λακωνικά εδάφη. Το δεύτερο χρόνο του πολέμου (430 π.Χ.) οι Πελοποννήσιοι εισέβαλλαν για άλλη μια φορά στην Αττική. Τον επόμενο χρόνο, το 429 π.Χ., πολλοί κάτοικοι της Αθήνας πέθαναν από τον λοιμό των Αθηνών. Ανάμεσα σε αυτούς που πέθαναν ήταν και ο Περικλής, αρχηγός των Αθηναίων στον πόλεμο. Την ίδια χρονιά έγινε και η μάχη στη Σπάρτωλο ανάμεσα στην Αθήνα και την ένωση της Χαλκιδικής, η οποία τελείωσε με νίκη της ένωσης. Το 429 π.Χ. οι Ακαρνάνες και οι Αμβρακιώτες βρίσκονταν σε πόλεμο μεταξύ τους. Έτσι και οι δύο ζήτησαν από τους συμμάχους τους να τους βοηθήσουν: τους Ακαρνάνες οι Αθηναίοι και τους Αμβρακιώτες οι Σπαρτιάτες. Οι τελευταίοι έστειλαν εκστρατευτικό σώμα με αρχηγό τον Κνήμο. Ο Κνήμος όμως έχασε μια μάχη από τους Ακαρνάνες και αποφάσισε να γυρίσει στην Πελοπόννησο. Τις ίδιες μέρες με την ήττα των Λακεδαιμονίων από τους Ακαρνάνες ξεκινάει ένας πελοποννησιακός στόλος 47 τριήρεων με αρχηγούς τους Μαχάωνα, Ισοκράτη και Αγαθαρχίδα που θέλουν να περάσουν τον Κορινθιακός κόλπο. Όμως ο Φορμίων, ένας Αθηναίος ναύαρχος, με 20 τριήρεις φυλάει τον Κορινθιακό κόλπο. Έτσι οι διοικητές του πελοποννησιακού στόλου για να μην τους καταλάβει θα προσπαθήσουν να περάσουν απαρατήρητοι το βράδυ. Αλλά αργούν. Ο Φορμίων τους καταλαβαίνει και κυκλώνει τον πελοποννησιακό στόλο, πιέζοντάς τον. Ακόμα το κύμα και ο άνεμος αναταράζουν τις πελοποννησιακές τριήρεις. Οι Αθηναίοι επιτίθενται και βυθίζουν 12 πλοία. Έτσι τελείωσε η ναυμαχία με νίκη του Φορμίωνα που αμέσως μετά έστησε τρόπαιο. Μετά την ήττα τους οι Λακεδαιμόνιοι στέλνουν τον Βρασίδα, τον Κνήμο, τον Τιμοκράτη και τον Λυκόφρωνα για να βοηθήσουν τους άλλους τρεις ναυάρχους. Τώρα οι τριήρεις ανέρχονται σε 77 και κατευθύνονται ξανά στον Κορινθιακό κόλπο. Οι δύο αντίπαλοι μένουν για 2 μέρες ακίνητοι. Οι Πελοποννήσιοι προσπαθούν να παρασύρουν τους Αθηναίους. Οι Αθηναίοι κατευθύνονται προς τη Ναύπακτο και οι Σπαρτιάτες επιτίθενται προς αυτούς και κόβουν το σχηματισμό τους στη μέση. Τα έντεκα από τα 20 πλοία των Αθηναιών προλαβαίνουν και αποφεύγουν τη σπαρτιατική επίθεση. Τα άλλα 9 βρίσκονται παγιδευμένα. Όμως τους σώζουν οι Μεσσήνιοι πεζοί που βρίσκονται στη Ναύπακτο. Οι Αθηναίοι καταφέρνουν και ανασυντάσσονται και επιτίθενται κατά των Σπαρτιατών. Οι Πελοποννήσιοι τρέπονται σε φυγή με πολλούς νεκρούς. Ανάμεσά τους και ο Τιμοκράτης ο οποίος αυτοκτόνησε. Ο Φορμίων μετά τη νίκη του στήνει τρόπαιο. Θουκυδίδης, Ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου
Ballance

Το Ballance είναι 3D βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από τη Cyparade και κυκλοφόρησε από την Atari για τα Microsoft Windows. Κυκλοφόρησε αρχικά στην Ευρώπη στις 2 Απριλίου του 2004, και αργότερα στη Βόρεια Αμερική στις 25 Οκτωβρίου του 2006. Το gameplay είναι παρόμοιο με το Marble Madness: ο παίκτης χειρίζεται μια μπάλα με το ποντίκι ή το πληκτρολόγιο και την κινεί σε κούρσες χωρίς να πέσει κάτω.

 Ο παίκτης χειρίζεται μια μπάλα σε 12 επίπεδα. Η ύλη της μπάλας μπορεί να μεταμορφωθεί σε διάφορα υλικά μέσω ειδικών μετατροπών, τα οποία είναι: Η ξύλινη μπάλα, που είναι πολύ σταθερή και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αρκετά παζλ στο παιχνίδι. Είναι η πρώτη μπάλα που χρησιμοποιείται στα ευκολότερα επίπεδα. Η πέτρινη μπάλα, που είναι εξαιρετικά βαρύ, και μπορεί κατά λάθος να πέσει έξω από μια άκρη πολύ εύκολα, αλλά μπορεί επίσης εύκολα να ωθήσει προς τα κάτω κουτιά και γέφυρες. Αν η μπάλα κυλήσει σε μια γέφυρα, η γέφυρα θα καταρρεύσει. Η χάρτινη μπάλα, που είναι πολύ ελαφριά, και δεν έχει λεία επιφάνειά, σε αντίθεση με τις ξύλινες και πέτρινες μπάλες, και έτσι η κίνησή του είναι ελαφρώς μεταβλητή. Μια χάρτινη μπάλα μπορούν να τη φυσήξει στον αέρα οι ανεμιστήρες και μπορεί να κυλήσει σε απότομους λόφους εύκολα.Υπάρχουν δύο power-ups, στα οποία άμα κυλήσει η μπάλα παρέχουν είτε μια επιπλέον ζωή ή πόντους. Το παιχνίδι έχει 12 επίπεδα, με checkpoints διεσπαρμένα σε αυτά. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2004 ένα νέο επίπεδο έγινε διαθέσιμο από την επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας ανάπτυξης του παιχνιδιού. Ο Bob Mandel της Andrenaline Vault έδωσε στο παιχνίδι 4.5 αστέρια από 5, επαινώντας τα γραφικά, τη μουσική και το gameplay, και έδωσε στο παιχνίδι ένα Seal of Excellence. Η Yiya του έδωσε 4.7 αστέρια από 5, σχολιάζοντας ότι "αυτός που ψάχνει για μια σύγχρονη επεξεργασία του κλασικού παιχνιδιού με μεγάλο gameplay βρήκε άλλο τρόπο", και πρότεινε στους παίκτες να παίξουν το demo. Ωστόσο, η GameStar του έδωσε ένα πιο χαμηλό σκορ, καλώντας το ένα απλό παιχνίδι, αλλά ιδανικό για χαλάρωση κατά τα διαλείμματα. Επίσημη ιστοσελίδα στη Wayback Machine του Internet Archive (αρχειοθετήθηκε Ιουνίου 10, 2004) Ballance στο MobyGames
Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ

Η Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ (αγγλικά: South Melbourne FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη συνοικία Άλμπερτ Παρκ της Μελβούρνης στη Βικτώρια της Αυστραλίας. Ο σύλλογος μετέχει στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βικτώριας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Λέικσαϊντ.

