Η αυτοκρατορία του ήλιου

Η αυτοκρατορία του ήλιου (αγγλικά: Empire of the Sun‎) είναι αμερικανική επική πολεμική ταινία του 1987 σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ και σενάριο του Τομ Στόπαρντ, βασισμένη στο ομώνυμο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Τζ. Γκ. Μπάλαρντ του 1984. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Τζέιμι "Τζιμ" Γκράχαμ, ενός νεαρού αγοριού που από τη ζωή με την πλούσια βρετανική οικογένειά του στη Σαγκάη γίνεται αιχμάλωτος πολέμου σε ένα ιαπωνικό στρατόπεδο συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου . Ο Χάρολντ Μπέκερ και ο Ντέιβιντ Λην επρόκειτο αρχικά να σκηνοθετήσουν προτού ο Σπίλμπεργκ εμφανιστεί, αρχικά ως παραγωγός του Λην. Ο Σπίλμπεργκ προσελκύθηκε από τη σκηνοθεσία της ταινίας λόγω μιας προσωπικής σχέσης με τις ταινίες του Λην και τα θέματα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Θεωρεί ότι είναι το πιο βαθύ έργο του για «την απώλεια της αθωότητας». Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, αλλά δεν ήταν αρχικά εμπορική επιτυχία, κερδίζοντας μόνο 22 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office, αν και τελικά ξεπέρασε τον προϋπολογισμό της μέσω εσόδων σε ξένες αγορές, οικιακών βίντεο και τηλεόρασης.

 Εν μέσω της εισβολής της Ιαπωνίας στην Κίνα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τζέιμι "Τζιμ" Γκράχαμ είναι ένας Βρετανός μαθητής της ανώτερης μεσαίας τάξης που απολαμβάνει μια προνομιακή ζωή στον Διεθνή Οικισμό της Σαγκάης. Μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, η Ιαπωνία αρχίζει να καταλαμβάνει τον οικισμό. Καθώς η οικογένεια του Γκράχαμ εκκενώνει την πόλη, ο Τζέιμι χωρίζεται από τους γονείς του στο χάος που ακολουθεί. Ο Τζέιμι επιστρέφει στο σπίτι τους, υποθέτοντας ότι θα επιστρέψουν. Μετά από πολύ καιρό μόνος και έχοντας φάει το λιγοστό φαγητό που είχε απομείνει, τολμάει να επιστρέψει στην πόλη. Πεινασμένος, ο Τζέιμι προσπαθεί να παραδοθεί στους Ιάπωνες στρατιώτες, οι οποίοι τον αγνοούν. Αφού τον κυνηγάει ένας αχινός του δρόμου, τον παραλαμβάνουν δύο Αμερικανοί ομογενείς, οι Basie και Φρανκ. Μη μπορώντας να πουλήσουν τον Τζέιμι για χρήματα, σκοπεύουν να τον εγκαταλείψουν στους δρόμους, αλλά ο Τζέιμι προσφέρεται να τους οδηγήσει στη γειτονιά του για να λεηλατήσουν τα άδεια σπίτια εκεί. Ο Τζέιμι εκπλήσσεται βλέποντας τα φώτα αναμμένα στο σπίτι της οικογένειάς του και πιστεύει ότι οι γονείς του έχουν επιστρέψει, αλλά ανακαλύπτει ότι το έχουν καταλάβει ιαπωνικά στρατεύματα. Το τρίο αιχμαλωτίζεται, μεταφέρεται στο Κέντρο Πολιτικής Συνέλευσης στη Σαγκάη και τελικά στέλνεται σε ένα στρατόπεδο εγκλεισμού στο Σουτσόου. 