IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μονή Ευαγγελισμού του Μουντέ

Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού του Μουντέ (ή Μοντέ) βρίσκεται στην Ικαρία, κοντά στο χωριό Καστανιές, στις Ράχες και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών.

 Για την ονομασία Μουντέ υπάρχει η εκδοχή ότι ήταν το όνομα μιας οικογένειας από τη Χίο, που έδωσε χρήματα για την αναστήλωση του μοναστηριού. Για το όνομα Μοντέ υπάρχει η εκδοχή ότι έχει τις ρίζες του στην περίοδο της ιταλικής κατοχής, στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ότι προέρχεται από την ιταλική λέξη il Monte (βουνό), καθώς οι Ιταλοί στρατιώτες πιθανόν να το ονόμασαν Μοναστήρι του Βουνού επειδή βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά. Το αρχικό κτίριο της μονής χτίστηκε γύρω στο 1460. Λέγεται ότι στο σημείο που είναι χτισμένη η μονή είχε βρεθεί η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ύστερα από το όνειρο ενός κατοίκου, που είδε την Παναγία να τον προτρέπει να σκάψει για να βρει την εικόνα. Αργότερα δεξιά και αριστερά του αρχικού κτίσματος χτίστηκαν δύο άλλοι ναΐσκοι, που ο ένας είναι αφιερωμένος στη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων και ο άλλος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ο κάθε ένας έχει τη δική του Αγία Τράπεζα και τη δική του κυρία πύλη. Το 1893 οι ναΐσκοι ενώθηκαν με το αρχικό κτίσμα καθώς δημιουργήθηκαν ανοίγματα στους εσωτερικούς τοίχους με τέσσερις καμάρες και με τον τρόπο αυτό ο ναός έγινε τρίκλιτος βασιλική. Η μονή εορτάζει τρεις φορές το χρόνο, την 25η Μαρτίου, την 30η Ιουνίου και το Δεκαπενταύγουστο, που είναι οι μέρες εορτασμού του Ευαγγελισμού, της Σύναξης των Αποστόλων και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αντίστοιχα. Το 1906 ξεκίνησε η αγιογράφηση του ξυλόγλυπτου τέμπλου του μεσαίου κλίτους από τον αγιογράφο Ζωσιμά, που ήταν μοναχός της Μονής Αγίων Πατέρων της Χίου, και ολοκληρώθηκε το 1920. Οι αγιογραφίες στα άλλα δύο κλίτη δεν είναι γνωστό πότε και από ποιόν έγιναν αλλά μόνο ότι είναι μεταγενέστερες. Τη διετία 1947 -1949, στη διάρκεια του εμφυλίου, στο μοναστήρι λειτούργησε σανατόριο, για περισσότερους από 120 πολιτικούς εξόριστους, ορισμένοι από τους οποίους είναι θαμμένοι στο προαύλιο της Μονής. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο τελείται στο μοναστήρι Λειτουργία και Μνημόσυνο για τους πολιτικούς εξόριστους. https://www.ikariaki.gr/istoriko-i-m-mounte-stis-raches-ikarias/ Ιερά Μονή Ευαγγελισμού Ικαρίας (vid) από τον ιστόοπο https://net-periodiko.gr/
Φίλιππος του Έχμοντ

Ο Φίλιππος, ολλανδ.: Filips graaf van Egmont (1558 - Ιβρύ 14 Mαρτίου 1590) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν 5ος κόμης του Έχμοντ, πρίγκιπας του Γκάβερε και 12ος και τελευταίος κύριος των Πούρμερεντ, Πούρμερλαντ και Ίλπενταμ.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος τού Λάμοραλ κόμη του Έχμοντ, που αποκεφαλίστηκε από τους Ισπανούς το 1568 στις Βρυξέλλες. Η μητέρα του Σαβίνα των Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Ο Γουλιέλμος Α΄ πρίγκιπας της Οράγγης ήταν ο προστάτης του, και στα πρώτα χρόνια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας ο Φίλιππος πολέμησε στο στρατό των Ολλανδών επαναστατών. Ήταν παρών στη μάχη του Γκέμπλουξ το 1578, που οι Ολλανδοί ηττήθηκαν. Αλλά το 1579 ο Φίλιππος διέκοψε κάθε επαφή με τον Γουλιέλμο Α΄ και προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας, για τον οποίο ανέκτησε πολλές πόλεις. Γι' αυτό έγινε ιππότης στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Σκοτώθηκε το 1590 στη Μάχη του Iβρύ εναντίον του νέου βασιλιά Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.
Θεοδώριχος Αδαμαίος

Ο Θεοδώριχος Αδαμαίος (λατινικά: Theodoricus Adamaeus, 1470 – 1540) ή Τέοντορ Άνταμ Σβάλλενμπεργκ (γερμανικά: Theodor Adam Svallenberg) ήταν γερμανός φιλόλογος και ιστορικός ο οποίος γεννήθηκε στην κοινότητα Σβάλλενμπεργκ της Βεστφαλίας, στην περιοχή Λίπε (Lippe) ή Γκέλντερν (Geldern). Ασχολήθηκε κυρίως με έργα βυζαντινής προέλευσης.

 Το έργο του είναι σημαντικό κυρίως από το γεγονός ότι δημιούργησε την πρώτη έντυπη έκδοση της Εξάβιβλου (1344-1345) το 1540 στο Παρίσι, με το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο και με σχολιασμό επί του κειμένου στα λατινικά, από ένα αρχικό χειρόγραφο το οποίο ήταν σε κακή κατάσταση και δυσανάγνωστο, κάτι που τον ανάγκασε να καταφεύγει σε υποθέσεις για τα περιεχόμενα σε κάποια σημεία καθώς και να κάνει χρήση αστερίσκων όπου δεν ήταν δυνατό να εξαχθεί σχετικά ασφαλές συμπέρασμα. Άλλα γνωστά έργα του είναι τα: Christiani orbis concordia Panegyricus gratulatorius ad Carolum quintum(Πανηγυρικοί και εγκωμιαστικοί λόγοι του χριστιανικού κόσμου για τον Κάρολο Ε΄) Commentarius de insula Rhodo and Militarium ordinum institutione(Σχολιασμός για το νησί της Ρόδου και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις). Αφορά την πολιορκία της Ρόδου από τους Οθωμανούς το 1522 και την ήττα των ιπποτών της Ρόδου. Έντυπη έκδοση του πίνακα του Κέβη (Cebes) Έντυπη έκδοση για τα Ιουστινιάνεια διατάγματα (Aedificiae Iustiniania) του βυζαντινού ιστορικού Προκόπιου, καθώς και για τον σχολιασμό του Αγαθία του Σχολαστικού για τον Προκόπιο (Γερμανικά) Theodoricus Adamaeus - Deutsche Digitale Bibliothek (Γερμανικά) Theodor A. Svallemberg - Digitale Bibliothek, M&uuml;nchener Digitalisierungszentrum
Αλέξανδρος Χρυσάφης

Ο Αλέξανδρος Χρυσάφης (Σέρρες, 15 Νοεμβρίου 1962) είναι Έλληνας πολιτικός, Δήμαρχος Σερρών από την 1η Σεπτεμβρίου 2019 και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Αυτοκινητοδρομίου Σερρών από τις 19 Ιανουαρίου 2022. Διατελεί μέλος του ΔΣ της ΚΕΔΕ και πρόεδρος της επιτροπής της, για το μεταναστευτικό.

 Έχει συμμετάσχει ως υποψήφιος βουλευτής με την Νέα Δημοκρατία στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και του 2009. Την περίοδο 2002 - 2006 διετέλεσε πρόεδρος του Επιμελητηρίου Σερρών. Κατά τις δημοτικές εκλογές του 2019 εξελέγη Δήμαρχος Σερρών, κυριαρχώντας του Στέφανου Φωτιάδη στον δεύτερο γύρο των εκλογών με ποσοστό 58,03%.
Ντέιβ Φάρελ

Ο Ντέιβιντ Μάικλ Φάρελ (David Michael Farrell) γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1977 στο Πλίμουθ της Μασαχουσέτης, περισσότερο γνωστός ως Phoenix και είναι ο μπασίστας των Linkin Park και αυτός που κάνει τα πίσω φωνητικά. Αποφοίτησε το 1999 από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες και πήρε πτυχίο πάνω στη φιλοσοφία. Μπορεί να παίξει μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα, βιολί και τσέλο.