 Ιδρύθηκε από Έλληνες μετανάστες το 1959 στη Μελβούρνη, έπειτα από τη συγχώνευση των Σάουθ Μέλμπουρν Γιουνάιτεντ (South Melbourne United), Γιάρα Παρκ Αίας (Yarra Park Aias) και Χελλένικ (Hellenic). Πήρε την ονομασία Σάουθ Μέλμπουρν Ελλάς (South Melbourne Hellas) ή «Ελλάς Μελβούρνης», όπως έμεινε γνωστή στους Έλληνες της Αυστραλίας. Πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο πρόεδρος της Χελλένικ Τεό Μαρμαράς (Θησέας Μαρμαράς) από τη Λήμνο, ο οποίος στη συνέχεια διετέλεσε και πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Βικτώριας. Μέχρι το 1975 η ομάδα συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Βικτώριας. Το 1976 άλλαξε ομοσπονδία και μέχρι σήμερα συμμετέχει στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1989, τον πάγκο της ομάδας, ανέλαβε ο Φέρεντς Πούσκας, ο οποίος είχε διαπρέψει στο ποδόσφαιρο της Ουγγαρίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας και της Σαουδικής Αραβίας. Το 1996 άλλαξε πάλι όνομα σε Λέικερς Σάουθ Μέλμπουρν (Lakers South Melbourne) και αργότερα Σάουθ Μέλμπουρν Σόκερ Κλαμπ (South Melbourne Soccer Club), ενώ το 1999 πήρε το σημερινό της όνομα Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ. Το 2000 ως πρωταθλήτρια Ωκεανίας αγωνίστηκε στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων της FIFA που διεξήχθη στα γήπεδα της Βραζιλίας. Τελευταία ενημέρωση: 27 Ιουλίου 2018.ΕθνικέςΑυστραλιανός Σύλλογος της ΔεκαετίαςΒράβευση (1) '90Νάσιοναλ Σόκερ ΛιγκΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (4): 1984, 1990–91, 1997–98, 1998–99 Πρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (3): 1992–93, 1997–98, 2000–01 Πρωταθλήτρια περιφέρειας (2): 1984, 1985Νάσιοναλ Σόκερ Λιγκ ΚαπΝικήτρια (2): 1989–90, 1995–96ΠολιτειακέςΝάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς Βικτόρια/Βικτόριαν Πρέμιερ ΛιγκΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (10): 1962, 1964, 1965, 1966, 1972, 1974, 1976, 2006, 2014, 2016 Πρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (1): 2015Βικτόριαν Στέιτ Λιγκ Ντιβίζιον 1Πρωταθλήτρια (1): 1960Ντόκερτι ΚαπΝικήτρια (8): 1974, 1975, 1988, 1989, 1991, 1993, 1995, 2015ΦΦΒ Κομιούνιτι ΣιλντΝικήτρια (1): 2015Victorian AMPOL Night Soccer CupΝικήτρια (4): 1969, 1970, 1976, 1982ΆλλεςΧελλένικ ΚαπΝικήτρια (4) 1984, 2007, 2009, 2011Μπάφαλο ΚαπΝικήτρια (1) 1988ΗπειρωτικέςΣύλλογος του Αιώνα Συνομοσπονδίας ΟκεανίαςΒράβευση (1) 20ός αιώναςΟΦΚ Τσάμπιονς ΛιγκΝικήτρια (1): 1999ΠαγκόσμιεςΠαγκόσμιο Κύπελλο ΣυλλόγωνΌγδοη θέση (1): 2000 Άγγελος Ποστέκογλου Ανδρέας Ρούσσης Κώστας Νεστορίδης Μιχάλης Βαλκάνης Τζόνι Αναστασιάδης Ντάμιαν Μόρι Κέβιν Μούσκατ Πολ Τριμπόλι Μιχάλης Πανόπουλος Επίσημος ιστότοπος
Ποιμενοχώρι Αχαΐας

Το Ποιμενοχώρι, γνωστότερο κυρίως με την προηγούμενη ονομασία του Μπουντουραίικα, είναι μικρό χωριό του Νομού Αχαΐας, όπου σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ωλενίας ως τμήμα του δημοτικού διαμερίσματος της πρώην ανεξάρτητης κοινότητας Αγίου Νικολάου Κράλη. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Κάτω Μαζαράκι και Καλαμάκι (Χαρμπιλαίικα) ενώ κοντά του βρίσκονται και τα μικρά χωριά Αυγεραίικα και Κουνελαίικα. Πολύ κοντά του είναι η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 80 μέτρων.

 Η ονομασία του οικισμού πρόκειται για ανθρωπωνυμικό και πήρε το όνομά του από το επίθετο της οικογένειας Μπουντούρη, που κατοικεί στην περιοχή. Οι πρώτοι οικιστές του χωριού προέρχονται από τη Σάπια Βρύση, χωριό που είχε εγκαταλειφθεί ήδη πριν το 1920, ερχόμενοι αρχικά με τα κοπάδια τους τους θερινούς μήνες, γεγονός που οδήγησε σταδιακά στη δημιουργία μόνιμου οικισμού. Με το ΦΕΚ της 16/10/1940 τα Μπουντουραίικα αναγνωρίζονται ως οικισμός και προσαρτώνται στην τότε Κοινότητα Κραλίου. Με το ΦΕΚ 11Α της 24/01/1957 τα Μπουντουραίικα μετονομάζονται σε Ποιμενοχώρι. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Κύρια δραστηριότητα των κατοίκων του είναι η κτηνοτροφία και η γεωργία (κυρίως οι αμπελοκαλλιέργειες). Οικογενειακά επίθετα που απαντούν σήμερα στο χωριό: Κλωνής, Λουζιώτης, Μητρόπουλος, Μπουντούρης, Χρυσανθόπουλος. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μπουντουραίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ποιμενοχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Νικολάου Κράλη Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Ποιμενοχώρι/Μπουντουραίικα. wikimapia.org
Πολιορκία της Θεσσαλονίκης (1422-1430)

Η πολιορκία της Θεσσαλονίκης μεταξύ του 1422 και του 1430 ήταν επιτυχημένη στρατιωτική απόπειρα της οθωμανικής αυτοκρατορίας υπό την ηγεσία του Μουράτ Β' να καταλάβουν την βυζαντινή πόλη της Θεσσαλονίκης. Αρχικά, ο Σουλτάνος επιθυμούσε να κυριεύσει την πόλη για να τιμωρήσει την βυζαντινή δυναστεία των Παλαιολόγων για τις απόπειρες τους να γίνουν αυτουργοί μιας επανάστασης στους κόλπους των Οθωμανών αξιωματούχων. Καθώς πλησίαζε το τέλος, ο Μουράτ Β' πολιόρκησε το λιμάνι της Θεσσαλονίκης το 1422. Το 1423, οι Βυζαντινοί πούλησαν την πόλη στην Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, που ανέλαβε το βάρος της υπεράσπισης της.

