IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αίγαγρος

Ο αίγαγρος ή κοινά αγριοκάτσικο (Capra aegagrus, Αιξ ο αίγαγρος) είναι θηλαστικό και μηρυκαστικό ζώο, που ανήκει στην τάξη των Αρτιοδάκτυλων. Απαντάται από την Ευρώπη ως τη Μικρά Ασία και από την Κεντρική Ασία ως τη Μέση Ανατολή, σε ορεινές περιοχές. Είναι πολύ ευκίνητο ζώο και έχει μεγάλη ικανότητα να σκαρφαλώνει σε κατακόρυφες βραχώδεις πλαγιές. Τα αρσενικά ζουν μοναχικά, ενώ τα θηλυκά σε αγέλες, μέχρι 500 ζώων. Οι αίγαγροι ζουν από 12 ως 22 χρόνια. Στον ελληνικό χώρο γνωστότερο είδος είναι ο αίγαγρος ο κρητικός, αλλιώς κρι-κρι. Το αγριοκάτσικο κινδυνεύει με εξαφάνιση και για το λόγο αυτό στην Ελλάδα το κυνήγι του απαγορεύτηκε.

 Το αγριοκάτσικο φθάνει σε μήκος το 1,5 μ. και σε ύψος τα 80 εκ. Το θηλυκό είναι μικρότερο στο σώμα από το αρσενικό και έχει επίσης μικρότερα κέρατα. Είναι πολύ ανθεκτικό στην παγωνιά. Έχει την ιδιότητα να αλλάζει το χρώμα του τριχώματός του ανάλογα με την εποχή. Έτσι, τους καλοκαιρινούς μήνες έχει τρίχωμα ανοικτό καστανό και το χειμώνα γίνεται μαύρο ή σκούρο. Η περίοδος κύησης διαρκεί 170 ημέρες κατά μέσο όρο. Το θηλυκό γεννά το Μάιο, συνήθως ένα μικρό (σπανιότερα δύο). Τα μικρά είναι ικανά να ακολουθούν τη μητέρα τους αμέσως μετά τη γέννησή τους. Παύουν να θηλάζουν και φεύγουν από τη μητέρα τους έπειτα από 6 μήνες. Τα θηλυκά ωριμάζουν σεξουαλικά στην ηλικία των 1,5-2,5 ετών, ενώ τα αρσενικά στα 3,5-4 χρόνια. Capra aegagrus aegagrus - Αιξ ο αίγαγρος ο αίγαγρος (Ίβηξ Bezoar) Capra aegagrus blythi (Ίβηξ Sindh) Capra aegagrus chialtanensis (Ίβηξ Chiltan) Capra aegagrus cretica - Αιξ ο αίγαγρος ο κρητικός. Είναι ο αίγαγρος ο κρητικός ή κοινά (Κρι-κρι). Ζει στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Παραλλαγές του είδους αυτού υπάρχουν στην Αντίμηλο, τη Γιούρα και σε άλλα νησιά. Capra aegagrus hircus - Αιξ ο αίγαγρος ο αίγος, Αιξ ο αίγαγρος ο τράγος (Κατσίκα) Capra aegagrus turcmenica - Αιξ ο αίγαγρος ο τουρκμενικός (αγριοκάτσικο του Τουρκμενιστάν) Capra aegagrus pictus - Αιξ ο αίγαγρος ο παρδαλός Αζερμπαϊτζάν Αρμενία Αφγανιστάν Γεωργία Ελλάδα Ινδία Ιράκ Ιράν Ισραήλ Ιταλία Κασμίρ Κύπρος Λίβανος Μπανγκλαντές Ομάν Πακιστάν Ρωσία Σλοβακία Συρία Τουρκία Τουρκμενιστάν Weinberg, P., Jdeidi, T., Masseti, M., Nader, I., de Smet, K. & Cuzin, F. (2008). Capra aegagrus στην Κόκκινη Λίστα Απειλούμενων Ειδών της IUCN. Έκδοση 2013.2. Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN). Ανακτήθηκε 18 Μαρτίου 2014. Εγκυκλοπαίδεια 2002, εκδ. 1983, τ.1, σελ. 135.
Μύθος των πέντε ηλίων

Σύμφωνα με τους μύθους των Αζτέκων και άλλων αρχαίων λαών της περιοχής του Μεξικού, οι θεοί δημιούργησαν και κατέστρεψαν τον κόσμο τέσσερις φορές. Κάθε κόσμος ήταν ένας Ήλιος και κάθε Ήλιος είχε το όνομα μιας από τις ημέρες του ιερού ημερολογίου, το οποίο ήταν γνωστό στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Αμερικής και σήμερα ονομάζεται Ημερολόγιο των Μάγια, αν και μπορεί να μην το εφηύραν οι ίδιοι.

 Ο πρώτος κόσμος ονομάστηκε ο Ήλιος του Ιαγουάρου κι όταν ο κόσμος καταστράφηκε οι άνθρωποι που υπήρχαν τότε καταβροχθίστηκαν από τους ιαγουάρους, τους οποίους οι Αζτέκοι θεωρούσαν προσωποποίηση του θεού Τεζκατλιπόκα.. Ο δεύτερος κόσμος ονομάστηκε ο Ήλιος του Ανέμου κι όταν καταστράφηκε κι αυτός ο κόσμος από τεράστιους τυφώνες, όλοι οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε πιθήκους. Η καταστροφή αυτή προκλήθηκε από τον θεό Κετζαλκόατλ υπό τη μορφή του άρχοντα των ανέμων Εέκατλ (ισπ. Ehécatl). Ο τρίτος κόσμος ονομάστηκε ο Ήλιος της Καταιγίδας. Καταστράφηκε όμως από μια πύρινη βροχή και τα μόνα πλάσματα που σώθηκαν ήταν τα πουλιά, γιατί μόνο εκείνα μπορούσαν να πετάξουν και να βρουν καταφύγιο. Την περίοδο αυτή τον κόσμο εξουσίαζε ο Τλάλοκ, ως θεός της βροχής και των αστραπών. Ο τέταρτος κόσμος ονομάστηκε ο Ήλιος του Νερού και καταστράφηκε από ένα μεγάλο κατακλυσμό που κράτησε 52 χρόνια. Σώθηκαν μόνο ένας άνδρας και μια γυναίκα, οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο σε μια γιγάντια κουφάλα ενός δέντρου. Δεν υπάκουσαν όμως στις εντολές του θεού Τεζκατλιπόκα κι εκείνος τους τιμώρησε, μεταμορφώνοντάς τους σε σκυλιά. Ο Κετζαλκόατλ δημιούργησε τον πέμπτο κόσμο με τη βοήθεια του δίδυμου αδερφού του, Σόλοτλ. ο Κετζαλκόατλ κατάφερε να μαζέψει από τον Κάτω Κόσμο τα οστά των ανθρώπων των προηγούμενων εποχών και να τους δώσει ζωή χύνοντας πάνω τους το ίδιο του το αίμα. Ο τωρινός κόσμος αποτελεί τον πέμπτο ήλιο, που ονομάστηκε ο Ήλιος της Κίνησης, κι οι Αζτέκοι πίστευαν ότι θα καταστρεφόταν κάποια μέρα από μια σειρά από σεισμούς και κατακλυσμούς. Οι λαοί που δημιούργησαν τον μύθο αυτό πίστευαν ότι ο κόσμος ήταν ασταθής και βρισκόταν συνεχώς υπό την απειλή του θανάτου και της καταστροφής, ενώ άλλες φορές τονίζεται η αναγκαιότητα της θυσίας των θεών. Χάρη στον Κετζαλκόατλ, τα οστά των νεκρών στη Μικτλάν, τη Χώρα των Νεκρών, έδωσαν ζωή στους ανθρώπους της πέμπτης εποχής. Με τον ίδιο τρόπο δημιουργήθηκαν ο ήλιος και το φεγγάρι. Ο πρωταρχικός μύθος για τον ήλιο και τη σελήνη θέλει τους θεούς μαζεμένους μες στο σκοτάδι της Τεοτιουακάν, γύρω από μια τεράστια φωτιά. Δυο από αυτούς, ο ματαιόδοξος Τεκουσιζτέκατλ (Tecuciztécatl) κι ο μικρότερος και γεμάτος πληγές Ναναουάτζιν (ισπ. Nanahuatzin) ρίχτηκαν μες στις φλόγες κι έτσι ο πρώτος έγινε το φεγγάρι κι ο δεύτερος ο ήλιος. Έπειτα, ο ήλιος αρνήθηκε να βαδίσει την πορεία του κι έτσι οι υπόλοιποι θεοί πρόσφεραν το ίδιο τους το αίμα για να τον κατευνάσουν. Πολύ αργότερα, στον μύθο αυτό οι λαοί άλλαξαν τους πρωταγωνιστές: τη θέση του Ναναουάτζιν ήρθε να πάρει ο θεός των Αζτέκων Ουιτζιλοπότστλι, θεός του ήλιου και του πολέμου, ενώ η αδερφή του, Κογιολξάουκι, πήρε τη θέση της Σελήνης. Ο μύθος των πέντε ηλίων
Ρουνική λίθος

Ρουνική λίθος είναι όρθια πέτρα με ρουνική επιγραφή, ωστόσο ο όρος μπορεί να αφορά και επιγραφές σε ογκόλιθους ή και βράχια. Η παράδοση άρχισε το 4ο αιώνα και κράτησε μέχρι το 12ο αιώνα, αλλά οι περισσότερες ρουνικές λίθοι χρονολογούνται στην ύστερη Εποχή των Βίκινγκ. Οι περισσότερες ρουνικές λίθοι εντοπίζονται στην Σκανδιναβία, αλλά απαντώνται και σε τοποθεσίες που επισκέπτονταν οι Σκανδιναβοί. Οι ρουνικές λίθοι συχνά παίζουν το ρόλο επιτύμβιων στηλών ενώ συχνά ήταν διακοσμημένες με έντονα χρώματα, μια ιδιότητα που ωστόσο δεν διασώζεται.

 Κάποιος κατασκεύαζε μια ρουνική λίθο για να οριοθετήσει μια περιοχή, να εξηγήσει μια κληρονομιά, να καυχηθεί για κάποιο επίτευγμα, να αποτίσει φόρο τιμής σε κάποιο νεκρό και για να διηγηθεί σημαντικά γεγονότα. Σε κάποιες περιοχές μάλιστα οι ρουνικές λίθοι φαίνεται πως λειτουργούσαν ως κοινωνικοί και οικονομικοί δείκτες. Ουσιαστικά όλες οι ρουνικές λίθοι της ύστερης Εποχής των Βίκινγκς κάνουν χρήση μιας συγκεκριμένης φόρμουλας. Το κείμενο αναφέρεται στην μνήμη του οποίου έχει τοποθετηθεί, ποιος την κατασκεύασε και συχνά πως συνδέονταν ο κατασκευαστής και ο νεκρός. Τέλος, οι επιγραφές μπορεί να αναφέρονται σε θέματα όπως η κοινωνική θέση του νεκρού, πιθανό ταξίδι στο εξωτερικό, η τοποθεσία θανάτου ή μια προσευχή.
Γάλαρος Αχαΐας

Ο Γάλαρος (ή και το Γάλαρο) είναι ένα χωριό που βρίσκεται 45 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της Πάτρας. Αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αγίας Βαρβάρας και από το 2010 κ.εξ. ανήκει στον Δήμο Ερύμανθου. Είναι περικυκλωμένο από βουνά και λόφους. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία, γεωργία, αμπελουργία. Το χωρίο είναι χτισμένο οριζοντίως στο βουνό. Το χωριό γιορτάζει του Αγίου Γεωργίου προς τιμή της εκκλησίας του χωριού. Στο χωριό υπάρχει ένα καφενείο ενώ δεν πρέπει να παραλείψει κανείς να επισκεφθεί το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, ιδιαίτερα κατά την ήμερα της Πρωτομαγιάς. Επίσης έχει ένα ποτάμι το οποίο το χειμώνα ρέει άφθονο και το καλοκαίρι στερεύει.

 Ενδεικτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ι. Δ. Σταματάκη, Πίναξ χωρογραφικός της Ελλάδος, περιέχων τα ονόματα, τας αποστάσεις και τον πληθυσμόν των δήμων, πόλεων, κωμοπόλεων και Χωρίων. Ερανισθείς εκ διαφόρων επισήμων εγγράφων της Β. Κυβερνήσεως, και εκδοθείς υπό Ι. Δ. Σταματάκη, Εκ του Τυπογραφείου Γ. Βλασσαρίδου, Εν Αθήναις 1846. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, Τόμος Α΄, ΤΑ ΝΕΑ, Αθήνα 2012. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Αλεξέι Κοβαλιόφ

Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς Κοβαλιόφ (ουκρανικά: Олексій Іванович Ковальов‎, ρωσικά: Алексей Иванович Ковалёв‎, Ολεξίι Ιβάνοβιτς Κοβαλιόφ, 19 Ιανουαρίου 1989, Γκόλαγια Πρίσταν - 28 Αυγούστου 2022, Γκόλαγια Πρίσταν) ήταν Ουκρανός πολιτικός, βουλευτής της Βερχόβνα Ράντα. Το 2022, κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, συνεργάστηκε με τον ρωσικό στρατό και διορίστηκε αντιπρόεδρος της ρωσικής κατοχικής στρατιωτικο-πολιτικής διοίκησης της Χερσώνας για τη γεωργία.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1989 στη Γκόλαγια Πρίσταν του Όμπλαστ της Χερσώνας. Αποφοίτησε από τη Νομική Ακαδημία της Οδησσού. Εργάστηκε ως δικηγόρος σε αγροτική επιχείρηση. Διευθυντής της ΠΕ «LK-AGRO» (από τους κορυφαίους στην καλλιέργεια στην περιοχή). Το 2019, στις εκλογές για τη Βερχόβνα Ράντα, εξελέγη από την 186η εκλογική περιφέρεια του Όμπλαστ της Χερσώνας. Εντάχθηκε στην παράταξη Υπηρέτης του Λαού, του Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Στις 28 Απριλίου 2022, η ένταξη στην παράταξη ανεστάλη, ενώ στις 3 Μαΐου διαγράφηκε οριστικά από την παράταξη. Στις 22 Ιουνίου 2022, επέζησε από απόπειρα δολοφονίας, την οποία ορισμένα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν λανθασμένα ως επιτυχή. Στις 30 Ιουνίου, η ηγεσία της Βερχόβνα Ράντα ανακοίνωσε την απαλλαγή του Κοβαλιόφ από τα καθήκοντα του. Στις 4 Ιουλίου 2022, έγινε μέλος της ρωσικής κατοχικής στρατιωτικο-πολιτικής διοίκησης της Χερσώνας, αναλαμβάνοντας τη θέση του αντιπροέδρου για τη γεωργία. Στις 28 Αυγούστου 2022 δολοφονήθηκε. https://rus.lb.ua/file/person/4807_kovalev_aleksey_ivanovich.html https://kp.ua/politics/a652277-nardep-kovalev-voshel-v-tak-nazyvaemoe-pravitelstvo-khersonskoj-oblasti
Κεντρική Κοιλάδα (Καλιφόρνια)

Η Κεντρική κοιλάδα είναι μια επίπεδη κοιλάδα που κυριαρχεί στο εσωτερικό της Καλιφόρνιας. Έχει πλάτος 60 μέχρι 100 χλμ. και εκτείνεται περίπου 720 χλμ. από βορειοδυτικά έως νοτιοανατολικά, από την ενδοχώρα και παράλληλα με την ακτή του Ειρηνικού ωκεανού. Καλύπτει περίπου 47.000 τ.χλμ., περίπου 11% της συνολικής έκτασης της Καλιφόρνιας (ή περίπου το μέγεθος της Δομινικανής Δημοκρατίας ). Η κοιλάδα είναι οριοθετημένη από τη Σιέρα Νεβάδα στα ανατολικά και τις ακτογραμμές στα δυτικά. Είναι η πιο παραγωγική γεωργική περιοχή της Καλιφόρνιας και μία από τις πιο παραγωγικές στον κόσμο, παράγοντας περισσότερα από τα μισά φρούτα, λαχανικά και ξηρούς καρπούς που καλλιεργούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Περισσότερα από 7 εκατομμύρια στρέμματα (28.000 τ.χλμ.) της κοιλάδας αρδεύονται μέσω ενός εκτεταμένου συστήματος δεξαμενών και καναλιών. Η κοιλάδα έχει επίσης πολλές μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας της καλιφορνιας Σακραμέντο, καθώς και Τσίκο, Ρέντινγκ, Στόκτον, Μοντέστο, Φρέσνο και Μπέικερσφιλντ.

 Η κεντρική κοιλάδα περιγράφεται από τις οροσειρές Cascade, Σιερρα Νεβάδα και Tehachapi στα ανατολικά και τις ακτές της Καλιφόρνια και τον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο στα δυτικά. Το ευρύ δάπεδο της κοιλάδας καλύπτεται από τεράστιες αγροτικές περιοχές και έχει πολλά κέντρα πληθυσμού. Μετά τα αγγλικά, τα ισπανικά είναι η δεύτερη πιο συχνά ομιλούμενη γλώσσα στην κεντρική κοιλάδα. Η επίπεδη επιφάνεια της κοιλάδας έρχεται σε αντίθεση με τους άγριους λόφους ή τα βουνά που είναι τυπικά το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της Καλιφόρνιας. Η γεωργία είναι η κύρια βιομηχανία στην πλειονότητα της Κεντρικής κοιλάδας. Μια αξιοσημείωτη εξαίρεση από την επικράτηση της γεωργίας είναι η περιοχή του Σακραμέντο, όπου υπάρχει ένα μεγάλο και σταθερό εργατικό δυναμικό των κυβερνητικών υπαλλήλων. Παρά τις μειώσεις κρατικών μισθώσεων και το κλείσιμο πολλών στρατιωτικών βάσεων, η οικονομία του Σακραμέντο εξακολούθησε να επεκτείνεται και να διαφοροποιείται και πλέον να μοιάζει περισσότερο με εκείνη της κοντινής περιοχής του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Πρωταρχικές πηγές πληθυσμιακής αύξησης είναι οι άνθρωποι που μεταναστεύουν από την περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αναζητώντας χαμηλότερο κόστος στέγασης, καθώς και μετανάστευση από την Ασία, την Κεντρική Αμερική, το Μεξικό, την Ουκρανία και την υπόλοιπη πρώην Σοβιετική Ένωση. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Central Valley of California στο Wikimedia Commons
Μαργκαρίτα Λεβιέβα

Η Μαργκαρίτα Λεβιέβα (αγγ. Margarita Levieva, 1980) είναι ηθοποιός από το Σεντ Πίτερσμπουργκ της Ρωσίας. Είναι γνωστή για τις ταινίες Ζωή σαν λούνα παρκ (2009), Δικηγόρος σκοτεινών υποθέσεων (2011), Ο αόρατος (2007) και Ζιγκολό (2009).

 Γεννημένη στις 9 Φεβρουαρίου 1980, κατάγεται από ρωσο-εβραική οικογένεια και είναι 1.68μ. Σε ηλικία 3 ετών άρχισε ρυθμική γυμναστική σε ένα αυστηρό πρόγραμμα κατάρτισης και για 13 χρόνια αγωνιζόταν σε διαγωνισμούς στη χώρα της μέχρι που μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί αγωνίστηκε ξανά. Δε μπόρεσε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμερικής επειδή δεν καταγόταν από εκεί και επέλεξε να μην πάει με τη Ρωσία. Σε ηλικία 11 ετών μετακόμισαν με τη μητέρα της και τον δίδυμο αδερφό της Μίκαελ στο Sheephead Bay (Brooklyn, New York). Εκεί πήγε σχολείο στο Secaucus, New Jersey. Εκεί ειδικεύτηκε στον κλάδο των οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και δούλεψε ως διάσημος αγοραστής στο Assets London έχοντας στην κατοχή της μια αλυσίδα ειδών πολυτελείας. Σπούδασε δηλαδή οικονομικά και ψυχολογία και πήρε επίσης και πτυχία στην φιλοσοφία, κοινωνιολογία και ρωσική ιστορία. Όμως χάρη στο ενδιαφέρον της για την ηθοποιία έγινε δεκτή στο Meisner Training Program στο στούντιο του William Esper. Ήταν στο καστ της σειράς Stoihima του ΗΒΟ μέχρι που ακυρώθηκε λόγω κινδύνου των ζώων εκεί. Το 2005 συμπεριλήφθηκε στους πιο όμορφους ανθρώπους της νέας Υόρκης σε μια λίστα των 50. https://www.facebook.com/margaritalevieva/
Ελληνικός Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας

Ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας είναι ελληνική φεμινιστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1920 στην Αθήνα, με στόχο την προώθηση του ζητήματος της παραχώρησης πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ψήφου. Ο Σύνδεσμος αποτελεί μέλος της Διεθνής Συμμαχίας των Γυναικών και συνεχίζει να δραστηριοποιείται σήμερα.

 Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας το 1828, ξεκίνησαν πολλές πρωτοβουλίες για την υποστήριξη των γυναικών, ιδιαίτερα στον τομέα της εκπαίδευσης. Το 1872 η Καλλιόπη Κεχαγιά (1839-1905) ίδρυσε την Εταιρεία Προώθησης της Γυναικείας Εκπαίδευσης. Η Καλλιρόη Παρρέν (1861-1940) ίδρυσε την Ένωση για τη Χειραφέτηση των Γυναικών το 1894 και την Ένωση Ελληνίδων το 1896, αν και και οι δύο απέφυγαν να ασχοληθούν με την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, το ακανθώδες τότε ζήτημα του παγκόσμιου φεμινιστικού κινήματος. Το Εθνικό Συμβούλιο Ελληνίδων, μια οργάνωση-ομπρέλα για περίπου 50 φιλανθρωπικούς συλλόγους που ασχολούνταν με τις γυναίκες και τα παιδιά, ιδρύθηκε το 1911. Παράλληλα την ίδια περίοδο το φεμινιστικό κίνημα πέτυχε την εισαγωγή γυναικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1911 συνέβαλε στην ίδρυση του Λυκείου των Ελληνίδων, σωματείου που αγωνίζεται να αναβιώσει το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας. Μόλις το 1920 η Αύρα Θεοδωροπούλου ίδρυσε τον Σύνδεσμο για τα Δικαιώματα των Γυναικών, ο οποίος μεταξύ άλλων προωθούσε το αίτημα παραχώρησης δικαιώματα ψήφου στις γυναίκες. Ο Σύνδεσμος ήταν ιδιαίτερα ενεργός τις δεκαετίες του 1920, του 1930 και του 1950, καταφέρνοντας τη κατάργηση των νόμων που νομιμοποιούσαν τις διακρίσεις κατά των γυναικών και σημειώνοντας πρόοδο στο οικογενειακό δίκαιο. Το 1982 ίδρυσε το Κέντρο Τεκμηρίωσης και Μελέτης Γυναικείων Προβλημάτων. Το φεμινιστικό περιοδικό «Γυναικείος Αγώνας» εκδίδεται από την οργάνωση από το 1923, τη χρονιά που εντάχθηκε στη Διεθνή Συμμαχία των Γυναικών. Επίσημος ιστότοπος του Συνδέσμου
Ελεονώρα, αρχιδούκισσα της Αυστρίας

Η Ελεονώρα (γερμ. Eleonora von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 28 Νοεμβρίου 1886 - 26 Μαΐου 1974) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Κα φον Κλος.

 Η Ελεονώρα Μαρία Ιμμακουλάτα Χριστίνα Ιωσηφίνα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Στεφάνου της Αυστρίας-Τέσσεν και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Σαλβάτορ της Αυστρίας-Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το 1913 τον Άλφον φον Κλος και είχε τέκνα: Άλμπρεχτ (1913 - 1963), νυμφεύτηκε την Έρικα Κάιζερ. Καρλ (1915 - 1939). Ράινερ (1916 - 1991), νυμφεύτηκε την Κορνέλια Σούτε. Έρνεστ (1919 - 2017), νυμφεύτηκε τη Ρίξτ Χάρτινγκ. Άλφονς (1920 - 2002), νυμφεύτηκε την Τερέζια φον Κόρετ τσου Κόρεντο. Φρήντριχ (1922 - 1943). Μαρία Τερέζια (1925 -;), παντρεύτηκε τον Βάλτερ Κάιζερ. Στέφαν (1933 -;), νυμφεύτηκε την Ίνγκριτ Μοροκούττι. McIntosh David, The Unknown Habsburgs, Rovall Royal Books, 2000. ISBN 91-973978-0-6 Snyder, Timothy, The Red Prince: The Secret Lives of A Habsburg Archduke. Basic Books, 2008. ISBN 978-0-465-00237-5
Σαχάμπ Χοσεϊνί

Ο Σεγιέντ Σαχαμπεντίν Χοσεϊνί Τονεκαμπονί (Seyyed Shahabedin Hosseini Tonekaboni περσικά: سید شهاب‌الدین حسینی تنکابنی‎ </link> ;) γεννημένος στις 3 Φεβρουαρίου 1974) είναι Ιρανός ηθοποιός, παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος . Είναι γνωστός για τις συνεργασίες του με τον βραβευμένο με Όσκαρ Ιρανό σκηνοθέτη Asghar Farhadi στα About Elly (2009), A Separation (2011) και The Salesman (2016). Οι διακρίσεις του περιλαμβάνουν Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού του Φεστιβάλ Καννών, Αργυρή Άρκτο Α' Ανδρικού Ρόλου και Κρυστάλλινο Σίμοργκ Α' Ανδρικού Ρόλου .

 Ο Shahab Hosseini γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1974 στην Τεχεράνη. Πήρε το απολυτήριο Λυκείου στη Βιολογία. Παράτησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης ως φοιτητής ψυχολογίας και μετανάστευσε στον Καναδά. Αργότερα, έγινε ραδιοφωνικός παρουσιαστής στο Ιράν και παρουσίασε μια τηλεοπτική εκπομπή για τη νεολαία. Ανέλαβε επίσης μερικούς μικρούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Χοσεϊνί ήταν στο Rokhsareh (2002) σε σκηνοθεσία Amir Ghavidel. Η καριέρα του απογειώθηκε με την ερμηνεία του στην ταινία The Fifth Reaction σε σκηνοθεσία Tahmineh Milani. Τον Ιούνιο του 2011, ανακοίνωσε ότι θα έκανε ένα διάλειμμα αλλά θα επέστρεφε στον κινηματογράφο το 2013. Ο Χοσεϊνί κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Καλύτερου Ηθοποιού για το A Separation στο 61ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών 2016 για τον ρόλο του στην ταινία The Salesman. Ο Χοσεϊνί κέρδισε το πρώτο του βραβείο, το Crystal Simorgh, για <i id="mwNA">το Superstar</i> το 2009. Το 2013 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Το 2020, ο Hosseini συνίδρυσε την Pol Media ("pol" σημαίνει "γέφυρα" στα περσικά) με τον σκηνοθέτη Kourosh Ahari και τον παραγωγό Alex Bretow, μια εταιρεία διανομής και παραγωγής που στοχεύει να "γεφυρώσει το χάσμα" μεταξύ της ιρανικής τέχνης, πολιτισμού και κινηματογράφου με αυτά των ΗΠΑ. Ετοιμάζει την πρώτη τουρκο - ιρανική ταινία, Drunk on Love όπου θα έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στους Hande Erçel, Parsa Pirouzfar, İbrahim Çelikkol, Selma Ergeç, Bensu Soral και Boran Kuzum . Σαχάμπ Χοσεϊνί στην IMDb Σαχάμπ Χοσεϊνί στο Instagram Yahoo.com Iranian Star Shahab Hosseini Wins Best Actor Award at Cannes Αρχειοθετήθηκε 2017-02-10 στο Wayback Machine.
Πρωτάθλημα Ρωσίας (ποδόσφαιρο ανδρών)

Το Πρωτάθλημα Ρωσίας στο ποδόσφαιρο (ρωσικά: Чемпионат России по футболу) είναι η κορυφαία ποδοσφαιρική εθνική κατηγορία στη Ρωσία. Αναφέρεται ως «СОГАЗ - Чемпионат России по футболу» για εμπορικούς λόγους. Διεξάγεται από την Ρωσική ποδοσφαιρική Πρέμιερ-Λίγκα (РФПЛ), υπό την εποπτεία της Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (РФС). Ξεκίνησε το 1992 και περιλαμβάνει 16 ομάδες. Ακολουθεί η Α΄ κατηγορία, από την οποία ανέρχονται δυο ομάδες κάθε σεζόν. Στη σύντομη ιστορία του ρωσικού πρωταθλήματος, πρωταγωνιστούν οι ομάδες της Μόσχας. Πολυνίκης ως τώρα είναι η Σπαρτάκ Μόσχας με 10 τίτλους.

 Το 1992, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, καταργήθηκε το Σοβιετικό πρωτάθλημα και οι ανεξάρτητες πλέον πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες οργάνωσαν τα δικά τους πρωταθλήματα. Στη Ρωσία οι έξι ρωσικές ομάδες, οι οποίες ως το 1991 αγωνίζονταν στη Μεγάλη Κατηγορία του πρωταθλήματος ΕΣΣΔ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Σπαρτάκ Μόσχας, Τορπέντο Μόσχας, Ντιναμό Μόσχας, Λοκομοτίβ Μόσχας και Σπαρτάκ Βλαντικαφκάς) μαζί με άλλες 14 ομάδες από χαμηλότερες κατηγορίες συγκρότησαν την πρώτη κατηγορία του Πρωταθλήματος Ρωσίας (20 ομάδες). Το 1993 οι ομάδες μειώθηκαν σε 18 και το 1994 σε 16. Από τότε οι ομάδες της ανώτερης κατηγορίας παρέμειναν 16, εκτός τις σεζόν 1996 και 1997, που αυξήθηκαν πρόσκαιρα σε 18. Από το 2001 τη διοργάνωση του πρωταθλήματος της ανώτερης κατηγορίας ανέλαβε η Ρωσική ποδοσφαιρική Πρέμιερ-Λίγκα (РФПЛ), η οποία αντικατέστησε την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ПФЛ). Το Πρωτάθλημα Ρωσίας στο ποδόσφαιρο έχει αλλάξει κατά καιρούς το σήμα του, το οποίο συνήθως συμπεριλαμβάνει και τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος. Το διάστημα από το 1995 έως το 1997, χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η εταιρεία «Stimorol». Έπειτα, από το 1998 έως και το 2000, χορηγός αποτέλεσε η εταιρεία «Pepsi». Από το 2006, χρησιμοποιήθηκε ένα έμβλημα το οποίο εμπεριείχε τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος, την εταιρεία «Росгосстрах». Το 2011, έπειτα από συμφωνία της РФПЛ με την εταιρεία «Согаз», παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο. Η εταιρεία «Росгосстрах» επανήλθε ως κεντρικός χορηγός για το διάστημα από το 2015 έως το 2018. Επίσημη ιστοσελίδα Πρωταθλητές Σοβ. Ένωσης - Ρωσίας Πρώτοι σκόρερ Ρωσίας ανά περίοδο
Παύλος Χρηστίδης

Ο Παύλος Χρηστίδης (Αθήνα, 18 Απριλίου 1983) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος. Είναι εκλεγμένος βουλευτής Β3΄ Νοτίου Τομέα Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Την περίοδο 2015-2021 κατείχε τη θέση του Εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2018-2021 την θέση του Εκπροσώπου Τύπου στο Κίνημα Αλλαγής. Επίσης, υπήρξε μέλος του δημοτικού συμβουλίου Ναυπλιέων την περίοδο 2014-2019.

 Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1983 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στο Άργος και στο Ναύπλιο. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και από το 2009 εργάζεται αρχικά ως συνεργάτης και στη συνέχεια στο δικό του δικηγορικό γραφείο. Είναι παντρεμένος με την Νάντια Μητσάκου κι έχουν δύο κόρες. Τον Μάρτιο του 2013 εξελέγη γραμματέας της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το 2014 ήταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές με την Ελιά. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Ναυπλιέων. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Εκτελεστικού Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής. Στις εθνικές εκλογές του 2019 ήταν τοποθετημένος στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής.Στις 15 Οκτωβρίου 2021, κι ενώ είχε προηγηθεί, στις 12 Οκτωβρίου, η εισαγωγή της Φώφης Γεννηματά στο νοσοκομείο και η ανακοίνωσή της ότι αποσύρεται από την ανάδειξη προέδρου στο Κίνημα Αλλαγής, ο Χρηστίδης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές. Πέντε μέρες αργότερα είχε συγκεντρώσει και κατέθεσε 7.000 υπογραφές στήριξης της υποψηφιότητάς του. Έλαβε 3,25% στον πρώτο γύρο και δεν εξελέγη. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 εξελέγη βουλευτής στον Νότιο Τομέα Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Ο Παύλος Χρηστίδης παρεμβαίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για θέματα επικαιρότητας και αρθρογραφεί κυρίως για θέματα διαγενεακής ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης, γυναικείας χειραφέτησης και κλιματικής κρίσης. Την περίοδο της πανδημίας εισηγήθηκε την θεσμοθέτηση της "κοινωνικής φυσαλίδας" (social bubble) για συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών (μονογονεϊκές οικογένειες, ηλικιωμένους που διαβιούν μόνοι, κ.λπ). Προσωπική ιστοσελίδα του Παύλου Χρηστίδη
Κλάση Combattante III

Τα Ταχέα Περιπολικά Σκάφη Κατευθυνόμενων Βλημάτων, κλάσης "Κομπαντάντ", (Τορπιλάκατοι ή νεότερα Πυραυλάκατοι, όπως έχει καθιερωθεί να αποκαλούνται) εκ της γαλλικής κλάσης La Combattante III παραγγέλθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1974 στη Γαλλία για λογαριασμό του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Είναι παρόμοιας σχεδίασης με τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante IIa, μεγαλύτερου όμως μεγέθους, εξοπλισμένα και με τορπίλες. Μια δεύτερη παρτίδα έξι σκαφών παραγγέλθηκε το 1978, τα οποία όμως κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα και έφεραν πυραύλους Penguin Mk 2 Mod 3. Για το λόγο αυτό τα έξι αυτά πλοία χαρακτηρίζονται κλάσης La Combattante IIIb

 Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό αποφάσισε να αναβαθμίσει τις πυραυλακάτους κλάσης La Combattante III. Για τις τέσσερις Combattante III η εταιρεία Thales ανέπτυξε το σύστημα διαχείρισης μάχης TACTICOS, το οποίο περιλαμβάνει τέσσερις πολυλειτουργικές τερματικές κονσόλες ελέγχου, ένα ραντάρ επιτήρησης, ένα σύστημα ελέγχου και ανίχνευσης πυρός, ένα σύστημα ηλεκτρο-οπτικής ανίχνευσης και ελέγχου πυρός, ενσωματωμένο ραντάρ αναχαίτισης, δύο καταδείκτες στόχων και σύστημα τακτικής ζεύξης δεδομένων. Το πρόγραμμα εκσυγχρονισμού Μέσης Ζωής ολοκληρώθηκε το 2010. Ο οπλισμός των πλοίων αποφασίστηκε να μεταβληθεί το 2015 σταδιακά ανά μονάδα μεταβαλλόμενων μόνο των Κατευθυνομένων Βλημάτων (Κ/Β) από EXOCET MM38 σε HARPOON κατασκευής BOEING (πρώην McDonell Douglas) με το πρώτο πλοίο που αποδόθηκε να είναι το ΤΠΚ ΜΥΚΟΝΙΟΣ (P-22) το Δεκέμβριο του 2016. Εκτόπισμα: 359 τόνοι, 425 τόνοι πλήρες Μήκος: 56,2 m Πλάτος: 8 m Βύθισμα: 2.1 m Ταχύτητα: 36 κόμβοι Μηχανές : 4 MTU MD 16V 538 TB92 Diesel 17,060 hp(m) Προπέλες: 4 Ακτίνα Δράσης: 700 μίλια με 30 κόμβους, 2.500 μίλια με 15 κόμβους Πλήρωμα: 42 (5 Αξιωματικοί) Οπλισμός: 4 πύραυλοι επιφανείας - επιφανείας Aerospatiale MM 38 Exocet (πλην του P-22) 2 πυροβόλα OTO Melara 76 mm 2 διπλά πυροβόλα Emerson Electric 30 mm 2 τορπίλες των 21 ιντσών Αντίμετρα: Εκτοξευτής αερόφυλλων Wegmann Συστήματα: ESM: DR-3000 Ηλεκτροπτικό: MIRADOR Σύστημα ελέγχου πυραύλων και πυροβόλων TACTICOS Ραντάρ: Έρευνας αέρα/επιφανείας VARIANT Ναυτιλίας: BRIDGEMASTER - SCOUT Ελέγχου πυρός: LIROD ΤΠΚ ΛΑΣΚΟΣ (P 20) ΤΠΚ ΜΠΛΕΣΣΑΣ (P 21) ΤΠΚ ΜΥΚΟΝΙΟΣ (P 22) ΤΠΚ ΤΡΟΥΠΑΚΗΣ (P 23) Η επίσημη ιστοσελίδα της Διοίκηση Ταχέων Σκαφών (Δ.Τ.Σ.) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού Σελίδα αφιερωμένη στις πυραυλακάτους La Combattante IIΙ
Νίκος Ταγαράς

Ο Νίκος Ταγαράς (Χιλιομόδι Κορινθίας, 1956) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Κορινθίας. Διατελεί υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τις 5 Αυγούστου 2020.

 Ο Νίκος Ταγαράς, γεννήθηκε το 1956 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία για την στρατιωτική του θητεία και απολύθηκε από εκεί με τον βαθμό του έφεδρου ανθυποσμηναγού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ορίσθηκε επιβλέπων μηχανικός σε πολλά έργα και μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας. Τοπική Αυτοδιοίκηση Υπηρέτησε για χρόνια στο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης, ως Κοινοτάρχης Χιλιομοδίου (1987-1994) και ως Δήμαρχος Τενέας (1999-2002). Ταυτόχρονα, υπήρξε Πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) του Νομού Κορινθίας (1999-2002), Πρόεδρος του Κέντρου Στρατηγικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Πελοποννήσου, Αντιπρόεδρος των ΤΕΔΚ Πελοποννήσου, Εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Νομό Κορινθίας και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μηχανικών. Από το 2003 έως το 2010, διατέλεσε Νομάρχης Κορινθίας. Κοινοβουλευτική Θητεία Εξελέγη Βουλευτής Κορινθίας, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και επανεξελέγη στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, εξελέγη ξανά Βουλευτής Κορινθίας. Μέλος της Κυβέρνησης Στις 31 Μαρτίου 2014, ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τη διάλυση της Κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, στις 31 Δεκεμβρίου 2014.Στις 5 Αυγούστου 2020, ορίστηκε Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Προεδρικές εκλογές του Τρινιντάντ και Τομπάγκο (2018)

Έμμεσες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τρινιδάδ και Τομπάγκο στις 19 Ιανουαρίου 2018. Στις 5 Ιανουαρίου του 2018, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα της δικαστικού Πόλα-Μέι Γουίκς, στο εφετείο των Τερκς και Κέικος, η οποία προτάθηκε από την κυβέρνηση του PNM με πρωθυπουργό τον Κιθ Ρόλι με την ελπίδα να επιτευχθεί συναίνεση με την υπό το UNC κοινοβουλευτική αντιπολίτευση της Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ, η οποία αργότερα πράγματι ενέκρινε τον διορισμό της. Καθώς η Γουίκς ήταν η μοναδική υποψήφια, την ημέρα των εκλογών θεωρήθηκε εκλεγμένη χωρίς την ανάγκη να διεξαχθεί ψηφοφορία. Έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα πρόεδρος και ανέλαβε καθήκοντα στις 19 Μαρτίου του 2018.

 Ο Πρόεδρος του Τρινιντάντ και Τομπάγκο εκλέγεται έμμεσα, για 5 χρόνια από εκλεκτορικό σώμα που περιλαμβάνει όλα τα 41 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και όλα τα 31 μέλη της Γερουσίας. Για να κερδίσει στις εκλογές ο υποψήφιος πρέπει να αποκτήσει τις πολλές ψήφους. Το Εκλεκτορικό Σώμα αποτελείται από τον πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων, 10 Γερουσιαστές και 12 άλλα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και πρέπει να τηρείται συγκεκριμένη αναλογία. Αν μόνο ένας υποψήφιος θα πρέπει να είναι υποψήφιος για να κατέλθει στις εκλογές, αυτός ή αυτή θεωρείται ότι έχει εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την ανάγκη για μια ψηφοφορία. Πόλα-Μέι Γουίκς, δικαστής στο εφετείο του Τερκς και Κάικος
Αγνή Χάακονσντατερ

Η Αγνή Χάακονσντατερ, παλαιά νορβηγικά: Agnes Hákonardottir, (1290 – 1319) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας από τη Γκρο Σίγκουρντσντατερ, κόρη του Σίγκουρντ Λόντινσον και της συζύγου Μπάουγκαϊτ Στάιναρσντατερ και ως εκ τούτου η κύρια κληρονόμος.

 Ωστόσο, καθώς ο βασιλιάς Χάακον Ε΄ είχε με κάποιο τρόπο ξεχάσει να νυμφευτεί επίσημα τη μητέρα της, πριν γίνει η σύλληψη της πριγκίπισσας Αγνής, αποφασίστηκε τελικά ότι για πολιτικούς λόγους, η πριγκίπισσα Aγνή και οι απόγονοί της μετακινήθηκαν μία θέση πιο κάτω από τη λίστα κληρονομιών και η νεότερη αδελφή Ίνγκεμποργκ Χάακονσντατερ μετακινήθηκε μία θέση παραπάνω στη λίστα κληρονομιάς. Αυτό σήμαινε ότι ο νορβηγικός θρόνος θα περιερχόταν στη μικρότερη αδελφή της Ίνγκεμποργκ, αλλά ότι η πριγκίπισσα Aγνή και οι απόγονοί της παρέμεναν οι νόμιμοι διάδοχοι του θρόνου, εάν οι απόγονοι της Ίνγκεμποργκ εξέλιπαν. Το 1302 η Aγνή παντρεύτηκε τον Χάβτορε Γιόνσον, βαρόνο (1275 – 1320). Ήταν γιος του Γιόν Ίβαρσον Ράουντ (π. 1245 – π. 1312) της φυλής Σούντραϊμ (Sudreimsætten) στο Ρόμερικε και της συζύγου της Άσα. Ο Χάβτορε ήταν ο κυβερνήτης του Ρόμερικε και κατείχε οκτώ ιδιοκτησίες και εδάφη σε όλη τη Νορβηγία, συμπεριλαμβανομένου του Μπόρεγκορντ στο Σάρπσμποργκ. Οι γιοι τους Γιόν Χάβτορεσον του Σούντρχαϊμ (βαρόνος του Ρίκσροντ) και ο αδελφός του Σίγκουρντ Χάβτορεσον αναφέρονται συλλογικά ως γιοι του Χάβτορε (Havtoresønnene) και έγιναν κεντρικά πρόσωπα στη νορβηγική πολιτική. Ο Γιόν Χάβτορεσον (π. 1312 – π. 1390), νυμφεύτηκε την Μπιργκίτα Κνούτσντοτερ Λέγιον (απεβ. Χούσεμπυ, Όνσεϋ, 1395), και ο Σίγκουρντ Χάβτορεσον (π. 1315 – π. 1392) είχαν πρόσβαση σε θέσεις επιρροής κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού ετεροθαλούς εξαδέλφου τους, βασιλιά Μάγκνους Ζ΄ Έρικσον. διεκδίκηση Σούντραϊμ Νορβηγοί ευγενείς
Αργύρης Ντινόπουλος

Ο Αργύρης Ντινόπουλος (17 Μαρτίου 1956) είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην δημοσιογράφος. Από τις εκλογές του 2007 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015 εκλέγεται βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιοχή της Β' Αθηνών.

 Γεννήθηκε το 1956 και είναι γιος του Βασίλη Ντινόπουλου, ταξίαρχου ε.α. του ελληνικού στρατού, και της Μαρίας, συνταξιούχου φιλολόγου. Αποφοίτησε από τη Λεόντειο Σχολή Νέας Σμύρνης και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο εμπορικό δίκαιο στο πανεπιστήμιο Paris 2 καθώς και στο University College του Λονδίνου στο δίκαιο των σοσιαλιστικών χωρών και στις σχέσεις δικαίου και μαρξισμού. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος αλλά σύντομα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Την περίοδο 1984 - 1992 εργαζόταν στην ΕΡΤ ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ. Εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό του ΑΝΤ1 αρθρογραφώντας κατά διαστήματα στις εφημερίδες Η Καθημερινή, Το Βήμα, Απογευματινή κ.α. Επίσης εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής αναλαμβάνοντας αποστολές στο Μεξικό (εξέγερση των Τσιάπας), στη Ρουάντα (γενοκτονία της Ρουάντα), στο Ιράκ (στον πόλεμο του Κόλπου και κατά την εισβολή των ΗΠΑ), στην Αλβανία (ένοπλες εξεγέρσεις) κ.α. Τον Απρίλιο του 2003 βραβεύθηκε μαζί με άλλους πολεμικούς ανταποκριτές από την ΕΣΗΕΑ για τις ανταποκρίσεις του κατά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Το 2002 έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία των Βριλησσίων εκλεγόμενος στον δεύτερο γύρο. Το 2006 έθεσε υποψηφιότητα με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας για την υπερνομαρχία Αθηνών - Πειραιώς, απέτυχε όμως να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Β΄ Αθηνών επανεκλεγόμενος το 2009 και το 2012. Το 2010 η Ολομέλεια της Βουλής με ψήφους 237 επί 241 ψήφισε κατά της άρσης ασυλίας του Ντινόπουλου για αδικήματα (παρακώλυση συγκοινωνιών και αντίσταση κατά της αρχής) που φέρεται να διέπραξε όταν ήταν δήμαρχος Βριλησίων. Ως πολιτικός έχει κατακριθεί από σημαντική μερίδα του τύπου για λαϊκισμό, για συμπεριφορά με εντάσεις συμπεριφορά στο δημόσιο διάλογο καθώς και για υπερπροβολή στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τον Μάρτιο του 2010 η Ρένα Δούρου κατέθεσε αγωγή εναντίον του Αργύγη Ντινόπουλου ζητώντας 260.000 ευρώ για ηθική βλάβη από την προσβολή της προσωπικότητάς της καθώς ο τελευταίος την παρουσίασε, σε τηλεοπτική εκπομπή, ως σύμβουλο του Άκη Τσοχατζόπουλου, υπόθεση για την οποία επεβλήθη στον Αργύρη Ντινόπουλο η καταβολή αποζημίωσης για συκοφαντική δυσφήμιση στην Ρένα Δούρου 60.000 ευρώ πρωτόδικα το 2015 η οποία μειώθηκε στα 10.000 ευρώ στο Εφετείο το 2017.
Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου

Το Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου ήταν άσυλο που λειτούργησε στο νησί της Σύρου από το 1908 έως το 1949 και χρησιμοποιήθηκε για την περίθαλψη και τη θεραπεία φρενοβλαβών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

 Το άσυλο φρενοβλαβών ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Οκτώβριο του 1908 και στεγάστηκε σε κτίριο που παραχωρήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στο σωματείο "Φιλάνθρωπος Επιτροπή Ερμουπόλεως", του οποίου πρόεδρος ήταν ο Μητροπολίτης Σύρου, Αθανάσιος Λεβεντόπουλος.. Το κτίριο βρίσκεται στην περιοχή Λαζαρέττα, λίγο έξω από το κέντρο της Ερμούπολης και συγκεκριμένα στη βορειοδυτική πτέρυγα του συγκροτήματος που στέγασε το λοιμοκαθαρτήριο (στα μέσα του 19ου αιώνα) αλλά και φυλακές (τέλη 19ου έως μέσα 20ού αιώνα).Χάρη σε διάφορες δωρεές και εράνους των συριανών, το κτίριο ανακαινίστηκε και ήταν έτοιμο για την παροχή βοήθειας σε όσους είχαν ανάγκη. Διέθετε αυλόγυρους που τους περιέβαλλαν ψηλοί πέτρινοι τοίχοι ώστε να είναι ασφαλισμένοι, όπως και δύο πύργους στις άκρες. Την πρόσοψή του κτιρίου κοσμούσε μια μεγάλη μάυρη σιδερένια πόρτα με ένα παραθυράκι στη μέση, καθώς και μια τεράστια μαύρη επιγραφή στην κορυφή όπου αναγραφόταν "ΑΣΥΛΟΝ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ".Στις 23 Απριλίου 1915 απέκτησε νομική προσωπικότητα με τον τίτλο "Φιλάνθρωπος Επιτροπή Ερμουπόλεως". Στις 29 Οκτωβρίου 1945, μετονομάστηκε σε "Βαρδάκειο Άσυλο Φρενοβλαβών Σύρου" εξαιτίας των κληροδοτημάτων που άφησε υπέρ του ο Ιωάννης Βαρδάκας, μέγας ευεργέτης του νησιού στον τομέα της υγείας που είχε αποβιώσει λίγους μήνες νωρίτερα. Η λειτουργία του ασύλου σταμάτησε τελικά το 1949. Δήμος Σύρου-Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Γενικό Νοσοκομείο Σύρου
Άγιος Δημήτριος Ροδιάς Ηρακλείου

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της Κοινότητας Ροδιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γαζίου, του δήμου Μαλεβιζίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται κοντά στον όρμο Ροδιάς, πάνω στην επαρχιακή οδό Ροδιάς-Γαζίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 15 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Ροδιάς του δήμου Γαζίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γαζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαλεβιζίου. Η Μονή Παναγίας (Ροδιάς), στο νοτιοανατολικό τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Γκραν Πρι Μονακό 2019 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Μονακό 2019 είναι ο 6ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξάγεται στην πίστα του Μόντε Κάρλο στο Μονακό το τριήμερο 24-26 Μαΐου 2019.

 Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή. Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 24 Μαΐου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 24 Μαΐου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 25 Μαΐου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 25 Μαΐου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Βαλτέρι Μπότας να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 26 Μαΐου 2019. Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. ^ΤΓ – Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.^1 – Ο Μαξ Φερστάπεν δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα για επικίνδυνη έξοδο από τα πιτ.^2 – Ο Ρομαίν Γκροζάν δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα επείδη βγήκε εκτός οριών στην έξοδο των πιτ.^3 – Ο Κέβιν Μάγκνουσεν και ο Λανς Στρολ δέχθηκαν ποινή 5 δευτερολέπτων ο καθένας κατά τη διάρκεια του αγώνα επειδή βγήκαν εκτός πίστας και πήραν πλεονέκτημα από αυτό. † - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Στεφανόβουνο Λάρισας

Το Στεφανόβουνο (μέχρι το 1927 Αραδοσίβια Ζεϊνέλ) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 487 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 280 μέτρων. Απέχει 4 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα και βρίσκεται ακριβώς διπλά στο χωριό Γαλανόβρυση.

 Πριν να ενταχθεί στο ελληνικό κράτος, το χωριό κατοικούταν από μικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο. Σήμερα η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και στην κτηνοτροφία. Κοντά στο χωριό δημιουργήθηκε καπνεργοστάσιο, με σκοπό την επεξεργασία του καπνού που καλλιεργείται στην περιοχή.Το Στεφανόβουνο ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1919. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας, όπου και παρέμεινε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό λειτουργεί αγροτικό και εθνογραφικό μουσείο. Νότια του χωριού βρίσκεται λόφος με πευκοδάσος με θέα προς την πεδιάδα της Ελασσόνας. Στο λόφο βρίσκεται εξωκκλήσι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Αγροτικό – Εθνογραφικό Μουσείο Αραδοσιβίων
Αναστασία Γκολοβίνα

Η Αναστασία Γκολοβίνα (Anastasia Golovina, βουλγαρικά: Анастасия Головина, 1850-1933), επίσης γνωστή ως Αναστασία Νικολάου Μπερλάντσκυ-Γκολοβίνα (Anastassya Nikolau Berladsky-Golovina) και ως Ατανασία Γκολοβίνα (Atanasya Golovina) ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα γιατρός.

 Γεννήθηκε στο Κισινάου. Αποφοίτησε από τη Σορβόννη το 1878, όπου υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή της "Ιστολογική εξέταση των τοιχωμάτων των αρτηριών", η οποία προκάλεσε τον θαυμασμό του επιστήμονα Ζαν Σαρκότ. Ήταν η πρώτη Βουλγάρα γυναίκα που αποφοίτησε από πανεπιστήμιο. Εργάστηκε σε νοσοκομεία και σχολεία και ως ψυχίατρος ενώ είχε ειδίκευση στις εσωτερικές ασθένειες. Είχε συνάψει συμβόλαια με προοδευτικούς και επαναστατικούς κύκλους στη Βουλγαρία και τη Ρωσία στα μέσα της δεκαετίας του 1870. Kalchev, K. (1996): “Dr Anastasia Golovina. Edna zabravena balgarka” [Dr. Anastasya Golovina. A Forgotten Bulgarian Woman]. Veliko Tarnovo.
Γκιγκ Ζ΄ του Βιενουά

Ο Γκιγκ Ζ΄, γαλλ. Guigues VII (1225 - 1269) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόμης τού Βιενουά, Αλμπόν, Γκρενόμπλ, Ουαζάν, Μπιανσόν, Εμμπρύν και Γκαπ (1237-69).

 Ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος τού Γκιγκ ΣΤ΄ κόμη του Βιενουά και της δεύτερης συζύγου του Βεατρίκης των Αλεράμιτσι, κόρης τού Γουλιέλμου ΣΤ΄ μαρκησίου του Μομφερράτου. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1237, ενώ ήταν 12ετής· η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος. Έκανε μεγάλους αγώνες για τις κομητείες τού Εμμπρύν και τού Γκαπ εναντίον τού Καρόλου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού σύζυγο της κόμισσας της Προβηγκίας & Φορκαλκιέ. Οι δύο κομητείες ήταν η προίκα της πρώτης συζύγου τού πατέρα του· ο Γκιγκ ΣΤ΄ απέπεμψε την πρώτη σύζυγό του, νυμφεύτηκε τη δεύτερη και έδωσε τις κομητείες στον Γκιγκ Ζ΄ από τον γάμο αυτόν. Ο Κάρολος Α΄ ως κόμης τού Φορκαλκιέ τις διεκδικούσε. Τελικά συμβιβάστηκαν: ο Γκιγκ Ζ΄ κράτησε το Εμμπρύν και ο Κάρολος Α΄ έλαβε το Γκαπ. Το 1239 ο Γκιγκ Ζ΄ διαπραγματεύθηκε τον γάμο του με την κόρη τού Μπαρράλ κυρίου τού Μπω και ο σύμμαχός του Ραϋμόνδος Ζ΄ κόμης της Τουλούζης βοήθησε σε αυτό· ωστόσο ο Μπαρράλ έλεγε μετά, ότι διαπραγματευόταν κατόπιν απειλών για τη ζωή του. Το 1241 o Γκιγκ Ζ΄ αρραβωνιάστηκε με τη Βεατρίκη, κόρη τού Πέτρου Β΄ κόμη της Σαβοΐας. Ο αδελφός του τελευταίου Φίλιππος Α΄ συμφώνησε να τον συνδράμει στη διαμάχη με τον κόμη τού Βαλεντινουά. Η Βεατίκη έλαβε προίκα το Φωσινύ, μία περιοχή στα άκρα της Σαβοΐας, που οι απόγονοι τού Γκιγκ Ζ΄ θα αμυνθούν γι' αυτήν έναντι των παραδοσιακών εχθρών τους, των κόμητων της Σαβοΐας. Το 1247 τον κάλεσε ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας να ακολουθήσει τον στρατό, που συγκέντρωνε στη Σαβοΐα. Ο σκοπός ήταν να επιτεθεί στον πάπα στη Λυών· τελικά ο Φρειδερίκος Β΄ αποσπάστηκε με άλλες μάχες στην Ιταλία. Νυμφεύτηκε το 1253 τη Βεατρίκη, κόρη τού Πέτρου Β΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1264-1282, κόμης τού Βιενουά. Άννα 1255-1298, κόμισσα τού Βιενουά, παντρεύτηκε τον Ουμβέρτο Α΄ βαρόνο τού λα Τουρ-ντυ-Πεν και κόμη τού Βιενουά jure auxoris. Cox, Eugene L (1974). The Eagles of Savoy. Princeton, NJ.: Princeton University Press. ISBN 0691052166.
Ιωάννα του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ

Η Iωάννα, γερμ.: Johanna von Hachberg-Sausenberg, von Zähringen, Neuchâtel (1485 - 23 Σεπτεμβρίου 1543) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν, ήταν κόρη του μαργράβου του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λονγκεβίλ. Έγινε ευγενής φεουδάρχης, ως κυρίαρχη κόμισσα του Nεσατέλ το 1503-1512 και το 1529–1543.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φίλιππου μαργράβου του Χάμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ και της Μαρίας, κόρης του Αμεδαίου Θ΄ δούκα της Σαβοΐας. Κληρονόμησε την εξουσία του Nεσατέλ από τον πατέρα της το 1503. Παντρεύτηκε το 1504 με τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα του Λονγκεβίλ. Όπως ήταν το έθιμο των γυναικών-ηγεμόνων εκείνη την εποχή, ο σύζυγός της έγινε συγκυβερνήτης. Το 1512 το Νεσατέλ ήταν υπό την κατοχή της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας. Ο λόγος ήταν η φιλο-γαλλική πολιτική του συζύγου της και συγκυβερνήτη, η οποία θεωρήθηκε ως απειλή ασφαλείας για την Ελβετία. Η Ιωάννα συμμετείχε ενεργά σε διαπραγματεύσεις με τα Ελβετικά καντόνια, για να διακόψει την κατοχή και να ανακτήσει την πρόσβαση στην κομητεία· όταν έγινε χήρα το 1516 η θέση της στις διαπραγματεύσεις βελτιώθηκε. Η κατοχή του Nεσατέλ σταμάτησε το 1529 και η Ιωάννα μπόρεσε να συνεχίσει την εξουσία της. Παντρεύτηκε το 1504 τον Λουδοβίκο Α΄ του Οίκου της Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ και είχε τέκνα: Κλωντ/Κλαύδιος (1508 - 9 Νοεμβρίου 1524), δούκας του Λονγκεβίλ και ευγενής της Γαλλίας, απεβ. 16 ετών. Λουδοβίκος Β΄ (1510 - 9 Ιουνίου 1537), δούκας του Λονγκεβίλ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία της Λωρραίνης-Γκιζ. Φραγκίσκος (1513–1548), μαρκήσιος του Ρότελιν. Νυμφεύτηκε τη Ζακελίν ντε Ροάν και είχε τέκνα: Λεονόρ δούκας του Λονγκεβίλ και Φραγκίσκη. Καρλόττα (1512–1549), μαντεμουαζέλ ντε Λονγκεβίλ πριν από το γάμο της με τον Φίλιππο του Οίκου της Σαβοΐας δούκα του Νεμούρ. Το 1943, ένας δρόμος στο Nεσατέλ, η οδός Jehanne de Hochberg, πήρε το όνομα από αυτήν. Frédéric de Chambrier: Histoire de Neuchâtel et Valangin jusqu'à l'avénement de la maison de Prusse. Neuchâtel 1840, S. 292–319
Οξύ θωρακικό σύνδρομο

Το οξύ θωρακικό σύνδρομο (acute chest syndrome) είναι μια αγγειοαποφρακτική κρίση της πνευμονικής αγγείωσης που εμφανίζεται συνήθως σε άτομο με δρεπανοκυτταρική αναιμία. Αυτή η κατάσταση εμφανίζεται συνήθως με αδιαφανοποίηση των πνευμόνων σε ακτίνες Χ στήθους.

 Η κρίση είναι συνηθισμένη επιπλοκή σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και μπορεί να σχετίζεται με ένα ή περισσότερα συμπτώματα περιλαμβανομένων πυρετού βήχα, πολύ έντονου πόνου, παραγωγής πτυέλου, δύσπνοιας, ή υποξίας. Το οξύ θωρακικό σύνδρομο προκύπτει συχνά από λοίμωξη του πνεύμονα και η παραγόμενη φλεγμονή και απώλεια του κορεσμού σε οξυγόνο οδηγεί σε παραπέρα δρεπανοκυττάρωση των ερυθροκυττάρων, επιδεινώνοντας συνεπώς την πνευμονική και συστηματική υποξαιμία, τη δρεπανοκυττάρωση και την αγγειοαπόφραξη. Η διάγνωση του οξέος θωρακικού συνδρόμου καθίσταται δύσκολη από την ομοιότητά του με την πνευμονία· και οι δύο μπορεί να εμφανιστούν με νέα αδιαφανοποίηση του πνεύμονα σε ακτινογραφία στήθους με ακτίνες Χ. Η παρουσία πυρετού, χαμηλών επιπέδων οξυγόνου στο αίμα, ο αυξημένος αναπνευστικός ρυθμός, ο θωρακικός πόνος και ο βήχας είναι επίσης συνηθισμένα στο οξύ θωρακικό σύνδρομο. Η διαγνωστική εξέταση περιλαμβάνει ακτίνες Χ στον θώρακα, πλήρη μέτρηση κυττάρων, μέτρηση δικτυοερυθροκυττάρων, ηλεκτροκαρδιογράφημα και καλλιέργειες αίματος και πτυέλου. Μπορεί επίσης να απαιτούνται πρόσθετες εξετάσεις αίματος ή απεικόνισης (π.χ. αξονική τομογραφία) για να αποκλειστούν καρδιακή προσβολή ή άλλη πνευμονική παθολογία. Η υδροξυουρία είναι ένα φάρμακο που μπορεί να βοηθήσει στην αποτροπή του οξέος θωρακικού συνδρόμου. Μπορεί να προκαλέσει λευκοπενία (χαμηλό αριθμό λευκοκυττάρων), που μπορεί να προδιαθέσει το άτομο για κάποιους τύπους λοίμωξης. Αντιβιοτικά ευρέως φάσματος που καλύπτουν συνηθισμένες λοιμώξεις όπως τον πνευμονικό στρεπτόκοκκο και το μυκόπλασμα, τον έλεγχο του πόνου και την μετάγγιση αίματος. Το οξύ θωρακικό σύνδρομο είναι μια ένδειξη αφαιξομετάγγισης. Τα βρογχοδιασταλτικά μπορεί να είναι χρήσιμα, αλλά δεν έχουν μελετηθεί καλά. Μπορεί να καταλήξει σε θάνατο και είναι μία από τις πιο συνηθισμένες αιτίες θανάτου για άτομα με δρεπανοκυτταρική αναιμία.