IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Audi Coupé

Το Audi Coupé ήταν η 2-πορτη έκδοση του σεντάν Audi 80. Παράχθηκε σε δύο γενιές: το Coupé B2, από το 1980 έως το 1987 (στο οποίο βασιζόταν το μοντέλο Audi quattro), βασισμένο στο 80 B2, και το Coupé B3, από το 1988 έως το 1996.

 Βασίστηκε στο Audi 80 δεύτερης γενιάς, που είχε παρουσιαστεί και εισαχθεί επίσημα το 1978. Το μπροστινό του μέρος προερχόταν από το 80, με διαφορετικά όμως φώτα. Το 1984, έγιναν κάποιες εμφανείς αλλαγές στο αμάξωμα. Συγκεκριμένα, τοποθετήθηκαν νέοι προφυλακτήρες, ενιαία μπροστινά φώτα και πολύ πιο σκούρα πίσω φώτα. Αλλαγές έγιναν και στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Η σημαντικότερη προσθήκη αφορούσε την υιοθέτηση του συστήματος quattro στην κορυφαία έκδοση του μοντέλου. Η παραγωγή της πρώτης γενιάς του Audi Coupé έληξε τον Σεπτέμβριο του 1987. Coupé GL Coupé GT Coupé GT 5S Coupé GT 5E Coupé quattro Αντίστοιχα με το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και το Coupé B3, παραγωγής 1988 - 1996, βασιζόταν στο Audi 80 τρίτης γενιάς που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε το 1986, ωστόσο εξελίχθηκε ξεχωριστά από το 80. Το 1990, παρουσιάστηκε η σπορ έκδοση του Audi 80, το Audi S2, το οποίο χρησιμοποιούσε τον κινητήρα και την τετρακίνηση του Audi quattro. Αρχικά απέδιδε 220 ίππους, ενώ από την ανανέωση που έγινε τον Οκτώβριο του 1992 η ισχύς έφτασε τους 230 ίππους. Κατασκευάστηκε από τον Σεπτέμβριο του 1990 έως τον Δεκέμβριο του 1995. To 1991 το Audi Coupé υπέστη μία ακόμα αισθητική ανανέωση, αντίστοιχη με του σεντάν Audi 80, ενώ τελικώς η παραγωγή του σταμάτησε το 1996. Coupé 2.0E Coupé 2.2E (εκτός Γερμανίας) Coupé 2.3E Coupé 2.6E Coupé 2.8E Coupé 16V Coupé 20V Coupé S2 Heitz, Rudolf, ed. (1987). Auto Katalog 1988 (in German). 31. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. pp. 214, 244. Flammang, James M. (1994). Standard Catalog of Imported Cars, 1946-1990. Iola, WI: Krause Publications, Inc. p. 71. ISBN 0-87341-158-7. Renaux, Jean-Jacques (1982-09-16). "Gedetailleerde Wegtest: Audi Coupé GT 5E" [Detailed road test]. De AutoGids (in Dutch). Brussels, Belgium: Uitgeverij Auto-Magazine. 3 (78): 21. Heitz, Rudolf, ed. (1986-08-01). Auto Katalog 1987 (in German). 30. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. pp. 26, 212–213. 81530/86001. Heitz, Rudolf, ed. (1985-08-01). Auto Katalog 1986 (in German). 29. Stuttgart: Vereinigte Motor-Verlage GmbH & Co. KG. p. 24. 81530/85001. Werner Oswald: Deutsche Autos 1945-1990, vol. 4, ISBN 3-613-02131-5, p. 263. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Audi Coupé στο Wikimedia Commons
Κούλινα (Ντέρβεντα)

Η Κούλινα (σερβικά κυριλλικά: Кулина) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 463 κατοίκους.

 Το 1991, η τοπική κοινότητα της Κούλινα αριθμούσε 1.645 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Κούλινα (Ντέρβεντα) στο fallingrain.com
Παλαιά Αμμόχωστος

H Παλαιά Αμμόχωστος είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Στα νότια συνορεύει με τον Άγιο Ιωάννη, στα δυτικά με τον Άγιο Λουκά και στα ανατολικά και βόρεια με τη Σαλαμίνα. Το ανατολικά τμήμα της διοικητικής της έκτασης είναι παραθαλάσσιο. Πριν την έναρξη της Τουρκοκρατίας, η πόλη της Αμμοχώστου περιοριζόταν στην εντός των τειχών πόλη, στη σημερινή Παλαιά Αμμόχωστο. Όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Κύπρο το 1571 δεν επέτρεπαν σε χριστιανούς να κατοικούν μέσα στην Αμμόχωστο, δηλαδή στην εντός των ενετικών τοίχων πόλη. Οι χριστιανοί άρχισαν να κατοικούν έξω από την Παλαιά Αμμόχωστο, σε νοτιότερο σημείο, δημιουργώντας ένα προάστιο. Η τουρκική λέξη για το προάστιο είναι βαρούς, από την οποία προέκυψε η ονομασία της περιοχής, τα Βαρώσια ή Βαρώσι. Η περιοχή αυτή αποτέλεσε τη νέα Αμμόχωστο, η οποία γνώρισε, έως το 1974, σημαντική τουριστική ανάπτυξη. Έως το 1974, στην Παλαιά Αμμόχωστο κατοικούσαν οι Τουρκοκύπριοι ενώ στα Βαρώσια οι Ελληνοκύπριοι. Στην Παλαιά Αμμόχωστο βρίσκονται: ο Καθεδρικός ναός Αγίου Νικολάου (Τέμενος Λαλά Μουσταφά Πασά) η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων η Εκκλησία Αποστόλων Πέτρου και Παύλου η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου των Λατίνων η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου Εξορινού η Εκκλησία και το Μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου η διπλή Εκκλησία των Τεμπλάρων και των Ιπποτών η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου η Εκκλησία της Αγίας Ζώνης η Εκκλησία της Αγίας Άννας η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας των Αρμενίων η Εκκλησία των Καρμελιτών το Βασιλικό Παλάτι (Palazzo del Proveditore) τα Ενετικά τείχη με 15 προμαχώνες το κάστρο της Αμμοχώστου (πύργος του Οθέλλου) ο Προμαχώνας Ραβελίν (Ravelin) ή του Τοξότη ο Προμαχώνας Μαρτινένγκο (Martinengo) η Porta del Mare (Πύλη της Θάλασσας)
Τομάς Σεγόβια

Ο Τομάς Σεγόβια, (Tomás Segovia ισπανική προφορά ΔΦΑ: [toˈmas seˈɣoβja], 1927 Βαλένθια - 7 Νοεμβρίου 2011 Μαδρίτη) υπήρξε Ισπανός συγγραφέας και ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής, δραματουργός, δοκιμιογράφος και κριτικός, που έζησε και δημιούργησε αυτοεξόριστος από το 1940 στο Μεξικό. Εκεί δίδαξε διερμηνεία και μετάφραση στο Κολέγιο του Μεξικού και άλλα πανεπιστήμια, όπως του Πρίνστον και του Μέριλαντ. Ιδρυτής της έκδοσης Presencia το 1946, ο Σεγόβια υπήρξε επίσης διευθυντής έκδοσης της La Revista Mexicana de Literatura (1958–1963), συνιδρυτής του Plural και συνεργάτης του Vuelta.

