IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σανταχμπία

Σανταχμπία (Sadachbia) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα γ (γάμμα) Υδροχόου (Gamma Aquarii, συντομογραφικά γ Aqr). Είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας στον αστερισμό Υδροχόο. Ως αστέρας τέταρτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός σε σχετικώς σκοτεινές τοποθεσίες τις ασέληνες νύκτες μεγάλου μέρους του έτους (είναι ο όγδοος σε φωτεινότητα αστέρας του Υδροχόου), στο βόρειο μέρος του αστερισμού του. Με βάση μετρήσεις της παραλλάξεώς του από την αποστολή HIPPARCOS, απέχει από τη Γη, και γενικότερα από το Ηλιακό Σύστημα, περίπου 164 έτη φωτός.Στην πραγματικότητα ο γ Υδροχόου αποτελείται από τρεις αστέρες-μέλη. Το σύνολο αναφέρεται ως WDS J22217-0123 στον Κατάλογο Διπλών Αστέρων της Ουάσινγκτον. Ο WDS J22217-0123A είναι ο φασματοσκοπικώς διπλός (δύο αστέρες πολύ κοντά ο ένας στον άλλο, οι γ Υδροχόου Aa και Ab) και o συνοδός (B) φέρει την ονομασία καταλόγου UCAC2 31430071..

 γ Υδροχόου είναι η ονομασία του αστέρα κατά Bayer. Είναι επίσης γνωστός ως 48 Υδροχόου (48 Aql, ονομασία κατά Φλάμστηντ). Φέρει την ιδιαίτερη ονομασία Σανταχμπία, παραφθορά της αραβικής φράσεως سعد الأخبية (sa‘d al-’axbiyah), που σημαίνει «τύχη των σκηνών». Στη γλώσσα χίντι των Ινδιών ο αστέρας αποκαλείται Satabhishaj (= «εκατό γιατροί»), ενώ στη γλώσσα των Ταμίλ ονομάζεται Σανταγιάμ (Sadhayam). Στον κατάλογο αστέρων του Αλ Αχσασί αλ Μουακέτ, ο γ Υδροχόου αναφέρεται ως Αούλ αλ Αχμπίγια (أول ألأجبية, awwil al ahbiyah), ονομασία που αποδόθηκε στη λατινική ως Prima Tabernaculorum, δηλαδή «ο πρώτος (αστέρας) των σκηνών». Στις 21 Αυγούστου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων (WGSN) της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα Σανταχμπία (Sadachbia) μόνο για τον γ Υδροχόου Aa. Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία, η ονομασία 墳墓 (Fén Mù), που σημαίνει τύμβος ή στέγη, αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων (κινεζικό αστερισμό), που αποτελείται από τους γ, ζ, η και π Υδροχόου. Ετσι η παραδοσιακή κινεζική ονομασία για τον γ είναι 墳墓二 (Fén Mù èr), δηλαδή «ο Δεύτερος (αστέρας) του τύμβου». Ο γ Υδροχόου είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας με περίοδο περιφοράς 58,1 ημέρες. Ο συνδυασμένος φασματικός τύπος του γ Υδροχόου είναι A0 V και η ενεργός θερμοκρασία (μέτρο της επιφανειακής θερμοκρασίας) του γ Υδροχόου Aa ανέρχεται σε περίπου 10.500 K, σχεδόν διπλάσια από εκείνη του Ήλιου, κάτι που του δίνει το απόλυτα λευκό χρώμα των αστέρων τύπου Α με δείκτη χρώματος (B−V) = −0,060. Το απόλυτο μέγεθος του Aa είναι +0,10, τιμή που αντιστοιχεί σε φωτιστική ισχύ (λαμπρότητα) 75,2 φορές μεγαλύτερη εκείνης του Ήλιου. Η μάζα του είναι περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Είναι πιθανώς αστέρας τύπου λ Βοώτου, δηλαδή φτωχός σε στοιχεία της ομάδας του σιδήρου. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του σχετικώς γρήγορα, με προβαλλόμενη ταχύτητα στον ισημερινό του 80 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Το σύστημα του γ Υδροχόου A πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 15 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (54.000 χιλιόμετρα την ώρα). Φωτογραφία του γ Υδροχόου από τον Aladin
Διοικητική διαίρεση νομαρχίας Δυτικής Αττικής (πρόγραμμα Καποδίστριας)

Στην παρακάτω λίστα αναφέρονται οι δήμοι, οι κοινότητες, τα δημοτικά, κοινοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί της νομαρχίας Δυτικής Αττικής του Νομού Αττικής σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, που ήταν σε ισχύ μέχρι το 2010. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της στατιστικής υπηρεσίας για την απογραφή πληθυσμού (Ελλάδας) του 2001. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο πραγματικός πληθυσμός κατά περίπτωση. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Νομαρχία Δυτικής Αττικής [ 151.612 ]

 Δ.δ. Ελευσίνας -- η Ελευσίνα [ 25.863 ] Δ.δ. Άνω Λιοσίων -- τα Άνω Λιόσια [ 26.423 ] Δ.δ. Ασπροπύργου -- ο Ασπρόπυργος [ 27.741 ] Ο δήμος Βιλίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.215 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ.δ. Βιλίων [ 3.215 ] τα Βίλια [ 1.955 ] η Αγία Παρασκευή [ 3 ] ο Αγιος Κωνσταντίνος [ 6 ] ο Άγιος Νεκτάριος [ 136 ] τα Αιγόσθενα [ 320 ] το Άνω Αλεποχώρι [ 54 ] η Βένιζα [ 88 ] το Κάτω Αλεποχώρι [ 412 ] το Κρύο Πηγάδι [ 21 ] η Λούμπα [ 7 ] ο Μύτικας [ 6 ] ο Προφήτης Ηλίας [ 35 ] η Ψάθα [ 172 ] Δ.δ. Ερυθρών -- οι Ερυθρές [ 3.326 ] Δ.δ. Ζεφυρίου -- το Ζεφύρι [ 8.860 ] Ο δήμος Μάνδρας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 12.792 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ.δ. Μάνδρας [ 12.792 ] η Μάνδρα [ 10.947 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 73 ] ο Άγιος Σωτήρ [ 496 ] ο Άγιος Χαράλαμπος [ 16 ] τα Διόδια [ 174 ] η Θέα [ 62 ] η Λεύκα [ 26 ] η Λούτσα [ 0 ] η Μονή Οσίου Μελετίου [ 25 ] η Νέα Ζωή [ 443 ] το Παλαιοχώρι [ 356 ] το Πουρνάρι [ 174 ] Ο δήμος Μεγαρέων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 28.195 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ.δ. Μεγαρέων [ 28.195 ] τα Μέγαρα [ 23.032 ] η Αγία Τριάδα [ 173 ] οι Αιγειρούσες [ 479 ] η Βλυχάδα [ 694 ] η Κινέτα [ 1.972 ] το Κουμίντρι [ 275 ] η Λάκκα Καλογήρου (τ. οι Λάκκοι Καλογήρου) [ 312 ] η Μονή Αγίου Ιεροθέου [ 72 ] η Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου [ 80 ] η Μονή Παναχράντου [ 39 ] το Παχάκι (νησίδα) [ 0 ] η Πάχη [ 331 ] η Σπάρτα [ 712 ] ο Στίκας [ 24 ] η Μακρόνησος (νησίδα) [ 0 ] (μετά το 2005 υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μεγαρέων, προηγουμένως ανήκε στη Νομαρχία Πειραιά, δημοτικό διαμέρισμα Σαλαμίνας) Δ.δ. Νέας Περάμου -- η Νέα Πέραμος [ 7.480 ] Ο δήμος Φυλής έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.947 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δ.δ. Φυλής [ 2.947 ] η Φυλή [ 2.891 ] η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλειστών [ 56 ] Η κοινότητα Μαγούλας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.005 κατοίκους. Στην κοινότητα περιλαμβάνονται: Κ.δ. Μαγούλας [ 4.005 ] η Μαγούλα [ 3.728 ] ο Νέος Πόντος [ 277 ] Κ.δ. Οινόης -- η Οινόη [ 765 ]
Ιβάνγκοροντ

Το Ιβάνγκοροντ (ρωσικά: Ивангород, εσθονικά: Jaanilinn) είναι πόλη της βορειοδυτικής Ρωσίας, κτισμένη στις όχθες του ποταμού Νάρβα. Υπάγεται στην Περιφέρεια Λένινγκραντ και απέχει 159 χλμ. από την Αγία Πετρούπολη. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 11.200 κατοίκους (απογραφή 2004). Το Ιβάνγκοροντ βρίσκεται ακριβώς πάνω στα ρωσο–εσθονικά σύνορα. Στο παρελθόν μάλιστα ήταν τμήμα της πόλης Νάρβα, που τώρα ανήκει στην Εσθονία. Σήμερα αποτελεί έναν από τους κυριότερους οδικούς και σιδηροδρομικούς σταθμούς εισόδου στη Ρωσία από τη γειτονική χώρα. Αποτελεί επίσης τουριστικό προορισμό, για την ομορφιά του τοπίου και το μεσαιωνικό του κάστρο.

