IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Whatever People Say I Am, That's What I'm Not

Το Whatever People Say I Am, That's What I'm Not είναι το πρώτο άλμπουμ του Αγγλικού ροκ συγκροτήματος Arctic Monkeys. Κυκλοφόρησε στις 23 Ιανουαρίου του 2006, από την δισκογραφική Domino Recording Company. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στη Βρετανία ξεπέρασε τις 360.000 πωλήσεις, σπάζοντας το ρεκόρ πωλήσεων για εναρκτήριο άλμπουμ συγκροτήματος στη μουσική βιομηχανία της χώρας, το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή ανήκε στο συγκρότημα Elastica για το ομώνυμο άλμπουμ τους. Έφτασε στην πρώτη θέση των charts στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου με πάνω από 1.200.000 πωλήσεις έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο, την Αυστραλία και την Ιρλανδία. Η αποδοχή του ήταν μεγάλη, καταλαμβάνοντας για το ίδιο και τους Arctic Monkeys ένα μεγάλο αριθμό βραβείων και διακρίσεων. Το Αμερικανικό μουσικό περιοδικό Rolling Stone κατέταξε το άλμπουμ στην 371η θέση του καταλόγου με τα 500 σημαντικότερα άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ το Βρετανικό NME στην 19η θέση στη δική του αντίστοιχη λίστα, έπειτα από ψηφοφορία.

 Οι στίχοι και η σύνθεση όλων των τραγουδιών ανήκουν στον Άλεξ Τέρνερ. The View from the Afternoon I Bet You Look Good on the Dancefloor Fake Tales of San Francisco Dancing Shoes You Probably Couldn't See for the Lights But You Were Staring Straight at Me Still Take You Home Riot Van Red Light Indicates Doors Are Secured Mardy Bum Perhaps Vampires Is a Bit Strong But... When the Sun Goes Down From the Ritz to the Rubble A Certain Romance Νικητής του βραβείου Barclaycard Mercury Prize 5th καλύτερο βρετανικό album – NME Best Album – Q Awards Άλμπουμ της χρονιάς – NME Άλμπουμ της χρονιάς – Crossbeat Magazine (Ιαπωνία) Άλμπουμ της χρονιάς – Περιοδικό Time Άλμπουμ της χρονιάς – Hot Press Magazine (Ιρλανδία) Καλύτερο Διεθνές Άλμπουμ – Meteor Music Awards (Ιρλανδία) Καλύτερο Βρετανικό Άλμπουμ – 2007 BRIT Awards Καλύτερο Βρετανικό Συγκρότημα (στους Arctic Monkeys) – 2007 BRIT Awards 100 κορυφαία άλμπουμς των '00 από το περιοδικό Rolling Stone – #41 500 κορυφαία άλμπουμς όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone - #371 500 κορυφαία άλμπουμς όλων των εποχών από το περιοδικό NME - #19Επίσης, σε διαδικτυακή ψηφοφορία του 2009 από το MTV ψηφίστηκε στην ένατη θέση στην κατηγορία 'Κορυφαίο Άλμπουμ Όλων των Εποχών (Greatest Album Ever).
Γιώργος Πεταλωτής

Ο Γιώργος Πεταλωτής (Κομοτηνή, 11 Μαρτίου 1964) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει βουλευτής Ροδόπης, υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, κυβερνητικός εκπρόσωπος, υφυπουργός Εσωτερικών, Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 Ο Πεταλωτής αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, αποκτώντας διδακτορικό στην Ποινική Επιστήμη. Ολοκλήρωσε τις ακαδημαϊκές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης της Γερμανίας, με πτυχίο Επιστήμης στη Νομική Ορολογίας. Έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στην Επιστήμη της Βιοηθικής από το Τμήμα Ιατρικής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Το 1993 έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου του Νομού Ροδόπης και εξελέγη πρόεδρος του σώματος το 1998, όπου παρέμεινε ενεργός μέχρι το 2002. Το 2005 επανεξελέγη πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου του Νομού Ροδόπης. Στις εκλογές του 2007 και του 2009 εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ στη Ροδόπη. Στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου υπηρέτησε ως υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, κυβερνητικός εκπρόσωπος, υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και υφυπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θέση που διατήρησε και στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου.Στις 3 Ιανουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι θα γίνει μέλος του νεοϊδρυθέντος ΚΙΔΗΣΟ. Ο Πεταλωτής και ο Φίλιππος Σαχινίδης ορίστηκαν εκπρόσωποι Τύπου. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής στη Ροδόπη.
Renault Vel Satis

Το Renault Vel Satis ήταν ένα μεσαίο πολυτελές hatchback αυτοκίνητο της κατηγορίας E που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault. Κατασκευάστηκε από τις αρχές του 2002 έως τις 27 Αυγούστου 2009 σε 62.201 αριστεροτίμονα αντίτυπα και από το 2002 έως το 2005 σε μόλις 1.293 δεξιοτίμονα αντίτυπα. Αντικατέστησε το Renault Safrane στον ρόλο του κορυφαίου μοντέλου της εταιρείας, αν και σημείωσε πολύ λιγότερες πωλήσεις από αυτό, καθώς είχαν παραχθεί 312.779 αντίτυπα σειράς Safrane. Επίσης, το Vel Satis ήταν και το πρώτο μοντέλο της Renault που προσέφερε Adaptive cruise control (κατασκευαζόταν από την Bosch). Τελικώς, αντικαταστάθηκε στα τέλη του έτους 2010 από το Renault Latitude.

 Η ονομασία του μοντέλου προήλθε από τον συνδυασμό των λέξεων VELocité και SATISfaction (ταχύτητα και ικανοποίηση, ευχαρίστηση). Το μοντέλο μπήκε στη μαζική παραγωγή στις αρχές του 2002, αν και στα τέλη του 2001 είχαν ήδη κατασκευαστεί 412 πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής. Το ξεχωριστό χαρακτηριστικό του Vel Satis ήταν το ιδιαίτερα μεγάλο ύψος του, καθώς ήταν 13 εκατοστά ψηλότερο από τον προκάτοχο Renault Safrane. Αυτό του προσέδωσε άπλετους εσωτερικούς χώρους, αλλά ταυτόχρονα και μια εξωτερική αισθητική που θεωρήθηκε ως υπερβολικά ριζοσπαστική ή και άσχημη, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι υποψήφιοι αγοραστές πολυτελών αυτοκινήτων να κρατήσουν απόσταση. Γενικότερα, η εξωτερική του εμφάνιση θεωρήθηκε ακόμα και από τον Τύπο αυτοκινήτου ως παράξενη και ότι είχε προσπαθήσει να συνδυάσει στοιχεία από διαφορετικές εκδοχές αμαξωμάτων ταυτόχρονα, με ένα άσχημο τελικό αποτέλεσμα. Λόγω του μεγάλου ύψους του αμαξώματος, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν μέτριος για τα τότε στάνταρ, στο 0,335. Initiale Privilege Expression Authentique Αν και τον Απρίλιο του 2005 το μοντέλο υπέστη μια ελαφριά ανανέωση, τόσο στην εξωτερική αισθητική, όσο και στον εξοπλισμό, ωστόσο δεν κατάφερε να βελτιώσει τις εξ αρχής χαμηλές και διαρκώς φθίνουσες πωλήσεις. Μάλιστα η νέα αυτή σειρά του Vel Satis δεν κυκλοφόρησε ποτέ στις δεξιοτίμονες χώρες, λόγω ανυπαρξίας ζήτησης. Μέχρι και το 2009, το Renault Vel Satis ανήκε στον κύκλο των επίσημων υπηρεσιακών αυτοκινήτων των Γάλλων Προέδρων, αρχικά του Ζακ Σιράκ και στη συνέχεια του Νικολά Σαρκοζί, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ένα ειδικό αντίτυπο του Vel Satis, αν και χρησιμοποίησαν περισσότερο εκτενώς τα Citroën C6 πρώτης γενιάς και Peugeot 607. Γνωριμία με το Renault Vel Satis (4Τροχοί - Μάρτιος 2002)
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας

Η Μαρία Λουίζα (ιταλ. Maria Louise di Borbone di Parma, 17 Ιανουαρίου 1870 - 31 Ιανουαρίου 1899) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν κόρη του Δούκα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας.

