IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαουφάτου Σοποάνγκα

Ο Σαουφάτου Σοποάνγκα (Saufatu Sopoanga, ορθή προφορά: "SAW-fa-too SEW-powan-Ga") (22 Φεβρουαρίου 1952 - 15 Δεκεμβρίου 2020) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε πρωθυπουργός από το 2002 ως το 2004. Χρημάτισε επίσης υπουργός Εξωτερικών στη μικρή νησιωτική χώρα.

 Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Νουκουφετάου και υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών προτού γίνει πρωθυπουργός. Η ανέλιξή του στην πρωθυπουργία έγινε μετά τη νίκη του στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2002. Το Κοινοβούλιο εξέλεξε το Σαποάνγκα στην πρωθυπουργία στις 2 Αυγούστου του 2002 έπειτα από τη διεξαγωγή των γενικών εκλογών, κατά τις οποίες ο προκάτοχός του, Κολόα Ταλάκε, απώλεσε την έδρα του. Παράλληλα με την πρωθυπουργία, χρημάτισε και υπουργός Εξωτερικών. Στις 26 Αυγούστου του 2004 κατά την απουσία ενός από 15 βουλευτές στη Νέα Ζηλανδία λόγω ασθένειας και κατά την αυτομόληση ενός βουλευτή από εκείνον προς την αντιπολίτευση, η αντιπολίτευση κατάφερε τελικά να προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης του Σoποάνγκα. Η κυβέρνηση έπεσε με πρόταση μομφής, η οποία υπερίσχυσε με 8 υπέρ και 6 κατά. Ο έκπτωτος πρωθυπουργός έσπευσε να αρνηθεί τις καταγγελίες από την αντιπολίτευση για κακοδιαχείριση και υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος. Στις 27 Αυγούστου του 2004, ο Σοποάνγκα παραιτήθηκε από βουλευτής και έπαυσε να είναι πρωθυπουργός. Επανεξελέγη βουλευτής τον Οκτώβριο του 2004, με 420 ψήφους υπέρ έναντι 361 για τον αντίπαλό του, στην εκλογική περιφέρεια του Νουκουφετάου. Χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στην κυβέρνηση του διαδόχου του, Μαατία Τοάφα. Επίσης, ήταν υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και επίσης Υπουργός Ενεργείας και Δημοσίων Έργων. Τον Αύγουστο του 2006 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη χώρα του και ο Σοποάνγκα απώλεσε την έδρα και το χαρτοφυλάκιό του. Ο Σοποάνγκα απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 2020. Η κηδεία του έγινε με τιμές αρχηγού κράτους στις 22 Δεκεμβρίου.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1963

Οι 5οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 11-15 Σεπτεμβρίου 1963 στην Αθήνα, Ελλάδας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για τρίτη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 141 πόντους.

 11/09 Ελλάδα-Τουρκία 73-62(28-33) 11/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 74-64(39-34) 12/09 Ελλάδα-Ρουμανία 58-57(27-32) 12/09 Γιουγκοσλαβία-Τουρκία 91-54(57-29) 13/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 90-94(32-49) 13/09 Ρουμανία-Τουρκία 90-62(49-30) 14/09 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 98-67(46-37) 14/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 76-60(46-29) 15/09 Βουλγαρία-Τουρκία 75-44(42-22) 15/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 74-81(41-47) Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Πλατανισσός

Η Πλατανισσός είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Platanissos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων

Η Γεροντική Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων είναι μια από τις Μητροπόλεις του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Τουρκία. Έδρα της Μητροπόλεως είναι το νησί της Πριγκήπου και Μητροπολίτης της από το 2018 ο Δημήτριος (Κομματάς).

 Ο ιδρυτικός Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος για την ίδρυση της Ιεράς Μητρόπολης εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1924 από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ζ'. Αρχικά, η Μητρόπολη περιελάμβανε την Πρώτη, την Αντιγόνη, τη Χάλκη και την Πρίγκηπο. Τα υπόλοιπα νησιά των Πριγκηποννήσων (Οξειά, Νέανδρος, Πίτα, Τερέβινθος και Πλάτη) άνηκαν στην ιστορική Ιερά Μητρόπολη Χαλκηδόνος έως το 1924. Η έδρα της Μητροπόλεως, επί Μητροπολίτου Αγαπίου (1977-1979) ήταν στο νησί της Αντιγόνης, ενώ επί Μητροπολίτου Καλλινίκου (1979-1985) στο νησί της Χάλκης. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 υπήρχαν 4 Κοινότητες, 5 Ενορίες όπου υπηρετούσαν 5 εφημέριοι - ιερείς. Παράλληλα λειτουργούσαν 5 Δημοτικά Σχολεία, 2 Σωματεία Αγαθοεργίας και 3 Μορφωτικοί Σύνδεσμοι. Το 1989 αναφέρονται 4 Ορθόδοξες Κοινότητες με 5 ιερείς. Λειτουργεί μόλις ένα Δημοτικό Σχολείο ενώ τα Σωματεία παραμένουν ως είχαν. Ο συνολικός αριθμός του ποιμνίου της Μητροπόλεως έχει μειωθεί αισθητά ενώ αυξάνεται αρκετά κατά τους θερινούς μήνες. Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις αριθμεί 4 Κοινότητες, 7 Ιεροί Ναοί, 3 Κοιμητήρια με αντίστοιχους Ναούς και 4 Αγιάσματα. Ακόμα, λειτουργεί Αστική Σχολή στην Πρίγκηπο, Διακονία Αγάπης και Κατηχητικό Σχολείο. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. σελίδες 70–71. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 25 Ιουλίου 2020. Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Πριγκιποννήσων
Κάρολος Γεώργιος Αύγουστος του Βολφενμπύτελ

Ο Κάρολος Γεώργιος Αύγουστος (Karl Georg August, 8 Φεβρουαρίου 1766 - 20 Σεπτεμβρίου 1806) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο διάδοχος στο πριγκιπάτο του Βολφενμπύττελ, αλλά απεβίωσε 50 ημέρες πριν τον πατέρα του. Έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Φρειδερίκος Γουλιέλμος, ο αποκαλούμενος Μαύρος.

 Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Βολφενμπύττελ και της Αυγούστας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας. Ο πατέρας του το 1787, ηγούμενος του πρωσικού στρατού, αποκατέστησε τον Γουλιέλμο Ε΄ της Οράγγης ως κυβερνήτη (stadholder) της Ολλανδίας, μετά την εξέγερση των πατριωτών εκεί. Συμφώνησαν να παντρέψουν τα παιδιά τους, έτσι ο διάδοχος νυμφεύτηκε την Λουίζα της Οράγγης ως επισφράγιση της συμμαχίας. Ο διάδοχος, όπως και άλλοι δύο αδελφοί του, γεννήθηκε με διανοητικά προβλήματα και τυφλός· η Λουίζα του συμπεριφερόταν ως νοσοκόμα μάλλον παρά ως σύζυγος. Εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από αυτήν. Σε ένα γράμμα της το 1791 η Λουίζα έγραφε ότι «είναι καλύτερο που δεν θα αποκτήσουμε παιδιά». Το 1799 επισκέφθηκε την οικογένεια του πατέρα του η Εδβίγη Ελισάβετ Καρλόττα του Χολστάιν-Γκόττορπ, σύζυγος του Καρόλου ΙΓ΄ της Σουηδίας, και έγραψε στο ημερολόγιό της: «Ο πατέρας του ο δούκας, ως στρατιωτικός, είναι πνευματώδης, καλλιεργημένος και ευχάριστη συντροφιά, αλλά τυπικός στο πρωτόκολλο απερίγραπτα. Λέγεται ότι είναι κάπως αυστηρός, όμως είναι ο καλός πατέρας του έθνους που αφουγκράζεται τις ανάγκες του λαού του. Μετά γνώρισα τη δούκισσα Αυγούστα, μια τυπική Αγγλίδα, απλή σαν γυναίκα εφημέριου. Δεν είχε καθόλου τόπους: κάνει τις πιο παράξενες ερωτήσεις χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολες και δυσάρεστες μπορεί να είναι. Η Λουίζα είναι ευχάριστη, ευγενής, αξιαγάπητη, πνευματώδης και έξυπνη, όχι καλλονή αλλά όμορφη. Μετά πήγαμε στο Ρίτσμοντ, εξοχική κατοικία που έκτισε η Αυγούστα και εκεί γνώρισα τους κάπως περίεργους γιους της. Ο διάδοχος, ένας παχουλός, σχεδόν τυφλός, παράξενος και αλλόκοτος, σχεδόν βλάκας, προσπαθεί να μιμηθεί τον πατέρα του, πράγμα που τον κάνει τεχνητό και δυσάρεστο. Μιλά συνεχώς, δεν ξέρει τι λέει και είναι σε όλα αφόρητος. Αγαπά τη σύζυγό του σε σημείο λατρείας και κυβερνιέται ολοκληρωτικά από αυτήν. Άλλοι δύο γιοί του δούκα είναι το ίδιο...».Απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου 1806 σε ηλικία 40 ετών. Στις 10 Νοεμβρίου 1806 απεβίωσε ο πατέρας του που, επειδή ο δεύτερος (Γεώργιος Γουλιέλμος Χριστιανός) και ο τρίτος γιος του (Αύγουστος) είχαν σωματικά και διανοητικά προβλήματα και είχαν αποκλειστεί από τη διαδοχή, τον διαδέχθηκε ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκος Γουλιέλμος, αποκαλούμενος ο Μαύρος. Το 1790 στη Χάγη νυμφεύτηκε τη Λουίζα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Οράγγης. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Άγιος Μεσρώπ Μαστότς

