Πολιτική ιστορία

Πολιτική ιστορία είναι η αφήγηση και η επισκόπηση πολιτικών γεγονότων, ιδεών, κινημάτων, οργάνων διακυβέρνησης, ψηφοφόρων, κομμάτων και ηγετών. Συνδέεται στενά με άλλους τομείς της ιστορίας, όπως η διπλωματική ιστορία, η συνταγματική ιστορία, η κοινωνική ιστορία, η ιστορία του λαού και η δημόσια ιστορία. Η πολιτική ιστορία μελετά την οργάνωση και τη λειτουργία της εξουσίας σε μεγάλες κοινωνίες. Περίπου από τη δεκαετία του 1960 και μετά, η άνοδος ανταγωνιστικών επιμέρους επιστημονικών κλάδων, ιδίως της κοινωνικής ιστορίας και της πολιτισμικής ιστορίας, οδήγησε σε μείωση της εξέχουσας σημασίας της "παραδοσιακής" πολιτικής ιστορίας, η οποία έτεινε να επικεντρώνεται στις δραστηριότητες των πολιτικών ελίτ. Στις δύο δεκαετίες από το 1975 έως το 1995, το ποσοστό των καθηγητών ιστορίας στα αμερικανικά πανεπιστήμια που ταυτίζονται με την κοινωνική ιστορία αυξήθηκε από 31% σε 41%, ενώ το ποσοστό των πολιτικών ιστορικών μειώθηκε από 40% σε 30%.

 Η παγκόσμια πολιτική ιστορία εξετάζει την ιστορία της πολιτικής και της διακυβέρνησης σε παγκόσμια κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων των διεθνών σχέσεων. Η πρώτη "επιστημονική" πολιτική ιστορία γράφτηκε από τον Λέοπολντ φον Ράνκε στη Γερμανία τον 19ο αιώνα. Οι μεθοδολογίες του επηρέασαν βαθύτατα τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορικοί εξετάζουν κριτικά τις πηγές- για μια πληρέστερη ανάλυση της μεθοδολογίας των διαφόρων προσεγγίσεων της ιστορίας, βλ. ιστοριογραφία. Μια σημαντική πτυχή της πολιτικής ιστορίας είναι η μελέτη της ιδεολογίας ως δύναμης για την ιστορική αλλαγή. Ένας συγγραφέας υποστηρίζει ότι "η πολιτική ιστορία στο σύνολό της δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τη μελέτη των ιδεολογικών διαφορών και των συνεπειών τους" Οι μελέτες της πολιτικής ιστορίας συνήθως επικεντρώνονται σε ένα μόνο έθνος και την πολιτική του αλλαγή και ανάπτυξη. Ορισμένοι ιστορικοί εντοπίζουν την αυξανόμενη τάση για στενή εξειδίκευση στην πολιτική ιστορία κατά τις τελευταίες δεκαετίες: "ενώ ένας καθηγητής κολεγίου στη δεκαετία του 1940 προσπαθούσε να αυτοπροσδιοριστεί ως "ιστορικός", από τη δεκαετία του 1950 ο χαρακτηρισμός "Αμερικανός ιστορικός" ήταν ο συνήθης" Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, νέα κινήματα αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές προσεγγίσεις της πολιτικής ιστορίας. Η ανάπτυξη της κοινωνικής ιστορίας μετατόπισε την έμφαση από τη μελέτη των ηγετών και των εθνικών αποφάσεων στο ρόλο των απλών ανθρώπων, ιδίως των περιθωριακών και των μειονοτήτων. Οι νεότεροι μελετητές στράφηκαν σε διαφορετικά ζητήματα, που συνήθως επικεντρώνονταν στη φυλή, την τάξη και το φύλο, με ελάχιστο χώρο για τις ελίτ. Μετά το 1990, η ίδια η κοινωνική ιστορία άρχισε να ξεθωριάζει και αντικαταστάθηκε από μεταμοντέρνες και πολιτισμικές προσεγγίσεις που απέρριπταν τις μεγάλες αφηγήσεις. Η παραδοσιακή πολιτική ιστορία επικεντρώθηκε σε σημαντικούς ηγέτες και διαδραμάτιζε επί μακρόν κυρίαρχο ρόλο πέρα από τους ακαδημαϊκούς ιστορικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι μελέτες αυτές αντιπροσώπευαν περίπου το 25% των επιστημονικών βιβλίων και άρθρων που γράφτηκαν από Αμερικανούς ιστορικούς πριν από το 1950 και περίπου το 33% μέχρι τη δεκαετία του 1960, ακολουθούμενες από τη διπλωματία. Η άφιξη στις δεκαετίες του 1960 και 1970 ενός νέου ενδιαφέροντος για την κοινωνική ιστορία οδήγησε στην εμφάνιση της "νέας πολιτικής ιστορίας", η οποία είδε νέους μελετητές να δίνουν πολύ μεγαλύτερη έμφαση στη συμπεριφορά και τα κίνητρα των ψηφοφόρων και όχι μόνο στους πολιτικούς. Στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε ποσοτικές μεθόδους για την ενσωμάτωση κοινωνικών θεμάτων, ιδίως όσον αφορά την εθνικότητα και τη θρησκεία. Η νέα προσέγγιση των κοινωνικών επιστημών ήταν προάγγελος της εξασθένισης του ενδιαφέροντος για τους Μεγάλους Ανθρώπους. Η έκλειψη των παραδοσιακών πολιτικών προσεγγίσεων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 ήταν ένα μεγάλο σοκ, αν και η διπλωματική ιστορία έπεσε ακόμη περισσότερο. Η κοινωνική ιστορία, με το μοντέλο της φυλής/τάξης/φύλου, το ανέτρεψε. Ο αριθμός των πολιτικών άρθρων που υποβάλλονται στο Journal of American History μειώθηκε κατά το ήμισυ, από 33% σε 15%. Ο Πάτερσον υποστήριξε ότι τα σύγχρονα γεγονότα, ιδίως ο πόλεμος του Βιετνάμ και το Σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ, απομάκρυναν τους νεότερους μελετητές από τη μελέτη των πολιτικών και των πράξεών τους. Η πολιτική ιστορία δεν εξαφανίστηκε ποτέ, αλλά δεν ανέκτησε ποτέ την κυριαρχία της μεταξύ των μελετητών, παρά τη συνεχή υψηλή δημοτικότητά της στο αναγνωστικό κοινό. Ορισμένοι πολιτικοί ιστορικοί διακωμωδούσαν τη δύσκολη θέση τους, όπως όταν ο Γουίλιαμ Λόιχτενμπουργκ έγραψε: "Η θέση των πολιτικών ιστορικών μέσα στο επάγγελμα έχει βυθιστεί κάπου μεταξύ της θέσης του θεραπευτή της πίστης και του χειροπρακτικού. Οι πολιτικοί ιστορικοί ήταν όλοι εντάξει κατά κάποιο τρόπο, αλλά ίσως δεν θα θέλατε να φέρετε έναν στο σπίτι για να γνωρίσετε την οικογένεια". Άλλοι ήταν πιο αναλυτικοί, όπως όταν ο Χιου Ντέιβις Γκράχαμ παρατήρησε: Οι τάξεις των παραδοσιακών πολιτικών ιστορικών έχουν εξαντληθεί, οι υποθέσεις και οι μέθοδοί τους έχουν απαξιωθεί, μαζί με τον Μεγάλο Λευκό Άνθρωπο του οποίου τη σταδιοδρομία κατέγραψαν. Ο Ρέντμαν (2009) εξετάζει την ιστοριογραφία της βρετανικής πολιτικής ιστορίας κατά τον 20ό αιώνα. Περιγράφει πώς η βρετανική πολιτική επιστήμη αγνόησε ως επί το πλείστον την ιστορία του 20ού αιώνα λόγω της χρονικής εγγύτητας με το πρόσφατο παρελθόν, της μη διαθεσιμότητας πρωτογενών πηγών και της πιθανότητας μεροληψίας. Το άρθρο διερευνά πώς οι μεταβάσεις στην επιστήμη επέτρεψαν μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την ιστορία του 20ού αιώνα μεταξύ των μελετητών, οι οποίες περιλαμβάνουν λιγότερη εξάρτηση από αρχειακές πηγές, μεθοδολογικές αλλαγές στην ιστοριογραφία και την άνθηση νέων μορφών ιστορίας, όπως η προφορική ιστορία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ωστόσο, ορισμένοι Γερμανοί ιστορικοί (κυρίως ο Χανς Ούλριχ Βέλερ και ο κύκλος του) άρχισαν να επαναστατούν ενάντια σε αυτή την ιδέα, προτείνοντας αντίθετα μια «Πρωταρχεία της εσωτερικής πολιτικής» ( Primat der Innenpolitik ), στην οποία οι ανασφάλειες του ( εν προκειμένω η γερμανική) η εσωτερική πολιτική ώθησε τη δημιουργία της εξωτερικής πολιτικής. Αυτό οδήγησε σε ένα σημαντικό σύνολο εργασιών που ερμηνεύουν τις εσωτερικές πολιτικές διαφόρων κρατών και τους τρόπους με τους οποίους αυτό επηρέασε την άσκηση της εξωτερικής τους πολιτικής. Η Γαλλική Σχολή Annales είχε ήδη δώσει έμφαση στο ρόλο της γεωγραφίας και της οικονομίας στην ιστορία και στη σημασία των ευρέων, αργών κύκλων αντί της συνεχούς φαινομενικής κίνησης της "ιστορίας των γεγονότων" της υψηλής πολιτικής. Υποβάθμισε την πολιτική και τη διπλωματία. Το σημαντικότερο έργο της σχολής των Annales, το έργο του Φερνάν Μπρωντέλ .Η Μεσόγειος και ο μεσογειακός κόσμος στην εποχή του Φιλίππου Β', περιέχει μια παραδοσιακή διπλωματική ιστορία της μεσογειακής πολιτικής του Φιλίππου Β', αλλά μόνο ως τρίτο και συντομότερο τμήμα ενός έργου που εστιάζει σε μεγάλο βαθμό στους ευρείς κύκλους της ιστορίας στη μακρά διάρκεια ("longue durée"). Τα Annales άσκησαν μεγάλη επιρροή, οδηγώντας σε μια στροφή από την πολιτική ιστορία προς την έμφαση σε ευρύτερες τάσεις οικονομικών και περιβαλλοντικών αλλαγών. Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η αυξανόμενη έμφαση στο να δοθεί φωνή στους άφωνους και να γραφτεί η ιστορία των κατώτερων τάξεων, είτε με τη χρήση των ποσοτικών στατιστικών μεθόδων της κοινωνικής ιστορίας είτε με τις πιο μεταμοντέρνες εκτιμήσεις της πολιτιστικής ιστορίας, υπονόμευσε επίσης την κεντρική θέση της πολιτικής στον ιστορικό κλάδο. Ο Λεφ σημείωσε ότι οι κοινωνικοί ιστορικοί "περιφρονούσαν την πολιτική ιστορία ως ελιτίστικη, ρηχή, εντελώς παρωχημένη και άσχετη με το δράμα της καθημερινής ζωής". Τα δεδομένα MaxRange είναι ένα έργο που ορίζει και παρουσιάζει λεπτομερώς την πολιτική κατάσταση και την εξέλιξη των θεσμικών καθεστώτων όλων των κρατών του κόσμου από το 1789. Το MaxRange περιγράφει επίσης το ιστορικό, την εξέλιξη, τις εξωτερικές πηγές και τις κύριες αιτίες πίσω από όλες τις πολιτικές αλλαγές.Το MaxRange είναι ένα σύνολο δεδομένων που καθορίζει το επίπεδο δημοκρατίας και τη θεσμική δομή (τύπος καθεστώτος) σε μια κλίμακα 100 βαθμίδων, όπου κάθε τιμή αντιπροσωπεύει ένα μοναδικό τύπο καθεστώτος. Οι τιμές ταξινομούνται από 1-100 με βάση το επίπεδο δημοκρατίας και πολιτικής λογοδοσίας. Το MaxRange ορίζει την τιμή (regimetype) που αντιστοιχεί σε όλα τα κράτη και κάθε μήνα από το 1789 έως το 2015 και την ενημέρωση. Το MaxRange δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε από τη Max Range και συνδέεται πλέον με το πανεπιστήμιο του Χάλμσταντ, Σουηδία Callaghan, John, et al. eds., Interpreting the Labour Party: Approaches to Labor Politics and History (2003) online Αρχειοθετήθηκε 2019-08-12 στο Wayback Machine. ; επίσης δωρεάν online ; Βρετανοί Craig, David M. ""High Politics" and the "New Political History"." Ιστορική Εφημερίδα (2010): 453-475; Βρετανοί διαδικτυακάElton, GR Η πρακτική της ιστορίας (1968), Βρετανική. French, John D.. " Women in Postrevolutionary Mexico: The Emergence of a New Feminist Political History ," Latin American Politics and Society, (2008) 50#2 σελ. 175–184Huret, Romain, « Πάλι όλοι στην οικογένεια; Political Historians and the Challenge of Social History », Journal of Policy History, 21 (αρ. 3, 2009), 239–63. Kowol, Kit. «Αναγέννηση στα δεξιά; Νέες κατευθύνσεις στην ιστορία του Μεταπολεμικού Συντηρητικού Κόμματος». Twentieth Century British History 27#2 (2016): 290-304. Σε σύνδεσηPasquino, Gianfranco. " Political History in Italy ," Journal of Policy History July 2009, Vol. 21 Τεύχος 3, σελ. 282–297; συζητά πολιτικούς ιστορικούς όπως οι Silvio Lanaro, Aurelio Lepre και Nicola Tranfaglia και μελέτες για τον φασισμό, το ιταλικό κομμουνιστικό κόμμα, τον ρόλο των Χριστιανοδημοκρατών στην ιταλική κοινωνία και την ανάπτυξη της ιταλικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. απόσπασμα Ρέιντζερ, Τέρενς. « Εθνικιστική ιστοριογραφία, πατριωτική ιστορία και ιστορία του έθνους: ο αγώνας για το παρελθόν στη Ζιμπάμπουε ». Journal of Southern African Studies 30.2 (2004): 215-234. Readman, Paul. " The State of Twentieth-Century British Political History ", Journal of Policy History, Ιούλιος 2009, τόμ. 21 Τεύχος 3, σελ. 219–238 Smith, Anthony D. Το έθνος στην ιστορία: ιστοριογραφικές συζητήσεις για την εθνότητα και τον εθνικισμό (UP of New England, 2000) Sreedharan, E. Εγχειρίδιο μεθοδολογίας ιστορικής έρευνας. (Trivandrum, Center for South Indian Studies, 2007 Sreedharan, E. Ένα εγχειρίδιο ιστοριογραφίας: 500 π.Χ. έως το 2000 μ.Χ. (Νέο Δελχί: Orient Longman, 2004) Bogue, Allan G. «Ηνωμένες Πολιτείες: Η «νέα» πολιτική ιστορία». Journal of Contemporary History (1968) 3#1 σελ: 5-27. στο JSTORΜπρίνκλεϊ, Άλαν. «Οι προκλήσεις και οι ανταμοιβές της συγγραφής σχολικών βιβλίων: Μια συνέντευξη με τον Άλαν Μπρίνκλεϊ». Journal of American History 91#4 (2005): 1391–97 online ; εστίαση στην πολιτική ιστορίαGillon, Steven M. «Το μέλλον της πολιτικής ιστορίας». Journal of Policy History 9.2 (1997): 240-255, στις Η.Π.Α.Γκράχαμ, Χιου Ντέιβις. «Η στάσιμη σταδιοδρομία της ιστορίας της πολιτικής: μια κριτική και μια ατζέντα». Public Historian 15.2 (1993): 15-37; Το ιστορικό πολιτικής είναι ένα στενά συνδεδεμένο θέμα στο διαδίκτυο Jacobs, Meg, William J. Novak, and Julian Zelizer, επιμ. Το δημοκρατικό πείραμα: Νέες κατευθύνσεις στην αμερικανική πολιτική ιστορία (Princeton UP, 2009). Jensen, Richard J. "Historiography of American Political History" στο Jack Greene, ed., Encyclopedia of American Political History (Scribner's, 1984), vol 1. pp 1–25 online Larson, John Lauritz, and Michael A. Morrison, επιμ. Whither the Early Republic: A Forum on the Future of the Field (U of Pennsylvania Press, 2012). Leuchtenburg, William E. «The Pertinence of Political History: Reflections on the Significance of the State in America», Journal of American History 73, (1986), 585-600. Νιούμαν, Ρίτσαρντ. «Επαναφέροντας την πολιτική... στην κατάργηση». Κριτικές στην Αμερικανική Ιστορία 45.1 (2017): 57-64.Silbey, Joel H. «The State and Practice of American Political History at the Millennium: The Nineteenth Century as a Test Case». Journal of Policy History 11.1 (1999): 1-30. Swirski, Peter. (2011). Αμερικανική Ουτοπία και Κοινωνική Μηχανική στη Λογοτεχνία, την Κοινωνική Σκέψη και την Πολιτική Ιστορία . Νέα Υόρκη, Routledge. Conference: Rethinking Modern British Studies, 2015, πολυάριθμες εργασίες και αναφορές για την ιστοριογραφία της βρετανικής πολιτικής. Περιλήψεις εργασιών 2015 επιστημονικό περιοδικό Diplomatic History Έγγραφα Διπλωματικής Ιστορίας Αρχειοθετήθηκε 2010-12-28 στο Wayback Machine. Fletcher School στο Tufts International Relations Resources Ένα νέο έθνος ψηφίζει: Οι αμερικανικές εκλογές επιστρέφουν 1787–1825 (in γαλλική) Γαλλικός ιστότοπος της Comité d'histoire parlementaire et politique (Επιτροπή Κοινοβουλευτικής και Πολιτικής Ιστορίας) και του Κοινοβουλίου(ων), Revue d'histoire politique, που δημοσιεύεται τρεις φορές το χρόνο. Περιέχει πολλές πληροφορίες για τη γαλλική πολιτική ιστορία, συμπεριλαμβανομένων περίπου 900 αναφορών επιστημονικών μελετών πολιτικής ιστορίας και μια βιβλιογραφία της κοινοβουλευτικής ιστορίας.