IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Hellenic Seaways

Η HELLENIC SEAWAYS είναι μέλος της ATTICA GROUP η οποία δραστηριοποιείται στην επιβατηγό ναυτιλία μέσω των SUPERFAST FERRIES, BLUE STAR FERRIES, HELLENIC SEAWAYS και AFRICA MOROCCO LINK με συνολικά 35 πλοία που προσφέρουν σύγχρονες, υψηλού επιπέδου μεταφορικές υπηρεσίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα πλοία του στόλου της ταξιδεύουν σε 4 χώρες, σε 60 μοναδικούς προορισμούς, προσεγγίζοντας 71 λιμάνια, μεταφέροντας πάνω από 7 εκατ. επιβάτες, 1 εκατ. Ι.Χ. οχήματα και 400.000 φορτηγά αυτοκίνητα ετησίως.

 Η εταιρεία προσεγγίζει πάνω από 36 προορισμούς στη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα με στόλο 17 συμβατικών και ταχύπλοων πλοίων. Η εταιρεία διαθέτει: AERO Highspeed Πειραιάς-Αίγινα-Αγκίστρι (Aero 1, 2, 3 Highspeed) Πειραιάς-Πόρος-Ύδρα-Ερμιόνη-Σπέτσες-Πόρτο Χέλι (Aero 1, 3 Highspeed, Flyingcat 4, 5, 6) Πειραιάς-Ψαρά-Οινούσσες-Χίος-Μυτιλήνη (Νήσος Σάμος) Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη (Νήσος Ρόδος) Πειραιάς-Πάρος-Νάξος-Κουφονήσια (κατά τη θερινή περίοδο) (Highspeed 4) Πειραιάς-Πάρος-Νάξος-Κουφονήσια-Σαντορίνη-Ανάφη (κατά τη θερινή περίοδο) (Ηighspeed 4) Ραφήνα-Τήνος-Μύκονος-Νάξος(κατά τη θερινή περίοδο) (Flyingcat 3) Ραφήνα-Τήνος-Μύκονος (κατά τη θερινή περίοδο) (Flyingcat 3) Βόλος-Σκιάθος-Σκόπελος-Αλόννησος (Εξπρές Σκιάθος) Hellenic Seaways
Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ

Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ είναι ένα πρωτάθλημα μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα ενταχθούν στο κατώτερο εθνικό πρωτάθλημα της Κύπρου, στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ. Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν ομάδες μέλη των τοπικών ομοσπονδιών (αγροτικού ποδοσφαίρου). Διοργανώνεται από τη Συνομοσπονδία Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ). Ξεκίνησε το 1986 ως Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ με διοργανωτή την ΣΤΟΚ. Την περίοδο 2011-2014 την διοργάνωση ανέλαβε η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και έτσι ονομάστηκε Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ. Το 2015 τη διοργάνωση ανέλαβε και πάλι η ΣΤΟΚ και επανήλθε στην αρχική της ονομασία.

 Αρχικά η ένταξη των ομάδων των αγροτικών (τοπικών) πρωταθλημάτων στα πρωταθλήματα της ΚΟΠ γινόταν μέσα από το Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Με την ίδρυση της Δ΄ κατηγορίας το 1986 το πρωτάθλημα ένταξης ξεκίνησε αυτόνομο, αρχικά σε περιφερειακή βάση και από το 1993 σε παγκύπριο επίπεδο. Το 2010 η ΣΤΟΚ εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Από το 2011 έως το 2015 τη διοργάνωση ανέλαβε η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και έτσι ονομάστηκε Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ. Το 2015 τη διοργάνωση ανέλαβε και πάλι η ΣΤΟΚ και επανήλθε στην αρχική της ονομασία. Από το 1986 έως το 2014 οι ομάδες που εξασφάλιζαν την άνοδο τους εντάσσονταν στην ΚΟΠ και συμμετείχαν στη Δ΄ κατηγορίας. Μετά την κατάργηση της Δ΄ κατηγορίας και την ίδρυση της Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ, οι ομάδες που εξασφαλίζουν την άνοδο τους εντάσσονται στη ΣΤΟΚ και συμμετέχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, η οποία αποτελεί το τέταρτο επίπεδο στο Σύστημα Ποδοσφαιρικών Πρωταθλημάτων Κύπρου. Στο Πρωτάθλημα Ένταξης συμμετέχουν οι ομάδες που τερματίζουν στις πιο ψηλές θέσεις στα πρωταθλήματα των τοπικών ομοσπονδιών της Κύπρου. Οι θέσεις κάθε ομοσπονδία καθορίζονται ανάλογα με το πλήθος των ομάδων μελών της. Το πρωτάθλημα διεξάγεται με το σύστημα νοκ-άουτ. Όλοι αγώνες είναι μονοί και διεξάγονται σε ουδέτερα στάδια. Ο πίνακας που ακολουθεί τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιφέρειας από την περίοδο 1986 έως και την περίοδο 1992. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου, από την περίοδο 1993 όταν άρχισε να διεξάγεται ως ένα ενιαίο πρωτάθλημα. αΣτο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2009 δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στον Δ΄ γύρο όπου έγιναν τρεις μονοί αγώνες με τους νικητές των αγώνων αυτών (Εθνικός Λατσιών, Καρμιώτισσα, Ορμήδεια FC) να κερδίζουν την άνοδο τους στη Δ΄ κατηγορία.βΤο 2020 και το 2021 δεν διεξήχθη το Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ λόγω της Πανδημίας COVID-19 στην Κύπρο. Για τον καθορισμό των ομάδων που θα συμμετείχαν στη Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ έγινε κλήρωση. Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κύπελλο Γ΄ κατηγορίας και Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Α.Ο. Παλαιόχωρας

Ο Αθλητικός Όμιλος Παλαιόχωρας είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην Παλαιοχώρα Χανίων στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1982 και χρώματά του είναι το κίτρινο και το μαύρο. Από την περίοδο 2019-20 θα αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία ΕΠΣ Χανίων και ως έδρα του χρησιμοποιεί το Δημοτικό γήπεδο Καντάνου. Φυσική έδρα του συλλόγου αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Παλαιόχωρας «Ιωάννης Ιερωνυμάκης».

 Ο Α.Ο. Παλαιόχωρας άρχισε να αγωνίζεται επίσημα στα τοπικά πρωταθλήματα Χανίων το 1990-91. Αμέσως κατέκτησε τον τίτλο στη Γ’ κατηγορία και στη συνέχεια έπαιξε τρεις σεζόν στην Β’ πριν πάρει την 3η θέση και την άνοδο για πρώτη φορά στην Α’, έπειτα από αγώνα μπαράζ με τον Ίκαρο Ταυρωνίτη στο Νεροκούρου το 1993-94. Στην Α’ κατηγορία έπαιξε 11 συνεχόμενες χρονιές με καλύτερη θέση την 5η, που κατέλαβε το 2002. Την ίδια χρονιά έφθασε και στον τελικό του κυπέλλου Χανίων για πρώτη φορά, όπου ηττήθηκε από τον Άρη Σούδας στα Περιβόλια. Τρία χρόνια αργότερα τερμάτισε 19ος και υποβιβάστηκε στην Β’ όπου έμεινε για τρεις περιόδους και το 2006, αν και 5ος, επανήλθε στην Α’ κατηγορία, καθώς ευνοήθηκε από την αναδιάρθρωση. Δεν κατάφερε όμως να αποφύγει τον υποβιβασμό, αλλά το 2010 ως πρωταθλητής κέρδισε εκ νέου την άνοδο στην μεγαλύτερη τοπική κατηγορία για τρίτη φορά.Το 2017 κατέκτησε το πρωτάθλημα Χανίων για πρώτη φορά και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Επίσης, ως πρωταθλήτρια Χανίων συμμετείχε για πρώτη φορά στο Σούπερ Καπ Χανίων, όπου κατέκτησε το κύπελλο επικρατώντας με 5-0 των κυπελλούχων Χανίων ερασιτεχνών Α.Ο. Πλατανιά. Το 2018 συμμετείχε για δεύτερη φορά στον τελικό κυπέλλου Χανίων και κατέκτησε το κύπελλο επικρατώντας 2-1 της ΑΕΕΚ ΣΥΝΚΑ στα Περιβόλια. Ως κυπελλούχος Χανίων, συμμετείχε επίσης για πρώτη φορά στο κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών της σεζόν 2017-18 και συνάντησε τον Ο.Φ.Ι. στην Ιεράπετρα, από τον οποίο και αποκλείστηκε.Από τη σεζόν 2017-18 μέχρι και την τρέχουσα, 2018-19, αγωνίζεται στην Γ' Εθνική κατηγορία. Ο πρώτος ιστορικός αγώνας του συλλόγου στην Γ' Εθνική, ήταν στις 1 Οκτωβρίου 2017 στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, με αντίπαλο την Α.Ε. Κηφισιάς στο Δημοτικό γήπεδο Καντάνου, και έληξε ισόπαλος με 1-1. Το 2018 συμμετείχε για πρώτη φορά στο κύπελλο Ελλάδας της σεζόν 2018-19, ως τοπικός κυπελλούχος Χανίων, και στον πρώτο της αγώνα στην ιστορία της στη διοργάνωση αντιμετώπισε τον Εθνικό Πειραιώς στο γήπεδο της Καλλιθέας όπου ηττήθηκε με 3-1. Επίσημος ιστότοπος του συλλόγου Επίσημη σελίδα Facebook του συλλόγου Ο σύλλογος στον επίσημο ιστότοπο της Ε.Π.Σ. Χανίων Αρχειοθετήθηκε 2020-09-28 στο Wayback Machine.
Ρέουτ