 Η ιστορία της πόλης είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη Νάρβα. Όταν οι γερμανοί καθολικοί σταυροφόροι της Τευτονικής Ορδής κατέλαβαν την πόλη το 1492, ο ρώσος Ιβάν Γ΄ της Μοσχοβίας ανέγειρε το κάστρο στην απέναντι πλευρά του ποταμού για να θέσει ένα τέρμα στην επέκτασή τους. Μετά την εκδίωξη των γερμανών, πόλη και κάστρο ενοποιούνται. Το 1581 καταλαμβάνουν τη Νάρβα οι Σουηδοί, αλλά οι Ρώσοι την ανακτούν εννέα χρόνια αργότερα. Το 1612 οι Σουηδοί την ανακαταλαμβάνουν και την κρατούν μέχρι το 1704, όταν ο Μέγας Πέτρος την απελευθερώνει οριστικά. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την ανεξαρτητοποίηση της Εσθονίας, η Νάρβα ανακηρύσσεται εσθονικό έδαφος με τη Συνθήκη του Τάρτου. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Εσθονία (της οποίας οι κάτοικοι έβλεπαν θετικά τους ναζί) εξαναγκάζεται να προσχωρήσει στη Σοβιετική Ένωση και η πόλη διαιρείται σε δύο τομείς: τον εσθονικό που κρατά το παλαιό όνομα, και το ρωσικό που περιλαμβάνει τη συνοικία του κάστρου και ονομάζεται Ιβάνγκοροντ (πόλη του Ιβάν). Όταν το 1991 διαλύεται η Σοβιετική Ένωση, το Ιβάνγκοροντ αποτελεί αιτία προστριβής μεταξύ των δύο πρώην ομόσπονδων δημοκρατιών της. Οι εσθονοί ισχυρίζονται ότι τα σύνορα πρέπει να επανέλθουν στο καθεστώς της συνθήκης του Τάρτου, ενώ οι ρώσοι επιμένουν πως πρέπει να διατηρηθούν τα σύνορα όπως ήταν κατά τη σοβιετική εποχή. Η διαμάχη κρατά μέχρι σήμερα, σε αυστηρά διπλωματικό επίπεδο, με τη Ρωσία να έχει κατοχυρώσει ένα ευνοϊκό για αυτήν status quo. Επίσημο site Φωτογραφίες
Γκεόργκι Λβοφ

Ο πρίγκιπας Γκεόργκι Γιεβγκένγιεβιτς Λβοφ (Гео́ргий Евге́ньевич Львов, 2 Νοεμβρίου 1861 – 7 Μαρτίου 1925) ήταν Ρώσος πολιτικός και ο πρώτος μετά-αυτοκρατορικός πρωθυπουργός της Ρωσίας, από 15 Μαρτίου έως 21 Ιουλίου 1917.

 Ο Πρίγκιπας Λβοφ γεννήθηκε στη Δρέσδη και καταγόταν από τους ισχυρούς Βίκινγκ πρίγκιπες Γιαροσλάβλ. Η οικογένειά του μετακόμισε από τη Γερμανία στη Ρωσία, στην Ποπόβκα στην περιοχή Αλέξιν του Κυβερνείου της Τούλα, λίγο μετά τη γέννησή του. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας με δίπλωμα στα νομικά, και μετά εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος μέχρι το 1893. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Ιαπωνικού πολέμου οργάνωσε το έργο περίθαλψης στην Ανατολή και το 1905 εντάχθηκε στο φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα. Ένα χρόνο αργότερα νίκησε στις εκλογές στην Πρώτη Δούμα, και ήταν υποψήφιος για υπουργική θέση. Έγινε πρόεδρος της Πανρωσικής Ένωσης των Ζέμστβος το 1914, και το 1915 έγινε επικεφαλής της Ένωσης των Ζέμστβος καθώς επίσης και μέλος της Ζέμγκορ, μια κοινή επιτροπή της Ένωσης των Ζέμστβος και της Ένωσης των Πόλεων που βοήθησε στον ανεφοδιασμό του στρατού και φρόντισε τους τραυματίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παντρεύτηκε την Κόμισσα Ιουλία Αλεξέγιεβνα Μπομπρίνσκαγια (1867-1903), δισέγγονο του Πρίγκιπα Ορλόφ και της Αικατερίνης της Μεγάλης, χωρίς τέκνα. Κατά τη διάρκεια της πρώτης Ρωσικής Επανάστασης και της παραίτησης του Νικολάου Β΄, αυτοκράτορα της Ρωσίας, ο Λβοφ έγινε επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης που ιδρύθηκε από τη Δούμα στις 2 Μαρτίου. Ανίκανος να συσπειρώσει επαρκή υποστήριξη, παραιτήθηκε τον Ιούλιο 1917 υπέρ του Υπουργού Πολέμου, Αλέξανδρου Κερένσκι. Ο Λβοφ συνελήφθη όταν οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν την εξουσία αργότερα εκείνο τον χρόνο. Δραπέτευσε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του. Υπάρχει ένα μνημείο για τον Πρίγκιπα Λβοφ στο Αλέξιν, καθώς επίσης μια μικρή έκθεση γι’ αυτόν στο μουσείο της πόλης. Στην Ποπόβκα υπάρχει άλλο μνημείο πίσω από την τοπική εκκλησία και μια πλάκα στον τοίχο του σχολείου που ίδρυσε. Πέθανε στη Βουλόν σουρ Σεν και τάφηκε στο Ρωσικό νεκροταφείο της Σαν Ζενεβιέβ ντε Μπουά στη Γαλλία. Ένας συγγενής του με το όνομα Πρίγκιπας Αντρέ Νικίτα Λβοφ (1901-1933), που περιγράφεται άλλοτε είτε ως γιος του Γκεόργκι Λβοφ είτε ως ανιψιός, είναι θαμμένος στο παλιό κοιμητήριο της Μεντόν. Ο Λβοφ έγραψε μια αυτοβιογραφία (“Αναμνήσεις”), ενώ ήταν στην εξορία και επίσης έχει γραφεί μια βιογραφία το 1932 από τον Τιχόν Πολνέρ με τίτλο Η Ζωή του Πρίγκηπος Γκεόργκι Γιεβγκένγιεβιτς Λβοφ. Προσωπικότητα, Απόψεις, Συνθήκες Δράσης. Κανένα από τα δύο βιβλία δεν έχει μεταφραστεί, αλλά και τα δύο έχουν ανατυπωθεί και είναι ακόμα διαθέσιμα στη Ρωσία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Georgy Lvov στο Wikimedia Commons
Τιμολέων Αμπελάς