 Η Μαρία Λουίζα Πία Θηρεσία Άννα Φερδινάνδη Φραγκίσκη Αντωνία Μαργαρίτα Ιωσηφίνα Καρολίνα Λευκή Απολλωνία ήταν η πρώτη κόρη του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας και της Μαρίας Πίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Ο γάμος της με τον Φερδινάνδο (τότε πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, έγινε στη Βίλα Πιανόρε της Λούκκα στην Ιταλία. Η Μαρία Λουίζα απεβίωσε σε ηλικία 29 ετών το 1889. Στις 28 Φεβρουαρίου 1908 ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο (χωρίς να αποκτήσει παιδιά) και στις 5 Οκτωβρίου 1908 έγινε βασιλιάς της Βουλγαρίας ως Φερδινάνδος Α΄. Παντρεύτηκε το 1893 τον Φερδινάνδο (τότε Πρίγκιπα) της Βουλγαρίας, και είχε τέκνα: Βόρις Γ΄ (1894 - 1943), Βασιλιάς της Βουλγαρίας, απέκτησε δύο τέκνα. Κύριλλος (1895 - 1945). Ευδοξία (1898 - 1985). Ναντέζντα (= Ελπίδα) (1899 - 1958), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ευγένιο, Διάδοχο της Βυρτεμβέργης (γιο του Αλβέρτου της Βυρτεμβέργης), και απέκτησε πέντε τέκνα. Aronson, T. (1986) Crowns in conflict: the triumph and the tragedy of European monarchy, 1910–1918, John Murray Publishers, London; ISBN 0-7195-4279-0 Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861–1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London; ISBN 0-283-98515-1
Φραγκίσκος Παπαμανώλης

Ο Φραγκίσκος Παπαμανώλης (Άνω Σύρος, 5 Δεκεμβρίου 1936 - Σύρος, 2 Οκτωβρίου 2023) ήταν καθολικός ιερέας και επίσκοπος. Διετέλεσε Επίσκοπος Σύρου - Μήλου, Θήρας και Αποστολικός Τοποτηρητής Κρήτης, από το 1974 έως το 2014.

 Έγινε δεκτός στο Τάγμα των Φραγκισκανών Καπουκίνων στις 7 Αυγούστου 1954. Χειροτονήθηκε ιερέας στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου της Άνω Σύρου στις 29 Απριλίου 1962, ενώ υπηρέτησε ως Εφημέριος την Ενορία της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στην Κέρκυρα. Στις 3 Δεκεμβρίου 1968 διορίστηκε Γενικός Ηγούμενος των Πατέρων Καπουκίνων στην Ελλάδα. Με αυτή την ιδιότητα, φρόντισε για την ανοικοδόμηση της Ιεράς Μονής των Πατέρων Καπουκίνων (εγκαινιάστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1970) και του Ιερού Ναού του Αγίου Φραγκίσκου (εγκαινιάστηκε στις 4 Οκτωβρίου 1970) στους Αγίους Αναργύρους Αττικής. Υπήρξε μέλος των Συνοδικών Επιτροπών της Ποιμαντικής, της Κατηχητικής και της Λειτουργικής, ενώ η Ιεραρχία τον διόρισε και Δικαστή του Πρωτοβάθμιου Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου για υποθέσεις γάμων. Την περίοδο 1970-1974, οργάνωσε την ποιμαντική της περιοχής των Αγίων Αναργύρων Αττικής, την οποία το 1975 ο Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος Φώσκολος ίδρυσε ως ενορία. Στις 27 Ιουνίου 1974, ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ τον ονόμασε Επίσκοπο Σύρου, Θήρας και Αποστολικό Τοποτηρητή Κρήτης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 20 Οκτωβρίου 1974 στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο (έδρα της Επισκοπής Σύρου) από τον προκάτοχό του, Γεώργιο Ξενόπουλο και τους συγχειροτονούντες Αρχιερείς Ιωάννη Περρή (Αρχιεπίσκοπο Νάξου-Τήνου) και Νικόλαο Φώσκολο (Αρχιεπίσκοπο Αθηνών). Το 2014, έπειτα από σαράντα συναπτά έτη και αφού είχε ξεπεράσει κατά τρία χρόνια το όριο ηλικίας (75 έτη), αποφάσισε να αποχωρήσει από τη θέση του Επισκόπου. Στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους, χειροτόνησε στη θέση του τον Πέτρο Στεφάνου. Ήταν Πρόεδρος της Συνόδου της Ιεραρχίας και της Συνοδικής Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία. Υπήρξε Πρόεδρος των Συνοδικών Επιτροπών για την Κατήχηση, την Ποιμαντική της Νεολαίας και Εκπρόσωπος της Ιεραρχίας στον Σύνδεσμο Καθολικού Εφημεριακού Κλήρου Ελλάδος. Απεβίωσε στις 2 Οκτωβρίου 2023 σε ηλικία 86 ετών. Η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα Βιογραφικό στο Catholic-hierarchy.org (Αγγλικά)
Κοιλιακή επιληψία

Η κοιλιακή επιληψία είναι μια σπάνια πάθηση που συναντάται συχνότερα σε παιδιά, η οποία αποτελείται από γαστρεντερικές διαταραχές που προκαλούνται από δραστηριότητα κρίσεων επιληπτικής μορφής. Έχει περιγραφεί ως τύπος επιληψίας κροταφικού λοβού. Η ανταπόκριση στα αντισπασμωδικά μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωση. Η περισσότερη δημοσιευμένη ιατρική βιβλιογραφία που ασχολείται με την κοιλιακή επιληψία έχει τη μορφή μεμονωμένων αναφορών περιπτώσεων. Ένα άρθρο αναθεώρησης του 2005 βρήκε συνολικά 36 περιπτώσεις που περιγράφονται στην ιατρική βιβλιογραφία.

 Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα της κοιλιακής επιληψίας είναι το κοιλιακό άλγος, ακολουθούμενο από ανεξέλεγκτο εμετό, συνήθως πριν από λήθαργο. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν επίσης γενικευμένες τονικοκλονικές κρίσεις που ακολουθούνται από ύπνο, σύγχυση και μη ανταπόκριση. Δεν είναι γνωστό τι προκαλεί την κοιλιακή επιληψία. Ενώ η αιτιώδης σχέση μεταξύ της επιληπτικής δραστηριότητας και των συμπτωμάτων του γαστρεντερικού σωλήνα δεν έχει αποδειχθεί, τα συμπτώματα του γαστρεντερικού σωλήνα δεν μπορούν να εξηγηθούν από άλλους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς και φαίνεται να βελτιώνονται κατά τη θεραπεία με αντισπασμωδικά. Επειδή η κατάσταση είναι τόσο σπάνια, δεν υπάρχουν μελέτες υψηλής ποιότητας. Υπήρξαν πάρα πολλές αναφερόμενες περιπτώσεις για τον εντοπισμό παραγόντων κινδύνου, γενετικών παραγόντων ή άλλων πιθανών αιτιών.< Τα κριτήρια για τη διάγνωση της κοιλιακής επιληψίας περιλαμβάνουν συχνά περιοδικά κοιλιακά συμπτώματα, ένα κοιλιακό ηλεκτροεγκεφαλογράφημα και σημαντική βελτίωση των γαστρεντερικών συμπτωμάτων μετά τη λήψη αντιεπιληπτικών φαρμάκων. Οι ιατρικές εξετάσεις για τη διάγνωση μπορούν να ολοκληρωθούν χρησιμοποιώντας μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου, αξονικές τομογραφίες και υπερήχους της κοιλιάς, ενδοσκόπηση του γαστρεντερικού σωλήνα και εξετάσεις αίματος. Όπως και άλλες μορφές επιληψίας, η κοιλιακή επιληψία αντιμετωπίζεται με αντισπασμωδικά φάρμακα, όπως η φαινυτοΐνη. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν ελεγχόμενες μελέτες, ωστόσο, άλλα φάρμακα μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικά. Ο Γάλλος ιατρός και επιστήμονας Αρμάν Τρουσό συνήθως πιστώνεται ως ο πρώτος που περιέγραψε την κατάσταση το 1868, σε ένα παιδί με παροξυσμικα συμπτώματα του γαστρεντερικού σωλήνα που κορυφώθηκαν σε γενικευμένη επιληπτική κρίση. Η πρώτη αναφορά της κοιλιακής επιληψίας που υποστηρίζεται από εντοπισμούς με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ήρθε το 1944 σε άρθρο του Μ.Τ. Μουρ, ακολουθούμενο από επακόλουθες αναφορές περιπτώσεων από την ίδια ομάδα. Κοιλιακή επιληψία. Συμπτώματα και θεραπείες σε παιδιά και ενήλικες - Επιληψία - 2021
Εθνικά Αρχεία και Βιβλιοθήκη της Αιθιοπίας

Τα Εθνικά Αρχεία και Βιβλιοθήκη της Αιθιοπίας, βρίσκονται στην πρωτεύουσα Αντίς Αμπέμπα. Η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε το 1944 από τον αυτοκράτορα Χαϊλέ Σελασιέ και άρχισε να λειτουργεί με βιβλία που δώρισε ο αυτοκράτορας . Είναι και εθνική βιβλιοθήκη και αρχεία της χώρας.