Ο Άγιος Μεσρώπιος Μαστότς (αρμενικά : Մեսրոպ Մաշտոց), (362 - 17 Φεβρουαρίου 440) ήταν Αρμένιος γλωσσολόγος, θεολόγος, πολιτικός και υμνολόγος. Αποτελεί μία από τις πλέον εμβληματικές προσωπικότητες στην ιστορία του αρμενικού έθνους, ενώ είναι και άγιος της Αρμενικής Εκκλησίας. Πρωτίστως είναι γνωστός για τη δημιουργία του αρμενικού αλφάβητου, το οποίο αποτέλεσε βασικό διαφοροποιητικό στοιχείο της εθνικής ταυτότητας των Αρμενίων.

 Αρχικά έλαβε ελληνιστική παιδεία στην Αντιόχεια και έμαθε αρκετές σημαντικές γλώσσες της εποχής του, μάλιστα συνέθετε ποιήματα στα ελληνικά, τα περσικά και τα συριακά. Λόγω της ευρυμάθειάς και της πολυγλωσσίας του, ο Μεσρώπιος εργάστηκε σαν μεταφραστής της αρμενικής αυλής, εντούτοις έλαβε το μοναχικό χρίσμα το 392 και αφοσιώθηκε στην διδασκαλία του Ευαγγελίου. Επειδή μέχρι εκείνη την εποχή η αρμενική γλώσσα δεν είχε συστηματικά καταγραφεί, είτε γραφόταν με άλλα αλφάβητα (π.χ. το ελληνικό ή το περσικό), τα οποία όμως δεν επαρκούσαν στην καταγραφή της φωνητικά πλούσιας αυτής γλώσσας, ο Μεσρώπιος με ζήλο αφοσιώθηκε, με τη βοήθεια και άλλων κληρικών και με την συμπαράσταση του πατριάρχη Ισαάκ και των ευγενών της αυλής, στη δημιουργία αρμενικού αλφαβήτου. «Armenien entdecken - 3000 Jahre Kultur zwischen West und Ost» - Jasmine Dum-Tragut ISBN 3-89794-095-7 Άρθρο για τον Μεσρώπιος στην Catholic Encyclopedia Άρθρο για τον Μεσρώπιος στο περιοδικό «αρμεΝικα», τεύχος 36 - Μάϊος-Ιούνιος 2004
Μοναστήρι του Πιταρετί

Το Μοναστήρι του Πιταρετί ( γεωργιανά: ფიტარეთის მონასტერი) είναι μεσαιωνικό Ορθόδοξο Χριστιανικό μοναστήρι στη Γεωργία, περίπου 26 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης Τετριτσκάρο, στο μχάρε Κβέμο Κάρτλι, νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Τιφλίδας.Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιλαμβάνει την εκκλησία της Θεοτόκου, ένα καμπαναριό, το ερειπωμένο τείχος και αρκετά μικρότερα βοηθητικά κτίρια. Η κύρια εκκλησία φαίνεται ότι χτίστηκε επί βασιλείας του Γεωργίου Δ' στις αρχές του 13ου αιώνα. Επί του παρόντος το μοναστήρι λειτουργεί και υπάγεται στην επισκοπή του Μαγκλίσι και Τσάλκα.

 Η εκκλησία του μοναστηριού χτίστηκε το 1213-1222 επί βασιλείας του Γεωργίου Δ'. Το μοναστήρι χρονολογείται του 13ου αιώνα. Μια επιγραφή του 14ου αιώνα αναφέρει έναν κτήτωρ - τον οικονόμο του Βασιλιά Γεωργίου Ε', τον Καβτάρ Κατσιμπάτζε, ο οποίος ήταν πρόγονος των Μπαρατασβίλι.Το μοναστήρι ήταν ιδιοκτησία και χώρος ταφής της ευγενούς οικογένειας των Κατσιμπάτζε- Μπαρατασβίλι και, από το 1536, των απογόνων τους - των Ορμπελισβίλι. Μια άλλη επιγραφή σε έναν πέτρινο τύμβο αναφέρει ότι ο Καπλάν Ορμπελισβίλι ανακαίνισε το μοναστήρι το 1671. Από τις αρχές του το μοναστήρι θεωρείτο ως ένα πνευματικό και λογοτεχνικό κέντρο, ιδιαίτερα κατά τον 17ο-18ο αιώνα. Κατά την περίοδο 1696-1730 το μοναστήρι είχε έναν διακεκριμένο αρχηγό, τον Ιώβ, ο οποίος είχε την υποστήριξη του Βασιλιά του Κάρτλι, Βαχτάνγκ ΣΤ'. Ο Ιώβ κατασκεύασε ένα κελάρι στην άκρη του μοναστηριού. Η βιβλιοθήκη της μονής ήταν περίφημη, με ευαγγέλια και χειρόγραφα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνεται μία συλλογή από αρχαίους ύμνους που ήταν σημαντική στη μελέτη των αρχαίων Γεωργιανών συστημάτων γραφής και σημειολογίας. Το μοναστήρι του Πιταρετί ευημέρησε μέχρι το 1752 που αναγκάστηκε να κλείσει κατόπιν λεηλασίας από το Νταγκεστάν. Τότε εκκενώθηκε και έμεινε άδειο για πολύ καιρό. Εκκλησία της Θεοτόκου: είναι μία Γεωργιανή θολωτή εκκλησία, σταυροειδής βυζαντινού ρυθμού με ένα πλευρικό αίθριο, που έχει κοινά χαρακτηριστικά με των μοναστηριών της Μπετάνια, του Κβαταχέβι και του Τιμοτεσουμπάνι. Το σχήμα της είναι σχεδόν τετράγωνο. Έχει μία είσοδο στα νότια. Στα ανατολικά χωρίζεται στα τρία: στην Αγία Τράπεζα, το βήμα και μία τραπεζαρία. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο και στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε δύο κολόνες στα δυτικά. Στο κυλινδρικό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 διακοσμημένα, στενά και ψηλά παράθυρα.Οι προσόψεις είναι διακοσμημένες, με έμφαση στις κόγχες και στους φεγγίτες. Ολόκληρο το εσωτερικό ήταν κάποτε τοιχογραφημένο, αλλά μόνο σημαντικά θραύσματα των τοιχογραφιών έχουν διασωθεί. Καμπαναριό: είναι τριώροφο. Στον πρώτο όροφο υπάρχει η είσοδος για το μοναστήρι και στον δεύτερο όροφο υπάρχουν 2 παράθυρα. Κελάρι: είναι ένα μεγάλο κτίριο που χρονολογείται του 1696.
Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης

Το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης (αγγλικά: University of Melbourne) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στη Μελβούρνη, το δεύτερο αρχαιότερο σε ολόκληρη την Αυστραλία, με έτος ιδρύσεως το 1853. Πρόσφατες κατατάξεις το βαθμολογούν ως το καλύτερο πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. Αποτελείται από 11 αυτόνομες ακαδημαϊκές μονάδες και συνδέεται με πολλά ινστιτούτα και ερευνητικά κέντρα. 4 πρωθυπουργοί και 5 Γενικοί Κυβερνήτες της Αυστραλίας έχουν αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Ακόμα σημαντικότερο, εννέα κάτοχοι Βραβείου Νόμπελ έχουν διατελέσει φοιτητές ή διδάσκοντές του, περισσότεροι από κάθε άλλο πανεπιστήμιο της χώρας.

