IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος

Ο Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος (Транссибирская магистраль ή Транссиб στα ρωσικά), είναι σιδηροδρομικός άξονας που συνδέει τη Μόσχα και την ευρωπαϊκή Ρωσία με τις ρωσικές επαρχίες της Άπω Ανατολής, τη Μογγολία, την Κίνα και τη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Η κύρια διαδρομή, ο υπερσιβηρικός, φτάνει από τη Μόσχα στο Βλαδιβοστόκ μέσω της νότιας Σιβηρίας και κατασκευάστηκε μεταξύ του 1891 και του 1916. Με 9.288 χιλιόμετρα, σε 8 χρονικές ζώνες, το ταξίδι διαρκεί συνήθως 7 ημέρες. Σήμερα, άλλες τέσσερις διαδρομές ξεκινούν από τον Υπερσιβηρικό.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα η Ρωσία ήταν ήδη μια παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά η κίνηση και το εμπόριο ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στις δυτικές επαρχίες της και σε μεγάλες πόλεις όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη. Το ανατολικό – ασιατικό – σιβηρικό τμήμα της χώρας ήταν αποκομμένο. Το 1891, η κυβέρνηση της Ρωσίας αποφάσισε την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής που θα συνέδεε τη Μόσχα με το λιμάνι Βλαδιβοστόκ, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στην ανατολική ακτή της Ρωσίας, στη Σιβηρία, στη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Ο Τσάρος Αλέξανδρος Γ΄ αποφάσισε να ενώσει τη Ρωσία από το σημείο που βρίσκονται τα Ουράλια, με τις ακτές του Ειρηνικού. Η αλλαγή στον τρόπο μεταφοράς των πρώτων υλών του σιβηρικού υπεδάφους, η διακίνηση προϊόντων από και προς την αχανή κινέζικη αγορά και η γρήγορη μεταφορά στρατιωτικού υλικού και προσωπικού, για την προάσπιση της ρωσικής Άπω Ανατολής από τους Ιάπωνες, ήταν οι λόγοι που επέβαλαν τη σιδηροδρομική σύνδεση Ανατολής – Δύσης. Η κατασκευή του Υπερσιβηρικού ολοκληρώθηκε 25 χρόνια αργότερα (1916), ενώ από το 1908, δίπλα στην αρχική μονή γραμμή, κατασκευαζόταν και δεύτερη. Με την ολοκλήρωση του Υπερσιβηρικού μια νέα εποχή ανάπτυξης ξεκίνησε για τη Σιβηρία, βασισμένη κυρίως στις τεράστιες δυνατότητες εκμετάλλευσης του φυσικού της πλούτου. Παράλληλα, απλοί σταθμοί του Υπερσιβηρικού σιδηροδρόμου εξελίχθηκαν σταδιακά σε αστικά βιομηχανικά κέντρα.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2002-2003

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2002-03 κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 24η φορά στην ιστορία του. Ο Παναθηναϊκός που τερμάτισε πρώτος και στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος επικράτησε στον τελικό των Play Off της ΑΕΚ με 3-1 νίκες. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν ήταν η Νήαρ Ηστ και η Ολύμπια Λάρισας.

 1 Αγ=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΠΥ=Πόντοι Υπέρ, ΠΚ=Πόντοι Κατά, ΔΠ=Διαφορά Πόντων Ο Ολυμπιακός έχει −2 βαθμούς. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Περιστερίου με 2−1 νίκες, ανατρέποντας τη σειρά, κάθως στον 1ο αγώνα μέσα στην έδρα του έχασε με 82−85. Αυτή η ήττα ήταν η τελευταία του Παναθηναϊκού μέσα στην έδρα του στη διαδικασία των πλέι οφ μέχρι την περίοδο 2013-14, οπότε έχασε ξανά στον τρίτο τελικό με 64-69 από τον Ολυμπιακό. Ενδιάμεσα μέτρησε 59 συνεχόμενες νίκες.. Η ΑΕΚ επικράτησε επίσης με 2−1 νίκες του Ολυμπιακού και προκρίθηκε στον τελικό όπου θα υπερασπιζόταν τον τίτλο της. < Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στο θρόνο του Πρωταθλητή, επικρατώντας της περυσινής πρωταθλήτριας, Α.Ε.Κ., με 3−1 νίκες. Στη σειρά του μικρού τελικού, το Περιστέρι έσπασε το πλεονέκτημα έδρας του Ολυμπιακού και κατέλαβε την 3η θέση. Μικρός Τελικός Μεγάλος Τελικός Σημείωση: δ.χ. = δε χρειάστηκε ΕΣΑΚΕ, Στατιστικά της περιόδου 2002-03 Τελική βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr
Νησιωτική αλεπού

Η νησιωτική αλεπού (Urocyon littoralis) είναι μικρή αλεπού που είναι αυτόχθων σε έξι από τα οκτώ Νησιά Τσάνελ της Καλιφόρνιας. Υπάρχουν έξι υποείδη, το καθένα είναι μοναδικό στο νησί που ζει, αντανακλώντας την εξελικτική του ιστορία. Οι νησιωτικές αλεπούδες είναι γενικά πειθήνιες, δείχνουν ελάχιστο φόβο για τους ανθρώπους και εξημερώνονται εύκολα. Οι νησιωτικές αλεπούδες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πνευματική ζωή των ντόπιων κατοίκων των Νησιών Τσάνελ. Οι νησιωτικές αλεπούδες υπήρξαν πιθανώς ημιεξημερωμένες ως κατοικίδια ζώα, χρησιμοποιήθηκαν για τις γούνες τους, ή για άλλες λειτουργίες όπως την καταπολέμηση των επιβλαβών οργανισμών.

 Η νησιωτική αλεπού τυπικά σχηματίζει μονογαμικά αναπαραγωγικά ζευγάρια, τα οποία παρατηρούνται συχνά μαζί από τον Ιανουάριο και την εποχή της αναπαραγωγής, από τα τέλη Φεβρουαρίου έως τις αρχές Μαρτίου. Η περίοδος κύησης είναι 50-63 ημέρες. Η θηλυκή νησιωτική αλεπού γεννάει σε μια φωλιά, ένα έως πέντε κουτάβια, με μέσο όρο δύο ή τρία. Τα κουτάβια γεννιούνται την άνοιξη και αναδύονται από τη φωλιά στις αρχές του καλοκαιριού· η μητέρα τα θηλάζει για 7-9 εβδομάδες. Η σεξουαλική ωριμότητα επιτυγχάνεται στους 10 μήνες, και τα θηλυκά ζευγαρώνουν συνήθως εντός του πρώτου έτους. Οι νησιωτικές αλεπούδες ζουν 4-6 χρόνια στην άγρια φύση και έως 8 χρόνια στην αιχμαλωσία. Αλεπού του Δαρβίνου Λύκος των Νήσων Φώκλαντ
Βανίλια

Η βανίλια ή βανίλα είναι γένος Αγγειόσπερμων Μονοκότυλων φυτών, που ανήκει στην τάξη γύνανδρα, οικογένεια Ορχιδίδες (Orchidaceae) και είναι κοινά γνωστό ως βανίλλη. Περιλαμβάνει 90 περίπου είδη αναρριχητικών φυτών, ιθαγενή των τροπικών περιοχών. Βανίλια επίσης ονομάζεται και η αρωματική ουσία που εξάγεται από τους καρπούς ορισμένων από τα είδη της.

