IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θυλακόσμιλος

Θυλακόσμιλος είναι το όνομα ενός γένους μαχαιρόδοντων μαρσιποφόρων θηρευτών που πρωτοεμφανίστηκε κατά την διάρκεια της Μειόκαινου. Τα απολιθώματα του έχουν βρεθεί στην Νότια Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή. Είναι ένα από τα πολλά είδη προϊστορικών ζώων που κοινά ονομάζονται σμιλόδοντας. Ο Θυλακόσμιλος δεν ήταν Αιλουροειδές αλλά Μαρσιποφόρο και η ομοιότητα του με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή είναι αποτέλεσμα της συγκλίνουσας εξέλιξης.

 Ο θυλακόσμιλος είχε μεγάλους άνω κυνόδοντες σε σχήμα μαχαιριού και μικρότερους, κοφτερούς κάτω κυνόδοντες. Δεν είχε καθόλου κοπτήρες και τα άλλα δόντια ήταν υπερβολικά μικρά.. Υπολογίζεται ότι ζύγιζε 150 κιλά. Η προβούαινα, ο θυλακόσμιλος και το μαρσιποφόρο λιοντάρι ήταν τα μεγαλύτερα σαρκοφάγα μαρσιποφόρα που υπήρξαν. Αντίθετα με τα μαχαιρόδοντα αιλουροειδή τα δόντια του μεγάλωναν για όλη την διάρκεια της ζωής του. Επίσης στην κάτω γνάθο είχε δερμάτινες θήκες για να προστατεύουν τα δόντια του όταν κλείνει το στόμα του. Οι αυχενικοί σπόνδυλοι ήταν ιδιαίτερα δυνατοί, παρόμοιοι με αυτούς των αιλουροειδών. Ο θυλακόσμιλος εξαφανίστηκε την πλειόκενο περίοδο την ίδια στιγμή που εμφανίστε ο σμιλόδοντας στην Βόρεια Αμερική.Πιθανόν να εξαφανίστηκε επειδή δεν άντεξε το ανταγωνισμό με τον ανατομικά ανώτερο σμιλόδοντα. Thylacosmilus (marsupial sabre-tooth) Art by Maximo Salas Skull of Thylacosmilus Comparison of Thylacosmilus (upper) and Smilodon (below)
Κοττιανές Άλπεις

Οι Κοττιανές Άλπεις (γαλλικά: Alpes Cottiennes, ιταλικά: Alpi Cozie) είναι μία οροσειρά στο νοτιοδυτικό τμήμα των Άλπεων. Αποτελούν τα σύνορα μεταξύ της Γαλλίας και της Ιταλίας.

 Το όνομα Κοττιανές προέρχεται από τον Μάρκο Ιούλιο Κόττιο, βασιλιά των φυλών που κατοικούσαν στην ορεινή αυτή περιοχή τον 1ο αιώνα π.Χ. Αυτές οι φυλές είχαν προηγουμένως αντιταχθεί αλλά αργότερα έκαναν ειρήνη με τον Ιούλιο Καίσαρα. Τον Κόττιο διαδέχθηκε ο γιος του, ονόματι επίσης Μάρκος Ιούλιος Κόττιος, ο οποίος έλαβε τον τίτλο του βασιλιά από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο. Υψηλότερη κορυφή είναι το Μόντε Βίζο στα 3.841 μ. Από τις Κοττιανές Άλπεις πηγάζει ο Πάδος, ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της Ιταλίας. Το 312, ο Κωνσταντίνος Α΄ διέσχισε τις Κοττιανές Άλπεις με στρατό 40.000 ανδρών για να αντιμετωπίσει τον Μαξέντιο. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1849, ο Γάλλος Φρανσίσκ Αρμπάν πέταξε με αερόστατο πάνω από το Μόντε Βίζο. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Alps» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1975

Στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελλάδος 1975 μετείχαν οι νικήτριες ομάδες των πρωταθλημάτων των τοπικών Ενώσεων με σκοπό την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Πήραν μέρος συνολικά 49 ομάδες και διεξήχθη σε επτά ομίλους των 7 ομάδων. Οι πρωταθλητές των ομίλων ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.

 Η διοργάνωση του 1975 ξεκίνησε στις 20 Απριλίου μετά τη λήξη όλων των τοπικών πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή των πρωταθλητριών ομάδων των ενώσεων. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι τρεις παλιότερες και ιδρυτικές ενώσεις της ΕΠΟ που έστειλαν: τέσσερις συλλόγους η Ε.Π.Σ. Αθηνών (Εθνικός Αστέρας, Ορφέας Αιγάλεω, Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου και Χαραυγιακός) και από τρεις η Ε.Π.Σ. Μακεδονίας (Καμπανιακός Χαλάστρας, Ακρίτες Συκεών και Π.Α.Ο. Κουφαλίων) και η Ε.Π.Σ. Πειραιώς (Α.Π.Σ. Αμφιάλη, Ειδυλλιακός και Περαμαϊκός). Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 2 Ιουλίου 1975 με τη διεξαγωγή των αγώνων κατάταξης. Συνολικά πήραν μέρος 49 ομάδες που χωρίστηκαν σε επτά ομίλους και οι νικήτριες ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική. Ομάδες που μετείχαν (49) Όμιλοι (7): των 7 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων (άνοδος στην Β΄): Ακρίτες Συκεών Καμπανιακός Χαλάστρας Ρήγας Φεραίος Βελεστίνου Εθνικός Αστέρας Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου Α.Π.Σ. Αμφιάλη Ορφέας Αιγάλεω 1 Αγώνας κατάταξης: Βέροια, 2/7/1975: Ακρίτες Συκεών - Νίκη Πολυγύρου: 2-1.2 Αγώνας κατάταξης: Έδεσσα, 2/7/1975: Καμπανιακός Χαλάστρας - Πυρσός Γρεβενών: 0-0 (3-1 πέναλτι).3 Αγώνας κατάταξης: Κοζάνη, 2/7/1975: Ρήγας Φεραίος - Π.Α.Ο. Κουφαλίων: 1-1 (5-4 πέναλτι). Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση). εφ. "Αθλητική Ηχώ", φύλλα σεζόν 1974-75.
Οδυνοφαγία

Η οδυνοφαγία είναι ο πόνος κατά την κατάποση. Ο πόνος μπορεί να γίνει αισθητός στο στόμα ή στο λαιμό και μπορεί να εμφανιστεί με ή χωρίς δυσκολία στην κατάποση. Ο πόνος μπορεί να περιγραφεί ως μικρός πόνος, αίσθημα καψίματος ή περιστασιακά ένας διαξιφιστικός πόνος που εκτείνεται στο πίσω μέρος. Η οδυνοφαγία συχνά οδηγεί σε ακούσια απώλεια βάρους.

 Η οδυνοφαγία μπορεί να έχει περιβαλλοντικές ή συμπεριφορικές αιτίες, όπως: Πολύ ζεστό ή κρύο φαγητό και ποτά (που ονομάζεται κρυοδινοφαγία όταν σχετίζεται με κρύα ποτά, κλασικά στο πλαίσιο της κρυοσφαιριναιμίας). Λήψη ορισμένων φαρμάκων Χρήση ναρκωτικών, καπνού ή αλκοόλ Τραυματισμός στο στόμα, το λαιμό ή τη γλώσσαΜπορεί επίσης να προκληθεί από ορισμένες ιατρικές καταστάσεις, όπως: Στοματικό έλκος Παραφαρυγγικά αποστήματα Λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος Φλεγμονή ή μόλυνση του στόματος, της γλώσσας ή του λαιμού (οισοφαγίτιδα, φαρυγγίτιδα, αμυγδαλίτιδα, επιγλωττίτιδα) Ανοσολογικές διαταραχές Καρκίνος του τραχήλου ή του στόματος Φαγοφοβία
Μοστατσίνο

Το Μοστατσίνο (Mostaccino) είναι παραδοσιακό ιταλικό μπισκότο που περιέχει κανέλα, γαρύφαλλο, μοσχοκάρυδο, κορίανδρο, αστεροειδή γλυκάνισο, μαύρο πιπέρι και κακάο. Έχει πικάντικη γεύση. Ανάγεται ήδη από τον 17ο αιώνα στα τοπικά εδέσματα της πόλης Κρέμα στη Λομβαρδία της Ιταλίας.