 Το 1976, η διακήρυξη αριθ. 50/76 έδωσε στη βιβλιοθήκη το νόμιμο δικαίωμα να συλλέγει τρία αντίγραφα των αρχείων που εκδίδονται στη χώρα. Το 1999, η βιβλιοθήκη επανιδρύθηκε με τη διακήρυξη αριθ. 179.1999 ως εθνικός οργανισμός, γεγονός που οδήγησε σε διαρθρωτικές αλλαγές και στην επιδίωξη να είναι μία από τις πέντε κορυφαίες εθνικές βιβλιοθήκες και αρχεία στην Αφρική έως το 2020. Σήμερα αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.Το αρχείο ιδρύθηκε το 1979 και η συλλογή του περιλαμβάνει παλιά και ιστορικά χειρόγραφα που χρονολογούνται από τον 14ο και 15ο αιώνα. Άρχισε να λειτουργεί με αρχεία του Υπουργείου του Μεγάλου Παλατιού, του Ανακτόρου του διαδόχου κτλ... Το αρχείο περιλαμβάνει επιστολές γραμμένες από διάφορους βασιλείς, αυτοκράτειρες και πρίγκιπες. Ethiopia, The Hague: Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Βιβλιοθηκονόμων και Ιδρυμάτων, OCLC 225182140, http://db.ifla-world-report.org/home/map#/2/2/HWBQETR3FQFPSD5 (Includes information about the national library) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Αιθιοπία Αντίς Αμπέμπα Επίσημη ιστοσελίδα
Δήμος Ανδρούσας

Ο Δήμος Ανδρούσας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.820 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Ανδρούσα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Ανδρούσης [ 786 ] η Ανδρούσα [ 691 ] η Βασιλάδα [ 95 ] Δ.δ. Αγριλιάς Μεσσήνης -- η Αγριλιά [ 128 ] Δ.δ. Αμφιθέας -- η Αμφιθέα [ 443 ] Δ.δ. Ελληνοεκκλησίας -- η Ελληνοεκκλησία [ 310 ] Δ.δ. Εύας -- η Εύα [ 535 ] Δ.δ. Καλαμαρά -- ο Καλαμαράς [ 110 ] Δ.δ. Καλογερόρραχης -- η Καλογερόρραχη [ 195 ] Δ.δ. Μαγγανιακού -- το Μαγγανιακό [ 175 ] Δ.δ. Πολυλόφου -- ο Πολύλοφος [ 138 ] Η Ανδρούσα λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1948. Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα: Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Αλέξης Χαρίτσης

Ο Αλέξης Χαρίτσης (Καλαμάτα, 10 Αυγούστου 1977) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει υπουργός Εσωτερικών, αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, καθώς και υφυπουργός Οικονομίας.

 Γεννήθηκε το 1977 στην Καλαμάτα. Σπούδασε στην Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του ΕΜΠ, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, με ειδίκευση στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Οργανώθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια στην Αριστερά και στον Συνασπισμό και μετέπειτα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του 2012 και του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Μεσσηνία. Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και ένας εκ των συμμετεχόντων στην Κίνηση των 53+. Επίσης, έχει διατελέσει συντονιστής του τομέα Ενέργειας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα διετέλεσε γενικός γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων και ΕΣΠΑ στο Υπουργείο Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού. Στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν υφυπουργός Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού αρμόδιος για θέματα ΕΣΠΑ. Μετά τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016 ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης. Μετά τον ανασχηματισμό της 29ης Αυγούστου 2018 ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις 13 Ιουνίου του 2019.Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής Μεσσηνίας και εξελέγη με 16.279 ψήφους. Στις 16 Ιουλίου 2019 ορίστηκε εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και παρέμεινε στη θέση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2020. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία.
Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (IV)

Ο Πίτερ φαν ντερ Χουλστ (Pieter van der Hulst , 26 Φεβρουαρίου 1651, Ντόρντρεχτ – 14 Φεβρουαρίου 1727, Ντόρντρεχτ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος πορτρέτων, νεκρών φύσεων, νεκρών φύσεων σε δάση, θηραμάτων και ζώων.

 Γεννημένος στο Ντόρτρεχτ, σπούδασε στη Χάγη ως μαθητής του Βίλλεμ Νταουντάινς το 1668. Ταξίδεψε στη Ρώμη πιθανώς μαζί με τον Κορνέλις ντε Μπρόιν (Cornelis de Bruyn). Βρισκόταν στη Ρώμη από το 1674 έως το 1677. Εκεί επικεντρώθηκε στη ζωγραφική λουλουδιών. Εντάχθηκε στους Bentvueghels, μια ομάδα κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που ζούσαν και εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετούν κάποιο ελκυστικό ψευδώνυμο, Του δόθηκε προσωνύμιο "Zonnebloem" (ηλίανθος) για την προτίμησή του για ένα "είδος λουλουδιού που ήταν πιο άγριο" από εκείνο που απεικονίζουν οι Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ ή ο Ντάνιελ Σέγκερς. Επέστρεψε στην Ολλανδία όπου καταγράφηκε στη Χάγη από το 1681–1683 και εντάχθηκε στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά. Διέμεινε στο Ντόρντρεχτ από το 1684 έως το 1691. Από το 1691-1699 βρισκόταν στη Δανία ως ζωγράφος του βασιλέα. Αργότερα επέστρεψε στο Ντόρντρεχτ. Ζωγράφισε πορτρέτα, νεκρές φύσεις, νεκρές φύσεις στο δάσος, θηράματα και πίνακες με ζώα. Διακόσμησε τις ζωγραφιές των λουλουδιών του με άγρια βότανα, φίδια, φρύνους, σαλαμάνδρες και παρόμοια. Αργότερα δοκίμασε τη ζωγραφική πορτρέτων, αλλά αυτά δεν έφθασαν να γίνουν τόσο δημοφιλή, όσο τα άλλα έργα του. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pieter van der Hulst (IV) στο Wikimedia Commons
Πολωνικές προεδρικές εκλογές 2015

Εκλογή προέδρου διεξήχθη στην Πολωνία σε 2 γύρους, στις 10 και στις 24 Μαΐου 2015. Στον πρώτο γύρο προηγήθηκε σε ψήφους ο υποψήφιος της αντιπολίτευσης, Αντρέι Ντούντα σε ποσοστό 34,76%, ακολουθούμενος από τον πρόεδρο Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι (με 33,77%) και τον ανεξάρτητο Πάβελ Κούκιτς (με 20,80%). Καθώς δεν υπήρχε κάποιος υποψήφιος που να συγκεντρώνει περισσότερο από το 50% των ψήφων, διεξήχθη και δεύτερος γύρος στις 24 Μαΐου ανάμεσα στον Ντούντα και στον Κομορόφσκι, με τον πρώτο να επικρατεί με 51,5% έναντι 48,5% για τον αντίπαλό του. Ήταν οι εκλογές με το πιο οριακό αποτέλεσμα στην πολωνική ιστορία.

