Τζιτζιφιά

Η τζιτζιφιά, γνωστή με την επιστημονική ονομασία Ziziphus jujuba, είναι είδος φυτού του γένους Ζίζιφος (Ziziphus) της οικογένειας Ραμνίδες (Rhamnaceae). Είναι μικρό φυλλοβόλο δέντρο ή θάμνος ο οποίος παράγει εδώδιμους καρπούς. Καλλιεργείται κυρίως στη νότια Ασία και τη νοτιοανατολική Ευρώπη.

 Είναι ένα μικρό φυλλοβόλο δέντρο ή θάμνος που φτάνει σε ύψος 5-12 μέτρα, συνήθως με αγκαθωτά κλαδιά. Τα φύλλα είναι γυαλιστερά-πράσινα, ωοειδή-οξεία, με μήκος 2-7 εκατοστά και πλάτος 1-3 εκατοστά, με τρεις εμφανείς φλέβες στη βάση, και λεπτή οδόντωση στο περιθώριο. Τα λουλούδια είναι μικρά, με πλάτος 5 χιλιοστά, με πέντε δυσδιάκριτα κιτρινοπράσινα πέταλα. Ο καρπός είναι μια εδώδιμη οβάλ δρύπη με μήκος 1,5 με 3 εκατοστά. Όταν είναι ανώριμος έχει απαλό-πράσινο χρώμα, με τη σύσταση και τη γεύση ενός μήλου με χαμηλότερη οξύτητα, και όταν ωριμάζει γίνεται καφέ έως μωβ-μαύρος και τελικά ζαρωμένο, και μοιάζει με μικρό χουρμά. Υπάρχει ένας μόνο σκληρός πυρήνας, παρόμοιος με ένα κουκούτσι ελιάς, που περιέχει δύο σπόρους. Η ακριβής φυσική κατανομή του είναι αβέβαιη λόγω της εκτεταμένης καλλιέργειας, αλλά πιστεύεται ότι είναι στη νότια Ασία, μεταξύ του Λιβάνου, της βόρειας Ινδίας και της νότιας και κεντρικής Κίνας, και πιθανώς επίσης στη νοτιοανατολική Ευρώπη, αν και είναι πιο πιθανό να εισαχθεί εκεί. Το φυτό στα αραβικά και στα περσικά είναι γνωστό ως "Enab (عناب)" και είναι γνωστό ως "hinap" ή "finab" στο ανατολικό τμήμα της Βουλγαρίας όπου αναπτύσσεται άγρια αλλά είναι επίσης θάμνος κήπου, που καλλιεργείται για τον καρπό του. Ο καρπός μαζεύεται το φθινόπωρο. Η αρχική πηγή του ονόματος είναι η αρχαία ελληνική λέξη ζίζυφον. Αυτό δανείστηκε στα κλασικά λατινικά ως zizyphum (χρησιμοποιείται για τον καρπό) και zizyphus (το δέντρο). Απόγονος της λατινικής λέξης σε μια ρομανική γλώσσα, που μπορεί να ήταν γαλλική jujube ή μεσαιωνική λατινική jujuba , με τη σειρά του προκάλεσε το κοινό αγγλικό όνομα jujube. Αυτό το όνομα δεν σχετίζεται με το χοχόμπα, το οποίο είναι δάνειο από την ισπανική jojoba , το ίδιο δανείστηκε από το hohohwi, το όνομα αυτού του φυτού σε μια ιθαγενή αμερικανική γλώσσα. Το διωνυμικό όνομα έχει μια περίεργη ονοματολογική ιστορία, λόγω ενός συνδυασμού κανονισμών βοτανικής ονομασίας και παραλλαγών στην ορθογραφία. Ονομάστηκε για πρώτη φορά στο διωνυμικό σύστημα από τον Κάρολο Λινναίο ως Rhamnus zizyphus, στο έργο του Species Plantarum (1753). Ο Φίλιπ Μίλερ, στο Λεξικό του Κηπουρού (Gardener's Dictionary), θεώρησε ότι η τζιτζιφιά και οι συγγενείς της ήταν αρκετά διαφορετικά από το γένος Ράμνος ώστε να τοποθετηθούν σε ένα ξεχωριστό γένος (όπως είχε ήδη γίνει από τον προ-Λινναίου συγγραφέα Τουρνεφόρ το 1700) και στην έκδοση του 1768 του έδωσε το όνομα Ziziphus jujuba (χρησιμοποιώντας την ορθογραφία του Τουρνεφόρ για το όνομα του γένους). Για το όνομα του είδους, χρησιμοποίησε διαφορετικό όνομα, καθώς τα ταυτώνυμα (επανάληψη ακριβώς του ίδιου ονόματος στο γένος και το είδος) δεν επιτρέπονται στη βοτανική ονομασία. Ωστόσο, λόγω της ελαφρώς διαφορετικής ορθογραφίας του Μίλερ, ο συνδυασμός του προγενέστερου ονόματος του είδους (από τον Λινναίο) με το νέο γένος, Ziziphus zizyphus, δεν είναι ταυτώνυμο και επομένως επιτρεπόταν ως βοτανική ονομασία. Αυτός ο συνδυασμός έγινε από τον Χέρμαν Κάρστεν το 1882. Το 2006, έγινε μια πρόταση να καταργηθεί το όνομα Ziziphus zizyphus υπέρ του Ziziphus jujuba, και αυτή η πρόταση έγινε δεκτή το 2011 Το Ziziphus jujuba είναι επομένως η σωστή επιστημονική ονομασία για αυτό το είδος. Τα φύλλα περιέχουν σαπωνίνη και ζιζιφίνη, η οποία καταστέλλει την ικανότητα αντίληψης της γλυκιάς γεύσης.