 Όταν ήταν πέντε μετακόμισε στο Mission Viejo της Καλιφόρνια όπου πήγε στο Mission Viejo γυμνάσιο. Ο Φάρελ είχε διδαχτεί πώς να παίζει κιθάρα από τη μητέρα του και αναφέρει τον μεγαλύτερο αδελφό του ως πηγή έμπνευσης για να ασχοληθεί με το όργανο. Ήταν μέλος ενός χριστιανικού πανκ/ska συγκροτήματος ονομαζόμενο Tasty Snax. Αυτό που χρειαζόταν απολύτως η μπάντα ήταν ένας μπασίστας, έτσι ο Ντέιβ επέλεξε να κάνει τη μετάβαση από την ηλεκτρική κιθάρα στο μπάσο και από τότε παίζει αυτό. Ενώ ήταν στο κολλέγιο, μοιραζόταν το δωμάτιο με τον φίλο του Μπράντ Ντέλσον και έκαναν εξάσκηση από κοινού. Ο Μπράντ του έκανε πρόταση να παίξει μπάσο με τους Xero και αυτός δέχτηκε. Όμως, αφού έβγαλαν τον δίσκο "Xero Sampler Tape", ο Φάρελ έπρεπε να πάει σε περιοδεία με τους Tasty Snax γι' αυτό δεν θα μπορούσε να παίξει με τον Ντέλσον και την μπάντα του. Μετά την αλλαγή του ονόματός τους σε Snax, ο Φάρελ συνέχισε να παίζει μπάσο στο συγκρότημα πριν από την δεύτερη και τελική αναχώρηση του για να παίξει μπάσο με τους Linkin Park. Ο συνάδελφος του Φάρελ στους Snax, Mark Fiore, έγινε κάμεραμαν των Linkin Park. Ο Φάρελ έχει αναφέρει ως επιρροές του τη μητέρα του και τον αδελφό του, τον Joe, καθώς και τους Weezer, Beatles, Deftones, The Roots, Bob Marley, Sarah McLachlan, Hughes & Wagner και Harrod & Funck. Έχει παντρευτεί με τη Linsey Farrell από τις 28 Δεκεμβρίου του 2002 και το 2007 έγινε πατέρας. Έχει δύο αδελφούς, τον μεγαλύτερο αδελφό του τον λένε Τζο και τον μικρότερο, Τάιλερ. Ο Ντέιβ έχει δυο παιδιά, την Regan η οποία γεννήθηκε στις 29 Μάρτη 2007 και μια δεύτερη κόρη που γεννήθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου του 2008. Το παρατσούκλι του (Phoenix) προήλθε από δύο τατουάζ φοινίκων που έχει στην πλάτη του. Επίσης, φημολογείται ότι ασχολείται με την μαγειρική τέχνη και κάνει ένα οικοτροφείο tri-tip με τον ειδικό στο μπάρμπεκιου Jason Felix. Του αρέσει το μεξικάνικο φαγητό. Τα ψευδώνυμά του είναι Phi Phi και Feenux και το ύψος του είναι 1,78 μέτρα. Ακόμη, όταν ήταν στο κολέγιο εργάστηκε ως ιστοριογράφος διαφύλαξης του ήχου. Κάνει τα φωνητικά υποστήριξης στις ζωντανές εμφανίσεις των Linkin Park στα τραγούδια "The Little Things Give You Away" και "Hands Held High". Ο ίδιος έχει πει: Μετά από μια μακρά περίοδο έξω από το συγκρότημα, είναι απίστευτο να επανέρχομαι και να είμαι πίσω στο mix. Εκτιμώ όλους όσους μας υποστηρίζουν τόσο στην ιστοσελίδα όσο και σε ζωντανές εμφανίσεις μας περισσότερο από όσο θα μπορούσα ποτέ να εκφράσω. Για να έχω την ευκαιρία να κάνω κάτι που αγαπούσα πάντα, με μια δέσμη φίλων, είναι πραγματικά ευλογία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Linkin Park στο Wikimedia Commons
Μνημείο πρώτης Σερβικής εξέγερσης

Το μνημείο της πρώτης σερβικής εξέγερσης είναι ένα ιστορικό συγκρότημα που περιλαμβάνει ένα σύνολο κτιρίων και μνημείων που συνδέονται με την πρώτη σερβική εξέγερση στην Ορασάκ. Η Αραχίδα όπου βρίσκεται είναι ένα χωριό που απέχει από το Βελιγράδι περίπου 70 χλμ., εκεί έγινε η Συνέλευση του Ορασάκ στις 15 Φεβρουάριου 1804. Ήταν μια συνάντηση επιφανών Σέρβων στην οποία αποφασίστηκε να γίνει εξέγερση εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης. Κατά τη συνεδρίαση αυτή ο Καραγιώργης Πέτροβιτς επιλεγεί αρχηγός της.

 Η εκκλησία χτίστηκε στο Ορασάκ μεταξύ του 1868 και 1870, ο αρχιτέκτονας του ναού παραμένει σήμερα άγνωστος. Καλλιτεχνικής αξίας είναι το τέμπλο του ναού που φιλοτεχνήθηκε από τον Στεφάν Τοντόροβιτς. Το τέμπλο είναι ζωγραφισμένο με 24 αγιογραφίες που δείχνουν άγιους και σκηνές από την ιστορία της Καινής Διαθήκης. Το κτίριο του μουσείου χτίστηκε το 1932 και είναι ένα από τα πιο όμορφα κτίρια του είδους του στην κεντρική Σερβία. Ο αρχιτέκτονας είναι άγνωστος, αλλά το ύφος του δείχνει την επιστροφή της παλιάς σερβικής αρχιτεκτονικής. Η πρόσοψη χαρακτηρίζεται από τοξωτά παράθυρα με επένδυση από γρανίτη. Πάνω από την πόρτα υπάρχει μια μαρμάρινη πλάκα που αναφέρεται στο μνημείο και τον ρόλο του. Η πηγή βρίσκεται όχι πολύ μακριά από την εκκλησία, στην ρεματιά του Maricevica. Το μνημείο αυτό χτίστηκε το 1954 προς ανάμνηση της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Στο κεντρικό τμήμα του μνημείου είναι τρεις τοξωτές μαρμάρινες πλάκες. Στη μέση είναι χαραγμένες οι λέξεις "Σε αυτό το μέρος στις 15 Φεβρουαρίου 1804 ξεκίνησε η πρώτη σερβική εξέγερση" Ο ανδριάντας του Καραγιώργη στήθηκε στην επέτειο της διακοσαετίας της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Το μνημείο είναι 3.4 μέτρα ύψος και το έργο του γλύπτη Ραντοβάνοβιτς. Κατασκευάστηκε από λευκό μάρμαρο με χρηματοδότηση από το δήμο Aranđelovac. Презентација Орашца на сајту Буковичке бање Орашац на сајту бекпекерс
Σεργκέι Ιβανόφ

Ο Σεργκέι Βασίλιεβιτς Ιβάνοφ (ρωσικά: Сергей Васильевич Иванов, 16 Ιουνίου 1864 στη Ρουζά - 16 Αυγούστου 1910 στο Σβίστουχ της επαρχίας Ντμιτρόφσκι του κυβερνείου Μόσχας) ήταν Ρώσος ζωγράφος, γνωστός για τον κοινωνικό ρεαλισμό του.

