IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στέφαν Μπάουουκ

Ο Στέφαν Μπάουουκ (πολωνικά: Stefan Bałuk) (15 Ιανουαρίου 1914 – 29 Ιανουαρίου 2014) ήταν Πολωνός στρατηγός, φωτογράφος, πολεμικός φωτορεπόρτερ και συμμετέχων στην Εξέγερση της Βαρσοβίας, ως ταξίαρχος του Πολωνικού Στρατού.

 Ο Μπάουουκ γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1914. Οι γονείς του ήταν ο Βουαντίσουαφ Μπάουουκ και η Μάρια Ουσίνσκα. Το 1933, πέρασε τις τελικές του εξετάσεις στο Ρακοβίτσε, κοντά στην Κρακοβία και στη συνέχεια προσφέρθηκε εθελοντικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Ιππικού στο Γκρούντζιοντς, αλλά αποφυλακίστηκε νωρίς για λόγους υγείας αφού ολοκλήρωσε ένα τρίμηνο μάθημα. Αποφοίτησε από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών της Βαρσοβίας. Στο ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν στο τρίτο έτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφού εντάχθηκε στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό, ο Μπάουουκ πολέμησε κατά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη 10η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Ιππικού. Ο Μπάουουκ έλαβε εκπαίδευση κομάντο με αλεξίπτωτο στη Γλασκώβη πριν σταλεί πίσω στην Πολωνία τον Απρίλιο του 1944 ως Cichociemni (επίλεκτη μονάδα αλεξιπτωτιστών). Ο Μπάουουκ «ασχολήθηκε με την παραγωγή πλαστών εγγράφων για αξιωματικούς των πολωνικών πληροφοριών, έκανε φωτογραφική τεκμηρίωση γερμανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στη Βαρσοβία και συμμετείχε στην Εξέγερση της Βαρσοβίας». Μετά την απελευθέρωσή του από το ναζιστικό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Oflag II-D στο Γκρόσμπορν (σημερινό Μπόρνε Σουλινόβο), ο Μπάουουκ ταξίδεψε στο σπίτι της μητέρας και της αδελφής του στην Πράγκα, όπου εκεί βρήκε το σπίτι τους κατεστραμμένο, αλλά με ένα σημείωμα που έλεγε ότι είχαν τραπεί σε φυγή.Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπάουουκ προήχθη στον (ισοδύναμο του 21ου αιώνα) βαθμό του στρατηγού ταξιαρχίας και έλαβε τόσο το Τάγμα Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας όσο και το Σταυρό του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Μετά τον πόλεμο, ο Μπάουουκ φυλακίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση από το Νοέμβριο του 1945 έως το Μάρτιο του 1947. Αργότερα εργάστηκε ως οδηγός ταξί και ασχολήθηκε με τη φωτογραφία ως χόμπι — δημοσιεύοντας πολλά άλμπουμ φωτογραφιών. Το 2008, ο Μπάουουκ δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του: Byłem Cichociemnym (κυκλοφόρησε στα αγγλικά ως Silent and Unseen: I Was a Commando Special Ops II WWII ). Ο Μπάουουκ πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 2014. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας από τον Πρόεδρο της Πολωνίας Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι και αργότερα ενταφιάστηκε στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι.
Μέτωπο

Στην ανθρώπινη ανατομία, το μέτωπο, ή κούτελο, είναι περιοχή της κεφαλής στο κρανίο. Οι δύο πλευρές του μετώπου σημαδεύονται από την κροταφική κορυφογραμμή, προς τα πάνω οριοθετείται με το επάνω μέρος της κεφαλής, δηλαδή το σημείο φύτρωσης των μαλλιών και κάτω από τη σιαγόνα.

 Το οστό του μετώπου είναι το πλακώδες τμήμα του μετωπιαίου οστού. Τα αισθητήρια νεύρα του μετώπου συνδέονται με τον οφθαλμικό κλάδο του νεύρου του τριδύμου και με το τραχηλικό πλέγμα και βρίσκονται μέσα στο υποδόριο λίπος. Ο οφθαλμικός κλάδος του νεύρου του τριδύμου, το υπερφυσικό νεύρο, διαιρείται στο τροχιακό χείλος σε δύο μέρη στο μέτωπο. Η παροχή αίματος στο μέτωπο γίνεται μέσω του αριστερού και δεξιού υπερκορενωτικού, υπερκροχαλικού και των πρόσθιων διακλαδώσεων της επιφανειακής κροταφικής αρτηρίας.
Ζόμπα

Η Ζόμπα (Zomba) είναι πόλη στο νότιο Μαλάουι της Αφρικής. Ως πρωτεύουσα αρχικώς της «Βρετανικής Κεντρικής Αφρικής» και μετέπειτα της Νυασαλάνδης, η Ζόμπα έγινε φυσιολογικά η πρώτη πρωτεύουσα του ανεξάρτητου κράτους του Μαλάουι, μέχρι το 1974, οπότε έγινε πρωτεύουσα η Λιλόνγκουε. Ωστόσο το κοινοβούλιο παρέμεινε στη Ζόμπα μέχρι και το 1994. Με πληθυσμό 105.013 κατοίκους στην απογραφή του 2018, η πόλη διακρίνεται για την παραδοσιακή βρετανική αποικιακή αρχιτεκτονική της και το γύρω ορεινό τοπίο, με τον ομώνυμο επιβλητικό ορεινό όγκο (Υψίπεδο ή όρη Ζόμπα) να υψώνεται στα βόρειά της.

 Η πόλη είναι κτισμένη στις νότιες υπώρειες του ορεινού όγκου Ζόμπα, που αποτελεί το γνωστότερο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της περιοχής της και τον βασικότερο πόλο έλξεως τουριστών. Σε ορισμένα μέρη αυτός ο όγκος φθάνει σε υψόμετρο 1.800 μέτρων (έναντι περίπου 900 μ. της πόλεως) και είναι καλυμμένος με μεγάλες εκτάσεις αφρικανικής αρκεύθου και του κυπαρισσοειδούς Widdringtonia, καθώς και άλλης, ανάμικτης βλαστήσεως. Το υψίπεδο διασχίζεται από πολλά ρυάκια και έχει αρκετούς καταρράκτες και μικρές λίμνες. Η πεζοπορία μέχρι τα υψηλότερα μέρη του αποτελεί συνήθη τουριστική δραστηριότητα. Ο ποταμός Μουλουνγκούζι που πηγάζει από το υψίπεδο διαρρέει την πόλη, οιγεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της οποίας είναι 15°24΄ Νότιο πλάτος και 35°20΄ Ανατολικό μήκος. Το κέντρο της απέχει 23 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από την κοντινότερη όχθη της μεγάλης λίμνης Τσίλγουα. Το κλίμα είναι τροπικό-υποτροπικό, με θερμότερο μήνα τον Νοέμβριο και ψυχρότερους τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, ωστόσο το μεγάλο υψόμετρο εξασφαλίζει μια ευχάριστη δροσιά όλο το έτος. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 1.340 [[[Χιλιοστόμετρο|χιλιοστόμετρα]], με βροχερότερο μήνα τον Ιανουάριο. Ο αστεροειδής 1468 Ζόμπα (Zomba), που ανακαλύφθηκε το 1938, πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή. Η Ζόμπα είναι από το 2008 «αδελφοποιημένη» με την πόλη Ουρμπάνα του Ιλινόι (ΗΠΑ). Η Ζόμπα στα Βικιταξίδια Το Υψίπεδο της Ζόμπα
Αικατερίνη του Λουξεμβούργου - Σαιν-Πολ

Η Αικατερίνη, γαλλ. Catherine de Luxembourg de Saint-Pol (απεβ. 1492) από τονΟίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόρη του κόμη του Σαιν-Πολ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

 Ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη του Σαιν-Πολ και της Μαργαρίτας των Μπω/Μπάλτσο, κόρης του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια, κυρίου του Μπω, κ.λπ. Παντρεύτηκε στις 2 Ιουλίου 1445 τον Αρθούρο Γ΄ δούκα της Βρετάνης. Τον Δεκέμβριο του 1445 πήγε στη Νάντη, όπου ο σύζυγός της είχε οργανώσει γαμήλιους εορτασμούς προς τιμήν της. Έπειτα έζησε στο Παρτεναί και ταξίδευσε μόνο το 1457 με τον άνδρα της πάλι στη Βρετάνη, καθώς ο ανιψιός του Πέτρος Β΄ της Βρετάνης είχε ασθενήσει. Έπειτα από το τέλος του Πέτρου Β΄ στις 22 Σεπτεμβρίου 1457, ο Αρθούρος Β΄ έγινε ο νέος δούκας. Όμως αυτός απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου 1458 στη Νάντη, 65 ετών. Ο γάμος τους ήταν άτεκνος. Η Αικατερίνη έζησε ως χήρα μία απομονωμένη ζωή, και μάλλον απεβίωσε τον Μάρτιο του 1492. Τάφηκε στο Καρθουσιανό μοναστήρι της Νάντης, που είχε τελειώσει. Παντρεύτηκε το 1445 τον Αρθούρο Γ΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης. Δεν απέκτησαν απογόνους. M. Prévost: Catherine 7 de Luxembourg. In: Dictionnaire de Biographie française, vol. 7 (1956), col. 1417–1418.
Σημαία της Νορβηγίας

Η σημαία της Νορβηγίας είναι κόκκινη με έναν μπλε σκανδιναβικό σταυρό με άσπρο περίγραμμα, ο οποίος προεκτείνεται και στις άκρες της σημαίας. Το κατακόρυφο μέρος του σταυρού μετακινείται στην πλευρά που κυματίζει η σημαία, όπως είναι η Σημαία της Δανίας. Οι αναλογίες της σημαίας είναι 22:16 και της κρατικής σημαίας 27:16, ή 6:1:2:1:6:11 οριζόντια και 6:1:2:1:6 κάθετα. Ομοιάζει με την σημαία της Ισλανδίας, με μόνη διαφορά το γεγονός ότι το κόκκινο και το μπλε είναι ανεστραμμένο και χρησιμοποιείται ελαφρώς διαφορετική απόχρωση.

 Είναι δύσκολο να προσδιορίσουμε πώς ήταν η παλαιότερη σημαία της Νορβηγίας. Στη διάρκεια των αρχαίων χρόνων, οι χώρες δε χρησιμοποιούσαν σημαίες. Μόνο οι βασιλείς είχαν σημαίες, όπως και άλλοι ηγεμόνες, σε μάχες Ο Ολάφ ο Άγιος χρησιμοποίησε ένα ερπετό μέσα σε λευκή σφραγίδα στη μάχη του Νεσγιάρ. Πριν από αυτά χρησιμοποιούνταν το κοράκι και ο δράκοντας. Ο Ίνγκε χρησιμοποιούσε ένα κόκκινο λιοντάρι, ενώ ο Σβέρε έναν χρυσό και κόκκινο αετό. Από το 16ο αιώνα μέχρι το 1814 η Νορβηγία χρησιμοποιούσε την αυτή σημαία με τη Δανία, καθώς αποτελούσαν ένωση. Το 1814 η ανεξάρτητη Νορβηγία καθιέρωσε τη σημαία της Δανίας με το λιοντάρι της Νορβηγίας σε τετράγωνο. Η σημαία αυτή ήταν σε χρήση ως το 1821. Το 1821 σχεδιάστηκε από το βουλευτή Φρέντρικ Μέλτσερ μια ξεχωριστή σημαία της Νορβηγίας, η οποία υιοθετήθηκε από το Κοινοβούλιο στις 21 Ιουλίου του 1821. Ωστόσο ο Βασιλιάς αρνήθηκε να καθιερώσει τη σημαία ως επίσημη αν και ενέκρινε το σχέδιο. Έτσι, ως το 1838 η νορβηγική σημαία χρησιμοποιούνταν μόνο στις βόρειες θάλασσες. Το 1844 ένα σύμβολο της ένωσης υιοθετήθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως σημαία από κοινού με τη Σουηδία. Επειδή έμοιαζε με σαλάτα ρέγγας, ονομάστηκε «σαλάτα ρέγγας». Το σύμβολο αυτό καταργήθηκε το 1898. Η πρώτη «καθαρή» σημαία υιοθετήθηκε το 1899, ωστόσο το σύμβολο της ένωσης παρέμεινε στις πολεμικές σημαίες ως το 1905, οπότε διαλύθηκε η ένωση. Η Σουηδία διατήρησε το σύμβολο της «σαλάτας ρέγγας» σε όλες τις σημαίες ως το 1905. Ο Σταυρός είναι χριστιανικός και ακολουθεί την παράδοση άλλων σκανδιναβικών χωρών, όπως η Δανία και η Σουηδία. Η επιλογή των χρωμάτων υποδηλώνει τη δημοκρατία, καθώς τα χρώματα αυτά (κόκκινο, λευκό, μπλε) χρησιμοποιούνται κυρίως από δημοκρατικές χώρες, όπως η Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και οι ΗΠΑ. Το σχέδιο του Μέλτσερ αναφέρεται επίσης στη σημαία της Δανίας, η οποία είναι κόκκινη και λευκή. Ο γαλάζιος σταυρός ήταν πιθανότατα μια αναφορά στο μπλε της σουηδικής σημαίας. Η ιστορία της νορβηγικής σημαίας στον ιστότοπο του Υπουργείου Άμυνας της Νορβηγίας Ιστότοπος με την ιστορία της σημαίας
Οίκος του Νταμπιέρ

O Οίκος του Νταμπιέρ (γαλλ. Maison de Dampierre) έπαιξε σημαίνοντα ρόλο από τον 12ο ως τον 14ο αι. στην Καμπανία, όπου βρίσκεται η κυριότητα του Νταμπιέρ. Μέλη του Οίκου έγιναν κόμητες της Φλάνδρας, του Νεβέρ, του Αρτουά, της κομητείας της Βουργουνδίας (Φρανς-Κοντέ) και κόμητες -μετέπειτα δούκες- του Ρετέλ. Το πρώτο γνωστό μέλος του Οίκου είναι ο Γκυ Α΄ κύριος του Νταμπιέρ. Ο κύριος κλάδος εξέλιπε το 1384 με τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη της Φλάνδρας, Αρτουά, Βουργουνδίας, Ρετέλ, Νεβέρ, που τον διαδέχθηκε η κόρη του Μαργαρίτα Γ΄ κόμη της Φλάνδρας. Αυτή στον πρώτο γιο της Ιωάννη έδωσε τη Φλάνδρα, Αρτουά, Βουργουνδία, στον δεύτερο Αντώνιο το Ρετέλ και στον τρίτο Φίλιππο Β΄ το Νεβέρ. Ο πλάγιος κλάδος των κομήτων του Ναμύρ εξέλιπε το 1429 με τον Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ναμύρ.

 Ο Οίκος είχε μία ανταγωνιστική σχέση με τον Οίκο του Αβέν. Ο Βαλδουίνος Θ΄ κόμης της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ και Α΄ λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης είχε δεύτερη κόρη τη Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα της Φλάνδρας, που παντρεύτηκε τον Μπουσάρ Δ΄ κόμη του Αβέν. Η πρώτη κόρη Ιωάννα διαμαρτυρήθηκε για το μερίδιό της και ήλθε σε αντιπαλότητα με τη Μαργαρίτα Β΄, ώσπου κατάφερε να ακυρώσει τον γάμο της με τον Μπουσάρ Δ΄, τον οποίο αιχμαλώτισε το 1219. Έπεισε τη Μαργαρίτα Β΄ να κάνει δεύτερο γάμο με τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη του Νταμπιέρ. Η ακύρωση του πρώτου γάμου δεν ήταν ακριβώς νόμιμη και έτσι η εγκυρότητα του δεύτερου ήταν αμφίβολη. Το αν τα τέκνα μπορούσαν να θεωρηθούν νόμιμοι διάδοχοι προκάλεσε τον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Φλάνδρας και του Αινώ. Το 1246 ο Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας αποφάσισε το Αινώ να πάει στα τέκνα του πρώτου γάμου και η Φλάνδρα (της οποίας ήταν επικυρίαρχος) σε εκείνα του δεύτερου. Η Μαργαρίτα Β΄ έδωσε τη Φλάνδρα στα τέκνα του δεύτερου γάμου, όχι όμως το Αινώ. Τότε ο πρωτότοκος γιος της Ιωάννης Α΄ των Αβέν απευθύνθηκε στον αδελφό της συζύγου του, τον Γουλιέλμο Β΄, διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας (και ως εκ τούτου επικυρίαρχου του Αινώ), που τον έπεισε να καταλάβει το Αινώ. Το 1253 ο Ιωάννης Α΄ νίκησε τον ετεροθαλή αδελφό του Γκυ των Νταμπιέρ στη μάχη του Βεστ-Καπέλ, τον φυλάκισε και ανάγκασε τη μητέρα τους να του παραχωρήσει το Αινώ. Η Μαργαρίτα Β΄ δεν έμεινε άπρακτη: παραχώρησε το Αινώ στον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού, που το διεκδίκησε με πόλεμο, αλλά απέτυχε. Το 1254 επέστρεψε από τη Σταυροφορία ο Λουδοβίκος Θ΄, μεγαλύτερος αδελφός του Καρόλου Α΄ και επέβαλε την πρότερή του απόφαση. Έτσι έληξε και η τρίτη φάση του Πολέμου αυτού. Evergates, Theodore (2007). The Aristocracy in the County of Champagne, 1100-1300. University of Pennsylvania Press.
Σχέσεις Μπανγκλαντές-Κύπρου

Οι σχέσεις Μπανγκλαντές και Κύπρου αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ του Μπαγκλαντές και της Κύπρου. Καμία χώρα δεν έχει μόνιμο πρεσβευτή. Και οι δύο χώρες είναι μέλη του Κινήματος των Αδεσμεύτων και της Κοινοπολιτείας των Εθνών Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν εγκάρδιες με τις δύο χώρες να δείχνουν προθυμία να τις ενισχύσουν περαιτέρω.

 Το Μπαγκλαντές και η Κύπρος συνεργάζονται στον τομέα της εκπαίδευσης. Ένας αριθμός Μπανγκλαντεσιανών φοιτητών εισάγεται σε Κυπριακά πανεπιστήμια να επιδιώξει την είσοδο στην Ευρωπαϊκή αγορά εργασίας. Το Μπανγκλαντές και η Κύπρος έχουν δείξει ενδιαφέρον για να επεκτείνουν τις υφιστάμενες διμερείς οικονομικές δραστηριότητες μεταξύ των δύο χωρών και έχουν εργαστεί σε αυτήν την κατεύθυνση. Το Μπαγκλαντές εξάγει έτοιμα ενδύματα, φαρμακευτικά προϊόντα, δέρμα και προϊόντα που έχουν χαρακτηριστεί ως έχοντες καλές προοπτικές στην Κυπριακή αγορά. Το Μπαγκλαντές έστειλε δύο θηλυκούς ελέφαντες που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία στο ζωολογικό κήπο της Πάφου. Οι ασιατικοί ελέφαντες είχαν εκτραφεί από την Εταιρεία Ανάπτυξης Δασών του Μπαγκλαντές.
Τογκιόλα Τουλαφόνο

Ο Τογκιόλα Τουλαφόνο (Togiola Talalelei A. Tulafono, γενν. 28 Φεβρουαρίου 1947) ήταν ο κυβερνήτης στις Αμερικανικές Σαμόα από τις 26 Μαρτίου 2003 ως τις 3 Ιανουαρίου 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και προτού γίνει Κυβερνήτης υπηρέτησε στο αξίωμα του Αντικυβερνήτη, από το 1997 ως το 2003.

 Γεννήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1947 στο νησί Αουνούου. Σπούδασε στη Σαμόα και έπειτα στις ΗΠΑ, όπου έκανε μπάτσελορ στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Κοινωνιολογία. Στη συνέχεια έλαβε ντοκτορά από το Νομικό Πανεπιστήμιο του Γουόσμπερν στο Τοπέκα του Κάνσας, το 1975. Μετά το πανεπιστήμιο, ο Τουλαφόνο εργάστηκε ως υπάλληλος στην Εισαγγελία των Αμερικανικών Σαμόα και έπειτα στο Υπουργείο επί θεμάτων Σαμόα. Έπειτα εργάστηκε ως ασκούμενος δικηγόρος και αντιπρόεδρος στην αεροπορική εταιρεία South Pacific Airlines στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.Διορίστηκε δικαστής σε επαρχιακό δικαστήριο (district court) to 1978 και έπειτα στη Γερουσία των Αμερικανικών Σαμόα το 1980. Έπειτα από θητεία ενός έτους στην Άνω Βουλή στην κομητεία Σαόλε επέστρεψε ως ασκούμενος δικηγόρος. Το 1989 εξελέγη ξανά γερουσιαστής. Ακολούθησε η ανάληψη περισσοτέρων θέσεων, μεταξύ των οποίων και αυτή του προέδρου της Επιτροπής Ανωτέρας Εκπαίδευσης. Το 1997 προήδρευσε των Μίνι Αγώνων του Νοτίου Ειρηνικού, όταν οι τελευταίοι διοργανώθηκαν στις Αμερικανικές Σαμόα. Στις 3 Ιανουαρίου του 1997 ορκίστηκε Αντικυβερνήτης και παρέμεινε στο αξίωμα ως τον αδόκητο θάνατο του Ταουέζε Σούνια από καρδιακή προσβολή. Στις 26 Μαρτίου του 2003 ο Κυβερνήτης Ταουέζε Σούνια πέθανε και προσωρινός Κυβερνήτης έγινε ο Τουλαφόνο. Η επίσημη ορκωμοσία του ως Κυβερνήτη έγινε στις 7 Απριλίου του 2003. Επανεξελέγη για τετραετή θητεία στις εκλογές για Κυβερνήτη, το Νοέμβριο του 2004. Συγκεκριμένα, στον πρώτο γύρο των εκλογών, στος 2 Νοεμβρίου του 2004, ο Τουλαφόνο έλαβε 48,4% των ψήφων και στο δεύτερο γύρο (16 Νοεμβρίου) κέρδισε τον αντίπαλό του, Αφόα Μοέγκα Λούτου, με ποσοστό 56%-44%. Ο Τουλαφόνο υποστήριξε τη Χίλαρι Κλίντον στη διάρκεια των προκριματικών στο Δημοκρατικό Κόμμα για το χρίσμα του υποψηφίου για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές 2008. Στις 4 Νοεμβρίου του 2008 ο Τουλαφόνο διεκδίκησε ξανά το αξίωμα του Κυβερνήτη στις εκλογές, με αντικυβερνήτη το Φαόε Αϊτοφέλε Σούνια. Στον πρώτο γύρο των εκλογών έλαβε 41,3% των ψήφων έναντι 31,4% για τον αντίπαλό του, Ουτού Άμπε Μαλάε, με τον οποίο θα αναμετρήθηκε στο δεύτερο γύρο στις 18 Νοεμβρίου. Στον τελικό γύρο, ο Τουλαφόνο επανεξελέγη άνετα για δεύτερη τετραετή θητεία. Οι Τογκιόλα και Φαόα έλαβαν 6.590 ψήφους (με 56,5%) ενώ οι Ούτου και Νούα έλαβαν 5.084 ψήφους με 43,5%. Μετά τη λήξη της θητείας του, τον Ιανουάριο του 2013, τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ο Λόλο Λετάλου Ματαλάζι Μολίγκα. Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2008-10-22 στο Wayback Machine.
SQL

Η SQL (αγγλ. αρκτ. από το Structured Query Language) (προφ. /ˌɛs.kjuːˈɛǀ/) είναι μία γλώσσα υπολογιστών στις βάσεις δεδομένων, που σχεδιάστηκε για τη διαχείριση δεδομένων, σε ένα σύστημα διαχείρισης σχεσιακών βάσεων δεδομένων (Relational Database Management System, RDBMS) και η οποία, αρχικά, βασίστηκε στη σχεσιακή άλγεβρα. Η γλώσσα περιλαμβάνει δυνατότητες ανάκτησης και ενημέρωσης δεδομένων, δημιουργίας και τροποποίησης σχημάτων και σχεσιακών πινάκων, αλλά και ελέγχου πρόσβασης στα δεδομένα. Η SQL ήταν μία από τις πρώτες γλώσσες για το σχεσιακό μοντέλο του Edgar F. Codd, στο σημαντικό άρθρο του το 1970, και έγινε η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη γλώσσα για τις σχεσιακές βάσεις δεδομένων.

