IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τουρκική Στρατιωτική Βάση στη Σομαλία

Από το 2017 η Τουρκία διατηρεί στρατιωτική βάση στη παραθαλάσσια περιοχή της Jaziira, στη Μογκαντίσου της Σομαλίας. Η βάση αυτή είναι οι μεγαλύτερες υπερπόντιες εγκαταστάσεις της Τουρκίας.

 Η βάση άνοιξε επίσημα στις 30 Σεπτεμβρίου του 2017 σε μία τελετή στην οποία παρεβρέθη ο στρατηγός των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων Χουλούσι Ακάρ και ο πρωθυπουργός της Σομαλίας Χασάν Αλί Kαΐρ. Η κατασκευή της βάσης κόστισε περίπου 50 εκατομμύρια δολλάρια και διήρκησε 2 χρόνια. Η στρατιωτική βάση αναμένεται να βοηθήσει τη διατήρηση της ειρήνης στη χώρα. Επίσης περιλαμβάνει κέντρο εκπαίδευσης και πάνω από 10.000 Σομαλοί στρατιώτες αναμένεται να εκπαιδευτούν στη βάση, σύμφωνα με Τούρκους στρατιωτικούς. Μπορεί να εκπαιδεύσει και να φιλοξενήσει περίπου 1.000 στρατιώτες τη φορά. Η βάση είναι περίπου 4 τ.χλμ. σε έκταση . Περισσότεροι από 200 Τούρκοι στρατιωτικοί βρίσκονται εγκατεστημένοι μόνιμα στη βάση. Να σημειωθεί ότι από το 1991 η Σομαλία βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο. Ρεπορτάζ του TRT World Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας
Κρίστοφερ Νόλαν

Ο Κρίστοφερ Νόλαν (Christopher Edward Nolan, 30 Ιουλίου 1970) είναι Άγγλος σκηνοθέτης, παραγωγός ταινιών και σεναριογράφος. Αφού σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου, έκανε το ντεμπούτο του με το Following (1998). Ο Νόλαν κέρδισε διεθνή αναγνώριση με τη δεύτερη του ταινία, Memento (2000), για την οποία προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Σκηνοθέτησε το Insomnia και βρήκε περαιτέρω κριτική και εμπορική επιτυχία με τα Τριλογία Μπάτμαν (2005-2012), The Prestige (2006) και Inception (2010), τα οποίοι έλαβαν οκτώ υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων των Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Ακολούθησαν οι Interstellar (2014), Δουνκέρκη (2017) και Tenet (2020). Κέρδισε υποψηφιότητες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το έργο του στο Δουνκέρκη. Οι ταινίες του Nolan είναι συνήθως επιστημολογικά και μεταφυσικά θέματα, εξερευνώντας την ανθρώπινη ηθική, το χρόνο και την φύση της μνήμης και της προσωπικής ταυτότητας. Το έργο του διαποτίζεται από μαθηματικά εμπνευσμένες εικόνες και έννοιες, ασυνήθιστες αφηγηματικές δομές και υλιστικές προοπτικές. Έχει συγγράψει πολλές από τις ταινίες του με τον αδερφό του Τζόναθαν Νόλαν και διευθύνει την εταιρεία παραγωγής Syncopy Inc. με τη σύζυγό του Έμα Τόμας. Ο Νόλαν έχει λάβει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Το 2015 περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στη λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο το και το 2019 διορίστηκε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στον κινηματογράφο.

 Ο Κρίστοφερ Τζέιμς Νόλαν γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1970 στο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν κειμενογράφος διαφημίσεων, ενώ η μητέρα του ήταν αεροσυνοδός. Η πρώτη του ταινία ονομαζόταν Following και κόστισε μόλις $6.000. Κυκλοφόρησε το 1998. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, ενώ εμφανίστηκε σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, με πρώτο το φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο. Η επόμενή του ταινία με τίτλο Memento κυκλοφόρησε το 2000 και χάρισε στον Νόλαν την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία «Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο», όπως και μία υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερο Σενάριο». Η επόμενη ταινία του ήταν η ταινία «Insomnia», η οποία βασίστηκε στην ομώνυμη νορβηγική ταινία, με πρωταγωνιστές τους Αλ Πατσίνο και Ρόμπιν Ουίλιαμς. Ήταν η πρώτη ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν με εισπράξεις άνω των $ 100 εκατ. Η αμέσως επόμενη ταινία του ήταν η πρώτη ταινία του Μπάτμαν που σκηνοθετούσε ο ίδιος. Πρόκειται για το Batman Begins, με πρωταγωνιστή τον Κρίστιαν Μπέιλ, η οποία απέσπασε 1 υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η επόμενη ταινία με τίτλο «The Prestige» απέσπασε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Η επόμενη ταινία του, «Ο Σκοτεινός Ιππότης» ήταν η ταινία του με την μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία, όπως και μία από τις πιο πετυχημένες εμπορικά ταινίες όλων των εποχών, με έσοδα της τάξης του $1 δις. «Ο Σκοτεινός Ιππότης» κέρδισε 2 βραβεία Όσκαρ, ένα στην κατηγορία «Καλύτερος ήχος» και στην κατηγορία «Β' Ανδρικός ρόλος» για τον πρόσφατα, τότε, αποθανόντα Χιθ Λέτζερ. Ο Κρίστοφερ Νόλαν στην IMDb
ReCAPTCHA

Το reCAPTCHA είναι ένα σύστημα το οποίο αναπτύχθηκε αρχικά από τους Luis von Ahn, Ben Maurer, Colin McMillen, Ντέιβιντ Αβραάμ και Manuel Blum στο Πανεπιστήμιο Carnegie Mellon, και εξαγοράστηκε από την Google τον Σεπτέμβριο του 2009. Είναι ένα text based CAPTCHA αλλά με μια σημαντική καινοτομία. Οι λέξεις που εμφανίζονται για την λύση του συστήματος είναι λέξεις από βιβλία τα οποία είναι στο στάδιο της ψηφιοποίησης. Το reCAPTCHA ζητά από τους χρήστες να εισάγουν λέξεις που εμφανίζονται σε παραμορφωμένες εικόνες κειμένου στην οθόνη. Με την υποβολή των δύο λέξεων που απαιτούνται, προστατεύονται και οι ιστοσελίδες από bots, που προσπαθούν να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες περιορισμένης πρόσβασης και βοηθά στην ψηφιοποιήση βιβλίων.

 Το σαρωμένο κείμενο που προορίζεται για ψηφιοποίηση αναλύεται από δύο διαφορετικά προγράμματα OCR. Οι λέξεις που δεν αναγνωρίστηκαν από το κείμενο ή τα προγράμματα μεταφράζονται διαφορετικά, χαρακτηρίζονται ύποπτες και μετατρέπονται σε CAPTCHA.Το σύστημα εμφανίζει δύο λέξεις, μια γνωστή στο σύστημα ώστε να γίνει ο έλεγχος, αν είναι άνθρωπος η bot, και μία άγνωστή στο σύστημα (ύποπτη λέξη από κάποιο βιβλίο) . Ο χρήστης θα πρέπει να απαντήσει και στις δύο αυτές λέξεις. Το σύστημα, αν η πρώτη (γνωστή) λέξη είναι σωστή, επιτρέπει την πρόσβαση στην υπηρεσία και καταχωρεί την απάντηση της δεύτερης (άγνωστης) σαν πιθανή λύση. Οι άγνωστες λέξεις εμφανίζονται κι άλλες φορές, ώστε να υπάρχει σύγκριση για την ορθότητα της λύσης. http://www.cs.cmu.edu/~biglou/reCAPTCHA_Science.pdf http://www.google.com/recaptcha/intro/index.html
Μάζι Όκα

Ο Μάζι Όκα (ιαπωνικά: マシ・オカ‎), πραγματικό όνομα: Μασαγιόρι Όκα, 27 Δεκεμβρίου 1974) είναι Ιάπωνας ηθοποιός και δημιουργός οπτικών εφέ. Είναι περισσότερο γνωστός για το ρόλο του στην αμερικάνικη σειρά Heroes, όπου υποδύεται τον Χίρο Νακαμούρα. Πρόσφατα εμφανίστηκε στην ταινία Get Smart που βγήκε στους κινηματογράφους στις 20 Ιουνίου το 2008.

 Ο Μάζι Όκα γεννήθηκε στο Τόκιο, στη Ιαπωνία. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν ενός μηνός, έτσι τον μεγάλωσε η μητέρα του και δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Όταν ήταν έξι ετών, αυτός και η μητέρα του μετακόμισαν στο Κουίνς, στη Νέα Υόρκη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Masi Oka στο Wikimedia Commons
Ελεύθεροι Άνθρωποι

Οι Ελεύθεροι Άνθρωποι (ΕΛ.Α.) είναι πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 2021 από τον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα. Σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Πάρις Κουρτζίδης.

 Τον Φεβρουάριο του 2021, ο δημοσιογράφος και εκδότης Γιώργος Τράγκας ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος με την επωνυμία «Ελεύθεροι Άνθρωποι». Στο κόμμα συμμετείχαν ως συνιδρυτές ο πρώην βουλευτής Αχαΐας Νίκος Νικολόπουλος με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος.Τους επόμενους μήνες, τη συμπόρευσή τους με τους Ελεύθερους Ανθρώπους ανακοίνωσαν το Μέτωπο Νίκης της Ραχήλ Μακρή, το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο του Δημήτρη Καζάκη, το Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών του Γιάννη Δημαρά, η Ελληνική Πολιτική Συνείδηση, το Κόμμα Δανειοληπτών-Ταυτότητα Κεντρώων, το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα, το κόμμα Δημοκρατικά Ενωμένοι Πολίτες, το Κόμμα Ελλήνων Δανειοληπτών, καθώς και μεμονωμένοι πρώην βουλευτές και πολιτευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Νέας Δημοκρατίας, των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και της Ελληνικής Λύσης.Ωστόσο, κατά τους επόμενους μήνες σημειώθηκαν αποχωρήσεις από τον σχηματισμό με κυριότερες αυτές του Νίκου Νικολόπουλου και του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος, της Ραχήλ Μακρή,, του Νίκου Καραχάλιου και των σχηματισμών Ε.ΠΑ.Μ., ΔΗ.Κ.ΚΙ. και Κ.ΕΛ.ΔΑ..Το Δεκέμβριο του 2021, ο Γιώργος Τράγκας ασθένησε από κορονοϊό και εισήχθη στο νοσοκομείο, όπου διασωληνώθηκε, ενώ λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε.Αμέσως μετά τον θάνατο του Τράγκα, ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Πάρις Κουρτζίδης, διεκδίκησε την ηγεσία των Ελευθέρων Ανθρώπων. Σε ένα αμφισβητούμενο εσωκομματικό δημοψήφισμα έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης, ως μεταβατικός πρόεδρος, από 4.127 μέλη του κόμματος, παρά τις αντιδράσεις από ορισμένα στελέχη και την οικογένεια του Γιώργου Τράγκα, οι οποίοι έκαναν λόγο για αυθαίρετες διαδικασίες.Τον Φεβρουάριο του 2022 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο των Ελευθέρων Ανθρώπων. Το συνέδριο ενέκρινε αλλαγές στο καταστατικό και το νέο λογότυπο, εξέλεξε την Πολιτική Γραμματεία του κόμματος, ενώ ο Πάρις Κουτζίδης εξελέγη πρόεδρος από την πλειονότητα των μελών των Ελευθέρων Ανθρώπων.Τον Μάιο του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε πολιτικός συνασπισμός με την ονομασία «Ελληνική Ανατροπή», στον οποίον συμμετέχουν οι Ελεύθεροι Άνθρωποι και έχουν προσχωρήσει τα κόμματα Λιοντάρια - Συνέργεια για την Ελλάδα, Ελληνισμός, ΑΜΕΑ, καθώς και προσωπικότητες προερχόμενες από την Ένωση Κεντρώων. Σύμφωνα με δηλώσεις του Γιώργου Τράγκα, σκοπός του κόμματος είναι να διασφαλιστεί η Δημοκρατία, η καταπολέμηση της ανεργίας και της οικονομικής κρίσης που προέκυψε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Επίσημος ιστότοπος
Δελφίνος (τίτλος)

Δελφίνος (γαλλικά :Dauphin) ήταν ένας γαλλικός τίτλος ευγενείας σε χρήση από το 1349 έως το 1830 και προοριζόταν για τους πρίγκιπες του στέμματος στο θρόνο της Γαλλίας που ήταν νόμιμοι απόγονοι του κυρίαρχου μονάρχη. Αρχικά ήταν ο τίτλος των κομήτων του Αλμπόν, κυρίων του Ντωφινέ, και μετά τη μεταβίβαση του Ντωφινέ στο βασίλειο της Γαλλίας, το 1349, έγινε ο τίτλος που έφερε ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας. Τον έφερε ο κληρονόμος του στέμματος μέχρι τη στέψη του ή το θάνατό του, οπότε ο τίτλος περνούσε στον επόμενο κληρονόμο του θρόνου.

 Τον 12ο αιώνα, ο κόμης του Αλμπόν Γκι Δ' του Αλμπόν (1095-1142) πρόσθεσε ένα δελφίνι στο οικόσημό του και αποκαλούνταν Δελφίνος (le Dauphin, στα γαλλικά le dolphin είναι το δελφίνι). Οι απόγονοί του άλλαξαν τον τίτλο τους από Κόμης του Αλμπόν σε Δελφίνος του Βιενουά και η κομητεία του Αλμπόν μετονομάστηκε σε Ντωφινέ. Τα σημαντικά χρέη του Ουμβέρτου Β' και ο θάνατος του γιου και κληρονόμου του οδήγησαν στην πώληση της κυριαρχίας του Ντωφινέ στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ' το 1349, που αγόρασε την περιοχή για τον εγγονό του. Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα έφερε τον τίτλο του «Δελφίνου», πράγμα που συνέβαινε από τότε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση και από το 1824 έως το 1830. Οι όροι περιελάμβαναν επίσης σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή Ντωφινέ, η οποία παρέμεινε γαλλική επαρχία μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Για να φέρει κάποιος τον τίτλο του δελφίνου δεν ήταν αρκετό να είναι ο κληρονόμος του θρόνου, ήταν απαραίτητο να είναι άμεσος απόγονος του βασιλιά. Έτσι, ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας, ξάδερφος του προκατόχου του Λουδοβίκου ΙΒ', δεν ήταν ποτέ δελφίνος. Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ' ο τίτλος ήταν «Δελφίνος του Βιενουά». Αργότερα ο τίτλος έγινε «Δελφίνος της Γαλλίας». Ο πρώτος Γάλλος πρίγκιπας γνωστός ως δελφίνος ήταν ο μελλοντικός Κάρολος Ε' της Γαλλίας, εγγονός του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας στο θρόνο. Ο τελευταίος ήταν ο Λουδοβίκος-Αντώνιος του Αρτουά, γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας, ο οποίος παραιτήθηκε από τον τίτλο το 1830. Σήμερα τον τίτλο φέρουν εθιμικά οι πρωτότοκοι γιοι των δύο βασιλικών διεκδικητών του Γαλλικού θρόνου, ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων (γιός του δούκα του Ανζού) για τους Νομιμόφρονες και ο Γκαστόν της Ορλεάνης (γιός του κόμη των Παρισίων) για τους Ορλεανιστές. Επίσης με την επέκταση αυτού του όρου, σήμερα ο όρος δελφίνος αναφέρεται στον διάδοχο που ορίζεται επίσημα ή ανεπίσημα για μια θέση ή στον επίδοξο διεκδικητή ενός θώκου.
Ξέναρχος ο Λακεδαιμόνιος

Ο Ξέναρχος ο Λακεδαιμόνιος (γιος του Φιλανδρίδα, 4ος αιώνας π.Χ.) ή Ξενάρκης, ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τη Σπάρτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του τέθριππου στους 98ους (388 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Υπήρξε επίσης περιοδιονίκης καθώς κατά το ίδιος έτος νίκησε στο ίδιο αγώνισμα και στα Πύθια, Νέμεα, και Ίσθμια.

 [2.1] παγκρατιαστοῦ δὲ ἀνδρὸς τὸν μὲν ἀνδριάντα εἰργάσατο Λύσιππος: ὁ δὲ ἀνὴρ οὗτος ἀνείλετο ἐπὶ παγκρατίῳ νίκην τῶν ἄλλων τε Ἀκαρνάνων καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς Στράτου πρῶτος Ξενάρκης τε ἐκαλεῖτο Φιλανδρίδου. Λακεδαιμόνιοι δὲ ἄρα μετὰ τὴν ἐπιστρατείαν τοῦ Μήδου διετέθησαν πάντων φιλοτιμότατα Ἑλλήνων πρὸς ἵππων τροφάς. χωρὶς γὰρ ἢ ὅσους αὐτῶν κατέλεξα ἤδη, τοσοίδε ἄλλοι τῶν ἐκ Σπάρτης ἱπποτρόφων μετὰ τὴν εἰκόνα ἀνάκεινται τοῦ Ἀκαρνᾶνος ἀθλητοῦ, Ξενάρκης καὶ Λυκῖνος Ἀρκεσίλαός τε καὶ ὁ παῖς τοῦ Ἀρκεσιλάου Λίχας. 1 Από Βικιθήκη - Ἑλλάδος περιήγησις , Παυσανίας Ἠλιακῶν Β [2. 1]Υπάρχει ο ανδριάντας ενός παγκρατιαστή, έργο του Λυσίππου. 'Ήταν ο πρώτος Ακαρνάνας και ο πρώτος από τη Στράτο που νίκησε στο Παγκράτιο. τον έλεγαν Ξενάρκη και ήταν γιος τον Φιλανδρίδη. Μετά την εισβολή των Μήδων, οι Λακεδαιμόνιοι άρχισαν να εκτρέφουν άλογα με πολύ μεγαλύτερο ζήλο απ' όλους τούς 'Έλληνες. Εκτός απ,' αυτούς που ήδη ανέφερα, υπάρχουν κι άλλοι ανδριάντες Σπαρτιατών εκτροφέων αλόγων, πού είναι στημένοι μετά από τον Ακαρνάνα αθλητή, του Ξενάρκη, του Λυκίνου, του Αρκεσιλάου και του γιου του Αρκεσιλάου, Λίχα. Ηellenicaworld.com
Καμίλα Χορν

Η Καμίλα Χορν (γερμ.: Camilla Martha Horn, 25 Απριλίου 1903 - 14 Αυγούστου 1996) ήταν Γερμανίδα χορεύτρια και σταρ του σινεμά της εποχής του βωβού κινηματογράφου. Εμφανίστηκε σε πολλά κινηματογραφικά έργα του Χόλυγουντ στο τέλος της δεκαετίας του 1920 καθώς και σε μερικά αγγλικά και ιταλικά έργα.

 Ήταν κόρη ενός δημόσιου υπαλλήλου και μαθήτευσε στη μοδιστρική τέχνη. Εργάστηκε στην Ερφούρτη. Το 1925 μαζί με τη Μάρλεν Ντήτριχ είχε μια έκτακτη εμφάνιση στο γερμανικό σινεμά στην ταινία Madame Doesn't Want Any Children και αργότερα σε μια μουσική επιθεώρηση σε σκηνοθεσία του Αλεξάντερ Κόρντα. Η πρώτη σημαντική της εμφάνιση ήταν το 1926 στον ρόλο της Γκρέτχεν αντί για την δημοφιλή αμερικάνα ηθοποιό Λίλλιαν Γκις σε μια υπερπαραγωγή της UFA, στο έργο Φάουστ σε σκηνοθεσία του Μουρνάου. Το 1928 πήγε στο Χόλυγουντ όπου έπαιξε με τον Τζον Μπάριμορ στο Tempest και Eternal Love. Επέστρεψε στην Ευρώπη, και στη δεκαετία του 1930 αρνήθηκε να ακολουθήσει την επίσημη γραμμή των Ναζί και καταδιώχτηκε. Μετά από τον πόλεμο ξαναφυλακίστηκε μετά από καταδίκη της από το βρετανικό δικαστήριο λόγω διαφόρων παραβάσεων (μεταξύ των άλλων λόγω μετακίνησης άνευ αδείας) και φυλακίστηκε για τρεις μήνες στις γυναικείες φυλακή του Vechta. Από το 1930 μέχρι τη σύνταξή της το 1953, παρέμεινε ως δημοφιλής ηθοποιός στη γερμανική, βρετανική και ιταλική οθόνη και στο σινεμά. Το 1987 επιχείρησε να επανεμφανιστεί στο Schloss Königswald. Πέρασε τα τελευταία της χρόνια στο Herrsching και πέθανε στο Gilching κοντά στο Starnberg της Βαυαρίας. Δρόμοι προς τη Δύναμη και την Ομορφιά (1925) Φάουστ (1926) Herr Tartuff (1926) The Tempest (1928) The Royal Box (1929) Eternal Love (1929) Hans in allen Gassen (1930) Die Grosse Sehnsucht (1930) Die Funf verfluchten Gentlemen (1931) The Return of Raffles (1932) Matinee Idol (1933) The Love Nest (1933) Ein Walzer fur dich (1934) The Luck of a Sailor (1934) The Last Waltz (1934) Ich sehne mich nach dir (1934) Die Rote Reiter (1935) WeiBe Sklaven (1936) Fahrendes Volk (1938) Polterabend (1940) Vertigine (1941) Paura d'amare (1941) Friedemann Bach (1941) Angelo del crepuscolo (1942) Broken Love (1946) Gesucht wird Majora (1949) Konigin der Arena (1952) Vati macht Dummheiten (1953) Rebus (1968), Wer weint denn schon im Freudenhaus? (1970) Der Unsichtbare (1987) Die Spinnen (1988) Schloss Konigswald (1988) Βιβλιογραφία για την Χορν Πληροφορίες για την Χορν στο imdb Φωτογραφικό υλικό Πληροφορίες για την Χορν στο www.filmportal.de
Κωπηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Διπλό σκιφ ανδρών

Το διπλό σκιφ ανδρών ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα κωπηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις. Ήταν η πρώτη φορά που το εν λόγω αγώνισμα έλαβε χώρα σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων.

 Το αγώνισμα διεξήχθη στις 30 Ιουλίου στη λίμνη Κριβ Κερ. Οι κωπηλάτες έπρεπε να διανύσουν μία ευθεία απόσταση περίπου 1,2 χιλιομέτρου και στη συνέχεια να επιστρέψουν, καλύπτοντας έτσι μία συνολική απόσταση 2,4 χιλιομέτρων (1,5 μίλι). Έλαβαν μέρος συνολικά έξι κωπηλάτες (όλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες), χωρισμένοι σε τρία πληρώματα. Το χρυσό μετάλλιο κατέκτησαν οι Γουίλιαμ Βάρλεϊ και Τζον Μαλκάχι, το ασημένιο οι Τζέιμι ΜακΛάφλιν και Τζον Χόμπεν και το χάλκινο οι Τζόζεφ Ράβανακ και Τζον Γουέλς. De Wael, Herman (2000). «Herman's Full Olympians». Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2006.
Αβγό Ιωαννίνων

Το Αβγό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Δημητρίου, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Λεσιανά και μέχρι το 1940 Αυγό.

 Το Αβγό είναι ορεινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές της κορυφής «Αετορράχη» (1.040 μ.) και πολύ κοντά στην Εγνατία Οδό (Α2), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 600. Απέχει 20 χλμ. περίπου Ν. ΝΑ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,214 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Λεσιανά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σερβιανών του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αυγό και το 1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αβγό. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβγού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Δημητρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Δημητρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης. Το Αβγό ονομαζόταν παλαιότερα Λεσ(σ)ιανά, αλλά μετά το 1928 πήρε την ονομασία Αβγό, πιθανότατα από τον φερώνυμο λόφο, δυτικά του χωριού. Στο χωριό και τη γύρω περιοχή, διεξήχθησαν κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες 1912-3, σφοδρές μάχες μεταξύ ελληνικών και τουρκικών στρατευμάτων, αφού ο παρακείμενος λόφος Αβγού, υπήρξε μία από τις κύριες θέσεις οχύρωσης του ελληνικού στρατού. Το χωριό είχε καεί από τους Τούρκους τον Οκτώβριο του 1912, ενώ αναγνωρίστηκε ως κοινότητα, το 1913. Το Ηρώο-Μαυσωλείο Πεσόντων για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους (1912-13), στον παρακείμενο λόφο Αβγού, δίπλα στην Εθνική Οδό Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στην παλαιά θέση ίδρυσης του χωριού, κτίσμα του 17ου ή 18ου αιώνα. Από εντοιχισμένες πλάκες, αντλείται η πληροφορία ότι επισκευάστηκε το 1874 Στις 17 Ιουλίου, εορτή της Αγίας μαρίνας, γίνεται το ετήσιο πανηγύρι του χωριού στην κεντρική πλατεία. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/123614257705217/
Πέρα Παλάς

Το Ξενοδοχείο «Πέρα Παλάς» (Pera Palas Oteli), ένα από τα πιο ιστορικά ξενοδοχεία σ’ όλο τον κόσμο, βρίσκεται στην περιοχή του Πέραν (τουρκικά: Μπέηογλου, Beyoğlu) της Κωνσταντινούπολης, που κατοικούνταν μέχρι το 1922 σχεδόν αποκλειστικά από Έλληνες.

 Το «Πέρα Παλάς» είναι το πιο κοσμοπολίτικο και με μεγάλη ιστορία ξενοδοχείο της Κωνσταντινούπολης, που αποτελούσε κέντρο των πολιτικών, διανοούμενων και καλλιτεχνών της Ευρώπης. Χτίστηκε το 1892, όταν η Εταιρεία Βαγκόν – Λι αποφάσισε να το ανεγείρει στα υψώματα πάνω από τον Γαλατά για να υποδέχεται κυρίως τους επιβάτες του Οριάν Εξπρές, που έρχονταν στην Κωνσταντινούπολη από το Παρίσι. Στα 1918, το ξενοδοχείο αγοράστηκε από τον Έλληνα επιχειρηματία Πρόδρομου Μποδοσάκη Αθανασιάδη. Το κομψό και πολυτελές μπαρ «Γκραν Οριάν» του ξενοδοχείου, με τους αυθεντικούς πολυελαίους, έχει φιλοξενήσει στα τραπέζια του διασημότητες από όλο τον κόσμο. Το ξενοδοχείο διατηρεί πολλά αυθεντικά στοιχεία του παρελθόντος, όπως παλιά έπιπλα εποχής, περίτεχνα πόμολα, υδραυλικά και έναν παλιό εκπληκτικής τέχνης ανελκυστήρα από ξύλο και σίδερο. Το σαλόνι, με τους μαρμάρινους κίονες, έχει ιδιαίτερα μεγαλοπρεπή ατμόσφαιρα. Το ξενοδοχείο «Πέρα Παλάς» της Κωνσταντινούπολης έχει φιλοξενήσει στα δωμάτιά του προσωπικότητες από όλο τον κόσμο. Στη μεγάλη όμως φήμη του ξενοδοχείου συνέβαλε κυρίως η Αγγλίδα συγγραφέας βιβλίων μυστηρίου Αγκάθα Κρίστι (Agatha Christie, 1890 – 1976), που έμεινε σ’ αυτό πολλές φορές μεταξύ 1924 και 1933. Στο δωμάτιο Νο 411, η Αγκάθα Κρίστι έγραψε ένα μεγάλο μέρος από το μυθιστόρημά της Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές. Το δωμάτιο αυτό είναι ανοικτό στους επισκέπτες, όπου μπορεί κανείς να δει τα βιβλία και τις φωτογραφίες της συγγραφέως. Σε είκοσι επτά από τα 145 δωμάτια του ξενοδοχείου είναι χαραγμένα σε μπρούτζινες πλάκες τα ονόματα διάσημων επισκεπτών, μεταξύ των οποίων και του «πατέρα της τουρκικής δημοκρατίας» Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος έμεινε στο δωμάτιο αριθ. 101 και το οποίο διατηρείται σήμερα ως μουσείο. Ανάμεσα σ’ άλλες προσωπικότητες που έχουν διαμείνει κατά καιρούς στο «Πέρα Παλάς» περιλαμβάνονται: ο Λέων Τρότσκι, η Μάτα Χάρι, η Σάρα Μπερνάρ, η Ζοζεφίν Μπέικερ, η Γκρέτα Γκάρμπο, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, η Τζάκι Ωνάση κ.ά. Arthur Clark: “Hotels with a History”, Saudi Aramco World, Volume 48, Number 4, July/August 1997. Βάνα Χαραλαμπίδου: “Τόποι του μύθου και της ιστορίας”, Εκδόσεις «Μεταίχμιο», Αθήνα, 2006. «Κωνσταντινούπολη» (Οδηγοί του Κόσμου), Εκδόσεις ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/DORLING KINDERSLEY, Αθήνα, 1999.
Ταρζάν

Ο Ταρζάν (ή και Βασιλιάς της Ζούγκλας) είναι φανταστικός χαρακτήρας και κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος του συγγραφέα Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ με τίτλο Tarzan of the Apes (Ο Ταρζάν των Πιθήκων) το οποίο κυκλοφόρησε το 1912 σε εφημερίδες και το 1914 ως βιβλίο. Η ιστορία ξεκίνησε ως νουβέλα, αλλά μετά την επιτυχία που σημείωσε, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη σειρά υπό τον τίτλο Tarzan.

 Μόνος επιζώντας έπειτα από το ναυάγιο ενός πλοίου κατά το έτος 1888 στις ακτές της Αφρικής και μετά το θάνατο των αριστοκρατικής καταγωγής γονέων του (John και Alice Rutherford Clayton II), το βρέφος John Clayton III (που φέρει τίτλο ευγενείας-λόρδος) «υιοθετείται» από έναν θηλυκό πίθηκο με το όνομα «Κάλα» η οποία τον ανατρέφει και έτσι εντάσσεται στην υπόλοιπη αγέλη. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, η ανώτερη ευφυΐα και οι αθλητικές του ικανότητες, του επιτρέπουν να ξεχωρίσει από τα άλλα αρσενικά μέλη του κοπαδιού και σύντομα αναλαμβάνει την αρχηγία τους. Τον ονομάζουν, μάλιστα, «Tarzan», που, στην πρωτόγονη διάλεκτό τους, σημαίνει «λευκό δέρμα». Η επαφή του, όμως, με κάποιους ανθρώπους που φτάνουν στην περιοχή του, μεταξύ των οποίων και η μετέπειτα σύντροφός του, Τζέιν (Jane Porter), τον οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η θέση του είναι κάπου αλλού. Ο ήρωας του Μπάροουζ γνώρισε πολλές εναλλακτικές παρουσιάσεις, είτε ως κινηματογραφική ταινία (με βασικό πρωταγωνιστή τον Ολυμπιονίκη της κολύμβησης Τζόνι Βαϊσμίλερ), σαν τηλεοπτική σειρά με το ρόλο να ενσαρκώνεται από τον ηθοποιό Ρον Έλι, ακόμη και ως εικονογραφημένο περιοδικό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tarzan στο Wikimedia Commons
Webtrees

To webtrees είναι μια δωρεάν, ανοιχτού λογισμικού, βασισμένη στον ιστό, εφαρμογή γενεαλογίου που προορίζεται για τη συνεργατική χρήση. Απαιτεί ένα διακομιστή ιστού ο οποίος να έχει εγκαταστημένη την PHP και την MySQL . Είναι συμβατό με τα τυπικά αρχεία GEDCOM 5.5.1.

 Το webtrees είναι μια διακλάδωση (fork) του PhpGedView (en), δημιουργήθηκε στις αρχές του 2010, όταν η πλειονότητα των ενεργών προγραμματιστών του PhpGedView σταμάτησε να χρησιμοποιεί το SourceForge εξαιτίας ζητημάτων με την εξαγωγή κρυπτογραφημένου λογισμικού. Το webtrees είναι η δεύτερη διακλάδωση του PhpGedView. Στα τέλη του 2005 δημιουργήθηκε η πρώτη, που ονομάζεται Genmod, . Στις 26 Ιουλίου 2010, ένα μήνα πριν κυκλοφορήσει η έκδοση 1.0.0 του webtrees, ο Dick Eastman, ο οποίος δημοσιεύει το ενημερωτικό δελτίο γενεαλογίας του Eastman, σύστησε το webtrees ως «το κύμα του μέλλοντος». Επίσημος ιστότοπος Wiki κοινότητας
Νγκούλτρουμ

Το νγκούλτρουμ ('ngultrum, κωδικός (ISO 4217 BTN) είναι το νόμισμα του Μπουτάν από το 1974. Υποδιαιρείται σε 100 chhertum (ονομάζονταν chetrums στα κέρματα ως το 1979).

 Το σημερινό νόμισμα εισήχθη το 1974 και αντικατέστησε τη Ρουπία Μπουτάν, με την οποία είχε ίδια αξία. Το νγκούλτρουμ έχει ίδια αξία με τη Ρουπία Ινδίας. Η ινδική ρουπία εξακολουθεί να επηρεάζει το μπουτανέζικο νόμισμα. To 1974 κυκλοφόρησαν κέρματα των 5 και 10 chetrums, των 20 chetrums και των 25 chetrums από χαλκονικέλιο και του 1 ngultrum. Η νέα σειρά κερμάτων κυκλοφόρησε το 1979, με τα κέρματα να αποτελούνται από νέο υλικό. Τα κέρματα των 5 και 10 chhertum έχουν πλέον κατά πολύ σταματήσει να κυκλοφορούν. Το 1974 είδε την εισαγωγή χαρτονομισμάτων του 1, 5 και των 10 ngultrums και ακολούθησαν τα 100 ngultrums το 1978 καιτα 2, 20 και 50 ngultrums το 1981. Το 1986 η έκδοση των χαρτονομισμάτων αποτέλεσε το έργο ειδικής Νομισματικής Αρχής. Το 2006 εισήχθη νέα σειρά τραπεζογραμματίων, ανάμεσα στα οποία και αυτών του 1 νγκούλτρουμ. worldpapermoney.org - Φωτογραφίες χαρτονομισμάτων από το Μπουτάν Αρχειοθετήθηκε 2008-02-21 στο Wayback Machine. Ανάλυση της "κλειδωμένης" ισοτιμίας ανάμεσα σε Μπουτάν και Ινδία
Ότο Στράσερ

Ο Ότο Στράσερ (γερμανικά: Otto Strasser ή Straßer‎. Μπαντ Βιντσχάιμ, 10 Σεπτεμβρίου 1897 - Μόναχο, 27 Αυγούστου 1974) ήταν Γερμανός εθνικιστής πολιτικός και ακτιβιστής. Διετέλεσε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος κατά την πρώτη, διαμορφωτική περίοδό του. Υπήρξε σφοδρός εσωκομματικός αντίπαλος του Χίτλερ «από τα αριστερά», εκφράζοντας σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο μια αριστερίζουσα ή σοσιαλίζουσα συμπεριφορά, που ωστόσο δεν θα μπορούσε να ονομαστεί «σοσιαλισμός», καθόσον ήταν περισσότερο ένας αντισημιτικός εθνικισμός με ζωτικά επαναστατικά και αντικαπιταλιστικά στοιχεία.

 Ο Ότο Στράσερ γεννήθηκε στο Μπαντ Βιντσχάιμ της Βαυαρίας (στην περιοχή της Φρανκονίας) στις 10 Σεπτεμβρίου 1897, σε μια οικογένεια με βαθιά πατριωτικά αισθήματα και σοσιαλιστικού τύπου ιδέες. O πατέρας του, που αρθρογραφούσε για θέματα οικονομίας και ιστορίας, εμφορείτο από ιδέες που ήταν μίγμα σοσιαλισμού, εθνικισμού και χριστιανισμού, οι οποίες άσκησαν επίδραση στη διαμόρφωση της πολιτικής φυσιογνωμίας του Ότο, όπως και του μεγαλύτερου αδελφού του Γκρέγκορ, του οργανωτικού νου και μεγάλου αντιπάλου του Χίτλερ μέσα στο Εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Για την εργογραφία του Ότο Στράσερ σε διάφορες γλώσσες, βλ. στο Verbrannte und νerbannte, σελ. 317 κ.εξ. Köhler, Henning (1985). «Nationalsozialismus von links. Otto Strassers “Schwarze Front”» (στα γερμανικά). Die Zeit (6 Σεπτεμβρίου). http://www.zeit.de/1985/37/otto-strassers-schwarze-front. Ανακτήθηκε στις 2017-07-04. Parrott-Sheffer, Chelsey (20 Δεκεμβρίου 2007). «Otto Strasser». Encyclopædia Britannica (online έκδοση). https://www.britannica.com/biography/Otto-Strasser. Ανακτήθηκε στις 2017-07-04. Reed, Douglas (1940). Nemesis? The Story of Otto Strasser (PDF). Επανέκδοση σε pdf: "prepared by www.douglasreed.co.uk". Douglas Reed Books. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαΐου 2006. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2017. Rev. Bernhard Strasser (1954). «Gregor and Otto Strasser (A Footnot to the History of Germany)» (PDF). Institut für Zeitgeschichte. Μόναχο. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2017. Aγγλική μετάφραση του γερμανικού πρωτοτύπου. «Otto Strasser Returns To Germany (1955)» (video). British Pathé Film Archive. Ανάκτηση 2017-07-04.
Πρόεδρος του Κράτους της Παλαιστίνης

Ο Πρόεδρος του Κράτους της Παλαιστίνης είναι ο επικεφαλής του κράτους της Παλαιστίνης. Είναι επίσης ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Γιασέρ Αραφάτ από το 1989 έως τον θάνατό του το Νοέμβριο του 2004. Διάδοχος και σημερινός πρόεδρος είναι ο Μαχμούντ Αμπάς. Τον Ιανουάριο του 2005, το κεντρικό συμβούλιο της Οργάνωσης Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) ζήτησε από τον Αμπάς να αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου του κράτους της Παλαιστίνης. Τον Νοέμβριο του 2008, το κεντρικό συμβούλιο της ΟΑΠ ενέκρινε τη επανεκλογή του Αμπάς ως προέδρου του κράτους της Παλαιστίνης.

 Στις 15 Νοεμβρίου 1988, ο Οργανισμός Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης κήρυξε το κράτος της Παλαιστίνης. Ο Γιάσερ Αραφάτ, Πρόεδρος του Οργανισμού Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, ανέλαβε τον τίτλο "Πρόεδρος της Παλαιστίνης". Τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώρισαν την ΟΑΠ ως "εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού". Η ΟΑΠ ίδρυσε παλαιστινιακό Εθνικό Συμβούλιο και εξόριστη κυβέρνηση, εκπροσωπώντας ταυτόχρονα τον παλαιστινιακό λαό σε όλο τον κόσμο. Οι Συμφωνίες του Όσλο εγκαθίδρυσαν την παράλληλη Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή ( Παλαιστινιακή Αρχή ) και το Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο, όργανα τα οποία εκπροσωπούν και τους Παλαιστίνιους στα παλαιστινιακά εδάφη. Από το 1996, τα δύο αξιώματα (Πρόεδρος του Κράτους της Παλαιστίνης και της Παλαιστινιακής Αρχής) κατέχονται ταυτόχρονα από ένα μόνο άτομο. Το 2012, τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώρισαν το «κράτος της Παλαιστίνης» ως μέλος-παρατηρητή.
Μηλοχώρι Κοζάνης

Το Μηλοχώρι (επισήμως Μηλοχώριον) είναι ορεινό χωριό της Ελλάδας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην Νομού) Κοζάνης, στα βορειοδυτικά, προς την πλευρά του Νομού Καστοριάς (απέχει από τα σύνορα του νομού αυτού περί τα τρία χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή). Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 680 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 582 κάτοικοι.

 Παλαιότερα το Μηλοχώρι ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, που υπαγόταν στην Επαρχία Εορδαίας του Νομού Κοζάνης. Αυτή η κοινότητα συστάθηκε με το όνομα Λύγκας όταν αποσπάσθηκε από την κοινότητα Εμπορίου το 1919. Ο Λύγκας μετονομάσθηκε σε Μηλοχώριον το 1927. Στο τέλος του αιώνα, με την κατάργηση όλων σχεδόν των κοινοτήτων και την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας», το Μηλοχώριον προσαρτήθηκε στον νέο Δήμο Μουρικίου, ως ο μοναδικός οικισμός του Δημοτικού διαμερίσματος Μηλοχωρίου. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, το Μηλοχώριον έφθασε στη σημερινή διοικητική του υπαγωγή, σύμφωνα με την οποία αποτελεί τον μοναδικό οικισμό της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας Μηλοχωρίου, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μουρικίου του Δήμου Εορδαίας της Περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Μηλοχωρίου είναι 40°30΄ Βόρειο πλάτος και 21°32΄ Ανατολικό μήκος. Είναι κτισμένο στις βορειοανατολικές πλαγιές του όρους Άσκιου, ανατολικά από τη βορειότερη κορυφή του, το Μουρίκι. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Φούφας, 2,5 χιλιόμετρα οδικώς προς τα βορειοανατολικά. Επίσης, σε απόσταση 1,8 χιλιομέτρου οδικώς από το κέντρο του Μηλοχωρίου προς τα βόρεια, σε υψόμετρο 735 μέτρων, βρίσκεται η ανδρική Μονή Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου, που ιδρύθηκε το 1966 πάνω στα θεμέλια βυζαντινού ναού της Αγίας, που ανακαλύφθηκαν μετά την εμφάνιση και υπόδειξη της Αγίας στην ευλαβέστατη χωρική Χρυσούλα Κύπτη το 1932. Το χωριό απέχει 17 χιλιόμετρα οδικώς (12 σε ευθεία γραμμή) από το κέντρο της Πτολεμαΐδας, πρωτεύουσας του δήμου του. Το λήμμα «Μηλοχώριον» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 17, σελ. 675 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6, σελ. 20 «Ι. Μονή Αγίας Παρασκευής - Μηλοχώρι»
Σουσάνα Ντοσαμάντες

Η Σουσάνα Ντοσαμάντες (Susana Dosamantes, γεννημένη ως Μαρία ντελ Περπετούο Σοκόρρο Γουαδαλούπε Σουσάνα Ντοσαμάντες Ρουλ Ριέστρα María del Perpetuo Socorro Guadalupe Susana Dosamantes Rul Riestra, 9 Ιανουαρίου 1948 - 2 Ιουλίου 2022) ήταν Μεξικανή ηθοποιός.

 Los recuerdos del porvenir - 1969, ως Χούλια Ανδράδε (ταινία) Remolino de pasiones - 1970, ως Γκάμπι (ταινία) Flor de durazno - 1970, ως Μαρία (ταινία) Paraíso - 1970, (ταινία) Rio Lobo - 1970, ως Μαρία Κάρμεν (ταινία) Siete Evas para un Adan - 1971, ως Μπέτι (ταινία) Kalimán, el hombre increíble - 1972, ως Νίλα (ταινία) Muchacha italiana viene a casarse - 1971 Las gemelas - 1972 El edificio de enfrente - 1972, ως Σέλια La yegua colorada - 1973, ως Ισαμπελ Φουέντες (ταινία) La hiena - 1973, ως Νταγιανάρα Ana del aire - 1974, ως Νόρμα Jalisco nunca pierde - 1974, ως Αλεχάντρα (ταινία) El chofer - 1974/76, ως Πιλάρ Más negro que la noche - 1975, ως Αουρόρα (ταινία) A Home of Our Own - 1975, (τηλεοπτική ταινία) Lo imperdonable - 1975, ως Άνχελα Φονσέκα Φλόρες ντε Βιδάλ El hombre - 1976, ως Μάρτα (ταινία) Corazón salvaje - 1977, ως Αϊμέ Μολνάρ ντε Ντ'Οτρεμόντ María José - 1978 Day of the Assassin - 1979, ως Πριγκίπισσα (ταινία) Aprendiendo a amar - 1980, ως Τερέσα Ιμπάνιες Ρόμπλες El sexo de los ricos - 1981, ως Ντιάνα (ταινία) Infamia - 1981/82, ως Λίδια Σαντάνα Hit Man - 1982, ως Λάουρα (ταινία) El día del compadre - 1983, ως Μπέρτα (ταινία) Amalia Batista - 1983/84, ως Αμαλία Μπατίστα Escuadrón - 1986, ως Ροξάνα (ταινία) Morir para vivir - 1989, ως Ροσάουρα Γκουσμάν ντε Ιτουράλντε La metralleta - 1990, ως Ντιάνα "Λα Μετραγιέτα" (ταινία) La ley de la mafia - 1990, ως Ντινόρα (ταινία) El estrangulador de la rosa - 1990, ως Πάολα (ταινία) Comando marino - 1990, ως Δοιηκητής (ταινία) Amada enemiga - 1997, ως Ρεχίνα Προάλ ντε Κιχάνο Rebeca - 2003, ως Ματίλντε Λινάρες El amor no tiene precio - 2005/06, ως Λουκρέσια Σεβάγιος χηρ. ντε Μόντε ι Βάγιε Marina - 2006/07, ως Αλμπέρτα Μοράλες χηρ. ντε Αλαρκόν El juramento - 2008, ως Λουίσα Βέγα ντε Ρόμπλες-Κόντε Eva Luna - 2010/11, ως Μαρσέλα Κάστρο ντε Αρισμέντι Corazón apasionado - 2011/12, ως Δόνια Ούρσουλα Βιγιακαστίν χηρ. ντε Κάμπος-Μιράντα "Λα Χενεράλα" El arribo de Conrado Sierra - 2012, ως Δόνια Χοσέφα (ταινία) Τα τρία πρόσωπα της Άννας - 2016, ως Ερνεστίνα Χαραμίγιο Κρέσπο χηρ. ντε Ριβαδενέιρα El vuelo de la victoria - 2017, ως Γκλόρια χηρ. ντε Σαντιμπάνιες ι Καλσάδα El fantasma de mi novia - 2018, ως Αμπουέλα Μαρία (ταινία) Βραβεία TVyNovelas Σουσάνα Ντοσαμάντες στην IMDb Official El Juramento Website
Σαν Τζοβάννι ντελι Ερεμίτι

Ο Σαν Τζοβάννι ντελι Ερεμίτι (ιταλικά: San Giovanni degli Eremiti, μτφ. Άγιος Ιωάννης των Ερημιτών) είναι εκκλησία στο Παλέρμο της Σικελίας, πλησίον του Παλάτσο ντεϊ Νορμάνι.

 Οι καταβολές της εκκλησίας χρονολογούνται στον 6ο αιώνα. Στη συνέχεια, κατόπιν της ισλαμικής κατάκτησης της Σικελίας, μετατράπηκε σε τζαμί. Έπειτα από την εγκαθίδρυση της νορμανδικής κυριαρχίας επί της Νότιας Ιταλίας, μετατράπηκε εκ νέου σε χριστιανική εκκλησία από τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας, ο οποίος, προς το 1136, την παραχώρησε στους Βενεδικτίνους μοναχούς του Αγίου Γουλιέλμου του Βερτσέλλι.Η εκκλησία υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια των επόμενων αιώνων. Μία αναστήλωση, η οποία έλαβε χώρα προς το 1880, επιχείρησε να επαναφέρει την αρχική μεσαιωνική μορφή της. Η εκκλησία χαρακτηρίζεται από τους λαμπερούς κόκκινους θόλους της, οι οποίοι, εμφανώς, καταδεικνύουν τη διατήρηση των αραβικών επιρροών στη Σικελία κατά την περίοδο της ανακατασκευής της, κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα, υπό τη μορφή του αραβονορμανδικού πολιτισμού. Εντός του, χρονολογούμενου από το 1882, έργου της, Diary of an Idle Woman in Sicily, η Φράνσις Έλιοτ την περιγράφει ως «... πλήρως ανατολίτικη... θα μπορούσε, κάλλιστα, να βρίσκεται στη Βαγδάτη ή τη Δαμασκό». Ωστόσο, το κόκκινο χρώμα των θόλων δεν υφίστατο εξαρχής, καθώς, οι τελευταίοι, αναστηλώθηκαν λαμβάνοντας τη σημερινή μορφή τους στα τέλη του 19ου αιώνα από αρχιτέκτονα, οποίος, έχοντας βρει κομμάτια κόκκινου κονιάματος επί των θόλων, προχώρησε στον χρωματισμό του συνόλου εξ'αυτών σε κόκκινο χρώμα. Η εκκλησία γειτνιάζει σε μία πλευρά της με τετράγωνη κατασκευή, η οποία, πιθανώς, ήταν πρώην τζαμί. Η εκκλησία ακολουθεί σχέδιο Λατινικού Σταυρού, έχοντας ένα κεντρικό κλίτος και δύο πλευρικά κλίτη, καθώς και τρεις αψίδες. Κάθε ένα εκ των τετράγωνων ανοιγμάτων της οροφής επισκιάζεται από έναν θόλο. Το πρεσβυτέριο, το οποίο καταλήγει σε μία κόγχη, επίσης διαθέτει θόλο. Το περιστύλιο, το οποίο κοσμείται από έναν πολυτελή κήπο, αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο τμήμα του παλαιού μοναστηριού. Διαθέτει σημαντικούς μικρού μεγέθους διπλούς κίονες με κιονόκρανα διακοσμημένα με φυτικά μοτίβα, τα οποία υποστηρίζουν αψιδωτά τόξα. Περιλαμβάνει, επίσης, μία αραβική στέρνα. Αραβονορμανδικό Παλέρμο και Καθεδρικοί Ναοί της Τσεφαλού και του Μονρεάλε Ιστορία των Μεσαιωνικών Αραβικών και των Δυτικών Ευρωπαϊκών θόλων
Άουγκουστ Γκρίζεμπαχ

Ο Χάινριχ Άουγκουστ Ρούντολφ Γκρίζεμπαχ (γερμ. Heinrich August Rudolf Grisebach), (1814-1879) ήταν Γερμανός βοτανολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου. Είναι ο ιδρυτής του επιστημονικού κλάδου της βοτανικής γεωγραφίας.

 Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1814 στο Αννόβερο. Σπούδασε ιατρική και βοτανολογία στο Πανεπιστήμιο του Γκαίτιγκεν από το 1832 και συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1834, όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ της ιατρικής το 1836. Άρχισε να εργάζεται το 1837 ως ιδιωτικός καθηγητής της βοτανολογίας, και ως έκτακτος καθηγητής της γενικής φυσικής ιστορίας το 1841. Το 1847 διορίστηκε τακτικός καθηγητής και διευθυντής του βοτανικού κήπου του Πανεπιστημίου του Γκαίτιγκεν. Περιόδευσε την Ευρώπη μεταξύ 1839 και 1850, ενώ προηγουμένως δημοσίευσε την επιστημονική του εργασία περί της επίδρασης του κλίματος στην εξάπλωση της φυσικής πανίδας. Απεβίωσε στις 9 Μαΐου 1879 στο Γκαίτιγκεν. August Grisebach: Reise durch Rumelien und nach Brussa im Jahre 1839, Göttingen, 1841 Ernst Wunschmann: Grisebach, August. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 49, Duncker & Humblot, Leipzig 1904, S. 551–554. Malpighiaceae/Grisebach Βιβλίο του (Τόμος Α) και (Τόμος Β)
Δίδυμα Φεγγάρια

Δίδυμα Φεγγάρια είναι ο τίτλος καθημερινής δραματικής σειράς του 2015-2017, παραγωγής ΑΝΤ1 Κύπρου, σε σενάριο Βάνας Δημητρίου, ενώ τη σκηνοθεσία είχαν αναλάβει ο Κώστας Αναγνωστόπουλος και ο Θεοδόσης Οικονομίδης.

 Γρηγόρης Βαλτινός, ως Παύλος Ταξόπουλος Χριστίνα Παυλίδου, ως Αλίκη Κομνηνού Χριστιάνα Μούζουρα, ως Αγάπη Ταξοπούλου / Ελισάβετ Κομνηνού Αγησίλαος Αλεξίου, ως Στέργιος Λούκας Νικόλας Μπράβος, ως Φίλιππος Ληναίος Λάζαρος Βασιλείου, ως Δημήτρης Γαληνός Ασήμης Αλεξίου, ως Μπρούνο Καζέλη Ερμίνα Κυριάζη, ως Αρετή Μέλπω Κολόμβου, ως Αμαλία Πολίτη Χριστόφορος Χριστοφόρου, ως Απόστολος Σεβαστόπουλος Γιάννης Ποιμενίδης, ως Αντώνης Ληναίος Ελευθερία Ελευθερίου, ως Εύα Αναστασίου Αλέξης Παππάς, ως Κώστας Νίκη Δραγούμη, ως Σίλα Στεφάνου Λέα Μαλένη, ως Μαρουσώ Ληναίου Τζίνα Ματθαίου, ως Κατερίνα Αρβανίτη Θέα Χριστοδουλίδου, ως Λίτσα Ευθυμίου Χρήστος Καραΐσκος, ως Παύλος Ταξόπουλος (σε νεαρή ηλικία) Βαρβάρα Χριστοφή, ως Αλίκη Κομνηνού (σε νεαρή ηλικία) «Δίδυμα Φεγγάρια» στο www.retrodb.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-12-09 στο Wayback Machine.
Άκρανες

Το Άκρανες (ισλανδικά: Akranes, προφέρεται: [ˈaːkraˌnɛːs]) είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας με συνολικό πληθυσμό 6.592 κατοίκων (2012). Είναι πρωτεύουσα της Δυτικής Ισλανδίας. Ιδρύθηκε το 1604. Η Βιομηχανία Ψαρέματος είναι το σημαντικότερο κέντρο δουλειάς. Αναμένεται να αναπτυχθεί περισσότερο τα επόμενα χρόνια, χάρη στις βιομηχανίες και τους τρόπους μεταφορών προς το Ρέικιαβικ.

 Το Άκρανες εγκαταστάθηκε τον 9ο αιώνα από τους αδερφούς Þormóður και Ketill, γιους του Bresi. Άρχισε να αναπτύσσεται κατά τον 7ο αιώνα ως ψαροχώρι. Το Άκρανες βρίσκεται κεντρο-δυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται νότια της πόλης Ιννριχόλμουρ. Η επιφάνειά του είναι 9 τ.χλμ.. Στα ανατολικά του βρίσκεται το βουνό Άκραφιαλ. Το Άκρανες ήταν η γενέτειρα του ποιητή Jón Óskar (1921–1998). Μπάμπλε, Νορβηγία Νέρπες, Φινλανδία Κακορτόκ, Γροιλανδία Τέντερ, Δανία Σορβάγκουρ, Νησιά Φερόες Βέστερβικ, Σουηδία Κατάλογος πόλεων της Ισλανδίας Πληροφορίες για Άκρανες, Ισλανδία Αρχειοθετήθηκε 2011-06-22 στο Wayback Machine.
Σαλίχ Σαϊντάς

Ο Σαλίχ Ζαμαλετντίνοβιτς Σαϊντάσεφ ( ταταρικά: Salix Camaletdin uğlı Səydəşev, Салих Җамалетдин улы Сәйдәшев Salix Camaletdin uğlı Səydəşev, Salih Hamaletdin uly Suydshev, 3 Δεκεμβρίου 1900, Καζάν - 16 Δεκεμβρίου 1954, Μόσχα) ήταν τάταρος συνθέτης, ένας από τους πρωτοπόρουςτης επαγγελματικής ταταρικής μουσικής.

 Το μουσικό ταλέντο του Σαϊντάσεφ έγινε εμφανές από νωρίς. Το πρώτο όργανο που άρχισε να παίζει ήταν η φυσαρμόνικα. Στη συνέχεια, οι συγγενείς του αγόρασαν ένα γιγάντιο πιάνο. Ο πρώτος του δάσκαλος ήταν ο Ζαγκιντούλα Γιαρούλιν, λαϊκός μουσικός και στη συνέχεια εξέχων δάσκαλος του Μουσικού Κολλεγίου του Καζάν. Η μητέρα του Σ. Σαϊντάσεβα πέθανε πριν δει τον γιο της. Ο Σαλίχ ανατράφηκε στην οικογένεια της αδελφής του. Ο σύζυγος της αδελφής της μητέρας του, ο Σιγκάμπ Αχμέροφ, ανήκε στους προοδευτικούς κύκλους της ταταρικής διανόησης. Το 1918 άρχισε να συμμετέχει σε ορχήστρα. Το 1920 εντάχθηκε εθελοντικά στον Κόκκινο Στρατό, ενώ μετά την αποστράτευση εργάστηκε στη μουσική σχολή του Αρινμπούρκ. Το 1922, ο Σαϊντάσεφ επέστρεψε στο Καζάν και άρχισε να εργάζεται στο Ταταρικό Κρατικό Ακαδημαϊκό Δραματικό Θέατρο Γ. Καμάλ.
Ρετζίνα 1914

Η Ρετζίνα 1914, (γνωστή και ως Ρετζίνα) είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ρήγιο η οποία ιδρύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1914. Συμμετέχει στην Σέριε Β. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Oreste Granillo, χωρητικότητας 27763 θεατών. Από το 1999 έως το 2009 συμμετείχε στην Σέριε Α με την προηγούμενη μορφή της, ως Ρετζίνα Κάλτσιο.To 2015 η ομάδα κήρυξε χρεοκοπία, άλλαξε το όνομά της αρκετές φορές μέχρι που ονομάστηκε Ρετζίνα 1914 Srl (Società a responsabilità limitata, δηλαδή εταιρεία περιορισμένης ευθύνης). Προπονητής της ομάδας είναι ο πρώην επιθετικός της Μίλαν, Φίλιππο Ιντζάγκι.

 Το έμβλημα της AS Reggina που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1985 απεικόνιζε μια δερμάτινη μπάλα. Από το 1986, η Reggina Calcio σχεδίασε το νέο λογότυπο που απεικονίζει ένα γράμμα R που καλύπτεται με μία μπάλα ποδοσφαίρου. Το σύμβολο της SSD Reggio Calabria, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για την σεζόν 2015-2016, θύμίζε με ένα νέο στυλ το παλιό έμβλημα της AS Reggina 1914, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1985: με κυκλικό σχήμα, αμάραντο σε χρυσό πλαίσιο, στο οποίο υπήρχε το όνομα της ομάδας Reggio Calabria αλλά και ο πολιούχος άγιος της (ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνοντας τον δράκο ), που περιβάλλουν μια δερμάτινη μπάλα που βρίσκεται στο κέντρο. Στις 13 Αυγούστου 2016 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, το οποίο συνδυάζει εκείνο του προηγούμενου έτους με το γράμμα R του 1986: το όνομα του συλλόγου που είναι εγγεγραμμένο στον εξωτερικό δακτύλιο άλλαξε σε Reggina 1914 , με λευκούς χαρακτήρες. (Ιταλικά) (Αγγλικά) «Official site».
Φυσικό φαινόμενο

Το φυσικό φαινόμενο ως όρος υπό στενή έννοια στην επιστήμη της φυσικής προσδιορίζει την οποιαδήποτε μεταβολή της φυσικής ιδιότητας (κατάστασης) ενός σώματος υπό οποιεσδήποτε συνθήκες ή δυνάμεις που επιδρούν σ΄ αυτό. Ταυτόσημος όρος είναι και η φυσική μεταβολή ενός σώματος.

 Φυσικά φαινόμενα εν προκειμένω είναι η εξάτμιση, η τήξη, ο βρασμός, η πήξη κλπ. Δεν θα πρέπει όμως να συγχέονται με άλλα γενικότερα φαινόμενα που εξετάζουν άλλες γεωεπιστήμες με αντίστοιχες όμως ονομασίες όπως ουράνια, ατμοσφαιρικά, μετεωρολογικά, μαγνητικά κλπ. που δεν παύουν κι αυτά να είναι φυσικά φαινόμενα με την ευρύτερη όμως έννοια του όρου. Κύριο χαρακτηριστικό στα φυσικά φαινόμενα είναι ότι δεν μεταβάλλεται η σύσταση του υλικού σώματος.
Νίκος Νταμπίζας

Ο Νίκος Νταμπίζας (Αμύνταιο, 3 Αυγούστου 1973) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του αμυντικού. Έχει αγωνιστεί στον Ολυμπιακό, στη Λάρισα αλλά και στην Πρέμιερ Λιγκ στις ομάδες Νιούκαστλ και Λέστερ.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στον Ερμή Αμυνταίου το 1987 και κατόπιν αγωνίστηκε στους Πόντιους Βέροιας, όπου παρέμεινε τρεις περιόδους (1991-1994) και ξεχώρισε για το ταλέντο του στα αμυντικά καθήκοντα. Το 1994, στα 21 του χρόνια, έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον παρέμεινε 3,5 χρόνια, κατακτώντας 2 πρωταθλήματα ενώ αγωνίστηκε και στους πρώτους αγώνες της ομάδας στο Champions League. Το 1998, η επιβεβαίωση της καλής του πορείας ήρθε με τη μεταγραφή του στη Νιούκαστλ, στην οποία αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία, τις περισσότερες φορές ως βασικός, μέχρι το 2004. Τον Ιανουάριο του 2004 μεταγράφηκε στη Λέστερ κι εκεί αγωνίστηκε έως το καλοκαίρι του 2005, όταν και αποφάσισε την επιστροφή του στην Ελλάδα για να φορέσει τη φανέλα της Λάρισας. Όντας αρχηγός της ΑΕΛ για 6 χρόνια, ήταν ο στυλοβάτης της άμυνάς της στη θετική πορεία που διέγραψε με επιστέγασμα την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας το 2007, στον τελικό του οποίου αναδείχτηκε ως ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010-11 έχοντας συνολικά συμπληρώσει 548 συμμετοχές και 32 τέρματα. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1994 στον εντός έδρας αγώνα με τη Φινλανδία (4-0), για τα προκριματικά του Euro 1996. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Euro 2004. Συνολικά, σε διάστημα μίας δεκαετίας (1994-2004), έφτασε τις 70 συμμετοχές.Με την εθνική Ενόπλων κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο του 1997. Το καλοκαίρι του 2013 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως τεχνικός διευθυντής στον Παναθηναϊκό, θέση από την οποία αποχώρησε στις 11 Νοεμβρίου 2014. Τον Μάρτιο του 2016 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της Ομόνοιας Λευκωσίας, αποχώρησε όμως έναν χρόνο αργότερα.Τον Μάϊο του 2018 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό ως τεχνικός διευθυντής και απολύθηκε στα μέσα του 2019. Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο, τον Κωνσταντίνο Νταμπίζα (γενν. 2000), ο οποίος είναι ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού Β. Η καριέρα του Νίκου Νταμπίζα στο national-football-teams Το προφίλ του Νίκου Νταμπίζα στο transfermarkt
Λιβυρνίδες Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού

Οι λιβυρνίδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν μια σειρά μικρά ταχύπλοα με ιστιοφορία, τύπου βελλούς ή μύστικου, που χρησιμοποιούνταν ως απόστολα πλοία και για καταδίωξη πειρατείας από το ελληνικό ναυτικό του 19ου αιώνα. Η ονομασία αυτή αποδόθηκε κατ' αναλογία με τον τύπο ελαφρού και ταχέως πολεμικού πλοίου λιβύρνις ή λιβυρνίς κατά την αρχαιότητα.

 Η λιβύρνις Αμφιτρίτη, εκτοπίσματος 15 τόνων ναυπηγήθηκε το 1852 στον Πόρο για τη δίωξη της πειρατείας. Ομοίου τύπου πλοία είναι τα: Κυμοθόη Ι, Πάνθηρας και Δελφίνια. Το 1870 μετατράπηκε σε φορτηγίδα. Είχε πλήρωμα 4 υπαξιωματικούς και 26 ναύτες. Το Γοργώ ήταν ελληνικό πολεμικό πλοίο τύπου βελλού (ή λιβυρνίς), απομεινάρι του κατά θάλασσα Αγώνα του 1821. Πιθανώς να πρόκειται για την ομώνυμη υδραίικη γολέτα του Κυριάκου Σκούρτη Γοργώ ύστερα από μετασκευή. Το σκάφος αυτό, εκτοπίσματος 10 μόλις τόνων, μετά τον ερχομό του βασιλέως Όθωνα γράφτηκε στη δύναμη του ελληνικού βασιλικού στόλου με αύξοντα αριθμό 19. Έφερε οπλισμό ένα μικρό πυροβόλο (κανόνι) των 3 λιτρών. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως ταχυδρομικό με παράλληλη περιπολία ως αντιπειρατική ακταιωρός. Τον Οκτώβριο του 1832 ενώ είχε σταλεί με τα σκάφη Σπάρτη και Ευχαρίς στη Πελοπόννησο για καταδίωξη της πειρατείας τούτο μεταπήδησε σε πειρατικό. Για την ενέργεια αυτή ο κυβερνήτης και το πλήρωμα συνελήφθησαν και δικάστηκαν. Τέλος το σκάφος αυτό διαλύθηκε λόγω παλαιότητας στο Ναύσταθμο του Πόρου πριν το 1840. Ναυπηγήθηκε το 1852 στον Πόρο για τη δίωξη της πειρατείας. Πλήρωμα: 4 υπαξιωματικοί και 26 ναύτες. Εκτόπισμα: 15 τόνοι. Ομοίου τύπου πλοία: Κυμοθόη Ι, Πάνθηρας και Αμφιτρίτη ΙΙ. Αποσύρθηκε το 1862. Το 1852 ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου. Εκτόπισμα: 15 τόνοι. Πλήρωμα: 4 υπαξιωματικοί και 26 ναύτες. Αποσύρθηκε το 1862. Ομοίου τύπου πλοία: Δελφίνια, Πάνθηρας και Αμφιτρίτη ΙΙ. Όνομα αθηναϊκής τριήρεως. Ναυπηγήθηκε στον Ναύσταθμο Πόρου το 1852. Ομοίου τύπου πλοία: Δελφίνια, Κυμοθόη Ι και Αμφιτρίτη ΙΙ. Εκτόπισμα: 15 τόνοι. Πλήρωμα: 4 υπαξιωματικοί και 26 ναύτες. Τον Μάρτιο του 1854 είχε εισχωρήσει στον Παγασητικό Κόλπο, όπου συνελήφθη από ένα τουρκικό ατμοκίνητο πολεμικό και οδηγήθηκε στο λιμάνι του Αλμυρού. Στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερο. Αναφέρεται ότι το 1860 διαλύθηκε.