IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
617 Πάτροκλος

Ο Πάτροκλος (Patroclus) είναι ένας διπλός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,19. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη. Ο Πάτροκλος είναι ο δεύτερος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας που ανακαλύφθηκε ποτέ και ο πρώτος γύρω από το Λαγκρανζιανό σημείο L5 του συστήματος Ηλίου-Δία, είναι δηλαδή όπως λέμε ένα «επόμενο» μέλος της Τρωικής Ομάδας. Μετά την ανακάλυψη μερικών ακόμα αστεροειδών της Τρωικής Ομάδας, επεκράτησε η συνήθεια μεταξύ των αστρονόμων να δίνονται ονόματα Ελλήνων ηρώων του Τρωικού Πολέμου στα «ηγούμενα» μέλη της Ομάδας και ονόματα Τρώων στα επόμενα μέλη (του Λαγκρανζιανού σημείου L5). Στο μεταξύ όμως είχαν ονομασθεί δύο εξαιρέσεις στον κανόνα αυτόν, οι οποίες και παραμένουν, αποκαλούμενες και «κατάσκοποι»: είναι ο 624 Έκτωρ στο ελληνικό «στρατόπεδο» και ο Πάτροκλος (που ονομάσθηκε έτσι από τον σύντροφο του Αχιλλέως) στο τρωικό.

 Η διπλή φύση του Πατρόκλου ανακαλύφθηκε το 2001. Το όνομα τώρα συνήθως αναφέρεται στο μεγαλύτερο από τα δύο σώματα, ενώ το λίγο μικρότερο αναφέρεται πλέον ως Μενοίτιος, από το όνομα του μυθικού πατέρα του Πατρόκλου, Μενοίτιος. Η περίοδος περιφοράς του συστήματος γύρω από το κοινό κέντρο μάζας του είναι 4,283 γήινες ημέρες σε απόσταση 680 ± 20 χιλιόμετρα το ένα σώμα από το άλλο. Οι διαστάσεις τους εκτιμώνται σε 122 και 112 χιλιόμετρα, αντιστοίχως. Ο φασματικός τύπος τους είναι P και πρόσφατες ενδείξεις συνιστούν ότι πρόκειται για δύο κομητικούς πυρήνες, αφού η μάζα τους είναι μικρή για τέτοια δεδομένα περιφοράς: Με πυκνότητα, 0,8 gr/cm³ βρίσκουμε ότι η συνολική τους μάζα ανέρχεται σε 1,36 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Το άλβεδό τους είναι 0,047. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά τους εκτιμάται σε 160 ως 165 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δίχτυ πετοσφαίρισης

Το δίχτυ του βολεϊ(Πετοσφαίριση) ή αλλιώς φιλές βρίσκεται κάθετα πάνω απο την κεντρική γραμμή . Εχει μήκος 9,5 μέτρα ,πλάτος 1 μέτρο και ύψος που διαφέρει ανάλογα με την κατηγορία ,δηλαδή Στους άνδρες ,στους εφήβους<(περιπου 18-19 ετών ), στους παίδες (περίπου 13-17 ετών ) φτάνει τα 2,43 μέτρα ενώ στους παμπαίδες (περίπου 10-15 ετών ) είναι στα 2,35 μέτρα Στις γυναίκες , στις νεάνιδες ,( περίπου 18-19 ετών) και στις κορασίδες (περίπου 12-17 ετών ) φτάνει τα 2,24 μέτρα ενώ στις παγκορασίδες, (περίπου 10-14) τα 2,20 μέτραΥπάρχει βέβαια και μία ειδική κατηγορία το μίνι (8-13 ετών), στην οποία το φιλέ φτάνει τα 2,10 μέτρα και συμβαίνει σε ειδικές εκδηλώσεις με αγώνες, κυρίως για λόγους προώθησης της πετοσφαίρισης . Ωστόσο το ύψος του φιλέ σε όλο το μήκος του θα πρέπει να είναι ακριβώς το ίδιο κατα την διάρκεια του αγώνα και δεν πρέπει να υπερβαίνει το επίσημο ύψος πέραν των 2 εκατοστών .

 Το δίχτυ είναι κατασκευασμένο απο τετράγωνο μαύρο πλέγμα 10 εκατόστων. Μια οριζόντια ταινία ,πλάτους 5 εκατοστών , κατασκαυασμένη απο λευκό αναδιπλουμένο καναβάτσο είναι ραμμένη σε ολο το μήκος της κορυφής του φιλέ . Στις άκρες του και σε απόσταση 9 μέτρα μεταξύ τους βρίσκονται οι αντένες ( ράβδοι με ρίγες των 10 εκατοστών που είναι συνήθως σε άσπρο και κόκκινο χρώμα ώστε να υπάρχει αντίθεση ) ,οι οποίες είναι μήκους 1,8 μέτρων με τα 0,8 μέτρα να προεξέχουν πάνω απο το δίχτυ ωστε να ορίζουν τα εναέρια όρια του γηπέδου. Το δίχτυ στο πάνω μερος είναι δεμένο μέσω ενός εύκαμπτου καλωδίου με τους στυλοβάτες με σκοπό να διατηρείται τεντωμένη η κορυφή του . Στο κάτω μέρος του (οπου δεν υπάρχει η άσπρη ταινία ) δένεται με τους στιλοβάτες ωστε να διατηρείται και το κατω μέρος τεντωμένο , μέσω ενός σχοινιού που είναι περασμένο εντος του πλέγματος . Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ελληνικής Ομοσπονδίας πετοσφαίρισης οι παίχτες απαγορεύεται να αγγίξουν το δίχτυ κατα την διάρκεια της αγωνιστικής φάσης. http://www.volleynews.gr/arxiki/2013-07-25-11-54-33 http://www.fa3.gr/nomothesia_2/nomoth_athl/KANONISMOI/volley/1-kefalaio-xaraktiristika.htm
Ο άντρας με το καφέ κοστούμι

Το Ο άντρας με το καφέ κοστούμι (πρωτότυπος τίτλος: The Man in the Brown Suit) είναι κατασκοπικό μυθιστόρημα γραμμένο από την Άγκαθα Κρίστι. Η συγγραφέας το εμπνεύστηκε και εν μέρει το "συναρμολόγησε" κατά τη διάρκεια της μεγάλης περιοδείας της στη Βρετανική Κοινοπολιτεία το 1922, ενώ το έγραψε στο διαμέρισμά της στο Ερλς Κορτ ανακαλώντας στη μνήμη της τα μαγευτικά αφρικάνικα τοπία. Ο χαρακτήρας του συνταγματάρχη Ρέις, που παίζει καθοριστικό ρόλο στην πλοκή του έργου, εμφανίζεται σε άλλα τρία βιβλία της Κρίστι, ενώ το απαιτητικό αφεντικό του πρώην συζύγου τής Κρίστι ζήτησε να τον συμπεριλάβει στο επόμενο βιβλίο της, κάτι που η συγγραφέας έκανε εδώ με τον χαρακτήρα του Γιούστας Πέντλερ.