 Η SQL αναπτύχθηκε στην IBM από τους Andrew Richardson, Donald C. Messerly και Raymond F. Boyce, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Αυτή η έκδοση, αποκαλούμενη αρχικά SEQUEL, είχε ως σκοπό να χειριστεί και να ανακτήσει τα στοιχεία που αποθηκεύτηκαν στο πρώτο RDBMS της IBM, το System R. .Το πρώτο σύστημα διαχείρισης σχεσιακών βάσεων δεδομένων (RDBMS) ήταν το RDMBS που αναπτύχθηκε στo MIT, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και η Ingres, που αναπτύχθηκε το 1974 στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ. Η Ingres εφάρμοσε μία γλώσσα διατύπωσης ερωτήσεων γνωστή ως QUEL, το οποίο αντικαταστάθηκε αργότερα στην αγορά από την SQL. Προς το τέλος της δεκαετίας του 70 η Relational Software (τώρα Oracle Corporation) είδε τη δυνατότητα αυτών που περιγράφηκαν από Codd, Chamberlin, και Boyce και αναπτυξε την SQL βασισμένο στο RDBMS, με τις φιλοδοξίες πώλησης του στο Αμερικανικό ναυτικό, την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών και άλλες Αμερικανικές Υπηρεσίες. Το καλοκαίρι του 1979, η Relational Software εισήγαγε την πρώτη διαθέσιμη στο εμπόριο εφαρμογή του SQL και νίκησε την IBM με τη διάθεση του πρώτου εμπορικού RDBMS για μερικές εβδομάδες. Η γλώσσα SQL υποδιαιρείται σε διάφορα γλωσσικά στοιχεία, που περιλαμβάνουν Clauses, οι οποίες είναι σε μερικές περιπτώσεις προαιρετικές, αλλά απαραίτητα συστατικά των δηλώσεων και ερωτήσεων.Expressions που μπορούν να παραγάγουν είτε τις κλιμακωτές τιμές είτε πίνακες που αποτελούνται από στήλες και σειρές στοιχείων.Predicates που διευκρινίζουν τους όρους που μπορούν να αξιολογηθούν σαν σωστό ή λάθος.Queries που ανακτούν τα στοιχεία βασισμένες σε ειδικά κριτήρια.Statements που μπορούν να έχουν μια επίδραση στα σχήματα και τα στοιχεία, ή που μπορούν να ελέγξουν τη ροή του προγράμματος και τις συνδέσεις από άλλα προγράμματα.Το κενό αγνοείται γενικά στις Statements και τις Queries SQL. Ένα κενό είναι όμως απαραίτητο για να ξεχωρίζει Statements οπως και στην κανονική γραφή κειμένων. Ένα επερώτημα (αγγλ. query) συνήθως αποτελείται από: αλλά μπορεί επίσης να περιλαμβάνει GROUP BY, ORDER BY και άλλα: Με αποτέλεσμα: Title No_of_Authors ---------------------- ------- SQL Examples and Guide 2 The Joy of SQL 3 An Introduction to SQL 5 Pitfalls of SQL 6
Τζανγκό Σισοκό

Ο Τζανγκό Σισοκό (Django Sissoko, απαντάται στις πηγές και ως Diango Cissoko ή Django Cissoko) (1948-2022) ήταν δημόσιος υπάλληλος και πολιτικός του Μαλί, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τον Δεκέμβριο του 2012 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 2013. Υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης από το 1984 ως το 1988 και συνακόλουθα υπηρέτησε δύο φορές ως γενικός γραμματέας της προεδρίας (1988-91 και 2008-11). Επίσης, ήταν συνήγορος του πολίτη (Ombudsman) από το 2011 ως το 2012. Ο Σισοκό διορίστηκε πρωθυπουργός στις 11 Δεκεμβρίου 2012 λίγο μετά τη σύλληψη του προκατόχου του, Σεΐκ Μοντιμπό Ντιαρά, από τους ηγέτες του πραξικοπήματος που έγινε το Μάρτιο του 2012. Ο Ντιαρά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση.

 Ο Σισοκό σπούδασε στην Εθνική Σχολή Διοίκησης του Μαλί (École nationale d'administration du Mali) . Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία και ειδικότερα στο πανεπιστήμια της Καέν, στην Διεθνές Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης και στο πανεπιστήμιο της Ρουέν.Εν συνεχεία υπηρέτησε σε δημόσια αξιώματα, όπως του διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών της Μπαμακό τη δεκαετία του 1970 και του διευθυντή του γραφείου στο υπουργείο Εργασίας και Δημοσίων Υπηρεσιών (1983-84). Ο Σισοκό εργάστηκε επίσης για το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, την Αναπτυξιακή Τράπεζα της Αφρικής και την Ισλαμική Αναπτυξιακή Τράπεζα. Ο Σισοκό εισήλθε στην κυβέρνηση ως υπουργός Δικαιοσύνης το Δεκέμβριο του 1984 και παρέμεινε στο αξίωμα αυτό ως το Φεβρουάριο του 1988, οπότε διορίστηκε ως γενικός γραμματέας της προεδρίας. Στην τελευταία θέση παρέμεινε ως την ανατροπή του προέδρου Μούσα Τραορέ το Μάρτιο του 1991.Έπειτα από τη θητεία του ως συμβούλου της κυβέρνησης (1994-2002), ανέλαβε διευθυντής του γραφείου του Πρωθυπουργού στις 13 Νοεμβρίου 2002 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για 5 και πλέον χρόνια. Στις 26 Ιανουαρίου 2008 ανέλαβε ξανά γενικός γραμματέας της προεδρίας με το βαθμό του υπουργού. Αργότερα ο Σισοκό διορίστηκε συνήγορος του πολίτη στις 18 Μαΐου 2011. Διορίστηκε πρωθυπουργός του Μαλί στις 11 Δεκεμβρίου 2012 έπειτα από τη σύλληψη των πρωταιτίων του πραξικοπήματος του 2012 και την παραίτηση του Σεΐκ Μοντιμπό Ντιαρά. Ο διορισμός του ανακοινώθηκε στην κρατική τηλεόραση. Με το διορισμό του Σισοκό ο πρόεδρος Ντιονκουντά Τραορέ έκανε πράξη την υπόσχεσή του (έπειτα από τις απειλές για κυρώσεις από τον ΟΗΕ) να διορίσει μη στρατιωτικό πρωθυπουργό σε διάστημα ενός 24ώρου. Εκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, τα γεγονότα που ακολούθησαν το πραξικόπημα καταδικάστηκαν από την ECOWAS και τις ΗΠΑ.Η σύνθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Σισοκό ανακοινώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2012. Στη νέα κυβέρνηση εκπροσωπήθηκαν και οι βορειότερες περιοχές, που είχαν καταληφθεί από ισλαμιστές αντάρτες. Τα σημαντικά υπουργεία ωστόσο δόθηκαν σε άτομα στενά συνδεδεμένα με τους πραξικοπηματίες του 2012.Απεβίωσε στις 4 Απριλίου 2022.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1992-93

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1992-93 ήταν η 16η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 7η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1992-93 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1993-94. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.
Αρπινάτης ποταμός

Ο Αρπινάτης είναι ποταμός της Ηλείας γνωστός από την αρχαιότητα κι ένας από τους παραποτάμους του Αλφειού. Σύμφωνα με τον Παυσανία, που στην εποχή του πέρασε από εκεί μας, πληροφορεί ότι ονομάζεται Αρπινάτης επειδή στην αρχαιότητα περνούσε από την αρχαία πόλη Αρπίνη. Πηγάζει από την Φολόη κοντά στο χωριό Βιλίζι και ρέει από ανατολικά προς δυτικά και συναντά την βόρεια όχθη του Αλφειού στο παλιό χάνι του Σαράτσι.

 Ηλειακά : Ήτοι αρχαιολογική, γεωγραφική και ιστορική συγγραφή πασών των Ηλειακών χωρών από των αρχαιοτάτων μέχρι των καθ' ημάς χρόνων / Υπό Γεωργίου Παπανδρέου, Εν Αθήναις : Εκδότης Τυπογραφείον "Ο Παλαμήδης", Έκδοση 1888 [...] [21.8] ἔστι δὲ καὶ ἄλλος Ἁρπινάτης καλ ούμενος ποταμὸς καὶ οὐ πολὺ ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ πόλεως Ἁρπίνης ἄλλα τε ἐρείπια καὶ μάλιστα οἱ βωμοί: οἰκίσαι δὲ Οἰνόμαον τὴν πόλιν καὶ θέσθαι τὸ ὄνομα ἀπὸ τῆς μητρὸς λέγουσιν Ἁρπίνης. [...] Παυσανίου, Ελλάδος περιήγησις, Ηλιακών Β
Θανάσης Βάγιας

Ο Θανάσης Βάγιας (1765-1834), ήταν Έλληνας που υπήρξε μέλος της αυλής του Αλή Πασά, πασά των Ιωαννίνων εκείνη την εποχή, έμπιστος σύμβουλός του και αρχηγός της σωματοφυλακής του. Οι πηγές της εποχής είναι ιδιαίτερα αντιφατικές σχετικά με τη δράση του: κάποιες τον αναφέρουν ως προδότη του ελληνικού έθνους και άλλες ως ήρωα που διέσωσε χιλάδες συμπατριώτες του.

 Γεννήθηκε στο χωριό Λέκλη, μεταξύ Τεπελενίου και Αργυροκάστρου (περιοχή Βορείου Ηπείρου στη σημερινή Αλβανία). Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Λουκά Βάγια. Ο πατέρας του ήταν έμπορος με δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη καθώς και γνωστός του Αλή Πασά. Ο Θανάσης Βάγιας απέκτησε την εμπιστοσύνη του Αλή, ο οποίος τον διόρισε επικεφαλής της αλβανικής φρουράς του, των τσοχανταραίων. Το 1812 εκστράτευσε εναντίον των Αλβανών του Αργυροκάστρου και του Γαρδικίου (ΒΔ του Αργυροκάστρου), ύστερα από εντολή του Αλή. Σύμφωνα όμως με τον ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη στο έργο Θανάσης Βάγιας, η κατηγορία ότι σκότωσε 600 Γαρδικιώτες πρέπει να θεωρείται ανυπόστατη. Πέρα από τις αντιφατικές προσεγγίσεις των πηγών της εποχής σχετικά με την συμπεριφορά του προς τους συμπατριώτες του, ο Βάγιας ήταν αφοσιωμένος στον Αλή Πασά, που τον υπηρέτησε πιστά ώς την κατάλυση της εξουσίας του, το 1822. Μετά την πτώση και τον θάνατο του Αλή Πασά, ο Βάγιας μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Κωνσταντινούπολη, όπου διέμεινε έως το 1827 και πρόσφερε υπηρεσίες στο εκεί ελληνικό στοιχείο. Το 1829 ήρθε στην επαναστατημένη Ελλάδα και το 1831 ο πρώτος κυβερνήτης του ελληνικού κράτους Ιωάννης Καποδίστριας τον διόρισε επιστάτη του προτύπου Αγροκηπίου της Τίρυνθας. Μαρτυρείται επίσης ότι το 1834 ζούσε στην αφάνεια στα Ιωάννινα και ότι πέθανε στην πατρίδα του, τη Λέκλη, χωρίς να είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1987. Τόμ. 2, σ. 119-120.Χρήστος Δάλλας, «Περί Βάγια και Πουκεβίλ», Δελτίον της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος, τομ. Θ, σελ.553-555. Φωτιάδης, Ευάγγελος Π. «Συμβολή εις την περί του Θανάση Βάγια έρευναν». Ηπειρωτικά Χρονικά 1 (1926), σσ. 304-312.
Θεόδωρος Τουρκοβασίλης

Ο Θεόδωρος Τουρκοβασίλης (Αλωνίσταινα Αρκαδίας, 17 Ιουλίου 1891 - Παλαιό Φάληρο, 3 Μαρτίου 1975) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός εθνικιστικών και ακροδεξιών πεποιθήσεων. Διατέλεσε βουλευτής, υπουργός, γερουσιαστής, αρχηγός πολιτικού κόμματος και διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Στην μακρόχρονη πολιτική του σταδιοδρομία συνεργάστηκε με διάφορους πολιτικούς ηγέτες, από τον Ιωάννη Μεταξά μέχρι τον Γεώργιο Παπανδρέου.

 Γεννήθηκε το 1891 στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας. Ήταν απόγονος οικογένειας οπλαρχηγών της Επανάστασης του 1821, η οποία έφερε αρχικά το επώνυμο Δημητρακόπουλος. Σύμφωνα με τον γνωστό ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, ο Βασίλειος Δημητρακόπουλος, οπλαρχηγός υπό τις διαταγές του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη συνήθιζε να τιμωρεί άγρια τους Έλληνες που συνεργάζονταν με τους Οθωμανούς, προκαλώντας το σχόλιο του Κολοκοτρώνη «Τούρκος είσαι ρε Βασίλη και τους τιμωρείς έτσι;», απ' όπου προέκυψε το προσωνύμιο, μετέπειτα επώνυμο, Τουρκοβασίλης.Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Θεόδωρος Τουρκοβασίλης επέστρεψε στη Τρίπολη (1914) όπου και άρχισε να δικηγορεί. Από νωρίς ασχολήθηκε με την πολιτική και πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας το 1920 με το Λαϊκόν Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη. Στη συνέχεια προσχώρησε στο Κόμμα Ελευθεροφρόνων του Ιωάννη Μεταξά. Μετά τις εκλογές του 1926 και την δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης, ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης και στις δύο κυβερνήσεις συνασπισμού που ακολούθησαν, έως το 1928. Το 1929 εκλέχθηκε γερουσιαστής Αρκαδίας, ενώ το 1933 ανέλαβε υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση συνασπισμού του Παναγή Τσαλδάρη. Επί κυβερνήσεως του Γ. Κονδύλη το 1935 ανέλαβε και πάλι υπουργός Παιδείας. Στις 29 Αυγούστου του 1940 ο Ιωάννης Μεταξάς διέταξε τη σύλληψη και την εξορία του Θ. Τουρκοβασίλη, όταν διαπιστώθηκε η συμμετοχή του σε συνωμοτική κίνηση ανατροπής του καθεστώτος. Το 1943, επί κατοχικής κυβέρνησης του Ιωάννη Ράλλη, ανέλαβε την διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά ύστερα από τρεις μήνες συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίσθηκε επί τετράμηνο. Μετά την απελευθέρωση, ίδρυσε το Κόμμα Εθνικοφρόνων, ενώ στις εκλογές των ετών 1950 και 1951 συνεργαζόμενος με τον πρώην υπουργό του Μεταξά Κωνσταντίνο Μανιαδάκη δημιούργησαν την Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη. Στις εκλογές του 1956, έλαβε μέρος ως αρχηγός του Κόμματος των Εθνικοφρόνων. Το 1961 συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου (όπως και αρκετοί άλλοι αντικαραμανλικοί δεξιοί) και συμμετείχε στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου, αλλά απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Αρκαδίας.Πέθανε στις 3 Μαρτίου 1975, σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Αθήνα, τομ. 57ος, σελ. 425. Φαίδων Βρανάς (επιμέλεια), Ιωάννης Μεταξάς. Το προσωπικό του ημερολόγιο, τομ. 4ος.
Σερένα Γκράντι

Η Σερένα Γκράντι (Ιταλικά: Serena Grandi) (23 Μαρτίου 1958) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, γνωστή ως ένα από τα σύμβολα του σεξ του ιταλικού κινηματογράφου των δεκαετίων του '80 και του '90. Σε μερικές ταινίες χρησιμοποιείσε το ψευδώνυμο Βανέσσα Στέιγκερ. Οι φανατικοί οπαδοί των ταινίων τρόμου τη γνωρίζουν για τους δυο ρόλους της στον Ανθρωποφάγους (1980) και Ντελιρίουμ (1987).

 Η Σερένα Φατζιόλι, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Μπολόνια. Μετά τις σπουδές της στον προγραμματισμό υπολογιστών, εργάστηκε για πρώτη φορά σε εργαστήριο επιστημονικής ανάλυσης. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στον κινηματογράφο το 1980 παίζοντας έναν υποστηρικτικό ρόλο στην κωμωδία La Compagna di viaggio του Φερντινάντο Μπάλντι. Την ίδια χρονιά έπαιξε το ρόλο της Μάγκι στην αμφιλεγόμενη ταινία Ανθρωποφάγους, σε σκηνοθεσία Τζόε Ντ'Αμάτο. Αυτή η ταινία είναι γνωστή ανάμεσα στους οπαδούς των ταινιών τρόμου για τις ακραίες και ανατριχιαστικές σκηνές της. Μετά από μερικούς δευτερεύοντες ρόλους πήρε τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο της Μιράντα του Τίντο Μπρας, ο οποίος της έδωσε την ιδιότητα του συμβόλου του σεξ στην Ιταλία της και καθιερώσε το δικό της στυλ. Το 1991 παντρεύτηκε το είκοσι ετών μεγαλύτερο της, Πέπε Ερκόλε, με τον οποίο απέκτησε το γιο της Εντουάρντο. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1998. Στη δεκαετία του 1990, άρχισε να απομακρύνεται από το προσκήνιο, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εστίασε την καριέρα της σε τηλεοπτικές σειρές.Το διάστημα 2003-2004 η Γκράντι πέρασε 157 ημέρες υπό κατ 'οίκον περιορισμό κατηγορούμενη ότι είχε πουλήσει λίγα γραμμάρια κοκαΐνης. Η υπόθεση αργότερα μπήκε στο αρχείο. Το 2006, ήταν υποψήφια του Azione Sociale, ενός πολιτικού κόμματος που ίδρυσε η Αλεσάντρα Μουσολίνι, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο L'amante del federale. Το 2008, μετά από ένα διάλειμμα δέκα ετών, επέστρεψε στον κινηματογράφο. Η Σερένα Γκράντι στην IMDb (Αγγλικά)
Ακακία

Η Ακακία αποτελεί γένος φυτών, που ανήκει στην οικογένεια των Μιμηλεοειδών, στην τάξη των Κυαμωδών. Η ακακία είναι δέντρο ή θάμνος, αειθαλής ή φυλλοβόλος, με φύλλα σύνθετα διπτεροειδή, με αγκάθια μικρά και ισχυρά. Τα άνθη της είναι μικρά ωχροκίτρινα, κίτρινα, πορτοκαλοκίτρινα και σπανιότερα λευκά, τοποθετημένα σε ταξιανθίες που σχηματίζουν σφαιρικές κεφαλές, κυλινδρικούς ίουλους ή στάχεις. Χαρακτηριστικό της ακακίας είναι ότι εκκρίνει το αραβικό κόμμι ακόμη και σε άριστες συνθήκες καλλιέργειας, το οποίο θεωρείται παθολογικό φαινόμενο. Ο φλοιός και οι λοβοί πολλών ειδών περιέχουν μεγάλη ποσότητα δεψικών ουσιών και χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία και τη φαρμακευτική. Το αραβικό κόμμι, διαλυμένο σε κρύο νερό, δίνει τη γνωστή «γόμα» για τα χαρτιά.

 Τα περισσότερα είδη ευδοκιμούν σε πυριτικά, αμμώδη και φτωχά εδάφη και αντέχουν την ξηρασία. Μερικά είδη, όπως η Ακακία η κρεμοκλαδής (Acacia pendula), ευδοκιμούν σε νοτερούς, υγρούς και ελώδεις τόπους, και άλλα, όπως η Ακακία η κατεχού (Acacia catechou), αντέχουν και σε θερμοκρασίες λίγων βαθμών κάτω από 0 °C. Θεωρούνται βραχύβια φυτά, παρουσιάζουν όμως γρήγορη αύξηση. Μέσα σε λίγους μήνες αποκτούν ύψος 3 μέτρων. Το συνολικό ύψος μπορεί να ξεπεράσει τα 7 μέτρα. Από τον 30ό χρόνο αρχίζουν να παρακμάζουν. Πολλαπλασιάζονται κυρίως με σπέρματα, που φυτεύονται απευθείας στο χώμα, αλλά και με μοσχεύματα από βλαστούς ημιώριμους. Φυτεύεται σε πάρκα, σχηματίζοντας δεντροστοιχίες για καλλωπιστικούς σκοπούς, αλλά και για να συγκρατεί αμμώδη εδάφη ή αμμόλοφους. Στην Κύπρο οι Ακακίες εισίχθησαν από τους Βρετανούς Αποικιοκράτες στα τέλη του 19ου αιώνα. Με αυτές δάσωναν φτωχά πεδινά και παραθαλάσσια εδάφη για σκοπούς εμπλουτισμού του χώματος. Αρκετά διατηρούνταν ως δάση Ακακιών που παρεμπόδιζαν την σκόνη αλλά και τις καθιζήσεις, ενώ σε ορισμένα μετέπειτα φυτεύονταν σε αυτά είτε καλλιέργειες είτε κωνοφόρα δάση. Χρησιμοποιούνταν βεβαίως και για καλλωπιστικούς σκοπούς σε κήπους, δρόμους και πάρκα αλλά και κατά μήκος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου για διατήρηση του εδάφους λόγο του μεγάλου ριζικού τους συστήματος. Αυτό γίνεται ακόμη και σήμερα κατά μήκος δρόμων σε απότομες πλάγιες ημιορινών περιοχών.ν Το κυριότερο είδος Ακακίας στην Κύπρο είναι η Κυανόφυλλος. Η γνωστή από δενδροστοιχίες ακακία, με τα λευκά μυρωδάτα άνθη που κρέμονται σε τσαμπιά (βότρεις), δεν ανήκει στο γένος Acacia, αλλά είναι το φυτό Ροβίνια η ψευδοακακία (Robinia pseudoacacia). Μερικά από τα πιο γνωστά είδη ακακίας είναι τα εξής: Ακακία η πυκνανθής (Acacia pycnantha) Ακακία η κυανόφυλλος (Acacia cyanophylla, λέγεται και Acacia saligna) Ακακία η Φαρνεζιανή (Acacia farnesiana), η γνωστή γαζία Ακακία η μελανόξυλος (Acacia melanoxylon)Το γένος περιλαμβάνει γύρω στα 1300 είδη, ορισμένα από τα οποία παρατίθενται στον κατάλογο που ακολουθεί: Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 10, Εκδοτική Αθηνών 1990 Γεννάδιος Π., Λεξικόν φυτολογικόν, Αθήνα 1914
Super Nintendo Entertainment System

Το Super Nintendo Entertainment System (γνωστό και ως Super NES και SNES) είναι κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών τέταρτης γενιάς της Nintendo, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1990 στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα, το 1991 στη Βόρεια Αμερική, το 1992 στην Ευρώπη και την Αυστραλασία (Ωκεανία), και το 1993 στη Νότια Αμερική. Το SNES είναι γνωστό στην Ιαπωνία ως Super Famicom (ιαπωνικά: スーパーファミコン, Χέπμπορν: Sūpā Famikon). Η έκδοση της κονσόλας για τη Βόρεια Αμερική ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή της Ιαπωνίας, καθώς η κονσόλα και τα χειριστήριά της είχαν διαφορετικό σχεδιασμό. Μέσα στο 1992, το SNES κυκλοφόρησε και στην Ευρώπη, με σχεδιασμό ίδιο της ιαπωνικής του έκδοσης. Η παραγωγή της κονσόλας συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2003.

 Η Nintendo ακολούθησε την ίδια τακτική που είχε ακολουθήσει και στην προηγούμενη κονσόλα της, Nintendo Entertainment System. Χαμηλή τιμή, μεγάλη ποικιλία παιχνιδιών και εξαιρετικά, για την εποχή, τεχνικά χαρακτηριστικά: Επεξεργαστής: 65816 Ταχύτητα επεξεργαστή: 3,58 MHz Ανάλυση: 512 x 418 Χρώματα: 256 / 32.768 Μέγιστη εμφάνιση Sprite: 60 πριν επιβραδύνει-128 μέγιστα Μέγεθος Sprite: 64 x 64 Bits: 16 Το SNES πήρε εύκολα το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς σε Ιαπωνία και Ευρώπη, όμως δεν συνέβη το ίδιο στη Βόρεια Αμερική, και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ο μεγάλος αντίπαλός του, το Sega Mega Drive (Sega Genesis στη Βόρεια Αμερική), έκανε καλύτερες πωλήσεις. Παρ' όλα αυτά, το SNES σημείωσε 61.91 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, πράγμα που το έκανε την κονσόλα της εποχής του με τις καλύτερες πωλήσεις. Μεγάλη ευθύνη για αυτό είχαν τα πολλά ποιοτικά παιχνίδια που εκδόθηκαν για την κονσόλα, με βασικότερες τις σειρές παιχνιδιών Super Metroid, Final Fantasy, The Legend of Zelda, Super Mario World και Donkey Kong Country. Ελληνική κοινότητα που ασχολείται με τα συστήματα της Nintendo.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 – 400 μέτρα ανδρών

Τα 400 μέτρα ανδρών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 πραγματοποιήθηκαν στις 1 Μαρτίου, ώρα 10:20 (σειρές) και 21:00 (ημιτελικοί) και στις 2 Μαρτίου, ώρα 20:22.

 Πρόκριση: Οι 2 πρώτοι από κάθε σειρά (Q) και οι επόμενοι 4 γρηγορότεροι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς. Πρόκριση: Οι 2 πρώτοι από κάθε σειρά (Q) και οι επόμενοι 2 γρηγορότεροι (q) προκρίνονται στον τελικό.
Άρειος Πάγος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας

Ο Άρειος Πάγος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας ήταν ένα προσωρινό καθεστώς που υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα στη Στερεά Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

 Κατά τα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική αυτοκρατορία δεν υπήρχαν συγκεκριμένες διοικητικές αρχές. Κάθε περιοχή εξέλεγε τους δικούς της αντιπροσώπους οι οποίοι προσπαθούσαν να συνεργαστούν για να συντονίσουν την Επανάσταση. Μια από τις πρώτες τέτοιες διοικητικές οντότητες δημιουργήθηκε στην Ρούμελη, αμέσως μόλις κηρύχθηκε η Επανάσταση και με την επακόλουθη κατάληψη της Άμφισσας (τότε «Σάλωνα») στις 27 Μαρτίου 1821. Η τουρκική φρουρά παρέμεινε στην πόλη ως τις 10 Απριλίου οπότε και κατελήφθη πλήρως. Ακολούθησε η μάχη της Αλαμάνας κόντρα στις δυνάμεις του Ομέρ Βρυώνη και ο θάνατος του Αθανασίου Διάκου, οπότε και ανασυντάχθηκαν οι οθωμανικές δυνάμεις, ωστόσο, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αντιμετώπισε την τουρκική ανάπτυξη στο χάνι της Γραβιάς. Μετά από αυτή τη μάχη ο Ανδρούτσος χρίστηκε αρχιστράτηγος της Ανατολικής Ελλάδας. Ο Βρυώνης ανασυντάχθηκε και κατέστρεψε τη Λιβαδειά, όπου και στρατοπέδευσε προκειμένου να περιμένει ενισχύσεις πριν περάσει στην Πελοπόννησο. Η ενίσχυση ήρθε από 8.000 άντρες του Μπεϊράτ Πασά, όμως ο τουρκικός στρατός ηττήθηκε στα Βασιλικά στις 26 Αυγούστου. Η ήττα αυτή ανάγκασε τον Ομέρ Βρυώνη να αποσυρθεί τόσο από την Στερεά όσο και από την Πελοπόννησο. Στις 15-20 Νοεμβρίου 1821, συνήλθε η Συνέλευση των Σαλώνων στο οποίο συμμετείχαν πληρεξούσιοι της Στερεάς, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Υπό την καθοδήγηση του Θεόδωρου Νέγρη συντάχθηκε η «Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος», ένα είδος Συντάγματος και θεσμοθετήθηκε ένα κυβερνητικό σχήμα, ο Άρειος Πάγος, που αποτελείτο από 12 μέλη: Ιωάννης Φίλωνος (εκ Λεβαδείας) Βασιλάκης Κάλκος (εκ Λεβαδείας) - αποκηρύχθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1832 Ρήγας Παπακοντορήγας (εκ Σάλωνος) ορθογραφία παππά Κοντορήγας Παναγιώτης Κονδύλης (Λιδορίκι και Μαλαντρίνο) Αρχιεπίσκοπος Νεόφυτος (Ταλάντι) Γεώργιος Αινιάν (Πατρατζίκι) Κωνσταντίνος Σακελίων κατ'επιτροπίαν του Βαρώνου Θεοχάρη Ολύμπιου Κεφαλά, Αγράφων και Κοκόση Ιωάννης Σκανδαλίδης (εκ Μακεδονίας) Άνθιμος Γαζής (εκ Θετταλίας) Δρόσος Μανσόλας (εκ Θετταλίας) Θεόδωρος Νέγρης (εκ Ζητουνίου και Μπουτονίτζας) Πανούσης Σαμποντζής (εκ Θηβών) Ιωάννης Ειρηναίος (εξ Αθηνών) Κωνσταντίνος Ιωάννου (εξ Ευρίπου)Στη συνέλευση των Σαλώνων επικυρώθηκαν και τα ονόματα των απεσταλμένων στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, αλλά και οι πρώτοι δυο που εξάσκησαν την προεδρία: του μεν πολιτικού, ο Θεόδωρος Νέγρης του δε Δικανικού, ο Ταλαντίου Νεόφυτος
Αρχαιολογικό Μουσείο Ερέτριας

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ερέτριας είναι αρχαιολογικό μουσείο στην Ερέτρια, στο Νομός Ευβοίας της Στερεάς Ελλάδας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1960, αλλά διευρύνθηκε μεταξύ 1961 και 1962. Υπέστη περαιτέρω ανακαίνιση και επέκταση μεταξύ 1987 και 1991 από την 11η Εφορεία Αρχαιοτήτων της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας σε συνεργασία με την Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα.

 Το μουσείο, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Ερέτριας, περιέχει αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στην Ξερόπολη, στο νεκροταφείο Σκούμπρη, στα Παλαιά Περιβόλια και στην Τούμπα στο Λευκαντί, στην Παλιοχώρα και στο λόφο Γεράκι στην Αμάρυνθο, καθώς και στην Ερέτρια και τη Μαγούλα. Πολλά αντικείμενα που βρέθηκαν στην Ερέτρια εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα και στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Αξιοσημείωτος είναι ο κένταυρος από τερακότα από το Λευκαντί, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα π.Χ. Το ειδώλιο ανακαλύφθηκε σπασμένο σε δύο μέρη, καθένα από τα οποία είχε τοποθετηθεί σε διαφορετικό τάφο. Στο Λευκαντί βρέθηκε επίσης ένα ευθύγραμμο μυκηναϊκό αλάβαστρο με τρεις λαβές, που χρονολογείται στον 12ο αιώνα π.Χ. Η διακόσμηση είναι σε λευκή ματ βαφή σε σκούρα επιφάνεια, και ο ώμος και το σώμα καλύπτονται από τις μορφές ενός γρύπα, ενός ζαρκαδιού και ενός ελαφιού.Το μουσείο διαθέτει μελανόμορφο επίνητρον από την Αμάρυνθο, το οποίο χρονολογείται στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. Ο ταφικός αμφορέας, που απεικονίζει γεωμετρικά σχέδια και πτηνά, περιείχε τα οστά ενός παιδιού και είναι προϊόν τοπικού ευβοϊκού εργαστηρίου της γεωμετρικής περιόδου, που χρονολογείται στον 8ο αιώνα π.Χ. Υπάρχουν επίσης πολλοί άλλοι αμφορείς και αγγεία, συμπεριλαμβανομένου ενός ταφικού αμφορέα από την παράκτια νεκρόπολη της Ερέτριας που χρονολογείται το 560 π.Χ., ο οποίος απεικονίζει τη μάχη μεταξύ Ηρακλή και Κενταύρων στο μπροστινό μέρος και την Πότνια θηρών (Ερωμένη των Ζώων) στο πίσω μέρος, και έναν Αμφορέα των Παναθηναίων, που χρονολογείται γύρω στο 363-362 π.Χ. Η μπροστινή όψη του αμφορέα απεικονίζει την ένοπλη θεά Αθηνά, ενώ στην πίσω πλευρά εμφανίζεται μια σκηνή από τον αγώνα των Παναθηναίων για τον οποίο το αγγείο ήταν το έπαθλο. Επίσης βρίσκεται το Γοργόνειον από τερακότα του 4ου αιώνα π.Χ., που ανήκε στη διακόσμηση της Οικίας με τα Ψηφιδωτά στην Ερέτρια.Η ανασκαφή στην Ερέτρια έφερε στο φως μερικά αξιόλογα γλυπτά που εκτίθενται στο μουσείο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από το δυτικό αέτωμα του αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα Δαφνηφόρου, που απεικονίζουν μια Αμαζονομαχία. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το γλυπτό που αναπαριστά τον Θησέα και την Αντιόπη, που πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τον διάσημο Αθηναίο γλύπτη Αντήνορα τον 6ο αιώνα π.Χ.Το μουσείο περιέχει επίσης θραύσματα από αρχαϊκούς ανάγλυφους πίθους, διακοσμημένους με παραστάσεις πτηνών που καταβροχθίζουν σώματα που χρονολογούνται στον 7ο αιώνα π.Χ. και ένα περιδέραιο από χάντρες από φαγιάνς που αναπαριστούν την Ίσιδα και τον Χόρο πιθανώς από την Κύπρο και χρονολογούνται από την Πρωτογεωμετρική περίοδο, 11ος-10ος αιώνας π.Χ. Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Γκαλερί στο ancient-greece.org www.planetware.com
Φρίντριχ Μπλας

Ο Φρίντριχ Μπλας (γερμ. Friedrich Wilhelm Blass) (22 Ιανουαρίου 1843 - 5 Μαρτίου 1907) ήταν Γερμανός κλασικός φιλόλογος, γνωστός για τις μελέτες του περί της ρητορικής τέχνης των αρχαίων Ελλήνων.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1843 στο Οσναμπρούκ. Σπούδασε στο Γκαίτινγκεν και στην Βόννη από το 1860 ως το 1863 και δίδαξε ως καθηγητής σε διάφορα γυμνάσια και στο πανεπιστήμιο της Καινιξβέργης. Διορίστηκε έκτακτος και αργότερα τακτικός καθηγητής κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου το 1876 και 1881 αντίστοιχα. Το 1892 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην Χάλε. Απεβίωσε στις 5 Μαρτίου 1907 στην Χάλε παρά τον Σάλε. Die griechische Beredsamkeit von Alexander bis auf Augustus (1865) Die attische Beredsamkeit (1868–1880; 2. Auflage, 1887–1898) Beiträge zur Bibliotheca Teubneriana: Ausgaben von Andocides (1880), Antiphon (1881), Hypereides (1881, 1894), Demosthenes (Dindorfs ed., 1885), Isocrates (1886), Dinarchus (1888), Demosthenes (Rehdantz ed., 1893), Aeschines (1896), Lycurgus, Leocrates (1902) Die Rhythmen der attischen Kunstprosa (1901) Die Rhythmen der asianischen und römischen Kunstprosa (1905) Eudoxus von Cnidus (1887) Bacchylides (3. Ausgabe 1904) Grammatik des neutestamentlichen Griechisch (1902; engl. Übers. durch St John Thackeray, 1905) Hermeneutiik und Kritik an Palaographie, Buchwesen, und Handschriftenkunde (Band 1 von Müllers Handbuch der klassischen Altertumswissenschaft, 1891) Über die Aussprache des Griechischen (1888; Engl. Übers. durch W. J. Purton, 1890) Die Interpolationen in der Odyssee (1904) Beiträge zu Hermann Collitz’ Sammlung der griechischen Dialektinschriften Textausgaben einiger Teile des Neuen Testaments (Evangelien und Apostelgeschichte) Ausgabe der Choephori des Aischylos (1906) Friedrich Wilhelm Bautz: Blass, Friedrich. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 1, Hamm 1975, Sp. 616. Albrecht Dihle: Blass, Friedrich (Wilhelm). In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 2, Duncker & Humblot, Berlin 1955, S. 292 f. Παρουσίαση του Μπλας από το πανεπιστήμιο της Χάλε
Persistence of Time

Το Persistence of Time είναι το πέμπτο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records". Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, στις 24 Ιανουαρίου 1990, το συγκρότημα έχασε εξοπλισμό αξίας 100.000 δολαρίων μετά από πυρκαγιά στο στούντιο. Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία, οι Anthrax παρουσίασαν ωριμότερες και μεγαλύτερες σε διάρκεια συνθέσεις σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους, αντικαθιστώντας τους χιουμοριστικούς στίχους με πιο φιλειρηνικά θέματα. Αυτός ήταν ο τελευταίος τους δίσκος με τον Τζόι Μπελαντόνα στα φωνητικά, αφού το 1992 αντικαταστάθηκε από τον Τζον Μπους. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 24 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 18 στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ έφθασε στο # 4 στη Νέα Ζηλανδία. Τα σινγκλ "Got the Time" και "In My World" ανέβηκαν στο βρετανικό Top-30 και το "Persistence of Time" έγινε χρυσό τον Ιανουάριο του 1991.

 1. Time (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:55 2. Blood (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 7:13 3. Keep it in the Family (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 7:08 4. In My World (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:25 5. Gridlock (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:17 6. Intro to Reality (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 3:23 7. Belly of the Beast (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:47 8. Got the Time (Joe Jackson) - 2:44 9. H8 Red (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:04 10. One Man Stands (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:38 11. Discharge (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:12 Persistence of Time (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Χρυσός Το "Persistence of Time" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζόι Μπελαντόνα - φωνητικά Νταν Σπιτζ - κιθάρα Σκοτ Ίαν - κιθάρα Φρανκ Μπέλο - μπάσο Τσάρλι Μπενάντε - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Metal Storm review
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 16

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-16 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Είναι μέρος του συμπλέγματος συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. Intercontinental Ballistic Missile, ICBM).

 Χτίστηκε το 1959 μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-19 και LC-20 και προορίστηκε για τους πυραύλους Τιτάνας. Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 12 Δεκεμβρίου 1959, με έναν Τιτάνα Ι. Η εκτόξευση απέτυχε, αφού ο πύραυλος ανατινάχτηκε λίγα μέτρα μετά από την απογείωση. Επειδή στις επόμενες πέντε εκτοξεύσεις Τιτάνων το 1960 μόνο δύο είχαν επιτυχία, οι Τιτάνες Ι εγκαταλείφθηκαν και οι εκτοξεύσεις συνέχισαν με πυραύλους Τιτάνας ΙΙ. Η πρώτη εκτόξευση ήταν επιτυχημένη. Ο πύραυλος διάνυσε μια απόσταση 8.000 χλμ. πάνω από τον Ατλαντικό. Ακολούθησαν συνολικά επτά εκτοξεύσεις, από τις οποίες μέχρι τις 29 Μαΐου 1962 απέτυχαν μόνο τρεις. Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος Τιτάνας παραχωρήθηκε τον Ιανουάριο του 1965 από την πολεμική αεροπορία USAF στην NASA για δοκιμαστικά του προγράμματος Απόλλων. Η NASA τελικά το επέστρεψε πίσω στην πολεμική αεροπορία. Μέχρι τις 22 Μαρτίου 1988 διενεργήθηκαν περισσότερες από εκατό εκτοξεύσεις πυραύλων Pershing και οι εγκαταστάσεις αποσυναρμολογήθηκαν. Η αρχική μορφή του συγκροτήματος ήταν παρόμοια με αυτήν των άλλων συγκροτημάτων του 1959. Είχε έναν σταθερό βοηθητικό πύργο για την εκτόξευση και έναν κινούμενο πύργο εργασιών και συντήρησης. Ο πύργος αυτός κατέκλεινε για να πάρει οριζόντια θέση στο έδαφος. Σημαντική λεπτομέρεια ήταν η «γκαρνταρόμπα», (αγγλ. "Suiting Trailer"), μια αίθουσα στην οποία οι αστροναύτες έμπαιναν στην στολή υπό την βοήθεια τεχνικού προσωπικού, πριν την εκτόξευσή τους από το γειτονικό συγκρότημα LC-19. Αργότερα το συγκρότημα τροποποιήθηκε για τις ανάγκες των πυραύλων Pershing. LC-16 στον Astronautix.com (αγγλ.) Φωτογραφίες της αποστολής Απόλλο
Ματεό Τραμονί

Ο Ματεό Τραμονί (γαλλικά: Mattéo Tramoni, γεννημένος στις 20 Ιανουαρίου 2000) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της γαλλικής ΑΚ Αζαξιό, στη Λιγκ 2.

 Ο Τραμονί πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τα χρώματα της ΑΚ Αζαξιό σε μία εντός έδρας επικράτηση με σκορ 3-0, στα πλαίσια της Λιγκ 2, απέναντι στη Βαλανσιέν ΦΚ, στις 19 Σεπτεμβρίου 2017, σε ηλικία 17 ετών. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας κατά τη διάρκεια νίκης με σκορ 2–0 επί της Φουτμπόλ Μπουρ-αν-Μπρες Περονά 01, στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. (Αγγλικά) Προφίλ Ματεό Τραμονί στο Soccerway (Γαλλικά) Ματεό Τραμονί : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr(Γαλλικά) Ματεό Τραμονί στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (Γαλλικά) Ματεό Τραμονί στο L'Équipe Football