 Το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης ιδρύθηκε από τον Χιου Τσάιλντερς, Υπουργό Οικονομικών, ο οποίος με τον πρώτο λόγο του για τον προϋπολογισμό στις 4 Νοεμβρίου 1852 έβαλε στην άκρη ένα κονδύλι 10 χιλιάδων λιρών Αγγλίας για την ίδρυση ενός πανεπιστημίου. Το γεγονός έγινε δυνατό εξαιτίας των πόρων από τον πυρετό του χρυσού της Βικτώριας και το ίδρυμα σχεδιάσθηκε με τον σκοπό να «εξασκήσει εκπολιτιστικήν επίδρασιν» σε μία εποχή ραγδαίου εποικισμού και εμπορικής αναπτύξεως.Η ιδρυτική πράξη υπογράφηκε στις 22 Ιανουαρίου 1853, με προβλεπόμενες σχολές την ιατρική, τη νομική, τη Σχολή Καλών Τεχνών και τη μουσική. Τα πρώτα μαθήματα έγιναν το 1855 με τρεις καθηγητές και μόλις 16 φοιτητές. Από αυτή την πρώτη ομάδα φοιτητών μόνο οι 4 ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους. Τα εγκαίνια του πρώτου κτηρίου του ιδρύματος έγιναν από τον αντικυβερνήτη της Αποικίας της Βικτόρια σερ Τσαρλς Χόθαμ στις 3 Οκτωβρίου 1855. Ο πρώτος πρύτανης, ο Ρέντμοντ Μπάρυ (Redmond Barry), κατείχε το αξίωμα μέχρι τον θάνατό του το 1880. Η εγγραφή για πρώτη φορά γυναικών στο πανεπιστήμιο το 1881 θεωρήθηκε ως ήττα του συντηρητικού Συμβουλίου Ιδρύματος. Το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης ισχυρίζεται ότι τα κονδύλια που διαθέτει ετησίως για έρευνα έρχονται δεύτερα στη χώρα μετά από αυτά του κατεξοχήν ερευνητικού φορέα της Αυστραλίας, του Οργανισμού Επιστημονικών και Βιομηχανικών Ερευνών της Κοινοπολιτείας (CSIRO). Το 2010 το Πανεπιστήμιο ξόδεψε για επιστημονικά έρευνα 813 εκατομμύρια δολάρια. Κατά το ίδιο έτος, απέσπασε τον μεγαλύτερο αριθμό των ομοσπονδιακών Αυστραλιανών Μεταπτυχιακών Βραβείων και των Διεθνών Μεταπτυχιακών Ερευνητικών Υποτροφιών (IPRS). Επίσης, είχε τα μεγαλύτερα σύνολα υψηλού επιπέδου ερευνητών φοιτητών (Research Higher Degree student load,) 3222 φοιτητές. Επίσημος ιστότοπος
Όμπλαστ του Κουρσκ

Το Όμπλαστ του Κουρσκ (ρωσικά: Ку́рская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη του Κουρσκ (415.159 κάτοικοι - απογρ. 2010).

 Η περιφέρεια καταλαμβάνει τις νοτιότερες πλαγιές της μέσης πεδιάδας της Ρωσίας, και το κατά μέσον όρον υψόμετρο της κυμαίνεται από 177 έως 225 μέτρα. Η επιφάνεια του εδάφους είναι λοφώδης και διακόπτεται από φαράγγια. Το κεντρικό τμήμα της περιφέρειας του Κουρσκ έχει μεγαλύτερο υψόμετρο από την Κοιλάδα του Σεϊμ στα δυτικά της. Στην κορυφογραμμή Timsko-Shchigrinsky βρίσκεται το υψηλότερο σημείο της περιφέρειας στα 288 μέτρα επάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το χαμηλό ανάγλυφο, με πιο ήπιες πλαγιές και ο μαλακός χειμώνας κάνουν την περιοχή κατάλληλη για αγροτική εκμετάλλευση, καθώς τα περισσότερα από τα δάση της έχουν αποψιλωθεί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kursk Oblast στο Wikimedia Commons
Λουίζα Σοφία του Ντένεσκιολντ-Σάμσε

Η Λουίζα Σοφία (δανικά: Louise Sophie af Danneskiold-Samsøe, 22 Σεπτεμβρίου 1796 - 11 Μαρτίου 1867) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ-Γκίλντενλεβε ήταν κόρη του Κόμη του Ντένεσκιολντ-Σάμσε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Κορράδου του Ντένεσκιολντ-Σάμσε και της Γιοχάννε Χενριέττε Βαλεντίνε Κάας, κόρης του ναυάρχου Φρέντερικ Κρίστιαν Κάας. Ο πατέρας της ήταν γιος του Φρειδερίκου Χριστιανού, Κόμη του Ντένεσκιολντ-Σάμσε, γιου του Χριστιανού του Ντένεσκιολντ-Σάμσε, γιου του Χριστιανού Γκίλντενλεβε, Κόμη του Σάμσε, νόθου γιου του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1820 τον Χριστιανό Αύγουστο Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και είχε τέκνα: Αλέξανδρος 1821-1823. Λουίζα Αυγούστα 1823-1872. Καρολίνα Αμαλία 1826-1901. Βιλελμίνη 1828-1829. Φρειδερίκος Η΄ 1829-1880, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Αυγούστα Βικτωρία Βικτωρία Λουίζα της Πρωσίας Φρειδερίκη της Ελλάδας, παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας Χριστιανός 1831-1917, Πρίγκιπας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Ερριέττα Ελισάβετ 1833-1917, παντρεύτηκε τον Γιόχαν Φρίντριχ φον Έσμαρχ, χειρουργό. Camillus Nyrop, Dansk biografisk leksikon, Vol. 4, page 186, published by C.F. Bricka, Gyldendal, between 1887 and 1905.
Γουίγκαν Γουόριορς

Η Γουίγκαν Γουόριορς (αγγλικά: Wigan Warriors) είναι επαγγελματικός σύλλογος ράγκμπι λιγκ στο Γουίγκαν, Μείζον Μάντσεστερ, Αγγλία. Η ομάδα αγωνίζεται στη Σούπερ Λιγκ. Η Γουίγκαν, που ιδρύθηκε το 1872 ως Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ (Wigan Football Club), είναι ιδρυτικό μέλος της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι μετά το σχίσμα από την Ένωση Ράγκμπι το 1895. Η Γουίγκαν είναι πολυνίκης του βρετανικού πρωταθλήματος αλλά και του θεσμού του κυπέλλου, ενώ έχει επιτυχίες και σε παγκόσμιο επίπεδο στο Γουόρλντ Κλαμπ Τσάλεντζ. Είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος όλων των εποχών στο αγγλικό ράγκμπι λιγκ. Η Γουίγκαν είχε διανύσει ένα διάστημα σταθερών επιτυχιών από τα μέσα της δεκαετίας του '80 έως τα μέσα της δεκαετίας του '90, κερδίζοντας το Τσάλεντζ Καπ επί οκτώ περιόδους διαδοχικά και τη Λιγκ Τσάμπιονσιπ επί επτά περιόδους διαδοχικά.Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο DW Stadium, έχοντας αγωνιστεί στο παρελθόν στο Σέντραλ Παρκ μεταξύ 1902 και 1999.

