IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σίδνεϊ

Το Σίδνεϊ ή και Σύδνεϋ (αγγλικά: Sydney, προφέρεται Σίντνι) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Αυστραλίας, και πρωτεύουσα της Νέας Νότιας Ουαλίας (New South Wales) της πολυπληθέστερης πολιτείας της Ωκεανίας. Τα τρία μοναδικά χαρακτηριστικά της πόλης του Σίδνεϊ είναι το βαθύ φυσικό του λιμάνι, η γέφυρα του λιμανιού και το επιβλητικό κτίριο της όπερας.

 Η ιστορία της πόλης είναι πολύ νέα και ξεκινάει μόλις πριν από 200 και κάτι χρόνια,το 1770 όταν ο Βρετανός εξερευνητής πλοίαρχος Τζέιμς Κουκ έκανε την ιστορική του είσοδο στον κόλπο Μπότανι. Αφού έπλευσε κάποια μίλια προς το βορρά προσπέρασε ένα βαθύ φυσικό λιμάνι που το ονόμασε Πορτ Τζάκσον. Δεν πέρασε όμως ανάμεσα από τους δύο κάβους που οδηγούν στο εσωτερικό του λιμναίου. Κατόπιν το 1788 ο κυβερνήτης Άρθουρ Φίλιπ έφτασε από την Αγγλία με τον Πρώτο Στόλο, ο οποίος είχε για φορτίο Βρετανούς καταδίκους. Αυτός ανακάλυψε και αποβίβασε το στόλο στο βαθύ και ευρύχωρο κόλπο τον οποίο είχε προσπεράσει ο Κουκ. Με το φημισμένο του μήνυμα στον Λόρδο Σίδνεϊ, υπουργό εσωτερικών της Αγγλίας, ο Φίλιπ μετέφερε τις καλές εντυπώσεις του για το Πορτ Τζάκσον. Προς τιμήν του Λόρδου, ο Φίλιπ ονόμασε τον τόπο Σίδνεϊ και ίδρυσε εκεί τον πρώτο οικισμό. Το 1789 φτάνει στο Σίδνεϊ γαλλική εξερευνητική αποστολή μέσω της οποίας εξαπλώθηκε τεράστια επιδημία που είχε σαν αποτέλεσμα χιλιάδες ιθαγενείς Αβορίγινες να βρουν τον θάνατο. Το 1808 ξεσπούν ταραχές και ένοπλη σύγκρουση μεταξύ του κυβερνήτη της πόλης και των κατασκευαστών πλοίων λόγω του λαθρεμπορίου αλκοόλ που ασκούσαν οι κατασκευαστές.Απο το 1851 και μετά αρχίζει καταφθάνει πλήθος μεταναστών στην περιοχή,σε τέτοιο βαθμό που μέσα σε 20 χρόνια ο πληθυσμός του Σίδνεϊ αυξάνεται απο 39.000 σε 200.000 κατοίκους. Λίγο αργότερα δημιουργείται αντιπαλότητα με την άλλη μεγάλη πόλη της Αυστραλίας,την Μελβούρνη. Κατά τον 20ο αιώνα το Σίδνεϊ συνεχίζει την αλματώδη ανάπτυξη (χαρακτηριστικό είναι πως ενώ το 1901 είχε περίπου 500.000 κατοίκους, το 1925 ξεπερνά το 1.000.000) και νέοι μετανάστες καταφθάνουν στην πόλη (Έλληνες, Ιταλοί, Ασιάτες κλπ) δημιουργώντας ένα πολυπολιτισμικό μωσαϊκό εθνοτήτων που σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 4.391.673 κατοίκους (αύξηση 6,6% σε σχέση με το 2006). Το 2000 το Σίδνεϊ διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 2016 μένουν περίπου 150,000 Έλληνες στο Σύδνευ. Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας ιδρύθηκε το 1924, έχει την έδρα της στο Σύδνευ. Νίκος Πολίτης - πρόεδρος της ομάδας «Σίντνει Ρούστερς» Χάρυ Πούλος - Πολιτικός Μηχανικός και Ακαδημαϊκός Σίδνεϊ στο Curlie
Παγκόσμια Κατάταξη FIBA

Παγκόσμια Κατάταξη FIBA ονομάζεται η κατάταξη των εθνικών ομάδων καλαθοσφαίρισης, βάσει ενός συστήματος βαθμολόγησης των επιδόσεών τους στις κύριες διοργανώσεις της Διεθνούς Ομοσπονδίας (FIBA). Στην πραγματικότητα πρόκειται για τέσσερις επιμέρους κατατάξεις: ανδρών, γυναικών, νέων ανδρών και νέων γυναικών. Σκοπός της διαδικασίας δεν είναι μια συγκεντρωτική στατιστική διακρίσεων, αλλά η αποτύπωση της δυναμικότητας της τρέχουσας «γενιάς» ανά χώρα. Για το λόγο αυτό, λαμβάνονται υπ' όψιν μόνο οι διοργανώσεις της τελευταίας οκταετίας.

 Όταν μια εθνική ομάδα ανδρών ή γυναικών συμμετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή Ηπειρωτικό Πρωτάθλημα, λαμβάνει κάποιους προκαθορισμένους βαθμούς ανάλογα με τη θέση στην οποία θα τερματίσει (π.χ. το αργυρό μετάλλιο δίνει 40 βαθμούς). Ακολούθως αυτοί πολλαπλασιάζονται με ένα «συντελεστή βαρύτητας», ανάλογο της ανταγωνιστικότητας της διοργάνωσης. Για παράδειγμα, στους άνδρες το Ολυμπιακό Τουρνουά έχει συντελεστή 5, ενώ το Ασιατικό Πρωτάθλημα μόλις 0,3 - άρα εάν υποθετικά η Εθνική Κίνας τερματίσει 2η στους Ολυμπιακούς θα λάβει τελικά 200 βαθμούς, ενώ για την ίδια θέση στο ηπειρωτικό της πρωτάθλημα θα λάβει 12. Κάθε φορά λοιπόν που ολοκληρώνεται μία απ' τις παραπάνω διοργανώσεις, η FIBA αναθεωρεί την κατάταξη, προσθέτοντας στη γενική βαθμολογία των ομάδων όσους βαθμούς συνέλεξαν βάσει του παραπάνω γινομένου (ή κανέναν εάν απουσίαζαν) και αφαιρώντας όσους πιθανά είχαν κερδίσει στην αντίστοιχη διοργάνωση πριν από οκτώ έτη. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο κύκλος περιλαμβάνει ανά πάσα στιγμή τις δύο τελευταίες ολυμπιάδες, τα δύο τελευταία παγκόσμια πρωταθλήματα και τα τέσσερα τελευταία ηπειρωτικά πρωταθλήματα. Κατά παρόμοιο τρόπο λειτουργεί η βαθμολόγηση στις εθνικές ομάδες των νέων ανδρών και γυναικών. Επειδή όμως αυτές οι κατηγορίες περιλαμβάνουν διοργανώσεις διάφορων ηλικιών και όχι πάντα συγχρονισμένες μεταξύ τους, οι σχετικές κατατάξεις αναθεωρούνται στο τέλος κάθε χρόνου. Σημείωση: Αναφέρονται οι 10 επικεφαλής κάθε κατηγορίας και σε παρένθεση ο αριθμός των ομάδων που έχουν συμμετάσχει σε έστω μία βαθμολογούμενη διοργάνωση κατά τον τρέχοντα οκταετή κύκλο. Στις κατηγορίες νέων συνυπολογίζονται όλες οι ηλικιακές ομάδες από U19 κάτω. FIBA Ranking System - επίσημος ιστοχώρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης
Έλαφος Ιωαννίνων

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: ΈλαφοςΗ Έλαφος είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Δωδώνης στο νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 580 μέτρων.

 Η Έλαφος βρίσκεται ανατολικά από τα Όρη Σουλίου και νοτιοδυτικά του Τόμαρου (Ολύτσικα). Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά σε πτυχή του λόφου "Καλός" βόρεια της Άρδοσης και βορειοδυτικά της Σμυρτιάς. Απέχει 45 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 18 χλμ. από το κόμβο Τύριας της Εγνατίας Οδού. Στο κέντρο του χωριού είναι ο βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου ο οποίος κτίστηκε στα 1600 και έχει διακοσμηθεί με αξιόλογες και καλά συντηρημένες τοιχογραφίες. Στο δρόμο προς την Άρδοση και νότια υπάρχει το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου του Κούτρου, το οποίο είναι το μοναδικό κτίριο που διασώθηκε από το χωριό Κούτρου που την περίοδο της τουρκοκρατίας (1740 -1850) θάφτηκε από κατολισθήσεις. Στην Έλαφο έχουν βρεθεί κεραμικά και λίθινα εργαλεία (πέλεκυς κ.α.) τα οποία βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων και μαρτυρούν αρχαία κατοίκηση της περιοχής. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Δραγοβέτσι και συγκαταλεγόταν μεταξύ των 27 χωριών της "Λάκκας Σουλίου" ή "Λακκοχώρια" και ειδικότερα στα 14 της "Λάκκας Μπότσαρη", έτσι όπως αυτά ονομάστηκαν προς τιμή του ήρωα του 1821, Μάρκου Μπότσαρη, ο οποίος καταγόταν και έζησε στην περιοχή για ένα διάστημα. Με το όνομα αυτό αναφέρεται στα οθωμανικά στατιστικά κατάστιχα του 1895, ως τσιφλίκι του καζά Ιωαννίνων με 114 κατοίκους. Το 1928 μετονομάστηκε σε Έλαφος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βάρδα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ελάφου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Λάκκας Σουλίου του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 97 κατοίκους.
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 158 π.Χ.)

Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus, (άκμασε 161-143) ήταν Ρωμαίος ύπατος για το έτος 158 π.Χ., μαζί με τον Γάιο Ποπίλιο Λαίνα.

 Ήταν πραίτωρ το 161 ή νωρίτερα, και πιθανότατα ήταν ο προεδρεύων πραίτορας, όταν η Σύγκλητος διεξήγαγε συζητήσεις για τη διαμάχη μεταξύ Μαγνησίας και Πριήνης. Αναφέρεται σε ένα πλαίσιο, που υποδηλώνει ότι ήταν ένας από τους Δέκα άνδρες των ιερών πράξεων (Decemviri sacris faciundis), έναν ιερατικό σύλλογο (collegium) που επέβλεψε τα Σιβυλλικά Βιβλία το 143.
Άνω Παλατινάτο

Η διοικητική περιφέρεια Άνω Παλατινάτο (γερμ. Regierungsbezirk Oberpfalz) είναι μια από τις επτά διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βαυαρίας. Έχει 1.087.991 κατοίκους (30 Σεπτεμβρίου 2006) και έκταση 9.691,03 χμ². Η διοικητική περιφέρεια Άνω Παλατινάτο βρίσκεται στο βορειοοανατολικό μέρος της Βαυαρίας. Συνορεύει ανατολικά με της διοικητικές περιφέρειες Άνω Βαυαρία, Κάτω Βαυαρία, Μέση Φρανκονία και Κάτω Φρανκονία και στην ανατολή με την Τσεχία.

 Το Άνω Παλατινάτο είναι ένα κομμάτι του ιστορικού Παλατινάτου πήρε το όνομά του πρώτα στις αρχές του 16ου αιώνα, επειδή στη Συνθήκη της Παβία ήταν μια από τις κύριες μερίδες που διεκδικούσε ο οίκος Βίττελσμπαχ, ο οποίος κυβέρνησε επίσης πέρα και στο σημερινό Ρηνανία-Παλατινάτο στη Ρηνανία. Η διοικητική περιφέρεια Άνω Βαυαρία διαιρείται σε 7 επαρχίες (Landkreise) και τρεις ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Upper Palatinate στο Wikimedia Commons
Μαρία Χριστίνα της Σαξονίας (1770-1851)

Η Μαρία Χριστίνα, (γερμ. Maria Christina, 7 Δεκεμβρίου 1770 - 24 Νοεμβρίου 1851) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Κουρλάνδης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.

 Η Μαρία Χριστίνα Αλβερτίνα Καρολίνα ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου, δούκα της Κουρλάνδης, και της Φρανσίσκα Κρασίνσκα, κόρης του Στάνισλαβ Κόρβιν Κρασίνσκι, ευγενούς στην Πολωνία. Παντρεύτηκε πρώτα το 1797 με τον Κάρολο Εμμανουήλ, πρίγκιπα του Καρινιάνο, και είχε τέκνα: Κάρολος Αλβέρτος 1798-1849, βασιλιάς της Σαρδηνίας. Ελισάβετ 1800-1856, παντρεύτηκε τον Ράινερ Ιωσήφ των Αψβούργων-Λωρραίνης αρχιδούκα της Αυστρίας.Το 1800 απεβίωσε ο Κάρολος Εμμανουήλ και η Μαρία Χριστίνα έκανε δεύτερο γάμο το 1810 με τον Ζυλιούς Μαξιμιλιάν ντε Μονλεάρ, 6ο μαρκήσιο του Ρυμόν & 1ο πρίγκιπα του Μονλεάρ και είχε τέκνα; Ζυλ Μωρίς 1807-1887, πρίγκιπας του Μονλεάρ. Μπερτ Μαριά 1811-1831. Φρεντερίκ Ωγκύστ Μαρί Σαβερίν Κυνεγκόντ Ζυλί 1814-1885. Heinrich Diederichs (1882), "Karl (Herzog von Kurland)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 15, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 297–298
Εταιρεία

Εταιρεία ή και εταιρία είναι η οποιαδήποτε ένωση προσώπων φυσικών ή νομικών προς επίτευξη κάποιου κοινού σκοπού. Συνεπώς η εταιρεία δεν έχει πάντα κερδοσκοπικό χαρακτήρα, αλλά μπορεί να είναι θρησκευτικού, πολιτικού, φιλανθρωπικού ή άλλου σκοπού.

 Οι εταιρικές επιχειρήσεις είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας δυο ή περισσότερων ατόμων ή φορέων, με σκοπό το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Εμφανίζονται σε πολλές μορφές, όπως ομόρρυθμη, ετερόρρυθμη, Ανώνυμη Εταιρεία κτλ. και έχουν πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τις ατομικές: ευκολότερη συγκέντρωση κεφαλαίων, μεγαλύτερη πιστοληπτική ικανότητα, ορθότητα αποφάσεων λόγω του συλλογικού χαρακτήρα κτλ. Βεβαίως υπάρχουν και μειονεκτήματα, όπως, για παράδειγμα, η βραδύτητα στη λήψη αποφάσεων, η δυσκολία προσαρμογής στις αλλαγές της αγοράς λόγω της πολυπλοκότητας της παραγωγής της κ.ά. Διακρίνονται κυρίως σε: Προσωπικές (Ο.Ε., Ε.Ε., αφανείς) Κεφαλαιουχικές - Απρόσωπες (Ι.Κ.Ε., Ε.Π.Ε., Α.Ε.)Στην εταιρεία συμμετέχουν δύο ή περισσότεροι συμβαλλόμενοι. Με την ίδρυση μιας εταιρείας γίνεται ο συνδυασμός των πόρων των συμβαλλόμενων έτσι ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της, κάτι που το καθένα από τα συμβαλλόμενα μέρη δεν θα μπορούσε ή θα απαιτούσε δυσανάλογα μεγάλο κόπο για να το πραγματοποιήσει μόνο του. Σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, εταιρεία είναι η αμφοτεροβαρής σύμβαση με την οποία δύο ή περισσότερα πρόσωπα αναλαμβάνουν μεταξύ τους την υποχρέωση να επιδιώξουν ένα κοινό σκοπό, καταβάλλοντας ίσες, αν δεν έχει οριστεί διαφορετικά, προς το μέγεθος εισφορές. Υπάρχουν διάφορων ειδών εταιρείες αναλόγως της σύμβασης που έχουν υπογράψει τα συμβαλλόμενα μέρη, όπως: Ομόρρυθμη Εταιρεία (Ο.Ε.) Ετερόρρυθμη Εταιρεία (Ε.Ε.) Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρία (Ι.Κ.Ε.) Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης (Ε.Π.Ε.) Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.) Αστική Εταιρεία Αφανής Εταιρεία Συνεταιρισμός Κοινωνία Αστικού Δικαίου Αν η εταιρεία συσταθεί με έγγραφη συμφωνία, η συμφωνία αυτή ονομάζεται καταστατικό. Στις εμπορικές εταιρείες (προσωπικές και κεφαλαιουχικές) η ύπαρξη καταστατικού είναι αναγκαία προϋπόθεση σύστασης της εταιρείας. Για λόγους προστασίας των συναλλασσομένων με την εταιρεία μπορεί ο νόμος να απαιτεί (ανάλογα με τον τύπο της εταιρείας) τη δημοσίευση του καταστατικού, ώστε τρίτοι να μπορούν να διαπιστώσουν ποιος έχει εξουσία εκπροσώπησης της εταιρείας. Σε απλές μορφές εταιρείας (αστική, αφανής) η ύπαρξη γραπτού καταστατικού δεν είναι αναγκαία. Μητρική εταιρεία Θυγατρική εταιρεία Είδη επιχειρηματικής οντότητας
Resident Evil 2 (βιντεοπαιχνίδι, 2019)

Το Resident Evil 2 (γνωστό στην Ιαπωνία ως Biohazard RE:2, ιαπωνικά: バイオハザード RE:2, Χέπμπορν: Baiohazādo RE:2) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom στις 25 Ιανουαρίου του 2019 για το PlayStation 4, το Xbox One και τα Windows. Πρόκειται για remake του ομώνυμου βιντεοπαιχνιδιού που κυκλοφόρησε το 1998. Η ιστορία ακολουθεί τον πρωτάρη αστυνομικό Leon S. Kennedy και την μαθήτρια κολεγίου Claire Redfield, στην προσπάθειά τους να δραπετεύσουν από την Raccoon City, που έχει καταληφθεί από ζόμπι.

 Σε αντίθεση με το original Resident Evil 2, το οποίο χρησιμοποιεί tank controls και στατικές οπτικές γωνίας της κάμερας, το remake εξελίσσεται και πάλι σε τρίτο πρόσωπο, αλλά με την κάμερα να βρίσκεται επάνω από τον ώμο, παρόμοια με το Resident Evil 4. Το αρχικό Resident Evil 2 κυκλοφόρησε για το PlayStation το 1998. Μετά την κυκλοφορία του remake του πρώτου Resident Evil για το GameCube το 2002, η Capcom επιθυμούσε να κάνει παρομοίως ένα remake και για το Resident Evil 2 εκείνη την εποχή, αλλά ο δημιουργός της σειράς, Σίντζι Μικάμι, δεν ήθελε να αποσπάσει την προσοχή της ομάδας από την ανάπτυξη του Resident Evil 4. Τον Αύγουστο του 2015, η εταιρεία ανακοίνωσε ότι το remake βρισκόταν στη διαδικασία της ανάπτυξης. Δεν είχαν αποκαλυφθεί περισσότερες λεπτομέρειες μέχρι την E3 2018, όπου η Capcom πρόβαλε ένα trailer και περιεχόμενο από το gameplay του παιχνιδιού. Ο σκηνοθέτης του αρχικού Resident Evil 2, Χιντέκι Καμίγια, δήλωσε ότι είχε προσπαθούσε χρόνια να πείσει την Capcom να κάνει remake του παιχνιδιού.Ο παραγωγός Γιοσιάκι Χιραμπαγιάσι ανέφερε ότι η ομάδα πάσχισε να συλλάβει το πνεύμα του αρχικού παιχνιδιού. Πρόσθεσε ότι η ανατροφοδότηση που απέσπασε από το Resident Evil 6, παιχνίδι το οποίου επίσης ήταν παραγωγός, χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Το Resident Evil 2 χρησιμοποιεί την RE Engine, η οποία χρησιμοποιήθηκε και στο Resident Evil 7: Biohazard, που εκμοντέρνισε το gameplay της σειράς.Η ομάδα ανάπτυξης, για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις, αποφάσισε να κάνει το παιχνίδι πιο ρεαλιστικό. Για παράδειγμα, ο Leon δεν φοράει πια μεγάλες προστατευτικές βάτες. Παρόλο που προσπάθησε να κάνει ένα "μοντέρνο, προσιτό" παιχνίδι, εστίασε στον τρόμο πάνω από τη δράση, ελπίζοντας να πετύχει μια κλειστοφοβική αίσθηση. Ο παραγωγός Τσουγιόσι Κάντα παραδέχτηκε τη δυσκολία του να γίνουν τρομακτικά τα ζόμπι, αφού είχαν γίνει πολύ διαδεδομένα στα μέσα ψυχαγωγίας μετά την κυκλοφορία του πρώτου παιχνιδιού της σειράς το 1996. Αφαιρώντας τις στατικές οπτικές γωνίες της κάμερας, η ομάδα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τρόπους για να αποκαλύψει τους εχθρούς, χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως η διαρρύθμιση των δωματίων, ο φωτισμός και ο καπνός. Το νέο σύστημα της κάμερας επίσης επηρέασε τον σχεδιασμό του ήχου, καθώς δεν θα ήταν λογικό ο ήχος να πηγάζει από μία ακίνητη πηγή. Μετά την παρουσίασή του στην E3 2018, το Resident Evil 2 απέσπασε το βραβείο Best of Show στα Game Critics Awards 2018. Επίσημη ιστοσελίδα
Αγία Τριάδα Άρτας

Η Αγία Τριάδα είναι ένα χωριό του Δήμου Αρταίων με 134 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Άραχθο, απέχει από την πόλη περίπου 2 χιλιόμετρα και αποτελεί τμήμα της δημοτικής κοινότητας Άρτας.

 Το χωριό πήρε το ονομά του από την παλαιά εκκλησία της Αγίας Τριάδας που υπήρχε στην περιοχή. Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στην εκκλησία. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, οι κάτοικοι των Κεραματών εκκλησιάζονταν στο ναό της Αγίας Τριάδας, στον οποίο ιερουργούσε 1 εφημέριος. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και εντάχθηκε στον Δήμο Αρταίων. Το χωριό γειτνιάζει με τις Κεραμάτες και την πόλη της Άρτας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Αλκέτας Β΄ της Ηπείρου

Ο Αλκέτας Β΄ (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασιλιάς τον Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου. Ήταν γιος του βασιλιά Αρύββα και μεγαλύτερος αδελφός του Αιακίδη.

 Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο αυταρχικός χαρακτήρας του στάθηκε η αιτία να τον διώξει ο πατέρας του από το βασίλειο. Τον Αρύββα διαδέχτηκε ο Αλέξανδρος Α΄ και κατόπιν ο Αιακίδης. Μετά το θάνατο του τελευταίου ενώ μαχόταν τον Κάσσανδρο, οι Ηπειρώτες ανακάλεσαν τον Αλκέτα από την εξορία για να καλύψει το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε.Με την εξέλιξη αυτή τον πραγμάτων, ο Λυκίσκος, στρατηγός του Κάσσανδρου στην Ακαρνανία, εισέβαλε με στρατό στην Ήπειρο, ελπίζοντας να απομακρύνει τον Αλκέτα από το θρόνο προτού μπορέσει να εδραιώσει την κυριαρχία του. Τότε ο Αλκέτας έστειλε τους γιους του, Αλέξανδρο και Τεύκρο, στους διάφορους οικισμούς να συγκεντρώσουν στρατό. Ο ίδιος στρατοπέδευσε με τους άνδρες που είχε ήδη κοντά στον εχθρό και περίμενε να επιστρέψουν οι γιοι του.Ωστόσο, οι Ηπειρώτες τρόμαξαν στη θέα της υπεροχής των στρατευμάτων του Λυκίσκου και αυτομόλησαν στον εχθρό. Εγκαταλελειμμένος, ο Αλκέτας βρήκε καταφύγιο στις Ευρυμενές, μια πόλη της Ηπείρου. Καθώς η πόλη πολιορκούταν, κατεύθασε με ενισχύσεις ο γιος του Αλέξανδρος. Ακολούθησε βίαιη και πολύνεκρη μάχη, η οποία είχε δυσμενή αποτελέσματα για το Λυκίσκο. Εντούτοις, όταν κατεύθασε ο Δεινίας με ενισχύσεις, έλαβε χώρα δεύτερη μάχη, στην οποία οι Ηπειρώτες ηττήθηκαν. Οι Αλέξανδρος και Τεύκρος ακολούθησαν τον πατέρα τους στη φυγή του με κατεύθυνση κάποιο οχυρό, ενώ ο Λυκίσκος καταλάμβανε της Ευρυμενές, λεηλατώντας και καταστρέφοντάς τις.Όσο συνέβαιναν αυτά, ο Κάσσανδρος είχε ήδη αρχίσει να κινείται με κατεύθυνση την Ήπειρο για να ενισχύσει το στρατηγό του. Μόλις όμως ενημερώθηκε πως ο Λυκίσκος είχε στεφθεί νικητής, ήρθε σε επαφή με τον Αλκέτα, με τον οποίο τελικά ήρθε σε συμφωνία. Ο τελευταίος του παραχώρησε μάλιστα και μέρος του στρατού του για να τον βοηθήσει στην - αποτυχημένη όπως αποδείχτηκε - πολιορκία της Απολλωνίας που σχεδίαζε.Ο Αλκέτας εξακολούθησε να κυβερνά για ένα διάστημα ακόμη. Επέδειξε όμως μεγάλη σκληρότητα απέναντι στο λαό. Ως αποτέλεσμα δολοφονήθηκε μαζί με δύο από τους γιους του, τα ονόματα των οποίων ήταν Εσιονεύς και Νίσος, και οι οποίοι ήταν ακόμη σε παιδική ηλικία. Κατόπιν στο θρόνο της Ηπείρου εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του βασιλιά των Ιλλυριών, Γλαύκου, ο εντεκάχρονος ή δωδεκάχρονος γιος του Αιακίδη, ο Πύρρος. Δυναστεία των Αιακιδών Αρχαία Ήπειρος Ελληνιστική περίοδος
Πάλη στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθη ένα αγώνισμα πάλης. Διοργανώθηκε από την υπo-επιτροπή Πάλης και Γυμναστικής στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 10 και 11 Απριλίου. Συνολικά, πέντε αθλητές από τέσσερις χώρες έλαβαν μέρος και νικητής αναδείχθηκε ο πολυνίκης των Αγώνων του 1896, Καρλ Σούμαν.

 Οι τέσσερις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γερμανία (1) Ελλάδα (2) Μεγάλη Βρετανία (1) Ουγγαρία (1) Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα. Ημερομηνία τελικού: 11 Απριλίου 1896, 09:00 π.μ. Δεν υπήρχαν κατηγορίες κιλών για το αγώνισμα, κάτι που σήμαινε πως θα προέκυπτε ένας νικητής ανάμεσα σε συμμετέχοντες όλων των μεγεθών. Οι κανόνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν παρόμοιοι με αυτούς της μοντέρνας ελληνορωμαϊκής πάλης, αν και δεν υπήρχε χρονικό όριο και κάποιες λαβές ποδιών δεν ήταν απαγορευμένες (σε αντίθεση με σήμερα). Στον τελικό, που ξεκίνησε αργά το απόγευμα της Παρασκευής 10 Απριλίου, ο Τσίτας αντιμετώπισε τον Σούμαν. Ο αγώνας διήρκησε 40 λεπτά πριν διακοπεί λόγω σκότους, αφού είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος. Την επόμενη ημέρα, οι δύο αντίπαλοι επέστρεψαν στον αγώνα και ο Σούμαν πήρε τη νίκη λίγη ώρα αργότερα. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1975

Οι 17οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 19-21 Σεπτεμβρίου 1975 στο Βουκουρέστι, Ρουμανίας. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δέκατη τέταρτη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Κόστελ Τσέρνατ με 83 πόντους.

 19/09 Ελλάδα-Ρουμανία 78-83(32-38) 19/09 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 101-76(52-36) 20/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 68-84(29-34) 20/09 Ρουμανία-Βουλγαρία 81-70(41-36) 21/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 61-63(29-25) 21/09 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 99-88(47-47) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
645 Αγριππίνα

Η Αγριππίνα (Agrippina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,572. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της γενικά από το ρωμαϊκό γυναικείο όνομα Αγριππίνα.

 Η μέση διάμετρος της Αγριππίνας εκτιμάται σε 28 ± 1,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2381. Η Αγριππίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες και 36 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τζουζέπε Φαρίνα

Ο Ντοτόρε Εμίλιο Τζουζέπε "Νίνο" Φαρίνα (30 Οκτωβρίου 1906 - 30 Ιουνίου 1966) ήταν ιταλός οδηγός αγώνων και ο πρώτος επίσημος παγκόσμιος πρωταθλητής της Φόρμουλα 1, κερδίζοντας τον τίτλο του πρωταθλήματος του 1950. Ήταν επίσης Ιταλός πρωταθλητής την τριετία 1937, 1938 και 1939.

 Γεννημένος στο Τορίνο, ο Φαρίνα ήταν γιος του Τζιοβάνι Κάρλο Φαρίνα (1884-1957), ιδρυτή της αμαξοστοιχίας Stabilimenti Farina. Ξεκίνησε να οδηγά ένα δικύλινδρο Temperino στην ηλικία των εννέα ετών. Ο Φαρίνα έγινε Δόκτωρ Πολιτικός Μηχανικός (αν και ορισμένες πηγές αναφέρουν τη μηχανική). Διακρίθηκε επίσης για τις ικανότητές του στο σκι, το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Είχε μια μικρή καριέρα ως αξιωματικός του ιππικού με τον ιταλικό στρατό. Εγκατέλειψε τον στρατό για να ασχοληθεί με τους αγώνες αυτοκινήτου.Ενώ ήταν ακόμα στο πανεπιστήμιο, ο Φαρίνα αγόρασε το πρώτο του αυτοκίνητο, ένα μεταχειρισμένο Alfa Romeo, με το οποίο αγωνίστηκε στον αγώνα Αόστα-Γκραν Σαν Μπερνάρντο. Προσπαθώντας να νικήσει τον πατέρα του συγκρούστηκε και τραυματίστηκε στον ώμο και το πρόσωπο, δημιουργώντας μια τάση που συνέχισε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Ο πατέρας του τερμάτισε τέταρτος.
Στάδιο Τοφίκ Μπαχράμοφ

Το Στάδιο Τοφίκ Μπαχράμοφ (αζερικά: Tofiq Bəhramov adına Respublika Stadionu‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Χρησιμοποίησε ως έδρα για την Εθνική Αζερμπαϊτζάν μέχρι που μετακόμισε στο Ολυμπιακό Στάδιο Μπακού. Έχει χωρητικότητα 31.200 θεατών, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας. Το στάδιο χρησιμοποιείται επίσης από τους συλλόγους του Πρωταθλήματος Αζερμπαϊτζάν στους τελευταίους γύρους των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

 Το Στάδιο Τοφίκ Μπαχράμοφ χτίστηκε το 1951. Η κατασκευή του ξεκίνησε πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1939, αλλά ανεστάλη. Όταν ξανάρχισε η κατασκευή του, ολοκληρώθηκε από Γερμανούς αιχμαλώτους πολέμου. Αρχικά το στάδιο πήρε το όνομά του από τον Ιωσήφ Στάλιν (1878–1953) και χτίστηκε σε μορφή C (κυριλλικά: Cтaлин). Μετά το 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1956 μετονομάστηκε σε Βλαντίμιρ Λένιν (1870–1924) ως μέρος της αποσταλινοποίησης. Το 1993, το στάδιο πήρε το όνομά του από τον διάσημο διαιτητή ποδοσφαίρου Τοφίκ Μπαχράμοφ (1925–1993), ο οποίος πέθανε την ίδια χρονιά. Το 2011, το Προεδρικό Αποθεματικό Ταμείο του Κρατικού Προϋπολογισμού του Αζερμπαϊτζάν για το 2011 διέθεσε 10 εκατομμύρια δολάρια για κεφαλαιουχικές επισκευές και ανακατασκευή του σταδίου καθώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πιθανός χώρος διεξαγωγής του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision 2012. Κατά τη διάρκεια μιας διαδικασίας ανακατασκευής, ο αριθμός των θέσεων αυξήθηκε από 29.870 σε 31.200 και το γήπεδο ποδοσφαίρου με γρασίδι ανανεώθηκε κατάλληλα σύμφωνα με τα πρότυπα της FIFA. Επιπλέον, οι προβολείς που χρησιμοποιήθηκαν για τον φωτισμό του γηπέδου ανανεώθηκαν επίσης με καινοτόμες και σύγχρονες τεχνολογίες. Ο Πρόεδρος Ιλχάμ Αλίγιεφ παρευρέθηκε στα εγκαίνια του Σταδίου Τοφίκ Μπαχράμοφ μετά από μεγάλη επισκευή και ανακατασκευή στις 16 Αυγούστου 2012.Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών Κ17 του 2012. Εκεί παίχτηκε ένας αγώνας του Α' ομίλου, ένας ημιτελικός και ο τελικός. Οι αγώνες στίβου του Ευρωπαϊκού Ολυμπιακού Φεστιβάλ Νέων διεξήχθησαν στο στάδιο μεταξύ 22 και 27 Ιουλίου 2019. Το στάδιο φιλοξένησε επίσης την τοξοβολία στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015.Εκτός από τις αθλητικές χρήσεις, πολλές συναυλίες έχουν διεξαχθεί στο στάδιο, όπου έχουν τραγουδήσει μεγάλα ονόματα, όπως η Σακίρα, ο Έλτον Τζον, η Τζένιφερ Λόπεζ και ο Ταρκάν.
One Night in Vienna

Το "One Night in Vienna" είναι ένα DVD των Scorpions. Ηχογραφήθηκε live κατά τη διάρκεια του Unbreakable World Tour το 2004. Περιλαμβάνει επίσης ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο A German Rock Legend.

 New Generation Love 'em Or Leave 'em Bad Boys Running Wild The Zoo Deep And Dark Coast To Coast Holiday Through My Eyes Blackout Blood Too Hot Big City Nights Still Loving You Wind Of Change Rock You Like A Hurricane A German Rock Legend (Documentary) Remember The Good Times (Live At Circus Krone, Munich 2004)
Österreichische Fußball-Bundesliga

Η Österreichische Fußball Bundesliga e.V. αποτελεί μη κερδοσκοπικπή οργάνωση στην Αυστρία, ενώ έγινε δεκτή ως το δέκατο πλήρες μέλος της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ÖFB) την 1η Δεκεμβρίου του 1991. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων των δύο κορυφαίων κατηγοριών της χώρας, της αυστριακής Μπουντεσλίγκα (Bundesliga) και της Έρστε Λίγκα (Erste Liga), όπως και των πρωταθλημάτων των τμημάτων υποδομών. Η οργάνωση συμβάλλει, σε συνεργασία με τους συλλόγους που την απαρτίζουν, για μια θετική εξέλιξη του αθλήματος, καθώς και να το καταστήσει ποιο ανταγωνιστικό. Επίσης είναι επιφορτισμένη με τον οικονομικό έλεγχο των συλλόγων (Διαδικασία Αδειοδότησης, Lizenzierungsverfahren), την εισαγωγή ενός ειδικού νόμου για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, το μάρκετινγκ, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις εμπορικές δραστηριότητες όσον αφορά τη χορηγία, καθώς και τις κοινές δραστηριότητες μάρκετινγκ όλων των ομάδων.

 Οι 20 σύλλογοι της Μπουντεσλίγκα (Bundesliga) και της Έρστε Λίγκα (Erste Liga) αποτελουν τακτικά μέλη της. Το Διοικητικό Συμβούλιο (Vorstand) προϊσταται της οργάνωσης. Υπάρχει επίσης Εποπτικό Συμβούλιο (Aufsichtsrat). Κάθε ομάδα από τα δύο πρωταθλήματα εκπροσωπείται στις Ετήσιες Γενικές Συνελεύσεις (Hauptversammlungen) καθώς και στις έκτακτες συναντήσεις των υπευθύνων των συλλόγων. Εκεί λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις για οτι σχετίζεται με τα πρωταθλήματα. Η Γερουσία (Senat) αποτελείται από ανεξάρτητα μέλη, τα οποία λαμβάνουν μέρος εθελοντικά: Η Γερουσία 1 (Senat 1, ονομάζεται επίσης Ποινικό τμήμα, Strafsenat genannt) είναι υπεύθυνη για την αναστολή κίτρινης κάρτας, κατάταξη των αγώνων πρωταθλήματος και αποκλεισμούς. Η Γερουσία 2 (Senat 2) λειτουργεί ως γραφείο συνδιαλλαγής για τις οικονομικές διαφορές. Η Γερουσία 3 (Senat 3) είναι υπεύθυνη για όλα τα οικονομικά θέματα. Το πόρισμα της οικονομικής επίδοσης της έκδοσης της άδειας για τα δύο επαγγελματικά πρωταθλήματα καταρτίζεται σε πρώτο βαθμό από τη Γερουσία 5 (Senat 5), υπεύθυνη για την αδειοδότηση.Οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τη Γερουσία μπορούν να παραπεμφθούν στην Επιτροπή Ενστάσεων (Protestkomitee). Ακόμη και μετά την απόφαση της Επιτροπής Ενστάσεων, υπάρχει η δυνατότητα προσφυγής στη μόνιμη ουδέτερη Διαιτησία (Schiedsgericht). Το λογότυπο της οργάνωσης έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Το 2009, το λογότυπο άλλαξε. Το 2016 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο. Επίσημος ιστότοπος
Π.Α.Ο. Κοσμίου

Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοσμίου (Π.Α.Ο.Κ.) είναι αθλητικό σωματείο στο Κόσμιο του νομού Ροδόπης. Χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Κοσμίου.

 Ο «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοσμίου» ιδρύθηκε το 1969. Την περίοδο 2009–10 η ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Θράκης, πετυχαίνοντας παράλληλα και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στην πρώτη της εμφάνιση στη Δ΄ Εθνική, την περίοδο 2010–11, τερμάτησε στη 17η και τελευταία θέση του 1ου Ομίλου, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2011–12 αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θράκης, επιστρέφοντας έτσι και πάλι στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Με μια επιτυχημένη πορεία, την περίοδο 2012–13, κατέλαβε την 6η θέση του 1ου Ομίλου, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο ΕΠΣ Θράκης. Την περίοδο 2013–14 η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική, τερματίζοντας στη 16η θέση του 1ου Ομίλου, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό και πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2016–17, η ομάδα αναδείχθηκε κυπελλούχος ΕΠΣ Θράκης.. Την περίοδο 2017–18 στην τελευταία αγωνιστική των πλέι οφ, η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΠΣ Θράκης για 3η φορά στην ιστορία της, κερδίζοντας το εισιτήριο της για τη Γ΄ Εθνική κατηγορία για την περίοδο 2018–19. Δ΄ Εθνική: 2010–11 Δ΄ Εθνική: 2012–13 Γ΄ Εθνική: 2013–14 Γ' Εθνική: 2018–19 Επίσημο ιστολόγιο
Mark V

Το Mark V ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μια βελτιωμένη έκδοση των προηγουμένων τύπων Mark I, ΙΙ, ΙIΙ και IV. Κατασκευάστηκε σε δυο διαφορετικούς τύπους. Τα «Male» ήταν εξοπλισμένα με κανόνια και είχαν ως εκ τούτου στόχο τους τις οχυρώσεις του εχθρού, ενώ τα «Female» είχαν πολυβόλα και έβαλαν κατά του πεζικού και ιππικού. Κατασκευάστηκε σε πολλά και διαφορετικά βελτιωμένα μοντέλα.

 Το Mark V αρχικά προβλεπόταν να έχει μια εντελώς ιδιαίτερη και νέα μορφή, αλλά τελικά προτιμήθηκε η ήδη γνωστή μορφή του Mark IV με βελτιωμένη μηχανή. Για πρώτη φορά αρκούσε ένα άτομο για να οδηγήσει το άρμα. Το άρμα είχε επάνω του έναν οχυρωμένο θάλαμο του πολυβολητή. Συνολικά κατασκευάστηκαν 400 άρματα αυτού του τύπου, 200 Male και 200 Female. Το 1917 ο Σερ Γουίλιαμ Τρίτον (Sir William Tritton) κατασκεύασε τη μακρά ουρά με την οποία βελτιώθηκε η προσπέδηση των χαρακωμάτων. Ιδιαίτερα τα χαρακώματα του Γερμανικού μετώπου που είχαν πλάτος 3,5 μέτρων ήταν απροσπέραστα για τα τανκς της εποχής. Σύντομα ανακαλύφθηκε ότι το μήκος του τανκς ήταν μεγάλο προτέρημα, και έτσι το επόμενο μοντέλο ήταν 1,8 μέτρα μεγαλύτερο στο μήκος από τα προηγούμενα. Εκτός αυτού, είχε αρκετό χώρο στο εσωτερικό του για τη μεταφορά στρατιωτών κατευθείαν στο πεδίο της μάχης. Γι'αυτό και το μοντέλο αυτό θεωρείται το πρώτο Τεθωρακισμένο Όχημα Μεταφοράς Προσωπικού. Συνολικά κατασκευάστηκαν 500 Male και 200 Female άρματα αυτού του τύπου. Με την επιμήκυνση του άρματος επιδεινώθηκε η απόδοσή του στο οδήγημα και ήθελε πολύ χώρο για να στρίψει. Το Μάιο του 1918 πήρε μια πιο δυνατή μηχανή (225 PS) και ισχυρότερα φρένα. Κατασκευάστηκαν 150 Female και 150 Male τανκς αυτού του τύπου. Ήταν ένα πειραματικό όχημα που προοριζόταν για κατασκευή σε περίπτωση αποτυχίας του μοντέλου Mark VIII. Ένα άλλο όνομα του τύπου αυτού ήταν Mark X. Το Μουσείο The Bovington Tank Museum διαθέτει ένα Mark V Male, με τον αριθμό 9199, το οποίο είναι ακόμα λειτουργικό. Είχε πάρει μέρος στη Μάχη της Αμιένης και ο διοικητής του παρασημοφορήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό. Ένα Mark V** Female - το Ol' Faithfull βρίσκεται επίσης στο μουσείο Bovington. Ένα Mark V Male, το Devil, στο Imperial War Museum του Λονδίνου. Ένα Mark V Male - στο μουσείο United States Army Ordnance Museum, στο Αμπερντίν, στο Μέριλαντ των ΗΠΑ. Ένα Mark V* Female - στο Patton Museum of Cavalry and Armor, του Φορτ Νοξ στο Κεντάκι. Ένα Mark V - στο Μουσείο Kubinka Tank Museum, στη Ρωσία. Ένα Mark V στο Archangelsk και είχε πάρει μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Ρωσίας. Δύο Mark V, στο Luhansk, στην Ουκρανία Ένα Mark V Female - στο ιστορικό Μουσείο του Χαρκόβου στην Ουκρανία.
Ινζελζέ

Ο Ινζελζέ (Ingelger, Ρεν, αρχές 9ου αιώνα – 888) ήταν Γάλλος ευγενής και στρατιωτικός. Ήταν γιος του Τερτύλλου και της Πετρονίλλας. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του (877) έγινε διάδοχος στα εδάφη του σύμφωνα με το καταστατικό του Κουϊέρζι, που είχε υπογράψει ο βασιλιάς Κάρολος Β΄ ο Φαλακρός. Ο Ινζελζέ περιγράφεται σαν μεγάλη στρατιωτική προσωπικότητα, με εξαιρετικό χαρακτήρα.

 Η μητέρα του είχε συγγένεια με τον Ούγο του Αμπώ, σύμβουλο των βασιλέων των Φράγκων Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού και Λουδοβίκου Γ΄. γι'αυτό ο ίδιος δεχόταν συνέχεια προαγωγές. Ο Λουδοβίκος Β΄ τον διόρισε υποκόμη της Ορλεάνης· εκεί ο Ινζελζέ συμμάχησε με ηγετικές οικογένειες της Νευστρίας. Παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, ανιψιά του Αδαλάρδ αρχιεπισκόπου του Τουρ και στη συνέχεια διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής του Τουρ, υποκόμης του Ανζού και κυβερνήτης της Αδαλάρδης. Οι απόψεις για αυτόν τον διορισμό διαφέρουν: μερικές πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε ως κατάλληλος στρατιωτικός για να προστατεύσει την περιοχή από τους Βίκινγκς, αντίθετα άλλες πληροφορίες λένε ότι διορίστηκε από εύνοια λόγω της μητέρας του. Ο Ινζελζέ απεβίωσε το 888 στο Τουρ και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου στο Σατωννέ-συρ-Σάρτ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Φούλκων Α΄ ο Ερυθρός. Οι καλές διασυνδέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας του Αμπουάζ βοήθησαν στην προαγωγή του γιου τους σε κόμη. Ο Ινζελζέ είναι ο δημιουργός της κομητείας του Ανζού και ο γενάρχης του Οίκου του Ινζελζέ. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν το Ανζού μέχρι τον Γοδεφρείδο Β΄ Μαρτέλο. Μετά το τέλος του Γοδεφρείδου Β΄ η κομητεία θα περάσει, ύστερα από επιγαμία με τον Οίκο του Γκατιναί, στον ανιψιό του Γοδεφρείδο Γ' και στους απογόνους του μικρότερου αδελφού εκείνου Φούλκωνα Δ΄. https://web.archive.org/web/20120422064047/http://sbaldw.home.mindspring.com/hproject/prov/fulk0001.htm https://web.archive.org/web/20120310191909/http://www.bookdaily.com/book/624329/fulk-nerra-the-neo-roman-consul-987-1040-a-political-biography-of-the-angevin-count http://www.francebalade.com/anjou/chronanjou.htm
Ρόμπερτ Μπερένυ

Ο Ρόμπερτ Μπερένυ (ουγγρ. Róbert Berény, 18 Μαρτίου 1887 – 10 Σεπτεμβρίου 1953) ήταν Ούγγρος ζωγράφος εβραϊκής καταγωγής, μέλος της «αβάν-γκαρντ» ομάδας που έγινε γνωστή ως «Οι Οκτώ» και εισήγαγε για πρώτη φορά στην ουγγρική τέχνη τον κυβισμό και τον εξπρεσιονισμό, στις αρχές του 20ού αιώνα, πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπερένυ δεν πρέπει να συγχέεται με τον σχεδόν σύγχρονό του μεγάλο Ούγγρο ιατρό Ρόμπερτ Μπάρανυ, που τιμήθηκε με Βραβείο Νόμπελ.

 Ο Μπερένυ γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, όπου στην ηλικία των 17 ετών (1904) μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Τίβινταρ Ζεμπλένυ για αρκετούς μήνες. Κατόπιν πήγε για σπουδές στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι.Εκεί ο Μπερένυ επηρεάσθηκε ιδιαίτερα από τη δύναμη της τέχνης του Πωλ Σεζάν. Υιοθέτησε επίσης χρήσεις του χρώματος από τους φωβιστές, με τους οποίους εξέθεσε και έργα του στο Σαλόν του φθινοπώρου . Ο Μπερένυ είναι κυρίως γνωστός για την προσωπική του μορφή εξπρεσιονισμού και κυβισμού, την οποία ανέπτυξε σε συνοδοιπορία με την ομάδα «αβάν-γκαρντ» που αποκαλείται συνήθως «Οι Οκτώ» (ουγγρ. A Nyolcak). Πραγματοποίησαν την πρώτη τους έκθεση μαζί στη Βουδαπέστη το έτος 1909 και τη δεύτερη το 1911. Οι Οκτώ περιελάμβαναν εκτός του Μπερένυ και τους Κάρολυ Κέρνστοκ (ως άτυπο «αρχηγό» τους), Λάγιος Τίχανυ, Μπέλα Τσόμπελ, Ντέζε Τσιγκάνυ, Έντεν Μάρφυ, Ντεζιντέριους Όρμπαν και Μπέρταλαν Πορ. Ο Μπέρενυ τους «μπόλιασε» με γαλλικές επιρροές από την παραμονή του στο Παρίσι. Οι Οκτώ δημιούργησαν ουσιαστικά τον πυρήνα του μοντερνιστικού πειραματισμού στη χώρα τους και αποτελούσαν μέρος των ριζοσπαστικών διανοητικών ρευμάτων που υπήρχαν επίσης στη μουσική και τη λογοτεχνία της εποχής. Το σημαντικότερο έργο του Μπερένυ αυτής της πρώτης περιόδου του είναι η προσωπογραφία του συνθέτη Μπέλα Μπάρτοκ (1913). Το 1919 ο ζωγράφος συμμετέσχε στην καλλιτεχνική ζωή της βραχύβιας Ουγγρικής Λαϊκής Δημοκρατίας, όντας ο επικεφαλής του Τμήματος ζωγραφικής στη Διεύθυνση Καλών Τεχνών. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος το ίδιο έτος, ο Μπερένυ μετανάστευσε στο Βερολίνο, μαζί με πολυάριθμους άλλους Ούγγρους εικαστικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς. Εκεί έζησε και δημιούργησε για πολλά χρόνια, συνεχίζοντας στο ρεύμα του κυβισμού και του εξπρεσιονισμού. Επέστρεψε στην Ουγγαρία το 1926. Μετά το 1934 εργαζόταν στο γραφικό χωριό Ζεμπεγκένυ της βόρειας Ουγγαρίας, στην αριστερή όχθη του Δούναβη, και το 1936 τιμήθηκε με το Βραβείο Szinnyei. Κατά το τελευταίο έτος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου το ατελιέ του καλλιτέχνη καταστράφηκε, μαζί με πολλά έργα του. Μεταπολεμικά, με κομμουνιστικό καθεστώς, δίδαξε στο Ουγγρικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών (τότε «Ουγγρική Σχολή Σχεδίου») στη Βουδαπέστη. Απεβίωσε στην πατρίδα του σε ηλικία 66 ετών, το 1953. Από τα τέλη του 20ού αιώνα, με τις αλλαγές των καθεστώτων στην ανατολική Ευρώπη, υπήρξε ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον για τους πρώτους μοντερνιστές καλλιτέχνες της Ουγγαρίας. Εκθέσεις έργων τους το 2006 και το 2010-2012 τίμησαν τον Μπερένυ και άλλους εκ των «Οκτώ», ιδίως μια έκθεση με αφορμή την εκατοστή επέτειο από την πρώτη τους έκθεση με αυτή την επωνυμία. Ο Ρόμπερτ Μπερένυ στον ιστότοπο Fine Arts in Hungary
Crew Dragon Demo-2

SpaceX Demo-2 (γνωστό ως SpaceX Demonstration Mission 2, Demo-2 , Dragon Crew Demo-2 ή Launch America ) ήταν μια δοκιμαστική πτήση του διαστημικού σκάφους Crew Dragon, που εκτοξεύθηκε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στις 30 Μαΐου 2020 στις 19:22:45 UTC (10:22:45 μ.μ. EST). Το Demo-2 είναι η πρώτη επανδρωμένη αποστολή που εκτοξεύθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την τελική αποστολή του Διαστημικό Λεωφορείου, STS-135, το 2011, στην οποία, πιλότος ήταν ο Douglas G. Hurley . Ο Hurley μαζί με τον Robert L. Behnken θα είναι το πλήρωμα της αποστολής Crew Dragon Demo-2. Η πρώτη προσπάθεια εκτόξευσης στις 27 Μαΐου ακυρώθηκε λόγω κακοκαιρίας, που προκλήθηκε από τροπική καταιγίδα, 16 λεπτά και 53 δευτερόλεπτα πριν από την εκτόξευση. Η δεύτερη προσπάθεια εκτοξεύθηκε επιτυχώς στης 30 Μαΐου 2020 στις 19:22:45 UTC.

 Ο Douglas Hurley και ο Robert Behnken ανακοινώθηκαν ως το βασικό πλήρωμα στις 3 Αυγούστου 2018. Και οι δύο αστροναύτες είναι βετεράνοι του προγράμματος του Διαστημικού Λεωφορείου, και η αποστολή Demo-2 θα είναι το τρίτο ταξίδι στο διάστημα και για τους δύο. Ο Doug Hurley απέκτησε πτυχίο πολιτικού μηχανικού (1988) πριν ακολουθήσει καριέρα στο Σώμα Πεζοναυτών. Ο Robert Behnken απέκτησε πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού (1993) και διδακτορικό (1997) πριν ακολουθήσει καριέρα στην Πολεμική Αεροπορία. Το έμβλημα της αποστολής σχεδιάστηκε από τον Andrew Nyberg, έναν καλλιτέχνη από το Brainerd της Μινεσότα που είναι ανιψιός του διοικητή του διαστημικού σκάφους Hurley. Το έμβλημα φέρει τα λογότυπα του Commercial Crew Program, του Falcon 9, του Crew Dragon και την κόκκινη λουρίδα του της NASA . Απεικονίζονται επίσης η αμερικανική σημαία και ο ΔΔΣ. Οι λέξεις NASA, SpaceX, Hurley και Behnken είναι παρών γύρω από τα σύνορα, μαζί με τις λέξεις "Πρώτη επανδρωμένη αποστολή" και DM-2. Το περίγραμμα του εμβλήματος είναι στο σχήμα της κάψουλας Crew Dragon. Ο πύραυλος Falcon 9 εμφανίζει το εμβληματικό λογότυπο της NASA το σκουλήκι (worm). Είναι η πρώτη φορά που το λογότυπο χρησιμοποιείται επίσημα από τότε που αποσύρθηκε το 1992. ΔΔΣ Πρόγραμμα Σογιούζ Live transmission of launch στο NASA TV
Ρουμανικές προεδρικές εκλογές, 2009

Προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στη Ρουμανία σε 2 γύρους, στις 22 Νοεμβρίου και στις 6 Δεκεμβρίου 2009. Αποτέλεσμα ήταν η νίκη του Τραϊάν Μπασέσκου, κατόχου της προεδρίας.

 Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 22 Νοεμβρίου έλαβαν μέρος 12 συνολικά υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 3 κατήλθαν ως ανεξάρτητοι. Στον δεύτερο γύρο, στις 6 Δεκεμβρίου, αναμετρήθηκαν ο κάτοχος της προεδρίας και νικητής του πρώτου γύρου, Τραϊάν Μπασέσκου με τον αντίπαλό του, Μίρτσεα Τζεοάνα. Ο Μπασέσκου αναδείχθηκε νικητής με 50,33% των ψήφων, έναντι 49,66 για τον σοσιαλδημοκράτη αντίπαλό του.. Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο, κατηγορώντας τον Μπασέσκου για εκλογική νοθεία. Η νίκη του Μπασέσκου στο δεύτερο γύρο επιβεβαιώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου έπειτα από την επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων, που είχαν ακυρωθεί με εντολή του συνταγματικού δικαστηρίου.
Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς

Η Ελένη Παλαιολογίνα Μπράνκοβιτς (σερβικά : Јелена Палеолог Бранковић, 1431 - 1502) από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων ήταν η σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Λάζαρ Μπράνκοβιτς. Μετά τον θάνατο του συζύγου της ήταν για λίγο διάστημα το 1458 στην τριμελή επιτροπή που κυβέρνησε το δεσποτάτο.

 Ήταν κόρη του Θωμά Παλαιολόγου και της Αικατερίνης Ζαχαρία, πριγκίπισσας της Αχαΐας. Ο πατέρας της ήταν υιός του Αυτοκράτορα Μανουήλ B΄ και της Ελένης Δραγάτση, ενώ η μητέρα της ήταν κόρη του Κεντυρίωνος Β΄ Ζαχαρία, πρίγκιπα της Αχαΐας. Αδελφός της ήταν ο Ανδρέας Παλαιολόγος τιτουλάριος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και αδελφή της η Ζωή (Σοφία). Το 1456 ο σύζυγός της έγινε δεσπότης της Σερβίας. Δύο χρόνια μετά ο σύζυγός της απεβίωσε και το 1458 η Ελένη συμμετείχε στην τριμελή επιτροπή που κυβέρνησε το δεσποτάτο, έως ότου αναλάβει ο Βόσνιος πρίγκιπας Στέφαν Τομάσεβιτς, τον οποίο είχε νυμφευτεί η κόρη της. Πέθανε ως μοναχή με το όνομα «Υπομονή» στις 7 Νοεμβρίου του 1473. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1446 παντρεύτηκε τον Λάζαρ Μπράνκοβιτς, διάδοχο του σερβικού θρόνου. Με τον Λάζαρ είχε τρεις κόρες: την (Έλενα) Μαρία, παντρεύτηκε τον Στεφάν Τομάσεβιτς βασιλιά της Βοσνίας. τη Μίλιτσα, παντρεύτηκε τον Λεονάρδου Γ΄ Τόκκου παλατινό κόμη της Κεφαλληνίας & Ζακύνθου και δεσπότη της Ηπείρου. την Γιέρινα/Ειρήνη, παντρεύτηκε τον Ιωάννη/Γκιον Καστριώτη Β΄ τον Νεότερο, κύριο της Κρούγια. Јелена Палеолог-Бранковић: жена деспота Лазара Бранковића (1456-1458), Дејан Николић
Ιερός Ναός της Μεσιτείας της Θεοτόκου (Γερεβάν)

Ο Ιερός Ναός της Μεσιτείας της Θεοτόκου (αρμενικά: Քանաքեռի Սուրբ Տիրամոր Ռուս Ուղղափառ Եկեղեցի, ρωσικά: Храм Покрова Пресвятой Богородицы в Канакер) είναι ναός της ρωσικής ορθόδοξης Εκκλησίας που βρίσκεται στο προάστιο Κανακέρ-Ζεϊτούν του Γερεβάν της Αρμενίας.

 Ο ναός κτίστηκε το 1912 στο Κανακέρ-Ζεϊτούν, το οποίο εκείνη την περίοδο ήταν ένα χωριό σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων ΒΔ του Γερεβάν που υπαγόταν στο κυβερνείο του Εριβάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο ναός κάλυπτε τις ανάγκες των ρωσικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην περιοχή. Σχεδιάστηκε από τον Ρώσο αρχιτέκτονα Φίοντορ Βερζμπίτσκι πάνω στα πρότυπα κατασκευής στρατιωτικών ναών. Αρχικά, η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στον Αλέξανδρο Νιέφσκι. Κατά την σοβιετική περίοδο, ο ναός σταμάτησε τη λειτουργία του και μετατράπηκε σε αποθήκη, για να ανοίξει εκ νέου το 1991. Το 2000 έγιναν σημαντικές εργασίες ανακαίνισης, ενώ το 2012 πραγματοποιήθηκαν επίσημοι εορτασμοί για τα 100 χρόνια από τα θυρανοίξια.
Παρμενίων Τζίφρας

Ο Παρμενίων Τζίφρας (1925 - 5 Αυγούστου 2015) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός που διατέλεσε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου. Ευρύτερα γνωστός έγινε από τη συμμετοχή του στο ειδικό δικαστήριο για το Σκάνδαλο Κοσκωτά, όπου διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην αθώωση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Ο πολιτικός του ΠΑΣΟΚ και πολλές φορές υπουργός στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, Ευάγγελος Γιαννόπουλος, τον είχε χαρακτηρίσει «δάσκαλο των δικαστών».

 Γεννήθηκε το 1925 στο Βογατσικό Καστοριάς. Το 1949 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Αρχικά άσκησε τη δικηγορία, αλλά το 1955 εισήλθε στο δικαστικό σώμα με διαγωνισμό. Κατά τη διάρκεια της δικαστικής του σταδιοδρομίας διατέλεσε, μεταξύ άλλων, προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Πειραιώς, ειδικός σύμβουλος του υπουργού Δικαιοσύνης καθηγητή Γεωργίου - Αλεξάνδρου Μαγκάκη και επιθεωρητής της Α΄ Δικαστικής Περιφέρειας. Tο 1991 έγινε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, αλλά έμεινε στη θέση μόνο για ένα χρόνο, καθώς το 1992 αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης του ανώτατου κατά το Σύνταγμα ορίου ηλικίας (67 έτη). Ήταν ένας από τους 13 δικαστές που συμμετείχαν στο ειδικό δικαστήριο για το Σκάνδαλο Κοσκωτά, του οποίου οι συνεδριάσεις μεταδίδονταν τηλεοπτικά επί μήνες. Αυτός και ο αρεοπαγίτης Πρόδρομος Ασημιάδης θεωρούνταν οι πιο ευνοϊκά διακείμενοι στον Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ αντίθετα ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασίλειος Κόκκινος και ο αρεοπαγίτης Σωκράτης Σωκρατείδης (που το 1967, επί χούντας, είχε ζητήσει την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ) θεωρούνταν οι περισσότερο «σκληροί». Στις «μάχες» που διεξάγονταν στις συνεδριάσεις των δικαστών, ο Τζίφρας πρωτοστατούσε με την επιχειρηματολογία του για την αθώωση των κατηγορουμένων και για το έωλο του κατηγορητηρίου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου τελικά αθωώθηκε και για τις 3 κατηγορίες που αντιμετώπιζε (για μία απ' αυτές οριακά με ψήφους 7-6). Το 2000 ο Παρμενίων Τζίφρας εξέδωσε και βιβλίο για την υπόθεση με τίτλο «Η αθωωτική μου ψήφος για τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου». Πέθανε τον Αύγουστο του 2015, σε ηλικία 90 ετών. Γιος του είναι ο δικηγόρος Ναούμ Τζίφρας . Εκτός του βιβλίου του για τον Ανδρέα Παπανδρέου, συνέγραψε και πολλά νομικά βιβλία, καθώς και ιστορία του χωριού του, του Βογατσικού Καστοριάς: «Ασφαλιστικά Μέτρα», βιβλίο που γνώρισε πολλές επανεκδόσεις «Διοικητική Εκτέλεση» «Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο» «Δικαστική Εξουσία» «Ερμηνεία Αγροτικού Κώδικα» «Αναθεώρηση του Συντάγματος» «Πορεία Ζωής» «Ανάλεκτα και Πάρεργα» «Ιστορία Βογατσικού Καστοριάς»
Crouching Tiger, Hidden Dragon (βιντεοπαιχνίδι)

Το Crouching Tiger, Hidden Dragon είναι ένα βιντεοπαιχνίδι τρίτου προσώπου beat'em up με στοιχεία πλατφόρμας βασισμένο στην ομώνυμη ταινία του 2000 του Ang Lee . Οι παίκτες μπορούν να παίξουν ως τους Li Mu Bai, Yu Shu Lien, Jen και Lo. Το βραβευμένο soundtrack περιλαμβάνει τη βραβευμένη με Ακαδημία και Βραβείο Grammy μουσική που συνέθεσε ο Tan Dun με σόλο από τον διεθνώς αναγνωρισμένο τσελίστα Yo-Yo Ma .

 Η δράση διαδραματίζεται στη δυναστεία Qing της Κίνας του 19ου αιώνα. Ο συνταξιούχος ξιφομάχος Λι αποφασίζει να δώσει το σπαθί του από νεφρίτη, «The Green Destiny» σε έναν ευγενή. Το ξίφος κλέβεται αμέσως μετά. Ο Λι πηγαίνει για να το ανακτήσει, βοηθούμενος από τον φίλο του, Yu Shu Lien. Η κόρη του ευγενή, Τζεν, συναντά συνέχεια και τους δύο χαρακτήρες. Οι εκδόσεις Game Boy Advance και Xbox έλαβαν «ανάμεικτες» κριτικές, ενώ η έκδοση για PlayStation 2 έλαβε «κακές» κριτικές σύμφωνα με το Metacritic, που συγκεντρώνει κριτικές βιντεοπαιχνιδιών.