 Η βανίλια χρησιμοποιούνταν για τον αρωματισμό του σοκόατλ (xocóatl) της σοκολάτας, ενός αφεψήματος των Αζτέκων, αιώνες πριν ο Κορτές το δοκιμάσει στην αυλή του Μοντεζούμα, σύντομα μετά από αυτό η βανίλια έγινε πολύ δημοφιλής στην Ευρώπη. Οι σπόροι της βανίλιας που κυκλοφορούν στο εμπόριο είναι ο επεξεργασμένος άγουρος καρπός του είδους Βανίλια η πλατύφυλλος (V. planifolia) που είναι ιθαγενές του Μεξικού της Κεντρικής Αμερικής και του Βόρειου τμήματος της Νότιας Αμερικής, αλλά καλλιεργείται σε πολλές τροπικές περιοχές, ή του είδους Βανίλια η ταϊτινή (V. tahitensis) που είναι ιθαγενές της Ωκεανίας. Είναι φυτό με μακρύ, σαρκώδη αναρριχητικό βλαστό ο οποίος προσκολλάται στα δένδρα με εναέρια ριζίδια, έχει επίσης και ρίζες που εισχωρούν στο έδαφος. Κατά την περίοδο της ανθοφορίας, η οποία διαρκεί για δύο περίπου μήνες, πολλά εφήμερα άνθη ανοίγουν, λίγα κάθε φορά. Τα άνθη έχουν λεπτεπίλεπτη κατασκευή και για αυτό στη φύση η επικονίαση τους μπορεί να γίνει μόνο από μια μικρή μέλισσα που ζει στο Μεξικό. Στις άλλες χώρες όπου καλλιεργείται το φυτό, εφαρμόζεται η τεχνητή επικονίαση, η οποία γίνεται αμέσως μόλις ανοίξουν τα άνθη. Ο καρπός είναι επιμήκης κάψα και φθάνει σε πλήρη ανάπτυξη τα 20 εκατοστόμετρα μήκος σε 4 έως 6 εβδομάδες ενώ μπορεί να χρειαστούν μέχρι και 9 μήνες ώσπου να ωριμάσει. Ο αρωματικός παράγοντας της Βανίλιας χρησιμοποιείται ευρέως τόσο στην οικιακή μαγειρική όσο και στα τρόφιμα εμπορίου, ιδιαίτερα στη σοκολάτα στα προϊόντα της αρτοποιίας, στη ζαχαροπλαστική, στις πουτίγκες. στις σάλτσες, σε παγωτό, σε αφεψήματα και στην αρωματοποιία. Οι άγουροι καρποί συλλέγονται αμέσως μόλις πάρουν χρυσοπράσινο χρώμα στη βάση τους. Τα φρέσκα σπέρματα της Βανίλιας δεν έχουν άρωμα. Το χαρακτηριστικό άρωμα είναι αποτέλεσμα ενζυματικής δράσης κατά τη διάρκεια ειδικής επεξεργασίας. Το εκχύλισμα της βανίλιας παραλαμβάνεται μετά από θραύση των κατεργασμένων αποξηραμένων καρπών και εκχύλιση με αλκοόλη. Η τεχνητή βανίλια γίνεται από συνθετικά παραγόμενη βανιλίνη. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Τόμος 13
Φερδινάνδος Αλβέρτος Β΄ του Βολφενμπύτελ

Ο Φερδινάνδος Αλβέρτος Β΄ (29 Μαΐου 1680 - 2 Σεπτεμβρίου 1735) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν (1687-1735) και του Βολφενμπύτελ (1735), περιοχών του δουκάτου Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Πολέμησε υπό τον Ευγένιο, πρίγκιπα της Σαβοΐας και αργότερα προήχθη σε αρχιστράτηγο του Πρωσικού στρατού.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φερδινάνδου-Αλβέρτου Α΄, πρίγκιπα του Μπέβερν και της Χριστίνας, κόρης του Φρειδερίκου, λαντγράβου της Έσσης-Έσβεγκε. Το 1687 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Φερδινάνδος τον διαδέχθηκε. Στον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής πολέμησε στο πλευρό του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων. Με τη λήξη του πολέμου το 1704 έγινε υπασπιστής του, το 1707 υποστράτηγος και το 1711 αντιστράτηγος. Στον Αυστρο-Τουρκικό πόλεμο του 1716-18 πολέμησε υπό τις διαταγές του πρίγκιπα Ευγένιου της Σαβοΐας, συμμετείχε στις μάχες του Βελιγραδίου και του Πετροβαραντίν και έγινε διοικητής του φρουρίου Κομάρνο. Το 1723 προήχθη σε στρατηγό και το 1733 σε αρχιστράτηγο. Το 1735 απεβίωσε ο εξάδελφός του Λουδοβίκος-Ροδόλφος, πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ χωρίς άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε, αλλά απεβίωσε και ο ίδιος έξι μήνες μετά. Τον διαδέχθηκε στο Μπέβερν ο νεότερος αδελφός του Ερνέστος Φερδινάνδος και στο Βολφενμπύτελ ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Α΄. Το 1712 νυμφεύτηκε την Αντουανέtτα των Γουέλφων, κόρη του εξαδέλφου του Λουδοβίκου-Ροδόλφου πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα: Κάρολος Α΄ 1713-1780 πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ. Αντώνιος-Ούλριχ 1714-1774 αρχιστράτηγος της Ρωσίας, νυμφεύτηκε την Άννα των Ρομάνοφ και είχαν τέκνο τον Ιβάν ΣΤ΄ τσάρο της Ρωσίας. Ελισάβετ-Χριστίνα 1715-1797, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ του Χοεντσόλερν, βασιλιά της Πρωσίας. Λουδοβίκος-Ερνέστος 1718-1788 στρατηγός της Ολλανδίας και σύμβουλος -στην πράξη κυβερνήτης- εκεί. Φερδινάνδος 1721-1792 στρατηγός της Πρωσίας. Λουίζα 1722-1780, παντρεύτηκε τον Αύγουστο-Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν, αδελφό του Φρειδερίκου Β΄. Σοφία-Αντουανέττα 1724-1802, παντρεύτηκε τον Ερνέστο-Φρειδερίκο των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Αλβέρτος 1725-1745. Θηρεσία 1728-1778, άγαμη. Ιουλιάνα-Μαρία 1729-1796, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Ε΄, βασιλιά της Δανίας. Φρειδερίκος-Φραγκίσκος 1732-1758. www.Welfen.de
Ματθίλδη του Χόλσταϊν

Η Ματθίλδη του Χόλσταϊν (Mechtilde af Holsten, 1220 - 1288), βασίλισσα της Δανίας (1250 - 1252) λόγω του γάμου της με τον βασιλιά Άβελ της Δανίας ήταν κόρη του Αδόλφου Δ΄, κόμη του Χόλσταϊν και της Έλγουιγκ του Λίπ, παντρεύτηκε στις 25 Απριλίου 1237 στο Σλέσβιχ τον πρίγκηπα Άβελ της Δανίας δεύτερο γιο του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας και της δεύτερης συζύγου του Μπερενγκάριας της Πορτογαλίας. Ο σύζυγος της έγινε βασιλιάς της Δανίας και στέφθηκε μαζί του στον Καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντ στις 1 Νοεμβρίου 1250, ο σύζυγος της δολοφονήθηκε (1252) και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Χριστόφορος Α΄ της Δανίας επειδή ο γιος τους και διάδοχος Βάλντεμαρ ήταν αιχμάλωτος του αρχιεπισκόπου της Κολωνίας, η ίδια τότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Δανία και να κλειστεί σε μοναστήρι.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Χόλσταϊν και της Χάιλβιχ του Λίππε, κόρης του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Λίππε. Τακτοποίησε την απελευθέρωση της αιχμαλωσίας του μεγαλύτερου γιου της Βάλντεμαρ από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και αγωνίστηκε σκληρά για να εξασφαλίσουν τα παιδιά της το δουκάτο του Σλέσβιχ, κατάφερε να εξασφαλίσει το δουκάτο της Κάτω Γιουτλάνδης στον γιο της Βάλντεμαρ (1253). Το 1260 με τον θάνατο του γιου της Βάλντεμαρ εξασφάλισε το Σλέσβιχ στον δεύτερο γιο της Έρικ, την επόμενη χρονιά παραχώρησε τις περιοχές του Έιντερ και Σλει στα αδέλφια της (1261) αλλά τους τα πήρε λίγο πριν τον θάνατο της. Με τη συγκατάθεση του αρχιεπισκόπου της Δανίας Τζιάκομπ Έρλαντσεν έσπασε τους όρκους μοναχισμού και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Σουηδό αντιβασιλιά Μπίργιερ Γιαρλ (1261), μετά τον θάνατο του (1266) μετακινήθηκε στο Κίελο (1266) όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της. Ήταν πολύ αντιπαθής στη Δανία όπου την αποκαλούσαν "κόρη του διαβόλου", κατηγορήθηκε ότι κατέστρεψε την αλληλογραφία ανάμεσα στον βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ και τον πάπα. Με τον σύζυγο της Άβελ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας, παιδιά της ήταν: Βάλντεμαρ Γ΄ 1238-1257, δούκας του Σλέσβιχ. Σοφία 1240-1284. Έρικ Α΄ π.1241-1272, δούκας του Σλέσβιχ. Άβελ 1252-1279, κύριος του Λάνγκελαντ. Dansk Biografisk Leksikon
Ένας ζόρικος δεκανέας

Το Ένας ζόρικος δεκανέας είναι ελληνική κωμωδία. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο οποίος υποδύεται τον δεκανέα Θανάση Πρασινάδα, υπασπιστή του συνταγματάρχη Πέτρου Παυλάρα (Κούλης Στολίγκας), ο οποίος βάζει το κατασκοπευτικό του δαιμόνιο σε λειτουργία για να παντρευτεί τη γυναίκα που αγαπάει, τη Φρόσω (Μάρθα Καραγιάννη), υπηρέτρια του συνταγματάρχη.

