IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματάρε Γιουνάιτεντ ΦΚ

Η Ματάρε Γιουνάιτεντ ΦΚ είναι μια κενυάτικη, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Ματάρε, Ναϊρόμπι, Κένυα. Έδρα της ομάδας είναι το Kenyatta Stadium, χωρητικότητας 5000 θεατών. Ιδρύθηκε το 1994.

 Συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Έχει κατακτήσει 1 φορά το πρωτάθλημα (2008) και 2 φορές το κύπελλο της χώρας (1998, 2000). Επίσης, έχει μια συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (2009). Διαθέτει επίσης γυναικεία ομάδα με το όνομα Ματάρε Γιουνάιτεντ Λέιτις ΦΚ, η οποία επίσης συμμετέχει στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Mathare United - Επίσημη ιστοσελίδα Mathare Youth Sports Association (M.Y.S.A.) Αρχειοθετήθηκε 2012-10-01 στο Wayback Machine. - Επίσημη ιστοσελίδα Kenyan Footie Αρχειοθετήθηκε 2020-03-31 στο Wayback Machine. - Kenyan Football Portal BBC World Service Programme "Assignment" on Mathare United
Μάικλ Ντ. Χίγκινς

Ο Μάικλ Ντάνιελ Χίγκινς (Mícheál D. Ó hUiginn, Λίμερικ, γενν. 18 Απριλίου 1941) είναι ο ένατος και ο σημερινός Πρόεδρος της Ιρλανδίας, αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 11 Νοεμβρίου του 2011 μετά τη νίκη του στις Ιρλανδικές προεδρικές εκλογές 2011. Ο Χίγκινς είναι Ιρλανδός πολιτικός, ποιητής, κοινωνιολόγος, συγγραφέας και εκφωνητής. Ήταν ο πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος μέχρι την παραίτησή του μετά τις προεδρικές εκλογές. Ήταν στο παρελθόν βουλευτής (Teachta Dála ή TD) για την εκλογική περιφέρεια της Δυτικής Γκάλγουεϊ και υπηρέτησε ως υπουργός Τεχνών, Πολιτισμού και Γαελικών από το 1993 έως το 1997. Το 2014 πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψη Ιρλανδού Προέδρου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 2018 επανεξελέγη για μία ακόμη προεδρική θητεία, η οποία άρχισε στις 11 Νοεμβρίου 2018.

 Ο Χίγκινς γεννήθηκε στο Λίμερικ. Όταν η υγεία του πατέρα του χειροτέρεψε, με το αλκοόλ ένας επιβαρυντικός παράγοντας, η μητέρα του τον έστειλε, στη ηλικία των πέντε και τον τεσσάρων ετών αδελφό του για να ζήσει στο αγρόκτημά του ανύπανδρου θείου και της θείας του κοντά στο Newmarket-on-Fergus, στην Κομητεία Κλέιρ. Οι μεγαλύτερες δίδυμες αδελφές του, παρέμειναν στο Λίμερικ. Φοίτησε στην Εθνική Σχολή Ballycar, στην Κομητεία Κλέιρ, στο Κολλέγιο St Flannan, της Ennis, στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας στο Γκάλγουεϊ, στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Ο Χίγκινς κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην κοινωνιολογία. Στην ακαδημαϊκή του καριέρα, ήταν νομικός ομιλητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας στο Γκάλγουεϊ και ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Νότιου Ιλλινόις. Παραιτήθηκε από τις ακαδημαϊκές θέσεις του για να επικεντρωθεί πλήρως στην πολιτική του σταδιοδρομία. Μιλάει άριστα δύο επίσημες γλώσσες, Ιρλανδικά και Αγγλικά. Η σύζυγός του, Sabina Coyne, είναι ηθοποιός και ντόπια Cloonrane, μια μικρή περιοχή (townland) στην Κομητεία Κλέιρ κοντά στο Ballindine της Κομητείας Μάιο. Μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα εκεί σε μια οικογένεια με πέντε κορίτσια και δύο αγόρια. Ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για το θέατρο και εκπαιδεύτηκε χρησιμοποιώντας το σύστημα Στανισλάβσκι. Ο Χίγκινς γνώρησε την Coyne το 1969 σε ένα πάρτι στο σπίτι της οικογένειας της δημοσιογράφου Mary Kenny. Έκανε πρόταση γάμου τα Χριστούγεννα του 1973 και παντρεύτηκαν το επόμενο έτος. Έχουν τέσσερα παιδιά: την Alice Mary, τα δίδυμα John and Michael Jnr και τον Daniel. Στις 10 Ιουλίου 2018 ο Χίγκινς ανακοίνωσε ότι θα διεκδικούσε για δεύτερη φορά το προεδρικό αξίωμα. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2018 λαμβάνοντας ποσοστό 56% των ψήφων έναντι 23% για τον σημαντικότερο αντίπαλό του, τον επιχειρηματία Πίτερ Κέιζι. Βιογραφία στον Επίσημο προεδρικό Διαδικτυακό τόπο
Χένρι Σκουνταμόρ, 3ος δούκας του Μπωφόρ

Ο Χένρι Σκουνταμόρ, 3ος δούκας του Μπωφόρ (23 Μαρτίου 1707 - 26 Φεβρουαρίου 1745) γεννημένος σαν "Χένρι Σόμερσετ", Άγγλος ευγενής και 3ος Δούκας του Μπωφόρ ήταν μεγαλύτερος γιος του Χένρι Σόμερσετ, 2ου δούκα του Μπωφόρ και της δεύτερης συζύγου του Ραχήλ Νοέλ. Σαν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του πατέρα του είχε τον τίτλο του μαρκησίου του Γούστερ, με τον θάνατο του πατέρα του (24 Απριλίου 1714) τον διαδέχθηκε ως 3ος δούκας του Μπωφόρ. Όταν έφτασε 19 ετών έκανε στην Φλωρεντία παραγγελία για την κατασκευή της "τουαλέτας του Μπάντμιντον" ένα περίτεχνο αριστουργηματικό σύστημα από συρτάρια. Η τουαλέτα πουλήθηκε στον Χανς - Άνταμ Β΄, πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν με το τεράστιο ποσό των 19.000.000 δολαρίων (2004) και έγινε το πιο ακριβό σετ επίπλων στον κόσμο, η συλλογή εμφανίστηκε στα ανάκτορα του Λίχτενσταϊν στην Βιέννη.

 Παντρεύτηκε στις 28 Ιουνίου 1729 την Φραγκίσκη Σκουνταμόρ (1711 - 1750), κόρη και διάδοχο του Τζέιμς Σκουνταμόρ, 3ου υποκόμη του Σκουνταμόρ και με κοινοβουλευτικό διάταγμα πήρε την ίδια χρονιά το επώνυμο "Σκουνταμόρ". Το 1742 έκανε αίτημα διαζυγίου με την Φραγκίσκη λόγω της μοιρολατρικής σχέσης της με τον Γουίλιαμ Τάλμποτ που έγινε αργότερα κόμης του Τάλμποτ. Η Φραγκίσκη αντέδρασε με τον ισχυρισμό ότι ο δούκας ήταν ανίκανος αλλά τον Μάρτιοο του 1743 απέδειξε στο Κοινοβούλιο ότι μπορούσε να κάνει στύση, το διαζύγιο τελικά ολοκληρώθηκε και ο Χένρι αναγκάστηκε να πληρώσει στον Τάλμπλοτ αποζημίωση. Η Φραγκίσκη αργότερα παντρεύτηκε ξανά τον Τσάρλς ΦίτςΡοι - Σκουνταμόρ. Ο 3ος δούκας του Μπωφόρ ίδρυσε πολλά νέα κτίρια στην Βρετανία ανάμεσα στα οποία και το "Φούντλινγκ Χόσπιταλ" ένα ίδρυμα για παραμελημένα παιδιά, το όνομα του βρίσκεται σε έναν κατάλογο που έγινε δεκτός τον Οκτώβριο του 1739 από τον Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Χένρι Σκουνταμόρ τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και όλων των Αρχαγγέλων στο Μπάντμιντον, δεν είχε παιδιά και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος Σόμερσετ, 4ος δούκας του Μπωφόρ. Ο δούκας είχε μια νόθη κόρη την Μάργκαρετ Μπέρρ που παντρεύτηκε τον διάσημο ζωγράφο Τόμας Γκαίνσμπορω. Stephanson, Raymond. The Yard of Wit: Male Creativity and Sexuality, 1650-1750. Univ of Pennsylvania Press, 2003 McLaren, Angus. Impotence: a cultural history. University of Chicago Press, 2007. Τα ακριβότερα έπιπλα Φραγκίσκη Σκουνταμόρ Ο δούκας και η δούκισσα του Μπωφόρ
Χεϊντάρ Γκιαΐ

Ο Χεϊντάρ Γκιαΐ Σαμλού ή Γιαΐ (1922 – 1985), (Περσικά: حیدر قلی خان غیایی شاملو, Λατινικό αλφάβητο: Heydar Ghiai) είναι Ιρανός αρχιτέκτονας. Αναγνωρίζεται από τις αρχές της δεκαετίας του 50' ως ένας από τους πρωτοπόρους αρχιτέκτονες του μοντέρνου κινήματος στο Ιράν. Τα έργα του παρουσιάζουν πτυχές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής της Ευρώπης.

