IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγία Τριάδα Θεσσαλονίκης

Η Αγία Τριάδα είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Θερμαϊκού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Από το 1918 μέχρι το 1928 ονομαζόταν Μπαξέ Τσιφλίκ. Επειδή όμως, στο μεταξύ, ο οικισμός εντάχθηκε στην κοινότητα Νέων Επιβατών το 1928, και παρόλο που αποσπάστηκε από αυτήν το 1948, η ονομασία Μπαξέ Τσιφλίκ παραδοσιακά αποδίδεται στους Νέους Επιβάτες.

 Η Αγία Τριάδα είναι παραθαλάσσια κωμόπολη στον νότιο μυχό του κόλπου Θεσσαλονίκης, δίπλα στους Νέους Επιβάτες. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,116 χμ² (2011) και μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Βρίσκεται 27 χλμ. περίπου Ν. του κέντρου της Θεσσαλονίκης, και 15 χλμ. από τα νότια προάστιά της. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ως Μπαξέ Τσιφλίκ Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επανωμής Με το ΦΕΚ 217Α - 30/06/1926 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επανωμής και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περαίας Με το ΦΕΚ 195Α - 16/09/1927 αποσπάστηκε από την κοινότητα Περαίας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέων ΕπιβατώνΣτις 16/05/1928 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αγία Τριάδα Ως Αγία Τριάδα Με το ΦΕΚ 222Α - 07/09/1948 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέων Επιβατών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίας Τριάδας Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Τριάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Θερμαϊκού(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/nommet_details.php?id=16141) Η Αγία Τριάδα στις τελευταίες δεκαετίες έχει μεταμορφωθεί από απλό χωριό σε κωμόπολη, ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά θέρετρα του νομού Θεσσαλονίκης, με πολύ σημαντική ξενοδοχειακή υποδομή. Διαθέτει αρκετα κέντρα διασκέδασης όπως καφετεριες τα οποια τα τελευταια χρονια λόγο του τουρισμου έχει αυξηθεί ραγδαία. Πλέον ειδικά το καλοκαιρι οι γύρω περιοχές τις Θεσσαλονίκης ψάχνουν ενα κοντινό μέρος για μπανιο και η Αγια Τριαδα είναι το κατάλληλο. Η περιοχή του σημερινού οικισμού, επί τουρκοκρατίας ονομαζόταν «Λευκή Βρύση». Εδώ εγκαταστάθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή 40 οικογένειες από το Εξάστερο και 45 οικογένειες από το Οικονομειό, που βρισκόταν πολύ κοντά στην κωμόπολη Επιβάτες της Κωνσταντινούπολης. Επίσης, ήλθαν οικογένειες από την Ηράκλεια. Στη δεκαετία 1960-1970 την Αγία Τριάδα επισκέπτονταν καθημερινά χιλιάδες επισκεπτών από τη Θεσσαλονίκη οι οποίοι έφταναν εδώ ακτοπλοϊκώς από τον Λευκό Πύργο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ο ναός της Αγίας Τριάδας Το παρεκκλήσι του Αγίου Στυλιανού Η εκτεταμένη παραλία της περιοχής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Πανελλήνιος Τορόντο

Ο Πανελλήνιος Τορόντο (Toronto Panhellenic) υπήρξε ένας επαγγελματικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη του Τορόντο της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ιδρύθηκε τo 1976 και πήρε τη θέση της ελληνικής ομάδας "Όμηρος" στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League), το παλιότερο εθνικό πρωτάθλημα, που διεξαγόταν από το 1927 ως το 1997. Αναδείχθηκε δυο φορές πρωταθλητής Καναδά (1977, 1980).

 Τις δεκαετίες του '60 και '70 στο Τορόντο λειτουργούσε η επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα "Τορόντο Ελλάς" (Toronto Hellas), η οποία έλαβε μέρος στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα ως το 1972. Στη συνέχεια, τη θέση της πήρε ο Όμηρος για τρεις σεζόν (1973 ως 1975). Από το 1976 ένας νέος ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Τορόντο, ο "Πανελλήνιος" (Toronto Panhellenic), πήρε τη θέση της ομάδας "Όμηρος". Ο Πανελλήνιος μετείχε στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League) για επτά σεζόν τουλάχιστον, από το 1976 ως το 1982, ίσως και μετέπειτα. Δεν περιορίστηκε σε απλή συμμετοχή αλλά κατέκτησε δυο φορές τον τίτλο της λίγκας: 1977, 1980, ενώ άλλη μια σεζόν τερμάτισε στη 2η θέση της κανονικής περιόδου (1981). Η αγωνιστική παρουσία του "Πανελλήνιου Τορόντο" τις χρονιές που μετείχε στη CNSL έχει ως εξής: 1976 (CNSL-First Division): 3η θέση/10 ομ., 37β. (15-7-5), 46-19. 1977: Κανονική περίοδος (CNSL-First Division): 3η θέση/10 ομ., 49β. (21-7-8), 74-47. Πλέιοφ: 1η θέση (πρωταθλητής), Τελικός: Πανελλήνιος - ; Κύπελλο (NSL Cup): 1η θέση, Τελικός: Πανελλήνιος - Τορόντο Φάλκονς: ; Πρώτος σκόρερ: Σαμπάν Ρομάνοβιτς (Πανελληνίου) 1978 (CNSL-First Division): 4η θέση/11 ομ., 24β. (9-6-5), 37-28. 1979 (CNSL): 8η θέση/14 ομ., 20β. (8-4-10), 31-26. 1980: Κανονική περίοδος (CNSL-Senior Division): 4η θέση/12 ομ., 31β. (11-9-2), 38-14. Πλέιοφ: 1η θέση (πρωταθλητής), Τελικός: Πανελλήνιος - Σεντ Κάθρινς Ρόμα: ; Καλύτερος τερματοφύλακας: Ρόμπερντ Τζαντ (Πανελληνίου). 1981 Κανονική περίοδος (CNSL): 2η θέση/11 ομ., 27β. (12-3-5), 38-21. Πλέιοφ: Ημιτελικά: αποκλείστηκε από τους Χάμιλτον Στίλερς. 1982 (CNSL): 4η θέση/10 ομ., 19β. (8-3-7), 20-22. Πρωταθλητής Καναδά (2): 1977, 1980. Κυπελλούχος Καναδά (1): 1977 Πρωτάθλημα Καναδά (2η θέση κανονικής περιόδου): 1981. RSSSF - Ποδοσφαιρικά αρχεία: "Canadian National Soccer League".
Άχαζ

Ο Άχαζ (εβραϊκά: אָחָז‎, αγγλικά: Ahaz‎) είναι Βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη. Ο Άχαζ φέρεται ως γιος του Ιωθάμ. Ήταν βασιλιάς του λαού του Ιούδα (736-721 π.Χ.) και πατέρας του Εζεκία. Ο Άχαζ ανύψωσε ως θρησκεία τη λατρεία του Μολόχ. Κάτω από τη πίεση του Βασιλέως του Ισραήλ Φακεέ και του Βασιλιά της Συρίας Ραζίν ή Ραασών αλλά και από τους Ιδουμαίους και Φιλισταίους εξαναγκάσθηκε να εξαγοράσει αντί καταθλιπτικού φόρου τη βοήθεια του Βασιλέως των Ασσυρίων Τιγλάθ Πιλεσάρ. Έτσι με τη βοήθεια εκείνου στη συνέχεια ταπείνωσε τον Φακεέ, ενώ νίκησε τον Ραζίν και στο τέλος τον θανάτωσε, και προσάρτησε στο κράτος του την πέραν του Ιορδάνου χώρα και τη Γαλιλαία. Η βασιλεία του διήρκεσε 16 έτη.

 Στα μέσα της δεκαετίας του '90 εμφανίστηκε ένα πολύ σημαντικό βουλοκέρι στην αγορά αρχαιοτήτων. Το βουλοκέρι είναι ένα επίπεδο κομμάτι από σκληρό πηλό που φέρει την εντύπωση μιας σφραγίδας. Χρησιμοποιούνταν για τη σφράγιση εγγράφων παπύρου. Ο πάπυρος θα διπλωνόταν και θα δενόταν με ένα σπάγκο. Ένας μαλακός σβώλος πηλού θα τοποθετούνταν τότε στον σπάγκο και θα πιεζόταν με ένα δαχτυλίδι ή ένα κρεμαστό κόσμημα που φέρει τη σφραγίδα του αποστολέα. Ο άργιλος θα σκλήραινε, εξασφαλίζοντας έτσι το περιεχόμενο του εγγράφου.Αυτό το βουλοκέρι έχει μόλις 2,5 cm πλάτος. Το πίσω μέρος του εξακολουθεί να φέρει το αποτύπωμα του παπύρου που σφραγίστηκε κάποτε, καθώς και το διπλό κορδόνι που τον έδενε. Περιέχει ακόμη και δακτυλικό αποτύπωμα στην αριστερή άκρη. Όπως και πολλά βουλοκέρια, διατηρήθηκε λόγω πυρκαγιάς. Όταν μια πόλη καιγόταν από έναν εισβάλλοντα στρατό, θα προκαλούσε την καταστροφή των περισσότερων αντικειμένων, αλλά θα είχε ως αποτέλεσμα τη διατήρηση ενός βουλοκεριού.Ακριβώς όπως σε έναν κλίβανο, αυτό το βουλοκέρι ψήθηκε στην τελειότητα. Αυτό που κάνει αυτό το βουλοκέρι αξιοσημείωτο είναι η επιγραφή του. Αναφέρει: "Ανήκει στον Άχαζ (γιο του) Ιωθάμ, βασιλιά του Ιούδα." Λαμβάνοντας υπόψη τη διαδικασία που δημιουργήθηκε και διατηρείται το βουλοκέρι, είναι σχεδόν αδύνατο να σφυρηλατηθεί, έτσι οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι αυτό το βουλοκέρι είναι αυθεντικό. Έχει την σφραγίδα του βασιλέα Άχαζ.Βρισκόταν στην συλλογή του Σλόμο Μουσάιεφ (Shlomo Moussaieff) στο Λονδίνο εως το 2015 όπου ο Σλόμο πέθανε. Μετά τον θάνατό του το πιο πιθανό είναι να βρέθηκε στην δημοπρασία του Μονάχου όπου πολλά απο τα Ισραηλινά κειμήλια του Σλόμο βρέθηκαν. Β΄ Βασιλέων κεφ. 15:38 κε., Β΄ Χρονικών κεφ. 27:9 κε.Σημειώνεται ότι ο επί του Άχαζ καταθλιπτικός φόρος και η καταστροφή στη συνέχεια του Συριακού κράτους από τους Ασσυρίους επιβεβαιώνεται και από σφηνωειδείς επιγραφές που έχουν αποκαλυφθεί.
Οίκος του Σβέρε

O Οίκος του Σβέρρε, νορβηγ. Sverre aetten, είναι ένας δυναστικός Οίκος της Νορβηγίας, που επτά μέλη του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας και ένα μέλος του της Σκωτίας, από τον 12ο ως τον 14ο αι.

 Η προηγούμενη δυναστεία της Νορβηγίας ήταν αυτή του Γκίλλε, που αξίωνε ότι ήταν απόγονοι εξ αρρενογονίας του πρώτου της Νορβηγίας Οίκου του Χάρντραντα. Αρχηγέτης του νέου Οίκου είναι ο Σβέρε Σίγκουρντσον, που το 1184 έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας. Ο Σβέρε ισχυριζόταν ότι ήταν γιος του Σίγκουρντ Β΄ των Γκίλλε. Στην εποχή του εγγονού του Σβέρε, του Χαάκονος Δ΄, η χώρα έφθασε στην ακμή της. Εγγονός αυτού ήταν ο Χάακον Ε΄, που βασίλευσε ως το 1319, τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου. Η ανιψιά του Μαργαρίτα έγινε βασίλισσα της Σκωτίας. Έπειτα έγιναν βασιλείς στη Νορβηγία τρεις βασιλείς της Σουηδίας, από τον Οίκο των Μπγιέλμπο και μετά από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ. Βασιλείς από τον Οίκο του Σβέρρε: Σβερ της Νορβηγίας Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας Χάακον Δ΄ της Νορβηγίας Χάακον ο Νέος Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας Έρικ Β΄ της Νορβηγίας Μαργαρίτα της Σκωτίας Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας.
Κάτω Ποταμιά Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ποταμιά Αχαΐας Η Κάτω Ποταμιά είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Καλαμιά, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Καλαμιά.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Ποταμιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλαμιά Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 02/07/2018.
Περιοχή Κισάπου

Η Περιοχή Κισάπου (Αγγλικά: Kishapu District, Σουαχίλι: Wilaya ya Kishapu), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Μάσουα (Maswa District), ανατολικά με την Περιοχή Μεάτου (Meatu District), νότια με την Περιφέρεια Ταμπόρα (Tabora Region) και δυτικά με τις Αγροτική και Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Rural και Shinyanga Urban Districts). Κατά το 2012, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Επαρχία Κισάπου (Kishapu District), ήταν 240.086 άτομα.

 Στην Επαρχία Κισάπου (Kishapu District), βρίσκεται και το ανοιχτό λατομείο του αδαμαντορυχείου Ουίλλιαμσον (Williamson diamond mine) (επίσης γνωστού και ως ορυχείου Μουαντούι [Mwadui]), βρίσκεται μεταξύ των παλαιών ορυχείων «Μπουμπίκι» (Bubiki) και «Κιζούμπι» (Kizumbi) και σύμφωνα με τον Δημήτριο Τζαμτζή, πρώην συνεργάτη του Ουίλλιαμσον, ανακαλύφθηκε το 1942 από έναν επιστάτη του Ουίλλιαμσον. Από το 2012, η Περιοχή Κισάπου (Kishapu District), διαιρείται διοικητικά σε 20 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Σινυάνγκα Σινυάνγκα Παραπομπές σημειώσεων Παραπομπές Υποσημειώσεων Kishapu District Homepage for the 2002 Tanzania National Census
Σιφρέντι της Νορθουμβρίας

Ο Σιφρέντι της Νορθουμβρίας ήταν βασιλιάς της Νορθουμβρίας ο οποίος σύμφωνα με νομισματικά ευρήματα βασίλευσε την περίοδο 895 - 900 και διαδέχθηκε τον Γκούθρεντ. Το 1840 σε μια δέσμη 8000 αντικειμένων που βρέθηκε στο Λάνκασιρ υπήρχε μια σειρά από ασημένια νομίσματα με την επιγραφή "βασιλεύς Σιφρέντους" που αποδεικνύει την ύπαρξη ενός βασιλιά με το συγκεκριμένο όνομα. Το όνομα ενός άλλου βασιλιά με το όνομα Κνουτ εμφανίζεται επίσης στα νομίσματα και αποδεικνύει ότι ο Κνουτ ήταν βασιλιάς μετά τον Σιφρέντους την περίοδο 900 - 905 και επίσης ο Σιφρέντους διαδέχθηκε τον Γκούθρεντ που βασίλευσε την περίοδο 895 - 900. Τα ονόματα του Κνουτ και του Σιφρέντους εμφανίζονται πολλές φορές την ίδια περίοδο και αποδεικνύουν ότι μερικές φορές ήταν συγκυβερνήτες.