 Τον Μάρτιο του 1430 η Βενετική Γερουσία για να εξασφαλίσει την απερίσπαστη κατοχή της Θεσσαλονίκης είναι έτοιμη να δεχθεί την εγκατάσταση ενός καδή μέσα στην πόλη και να παραχωρήσει στους Τούρκους το κάστρο του Χορτιάτη. Την ίδια περίοδο ο Μουράτ Β' ήταν αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση και βαδίζει κατά της Θεσσαλονίκης. Η πληροφορία αφού διασταυρώνεται λαμβάνουν αμυντικές πρωτοβουλίες οι Βενετοί. Στις 17 Μαρτίου φτάνει στο λιμάνι ο υποναύαρχος Antonio Diedo με τρεις γαλέρες. Ο αμυντικός στρατός είναι λίγος: σε κάθε δυο ή τρεις επάλξεις είναι ένας στρατιώτης, ενώ ο οπλισμός είναι ανεπαρκής και ακατάλληλος.Ξημερώματα της Κυριακής 26ης Μαρτίου ο στρατός του Μουράτ έφτασε όχι όμως παραταγμένος και με υψωμένη σημαία με την προσδοκία της ειρηνικής παράδοσης: μάλιστα χριστιανοί απεσταλμένοι του Μουράτ ζήτησαν από τους κατοίκους να ξεσηκωθούν κατά των Βενετών και τελικά απωθήθηκαν. Σε διάρκεια τριών ημερών συγκεντρώθηκαν γύρω από την πόλη τα αναγκαία για την πολιορκία μέσα. Οι Τούρκοι ανανέωσαν την πρότασή τους για παράδοση της πόλης αλλά οι Βενετοί την απέρριψαν και κατένειμαν τους Έλληνες και τους Βενετούς αμυνόμενους σε διάσπαρτες θέσεις ενώ διέσπειραν μεταξύ τους τους Τζεταρίους, μπουλούκι τυχοδιωκτών μισθοφόρων, για να εκτελούν όποιον εγκατέλειπε τη θέση του. Η πληροφορία όμως που δόθηκε στους πολιορκούμενους από Βενετό δωδέκαρχο ότι αναμενόταν η άφιξη πειρατικών πλοίων τα οποία θα πυρπολούσαν τις τρεις βενετικές γαλέρες οι οποίες ήταν αφύλακτες επειδή τα πληρώματά τους πολεμούσαν στις επάλξεις, προκάλεσαν την απόσυρση των πληρωμάτων των γαλερών χωρίς όμως να το πληροφορηθούν εγκαίρως οι κάτοικοι.Τα μεσάνυχτα πάλι μερικοί χριστιανοί του τουρκικού στρατοπέδου κάλεσαν εκ νέου του πολιορκούμενους να παραδοθούν διότι οι Τούρκοι θα εξαπέλυαν γενική επίθεση τόσο από τα θαλάσσια όσο και από τα χερσαία τείχη. Από την είδηση αυτή προκλήθηκε πανικός που εντάθηκε όταν ο βενετικός στρατός μετακινήθηκε από τα χερσαία στα παραθαλάσσια τείχη για την απόκρουση του εχθρού, γεγονός που εκλήφθηκε από τους πολιορκούμενους κατοίκους ως φυγή των Βενετών. Λίγο πριν την ανατολή του ήλιου εξαπολύθηκε γενική επίθεση.Με την άλωση της πόλης της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους ολοκληρώνεται η κατάληψη της Θεσσαλονίκης.Αυτόπτης μάρτυρας της άλωσης υπήρξε ο ιστορικός Ιωάννης Αναγνώστης, ο οποίος έγραψε το χρονικό των γεγονότων στο έργο Διήγησις περί τῆς τελευταίας άλώσεως τῆς Θεσσαλονίχης. Απόστολος Βακαλόπουλος, Ιστορία της Μακεδονίας, 1354-1833,εκδ.Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1992
Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων

Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (αγγλ. North by Northwest), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1959 με πρωταγωνιστές τους Κάρι Γκραντ, Τζέιμς Μέισον και Εύα Μαρί Σέιντ.

