IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουίζ Μπουρζουά

Η Λουίζ Ζοζεφίν Μπουρζουά (γαλλικά: Louise Joséphine Bourgeois) γεννήθηκε στο Παρίσι στις 25 Δεκεμβρίου 1911 και πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 31 Μαΐου 2010. Ήταν Γαλλίδα γλύπτρια και εικαστικός, πολιτογραφημένη Αμερικανίδα. Η Λουίζ Μπουρζουά γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γαλλία. Η καλλιτεχνική της διαδρομή διαδραματίστηκε στη Νέα Υόρκη όπου εγκαταστάθηκε το 1938 αφού παντρεύτηκε τον ιστορικό τέχνης Ρόμπερτ Γκολντγουώτερ (1907 - 1973). Η αναγνώριση του καλλιτεχνικού της έργου διευρύνθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής της, όπου η επιρροή της στις επόμενες γενιές καλλιτεχνών, κυρίως γυναικών, υπήρξε καταλυτική.

 Η μητέρα της, Ζοζεφίν, ζούσε και εργαζόταν στο Σουαζί λε Ρουά, στα περίχωρα του Παρισιού. Ο πατέρας της ήταν ο Λουίς Μπουρζουά. Οι γονείς της ήταν συντηρητές παλαιών ταπισερί το οποίο δεν ήταν, κατ' αυτήν, καθοριστικό στην καλλιτεχνική της διαδρομή. Παρόλ' αυτά, από ηλικία 10 ετών, ξεκίνησε να βοηθά τους γονείς της για τα σχέδια των ταπισερί και να κάνει τα υπολειπόμενα πόδια καθώς και άλλα μοτίβα όταν ο σχεδιαστής Μ. Ρισάρ Γκινό ήταν απών. Αυτά τα σχέδια ήταν η πρώτη της επαφή με την τέχνη: " Όταν οι γονείς μου μου ζήτησαν να αντικαταστήσω τον Μ. Ρισάρ Γκινό, αυτό έδωσε βαρύτητα στην τέχνη μου. Αυτό έψαχνα." Η Λουίζ είχε την αίσθηση ότι ήταν χρήσιμη. Το 1982, δημοσίευσε στο αμερικανικό περιοδικό Artforum ένα εικονογραφημένο διήγημα με φωτογραφίες της παιδικής της ηλικίας, το οποίο ονόμασε "Παιδική Κακοποίηση". Η αισθητική είναι κοντά σε αυτή των περιοδικών του Σουρεαλισμού της δεκαετίας του 1930. Σε αυτό το κείμενο αναφέρεται σε ένα επεισόδιο στο οποίο θεμελιώθηκε η κριτική ανάλυση του έργου της: κατά τη διάρκεια της εφηβείας της, η νεαρή Αγγλίδα τροφός είναι ερωμένη του πατέρα της και η μητέρα της κλείνει τα μάτια σε αυτή τη σχέση. Με αυτό τον τρόπο από τη δεκαετία του 1980 οι βιογραφικές και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις θα κατευθύνουν την ανάγνωση του έργου της Λουίζ Μπουρζουά. Και η ίδια μιλά στο έργο της για το μοντέλο των ελεύθερων συνειρμών. Αφού έλαβε το απολυτήριό της το 1932 από το λύκειο Φενελόν, σπουδάζει ανώτερα μαθηματικά στη Σορβόννη, ελπίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα βρει την τάξη και τη λογική στη ζωή της. Η Μπουρζουά θα απομακρυνθεί από τα μαθηματικά, υπερβολικά θεωρητικά για το γούστο της: "Για να εκφράσω τις ανυπόφορες οικογενειακές εντάσεις, έπρεπε το άγχος μου να διοχετευτεί σε μορφές που μπορούσα να αλλάξω, να καταστρέψω και να επαναδημιουργήσω." Ξεκινά σπουδές τέχνης στο Παρίσι, στη Σχολή Καλών Τεχνών, και μετά σε πολλές ακαδημίες όπως αυτή του Ράνσον καθώς και στη Σχολή του Λούβρου. Μαθητεύει δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Πωλ Κολάν, η Κασσάνδρα ή ο Φερνάν Λεζέρ. Το 1937 γνωρίζει τον Αμερικανό ιστορικό τέχνης Ρόμπερτ Γκολντγουώτερ. Τον παντρεύεται και εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη μαζί του από τον επόμενο χρόνο. Με αυτό τον τρόπο γνωρίζει τους Σουρεαλιστές οι οποίοι στην πλειοψηφία τους εγκατέλειψαν τη Γαλλία για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και παρουσιάζει την πρώτη της προσωπική έκθεση το 1945. Πέθανε στις 31 Μαΐου 2010, σε ηλικία 98 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louise Bourgeois στο Wikimedia Commons
Στέλβιο

Το Στέλβιο (ιταλικά: Stelvio, προφέρεται: [ˈstɛlvjo]) ή Στιλφς (γερμανικά: Stilfs, προφέρεται: [ʃtɪlfs]) είναι ιταλική πόλη 1.215 κατοίκων, στη Βαλ Βενόστα, στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο. Απέχει 87 χιλιόμετρα από την πόλη του Μπολτσάνο και συνορεύει με το Μπόρμιο, τη Βαλφούρβα, τη Λάζα, το Μαρτέλλο, το Τούμπρε, το Πράτο αλλο Στέλβιο και τον ελβετικό δήμο του Βαλ Μυστάϊρ. Το Τραφόι, το Γκομαγκόι και η Σόλντα είναι τρία δημοτικά διαμερίσματα του Στέλβιο. Ο δήμος συμπεριλαμβάνει εκτάσεις των δύο κοιλάδων που βρίσκονται παράπλευρα στην κοιλάδα της Βαλ Βενόστα, την κοιλάδα Βαλ ντι Σόλντα και την κοιλάδα Βαλ Τραφόι. Κοντά στο Στέλβιο βρίσκεται η κορυφή Όρτλερ (3.906 μ.), η υψηλότερη κορυφή της περιφέρειας και στους πρόποδες βρίσκεται το δεύτερο υψηλότερο πέρασμα στην Ευρώπη, το πέρασμα του Στέλβιο (2758 μ.) (ιταλ. Passo dello Stelvio). Το 97,66% του πληθυσμού, ομιλεί γερμανικά και το 2,66% ιταλικά και το 0,08% λαντίνο.

 Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται το 1090, με την ονομασία "Stilvis", το 1290 με την ονομασία "Stilfes " και το 1322 με την ονομασία "Stilvio" αν και πιθανόν η ονομασία να έχει τις ρίζες της, στην προ-Ρωμαϊκή περίοδο.Η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη εξαιτίας της δυσκολίας πρόσβασης ωστόσο αποτέλεσε πέρασμα για διάφορα στρατεύματα κατά τη διάρκεια του δεκάτου πέμπτου και δεκάτου έκτου αιώνα. Η ανάπτυξη της περιοχής ήρθε κατά το πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, όταν μεταξύ 1820 και 1825, με εντολή του Φραγκίσκου του Β´ κατασκευάστηκε ο δρόμος του Στέλβιο, για να εξυπηρετήσει στρατιωτικούς σκοπούς. Η στρατηγική σημασία της περιοχής επιβεβαιώθηκε, το 1848, όταν μια ομάδα εθελοντών στρατιωτών από τη Βάλτελλινα, έδωσε μάχη για να κρατήσει υπό τον έλεγχό της, το πέρασμα του Στέλβιο. Πολεμικές συγκρούσεις πραγματοποιήθηκαν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με σκοπό τον έλεγχο του περάσματος. Το έμβλημα του Στέλβιο, το οποίο καθιερώθηκε το 1969, απεικονίζει έναν χρυσό δίσκο, μέσα στην οποίο βρίσκεται ένα λουλούδι με έξι φύλλα χρώματος μπλε, πράσινο και κόκκινο εναλλάξ. Το αστέρι είναι το σύμβολο ενός χειμερινού εθίμου, το οποίο λάμβανε χώρα τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Σχεδόν οι μισοί κάτοικοι έχουν ως κύρια ασχολία τον τουρισμό. Σημαντική είναι επίσης η απασχόληση με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, εργασίες μεταποίησης και το εμπόριο. Η πόλη του Στέλβιο είναι ανάμεσα στις 150 ιταλικές πόλεις με το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας και ανάμεσα στους 400 δήμους(σε σύνολο 8094) με το υψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα. To κατά κεφαλή εισόδημα των κατοίκων ανέρχεται στα 21.960€. Στο δημοτικό διαμέρισμα της Σόλντα, έχουν εγκλιματιστεί και γίνεται εκτροφή γιάκ, τα οποία έφερε από το Θιβέτ, ο ορειβάτης Ράινχολντ Μέσνερ. Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται από πολύ κρύους χειμώνες και ιδιαίτερα δροσερά καλοκαίρια. Επίσημη ιστοσελίδα του Στέλβιο. Τουριστική προβολή του Στέλβιο. Τουριστική προβολή του Τραφόι.
Ιμπόλια Γκέρεγκ

Η Ιμπόλια Γκέρεγκ (γεν. στις 11 Δεκεμβρίου 1947) είναι μια Ουγγαρέζα ειδική στο πρωτόκολλο, την εθιμοτυπία και το σαβουάρ βιρβ, συγγραφέας, επίτιμη αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ και στο Πανεπιστήμιο Εστερχάζι Κάρολι, πρώην επικεφαλής του πρωτοκόλλου της Ουγγαρίας στο Γραφείο του Πρωθυπουργού. Η έρευνά της και οι ομιλίες της σχετίζονται με την πολιτιστική συμπεριφορά και με την εθιμοτυπία της διπλωματίας.