 Ο Πρόεδρος της Πολωνίας εκλέγεται άμεσα από το λαό για πενταετή θητεία, ανανεώσιμη μόνο μία φορά. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, η εκλογή του προέδρου θα πρέπει να γίνεται με απόλυτη πλειοψηφία από τα έγκυρα ψηφοδέλτια. Εάν κανείς υποψήφιος δεν υπερβεί το όριο για την εκλογή του, διεξάγεται και δεύτερος γύρος ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους που έλαβαν τις περισσότερες ψήφους στον 1ο γύρο. Για τη διεκδίκηση του προεδρικού αξιώματος, οι υποψήφιοι έπρεπε να είναι πολωνοί υπήκοοι, να είναι ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών την ημέρα της διεξαγωγής του πρώτου γύρου των εκλογών και να έχουν συλλέξει τουλάχιστον 100.000 υπογραφές από τους ψηφοφόρους. Ήταν οι πρώτες προεδρικές εκλογές που διενεργήθηκαν έπειτα από τις αλλαγές που ψηφίστηκαν το 2011. Συνολικά 23 υποψήφιοι κατέθεσαν αιτήσεις προς την Εθνική Εκλογική Επιτροπή. Μόνο 11 κατέθεσαν τις απαιτούμενες 100.000 υπογραφές για τη στήριξη της υποψηφιότητάς τους πριν λήξει η προθεσμία της 26ης Μαρτίου.Λίγο πριν τη διεξαγωγή των εκλογών έγιναν 3 τηλεοπτικές συζητήσεις (debate): η πρώτη στις 5 Μαΐου, στο τηλεοπτικό κανάλι TVP 1 με τη συμμετοχή 10 υποψηφίων, όχι όμως και του Κομορόφσκι. Άλλες 2 συζητήσεις στην τηλεόραση έγιναν λίγο πριν τον 2ο γύρο, η πρώτη στις 17 Μαΐου, και η δεύτερη στις 21 Μαΐου από το TVN. Ο Ντούντα προηγήθηκε ελαφρά στον πρώτο γύρο των εκλογών στις 10 Μαΐου και οδηγήθηκε μαζί με τον αντίπαλό του στον τελικό γύρο. Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 24 Μαΐου και ο Ντούντα εκθρόνισε τον Κομορόφσκι στην πιο οριακή προεδρική εκλογή από τότε που η Πολωνία έγινε δημκρατία. Πολωνική Εκλογική Επιτροπή (Πολωνικά)
Χριστόδουλος Μπρωκούμης

Ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης (1880 - 18 Νοεμβρίου 1941) ήταν Έλληνας πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής στη Ροδόπη και ως πρώτος δήμαρχος Ξάνθης. Το επίθετο απαντάται και ως "Μπροκούμης".

 Γεννήθηκε το 1880, με καταγωγή από το Μονοδένδρι Ζαγορίου. Πατέρας του ήταν ο Πολύβιος Μπρωκούμης. Ο Χριστόδουλος διορίστηκε αρχικά βοηθός δημάρχου, όταν δήμαρχος Ξάνθης διορίστηκε από τους Γάλλους ο Ταχήρ Εφένδης.Έπειτα από την απελευθέρωση της πόλης από τον βουλγαρικό ζυγό, ο Μπροκούμης διορίστηκε δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 2 Φεβρουαρίου 1921 έως τις 10 Νοεμβρίου 1923. Παρέλαβε τη δημαρχία από κάποιον Βούλγαρο υπάλληλο, ο οποίος είχε παραμείνει στην Ξάνθη. Στη συνέχεια διορίστηκε ξανά δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 12 Μαρτίου 1935 έως τις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους.Στις εκλογές του 1936 ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης εξελέγη βουλευτής Ροδόπης με το Λαϊκό Κόμμα.. Ο γιος του, Τιμολέων Μπρωκούμης ήταν βουλευτής Ξάνθης από το 1961 έως το 1963. Πέτρος Γεωργαντζής, Θρακικός αγώνας 1912-1920, Ύστατοι απελευθερωτικοί αγώνες της Δ. Θράκης, εκδόσεις Σπανίδης, 1993.
Ινστιτούτο Γιουνούς Εμρέ

To Ινστιτούτο Γιουνούς Εμρέ (τουρκικά: Yunus Emre Enstitüsü) αποτελεί έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που δημιουργήθηκε από την τουρκική κυβέρνηση το 2007. Ονομάστηκε προς τιμήν του ποιητή του 14ου αιώνα Γιουνούς Εμρέ και έχει σήμερα παραρτήματα σε διάφορες χώρες του κόσμου. Σκοπός του οργανισμού είναι η διάδοση και η εκπαίδευση στο εξωτερικό της γλώσσας, του πολιτισμού και των τεχνών της Τουρκίας.

 Το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 2007 με το νόμο 5653 αλλά καθίσταται λειτουργικό μόλις το 2009. Τα κεντρικά του γραφεία είναι στην Άγκυρα. Αποτελεί μορφωτικό και πολιτιστικό ίδρυμα που επιδιώκει να αποτελέσει έναν οργανισμό αντίστοιχο της φήμης των εκπαιδευτικών οργανισμών και των κέντρων πολιτισμού και γλώσσας όπως το Βρετανικό Συμβούλιο, το Ινστιτούτο Γκαίτε και το Γαλλικό Ινστιτούτο. Το Ινστιτούτο έχει ως στόχο να "εξασφαλίσει την εγκαθίδρυση και τη λειτουργία πολιτιστικών κέντρων στο εξωτερικό για τη διάδοση και τη προβολή της Τουρκίας, την πολιτιστική της κληρονομιά, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τις τέχνες της, την ανάπτυξη των πολιτιστικών ανταλλαγών και της φιλίας με άλλες χώρες με αυτήν".α[›] Στα παραρτήματα του Ινστιτούτου Γιουνούς Εμρέ προσφέρονται κυρίως μαθήματα τουρκικής γλώσσας, αλλά και μαθήματα και σεμινάρια πάνω στη τουρκική γραμματεία και τις τέχνες. Στους χώρους των ιδρυμάτων διοργανώνονται ημερίδες, συνέδρια και συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης με προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων, της πολιτικής και των επιστημών. Το ινστιτούτο έχει παρουσία σε περισσότερες από 40 χώρες σε όλο το κόσμο, ενώ έχει εκφράσει την επιδίωξη του να ξεπεράσει τον αριθμό των 100 παραρτημάτων μέχρι το 2023. ^ α: Απόσπασμα:"Türkiye'yi, kültürel mirasını, Türk dilini, kültürünü ve sanatını tanıtmak, Türkiye’nin diğer ülkeler ile dostluğunu geliştirmek, kültürel alışverişini artırmak için yurt dışında kültür merkezleri kurulmasını ve işletilmesini sağlamak." Ιστοσελίδα yee.org.tr, Επίσημη ιστοσελίδα
Είμαστε όλοι δολοφόνοι

Είμαστε όλοι δολοφόνοι (Γαλλικά: Nous sommes tous des assassins) είναι γαλλο-ιταλική ταινία του 1952 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Αντρέ Καγιάτ, πρώην δικηγόρο. Αφηγείται την ιστορία του Ρενέ, ενός νεαρού άνδρα από τις φτωχογειτονιές, που εκπαιδεύτηκε από τη Γαλλική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον αγώνα κατά των Γερμανών. Συνεχίζει να σκοτώνει πολύ μετά το τέλος του πολέμου, καθώς αυτό είναι το μόνο που ξέρει να κάνει. Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1952 και κέρδισε το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής.

 Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρενέ Λε Γκουέν (Μαρσέλ Μουλουντζί), ένας μικροαπατεώνας, στρατολογήθηκε στη Γαλλική Αντίσταση και εκπαιδεύτηκε ως επαγγελματίας δολοφόνος κατά των Γερμανών κατακτητών. Αλλά όταν τελειώνει ο πόλεμος, συνεχίζει να εφαρμόζει ό, τι έχει διδαχθεί με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να καταδικαστεί σε θάνατο. Περιμένοντας στο κελί του την ακριβή ημερομηνία εκτέλεσης, εξακολουθεί να ελπίζει ότι ο Πρόεδρος, κατόπιν ενεργειών του δικηγόρου του (Κλωντ Λαιντύ), θα του δώσει χάρη. Ο δικηγόρος του προσπαθεί να αποδείξει ότι οι δολοφονίες του πελάτη του βασίζονται σε ένα σοβαρό κενό, ένα κοινωνικό πρόβλημα. Και καθώς ο δικηγόρος προσπαθεί να πάρει τη χάρη, ο Λε Γκουέν συνδέεται με άλλους καταδικασμένους: τον Τζίνο, έναν Κορσικανό που είχε εμπλακεί σε μια υπόθεση βεντέτας, τον Ντυτουά, που αρνείται την ενοχή του και τον Μπωσέ, δολοφόνο της μικρής κόρης του.Ο Αντρέ Καγιάτ μέσα από τις ταινίες του προσπάθησε να καταδείξει τις ανισότητες και την αδικία του γαλλικού δικαστικού συστήματος. Η ταινία παρουσιάζεται ως κατηγορητήριο κατά της θανατικής ποινής.
Ενδεκάγωνο

Στη γεωμετρία, το ενδεκάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις ένδεκα και γωνία) είναι ένα πολύγωνο σχήμα με ένδεκα πλευρές και ένδεκα κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε ενδεκαγώνου έχουν άθροισμα 1620 μοίρες (°) ακριβώς. Το σύμβολο Schläfli του ενδεκαγώνου είναι {11}.

 Σε ένα κανονικό ενδεκάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους, η κάθε μία εσωτερική γωνία είναι ίση προσεγγιστικά με 147°16΄22΄΄. Το εμβαδό (Ε) ενός κανονικού ενδεκαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 11 4 a 2 cot ⁡ π 11 ≃ 9 , 36564 a 2 . {\displaystyle E={\frac {11}{4}}a^{2}\cot {\frac {\pi }{11}}\simeq 9,36564\,a^{2}.} Το κανονικό ενδεκάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη, αλλά υπάρχουν μέθοδοι κατασκευής που δίνουν πολύ καλές προσεγγίσεις, όπως η παρακάτω: Επειδή το 11 δεν είναι πρώτος αριθμός Pierpont, το κανονικό ενδεκάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί ούτε με βαθμονομημένο χάρακα και διαβήτη ή τριχοτομητή γωνίας (αυτό το είδος κατασκευής αποκλήθηκε από τους αρχαίους `Ελληνες νεύσις). Το κέρμα του δολαρίου Καναδά ("loonie") έχει προσεγγιστικά το σχήμα ενός κανονικού ενδεκαγωνικού πρίσματος. Το ίδιο και το κέρμα των δύο ρουπιών της Ινδίας. Το κανονικό ενδεκάγωνο αποτελεί την περίμετρο τεσσάρων κανονικών ενδεκαγραμμάτων, των {11/2}, {11/3}, {11/4} και {11/5}. Το κανονικό ενδεκάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για δεκαδιάστατα ομοιομορφικά πολύτοπα της οικογένειας των simplex, που παρατίθενται εδώ σε ορθογώνια προβολή: Ορισμός και ιδιότητες του ενδεκαγώνου (με διαδραστική animation)
Νικοκλής της Πάφου

Ο Νικοκλής ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Πάφου στη Κύπρο. Ως βασιλιάς, ο Νικοκλής μετέφερε τη πρωτεύουσα του βασιλείου της Πάφου, από τη παλαιά στη νέα πόλη.

 Ο Νικοκλής αναφέρεται ως ιδρυτής της Νέας Πάφου. Μετέφερε εκεί την πρωτεύουσα του βασιλείου λόγω του ότι η παλιά πόλη δεν είχε λιμάνι. Εισήγαγε στην πόλη τη λατρεία της Ήρας και εισήγαγε σταδιακά το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιώντας το μαζί με το Κυπριακό συλλαβάριο. Στον πόλεμο των διαδόχων του Μεγάλου Αλέξανδρου αρχικά υποστήριξε τον Πτολεμαίο. Στη συνέχεια όμως ο Νικοκλής κατηγορήθηκε ότι έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Αντίγονο και ο Πτολεμαίος έστειλε εναντίον του τους στρατηγούς Αργαίο και Καλλικράτη για να τον σκοτώσουν. Αφού πολιόρκησαν την Πάφο, ο Νικοκλής αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει. Μόλις η γυναίκα του Αξιοθέα το έμαθε, σκότωσε τις ανύπαντρες κόρες της και το ίδιο έκαναν και οι γυναίκες των αδελφών του Νικοκλή. Τέλος, οι αδελφοί του Νικοκλή έβαλαν φωτιά στο παλάτι. Αυτό το γεγονός το αναφέρει ο Διόδωρος αλλά οι σημερινές έρευνες το αμφισβητούν αποδίδοντας το γεγονός στον Νικοκρέοντα της Σαλαμίνας, πιστεύοντας ότι ο Διόδωρος είχε κάνει λάθος στο όνομα. Βάσσου Καραγιώργη, Αρχαία Κύπρος, Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1978
Κοινότητα Καφηρέως

Η Κοινότητα Καφηρέως ήταν κοινότητα του νομού Ευβοίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα κοινοτικά της διαμερίσματα. Λειτούργησε την περίοδο 1997 - 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Καρύστου. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, στις πλαγιές-απολήξεις του όρους Όχη. Η κοινότητα αποτελούταν από 2 κοινοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 77,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1.003 κατοίκους. Έδρα της κοινότητας ήταν η Αμυγδαλιά.

 Η κοινότητα περιλάμβανε τα παρακάτω κοινοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Κ.δ. Αμυγδαλέας [552] το Καψούρι [57] το Σημικούκι το Δρυμωνάρι [32] το Θύμι [81] η Ζαχαριά [48] η Αμυγδαλιά [179] οι Βρέστηδες η Πρινιά [80] η Σχίζαλη [75] Κ.δ. Κομίτου [451] τα Αντιά [170] το Κόμητο [142] ο Ευαγγελισμός [139] Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 όταν αποσπάστηκε ο οικισμός Αμυγδαλιά από την κοινότητα Αμυγδαλέας και ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας Καφηρέως. Επίσης αποσπάστηκαν από την κοινότητα Αμυγδαλέας οι οικισμοί Καψούρι, Δρυμωνάρι, Θύμι, Ζαχαριά, Πρινιά, Σχίζαλη και από την κοινότητα Κομίτου οι οικισμοί Αντιά, Κόμητο, Ευαγγελισμός.
Γαλαξιδιώτικα

Τα Γαλαξιδιώτικα ήταν παλιά συνοικία των Πατρών. Βρίσκεται μέσα στην περιοχή Τζίνη και συγκεκριμένα στην οδό Στρατοκλέους. Μετά το 1828 πολλοί Γαλαξιδιώτες είχαν μεταναστεύσει στην Πάτρα, όμως το 1928 σταμάτησε να ακούγεται αυτό το τοπωνύμιο.

 Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Γαλαξιδιώτικα».
Φραντίκε ντε Μενέζες

Ο Φραντίκε ντε Μενέζες (Fradique de Menezes) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε Πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε το 2001 ως το 2003 και από το 2003 ως το 2011.

 Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1942 στο νησί Σάο Τομέ και σπούδασε Ψυχολογία στο Βέλγιο. Επιτυχημένος επιχειρηματίας της βιομηχανίας κακάο, έγινε Υπουργός Εξωτερικών από το 1986 ως το 1987 και εξελέγη Πρόεδρος στις 29 Ιουλίου του 2001 με 55,2% των ψήφων, έναντι περί 40% για τον πρώην Πρόεδρο Μιγκέλ Τροβοάντα. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 3 Σεπτεμβρίου 2001. Η πορτογαλική του υπηκοότητα ανακλήθηκε λίγο πριν θέσει υποψηφιότητα σε εκείνες τις εκλογές. Ενώ βρισκόταν στη Νιγηρία, ανατράπηκε σε στρατιωτικό πραξικόπημα από το Φερνάντο Περέιρα, στις 16 Ιουλίου του 2003. Ωστόσο, στις 23 Ιουλίου 2003, έπειτα από διαπραγματεύσεις, αποκαταστάθηκε στην προεδρία. Τον διαδέχθηκε το 1987 στο Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας ο Γκιλιέρμε Ποσέρ ντα Κόστα. Ο ντε Μενέζες επανεξελέγη με το κόμμα του (Δύναμη για την Αλλαγή-Δημοκρατικό Κίνημα-Φιλελεύθερο Κόμμα) στις προεδρικές εκλογές της 30 Ιουλίου 2006, με ποσοστό 60,5% έναντι 38,8% για τον υποψήφιο της «Ανεξάρτητης Δημοκρατικής Δράσης», Πατρίς Τροβοάντα, γιο του πρώην Προέδρου Μιγκέλ Τροβοάντα. Ένας ακόμα υποψήφιος, ο Νίλο Γκιμαράες περιορίστηκε στο 0,5%. Οι απόπειρες ανατροπής της κυβέρνησης συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Η θεωρούμενη ως αποτυχημένη απόπειρα που έγινε τον Απρίλιο του 2007, για την οποία η κυβέρνηση κατηγόρησε την επίλεκτη δύναμη της αστυνομίας "Νίντζα", η οποία υποστηρίζεται από το MLSTP, δεν ήταν η τελευταία. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 η κυβέρνηση ανακοίνωσε την αποτροπή μιας ακόμη απόπειρας ανατροπής του προέδρου. Συνελήφθη ένας Νοτιοαφρικανός πολίτης μαζί με άλλα 33 άτομα και κατασχέθηκαν όπλα. Ο οπλισμός βρέθηκε στην οικία του Αρλέσιο Κόστα, προέδρου του Χριστιανικού Δημοκρατικού Μετώπου, αντιπολιτευόμενου κόμματος.
Χελένικς Γιορκ Οντάριο

Οι "Χελένικς" της περιφέρειας Γιορκ του Οντάριο (York Region Hellenics Thornhill) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Θόρνχιλ (Thornhill) της πολιτείας Οντάριο του Καναδά. Ιδρύθηκε το 2003, έχει χρώματα γαλανόλευκα και στο έμβλημά του συνδυάζει την ελληνική σημαία με το καναδέζικο φύλλο σφενταμιού (maple leaf). Πρόεδρος είναι ο Νικ Σερέτης και αντιπρόεδρος ο Άντι Σερέτης, οι οποίοι είναι και βετεράνοι παίκτες της ομάδας.

 Οι "Χελένικς" μετέχουν στις χαμηλές κατηγορίες του τοπικού πρωταθλήματος της περιοχής του Γιορκ (York Region Soccer Association) που ανήκει στην κεντρική περιοχή (Central Region) της ομοσπονδίας του Οντάριο (Ontario Soccer Association). Μετέχουν επίσης στο πρωτάθλημα Β΄ ομάδων ως "Hellenics B". Από το 2007 μετέχουν στο ετήσιο ποδοσφαιρικό τουρνουά ομογενειακών ομάδων (Hellenic Soccer Tournament). Το 2011 στην α΄ ομάδα αγωνίζονται οι παίκτες: Τερματοφύλακες: Ντινάπολι, Σάρσεβιτς, Νικ Σερέτης. Αμυντικοί: Ρόζα, Λεγκιέν, Μπελκάστρο, Σπύρος Σερέτης, Ματ Γκριν, Μασκέτα, Άντι Σερέτης Μέσοι: Μπάντλει, Τσανγκ, Τσερούλο, Μάικ Αϊβαλής, Νικ Δημητρακόπουλος, Άλαβι Επιθετικοί: Τζον Βουτσινός, Τσιαβαρέλα, Μαρκ Ακάρντι, Μανουέλ, Χαμάμ. Ιστοσελίδα York Region Hellenics Ιστοσελίδα York Region Soccer Association Ποδοσφαιρική πυραμίδα Οντάριο. Hellenic Soccer Tournament Crowns Champions 2007.
Οδοντοστοιχία

Οδοντοστοιχία ή οδοντικός φραγμός είναι ανατομικός όρος που αναφέρεται στην τοξοειδή σειρά δοντιών που υπάρχουν τόσο στις γνάθους του ανθρώπινου είδους, όσο και στα περισσότερα από τα θηλαστικά (αλλά και σε πολλά είδη ψαριών) του ζωϊκού βασιλείου. Οι οδοντοστοιχίες διακρίνονται στην άνω και την κάτω, που αντίστοιχα, εδράζονται στις ομώνυμες γνάθους. Στον άνθρωπο, η φυσική οδοντοστοιχία αποτελείται από είκοσι («νεογιλή οδοντοστοιχία», η οποία διαμορφώνεται κατά την νηπιακή ηλικία 0,5 – 2,5 ετών) έως και τριάντα δύο δόντια (μόνιμος φραγμός, παρατηρείται στους ενήλικες). Κατά τη διαδικασία της –σταδιακής- απόπτωσης των νεογιλών δοντιών (συνήθως 6-12 ετών) και αντικατάστασής τους από τα ανατέλλοντα μόνιμα δόντια (συνήθως 12-18 ετών), ο φραγμός ονομάζεται «μεικτός».

 Σε περίπτωση απώλειας αρκετών δοντιών από το στόμα (μερική ή ολική «νωδότητα») τότε ο ασθενής προσφεύγει στον οδοντογιατρό προς αποκατάσταση του προβλήματος, με την κατασκευή προσθετικών (τεχνητών) οδοντοστοιχιών, που διακρίνονται σε ολικές («μασέλα») ή μερικές («μηχανάκι») οδοντοστοιχίες. Αυτές, αποτελούνται συνήθως από ακρυλικό υλικό («ρητίνη»), μέσα στο οποίο είναι εμφυτευμένα τα τεχνητά δόντια, επίσης φτιαγμένα από ακρυλικό. Οι τεχνητές οδοντοστοιχίες, μετά από την όλη προπαρασκευή και τις σχετικές καταγραφές του οδοντίατρου, δημιουργούνται στο εργαστήριο, μερίμνη του οδοντοτεχνίτη (συνεργάτη του οδοντογιατρού) με τη διαδικασία της «όπτησης». Στις μερικές οδοντοστοιχίες και ως υποστηρικτικό υπόστρωμα (για να ενισχυθεί η ανθεκτικότητά τους στις ισχυρά αναπτυσσόμενες δυνάμεις της μάσησης), χρησιμοποιείται πλέγμα από μέταλλο. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, τεχνητές οδοντοστοιχίες ή και μεμονωμένα τεχνητά δόντια κατασκευάζονταν από πολλές χιλιάδες χρόνια πριν. Ως υλικά, χρησιμοποιήθηκαν ο λίθος, το ξύλο, το ελεφαντοστό κ.α.
Μαξιμιλιανός Ερρίκος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος

Ο Μαξιμιλιανός-Ερρίκος, γερμ. Maximilian-Heinrich (8 Οκτωβρίου 1621 - 3 Ιουνίου 1688) από τον Οίκο του Βίττελσμαπχ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1650-88), επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και της Λιέγης (1650-88) και επίσκοπος του Μύνστερ (1683-88).

 Ήταν γιος του Αλβέρτου και της Μεχτίλντε λαντγκραβίνας του Λόιχτενμπεργκ. Το 1650 διαδέχθηκε τον θείο του Φερδινάνδο ως αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ως επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και της Λιέγης. Σε όλη του τη σταδιοδρομία εργάστηκε υπέρ της Γαλλίας για τον περιορισμό της εξουσίας του Γερμανού βασιλιά και συμμετείχε στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο, στην αντίθετη με τη Γερμανία μεριά.
Λιμνοθάλασσα Προκόπου

Η Λιμνοθάλασσα Προκόπου βρίσκεται στη δυτική Αχαΐα και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου.

 Συχνά αναφέρεται, λανθασμένα, και ως λιμνοθάλασσα της Καλόγριας (ή Καλογριάς) λόγω της γειτονικής ομώνυμης παραλίας. Ως ονομασία απαντάει και το «λίμνη της Στροφυλιάς». Το ομώνυμο εκεί ιχθυοτροφείο ονομαζόταν παλιότερα «Ιχθυοτροφείο Προκοπονευροβίτσης». Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Πάπα (Αράξου), τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Χωρίζει το δάσος από την θάλασσα και είναι φυσικό ιχθυοτροφείο με λαβράκια, κέφαλους και χέλια. Έχει γλυκό νερό. Γύρω την περιβάλλουν λόφοι από άμμο, οι οποίοι εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να χυθούν στην θάλασσα και έτσι δημιουργείται η λίμνη. Εκεί φτάνουν πολλά υδρόβια και παροδικά πουλιά που φθάνουν να ξεχειμωνιάζουν. Επίσης υπάρχει και παρατηρητήριο πουλιών. Καλύπτει έκταση εμβαδού περίπου 1.500 στρέμματα με μικρά βάθη της τάξης των 0,5 μ. Μέσα σε όλη αυτή την έκταση υπάρχουν τρεις λεκάνες - λίμνες με βάθη περίπου 1,5 μ, οι Παλάδες (120 στρέμματα), Χειροβολιά (200 στρέμματα), Μικρολίμνη (30 στρέμματα). Η λίμνη επικοινωνεί με την θάλασσα μέσω αύλακα μήκους 2.300m με πλάτος 6-7 μ. και βάθος 0,8 μ. Στην λίμνη χύνονται τα νερά του Λάρισσου και του Φούσια. Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες της λιμνοθάλασσας: Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Πρόκοπος». Ιωάννα Θ. Τσέλικα, Περιβαλλοντική υδρογεωλογική μελέτη της πεδινής ζώνης της Βορειοδυτικής Πελοποννήσου με τη χρήση υδροχημικών μεθόδων, Πανεπιστήμιο Πάτρας-Τμήμα Γεωλογίας, Πάτρα 2010. Λιμνοθάλασσα Προκόπου. wikimapia.org
Ζαν-Φρανσουά Μιλέ

Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ (Jean-François Millet, 4 Οκτωβρίου 1814 - 20 Ιανουαρίου 1875) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του γαλλικού ρεαλισμού του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και ιδρυτής της Σχολής της Μπαρμπιζόν. Υπήρξε κυρίως ο ζωγράφος των χωρικών. Μετά τον Λιχνιστή (1848), παρουσίασε το επόμενο έτος στα Σαλόν τον Άνθρωπο με την αξίνα και το 1859 τον περίφημο Σπορέα, που ενέπνευσε στον Βικτόρ Ουγκό ένα ποίημα στο οποίο εκθειάζει τη μεγαλειώδη χειρονομία του αγρότη.

 Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1814 στο Γκρεβίλ της Νορμανδίας στη Γαλλία. Ήταν γόνος αγροτικής οικογενείας, έτσι ο Μιγιέ επιδόθηκε από μικρός στις αγροτικές ασχολίες, αλλά σε ηλικία 19 ετών αποφάσισε να γίνει ζωγράφος. Άρχισε σπουδές στο Σερμπούρ που τις συνέχισε στο Παρίσι την περίοδο 1837–1839, στο εργαστήρι του Πωλ Ντελαρός, του πιο γνωστού και αξιοζήλευτου στην εποχή του ζωγράφου ιστορικών θεμάτων που όμως δεν επηρέασε σημαντικό το έργο του. Επέστρεψε κατόπιν στο Σερμπούρ, όπου για ένα μικρό διάστημα αφιερώθηκε κυρίως στην προσωπογραφία. Γυρίζοντας στο Παρίσι το 1841, άρχισε να γίνεται γνωστός, ιδιαίτερα μετά το 1844, όταν παρουσίασε τα έργα του "η Γαλατού" και "Μάθημα ιππασίας". Το 1845 μετακόμισε στη Χάβρη με την Catherine Lemaire, την οποία θα παντρευτεί με πολιτικό γάμο, το 1853, θα κάνουν εννέα παιδιά και θα παραμείνουν μαζί για το υπόλοιπο της ζωής του Μιγέ.Ήταν στο Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του 1840 που ο Μιγέ άνοιξε δεσμούς φιλίας με τους Κονστάν Τρουαγιόν, Ναρσίς Ντιάζ, Σαρλ Ζακ και Τεοντόρ Ρουσώ, καλλιτέχνες που, όπως ο Μιλέ, θα συνδεθούν με τη σχολή της Μπαρμπιζόν, επίσης ο Ονορέ Ντωμιέ, η μορφή σχεδιογραφίας του οποίου θα επηρεάσει την μετέπειτα απόδοση των αγροτικών θεμάτων του Μιλέ και ο Alfred Sensier, ένας γραφειοκράτης της κυβέρνησης που θα γίνει ισόβιος υποστηρικτής και τελικά βιογράφος του καλλιτέχνη.Η στροφή του Μιλέ προς τις αγροτικές ηθογραφίες άρχισε να γίνεται εμφανής στα τέλη της δεκαετίας του 1840 με τα έργα που παρουσίασε στα Σαλόν το 1848 και 1849. Τη χρονιά εκείνη εγκαταστάθηκε οριστικά στη Μπαρμπιζόν (κοντά στο Φονταινεμπλώ), όπου συνδέθηκε με τους επίσης τοπιογράφους Κορό, Τεοντόρ Ρουσό και Ντιάζ ντε λα Πένια και ολοκλήρωσε το προσωπικό του ζωγραφικό ιδίωμα. Τα επόμενα χρόνια στράφηκε αποκλειστικά σχεδόν στα θέματα της αγροτικής ζωής και ζωγράφισε μερικά από τα πιο σημαντικά του έργα, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί το ταλέντο του και να αποκτήσει φήμη και επιτυχία. Champa, Kermit S. (1991). The Rise of Landscape Painting in France: Corot to Monet. Harry N. Abrams, Inc. ISBN 0-8109-3757-3. Honour, Hugh· Fleming, J. (2009). A World History of Art (7th έκδοση). London: Laurence King Publishing. ISBN 9781856695848. Murphy, Alexandra R. (1984). Jean-François Millet. Museum of Fine Arts, Boston. ISBN 0-87846-237-6. Σαλόν Παρισιού
BMW E70

Η BMW X5 E70 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τις 28 Σεπτεμβρίου 2006 έως τις 28 Ιουνίου 2013. Αντικατέστησε τη BMW X5 E53 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του, ενώ είχε και εμφανώς μεγαλύτερες διαστάσεις από την E53. Επίσης, η E70 ήταν η δεύτερη γενιά της BMW X5, καθώς και η πρώτη γενιά στην ιστορία της X5 όπου δεν προσφέρθηκε μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων, παρά μόνο αυτόματα κιβώτια.

 Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του 2006, για τη σεζόν (model year) του 2007. Στη Γερμανία οι πρώτες πωλήσεις ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 2007, ενώ σύντομα μέσα στο ίδιο έτος ακολούθησαν και οι άλλες αγορές διεθνώς. Το μοντέλο έφερε πολλά προηγμένα για την τότε εποχή τεχνολογικά στοιχεία, ενώ είχε δοθεί μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, καθώς είχε αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,33 στη βασική έκδοση - νούμερο κορυφαίο για SUV τότε αλλά ακόμα και σήμερα. Τον Απρίλιο του 2010, η X5 E70 υπέστη μια αισθητική και μηχανολογική ανανέωση, που κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά, για τη σεζόν του 2011. Τελικώς αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2013 από τη BMW F15, που ήταν η τρίτη γενιά της BMW X5. MotorTrend.com/ First Drive: 2007 BMW X5 Αρχειοθετήθηκε 2014-08-07 στο Wayback Machine. Paultan.org/ 2007 BMW X5 4.8i and 3.0d test drive in Athens.
Ευρωπαϊκή Οδός 65

Η Ευρωπαϊκή Οδός Ε65 (Ε65) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινάει στο Μάλμοε της Σουηδίας και καταλήγει στα Χανιά της Κρήτης. Έχει συνολικό μήκος 3.800 χιλιομέτρων και διέρχεται από 12 ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης στις 30 Ιανουαρίου 2021 εγκρίθηκε η φυσική συνέχεια του Ελληνικού τμήματος του Αυτοκινητόδρομου Ε65 προς τα Γρεβενά, όπου θα συνδέεται με την Εγνατία Οδό.

 Σουηδία Ε65: Μάλμοε - Υστάντ. Βαλτική θάλασσα, θαλάσσια διαδρομή Υστάντ - Σβινόουστσιε. Πολωνία Εθνική οδός S3: Σβινόουστσιε - Βόλιν - Γκολένιωφ - Στσέτσιν - Γκορζώφ Βιελκοπόλσκη - Σβιεμπόντζιν - Ζιελόνα Γκόρα - Λούμπιν - Λέγκνιτσα - Ελένια Γκόρα. Τσεχία Εθνική οδός I/10: Χαρρασώφ - Ζέλεζνυ Μπροντ - Τούρνωφ. Εθνική οδός R10: Τούρνωφ - Μλάντα Μπόλεσλαβ - Πράγα. Αυτοκινητόδρομος D1: Πράγα - Γίχλαβα - Μπρνο. Αυτοκινητόδρομος D2: Μπρνο - Λάνζχοτ. Σλοβακία Αυτοκινητόδρομος D2: Κούτυ - Μπρατισλάβα - Τσούνοβο. Ουγγαρία Αυτοκινητόδρομος Μ15: Ράϊκα - Χεγκυεσχάλομ - Μοσονμαγκυοάροβαρ. Οδός 86: Μοσονμαγκυοάροβαρ - Τσόρνα - Σζομπάτχελυ - Κόρμεντ. Οδός 76: Κόρμεντ - Ζαλαέγκερσζεγκ. Οδός 74: Ζαλαέγκερσζεγκ - Ναγκυκάνιζσα. Αυτοκινητόδρομος Μ7: Ναγκυκάνιζσα - Λετένυε.Κροατία Α4: Γκόριτσαν - Νόβι Μαρώφ - Ζάγκρεμπ. Περιφερειακός Ζάγκρεμπ: Ζάγκρεμπ Α1: Ζάγκρεμπ - Κάρλοβατς - Βοσίλιεβο. Α6: Βοσίλιεβο - Ριέκα. D8 (A7): Ριέκα - Σένι. D8: Σένι - Ζαντάρ. Α1: Ζαντάρ - Σίμπενικ - Σπλίτ - Όπουζεν.Βοσνία και Ερζεγοβίνη Οδός 2: Νέουμ.Κροατία D8: Στον - Ντουμπρόβνικ - Ντέμπελι Μπριέγκ.Μαυροβούνιο Οδός 2: Χέρτσεγκ Νόβι - Πέτροβατς - Ποντγκόριτσα - Μπιέλο Πόλιε - Μπατς.Σερβία Μ2: Σπίλιανη - Ριμπάριτσε.Κοσσυφοπέδιο Οδός 2: Μπάνιε - Κόσοβσκα Μητρόβιτσα - Πρίστινα - Ουρόσεβατς - Χάνι Ελεζίτ.Βόρεια Μακεδονία Οδός Μ3: Μπλάτσε - Σκόπια. Οδός Μ4: Σκόπια - Κίτσεβο - Αχρίδα. Οδός Μ5: Αχρίδα - Μοναστήρι Οδός 26: Μοναστήρι - Μετζίτλια.Ελλάδα Αυτοκινητόδρομος 27: Νίκη - Βεύη - Κοζάνη. Εθνική Οδός 3: Κοζάνη - Λάρισα - Δομοκός - Λαμία. (μελλοντικά το τμήμα Καρδίτσα-Λαμία ενδέχεται να περνάει από την Οδό Κεντρικής Ελλάδας) Αυτοκινητόδρομος 1: Λαμία - Δαμάστα. Εθνική Οδός 27: Δαμάστα - Μπράλος - Άμφισσα - Ιτέα. Εθνική Οδός 48: Ιτέα - Αντίριο. Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου Ολυμπία Οδός: Ρίο - Αίγιο - Κόρινθος. Οδός Κεντρικής Πελοποννήσου: Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα. Αιγαίο Πέλαγος, θαλάσσια διαδρομή Καλαμάτα - Κίσσαμος. Εθνική Οδός 90: Κίσσαμος - Χανιά.Στην Ελλάδα περιλαμβάνει την Ολυμπία Οδό/Α8 στο τμήμα Ρίο - Κόρινθος, και την Οδό Κεντρικής Πελοποννήσου (Άξονας Κόρινθος - Καλαμάτα). Επίσης μελλοντικά ένα τμήμα της Ε65 (από την Καρδίτσα ή από τον Δομοκό μέχρι τη Λαμία) ενδέχεται να περνάει από την Οδό Κεντρικής Ελλάδας η οποία λέγεται και συχνά Ε65.
Παραΐσο (Κόστα Ρίκα)

Το Παραΐσο (ισπανικά: Paraíso, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [paɾaˈiso]) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανμήκει στην Επαρχία Καρτάγο. Έχει έκταση 10,08 τ.χλμ. και πληθυσμό 27.249 κατοίκων. Βρίσκεται 8 χλμ. νοτιοανατολικά του Καρτάγο (δηλαδή περίπου 45 λεπτά).

 Το Παραΐσο βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και της Επαρχίας Καρτάγο. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Ασιέντα, της Ναράνχος και της Σαντσιρί. Το κλίμα του Παραΐσο είναι τροπικό. Το Παραΐσο είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 27.249 κατοίκους. Το Παραΐσο ιδρύθηκε το 1823. * Κόραλ Σπρινγκς, ΗΠΑ Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paraíso (Costa Rica) στο Wikimedia Commons Παραΐσο
Οικολογικό κίνημα

Το οικολογικό κίνημα είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό κίνημα που αντιμάχεται την ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας, την περιβαλλοντική ρύπανση, την κλιματική αλλαγή και άλλες διαταραχές του φυσικού περιβάλλοντος οι οποίες οφείλονται στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ποικιλία διαφορετικών τάσεων, οι οποίες αναδύθηκαν στο πλαίσιο των νέων κοινωνικών κινημάτων της δεκαετίας του 1960. Ορισμένες από αυτές υποστηρίζουν την προστασία του περιβάλλοντος για να επιτύχουν την ανθρώπινη ευημερία και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ άλλες (όπως η βαθιά οικολογία) επειδή προσδίδουν αυταξία στη φύση. Κάποιες φορές, αλλά όχι πάντα, οι διάφορες τάσεις του οικολογικού κινήματος τοποθετούνται στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο της Αριστεράς. Ο πριμιτιβισμός και ο οικοαναρχισμός συσχετίζονται περισσότερο με τον μετααριστερό χώρο. Συχνά οι γενικώς σχετιζόμενοι (ακτιβιστές, ιδεαλιστές κ.λπ.) με το οικολογικό κίνημα και τα περιβαλλοντικά θέματα αποκαλούνται "οικολόγοι". Ο όρος όμως αυτός αφορά και τους επιστημονικά ασχολούμενους με την οικολογία και τους εφαρμοσμένους κλάδους της. Επίσης, υπάρχουν οι Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, που εστιάζουν σε συγκεκριμένα περιβαλλοντικά ζητήματα, χωρίς γενικότερες θεωρητικές προσεγγίσεις.

 Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας- Άμεση Δημοκρατία Ηλιόσποροι Αρχειοθετήθηκε 2017-10-24 στο Wayback Machine. ΚόκΚΟΙ - Κόκκινη Κινηματική Οικολογία Αρχειοθετήθηκε 2017-08-08 στο Wayback Machine. Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.) Αρχειοθετήθηκε 2018-10-07 στο Wayback Machine. Οικολογικό Δίκτυο ΟικοΚρήτη Οικολόγοι Πράσινοι Αρχειοθετήθηκε 2017-10-28 στο Wayback Machine. Οικολόγοι - Ανοιχτή κοινωνική λίστα Πράσινο Βέλος Πράσινο Δίκτυο Πελοποννήσου Πράσινο Κίνημα Εναλλακτική Κίνηση Οικολόγων Αθήνας Οικολογική Πρωτοβουλία (Αθήνας) (1979-1980) ΠΡΑΣΙΝΟΙ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (2014 -2020) ΠΡΑΣΙΝΟΙ (2020) Greenpeace Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία Αρκτούρος Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS Πολιτική οικολογία (εκπροσωπείται από τα πράσινα πολιτικά κόμματα) Βαθιά οικολογία Οικοφεμινισμός Κοινωνική οικολογία Οικοαναρχισμός Πρωτογονισμός Οικοσοσιαλισμός Αντρέ Γκορζ Ντομινίκ Βουανέ Πέτρα Κέλλυ Μάρεϋ Μπούκτσιν Ρενέ Ντυμόν Σεσίλ Ντυφλώ Τζων Σερζάν Sven Giegold Claudia Roth Γιάννης Τσιρώνης Μιχάλης Τρεμόπουλος Giorgio Dimitriu Κάτια Λεμπέση Σπήλιος Παπασπηλιόπουλος Σπύρος Σγούρος Μαρία Πίνιου - Καλλή Φίλιππος Φούντης Νίκος Χρυσόγελος Νίκος Χαραλαμπίδης Δημήτρης Καράβελλας Θεοδότα Νάντσου Μαρία Βασιλάκου Παρασκευή Τσέτση Αναστασία Ανδρεαδάκη Αγροοικολογία Βιωσιμότητα Αειφόρος ανάπτυξη Οικοκοινότητες Αεικαλλιέργεια Βιολογική καλλιέργεια Απο-ανάπτυξη Κομμουναλισμός Βιοκεντρισμός Θεωρία της Γαίας Οικολογικά οικονομικά Περιβαλλοντολογία Μηχανικός περιβάλλοντος Ήπιες μορφές ενέργειας Βιοκλιματικός σχεδιασμός