 Ο πατέρας του ήταν συλλέκτης φόρων για την τελωνειακή υπηρεσία. Έδειξε ένα πρώιμο ταλέντο για την τέχνη, αλλά ο πατέρας του ήταν αντίθετος με το σκεπτικό ότι δεν θα ήταν ένας ασφαλής τρόπος για να ζήσει και έτσι όταν ήταν 11 ετών εγγράφηκε στο Ινστιτούτο Ερευνών Γης Κονσταντίνοφ. Το Ινστιτούτο δεν ήταν στην αρεσκεία του και ήταν ένας αδιάφορος μαθητής, έτσι ένας οικογενειακός φίλος που ήταν ερασιτέχνης καλλιτέχνης ενθάρρυνε τον πατέρα του να τον στείλει στη σχολή ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής της Μόσχας (ΣΖΓΑΜ). Με σύσταση του Βασίλ Περόφ, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα εκεί το 1878. μελετώντας με τους Ιλλαρίον Πριανίσνικοφ και Εβγκράφ Σορόκιν. Έφυγε εκεί το 1882 για να παρακολουθήσει την Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Η δυσαρέσκεια με τη διοίκηση του σχολείου και τις οικονομικές δυσκολίες τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Μόσχα το 1884. Επέστρεψε στη ΣΖΓΑΜ και αποφοίτησε το 1885. Εκείνη την εποχή άρχισε να ασχολείται με μια σειρά έργων ζωγραφικής αφιερωμένων στο Περεσελεντσέστβο, τη διαδικασία επανεγκατάστασης των αγροτών σε απομακρυσμένες και κενές περιοχές (κυρίως στη Σιβηρία) σε μια προσπάθεια να καταπολεμηθεί ο υπερπληθυσμός των χωριών μετά τη απελευθέρωση των δουλοπάροικων το 1861. Η κίνηση ήταν συχνά πολύ επίπονη και πολλοί πέθαναν στο δρόμο. Από το 1885 έως το 1889 περιόδευσε στις περιφέρειες Σαμάρα, Σαράτοφ, Αστραχάν και Αρινμπούρκ, καταγράφοντας τη ζωή των μεταναστών. Ακολούθησε μια σειρά καταδίκων. Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 άρχισε να επικεντρώνεται σε ιστορικά έργα. Το 1899 έγινε μέλος της Περεντβίζνικι, αλλά σύντομα δυσαρεστήθηκε από την έμφαση που δινόταν στις "υπέροχες σκηνές". Το 1903, ήταν ένας από τους ιδρυτές της Ένωσης Ρώσων Καλλιτεχνών, αντικαθιστώντας προσωρινά το γνωστότερο Μιρ Ισκούσστβα. Το 1905, η Αυτοκρατορική Ακαδημία τον ονόμασε "Ακαδημαϊκό". Αργότερα εκείνο το έτος, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Μόσχας, έκανε πολλά σκίτσα και βοήθησε τους τραυματίες. Από το 1903 έως το 1910 δίδαξε στη ΣΖΓΑΜ. Ήταν επίσης γνωστός ως εικονογράφος. δημιουργώντας σχέδια για τα κλασικά από τους Γκογκόλ, Λερμόντοφ και Πούσκιν. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στην ντάτσα του κοντά στον ποταμό Γιαχρομά. Ilya Granovsky, Сергей Васильевич Иванов, Советский Художник, 1964 Σεργκέι Ιβανόφ
Υπερτροφική γαστρίτιδα

H υπερτροφική γαστρίτιδα (νόσος Ménétrier) είναι μια σπάνια νόσος του στομάχου άγνωστης αιτιολογίας όπου ο βλεννογόνος υμένας αναπτύσσεται υπερβολικά. Πήρε το όνομα της από τον Γάλλο ιατρό, Pierre Eugène Ménétrier, το 1888.

 Πόνος στο στομάχι. Ναυτία και εμετός. Απώλεια βάρους. Απώλεια όρεξης. Οίδημα. Οι άντρες προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες σε ηλικία 40-60 χρονών. Το ρίσκο μεταλλαγής σε καρκίνο του στομάχου υπολογίζετε σε 6-10%. Άγνωστης αιτιολογίας. Ακτινογραφίες μπορούν να αποκαλύψουν τις γιγαντιαίες πτυχές του στομάχου. Οισοφαγογαστροσκοπηση δείχνει χαρακτηριστικές εικόνες και απαιτούνται βιοψίες. Διατροφή πλούσια σε πρωτεΐνες (για αναπλήρωση απώλειας πρωτεϊνών), χρήση φαρμάκων που καταστέλλουν το οξύ. Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να απαιτείται εγχείρηση για την αφαίρεση του στομάχου.
Έρικα Μέντεζ

Η Έρικα Μέντεζ (αγγλ.:Erica Μέντεζ) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός φωνής, η οποία έχει δώσει τη φωνή της σε αγγλικές μεταγλωττίσεις για τα στούντιο Funimation, Bang Zoom! και Studiopolis. Σπούδασε γραφικό σχέδιο στο κολέγιο για τρία χρόνια πριν γίνει ηθοποιός φωνής.

 Ο πρώτος σημαντικός φωνητικός ρόλος της Μέντεζ ήταν ο Pac-Man στο βιντεοπαιχνίδι Pac-Man and the Ghostly Adventures, το οποίο κυκλοφόρησε το 2013. Το 2014, πρωταγωνίστησε ως Αλαντίν στη σειρά Magi: The Labyrinth of Magic και ως Ρούικο Ματόι (Ryuko Matoi) στην αγγλική μεταγλώττιση του Kill la Kill, το τελευταίο εκ των οποίων μεταδόθηκε στο μπλοκ Toonami του Adult Swim. Μερικοί από τους άλλους σημαντικούς ρόλους της Μέντεζ περιλαμβάνουν την Haruka Tenoh/Sailor Uranus από το Sailor Moon στη μεταγλώττιση του Viz Media, την Maki Harukawa στο Danganronpa V3: Killing Harmony, την Gon Freecss στην αγγλική μεταγλώττιση της anime προσαρμογής του 2011 του Hunter × Hunter, την Retsuko (Ρετσουκό) στο αγγλική μεταγλώττιση της σειράς anime του Netflix Aggretsuko, την Annie (Άνι) στο παιχνίδι μάχης Skullgirls, την Kamisato Ayaka (Καμισάτο Αγιάκα) στο Genshin Impact, την Wang Ai Ling (Γουάνγκ Άι Λινγκ) στην αγγλόφωνη κινεζική σειρά κινουμένων σχεδίων Stitch & Ai, την Diane στο Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, την Arle Nadja (Άρλε Νάιντα) στη σειρά Puyo Puyo, την Emma (Έμμα) στο The Promised Neverland και την Itsuki Sumeragi (Ιτσούκι Σουμεράγκι) στην αγγλική μεταγλώττιση του anime Kakegurui του Netflix. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Erica Mendez στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος Έρικα Μέντεζ στην IMDb [1], επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Μικέλε Γκοντένα

Ο Μικέλε Γκοντένα (Michele Godena, γενν. 30 Ιουνίου 1967) είναι Ιταλός σκακιστής, που γεννήθηκε στη μικρή πόλη Βαλντομπιάντενε της Περιφέρειας Βένετο. Κατέκτησε τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ (IM) το 1988 και τον τίτλο του Διεθνούς γκρανμαίτρ (GM) το 1996, μετά από θετικό σκορ για την Ιταλία στην 32η Σκακιστική Ολυμπιάδα στο Επίσης έχει κατακτήσει 5 φορές το Ιταλικό Πρωτάθλημα Σκακιού. Σήμερα ζει στη μικρή πόλη Φινάλε Λιγκούρε της Λιγυρίας.