 Ο Θανάσης Πρασινάδας (Κώστας Χατζηχρήστος), δεκανέας στον στρατό και υπασπιστής του συνταγματάρχη Πέτρου Παυλάρα (Κούλης Στολίγκας), είναι ερωτευμένος με τη Φρόσω (Μάρθα Καραγιάννη), οικιακή βοηθό στο σπίτι του Παυλάρα, και θέλει να την κάνει γυναίκα του. Ο Παυλάρας αποφασίζει να παντρέψει τον γιο του, Γιώργο (Κώστας Ναός) με τη Ρένα (Νέλλη Παππά), η οποία είναι και ανιψιά της μακαρίτισσας γυναίκας του, παρά τις αντίθετες συμβουλές του δικηγόρου του, Αλέκου Παπαδόπουλου (Περικλής Χριστοφορίδης). Μαθαίνοντας τα σχέδια του αφεντικού της, η Φρόσω θυμώνει και αναγκάζει τον Θανάση να βοηθήσει τους δύο νέους για να παντρευτούν αυτούς που θέλουν οι ίδιοι: ο Γιώργος την τραγουδίστρια Μπέλα Μαράκη (Μάγια Μελάγια) κι η Ρένα τον Ορφέα Λάσκαρη (Γιώργος Τσιτσόπουλος). Αυτά τα τρία ζευγάρια συγκεντρώνονται σε μια βίλα που τυχαία χρησιμοποιείται από μια σπείρα κατασκόπων. Ο Θανάσης καταφέρνει να τους αποκαλύψει κατά λάθος ξεσκεπάζοντας την υπόθεση και γίνεται ήρωας. Σας αποτέλεσμα, ο συνταγματάρχης το ξανασκέφτεται και αποφασίζει να επιτρέψει στον καθένα να παντρευτεί το πρόσωπο που επιθυμεί. Κώστας Χατζηχρήστος .... δεκανέας Θανάσης Πρασινάδας Κούλης Στολίγκας .... συνταγματάρχης Πέτρος Παυλάρας Μάρθα Καραγιάννη .... Φρόσω Αλέκα Στρατηγού .... Ρόζα Μάγια Μελάγια .... Μπέλα Μαράκη Κώστας Δούκας .... Ραζής Νέλλη Παππά .... Ρένα Νίκος Φέρμας .... κατάσκοπος Γιώργος Τσιτσόπουλος .... Ορφέας Λάσκαρης Κώστας Ναός .... Γιώργος Παυλάρας Περικλής Χριστοφορίδης .... δικηγόρος Αλέκος Παπαδόπουλος Γιώργος Βελέντζας .... υπολοχαγός Τάκης Χριστοφορίδης .... στρατηγός Γιώργος Λουκάκης .... λοχαγός Κώστας Μποζώνης .... καλόγερος Κώστας Παπαδόπουλος .... ταξίαρχος Τόλης Βοσκόπουλος .... σκοπός Η ταινία προβλήθηκε την σαιζόν 1963-64 και έκοψε 123.048 εισιτήρια (40η σε 92 ταινίες). Η Μάγια Μελάγια ερμηνεύει στην ταινία το τραγούδι του Γιώργου Μουζάκη "Δεν έχω ήλιο κι ουρανό". Το Ένας ζόρικος δεκανέας είναι γυρισμένο στη Θεσσαλονίκη. retroDB: Ένας ζόρικος δεκανέας (1964)
Μάχη του Βουγιέ

Η μάχη του Βουιγιέ (γαλλικά: Bataille de Vouillé· το όνομα της τοποθεσίας προέρχεται από το λατινικό Campus Vogladensis) ήταν μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων του Βασιλείου των Φράγκων υπό τον Κλόβι Α΄ και του Βησιγοτθικού Βασιλείου της Τουλούζης υπό τον Αλάριχο Β΄. Η ήττα που υπέστησαν οι Βησιγότθοι, προκάλεσε τον εδαφικό περιορισμό του Βασιλείου της Τουλούζης νότια των Πυρηναίων και, με τον θάνατο του βασιλιά τους στη μάχη, την έναρξη της περιόδου της οστρογοτθικής επέμβασης στα εσωτερικά πράγματα του Βασιλείου τους.

 Το Βασίλειο των Βησιγότθων είχε ιδρυθεί από τον Βάλια το 414 στη ρωμαϊκή επαρχία της Ακιτανίας. Έχοντας ως κέντρο την σημερινή Τουλούζη, μετά την διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τους Οστρογότθους, έπαιζε το ρόλο μιας σημαντικής περιφερειακής δύναμης στην δυτική Ευρώπη. Η σταδιακή ενσωμάτωση της Ιβηρικής το είχε μετατρέψει στο μεγαλύτερο εδαφικό μόρφωμα της περιοχής. Ωστόσο, η γιγάντωση του γειτονικού του Φραγκικού Βασιλείου και οι φόβοι των Φράγκων γύρω από μία πιθανή πανγοτθική ένωση με τους Οστρογότθους, οδήγησε στην σύγκρουσή τους. Οι Φράγκοι είχαν ήδη επιτεθεί σε προηγούμενες περιστάσεις εναντίον των Βησιγότθων. Το 497, σε συμμαχία με τους Βρετόνους είχαν φτάσει να καταλάβουν τα Βουρδίγαλα. Μια νέα συμμαχία, αυτή τη φορά με τους Βυζαντινούς τους επέτρεψε να εισβάλουν σε βησιγοτθικά εδάφη από το βορρά· συγκρούστηκαν με τους Βησιγότθους κοντά στο σημερινό Πουατιέ. Ο θάνατος του Αλάριχου προκάλεσε την φυγή των βησιγοτθικών στρατευμάτων και επέτρεψε στον Κλόβι Α΄ να καταλάβει ανενόχλητος εκ νέου τα Βουρδίγαλα. Την επόμενη άνοιξη εκστράτευσε εναντίον της απροστάτευτης Τολόζα. Η μοναδική περιοχή που παρέμεινε σε βησιγοτθικά χέρια εκτός της Ιβηρικής ήταν η Σεπτιμανία, την οποία έσπευσαν να προστατέψουν συμμαχικά οστρογοτθικά στρατεύματα. Davies, Simon (2012), Vanished Kingdoms: The Rise and Fall of States and Nations. Penguin.
Σημαία της Αφρικανικής Ένωσης

Η σημαία της Αφρικανικής Ένωσης υιοθετήθηκε στην 14η τακτική σύνοδο του οργανισμού στην Αντίς Αμπέμπα, στις 31 Ιανουαρίου 2010. Είναι πράσινη με 53 χρυσά αστέρια, όσα και τα κράτη - μέλη της ένωσης. Κατά την όγδοη σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης, που έγινε στην Αντίς Αμπέμπα στις 29-30 Ιανουαρίου 2007, αποφασίστηκε να διεξαχθεί διαγωνισμός με σκοπό την επιλογή νέας σημαίας για τον οργανισμό. Η τελική σημαία επιλέχθηκε από 106 συμμετοχές πολιτών προερχόμενων από 19 αφρικανικά κράτη και 2 από τη διασπορά. Ειδική επιτροπή εξέτασε τις υποψηφιότητες και τελικά επιλέχθηκε το σημερινό σχέδιο. Η απόφαση της επιτροπής του οργανισμού ήταν η νέα σημαία να έχει πράσινο χρώμα, ως σύμβολο της ελπίδας και να αναπαριστώνται τα κράτη - μέλη με αστέρια.

 Η παλιά σημαία αποτελούνταν από μια πλατιά οριζόντια πράσινη λωρίδα στο επάνω μέρος που ακολουθείται από μια στενή λωρίδα χρώματος χρυσού. Κάτω έχει μια φαρδιά λωρίδα άσπρου χρώματος, η οποία φέρει το έμβλημα της Αφρικανικής Ένωσης στο κέντρο με μια στενή χρυσή λωρίδα και μια πλατιά πράσινη γραμμή στο κάτω μέρος. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα των αφρικανικών χωρών και την αφοσίωση στην ενότητα.Το χρυσό συμβολίζει τον πλούτο της Αφρικής και το λαμπρό μέλλον.Με το λευκό χρώμα υποδηλώνεται η αγνή επιθυμία της Μαύρης Ηπείρου να έχει αληθινούς φίλους σε όλο τον κόσμο. Τέλος με το κόκκινο χρώμα των δακτυλίων στο κέντρο αντιπροσωπεύεται η αφρικανική αλληλεγγύη όπως επίσης και το αίμα που χύθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Αφρικής. Η σημαία στην ιστοσελίδα της Αφρικανικής Ένωσης
Λυσίας ο Ανίκητος

Ο Λυσίας ο Ανίκητος (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του Ινδοελληνικού βασιλείου. Ήταν πιθανώς ήταν γιος του Ηλιοκλή Α´ της Βακτρίας ο οποίος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής πριν αυτό καταλυθεί από τις επιδρομές των νομάδων Γουεζί. Τον Λυσία διαδέχτηκε ο Ανταλκίδας.