 Η νεαρή και όμορφη Αν Μπέντινγκφελντ καταφθάνει στο Λονδίνο αναζητώντας την περιπέτεια. Και η περιπέτεια δεν καθυστερεί στο ραντεβού τους. Λίγο καιρό μετά την εγκατάστασή της στη βρετανική πρωτεύουσα, στον υπόγειο, ένας άντρας που αναδίδει μια παράξενη μυρωδιά ναφθαλίνης πέφτει στις γραμμές του τρένου και πεθαίνει μπρος στα μάτια της. Η αστυνομία αποφαίνεται πως είναι ατύχημα. Τότε όμως ποιος είναι ο άντρας με το καφέ κοστούμι που εξέταζε το πτώμα προτού το βάλει στα πόδια; Διαθέτοντας μόνο ένα αινιγματικό στοιχείο, η Αν είναι αποφασισμένη να εντοπίσει να εντοπίσει τον μυστηριώδη δολοφόνο και να τον παραδώσει στη δικαιοσύνη. Αν Μπέντινγκφελντ: Κόρη του διάσημου καθηγητή αρχαιολογίας Τσαρλς Μπέντινγκφελντ. Ακολουθεί τα ίχνη μιας παράξενης υπόθεσης δολοφονίας, που θα την οδηγήσει ως τη Νότια Αφρική, σε μια περίοδο που μαίνονται εμφύλιες διαμάχες. Ανίτα Γκρούνμπεργκ: Ή, αλλιώς, Ναντίνα η Ρωσίδα χορεύτρια ή κυρία Ντε Καστίνα. Υπήρξε πράκτορας του μυστηριώδους "συνταγματάρχη". Τζον Έρντσλι: Ή, αλλιώς, Χάρι Λούκας ή Χάρι Ρέιμπερν. Γιος του σερ Λόρενς Έρντσλι, ιδιοκτήτη ορυχείου στη Νότια Αφρική. Αυτός και ο φίλος του ο Χάρι βρίσκουν μια φλέβα διαμαντιών στη Βρετανική Γουιάνα της Νότιας Αμερικής. Χάρι Λούκας: Φίλος του Τζον Έρντσλι. Σκοτώθηκε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνταγματάρχης Ρέις: Μακρινός εξάδελφος του σερ Λόρενς Έρντσλι, δουλεύει για την κυβέρνηση ως πράκτορας ή ντετέκτιβ. Έχει τη φήμη του δεινού κυνηγού λιονταριών και του πολύ πλούσιου ανθρώπου. Σούζαν Μπλερ: Κυρία της υψηλής κοινωνίας, που αναλαμβάνει να βοηθήσει την Αν Μπέντινγκφελντ στη διαλεύκανση του μυστηρίου. Γιούστας Πέντλερ: Βουλευτής του Βρετανικού Κοινοβουλίου, επιχειρηματίας και επιφανές μέλος της αγγλικής κοινωνίας. Γκάι Πάτζετ: Ο γραμματέας του Γιούστας Πέντλερ, άνθρωπος του καθήκοντος, σχεδόν ψυχαναγκαστικός με την τάξη και την ευρυθμία. Άρθουρ Μινκς: Ο άνθρωπος με τα πολλά πρόσωπα. Συμφωνεί να συνεργαστεί με τον Χάρι Ρέιμπερν και αλλάζει διαρκώς μεταμφιέσεις. Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie - Ο άντρας με το καφέ κοστούμι Αγγλική Βικιπαίδεια - The Man in the Brown Suit Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie - Ο Πουαρό ερευνά Αγγλική Βικιπαίδεια - The Road of Dreams
Δήμος Οινουσσών

Ο Δήμος Οινουσσών είναι δήμος της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου που περιλαμβάνει τις Οινούσσες και κάποια μικρότερα νησάκια. Αρχικά λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του νομού Χίου από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Αιγνούσα. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης) τα διοικητικά όρια και η έδρα του δήμου δεν μεταβλήθηκαν. Ο δήμος Οινουσσών έχει (πραγματικό) πληθυσμό 826 κατοίκους.

 Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ. Οινουσσών [ 1.109 ] οι Οινούσσες [ 1.058 ] ο Άγιος Παντελεήμονας (νησίδα) [ 0 ] το Αρχοντόνησο (νησίδα) [ 0 ] ο Ασπαλαθρόκαμπος [ 19 ] η Βάτος (νησίδα) [ 0 ] ο Γάδρος (νησίδα) [ 0 ] η Γαϊδουρόνησος (νησίδα) [ 0 ] το Κάστρον [ 32 ] η Μαλλιαρόπετρα (νησίδα) [ 0 ] ο Μονάφτης (νησίδα) [ 0 ] το Νησί Παναγιάς (νησίδα) [ 0 ] το Νησί Πίττας (νησίδα) [ 0 ] το Παπαποντικάδικο (νησίδα) [ 0 ] ο Πασάς (νησίδα) [ 0 ] το Πατερόνησο (νησίδα) [ 0 ] το Ποντικονήσι (νησίδα) [ 0 ] τα Πρασονήσια (νησίδα) [ 0 ] η Σάντα Παναγιά (νησίδα) [ 0 ] 1975-1982 Παντελής Πατέρας 1983-1986 Αντώνιος Σ. Λαιμός (απεβίωσε στο Λονδίνο και κηδεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου 1986) 1991-1998 Δημήτριος Χαλκιάς 1999-2014 Ευάγγελος Αγγελάκος 2014-2019 Στέφανος Βογιατζής 2019- Γεώργιος Δανιήλ Πηγή: ΕΕΤΑΑ Αποκεντρωμένη διοίκηση Αιγαίου
Γενί Ενγκμπακοτό

Ο Γενί Ενγκμπακοτό είναι επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε για την ομάδα της ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη. Γεννήθηκε στη Γαλλία, ωστόσο έχει καταγωγή απ το Κονγκό, στο οποίο μάλιστα είναι δύο φορές διεθνής.

 Ο Γενί Ενγκμπακοτό άρχισε την καριέρα του στην Μέντς το 2009, απ την οποία προβιβάστηκε. Έμεινε στη Γαλλική ομάδα εφτά χρόνια (2009-2016), έχοντας συνολικά αγωνιστεί 185 φορές και έχοντας σκοράρει 44 τέρματα. Στο ντεπούτο του με τη β' ομάδα της Μέντς στην 5η κατηγορία της Γαλλίας, σκόραρε και κίνησε το ενδιαφέρον μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων, όπως η Μπαρτσελόνα, η Τσέλσι και η Τότεναμ. Τελικά έμεινε στη Μέντς. Το πρώτο του επαγγελματικό τέρμα με την επίσημη ομάδα, πέτυχε σε έναν νικηφόρο αγώνα κυπέλλου, απέναντι στην Ελ Τέντ Σεν Ζερμέν. Στις 7 Αυγούστου του 2016, μεταγράφηκε στην Αγγλική ΚΠΡ. Σκόραρε για πρώτη φορά με τη φανέλα της Αγγλικής ομάδας, απέναντι στη Σουίντον Τάουν, για το Καραμπάο Κάπ. Έπειτα από 31 αγώνες και 3 τέρματα, το 2018 φεύγει απ την ΚΠΡ. Τον Ιανουάριο του 2018, υπέγραψε στη Γαλλική Αν Αβάν ντε Γκενγκάν, με κλειστό συμβόλαιο. Τον Ιανουάριο του 2021, υπέγραψε στον Παναθηναϊκό, με τον προπονητή της ομάδας, Λάζνο Μπόλονι να τον διαλέγει τελικά για τη θέση του πλάγιου επιθετικού. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τα πράσινα, τον Φεβρουάριο του 2021, στο νικηφόρο πέρασμα της ομάδας του από το "Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου" με 2-3 απέναντι στον Ατρόμητο. Την 1η Φεβρουαρίου 2022 ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με τον Παναθηναϊκό έχοντας καταγράψει 16 συμμετοχές. Ο Γενί Ενγκμπακοτό γεννήθηκε στη Γαλλία, ωστόσο έχει ρίζες από την Ακτή Ελεφαντοστού και το Κονγκό. Έχει αγωνιστεί με την Κ-17 και την Κ-18 της Γαλλίας 32 και 12 φορές αντίστοιχα, έχοντας πετύχει 10 τέρματα. Συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό τουρνουά Κ-19 του 2009, στη Γερμανία, με την ομάδα της Γαλλίας. Το 2017, απέκτησε επίσημα την Κονγκολέζικη υπηκοότητα και έκανε το ντεμπούτο του, στην ήττα της ομάδας του με 2-1 από αυτήν της Κένυας, τον Μάρτιο του 2017.
Φοινικιά Αιτωλοακαρνανίας

Η Φοινικιά (ή Παναγιά της Φοινικιάς) είναι μία ακατοίκητη νησίδα στον Πατραϊκό κόλπο και στις αλυκές Μεσολογγίου, πολύ κοντά στην ξηρά. Πάνω του υπάρχει ο μικρός ναός της Παναγιάς της Φοινικιάς. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Μεσολογγίου και απέχει 3 χιλιόμετρα από την πόλη.

 Με την ονομασία Φοινικιά είναι γνωστή και η περιοχή απέναντι από την νησίδα από την οποία πήρε και το όνομα της η νησίδα. Η νησίδα αποτέλεσε προσφιλή προορισμό για ξεκούραση του Λόρδου Βύρωνα κατά την διαμονή του στην πόλη. Το ξωκλήσι της Παναγιάς της Φοινικιάς κτίστηκε το 1804, στη θέση παλαιότερης παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Αθανάσιος Παλιούρας, "Μνημεία ευλάβειας ολόγυρα στις λιμνοθάλασσες" στο ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009, σελ. 117-144. ΥΠΕΧΩΔΕ-Φορέας Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου, Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου-Αιτωλικού. Διαδρομή στο χρόνο, στο χώρο, στο λόγο, στις τέχνες, Αθαν. Παλιούρας (επιμ. έκδ.), Τυπογραφείο Typorama-Agenda, Πάτρα 2009. ISBN 978-960-89724-1-4. Iστοσελίδα Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου Αρχειοθετήθηκε 2022-03-20 στο Wayback Machine.. fdlmes.gr. Ανακτήθηκε: 19/03/2015. Φοινικιά. wikimapia.org
Χοσέ Κούρα

Ο Χοσέ Κούρα (José Cura, Ροσάριο, 5 Δεκεμβρίου 1962) είναι διάσημος Αργεντινός τενόρος της όπερας, γνωστός ως ένας από τους σύγχρονους τραγουδιστές όπερας με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Έχει ερμηνεύσει απαιτητικούς ρόλους όπως τον Οθέλλο (Otello) του Βέρντι και τον Σαμψών (Samson et Dalila) του Saint-Saëns. Μπορεί να ερμηνεύσει και ρόλους βαρύτονου χάρη στα εκτεταμένα χαμηλά μέρη της φωνητικής του κλίμακας.

 Ο Χοσέ Κούρα ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που τραγούδησε και ταυτόχρονα διηύθυνε την ορχήστρα (τόσο σε κοντσέρτα όσο και σε ηχογραφήσεις) και ο πρώτος που συνδύασε τραγούδι με συμφωνικά έργα σε κονσέρτο με σχήμα ‘μισό-μισό’. Το Φεβρουάριο του 2003, πρώτα διηύθυνε την Καβαλλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι και μετά από ένα διάλειμμα ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσει το ρόλο του Canio στους Παλιάτσους του Ρουγκέρο Λεονκαβάλλο στην Όπερα του Αμβούργου. Ο Κούρα έχει εμφανισθεί σε πολυάριθμες τηλεοπτικές παραγωγές όπερας καθώς και σε συναυλιακές παραγωγές σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει τραγουδήσει σε φημισμένα θέατρα του κόσμου, στα οποία περιλαμβάνονται η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης, η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, η Κρατική όπερα της Βιέννης, το Θέατρο Liceu της Βαρκελώνης, η Όπερα της Ζυρίχης και η Σκάλα του Μιλάνου. Το 2001 ερμήνευσε το ρόλο του Οθέλλου στην κρατική όπερα της Βιέννης και στην όπερα του Κόβεντ Γκάρντεν, εμφάνιση που επαινέθηκε ως προς τις φωνητικές ικανότητες του Κούρα, ενώ από άλλους σχολιάστηκε η αδυναμία του να αποδώσει την αγωνία τού χαρακτήρα.Είναι παράλληλα συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και κιθαριστής, ενώ έχει ασχοληθεί επίσης με τη σκηνογραφία και τη σκηνοθεσία. Εκτός της πλούσιας δισκογραφίας του με κλασική μουσική, ιδιαίτερη επιτυχία έχουν και οι δισκογραφικές συνεργασίες του - σε τραγουδιστικά ντουέτα σύγχρονης μουσικής - με κορυφαίες σοπράνο της εποχής μας, όπως η Βρετανίδα Σάρα Μπράιτμαν (π.χ. Just show me how to love you, Τhere for me) και η Πολωνή Εύα Μαλάς-Γκοντλέβσκα (π,χ, Song of love, EmOcean κά.). Έχει τιμηθεί με σειρά διακρίσεων και βραβείων σε όλο τον κόσμο. Μεταξύ αυτών και με το 1ο βραβείο Operalia του Διεθνούς Διαγωνισμού Τραγουδιστών Όπερας “Πλάθιδο Ντομίγκο” το 1994. Το 2007 ο Χοσέ Κούρα διορίστηκε επισκέπτης καθηγητής της Βασιλικής Μουσικής Ακαδημίας του Λονδίνου. http://www.josecura.com
Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση

Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση, συντομ. LFEC (Αγγλικά: Lebanese Forces – Executive Command, Αραβικά: القوات اللبنانية - القيادة التنفيذية, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Al-Qiyada Al-Tanfeethiyya) ήταν μια οργάνωση που προήλθε από τη διάσπαση της οργάνωσης Λιβανέζικες Δυνάμεις, με έδρα την πόλη Ζάχλε στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1985 με αρχική ονομασία Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση, συντομ. LFU (Αραβικά: القوات اللبنانية - انتفاضة, Al-Quwwat al-Lubnaniyya – Intifada), την οποία άλλαξε το 1986, και πήρε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο του Λιβάνου. Ηγέτης της υπήρξε ο Ηλί Χομπέικα, που διατέλεσε και υπουργός του Λιβάνου αργότερα, και δολοφονήθηκε το 2002 στη Βηρυττό.

 Οι Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εξέγερση σχηματίστηκαν από τον Ηλί Χομπέικα στην πόλη Ζάχλε από τους υποστηρικτές του στις Λιβανέζικες Δυνάμεις (που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τον Σαμίρ Τζάτζα), που αναζήτησαν καταφύγιο στην υπό συριακό έλεγχο κοιλάδα Μπεκάα μετά τη διαφωνία με τον Σαμίρ Τζάτζα και την εκδίωξή τους από την Ανατολική Βηρυττό από τις Λιβανέζικες Δυνάμεις τον Ιανουάριο του 1985. Αφού μετονομάσθηκαν σε Λιβανέζικες Δυνάμεις - Εκτελεστική Διοίκηση το 1986, όντες χρηματοδοτούμενοι από τη Συρία, ο Χομπέικα και οι άντρες του γνώρισαν λίγη ή καθόλου υποστήριξη από τους Ουνίτες κατοίκους της Ζάχλε, οι οποίοι προτιμούσαν να παρέχουν την υποστήριξή τους στις Λιβανέζικες Δυνάμεις, και αργότερα στην προσωρινή στρατιωτική κυβέρνηση του στρατηγού Μισέλ Αούν. Η οργάνωση αριθμούσε αρχικώς 600-700 μαχητές, στα τέλη όμως της δεκατίας του ΄80 είχε περίπου 1.000 πολιτοφύλακες στις τάξεις της, κυρίως Μαρωνίτες, εκ των οποίων 300 επιχειρούσαν στη Δυτική Βηρυττό, ενώ οι υπόλοιποι αποτελούσαν την εφεδρεία στην πόλη Ζάχλε. Εκτός από κάποιους άντρες της ειδικών αποστολών που ήταν εξοπλισμένοι με βαρέα πολυβόλα, πυροβόλα άνευ οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ) και αντιαεροπορικά (A/A) πυροβόλα, η πολιτοφυλακή δεν διέθετε τεθωρακισμένα οχήματα ή πυροβολικό δικό της, αλλά βασιζόταν συνήθως για υποστήριξη πυρών πυροβολικού και τεθωρακισμένων στην 82η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία του Συριακού Στρατού που έδρευε στην Κοιλάδα Μπεκάα. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου τον Οκτώβριο του 1990, οι μονάδες της πολιτοφυλακής στη Βηρυττό και την πόλη Ζάχλε διατάχθηκαν το Μάρτιο του 1991 να διαλυθούν και να παραδώσουν το βαρύ οπλισμό τους. Παρόλο που η οργάνωση διαλύθηκε, πολλά πρώην μέλη της αποτέλεσαν τον πυρήνα της ιδιωτικής σωματοφυλακής του Χομπέικα, μέχρι το θάνατό του σε έκρηξη βόμβας στο αυτοκίνητό του κοντά στην οικία του στο προάστιο Χαζμίγια της Βηρυττού στις 24 Ιανουαρίου 2002, οπότε και ο πυρήνας αυτός διαλύθηκε.
Μαυσωλείο του Μαξέντιου

Το Μαυσωλείο του Μαξεντίου ήταν μέρος ενός μεγάλου συγκροτήματος στην Aππία Οδό της Ρώμης, που περιελάμβανε ένα παλάτι και έναν Ιππόδρομο· κατασκευάστηκε από τον Αυτοκράτορα Μαξέντιο. Ήταν ένας μεγάλος κυκλικός τάφος και κτίστηκε από τον Mαξέντιο στις αρχές του 4ου αι., πιθανώς έχοντας κατά νου να είναι μαυσωλείο για τον εαυτό του και την οικογένειά του, αλλά όταν ο μικρός γιος του Βαλέριος Ρωμύλος πέθανε, τάφηκε εκεί. Μετά από εκτεταμένη ανακαίνιση, το μαυσωλείο άνοιξε ξανά στο κοινό το 2014.