 Η Ιμπόλια Γκέρεγκ γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1947 στην Ουγγαρία. Πήρε πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις από το Τμήμα Ξένων Γλωσσών του Κολεγίου Εξωτερικού Εμπορίου της Βουδαπέστης (το οποίο μέχρι το 1971 λεγόταν Διεθνές Κολέγιο Διοίκησης Επιχειρήσεων και από το 2001 έγινε η Διεθνής Σχολή Διοίκησης και Επιχειρήσεων της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων της Βουδαπέστης). Από το 1978 έως το 1987, η Γκέρεγκ εργαζόταν στο Ινστιτούτο Διαχείρισης Πληροφοριακών Συστημάτων, του Κρατικού Πανεπιστημίου Διοίκησης Επιχειρήσεων στη Μόσχα. Από τον Ιανουάριο του 1987 έγινε η γενική εισηγήτρια, στη συνέχεια η αναπληρώτρια προϊσταμένη και το 1992 η προϊσταμένη του Τμήματος Πρωτοκόλλου της Γραμματείας του Υπουργικού Συμβουλίου, ενώ από το 1990 ανέλαβε η διοίκηση του Γραφείου του Πρωθυπουργού της χώρας. Από το φθινόπωρο του 1999, η Γκέρεγκ ασχολείται κυρίως με την εκπαίδευση ενηλίκων από την εταιρεία της, την G-Protokoll Bt. (ετερόρρυθμη εταιρεία / LP). Επίσης, δίνει διαλέξεις στο Ίδρυμα Διεθνών Σπουδών της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κόρβινους της Βουδαπέστης επί 12 χρόνια. Το 2005, απονεμήθηκε στην Γκέρεγκ ο τιμητικός τίτλος της αναπληρώτριας καθηγήτριας τόσο από το Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ όσο και από το Πανεπιστήμιο Εστερχάζι Κάρολι. Έχει επίσης δώσει διαλέξεις ως ειδική στην εθιμοτυπία και το σαβουάρ βιρβ τόσο στην Ουγγαρία όσο και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων έχει μιλήσει στη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Ρωσία. Τέλος, έχει προσκληθεί ως σύμβουλος πρωτοκόλλου από διάφορες εταιρείες, από πλήθος τοπικών πολιτιστικών φορέων και ως πανελίστρια σε μια σειρά από συνομιλίες σε μέσα ενημέρωσης. Η Γκέρεγκ έχει αποσπάσει μια σειρά από βραβεία και διακρίσεις: Τάγμα Αξίας της Δημοκρατίας της Ουγγαρίας, Μικρός Σταυρός, 1998 Εθνική Ένωση Ούγγρων Δημοσιογράφων, επίτιμη δημοσιογράφος, 2015 Βραβείο Public Life, 2019 Επίτιμη πολίτης της Κομπάγια (2020) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ibolya Görög στο Wikimedia Commons
Ευτυχίδης ο Σικυώνιος

Ο Ευτυχίδης ήταν Σικυώνιος γλύπτης, μαθητής του Λυσίππου που έζησε μετά τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η καλλιτεχνική δράση του τοποθετείται μεταξύ των ετών 330 και 290 π.Χ..

 Το ονομαστότερο έργο του είναι το κολοσσιαίο χάλκινο άγαλμα η "Τύχη της Αντιοχείας" που παριστάνει με αλληγορικό τρόπο την πόλη της Αντιόχειας, πρωτεύουσας των Σελευκιδών. Αναπαράσταση του αγάλματος χαράχθηκε πάνω σε νομίσματα της πόλης, όπως και ένα αντίγραφό του σε αγαλματίδιο της Βουδαπέστης που υπάρχει στο Βατικανό. Ο Πλίνιος αναφέρει (HN 34.78.) ότι ο Ευτυχίδης δημιούργησε το χάλκινο άγαλμα του Ευρώτα «τέχνης υγροτέρας του ποταμού». Από τον Παυσανία αναφέρεται ότι ήταν δημιουργός ενός χάλκινου αγάλματος του αθλητή Τιμοσθένη στο στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας. Τύχη (μυθολογία) Παυσανίας, Ελλάδος περιήγησις/Ηλιακών Β, ΣΤ, 2
Ντέηβιντ Στόουν

Ο Ντέηβιντ Στόουν (πραγματικό όνομα Michael David Stoyanoff) είναι Καναδός κιμπορντίστας και πιανίστας, γνωστός για τη συνεργασία του με το βρετανικό χαρντ ροκ συγκρότημα των Rainbow.

 Ο Ντέηβιντ Στόουν γεννήθηκε το 1952 στο Τορόντο του Καναδά. Το 1976, εμφανίστηκε στο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ των Καναδών Symphonic Slam, παίζοντας πλήκτρα και ηχογραφώντας τα δεύτερα φωνητικά του δίσκου. Το 1978, ο Ρίτσι Μπλάκμορ τον επέλεξε για να αντικαταστήσει τον Τόνι Κάρεϊ στη σύνθεση των Rainbow, συμμετέχοντας στο δίσκο "Long Live Rock 'n Roll", ο οποίος ανέβηκε στο βρετανικό Top-10, μαζί με τα επιτυχημένα σινγκλ "Long Live Rock 'n' Roll" και "LA Connection". Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στους Rainbow ο Ντον Έρεϊ αντικαθιστώντας τον Στόουν. Στις αρχές της δεκαετίας του '80, έπαιξε στην περιοδεία για την επανένωση των Three Dog Night και εμφανίστηκε σαν γκεστ στο δίσκο "Universal Juveniles" του Μαξ Γούεμπστερ. Αργότερα, εμφανίστηκε σε δίσκους των Solo Flight και BB Gabor, ενώ συνεργάστηκε με τον μάνατζερ Μπράιαν Εήρς και το Bud Matton Agency, παίζοντας με διάφορα συγκροτήματα σε κλαμπ του Καναδά. Ήταν παντρεμένος με τη βραβευμένη δημοσιογράφο της εφημερίδας "The Economist", Μαντελάιν Ντρόχαν. David Stone (keyboardist) - Rediff Pages Symphonic Slam - Symphonic Slam | Releases | AllMusic David Stone - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Citroën C4 Aircross

Το Citroën C4 Aircross ήταν ένα μικρομεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Απρίλιο του 2012 έως τον Απρίλιο του 2017. Υπήρξε το δεύτερο χρονολογικά SUV στην ιστορία της εταιρείας, μετά τον προκάτοχο Citroën C-Crosser του 2007 - 2012. Οι πωλήσεις του C4 Aircross ξεκίνησαν τον Μάιο του 2012. Αντικαταστάθηκε από το μεγαλύτερων διαστάσεων Citroën C5 Aircross, ένα μεσαίο crossover SUV που κυκλοφόρησε αρχικά μόνο στην Κίνα, από τον Οκτώβριο του 2017, ενώ η εκδοχή του C5 Αircross για την Ευρώπη μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019.

 Το C4 Aircross βασίστηκε στο Mitsubishi ASX, με το οποίο και συγγενεύει άμεσα, καθώς και με το Peugeot 4008, αν και η εξωτερική εμφάνιση των τριών μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική. Τα C4 Aircross και 4008 εξελίχθηκαν από κοινού, με βάση το νέο ASX του 2010. Χρονολογικά, ήταν η τρίτη συνεργασία του Ομίλου PSA με την Mitsubishi, μετά τα συγγενικά μεταξύ τους SUV Citroën C-Crosser, Peugeot 4007 και Mitsubishi Outlander του 2007 και τα επίσης συγγενικά ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα πόλης Citroën C-ZERO, Peugeot iOn και Mitsubishi i-MiEV του 2010. Η επίσημη παρουσίαση του Citroën C4 Aircross, όπως επίσης και του Peugeot 4008, έγινε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Απρίλιο και οι πρώτες πωλήσεις του ξεκίνησαν τον Μάιο, ταυτόχρονα με το Peugeot 4008. Αρχικά παρουσιάστηκε στις αγορές της Ευρώπης, σε διαφορετικές ημερομηνίες (ενδεικτικώς, στη Γερμανία στις 2 Ιουνίου 2012) και μεταγενέστερα και σε άλλα κράτη διεθνώς, αν και ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία δεν κυκλοφόρησε ποτέ. Ο λόγος που δεν διατέθηκε στα κράτη αυτά, ήταν η άρνηση της τοπικής Peugeot να το εισάγει, απόφαση που ελήφθη στις αρχές Οκτωβρίου του 2011, επειδή κυκλοφορούσε ήδη το Peugeot 3008 στις χώρες αυτές.Σε ολόκληρη τη διάρκεια της εμπορικής του πορείας, το C4 Aircross προσφέρθηκε με κίνηση στους μπροστινούς τροχούς ή στους 4 τροχούς, και σε 3 εκδόσεις εξοπλισμού: Attraction, Confort (σε κάποια κράτη ως Séduction) και Exclusive. Ο κινητήρας 1.6 HDi του Citroën C4 Aircross ήταν του τότε Ομίλου PSA, ενώ οι άλλοι δύο κινητήρες είχαν προέλθει από την Mitsubishi. Η παραγωγή του C4 Aircross έληξε τον Απρίλιο του 2017, λόγω χαμηλών πωλήσεων, καθώς η στενή συγγένεια του μοντέλου με το Mitsubishi ASX μάλλον δεν ενθουσίασε ιδιαίτερα τους υποψήφιους αγοραστές της κατηγορίας των crossover SUV. Αντικαταστάθηκε από ένα εντελώς νέο και μεγαλύτερο crossover SUV, το Citroën C5 Aircross, το οποίο και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης στις 18 Απριλίου 2017. Η παραγωγή της κινεζικής εκδοχής ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2017 και παρουσιάστηκε στην Κίνα τον Οκτώβριο, ενώ η εκδοχή για την Ευρώπη μπήκε στην παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019. Σε όλες τις αγορές όπου διατίθεται, το C5 Αircross γνώρισε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από τον προκάτοχό του. www.netcarshow.com/ 2013 Citroën C4 Aircross www.autoexpress.co.uk/ Citroën C4 Aircross
Σαμογιεντικές γλώσσες

Οι σαμογιεντικές γλώσσες ή γλώσσες σαμογιέντ (ΔΦΑ: sæməˌjɛd)) χρησιμοποιούνται και στις 2 πλευρές των Ουραλίων στο βόρειο άκρο της Ευρασίας από περίπου 25.000 ομιλητές. Προέρχονται από την πρωτοσαμογιεντική γλώσσα, και αποτελούν κλάδο της γλωσσικής οικογενείας των ουραλικών γλωσσών. Διασπάστηκαν σε διαφορετικές γλώσσες πιθανώς κατά τους τελευταίους π.Χ. αιώνες, και θεωρείται πως είναι η πρώτη ομάδα γλωσσών που απέκτησε τον δικό της κλάδο σε σχέση με τις υπόλοιπες ουραλικές γλώσσες.

 Ο όρος σαμογιέντ προέρχεται από την ρωσική λέξη самоед‎ η οποία χρησιμοποιείται για την περιγραφή κάποιων ιθαγενών λαών της Σιβηρίας. Η χρήση του στην καθημερινή ομιλία έχει αρνητική χροιά καθώς στα ρώσικα σημαίνει αυτόν που τρώει τον εαυτό του ή κανίβαλο. Υπάρχει ωστόσο και εναλλακτική ετυμολογία όπου σύμφωνα με αυτή ο όρος προέρχεται από τον λαό των Σάμι. Ως εναλλακτικός όρος έχει προταθεί το Σαμοδεϊκές γλώσσες. Οι γλώσσες της οικογενείας αυτής τυπικά διακρίνονται γεωγραφικά σε 3 κύριες ομάδες, τις βόρειες (Τούνδρα), νότιες (Όρη), καθώς και αυτή της Τάιγκα (δάση) και νοτίων ορών η οποία αποτελεί επιπλέον υποδιαίρεση της νότιας ομάδας. Η περιοχή όπου ομιλούνται οι γλώσσες εκτείνεται από την Λευκή Θάλασσα έως την Θάλασσα Λάπτεφ, κατά μήκος των αρκτικών ακτών της ευρωπαϊκής Ρωσίας, συμπεριλαμβάνοντας το νότιο τμήμα της Νόβαγια Ζεμλιά, την χερσόνησο Γιαμάλ, τα ανοίγματα των ποταμών Ομπ και Γενισέι, καθώς και στην χερσόνησο Ταϊμύρ στο βόρειο άκρο της Σιβηρίας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1976

Το 62ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1976 διεξήχθη από τις 3 ως τις 5 Σεπτεμβρίου 1976 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1976. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες μετείχαν 715 αθλητές και 230 αθλήτριες 79 σωματείων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα (και τα 20.000μ βάδην και δέκαθλο) διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων. Για μια ακόμη φορά υπήρχαν στο πρόγραμμα τα "αρχαία" γραφικά αγωνίσματα της λιθοβολίας και ελληνικής δισκοβολίας, τα είχαν ξαναμπεί στο πρόγραμμα από τους αγώνες του 1973. Στους αγώνες εμφανίστηκαν πολύ δυνατοί οι εκτός Λεκανοπεδίου σύλλογοι, από τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο και τις επαρχιακές πόλεις, οι οποίοι συγκέντρωσαν πολλούς βαθμούς. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε τελικά ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με 17 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Γ.Σ. Ευαγόρα Κύπρου. Την καλύτερη θέση μεταξύ των επαρχιακών συλλόγων (13η) κατέλαβε ο Γ.Σ. Βόλου με 13 β. *Βαθμολογήθηκαν συνολικά 37 σωματεία. "Μακεδονία", 4/9/1976. "Μακεδονία", 5/9/1976. "Μακεδονία", 7/9/1976. "Ριζοσπάστης", 7/9/1976. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 213.
Κας Μούντε

Ο Κας Μούντε (Cas Mudde, 3 Ιουνίου 1967) είναι Ολλανδός πολιτικός επιστήμονας, που εστιάζει στον πολιτικό εξτρεμισμό και στον λαϊκισμό στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η έρευνά του περιλαμβάνει τα πεδία των πολιτικών κομμάτων, του εξτρεμισμού, της δημοκρατίας, της κοινωνίας των πολιτών και της ευρωπαϊκής πολιτικής.

 (2011) Λαϊκίστικα ριζοσπαστικά δεξιά κόμματα στην Ευρώπη, Επίκεντρο (2013) Λαϊκισμός στην Ευρώπη και την Αμερική, (μαζί με τον Κριστόμπαλ Ροβίρα Καλτβάσερ), Επίκεντρο (2015) Σύριζα: Η διάψευση της λαϊκιστικής υπόσχεσης, Επίκεντρο (2017) Λαϊκισμός - Μια συνοπτική εισαγωγή, (μαζί με τον Κριστόμπαλ Ροβίρα Καλτβάσερ), Επίκεντρο (2018) Εξτρεμισμός και Δημοκρατία στην Ευρώπη, Επίκεντρο (2020) Η ακροδεξιά σήμερα, Επίκεντρο
Μιλητούπολις

Η Μιλητούπολις ήταν πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία, δυτικά του όρους Όλυμπος (σημερινό Uludağ της περιφέρειας Προύσας της Τουρκίας) στα σύνορα με τη Βιθυνία. Όπως αναφέρει ο Στράβων, στην περιοχή υπήρχαν, μεταξύ άλλων, δυο μεγάλες λίμνες, η Απολλωνιάτις και η Μιλητοπολίτις (η σημερινή λίμνη Uluabat). Κοντά στη δεύτερη, βρισκόταν η πόλη Μιλητούπολις.

 Σύμφωνα με τον Λουί Ρομπέρ, καθηγητή του Collège de France, η πόλη επανιδρύθηκε περί το 300 π.Χ. μάλλον με το όνομα Αγαθόκλεια, προς τιμήν του Αγαθοκλή, γιου του Λυσίμαχου (δεν πρέπει να συγχέεται με την Αγαθόπολιν της Θράκης). Η άποψη αυτή βασίστηκε σε ευρήματα της νομισματικής. Υποστήριξε, επίσης, πως στη συνέχεια η Αγαθόκλεια μετονομάστηκε σε Αντιόχεια. Οι υποθέσεις αυτές, κατά τον καθηγητή Γκετζέλ Κοέν, χρειάζονται επιπλέον στοιχεία ώστε να θεωρηθούν ισχυρές.Φαίνεται ότι υπήρξε μια φυλή εκεί, που ονομαζόταν Μιλάται, των οποίων η Μιλητούπολις υπήρξε η κύρια πόλη. Αργότερα ίσως εγκαταστάθηκαν και άποικοι από τη Μίλητο. Τίποτα δεν είναι γνωστό για την ιστορία της πόλης, εκτός από το ότι οι κάτοικοί της κλήθηκαν να εποικίσουν την πόλη Γάργαρα. Το συμβάν αναφέρει ο Στράβων, γράφοντας ότι η ενέργεια αυτή έγινε από κάποιους απροσδιόριστους «βασιλείς», αφότου κατέστρεψαν τα Γάργαρα. Το πιθανότερο είναι πως ο αρχαίος γεωγράφος αναφέρεται στους Ατταλίδες.Τον 19ο αιώνα έγιναν διάφορες προσπάθειες ταύτισης της Μιλητουπόλεως με διάφορες τοποθεσίες, όπως οι Balikesir (Balikesri), Manyas (η αρχ. Μανυάς) και Mihalıççık. Όμως, όπως έχει υποστηριχθεί, οι δυο πρώτες ταυτοποιήσεις ήταν λανθασμένες και η τρίτη αμφίβολη. Το Balikesir είναι μακρυά από τη Μιλητοπολίτιδα λίμνη προς το νότο και το δεύτερο ΝΔ, σε μια τοποθεσία που ταυτίστηκε από μερικούς με την αρχαία Μανυάν και το Ποιμανινόν (λατ. Poemanenum). Πιθανολογήθηκε πως μπορούσε να βρισκόταν στο Hammamli, στο βιλαέτι της Προύσας, όπου μπορούσε να δει κανείς τα ερείπια αρχαίας πόλης. Μια άλλη τοποθεσία που είχε προταθεί το 19ο αι. ήταν το Mualitsh (ή Moalitsh, ή Muhalitsch), το οποίο είχε θεωρηθεί από ορισμένους ως το πιο πιθανό.Στοιχεία για την Μιλητoύπολη βρίσκονται και στα Notitia Episcopatuum, ως μια από τις βοηθητικές επισκοπές της Κυζίκου μέχρι το 12ο και 13ο αιώνα. Προς το τέλος του 12ου ήταν ενωμένη με την επισκοπή του Λοπαδίου, ως αρχιεπισκοπή αρχικά και αργότερα ως μητρόπολη. Ο Michel Le Quien στο έργο του Oriens christianus (I, 779) δίνει τα ονόματα δώδεκα επισκόπων της Μιλητουπόλεως. Το πρώτο είναι ο Φιλητός (λατ. Philetus), σύγχρονος του Αγίου Παρθενίου, επίσκοπος της Λαμψάκου, που γεννήθηκε στην Μιλητούπολη στις αρχές του 4ου αιώνα.
Ορχιδέα

Οι Ορχιδέες είναι καλλωπιστικά μονοκοτυλήδονα φυτά τα οποία συνθέτουν την οικογένεια των Ορχιδοειδών, τη μεγαλύτερη των ανθοφόρων φυτών (Αγγειόσπερμων). Στον κατάλογο του Βασιλικού Βοτανικού Κήπου του Kew βρίσκονται 880 γένη και σχεδόν 22.000 είδη ορχιδέας. Ο συνολικός αριθμός των ειδών ορχιδέας σ' όλον τον πλανήτη εκτιμάται γύρω στις 25.000, αλλά διαφωνίες ταξινόμησης μεταξύ των ειδικών κάνουν αδύνατο για την ώρα τον προσδιορισμό του ακριβή αριθμού των ειδών της οικογένειας. Τα μεγαλύτερα γένη της οικογένειας είναι τα ακόλουθα: Βολβόφυλλο - Bulbophyllum (~2.000 είδη) Επίδενδρον - Epidendrum (~1,500 είδη) Δεδρόβιο - Dendrobium (~1.400 είδη) Πλευροθαλή - Pleurothallis (~1.000 είδη)Επίσης είναι εξαιρετικά δημοφιλή τα ακόλουθα καλλιεργούμενα γένη: Βανίλια- Vanilla Όρχις - Orchis Φαλαίνοψις - Phalaenopsis Κατλέγια ή Κατλέια - CattleyaΑπό την εισαγωγή τροπικών ειδών κατά τον 19ο αιώνα, οι κηπουροί έχουν δημιουργηθεί πάνω από 100.000 υβρίδια και ποικιλίες.

 Οι ορχιδέες είναι κοσμοπολίτικες, καταλαμβάνοντας σχεδόν κάθε οικοσύστημα, εκτός από ερήμους και παγοκαλύμματα. Η πλειοψηφία των ειδών της όμως φύεται στις τροπικές χώρες, κυρίως στην Ασία και την Κεντρική και Νότια Αμερική. Βρίσκονται ακόμη πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο, στη Νότια Παταγωνία, ακόμη και στο Μακάριο Νησί, κοντά στην Ανταρκτική. Η κατανομή των γενών της αποδίδεται περίπου από την παρακάτω λίστα: Τροπική Ασία: 260-300 γένη. Τροπική Αμερική: 250-270 γένη. Τροπική Αφρική: 230-270 γένη. Ωκεανία: 50-70 γένη. Ευρώπη και μέση Ασία: 40-60 γένη. Βόρεια Αμερική: 20-25 γένη. Η ταξινόμηση της οικογένειας ορχιδέων εξελίχθηκε αργά τα τελευταία 150 χρόνια, αρχίζοντας με τον Λινναίο, που το 1753 αναγνώρισε 8 γένη. Ο ντε Ζισιέ αναγνώρισε με τη σειρά του ότι οι ορχιδέες αποτελούν ολόκληρη ξεχωριστή οικογένεια το 1789. Ο Όλοφ Σβαρτς αναγνώρισε 25 γένη το 1800. Ο Λουί Κλοντ Ρισάρ το 1817 δημοσίευσε μια περιγραφική ορολογία για τις ορχιδέες. Το επόμενο βήμα στην ταξινόμηση έγινε την περίοδο 1830-1840 από τον Τζον Λίντλεϊ που αναγνώρισε 4 υποοικογένειες. Γενικά θεωρήθηκε ως ο «πατέρας της ταξινόμησης των ορχιδέων». Το επόμενο σημαντικό βήμα έγινε από τον Τζορτζ Μπένθαμ το 1881 με μια νέα ταξινόμηση, αναγνωρίζοντας περιγραφές για πρώτη φορά. Οι επόμενες μεγάλες συνεισφορές έγιναν από τους Φίτσερ (Pfitzer) (1887), Σλέχτερ (1926), Μάνσφελντ (1937), Ντρέσλερ και Ντόντσον (1960), Γκαράι (1960, 1972), Φερμόιλεν (1966), ξανά Ντρέσλερ (1981) και Μπερνς-Μπάλο και Φανκ (1986). https://anthemionflowers.com/attica_el/blog/post/phalenopdis-flower-care
Βουλευτικές εκλογές στη Ρουάντα (2018)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρουάντα στις 3 Σεπτεμβρίου 2018, με τους ψηφοφόρους της διασποράς να προσέρχονται στις κάλπες μία ημέρα πριν. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον συνασπισμό υπό το Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα, ο οποίος κέρδισε τις 40 από τις συνολικά 53 έδρες που αποφασίστηκαν στις εκλογές, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα των Πρασίνων και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιμπερακουρί αμφότερα κέρδισαν έδρες για πρώτη φορά. Με τις 49 επί συνόλου 80 εδρών στο νεοεκλεγέν κοινοβούλιο να καταλαμβάνονται από γυναίκες (ποσοστό 61%), οι εκλογές διατήρησαν τη θέση της Ρουάντα ως τη χώρα με την υψηλότερη αναλογία γυναικών-βουλευτών διεθνώς.

 Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται με δύο μεθόδους: 53 έδρες εκλέγονται άμεσα από κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε μία ενιαία πανεθνική εκλογική περιφέρεια με όριο το 5% για να εκλεγεί κάποιο πρόσωπο βουλευτής.Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη χρήση της μεθόδου του μεγαλύτερου υπόλοιπου, δηλαδή με τη χρήση λίστας κομμάτων (αναλογία: σύνολο ψήφων προς σύνολο εδρών). Οι υπόλοιπες 27 έδρες εκλέγονται έμμεσα από τα τοπικά και εθνικά συμβούλια και σε εκείνες συμπεριλαμβάνονται και οι 24 έδρες που προεπιλέγονται για τις γυναίκες (οι έξι από την Ανατολική Επαρχία, την Νότια και την Δυτική, 4 από τη Βόρεια και δύο από την Κιγκαλί.Επίσης εκλέγονται δύο βουλευτές από τους αντιπροσώπους της νεολαίας και ένας από τους αναπήρους. Γύρω στα 7,1 εκατομμύρια ψηφοφόροι έλαβαν μέρος στιις εκλογές. Ως αντιπρόσωποι της νεολαίας εξελέγησαν οι Ερνέστ Καμανζί και Κλαρίς Μανιριό. Αντιπρόσωπος των ΑΜΕΑ εξελέγη ο Εζέν Μισολινί.
Μοχάμεντ Σαλέμ Ουλντ Μπεσίρ

Ο Μοχάμετ Σαλέμ Ουλντ Μπεσίρ (Mohamed Salem Ould Bechir) ( αραβικά: محمد سالم ولد البشير‎ ) είναι πολιτικός της Μαυριτανίας . Διατέλεσε πρωθυπουργός από το 2018 ως το 2019. Μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Γιαχιά Ουλντ Αντεμίν, και της κυβέρνησής του, στις 30 Οκτωβρίου του 2018 ο Μπεσίρ ανέλαβε νέος πρωθυπουργός.

 Σπούδασε ρομποτική μηχανική στη Γαλλία . Ξεκίνησε την καριέρα του στην Εθνική Εταιρεία Νερού και Ηλεκτρισμού (Sonelec) τον Σεπτέμβριο του 1986. Υπήρξε Γενικός Γραμματέας διαφόρων υπουργείων από τον Μάιο του 2007 έως τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν διορίστηκε Γενικός Διευθυντής της Εταιρείας Ηλεκτρισμού της Μαυριτανίας. Αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2013 όταν προσχώρησε στην κυβέρνηση ως υπουργός Ύδρευσης και Αποχέτευσης. Τον Ιανουάριο του 2015 διορίστηκε υπουργός Πετρελαίου, Ενέργειας και Ορυχείων, θέση που κατείχε μέχρι το 2016, όταν διορίστηκε Διευθυντής της Εθνικής Εταιρείας Μεταλλείων και Βιομηχανίας. Ονομάστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Γιαχιά Ουλντ Αντεμίν, αρκετές εβδομάδες μετά τον θρίαμβο του κυβερνώντος κόμματος της Ένωσης για τη Δημοκρατία στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2018 . Ο Μπεσίρ παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 5 Αυγούστου 2019, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Ισμαήλ Ουλντ Μπέντε Ουλντ Σεΐχ Σιντίγια.
Ελβετικό Μουσείο των Άλπεων

Το Ελβετικό Μουσείο των Άλπεων (γερμανικά: Schweizerisches Alpines Museum‎, γαλλικά: Musée Alpin Suisse‎) είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στη φύση και τον πολιτισμό των Ελβετικών Άλπεων . Βρίσκεται στη διεύθυνση Helvetiaplatz 4 στη Βέρνη.

 Το Ελβετικό Μουσείο των Άλπεων ιδρύθηκε το 1905 από το τμήμα Βερνέζων της Ελβετικής Λέσχης Άλπεων. Το μουσείο μετακόμισε στις σημερινές του εγκαταστάσεις στη Helvetiaplatz το 1933. Χτισμένο από τους αρχιτέκτονες Klauser και Streit σε στιλ Neues Bauen. Το μουσείο ανακαινιζόταν από το 1990 έως το 1993. Από το 1933, το μουσείο έχει συσταθεί ως ίδρυμα που υποστηρίζεται από την Ελβετική Λέσχη των Άλπεων, το Πανεπιστήμιο της Βέρνης, το Swisstopo, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Περιβάλλοντος και το Γραφείο Πολιτισμού του Καντονίου της Βέρνης. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της, ύψους περίπου 1,8 εκατομμυρίων CHF, χρηματοδοτείται κατά 60% περίπου από δημόσιες επιχορηγήσεις. Το 2008, η συνέχιση της ύπαρξης του μουσείου απειλήθηκε από μια διαμάχη μεταξύ ομοσπονδιακών υπηρεσιών σχετικά με την ευθύνη για τη χρηματοδότησή του, έως ότου το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο παρενέβη επιβάλλοντας τις απαιτούμενες δαπάνες. Το Μουσείο εκθέτει εκθέματα που αφορούν τη γεωλογία, την τεκτονική, την παγετωνολογία, τη μετεωρολογία, τη χλωρίδα, την πανίδα, τη χαρτογραφία, τη γεωργία, τη λαογραφία, τον αλπινισμό, τον τουρισμό, τα χειμερινά σπορ, την προστασία των Άλπεων, καθώς και εικαστική τέχνη που σχετίζεται με τις Άλπεις. Η συλλογή του, η οποία έχει καταχωρηθεί ως πολιτιστική περιουσία εθνικής σημασίας, περιέχει περίπου 20.000 αντικείμενα, 160.000 φωτογραφίες, 600 εκτυπώσεις και 180 πίνακες από καλλιτέχνες όπως ο Φέρντιναντ Χόντλερ και τη μεγαλύτερη συλλογή ανάγλυφων χαρτών στον κόσμο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Swiss Alpine Museum στο Wikimedia Commons
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου

Η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής και Νότιας Πελοποννήσου») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Το 1977 λειτούργησε μια πρώτη μορφή του οργάνου αυτού με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Ε.Ο.Κ. λοιπής Πελοποννήσου με έδρα την Τρίπολη. Το 1983 η έδρα μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Στη δικαιοδοσία της σημερινής Ένωσης ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Αρκαδίας, Λακωνίας και Μεσσηνίας.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Ανδρών (Α' Κατηγορία, Β' Κατηγορία, Γ' Κατηγορία) Γυναικών (Α' Κατηγορία)Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων, Παίδων και Τουρνουά Μίνι.Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες της Α' Κατηγορία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. καλαθοσφαίρισης ανδρών προβιβάζονται στον πρώτο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες της Α' Κατηγορία Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π. καλαθοσφαίρισης γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος. Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΝΟ.Π., επίσημος ιστότοπος.
Σημαία του Μπέλγκοροντ

Η σημαία του Μπέλγκοροντ είναι ένα από τα επίσημα σύμβολα (μαζί με τον θυρεό) της πόλης Μπέλγκοροντ στην περιοχή Μπέλγκοροντ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η σημαία αποτελεί σύμβολο της ενότητας και της συνεργασίας των κατοίκων της πόλης. Η σημερινή σημαία εγκρίθηκε στις 22 Ιουλίου 1999 με την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Μπέλγκοροντ αριθ. 321 και συμπεριλήφθηκε στο κρατικό εραλδικό μητρώο της Ρωσικής Ομοσπονδίας με τον αριθμό καταχώρισης 978 το 2002.

 Η σημαία της πόλης του Μπέλγκοροντ (μπλε καμβάς με λευκή λωρίδα στο κάτω μέρος) απεικονίζει ένα κίτρινο λιοντάρι που στέκεται στα πίσω πόδια του, με έναν λευκό αετό να υψώνεται από πάνω του. Ο συμβολισμός της πόλης έχει ηλικία μεγαλύτερη από 300 χρόνια και χρονολογείται από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου. Ο Ρώσος τσάρος έδωσε το οικόσημο στους πολίτες του Μπέλγκοροντ σε ανάμνηση της νίκης επί των Σουηδών στη μάχη της Πολτάβα (1709). Το 1712 το έμβλημα αυτό εμφανίστηκε σε ένα λάβαρο του συντάγματος του Μπέλγκοροντ που είχε νικήσει τον εχθρό και το 1727 έγινε σύμβολο της νεοσύστατης επαρχίας. Για πρώτη φορά το έμβλημα του Μπέλγκοροντ που απεικονίζει ένα χρυσό λιοντάρι και έναν αετό από πάνω του εμφανίστηκε στα χρώματα του λόχου του συντάγματος πεζικού του στρατού του Μπέλγκοροντ, που κατασκευάστηκε στην αίθουσα οπλισμού το 1712, και λίγο αργότερα στα χρώματα του συντάγματος της φρουράς του Μπέλγκοροντ. Η τοποθέτηση στην εραλδική ασπίδα του όπλου ενός χρυσού λιονταριού και από πάνω του ενός μονοκέφαλου αετού συνδέεται με ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός: την άξια συμμετοχή των Βελγοροδιτών στο σύνταγμα πεδίου του στρατού του Μπέλγκοροντ στον Βόρειο Πόλεμο του 1700-1721 και την ιδιαίτερα επιδεικνυόμενη ανδρεία και γενναιότητα των Βελγοροδιτών πεζικάριων (φουζέλιερ και γρεναδιέρων) στη μάχη της Πολτάβα στις 27 Ιουνίου (8 Ιουλίου) 1709, η οποία κατέληξε σε πλήρη ήττα των Σουηδών. Το λιοντάρι στο οικόσημο του Μπέλγκοροντ ενσαρκώνει την ηττημένη Σουηδία - η εικόνα του λιονταριού βρισκόταν στο βασιλικό λάβαρο του Καρόλου ΧΙΙΙ και ο αετός απεικονιζόταν στο λάβαρο του αρχηγού των ρωσικών στρατευμάτων - του τσάρου Πέτρου Α'. Ο Δανός απεσταλμένος στην αυλή του Πέτρου Α', Justus Juul, περιγράφοντας στις "Σημειώσεις" του μια μεγάλη επίδειξη πυροτεχνημάτων, που διοργανώθηκε στην πρωτεύουσα την 1η Ιανουαρίου 1710 με την ευκαιρία της νίκης στη μάχη της Πολτάβας, ανάμεσα στα πολλά χαρακτηριστικά των εορταστικών εκδηλώσεων αναφέρει ένα μακρύ λάβαρο με τις ακόλουθες επιγραφές κάτω από τα σχέδια: "A. Β. Το λιοντάρι που φεύγει πίσω από αυτό το βουνό ήταν το οπλοστάσιο των Σουηδών... ...Ένας πυλώνας με στέμμα, που αναπαριστούσε το ρωσικό κράτος, στον οποίο πλησίαζε το λιοντάρι... F. Τότε ένας αετός εμφανίστηκε για να προστατεύσει αυτόν τον πυλώνα, δείχνοντας τον στρατό της Ρωσίας και το λιοντάρι της Περούν (ή τα πύρινα βέλη) με μεγάλη βροντή ..."
Βιντσέντι Ζιμόφσκι

Ο Βιντσέντι Ζιμόφσκι (πολωνικά: Wincenty Rzymowski) (19 Ιουλίου 1883 – 30 Απριλίου 1950) ήταν Πολωνός πολιτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο οποίος ήταν ένα από τα πολλά πρόσωπα του σταλινισμού στη μεταπολεμική Πολωνία.

 Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, ο Ζιμόφσκι ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και γνωστός δημοσιογράφος. Αναγκάστηκε επίσης να παραιτηθεί ως μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας σε μια διαμάχη που περιελάμβανε ισχυρισμούς για λογοκλοπή.Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε να συνεργάζεται με τους Σοβιετικούς. Εντάχθηκε στην Ένωση Πολωνών Πατριωτών, ήταν Υπουργός Τεχνών και Πολιτισμού στην Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης και Υπουργός Εξωτερικών στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, που σχηματίστηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν. Εκπροσώπησε την Πολωνία κατά την υπογραφή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.Ο Ζιμόφσκι ήταν επίσης αναπληρωτής του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου και του Νομοθετικού Σέιμ. Από το 1947 μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο στην πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση.
Πέτρος Φαρνέζε

O Πέτρος ή Πετρούτσο, ιταλ. Pietro ο Petruccio (π. 1310 - 20 Ιουνίου 1363) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν συγκύριος τού Φαρνέζε, τού Κανίνο, της Ίσκια & τού Τσέλλερε, γενικός διοικητής τού Παπικού στρατού και γενικός στρατηγός της στρατού της Φλωρεντίας.

 Το 1338 στο Ορβιέτο μαζί με τον πατέρα του Νικόλαο έλαβε το μέρος των Μοναλντέσκι ντελλα Βιπέρα έναντι των Μοναλντέσκι ντελλα Τσερβάρα και δήλωσε εξεγερμένος. Το 1345 επέστρεψε στο Ορβιέτο και διορίστηκε ως διοικητής τού στρατού της κοινότητας, διοικώντας 5.000 άνδρες στην πολιορκία τού Καστιλιόν Φιορεντίνο. Το 1352 μπόρεσε να ανακτήσει το Ορβιέτο, που είχε παραδοθεί στην Περούτζια, αλλά απωθήθηκε από τον Πέπο Μοναλντέσκι ντελ Κάνε. Το 1354 εισήλθε στην υπηρεσία τού καρδιναλίου Τζιλ ντε Αλμπόρνοτς στο Μιλάνο για να πολεμήσει εναντίον τού Μπερναμπό Βισκόντι αρχηγού των Γιβελλίνων (οπαδών τού Γερμανού βασιλιά). Το επόμενο έτος έγινε γενικός στρατηγός τού Παπικού στρατού και έλαβε το ήμισυ τού φέουδου Ονάνο στο Μάρκε. Το 1359 πάντα για τον Αλμπόρνοτς διοίκησε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον τού Φορλί και τού Φορλιμπόπολι, που επιτέθηκαν. Το επόμενο έτος ο Τζοβάννι Βισκόντι ντα Ολέτζο κύριος της Μπολόνια δήλωσε πόλεμο εναντίον τού Μπερναμπό Βισκόντι, με αντάλλαγμα την κυριότητα επί της πόλεως· όμως αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια τού Αλμπόρνοτς, ο οποίος έστειλε τον Πέτρο Φαρνέζε να την καταλάβει. Το 1361 ανέκτησε το Λούγκο, το Μπανιακαβάλλο και το Σολαρόλο, αλλά έπρεπε να επιστρέψει στην άμυνα της Μπολόνια, που απειλείτο από τον Βισκόντι. Ο τελευταίος ηττήθηκε τον επόμενο μήνα. Το 1362 διορίστηκε ως διοικητής τού Φλωρεντινού στρατού στον πόλεμο εναντίον της Πίζα. Ο Πέτρος κέρδισε αποφασιστική νίκη για την οποία αμοίφθηκε με ένα μνημείο, που εκτέλεσε ο Ορκάνια, που υπάρχει ακόμη στον καθεδρικό της Φλωρεντίας. Το 1363 ασθένησε από επιδημία πανώλης και απεβίωσε στο Καστελφιορεντίνο. Ηouse of Farnese
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Brandenburg-Salzwedel (π. 1270 - 1 Μαΐου 1315) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργυ-Ζάλτσβεντελ και με τους γάμους της έγινε πρώτα υψηλή δούκισσα, μετά βασίλισσα, της Πολωνίας και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ και της Ματθίλδης των Έστιντσεν, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1293 τον Πσέμισλ Β΄ των Πιαστ, δούκα της μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας & βασιλιά της Πολωνίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Πσέμισλ Β΄ απεβίωσε το 1296. Το 1302 η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Αλβέρτο Γ΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα: Αλβέρτος απεβ. 1344, νυμφεύτηκε τη Σοφία του Τσήγκενχαϊν. Έρικ απεβ. 1338, άγαμος. Cordula Bornefeld, "Die Herzöge von Sachsen-Lauenburg", in: Die Fürsten des Landes: Herzöge und Grafen von Schleswig, Holstein und Lauenburg [De slevigske hertuger; German], Carsten Porskrog Rasmussen (ed.) on behalf of the Gesellschaft für Schleswig-Holsteinische Geschichte, Neumünster: Wachholtz, 2008, pp. 373-389, here p. 377. ISBN 978-3-529-02606-5
Έξι μέρες του Κόνδορα

Οι Έξι μέρες του Κόνδορα (αγγλικά: Six Days of the Condor) είναι ένα μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Γκρέιντι, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1974 από τον εκδοτικό οίκο WW Norton. Η ιστορία διαδραματίζεται στη σύγχρονη Ουάσινγκτον Π.Κ, και διαφέρει σημαντικά από την ταινία του 1975, Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα. Ακολούθησε ένα δεύτερο μυθιστόρημα από τον Γκρέιντι με τίτλο Η Σκιά του Κόνδορα, που κυκλοφόρησε το 1978. Δύο ακόμα συνέχειες, Η Επόμενη μέρα του Κόνδορα και Οι τελευταίες μέρες του Κόνδορα εκδοθηκαν το 2015.

 Ο Ρόναλντ Μάλκολμ είναι υπάλληλος της CIA και εργάζεται σε μια λέσχη βιβλίου, η οποια ειναι μια βιτρίνα, καθώς στην πραγματικοτητα αποτελει γραφείο επιχειρήσεων της CIA στην Ουάσινγκτον, υπεύθυνο για την ανάλυση των μυθιστορημάτων. Μια μέρα, όταν θα βρεθεί στο γραφείο, ο Μάλκολμ φευγει από μια είσοδο στο υπόγειο για μεσημεριανό γεύμα. Κατά την απουσία του μια ομάδα ένοπλων ανδρών εισέρχεται στο γραφείο και τους σκοτώνει όλους. Ο Μάλκολμ επιστρέφει, συνειδητοποιεί ότι βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο και τηλεφωνεί από ενα τηλεφωνικό θάλαμο σε ενα αριθμό στα κεντρικά γραφεία της CIA ο οποίος είναι για επείγοντα περιστατικά. Ο επόπτης του κέντρου επιχειρήσεων με τον οποιο συνομιλεί ο Μαλκολμ, του ζητά να του πει το όνομα του, και ο Μαλκολμ του αναφέρει το κωδικό του όνομα "Κόνδορας". Ο Μαλκολμ αναφέρει το περιστατικό το οποίο συνέβη στην λεσχη βιβλίου και ο επόπτης προσπαθεί να τον καθησυχάσει λέγοντας να συναντήσει έναν πράκτορα που ονομάζεται Γουέδερμπι ο οποίος θα "τον φέρει στα κεντρικά γραφεία και θα του παρέχει προστασία". Ωστόσο, ο Γουέδερμπι είναι μέρος της ίδιας ομάδας εντός της CIA, υπεύθυνης για τις δολοφονίες. Στο ραντεβού που εχει κλειστει ο Γουδερμπι προσπαθεί να σκοτώσει τον Μάλκολμ, ο οποίος καταφέρνει και γλυτώνει και στη συνέχεια προσπαθεί να βρει ενα κρυσφήγετο συνειδητοποιώντας οτι εχει μπει στο στόχαστρο τόσο από την ομάδα δολοφόνων εντός της CIA, όσο και από τις επίσημες αρχές της CIA, οι οποίες έχουν καθε συμφέρον να συλλάβουν τον Μάλκολμ. Αναζητώντας καταφύγιο, ο Μάλκολμ απαγαγετι μια κοπελα που ονομάζεται Γουέντι Ρος, την οποίο είχε ακούσει να λέει ότι θα περάσει τις ερχόμενες ημέρες των διακοπών του στο διαμέρισμά της. Γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα παρατηρήσει την απουσία της, ο Μάλκολμ ζητά την βοήθεια της για να μάθει περισσότερα για την ομαδα δολοφονων. Στη συνέχεια, αποκαλύπτεται ότι η αδίστακτη ομάδα χρησιμοποίησε το τμήμα όπου ο Μάλκολμ εργάζεται για την εισαγωγή παράνομων ναρκωτικών από το Λάος. Ένας επιτηρητής εντόπισε μια διαφορά στα έγγραφα που εκθέτουν αυτή τη διαδικασία, καθιστώντας έτσι απαραίτητη την εξόντωση του τμήματος. Το 1975 ο σκηνοθετης Σίντνεϊ Πόλακ σκηνοθέτησε την ταινία «Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα», σε σενάριο των Ντέιβιντ Ρειφιελ και Λορένζο Σιμπλ, προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Γκρέιντι.
Γενετικός τόπος

Στη γενετική, ένας γενετικός τόπος είναι μια συγκεκριμένη, σταθερή θέση σε ένα χρωμόσωμα όπου εδράζει ένα συγκεκριμένο γονίδιο. Κάθε χρωμόσωμα φέρει πολλά γονίδια, με κάθε γονίδιο να καταλαμβάνει διαφορετική θέση ή τόπο. Στους ανθρώπους, ο συνολικός αριθμός γονιδίων που κωδικοποιούν πρωτεΐνες σε ένα πλήρες απλοειδές σύνολο 23 χρωμοσωμάτων εκτιμάται σε 19.000-20.000.Τα γονίδια μπορεί να διαθέτουν διάφορες παραλλαγές γνωστές ως αλληλόμορφα, όπου ένα αλληλόμορφο λέγεται ότι βρίσκεται σε έναν συγκεκριμένο τόπο. Τα διπλοειδή και πολυπλοειδή κύτταρα των οποίων τα χρωμοσώματα έχουν το ίδιο αλληλόμορφο σε μια δεδομένη θέση ονομάζονται ομόζυγα σε σχέση με αυτόν τον τόπο, ενώ εκείνα που έχουν διαφορετικά αλληλόμορφα σε έναν δεδομένο τόπο ονομάζονται ετερόζυγα. Η χαρτογράφηση γονιδίων είναι η διαδικασία προσδιορισμού του συγκεκριμένου τόπου ή των τόπων που είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή ενός συγκεκριμένου φαινοτύπου ή βιολογικού χαρακτηριστικού.

 Ο μικρός βραχίονας ενός χρωμοσώματος ονομάζεται βραχίονας p, ενώ ο μακρύς βραχίονας είναι ο βραχίονας q. Για παράδειγμα, ο γενετικός τόπος ενός τυπικού γονιδίου μπορεί να γραφεί 3p22.1, όπου: 3 = χρωμόσωμα 3 p = μικρός βραχίονας p 22 = περιοχή 2, υπο-περιοχή 2 (διαβάζεται "2" "2" και όχι "22") 1 = ζώνη 1Οι κυτταρογενετικές ζώνες είναι περιοχές του χρωμοσώματος που περιέχουν είτε ευχρωματίνη (περιοχές με γονίδια που εκφράζονται) είτε ετεροχρωματίνη (περιοχές με γονίδια που δεν εκφράζονται). Εμφανίζονται διαφορετικές κατά τη χρώση (για παράδειγμα, η ευχρωματίνη εμφανίζεται λευκή και η ετεροχρωματίνη εμφανίζεται μαύρη στη χρώση Giemsa). Μετρώνται από το κεντρομερίδιο προς το τελομερές. Μια σειρά από τόπους καθορίζονται με παρόμοιο τρόπο. Για παράδειγμα, ο γενετικός τόπος του γονιδίου OCA1 μπορεί να είναι γραμμένος "11q1.4-q2.1", που σημαίνει ότι βρίσκεται στον μακρύ βραχίονα του χρωμοσώματος 11, στη θέση από την περιοχή 1 ζώνη 4 έως την περιοχής 2 ζώνη 1. Γονίδιο Χρωμόσωμα Καρυότυπος Ζώνωση G
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1947

Το ΙΒ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1947 διεξήχθη στις 19 και 20 Ιουλίου 1947 στο Παναθηναϊκό Στάδιο μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1947 και περιλάμβανε δέκα αγωνίσματα. Στους αγώνες υπήρξε μεγάλη συμμετοχή από την επαρχία, όπως: Πάτρα, Βόλος, Τρίκαλα, Θεσσαλονίκη, Κρήτη καθώς και από Κύπρο και Αλεξάνδρεια. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.

 Λίγες ημέρες πριν από το επίσημο πανελλήνιο πρωτάθλημα είχαν διεξαχθεί στην Κύπρο αγώνες που ονομάστηκαν "Πανελλήνιοι Αγώνες", με τη συμμετοχή αθλητών και αθλητριών από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αλεξάνδρεια. Διεξήχθησαν στις 15, 21-22 και 28-29 Ιουνίου 1947, στις τέσσερις μεγάλες πόλεις του νησιού, κατά σειρά: 15/6 Λεμεσός, 21/6 Αμμόχωστος, 22/6 Λευκωσία, 28/6 Λάρνακα και 29/6 Λεμεσός. Οι αγώνες έγιναν σε πανηγυρικό κλίμα εθνικού ενθουσιασμού λόγω των προσδοκιών που υπήρχαν για την ένωση της Κύπρου με το ελληνικό κράτος. Στους αγώνες σημειώθηκαν πανελλήνια ρεκόρ και επιδόσεις καλύτερες από τον επίσημο πανελλήνιο πρωτάθλημα αλλά δεν υπήρξε βαθμολογία. Επίσης, στις σκυταλοδρομίες αγωνίστηκαν μικτές ομάδες Αθήνας, Κύπρου, Αλεξάνδρειας. *Διεξήχθη στις 23/11/1947 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. "Αθλητική Ηχώ", 19/6/1947. "Αθλητική Ηχώ", 23/6/1947. "Αθλητική Ηχώ", 26/6/1947. "Αθλητική Ηχώ", 3/7/1947. "Αθλητική Ηχώ", 14/7/1947. "Αθλητική Ηχώ", 17/7/1947. "Αθλητική Ηχώ", 21/7/1947.
Ταύρος (οροσειρά)

Η οροσειρά του Ταύρου (αρμενικά: Տավրոսի լեռնաշղթա· τουρκικά: Toros Dağları) είναι ογκώδες σύμπλεγμα βουνών που βρίσκεται στη νοτιο-ανατολική Τουρκία, κοντά στη θάλασσα. Στο κομμάτι της Κιλικίας βρίσκεται βόρεια από τα Άδανα και τη Μερσίνη, αλλά υπάρχουν επίσης σημαντικά τμήματα και προς τα ανατολικά (μέχρι τον Ευφράτη ποταμό) αλλά και προς δυτικά, με συνολικό πλάτος 600 χλμ. Υπάρχουν αρκετές κορυφές με ύψος πάνω από 3.000 μέτρα και το ψηλότερό της σημείο είναι στα 3.756 μέτρα.

 Η οροσειρά του Ταύρου σχηματίστηκε από τη σύγκρουση της αφρικανικής και της ευρασιατικής τεκτονικής πλάκας. Το κυρίαρχο υποκείμενο πέτρωμα είναι ο ασβεστόλιθος. Στα βουνά Αλανταγλάρ και Μπολκάρ, ο ασβεστόλιθος έχει διαβρωθεί για να σχηματίσει καρστικά τοπία με καταρράκτες, υπόγεια ποτάμια και μερικά από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Ασίας. Ο ποταμός Μέλας πηγάζει στις νότιες πλαγιές της οροσειράς Μπεϊνταγλάρι. Τα όρη έχουν μεσογειακό κλίμα, με ξηρά καλοκαίρια και βροχερούς χειμώνες. Οι θερμοκρασίες ποικίλλουν ανάλογα με το υψόμετρο, με θερμούς χειμώνες στις χαμηλότερες παράκτιες πλαγιές και κρύους χειμώνες στα ψηλά βουνά και στο εσωτερικό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Taurus Mountains στο Wikimedia Commons Φωτογραφικό υλικό της NASA Αρχειοθετήθηκε 2021-01-21 στο Wayback Machine. Χάρτης των βουνών της Τουρκίας (Γερμανικά) Η οροσειρά του Ταύρου Αρχειοθετήθηκε 2009-06-05 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Livius.org: Taurus Αρχειοθετήθηκε 2009-04-29 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Σαλβαδόρ Αλόνσο

Ο Σαλβαδόρ Αλόνσο (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Αργεντινός σκακιστής που κατέχει τον τίτλο του Γκραντμάστερ από το 2009. Στη λίστα ΕΛΟ της FIDE τον Σεπτέμβριο του 2020, είχε ΕΛΟ 2471 πόντων, καθιστώντας τον το νούμερο 14 (ενεργό) παίκτη στην Αργεντινή και τον αριθμό 999 στην παγκόσμια κατάταξη. Το μέγιστο ΕΛΟ του ήταν 2525 μονάδες, στη λίστα του Ιανουαρίου του 2013.

 Το 2012 κέρδισε το τουρνουά ITT Programa de alto Rendimiento στην Ουρουγουάη.Τον Ιανουάριο του 2016 ο Αλόνσο, κέρδισε με 1,5 πόντους διαφορά από τον δεύτερο, το ITT CXG Marcel Duchamp Memorial τουρνουά.Στο 6ο Ανοικτό Τουρνουά της Αρίκα το 2019 ισοβάθμισε στη 2η-8η θέση με Χοσέ Εδουάρδο Μαρτίνεθ Αλκαντάρα, Ντέιβι Βέρα Σιγκουένιας, Ρενάτο Ρ. Κουντιλιάνο Πίντο, Κρίστομπαλ Χενρίκεζ Βιλλιάγκρα, Νικίτα Πέτροβ και Ντιέγκο Σαούλ Ροντ Φλόρες Κουίλλας.
Εξέβιερ Γουντς

Ο Ώστιν Γουότσον (Austin Watson, 4 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Αμερικανός παλαιστής, που εργάζεται στην εταιρεία πάλης WWE. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως Εξέβιερ Γουντς.

 Δύο χρόνια μετά το ντεμπούτο του στη πάλη, εμφανίστηκε στο Bound for Glory του 2007 ως ο «Κονσεκουένσις Κριντ». Αφού απείχε για ένα διάστημα, επέστρεψε τον Απρίλιο του 2008. Τους επόμενους μήνες, έφθασε να διεκδικεί το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ χωρίς ωστόσο να το κατακτήσει. Τον Οκτώβριο συμμετείχε στην ομάδα «Φροντλάιν» μαζί με άλλους νέους παλαιστές και είχαν κόντρα με την ομάδα «Μέιν Ιβέντ Μάφια». Τον Ιανουάριο του 2009, ο Κονσεκουένσις Κριντ συμμάχησε με τον Τζέι Λίθαλ για να κατακτήσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα. Σύντομα, έχασαν το πρωτάθλημα απο τους Μπιρ Μάνεϊ. Παρόλο που δεν διεκδίκησαν το ομαδικό πρωτάθλημα, οι δυο τους συνέχισαν να είναι ομάδα. Τον Οκτώβριο του 2009, ο Κονσεκουένσις Κριντ είχε ένα ντροπιαστικό ατύχημα σε έναν αγώνα του. Τον Μάρτιο του 2010, αποδεσμεύτηκε απο το TNA. Τον Ιούλιο του 2010, ο Γουότσον υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και στάλθηκε στο θυγατρικό εκπαιδευτήριο FCW. Το 2013 έκανε το ντεμπούτο του στο WWE Raw με το ψευδώνυμο "Εξέβιερ Γουντς". Σύντομα συμμάχησε με τον Αρ Τρουθ και άρχισε κόντρα με τον Μπόντους Κλέι. Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA (1 φορά) με τον Τζέι Λίθαλ https://web.archive.org/web/20140327043749/http://xavier-woods.com/
Λαζάρους Σαλί

Ο Λαζάρους Σαλί (Lazarus Eitaro Salii, 17 Νοεμβρίου 1936 - 20 Αυγούστου 1988) ήταν πολιτικός από το Παλάου. Υπήρξε πρόεδρος του Παλάου από το 1985 ως το θάνατό του, το 1988.

 Γεννήθηκε το 1936. Έκανε ταξίδια στο Νότιο Ειρηνικό και προώθησε την ιδέα για αλλαγή του καθεστώτος του Παλάου, παρατηρώντας τις χώρες που ήταν σε ελεύθερη σύνδεση με τη Νέα Ζηλανδία. Ο ίδιος ήταν επικεφαλής της ενιαίας Επιτροπής για το Μελλοντικό Καθεστώς της Μικρονησίας. Στις 25 Οκτωβρίου του 1985 ορκίστηκε πρόεδρος, καθώς νίκησε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου τον Αλφόνσο Οϊτερόνγκ. Την περίοδο της προεδρίας του διεξήχθησαν διαδοχικά δημοψηφίσματα στο Παλάου, τα οποία απέτυχαν να θέσουν τέρμα στο καθεστώς εξαρτημένου εδάφους από τις ΗΠΑ. Ο Σαλί βρέθηκε νεκρός τον Αύγουστο του 1988, εν μέσω κατηγοριών για δωροδοκία. Θεωρήθηκε ότι αυτοκτόνησε με όπλο, στις 20 Αυγούστου του 1988. Ο προσωπικός συνεργάτης του Σαλί είχε φυλακιστεί αρκετούς μήνες πιο πριν, επειδή είχε πυροβολήσει στην οικία του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Τόμας Ρεμενγκεσάου. P.F. Kluge, The Edge of Paradise: America in Micronesia (Kolowalu Books) (Taschenbuch). Fineman, Mark (July 22, 1985). "WIDENING SUSPICION ISLAND TERRITORY LOOKING AT MANY ANGLES IN PRESIDENT'S ASSASSINATION", Philadelphia Inquirer, pp. A02. Φωτογραφία του Σαλί (πρώτος από αριστερά, στην μπροστινή σειρά).
Πολιτείες του Μεξικού

Το Μεξικό, ή επίσημα: Ηνωμένες Μεξικανικές Πολιτείες, υποδιαιρείται διοικητικά σε 32 ομόσπονδες ενότητες (ισπανικά: entidades federativas), 31 πολιτείες και μία ομοσποδιακή περιοχή. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1917, κάθε πολιτεία είναι ελεύθερη και κυρίαρχη. Έχει δική της βουλή και σύνταγμα, με τη ομοσπονδιακή περιοχή να έχει περιορισμένη ελευθερία, μόνο με ένα τοπικό συμβούλιο και κυβέρνηση. Η ομοσπονδιακή περιοχή είναι το Διαμέρισμα Πρωτευούσης της Πόλης του Μεξικού και είναι η έδρα της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης και πρωτεύουσα της χώρας.

 Σημειώσεις: Εντάχθηκε με το όνομα Κοαουίλα και Τέξας. Εντάχθηκε με το όνομα Εστάδο ντε Οξιδέντε (Estado de Occidente) γνωστή και ως Σονόρα και Σιναλόα. Εντάχθηκε ως Ρεπούμπλικα Φεντεράντα ντε Γιουκατάν (República Federada de Yucatán) που αποτελούταν από τις σύγχρονες πολιτείες Γιουκατάν, Καμπέτσε και Κιντάνα Ρόο. Έγινε ανεξάρτητη το 1841 συνιστώντας τη δεύτερη Δημοκρατία του Γιουκατάν (Republic of Yucatán) και εντάχθηκε οριστικά το 1848. Οι πολιτείες Νουέβο Λεόν, Ταμαουλίπας και Κοαουίλα έγιναν de facto ανεξάρτητες το 1840 για να σχηματίσουν τη Δημοκρατία του Ρίο Γκράντε (República del Río Grande), αλλά δεν κατάφεραν να αποκτήσουν την ελευθερία τους. πολιτεία Ταμπάσκο αποσχίστηκε από το Μεξικό δύο φορές, η πρώτη τις 13 Φεβρουαρίου 1841, και εντάχθηκε ξανά τις 2 Δεκεμβρίου 1842. Η δεύτερη ήταν από τις 9 Νοεμβρίου μέχρι τις 8 Δεκεμβρίου 1846. Περιλαμβάνει τα νησιά Ρεβιγιαχιχέδο, τα οποία διοικούνται ομοσπονδιακά. Δείτε επίσης: Νησιά Μαρίας, Νήσος Γουαδαλούπη και Νήσος Κλίπερτον