 Τα εδάφη τα οποία εξουσίαζε ήταν αυτά των Παροπαμισάδων και της Αραχωσίας, ωστόσο έχουν ανακαλυφθεί νομίσματα του και στην περιοχή της Πενταποταμίας -σύγχρονο Παντζάμπ- κάνοντας πιθανό πως η έκταση του βασιλείου του ήταν μεγαλύτερη, και έχει κάποια κοινά μονογράμματα στα νομίσματα του με τον Αντιαλκίδα. Ο Λυσίας παρουσίαζε τον εαυτό του ως απόγονο του Δημητρίου Α´ της Βακτρίας και στα νομίσματα του έχει παρόμοια παράσταση του στεφόμενου Ηρακλή. Παρόμοια παράσταση είχε επίσης χρησιμοποιηθεί από τον Ζώιλο Α´ ο οποίος κυβέρνησε περίπου μια δεκαετία νωρίτερα και ήταν αντίπαλος του Μενάνδρου. Η περίοδος διακυβέρνησης του φαίνεται να ξεκίνησε μετά την δολοφονία του Θράσωνα, νηπίου γιού και διαδόχου του Μενάνδρου. Καθώς τα νομίσματα του Λυσία εμφανίζουν διαφοροποιήσεις με αυτά του Μενάνδρου, θεωρείται πιθανό πως αυτός, όπως και ο Ζώιλος Α´, υπήρξε ένας από τους ανταγωνιζόμενους βασιλείς για την διαδοχή του Μενάνδρου. Παρά την καλή ποιότητα των νομισμάτων του η οποία υποδηλώνει εύρυθμη λειτουργία του βασιλείου, περιορίστηκε σε αμυντική πολιτική καθώς τα εδάφη του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής κατακτήθηκαν από τους Γουεζί επί των ημερών του, και η εξέλιξη αυτή απόκοψε τελείως τα εδάφη των Ινδοελλήνων από τον υπόλοιπο ελληνιστικό κόσμο. Τα νομίσματα του Λυσία είναι δίγλωσσα, η όψη του νομίσματος όπου υπάρχει η απεικόνιση του είναι στην ελληνική γλώσσα, ενώ η άλλη στην γραφή Χαροστί. Εμφανίζεται να φοράει διάδημα στα περισσότερα νομίσματα, ενώ υπάρχουν και παραλλαγές όπου εμφανίζεται με ελεφαντοκεφαλή, κράνος, κορινθιακή περικεφαλαία, και καυσία, ενώ επίσης εμφανίζεται να πετάει ακόντιο. Στην άλλη πλευρά των νομισμάτων εμφανίζεται πάντα ο στεφόμενος Ηρακλής ο οποίος κρατά το ρόπαλο του, καθώς και φοίνικας ο οποίος συμβολίζει την νίκη. Τα ινδικού τύπου χάλκινα νομίσματα του έχουν προτομή του Ηρακλή και ελέφαντα.Έκοψε επίσης τετράδραχμα κατά το αττικό πρότυπο καθώς και ημίδραχμα τα οποία κυκλοφορούσαν στην Βακτριανή. Μετά την ανακάλυψη νομίσματος όπου στην μια πλευρά αναφέρεται ονομαστικά ο Λυσίας ενώ στην άλλη ο Αντιαλκίδας, θεωρούνταν πιθανό παλαιότερα πως ίσως είχε υπάρξει κάποια συμμαχία μεταξύ τους.Ωστόσο αργότερα ανακαλύφθηκε και άλλο νόμισμα το οποίο είχε την αντίθετη διάταξη, και η νεότερη εκδοχή είναι πως πρόκειται για επικαλλυμένα νομίσματα στα οποία δεν έγινε σωστά η κοπή. Αποτελεί ωστόσο ένδειξη πως η περίοδος ηγεμονίας των 2 βασιλέων ήταν κοντινή. The Greeks in Bactria and India, W. W. Tarn, Cambridge University Press Νομίσματα του Λυσία - coinindia.com
You Are the Music...We're Just the Band

Το You Are the Music...We're Just the Band είναι ο τρίτος δίσκος του βρετανικού ροκ συγκροτήματος, ο οποίος κυκλοφόρησε από την εταιρεία "Threshold", ενώ τον Μάρτιο του 1994 επανεκδόθηκε από την "PolyGram". Σε αυτό το άλμπουμ, οι Trapeze εισήγαγαν στοιχεία τζαζ και φανκ μουσικής στον ήχο τους, χωρίς να λείπουν και τα έντονα ροκ στοιχεία. Αυτό ήταν και το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με τον Γκλεν Χιούζ στα φωνητικά και το μπάσο, αφού ένα χρόνο αργότερα αποχώρησε από τους Trapeze για να ενταχθεί στο χαρντ ροκ συγκρότημα των Deep Purple.

 Keepin' Time (M.Galley, T.Galley) - 3:41 Coast to Coast (Hughes) - 3:56 What is a Woman's Role (Hughes) - 5:39 Way Back to the Bone (Hughes) - 5:24 Feelin' So Much Better Now (Hughes) - 3:36 Will Our Love End (Hughes) - 5:03 Loser (M.Galley, T.Galley) - 4:37 You Are The Music, We're Just The Band (Mel Galley, Tom Galley) - 5:13 You Are The Music, We're Just The Band (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 1972 Το You Are the Music...We're Just the Band ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Γκλεν Χιούζ - φωνητικά, μπάσο Μελ Γκάλεϊ - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά Ντέιβ Χόλαντ - τύμπανα, δεύτερα φωνητικά www.discogs.com
Ντέιβιντ Μαζούζ

Ο Νταβίντ Άλμπερτ Μαζούζ (David Albert Mazouz, 19 Φεβρουαρίου 2001) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Μπρους Γουέιν στη τηλεοπτική σειρά Gotham (2014–2019) του Fox Channel. Ξεκίνησε την καριέρα του με αρκετούς γκεστ ρόλους, όπως στη τηλεοπτική σειρά Touch (2012–2013) με το ρόλο του Τζέικ για τον οποίο ήταν υποψήφιος για Βραβείο Νεαρού Καλλιτέχνη.

 Ο Νταβίντ Μαζούζ γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια σε μια Εβραϊκή οικογένεια Σεφαρδιτών. Ο πατέρας του, Μισέλ Μαζούζ, είναι ιατρός από την Τυνησία και τη Γαλλία και η μητέρα του, Ρέιτσελ Κόχεν, είναι ψυχοθεραπεύτρια της οποίας οι γονείς είναι από την Ελλάδα. Έχει μια αδερφή, την Ρεμπέκα Μαζούζ.Σπούδαζε στο Shalhevet High School, μια σύγχρονη ορθόδοξη εβραϊκή σχολή από το 2015 ως το 2019 και εμφανίστηκε σε ένα μουσικό βίντεο που προώθησε το σχολείο. Το Φθινόπωρο του 2019, άρχισε να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ οικονομικά, ψυχολογία και επιστήμη υπολογιστών. Ξεκίνησε την καριέρα του στα οκτώ του, πρωταγωνιστώντας σε διαφημίσεις με τον Κίφερ Σάδερλαντ. Το 2012 ο Μαζούζ στον ρόλο του "Τζέικ", ενός βουβού αγοριού, έπαιξε με τον Σάδερλαντ στην τηλεοπτική σειρά "Touch". Άλλες τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει κάνει την εμφάνιση του είναι το "Mike & Molly", "The Office", "Criminal Minds" και "Private Practice" κ.ά. Από το 2014 ως το 2019 ο Μαζούζ πρωταγωνιστούσε στη τηλεοπτική σειρά "Γκόθαμ" (Gotham) ως Μπρους Γουέιν, που αποτελεί την μεγαλύτερη μέχρι τώρα επιτυχία του.Το 2015 ξεκίνησε να παίζει στην τηλεοπτική σειρά "6 Miranda Drive" και το 2016 είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες τρόμου "Incarnate" ως Κάμερον και "The Darkness" ως Μάικλ Τέιλορ. Βιογραφία στο IMDB (Αγγλικά) Σελίδα Βικιπαίδει (Αγγλικά)
Μαρκ Ντρέικφορντ

Ο Μαρκ Ντρέικφορντ (Mark Drakeford, γεννημένος στις 19 Σεπτεμβρίου 1954) είναι πολιτικός του Εργατικού Κόμματος της Ουαλίας που υπηρετεί ως Πρώτος Υπουργός της Ουαλίας και ηγέτης της Ουαλικής Εργασίας από το 2018. Προηγουμένως υπηρέτησε στην κυβέρνηση της Ουαλίας ως Υπουργός Οικονομικών από το 2016 έως το 2018 και υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών από το 2013 έως το 2016. Εξελέγη για πρώτη φορά ως μέλος του Senedd (MS) για το Δυτικό Κάρντιφ (Cardiff West) το 2011.

 Γεννήθηκε στο Κάρμαρθεν της Δυτικής Ουαλίας. Σπούδασε Λατινικά στο Πανεπιστήμιο του Κεντ και στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ. Ήταν λέκτορας στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Σουάνσι από το 1991 έως το 1995 και στο Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, στο Κάρντιφ από το 1995 έως το 1999. Ήταν καθηγητής Κοινωνικής Πολιτικής και Εφαρμοσμένων Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ από το 2003 έως το 2013. Εξελέγη στις εκλογές της Εθνοσυνέλευσης για την Ουαλία το 2011 στην έδρα Κάρντιφ Δυτικό. Το 2013 ο πρώτος υπουργός Κάρουϊν Τζόουνς διόρισε τον Ντρέικφορντ στην κυβέρνηση της Ουαλίας ως υπουργό Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 2016 και το 2018 και ως υπουργός για το Brexit από το 2017 έως το 2018. Το 2018 εξελέγη για να διαδεχθεί τον Τζόουνς ως ηγέτης του Εργατικού Κόμματος της Ουαλίας και πρώτος υπουργός. Έχει ηγηθεί της απάντησης της ουαλικής κυβέρνησης στην πανδημία COVID-19. Στις ουαλικές βουλευτικές εκλογές του 2021, ο Ντρέικφορντ οδήγησε τους Εργατικούς της Ουαλίας στο να κερδίσουν 30 έδρες, μια πλειοψηφία εργασίας, και διορίστηκε εκ νέου ως Πρώτος Υπουργός. Ο Ντρέικφορντ θεωρείται ευρέως ότι ανήκει στην αριστερή πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος και υποστηρίζεται από ορισμένα μέλη της Ουαλικής Εργατικής βάσης και τον οργανισμό Momentum. Ήταν το μόνο εν ενεργεία μέλος του υπουργικού συμβουλίου σε οποιοδήποτε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου που υποστήριξε τον Τζέρεμι Κόρμπιν στην προσπάθειά του για την εθνική ηγεσία του Εργατικού Κόμματος το 2015, ενώ ήταν υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών. Ο Ντρέικφορντ παντρεύτηκε τη σύζυγό του Κλερ (το γένος Μπάκλ) στο Κέιμπριτζ το 1977. Έχουν τρία παιδιά. Drakeford, Mark (1999). Privatisation and social policy. London: Longman. ISBN 978-0582356405. Butler, Ian· Drakeford, Mark (2005). Scandal, social policy, and social welfare (2nd έκδοση). Bristol: Policy Press. ISBN 978-1861347466. Jordan, Bill· Drakeford, Mark (2012). Social work and social policy under austerity. Basingstoke: Palgrave. ISBN 978-1137020635. Scourfield, Jonathan· Dicks, Bella (2006). Children, place and identity: nation and locality in middle childhood. London: Routledge. ISBN 978-0415351263.
Νικόλαος Καλλιάκης

Ο Νικόλαος Καλλιάκης (Nicolaus Calliachius) (1645 - 1707) υπήρξε Κρητικός λόγιος και φιλόσοφος που άκμασε στην Ιταλία τον 17ο αιώνα. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας και θεολογίας στην Ρώμη, καθηγητής πανεπιστημίου των Ελληνικών και Λατινικών και της αριστοτελικής φιλοσοφίας στην Βενετία το 1666 και καθηγητής των καλών γραμμάτων (belles-lettres) και ρητορικής στην Πάδοβα το 1667.

 Γεννήθηκε το 1645 στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης. Η καταγωγή του ήταν κρητική. Κατέφυγε στην Ρώμη όπου διέμεινε επί δέκα χρόνια, διαπρέποντας ως ένας από τους πιο έξοχους διδασκάλους της ελληνικής και λατινικής γλώσσας. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ της φιλοσοφίας και θεολογίας. Πήγε στην Βενετία το 1666 όπου αναγορεύτηκε καθηγητής της αριστοτελικής φιλοσοφίας και της ελληνικής και λατινικής γλώσσας. Έγινε διευθυντής του Ελληνομουσείου Φλαγγίνη από το 1665 ως το 1676. Το 1677 δέχτηκε την πρόσκληση για την Πάδουα και ανέλαβε την έδρα του καθηγητή των καλών γραμμάτων (belles-lettres) και της φιλοσοφίας και ρητορικής. Συνέγραψε διατριβή περί των αρχαιοτήτων της Ελλάδας και της Ρώμης και σπούδασε τον χορό στην κλασική αρχαιότητα. Κύριο έργο του ήταν το De ludis scenicis mimorum et pantomimorum syntagma. Στην Πάδουα παρέμεινε ως τον θάνατό του το 1707.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2018-19

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Νέας Ζηλανδίας 2018-19 είναι το 14ο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της χώρας στο οποίο συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2017 και ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2018 και μετά ακολούθησαν τα πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή.

 Στο πρωτάθλημα φέτος συμμετέχουν 10 ομάδες. Η κανονική διάρκεια διεξάγεται το διάστημα Νοέμβριος 2018-Φεβρουάριος 2019. Οι 4 πρώτοι στο τέλος της κανονικής διάρκειας προκρίνονται στα πλέι-οφ. Στα πλέι-οφ διεξάγονται 2 ημιτελικοί και ο τελικός για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Συνολικά 2 ομάδες θα κερδίσουν από ένα απευθείας εισιτήριο για τη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2019-20. Η πρώτη ομάδα, θα είναι αυτή που θα τερματίσει 1η στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Η δεύτερη ομάδα θα είναι αυτή που θα νικήσει τον τελικό των Πλέι-Οφ. Αν η πρωτοπόρος της κανονικής διάρκειας νικήσει και στα Πλέι-Οφ τότε η δεύτερη της κανονικής διάρκειας θα πάρει το 2ο εισιτήριο για τους ομίλους του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2019-20. Όλες οι ώρες είναι σε τοπική ώρα, UTC+13:00. Η Ίστερν Σαμπέρμπς και η Τιμ Γουέλινγκτον προκρίνονται στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ωκεανίας 2020. Επίσημος Ιστότοπος Soccerway.com
Ο Αστερίξ και η χύτρα

Το Ο Αστερίξ και η χύτρα είναι το 13ο τεύχος του Αστερίξ, από τους Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σχέδιο). Εκδόθηκε αρχικά σε τμήματα στο γαλλικό περιοδικό "Πιλότ" στα τεύχη 469 έως 491 το έτος 1968.

