Νατάλια Ζουμπάρεβιτς

Η Νατάλια Βασίλιεβνα Ζουμπάρεβιτς (ρωσικά: Наталья Васильевна Зубаревич‎, γεννημένη στις 7 Ιουνίου 1954, Μόσχα ) είναι Ρωσίδα οικονομολόγος-γεωγράφος με ειδίκευση στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη των περιοχών. Είναι καθηγήτρια του Τμήματος Οικονομικής και Κοινωνικής Γεωγραφίας της Ρωσίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας από το 2005.

 Το 1976 η Ζουμπάρεβιτς αποφοίτησε από τη Γεωγραφική Σχολή του MSU. Από το 1977 εργάζεται στο Τμήμα Οικονομικής και Κοινωνικής Γεωγραφίας της Ρωσίας, Γεωγραφική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια το 1998 και τακτική καθηγήτρια το 2005. Το 2003 υποστήριξε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα «Κοινωνική ανάπτυξη των ρωσικών περιοχών στη μεταβατική περίοδο». Από το 2003 η Ζουμπάρεβιτς συνδυάζει τη διδασκαλία με το έργο του διευθυντή του περιφερειακού προγράμματος του Ανεξάρτητου Ινστιτούτου Κοινωνικής Πολιτικής. Το πρόγραμμα Κοινωνικός Άτλας των Ρωσικών Περιοχών βοηθά ερευνητές, επενδυτές, πολιτικούς, δασκάλους και μαθητές. Με τη βοήθειά του, μπορείτε να δείτε τη σοβαρότητα των υφιστάμενων προβλημάτων στις περιφέρειες, να αξιολογήσετε το ανθρώπινο κεφάλαιο και τις κοινωνικές υποδομές, να εξοικειωθείτε με τις σύγχρονες τάσεις στην περιφερειακή ανάπτυξη. Το 2010 έγινε τακτικό μέλος της Ένωσης Ρώσων Γεωγράφων και Κοινωνικών Επιστημόνων και μέλος του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Συνδέσμου. Η Ζουμπάρεβιτς συμμετέχει συνεχώς ως ηγέτης και υπεύθυνος εκτελεστής στα προγράμματα του Υπουργείου Οικονομικής Ανάπτυξης και του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Προστασίας, καθώς και σε διεθνή έργα και προγράμματα, συμπεριλαμβανομένων έργων του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (Ετήσιες Εκθέσεις για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη στη Ρωσική Ομοσπονδία), το Γραφείο της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας στη Μόσχα («Στρατηγική για τη μείωση της φτώχειας στη Ρωσία»), τα προγράμματα TACIS («Μεταρρύθμιση του συστήματος κοινωνικής προστασίας στη Ρωσική Ομοσπονδία» και «Παρακολούθηση των περιφερειακών μεταρρυθμίσεων στη Ρωσική Ομοσπονδία»), το Ταμείο Κοινωνικών Έργων της Παγκόσμιας Τράπεζας («Ανάπτυξη μεθοδολογίας για τη διαμόρφωση μοντέλου για την ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών στην περιοχή») κ.λπ. Η Ζουμπάρεβιτς δίνει επίσης διαλέξεις σε πανεπιστήμια και δημόσιους φορείς του Καζακστάν, της Κιργιζίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Ουκρανίας, της Ολλανδίας και της Γερμανίας μετά από πρόσκληση διεθνών οργανισμών. Τον Σεπτέμβριο του 2020, η Ζουμπάρεβιτς υποστήριξε τις διαδηλώσεις στη Λευκορωσία. Η καθηγήτρια Ζουμπάρεβιτς είναι η συγγραφέας της «θεωρίας των τεσσάρων Ρωσιών» , που αναπτύχθηκε από αυτήν από το μοντέλο κέντρου-περιφέρειας της ανάπτυξης των περιοχών (κέντρο και περιφέρεια), που υπάρχει στην οικονομική γεωγραφία από τη δεκαετία του 1970. Η Ρωσία, από κοινωνικοοικονομική άποψη, είναι εσωτερικά ετερογενής, χωρισμένη σε σχετικά ανεπτυγμένες πόλεις και μια καθυστερημένη επαρχία. Το Russia-1 περιλαμβάνει τη Μόσχα και τις πόλεις με πληθυσμό περισσότερο από ένα εκατομμύριο, όπου ζει το 21% του ρωσικού πληθυσμού. 12 πόλεις της χώρας είναι κυρίως μεταβιομηχανική κοινωνία (με εξαίρεση το Ομσκ, το Περμ, το Τσελιάμπινσκ, το Βόλγκογκραντ και την Ούφα), συγκεντρώνουν τη μεσαία τάξη της Ρωσίας. Η κύρια εσωτερική μετανάστευση κατευθύνεται σε αυτές τις πόλεις: οι εκατομμυριούχοι προσελκύουν τον πληθυσμό των περιοχών τους, ενώ η Μόσχα προσελκύει ανθρώπους από ολόκληρη τη χώρα. Αυτή η κατηγορία μπορεί να περιλαμβάνει πόλεις με πληθυσμό άνω των 500 χιλιάδων ή άνω των 250 χιλιάδων κατοίκων (που είναι περίπου το 36% του πληθυσμού της χώρας). Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας, αγορές, πολιτισμό και Διαδίκτυο. Το Russia-2 περιλαμβάνει βιομηχανικές πόλεις, πόλεις, που έχουν μόνο εργοστάσια, με πληθυσμό από 20 έως 250 χιλιάδες κατοίκους (καθώς και μεγαλύτερες βιομηχανικές πόλεις όπως το Τολιάττι, το Τσιριπαβιέτς, κ.λπ. ). Ο πληθυσμός αυτών των πόλεων, που αποτελεί το 25% του πληθυσμού της χώρας, απασχολείται κυρίως στη βιομηχανία, είναι ανεπαρκώς μορφωμένος και συνεχίζει να διάγει, σύμφωνα με τον συγγραφέα, έναν «σοβιετικό τρόπο ζωής». Η φερεγγυότητα του πληθυσμού είναι χαμηλή. Το Russia-3 περιλαμβάνει τη ρωσική ενδοχώρα, όπως μικρές πόλεις και χωριά, όπου ζει το 38% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Σε αυτές τις τοποθεσίες, ο πληθυσμός συρρικνώνεται και γερνά. Το Russia-4 περιλαμβάνει τις δημοκρατίες του Βόρειου Καυκάσου και της νότιας Σιβηρίας ( Τιβά, Αλτάι) που αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 6% του πληθυσμού της χώρας. Η οικονομία αυτών των περιοχών εξαρτάται από την υποστήριξη του ομοσπονδιακού κέντρου.