IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άγιος Νικόλαος Κλειτορίας Αχαΐας

O Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,106 χμ² (2011).

 O Άγιος Νικόλαος απέχει 12,2 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 790 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 52 κατοίκους. O Άγιος Νικόλαος από το 1835 μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Κλειτορίας. Στη συνέχεια με την κατάργηση των Δήμων ορίστηκε έδρα της Κοινότητος Αγίου Νικολάου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος. Το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Καλαβρύτων. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Νικολάου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/04/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίου Νικολάου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/04/2017.
Χριστιανή της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ

H Χριστιανή, γερμ. Christiane von Sachsen-Mersenburg (1 Ιουνίου 1659 - 13 Μαρτίου 1679) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Άιζενμπεργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φιλίππου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1677 τον Χρισιτανό των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ και είχε τέκνο: Χριστιανή 1679-1722, παντρεύτηκε τον Φίλιππο-Ερνέστο δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ, γιο του Χριστιανού, γιου του Φιλίππου. Φρειδερίκος 1701-1766, δούκας του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Ερριέττα-Αυγούστα, κόρη του Σίμωνα-Ερρίκου-Αδόλφου κόμη του Λίππε-Ντέτμολντ. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος-Ερρίκος απεβ. 1779, δούκας του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Άννα-Καρολίνα, κόρη του Γουλιέλμου-Ερρίκου πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν. Λουίζα-Καρλόττα, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Γεώργιο Λέμπρεχτ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Wettin". genealogy.euweb.cz.
Δήμος Έλους

Ο Δήμος Έλους ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, στα βόρεια παράλια του Λακωνικού κόλπου. Ο δήμος αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 140,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 6.452 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Βλαχιώτης.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Βλαχιώτη [ 2.396 ] ο Βλαχιώτης [ 2.373 ] ο Άγιος Ανδρέας [ 23 ] Δ.δ. Αγίου Ιωάννη -- ο Άγιος Ιωάννης [ 332 ] Δ.δ. Αστερίου -- το Αστέρι [ 315 ] Δ.δ. Γλυκόβρυσης [ 1.620 ] η Κάτω Γλυκόβρυση [ 1.602 ] η Άνω Γλυκόβρυση [ 18 ] Δ.δ. Γουβών [ 334 ] οι Γούβες [ 250 ] η Μακρινάρα [ 84 ] Δ.δ. Έλους -- το Έλος [ 920 ] Δ.δ. Μυρτέας -- η Μυρτιά [ 535 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Μάρκος Άτιος Βάλβος

Ο Μάρκος Άτιος Βάλβος ο Νεότερος, λατιν.: Marcus Atius Balbus (105 - 51 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος του 1ου αι. π.Χ., ο οποίος υπηρέτησε ως πραίτορας το 62 π.Χ. Ήταν εξάδελφος του στρατηγού Πομπήιου από τη μητέρα του και γαμπρός επ' αδελφή του δικτάτορα Ιούλιου Καίσαρα, από τον γάμο του με την αδελφή του Ι. Καίσαρα Ιουλία τη Νεότερη. Μέσω της Ιουλίας έγινε ο παππούς του Αυγούστου, πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα.

 Ο Βάλβος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Aricia σε μία πολιτική οικογένεια και ήταν γιος και κληρονόμος του Mαρτίου Ατίου Βάλβου του Πρεσβύτερου (148 - 87 π.Χ.). Μητέρα του ήταν η Πομπηία, αδελφή του υπάτου Γναίου Πομπηίου Στράβωνα, πατέρα του Πομπήιου Μάγκνου, μέλος της Πρώτης Τριανδρίας με τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Mάρκος Λικίνιος Κράσσος. Η οικογένεια του Βάλβου του Πρεβύτερου προερχόταν από μία ρωμαϊκή γερουσιαστική οικογένεια της τάξης των Πληβείων από την Aricia (σύγχρονη Ariccia, Ιταλία). Το "Βάλβος" στα λατινικά σημαίνει τραυλός. Κατά τη διάρκεια της υπατείας του Ιουλίου Καίσαρα το 59 π.Χ., ο Βάλβος διορίστηκε μαζί με τον Πομπήιο σε μία επιτροπή για την εφαρμογή των Ιουλίων νόμων για τον διαμερισμό περιουσιών στην Καμπανία μεταξύ των Συμμάχων. Ο Κικέρων αναφέρει ότι ο Πομπήιος έλεγε ένα αστείο για τον Βάλβο, που έδειχνε ότι αυτός δεν ήταν άτομο ιδιαίτερης σημασίας. Παντρεύτηκε την Ιουλία τη Νεότερη, μία από τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του δικτάτορα Ιουλίου Καίσαρα. Η Ιουλία τού έκανε δύο ή περισσότερες κόρες και πιθανώς έναν γιο. Μία από τις κόρες του, η Ατία, παντρεύτηκε τον Γάιο Οκτάβιο και έγινε μητέρα της Οκταβίας της Νεότερης (τέταρτης συζύγου του Μάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας) και του πρώτου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αυγούστου. Μία νεότερη κόρη, η Ατία ,παντρεύτηκε τον Λεύκιο Μάρκιο Φίλιππο και έγινε η μητέρα της Mαρκίας.Βεβαιώνεται μία άλλη Ατία, που ήταν παντρεμένη με έναν Γάιο Ιούνιο Σιλανό. Αυτή η Aτία μπορεί να ήταν μία άλλη κόρη του Βάλβου και της Ιουλίας ή μιας εγγονής τους. Ο Ρόναλντ Σάυμ επίσης εικάζει, ότι αυτή η Ατία μπορεί να ήταν κόρη του Βάλβου από άλλη σύζυγο, που ονομάζεται Κλαυδία.Ο Βάλβος απεβίωσε το 51 π.Χ. Νυμφεύτηκε την Ιουλία η Νεότερη. κόρη του Γάιου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου και είχε τέκνα: Ατία Βάλβα Καισονία 85-43 π.Χ., παντρεύτηκε τον Γάιο Οκτάβιο ΙV ανθύπατο. Οκταβία η Νεότερη 69-11 π.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Γάιο Κλαύδιο Μάρκελλο τον Νεότερο ύπατο το 50 π.Χ. και έπειτα τον Μάρκο Αντώνιο μέλος της Β΄ Τριανδρίας. Γάιος Οκτάβιος, μετέπειτα Οκταβιανός Αύγουστος 63 π.Χ.-14 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Γένος Ατίων Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία Suetonius, Οι ζωές των Δώδεκα Καισάρων, Augustus https://web.archive.org/web/20060511155339/http://www.ancientlibrary.com/smith-bio/0464.html
Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας

Το μοναστήρι του Αϊ Γιάννη όπως αποκαλούν οι ντόπιοι την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Πελοπίου Ηλείας βρίσκεται στο Πελόπιο του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, της περιφερειακής ενότητας Ηλείας. Η Ιερά Μονή ανήκει στην Ι.Μ. Ηλείας και Ωλένης.

 Το ησυχαστήριο ιδρύθηκε από τον Πελόπιο αρχιμ. Πανάρετο Παπαευθυμίου. Εκοιμήθη και ετάφη στο ησυχαστήριό του το έτος 1942. Το ησυχαστήριο συνέχισε να λειτουργεί ως γυναικεία μονή για πολλές δεκαετίες. Σήμερα το μοναστήρι παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική εικόνα από εκείνη της εποχής της ίδρυσής του. Ο Ι. Ν. Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το καθολικό της μονής, ανηγέρθη από τον π. Πανάρετο το 1902. Ο Ιερός Ναός είναι ρυθμού βασιλικής, πετρόχτιστος και διαθέτει ένα κωδωνοστάσιο. Πίσω από τον Ναό ευρίσκονται τα κελιά των μοναχών, ο ξενώνας, καθώς και τα κτήματα της Μονής. Προ του Ιερού Ναού ευρίσκεται το μεγάλο διώροφο κτήριο του γηροκομείου, του οποίου η λειτουργία έχει ανασταλεί, και που σήμερα στον ισόγειο χώρο του φιλοξενείται ο παιδικός σταθμός του δήμου Αρχαίας Ολυμπίας "Ο μικρός αρκούδος". Δίπλα στο κτήριο του πρώην γηροκομείου ανηγέρθη δαπάναις του Ιδρύματος Λάτση νέο μεγαλοπρεπές κτήριο, το οποίο όμως δεν χρησιμοποιείται. Σήμερα δεν διαβιούν μοναχές στην Μονή. Τελευταία ηγουμένη υπήρξε η Καλλινίκη Παφιλιάρη. Η Μονή πανηγυρίζει στις 24 Ιουνίου, οπότε πλήθος προσκυνητών συρρέει, κυρίως από την γύρω περιοχή.
Παραλία Πλατάνου Αχαΐας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με την ονομασία Πλάτανος, δείτε: Πλάτανος Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία. Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Παραλία στην Αχαΐα, δείτε: Παραλία Αχαΐας (αποσαφήνιση). Η Παραλία Πλατάνου είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παραλίας Πλατάνου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Παραλίας Πλατάνου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/12/2017.
332 Σίρι

Η Σίρι (Siri) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,5. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Σίρι υπολογίσθηκε σε 40,4 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 68,9 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,172 (από δεδομένα του IRAS). Η Σίρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δομιτία Λογγίνα

Η Δομιτία Λογγίνα (Domitia Longina, 50/55 - 126/130) ήταν η σύζυγος του Δομιτιανού, Αυτοκράτορα της Ρώμης. Ήταν κόρη του Γναίου Δομίτιου Κόρβουλο και της Κασσίας Λογγίνας, κόρης του Γάιου Κάσσιου Λογγίνου υπάτου το 30. Η Δομιτία χώρισε τον πρώτο της σύζυγο, τον συγκλητικό Λούκιο Αίλιο Πλαύτιο Λάμια Αιλιανό το 71 για να παντρευτεί τον Δομιτιανό. Ο Αυτοκράτορας την εξόρισε, όταν έμαθε, ότι είχε σχέσεις με έναν θεατρικό συγγραφέα, που ονομαζόταν Πάρις.Στις 18 Σεπτεμβρίου 96 μ.Χ. ο Δομιτιανός δολοφονήθηκε από συνωμοσία του παλατιού, που διοργάνωσαν αυλικοί. Η Δομιτία απεβίωσε ειρηνικά μεταξύ 126 με 130 μ.Χ..

 Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 70 τον Λούκιο Αίλιο Λάμια Πλαύτιο Αιλιανόο συγκλητικό, αντικαταστάτη ύπατο το 80 και είχε τέκνα: (;) Λούκιος Φουνδάνιος Λάμια Αιλιανός, συγκλητικός, ύπατος το 116, ανθύπατος της Ασίας το 131 και 132. Ίσως όμως να είναι εγγονός της. (;) Πλαυτία, παντρεύτηκε πρώτα τον Λούκιο Καιόνιο Κόμμοδο ύπατο το 106, μετά τον Γάιο Αβίδιο Νιγρίνο και έπειτα τον Σέξτο Βετολένο Σιβίκα Σεριάλι ύπατο το 106.Αφού διαζεύχθηκε, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Δομιτιανό Ρωμαίο Αυτοκράτορα και είχε τέκνα: Φλάβιος, καίσαρ. Φλαβία. (Γαλλικά) Minaud, Gérard, Les vies de 12 femmes d’empereur romain - Devoirs, Intrigues & Voluptés , Paris, L’Harmattan, 2012, ch. 5, La vie de Domitia Longina, femme de Domitien, p. 121-146. (ISBN 978-2-336-00291-0). Jones, Brian W. (1992). The Emperor Domitian. London: Routledge. ISBN 0-415-10195-6. Levick, Barbara (2002). «Corbulo's Daughter». Greece & Rome 49 (2): 199–211. doi:10.1093/gr/49.2.199. https://archive.org/details/sim_greece-rome_2002-10_49_2/page/199. Varner, Eric R. (1995). «Domitia Longina and the Politics of Portraiture». American Journal of Archaeology (Archaeological Institute of America) 99 (2): 187–206. doi:10.2307/506339. https://archive.org/details/sim_american-journal-of-archaeology_1995-04_99_2/page/187. Southern, Pat (1997). Domitian: Tragic Tyrant. London: Routledge. ISBN 0-415-16525-3.
Ιόλου Άμπιλ

Ο Ιόλου Άμπιλ (Iolu Johnson Abil, προφορά: Γιόλου Άμπιλ, 1942-) είναι πολιτικός από το Βανουάτου, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος του νησιωτικού κράτους από το 2009 ως το 2014. Κατάγεται από το νησί Τάννα, το οποίο βρίσκεται στην επαρχία Ταφέα.

 Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1942. Υπηρέτησε στην πρώτη κυβέρνηση μετά την ανεξαρτησία του 1980, με επικεφαλής τον Ουόλτερ Λίνι. Προτού γίνει πρόεδρος υπηρέτησε ως συνήγορος του πολίτη. Ο Άμπιλ εξελέγη πρόεδρος του Βανουάτου από εκλεκτορικό κολέγιο 52 μελών στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009. Η εκλογή του έγινε στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας, καθώς κανένας υποψήφιος δεν είχε λάβει τα απαιτούμενα δύο τρίτα των ψήφων από το εκλεκτορικό κολέγιο στους δύο προηγούμενους γύρους της ψηφοφορίας.Αρκετοί βουλευτές προσκείμενοι στον πρωθυπουργό Έντουαρντ Ναταπέι υποστήριξαν τον απερχόμενο πρόεδρο Καλκότ Ματασκελέκελε στους δύο πρώτους γύρους των εκλογών. Η θητεία του Ματασκελέκελε τερματίστηκε στις 16 Αυγούστου του 2009 και ήταν ξανά υποψήφιος για μια δεύτερη θητεία. Ωστόσο, όλοι οι βουλευτές του συνασπισμού του Ναταπέι είχαν ομόφωνα συμφωνήσει να στηρίξουν τον Άμπιλ στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας.Ο Άμπιλ νίκησε άλλους 6 υποψήφιους που διεκδίκησαν το αξίωμα του προέδρου στον τρίτο γύρο. Έχοντας την υποστήριξη του πρωθυπουργού Ναταπέι, εξελέγη πρόεδρος με 41 ψήφους. Το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου του 2009 ο Άμπιλ ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα.Τον διαδέχθηκε υπηρεσιακά ο Φιλίπ Μπεντορό.
NGC 4607

Ο NGC 4607 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 56 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Ανακαλύγθηκε από τον αστρονόμο R. J. Mitchell στις 24 Απριλίου 1854 και ανήκει στον σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.

 Ο NGC 4607 ενδέχεται να είναι γαλαξίας-συνοδός του NGC 4606, με την απόσταση μεταξύ τους να είναι 55-66 χιλιάδες έτη φωτός. Παρόλα αυτά, εν αντιθέσει με τον NGC 4606, στον NGC 4607, δεν εντοπίζονται σημάδια παραμόρφωσης εξαιτίας βαρυτικής αλληλεπίδραση. Αυτό είναι αντίθετο με τα αναμενόμενα αποτελέσματα σε περίπτωση ισχυρής βαρυτικής αλληλεπίδρασης. Επιπλέον οι μετρήσεις της μετατόπισης στο ερυθρό δείχνουν διαφορά περίπου 600 km/s ανάμεσα στους δύο γαλαξίες, γεγονός που επίσης καθιστά απίθανη τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ τους. NGC 4302 - Γαλαξίας του Σμήνους της Παρθένου με παρόμοια μορφή. Δεδομένα για το NGC 4607 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4607 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4607 στο Wikimedia Commons
Μεσιέ 12

Το Μεσιέ 12 (γνωστό και ως M12 και NGC 6218) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 16.000 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο. Το Μεσιέ 12 βρίσκεται περίπου 3 μοίρες μακρυά από το Μ10 στον ουρανό, με το οποίο και μοιάζει πολύ.

 Το Μεσιέ 12 ανακαλύφθηκε από το Σαρλ Μεσιέ στις 30 Μαΐου 1764. Ο πρώτος που το ανέλυσε ήταν ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1783. Το Μεσιέ 12 έχει διάμετρο περίπου 75 έτη φωτός. Τα λαμπρότερα μέλη του σμήνους έχουν φαινόμενο μέγεθος +12. Το Μεσιέ 12 είναι αρκετά χαλαρό σμήνος και κάποτε θεωρούταν ότι ήταν ένα σφιχτά συγκεντρωμένο ανοικτό σμήνος, όπως είναι το σμήνος της Αγριόπαπιας (Μ11). Έχουν εντοπιστεί σε αυτό το σμήνος 13 μεταβλητοί αστέρες. Μία μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2006 κατέληγε ότι αυτό το σμήνος διαθέτει ένα ασυνήθιστα χαμηλό αριθμό άστρων χαμηλής μάζας. Οι συγγραφείς υπέθεσαν ότι τα άστρα αυτού του τύπου απομακρύνθηκαν από το σμήνος εξαιτίας της βαρυτικής επιρροής του Γαλαξία. Δεδομένα για το NGC 6218 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6218 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Messier 12, SEDS Messier pages Messier 12, Galactic Globular Clusters Database page Αρχειοθετήθηκε 2011-05-22 στο Wayback Machine. 'Stolen' stars article at Universe Today
Τζον Μάξγουελ Κούτσι

Ο Τζον Μάξγουελ Κούτσι (John Maxwell Coetzee, 9 Φεβρουαρίου 1940), αναφερόμενος συχνότερα ως Τζ. Μ. Κούτσι, είναι Νοτιοαφρικανός μυθιστοριογράφος, γλωσσολόγος, κριτικός και μεταφραστής. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2003. Το 2002 εγκαταστάθηκε και ζει στην Αυστραλία (Αδελαΐδα), ενώ από το 2006 είναι και Αυστραλός πολίτης. Πριν από το Βραβείο Νόμπελ, ο Κούτσι είχε βραβευθεί τρεις φορές με το νοτιοαφρικανικό λογοτεχνικό βραβείο CNA, το γαλλικό Prix Femina Étranger, το Διεθνές Βραβείο Μυθοπλασίας των Irish Times και δύο φορές με το Βραβείο Μπούκερ. Ο Κούτσι γεννήθηκε στο Κέιπ Τάουν. Ο πατέρας του, Ζαχαρίας Κούτσι, ήταν δικηγόρος και δημόσιος υπάλληλος, ενώ η μητέρα του, Βέρα Βέμάγερ, δασκάλα.

 ΜυθιστορήματαDusklands (Σκοτεινοί τόποι) (1974) In the Heart of the Country (Στην καρδιά της χώρας) (1977) μτφ. Μιλτ.Φραγκόπουλος (εκδ. "Κρύσταλλο") Waiting for the Barbarians (Περιμένοντας τους βαρβάρους)(1980) μτφ. Αθηνά Δημητριάδου (εκδ. "Scripta") Life & Times of Michael K (Ζωή και εποχή του Michael K) (1983) Foe (Εχθρός) (1986) Age of Iron (Εποχή του σιδήρου) (1990) The Master of Petersburg (Ο άρχοντας της Πετρούπολης) (1994) Disgrace (Ατίμωση) (1999) Elizabeth Costello (2003) Slow Man (Αργός άντρας) (2005) Diary of a Bad Year (Ημερολόγιο ενός κακού χρόνου) (2007) The Childhood of Jesus (Η παιδική ηλικία του Ιησού)(2013) μτφ. Κατερίνας Σχινά (εκδ. "Μεταίχμιο", Αθήνα, 2014) The Schooldays of Jesus (Τα σχολικά χρόνια του Ιησού) (2016)Διηγήματα και νουβέλεςThe Lives of Animals (Η ζωή των ζώων) (1999) A House in Spain (Ένα σπίτι στην Ισπανία) (2000) The African Experience (Η αφρικανική εμπειρία) (2002). Επανακυκλοφόρησε το 2014 ως «Nietverloren» As a Woman Grows Older (Καθώς η γυναίκα μεγαλώνει) (2004) He and His Man (Αυτός και ο άνθρωπός του) (2004) The Old Woman and the Cats (Η γριά και οι γάτες) (2013)Μυθιστορηματική αυτοβιογραφίαBoyhood: Scenes from Provincial Life (Παιδική ηλικία : Σκηνές της επαρχιακής ζωής) (1997) Youth: Scenes from Provincial Life II (Νεότητα: Σκηνές της επαρχιακής ζωής, 2)(2002) Summertime (Καλοκαίρι) (2009)
Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης

Ο Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης (1261 - 19 Οκτωβρίου 1287) από τον Οίκο του Πουατιέ-Αντιόχειας ήταν κόμης της Τρίπολης και τιτουλάριος πρίγκιπας της Αντιόχειας (1275 - 1287).

 Ήταν ο μόνος γιος του Βοημούνδου ΣΤ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και κόμη της Τρίπολης και της Σιβύλλας των Χετουμιδών, κόρης του Χετούμ Α΄ της Αρμενίας. Το μόνο που είχε απομείνει από το μεγάλο πριγκιπάτο της Αντιόχειας ήταν το λιμάνι της Λατάκειας. Η μητέρα του ήταν αντιβασίλισσα την περίοδο που ήταν ανήλικος, ενώ την αντιβασιλεία διεκδικούσε και ο Ούγος Γ΄ της Κύπρου εξάδελφος του πατέρα του, ως ο πλησιέστερος συγγενής του. Ο Βοημούνδος πέρασε τα περισσότερα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στην Κιλικία, στην Αυλή του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας, ενώ ο Μπαϊμπάρς κατέλαβε την Αντιόχεια, όπου ήταν πρίγκιπας ο πατέρας του (1268). Επέστρεψε στην Τρίπολη (1277), κλείνοντας αμέσως ειρήνη με τον Καλαούν, τον σουλτάνο των Μαμελούκων, και αναγνώρισε τον Ρογήρο του Αγίου Σεβερίνου ως αντιβασιλιά στην Άκρα, βρίσκοντας την εχθρότητα της Γενοβέζικης οικογένειας των Εμπριάκο. Η Τρίπολη ήταν ασθενέστατη εκείνη την εποχή. Κυριαρχούσαν δύο αντιμαχόμενες μερίδες: η Ρωμαϊκή υπό τον Παύλο του Σενί, επίσκοπο της Τρίπολης, και η Αρμενική υπό τη Σιβύλλα και τον Βαρθολομαίο. Ο Παύλος του Σενί απέκτησε τη συμμαχία του Γουλιέλμου του Μπωζέ, του νέου Μεγάλου Μάγιστρου των Ναιτών ιπποτών, και έπειτα της οικογένειας των "Αντι-Ναϊτών" Εμπριάκο. Αυτό έφερε μια σειρά πολέμων ανάμεσα στον Βοημούνδο Ζ΄ και τους Ναΐτες, ο οποίος έκαψε το κτίριό τους στην Τρίπολη, αλλά τελικά ηττήθηκε και συνθηκολόγησε. Το 1278 ο Γκυ των Εμπριάκο κύριος του Ζιμπλέ (Βύβλου) και οι Ναΐτες κυρίευσαν την Τρίπολη, αλλά διώχθηκαν από τον Βοημούνδο Ζ΄ και οι 12 γαλέρες του στόλου του καταστράφηκαν από τρικυμία. Η τελευταία σύγκρουση έγινε τον Ιανουάριο του 1285, όπου οι Εμπριάκο προσπάθησαν να πάρουν την Τρίπολη, αλλά δεν βρήκαν τους Ναΐτες και κατέφυγαν στους Ιωαννίτες Ιππότες. Οι Ιωαννίτες τους παρέδωσαν στον Βοημούνδο Ζ΄, με τον όρο να τους χαρίσει τις ζωές, ωστόσο αυτός τους έθαψε ζωντανούς στην άμμο και τους άφησε να πεθάνουν από πείνα. Απεβίωσε πρόωρα 26 ετών, χωρίς να αφήσει παιδιά από τη σύζυγό του Μαργαρίτα του Άκρας. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Λουκία.
Ισαβέλλα του Μπωμόν