Ο Τιμολέων Αμπελάς (Πάτρα 1850 – Αθήνα 1929) ήταν Έλληνας δικαστικός, ποιητής και πεζογράφος. Ανήκε στο ρεύμα των καθαρολόγων της αθηναϊκής σχολής που πίστευαν πως με την ανάσταση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας θα αναστηνόταν στη κοιτίδα του και το αρχαίο δράμα.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα αλλά έζησε πιο πολύ στη Σύρο, μετά στην Αθήνα όπου και σπούδασε νομικά και στη συνέχεια επανήλθε στη Σύρο. Το 1874 διορίστηκε πρωτοδίκης και αποχώρησε τελικά από το δικαστικό κλάδο ως εφέτης. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Φιλολογικού Συλλόγου της Αθήνας Παρνασσός. Ξεκίνησε γράφοντας θεατρικά έργα όταν ήταν στη Σύρο όντας γέννημα της θεατρικής παράδοσης της νήσου που από την εποχή του Θεόδωρου Αλκαίου(1828-1831) είχε μεγάλη θεατρική κίνηση. Τον καιρό που παρακολουθούσε τα εγκύκλια μαθήματα του στη Σύρο έγραψε την πεντάπρακτη τραγωδία του, Μάρτυρες του Αρκαδίου. Για τη συγγραφή βασίστηκε σε σημειώσεις που κράτησε από αυτόπτες μάρτυρες και πρόσφυγες από την Κρήτη που είχαν καταφύγει στη Σύρο. Το έργο πρωτοπαίχτηκε τρεις μήνες μετά στις 3 Ιανουαρίου 1867 προς τιμήν της βασίλισσας Όλγας, από το θίασο Αλεξιάδη, στον οποίο συμμετείχε και ο Π. Καννελίδης, μετέπειτα διευθυντής των "Καιρών". Εις Δημήτριον Χρηστίδην αποχαιρετισμός επιτάφιος, έκδοση Εθνοφύλακος, Αθήνα 1877. Ιστορία της νήσου Σύρου, Ερμούπολη 1874. Μάρτυρες του Αρκαδίου, δράμα εις πράξεις πέντε, Ερμούπολη 1867. Ιερός λόχος (1821),Δράμα εις πράξεις τρεις Άλωσις της Τροίας Κρήτες και Βενετοί Νέρων (1870) Κλεοπάτρα, δράμα, Αθήναι, βραβεύτηκε το 1875, εκδόσεις Άγκυρα Λέων Καλέργης (1867), ιστορικό δράμα, πρωτοανεβάστηκε στη Σύρο. Έβρος της Θράκης (1871) Σκλήραινα, ανεβάστηκε στο Βασιλικό θέατρο Πρό της Αλαμάνας, δίπρακτο δράμα με ήρωα τον Αθανάσιο Διάκο, ανεβάστηκε στη Πάτρα το 1907. Βιργινία (1870) Αναμορφωταί Λέων Χαμάρετος Ακτή ιέρεια Κορίνθου Αυλία Ευδοκίδα Δανίνα, οικογενειακό δράμα Λίνα Δράκα Εμπορικός γάμος, μονόπρακτη κωμωδία Χορός της Μιχαλούς, μονόπρακτη κωμωδία Σκανδαλώδεις επισκέψεις, μονόπρακτη κωμωδία Πεδίον της τιμής, μονόπρακτη κωμωδία. Αναμορφωτές, τρίπρακτη κωμωδία, βραβεύτηκε στο Λαζάνειο διαγωνισμό. Ελένη της Μιλήτου, συλλογή διηγημάτων Ο Καύνειος έρως ήτοι Ιστορία μιας παροιμίας , συλλογή διηγημάτων, 1868. Κοχύλαι και Χρώματα, λυρική συλλογή. Πρίγκιψ του Μωρέως, βραβεύτηκε στο Παντελίδειο διαγωνισμό Γεωργική νομοθεσία εν Ελλάδι το οποίο και κρίνεται το μοναδικό επιστημονικό ερυνητικό έργο του όπου εξετάζει το αγροτικό ζήτημα της Ελλάδας με τα ληφθέντα κατά καιρούς μέτρα επίλυσης. Απόσπασμα απο το Ο Καύνειος έρως ήτοι Ιστορία μιας παροιμίας
Μέση Ποταμιά Νάξου

Η Μέση Ποταμιά είναι οικισμός της κεντρικής Νάξου, σε υψόμετρο 150-170 μέτρων και με 59 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.

 Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά απογράφονταν ως Ποταμιά στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα. Το 1835, οι σημερινοί οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά αναγνωρίζονται σαν ένας οικισμός με την ονομασία Ποταμιά, με 190 κατοίκους (57 οικογένειες) και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Οπότε ο οικισμός Ποταμιά, που αριθμούσε πάνω από 500 κατοίκους αποσπάται από το δήμο Βίβλου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ποταμιάς. Το 1928, στην απογραφή αναγνωρίζονται ξεχωριστά οι οικισμοί Άνω, Κάτω και Μέση Ποταμιά, οπότε ο οικισμός Ποταμιά καταργείται και στη θέση του δημιουργείται η κοινότητα Ποταμιάς, που περιλαμβάνει τους τρεις ξεχωριστούς οικισμούς και έδρα του ορίζεται η Άνω Ποταμιά. Το 1976, ο οικισμός (Άνω Ποταμιά) παύει από έδρα της κοινότητας Ποταμιάς και ορίζεται έδρα ο οικισμός Μέση Ποταμιά. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας ήταν έδρα στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ποταμιάς, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Ποταμιά ( 127 κ.) και Κάτω Ποταμιά ( 59 κ.) την Τοπική Κοινότητα Ποταμιάς ( 285 κ.), όπου έχει οριστεί έδρα. Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Ιζαάκ Χουρού Ντόκο

Ο Ιζαάκ Χουρού Ντόκο (επίσης γνωστός ως Ιζαάκ, 20 Νοεμβρίου 1913 - 29 Ιουλίου 1985) είναι Εθνικός Ήρωας της Ινδονησίας. Ο τίτλος χορηγήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 2006.

 Ο Ντόκο γεννήθηκε στο Σάμπου, στο Κούπανγκ στο Τιμόρ, στις 20 Νοεμβρίου 1913. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε ολλανδικά σχολεία σε Κούπανγκ πριν μετακινηθεί στο Μπαντούνγκ της Δυτικής Ιάβας, για να σπουδάσει σε σχολείο για εκπαιδευτικούς. Εκεί γνώρισε τον Χέρμαν Γιοχάνες, με τους οποίους ίδρυσε την οργάνωση Τιμόρσε Γιόνγκερεν (Νέοι Τιμορέζοι).Κατά τη διάρκεια της Ιαπωνικής κατοχής, μετά την ανατροπή της ολλανδικής αποικιακής κυβέρνησης, ο Ντόκο έγραψε εκτενώς για την κατάσταση του Τιμορέζικου λαού. Επίσης αντιπροσώπευσε το λαό του σε μια ηγούμενη από τους Ιαπωνέζους τοπική αυτοδιοίκηση. Στις 17 Αυγούστου 1945, μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Ειρηνικό, η Ινδονησία διακήρυξε την ανεξαρτησία της. Κατά την επακόλουθη επανάσταση ο Ντόκο οργάνωσε την Τιμορέζικη νεολαία σε ένοπλο αγώνα ενάντια στην εισβολή των ολλανδικών δυνάμεων.Αφού οι Ολλανδοί αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της Ινδονησίας το 1949, ο Ντόκο οργάνωσε το Δημοκρατικό Κόμμα της Ινδονησίας (Partai Demokrasi Indonesia) και μίλησε εκτενώς κατά του σχηματισμού ενός ανεξάρτητου Κράτους της Ανατολικής Ινδονησίας. Επίσης, βοήθησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου Ουνταγιάνα στο Ντενπασάρ του Μπαλί, και το Πανεπιστήμιο Νούσα Τσεντάνα στο Κούπανγκ. Υπηρέτησε ως σχολικός επόπτης στο Τιμόρ από τη δεκαετία του 1950 και εργάστηκε στη κατασκευή εκπαιδευτικών υποδομών στην περιοχή. Για αυτό, έζησε οκτώ μήνες στην Αυστραλία το 1958, μαθαίνοντας για τα διαφορετικά σχολικά συστήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Στη δεκαετία του 1970, ήταν ο επικεφαλής του γραφείου Τιμόρ του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.Ο Ντόκο που πέθανε στις 29 Ιουλίου του 1985. Στις 3 Νοεμβρίου 2006 του απενεμήθη ο τίτλος του Εθνικού Ήρωα της Ινδονησίας από τον Πρόεδρο Σουσίλο Μπάμπανγκ Γιουντχογιόνο. Ένα δρόμος στο Κούπανγκ ονομάζεται προς τιμήν του. Aco Manafe· Paul J. A. Doko. Pahlawan Nasional I.H. Doko: Berjuang Hingga Akhir (στα Ινδονησιακά). Artha Wacana Press.
Παύλος Βασιλείου

Ο Παύλος Βασιλείου (ή Παυλάκης Βασιλείου) είναι Κύπριος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν αρχικά στη θέση του μέσου και έπειτα στη θέση του επιθετικού. Αγωνίστηκε κατά σειρά με την Εθνική Ελλάδας και την Εθνική Κύπρου. Πρόκειται για έναν από τους τέσσερεις μόλις παίκτες που χρίστηκε διεθνής και με άλλη εθνική πλην της ελληνικής (Κώστας Χούμης και Γιάγκος Σημαντήρης οι δύο πρώτοι, με ποιο πρόσφατο τον Απόστολο Γιάννου).