 Το μοστατσίνο ήταν ήδη γνωστό στην κουζίνα του 17ου αιώνα. Αν και στο παρελθόν είχε διαδοθεί σε ολόκληρη τη Λομβαρδία, σήμερα συναντάται μόνο στην πόλη Κρέμα και στη γύρω περιοχή. Alberto Naponi, La poesia è un risotto all'acciuga. Il mio viaggio nelle meraviglie della cucina e della vita, Rizzoli, 2014, (ISBN 88-586-7327-1) Vincenzo De Cesare, Tradizione alimentare e territorio: l’esempio del cremasco, Thesis, 2007, University of Milan Συνταγή μουστασί ((Ιταλικά))
Collegium Maius

Το Collegium Maius (λατινικά για το «Σπουδαίο Κολέγιο»), το οποίο βρίσκεται στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας στην Πολωνία, είναι το παλαιότερο κτίριο του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (και ένα από τα παλαιότερα της Κρακοβίας), που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Βρίσκεται στη γωνία των ulica Jagiellońska (οδός Γιαγκελόνσκα) και ulica Świętej Anny (οδός Αγίας Άννας) κοντά στην κεντρική πλατεία του ιστορικού κέντρου της πόλης. Το Collegium Maius είναι η τοποθεσία του Μουσείου του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (πολωνικά: Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego), ένα εγγεγραμμένο μουσείο που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του καθηγητή Κάρολ Έστραϊχερ του νεότερου μετά από σχολαστικές αποκαταστάσεις που διήρκεσαν από το 1949 έως το 1964, επαναφέροντας το οικοδόμημα στην αρχική του εμφάνιση πριν από το 1840.

 Το τότε 36 ετών πρώτο πανεπιστήμιο στην Πολωνία, γνωστό τότε ως Akademia krakowska (Ακαδημία της Κρακοβίας), μεταφέρθηκε στο κτίριο κάποια στιγμή μέσα στον 14ο αιώνα, αφού ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν το αγόρασε ως εκπαιδευτική επιχορήγηση με κεφάλαια που κληροδοτήθηκαν από την αείμνηστη σύζυγό του, τη Βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας. Το Collegium Maius ξαναχτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα ως ύστερη γοτθική δομή που περιβάλλει μια μεγάλη αυλή που συνορεύει με στοές. Το 1517 χτίστηκε ένα πηγάδι στο κέντρο της αυλής. Οι καθηγητές ζούσαν και εργάζονταν στον επάνω όροφο, ενώ οι διαλέξεις πραγματοποιούνταν στον κάτω όροφο.Τη δεκαετία του 1490, το Collegium Maius καταμέτρησε μεταξύ των μαθητών του τον Νικόλαο Κοπέρνικο, τον αστρονόμο της Αναγέννησης και τον πολυμαθή, ο οποίος θα έφερνε επανάσταση στις ευρωπαϊκές ιδέες για το σύμπαν. Το Μουσείο Collegium Maius διαθέτει αίθουσες διδασκαλίας, κοινόχρηστους χώρους, γραφεία καθηγητών, μια βιβλιοθήκη και μια συλλογή που περιέχει γοτθικά απελατίκια πρυτάνεων και τη Γιαγκελόνια Σφαίρα, η οποία από πολλούς θεωρείτε η παλαιότερη υδρόγειος σφαίρα που απεικονίζει της Αμερική. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν επίσης μεσαιωνικά επιστημονικά όργανα, σφαίρες, πίνακες ζωγραφικής, συλλεκτικά αντικείμενα, έπιπλα, νομίσματα και μετάλλια. Κάρολ Έστραϊχερ (1951-1976) Στανίσουαφ Βάλτος (1977-2011) Κσίστοφ Στόπκα (από το 2012) Πολιτισμός της Κρακοβίας Σχετικά με το Collegium Maius στο www.krakow-info.com Μουσείο Collegium Maius στο www3.uj.edu.pl
Λουντμίλα της Βοημίας

Η Αγία Λουντμίλα (περ. 860 - 15 Σεπτεμβρίου 921), επίσης γνωστή ως Λουντμίλα της Βοημίας, είναι Τσέχα αγία και μάρτυρας, η οποία λατρεύετε από τους Ορθόδοξους και τους Ρωμαιοκαθολικούς. Γεννήθηκε στην Μνιέλνικ ως η κόρη του Σόρβου πρίγκιπα Σλαβιμπόρ. Η Αγία Λουντμίλα ήταν η γιαγιά του Αγίου Βεντσέσλαου, ο οποίος αναφέρεται ευρέως ως Καλός Βασιλιάς Βεντσέσλαος. Η Αγία Λουντμίλα αγιοποιήθηκε λίγο μετά το θάνατό της Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγιοποίησης, το 925, ο Βεντσέσλαος μετέφερε τα λείψανά της στη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα.

 Η Λουντμίλα παντρεύτηκε τον Μποζιβόι Α΄ της Βοημίας, τον πρώτο Χριστιανό Δούκα της Βοημίας, το 873. Το ζευγάρι προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό μέσω των προσπαθειών του Αγίου Μεθοδίου. Οι προσπάθειές τους να μεταστρέψουν τη Βοημία στον Χριστιανισμό αρχικά δεν έγιναν δεκτές και εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους για κάποιο διάστημα από τους ειδωλολάτρες. Τελικά το ζευγάρι επέστρεψε και κυβέρνησε για αρκετά χρόνια πριν αποσυρθεί στο Τετίν, κοντά στο Μπέρουν. Το ζευγάρι διαδέχθηκε ο γιος τους, Σπυτίνιεφ Α΄ της Βοημίας. Τον Σπυτίνιεφ διαδέχτηκε ο αδερφός του, Βρατίσλαος Α΄ της Βοημίας. Όταν ο Βρατίσλαος πέθανε το 921, ο γιος του, Βεντσέσλαος, έγινε ο επόμενος κυβερνήτης της Βοημίας. Ήταν κυρίως η Λουντμίλα που μεγάλωσε τον εγγονό της και στη συνέχεια ενεργούσε ως αντιβασιλέας γι΄ αυτόν. Η μητέρα του Βεντσέσλαου, Ντραχομίρα, ζήλευε την επιρροή της Λουντμίλα στον Βεντσέσλαο. Έβαλε δύο ευγενείς, τους Τούννα και Γκόμον (πιθανώς φραγκικής ή βαραγιανής καταγωγής), να δολοφονήσουν τη Λουντμίλα στο Τετίν, και μέρος της ιστορίας της Λουντμίλα λέει ότι στραγγαλίστηκε με το πέπλο της. Αρχικά, η Αγία Λουντμίλα θάφτηκε στο νεκροταφείο της Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ στο Τετίν.Η Αγία Λουντμίλα αγιοποιήθηκε λίγο μετά το θάνατό της. Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγιοποίησης, το 925, ο Βεντσέσλαος μετέφερε τα λείψανά της στη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα. Λατρεύεται ως προστάτρια της Βοημίας. Θεωρείται ως πολιούχος αγία της Βοημίας, του προσηλυτισμού, της Τσεχίας, των δουκισσών, των προβλημάτων με τα πεθερικά και των χηρών. Εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου. Ο Αντονίν Ντβόρζακ συνέθεσε το ορατόριο του, Svatá Ludmila (Αγία Λουντμίλα), μεταξύ Σεπτεμβρίου 1885 και Μαΐου 1886. Το έργο ανέθεσε ο εκδοτικός οίκος Littleton για το Φεστιβάλ του Λιντς. Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα Οίκος των Πρεμυσλιδών Βοημία Πέκαρ, Γ., Die Wenzels- und Ludmilla-Legenden und die Echtheit Christian (Πράγα, 1906). Κριστιανός Μοναχός, "Vita et Passio saci Venceslai et sacae Ludmilae avae eius", στο Magnae Moraviae Fontes Historici (Μπρνο, 1967), 186-199. Ίνγκχαμ, Μ.Ν., "The Lost Church Slavonic Life of Saint Ludmila", στο Studia Slavica Mediaevalia et Himanistica. Riccardo Piccio dicata . Τ. 1-2 (Ρώμη, 1986), 349–360.
Νίκο Ρόσμπεργκ

Ο Νίκο Έρικ Ρόσμπεργκ (γερμανικά: Nico Erik Rosberg, 27 Ιουνίου 1985) είναι πρώην Γερμανός οδηγός της Φόρμουλα 1 και αγωνιζόταν με την Mercedes έως το τέλος της αγωνιστικής σεζόν του 2016.

 Γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1985 στο Βισμπάντεν της Γερμανίας. Είναι γιος του Παγκόσμιου Πρωταθλητή του 1982 Κέκε Ρόσμπεργκ και της Γερμανίδας συζύγου του Σίνα. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των εφηβικών του χρόνων στο Μονακό μαζί με την οικογένειά του και έως σήμερα ζει εκεί. Μιλάει πολύ καλά Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά και Γαλλικά αλλά πολύ λίγο Φινλανδικά, παρ' όλο που μαθαίνει τη γλώσσα. Κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, αγωνιζόταν άλλοτε υπό Γεμανική και άλλοτε υπό τη Φινλανδική σημαία. Στη Φόρμουλα 1 όπως και σε όλα τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα που διοργανώνει η FIA, η εθνικότητα του κάθε οδηγού πιστοποιείται απ' το διαβατήριό του, εκεί αγωνίζεται κάτω από τη Γερμανική σημαία μόνο. Στον τελευταίο αγώνα του 2016 ο οποίος έλαβε χώρα στο Άμπου Ντάμπι στις 27 Νοεμβρίου 2016, ο 2 οδηγοί της Mercedes εκκίνησαν απ' τις 2 πρώτες θέσεις και τερμάτισαν στις ίδιες. Όμως για το Βρετανό οδηγό Λιούις Χάμιλτον, το γεγονός πως κέρδισε τον αγώνα δεν αρκούσε για να τον στέψει για 3η συνεχή χρονιά Παγκόσμιο πρωταθλητή. Για να συμβεί αυτό έπρεπε κι ο Ρόσμπεργκ να τερματίσει σε θέση εκτός βάθρου. Εφόσον λοιπόν αυτό δε συνέβη, ο Ρόσμπεργκ πανηγύρισε το 1 και μοναδικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημά του, κάτι το οποίο είχε πετύχει κι ο πατέρας του ο Φινλανδός Κέκε Ρόσμπεργκ το 1982. Στις 2 Δεκεμβρίου του 2016, έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα οδηγών στην Φόρμουλα 1, ο Νίκο Ρόσμπεργκ δηλώνει την επίσημη απόσυρση του απο τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Λέγοντας πως έχει φτάσει πλέον στην κορυφή, θεώρησε πως είναι η κατάλληλη στιγμή, για να εγκαταλείψει την θέση του οδηγού με το νούμερο "6". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nico Rosberg στο Wikimedia Commons
Ερνέστος Φρειδερίκος Γ΄ της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν

Ο Ερνέστος Φρειδερίκος Γ΄, γερμ. Ernst Friedrich III (10 Ιουνίου 1727 - 23 Σεπτεμβρίου 1780) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (1745-1780).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου Φρειδερίκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν και της Καρολίνας, κόρης του Φιλίππου-Καρόλου κόμη του Έρμπαχ-Φύρστεναου. Το 1780 απεβίωσε στο Ζάιντινγκστατ σε ηλικία 53 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος. Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο το 1749 τη Λουίζα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας. Απέκτησαν μια κόρη: Φρειδερίκη-Σοφία-Ιουλιανή-Καρολίνα, που απεβίωσε ενός έτους.Το 1756 απεβίωσε η Λουίζα και ο Ερνέστος Φρειδερίκος Γ΄ έκανε το 1757 δεύτερο γάμο με τη Χριστιανή-Σοφία-Καρλόττα των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου Χριστιανού μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Απέκτησαν μια κόρη: Μαρία-Σοφία-Φρειδερίκη-Καρολίνα, που έζησε 13 ημέρες.Το 1757 απεβίωσε η Χριστιανή Σοφία και ο Ερνέστος Φρειδερίκος Γ΄ έκανε το 1758 τρίτο γάμο με την Ερνεστίνη των Βέττιν, κόρη του Ερνέστου Αυγούστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Σοφία 1760-1776, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Χριστιανή 1761-1790, παντρεύτηκε τον Ευγένιο των Βέττιν πρίγκιπα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν. Φρειδερίκος 1763-1834, δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Johann Samuel Ersch (Hrsg.): Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste, 1. Sektion, 37. Teil, Leipzig, 1842, S. 300 (Digitalisat)
Ελληνικές ευρωεκλογές 2004

Οι Ευρωεκλογές 2004 διεξήχθησαν την Κυριακή 13 Ιουνίου 2004 στην Ελλάδα και ταυτόχρονα στα υπόλοιπα είκοσι τέσσερα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική, με τη διαδικασία της λίστας και ελάχιστο ποσοστό 3% για την είσοδο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ οι έδρες της Ελλάδας μειώθηκαν κατά μία (24 από 25). Το ποσοστό αποχής έφτασε στο 36,78%.

 1 Ο Αντώνης Σαμαράς αντικαταστάθηκε από τον Μαργαρίτη Σχοινά τον Σεπτέμβριο του 2007. 2 Ο Κωστής Χατζηδάκης αντικαταστάθηκε από τον Μανώλη Αγγέλακα τον Σεπτέμβριο του 2007. 3 Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου αντικαταστάθηκε από την Άννυ Ποδηματά τον Σεπτέμβριο του 2007. 4 Ο Πάνος Μπεγλίτης αντικαταστάθηκε από τον Κωνσταντίνο Μποτόπουλο τον Σεπτέμβριο του 2007. 5 Ο Νίκος Σηφουνάκης αντικαταστάθηκε από τη Μαριλένα Κοππά τον Σεπτέμβριο του 2007. 6 Η Διαμάντω Μανωλάκου αντικαταστάθηκε από τον Κώστα Δρούτσα τον Μάιο του 2008. 7 Ο Γιώργος Καρατζαφέρης αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Γεωργίου τον Σεπτέμβριο του 2007. Εφημερίδα Το Ποντίκι, Πέμπτη 17 Ιουνίου 2004, σελίδες 18 - 35 Ευρωεκλογές 2004, Υπουργείο Εσωτερικών Έλληνες Ευρωβουλευτές από το in.gr
Κότσυφας

To κοτσύφι (επιστημονικό όνομα Turdus merula) είναι ένα είδος πουλιού της τάξης στρουθιόμορφα που αναπαράγεται στην Ευρώπη, Ασία, Βόρεια Αμερική και στην Ωκεανία, στην οποία εμφανίστηκε πρόσφατα. Έχει ένα αριθμό υποειδών τα οποία ζουν σε διάφορα μέρη του πλανήτη, ενώ κάποια ασιατικά υποείδη θεωρούνται διαφορετικά είδη. Ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, το κοτσύφι μπορεί να είναι ενδημικό ή μεταναστευτικό είδος.

 Το αρσενικό είναι ολόμαυρο, με εξαίρεση το κίτρινο ράμφος και τον κίτρινο δακτύλιο γύρω από τα μάτια, ενώ το ενήλικο θηλυκό και τα νεαρά πουλιά έχουν σκούρο καφέ φτέρωμα. Αυτό το είδος αναπαράγεται στους κήπους ή στα δάση, κατασκευάζοντας μία τακτοποιημένη, καλλυμένη με λάσπη και με σχήμα μπολ φωλιά. Είναι παμφάγο, τρώγοντας μία μεγάλη ποικιλία από έντομα, γεωσκώληκες, καρπούς και φρούτα. Έχει μήκος 23 με 29 εκατοστά, μακριά ουρά και βάρος 80 με 120 γραμμάρια. Το αρσενικό έχει πολλά διαφορετικά μελωδικά καλέσματα. Και τα δύο φύλα έχουν περιοχές όσον αφορά την περιοχή αναπαραγωγής, με χαρακτηριστικές επιδείξεις απειλών, αλλά είναι πιο αγελαία κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης και στις περιοχές διαχείμασης.Γεννά 3-5(το πολύ 9) γαλαζοπράσινα αυγά με καστανοκόκκινες κηλίδες .Μπορεί να γεννήσει έως και 5 φορές το χρόνο.Το θηλυκό κλωσά τα αυγά του για 12 έως 15 ημέρες.Τα μικρά εγκαταλείπουν τη φωλιά περίπου στην ηλικία των 2 εβδομάδων.Τα ζευγάρια θα μείνουν στην περιοχή τους όλο το χρόνο αν η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή. Υπάρχουν πολλές λογοτεχνικές και πολιτιστικές αναφορές σχετικά με το είδος, συχνά σχετιζόμενες με το τραγούδι του. Στην Κύπρο λέγεται και μαυρότζικλα.
Ιωάννης Σαΐτης

Ο Ιωάννης Σαΐτης ήταν λόγιος κληρικός του 14ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κυδωνία της Κρήτης. Λέγεται ότι άκμασε τον 14ο αιώνα. Έγραψε πολλά κείμενα που σώζονται σε διάφορες βιβλιοθήκες.

 Ανδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ορθόδοξος Ελλάς : ήτοι περί των Ελλήνων των γραψάντων κατά Λατίνων και περί των συγγραμμάτων αυτών. Εν Λειψίαι: Τύποις Μέτζγερ και Βίττιγ. Ανακτήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2010.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1951-1952

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1951-52 δεν διεξήχθη, λόγω αυξημένων υποχρεώσεων της εθνικής ομάδας για να προκριθεί και να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους Μεσογειακούς Αγώνες αλλά και για το Κύπελλο Φιλίας Ανατολικής Μεσογείου. Διεξήχθησαν μόνο τα πρωταθλήματα Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας, στα οποία τερμάτισαν πρώτοι οι Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός και Ηρακλής αντίστοιχα.

 * Την κανονική περίοδο ο Παναθηναϊκός είχε 24 βαθμούς αλλά στην τελική βαθμολογία η ΕΠΣΑ πρόσθεσε τους τρεις βαθμούς της χωρίς αγώνα νίκης του στο μπαράζ με την ΑΕΚ. *Αγώνας κατάταξης για την 3η θέση: Α.Ε. Νίκαιας - Ατρόμητος Πειραιώς: 5-3. **Αγώνας κατάταξης για την 5η θέση: Προοδευτική - Πανελευσινιακός: 2-0. Δεν διεξήχθη Rsssf, πρωτάθλημα 1951-52
Τεμπούρα

Η τεμπούρα είναι ένα είδος γιαπωνέζικου φαγητού. Πρόκειται για λαχανικά ή θαλασσινά τηγανισμένα σε μεγάλη ποσότητα λαδιού και σε πολύ υψηλή θερμοκρασία. Το είδος αυτού του φαγητού προήλθε από την Πορτογαλία και μεταφέρθηκε στην Ιαπωνία στα μέσα του 16ου αιώνα.

 Γενικά ο χυλός για την τεμπούρα φτιάχνεται με μαλακό αλεύρι σίτου και νερό. Ωστόσο, μερικές φορές μπορεί να προστίθενται άλλα υλικά, όπως αυγά, μαγειρική σόδα ή μπέηκιν πάουντερ, άμυλο, λάδι ή μπαχαρικά. Παραδοσιακά ο χυλός αναμειγνύεται την στιγμή που θα χρησιμοποιηθεί στο μαγείρεμα, χρησιμοποιώντας τα κινέζικα ξυλάκια φαγητού. Ο χυλός αναμειγνύεται μόνο για λίγα δευτερόλεπτα και οι σβώλοι που απομένουν, δίνουν στην τηγανιτή τεμπούρα το μοναδικό της σχήμα. Χρειάζεται πολλή προσοχή ώστε να μην αναμειχθεί παραπάνω από όσο χρειάζεται η τεμπούρα, διότι διαφορετικά θα αποκτήσει λαστιχωτή υφή και θα μοιάζει με λουκουμά. Υπάρχει διαθέσιμο ειδικό αλεύρι για την παρασκευή tempura στα μεγάλα καταστήματα σε όλο τον κόσμο. Στην τεμπούρα δεν χρησιμοποιούνται τρίμματα ψωμιού. Το φαγητό που φτιάχνεται με αυτή αναφέρονται σε ιαπωνικού τύπου τηγανιτά φαγητά, όπως το τονκάτσου (χοιρινή κοτολέτα) ή έμπι φουράι (τηγανιτή γαρίδα). Θαλασσινά ή λεπτοκομμένα λαχανικά βυθίζονται στο χυλό και στη συνέχεια τηγανίζονται γρήγορα μέσα σε καυτό λάδι. Συνήθως, χρησιμοποιείται φυτικής προέλευσης λάδι το οποίο ζεσταίνεται περίπου στους 160 με 180°C. Ο χρόνος μαγειρέματος για τους διάφορους τύπους τεμπούρα ποικίλει σημαντικά από μερικά δευτερόλεπτα για τα πολύ λεπτά λαχανικά έως μερικά λεπτά για τα παχύτερα υλικά ή για ανάμεικτα λαχανικά με κουρκούτι. Κοινά υλικά για τεμπούρα είναι θαλασσινά, όπως γαρίδες και καλαμάρια, καθώς και πιπεριές, κολοκυθάκια, μελιτζάνες και γλυκοπατάτες μεταξύ άλλων. Η τεμπούρα σερβίρεται καυτή μετά το μαγείρεμα. Μερικές φορές συνοδεύεται από μία σάλτσα, που συνήθως φτιάχνεται από ζωμό ντάσι, μιρίν και σόγια. Μερικές φορές η τεμπούρα σερβίρεται με ειδικό αλάτι. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως συνοδευτικό σε σούπες όπως σόμπα ή ουμπόν.
Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ

Το Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ (γερμανικά: Prewole‎) είναι οικισμός στο Δήμο Μπρεζόβιτσα της κεντρικής Σλοβενίας. Ο δήμος αποτελεί μέρος της παραδοσιακής περιφέρειας της Εσωτερικής Καρνιόλα. Επίσης, αποτελεί μέρος της Στατιστικής Περιφέρειας της Κεντρικής Σλοβενίας.

 Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Πρεβάλιε ποντ Κρίμομ το 1953. Μέχρι τότε, το χωριό ονομαζόταν ως Πρεβάλιε. Η τοπική εκκλησία, χτισμένη σε ένα μικρό λόφο που ονομάζεται Ζαλόστνα γκόρα (Όρος της Θλίψης, στα γερμανικά: Trauerberg‎), βόρεια του οικισμού, χτίστηκε το 1727 από τους Καρθουσιανούς από την Μπίστρα. Ανήκει στην Ενορία του Πρεσένιε.
Κατάλογος χωριών της Αχαΐας

Σε αυτό τον κατάλογο αναφέρονται χωριά και οικισμοί της Αχαΐας, χωριά τα οποία είναι ή ήταν ανεξάρτητες κοινότητες και οικισμοί που αποτελούν μαζί με άλλους κάποια (τοπική) κοινότητα. Κατά την απογραφή του 1991 η Αχαΐα είχε 5 πόλεις, 233 κοινότητες και 503 οικισμούς, χωρισμένα σε 3 επαρχίες. Η Αχαΐα από το 2011 κ. εξ., σύμφωνα με τη διοικητική μεταρρύθμιση «Καλλικράτης», χωρίζεται σε πέντε δήμους ενώ πριν την εφαρμογή του Σχεδίου "Καλλικράτης", από το 1997 μέχρι το 2010, ο νομός χωριζόταν σε 21 δήμους και 2 κοινότητες σύμφωνα με το ισχύον τότε Σχέδιο «Καποδίστριας».

 Ελαιοχώρι Ελαιώνας Ελατόφυτο Ελικίστρα Ελίκη Ελληνικό Επταπίττα Ερυμάνθεια Εξοχή Ζαμπεταίικα Ζαρέλια Ζαρούχλα Ζαχλωρίτικα Ζευγολατιό Ζήρια Ζησιμαίικα Θέα Θεριανό Θωμαίικα Καλαβρύτων Θωμαίικα Μοιραίικων Ιονική Ακτή Ίσωμα Νάσια Νέα Κερύνεια Νεζερίτικα Νέο Βουπράσιο Νέο Κομπηγάδι Νέο Σαλμενίκο Νέο Σούλι Νέος Ερινεός Νεοχώρι Καλαβρύτων Νεοχώρι Φαρρών Νεοχώρι Ωλενίας (Μπινιαραίικα) Νεραντζιές Νικολαίικα Νιφοραίικα Ξηροχώρι Όαση Οβρυά Οβρυόκαμπος Ορθολίθι Ρακίτα (οικιστική θέση) Ράχη Καραίικων Ράχη Σταυροδρομίου Ριζόμυλος Ρίκαβα (οικιστική θέση) Ρίο Ριόλος Ροβιανίτης Ροδιά Διακοπτού Ροδιά Φαρρών Ροδινή Ροδοδάφνη Ροΐτικα Ρουπακιά Ρυάκι Ρωγοί Ρωμανός Ταξιάρχες Τέμενη Τερψιθέα Τούμπα Τουρλάδα Τράπεζα Τρεχλό Τριπόταμα Τρουσάκι Τρούσας Τσακώνικα Τσαμαίικα Τσαπουρνιά Τσιβλός Τσουκαλαίικα Υψηλή Ράχη Φαρές Φιλέικα Καλύβια Φίλια Φλάμπουρα Καλαβρύτων Φλάμπουρας Πατρών Φλόκας Φούρνοι Φράγκα Φωνησκαριά Φώσταινα Χαϊκάλι Χαλανδρίτσα Χαλκιάνικα Χάραδρο Χαραυγή Χα(ν)τζηλιάκο Χατζής Χιόνα Χρυσάνθιο Χρυσαυγή Χρυσοπηγή Ψαθόπυργος Ψευταίικα Ψωφίδα (Ψωφίς) Νομός Αχαΐας Κατάλογος εγκαταλελειμμένων οικισμών της Αχαΐας Ζουμπατοχώρια Κλουκινοχώρια (Κλουκίνες) Νεζεροχώρια (Νεζερά) Σούλι Αχαΐας Τσετσεβοχώρια Τριταία Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012).
415 Παλατία

Η Παλατία (Palatia) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,21. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ιστορικό κρατίδιο Παλατινάτο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού `Εθνους.

 Η διάμετρος της Παλατίας υπολογίσθηκε σε 76,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 466 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,063 (από δεδομένα του IRAS). Η Παλατία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες και 44 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αεροδρόμιο Μελίγια

Αεροδρόμιο Μελίγια (ΙΑΤΑ: MLN, ICAO: GEML) , (Ισπανικά: Aeropuerto de Melilla), είναι ένα αεροδρόμιο, 3 χλμ νοτιοδυτικά της ισπανικής πόλης Μελίγια που βρίσκεται στην ακτή του Μαρόκου. Το 2022, χειρίστηκε 447.450 μετακινήσεις επιβατών και 9.772.

 Το αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε στις 31 Ιούλιος 1969 από τον Υπουργό Αεροπορίας, José Lacalle Larraga, για να αντικαταστήσει οριστικά το αεροδρόμιο Tauima. Σήμερα πραγματοποιούνται τακτικές πτήσεις προς το αεροδρόμιο της Μελίγια από την Ισπανία. <αναφορές/> Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Melilla Airport στο Wikimedia Commons https://www.aena.es/es/melilla.html, https://www.aena.es/fr/melilla.html Επίσημος ιστότοπος
Ein Stern (...der deinen Namen trägt)

Το «Ein Stern (…der deinen Namen trägt)» (γερμ. «ένα αστέρι που φέρει το όνομά σου») είναι γερμανικό τραγούδι των DJ Ötzi και Nik P. Κυκλοφόρησε το 2007 σε σίνκλ και ανέβηκε στα τσαρτ της Γερμανίας, Αυστρίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Ο Nik P είχε γράψει τους στίχους και είχε τραγουδήσει το κομμάτι οχτώ χρόνια νωρίτερα. Στα τέλη του 2006 ένας Γερμανός τραγουδιστής ονόματι Nic ερμήνευσε το τραγούδι του Nik P μαζί με άλλα στη Μαγιόρκα και στην Ισπανία και γνώρισε κάποια επιτυχία. Ένα μήνα αργότερα ο DJ Ötzi το ηχογράφησε και έγινε μεγάλη επιτυχία. Έφτασε Νο 1 στην Αυστρία, δύο μήνες αργότερα έγινε Νο 1 στη Γερμανία εκτοπίζοντας το Say It Right της Νέλλυ Φουρτάντο. Συνολικά έμεινε 106 εβδομάδες στα Γερμανικά τσαρτ.
Μανφρέδος των Αθηνών

Ο Μανφρέδος των Αθηνών (Ισπανικά : Manfredo de Atenas, 1306 - 9 Νοεμβρίου 1317) ήταν ο δεύτερος Δούκας των Αθηνών (1312 - 1317) μετά την κατάληψη των Αθηνών από την Καταλανική Εταιρεία, συνεπεία της σαρωτικής νίκης της στην Μάχη του Αλμυρού (1311). Ο Μανφρέδος ήταν δεύτερος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της Ελεονώρας του Ανζού, τρίτης κόρης του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου του Χωλού και της Μαρίας της Ουγγαρίας.

 Ο πατέρας του τον διόρισε δούκα των Αθηνών σε ηλικία έξι ετών (1312) όταν του ζήτησαν οι Καταλανοί να αναλάβει την διοίκηση της πόλης μετά την παραίτηση του πρώτου Αλμογάβαρου δούκα Ροζέ Ντελόρ. Ο Βερεγγάριος Εστανιόλ ένας ιππότης από την Εμπούριες διορίστηκε πρώτος γενικός Ισπανός βικάριος (1312 - 1316) . Ο τίτλος "Σερ Δούκας Αθηναίος" βρισκόταν στον κατάλογο των βαρόνων "από την Ρωμανία" με τους οποίους η Βενετία είχε εμπορικές σχέσεις (1313).Η φράση "Αθηναία δούκισσα, κόμισσα του Μπριέν και του Λέτσε" αναφερόταν στην Ιωάννα του Σατιγιόν χήρα του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν, τελευταίου δούκα των Αθηνών από τον Οίκο ντε Μπριέν που έπεσε στην Μάχη του Αλμυρού (1311). Η φράση δείχνει ότι η Δημοκρατία της Βενετίας προσπαθούσε να ανατρέψει τα προγνωστικά σχετικά με τους κυβερνήτες των Αθηνών. Ο Μανφρέδος δεν επισκέφτηκε ποτέ το δουκάτο του και σκοτώθηκε σε ηλικία 11 ετών όταν έπεσε από το άλογο του (9 Νοεμβρίου 1317). Διάδοχός του στο Δουκάτο των Αθηνών ορίστηκε ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος B' των Αθηνών. Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566) / Ουΐλλιαμ Μίλλερ, μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Εν Αθήναις Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, 1909-1910 βασιλείς της Σικελίας Γενεαλογία του οίκου της Αραγώνας Γενεαλογία του οίκου του Μανφρέδου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-09 στο Wayback Machine. Sturdza, M. D. (1999) Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople (2e edition Paris) Η Λατινοκρατία στην Ελλάδα
Discoverer 36

Ο Discoverer 36 ή Corona 9029 ήταν Αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1961. Ήταν τύπου KH-3 Corona και βασίζονταν σχεδιαστικά στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Ήταν ο τελευταίος δορυφόρος αυτού του τύπου που τέθηκε σε τροχιά, ο τελευταίος που ολοκλήρωσε την αποστολή του και ταυτόχρονα η πιο επιτυχημένη αποστολή του όλου προγράμματος.

 Εκτοξεύτηκε από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 12 Δεκεμβρίου 1961 (20:40 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Αφού τέθηκε σε τροχιά έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1961 Alpha Kappa 1. Με τον ίδιο πύραυλο τέθηκε σε τροχιά και ο OSCAR 1, ο πρώτος ραδιοερασιτεχνικός δορυφόρος.Ο Discoverer 36 μπήκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 223 χλμ., απόγειο 445 χλμ., κλίση 81,1 μοιρών και τροχιακή περίοδο 91,2 λεπτών. Η ολική μάζα του ήταν 1150 kg και κύριο όργανό του ήταν μία πανοραμική κάμερα εστιακού μήκους 61 cm με μέγιστη ανάλυση 7,6 m. Οι φωτογραφίες καταγράφηκαν σε φιλμ των 70 mm το οποίο επέστρεψε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου τέσσερις ημέρες μετά από την εκτόξευση. Ο Discoverer παρέμεινε σε τροχιά μέχρι και την 8η Μαρτίου 1962, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα. Διαστημικές αποστολές το 1961
Νικητές στο Ρολάν Γκαρός (απλό ανδρών)

Το απλό ανδρών είναι το παλαιότερο από τα τουρνουά τένις που αποτελούν τη διοργάνωση του Ρολάν Γκαρός. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1891, με το όνομα Πρωτάθλημα της Γαλλίας, και μετείχαν σε αυτό ερασιτέχνες αθλητές που διέμεναν στη Γαλλία. Από το 1925 η διοργάνωση έγινε διεθνής. Το 1934 δημιουργήθηκε ξεχωριστό τουρνουά για τους επαγγελματίες αθλητές, το οποίο διεξαγόταν παράλληλα με το τουρνουά των ερασιτεχνών. Από το 1968 η διοργάνωση μετατράπηκε σε ανοιχτό πρωτάθλημα, που σήμαινε πως στην ίδια διοργάνωση επιτρεπόταν η συμμετοχή ερασιτεχνών και επαγγελματιών αθλητών. Το κύπελλο που απονέμεται στον νικητή του τουρνουά του απλού ανδρών ονομάζεται, από το 1981, Coupe des Mousquetaires, προς τιμήν των Ρενέ Λακόστ, Ζαν Μποροτρά, Ζακ Μπρουνιόν και Ανρί Κοσέ και συνοδεύεται από έπαθλο 1,5 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Ραφαέλ Ναδάλ είναι ο αθλητής με τους περισσότερους τίτλους ρολαν γκαρος στην ιστορία του τουρνουά.

 Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της Γαλλίας (1891-1924) Κατά τα χρόνια αυτά, πολύ λίγοι ξένοι παίκτες έλαβαν μέρος και δεν επετράπη στους επαγγελματίες τενίστες να λάβουν μέρος.Ερασιτεχνικό Διεθνές Γαλλικό Πρωτάθλημα ("Γαλλικό ερασιτεχνικό") (1925-1967) Για τα χρόνια αυτά το τουρνουά ήταν ανοικτό για ξένους παίκτες, δεν επιτρεπόταν όμως ακόμη η συμμετοχή επαγγελματιών τενιστών. Από το 1928 άρχισε να διεξάγεται στο Ρολάν Γκαρός.Επαγγελματικό Διεθνές Γαλλικό Πρωτάθλημα ("French Pro") (1934-1968) Το τουρνουά αυτό προοριζόταν για τους "επίσημα επαγγελματίες" τενίστες και παιζόταν σε χώμα, στο γήπεδο του Ρολάν Γκαρός.Διεθνές Ανοικτό Γαλλικό Πρωτάθλημα ("Γαλλικό Όπεν") (από το 1968) Τουρνουά ανοικτό για επαγγελματίες και ερασιτέχνες τενίστες. Roland Garros Champions Ρολάν ΓκαρόςΛίστα νικητριών του Απλού Γυναικών Λίστα νικητών του Διπλού Ανδρών Λίστα νικητριών του Διπλού Γυναικών Λίστα νικητών του Διπλού Μικτών ΖευγαριώνΣτα υπόλοιπα Γκραν ΣλαμΝικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό ανδρών) Νικητές στο Γουίμπλεντον (απλό ανδρών) Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (απλό ανδρών)
Τέρανς Ντρου

Ο Τέρανς Ντρου (Terrance Michael Drew, γενν. 22 Νοεμβρίου 1976) είναι γιατρός και πολιτικός, πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις από τις 6 Αυγούστου 2022 έπειτα από τη νίκη του Εργατικού Κόμματος στις πρόωρες γενικές εκλογές του 2022, του οποίου είναι αρχηγός από το 2021.

 Αποφοίτησε από το Κολέγιο Κλάρενς Φιτζρόι Μπράιαντ το 1996. Σε ηλικία 19 ετών δίδαξε για λίγο στο Γυμνάσιο του Μπασετέρ. Το 1998 πήγε στην Κούβα, όπου σπούδασε ιατρική, αποφοιτώντας από το Πανεπιστήμιο των Ιατρικών Επιστημών της Βίλα Κλάρα (Universidad de Ciencias Médicas de Villa Clara) στην Σάντα Κλάρα. Εν συνεχεία άσκησε τη γενική ιατρική στον Άγιο Χριστόφορο, όπου επέστρεψε. Αργότερα πήγε στο Τέξας για να σπουδάσει εσωτερική παθολογία και αποφοίτησε από το Κέντρο Επιστημών Υγείας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Τέξας (Texas Tech University Health Sciences Center) το 2013. Ο Ντρου εξελέγη αρχηγός του Εργατικού Κόμματος τον Νοέμβριο του 2021. Ο πρωθυπουργός Τίμοθι Χάρις διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε πρόωρες εκλογές στις 5 Αυγούστου 2022, στις οποίες νικητής με 6 έδρες συνολικά αναδείχθηκε το Εργατικό Κόμμα του Ντρου. Ο Χάρις ηττήθηκε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, καθώς το PLP έλαβε μόνο 1 έδρα. Στις 6 Αυγούστου 2022 o Ντρου ορκίστηκε πρωθυπουργός.Η ορκωμοσία των υπουργών της κυβέρνησής του έγινε στις 15 Αυγούστου 2022. St. Kitts & Nevis - Επίσημος ιστότοπος της Κυβέρνησης Αγίου Χριστόφορου και Νέβις
Σφηνακοδοντίδες

Οι Σφηνακοδοντίδες είναι μία οικογένεια ανεπτυχμένων, σαρκοφάγων πελυκόσαυρων με μικρό έως μεγάλο μέγεθος που έζησε στην αρχή και το μέσο της πέρμιας περιόδου. Οι πρωτόγονες μορφές σφηνακοδοντίδων, όπως ο Απτόδους ήταν γενικά μικρά σε μέγεθος (60 cm έως 1 μέτρο), αλλά στο τελευταίο μέρος της αρχής του πέρμιου έγιναν σταδιακά μεγαλύτερα (3 μέτρα ή και μεγαλύτερα), για να γίνουν τα κορυφαία αρπακτικά του περιβάλλοντός τους. Απολιθώματά τους έχουν βρεθεί μόνο στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.

 Το κρανίο είναι μακρύ, βαθύ και στενό, μία προσαρμογή για πιο δυνατούς μύες των σαγονιών. Τα μπροστινά δόντια είναι μεγάλα και μοιάζουν με στιλέτα, ενώ τα πλαϊνά δόντια είναι πολύ μικρότερα (εξού και το όνομα του γένους διμετρόδοντας). Πολλά μεγάλα και εξελιγμένα μέλη των σφηνακοδοντίδων (ο Κτενοσπόνδυλος, ο Σφηνακόδοντας, ο Σεκοδοντόσαυρος και ο Διμετρόδοντας) ξεχωρίζουν από το ψηλό ιστίο στην πλάτη τους, που αποτελείται από επιμηκισμένους σπόνδυλους, και που όταν ζούσαν πρέπει να καλυπτόταν από δέρμα και αιμοφόρα αγγεία και λογικά λειτουργούσε σαν θερμορυθμιστική κατασκευή. Όμως το ιστίο δεν φαίνεται να είναι απαραίτητο για όλα αυτά τα ζώα, καθώς κάποιες ομάδες δεν είχαν εξελίξει αυτό το ιστίο. Οι Σφηνακοδοντίδες είναι στην πραγματικότητα παραφυλετική οικογένεια, καθώς αυτά τα ζώα αποτελούν το συνδετικό κρίκο που ενώνει τα πρωτόγονα συναψίδια με τα πρώτα θηριαψιδωτά. Ο κλάδος Σφηνακοδόντια χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει την ομάδα που περιλαμβάνει τους σφηνακοδοντίδες και όλους τους απογόνους τους (μαζί με τα θηλαστικά), ενώ οι Σφηνακοδοντίδες είναι μόνο οι ειδικευμένοι πελυκόσαυροι, και όχι πιο πρωτόγονα μέλη όπως ο Απτόδους, η Παλαιοχαττέρια, ο Παντελόσαυρος και η Κουτλέρια. Ο κλάδος Σφηνακοδοντείδεα χρησιμοποιείται από τους Laurin και Reisz 1997 για να προσδιορίσει τον πιο πρόσφατο πρόγονο των Σφηνακοδοντίδων και των Θηριαψιδωτών και όλους τους απογόνους τους, και καθορίζεται από ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του κρανίου. Carroll, R. L. (1988), Vertebrate Paleontology and Evolution, WH Freeman & Co. Colbert, E. H., (1969), Evolution of the Vertebrates, John Wiley & Sons Inc (2nd ed.) Laurin, M. and Reisz, R. R., 1997, Autapomorphies of the main clades of synapsids Αρχειοθετήθηκε 2021-01-17 στο Wayback Machine. Reisz, R. R., 1986, Handbuch der Paläoherpetologie – Encyclopedia of Paleoherpetology, Part 17A Pelycosauria Verlag Dr. Friedrich Pfeil, ISBN 3-89937-032-5 Romer, A. S., (1947, revised ed. 1966) Vertebrate Paleontology, University of Chicago Press, Chicago Romer, A. S. and Price, L. I., (1940), Review of the Pelycosauria, Geological Society of American Special Papers, No 28 Synapsida: Sphenacodontia Deuterostoma/Chordata/Synapsida/Pelycosauria/Sphenacodontidae.htm Sphenacodontidae - list of species
Καμπούτο

Καμπούτο (兜, 冑) ονομάζεται στην ιαπωνική γλώσσα το πολεμικό κράνος, ο όρος όμως έχει επικρατήσει κυρίως για να ονομάσει το κράνος της παραδοσιακής πολεμικής στολής των Σαμουράι.