 «Πέρασα λίγη πείνα και φτώχεια, αλλά, σε αντάλλαγμα, γνώρισα άλλες χώρες και σπούδασα ελεύθερος. Δεν έχω λόγο να παραπονούμαι» Γεννήθηκε στη 1927 στην Βαλένθια και βίωσε τα γεγονότα του ισπανικού εμφυλίου. Μετά την επικράτηση του Φράνκο στην Ισπανία αυτοεξορίστηκε και περιπλανήθηκε τόσο στη Γαλλία, όσο και στο Μαρόκο, για να καταλήξει μαζί με την οικογένειά του στο Μεξικό, το 1944. Εκεί σπούδασε φιλοσοφία και ισπανική φιλολογία, ενώ εργάστηκε αρχικά ως καθηγητής της Γαλλικής και στη συνέχεια ως συνεργάτης του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης. Κατόπιν εργάστηκε στον κινηματογράφο, ενώ η συνεργασία του με ένα διεθνή οργανισμό στο Μπουένος Άιρες, τον ώθησε στη διερμηνεία και τη μετάφραση. Ακολούθησε η εμπειρία στη διόρθωση, την επιμέλεια κειμένων και τις εκδόσεις στο Μεξικό αλλά και στο Παρίσι, από το 1965 έως το 1966. Τούτο τον έστρεψε στη διδασκαλία της μετάφρασης και της διερμηνείας στην αντίστοιχη ανώτατη σχολή μετάφρασης και διερμηνείας του Μεξικού, στην οποία του ανατέθηκε και η εκπόνηση του προγράμματος σπουδών, καθώς και τη διδασκαλία της γλωσσολογίας, της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου στο κολέγιο του Μεξικού και άλλα ανώτατα ιδρύματα. Για την πολιτιστική προσφορά του τιμήθηκε με τα βραβεία Xavier Villaurrutia (Χαβιέρ Βιγιαουρούτια) το 1972[, Juan Rulfo (Χουάν Ρούλφο) το 2005 και το βραβείο García Lorca (Γκαρθία Λόρκα) το 2008, ενώ υπήρξε επιστήθιος φίλος του νομπελίστα λογοτέχνη και διπλωμάτη, Οκτάβιο Πας. La luz provisional (1950) El sol y su eco (1960) Anagnórisis (1967) Figura y secuencias (1979) Cantata a solas (1985) Contracorrientes (1973) Poética y profética (1986) Alegatorio Μετέφρασε στα Ισπανικά Τζουζέππε Ουνγκαρέττι, Αντρέ Μπρετόν, Ζακ Ντεριντά, Ζακ Λακάν, Μίρτσεα Ελιάντε κ.ά. Από τα τελευταία μεταφραστικά του έργα είναι η έμμετρη απόδοση του «Άμλετ». Στην Ελλάδα είναι γνωστός από τις ελληνικές εκδόσεις των ποιητικών του συλλογών όπως το 14+1 ποιήματα - ( 14+1 poemas), (ελλ. μτφ. Ραφαέλ Χερέρα για τις εκδόσεις "Απόπειρα", 2010), αλλά και από τις επισκέψεις του στην Αθήνα, με πιο πρόσφατη το 2010, όταν συμμετείχε στο 2ο Ιβηροαμερικανικό Φεστιβάλ. Εθνικό Κέντρο Βιβλίου: Τομάς Σεγόβια αφιέρωμα στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-07 στο Wayback Machine.
NGC 192

Ο NGC 192 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος και απέχει περίπου 180 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 28 Δεκεμβρίου 1790.

 Δεδομένα για το NGC 192 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 192 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 192 στο Wikimedia Commons
Στράτος Βουλγαρόπουλος

Ο Ευστράτιος «Στράτος» Βουλγαρόπουλος (Θεσσαλονίκη, 31 Οκτωβρίου 2000), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για την Δόξα Λευκάδας στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Έχει ύψος 2,18m

 Ο Βουλγαρόπουλος εντάχθηκε στις ομάδες νέων του ΚΑΟΔ, το 2014. Υπέγραψε με την ομάδα νέων του Άρη, το 2016. Στην σεζόν 2018-19, έπαιξε στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ, για πρώτη φορά, με την ομάδα ανδρών του Άρη, σε ένα παιχνίδι εναντίον του Παναθηναϊκού. Την πρώτη του χρονιά ως επαγγελματίας αγωνίστηκε σε 5 παιχνίδια στο Πρωτάθλημα Ελλάδας. Στις 30 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από την ομάδα του Γ.Σ. Λαυρίου.Στις 7 Νοεμβρίου 2022, ο Ηρακλής ανακοίνωσε τον αθλητή, ο οποίος αγωνίστηκε με «διπλό δελτίο» καθώς ανήκε στο Λαύριο, αλλά η παρουσία του «Γηραιού» στην Α2 Εθνική του έδωσε το δικαίωμα παρουσίας και στις δύο ομάδες.Στις 7 Ιουλίου 2023, συμφώνησε με την Δόξα Λευκάδας της Α2 Εθνικής. Στις 20 Οκτωβρίου 2023, αναδείχθηκε MVP της 3ης αγωνιστικής της Α2, αφού απέναντι στο Ψυχικό είχε σε 24:23 συμμετοχής 20 πόντους (4/4 βολές, 8/9 δίποντα), 11 ριμπάουντ, 1 ασίστ, 1 κλέψιμο, 2 κοψίματα και 5 κερδισμένα φάουλ, συγκεντρώνοντας 33 στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Βουλγαρόπουλος υπήρξε μέλος των εφηβικών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Με τις εθνικές ομάδες της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIBA Under-18 2018 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIBA Under-19 του 2019 . 2x Ελληνικό All Star Game νέων: (2019, 2020) Προφίλ FIBA Europe Cup Προφίλ Basketball-Reference.com Προφίλ Eurobasket.com Προφίλ KapaSports.gr Αρχειοθετήθηκε 2020-06-07 στο Wayback Machine. Προφίλ Greek Basket League (αγγλικά) Προφίλ Greek Basket League Προφίλ Άρης
Μύρκινος Σερρών

Ο Μύρκινος (γνωστός και ως η Μύρκινος, το Μύρκινος, αλλά και ως το Δοξόμπος) (Βυζαντινά Ελληνικά: Δοξόμπους) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρα.

 Ο Μύρκινος βρίσκεται στα νότια του κάμπου των Σερρών, περίπου 500 μ ανατολικά από τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στο σημείο που καταλήγει ο παραπόταμός του Αγγίτης. Απέχει 21 χλμ. Ν. από τη Νέα Ζίχνη και 49 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Στα βορειοανατολικά και σε απόσταση περίπου 300 μέτρα ανατολικά του ποταμού Αγγίτη έχει εντοπιστεί αρχαίο νεκροταφείο. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολούνται με την γεωργία - κυρίως βαμβακοκαλλιέργειες, αλλά και σιτηρά. Η Μύρκινος ήταν αξιόλογη θρακική πόλη, πρωτεύουσα των Ηδωνών (από τον 8ο έως τον 5ο π.Χ. αιώνα), που η θέση της ταυτίζεται με το σημερινό ομώνυμο χωριό, όπου αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας πόλης. Λιγο πριν την εποχή της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Ελλήνων, το 513 π.Χ. ο Δαρείος δώρισε την πόλη στον Ιστιαίο τον Μιλήσιο, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και να φυλάττει την γέφυρα του Στρυμόνα.Αργότερα ο Αρισταγόρας επιχείρησε να δημιουργήσει αποικία στην πόλη, αλλά αυτή ανακαταλήφθηκε από τους Ηδωνούς και έγινε πρωτεύουσά τους. Έναν χρόνο αργότερα, το 497 π.Χ., ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος επιχείρησε και πάλι να πάρει την πόλη και έπεσε πολεμώντας στα τείχη της, ενώ ο στρατός του καταστράφηκε. Στη συνέχεια, και μετά τον φόνο του Ηδωνού βασιλιά Πιττακού από την γυναίκα του Βραυρού και τον γιο του Γοαξό, η πόλη έμεινε ελεύθερη ως το 424 π.Χ. οπότε παραδόθηκε στον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα. Όπως μαρτυρεί η μνεία της από τον Αππιανό και το Διόδωρο, καθώς και η ανεύρεση τριών επιγραφών, η Μύρκινος επέζησε ως τη ρωμαϊκή (αυτοκρατορική) εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια αναφέρεται με το όνομα Δοξόμπος ή Δοξόμπους και πιθανολογείται ως ένας από τους παράλιους οικισμούς της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (σήμερα αποξηραμένης λίμνης Αχινού). Το χωριό έγινε πανελλήνια γνωστό το 1988 μέσα από την ταινία Δοξόμπους, η οποία υποτίθεται ότι διαδραματίζεται στον Μύρκινο του 14ου αιώνα.Στον οικισμό λειτουργούσε παλαιότερα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυρκίνου. Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση ως Δοξόμπος το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοτσακίου (Μυρρίνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μύρκινος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 συστάθηκε κοινότητα Μυρκίνου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρκίνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199 κατοίκους. Κατάγονται από τον ΜύρκινοΑντιγόνη Ψυχράμη, Ελληνίδα τραγουδίστρια
34 (αριθμός)

Το 34 (τριάντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 33 και πριν από το 35. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 34:2 = 17, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 34 συμβολίζεται ως XXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΛΔ΄ ή λδ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 34 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 17 και 34, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 35. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 34 είναι 34 = 2 · 17. Το 34 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (2 · 17). Το 34 είναι αριθμός Φιμπονάτσι. Ο επόμενος αριθμός Φιμπονάτσι είναι το 55. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 34 αντιστοιχεί στο σελήνιο. Το Μεσιέ 34 είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 1.400 ετών φωτός στον αστερισμό του Περσέα.
Ουέζεν

Ουέζεν (Wezen ή Wesen) είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα δ του αστερισμού Μέγας Κύων (delta Canis Majoris, δ CMa). Το όνομα αυτό (όπως και η παρεφθαρμένη παραλλαγή Al Wazor) προέρχεται από την αραβική λέξη Al Wazn (وزن), που σημαίνει «το βάρος», «καθώς ο αστέρας αυτός φαίνεται να σηκώνεται με δυσκολία πάνω από τον ορίζοντα». Το ίδιο όνομα αποδίνεται κάποτε και στον αστέρα β Περιστεράς. Στην αραβική αστρονομία ήταν μέλος του μικρού αστερισμού Οι Παρθένοι, μαζί με τον Αντχάρα και τον Αλάντρα. Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) αποκαλεί αυτό το όνομα «απίστευτο» για αστέρα. Επίσης, ο αστέρας φέρει και το όνομα 25 Μεγάλου Κυνός (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ). Βρίσκεται στο πίσω μέρος του σώματος του σκύλου που παριστάνει ο αστερισμός του. Είναι ο τρίτος λαμπρότερος αστέρας του Μέγα Κύονα μετά τον Σείριο και τον Αντχάρα.

 Ο Ουέζεν είναι ένας κιτρινόλευκος υπεργίγαντας. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 6.200 K, ενώ η μάζα του εκτιμάται ότι είναι δεκαεπταπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του 200 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, επομένως ο όγκος του είναι 8 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το μέσο απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι −6,87, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 50 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Ο Γκουλντ θεωρούσε τον δ Μεγάλου Κυνός μεταβλητό, και πραγματικά έχει μία ελαφριά μεταβλητότητα του τύπου «α Κύκνου». Η γραμμική ταχύτητα περιστροφής του περί τον άξονά του είναι, στον ισημερινό, περί τα 28 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, μάλλον αργή για τη σχετικώς μικρή ηλικία του, των 10 εκατομμυρίων ετών περίπου. Με αυτήν την ταχύτητα θέλει ένα χρόνο για να ολοκληρώσει μία περιστροφή γύρω από τον εαυτό του. Τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια θα μετατραπεί σε ερυθρό υπεργίγαντα και όταν αποκτήσει ένα πυρήνα από σίδηρο θα καταρρεύσει σε έναν υπερκαιοφανή. Ο Ουέζεν, ως μακρινός αστέρας, εμφανίζει αμελητέα ιδία κίνηση, η οποία μετρήθηκε σε 0,004 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 34 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (122.000 χιλιόμετρα την ώρα). Allen, Richard H.: Star Names: Their Lore and Meaning, Dover Publ. 1963 Κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός
Ιωάννης Κροπίντλο

Ο Ιωάννης Κροπίντλο, πολων. Jan Kropidło (1360/64 - 3 Μαρτίου 1421) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν ονομαστικά μόνο: δούκας του Στσέλτσε (1382-96, με τους αδελφούς του) και δούκας του Οπόλε (από το 1396, με τους αδελφούς του). Έγινε αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο (139-94), επίσκοπος του Πόζναν (1382-84), του Βλοτσλάβεκ (1384-89, 1402-21) και του Χέλμνο/Κουλ (1398-1402).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Στσέλτσε και της Άννας, μάλλον κόρης του Ιωάννη Α΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Οσβιέντσιμ. Αν και μπορούσε να διαδεχθεί ως πρωτότοκος τον πατέρα του, η κλίση του τον προώθησε στον κλήρο. Το 1382 απεβίωσε ο Μπόλκο Γ΄ και τον διαδέχθηκαν οι τέσσερις γιοί του από κοινού, όμως ήταν ανήλικοι και ο θείος τους Βλάντισλαφ Β΄ δούκας του Οπόλε, Βιέλουν, Ντόμπσυν ανέλαβε την επιτροπεία. Το 1379, αν και 19 ετών, ο Ιωάννης έγινε κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Αγ. Μαρτίνου, της Σπίσσκα Καπίτουλα (στη βόρειο Ουγγαρίας, μετά υποθηκεύτηκε στην Πολωνία), που του απέφερε σημαντικά έσοδα. Η γοργή εκκλησιαστική του ανέλιξη οφείλεται στον ισχυρό θείο του Βλάντισλαφ Β΄ παλατινό κόμη της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Παρά τα νέα του καθήκοντα, ο Ιωάννης σπούδασε νομικά και θεολογία στην Ράγα και στη Μπολόνια. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Kropidło στο Wikimedia Commons
Βενζυλαμίνη

Η βενζυλαμίνη ή φαινυλομεθαναμίνη ή αμινομεθυλοβενζόλιο είναι μια πρωτοταγής αρωματική αμίνη, με χημικό τύπο C7H9N. Το μόριὀ της αποτελείται από μια βενζυλική ομάδα (PhCH2- ή Bn-) και μια αμινομάδα (-ΝΗ2). Στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, η βενζυλαμίνη είναι ένα άχρωμο υγρό με οσμή που μοιάζει μ' αυτήν της αμμωνίας. Είναι μια ένωση που χρησιμοποιείται συχνά ως μητρική ύλη για τη σύνθεση άλλων.

 Μέθοδος Hoffmann Με επίδραση αμμωνίας σε βενζυλαλογονίδιο: Μειονόκτημα της μεθόδου είναι ότι συμπαράγονται διβενζυλαμίνη και τριβενζυλαμίνη ακόμη και αλογονούχο τετραβενζυλαμμώνιο. Με επίδραση νατραμίδιου σε βενζυλαλογονίδιο Με επίδραση διαλύματος νατραμίδιου σε βενζυλαλογονίδιο: Με αντιδραστήρια Grignard Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και χλωραμίνης: Με αναγωγή νιτροφαινυλομεθανίου: Με αναγωγή βενζονιτριλιου: Με αποικοδόμηαη 2-φαινυλαιθαναμιδίου κατά Hofmann: Με αναγωγική αμίνωση βενζαλδεΰδης παράγεται βενζυλαμίνη: Συμπεριφορά βάσης - Παράγει άλατα με οξέα: Το νιτρώδες οξύ είναι σχετικά ασταθές και γι' αυτό παράγεται συνήθως επί τόπου («in citu») με την παρακάτω αντίδραση: 1. Απαμίνωση - μετατροπή σε βενζυλική αλκοόλη: 2. Απαμίνωση - μετατροπή σε αλκυλοβενζυλαιθέρα: 3. Απαμίνωση - μετατροπή σε ιωδομεθυλοβενζόλιο: 4. Απαμίνωση - μετατροπή σε αλομεθυλοβενζόλιο: όπου X εδώ χλώριο ή βρώμιο.5. Απαμίνωση - μετατροπή σε φθορομεθυλοβενζόλιο: 6. Απαμίνωση - μετατροπή σε νιτρομεθυλοβενζόλιο: 7. Απαμίνωση - μετατροπή σε βενζυλική θειόλη: 8. Απαμίνωση - μετατροπή σε φαινυλαιθανονιτρίλιο: 9. Απαμίνωση - μετατροπή σε βενζυλαρύλιο: Παράγει δευτεροταγείς βενζυλαμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.:: 1. Με ακυλαλογονίδια.: 2. Με ανυδρίτες καρβονικών οξέων: 3. Με εστέρες: Με καρβονυλικές ενώσεις δείνει ιμίνες. Π.χ. με αλδεΰδες (RCHO) δίνει: Οξειδώνεται προς νιτροφαινυλομεθάνιο: Μετά την παραγωγή Ν,Ν-διαλκυλοβενζυλαμίνης, μπορεί να υδρογονολυθεί, σχηματίζοντας τολουόλιο και δευτεροταγή αμίνη: Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο δίνει αιθυλοβενζυλαμίνη: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης γυναικών 1929

Το Δ΄ Πρωτάθλημα Αθηνών βόλεϊ γυναικών που διοργάνωσε ο Πανιώνιος με την άδεια του ΣΕΓΑΣ διεξήχθη από 25 Μαΐου ως 9 Ιουνίου 1929 στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. Τον τίτλο κατέκτησε αήττητος ο διοργανωτής Πανιώνιος Γ.Σ. για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Το σχολικό πρωτάθλημα ανέλαβε να διοργανώσει ο Σύνδεσμος Γυμναστών αλλά ενώ διεξήχθη πρωτάθλημα αρρένων μάλλον δεν έγινε η διοργάνωση των παρθεναγωγείων.