Τα φλαβινοειδή που βρίσκονται στα φρούτα περιλαμβάνουν τις καεμπφερόλη 3-O-ρουτινοσίδη, κουερκετίνη 3-O-ρομπινοβιοσίδη και Κουρκετίνη 3-O-ρουτινοσίδη. Στους καρπούς βρέθηκαν τερπενοειδή όπως το κολουμπρινικό οξύ και το αλφιτολικό οξύ. Η τζιτζιφιά εξημερώθηκε στη Νότια Ασία το 9000 π.Χ. Έχουν επιλεγεί περισσότερες από 400 ποικιλίες. Το δέντρο ανέχεται ευρύ φάσμα θερμοκρασιών και βροχοπτώσεων, αν και απαιτεί ζεστά καλοκαίρια και επαρκές νερό για αποδεκτή καρποφορία. Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα άλλα είδη του γένους, ανέχεται αρκετά κρύους χειμώνες, επιβιώνει σε θερμοκρασίες μέχρι περίπου −15 °C (5 °F) και το δέντρο, για παράδειγμα, καλλιεργείται συνήθως στο Πεκίνο. Αυτή η ευρεία ανοχή επιτρέπει στην τζιτζιφιά να αναπτυχθεί σε ορεινούς ή ερημικούς βιότοπους, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει πρόσβαση σε υπόγεια νερά καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού. Η τζιτζιφιά (Z. jujuba) φύεται σε ψυχρότερες περιοχές της Ασίας. Πέντε ή περισσότερα άλλα είδη Ziziphus κατανέμονται ευρέως σε ηπιότερα κλίματα σε θερμές ερήμους της Ασίας και της Αφρικής. Τα φρεσκοκομμένα, καθώς και τα ζαχαρωμένα αποξηραμένα φρούτα, τρώγονται συχνά ως σνακ ή με καφέ. Οι καπνιστές τζιτζιφιές καταναλώνονται στο Βιετνάμ και αναφέρονται ως μαύρες τζιτζιφιές. Τόσο η Κίνα όσο και η Κορέα παράγουν ένα ζαχαρούχο σιρόπι τσαγιού που περιέχει τζίτζιφα σε γυάλινα βάζα και κονσερβοποιημένο τσάι από τζιτζιφιές ή τσάι από τζιτζιφιές με τη μορφή σακουλών τσαγιού. Σε μικρότερο βαθμό, τα τζίτζιφα μετατρέπονται σε χυμό και ξύδι (στα κινέζικα ονομάζονται 枣醋 ή 红枣醋). Χρησιμοποιούνται για την παρασκευή τουρσιών (কুলের আচার) στη δυτική Βεγγάλη και το Μπαγκλαντές. Στην Κίνα, ένα κρασί που παρασκευάζεται από τζίτζιφα ονομάζεται χονγκ ζάο γιου (红枣酒). Στο Βιετνάμ και την Ταϊβάν, τα πλήρως ώριμα τζίτζιφα συλλέγονται και πωλούνται στις τοπικές αγορές και εξάγονται επίσης σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τα αποξηραμένα φρούτα χρησιμοποιούνται σε επιδόρπια στην Κίνα και το Βιετνάμ, όπως το ching bo leung, ένα κρύο ρόφημα που περιλαμβάνει αποξηραμένα τζίτζιφα, λονγκάν, φρέσκα φύκια, κριθάρι και σπόρους λωτού.Στην Κροατία, ιδιαίτερα στη Δαλματία, τα τζίτζιφα χρησιμοποιούνται σε μαρμελάδες, χυμούς και στη ρακία (μπράντι φρούτων). Στην Ιαπωνία, το natsume έδωσε το όνομά του σε ένα ξύλινο δοχείο τσαγιού που χρησιμοποιείται στην ιαπωνική τελετή τσαγιού, λόγω του παρόμοιου σχήματος. Το σκληρό, λιπαρό ξύλο του χρησιμοποιήθηκε, μαζί με την αχλαδιά, για ξυλογραφίες για την εκτύπωση των πρώτων βιβλίων στον κόσμο, ξεκινώντας από τον 8ο αιώνα και συνεχίζοντας μέχρι τον 19ο στην Κίνα και τις γειτονικές χώρες. Μέχρι και 2000 αντίτυπα θα μπορούσαν να παραχθούν από μια ξυλογραφία τζιτζιφιάς.