 Στις 21 Νοεμβρίου 1872, ιδρύθηκε η Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ (Wigan Football Club) από μέλη της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ (Wigan Cricket Club) μετά από συνάντηση στο Royal Hotel, Standishgate. Η Γουίγκαν αγωνιζόταν στο Φόλι Φιλντ, κοντά στην οδό Upper Dicconson. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 30 Νοεμβρίου όταν τα μέλη έπαιξαν μεταξύ τους στο Φόλι Φιλντ. Μετά από μια σειρά δοκιμαστικών αγώνων, ταξίδεψαν στο Γουόρινγκτον για να παίξουν τον πρώτο τους αγώνα στις 18 Ιανουαρίου 1873. Το παιχνίδι τελείωσε με ισοπαλία. Τα οικονομικά προβλήματα και η αδυναμία πρόσληψης ποιοτικών παικτών οδήγησαν στη σύμπραξη με την Άπχολαντ το 1876. Ο σύλλογος ονομάστηκε Γουίγκαν εντ Ντίστρικτ (Wigan & District). Ο σύλλογος διεξήγαγε τους αγώνες του στο γήπεδο της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ στην Prescott Street δίπλα στο Frog Lane. Είναι απίθανο ότι ο σύλλογος εκπλήρωσε τα καθήκοντά του το 1877 πριν τελικά διαλύσει στο τέλος της περιόδου κρίκετ του 1879. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1879, ο σύλλογος μετατράπηκε σε Γουίγκαν Γουασπς (Wigan Wasps) από αρκετά πρώην μέλη της αρχικής Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ, μετά από μια συνάντηση στο Dicconson Arms. Ο σύλλογος επέστρεψε από την Prescott Street πίσω στο Φόλι Φιλντ. Το 1884, η Γουίγκαν κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, το Γουεστ Λάνκασαϊρ Καπ. Η ομάδα φορούσε αρχικά μπλε και άσπρα μέχρι το 1886 οπότε και τα χρώματα άλλαξαν σε κερασί και λευκό. Το 1888 φιλοξένησαν και κέρδισαν μια περιοδεία της Νέας Ζηλανδίας. Η Γουίγκαν είχε αποβληθεί από την RFU καθώς έσπασε τον αυστηρό ερασιτεχνικό κώδικα, παρά το επιχείρημα ότι οι πληρωμές ήταν απαραίτητες για να αποφευχθούν αδικαιολόγητες δυσκολίες για τους παίκτες της εργατικής τάξης. Το 1895 η Γουίγκαν ενώθηκε με άλλους συλλόγους από το Γιόρκσαϊρ και το Λάνκασαϊρ για να ιδρύσει τη Βόρεια Ένωση, η οποία οδήγησε τελικά στο άθλημα του ράγκμπι λιγκ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της αποχώρησης από την RFU. Τότε απαλείφθηκε το Γουασπς και ο σύλλογος ονομάσοταν απλά Γουίγκαν. Επίσημος ιστότοπος
Φρέντερικ Γκρίφιθ

Ο Φρέντερικ Γκρίφιθ (Frederick Griffith, 1879 - 1941) ήταν Βρετανός ιατρός και γενετιστής. Το 1928, διεξήγαγε το περίφημο πείραμα, που είναι σήμερα γνωστό σαν «πείραμα του Γκρίφιθ», στο οποίο ανακάλυψε αυτό που ονόμασε «αρχή μεταμόρφωσης», το γνωστό σήμερα DNA.

 Γεννήθηκε στο Χέιλ της Αγγλίας και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, όπου σπούδασε γενετική. Αρχικά εργάστηκε στο Βασιλικό Θεραπευτήριο του Λίβερπουλ, στα εργαστήρια Τόμπσον Γέιτς και στη Βασιλική Επιτροπή για τη Φυματίωση. Το 1910 προσελήφθη από τη Βρετανική Κυβέρνηση στο Υπουργείο Υγείας υπό τον Άρθουρ Ίστγουντ. Η κυβέρνηση είχε περιορίσει τις δαπάνες εν όψει του επικείμενου πολέμου και έτσι τα εργαστήρια στα οποία εργαζόταν ο Γκρίφιθ ήταν πρωτόγονα. Ωστόσο η δημιουργικότητά του και το ανήσυχο πνεύμα του είχαν ως αποτέλεσμα η έρευνά του να προοδεύσει. Ένας από τους φίλους του ισχυριζόταν ότι «με μία φιάλη κηροζίνη και ένα γκαζάκι, μπορούσε να πετύχει περισσότερα από ότι άλλοι με ένα παλάτι». Το πείραμα για το οποίο είναι κυρίως γνωστός ο Γκρίφιθ πραγματοποιήθηκε στα πλαίσα των προσπαθειών του να παρασκευάσει εμβόλιο για την πρόληψη της πνευμονίας εξαιτίας της πανδημίας γρίπης που υπήρξε μετά τον Πρώτο παγκόσμιο Πόλεμο, και είναι γνωστή σαν «ισπανική γρίπη». Ο Γκρίφιθ χρησιμοποίησε δύο στελέχη βακτηρίων, με τα οποία μόλυνε πόντίκια. Αν και κανένα από τα δύο στελέχη δεν είχε τη δυνατότητα να σκοτώσει τα πειραματόζωα, η ανάμειξη τους από τον επιστήμονα οδήγησε στο θάνατό τους. Συμπέρανε λοιπόν ότι το ένα στέλεχος βακτηρίου μεταμορφώθηκε σε άλλο θανατηφόρο είδος, κάτι που ονόμασε «αρχή μεταμόρφωσης». Ο Γκρίφιθ σκοτώθηκε το 1941, ενώ εργαζόταν στο εργαστήριο του στο Λονδίνο μαζί με το φίλο του, βακτηριολόγο Ουίλιαμ Μ. Σκοτ, κατά το βομβαρδισμό του Λονδίνου από τα ναζιστικά αεροπλάνα. Τρία χρόνια μετά το θάνατό του το 1944, ο Όσβαλντ Άβερι μαζί με τους Κόλιν Μακλόιντ και Μακλίν Μακάρτι εξακρίβωσε ότι η «αρχή μεταμόρφωσης» που είχε ανακαλύψει ο Γκρίφιθ ήταν το DNA.Ο ανιψιός του Γκρίφιθ, Τζων Στάνλεϊ Γκρίφιθ, έχει βραβευθεί με το Μετάλλιο Φάραντεϊ της Βασιλικής Εταιρείας. Frederick Griffith Lancet, (3 May 1941): 588. Obituary The Famous DNA Experiments A Gene Is Made of DNA MadSci Network: Genetics Studying microbes provides insight into life at the molecular level Griffith's Experiment on Bacterial Transformation Αρχειοθετήθηκε 2007-01-07 στο Wayback Machine. Sinauer Associations Inc.
Κύπελλο Ιντερτότο 1963-64

Το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Κύπελλο 1963-64 ή Κύπελλο Ράπαν, όπως ήταν πιο γνωστό (το μετέπειτα Κύπελλο Ιντερτότο) κατακτήθηκε από τη Σλόβναφτ Ιντερνάσιοναλ Μπρατισλάβα, που διατήρησε το τρόπαιο από την προηγούμενη σεζόν, κερδίζοντας την Πολόνια Μπίτομ στον τελικό. Το τουρνουά επεκτάθηκε με 48 ομάδες να συμμετέχουν σε σχέση με τις 32 των περασμένων ετών. Συμμετείχαν για πρώτη φορά ομάδες από το Βέλγιο. Προστέθηκε ακόμα ένας γύρος νοκ-άουτ μεταξύ των ομίλων και των προημιτελικών.

 Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 12 ομίλους των 4 ομάδων. Οι ομίλοι διαχωρίστηκαν γεωγραφικά σαν 'Α' για το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ελβετία, 'Β' για την Αυστρία, την Ολλανδία, τη Σουηδία και τη Δυτική Γερμανία και 'Γ' για τη Τσεχοσλοβακία, την Ανατολική Γερμανία, την Πολωνία και τη Γιουγκοσλαβία. Οι 12 νικήτριες των ομάδων (παρουσιάζονται με έντονη γραφή στους πάρακατω πίνακες) προκρίθηκαν στους νοκ-άουτ γύρους, όπου οι ομάδες από τις 3 ζώνες «Α», «Β» και «Γ» κρατήθηκαν ξεχωριστά. Ο αγώνας μεταξύ Ζαγκλέμπιε Σοσνόβιετς και Καρλ Τσάις Ιένα διακόπηκε μετά που η δεύτερη έμεινε με λίγους ποδοσφαιριστές (λόγω τραυματισμών και αποβολών) και μέτρησε το σκορ μέχρι τη στιγμή εκείνη. Ο αγώνας μεταξύ Τρέντσιν και Φόρβερτς αναφέρεται επίσης σαν 2–2, αλλά επίσημα καταγράφεται σαν 2–1. Οι καλύτερες δύο ομάδες αποκλεισμένες επίσης προκρίθηκαν στα προημιτελικά. (Μόντενα ΦΚ (3–4) και Έργκριτε ΙΣ (1–2)).1 Οι αγώνες μεταξύ Ραπίντ Βιέννης και Σταντάρ Λιέγης καταγράφονται επίσης σαν 2–0 0–1, 2–1 1–0 και 2–0 1–0 (με πρώτο αγώνα στη Λιέγη σε όλες τις περιπτώσεις), αλλά επίσημα αναφέρεται σαν 0–1 0–2 (με πρώτο αγώνα στη Βιέννη). 1 Η Όντρα Οπόλε προκρίθηκε στα ημιτελικά μετά από κλήρωση. 2 Οι αγώνες μεταξύ Όντρα Οπόλε και Σλόβαν Μπρατισλάβας λανθασμένα αναφέρεται σαν 1-1 1-1 (π.χ. από την RSSSF) 3 Οι αγώνες μεταξύ ΦΚ Ρουέν και Σταντάρ Λιέγης αναφέρονται επίσης και σαν 0–0 3–3, αλλά επίσημα αναφέονται σαν 3–0 3–3. Μονός τελικός, στη Βιέννη (ουδέτερη έδρα). Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1963-64 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1963-64 Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων 1963-64 Αποτελέσματα στο Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation [1] by Pawel Mogielnicki
Αντουάν Γκιζένγκα

Ο Αντουάν Γκιζένγκα (Antoine Gizenga, 1925-2019) ήταν πολιτικός από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έγινε πρωθυπουργός του Κονγκό, στις 30 Δεκεμβρίου του 2006 και παραιτήθηκε το 2008.

 Γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1925. Κατά το παρελθόν χρημάτισε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης (1960, 1961-62), πρωθυπουργός (1960-1961) και Αρχηγός Κράτους (1961) στη διάρκεια επανάστασης. Η κυβέρνησή του στο Στάνλεϊβιλ (Stanleyville) αναγνωρίστηκε από 21 αφρικανικές και ασιατικές όπως και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Φυλακίστηκε από το 1962 ως τον Ιούλιο του 1964 και ξανά από τον Οκτώβριο του 1964 ως το Νοέμβριο του 1965. Έζησε στην εξορία από το 1965 ως το 1992. Η πολιτική του Γκιζένγκα στηρίζεται στο μοντέλο του δολοφονηθέντα Πατρίς Λουμούμπα. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου ο Γκιζένγκα τέθηκε επικεφαλής επαναστατικής κυβέρνησης. Τον Ιούλιο του 2006 διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα, με το Ενωμένο Κόμμα των Λουμουμπιστών (Parti Lumumbiste Unifié, PALU). Στις εκλογές αυτές ήρθε τρίτος με 13,06 % των ψήφων, πίσω από το νικητή Ζοζέφ Καμπιλά και το Ζαν-Πιερ Μπεμπά. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2006 ο Γκιζένγκα υπέγραψε συμφωνία για κυβέρνηση συνασπισμού με την πολιτική πλατφόρμα του Καμπιλά, το Συνασπισμό για την προεδρική πλειοψηφία (Alliance pour la majorité présidentielle). Με βάση τη συμφωνία υποστήριξε τον Καμπιλά στον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών τον Οκτώβριο του 2006. Σε αντάλλαγμα θα γινόταν πρωθυπουργός. Ο Καμπιλά κέρδισε τις εκλογές και ορκίστηκε πρόεδρος στις 6 Δεκεμβρίου του 2006. Στη συνέχεια όρισε τον Γκιζένγκα ως Informant, αξίωμα που συμπεριελάμβανε την επίσημη αναγνώριση ότι η κυβέρνηση διέθετε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να σχηματιστεί.. Στις 30 Δεκεμβρίου του 2006 διορίστηκε ο Γκιζένγκα στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Καμπιλά. Σε ηλικία 81 ετών, έγινε ένας από τους γηραιότερους πρωθυπουργούς στον κόσμο. Η νέα κυβέρνηση διέθετε 59 συνολικά μέλη χωρίς τον Γκιζένγκα. Η σύνθεσή της ανακοινώθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 2007. Στις 25 Νοεμβρίου του ιδίου χρόνου ανακοινώθηκε ένα νέο σχήμα με 44 υπουργούς. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 2008 ο Γκιζένγκα υπέβαλε στον πρόεδρο Καμπιλά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Σε τηλεοπτική του ανακοίνωση της ίδιας ημέρας απέδωσε την απόφασή του στην προχωρημένη ηλικία του. Το Κίνημα για την Απελευθέρωση του Κονγκό (MLC), από πλευράς Αντιπολίτευσης, διέψευσε ότι η παραίτηση του πρωθυπουργού οφειλόταν σε λόγους ηλικίας. Στις 28 Σεπτεμβρίου ο Καμπίλα έστειλε επιστολή στον γηραιό πολιτικό και επίσημα αποδέχτηκε την παραίτησή του. Ο κυβερνών συνασπισμός (Συνασπισμός για την Προεδρική Πλειοψηφία) παρέμεινε στη θέση του μετά την παραίτηση του Γκιζένγκα. Ταυτόχρονα, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για την επιλογή του διαδόχου του. Στις 10 Οκτωβρίου 2008 τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο Αντόλφ Μουζίτο. Ο Γκιζένγκα απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 24 Φεβρουαρίου 2019. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antoine Gizenga στο Wikimedia Commons
Συναγωγή Μοναστηριωτών

Η Συναγωγή Μοναστηριωτών (εβραϊκά: קהל קדוש מונאסטירליס‎) βρίσκεται στην οδό Συγγρού 35 στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί την σημαντικότερη από τις τρεις συναγωγές που βρίσκονται στην πόλη.

 Η ιστορία της συναγωγής είναι συνδεδεμένη με αυτή της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Χτίστηκε χάρη σε δωρεές από εβραϊκές οικογένειες που κατάγονταν από το Μοναστήρι της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας και είχαν εγκατασταθεί στη πόλη στη διάρκεια της δεκαετίας του 1910. Ιδιαίτερη για την ανέγερση της συναγωγής ήταν η δωρεά της Ίντας Αροέστη στη μνήμη του συζύγου της Ισαάκ. Η συναγωγή σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ernst Loewy (1878-1943) με καταγωγή από την Αυστροουγγαρία. Με βάση το Karlsbad της Τσεχοσλοβακίας, επισκεπτόταν συχνά τη Θεσσαλονίκη καθώς εργαζόταν για την Αυστριακή εταιρία κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκη-Βιέννη. Ο Loewy εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη το 1938. Η θεμελίωση της συναγωγής έγινε το 1925 και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν δύο χρόνια αργότερα. Η συναγωγή εγκαινιάστηκε το 1927 από τον τότε τοποτηρητή της Αρχιραβινείας Θεσσαλονίκης Χάιμ Ραφαέλ Χαμπίμπ. Κατά την περίοδο της Κατοχής η συναγωγή αποτελούσε το κεντρικό σημείο του γκέτο που είχε δημιουργηθεί με εντολή των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Μετά την εκτόπιση του συνόλου του εβραϊκού πληθυσμού από την πόλη το κτίριο της συναγωγής χρησιμοποίησε ο Ερυθρός Σταυρός ως αποθήκη. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος αποφεύχθηκε η καταστροφή του και διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση. Τον Νοέμβριο του 1944, βρήκαν καταφύγιο στο κτίριο οι ελάχιστοι Εβραίοι που είχαν διασωθεί από το Ολοκαύτωμα. Εκεί πραγματοποιήθηκε συνέλευση και εκλέχτηκε διοικητικό συμβούλιο με σκοπό την οργάνωση της κοινότητας. Με την επιστροφή των ολιγάριθμων επιζώντων από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, η εβραϊκή κοινότητα επανασυστάθηκε εκ νέου και η Συναγωγή Μοναστηριωτών αποτέλεσε την κεντρική συναγωγή του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης. Τον Ιούνιο του 1978, η Συναγωγή υπέστη σοβαρές καταστροφές από το μεγάλο σεισμό που έπληξε την πόλη της Θεσσαλονίκης και η λειτουργία της σταμάτησε μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες αναστήλωσης. Το 2016 ολοκληρώθηκε η ιστορική αναπαλαίωση της συναγωγής Μοναστηριωτών κατά την οποία ανακαινίστηκαν και οι υποδομές του ιστορικού κτιρίου, από τον αρχιτέκτονα Ηλία Μεσσίνα και τους KARD Architects - Δημήτρη Ραϊδη και Αλέξανδρο Κουλουκούρη. Το έργο πραγματοποιηθήκε με τη στήριξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Μεσσίνας, Ηλίας. Οι Συναγωγές της Θεσσαλονίκης και της Βέροιας. Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 1997. (ISBN 960-336-010-4). Messinas, Elias. The Synagogues of Greece: A Study of Synagogues in Macedonia and Thrace: With Architectural Drawings of all Synagogues of Greece. Seattle: KDP, 2022. (ISBN 979-8-8069-0288-8)
Οάννης

Ο Οάννης (ή Ωάννης ή Οάννες) ήταν μια μυθική μορφή, μισός άνθρωπος και μισός ψάρι, με ανθρώπινη φωνή και πολλές γνώσεις για την Αρχιτεκτονική, την καλλιέργεια της γης και γενικά όλες τις τέχνες κι επιστήμες.