 Γεννήθηκε το 1922 στην Τεχεράνη, στο Ιράν. Σπούδασε αρχιτεκτονική στη σχολή καλών τεχνών του Παρισιού, στο École des Beaux-Arts (1948 – 1952). Επιστρέφει στο Ιράν το 1954 και διδάσκει στη σχολή καλών τεχνών. Ο Γκιαΐ κατέχοντας τον τίτλο καθηγητή του πανεπιστημίου της Τεχεράνης, εκπαιδεύει πολλές γενιές νέων αρχιτεκτόνων. Παράλληλα με τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο, ιδρύει και το αρχιτεκτονικό του γραφείο. Εργάζεται ως αρχιτέκτονας αναλαμβάνοντας ιδιωτικά έργα κυρίως στην πρωτεύουσα του Ιράν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ξενοδοχείο Χίλτον της Τεχεράνης ή το σημερινό Εστεγλάλ όπως ονομάστηκε μετά την ισλαμική επανάσταση, το 1979. Ο Χεϊντάρ Γκιαΐ αναλαμβάνει το πρώτο του δημόσιο έργο σε συνεργασία με τον περιβόητο συνάδελφό του, τον Μοχσέν Φορουγκί, το κτίριο της βουλής της Τεχεράνης (1954 – 1959). Το έργο αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην καριέρα του Γκιαΐ κάνοντάς τον ακόμα πιο ονομαστό αρχιτέκτονα της εποχής του. Η εικόνα του κτιρίου αυτού χρησιμοποιήθηκε κατά του βασιλικού καθεστώτος Παχλαβί στα γραμματόσημα και χαρτονομίσματα της χώρας. Από τα εξίσου σημαντικά δημόσια έργα του αρχιτέκτονα διακρίνεται το κτίριο του υπουργείου υδάτων και ηλεκτρικής ενέργειας (1959), το νοσοκομείο του Μασχάντ (1963) και το κτίριο του υπουργείου γεωργίας (1970). Διορίζεται ως επίσημος αρχιτέκτονας της βασιλικής αυλής του Σάχη το 1968. Σχεδιάζει τα βασιλικά ανάκτορα στο Φαραχαμπάντ τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω μη έγκρισης προϋπολογισμού. Την ίδια χρονιά ο Γκιαϊ συμμετέχει στο σχεδιασμό του ιρανικού οίκου της φοιτητικής εστίας στην πανεπιστημιούπολη του Παρισιού σε συνεργασία με τον Claude Parent και André Bloc. Tο 1979, μετά την ισλαμική επανάσταση και την επικράτηση του νέου πολιτικού καθεστώτος, εγκαταλείπει το Ιράν και εγκαθίσταται με την οικογένειά του στη Γαλλία. Μετά από μερικά χρόνια ο Γκιαΐ ιδρύει το καινούργιο αρχιτεκτονικό του γραφείο μαζί με τους γιους του στις Η.Π.Α, στο Σαν Φρανσίσκο. Ο 41ος δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο, ο Willie L. Brown διακήρυξε την 26η Οκτωβρίου ημέρα “Γκιαΐ και γιοι” προς τιμήν και αναγνώριση των διεθνών αρχιτεκτονικών επιτευγμάτων του Χεϊντάρ Γκιαΐ και των γιων του. Ο Χεϊντάρ Γκιαΐ αποβίωσε στις 6 Σεπτεμβρίου 1985 στο Αντίμπ, στη Γαλλία. Βουλή, Τεχεράνη Σιδηροδρομικός σταθμός, Μασχάντ Ιρανικός οίκος, Παρίσι Ξενοδοχείο Χίλτον, Τεχεράνη Βίλα Nautica, Τεχεράνη Κινηματογράφος Radio City, Τεχεράνη F. Ghiai, " Yady az Heydar Ghiai" http://azadamirkhizi.blogfa.com/tag/محسن-فروغي
Στήλη του Θρασέα και της Ευανδρίας (Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου SK 738 (K 34))

Η επιτύμβια στήλη του Θρασέα και της Ευανδρίας που φιλοξενείται στα Αρχαιολογικά Μουσεία του Βερολίνου είναι αρχαιολογικό εύρημα από τον Κεραμεικό της Αθήνας. Ήταν μέρος της συλλογής Σαβούρωφ και αγοράστηκε από το μουσείο το 1884.

 Η στήλη είναι από πεντελικό μάρμαρο. Εικονίζει τρία πρόσωπα μπροστά σε ναΐσκο. Στο αέτωμα υπάρχει επιγραφή με τα ονόματα του Θρασέα και της συζύγου του, Ευανδρίας. Αριστερά στέκει ο γενειοφόρος Θρασέας Περιθοίδης (από τον δήμο των Περιθοιδών), ντυμένος με μακρύ μανδύα, ενώ δεξιά κάθεται σε σκαμνί με μαξιλάρι η Ευανδρία, ντυμένη με μανδύα και χιτώνα. Αντικρίζουν ο ένας τον άλλο στα μάτια, ενώ αποχαιρετίζονται δίνοντας το δεξί χέρι, ως δείγμα του συζυγικού δεσμού που δεν χωρίζει ούτε ο θάνατος. Ανάμεσά τους στο βάθος εικονίζεται μια υπηρέτρια που πενθεί. Elisabeth Rohde: Griechische und römische Kunst in den Staatlichen Museen zu Berlin. Henschelverlag, Berlin 1968, S. 88. Max Kunze: Grabrelief des Thraseas und der Euandria. In: Staatliche Museen zu Berlin. Preußischer Kulturbesitz. Antikensammlung (Hrsg.): Die Antikensammlung im Pergamonmuseum und in Charlottenburg. von Zabern, Mainz 1992, ISBN 3-8053-1187-7, S. 114–115. Grabrelief des Thraseas und der Euandria. In: Königliche Museen zu Berlin (Hrsg.), Alexander Conze (Vorarbeit): Beschreibung der antiken Skulpturen mit Ausschluss der pergamenischen Fundstücke. Spemann, Berlin 1891, S. 277. (Verzeichnis-Nr. 738)
Γουαϊφέρος του Μπενεβέντο

Ο Γουαϊφέρος, Guaifer, επίσης Waifer, Waifar ή Gaideris, (άκμασε 878 - 881) ήταν πρίγκιπας του Μπενεβέντο από το 878, δηλ. από το τέλος τού θείου του Aντέλχι, μέχρι το δικό του τέλος λίγα χρόνια αργότερα, το 881.

 Ήταν γιος του Ράντελγκαρ πρίγκιπα του Μπενεβέντο, αλλά ήταν πολύ μικρός, για να διαδεχθεί τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 854. Έτσι έπρεπε να περιμένει πρώτα το τέλος τού θείου του. Το 879, κατά τη διάρκεια της διαμάχης για τον θρόνο της Κάπουα και της επισκοπής της, ήρθε να βοηθήσει τον Πάντενουλφ κόμη της Κάπουα ενάντια στον κουνιάδο εκείνου Λάντο Γ΄ κόμη της Κάπουα.
Έσμα Ρετζέποβα

Η Έσμα Ρετζέποβα (σλαβομακεδονικά: Есма Реџепова‎, 8 Αυγούστου 1943 - 11 Δεκεμβρίου 2016) ήταν Βορειομακεδόνισσα ρομά τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Σκόπια (τότε μέρος του Βασιλείου της Βουλγαρίας) στις 8 Αυγούστου 1943. Έχει δώσει πάνω από 8000 παραστάσεις σε 30 χώρες. Μαζί με τον σύζυγό της Stevo Teodosievski (επίσης μουσικός), έχει υιοθετήσει 47 παιδιά και έχει βραβευτεί για την ανθρωπιστική της δράση. Για τη φιλανθρωπία της στα ορφανά του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, έχει προταθεί 2 φορές για Νόμπελ Ειρήνης . Η καλλιτεχνική δραστηριότητα της Ρετζέποβα περιλαμβάνει 108 σινγκλς, 20 δίσκους και συμμετοχή σε 6 ταινίες. Απεβίωσε στις 11 Δεκεμβρίου του 2016.

 Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1943 στο Šuto Orizari, ένα προάστιο των Σκοπίων της τότε Γιουγκοσλαβίας, όπου και μεγάλωσε. Ήταν το προτελευταίο παιδί της οικογένειας και είχε πέντε αδέρφια. Μεγάλωσε σε σχετικά πτωχικό περιβάλλον. Η μητέρα της ήταν από την Τουρκία, ο πατέρας της εβραϊκής καταγωγής από τη Σερβία, δούλευε ως αχθοφόρος, λούστρος, τραγουδιστής, κ.α.. Η Έσμα τελείωσε το δημοτικό. Σε ηλικία εννιά χρονών άρχισε μαθήματα μουσικής σε μια τοπική ορχήστρα και άρχισε να εξελίσσεται γρήγορα. Η μητέρα της την παρότρυνε να συνεχίσει, αφού είδε ότι είχε ταλέντο. Έτσι η Έσμα μαζί με έναν αδερφό της γίναν μέλος του σχολικού συγκροτήματος δημοτικής μουσικής.Το 1957, σε ηλικία 14 χρονών πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού του Ράδιο Σκόπιε και έπιασε την πρώτη θέση μέσα από 57 άλλους διαγωνιζομένους. Το βραβείο ήταν 9000 γιουγκοσλάβικα δηνάρια. Έτσι ξεκίνησε τη μουσική καριέρα της. Σήμερα είναι η διεθνώς δημοφιλέστερη Ρομά τραγουδίστρια. Έχει ηχογραφήσει 20 άλμπουμ με 108 τραγούδια σε διάφορες γλώσσες των Βαλκανίων. Οι ακροατές της τής έδωσαν το τιμητικό προσώνυμο „Queen of the gypsies“ («Τσιγγάνα Βασίλισσα»). Η Ρετζέποβα υπήρξε μέλος του κόμματος Democratic Alternative (Δημοκρατικοί Εναλλακτικοί). Μετά τη διάλυση του κόμματος έγινε μέλος του συντηρητικού κόμματος VMRO-DPMNE. Στις τελευταίες εκλογές εκλέχτηκε ως μέλος του συμβουλίου της πόλης των Σκοπίων. Salute to Israel (LP edition), Monitor Records Songs of the Macedonian Gypsy, re-released 1994, Monitor Records Gypsy Queens 1998 Network Medien D Gypsy Crpet 2006 Network Medien D Queen of the Gypsies 1997 World Connection Nl Chaje Shukarije 1999 World Connection Nl Mon histoire 2007 Accords Croises F Between the two lifes 2007 Mister Company MKD Thu me duj dzene 2008 Mister Company MKD Επίσημος δικτυακός τόποςRedzepova Discography on Monitor Records στο Smithsonian Folkways
Αυτοκινητοβιομηχανία στην Τουρκία

Η αυτοκινητοβιομηχανία στην Τουρκία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον μεταποιητικό τομέα της τουρκικής οικονομίας. Οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό βρίσκονται κυρίως στο Διαμέρισμα Μαρμαρά.Το 2012 η ​​Τουρκία παρήγαγε περισσότερα από 1 εκατομμύριο μηχανοκίνητα οχήματα. Με μια ομάδα κατασκευαστών αυτοκινήτων και προμηθευτών εξαρτημάτων, ο τουρκικός τομέας κατασκευής αυτοκινήτων έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου δικτύου βάσεων παραγωγής, εξάγοντας αυτοκίνητα και εξαρτήματα αξίας περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Οι παγκόσμιες αυτοκινητοβιομηχανίες με εργοστάσια παραγωγής στην Τουρκία περιλαμβάνουν τις Fiat/Tofaş, Oyak-Renault, Hyundai, Toyota, Honda και Ford/Otosan.Τα θεμέλια της βιομηχανίας τέθηκαν τη δεκαετία του 1950, όταν η TOE (Türk Otomotiv Endüstrileri A.ş.) ξεκίνησε την παραγωγή του στρατιωτικού φορτηγού REO και αργότερα των φορτηγών της International Harvester. Μια μια σύντομη διακοπή στην παραγωγή, το 1961 θα κατασκευαστεί το πρώτο εγχώριο αυτοκίνητο Devrim από την εταιρεία κατασκευής βαγονιών TÜLOMSAŞ. Με τη δημιουργία του εργοστασίου συναρμολόγησης Otosan το 1959, ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του εγχώριου αυτοκινήτου Anadol ξεκίνησε το 1966.

 Altın Boğa BMC Diardi Erkunt Etox FNSS Defence Systems Ford Otosan Hyundai Imza Isuzu Karsan Marti Onuk Oscar Otokar Otoser Oyak-Renault TEMSA Tofaş Toyota Anadol Askam Devrim Özaltin Η Τουρκία παρήγαγε 1.124.982 αυτοκίνητα το 2010, κατατάσσοντάς την ως τον 7ο μεγαλύτερο κατασκευαστή αυτοκινήτων στην Ευρώπη, πίσω από τη Γερμανία (5.819.614), τη Γαλλία (3.174.260), την Ισπανία (2.770.435), το Ηνωμένο Βασίλειο (1.648.388), τη Ρωσία (1.508.358) και την Ιταλία (1.211.594). Η συνδυασμένη παραγωγική ικανότητα των 6 εταιρειών που παράγουν επιβατικά αυτοκίνητα στην Τουρκία ανήλθε από τις 726.000 μονάδες το 2002 στις 991.621 μονάδες το 2006. Το 2002 η Fiat/Tofaş κατείχε το 34% αυτής της ικανότητας, η Oyak/Renault το 31%, η Hyundai/Assan και η Toyota το 14% έκαστη, η Honda το 4% και η Ford/Otosan το 3%.Με μια ομάδα κατασκευαστών αυτοκινήτων και προμηθευτών εξαρτημάτων, ο τουρκικός τομέας της αυτοκινητοβιομηχανίας έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου δικτύου βάσεων παραγωγής και, το 2008, είχε εξάγει αυτοκίνητα και εξαρτήματα αξίας 22.944.000.000 δολαρίων.
Μάγκι Γκρέις

Η Μάργκαρετ Γκρέις Ντένιγκ (Margaret Grace Denig, 21 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή από τη σειρά ταινιών Η Αρπαγή, την τηλεοπτική σειρά Lost και τον ρόλο της Ιρίνα Ντενάλι στην ταινία Χαραυγή - Μέρος 1 και Χαραυγή - Μέρος 2 (2011–2012).

 Γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1983, στο Γουόρθινγκτον του Οχάιο, από τους αμερικανούς γονείς, οι οποίοι διευθύνουν μια οικογενειακή επιχείρηση κοσμημάτων. Παρακολούθησε τα χριστιανικά σχολεία Worthington από το νηπιαγωγείο έως την ένατη τάξη και παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Thomas Worthington, όπου άρχισε να παίζει σε θεατρικές παραστάσεις και σε κοινοτικό θέατρο, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής του The Crucible του 2000, από μια τοπική εβραϊκή κοινότητα. Τον Φεβρουάριο του 2017, αρραβωνιάστηκε με τον Μπρέντ Μπάσνελ, διευθύνοντα σύμβουλο μιας εταιρείας ψυχαγωγίας. Παντρεύτηκαν στις 28 Μαΐου 2017 και το 2020 γεννήθηκε ο γιος τους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maggie Grace στο Wikimedia Commons
Ιουλία Βλαστού

Η Ιουλία Βλαστού (Julie Vlasto πιο γνωστή σαν Diddie Vlasto - Ντιντί Βλαστό, πλήρες όνομα Πηνελόπη-Ιουλία Βλαστού και μετά το γάμο της Πηνελόπη-Ιουλία Σερπιέρη), (Μασσαλία 8 Απριλίου 1903 - Λωζάννη 2 Φεβρουαρίου 1985), ήταν Γαλλίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης με ελληνική καταγωγή, πρωταθλήτρια Γαλλίας και Ολυμπιονίκης το 1924. Γεννήθηκε στη Μασσαλία από Έλληνες γονείς τον Μιχαήλ Βλαστό και τη Ρεγγίνα Λιδωρίκη, είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό τον Παντελή. Ο πατέρας της ήταν από τη Χίο και καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, σπούδασε στη Γαλλία, μόλις τελείωσε τις σπουδές του βρήκε δουλειά στον εμπορικό οίκο Ράλλη και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μασσαλία. Ο Μιχαήλ ήταν μάλιστα συλλέκτης αρχαίων έργων τέχνης που μετά τον θάνατο του τα δώρισε στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας. Το 1927 ( 17 Φεβρουαρίου 1927) παντρεύτηκε τον Ιταλό Τζόνι Σερπιέρη, γιό του Φερνάνδου Σερπιέρη και της Λαυρίας Παχύ και εγγονού του Ιωάννη Βαπτιστή Σερπιέρη του επιχειρηματία που εκμεταλλεύτηκε πρώτος τα σημερινά μεταλλεία Λαυρίου. Εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα και έκαναν τρία παιδιά: την Πατρίτσια-Λαυρία συζ. Παπαδημητρίου, τη Σαβίνα Ι. Σερπιέρη και τον Φερνάνδο Ι. Σερπιέρη (περισσότερο γνωστό με το όνομα Φρέντυ Σερπιέρης).