 Γεννήθηκε το 1940 στην Πύλα. Το 1955 εντάχθηκε στην ΕΠΑ Λάρνακας. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1963. Διετέλεσε και αρχηγός της ομάδας.Το 1963 μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Παρέμεινε στη ομάδα έως το 1970 κατακτώντας 2 πρωταθλήματα Ελλάδας (1966, 1967), 2 κύπελλα (1965, 1968) και ένα βαλκανικό κύπελλο (1963). Την περίοδο 1964-1967 συμμετείχε στην Εθνική Ελλάδας (7 συμμετοχές). Με τον Ολυμπιακό είχε 381 συμμετοχές και πέτυχε 116 γκολ.Το 1970 επέστρεψε στην ΕΠΑ Λάρνακας, η οποία συμμετείχε στην Α΄ εθνική 1970-1971. Παρέμεινε ΕΠΑ έως το 1972 που ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Την ίδια περίοδο αγωνίστηκε με την Εθνική Κύπρου (8 συμμετοχές).Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε στα τμήματα υποδομής του Ολυμπιακού Πειραιώς.Το 1974 η Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου τον ανακήρυξε αθλητή ήθους. Ως ποδοσφαιριστής του ΟλυμπιακούΠρωτάθλημα Ελλάδας (2): 1965-66, 1966-67Κύπελλο Ελλάδας (2): 1964-65, 1967-68Βαλκανικό κύπελλο (1): 1963 Η Ιστορία του Ολυμπιακού, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότροπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος, Έκδοση Art Press, Εκδοτική Α.Ε., Αθήνα 1997 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία, Β. Καρδάσης, Μίλητος 1997 Το Έπος της Α' Εθνικής, Γιώργος Ν. Παγιωτέλης, περιοδικό Οι Παγκόσμιοι, 1993-1996 Pavlos Vasiliou βάση δεδομένων ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελ. 282. ISBN 978-9963-688-87-6.
Ελπίς Μέλαινα

Η Ελπίς Μέλαινα (γερμ. Elpis Melena, πραγματικό όνομα Μαρί Εσπεράνς φον Σβαρτς, γερμ. Marie Espérance von Schwartz, 8 Νοεμβρίου 1818 - 20 Απριλίου 1899) ήταν Γερμανίδα συγγραφέας. Έγινε γνωστή ως υποστηρικτής του Τζιουζέπε Γκαριμπάλντι και ως συγγραφέας βιβλίων σχετικά με τον απελευθερωτικό αγώνα της Κρήτης.

 Η Ελπίς Μέλαινα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λονδίνο, κόρη Γερμανού τραπεζίτη από το Αμβούργο. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ξάδελφος της και λίγα χρόνια μετά τον γάμο πέθανε από αρρώστια. Με τον δεύτερο της σύζυγο ξεκίνησε τα ταξίδια της το πλείστον για την Ιταλία, Ελλάδα και Τουρκία. Κατά την διάρκεια είχε συχνή αλληλογραφία με τον Φραντς Λιστ. Από το 1857 και μετά φρόντισε τα παιδιά του Γκαριμπάλντι, ο οποίος βρισκόταν στα μέτωπα της ιταλικής επανάστασης. Το 1865 εγκαταστάθηκε μόνιμα στα Χανιά, την στιγμή που στην πόλη επικρατούσαν αναταραχές λόγω της Κρητικής Επανάστασης. Ο Γκαριμπάλντι της έστειλε 500 ένοπλους άνδρες για την υποστήριξη του αγώνα, ενώ και η ίδια διέθεσε πολλά χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Έγραψε βιβλία σχετικά με την Κρήτη και μετέφρασε στα γερμανικά διάφορα κρητικά τραγούδια, θρύλους και συνήθειες. Μεταξύ άλλων στο βιβλίο της σχετικά με την παραμονή της στην Κρήτη (Erlebnisse und Beobachtungen ..., 1892) περιγράφει και περιστατικά από την επανάσταση του 1866 και το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου.Ήταν ένα από τα πρώτα άτομα διεθνώς που ασχολήθηκαν με την προστασία ζώων. Στα Χανιά ίδρυσε ένα κτηνιατρικό νοσοκομείο για άλογα και γαϊδάρους ενώ τάιζε τους αμέτρητους αδέσποτους σκύλους. Μετά από 20 χρόνια στην Κρήτη μετακόμισε στην Ελβετία όπου πέθανε σε ηλικία 80 ετών. Blätter aus dem africanischen Reise-Tagebuch einer Dame, Braunschweig 1849. Memoiren eines spanischen Piasters (1857) Hundert und ein Tag auf meinem Pferde (1860) Garibaldis Denkwürdigkeiten (2 Bde., 1861); Recollections of General Garibaldi, or, Travels from Rome to Lucerne London 1861 Blick auf Calabrien und die Liparischen Inseln im Jahre 1860, Hamburg 1861 Garibaldi in Varignano 1862 und auf Caprera 1863 (Leipzig 1864); Der junge Stelzentänzer, Episode während einer Reise durch die westlichen Pyrenäen, Jena 1865 Die Insel Kreta unter der ottomanischen Verwaltung (Wien 1867); Von Rom nach Kreta. Reiseskizze (1870) Kreta-Biene oder kretische Volkslieder, Sagen, Liebes-, Denk- und Sittensprüche (1874) Gemma, oder Tugend und Laster. Novelle (1877) Garibaldi. Mitteilungen aus seinem Leben“ (2 Bde., 1884) Erlebnisse und Beobachtungen eines mehr als 20jährigen Aufenthaltes auf Kreta, 1892, Überarbeitete Neuausgabe: ISBN 978-3-938878-02-6 Μέλαινα, Ελπίς: Περιηγήσεις στην Κρήτη 1866-1870 Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης (2008) ISBN 9789605242596
Διατροφολογία

Η επιστήμη της διατροφής ή διατροφολογία είναι η βιολογική επιστήμη που μελετά την επίδραση των βιομορίων και των ανόργανων συστατικών των τροφίμων στο μεταβολισμό και τη θρέψη των οργανισμών (διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών, διατροφή ζωικών οργανισμών, διατροφή ανθρώπου). Με τη διατροφή-θρέψη φυτικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-βοτανολόγοι και οι γεωπόνοι, με τη διατροφή-θρέψη ζωικών οργανισμών ασχολούνται οι βιολόγοι-ζωολόγοι και οι κτηνίατροι, ενώ με τη διατροφή ανθρώπου ασχολούνται οι βιοεπιστήμονες (βιολόγοι, βιοχημικοί κ.α.), διατροφολόγοι, διαιτολόγοι, ιατροί, νοσηλευτές κ.α. Η επιστήμη της διατροφής ως βιολογική επιστήμη δεν θα πρέπει να συγχέεται ούτε με τη διαιτολογία (χορήγηση διαίτας σε ασθενείς) ούτε με την επιστήμη των τροφίμων (χημεία τροφίμων-μικροβιολογία τροφίμων).

 Nutritional Biochemistry of the Vitamins , DA Bender, 2003, Cambridge University Press. Nutritional Biochemistry, S Barrett, 2007, Bauman Editions Handbook of Nutritional Biochemistry: Genomics, Metabolomics and Food Supply, S Haugen, S Meijer, 2010, Nova Science Publishers Inc Biochemical and Physiological aspects of human nutrition by Martha Η Stipanuk, W B Saunders Company, Philadelphia, 2000. Τhe Journal of Plant Nutrition and Soil Science The Journal of Animal Physiology and Animal Nutrition Nutrition Society Δικτυακή πύλη της ΕΕ για την υγεία - Διατροφή Journal of Nutrition American Journal of Clinical Nutrition European Journal of Clinical Nutrition Τhe Committee of Nutritional Biology at the University of Chicago Graduate Group in Nutritional Biology University of California, Davis Nutritional Biology Group, School of Biological Sciences , Flinders University Center for Metabolic Biology-Arizona State University and Mayo Clinic in Arizona
Φραγκίσκος των Μεδίκων

O Φραγκίσκος, ιταλ. Francesco, (6 Οκτωβρίου 1614 - 25 Ιουλίου 1634) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν από τον κλάδο της Τοσκάνης και είχε ακολουθήσει στρατιωτική σταδιοδρομία.