 Μια αμερικανική υπηρεσία αντικατασκοπίας κατασκευάζει έναν μυστικό πράκτορα, τον Τζορτζ Κάπλαν. Τα μέλη ενός άλλου δικτύου κατασκόπων με επικεφαλής τον Βαντάμ, ταυτίζουν με τον Κάπλαν τον Ρότζερ Θόρνχιλ, ο οποίος είναι ένας διαφημιστής στο επάγγελμα. Αρχικά απάγεται από αυτούς, όμως κατορθώνει να τους ξεφύγει. Οδηγεί στον τόπο όπου τον κρατούσαν την αστυνομία η οποία τελικά δεν βρίσκει τίποτα. Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα πιο πολύ όταν σκοτώνεται στα χέρια του ένας αντιπρόσωπος του Ο.Η.Ε. και ενοχοποιείται ο ίδιος. Τότε αρχίζει το ανθρωποκυνηγητό. Στό τρένο με το οποίο ταξιδεύει, γνωρίζεται με την Ιβ Κένταλ, μια διπλή πράκτορα, η οποία εξυπηρετεί τον Βαντάμ, και θέλει να παρασύρει τον Θόρνχιλ και να τον στείλει σε ένα ένα ραντεβού θανάτου, όπου μόνος σε ένα χωράφι δέχεται επίθεση από ένα ψεκαστικό αεροπλάνο. Την τελευταία στιγμή γλιτώνει. Στη συνέχεια εντοπίζει την Ιβ με τον Βαντάμ, ο οποίος τον απειλεί πως θα τον σκοτώσει. Συλλαμβάνεται από την αστυνομία όμως ο Θόρνχιλ, και ο αρχηγός της αντικατασκοπίας είναι που θα του αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Όμως η Ιβ, η οποία στην πραγματικότητα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Βαντάμ, βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Ο Θόρνχιλ σπέυδει να τη βοηθήσει εμποδίζοντας τον Βαντάμ να διαφύγει και μαζί με την Εύα καταφεύγουν στο Όρος Ράσμορ όπου βρίσκονται τα μεγάλα πορτρέτα των τεσσάρων προέδρων των Η.Π.Α. Εκεί ο Θόρνχιλ, αφού παλεύει με αυτούς με τους πράκτορες του Βαντάμ, γλιτώνει καταλήγοντας στην αγκαλία της Ιβ. Η ταινία πρόκειται για την αφήγηση μιας μύησης: ο ήρωας της ταινίας, ο Ρότζερ Θόρνχιλ, έρχεται σε ρίξη με το πεπρωμένο του, που του επιβάλεται από τις περιστάσεις. Αρχικά είναι ένας μη ενηλικιωμένος που οδεύει προς την ωριμότητα μέσα από τις περιπέτειες στις οποίες τον βάζουν οι όι δύο αντίπαλες ομάδες των κατασκόπων. Ο Θόρνχιλ κατακτώντας την Ιβ στο τέλος της ταινίας, κατάκτηση και σεξουαλική (το τρένο το οποίο εισέρχεται στην σήραγγα έχει σεξουαλική συμβολική σημασία), τότε ωριμάζει κι ο ήρωας. Ο Θόρνχιλ μέχρι τη σύλληψή του από την αστυνομία και την αποκάλυψη από τον αρχηγό της αντικατασκοπίας της αλήθειας, δεν είναι παρά ένας παθητικός θεατής των όσων του συμβαίνουν. Από εκεί και μετά αυτονομείται και δρα σαν ήρωας. Όσα διαδραματίζονται στον Ο.Η.Ε. είναι γυρισμένα σε στούντιο, κι αυτό επειδή μετά την ταινία Χωρίς διαβατήριο (1953), απαγορεύθηκαν τα γυρίσματα στο κτίριο του Οργανισμού. Ο Χίτσκοκ χρησιμοποίησε κρυφές κάμερες και έναν φωτογράφο προκειμένου να τραβήξει φωτογραφίες από το εσωτερικό των χώρων του κτιρίου προκειμένου να να γίνει πιστότερη αναπαράσταση των ντεκόρ του στούντιο. Pierre Lherminier, Χίτσκοκ, μτφρ.Γιώργος Σπανός,εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ.120-122 Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 1985,σελ.110-116 Φρανσουά Τρυφώ, Χίτσκοκ, μτφρ. Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ. Ύψιλον, Αθήνα, 1986, σελ.201-206 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα North by Northwest (1959 film) στο Wikimedia Commons
Τσαγκτσαράν

Το Τσαγκτσαράν (νταρί: چغچران) ή Φιροζκόχ (νταρί: فیروزکوه) είναι η 15η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Αφγανιστάν, με 144.162 κατοίκους το 2020. Είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Επαρχίας Γκοούρ. Το Τσαγκτσαράν είναι κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Χάρι, σε μέσο υψόμετρο 2.230 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του 34°31΄21΄΄ Βόρειο πλάτος και 65°15΄06΄΄ Ανατολικό μήκος. Η πόλη απέχει οδικώς 380 χιλιόμετρα από τη Χεράτ και 450 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας Καμπούλ.

 Η περιοχή της πόλεως ήταν κατοικημένη από την προϊσλαμική εποχή, με τους κατοίκους να είναι πιστοί του Ζωροαστρισμού, του Βουδισμού και του Ινδουισμού. (Η ισλαμική κατάκτηση του Αφγανιστάν έγινε τον 10ο αιώνα από τον Μαχμούντ του Γκάζνι.) Μετά την ήττα των Γαζναβιδών τον 12ο αιώνα η περιοχή περιήλθε υπό τον έλεγχο της τοπικής δυναστείας των Γουριδών ή Γ(κ)οριδών. Οι Γουρίδες είχαν τη θερινή τους πρωτεύουσα, τη Φιρουζκούχ, κάπου κοντά στη σημερινή πόλη και ανέγειραν τον περίφημο Μιναρέ Τζαμ 69 χιλιόμετρα δυτικά του σημερινού Τσαγκτσαράν σε ευθεία γραμμή, σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τον 13ο αιώνα η περιοχή δέχθηκε την εισβολή των Μογγόλων, που κατέστρεψαν τη Φιρουζκούχ. Το Ιλχανάτο κατείχε την περιοχή μέχρι που το διαδέχθηκε ο Ταμερλάνος τον 14ο αιώνα. Η ονομασία «Τσαγκτσαράν» αναφέρεται στο Μπαμπούρ-ναμά, έργο του 16ου αιώνα, όπου περιγράφεται η επίσκεψη του Μπαμπούρ το έτος 1507 κατά το ταξίδι του προς την Καμπούλ. Τότε η πόλη υπαγόταν στο Γκαρτσιστάν, μεταξύ των επαρχιών της Χεράτ, του Γκουρ και του Γκαζνί. Τον Ιούνιο του 2005 η ΝΑΤΟϊκή Διεθνής Δύναμη Αρωγής για την Ασφάλεια (ISAF) εγκατέστησε στο Τσαγκτσαράν μια «Ομάδα Επαρχιακής Ανασυγκροτήσεως» υπό λιθουανική διοίκηση, στην οποία συμμετείχε προσωπικό από την Κροατία, τη Δανία, τις ΗΠΑ, την Ουκρανία, την Ισλανδία, ακόμα και από τη Γεωργία. Τον Μάιο του 2020 οι Ταλιμπάν επιτέθηκαν σε ένα σημείο ελέγχου στην πόλη, σκοτώνοντας τρεις Αφγανούς στρατιώτες και αιχμαλωτίζοντας άλλους ένδεκα.Τον Αύγουστο του 2021 το Τσαγκτσαράν καταλήφθηκε από μαχητές των Ταλιμπάν, καθιστάμενο έτσι η δέκατη έκτη πρωτεύουσα επαρχίας του Αφγανιστάν που κατέλαβαν οι Ταλιμπάν ως μέρος της ευρύτερης επιχειρήσεως ανακαταλήψεως της χώρας. Κατάλογος πόλεων του Αφγανιστάν
Βυθομετρικό στίγμα

Βυθομετρικό στίγμα χαρακτηρίζεται ο γεωγραφικός τόπος (σημείο στην επιφάνεια της θάλασσας, ποταμού ή λίμνης) στο οποίο έγινε ή γίνεται βυθομέτρηση, κατά την οποία και διαπιστώνεται το μέγεθος του βάθους (βόλασμα) ή και η ποιότητα του βυθού. Τα βυθομετρικά αυτά στίγματα φέρονται στους ναυτικούς χάρτες με την απλή παράθεση σημείων με τον αριθμό των μέτρων ή οργιών βάθους. Κάθε ναυτικός χάρτης κάτω ακριβώς από την σημειούμενη κλίμακα υπό την οποία δημιουργήθηκε φέρει την ένδειξη: "Τα βάθη δίδονται σε μέτρα" ή "τα βάθη δίδονται σε οργιές", που οφείλει ν΄ αναγνώσει προηγουμένως ο κάθε χρήστης του χάρτη.Επίσης βυθομετρικό στίγμα χαρακτηρίζεται και ο προσδιορισμός του γεωγραφικού στίγματος ενός πλοίου με την βοήθεια βυθομέτρησης.