 Ο Mαξέντιος ίσως αποφάσισε να κατασκευάσει το μαυσωλείο στην Αππία Οδό, επειδή -σύμφωνα με τη Ρωμαϊκή συνήθεια- όλα τα σώματα έπρεπε να ταφούν έξω από την πόλη. Το συγκρότημα είναι πολύ κοντά σε αρκετές κατακόμβες. Το μαυσωλείο πιστεύεται ότι ήταν διώροφο, κυλινδρικό (rotonda) με διάμετρο περίπου 35 μ., αλλά σώζεται μόνο ο ημιυπόγειος όροφός του. Υπάρχει ένας κεντρικός οκταγωνικός στύλος με διάμετρο μεγαλύτερη από 9 μ. και αυτός περιβάλλεται από έναν θολωτό διάδρομο πλάτους 7 μ. Στον στύλο υπάρχουν ανοικτές κόγχες για τις σαρκοφάγους. Δεν υπάρχει ίχνος διακόσμησης δαπέδου ή τοίχου, γεγονός που υποδηλώνει ότι το κτήριο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.Μία οικία του 18ου αι. αποκρύπτει σε μεγάλο βαθμό το μαυσωλείο από την Αππία Οδό και βρίσκεται εκεί, όπου μία στοά κάποτε πλαισίωνε την κύρια είσοδο του τάφου. Η οικία ήταν αρχικά μία αγροικία και αργότερα μετατράπηκε σε ένα μέγαρο από την Οικογένεια Toρλόνια, η οποία το κατείχε, μέχρι που το πήρε η Φασιστική κυβέρνηση το 1943. Κατάλογος αρχαίων μνημείων στη Ρώμη
Μάχη του Καγκούλ

Η Μάχη του Καγκούλ (ρωσικά: Сражение при Кагуле‎, Τούρκικα:Kartal Ovasi Muharebesi) ήταν η πιο σημαντική μάχη πεζοπόρων τμημάτων του Ρωσοτουρκικού πολέμου και μια από τις μεγαλύτερες μάχες του 18ου αιώνα.

 Υπό τη συνεισφορά του Πέτρου Μελισσηνού, ο Ρώσος διοικητής Πιότρ Ρουμιάνσεφ διευθέτησε τους 40,000 στρατιώτες του σε σχήμα σε συμπαγών πλατείων και επέλεξε να προχωρήσει στην επίθεση ενάντια στις συμμαχικές δυνάμεις του Χανάτου της Κριμαίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίες αποτελούνταν από 30.000 οθωμανικά πεζικά και 45.000 Οθωμανικά ιππικά. Περίπου 80.000 Τάταροι της Κριμαίας ήλθαν εντός 20 χλμ. από το πεδίο της μάχης, αλλά δεν πήραν μέρος. Ο συγκριτικά μικρός ρωσικός στρατός επιτέθηκε στους Οθωμανούς και τους συνέτριψε. Οι ρωσικές απώλειες ήταν 1.000, ενώ οι απώλειες στην οθωμανική πλευρά ανήλθαν σε πάνω από 20.000 στρατιώτες που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, αλλά και αιχμαλωτίστηκαν. Μετά την νίκη αυτή, οι Ρώσοι κατέλαβαν 130 οθωμανικά κανόνια και υπεράσπισαν όλα τα σημαντικά φρούρια της περιοχής. Σε εορτασμό της νίκης, η Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας έφτιαξε μνημείο που τώρα υπάρχει στο Τσάρσκογιε Σελό, ενώ ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας έστειλε στον Ρουμιάνσεφ μια συγχαρητήρια επιστολή στην οποία συνέκρινε τη ρωσική νίκη με τις πράξεις των Αρχαίων Ρωμαίων. Την ίδια μέρα 4 χρόνια μετά, υπογράφτηκε η Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.
Μάρκος Πόρκιος Κάτων (γιος του Κάτωνα του Νεότερου)

Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων, λατιν.: Marcus Porcius Cato, (π. 73-42 π.Χ.), γιος τού Μ. Π. Κάτωνα τού Νεότερου από τον πρώτο του γάμο με την Ατιλία, ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός και στα πρώτα του χρόνια πέρασε λίγο χρόνο στην πολιτική με τον πατέρα του. Αν και ποτέ δεν επέτυχε το μεγαλείο, τον θαύμαζαν στενοί φίλοι και συγγενείς, και επίσης υπηρέτησε τον πατέρα του πιο πιστά, και μοιραζόταν τα ιδανικά του. Ο Μάρκος ήταν γνωστός για το ότι ήταν άνθρωπος με γενναιοδωρία και θερμός χαρακτήρας.

 Ήταν αδελφός της Πορκίας Κατωνίδας, η οποία παντρεύτηκε την πρώτη φορά τον Mάρκο Καλπούρνιο Βίβουλο (συνύπατο με τον Ι. Καίσαρα το 59 π.Χ.) και αργότερα παντρεύτηκε τον ετεροθαλή εξάδελφό τους (από τη μητρική πλευρά) Mάρκο Ιούνιο Βρούτο. Ο Μάρκος Π. Κάτων πολέμησε στη μάχη της Θάψου και αφού νικήθηκε από τις δυνάμεις τού Ι. Καίσαρα, ο πατέρας του Κάτων αυτοκτόνησε το 46 π.Χ. Ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε χάρη στον νεαρό Μάρκο Π. Κάτωνα, και του επέτρεψε να κρατήσει την περιουσία τού πατέρα του. Παρά το γεγονός ότι τού δόθηκε χάρη από τον Καίσαρα και τού επετράπει να επιστρέψει στην πατρίδα του, ο Μάρκος Π. Κάτων ενώθηκε με τον κουνιάδο του Βρούτο και τον σύμμαχό του Γάιο Κάσσιο Λογγίνο, που και οι δύο είχαν δολοφονήσει τον Ιούλιο Καίσαρα στις 15 Μαρτίου 44 π.Χ. Στη συνέχεια διέφυγαν από τη Ρώμη και κατευθύνθηκαν προς την Ελλάδα, όπου ο Μάρκος Π. Κάτων πολέμησε και στις δύο μάχες των Φιλίππων. Σκοτώθηκε στη δεύτερη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. (σε ηλικία 31 ετών). Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, καθώς ο στρατός των Απελευθερωτών νικούσε, ο Μάρκος Π. Κάτων αρνήθηκε να υποχωρήσει και αντ' αυτού επιτέθηκε στις τάξεις του εχθρού, υποτίθεται χωρίς κράνος ή πανοπλία, για να αντιμετωπίσει το τέλος του. Πλούταρχος, Mάρκος Βρούτος Πλούταρχος, Κάτων ο Νεότερος Κικέρων, Επιστολαί εις τον Βρούτον Κικέρων, Επιστολαί εις τον Αττικόν Αππιανός, Οι Εμφύλιοι Πόλεμοι, Book II Βαλέριος Μάξιμος, Περί πράξεων αξιομνημόνευτων Κάσσιος Δίων, Ρωμαϊκή Ιστορία 44–47 Βαλέριος Μάξιμος, Πράξεις και ρήσεις αξιομνημόνευτες, βιβλ. IV.6.5 (Factorum et dictorum memorabilium libri iv.6.5)
Ποταμός Ραζντάν

Ο Ραζντάν (αρμενικά: Հրազդան, με λατινικούς χαρακτήρες Hrazdan) είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Αρμενίας. Πηγάζει στο βορειοδυτικό άκρο της λίμνης Σεβάν και ρέει νότια, διαμέσου της επαρχίας Κότιακ και της πρωτεύουσας της Αρμενίας, του Ερεβάν. Η λίμνη με τη σειρά της τροφοδοτείται από πολλά ρέματα. Στη πεδιάδα του Αραράτ, στα σύνορα με την Τουρκία, ο Ραζντάν συμβάλει με τον Αράξη. Ο ποταμός έχει μήκος 141 χιλιόμετρα. Το νερό του ποταμού χρησιμοποιείται για την άρδευση καλλιεργειών, την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας από μια σειρά σταθμών.

