IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ

H Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (Luise von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Beck, 28 Σεπτεμβρίου 1783 - 24 Νοεμβρίου 1803) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Κάρολου Λουδοβίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.

 Η Μαρία Δωροθέα Ερριέττα Λουίζα γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1783 στο Λίντεναου, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Κάρολου Λουδοβίκου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της κόμισσας Φρειδερίκης του Σλίμπεν.Στις 20 Αυγούστου 1803 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Φερδινάνδο του Άνχαλτ-Πλες στο Λίντεναου. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε τρεις μήνες αργότερα στις 24 Νοεμβρίου 1803 στο Κάστρο Πλες σε ηλικία 20 ετών.
Χοβαννές Ζαρνταριάν

Ο Χοβαννές Ζαρνταριάν (αρμενική γλώσσα: Հովհաննես Զարդարjան, Καρς, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1918 - Γερεβάν, Αρμενία, 1992) ήταν Αρμένιος ζωγράφος του 20ού αιώνα που άκμασε κατά τη σοβιετική περίοδο.

 Ο Ζαρνταριάν γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1918 στο Καρς της σημερινής Τουρκίας, το οποίο κατά την περίοδο της γέννησής του αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Λόγω των συνοριακών αλλαγών και των διωγμών που υπέστησαν οι Αρμένιοι από το οθωμανικό κράτος στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης γενοκτονίας, κατέφυγε οικογενειακώς πρώτα σε έδαφος της σημερινής Αρμενίας και κατόπιν στο Κρασνοντάρ, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Τιφλίδα κατά το 1920. Σε μικρή ηλικία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, ενώ αργότερα μετέβη στο Γερεβάν φοιτώντας από το 1933 μέχρι το 1937 στο Κρατικό Κολλέγιο Καλών Τεχνών υπό τους Σ. Αρακελιάν και Β. Γκαϊφετζιάν. Το 1937 εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Λένινγκραντ, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1941. Διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τέχνης και Θεάτρου του Γερεβάν και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της ίδιας πόλης, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 δημιούργησε το προσωπικό του εργαστήριο στον οικισμό Μπιουρακάν της περιφέρειας Αραγκατσότν, γεγονός που αναφέρεται ως σημαντικό για την μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. Οι πίνακες του Ζαρνταριάν παρουσιάζουν μια ποικιλία στη θεματολογία περιλαμβάνοντας τοπιογραφίες, προσωπογραφίες, έργα εμπνευσμένα από την αρμενική ιστορία, νεκρής φύσης κλπ. Επιπλέον, παρουσίασε τα έργα του σε διάφορες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις που έλαβαν χώρα στη Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ, το Μεξικό, την Κούβα, τον Καναδά, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία κ.α και έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις. Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε με το παράσημο της Τάξης του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας (1956), το ασημένιο μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών του 1958 για τον πίνακά του με τίτλο «Άνοιξη», τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας (1963), το Βραβείο της Φιλίας των Λαών (1978) κλπ, ενώ υπήρξε πλήρης μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της ΕΣΣΔ (μετέπειτα Ρωσίας). Απεβίωσε στις 21 Ιουλίου του 1992 στο Γερεβάν της Αρμενίας. Πίνακές του Ζαρνταριάν βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Κόρη του είναι η ζωγράφος Αναχίτ Ζαρνταριάν.
Ετεροκανονικότητα

Ετεροκανονικότητα είναι η πεποίθηση ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε διακριτέα και συμπληρωματικά φύλα (άνδρας και γυναίκα) με φυσικούς ρόλους στη ζωή. Πρεσβεύει ότι η ετεροφυλοφιλία είναι ο μοναδικός σεξουαλικός προσανατολισμός ή η μοναδική νόρμα, και υποστηρίζει ότι οι σεξουαλικές και γαμήλιες σχέσεις αρμόζουν περισσότερο (ή μόνο) μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου. Επομένως, μία "ετεροκανονική" άποψη αφορά ευθυγραμμία βιολογικού φύλου, σεξουαλικότητας, ταυτότητας φύλου και ρόλων φύλου. Η ετεροκανονικότητα συχνά συνδέεται με τον ετεροσεξισμό και την ομοφοβία.

 Ο Μάικλ Γουόρνερ (Michael Warner) δημοσιοποίησε τον όρο το 1991, σε ένα από τα πρώτα μεγάλα έργα της κουήρ θεωρίας. Οι ρίζες της σύλληψης ανήκουν στην έννοια του βιολογικού/κοινωνικού φύλου του Γκέιλ Ρούμπιν (Gayle Rubin) και την έννοια της Υποχρεωτικής Ετεροφυλοφιλίας της Αντριάν Ριτς (Adrienne Rich) Κριτικοί πάνω στην ετεροκανονική συμπεριφορά, όπως η Κάθι Κοέν (Cathy J. Cohen), ο Μάικλ Γουόρνερ και η Λορίν Μπέλραντ (Lauren Berlant), επιχειρηματολογούν ότι είναι καταθλιπτική, στιγματίζει, περιθωριοποιεί αποκλίνουσες μορφές σεξουαλικότητας και φύλου και καθιστά την αυτο-έκφραση δυσκολότερη όταν η έκφραση αυτή δεν ακολουθεί τη νόρμα. Η ετεροκανονικότητα περιγράφει πώς οι κοινωνικοί θεσμοί και πολιτικές ενισχύουν την αντίληψη ότι οι άνθρωποι είναι ετεροφυλόφιλοι και ότι το φύλο είναι φυσικό δίπολο.Σύμφωνα με την πολιτισμική ανθρωπολόγα Γκέιλ Ρούμπιν, η ετεροκανονικότητα στην επικρατούσα κοινωνία δημιουργεί μια "σεξουαλική ιεραρχία" που διαβαθμίζει τις σεξουαλικές πράξεις από ηθικά "καλό σεξ" μέχρι "κακό σεξ". Η ιεραρχία τοποθετεί την αναπαραγωγή, το μονογαμικό σεξ μεταξύ δυσμευμένων ετεροφυλοφίλων στο "καλό σεξ" και τοποθετεί χαμηλότερα οποιαδήποτε πράξη ή άτομο υπολείπεται αυτών των προτύπων μέχρι να φτάσουν στο "κακό σεξ". Πιο συγκεκριμένα, τοποθετεί τα ομόφυλα ζευγάρια με μακροχρόνια σχέση και τους ετερόκλητους γκέι μεταξύ των δύο πόλων.
Μπούρκαρντς Τζένις

Ο Μπούρκαρντς Τζένις (λετονικά: Burkards Dzenis), γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1879 στο Στόπινι και αποβιώσας στις 17 Αυγούστου 1966 στο Ντέιτον των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν Λετονός γλύπτης. Αυτοεξορίστηκε στη Γερμανία το 1944, ενώ, στη συνέχεια, το 1950, στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και παρέμεινε έως τον θάνατό του.

 Όπως οι έτεροι δύο πρωτοπόροι της λετονικής γλυπτικής - οι Τέοντορς Ζάλκαλνς και Γκούσταβς Σκίλτερς - ο Τζένις πραγματοποίησε τις σπουδές του στην Ακαδημία Τέχνης και Βιομηχανίας Στίγκλιτς της Αγίας Πετρούπολης, προτού, στη συνέχεια, μεταβεί στο Παρίσι, όπου και τελειοποίησε τις ικανότητές του μαθητεύοντας πλησίον του Ωγκύστ Ροντέν. Φιλοτέχνησε, μεταξύ άλλων, το μνημείο προς τιμήν του ζωγράφου Γιάνις Ρόζενταλς, το οποίο βρίσκεται εμπρός του κτιρίου του Λετονικού Εθνικού Μουσείου Τέχνης, καθώς και ορειχάλκινο ανάγλυφο προς τιμήν του δραματουργού Άντολφς Άλουνανς, το οποίο βρίσκεται εντός του πάρκου του Άλουνανς, στη Γιέλγκαβα.
Εξέγερση της Χειμάρρας (1912)

Η Εξέγερση της Χειμάρρας, σημειώθηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, στις 18 Νοεμβρίου 1912 (5 Νοεμβρίου παλαιού ημερολογίου) και συνέβαλλε στην αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή και τον έλεγχο αυτής από τον Ελληνικό Στρατό με επικεφαλής τον Χειμαρριώτη Σπύρο Σπυρομήλιο.

 Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, το μέτωπο Ηπείρου υπήρξε αρχικά δευτερεύουσας σημασίας, σε σχέση με το Μακεδονικό. Μία μικρή δύναμη Ηπειρωτών εθελοντών είχε συγκεντρωθεί στην Κέρκυρα, με επικεφαλής τον ταγματάρχη χωροφυλακής Σπύρο Σπυρομήλιο, που καταγόταν ο ίδιος από την Χειμάρρα. Αυτή η δύναμη ενισχύθηκε από 200 Κρήτες εθελοντές που εστάλησαν από τον στρατηγό Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη, διοικητή του στρατού Ηπείρου. Στις 18 Νοεμβρίου 1912, ο τοπικός πληθυσμός εξεγέρθηκε, ενώ το πολεμικό πλοίο Αχελώος αποβίβασε στην περιοχή δύναμη Χειμαρριωτών και Κρητικών εθελοντών (αρχηγοί Γαλερός, Παπαγιαννάκης, Τζουλάκης και Πολυξίγγης) υπό την ηγεσία του Σπυρομήλιου και αφού κατέλαβαν άνευ σοβαρής αντίστασης τη Χειμάρρα πολύ σύντομα κατάφεραν να ελέγξουν την παράκτια περιοχή μεταξύ Αγίων Σαράντα και Αυλώνα, χωρίς να συναντήσουν κάποια ιδιαίτερη δυσκολία. Μετά την επιτυχία του κινήματος ο Σπυρομήλιος πρότεινε στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο την άμεση προώθηση των Ελληνικών Δυνάμεων προς Αυλώνα, όμως ο πρωθυπουργός ήταν αρνητικός από τον φόβο ότι αυτό θα προκαλούσε την αντίδραση της Ιταλίας. Μετά την ανακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας, στις 28 Νοεμβρίου, η περιοχή δέχτηκε τις επιθέσεις αλβανικών ομάδων, που όμως απωθήθηκαν. Τελικά η Χειμάρρα παρέμεινε σε ελληνικό έλεγχο σε ολόκληρη τη διάρκεια των επιχειρήσεων των Βαλκανικών Πολέμων. Σύμφωνα με τους όρους του Προτωκόλλου της Φλωρεντίας, στις 17 Δεκεμβρίου 1913, η περιοχή της Βορείου Ηπείρου, στην οποία ήταν μέρος και η Χειμάρρα, επιδικάστηκε στο πριγκιπάτο της Αλβανίας. Αυτή η απόφαση πυροδότησε τοπικές αντιδράσεις που κορυφώθηκαν με την ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου, στο Αργυρόκαστρο. Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία. Προκήρυξη του Σπύρου Σπυρομήλιου προς τον λαό της Χειμάρρας Εφημερίδα Εμπρός, 7/11/1912, σελ 3 και 4.
Μετάλλιο για διάκριση στην δουλειά

Το Μετάλλιο για διάκριση στην δουλειά (ρωσ. Медаль «За трудовое отличие») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1938, με το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Ο σχεδιαστής του βραβείου ήταν ο Ιβάν Ντουμπάσοφ. Το Μετάλλιο για διάκριση στην δουλειά ήταν ένα από τα πρώτα βραβεία της ΕΣΣΔ. Ωστόσο είχαν γίνει αρκετές αλλαγές, με τα διατάγματα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 19 Ιουνίου του 1943 και στις 16 Δεκεμβρίου του 1947. Το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, που εκδόθηκε στις 28 Μαρτίου του 1980, ενέκρινε την νέα έκδοση του μεταλλίου. Συνολικά είχαν γίνει 11.000 απονομές πριν τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο και 44.000 απονομές κατά και μετά την διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

 Το Μετάλλιο για διάκριση στην δουλειά δημιουργήθηκε για να τιμήσει την υψηλή απόδοση στην εργασία. Το μετάλλιο απονεμόταν σε εργαζομένους, αγρότες, εμπειρογνώμονες της εθνικής οικονομίας, σε επιστήμονες, στους εργαζομένους του πολιτισμού, της υγείας καθώς και σε άλλους πολίτες της ΕΣΣΔ. Το μετάλλιο απονεμόταν και σε ξένους πολίτες. Το Μετάλλιο για διάκριση στην δουλειά απονεμόταν για: Για την προώθηση της ανάπτυξης της παραγωγικότητας της εργασίας, για την βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων και για τα επιτεύγματα στην σοσιαλιστική εργασία. Για την συνεισφορά στην κατασκευή, επισκευή και στις μεγάλες οικονομικές διευκολύνσεις. Για τις πολύτιμες εφευρέσεις. Για το επιτυχημένο έργο στον τομέα της επιστήμης, του πολιτισμού, της λογοτεχνίας, της τέχνης, της εκπαίδευσης, της υγείας, του εμπορίου και σε άλλους κλάδους της εργασίας. Για την ενεργή βοήθεια στην κομμουνιστική εκπαίδευση. Για τα επιτέυγματα στον αθλητισμό.
Ανάγλυφον Ερμού και Χαρίτων

Το ανάγλυφο Ο Ερμής και οι Χάριτες είναι αττικό ανάγλυφο. Ένα τμήμα του ανακαλύφτηκε το 1888, ενώ το δεύτερο και μεγαλύτερο τμήμα του βρέθηκε τον Ιανουάριο του 1889 στον ναό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος στο νότιο τείχος της Ακρόπολης κοντά στα Προπύλαια. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αριθμό καταχώρησης καταλόγου 702.

 Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο Πεντέλης. Έχει διαστάσεις 39,5 εκατοστά ύψος, 40 έως 42,5 εκατοστά πλάτος. Έχει υποστεί φθορές και γι' αυτό λείπει το κεντρικό αέτωμα, ενώ το αριστερό χέρι και το δεξί πόδι του παιδιού έχουν χαθεί. Επίσης λείπει το κάτω μισό μέρος του προσώπου του Ερμή, και η επιφάνεια του όλου ανάγλυφου παρουσιάζει δορές σε διάφορα σημεία. Το ανάγλυφο παρουσιάζει πέντε πρόσωπα που βηματίζουν από δεξιά προς αριστερά. Οδηγός είναι ένας γεροδεμένος άνδρας σε κατατομή (προφίλ) που παίζει δίαυλο, ενώ βηματίζει με το δεξί πόδι μπροστά. Ο αυλητής είναι ντυμένος με μακρύ ιμάτιο. Τα μαλλιά του είναι χτενισμένα και πιασμένα σε μακρές πλεξούδες που τυλίγουν το κεφάλι του. Είναι βαμμένα με κόκκινο χρώμα. Τον ακολουθεί πομπή τριών γυναικών, η κάθε μια με το δεξί πόδι μπροστά και τα γόνατα λυγισμένα σαν σε αγώνα δρόμου. Εκτός από τα πέλματα και τα γόνατα που είναι σκαλισμένα σε κατατομή, τα υπόλοιπα μέρη του σώματος καθώς και τα πρόσωπα είναι στραμμένα προς τον θεατή. Η πρώτη γυναίκα κρατάει στο δεξί χέρι ένα φρούτο, και με το αριστερό της χέρι κρατάει τον δεξιό καρπό της επόμενης γυναίκας που την ακολουθεί. Τα χαρακτηριστικά επαναλαμβάνονται και στις επόμενες δύο γυναίκες, από τις οποίες η τελευταία κρατάει από το χέρι ένα μικρό παιδί. Οι γυναίκες είναι ντυμένες με χιτώνα και από πάνω κοντό ένδυμα. Από τα λίγα υπολείμματα χρώματος ζωγραφικής συμπεραίνουμε, ότι το ανάγλυφο ήταν διακοσμημένο ως εξής. Τα κενά ανάμεσα στους παριστάμενους χαρακτήρες είχε χρώμα βαθύ μπλε, τα μαλλιά του αυλητή και των δύο Χάριτων είχαν χρώμα ερυθρό, ενώ η πρώτη Χάρις ίσως να είχε μαλλιά χρώματος ξανθού, λευκοκίτρινου. Τα ενδύματα είχαν διάφορα απαλά χρώματα. Γενικά ο καλλιτέχνης είχε τρία ή τέσσερα χρώματα, τα οποία χρησιμοποίησε εναλλάξ για να αποδώσει την μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία. Η λατρεία των Χαρίτων στην Αθήνα ήταν πανάρχαια. Προς τιμή τους οι Αθηναίοι τελούσαν και μυστήρια, όπως μαρτυρεί ο Παυσανίας. Μαζί με τις τρεις Χάριτες λατρευόταν και ο Ερμής όπως ξέρουμε από τον Αριστοφάνη αλλά και από το χωρίο του Πλουτάρχου Το ανάγλυφο παριστάνει τον Ερμή που οδηγεί τις τρεις Χάριτες, οι οποίες χορεύουν στους ήχους του αυλού του θεού. Αμφίβολη μένει η ερμηνεία του παιδιού, το οποίο μάλλον δεν είναι θνητός, αλλά κάποιος ήρωας, ή κάποια συγγενική θεότητα. Το ανάγλυφο παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της αρχαϊκής τέχνης. Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία (1906). Μνημεία της Ελλάδος. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Γκάι Ντίκινς (1881 - 1916) (1912). Catalogue Of The Acropolis Museum Volume I Archaic Sculpture (στα Αγγλικά). Cambridge: University Press. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Ισμήνη Τριάντη (1998). Το Μουσείο Ακροπόλεως. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 219. ISBN 960-7169-84-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011.
Εκκλησία Αγίου Πολυκάρπου (Σμύρνη)

Η Εκκλησία Αγίου Πολυκάρπου (τουρκικά: Aziz Polikarp Kilisesi) είναι ναός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στη Σμύρνη της Τουρκίας. Ο Πολύκαρπος υπήρξε μαθητής του αποστόλου Ιωάννη. Ήταν επίσκοπος Σμύρνης και προστάτης άγιος της Σμύρνης.

 Η εκκλησία του Αγίου Πολυκάρπου χτίστηκε το 1625 με την άδεια του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν Α ' και κατόπιν αιτήματος του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' . Το εκκλησιαστικό κτήριο καταστράφηκε από το σεισμό της Σμύρνης το 1688 και την πυρκαγιά, που ξέσπασε τους επόμενους μήνες. Επισκευάστηκε μεταξύ 1690–1691. Το μοναστήρι της εκκλησίας καταστράφηκε από τη φωτιά το 1763. Η εκκλησία αναστηλώθηκε το 1775 με τη συνεισφορά του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ' και έγινε τρίκλιτη βασιλική. Το 1820, στην εκκλησία κρεμάστηκε μια μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα προς τιμήν του Λουδοβίκου ΙΓ'. Η εκκλησία, στην οποία προστέθηκαν παρεκκλήσια κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1892–1989, ήταν διακοσμημένη με τοιχογραφίες, που απεικονίζουν τη ζωή του Πολυκάρπου, φτιαγμένη από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Ρέιμοντ Τσαρλς Πέρε. Καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά της Σμύρνης και ξαναχτίστηκε το 1929. Η εκκλησία του Αγίου Πολυκάρπου υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια του σεισμού στην περιοχή της Σμύρνης τον Νοέμβριο του 2020. Χτισμένη με πέτρα και τούβλο, η εκκλησία είναι πλέον μια ορθογώνια βασιλική με τρία κλίτη. Βρίσκεται στην κατεύθυνση Ανατολής-Δύσης. Υπάρχει ένα οκταγωνικό καμπαναριό στα νοτιοδυτικά της εκκλησίας.
397

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 397 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 397 (CCCXCVII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Καισαρείου και Αττικού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1150 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 397 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Ρωμαίος στρατηγός Στιλίχων παγιδεύει τους Βησιγότθους υπό τον Βασιλιά Αλάριχο στην Πελοπόννησο, αλλά αποφασίζει την εγκατάλειψη της εκστρατείας εναντίον των Βησιγότθων στην Ελλάδα, επομένως επιτρέπει στον Βασιλιά Αλάριχο να διαφύγει στην Ήπειρο με τη λεία του. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Στιλίχων αφήνει την Ελλάδα με σκοπό την προετοιμασία για στρατιωτική δράση στη Βόρεια Αφρική, όπου μία εξέγερση (βλέπε Γιλδωνική Επανάσταση του 398) φαίνεται επαπειλούμενη. Ο Αυτοκράτορας Ονώριος περνά ένα νέο νόμο καθιστώντας τα βαρβαρικά ύφη ενδυμάτων παράνομα στη Ρώμη. Ως απόρροια αυτού του νόμου, όλοι στη Ρώμη απαγορεύεται να φορούν μπότες, παντελόνια, ζωικά δέρματα και μακριά μαλλιά. Αυτός ο νόμος περνά ως απάντηση στην αυξανόμενη δημοφιλία των βαρβαρικών τάσεων μεταξύ των Ρωμαίων πολιτών. Κίνα Οι Σιονγκ-νου καταλαμβάνουν την περιοχή της Κανσού, μία οικονομικώς σημαντική επαρχία ευρισκόμενη κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού. Θρησκεία 4 Απριλίου - Ο Αμβρόσιος, Αρχιεπίσκοπος Μιλάνου, πεθαίνει στο Μεδιόλανο, μετά από 23 χρόνια στη θέση του επισκόπου, κατά τα οποία κυριάρχησε στην πολιτική ζωή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. 28 Αυγούστου - Σύνοδος της Καρχηδόνας: ο Βιβλικός κανόνας διασαφηνίζεται εντελώς. 7 Σεπτεμβρίου - Πρώτη Σύνοδος του Τολέδου: ισπανικοί επίσκοποι, συμπεριλαμβανομένου του Λαμπίου, καταδικάζουν τον Πρισκιλιανισμό. 13 Νοεμβρίου - Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος διορίζεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Το Μοναστήρι του Μορ Γκάμπριελ ιδρύεται και τοποθετείται στο οροπέδιο του Τουρ Άμπντιν πλησίον του Μιντυάτ (Τουρκία). Ο Σουλπίκιος Σεβήρος συγγράφει την πρωιμότερη βιογραφία του Μαρτίνου της Τουρ, τον πρώτο γνωστό βίο αγίου που γράφτηκε ποτέ. Ο Αυγουστίνος Ιππώνος αρχίζει τις Ομολογίες του, μία αυτοβιογραφία που εξιστορεί την πνευματική ανάπτυξή του. Ο Σκώτος ιεραπόστολος Νινιανός εγκαθιδρύει μία εκκλησία (Λευκός Οίκος) στο Ουίτχορν και αρχίζει το έργο του μεταξύ των Πίκτων. 30 Μαρτίου ή 31 Μαρτίου - Κ' ουκ Μπ' αλάμ Α΄, βασιλιάς του Παλένκε (Μεξικό) (πεθαίνει πιθανώς το 435) 4 Απριλίου - Αυρήλιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων (γεννιέται περίπου το 340) 17 Σεπτεμβρίου - Νεκτάριος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (γεννιέται τον 4ο αιώνα) 8 Νοεμβρίου - Μαρτίνος της Τουρ, επίσκοπος και άγιος (γεννιέται το 316 ή το 336) Μουρόνγκ Ουέι, αυτοκρατορικός πρίγκιπας του Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται το 373) Μουρόνγκ Λονγκ, στρατηγός και πρίγκιπας του Μετέπειτα Γιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Αυτοκράτειρα Σι, σύζυγος του αυτοκράτορα Γιάο Τσανγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Κρατιδιακές εκλογές Ούταρ Πραντές 2022

Στις 10 Φεβρουαρίου – 7 Μαρτίου 2022 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στο Ούταρ Πραντές (Ινδία), για να εκλεγούν τα 403 μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης του Ούταρ Πραντές (κάτω βουλή του διθάλαμου κοινοβουλίου).

 Η Νομοθετική Συνέλευση του Ούταρ Πραντές είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου κοινοβουλίου του κρατιδίου. Αποτελείται από 403 μέλη τα οποία εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για πενταετή θητεία. Οι εκλογές διεξήχθησαν σε 7 φάσεις, μία για κάθε ζώνη του Ούταρ Πραντές. Α΄ Φάση: 10 Φεβρουαρίου 2022 για 58 εκλ. περιφέρειες Β' Φάση: 14 Φεβρουαρίου 2022 για 55 εκλ. περιφέρειες Γ' Φάση: 20 Φεβρουαρίου 2022 για 59 εκλ. περιφέρειες Δ' Φάση: 23 Φεβρουαρίου 2022 για 60 εκλ. περιφέρειες Ε' Φάση: 27 Φεβρουαρίου 2022 για 60 εκλ. περιφέρειες ΣΤ' Φάση: 3 Μαρτίου 2022 για 57 εκλ. περιφέρειες Ζ' Φάση: 7 Μαρτίου 2022 για 54 εκλ. περιφέρειες. Τον Σεπτέμβριο του 2021 το Κόμμα Νισάντ και το Άπνα Νταλ (Σονελάλ) ανακοίνωσαν ότι στις επερχόμενες εκλογές θα συμμετάσχουν με την Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία. Ο 49χρονος Γιόγκι Αντίτιαναθ, με την εμπειρία του ως βουλευτής (1998–2017) και Προϊστάμενος Υπουργός (2017–σήμερα) ηγήθηκε στις εκλογές. Το κόμμα Άπνα Νταλ (Σονελάλ) ιδρύθηκε το 2016 και είναι θυγατρικό του Άπνα Νταλ (Καμεραβάντι). Δηλαδή, η αρχηγός του Άπνα Νταλ (Σονελάλ), η Ανουπρίγια Πατέλ, είναι κόρη της Κρίσνα Πατέλ, της αρχηγού του Άπνα Νταλ (Καμεραβάντι). Το κόμμα Νισάντ ιδρύθηκε το 2016 από τον Σαντζάι Νισάντ. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα συμμάχησε με μικρά τοπικά κόμματα για τις εκλογές. Στη συμμαχία ηγήθηκε ο Ακίλες Γιάνταφ, ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος (2017–σήμερα) και πρώην προϊστάμενος Υπουργός του Ούταρ Πραντές (2012–2017). Το Προοδευτικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε το 2018 με διάσπαση από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, και ο Σιβπάλ Σινγκ Γιάνταφ είναι ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος. Στις 25 Μαΐου 2021 ο Τζαγιάντ Τσοντάρι έγινε αρχηγός του Εθνικού Λαϊκού Κόμματος, διαδεχόμενος τον πατέρα του, τον Ατζίτ Σινγκ. Η 65χρονη Κρίσνα Πατέλ είναι αρχηγός του κόμματος Άπνα Νταλ (Καμεραβάντι) από το 2009. Το κόμμα Κοινωνία της Πλειοψηφίας διεκδίκησε όλες τις έδρες (403) της Ούταρ Πραντές, με την υποστήριξη 10 μικρών τοπικών κομμάτων. Η Μαγιαβάτι είναι πρόεδρος του κόμματος από το 2003. Το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, με την υποστήριξη της Ενωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας, διεκδίκησε όλες τις έδρες της Ούταρ Πραντές εκτός από μία. Το 40% των υποψηφίων ήταν γυναίκες. Το Πανινδικό Συμβούλιο Ενότητας Μουσουλμάνων (ΠΙΣΕΜ) ηγήθηκε στη συμμαχία Μπαγκιντάρι Παριβαρντάν Μόρτσα (ΜΠΜ), αποτελούμενη από μικρά κόμματα και κινήματα που υποστηρίζονται από την μουσουλμανική μειονότητα και ορισμένες κάστες αυτόχθονων.΄Ο Σοκάτ Αλί είναι πρόεδρος στο ΠΙΣΕΜ του Ούταρ Πραντές από το 2016. Το Κόμμα Τζαν Αντικάρ ιδρύθηκε το 2016 από τον Μπαμπού Σινγκ Κουσβάχα, ο οποίος είναι και αρχηγός του κόμματος. Το Κόμμα Ειρήνης ιδρύθηκε το 2008 και ο Μοχάμεντ Αγιούμπ είναι αρχηγός του κόμματος από τότε.
Μπελλ Χουκς

Η Μπελλ Χουκς (bell hooks ή Bell Hooks ή Gloria Watkins, 25 Σεπτεμβρίου 1952 – 15 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Αμερικανίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου που ειδικευόταν στην κοινωνική κριτική, εστιάζοντας σε ομάδες που διακρίνονται από εγκαθιδρυμένες διαφορές στην κοινωνική εξουσία. Γεννήθηκε ως Γκλόρια Γουότκινς, αλλά έλεγε πως χρησιμοποιεί το όνομα μπελλ χουκς (bell hooks) για να τιμήσει τη μητέρα της και τη γιαγιά της. Υπεστήριζε ως ορθή τη γραφή με μικρούς χαρακτήρες όλων των λέξεων (ακόμα και σε περιπτώσεις όπως η αρχή προτάσεων), αλλά άλλοι συγγραφείς, ευμενείς προς αυτή, αναφέρονται σε αυτή μερικές φορές με τα κεφαλαία B και H. Το 1973 απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και ακολούθησε μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών (master) από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Μάντισον το 1976 και ένα διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ το 1983. Ως φεμινίστρια κοινωνική κριτικός, ήταν περισσότερο γνωστή για την κριτική της και τη στρατηγική της εναντίον αυτού που όριζε ως «λευκή ρατσιστική καπιταλιστική πατριαρχία». Πίστευε, μεταξύ άλλων, ότι πολλά σύγχρονα κοινωνικά θέματα (ιδιαιτέρως η φυλή, το γένος, το φύλο, η τάξη και ο σεξουαλικός προσανατολισμός) είναι αξεδιάλυτα διασυνδεδεμένα, και πως η θετική κοινωνική αλλαγή απαιτεί την αντιμετώπισή τους «ως ένα». Επίσης ήταν Βουδίστρια, και πολλά από τα γραπτά και τις συνεντεύξεις της ασχολούνται με τον Βουδισμό.

 Ain't I a Woman?: Black women and feminism (1981) ISBN 0-89608-129-X Feminist Theory from Margin to Center (1984) Talking Back: thinking feminist, thinking black (1989) Yearning: race, gender, and cultural politics (1990) Breaking Bread: insurgent Black intellectual life (1991) (with Cornel West) Black Looks: race and representation (1992) Sisters of the Yam: Black women and self-recovery (1993) Teaching to Transgress: education as the practice of freedom (1994) Outlaw Culture: resisting representations (1994) Art on My Mind: visual politics (1995) Killing Rage: ending racism (1995) Bone Black: memories of girlhood (1996) Reel to Real: race, sex, and class at the movies (1996) Wounds of Passion: a writing life (1997) Happy to be Nappy (1999) (a children's book, illustrated by Christopher Raschka) ISBN 0-7868-0427-0 Remembered Rapture: the writer at work (1999) All about Love: new visions(2000) Feminism is for Everybody: passionate politics (2000) Where We Stand: class matters (2000) Salvation: Black people and love (2001) Communion: the female search for love (2002) Rock My Soul: Black people and self-esteem (2003) Teaching Community: a pedagogy of hope (2003) ISBN 0-415-96817-8 We Real Cool: Black men and masculinity (2004) The Will to Change: men, masculinity, and love (2004) «Postmodern Blackness», της hooks bell hooks (Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι) Critical Resources: bell hooks Άρθρα της bell hooks που έχουν εκδοθεί στο Shambhala Sun Αρχειοθετήθηκε 2008-12-04 στο Wayback Machine.
265

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 265 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 265 (CCLXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Βαλεριανού και Λουκίλλου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1018 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 265 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Γαλλιηνός αποπειράται δύο φορές να κατατροπώσει τον σφετεριστή Πόστουμο, αλλά την πρώτη φορά ο Αουρέολος, διοικητής του εκλεκτού πεζικού, απερίσκεπτα τον αφήνει να δραπετεύσει. Την δεύτερη φορά, ο Γαλλιηνός υφίσταται έναν τραυματισμό προκαλούμενο από βέλος και καλείται να διακόψει την πολιορκία μίας Γαλατικής πόλης όπου ο Πόστουμος έχει κρυφτεί. Δεν κάνει καμία άλλη προσπάθεια να ξεπεράσει τον αντίπαλό του, αντίθετα αφοσιωμένος στα πολιτικά και στρατιωτικά προβλήματα στον Ίστρο Ποταμό (Δούναβη) και στα ανατολικά τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Πόστουμος δεν παρελαύνει στην Ρώμη και αξιώνει την επικράτεια νότια της Γαλατίας. Ο Γαλλιηνός δίνει εντολή για την ενδυνάμωση του Μιλάνου και της Βερόνας. Ο Γαλλιηνός απωθεί την επιδρομή των Γότθων στην Βαλκανική Χερσόνησο. Ένας στρατηγός του στρατού του Γαλλιηνού, ο Βικτωρίνος, αυτομολεί προς τον Πόστουμο. Κίνα Ο Σίμα Τζάο, ο οποίος είχε γίνει αντιβασιλέας και εκ των πραγμάτων κύριος εξουσιαστής του Σάο Ουέι για λιγότερο από 10 χρόνια, πεθαίνει, αφήνοντας την εξουσία του στον πρωτότοκο γιο του, τον Σίμα Γιεν, ο οποίος θα αρχίσει την κατάλυση του Σάο Ουέι το 266, ιδρύοντας την Δυναστεία των Τζιν. Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας (πεθαίνει σε απροσδιόριστη ημερομηνία) 6 Σεπτεμβρίου - Σίμα Τζάο, Κινέζος αντιβασιλέας του Σάο Ουέι (γεννιέται το 211) Μα Τζαν, Κινέζος μηχανικός και εφευρέτης του νοτιοκατευθυνόμενου άρματος (γεννιέται σε απροσδιόριστη ημερομηνία) Αυτοκράτειρα Ξου, Κινέζα αυτοκράτειρα του Ανατολικού Γου
Μιχάλης Μανούσκος

Ο Αντιναύαρχος Μιχάλης Μανούσκος (1895–11 Δεκεμβρίου 1952) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, δήμαρχος Πειραιά, από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος του αθλητικού σωματείου της πόλης, Ολυμπιακός.

 Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα της πόλεως του Πειραιά, βιομήχανος στο επάγγελμα. Υπήρξε μαζί με τον Νότη Καμπέρο ιδρυτής του Ολυμπιακού, στο όνομα του οποίου προσέθεσε το «Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς». Διετέλεσε πρώτος πρόεδρός του (1925–1928), χρημάτισε δε άλλες δύο φορές πρόεδρος (1937–1939, 1945–1950). Το 1938 διορίστηκε από την κυβέρνηση Μεταξά δήμαρχος Πειραιά, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1941. Παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του λίγο μετά τη γερμανική εισβολή του Απριλίου 1941, αρνούμενος να συνεργαστεί με τους Γερμανούς κατακτητές.Απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών την 11η Δεκεμβρίου 1952, τρίτο στέλεχος της ιστορίας του Ολυμπιακού εντός 8 εβδομάδων έπειτα από τους Φίλιππο Κουράντη στις 17 Οκτωβρίου και Γιάννη Ανδριανόπουλο στις 6 Νοεμβρίου.
Αλέξανδρος Μυλωνάς

Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς (Αθήνα, 16 Αυγούστου 1881 - 4 Μαρτίου 1967), του Κυριάκου, ήταν Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και συγγραφέας, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Υπήρξε αρχηγός του Αγροτικού Δημοκρατικού Κόμματος και συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου.

 Ήταν γιος του καθηγητή αρχαιολογίας Κυριάκου Μυλωνά (1835-1913) και σπούδασε νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (1912-15) και του νεοσύστατου υπουργείου Γεωργίας (1915-20). Το 1926 ίδρυσε το Αγροτικό Κόμμα.Κατά τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά εξορίστηκε στην Ικαρία (1938) και το 1944 κατάφερε να διαφύγει στη Μέση Ανατολή. Εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής (Αθηνών-Πειραιώς το 1923 και Ιωαννίνων το 1926 και το 1932 με το Αγροτικόν Κόμμα Ελλάδος και το 1933 με τον Εθνικό Συνασπισμό (Αγροτικός). , Ιωαννίνων με το Αγροτικόν Δημοκρατικόν Κόμμα το 1936). Επίσης, εξελέγη γερουσιαστής αριστίνδην (από τη Βουλή και τη Γερουσία) και υπηρέτησε από το 1929 έως το 1932.Διατέλεσε υπουργός Γεωργίας στις κυβερνήσεις του Κροκιδά (9-14 Νοεμβρίου 1922), Ελευθερίου Βενιζέλου (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1924) και Καφαντάρη (Μάρτιος-Απρίλιος 1924), υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη (1928), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1933) στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου, υπουργός Ναυτικών (1944 στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου) και υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Πλαστήρα (1945) και Σοφούλη (1945-46). Ως υπουργός του Ελευθέριου Βενιζέλου συνέταξε το νόμο για την απαλλοτρίωση των μεγάλων τσιφλικιών. Αποσύρθηκε από την πολιτική το 1950.Από το 1951 έως το 1953 ήταν διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας.Πέθανε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1967 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο.Άφησε συγγραφικό έργο. Ο γιος του Γεώργιος, ήταν κι αυτός πολιτικός. "Γεωργική και κτηματική πίστις" (1919) "Τα παρ' ημίν κόμματα και η αναλογική εκλογή" (1921) "Κεφαλαιώδη τινά σημεία του πρσφυγικού ζητήματος" (1924) "Αυτοδιοίκησις και περιφέρεια αυτής" (1930)
Σπαρτιατική Συμμαχία

Η Πελοποννησιακή Συμμαχία ήταν μια ένωση κρατών της Πελοποννήσου με αρχηγό τη Σπάρτη. Η Συμμαχία αυτή ιδρύθηκε κατά τον 8ο αιώνα - 6ο αιώνα π.Χ. Οι σύμμαχοι της Σπάρτης ήταν όλες οι πελοποννησιακές πόλεις εκτός του Άργους και της Αχαΐας.

 Κατά τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. το όνομα της συμμαχίας άλλαξε και από Σπαρτιατική ονομάστηκε Πελοποννησιακή συμμαχία, για να τονίσει το γενικό χαρακτήρα της. Οι σύμμαχοι ήταν οι ίδιοι και πάλι με τη Σπάρτη αρχηγό της συμμαχίας. Οι Αργείοι ήταν οι κυριότεροι εχθροί της Σπάρτης και γενικά της Σπαρτιατικής συμμαχίας. Το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου έφερε το Άργος στη συμμαχία. Όμως μετά από αποστασίες των συμμάχων της Σπάρτης η συμμαχία σιγά - σιγά άρχισε να διαλύεται. Κατά τις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ. δημιουργήθηκε -από τον Νάβι- ένα κοινό ανάμεσα στις λακωνικές πόλεις. Αυτό το κοινό ονομάστηκε Κοινό των Ελευθερολακώνων. Διατηρήθηκε μέχρι την εποχή του Διοκλητιανού.
Ρόκυ ΙΙ

Ο Ρόκυ Νο 2 είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1979 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σιλβέστερ Σταλόνε, ο οποίος επίσης πρωταγωνιστεί. Αποτελεί συνέχεια της πρώτης ταινίας Ρόκυ.

 Ο αγώνας του Ρόκυ και του Απόλο Κριντ, λήγει ισόπαλος, αφήνοντας τον πρωταθλητή να νιώθει πως έχει ταπεινωθεί από έναν ερασιτέχνη. Ο Απόλο με κάθε μέσο ζητάει ρεβάνς από τον Ρόκυ, όπου εκεί κατά την γνώμη του θα κριθεί ποιος είναι ο καλύτερος. Ο Ρόκυ από την άλλη, θέλει αρχικά να έχει μια ήσυχη ζωή με την σύζυγο του, Άντριαν, η οποία είναι έγκυος. Τελικά, λόγω των συνθηκών, πείθεται και ανεβαίνει στο ρινγκ για την πολυαναμενόμενη ρεβάνς με τον παγκόσμιο πρωταθλητή. Σιλβέστερ Σταλόνε ως Ρόκι Μπαλμπόα Τάλια Σάιρ ως Άντριαν Πενίνο Μπαρτ Γιάνγκ ως Πόλι Πενίνο Καρλ Γουέδερς ως Απόλο Κριντ Σίλβια Μιλς ως Μαίρη Αν Κριντ Μπέρτζες Μέρεντιθ ως Μίκι Γκόλντμιλ
Αθάνατοι Ηρακλείου

Οι Αθάνατοι είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας και δήμου Ηρακλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τεμένους του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αθάνατοι είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται λίγο ανατολικότερα του ρέματος Ξεροποτάμου και της επαρχιακής οδού Ηρακλείου-Φαιστού (ΕΟ 97), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1924 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Άντε Γκργκούρεβιτς

Ο Άντε Γκργκούρεβιτς, γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1975 στο Σπλιτ της Κροατίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,00 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Γκργκούρεβιτς ξεκίνησε την επαγγλμετική του καριέρα από την ΚΚ Σπλιτ, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Κροατίας το 1997. Παρέμεινε στη συγκεκριμένη ομάδα από το 1995 ως το 2002, με εξαίρεση τη σεζόν 1999-2000 κατά την οποία φόρεσε τη φανέλα της Βακάλο. Με την ΚΚ Σπλιτ είχε 11,5 πόντους και 9,2 ριμπάουντ σε 21 παιχνίδια για την Αδριατική Λίγκα της σεζόν 2001-02. Την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε στο ιταλικό πρωτάθλημα με την ομάδα της Αβελίνο σε 31 αγώνες με μέσους όρους 6,5 πόντων και 9,7 ριμπάουντ, ενώ συνέχισε στη Σλοβενία και την ΚΚ Κρκα για το 2003-04. Μετά από μία σύντομη επιστροφή στο Σπλιτ, υπέγραψε για τη σεζόν 2005-06 στην ιταλική Σούτορ Μοντεγκρανάρο, αλλά ολοκλήρωσε τη χρονιά στη Σκαφάτι Μπάσκετ και τον Άρη Θεσσαλονίκης.Το 2006-07, φόρεσε τη φανέλα της ΑΕΚ και της Ολυμπιάδας Πατρών, για να συνεχίσει στην ΕΘΑ Έγκωμης και να κλείσει την καριέρα του στην ΚΚ Σπλιτ, το 2012. Ante Grgurevic profile | Game center | FIBA.com Ante Grgurevic Basketball Player Profile Ante Grgurevic - DraftExpress
Τίνα Μπιρμπίλη

Η Κωνσταντίνα (Τίνα) Μπιρμπίλη γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 4 Μαρτίου 1969. Ηταν υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου από τις 7 Οκτωβρίου του 2009 μέχρι τις 17 Ιουνίου 2011.

 Έχει σπουδάσει στο τμήμα Φυσικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1986-1990) και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος (Master's) στην Περιβαλλοντική Τεχνολογία από το Imperial College of Science, Technology and Medicine του Λονδίνου (1991-1992). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές με την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής (Ph.D.) στην Περιβαλλοντική Οικονομία και Διαχείριση στο ίδιο πανεπιστήμιο (1992-1995).Εργάστηκε σε διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα για το περιβάλλον και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά και έχει ανακοινώσει εργασίες σε συνέδρια. Συμμετείχε σε εκδόσεις καθώς και στη συγγραφή εκπαιδευτικού υλικού για το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, όπου και δίδαξε. Επίσης υπήρξε αξιολογητής ευρωπαϊκών προγραμμάτων για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν εκείνος ήταν υπουργός Εξωτερικών (2002-2004), εργάστηκε για την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής πολιτικής στις εξωτερικές σχέσεις των κρατών. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Α΄ εξάμηνο 2003) ήταν υπεύθυνη, εκ μέρους του Υπουργείου Εξωτερικών, για τον συντονισμό 24 ομάδων εργασίας διαφόρων θεματικών ενοτήτων. Συμμετείχε ενεργά στη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού δικτύου για τη διπλωματία σε θέματα περιβάλλοντος και βιώσιμης ανάπτυξης, στο οποίο και εκπροσώπευσε την Ελλάδα. Μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004, διετέλεσε σύμβουλος του προέδρου του κόμματος σε θέματα περιβάλλοντος και πράσινης ανάπτυξης. Η Τίνα Μπιρμπίλη δεν ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 2009. Ανήκε στον κύκλο των στενών συνεργατών του Γεωργίου Παπανδρέου και αποτέλεσε προσωπική του επιλογή για τη θέση της υπουργού Περιβάλλοντος. Κατά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης Παπανδρέου τον Ιούνιο του 2011, απομακρύνθηκε από την θέση της και αντικαταστάθηκε από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Η θητεία της χαρακτηρίστηκε από αρκετές προτάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος και για την εγκατάλειψη ρυπογόνων μορφών ενέργειας. Ωστόσο, λίγες από αυτές υλοποιήθηκαν ή βρίσκονται υπό υλοποίηση. Από το φθινόπωρο του 2011 μέχρι το φθινόπωρο του 2013 ήταν πρέσβειρα της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης.Η Τίνα Μπιρμπίλη είναι εκ πεποιθήσεως ανύπαντρη μητέρα και έχει έναν γιο (γεν. 2005). Ελευθεροτυπία: «Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης», 6 Οκτωβρίου 2009. Ελευθεροτυπία: «Από τα "όχι" στο "πουλήστε"», 18 Ιουνίου 2011.
Δήμος Διδύμων Αργολίδας

Ο Δήμος Διδύμων ήταν διευρυμένος δήμος που δημιουργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833. Αποτελούσε έναν από τους τέσσερεις αρχικούς δήμους στους οποίους διαιρέθηκε η επαρχία Ερμιονίδας. Ο δήμος καταλάμβανε το βόρειο τμήμα της επαρχίας και απλωνόταν γύρω από τον ορεινό όγκο του όρους Δίδυμο. Συνόρευε στα νότια με τους άλλους δήμους της Επαρχίας Ερμιονίδας (Μάσητος και Ερμιόνης) στα ανατολικά με τον δήμο Δρυόπης της επαρχίας Τροιζηνίας και στα βόρεια με τον δήμο Ασίνης της επαρχίας Ναυπλίας. Δυτικά βρεχόταν από τον Αργολικό κόλπο.

 Ο δήμος σχηματίστηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1833 αλλά με βασιλικό διάταγμα του 1841 καταργήθηκε και συγχωνεύτηκε στους δήμους Ερμιόνης και Μάσητα (Κρανιδίου). Επανασυστάθηκε το 1866 (με Β.Δ. της 29ης Ιουλίου 1866) και διατηρήθηκε μέχρι την κατάργηση των διευρυμένων δήμων, το 1912. Στην θέση του δημιουργήθηκαν οι κοινότητες Διδύμων, Φούρνων και Ηλιοκάστρου. Ο δήμος περιλάμβανε έξι οικισμούς και μία μονή. Κατά την απογραφή του 1834 ο δήμος Διδύμων είχε συνολικό πληθυσμό 911 κατοίκους. Αναλυτικά οι οικισμοί που αποτέλεσαν τον δήμο και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 1834 Δίδυμον [710] Φούρνοι [198] Μονή του Προδρόμου [3] Σταίλια [0] Καρακάση (Ηλιόκαστρο) [0] Λουκαίτη [0] Τσουκαλιά [0] Καψοσπίτι [0] Την δεύτερη περίοδο δημιουργίας του δήμου (περίοδος 1866 - 1912) διετέλεσαν δήμαρχοι οι: Ευθύμιος Οικονομόπουλος (1866-1879) Αντώνης Παπαδήμας (1879-1884) Δημήτριος Πιπινόπουλος (1884-1888) Ασπασιάδης Αντωνόπουλος (1888-1892) Δημήτριος Γιάννου (1892-1900) Δημήτριος Παπασωτηρίου (1900-1904) Ιωάννης Μπροδήμας (1904-1908) Ιωάννης Πέτρου (1908-1912) Ιωάννης Ησαΐας, επιμ. (1996). Οδοιπορικό στην ιστορία και χωρογραφία του δήμου Ερμιόνης. Έκδοση δήμου Ερμιόνης. ISBN 960-859-10-0-7. Απογραφή του 1834 , ΕΣΥΕ
Ηφαιστειακός χειμώνας

Ως ηφαιστειακός χειμώνας (volcanic winter) χαρακτηρίζεται γενικά η κλιματολογική μεταβολή με διατηρούμενη μείωση της παγκόσμιας θερμοκρασίας που προκαλείται μετά από ηφαιστειακή έκρηξη. Βασική αιτία αυτού του φαινομένου είναι η ηφαιστειακή τέφρα και σταγονίδια θειικού οξέος που παραμένουν, σε μορφή αερολύματος, για αρκετό χρόνο στην κατώτερη ζώνη της ατμόσφαιρας, την τροπόσφαιρα, αλλά και στη στρατόσφαιρα, με συνέπεια να μειώνουν την ηλιακή ακτινοβολία.

 Η διατήρηση του φαινομένου είναι ανάλογη του όγκου και της έκτασης των παραπάνω αιτιών, η καθίζηση των οποίων είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα. Γενικά το φαινόμενο του ηφαιστειακού χειμώνα, εκτός από τα καιρικά προβλήματα που επιφέρει, σημαντικά εξ ίσου είναι και τα επί της εναέριας κυκλοφορίας δημιουργούμενα. Η δυσμενέστερη επίπτωση που μπορεί να προκληθεί, είναι στο περιβάλλον, με δεδομένη την καταστροφή του όζοντος. Ο ηφαιστειακός χειμώνας μπορεί να σημειωθεί σε πολύ ευρύτερη περιοχή από τη θέση του υπαίτιου ηφαιστείου, καλύπτοντας μια γεωγραφική ήπειρο, μέχρι ακόμα και οι συνέπειές του να επηρεάσουν ολόκληρο τον πλανήτη. Χαρακτηριστική περίπτωση διατήρησης ηφαιστειακού χειμώνα είναι αυτή που παρατηρήθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Πινατούμπο (στις Φιλιππίνες), το 1991, όπου και διατηρήθηκε για δύο με τρία χρόνια, ενώ ακόμα πιο σημαντική σε έκταση των συνεπειών ήταν εκείνη που σημειώθηκε μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα (Ινδονησίας) το 1815, όταν το επόμενο έτος στη διάρκεια του θέρους σημειώθηκαν εκτενείς χιονοπτώσεις στις ΗΠΑ, Νέα Αγγλία κ.α. όπου και δόθηκε η ονομασία "έτος χωρίς καλοκαίρι". Η έκρηξη του ηφαιστείου στο όρος Πινατούμπο έγινε αισθητή στην παγκόσμια θερμοκρασία για τα επόμενα 2 με 3 χρόνια. Έτος χωρίς καλοκαίρι MR Rampino, S Self & RB Stothers (1988). «Volcanic winters». Annual Review of Earth and Planetary Science 16: 73–99. doi:10.1146/annurev.ea.16.050188.000445. Bibcode: 1988AREPS..16...73R. .
Μπενί Αμπές

Το Μπενί Αμπές (αραβικά: بني عباس‎, βερβερικές γλώσσες: ⴰⵢⵜ ⴰⴱⴱⴰⵙ) είναι πόλη όαση στη δυτική Αλγερία. Η κοινότητα, σύμφωνα με την απογραφή του 2008, έχει 10.885 κατοίκους, από 8.850 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,13%.

 Το Μπενί Αμπές βρίσκεται στον ποταμό Ουέντ Σαουρά, ο οποίος έχει νερό μόνο τον χειμώνα και την άνοιξη και ο οποίος σχηματίζει τα δυτικά σύνορα της ερήμου Εργκ στην επαρχία Μπεσάρ. Οι πλησιέστερες μεγαλύτερες πόλεις με άμεσες συγκοινωνιακές συνδέσεις είναι περίπου 235 χλμ. βόρεια η πρωτεύουσα της επαρχίας Μπεσάρ και το Ταγκίτ περίπου στα μέσα της απόστασης. Η πόλη του Μπενί Αμπές βρίσκεται σε ένα βραχώδες οροπέδιο σε υψόμετρο περίπου 500 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Μπενί Αμπές ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και αρχικά αποτελούταν από τέσσερις ανεξάρτητους οχυρωμένους οικισμούς (κσαρ). Στη συνέχεια τον 15ο αιώνα, ο Σιντί Μουχάμεντ μπεν Αμπντεσλάμ ένωσε τις πόλεις σε έναν οικισμό. Κατά τη διάρκεια του Αλγερινού πολέμου της Ανεξαρτησίας, το παλιό κσαρ εκκενώθηκε από τους Γάλλους το 1957, δεδομένου ότι υπήρχαν υποψίες πως στην περιοχή βρισκόταν αντάρτες. Οι κάτοικοι μετακόμισαν αρχικά σε οικίες στην άκρη του φοινικοδάσους και στις άκρες του οροπεδίου, ενώ αργότερα δημιουργήθηκε η νέα πόλη στο οροπέδιο. Το παλιό κσαρ έχει ερειπωθεί έκτοτε, αλλά τμήματά του έχουν αναπαλαιωθεί. Στο Μπενί Αμπές υπάρχει Μουσείο Σαχάρας και ερευνητικό κέντρο της Σαχάρας με ερείπια ζωολογικού και βοτανικού κήπου. Η δημοτική πισίνα, η οποία τροφοδοτείται από μια πηγή, έχει επίσης τουριστική αξία. Υπάρχουν παλιές οχυρώσεις στη μέση του φοινικοδάσους. Το ερημητήριο La Fraternité, το οποίο ιδρύθηκε το 1901, όπου έζησε για τέσσερα χρόνια ο Σαρλ ντε Φουκώ, διαθέτει ένα παρεκκλήσι και εξακολουθεί να κατοικείται από μερικούς μοναχούς. Το Μπενί Αμπές έχει θερμό και ξηρό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWk). Συνήθως παρατηρείται ελάχιστη βροχόπτωση, αλλά περιστασιακές καταιγίδες μπορούν να παρατηρηθούν, προκαλώντας πλημμύρες στον Ουέντ Σαουρά. Υπάρχει ηλιοφάνεια σχεδόν κάθε μέρα ολόκληρο τον χρόνο. Ο Δεκέμβριος, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι οι ψυχρότεροι μήνες, όταν η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ 4 °C και 18 °C. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η θερμοκρασία μπορεί να φτάσει τους 45 °C με υγρασία περίπου 10% κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Παύλος Μαρία Βοναπάρτης

Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης (Paul Marie Bonaparte, 19 Φεβρουαρίου 1809 Κανίνο, Ιταλία – 7 Σεπτεμβρίου 1827 Ναύπλιο), ήταν πρίγκιπας της Οικογένειας Βοναπάρτη, ανιψιός του Ναπολέοντα. Υπήρξε φιλέλληνας και έλαβε μέρος στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

 Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης ήταν το τρίτο παιδί του Λουκιανού Βοναπάρτη και της συζύγου του Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάμπ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια.Τον Μάρτιο του 1827, σε ηλικία 18 ετών, έφυγε από την πόλη κρυφά από τους γονείς του, και πήγε στην Ανκόνα από εκεί με ξένο όνομα ταξίδεψε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στον πόλεμο για την ανεξαρτησία των Ελλήνων. Ο Παύλος Βοναπάρτης έφτασε πρώτα στα Ιόνια Νησιά, αργότερα βρέθηκε με τον Βρετανό ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος την εποχή εκείνη ήταν επιφορτισμένος με τον ελληνικό στόλο. Ο Παύλος υπηρέτησε στη ναυαρχίδα Ελλάς. Μετά από μια σειρά αποτυχημένων ενεργειών, ο στολίσκος του Κόχραν αγκυροβόλησε στο στενό έξω από τις Σπέτσες.Ο Παύλος Βοναπάρτης πέθανε στο Ναύπλιο στις 7 Σεπτεμβρίου (Π.Η. 26 Αυγούστου) 1827, όταν μία ημέρα πριν βρέθηκε στη φρεγάτα Ελλάς βαριά πληγωμένος από απρόσεκτο χειρισμό όπλου, καθώς καθάριζε το πιστόλι του. Το 1832, μετά το τέλος του πολέμου στην Ελλάδα, το ταριχευμένο σώμα του Παύλου Βοναπάρτη θάφτηκε σε μαυσωλείο στο νησί της Σφακτηρίας, μαζί με τους Γάλλους ναύτες που έπεσαν στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Δημήτρης Φωτιάδης, Η Επανάσταση τού 21, ΜΕΛΙΣΣΑ 1971 Dictionnaire de Biographie française, τόμος 6ος, Παρίσι 1951 William St Clair (2008), That Greece Might Still be Free: The Philhellenes in the War of Independence, Cambridge: OpenBook
Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Αναφοράς

Τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Αναφοράς (ΔΠΧΑ, Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης, ΔΠΧΠ, αγγλικά: International Financial Reporting Standards, IFRS) έρχονται εν έτει 2006 να εμπλουτίσουν τα γνωστά Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα. Η εφαρμογή τους καθίσταται για τις ελληνικές επιχειρήσεις υποχρεωτική και αφορά πλέον και λοιπές επιχειρήσεις πέραν των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο Αθηνών.

 Τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα είναι: ΔΛΠ 1: Παρουσίαση Οικονομικών Καταστάσεων ΔΛΠ 2: Αποθέματα ΔΛΠ 7: Καταστάσεις Ταμειακών Ροών ΔΛΠ 8: Λογιστικές Πολιτικές, Αλλαγές στις Λογιστικές Εκτιμήσεις και Λάθη ΔΛΠ 10: Γεγονότα μετά την ημερομηνία του Ισολογισμού ΔΛΠ 11: Κατασκευαστικές Συμβάσεις ΔΛΠ 12: Φόροι ΕισοδήματοςΔΛΠ 14: Οικονομικές Πληροφορίες Κατά Τομέα ΔΛΠ 16: Ενσώματα ΠάγιαΔΛΠ 17: Μισθώσεις ΔΛΠ 18: Έσοδα ΔΛΠ 19: Παροχές σε ΕργαζόμενουςΔΛΠ 20: Λογιστική των Επιχορηγήσεων και Γνωστοποίηση της Κρατικής ΥποστήριξηςΔΛΠ 21: Οι Επιδράσεις των Μεταβολών στις Τιμές ΣυναλλάγματοςΔΛΠ 23: Κόστος Δανεισμού ΔΛΠ 24: Γνωστοποιήσεις Συνδεδεμένων Μερών ΔΛΠ 26: Λογιστική και Πληροφόρηση Προγραμμάτων Παροχών Αποχώρησης από την Υπηρεσία ΔΛΠ 27: Ενοποιημένες και Ατομικές Οικονομικές Καταστάσεις ΔΛΠ 28: Επενδύσεις σε Συγγενείς Επιχειρήσεις ΔΛΠ 29: Παρουσίαση Οικονομικών Στοιχείων σε Υπερπληθωριστικές ΟικονομίεςΔΛΠ 30: Γνωστοποιήσεις στις Οικονομικές Καταστάσεις Τραπεζών και Όμοιων Χρηματοοικονομικών ΙδρυμάτωνΔΛΠ 31: Επενδύσεις σε Κοινοπραξίες ΔΛΠ 32: Χρηματοοικονομικά Μέσα: Αναγνώριση και ΑποτίμησηΔΛΠ 33: Κέρδη ανά Μετοχή ΔΛΠ 34: Ενδιάμεσες Οικονομικές Καταστάσεις ΔΛΠ 36: Μείωση της Αξίας Στοιχείων του Ενεργητικού ΔΛΠ 37: Προβλέψεις, Ενδεχόμενες Υποχρεώσεις και Ενδιάμεσες ΑπαιτήσειςΔΛΠ 38: Άυλα Στοιχεία του Ενεργητικού ΔΛΠ 40: Επενδύσεις σε Ακίνητα ΔΛΠ 41: ΓεωργίαΤα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Αναφοράς είναι: ΔΠΧΑ 1: Πρώτη Εφαρμογή των ΔΠΧΠ ΔΠΧΑ 2: Πληρωμές Βασιζόμενες σε Συμμετοχικούς Τίτλους ΔΠΧΑ 3: Ενοποιήσεις Επιχειρήσεων ΔΠΧΑ 4: Ασφαλιστικές Συμβάσεις ΔΠΧΑ 5: Πάγια Στοιχεία του Ενεργητικού Κατεχόμενα προς Πώληση και Διακοπείσες ΔραστηριότητεςΔΠΧΑ 6: Έρευνα και Αξιολόγηση Ορυκτών ΠόρωνΔΠΧΑ 7: Χρηματοοικονομικά Μέσα: Γνωστοποιήσεις ΔΠΧΑ 8: Λειτουργικοί Τομείς ΔΠΧΑ 9: Χρηματοοικονομικά Μέσα ΔΠΧΑ 10: Ενοποιημένες Οικονομικές Καταστάσεις ΔΠΧΑ 11: Κοινή Ρυθμίσεις ΔΠΧΑ 12: Παρουσίαση των Συμφερόντων σε άλλες οντότητες ΔΠΧΑ 13: Επιμέτρηση της εύλογης αξίαςΔιερμηνείες Ίδρυμα ΔΠΧΑ
Βέρατρον το λευκόν

Το Βέρατρον το λευκόν, ο Ελλέβορος ο λευκός (Veratrum album), γνωστός και ως ψευδής ελλεβορίνη (false helleborine), Ευρωπαϊκός λευκός ελλέβορος (European white hellebore) ή κατά τους Γεννάδιο και Καββαδά είναι ο λευκός ελλέβορος (white veratrum) του Θεόφραστου και του Διοσκουρίδη· συν. Veratrum lobelianum Bernh., είναι δηλητηριώδες φαρμακευτικό φυτό των Λειριίδων (ή Λιλιίδων) (Liliaceae) (οικογένεια κρίνου) ή Melanthiaceae. Απαντά σε ορεινά μέρη της Ελλάδας, όπου καλείται κοινώς στερόγιαννι. Είναι εγγενές στην Ευρώπη και σε τμήματα της δυτικής Ασίας (δυτική Σιβηρία, την Τουρκία και στον Καύκασο).

 Το φυτό είναι πολυετές (perennial) βότανο, με δυνατό κάθετο ρίζωμα (rhizome), καλυμμένο με θήκες από υπολείμματα παλαιών φύλλων. Οι σωματώδεις, απλοί μίσχοι (stems) έχουν ύψος από 50 έως 175 εκατοστά. Έχει φύλλα χοντρά, πλατιά, προμήκη, ωοειδή ή λογχοειδή, με ισχυρές παράλληλες νευρώσεις, πτυχωτά και χνοώδη στο κάτω μέρος. Τα άνθη φύονται από τις μασχάλες μακρών βρακτίων κατά βότρυς, σχηματίζοντας μια ευρεία επάκρια φόβη μήκους περίπου 50 εκατοστών. Τα άνθη έχουν χρώμα λευκό, πρασινωπό ή κιτρινωπό. Η περίοδος ανθοφορίας είναι από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο. Τα άνθη μυρίζουν πολύ έντονα ιδίως αν είναι εκτεθειμένα στον ήλιο. Το περιγόνιο είναι εξωτερικά χνουδωτό, με τμήματα προμήκη, δαντελωτά και είναι μακρότερο από τον ποδίσκο. Έχουν κατά λάθος εκληφθεί για την κίτρινη γεντιανή, Gentiana lutea, η οποία χρησιμοποιείται στα ποτά, με αποτέλεσμα τις δηλητηριάσεις.Η ρεσβερατρόλη έχει απομονωθεί από το φυτό. Η ρίζα του είναι πολύ δηλητηριώδης, με μια παραλυτική επίδραση στο νευρικό σύστημα. Σε δύο περιπτώσεις θανατηφόρας δηλητηρίασης από την κατανάλωση των σπόρων, οι τοξίνες βερατριδίνης (veratridine) και cevadine ήταν παρούσες στο αίμα. Το 1983, οι σκόνες φτερνίσματος, που παράγονταν από το βότανο στη Δυτική Γερμανία, προκάλεσαν σοβαρές δηλητηριάσεις στην Σκανδιναβία. Το 2014, υπήρξε ο ισχυρισμός ότι ο Μέγας Αλέξανδρος, θα μπορούσε να είχε δηλητηριαστεί με κρασί φτιαγμένο από Veratrum album. Προηγουμένως, πιστεύετο ότι η δηλητηρίαση οφειλόταν στο αρσενικό ή (κάποια μυθική πίστη) ότι το νερό του Στύγιου ποταμού, μπορεί να οδήγησε στο θάνατο τον Βασιλιά της Μακεδονίας. Στην αρχαιότητα, ένα αποτελεσματικό εμετικό με βάση το λευκό ελλέβορο και ένα πικρό οβάλ σπόρο (που ο Hahneman πίστευε ότι ήταν ο σπόρος του Erigeron ή Senecio) αναμείχθηκε από τους ιατρούς της Αντίκυρας, μια πόλη της Φωκίδας στην Ελλάδα. Παραπομπές σημειώσεων