 Για την εύρεση γεωγραφικού στίγματος με μόνη βοήθεια τη βυθομέτρηση αρκεί να είναι γνωστά η πορεία (ο πλους κατά διεύθυνση) που ακολουθεί το πλοίο ή το σκάφος, η ταχύτητα και ο μεσολαβήσας χρόνος από γνωστό σημείο, (π.χ. από λιμένα απόπλου, ή παράλλαξη φάρου). Με τον διπαράλληλο σημειώνουμε στο ναυτικό χάρτη την πορεία του πλοίου από το γνωστό σημείο και επί της ευθείας αυτής υπολογίζεται η απόσταση (από τον διαρρεύσαντα χρόνο προς την ταχύτητα π.χ. 3 ώρες και ταχύτητα 12 κόμβοι= 36 μίλια). Μέχρι εδώ το στίγμα αυτό λέγεται στίγμα εξ αναμετρήσεως. Αν οι γεωγραφικές συντεταγμένες αυτού του "πιθανού" στίγματος συγκριθούν και επιβεβαιωθούν με βυθομετρική ένδειξη τότε το στίγμα χαρακτηρίζεται "ακριβέστερο" ως "εξ αναμετρήσεως και βυθομετρικό". Όταν εκτός από την βυθομετρική ένδειξη, κανένα άλλο από τα παραπάνω στοιχεία δεν είναι γνωστά, τότε θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το πλοίο βρίσκεται σε κάποιο σημείο, εφ΄ όλου του μήκους της ισοβαθούς γραμμής με εκείνη της ένδειξης, που αποτελεί μόνο "πιθανή θέση" από την ακτή. Εύλογο είναι ότι η χρήση τέτοιου στίγματος αναζητείται όταν πραγματοποιείται ακτοπλοΐα. Σημειώνεται πως όταν η βυθομέτρηση γίνει με Βυθόμετρο θα πρέπει στην ένδειξη αυτού να προστίθεται το μέσο Βύθισμα του πλοίου προκειμένου η ένδειξη ν΄ ανάγεται από την μέση στάθμη θαλάσσης.
Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ

Η Τσάμπιονσιπ (αγγλικά: Championship) είναι η δεύτερη κατά σειρά ποδοσφαιρική κατηγορία στην Αγγλία. Αναφέρεται και ως Sky Bet Championship για εμπορικούς λόγους. Επίσης, αποτελεί την κορυφαία από τις τρεις κατηγορίες της Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ (EFL). Οι δύο πρώτες ομάδες της Τσάμπιονσιπ προάγονται απευθείας στην Πρέμιερ Λιγκ, ενώ οι ομάδες που τερματίζουν από την τρίτη μέχρι και την έκτη θέση παίζουν μεταξύ τους αγώνες κατάταξης. Γίνονται δυο ημιτελικοί αγώνες (3ος-6ος, 4ος-5ος) με σύστημα νοκ-άουτ στις δύο έδρες χωρίς να μετρά το εκτός έδρας γκολ. Ο τελικός γίνεται στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και η νικήτρια ομάδα προάγεται επίσης στην Πρέμιερ Λίγκ. Οι τρεις τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας υποβιβάζονται στην κατώτερη κατηγορία Λιγκ Ουάν. Συνολικά στην Τσάμπιονσιπ αγωνίζονται 24 επαγγελματικές ομάδες.

 Την σεζόν 2004-05, η Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ ανακοίνωσε συνολική προσέλευση (συμπεριλαμβανομένων των μπαράζ) της τάξεως των 9,8 εκατομμυρίων, η οποία όπως ανακοινώθηκε ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη συνολική προσέλευση για ένα Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, πίσω από την Πρέμιερ Λιγκ (12.88 εκατομμύρια), την Ισπανική Πριμέρα Ντιβιζιόν (11.57 εκατομμύρια) και την Γερμανική Μπουντεσλίγκα (10.92 εκατομμύρια), αλλά μπροστά από την Ιταλική Σέριε Α (9.77 εκατομμύρια) και την Γαλλική Λιγκ 1 (8.17 εκατομμύρια). Πάντως αυτά τα νούμερα προέκυψαν κυρίως από το γεγονός της παρουσίας 24 ομάδων στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα, σε αντίθεση με τις 20 ομάδες της Σέριε Α και της Λιγκ 1, και των 18 της Μπουντεσλίγκα. Ένας σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία της διοργάνωσης είναι τα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 η Coca Cola ανακοίνωσε ότι θα τερματίσει την συμφωνία χορηγίας της με την Φούτμπολ Λιγκ στο τέλος της περιόδου 2009–10. Στις 16 Μαρτίου 2010, η αγγλική εταιρεία Npower ανακοινώθηκε ως ο νέος χορηγός του ονόματος της Φούτμπολ Λιγκ, και από την έναρξη της περιόδου 2010–11 της Φούτμπολ Λιγκ, η Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ ήταν γνωστή ως Npower Championship. Από την περίοδο 2013–14 το πρωτάθλημα ονομάζεται Sky Bet Championship. Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς Ίπσουιτς Τάουν Κάρντιφ Σίτι Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Λιντς Γιουνάιτεντ Μίλτον Κέινς Ντονς ΦΚ Μίντλεσμπρο Μπέρμιγχαμ Μπλάκμπερν Μπόλτον Μπράιτον Μπρέντφορντ Μπέρνλεϊ Μπρίστολ Σίτι Νότιγχαμ Φόρεστ Ντέρμπι Πρέστον Ρέντινγκ Ρόδερχαμ Σέφιλντ Γουένσντεϊ Τσάρλτον Φούλαμ Χαλ Χάντερσφιλντ Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Επίσημη σελίδα της Championship
Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας

Τα Κρυονέρια είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 1.170 μέτρα. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Κρυονερίων, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 145 κάτοικοι.