Ο Ρέουτ (ρουμ. Răut, ουκρ. και ρωσ. Реут) είναι δεξιός παραπόταμος του Δνείστερου και ο τρίτος σε μήκος (286 χιλιόμετρα) ποταμός της Μολδαβίας (μετά τον Δνείστερο και τον Προύθο).

 Ο Ρέουτ πηγάζει νοτίως της κωμόπολης Ντοντουσένι, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 48°11΄30΄΄ Βόρειο και μήκος 27°34΄55΄΄ Ανατολικό, και σε υψόμετρο 170 μέτρα περίπου. Ακολουθεί γενικώς κατεύθυνση προς τα νοτιοανατολικά και εκβάλλει στον Δνείστερο στην πόλη Ντουμπασάρι, σε υψόμετρο 13 μέτρα. Διασχίζει τις πόλεις Μπάλτσι (δεύτερη μεγαλύτερη της Μολδαβίας), Ορχέι και Φλορέστι, καθώς και την κωμόπολη Μαρκουλέστι. Η λεκάνη απορροής του Ρέουτ έχει έκταση 7.760 τ.χλμ., αλλά η μέση παροχή του φθάνει μόλις τα 5,7 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Μέχρι τον 18ο ή τον 19ο αιώνα ο Ρέουτ ήταν γενικώς πλωτός, αλλά σήμερα μπορούν να κινούνται σε αυτόν μόνο μικρές βάρκες.
Γ.Σ. Βυζάντιο Κοκκινοχώματος

Ο Γ.Σ. Βυζάντιο Κοκκινοχώματος είναι αθλητικό σωματείο με έδρα το Κοκκινόχωμα της Καβάλας. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Γ.Σ. Βυζαντίου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο Κοκκινοχώματος.

 Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Βυζάντιο Κοκκινοχώματος» ιδρύθηκε από πρόσφυγες το 1947. Έχει αγωνιστεί την περίοδο 2012–13 στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία. Από την περίοδο 2013–14 μετείχε στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία. Την περίοδο 2015–16 υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Από τις 30 Απριλίου 1975 έως τις 9 Φεβρουαρίου 1976 υπήρχε στην πόλη του Κάστροπ-Ράουξελ, της Δυτικής Γερμανίας, η ενεργή ποδοσφαιρική ομάδα F.C. Byzantion, την οποία είχαν ιδρύσει Έλληνες μετανάστες, οι οποίοι κατάγονταν εν μέρει από το Κοκκινόχωμα Καβάλας. Λέγεται πως, αυτό το άτομο που θα έδινε το μεγαλύτερο ποσό χρημάτων για την ίδρυση, θα είχε το δικαίωμα να διαλέξει και το όνομα της ομάδας. 2012–13: Δ΄ Εθνική 2013–14: Γ΄ Εθνική 2014–15: Γ΄ Εθνική Επίσημη ιστοσελίδα Αφιέρωμα στο Γ.Σ. Βυζάντιο
Οικονομικές επιπτώσεις της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου 2022 είχε ως αποτέλεσμα στις 6 Μαρτίου, ο οίκος Moody's υποβάθμισε την αξιολόγηση της Ρωσίας από "junk" σε "pre-default" (την προτελευταία από τις πιθανές αξιολογήσεις της Moody's)

 Από το 2014, η Ρωσία αντιμετώπιζε κυρώσεις λόγω της προσάρτησης της Κριμαίας που έπληξε την οικονομική της ανάπτυξη. Το 2020 έως το 2021, η ύφεση της πανδημίας COVID-19 και ο πόλεμος τιμών πετρελαίου Ρωσίας-Σαουδικής Αραβίας το 2020 επηρέασαν επίσης την Ρωσική οικονομία. Επιπρόσθετες κυρώσεις σημειώθηκαν και πριν από την εισβολή, που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση μετοχών στο Χρηματιστήριο της Μόσχας από τη συγκέντρωση στρατευμάτων στα σύνορα Ρωσίας-Ουκρανίας. Από τις 28 Φεβρουαρίου και μέχρι τις 8 Μαρτίου το χρηματιστήριο της Μόσχας έκλεισε λόγω των εξελίξεων στην Ουκρανία. Το ρούβλι έπεσε σε χαμηλά επίπεδα σημειώνοντας ρεκόρ καθώς οι Ρώσοι έσπευσαν να ανταλλάξουν ρούβλια σε άλλο νόμισμα. Η Κεντρική Τράπεζα της Ρωσίας ανακοίνωσε τις πρώτες της παρεμβάσεις στην αγορά μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 για τη σταθεροποίηση της αγοράς. Επίσης, αύξησε τα επιτόκια στο 20% και απαγόρευσε στους ξένους να πουλήσουν τοπικούς τίτλους. Επίσης μεγάλες ουρές και άδεια ΑΤΜ έχουν αναφερθεί σε ρωσικές πόλεις.Ο δεύτερος γύρος κυρώσεων κατά τον οποίο αφαιρέθηκαν διάφορες ρωσικές τράπεζες από το σύστημα SWIFT και οι άμεσες κυρώσεις στη Ρωσική Κεντρική Τράπεζα οδήγησαν στην πτώση της αξίας του ρουβλίου κατά 30% έναντι του δολαρίου ΗΠΑ, στα 119 ₽/$1 στις 28 Φεβρουαρίου.
Μάρκος Καικίλιος Μέτελλος (πραίτορας το 206 π.Χ.)

Ο Μάρκος Καικίλιος Μέτελλος, λατιν.: Marcus Caecilius Metellus, ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που υπηρέτησε ως πληβείος αγορανόμος (aedilis) το 208 π.Χ. και ως praetor urbanus το 206 π.Χ.

 Ήταν γιος τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου και αδελφός τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλο και του Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου. Ενώ υπηρετούσε ως πληβείος αγορανόμος δίπλα στον Γάιο Σερβίλιο Γεμίνο, επέβλεψε την επανάληψη των Πληβείων Αγώνων για δύο ημέρες, δώρισε τρία αγάλματα στον ναό της Δήμητρας (Ceres), και έκανε συμπόσιο για τον Δία (Jupiter) κατά τη διάρκεια των εορτασμών. Εξελέγη πραίτορας το 206 π.Χ., την ίδια χρονιά που ο αδελφός του, Κόιντος, ήταν ύπατος και τού δόθηκε η δικαιοδοσία επί της πόλης. Το 205 π.Χ. υπηρέτησε ως πρεσβευτής στον Άτταλο Α' βασιλιά της Περγάμου.
Εθνική Λετονίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Λετονίας (λετονικά: Latvijas sieviešu basketbola izlase) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Λετονίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λετονικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Latvijas Basketbola Savienība, LBS).

 Η Λετονική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1923, περίπου τρια χρόνια μετά την εισαγωγή του αθλήματος στη χώρα. Το 1932 η Λετονία ήταν η μία από τις οχτώ χώρες που συνυπέγραψαν το πρακτικό ίδρυσης της FIBA στη Γενεύη.Το πρώτο γυναικείο διασυλλογικό πρωτάθλημα διοργανώθηκε στη χώρα το 1933, ενώ εθνική γυναικεία ομάδα συμμετείχε για πρώτη φορά σε αγώνες το 1938.Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αθλήτριες λετονικής καταγωγής συμμετείχαν στις διεθνείς διοργανώσεις με τα χρώματα της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τη νέα ανεξαρτητοποίηση του λετονικού κράτους, η Λετονική Ομοσπονδία εντάχθηκε εκ νέου αυτόνομα στη FIBA το Σεπτέμβριο του 1991.Σήμερα η ομάδα παρουσιάζει περίοδο ακμής, συμμετέχοντας τακτικά στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, με υψηλότερη θέση σε κατάταξη την είσοδο στην καλύτερη τετράδα το 2007 στην Ιταλία. Το 2009 υπήρξε η ίδια η διοργανώτρια χώρα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Τον ενδιάμεσο χρόνο, περνώντας επιτυχώς από το σχετικό προκριματικό τουρνουά, η Λετονία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Κίνας, όπου κατέλαβε την 9η θέση στην τελική κατάταξη. Πρόσφατη επιτυχία της Λετονίας ήταν η πρόκριση και πρώτη στα χρονικά συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 2018 στην Ισπανία. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λετονίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λετονίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA:Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λετονίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λετονίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Λετονίας U21 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας U19 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας U17 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λετονίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Latvia, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Latvijas Basketbola Savienība, επίσημος ιστότοπος. (Λεττονικά)
Κρίστα Βολφ

Η Κρίστα Βολφ (Christa Wolf, 18 Μαρτίου 1929 - 1 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Γερμανίδα κριτικός λογοτεχνίας, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος. Ήταν μία από τις πιο γνωστές συγγραφείς της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

 Γεννήθηκε το 1929 ως Κρίστα Ίλενφελντ στο Λάντσμπεργκ, το οποίο σήμερα είναι το Γκόρζουφ Βιελακοπόλσκι της Πολωνίας. Από το 1949 έως το 1953 σπούδασε γερμανική λογοτεχνία στην Ιένα και στη Λειψία. Έγραψε τη διδακτορική της διατριβή με επιβλέποντα τον Χανς Μάγερ με θέμα: Προβλήματα ρεαλισμού στο έργο του Χανς Φάλαντα.Εντάχθηκε στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ) το 1949 και αποχώρησε τον Ιούνιο του 1989, έξι μήνες πριν καταρρεύσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Ήταν υποψήφιο μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΣΚΓ από το 1963 έως το 1967. Τα αρχεία της Στάζι που βρέθηκαν το 1993 έδειξαν ότι εργάστηκε ως πληροφοριοδότρια (Inoffizieller Mitarbeiter) κατά τα έτη 1959-1961. Οι αξιωματούχοι της Στάζι την επέκριναν για «επιφυλακτικότητα» και έχασαν το ενδιαφέρον για τη συνεργασία της. Παρακολουθούνταν στενά για σχεδόν 30 χρόνια. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Βολφ ήταν επικριτική απέναντι στην ηγεσία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αλλά διατήρησε την πίστη της στις αξίες του σοσιαλισμού και αντιτάχθηκε στη γερμανική επανένωση.Η Βολφ πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 2011 στο Βερολίνο, όπου ζούσε με τον σύζυγό της, Γκέρχαρντ Βολφ. Ετάφη στις 13 Δεκεμβρίου 2011 στο νεκροταφείο Dorotheenstadt. Το 2018, ο δήμος του Βερολίνου χαρακτήρισε τον τάφο της ως «τάφο απόδοσης τιμής» (Ehrengrab). (1986) Κασσάνδρα, Λιβάνης (1996) Μήδεια, Λιβάνης (2003) Τι απομένει, Γραφές (2005) Με σάρκα και οστά, Καστανιώτης (2006) Ένα πρότυπο παιδικής ηλικίας, University Studio Press (2009) Με άλλη ματιά, Καστανιώτης (2009) Μοιρασμένος ουρανός, University Studio Press (2019) Τι απομένει, Καστανιώτης
Ερμίνα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ

Η Ερμίνα (γερμ. Hermine von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, 2 Δεκεμβρίου 1797 - 14 Δεκεμβρίου 1817) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και με τον γάμο της έγινε παλατινή κόμισσα της Ουγγαρίας.

 Η Ερμίνα Αμαλία Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Ο σύζυγός της Ιωσήφ είχε ήδη νυμφευτεί μια φορά, αλλά δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Η Ερμίνα έκανε δίδυμα, αλλά απεβίωσε κατά τον τοκετό. Έπειτα ο σύζυγός της έκανε και τρίτο γάμο. Παντρεύτηκε το 1815 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό Κόμη της Ουγγαρίας, και είχε (δίδυμα) τέκνα: Ερμίνα (1817 - 1842), Πριγκίπισσα-Ηγουμένη στο Βασιλικό Θηρεσιανό Αββαείο του Κάστρου της Πράγας. Στέφανος (1817 - 1867), Παλατινός Κόμης της Ουγγαρίας C. Arnold McNaughton: The Book of Kings: A Royal Genealogy, in 3 volumes (London, U.K.: Garnstone Press, 1973), volume 1, page 388. Hereinafter cited as The Book of Kings. Hugh Montgomery-Massingberd: Burke's Royal Families of the World, Volume 1: Europe & Latin America (London, U.K.: Burke's Peerage Ltd, 1977), page 22. Hereinafter cited as Burke's Royal Families of the World, Volume 1.
Fear No Evil

Το Fear No Evil είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1985 μέσω της "Ebony Records" στην Ευρώπη και μέσω της "RCA" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό ήταν το μοναδικό από τα τρία στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Grim Reaper κατά την δεκαετία του '80, το οποίο δεν κατάφερε να μπει στη λίστα του Billboard Top-100, φθάνοντας ως το # 111. Ένα βίντεο κλιπ γυρίστηκε για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου.

 1. Fear No Evil (Bowcott, Grimmet) - 3:59 2. Never Coming Back (Bowcott, Grimmet) - 3:32 3. Lord of Darkness (Your Living Hell) (Bowcott, Grimmet) - 2:59 4. Matter of Time (Bowcott, Grimmet) - 4:14 5. Rock and Roll Tonight (Bowcott, Grimmet) - 4:03 6. Let the Thunder Roar (Bowcott, Grimmet) - 4:05 7. Lay It on the Line (Bowcott, Grimmet) - 4:08 8. Fight for the Last (Bowcott, Grimmet) - 2:59 9. Final Scream (Bowcott, Grimmet) - 5:28 Fear No Evil (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1985 Το Fear No Evil ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Στιβ Γκρίμετ - φωνητικά Νικ Μπάουκοτ - κιθάρα Ντέιβ Γουάνκλιν - μπάσο Μαρκ Σάιμον - τύμπανα Fear No Evil - Grim Reaper | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Grim Reaper - Fear No Evil - Encyclopaedia Metallum
Πίτερ ντε Μολάιν

Ο Πίτερ ντε Μολάιν (ολλανδικά: Pieter de Molijn, επίσης αναγραφόμενος και Pieter de Molyn, 6 Απριλίου 1595, Λονδίνο - 23 Μαρτίου 1661, Χάαρλεμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης, γεννημένος στην Αγγλία, που δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο της Χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική.

