Σούπα του Μπένζαμιν

Η σούπα του Μπένζαμιν (Rumfordsche Suppe, γνωστή και ως οικονομική σούπα) ήταν μια πρώιμη προσπάθεια στην επιστημονική διατροφή. Ανακαλύφθηκε από τον κόμη Μπένζαμιν Ράμφορντ γύρω στο 1800 και καταναλώθηκε στο Μόναχο και τη Βαυαρία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος του Δούκα. Χρησιμοποιήθηκε ως σιτηρέσιο για τους φτωχούς, σε βαυαρικά εργαστήρια, στρατιώτες, και φυλακισμένους. Ο κόμης Ράμφορντ έχει πιστωθεί σε πολλές περιπτώσεις για «την ίδρυση της πρώτης πραγματικής κουζίνας σουπών».Ως αναμορφωτικό μέτρο, η βαυαρική κυβέρνηση σκόπευε να εγκαταστήσει εργαστήρια για όσους εργάζονται για την καλή διαβίωση. Η αποστολή του Ράμφορντ ήταν να προσφέρει το φθηνότερο δυνατό σιτηρέσιο που και πάλι θα ήταν θρεπτικό φαγητό υψηλής θερμιδικής αξίας. Η σούπα έγινε γνωστή σε όλη τη Γερμανία και ο Ράμφορντ έστησε κουζίνες σε όλη τη Γερμανία.Στη Κεντρική Ευρώπη, η σούπα του Ρόμφορντ ήταν μια κοινή βάση για φθηνές στρατιωτικές μερίδες για μεγάλο μέρος του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα.

 Η σούπα περιείχε ισόποσα μέρη αποφλοιωμένου κριθαριού και αποξηραμένα μπιζέλια, λαχανικά, τέσσερα κομμάτια πατάτες, αλάτι όσο χρειάζεται και ξινή μπύρα, η οποία βράζεται μέχρι να γίνει πηχτή. Η χρήση πατάτας εισήχθη σε μεταγενέστερες εκδοχές της σούπας. Τρωγόταν συνήθως με ψωμί. Έχει δηλωθεί ότι η συνταγή του Ράμφορντ έγραφε ότι το ψωμί θα σερβιριστεί άψητο και «θα προστεθεί ακριβώς πριν από το σερβίρισμα της σούπας». Μια αναφορά περιγράφει για τη σούπα ότι: χύνεται στην κορυφή του ψωμιού ακριβώς πριν από το σερβίρισμα. Ο Ράμφορντ σημείωσε ότι το κριθάρι χρησίμευε για να πυκνώσει σημαντικά τη σούπα και να τη πλουτίσει, θεωρώντας τα δημητριακά «ρύζι της Μεγάλης Βρετανίας». Σε άλλες εκδοχές της χρησιμοποιούνται δημητριακά, μικρές ποσότητες κρέατος και άλλα συστατικά. Δεν σημειώνεται ως ιδιαίτερα νόστιμη αλλά είναι ευχάριστη με μακρύ, αργό μαγείρεμα. Η Σούπα του Μπένζαμιν σχεδιάστηκε για να παρέχει υψηλό βαθμό διατροφικής αξίας με ελάχιστα έξοδα. Έχει υπολογιστεί ότι η σούπα παρείχε το ένα τρίτο των ελάχιστων (καθημερινών) θρεπτικών απαιτήσεων ενός ατόμου. Η σούπα του Μπένζαμιν είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες χάρη τα αποξηραμένα μπιζέλια, ενώ περιέχει και σύνθετους υδατάνθρακες από την πατάτα και το κριθάρι και απλούς υδατάνθρακες από την μπύρα. Δεδομένης της γνώσης εκείνη την εποχή, ήταν κοντά σε μια βέλτιστη λύση στο πρόβλημα της δημιουργίας φθηνών, θρεπτικών τροφίμων. Δυστυχώς, η ανάγκη για βιταμίνες και ιχνοστοιχεία ήταν άγνωστη, αλλά η σούπα του Μπένζαμιν μερικές φορές συμπληρωνόταν με καλαμπόκι ή ρέγγα παρέχοντας άφθονη βιταμίνη C και D. Η σούπα σερβίρεται μέχρι σήμερα, κατά τη διάρκεια του Οκτόμπερφεστ στο Μόναχο. Lucas, S. (1862). Once a Week: An Illustrated Miscellany of Literature, Art, Science & Popular Information. Bradbury, Evans & Company. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015. Walker, H. (1991). Oxford Symposium on Food & Cookery, 1990: Feasting and Fasting : Proceedings. Oxford Symposium on food & cookery. Prospect Books. σελ. 130. ISBN 978-0-907325-46-8. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015. Gunderson, G.W. (2003). The National School Lunch Program: Background and Development. Nova Science Publishers. σελίδες 1–2. ISBN 978-1-59033-639-7. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015. Molnár T. B. & Bittera Dóra: A gróf sparheltja (The count's cooking range). Magyar Nemzet, 23 Απριλίου 2005. «On the benefits of thermodynamics». MTA Wigner Fizikai Kutatóközpont Részecske- és Magfizikai Intézet. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2015.