 Γεννήθηκε στο παλάτσο Πίτι της Φλωρεντίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Μαρίας-Μαγδαληνής των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας. Μεγάλωσε μαζί με τον τριτότοκο αδελφό του Ματίας. Το 1621 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Φερδινάνδος Β΄. Αδελφές του ήταν η Μαργαρίτα, σύζυγος τού Οδοάρδο Φαρνέζε δούκα της Πάρμας και η Άννα, σύζυγος του Φερδινάνδου-Καρόλου των Αψβούργων, αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1631 επισκέφθηκε τη Βιέννη μαζί με τον αδελφό του Ματίας και τη μητέρα του, με σκοπό να συναντήσει τον θείο του Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων-Αυστρίας. Κατά τον Τρικονταετή Πόλεμο πολέμησε στη μάχη του Λούτσεν, αλλά οπισθοχώρησε. Ο αδελφός του Φερδινάνδος Β΄ τον επέπληξε για τη συμπεριφορά του αυτή σε μία μετέπειτα συνάντησή τους. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας, απεβίωσε από την πανώλη, το 1634, άγαμος. Young, G. F., The Medici: Volume 3, E. P. Dutton and Company, 1920 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Francesco de' Medici (1614-1634) στο Wikimedia Commons
Ανάλυση PEST

Η ανάλυση PEST είναι ένα στρατηγικό εργαλείο του Μάρκετινγκ που χρησιμοποιείται για την ανάλυση του Μακροπεριβάλλοντος μίας επιχείρησης. Με την έννοια του περιβάλλοντος δεν εννούμε το φυσικό περιβάλλον αλλά τα συστήματα και τις δομές που περιβάλλουν μία επιχείρηση. Έτσι η ανάλυση PEST αναλύει: Το Πολιτικό περιβάλλον (Political) Το Οικονομικό περιβάλλον (Economic) Το Κοινωνικό περιβάλλον (Social) και τέλος το Τεχνολογικό περιβάλλον (Technological) Το PEST προέρχεται από τα αρχικά των παραπάνω περιβάλλοντων (στα αγγλικά). Η ανάλυση PEST πολύ συχνά χρησιμοποιείται στο Πλάνο Μάρκετινγκ κατά την ανάλυση της παρούσας κατάστασης αναφορικά με το μακροπεριβάλλον. Ωστόσο αποτελεί από μόνη της ανεξάρτητο εργαλείο και μπορεί να εφαρμοστεί για οποιαδήποτε κατάσταση.

 Στο Πολιτικό περιβάλλον εμπίπτει η πολιτική σταθερότητα, οι νόμοι, το πολιτικό καθεστώς και η μορφή κυβέρνησης. Αυτοί και άλλοι παράγοντες του περιβάλλοντος αυτού μπορούν ακόμα και να επιτρέψουν ή να απαγορεύσουν την λειτουργία μίας επιχείρησης. Στο πολιτικό περιβάλλον εντάσσεται επίσης και αυτό που λειτουργεί σε τοπικό επίπεδο (π.χ. τοπική και νομαρχιακή αυτοδιοίκηση κ.λ.π.). Το Οικονομικό περιβάλλον αναφέρεται στην οικονομική ζωή μίας χώρας ή κοινωνίας. Παράγοντες που επηρεάζουν το Οικονομικό περιβάλλον είναι του επιτοκίου δανεισμού, ο ρυθμός του πληθωρισμού, η οικονομική ανάπτυξη, κ.α. Η δομή της κοινωνίας, οι αντιλήψεις των κατοίκων μίας συγκεκριμένης κοινότητας, τα δημογραφικά, ψυχογραφικά και άλλα κριτήρια σαφώς επηρεάζουν την επιχείρηση που δραστηριοποιείται σε αυτή τη κοινωνία και γι' αυτό μελετάται στην ανάλυση PEST. Τέλος, το τεχνολογικό περιβάλλον έχει και αυτό καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του Μακροπεριβάλλοντος. Οι καινοτομίες, τα εμπόδια εισόδου που σχετίζονται με τεχνολογικά επιτέυγματα καθώς και η μεταφορά της τεχνολογίας αποτελούν κρίσιμα ζητήματα που προσδιορίζονται σε αυτό το σημείο. Κανένα από τα παραπάνω περιβάλλοντα δεν θα πρέπει να θεωρείται σημαντικότερο έναντι του άλλου, καθώς όλα παίζουν καθοριστικό ρόλο στην λειτουργία μίας επιχείρησης. Ανάλυση SWOT
Πλατύπνοια

Πλατύπνοια (Platypnea ή platypnoea) είναι η δύσπνοια που ανακουφίζεται όταν το άτομο ξαπλώνει και χειροτερεύει όταν κάθεται ή είναι όρθιο. Είναι το αντίθετο της ορθόπνοιας. Η κατάσταση πρωτοπεριγράφηκε το 1949 και ονομάστηκε το 1969.Μια σχετική κατάσταση, η ορθοδεοξία, περιγράφει το κλινικό εύρημα του χαμηλού κορεσμένου οξυγόνου σε όρθια θέση, που βελτιώνεται στην οριζόντια θέση.Η πλατύπνοια και η ορθοδεοξία μπορεί να συνυπάρχουν και αυτός ο συνδυασμός ονομάζεται σύνδρομο πλατύπνοιας-ορθοδεοξίας (platypnea-orthodeoxia syndrome). Το σύνδρομο θεωρείται πολύ σπάνιο.

 Η πλατύπνοια οφείλεται είτε στο ηπατοπνευμονικό σύνδρομο (hepatopulmonary syndrome) ή σε ανατομικό καρδιαγγειακό ελάττωμα που αυξάνει τη διαφυγή της θέσης από δεξιά προς τα αριστερά (τη ροή του αίματος από το δεξιό προς το αριστερό μέρος του κυκλοφορικού συστήματος) όπως ένα ανοικτό ωοειδές τρήμα (patent foramen ovale). Αυτά τα ελαττώματα περιλαμβάνουν σπάνια σύνδρομα στα οποία το φλεβικό αίμα από το ήπαρ δεν περνάει μέσω των πνευμόνων, ή εάν το φλεβικό αίμα από την πυλαία κυκλοφορία φτάνει στην κάτω κοίλη φλέβα (inferior vena cava) χωρίς να περνά μέσα από το ήπαρ (δυσπλασία Abernethy, τύπος 1). Η λέξη πλατύπνοια χρησιμοποιεί δύο ελληνικές λέξεις πλατυ- + -πνοια.
Μπαμπόρουφ

Το Μπαμπόρουφ (πολωνικά: Baborów, γερμανικά: Bauerwitz‎) είναι πόλη και η έδρα της Γκμίνα Μπαμπόρουφ, στο Πόβιατ Γκουουμπτσίτσε του Βοεβοδάτου Οπόλε, στη νότια Πολωνία. Η πόλη έχει έκταση 11,86 χλμ2 και ο πληθυσμός της είναι 2.844 κάτοικοι (2021). Το Μπαμπόρουφ βρίσκεται στον ποταμό Πσίνα.