 Τα πρώτα κράνη που έχουν βρεθεί στην Ιαπωνία χρονολογούνται από τον 5ο αι. μ.Χ., και προέρχονται από αντιγραφές κινέζικων και κορεατικών κρανών. Τα παραδοσιακό καμπούτο των Σαμουράι, εμφανίστηκαν πρώτη φορά κατά τον 10ο αι. μ.Χ., στην Περίοδο Χεϊάν. Τον 16ο αιώνα κατά την περίοδο Σενγκόκου όταν άλλαξε ο τρόπος μάχης των Σαμουράι λόγω της χρήσης της πυρίτιδας πλέον, (οι μάχες έγιναν ομαδικές) το κράνος Καμπούτο άλλαξε μορφή, στην παραλλαγή που είναι γνωστή ως τοσέι γκουσόκου. Το καμπούτο έγινε σημαντικό κομμάτι της πανοπλίας ενός Σαμουράι, με έντονη πολιτιστική επίδραση ακόμα και στην καθημερινότητα του ιαπωνικού λαού, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στην χρήση πολλών παρομοιώσεων και κωδικοποιημένων εκφράσεων στην ιαπωνική γλώσσα. Παράδειγμα, η φράση Katte kabuto no o wo shimeyo, που σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά, μεταφράζεται ως μη χαλαρώνεις το κορδόνι του καμπούτο ακόμα και μετά τη νίκη, δηλαδή, μην επαναπαύεσαι στις δάφνες σου.
Πεντάλοφος Θεσσαλονίκης

Η Πεντάλοφος είναι κωμόπολη, έδρα της δημοτικής ενότητας Καλλιθέας του δήμου Ωραιοκάστρου, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται 16 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης της Θεσσαλονίκης, στις δυτικές παρυφές του Σιβρίου. Δυτικά της κωμόπολης ρέει ο Γαλλικός ποταμός.

 Ο Πεντάλοφος με το όνομα Γραδεμπόριο αναφέρεται από τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η κωμόπολη ήταν γνωστή για το παρακείμενο πυριτιδοποιείο στο οποίο εργάζονταν πολλοί κάτοικοι. To 1669 παραχωρήθηκαν προνόμια στους κατοίκους του Γραδεμπορίου από την Υψηλή Πύλη, καθώς στα καθήκοντά τους ήταν να φροντίζουν τον καθαρισμό του υδραγωγείου του πυριτιδοποιείου. Οι Γραδεμπορίτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, με γνωστότερους αγωνιστές τους Ζαφείριο Μάρκου, που πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη νότιο Ελλάδα. Στον Πεντάλοφο λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1862 αναφέρεται ότι υπάρχουν 79 χριστιανικές οικογένειες. Κατά τη διάρκεια των εθνικών ανταγωνισμών, οι Βούλγαροι πέτυχαν την ίδρυση και Βουλγαρικού σχολείου. Κατέλαβαν μάλιστα και την μία από τις δύο εκκλησίες του χωριού. Όταν οι κομιτατζήδες προσπάθησαν να καταλάβουν και τη δεύτερη εκκλησία, οι Έλληνες κάτοικοι αντέδρασαν και λόγω των επεισοδίων, οι Οθωμανικές αρχές αποφάσισαν το προσωρινό κλείσιμό της. Το καλοκαίρι του 1904, ο κομιτατζής Τσιόπκας εισήλθε με το σώμα του στο Γραδεμπόριο, τρομοκράτησε τους κατοίκους και στρατολόγησε μερικούς απ' αυτούς, μεταξύ των οποίων και δύο Έλληνες διά της βίας. Ο δάσκαλος της κωμόπολης, Μιχαήλ Τριανταφύλλου ενημέρωσε για τα τεκταινόμενα το Ελληνικό Προξενείο Θεσσαλονίκης. Με πληροφορίες του Προξενείου, οι Οθωμανικές αρχές συνέλαβαν και εξόντωσαν τον Τσιόπκα και το σώμα του. Στις 28 Αυγούστου του 1904 εισήλθε στην κώμη ο Αποστόλ Πέτκωφ προκειμένου να τιμωρήσει τους Έλληνες για τις ενέργειές τους. Αφού κατέκαψε την οικία του, σκότωσε τον πρόκριτο Στέργιο Τράικο (Τσιφούτη), τη γυναίκα του Βελίκα και τους δυο γιους του Αναστάσιο και Αστέριο. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα οι Γραδεμπορίτες που διακρίθηκαν στον αγώνα για την ελευθερία κατά Οθωμανών και Βουλγάρων, ήταν οι Δημήτριος Δεμερτζής, Δημήτριος Προδρόμου και Κωνσταντίνος Σαροράς. Το 1953 το Γραδεμπόριο μετονομάστηκε σε Πεντάλοφος. Σήμερα στον Πεντάλοφο δραστηριοποιούνται στον τομέα του πολιτισμού και του αθλητισμού ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πενταλόφου και ο Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Δόξα Πενταλόφου, αντίστοιχα.
Κεφαλόβρυσο Σαραβαλίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κεφαλόβρυσο Αχαΐας Το Κεφαλόβρυσο είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας Σαραβαλίου της Δημοτικής Ενότητας Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων. Βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο 170 μέτρων περίπου στα ρίζα στου Ομπλού και νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας, απέχοντας οδικώς από το κέντρο της πόλης περίπου 9 χιλιόμετρα.

 Αναγνωρίστηκε ως επισημως ως οικισμός το 1971 και εντάχτηκε στην τότε Κοινότητα Σαραβαλίου. Ο οικισμός γειτνιάζει και συνορεύει με το Σαραβάλι στα βόρεια, την Κρήνη στα δυτικά και την περιοχή του Πετρωτού στα βορειοανατολικά, ενώ εγγύς του βρίσκονται το Μπάκαρι στα βορειοδυτικά, ο Άγιος Στέφανος στα βόρεια και η Μαυρομανδήλα στα βορειοανατολικά. Ακόμα, σε μικρή απόσταση, βορειοανατολικά του Κεφαλόβρυσου, βρίσκεται η ιστορική οινοποιία της περιοχής των Πατρών, η Αχάια Κλάους. Στην ανατολική είσοδο του οικισμού, βρίσκεται ο Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης, αγνώστου ημερομηνίας κτίσεως του οποίου βεβαιώνεται η ύπαρξη τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα. Από την περιοχή ξεκινά ο δρόμος που οδηγεί στην ιστορική Ιερά Μονή Ομπλού. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Σαραβάλι Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Β', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1999. ISBN 960-7960-09-2. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη έκδοση, λήμμα Κεφαλόβρυσο, λήμμα Σαραβάλι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κεφαλόβρυσου Σαραβαλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαραβαλίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 18/12/2017.
Θωμάς Πεχλιβανίδης

Ο Θωμάς Πεχλιβανίδης (1904-1945) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις των εθνικιστικών και αντικομμουνιστικών αντάρτικων τμημάτων του Αντών Τσαούς στις περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

 Ο Θωμάς Πεχλιβανίδης γεννήθηκε το 1904 στον Πόντο και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή κατέφυγε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα όπου εγκαταστάθηκε στις Κρηνίδες. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Δράμας σχημάτισε μαζί με τον συγχωριανό του Αναστάσιο Καραβασίλη ή Κουζλέκη μικρή αντάρτική ομάδα που είχε την έδρα της κοντά στο ορεινό Βουνοχώρι Καβάλας. Μάλιστα στη συγκεκριμένη ομάδα κατέφυγε αργότερα ο Αντών Τσαούς, ο οποίος θα αναδειχθεί στη συνέχεια ως ο σημαντικότερος εθνικιστής οπλαρχηγός της βουλγαροκρατούμενης ζώνης. Όταν στις αρχές του 1944 πραγματοποιήθηκε η πρώτη οργάνωση των εθνικιστών ανταρτών με τη δημιουργία των ΕΑΟ, ο Πεχλιβανίδης ορίστηκε επικεφαλής του αρχηγείου του Τσαλ Νταγ, το οποίο αποτελούσε και την έδρα του Γενικού Αρχηγείου των ανταρτών. Στα τέλη Απριλίου του 1944, κατά τη διάρκεια βουλγαρικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, το σώμα του συγκρούστηκε με εχθρικό τάγμα κοντά στο Βουνοχώρι.. Τον Ιανουάριο του 1945 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια καταδίωξης του από τμήμα του ΕΛΑΣ όταν πυρπολήθηκε το σπίτι στο οποίο βρήκε καταφύγιο στα Περιστέρια (Δερμιτζόγιαννη) του Τσαλ Νταγ. Παπαθανασίου, Παρμενίων (1997). Για τον ελληνικό Βορρά, Μακεδονία 1941-44. Εθνική αντίσταση και τραγωδία: το ανέκδοτο αρχείο-ημερολόγιο του τότε ταγματάρχη Γιάννη Παπαθανασίου ιδρυτικού μέλους της οργανώσεως ΥΒΕ/ΠΑΟ, B΄, Αθήνα: Παπαζήσης'.Χατζηαναστασίου, Τάσος (2006), «Οι εθνικιστές οπλαρχηγοί στη βουλγαροκρατούμενη Μακεδονία και Θράκη», στο: Νίκος Μαραντζίδης (επιμ.), Οι άλλοι Καπετάνιοι: αντικομμουνιστές ένοπλοι στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Αθήνα: Βιβλιοπωλείο της Εστίας, σελ. 297-373. ISBN 978-960-05-1237-3.Χατζηαναστασίου, Τάσος (2016). Αντάρτες και καπετάνιοι. Η Eθνική Aντίσταση κατά της βουλγαρικής κατοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, 1942-1944. Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη. ISBN 960-343-703-4.
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1990–91

Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1990–91 ήταν η πρώτη περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 57η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν 20 ομάδα με την ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΓΝ Εστορίλ Πράια και ΣΚΟ Τορεένσε να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι Ο Έλβας ΚΑΝ, ΣΚ Φρεαμούντε, Βαρζίμ ΣΚ, ΦΚ Μάια, ΡΝ Άγκεδα, Λουζιτάνο ΒΡΣΑ και η ΦΚ Μπαρεϊνένσε υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Τελευταία ενημέρωση: 14 Αυγούστου 2012. Πηγή: Segunda Divisão de Honra Portugal 1990/91 - RSSSF (Paulo Claro) Portuguese II Liga 1990/1991 - footballzz.co.uk
12 (αριθμός)

Το 12 (δώδεκα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 11 και πριν από το 13. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 12:2 = 6, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 12 συμβολίζεται ως XII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΒ´ ή ιβ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 12 είναι ένας σύνθετος αριθμός, ο έκτος μετά τους 4, 6, 8, 9 και 10, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 4, 6 και 12, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 14. Aποτελεί υψηλά σύνθετο αριθμό καθώς διαθέτει περισσότερους διαιρέτες (5) από όλους τους αριθμούς που προηγούνται πριν από αυτόν. Το 12 είναι ένας υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Είναι ο μικρότερος φυσικός αριθμός με αυτή την ιδιότητα. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 12 είναι 12 = 2² ·3. Το 12 είναι ο τέταρτος αριθμός Πελ. Στη γεωμετρία, το δωδεκάγωνο, είναι ένα πολύγωνο σχήμα. Στη στερεομετρία, το δωδεκάεδρο έχει 12 έδρες. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Οι τετραγωνικές ρίζες του 12 είναι δύο άρρητοι αριθμοί, ίσοι κατά προσέγγιση με ±3,4641016151377545870548926830117 12! = 12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 479.001.600 212 = 12↑↑2 = 1212 = 8.916.100.448.256 Ο ατομικός αριθμός 12 αντιστοιχεί στο μαγνήσιο. Η ατομική μάζα 12 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί στον άνθρακα. Η ομάδα 12 του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων αντιστοιχεί στην πρώην IIB, δηλαδή την ομάδα του ψευδαργύρου. Το Μεσιέ 12 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 16.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχος. Ο 12 Βικτώρια είναι ένας αστεροειδής. Οι Θεοί του Ολύμπου στην αρχαία μυθολογία είναι 12. Οι Άθλοι του Ηρακλή είναι 12. 12 είναι οι μήνες ενός έτους. Τα κρανιακά ή εγκεφαλικά νεύρα αποτελούν 12 ζεύγη νεύρων (εγκεφαλικές συζυγίες). Το Renault 12, ήταν μοντέλο αυτοκινήτου τη δεκαετία του ´60. Το Datsun 12, ήταν προπολεμικό αυτοκίνητο της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας.
Toyota Aygo X

Το Toyota Aygo X είναι ένα crossover αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας A, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota από το 2021. Απευθύνεται κυρίως στην αγορά της Ευρώπης και αντικατέστησε το Toyota Aygo hatchback, που είχε παραχθεί σε 2 γενιές, μεταξύ του 2005 και του 2021.

 Το μοντέλο παραγωγής βασίστηκε στο πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Aygo X prologue, το οποίο παρουσιάστηκε στις 17 Μαρτίου 2021. Η εκδοχή παραγωγής είναι επίσης μικρό crossover πόλης και τελικώς αποκαλύφθηκε επίσημα στις 5 Νοεμβρίου 2021 με την ονομασία Toyota Aygo X. Το γράμμα «X» προφέρεται «Cross», προκειμένου να τονιστεί ότι πρόκειται για crossover, παρομοίως με το Toyota Yaris Cross και το Toyota Corolla Cross. Ειδικότερα το Aygo X πωλείται ως αυτοκίνητο που ανήκει στο ανώτατο άκρο της κατηγορίας A. Το Aygo X βασίζεται σε μια κοντύτερη εκδοχή της πλατφόρμας TNGA-B. Κατά συνέπεια, η πλατφόρμα αυτή είναι εντελώς διαφορετική από τις δύο πρώτες γενιές του Toyota Aygo, οι οποίες για την ιστορία παρήχθησαν στο Κόλιν της Τσεχίας, όπου συνεχίζει να παράγεται και ο διάδοχος Aygo X. Ο κινητήρας βενζίνης 1.0 λίτρου 1KR-FE διατηρήθηκε από τα προηγούμενα Aygo. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του Toyota Aygo X
Ιμπραχίμ Μιρζά

Ο πρίγκιπας Iμπραχίμ Μιρζά, Σολτάν Εμπραχίμ Μιρζά, πλήρες όνομα Aμπούλ Φαθ Σουλτάν Ιμπραχίμ Μιρζά (περσικά: ابوالفتح سلطان ابراهیم میرزا‎) (Απρίλιος 1540 – 23 Φεβρουαρίου 1577) ήταν Πέρσης πρίγκιπας της δυναστείας των Σαφαβιδών, ο οποίος ήταν ευνοούμενος τού θείου και πεθερού του σάχη Ταχμάσπ Α΄. Τώρα τον θυμούνται κυρίως ως προστάτη των τεχνών, ιδιαίτερα της περσικής μικρογραφίας . Αν και το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιοθήκης και της συλλογής έργων τέχνης του καταστράφηκε -όπως φαίνεται από τη σύζυγό του- μετά τη δολοφονία του, τα σωζόμενα έργα που παρήγγειλε ο ίδιος περιλαμβάνεται το χειρόγραφο Επτά Θρόνοι (Haft Awrang) τού ποιητή Τζαμί, που βρίσκεται τώρα στη Γκαλερί Τέχνης Φρέερ στην Ουάσιγκτον DC .

 Abisaab, Rula Jurdim, Converting Persia: θρησκεία και δύναμη στην αυτοκρατορία των Safavid, IBTauris, 2004,(ISBN 1-86064-970-X), 9781860649707 Babaie, Sussan, Slaves of the Shah: new elites of Safavid Iran, IBTauris, 2004,(ISBN 1-86064-721-9) ,(ISBN 978-1-86064-721-5) Μπρεντ, Μπάρμπαρα. «Μια άλλη καριέρα για τον Μίρζα Αλί;» στο Newman, Andrew J. (επιμ.), Κοινωνία και πολιτισμός στην πρώιμη σύγχρονη Μέση Ανατολή: μελέτες για το Ιράν στην περίοδο των Σαφαβιδών, Τόμος 1998, Τόμος 46 της Ισλαμικής ιστορίας και πολιτισμού, BRILL, 2003,(ISBN 90-04-12774-7) ,(ISBN 978-90-04-12774-6) "Islamic" - Μπρεντ, Μπάρμπαρα. Ισλαμική τέχνη, Harvard University Press, 1991,(ISBN 0-674-46866-X), 9780674468665 Simpson, Marianna S., Ebrāhīm Mīrzā in Encyclopedia Iranica, 1997, διαδικτυακό κείμενο, πρόσβαση στις 25 Φεβρουαρίου 2011 Soudavar, Abolala, The Age of Muhammadi, Muqarnas, 2000, PDF Titley, Norah M., Persian Miniature Painting, and its Influence on the Art of Turkey and India, 1983, University of Texas Press, 0292764847 Welch, Stuart Cary. Royal Persian Manuscripts, Thames & Hudson, 1976,(ISBN 0-500-27074-0) Simpson, J.R.R. Marianna Shreve (1997). Sultan Ibrahim Mirza's Haft Awrang: A Princely Manuscript from Sixteenth-Century Iran. Yale University Press. hardback: (ISBN 978-0-300-06802-3) Freer Gallery Αρχειοθετήθηκε 2022-01-04 στο Wayback Machine. Διαδικτυακή έκθεση του Freer Jami