Opel Vectra

Το Opel Vectra ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Opel, από τον Σεπτέμβριο του 1988 μέχρι τον Ιούλιο του 2008, σε 3 γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου, αντικατέστησε το Opel Ascona τρίτης γενιάς στην κατηγορία των μεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων. Τον Δεκέμβριο του 1995 κυκλοφόρησε η δεύτερη γενιά του Vectra, ενώ τον Απρίλιο του 2002 έφτασε στην αγορά η τρίτη γενιά του Vectra, που αντικαταστάθηκε τον Νοέμβριο του 2008 από το Opel Insignia πρώτης γενιάς. Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Vectra πρώτης γενιάς διατέθηκε από την δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία Vauxhall, ως Vauxhall Cavalier και, από την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς στα τέλη του 1995, ως Vauxhall Vectra. Επίσης, κυκλοφόρησε και από την Holden στην Αυστραλία, ως Holden Vectra, καθώς και από την Chevrolet στη Λατινική Αμερική, ως Chevrolet Vectra. Μάλιστα ο διάδοχός του, αρχικά κυκλοφόρησε από την Chevrolet στη Χιλή επίσης ως Chevrolet Vectra, με αποτέλεσμα να γίνει τότε η μοναδική εκδοχή που διατήρησε για λίγα χρόνια ακόμα το όνομα Vectra του προκατόχου, αντί της ονομασίας Opel Insignia. Από τον Ιανουάριο του 2012 όμως, μετονομάστηκε σε Opel Insignia και στη Χιλή.

 Το Vectra πρώτης γενιάς μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1988 και παρουσιάστηκε στις πρώτες ευρωπαϊκές αγορές στις 14 Οκτωβρίου 1988, αν και σε κάποιες άλλες έφτασε στις αρχές του 1989. Σχεδιάστηκε από τον τότε αρχισχεδιαστή της General Motors στην Ευρώπη, Wayne Cherry, που είχε σχεδιάσει τότε και το σπορ κουπέ Opel Calibra, το οποίο παρουσιάστηκε στις 10 Ιουνίου 1989 και μάλιστα βασιζόταν στο Vectra πρώτης γενιάς. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της πρώτης γενιάς του Vectra ήταν στο άριστο για τα τότε δεδομένα 0,29. Ενώ τους πρώτους λίγους μήνες το Vectra Α διατέθηκε μόνο ως 4-πορτο σεντάν 3 όγκων, στις εκδόσεις GL, GLS και CD, και μόνο με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς, τον Ιανουάριο του 1989 άρχισε να προσφέρει και έξτρα 4-κίνηση, ενώ τον Μάρτιο του 1989 προστέθηκε μια 5-πορτη εκδοχή hatchback 2 όγκων, στις εκδόσεις GL και GT. Η έξτρα τετρακίνηση αναπτύχθηκε από κοινού με την αυστριακή εταιρεία Steyr Daimler Puch και έφερε έναν νέο συνδυασμό ιξωδών πλακών ζεύξης και συμπλέκτη ηλεκτρικής ενέργειας για την μετακύλιση της μετάδοσης και στον πίσω άξονα. Συνολικά, επί όλα τα έτη που διατέθηκε, το Vectra πρώτης γενιάς γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα και στην κατασκευάστρια Γερμανία. Αν και, όπως και οι προκάτοχοί του, δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ στο νούμερο 1 των πωλήσεων της μεσαίας κατηγορίας D, ήταν σταθερά μέσα στο top 10 σε όλα αυτά τα κράτη. Ειδικότερα στην Ελλάδα, γνώρισε εξαιρετικά μεγάλη απήχηση και ως ταξί, όπως συνέβη επίσης μετά και με τη δεύτερη γενιά του μοντέλου. Τον Σεπτέμβριο του 1992, το Vectra Α υπέστη έναν επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος, που ταίριαξε την αισθητική του με αυτήν του Opel Astra πρώτης γενιάς. Η νέα γρίλια ενσωμάτωσε το σήμα της Opel (προηγουμένως ήταν στο καπό), οι προφυλακτήρες απέκτησαν το χρώμα του αμαξώματος, οι προβολείς απέκτησαν ελαφρώς κυρτούς φακούς, ενώ και τα πίσω φώτα έγιναν φαρδύτερα και συνδέθηκαν μεταξύ τους με μια συνεχή λωρίδα που εκτεινόταν ακόμα και στη λαβή της πόρτας του χώρου αποσκευών. Όλα πλέον τα Vectra πρώτης γενιάς απέκτησαν στάνταρ Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), υδραυλικό τιμόνι και 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Παράλληλα, τοποθετήθηκαν διπλές ενισχύσεις χαλυβδοσωλήνων σε όλες τις πόρτες, τα μαρσπιέ και τις κολώνες της οροφής. Τον Φεβρουάριο του 1993, εμφανίστηκε προαιρετικός αερόσακος οδηγού στο αρχικό Vectra, ενώ τον Αύγουστο του 1993 εμφανίστηκε και προαιρετικός αερόσακος συνοδηγού. Στη Γερμανία και οι δύο μπροστινοί αερόσακοι έγιναν τελικώς στάνταρ τον Σεπτέμβριο του 1994, με την έναρξη της σεζόν (model year) του 1995, αν και σε ορισμένες αγορές ο αερόσακος συνοδηγού παρέμεινε έξτρα ακόμα και στην τελευταία σεζόν της πρώτης γενιάς, αυτή του 1995 (Σεπτέμβριος 1994 - Ιούλιος 1995). Η παραγωγή του Vectra Α έληξε τον Ιούλιο του 1995 και αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1995 από το Vectra B. Η επίσημη παρουσίαση του Opel Vectra B έγινε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 1995, ενώ η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1995 και έληξε τον Απρίλιο του 2002. Παρουσιάστηκε στην αγορά της Ευρώπης τον Δεκέμβριο του 1995 και διατέθηκε ως 4-πορτο σεντάν, 5-πορτο hatchback και, για πρώτη φορά, 5-πορτο station wagon. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της δεύτερης γενιάς είχε βελτιωθεί περαιτέρω, φτάνοντας στο 0,28. Το 1996, εισήχθη ένας νέος κινητήρας ντίζελ 2.0 DTI και με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο, ισχύος 82 hp και, ως αποτέλεσμα, στις αρχές του 1997 ο βασικός 1.7 TD διακόπηκε. Τον Μάρτιο του 1999, το Vectra B έλαβε ένα λίφτινγκ, με πιο διάφανους προβολείς, νέα πίσω φώτα, καινούρια εξωτερικά χρώματα, νέας σχεδίασης εμπρός και πίσω μαρσπιέ, μεγαλύτερους καθρέφτες και βαμμένες χειρολαβές θυρών. Ταυτόχρονα, υπήρξαν και μικρές βελτιώσεις στον εξοπλισμό και στο εσωτερικό ντιζάιν, όπως νέο ταμπλό, επανασχεδιασμός στους διακόπτες και χρώμιο στις εσωτερικές χειρολαβές των θυρών. Ο κινητήρας X18XE αντικαταστάθηκε από τον X18XE1, αλλά επίσης και οι άλλοι κινητήρες αντικαταστάθηκαν ή βελτιώθηκαν από την σεζόν του 2001. Επιπλέον, οι κινητήρες ντίζελ αναθεωρήθηκαν, ενώ εισήχθη και ένας νέος 2.2 DTI. Τότε επίσης, η Opel επεξεργάστηκε τον νέο κινητήρα Eco Tec, ο οποίος παραγόταν στις εκδόσεις 1.6 και 1.8 λίτρων, ενώ συνδύαζε άνεση και σημαντικές επιδόσεις και καλύτερη οικονομία καυσίμων. Όπως και το Vectra Α, παρομοίως το Vectra Β γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα και στην κατασκευάστρια Γερμανία. Αν και, όπως και οι προκάτοχοί του, δεν κατάφερε να φτάσει ποτέ στο νούμερο 1 των πωλήσεων της μεσαίας κατηγορίας D, ήταν σταθερά μέσα στο top 10 σε όλα αυτά τα κράτη. Στην πιο επιτυχημένη του χρονιά, το 1997, πωλήθηκαν 140.964 αντίτυπα, αλλά κατά το τελευταίο πλήρες έτος του στην αγορά, το 2001, μόνο 47.171 αντίτυπα πωλήθηκαν. Ειδικότερα στην Ελλάδα, γνώρισε εξαιρετικά μεγάλη απήχηση και ως ταξί, όπως συνέβη επίσης και με την πρώτη γενιά του μοντέλου, ενώ αντιθέτως στην τρίτη γενιά σημειώθηκε μια αξιοσημείωτη πτώση της ζήτησης. Το Vectra τρίτης γενιάς παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2002 