 Η διοργάνωση αναφέρεται και ως "Πρωτάθλημα νεανίδων βόλεϋ-μπωλ". Διεξήχθη από 25 Μαΐου ως 9 Ιουνίου 1929, μετά τη λήξη του αντίστοιχου ανδρικού πρωταθλήματος. Είναι γνωστές ελάχιστες λεπτομέρειες. Αναφέρεται η συμμετοχή οκτώ ομάδων αλλά πιθανόν μετείχαν και άλλες. Οι αγώνες έγιναν στο γυμναστήριο του Εθνικού Αθηνών. Στον τελικό, που έγινε στις 9 Ιουνίου, ο Πανιώνιος επικράτησε του ΑΟ Νεανίδων έπειτα από αμφίρροπο αγώνα. Την τρίτη θέση πήρε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου που νίκησε την Χ.Ε.Ν.Με την ομάδα του Πανιωνίου που παρέμεινε αήττητη αγωνίζονταν οι αθλήτριες του στίβου: Λιλή Καραμπάτη (αρχηγός), Σοφία Μπεναρδή, Καραΐσκου, Παναγιωτοπούλου, Κουλουριώτου, Ειρήνη Αρμάου, Γεωργία Στεργίου, Καββασινού και Περίδου. Προκριματική φάση Α΄ όμιλος: ΑΟ Νεανίδων, Α.Ο. Παλαιό Φάληρο, Παναθηναϊκός Α.Ο., Α.Ο. Νέοι Βύρωνος. Β΄ όμιλος: Πανιώνιος, Χ.Ε.Ν., Εθνικός Γ.Σ., Ατρόμητος Αθηνών. Τελικός: Πανιώνιος - Α.Ο. Νεανίδων: 13-15, 16-14, 15-12. 3η θέση: Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου - Χ.Ε.Ν.: νίκησε το Π. Φάληρο "κατόπιν πείσμονος αγώνος". Θ. Μπελίτσος, "Κυανέρυθρη ιστορία: Ο Πανιώνιος εισάγει το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα το 1926", εφ. "Κυανέρυθρη πλατεία", φ. 60 (26/1/2013).
Προεδρικές εκλογές των Μαλδίβων (2018)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις Μαλδίβες στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ο κάτοχος της προεδρίας Αμπντάλα Γιαμίν από το Προοδευτικό Κόμμα των Μαλδίβων επεδίωξε την επανεκλογή του για μία δεύτερη πενατετή θητεία. Ο μοναδικός του αντίπαλος ήταν ο Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σολίχ από το Δημοκρατικό Κόμμα των Μαλδίβων, ο οποίος ήταν ο κοινός υποψήφιος από τον συνασπισμό της αντιπολίτευσης. Το αποτέλεσμα ήταν η απρόσμενη νίκη του Σολίχ, ο οποίος έλαβε ποσοστό άνω του 58% των ψήφων και εξελέγη ως ο 7ος Πρόεδρος των Μαλδίβων. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στη Μάλε, στις 17 Νοεμβρίου 2018.

 Ο Πρόεδρος των Μαλδίβων εκλέγεται σε δύο γύρους. Ωστόσο, καθώς υπήρξαν μόνο δύο υποψήφιοι, οι εκλογές του 2018 κρίθηκαν μόνο στην πλειοψηφία του ενός γύρου. Προτού διεξαχθούν οι εκλογές υπήρξαν ανησυχίες για νοθεία από την κυβέρνηση, καθώς ο Γιαμίν είχε διορίσει έναν από τους υποστηρικτές του, τον Αχμέτ Σαρίφ, ως επικεφαλής της Εφορευτικής Επιτροπής.Οι διεθνείς παρατηρητές απαγορεύτηκε να προσέλθουν για την εποπτεία των εκλογών και περιορίστηκαν πολύ και τα διεθνή ΜΜΕ.Την παραμονή της διεξαγωγής των εκλογών, τα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος δέχθηκαν την εισβολή της αστυνομίας, στο πλαίσιο "έρευνας για την διανομή χρημάτων με σκοπό την εξαγορά ψήφων". Η ΕΕ αρνήθηκε να στείλει παρατηρητές, καταγγέλλοντας τον τρόπο διεξαγωγής, τον οποίο καταδίκασαν και οι ΗΠΑ. Εξαιτίας μεγάλων ουρών στα εκλογικά κέντρα η ψηφοφορία παρατάθηκε για τρεις ώρες σε αρκετές περιοχές..
Νεκύδαλις του Ουλμ

Η Νεκύδαλις του Ουλμ (Necydalis ulmi) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Necydalinae. Στην Ευρώπη συναντούμε μόνο δυο είδη του γένους Νεκύδαλις (Necydalis), τον Necydalis ulmi, και τον Necydalis major. Στην Ελλάδα συναντούμε και τα δύο είδη, τα οποία μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.

 Η Νεκύδαλις του Ουλμ (Necydalis ulmi) μοιάζει περισσότερα με μεγάλη σφήκα παρά με σκαθάρι. Τα έλυτρα είναι πολύ μικρά και δεν φτάνουν μέχρι τις οπίσθιες πτέρυγες. Αυτές είναι μεμβρανώδεις. Κατά τη στάση ανάπαυσης οι οπίσθιες πτέρυγες ακουμπούν κατά μήκος στην κοιλία. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να διπλώσει η Νεκύδαλις τις οπίσθιες πτέρυγες κατά πλάτος, την οποία δυνατότητα διαθέτουν κατά κανόνα τα κολεόπτερα. Το κεφάλι, το πρόνωτο και η κοιλία είναι μαύρα με ερυθροκίτρινα τμήματα. Στα αρσενικά κατά κανόνα το δεύτερο και τρίτο κοιλιακό δακτύλιο είναι ερυθροκίτρινο, στα θηλυκά μόνο οι κάτω οπίσθιες άκρες του πρώτου και καμιά φορά του δευτέρου κοιλιακού δακτυλίου. Οι κεραίες και τα πόδια είναι χρώματος ανοιχτού καφέ με καμιά φορά μαύρες άκρες. Στην Νεκύδαλις οι οπίσθιες άκρες των οπίσθιων μηρών και των οπίσθιων κνημών είναι μαυρισμένες, καμιά φορά και οι οπίσθιες άκρες των μεσαίων κνημών. Στην Necydalis major το χρώμα είναι λιγότερο μαύρο, αλλά αυτή η διαφορά δεν είναι πολύ σαφής. Στα αρσενικά του Necydalis ulmi ο πέμπτος ουροστερνίτης έχει σε όλο το μήκος του αυλάκι, ενώ στα αρσενικά του Necydalis major το αυλάκι αυτό περιορίζεται στην οπίσθια άκρη. Στα θηλυκά του Necydalis ulmi ο πέμπτος ουροστερνίτης έχει λιγότερα, αλλά βαθύτερα σημεία (εντυπώσεις) από τον τέταρτο. Στα θηλυκά του Necydalis major τα σημεία του τέταρτου και πέμπτου ουροστερνίτη σχεδόν δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Στις πλευρές του θώρακα το κολεόπτερο έχει χρυσαφί πυκνό τρίχωμα (Εικ. γ). Η προνύμφη τις Νεκύδαλις του Ουλμ (εικόνα) αναπτύσσεται σε παλιά φυλλοφόρα δέντρα, ιδιαίτερα στις βελανιδιές, οξιές και φτελιές. Το θηλυκό τοποθετεί τα αυγά σε κουφάλες δέντρων, τα οποία έχουν προσβληθεί από μύκητες (εικόνα). Οι προνύμφες σκάβουν στοές στο σάπιο ξύλο. Το μυκήλιο των μυκήτων γύρω από τις στοές δίνει ένα χαρακτηριστικό χρώμα (εικόνα) Το έντομο συμπληρώνει τον βιολογικό του κύκλο σε τρία χρόνια. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού σε λουλούδια σκιαδοφόρων και στα δέντρα-ξενιστές. Ο χώρος διαμονής εξαπλώνεται από την Ισπανία μέχρι την Ουκρανία και Λευκορωσία. Περιλαμβάνει και περιοχές ανατολικά των Ουραλίων. Στα Νότια επεκτείνεται μέχρι τις βόρειες ακτές της Μεσογείου. H. Freude, K. W. Harde, G. A. Lohse: Die Käfer Mitteleuropas, Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier, München 1966, ISBN 3-827-40683-8 Rejzek M. and Vlasák J. (2000[1999]):"Larval nutrition and female oviposition preferences of Necydalis ulmi Chevrolat, 1838",Biocosme Mésogéen (Nice) 16 (1-2): 55-66 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Necydalis ulmi στο Wikimedia Commons
Μποναβεντούρα Πόρτα

Ο σεβασμιότατος Μποναβεντούρα Πόρτα (ιταλικά: Bonaventura Porta, γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1866, απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1953) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Πέζαρο (Pesaro) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Πάολο Μάρκο Τέι - των Καπουτσίνων (Paolo Marco Tei).

 Χειροτονήθηκε ιερέας στις 22 Μαρτίου 1890. Υποδείχθηκε ως επίσκοπος του Πέζαρο στις 22 Μαρτίου 1917, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο Καπουτσίνο επίσκοπο του Πέζαρο, Πάολο Μάρκο Τέι, (Paolo Marco Tei) Έλαβε την επισκοπική του χειροτονία στις 24 Ιουνίου 1917, από τον επίσκοπο Κάρλο Λιβιέρο (Carlo Liviero). Παραιτήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1952. Επισκοπή του Πέζαρο Catholic Hierarchy
Παλαιοσαρδηνική γλώσσα

Τα παλαιοσαρδηνικά, επίσης γνωστή ως πρωτοσαρδηνικά ή νουραγικά, είναι εξαφανισμένη γλώσσα (ή, ίσως, σύνολο γλωσσών) που ομιλείτο στη Σαρδηνία από αρχαίους Σαρδηνικούς πληθυσμούς κατά τη διάρκεια της νουραγικής εποχής. Ξεκινώντας από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση, με τη δημιουργία ειδικής επαρχίας, τα λατινικά σταδιακά κατέληξαν να είναι η μόνη γλώσσα των κατοίκων του νησιού. Η παλιά γλώσσα (-ες) έχει αφήσει αρκετά στοιχεία σε ονόματα και τοπωνύμια, τα οποία έχουν διατηρηθεί λεξιλογικά και γραμματικά στη σύγχρονη Σαρδηνική γλώσσα.

 Alberto G. Areddu, Le origini albanesi della civiltà in Sardegna, Naples 2007 Alberto G. Areddu, Uccelli nuragici e non nella Sardegna di oggi, ed. Kindle, 2016 Eduardo Blasco Ferrer, ed. 2010. Paleosardo: Le radici linguistiche della Sardegna neolitica (Paleosardo: The Linguistic Roots of Neolithic Sardinian). De Gruyter Mouton. Johannes Hubschmid, Sardische Studien, Bern (1953) Massimo Pittau, La lingua sardiana o dei Protosardi, Cagliari (2000) Giulio Paulis, I nomi di luogo in Sardegna, Sassari (1987) Giulio Paulis. “Il paleosardo: retrospettive e prospettive”, Aion: Annali del Dipartimento di Studi del Mondo Classico e del Mediterraneo Antico — Sezione linguistica 30, no. 4 (2010): 11-61. Ugas, Giovanni (2005). L'Alba dei Nuraghi. Cagliari: Fabula editrice. ISBN 88-89661-00-3. Heinz Jürgen Wolf, Toponomastica Barbaricina, Nuoro (1998)
Βάτι Ρόδου

Το Βάτι είναι πεδινό χωριό στο νησί της Ρόδου στα Δωδεκάνησα και βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 323 κατοίκους και με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης από το 2011 αποτελεί τη Τοπική Κοινότητα Βατίου της Δημοτικής Ενότητας Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου.

 Το Βάτι βρίσκεται στις νοτιοανατολικές ακτές του νησιού της Ρόδου, επάνω στην επαρχιακή οδό Γεννάδιου και απέχει 67,5 χλμ. από τη πόλη της Ρόδου. Το χωριό περιτριγυρίζεται από πευκόδασος αλλά και από ελαιώνες, που ορισμένοι χαρακτηρίζονται αιωνόβιοι. Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι κάποιοι είναι από την εποχή του Κλεόβουλου του Λίνδιου. Στην κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που κτίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και είναι ρυθμού "Βασιλική Δωδεκανησιακού τύπου". Ο ρυθμός αυτός είναι ιδιαίτερος γιατί συναντάται μόνο στα Δωδεκάνησα και στα νοτιοανατολικά παράλια της Μικράς Ασίας και μιμείται τα γοτθικά σταυροθόλια των ιπποτών. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα εξωκλήσσια του Αγίου Γεωργίου κτισμένο τον 14ο αιώνα, του Αγίου Ραφαήλ, το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Παραλιμνιώτη και η Παναγία η Γαλατούσα, όπου υπάρχει σπάνια εικόνα του 14ου αιώνα η οποία παριστάνει την Παναγία να προτάσσει το στήθος της για να θηλάσει το Χριστό.
Ροζέριο Σένι

Ο Ροζέριο Σένι (πορτογαλικά: Rogério Ceni, γενν. 22 Ιανουαρίου 1973) είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Σε συλλογικό επίπεδο, αγωνίστηκε σχεδόν αποκλειστικά με τη Σάο Πάολο ΦΚ και παρότι τερματοφύλακας, σημείωσε 131 τέρματα μέσω εκτελέσεων φάουλ και πέναλτι, τα περισσότερα στην ιστορία του αθλήματος για παίκτη της θέσης του.

 Ξεκίνησε το άθλημα ως έφηβος με την Σινόπ ΦΚ και το 1990 εντάχθηκε στη Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε. Σε αυτήν παρέμεινε επί 25 χρόνια και μέχρι να αποσυρθεί της ενεργού δράσης το 2015 στην ηλικία των 42 ετών, έχοντας κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (2005) και το Κόπα Λιμπερταδόρες (1992, 1993, 2005). Σε αγώνες πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας συμμετείχε σε 873 και είναι πρώτος όλων των εποχών. Αγωνίστηκε σε 22 σεζόν πρωταθλήματος πρώτης κατηγορίας της Βραζιλίας, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ στη χώρα του. Σύμφωνα με τα Παγκόσμια Ρεκόρ Γκίνες είναι επίσης ο ποδοσφαιριστής με τη μεγαλύτερη καριέρα ως παίκτης και αρχηγός της ίδιας ποδοσφαιρικής ομάδας.Για την Εθνική Βραζιλίας πραγματοποίησε συνολικά 17 συμμετοχές. Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα. Κατέκτησε αυτό του 2002, χωρίς όμως να αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό. Σε αυτό του 2006 είχε μια συμμετοχή στον τρίτο αγώνα της φάσης των ομίλων. Στην νίκη της Βραζιλίας με 4-1 εναντίον της Ιαπωνίας, μπήκε αλλαγή στο 82ο λεπτό στην θέση του Ντίντα. Κλείνοντας την καριέρα του είχε αγωνιστεί σε τουλάχιστον 1.232 επίσημες συναντήσεις, ένα από τα μεγαλύτερα σύνολα στην ποδοσφαιρική ιστορία. Με την Εθνική Βραζιλίας Παγκόσμιο Κύπελλο: 2002 Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 1997.Με τη Σάο Πάολο Φ.Κ. Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2005 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1993 Κόπα Λιμπερταδόρες (2): 1993, 2005 Κόπα CONMEBOL: 1994 Κόπα Σουδαμερικάνα: 2012 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (2): 1993, 1994 Πρωταθλήματα Βραζιλίας (3): 2006, 2007, 2008 Πρωταθλήματα Παουλίστα Α1 (3): 1998, 2000, 2005. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις Rogerio Ceni profile Αρχειοθετήθηκε 2020-05-24 στο Wayback Machine., goal.com (Αγγλικά) Ceni, Rogério, βάση δεδομένων National Football Teams (Αγγλικά). 25 anos do primeiro gol de Rogério Ceni
Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι

Το Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι (Πολλές φορές στυλιζάρεται και ως Ρεθεμνιώτικο, το Καρναβάλι της Κρήτης.) είναι παραδοσιακή εκδήλωση που διοργανώνεται σε ετήσια βάση στο Ρέθυμνο, μία πόλη της Κρήτης στην Ελλάδα. Περιλαμβάνει παρέλαση με άρματα, μουσική και αποκριάτικες στολές, καθώς και διάφορα πολιτιστικά γεγονότα. Είναι ένα από τα παλαιότερα και γνωστότερα καρναβάλια στην Ελλάδα, ενώ αποτελεί και πόλος έλξης επισκεπτών για την πόλη. Η οργάνωση σηματοδοτεί την έναρξη της Σαρακοστής, λαμβάνει τυπικά χώρα τον Φεβρουάριο ή στις αρχές Μαρτίου πριν την περίοδο της μεγάλης νηστείας που προηγείται του Πάσχα.

 Το καρναβάλι διοργανώνεται σε ετήσια βάση από τον Δήμο Ρεθύμνου, σε συνεργασία με τον ΕΟΤ και την Περιφέρεια Κρήτης. Η πρώτη αναφορά για καρναβάλι στο Ρέθυμνο αναφέρεται από το 1901, στα χρόνια της Κρητικής Πολιτείας ενώ οργανωμένες εκδηλώσεις και υποτυπώδης καρναβαλική παρέλαση χρονολογείται από το 1914, όπου ξεκίνησε σαν χιουμοριστικός θεσμός τιμώντας τον βασιλιά καρνάβαλο με τα εξής λόγια: «Αυτού Εξοχότητα Βασιλέα Καρνάβαλο μέσα στην αταξία του ακράτητου γέλιου!»Η έναρξη σηματοδοτείται περίπου στις αρχές Φεβρουαρίου με έναν προπομπό (ντελάλη) να περνά από όλη την περιοχή του δήμου Ρεθύμνης, ενημερόνωντας τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης για τις προγραμματισμένες εκδηλώσεις. Μερικές εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα την περίοδο που ακολουθεί είναι το παιδικό κυνήγι θησαυρού, αποκριάτικα πάρτι και χοροί και η κατασκευή αποκριάτικων αντικειμένων. Ακολουθούν αρκετές εκδηλώσεις στην συνέχεια, όπως το Κυνήγι του Κρυμμένου Θησαυρού το οποίο ξεκίνησε το 1990 με οργάνωση ομάδων για να λύσουν διάφορους γρίφους. Η ομάδα που θα λύσει τους περισσότερους γρίφους είναι η νικήτρια. Ο Δήμος Ρεθύμνου το 1993 κάλεσε τις ομάδες του Κρυμμένου θησαυρού να ενισχύσουν το καρναβάλι. Άλλες εκδηλώσεις είναι η Νυκτερινή παρέλαση των αρμάτων, οι χοροί των ομάδων που θα λάβουν μέρος στη Μεγάλη παρέλαση καθώς και η Καντάδα της Δημοτικής Φιλαρμονικής στην Παλιά Πόλη. Η γιορτή του καρναβαλιού τελειώνει με το κάψιμο του Βασιλιά καρνάβαλου λίγες ώρες μετά τη Μεγάλη παρέλαση. επίσημη ιστοσελίδα
Ιζαμπέλα Μερσέντ

Η Ιζαμπέλα Μόνερ (Αγγ.: Izabela Moner, 10 Ιουλίου 2001) γνωστή και με το επαγγελματικό της ονοματεπώνυμο Ιζαμπέλα Μερσέντ, είναι Αμερικανίδα-Περουβιανή ηθοποιός και τραγουδίστρια. Έγινε ευρέως γνωστή στην τηλεόραση από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, ως Σι Τζέι, ενώ στον κινηματογράφο έγινε ευρέως γνωστή από την συμμετοχή της στην ταινία Transformers: Ο Τελευταίος Ιππότης.

 Η Μερσέντ γεννήθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Είναι κόρη της Κάθριν, η οποία γεννήθηκε στη Λίμα του Περού και του Πάτρικ Μονέρ, ο οποίος γεννήθηκε στην Λουιζιάνα. Η Μονέρ έχει δηλώσει ότι νιώθει περισσότερο Περουβιανή παρά Αμερικάνα. Η Μερσέντ έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία The House That Jack Built, ως Νάντια. Το 2014, έκανε την πρώτη της εμφάνιση, στην τηλεόραση, στην τηλεοπτική σειρά Growing Up Fisher, όπου εμφανίστηκε σε 7 επεισόδια. Έγινε ευρέως γνωστή από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στη σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο. Το 2021 πρωταγωνίστησε στο πλευρό του Jason Momoa στην καταπληκτική ταινία δράσης του Netflix ''Sweet Girl'' ως Rachel Cooper. Στην ταινία υποδύεται την κόρη του Jason Momoa, όπου μετά τον άδικο θάνατο της μητέρας της από παιχνίδια φαρμακευτικών εταιριών και την δολοφονία του πατέρα της στην προσπάθεια του να τους ξεσκεπάσει, εκδικείται τον θάνατο τους με εντυπωσιακό τρόπο. Η Μερσέντ έκανε το ντεμπούτο της όταν ήταν 10 χρόνων στο Evita, όπου τραγούδησε στα Ισπανικά μαζί με τον Ρίκι Μάρτιν. Άλμπουμ Stopping Time - κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2015 από την Broadway Records. Η επίσημη ιστοσελίδα της Μερσέντ Η Ιζαμπέλα Μερσέντ στο Internet Movie Database
Κορόβια

Η Κορόβια είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Koroveia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ιωάννης Χριστιανός του Μπζεγκ

Ο Ιωάννης-Χριστιανός, πολων. Jan Chrystian z Brzeg (28 Αυγούστου 1591 - 25 Δεκεμβρίου 1639) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Μπζεγκ-Λεγκνίτσας-Βόλουφ (από το 1602, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη ως το 1612) και της Ολάβας (από το 1605).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου δούκα του Μπζεγκ, Λεγκνίτσας, Βόλουφ, Ολάβας και της Άννας-Μαρίας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1610 τη Δωροθέα-Σίβυλλα των Χοεντσόλερν (1590-1625), κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα: Γεώργιος Γ΄ 1611-1664, δούκας του Μπζεγκ. Λουδοβίκος Δ΄ 1616-1663, δούκας του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα, Βόλουφ. Χριστιανός 1618-1672, δούκας του Μπζεγκ, Λεγκνίτσα, Ολάβα. Σίβυλλα-Μαργαρίτα 1620-1657, παντρεύτηκε τον Γκέρχαρντ Ζ΄ κόμη του Ντένχοφ. Σοφία-Μαγδαληνή 1624-1660, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Φρειδερίκο Α΄ των Ποντέμπραντυ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς. Ροδόλφος 1617-1633 απεβ. 16 ετών, Ιωακείμ 1612-1613 απεβ. 1 έτους, Άννα-Ελισάβετ 1615-1616 απεβ. 1 έτους, Αύγουστος 1619-1629 απεβ. 1 έτους· Ερρίκος 1613, Ερνέστος 1614 (δίδυμος με τον Ερρίκο), Δωροθέα 1622, Αγνή 1622, απεβίωσαν νήπια.Το 1626 ο Ιωάννης-Χριστιανός έκανε δεύτερο γάμο, με την Άννα-Χέντβιχ, κόρη του στρατάρχη Φρειδερίκου του Σιτς. Ο μοργανατικός γάμος έμεινε μυστικός και στη σύζυγο και τους απογόνους της δόθηκε ο τίτλος του βαρόνου -ης της Λεγκνίτσα. Η Άννα-Χέντβιχ ήταν 15 ετών και απεβίωσε 28 ετών. Είχαν τέκνα: Αύγουστος 1627-1679, βαρόνος της Λεγκνίτσα. Σιγισμούνδος 1632-1664, βαρόνος της Λεγκνίτσα. Με τη σύζυγό του Εύα-Ελεονώρα του Μπίμπραν-Μόντλαου δεν είχαν παιδιά. Ιωάννα-Ελισάβετ 1634-1673, παντρεύτηκε τον Ζντένκο Χοβόρα Μπέρκα βαρόνο του Ντουμπ ουντ Λάιπα. Άννα-Χριστίνα 1636-1643 απεβ. 6 ετών, Δωροθέα-Σίβυλλα 1628-1629 απεβ. 1 έτους, Ερνέστος 1630-1631 απεβ. 1 έτους, ένας γιος 1629 απεβ. νήπιο. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU. Genealogical database by Herbert Stoyan Morganatic and Unequal Marriages in German Law Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Christian, Duke of Brzeg στο Wikimedia Commons
Συμπληρωματικές γωνίες