1945, πλησιάζει το τέλος του Πολέμου του Ειρηνικού και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά τον τρόμο και τις κακές συνθήκες διαβίωσης του στρατοπέδου, ο Τζιμ επιβιώνει δημιουργώντας ένα επιτυχημένο εμπορικό δίκτυο — στο οποίο συμμετέχει ακόμη και ο διοικητής του στρατοπέδου, ο λοχίας Ναγκάτα. Ο Δρ. Ρόλινς, ο Βρετανός γιατρός του στρατοπέδου, γίνεται πατρική φιγούρα και δάσκαλος του Τζιμ. Ο Τζιμ επισκέπτεται επίσης τον Basie στον αμερικανικό στρατώνα αιχμαλώτων, όπου λατρεύει τους Αμερικανούς και τον πολιτισμό τους. Ένα βράδυ μετά από μια βομβιστική επιδρομή, ο Ναγκάτα διατάζει την καταστροφή του αναρρωτηρίου των κρατουμένων ως αντίποινα, αλλά σταματά όταν ο Τζιμ ικετεύει για συγχώρεση. Μέσα από το συρματόπλεγμα, ο Τζιμ γίνεται φίλος με έναν Ιάπωνα έφηβο που είναι εκπαιδευόμενος πιλότος. Ένα πρωί, τα ξημερώματα, η βάση δέχεται ξαφνική επίθεση από μια ομάδα αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών P-51 Mustang. Ο Τζιμ είναι πανευτυχής και σκαρφαλώνει στα ερείπια μιας κοντινής παγόδας για να παρακολουθήσει καλύτερα τη δράση. Ο Δρ Ρόουλινς κυνηγά τον Τζιμ στην παγόδα για να τον σώσει, οπότε το αγόρι ξεσπά σε κλάματα - λέγοντας ότι δεν θυμάται πώς μοιάζουν οι γονείς του. Ο Δρ Ρόουλινς παρηγορεί τον Τζιμ και τον κατεβάζει από την παγόδα. Ως αποτέλεσμα της επίθεσης, οι Ιάπωνες αποφασίζουν να εκκενώσουν το στρατόπεδο. Η Basie δραπετεύει κατά τη διάρκεια της σύγχυσης. Καθώς φεύγουν, ο εκπαιδευόμενος φίλος πιλότος του Τζιμ περνάει την τελετουργική προετοιμασία ενός καμικάζι και προσπαθεί να απογειωθεί με ένα ιαπωνικό επιθετικό αεροπλάνο. Ο ασκούμενος είναι συντετριμμένος όταν ο κινητήρας εκτινάσσεται και πεθαίνει. Οι κρατούμενοι του στρατοπέδου διασχίζουν την έρημο, όπου πολλοί πεθαίνουν από την κούραση, την πείνα και τις ασθένειες. Φτάνοντας σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου κοντά στο Ναντάο, όπου πολλά από τα υπάρχοντα των κατοίκων της Σαγκάης έχουν αποθηκευτεί από τους Ιάπωνες, ο Τζιμ αναγνωρίζει το αυτοκίνητο των γονιών του. Περνά τη νύχτα εκεί με τον κύριο Βίκτορ, έναν συνάδελφο κρατούμενο που πεθαίνει λίγο αργότερα, και αργότερα γίνεται μάρτυρας από τον ατομικό βομβαρδισμό του Ναγκασάκι εκατοντάδες μίλια μακριά. Ο Τζιμ περιπλανιέται πίσω στο στρατόπεδο του Σούτζου. Στην πορεία ακούει νέα για την παράδοση της Ιαπωνίας και το τέλος του πολέμου. Συναντάται ξανά με τον απογοητευμένο πλέον Ιάπωνα έφηβο, ο οποίος θυμάται τον Τζιμ και του προσφέρει ένα μάνγκο. Ο Basie επανεμφανίζεται με μια ομάδα ένοπλων Αμερικανών για να λεηλατήσει τα κοντέινερ του Ερυθρού Σταυρού που πέφτουν από τον αέρα πάνω από