 Ασχολήθηκε με το τένις από μικρή ηλικία, η μητέρα της Ρεγγίνα ήταν από τα πρώτα μέλη του Ο.Α.Α. και αθλήτρια της αντισφαίρισης, 20 χρονών το 1923 κατέκτησε το Τουρνουά της Νις, ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλικής ομάδας. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1924 στο Παρίσι ήταν δεύτερη και αργυρή Ολυμπιονίκης στο απλό γυναικών, στον τελικό έχασε από την Αμερικανίδα Έλεν Γουίλς με 2-0 (6-2, 6-2). Αντισφαιριστές στη Γαλλία ήταν επίσης και τα ξαδέλφια της Ιωάννης Βλαστός και ή Ρεγγίνα Βλαστού. Συμμετείχε σε όλα τα μεγάλα τουρνουά της εποχής Ρολάν Γκαρός, Γουίμπλεντον και Όπεν Μελβούρνης. Στο διπλό γυναικών του Ρολάν Γκαρός ήταν νικήτρια το 1923, 1925, και 1926 και στο απλό γυναικών το 1923. Στο ίδιο τουρνουά φιναλίστ στο μεικτό διπλό το 1925 . Στο Γουίμπλετον καλύτερη παρουσία της ήταν στα ημιτελικά το 1926, σταμάτησε το τένις το 1931 ενώ ήταν αθλήτρια του Ο.Α. Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Λεγεώνας της τιμής, τα αθλητικά της ρούχα έχουν δωριστεί και εκτίθενται στο μουσείο του Ρολάν Γκαρός. Ελευθέριος Σκιαδάς, Γυναικείος αθλητισμός στη σύγχρονη Ελλάδα, Π.Α.Σ.Γ. Η Καλλιπάτειρα, Εκδόσεις Λαβύρινθος, Αθήνα 1998, ISBN 960-85466-9-9 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Julie Vlasto στο Wikimedia Commons
Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης

Το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης (Universitat de Barcelona, UB) είναι το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Καταλονίας και ένα από τα σημαντικότερα και μεγαλύτερα της Ισπανίας. Εδρεύει στο ιστορικό κτήριο του Πανεπιστημίου στο κέντρο της Βαρκελώνης και διαθέτει έξι διαφορετικά campus που εκτείνονται σε όλη την πόλη, το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ και την Σαντα Κολόμα δε Γραμενέτ. Το ακαδημαϊκό έτος 2014-15 στα 67 πτυχιακά, 141 μεταπτυχιακά και 48 διδακτορικά προγράμματα των 106 τμημάτων του σπούδασαν 44.420 φοιτητές. Συμμετέχει σε πανεπιστημιακά δίκτυα όπως το Grup Coimbra, την Λίγκα Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων Έρευνας και το δίκτυο Vives των καταλανόφωνων πανεπιστημίων ενώ συνεργάζεται στο πρότζεκτ Europeana.

 Ιστορικά είναι απόγονος του Studium Generale της Βαρκελώνης, που ιδρύθηκε το 1450 από τον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγώνας. Η νίκη του Φίλιππου Ε΄ στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής το 1714 επέφερε την απορρόφηση όλων των καταλανικών πανεπιστημίων από αυτό της Σερβέρα λόγω της υποστήριξης των κατοίκων της στον Φίλιππο, με την επαναφορά του πανεπιστημίου στη Βαρκελώνη να λαμβάνει χώρα το 1842. Το 1874 κατασκευάστηκε η ιστορική του έδρα στο βαρκελωνικό Εισάμπλε. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης μετονομάστηκε προσωρινά Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης λόγω του καθεστώτος αυτονομίας που του αποδόθηκε στα πλαίσια του νέου πολιτεύματος, που ακυρώθηκε από τον δικτάτορα Φράνκο μετά τη νίκη του στον Ισπανικό Εμφύλιο το 1939. Την δεκαετία του 1950 επεκτάθηκε με την κατασκευή πανεπιστημιούπολης στο Πεδράλβες και το Μπελβίτζε. Το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης αποτέλεσε τον μοναδικό ανώτατο εκπαιδευτικό θεσμό της Καταλονίας και των Βαλεαρίδων Νήσων μέχρι το 1968 όταν ιδρύθηκε το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης. Στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης δίδαξαν σημαντικές προσωπικότητες της καταλανικής πολιτισμικής και πολιτικής ελίτ. Οι φιλόλογοι Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς και Μαρτί ντε Ρικέ, οι ιστορικοί Αντόνι Ρουβιό ι Λιουκ, Ζάουμε Σοβρεκές και Φεράν Σολντεβίλα, ο αρχιτέκτονας Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ, ο ποιητής Κάρλες Ρίβα, οι ιατροί Σαντιάγο Ραμόν ι Καχάλ (βραβείο Νόμπελ 1906) και Γκρεγόριο Μαρανιόν, ο φιλόσοφος Σαβιέ Ρουβέρ ντε Μπεντός, η συγγραφέας Κάρμε Ριέρα και πολιτικοί όπως ο Σαβιέ Τρίας. Αντίστοιχα, φοίτησαν οι ποιητές Ζοάν Μαραγάλ και Χάιμε Χιλ ντε Μπιέδμα, οι συγγραφείς Ζουζέπ Πλα και Εουζένι δ' Ορς, ο εκδότης Κάρλος Μπαράλ, ο γλωσσολόγος Ζοάν Κορομίνες, οι πολιτικοί Φρανσέσκ Καμπό, Λιουίς Κονπάνς και Ζόρδι Πουζόλ και οι τέως δήμαρχοι της Βαρκελώνης Ζοάν Κλος και Ναρσίς Σέρα.
Βαλεντίν Βόντνικ

Ο Βαλεντίν Βόντνικ(3 Φεβρουαρίου 1758 - 8 Ιανουαρίου 1819) ήταν ιερέας, δημοσιογράφος και ποιητής σλοβενικής καταγωγής. Δραστηριοποιήθηκε στην ύστερη περίοδο του Διαφωτισμού. Είναι γνωστός για τη συνεισφορά του σε συγγραφικό υλικό το οποίο ανύψωσε το κύρος της Σλοβενικής γλώσσας δημιουργώντας ένα πρότυπο το οποίο προοριζόταν να ενώσει τους ανθρώπους των Σλοβενικών χωρών σε μια ενιαία κατανοητή γλώσσα.