Στην γεωμετρία, δύο γωνίες λέγονται συμπληρωματικές αν το άθροισμα τους μας δίνει μία ορθή γωνία (ή αντίστοιχα 90 o {\displaystyle 90^{o}} ή π 2 rad {\displaystyle {\tfrac {\pi }{2}}{\mbox{ rad}}} ). Κάθε μία από τις δύο λέγεται συμπληρωματική της άλλης.

 Οι γωνίες ϕ = 30 o {\displaystyle \phi =30^{o}} και θ = 60 o {\displaystyle \theta =60^{o}} είναι συμπληρωματικές, καθώς ϕ + θ = 90 o {\displaystyle \phi +\theta =90^{o}} . Οι γωνίες ϕ = 75 o {\displaystyle \phi =75^{o}} και θ = 15 o {\displaystyle \theta =15^{o}} είναι συμπληρωματικές, καθώς ϕ + θ = 90 o {\displaystyle \phi +\theta =90^{o}} . Οι γωνίες ϕ = 0 o {\displaystyle \phi =0^{o}} και θ = 90 o {\displaystyle \theta =90^{o}} είναι συμπληρωματικές, καθώς ϕ + θ = 90 o {\displaystyle \phi +\theta =90^{o}} . Οι γωνίες ϕ = π 4 rad {\displaystyle \phi ={\tfrac {\pi }{4}}{\mbox{ rad}}} και θ = π 4 rad {\displaystyle \theta ={\tfrac {\pi }{4}}{\mbox{ rad}}} είναι συμπληρωματικές, καθώς ϕ + θ = π 2 rad {\displaystyle \phi +\theta ={\tfrac {\pi }{2}}{\mbox{ rad}}} . Οι γωνίες ϕ = π 5 rad {\displaystyle \phi ={\tfrac {\pi }{5}}{\mbox{ rad}}} και θ = 3 π 10 rad {\displaystyle \theta ={\tfrac {3\pi }{10}}{\mbox{ rad}}} είναι συμπληρωματικές, καθώς ϕ + θ = π 2 rad {\displaystyle \phi +\theta ={\tfrac {\pi }{2}}{\mbox{ rad}}} . Για οποιεσδήποτε δύο συμπληρωματικές γωνίες ϕ {\displaystyle \phi } και θ {\displaystyle \theta } ισχύει ότι: Το ημίτονο της μίας ισούται με το συνημίτονο της άλλης. Δηλαδή, cos ⁡ ϕ = sin ⁡ θ {\displaystyle \cos \phi =\sin \theta } και cos ⁡ θ = sin ⁡ ϕ {\displaystyle \cos \theta =\sin \phi } . Η εφαπτομένη της μίας ισούται με την συνεφαπτομένη της άλλης. Δηλαδή, tan ⁡ ϕ = cot ⁡ θ {\displaystyle \tan \phi =\cot \theta } και tan ⁡ θ = cot ⁡ ϕ {\displaystyle \tan \theta =\cot \phi } (όταν καμία από τις δύο δεν είναι 0 o {\displaystyle 0^{o}} ). Παραπληρωματικές γωνίες
Νταούντα Μαλάμ Γουανκέ

Ο Νταούντα Μαλάμ Γουανκέ (Daouda Malam Wanké) υπήρξε στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης στο Νίγηρα. Κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα, το 1999, στη διάρκεια του οποίου ανατράπηκε και δολοφονήθηκε ο δικτάτορας Ιμπραχίμ Μπαρέ Μαϊνασαρά. Ήταν μέλος της εθνοτικής ομάδας Χάουσα.

 Γεννήθηκε στη Γιελού, ολη κοντά στην πρωτεύουσα Νιαμέ. Έτος γεννήσεώς του θεωρείται το 1954 ενώ άλλες αναφέρουν ότι γεννήθηκε το 1946. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα φθάνοντας ως το βαθμό του Ταγματάρχη, ενώ διορίστηκε επικεφαλής της φρουράς του προέδρου Μαϊνασαρά. Στις 9 Απριλίου του 1999 ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος, στη διάρκεια του οποίου δολοφονήθηκε ο πρόεδρος Μαϊνασαρά, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία με τον ίδιο τρόπο. Επί δύο ημέρες η πολιτική κατάσταση στο Νίγηρα ήταν αβέβαιη καθώς ο πρωθυπουργός Ιμπραχίμ Χασάνε Μαγιάκι και αρκετά άλλα άτομα διεκδίκησαν επίσης την προεδρία. Στις 11 Απριλίου του 1999 ο Γουανκέ έγινε πρόεδρος και ηγήθηκε προσωρινής κυβέρνησης, η οποία προετοίμασε τη διεξαγωγή των εκλογών αργότερα τον ίδιο χρόνο. Η κυβέρνηση του Γουανκέ τήρησε την υπόσχεσή της και παρέδωσε την εξουσία σε έναν δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο τον Μαμαντού Ταντζά, στις 22 Δεκεμβρίου του 1999. Ο Γουανκέ αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας με την καρδιά του και υπέφερε από υψηλή αρτηριακή πίεση. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του πραγματοποίησε ταξίδια στη Λιβύη, στο Μαρόκο και στην Ελβετία για ιατρική φροντίδα. Απεβίωσε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2004 αφήνοντας μια σύζυγο και 3 παιδιά.
Μπολέσλαφ της Ολεσνίτσα

Ο Μπολέσλαφ, πολων. Bolesław oleśnicki (π. 1295 - πριν τις 23 Απριλίου 1321) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ ήταν δούκας του Ζάγκαν, Στσινάβα (1309-12, με τους αδελφούς του), της Ολεσνίτσα, Ναμύσλουφ, Γκνιέζνο, Κάλις (1312-13, με τον αδελφό του), του Γκνιέζνο (1313-14, μόνος του) και της Ολεσνίτσα (από το 1313, μόνος του).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Γκλόγκουφ και της Ματθίλδης των Γουέλφων, κόρης του Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1309 από κοινού με τους αδελφούς του. Επειδή ήταν ανήλικος, η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος ως το 1312, που ενηλικιώθηκε. Αν και ανήλικος, παρέστη με τους αδελφούς του Ερρίκο Δ΄ και Κορράδο Α΄ στις διαπραγματεύσεις του στο Βερολίνο, όπου το 1310 παραιτήθηκαν επίσημα από το Γκντανσκ Πομερανίας υπέρ του Βρανδεμβούργου με αντάλλαγμα χρηματική αποζημίωση, καθώς δεν μπόρεσαν να πληρώσουν την υποθήκη. Οι πρίγκιπες αυτοί του Γκλόγκουφ, είχαν αναγκαστεί να υποθηκεύσουν στον δούκα του Βρανδεμβούργου (από τον Οίκο των Ασκάνια) και τις πόλεις Κρόσνο Οντσάνσκιε και Ζάγκαν, τις ανέκτησαν όμως το 1319. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Βιέντσμπορκ

Το Βιέντσμπορκ (πολωνικά: Więcbork, γερμανικά: Vandsburg‎) είναι πόλη του Πόβιατ Σεμπούλνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Βρίσκεται στην εθνοπολιτιστική περιοχή Κράινα. Ο πληθυσμός του είναι 5.885 κάτοικοι (2020).

 Μετά το 960, η πόλη ήταν μέρος της Πολωνίας των Πιαστ υπό τον Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά με το όνομα Wanszowna στα ιστορικά αρχεία στο χρονικό του Γιαν του Τσάρνκουφ το 1383. Το πρώτο αρχείο του ονόματος Βιέντσμπορκ εμφανίστηκε το 1405. Η πόλη ήταν μέρος του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και ήταν μια ιδιωτική πόλη, η οποία ανήκε σε διάφορους Πολωνούς ευγενείς. Διοικητικά βρισκόταν στο Πόβιατ Νάκουο στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας, με το όνομα Vandsburg (Βάντσμπουργκ). Το 1807, το Βιέντσμπορκ ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και περιλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας και το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία, όπου ήταν διοικητικά μέρος του Κράις Φλάτοφ (Landkreis Flatow) μέχρι το 1920, όταν το ανατολικό τμήμα της περιφέρειας με 30.516 κατοίκουςι (συμπεριλαμβανομένων 8.600 Πολωνών) και οι πόλεις Κάμιεν Κραγένσκι, Σεμπούλνο Κραγένσκιε και Βιέντσμπορκ επανενσωματώθηκαν στην ανασυσταθείσα Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία μετά τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η πόλη έγινε μέρος του Πόβιατ Σεμπούλνο, με το αποκατεστημένο πολωνικό όνομα Βιέντσμπορκ. Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε και στο Πόβιατ Σεμπούλνο και το προσαρτήθηκε το 1939, και η πόλη έγινε τώρα μέρος του Κράις Ζέμπελμπουργκ, με το όνομα Vandsburg. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής, το Einsatzgruppe IV εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει φρικαλεότητες εναντίον των Πολωνών. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Πολωνοί υπέστησαν διώξεις, μαζικές συλλήψεις, απελάσεις και σφαγές. Πολλοί Πολωνοί φυλακίστηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράντζιμ και σε μια φυλακή που ιδρύθηκε από τη Σέλμπστουτζ στο Σεμπούλνο Κραγένσκιε και αργότερα δολοφονήθηκαν εκεί ή απελάθηκαν σε άλλα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μαζικές συλλήψεις Πολωνών πραγματοποιήθηκαν από τον Σεπτέμβριο του 1939. Το 1945, η πόλη αποκαταστάθηκε στην Πολωνία. Ο αθλητικός σύλλογος Γκρομ Βιέντσμπορκ εδρεύει στο Βιέντσμπορκ, με τμήματα ποδοσφαίρου, στίβου, άρσης βαρών, σκακιού και διπλού μπριτζ.
Δίκη του Μιλχ

Η Δίκη του Μιλχ (επισήμως "The United States of America vs. Erhard Milch, οι Η.Π.Α. εναντίον του Έρχαρντ Μιλχ) ήταν μία από τις δώδεκα Επακόλουθες Δίκες της Νυρεμβέργης. Αυτή (όπως και όλες οι επακόλουθες δίκες) διεξήχθησαν από αμερικανικά στρατοδικεία και τη δίωξη ασκούσε η Κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κατηγορούμενος ήταν ο Στρατάρχης της Luftwaffe Έρχαρντ Μιλχ.

 Η Δίκη εκδικάστηκε στο ίδιο Δικαστικό μέγαρο με την κύρια Δίκη στην Νυρεμβέργη. Η έναρξη της Δίκης έγινε στις 13 Νοεμβρίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 17 Απριλίου 1947, οπότε και ανακοινώθηκε η ποινή. Μέλη του Δικαστηρίου ήταν οι: Ρόμπερτ Μ. Τομς (Robert M. Toms), Πρόεδρος Φιτζρόι Ντ. Φίλιπς (Fitzroy D. Phillips) Μάικλ Α. Μασμάννο (Michael A. Musmanno) Τζον Τζ. Σπέιτ (John J. Speight), αναπληρωματικό μέλος Τέλφορντ Τέιλορ, (Telford Taylor), επικεφαλής Πολιτικής Αγωγής Κλαρκ Ντένει (Clark Denney) Τζέιμς Σ. Κόνγουει (James S. Conway) Ντόροθι Μ. Χαντ (Dorothy M. Hunt) Χένρι Τ. Κινγκ ο νεότερος (Henry T. King, Jr.) Ρέιμοντ Τζ. Μακμάχον ο νεότερος (Raymond J. McMahon, Jr.) Μόρρις Σ. Μάιερς (Maurice C. Myers) Δρ. Φρίντριχ Μπέργκολντ (Dr. Friedrich Bergold) Δρ. Βέρνερ Μιλχ (Dr. Werner Milch), αδελφός του κατηγορουμένου Το κατηγορητήριο απαρτιζόταν από τα εξής τρία σκέλη: Ι. Εγκλήματα πολέμου: Κακομεταχείριση πολιτών των κατεχομένων περιοχών καθώς και αιχμαλώτων πολέμου και υποχρέωσή τους σε εξαναγκαστική εργασία. ΙΙ. Εγκλήματα πολέμου: Ιατρικά πειράματα (σε συνθήκες μεγάλου ύψους και πολύ χαμηλών θερμοκρασιών) σε κρατουμένους στρατοπέδων συγκέντρωσης. ΙΙΙ. Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας: Καταναγκαστική εργασία και υποχρέωση συμμετοχής σε ιατρικά πειράματα Γερμανών πολιτών και πολιτών άλλων χωρών.Κατά την διαδικασία κλήθηκαν εν συνόλω 33 μάρτυρες (3 πολιτικής αγωγής, 30 υπεράσπισης) ενώ κατέθεσε και ο ίδιος ο κατηγορούμενος. Παρουσιάστηκαν, επίσης, πολλά γραπτά τεκμήρια. Ο Μάικλ Μασμάνο, συνοψίζοντας τα του κατηγορητηρίου, ανέφερε τα εξής κύρια σημεία: Ο κατηγορούμενος Έρχαρντ Μιλχ δικάζεται επειδή έχει συνειδητά διαπράξει εγκλήματα πολέμου με την παραχώρηση ατόμων για καταναγκαστική εργασία σε επιχειρήσεις. Έχει, επίσης, ηθελημένα και συνειδητά παραχωρήσει για καταναγκαστική εργασία σε επιχειρήσεις αιχμαλώτους πολέμου, κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, των νόμων του Πολέμου και του πολεμικού εθιμικού. Ο κατηγορούμενος εν γνώσει του και ηθελημένα συμμετείχε σε μοιραία, για την ζωή των συμμετεχόντων, ιατρικά πειράματα σε ανθρώπους χωρίς αυτοί να έχουν συγκατατεθεί. Ο κατηγορούμενος φέρει την ευθύνη τόσο για την καταναγκαστική εργασία όσο και για τα ιατρικά πειράματα, όπως αναφέρεται στα δύο προηγούμενα σημεία, με θύματα τόσο Γερμανούς πολίτες όσο και πολίτες άλλων χωρών.Ο Μιλχ δήλωσε αθώος των κατηγοριών και η υπεράσπισή του έπραξε το καλύτερο γι' αυτόν. Η ετυμηγορία του Δικαστηρίου ανακοινώθηκε στις 17 Απριλίου 1947 και, σύμφωνα με αυτήν, βρέθηκε ένοχος για τις κατηγορίες (1) και (3) αλλά αθωώθηκε για την κατηγορία (2). Του επιβλήθηκε ποινή ισόβιας κάθειρξης και εγκλείσθηκε στις φυλακές Ρέμπντορφ (Rebdorf) του Μονάχου. Το 1951 ο Αμερικανός Ανώτατος Διοικητής της Γερμανίας Τζον ΜακΚλόι (John McCloy) μετέτρεψε την ποινή του σε 15ετή κάθειρξη και ο Μιλχ αφέθηκε ελεύθερος το 1954.