την περιοχή. Ένας από τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι ο Τζιμ κινδυνεύει, πυροβολεί και σκοτώνει τον Ιάπωνα νεαρό. Ο Basie προσφέρεται να βοηθήσει τον Τζιμ να βρει τους γονείς του, αλλά ο Τζιμ -εξοργισμένος για το θάνατο του φίλου του- επιλέγει να μείνει πίσω. Τον Τζιμ τελικά τον βρίσκουν Αμερικανοί στρατιώτες και τον τοποθετούν σε ένα ορφανοτροφείο, όπου συναντάται ξανά με τη μητέρα και τον πατέρα του, αν και στην αρχή δεν τους αναγνωρίζει. Κρίστιαν Μπέιλ ως Τζέιμς "Τζιμ" Γκράχαμ Τζον Μάλκοβιτς ως Μπέισι Μιράντα Ρίτσαρντσον ως κυρία Βίκτωρ Νάιτζελ Χάβερς ως Δρ. Ρόοουλινς Τζο Παντολιάνο ως Φρανκ Λέσλι Φίλιπς ως Μάξτον Μασάτο Ίμπου ως Ναγκάτα Έμιλι Ρίτσαρντ ως Μαίρη Γκράχαμ, μητέρα του Τζιμ Ρούπερτ Φρέιζερ ως Τζον Γκράχαμ, πατέρας του Τζιμ Πίτερ Γκέιλ ως κύριος Βίκτωρ Μπεν Στίλερ ως Ντέιντι Ρόμπερτ Στίβενς ως κύριος Λόκγουντ Γκατς Ισιμάτσου ως Ουτσίντα Μπαρτ Κβοκ ως κύριος Τσεν Μαρκ ντε Γιονγκ ως Μάθιου Η Warner Bros. αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας, σκοπεύοντας να αναθέσει την σκηνοθεσία στον Harold Becker και τον Robert Shapiro να αναλάβει την παραγωγή. Ο Τομ Στόπαρντ έγραψε το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, στο οποίο ο Μπάλαρντ συνεργάστηκε για λίγο. Ο Μπέκερ αποχώρησε και ο Ντέιβιντ Λην ήρθε να σκηνοθετήσει με τον Σπίλμπεργκ ως παραγωγό. Ο Λην εξήγησε, «Δούλεψα πάνω σε αυτό για περίπου ένα χρόνο και στο τέλος το παράτησα γιατί νόμιζα ότι ήταν πολύ παρόμοιο με ένα ημερολόγιο . Ήταν καλογραμμένο και ενδιαφέρον, αλλά το έδωσα στον Στιβ» Ο Σπίλμπεργκ ένιωσε «από τη στιγμή που διάβασα το μυθιστόρημα του Τζ. Γκ. Μπάλαρντ, ήθελα κρυφά να σκηνοθετήσω τον εαυτό μου». Ο Σπίλμπεργκ βρήκε το έργο πολύ προσωπικό. Ως παιδί, η αγαπημένη του ταινία ήταν Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι του Λην, το οποίο διαδραματίζεται ομοίως σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου γιαπωνέζων. Η γοητεία του Σπίλμπεργκ με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τα αεροσκάφη εκείνης της εποχής υποκινήθηκε από τις ιστορίες του πατέρα του για την εμπειρία του ως ασυρματιστής σε βομβαρδιστικά βομβαρδιστικών B-25 Mitchell της Βόρειας Αμερικής στο θέατρο Κίνας-Βιρμανίας. Ο Σπίλμπεργκ προσέλαβε τον Menno Meyjes για να ξαναγράψει το σενάριο πριν επιστρέψει ο Στόπαρντ για να γράψει το τελικό σενάριο. Ο Τζ. Γκ. Μπάλαρντ ένιωσε ότι ο Μπέιλ είχε μια φυσική ομοιότητα με τον εαυτό του στην ίδια ηλικία. Ο ηθοποιός ήταν 12 ετών όταν του επιλέχτηκε. Η Έιμι Ίρβινγκ, συμπρωταγωνίστρια του Μπέιλ στην τηλεοπτική ταινία Anastasia: The Mystery of Anna, σύστησε τον Μπέιλ στον τότε σύζυγό της, Steven Spielberg, για τον ρόλο. Πάνω από 4.000 παιδιά ηθοποιοί πέρασαν από οντισιόν. Η τραγουδιστική φωνή του Τζιμ δόθηκε από τον Άγγλο ερμηνευτή James Rainbird. Η ταινία γυρίστηκε στα Elstree Studios στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε τοποθεσίες στη Σαγκάη και την Ισπανία . Η κύρια φωτογραφία ξεκίνησε την 1η Μαρτίου 1987, και διήρκεσε για 16 εβδομάδες. Οι κινηματογραφιστές έψαξαν σε όλη την Ασία σε μια προσπάθεια να βρουν τοποθεσίες που έμοιαζαν με τη Σαγκάη του 1941. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τα Shanghai Film Studios και την China Film Co-Production Corporation το 1985. Μετά από ένα χρόνο διαπραγματεύσεων, δόθηκε άδεια για γύρισμα τριών εβδομάδων στις αρχές Μαρτίου 1987. Ήταν η πρώτη αμερικανική ταινία που γυρίστηκε στη Σαγκάη από τη δεκαετία του 1940. Οι κινεζικές αρχές επέτρεψαν στο συνεργείο να αλλάξει ταμπέλες σε παραδοσιακούς κινέζικους χαρακτήρες, καθώς και να κλείσει οικοδομικά τετράγωνα για τα γυρίσματα. Χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 5.000 τοπικά σκηνικά, μερικά αρκετά παλιά για να θυμούνται την ιαπωνική κατοχή της Σαγκάης 40 χρόνια νωρίτερα. Μέλη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού υποδύθηκαν Ιάπωνες στρατιώτες. Άλλες τοποθεσίες ήταν η Trebujena στην Ανδαλουσία, το Knutsford στο Cheshire και το Sunningdale στο Μπέρκσαϊρ . Ο Λην επισκεπτόταν συχνά το σετ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στην Αγγλία. Ο Σπίλμπεργκ προσπάθησε να απεικονίσει την εποχή με ακρίβεια, χρησιμοποιώντας οχήματα και αεροσκάφη εποχής. Τέσσερα αεροσκάφη Harvard SNJ τροποποιήθηκαν ελαφρά στη Γαλλία για να μοιάζουν με τα αεροσκάφη Mitsubishi A6M Zero . Χρησιμοποιήθηκαν δύο επιπλέον μη ιπτάμενα αντίγραφα. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκαν τρία ανακαινισμένα P-51D Mustangs, δύο από το The Fighter Collection της Αγγλίας και μία από την Old Flying Machine Company. Αυτά τα P-51 χρησιμοποιήθηκαν από τον Ray Hanna (ο οποίος εμφανίστηκε στην ταινία να πετούσε σε χαμηλό επίπεδο μπροστά από το παιδί με το κουβούκλιο πίσω, κουνώντας), ο γιος του Μαρκ και ο "Hoof" Proudfoot και χρειάστηκαν πάνω από 10 ημέρες γυρισμάτων για να ολοκληρωθούν λόγω της πολυπλοκότητας των σχεδιαζόμενων εναέριων ακολουθιών, οι οποίες περιελάμβαναν τα P-51 που έριξαν στην πραγματικότητα 500 lb βόμβες σε χαμηλό επίπεδο, με προσομοιωμένες εκρήξεις βομβών. Χρησιμοποιήθηκε επίσης μια σειρά ιπτάμενων μοντέλων τηλεχειριστηρίου μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένου ενός B-29 με άνοιγμα φτερών 18 ποδιών, αλλά ο Σπίλμπεργκ θεώρησε ότι τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά, γι' αυτό επέκτεινε το συμβόλαιο ταινίας με τα παραδείγματα πλήρους μεγέθους και τους πιλότους στο πλατό στην Τρεμπουγιένα. Ο Τζ. Γκ. Μπάλαρντ κάνει μια έκτακτη εμφάνιση στη σκηνή του πάρτι με κοστούμια. Η Industrial Light &amp; Magic σχεδίασε τις σκηνές των οπτικών εφέ με κάποιες εικόνες που δημιουργήθηκαν από υπολογιστή και χρησιμοποιήθηκαν επίσης για τον ατομικό βομβαρδισμό του Ναγκασάκι. Ο Νόρμαν Ρέινολντς προσλήφθηκε ως σχεδιαστής παραγωγής ενώ ο Βικ Άρμστρονγκ υπηρέτησε ως συντονιστής ακροβατικών . Η αυτοκρατορία του ήλιου' κυκλοφόρησε περιορισμένη στις 11 Δεκεμβρίου 1987 πριν κυκλοφορήσει ευρέως την ημέρα των Χριστουγέννων του 1987. Η ταινία κέρδισε 22,24 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 44,46 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες χώρες, συγκεντρώνοντας ένα παγκόσμιο σύνολο 66,7 εκατομμυρίων δολαρίων, κερδίζοντας περισσότερα από τον προϋπολογισμό της, αλλά εξακολουθεί να θεωρείται απογοήτευση στο box office από τον Σπίλμπεργκ. [N 1] Ο ιστότοπος συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία βαθμολογία έγκρισης 77% με βάση κριτικές 61 κριτικών, με μέση βαθμολογία 6,9/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Μία από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειες του Στίβεν Σπίλμπεργκ τη δεκαετία του 1980, Η αυτοκρατορία του ήλιου παραμένει ένα υποτιμημένο στολίδι στη διακεκριμένη φιλμογραφία του σκηνοθέτη». Το Metacritic έδωσε μια μέση βαθμολογία 62 στα 100 με βάση 22 κριτικές, υποδεικνύοντας "γενικά ευνοϊκές κριτικές". Το κοινό που συμμετείχε σε δημοσκόπηση από το CinemaScore έδωσαν στην ταινία έναν μέσο βαθμό "B+" σε μια κλίμακα Α+ έως F. Ο Τζ. Γκ. Μπάλαρντ έδωσε θετικά σχόλια και εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα με την απόδοση του Μπέιλ. Η κριτική αντίδραση δεν ήταν καθολικά καταφατική, αλλά ο Ρίτσαρντ Κόρλις του Time δήλωσε ότι ο Σπίλμπεργκ «έχει ενεργοποιήσει κάθε καρέ με υπαινικτικό χαρακτήρα και μια έξυπνη πυκνότητα εικόνων και συναισθημάτων». Η Τζάνετ Μάσλιν από τους New York Times δήλωσε ότι το κινηματογραφικό πνεύμα του Σπίλμπεργκ του έδωσε «μια οπτική λαμπρότητα, μια ηρωική περιπέτεια και μια τεράστια έκταση που το κάνουν αξέχαστο». Η Julie Salamon της Wall Street Journal έγραψε ότι η ταινία ήταν «ένα νευρικό, έξυπνο σενάριο του θεατρικού συγγραφέα Τομ Στόπαρντ, με τον Σπίλμπεργκ να έκανε μια εξαιρετική ταινία από την εξαιρετική πολεμική εμπειρία του κ. Μπάλαρντ». Ο J. Hoberman από το The Village Voice κατήγγειλε ότι το σοβαρό θέμα υπονομεύτηκε από την «αδιάντροπα παιδοκεντρική» προσέγγιση του Σπίλμπεργκ. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε μια ανάμεικτη αντίδραση, «Παρά τις συναισθηματικές δυνατότητες στην ιστορία, δεν με συγκίνησε πολύ. Ίσως, όπως το παιδί, αποφάσισα ότι κανένας κόσμος όπου μπορείς να παίξεις με αεροπλάνα δεν μπορεί να είναι τόσο κακός». Στην τηλεοπτική του εκπομπή με τον Τζιν Σίσκελ, ο Ίμπερτ είπε ότι η ταινία "είναι βασικά μια καλή ιδέα για μια ταινία που δεν βγαίνει ποτέ από το έδαφος". Ο Σίσκελ πρόσθεσε: «Δεν ξέρω τι είναι η ταινία. Είναι τόσο εντελώς μπερδεμένο και παίρνει τα πράγματα από διαφορετικά μέρη. Από τη μια πλευρά, αν θέλει να πει κάτι για μια παιδική άποψη του πολέμου, έχετε μια ταινία που φτιάχτηκε από τον John Boorman με τίτλο Hope and Glory που μόλις κυκλοφόρησε, η οποία είναι πολύ καλύτερη και πολύ πιο τολμηρή στο να δείχνει την ιδιοτροπία των παιδιών. Από την άλλη πλευρά, αυτή η ταινία θέλει να αντισταθμίσει το στοίχημά της και να την κάνει σαν ταινία περιπέτειας, οπότε έχετε σαν τον Ιντιάνα Τζόουνς με τον χαρακτήρα Τζον Μάλκοβιτς να βοηθά το μικρό παιδί σε όλη τη διασκέδαση του πολέμου. Δεν ξέρω τι ήθελε να κάνει ο Σπίλμπεργκ» Η ταινία κέρδισε βραβεία από το National Board of Review of Motion Pictures για την Καλύτερη Ταινία και την Καλύτερη Σκηνοθεσία, και ο Μπέιλ έλαβε ειδική αναφορά για την Καλύτερη Ερμηνεία από Ανήλικο Ηθοποιό, το πρώτο βραβείο του Εθνικού Συμβουλίου που απονεμήθηκε σε παιδί ηθοποιό. Στα 60α Όσκαρ, το Empire of the Sun προτάθηκε για Καλλιτεχνική Διεύθυνση, Κινηματογράφο, Ενδυματολογία ( Bob Ringwood ), Μοντάζ Ταινιών, Πρωτότυπη Μουσική και Ήχο ( Robert Knudson, Don Digirolamo, John Boyd και Tony Dawe ). Ωστόσο καμία από τις υποψηφιότητες δεν κέρδισε κάποιο βραβείο. Ο Allen Daviau, ο οποίος προτάθηκε ως διευθυντής φωτογραφίας, παραπονέθηκε δημόσια: «Δεν μπορώ να μαντέψω την Ακαδημία, αλλά λυπάμαι πολύ που έχω υποψηφιότητες και ο Στήβεν όχι. Είναι το όραμά του που τα κάνει όλα μαζί, και αν ο Στίβεν δεν έκανε αυτές τις ταινίες, κανένας από εμάς δεν θα ήταν εδώ» Η ταινία κέρδισε βραβεία, ήχου και μουσικής στα 42α Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Οι υποψηφιότητες περιελάμβαναν τον σχεδιασμό παραγωγής, της ενδυματολογίας και του προσαρμοσμένου σεναρίου. Ο Σπίλμπεργκ τιμήθηκε για αυτό το έργο από το Σωματείο Σκηνοθετών της Αμερικής , ενώ η Αμερικανική Εταιρεία Κινηματογραφιστών τίμησε τον Άλεν Νταβιάου . Το Empire of the Sun προτάθηκε για Καλύτερη Ταινία (Δράμα) και Πρωτότυπη Μουσική στα 45α Βραβεία Χρυσής Σφαίρας. Ο Τζον Γουίλιαμς κέρδισε υποψηφιότητα για τα βραβείο Grammy . Η αυξανόμενη αποξένωση του Τζιμ από τον προπολεμικό εαυτό του και την κοινωνία αντανακλάται στην ηρωολατρία του προς τους Ιάπωνες αεροπόρους που εδρεύουν στο αεροδρόμιο δίπλα στο στρατόπεδο. «Νομίζω ότι είναι αλήθεια ότι οι Ιάπωνες ήταν αρκετά βάναυσοι με τους Κινέζους, οπότε δεν έχω κάποια ιδιαίτερα συναισθηματική άποψη γι’ αυτούς», θυμάται ο Μπάλαρντ. «Αλλά τα μικρά αγόρια τείνουν να βρίσκουν τους ήρωές τους όπου μπορούν. Για ένα πράγμα δεν υπήρχε αμφιβολία, και αυτό ήταν ότι οι Ιάπωνες ήταν εξαιρετικά γενναίοι. Κάποιος είχε πολύ περίπλοκες απόψεις για τον πατριωτισμό και την πίστη στο δικό του έθνος. Ο Τζιμ ταυτίζεται συνεχώς, πρώτα με τους Ιάπωνες, όταν τότε, οι Αμερικανοί αρχίζουν να πετούν με τα Μάστανγκ και τα Β-29 τους, ελκύεται πολύ από τους Αμερικανούς." Το αποκαλυπτικό σκηνικό της εποχής του πολέμου και η κορυφαία στιγμή που ο Τζιμ βλέπει τη μακρινή λευκή λάμψη της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι έδωσαν στον Σπίλμπεργκ δυνατές οπτικές μεταφορές «για να σχεδιάσει μια παράλληλη ιστορία μεταξύ του θανάτου της αθωότητας αυτού του αγοριού και του θανάτου της αθωότητας όλου του κόσμου». Ο Σπίλμπεργκ σκέφτηκε ότι «έλκεται από την ιδέα ότι επρόκειτο για θάνατο αθωότητας, όχι για εξασθένιση της παιδικής ηλικίας, κάτι που κατά τη δική μου παραδοχή και την εντύπωση όλων για μένα είναι αυτό που ήταν η ζωή μου. Αυτό ήταν το αντίθετο του Πίτερ Παν . Αυτό ήταν ένα αγόρι που είχε μεγαλώσει πολύ γρήγορα». Άλλα θέματα με τα οποία είχε ασχοληθεί προηγουμένως ο Σπίλμπεργκ και παρουσιάζονται στο Empire of the Sun, περιλαμβάνουν ένα παιδί που χωρίζεται από τους γονείς του στις ταινίες The Sugarland Express, Ε.Τ. ο Εξωγήινος, Στενές επαφές τρίτου τύπου, The Color Purple, Poltergeist και Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού . Ο Σπίλμπεργκ εξήγησε «Οι γονείς μου πήραν διαζύγιο όταν ήμουν 14 ετών. Το όλο θέμα με τον χωρισμό είναι κάτι που βρίσκεται πολύ βαθιά σε όποιον εκτίθεται σε ένα διαζύγιο." Η δραματική επίθεση στο στρατόπεδο των Ιάπωνων αιχμαλώτων πολέμου που πραγματοποιήθηκε από τα P-51 Mustangs συνοδεύεται από τα κραυγή του Τζιμ «...the Cadillac of the skys!», μια φράση που πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο κείμενο του Ballard. Ο Στίβεν Μπουλ παραθέτει τις λέξεις στην Εγκυκλοπαίδεια Στρατιωτικής Τεχνολογίας και Καινοτομίας (2004) που προέρχονται από το 1941. Το soundtrack του Τζον Γουίλιαμς περιλαμβάνει το "Cadillac of the Skies" ως ξεχωριστή παρτιτούρα. Ο Μπεν Στίλερ συνέλαβε την ιδέα για το Tropic Thunder ενώ έπαιζε στο Empire of the Sun. Επίσημη ιστοσελίδα Η αυτοκρατορία του ήλιου στην IMDb Η αυτοκρατορία του ήλιου στο AllMovie Η αυτοκρατορία του ήλιου στον κατάλογο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου