IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντωνία του Μπω

Η Αντωνία, γαλλ.: Antonia de Baux, ιταλ.: Antonia del Balzo (π. 1355 - 23 Ιανουαρίου 1374) από τον Οίκο των Μπω ήταν κόρη του δούκα της Άντρια, κόμη του Μοντεσκαλιόζο & Σκυλάτσε και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σικελίας.

 Η Αντωνία ήταν η πρώτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου δούκα της Άντρια, κόμη του Μοντεσκαλιόζο & Σκουιλάτσε και της 2ης συζύγου του Mαργαρίτας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Ο μόνος αμφιθαλής αδελφός της Αντωνίας ήταν ο Ιάκωβος πρίγκιπας του Τάραντα & της Αχαΐας και τελευταίος τιτουλάριος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Bερτράνδος Γ΄ κόμης της Άντρια και η Μαργαρίτα ντ'Ωλναί. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Φίλιππος Α΄ πρίγκιπας του Τάραντα και η Αικατερίνη Β΄ των Βαλουά πριγκίπισσα της Αχαΐας και τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης. Στις 26 Νοεμβρίου 1373 η Αντωνία παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ του Οίκου της Βαρκελώνης τον Απλό, βασιλιά της Σικελίας. Η νύφη ήταν περίπου 17 χρονών και ο γαμπρός 31. Αυτός είχε μία κόρη από έναν προηγούμενο γάμο, αλλά δεν είχε άρρενες κληρονόμους. Αυτός ο γάμος επισφράγισε την ειρήνη μεταξύ της Νάπολης και της Σικελίας, που είχε συμφωνηθεί προηγουμένως. Η Αντωνία απεβίωσε χωρίς παιδιά μετά από έναν σύντομο γάμο. Ο Φρειδερίκος Γ΄ δεν ξαναπαντρεύτηκε και απεβίωσε το 1377· τον διαδέχθηκε η μόνη κόρη του Μαρία της Σικελίας.
Ανδρέας Ρίτζος

Ο Ανδρέας Ρίτζος (1421 - 1492) ήταν κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος από την Κρήτη, ένας από τους ιδρυτές στην Κρητική Σχολή. Ο σημαντικότερος συνεργάτης του ήταν πιθανότατα ο Άγγελος Ακοτάντος και τα περισσότερα από τα έργα του ακολουθούν την παραδοσιακή Ελληνο-Ιταλική "μανιέρα Γκρέκα". Τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα δισέγγονα του ήταν επίσης μεγάλοι ζωγράφοι. Ο Ανδρέας Ρίτζος, ο Άγγελος Ακοτάντος και ο Ανδρέας Παβίας είναι ιδρυτές στην Κρητική Σχολή, μαθητές τους θεωρούνται ο Γεώργιος Κλώντζας, ο Νικόλαος Τζαφούρης, ο Θεοφάνης ο Κρητικός, ο Μιχαήλ Δαμασκηνός και ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος. Σύμφωνα με το Εθνικό Ίδρυμα Νεοελληνικών Ερευνών έχουν διασωθεί 60 από τα έργα του.

 Ο Ανδρέας Ρίτζος γεννήθηκε στον Χάνδακα ως γιος του ναυτικού και κοσμηματοπώλη Νικολάου Ρίτζου και της Λαίδης Εργίνας. Οι γιοι του ήταν ο ζωγράφος Νικόλαος Ρίτζος και ο ζωγράφος και κοσμηματοπώλης Θωμάς Ρίτζος, εγγονός του ήταν ο επίσης διάσημος ζωγράφος Μανέας Ρίτζος. Ο Ανδρέας Ρίτζος καταγράφεται για πρώτη φορά ως ζωγράφος (27 Ιουλίου 1451), ο Μανέας Θεολογίτης συνεργαζόταν μαζί του (1454). Τα έγγραφα δείχνουν ότι την περίοδο 1460 - 1492 ήταν συνεχώς ενεργός ζωγράφος, σε έγγραφα καταγράφεται ότι είχε παραγγελίες για λογαριασμό του Ανδρέα Παβία και του Ιωάννη Ακοτάντου. Η σύζυγος του πέθανε (1482) και ο ίδιος μοίρασε την κληρονομιά της με τον γιο του Νικόλαο, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Νίκολα Γκρίττι. Μια σημαντική εικόνα από τα έργα του επέζησε της Παρθένου και του Θείου Βρέφους, την ίδια τακτική ακολούθησαν διάσημοι ζωγράφοι όπως οι Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, Τσιμαμπούε, Φρα Αντζέλικο και Τζόττο που ακολούθησαν την "μανιέρα Γκρέκα". Οι περισσότεροι καλλιτέχνες της Κρητικής Σχολής πήραν στοιχεία από την Βενετική Σχολή. Ο ζωγράφος Ιωάννης Περμενιάτης που ζούσε στην Δημοκρατία της Βενετίας ήταν ο μόνος που ακολούθησε καθαρά την Βενετική Σχολή. Η μεγάλη δημοτικότητα του Ρίτζου δείχνει ότι οι περισσότεροι Κρητικοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν την "μανιέρα Γκρέκα" με αμέτρητες εικόνες της Παρθένου και του Θείου Βρέφους. Είχε πολλές αλληλεπιδράσεις με τον Παβία και τον Ακοτάντο αλλά μόνο ο Ανδρέας Παβίας ακολούθησε την Βενετική Σχολή. Stathi, Maria G. (2007). The Painters of Crete School of the 15th century Andreas and Nikolaos Ritzos (PDF). Thessaloniki: Aristotle University of Thessaloniki. Speake, Graham (2021). Renaissance, Veneto-Cretan Encyclopedia of Greece and the Hellenic Tradition. London And New York: Rutledge Taylor & Francis Group. Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.
Τζακ Γκλίσον

Ο Τζακ Γκλίσον (Αγγλικά: Jack Gleeson) γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1992 (1992-05-20). Είναι Ιρλανδός ηθοποιός ευρύτερα γνωστός στο ρόλο του Τζόφρυ Μπαράθηον (Αγγλικά: Joffrey Baratheon) στην τηλεοπτική σειρά «Το Παιχνίδι του Στέμματος» (Αγγλικά: «Game of Thrones») του καναλιού HBO.

 Ο Τζάκ Γκλίσον γεννήθηκε στο Κορκ στην Ιρλανδία. Από το 2004 μέχρι το 2010 φοίτησε στο κολλέγιο Γκονζάγκα (Αγγλικά: Gonzaga College) στο Δουβλίνο. Μετά φοίτησε στο κολλέγιο Τρίνιτι (Αγγλικά: Trinity College) στο Δουβλίνο και αποτέλεσε μέλος της θεατρικής ομάδας του κολλεγίου με όνομα DU PLAYERS. Ο Γκλίσον ασχολήθηκε για πρώτη φορά με την ηθοποιία σε ηλικία επτά ετών στο «Independent Theatre Workshop». Οι πρώτοι του ρόλοι ήταν ταινίες όπως τα «Batman Begins» (2005), «Shrooms» (2007), και «A shine of Rainbows» (2009). Το 2010 απέκτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στο «All Good Children», όπου ο κριτικός ταινιών του περιοδικού «Βαράιετι» (Αγγλικά: «Variety Magazine») περιέγραψε τον Γκλίσον ως «τη μεγάλη ανακάλυψη της ταινίας». Επίσης, είναι ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής ομάδας «Collapsing Horse Theatre Company» με έδρα το Δουβλίνο. Ο Γκλίσον είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στους τέσσερις πρώτους κύκλους της τηλεοπτικής σειράς «Το Παιχνίδι του Στέμματος» (Αγγλικά: «Game of Thrones») του καναλιού HBO, στο ρόλο του Τζόφρυ Μπαράθηον (Αγγλικά: Joffrey Baratheon). Ο ίδιος έχει αναφέρει ότι για την απόδοση του ρόλου επηρεάστηκε από την εκτέλεση του ρόλου του Κόμμοδου από τον Χοακίν Φίνιξ (Αγγλικά: Joaquin Phoenix) στην ταινία «Μονομάχος» (Αγγλικά: «Gladiator») του 2000. Το 2012 ο Γκλίσον δημοσιοποίησε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ηθοποιία όταν θα τελείωνε η δουλειά του στο «Game of Thrones» για να ασχοληθεί με την ακαδημαϊκή του καριέρα. Μετά την προβολή του δεύτερου επεισοδίου της τέταρτης σαιζόν της σειράς, με τίτλο «Το Λιοντάρι και το Ρόδο» (Αγγλικά: «The Lion and the Rose»), ο Γκλίσον επιβεβαίωσε την απόσυρσή του από την ηθοποιία. Ο Τζακ Γκλίσον στο IMDb Ο Τζακ Γκλίσον στο Game Of Thrones Wiki Collapsing Horse Theatre Company
Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου είναι το μουσείο στο οποίο παρουσιάζεται σχεδόν στο σύνολό του ο μινωικός πολιτισμός. Είναι από τα μεγαλύτερα και πιο αξιόλογα μουσεία στην Ελλάδα και ένα από τα σημαντικότερα στην Ευρώπη. Τα εκθέματά του περιλαμβάνουν αντιπροσωπευτικά δείγματα από όλες τις περιόδους της κρητικής προϊστορίας και ιστορίας, καλύπτουν περίπου 5.500 χρόνια, από τη νεολιθική εποχή μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Κυρίαρχη θέση στις συλλογές του κατέχουν τα μοναδικά αριστουργήματα της μινωικής τέχνης. Η συλλογή με τις μινωικές αρχαιότητες είναι η σημαντικότερη στον κόσμο και το μουσείο θεωρείται το κατ' εξοχήν μουσείο του μινωικού πολιτισμού.

 Η πρώτη αρχαιολογική συλλογή στο Ηράκλειο δημιουργήθηκε το 1883. Το 1900 στεγάσθηκε σε δύο δωμάτια στην αυλή της μητρόπολης του Αγίου Μηνά. Με την έναρξη μεγάλων ανασκαφών στη Κρήτη, περιέλαβε τα πρώτα σημαντικά ευρήματα, ενώ ταυτόχρονα παραχωρήθηκε στην Κρητική Πολιτεία.Το 1904-1907 κατασκευάστηκε η πρώτη μουσειακή αίθουσα, ενώ το 1908 μετά τη προσθήκη δεύτερης αίθουσας μεταφέρθηκαν εκεί οι αρχαιότητες. Το σημερινό κτίριο ξεκίνησε το 1937 σε σχέδια του Πάτροκλου Καραντινού. Το 1979 35.000 Ηρακλειώτες διαμαρτυρήθηκαν κατά της εξαγωγής αρχαιοτήτων από το Αρχαιολογικό Μουσείο στα πλαίσια πολιτιστικών ανταλλαγών. Τελικά υποχώρησε η κυβέρνηση και τα σχέδια δεν υλοποιήθηκαν. Από το Νοέμβριο 2006 έως τις αρχές του 2014 το Μουσείο παρέμεινε κλειστό για το κοινό λόγω εργασιών ανακαίνισης στο εσωτερικό του. Μια μικρή προσωρινή έκθεση με τα σημαντικότερα εκθέματα του Μουσείου μπορούσε κανείς να δει στην ειδική αίθουσα που έχει διαμορφωθεί στη βορινή πλευρά του Μουσείου. Από τον Μάρτιο του 2014 το ανακαινισμένο μουσείο είναι πλέον πλήρως επισκέψιμο και πιο εντυπωσιακό από ποτέ. Νεολιθική και προανακτορική εποχή Παλαιοανακτορική περίοδος Νεοανακτορική περίοδος Υπομινωική και πρώιμη γεωμετρική περίοδος Γεωμετρική και ανατολίζουσα περίοδος Μινωικές σαρκοφάγοι Μινωικές τοιχογραφίες Ελληνορωμαϊκές αρχαιότητες Συλλογή Επιγραφικής: Βρίσκεται σε χώρο ημιστεγασμένο και περιφραγμένο απέναντι από το κτήριο του Μουσείου Αρχαιολογική Συλλογή Αρχανών Ζατρίκιον Θεές των όφεων (Αρ. Μουσείου 63 και 65) Ρυτό από ορεία κρύσταλλο (Αρ. M. 2721) Βουκράνιο ρυτό (Αρ. Μ 1368) Δίσκος της Φαιστού (Αρ. Μ. EΠ 1358) Τοιχογραφία ταυροκαθαψίων (Αρ. Μ. T.15) Χρυσό δακτυλίδι από τα Ισόπατα (Αρ. Μ. X 424) Καρποδόχη καμαραϊκού ρυθμού (Αρ. Μ. 10580) Ομοίωμα ναΐσκου συλλογής Γιαμαλάκη (Αρ. Συλ. Γιαμαλάκη 376) Xάλκινα αγαλματίδια (Αρ. Μ. 245-47) Άγαλμα Αφροδίτης (Αρ. Μ. Γ43) Η Σαρκοφάγος της Αγίας Τριάδας Χρυσό κόσμημα των μελισσών (Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου) Ιστορικό του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου - Υπ. Πολιτισμού Αρχειοθετήθηκε 2012-08-14 στο Wayback Machine. Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου - Δήμος Ηρακλείου Πληροφορίες για το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου Αρχειοθετήθηκε 2012-08-14 στο Wayback Machine. Αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου Αρχειοθετήθηκε 2008-12-18 στο Wayback Machine. Νώτα Δημοπούλου - Ρεθεμιωτάκη, Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου (οδηγός του μουσείου), Εκδόσεις Ολκός 2005 (ολόκληρο το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή).
Διοκλητιανούπολη Καστοριάς

Η Διοκλητιανούπολις ήταν αρχαία πόλη, που τοποθετείται από τους αρχαιολόγους, στην σημερινή εγγύτερη περιοχή του Άργους Ορεστικού κοντά στον ποταμό Αλιάκμονα και όχι μακριά από τη λίμνη της Καστοριάς, που είχε ήδη εγκαταλειφθεί από τις επιδρομές των Γότθων κατά τον 4ον αιώνα και ήταν ερημωμένη την εποχή της βασιλείας του Ιουστινιανού 527-565, όπως μας ιστορεί ο Προκόπιος. Η πόλη αναφέρεται σπανιότερα και ως Διοκλητιανούπολις Δαρδανίας (Diocletiana in Dardania).

 Σε γειτονική περιοχή, κατά τον βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο 553-555 (Περί κτισμάτων), βρισκόταν η θεσσαλική πόλη Διοκλητιανούπολη. Η Διοκλητιανούπολη έχει ταυτιστεί από τους αρχαιολόγους με αρχαία πόλη στην περιοχή Αρμενοχώρι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα 4 χιλιόμετρα νότια της Καστοριάς. Δυόμισυ αιώνες μετά την ίδρυσή της, κατά τον ίδιο ιστορικό, η πόλη μεταφέρθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό (527-565) σε οχυρή θέση στη λίμνη, την οποία λίμνη ονομάζει, για πρώτη φορά, Καστορία.Στο Αρμενοχώρι της Καστοριάς, βορειοδυτικά του σύγχρονου οικισμού του Άργους Ορεστικού, τοποθετείται η πόλη την οποία ίδρυσε τον 3ο αιώνα ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (284-305). Τρεις αιώνες μετά, ο ιστορικός Προκόπιος διασώζει μια σημαντική για την ιστορική γεωγραφία της περιοχής. Σύμφωνα με την παραπάνω μαρτυρία, μετά την καταστροφή της Διοκλητιανούπολης από τις βαρβαρικές επιδρομές, πιθανότατα των Γότθων του 4ου αιώνα, ο Ιουστινιανός ίδρυσε στη γειτονική λίμνη, τη νέα πόλη της Καστοριάς. Η παραπάνω πληροφορία που διασώζουν οι ιστορικές πηγές της περιόδου, τεκμηριώνεται άμεσα μέσα από τα πορίσματα των αρχαιολογικών ερευνών. Συγκεκριμένα, στα ερείπια του Αρμενοχωρίου, ανασκάφηκαν τμήματα των τειχών, των λατρευτικών και κοσμικών κτιρίων οχυρωμένου οικισμού που ταυτίζεται με τη Διοκλητιανούπολη. Ειδικότερα ο ανασκαφικές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία έτη στο ΝΔ τμήμα της πόλης, μαρτυρούν καταστροφή του τείχους στον 4ο αιώνα, η οποία μπορεί να συνδεθεί άμεσα με την επιδρομή των Γότθων. Τα αρχαιολογικά δεδομένα ωστόσο, μαρτυρούν ότι μετά από την καταστροφή του 4ου αιώνα, ακολούθησε, σε κάποιες περιπτώσεις, ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων κοσμικών και λατρευτικών κτισμάτων. Ωστόσο, η παρακμή της πόλης είχε ήδη αρχίσει, και αρκετά νωρίς, πριν την εισβολή των Οστρογότθων τον 5ο αιώνα, ο πληθυσμός είχε ήδη αρχίσει να εγκαταλείπει την πεδινή πόλη καθώς δεν μπορούσε πλέον να προσφέρει ασφάλεια στους κατοίκους της. Έναν αιώνα μετά, ο Ιουστινιανός,ιδρύει λίγα χιλιόμετρα βορειότερα νέα πόλη στο νησί στη λίμνη της Καστοριάς, η οποία έμελλε να εξελιχθεί στο σημαντικότερο κέντρο της περιοχής για τους επόμενους αιώνες. Εργασίες έγιναν στον αρχαιολογικό χώρο για την ανάδειξή του την δεκαετία του 2000, με χρηματοδότηση περίπου 560.000 Ευρώ του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης 2000-2006, από την Ευρωπαϊκή Ένωση (75%) και το Ελληνικό Δημόσιο (25%). Αποτέλεσμα των εργασιών αυτών είναι η συντήρηση και δυνατότητα πρόσβασης στο νοτιοδυτικό τμήμα της οχύρωσης. Προκόπιος Περί κτισμάτων. Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 11, σελ. 213. Πορεία ανασκαφών Η πορεία των ερευνών για τη Διοκλητιανούπολη Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2011-08-14 στο Wayback Machine.
TNA Destination X

Το Destination X είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο Destination X έγινε τον Μάιο του 2005 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα κάθε Ιούλιο.

 Το θέμα του σόου είναι η ανάδειξη της Κατηγορίας Χ, μιας κατηγορίας ευκίνητων παλαιστών που εκτελούν ριψοκίνδυνες κινήσεις στους αγώνες τους. Από το 2012 και μετά, κάθε Πρωταθλητής Κατηγορίας Χ θα έχει την ευκαιρία να παραδώσει το πρωτάθλημα του, για να διεκδικήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών του TNA. Ο αγώνας Απόλυτου Χ (ή Ultimate X), είναι ένας αγώνας με τουλάχιστον τρεις παλαιστές, που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν σχοινιά για να ξεκρεμάσουν ένα πρωτάθλημα ή ένα μεγάλο κόκκινο Χ. Ο αγώνας αυτός πραγματοποιήθηκε το 2005, 2006, 2009, 2010 και 2012 στο Destination X. Το Destination X 2011 To Destination X 2010 To Destination X 2009 To Destination X 2008 Η επίσημη ιστοσελίδα του TNA Wrestling
Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία της Ορλεάνης (γαλλ. Marie d'Orléans, 12 Απριλίου 1813, Παλέρμο – 6 Ιανουαρίου 1839, Πίζα) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα, καλλιτέχνης και, με τον γάμο της, Δούκισσα της Βυρτεμβέργης (1837). Πριν από τον γάμο της ήταν γνωστή ως Δεσποινίς Βαλουά.

 Η Μαρία Χριστίνα Καρολίνα Αδελαΐδα Φραγκίσκη Λεοπολδίνα ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Δύο Σικελιών. Έλαβε μια ύψιστη εκπαίδευση από την επιμονή του πατέρα της, και έμαθε γλυπτική και ζωγραφική. Είχε εγκαταστήσει το δικό της ατελιέ στο Παλάτι του Κεραμεικού, στο οποίο θα δούλευε. Περιγράφηκε ως ζωντανός χαρακτήρας με μεγάλη ενέργεια, που ενδιαφέρεται τόσο για τα τα πάρτυ όσο και για την πολιτική.Στις αρχές του 1834, λόγω της ενοποίησης της μοναρχίας του Ιουλίου και της καλύτερης αποδοχής του Λουδοβίκου Φίλιππου από τους μονάρχες της Ευρώπης, ο Φερδινάνδος Β΄ των Δύο Σικελιών, έδωσε τη συγκατάθεσή του για τον γάμο της πριγκίπισσας Μαρίας με ένα από τα μικρότερα αδέλφια του, συγκεκριμένα τον Λεοπόλδο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, αδερφό του και ξάδερφο της Μαρίας. Ωστόσο, ύστερα από τις εξεγέρσεις που έπληξαν τη Γαλλία τον Απρίλιο του 1834, το Βασίλειο της Νάπολης ζήτησε από τη Μαρία να δώσει αμέσως το μέρος της οικογενειακής περιουσίας της Ορλεάνης, που ανήκε σε αυτήν από την «δωρεά-παραταγή» που ο Λουδοβίκος Φίλιππος είχε κάνει στα παιδιά του στις 7 Αυγούστου 1830, την παραμονή της προσχώρησής του στο θρόνο. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος έκρινε ότι αυτό το αίτημα δεν ήταν λογικό και οι διαπραγματεύσεις για τον γάμο έληξαν. Στις 17 Οκτωβρίου 1837, η Mαρία παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης, γιο του δούκα Αλεξάνδρου της Βυρτεμβέργης και της Αντουανέττας της Σαξονίας-Κοβούργου-Γκότα. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1837 στις Βερσαλλίες που αποκαταστάθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο για προσωπική του χρήση. Είχαν ένα παιδί, τον: Φίλιππο (1838 - 1917), Δούκα της Βυρτεμβέργης, παντρεύτηκε την Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας το 1865. Είναι πρόγονοι των σημερινών διεκδικητών του θρόνου της Βυρτεμβέργης.Το 1838, αποδυναμωμένη από πνευμονική φυματίωση, η Μαρία έφυγε για την Πίζα με την ελπίδα ότι το ευνοϊκό κλίμα θα την βοηθούσε να θεραπευτεί. Ο αδελφός της Λουδοβίκος, Δούκας του Νεμούρ, στάλθηκε αργότερα για να τη συνοδεύει με τις οδηγίες των γονιών της και έφτασε λίγο πριν από το θάνατό της στις 6 Ιανουαρίου 1839. Η Μαρία θάφτηκε στις 27 Ιανουαρίου στο Βασιλικό Παρεκκλήσι στο Ντρε. Catalogue, Marie d'Orléans, 1813-1839, Princesse et artiste romantique, Somogy, Paris, 2008 (ISBN 2-7572-0165-4). Marie d’Orléans 1813–39 - Princess and Romantic Artist - exhibition at the Louvre, 18 April - 21 July 2008 (supplemented by an exhibition at the Musée Condé de Chantilly Marie d'Orléans 1813-1829 - Musée du Louvre - Paris
Παναγιώτης Θεράπος

Ο Παναγιώτης Θεράπος του Μιχαήλ (19??-1995) ήταν νομικός και υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη από 8 Οκτωβρίου έως 24 Νοεμβρίου 1973. Επίσης ήταν Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

 Γεννήθηκε στη Λακωνία (Λάγιο). Σπούδασε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1923 αριστούχος. Ακολούθησε δικαστική σταδιοδρομία μετά το 1935 φτάνοντας μέχρι τη θέση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (1970 - 1974). Υπήρξε πρωτοδίκης Πατρών. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός δημόσιας τάξης. Μετά την πτώση της Χούντας υποβιβάστηκε αρχικά στον βαθμό του εφέτη και στη συνέχεια τιμωρήθηκε με οριστική παύση από το Ανώτατο Πειθαρχικό Συμβούλιο. Τον Αύγουστο του 1975 παραπέμφθηκε σε δίκη για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στην οποία και αθωώθηκε ένα χρόνο αργότερα. Απεβίωσε το 1995 και κηδεύτηκε στις 24 Ιουνίου 1995 από τον ιερό ναό του Λάγιου των Κροκεών Λακωνίας. Κατέλιπε τη σύζυγό του Αλίκη, παιδιά και εγγόνια. Παναγιώτης Μιχ. Θεράπος, Εισαγγελία Αρείου Πάγου
Δήμος Κορινού

Ο Δήμος Κορινού ήταν ένας από τους 13 συνολικά δήμους του νομού Πιερίας. Είχε έδρα τον Κορινό και περιλάμβανε πέντε δημοτικά διαμερίσματα, με έξι οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης. Τα πέντε Δημοτικά Διαμερίσματα ήταν: Δ.δ. Κορινού [ 4.097 ] ο Κορινός [ 4.054 ] η Παραλία Κορινού [ 43 ] Δ.δ. Κάτω Αγίου Ιωάννου -- ο Κάτω Αγίος Ιωάννης [ 702 ] Δ.δ. Κούκου -- ο Κούκος [ 523 ] Δ.δ. Νέας Τραπεζούντας -- η Νέας Τραπεζούντας [ 553 ] Δ.δ. Σεβαστής -- η Σεβαστής [736]Στο δήμο υπάρχει και τοπικό σύμβούλιο νέων , οι οποίοι εγγράφηκαν στο Μητρώο Νέων. Ο Δήμος Κορινού αδελφοποιήθηκε με το Δήμο Πολίτσε στην Πολωνία.

 1953 Αθανάσιος Μπλιώνας ή Μπλιώνης (1906-1972) 1954 – 1955 Γεώργιος Γανίτης (αντ. Κ. Νικολάου) 1955 Αθανάσιος Μπλιώνας (1906-1972) 1956 Ιωάννης Καραγκιόζης 1957-1961 Αθανάσιος Μπλιώνας (1906-1972) (αντ. Ι. Μήτρου). Επανεκλογήτο 1959 (αντιπ. ο Σιδ. Μιχαηλίδης) 1962-67 Παναγιώτης Παπαδόπουλος (αντ. Π. Βουνίσιος) (απολύθηκε από τη χούντα) 1967-1972 Αθανάσιος Μπλιώνας (1906-1972)(αντιπ. Σ. Αλχαζίδης) Επί προεδρίας του έγινε η πρώτη στην Πιερία έκθεση γεωργικών μηχανημάτων στον Κορινό (1969). 1974-1975 Αθανάσιος Λεονταρής, δάσκαλος 1975-1982 Σπύρος Λεονταρής 1978 Αθανάσιος Τριγώνης 1983-1990 Βασίλειος Γκιουλμπασάνης (επανεκλογή το 1986) 1991-1998 Απόστολος Βουνίσιος (1951-2021) Επιχειρηματίας. Δήμαρχοι, από το 1999 που άρχισε να ισχύει ο Νόμος Καποδίστρια και ο Κορινός έγινε Δήμος, έγιναν οι εξής: 1999-2006 Απόστολος Δημητρίου (1956-2021) Διοικητικός υπάλληλος. Απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 2021. 2007-31 Δεκεμβρίου 2010 Νικόλαος Αβραμίδης (Ο Νικόλαος Αβραμίδης είναι ο νεότερος δήμαρχος όλων των εποχών που έχει εκλεγεί στον νομό Πιερίας) Πληροφορίες για το Δήμο Κορινού
Ασύμπτωτη της συνάρτησης

Ασύμπτωτη μιας συνάρτησης ονομάζεται η γραμμή η οποία τείνει να συμπέσει στη γραφική παράσταση της συνάρτησης χωρίς όμως τελικά να συμπέσει. Συνήθως αναφέρεται σε ευθεία γραμμή, αλλά ο όρος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε καμπύλη. Υπάρχουν τρία είδη ασύμπτωτης ευθείας: κατακόρυφη ασύμπτωτη οριζόντια ασύμπτωτη πλάγια ασύμπτωτηΕπειδή οι οριζόντιες και οι πλάγιες ασύμπτωτες μελετώνται με τον ίδιο τρόπο, υπάρχει και ο όρος πλαγιοοριζόντιες ασύμπτωτες που περιλαμβάνει τόσο τις οριζόντιες όσο και τις πλάγιες ασύμπτωτες.

 Μια καμπύλη g(x)=y είναι ασύμπτωτη της συνάρτησης f(x) αν lim x → ± ∞ ( f ( x ) − g ( x ) ) = 0 {\displaystyle \lim _{x\rightarrow \pm \infty }(f(x)-g(x))=0} ή αν lim x → x 0 f ( x ) = lim x → x 0 g ( x ) = ± ∞ {\displaystyle \lim _{x\rightarrow x_{0}}f(x)=\lim _{x\rightarrow x_{0}}g(x)=\pm \infty } και f ( x ) ≠ g ( x ) {\displaystyle f(x)\neq g(x)} σε περιοχή του x0. Πιο συγκεκριμένα στις ευθείες: Μία ευθεία y=αx+β είναι πλαγιοοριζόντια ασύμπτωτη της συνάρτησης f(x) (οριζόντια ασύμπτωτη αν α=0, πλάγια αν α διάφορο του 0) αν και μόνο αν lim x → ± ∞ ( f ( x ) − ( α x + β ) ) = 0 {\displaystyle \lim _{x\rightarrow \pm \infty }(f(x)-(\alpha x+\beta ))=0} Μία ευθεία x=β είναι κατακόρυφη ασύμπτωτη της συνάρτησης f(x) αν και μόνο αν lim x → β f ( x ) = ± ∞ {\displaystyle \lim _{x\rightarrow \beta }f(x)=\pm \infty } Οι ασύμπτωτες δείχνουν με ποιο τρόπο οι συναρτήσεις τείνουν στο άπειρο. Επιπλέον, οι ασύμπτωτες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως προσεγγίσεις της συνάρτησης σε ορισμένες περιοχές του πεδίου ορισμού.
Μαρία Ιμμακουλάτα της Αυστρίας

Η Μαρία Ιμμακουλάτα (γερμ. Maria Immakulata von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Toskana, 3 Σεπτεμβρίου 1878 - 25 Νοεμβρίου 1968) από τον Οίκο των Αψβουργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Βυρτεμβέργης.

 Η Μαρία Ιμμακουλάτα Ραϊνερία Ιωσηφίνα Φερδινάνδη Θηρεσία Λεοπολδίνα Αντωνία Ερριέττα Φραγκίσκη Καρολίνα Αλοϋσία Ιανουαρία Χριστίνα Φιλομένα Ροζαλία ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου Σαλβαδόρ, αρχιδούκα της Αυστρίας & πρίγκιπα της Τοσκάνης, και της Μαρίας Ιμμακουλάτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1900 τον Ροβέρτο, δούκα της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Darryl Lundy (10 May 2003). "Maria Immakulata Raineria Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Retrieved 2009-05-25. Paul Theroff. "TUSCANY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-05-25.
Ντόχα

Η Ντόχα (αρ. الدوحة) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Κατάρ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 400.051 περίπου κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η Ντόχα είναι η έδρα της κυβέρνησης του Κατάρ και του Εμίρη του.

 Η πόλη της Ντόχα ιδρύθηκε με την ονομασία Αλ-Μπίντα το 1825. Βρίσκεται στην ανατολική ακτή της χερσονήσου του Κατάρ και του Περσικού Κόλπου. Το όνομα Ντόχα προέρχεται από την αραβική λέξη «ad-dawha» που σημαίνει «το μεγάλο δέντρο». Σημείο αναφοράς είναι ένα σπουδαίο δέντρο που πρέπει να βρισκόταν στο χώρο, όπου αρχικά βρισκόταν το μικρό ψαροχώρι που εξελίχθηκε και έγινε η σημερινή πόλη της Ντόχα. Η πόλη έγινε πρωτεύουσα του βρετανικού προτεκτοράτου του Κατάρ το 1916, και όταν το έθνος απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1971, η Ντόχα παρέμεινε πρωτεύουσα του Κατάρ. Η πόλη φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο του Κατάρ και την πανεπιστημιούπολη της σχολής επιχειρήσεων HEC Paris. Εθνική Βιβλιοθήκη του Κατάρ Ντόχα στο Curlie H Ιστορία της Ντόχα Φωτογραφίες απο την Ντόχα
Δημοτική ενότητα Πανόρμου

Η δημοτική ενότητα Πανόρμου είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Τήνου, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τήνου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Η δημοτική ενότητα Τήνου περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα της Κοινότητας Πανόρμου που συστάθηκε το 1912, διατηρήθηκε με το Σχέδιο Καποδίστριας και τελικά καταργήθηκε το 2010.

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Πανόρμου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός [ 489 ] Βεναρδάδος [ 5 ] Κουμελάς [ 0 ] Μαλλί [ 0 ] Μαμάδος [ 4 ] Μαρλάς [ 23 ] Όρμος Πανόρμου [ 92 ] Πάνορμος [ 336 ] Πλατιά [ 24 ] Ρόχαρης [ 5 ]
Γκούλαγκ (συγκρότημα)

Οι Γκούλαγκ είναι ελληνικό punk συγκρότημα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη που δημιουργήθηκε το 1985. Χαρακτηρίζονται ως ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά συγκροτήματα, με έντονα πολιτικοποιημένους στίχους αλλά και πρωτοποριακές ιδέες στη σύνθεση. Η μουσική τους είναι ένα κράμα από hardcore και heavy metal, με πολλά μελωδικά περάσματα.

 Γιώργος Καζέλης - κιθάρα Αλέκος Κανταρτζής (Γιώργος) - φωνή George T. Vampire - μπάσο Κώστας Αποστολίδης - κιθάρα Κώστας Κουβίδης - τύμπανα Φώτης Δεμερτζής - τύμπανα Κώστας Καρκάλης - τύμπανα Μήτσος Θωμάς - τύμπανα (present) Είσοδος Κινδύνου 0οC (Lazy Dog Records) (1987) Στην Αυλή Των Θεαμάτων (Lazy Dog Records) (1990) Πάτα Γερά (Lazy Dog Records) (1996) Γκούλαγκ στο MiC
Interview 2016

Το Interview 2016 είναι το δεύτερο EP από το αμερικάνικο experimental χιπ χοπ συγκρότημα Death Grips. Κυκλοφόρησε στις 22 Μαρτίου 2016. Συμπεριλαμβάνει έξι ορχηστρικά κομμάτια. Το EP συμπεριφέρεται ως άλμπουμ μουσικής επένδυσης για μία βιντεο-συνέντευξη με τον Matthew Hoffman, που περιέχει μόνο τα κομμάτια αντί για το ήχο της συνέντευξης.

 Κριτικός της Pitchfork Media Zoe Camp ήτανε καταφατική στην κριτική της, λέγοντας: "Ενώ ο ΜC Ride μπορεί να αντιλαμβάνεται ως το άλφα και το ωμέγα των Death Grips, το Interview 2016 τονίζει ότι ο [Ζακ] Χιλλ και ο [Άντυ] Μορίν είναι αρκετά εντυπωσιακή από μόνοι τους.". Επιπλέον, η Camp πίστευε ότι το EP ήτανε "πολύ πιο ενδιαφέρον από το Fashion Week, δύο φορές μεγαλύτερο, και υποδεικνύει πως η δύναμη των Death Grips ως μία ορχηστρική οντότητα δεν πρέπει να υποτιμηθει." "Interview A" – 4:50 "Interview B" – 5:23 "Interview C" – 3:01 "Interview D" – 3:49 "Interview E" – 1:23 "Interview F" – 4:05 Death Grips MC Ride (Στέφαν Μπουρνέτ) Ζακ Χιλλ Άντυ Μορίν
Τέμενος του Εβλιγιά Κασίμ Πασά

Το Τζαμί του Εβλιγιά Κασίμ Πασά (τουρκικά: Evliya Kasım Paşa Cami) είναι οθωμανικό τζαμί του 15ου αιώνα στην Αδριανούπολη, στη βορειοδυτική Τουρκία.Πήρε το όνομά του από τον Κασίμ Πασά ( fl. 1442–43 ). Το τζαμί χτίστηκε από τον Κασίμ Πασά το 1478–1479, τον Μπεηλέρμπεη του Ρουμελιώτικου Εγιαλέτ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και διοικητή των οθωμανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της βασιλείας των σουλτάνων Μωάμεθ Β' του Πορθητή (ρ. 1444-1446, 1451‒1) και Βαγιαζήτ Β' (ρ. 1481–1512). Ονομαζόταν επίσης "Εβλιγιά", άγιος. Ο τάφος του Κασίμ Πασά βρίσκεται στην αυλή του τζαμιού.

 Το τζαμί βρίσκεται στη συνοικία Κιρισχανέ στη βόρεια όχθη του ποταμού Τόνσου στα νότια της πόλης της Αδριανούπολης. Μια σκάλα με 14 σκαλοπάτια κατασκευάστηκε, για να επιτρέψει την πρόσβαση στο τζαμί από το ποτάμι, αλλά τώρα έχουν απομείνει μόνο δύο σκαλοπάτια. Κατασκευασμένο σε τετράγωνη κάτοψη, το κτήριο έχει έναν τρούλο και έναν μιναρέ. Η πρόσοψη είναι στραμμένη προς τα βόρεια. Εδώ είναι η κύρια πύλη και ένα εξωτερικό μιχράμπ, που πλαισιώνεται από παράθυρα. Πάνω από την κεντρική πύλη επισυνάπτεται οικοδομική επιγραφή με τρίγραμμο κείμενο στην οθωμανική γλώσσα. Σε κάθε μία από τις άλλες τρεις πλευρές του κτηρίου, υπάρχουν τέσσερα παράθυρα, δύο στη σειρά. Τα κάτω παράθυρα, σε ορθογώνια μορφή, είναι τοποθετημένα μέσα σε κόγχες, και έχουν τοξωτά αετώματα. Κάθε αέτωμα διαθέτει ένα σκαλισμένο μικρό πεντάκτινο αστέρι. Τα πάνω παράθυρα είναι τοξωτά και στο μέσο του δυτικού τοίχου βρίσκεται ηλιακό ρολόι. Ο τάφος του ιδρυτή του (Εβλιγιά Κασίμ Πασά) βρίσκεται στο νεκροταφείο του τζαμιού. Ο Κασίμ Πασάς θεμαλίωσε επίσης την κατασκευή μιας αίθουσας για σισίτιο, που ανήκε στο συγκρότημα του τζαμιού. Λειτούργησε μέχρι τη ρωσική κατοχή της πόλης το 1829 οπότε και καταστράφηκε. Το τζαμί δεν χρησιμοποιείται από το 1950 λόγω της θέσης του και λόγω έλλειψης πιστών. Χωρίζεται από την πόλη με ένα τεχνητό φράγμα, το οποίο κατασκευάστηκε, για να προστατεύει την πόλη από τις πλημμύρες από το ποτάμι. Περιοδικά, οι πλημμύρες προκαλούν περαιτέρω ζημιές στο ιστορικό κτήριο. Στη δεκαετία του 2010, ο κυβερνήτης της επαρχίας της Αδριανούπολης ξεκίνησε προσπάθειες, για να σώσει το τζαμί από μελλοντική καταστροφή. Τα δύο έργα, για τη μετατόπιση του αναχώματος, που διέρχεται μεταξύ του τζαμιού και του ποταμού ή για την πλήρη μεταφορά του τζαμιού σε ασφαλές μέρος, έχουν απορριφθεί μέχρι στιγμής από τους σχετικούς δημόσιους φορείς.
Διοξάνιο

Το διοξάνιο είναι μία ετεροκυκλική οργανική ένωση, που ταξινομείται ως αιθέρας. Είναι ένα άχρωμο υγρό χημικό, με ελαφρά γλυκιά οσμή, παρόμοια με αυτή του διαιθυλαιθέρα. Η ένωση συχνά ονομάζεται απλώς διοξάνιο ή χημικώς ορθά 1,4- διοξάνιο επειδή τα άλλα ισομερή του (ήτοι: 1,2- διοξάνιο και 1,3- διοξάνιο) σπάνια συναντώνται. Το διοξάνιο χρησιμοποιείται ως διαλύτης για ποικίλες πρακτικές εφαρμογές, καθώς και στο εργαστήριο, όπως και ως σταθεροποιητής για τη μεταφορά χλωριωμένων υδρογονανθράκων σε δοχεία αλουμινίου.

 Το διοξάνιο παράγεται με αφυδάτωση μιας γλυκόλης, συγκεκριμένα με καταλυόμενη από οξύ αφυδάτωση της διαιθυλενογλυκόλης, η οποία με τη σειρά της λαμβάνεται από υδρόλυση του αιθυλενοξειδίου. Το μόριο του διοξανίου είναι κεντροσυμμετρικό, που σημαίνει ότι έχει στερεοχημική δομή (chair) καρέκλας, χαρακτηριστική των συγγενών του κυκλοεξανίου. Ωστόσο, το μόριο είναι δομικώς εύκαμπτο και η διαμόρφωση του υλοποιείται εύκολα, λ.χ. στη χηλικοποίηση κατιόντων μετάλλων. Το διοξάνιο ομοιάζει με έναν μικρότερο αιθέρα κορώνας με μόνο δύο μονάδες αιθυλενοξυλίου. Στη δεκαετία του 1980, το μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου διοξανίου χρησιμοποιήθηκε ως σταθεροποιητής για το χημικό συστατικό, 1,1,1-τριχλωροαιθάνιο για αποθήκευση και μεταφορά μέσα σε δοχεία αλουμινίου. Το διοξάνιο χρησιμοποιείται σε ποικίλες εφαρμογές ως ευέλικτος απρωτικός διαλύτης, π.χ. για μελάνια, κόλλες και εστέρες κυτταρίνης. Δύναται να αντικαθιστά το τετραϋδροφουράνιο (THF) σε ορισμένες διεργασίες, λόγω της χαμηλότερης τοξικότητας που έχει και του υψηλότερου σημείου βρασμού (δηλ. 101°C, έναντι 66°C του THF). Το διοξάνιο χρησιμοποιείται ως πρότυπος διαλύτης για τη φασματοσκοπία NMR σε οξείδιο του δευτερίου. Το διοξάνιο έχει μέση θανατηφόρο δόση -LD50- 5170 mg/kg σε αρουραίους. Είναι χημικό ερεθιστικό για τους οφθαλμούς και την αναπνευστική οδό. Η έκθεση μπορεί να προκαλέσει βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στο ήπαρ και στα νεφρά. Ταξινομείται από το Εθνικό Πρόγραμμα Τοξικολογίας ως "αναμενόμενα καρκινογόνος ουσία για τον άνθρωπο". Επίσης ταξινομείται από την διεθνή ένωση IARC ως πιθανώς καρκινογόνος για τον άνθρωπο επειδή είναι γνωστό καρκινογόνο σε άλλα ζώα (θηλαστικά). Το διοξάνιο έχει τυπικά τρία διαφορετικά ισομερή, εκ των οποίων μόνον το ένα είναι το συχνά απαντώμενο.
380 Εμπιστοσύνη

Η Εμπιστοσύνη (Fiducia) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,42. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη αφηρημένη έννοια της ψυχολογίας.

 Η διάμετρος της Εμπιστοσύνης υπολογίσθηκε σε 73,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 411 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,056 (από δεδομένα του IRAS). Η Εμπιστοσύνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 41 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τζον Σ. Τρέιλ

Ο Τζον Σ. Τρέιλ (αγγλικά: John Stuart Traill‎), (γέννηση 1939), είναι Καναδός ακαδημαϊκός, ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο, ιδρυτής και επικεφαλής του Προγράμματος «Αθηναίοι» (Athenians Project).

 Ο Τζον Τρέιλ γεννήθηκε το 1939 και μετά τις βασικές σπουδές του σπούδασε και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (University of Toronto), ενώ στη συνέχεια έγινε κάτοχος μάστερ και διδακτορικού στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (Harvard University). Μετά το διδακτορικό του πέρασε δύο χρόνια στο Ινστιτούτο για προχωρημένες σπουδές (Institute for Advanced Study) στο Πρίνστον, Νιου Τζέρσεϊ και οκτώ ακόμα χρόνια στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (American School of Classical Studies at Athens). Το 1970 ίδρυσε το Πρόγραμμα «Αθηναίοι» (Athenians Project), στο οποίο, τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, εξακολουθεί να είναι ο επικεφαλής του. Το Πρόγραμμα «Αθηναίοι» αφορά τους ανθρώπους της αρχαίας Αθήνας και είναι ερευνητικό εγχείρημα με εφαρμογή της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας στα αρχαία δεδομένα. Με βάση αρχικά στο Κολέγιο (μεταγενέστερα Ινστιτούτο) και την Ερευνητική Ομάδα Υπολογιστικών Συστημάτων της Βικτόριας (Victoria College and Computer Systems Research Group, later Institute) το πρόγραμμα ATHENIANS στεγάζεται τώρα στο Τμήμα Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο, έχοντας ως προβολή 2 ιστοσελίδες. Τα τελευταία χρόνια το Athenians Project έχει βιώσει μια νέα αναγέννηση, με την προμήθεια μακροπρόθεσμης υποστήριξης του λογισμικού του, μέσω EMPRESS και της Πολυτεχνικής Σχολής Lassonde του Πανεπιστημίου της Υόρκης Καναδά (Lassonde School of Engineering at York University). Ο Τζον Σ. Τρέιλ, εκτός από την εκτεταμένη αρθρογραφία του σε εξειδικευμένα περιοδικά και τη συμμετοχή του σε διάφορα επιστημονικά συνέδρια, έχει δημοσιεύσει, ως πρόσφατα, 24 βιβλία και έχει συνεργαστεί σε πέντε ακόμα εκδόσεις, σχετικά με τις ελληνικές επιγραφές, την προσωπογραφία και την τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας και της αρχαίας Αττικής. Αναφέρονται παρακάτω μερικά από τα πλέον σημαντικά βιβλία του: John S. Traill, "The Political Organization of Attica: A Study of the Demes, Trittyes, and Phylai, and Their Representation in the Athenian Council", ASCSA, 1975, ISBN 978-0-87661-514-0. John S. Traill, "Demos and trittys: epigraphical and topographical studies in the organization of Attica", Victoria College, 1986. Athenians Project John Traill Αρχειοθετήθηκε 2016-12-15 στο Wayback Machine., University of Toronto, Department of Classics (Πανεπιστήμιο του Τορόντο).
Σβεν Ριντέλ

Ο Σβεν Έκε Άλμπερτ Ριντέλ (Sven Åke Albert Rydell, 14 Ιανουαρίου 1905 – 4 Απριλίου 1975) ήταν Σουηδός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ήταν πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την εθνική ομάδα της Σουηδίας για 82 χρόνια, ενώ παράλληλα είχε το ρεκόρ κόσμου για τα περισσότερα χατ-τρικ με εθνική ομάδα ποδοσφαίρου για σχεδόν 9 δεκαετίες.

 Ο Ριντέλ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε συλλογικό επίπεδο από την ηλικία των 15 ετών και από το 1924 έως το 1933 αγωνίστηκε με την Έργκριτε ΙΣ. Με το σύλλογο ήταν πρωταθλητής το 1926 και το 1928 - ο τίτλος του σουηδικού πρωταθλήματος δεν απονέμονταν επίσημα εκείνη την εποχή. Με την Έργκριτε συμμετείχε σε 168 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 146 τέρματα. Από το 1930 έως το 1931 έπαιξε για την Ρεντμπέργκλιτς ΙΚ, γνωστή κυρίως για το τμήμα χάντμπολ της και εκείνη τη χρονιά ήταν η μοναδική της παρουσία στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Σουηδίας. Συνολικά, ο Ριντέλ σημείωσε 156 γκολ στην κορυφαία κατηγορία του εγχώριου πρωταθλήματος.Στην εθνική ομάδα της Σουηδίας, ο ιδιαίτερα παραγωγικός επιθετικός συμπλήρωσε συνολικά 43 αγώνες μεταξύ 1923 και 1932 και πέτυχε 49 γκολ, που αντιστοιχεί σε μέσο όρο 1,14 γκολ ανά αγώνα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και 9 χατ-τρικ, επίδοση ρεκόρ κόσμου που καταρρίφθηκε το 2021. Στη μοναδική του σημαντική διεθνή διοργάνωση, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με τη Σουηδία. Σημείωσε τρία γκολ στην πρεμιέρα με το Βέλγιο (8–1), άλλο ένα με αντίπαλο την Αίγυπτο (5–0) και δύο στον επαναληπτικό αγώνα με την Ολλανδία (3–1). Με συνολικά έξι γκολ ήταν στη δεύτερη θέση του πίνακα των σκόρερ πίσω από τον Πέδρο Πετρόνε.Ήταν το πρώτο μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου της σκανδιναβικής χώρας και ο πρώτος Σουηδός ποδοσφαιριστής που κέρδισε σοβαρή διεθνή φήμη. Έγινε γνωστός για το γρήγορο παιχνίδι και τη δημιουργική του ντρίμπλα, αλλά κυρίως για την ικανότητά του να σκοράρει. Η μεγάλη δημοτικότητά του εκείνη την εποχή συνέβαλε σημαντικά στην επέκταση της δημοφιλίας του ποδοσφαίρου στη Σουηδία, που ήταν ελάχιστα γνωστό και ερασιτεχνικό. Τον Μάιο του 1926, επαινέθηκε ευρέως στις εφημερίδες και χαρακτηρίστηκε ως «καλλιτέχνης της μπάλας» όταν ο σύλλογος του, μετά από τρεις εμφανίσεις και ένα γκολ του Ριντέλ, νίκησε απρόσμενα τους Άγγλους φιλοξενούμενους της Άστον Βίλα με 5–2.Για τα επιτεύγματά του μετά από τα δύο γκολ με αντίπαλο τη Δανία ο Ριντέλ τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο Svenska Dagbladet το 1931. Ένας τραυματισμός στο γόνατο έβαλε τέλος στην καριέρα του παίκτη σε ηλικία 29 ετών. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε αθλητικός δημοσιογράφος με την υπογραφή Dribbler. Η κόρη Έβα Ριντέλ ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης στην καλλιτεχνική γυμναστική. Το 2003 ήταν ένας από τους 11 πρώτους που εισήχθησαν Hall Of Fame του σουηδικού ποδοσφαίρου.
Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ

Το Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λεμεσού της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Αθλητική Αγροτική Ομοσπονδία Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Διοργανώθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1955-56 και είναι το παλαιότερο αγροτικό κύπελλο της Κύπρου. Αρχικά ονομαζόταν Κύπελλο Α'Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και από το 2017 μετονομάστηκε σε Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Στο κύπελλο αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΑΑΟΚ. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η Ανόρθωσις Μουτταγιάκας με 6 κατακτήσεις. Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΣΤΟΚ.

 Αρχικά στο Κύπελλο ΠΑΑΟΚ συμμετείχαν οι ομάδες των πρωταθλημάτων Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ και Β΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Η ονομασία της διοργάνωσης ήταν Κύπελλο ΠΑΑΟΚ. Από την περίοδο 2014-15 οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας συμμετέχουν στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ, το οποίο αργότερα έγινε Κύπελλο Α΄ κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Από τότε η ονομασία της διοργάνωσης έγινε Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για όλες τις περιόδους. Το κύπελλο των περιόδων 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου από το 2017 οπόταν και το κύπελλο μετονομάστηκε σε Κύπελλο Επίλεκτης Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Την περίοδο 2019-20 και την περίοδο 2020-21 το κύπελλο διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΠΑΑΟΚ Ιστοσελίδα ΠΑΑΟΚ
Πολυχρόνης Βεζυρίδης

Ο Πολυχρόνης Βεζυρίδης είναι Έλληνας τερματοφύλακας και αποτελεί έναν από τους πιο σταθερούς τερματοφύλακες των ελληνικών γηπέδων, με "γεμάτες" χρονιές από τη σεζόν 1996-97. Γεννήθηκε στη Γερμανία στις 30 Νοεμβρίου 1974 και κατάγεται από τη Δράμα.

 Ο Πολυχρόνης από μικρός έδειχνε ιδιαίτερο ζήλο και έφεση στο ποδόσφαιρο, δίνοντας δείγματα γραφής για το τι θα ακολουθούσε.Στα 7 του χρόνια ξεκίνησε να παίζει στην Γερμανική ομάδα Britannia Solingen,στην ηλικία των 13 έπαιξε στην μεγαλύτερη ομάδα της πόλης στην Union Solingen.Στα 15 του,του έκαναν πρόταση απο την Εθνική παίδων Γερμανίας αλλά δεν δέχτηκε λόγω του Γερμανικού Διαβατηρίου.Πήρε μεταγραφή στις εφηβικές ομάδες της 1.fc.koeln όπου έπαιξε δύο χρόνια και αργότερα για ένα χρόνο στις εφηβικές της Borussia Moenchenglandbach. Συμμετείχε απο μικρός στις μικτές ομάδες της πόλης και αργότερα στην μικτή Rinanias-Wesfalias. Το 1993 ξεκινάει την καριέρα του στην Ελλάδα απο την Δόξα Δράμας.Την ίδια χρονιά χτυπά την πόρτα της Δόξας το ΠΑΓΓΑΙΟ 90 και ο Πολυχρόνης ντύνεται στα ερυθρόλευκα με την μορφή δανεισμού.Το 1994 επιστρέφει στην Δόξα Δράμας όπου μετράει 52 συμμετοχές για 4 σεζόν.
Κατάλογος έργων του Νικολά Πουσέν

Η σελίδα αυτή είναι κατάλογος έργων του Νικολά Πουσέν. Βασίζεται στον catalogue raisonné (πλήρη και σχολιασμένο κατάλογο) του Jacques Thuillier, ιστορικού της τέχνης ιδιαίτερα επιφυλακτικού, και σε σχετική εργασία του Anthony Blunt. Λόγω των αμφισβητήσεων, αναθεωρήσεων γνωμών και ανευρέσεων έργων που θεωρούνταν χαμένα, ο κατάλογος αυτός δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστικός. Περιλαμβάνονται εδώ έργα των οποίων ο τόπος έκθεσης/φύλαξης είναι με βεβαιότητα γνωστός. Οι αριθμοί στην τελευταία στήλη παραπέμπουν στους καταλόγους Thuillier 1994 και Blunt 1966 (βλ. Βιβλιογραφία).

 Anthony Blunt, The Paintings of Nicolas Poussin. A Critical Catalogue, London, Phaidon, 1966, 271 p. (Γαλλικά) Jacques Thuillier, Tout l'œuvre peint de Poussin : Documentation et catalogue raisonné, Paris, Rizzoli-Flammarion, Les Classique de l'Art series, 1974, 136 p. (Γαλλικά) Jacques Thuillier, Nicolas Poussin, Paris, Flammarion, 1994, 287 p. (ISBN 2-08-012513-3) – περιέχει ανακεφαλαίωση του καταλόγου του 1974 (Γαλλικά) Pierre Rosenberg, Nicolas Poussin (1594–1665), κατάλογος εκθεμάτων, Grand Palais, Paris, RMN, 1996 List of paintings by Nicolas Poussin List of paintings by Nicolas Poussin on the Web Gallery of Art
Βαλεντινίτης

Ο βαλεντινίτης (αγγλ. valentinite) είναι ορυκτό οξείδιο του αντιμονίου. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γερμανού αλχημιστή Basilius Valentinus (1394; - ;), ο οποίος ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τις ιδιότητες του αντιμονίου.. Μία άλλη ονομασία για το ορυκτό, ιδίως παλαιότερα, είναι αντιμονιακή ώχρα.

 Σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοίωσης στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικά σχηματισμένων αντιμονιούχων ορυκτών. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο αντιμονίτης, το αυτοφυές αντιμόνιο, ο στιμπικονίτης, ο τετραεδρίτης, ο κερμεσίτης και ο αρσενολίτης. Απαντάται σε αρκετά σημεία της Γης. Αξιοσημείωτες εμφανίσεις του είναι στη Γαλλία (περιοχή Ιζέρ), το Φράιμπεργκ της Σαξωνίας (Γερμανία). Μεγάλοι κρύσταλλοι στο Pribram της Τσεχίας. Επίσης στη Σλοβακία, τη Ρουμανία, την Τοσκάνη της Ιταλίας, την Κορνουάλλη στην Αγγλία, την Αλγερία, τη Ζιμπάμπουε, το Μεξικό, τη Βολιβία, το Κεμπέκ του Καναδά, την Κίνα, την Κιργιζία και σχεδόν όλες τις δυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (ορυχείο Πλάκας Νο 80). Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Φρανσίσκο Τρινκάο

Ο Φρανσίσκο Αντόνιο Ματσάδο Μότα Κάστρο Τρινκάο (29 Δεκεμβρίου 1999) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Γουλβς ως δανεικός από την Μπαρτσελόνα, και είναι, επίσης, διεθνής με την Εθνική Πορτογαλίας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπράγκα Β και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το 2018, με την οποία κατέκτησε το Λιγκ Καπ Πορτογαλίας το 2019–20. Τον Ιανουάριο του 2020 αποκτήθηκε από την Μπαρτσελόνα έναντι 31 εκατομμυρίων ευρώ, με τη μεταγραφή να έχει ισχύ από τον Ιούλιο του 2020. Η ρήτρα απόκτησής του ορίστηκε στα 500 εκατομμύρια ευρώ.Στις 4 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε ο δανεισμός του στη Γουλβς για ένα χρόνο. Έχει υπάρξει μέλος των νεανικών εθνικών ομάδων της Πορτογαλίας, κατακτώντας το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-19 το 2018, όπου ήταν πρώτος σκόρερ. Φρανσίσκο Τρινκάο στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Φρανσίσκο Τρινκάο Προφίλ στον ιστότοπο Soccerway.com (Αγγλικά)
Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Λευκορωσίας (ΚΚΛ, λευκορωσικά: Камуністы́чная па́ртыя Белару́сі, Καμουνιστίτσναγια Παρτίγια Μπιελαρούσι, ρωσικά: Коммунистическая партия Беларуси‎) είναι κομμουνιστικό και Μαρξιστικό–Λενινιστικό πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία. Το κόμμα δημιουργήθηκε το 1996 και στηρίζει την κυβέρνηση του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Αλεξέι Σόκολ.

 Το κόμμα πρότεινε τη συγχώνευση με το Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας (ΚΚΛ) στις 15 Ιουλίου 2006. Ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας είναι φιλοπροεδρικό κόμμα, το Κόμμα των Κομμουνιστών της Λευκορωσίας ήταν ένα από τα σημαντικότερα κόμματα της αντιπολίτευσης στη Λευκορωσία. Σύμφωνα με τον Σεργκέι Καλιάκιν, πρόεδρο του ΚΚΛ, η λεγόμενη "επανένωση" των δύο κομμάτων ήταν ένα σχέδιο για να την εκδίωξη του ΚΚΛ, σημαντικού κόμματος της λευκορωσικής αντιπολίτευσης.Ο κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του ΚΚΛ είναι η ενίσχυση της κομματικής ανακηρυγμένης εθνικής ασφάλειας μέσω της ανάπτυξης του Λευκορωσο-Ρωσικού Ενωσιακού κράτους και η φάση ανασυγκρότησης των εθελοντικά ανανεωμένων Ενωσιακών εθνών, ενισχύοντας την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία. Ως μέλος του παγκόσμιου Κομμουνιστικού κινήματος, το ΚΚΛ απολαμβάνει σχέσεις με άλλα κομμουνιστικά κόμματα της περιοχής και σε όλο τον κόσμο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι το ΚΚΛ (αντιπολιτευόμενο), το οποίο θεωρείται από πολλούς ως φιλοδυτικό. Στις βουλευτικές εκλογές του 2004, το ΚΚΛ έλαβε το 5.99% των ψήφων και 8 από 110 έδρες της βουλής των Αντιπροσώπων, το 2008 μόνο 6 έδρες και το 2012 περιορίστηκε σε 3 έδρες. Ακόμα, επειδή το κόμμα υποστηρίζει τον Πρόεδρο Λουκασένκο, 17 από τα μέλη του ορίστηκαν από αυτόν στην άνω βουλή, το Συμβούλιο της Δημοκρατίας, το 2012. Στα τοπικά Συμβούλια των Αντιπροσώπων της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (2014) το ΚΚΛ εκπροσωπούνταν από 206 βουλευτές. Επίσημος ιστότοπος (Ρωσικά)
Κλασματικό μέρος

Το κλασματικό μέρος ενός μη αρνητικού πραγματικού αριθμού x {\displaystyle x} είναι ένας ορισμός πέρα από το ακέραιο μέρος αυτού του αριθμού. Εάν το ακέραιο μέρος ενός αριθμού ορίζεται να είναι ο μεγαλύτερος ακέραιος που δεν υπερβαίνει το x, που ονομάζεται επίσης και συνάρτηση δαπέδου του x ή ⌊ x ⌋ {\displaystyle \lfloor x\rfloor } , το κλασματικό του μέρος μπορεί να γραφτεί ως: frac ⁡ ( x ) = x − ⌊ x ⌋ , x > 0 {\displaystyle \operatorname {frac} (x)=x-\lfloor x\rfloor ,\;x>0} .Για έναν θετικό αριθμό που γράφεται σε ένα συμβατικό θεσιακό σύστημα αρίθμησης (όπως το δυαδικό ή το δεκαδικό), το κλασματικό του μέρος αντιστοιχεί στα ψηφία που εμφανίζονται μετά το δεκαδικό διαχωριστικό. Το αποτέλεσμα είναι ένας πραγματικός αριθμός στο διάστημα [0, 1).

 Ωστόσο, στην περίπτωση των αρνητικών αριθμών, υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να επεκταθεί η συνάρτηση κλασματικού μέρους και σε αυτούς: είτε ορίζεται με τον ίδιο τρόπο όπως και με τους θετικούς αριθμούς, δηλ. frac ⁡ ( x ) = x − ⌊ x ⌋ {\displaystyle \operatorname {frac} (x)=x-\lfloor x\rfloor } , ή με την απόλυτη τιμή του αριθμού, δηλαδή frac ⁡ ( x ) = | x | − ⌊ | x | ⌋ {\displaystyle \operatorname {frac} (x)=|x|-\lfloor |x|\rfloor } , ή με την περιττή συνάρτηση: frac ⁡ ( x ) = { x − ⌊ x ⌋ x ≥ 0 x − ⌈ x ⌉ x < 0 , {\displaystyle \operatorname {frac} (x)={\begin{cases}x-\lfloor x\rfloor &x\geq 0\\x-\lceil x\rceil &x<0\end{cases}},} όπου ⌈ x ⌉ {\displaystyle \lceil x\rceil } είναι ο μικρότερος ακέραιος που είναι μεγαλύτερος ή ίσος από το x, που ονομάζεται επίσης και συνάρτηση οροφής του x. Κατά συνέπεια, μπορούμε να πάρουμε, για παράδειγμα, τρεις διαφορετικές τιμές για το κλασματικό μέρος μιας μόνο τιμής του x: έστω π.χ. ο αριθμός −1,3. Το κλασματικό του μέρος είναι 0,7 σύμφωνα με τον πρώτο ορισμό, 0,3 σύμφωνα με τον δεύτερο ορισμό και −0,3 σύμφωνα με τον τρίτο ορισμό, το αποτέλεσμα του οποίου μπορεί επίσης να ληφθεί με απλό τρόπο από τον τύπο: frac ⁡ ( x ) = x − ⌊ | x | ⌋ ⋅ sgn ⁡ ( x ) {\displaystyle \operatorname {frac} (x)=x-\lfloor |x|\rfloor \cdot \operatorname {sgn}(x)} .Ο αριθμός x − ⌊ x ⌋ {\displaystyle x-\lfloor x\rfloor } και οι ορισμοί της "περιττής συνάρτησης" επιτρέπουν οποιαδήποτε αποσύνθεση ενός πραγματικού αριθμού x στο άθροισμα των ακέραιων και των κλασματικών μερών του, όπου το "ακέραιο μέρος" αναφέρεται στον αριθμό ⌊ x ⌋ {\displaystyle \lfloor x\rfloor } ή ⌊ | x | ⌋ ⋅ sgn ⁡ ( x ) {\displaystyle \lfloor |x|\rfloor \cdot \operatorname {sgn}(x)} . Το κλασματικό μέρος συνήθως συμβολίζεται και με άγκιστρα: { x } := x − ⌊ x ⌋ . {\displaystyle \{x\}:=x-\lfloor x\rfloor .} Κάθε πραγματικός αριθμός μπορεί να αναπαρασταθεί μοναδικά ως ένα συνεχές κλάσμα, δηλαδή ως το άθροισμα του ακέραιου μέρους του και του αντιστρόφου του κλασματικού του μέρους, το οποίο με τη σειρά του γράφεται ως το άθροισμα του ακέραιου μέρους του και του αντιστρόφου του κλασματικού του μέρους, και ούτω καθεξής.
Επιχό

Το Επιχό είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Epicho». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.