και βασίστηκε στην νέα τότε πλατφόρμα Epsilon του ομίλου της General Motors. Συγκριτικά με τον προκάτοχό του, το Vectra C κέρδισε σημαντικά σε μήκος, εν μέρει για να καλυφθεί το κενό που άφησε η διακοπή του ακόμα μεγαλύτερου Opel Omega που είχε πρόσφατα ανακοινωθεί και τελικώς έγινε τον Ιούνιο του 2003, προκειμένου το Vectra να μπει με το ένα πόδι στο ανώτερο άκρο της μεσαίας κατηγορίας. Κατά την παρουσίαση, τον Απρίλιο του 2002, ήταν διαθέσιμο μόνο ως 4-πορτο σεντάν, ενώ το 5-πορτο hatchback επανήλθε τον Σεπτέμβριο του 2002, ως η σπορ έκδοση GTS, με χαμηλότερη ανάρτηση. Το 5-πορτο station wagon παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2003 και είχε 13,0 εκατοστά μακρύτερο μεταξόνιο από το sedan. Από τον Φεβρουάριο του 2003 έως τον Ιούλιο του 2008 παρήχθη και ένα συγγενικό πολυτελέστερο 5-πορτο hatchback, το Opel Signum. Το Signum είχε βασιστεί στο Vectra C station wagon, αλλά με εντελώς διαφορετική διάταξη στο πίσω μέρος, με πιο ευέλικτα πίσω καθίσματα και άπλετους πίσω χώρους. Δύο καινοτομίες του Opel Vectra τρίτης γενιάς, ήταν ένα νέο ηλεκτρο-υδραυλικό τιμόνι (αντίθετα με το αποκλειστικά υδραυλικό τιμόνι των Vectra Α και Vectra B) και, από το 2005 και μετά, προαιρετικά ενεργή ανάρτηση με προσαρμοζόμενο ηλεκτρονικό αποσβεστήρα IDS + CDC (Continuous Damping Control). Μετά από ένα πρώτο μικρό λίφτινγκ, που έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο του 2004, το Vectra C υπέστη μια εντονότερη αισθητική ανανέωση τον Σεπτέμβριο του 2005, με επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος, στον προφυλακτήρα και με προβολείς παρόμοιους με αυτούς του Opel Astra H. Στο εσωτερικό τοποθετήθηκαν νέα πλαστικά, υψηλότερης ποιότητας. Επίσης, οι κινητήρες ντίζελ απέκτησαν φίλτρο σωματιδίων χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις συντήρησης. Το Vectra τρίτης γενιάς, ωστόσο, αν και γνώρισε τότε κάποια απήχηση στο κοινό, δεν πλησίασε καν την επιτυχία του προκατόχου του. Ενδεικτικώς, στη Γερμανία το 2006 πωλήθηκαν σχεδόν 5 φορές περισσότερα Volkswagen Passat, ενώ ακόμα και οι πωλήσεις του χαμηλότερου πρεστίζ Škoda Octavia ήταν πάνω από τις διπλάσιες από αυτές του Vectra C. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα, όπου μάλιστα δεν υπήρξε ποτέ τόσο δημοφιλές ως ταξί όσο οι δύο πρώτες γενιές του μοντέλου. Τελικώς, το Vectra C διακόπηκε τον Ιούλιο του 2008 και αντικαταστάθηκε τον Νοέμβριο του 2008 από το εντελώς νέο Opel Insignia πρώτης γενιάς, το οποίο σημείωσε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία σε όλες τις αγορές όπου διατέθηκε. Eckhart Bartels, Rainer Manthey: Opel: Fahrzeug-Chronik Band 2: 1952–1990. Podszun, Brilon 2012, ISBN 978-3-86133-620-4, S. 73 & 106/107. Reparaturanleitung Opel Vectra Α: Sept. 1988 - 1995, Bucheli Verlag, Zug/Schweiz, 1997, ISBN 3-7168-1932-8. So wird’s gemacht Opel Vectra B: 10/95 - 02/02, Delius Klasing Verlag, H.R.Etzold, ISBN 3-7688-0943-9. Automobil Revue. Katalog 1991 und 1995. Opel Vectra Betriebsanleitung. Adam Opel AG, November 1989. Opel Vectra Betriebsanleitung. Adam Opel AG, November 1994. Opel Vectra Verkaufsprospekt. Adam Opel AG, Februar 2000. Opel Vectra Betriebsanleitung. Adam Opel AG, Mai 2001. Opel Vectra Β (στα γαλλικά) Αρχειοθετήθηκε 2011-08-08 στο Wayback Machine.