IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη

Η 1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη (γερμανικά: 1. FFC Frankfurt) είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος γυναικών με έδρα τη Φραγκφούρτη. Η ομάδα υπερέχει σε τίτλους στο εγχώριο αλλά και σε διεθνές επίπεδο. Κατέχει ρεκόρ τίτλων Πρωταθλήματος και Κυπέλλου Γερμανίας, όπως και του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών.

 Ο σύλλογος έχει τις ρίζες του στη «ΣΓ Πράουνχαϊμ» (SG Praunheim). Το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών της Πράουνχαϊμ ιδρύθηκε το 1973. Ο σύλλογος δεν είχε επιτυχίες στο εγχώριο πρωτάθλημα ή στο κύπελλο, αλλά προβιβάστηκε στη Μπούντεσλιγκα κατά την ίδρυσή της το 1990. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Πράουνχαϊμ βρισκόταν μέση του βαθμολογικού πίνακα με μια τάση για μικρές βελτιώσεις από περίοδο σε περίοδο. Τα θεμέλια για την μετέπειτα επιτυχία του συλλόγου μπήκαν στη περίοδο του 1993–94, όταν η πρώην αρχηγός της, Μόνικα Σταμπ, ως προπονητής και επικεφαλής του τμήματος ποδοσφαίρου γυναικών και ο Ζίγκφριντ Ντίτριχ ως διαχειριστής και επενδυτής, ανέπτυξαν μια επαγγελματική ιδέα για να οδηγήσουν τον σύλλογο σε διαρκή επιτυχία, μία πρωτοπόρος ιδέα στο γερμανικό ποδόσφαιρο γυναικών. Την 1η Ιανουαρίου του 1999, το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών της ΣΓ Πράουνχαϊμ δημιούργησε την «1. ΦΦΚ Φρανκφούρτη». Μετά από 21 χρόνια πετυχημένης πορείας με τίτλους σε Γερμανία και σε Ευρώπη η ομάδα άλλαξε το καλοκαίρι του 2020 την ονομασία της και πλέον ονομάζεται Frauen Eintracht Frankfurt μιας και πλέον βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του ομώνυμου συλλόγου όπως και η ανδρική ομάδα. Πρωτάθλημα Γερμανίας Πρωταθλήτρια (7): 1999, 2001, 2002, 2003, 2005, 2007, 2008 Κύπελλο Γερμανίας Κυπελλούχος (9): 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2007, 2008, 2011, 2014 Πρωτάθλημα Γερμανίας Ποδοσφαίρου Σάλας Πρωταθλήτρια (7): 1997, 1998, 1999, 2002, 2003, 2008, 2012 Κύπελλο Γυναικών ΟΥΕΦΑ/ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών Νικήτρια (4): 2002, 2006, 2008, 2015 Επίσημος ιστότοπος
Όλστιν

To Όλστιν (πολωνικά: Olsztyn, γερμανικά: Allenstein) είναι πόλη στη βορειοανατολική Πολωνία, πρωτεύουσα του βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας. Το 2015 είχε 174.083 κατοίκους. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Λίνα. Η πόλη δημιουργήθηκε με την κατασκευή του κάστρου των Τευτόνων το 1347. Αποτελεί σιδηροδρομικό και οδικό κόμβο. Το 1999 δημιουργήθηκε το πανεπιστήμιο του Όλστιν από την ένωση της γεωργικής, παιδαγωγικής και θεολογικής σχολής του Όλστιν.

 Το 1334 κατασκευάστηκε στις όχθες του Λίνα (Άλεν) ένας ξύλινος πύργος, και στο ίδιο σημείο διατάχθηκε η κατασκευή ενός πλίνθινου κάστρου από το συμβούλιο της Βαρμίας. Το Άλεντσαϊν (γερμανικό όνομα του Όλστιν) έλαβε δικαιώματα πόλης τις 31 Οκτωβρίου 1353. Τον 15ο αιώνα, η πόλη πέρασε αρκετές φορές στην κατοχή των Πολωνών, όπως το 1410, μετά τη μάχη του Γκρούνβαλντ, αλλά επανήλθε στην κυριαρχία του Τευτονικού Τάγματος. Το 1440 συμμετείχε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, ενάντια στην υψηλή φορολογία που επέβαλαν οι Τεύτονες. Το 1466, ολόκληρη η Βαρμία, μαζί με το Όλστιν, πέρασε στην κυριαρχία των Πολωνών. Οι Τεύτονες επιχείρησαν να ανακτήσουν το κάστρο το 1521, αλλά οι Πολωνοί, με επικεφαλής τον Νικόλαο Κοπέρνικο, απέκρουσαν την επίθεση.Στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα, η πόλη γνώρισε παρακμή, λόγω των πολέμων και των επιδημιών. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, πέρασε στην κατοχή της Πρωσίας. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η εικόνα της πόλης άλλαξε λόγω της θέσης της ως σιδηροδρομικός κόμβος και της βιομηχανοποίησης και έγινε η σημαντικότερη πόλη στη νότια Ανατολική Πρωσία. Η πόλη είχε σημαντικό αριθμό Πολωνών. Το 1914, οι Ρώσοι κατέλαβαν τη πόλη, αλλά τα γερμανικά στρατεύματα την ανέκτησαν μετά τη Μάχη του Τάνενμπεργκ. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεξήχθη δημοψήφισμα, σύμφωνα με το οποίο η πόλη έγινε τμήμα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σοβιετικοί κατέλαβαν την πόλη τις 22 Ιανουαρίου 1945 και την πυρπόλησαν.Μετά τον πόλεμο, το Όλστιν πέρασε στην κυριαρχία της Πολωνίας, και συνέχισε την ανάπτυξή του, ως πρωτεύουσα του βοϊβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας. Το 1967 εγκαινιάστηκε το μεγαλύτερο εργοστάσιο της περιοχής, το οποίο παρασκευάζει λάστιχα αυτοκινήτων. Το 1973, με αφορμή τα 500 χρόνια από τη γέννηση του Κοπέρνικου, κατασκευάστηκε στην πόλη πλανητάριο. Η πόλη έγινε από κοινού έδρα της ρωμαιοκαθολικής επισκοπής της Βαρμίας, η οποία από το 1992 έχει γίνει αρχιεπισκοπή. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-02-15 στο Wayback Machine. Οδηγός του Όλστιν
475 Όκλλο

Ο Όκλλο (Ocllo) είναι σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,88. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ντελίλ Στιούαρτ, που παρατηρούσε από τον αστρονομικό σταθμό του Αστεροσκοπείου του Χάρβαρντ στην Αρεκίπα του Περού. Η πολύ ελλειπτική τροχιά του τον φέρνει κατά το περιήλιό του σε μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο από όσο είναι η απόσταση του πλανήτη Άρη από τον Ήλιο.

 Η μέση διάμετρος του Όκλλο εκτιμάται σε 31 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα του σε 31,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του 0,032. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Όκλλο γύρω από τον εαυτό του. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 100 ως 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κατανάγκης

Ο Κατανάγκης ήταν Βυζαντινός τσαρλατάνος, αστρολόγος μάγος και ψευδοπροφήτης την εποχή του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Ο Κατανάκης βρέθηκε, αναφέρεται στην Αλεξιάδα, στην Κωνσταντινούπολη όπου διαλαλούσε ότι προέβλεπε το μέλλον παρατηρώντας τα άστρα. Απέκτησε φήμη στην πρωτεύουσα και ρωτώντας τον να κάνει προβλέψεις για τον Αλέξιο αυτός προέβλεψε αρχικά ότι θα πέθαινε ο αυτοκράτορας Αλέξιος. Αλλά η προέβλεψη του απέτυχε, τότε προέβλεψε εκ νέου ότι ο αυτοκράτορας θα πεθάνει σε τέσσερις ημέρες αλλά σε τέσσερις ημέρες πέθανε η μητέρα του Αλέξιου Άννα. Έκτοτε δεν ξαν΄ αναφέρεται το όνομα του.

 Άννα Κομνηνή, Αλεξιάς/Βιβλίο 6/6.7.5. . Ἐν ὑστέροις δὲ καὶ ὁ καλούμενος Κατανάγ κης Ἀθήνηθεν εἰς τὴν μεγαλόπολιν καταλαβὼν τὰ πρωτεῖα τῶν πρὸ αὐτοῦ φιλονεικῶν φέρειν, ἐπερωτηθεὶς παρά τινων περὶ τοῦ αὐτοκράτορος, πότε τεθνήξοιτο, καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ προκαταγγείλας, ὡς ᾤετο, ἐψεύσθη τοῦ στοχασμοῦ. Συνέβη δὲ τηνικαῦτα τὸν θῆρα λέοντα ἐν τοῖς βασιλείοις διαιτώμενον ἐπὶ τέσσαρσιν ἡμέραις πυρέξαντα τὴν ψυχὴν ἐξερεύξασθαι· εἰς ὃ τοῖς πολλοῖς ἔδοξεν ἡ τοῦ Κατανάγκη πρόρρησις τελευτῆσαι. Καιροῦ δὲ παρερρυηκότος ἱκανοῦ αὖθις τὸν τοῦ αὐτοκράτορος θάνατον προὐμαντεύσατο καὶ διεψεύσθη· ἐτεθνήκει δ' ὅμως ἡ βασιλὶς Ἄννα καὶ μήτηρ αὐτοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἣν ὁ Κατανάγκης προεῖ πεν
Καρλ Κόνσταντς Βίκτορ Φέλλνερ

Ο Καρλ Κόνσταντς Βίκτορ Φέλλνερ (γερμ. Karl Konstanz Viktor Fellner, 1807-1866) υπήρξε Γερμανός πολιτικός και τελευταίος δήμαρχος του κρατιδίου της ανεξάρτητης Φρανκφούρτης. Αυτοκτόνησε κατά την κατάληψη της Φρανκφούρτης από την Πρωσία.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1807. Πατέρας του ήταν ο Γιόχαν Κρίστιαν Φέλλνερ, τραπεζίτης στο επάγγελμα. Η μητέρα του λέγονταν Σουζάνε Ντοροτέα, το γένος Βέλκερ. Αδελφός του ήταν ο ζωγράφος Φέρντιναντ Φέλλνερ. Μαθήτευσε στο εμπόριο και αρχικά εργάστηκε ως πληρεξούσιος (Prokurist) στην εταιρεία μάλλινων ειδών του θείου του Καρλ Βέλκερ, τον οποίο διαδέχτηκε μετά τον θάνατό του. Το 1848 έγινε μέλος του εμπορικού επιμελητηρίου της Φρανκφούρτης (Frankfurter Handelskammer) και το 1852 ανέλαβε διευθυντής της εταιρείας χημικών προϊόντων του Γκρίσχαϊμ. Ασχολήθηκε με την πολιτική στην ανεξάρτητη Φρανκφούρτη και εκλέχτηκε γερουσιαστής το 1852. Πολιτικά ανήκε στο φιλελεύθερο κόμμα Gothaische Partei. Εκπροσώπησε τη Φρανκφούρτη στης διαπραγματεύσεις ίδρυσης του Γερμανικού Τελωνειακού Ομίλου, ενώ εκλέχτηκε το 1857, 1862 και 1864 ως αναπληρωματικός δήμαρχος της Φρανκφούρτης. Σήμερα προς τιμή του φέρει το όνομά του οδός στη Φρανκφούρτη, ενώ έχει αναρτηθεί ανδριάντας του στο πάρκο Φρίντμπεργκ, και ο τάφος του διατηρείται ως μνημείο. Το αρχείο του στεγάζεται στο Ινστιτούτο της ιστορίας της πόλης της Φρανκφούρτης. Η ζωή του έγινε πηγή έμπνευσης του λογοτεχνικού δραματικού έργου «Der letzte Bürgermeister», καθώς και του μυθιστορήματος «La terreur prussienne» του Αλέξανδρου Δουμά. Wolfgang Klötzer (Hrg.): Frankfurter Biographie. Erster Band A-L. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1994, ISBN 3-7829-0444-3 Wolfgang Klötzer (Hrg.): Frankfurt 1866. Eine Dokumentation aus deutschen Zeitungen. Sonderausgabe des Archivs für Frankfurts Geschichte und Kunst (AFGK), Band 50. Verlag Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1966 Alexandre Dumas: Der Schleier im Main. Der historische Frankfurt-Roman. Nacherz. u. m. e. Nachw. vers. v. Clemens Bachmann. Societäts-Verlag, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3797308965
Λίμνη Αρζάνη

Η λίμνη Αρζάνη ή Αρτζάν ή Αρζάν ή λίμνη Βαφειοχωρίου είναι λίμνη της Μακεδονίας, στο κεντρικό τμήμα της Περιφερειακής ενότητας Κιλκίς, στο Δήμο Παιονίας. Το βάθος της κυμαίνεται από 3 έως 6 μέτρα. Η έκτασή της είναι 1,4τ.χ. Έχει σχήμα τραπεζίου, με πλευρές 960, 400, 1.700 και 1.970 μέτρα και μέγιστο μήκος (διαμετρικό) στα 2.100 μέτρα. Είναι η 19η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας. Στα νερά της διαβιούν εποχιακά διάφορα είδη μεταναστευτικών πουλιών, όπως ο αργυροπελεκάνος, καθώς αποτελεί κύριο σταθμό των μεταναστευτικών οδών. Η λίμνη αποτελεί πόλο έλξης για φυσιολάτρες της περιοχής. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη λίμνη της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς, μετά τη Δοϊράνη και την Πικρολίμνη.

 Το όνομά της είναι παραφθορά του ονόματος του Βυζαντινού τιμαριούχου Χαρίσιου (που διατηρούσε κτήματα στην περιοχή) που με διάφορες παραλλαγές (Χαριζάνη, Αριζάνη, Αρζάνη, Αρζάν, Αρτζάν), κατέληξε στη σημερινή του μορφή. Αποτελεί τον πυρήνα παλαίας ομώνυμης λίμνης που αποξηράθηκε τις δεκαετίες του 1920 και 1930. Η παλαιά λίμνη ήταν το βόρειο τμήμα των δίδυμων λιμνών Αρτζάν - Αματόβου, οι οποίες συχνά αναφέρονταν ως μία, λόγω του ότι επικοινωνούσαν μεταξύ τους με στενή φυσική διώρυγα. Τη δεκαετία του 2000 κατασκευάστηκε ο σημερινός Ταμιευτήρας Αρζάν, με επιχωμάτωση της όχθης ύψους 8 μέτρων, ώστε αφενός να ανυψώσει τον υδροφόρο ορίζοντα, και αφετέρου να χρησιμοποιηθεί για την άρδευση της γύρω περιοχής μέσω του κατασκευασθέντος αρδευτικού δικτύου. Τα νερά της προέρχονται από τα ρέματα Αγιάκι και Σηλιμλή που ενώνονται λίγο βορειότερα και διοχετεύονται μέσω αντλιών εντός της λίμνης Αρζάν.
Βουλευτικές εκλογές στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα 2015

Βουλευτικές εκλογές στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για την ανάδειξη των μισών από τα μέλη του Ομοσπονδιακού Εθνικού Συμβουλίου διεξήχθησαν στις 3 Οκτωβρίου 2015 με ποσοστό συμμετοχής 35,26%.

 Την ημέρα των εκλογών το 40μελές Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο αποτελείτο από 20 έμμεσα εκλεγμένα μέλη και ισάριθμα διορισμένα μέλη. Τα 20 αιρετά μέλη εξελέγησαν από 7 εκλεκτορικά κολέγια. Τα 4 μέλη αναδείχθηκαν από τα εμιράτα του Αμπού Ντάμπι και του Ντουμπάι, ενώ τα κολέγια των Σαριά και Ρας αλ Καϊμά εξέλεξαν 3 και τα κολέγια των εμιράτων Ατζμάν, Φουτζέιρα και Ουμ αλ Κουγάιν εξέλεξαν 2. Μόνο γύρω στο ένα τρίτο του πληθυσμού ήταν μέλη των εκλεκτορικών κολεγίων.Οι εκλογές διενεργήθηκαν με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων, με απαιτούμενο για τους υποψήφιους την συγκέντρωση ποσοστού τουλάχιστον 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, προκειμένου να εκλεγούν. Ο κάθε ψηφοφόρος είχε τόσες πολλές ψήφους όσες ήταν οι έδρες που εξελέγησαν από το κολέγιό τους. Συνολικά 330 υποψήφιοι κατήλθαν στις εκλογές, από τους οποίους οι 252 ήταν άντρες και οι 78 γυναίκες. Η προεκλογική εκστρατεία ξεκίνησε στις 6 Σεπτεμβρίου και ολοκληρώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου. Επί συνόλου 20 εκλεγμένων μελών, 19 ήταν άντρες και 1 γυναίκα, η Νααμά αλ Σαρχάν, η οποία εξελέγη στο εμιράτο Ρας αλ Καϊμά. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν 35%, έναντι 26% για τις βουλευτικές εκλογές του 2011. Η εκλογική διαδικασία ήταν επιτυχής, σύμφωνα με ανακοίνωση των αρχών.
Μαρτί δε Ρικέ

Ο Μαρτί δε Ρικέ (Martí de Riquer, Βαρκελώνη, 1914 - 2013) ήταν Καταλανός ρομανιστής και ισπανιστής φιλόλογος, ειδικός στη μεσαιωνική λογοτεχνία και μελετητής του έργου του Μιγέλ ντε Θερβάντες. Έφερε τον τίτλο του κόμη του οίκου Ντάβαλος ενώ υπήρξε δάσκαλος του βασιλιά Χουάν Κάρλος.

 Πολέμησε στις τάξεις των εξεγερμένων κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου ενταγμένος στις τάξεις του τέρθιο του Μονσεράτ που συμμετείχε στη μάχη του ποταμού Έβρου. Με το πέρας του πολέμου εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και στον τομέα προπαγάνδας της δικτατορίας. Υπήρξε, μαζί με τον Αντόνι Μπαδία ι Μαργαρίτ, ο πρώτος ακαδημαϊκός στην μεταεμφυλιακή Καταλονία που δίδαξε ακαδημαϊκά μαθήματα σχετικά με την καταλανική γλώσσα και λογοτεχνία. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τους Οξιτανούς τροβαδούρους, συγγράφοντας ένα σχετικό εγχειρίδιο και μια τρίτομη πολυσέλιδη συλλογή Los trovadores, historia literaria y textos , μεταφράζοντας τον τρουβαδούρου Μπερνάρτ ντε Βενταδόρν και εκδίδοντας το έργο του Σερβερί της Ζιρόνα. Υπήρξε συνεργάτης του Ντάμασο Αλόνσο και του Φραθίσκο Ρϊκο και συνέχισε τις μελέτες του γύρω από τη μεσαιωνική ποίηση με θέματα όπως τα γαλλικά έπη, τον κύκλο της Βρετάνης. Το 1965 εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας, όντας μέχρι σήμερα ο μακροβιότερος ακαδημαϊκός του οργανισμού.Εν γένει θεωρείται μία από τις αυθεντίες στη μεσαιωνική λογοτεχνία στα καταλανικά, τα οξιτανικά, τα ισπανικά και τα γαλλικά ενώ έλαβε πολλά βραβεία μεταξύ των οποίων αυτό του Πρίγκιπα των Αστουριών το 1997. Συνέντευξη του Μαρί δε Ρικέ στο El Cultural
ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2016

Το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2016 ήταν το 41ο Σούπερ Καπ, έναν ετήσιο ποδοσφαιρικό αγώνα που διοργανώνεται από την UEFA, και διεκδικείται από τους πρωταθλητές των δύο κύριων ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Στον αγώνα συμμετείχαν η Ρεάλ Μαδρίτης, η νικήτρια του Τσάμπιονς Λιγκ 2015-16, και η Σεβίλλη, η νικήτρια του Γιουρόπα Λιγκ 2015–16.Παίχτηκε στο Λέρκενταλ Στάντιον στο Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας, στις 9 Αυγούστου του 2016. Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τον αγώνα με 3–2 μετά την παράταση.

 Το Λέρκενταλ Στάντιον ανακοινώθηκε ως ο τόπος διεξαγωγής του αγώνα στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της UEFA στη Νιόν της Ελβετίας, στις 18 Σεπτεμβρίου 2014. Ήταν ο πρώτος τελικός της UEFA που φιλοξενήθηκε στη Νορβηγία.Το Λέρκενταλ Στάντιον άνοιξε ως στάδιο πολλαπλών χρήσεων στις 10 Αυγούστου 1947, ως το κύριο στάδιο ποδοσφαίρου και στίβου στο Τρόντχαϊμ. Είναι το εντός έδρας γήπεδο της Ρόσενμποργκ ΜΚ. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 21.166 θεατών, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στη Νορβηγία. Ο νικητής του Τσάμπιονς Λιγκ ορίζεται ως «γηπεδούχος».
Ναός Απόλλωνος Πατρώου

Ο Ναός Απόλλωνος Πατρώου (Προγονικού) είναι μικρός ερειπωμένος ναός Ιωνικού ρυθμού χτισμένος κατά τη περίοδο 340-320 π.Χ.. Έχει πλάτος 10 μέτρα και μήκος 16,5 μέτρα. Βρίσκεται στο βορειοδυτική πλευρά της Αρχαίας Αγοράς της Αθήνας, ανάμεσα στη Στοά Ελευθερίου Διός και το Μητρώον. Ο Απόλλων αποκαλείται Πατρώος ως πατέρας του Ίωνα. Έτσι λοιπόν θεωρούνταν ιδρυτής της Ιώνιας φυλής και προστάτης των οικογενειών. Στον εσωτερικό χώρο του ναού υπήρχε λατρευτικό άγαλμα αφιερωμένο στον Απόλλωνα, το οποίο είχε φιλοτεχνήσει ο γνωστός γλύπτης Ευφράνωρ. Το άγαλμα αυτό, στο οποίο ο θεός ήταν ενδεδυμένος και κρατούσε λύρα στο χέρι του, σώζεται σήμερα στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς. Το κτήριο υπολογίζεται πως καταστράφηκε περίπου κατά το 480 π.Χ.

 Ήταν μια απλή κατασκευή, η οποία διαρθρωνόταν σε μονόχωρο σηκό, όπου προστέθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο πρόναος. Ο ναός εδράζεται στα αποσπασματικά σωζόμενα θεμέλια ενός προηγούμενου κτίσματος. Είναι χαρακτηριστική η πλήρης απουσία περιμετρικής κιονοστοιχίας. Στη βόρεια πλευρά του, υπήρχε ένα μικρό παράπλευρο δωμάτιο, με το οποίο επικοινωνούσε μέσω διόδου, δίνοντας στον ναό σχήμα «Γ». Αυτός ο πλευρικός θάλαμος πιθανό να στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα του θεού, ίσως όμως να λειτούργησε ως άδυτο, κάτι που ήταν συνηθισμένο στους ναούς του Απόλλωνα. Τοποθετήθηκε στο πλάι του σηκού αντί του πίσω μέρους του για αισθητικούς και οικονομικούς λόγους, ενώ δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήθηκε ως θησαυρός για την εναπόθεση πολύτιμων αντικειμένων και προσφορών ή ως αρχείο για την φύλαξη δημοσίων εγγράφων.Σύμφωνα με τους υπεύθυνους των ανασκαφών, μπροστά από τον σηκό του ναού υπήρχε άγαλμα του Απόλλωνα από τον γλύπτη Λεωχάρη (α΄ μισό 4ου αιώνα π.Χ.), καθώς και άγαλμα του Απόλλωνα Αλεξικάκου του γλύπτη Κάλαμη (429-426 π.Χ.). Η ανασκαφή του χώρου έγινε κατά τα έτη 1895 και 1896 από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Το 1907 η Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία συνέχισε τις ανασκαφές, ενώ τέλος τη περίοδο 1931-1935 η Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών ολοκλήρωσε τις ανασκαφές. Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών - Ναός του Απόλλωνος Πατρώου eie.gr Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού - Ναός του Απόλλωνος Πατρώου project.athens-agora.gr
Ομοσπονδία Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Αμαξίδιο

Η Ομοσπονδία Σωματείων Ελλήνων Καλαθοσφαιριστών με Αμαξίδιο (Ο.Σ.Ε.Κ.Α.) φροντίζει για την ανάπτυξη του αθλήματος της καλαθοσφαίρισης σε τροχήλατη καρέκλα στον ελλαδικό χώρο, καθώς και τη διοργάνωση εθνικού πρωταθλήματος.

 Επίσημοι αγώνες στο άθλημα της καλαθοσφαίρισης σε τροχήλατη καρέκλα διοργανώθηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1988, μεταξύ των αθλητών δύο συλλόγων, κατά τη διάρκεια του 1ου Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες στην Αθήνα. Στις 2 Ιουλίου 1994 γεννήθηκε η ιδέα για την ίδρυση μιας ομοσπονδίας, που θα οργάνωνε το άθλημα πανελληνίως. Με την υποστήριξη των επτά (7) από τα οκτώ (8) σωματεία (Αετοί Αθηνών - 0Μέγας Αλέξανδρος '94 - 0ΠΑΣΚΑ - 0Πτολεμαίος - Θεσσαλός - Αργοναύτες - Αετοί Κρήτης) (το σωματειο ΗΦΑΙΣΤΟΣ ηταν αντιθετο με την ιδρυση της ομοσπονδιας) δημιουργήθηκε η Διοικουσα Επιτροπη η οποία οδήγησε την ΟΣΕΚΚ σε Εκλογές μετά απο 14 μηνες Η διοικούσα επιτροπη ηταν: Δημήτρης Κωνσταντάγκας (ΠΑΣΚΑ), Τάκης Δροσινός (ΑΕΤΟΙ ΑΘΗΝΩΝ), Βασίλης Κωνσταντινόπουλος (ΑΕΤΟΙ ΑΘΗΝΩΝ).. Στις 5 Μαΐου 1995, περίπου έναν χρόνο μετά, σε συνάντηση των εκπροσώπων των οκτώ ομάδων που είχαν στο μεταξύ δημιουργηθεί σε όλη την Ελλάδα καταρτίστηκε ένα πλήρες καταστατικό που περιέγραφε τους στόχους της. Το πρώτο ετήσιο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης σε Τροχήλατη Καρέκλα διοργανώθηκε το 1995. Το 1998 η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού αναγνώρισε την Ο.Σ.Ε.Κ.Κ. ως αυτόνομη ομοσπονδία με δικό της καταστατικό και εσωτερικό κανονισμό. Διεξήχθη για πρώτη φορά υπό την ΟΣΕΚΑ το 1995. Από το 1988 ως το 1994 διεξαγόταν στα πλαίσια του Πανελληνίου πρωταθλήματος ατόμων με αναπηρία. Σύμφωνα με το ιστορικό του συλλόγου ΠΑΣΚΑ, σε αυτή την επταετή περίοδο αυτός αναδείχθηκε έξι φορές πρωταθλητής. Το 2003 διεξήχθη για τελευταία φορά σε δύο κατηγορίες, την Α' και τη Β' Εθνική. Το 2019 ιδρύθηκαν οι Α1 και Α2 κατηγορίες. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1998. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 2021 Ο.Σ.Ε.Κ.Α., επίσημος ιστότοπος.
Imam Baildi

Οι Imam Baildi είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον Λύσανδρο και τον Ορέστη Φαληρέα το 2007. Οι αδερφοί άρχισαν να πειραματίζονται με remixes ελληνικών τραγουδιών από τις δεκαετίες του 1940, του 1950 και του 1960.

 Το όνομα του συγκροτήματος προήλθε από το παραδοσιακό τουρκικό πιάτο ιμάμ μπαϊλντι. Οι αδελφοί Φαληρέα προέρχονται από μια οικογένεια με μακροχρόνια σχέση με το ρεμπέτικο τραγούδι, καθώς ο πατέρας τους είχε στην κατοχή του μια δισκογραφική εταιρία που ειδικευόταν στο συγκεκριμένο είδος και ένα δημοφιλές δισκοπωλείο στην κεντρική Αθήνα. Το συγκρότημα αντιπροσωπεύει την ιδέα της ανάμειξης του ρεμπέτικου με διαφορετικούς τύπους μουσικής.Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 2007 από την δισκογραφική εταιρία The End Records με μεγάλη επιτυχία και ακολούθησαν πάνω από 130 ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα και σε κάποιες χώρες της Ευρώπης. Έχουν συνεργαστεί με διάφορα μουσικά συγκροτήματα όπως οι Massive Attack, οι Ojos De Brujo και οι Gogol Bordello και έχουν συμμετάσχει σε σημαντικά φεστιβάλ μουσικής όπως το Transmusicales de Rennes στη Γαλλία και το Roskilde Festival στη Δανία. Οι Imam Baildi κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους το 2010 με το όνομα «The Imam Baildi Cookbook». Μαζί με τις πρωτότυπες συνθέσεις και μίξεις, παρουσιάζει συνεργασίες με τους Delinquent Habits, τον Μάξουελ Ράιτ και τους Ojos de Brujo. Δημοσίευσαν τον τρίτο τους δίσκο «Imam Baildi III» το 2014 και συνδυάζει το freestyle με το νταουντέμπο και την παραδοσιακή και χιπ χοπ μουσική. 2007: Imam Baildi 2010: The Imam Baildi Cookbook 2014: Imam Baildi III 2016: Imam Baildi Live Επίσημη ιστοσελίδα
Ότοκαρ Α΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Α΄, γερμ.: Ottokar ή Otakar Ι (απεβ. 29 Μαρτίου 1075) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν κόμης στο Βαυαρικό Χήμγκαου και μάργραβος της Στυρίας από το 1056 μέχρι το τέλος του. Έγινε γενάρχης της δυναστείας των Οτοκαριδών.

 Ήταν γιος του Ότακαρ Ε΄ κόμη του Χήμγκαου (απεβ. 1020) και της συζύγου του, κόρης του Άρνολντ ΑΒ΄ κόμη του Βελς-Λάμπαχ, ο οποίος είχε διοριστεί μάργραβος μετά την εκτόπιση του Aδαλβέρτου κόμη της Καρινθίας από τον βασιλιά Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1035. Ο Ότοκαρ Α΄ τεκμηριώνεται ως κόμης στο ανατολικό Χήμγκαου (Chiemgau) περί το 1048. Από τη μητέρα του κληρονόμησε εκτεταμένες ανεξάρτητες (allodium) εκτάσεις και τον τίτλο του μαργράβου του Tράουνγκαου γύρω από το φρούριο του Στάυρ. Υπηρέτησε επίσης ως επιμελητής (vogt) των μοναστηριών Λάμπαχ, Tράουνκιρχεν, 'Ομπερμυνστερ και Πέρσενμποϊγκ και ήταν συνιδρυτής του αβαείου Άντμοντ. Από το 1056 εμφανίζεται ως μάργραβος της μαρκιωνίας της Καραντανίας, αργότερα γνωστής ως μαρκιωνία της Στυρίας (γερμανικά: Steiermark‎, από την πόλη Steyr/Στάυρ/Στυρία, όπου ήταν κόμης ο Ότοκαρ Α΄). Στην αυξανόμενη έριδα της Περιβολής παρέμεινε πιστός υποστηρικτής του βασιλιά Ερρίκου Δ΄. Ο Ότοκαρ Α΄ απεβίωσε στη Ρώμη, ενώ βρισκόταν σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους . Νυμφεύτηκε τη Βίλιμπιργκ του Έπενσταϊν, πιθανώς κόρη του Αντάλμπερο δούκα της Καρινθίας. Είχε τέκνα: Aντάλμπερo απεβ. π. 1084, μάργραβος της Στυρίας (1075-82). Ότοκαρ Β΄ απεβ. 1122, μάργραβος της Στυρίας (1082-1122).Ο πρεσβύτερος Aντάλμπερο διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλά περιήλθε σε ρήξη με τον μικρότερο αδερφό του Ότοκαρ Β΄ κατά τη διάρκεια της έριδας της Περιβολής: εκτοπίστηκε και τελικά δολοφονήθηκε το 1082. Brunner, Karl (1994). Herzogtümer und Marken. Vom Ungarnsturm bis ins 12. Jahrhundert (στα Γερμανικά). Wien: Ueberreuter. σελίδες 907–1156. ISBN 3-8000-3532-4. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ottokar I of Styria στο Wikimedia Commons
Σαρκίς Μουραντιάν

Ο Σαρκίς Μουραντιάν (αρμενικά: Սարգիս Մամբրեի Մուրադյան, 23 Ιουνίου 1927 - 12 Ιουλίου 2007) ήταν διακεκριμένος Αρμένιος ζωγράφος που άκμασε κυρίως στη Σοβιετική Ένωση. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Αρμενίας ασχολήθηκε και με την πολιτική.

 Ο Μουραντιάν γεννήθηκε το 1927 στο Γερεβάν, το οποίο τότε αποτελούσε έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης και πρωτεύουσα της Αρμενικής ΣΣΔ. Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια αρχικά σε καλλιτεχνικό σχολείο και έπειτα στο Ινστιτούτο Π. Τερλεμεζιάν της γενέτειράς του. Το 1945 εισήλθε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Γερεβάν, από την οποία αποφοίτησε το 1951, έχοντας ενδιάμεσα ξεκινήσει από το 1947 την εκθεσιακή του δραστηριότητα. Το 1954 έγινε μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών Αρμενίας, ενώ αργότερα διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνών και Θεάτρου του Γερεβάν. Τη δεκαετία του 1980 αναδείχτηκε πρόεδρος της Ένωσης Καλλιτεχνών Αρμενίας, καθώς και γραμματέας της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ. Παράλληλα ασχολήθηκε ενεργά με τα ζητήματα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και της προώθησης των αρμενικών θέσεων στη διένεξη του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανασύσταση του αρμενικού κράτους, ο Μουραντιάν ενεπλάκη ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας, διατελώντας μέλος του κοινοβουλίου ως βουλευτής της Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας (Ντασνάκ). Απεβίωσε στο Γερεβάν, τη 12η Ιουλίου του 2007. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος με τη Λιουντμίλα Κετσέκ. Κόρη του είναι η φιλόλογος και συγγραφέας Γκοάρ Μουραντιάν. Ο Μουραντιάν ασχολήθηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες και τα τοπία. Σημαντικότερος πίνακας του θεωρείται η «Τελευταία νύχτα» που φιλοτέχνησε το 1956 και απεικονίζει τη σύλληψη του Αρμένιου ιερέα και συνθέτη Κομιτάς, στο πλαίσιο της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Άλλα έργα του είναι τα «Κομιτάς, Απρίλιος 1915» (1965), «Αντουνί» (1969), «Πριν την Αυγή» (1973), «Λυκόφως» (1975), «Ανήσυχη νύχτα. Παρουίρ Σεβάκ» (1985) κ.ά. Επιπλέον πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις σε διάφορες μεγάλες πόλεις της ΕΣΣΔ (όπως η Μόσχα, το Κίεβο και η Ρίγα), στην Αλβανία, στην Πολωνία κ.α. Έργα του βρίσκονται, μεταξύ άλλων, στην Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Ιστορίας της Αρμενίας, στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ, καθώς και στην ιδιωτική πινακοθήκη που φέρει το όνομά του. Για τη συνεισφορά του στις τέχνες, βραβεύτηκε ως Τιμημένος Καλλιτέχνης της και Τιμημένος Εργάτης της Τέχνης της ΣΣΔ Αρμενίας (το 1961 και το 1972 αντίστοιχα). Dmitrii Vladimirovich Sarabianov, E. Yu. Korotkevich, E. A. Uspenskaia, John E. Bowlt (επιμ.), Russian and Soviet Painting. An Exhibition from the Museums of the USSR Presented at The Metropolitan Museum of Art, New York, and The Fine Arts Museums of San Francisco, The Metropolitan Museum of Art, 1977.
Χέλενα Χέλμερσον

Η Χέλενα Χέλμερσον (γεννημένη το 1973) είναι Σουηδέζα στέλεχος επιχείρησης. Από τον Ιανουάριο του 2020, είναι διευθύνουσα σύμβουλος στη σουηδική εταιρεία λιανικής ένδυσης H&M. Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει τη θέση αυτή γυναίκα και η πρώτη φορά που η κάτοχος της θέσης δεν είναι μέλος της οικογένειας του ιδρυτή της εταιρείας.

 Γεννημένη στη Σκελεφτέα στα βόρεια της Σουηδίας, η Χέλμερσον μεγάλωσε με την οικογένειά της (γονείς και δύο αδελφές της) και αποφοίτησε με μεταπτυχιακό τίτλο στη διεθνή διοίκηση επιχειρήσεων στη Σχολή Επιχειρήσεων και Οικονομικών της Ουμέα το 1997. Με την ένταξή της στην H&M το 1997, έγινε διευθύντρια τμήματος στο γραφείο αγορών προτού πάει στη Ντάκα του Μπανγκλαντές το 2007 όπου ήταν διευθύντρια παραγωγής της H&M. Μετά από μία περαιτέρω περίοδο, ως διευθύντρια τμήματος για την παραγωγή εσωρούχων στο Χονγκ Κονγκ μέχρι το 2010, επέστρεψε στη Στοκχόλμη για να αναλάβει διευθύντρια κοινωνικής ευθύνης και προμήθειας.Από τις 30 Ιανουαρίου 2020 έχει διοριστεί Διευθύνουσα Σύμβουλος της H&M. Οι τρέχουσες αρμοδιότητες της Χέλμερσον καλύπτουν τη βελτίωση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής βιωσιμότητας του εφοδιασμού, συμβάλλοντας στη στρατηγική αειφορίας της H&M που εφαρμόστηκε αρχικά τη δεκαετία του 1990.Στις 5 Μαρτίου του 2014, η Χέλμερσον εξελέγη «Η πιο ισχυρή γυναίκα στις επιχειρήσεις» της Σουηδίας από το εβδομαδιαίο επιχειρηματικό περιοδικό Veckans Affärer. Η τιμή ήρθε ως απόλυτη έκπληξη. Σε συνέντευξη της στον Άλαν Άτκισον της GreenBiz, σχολίασε: "Είμαι πολύ περήφανη και πολύ χαρούμενη. Υπάρχει ένα τεράστιο ποσό ομαδικής εργασίας πίσω από ό,τι κάνουμε και το παίρνω ως απόδειξη ότι είναι ορατό."
Γκόραν Γκάβρανσιτς

Ο Γκόραν Γκάβρανσιτς (σερβικά: Горан Гавранчић, 2 Αυγούστου 1978) είναι Σέρβος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Ξεκινώντας από ομάδες της πατρίδας του, πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της επαγγελματικής του καριέρας στην ουκρανική Ντιναμό Κιέβου, ενώ είχε σύντομα περάσματα και από τα πρωταθλήματα της Ελλάδας και της Κίνας. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2006.

 Ο Γκάβρανσιτς γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου του 1978 στο Βελιγράδι της Σερβίας (εκείνη τη χρονική περίοδο η γενέτειρά ήταν πρωτεύουσα της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας) και πέρασε μεγάλο κομμάτι των παιδικών του χρόνων στα τμήματα υποδομής του Ερυθρού Αστέρα, χωρίς ωστόσο να προωθηθεί στην ανδρική ομάδα. Το 1997 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Τσουκαρίτσκι, στην οποία έμεινε μέχρι το 2001. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΦΚ Ντιναμό Κιέβου, στην οποία αγωνίστηκε επί σειρά ετών και διετέλεσε αρχηγός της. Κατά τα διάρκεια της παρουσίας του στον ουκρανικό σύλλογο μέτρησε 136 συμμετοχές και 22 τέρματα για το εγχώριο πρωτάθλημα, 26 συμμετοχές και δύο γκολ για το κύπελλο, καθώς και τρία τέρματα στο πλαίσιο ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Παράλληλα, πανηγύρισε την κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων, ισάριθμών κυπέλλων και τριών σούπερ καπ. Κατά τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2008, ο Γκάβρανσιτς παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού στον ΠΑΟΚ. Καθιερώθηκε άμεσα στο βασικό σχήμα, ωστόσο στα τέλη Μαρτίου ένας τραυματισμός και η κακή αγωνιστική παρουσία της ομάδας της Θεσσαλονίκης, που έμεινε εκτός πλέι οφ, είχαν ως αποτέλεσμα να χάσει το υπόλοιπο της σεζόν. Κατά τη σύντομη παρουσία του στον ΠΑΟΚ είχε 7 συμμετοχές για το πρωτάθλημα. Επιστρέφοντας από τον δανεισμό του, ακολούθησε η λύση της συνεργασίας του με τη Ντιναμό. Τον Ιανουάριο του 2009 αποκτήθηκε από την Παρτιζάν Βελιγραδίου στην οποία έμεινε για έναν χρόνο, κατακτώντας το εγχώριο νταμπλ. Αποχώρησε στα μέσα της επόμενης σεζόν και ακολούθως είχε ένα σύντομο πέρασμα από την κινεζική Χενάν Κονστράξιον. Τον Σεπτέμβριο του 2010 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, επικαλούμενος τα συχνά προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπιζε κατά τα τελευταία χρόνια της καριέρας του. Ο Γκάβρανσιτς πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας το 2002, σε νικηφόρα φιλική αναμέτρηση με αντίπαλο το Μεξικό, περνώντας στον αγωνιστικό χώρο ως αλλαγή στη θέση του Νέναν Τζόντιτς. Ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής καθ' όλη τη διάρκεια της προκριματικής φάσης για το Μουντιάλ του 2006, καθώς και στην τελική φάση της διοργάνωσης, όπου αγωνίστηκε και στις τρεις αναμετρήσεις του Γ΄ Ομίλου με αντιπάλους τις Ολλανδία, Αργεντινή και Ακτή Ελεφαντοστού. Συνολικά κατέγραψε 28 συμμετοχές με το εθνόσημο, από το 2002 μέχρι και το 2006. Παράλληλα με την αθλητική του καριέρα, ο Γκάβρανσιτς πραγματοποίησε και ολοκλήρωσε σπουδές πάνω στην αρχιτεκτονική. Πλέον εργάζεται ως αρχιτέκτονας σπιτιών και εσωτερικών χώρων. «Goran Gavrančić». national-football-teams.com (στα Αγγλικά). National Football Teams.
Πέρδικα Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πέρδικα (αποσαφήνιση) Η Πέρδικα Ιωαννίνων είναι ορεινό χωριό στο δήμο Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων σε υψόμετρο 540 μέτρων. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νότια από την πόλη των Ιωαννίνων. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1954, ήταν Μούλες.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η κοινότητα του χωριού, η Πέρδικα μαζί με τα Βασαίικα, αποτελείται από 130 μόνιμους κατοίκους (120 και 10 αντίστοιχα). Οι ασχολίες των κατοίκων παλαιότερα ήταν η κτηνοτροφία και τα λατομεία πέτρας. Σήμερα λόγω της διέλευσης σε κοντινή απόσταση της Εγνατίας και της Ιονίας οδού, έχει μια καλή προσβασιμότητα στην υπόλοιπη χώρα. Το κλίμα στη Πέρδικα Ιωαννίνων είναι εξαιρετικό σε σχέση με αυτό της υπόλοιπης κοινότητας Ιωαννίνων. Χωρίς υγρασία και με αρκετή ηλιοφάνεια. Δηλαδή το κλίμα είναι ξηρό Μεσογειακό. Από το 1995 έγινε μία μεγάλη προσπάθεια δημιουργίας κατάλληλων χώρων για φιλοξενία ιστορικών αντικειμένων και ευρημάτων, τα οποία στεγάζονται στο σχολείο της Πέρδικας το οποίο υπέστη ανακαίνιση το 2007. Στους χώρος αυτούς πραγματοποιούνται επισκέψεις σχολείων, ώστε τα παιδιά να μπορέσουν να καταλάβουν και να ερμηνεύσουν τη χρησιμότητα των εργαλείων που εξυπηρετούν τις ανάγκες τις καθημερινής ζωής. Επίσης σε αυτό το πλαίσια εξερεύνησης της ζωής του χωριού υπάρχουν και πέτρινα κτίσματα. Το καθένα από αυτά αντιπροσωπεύει το χώρο ενός τσοπάνη, ενός αμπελουργού και φούρναρη. Φιλοξενούνται επίσης στο χώρο του μουσείου φωτογραφίες και απομεινάρια από το Β΄ και Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, όπως για παράδειγμα εφημερίδες της εποχής. Η επίσκεψη στην επαρχία της Πέρδικας, μπορεί να συνδυαστεί με επίσκεψη στο ιστορικό χώρο του Εμίν Αγά και ύστερα με τις υπέροχες πηγές του ποταμού Λούρου και τους νερόμυλους.
Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάνα

Η Χασεκί Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:هاتيس موازيز سلطان) (Τούρκικα: Haseki Hatice Muazzez Sultan, 1629 - 12 Σεπτεμβρίου 1687) ήταν μια από τις Χασεκί Σουλτάν και η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Αχμέτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Hatice Muazzez Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1629 και είχε το όνομα Εύα. Ήταν Πολωνή Εβραία και έγινε σύζυγος του Σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και μητέρα του Αχμέτ Β΄, τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 14 ετών. Μουαζέζ σημαίνει "Ισχυρή, Δυνατή" Θεωρείται ως η πιο όμορφη γυναίκα του Σουλτάνου Ιμπραήμ. Ήταν επίσης γνωστή για το ήπιο του χαρακτήρα της, δεδομένου ότι δεν ήταν τόσο φιλόδοξη για την εξουσία όπως η Τουρχάν, η πρώτη σύζυγος του Ιμπραήμ, η οποία αγωνίστηκε εναντίον της μητέρας του συζύγου της, Κιοσέμ Σουλτάν, και θριάμβευσε όταν η Κιοσέμ δολοφονήθηκε με εντολή της. Δεν ήταν Βαλιντέ Σουλτάν στον γιο της γιατί πέθανε τέσσερα χρόνια πριν την άνοδο του Αχμέτ Β΄στον θρόνο, το 1687 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 58 ετών. Ο τάφος της βρίσκεται στο μαυσωλείο του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς μέσα στο συγκρότημα Σουλεϊμανιγέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. "Consorts Of Ottoman Sultans (in Turkish), according to more recent investigations, proclaims her name as Hatice (Khadija) Mu’azzez İkinci Haseki Sultân" "Ottoman Research Foundation (in Turkish); reveals the results of recent ivestigations and announces her name as "Hatice (Khadija) Mu’azzez Haseki"" "Sultan Ahmed II Khan" Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Μαρία Γαβριηλία του Λουξεμβούργου

Η Μαρία Γαβριηλία (Marie Gabrielle vu Lëtzebuerg, 2 Αυγούστου 1925 - 9 Φεβρουαρίου 2023) ήταν πριγκίπισσα της Πάρμα και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χόλσταϊν-Λέντρεμποργκ.

 Η Μαρία Γαβριέλλα Αδελγόνδη Βιλελμίνη Λουίζα ήταν η τρίτη κόρη του Φήλικα των Βουρβόνων-Πάρμας και της Καρλόττας του Λουξεμβούργου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου. Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1925 στο Κάστρο Μπεργκ του Κόλμαρ-Μπεργκ στο Λουξεμβούργο. Παντρεύτηκε έναν Ρωμαιοκαθολικό, Δανό ευγενή (1919 - 2001), στο κάστρο Μπεργκ. Το 2001 απεβίωσε ο σύζυγός της, έπειτα από 51 έτη γάμου. Μεγαλύτερος αδελφός της ήταν ο Ιωάννης του Λουξεμβούργου. Πέθανε το 2023 σε ηλικία 97 ετών. Ήταν το τελευταίο εν ζωή παιδί της πριγκίπισσας Καρλόττας και του Φήλικα. Στις 6 Νοεμβρίου 1951 η Μαρία Γαβριέλλα παντρεύτηκε τον Κνουτ Γιόχαν Λούντβιχ, 7ο Κόμη του Χόλσταιν-Λέντρεμποργκ, και μαζί απέκτησαν επτά παιδιά: Μόνικα Καρλόττα Λουίζα Μαρία, 8η Κόμισσα του Χόλσταιν-Λέντρεμποργκ (1952-), παντρεύτηκε τον Χέρνικ ντε Ντομπιέρ ντε Ζονκιέρ. Δεν απέκτησαν παιδιά. Λυδία Αδελαΐδα Μαρία (1955-), παντρεύτηκε (1) τον Ερρίκο των Βουρβόνων-Πάρμας. Απέκτησαν 5 παιδιά; και (2) τον Μάρτιν Μπέργκσου. Δεν απέκτησαν παιδιά. Βερόνικα Μπιργκίτα Μαρία (1956-), παντρεύτηκε τον Φρανσουά Μπρούνο ντε Ποττέρ. Απέκτησαν 3 παιδιά. Σίλβια Καρλόττα Μαρία (1958-), παντρεύτηκε τον Τζον Μανρό του Φάουλις. Απέκτησαν 4 παιδιά. Καμίλλα Ιωσηφίνα Μαρία (1959 - 2010), παντρεύτηκε τον Έριχ Ρούντολφ, Βαρόνο Μπέρτουχ-Λεν του Χόιμπιγκορ-Λόνγκχολμ. Απέκτησαν 2 παιδιά. Τατιάνα Αλίκη Μαρία (1961-), παντρεύτηκε τον Μαρκ φον Ρίντεμαν. Απέκτησαν 1 παιδί. Αντωνία Καρλόττα Ιωάννα Μαρία (1962-), αφιερωμένη αδελφή στην κοινότητα Εμμανουήλ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. 2 Αυγούστου 1925 – 6 Νοεμβρίου 1951: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Γαβριέλλα του Λουξεμβούργου, Πριγκίπισσα του Νάσσαου, Πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Πάρμας 6 Νοεμβρίου 1951 - 25 Ιουνίου 2001: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Κόμισσα του Χόλσταιν-Λέντρεμποργκ 25 Ιουνίου 2001 - 10 Φεβρουαρίου 2023: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Χήρα Κόμισσα του Χόλσταιν-Λέντρεμποργκ
Ζεφ Λαμπώ

Ο Ζεφ Λαμπώ (Jef Lambeaux, Αμβέρσα 14 Ιανουαρίου 1852 – Βρυξέλλες 5 Ιουνίου 1908) ήταν Βέλγος γλύπτης. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο εργαστήριο γλυπτικής του Ζοζέφ Χέεφς (Joseph Geefs).

 To 1874 εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου εργάζεται στο εργαστήριο ζωγραφικής του Jan Van Beers. Το 1881, ο Λαμπώ επιστρέφει στο Βέλγιο και εγκαθίσταται μόνιμα στις Βρυξέλλες. Το επόμενο έτος, με κρατική επιχορήγηση, επισκέπτεται την Ιταλία, όπου μελετά και επηρεάζεται από τα αριστουργηματικά έργα του 16ου και 17ου αιώνα. Το ταξίδι αυτό σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή στην καλλιτεχνική του πορεία. Με το έργο του «Le Faune Mordu» (Λιέγη, Πάρκο Μποβερί) απομακρύνεται από τις κατεστημένες αρχές της εποχής, που επίκεντρο ήταν η πολεμική εναντίον της γυμνότητας των μορφών στην τέχνη. Το 1889, ο Λαμπώ ξεκινά, μετά από κρατική παραγγελία, το μνημειώδες ανάγλυφο «Ανθρώπινα Πάθη» (1889 – 1894, Passions Humaines) για το Περίπτερο των Ανθρώπινων Παθών, που είχε σχεδιάσει ο διάσημος Βέλγος αρχιτέκτονας Βικτόρ Ορτά (Victor Horta, 1861 – 1947) στο Πάρκο της Πεντηκονταετίας (Σενκαντενέρ) στις Βρυξέλλες. Κάτω από την επίδραση του Φλαμανδού ζωγράφου Γιάκομπ Γιόρντενς, το εντυπωσιακό αυτό έργο του Λαμπώ, με τα αγκαλιασμένα γυμνά σώματα, εκπέμπει ένα αισθησιακό δυναμισμό, ώστε να κατηγορηθεί ως ανήθικο, σκανδαλώδες και πορνογραφικό, που αντιστρατεύεται στις συνήθειες και τα χρηστά ήθη της εποχής. Το ίδιο ερωτικό στοιχείο εκδηλώνεται και στα έργα του: «Το Φιλί» (1881, Μουσείο Καλών Τεχνών, Αμβέρσα), «Η Κρήνη του Μπράμπο» (1887, Αμβέρσα, Πλατεία Δημαρχείου), «Το τρελό τραγούδι» (1902, Βρυξέλλες, Πλατεία Αμπιορίξ), «Ο Θρίαμβος της Γυναίκας» (1901) και «Η Αφθονία» (1902) στο Πάρκο Μαριμόν (Mariemont) της βελγικής πόλης Μορλανβέ (Morlanwelz). Ο Λαμπώ εκλέχτηκε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου το 1903. Λόγω της κλονισμένης από πολλού υγείας του, πέθανε από ουραιμία το 1908 σε ηλικία 56 ετών. Gwennaelle Gribaumont: “Bruxelles: 200 sculptures se racontent”, Editions Aparte, Bruxelles, 2008. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Λαμπώ, Ζοζέφ», τόμ. 37, σελ. 271, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jef Lambeaux στο Wikimedia Commons
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1994-95

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1994-95 ήταν η 18η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 9η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1994-95 συμμετείχαν 11 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1995-96. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.
The Wiz: Original Motion Picture Soundtrack

Το The Wiz: Original Motion Picture Soundtrack είναι σάουντρακ άλμπουμ για την ταινία The Wiz. Παρόλο που η ταινία είχε ως εταιρεία-παραγωγό τη Motown, το σάουντρακ άλμπουμ είχε ως εταιρεία-παραγωγό την MCA Records, η οποία κυκλοφόρησε το άλμπουμ ως ένα two-LP collection. Το άλμπουμ είχε ως κύριο παραγωγό τον Κουίνσι Τζόουνς, και στο άλμπουμ συνείσφεραν οι Νταϊάνα Ρος, Μάικλ Τζάκσον, Νίψεϊ Ρούσσελ, Τεντ Ρος, Μάμπελ Κινγκ, Τερέσα Μέρριτ, Θέλμα Κάρπεντερ και Λένα Χορν. Η συλλογή κομματιών περιέχει τραγούδια από το αρχικό μιούζικαλ του 1975, του Τσάρλι Σμαλς και Λούθερ Βάντρος, καθώς και με νέα τραγούδια γραμμένα από τον Κουίνσι Τζόουνς, τον Νίκολας Άσχφροντ, Βαλέρι Σίμπσον και Άντονι Τζάκσον. Αυτό αποτελεί την πρώτη συνεργασία του Τζόουνς με τον Τζάκσον, αργότερα θα συνεργαστούν για τα άλμπουμ Off the Wall, Thriller και Bad.

 Main Title (Overture, Part One) (instrumental) Overture (Part Two) (instrumental) The Feeling That We Have - Τερέσα Μέρριτ και Χορός Can I Go On? (Κουίνσι Τζόουνς, Νίκολας Άσχφορντ και Βαλέρι Σίμπσον) - Νταϊάνα Ρος Glinda's Theme (instrumental) He's the Wizard - Θέλμα Κάρπεντερ και Χορός Soon as I Get Home/Home - Νταϊάνα Ρος You Can't Win - Μάικλ Τζάκσον Ease on Down the Road #1 - Νταϊάνα Ρος What Would I Do If I Could Feel? - Νίψεϊ Ρούσσελ Slide Some Oil to Me - Νίψεϊ Ρούσσελ Ease on Down the Road #2 - Νταϊάνα Ρος, Μάικλ Τζάκσον και Νίψεϊ Ρούσσελ I'm a Mean Ole Lion - Τεντ Ρος Ease on Down the Road #3 - Νταϊάνα Ρος, Μάικλ Τζάκσον, Νίψεϊ Ρούσσελ και Τεντ Ρος Poppy Girls (Άντοντι Τζάκσον) (instrumental) Be a Lion - Νταϊάνα Ρος, Μάικλ Τζάκσον, Νίψεϊ Ρούσσελ και Τεντ Ρος End of the Yellow Brick Road (instrumental) Emerald City Sequence (μουσική: Τζόουνς, στίχοι: Σμαλς) - Χορός So You Wanted to See the Wizard - Ρίτσαρντ Πράιορ (spoken dialogue/διάλογος) Is This What Feeling Gets? (Dorothy's Theme) (μουσική: Τζόουνς, στίχοι: Άσφορντ και) - Νταϊάνα Ρος Don't Nobody Bring Me No Bad News - Μάμπελ Κινγκ και Χορός A Brand New Day (Λούθερ Βάντρος) - Νταϊάνα Ρος, Μάικλ Τζάκσον, Νίψεϊ Ρούσσελ, Τεντ Ρος και Χορός Believe in Yourself (Dorothy) - Νταϊάνα Ρος The Good Witch Glinda (instrumental) Believe in Yourself (Reprise) - Λένα Χόρν Home - Νταϊάνα Ρος Όλα τα τραγούδια γράφθηκαν από τον Τσάρλι Σμαλς, εκτός και αν σημειώνεται το αντίθετο.
Τάκης Γκώνιας

Ο Τάκης (Παναγιώτης) Γκώνιας (Λιβαδειά, 6 Οκτωβρίου 1971) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος, και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος εργάζεται ως προπονητής του αιγυπτιακού συλλόγου Πίραμιντς.

 Ξεκίνησε το άθλημα από τον Π.Σ. Παναθηναϊκό στο Κυριάκι Βοιωτίας και στη συνέχεια φόρεσε τις φανέλες ορισμένων από τις σπουδαιότερες ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος, της ισπανικής Σπόρτινγκ Χιχόν και της ιταλικής Μεσίνα. Στις 19 Αυγούστου 1997 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας, σημειώνοντας με εκτέλεση πέναλτι το τελικό 2–1 επί της Κύπρου. Έξι μήνες αργότερα χρίστηκε για δεύτερη και τελευταία φορά διεθνής, επίσης κατά την πρώτη θητεία του στον Ηρακλή και πάλι αντικαθιστώντας στο 46' της φιλικής αναμέτρησης τον Κώστα Φραντζέσκο. Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε ως τηλεοπτικός σχολιαστής ποδοσφαίρου. Επίσης, ασχολήθηκε με το γκολφ, φτάνοντας στο επαγγελματικό επίπεδο με τον Όμιλο Γκολφ της Γλυφάδας.Στη συνέχεια, ωστόσο, αποφάσισε να επιστρέψει στον χώρο του ποδοσφαίρου, και έτσι εκπαιδεύτηκε στην Προπονητική και ξεκίνησε τη νέα του καριέρα το 2013 από τη Γλυφάδα, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε την ομάδα της Επισκοπής (Οκτώβριος 2015 - Δεκέμβριος 2015). Από 28 Ιουλίου έως 17 Δεκεμβρίου του 2016 ήταν προπονητής στην Καλλιθέα, την οποία καθοδήγησε σε 8 επίσημους αγώνες με απολογισμό 2 νίκες και 6 ήττες. Μεγαλύτερη προπονητική του επιτυχία το διάστημα αυτό ήταν η νίκη της Καλλιθέας επί του Ατρόμητου με σκορ 1–0 για τη δεύτερη αγωνιστική των ομίλων του Κυπέλλου Ελλάδας (1 Δεκεμβρίου 2016). Τον Αύγουστο του 2017 ανέλαβε προπονητής του Εργοτέλη, ο οποίος βρισκόταν στο πρωτάθλημα της Football League. Στις 29 Ιουνίου 2021 προσελήφθη από την αιγυπτιακή Πίραμιντς που αγωνίζεται στην Α' Κατηγορία της Αιγύπτου. Η καριέρα του Τάκη Γκώνια ως ποδοσφαιριστής, στον ιστότοπο National-Football-Teams.com Παναγιώτης "Τάκης" Γκώνιας, στη βάση δεδομένων Ευρωπαίων διεθνών ποδοσφαιριστών eu-football.info «Ντρεπόμουν να βγω από το σπίτι μου», άρθρο στον ιστότοπο Sport24.gr, 26 Ιανουαρίου 2016.
Αμαντού Μπα

Ο Αμαντού Μπα (Amadou Ba , γεννημένος στις 17 Μαΐου 1961) είναι Σενεγαλέζος πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός της Σενεγάλης στις 17 Σεπτεμβρίου 2022. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της Σενεγάλης από το 2019 έως το 2020 και υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας την περίοδο 2013-2019. Ο Μπα αναφέρθηκε ως ένας από τους 100 κορυφαίους Αφρικανούς με τη μεγαλύτερη επιρροή από το περιοδικό New African τα έτη 2011, 2012 και 2013

 Ο Μπα ήταν ασκούμενος επιθεωρητής στο Ντιουρμπέλ το 1989, στη συνέχεια Επικεφαλής Επιθεωρητής του πρώτου τμήματος φόρου προστιθέμενης αξίας στη Γενική Διεύθυνση Φόρων και Περιουσίας (DGID) στο Ντακάρ. Το 1991 μετεκπαιδεύτηκε στο Διεθνές Ινστιτούτο Δημόσιας Διοίκησης (Institut international d'administration publique) στο Παρίσι και στη Βαλτιμόρη. Από το 1990 έως το 1992, ο Μπα ήταν Επικεφαλής Επιθεωρητής για το Dakar-Plateau, στη συνέχεια κατείχε τη θέση του Επιτρόπου Ελέγχου Ασφαλίσεων στη Διεύθυνση Ασφαλίσεων μέχρι το 1994, και στη συνέχεια του Επιθεωρητή Επαλήθευσης στη Διεύθυνση Επαλήθευσης και Δημοσιονομικών Ερευνών. Έπειτα από περισσότερη εκπαίδευση το 2001 στην σχολή École nationale des impôts στο Κλερμόν-Φεράν, ο Μπα έγινε επικεφαλής του Κέντρου Μεγάλων Επιχειρήσεων στη Διεύθυνση Φόρων το 2002. Το 2004 διετέλεσε διευθυντής Φορολογίας για ένα χρόνο. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους διορίστηκε γενικός διευθυντής Φόρων και Κτηματολογίου. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ένας νέος φορολογικός γενικός κώδικας Code général des impôts ξεκίνησε, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2013. Παράλληλα με αυτούς τους ρόλους, ο Μπα δίδαξε στο ENAM στο τμήμα φορολογίας και περιουσίας από το 1992 και στο COFEB/BCEAO από το 1995 έως το 2000. [ Όταν η Αμινατά Τουρέ έγινε πρωθυπουργός στις 2 Σεπτεμβρίου 2013, ο Μπα διορίστηκε υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας, αντικαθιστώντας τον Αμαντού Κανέ. Διατήρησε αυτή τη θέση όταν ο Μοχάμεντ Ντιόν ανέλαβε την πρωθυπουργία το 2014. Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης (AfDB), Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) Πολυμερής Οργανισμός Εγγύησης Επενδύσεων (MIGA), Όμιλος Παγκόσμιας Τράπεζας, Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) Παγκόσμια Τράπεζα, Ex-officio μέλος του Συμβουλίου των Διοικητών (από το 2013) Ο Μπα είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Amadou Ba στο Wikimedia Commons
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Ατομικό ανδρών

Το αγώνισμα του ατομικού ανδρών στα πλαίσια της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 πραγματοποιείται στις 23, 27–29 και 31 Ιουλίου 2021. Λαμβάνουν μέρος 64 αθλητές.

 Οι 12 χώρες που προκρίθηκαν για το ομαδικό αγώνισμα μπορούν να στείλουν 3 αθλητές και στο ατομικό, αλλιώς οι χώρες μπορούν να στείλουν μόνον ένα αθλητή, εφόσον προκρίθηκε. Δύο θέσεις είναι διαθέσιμες μέσω της καθολικότητας. Αγώνας κατάταξης 72 βελών Όλες οι ώρες σε Ώρα Ιαπωνίας (UTC+9).
Άλφρεντ Κοβάλσκι

Ο Άλφρεντ Κοβάλσκι (πολωνικά: Alfred Kowalski), (1849-1915), αναφέρεται και Άλφρεντ Βιέρους-Κοβάλσκι, ήταν Πολωνός ζωγράφος και εκπρόσωπος της Σχολής του Μονάχου, μέλος και επίτιμος καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου.

 Ο Άλφρεντ Κοβάλσκι γεννήθηκε, με πλήρες όνομα Άλφρεντ Γιαν Μαξιμίλιαν Κοβάλσκι, στις 11 Οκτωβρίου 1849, στο Σουβάουκι στη βορειοανατολική Πολωνία, σε ευκατάστατη οικογένεια, ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος. Μεγάλωσε στη γενέτειρα και στο Κάλις, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα σχεδίου. Από το 1868, συνέχισε τις σπουδές του στη σχολή σχεδίου στη Βαρσοβία, στην Πράγα και στη συνέχεια στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Δρέσδης. Το 1876 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μόναχο, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου με δάσκαλο τον Πολωνό ζωγράφο ιστορικών μαχών Γιούζεφ Μπραντ.Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ζωγράφισε σκηνές της καθημερινής ζωής της εποχής του, όπως κυνήγι, εργασίες στα χωράφια, θρησκευτικές τελετές ή ταξίδια με άλογα, σε διάφορες περιόδους του χρόνου, κάτι που του επέτρεψε να παίζει με το φως, τις σκιές και το χρώμα. Μερικά από αυτά τα έργα έχουν ευρωπαϊκά θέματα, άλλα χαρακτηρίζονται από την πολωνική παράδοση και έθιμα. Στα αγαπημένα του θέματα συγκαταλέγονται η απεικόνιση λύκων, ως άγρια αγέλη που επιτίθεται σε ανθρώπους ή ως μοναχικό ζώο, και τα χειμερινά τοπία.Ο Κοβάλσκι ήταν ο πιο δημοφιλής Πολωνός ζωγράφος στο Μόναχο, μαζί με τον Γιόζεφ Μπραντ. Οι πίνακές του ήταν περιζήτητοι από συλλέκτες και Γερμανούς εμπόρους τέχνης και έλαβαν βραβεία σε πολλές εκθέσεις τέχνης, όπως το 1883, που έλαβε μετάλλιο κατά τη διάρκεια έκθεσης στο Γκλασπαλάστ στο Μόναχο. Το 1890 έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Το 1903, ταξίδεψε στη Βόρεια Αφρική, φέρνοντας στους πίνακές του θέματα από τον Οριενταλισμό.Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1915 στο Μόναχο, όπου και ενταφιάστηκε. Τα οστά του μεταφέρθηκαν αργότερα στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία. Τα έργα του Άλφρεντ Κοβάλσκι εκτίθενται ή φυλάσσονται σε ιδιωτικές συλλογές και πολλά ευρωπαϊκά και αμερικανικά μουσεία, όπως το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας, το Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας, το Περιφερειακό Μουσείο στο Σουβάλκι, τη Νέα Πινακοθήκη στο Μόναχο, το Μουσείο Stedelijk στο Άμστερνταμ, το Μουσείο Καλών Τεχνών στη Βοστώνη, το Μουσείο Τέχνης στο Σιάτλ, το Μουσείο Τέχνης Μιλγουόκι κ.ά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alfred Wierusz-Kowalski στο Wikimedia Commons