 Ο Ηθικελαστίξ, συμφεροντολόγος αρχηγός γαλατικού χωριού ο οποίος κάνει συχνά εμπόριο με τους Ρωμαίους, καταφτάνει στο χωριό του Αστερίξ με την συνοδεία του ζητώντας από τον Μαζεστίξ να φυλάξει μια χύτρα γεμάτη χρήματα μέχρι να σταματήσουν οι Ρωμαίοι την είσπραξη των φόρων. Ο Ηθικελαστίξ ισχυρίζεται πως με το που έμαθε ότι οι Ρωμαίοι καταφθάνουν για τις εισπράξεις, πήρε την πρώτη χύτρα που βρήκε μπροστά του, έχυσε την κρεμμυδόσουπα που είχε μέσα και έβαλε σε αυτή όλα τα χρήματα του χωριού ( Ο Οβελίξ κατά την διάρκεια του τεύχους αναρωτιέται γιατί να χαραμίσει κανείς μια κρεμμυδόσουπα για να βάλει στην χύτρα της χρήματα ). Ο Μαζεστίξ παρά την δυσπιστία του στο πρόσωπο του Ηθικελαστίξ, αναθέτει στον Αστερίξ την φύλαξη της χύτρας. Παρά την ολονύχτια σκοπιά του Αστερίξ, η χύτρα κλέβεται κατά την διάρκεια της νύχτας. Όπως ορίζουν οι νόμοι των Γαλατών, ο Αστερίξ εξορίζεται από το χωριό μέχρι να εξιλεωθεί επιστρέφοντας τα χρήματα στον Ηθικελαστίξ. Ο Οβελίξ τον ακολουθεί οικειοθελώς. Οι δύο φίλοι σε διάφορες προσπάθειές τους να αποκτήσουν χρήματα, εισβάλουν στο Ρωμαικό οχυρό Πετιμπόνουμ, επιτίθονται σε μια ταβέρνα των Πειρατών, επιδιώκουν να πουλήσουν αγριογούρουνα, μάχονται ως μονομάχοι σε μια τοπική αρένα, γίνονται μέλη ενός θιάσου, λαμβάνουν μέρος σε ιπποδρομίες και αποπειρώνται ληστέψουν μια Ρωμαϊκή τράπεζα. Μη έχοντας καταφέρει να κερδίσουν χρήματα οι δύο τους αποφασίζουν να ληστέψουν τον Ρωμαίο φοροεισπράκτορα που γυρίζει εκείνη την περίοδο στα γαλατικά χωριά για την φορολογία. Αφού πετυχαίνουν το εγχείρημά τους, ο Αστερίξ μυρίζει τα νομίσματα τα οποία έχουν την μυρωδιά κρεμμυδόσουπας. Αμέσως καταλαβαίνει πως ο Ηθικελαστίξ ήταν εκείνος που έκλεψε αρχικά τα χρήματα ώστε να τα δώσει στους Ρωμαίους ξέροντας πως ο Αστερίξ θα έκανε τα πάντα για να του τα επιστρέψει. Στο χωριό του Ηθικελαστίξ, ο Αστερίξ αφού ξεσκεπάζει το σχέδιο του ανήθικου αρχηγού, μάχεται ενάντιά του στην άκρη του γκρεμού όπου βρίσκεται το σπίτι του Ηθικελαστίξ. Η χύτρα με τα νομίσματα πέφτει από τον γκρεμό και ο Ηθικελαστίξ χάνει τα χρήματά του. Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ γυρνάνε στο χωριό τους όπου γιορτάζουν με τον γνωστό τσιμπούσι. Όταν ο Οβελίξ προτείνει να κερδίσουν χρήματα λέγοντας στους ανθρώπους τις περιπέτειές τους, ο Αστερίξ απορρίπτει την ιδέα ως ανίκανη να συγκεντρώσει χρήματα. Το αστείο είναι ότι, μέχρι εκείνο το τεύχος, η σειρά είχε κάνει τον Γκοσινί και τον Ουντερζό πλούσιους. Οι δημιουργοί φαίνονται ως χαρακτήρες στο τεύχος με την μορφή θεατών στο θέατρο την ώρα της παράστασης του θιάσου όπου έχουν πιάσει δουλειά οι δύο ήρωες. Η μάχη μεταξύ Αστερίξ και Ηθικελαστίξ στο τέλος του τεύχους είναι μια από τις σπάνιες φορές που ο Αστερίξ φαίνεται να χρησιμοποιεί το ξίφος του. Αυτή είναι η μοναδική ιστορία στην οποία οι πειρατές φαίνεται πως έχουν αίσιο τέλος αφού η χύτρα με τα νομίσματα του Ηθικελαστίξ πέφτει μέσα στο πλοίο τους.
Λειβαδιακός Λειβαδιών

Ο Λειβαδιακός Λειβαδιών ήταν κυπριακός αθλητικός σύλλογος με έδρα τα Λιβάδια της επαρχίας Λάρνακας. Διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου η οποία έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Επιπλέον, διατηρούσε ομάδα ποδοσφαίρου σάλας η οποία είχε συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία της Κύπρου.

 Ο Λειβαδιακός ιδρύθηκε το 1971. Η αρχική ονομασία του σωματείου ήταν Αναγέννηση, στη συνέχεια έγινε Αθλητικής Όμιλος Λιβαδιών και στο τέλος Λειβαδιακός. Χρώματα της ομάδας ήταν το κίτρινο και το πράσινο. Αρχικά, εντάχθηκε στην Επαρχιακή Ποδοσφαιρική Ένωση Λάρνακας (ΕΠΕΛ).Το 1987 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη του συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1987-88, τερμάτισε στην προτελευταία θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.Επανεντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία το 1989 μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία για τρεις περιόδους. Την περίοδο 1991-92 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε 2 περιόδους στη Γ΄ κατηγορία. Υποβιβάστηκε την περίοδο 1993-94. Ακολούθησαν 2 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1995-96 τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Ακολούθως το ποδοσφαιρικό τμήμα διαλύθηκε. Το 2010 το σωματείο αποφάσισε να ενεργοποιήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα του Λειβαδιακού Λειβαδιών και για το λόγο αυτό ενοποιήθηκε με τη Σαλαμίνα Λειβαδιών, ομάδα που ίδρυσαν οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στα Λιβάδια, δημιουργώντας την ομάδα Λειβαδιακός/Σαλαμίνα Λειβαδιών. Το 2020 η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε και συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ. Το 2022 ενοποιήθηκε με το ΘΟΪ/ΑΕΚ Λειβαδιών δημιουργώντας την ομάδα FC Λειβάδια. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Λειβαδιακός συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. Ο Λειβαδιακός απο το 2003 μέχρι το 2014 διατηρούσε και ομάδα ποδοσφαίρου σάλας με συμμετοχές στην Α΄ κατηγορία και Β΄ κατηγορία. Η ομάδα έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας:Πρωταθλητής (1): 1992 (όμιλος Λάρνακας-Αμμοχώστου) Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλητής (1): 1989 Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας: Πρωταθλητής (2): 2004, 2013 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου
Μονόγναθος

Ο μονόγναθος (λατινική και επιστημονική ονομασία Monognathus, από τις ελληνικές λέξεις μόνος και γνάθος) είναι γένος ψαριών που ανήκει στην τάξη των χελιών (εγχελυόμορφα). Αποτελεί το μοναδικό γένος σε δική του, ξεχωριστή οικογένεια, τις μονογναθίδες (Monognathidae). Πρόκειται για ψάρια που ζουν σε πολύ μεγάλα βάθη των ωκεανών, και για τον λόγο αυτόν ανακαλύφθηκαν μόλις τον 20ό αιώνα. Το στόμα τους, και ειδικότερα η κάτω γνάθος, είναι μεγάλο σε σχέση με το σώμα τους, ενώ η άνω γνάθος (τα οστά της γνάθου και της πρόγναθου) απουσιάζουν, χαρακτηριστικό στο οποίο το γένος οφείλει την ονομασία του.

 Το ραχιαίο και το πρωκτικό πτερύγιο δεν διαθέτουν οστική υποστήριξη, ενώ τα θωρακικά πτερύγια απουσιάζουν. Το ρύγχος φέρει έναν κυνόδοντα που συνδέεται με αδένες, οι οποίοι είναι δηλητηριώδεις στους ενήλικες μονόγναθους. Οι μονόγναθοι ειναι σχεδόν τυφλοί, με υποτυπώδεις οφθαλμούς και μικρά οσφρητικά όργανα, αν και στο αρσενικό τα τελευταία είναι μεγαλύτερα, ίσως για να ανιχνεύει με την όσφρηση το ταίρι του.Τα είδη του μονόγναθου έχουν μήκος που κυμαίνεται συνήθως από 4 μέχρι 10 εκατοστά, με το μέγιστο καταγεγραμμένο μήκος να είναι 15,9 εκατοστά. Οι μονόγναθοι συναντώνται σε βάθη μεγαλύτερα των 2 χιλιάδων μέτρων, σε όλους τους ωκεανούς της Γης. Μέχρι σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς 15 είδη στο γένος Monognathus, τα εξής: Monognathus ahlstromi, Raju, 1974 Monognathus berteli, J.G. Nielsen & Hartel, 1996 Monognathus bertini, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus boehlkei, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus bruuni, Bertin, 1936 Monognathus herringi, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus isaacsi, Raju, 1974 Monognathus jesperseni, Bertin, 1936 Monognathus jesse, Raju, 1974 Monognathus nigeli, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus ozawai, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus rajui, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus rosenblatti, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus smithi, Bertelsen & J.G. Nielsen, 1987 Monognathus taningi, Bertin, 1936
ΦΚ Λουζιτάνος

Η ΦΚ Λουζιτάνος (καταλανικά: Futebol Club Lusitanos) είναι ποδοσφαιρικό σωματείο τής Ανδόρρας που εδρεύει στην πόλη Σαν Τζουλιά ντε Λόρια. Επίσημα ονομάζεται Κονστρουκτιόνς Λα Πόζα ΦΚ Λουζιτάνος (καταλανικά: Construccions La Posa FC Lusitans), λόγω χορηγίας της κατασκευαστικής εταιρείας Construccions La Posa, S.L.. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 και παίζει στην πρώτη κατηγορία τού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου τής Ανδόρρας, την Πριμέρα Ντιβιζιό. Το γήπεδο της ομάδας είναι το Καμπ ντ' Εσπόρτς ντ' Αϊζοβάλ χωρητικότητας 1.800 θεατών. Είναι ο σύλλογος της πορτογαλικής παροικίας και οι παίχτες είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου Πορτογάλοι. Η δεύτερη ομάδα «ΦΚ Λουζιτάνος Β» λαμβάνει μέρος στη Σεγκόνα Ντιβιζιό, τη δεύτερη κατηγορία της Ανδόρρας.

 1999: Δημιουργία τής ομάδας με την ονομασία ΦΚ Λουζιτάνος (FC Lusitanos) 2004: Μετονομασία σε Κονστρουκτιόνς Λα Πόζα ΦΚ Λουζιτάνος (Construccions La Posa F.C. Lusitans) λόγω χορηγούΣυχνά αναφέρεται και η ομάδα με ΦΚ Λουζιτάνος Λα Πόζα ή με την καταλανική εκδοχή ΦΚ Λουζιτάνς. Η σωστή ονομασία είναι όμως η παραπάνω. Η ΦΚ Λουζιτάνος ιδρύθηκε το 1999 και έλαβε την ίδια χρονιά μέρος στο πρωτάθλημα της δεύτερης κατηγορίας ποδοσφαίρου Σεγκόνα Ντιβιζιό όπου τερμάτισε αμέσως πρώτη. Έτσι προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία Πριμέρα Ντιβιζιό για την περίοδο 2000-2001 όπου και παρέμεινε από τότε. Το 2002 κέρδισε το μοναδικό της τίτλο ως τώρα, το Κόπα Κονστιτουσιό νικώντας στον τελικό την Ίντερ Κλούμπ ντ' Εσκάλδες με 2:0. Την περίοδο 2005-2006 τερματίζοντας τέταρτη στην κανονική σαιζόν έλαβε για πρώτη φορά μέρος στους αγώνες πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή, χωρίς όμως να μπορέσει να βελτιώσει τη θέση της και να πάρει τον τίτλο. Την περίοδο 2010-2011 η ΦΚ Λουζιτάνος τερμάτισε στην τρίτη θέση, την καλύτερη ως σήμερα. Η θέση αυτή της δίνει το δικαίωμα να λάβει μέρος την επόμενη σαιζόν για δεύτερη φορά στα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Την πρώτη της στον διαγωνισμό αυτόν την είχε την περίοδο 2010-2011, όταν η Ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ανδόρρας μπόρεσε για πρώτη φορά να στείλει τέσσερεις εκπροσώπους σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Στον πρώτο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ θα αποκλειστεί όμως με δύο ήττες (5:0 και 6:0) από τη ομάδα της Βόρειας Μακεδονίας ΦΚ Ραμπότνιτσκι. Η δεύτερη ομάδα ΦΚ Λουζιτάνος Β που αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία τέρματισε την περίοδο 2010/11 στην πρώτη θέση. Καθώς δεν επιτρέπεται να παίζουν σε μια κατηγορία πρώτες και δεύτερες ομάδες, τη θέση της έλαβε η Ρέιντζερς ΦΚ. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ανδόρρας (1): 2012, 2013 Κύπελλο ποδοσφαίρου Ανδόρρας (1): 2002 Σούπερ Καπ Ανδόρρας (2): 2012, 2013 Επίσημη ιστοσελίδα Η Λουζιτανός στη σελίδα της UEFA
Καντόνι της Ζυρίχης

Το καντόνι της Ζυρίχης (γερμανικά: Kanton‎ Zürich ) είναι Ελβετικό καντόνι στα βορειοανατολικό τμήμα της χώρας. Με πληθυσμό 1.504.346 κατοίκων (στις 31 Δεκεμβρίου 2017) και είναι το πιο πυκνοκατοικημένο καντόνι της χώρας. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη της Ζυρίχης. Η επίσημη γλώσσα είναι ταγερμανικά. Η τοπική Ελβετική γερμανική διάλεκτος ονομάζεται Ζυριτίιτς.

 Η Ζυρίχη έχει πληθυσμό 1.504.346 κατοίκων τον Δεκέμβριο του 2017. Το 23.7% του πληθυσμού που κατοικεί στο καντόνι είναι αλλοδαποί. Τα τελευταία 10 χρόνια (2000-2010) ο πληθυσμός έχει αλλάξει σε ποσοστό 12.7%. Η μετανάστευση αντιπροσώπευε το 10.3%, ενώ οι γεννήσεις και οι θάνατοι αντιπροσώπευαν το 2,6%. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού (στατιστικά 2000) μιλούν τα γερμανικά (1.040.168 ή 83.4%) ως πρώτη γλώσσα. Η ιταλική είναι η δεύτερη πιο κοινή (49,750 ή 4.0%) και η σερβοκροατική είναι η τρίτη (21.334 ή 1.7%). Υπάρχουν 17.685 άτομα που μιλούν γαλλικά και 2.606 άνθρωποι που μιλούν Ρομανικά.Σύμφωνα με την στατιστική, στο καντόνι 314.394 άτομα ή το 25.2% του πληθυσμού γεννήθηκε στη Ζυρίχη και ζούσε εκεί το 2000. Υπήρχαν 291.631 άτομα ή 23.4% που γεννήθηκαν στο υπόλοιπο καντόνι, ενώ 284.461 άτομα ή 22.8% γεννήθηκε κάπου αλλού στην Ελβετία, και 310.532 άτομα ή 24.9% είχαν γεννηθεί εκτός της Ελβετίας.Στην στατιστική του 2000, τα παιδιά και οι έφηβοι (0-17 ετών) συνέθεταν το 20,5% του πληθυσμού, ενώ οι ενήλικες (18-64 ετών) αποτελούσαν το 64.4% και οι ηλικιωμένοι (άνω των 64 ετών) αποτελούσαν το 15%. Το 2000 στο καντόνι υπήρχαν 531.094 άτομα που ήταν ανύπαντρα και δεν παντρευτεί ποτέ. Υπήρχαν 566,636 παντρεμένα άτομα, 66.012 χήρες ή χήροι και 84.164 άτομα που έχουν χωρίσει.Το 2000 υπήρχαν 567.573 νοικοκυριά στο καντόνι και ο μέσος όρος ήταν 2.1 άτομα ανά νοικοκυριό. Υπήρχαν 223.869 νοικοκυριά που αποτελούνται από ένα μόνο άτομο και 27.935 νοικοκυριά με πέντε ή περισσότερα άτομα. Από το 2009, ο ρυθμός κατασκευής νέων κατοικιών ήταν 5.3 νέες μονάδες ανά 1000 κατοίκους. Το 2003, η μέση τιμή ενοικίασης ενός μέσου διαμερίσματος στην πόλη της Ζυρίχης ήταν 1288.84 Ελβετικά φράγκα (CHF) ανά μήνα (1.030 δολάρια, 580 λίρες, 820 ευρώ περίπου. συναλλαγματική ισοτιμία από το 2003). Η μέση τιμή για ένα διαμέρισμα ενός δωματίου ήταν 733.01 ελβετικά φράγκα (590 δολάρια, 330 λίρες, 470 ευρώ), για ένα διαμέρισμα δύο δωματίων ήταν 1009.94 ελβετικά φράγκα (810 δολάρια, 450 λίρες, 650 ευρώ), για ένα διαμέρισμα τριών δωματίων ήταν 1192.66 ελβετικά φράγκα (950 δολάρια, 540 λίρες, 760 ευρώ) και ένα διαμέρισμα με έξι η περισσότερα δολάρια κόστιζε κατά μέσο όρο 2550.35 ελβετικά φράγκα (2.040 δολάρια, 1.150 λίρες, 1.630 ευρώ). Η μέση τιμή ενός διαμερίσματος στην πόλη της Ζυρίχης ήταν 115.5% του εθνικού μέσου όρου των 1116 ελβετικών φράγκων.Το ποσοστό κενών θέσεων στο καντόνι το 2010 ήταν 0.63%.
Φρούριο Κομοτηνής

Το Φρούριο της Κομοτηνής, γνωστό και ως το Βυζαντινό Τείχος Κομοτηνής είναι μια οχύρωση η οποία ανεγέρθηκε την πρωτοβυζαντινή περίοδο (τον 4ο αιώνα μ.Χ.) από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α' (379-395 μ.Χ.).

 Το φρούριο είχε στρατηγική θέση, γιατί βρισκόταν επί της αρχαίας Εγνατίας οδού και έλεγχε το πέρασμα από την οροσειρά της Ροδόπης προς το Θρακικό πέλαγος. Το φρούριο ήταν τετράπλευρο με τέσσερις εισόδους, 16 πύργους και είχε τείχος ύψους 9,6 μέτρων. Μέσα βρισκόταν οχυρωμένη η Βυζαντινή πόλη Κουμουτζηνά.Σήμερα ερείπια της οχύρωσης βρίσκονται στο κέντρο της Κομοτηνής και μέσα στα ερείπια σήμερα βρίσκεται ο μητροπολιτικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ο οποίος χρονολογείται από το 1800. Στις αρχές του 20ού αιώνα μέσα στα τείχη ζούσε η εβραϊκή κοινότητα της Κομοτηνής και η συνοικία ονομαζόταν Εβραγιά. Μέσα στα τείχη βρισκόταν και η συναγωγή των Εβραίων αλλά μετά την εξόντωση της Εβραϊκής κοινότητας από τους Γερμανούς και Βούλγαρους κατακτητές η συναγωγή ερειπώθηκε και το 1994 κατεδαφίστηκε. Για την συντήρηση και αποκατάσταση του έργου στερέωσης και διαμόρφωσης του βυζαντινού τείχους του, το φρούριο έχει ενταχθεί στο επιχειρησιακό πρόγραμμα Μακεδονίας - Θράκης 2007-2013. Μέσα στο πρόγραμμα εντάσσεται η ανάδειξη των μνημείων που υπάρχουν γύρω από το φρούριο όπως η Τσανάκλειος Σχολή, το Εσκί Τζαμί, το Ιμαρέτ.
Οικία Μεχμέτ Αλή Πασά

Η οικία Μεχμέτ Αλή γνωστή και ως οικία Μοχάμετ Άλι είναι ιστορικό μνημείο στην Καβάλα. Ήταν το μεγαλύτερο σπίτι της πόλης την περίοδο κατά την οποία κτίστηκε.

 Η πρώτη εντύπωση μπαίνοντας στο εσωτερικό της οικίας είναι ότι μεταφέρει τον επισκέπτη στην Καβάλα του 18ου αιώνα, την πόλη όπου ο μετέπειτα κυβερνήτης της Αιγύπτου γεννήθηκε και έζησε μέχρι την ηλικία των τριάντα ετών. Ο Μεχμέτ Αλή, αν και δεν γεννήθηκε στο σπίτι που σήμερα είναι γνωστό ως «Οικία Μεχμέτ Αλή», εντούτοις έζησε εκεί ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Συγκεκριμένα πιστεύεται ότι έζησε εκεί πέρα από το 1787 μέχρι –περίπου– το 1800. Το κτήριο, το οποίο κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1780, με εμβαδόν 330 τ.μ., ήταν το μεγαλύτερο σπίτι στην πόλη της Καβάλας εκείνη την εποχή. Στις μέρες μας θεωρείται ένα από τα λαμπρότερα εν Ελλάδι σωζόμενα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα. Έχει δύο ορόφους και διαθέτει χαμάμ καθώς και δυνατότητα θέρμανσης. Το χαμάμ καθώς και τα δωμάτια διαμονής, φαγητού, ύπνου και ψυχαγωγίας βρίσκονται στον δεύτερο όροφο. Υπάρχουν τζάκια σε όλα τα δωμάτια της οικίας πράγμα που υποδηλώνει την ιδιαίτερη κοινωνική θέση και την οικονομική ευμάρεια του ιδιοκτήτη. Η οικία βρίσκεται σε τέτοια θέση, ώστε να έχει πανοραμική θέα απ’ όλες τις πλευρές. Απ’ την είσοδό της φαίνεται το λιμάνι της Καβάλας ενώ απ’ την άλλη πλευρά ‘βλέπει’ έναν πανέμορφο κόλπο. Έχει έναν μεγάλο κήπο στον οποίο φυλάσσεται μέχρι και σήμερα κομμάτι από τον τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή, το οποίο παλαιότερα βρίσκονταν στην πλατεία Ελευθερίας. Στο κτήριο εφαρμόστηκε η χωριστή διάταξη των χώρων ανδρών και γυναικών (σελαμλίκ – ανδρώνας και χαρεμλίκ – γυναικωνίτης αντίστοιχα). Στη νότια ενότητα βρίσκεται το σελαμλίκ, το οποίο περιλαμβάνει τους χώρους διαμονής και εργασίας των ανδρών καθώς και τους χώρους υποδοχής των επισκεπτών τους. Στη βόρεια ενότητα βρίσκεται το χαρεμλίκ που περιέχει τους χώρους των γυναικών, με τις εξυπηρετήσεις του καθημερινού νοικοκυριού και συγχρόνως τους περισσότερους ιδιωτικούς χώρους όλης της οικογένειας.Στις αρχές του 19ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν εργασίες επισκευής και συντήρησης στην οικία του Μωχάμετ Άλη και τον κήπο της με την χρηματοδότηση του αιγυπτιακού κράτους και την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας της Αιγύπτου.Η οικία του Μοχάμετ Άλι, όπως και το Ιμαρέτ, ανήκουν στην αιγυπτιακή κυβέρνηση, ως βακουφική περιουσία. Το κτήριο τελεί υπό τη διαχείριση του Ερευνητικού Κέντρου ΜΟΗΑ, το οποίο ιδρύθηκε το 2006 και αποσκοπεί στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ της Ελλάδας, των χωρών της Μεσογείου και του ισλαμικού κόσμου. Το κτήριο πλέον λειτουργεί ως μουσείο, διαθέτει πολυμέσα για την καλύτερη πληροφόρηση των επισκεπτών και διεξάγει διάφορες εκπαιδευτικές, ερευνητικές και πολιτιστικές δράσεις. Εκτός από οικία την του Μεχμέτ Αλή, στην πλατεία Μεχμέτ Αλή, στη χερσόνησο της Παναγίας στην Καβάλα, υπάρχει και το άγαλμά του. Το άγαλμα δώρισαν οι Έλληνες της Αιγύπτου στην πόλη της Καβάλας και φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Κωνσταντίνο Δημητριάδη. Περιήγηση στην οικία του Μωχάμετ Άλη
Χιονοδρομία αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2014

Η χιονοδρομία αντοχής στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014 διεξήχθη στο κέντρο Λάουρα (Laura Biathlon & Ski Complex) κοντά στην πόλη Κρασνάγια Πολιάνα του Σότσι. 10 αγωνίσματα έγιναν συνολικά την περίοδο 8-23 Φεβρουαρίου 2014.

 Ακολουθεί το πρόγραμμα και για τα 12 αγωνίσματα.Όλες οι ώρες είναι (UTC+4). Ως και 20 αθλητές από μία Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορούν να μπουν , με το μεγαλύτερο αριθμό των 12 για τους άνδρες και 12 για τις γυναίκες. 310 αθλητές και αθλήτριες από 54 χώρες έλαβαν μέρος, με τον αριθμό των αθλητών/τριών σε παρένθεση. Η Χιλή έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο αγώνισμα αυτό. Η Δομινίκα για πρώτη φορά προκρίθηκε σε αγώνες τέτοιου είδους.. Οι αθλητές της Ινδίας είχαν δηλωθεί αρχικά να λάβουν μέρος ως ανεξάρτητοι, καθώς η χώρα τους είχε αποκλειστεί προσωρινά από τους αγώνες. Τελικά, η Ινδία έλαβε μέρος με τη σημαία της, καθώς ο αποκλεισμός άρθηκε. Αργεντινή (1) Αρμενία (3) Αυστραλία (4) Αυστρία (8) Λευκορωσία (6) Βερμούδες (1) Βοσνία και Ερζεγοβίνη (2) Βραζιλία (2) Καναδάς (13) Βουλγαρία (4) Καναδάς (12) Χιλή (1) Κίνα (4) Κροατία (2) Τσεχία (10) Δανία (1) Δομινίκα (2) Εσθονία (7) Φινλανδία (17) Γαλλία (15) Γερμανία (18) Ηνωμένο Βασίλειο (4) Ελλάδα (2) Ουγγαρία (2) Ινδία (1) Ισλανδία (1) Ιράν (2) Ιρλανδία (1) Ιταλία (16) Ιαπωνία (6) Καζακστάν (11) Λετονία (3) Λίχτενσταϊν (1) Λιθουανία (2) Λουξεμβούργο (1) Βόρεια Μακεδονία (2) Μολδαβία (2) Μογγολία (2) Νεπάλ (1) Νορβηγία (20) Περού (1) Πολωνία (10) Ρουμανία (3) Ρωσία (20) Σλοβακία (4) Σλοβενία (5) Νότια Κορέα (2) Σερβία (3) Σουηδία (19) Ελβετία (14) Τόγκο (1) Τουρκία (2) Ουκρανία (8) ΗΠΑ (14)