 Ο ντε Μολάιν βαπτίστηκε στην Αναμορφωμένη Ολλανδική Εκκλησία του Λονδίνου. Ελάχιστα είναι γνωστά για την πρώτη του εκπαίδευση, αλλά πιθανότατα ταξίδεψε στην Ιταλία και το 1616 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ. Ήταν σύγχρονος με τον Γιάκομπ Πίνας. Στο Χάαρλεμ νυμφεύτηκε την Χεερτρόιτ Χόιχεν ντε Μπι (Geertuyt Huygen de Bie) και κατά την περίοδο 1616-1627 έζησε στο Ντελφτ, όπου νυμφεύτηκε εκ νέου όταν η πρώτη σύζυγός του απεβίωσε. Στη ληξιαρχική πράξη γάμου αναφέρεται ότι η σύζυγός του, Χεερτρόιτ ντε Ρόοβερε (Geertruyt de Roovere) ήταν από το Άμστερνταμ, ενώ ο ίδιος από το Ντελφτ. Πιθανότατα διετέλεσε μαθητής το Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Ο ίδιος είχε αρκετούς μαθητές, ανάμεσά τους οι Χέραρντ τερ Μπορχ και ο γιος του , οι Γιαν Κουλενμπίρ (Jan Coelenbier), ο Άλλαρτ φαν Έφερντινγκεν, ο Κρίστιαν ντε Χουλστ, ο Άντονι Μολάιν, ο Γιαν Νόσε και ο Γιαν Βιλς. Ο ντε Μολάιν ήταν γνωστός για τα τοπία του, αλλά δημιούργησε και πίνακες με σκηνές της καθημερινότητας, θαλασσογραφίες, πορτρέτα και πίνακες με αρχιτεκτονήματα. Αυτός ο τύπος έργου ήταν τυπικός για τους Ιταλούς καλλιτέχνες της εποχής του, που ζωγράφιζαν "λίγο απ' όλα". Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο Πίτερ ντε Μολάιν απέκτησε ένα γιο, τον Πίτερ Μολάιν τον νεότερο (1637 - 1701), ο οποίος ζωγράφιζε αρκετά καλά, αλλά μετανάστευσε στη Ρώμη σε μικρή ηλικία και έγινε μέλος του συλλόγου Bentvueghels ((Ολλ.)= πουλιά ενός φτερού), στον οποίο ανήκαν Φλαμανδοί και Ολλανδοί ζωγράφοι που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Εκεί είχε λάβει το προσωνύμιο Tempeest (καταιγίδα). και δραστηριοποιούνταν στη δημιουργία κυνηγετικών σκηνών, όπως ο Φρανς Σνάιντερς. Στη Γένοβα φυλακίστηκε για 16 χρόνια, για τη δολοφονία της συζύγου του και στη φυλακή τον επισκέφθηκε ο Γιαν Φίσσερ (Jan Visser), μέλος του ίδιου συλλόγου. Όταν έγινε ο βομβαρδισμός της πόλης από τους Γάλλους το 1684, αποφυλακίστηκε και διέφυγε στην Πάρμα, όπου ζωγράφιζε μέχρι τα γεράματά του, "χρησιμοποιώντας δύο ζευγάρια γυαλιά, το ένα επάνω στο άλλο". Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ελβετό ιστορικό τέχνης Μαρσέλ Ρετλισμπέγκερ (Marcel Roethlisberger) το προσωνύμιο "Pietro Tempesta" είχε δοθεί σε άλλον ζωγράφο από το Χάαρλεμ, τον Πίτερ Μούλιερ ΙΙ (Pieter Mulier II), ο οποίος το είχε λάβει επειδή ζωγράφιζε θαλασσογραφίες σε θύελλα. Στο RKD αναφέρεται ότι μόνον ένας από τους γιους του έγινε αξιόλογος ζωγράφος, ο Άντονι ντε Μολάιν. Έργα του Πίτερ ντε Μολάιν
Χάας Φόρμουλα 1

Η Χάας Φόρμουλα 1 (Haas F1, παλαιότερα γνωστή ως Haas Formula και Haas Racing Developments) είναι Αμερικανική ομάδα της Φόρμουλα 1 που ιδρύθηκε από την ομάδα NASCAR Sprint Cup Series και τον συνιδιοκτήτη της Τζιν Χάας τον Απρίλιο του 2014.

 Η Χάας Φόρμουλα 1 είναι η πρώτη αμερικανική ομάδα κατασκευαστών που υπέβαλε εγγραφή στη Φόρμουλα 1 μετά την αποτυχημένη απόπειρα της ομάδας US F1 το 2010. Επίσης, είναι η πρώτη αμιγώς αμερικανική ομάδα που θα αγωνιστεί στο πρωτάθλημα, δεδομένου ότι η ομάδα Χάας Λόλα (Haas Lola) που αγωνίστηκε στις σεζόν του 1985 και του 1986 δεν σχετιζόταν άμεσα με τις ΗΠΑ. Η ομάδα Χάας Λόλα ανήκε στον Τέντυ Μάγιερ πρώην αφεντικό της ΜακΛάρεν (McLaren) με συνιδιοκτήτη τον Καρλ Χάας, που παρεμπιπτόντως δεν έχει κάποια σχέση με τον Τζιν Χάας. Η Χάας Φόρμουλα 1 σκόπευε αρχικά να κάνει το ντεμπούτο της στο πρωτάθλημα στις αρχές της σεζόν του 2015, αλλά αργότερα αποφάσισε να αναβάλει την ένταξή της για τη σεζόν του 2016. Ο Τζιν Χάας υπέγραψε συμβόλαια με τους οδηγούς Ρομαίν Γκροζάν και Εστέμπαν Γκουτιέρες για το 2016. Η ομάδα έχει την έδρα της στην Καννάπολις της Βόρειας Καρολίνας μαζί με την αδελφή ομάδα της NASCAR Sprint Cup Series, Στιούαρτ-Χάας Ρέισινγκ (Stewart-Haas Racing), αν και οι δύο ομάδες είναι ξεχωριστές οντότητες. Η ομάδα δημιούργησε και μια δεύτερη βάση στην ευρύτερη περιοχή της Οξφόρδης με σκοπό τη εξυπηρέτησή της κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού τμήματος του ημερολογίου των αγώνων. Εστέμπαν Γκουτιέρες Ρομαίν Γκροζάν Κέβιν Μάγκνουσεν Πιέτρο Φιτιπάλντι Μικ Σουμάχερ Νικίτα Μαζέπιν Επίσημη Ιστοσελίδα της ομάδας Χάας Φόρμουλα 1
Συμμαχικές ονομασίες αναφοράς των ιαπωνικών αεροσκαφών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Οι Σύμμαχοι απέδιδαν κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ονομασίες αναφοράς στα ιαπωνικά πολεμικά αεροσκάφη προκειμένου να διευκολύνεται η αναγνώριση και η ταυτοποίηση τους. Ο γενικός κανόνας που ακολουθούνταν ήταν να αποδίδονται ανδρικά ονόματα στα μαχητικά αεροσκάφη, γυναικεία ονόματα στα βομβαρδιστικά, τα μεταγωγικά και τα αναγνωριστικά, ονόματα πτηνών στα ανεμόπτερα και ονόματα δέντρων στα εκπαιδευτικά Οι ονομασίες αναφοράς ήταν σε ευρεία χρήση από την εισαγωγή τους το 1942 και χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα στην σχετική βιβλιογραφία.

 Bergerud, Eric M. (2000). Fire in the Sky: The Air War in the South Pacific. Boulder, CO, USA: Westview Press. ISBN 0-8133-3869-7. Dear, I. C. B. (General Editor) (1995). The Oxford Companion to World War II. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-866225-4. Dunnigan, James F.· Albert A. Nofi (1998). The Pacific War Encyclopedia. New York: Checkmark Books. ISBN 0-8160-4393-0. Francillon, René J. (1979). Japanese Aircraft of the Pacific War (2nd έκδοση). London: Putnam & Co. ISBN 0-370-30251-6. Gamble, Bruce (2010). Fortress Rabaul: The Battle for the Southwest Pacific, January 1942 - April 1943. Minneapolis, MN, USA: Zenith Press. ISBN 978-0-7603-2350-2. Mikesh, Robert C. (1993). Japanese Aircraft Code Names & Designations. Atglen, PA: Schiffer Publishing, Ltd. ISBN 978-0-88740-447-4. Tillman, Barrett (2010). Whirlwind: The Air War Against Japan, 1942-1945. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-1-4165-8440-7. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2010. War Department Technical Manual TM-E 30-480 (1944). Handbook on Japanese Military Forces. Washington, D.C.: United States Government Printing Office. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2010. Wieliczko, Leszek A.· Zygmunt Szeremeta (2004). Nakajima Ki 27 Nate (στα Polish and English). Lublin, Poland: Kagero. ISBN 83-89088-51-7.
Επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη (Τουρκία)

Η επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη (τουρκικά: ağırlaştırılmış müebbet hapis) είναι, στην Τουρκία, ποινική κύρωση η οποία συνίσταται στην κράτηση ενός εγκληματία έως τον θάνατό του υπό αυστηρό καθεστώς ασφαλείας. Ορίζεται βάζει του άρθρου 47 του τουρκικού ποινικού κώδικα. Η ποινή της επιβαρυμένης ισόβιας κάθειρξης αντικατέστησε τη θανατική ποινή, η οποία καταργήθηκε το 2002. Αποτελεί την αυστηρότερη των ποινών βάσει του τουρκικού δικαίου.

 Τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταδικαστεί σε επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη εκτίουν την ποινή τους υπό συνθήκες εκτεταμένης ασφαλείας. Εφόσον οι καταδικασθέντες επιδεικνύουν καλή πίστη, η ποινή της επιβαρυντικής ισόβιας κάθειρξης είναι δυνατό να μετατραπεί σε σε απλή ποινή ισόβιας κάθειρξης. Η συγκεκριμένη μετατροπή εξαρτάται από τη συνολική συμπεριφορά του κατάδικου. Υφίσταται διαφοροποίηση μεταξύ των εγκλημάτων τα οποία επισύρουν τις ποινές της ισόβιας κάθειρξης και της επιβαρυμένης ισόβιας κάθειρξης.
GeCAD Software

Η GECAD Software ιδρύθηκε το 1992 από τον Ράντου Τζεορτζέσκου ως εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού για σχεδιασμό βοηθούμενο από υπολογιστή. Με την πάροδο του χρόνου, η εστίαση της GECAD μετατοπίστηκε από το λογισμικό CAD προς τα λογισμικά προστασίας και ασφάλειας, όπως τα λογισμικά προστασίας από ιούς. Το πιο εξέχον προϊόν, το Reliable Antivirus ή RAV, αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1994. Το 2003, μετά συγκεντρώνοντας πάνω από 10 εκατομμύρια χρήστες σε 60 χώρες σε όλο τον κόσμο, η τεχνολογία της εταιρείας εξαγοράστηκε από την Microsoft. Το 2004, η GECAD Software αναδιαμόρφωσε το σύνολο των δραστηριοτήτων της και μετονομάστηκε σε όμιλος GECAD. Τώρα, ο όμιλος GECAD επενδύει σε εταιρείες με υψηλό δυναμικό ανάπτυξης, με την ικανότητα να καινοτομούν και να προσφέρουν νέες ιδέες και προϊόντα στις αγορές τους. Οι επενδύσεις επικεντρώνεται κυρίως για το λογισμικό και τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης των εταιρειών παραγωγής λογισμικού ασφάλειας, των τεχνολογιών νέφους, του ηλεκτρονικού εμπορίου, του κρυπτοεμπορίου και των μεθόδων πληρωμής. Το 2005, ο όμιλος GECAD επένδυσε στην ίδρυση της πλατφόρμας πληρωμών ηλεκτρονικού εμπορίου Avangate . Ο όμιλος GECAD επενδύει μόνιμα σε νέες επιχειρήσεις.

 Gecad Software — Η πρώτη εταιρεία του ομίλου. Ανέπτυξε το αντιϊκό RAV Antivirus το 1994. Το 2003, η εταιρεία εξαγοράστηκε από την αμερικάνικη Microsoft. Gecad ePayment — πρόγραμμα ηλεκτρονικού εμπορίου, ηγέτιδα μεταξύ των ρουμανικών ηλεκτρονικών συστημάτων πληρωμών. Το 2008, ο κύκλος εργασιών ανήλθε σε 1.05 εκατομμύρια ευρώ με απώλειες περίπου 900 χιλιάδες ευρώ. Είναι κύριος μέτοχος στην DotCommerce. Gecad Net — ο μοναδικός ρουμανικός διανομέας Trend Micro, συνεργάτης της Kaspersky και της IBM/ISS. Έχει συμβάλλει στην δημιουργία του λογισμικού ασφαλείας Sentinet, το οποίο παρακολουθεί την υποδομή των εταιρειών-πελατών, την ανάπτυξη υλικού και λογισμικού και προειδοποιεί το τμήμα πληροφορικής για καταστάσεις που είναι δυνητικά επικίνδυνες για την ασφάλεια της εταιρείας. Παραδίδει αναφορές διαχείρισης σε διάφορες παραμέτρους.. Το οικονομικό έτος 2007 έληξε με κύκλο εργασιών 5,5 εκατομμυρίων ευρώ. Gecad Technologies/Axigen — εταιρεία που ιδρύθηκε το 2001. Ασχολείται με την έρευνα στον τομέα των νέων τεχνολογιών, τη διαχείριση έργων και την ανάπτυξη λογισμικού. Αρχικά ασχολήθηκε με την ανάπτυξη λογισμικού προστασίας από ιούς και αργότερα άρχισε να προωθεί την πρώτη λύση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη Ρουμανία υπό την επωνυμία Axigen.. Avangate — εταιρεία που ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 2005. Αποτέλεσε τμήμα της Gecad ePayment. Τον Ιούλιο του 2011 απασχολούσε 84 εργαζόμενους.. Επίσημη ιστοσελίδα
Βικτώρια (Λαμπουάν)

Η Βικτώρια ή η πόλη της Βικτώριας (μαλαισιανά: Bandar Victoria) είναι πρωτεύουσα της Ομοσπονδιακής Επικράτειας της Λαμπουάν της Μαλαισίας. Βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα Λαμπουάν απέναντι από τη βόρεια ακτή του Βόρνεο και ειδικότερα στη νοτιοανατολική γωνία της νήσου Λαμπουάν και το Μαλαισιανό της όνομα, το Bandar Victoria, χρησιμοποιείται συνήθως προς τιμήν της βασιλείας της Βασίλισσας Βικτώριας. Η πόλη είναι μια αστική περιοχή και περιλαμβάνει το λιμάνι του Λαμπουάν, ένα προστατευμένο λιμάνι βαθέων υδάτων, το οποίο αποτελεί σημαντικό σημείο μεταφόρτωσης για το Μπρουνέι, το βόρειο Σαράουακ και το δυτικό Σαμπάχ.

 Από τον 15ο αιώνα, η περιοχή της πόλης, συμπεριλαμβανομένων άλλων περιοχών του Λαμπουάν, βρισκόταν υπό την Αυτοκρατορία του Μπρουνέι. Η ιστορία της χρονολογείται από τη στιγμή που το νησί παραχωρήθηκε από τον σουλτάνο Ομάρ Αλί Σαϊφουντίν ΙΙ στους Βρετανούς. Ο Rodney Mundy, ένας βρετανός αξιωματικός του ναυτικού, επισκέφθηκε αργότερα το νησί υπό το όνομα της βασίλισσας Βικτώριας. Το νησί καταλήφθηκε στη συνέχεια από την Ιαπωνία από τις 3 Ιανουαρίου του 1942 έως τον Ιούνιο του 1945 και κυβερνήθηκε ως τμήμα της στρατιωτικής μονάδας του Βόρειου Βόρνεο από τον Ιαπωνικό 37ο Στρατό. Κατά τη διάρκεια της μάχης της Λαμπουάν απελευθερώθηκε από το 9ο τμήμα της Αυστραλιανής Αυτοκρατορικής Δύναμης στις 10 Ιουνίου του 1945 και τέθηκε υπό βρετανική στρατιωτική διοίκηση μέχρι τις 15 Ιουλίου του 1946, όταν ενσωματώθηκε στη Βρετανική αποικία του Στέμματος του Βόρειου Βόρνεο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η κυβέρνηση της Βρετανική αποικίας αποκατέστησε μεγάλο μέρος της υποδομής που είχε καταστραφεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το νησί αργότερα έγινε μέλος του κρατιδίου του Σαμπάχ και της Μαλαισίας το 1963, πριν η τοπική κρατική κυβέρνηση του Σαμπάχ παραχωρήσει το νησί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1984. Το 1990 ανακηρύχθηκε διεθνές υπεράκτιο χρηματοπιστωτικό κέντρο και ζώνη ελεύθερων συναλλαγών για να βοηθήσει στην ανάπτυξη της Βικτώριας.
Κάτω Λιμνοχώρι Αχαΐας

Το Κάτω Λιμνοχώρι είναι πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Λιμνοχωρίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Μόβρης ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Λιμνοχωρίου.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθότι αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961. Ο οικισμός εθεωρείτο αρχικά τμήμα του παρακείμενου οικισμού του Λιμνοχωρίου και απογραφόταν σε αυτόν χωρίς να αποτελεί ξεχωριστό τμήμα του· Ωστόσο, απέκτησε τη μορφή ξεχωριστού οικισμού τη δεκαετία του 1960. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Λιμνοχώρι. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Λιμνοχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λιμνοχωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/06/2018.
Πράχοβα

Η Πράχοβα αποτελεί διοικητικό διαμέρισμα, (νομό), στη νοτιοκεντρική Ρουμανία. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 4.700 τ.χλμ. και περιλαμβάνει τμήμα των ανατολικών Καρπαθίων και Υποκαρπαθίων Ορέων. Πρωτεύουσα της Πράχοβας είναι το Πλοέστι. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή από τον μεγάλο αριθμό πετρελαιοπηγών και μεγάλων διυλιστηρίων, αποτελώντας κυρίαρχο κέντρο της ρουμανικής πετρελαϊκής βιομηχανίας. Κατά την απογραφή του 1989 αριθμούσε 876.053 κατοίκους.

 Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή της Πραχόβας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εσωτερική πολιτική εκτροπή της Χώρας αλλά και στην επέκταση του πολέμου στις Χώρες της Βαλκανικής και ειδικότερα στην έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Συγκεκριμένα τον Μάιο του 1940 η χιτλερική Γερμανία σύναψε με τη Ρουμανία στρατιωτικό σύμφωνο που θα εξασφάλιζε στον Χίτλερ τις πετρελαιοπηγές και τη συνεργασία του ρουμανικού στρατού. Όταν όμως τον Ιούνιο του ίδιου έτους η Σοβιετική Ένωση απαίτησε με τελεσίγραφο τη βόρεια Βουκοβίνα, τότε η Ρουμανία ζήτησε γερμανική στρατιωτική αποστολή και εγγύηση της Χώρας από τον Χίτλερ. Παρόμοιες όμως εδαφικές διεκδικήσεις άρχισαν να ζητούν και άλλα κράτη με συνέπεια η νότια Δοβρουτσά να εκχωρηθεί στη Βουλγαρία (Συνθήκη Κραϊόβας), και η βόρεια Τρανσυλβανία στην Ουγγαρία (Ρύθμιση Βιέννης). Αυτό είχε ως συνέπεια την κατακραυγή των Ρουμάνων που οδήγησε σε παραίτηση τη κυβέρνηση και τη παραίτηση του Βασιλέως Καρόλου υπέρ του διαδόχου Μιχαήλ, καθώς και τη γερμανική στρατιωτική αποστολή που έφθασε στη περιοχή στις 12 Οκτωβρίου του 1940. Η γερμανική αυτή στρατιωτική παρουσία στο χώρο της Βαλκανικής ανησύχησε έντονα τον δικτάτορα Μουσσολίνι ο οποίος με τη σειρά του και χωρίς να συνεννοηθεί με τον Χίτλερ εξαπέλυσε στις 28 Οκτωβρίου του 1940 επτά μεραρχίες (155.000 στρατιώτες) κατά της Ελλάδας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prahova County στο Wikimedia Commons
Ρογήρος του Σαλέρνο

Ο Ρογήρος (απεβ. 28 Ιουνίου 1119) ήταν αντιβασιλιάς στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας (1112-19) από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Ριχάρδου κυβερνήτη της Έδεσσας και της Αλτρούδης, κόρης του Όδονος του καλού, μαρκησίου.

 Ήταν ανιψιός του Τανκρέδου αντιβασιλιά στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας και όταν εκείνος απεβίωσε το 1112, τον διαδέχθηκε, μια και ο Βοϊμόνδος Β' πρίγκιπας της Αντιόχειας ήταν μόλις 4-5 ετών. Όπως και ο προκάτοχός του, ο Ρογήρος ήταν αδιάλειπτα σε πόλεμο με τους Μουσουλμάνους του Χαλεπίου (Αλέπο). Το 1114 ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά από τα φρούρια του πριγκιπάτου· τα ξανάκτισε με επιμέλεια, ειδικά εκείνα που ήταν κοντά στα σύνορα. Νίκησε τον Μπουρσούκ μπιν Μπουρσούκ το 1115 στη μάχη του Τελ Ντανίθ. Μαζί με τον Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας πίεζαν στρατιωτικά το Χαλέπιο, ώσπου η πόλη ζήτησε σύμμαχο τον Ιλγκαζί Ορτουκιδών εμίρη της πόλης Μαρντίν (Μερίντα). Ο Ιλγκαζί εισέβαλλε στο πριγκιπάτο. Ο πατριάρχης τον παρότρυνε να περιμένει ενισχύσεις από την Ιερουσαλήμ, αλλά ο Ρογήρος έδωσε μάχη στο Αζέρ Σανγκουίνις (κοντά στη Σάρμαντα), όπου ο εμίρης εξόντωσε το Ρογήρο και σχεδόν όλο το στρατό του: 3000 στρατιώτες, 700 ιππείς και 500 αρμένιους ιππείς. Oι εχθροί διεσπάρησαν λεηλατώντας τις γύρω περιοχές, δεν επιτέθηκαν πάντως στην Αντιόχεια. Ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ ανέλαβε την αντιβασιλεία του πριγκιπάτου. Χρονικογράφος του ήταν ο καγκελάριός του Βάλτερ.
Πολιτειακό Τάγμα του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού

Το Πολιτειακό Τάγμα του Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού (ισπανικά: Orden Civil de Alfonso X el Sabio‎) είναι ισπανικό αστικό τάγμα που δημιουργήθηκε το 1939. Απονέμεται σε πρόσωπα ως αναγνώριση δραστηριοτήτων στους τομείς της εκπαίδευσης, της επιστήμης, του πολιτισμού, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της έρευνας. Δημιουργήθηκε στις 23 Μαΐου 1902.

 Prieto Barrio, Antonio. «ORDEN CIVIL DE ALFONSO X EL SABIO». Colecciones Militares (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019. «Celaá entrega las Placas de Honor de la Orden Civil Alfonso X el Sabio a seis centros educativos». 20 Minutos (στα Ισπανικά). Europa Press. 4 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Αυγούστου 2019.
Κάτω Ποταμιά Νάξου

Η Κάτω Ποταμιά είναι χωριό της κεντρικής Νάξου, σε υψόμετρο 80-110 μέτρων και με 99 κατοίκους (απογραφή 2011). Αποτελεί τον δυτικό οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Ποταμιάς που συναποτελείται από τη Μέση Ποταμιά και τη Άνω Ποταμιά. Βρίσκεται στην ενδοχώρα του νησιού σε απόσταση 9 περίπου χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.Οι κάτοικοι της Ποταμιάς ασχολούνται με την γεωργία, τη κτηνοτροφία και η περιοχή είναι ξακουστή για τα κηπευτικά της αλλά και για τα τυριά. Στην περιοχή υπάρχουν παλιοί νερόμυλοι οι οποίοι σε συνδυασμό με το καταπράσινο περιβάλλον δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Στα νότια της Κάτω Ποταμιάς υπάρχει μια από τις 34 εκκλησίες της ευρύτερης περιοχής, αυτή του Αγίου Μάμα, που χτίστηκε τον 9ο αι. μ.Χ.

 Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά απογράφονταν ως Ποταμιά στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα. Το 1835, οι σημερινοί οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά αναγνωρίζονται σαν ένας οικισμός με την ονομασία Ποταμιά, με 190 κατοίκους (57 οικογένειες) και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Οπότε ο οικισμός Ποταμιά, που αριθμούσε πάνω από 500 κατοίκους αποσπάται από το δήμο Βίβλου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ποταμιάς. Το 1928, στην απογραφή αναγνωρίζονται ξεχωριστά οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά, οπότε ο οικισμός Ποταμιά καταργείται και στη θέση του δημιουργείται η κοινότητα Ποταμιάς, που περιλαμβάνει τους τρεις ξεχωριστούς οικισμούς και έδρα του ορίζεται η Άνω Ποταμιά. Το 1976, ο οικισμός (Άνω Ποταμιά) παύει από έδρα της κοινότητας Ποταμιάς και ορίζεται έδρα ο οικισμός Μέση Ποταμιά. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ποταμιάς, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Ποταμιά ( 127 κ.) και Μέση Ποταμιά ( 99 κ.) την Τοπική Κοινότητα Ποταμιάς ( 285 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ράχαφ Μοχάμεντ αλ-Κούνουν

Η Ράχαφ Μοχάμεντ (πρώην γνωστή ως Ράχαφ Μοχάμεντ αλ-Κούνουν, αραβικά: رهف محمد مطلق القنون‎, γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 2000) είναι Σαουδαράβισσα που συνελήφθη από τις ταϊλανδικές αρχές στις 5 Ιανουαρίου 2019 ενώ βρισκόταν στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ στο δρόμο από το Κουβέιτ για την Αυστραλία. Στις 11 Ιανουαρίου έλαβε άσυλο από το Καναδά και έφτασε εκεί την επόμενη μέρα.