 Ο Βόντνικ γεννήθηκε στη Ζγκόρνια Σίσκα η οποία σήμερα είναι προάστιο της Λιουμπλιάνας και τότε ανήκε στη μοναρχία των Αψβούργων. Μεγάλωσε σε μια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια αγροτών και τεχνητών. Έγινε Φραγκισκανός και σπούδασε στη Λιουμπλιάνα, στο Νόβο Μέστο και στη Γκορίτσια. Τις σπουδές του τις ολοκλήρωσε το 1782. Εργάστηκε ως ιερέας στη Λιουμπλιάνα, στο χωριό Σόρα της Άνω Καρνιόλας, στο Μπλεντ και στη Ριμπνίκα. Το 1793 επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα και εντάχθηκε στην Πνευματικό Κύκλο του Σιγκμουντ Ζόις στον οποίο συγκεντρώθηκαν πολλές μορφές του Σλοβενικού Διαφωτισμού. Ο Ζόις παρέμεινε χορηγός του Βόντνικ μέχρι το θάνατό του. Το 1797 διορίστηκε καθηγητής στο Λύκειο της Λιουμπλιάνας. Ο Βόντνικ έγραψε ποιήματα στα Σλοβενικά τα οποία ονόμασε Καρνιόλα. Τα πρώτα ποιήματά του δημοσιεύτηκαν στις συλλογές Δημοτικών τραγουδιών του Μάρκο Πόχλιν. Η ποίηση του Βόντνικ ήταν σχετικά απλή με γενικότερα πατριωτικό και σατιρικό χαρακτήρα. Ένα απ' τα πιο διάσημα ποιήματά του είναι το Ντραμίλο. Το ποίημα αυτό είναι μια ποιητική έκκληση προς τους Σλοβένους να είναι περήφανοι για τη γη, τη γλώσσα και την κληρονομιά τους. Η 1η του ποιητική συλλογή με τίτλο Ποιήματα για δειγματοληψία δημοσιεύτηκε το 1806. Επίσης ο Βόντνικ ήταν ο συντάκτης της 1ης σλοβενικής εφημερίδας η οποία είχε τίτλο Λιουμπλάνσκε Νόβισε και εκδιδόταν 2 φορές την εβδομάδα απ' το 1797 μέχρι το 1800. Εκτός απ' την ποίηση και τη δημοσιογραφία ο Βόντνικ έγραψε γραμματικές και λοιπά σχολικά βιβλία καθώς επίσης και το 1ο βιβλίο μαγειρικής στη σλοβενική γλώσσα το 1799. Επίσης το 1818 μετέφρασε στα σλοβενικά ένα Εγχειρίδιο για μαίες το οποίο γράφτηκε απ' το Γερμανό Γιόχαν Μάτοσεκ (1790 - 1820). Στη δεκαετία του 1810 ο Βόντνικ έγινε θερμός υποστηρικτής της γαλλικής προσάρτησης των Σλοβενικών εδαφών. Το 1809 έγραψε ένα ποίημα με τίτλο Η Ιλλυρία που αναγεννήθηκε όπου επαίνεσε το Ναπολέοντα Βοναπάρτη για την ίδρυση των Ιλλυρικών Επαρχιών. Κατά τη διάρκεια της βραχύβιας Γαλλικής Διοίκησης συνέβαλε καθοριστικά στο να πειστούν οι Αρχές να προωθήσουν τη χρήση της σλοβενικής γλώσσας στην εκπαίδευση, τον Πολιτισμό και τη Διοίκηση. Μόλις επανήλθε η Αυστριακή κυριαρχία το 1813, οι περισσότερες απ' αυτές τις μεταρρυθμίσεις στη γλωσσική πολιτική διατηρήθηκαν αλλά εκείνος αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία. Συνταξιοδοτήθηκε και απομακρύνθηκε απ' τη δημόσια ζωή. Πέθανε στη Λιουμπλιάνα στις 8 Ιανουαρίου του 1819, περίπου 25 μέρες πριν τα 61α γενέθλιά του. Η ταφόπλακά του εκτίθεται στο Νεκροταφείο Νάβιε. Ένας άλλος σημαντικός Σλοβένος ποιητής ήταν ο Φραντζέ Πρεσιέρν
Κεράτσα Πετρίτσα

Η Κεράτσα Πετρίτσα, βουλγαρ. Кераца Петрица (άκμασε αρχές 14ου αι.) από τον Οίκο του Σισμάν ήταν αδελφή του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν και σύζυγος του Σρατσιμίρ. Μέσω αυτής τον Οίκο του Σισμάν διαδέχθηκε ο Οίκος του Σρατσιμίρ.

 Ήταν κόρη του Σισμάν δεσπότη του Βίντιν και μίας ανώνυμης κόρης του σεβαστοκράτορα Πέτρου και της Άννας-Θεοδώρας Ασανίνας. Η Άννα-Θεοδώρα ήταν κόρη του Ιβάν Ασέν Β΄ από τον Οίκο των Ασέν. Αδέλφια της ήταν ο Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν και ο Μπελάουρ. Ήταν 2η εξαδέλφη του Θεοδώρου-Σβετοσλάβ Τέρτερ της Βουλγαρίας (1300-22). Ήταν Καθολική. Από τα μέσα του 13ου αι. η περιοχή του Βίντιν είχε γίνει ουσιαστικά αυτόνομη, κάτω από τη Βουλγαρική επικυριαρχία. Κυβερνήθηκε διαδοχικά από τους Γιάκοβ Σβετοσλάβ (απεβ. 1276), Σισμάν (απεβ. 1308-13) και μετά από τον μέλλοντα Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν. Ο Σισμάν και ο γιος του Μιχαήλ έλαβαν τον υψηλό αυλικό τίτλο του δεσπότη από τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ και όταν απεβίωσε ο νεαρός γιος αυτού Γεώργιος Β΄ Τερτερ (1322-23) άτεκνος, οι ευγενείς εξέλεξαν τσάρο της Βουλγαρίας τον αδελφό της Κυράτσας Πετρίτσας ως Μιχαήλ Γ΄ (1323-30). Η Κεράτσα Πετρίτσα μεταστράφηκε κάποια στιγμή στην Ορθοδοξία και αποσύρθηκε σε μία μονή με το μοναστικό όνομα Θεοφάνα. Η μνήμη της τιμάται στο Βουλγαρικό Ορθόδοξο Συνοδικό με την εξής εγγραφή: "Για την Κεράτσα, την ευσεβή δέσποινα, μητέρα του μεγάλου τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ, που υιοθέτησε την αγγελική εικόνα και κλήθηκε Θεοφάνα, ας είναι ζωντανή η μνήμη της για πάντα". Τον γιο του Μιχαήλ Γ΄ Σισμάν, τον Ιβάν-Στέφαν Σισμάν της Βουλγαρίας (1230-31) θα διαδεχθεί ο γιος της Πετρίτσα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ της Βουλγαρίας (1331-71). Είναι γνωστή στις πηγές ως δεσπότισσα Κεράτσα (βουλγαρ. деспотица Кераца) ή Κεράτσα Πετρίτσα. Σε αλληλογραφία με τον πάπα Βενέδικτο ΙΒ΄ καλείται Πετρίσσα, που αποδίδεται στα βουλγαρικά ως Πετρίτσα. Το Κεράτσα δεν είναι βουλγαρικό όνομα, αλλά προέρχεται από το ελληνικό Κυράτσα = μεγάλη Κυρία, δέσποινα, σύζυγος δεσπότη. Παντρεύτηκε τον Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και είχε τέκνα: Ιβάν Αλεξάνταρ απεβ. 1371, τσάρος της Βουλγαρίας. Ελένα άκμασε π. 1415-1374, παντρεύτηκε τον Στέφανο-Ούρο Δ΄ Δουσάν της Σερβίας. Ιωάννης απεβ. 1363, δεσπότης της Βαλόνα. Νυμφεύτηκε την Άννα Κομνηνή Αγγελίνα της Ηπείρου και έλαβε το επώνυμό της: Ιωάννης Κομνηνός. Μιχαήλ, δεσπότης του Βιντίν. Θεοδώρα. Иван Божилов (1994). Фамилията на Асеневци : (1185-1460): Генеалогия и просопография. Изд-во на БАН Марин Дринов. Иван Божилов (1998). История на България / Иван Божилов, и др. Абагар. Александър Златарски (2006). Закъснялото завръщане в Европа. Izdatelsko atelie Ab.
Ιωάννης Κορβίνος

Ο Ιωάννης, ουγγρ.: Corvin János (2 Απριλίου 1473 - 12 Οκτωβρίου 1504) από τον Οίκο του Ουνιάδη ήταν νόθος γιος του βασιλιά της Ουγγαρίας και μόνο τέκνο του.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ματθία Κορβίνου της Ουγγαρίας από την ερωμένη του Βαρβάρα Έντελποκ. Γεννήθηκε στη Βούδα και έλαβε το επώνυμο από το κοράκι (λατιν.: corvinus) στον θυρεό του πατέρα του. Αρχικά προοριζόταν για την Εκκλησία, αλλά όταν ο Ματθίας έχασε την ελπίδα του να αποκτήσει τέκνα από τη σύζυγό του Βεατρίκη όρισε, προς το τέλος της ζωής του, διάδοχο του θρόνου τον νεαρό Ιωάννη. Τον γέμισε τιμές και πλούτη, ώσπου έγινε κατά πολύ ο πλουσιότερος γαιοκτήμονας. Τον ανακήρυξε δημόσια ως διάδοχό του και τον έκανε πρίγκιπα με αχανείς εκτάσεις ως προσόδους στη Σιλεσία (δουκάτο του Γκλόγκουφ). Έκανε τους διοικητές όλων των φρουρίων του βασιλείου να ορκιστούν υποστήριξη σε αυτόν και προσπάθησε να κανονίσει τον γάμο του με τη Μπιάνκα-Μαρία Σφόρτσα του Μιλάνου, σχέδιο που ματαιώθηκε από τις δολοπλοκίες της Βεατρίκης. Ο Ματθίας ήθελε να αναγνωριστεί ο Ιωάννης ως βασιλικός πρίγκιπας της Ουγγαρίας από τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων, αλλά το αιφνίδιο τέλος του άφησε το πράγμα σε εκκρεμότητα. Ο νεαρός πρίγκιπας βρέθηκε ξαφνικά μόνος μεταξύ εχθρών. Νυμφεύτηκε το 1496 τη Βεατρίκη Φρανκοπάν, κόρη του Μπερναντίν πρίγκιπα του Κρκ και Μόντους στην Κροατία και είχε τέκνα: Χριστόφορος 1499-1505, πρίγκιπας της Ουγγαρίας. Ελισάβετ 1496-1508, απεβ. 12 ετών. Kubinyi, András (2008). Matthias Rex. Balassi Kiadó. ISBN 978-963-506-767-1. Mureşanu, Camil (2001). John Hunyadi: Defender of Christendom. The Center for Romanian Studies. ISBN 973-9432-18-2. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα János Corvin στο Wikimedia Commons
Δήμος Αυλώνα Μεσσηνίας

Με το όνομα Δήμος Αυλώνα υπάρχουν και άλλοι δυο δήμοι, δείτε Δήμος Αυλώνα Ο Δήμος Αυλώνα ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 112.898 στρεμμάτων και το 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.626 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Σιδηρόκαστρο και όχι ο Αυλώνας, από τον οποίο πήρε την ονομασία του.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 10 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Σιδηροκάστρου -- το Σιδηρόκαστρο Δ.δ. Αγαλιανής η Αγαλιανή η Βλασσάδα η Παλιοβλασσάδα τα Πηγαδούλια Δ.δ. Αυλώνος ο Αυλώνας το Πανόραμα η Πτέρη Δ.δ. Βανάδας -- η Βανάδα Δ.δ. Ελαίας η Ελαία ο Αγιαννάκης η Φόνισσα Δ.δ. Καλιτσαίνης -- η Καλίτσαινα Δ.δ. Καλού Νερού το Καλό Νερό το Άνω Καλό Νερό το Βουνάκι ο Κάκκαβας το Μάρμαρο η Στάση Σιδηροκάστρου Δ.δ. Καρυών -- οι Καρυές Δ.δ. Πλατανίων -- τα Πλατάνια Δ.δ. Προδρόμου -- ο Πρόδρομος Στοιχεία για το δήμο Αυλώνα από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-10-27 στο Wayback Machine. Στοιχεία για το δήμο Αυλώνα από τη Δικτυακή Πύλη Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας
Βεστιαρίται

Οι βεστιαρίται ήταν στην Ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ένα σώμα αρχικά Αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων του Βεστιαρίου (Θησαυροφυλακίου) και μετά δημοσιονομικών αξιωματούχων, που πιστοποιούνται από τον 11ο έως τον 15ο αι.

 Το βεστιαρίται εμφανίζονται στα μέσα του 11ου αι., με πρώτο γνωστό βεστιαρίτη τον Ιωάννη Ιβηρίτζη να αναφέρεται το 1049. Όπως υποδηλώνει το όνομά τους, είχαν σχέση με την Αυτοκρατορική ιματιοθήκη και το Θησαυροφυλάκιο, το Βεστιάριον. Πιθανώς οι βεστιαρίτες αρχικά να δημιουργήθηκαν ως ένα απόσπασμα φρουράς για τη φύλαξη του Βεστιαρίου. Περίπου από το 1080 και μετά είχαν διακριθεί επισήμως σε δύο ομάδες: τους «εσωτερικούς» ή «του νοικοκυριού» (έσω ή οικείοι) βεστιαρίτες, που συνδέονται με το ιδιωτικό Θησαυροφυλάκιο του Αυτοκράτορα (το έσω / οικιακόν Βεστιάριον) κάτω από έναν μεγάλο πριμικήριο· και οι «εξωτερικοί» (έξω) βεστιαρίτες κάτω από έναν πριμικήριο, που πιθανότατα ήταν υπό το δημόσιο (το κρατικό) Θησαυροφυλάκιο (βασιλικόν Βεστιάριον). Σταδιακά αντικατέστησαν διάφορες άλλες ένοπλες φρουρές, που οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες απασχολούσαν στην ίδια την Κωνσταντινούπολη, όπως οι μαγγλαβίται και οι πανθεώται και έγιναν το αποκλειστικό σώμα των εμπιστευτικών υπσλλήλων του Αυτοκράτορα. Όπως γράφει η πριγκίπισσα και ιστορικός Άννα Κομνηνή, ήταν οι αυλικοί «οι εγγύτερα» στον Αυτοκράτορα. Με τη στρατιωτική κρίση της δεκαετίας του 1070, διαμορφώθηκαν σε ένα κανονικό σώμα φρουράς του Παλατιού, που υπηρετούσε παράλληλα με τη Φρουρά των Βαράγγων στον στρατό της εποχής των Κομνηνών. Οι βεστιαρίται πιστοποιούνται ως το 1387 και πιθανότατα συνέχισαν να υπάρχουν μετά. Ωστόσο τον 13ο και 14ο αιώνα ο ρόλος τους ήταν κυρίως δημοσιονομικός: ήταν υπεύθυνοι για τη στρατολόγηση ανδρών και αμαξών από τις επαρχίες, υπό τον έλεγχο του δομεστίκου των θεμάτων της Ανατολής. Ο επικεφαλής της βεστιαριτών ονομαζόταν πρωτοβεστιαρίτης κατά τον 13ο και 14ο αι. (δεν πρέπει να συγχέεται με το πολύ παλαιότερο και πιο σημαντικό αξίωμα του πρωτοβεστιαρίου). Ο τίτλος επιβεβαιώνεται μέχρι το 1451, όταν ήταν κάτοχός του ο ιστορικός Γεώργιος Σφραντζής. Στο Βιβλίο των Αξιωμάτων του Ψευδο-Κωδινού στα μέσα του 14ου αι. ο βεστιαρίτης κατατάσσεται ως 14ο στη σειρά προτεραιότητας, έπειτα από τον λογοθέτη του Γενικού. Σύμφωνα με το ίδιο έργο, τα διακριτικά του ήταν: μία ξύλινη ράβδος με χρυσές και ερυθρόχρυσες λαβές (δικανίκιον), ένας πίλος (σκιάδιον) με κέντημα (κλαπωτόν), ένα άλλο είδος πίλου από λευκό και χρυσό μετάξι με κέντημα από χρυσό σύρμα και εικόνες του Αυτοκράτορα μπροστά και πίσω (σκαρακίνικον) και ένα μεταξωτό ένδυμα του αξιώματος (καββάδιον). Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. Philadelphia, Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tomes I and II (in French). Berlin: Akademie-Verlag. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. Oikonomides, Nicolas (1976). Travaux et Mémoires 6 (in French). Paris: E. de Boccard. Verpeaux, Jean, ed. (1966). Pseudo-Kodinos, Traité des Offices (in French). Paris: Éditions du Centre National de
Evil or Divine - Live in New York City

Evil or Divine - Live in New York City είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records". Το συγκεκριμένο άλμπουμ, είχε κυκλοφορήσει σε μορφή DVD το 2003 μέσω της "Spitfire", με τη βιντεοσκόπηση ολόκληρης της συναυλίας στο "Roseland Theater" της Νέας Υόρκης η οποία πραγματοποιήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2002. Η συγκεκριμένη συναυλία έγινε στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Killing the Dragon", ο οποίος είχε κυκλοφορήσει το Μάιο εκείνης της χρονιάς.