 Ο Βηρωσός γράφει τον 3ο αιώνα π.Χ. στα Βαβυλωνιακά ότι σύμφωνα με τα βαβυλωνιακά αρχεία, ο Οάννης είχε σώμα ψαριού και κατοικούσε στον Περσικό κόλπο. Την ημέρα έβγαινε από το νερό και δίδασκε τους ανθρώπους τη γραφή, τις τέχνες και τις διάφορες επιστήμες χωρίς να τρώει, ενώ τη νύχτα ξαναγύριζε μέσα στη θάλασσα. Στην Κόλαση του Δάντη ταυτίζεται με τον σημιτικό θεό Δαγών, όμως οι σύγχρονοι ερευνητές απορρίπτουν αυτή την ταύτιση. Παλιότερα εθεωρείτο ότι το όνομα "Οάννης" προερχόταν από αυτό του αρχαίου βαβυλωνιακού θεού Έα. Πια έχει γίνει γνωστό ότι είναι η εξελληνισμένη μορφή του βαβυλωνιακού "Ουάννα" (Uanna) ή "Ουάν" (Uan), ενός ονόματος που χρησιμοποιήθηκε σε κείμενα της βιβλιοθήκης του Ασουρμπανιπάλ για να δηλώσει τη μυθική μορφή του Αντάπα. Ο Αντάπα ήταν ο πρώτος από τους προκατακλυσμιαίους απκάλλου της Μεσοποταμίας, θνητός γιος του βαβυλωνιακού θεού Έα. Ο Έα, σοφός θεός της πόλης Εριντού, είχε στείλει αυτούς τους επτά σοφούς για να διδάξουν στους ανθρώπους τις επιστήμες, ενώ ο Αντάπα δίδαξε πώς πρέπει να γίνονται σωστά οι θρησκευτικές τελετές ως ιερέας του ναού Ε'Απσού στην Εριντού. Στη σημερινή εποχή ο Οάννης θεωρείται από κάποιους υπαρκτό ον με εξωγήινη προέλευση. Το λήμμα βασίζεται στο λήμμα Adapa της αγγλικής Βικιπαίδεια, έκδοση 737529528
Μάικλ Καν

Ο Μάικλ Καν (Michael Kahn, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1935) είναι Αμερικανός μοντέρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ιδιαιτέρως επιτυχημένη στάθηκε η δουλειά του σε ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον οποίο συνεργάσθηκε για περισσότερα από 40 χρόνια.

 Ο Καν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Είναι ένας από τους λίγους μοντέρ που ακόμα μοντάρει επάνω σε φιλμ (αν και έχει μοντάρει ψηφιακά σε ταινίες που δεν σκηνοθέτησε ο Σπίλμπεργκ). Ο Καν παραδέχθηκε ότι πολλοί «βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν ότι ο Στίβεν κι εγώ μοντάρουμε ακόμη σε μια μουβιόλα και τραπεζομονταζιέρα. [Αλλά] ο Στίβεν νιώθει πως το φιλμ μάς έφερε εδώ που είμαστε σήμερα και αγαπά τη μυρωδιά του και την αίσθησή του. Αρχίσαμε έτσι και πραγματικά το απολαμβάνουμε κι οι δυο μας.» Οι περιπέτειες του Τεν Τεν: Το μυστικό του μονόκερου, το 2011, ήταν πρώτη ταινία που ο Καν μοντάρισε ψηφιακά, με χρήση Media Composer, για τον Σπίλμπεργκ, αλλά έχει μοντάρει ψηφιακά για άλλους σκηνοθέτες πολύ ενωρίτερα, π.χ. για την ταινία Τουίστερ. Ο Μάικλ Καν έχει τις περισσότερες υποψηφιότητες για «Όσκαρ» Μοντάζ στην ιστορία των βραβείων αυτών, με εννέα. Επιπλέον, μοιράζεται τα περισσότερα κερδισμένα (τρία) «Όσκαρ» Μοντάζ με τους Ντάνιελ Μάντελ, Θέλμα Σουνμέικερ και Ραλφ Ντώσον. Και οι τρεις ταινίες για τις οποίες βραβεύθηκε είχαν σκηνοθετηθεί από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981), Η Λίστα του Σίντλερ (1993) και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998). Επιπλέον, ο Καν έχει πάρει 6 υποψηφιότητες για BAFTA Καλύτερου Μοντάζ, κερδίζοντας τα δύο: για τη Λίστα του Σίντλερ και για την Ολέθρια σχέση. Ο Καν έχει επιλεγεί ως μέλος της τιμητικής ενώσεως American Cinema Editors (ACE). Το 2011 δέχθηκε και το Βραβείο Επιτευγμάτων Σταδιοδρομίας της ACE. Στη σχετική τελετή, ο Σπίλμπεργκ δήλωσε για το μοντάζ: «εδώ είναι που η δημιουργία ταινιών γίνεται από τεχνική, τέχνη».
Βραβείο Καρλ Σέιγκαν

Το Βραβείο Καρλ Σέιγκαν (αγγλικά: Carl Sagan Memorial Award) είναι ένα βραβείο που παρουσιάστηκε από κοινού από την Αμερικανική Εταιρεία Αστροναυτικής και την Πλανητική Εταιρεία, και απονέμεται σε ένα άτομο ή μια ομάδα "που έχει επιδείξει ηγετική θέση στην έρευνα ή στις πολιτικές που προωθούν την εξερεύνηση του Κόσμου". Το βραβείο Καρλ Σέιγκαν, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1997, δημιουργήθηκε προς τιμήν του Αμερικανού αστρονόμου, αστροβιολόγου και γνωστού επιστήμονα Καρλ Σέιγκαν (1934-1996).

 1997 Bruce Murray 1998 Wesley Huntress 1999 Ed Stone 2000 Arnauld Nicogossian 2001 Edward Weiler 2002 California and Carnegie Planet Search Team 2003 Roald Sagdeev 2004 Steve Squyres and the Athena Team 2005 Michael Malin 2006 Scott Hubbard 2007 Maria Zuber 2008 Lennard A. Fisk 2009 Καμιά απονομή 2010 Καμιά απονομή 2011 Charles Elachi 2012 Riccardo Giacconi 2013 Eileen K. Stansbery 2014 William J. Borucki 2015 Frank Cepollina 2016 Alan Stern 2017 AURA “HST & Beyond” Committee Το Βραβείο Καρλ Σέιγκαν στον ιστότοπο της Αμερικανικής Αστροναυτικής Εταιρείας Το βραβείο Καρλ Σέιγκαν στον ιστότοπο της Πλανητικής Εταιρείας
Σμηναγός

Ο Σμηναγός (Σγος) είναι Αξιωματικός (OF-2) της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, ανώτερος του υποσμηναγού και κατώτερος του επισμηναγού. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Λοχαγός και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό - Λιμενικό Σώμα ο Υποπλοίαρχος.