 Ο Γκοντένα έχει ανακηρυχθεί πρωταθλητής Ιταλίας τα έτη 1992, 1993, 1995, 2005 και 2006, ενώ επιπλέον ήταν φιναλίστ το 1990 και το 1998. Η νίκη του το 2006 ήταν ιδιαίτερα δύσκολη και συναρπαστική, με αντίπαλο τον τότε 14χρονο Ιταλοαμερικανό και παιδί-θαύμα Φαμπιάνο Καρουάνα: Αμφότεροι τελείωσαν ισόπαλοι με 8 πόντους μετά από 11 παρτίδες και ο Γκοντένα νίκησε στο tie break μετά από παρτίδες ράπιντ. Αναδείχθηκε ισόπαλος για τις θέσεις 1 έως 4 με τον Αντρέι Σακαλόφ, τον Ντράζεν Σέρμεκ και τη Ζίε Ζουν στο τουρνουά των Καννών το 1997. Τον Ιούνιο του 2007 στο Αρβιέ (Ιταλία), ο Γκοντένα κέρδισε το Ατομικό Πρωτάθλημα όπεν της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, ερχόμενος και πάλι ισόπαλος, αυτή τη φορά με τον Σέρβο Νίκολα Σέντλακ. Το 2016 κέρδισε το 4ο Πρωτάθλημα Σκακιού του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας στο Μαντόν, υπερτερώντας των Μπασέμ Αμίν, Πάμπλο Αλμάγρο Λάμας και Γιανίκ Γκοζολί. Αγωνίσθηκε πολλές φορές με την ολυμπιακή ομάδα της χώρας του και στην 33η Σκακιστική Ολυμπιάδα στην Ελίστα το 1998 σημείωσε σκορ 66,7%. Υπήρξε ο ισχυρότερος παίκτης της Ιταλίας επί πολλά χρόνια και το υψηλότερο σκορ ΕΛΟ που είχε ποτέ ήταν 2561, τον Μάρτιο του 2010. Ο Γκόντένα αποκλήθηκε κάποτε «η Ιταλική Μηχανή» από τον Σεργκέι Σίποφ, ωστόσο άλλοι σχολιαστές πιστεύουν ότι η δυσανάλογη διαχείριση του χρόνου από μέρους του ίσως να παρεμπόδισε την περαιτέρω πρόοδό του. Δαπανά συχνά όλο τον χρόνο του στο άνοιγμα και το μέσο της παρτίδας, και επαφίεται στη θεσιακή γνώση, την τεχνική και τις ενστικτώδεις αντιδράσεις για να πραγματοποιήσει τις εναπομένουσες κινήσεις σε προστιθέμενο χρόνο. Παίζοντας με τα λευκά ανοίγει με 1.e4, ενώ με τα μαύρα προτιμά τις βαριάντες της ισπανικής παρτίδας και Σλαβ/ημι-Σλαβ του μη αποδεκτού γκαμπί της βασίλισσας. Godena, Michele (2007). La mia siciliana (στα Ιταλικά). Caissa Italia. ISBN 9788888756561. Codenotti, Bruno· Godena, Michele (2019). A scuola di scacchi da Alice - Intrecci tra scacchi, matematica e letteratura (στα Ιταλικά). Hoepli. ISBN 9788820391577. Πληροφορίες και παρτίδες στο 365Chess.com Πληροφορίες και παρτίδες στο Δεδομένα συμμετοχών σε Ολυμπιάδες Αρχειοθετήθηκε 2018-07-05 στο Wayback Machine.
Ολιβενίτης

Ο Ολιβινίτης (αγγλ. olivenite) είναι αρσενικικό ορυκτό του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στη γερμανική λέξη olivernerz (= ορυκτό στο χρώμα του λαδιού), που αποδίδει το ελαιοπράσινο χρώμα του.

 Αποτελεί δευτερεύον μετάλλευμα του χαλκού. Είναι πολύ διαδεδομένο, καθώς είναι το κοινότερο ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης αρσενικούχων-χαλκούχων μεταλλευμάτων υδροθερμικής προέλευσης. Σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον αδαμίτη. Συνδέεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, χρυσόκολλα, χαλκοφυλλίτη, κλινόκλαστο, λιβεθενίτη (Cu2(OH)PO4, σχηματίζει επίσης ισόμορφη σειρά) και λειμωνίτη. Αναβράζει με την επίδραση υδροχλωρικού οξέος, αλλά δεν εμφανίζει φθορισμό ή φωσφορισμό. Ιδιαίτερα διαδεδομένο ανά τον κόσμο. Όμορφα δείγματά του ανευρίσκονται στη Βρετανία (Κορνουάλλη), τη Νεβάδα των ΗΠΑ και στην περιοχή Τσουμέμπ της Ναμίμπια. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου, κυρίως σε καστανοπράσινες αποχρώσεις. Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Τζον Μπούζμαν

Ο Τζον Νίκολς Μπούζμαν (αγγλικά: John Nichols Boozman, 10 Δεκεμβρίου 1950), είναι Αμερικανός πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Αρκάνσας από το 2011. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.Στο παρελθόν, κατά τα έτη 2001-2011, έχει υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Αρκάνσας από την 3η περιφέρεια.

 Γεννήθηκε στο Σρίβπορτ της Λουιζιάνα στις 10 Δεκεμβρίου 1950. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας και αποφοίτησε από το Νότιο Κολέγιο Οφθαλμομετρίας. Το 1977 βοήθησε στην ίδρυση μιας ιδιωτικής οφθαλμομετρικής κλινικής και αργότερα εργάστηκε ως εθελοντής οφθαλμομετρής για οικογένειες με χαμηλό εισόδημα.Το 2001 έγινε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων με το κόμμα των Ρεπουμπλικανών. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Μπούζμαν ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου για την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Το 2010 εξελέγη με ποσοστό 58% Γερουσιαστής και ανέλαβε το αξίωμά του τον Ιανουάριο του 2011. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Boozman στο Wikimedia Commons
You Keep on Moving

Το You Keep on Moving είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το ένατο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου "Come Taste the Band", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1975 μέσω της Purple Records στην Ευρώπη και της Warner στην Αμερική.

 Μαζί με τον δίσκο, κυκλοφόρησε σε μορφή 7" βινυλίου το σινγκλ του τραγουδιού, με το "Dealer" στη δεύτερη πλευρά στην Ευρώπη και τη Νέα Ζηλανδία, με το "Gettin' Tighter" στην Ιταλία ένα μήνα αργότερα, με το "Comin' Home" στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1975 και με το "Love Child" στη Μεγάλη Βρετανία, στις 12 Μαρτίου 1976. Το κομμάτι ξεκινάει με μία εισαγωγή από το μπάσο του Γκλεν Χιούζ, για να ανεβάσουν το ρυθμό στη συνέχεια με τα πλήκτρα και τα τύμπανα να μπαίνουν δυνατά, ενώ η ένταση κορυφώνεται με τα φωνητικά του Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και του Χιούζ. Σύμφωνα με τον ντράμερ Ίαν Πέις, το τραγούδι αυτό είναι το κλασικό κομμάτι του δίσκου το οποίο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα και γι' αυτό το λόγο είχε συμπεριληφθεί στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος, μέχρι τη διάλυση τους, την άνοιξη του 1976.Τη μουσική του κομματιού είχε γράψει ο Χιούζ και ο Κόβερντεϊλ το 1973, όταν ηχογραφούσαν τον δίσκο "Burn", αλλά όταν το πρότεινε στον τότε κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ρίτσι Μπλάκμορ, αυτός αρνήθηκε να το συμπεριλάβει στο δίσκο. Ο Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple τον Απρίλιο του 1975, μετά το πέρας της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Stormbringer" και αντικαταστάθηκε από τον Τόμι Μπόλιν. Οι τζαζ και φανκ επιρροές ήταν φανερές στο νέο ήχο του συγκροτήματος, κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο δίσκο "Come Taste the Band", τον μοναδικό δίσκο του συγκροτήματος κατά τη δεκαετία του '70 χωρίς τον Ρίτσι Μπλάκμορ στην κιθάρα.Το "You Keep on Moving" διαρκεί 5 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα και συμπεριλήφθηκε σε αρκετές συλλογές των καλύτερων κομματιών του συγκροτήματος όπως το "Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple" και το "30: Very Best of Deep Purple ". Το "You Keep on Moving" παιζόταν ζωντανά από τους Deep Purple, καθ' όλη την περιοδεία μετά την κυκλοφορία του "Come Taste the Band", από τη Χονολουλού της Χαβάης στις 2 Νοεμβρίου 1975 μέχρι την τελευταία τους εμφάνιση στο Λίβερπουλ της Αγγλίας, στις 15 Μαρτίου του 1976. Ζωντανά ηχογραφημένοι δίσκοι του συγκροτήματος οι οποίοι συμπεριλαμβάνουν το "You Keep on Moving" είναι οι εξής: Last Concert in Japan (1977) This Time Around: Live in Tokyo (2001) Phoenix Rising (2011) Το "You Keep on Moving" ηχογραφήθηκε από την τέταρτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Τόμι Μπόλιν - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Γκλεν Χιούζ - μπάσο, φωνητικά Ίαν Πέις - τύμπανα The Deep Purple Singles A's and B's CD Booklet, 10/1978 The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Στίχοι You Keep on Moving Αρχειοθετήθηκε 2013-01-20 στο Wayback Machine. Chords Bass intro Bass tabs Tabs
Σβεν Νίκβιστ

Ο Σβεν Νίκβιστ (Sven Vilhem Nykvist, 3 Δεκεμβρίου 1922 – 20 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Σουηδός διευθυντής φωτογραφίας, βραβευμένος δύο φορές με Όσκαρ. Γεννήθηκε στη Μουχέντα και συνεργάστηκε ανάμεσα σε άλλους και με τον μεγάλο σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ Φωτογραφίας για τις ταινίες Κραυγές και Ψίθυροι (1973) και Φάνι και Αλέξανδρος (1982), αμφότερες ταινίες του Μπέργκμαν ενώ προτάθηκε επίσης για τις ταινίες Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (1988) και για το Βόδι (1991), ταινία την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος και διαγωνίστηκε στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

 Celebrity (1998) What's Eating Gilbert Grape (1993) Άγρυπνος στο Σιάτλ (1993) Chaplin (1992) Crimes and Misdemeanors (1989) New York Stories (1989) (απόσπασμα "Oedipus Wrecks") The Unbearable Lightness of Being (1988) (προτάθηκε για Όσκαρ) The Sacrifice (1986) Agnes of God (1985) Φάνι και Αλέξανδρος (1982) (Fanny och Alexander) (κέρδισε Όσκαρ) From the Life of the Marionettes (1980) (Aus dem Leben der Marionetten) Pretty Baby (1978) Autumn Sonata (1978) (Höstsonaten) The Serpent's Egg (1977) (Das Schlangenei) Πρόσωπο με Πρόσωπο (1976) (Ansikte mot ansikte) The Magic Flute (1975) (Trollflöjten) Σκηνές από έναν γάμο (1973) (Scener ur ett äktenskap) Cries and Whispers (1973) (Viskningar och rop) (κέρδισε Όσκαρ) The Touch (1971) (Beröringen) The Passion of Anna (1969) (En Passion) Hour of the Wolf (1968) (Vargtimmen) Shame (1968) (Skammen) Persona (1966) Winter Light (1963) (Nattvardsgästerna) Η Σιωπή (1963) (Tystnaden) Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη (1961) (Såsom i en spegel) Η Πηγή των Παρθένων (1960) (Jungfrukällan) Sawdust and Tinsel (1953)
Iron Maiden (άλμπουμ)

Ο δίσκος Iron Maiden αποτελεί το ντεμπούτο άλμπουμ του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1980 στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον Αύγουστο στις Η.Π.Α, με την προσθήκη του ορχηστρικού τραγουδιού "Transylvania". Είναι ο μοναδικός δίσκος των Iron Maiden με τον Ντένις Στράτον στην κιθάρα, καθώς τη θέση του θα πάρει λίγο αργότερα ο Άντριαν Σμιθ. Τα σινγκλ του δίσκου ήταν το "Running Free" και "Sanctuary". Στην περιοδεία "Eddie Rips Up the World Tour" του 2005, κατά τη διάρκεια της οποίας το συγκρότημα ερμήνευσε ζωντανά κομμάτια από τους τέσσερις πρώτους δίσκους της, μόνο τα "Strange World" και "Transylvania" δεν παίχτηκαν από αυτό το δίσκο.

 Οι Iron Maiden ήταν ήδη γνωστοί στο underground ρεύμα του Λονδίνου, καθώς είχαν κυκλοφορήσει ντέμο με τραγούδια του δίσκου. Οι κασέτες που δόθηκαν από τον ηγετικό μέλος του συγκροτήματος, Στιβ Χάρις, στον ιδιοκτήτη και DJ του "Heavy Metal Soundhouse" του Λονδίνου, Νιλ Κέι, κυκλοφόρησαν με τον τίτλο "The Soundhouse Tapes", σε περιορισμένο αριθμό αντίτυπων και σήμερα θεωρούνται συλλεκτικές. Οι κασέτες αυτές, περιέχουν τραγούδια όπως το "Prowler" και το "Iron Maiden". Ο δίσκος έφτασε μέχρι την τέταρτη θέση στα βρετανικά τσαρτ. Το βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2005 με τίτλο "1001 albums που πρέπει να ακούσετε πριν πεθάνετε" περιέχει αυτό το δίσκο (μαζί με το "The Number of the Beast". Το "Prowler" έχει διασκευαστεί από τους Black Tides για το δίσκο του περιοδικού "Kerrang!" με τίτλο "Maiden Heaven: a Tribute to Iron Maiden", ενώ μέρη του τραγουδιού έχουν παιχτεί ζωντανά και από τους Metallica. Επίσης οι Metallica διασκεύασαν για το δίσκο του "Kerrang!" το "Remember Tomorrow", όπως έχουν επίσης κάνει οι Anthrax, Crowbar και Opeth. Οι Iced Earth έχουν διασκευάσει το "Transylvania" στο δίσκο τους "Horror Show", ενώ οι Trivium διασκεύασαν το "Iron Maiden" για το δίσκο του "Kerrang!". Οι Iron Maiden έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο το δίσκο, εκτός των "Strange World" και "Transylvania", στην περιοδεία "Eddie Rips Up the World" το 2005. Από κει και πέρα, το συγκρότημα τιμά το δίσκο με το σχεδόν αναπόσπαστο από κάθε set list, "Iron Maiden", ενώ συχνά ως τελευταίο κομμάτι εκτελείται το "Running Free". Τα "Prowler" και "Phantom of the Opera" έχουν επίσης, εκτελεστεί αρκετές φορές. Ολόκληρος ο δίσκος, εκτός από το "Strange World" έχει ηχογραφηθεί ζωντανά από τον μετέπειτα τραγουδιστή του συγκροτήματος, Μπρους Ντίκινσον. Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τον Στιβ Χάρις, εκτός από τα σημειωμένα Φωνητικα: Πολ Ντι Άνο Μπάσο, δεύτερα φωνητικά : Στιβ Χάρις Κιθάρα, δεύτερα φωνητικά: Ντένις Στράτον Κιθάρα: Ντέιβ Μάρεϊ Ντραμς: Κλάιβ ΜπαρΣυνθέσεις Τραγούδια 1,4-6,9: Χάρις Τραγούδια 2,3: Χάρις, Ντι Άνο Τραγούδια 8: Μάρεϊ Τραγούδια 7: Χάρις, Ντι Άνο, Μάρεϊ
The Best of UFO: Gold Collection

Το The Best of UFO: Gold Collection είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, η οποία κυκλοφόρησε στις 27 Ιουλίου του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "ΕΜΙ".Η συλλογή αποτελείται από κομμάτια που προέρχονται, κυρίως, από την περίοδο 1974 ως το 1979, την πιο επιτυχημένη ποιοτικά και εμπορικά για το συγκρότημα, αλλά και από τραγούδια των μετέπειτα δίσκων των UFO μέχρι το 1985. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε με σκοπό την άνοδο του ενδιαφέροντος του κοινού προς τους UFO, αφού η κλασική σύνθεση του συγκροτήματος είχε επανενωθεί και είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Walk on Water" έναν χρόνο νωρίτερα στην Ιαπωνία και το 1997 στον υπόλοιπο κόσμο.

 "Doctor Doctor" - 4:27 (από το άλμπουμ Phenomenon) "Only You Can Rock Me" - 4:10 (από το άλμπουμ Obsession) "Let It Roll" - 3:56 (από το άλμπουμ Force It) "Shoot Shoot" - 3:40 (από το άλμπουμ Force It) "Let It Rain" - 4:00 (από το άλμπουμ Mechanix) "When It's Time to Rock" - 5:25 (από το άλμπουμ Making Contact) "Rock Bottom" - 6:29 (από το άλμπουμ Phenomenon) "Love to Love" - 6:55 (από το άλμπουμ Lights Out) "High Flyer" - 4:03 (από το άλμπουμ Force It) "Can You Roll Her" - 2:57 (από το άλμπουμ No Heavy Petting) "Pack It Up (And Go)" - 3:15 (από το άλμπουμ Obsession) "Hot & Ready" - 3:17 (από το άλμπουμ Obsession) "This Time" - 3:44 (από το άλμπουμ Misdemeanor) "Long Gone" - 5:20 (από το άλμπουμ The Wild, the Willing and the Innocent) "Young Blood" - 3:02 (από το άλμπουμ No Place to Run) "Lonely Heart" - 4:12 (από το άλμπουμ The Wild, the Willing and the Innocent) Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις των τραγουδιών του "The Best of UFO: Gold Collection" είναι οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Μίκαελ Σένκερ - κιθάρα Τόμι ΜακΚλέντον - κιθάρα Πολ Τσάπμαν - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Νιλ Κάρτερ - πλήκτρα Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα, κιθάρα Άντι Πάρκερ - τύμπανα Τζιμ Σίμπσον - τύμπανα The Best of UFO: Gold Collection - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - The Best Of UFO (CD) at Discogs MusicMight :: Artists :: UFO
Γιανάκ Πάτσο

Ο Γιανάκ Πάτσο (αλβανικά: Janaq Paço) (14 Μαρτίου 1914, Κόνιτσα, Βασίλειο της Ελλάδας – 11 Ιουλίου 1991, Τίρανα, Αλβανία) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Αλβανούς γλύπτες του 20ου αιώνα. Μερικά από τα εξέχοντα έργα του περιλαμβάνουν τα μνημεία του Σκεντέρμπεη στην Κρούγια, στα Τίρανα και στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου (αναπαράχθηκε μεταθανάτια), καθώς και Οι Μονομάχοι.

 Ο Πάτσο ήταν αρμάνικης καταγωγής. Σπούδασε αρχικά στη γενέτειρά του και μετά σε λύκειο της Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια εισήλθε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, δούλεψε και σπούδασε με τον Έλληνα σύγχρονο γλύπτη Κωσταντίνο Δημητριάδη, ο ίδιος μαθητής του Ωγκύστ Ροντέν και άλλων. Πήγε στην Αλβανία το 1941. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εργάστηκε ως δάσκαλος γλυπτικής στο Καλλιτεχνικό Λύκειο «Γιορντάν Μίσγια» στα Τίρανα, όπου θα δίδασκε όλη του τη ζωή, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Ο Πάτσο ήταν ένας από τους ιδρυτές της αλβανικής σχολής γλυπτικής και παράδοσης.Εκτός από τα ρεαλιστικά γλυπτά του, ο Πάτσο δημιούργησε επίσης πολλά γυμνά γλυπτά κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και αναγκάστηκε να τα καταστρέψει, φοβούμενος την τιμωρία από το Κομμουνιστικό Καθεστώς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δέχθηκε κριτική από άλλα μέλη της Αλβανικής Ένωσης Συγγραφέων και Καλλιτεχνών. Αυτό τον οδήγησε να αποστασιοποιηθεί σταδιακά από την Ένωση. Κύριο μέρος του έργου του: Μνημείο του Σκεντέρμπεη στην Κρούγια (ξεκίνησε το 1949, ολοκληρώθηκε το 1959), το οποίο αντιγράφηκε αργότερα στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου, μετά τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου 1998–1999. Μνημείο του Σκεντέρμπεη (1968), σήμερα στην «Πλατεία Σκεντέρμπεη» στα Τίρανα, όπου συνεργάστηκε με τον Αλβανό γλύπτη Οντίσε Πασκάλι και τον Αντρέα Μάνο Δύο αγάλματα του Φαν Νόλι και ένα του Αλεξάντερ Μοϊζίου (δεκαετία 1960) Οι Μονομάχοι (1973) (3,5 μ.), αναμενόταν να τοποθετηθεί στην είσοδο του αρχαίου Αμφιθεάτρου Δυρραχίου στο Σύνολο γλυπτών Σκεντέρμπεης και ο λαός (1982), που βρίσκεται στην είσοδο του Εθνικού Μουσείου «Γκιέργκι Καστριότι Σκεντέρμπεη» στην Κρούγια Το 1984, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Αλβανίας Στην έκθεση «Άνοιξη '90» στην Εθνική Πινακοθήκη της Αλβανίας, κέρδισε το πρώτο βραβείο με το έργο τέχνης του Πορτρέτο Κοριτσιού (αλβανικά: Portret vajze‎), το οποίο ένα χρόνο νωρίτερα (πριν την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία) είχε απαγορευτεί να εκτεθεί εντός της έκθεσης ως «μοντέρνο έργο τέχνης». Ιμπραχίμ Κόντρα Σύγχρονη αλβανική τέχνη Κατάλογος άρθρων από την Αλβανική Βιβλιοθήκη Bksh.al shqiperia.com Albanian Screen Tv – Nikolin Kurti talks about Gladiators of J.P στο YouTube Short Documentary by Fatos Morina about the Monument of Skanderbeg in Krujë – Tv Arbëria στο YouTube
Ελισάβετ της Βαυαρίας, δούκισσα της Αυστρίας

Η Ελισάβετ, γερμ.; Elisabet von Bayern von Wittelsbach (π. 1306 - 25 Μαρτίου 1330) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Στεφάνου Α΄ δούκα της Βαυαρίας και της Γιούτας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού δούκα των Σφιντνίτσα-Ζιέμπιτσε, Γιάβορ, Λβόβεκ. Ο γάμος της έγινε στις 15 Μαΐου 1325 με τον Όθωνα των Αψβούργων. Ο Όθων παρέλαβε στον τίτλο του δούκα της Αυστρίας μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Φρειδερίκου Α΄ τον Ιανουάριο του 1330, αλλά η Ελισάβετ πέθανε δύο μήνες αργότερα. Παντρεύτηκε το 1325 τον Όθωνα των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας και απέκτησαν παιδιά: Φρειδερίκος Β΄ 10 Φεβρουαρίου 1327 - 11 Δεκεμβρίου 1344, απεβ. 17 ετών. Λεοπόλδoς Β΄ 1328 - 10 Αυγούστου 1344, απεβ. 16 ετών. Cawley, Charles, His listing along with his wife . The project "involves extracting and analysing detailed information from primary sources, including contemporary chronicles, cartularies, necrologies and testaments.", Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Marek, Miroslav. "A listing of descendants of Otto I, Count of Scheyern, including Henry XIII and his children". Genealogy.EU.
Ολίμπια Βενάδο Τουέρτο

Η Ολίμπια Βενάδο Τουέρτο (Olimpia Venado Tuerto) είναι αθλητικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα την πόλη Βενάδο Τουέρτο που βρίσκεται στο Σάντα Φε της της Αργεντινής. Αγωνίζεται στο Στάδιο Ολίμπια και τα χρώματα της ομάδας είναι το μαύρο και το κόκκινο.

 Η Ολίμπια ιδρύθηκε το 1940. Το 1995 αναδείχθηκε δεύτερη στο πρωτάθλημα Αργεντινής. Ένα χρόνο αργότερα το 1996 κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Αργεντινής αλλά και Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής. Διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 1996 απέναντι στον Παναθηναϊκό. Το 1997 αγωνίστηκε στα ημιτελικά του Πρωταθλήματος Νοτίου Αμερικής. Σήμερα αγωνίζεται στη Β΄Εθνική του πρωταθλήματος Αργεντινής. Τη φανέλα της Ολίμπια έχουν φορέσει αθλητές που έχουν κατακτήσει τίτλους όπως το χρυσό Ολυμπιακό μετάλιο, το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ενώ ορισμένοι έχουν αγωνιστεί στο ΝΒΑ. Βάλτερ Χερμάν Αντρές Νοτσιόνι Λεονάρδο Γκουτιέρρες Αλεχάντρο Μοντέκια Λούκας Βικτοριάνο Κάρλος Ντελφίνο Τοντ Τζάντλοου Μάικ Ουίλσον basketpedya.com latinbasket.com Ιστορία
Κατοικία πριγκίπισσας Λιούμπιτσα

Η κατοικία της πριγκίπισσας Λιούμπιτσα ή Κονάκι της Πριγκίπισσας Λιούμπιτσα (σερβικά: Конак књегиње Љубице‎) είναι ένα παλάτι που βρίσκεται στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας. Λόγω της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής της σημασίας, η κατοικία έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας. Η κατοικία θεωρείται σήμερα ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία σεβικής αρχιτεκτονικής του Βελιγραδίου.

 Αυτό το παλάτι χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία μέχρι το 1829. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και την κατάστασή του, ο πρίγκιπας Μίλος Ομπρένοβιτς αποφάσισε να χτίσει μια άλλη κατοικία. Η "νέα κατοικία", όπως ονομαζόταν κατά την κατασκευή της, ήταν μεγαλύτερη και πιο πολυτελής από την αρχική, καθώς υποτίθεται ότι έδειχνε την οικονομική ανάπτυξη και την περαιτέρω ενίσχυση της δύναμης του Ομπρένοβιτς μετά την παραλαβή του Διατάγματος του Σουλτάνου το 1830. Ως κτήριο, η κατοικία είναι ένα από τα πιο αξιόλογα από τα διατηρημένα δείγματα αστικής αρχιτεκτονικής κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα στο Βελιγράδι. Χτίστηκε την περίοδο ανάμεσα στο 1829 και το 1830. Σύμφωνα με τα σχέδια του πρίγκιπα Μίλος, η κατοικία προοριζόταν να επιτελεί διπλό σκοπό: να είναι αφενός το μέρος διαμονής για την οικογένειά του, την πρικγίπισσα Λιούμπιτσα Βουκομάνοβιτς και τους γιους του Μίλαν Β΄ Ομπρένοβιτς και Μιχάιλο Ομπρένοβιτς, μετέπειτα ηγεμόνες της Σερβίας και αφετέρου ανάκτορο. Η κατοικία χτίστηκε σύμφωνα με ιδέες και υπό την επίβλεψη του Χατζή-Νεϊμάρ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της σερβικής οικοδομής. Το συγκεκριμένο κτήριο αποτελείται από δύο ορόφους και, μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνει και ένα γυάλινο σαχνισί. Έτσι, το κτήριο αποτελεί ένα παράδειγμα της εξέλιξης ως προς την μέθοδο κατασκευής των κονακιών της εποχής εκείνης, με την επιρροή της δυτικής αρχιτεκτονικής να γίνεται όλο και περισσότερο εμφανής: τα παράθυρα του κονακιού είναι πλαισιωμένα από λίθινες κατασκευές, ενώ οι γωνίες του κτηρίου είναι διακοσμημένες με κίονες. Ο πρίγκιπας Μίλος αποφάσισε να προσλάβει έναν εργολάβο από το Βόντεν, τον Χατζή Νίκολα Ζόβκοβιτς, καθώς δεν υπήρχε κανένας στο Βελιγράδι εκείνη την εποχή γιατί δεν γίνονταν κατασκευαστικές δραστηριότητες για χρόνια. Έτσι ο Χατζή-Νεϊμάρ έγινε ο πρώτος οικοδόμος της ανανεωμένης Σερβίας και επέβλεψε την κατασκευή όλων των κτηρίων του πρίγκιπα Μίλος κατά την πρώτη του βασιλεία. Η κατασκευή ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1829 και η κατοικία ολοκληρώθηκε στα τέλη του φθινοπώρου του 1830. Η πριγκίπισσα Λιούμπιτσα ενημέρωσε τον σύζυγό της με επιστολή της στις 22 Νοεμβρίου 1830 ότι η οικογένεια «εγκαταστάθηκε στη νέα κατοικία». Ένα νέο χαμάμ χτίστηκε αργότερα, το 1836. Η κατοικία βρίσκεται στη γωνία των οδών Kneza Sime Markovica και Kralja Petra, πρώην οδών Bogojavljanska και Dubrovacka, σε ένα από τα παλαιότερα σημεία του Βελιγραδίου. Ακριβώς απέναντι από τη σημερινή εκκλησία του καθεδρικού ναού, το Παλιό Ανάκτορο του πρίγκιπα βρισκόταν από την είσοδο του σημερινού Κτηρίου του Πατριαρχείου μέχρι τον κήπο της σημερινής κατοικίας της πριγκίπισσας Λιούμπιτσα.
Γενί Καλέ

Το Γενί Καλέ (ουκρανικά: Єні-Кале, ρωσικά: Еникале, τουρκικά: Yenikale, κριμαϊκά ταταρικά: Yeñi Qale, αγγλικά: Yeni Kale, επίσης γράφεται και ως Yenikale, Eni-Kale, Yeni-Kaleh ή Yéni-Kaleb) είναι ένα φρούριο στην ακτή του Πορθμού Κερτς στην πόλη Κερτς της Κριμαίας.

 Το Γενί Καλέ χτίστηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους την περίοδο 1699-1706 στη Χερσόνησο Κερτς, η οποία ανήκε στο Χανάτο της Κριμαίας. Το όνομα Yenikale σημαίνει Νέο Φρούριο στα τουρκικά (yeni «νέο» και kale «φρούριο»). Το φρούριο χτίστηκε υπό τις οδηγίες του Γκολόπο, ο οποίος ήταν ένας Ιταλός που είχε προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Αρκετοί Γάλλοι μηχανικοί συμμετείχαν επίσης στην κατασκευή.Ο Γενί Καλέ ήταν οπλισμένο με ισχυρά κανόνια και ήταν σε μία σημαντική στρατηγική θέση στην ακτή του Πορθμού Κερτς. Το φρούριο καταλάμβανε έκταση 25.000 τετραγωνικών μέτρων και είχε δύο αποθήκες μαύρης πυρίτιδας, ένα οπλοστάσιο, μια δεξαμενή νερού, σπίτια, ένα δημόσιο λουτρό και ένα τζαμί. Περίπου 800 Τούρκοι και 300 Τάταροι της Κριμαίας φυλακίστηκαν στο Γενί Καλέ. Το αδύναμο σημείο του φρουρίου ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού στην περιοχή, οπότε κατασκευάστηκε ένας υπόγειος σωλήνας ύδρευσης για να φέρει νερό από μια πηγή που βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το φρούριο. Το Γενί Καλέ χρησίμευσε επίσης ως κατοικία του πασά. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου της περιόδου 1768-1774, ο ρωσικός στρατός εισέβαλε στην Κριμαία το καλοκαίρι του 1771. Αν και νωρίτερα είχαν φτάσει ενισχύσεις από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Γενί Καλέ. Ρωσικές μονάδες υπό τη διοίκηση του στρατηγού Νικολάι Βλαντίμιροβιτς Μπορζόφ εισήλθαν στο φρούριο στις 21 Ιουνίου 1771. Ο Αμπαζά Μοχάμεντ Πασάς, ο οποίος ήταν διοικητής του Γενί Καλέ, τράπηκε σε φυγή στη Σινώπη και ο σουλτάνος καταδίκασε σε θάνατο για τον συνολικό αριθμό των στρατιωτικών αποτυχιών. Μετά τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή το 1774, το Κερτς και το φρούριο του Γενί Καλέ παραχωρήθηκαν στη Ρωσία. Το φρούριο έγινε μέρος του δήμου Κερτς-Γενίκαλε του Κυβερνείου της Ταυρικής. Τον 19ο αιώνα, το φρούριο χρησιμοποιήθηκε από τους Ρώσους ως στρατιωτικό νοσοκομείο. Από το 1880 το Γενί Καλέ ερημώθηκε εντελώς. Σήμερα τα ερείπια του Γενί Καλέ είναι επισκέψιμα για τους τουρίστες. Η γειτονική συνοικία του Κερτς ονομάζεται επίσης Γενί Καλέ. Φρούριο Γενί Καλέ, κάστρα στην Ουκρανία
Χαντίγια Νταβλέτσινα

Η Χαντίγια Νταβλέτσινα (μπασκίρ: Дәүләтшина Һәҙиә Лотфулла ҡыҙы, πραγματικό όνομα Χαντίγια Λουτφούλοβνα Νταβλέτσινα, 5 Μαρτίου 1905 – 5 Δεκεμβρίου 1954), ήταν ποιήτρια, συγγραφέας και θεατρικός συγγραφέας από τη Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν. Σπούδασε στο Βασκιρικό Κρατικό Πανεπιστήμιο.

 Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1905, στο χωριό Χασάνοβο της επαρχίας Πουγκάτσεφ στην περιφέρεια Σαμάρα σε μια φτωχή οικογένεια χωρικών. Το 1920 άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος στο χωριό Ντενγκιζμπάγιεβο στην περιφέρεια Σαμάρα. Το 1920 άρχισε να φοιτά στο Τάταρο-Μπασκιρικό Παιδαγωγικό Κολλέγιο στην Σαμάρα. Το 1932 φοίτησε στο Ινστιτούτο της Μόσχας για την προετοιμασία των εκδοτών. Τα έτη 1935-37 φοίτησε στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο των Μπασκίρ. Το 1933 δούλεψε στο λογοτεχνικό προσωπικό της εφημερίδας Περιφέρεια Μπαϊμάκσκι της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μπασκιρίας (μαζί με το σύζυγό της, τον συγγραφέα Λιπ Νταβλέτσιν, στη συνέχεια Κομισάριος της Εκπαίδευσης της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ). Την περίοδο 1937-42 ήταν σύζυγος φυλακισμένου, και ήταν καταπιεσμένη. Μετά μέχρι τον θάνατό της έζησε εξορισμένη στο Μπιρσκ. Αντιπρόσωπος στην πρώτη σύνοδο συγγραφέων της ΕΣΣΔ (1934), Αντιπρόσωπος της 3ης ολομέλειας των συγγραφέων της ΕΣΣΔ, στο Μινσκ (1936). Βραβεύτηκε μεταθανάτια, το 1967, με το Δημοκρατικό Βραβείο Σαλαβάτ Γιουλάγιεφ το 1967, για το βιβλίο Ιργκίζ. Μια λεωφόρος στην Ουφά έχει ονομαστεί προς τιμήν της. Επίσης, μια οδός στο χωριό Ουργκάζ της επαρχίας Μπαϊμάκ ονομάστηκε προς τιμήν της, ενώ μνημεία για αυτήν υπάρχουν στις πόλεις Σιμπάι και Μπιρσκ. Μαράτ Χαλιάφοβιτς Μινγκαζετντίνοφ. Хадия Давлетшина: Жизнь и творчество. — Уфа, 1966. Ρ. Μπαΐμοφ. Χαντίγια Νταβλέτσινα (αρχειοθετημένη μορφή) Γ. Ουζίκοφ. Давлетшина Хадия Лутфулловна. Жемчужина Башкортостана Αρχειοθετήθηκε 2019-03-31 στο Wayback Machine. στην επίσημη σελίδα της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αχμέτ-Ζακί Βαλίντι της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάνστη μπασκιρική γλώσσαάλλοι ιστότοποιΣελίδα στην εγκυκλοπαίδεια Μπασκορτοστάν: Σύντομη εγκυκλοπαίδεια (Башкортостан: Краткая энциклопедия) О бурзянских корнях башкирской писательницы Хадии Давлетшиной Художественно-публицистический фильм "Хадия"- режиссёр Ренат Нуруллин
Ιμαλία (δορυφόρος)

Η Ιμαλία (αγγλικά: Himalia) είναι φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία, ο μεγαλύτερος από τους ακανόνιστους δορυφόρους του, και έκτος σε μέγεθος από όλους τους δορυφόρους του συνολικά. Ανακαλύφθηκε από τον Τσαρλς Ντίλον Περίν στο Αστεροσκοπείο του Λικ το 1904, στις 3 Δεκεμβρίου. Πήρε το όνομά του από τη νύμφη Ιμαλία, από τη Ρόδο, που ήταν ερωμένη του Δία και είχε αποκτήσει τρεις γιους από αυτόν σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία.

 Μέχρι το 1975, ο δορυφόρος δεν είχε πάρει κάποιο όνομα και ήταν γνωστός ως Δίας VI (Jupiter VI), αν και η ανάγκη για ονομασία του είχε προκύψει λίγο μετά την ανακάλυψή αυτού καθώς και του δορυφόρου Ελάρα. Την περίοδο από το 1955 έως το 1975 αναφερόταν και με το όνομα Εστία, από την ομώνυμη θεά Τελικά το 1976 του δόθηκε η επίσημη ονομασία Ιμαλία. Είναι το μεγαλύτερο μέλος μίας ομάδας από δορυφόρους που έχουν το όνομα ομάδα Ιμαλίας, από αυτήν, και κινούνται σε μία απόσταση μεταξύ 11,4 και 13 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Δια, σε κλίση περίπου 27,5° (στοιχεία από Ιανουάριο 2000). Η τροχιά τους δεν είναι σταθερή λόγω διαφόρων ηλιακών και πλανητικών διαταραχών. Εμφανίζεται φυσικά, όπως και τα άλλα μέλη της ομάδας της, με χρώματα B-V=0,62 και V-R= 0,4, όμοια με αστεροειδείς τύπου C. Σύμφωνα με μετρήσεις του Κασσίνι, επιβεβαιώνεται μια απορρόφηση προσβολών στα 3 μm, που θα μπορούσε να δηλώνει την παρουσία νερού. Το 2005, ο Emelyanov εκτίμησε πως η Ιμαλία έχει μάζα 4,19 × 1018 kg, βασιζόμενος στη διαταραχή του δορυφόρου Ελάρα στις 15 Ιουλίου του 1949. Το Solar System Dynamics του JPL υπολογίζει πως η Ιμαλία έχει μάζα 6,7 × 1018 kg και ακτίνα 85 χλμ. Ανάλογα με την ακτίνα που υπολογίζεται κάθε φορά πως έχει η Ιμαλία, η πυκνότητα έχει διαφορετικές τιμές, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Τον Νοεμβρίου 2000, το διαστημικό σκάφος Κασσίνι- Χόιχενς, έχοντας κατεύθυνση προς τον Κρόνο, τράβηξε διάφορες εικόνες της Ιμαλίας, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών από μια απόσταση 4,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Ο δορυφόρος καλύπτει μόνο μερικά εικονοστοιχεία, αλλά φαίνεται να είναι ένα επιμηκυμένο αντικείμενο, με άξονες 150 ± 20 και 120 ± 20 χλμ, κοντά σε αυτούς της Γης (βασισμένες σε εκτιμήσεις). Τον Φεβρουάριο και τον Μαρτίου 2007, το νέο διαστημικό σκάφος New Horizons με κατεύθυνση προς τον Πλούτωνα τράβηξε μια σειρά φωτογραφιών από την Ιμαλία, μέχρι και οκτώ εκατομμύρια χλμ. μακρυά από αυτή. Πάλι, η Ιμαλία εμφανίζεται ως μερικά εικονοστοιχεία. Ιμαλία από τη NASA's Solar System Exploration (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Δία από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά) David Jewitt pages (Αγγλικά)
Αμαθούς Λεμεσού

Η Αμαθούς Λεμεσού ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Λεμεσό. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο ΓΣΟ. Είχε συμμετάσχει 6 φορές στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Το 1965 ενοποιήθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού, διατηρώντας το όνομα Απόλλων.

 Η Αμαθούς εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) στις 22 Σεπτεμβρίου 1957 ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Η πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1957-58. Την περίοδο εκείνη η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε γεωγραφικές περιφέρειες. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου. Η ομάδα συνέχισε στη Β΄ κατηγορία τις περιόδους 1959-60, 1960-61, 1961-62, 1962-63 και 1964-65 (τις περιόδους 1958-59 και 1963-64 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα) χωρίς κάποια διάκριση. Η Αμαθούς συμμετείχε για πρώτη φορά στο κύπελλο Κύπρου της περιόδου 1958-59 όπου αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από την ΠΑΕΚ Κερύνειας. Στο κύπελλο Κύπρου 1961-62 αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από τον Ορφέα και στο κύπελλο Κύπρου 1962-63 αποκλείστηκε στον Α΄ γύρο από τον Άρη. Το Σεπτέμβριο του 1965 η Αμαθούς ενοποιήθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού. Διατηρήθηκε το όνομα του Απόλλωνα καθώς ήταν μεγαλύτερη ομάδα από την Αμαθούς. Οι ποδοσφαιριστές της Αμαθούς είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν με τον Απόλλωνα στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου.2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αμαθούς συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Ε.Κ. Καβάλας

Η Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Καβάλας, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Καλαμίτσας «Αλεξάνδρα Δήμογλου». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2003 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων. Αναφέρεται επίσης με το διακριτικό τίτλο «Αθλητικός Σύλλογος Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας».

 Το 2003 αποφασίστηκε η ενοποίηση των τμημάτων καλαθοσφαίρισης ανδρών τριών συλλόγων της πόλης, του Α.Ο.Κ, του Αστέρα και του Ηρακλή, δημιουργώντας την Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας. Το τμήμα καλαθοσφάιρισης ανδρών της Ε.Κ. Καβάλας ιδρύθηκε το 2003. Έπειτα ο σύλλογος απορρόφησε το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Μ.Σ. Πανοράματος. Το τμήμα καλαθοσφάιρισης γυναικών της Ε.Κ. Καβάλας δημιουργήθηκε το 2008. Την περίοδο 2014–15 διέκοψε τη λειτουργία του. Ο σύλλογος διαθέτει τμήματα υποδομής εφήβων, παίδων, γυναικεία τμήματα και ακαδημία. Υπάρχει επίσης συνεργασία με τα αντίστοιχα τμήματα του Ηρακλή και της Αγίας Βαρβάρας. Α.Σ. Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας, επίσημος ιστότοπος των ερασιτεχνικών τμημάτων / ακαδημιών. Α.Σ. Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας, ιστολόγιο ερασιτεχνικών τμημάτων / ακαδημιών.