 1. Killing the Dragon (Dio, Bain) - 5:06 2. Egypt (The Chains Are On) / Children of the Sea (Dio, Campbell, Bain, Appice / Dio, Butler Iommi, Ward) - 7:56 3. Push (Dio, Bain, Goldy) - 3:53 4. Stand Up and Shout (Dio, Bain) - 3:36 5. Rock & Roll (Dio, Bain, Goldy) - 5:12 6. Don't Talk to Strangers (Dio) - 5:49 7. Man on the Silver Mountain (Blackmore, Dio) - 2:24 8. Guitar Solo (Aldrich) - 9:07 9. Long Live Rock and Roll (Blackmore, Dio) - 4:15 10. Fever Dreams (Dio) - 4:09 11. Holy Diver (Dio) - 5:07 12. Heaven and Hell (Dio, Butler, Iommi, Ward) - 6:38 13. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 5:44 14. Rainbow in the Dark (Dio, Vampbell, Bain, Appice) - 5:05 15. We Rock (Dio) - 5:16 Evil or Divine - Live in New York City (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 22 Φεβρουαρίου 2005 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Evil or Divine - Live in New York City" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Νταγκ Όλντρικ - κιθάρα Τζίμι Μπέην - μπάσο Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio CD Discography, 2002 Evil or Divine: Live in New York City - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Dio - Evil or Divine: Live in New York City - Encyclopaedia Metallum
ΕΡΤ Πάτρας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Πάτρας (ΕΡΤ Πάτρας) είναι ο τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός της Πάτρας και του Νομού Αχαΐας. Το πρόγραμμα που εκπέμπει είναι ειδησεογραφικό - ψυχαγωγικό. Διατηρεί στούντιο στην οδό Παναχαΐδος Αθηνάς 93 στην Πάτρα και στην οδό Αγίου Γεωργίου 11, στο Ρίο.

 Ξεκίνησε να εκπέμπει το 1950 αρχικά από το ΕΙΡ από έναν στρατιωτικό πομπό ισχύος 100W, ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έκτοτε συμπορεύτηκε με τη γενικότερη εξελικτική πορεία της Πάτρας, της Αχαΐας και της Δυτικής Ελλάδος. Τη δεκαετία του 1970 το πρόγραμμα του σταθμού της Πάτρας, ήταν κοινό με το πρόγραμμα του ραδιοφωνικού σταθμού της Ζακύνθου με αποτέλεσμα το σήμα του να καλύπτει σχεδόν όλη τη Μεσόγειο και το Λιβυκό Πέλαγος. Τη δεκαετία του 1980 ξεκίνησε να εκπέμπει στα FM και μέχρι σήμερα καλύπτει τους νομούς Αχαΐας, Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας και Κορινθίας. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ, εξέπεμπε σήμα μέσω διαδικτύου ως αντίποινα για τις 11 Ιουνίου του 2013. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου του 2015, δύο χρόνια μετά το κλείσιμο της, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Πάτρας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Πάτρας. Παλαιότερα, η ΕΡΤ Πάτρας, εξέπεμπε και στους 89.9 και από το κέντρο εκπομπής Ερατεινή, στον Νομό Φωκίδας, καλύπτοντας την περιοχή της Αιγιαλείας, εκπομπή που σταμάτησε οριστικά, λόγω παρεμβολών σε ιδιωτικό σταθμό της Πάτρας (Σκύλος FM 90). Άκου την ΕΡΤ Πάτρας στο Radio-live.gr Ακούστε ζωντανά από το ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα
Άγιος Μαμέρτους

Ο Άγιος Μαμέρτους (Mamert, ... - 475) ήταν αρχιεπίσκοπος της πόλης Βιεν στη Γαλατία και είναι Άγιος της Καθολικής Εκκλησίας. Η βασική συμβολή του στην εκκλησιαστική πρακτική ήταν η εισαγωγή της λιτανείας πριν την ημέρα της Αναλήψεως, ως μεσολάβηση έναντι σεισμών και άλλων καταστροφών. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Μαΐου. Συγκαταλέγεται στους παγερούς αγίους.

 Ήταν γόνος εύπορης γαλλορωμαϊκής οικογένειας από την Λυών. Αδελφός του ήταν ο θεολόγος και λόγιος Κλαυδιανός Μαμέρτους. Χρίστηκε επίσκοπος το 461 στη Βιεν (στη σημερινή Γαλλία). Λέγεται ότι έκανε πολλά θαύματα, γιάτρεψε κόσμο, και μια φορά με τις εκκλήσεις του έσωσε την πόλη από φοβερή πυρκαγιά. Στην καθολική αγιογραφία εικονίζεται ως επίσκοπος με φωτιά κάτω από τον χριστιανικό σταυρό. Είναι ο προστάτης των ποιμένων και των σωμάτων πυροσβεστικής. Στον άγιο αυτό γίνεται έκκληση κατά ξηρασίας, πυρετού και παθήσεων του θώρακα.
Ασήμι Ηρακλείου

Το Ασήμι (επίσημη ονομασία: Ασήμιον) είναι κωμόπολη και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Πήρε το όνομα του από μια πανέμορφη κοπέλα που την έλεγαν Ασημίνα και είχε καταγωγή από τη Ρούμελη. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου στο βόρειο άκρο της Μεσαράς και ήταν έδρα του Δήμου Κόφινα (πλέον Δημοτική Ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας) στο Νομό Ηρακλείου. Η θέση του είναι πάνω στον υδροκρίτη του Γεροπόταμου και του Αναποδάρη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και με την ελαιοκομία, όπως επίσης και με το εμπόριο. Στο χωριό μεταξύ άλλων λειτουργούν περιφερειακό ιατρείο, νηπιαγωγείο, Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο, Λύκειο, ΚΕΠ, τράπεζες, φαρμακεία, εμπορικά καταστήματα και υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου, έδρα της τοπικής ομάδας που ιδρύθηκε το 1968 και αγωνίζεται στην α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της ΕΠΣ Ηρακλείου.

 Κοντά στο χωριό, στη θέση Αργιώ, βρέθηκαν λείψανα από οικισμό των ρωμαϊκών χρόνων και έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα των ελληνορωμαϊκών χρόνων. Το χωριό για πρώτη φορά, αναφέρεται με το όνομα Ασήμι, σε έγγραφο του 1280 του συμβολαιογράφου του Χάνδακα, Μαρτσέλο. Επίσης το βρίσκουμε σε έγγραφο του 1395, ως φέουδο του Βασάλο. Το βρίσκουμε και σε ενετικές, όπως επίσης και σε τουρκικές απογραφές, αργότερα. Στο χωριό υπήρχαν και Τουρκοκρητικοί που έφυγαν με την Ανταλλαγή. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόφινα του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.189 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Ασημίου Στο Ασήμι δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, ο οποίος διοργανώνει εκδηλώσεις πολιτιστικού και αθλητικού χαρακτήρα. Προστάτης άγιος του οικισμού είναι ο Άγιος Τίτος και σε αυτόν είναι αφιερωμένη η κεντρική-παλιά εκκλησία του χωριού, που εορτάζει στις 25 Αυγούστου, οπότε γίνεται τοπικό πανηγύρι. Μεγάλης σημασίας για τους ντόπιους είναι και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η μεγαλύτερη, και πιο καινούρια εκκλησία του χωριού (από το 1984) είναι ο τρίκλιτος ναός Αγίας Παρασκευής, Αγίας Ειρήνης και Αγίας Τριάδος. Επίσης, υπάρχει ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής , όπου την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Παρασκευή του Πάσχα) λαμβάνουν χώρα εορταστικές-θρησκευτικές εκδηλώσεις, του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (νεκροταφείο) και του Σωτήρος Χριστού(δίκλιτο με τον Άγιο Χαράλαμπο). . Το Ασήμι εκπροσωπείται στο ποδόσφαιρο από τον «Αθλητικό Όμιλο Ασημίου» ο οποίος ιδρύθηκε το 1968 και ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Ο Α.Ο. Ασημίου τις χρονιές 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94 και 1994-95 αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου τα έτη 1992, 1993 και 1994. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Ασημίου. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Χωριά του Δήμου Κόφινα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Λίμνη Γκάρντα

Η λίμνη Γκάρντα (ιταλικά: Lago di Garda ή Lago Benaco) είναι η μεγαλύτερη λίμνη της Ιταλίας. Η λίμνη βρίσκεται στη βόρεια Ιταλία, ανάμεσα στη Μπρέσια και στη Βερόνα, και έχει έκταση 370 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η λίμνη σχηματίστηκε στο τέλος της εποχής των Παγετώνων. Σήμερα είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Η λίμνη και οι ακτογραμμές της είναι μοιρασμένες στις επαρχίες Βερόνα (νοτιοανατολικά), Μπρέσια (νότιοδυτικά) και Τρέντο (βόρεια).

 Το είδος ψαριού Salmo carpio (στα ιταλικά καρπιόνε) είναι ένα σπάνιο είδος σολωμόμορφου το οποίο ζει μόνο στη λίμνη Γκάρντα. Έχουν γίνει προσπάθειες να εισαχθεί και σε άλλες λίμνες της Ιταλίας, αλλά όλες ήταν ανεπιτυχείς. Ο πληθυσμός του ψαριού έχει μικρύνει αισθητά στη λίμνη Γκάρντα και γι' αυτό το λόγο χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύον (IUCN 3.1). Οι κύριες απειλές που δέχεται είναι η υπεραλίευση, η μόλυνση και ο πιθανός ανταγωνισμός με είδη που έχουν εισαχθεί στη λίμνη.
Μάχη για τα ορυχεία

Η μάχη για τα ορυχεία ήταν πολεμικές επιθέσεις των αντιστασιακών οργανώσεων (κατά κύριο λόγο του ΕΛΑΣ), εναντίον στην εκμετάλλευση των Ελληνικών ορυχείων για τις ανάγκες του στρατού Κατοχής.

 Τα ορυχεία ήταν ιδιοκτησία Ελληνικών επιχειρήσεων που υπέγραφαν συμβόλαιο παραχώρησης βάσει πολυετών συμβολαίων. Αν και η ποιότητα της εξόρυξης των ορυχείων δεν ήταν ανταγωνιστική σε παγκόσμιο επίπεδο, οι ανάγκες του στρατού Κατοχής λόγω του αποκλεισμού του από τη διεθνή αγορά, τα καθιστούσε χρήσιμα για την κάλυψη των αναγκών. Μάλιστα ειδικά για το χρώμιο ο εφοδιασμός του είχε κριθεί από το υπουργείο Οικονομίας της Γερμανίας ως αποφασιστικής σημασίας. Η άνοδος της αντίστασης δημιούργησε πρόβλημα στη παραγωγή των ορυχείων ενώ το 1944 δούλευαν περίπου οι μισοί εργάτες σε σχέση με το 1942. Πολλά ορυχεία είχαν αχρηστευθεί ή υπολειτουργούσαν. Το 1942 οι Γερμανοί προσπάθησαν να βρουν εργατικό δυναμικό από την Εβραϊκή κοινότητα, η οποία όμως εξαγόρασε την απαλλαγή της, ενώ στη περιοχή της Μακεδονίας, χρησιμοποιήθηκαν Κροάτες εργάτες και παράλληλα έγινε διερεύνηση για προσπάθεια χρησιμοποίησης Ρώσων αιχμαλώτων. Το 1943 της αδυναμίας εξεύρεσης εργατικού δυναμικού λόγω της εξάπλωσης της Αντίστασης, χρησιμοποιήθηκαν ως εργάτες άτομα που συλλαμβάνονταν σε μπλόκα των αρχών Κατοχής, ενώ τοποθετήθηκαν στα ορυχεία αποσπάσματα Γερμανικού μηχανοκίνητου τάγματος. Μεταπολεμικά ο Άλμπερτ Σπέερ σε συνέντευξη του είχε αναφέρει ότι ο αγώνας των ανταρτών στην Ελλάδα δημιουργούσε προβλήματα γιατί υπήρχαν επιπτώσεις στη πολεμική παραγωγή μας κυρίως σε έλλειψη βωξίτη και χρωμίου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χ. Χατζηιωσήφ η ιστοριογραφία τείνει να αποδίδει μεγαλύτερη σημασία σε αψιμαχίες παρά σε μάχες για τη λειτουργία των ορυχείων. Χρήστος Χατζηιωσήφ, "Η ελληνική οικονομία πεδίο μάχης και αντίστασης", Στο: Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Τόμ. 3α: Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Κατοχή, Αντίσταση 1940-1945. Επιμέλεια: Χρήστος Χατζηιωσήφ, Προκόπης Παπαστράτης. Αθήνα: Βιβλιόραμα, 2007, σ. 191-5.
Κόστα Πρότιτς

Ο Κόστα Πρότιτς (σερβικά : Коста Протић) (29 Σεπτεμβρίου 1831 - 4η Ιουνίου 1892) ήταν Σέρβος στρατιωτικός, υπασπιστής του Πρίγκιπα Μιχαήλο (1865), υπουργός Άμυνας και κατασκευών, υπασπιστής του πρίγκιπα Μίλαν (1875-1880), πρωθυπουργός της Σερβίας (1889 - 1892). Υπηρέτησε και ως αντιβασιλέας μετά την παραίτηση του βασιλιά Μίλαν το 1889.

 Γεννήθηκε στο Ποζάρεβατς και ήταν γιος του έμπορου Στέφαν και της Μιλόσαβα. Ήταν παντρεμένος με την Μίκα Τάντιτς και είχαν παιδιά τον Ντράγκουτιν και την Ζαγκόρκα. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Ποζάρεβατς και γυμνάσιο πήγε στο Βελιγράδι. Εντάχθηκε στο στρατό ως στρατιώτης τον Νοέμβριο του 1848 και μετά από σχεδόν δύο χρόνια θητείας τον Σεπτέμβριο του 1850 γράφτηκε στην πρώτη τάξη της νεοσύστατης σχολής πυροβολικού (σημερινή στρατιωτική ακαδημία). Τελείωσε την εκπαίδευση στην στρατιωτική ακαδημία στις 11 Οκτωβρίου 1855 με τον βαθμό του υπολοχαγού. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της σχολής πυροβολικού επιλέχθηκε για δόκιμος και στάλθηκε για εκπαίδευση στο Βερολίνο όπου ολοκλήρωσε διετή σχολή πυροβολικού και σχολή μηχανικών. Τον Οκτώβριο του 1858 μετακόμισε στο Βέλγιο όπου συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Λιέγη μέχρι το τέλος του Απριλίου του 1859. Έγινε υπασπιστής του πρίγκιπα Μιχαήλο Ομπρένοβιτς στις 6 Ιούλιος 1861 και από τις 19 Οκτώβριος 1865 ήταν καθηγητής της σχολής πυροβολικού. Την 1 Μαΐου 1868 διορίστηκε διοικητής τάγματος στο Βελιγράδι. Από 1 Οκτώβριου 1868 διορίστηκε επιθεωρητής των στρατευμάτων του μηχανικού αλλά και του τακτικού στρατού. Υπό την ιδιότητα αυτή στο τέλος του Νοεμβρίου του 1870 πήγε στη Βιέννη για να οργανώσει την αγορά όπλων για τον Σερβικό στρατό. Στις 10 Αυγούστου 1873 διορίστηκε διοικητής ταξιαρχίας του πεζικού. Διορίστηκε υπουργός άμυνας στις 22 Οκτωβρίου 1873 μέχρι τις 25 Νοεμβρίου 1874. Ήταν και πάλι υπουργός άμυνας του από τις 22 Ιανουαρίου 1875 έως τις 19 Αυγούστου 1875. Αρχηγός του επιτελείου στρατού τον Μάιο του 1876 και μέλος του μυστικού στρατιωτικού συμβουλίου. Διοικητής της άμυνας του Αλέκσινατς από τις 10 Σεπτεμβρίου 1875, από τον Ιούνιο του 1876 διοικητής του στρατού του Μοράβα, και από 1 Δεκεμβρίου του 1876 διοικητής του πρώτου σώματος στρατού. Αρχηγός της ανώτατης διοίκησης από 1η Δεκεμβρίου 1877 μέχρι το τέλος του δεύτερου Σερβοτουρκικού πόλεμου. Διορίσθηκε υπασπιστής του πρίγκιπα Μίλαν Ομπρένοβιτς από τις 22 Νοέμβριου 1879 έως τις 9 Απριλίου 1880, όταν και διορίστηκε διοικητής του Μοράβα . Αποστρατεύτηκε στις 31 Μαρτίου 1883 έχοντας συμπληρώση τα προβλεπόμενα έτη υπηρεσίας. Ήταν υπουργός κατασκευών στην κυβέρνηση του Νίκολα Χρίστιτς. Στη θέση αυτή ήταν επίσης ήταν και στην κυβέρνηση του Μιλούτιν Γκαρασάνιν από τις 2 Μάιου 1885 έως τις 23 Μαρτίου του 1886Τον Απρίλιο του 1886 διορίσθηκε διοικητής του Βελιγραδίου μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 1889 όταν από το υπουργείο στρατιωτικών διορίστηκε επιθεωρητής του πεζικού. Διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας από τις 14 Απριλίου 1888 έως τις 22 Φεβρουάριου 1889. Εν τω μεταξύ υπηρέτησε και ως πρωθυπουργός και αντιβασιλέας από τις 22 Φεβρουαρίου 1889 μέχρι τον θάνατό του στις 4 Ιουνίου 1892 . Почасна сабља генерала Косте Протића, 1878.