IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλάτι Ιμαλαΐων

Το αλάτι Ιμαλαΐων είναι ένας όρος για το ορυκτό άλας (κοινώς γνωστό ως ορυκτό αλάτι) από το Πακιστάν, το οποίο διάφορες εταιρείες στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία άρχισαν να πωλούν στις αρχές του 21ου αιώνα. Εξορύσσεται στην Khewra Salt Mine, το δεύτερο μεγαλύτερο ορυχείο αλατιού στον κόσμο, που βρίσκεται στην Khewra, Jhelum District, Punjab και στο Πακιστάν στους πρόποδες του Salt Range, περίπου 300 χλμ από τα Ιμαλάια, και 160 χιλιόμετρα από το Ισλαμαμπάντ, και 260 χλμ από τη Λαχώρη. Το άλας μερικές φορές παρουσιάζεται σε ένα κοκκινωπό ή ροζ χρώμα, με ορισμένους κρυστάλλους να έχουν ένα υπόλευκο προς διαφανές χρώμα.

 Το 2003 η Βαυαρική υπηρεσία προστασίας των καταναλωτών Bayerisches Landesamt für Gesundheit und Lebensmittelsicherheit (η Βαυαρική Κρατική Υπηρεσία για την Υγεία και την Ασφάλεια των Τροφίμων), ανέλυσε 15 δείγματα από αλάτι Ιμαλαΐων που πωλούνται στη Γερμανία και μπόρεσε να ανιχνεύσει τουλάχιστον δέκα διαφορετικά ορυκτά, εκτός από το χλωριούχο νάτριο (98% ). Το πρακτορείο ανέφερε ότι τα άλατα προέρχονται από το Πακιστάν και μπορεί, όπως και όλα τα άλατα, να προκαλέσουν υπέρταση (υψηλή αρτηριακή πίεση), αν υπερκαταναλωθούν. Η χημική σύνθεση του άλατος Ιμαλαΐων περιλαμβάνει 95-96% χλωριούχο νάτριο, εμπλουτισμένο με 2-3% και μικρές ποσότητες από δέκα άλλα ορυκτά. Το ροζ χρώμα οφείλεται στο οξείδιο του σιδήρου. Συνήθως χρησιμοποιείται στη μαγειρική, στη θέση των κλασικών επιτραπέζιων αλατιών, σε άλμη, και προϊόντα μπάνιου, όπως άλατα μπάνιου. Τα μπλοκ του αλατιού που χρησιμοποιείται, επίσης, για το σερβίρισμα και την προετοιμασία των τροφίμων. Ψάρια και ορισμένα κρέατα μπορούν να διατηρηθούν για χρήση σε ορισμένα πιάτα, και τα μπλοκ του άλατος μπορεί να θερμανθεί βραδέως σε θερμοκρασία περίπου 400 βαθμούς Φαρενάιτ και χρησιμοποιήθηκε ως επιφάνεια ψησίματος στη συνέχεια. Μεγάλες πέτρες κρύσταλλο, που εξορύσσεται στην Ευρώπη και την Ασία, χρησιμοποιούνται επίσης ως λάμπες αλατιού. Μια λάμπα από αλάτι είναι μια λάμπα σκαλισμένη από ένα μεγαλύτερο κομμάτι κρυστάλλου αλατιού, συχνά χρωματισμένο, με μια λάμπα πυρακτώσεως ή ένα κερί στο εσωτερικό. Οι λαμπτήρες δίνουν μια ελκυστική λάμψη και είναι κατάλληλο για χρήση ως φώτα της νύχτας ή για το φωτισμό του περιβάλλοντος για διάθεση. Όταν φωτίζονται, οι κρύσταλλοι άλατος εκπέμπει ένα απαλό λαμπερό φως. Ορισμένοι πιστεύουν ότι η θέρμανση των κρυστάλλων αλατιού εκπέμπουν αρνητικά ιόντα και θετική ενέργεια κύματα στον αέρα. Δεν υπάρχει, ωστόσο, καμία επιστημονική απόδειξη ότι λαμπτήρες αλατιών πραγματικά δίνουν ένα μετρήσιμο ποσό των "αρνητικών ιόντων", ούτε υπάρχει κάποια ένδειξη που να οφέλη για την υγεία από τις λάμπες. Κατάλογος των βρώσιμων αλάτων
Ατριχόρνις

Οι ατριχόρνιθες είναι ομάδα πτηνών του Νέου Κόσμου που είναι γνωστά για την ικανότητά τους να μιμούνται τις φωνές άλλων πουλιών. Ανήκουν στην οικογένεια των Μιμίδων (Mimidae) και εμφανίζοται σε 17 είδη, χωρισμένα σε 4γένη. Τα περισσότερα είδη είναι τροπικά, αλλά ο ατριχόρνις ο βόρειος απαντάται στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Γενετικοί έλεγχοι έχουν δείξει ότι οι ατριχόρνιθες είναι στενοί συγγενείς με τα ψαρόνια. Η λέξη «Melanotis» προέρχεται από τις ρίζες από την αρχαία ελληνική μελαν/ό και -ὠτ "αυτί"

 Γένος Μελανώτης (Melanotis) Γαλάζιος ατριχόρνις Melanotis caerulescens - Μελανώτης ο κυανωπός Μπλε και άσπρος ατριχόρνις Melanotis hypoleucus - Μελανώτης ο υπόλευκος Γένος Μιμώδης (Mimodes) Ατριχόρνις του (νησιού) Σοκόρο Mimodes graysoni - Μιμώδης του Γκρέισον Γένος Μίμος (Mimus) Ατριχόρνις με καφέ πλάτη Mimus dorsalis - Μίμος ο ραχιαίος Τροπικός ατριχόρνις Mimus gilvus - Μίμος ο κίτρινος Ατριχόρνις των Μπαχάμας Mimus gundlachii - Μίμος του Γκούντλαχ Ατριχόρνις με μακριά ουρά Mimus longicaudatus - Μίμος ο μάκρουρος Ατριχόρνις με μεγάλο ράμφος Mimus magnirostris - Μίμος ο μεγάραμφος Ατριχόρνις της Παταγονίας Mimus patagonicus - Μίμος ο παταγονικός Βόρειος Ατριχόρνις Mimus polyglottos - Μίμος ο πολύγλωσσος Ατριχόρνις με σχεδιασμένα φρύδια Mimus saturninus - Μίμος ο σατορνίνος Ατριχόρνις της Χιλής Mimus thenca - Μίμος η θένκα Ατριχόρνις με λευκή ζώνη Mimus triuris Γένος Νεσομίμος (Nesomimus) (είδη των Νησιών Γκαλαπάγκος) Ισπανικός ατριχόρνις Nesomimus mcdonaldi - Νεσομίμος του ΜακΝτόναλντ Ατριχόρνις του αγίου Χριστοφόρου Nesomimus melanotis - Νεσομίμος ο μελανώτης Ατριχόρνις των (νησιών) Γκαλαπάγκος Nesomimus parvulus - Νεσομίμος ο µικρούλης Ατριχόρνις της (νήσου) Φλορεάνα Nesomimus trifasciatus (εξαιρετικά σπάνιο) - Νεσομίμος ο τριταινιωτός Άρθρο που συνδέει τους ατριχόρνιθες με συγγενείς τους Μια εικόνα Βίντεο με ατριχόρνιθες στην Internet Bird Collection
Ιάκωβος του Μονφόρ

Ο Ιάκωβος, γαλλ. Jacques (1463-1508) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν κόμης τού Μονφόρ και πρωτεύων τού Μπυς (captal de Buch)· τον αποκαλούσαν ο ινφάντης (πρίγκιπας) της Ναβάρρας.

 Γεννήθηκε στις αρχές τού 1463· ήταν το έννατο τέκνο τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά & Μπιγκόρ, υποκόμη τού Μπεάν και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας. Η Ελεονώρα ήταν κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Ο Ιάκωβος έγινε κυβερνήτης τού Μπεάρν και αντιστράτηγος της Κάτω Ναβάρρας για τον βασιλιά. Απεβίωσε το 1508 σε ηλικία 45 ετών. Νυμφεύθηκε το 1485 την Άννα ντε Περάλτα, κόρη τού Πέδρο δε Περάλτα 1ου κόμη τού Σαντιστεμπάν υ Λερίν και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας ντε Γκραγύ. Δεν απέκτησαν απογόνους και διαζεύχθηκαν το 1494. Το 1495 έκανε δεύτερο γάμο με την Αικατερίνη ντε Μπωμόν, κόρη τού Λουδοβίκου κόμη τού Λερίν και της Ελεονόρας δε Αραγόν· είχε τέκνο: Ιωάννης, ηγούμενος του Σαιν-Βολουσιέν-ντε-Φουά.Ο Ιάκωβος είχε δύο εκτός γάμου τέκνα: (νόθος) Φρειδερίκος απεβ. 1537, κύριος τού Αλμενές. (νόθος) Ιάκωβος απεβ. 1535, επίσκοπος τού Ολορόν & Λεσκάρ. Anthony, R. (1931): Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar
Ο Επίμονος Κηπουρός

Ο Επίμονος Κηπουρός (πρωτότυπος τίτλος: The Constant Gardener) είναι ταινία του 2005 σε σκηνοθεσία Φερνάντο Μεϊρέγιες και σε σενάριο του Τζέφρι Κέιν, βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Τζον Λε Καρρέ.

 Ο Τζάστιν Κουέιλ είναι ένας διπλωμάτης που είναι παντρεμένος με την ακτιβίστρια Τέσα. Όταν εκείνη πηγαίνει με τον συνεργάτη της Άρνολντ στην Κένυα και βρίσκεται δολοφονημένη μετά από λίγες μέρες, εκείνος αρχίζει να ερευνά την υπόθεση. Η Τέσα, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αφρική, ανακαλύπτει ότι μία φαρμακευτική εταιρεία που προμηθεύει φάρμακα για το HIV/AIDS, παράλληλα δίνει δωρεάν φάρμακα για τη φυματίωση, χρησιμοποιώντας τους παραλήπτες ως πειραματόζωα. Μετά από αυτήν την ανακάλυψη, εκείνη και ο Άρνολντ βρίσκονται νεκροί. Παράλληλα, υπάρχουν αρκετοί που πιστεύουν ότι οι δυο τους είχαν κρυφή σχέση, όμως ο Τζάστιν θα μάθει ότι ο Άρνολντ ήταν ομοφυλόφιλος. Σε μια αναδρομή, ο Ντάνι, συνάδελφος του Τζάστιν, δίνει στην Τέσα να διαβάσει μια επιστολή , στην οποία αναφέρεται ότι έχει λάβει εντολή να την παρακολουθούν. Μετά από πολλές προσπάθειες να βρει τα αίτια της δολοφονίας της, αλλά και πολλές προειδοποιήσεις για τη ζωή του, ο Τζάστιν μαθαίνει ότι η Τέσα δολοφονήθηκε λόγω μίας αναφοράς που είχε και έγραφε ότι τα φάρμακα αυτά ήταν επικίνδυνα. Ο Τζάστιν πηγαίνει στο σημείο που δολοφονήθηκε η Τέσα και εκεί τον σκοτώνουν τρεις με όπλα. Στην κηδεία του αναφέρουν ότι ήταν αυτοκτονία. Όμως, ο ξάδερφος της Τέσα λέει πως ο Τζάστιν είχε στο σώμα του πολλές σφαίρες από τρία διαφορετικά όπλα και καμία από αυτές δεν ήταν από αυτό που κρατούσε. Επίσης, ξεκινά να διαβάζει το γράμμα του Πελεγκρίν (αφεντικού του Τζάστιν και του Σάντι) προς τον Σάντι, όπου ο πρώτος διατάζει να επιτηρούν την Τέσα, προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι θάνατοι από το φάρμακο. Ο Πελεγκρίν φεύγει από την εκκλησία ακολουθούμενος από δημοσιογράφους. Ρέιφ Φάινς ως Τζάστιν Κουέιλ Ρέιτσελ Βάις ως Τέσα Άμποτ Ντάνι Χιούστον ως Σάντι Γούντροου Ουμπέρ Κουντέ ως Άρνολντ Μπλουμ Μπιλ Νάι ως Σερ Μπέρναρντ Πελεγκρίν Στα 78α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα σε τέσσερις κατηγορίες: διασκευασμένου σεναρίου (Τζέφρι Κέιν), μοντάζ, πρωτότυπης μουσικής και Β' γυναικείου ρόλου (Ρέιτσελ Βάις) και κέρδισε στην τελευταία.Στις Χρυσές Σφαίρες έλαβε υποψηφιότητα σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης δραματικής ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη και Β' γυναικείου ρόλου (Ρέιτσελ Βάις) και κέρδισε στην τελευταία.Στα BAFTA έλαβε υποψηφιότητα σε δέκα κατηγορίες και κέρδισε στην κατηγορία του μοντάζ.Επίσης, ήταν υποψήφια για το Βραβείο Γκόγια Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας και για τον Χρυσό Λέοντα. Επίσημος ιστότοπος Ο Επίμονος Κηπουρός στην IMDb
Μουσείο Σερνυσί

Το Μουσείο Σερνυσί (Γαλλικά: Musée Cernuschi) είναι μουσείο ασιατικής τέχνης, που ειδικεύεται στις ασιατικές τέχνες και πιο συγκεκριμένα στην τέχνη της Άπω Ανατολής: Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα και Βιετνάμ. Βρίσκεται στη λεωφόρο Βελάσκουεθ 7, κοντά στο πάρκο Μονσώ, στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία. Η συλλογή ασιατικής τέχνης του μουσείου Σερνυσί είναι δεύτερη μετά το μουσείο Γκιμέ στο Παρίσι. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1898.Οι πλησιέστερες στάσεις του Μετρό στο Παρίσι είναι Βιλιέ και Μονσώ στη γραμμή 2. Το Μουσείο Σερνυσί είναι ένα από τα 14 Μουσεία της Πόλης του Παρισιού που από την 1η Ιανουαρίου 2013 τα διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Παρίσι Μουσεία.

 Το 1896 ο Ιταλός τραπεζίτης και συλλέκτης έργων τέχνης Ανρί Σερνυσί (1821-1896) δώρισε στην πόλη του Παρισιού την οικία και τις συλλογές του που συγκέντρωσε στα ταξίδια του στην Ασία. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1898 και βρίσκεται στο ιδιωτικό μέγαρο που ήταν η κατοικία του Σερνυσί στο Παρίσι. Περιγράφεται ως το δεύτερο παλαιότερο μουσείο Ασιατικής τέχνης στη Γαλλία και το πέμπτο παλαιότερο μουσείο κινεζικής τέχνης στην Ευρώπη. Με τα χρόνια, οι συλλογές του μουσείου αυξήθηκαν σταδιακά από περίπου 5.000 αντικείμενα στο τρέχον σύνολο περίπου 12.500 αντικειμένων τέχνης και αρχαιολογίας. Μετά τις εργασίες ανακαίνισης που έκλεισαν το Μουσείο από το 2001 έως το 2005, ο συνολικός εκθεσιακός χώρος είναι τώρα περίπου 3.200 μ². Περίπου 900 αντικείμενα βρίσκονται σε μόνιμη έκθεση. Το πιο σημαντικό είναι ο μεγάλος Βούδας του Μεγκούρο, ένα ιαπωνικό χάλκινο άγαλμα του 18ου αιώνα, από την προσωπική συλλογή του Σερνυσί. Άλλα μόνιμα εκθέματα περιλαμβάνουν: Συλλογή από αρχαϊκά χάλκινα έργα (15ος έως 3ος αιώνας π.Χ.)Αντικείμενα της δυναστείας Χαν (206 π.Χ. - 220 μ.Χ.) Ταφικά αγάλματα από τη δυναστεία του Βόρειου Γουέι (386-534) και τη Δυναστεία Σουέι (581-618) Αγάλματα της περιόδου Δυναστείας Τανγκ (618 - 907) Κεραμικά από την περίοδο δυναστείας Τανγκ και δυναστείας Σονγκ (6ος έως 13ος αιώνας) Επιτύμβιες μάσκες σε επιχρυσωμένο χαλκό που χρονολογείται από τη δυναστεία Λιάο (907-1125) Ένα σύνολο σύγχρονων κινεζικών έργων ζωγραφικής, από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.Στο μουσείο διοργανώνονται επίσης προσωρινές εκθέσεις για την τέχνη της Άπω Ανατολής, διαλέξεις, λογοτεχνικές συναντήσεις και επιδείξεις καλλιγραφίας και ζωγραφικής. Η ιστοσελίδα του μουσείου Σερνυσί (επιλογή γλώσσας)
Garcinia atroviridis

Η Garcinia atroviridis, επίσης γνωστή ως asam gelugur, asam gelugo ή στα Μαλαισιανά ως asam keping, (Ταϊλανδικά: ส้มแขก), είναι ένα μεγάλο δέντρο τροπικού δάσους, ιθαγενές στην χερσόνησο της Μαλαισίας. Αυτό το είδος φύεται σε ολόκληρη την χερσόνησο της Μαλαισίας, αλλά επίσης καλλιεργείται ευρέως, ειδικά στις βόρειες πολιτείες, λόγω της οικονομικής και φαρμακευτικής αξίας του. Η Garcinia atroviridis, είναι ένα μεγάλο πολυετές (perennial) φυτό, που συνήθως συναντάται σε αειθαλή δάση, στο νότιο τμήμα της Ταϊλάνδης και στη Μαλαισία.

 Η Garcinia atroviridis, είναι ένα πολυετές καρποφόρο δέντρο, γηγενές στο τροπικό κλίμα της Μαλαισίας. Τα δέντρα μπορούν επίσης να βρεθούν σε άλλα μέρη της νοτιοανατολικής Ασίας, ιδιαίτερα στην Ταϊλάνδη, όπου η ζήτηση για τον καρπό asam είναι αυξανόμενη. Το δέντρο της Garcinia atroviridis, μεγαλώνει σε ύψος πάνω από 20 μέτρα και έχει ένα μακρύ κορμό, ομαλό γκρίζο φλοιό και χαμηλωμένα κλαδιά. Τα φύλλα είναι σκούρα πράσινα, γυαλιστερά, μακρυά και στενά, με μυτερή άκρη και στραμμένα προς τα άνω χείλη. Τα άνθη είναι σκούρο κόκκινα. Οι στρογγυλοί καρποί, βρίσκονται μεμονωμένοι στα άκρα των κλαδιών, με διάμετρο περίπου 7-10 cm. Οι ώριμοι καρποί asam gelugur, έχουν φωτεινό πορτοκαλοκίτρινο χρώμα, οι οποίοι τεμαχίζονται σε φέτες, ξηραίνονται και χρησιμοποιούνται στα κάρυ ή μαγειρεύονται-βράζονται με πολλή ζάχαρη, για να φαγωθούν. Οι λιαστές φέτες των καρπών, τοπικά γνωστές ως «asam keping», είναι εμπορικά διαθέσιμες και χρησιμοποιούνται ευρέως ως σαλάτα λαχανικών και θεωρείται εξαιρετικά ξινή. Ο καρπός τεμαχίζεται σε φέτες, αποξηραίνεται, στη συνέχεια, βράζεται και χρησιμοποιείται ως ένα κοινό συστατικό στα Ασιατικά πιάτα, όπως κάρυ και σούπες. Το φυτό πιστώνεται ως: Χοληστερόλη Δεν θα πρέπει να καταναλίσκονται μεγάλες ποσότητες. Επίσης, οι ευαίσθητοι σε αλλεργίες, θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικοί. Ο καρπός περιέχει κιτρικό οξύ, τρυγικό οξύ, μηλικό οξύ, ασκορβικό οξύ, hydroxycitric οξύ και φλαβονοειδή. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Hassan, Dr. W. E. (2006). Healing Herbs of Malaysia. Kuala Lumpur: Federal Land Development Agency. ISBN 978-983-99544-2-5 (Αγγλικά) Bodeker, G. (2009). Health and Beauty from the Rainforest: Malaysian Traditions of Ramuan. Kuala Lumpur: Didier Millet. ISBN 978-981-4217-91-0
Ροβέρτος του Μω

Ο Ροβέρτος (Γαλλική γλώσσα : Robert Ier de Meaux, 907 - 29 Αυγούστου 966) από τον Οίκο των Καρολιδών ήταν Κόμης του Τρουά (956 - 966) και κόμης του Μω (943 - 966).

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά, Μω, Σουασόν και της Αδέλας των Ροβερτιδών, κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Δυτικής Φραγκίας. Όταν το 943 ο πατέρας του απεβίωσε, οι έξι γιοί του μοίρασαν τις κτήσεις του και ο Ροβέρτος έλαβε το Μω. Ο ίδιος απεβίωσε π. το 967/8 και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ερβέρτος Γ΄. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα Βέρρα, κόρη του Γι(ζε)λβέρτου δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Ερβέρτος Γ΄ π. 935-995, κόμης του Μω. Αδέλα, π. 935-π. 982, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο Α΄ Ινζελζέ κόμη του Ανζού.
Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος

Ο Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος (κατά κόσμον Ιάκωβος Φενερλής, Κωνσταντινούπολη, 17 Απριλίου 1957), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ικονίου και Έξαρχος πάσης Λυκαονίας, από τον Σεπτέμβριο του 2000.

 Ο κατά κόσμον Ιάκωβος Φενερλής, γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1957 στα Θεραπειά της Κωνσταντινούπολης, όπου και μεγάλωσε. Είναι ο πρωτότοκος γιος της Όλγας Βλαχοπούλου και του Γεωργίου Φενερλή. Αποφοίτησε το Ζωγράφειο Λύκειο της Κωνσταντινούπολης το έτος 1975. Σπούδασε ως υπότροφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, λαμβάνοντας αριστούχος το πτυχίο του το 1979.Διάκονος χειροτονήθηκε στις 27 Απριλίου 1977, από τον τότε Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Βαρθολομαίο (νυν Οικουμενικό Πατριάρχη), λαμβάνοντας το όνομα Θεόληπτος. Υπηρέτησε στη Πατριαρχική αυλή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αρχικά ως Πατριαρχικός Διάκονος, ως Διάκονος της σειρά, ως Τριτεύων των Πατριαρχικών Διακόνων, στη συνέχεια, ως Δευτερεύων των Πατριαρχικών Διακόνων και τέλος ως Μέγας Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από το 1995 έως το 1997. Πρεσβύτερος, χειροτονήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1997, από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, λαμβάνοντας την ίδια ημέρα το οφφίκιο του Μέγα Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου. Υπηρέτησε ως Μέγας Πρωτοσύγκελλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, από τον Νοέμβριο του 1997 έως τον Νοέμβριο του 2007. Αρχιερατεία Στις 4 Σεπτεμβρίου 2000, ύστερα από σύμφωνη πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τον εξέλεξε Μητροπολίτη Ικονίου, Υπέρτιμο και Έξαρχο πάσης Λυκαονίας. Χειροτονήθηκε στο επισκοπικό αξίωμα στις 10 Σεπτεμβρίου 2000, στον Πατριαρχικό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και από μέλη της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.Ο Μητροπολίτης Θεόληπτος, αποτελεί ένα από τα κορυφαία στελέχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και είναι στενός συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Μετρό Νέας Υόρκης

Ο υπόγειος σιδηρόδρομος/μετρό της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York City Subway) είναι το σύστημα υπόγειων και υπέργειων αστικών σιδηροδρόμων της πόλης της Νέας Υόρκης. Είναι ιδιοκτησία της πόλης της Νέας Υόρκης και είναι παραχωρημένο για χρήση και εκμετάλλευση στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών της πόλης της Νέας Υόρκης, θυγατρική του Μητροπολιτικού Οργανισμού Συγκοινωνιών της Νέας Υόρκης.

 Εγκαινιάστηκε στις 27 Οκτωβρίου 1904 και είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο εκτεταμένα δίκτυα αστικών συγκοινωνιών στον κόσμο, με 36 γραμμές, 472 σταθμούς σε λειτουργία (424 αν θεωρηθούν οι κομβικοί σταθμοί ως ενιαίοι σταθμοί) και 400 χιλιόμετρα (248 μίλια) διαδρομών, που μαζί κάποια προαστιακά δίκτυα φτάνουν τα 1.112 χιλιόμετρα τροχιάς σε χρήση και τα 1.370 χιλιόμετρα τροχιάς στο σύνολο. Το 2010 το μετρό εκτέλεσε περισσότερες από 1,5 δισεκατομμύρια διαδρομές με, κατά μέσον όρο, περισσότερους από 5 εκατομμύρια επιβάτες τις καθημερινές, πάνω από 3 εκατομμύρια τα Σάββατα και πάνω από 2 εκατομμύρια τις Κυριακές. Στις 29 Οκτωβρίου 2015 ξεπέρασε τα 6,2 εκατομμύρια επιβάτες, επιτυγχάνοντας νέο ημερήσιο ρεκόρ από την έναρξη των τακτικών καταγραφών του αριθμού των επιβατών το 1985. Η μέση ταχύτητα των συρμών είναι 17,4 μίλια την ώρα, δηλαδή 28,0 χιλιόμετρα την ώρα, και η μέγιστη ταχύτητα των συρμών είναι 55 μίλια την ώρα, δηλαδή 88,45 χιλιόμετρα την ώρα. Το μετρό της πόλης της Νέας Υόρκης είναι το τέταρτο σε κίνηση επιβατών παγκοσμίως, μετά από αυτά του Τόκυο, της Μόσχας και της Σεούλ. Είναι, επίσης, το πρώτο σε κίνηση επιβατών σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο. Παράλληλα, είναι ένα από τα τέσσερα συστήματα σιδηροδρόμων των ΗΠΑ που λειτουργούν επί 24ώρου βάσεως και 365 μέρες το χρόνο.Μολονότι ονομάζεται επίσημα «Subway» («Υπόγειος»), μεγάλα τμήματα του μετρό εκτός του Μανχάταν είναι υπέργεια (τύπου γέφυρας) ή επιφανειακά ή σε λίγο υψηλότερο επίπεδο ή σε ανοιχτά ορύγματα. Συνολικά, το 40% του μετρό είναι πάνω από το έδαφος. Why New York City Stopped Building Subways, by Jonathan English, April 16, 2018. English, Jonathan. «Derailed: The Postwar End of New York City Subway Expansion». Journal of Urban History. 2021;47(4):832-848. Hood, Clifton. 722 Miles: The Building of the Subways and How They Transformed New York. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2004. Επίσημος ιστότοπος
Παπέ Αμπού Σισέ

Ο Παπέ Αμπού Σισέ (γαλλικά: Pape Abou Cissé, γενν. 14 Σεπτεμβρίου 1995) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός στην Εθνική Σενεγάλης και στο τουρκικό πρωτάθλημα για την Αντάνα Ντεμίρσπορ.

 Η ενασχόληση του Σισέ με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε στις ακαδημίες της AS Pikine, της Σενεγάλης, όπου αργότερα έπαιξε έπαιξε και στην πρώτη ομάδα, μόλις, όμως, σε τέσσερις αγώνες πρωταθλήματος. Αργότερα, τον αγόρασε για τις ακαδημίες της η Αζαξιό, στην οποία παρέμεινε από το 2014 έως και το 2017, κάνοντας πάνω από 70 συμμετοχές στη Λιγκ 2. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Αζαξιό το έκανε τον Απρίλιο του 2015, σε ένα ματς κόντρα στη Βαλανσιέν, αγωνιζόμενος σε όλο το παιχνίδι. Τον χειμώνα του 2017 συμφώνησε με τον Ολυμπιακό, με προσυμφωνημένο συμβόλαιο. Στις 14 Ιουνίου του 2017, ο Πειραϊκός σύλλογος τον ανακοίνωσε επίσημα. 2017–18 Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2017 ο Σισέ έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ολυμπιακού, σε έναν αγώνα, για το Κύπελλο Ελλάδας, κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης, αγώνας που έληξε 2-1, υπέρ του πρώτου. Στη δεύτερη συμμετοχή του στο ελληνικό πρωτάθλημα, κόντρα στον Πανιώνιο, σε ένα ματς που έληξε 3-4, υπέρ του Ολυμπιακού, ο Σισέ, πέτυχε το πρώτο του γκολ, με τη φανέλα της πειραϊκής ομάδας στη Σούπερ Λιγκ. Στις 22 Οκτωβρίου, σε ένα ματς κόντρα στον ΠΑΟΚ, το οποίο έληξε 1-0, υπέρ του Ολυμπιακού, ο Σισέ έκανε πολύ καλή εμφάνιση κι έτσι κηρύχθηκε MVP τόσο του αγώνα όσο και της 8ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος από την εφημερίδα SportDay, καθώς επίσης και της Superleague. Στις 5 Νοεμβρίου του 2017, πέτυχε ξανά γκολ με κεφαλιά, κόντρα στον Πλατανιά, σε ένα ματς που έληξε 5-1, υπέρ του Ολυμπιακού. Ο Σισέ το 2014 ξεκίνησε να αγωνίζεται και στην Εθνική ομάδα της Σενεγάλης U20. Το 2015 συμμετείχε στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα U20. Έως και τις 1 Ιουνίου 2018 Πολυτιμότερος παίκτης της 8ης αγωνιστικής του Πρωτάθληματος Ελλάδας 2017-18 Πολυτιμότερος παίκτης του μήνα Δεκέμβριου του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2021-22 Πρωταθλήματα Ελλάδας (3): 2019-20, 2020-21, 2021-22 Κύπελλο Ελλάδας (1): 2019-20Εθνικοί Copa Africa (1): 2022 Πάπε Αμπου Σισέ στο transfermarkt.com (Γαλλικά) Pape Abou Cissé : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.fr(Αγγλικά) Προφίλ Παπέ Αμπού Σισέ στο Soccerway
Αδελφές... Ψυχές

Το Poltergay είναι γαλλική ταινία που βασίζεται σε ιδέα του Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Ερίκ Λαβαίν και το σενάριο υπογράφουν οι Εκτόρ Καμπέγιο Ρέιες και Ερίκ Λαβαίν. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 25 Οκτωβρίου 2006. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 2 Αυγούστου 2007 υπό τον τίτλο Αδερφές Ψυχές.

 Η Έμμα και ο Μαρκ,νεαρό ζευγάρι, μετακομίζουν σε ένα σπίτι που δεν έχει κατοικηθεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι το 1979, σε μια σπηλιά κάτω από το σπίτι, υπήρχε μια γκέι ντίσκο, η οποία είχε καεί μετά από βραχυκύκλωμα, αφήνοντας πίσω της πέντε αγνοούμενα πτώματα. Σήμερα, το σπίτι είναι στοιχειωμένο από τα φαντάσματα πέντε γκέι φετιχιστών. Ωστόσο, ο μόνος που μπορεί να τους δει είναι ο Μαρκ, του οποίου τα οράματα οδηγούν την Έμμα να φύγει. Τα φαντάσματα, συγκινημένα από τα προβλήμετα του Μαρκ, κάνουν ό,τι δυνατόν να τον βοηθήσουν να κερδίσει πάλι την κοπέλα του. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2007-10-02 στο Wayback Machine.
Ανρί-Ζωρζ Κλουζό

Ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό (γαλλικά: Henri-Georges Clouzot) (1907 - 1977) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, δημιουργός κλασικών ταινιών του γαλλικού κινηματογράφου όπως οι Μανόν, Το Κοράκι, Το μεροκάματο του τρόμου, Οι Διαβολογυναίκες και Όσα δεν έσβησε ο άνεμος.

 Ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό γεννήθηκε στη Νιόρ, 20 Νοεμβρίου 1907. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη δεκαετία του 1930 εργάστηκε στο Βερολίνο ως επόπτης μεταγλώττισης. Επέστρεψε στη Γαλλία και άρχισε να εργάζεται για τον κινηματογράφο γράφοντας σενάρια, για τον εαυτό του και για άλλους σκηνοθέτες. Το 1942, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, το Γερμανικό Υπουργείο Προπαγάνδας ίδρυσε στη Γαλλία την εταιρεία παραγωγής Continental-Films, που δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει τις ταινίες του Χόλυγουντ, που η κυκλοφορία τους ήταν απαγορευμένη από τους Ναζί. Στην Continental-Films ο Κλουζό έκανε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με την ταινία Ο δολοφόνος κατοικεί στο 21 (1942) και στη συνέχεια το επόμενο έτος σκηνοθέτησε Το Κοράκι (1943), μια ταινία που αναφέρεται στην ηθική δυστυχία των κατοίκων μιας γαλλικής πόλης και που προκάλεσε διαμάχη και σοβαρά προβλήματα στον σκηνοθέτη για το θέμα της. Η Γαλλική Αντίσταση και ο κομμουνιστικός Τύπος της εποχής την χαρακτήρισαν συκοφαντική για το Γαλλικό έθνος. Για τους λόγους αυτούς, μετά την Απελευθέρωση απαγορεύτηκε αρχικά στον σκηνοθέτη να ασκεί το επάγγελμά του στη Γαλλία και η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε. Ωστόσο, πολλοί Γάλλοι διανοούμενοι – συμπεριλαμβανομένων του Ζαν Κοκτώ και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ – υπερασπίστηκαν την ταινία και τον σκηνοθέτη και εργάστηκαν για την αποκατάσταση της σκηνοθετικής φήμης του. Οι δύο απαγορεύσεις καταργήθηκαν τελικά το 1947 με πρωτοβουλία του γαλλικού κράτους.Σύντομα επανέλαβε τη δραστηριότητά του, και μερικές από τις επόμενες ταινίες του κέρδισαν βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ (βραβείο για τον καλύτερο σκηνοθέτη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για την ταινία Στις όχθες του Σηκουάνα (1947) και το Χρυσό Λιοντάρι του ίδιου φεστιβάλ, για την ταινία Μανόν (1949). Στη συνέχεια ίδρυσε τη δική του εταιρεία παραγωγής, Vera Films (από το όνομα της συζύγου του ηθοποιού Βέρα Κλουζό). Στη δεκαετία του 1950, σκηνοθέτησε την ταινία μεγάλου μήκους Το μεροκάματο του τρόμου, η οποία βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με τη Χρυσή Άρκτο και στο Φεστιβάλ των Καννών. Ακολούθησαν Οι Διαβολογυναίκες (1954), το ντοκιμαντέρ Το μυστήριο του Πικάσο (1956) και η ταινία Όσα δεν έσβησε ο άνεμος (1960) με τη συμμετοχή της Μπριζίτ Μπαρντό.Ο Ανρί-Ζωρζ Κλουζό πέθανε στο Παρίσι στις 12 Ιανουαρίου 1977.
Super Socket 7

Η υποδοχή Super Socket 7, επίσης γνωστή και ως Super 7, είναι μια επέκταση της υποδοχής Socket 7. Χρησιμοποιήθηκε από την κατασκευαστική εταιρεία AMD για τους επεξεργαστές K6-2 και K6-III, και για μερικούς από τους τελικούς επεξεργαστές M-II της Cyrix.

 Η υποδοχή Super Socket 7 παρέχει έναν μπροστινό δίαυλο με την επιπλέον ταχύτητα των 100 MHz, και υποστηρίζει τον δίαυλο AGP, καθώς και τον SPGA. Είναι προς τα πίσω συμβατό με την υποδοχή Socket 7, που σημαίνει ότι οι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Socket 7, εφαρμόζουν και εδώ, τόσο στις μηχανικές, όσο και στις ηλεκτρικές ιδιότητες. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, οι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Super Socket 7, όταν μπουν στην υποδοχή Socket 7 δεν μπορούν να αναπτύξουν την μέγιστη ταχύτητα της προδιαγραφής τους. Άλλοι επεξεργαστές που απαιτούν την υποδοχή Socket 5 είναι μεν συμβατοί ως προς τα μηχανικά χαρακτηριστικά, και εφαρμόζουν στην υποδοχή Super Socket 7. Συχνά όμως, οι μητρικές πλακέτες δεν παρέχουν την απαραίτητη τάση τροφοδοσίας για την λειτουργία των αντίστοιχων επεξεργαστών της υποδοχής Socket 5. Η AMD στο παρελθόν χρησιμοποιούσε υποδοχές της εταιρείας Intel και για τους επεξεργαστές της δικής της παραγωγής, αφού η Intel της παρείχε τα απαραίτητα νομικά δικαιώματα. Με την υποδοχή Socket 7 σταμάτησε όμως αυτή η πολιτική, αφού η εταιρεία Intel διέκοψε την παροχή της υποδοχής αυτής και προχώρησε προς την προδιαγραφή Slot 1, ελπίζοντας ότι με αυτή την κίνηση θα άφηνε την AMD σε μια ξεπερασμένη τεχνολογία, κάνοντας έτσι τους επεξεργαστές της AMD μη ανταγωνιστικούς. Με την αύξηση της ταχύτητας του μπροστινού διαύλου από τα 66 στα 100 MHz, η υποδοχή Super Socket 7 έδωσε στην AMD έστω και προσωρινά μια λύση, έτσι ώστε να μπορέσει να αναπτύξει την απαραίτητη ανεξάρτητη υποδομή μητρικών καρτών με βάση την υποδοχή αυλάκι Slot A. Ενώ η αρχιτεκτονική ήταν προσιτή, και εξυπηρετούσε τον προοριζόμενο σκοπό, ορισμένες από τις ομάδες κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων των κατασκευαστικών εταιρειών VIA, SiS και άλλων, ήταν τόσο χαμηλής ποιότητας, ειδικά όσον αφορά την εφαρμογή του δίαυλου AGP, που η φήμη της AMD άρχισε να χαλάει λόγω των πολλών ελαττωματικών και ασύμβατων μητρικών καρτών. Η AMD απάντησε με την εφαρμογή ενός προγράμματος βελτίωσης της ποιότητας που άρχισε να παρουσιάζει αποτελέσματα από τα K6-III, Pentium III και Athlon.
Ρεμπέκα Γιόνς

Η Ρεμπέκα Γιόνς (Rebecca Jones, γεννημένη ως Ρεμπέκα Άνν Γιόνς Φουέντες Μπερέιν Rebecca Anne Jones Fuentes Berain, 21 Μαΐου 1957 -22 Μαρτίου 2023) ήταν Μεξικανή ηθοποιός.

 Τηλενουβέλες El amor nunca muere - 1982, ως Μαίρη Άνν El maleficio - 1983, ως Ρούτ Ρέινα La traición - 1984, ως Χεορχίνα Angélica - 1985, ως Σίλβια El ángel caído - 1985, ως Μαρία δε λος Άνχελες Μπουσταμάντε Cuna de lobos - 1986/87, ως Βίλμα Γαχιόλα ντε λα Φουέντε ντε Λάριος Dos vidas - 1988, ως Τερέσα La sonrisa del diablo - 1992, ως Ντέμπορα Σαν Ρομάν Imperio de cristal - 1994/95, ως Σοφία Βιδάλ La vida en el espejo - 1999/00, ως Ισαμπέλ Φράνκο ντε Ρομάν El país de las mujeres - 2002, ως Μπερνάνδα Ρομέρο El alma herida - 2003/04, ως Καταλίνα Μοράλες ντε Γρανάδος/χηρ. ντε Σμίθ Tengo todo excepto a ti - 2008, ως Ρεμπέκα "Μπέκι" Μπλακιέρ Para volver a amar - 2010/11, ως Αντόνια Παλάσιος ντε Γκονσάλες Pasión prohibida - 2013, ως Φλάβια χηρ. ντε Σαντιγιάνα Señora Acero - 2014/15, ως Ενρικέτα Σαμπίδο Que te perdone Dios - 2015, ως Ρενάτα Φλόρες ντελ Άνχελ ντε Λόπεζ-Γκέρρα La Doña - 2016/17, ως Γιεσένια Σαντοβάλ Las Malcriadas - 2017/18, ως Καταλίνα Μπασούρτο χηρ. ντε Λαφαγιέτ Doña Flor y sus dos maridos - 2019, ως Μαργαρίτα Κάνουλ χηρ. ντε Μέντες La Casa de las Flores - 2020, ως Βικτόρια Αγκίρε (νεαρή) Te acuerdas de mí - 2021, ως Αντόνια ΣολίςΤηλεόραση Operation O.P.E.N - 1984, ως Βιρχίνια (σεζόν 1, επεισόδιο 4, "Le secret d'Armadillo") Buenas noches - 1999 Lo que callamos las mujeres - 2001, ως Αδριάνα (σεζόν 1, επεισόδιο 70, "Doble jornada") Vivir así - 2002 Passions - 2004, ως Λόλα (5 επεισόδια) Jennifer Lopez Presents: Como ama una mujer - 2007, ως Μπάρμπαρα Grandes finales de telenovelas - 2010, ως Βίλμα Γαχιόλα ντε Λάριος (Τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ, αρχειακό υλικό) Mojoe - 2013, ως Καλεσμένη Sr. Ávila - 2014, ως Ιατ. Μόλα (9 επεισόδια)Ταινίες Gringo mojado - 1984, ως Λουπίτα Μπλάνκο Vacaciones separadas - 1986 Polvo de luz - 1986 Guerrero negro - 1994 Amorosos fantasmas - 1994 Días de combate - 1994 El misterio del Trinidad - 2003, ως Ισαμπέλ Αγκίρε Alta infidelidad - 2006, ως Ροξάνα Voy a explotar - 2008, ως Έυα La cama - 2012, ως Εμίλια Suite Deseo - 2013 Tercera llamada - 2013, ως ΑμάνταΘέατρο El coleccionista - 1983 La visita de la bestia - 1984 Casémonos juntos - 1985 Luv, víctimas de amor - 1986 Tengamos el sexo en paz - 1987 Drácula - 1997 Cómo aprendí a manejar - 1999 Rosa de dos aromas - 2000 Defensa de dama - 2002 Retrato de la artista desempleada - 2003 Pareja abierta - 2008 Entre mujeres - 2009 Los años dorados - 2009, ως Ρίτα Filomena Marturano - 2011 El curioso incidente del perro a medianoche - 2014 Burundanda - 2015 Por verte, una vez más - 2016Ως εκτελεστικός παραγωγός Guerrero negro - 1994 ¡Aquí espantan! - 1995 El tesoro de Clotilde - 1996 Huracán - 1997/98, μαζί με τον Αλεχάντρο Καμάτσο Βραβεία TVyNovelasΒραβεία Galardón a los GrandesΒραβεία Tu MundoΒραβεία People en EspañolΒραβεία Miami LifeΒραβεία ArielΒραβεία El Heraldo de México Ρεμπέκα Γιόνς στην IMDb
Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι

Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:صليحة ناسي سيدة) (Τούρκικα: Saliha Naciye Hanımefendi, 1882 - 4 Δεκεμβρίου 1923) ήταν η δέκατη τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος της ήταν Devletlu İsmetlu Dördüncü İkbal Saliha Naciye Hanım Efendi Hazretleri

 Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι γεννήθηκε το 1882 στο Μπαρτίν, και ήταν κόρη του Αρσλάν Μπέη Ανκουάπ και της συζύγου του Τζανχίζ Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ζελιχά Ανκουάπ. Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Καμπαζακάλ Μέχμετ Πασάς, από το παλάτι της Ανατολίας, έψαχνε ένα κορίτσι για υπηρεσία και στη συνέχεια πήγε στο Μπαρτίν όπου άκουσε για τη Ζελιχά και αμέσως πήγε στην αδελφή του, την Ασιγιέ Χανίμ για να μιλήσει με την υπηρεσία του Παλατιού Γιλντίζ. Όταν πήγε στο παλάτι για υπηρεσία, μετονομάστηκε σε Σαλιχά. Ωστόσο, σύντομα τράβηξε την προσοχή του Αμπντούλ Χαμίτ και στις 4 Νοεμβρίου 1904 παντρεύτηκαν στο Παλάτι Γιλντίζ. Μετά τον γάμο ο Αμπντούλ Χαμίτ την μετονόμασε σε Νατσιγιέ. Αντίθετα με τις άλλες συζύγους, η Νατσιγιέ κατάφερε να δεθεί με τον σουλτάνο και να γίνει μια από τις δύο πιο αγαπημένες συζύγους του (η άλλη ήταν Μιουσφικά Καντινεφέντι). Το 1909 ακολούθησε τον Αμπντούλ Χαμίτ στην εξορία και επέστρεψε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη το 1912. Η Σαλιχά Νατσιγιέ Χανιμεφέντι πέθανε στο αρχοντικό της, στο Ερενκόϊ στις 4 Δεκεμβρίου 1923 σε ηλικία 41 ετών. Είναι θαμμένη στον τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄. Peirce, Leslie P.: The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları: Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications, 15η έκδ., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Σάρολτ

Η Σάρολτ (π. 950 - π. 1008) από τον Οίκο των Γκιούλα ήταν κόρη του Ούγγρου διοικητή της Τρανσυλβανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα των Ούγγρων.

 Ήταν κόρη του Γκιούλα Β΄, Ούγγρου διοικητή της Τρανσυλβανίας. Αυτός βαπτίστηκε στην Κωνσταντινούπολη ως Στέφανος και έγινε εκεί πατρίκιος. Η Σάρολτ πιθανότατα εκπαιδεύτηκε στην Ανατολική Ορθόδοξη πίστη, ενώ ο γιος της έγινε Ρωμαιοκαθολικός. Ήταν παντρεμένη με τη Γκέζα (γιο του Τάκσονυ μεγάλου πρίγκιπα των Ούγγρων), ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του πριν από το 972. Η Σάρολτ άσκησε ισχυρή επιρροή στον άνδρα της, έτσι επηρέασε τη διακυβέρνησή του. Την παρακολουθούσαν με καχυποψία καθολικοί ιεραπόστολοι. Τα χρονικά την κατηγόρησαν ότι έπινε συνέχεια και ακόμη ότι διέπραξε ανθρωποκτονία. Μετά το τέλος τού συζύγου της το 997, ένας από τους μακρινούς εξαδέλφους του, ο Κοπάνυ, διακήρυξε την αξίωσή του για την ηγεσία των Μαγιάρων εναντίον του γιου της Στεφάνου και ήθελε να παντρευτεί τη Σάρολτ, αναφερόμενος στην ουγγρική παράδοση. Ο Kοπάνυ ωστόσο ηττήθηκε και λίγο μετά ο γιος τής Σάρολτ στέφθηκε ως ο πρώτος βασιλιάς της Ουγγαρίας. Το όνομά της (Šar-oldu) είναι τουρκικής καταγωγής και σημαίνει "λευκή νυφίτσα", δηλαδή "ερμίνα". Ονομάστηκε επίσης Beleknegini από τους Σλάβους υπηκόους της, που σημαίνει "λευκή βασίλισσα". Νυμφεύτηκε τον Γκέζα των Άρπαντ μεγάλο πρίγκιπα των Ούγγρων (π. 945-997) και είχε τέκνα: Ιουδήθ απεβ. μετά το 988, παντρεύτηκε τον Μπολέσλαφ Α΄ των Πιαστ τον Γενναίο, βασιλιά της Πολωνίας. Μαργαρίτα απεβ. μετά το 988, παντρεύτηκε τον Γαβριήλ-Ρωμανό των Κομητόπουλων, βασιλιά της Βουλγαρίας. Στέφανος Α΄ 967/969/975-1038, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Γκριμέλντα απεβ. μετά το 1026, παντρεύτηκε τον Oττόνε Ορσεόλο, δόγη της Βενετίας. Πέτρος Ορεόλο 1010/11-1046/56, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Σάρολτ, παντρεύτηκε τον Σαμουήλ Άμπα βασιλιά της Ουγγαρίας]]. Kristó Gyula - Makk Ferenc: Az Árpád-ház uralkodói (IPC Könyvek, 1996) Korai Magyar Történeti Lexikon (9-14. Század), főszerkesztő: Kristó Gyula, szerkesztők: Engel Pál és Makk Ferenc (Akadémiai Kiadó, Βουδαπέστη, 1994)
Θέατρο της Αλικαρνασσού

Το Θέατρο της Αλικαρνασσού ήταν αρχαίο ελληνικό θέατρο στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, στη σημερινή Τουρκία. Τα κατάλοιπά του βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της σημερινής πόλης του Μπόντρουμ.

 Το θέατρο της Αλικαρνασσού ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου ή, εναλλακτικά, κατά τα τέλη της κλασικής περιόδου. Σχετικά με την ακριβή ημερομηνία κατασκευής του διαφορετικές μεταξύ τους εκτιμήσεις έχουν διατυπωθεί: ορισμένες φορές η ανέγερσή του χρονολογείται κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Μαύσωλου, πιο συγκεκριμένα κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ενώ, άλλες φορές, χρονολογείται κατά τις απαρχές του 3ου αιώνα π.Χ., καθώς και στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. Το θέατρο έλαβε την τελική μορφή του κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, πιο συγκεκριμένα κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., όταν και υπέστη αρχιτεκτονικής φύσεως τροποποιήσεις και, παράλληλα, επεκτάθηκε περαιτέρω. Ωστόσο, ουδέποτε φαίνεται να μετατράπηκε επί της ουσίας σε ρωμαϊκό θέατρο.Το θέατρο βρισκόταν εντός του νοτιοανατολικού τμήματος της ακροπόλεως της πόλης, ενώ το ωδείο του είχε κατεύθυνση προς τα νότια. Επρόκειτο, από αρχιτεκτονικής άποψης, για χαρακτηριστικό παράδειγμα ημικυκλικού αρχαίου ελληνικού θεάτρου, με κυκλική ορχήστρα στο μέσον του. Η διάμετρος του ωδείου ήταν της τάξεως, περίπου, των 86 μέτρων, ενώ η διάμετρος της ορχήστρας, περίπου, 18 μέτρων. Το ωδείο είχε χωρητικότητα μεταξύ, περίπου, 10.000 και 13.000 θεατών. Από την πλευρά της, η σκηνή ήταν χωρισμένη σε δύο επίπεδα κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Υπέστη εργασίες ανακατασκευής κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.Το θέατρο βρισκόταν σε σχετικά καλή κατάσταση διατήρησης το 1815, ωστόσο, σήμερα, μόνον ορισμένα τμήματά του σώζονται. Ανασκαφικές εργασίες εντός του χώρου του θεάτρου έλαβαν χώρα το 1973, υπό τη διεύθυνση του Ουμίτ Σερντάρογλου. Με σημείο εκκίνησης τις ανασκαφές εντός του χώρου του κτιρίου, το κάτω τμήμα του ωδείου υπέστη εργασίες αναστήλωσης το 1976, το 1985, καθώς και την περίοδο μεταξύ 2000–2003, ενώ, πλέον, χρησιμοποιείται για διάφορες ψυχαγωγικής φύσεως εκδηλώσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ancient Roman theater in Halicarnassus στο Wikimedia Commons
Αρχαιολογικός τόπος της Μπατασίνα

Ο αρχαιολογικός τόπος της Μπατασίνα (σερβικά κυριλλικά: Археолошко налазиште Баташина, σερβικά λατινικά: Arheološko nalazište Batašina) ευρίσκεται στο Στεπόγιεβατς της Σερβίας, εντός του Δήμου του Λαζάρεβατς και του εδάφους της Πόλεως του Βελιγραδίου. Ως προς το μεγαλύτερο μέρος του, η χρονολογία του ανάγεται στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Λόγω της σημασίας του, είναι κατηγοριοποιημένος εντός του καταλόγου των προστατευόμενων αρχαιολογικών τόπων της Δημοκρατίας της Σερβίας, καθώς και του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Ο αρχαιολογικός τόπος της Μπατασίνα ευρίσκεται επί της δεξιάς της Ίμπαρσκα μαγκίστραλα, της « οδού του Ίμπαρ », με κατεύθυνση προς το Λγιγκ, στην έξοδο του Στεπόγιεβατς, στην τοποθεσία Νέντιτσα κράι. Με βάση εκκίνησης αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία ανευρέθηκαν τυχαία, μεταξύ άλλων έναν τάφο, περισσότερο εντατικές ανασκαφές τμήματος του αρχαιολογικού τόπου πραγματοποιήθηκαν το 1981. Οι τελευταίες, επέτρεψαν την ανεύρεση καταλοίπων κτιρίου χρονολογούμενου από τον 3ο και 4ο αιώνα, καθώς και ερείπια πολυτελούς αγροτικής έπαυλης, ενώ ανευρέθηκαν, επίσης, κατάλοιπα κοιμητηρίου χρονολογούμενου από τον 17ο και 18ο αιώνα. Αντιθέτως, ο τάφος ο οποίος είχε ανευρεθεί σε προγενέστερη ημερομηνία χρονολογήθηκε ως προερχόμενος από τον 5ο-6ο αιώνα. Τα αρχαιολογικά ευρήματα καταδεικνύουν την πολυπλοκότητα του αρχαιολογικού τόπου, καθώς και την συνεχόμενη ανθρώπινη παρουσία επί της συγκεκριμένης τοποθεσίας στην διάρκεια της ιστορίας. Αρχαιότητα στη Σερβία Πολιτισμικά μνημεία της Πόλεως του Βελιγραδίου
Ντόουγκλας Κόστα

Ο Ντόουγκλας Κόστα ντε Σόουζα (14 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που παίζει στη Γερμανία, για λογαριασμό των Λος Άντζελες Γκάλαξι και αγωνίζεται στην εθνική Βραζιλίας.

 Ο Ντόουγκλας Κόστα άρχισε την καριέρα του στην Γκρέμιο. Τον Ιανουάριο του 2010 μετακόμισε στη Σαχτάρ Ντόνετς με αντάλλαγμα 6 εκατομμύρια ευρώ. Το 2015 πήγε στην Μπάγερν Μονάχου με 30 εκ., καθώς από εκεί πήγε στη Γιουβέντους ως δανεικός για το 2017, ενώ στις 7 Ιουνίου του 2018 έγινε παίκτης της. Μετά από δανεισμούς σε Μπάγερν και Γκρέμιο το 2022 υπέγραψε συμβόλαιο με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι. Τον Νοέμβριο του 2014, ο Κόστα έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας εναντίον της Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη. Τον Μάϊο του 2015, ο Ντόουγκλας Κόστα ήταν στην 23άδα της Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα. Στις 17 Νοεμβρίου 2017, σκόραρε στα προκριματικά της Βραζιλίας στο 3-0 εναντίον του Περού για την πρόκριση στο Μουντιάλ 2018 στη Ρωσία, στο οποίο ήταν στην 23άδα της Βραζιλίας.
Κελτική θάλασσα

Η Κελτική θάλασσα (αγγλικά: Celtic Sea, ιρλανδικά: An Mhuir Cheilteach, ουαλικά: Y Môr Celtaidd, κορνουαλικά: An Mor Keltek, βρετονικά: Ar Mor Keltiek, γαλλικά: La mer Celtique) είναι η περιοχή του Ατλαντικού Ωκεανού ανοικτά της νότιας ακτής της Ιρλανδίας, οριοθετείται από τον πορθμό του Αγίου Γεωργίου, το Κανάλι του Μπρίστολ, τη Μάγχη και τον Βισκαϊκό κόλπο, καθώς και τα γειτονικά τμήματα της Ουαλίας, Κορνουάλης, Ντέβον, και Βρετάνης. Τα νότια και τα δυτικά όρια οριοθετούνται από την υφαλοκρηπίδα, η οποία διακόπτεται απότομα.

 Η Κελτική θάλασσα παίρνει το όνομά της από την κελτική κληρονομιά των βόρειων και ανατολικών εδαφών που την περικλείουν. Το όνομα προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Έρνεστ Ουίλιαμ Λάιονς Χολτ σε μία συνεδρίαση εμπειρογνωμόνων αλιέων από την Αγγλία, την Ιρλανδία, τη Σκωτία και τη Γαλλία που έγινε στο Δουβλίνο το 1921. Το βόρειο τμήμα της θάλασσας αυτής προηγουμένως θεωρούνταν τμήμα του πορθμού του Αγίου Γεωργίου και το νότιο τμήμα, ήταν ένα γενικό μέρος των «Νοτιοδυτικών Προσεγγίσεων» (Southwest Approaches) της Βρετανίας. Η ανάγκη για ένα κοινό όνομα άρχισε να γίνεται αισθητή λόγω της κοινής θαλάσσιας βιολογίας, γεωλογίας και υδρολογίας. Η χρήση του νέου ονόματος υιοθετήθηκε πρώτα στη Γαλλία, και έπειτα στις λοιπές αγγλόφωνες χώρες ενώ αργότερα υιοθετήθηκε από θαλάσσιους βιολόγους, ωκεανογράφους, και από τις επιχειρήσεις εξερεύνησης πετρελαίου. Επειδή δεν υπάρχουν τα χαρακτηριστικά της γης για να διακριθεί η Κελτική θάλασσα από τον ανοιχτό Ατλαντικό ωκεανό προς τα νότια και τα δυτικά γι΄ αυτό, για τα όρια αυτά ο Χολτ πρότεινε ένα θαλάσσια περίγραμμα 200 οργιών (366 μέτρα) και το νησί της Ουεσάν στην άκρη της Βρετάνης. Ο ορισμός αυτός εγκρίθηκε μόλις το 1974 από την υδρογραφική υπηρεσία του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού για χρήση. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια της Κελτικής θάλασσας ως εξής: Από το Βορρά: Το νότιο όριο της Ιρλανδικής θάλασσας (η γραμμή που ενώνει το Σεντ Ντέιβιντς Χεντ με το Κάρνσορ Πόιντ), η νότια ακτή της Ιρλανδίας και από το Μίζεν Χεντ μία γραμμή που φτάνει έως τη θέση 51°00′N 11°30′W. Από δυτικά και νότια: Μια γραμμή από τη θέση 51°00′N 11°30′W προς τα νότια έως τον 49ο βόρειο παράλληλο και από εκεί έως το γεωγραφικό πλάτος 46°30'N δηλαδή το δυτικό όριο του Βισκαϊκού κόλπου (η γραμμή που ενώνει το ακρωτήριο Ορτεγάλ με το Πένμαρτς Πόιντ) και από εκεί κατά μήκος της γραμμής έως το Πένμαρτς Πόιντ. Από Ανατολικά: Το δυτικό όριο της Μάγχης (η γραμμή που ενώνει τη νήσο Βιέρζ με το Λαντς Εντ) και το δυτικό όριο του καναλιού του Μπρίστολ (η γραμμή που ενώνει το Χάρτλαντ Πόιντ έως το Σεντ Γκόβανς Χεντ). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Celtic Sea στο Wikimedia Commons
Σουλεϊμάν Τίχιτς

Ο Σουλεϊμάν Τίχιτς (Sulejman Tihić, 26 Νοεμβρίου 1951 - 25 Σεπτεμβρίου 2014) ήταν Βόσνιος πολιτικός, πρόεδρος (αρχηγός του εναλλασσόμενου Προεδρείου) στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, από τις 28 Φεβρουαρίου του 2006 μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

 Γεννήθηκε στο Μποζάνσκι Σάματς (στα βόρεια της Βοσνίας) στις 26 Νοεμβρίου του 1951. Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο του Σεράγεβου. Είναι παντρεμένος με 3 παιδιά. Ανήκει στο Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης. Το 1990 ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος SDA και διαδέχθηκε τον Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς στην ηγεσία του. Ο Μουσουλμάνος Βόσνιος Τίχιτς έγινε για πρώτη φορά μέλος του Προεδρείου στις 5 Οκτωβρίου του 2002 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 6 Νοεμβρίου του 2006, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Χάρις Σίλαζιτς. Ήταν επίσης Πρόεδρος στην εναλλασσόμενη Προεδρία και την περίοδο 28 Φεβρουαρίου 2004- Οκτώβριο 2004. Στις 14 Νοεμβρίου του 2007 έγινε πρόεδρος της Βουλής. Πέθανε στις 25 Σεπτεμβρίου 2014. Η αιτία ήταν μακροχρόνια και οξεία ασθένεια. Ιστότοπος του Sulejman Tihic Town Hall Meeting with Sulejman Tihic, Αμερικανικό Ινστιτούτο για την Ειρήνη, Μάιος 2006 (ηχητικό απόσπασμα) Bosnian president 'threatened' by US-based Serbs, Turkishpress.com, 14 Αυγούστου 2006
Λογοτεχνικά βραβεία Κόστα

Τα λογοτεχνικά βραβεία Κόστα ( Costa Book Awards) συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα βραβεία του είδους τους για το Ηνωμένο Βασίλειο. Απονέμονται επίσης και σε Ιρλανδούς συγγραφείς. Ήταν γνωστά με το όνομα Whitbread Book Awards ως το 2006, οπότε και η Costa Coffee, θυγατρική της Whitbread, ανέλαβε τη χρηματοδότηση των εν λόγω βραβείων. Η απονομή των βραβείων ξεκίνησε το 1971. Τα βραβεία απονέμονται με κριτήριο τόσο το πόσο ωφέλιμα είναι τα έργα αλλά και το αν είναι ευχάριστα στην ανάγνωση και μπορεί να τα διαβάσει το ευρύ αναγνωστικό κοινό.

 2014 - Έλεν Μακντόναλντ, Η is for Hawk 2013 - Νάθαν Φίλερ, The Shock of the Fall 2012 - Χίλαρι Μάντελ, Bring up the Bodies dagger 2011 - Άντριου Μίλερ, Pure 2010 - Τζο Σάπκοτ, Of Mutability (ποίηση) 2009 - Κολμ Τόιμπιν, Brooklyn 2008 - Σεμπάστιαν Μπάρι, the Secret Scripture 2007 - Α. Λ. Κένεντι, Day 2006 - Στεφ Πένεϊ, The Tenderness of WolvesΠριν το 2006, "Whitbread Book of the Year" 2005 - Χίλαρι Σπέρλινγκ, Matisse The Master 2004 - Άντρια Λεβάι, Small Island 2003 - Μαρκ Χάντον, The Curious Incident of the Dog in the Night-time 2002 - Κλερ Τόμαλιν, Samuel Pepys: The Unequalled Self 2001 - Φίλιπ Πούλμαν, The Amber Spyglass 2000 - Μάθιου Νιλ, English Passengers 1999 - Σέιμους Χίνι, Beowulf 1998 - Τεντ Χιουζ, Birthday Letters 1997 - Τεντ Χιουζ, Tales from Ovid 1995 - Κέιτ Άτκινσον, Behind the Scenes at the Museum 1994 - Ουίλιαμ Τρέβορ, Felicia’s Journey 1993 - Τζόαν Μπράντι, Theory of War 1992 - Τζεφ Τόρινγκτον, Swing Hammer Swing! 1991 - Τζον Ρίτσαρντσον, A Life of Picasso 1990 - Νίκολας Μόσλεϊ, Hopeful Monsters 1989 - Ρίτσαρντ Χολμς, Coleridge: Early Visions 1988 - Πολ Σέιερ, The Comforts of Madness 1987 - Κρίστοφερ Νόλαν, Under the eye of the clock 1986 - Καζούο Ισιγκούρο, An Artist of the Floating World 1985 - Ντάγκλας Νταν, Elegies 1984 - Τζέιμς Μπούκαν, A Parish of Rich Women 1983 - Τζον Φάλερ, Flying to Nowhere 1982 - Μπρους Τσάτουιν, On The Black Hill 1981 - Ουίλιαμ Μπόιντ, A Good Man in Africa 1980 - Ντέιβιντ Λοτζ, How Far Can You Go? Επίσημος ιστότοπος των βραβείων Κόστα Τα βιβλία με τα πιο πολλά βραβεία αυτού του είδους
Man Alive

Το Man Alive είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το ενδέκατο του δίσκου "Whoosh!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου του 2020. Υπήρξε το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ και κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στις 30 Απριλίου 2020, συνοδευόμενο από ένα βίντεο κλιπ.

 Οι στίχοι του κομματιού αναφέρονται στο τέλος της ανθρωπότητας, σε ένα αφηρημένο ύφος σύμφωνα με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν. Σύμφωνα με τον ίδιο «Η ιδέα αναπτύχθηκε στιχουργικά από το σενάριο ενός γεγονότος αποκάλυψης που έλαβε χώρα και όλοι σκοτώθηκαν, και έχεις αυτή την εικόνα με όλα τα πλάσματα, μεγάλα και μικρά, να βόσκουν στην αιματοβαμμένη γη, ενώ γρασίδι φυτρώνει στους δρόμους της πόλης. Και ξαφνικά κάτι ξεβράζεται στην παραλία και αποδεικνύεται ότι είναι άνθρωπος, και είναι ο μόνος ζωντανός άνθρωπος – αλλά είναι μόνο ένας άνθρωπος, έτσι… Αυτό είναι το τέλος της ανθρωπότητας, γιατί ποια είναι η χρησιμότητα ενός ανθρώπου; Αυτή ήταν η ιδέα. Αν ήταν πίνακας, θα τον χαρακτηρίζατε ιμπρεσιονιστικό». Ο κιμπορντίστας Ντον Έρεϊ πειραματιζόταν με ένα όμποε για να δημιουργήσει ένα μικρό επαναλαμβανόμενο κομμάτι και παράλληλα ο Γκίλαν απήγγειλε τους στίχους αντί να τους τραγουδήσει. Στο σημείο αυτό, οι μουσικοί προσπάθησαν να δημιουργήσουν τον ήχο του κενού. Τα σόλο στο "Man Alive" ήταν αποτέλεσμα της πρώτης ηχογράφησης τους, δίνοντας έναν πιο αυθόρμητο τόνο στο κομμάτι. Το Man Alive ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Whoosh!, 2020, CD Booklet Man Alive lyrics Deep Purple "Man Alive" Official Music Video - New album "Whoosh!" out now
Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας

Η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας είναι μία από τις Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, η οποία δημιουργήθηκε το 1991. Η έδρα της βρίσκεται στην Βενετία και σημερινός Ποιμενάρχης της είναι ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος (Σταυρόπουλος).

 Η παρουσία της Ορθοδοξίας στη Σικελία και την Ιταλία ασκεί την επιρροή της από την ελληνική αποίκηση και διασπορά, όπου πόλεις όπως οι Συρακούσες και η Μεσσήνη είχαν ιδρυθεί από Έλληνες αποίκους και ήταν μέρος της Μεγάλης Ελλάδας πριν την κατάκτησή τους από τους Ρωμαίους. Η Μητρόπολη ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο στις 5 Νοεμβρίου 1991, με απόσπαση περιοχών από τη Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας. Έδρα του Μητροπολίτη της ορίστηκε ο ιστορικός ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία. Το 1998 αναγνωρίσθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου από τη Δημοκρατία της Ιταλίας. Τον Μάρτιο του 2005 έγινε υπαγωγή του κράτους της Μάλτας (ή Μελίτης) στην πνευματική δικαιοδοσία της Ιεράς Μητροπόλεως Ιταλίας. Η Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης αναγνωρίσθηκε επισήμως από τις αρχές της Δημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου στις 24 Σεπτεμβρίου 2010. Στις 18 Ιουλίου 2012, μετά από έγκριση του Κοινοβουλίου και της Γερουσίας της Ιταλίας, υπογράφτηκε Συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Ορθοδόξου Μητροπόλεως Ιταλίας, με την οποία έλαβε προνόμια ανάλογα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τον Ιανουάριο του 2021, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, απεκόπη από τη δικαιοδοσία της Μητροπόλεως η Μελίτη (Μάλτα) και κατέστη Πατριαρχική Εξαρχία. Στις 28 Νοεμβρίου 2022 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε τρεις Βοηθούς Επισκόπους για την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας, τον Επίσκοπο Κρατείας Γεώργιο (Αντωνόπουλο), τον Επίσκοπο Κωτυαίου Διονύσιο (Παπαβασιλείου) και τον Επίσκοπο Θερμών Αθηναγόρα (Fasiolo). Σήμερα περιλαμβάνει στην δικαιοδοσία της την Ιταλία και τον Άγιο Μαρίνο. Υπάρχουν περίπου 70 Ενορίες - Ιεροί Ναοί, περίπου 42 Κληρικοί, ενώ οι Μοναχοί και οι Μοναχές της Ιεράς Μητροπόλεως δεν ξεπερνούν τους 20. Α΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Βενετία Β' Αρχιερατική Περιφέρεια: Κεντρικής Ιταλίας και Λατίου Γ' Αρχιερατική Περιφέρεια: Καμπανία Δ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Τεργέστη Ε΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Τοσκάνη καί Λιγούρια Ϛ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Απουλία Ζ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Λομβαρδία-Πιεμόντε Η΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Φλωρεντία Θ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Εμιλίας Ρωμανίας Ι΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Καλαβρία ΙΑ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Κωσταντία ΙB΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Σικελία ΙΓ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Σαρδηνία ΙE΄ Αρχιερατική Περιφέρεια: Αγίου Μαρίνου και Μέσης Αδριατικής Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας και Μελίτης, επίσημη ιστοσελίδα