Η Ισαβέλλα, αγγλ.: Isabel de Beaumont, δούκισσα του Λάνκαστερ, από τον Οίκο του Μπριέν (π. 1320 - 1361) ήταν μία Αγγλίδα ευγενής, κόρη του κόμη του Μπωμόν. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Λάνκαστερ.

 Ήταν η νεότερη κόρη του Ερρίκου του Μπωμόν, κόμη του Μποσάν και της Αλίκης Κομύν. Η Ισαβέλλα γεννήθηκε περίπου το 1320. Είχε εννέα μεγαλύτερα αδέλφια, συμπεριλαμβανομένου του Ιωάννη 2ου κυρίου του Μπωμόν. Οι γονείς του πατέρα τής Iσαβέλλας ήταν ο Λουδοβίκος του Μπριέν, υποκόμης του Μπωμόν και η Αγνή. Οι γονείς τής μητέρας της ήταν ο Αλέξανδρος Κομύν, σερίφης του Αμπερντήν και η Ιωάννα λε Λατιμέρ. Ο Λουδοβίκος του Μπριέν ήταν ο μικρότερος γιος του Ιωάννη του Μπριέν από την τρίτη σύζυγό του Βερεγγάρια του Λεόν, ενώ ο Aλέξανδρος Κομύν ήταν ο μικρότερος αδελφός του Ιωάννη Κομύν, κόμη του Μπουσάν. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Γκρόσμοντ (από τον Οίκο των Ανζού-Πλανταγεντών), 1ο δούκα του Λάνκαστερ το 1337. Η Iσαβέλλα έφερε στον Ερρίκο δύο κόρες, που τελικά κληρονόμησαν τα κτήματα του πατέρα τους: Ματθίλδη 1339-1362, κόμισσα του Λέστερ. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ κόμη του Αινώ]. Δεν απέκτησε απογόνους. Λευκή 1345-1369, δούκισσα του Λάνκαστερ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη της Γάνδης, 2o δούκα του Λάνκαστερ, γιο του Εδουαρδου Γ΄ της Αγγλίας (2ου εξαδέλφου του Ερρίκου του Γκρόσμοντ). Η Λευκή κληρονόμησε όλα τα κτήματα του πατέρα της μετά το τέλος της αδελφής της. Ερρίκος Δ΄ 1367-1413, βασιλιάς της Αγγλίας. Φίλιππη 1360-1415, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ της Πορτογαλίας και Αλγκάρβε. Ελισάβετ, παντρεύτηκε πρώτα τον Τζων Χάστινγκς κόμη του Πέμπροουκ, μετά τον Τζον Χόλλαντ δούκα του Εξετερ και έπειτα τον Ιωάννη της Κορνουάλης, βαρόνο του Φάνχοουπ.Ο Iσαβέλλα απεβίωσε από την πανώλη το 1361 στο κάστρο του Λέστερ. Τάφηκε στο αβαείο Nιούαρκ του Λέστερ. Ο σύζυγός της απεβίωσε επίσης από την πανώλη τον Μάρτιο του 1361.
Φινλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Φινλανδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (φινλανδικά: Suomen Palloliitto, SPL, σουηδικά: Finlands Bollförbund) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Φινλανδία. Εδρεύει στο Ελσίνκι και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Φινλανδίας.

 Ιδρύθηκε το 1907 και το αμέσως επόμενο έτος εντάχθηκε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). To 1954, έγινε μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. (Φινλανδικά) Επίσημος ιστότοπος Η Φινλανδία Αρχειοθετήθηκε 2014-11-22 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Φινλανδία στον ιστότοπο της UEFA
Πιέρ Σαμπίζ

Ο Πιέρ Σαμπίζ (γαλλικά: Pierre Chambiges) (πέθανε το 1544), ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας. Εργάστηκε ως αρχιμάστορας τοιχοποιίας και λιθόστρωτων της πόλης του Παρισιού για τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον γιο του Ερρίκο Β΄.

 Ως επιθεωρητής και αρχιτέκτονας, ο Πιέρ Σαμπίζ συμμετείχε σε πολλά βασιλικά και δημόσια έργα της Γαλλίας: Καθεδρικός ναός του Σανλίς Το παλάτι του Λούβρου Το Δημαρχείο του Παρισιού Το κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι Το κυνηγετικό περίπτερο Μυέτ στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι Το κάστρο του Σαντιγί, για τον Αν του Μονμορανσύ Το κάστρο του ΦονταινεμπλώΉταν γιος του αρχιτέκτονα Μαρτέν Σαμπίζ (περ. 1465–1532), ο οποίος εργάστηκε στη Γαλλία σε καθεδρικούς ναούς φλογόμορφου γοτθικού ρυθμού.Ο Πιέρ Σαμπίζ πέθανε στο Παρίσι στις 19 Ιουνίου 1544.
Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά (Ιερά Αυτόνομος Βασιλική Μονή Αγίας Αικατερίνης του Αγίου και Θεοβαδίστου Όρους Σινά όπως αποκαλείται επίσημα, αραβικά: دير القدّيسة كاترين) θεωρείται η παλαιότερη χριστιανική μονή στον κόσμο, παρόλο που και η Ιερά Μονή του Αγίου Αντωνίου κοντά στο Κάιρο, κατέχει ανάλογη διάκριση. Είναι κτισμένη στις παρυφές του όρους Σινά, στην ομώνυμη χερσόνησο της Αιγύπτου και υπάγεται στην αυτόνομη Εκκλησία του Όρους Σινά. Ηγούμενος της Μονής είναι από τις 23 Δεκεμβρίου 1973 ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Δαμιανός. Η Μονή αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Ιστορικά, η παλαιότερη μαρτυρία για ύπαρξη μοναστικής ζωής στη περιοχή είναι του 381-384 μ.Χ. Επί βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, ανάμεσα στο 527 και 565, ανεγέρθηκε η μονή στο σημείο που βρίσκονταν η «φλεγόμενη βάτος» του Μωυσή. Το μέρος θεωρείται ιερό για χριστιανούς, μουσουλμάνους και Εβραίους. Ως απάντηση σε αίτημα μοναχών της μονής για προστασία, η μονή έλαβε από τον Μωάμεθ «ιδιόγραφη υποχρέωση» ή Διαθήκη (Αχτναμέ), επικυρωμένη με το αποτύπωμα της ίδιας της παλάμης του, που περιγράφει τα δικαιώματα των χριστιανών που ζουν με τους Μωαμεθανούς. Η βιβλιοθήκη της μονής διατηρεί την δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων και Κωδίκων της πρωτοχριστιανικής περιόδου, μετά από αυτή του Βατικανού. Ο «Σιναϊτικός κώδικας», που βρίσκονταν αρχικά στη μονή ως τον 19ο αιώνα, τώρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Στο μοναστήρι βρίσκονται επίσης εικόνες, οι παλαιότερες από τις οποίες είναι του 5ου και του 6ου αιώνα. Κατά αυτή τη περίοδο διετέλεσε ηγούμενος της μονής ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης ο λεγόμενος «της Κλίμακος». Η Μονή Σινά έγινε τόπος επίσκεψης από πολλούς Έλληνες λογοτέχνες. Τον Φεβρουάριο του 1960 πραγματοποιεί επίσκεψη ο Γιώργος Θεοτοκάς και το 1961 και τις εντυπώσεις του τις δημοσιεύει το 1961 από τις εκδόσεις Φέξη. Δίνει πληροφορίες για το φυσικό και δομημένο περιβάλλον της Μονής της Αγίας Αικατερίνης. Δίνει πληροφορίες για τον θρησκευτικό βίο, την πληθυσμιακή κατάσταση του χώρου, το έμψυχο δυναμικό της με τις ιδιάζουσες φυσιογνωμίες που εγκαταβιώνει σε αυτήν, για την τέχνη, τα κειμήλια και τη βιβλιοθήκη της. Το Σινά, επίσης , αξιοποιείται και ως ένας από τους χώρους δράσης μυθιστορηματικών ηρώων του. Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματός του ‘’Οι Καμπάνες’’, Κωστής Φιλομάτης, είναι ένας άνθρωπος που πέρασε τη ζωή του στις δυτικές μεγαλουπόλεις και στο τέλος σκοτώνεται στην θεοβάδιστη κορυφή του όρους Σινά, καθώς προσπαθεί να φτάσει αυτή. Ο χώρος λειτουργεί αρχετυπικά ως κάτι πνευματικό και αντιθετικά στον σύγχρονο βιομηχανικό πολιτισμό. Επίσημη ιστοσελίδα Ιεράς Μονής Όρους Σινά Ιερά Μονή Παντοκράτορος Θεσσαλονίκης, σελίδα για την Μονή του Όρους Σινά Αρχειοθετήθηκε 2009-05-03 στο Wayback Machine. Μιχάλης Φύλλας, «Η Μονή Σινά : μια ‘’κρύπτη της ιστορίας’’. Το Σινά μέσα από τα μάτια του Γιώργου Θεοτοκά», Βυζαντινός Δόμος, τομ. 27 (2019), σελ.185-192 [2]. Χριστός Παντοκράτωρ (Σινά) Ευφρασιανή Βασιλική Τους ναούς στη Ραβέννα Μονή Σινά (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Saint Catherine Foundation
Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Παλαμά «Οι Τιτάνες» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται με έδρα την περιοχή του Παλαμά, στην Καρδίτσα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης, καθώς και τμήματα υποδομής για νεαρές πετοσφαιρίστριες.

 Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 και ανήκει στο δυναμικό των ομάδων της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας. Κατά τη έτη 1996, 1999 και 2012 κατέκτησε τη μεγαλύτερη διάκριση σε τοπικό επίπεδο, το Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών. Και τα τρία τρόπαια συνοδεύτηκαν από άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Το υψηλότερο επίπεδο στο οποίο έχει ποτέ φτάσει ο σύλλογος είναι η Β' Εθνική μετρώντας 4 συμμετοχές. Μεγάλες επιτυχίες έχουν σημειωθεί και στα κλιμάκια του συλλόγου. Το τμήμα κορασίδων-νεανίδων το διάστημα 2012-2019 κατακτά 8 πρωταθλήματα ΕΣΚΑΘ. Συγκεκριμένα 7 διαδοχικά πρωταθλήματα κορασίδων και 1 νεανίδων. Το 2013-14 και το 2016-17 το τμήμα κορασίδων κατακτά το πρωτάθλημα βορείου Ελλάδος και προκρίνεται στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος. Στη τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος κατέκτησε και στις δύο συμμετοχές την 5η θέση. Με κορμό τις κορασίδες-νεανίδες του συλλόγου το Γενικό Λύκειο Παλαμά το 2019 συμμετέχει για πρώτη φορά στο FINAL FOUR του σχολικού πρωταθλήματος Ελλάδας-Κύπρου! Μάλιστα η ΕΟΚ στο επίσημο ranking της κατατάσσει την ομάδα των Τιτάνων Παλαμά στη 16η θέση! Τη σεζόν 2022-23 οι Τιτάνες Παλαμά αγωνίστηκαν στον 4ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου βρήκε την ομάδα στην τέταρτη θέση που σήμαινε και την πρόκριση στα μπαράζ ανόδου για τη Β' Εθνική. Στον ημιτελικό των μπαράζ η ομάδα των Τιτάνων αποκλείστηκε από την ομάδα του Γ.Σ. Αλμυρού με 3-2 στις νίκες. Προπονητές: Βαρδακούλης Λάμπρος, Φλώρος Νίκος Επίσημος ιστότοπος
Θέμα Θεσσαλονίκης

Το Θέμα Θεσσαλονίκης αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βρισκόταν στα νότια Βαλκάνια, περιλαμβάνοντας διάφορα μέρη της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, έχοντας κέντρο τη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη της Αυτοκρατορίας.

 Στην ύστερη αρχαιότητα, η Θεσσαλονίκη ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας και της Διοικήσεως Μακεδονίας και η έδρα της επαρχότητος του πραιτορίου του Ιλλυρικού. Ωστόσο, με την απώλεια του μεγαλύτερου μέρους της βαλκανικής ενδοχώρας από τις επιδρομές των Σλάβων και των Βουλγάρων τον 7ο αιώνα, η εξουσία του επάρχου περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην πόλη και στα εγγύς περίχωρά της. Ο έπαρχος συνέχισε να κυβερνά τη Θεσσαλονίκη μέχρι τις αρχές του 9ου αιώνα, όταν αντικαταστάθηκε από στρατηγό επικεφαλής του νέου θέματος της Θεσσαλονίκης.Ο στρατηγός της Θεσσαλονίκης μαρτυρείται για πρώτη φορά το 836, αλλά μια επιστολή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β´ (ηγεμόνευσε εν έτεσι 820–829) προς τον Φράγκο βασιλέα Λουδοβίκο τον Ευσεβή (ηγ. 814–840) μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη του θέματος ήδη από το 824. Ο ιστορικός Γουόρεν Τρέντγκολντ χρονολογεί τη δημιουργία του θέματος περί το 809, κατά τη διάρκεια των αντιβουλγαρικών εκστρατειών του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α´ (ηγ. 802–811) που επέκτεινε τη βυζαντινή κυριαρχία στην ενδοχώρα της πόλης. Ο Τρέντγκολντ εικάζει περαιτέρω ότι τα στρατεύματα του θέματος τον 9ο αιώνα αριθμούσαν περίπου 2.000 άνδρες. Στα ανατολικά, το θέμα εκτεινόταν στον ποταμό Στρυμόνα και το ομώνυμο θέμα. Στα νότια, οριοθετούσε το θέμα Ελλάδος, κάπου στη βόρεια Θεσσαλία. Τα δυτικά και βόρεια όριά του ήταν απροσδιόριστα, κυμαινόμενα με τη ροή του πολέμου μεταξύ των Βυζαντινών, των τοπικών σλαβικών φυλών και των Βουλγάρων.Επί αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή (ηγ. 969–976), ένας δουξ ο οποίος διοικούσε τα επαγγελματικά ταγματικά στρατεύματα που στάθμευαν στο θέμα εγκαταστάθηκε στην πόλη και φαίνεται ότι συνυπήρχε για λίγο με τον στρατηγό, πριν αναλάβει και τα καθήκοντα του τελευταίου. Τον 11ο αιώνα το δουκάτον της Θεσσαλονίκης είχε τόση σημασία που το κατείχαν συχνά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η πόλη και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας καταλήφθηκαν από Λατίνους μετά την Δ΄ Σταυροφορία και εντάχθηκαν στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το οποίο επέζησε μέχρι το 1224, οπότε και καταλήφθηκε από την Ήπειρο. Το θέμα ανασυστάθηκε μετά την πτώση της πόλεως και του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας στα χέρια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας το 1246, και επέζησε έως ότου καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1392· μέχρι εκείνην τη στιγμή, ωστόσο, το θέμα είχε ουσιαστικά περιοριστεί στην ίδια την πόλη. Ανακτήθηκε από το Βυζάντιο το 1402, η πόλη έγινε η έδρα ενός δεσποτάτου, μέχρι που παραδόθηκε στη Βενετία το 1423, κατά τη διάρκεια μιας άλλης πολιορκίας από τους Οθωμανούς που έληξε με την κατάκτηση της πόλης το 1430. Χατζηαντωνίου, Ελισάβετ (2012–2013). «Παρατηρήσεις σχετικά με την οικονομική διοίκηση του θέματος Βολερού, Στρυμόνος και Θεσσαλονίκης (11ος αι.)». Βυζαντιακά (Θεσσαλονίκη: Ελληνική Ιστορική Εταιρεία) 30: 149–193. http://histsociety.web.auth.gr/30-5%20chatziantoniou.pdf.
Λιγκ 1

Η Λιγκ 1 (γαλλικά: Ligue 1), γνωστό και ως Ligue 1 Uber Eats λόγω της υφιστάμενης χορηγίας από την Uber Eats, είναι η ανώτερη κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Γαλλίας και ξεκίνησε να διεξάγεται από το 1893-94. Διοργανώνεται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP). Είναι η δημοφιλέστερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας και αποτελεί ένα εκ των κορυφαίων πρωταθλημάτων της Ευρώπης και του κόσμου. Η Παρί Σεν Ζερμέν είναι η πολυνίκης με 11 τρόπαια και η τρέχουσα κάτοχος του τίτλου.

 Η ιστορία του μπορεί να διαιρεθεί σε δύο περιόδους: την ερασιτεχνική ως το 1929 και την επαγγελματική από το 1932 μέχρι σήμερα. Κατά την ερασιτεχνική περίοδο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στη Γαλλία είχαν διοργανώσει διαδοχικά δύο ομοσπονδίες: η Ένωση Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (USFSA) από το 1893-94 ως το 1918-19 και η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ερασιτεχνών (FFFA) τις περιόδους 1926-27 ως 1928-29. Από το 1932 το γαλλικό ποδόσφαιρο οργανώθηκε επαγγελματικά με τη δημιουργία της Λιγκ 1 (Ligue 1), της ανώτερης επαγγελματικής κατηγορίας της χώρας, ο νικητής της οποίας θεωρείται πρωταθλητής Γαλλίας. Από το 1994 σε ειδική τελετή βραβεύονται οι καλύτεροι παίκτες της χρονιάς. Στα βραβεία Trophées UNFP du football υπάρχουν οι εξής κατηγορίες: Παίκτης της χρονιάς, Νέος παίκτης της χρονιάς, Τερματοφύλακας της χρονιάς, Προπονητής της χρονιάς, Καλύτερο γκολ και Καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος. rsssf.com
Κουμάσι

To Κουμάσι (Kumasi ή Coomassie) είναι πόλη στην περιφέρεια Ασάντι, Γκάνα. Στην απογραφή του 2010, το Κουμάσι (Μητροπολιτική Περιοχή του Κουμάσι) είχε 2.035.064 κατοίκους, γεγονός που την κατατάσσει ως τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, ξεπερνώντας σε πληθυσμό την πρωτεύουσα Άκκρα. Ήταν πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας Ασάντι από τον 17ο αιώνα και σήμερα εξακολουθεί να είναι πρωτεύουσα της περιοχής Ασάντι. Είναι σημαντικό οικονομικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Τη διοίκηση της πόλης έχει η Συνέλευση της Μητρόπολης του Κουμάσι.

 Η πόλη δημιουργήθηκε όταν ο βασιλιάς των Ασάντε Οσέι Τούτου επέλεξε το σημείο για να γίνει πρωτεύουσά του. Οι διαπραγματεύσεις για τη γη έγιναν κάτω από ένα δέντρο κουμ, εξού και το όνομα της πόλης. Ο Οσέι Τούτου δημιούργησε τη συνομοσπονδία Ασάντι με γειτονικά κρατίδια και το 1701 νίκησε τους Ντενκίρα. Ο βασιλιάς του Κουμάσι έγινε βασιλιάς του Ασάντε. Το Κουμάσι, όπου βρισκόταν η βασιλική κατοικία, άκμασε ως πρωτεύουσα του βασιλείου και λόγω της θέσης του σε σημαντικούς εμπορικούς δρόμους. Μέχρι τον 19ο αιώνα, το Ασάντε είχε κατακτήσει σχεδόν ολόκληρη την περιοχή που θα αποτελούσε τη βρετανική αποικία Χρυσή Ακτή. Οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Ασάντε και το 1874 κατέλαβαν την Αυτοκρατορία των Ασάντε και έκαψαν το Κουμάσι. Η πόλη στη συνέχεια ξαναχτίστηκε και άκμασε ξανά όταν το έλεγχό της ανέλαβαν οι Βρετανοί, αν και το Κουμάσι παρέμεινε βασιλική πόλη. Οι Βρετανοί εκσυγχρόνισαν την πόλη, δημιούργησαν καλλιέργειες κακάο και το 1905 το Κουμάσι ενώθηκε σιδηροδρομικώς με το Σεκόντι-Τακοράντι. Ακολούθησε η γρήγορη πληθυσμιακή ανάπτυξη της πόλης, κυρίως λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης. Μέχρι το 1920, το Κουμάσι είχε γίνει σημαντικό κέντρο για το εμπόριο κακάο, κόλα, καουτσούκ, βοοειδών και άλλων ζώων. Το 1924 κατασκευάστηκε η κεντρική αγορά της πόλης. Το πρώτο δευτεροβάθμια σχολείο στην πόλη λειτούργησε το 1925. Μέχρι το 1950, στη πόλη είχαν χτιστεί νοσοκομείο, ταχυδρομικό γραφείο, εργοστάσια και αθλητικό στάδιο. Το 1952 εγκαθιδρύθηκε το επιστημονικό και τεχνολογικό πανεπιστήμιο Κβάμε Νκρούμα. Το 1960 η πόλη υδροδοτήθηκε. Η πόλη έγινε γνωστή ως η «πόλη των κήπων της δυτικής Αφρικής». Την περίοδο 1971-1984 η δημογραφική ανάπτυξη της πόλης μειώθηκε στο 6,2%. Στο τέλος του 20ού αιώνα είχε περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους. Το Κουμάσι έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις: Αμπιτζάν, Ακτή Ελεφαντοστού Τρισβίλ, Ακτή Ελεφαντοστού Ατλάντα, Ηνωμένες Πολιτείες Αλμέρε, Ολλανδία Σάρλοτ, Ηνωμένες Πολιτείες Κολόμπους, Ηνωμένες Πολιτείες Κίτσινερ, Καναδάς Νιούαρκ, Ηνωμένες Πολιτείες Τσβάνε, Νότια Αφρική Γουίνστον-Σάλεμ, Ηνωμένες Πολιτείες
Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν

Ο Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν (Daniel Kablan Duncan, γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1943) είναι πολιτικός από την Ακτή Ελεφαντοστού και πρώτος αντιπρόεδρος της χώρας από τις 10 Ιανουαρίου 2017 ως τις 13 Ιουλίου 2020. Υπηρέτησε δύο φορές ως πρωθυπουργός της χώρας από τις 11 Δεκεμβρίου 1993 ως τις 24 Δεκεμβρίου 1999 και ξανά από τις 21 Νοεμβρίου 2012 ως τις 10 Ιανουαρίου 2017. Ήταν υπουργός Εξωτερικών από τον Ιούνιο του 2011 ως το Νοέμβριο του 2012. Ανήκει στο Δημοκρατικό Κόμμα.

 Διορίστηκε για πρώτη φορά πρωθυπουργός μετά το θάνατο του προέδρου Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί στις 7 Δεκεμβρίου 1993 και τη συνακόλουθη παραίτηση του πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά έπειτα από διαμάχη για την προεδρία. Ο Ντινκάν είχε υπηρετήσει ως υπουργός Οικονομικών επί πρωθυπουργίας του Ουαταρά και παρέμεινς στο χαρτοφυλάκιό του όταν έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός. Υποσχέθηκε να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων του προκατόχου του.Ο Ντινκάν παρέμεινε πρωθυπουργός ως την ανατροπή του προέδρου Ανρί Κονάν Μπεντιέ με στρατιωτικό πραξικόπημα στις 24 Δεκεμβρίου 1999. Την 1η Ιουνίου 2011 διορίστηκε από τον πρόεδρο Ουαταρά στο αξίωμα του υπουργού Εξωτερικών. Έπειτα από θητεία 1 έτους, διορίστηκε πρωθυπουργός στη θέση της Ζανό Αουσού-Κουαντιό στις 21 Νοεμβρίου 2012. Την επομένη ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησης του. Εκτός από πρωθυπουργός ανέλαβε και υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Στο μεταξύ ο υπουργός Οικονομικών της προηγούμενης κυβέρνησης, Σαρλ Κόφι Ντιμπί, αντικατέστησε τον Ντινκάν ως επικεφαλής του υπουργείου Εξωτερικών.Έπειτα από την επανεκλογή του προέδρου Ουαταρά τον Οκτώβριο του 2015, ο Ντινκάν και η κυβέρνησή του παραιτήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2016, όμως ο Ουαταρά αμέσως επαναδιόρισε τον Ντινκάν στην πρωθυπουργία. Μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 2016, ο Ντινκάν υπέβαλε την επίσημη (pro forma) παραίτησή του στις 9 Ιανουαρίου 2017. Ο πρόεδρος Ουαταρά τον διόρισε ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό μέχρι την αντικατάστασή του. Στη συνέχεια (10 Ιανουαρίου), ο Ντινκάν διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Ακτής Ελεφαντοστού, θέση που θεσπίστηκε με το σύνταγμα του 2016. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί.
Μέχτιλντ του Νάσσαου

Η Μέχτχιλντ, γερμ. Mechthild von Nassau (πριν το 1280 - 19 Ιουνίου 1323) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του κόμη του Νάσσαου & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας & παλατινή κόμισσα του Ρήνου.

 Ήταν κόρη του Αδόλφου, κόμη του Νάσσαου & βασιλιά της Γερμανίας και της Ιμάγκινα, κόρης του Γκέρλαχ Δ΄, κόμη του Ίζενμπουργκ-Λίμπουργκ. Αδέλφια της ήταν ο Γκέρλαχ Α΄, κόμης του Νάσσαου, ο Βάλραμ Γ΄, κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν και η Αδελαΐδα, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας. Παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Α΄, ο οποίος το έτος του γάμου του διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Βαυαρίας. Αυτός υποστήριξε τον πεθερό του Αδόλφο εναντίον του θείου εκείνου Αλβέρτου Α΄ των Αψβούργων, δούκα της Αυστρίας, για τον θρόνο της Γερμανίας. Το 1298 απεβίωσε ο Αδόλφος και ο Ροδόλφος Α΄ ακολούθησε την παράταξη του Αλβέρτου Α΄, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Ωστόσο η δυναμική πολιτική του βασιλιά προκάλεσε νέα σύγκρουση. Το 1294 απεβίωσε ο πατέρας του Ροδόλφου Α΄ και η Ματθίλδη των Αψβούργων, μητέρα του Ροδόλφου Α΄, ανέλαβε την επιτροπεία της εξουσίας γι' αυτόν και για τον άλλο γιο της Λουδοβίκο Δ΄ για την Άνω Βαυαρία και το Παλατινάτο. Διαφωνίες για τη διαίρεση της Βαυαρίας προκάλεσαν εμφύλιο, που έληξε το 1313 όταν υπογράφτηκε ειρήνη στο Μόναχο. Το 1319 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α΄ στην Αγγλία. Ο Λουδοβίκος Δ΄ έλαβε το Παλατινάτο με την ισχύ των όπλων. Το 1322 ο πόλεμος τελείωσε, αλλά μόνο έπειτα από το θάνατο της Μέχτχιλντ το 1323 οι τρεις γιοί του Ροδόλφου Α΄ και της Μέχτχιλντ μπόρεσαν να κάνουν ειρήνη με τον θείο τους. Οι γιοί του Λουδοβίκου Δ΄ κληρονόμησαν την Άνω Βαυαρία και οι τρεις γιοί του Ροδόλφου Α΄ κληρονόμησαν το Άνω Παλατινάτο και αργότερα, το 1329 με τη συνθήκη της Παβίας, όλο το Παλατινάτο. Παντρεύτηκε το 1294 τον Ροδόλφο Α΄, δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος 1297-1311 Αδόλφος 1300-1327, τιτουλάριος παλατινός κόμης του Ρήνου. Γιος του ήταν ο Ρούπερτ Β΄, εκλέκτορας του Ρήνου. Ροδόλφος Β΄ 1306-1353, παλατινός κόμης του Ρήνου. Ρούπερτ Α΄ 1309-1390, παλατινός κόμης του Ρήνου, αργότερα και εκλέκτορας. Ματθίλδη 1312-1375, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄, κόμη του Σπόνχαϊμ. Άννα 1318-1319 Herde, Peter (2000). "From Adolf of Nassau to Lewis of Bavaria, 1292-1347". In Jones, Michael (ed.). The New Cambridge Medieval History: c. 1300-c. 1415. Vol. VI. Cambridge University Press. Thomas, Andrew L. (2010). A House Divided: Wittelsbach Confessional Court Cultures in the Holy Roman Empire, 1550-1650. Brill.
Τέο Ντόγκας

Ο Τέο Ντόγκας (γεννημένος στις 19 Φεβρουαρίου 1977 στην πόλη Σπλιτ) είναι Κροάτης παλαίμαχος διεθνής υδατοσφαιριστής. Έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Κροατίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας και του Μαυροβουνίου.

 Ο Τέο Ντόγκας έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης το 1989 στις ακαδημίες της Μόρναρ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Ντόγκας αγωνίστηκε σε άλλες δύο ομάδες της Κροατίας και συγκεκριμένα στις Τζάντραν Σπαλάτο (1996-98) και Βατερπόλσκι ΠΟΣΚ (1998-00). Μάλιστα, με την ΠΟΣΚ κατάφερε να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Ευρώπης (1999) και ένα Κύπελλο Κροατίας (2000). Το καλοκαίρι του 2000, ο προπονητής της τότε πρωταθλήτριας Ευρώπης ΠΟΣΚ, Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς, μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, φέρνοντας μαζί του και τον Τέο Ντόγκας, με τον οποίο είχε καλή συνεργασία κατά τη διάρκεια της κοινής τους παρουσίας στην ΠΟΣΚ. Έτσι ο Τέο Ντόγκας άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του την Κροατία και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα. Η πρώτη -και μοναδική όπως αποδείχθηκε- χρονιά του στην ομάδα του Πειραιά αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, καθώς ο Ολυμπιακός κατέκτησε και τους δύο εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας), ενώ έφτασε και μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών, χάνοντας ωστόσο το τρόπαιο μετά την ήττα από τη Γιουγκ Ντουμπρόβνικ. Το 2001 άφησε τον Ολυμπιακό και ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Πεσκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2002 επέστρεψε στην Ελλάδα και μετεγγράφη στον ΠΑΟΚ. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης παρέμεινε για μία σεζόν χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2003, μετεγγράφη στη Τζάντραν Σπαλάτο, στην οποία αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Επόμενος σταθμός του Τέο Ντόγκας ήταν η Ακαντέμιγια Κατάρο, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Ορτίγια, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Μετά την Ορτίγια, ο Τέο Ντόγκας επέστρεψε στην Κροατία και την Μόρναρ, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Στη Μόρναρ παραμένει μέχρι και σήμερα. Ο Τέο Ντόγκας είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πόλο της Κροατίας από το 1999. Ήταν μέλος της εθνικής Κροατίας που συμμετείχε στα Ευρωπαικά πρωταθλήματα του 1999 και του 2003, ενώ το 2007 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης που πραγματοποιήθηκε στη Μελβούρνη. 1 Πρωτάθλημα Ευρώπης: 1999 1 Κύπελλο Κροατίας: 2000 1 Πρωτάθλημα Ελλάδος: 2001 1 Κύπελλο Ελλάδος: 2001 Ρόστερ Ολυμπιακού 2000-01 Πάικτης της Μόρναρ ο Τέο Ντόγκας Η ομάδα της Κροατίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007
Ελληνική Υπηρεσία του BBC

Η Ελληνική Υπηρεσία του BBC (αγγ.: BBC Greek Service) ήταν μια υπηρεσία του BBC World Service στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να λειτουργεί το Σεπτέμβριο του 1939 και έκλεισε το Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2005 ύστερα από 66 χρόνια λειτουργίας. Η υπηρεσία ήταν ιδιαίτερα σημαντική για την Ελλάδα, επειδή την περίοδο της Χούντας ήταν ο μόνος έγκυρος ραδιοφωνικός σταθμός στην Ελλάδα. Από το 1990 λειτουργούσε και η διαδικτυακή υπηρεσία.

 Ο σταθμός άρχισε να εκπέμπει, στα βραχέα κύματα, λίγο μετά την αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939. Η φωνή που άρχιζε με τη χαρακτηριστική φράση «Εδώ Λονδίνο» καθιερώθηκε ως η ελληνική φωνή του BBC κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στην Κατοχή, καθώς εκείνες τις περιόδους το BBC θεωρούνταν έγκυρος και αξιόπιστος ραδιοφωνικός σταθμός. Πάρα πολλές προσωπικότητες της πολιτικής, αλλά επίσης των γραμμάτων και των τεχνών, φιλοξενήθηκαν στα χρόνια που μεσολάβησαν στα στούντιο της Ελληνικής Υπηρεσίας του BBC. Μερικοί από αυτούς είναι οι: Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ευάγγελος Αβέρωφ, Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Τσαρούχης, Μίκης Θεοδωράκης, Κάρολος Κουν, Δημήτρης Χορν, Μελίνα Μερκούρη και Μαρία Κάλλας. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της χούντας (1967-1974), η ελληνική εκπομπή του BBC ήταν μια από τις πιο σημαντικές πηγές ελεύθερης, αντικειμενικής και ανεξάρτητης πληροφόρησης. Η Ελληνική Υπηρεσία του BBC, σταμάτησε να εκπέμπει στις 31 Δεκεμβρίου 2005, ύστερα από 66 χρόνια λειτουργίας της. Η απόφαση του κλεισίματος ελήφθη στο πλαίσιο εξοικονόμησης χρημάτων για τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού στην αραβική γλώσσα που απευθύνεται σε χώρες με λιγότερη ελευθερία στον τύπο, απ' ότι η Ελλάδα και η Κύπρος. Η Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC υποστήριξε ότι η Ελληνική Υπηρεσία του BBC, απευθύνεται σε δύο χώρες, όπου, σε αντίθεση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, υπάρχει πλήρης ελευθερία του Τύπου. Το προσωπικό της Ελληνικής Υπηρεσίας αποτελούσαν οι: Ρόζυ Βουδούρη Γιάννης Καραβίδας Μιχάλης Κοσμίδης Δόξα Σιβροπούλου Μέττα Τσικρικά Μαρία Καστρισιανάκη Ειρήνη Ρουμπόγλου Τάσος Κοκκινίδης Γιώργος Φελλίδης Μαριλένα Καφούρου Λένα Χουρμούζη Θανάσης Γκαβός Θύμιος Μπαμπανάτσας Νικήτας Ράιανος Νάγια Χατζηπάνη Μαίρη Κουρκτζιάν Πέννυ Παπαδοπούλου Νικήτας Πατρικιάνος Βελιγράδι: Νίκος Πέλπας Βερολίνο: Παντελής Βαλασόπουλος Βρυξέλλες: Γιώργος Δαράτος Ιερουσαλήμ: Πάνος Χαρίτος Κωνσταντινούπολη: Άρης Χατζηστεφάνου Λευκωσία: Πάρης Ποταμίτης Λονδίνο: Γιάννης Δαρράς Μόσχα: Θανάσης Αυγερινός Νέα Υόρκη: Θανάσης Τσίτσας Ουάσινγκτον: Δημήτρης Απόκης Παρίσι: Μαρία Δεναξά Σίδνεϊ: Γιώργος Διαμαντούλης Σκόπια: Νίκος Φραγκόπουλος Σόφια: Μπόικο Μπορίσοφ Στρασβούργο: Θανάσης Κάλφας Τίρανα: Ιλίρ Πάτσο Επίσημη Ιστοσελίδα
Εθνόσημο της Μποτσουάνας

Το εθνόσημο της Μποτσουάνα καθιερώθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1966. Ο κεντρικός θυρεός στηρίζεται από δύο ζέβρες. Το σχήμα του θυρεού είναι ίδιο με το σχήμα των παραδοσιακών ασπίδων στην ανατολική Αφρική. Στο πάνω μέρος της ασπίδας υπάρχουν 3 γεωργικοί τροχοί, σύμβολο της βιομηχανίας.

 Τα τρία κύματα συμβολίζουν το νερό και δείχνουν στο ρητό του έθνους: pula που απλώς σημαίνει "βροχή". Το εν λόγω ρητό δείχνει επίσης τη σημαία που έχει για τη χώρα το νερό. Το ρητό βρίσκεται στο κάτω μέρος του εθνοσήμου, πάνω σε μπλε πανό. Στο κάτω μέρος της ασπίδας διακρίνουμε το κεφάλι ενός ταύρου, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη σημασία της κτηνοτροφίας στη χώρα. Οι ζέβρες απεικονίζονται επειδή το εν λόγω ζώο είναι αναπόσπαστο μέρος των ζώων. Η ζέβρα στα δεξιά κρατάει σόργο, σημαντικό γεωργικό προϊόν της Μποτσουάνας. Η αριστερή ζέβρα κρατάει έναν χαυλιόδοντα από ελεφαντόδοντο , σύμβολο του εμπορίου ελεφαντόδοντου.