 Ο ιστορικός Άλφρεντ Σμιθ (1942 - 2016) και πολλοί άλλοι προτείνουν την άποψη ότι Σιφρέντι ήταν το ίδιο πρόσωπο με τον Σιγκφριθ που ήταν αρχηγός του στόλου των Βίκινγκ εναντίον του Ουέσσεξ το 893, ωστόσο πρόκειται για τον ίδιο Σίγκφριθ που διεκδίκησε τον θρόνο του Δουβλίνου εκείνη την χρονιά. Άν και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα την ταυτοποίηση των δυο Σίγκφριθ είναι βέβαιο ότι υπήρχαν πολλές συναντήσεις ανάμεσα στους Βίκινγκ της Νορθουμβρίας και στους Βίκινγκ του Δουβλίνου εκείνη την περίοδο. Έχουν προταθεί δυο θεωρίες για την καταγωγή του Σιφρέντι, ο Σμιθ γράφει ότι ήταν ένας Νορθούμβριος που απέπλευσε για το Δουβλίνο, απέτυχε να καταλάβει την πόλη και άρχισε τις προστριβές με τους Βίκινγκ του Δουβλίνου οι οποίες περιγράφονται στα Χρονικά του Ούλστερ. Ο Άνγκους από την άλλη πλευρά προτείνει την άποψη ότι ο Σιφρέντι ήταν Δουβλινέζος που έφυγε για την Αγγλία μετά την αποτυχία του να πάρει τον θρόνο. Η εξήγηση του Σμιθ είναι περισσότερο κατανοητή αν κρίνουμε από το γεγονός ότι τα Χρονικά του Έθελγουλντ τονίζουν ότι η καταγωγή του Σίγκφριθ ήταν από την Νορθουμβρία. Μια τρίτη εναλλακτική θεωρία σύμφωνα με τον Κάννον και τον Χάργκριβς ήταν ότι ο Σιφρέντι της Νορθουμβρίας ταυτιζόταν με τον διάδοχο του Κνουτ της Νορθουμβρίας. Angus, W. S. Christianity as a Political Force in Northumbria in the Danish and Norse Periods. in Small, Alan, ed. (1965). The Fourth Viking Congress: York, August, 1961. Oliver and Boyd, for the University of Aberdeen. Cannon, John; Hargreaves, Anne (26 March 2009). The Kings and Queens of Britain. Oxford University Press. Downham, Clare (2007). Viking Kings of Britain and Ireland: The Dynasty of Ívarr to A.D. 1014. Edinburgh: Dunedin Academic Press. Logan, F. Donald (2005). The Vikings in History. Taylor & Francis. Robin, Jim; Smith, Sharon; MacDonald, Fiona; Margeson, Susan M.; Edgeworth, Louise. The Vikings. CUP Archive. Smyth, Alfred P. (1975). Scandinavian York and Dublin: the history and archaeology of two related Viking kingdoms. Templekieran Press. Ullditz, Per (19 May 2014). 1016 The Danish Conquest of England. BoD – Books on Demand. Σιφρέντι Αρχειοθετήθηκε 2020-09-20 στο Wayback Machine.
Ροζαλίντα Χάμιλτον του Άμπερκορν

Η Ροζαλίντα Χάμιλτον του Άμπερκορν (Rosalind Hamilton of Abercorn, γεννημένη ως Ροζαλίντα Σεσίλια Καρολίνα Μπίνγκχαμ Rosalind Cecilia Caroline Bingham, 26 Φεβρουαρίου 1869 - 18 Ιανουαρίου 1958) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και η προ-γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας.

 Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1869 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Κάρολου Γεωργίου Μπίνγκχαμ, 4ου Κόμη του Λουκάν και της Λαίδης Σεσίλια Αικατερίνης Γκόρντον-Λέννοξ. Την 1 Νοεμβρίου 1894 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Χάμιλτον, 39 Δούκα του Άμπερκορν στην Εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Νάιτσμπριτζ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Λαίδη Μαίρη Σεσίλια Ροδεσία (1896–1984), παντρεύτηκε (1) τον Ροβέρτο Κένυον-Σλένι. Απέκτησαν 2 παιδιά και (2) τον Ιωάννη Γκίλμουρ. Απέκτησαν 1 παιδί. την Λαίδη Σίνθια Έλινορ Βεατρίκη (1897–1972), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Σπένσερ. Απέκτησαν 2 παιδιά. την Λαίδη Αικατερίνη (1900–1985), παντρεύτηκε τον Ρέτζιναλντ Σέιμουρ. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Ιάκωβο Εδουάρδο (1904–1979), παντρεύτηκε την Καθλίν Κράιτον. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Κλωντ Δαβίδ (1907–1968), παντρεύτηκε την Τζενέστα Μαίρη Χιθ. Δεν απέκτησαν παιδιά.Η Δούκισσα του Άμπερκορν, διορίστηκε Κυρία Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1936. Της απονεμήθηκε το τιμητικό δοκτορά του Διδάκτωρ Νομικής από το Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Μπέλφαστ, το 1944. Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1958 στο Ουέστμινστερ σε ηλικία 88 ετών. 1869-1888: Η Αξιότιμη Ροζαλίντα Μπίνγκχαμ 1888-1894: Λαίδη Ροζαλίντα Μπίνγκχαμ 1894-1913: Η Μαρκησία του Χάμιλτον 1913-1953: Η Δούκισσα του Άμπερκορν 1953-1958: Η Χήρα Δούκισσα του Άμπερκορν
Αλεξάνταρ Τσβέτκοβιτς

Ο Αλεξάνταρ Τσβέτκοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Александар Цветковић, γεννημένος στις 12 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Σέρβος επαγγελματίας παίκτης μπάσκετ της ομάδας Μπάσκετ Μανρέσα της Ισπανικής Liga ACB. Ο Τσβέτκοβιτς μεγάλωσε με την ομάδα νέων του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Το 2010 μπήκε στην πρώτη ομάδα υπό την καθοδήγηση του προπονητή Μιχάιλο Ουβάλιν. Το 2012 αγωνίστηκε στη σύνοδο κορυφής Nike Hoop εκπροσωπώντας τη Σερβία. Ο Τσβέτκοβιτς κέρδισε το 7ο βραβείο 2011 FIBA Europe για τον Νεότερο Παίκτη σε Ηλικία τον Φεβρουάριο του 2011. Στις 21 Νοεμβρίου 2012, ο Τσβέτκοβιτς έπαιξε το πιο αποτελεσματικό του παιχνίδι στο EuroCup 2012-13 εναντίον της ομάδας Ντίναμο Σασάρι, όπου σημείωσε 9 πόντους. Στις 24 Οκτωβρίου 2013, έκανε το ντεμπούτο του στην EuroLeague εναντίον της ομάδας Μακάμπι Τελ Αβίβ. Στις 20 Δεκεμβρίου 2013 εναντίον της ομάδας Λιέτουβος Ρίτας στον τελευταίο γύρο της κανονικής σεζόν στην EuroLeague, ο Τσβέτκοβιτς σημείωσε 4 πόντους για σχεδόν επτά λεπτά στο γήπεδο. Ο Τσβέτκοβιτς σημείωσε 8 πόντους για την Crvena zvezda, εναντίον του Ράντνισκι Κραγκούγεβατς στον τρίτο γύρο της ΑΒΑ Λιγκ. Ο Τσβέτκοβιτς δεν κατήγγειλε το αρχικό line-up στην Crvena zvezda, το χειμώνα του 2014 πήρε δάνειο στη MZT Σκόπια μέχρι το τέλος της σεζόν. Το καλοκαίρι του 2015, ο Τσβέτκοβιτς πήγε στη Βαλένθια. Ο Τσβέτκοβιτς έχει αγωνιστεί σε αρκετούς αγώνες όπου ήταν σταθερός αλλά δεν πέρασε το τεστ, οπότε τον Σεπτέμβριο εγκατέλειψε την προετοιμασία στη Βαλένθια.

 Στις 27 Δεκεμβρίου 2013, λόγω της δυσαρέσκειάς του για το χρόνο παιχνιδιού, ο 20χρονος στάλθηκε με δάνειο στη MZT Σκόπια μέχρι το τέλος της σεζόν 2014-15. Στις 3 Ιανουαρίου 2014, ο Τσβέτκοβιτς έκανε το ντεμπούτο του στην ABA League για την MZT σημειώνοντας 10 νίκη εντός 73-73 εντός έδρας εναντίον του Σολνόκι Ολάι . Την 1η Μαρτίου 2014, ήταν κορυφαίος σκόρερ με 13 πόντους στην ομάδα του σε εκτός έδρας νίκη 65-79, εναντίον της Igokea. Ο Τσβέτκοβιτς ήταν ο καλύτερος στην ομάδα του εναντίον της Τσιμπόνα στο Ζάγκρεμπ και ήταν κοντά στο τριπλό διπλό με πετυχαίνοντας 17 πόντους, είχε επίσης 10 ριμπάουντ και 8 ασίστ. Ο Cvetković σε 12 φορές έπαιξε κατά μέσο όρο 8 πόντους, 2,3 ασίστ και 3,1 ριμπάουντ στο ABA League.Στις 29 Σεπτεμβρίου 2015, υπέγραψε με την Παρτίζαν Βελιγραδίου. Του δόθηκε το πουκάμισο που είχε προηγουμένως ο Μιλένκο Τέπιτς . Έκανε το ντεμπούτο του για την Παρτιζάν στις 2 Οκτωβρίου 2015, εναντίον του Metalac στον πρώτο γύρο της ΑΒΑ Λιγκ και ήταν πιο αποτελεσματικός στην ομάδα του με 13 πόντους. Στις 16 Ιανουαρίου 2016, εναντίον της Krka, ο Τσβέτκοβιτς ήταν ο πιο αποτελεσματικός παίκτης σε αυτόν τον αγώνα με 21 πόντους, 3 ριμπάουντ και 7 ασίστ στη νίκη της ομάδας του 70-75. Στις 25 Ιανουαρίου 2016, στο ντέρμπι εναντίον του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου και του πρώην συλλόγου του, σημείωσε 16 πόντους και είχε 3 ριμπάουντ και 3 ασίστ στη μεγάλη νίκη του 86-81 της ομάδας του. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015–16, σε 23 παιχνίδια είχε κατά μέσο όρο 10,3 πόντους, 2,4 ριμπάουντ και 3,3 ασίστ στην ΑΒΑ Λιγκ.
Μαρία Αλκαίου

Η Μαρία Αλκαίου (γενν. Μαρία Παπαγεωργίου, Αθήνα, 1915 – 1 Ιανουαρίου 2005) ήταν Ελληνίδα βραβευμένη θεατρική (κυρίως) ηθοποιός και θιασάρχης. Εμφανίσθηκε στη θεατρική σκηνή από την ηλικία των 5 ετών με το θίασο της Κυβέλης. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1933. Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Πέλου Κατσέλη, συνεργάσθηκε με το Εθνικό Θέατρο επί σειρά ετών, όπως και με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Έλαβε μέρος και σε τηλεοπτικές σειρές.

 Τιμήθηκε με το βραβείο του Α΄ γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (1975) για την ερμηνεία της στην ταινία Φόνισσα του Κώστα Φέρρη. Γονείς της υπήρξαν οι επίσης ηθοποιοί Νίκος Παπαγεωργίου και Σαπφώ Αλκαίου. Συνήψε τρεις γάμους, πρώτα με το συνάδελφό της Τίτο Βανδή, ακολούθως με τον μαέστρο Βύρωνα Κολάση και τελικά με το Βασίλη Διαμαντόπουλο. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου Μαρία Αλκαίου - Βιογραφία - Σαν Σήμερα .gr (sansimera.gr)
Μεγάλη Μαντίνεια Μεσσηνίας

Η Μεγάλη Μαντίνεια είναι ημιορεινός οικισμός του δημοτικού διαμερίσματος Αβίας του πρώην Δήμου Αβίας, νυν Δήμου Δυτικής Μάνης, του Νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μ. και κατά την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός του έφτανε τους 180 κατοίκους. Η οικονομία του οικισμού στηρίζεται στην ελαιοπαραγωγή και τον τουρισμό.

 Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1463 Άνω Μαντίνεια ή Άνω Χώρα, σε αντιδιαστολή με την παλαιότερη παραλιακή Μαντίνεια. Ως τα μέσα του 19ου αιώνα υπήρξε σημαντικός οικισμός της περιοχής της Ζαρνάτας. Το 1704 είχε 59 οικογένειες (277 κ. περίπου). Στα τέλη του 18ου αιώνα δημιουργήθηκε σε κοντινή περιοχή ένας μικρότερος οικισμός, η Μικρή Μαντίνεια, με συνέπεια η παλιότερη Άνω Μαντίνεια να μετονομαστεί σε Μεγάλη Μαντίνεια. Το 1835 το χωριό εντάχθηκε στο Δήμου Αβίας. Από τα μέσα του 19ου αιώνα ένα μέρος του πληθυσμού άρχισε να μετακινείται προς τις παραθαλάσσιες περιοχές δημιουργώντας τους οικισμούς Παλιόχωρα (σημερινή Αβία), Αρχοντικό και Ακρογιάλι. Όμως, η Μεγ. Μαντίνεια εξακολούθησε να διατηρεί σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της. Είχε 413 κ. το 1851, 469 κ. το 1879 και 424 κ. το 1907. Το 1914 αποτέλεσε την έδρα της κοινότητας Μεγάλης Μαντινείας, στην οποία συμπεριλήφθηκαν και οι νέοι οικισμοί. Όμως, το 1924 η έδρα μεταφέρθηκε στην παραλιακή Παλιόχωρα, η οποία το 1926 μετονομάστηκε σε "Αβία" και η κοινότητα σε κοινότητα Αβίας.Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο το μεγαλύτερο μέρος των παλαιών κατοίκων μετακινήθηκε προς τους παράκτιους οικισμούς ή μετανάστευσε σε άλλες περιοχές. Στη Μεγάλη Μαντίνεια εγκαταστάθηκαν σταδιακά κάτοικοι προερχόμενοι από ορεινά χωριά του Ταϋγέτου, κυριώς από τα Αλτομιρά, τα Πηγάδια και τις Γαϊτσές. Αυτοί αποτελούν το σημερινό πληθυσμό της. Μετά το 1980, έχουν εγκατασταθεί αρκετοί Ευρωπαίοι, κυρίως Άγγλοι και Γερμανοί, που αγοράζουν και αναπαλαιώνουν τα παλιά πυργόσπιτα.Στο χωριό λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος με αξιόλογη δράση. Υπάρχουν μικρές τουριστικές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και χωριάτικες ταβέρνες. Το φαράγγι της Κοσκάρακας/Σάνταβας. Το Καταφύγι: δυσπρόσιτη σπηλιά με μεταβυζαντινό προστατευτικό τείχος, που αποτελούσε καταφύγιο σε περιπτώσεις κινδύνου. Το 1770 σε επιδρομή των Οθωμανών, οι κάτοικοι κατέφυγαν εκεί. Όμως, οι επιδρομείς τούς ανακάλυψαν και "εσκλάβωσαν τους Μαντινέους που ήσαν στο Καταφύγι", όπως αναφέρεται σε παλαιό χρονικό. Ο έρημος οικισμός Κόκα. Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κτίσμα του 1720, με αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Το παλιό σχολείο, κτίσμα του 1743-53. Η μονή των Αγίων Σαράντα, κτίσμα του 1751. Ο ναός του Αγίου Ανδρέα, κτίσμα του 1754. Αγίας Τριάδος. Κοίμησης Θεοτόκου (Δεκαπενταύγουστος). Σταύρου Καπετανάκη, Οι Μαντίνειες της Μάνης Θεόδωρος Μπελίτσος, Οι Μαντίνειες του 1700. Οικονομικά, κοινωνικά, δημoγραφικά και ονοματολογικά δεδομένα Θεόδωρος Μπελίτσος, Το Βιβλίον Γάμων της Μεγάλης Μαντίνειας Αβίας (περίοδος 1869-1891)
Θωμάς Μάγιστρος

Ο Θωμάς Μάγιστρος ή μοναχός Θεόδουλος, που άκμασε κατά τη βασιλεία του Ανδρονίκου Β΄ (1282-1328) ήταν Βυζαντινός λόγιος. Έγινε γραμματικός και έμπιστος σύμβουλος του Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου.

 Το κύριο σύγγραμά του Εκλογή ονομάτων και ρημάτων αττικών είναι μία συλλογή επιλεγμένων Αττικών λέξεων και φράσεων ταξινομημένων αλφαβητικά. Συντάχθηκε ως βοήθημα για σύνθεση Ελληνικών κειμένων, από όμοια έργα των Φρυνίχου Αραβίου, Αμμωνίου Γραμματικού, Ηρωδιανού και Αιλίου Μοίρη. Επίσης έγραψε Σχόλια στον Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη (με μία βιογραφία) και σε τρεις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Τα Σχόλια στον Πίνδαρο που του αποδίδουν δύο χειρόγραφα, τώρα αποδίδονται στον Δημήτριο Τρικλίνιο. Οι λόγοι και οι επιστολές του αποτελούνται από δημηγορίες με συνήθη σοφιστικά πρότυπα και αναφέρονται σε ιστορικά συμβάντα: μία συζήτηση μεταξύ των πατέρων του Κυναίγειρου και του Καλλίμαχου, Αθηναίων που έπεσαν στον Μαραθώνα, ως προς το ποιος έπρεπε πρώτος να εκφωνήσει επικήδειο. Ο Θωμάς συνέγραψε επίσης ένα κάτοπτρο ηγεμόνος, το οποίο έχει ως αποδέκτη του τον Ανδρόνικο Β΄, μίας υπεράσπισης του Ρωμαίου στρατηγού Χανδρηνού προς τον Αυτοκράτορα, μίας επιστολής των ωμοτήτων των Καταλανών και των Τούρκων στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, μίας συγχαρητήριας επιστολής στον Θεόδωρο Μετοχίτη και ενός πανηγυρικού λόγου για τον βασιλιά της Κύπρου. Paola Volpe Cacciatore, Toma Magistro. La Regalità. Testo critico, introduzione e indici, Napoli 1997. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Thomas Magister". Encyclopædia Britannica. 26 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 865.
Αγνή του Λάντσμπεργκ

Η Αγνή, γερμ. Agnes von Landsberg von Weettin (1192/93 - 1266) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου της Λουσατίας και με τον γάμο της έγινε παλατινή κόμισσα του Ρήνου.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Κορράδου Β΄ μαργράβου της Λουσατίας και της Ελισάβετ των Πιαστ, κόρης του Μιέσκο Γ΄ Υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Μεγάλης Πολωνίας. Παντρεύτηκε το 1211 τον Ερρίκο Ε΄ των Γουέλφων παλατινό κόμη του Ρήνου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Matthias Blazek, supported by Wolfgang Brandis, archivist of Lüneburg Abbey: Dorfgeschichte Ottenhaus — Eine Spurensuche, Celle, 2005 Matthias Blazek: Nienhagen wurde als 'indagonoua' erstmals urkundlich genannt, in a bundle published on the occasion of the 75th anniversary of theSportverein Nienhagen 1928 e.V., 2003, p. 142 ff Jürgen Gedicke: Nienhagen – Geschichte eines niedersächsischen Dorfes, vol. 1, Nienhagen, 1990, p. 17 ff
Ελεφαντοστέινο Αρχάγγελου

Το ελεφαντόδοντο με τον Αρχάγγελο είναι το μεγαλύτερο σωζόμενο βυζαντινό ελεφαντοστέινο αντικείμενο και τώρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Χρονολογείται στις αρχές του 6ου αι. και απεικονίζει έναν Αρχάγγελο, που κρατά μία ράβδο (όσο το ύψος του) και μία Αυτοκρατορική σφαίρα.

 Ο αρχάγγελος συνήθως ταυτίζεται με τον Μιχαήλ και το φύλλο θεωρείται ότι αποτελούσε το δεξί μέρος ενός διπτύχου, όπου το χαμένο αριστερό μισό απεικόνιζε τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄ (β. 527–565), στον οποίο ο Αρχάγγελος θα προσέφερε τα διακριτικά της Αυτοκρατορικής ισχύος στον Ιουστινιανό Α΄. Το πλαίσιο είναι το μεγαλύτερο μονό κομμάτι σκαλιστού βυζαντινού από ελεφαντόδοντο αντικειμένου που έχει διασωθεί, με διαστάσεις 42,9 × 14,3 εκ. Είναι, μαζί με το ελεφαντοστέινο Μπαρμπερίνι, ένα από τα δύο σημαντικά βυζαντινά ελεφαντοστέινα του 6ου αι., που αποδίδονται στα Αυτοκρατορικά εργαστήρια της Κωνσταντινούπολης υπό τον Ιουστινιανό Α΄, αν και η απόδοση έγινε κυρίως λόγω του μεγέθους και της δεξιοτεχνίας. Η μορφή απεικονίζεται σε πολύ κλασικό στιλ, με ελληνική ή ρωμαϊκή ένδυση και με νεανικό πρόσωπο· οι αναλογίες ανταποκρίνονται στα ιδανικά της κλασικής γλυπτικής. Ο Αρχάγγελος στέκεται μεταξύ δύο κιόνων, που συγκρατούν τόξο με διακοσμήσεις. Ο αρχιτεκτονικός χώρος, ωστόσο, είναι τυπικά βυζαντινός: η λογική διάσταση του χώρου παραβιάζεται, καθώς τα πόδια του Αρχαγγέλου βρίσκονται στην κορυφή μίας σκάλας, η οποία είναι πίσω από τις βάσεις των κιόνων, αλλά τα χέρια και τα φτερά του βρίσκονται μπροστά από τους κίονες. Τα πόδια επίσης δεν στέκονται σταθερά στα σκαλιά. Στην κορυφή υπάρχει η εξής ελληνική επιγραφή: "+ ΔΕΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΜΑΘΩΝ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑΝ", που μπορεί να είναι συνέχεια μίας επιγραφής στο αριστερό φύλλο. Το φιλοσοφικό νόημά της είναι "να αποδέχεσαι τις καταστάσεις της ζωής όπως είναι κάθε φορά, αλλά ταυτόχρονα να ζητάς τα αίτια αυτών, να ερευνάς". Weitzmann, Kurt, επιμέλεια, Age of spirituality : ύστερη αντίκα και παλαιοχριστιανική τέχνη, τρίτος έως έβδομος αιώνας, αρ. 481, 1979, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, Νέα Υόρκη,(ISBN 9780870991790) ; πλήρες κείμενο διαθέσιμο στο Διαδίκτυο από το The Metropolitan Museum of Art Library. Βρετανικό Μουσείο: Πίνακας Ελεφαντοστού που δείχνει έναν αρχάγγελο
Συνέλευση του Τάκοβι

Η Συνέλευση του Τάκοβι (σερβικά: Састанак у Такову) ήταν μία Σερβική εθνική συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 24 Απριλίου την κυριακή των Βαΐων του 1815. Έγινε στον χώρο του ναού του Αγίου Γεωργίου του Τάκοβι, με το τέλος της ξεκίνησε η δεύτερη σερβική εξέγερση. Στη συνέλευση ή οποία είχε χαρακτήρα Εθνικής Συνέλευσης των επαναστατημένων Σέρβων. Συμμετείχαν όσο περισσότεροι Κνεζ μπορούσαν κυρίως από τα γειτονικά χωριά, ιερείς και απλός κόσμος. Η διάρκεια της ήταν μία ημέρα, εξάλλου ο βασικός σκοπός της ήταν η συνέχιση ή όχι της επανάστασης. Στην εθνοσυνέλευση αποφασίστηκε ότι, μετά την αποτυχία της πρώτης σερβικής εξέγερσης, έπρεπε να συνεχιστεί η εξέγερση, ηγέτης της εξέγερσης εξελέγη ο Μίλος Ομπρένοβιτς. Μία άλλη απόφαση της συνέλευσης ήταν η δημιουργία παρασήμου με την ονομασία "Σταυρός του Τάγματος του Τάκοβυ". Ο σταυρός του Τάκοβι χρησιμοποιείται και σήμερα ως σύμβολο στις στολές του στρατού της Σερβίας. Με το τέλος της συνέλευσης οι παρευρισκόμενοι βγήκαν στο προαύλιο της εκκλησίας όπου περίμενε κόσμος να ακούση τις αποφάσεις τους. Ο Μίλος Ομπρένοβιτς ανέβηκε σε μία μεγάλη πέτρα και απηύθυνε λόγο κηρύσσοντας τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση. Ανάμεσα στα λόγια που είπε ήταν και τα : "Εδώ είμαι, και εδώ είναι ο πόλεμος εναντίον των Τούρκων."

 Ο Μίλαν Τζ. Μιλίσεβιτς στο βιβλίο του περιγράφει μερικά από τα άτομα που ήταν σε εκείνη τη συνέλευση: Μίλαν Ομπρένοβιτς Γοσποντάρ Γιοβάν Λαζάρ Μουτάπ, από Πισλόνιτσε Νικόλα Λουνιέβιτσα, από Λουνιένιτσε Μίλιτς Ντρίντσιτς Τοντόρ Μπέλια Ντόμπριτσα Βέσκοβιτς, από Теочин Περίσια Ν. Μπουλιούγκμπασης, από Μιοκόβατσα Ντάμνιαν Μάτοβιτς, από Λόκεβατς Μάρκο Ράκιτς, από Ρούντνικ Νικόλα Ράκιτς, από Ρούντνικ Μίλοβαν Λόμιτς, από Ντράκολι Βασίλ Μιλόγεβιτς, από Βρέσνα Μίλιτς Βράγιοβιτς, από Βρέσνα Λαζάρ Βασιλίγεβιτς, από Βρέσνα Ράνντοβαν Ζίζοβιτς, από Leušić Τοντόρ Γέρεμιτς, από Pranjani Blagoje N, από Pranjani Ιβάν Σαλαβάρντιτς, από Γκραμποβίνα Πέτρος Γραικός, από Νεβάδε Γιοβάν Λάζιτς, από Svračkovaca Τανάσκος Μιχαΐλοβιτς, από Πέρσιτς Βάσο Πόποβιτς, από Πέρσιτς Γιάνκο Βιτομίροβιτς Ραντόβιτσα Παύλοβιτς, από Τάκοβι Μίλοβαν Τοπάλοβιτς, από Τάκοβι Γιοβάν Πόνιαβιτς, από Брусница Νικόλα Терзија, από Σινόσεβιτς Μίλισαβ Корушчић, από Ручићи Ράντοβαν Μπάιτς, από Brajića Μάρκο Ραντοσαβλίεβιτς, από Κλατίσεβο Σίμα Μπαράλιγια, από Шарани Αξέντιγιε Чалуковић, από Βισέντιγιε Чалуковић, από Λιεβάγια Πάβλε Στίλε, από Όζρεμ Πέταρ Στίλε, από Όζρεμ Μάρκο Ντράσκιτς, από Πολόμ Μάκι ΡαντόιτςРадојић, από Мојсиње Πέταρ Μάλι, από Stančića Ιβάν Πέτροβιτς, από Stančića Έλιγια Πρέλινατς, από Πρέλινατς Γιόβα Τόμιτς, από Μετίντσα Ράντοβαν Νικαβίτσς, από Ούζιτσε Πέταρ Τομάσεβιτς, από Ločevaca Βοεβόδας Λόμο Милан Ђ. Милићевић: Кнежевина Србија Званична презентација СО Горњи Милановац Αρχειοθετήθηκε 2020-11-08 στο Wayback Machine.
Ελίζα Σπιροπάλι

Η Ελίζα Σπιροπάλι (γεννημένη στις 15 Μαρτίου 1983) είναι Αλβανίδα πολιτικός που επί του παρόντος υπηρετεί ως Υπουργός Εσωτερικών Σχέσεων με το Κοινοβούλιο στο 2ο υπουργικό συμβούλιο του Ράμα.

 Η Ελίζα Σπιροπάλι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1983 στα Τίρανα. Παρακολούθησε το Γυμνάσιο Κεμάλ Στάφα όπου κέρδισε υποτροφία από τα Κολλέγια Γιουνάιτεντ Γουόρλντ ως μία από τους πέντε κορυφαίους μαθητές λυκείου στην Αλβανία και αργότερα έλαβε δίπλωμα στο Κολλέγιο Λέστερ Μπ. Πίρσον στο Βανκούβερ του Καναδά. Συνέχισε την εκπαίδευσή της στο Κολλέγιο Μάουντ Χολυόκε στη Μασαχουσέτη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου αποφοίτησε το 2005 με τιμητικό πτυχίο σε δύο κλάδους, την Πολιτική και τα Οικονομικά. Η Ελίζα έχει ταξιδέψει και έχει σπουδάσει με υποτροφίες λόγω ικανοτήτων σε χώρες όπως η Αργεντινή και το Ηνωμένο Βασίλειο, εμπειρίες που θεωρεί ανεκτίμητες στον ακαδημαϊκό της σχηματισμό. Έχει δώσει διαλέξεις σε πολλά ιδιωτικά πανεπιστήμια της Αλβανίας και υπήρξε ηγέτης σε οργανώσεις νέων όπως η MJAFT! . Η Σπιροπάλι ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα το 2009. Αφού έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος, διορίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως Γενική Διευθύντρια Τελωνείων και αργότερα ως εκπρόσωπος της Προεδρίας του Κόμματος. Εκλέχθηκε μέλος του Αλβανικού Κοινοβουλίου μετά τις Γενικές Εκλογές του 2013. Στις 17 Ιανουαρίου 2019, ανέλαβε την κενή θέση της Υπουργού για τις Σχέσεις με το Κοινοβούλιο, που κατείχε προηγουμένως η Ερμονέλα Φελάζ. Η κα Σπιροπάλι είναι παντρεμένη και έχει μία μικρή κόρη, τη Νάλτα.
Peri

Η PERI ιδρύθηκε το 1969 και είναι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους προμηθευτές συστημάτων μεταλλοτύπων και ικριωμάτων παγκοσμίως. Ο όμιλος PERI παράλληλα με τα κεντρικά γραφεία του στο Weißenhorn της Γερμανίας, έχει 45 θυγατρικές εταιρείες και 100 αποθήκες υλικών ανά τον κόσμο. Απασχολεί περισσότερους από 5.000 υπαλλήλους εκ των οποίων οι 850 είναι μηχανικοί (έτος 2006). Το 2007 ο συνολικός τζίρος του ομίλου ξεπέρασε τα 1.104 εκατομμύρια Ευρώ.

 Η PERI ιδρύθηκε το 1969 στο Weissenhorn της Γερμανίας από τον κο. Artur Schwörer (Άρθουρ Σβόερερ). Το αρχικό προϊόν της εταιρείας ήταν η ξυλοδοκός τύπου T 70 V με υψηλή φέρουσα ικανότητα λόγω του δικτυώματος της και του πατενταρισμένου συστήματος σύνδεσης των κόμβων του. Το 1984 αντικαταστάθηκε από την ξυλοδοκό με δικτύωμα τύπου GT 24 που χρησιμοποιείται έως και σήμερα. Το αυτόματο σύστημα αναρρίχησης ACS (Automatic Climbing System) αποτέλεσε ορόσημο στην εξέλιξη των αυτο-αναρριχόμενων συστημάτων της PERI. Χρησιμοποιείται σε κατασκευές μεγάλου ύψους χωρίς γερανό. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 η PERI πρωτοστατούσε στην χρήση αλουμινίου για τον κατασκευαστικό τομέα. Η συγκεκριμένη τάση υπερίσχυσε του αρχικού σκεπτικισμού όταν τα εργοτάξια συνειδητοποίησαν ότι μια μείωση κατά 20% του συνολικού βάρους ενός καλουπιού ήταν σημαντικό πλεονέκτημα, ιδίως όταν μεγάλο μέρος του ξεκαλούπωματος μετά την σκυροδέτηση γίνεται με τα χέρια. Κατά την διάρκεια των τελευταίων 10 ετών ο συνολικός ετήσιος τζίρος του ομίλου PERI αυξήθηκε από 250 σε πάνω από 920 εκατομμύρια ευρώ ενώ παράλληλα ο αριθμός του προσωπικού από 1.700 σε 4.500 υπαλλήλους. Όλη η σειρά των προϊόντων και υπηρεσιών του ομίλου περιλαμβάνει ξυλοδοκούς, συστήματα μεταλλοτύπου τοιχίων και υποστυλωμάτων, συστήματα πλακών, πλατφόρμες αναρρίχησης, πλατφόρμες εργασίας, αυτόματα συστήματα αναρρίχησης, σκαλωσιές και στύλους υποστύλωσης, σκαλωσιές εργασίας, αντηρίδες, μπετοφόρμ, αντιστηρίξεις για την σκυροδέτηση μονόπλευρων τοιχίων, συστήματα ντιζών και αγκύρωσης, συντήρηση προϊόντων, λογισμικό, τεχνική υποστήριξη και εκπαίδευση συνεργείων στο εργοτάξιο. Παρακάτω αναφέρονται έργα που κατασκευάστηκαν με τα συστήματα της PERI: Trump International Hotel and Tower, Σικάγο, Η.Π.Α. Trump World Tower, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α. – μόνο δύο ημέρες για την ολοκλήρωση ενός ορόφου. Γέφυρα Όρεσουντ, Δανία– σύστημα καλουπιού για την σκυροδέτηση μονολιθικής σήραγγας. Millau Viaduct, Γαλλία – κατασκευή της γέφυρας με τα υψηλότερα βάθρα στον κόσμο (ύψος 245m). Mercedes-Benz World, Στουτγάρδη, Γερμανία – κατασκευή Μουσείου αυτοκινήτων Mega Bridge, Μπανκόγκ, Ταϊλάνδη – κατασκευή τεσσάρων βάθρων με ύψη της τάξεως των 170m. Turning Torso, Μαλμό, Σουηδία – κατασκευή περιστραμμένου υψηλού κτιρίου σχεδιασμένο από τον Ισπανό Αρχιτέκτονα Santiago Calatrava. Torre Agbar, Βαρκελώνη, Ισπανία – κατασκευή κτίριου ύψους 142m. PERI Ελλάς ΕΠΕ - ελληνικός ιστοχώρος PERI GmbH – Διεθνής Ιστοσελίδα PERI GmbH - International – Ιστοσελίδες θυγατρικών του ομίλου PERI παγκοσμίως
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2019

Το 84ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2019 διεξήχθη στις 27–28 Ιουλίου 2019 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας. Τα ειδικά πρωταθλήματα 20χλμ βάδην, 50 χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου και Μαραθωνίου διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και τόπους. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς.

 Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής: Έπταθλο. Διεξήχθη στις 3-4 Αυγούστου 2019 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος συνθέτων αγωνισμάτων Α/Γ. 10.000μ. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ Α/Γ, νέων Α/Γ (Κ-23) και (Κ20) διεξήχθη στις 24 Απριλίου 2019 στα Μέγαρα. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 11 Νοεμβρίου 2018 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2018-2019), ταυτόχρονα με τον 36ο Αυθεντικό Μαραθώνιο Αθήνας. 20χλμ βάδην. Διεξήχθη στην Αλεξανδρούπολη στις 19-20 Απριλίου 2019, ταυτόχρονα με τους Βαλκανικούς Αγώνες. Συμμετείχαν 13 αθλήτριες. 50χλμ βάδην. Διεξήχθη στον Σχοινιά στις 20 Ιανουαρίου 2019. Συμμετείχαν 5 αθλήτριες. Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Α/Γ, Πάτρα (27-28/7).Αρχειοθετήθηκε 2022-10-11 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000 μ. Α/Γ, Κ23, Κ20, Μέγαρα (24/4)Αρχειοθετήθηκε 2022-10-15 στο Wayback Machine. stivoz.gr: Πανελλήνιο συνθέτων (Θεσσαλονίκη) 3-4/8/2019Αρχειοθετήθηκε 2022-10-09 στο Wayback Machine. stivoz.gr: Βαλκανικοί βάδην & Πανελ.πρωτάθλημα 20χλμ. (Αλεξανδρούπολη) 2019Αρχειοθετήθηκε 2022-10-15 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 50χλμ. βάδην και 7οι Χειμερινοί Αγώνες, Σχινιάς (20/1).Αρχειοθετήθηκε 2022-10-14 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα 36ου Αυθεντικού Μαραθώνιου Αθήνας 2018
Νότης Μηταράκης

Ο Νότης (Παναγιώτης) Μηταράκης (Αθήνα, 7 Οκτωβρίου 1972) είναι Έλληνας πολιτικός και οικονομικός αναλυτής. Σήμερα είναι βουλευτής Χίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έχει διατελέσει υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, καθώς και υφυπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας.

 Ο Νότης Μηταράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Ο πατέρας του κατάγεται από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και τη Χίο και η μητέρα του από τη Λαμία. Είναι παντρεμένος με την πανεπιστημιακό Μαρία Δουρίδα, με την οποία έχουν μια κόρη (Ελισάβετ).Ξεκίνησε την καριέρα του στο Λονδίνο το 1998 ως στέλεχος επενδύσεων με εξειδίκευση στις βιομηχανικές επενδύσεις στην Ανατολική Ευρώπη. Tο 2003 συνέχισε την καριέρα στη Fidelity International ως Οικονομικός Αναλυτής και μετέπειτα ως Διευθυντής Επενδυτικής Έρευνας, θέσεις για τις οποίες έχει δεχθεί κριτική λόγω σύγκρουσης κινήτρων. Το 2010 ανέλαβε χρέη Αναπληρωτή Τομεάρχη Οικονομίας της Νέας Δημοκρατίας, υπό τον πρόεδρο του κόμματος και μετέπειτα πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά. Το 2011, εξελέγη περιφερειακός σύμβουλος Αττικής και ορίστηκε Τακτικό Μέλος της Πολιτικής Συνέλευσης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP). Εξελέγη βουλευτής Α’ Αθηνών στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και τις εκλογές της 17ης Ιουνίου του ίδιου έτους. Την περίοδο 2012 - 2015, διετέλεσε υφυπουργός Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας, αρμόδιος για θέματα Ιδιωτικών και Στρατηγικών Επενδύσεων, Συμπράξεων Δημοσίου & Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ), Εξαγωγών και Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων. Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου 2015, ο Νότης Μηταράκης ήρθε πρώτος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων της Χίου με 4.942 ψήφους και εξελέγη Βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία.Τον Ιούλιο του 2019 εκλέχθηκε ξανά βουλευτής Χίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με 6.551 ψήφους και ορίστηκε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, με αρμοδιότητα τα ζητήματα των Κοινωνικών Σχέσεων. Στις 15 Ιανουαρίου 2020 τοποθετήθηκε Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου. Από τον Αύγουστο του 2022, συμμετείχε με την ιδιότητα του Υπουργού ως τακτικό μέλος στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ). Επανεξελέγη βουλευτής Χίου στις εκλογές Μαΐου 2023 με 7.951 ψήφους. Στην Δεύτερη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη ορίστηκε ως Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αξίωμα στο οποίο και παρέμεινε έως τις 28 Ιουλίου 2023, ημέρα κατά την οποία ο ίδιος παραιτήθηκε επικαλούμενος προσωπικούς λόγους.Όμως, σύμφωνα με δημοσίευση της εφημερίδας Η Καθημερινή, ο Νότης Μηταράκης εθεάθη σε περίοδο διακοπών εν μέσω των ενεργών πυρκαγιών στη Ρόδο και τη Μαγνησία. Η παραίτησή του θεωρήθηκε αναγκαστική, ενώ χαρακτηρίστηκε ως αποπομπή, με διάφορα ΜΜΕ να αναφέρονται σε παρέμβαση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Ιστοσελίδα Νότη Μηταράκη
Ομάδα αίματος (μη ανθρώπινη)

Τα ερυθροκύτταρα των ζώων έχουν αντιγόνα κυτταρικής επιφάνειας που υφίστανται πολυμορφισμό και προκαλούν τις ομάδες αίματος. Αντιγόνα από το ανθρώπινο σύστημα ομάδων αίματος ΑΒΟ βρίσκονται επίσης σε πιθήκους και σε μαϊμούδες του Παλαιού Κόσμου, και το σύστημα έλκει την καταγωγή από τα ανθρωπoειδή. Άλλο ζωικό αίμα μερικές φορές συγκολλάται (σε ποικίλα επίπεδα έντασης) με αντιδρώντα ανθρώπινης ομάδας αίματος, αλλά η δομή των αντιγόνων ομάδων αίματος στα ζώα δεν είναι πάντα πανομοιότυπη με εκείνη που συνήθως βρίσκεται στους ανθρώπους. Κατά συνέπεια, η ταξινόμηση των περισσότερων ομάδων αίματος ζώων χρησιμοποιεί διαφορετικά συστήματα ομαδοποίησης αίματος από εκείνα που χρησιμοποιούνται για την ταξινόμηση του ανθρώπινου αίματος.

 Έχουν περιγραφεί πάνω από 13 ομάδες αίματος κυνοειδών. Οκτώ τύποι ΣΕΑ (σκυλίσιο ερυθροκυτταρικό αντιγόνο, DEA στα αγγλικά) αναγνωρίζονται ως διεθνή πρότυπα. Από αυτούς τους τύπους ΣΕΑ, οι ΣΕΑ 4 και ΣΕΑ 6 εμφανίζονται στα ερυθρά αιμοσφαίρια του ~98% των σκύλων. Οι σκύλοι με μόνο ΣΕΑ 4 ή ΣΕΑ 6 μπορούν ακολούθως να χρησιμεύσουν ως αιμοδότες για την πλειοψηφία του κυνοειδούς πληθυσμού. Οποιοσδήποτε από αυτούς τους τύπους ΣΕΑ μπορεί να διεγείρει ανοσοαπόκριση σε έναν αποδέκτη μετάγγισης αίματος, αλλά οι αντιδράσεις στον ΣΕΑ 1,1+ είναι οι σοβαρότερες. Οι σκύλοι που είναι ΣΕΑ 1,1 θετικό (33 έως 45% του πληθυσμού) είναι καθολικοί αποδέκτες - δηλαδή μπορούν να λάβουν αίμα οποιουδήποτε τύπου χωρίς να αναμένουν αιμολυτική αντίδραση μετάγγισης που απειλεί τη ζωή. Οι σκύλοι που είναι ΣΕΑ 1,1 αρνητικό είναι καθολικοί δωρητές. Αίμα από σκύλους με ΣΕΑ 1,1 θετικό δεν πρέπει ποτέ να μεταγγίζεται σε σκύλους με ΣΕΑ 1,1 αρνητικό. Εάν είναι η πρώτη μετάγγιση του σκύλου, τα ερυθροκύτταρα που έχουν μεταγγιστεί θα έχουν συντομευμένη ζωή λόγω του σχηματισμού αλλοαντισωμάτων στα ίδια τα κύτταρα και το ζώο θα καταστεί για πάντα επιρρεπές στο αίμα ΣΕΑ 1,1 θετικό. Εάν πρόκειται για δεύτερη τέτοια μετάγγιση, απειλητικές για τη ζωή συνθήκες θα ακολουθήσουν εντός ωρών. Επιπλέον, αυτά τα αλλοαντισώματα θα είναι παρόντα στο γάλα του θηλυκού σκύλου (πρωτόγαλα) και θα επηρεάσουν δυσμενώς την υγεία των κουταβιών με ΣΕΑ 1,1 αρνητικό.Εκτός των τύπων αίματος ΣΕΑ, ο Dal είναι ένας άλλος τύπος αίματος κοινώς γνωστός σε σκύλους. Το κοινώς αναγνωρισμένο σύστημα αίματος αιλουροειδών ορίζει τις γάτες ως Α, Β ή ΑΒ. Η συντριπτική πλειοψηφία των γατών στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι τύπου Α, αλλά το ποσοστό των γατών τύπου Β αυξάνεται σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία. Σε μελέτη που διεξήχθη στην Αγγλία, το 87,1% των μη καθαρόαιμων γατών ήταν τύπου Α, ενώ μόνο το 54,6% των καθαρόαιμων γατών ήταν τύπου Α. Οι γάτες τύπου Α και Β έχουν φυσικώς απαντώμενα αλλοαντισώματα προς τον αντίθετο τύπο αίματος, αν και η αντίδραση των γατών τύπου Β στο αίμα τύπου Α είναι σοβαρότερη από το αντίστροφο. Με βάση αυτό, όλες οι γάτες θα πρέπει να κάνουν μια απλή εξέταση προσδιορισμού του τύπου αίματος για να καθορίσουν τον τύπο αίματός τους πριν από μετάγγιση ή ζευγάρωμα για να αποφευχθεί η αιμολυτική ασθένεια (ή νεογνική ισοερυθρόλυση). Είναι επίσης σημαντικό να ελέγχονται οι γάτες δότριες για την κατάσταση FeLV/FIV.
Πυρκαγιές στην Αττική το 2009

Η μεγάλη πυρκαγιά στην ανατολική Αττική που ξεκίνησε το βράδυ στις 21 Αυγούστου 2009, από την περιοχή του Γραμματικού, είχε διάρκεια τεσσάρων ημερών και έκαψε συνολικά 210.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους. Η πυρκαγιά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Αττική, από την περιοχή του Γραμματικού και του Μαραθώνα, μέχρι το Πικέρμι και την Παλλήνη, κατακαίγοντας στο ενδιάμεσο, τμήμα της Πεντέλης στην περιοχή του Διονύσου. Η πυρκαγιά αυτή είναι η μεγαλύτερη που έχει γνωρίσει ποτέ ο νομός Αττικής. Παράλληλα μία άλλη μεγάλη πυρκαγιά στην δυτική Αττική έκαψε μεγάλο μέρος των δυτικών πλαγιών του Κιθαιρώνα και έφτασε μέχρι το Πόρτο Γερμενό.

 Η μεγάλη πυρκαγιά στην ανατολική Αττική ξεκίνησε το βράδυ της Παρασκευής 21 Αυγούστου από την περιοχή κοντά στο παραθαλάσσιο οικισμό Σέσι Γραμματικού. Πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις και το πρωί του Σαββάτου 22 Αυγούστου άρχισε πλέον να απειλεί τις περιοχές του Γραμματικού, του Βαρνάβα, του Μαραθώνα και της Λίμνης του Μαραθώνα (40 χλμ. από την Αθήνα). Ενισχυόμενη από τους δυνατούς ανέμους, κατευθύνθηκε νοτιότερα και έφτασε το βράδυ του Σαββάτου στα όρια του Αγίου Στεφάνου, της Άνοιξης, της Σταμάτας, της Ροδόπολης και του Διονύσου, ενώ από την Κυριακή 23 Αυγούστου η φωτιά πέρασε στην νότια πλευρά της Πεντέλης και έφτασε να καίει σπίτια στο Ντράφι, την Παλαιά Πεντέλη , την Ανθούσα, το Πικέρμι και την Παλλήνη. Χαρακτηριστικά εκκενώθηκαν περιοχές όπως ο Άγιος Στέφανος, η Πεντέλη, δύο νοσοκομεία και κατασκηνώσεις. Το βράδυ του Σαββάτου τέθηκε σε ισχύ ο μηχανισμός πολιτικής προστασίας της Ε.Ε. μετά από σχετική απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ιταλία, Γαλλία, Κύπρος, Αυστρία και Βουλγαρία υποσχέθηκαν συνδρομή με αεροσκάφη, ελικόπτερα, προσωπικό και λοιπά τεχνικά μέσα. Με την συνδρομή των επιπλέον δυνάμεων, η πυρκαγιά τέθηκε υπό έλεγχο μέχρι τη Δευτέρα 24 Αυγούστου. Η πυρκαγιά κατέκαψε συνολικά 210.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους, και ήταν μία από τις καταστροφικότερες που έχουν σημειωθεί στην Αττική. Η πυρκαγιά στη Δυτική Αττική ξεκίνησε από την περιοχή των Λεύκτρων του δήμου Πλαταιών, παράλληλα με την μεγάλη πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική. Οι δυνατοί άνεμοι την κατεύθυναν νοτιοανατολικά και έφτασε να καίει τις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα, πάνω από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Άγιος Βασίλειος και Πόρτο Γερμενό. Η πυρκαγιά αυτή αντιμετωπίστηκε οριστικά μία μέρα μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς στην ανατολική Αττική και αφού είχε κάψει 35.000 στρέμματα, κυρίως πευκοδάσους. Δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα το 2007Πυρκαγιές στην Αττική το 2018Δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα το 2021 Δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα το 2023 Τα Νέα, για τρίτη μέρα φλέγεται η Αττική η Ναυτεμπορική, η μεγάλη πυρκαγιά της Αττικής Αρχειοθετήθηκε 2009-08-30 στο Wayback Machine. Ελευθεροτυπία, η μεγάλη πυρκαγιά της Αττικής ΒΒC news, Οι πυρκαγιές της Αττικής CNN news, Οι πυρκαγιές της Αττικής Δορυφορικές φωτογραφίες από τις πυρκαγιές, ESA In.gr Η πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό
Στεφάνι Κορινθίας

Το Στεφάνι είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 840 μέτρων στην νότια πλαγιά του όρους Νυφίτσα και βλέπει προς ένα μικρό οροπέδιο και τον Αργολικό κάμπο. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Στεφανίου της Δημοτικής Ενότητας Τενέας του Δήμου Κορινθίων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 217 μόνιμους κατοίκους.

 Έχουν προταθεί διάφορες θεωρίες ανα καιρούς σχετικά με την προέλευση του ονόματους του χωριού: Τα βουνά γύρω απο το χωριό σχηματίζουν έναν μεγάλο κύκλο που μοιάζει με Στεφάνι. Το χωριό πήρε το όνομα του απο τα «στεφανάκια», ημικυκλικές πλαγιές που συγκρατούνται στην βάση τους απο βράχια, διότι υπάρχουν πολλά στην περιοχή. Τα σπίτια του χωριού σχηματίζουν στην βουνοπλαγιά ένα στεφάνι. Τα παλιά χρόνια γινόντουσαν αγώνες με γειτονικά χωριά όπου οι κάτοικοι νικούσαν πολύ συχνά και έπαιρναν ως έπαθλο στεφάνια. Το όνομα είναι παραφθορά του τοπωνυμίου «Άγιος Στέφανος», εκκλησίας που υπήρχε παλιότερα στο χωριό. Η εκδοχή αυτή εμφανίστηκε την δεκαετία του 70 στα πλαίσια της διαμάχης σχετικά με την ονομασία του καινούργιου ναού και δεν θεωρείται αληθινή. Το χωριό προέρχεται απο την εποχή του Ομήρου αφού εντοπίζεται σχετική φράση της Οδύσσειας: «Μυκήνη με το όμορφο Στεφάνι». Ο πληθυσμός του Στεφανίου γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη απο το 1879 μέχρι και το 1940 ενώ μειώθηκε σημαντικά μέχρι και το 1981. Το 1991 και 2001 υπήρξε σταθερός ενώ το 2011 κατέγραψε πολύ μεγάλη μείωση.