 Η Μοχάμεντ γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 2000. Ο πατέρας της είναι ο διοικητής της πόλης του αλ-Σουλαϊμί στην περιοχή Επαρχία Χαΐλ. Έχει εννέα αδέλφια. Έχει δηλώσει ότι η οικογένειά της την εμπόδισε να φοιτήσει σε εκπαιδευτικό ίδρυμα, την είχε κλειδώσει για μήνες, υπέστη σε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση , σκόπευαν να την παντρέψουν σε κανονισμένο από τα πριν γάμο και απειλούταν με θάνατο επειδή δεν ακολουθούσε το Ισλάμ. Η αποστασία ενάντια στο Ισλάμ είναι ένα έγκλημα που τιμωρείται με θάνατο σύμφωνα με το νόμο της Σαρία της Σαουδικής Αραβίας.
Ολίβα Καβρέτα

Ο Ολίβα Καβρέτα, (Ισπανικά Oliba Cabreta, περί το 920 - 990) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια (968 - 988) και Κόμης του Μπεζαλού (984 - 988).

 Ο Ολίβα Καβρέτα ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιρό Β΄ κόμη της Σερδάνια & Μπεζαλού και της Άβα, κόρης τού Φιδέλ ή τού Βερνάρδ Ουνιφρέδ των Ριβαγόρσα. Τον δευτερότοκο Βιφρέδο Β΄ κόμη τού Μπεζαλού κληρονόμησε το 957 ο τρίτος αδελφός του Μιρό Γ΄. Ο Μιρό Β΄ κληρονόμησε τη Σερδάνια από τον πρωτότοκο αδελφό του Σούνιφρεδ Β΄ το 968. Από το 927 που απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του. Κατά τη διακυβέρνησή του πρόσθεσε τη Βέργα και το Ριπόλ στις κτήσεις του. Το 979 ο Ρογήρος Α΄ κόμης της Καρκασσόν τού παραχώρησε το Καπρίρ. Το 984 απεβίωσε και ο τελευταίος αδελφός του Μιρό Γ΄ άτεκνος και ο Ολίβα Καβρέτα ανέλαβε τη διοίκηση όλων των πατρικών κομητειών. Ταξίδευσε δύο φορές στη Ρώμη: το 968 με τον Γαρίν ηγούμενο τού Κουιξά και το 988 κατά τη διαδρομή του προς το Μοντεκασσίνο, μονή όπου και αποσύρθηκε. Διαίρεσε τις κτήσεις του μεταξύ των γιων του: ο Βερνάρδος Α΄ έλαβε το Μπεζαλού & Ρίπολ, ο Γουίλφρεδ Β΄ τη Σερδάνια και ο Ολίβα τη Βέργα. Η σύζυγός του ανέλαβε την επιτροπεία των τέκνων τους και έζησε στην Ιταλία ως το 990. Νυμφεύτηκε την 3η εξαδέλφη τού πατέρα του Έρμενγαρδ των Μπελλονιδών, κόρη τού Γάουσβερτ κόμη τού Εμπούριες & Ρουσσιγιόν και είχε τέκνα: Βερνάρδος Α΄ απεβ. 1020, κόμης τού Μπεζαλού. Βιφρέδο Β΄ π. 970-1050, κόμης της Σερδάνια. Ολίβα π. 971-1046, ηγούμενος, επίσκοπος τού Μπικ. Βερεγγάριος, επίσκοπος τού Έλνε. Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη δ' Οριόλ, κύριο τού Σάλες.Από την ερωμένη του Ίνγεβεργα δε Βεσόρα είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθη) Ίνγεβεργα, ηγουμένη τού Σαντ Χοάν δε Ριπόλλ. Taylor, Nathaniel L. "A Early Catalonian Charter in the Houghton Library from the Joan Gili Collection of Medieval Catalonian Manuscripts", Harvard Library Bulletin Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Oliba Cabreta of Cerdanya στο Wikimedia Commons
Στάδιο Βία ντελ Μάρε

Το Στάδιο Έτορε Τζιαρντινιέρο - Βία ντελ Μάρε (ιταλικά: Stadio Ettore Giardiniero - Via del Mare) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Λέτσε της Ιταλίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΟΣ Λέτσε. Το στάδιο χτίστηκε το 1966 και έχει χωρητικότητα 31.533 θεατών. Πήρε το όνομά του από τον δρόμο που οδηγεί στη θάλασσα και από τον δήμαρχο του Λέτσε την εποχή της πρώτης ανακαίνισης του σταδίου το 1985.

 Το Στάδιο Βία ντελ Μάρε εγκαινιάστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1966, κατά τη διάρκεια ενός φιλικού μεταξύ της Λέτσε και της Σπαρτάκ Μόσχας. Το στάδιο αντικατέστησε το παλιό Στάδιο Κάρλο Πράντσο, το οποίο πήρε το όνομά του από έναν νεαρό στρατιώτη από το Λέτσε που σκοτώθηκε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 2 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας μεταξύ ομάδων από την Ιταλία, με τη Λέτσε να κερδίζει την Τάραντο ΦΚ 1927 με 1–0. Το 1967, η Λέτσε έπαιξε εδώ ένα φιλικό εναντίον της διάσημης Σάντος του Πελέ. Η αρχική χωρητικότητα ήταν 16.000 θεατές. Το 1976, η χωρητικότητα αυξήθηκε σε 20.500 θεατές. Με την ιστορική πρώτη άνοδο του Λέτσε στη Σέριε Α το 1985, το στάδιο ανακατασκευάστηκε σχεδόν πλήρως και η χωρητικότητα αυξήθηκε σημαντικά σε 55.000, γεγονός που το έκανε το 6ο στάδιο στην Ιταλία σε χωρητικότητα μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Τόσο η Curva Nord, τώρα η κερκίδα των οργανωμένων οπαδών με επικεφαλής την Ultrà Lecce, όσο και η Curva Sud, όπου εδρεύει η Gioventù, ξαναχτίστηκαν. Η tribuna και η Distinti αναβαθμίστηκαν επίσης και στη συνέχεια, για να διασφαλιστεί ότι όλες οι θέσεις ήταν αριθμημένες, η χωρητικότητα μειώθηκε στις 40.670 θέσεις. Τα καθίσματα είναι χρωματισμένα κόκκινο και κίτρινο (τα χρώματα της Λέτσε) και στην Tribuna Est υπάρχει μια επιγραφή "US Lecce". Μετά από αυτή τη σχεδόν ολική ανακαίνιση, το στάδιο στο Λέτσε, μαζί με το Στάδιο Φριούλι στο Ούντινε, ήταν το μοναδικό στάδιο έτοιμο για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990. Ωστόσο, η χρηματοδότηση για έναν χώρο που διατέθηκε στην περιοχή της Απουλίας πήγε στο Στάδιο Σαν Νικόλα στο Μπάρι, γεγονός που προκάλεσε κάποια διαμάχη. Κατά τη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής της Σέριε Β 2007–08, η αίθουσα τύπου του σταδίου πήρε το όνομα του ντόπιου δημοσιογράφου Σέτζιο Βαντατζάνο, ο οποίος πέθανε υπό τραγικές συνθήκες τον Αύγουστο του 2007. Την πλακέτα παρουσίασε ο γιος του, Μαρτίνο, παρουσία διαφόρων τοπικών αρχών, της διοίκησης της Λέτσε και ορισμένων δημοσιογράφων διαφορετικών εφημερίδων. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2009–10, το στάδιο φιλοξένησε τους εντός έδρας αγώνες του τότε συλλόγου της Σέριε Β, Γκαλίπολι Κάλτσιο, αφού το γήπεδό της κηρύχθηκε ακατάλληλο ως έδρα για αγώνες στη Σέριε Β.
Moskauer Deutsche Zeitung

Η Moskauer Deutsche Zeitung (ρωσ. Московская Немецкая газета) είναι μία από τις καθημερινές εφημερίδες της Ρωσίας και είναι η παλαιότερη γερμανική εφημερίδα στη Ρωσία, ιδρύθηκε το 1870. Το τιράζ το 2004 έφτανε τα 25.000 αντίτυπα.

 Το περιοδικό ιδρύθηκε από Theodor Ries και επικεντρώθηκε πρωταρχικώς σε πολιτικά και λογοτεχνικά θέματα. Στις 12 Απρίλιο του 1998, επανιδρύθηκε από τη Internationaler Verband der deutschen Kultur (Διεθνή Ομοσπονδία του γερμανικού πολιτισμού). Από το 2000 υπάρχει μια ιστοσελίδα. Οι συντάκτες είναι Olga και Heinrich Martens. Kratz, Gottfried (2005). Die Moskauer deutsche Zeitung (1870-1914): Eine Deutsche Zeitung aus dem Herzen Russlands und die Östlichste deutsche Zeitung Europas. Μόσχα: K. G. Saur. ISBN 9783598218415. http://www.mdz-moskau.eu ιστοσελίδα της „MDZ“ http://www.deutschsprachig.de Weltverband Deutschsprachiger Medien
Ιλχάν Μπερκ

Ο Ιλχάν Μπερκ (İlhan Berk) (Μαγνησία, 18 Νοεμβρίου 1918 - Αλικαρνασσός, 28 Αυγούστου 2008) ήταν σύγχρονος Τούρκος ποιητής. Ο Μπερκ ήταν κυρίαρχη μορφή της Μεταμοντέρνας Γενιάς (οι μεταμοντέρνοι καλλιτέχνες ονομάζονται στην Τουρκία "ikinci yeni" που σημαίνει "Η δεύτερη νέα γενιά"). Η επιρροή του έχει υπάρξει σημαντική ανάμεσα στους Τουρκικούς λογοτεχνικούς κύκλους.

 Ο Ιλχάν Μπερκ γεννήθηκε στη Μανίσα το 1918. Αποφοίτησε από το Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας του Πανεπιστημίου Γκαζί. Μεταξύ των ετών 1945-1955, ο Μπερκ εργάστηκε ως δάσκαλος. Αργότερα άρχισε να εργάζεται για το εκδοτικό γραφείο της Τράπεζας Ζιραάτ ως μεταφραστής (1956-1969). Ο Ιλχάν Μπερκ πέθανε στο Μπόντρουμ των Μούγλων το 2008 όπου και ζούσε μέχρι τότε. Οι ρίζες της ποίησης του Μπερκ βρίσκονται στη μυθολογία, και σε μια σύνθεση Δυτικών και Ανατολικών ποιητικών παραδόσεων. Κατάφερε ωστόσο να δημιουργήσει μια μοναδική και μεταμοντέρνα προσέγγιση. Η ποίησή του τροφοδοτείται από την ιστορία, γεωγραφία, εικαστικές τέχνες, πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, το Παρίσι και η Άγκυρα, και τα θέματά του υποστηρίζονται από ένα εκτεταμένο λεξιλόγιο που εμπεριέχει λέξεις της καθομιλουμένης αλλά και πολύ εξειδικευμένους όρους, όπως μουσική ορολογία και τοπικά ονόματα φυτών. Güneşi Yiyenlerin Selamı (1935) (αργότερα μετονομάστηκε σε Güneşi Yakanların Selamı) Istanbul (1947) Günaydın Yeryüzü (Καλημέρα Γη, 1952) Türkiye Şarkısı (Τραγούδι της Τουρκίας, 1953) Köroğlu (1955) Galile Denizi (1958) Çivi Yazısı (Σφηνοειδής Γραφή, 1960) Otağ (1961) Mısırkalyoniğne (1962) Âşıkane (1968) Taşbaskısı (1975) Şenlikname (1976) Atlas (1976) Kül (Ashes, 1978) İstanbul Kitabı (Το Βιβλίο της Κωνσταντινούπολης, 1980) Kitaplar Kitabı (Το Βιβλίο των Βιβλίων, 1981) Deniz Eskisi (1982) Delta ve Çocuk (Δέλτα και Παιδί, 1984) Galata (1985) Güzel Irmak (Όμορφος Ποταμός, 1988) Pera (1990) Dün Dağlarda Dolaştım Evde Yoktum (1993) Avluya Düşen Gölge (1996) Şeyler Kitabı Ev (Το Βιβλίο των Πραγμάτων: Σπίτι, 1997) Çok Yaşasın Sayılar (Μακροημερεύοντες Αριθμοί, 1998) 1979 Βραβείο Ένωσης Τουρκικής Γλώσσας 1980 Βραβείο Ποίησης Behçet Necatigil 1983 Βραβείο Ποίησης Yeditepe 1988 Βραβείο Λογοτεχνίας Sedat Simavi
Λευκοθόη

Κατά την Ελληνική Μυθολογία η Λευκοθόη ήταν πριγκίπισσα της Περσίας, κόρη του Πέρση βασιλέως Ορχάμου και της συζύγου του Ευρυνόμης. Ήταν μια ερωμένη του θεού Ήλιου.

 Κάποτε, η Αφροδίτη καταράστηκε τον Ήλιο, κάνοντάς τον να ερωτευτεί τη θνητή πριγκίπισσα Λευκοθόη, επειδή φανέρωσε στον Ήφαιστο τη μοιχεία της με τον Άρη. Εκείνος ξέχασε όλες τις παλιές αγάπες του, όπως την σύντροφό του την Κλυτία, από έρωτα προς τη Λευκοθόη. Στο τέλος, λαμβάνοντάς τη μορφή της μητέρας της ώστε να μπει στο παλάτι της ανενόχλητος, την βρήκε στην κάμαρή της, και αφού έδιωξε τις υπηρέτριές της, της φανερώθηκε. Η Κλυτία όμως τον αγαπούσε ακόμα, και από ζήλια φανέρωσε το μυστικό στον πατέρα της Λευκοθόης, ο οποίος τιμώρησε την κόρη του θάβοντάς την ζωντανή ενώ η κοπέλα εκλιπαρούσε. Ο Ήλιος έφτασε πολύ αργά για να τη σώσει, αλλά σκορπώντας στο άψυχό κορμί της νέκταρ, τη μεταμόρφωσε σε λιβανωτή, ώστε να αναπνέει πάλι αέρα, αντί να μείνει βαθιά στη γη. Όσο για την Κλυτία, αν και ήλπιζε ότι έτσι ο Ήλιος θα γυρνούσε σε αυτήν, έκανε λάθος· δεν ήθελε να τη δει καθόλου, και έτσι εκείνη έκατσε γυμνή χωρίς τροφή ή νερό σε ένα βράχο κοιτώντας τον για μέρες, μέχρι που μεταμορφώθηκε σε ηλιοτρόπιο. Σύμφωνα με τον Λακτάντιο Πλάκιδο, ο Οβίδιος πήρε αυτή την ιστορία από τον Ησίοδο.ο Υγίνος ίσως ήξερε μια αρκετά διαφορετική εκδοχή της ιστορίας, καθώς γράφει πως ο Θέρσανων, ένας Αργοναύτης, ήταν γιος του Ήλιου και της Λευκοθόης, και την τοποθετεί στην Άνδρο αντί της Περσίας, αν και είναι πιθανό να μιλούσε για άλλη Λευκοθόη. Έχει προταθεί ότι αυτός ο μύθος χρησίμευε για να εξηγήσει τη χρήση λιβανιού στη λατρεία του θεού Ήλιου, όπως η ιστορία της Δάφνης. Ο θάνατος της Λευκοθόης με ταφή από τον άρρενα κηδεμόνα της, όμοια μοίρα με αυτή της Αντιγόνης, μπορεί να υποδηλώνει πανάρχαιες λατρευτικές πρακτικές που περιελαμβάναν ανθρωποθυσίες σε δεντροκεντρικές λατρείες. Οβίδιος, Μεταμορφώσεις. Υγίνος, Μύθοι.