 Η λέξη Σμηναγός προέρχεται από το σμήνος + άγω (οδηγώ). Κατά κανόνα, Σμηναγός είναι ο αρχηγός του Σμήνους, γεγονός που υποδηλώνεται και από τη σύνθεση της λέξης. Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός στις μεν Μεγάλη Βρεταννία, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία αποδίδεται με τον όρο Flight-Lieutenant, στις δε ΗΠΑ και Καναδά καλείται Captain δηλ. όπως και ο Λοχαγός του Στρατού Ξηράς. Το διακριτικό του Σμηναγού στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι τρεις γαλάζιες λωρίδες (δύο φαρδιές και μία λεπτή) που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα. Λοχαγός Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Γατοτροφή

Η γατοτροφή είναι για κατανάλωση από γάτες. Οι γάτες έχουν απαιτήσεις για τα συγκεκριμένα διαιτητικά θρεπτικά συστατικά τους. Ορισμένα θρεπτικά συστατικά, συμπεριλαμβανομένων πολλών βιταμινών και αμινοξέων, υποβαθμίζονται από τις θερμοκρασίες, τις πιέσεις και τις χημικές επεξεργασίες που χρησιμοποιούνται κατά την παρασκευή και επομένως πρέπει να προστεθούν μετά την παρασκευή τους για να αποφευχθεί η διατροφική ανεπάρκεια. Η ταυρίνη αμινοξέων, για παράδειγμα, η οποία βρίσκεται μέσα στο κρέας, αποικοδομείται κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, έτσι συνθετική ταυρίνη προστίθεται συνήθως μετά. Η μακροχρόνια ανεπάρκεια ταυρίνης μπορεί να οδηγήσει σε εκφυλισμό του αμφιβληστροειδούς, απώλεια όρασης και καρδιακή ανακοπή.

 Η ιδέα της παρασκευής εξειδικευμένου φαγητού για γάτες ήρθε αργότερα από ότι για τα σκυλιά. Αυτό οφείλεται πιθανώς στην ιδέα ότι οι γάτες θα μπορούσαν εύκολα να ταϊστούν. Το 1837, ένας γάλλος συγγραφέας Mauny de Mornay επικρίνει αυτή την ιδέα. Το 1844 ένας άλλος Γάλλος συγγραφέας διεδοσε αυτήν την ιδέα. Ο Spratt, ο οποίος ξεκίνησε κάνοντας μπισκότα σκυλιών, φαίνεται να ήταν και ο πρώτος εμπορικός παραγωγός τροφών για γάτες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα, το κρέας για γάτες και σκύλους στο Λονδίνο, συχνά κρέας αλόγου, πωλείται από πλανόδιους εμπόρους, γνωστούς ως Cats 'Meat Men. Τα περισσότερα είδη γατοτροφών που αγοράζονται από το κατάστημα έρχονται είτε σε ξηρή μορφή, επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως κροτίδες ή σε υγρή κονσέρβα. Μερικοί κατασκευαστές πωλούν κατεψυγμένες πρώτες δίαιτες και προϊόντα προμίγματος για να καλύψουν τους ιδιοκτήτες που τρώνε ωμά. Η ξηρή τροφή (8-10% υγρασία) γίνεται γενικά με μαγειρική εξώθησης υπό υψηλή θερμότητα και πίεση. Στη συνέχεια, το λίπος μπορεί να ψεκαστεί στα τρόφιμα για να αυξηθεί η γευστικότητά του και μπορούν να προστεθούν άλλα δευτερεύοντα συστατικά, όπως οι θερμότητα, που θα καταστρέφονται κατά τη διεργασία εξώθησης. Τα ξηρά τρόφιμα συσκευάζονται συνήθως σε χαρτοσακούλες πολλαπλών τοίχων, μερικές φορές με πλαστική μεμβράνη. Παρόμοια στυλ σακουλάκια με ελασματοποιημένα φύλλα ή συνεξωθήσεις χρησιμοποιούνται επίσης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα (υγρασία 75-78%) διατίθενται γενικά σε δοχεία αλουμινίου ή χάλυβα σε μεγέθη 85 g, 156 g και 369 g. Επίσης πωλείται σε μορφή θήκης από φύλλο αλουμινίου. Παρόλο που οι γάτες υποχρεώνονται τα σαρκοφάγία, υπάρχουν χορτοφαγικές και γατοτροφές. Η χορτοφαγική τροφή για γάτες πρέπει να ενισχυθεί με θρεπτικά συστατικά όπως η ταυρίνη και το αραχιδονικό οξύ. Ορισμένες μάρκες χορτοφαγικών τροφίμων για γάτες στις Η.Π.Α. χαρακτηρίζονται από τους κατασκευαστές τους ως ανταποκρινόμενοι στο προφίλ διατροφής Nutrient Cat Food του AAFCO.
Φαινόμενο Ούνρουχ

Το φαινόμενο Ούνρουχ περιγράφτηκε για πρώτη φορά από τον Στίβεν Φούλινγκ, το 1973, από τον Πωλ Ντέιβις, το 1975, και από τον Β. Γ. Ούνρουχ, το 1976. Ένας επιταχυνόμενος παρατηρητής στον κενό χώρο θα αντιλαμβάνεται την ύπαρξη διαφόρων στοιχειωδών σωματιδίων, ενώ ένας άλλος αδρανειακός παρατηρητής αντιλαμβάνεται τον ίδιο χώρο τελείως κενό.

 Σύμφωνα με την εν λόγω πρόβλεψη, ένας επιταχυνόμενος ανιχνευτής, μέσα σε κενό χώρο, θα αντιλαμβάνεται θερμοκρασία, η οποία δίνεται από τον τύπο: T = ℏ ⋅ α 2 π ⋅ c ⋅ k B {\displaystyle T={\frac {\hbar \cdot \alpha }{2\pi \cdot c\cdot k_{B}}}} , όπου α {\displaystyle \alpha } είναι η επιτάχυνση του παρατηρητή, k B {\displaystyle k_{B}} είναι η σταθερά του Μπόλτσμαν και c {\displaystyle c} η ταχύτητα του φωτός. Αν δεν ίσχυε η κβαντική θεωρία, η σταθερά του Πλανκ θα ήταν μηδέν, και ο παραπάνω όρος θα μηδενιζόταν, οπότε τα σχετικά φαινόμενα δεν θα εμφανίζονταν καν. Το ίδιο θα συνέβαινε και αν η ταχύτητα του φωτός είχε άπειρη τιμή. Από πού προέρχεται αυτή η θερμοκρασία; Γνωρίζουμε ότι η κάθε μορφής ενέργεια δεν μπορεί να δημιουργηθεί εκ του μηδενός, ούτε να καταστραφεί. Επομένως, η θερμική αυτή ενέργεια προέρχεται από κάποια άτακτη, τυχαία κίνηση. Ο "κενός" χώρος δεν είναι κενός, με την έννοια του "άδειος". Κάθε στιγμή, στον κενό χώρο, δημιουργούνται ζεύγη σωματιδίων-αντισωματιδίων. Αυτά τα ζεύγη σωματιδίων είναι, επίσης, κβαντικά συμπλεγμένα. Δηλαδή, αν ανιχνεύσουμε και μετρήσουμε το ένα σωματίδιο, η πλήρης περιγραφή της κατάστασής του εμπλέκεται με την κατάσταση του άλλου σωματιδίου, όσο μακριά και αν βρίσκονται μεταξύ τους. Το ένα από τα δύο συσχετισμένα σωματίδια κατευθύνεται προς τον παρατηρητή, ενώ το άλλο "χάνεται", μακριά από τον ορίζοντα του παρατηρητή. Αυτό σημαίνει ότι μέρος της πληροφορίας, που θα χρειαζόταν ο παρατηρητής, για να περιγράψει πλήρως την κατάσταση των σωματιδίων, "χάνεται", επειδή αυτό το μέρος της πληροφορίας βρίσκεται στα σωματίδια, που έφυγαν μακριά από τον ορίζοντα του παρατηρητή. Άρα, αυτό που ανιχνεύει ο παρατηρητής χαρακτηρίζεται από τυχαιότητα. Η τυχαία κίνηση, όμως, σημαίνει, εξ ορισμού, θερμική ενέργεια. Συνεπώς, τα σωματίδια, που ανιχνεύει ο παρατηρητής, έχουν θερμικό φάσμα. Τι είναι το φαινόμενο Unruh; στο physics4u
Λευκορωσοποίηση

Η λευκορωσοποίηση (λευκορωσικά: беларусізацыя) ήταν μια πολιτική προστασίας και προώθησης της λευκορωσικής γλώσσας, καθώς και της στρατολόγησης και της προώθησης εθνοτικών Λευκορώσων (ένα είδος θετικής δράσης) στο πλαίσιο της κυβέρνησης της Λευκορωσικής ΣΣΔ και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λευκορωσίας, που διεξήχθη από την κυβέρνηση της ΛΣΣΔ τη δεκαετία του 1920. Μαζί με την πολιτική της ουκρανοποίησης της Ουκρανικής ΣΣΔ της δεκαετίας του 1920, καθώς και άλλες παρόμοιες πολιτικές σε άλλα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης, αποτελούσε την σοβιετική πολιτική διορθωποίησης, μια προσπάθεια του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης να κερδίσει την εύνοια με μη ρώσικες εθνοτικές ομάδες αναστρέφοντας προσωρινά τις επιπτώσεις της αναγκαστικής Ρωσοποίησης μέσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία και προωθώντας τους εθνικούς πολιτισμούς και γλώσσες στις σοβιετικές εθνικές δημοκρατίες. Όλες οι πολιτικές της διορθωποίησης αντιστράφηκαν ριζικά με την έναρξη του σταλινισμού και την προώθηση από τη σοβιετική κυβέρνηση της ρωσικής γλώσσας ως μοναδικής κρατικής γλώσσας και της απαιτούμενης γλώσσας της ενδοεθνικής επικοινωνίας.

 Η επίσημη πολιτική της Λευκορωσοποίησης ιδρύθηκε το 1924 από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της ΛΣΣΔ με τη δημιουργία ειδικής επιτροπής με επικεφαλής τον Α. Ι. Χάτσκεβιτς. Η ειδική επιτροπή συνέστησε τα ακόλουθα μέτρα: Μετάβαση των θεσμών της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και των λευκορωσικών μονάδων του Κόκκινου Στρατού στη λευκορωσική γλώσσα Προώθηση των εθνοτικών Λευκορώσων σε ηγετικές θέσεις στο κόμμα, στην κυβέρνηση και στα συνδικάτα Οργάνωση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στη λευκορωσική γλώσσα, ανάπτυξη της λευκορωσικής λογοτεχνίας και πολλά άλλα.Η μετάβαση των θεσμών της Λευκορωσίας στη λευκορωσική γλώσσα προγραμματίστηκε να λάβει χώρα σε διάστημα ενός έως τριών ετών. Το 1927, το 80% των δημοσίων υπαλλήλων της ΛΣΣΔ μιλούσε άπταιστα τη λευκορωσική γλώσσα. Το 1928, το 80% των σχολείων στην ΛΣΣΔ είχαν μεταβαστεί στα λευκορωσικά ως γλώσσα στην οποία γίνονταν τα μαθήματα. Ωστόσο, με την άνοδο του σταλινισμού στη δεκαετία του 1930 και την ταυτόχρονη επιστροφή των πολιτικών της αναγκαστικής ρωσοποίησης, η λευκορωσοποίηση αντιστράφηκε γρήγορα, μαζί με την ουκρανισμοποίηση και όλα τα άλλα προγράμματα διορθωποίησης στη Σοβιετική Ένωση. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Λευκορωσοποίηση τέθηκε σε πλήρη ισχύ, με τα λευκορωσικά να γίνονται η μόνη κρατική γλώσσα και τα παιδιά άρχισαν να λαμβάνουν εκπαίδευση στα Λευκορωσικά. Ωστόσο, μετά την προσχώρηση του Αλεξάντερ Λουκασένκο στην εξουσία, το 1995 διεξήχθη δημοψήφισμα στη ρωσική γλώσσα, ενώ οι περισσότεροι ψήφισαν τα ρωσικά για να γίνουν η δεύτερη κρατική γλώσσα στη Λευκορωσία. Μετά από λίγο, η χρήση της λευκορωσικής έχει μειωθεί, και στη σημερινή Λευκορωσία, η ρωσική κυριαρχεί στην καθημερινή ζωή. Нарысы гісторыі Беларусі. Ч. 2. — Мн., 1995. С. 119-123 (στα λευκορωσικά) Запруднік Я. Беларусь на гістарычных скрыжаваннях. Минск, 1996. С. 93-94 (στα λευκορωσικά)
Κατάλογος αστέρων της Λύρας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Λύρας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Λύρα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N.D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N.G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Αρτουά

Το Αρτουά (ή Αρτεζιάν) είναι παλαιά επαρχία της βόρειας Γαλλίας. Τα εδάφη του εκτείνονταν σε απόσταση περίπου 4.000 τ.χλμ., ενώ διέθετε πληθυσμό περίπου ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Οι σημαντικότερες πόλεις του ήταν το Αρά (ολλανδικά: Atrecht), το Σαιν-Ωμέρ, η Λανς και η Μπετύν.

 Το Αρτουά καταλάμβανε την ενδοχώρα του διαμερίσματος (département) του Πα-ντε-Καλαί, το δυτικό τμήμα του οποίου αποτελούσε το παλιό Μπουλονναί. Το Αρτουά αντιστοιχεί περίπου στα σημερινά διαμερίσματα του Αρά, της Μπετύν, του Σαιν-Ωμέρ, και της Λανς, καθώς και στο δυτικό τμήμα του διαμερίσματος του Μοντρέιγ. Καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα της έκτασης κοιτασμάτων άνθρακα, η οποία εκτείνεται στα ανατολικά μέσω του département Νορ και κατά μήκος του κεντρικού Βελγίου. Αρχικά μία αυτόνομη φεουδαρχική κομητεία, το Αρτουά προσαρτήθηκε από την Κομητεία της Φλάνδρας. Περιήλθε στην κατοχή της Γαλλίας το 1180, ως προίκα της Φλαμανδής πριγκίπισσας, Ισαβέλλας του Αινώ, ενώ έγινε ξανά αυτόνομη κομητεία το 1237 από τον Ροβέρτο, εγγονό της Ισαβέλλας. Μέσω διαδοχών και κληρονομιών, το Αρτουά περιήλθε στην κατοχή των Δουκών της Βουργουνδίας το 1384. Με τον θάνατο του τέταρτου Δούκα, Καρόλου του Τολμηρού, το Αρτουά πέρασε στην κατοχή των Αψβούργων, περνώντας στο ισπανικό παρακλάδι του Οίκου. Μετά τις θρησκευτικές συγκρούσεις του 1566 στις Κάτω Χώρες, το Αρτουά συμμετείχε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Ολλανδική Επανάσταση το 1576, συμμετέχοντας στην Ειρήνη της Γάνδης, προτού λάβει μέρος στην Ένωση του Άτρεχτ το 1579. Μετά την ένωση του Άτρεχτ, το Αρτουά, καθώς και το Αινώ (Ολλανδικά: Henegouwen) έφτασαν σε επί μέρους συμφωνία με τον Ισπανό βασιλιά Φίλιππο Β’. Το Αρτουά παρέμεινε ως τμήμα των Ισπανικών Κάτω Χωρών, μέχρις ότου κατακτηθεί από τους Γάλλους στη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Η προσάρτησή του έγινε με τον πλέον επίσημο τρόπο, με την υπογραφή του Συμφώνου των Πυρηναίων το 1659, όταν και έγινε επαρχία του Βασιλείου της Γαλλίας. Αν και το Αρτουά ήταν σε σημαντικό αριθμό γαλλόφωνο, εντούτοις θεωρούνταν τμήμα των Κάτω Χωρών, μέχρι και την προσάρτησή του από τη Γαλλία. Το Αρτουά γνώρισε ταχύτατη βιομηχανική ανάπτυξη στη διάρκεια του δεύτερου μισού του αιώνα, κυρίως λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων του σε κάρβουνο. Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η γραμμή του μετώπου μεταξύ της Γερμανίας και των Συμμαχικών δυνάμεων στη Γαλλία εκτεινόταν κατά μήκος της επαρχίας, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα εκτεταμένες ζημιές στο φυσικό της περιβάλλον. Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα το Αρτουά, υπέφερε, όπως και οι γειτονικές του περιοχές, από την κατάρρευση της βιομηχανίας άνθρακα. Πιέρ-Σαρλ Λε Συέρ, (περ. 1657- 1705), γεννημένος στο Αρτουά, σημαντικός εξερευνητής και έμπορος. Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος (1758–1794), Γάλλος επαναστατικός ηγέτης, γεννημένος στο Αρά Καρόλους Κλούσιους Μάχη του Αρτουά (αποσαφήνιση) Κομητεία του Αρτουά Κόμητες του Αρτουά Κόμησσες του Αρτουά