 Τα Κρυονέρια είναι κτισμένα στη βόρειοδυτική πλαγιά του όρους Φτερόπυργος (Άι Λιας) που είναι η συνέχεια του όρους Τσεκούρα. Απέχει 65 χλμ. Β από την Ναύπακτο και 15 χλμ. Β από την Άνω Χώρα. Το χωριό διαθέτει σπάνια φυσική ομορφιά με δάση από πανύψηλα έλατα, καστανιές και πλατάνια. Έχουν καταγραφεί 9 είδη άγριας ορχιδέας, ένα σπάνιο είδος τουλίπας καθώς και μεγάλη ποικιλία μανιταριών, 3 εκ των οποίων αποκαλύπτονται για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Στα δάση της περιοχής ζουν λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, ελάφια, λίγκες ενώ έχει θεαθεί και ένα ζευγάρι καφετιάς αρκούδας. Από τα πτηνά της περιοχής ξεχωρίζουν ο χρυσαετός, ο γύπας ασπροπάρης, ο φιδαετός και ένα πολύ σπάνιο είδος δρυοκολάπτη με τροπικά χρώματα. Αξιοθέατα στα Κρυονέρια είναι ο πολιούχος ναός του Αγίου Γεωργίου που υπήρχε το 1829 και ξανακτίσθηκε το 1864, οι ναοί του Αγίου Νικόλαου, κτισμένος το 1816, η Παναγιά από το 1935, οι Άγιοι Ταξιάρχες (πριν το 1800) καθώς και το ξωκλήσσι του Άϊ Λιά, σε υψόμετρο 1.500 μ., στο Φτερόπυργο. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν το “αρχοντικό” του Ζήσιμου Παπαλάμπρου όπου στεγάζεται το Πολιτιστικό Κέντρο και Λαογραφικό Μουσείο των Κρυονερίων. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία καθώς και με την κτηνοτροφία. Η παλαιότερη γραπτή αναφορά στο χωριό βρίσκεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1454-1455 (επαρχίας Κράβαρη βιλαετίου Τρικάλων, σαντζάκι Τρικάλων), όπου καταγράφεται ως Κουτουλίστα (Ḳutliste). Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ τα αναφέρει με το όνομα Κουτουλίτσα, την περίοδο της τουρκοκρατίας, μεταξύ των χωριών της περιοχής των Κραβάρων να κατοικείται από 40 οικογένειες. Το 1912 αναφέρεται με το όνομα Κουκουλίστα, ενώ πήρε το σημερινό του όνομα το 1927 λόγω της πληθώρας των υδάτινων πόρων που το περιστοιχίζουν. Ως Κουτουλίστα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οφιονίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάστηκε σε Κρυθνέρια. Από το 1997, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεύκας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Αποδοτίας του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 116 κάτοικοι. Το 1940, πρωτοαναγνωρίστηκε ο γειτονικός οικισμός Λάλικας, ο οποίος μαζί με τα Κρυονέρια αποτέλεσαν την ενιαία κοινότητα Κρυονερίων με πληθυσμό 122 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2001). Παλαιότερα, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκαν στο δήμο Αποδοτίας. Απογραφές πληθυσμού "Ο Δαμιανός" - Εξωραϊστικός & Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Κρυονεριτών Ορεινής Ναυπακτίας e-Πολιτιστικό Κέντρο Κρυονερίων Κρυονέρια - Nafpaktia.gr Δήμος Αποδοτίας - Κρυονέρια Σύλλογος Κρυονεριτών "Ο Άγιος Γεώργιος"
Πανδόλφος ο Σιδηροκέφαλος

Ο Πανδόλφος Α΄ ο Σιδηροκέφαλος (920 - 981) από τον Οίκο των Λαντουλφιδών ήταν πρίγκιπας της Κάπουα και πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 943, δούκας του Σπολέτο από το 967 και πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 977 μέχρι το τέλος του. Υπήρξε πολύ ενεργητικός ηγεμόνας και πολύ καλός σύμμαχος των αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είχε τέσσερις γιους, τον Λανδούλφος Δ΄, τον Πανδόλφος Β΄, τον Λάντενουλφ Β΄ και τον Λάινουλφ.

 Ήταν γιος του Λανδούλφος Β΄ και της Υβαντίας. Ολόκληρη η νότια Ιταλία προσαρτήθηκε σε αυτόν και τις κτήσεις του. Τα εδάφη του όταν απεβίωσε χωρίστηκαν στους γιους του και διοικηθήκαν ανάλογα. Νυμφεύτηκε την Αλοάρα και είχε τέκνα: Λανδούλφος Δ΄ απεβ. 982, πρίγκιπας της Κάπουα και του Μπενεβέντο. Πανδόλφος Β΄ απεβ. 982, πρίγκιπας του Σαλέρνο. Ατενόλφος απεβ. 982. Πανδόλφος Ε΄ κόμης της Κάπουα. Λάντενουλφ Β΄ απεβ. 993, πρίγκιπας της Κάπουα. Λαϊδούλφος άκμασε 993-999, κόμης του Τεάνο, πρίγκιπας της Κάπουα.
367

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 367 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 367 (CCCLXVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Λουπικίνου και Ιοβιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1120 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 367 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Μάχη του Σολικινίου: ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ αρχίζει μία Τιμωρητική αποστολή εναντίον των Αλαμαννών, εξαιτίας των κρίσεων στη Βρετανία και στη Γαλατία. Οι Αλαμαννοί επαναδιασχίζουν το Ρήνο και λεηλατούν το Μογουντίακο (Μάιντς). Ο Ουαλεντινιανός Α΄ διασαφηνίζει πως οι Χριστιανοί δε θα αναγκάζονται να συμμετέχουν στα μονομαχικά εκπαιδευτικά σχολεία. Μεγάλη Σκευωρία: το Ρωμαϊκό φρούριο στο Αδριάνειο Τείχος στασιάζει και επιτρέπει στους Πίκτους από την Καληδονία να αφανίσουν τη Βρετανία. Συγχρόνως, οι Αττακόττοι, οι Σκόττοι από την Ιουερνία (Ιρλανδία) και οι Σάξονες από τη Γερμανία εισβάλλουν στα μεσοδυτικα και νοτιοανατολικά σύνορα του νησιού. Λεηλατούν τις πόλεις και δολοφονούν, βιάζουν και υποδουλώνουν Ρωμαιοβρετανούς κατοίκους. Ο Ευνόμιος ο Κυζίκου εκδιώκεται στη Μαυριτανία για υπόληψη του σφετεριστή Προκοπίου. 4 Αυγούστου - Ο Γρατιανός λαμβάνει τον τίτλο του Αυγούστου υπό τον πατέρα του, Ουαλεντινιανό Α΄. Χειμώνας - Ο Ουαλεντινιανός Α΄ κινητοποιεί ένα υπερμεγέθη στρατό για την εκστρατεία του κατά των Αλαμαννών και των Φράγκων. Καλεί τις Ιταλικές και Ιλλυρικές λεγεώνες για μία επιθετική έφοδο. Ασία Ο πρώτος Κορεάτης απεσταλμένος φθάνει στην Ιαπωνία, απεσταλμένος της κυβέρνησης του Κουντάρα. Θρησκεία Πρώτος κατάλογος της Καινής Διαθήκης (Βίβλος) από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αλεξανδρείας. 16 Νοεμβρίου - Ο Αντίπαπας Ουρσικίνος εξορίζεται από τον πολίαρχο στη Γαλατία. Ο Επιφάνιος ο Σαλαμίνας γίνεται επίσκοπος της Σαλαμίνας στην Κύπρο. Ο Αυτοκράτορας Ουάλης βαπτίζεται από τον Ευδόξιο τον Αντιοχείας. Επιστήμες Στην περιοχή του αστερισμού Περσέα, ένα αστέρι αόρατο με το γυμνό μάτι και 1.533 έτη φωτός μακριά από τη Γη εκρήγνυται σε έναν καινοφανή αστέρα. Το φως από το αστέρι, τώρα αποκαλείται ΓΚ Περσέι, που πρωτοεντοπίστηκε στη Γη στις 21 Φεβρουαρίου 1901. 13 Ιανουαρίου - Ιλάριος ο Πουατιέ, Βυζαντινός επίσκοπος, Διδάσκαλος της Εκκλησίας και άγιος (γεννιέται περίπου το 315) Μουρόνγκ Κέι, στρατηγός και πολιτικός του Πρωίμου Γιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Λβιβ)

Το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς στο Λβιβ, γνωστό και ως Στήλη του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (πολωνικά: Kolumna Adama Mickiewicza we Lwowie, ουκρανικά: Пам'ятник Адамові Міцкевичу), είναι νεοκλασικό μνημείο που τιμά τον Πολωνό ρομαντικό ποιητή Άνταμ Μιτσκιέβιτς (1798-1855) στην Πλατεία Μιτσκιέβιτς στο κέντρο του Λβιβ της Ουκρανίας. Παρουσιάστηκε το 1904.

 Το 1897, δημιουργήθηκε μια επιτροπή με επικεφαλής τον Βουαντίσουαφ Γουοζίνσκι για την κατασκευή ενός μνημείου στο Λβιβ του Βασιλείου της Γαλικίας και τη Λοδομερία, αφιερωμένο στον ποιητή της ρομαντικής εποχής, Άνταμ Μιτσκιέβιτς. Το 1898, ξεκίνησε ένας διαγωνισμός για το σχεδιασμό του και, από 28 έργα, η κριτική επιτροπή επέλεξε αυτό που σχεδίασε ο Πολωνός γλύπτης Αντόνι Πόπιελ. Με πρωτοβουλία του Άνταμ Κρεχοβιέτσκι, συμφωνήθηκε ότι το μνημείο πρέπει να έχει τη μορφή στήλης. Το μνημείο χτίστηκε μεταξύ 1902-1904 και παρουσιάστηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου 1904. Παρουσιάζει τον εθνικό ποιητή της Πολωνίας Άνταμ Μιτσκιέβιτς στους πρόποδες της στήλης, πάνω από τον οποίο υπάρχει ένα γλυπτό μιας φτερωτής Ιδιοφυΐας της Ποίησης που δίνει μία λύρα στον ποιητή. Ένα μεγάλο φως κεριών βρίσκεται στην κορυφή της ύψους 21 μέτρων στήλης.Το μνημείο ανεγέρθηκε στην Πλατεία Μαριάτσκι (σήμερα πλατεία Μιτσκιέβιτς) κοντά στη μορφή της Παναγίας. Ο γρανιτένιος άξονας της στήλης μεταφέρθηκε από το Βασίλειο της Ιταλίας, ενώ τα χάλκινα στοιχεία χυτεύθηκαν στο εργοστάσιο του Τεόντορ Σέρπεκ στη Βιέννη. Η φιγούρα του Άνταμ Μιτσκιέβιτς είναι 3,3 μέτρα και η φλόγα στο φως του κεριού είναι επιχρυσωμένη. Το μνημείο εμφανίστηκε εντελώς αλώβητο μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.Η στήλη είναι ένα από τα πολωνικά εθνικά μνημεία που παρέμειναν στο Λβιβ μετά τον πόλεμο, σε αντίθεση με το Μνημείο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι ή το Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο, τα οποία μεταφέρθηκαν στο Γκντανσκ και το Βρότσουαφ αντίστοιχα, βάσει πρόσθετου πρωτοκόλλου στη συμφωνία του 1944 μεταξύ της Πολωνικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego) και της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας που υπεγράφει στο Κίεβο (1945), το οποίο επέτρεψε να παραδώσουν στην πολωνική κυβέρνηση τα εθνικά μνημεία του Λβιβ που συνδέονται με τον πολωνικό πολιτισμό και ιστορία, με εξαίρεση το μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς που «απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα και αγαπάτε από το ουκρανικό έθνος». Ιστορία του Λβιβ Μνημείο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (Γκντανσκ) Μνημείο του Αλεξάντερ Φρέντρο (Βρότσουαφ)
Γιούρι Γκέλλερ

Ο Γιούρι Γκέλλερ (Εβραϊκά: אורי גלר, γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου 1946) είναι Ισραηλινός ταχυδακτυλουργος. Είναι γνωστός για τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις του μέσω αυτών δείχνει τα μαγικά του όπως το λύγισμα του κουταλιού και άλλες αυταπάτες και ταχυδακτυλουργικά. Ο Γκέλλερ χρησιμοποιεί τα κόλπα την δημιουργία τηλεπάθειας, τα οποία ο Γκέλλερ αρνείται συνεχώς, υποστηρίζοντας ότι οι δυνάμεις του είναι πραγματικές. Η καριέρα του Γκέλλερ ως ταχυδακτυλουργός έχει διαρκέσει πάνω από τέσσερις δεκαετίες, με τηλεοπτικές εμφανίσεις σε πολλές χώρες.

 Ο Γκέλλερ γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1946 στο Τελ Αβίβ, το οποίο ανήκε στη βρετανική υπό τον έλεγχο Παλαιστίνη. Η μητέρα και ο πατέρας του ήταν αυστρο-εβραία και ουγγρο-εβραίος αντίστοιχα. Ο Γκέλλερ είναι ο γιος του Ισαάκ Γκέλλερ ενός λοχία και της Μάργκαρετ Μανκί. Ο Γκέλλερ ισχυρίζεται ότι είναι μακρινός συγγενής του Σίγκμουντ Φρόιντ από την πλευρά της μητέρας του. Σε ηλικία 11 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στη Λευκωσία. Στην ηλικία των 18 ετών, προσχώρησε στην Ταξιαρχία του Ισραηλινού Στρατού, με την οποία υπηρέτησε στον Πόλεμο των Έξι ημερών του 1967 και τραυματίστηκε. Εργάστηκε ως μοντέλο το 1968 και το 1969. Ο Γκέλλερ άρχισε αρχικά να παίζει σε θέατρα, δημόσιες αίθουσες, αμφιθέατρα, στρατιωτικές βάσεις και πανεπιστήμια στο Ισραήλ. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, ο Γκέλλερ είχε γίνει γνωστός στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Έλαβε επίσης την προσοχή της επιστημονικής κοινότητας, τα μέλη της οποίας ενδιαφέρονταν να εξετάσουν τις αναφερόμενες ικανότητές του.
Στήλη του Λέοντα Α΄

Η στήλη του Λέοντα Α΄ (457-474) ανεγέρθηκε από την αδελφή του, Ευφημία, στο ανατολικό τμήμα του Αυγουσταίου. Συγκεκριμένα η στήλη βρισκόταν μπροστά από τη Σύγκλητο, στην περιοχή που ονομαζόταν Πιττάκια (ή Πιττάκης) και κατά πάσα πιθανότητα γειτνίαζε με τη στήλη της αυτοκράτειρας Ευδοξίας. Η στήλη στηριζόταν σε βαθμιδωτή βάση και στεκόταν όρθια στη θέση της τουλάχιστον μέχρι τα τέλη του 10ου αιώνα, καθώς αναφέρεται στα Πάτρια. Εκτός από κάποιες παραδόσεις, που αναφέρουν τα Πάτρια, δεν είναι γνωστή καμία άλλη πληροφορία για τη μορφή ή την τύχη της στήλης.

 Σύμφωνα με τα Πάτρια η στήλη του Λέοντα Α΄ ανεγέρθηκε στο σημείο που βρισκόταν, γιατί αυτό γειτνίαζε με το σπίτι της αδελφής του Λέοντα, Ευφημίας, την οποία ο αυτοκράτορας επισκεπτόταν σε εβδομαδιαία βάση. Η τακτική δημόσια παρουσία του αυτοκράτορα στο σημείο εκείνο πιθανώς ενθάρρυνε τους πολίτες τόσο της πρωτεύουσας, όσο και της υπόλοιπης αυτοκρατορίας να εναποθέτουν "πιττάκια", δηλαδή επιστολές, στα σκαλοπάτια της βάσης της στήλης. Μέσα από τα πιττάκια οι πολίτες έθεταν υπόψη του αυτοκράτορα τα παράπονα ή τα αιτήματά τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο και η γύρω περιοχή πήρε την ονομασία "Πιττάκια" ή "Πιττάκης". (Γαλλικά) Janin, Raymond (1964). Constantinople byzantine: développement urbain et répertoire topographique. Παρίσι: Institut Français d’Études Byzantines. σελ. 76. Theodorus, Preger (1901). Scriptores Originum Constantinopolitanum. Λειψία: B. G. Teubneri, ΙΙ, 166-167.
Μειλίχαι

Τα στρόφια ή μειλίχαι αποτελούσαν τον εξοπλισμό του αθλήματος της πυγμής (πυγμαχίας). Πρόκειται για ιμάντες, τους οποίους οι πύκτες (πυγμάχοι) τύλιγαν στα χέρια τους κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος, προκειμένου να κρατούνται σταθεροί οι καρποί και οι αρθρώσεις των δακτύλων και παράλληλα να γίνονται ισχυρότερα τα χτυπήματα.

 Ο Όμηρος δίνει λεπτομερή περιγραφή των ιμάντων που φορούσαν οι πυγμάχοι. Ήταν λωρίδες από μαλακό δέρμα βοδιού, μήκους περίπου τριών μέτρων, τις οποίες άλειφαν με λάδι ή λίπος ώστε να διατηρούνται μαλακές. Οι αθλητές φορούσαν τους ιμάντες γύρω από τις πρώτες κλειδώσεις των δακτύλων και μετά τους περνούσαν διαγώνια, από την παλάμη μέχρι το επάνω μέρος του χεριού, αφήνοντας τον αντίχειρα ακάλυπτο. Στη συνέχεια τους έδεναν γύρω από τον καρπό ή ψηλά στο βραχίονα, με μία θηλιά. Αργότερα, οι ιμάντες που κάλυπταν την πρώτη φάλαγγα των δακτύλων ενισχύθηκαν με σκληρότερο δέρμα εξωτερικά και με μαλλί εσωτερικά (σφαίραι) και χρησιμοποιούνταν κατά κύριο λόγο στην προπόνηση. Από τον 4ο αι. π.Χ. ως και τον 2ο αι. π.Χ. οι πυγμάχοι αντικατέστησαν τους ιμάντες με ένα είδος γαντιού από έτοιμες δερμάτινες τυλιγμένες λωρίδες, τους οξείς ιμάντες. Τέλος, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, οι αθλητές χρησιμοποιούσαν ένα γάντι πυγμαχίας, εφεύρεση του Caestus, ενισχυμένο με σίδερο και μολύβι. Οι αλλαγές στους ιμάντες επέφεραν καθοριστικές τροποποιήσεις στην τεχνική του αθλήματος. Αρχικά, όταν οι ιμάντες ήταν μαλακοί η πυγμαχία απαιτούσε ευκινησία, ικανότητα, ευελιξία και καλή τεχνική. Όταν όμως υιοθετήθηκαν οι οξείς ιμάντες οι πυγμάχοι έδιναν έμφαση στην ωμή δύναμη και όχι στην δεξιότητα, μετατρέποντας την τέχνη της πυγμαχίας σε έναν αγώνα θανάτου. Ο εξοπλισμός της πυγμής.
Αγλαΐα Κυρίτση

Η Αγλαΐα Κυρίτση είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος, πολιτικός και πρώην βουλευτής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, από Χιώτισσα μητέρα, την Υπατία Μαυρώνη από τα Νένητα και Ηπειρώτη πατέρα, τον αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης δικηγόρο Λάζαρο Κυρίτση, ο οποίος κατά την περίοδο της Χούντας, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε φυλάκιση έξι ετών για τη αντιδικτατορική του δράση. Είναι παντρεμένη με τον Αριστοτέλη Διλιντά κι έχουν δύο παιδιά, τον Ορέστη και τον Οδυσσέα.

 Σχετικό λήμμα: Κλείσιμο της ΕΡΤ Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κάτοχος μεταπτυχιακών σπουδών D.E.A. στο Πανεπιστήμιο Aix-en-Provence (Γαλλία), με εξειδικευμένα μαθήματα "δημοσιογραφίας Stage" στο παν/μιο του Aix-en-Provence. Εκτός από Ελληνικά, μιλάει Γαλλικά και Αγγλικά. Άρχισε τη δημοσιογραφία το 1982 στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ, συνεχίστηκε στο ραδιόφωνο 902 Αριστερά FM και το 1991 μπήκε στο χώρο της τηλεόρασης με πρώτο σταθμό τον ΑΝΤ-1 και μετά την ΕΡΤ, από το 1994, ως παρουσιάστρια και αρχισυντάκτρια δελτίων ειδήσεων τηλεόρασης. Μετά την επέμβαση των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στις 7 Νοεμβρίου 2013 παρουσίαζε (για μερικές ημέρες) το δελτία ειδήσεων της ΝΕΤ, τα οποία και έβγαιναν στον τηλεοπτικό αέρα έξω από το κτίριο. Ήταν υποψήφια Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου στις Περιφερειακές εκλογές της 25ης Μαΐου 2014, επικεφαλής του συνδυασμού «Γόνιμη Γραμμή», με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Στις 21 Αυγούστου 2015 εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί με άλλους 24 βουλευτές, συγκροτώντας τη Λαϊκή Ενότητα . Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφια με το ΚΚΕ στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών.