Νατζίμπ Μικάτι

Ο Νατζίμπ Άζμι Μικάτι (αραβικά: نجيب عزمي ميقاتي‎, γενν. 24 Νοεμβρίου 1955) είναι Λιβανέζος πολιτικός και επιχειρηματίας, πρωθυπουργός του Λιβάνου από τον Σεπτέμβριο του 2021. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Φεβρουάριο του 2014 και από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο του 2005. Διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών από τον Δεκέμβριο του 1998 έως το 2003. Ο Μικάτι ήταν φίλα προσκείμενος στη συριακή κυβέρνηση και διαχειριζόταν πολλά τηλεπικοινωνιακά έργα στη Συρία και το Λίβανο.Το 2005 ηγήθηκε μιας προσωρινής κυβέρνησης που επέβλεψε τις γενικές εκλογές μετά την αποχώρηση των συριακών στρατευμάτων . Το 2011 σχημάτισε τη δεύτερη κυβέρνησή του υποστηριζόμενη από τη συμμαχία της 8ης Μαρτίου, προτού παραιτηθεί το 2013. Ήταν βουλευτής της Τρίπολης από το 2000 έως το 2005 και επανεξελέγη το 2009 και το 2018. Τον Ιούλιο του 2021 διορίστηκε πρωθυπουργός.Σύμφωνα με το Forbes, είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον Λίβανο, με καθαρή περιουσία 2,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων το 2021. Έχει κατηγορηθεί πολλαπλά για διαφθορά και κατηγορήθηκε για παράνομα κέρδη.

 Ο Μικάτι γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1955 και κατάγεται από μια εξέχουσα οικογένεια Σουνιτών Μουσουλμάνων με έδρα την Τρίπολη. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού το 1980 με μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στη διοίκηση επιχειρήσεων (MBA). Παρακολούθησε επίσης ένα θερινό σχολικό πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στο Χάρβαρντ και στη γαλλική σχολή επιχειρήσεων INSEAD. Το 1979 ο μεγαλύτερος αδελφός του Νατζίμπ, Τάχα Μικάτι ίδρυσε την Αραβική Οικοδομική Εταιρεία (αγγλικά: Arabian Construction Company , γνωστή με το αρκτικόλεξο ACC), με έδρα το Άμπου Ντάμπι, η οποία έγινε μία από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες στη Μέση Ανατολή. Ο Νατζίμπ Μικάτι ίδρυσε την εταιρεία τηλεπικοινωνιών Investcom με τον αδελφό του Τάχα το 1982. Πούλησε την εταιρεία τον Ιούνιο του 2006 στον όμιλο MTN της Νότιας Αφρικής για 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Αφού διορίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών στις 4 Δεκεμβρίου 1998, ο Μικάτι εξελέγη στο κοινοβούλιο του Λιβάνου από την πατρίδα του την Τρίπολη το 2000, υπερισχύοντας του Ομάρ Καράμι, ο οποίος εξελέγη από την ίδια εκλογική πολυεδρική περιφέρεια. Ως βουλευτής, ο Μικάτι διατήρησε τον υπουργικό θώκο και ανέπτυξε τη φήμη του ως μετριοπαθής φιλοσυριακός πολιτικός με κανονικές σχέσεις με τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ . Αργότερα ο Μικάτι έγινε υπουργός Μεταφορών και έγινε σύμμαχος του τότε Λιβανέζου προέδρου Εμίλ Λαχούντ, υποστηρίζοντας την παράταση της θητείας του το 2004. Ο Μικάτι ήταν συνεχώς υποψήφιος πρωθυπουργός του Λιβάνου από το 2000, αναλαμβάνοντας τελικά το αξίωμα μετά την παραίτηση του Ομάρ Καράμι στις 13 Απριλίου 2005. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ο Μικάτι εμφανίστηκε ως κοινά αποδεκτός υποψήφιος. Άσκησε καθήκοντα προσωρινού πρωθυπουργού. Είναι ο ηγέτης του μπλοκ αλληλεγγύης, το οποίο έχει δύο έδρες στο κοινοβούλιο του Λιβάνου από το 2004. Δημιούργησε επίσης το κεντρώο κίνημα και την ιδεολογία στον Λίβανο και τον αραβικό κόσμο, για το οποίο έχει πραγματοποιήσει πολλά διεθνή συνέδρια στον Λίβανο. Στις γενικές εκλογές του 2009 ο Μικάτι κέρδισε ξανά μια έδρα στην Τρίπολη, όντας μέλος των κεντρώων ομάδων στο κοινοβούλιο του Λιβάνου. Στις 24 Ιανουαρίου 2011 η συμμαχία της 8ης Μαρτίου, συγκεκριμένα η Χεζμπολάχ, ο Μισέλ Αούν και ο Γουαλίντ Τζούμπλατ, πρότειναν τον Μικάτι να γίνει πρωθυπουργός. Ο Μικάτι διαδέχθηκε τον Σαάντ Χαρίρι, η κυβέρνηση του οποίου έπεσε με την παραίτηση δέκα υπουργών της συμμαχίας και ενός διορισμένου προέδρου στις 12 Ιανουαρίου 2011, που προέκυψε από την κατάρρευση της πρωτοβουλίας Σαουδάραβας-Συρίας για επίτευξη συμβιβασμού στο Ειδικό Δικαστήριο για τον Λίβανο. Στις 25 Ιανουαρίου 68 μέλη του κοινοβουλίου του Λιβάνου ψήφισαν υπέρ του διορισμού του Μικάτι για πρωθυπουργό. Ο Πρόεδρος του Λιβάνου Μισέλ Σουλεϊμάν κάλεσε τότε τον Μικάτι να ηγηθεί μιας νέας λιβανέζικης κυβέρνησης. Η διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης διήρκεσε πέντε μήνες λόγω σοβαρών διαφωνιών μεταξύ των ηγετών. Στις 13 Ιουνίου 2011 ο Μικάτι έγινε πρωθυπουργός του Λιβάνου για δεύτερη φορά. Στις 13 Ιουνίου ο Μικάτι ανακοίνωσε τον σχηματισμό της κυβέρνησης και δήλωσε ότι θα ξεκινήσει «απελευθερώνοντας γη που παραμένει υπό την κατοχή του ισραηλινού εχθρού». Στις 22 Μαρτίου 2013 ο Μικάτι παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του, λόγω της «εντατικοποιημένης πίεσης μεταξύ των στρατοπέδων υπέρ του Άσαντ και κατά του Άσαντ» και ο Λιβανέζος πρόεδρος αποδέχθηκε την παραίτησή του στις 23 Μαρτίου 2013. Στις 6 Απριλίου 2013 ανατέθηκε στον Ταμάμ Σαλάμ ο σχηματισμός μιας νέας κυβέρνησης. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Χασάν Ντιάμπ τον Αύγουστο του 2020, τόσο ο Μουσταφά Αντίμπ όσο και ο Σαάντ Χαρίρι δεν κατάφεραν να σχηματίσουν κυβέρνηση. Ο Μικάτι ορίστηκε για να αναλάβει τον ρόλο στις 26 Ιουλίου 2021. Έλαβε 72 ψήφους από 128 βουλευτές. Ο Μικάτι δήλωσε ότι επιθυμούσε μια καθαρά τεχνοκρατική κυβέρνηση, χωρίς εκπροσώπους πολιτικών κομμάτων, προκειμένου να πραγματοποιήσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ανέμεναν οι δωρητές του Λιβάνου. Ο διορισμός του έγινε δεκτός ψυχρά από τον πληθυσμό. Καθώς η χώρα βυθίζεται σε μια σοβαρή οικονομική, κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση, θεωρείται ως εκπρόσωπος της παραδοσιακής πολιτικής τάξης και των οικονομικών ελίτ. Σύμφωνα με την εφημερίδα L'Orient-Le Jour, «εάν το να είσαι δισεκατομμυριούχος ήταν από καιρό ένα πλεονέκτημα για την καθιέρωση κάποιου στην πολιτική σκηνή του Λιβάνου, τώρα θεωρείται από ένα μέρος του πληθυσμού ως σύμβολο της λεηλασίας των δημόσιων πόρων από τους πολιτικούς. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2021 ο Μικάτι κατέστη δυνατόν να σχηματίσει κυβέρνηση 24 μελών έπειτα από μακρές διαπραγματεύσεις με τον πρόεδρο Αούν και τα διάφορα πολιτικά κόμματα. Ανακοίνωσε ότι ήθελε να ζητήσει βοήθεια από τις αραβικές χώρες για να προσπαθήσει να βγάλει τον Λίβανο από την κρίση που περνά. Το 2019 ο κρατικός εισαγγελέας Γκαντά Αούν κατηγόρησε τον Μικάτι για παράνομο πλουτισμό μέσω επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων.Τον Οκτώβριο του 2021 ο Μικάτι κατονομάστηκε στη διαρροή των Εγγράφων της Πανδώρας. Αρνήθηκε οποιαδήποτε παράβαση. Dewailly, Bruno (2012), «Les transformations du leadership tripolitain : le cas de Nagib Mikati», στο: Mermier, F.; Mervin, S., επιμ., Leaders et partisans au Liban, Paris: Karthala - IFPO - IISMM, σελ. 165–185, ISBN 978-2-8111-0595-2, http://halshs.archives-ouvertes.fr/IFPO/halshs-00663450