IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γρανίτσα Ευρυτανίας

Η Γρανίτσα Ευρυτανίας είναι ορεινό χωριό της Ευρυτανίας, χτισμένο σε ύψος 850 μέτρων σε δασωμένη τοποθεσία στην περιοχή του όρους Λιάκουρα, δίπλα στον μικρό ποταμό Γρανιτσιώτη.

 Η Γρανίτσα υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Απεραντίων. Παλαιότερα ανήκε, όπως και ολόκληρη η Ευρυτανία, εντός των ορίων του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Η ετυμολογία του ονόματος είναι από τα σλαβικά, στα οποία σημαίνει "σύνορα", λόγω της συνοριακής θέσης του στα πρώτα σύνορα της Ελλάδας. Απέχει 83 χλμ. ΒΔ του Καρπενησίου και είναι πατρίδα του λογοτέχνη Ζαχαρία Παπαντωνίου, του δημοσιογράφου, λογογράφου και πολιτικού Στέφανου Γρανίτσα, του Δημοσθένη Γούλα, του στρατηγού Ιωάννη Κωνσταντίνου, του Μιχάλη Σταφυλά και του νεομάρτυρα Μιχαήλ Μαυρουδή, που μαρτύρησε το 1544 στη Θεσσαλονίκη. Επί Τουρκοκρατίας διατηρούσε 17 εκκλησίες, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν καταστραφεί. Στο χωριό υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Γρανίτσας. Στεγάζεται σε κτίριο που παραχώρησε η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών Ευρυτανίας “Ο Νεομάρτυς Μιχαήλ”. Εκεί εκτίθενται διάφορα αντικείμενα λαϊκής τέχνης, υφαντά, ξυλόγλυπτα, αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, αργαλειός, τοπικές ενδυμασίες, όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην επανάσταση του 1821, προσωπογραφίες και προσωπικά αντικείμενα των Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανου Γρανίτσα, πίνακες των ντόπιων λαϊκών ζωγράφων Χρήστου Καγκαρά και Λευτέρη Θεοδώρου (λειτουργεί και προσωπικό μουσείο για τον συγκεκριμένο) καθώς και η προσωπική βιβλιοθήκη του Παπαντωνίου. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δέκα εκκλησίες του χωριού, χτισμένες σε διάφορες χρονικές περιόδους. Στη Γρανίτσα λειτουργεί Νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο με Λυκειακές τάξεις. Ακόμα διαθέτει δυο ξενοδοχεία, δυο παντοπωλεία, φαρμακείο, Κέντρο υγείας, ταχυδρομείο, ταβέρνα, καφενεία. Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 371 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής: Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Έλληνας συγγραφέας, ποιητής, και δημοσιογράφος. Στέφανος Γρανίτσας, Έλληνας δημοσιογράφος, ποιητής και συγγραφέας Μιχάλης Σταφυλάς, Έλληνας συγγραφέας και εκδότης Καθηγητής ΩΡΛ Λεωνίδας Μανωλίδης Νίκος Χαρδαλιάς, Έλληνας πολιτικός, Υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων και πρώην Δήμαρχος Βύρωνα. Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή Τάκης Ντάσιος, 1999, Στ' Άγραφα, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1 Γρανίτσα: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Δυτικής Ευρυτανίας (Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009). Πρακτικά ημερίδας 2010, Αθήνα, Εκδόση Πανευρυτανικής Ένωσης
Αμπού Μένα

Αμπού Μένα είναι η ονομασία μιας πόλης, χριστιανικού λατρευτικού κέντρου, η οποία φιλοξενούσε σύνολο μοναστηριών, στην Αίγυπτο της ύστερης αρχαιότητας. Βρίσκεται 45 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Αλεξάνδρεια. Αν και διασώζονται πολύ λίγα ερείπια από την παλαιά πόλη, ο χώρος κηρύχθηκε το 1979 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO. Πρόσφατες γεωργικές διεργασίες στην περιοχή οδήγησαν στην αύξηση της στάθμης των υδάτων, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν κτίρια της αρχαίας πόλης και η περιοχή με τα αρχαία ερείπια να γίνει ακόμη πιο ασταθής. Το 2001, ο αρχαιολογικός χώρος προστέθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς σε κίνδυνο.

 Η περιοχή έχει πάρει το όνομά της από τον Άγιο Μηνά της Αλεξάνδρειας, που μαρτύρησε εκεί στα τέλη του 3ου ή στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με την παράδοση, η σορός του αγίου μεταφέρθηκε πάνω σε καμήλα από την Αλεξάνδρεια προς την έρημο πέρα από τη Μαρεώτιδα Λίμνη, μέχρις ότου σε ένα σημείο η καμήλα σταμάτησε εκεί. Αυτό θεωρήθηκε θεϊό σημάδι και η σορός θάφτηκε εκεί, μέχρι που ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία από έναν ντόπιο βοσκό. Ο πρώτος ναός ιδρύθηκε πιθανότατα επί της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο οποίος τίμησε τον άγιο για τη θαυματουργική θεραπεία της λεπρής κόρης του. Αργότερα, στην περιοχή θεμελιώθηκε μεγαλύτερος ναός, ο οποίος αποτέλεσε το σημαντικότερο κέντρο λατρείας του αγίου Μηνά στους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες, ενώ μέχρι το τέλος του αιώνα η περιοχή είχε γίνει σημαντικός πόλος έλξης προσκυνητών, που αναζητούσαν θεραπεία και άλλα θαύματα. Ο αρχικός ναός ήταν μικρός για το πλήθος των πιστών που συνέρρεαν στην πόλη κι έτσι, επί του αυτοκράτορα Αρκαδίου ιδρύθηκε μεγαλύτερη βασιλική και αναπτύχθηκε ολόκληρη πόλη, αποτελώντας το κύριο λατρευτικό κέντρο της Αιγύπτου. Η πόλη Αμπού Μένα καταστράφηκε από τους Μουσουλμάνους στα μέσα του 7ου αιώνα. Η αρχαία πόλη ανακαλύφθηκε μόλις στις αρχές του 20ού αιώνα, από το 1905 έως το 1909, όπου ήρθαν στο φως οι βασιλικές της, το βαπτιστήριο, μοναστήρια, δημόσια κτίρια και κατοικίες. Χαρακτηριστικά ευρήματα των ανασκαφών στην πόλη του Αγίου Μηνά είναι οι λεγόμενες «ευλογίες». Από το 2001, ένα πρόγραμμα γεωργικής ανάπτυξης έχει προκαλέσει αύξηση της στάθμης του νερού, με αποτέλεσμα να διαβρωθεί το έδαφος και να δημιουργηθούν τεράστιες υπόγειες κοιλότητες στη βορειοδυτική πλευρά της πόλης. Με την πάροδο των χρόνων, η κατάσταση δε βελτιώθηκε και οι Αρχές προσπάθησαν να καλύψουν με άμμο τις βάσεις ορισμένων απειλουμένων κτιρίων, ενώ το Ανώτατο Αρχαιολογικό Συμβούλιο προσπαθεί να διασώσει τα μνημεία με την δημιουργία τάφρων ώστε να κατέβει η στάθμη των νερών. Abu Mina, The Ancient Christian Pilgrimage Site 360° Tour to Abu Mena Το Ιερό και η πόλη του Αγίου Μηνά στην Αίγυπτο Όμιλος UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 2015

Ο Διαγωνισμός Eurovision Νέων Χορευτών 2015 θα είναι ο 14ος διαγωνισμός και θα διεξαχθεί στο Nové divadlo (ελληνικά: Νέο Θέατρο) στο Πίλζεν, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Τσεχίας. Θα είναι η πρώτη φορά που ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Τσεχίας (ČT) θα φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Ο διαγωνισμός εστιάζει σε νέους χορευτές ηλικίας 16 μέχρι και 21 ετών, συμμετέχοντας σε μοντέρνους χορούς, μόνοι τους ή ανά ζευγάρια, εφόσον δεν ασχολούνται επαγγελματικά. Δέκα χώρες έχουν επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους με την Αλβανία και τη Μάλτα να κάνουν ντεμπούτο ενώ η Σλοβακία επιστρέφει μετά από δεκαπέντε χρόνια αποχής. Η Αρμενία, η Λευκορωσία και η Ουκρανία αποσύρθηκαν από τον διαγωνισμό.

 Στις 24 Απριλίου του 2014, η πόλη Πίλζεν επιλέχθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό. Οι λόγοι πίσω από αυτό ήταν ότι η πόλη βγήκε ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2015, και θα ήταν καλό να συμπέσουν μαζί. Τον Νοέμβριο του 2014, ανακοινώθηκε ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση της Τσεχίας, η ČT έχει επιλέξει τον χώρο διεξαγωγής, το New Theatre (Νέο θέατρο). Το κτήριο εγκαινιάστηκε στις 1 Σεπτεμβρίου του 2014, αναδύοντας το έργο του Μπέντριχ Σμέτανα, The Bartered Bride (ελληνικά: Η ανταλλαγμένη νύφη). Η μορφή του διαγωνισμού περιλαμβάνει μη-επαγγελματίες χορευτές ηλικίας 16 μέχρι 21 ετών, συμμετέχοντας σε χορούς της δικής τους επιλογής, που έχουν προετοιμάσει αρκετό καιρό πριν τον διαγωνισμό. Οι κριτές από επαγγελματική πτυχή αντιπροσωπεύουν τα στοιχεία του μπαλέτου και των μοντέρνων χορών. Οι κριτές επιλέγουν τις δύο καλύτερες εμφανίσεις και τις ψηφίζουν. Στις 10 Μαρτίου του 2015, η ČT ανακοίνωσε ότι ο Libor Bouček θα είναι ο παρουσιαστής του διαγωνισμού. Ο Libor είναι γνωστός ως παρουσιαστής της τηλεόρασης, μιλάει Τσεχικά και Αγγλικά. Έχει αρκετή εμπειρία για τη φιλοξενία του διαγωνισμού αφού στην πιο πρόσφατη εμφάνιση του που ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου 2014, όπου δήλωσε ότι το ρεπερτόριό του είναι ο λόγος που επιλέχθηκε ως παρουσιαστής. -Zenaida Yanowsky (Νικητής το 1993) -Alexandra ‘Spicey’ Landé - Jiří Bubeníček Ο διαγωνισμός έχει μέγιστο όριο μέχρι δεκατέσσερις χώρες και ελάχιστο όριο μέχρι δέκα. Αλβανία-Ζωντανή μετάδοση από TVSH, TVSH2, RTSH HD, RTSH Muzikë, RTSH Art. Τσεχία-Ζωντανά από το CT2. Γερμανία-Στις 12 Ιουλίου στις 11:00 από το WDR Fernsehen. Μάλτα-Με καθυστέρηση εξήντα λεπτών από το TVM1. Ολλανδία-Στις 28 Ιουνίου στις 18:10 στο NPO 2. Νορβηγία-Ζωντανά στο NRK1. Πολωνία-Ζωντανά στο TVP Kultura. Σλοβακία-Ζωντανά στο RTVS2. Σλοβενία-Στις 28 Ιουνίου στις 20:00 από το RTVSLO2. Σουηδία-Στις 20 Ιουνίου στις 20:00 από το SVT2. Ελλάδα-Στις 3 Ιουλίου στις 16:15 από το MEGA.
.edu

Το .edu είναι ένας υποστηριζόμενος τομέας ανώτερου επιπέδου (sTLD) στο σύστημα ονομάτων του Διαδικτύου. Από το 2001, οι νέοι καταχωριζόμενοι στον τομέα απαιτείται να είναι ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συσχετιζόμενα με τις ΗΠΑ.

 Ο τομέας .edu τέθηκε σε εφαρμογή τον Απρίλιο του 1985. Έξι πανεπιστήμια ήταν οι αρχικοί καταχωρισθέντες. Μέχρι το 2001, η Network Solutions λειτουργούσε ως καταχωρίζων για τον τομέα .edu βάσει συμφωνίας με το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ. Η καταχώριση του τομέα έγινε χωρίς κόστος για τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Το 2001, το Τμήμα Εμπορίου συνήψε πενταετή συμφωνία με την Educause, καθιστώντας την οργάνωση αυτή τον καταχωρίζοντα φορέα για τον τομέα .edu. Η συμφωνία με την Educause παρατάθηκε για μια επιπλέον πενταετή περίοδο το 2006. την εποχή εκείνη, η Educause εξουσιοδοτήθηκε να αρχίσει να χρεώνει διαχειριστικές αμοιβές στους καταχωριζόμενους.
Ζερόμ Μπόατενγκ

Ο Ζερόμ Αγκιενίμ Μπόατενγκ (Jérôme Agyenim Boateng, 3 Σεπτεμβρίου 1988) είναι Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής αλλά αποτελεί μέλος και της γερμανικής εθνικής ομάδας. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2021, ο Ζερόμ Μπόατενγκ κρίθηκε ένοχος από δικαστήριο του Μονάχου για ενδοοικογενειακή βία στην πρώην σύντροφο του, Σέριν Σένλερ, κατά διάρκεια διακοπών τους στις Νήσους Τερκς και Κάικος της Καραϊβικής τον Ιούλιο του 2018, και διατάχθηκε να πληρώσει πρόστιμο ύψος 1.8 εκατ. ευρώ. Ο Μπόατενγκ αρνήθηκε τις κατηγορίες.

 Έχει μια μικρότερη αδελφή, την Αβελίνα Μπόατενγκ και δύο μεγαλύτερους ετεροθαλείς αδελφούς από την πλευρά του, τον επίσης ποδοσφαιριστή Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ και τον ράπερ BTNG (πραγματικό όνομα: Τζορτζ Μπόατενγκ). Το 2011, απέκτησε δίδυμες κόρες, τις Λάμια και Σόλεϊ, από την τότε σύντροφο του, Σέριν Σένλερ. Επίσημος ιστότοπος (Γερμανικά) Jerome Boateng στο fussballdaten.de (Γερμανικά) (Αγγλικά) Jérôme Boateng – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Jérôme Boateng – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Ζερόμ Μπόατενγκ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com kicker profile
Βαγράτ Ζ΄ του Κάρτλι

Ο Βαγράτ Ζ΄, γεωργιανά: ბაგრატ VII Bagrat VII, (1569-1619) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας-Κάρτλι, γνωστός επίσης και ως Βαγράτ Χαν, ήταν βασιλιάς του Κάρτλι (δηλ. της ανατολικής Γεωργίας) από το 1615/1616 έως 1619· ουσιαστικά λειτουργούσε ως χαν για τον Αμπάς Α΄ σάχη της Περσίας.

 Ήταν γιος του Δαβίδ ΙΑ΄ του Kάρτλι. Κατέφυγε στην Περσία μετά την εκτόπιση τού πατέρα του από την Οθωμανική εισβολή το 1578. Μεγάλωσε στην Αυλή του σάχη στο Ισφαχάν, μεγάλωσε ως Μουσουλμάνος και υιοθέτησε τα περσικά έθιμα. Αργότερα, για τις προσπάθειές του, τού δόθηκε ένα φέουδο στην ενδοχώρα της Περσίας. Γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1590, βοήθησε τον Φαράντ Χαν Καραμανλού να κανονίσει ένα συνοικέσιο για τον Aμπάς Α΄ με μία κόρη της ευγενικής οικογένειας Aμιλαχόρι. Το 1615/1616 εγκαταστάθηκε από τον Αμπάς Α΄ ως βασιλιάς/χαν -σαν μαριονέτα- στο Κάρτλι, με την εκτόπιση του εξαδέλφου του Λουαρσάμπ Β΄ του Μάρτυρα. Άσκησε μόνο μία περιορισμένη εξουσία, που οριζόταν στο Κάτω Κάρτλι και βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στις Περσικές δυνάμεις. Θεωρούμενος ως αποστάτης, τον αποστρεφόταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του βασιλείου και, παρά την Περσική παρουσία, δεν ήταν σε θέση να ελέγξει ακόμη και τη φαινομενικά πιστή αριστοκρατία. Η σύντομη βασιλεία του πέρασε κυρίως στην πόλη Μπολνίσι, όπου απεβίωσε το 1619, για να τον διαδεχθεί ο γιος του Σίμων Β΄ (Σεμαϋούν χαν). Στον ετεροθαλή αδελφό του Χοσρόου δόθηκε το φέουδό του στην Περσία. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη τού Αλεξάνδρου Β΄ τού Καχέτι και είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Σίμων Β΄ π.1610-1630, βασιλιάς τού Κάρτλι. Παχριτζάν-Μπεγκούμ, παντρεύτηκε τον σαχ Αμπάς Α΄. Floor, Willem· Herzig, Edmund (2012). Iran and the World in the Safavid Age. I.B.Tauris. ISBN 978-1850439301. Mikaberidze, Alexander (2015). Historical Dictionary of Georgia (2 έκδοση). Rowman & Littlefield. ISBN 978-1442241466. Bagrat VII (in Georgian)
Σατσίβι

Το Σατσίβι (γεωργιανά: საცივი, κυριολεκτικά σημαίνει "κρύο πιάτο" στα γεωργιανά, γνωστή και ως σάλτσα καρυδιού) είναι μια πάστα φαγητού στην γεωργιανή κουζίνα αποτελούμενη κυρίως από καρύδια και χρησιμοποιείται σε διάφορες συνταγές. Ο όρος σατσίβι επίσης χρησιμοποιείται ως γενικό όνομα για μια ποικιλία από ορεκτικά πουλερικών, ψαριών και λαχανικών φτιαγμένα με σάλτσα σατσίβι.

 Η Μπάζε (γεωργιανά: ბაჟე) είναι η πιο ευέλικτη από τις γεωργιανό σάλτσες καρύδας, που γίνεται είτε με ξύδι κόκκινου κρασιού ή χυμό ροδιού. Όπως είναι χαρακτηριστικό της γεωργιανής παλέτας, αυτή η σάλτσα είναι ελαφρώς ξινή, καθώς οι γλυκαντικές ουσίες δεν χρησιμοποιούνται συνήθως από τους Γεωργιανούς στη μαγειρική τους. Η Σατσίβι (γεωργιανά: საცივი) είναι γεωργιανή σάλτσα από καρύδια και σερβίρεται κρύα, είτε ως μια ρίχνοντας σάλτσα για ψωμί ή σάλτσα για βραστά ή τηγανητά ή ψάρι. Παραδοσιακά, το σατσίβι αποτελούνται από καρύδια, νερό, σκόρδο, ένας συνδυασμό από αποξηραμένα βότανα, ξύδι, πιπέρι καγιέν και αλάτι για γεύση. Με τον τρόπο αυτό, το σατσίβι στον Καύκασο είναι παρόμοια με το παξιμάδι και/ή σάλτες με βάση τη ψυχανθή στο νότο, όπως οι ποικιλίες χούμους (το οποίο συχνά περιέχει το σκόρδο, χυμό λεμονιού, ταχίνι ή σουσάμι βουτύρου/πάστα) που βρίσκονται στη Συριακή, Λιβανική ή γενικά στη Λεβαντίνικη κουζίνα. Η βραστή γαλοπούλα ή κομμάτια κοτόπουλου που τοποθετούνται στο σατσίβι είναι βάση στις χειμερινές γιορτές των διακοπών. Το πιάτο ως σύνολο συνήθως αναφέρεται επίσης ως σατσίβι. Υπάρχουν επίσης χορτοφαγικές εκδόσεις του πιάτου αυτού με μελιτζάνες ή κουνουπίδι.Ένα παρόμοιο πιάτο βραστού κοτόπουλου με πάστα καρύδας είναι γνωστή ως Καυκάσιο κοτόπουλο στην τουρκική, Λεβαντίνικη και Αιγυπτιακή κουζίνα. Νιγκβζιάνι μπαντριτζάνι Κατάλογος σαλτσών
Κόλπος του Κότορ

Ο Κόλπος του Κότορ (σερβικά/μαυροβουνιακά: Бока Которска/Boka Kotorska), επίσης γνωστός ως Μπόκα, είναι ένας κόλπος της Αδριατικής Θάλασσας στο νοτιοδυτικό Μαυροβούνιο και μια γεωγραφική περιοχή συγκεντρωμένη γύρω από τον κόλπο.Ο κόλπος κατοικείται από την αρχαιότητα και οι καλά διατηρημένες μεσαιωνικές πόλεις Κότορ, Ρίσαν, Τίβατ, Πέραστ, Πρτσάνι και Χέρτσεγκ Νόβι, μαζί με το φυσικό τους περιβάλλον, αποτελούν σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα. Η Φυσική και Πολιτισμική-Ιστορική Περιφέρεια του Κότορ ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1979. Οι πολυάριθμες ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες και τα μοναστήρια προσελκύουν πολλούς θρησκευτικούς και πολιτιστικούς προσκυνητές.

 Ο κόλπος έχει μήκος περίπου 28 χιλιόμετρα (17 μίλια) με ακτογραμμή μήκους 107,3 χιλιομέτρων (66,7 μίλια). Περιβάλλεται από δύο ορεινούς όγκους των Δειναρικών Άλπεων: το όρος Όργιεν στα δυτικά και το όρος Λόβτσεν στα ανατολικά. Το στενότερο τμήμα του κόλπου («Πέρασμα Βέριγκε»), μήκους 2.300 μέτρων, έχει πλάτος 340 μέτρα (1.120 πόδια) στο στενότερο σημείο του. Ο κόλπος είναι ένα ρία του εξαφανισμένου ποταμού Μπόκελι, ο οποίος περνούσε από τα οροπέδια του όρους Όργιεν.Ο κόλπος αποτελείται από αρκετούς κολπίσκους, που ενώνονται από στενότερα κανάλια. Η είσοδος του κόλπου αποτελούσε μέρος ενός πρώην ποτάμιου συστήματος. Τεκτονικές και καρστερικές διαδικασίες οδήγησαν στη διάλυση αυτού του ποταμού. Έπειτα από έντονες βροχοπτώσεις, εμφανίζεται ο καταρράκτης της πηγής Σόποτ στο Ρίσαν και η Σκούρδα, μια άλλη γνωστή πηγή, που διασχίζει ένα φαράγγι από το Λόβτσεν.Το εξώτατο μέρος του κόλπου είναι ο κόλπος του Τίβατ. Στη θαλάσσια πλευρά του βρίσκεται ο κόλπος του Χέρτσεγκ Νόβι, στην κύρια είσοδο του κόλπου του Κότορ. Οι σημαντικότεροι εσωτερικοί κόλποι είναι ο κόλπος του Ρίσαν στα βορειοδυτικά και ο κόλπος του Κότορ στα νοτιοανατολικά.To Πέρασμα ή Στενό Βέριγκε αντιπροσωπεύει το στενότερο τμήμα του κόλπου και βρίσκεται ανάμεσα στο Ακρωτήριο της Αγίας Κυριακής και το Ακρωτήριο Οπάτοβο. Διαχωρίζει τον εσωτερικό κόλπο, στα ανατολικά του στενού, από τον κόλπο του Τίβατ. Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Fine, John Van Antwerp Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Popović, Svetlana (2002). «The Serbian Episcopal sees in the thirteenth century (Српска епископска седишта у XIII веку)». Старинар (51: 2001): 171-184. https://books.google.com/books?id=yuAVAQAAMAAJ. Boka kotorska: Etnički sastav u razdoblju austrijske uprave (1814.-1918. g.), Ivan Crkvenčić, Antun Schaller, Hrvatski geografski glasnik 68/1, 51–72 (2006).
Όνουρις

Στην πρώιμη Αιγυπτιακή μυθολογία ο Ανχούρ (επίσης Όνουρις, Αν-Χερ, Ανχέρ, Ανχουρέτ, Χαν-Χερ, Ινχέρτ) αρχικά ήταν θεός του πολέμου που λατρευόταν στην περιοχή Άβυδο της Άνω Αιγύπτου, και ειδικότερα στην Θύνι. Οι μύθοι λένε ότι έφερε την γυνάικα του Μεχίτ, που ήταν το θηλυκό αντίστοιχό του από τη Νουβία, και το όνομά του αντικατοπτρίζει αυτό το γεγονός—σημαίνει (αυτός που) οδηγεί την μακρινή. Ένας από τους τίτλους του ήταν Σφαγέας των εχθρών. Ο Όνουρις αναπαριστάται ως άντρας με γένι και με μανδύα, με στέμμα με τέσσερα φτερά, κρατώντας δόρυ ή λόγχη, ή κάποιες φορές με κεφάλι λιονταριού, που αντιπροσωπεύει την δύναμη και την εξουσία. Σε κάποιες απεικονίσεις ο μανδύας μοιάζει περισσότερο με κιλτ.

 Ως θεός του πολέμου ήταν προστάτης του αρχαίου Αιγυπτιακού στρατού, και προσωποποίηση των βασιλικών πολεμιστών. Όντως, στις γιορτές στις οποίες τον τιμούσαν, οργανώνονταν ψεύτικες μάχες. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή ο Αυτοκράτορας Τιβέριος αναπαριστάται στους τοίχους Αιγυπτιακών ναών φορώντας το χαρακτηριστικό στέμμα με τα τέσσερα φτερά του Όνουρι. Η Έλληνες εξίσωναν τον Όνουρι με το δικό τους θεό του πολέμου Άρη. Όταν οι Ολύμπιοι θεοί ξέφυγαν από τον Τυφών και πήρανε μορφή ζώων στην Αίγυπτο, ο Άρης λέγεται ότι πήρε τη μορφή ψαριού ως Λεπίδοτος ή Όνουρις. Το όνομα του Όνουρι μπορεί επίσης να σημαίνει Αυτός που σηκώνει τον Ουρανό και, λόγω που έχουν το ίδιο στέμμα με τα φτερά, ο Όνουρις αργότερα ταυτίστηκε με τον Σου, γινόμενος έτσι Ανχούρ-Σου. Όταν ταυτίζεται με τον Σου είναι γιος του Ρα και αδελφός της Μπαστέτ. Αμενχοτέπ, από την εποχή του Τούθμωσι Δ΄. Η γυναίκα του Αμενχοτέπ Χενούτ ήταν τραγουδίστρια του Όνβουρι. Οι γιοι τους Χαν και Κεννά ήταν Πολεμιστές Άρματος του Φαραώ. Από στήλη που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (EA 902). Χόρι (Hori) Μίνμοσις (Minmose), γιος του Αρχιερέα του Όνουρι Χόρι, και η γυναίκα του Ίντυ (Inty). Από την περίοδο βασιλείας του Ραμσή Β΄. Ανχούρμοσις (Anhurmose), από την εποχή του Μερνεφθά. Σισχεψέτ (Sishepset), από την εποχή του Ραμσή Γ΄. Ο Χαρσιεσής (Harsiese), που αναφέρεται σε ένα όστρακο στην Άβυδο. Ο Ανχούρ είναι χαρακτήρας στο online παιχνίδι SMITE. Είναι κυνηγός και έχει τον τίτλο Σφαγέας των Εχθρών και απεικονίζεται στην (ανθρωπομορφική) μορφή λιονταριού με το γένι, μανδύα, και στέμμα με τέσσερα φτερά. Ο Ανχούρ είναι επίσης ένας θεός του χάους στο ηλεκτρονικό παιχνίδι NetHack/Slash'EM. Iconography of Onuris (PDF; article)
Symbian OS

Τo Symbian OS είναι λειτουργικό σύστημα για φορητές συσκευές, αποτελεί εξέλιξη του λειτουργικού συστήματος EPOC από την Psion. To Symbian OS δημιουργήθηκε με τη γλώσσα προγραμματισμού C++ από τη Symbian Ltd. Το λειτουργικό σύστημα Symbian OS «τρέχει» σε κινητά της Nokia, Sony Ericsson, Benq-Siemens, Samsung, Motorola, NTT DoCoMo. Επίσης στο Symbian OS έχουν βασιστεί αρκετές πλατφόρμες όπως Nokia Series 60, Series 80, Series 90, UIQ και η FOMA.

 • Το 1981, ιδρύεται η εταιρεία Psion από τον David Potter. • Το 1992, η Psion λανσάρει τους υπολογιστές παλάμης Psion Series 3 με λειτουργικού σύστημα EPOC16 OS (αλλιώς SIBO), διατεθήκαν ως 1998. • Το 1997, λανσάρει υπολογιστές παλάμης Psion Series 3 με λειτουργικού σύστημα EPOC32. • Το 1999, ιδρύεται η εταιρεία Symbian από τις Ericsson, Nokia, Motorola και Psion. • Το 1999, διατίθεται το EPOC Release 5 OS, γνωστό και σαν Symbian OS 5.0. • Το 2000, διατίθεται το EPOC Release 5u OS (το γράμμα u έχει προέλθει από τη λέξη unicode), γνωστό και σαν Symbian OS 5.1. • Το 2001, διατίθεται το EPOC Release 6, γνωστό και σαν Symbian OS 6.0 και 6.1. • Το 2003, λανσάρει το Symbian OS 7.0 και 7.0s. • Το 2004, η Psion απορροφάται από τις εταιρείες που ανήκουν στον όμιλο Symbian. Διατίθενται οι εκδόσεις 8.0, 8.1a και 8.1b του Symbian OS. Η έκδοση 8.1b ήταν η πρώτη όπου ο πυρήνας χρησιμοποιούσε τον EKA2. • Το 2005, δημιουργείται το Symbian OS 9.0, το οποίο όμωςδεν δόθηκε σε δημόσια χρήση, αλλά χρησιμοποιήθηκε εσωτερικά από τη Symbian για λόγους δοκιμών. Αρχές του 2006 διατέθηκε στην αγορά το λειτουργικό σύστημα Symbian OS 9.1. • Το 2006, διατίθεται το λειτουργικό σύστημα Symbian OS 9.2, με κύρια νέα χαρακτηριστικά την υποστήριξη Bluetooth 2.0 (από 1.2 στην προηγούμενη έκδοση), OMA Device Management 1.2 (από 1.1.2) και βελτιώσεις στον προεγκατεστημένο web browser. • 12 Ιουλίου 2006, διατίθεται το λειτουργικό Symbian OS 9.3, υποστηρίζει καλύτερη διαχείριση μνήμης, Wi-Fi 802.11. • Η έκδοση Symbian OS 9.5, ανακοινώθηκε για το Μάρτιο του 2007, οι εφαρμογές αναμένεται να ξεκινούν κατά 75% γρηγορότερα. Υποστηρίζει ψηφιακή τηλεόραση, μετάδοση σε DVB-Η και ISDB-T , και υποστηρίζει SQL μεσω του SQLite.
Kawasaki Ninja

Η Kawasaki Ninja είναι μία σειρά σπορ μοτοσικλετών που κατασκευάζεται από την ιαπωνική βιομηχανία Kawasaki. Η πρώτη μοτοσικλέτα με την ονομασία Ninja ήταν η Kawasaki GPZ900R, γνωστή ως Ninja 900 στις ΗΠΑ. Η ονομασία Ninja προέρχεται από τους Ιάπωνες κατάσκοπους νίντζα.

 Kawasaki Ninja ZX-14 ή ZZR1400 (2006–σήμερα) Kawasaki Ninja ZX-12R (2000–2006) Kawasaki Ninja ZX-11 ή ZZR1100 (1990–2001) Kawasaki Ninja 1000 or Z1000SX (2011–σήμερα) Kawasaki Ninja ZX-10R (2004–σήμερα) Kawasaki ZX-10, γνωστή ως Tomcat ή Ninja (1988–1990) Kawasaki GPZ 1000 RX ή Ninja 1000R (1986–1988) Kawasaki Ninja ZX-9R (1994–2003) Kawasaki GPZ 900 R (1983–2003) Kawasaki Ninja ZX-7R and ZX-7RR (1995–2003) Kawasaki ZXR750 and ZXR750R, γνωστή ως Ninja ZXR750 (1989–1996) Kawasaki Ninja ZX-6R (1995–σήμερα) Kawasaki ZZR600 ή Ninja ZX-6E (1990–2008) Kawasaki Ninja 600R ή GPX/GPZ600R (1985–1997) Kawasaki Ninja GPZ 400R (1985-1990) Kawasaki Ninja ZX-4R ή ZXR400 (1989–1999) Kawasaki Ninja ZX-2R ή ZXR250 (1988–2004) Kawasaki Ninja ZX-RR (2002–2009) MotoGP Kawasaki Ninja 650R (2006–σήμερα) Kawasaki Ninja 500R ή GPZ500S (1986–2009) Kawasaki Ninja 400R (2011–σήμερα) Kawasaki Ninja 300 (2013–σήμερα) Kawasaki Ninja 250R or EX250 (1986–σήμερα) Kawasaki Ninja ZX-150RR (1996–σήμερα)
Στέβαν Γιακόβλιεβιτς

Ο Στέβαν Γιακόβλιεβιτς (σερβικά κυριλλικά: Стеван Јаковљевић‎, 7 Δεκεμβρίου 1890 - 2 Νοεμβρίου 1962) ήταν Σέρβος συγγραφέας, βιολόγος και καθηγητής. Είναι πιο γνωστός ως συγγραφέας του μυθιστορήματος Likovi u senci (Χαρακτήρες και Σκιές) και της τριλογίας Srpska trilogija (Σερβική τριλογία).

 Ο Γιάκοβλεβιτς αποφοίτησε με πτυχίο βιολογίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, όπου αργότερα απέκτησε το διδακτορικό του. Ήταν καθηγητής στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου. Ως αξιωματικός του Βασιλικού Σερβικού Στρατού, πολέμησε στη Σερβική Εκστρατεία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κρατήθηκε σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου της Ιταλίας και της Γερμανίας (POW). Ο Γιάκοβλεβιτς ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και ο πρύτανης του από το 1945 έως το 1950. Ήταν, επίσης, μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών . Έκανε ένα όνομα για τον εαυτό του στον λογοτεχνικό κόσμο με την τριλογία του των μυθιστορημάτων που δημοσιεύτηκε το 1937 με τίτλο Srpska trilogija (Σερβική Τριλογία) που αποτελείται από τα μυθιστορήματα Devetstočetrnaesta (1935), Pod Krstom (1936) και Kapija slobode (1937). Στα άλλα έργα του περιλαμβάνονται τα μυθιστορήματα Smena generacija (1939) σχετικά με την κοινωνική ζωή στο Βελιγράδι κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, Velika zabuna (1952) που είναι χρονικό πολέμου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και Likovi u senci (1956) που περιγράφει τη ζωή ως αιχμάλωτος πολέμου στην Ιταλία και τη Γερμανία. Δημοσίευσε επίσης βοτανικές εργασίες. Η αδερφή του ήταν η Σέρβα συγγραφέας Μίλιτσα «Μιρ-Γιαμ» Γιακόβλιεβιτς. Ο Γιάκοβλεβιτς πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1962 και ενέχεται στο Νέο Νεκροταφείο του Βελιγραδίου. Το γυμνάσιο στο Βλασότιντσε πήρε το όνομά του.
Νωτιαία φθίση

Η νωτιαία φθίση είναι η αργή εκφύλιση των αισθητικών νευρώνων στις ραχιαίες (οπίσθιες) στήλες του νωτιαίου μυελού, οι οποίοι μεταφέρουν πληροφορίες που διασφαλίζουν στον άνθρωπο την αίσθηση της θέσης (ιδιοδεκτικότητα), της δόνησης και της διακριτικής αφής.

 Η νωτιαία φθίση είναι αποτέλεσμα συφιλιδικής λοίμωξης που δεν έχει θεραπευτεί και εκδηλώνεται ως αποτέλεσμα απομυελίνωσης. Συμπτώματα μπορεί να μην εμφανιστούν για ορισμένες δεκαετίες μετά την αρχική λοίμωξη και περιλαμβάνουν: αδυναμία, μείωση αντανακλαστικών, παραισθησίες, σουβλερούς και καυσαλγικούς πόνους, τσιμπήματα, υπαισθησίες, βάδιση φθίσης (κινητική αταξία), προοδευτική εκφύλιση των αρθρώσεων, απώλεια συντονισμού, επεισόδια έντονου πόνου και αισθητικών διαταραχών (συμπεριλαμβανομένης της γλωσσοδυνίας), αλλαγές στην προσωπικότητα, άνοια, κώφωση, οπτικές βλάβες, και βλάβη στην απάντηση στο φως (σημείο Argyll Robertson). Οι σκελετικοί μύες είναι υποτονικοί λόγω της καταστροφής του αισθητικού σκέλους του μυοτατικού αντανακλαστικού. Τα εν τω βάθει τενόντια αντανακλαστικά είναι επίσης μειωμένα ή απουσιάζουν. Για παράδειγμα, μπορεί να σημειώνεται μείωση στο επιγονατιδικό αντανακλαστικό σημείο Westphal's. Μία επιπλοκή της νωτιαίας φθίσης μπορεί να είναι ο παροδικός νευραλγικός παροξυσμικός πόνος που προσβάλλει τα μάτια και τις οφθαλμικές περιοχές, κατάσταση που παλαιότερα ονομαζόταν "Κρίσεις του Pel" - από τον Ολλανδό εσωτερικό παθολόγο P.K. Pel. Σήμερα περισσότερο συχνά χρησιμοποιείται ο όρος "οφθαλμικές κρίσεις φθίσης" στις οποίες η προσβολή χαρακτηρίζεται από ξαφνικό, έντονο οφθαλμικό πόνο, δακρύρροια και φωτοφοβία. Η πάθηση είναι περισσότερο συχνή στους άνδρες παρά σε γυναίκες. Η έναρξη σημειώνεται συνήθως στη μέση ηλικία. Η συχνότητα της νωτιαίας φθίσης αυξάνεται, εν μέρει λόγω της σχετιζόμενης λοίμωξης HIV. Χωρίς την κατάλληλη θεραπεία, η νωτιαία φθίση μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση, άνοια, και τύφλωση. Οι νευρικές βλάβες που υφίστανται δεν είναι δυνατόν να αντιστραφούν. Η πενικιλίνη ενδοφλέβιας χορήγησης είναι η θεραπεία επιλογής. Ο σχετιζόμενος πόνος μπορεί να αντιμετωπιστεί με οπίούχα, valproate, ή carbamazepine. Οι ασθενείς μπορεί επίσης να χρειαστούς φυσιοθεραπεία για να αντιμετωπίσουν την μυική εκφύλιση και αδυναμία. Η προληπτική θεραπεία για αυτούς που έρχονται σε σεξουαλική επαφή με άτομο που έχει νωτιαία φθίση είναι σημαντική. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, συγγραφέας των περιπετειών του Σέρλοκ Χολμς, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του πάνω στο αντικείμενο της νωτιαίας φθίσης το 1885.
Άγιος Γόρδιος Κέρκυρας

Ο Άγιος Γόρδιος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Κάτω Γαρούνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Γόρδιος (Άη-Γόρδης για τους ντόπιους) είναι παράλιος οικισμός στη νοτιοκεντρική Κέρκυρα, από την δυτική πλευρά του νησιού. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Σιναράδων-Κάτω Γαρούνας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει περίπου 17 χλμ ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Γαρούνας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάτω Γαρούνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Ο Άγιος Γόρδιος, κτισμένος σε προνομιακή θέση με δασωμένες πλαγιές και εντυπωσιακούς βραχώδεις σχηματισμούς, έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο με πολλά καταλύματα και αξιόλογη ξενοδοχειακή υποδομή. Η εκτεταμένη, αμμώδης παραλία του οικισμού Το «Ορθολίθι» (Μεγάλο Θολεττό), εντυπωσιακός βράχος μέσα στη θάλασσα , στο νότιο άκρο της παραλίας. Ο βράχος του «Αερόστατου», στα δυτικά της παραλίας, με πανοραμική θέα που αποτελούσε παρατηρητήριο (Βάρδια) για τις κινήσεις των πειρατών στις δυτικές ακτές. Το ναυαγισμένο πλοίο βόρεια του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Γορδίου στο κέντρο του οικισμού i. ^ Στην επίσημη απογραφή του de facto πληθυσμού του 2011, καταγράφεται εξαιρετικά μεγάλη διαφορά από όλες τις προηγούμενες και, πιθανόν, να πρόκειται περί εσφαλμένης καταγραφής Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φράγκο της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής

Το φράγκο της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής ήταν νόμισμα το οποίο ήταν σε κυκλοφορία στις Γαλλικές αποικίες στην δυτική Αφρική ταυτόχρονα με το Γαλλικό φράγκο από το 1903. Συνέχισε να χρησιμοποιείται ακόμα και μετά την υιοθέτηση του φράγκου CFA το 1945 το οποίο το αντικατέστησε. Υποδιαιρούταν σε 100 σαντίμ (centimes).

 Το 1944 εκδόθηκαν κέρματα των 50 σαντίμ και του 1 φράγκου από κράμα χαλκού-αλουμινίου τα οποία ήταν και τα μοναδικά κέρματα του φράγκου της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής που εκδόθηκαν Από την Τράπεζα της Δυτικής Αφρικής (Banque de l'Afrique occidentale) εισήχθησαν στην κυκλοφορία τα παρακάτω χαρτονομίσματα: Τα χαρτονομίσματα της Τράπεζα της Δυτικής Αφρικής συνέχισαν να κυκλοφορούν ακόμα και μετά την υιοθέτηση του φράγκου CFA. Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Χαρτονομίσματα του φράγκου της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής Αρχειοθετήθηκε 2018-04-07 στο Wayback Machine.Κέρματα του φράγκου της Γαλλικής Δυτικής Αφρικής
Πέτρος Β΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Πέτρος Β΄ (γερμ. Peter II., 8 Ιουλίου 1827 - 13 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Ολδεμβούργου. Ήταν αδελφός της Αμαλίας, συζύγου του Όθωνα της Ελλάδας.

 Ο Νικόλαος Φρειδερίκος Πέτρος γεννήθηκε στο Ολδεμβούργο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αύγουστου του Ολδεμβούργου και της Ίντα, κόρης του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.Η Ίντα ήταν η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του, ενώ η πρώτη ήταν η αδελφή της, Αδελαΐδα. Ο Πέτρος Β΄ είχε τρία επιζώντα ετεροθαλή αδέλφια: από τον πρώτο γάμο του Αύγουστου είχε την Αμαλία, σύζυγο του Όθωνα της Ελλάδας, και τη Φρειδερίκη, και από τον τρίτο γάμο του πατέρα του είχε τον Έλιμαρ. Υπηρέτησε ως στρατηγός του ιππικού στον πρωσικό στρατό και ως στρατηγός του πεζικού στον στρατό του Αννοβέρου. Το 1853 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε· κυβερνούσε σε μία χώρα 800.000 κατοίκων. Ήταν τρίτος εξάδελφος του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και είχαν πολύ καλές οικογενειακές σχέσεις με τον κλάδο αυτόν του Οίκου. Έτσι στον Πόλεμο της Κριμαίας (1853-56) έλαβε το μέρος της Ρωσίας και εναντιώθηκε στην Αυστρία. Στον Α΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1848-51) διεκδίκησε περιοχές που κατέλαβε η Πρωσία, αλλά το 1866 παραχώρησε τις διεκδικήσεις που είχε στα δύο δουκάτα. Το επόμενο έτος συνεργάστηκε στρατιωτικά με την Πρωσία και τα στρατεύματά του ενσωματώθηκαν στα στρατεύματα του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας κατά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο. Από την υπερβολική εργασιακή καταπόνηση απέκτησε καρδιακά προβλήματα και οι φυσιοθεραπευτές του τού συνέστησαν να κάνει ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Απεβίωσε το επόμενο έτος (1900) στη θερινή διαμονή του στο Ράστεντε. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄. Νυμφεύτηκε το 1852 την Ελισάβετ των Βέττιν, κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ (1852 - 1931), Μέγας Δούκας του Ολδεμβούργου. Γεώργιος Λουδοβίκος (1855 - 1939).Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1896. Ίσως ήταν πατέρας ενός -από μη νόμιμη σχέση- τέκνου: (νόθος) Πέτερ Άλτμαν (1857 - 1934).
Αϊκίντο

Το αϊκίντο (ακριβέστερα:αϊκιντόο) (ιαπωνικά: 合気道‎) (aikido ή ακριβέστερα aikidou) είναι μία πολεμική τέχνη που κατάγεται από την Ιαπωνία. Δημιουργήθηκε από τον Μοριχέϊ Ουεσίμπα στη δεκαετία του 1920. Το αϊκίντο είναι τεχνική άμυνας, που επιτρέπει στον αμυνόμενο να προφυλάξει τον εαυτό του χωρίς να τραυματίσει τον αντίπαλο. Βασίζεται περισσότερο στην εκμετάλλευση της αίσθησης ισορροπίας και της τεχνικής του αμυνόμενου παρά στη μυϊκή δύναμη, ενώ εκτός από σωματική αποτελεί και πνευματική άσκηση. Γι' αυτό και ονομάζεται η τέχνη της μη αντίστασης. Συνδυάζει χτυπήματα, λαβες, και εξάσκηση με όπλα.

 Η ιστορία του αϊκίντο είναι συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Μοριχέϊ Ουεσίμπα (1883-1969), μιας από τις πιο διακεκριμένες φυσιογνωμίες των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών του 20ου αιώνα. Ο Ουεσίμπα πέρασε τις πρώτες τρεις δεκαετίες της ζωής του μελετώντας διάφορες πολεμικές τέχνες (κυρίως το τζουτζούτσου της σχολής Ντάιτο-ρίου αλλά και κεντζούτσου –ξιφασκία– και άλλα στιλ πάλης) και από τα μέσα της δεκαετίας του '30, άρχισε να διδάσκει τη δική του εκδοχή μιας τέχνης που στηρίζεται στις ρίψεις και τις ακινητοποιήσεις αλλά και που περιλαμβάνει τεχνικές αφοπλισμού ενάντια σε αντιπάλους οπλισμένους με ξύλινο ξίφος (μποκέν), μακρύ ξύλινο ραβδί(μπο), κοντό ξύλινο ραβδί μήκους 1,20 μ. (τζο) ή μαχαίρι (τάντο). Βασικό χαρακτηριστικό του αϊκίντο έναντι άλλων τεχνών της κατηγορίας τζουτζούτσου είναι η ιδεολογία του Ουεσίμπα η οποία απαγορεύει τους αγώνες και προάγει την αρμονία και την αλληλοκατανόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το αϊκίντο σήμερα είναι χωρισμένο σε τρία μεγάλα στιλ, το ένα από τα οποία (Αϊκικάι) διοικείται από τους απογόνους του Ουεσίμπα (αυτή τη στιγμή από τον εγγονό του), κατά το παραδοσιακό ιαπωνικό σύστημα. Όπως και οι άλλες τέχνες που προέρχονται από το τζουτζούτσου, το αϊκίντο στηρίζεται στην αποφυγή της επίθεσης με κίνηση του σώματος, στη διάσπαση της ισορροπίας του αντιπάλου και στον έλεγχό του, συχνά με ακινητοποιήσεις και/ή καθηλώσεις. Βασικά τεχνικά χαρακτηριστικά του αϊκίντο είναι οι κυκλικές κινήσεις και η μείξη της κίνησης του αμυνόμενου με αυτή του επιτιθέμενου καθώς η βασική «υπόθεση» είναι ότι οι επιθέσεις αντιμετωπίζονται πριν φτάσουν σε πολύ μικρή απόσταση. Λόγω των πολλών πτώσεων –που θυμίζουν τις πτώσεις του Τζούντο– η εξάσκηση γίνεται σε στρώματα (τατάμι) ενώ ένα οπτικό χαρακτηριστικό της τέχνης είναι η χρήση του παραδοσιακού φαρδιού παντελονιού χακάμα. Aikido zanshin Αϊκίντο Αθηνών Ελληνική Ένωση του Αϊκίντο Athens Bushido Center Aikido Alliance Αρχειοθετήθηκε 2017-07-11 στο Wayback Machine. Aikido Dojo https://unitedaikidodojos.gr/
Gormiti (τηλεοπτική σειρά, 2018)

Gormiti είναι Ιταλo-ισπανική τηλεοπτική σειρά καρτούν, μία συμπαραγωγή των εταιρειών Giochi Preziosi, Planeta Junior και Kotoc Produccions, βασισμένη στο ομότιτλο παιχνίδι. Η λέξη προέρχεται από τα Ιταλικά Gormiti: Gli Invincibili Signori della Natura που σημαίνει Οι ανίκητοι Κύριοι της Φύσης δηλαδή οι δυνάμεις της Φύσης και αργότερα έγινε στα Αγγλικά The Invincible Lords of Nature. Η σειρά εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις 16 Οκτωβρίου 2017 (MIPJunior). Στα τέλη του 2018 παρουσιάστηκε σε Ισπανία (Boing channel) και Ιταλία (RaiPlay) και τον Ιούνιο του 2019 προβλήθηκε και στην Ελλάδα. Πλέον η σειρά προβάλλεται σε πολλές άλλες χώρες όπως ο Καναδάς (Teletoon) , το Ηνωμένο Βασίλειο (CITV) .

 Πριν από πολλά χρόνια, το νησί του Gorm δέχτηκε επίθεση από τους Darkans, τη "φυλή του σκότους". Οι άρχοντες Gormiti ένωσαν τις δυνάμεις τους και τελικά νίκησαν τον άρχοντα Voidus και τους Darkans. Ο θρύλος όμως λέει ότι μία μέρα οι Darkans θα επιστρέψουν από το "βασίλειο των σκιών" (Darkor) και -σύμφωνα με την ίδια προφητεία- τέσσερις ήρωες από τις τέσσερις διαφορετικές φυλές του Gorm (φυλή της Φωτιάς, του Πάγου, του Αέρα και των Βράχων), οι Riff, Ikor, Eron και Trek, θα ανακαλύψουν το φρούριο των αρχόντων του Gorm (Πύργος του Gorm) και με τα περιβραχιόνια των στοιχείων της φύσης που θα βρουν εκεί, θα καλέσουν σε βοήθεια τους πανίσχυρους ιππότες Gormiti για να επικρατήσουν, έχοντας και τη συνδρομή της φύλακας του Φωτός, Ao-Ki, ακόμη μία φορά των Darkans. Όμως, μία νέα περιπέτεια ξεκινάει για τους ήρωες, που τώρα πρέπει να βρουν τα πετράδια του Elestar, ενός δημιουργήματος των δυνάμεων των στοιχείων της φύσης, αρκετά δυνατό για να παγιδεύσει τους Darkans στο Darkor. Και μόνο όταν ενώσουν τα κομμάτια του Elestar, θα σωθεί το Gorm. Επίσημη ιστοσελίδα Gormiti στην IMDb
Έρικ Γιόχανσον Βάσα

Ο Έρικ Γιόχανσον Βάσα, σουηδ.: Erik Johansson Vasa, (π. 1470 – 8 Νοεμβρίου 1520) ήταν Σουηδός ευγενής και ο άρχοντας του κάστρου Ρύντμποχολμ στο Ρόσλαγκεν. Ο γιος του θα κυβερνούσε ως βασιλιάς Γουσταύος Α΄ της Σουηδίας από το 1523 έως το 1560.

 Γεννήθηκε γύρω στο έτος 1470 από τον Γιόχαν Κρίστιερνσον Βάσα και την Μπιργκίτα Γκούσταφσντοτερ Στούρε σε ένα χωριό με το όνομα Έρμπυ (Örby) στην επαρχία Ούπλαντ της Σουηδίας. Ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Γιόχαν και της Μπιργκίτας. Ο πατέρας του Γιόχαν ήταν εξάδελφος του Kνουτ Τόρντσον (Μπόντε), πατέρα του βασιλιά Κάρολος Η΄ της Σουηδίας. Η μητέρα του Μπιργκίτα ήταν αδελφή του Στεν Στούρε του Πρεσβύτερου. Ο Έρικ Γιόχανσον Βάσα ήταν πιστός οπαδός των SΣτούρε, μίας ισχυρής και με επιρροή οικογένειας στη Σουηδία από τα τέλη του 15ου αι. έως τις αρχές του 16ου αι., και ήταν διαβόητος για την ευερέθιστη και αυθαίρετη ιδιοσυγκρασία του. Βοήθησε τους Στούρε στη μάχη κατά των Δανών, οι οποίοι έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος της Σουηδίας στις αρχές του 16ου αι. Όταν οι Δανοί, με επικεφαλής τον βασιλιά Χριστιανό Β΄ της Δανίας, κατέκτησαν τη Σουηδία και κατέλαβαν την πρωτεύουσα Στοκχόλμη το 1520, αρκετά μέλη του κόμματος Στούρε εκτελέστηκαν στο λουτρό αίματος της Στοκχόλμης τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Μεταξύ εκείνων που εκτελέστηκαν, ήταν ο Έρικ Γιόχανσον Βάσα στις 8 Νοεμβρίου 1520. Ο πρώτος του γιος, Γουσταύος (Α΄) Έρικσον Βάσα, είχε διαφύγει από τη Δανία λίγο πριν από αυτό το γεγονός και επέζησε. Έγινε βασιλιάς ως Γουσταύος Α' της Σουηδίας από το 1523 μέχρι το τέλος του το 1560 και ιδρυτής του Οίκου των Βάσα. Η βασιλεία του σηματοδότησε την οριστική απόσχιση της Σουηδίας από την κυριαρχούμενη από τη Δανία Ένωση του Κάλμαρ, η οποία χρονολογείται από το 1397. Νυμφεύτηκε την Σεσίλια Μόνσντοτερ (π. 1476–1523) και απέκτησε οκτώ παιδιά μαζί της. Όλα τα παιδιά τους γεννήθηκαν είτε στο κάστρο Όρκεστα είτε στο Ρύντμποχολμ στη σημερινή κομητεία της Στοκχόλμης. Τα παιδιά τους ήταν: Γουσταύος Α΄ (12 Μαΐου 1496 – 29 Σεπτεμβρίου 1560) βασιλιάς της Σουηδίας από το 1523. Mαργαρίτα (1497 – 31 Δεκεμβρίου 1536), απεβ. 39 ετών. Γιόχαν (γενν. 1499, απεβ. νέος). Μάγκνους (1501-1529), απεβ. 28 ετών. Άννα (1503–1545), μοναχή στο αβαείο Βάντστενα. Μπιργκίτα (γενν. 1505, απεβ. νέος) Mάρτα (1507-1523), απεβ. 16 ετών. Eμερέντια (1507–1523), απεβ. 16 ετών. Ίδρυση της σύγχρονης Σουηδίας Ένωση του Κάλμαρ Γραμμή διαδοχής στον σουηδικό θρόνο Ahnlund, Nils. Γκούσταβ Αδόλφος ο Μέγας . Princeton, NJ: Princeton University Press, 1940.
Μουσταφά Α΄

Ο Μουσταφά Α΄ ή Μουσταφά Ντελή (Ι. Mustafa ή '΄Deli Mustafa, (Ντελή= τρελός) 1591 - 20 Ιανουαρίου 1639) ήταν σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τα έτη 1617-1618 και 1622-1623.

 Ήταν γιος του Μωάμεθ Γ΄ και της Χαλιμέ Σουλτάν και αδελφός του Σουλτάνου Αχμέτ Α΄ (1603-1617). Εκθρονίστηκε από τους γενίτσαρους 3 μόλις μήνες από την άνοδό του στο θρόνο υπέρ του ανιψιού του Οσμάν Β΄ (1618-1622), επειδή εθεωρείτο διανοητικά καθυστερημένος και νευρωτικός και παρέμεινε έκτοτε στο περιθώριο, ως ένα όργανο στις επιθυμίες των διαφόρων ομάδων του παλατιού του Τοπ Καπί. Μετά τη δολοφονία του Οσμάν Β΄ το 1622 επανήλθε στο θρόνο, αλλά τον επόμενο χρόνο εκθρονίστηκε ξανά για λογαριασμό του επίσης ανιψιού του Μουράτ Δ΄, αδελφού του Οσμάν Β΄, οπότε και φυλακίστηκε στο παλάτι μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιανουαρίου 1639. Δεν απέκτησε παιδιά.
103

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 103 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το 103 μ.Χ. ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκίνησε την Τετάρτη κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο. Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μερικές φορές το έτος αναφερόταν υπό την ονομασία έτος 856 ab urbe condita, δηλαδή, 856 χρόνια από την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ. Η ονομασία 103 μ.Χ. για αυτό το έτος χρησιμοποιείται από τους πρώτους αιώνες του Μεσαίωνα, όταν ο διαχωρισμός των ετών σε πριν και μετά Χριστόν έγινε η κύρια μέθοδος ονοματοδοσίας των ετών στην Ευρώπη. Επίσης ήταν γνωστό ως έτος της Υπατείας του Τραϊανού και του Μάξιμου στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 Ο αυτοκράτορας Τραϊανός και ο Μάνιος Λαβέριος Μάξιμος διετέλεσαν Ρωμαίοι ύπατοι τη χρονιά εκείνη. Ο Πλίνιος ο νεότερος γίνεται μέλος του Κολλεγίου των Αυγουριανών (103–104). Η Λεγεώνα Χ Γκέμινα αλλάζει την έδρα της προς τη Βιέννη, όπου παραμένει εκεί μέχρι τον 5ο αιώνα. Στη Παλμύρα της Συρίας ανεγέρθη ένας ναός του ηλίου αφιερωμένο στον θεό Βάαλ. Κονγκ Τσόου, πατέρας του Κονγκ Ρονγκ (πέθανε το 163). Σέξτος Ιούλιος Φροντίνος, Ρωμαίος αξιωματούχος και συγγραφέας. (γεννήθηκε το 40 μ.Χ.) Κανίσκα Α΄, κυβερνήτης της Αυτοκρατορίας των Κοσσανών (προσεγγιστική ημερομηνία) Σίλιος Ιταλικός, Ρωμαίος πολιτικός και συγγραφέας (γεννήθηκε το 28 μ.Χ.) Γιν, Κινεζική αυτοκράτειρα της Δυναστείας Χαν (γεννήθηκε το 80 μ.Χ.)
Πιοτρ Βιάζεμσκι

Ο Πιοτρ Αντρέγεβιτς Βιάζεμσκι (ρωσική γραφή: Пётр Андреевич Вяземский, προφορά στα ρωσικά: Πιοτρ Αντριέγιεβιτς Βιάζιεμσκιι), (23 Ιουλίου 1792 – 22 Νοεμβρίου 1878), ήταν Ρώσος ποιητής, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας και υψηλός αξιωματούχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννημένος σε παλιά οικογένεια ευγενών, τους Βιάζεμσκι, απόγονους της δυναστείας των Ρουρικιδών βασιλέων και ενός Ιρλανδού αριστοκράτη, δέχεται νωρίς πλήγμα στη ζωή του με το θάνατο του πατέρα του, πρίγκιπα Αντρέ Ιβάνοβιτς Βιάζεμσκι, το 1807. Η οικογένειά του είχε λαμπρή θέση στην αριστοκρατία της Αγίας Πετρούπολης. Η αδελφή του Εκατερίνα, γίνεται σύζυγος του Νικολάι Μιχάιλοβιτς Καραμζίν. Ο Καραμζίν τον εισάγει στους μοσχοβίτικους λογοτεχνικούς κύκλους. Αργότερα πολεμά ως νεαρός αξιωματικός του τσαρικού στρατού στους ναπολεόντειους πολέμους εναντίον των γαλλικών στρατιών. Μετά το τέλος των πολέμων κριτικάρει τον Λέοντα Τολστόι για την περιγραφή που κάνει στο έργο Πόλεμος και Ειρήνη της μάχης της Μόσχας και εμπλέκεται σε χρόνια λογοτεχνική και ιστοριογραφική διαμάχη με το μεγάλο συγγραφέα. Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στη Βαρσοβία, το 1819, όπου συμμετείχε στην Πολωνική Δίαιτα (Κοινοβούλιο).
Λουνά 10

Το Λουνά 10 ή Λούνικ 10 (ρωσικά: Луна-10) ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο, το οποίο εκτοξεύτηκε το 1966 στα πλαίσια του προγράμματος Λουνά (του σοβιετικού σεληνιακού προγράμματος). Είναι ο πρώτος στην ιστορία τεχνητός δορυφόρος της Σελήνης και το πρώτο που έφερε εικόνες και άλλα δεδομένα για την αθέατη από τη Γη πλευρά του φυσικού μας δορυφόρου. Ήταν τροχιακό σκάφος, τύπου E-6S.

 Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 31 Μαρτίου 1966 με πύραυλο R7. Στις 4 Απριλίου 1966 έγινε ο πρώτος στην ιστορία τεχνητός δορυφόρος της Σελήνης και ενός άλλου ουράνιου σώματος γενικότερα. Το καινούργιο αυτό επίτευγμα της σοβιετικής αεροδιαστημικής ήρθε να επιβεβαιώσει το συνεχιζόμενο προβάδισμα των Σοβιετικών στον αγώνα δρόμου με τους Αμερικανούς για την κατάκτηση του Διαστήματος. Το Λουνά 10 μετέφερε επιστημονικό εξοπλισμό για τη μέτρηση του μαγνητικού πεδίου και τη σύσταση του εδάφους της Σελήνης, καθώς και για τη μέτρηση της κοσμικής ακτινοβολίας. Εξ αιτίας των αυξομειώσεων στην τροχιά του κατέστη για πρώτη φορά εφικτό να παρατηρηθούν οι συγκεντρώσεις μάζας που υπάρχουν στον φλοιό της Σελήνης και έχουν την ονομασία mascons. Οι Σοβιετικοί γιόρτασαν τη διαστημική πρωτιά τους με έναν ασυνήθιστο τρόπο: στις 3 Απριλίου, το Λουνά 10 εξέπεμψε τη Διεθνή στο 23ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Το σκάφος έπαψε να λειτουργεί στις 30 Μαΐου. Διαστημικές αποστολές το 1966
Μπαλάτσκα

Μπαλάτσκα ( ρωσικά: балачка‎ ; ουκρανικά: балачка‎) είναι οι διάλεκτοι της Ουκρανίας, που ομιλούνται από τους Κοζάκους του Βόρειου Καυκάσου, ειδικά στην περιοχή γύρω από τον ποταμό Κουμπάν. Ο όρος προήλθε από τον ουκρανικό όρο "balakaty", που σημαίνει στην καθομιλουμένη "να μιλάς", "να συνομιλείς". Ορισμένοι γλωσσολόγοι χαρακτηρίζουν τη γλώσσα Μπαλάτσκα ως διάλεκτο ή ομάδα διαλεκτών. Η Μπαλάτσκα δεν εμφανίζεται ως ξεχωριστή γλώσσα σε κανέναν γλωσσικό κώδικα. Ωστόσο, ορισμένοι Κοζάκοι θεωρούν ότι είναι μια ξεχωριστή γλώσσα και τουλάχιστον μία ακαδημαϊκή υπόθεση έχει γίνει σχετικά.

 Το πιο σημαντικό παράδειγμα της διάλεκτου των Κοζάκων είναι η Κουμπάν-Μαύρης Θάλασσας Μπαλάτσκα. Αρχικά ξεκίνησε ως μια κεντρική ουκρανική διάλεκτος, που χρησιμοποιείται από τους Κοζάκους της Μαύρης Θάλασσας, που μετακόμισαν στο Κουμπάν το 1792. Με τα χρόνια η γλώσσα άρχισε να αποκτά περισσότερο ρωσικό λεξιλόγιο, που συνέπεσε με τα αυξανόμενα ποσοστά αλφαβητισμού στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Χορωδίας των Κοζάκων του Κουμπάν Βίκτορ Ζαχαρτσένκο επισημαίνει τα τοπικά λαϊκά τραγούδια, που χρονολογούνται στις αρχές και τα μέσα του 19ου αιώνα, όπου αυτά που προέρχονται από το Κουμπάν θα έχουν τη δική τους μοναδική λογοτεχνική γεύση και διαφέρουν από αυτά των τυπικών ρωσικών και ουκρανικών. Κατά τη διάρκεια της ρωσικής απογραφής του 1897, η διάλεκτος ταξινομήθηκε ως Μικρή Ρωσική γλώσσα (το παραδοσιακό ρωσικό όνομα για την ουκρανική) και όχι η Μεγάλη Ρωσική γλώσσα (Ρωσικά). Δεν είναι γνωστό πόσο διαδεδομένη είναι η χρήση της Μπαλάτσκα. Η εκπαίδευση και οι αυστηρές απαιτήσεις της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών σημαίνουν ότι ο τοπικός τύπος, όπως η τηλεόραση και το ραδιόφωνο συμμορφώνονται με τα τυπικά ρωσικά, με αξιοσημείωτη εξαίρεση για ιστορικές ταινίες (ιδιαίτερα εκείνες που περιλαμβάνουν Κοζάκους) και ομάδες μουσικής και σύνολα, όπως η Χορωδία των Κοζάκων του Κουμπάν.Ως αποτέλεσμα, έχει σημειωθεί σταδιακή διάβρωση στη χρήση αυθεντικών διαλέκτων και τόνων, με μοναδικούς όρους να αντικαθίστανται αργά από τους τυπικούς ρωσικούς. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό στις νεότερες γενιές. Ταυτόχρονα, ξεκινώντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η αφύπνιση του κινήματος των Κοζάκων έγινε συχνά με αναζωπύρωση παλαιών παραδόσεων. Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί Κοζάκοι χρησιμοποιούν την Μπαλάτσκα (ή μερικά από τα στοιχεία της) στην ομιλία τους για να υπογραμμίσουν την κληρονομιά ή / και τη σχέση τους με τον Κοζάκους. Οι πολιτικές πτυχές έχουν διαδραματίσει άμεσο ρόλο στην ταξινόμηση της Κουμπάν Μπαλάτσκα. Αν και αυτή η Μπαλάτσκα ταξινομήθηκε αρχικά επίσημα ως διάλεκτος της Μικρής Ρωσικής γλώσσας (ο επίσημος όρος στην προ-επαναστατική Ρωσία για την ουκρανική γλώσσα), και ορισμένες ουκρανικές πηγές υποστηρίζουν ενεργά την ιδέα ότι η Μπαλάτσκα είναι διάλεκτος της ουκρανικής γλώσσας, αμφισβητείται από κάποια ρωσική γλωσσολογική έρευνα, και από τους ίδιους τους Κοζάκους του Κουμπάν, οι οποίοι επισημαίνουν ότι ήδη από τη δεκαετία του 1860 υπήρχε μια ξεχωριστή διάλεκτος, που διαμορφώθηκε από την ουκρανική και τη ρωσική.
Μιγκέλ Ιδάλγο ι Κοστίγια

Ο Μιγκέλ Ιδάλγο ι Κοστίγια (Miguel Hidalgo y Costilla, 8 Μαΐου 1753 – 30 Ιουλίου 1811) ήταν μιγάς ιερέας από το Μεξικό και ηγέτης του πολέμου ανεξαρτησίας του Μεξικού.

 Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1753 και το 1810 κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των Ισπανών, που κατείχαν το Μεξικό ήδη από το 1521. Αποτέλεσμα αυτής της πολεμικής σύρραξης ήταν να γίνει το Μεξικό ανεξάρτητο το 1821 όπου αποφασίστηκε ότι η χώρα θα πάρει το όνομά της από την πόλη του Μεξικού. Σήμερα, προς τιμήν του μια μεξικανική πολιτεία ονομάζεται Ιδάλγο.