 Ο ποταμός αποκαλούταν Ιλνταρούνι στα ουραρτιανά. Στα τουρκικά, το όνομα του ποταμού είναι Zangu (αρμενικά: Զանգու), Zanga, Zangi ή Zengy. Ο ποταμός Ραζντάν δημιουργείται από το νερό που εκρέει από τη λίμνη Σεβάν, τη μεγαλύτερη λίμνη της Αρμενίας, σε υψόμετρο 1.900 μέτρων. Ο ποταμός σχηματίζεται στο βορειοδυτικό άκρο της λίμνης και στη συνέχεια ρέει προς τα νότια, διασχίζοντας ένα βαθύ φαράγγι και φτάνει στη δυτική πλευρά του Ερεβάν, της πρωτεύουσας της Αρμενία, και στη συνέχεια συμβάλλει με τον Αράξη νότια της πόλης. Οι γεωλογικοί σχηματισμοί κατά μήκος του ποταμού αποτελούνται από ροές λάβας (κυρίως βασαλτικές) οι οποίες δημιουργήθηκαν από τρία ηφαίστεια στην οροσειρά Γκέκγακμ. Το ανώτερο στρώμα βασάλτη έχει ηλικία περίπου 200.000 ετών. Υπάρχουν πολλές πόλεις και χωριά κτισμένες στις όχθες του ποταμού είναι οι Σεβάν, Ραζντάν, Τσαρεντσαβάν, Αρζνί, Ερεβάν και Μασία, με συνολικό πληθυσμό περίπου 1.130.000.Η λεκάνη απορροής του ποταμού έχει εμβαδόν 2.566 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η ετήσια βροχόπτωση στην περιοχή είναι 257 χιλιοστά, με μέγιστο τα 43 χιλιοστά, το Μάιο, και ελάχιστον 8 χιλιοστά, τον Αύγουστο. Η μέση θερμοκρασία στην περιοχή ποικίλει από -3 °C τον Ιανουάριο μέχρι +26 °C τον Ιουλίου, ενώ οι ακραίες τιμές είναι από -15 °C μέχρι +44 °C. Η ετησία ροή του ποταμού είναι 733 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Η πανίδα που απαντάται στο ποτάμι περιλαμβάνει 33 είδη χειρονομίδων και 23 ειδών σιμουλιδών (οικογένειες διπτέρων). Στο ποτάμι έχουν βρεθεί 2 είδη τροχοφόρων, 13 είδη κλαδοκεράνιων και 10 είδη κωπηπόδων. Το είδος ψαριού που απαντάται στον ποταμό είναι η πέστροφα του Σεβάν (Salmo ischchan), ενώ έχουν αναφερθεί και καραβίδες. Τα νερά του ποταμού έχουν χρησιμοποιηθεί για άρδευση τον 19ο αιώνα και από τις αρχές του 20ού αιώνα. Η άρδευση έλαβε χώρα στην κοιλάδα του Αραράτ, όπου δημιουργήθηκαν 80.000 εκτάρια αρδεύσιμης γης. Η αξιοποίηση της υδροηλεκτρικής ενέργειας έγινε με την κατασκευή εφτά εργοστασίων, γνωστών ως «καταρράκτης Σεβάν-Ραζντάν», σε μήκος 70 χιλιομέτρων με συνολική δυνατότητα παραγωγής 560 MW. Είναι η μεγαλύτερη διάταξη παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας στην Αρμενία. Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1930 και το 1962. Παρόλα αυτά, δίνεται προτεραιότητα στη χρήση των νερών για ύδρευση και αυτό καθορίζει την απελευθέρωση νερών από τη λίμνη, και οι σταθμοί λειτουργούν ανάλογα. Holding, Deirdre (1 Σεπτεμβρίου 2014). Armenia: with Nagorno Karabagh. Bradt Travel Guides. ISBN 978-1-84162-555-3.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015 ήταν η 45η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από την Παρασκευή 15 έως και το Σάββατο 16 Μαΐου του 2015. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.

 Το πρόγραμμα των αγώνων: Παρασκευή 15 Μαΐου12:30 – 15:00: Σύνθετο ατομικό & ομαδικό γυναικών / νεανίδων 16:00 – 19:00: Σύνθετο ατομικό & ομαδικό ανδρών / εφήβωνΣάββατο 16 Μαΐου10:30 – 13:30: Τελικοί οργάνων ανδρών / εφήβων, γυναικών / νεανίδων 2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017 Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης, στη Μίκρα» στο Internet Archive «Νικήτρια η Ξουλόγη στο σύνθετο ατομικό γυναικών, μεγάλη άτυχη η Αφράτη» στο Internet Archive «Ο Νίκος Ηλιόπουλος διατήρησε τα σκήπτρα, στο σύνθετο ατομικό ανδρών» στο Internet Archive «Αυλαία με τους τελικούς οργάνων στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015 — Ανδρών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015 — Γυναικών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015 — Εφήβων — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015 — Νεανίδων — Αναλυτικά αποτελέσματα
Τουαμασάγκα

Η Τουαμασάγκα (Σαμόα: Tuamasaga) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 479 τ.χλμ. και πληθυσμό 83.191 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Άπια, ενώ δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι η Αφέγκα.

 Η Τουαμασάγκα βρίσκεται ανατολικά των Σαμόα και κεντρικά του Ουπόλου. Συνορεύει στα νότια με στα δυτικά με την Α'άνα, στα νοτιοδυτικά με την Γκαγκα'εμάουγκα και στα ανατολικά με την Άτουα. Φαλέ'ουλα Άπια Αφέγκα Μανίνοα Φούσι Φαουσάγκα Βαϊτέλε Βαϊλέλε Λαλοβαέα Παπαούτα Φα'ατο'ιαλεμάνου Φαγκάλι'ι Λαούλι'ι Λεπέα Λετόγκο Λοτόπα Μαγκιάγκι Τάι Μάλουα Ματαούτου Μοατάα Μουλίνου'ου Πεσέγκα Σατάοα Σιουμού Ταφαϊγκάτα Τανουγκαναμόνο Ταουφούσι Τουανά'ι Βαϊέε Βαϊλίμα Βαϊμόσο Φουγκαλέι Τουαέφου Αλαμαγκότο Μουλιβάι Φαατοΐα Τοοματάγκι Διαμερίσματα των Σαμόα
Οπώνη

Η Οπώνη ήταν αρχαία εμπορική πόλη (Ὀπώνη ἐμπόριον) στο κέρας της Αφρικής, στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, στα βόρεια της Αζανίας (σημερινή Σομαλία). Οι διαθέσιμες πληροφορίες για την περιοχή προέρχονται κυρίως από τον περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας (1ος-3ος αιώνας μ.Χ.), ενώ αναφορά στην γεωγραφική θέση της υπάρχει και από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αιώνας μ.Χ.). Είναι πιθανό πως η πόλη αντιστοιχεί στην Γη του Πουντ όπως ήταν γνωστή στους αρχαίους Αιγυπτίους των παλαιών βασιλείων. Στην σημερινή τοποθεσία βρίσκεται η πόλη Χαφούν της Σομαλίας.

 Κατά τις πληροφορίες του περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας, η Οπώνη βρισκόταν στους πρόποδες του όρους Ελέφας (το οποίο μάλλον ταυτίζεται με το σημερινό Όρος Μπαχάγια) και καθώς διέθετε μόνο ένα δρόμο κατά την περίοδο κακοκαιρίας τα εμπορικά πλοία συνήθως κατέφευγαν βορειότερα προς την πόλη των Τάβων ή Πανῶν κώμη κατά τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (γνωστή στους Άραβες ως Ρας Μπάνα). Από την πόλη των Ταβών έως την Οπώνη, η απόσταση ήταν 400 στάδια (74 χλμ.) και η διαδρομή τερματίζονταν στην χερσόνησο όπου βρισκόταν η πόλη, η οποία αποτελούσε και το τέλος του εμπορικού δρόμου της αρωματοφόρας περιοχής. Η περιοχή δεν φαίνεται να ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες παρά μόνο κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ., καθώς ως κύρια πηγή αρωμάτων εμπορεύονταν με τους Άραβες.Εκτιμάται πως αποτελούσε σημαντική εμπορική πόλη, με κύριες περιόδους δραστηριότητας τον 1ο αιώνα π.Χ. και μετέπειτα τον 3ο έως 5ο αιώνα μ.Χ., ενώ από πάρα πολύ παλιά αποτελούσε την πηγή των μπαχαρικών τα οποία έφταναν ως τις ακτές της Λιβύης στην βόρεια Αφρική, και ήταν γνωστή για το λιβάνι, κάσσια, και κανέλα που εμπορεύονταν, καθώς και για τους σκλάβους (Δουλικὰ κρείσσονα) κυρίως για την αιγυπτιακή αγορά, και τα υψηλής ποιότητας καβούκια χελωνών. Opone, Dictionary of Greek and Roman Geography, 1854 - perseus.tufts.edu (κύρια πηγή) Περίπλους τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, παρ. 13-15 - Βικιθήκη Opone - pleiades.stoa.org Opone, Ras Hafun - Digital Atlas of the Roman Empire
Φρειδερίκος Φραγκίσκος Α΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος Α΄, γερμ. Friedrick-Frans Ι (10 Δεκεμβρίου 1756 - 1 Φεβρουαρίου 1837) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν μεγάλος δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1785-1837).

 Ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Καρλόττας-Σοφίας των Βέττιν, κόρης του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Το 1837 απεβίωσε στο Σβερίν σε ηλικία 81 ετών. Νυμφεύτηκε το 1775 τη Λουίζα των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη-Αυγούστου πρίγκιπα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Λουδοβίκος 1778-1819, διάδοχος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Λουίζα-Καρλόττα 1779-1801, παντρεύτηκε τον Αύγουστο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Γουσταύος-Γουλιέλμος 1781-1851. Κάρολος 1782-1833. Καρλόττα-Φρειδερίκη 1784-1840, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Η΄ των Όλντενμπουρκ της Δανίας. Αδόλφος 1785-1821. ένας θνησιγενής γιος 1777, μία θνησιγενής κόρη 1776. Haydn, Joseph (1855). History of the Wars of the French Revolution. Bangs. p. 555.
Καλλιφώνι Καρδίτσας

Το Καλλιφώνι ή Καλλιφώνιο είναι χωριό του δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Καρδίτσας, Θεσσαλία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.017 κατοίκους. Απέχει 13 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα.

 Το Καλλιφώνι στα μέσα του 19ου αιώνα αποτελούσε τσιφλίκι του Τούρκου Μουχεδίν Βέη, ενώ παλαιότερα ήταν τσιφλίκι του Αλή Πασά. Το κονάκι του Μπέη βρισκόταν μέσα στο χωριό, κοντά στο Κεφαλόρεμα. Το τσιφλίκι κληρονόμησε ο γιος του Πετριδίν Βέης και μετά τον πρόωρο θάνατό του, η χήρα του, Ναδιρέ, εγκαταστάθηκε στη Λάρισα το 1882. Μετά την αποχώρηση των μουσουλμάνων από τη Θεσσαλία, μέρος του τσιφλικιού αγόρασε ο Δημήτριος Γιαννακόπουλος. Το τσιφλίκι απαλλοτριώθηκε το 1923.Μετά το 1881, το Καλλιφώνι έγινε έδρα δήμου και δημιουργήθηκε σε αυτό αστυνομικός σταθμός. Κατά τη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, στο χωριό κατέφυγε ο Νικόλαος Πλαστήρας, καθώς ξυλοκόπησε ένα τουρκόπουλο ως εκδίκηση στη συμπεριφορά του γιου του Τούρκου διοικητή, σύμφωνα με τον ίδιο, ενώ η προφορική παράδοση στο Καλλιφώνι αναφέρει ότι το είχε σκοτώσει. Ακολουθεί η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Μετά την προσάρτηση του Καλλιφωνίου στην Ελλάδα μαζί με την υπόλοιπη Θεσσαλία το 1881, ορίστηκε το 1883 έδρα του δήμου Καλλιφωνίου, του νομού Τρικάλων. Με το ΦΕΚ 136Α (08/07/1899) ο οικισμός υπάγεται στο νομό Καρδίτσης, μέχρι το 1909, όταν με το ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909, υπάγεται πάλι στον νομό Τρικάλων. Ο δήμος Καλλιφωνίου καταργήθηκε το 1912 και το Καλλιφώνι ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Καρδίτσας. Το 1944, με το ΦΕΚ 82Α, υπάγεται στον νομό Καρδίτσας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, η κοινότητα Καλλιφωνίου καταργήθηκε το 1997 και το Καλλιφώνι ορίστηκε έδρα του δήμου Καλλιφωνίου. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο δήμος Καλλιφωνίου καταργήθηκε και εντάχθηκε στον δήμο Καρδίτσας. Τρία χιλιόμετρα βόρεια του χωριού βρίσκεται η μονή της Παναγίας Φανερωμένης. Η μονή κτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα για τη φύλαξη της εικόνας της Παναγίας της Φανερωμένης. Η μονή εορτάζει στις 23 Αυγούστου. Εκτός από τον εορτασμό της μονής της Παναγίας Φανερωμένης τις 23 Αυγούστου, στο χωριό λαμβάνουν χώρα παραδοσιακοί χώροι το Πάσχα και ανήμερα των Χριστουγέννων, το αποκριάτικο έθιμο των Ρογκατσαρίων και κάθε δύο χρόνια γίνεται αναβίωση παραδοσιακού καραγκούνικου γάμου.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1946

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1946 ήταν το 2ο απ' τα 2 Κύπελλα των οποίων η διεξαγωγή ματαιώθηκε λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο να λάβει χώρα απ' τις 14 Ιουνίου μέχρι τις 7 Ιουλίου του 1946.

 Αρχικά οι χώρες οι οποίες είχαν δηλώσει συμμετοχή ήταν η Γερμανία και η Βραζιλία. Αργότερα προστέθηκαν οι υποψηφιότητες της Αργεντινής, της Ισπανίας και της Ελλάδας. Η ψηφοφορία για την ανάδειξη του διοργανωτή έγινε στις 18 Οκτωβρίου του 1941 και ανέδειξε την Ελλάδα ως τη χώρα διοργάνωσης του Κυπέλλου. Όμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος δεν το επέτρεψε.
Νηλ Άρμστρονγκ

Ο Νηλ Όλντεν Άρμστρονγκ (Neil Alden Armstrong, 5 Αυγούστου 1930 – 25 Αυγούστου 2012) ήταν Αμερικανός αστροναύτης, πιλότος και καθηγητής πανεπιστημίου, ο πρώτος άνθρωπος στην Ιστορία που πάτησε στη Σελήνη.

 Γεννήθηκε κοντά στο Ουαπακονέτα του Οχάιο (ΗΠΑ). Ως χειριστής αεροσκάφους στην αεροπορία ναυτικού (1949-1952), συμμετείχε στον Πόλεμο της Κορέας πετώντας σε 78 αποστολές με ένα αεροπλάνο Grumman F9F-2 Panther. Αφού σπούδασε αεροναυπηγός, το 1955 μπήκε στην Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Αεροναυτικής (NACA) — τη μετέπειτα NASA — και εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους δοκιμαστές αεροσκαφών του κόσμου, πραγματοποιώντας 7 πτήσεις με ταχύτητα άνω των 5,74 μαχ (6.000 χιλιόμ./ώρα), σε ύψος άνω των 207.500 ποδιών (60.000 μέτρων) με το πυραυλοκίνητο αεροσκάφος Χ-15. Το 1962 επιλέχθηκε για το σώμα αστροναυτών και το 1966 ήταν κυβερνήτης της αποστολής Τζέμινι 8, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η πρώτη σύνδεση δύο διαστημοπλοίων στο διάστημα. Η αποστολή παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία, όταν ο πύραυλος Agena με συνδεδεμένο πάνω του το Τζέμινι άρχισε να περιστρέφεται ανεξέλεγκτα γύρω από τον εγκάρσιο άξονά του, όμως παρά τη ζάλη λόγω της περιστροφής ο Άρμστρονγκ κατάφερε με ψύχραιμους χειρισμούς να αποσυνδέσει το Τζέμινι. Η δεύτερη διαστημική του πτήση ως κυβερνήτης της αποστολής Απόλλων 11, τον έφερε στη Σελήνη, όπου στις 21 Ιουλίου 1969 πάτησε πρώτος το πόδι του, λέγοντας: "That's one small step for [a] man, one giant leap for mankind". "Ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα".Το 1970 διορίστηκε υπεύθυνος των αεροπορικών δραστηριοτήτων στη NASA, αλλά τον επόμενο χρόνο παραιτήθηκε για να γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Σε αντίθεση με τον Μπαζ Όλντριν, δεν έκανε πολλές δημόσιες εμφανίσεις και, παρά τις προσφορές που είχε, δεν φαίνεται να αποκόμισε κάποιο σημαντικό οικονομικό κέρδος. Ζούσε στο Ίντιαν Χιλ του Οχάιο, και ένας μικρός κρατήρας κοντά στο σημείο όπου πάτησε στη Σελήνη έχει το όνομά του. Την Ελλάδα έχει επισκεφθεί λίγα χρόνια πριν πεθάνει, τον Φεβρουάριο του 2006, αλλά και παλιότερα, το 1998. Ο Νιλ Άρμστρονγκ πέθανε στις 25 Αυγούστου 2012 σε ηλικία 82 ετών στο Σινσινάτι των Ηνωμένων Πολιτειών λίγες μέρες αφότου υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς. «Το «αίνιγμα» του Νηλ Άρμστρονγκ». Η Καθημερινή (Η Καθημερινή Α.Ε.). 7 Ιουλίου 2009. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-02-01. https://web.archive.org/web/20120201060330/http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathfiles_1_07/07/2009_287699. Ανακτήθηκε στις 2010-08-30. ««Έφυγε» ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στο φεγγάρι». Ναυτεμπορική (Π. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ & ΣΙΑ Α.Ε.). 25 Αυγούστου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-08-27. https://web.archive.org/web/20120827011639/http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2226896. Ανακτήθηκε στις 2012-08-25.
Ερμαϊκή στήλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Μουσείο του Λούβρου αρ.Ma436)

Η ερμαϊκή στήλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η λεγόμενη «Ερμαϊκή στήλη Azara», που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα του 1779 από το Τίβολι της Ρώμης. Θεωρείται ως ένα από τα λίγα πιστά εικονιστικά πορτρέτα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

 Η στήλη βρέθηκε από τον Cavaliere d'Azara το 1779 και στη συνέχεια, το 1803, τη δώρισε στον Βοναπάρτη, ο οποίος την τοποθέτησε στο Μουσείο του Λούβρου. Το κεφάλι ήταν κομμένο από την στήλη και ανασυγκολλήθηκε. Η μύτη και μέρος της στήλης έλειπαν και αποκαταστάθηκαν, ενώ επισκευάστηκε το δεξί φρύδι και το κάτω χείλος. Η στήλη εικονίζει την κεφαλή ενός άνδρα νεαρής ηλικίας τριάντα περίπου χρονών. Χαρακτηριστικό ανατομικό γνώρισμα είναι το μεγάλο αδύνατο πρόσωπο, του οποίου το αριστερό ήμισυ είναι λίγο πλατύτερο του δεξιού. Η κόμη που στεφανώνει το κεφάλι ήταν στολισμένη με διάδημα. Η στήλη, στην μπροστινή πλευρά φέρει την επιγραφή «Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδ ...». Στην αριστερή πλευρά, φέρει σύγχρονη επιγραφή στα λατινικά, «ALEX・M / SIGNVM・IN・TIBURTINO / PISONVM・EFFOSSUM / MDCCLXXIX / IOS・N・AZARA・REST・C» (Aυτή η απεικόνιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ανακαλύφθηκε το 1779 στη [βίλα των] Πεισώνων, αποκαταστάθηκε χάρη στη φροντίδα του Χοσέ Νικολάς Αθάρα). Η στήλη είναι αντίγραφο ενός ελληνικού πρωτοτύπου του τέλους του 4ου αιώνα ΠΚΕ, την εποχή λίγο πριν τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου. Η στήλη κατασκευάστηκε λίγο μετά τον θάνατό του. Γιόχαν Γιάκομπ Μπερνούλι (1831-1913) (1905). Die erhaltenen Darstellungen Alexanders des Grossen: ein Nachtrag zur griechischen Ikonographie. Μόναχο: Verlagsanstalt F. Bruckmann A.G. σελίδες 21-27. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2012. Πορτραίτο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356-323 BC), Μουσείο του Λούβρου E. Michon, "L'hermès d'Alexandre dit hermès Azara", in Revue archéologique, IVe série, t. VII, janv-juin 1906, pp. 79-110 Exposition "Visages du Louvre, chefs-d'oeuvre du portrait dans les collections du Louvre", Tokyo, 18 sept.-1er déc. 1991, Musée national d'art occidental, cat n 26, p. 79 Exposition "Denon, l'oeil de Napoléon", Paris, Editions de la Réunion des musées nationaux, 20 oct. 1999-17 janv. 2000, musée du Louvre, cat. n 191, pp. 196-197
Ρομπότ κατασκευής

Τα ρομπότ κατασκευής είναι ένα υποσύνολο βιομηχανικών ρομπότ που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή κτιρίων και υποδομών στο εργοτάξιο. Αυτά τα ρομπότ πρέπει να μπορούν να κινούνται και να στερεώνονται στη ζώνη εργασίας, να χειρίζονται υλικά κατασκευής και να αλληλεπιδρούν με ανθρώπους και άλλα μηχανήματα. Επί του παρόντος, οι περισσότερες από τις δραστηριότητες είναι σε ερευνητικό επίπεδο, ενώ έχουν γίνει και κάποιες πραγματικές εφαρμογές, όπως για την κατασκευή φραγμάτων στην Ιαπωνία. Τα άρθρα δημοσιεύονται κυρίως από ερευνητές στη Γαλλία και τη Σιγκαπούρη. Άλλες μεγάλες χώρες περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Κίνα και την Ιαπωνία. Αυτά τα ρομπότ πέτυχαν να κάνουν εργασίες όπως φινίρισμα εξωτερικού χώρου, τοποθέτηση χάλυβα, κατασκευή τοίχου, οπλισμένο σκυρόδεμα κ.λπ. Η κύρια πρόκληση για τη χρήση ρομπότ στο εργοτάξιο οφείλεται στον περιορισμό του χώρου εργασίας.

 Τα γενικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν: Πρέπει να μπορεί να κινείται. Πρέπει να μπορεί να χειρίζεται εξαρτήματα μεταβλητού μεγέθους και βάρους. Πρέπει να είναι σε θέση να προσαρμόζεται στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Πρέπει να μπορεί να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Πρέπει να μπορεί να εκτελεί πολλαπλές εργασίες. Τα ρομπότ κατασκευής έχουν δοκιμαστεί για να πραγματοποιήσουν τα ακόλουθα: Χτίσιμο τοίχων Παρακολούθηση της προόδου κατασκευής Ρομπότ επιθεώρησης χρησιμοποιούνται για τη διερεύνηση των υποδομών, κυρίως σε επικίνδυνες τοποθεσίες Το 30όροφο κτίριο Rail City στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας κατασκευάστηκε από ένα αυτοματοποιημένο σύστημα. Το ρομπότ φινιρίσματος δαπέδου από σκυρόδεμα χρησιμοποιήθηκε από τις εταιρείες Kajima και Tokimec στην Ιαπωνία. Η Obayashi Corporation στην Ιαπωνία έχει αναπτύξει και χρησιμοποίησε ένα σύστημα για την τοποθέτηση στρώσεων σκυροδέματος στην κατασκευή φραγμάτων. Η χρήση των κατασκευαστικών ρομπότ στις ΗΠΑ είναι σπάνια, κυρίως λόγω της αντίθεσης από τα εργατικά συνδικάτα. Ωστόσο, στην Ιαπωνία, αυτά τα ρομπότ αντιμετωπίζονται θετικά. Βιομηχανικά ρομπότ
Πεντασωμία Χ

Η πεντασωμία X, επίσης γνωστή ως 49,XXXXX, είναι χρωμοσωμική ανωμαλία στην οποία μια γυναίκα έχει πέντε χρωμοσώματα Χ αντί για τα δύο όπως είναι το κανονικό. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν διανοητική αναπηρία, μικρό ύψος, χαμηλά αυτιά, υποτονία και καθυστέρηση στην ανάπτυξη. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν συγγενή καρδιακή νόσο.Η κατάσταση οφείλεται σε προβλήματα κατά τον σχηματισμό των αναπαραγωγικών κυττάρων στους γονείς ενός ατόμου. Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν ηλικιωμένους γονείς κατά τη στιγμή της σύλληψης. Η διάγνωση εντοπίζεται με βάση τα συμπτώματα και επιβεβαιώνεται με χρωμοσωμική ανάλυση. Η θεραπεία βασίζεται στα συμπτώματα. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά σπάνια, με λιγότερες από σαράντα περιπτώσεις να έχουν αναφερθεί έως το 2011. Η κατάσταση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1963.

 Τα κύρια χαρακτηριστικά της πεντασωμίας Χ είναι η διανοητική αναπηρία, το μικρό ανάστημα και οι κρανιοπροσωπικές ανωμαλίες. Άλλα φυσικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: Μικροκεφαλία Ανωμαλίες του αυτιού Μάτια με μεγάλο κενό με λοξές μεσοβλεφάριες σχισμές και επικάνθιες πτυχές Κοντός λαιμός Ευρεία μύτη με πιεσμένη ρινική γέφυρα Υπερέκταση των αγκώνων Οδοντικές ανωμαλίες και σχιστίες χείλους και υπερώας Κλινοδακτυλία του πέμπτου δακτύλου Παραμορφώσεις των ποδιών Καρδιακά ελαττώματα Η ανευπλοειδία πιστεύεται ότι προκαλείται από προβλήματα που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της μείωσης, είτε στη μητέρα είτε στη μητέρα και τον πατέρα μαζί. Στη μητέρα τουλάχιστον ενός ασθενούς έχουν παρατηρηθεί διαδοχικές μη διαζεύξεις.Τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου πιθανόν να προκύψουν λόγω αποτυχίας της αδρανοποίησης του χρωμοσώματος Χ και της παρουσίας πολλαπλών χρωμοσωμάτων Χ από τον ίδιο γονέα προκαλώντας προβλήματα με τη γονιδιωματική αποτύπωση. Θεωρητικά, η αδρανοποίηση του χρωμοσώματος Χ πρέπει να συμβαίνει και να αφήνει ενεργό μόνο ένα χρωμόσωμα Χ σε κάθε κύτταρο. Ωστόσο, η αποτυχία αυτής της διαδικασίας έχει παρατηρηθεί σε ένα άτομο που μελετήθηκε. Ο λόγος γι΄ αυτό πιστεύεται ότι είναι η παρουσία ενός ασυνήθιστα μεγάλου και ανισόρροπου αριθμού χρωμοσωμάτων Χ που παρεμβαίνουν στη διαδικασία. Σύνδρομο τριπλού Χ Τετρασωμία Χ Πληροφορίες και Υποστήριξη για το Σύνδρομο Τετρασωμίας και Πεντασωμίας Χ
Ρουβίκωνας

Ο Ρουβίκωνας (ιταλικά: Rubicone) είναι μικρός ποταμός στη βόρεια Ιταλία που χύνεται στην Αδριατική θάλασσα και βρίσκεται βόρεια του Ρίμινι και νότια της Τσεζένα. Η ελληνική φράση «διαβαίνω τον Ρουβίκωνα» αναφέρεται όταν κάποιο άτομο λαμβάνει εν γνώσει του μια ριψοκίνδυνη και συγχρόνως τελεσίδικη απόφαση.

 Στη ρωμαϊκή εποχή, κατά τη ρεπουμπλικανική περίοδο, ο νόμος απαγόρευε στους Ρωμαίους στρατηγούς να τον διαβούν με τις λεγεώνες τους. Το μέτρο αποσκοπούσε στο να αποτρέψει την είσοδο στρατού στην Ιταλία, επομένως και το ενδεχόμενο πραξικοπήματος ή εμφυλίου πολέμου. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρ το 49 π.Χ. αποφάσισε να τον περάσει, πριν συγκρουστεί με τον Πομπήιο, αναφώνησε την περίφημη ιστορική φράση "Ο κύβος ερρίφθη" (alea jacta est). Στη περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η 3η Ελληνική Ταξιαρχία, στις 27 Σεπτεμβρίου 1944, έδωσε νικηφόρα μάχη με τους Γερμανούς. Μετά τη μάχη στο Ρίμινι, στις 23 Σεπτεμβρίου 1944, το 1ο Τάγμα της Ταξιαρχίας αντικατέστησε το 25ο Νεοζηλανδικό Τάγμα, ξεπέρασε την κατεστραμμένη γέφυρα και τα οχυρωματικά έργα του ποταμού, ανάγκασε τους Γερμανούς να υποχωρήσουν και προέλασε 8 χλμ. μέχρι την πόλη Μπελάρια. Κατά τη διάρκεια της μάχης σκοτώθηκαν 1 αξιωματικός και 4 οπλίτες. Για το λόγο αυτό ο τόπος της μάχης, Ρουβίκωνας, αναγράφεται στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Οι Ριμινίτες και ο Ρουβίκωνας από τον ιστότοπο https://www.kathimerini.gr/ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rubicone στο Wikimedia Commons
Πλείσταρχος (γιος του Αντίπατρου)

O Πλείσταρχος (έζησε τον 4ο α. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν ευγενής της Μακεδονίας, που υπηρέτησε ως στρατιωτικός στην υπηρεσία τού αδελφού του Κάσσανδρου βασιλιά της Μακεδονίας.

 Ήταν γιος τού στρατηγού Αντίπατρου πανίσχυρου αντιβασιλιά της Αυτοκρατορίας. Αδέλφια του ήταν ο Κάσσανδρος της Μακεδονίας, ο Ιόλλας, ο Φίλιππος, η Φίλα, η Ευρυδίκη και η Νίκαια. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 313 π.Χ.: όταν ο Κάσσανδρος επέστρεψε για την άμυνα της Μακεδονίας, τον άφησε ως διοικητή της Χαλκίδας για να εμποδίσει τον Πτολεμαίο, στρατηγό τού Αντίγονου του Μονόφθαλμου. Πάλι το 302 π.Χ., όταν σχηματίστηκε γενική συμμαχία εναντίον τού Αντίγονου, ο Πλείσταρχος εστάλη μπροστά από τον αδελφό του, με έναν στρατό 12.000 πεζών και 500 ίππων, για να ενωθούν με τον Λυσίμαχο στην Ασία. Ο Ελλήσποντος όμως και ο Βόσπορος κατεχόταν από τον Δημήτριο Πολιορκητή, γιο τού Αντιόχου, έτσι ο Πλείσταρχος προσπάθησε να μεταφέρει τον στρατό του από την Οδησσό (νυν Βάρνα) κατ' ευθείαν στην Ηράκλεια Ποντική. Έχασε όμως το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτών κατά τη μεταφορά: μερικοί πιάστηκαν από τα εχθρικά πλοία, ενώ άλλοι απωλέσθηκαν σε καταιγίδα, στην οποία ο Πλείσταρχος μόλις απέφυγε το ναυάγιο. Παρά την ατυχία αυτή, φαίνεται, πως πρόσφερε αρκετή υπηρεσία στη συμμαχία, διότι μετά τη μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., τού έδωσαν την Κιλικία να την κυβερνήσει ανεξάρτητα. Αυτό πάντως δεν κράτησε πολύ, καθώς το επόμενο έτος τον εκδίωξε ο Δημήτριος, σχεδόν χωρίς αντίσταση. Αργότερα καταγράφεται σε επιγραφές ως κυβερνήτης της Καρίας· η επαρχία τού είχε προφανώς δοθεί μετά τη μάχη της Ιψού και κυβέρνησε εκεί για επτά έτη τουλάχιστον. Ο Παυσανίας αναφέρει, ότι ηττήθηκε από τους Αθηναίους, όταν διοικούσε το ιππικό και το βοηθητικό σώμα στον στρατό τού Κασσάνδρου· η εποχή που έγινε αυτό δεν είναι σίγουρη. Ίσως είναι αυτός, στον οποίο ο Διοκλής ο Καρύστιος αφιέρωσε το βιβλίο του Τα προς τον Πλείσταρχον υγιεινά και το οποίο αναφέρει πολλάκις ο Αθήναιος. Diodorus Siculus, Bibliotheca, xx. 112 Plutarch, Parallel Lives, "Demetrius", 31 Inscription Sinuri 10 Pausanias, Description of Greece, i. 15 Athenaeus, Deipnosophistae, vii. 320d Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Pleistarchus (2)", Boston, (1867)
Λέσλι Τσαρτέρις

Ο Λέσλι Τσαρτέρις (γενν. Leslie Charles Bowyer Yin, Σινγκαπούρη, Βρετανική Αυτοκρατορία, 12 Μαΐου 1907 – 15 Απριλίου 1993, Windsor, Berkshire, Αγγλία) ήταν Σίνο-Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Έγινε παγκόσμια γνωστός κυρίως λόγω του διασκεδαστικού αντί-ήρωα «Simon Templar», χαρακτήρα που εμπνεύσθηκε ως πρωταγωνιστή του έργου του «Ο Άγιος» («The Saint»).

 Ο Τσαρτέρις ήταν γιος του Κινέζου δόκτωρα ιατρικής S.C. Yin (1877-1958) που ισχυριζόταν ότι κατάγεται από τη δυναστεία των Shang και της Αγγλίδας Lydia Florence Bowyer. Από πολύ νωρίς απέκτησε ενδιαφέρον για τη συγγραφή, καθώς δημιούργησε ένα δικό του περιοδικό, στο οποίο αρθρογραφούσε και έγραφε ποιήματα, ακόμη και κόμικς. Οι εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποιήθηκαν στο σχολείο Rossall του Fleetwood, στο Lancashire της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο King’s College του Κέιμπριτζ, το πρώτο του έργο βρήκε μεγάλη απήχηση και έτσι ο Τσαρτέρις αποφάσισε να ακολουθήσει σταδιοδρομία συγγραφέα. Εξακολούθησε να γράφει σενάρια ιστοριών τρόμου, παράλληλα με την εργασία του ως μπάρμαν, ενώ στη συνέχεια απασχολήθηκε περιστασιακά σε διάφορες δουλειές. Το 1926 άλλαξε επίσημα το επώνυμό του, διαλέγοντας το Charteris από τον τηλεφωνικό κατάλογο, όπως δήλωσε πολύ αργότερα, η κόρη του, κατά τη διάρκεια μίας ραδιοφωνικής εκπομπής (Leslie Charteris – a Saintly Centennial) του BBC. Η πλέον φημισμένη δημιουργία του ήταν ο χαρακτήρας Simon Templar, τον οποίο ο Τσαρτέρις παρουσίασε στο τρίτο του έργο με τίτλο «Meet the Tiger» (1928). Ο χαρακτήρας αυτός κατά τα 35 χρόνια που ακολούθησαν, του χάρισε τεράστια δημοφιλία, παρά το γεγονός πως είχε συγγράψει πλήθος άλλων έργων. Ο «Άγιος», σταδιακά, μεταφέρθηκε τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση (1962 – 1969) με τον ηθοποιό Ρότζερ Μουρ να ενσαρκώνει τον ομώνυμο ρόλο. Ο Λέσλι Τσαρτέρις νυμφεύτηκε συνολικά τέσσερις φορές, με την τέταρτη μάλιστα σύζυγό του (την Αμερικανίδα ηθοποιό Audrey Long) γνωρίστηκαν στις ΗΠΑ. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών στο νοσοκομείο Princess Margaret, έχοντας στο πλάι του την σύζυγό του και την κόρη τους, Patricia. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Leslie Charteris στο Wikimedia Commons