 Η πρώτη αναφορά της πόλης προέρχεται από το 1296, στην οποία αναφέρεται ένας βούιτ Γιαρόσουαφ (Jarosław). Η πόλη πιθανότατα ιδρύθηκε από έναν Βοήμιο άρχοντα, τον Μπάβορ Β΄ (ή Μπάμπορ). Αργότερα ήταν μέρος ενός ανεξάρτητου δουκάτου, της Βοημίας που διοικούνταν από τη Μοναρχία των Αψβούργων, το Βασίλειο της Πρωσίας και από το 1871 και το 1945 από το Γερμανικό Ράιχ. Μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε μέρος της Πολωνίας. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης πριν από το 1340, αν και του αφαιρέθηκαν από το 1575 έως το 1718. Τον 18ο αιώνα, το Μπαμπόρουφ ανήκε στην περιοχή φορολογικής επιθεώρησης του Προύντνικ.Σύμφωνα με τη γερμανική απογραφή του 1890, η πόλη είχε πληθυσμό 2.707 κατοίκους, εκ των οποίων οι 2.220 (82%) ήταν Τσέχοι. Σημάδεψε τα γλωσσικά σύνορα του 19ου αιώνα μεταξύ γερμανικής, πολωνικής και τσέχικης γλώσσας.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη, τότε γνωστή ως Μπάουερβιτς (Bauerwitz), ήταν η βάση για δύο ομάδες καταναγκαστικής εργασίας (E288 και E398) Βρετανών και αιχμαλώτων πολέμου της Κοινοπολιτείας, υπό τη διοίκηση του γερμανικού στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 στο Γουαμπινοβίτσε (τότε γνωστό ως Λάμσντορφ). Τον Ιανουάριο του 1945, καθώς οι σοβιετικοί στρατοί ξεκίνησαν ξανά την επίθεσή τους και προχωρούσαν από τα ανατολικά, οι Γερμανοί έστειλαν σε πορεία τους αιχμαλώτους προς τα δυτικά στη λεγόμενη Μεγάλη Πορεία ή Πορεία Θανάτου. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από το τσουχτερό κρύο και την εξάντληση. Οι τυχεροί έφτασαν αρκετά μακριά προς τα δυτικά για να απελευθερωθούν από τους συμμαχικούς στρατούς μετά από περίπου τέσσερις μήνες ταξιδιού με τα πόδια σε άθλιες συνθήκες. Ο γερμανικός πληθυσμός της πόλης φυλακίστηκε στο στρατόπεδο του Γουαμπινοβίτσε και εκδιώχθηκε. Επίσημος ιστότοπος (πολωνικά)
Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας

Ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967 στο κατεχόμενο μαρωνίτικο χωριό της Αγίας Μαρίνας (Σκυλλούρας). Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο.

 Ο Κέδρος Ιδρύθηκε αρχικά το 1957 σαν ΑΤΕ ΠΕΚ Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας Η ΑΤΕ ΠΕΚ (Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου) αδράνησε και διαλύθηκε για να επανιδρυθεί το 1967 με το όνομα Κέδρος. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στην ΕΠΟΕΚ, στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Ο Κέδρος μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δραστηριοποιήθηκε στο χωριό Κοτσιάτης της επαρχίας Λευκωσίας όπου έχει εκεί και ιδιόκτητο γήπεδο. Μέχρι το 2011 συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 2011 εντάχθηκε στην Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης 2011. Στην μοναδική της συμμετοχή στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 2011-12, τερμάτισε στη δωδέκατη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ μέχρι το 2020. Την χρονιά 2019-2020 η πανδημία του κορωνοϊού δεν επέτρεψε την διεξαγωγή του πρωταθλήματος ένταξης και η διαδικασία για ένταξη στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2020-21 έγινε με κλήρωση με τη συμμετοχή 14 ομάδων Παγκύπρια. 1Η ομάδα είχε ένα μηδενισμό. Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ (1): 2013 Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ (1): 2015 Ασπίδα ΣΤΟΚ (1): 2013 Πρωτάθλημα ΕΠΟΕΚ (1): 1973 Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ (5): 2005, 2011, 2013, 2014, 2017 Κύπελλο ΕΠΟΠΛ (7): 1994, 1998, 2002, 2003, 2011, 2015, 2017 Ασπίδα ΕΠΟΠΛ (1): 2013 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Γκλι

Η Γκλι (τουρκικά: Gli, π. 2004 – 7 Νοεμβρίου 2020) ήταν τουρκική ευρωπαϊκή κοντότριχη γάτα ιδιαιτέρως γνωστή ως ένοικος του Τζαμιού της Αγίας Σοφίας, λόγος για τον οποίον και κατέστη διαδικτυακή διασημότητα, κερδίζοντας την προσοχή των επισκεπτών. Η Γκλι γεννήθηκε το 2004 και μεγάλωσε εντός της Αγίας Σοφίας. Έλαβε σημαντική προβολή από τα ΜΜΕ κατά την εκ νέου μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε χώρο λατρείας το 2020. Η Γκλι απεβίωσε στις 7 Νοεμβρίου 2020, έχοντας προηγουμένως νοσηλευτεί και λάβει ιατρική φροντίδα σε κτηνιατρική κλινική στο Λεβέντ της Κωνσταντινούπολης, με σημείο εκκίνησης τις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Γνωστοποιήθηκε πως θα ταφεί εντός των χώρων της Αγίας Σοφίας. Ένας ειδικός λογαριασμός στο κοινωνικό δίκτυο Instagram, υπό την ονομασία «@hagiasophiacat», ήταν αφιερωμένος στην Γκλι, ενώ αριθμούσε περισσότερους από 118.000 ακολούθους κατά την περίοδο του θανάτου της.

 Η Γκλι γεννήθηκε στην Αγία Σοφία το 2004, ενώ είχε, επίσης, δύο αδέρφια, τους Πατί (τουρκικά: Pati) και Κιζίμ (τουρκικά: Kızım). Η Γκλι έχαιρε ιδιαίτερης αγάπης από τους τουρίστες οι οποίες επισκέπτονταν την Αγία Σοφία, η οποία, εκείνη την περίοδο, λειτουργούσε ως μουσείο, και κατέστη ως ένα από τα σύμβολα της Αγίας Σοφίας. Η Γκλι έγινε για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστή όταν ο Μπαράκ Ομπάμα επισκέφτηκε την Αγία Σοφία το 2009, όπου ο ίδιος και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την χάιδεψαν. Παράλληλα, την Γκλι γνώρισε και ο Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Αγία Σοφία, τον Φεβρουάριο του 2019. Αφότου γνωστοποιήθηκε η επερχόμενη επαναλειτουργία της Αγίας Σοφίας ως χώρο λατρείας, η Γκλι κατέστη εκ νέου σημείο αναφοράς, καθώς φωτογραφίες της δημοσιεύτηκαν σε αριθμό κοινωνικών δικτύων, ενώ, παράλληλα, τα ΜΜΕ άρχισαν να ασχολούνται με την τύχη της έπειτα από την έναρξη της λειτουργίας της ως τζαμί. Από την πλευρά του, ο Τούρκος προεδρικός εκπρόσωπος, Ιμπραΐμ Καλίν, πραγματοποίησε την ακόλουθη δήλωση: «Η συγκεκριμένη γάτα έχει καταστεί ιδιαιτέρως γνωστή, ενώ υπάρχουν ακόμη κι άλλες οι οποίες δεν έχουν ακόμα γίνει το ίδιο γνωστές. Η συγκεκριμένη γάτα, καθώς και όλες οι υπόλοιπες γάτες, είναι καλοδεχούμενες στα τζαμιά μας». Η Γκλι απεβίωσε το 2020 σε κτηνιατρική κλινική του Λεβέντ, όπου νοσηλευόταν από τις 24 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, σύμφωνα με τον Κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης, Αλί Γιερλικαγιά. Γκλι στο Instagram
Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι

Ο Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι (φλαμανδικά: Jan Baptist Bonnecroy) ή Ζαν Μπατίστ Μποννεκρουά (Γαλλικά: Jean Baptiste Bonnecroy, 1618 - μετά το 1676) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης γνωστός για τους μεγάλους πίνακες με πανοραμική άποψη πόλεων και τις θαλασσογραφίες του.

 Ο Γιαν Μπάπτιστ Μποννεκρόι γεννήθηκε στην Αμβέρσα ως γιος του εμπόρου υφασμάτων Βίλλεμ Μποννεκρόι (Willem Bonnecroy) και της Αντονέττα ντε λα Φορτερί (Antonetta de la Forterie). Σπούδασε τέχνη από μικρή ηλικία αλλά παραιτήθηκε από την καλλιτεχνική σταδιοδρομία σε ηλικία 20 ετών για να μπει σε μοναστήρι Φραγκισκανών το 1638. Ωστόσο, απαρνήθηκε τον μοναστικά βίο και νυμφεύτηκε το έτος 1642. Όταν ορφάνεψε, τέθηκε υπό την κηδεμονία. Ένας από τους κηδεμόνες του ήταν ο διάσημος ζωγράφος τοπίου Λούκας φαν Ούντεν (Lucas van Uden . Συνήψε σύμβαση μαθητείας και το 1644 εγγράφηκε ως μαθητής του φαν Ούντεν. Την επόμενη χρονιά πέρασε τις εξετάσεις του Δασκάλου του και καταγράφηκε ως ζωγράφος στα αρχεία της Συντεχνίας της Αμβέρσας του Αγίου Λουκά . Το 1658 αγόρασε ένα σπίτι στην Αμβέρσα, το οποίο μεταπώλησε το 1662. Ήταν ακόμα εγγεγραμμένος στη Συντεχνία της Αμβέρσας το 1665, αλλά μετά από αυτό δεν υπάρχει ίχνος του στην πόλη. Είναι πιθανό ότι εργάστηκε στο Άμστερνταμ και τις Βρυξέλλες, αφού ζωγράφισε τις απόψεις και των δύο αυτών πόλεων. Απεβίωσε μετά το 1676 πιθανότατα στις Βρυξέλλες, καθώς η άποψη της πόλης των Βρυξελλών που ζωγράφισε παρουσιάζει τις Βρυξέλλες εκείνο το έτος. Ο Μποννεκρόι είναι γνωστός για τις πανοραμικές απόψεις πόλεων μεγάλης κλίμακας. Επιπλέον, ζωγράφισε επίσης μια σειρά από θαλάσσογραφίες με πλοία εν πλω. Ζωγράφισε τουλάχιστον 4 απόψεις της Αμβέρσας. Η άποψη με ημερομηνία 1658 παραγγέλθηκε για το Δημαρχείο της Αμβέρσας. Ζωγράφισε, επίσης, απόψεις του Άμστερνταμ και των Βρυξελλών. Αυτές οι απόψεις δείχνουν όλες τις πόλεις από απόσταση και με προοπτική. Ο Μποννεκρόι βασίστηκε στα σχέδια των κύριων κτηρίων και των χαρτών της πόλης και στη γνώση του για την προοπτική για να δημιουργήσει αυτήν την ψευδαίσθηση του να κοιτάζει κανείς τις πόλεις από ψηλά. Η άποψη των Βρυξελλών που αποτελεί πλέον μέρος της συλλογής των Βασιλικών Μουσείων Καλών Τεχνών του Βελγίου ήταν αρχικά ιδιοκτησία των Δουκών του Άρενμπεργκ οι οποίοι κράτησαν τον πίνακα στο κάστρο τους στο Χέφερλι. Ο Μποννεκρόι ζωγράφισε επίσης θαλάσσογραφίες. Το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο στο Γκρίνουιτς κατέχει δύο από τις ηαλασσογραφίες του, και οι δύο απεικονίζουν ολλανδικά πλοία που πλέουν μπροστά από ολλανδικό λιμάνι. Οι πίνακες είναι της παράδοσης του φλαμανδικού μπαρόκ και εκτελούνται με υγρή και διακοσμητική απόδοση των πινελιών. Η επιρροή του Χέντρικ φαν Μίντερχαουτ (Hendrik van Minderhout) είναι εμφανής. Ο Μποννεκρόι ήταν επίσης επιδέξιος χαράκτης. Το Βρετανικό Μουσείο διατηρεί επτά από τα χαρακτικά του, τα οποία αποδόθηκαν στο παρελθόν στον Δάσκαλό του Λούκας φαν Ούντεν Οι εκτυπώσεις απεικονίζουν τοπία με μορφές και δημοσιεύθηκαν από τον εκδότη της Αμβέρσας Φρανς φαν ντεν Βάινχερντε (Frans van den Wyngaerde), μαζί με οκτώ εκτυπώσεις του φαν Ούντεν.
Γουλιέλμος Ε΄ του Νεβέρ

Ο Γουλιέλμος Ε΄, κόμης του Νέβερ, (Γαλλική γλώσσα : Guillaume V, απεβ. 1181) από τον Οίκο του Νεβέρ ήταν κόμης του Νεβέρ & του Ωσέρ (1176 - 1181).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκυ κόμη του Νεβέρ & του Ωσέρ και της Ματθίλδης της Βουργουνδίας, κόρης του Ρεϋμόνδου κόμη του Γκρινόν (γιου του Ούγου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας). Το 1176 απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του Ματθίλδη ανέλαβε την επιτροπεία για τη διάρκεια της ζωής του. Ο ίδιος απεβίωσε ως παιδί το 1181 και τον διαδέχθηκε η αδελφή του Αγνή Α΄ του Νεβέρ. Bouchard, Constance Brittain (1987). Sword, Miter, and Cloister:Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198. Cornell University Press.
Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα

Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα (πρωτότυπος τίτλος: Мастер и Маргарита) είναι μυθιστόρημα, γραμμένο από τον Ρώσο συγγραφέα Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά λογοκριμένο το 1966-1967 ενώ η πλήρης έκδοσή του έλαβε χώρα το 1973.

 Κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος αποτελεί η επίσκεψη του Διαβόλου στη Μόσχα όπου, σε διάστημα λίγων ημερών, κατορθώνει, με τη βοήθεια της ακολουθίας του, να επιφέρει το απόλυτο χάος στην πόλη. Στην κύρια αφήγηση παρεμβάλλονται τέσσερα κεφάλαια όπου περιγράφεται η καταδίκη του Ιησού σε θάνατο και οι τύψεις του Πόντιου Πιλάτου. Κεντρικά πρόσωπα, εκτός από το Διάβολο, που συστήνεται παντού ως Βολάντ, αποτελούν ο Μαιτρ, ένας συγγραφέας που έπειτα από μία σκληρή κριτική στο έργο του κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική, και η αγαπημένη του, η Μαργαρίτα, η οποία στέφεται βασίλισσα στον ετήσιο χορό του Διαβόλου. Το μυθιστόρημα αποτελεί μία σάτιρα της Σοβιετικής Ένωσης του 1930. Παρότι ένα μεγάλο κομμάτι του μυθιστορήματος είναι αφιερωμένο στη λογοκρισία –ο ίδιος ο Μπουλγκάκοφ έκαψε το πρώτο χειρόγραφο του Μαιτρ και της Μαργαρίτας– η σάτιρα του Μπουλγκάκοφ στρέφεται, μεταξύ άλλων, όπως και στην Καρδιά του Σκύλου, κατά της αστικής τάξης που επιδιώκει να διατηρήσει τα προνόμιά της μέσα σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Ο χαρακτήρας του Διαβόλου κοροϊδεύει τους αστούς που «δεν έχουν αλλάξει διόλου» κατά τη διάρκεια της παράστασής του στο Θέατρο Βαριετέ ενώ, όπως και στη συλλογή διηγημάτων Διαβολιάδα, η δυσκίνητη σοβιετική γραφειοκρατία γίνεται αντικείμενο σάτιρας και κριτικής από το συγγραφέα. Φανερά επηρεασμένο από τον Φάουστ του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, το μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ εξετάζει την πιθανότητα ύπαρξης μεταφυσικών όντων, την ιστορικότητα ή μη των Ευαγγελίων και το θέμα του ιδανικού έρωτα. Το όνομα της ηρωίδας (Μαργαρίτα) παραπέμπει τόσο στην ηρωίδα του Φάουστ όσο και στη Μαργαρίτα της Γαλλίας, γνωστή και ως Reine Margot, που αποτέλεσε και την ηρωίδα μυθιστορήματος του Αλέξανδρου Δουμά πατέρα και στοχοποιήθηκε από την αυλή εξαιτίας των προοδευτικών της απόψεων. Αντίθετα από το κίνημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το μυθιστόρημα του Μπουλγκάκοφ κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στη φαντασία, δημιουργώντας ένα καρναβαλικό σύμπαν γέλιου και παραδοξότητας σύμφωνα με τη θεωρία του Μιχαήλ Μπαχτίν [1]. Ο Μπουλγκακόφ διόρθωνε το Μαιτρ και τη Μαργαρίτα μέχρι και λίγες ώρες πριν πεθάνει. Η πρώτη του μη λογοκριμένη έκδοση εκτός Σοβιετικής Ένωσης πραγματοποιήθηκε το 1967 στη Φρανκφούρτη. Το τραγούδι των The Rolling Stones Sympathy for the Devil γράφτηκε για το χαρακτήρα του Βολάντ. Τα 100 βιβλία του Αιώνα (Λε Μοντ) Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα
Γήπεδο Γεώργιος Καμάρας

Το Γήπεδο «Γιώργος Καμάρας» (ευρέως γνωστό και ως Γήπεδο Ριζούπολης) είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες και βρίσκεται στη Ριζούπολη της Αθήνας. Αποτελεί έδρα της τοπικής ιστορικής ομάδας του Απόλλωνα Σμύρνης και ανήκει στον ερασιτέχνη Γ.Σ. Απόλλων Σμύρνης. Κατά το παρελθόν το γήπεδο αποτέλεσε επίσης έδρα του Ολυμπιακού και του Εθνικού Πειραιώς.

 Το γήπεδο χτίστηκε το 1948 και τα εγκαίνια του πραγματοποιήθηκαν στις 17 Οκτωβρίου εκείνου του έτους με παρουσία περίπου 10.000 φιλάθλων. Το 2002 έγινε ριζική ανακαίνιση από τον Ολυμπιακό, ώστε να το χρησιμοποιήσει ως προσωρινή έδρα της ομάδας του, μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή του νέου Σταδίου «Γεώργιος Καραϊσκάκης» στην θέση του παλιού στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Το 2003 το Γήπεδο Ριζούπολης πήρε την επωνυμία που έχει και σήμερα προς τιμήν του πρώην φημισμένου ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα Σμύρνης, Γιώργου Καμάρα. Το γήπεδο αποτέλεσε ένα από τα επίσημα προπονητήρια για το ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Το 2005 το γήπεδο χρησιμοποιήθηκε ως έδρα της ομάδας του Εθνικού Πειραιώς. Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στις 14.200 θέσεις. Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών έχει σημειωθεί το 1973 σε αγώνα ανάμεσα στον Απόλλωνα Σμύρνης και τον ΠΑΣ Γιάννινα με 21.231 φίλαθλους στις εξέδρες του γηπέδου. Το στάδιο - fcapollon.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-01-07 στο Wayback Machine. Πληροφορίες σταδίου - stadia.gr
Νίκος Βορριάς

Ο Νίκος Βορριάς (γεν. Ιτέα Φωκίδας, 24 Ιουλίου 1974) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής Β΄Εθνικής και κυπελλούχος ερασιτεχνών Ελλάδας, που αγωνίζονταν στη θέση του σέντερ-φορ. Αγωνίσθηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές στη Χαλκηδόνα, με την οποία ανέβηκε τρεις κατηγορίες, φτάνοντας από τη Δ΄Εθνική (1998-99) στην Α΄Εθνική (2003).

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον Αστέρα Ιτέας, με τον οποίο έλαβε μέρος σε δυο διοργανώσεις Δ΄Εθνικής (1995-96 και 1997-98), αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ της ομάδας του. Μάλιστα το 1998 σημείωσε 17 τέρματα στο πρωτάθλημα. Οι εμφανίσεις του κίνησαν το ενδιαφέρον της Χαλκηδόνας, όπου υπέγραψε το καλοκαίρι του 1998 και της οποίας αποτέλεσε βασικό στέλεχος για την επόμενη πενταετία. Το 1999 αναδείχθηκε πρωταθλητής Δ΄Εθνικής και δυο χρόνια αργότερα ([2001) ήταν δευτεραθλητής στη Γ΄Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄Εθνική. Το 2003 ήταν πρωταθλητής στη Β΄Εθνική. Το καλοκαίρι του 2003 ο Βορριάς μεταγράφηκε στον ΠΑΟ Ρουφ, σύλλογο Δ΄Εθνικής, και τον Ιανουάριο του 2004 συνέχισε για 6 μήνες στην Α.Ε. Κρανιδίου που επίσης μετείχε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ακολούθησαν ο Ηρακλής Ψαχνών (2004-2005, Δ΄Εθνικής) και ξανά ο Αστέρας Ιτέας (2005-2006), όπου και ολοκλήρωσε την αγωνιστική του σταδιοδρομία. Το 1999 ήταν Κυπελλούχος Ελλάδας Ερασιτεχνών, με τη Χαλκηδόνα. Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
Μαζαρακιά

Η Μαζαρακιά είναι χωριό στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Μαργαριτίου. Βρίσκεται νότια της Ηγουμενίτσας και βόρεια από το Μαργαρίτιο. Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας Μαργαριτίου του Δήμου Ηγουμενίτσας. Ο πληθυσμός του το 1928 ήταν 1209 κάτοικοι. Το 2001 αριθμούσε 525 κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Αθανάσιο.

 Στο βόρειο μέρος μιας ράχης (θέση «Παλιόκαστρο»), που υψώνεται ανάμεσα στα σημερινά χωριά Μαζαρακιά και Μεσοβούνι, έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίου περιτειχισμένου οικισμού. Ο οικισμός επιβίωσε και στη ρωμαϊκή εποχή, χάρη στα στρατηγικά πλεονεκτήματα της θέσης του, καθώς βρισκόταν πάνω σ' ένα διεθνή χερσαίο ρωμαϊκό δρόμο που οδηγούσε στη ρωμαϊκή αποικία της Φωτικής, από την οποία εξαρτιόταν διοικητικά. Η ακμή του οφειλόταν επίσης σε οικονομικούς λόγους, καθώς ο μικρός αλλά εύφορος κάμπος της Μαζαρακιάς ήταν, σε όλες τις εποχές, πρόσφορος για γεωργική εκμετάλλευση, ενώ τα γύρω βουνά ευνοούσαν την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΣτ΄, σελ.459.
Σοχά Αλί Χαν Χέμου

Η Σοχά Αλί Χαν Χέμου (γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1978) είναι Ινδή ηθοποιός, γνωστή πρωτίστως για την δουλειά της στην κινηματογραφική βιομηχανία των Χίντι, παρόλο που έχει επίσης συμμετέχει σε ταινίες στη βεγγαλική και την αγγλική γλώσσα

 Η Σοχά είναι η νεώτερη κόρη της ηθοποιού Σαρμίλα Ταγκόρ και του Μανσούρ Αλί Χαν Πατάουντι, του 9ου Ναβάμπ του Πατάουντι. Τόσο ο πατέρας της όσο και ο πατρικός παππούς, ο Ιφφιχάρ Αλί Χαν Πατάουντι, είναι πρώην αρχηγοί της ινδικής ομάδας κρίκετ. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Σάιφ Αλί Χαν είναι επίσης ηθοποιός του Μπόλυγουντ και η μεγαλύτερη αδελφή της, Σαμπά Αλί Χαν, είναι σχεδιάστρια κοσμημάτων. Η Σοχά παρακολούθησε τη Βρετανική Σχολή του Νέου Δελχί και σπούδασε σύγχρονη ιστορία στο Κολλέγιο Μπάλλιολ της Οξφόρδης και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις από τη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.Η Σοχά έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία Dil Maange More του Μπόλυγουντ (2004). Συμμετείχε στην βεγγαλόγλωσση ταινία Antar Mahal (2005) και Rang De Basanti (2006). Εμφανίστηκε στην ταινία Khoya Khoya Chand και στην ταινία 99 του 2009. Η επόμενη ταινία της ήταν η Tum Mile εναντίον του Εμράαν Χάσμι. Η Σοχά ήταν οικοδεσπότρια στο τηλεπαιχνίδι Godrej Khelo Jeeto Jiyo. Εμφανίστηκε επίσης στη ταινία Mr Joe B. Carvalho. Η Χαν και η ηθοποιός Κουνάλ Χέμου αρραβωνιάστηκαν τον Ιούλιο του 2014 στο Παρίσι και παντρεύτηκε στη Βομβάη στις 25 Ιανουαρίου 2015.Η Σοχά Αλί Χαν ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος με τον σύζυγό της, τον Χέμου τον Απρίλιο του 2017 και γέννησαν μια κόρη στις 29 Σεπτεμβρίου 2017. Στις 30 Ιανουαρίου 2017, η Χαν ανακοίνωσε το βιβλίο της, Οι Κίνδυνοι του το Να Είσαι Μετρίως Διάσημη, που θα περιέχει μια συλλογή χιουμοριστικών ανέκδοτων σχετικά με τη ζωή της ως βασιλική πριγκίπισσα. Το βιβλίο θα εκδοθεί από την Penguin India και πρόκειται να κυκλοφορήσει αργότερα το 2017. Κατάλογος Ινδών ηθοποιών Σοχά Αλί Χαν Χέμου, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Σοχά Αλί Χαν στην IMDb
450 Μπριγκίτα

Η Μπριγκίτα (Brigitta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,28. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη. Η Μπριγκίτα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς.

 Οι διαστάσεις της Μπριγκίτας εκτιμώνται σε 33,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 38,7 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,123 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μπριγκίτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα