IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος (ύπατος το 68 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus, ήταν Ρωμαίος αριστοκράτης. Ήταν πραίτορας το 71 π.Χ. Διαδέχθηκε τον Γάιο Βέρρες ως κυβερνήτης της Σικελίας το 70 π.Χ. Απεβίωσε ως ύπατος το 68 π.Χ. Ο συνύπατός του ήταν ο Κόιντος Μάρκιος Ρεξ.

 Οι Καικίλιοι Μέτελλοι ήταν μία επιφανής οικογένεια της ρωμαϊκής δημοκρατίας. Ήταν πολιτικά συντηρητικοί, αν και μέλη του πληβείου γένους των Καικιλίων. Ο παππούς τού Λεύκιου ήταν ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Μακεδονικός. Ήταν πραίτορας το 148 π.Χ., ύπατος το 143 π.Χ. και τιμητής το 131 π.Χ. Τού δόθηκε η διοίκηση στη Μακεδονία, όπου νίκησε τον Ανδρίσκο, έναν διεκδικητή τού θρόνου. Έλαβε θρίαμβο και το παρωνύμιο (agnomen) «Μακεδονικός» για τη νίκη του. Ήταν αντίπαλος τού Τιβέριου Σ. Γράκχου και τού Γάιου Σ. Γράκχου. Ο πατέρας τού Λεύκιου ήταν ο Γάιος Καικίλιος Μέτελλος Καπράριος, ο μικρότερος γιος τού Μακεδονικού. Ο Καπράριος πολέμησε υπό τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη Νουμαντία. Ήταν πραίτορας το 117 π.Χ., ύπατος το 113 π.Χ. και πολέμησε ως ανθύπατος στη Θράκη το 112 π.Χ. Θριάμβευσε για τη νίκη του στη Θράκη το 111 π.Χ. Έγινε τιμητής (censor) το 102 π.Χ. Ο Λεύκιος είχε δύο αδέλφια. Ο ένας ήταν ο Κόιντος καικίλιος Μέτελλος Κρητικός. Ο Κρητικός ήταν πραίτορας το 74 π.Χ., ύπατος το 69 π.Χ. και αρχιερέας (pontifex) από το 73 μέχρι το τέλος του στα τέλη της δεκαετίας τού '50 π.Χ. Τού δόθηκε η ανθυπατική διοίκηση κατά της Κρήτης κατά τη διάρκεια της υπατείας του. Υπέταξε το νησί και θριάμβευσε για τη νίκη του το 62 π.Χ. Ήταν αντίπαλος τού Πομπήιου. Ο άλλος αδελφός τού Λεύκιου ήταν ο Mάρκος Καικίλιος Μέτελλος. Υπήρξε πραίτορας και πρόεδρος τού εκβιαστικού δικαστηρίου το 69 π.Χ. Η αδελφή τού Λεύκιου, Καικιλία Μετέλλα, παντρεύτηκε τον Γάιο Βέρρες. Ο Βέρρες ήταν κυβερνήτης της Σικελίας από το 73 έως το 71 π.Χ. και κατηγορούμενος σε δίκη στην ομιλία τού Κικέρωνα κατά τού Βέρρες Α' . Στο έργο Κατά τού Βέρρες, ο Κικέρων είναι ο μηνυτής για λογαριασμό τού νησιού της Σικελίας. Δίωξε τον Βέρρες για ηθική διαφθορά, δωροδοκία, κλοπή και δολοφονία Ρωμαίων πολιτών χωρίς δίκη, κάτι που απαγορεύεται από το ρωμαϊκό δίκαιο. Η δίκη έγινε στα τέλη τού 70 π.Χ. Η οικογένεια τού Λεύκιου υποστήριξε τον Βέρρες και ήταν σε θέση να τον υποστηρίξει: ο Λεύκιος ήταν κυβερνήτης της Σικελίας όταν έγινε η δίκη, και ο μεγαλύτερος αδελφός του, Κρητικός, επρόκειτο να γίνει ύπατος το 69 π.Χ. μαζί με τον συνάδελφό του υποστηρικτή τού Βέρρες Κόιντο Ορτένσιο Ορτάλο και ο Μάρκος, μικρότερος αδελφός, επρόκειτο να είναι πρόεδρος τού εκβιαστικού δικαστηρίου το 69 π.Χ. Εξαιτίας αυτού, ο Βέρρες προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναβάλει τη δίκη μέχρι το 69 π.Χ., όταν οι Καικίλιοι Μέτελλοι και ο Ορτένσιος θα είχαν τη δύναμη να κερδίσουν την αθώωσή του. γένος των Καικιλίων Broughton, T. Robert. Magistrates of the Roman Republic Vol. 2. Νέα Υόρκη: Αμερικανική Φιλολογική Ένωση. 1952. 71, 122, 137. Salazar, Christine F. Brill's New Pauly: Encyclopedia of the Ancient World Vol 2. Βοστώνη: Brill Leiden. 2003. 874–879.
Κατσαραίικα Μεσσηνίας

Τα Κατσαραίικα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 183 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Λαιίκων και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Κατσαραίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 148 μέτρων, κοντά στα Λαίικα και την Καλαμάτα. 21-04-1835, ο οικισμός Κατσαραίικα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. 31-08-1912, ο οικισμός Κατσαραίικα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και προσαρτάται στην Κοινότητα Λέϊκων. 04-12-1997, ο οικισμός Κατσαραίικα αποσπάται από την Κοινότητα Λαιίκων και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου

Το Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (τουρκ: Türkiye Çoklu Branşlar Salon Şampiyonası) είναι το εθνικό πρωτάθλημα στον κλειστό στίβο της Τουρκίας, που διοργανώνεται από την Τουρκική Ομοσπονδία Στίβου. Πραγματοποιείται κάθε χρόνο, κατά τις χειμερινές περιόδους και αναδεικνύει τους πρωταθλητές Τουρκίας στα αγωνίσματα ανδρών και γυναικών.

 Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2012 στην Κωνσταντινούπολη, ύστερα από την κατασκευή του Ατακόι Αθλέτικς Αρίνα που φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Τα ακόλουθα αγωνίσματα του στίβου που παρουσιάζονται στα εθνικά πρωταθλήματα. Ταχύτητας: 60 μέτρα, 400 μέτρα Μεσαίων αποστάσεων: 800 μέτρα, 1000 μέτρα, 1500 μέτρα, 3000 μέτρα Εμπόδια: 60 μέτρα με εμπόδια Άλματα: Άλμα εις ύψος, Άλμα επί κοντώ, Άλμα εις μήκος, Άλμα εις τριπλούν Ρίψεις: Σφαιροβολία Σε συνδυασμό: Έπταθλο, Πένταθλο Επίσημη ιστοσελίδα της Τουρκικής Ομοσπονδίας Στίβου (Τουρκικά) Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2012 (Τουρκικά) Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013 (Τουρκικά) Τουρκικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014 (Τουρκικά)
Τζιντάι Ματσούρι

Το Τζιντάι Ματσούρι (時代祭, "Φεστιβάλ των Αιώνων") είναι μία φαντασμαγορική γιορτή, που διεξάγεται στις 22 Οκτωβρίου κάθε έτος στο Κιότο. Είναι ένα από τα τρία ετήσια φεστιβάλ του Κιότο. Τα άλλα δύο είναι το Αόι Ματσούρι, που διεξάγεται στις 15 Μαΐου και το Γκιόν Ματσούρι, που διεξάγεται στις 17 Ιουλίου κάθε έτος.

 Το Τζιντάι Ματσούρι διεξάγεται κάθε έτος. Διεξήχθη για πρώτη φορά το 1895, για να εορταστεί η ιστορία και ο πολιτισμός του Κιότο, της πρώτης πρωτεύουσας της Ιαπωνίας. Το 1895 έγιναν εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο των 1100 ετών από την ίδρυση της «Χεϊάν-κιό», που ήταν το πρώην όνομα του Κιότο. Το Κιότο υπήρξε πρωτεύουσα της Ιαπωνίας από το 794 έως το 1868 μ.Χ., οπότε και μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα της Ιαπωνίας στο Τόκιο. Λόγω της επετείου αυτής χτίστηκε το ιερό Χεϊάν Τζίνγκου (平安神宮, Heian jingū) και καθιερώθηκε η διεξαγωγή του Τζιντάι Ματσούρι. Το ιερό Χεϊάν Τζίνγκου είναι αφιερωμένο στους αυτοκράτορες Κάνμου (桓武天皇, Kanmu-tennō) (737-806) και Κομέι (孝明天皇, Kōmei-tennō) (1831-1867). Το Τζιντάι Ματσούρι ξεκινάει νωρίς το πρωί με δύο μικόσι να μεταφέρονται έξω από το Αυτοκρατορικό Παλάτι, έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορέσουν να αποτίσουν φόρο τιμής στους δύο αυτοκράτορες. Στο Τζιντάι Ματσούρι συμμετέχουν πάνω από 2000 άνθρωποι, οι οποίοι παρελαύνουν ντυμένοι με κοστούμια εποχής, που έχουν σχεδιαστεί με μεγάλη ακρίβεια και λεπτομέρεια. Η πομπή ξεκινάει από το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Κιότο στις 12:00 και καταλήγει στο ιερό Χεϊάν Τζίνγκου. Στην παρέλαση γίνεται παρουσίαση των κυριότερων ιστορικών περιόδων της ιαπωνικής ιστορίας από το 794 έως το 1868 μ.Χ. ξεκινώντας από τις πιο πρόσφατες περιόδους και καταλήγοντας στις αρχαιότερες. Σε κάθε χρονολογική περίοδο εμφανίζονται σπουδαία πρόσωπα της εποχής εκείνης, όπως πολιτικοί, στρατιωτικοί, σαμουράι, ποιητές, καλλιτέχνες αλλά και απλοί άνθρωποι, οι οποίοι είναι ντυμένοι με ακριβά κοστούμια εποχής.Για την παρέλαση χρησιμοποιούνται περίπου 12000 ιστορικά αντικείμενα, όπως ρούχα εποχής, παπούτσια, κράνη, τα οποία έχουν κατασκευαστεί με τα ίδια υλικά και τον ίδιο τρόπο, που είχαν κατασκευαστεί τα αρχικά αντικείμενα. Εκτιμάται ότι η συνολική τους αξία ανέρχεται σε 2,5 έως 3 δισεκατομμύρια γιέν.Το τελευταίο τμήμα της παρέλασης περιλαμβάνει έναν αριθμό πιστών, που μεταφέρουν δύο μικόσι (μικρά φορητά ιερά), που περιέχουν τα πνεύματα των αυτοκρατόρων Κάνμου και Κομέι. Η παρέλαση διαρκεί περίπου δύο ώρες και οι συμμετέχοντες διανύουν μία απόσταση 4,5 χιλιομέτρων. Ματσούρι άρθρο του Στέλιου Παπαλεξανδρόπουλου στον ιστότοπο https://www.greecejapan.com/japanesestudies Τζιντάι Ματσούρι (2016) Τζιντάι Ματσούρι (2019) Τζιντάι Ματσούρι
Σάντρα και Παουλίνα

Η Σάντρα και Παουλίνα (Iσπανικά: Sandra y Paulina) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1980, σε σενάριο βασισμένο στην ραδιονοβέλα της Ινές Ροδένα La Gaviota. Πρωταγωνιστούν Γιακελίν Αντέρε, Χούλιο Αλεμάν, Ανχέλικα Αραγόν και Κλάουδιο Μπρούκ.

 Γιακελίν Αντέρε ως Σάντρα Αντονέλλι Γουαίτ/Παουλίνα Λάριος Μοντενέγκρο Ανχέλικα Αραγόν ως Ισαμπέλ Χούλιο Αλεμάν ως Αντρές Κλάουδιο Μπρούκ ως Ελ Βιέχο Ραούλ Μεράς ως Δον Αουρέλιο Κόννι ντε λα Μόρα ως Σίλβια Χαβιέρ Μάρκ ως Ντανιέλ Πορφίριο Μπας ως Μπέτο Γουστάβο Γκανέμ ως Μάρκο Φέλιξ Σανταέγια ως Ραφαέλ Χουάν Βερδούσκο ως Ρούμπεν Μαριμπέλλα Γκαρσία ως Ρεχίνα Μπλάς Γκαρσία ως Εστέμπαν Αλφρέδο Γκαρσία-Μάρκες ως Αρθρογράφος Μανουέλ Αρμέντα ως Ερευνητής Γκαστόν Τουσέτ ως Οκτάβιο Ελισαμπέτ Αγκιλάρ ως Λουλού Ρούμπεν Ρόχο Σάντρα και Παουλίνα στην IMDb
Τζορτζ Κονρότε

Ο Τζορτζ Κονρότε (Jioji Konousi Konrote, 1947-) είναι στρατιωτικός των Φίτζι, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της νησιωτικής χώρας από το 2015 έως το 2021. Από το 2001 ως το 2006 υπηρέτησε ως ύπατος αρμοστής στην Αυστραλία. Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Προεδρίας για θέματα μετανάστευσης το 2006 και υπουργός για Ευκαιρίες Απασχόλησης, Παραγωγικότητας και Βιομηχανικών Σχέσεων από το 2014 ως το 2015. Είναι ο πρώτος πρόεδρος που δεν είναι iTaukei και ο πρώτος που εξελέγη από το κοινοβούλιο και όχι από το συμβούλιο των φυλάρχων, όπως οι προκάτοχοί του.

 Γεννήθηκε στη Ροτούμα στις 26 Δεκεμβρίου 1947.. Σπούδασε στο Λύκειο της Ναταμπούα και ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1966 εισήλθε στις τάξεις του φιτζιανού στρατού (RFMF) και εκπαιδεύτηκε με τις αυστραλιανές και τις νεοζηλανδικές στρατιωτικές δυνάμεις. Συνέχισε τις στρατιωτικές του σπουδές στο Αυστραλιανό Κολέγιο της Άμυνας και των Σπουδών Στρατηγικής και στην Αυστραλιανή Ακαδημία Άμυνας στην Καμπέρα της Αυστραλίας. Στη συνέχεια φοίτησε στην Κρατική Σχολή Κένεντι του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 2000. Διορίστηκε υποδιοικητής των ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στον Λίβανο (UNIFIL) κατά τη συμμετοχή των Φίτζι στην εν λόγω δύναμη. Έπειτα έγινε βοηθός γενικός γραμματέας της δύναμης στο Λίβανο. Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του τιμήθηκε με το Μετάλλιο Ειρήνης της UNIFIL (1978), τον Στρατιωτικό Σταυρό (1982), το Τάγμα της Τιμής (Ιταλία), το 1997, το Τάγμα του Κέδρου (Λίβανος, 1999) και έγινε αξιωματικός του Τάγματος των Φίτζι το 1997. Το 2001 και επί μία πενταετία υπηρέτησε ως ύπατος αρμοστής στην Αυστραλία. Μετά το διορισμό του, που είναι ισότιμος με εκείνον του πρέσβη, εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Ροτούμα το 2006. Εν συνεχεία διορίστηκε υπουργός Προεδρίας, αρμόδιος για θέματα μετανάστευσης και αρμόδιος για θέματα βετεράνων στρατιωτικών στην κυβέρνηση του Λαϊσένια Καράζε. Ο ρόλος του στην κυβέρνηση τερματίστηκε έπειτα από το πραξικόπημα του αρχιπλοιάρχου Φρανκ Μπαϊνιμαράμα στις 5 Δεκεμβρίου 2006. Παρότι είχε υπηρετήσει στην κυβέρνηση Καράζε, ο Κονρότε ήταν υποψήφιος με το κόμμα Πρώτα τα Φίτζι στις γενικές εκλογές του 2014. Στις εκλογές κέρδισε 1.585 ψήφους. Μετά τον Σεπτέμβριο του 2014 διορίστηκε υπουργός για Ευκαιρίες Απασχόλησης, Παραγωγικότητας και Βιομηχανικών Σχέσεων. Ο Κονρότε εξελέγη πρόεδρος τον Οκτώβριο του 2015. Στις 12 Οκτωβρίου 2015 παραιτήθηκε από το κοινοβούλιο μετά την εκλογή του ως προέδρου των Φίτζι.Η επίσημη ορκωμοσία του για τριετή θητεία έγινε στις 12 Νοεμβρίου 2015.Ο Κονρότε επαναδιορίστηκε στην προεδρία της χώρας στις 31 Αυγούστου 2018, καθώς εξελέγη από το Κοινοβούλιο χωρίς αντίπαλο για άλλη μία θητεία 3 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jioji Konrote στο Wikimedia Commons
Στρέμμα

Το στρέμμα είναι μονάδα μέτρησης εμβαδού, χρησιμοποιούμενη κυρίως στην Ελλάδα για τη μέτρηση προς πώληση εκτάσεων γης, ιδίως αγροτεμαχίων. Ένα στρέμμα ισοδυναμεί με 1000 τ.μ.. Στην Κύπρο τα 1000 τ.μ. αποκαλούνται δεκάριο, ενώ ο όρος στρέμμα είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν και αντιστοιχούσε σε μια σκάλα και γι' αυτό το λόγο δεν χρησιμοποιείται πλέον.Σημειώνεται ότι το αντίστοιχο μέγεθος μέτρησης εκτάσεων γης σε πολλές χώρες είναι το εκτάριο, το οποίο ισοδυναμεί με 10 στρέμματα. Ένα εκτάριο ισούται με 10.000 τ.μ. ή με ένα τετράγωνο με πλευρές 100 μ. Χ 100 μ. Ένα εκτάριο ισούται με εκατό άρια.

 Ένα στρέμμα ισοδυναμεί με: έκταση 31,25 μ. επί 32,00 μ., έκταση 10,00 μ. επί 100,00 μ., έκταση τετραγώνου με πλευρά 31,6227766... μ. 0,1 εκτάρια (ha) 0,001 τετραγωνικά χιλιόμετρα (τ.χλμ.) 1/4 έικρ (acre) παραλληλόγραμμο πλάτους 1 μ. και μήκους 1 χλμ. Το στρέμμα είναι μονάδα που άρχισε να χρησιμοποιείται την εποχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και ήταν ίσο με το μόδιο. Πρώτη φορά αναφέρεται το 1239. Η χρήση του επεκτείνεται κατά την Τουρκοκρατία, οπότε οι Τούρκοι το χρησιμοποιούν ως μονάδα επιφάνειας με το όνομα dönüm, το οποίο αλλού φαίνεται να είναι 900, 918-919, 939,8, 1250, 1600 ή και 2500 τετρ. μέτρα και το οποίο σήμερα είναι ίσο με 1000 τ.μ. όπως το στρέμμα. Εργαλείο Μετατροπής Μονάδων Αρχειοθετήθηκε 2007-12-12 στο Wayback Machine.
Οξείδιο του διιωδίου

Το (μον)οξείδιο του διιωδίου [αγγλ. diiodine (mon)oxide] είναι ανόργανη δυαδική χημική ένωση με μοριακό τύπο I2O. Είναι το ισοδύναμο με τον ανυδρίτη του υποϊωδιώδους οξέος. Είναι ασταθής ουσία και είναι πολύ δύσκολο να απομονωθεί.

 Η μοριακή γεωμετρία του οξειδίου του διιωδίου είναι γωνιακή, με μοριακή συμμετρία C2V, όπως οι αντίστοιχες του νερού και του υποϊωδιώδους οξέος, εξαιτίας των δύο (2) μονηρών ζευγών ηλεκτρονίων του ατόμου του οξυγόνου. Η δεσμική γωνία είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από το κανονικό, εξαιτίας της στερεοχημικής απώθησης μεταξύ των (σχετικά) ογκωδών ατόμων ιωδίου. Το οξείδιο του διιωδίου μπορεί να παραχθεί σε 96% θειικό οξύ (ως διαλύτη) και να εκχυλιστεί σε χλωριωμένους διαλύτες: Το οξείδιο του διιωδίου αντιδρά με το νερό, σχηματίζοντας υποϊωδιώδες οξύ: Υποϊωδιώδες οξύ Μονοξείδιο του διβρωμίου Μονοξείδιο του διχλωρίου Διφθοριούχο οξυγόνο
Socket AM3

Η υποδοχή Socket AM3 είναι μια μια προδιαγραφή που συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της πρίζας που θα χρησιμοποιείται για τους μικροεπεξεργαστές της κατασκευαστικής εταιρείας AMD. Η εφαρμογή του αναμένεται προς τα τέλη του 2008, όταν και θα αντικαταστήσει τις υποδοχές AM2 και AM2+. Είναι συμβατή και θα εξυπηρετήσει και τους δυο τύπους μνήμης, DDR2 και DDR3 SDRAM, αλλά σε διαφορετικές μητρικές πλακέτες. Αποτελεί μέλος της νέας γενεάς σύγχρονων υποδοχών για επεξεργαστές από την AMD, μαζί με την υποδοχή F για κεντρικούς υπολογιστές και την σημερινή υποδοχή AM2 για σταθερούς υπολογιστές γραφείου.

 Η υποδοχή Socket AM3 μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μητρικές πλακέτες που απαιτούν την υποδοχή AM2. Εντούτοις, οι επεξεργαστές που εφαρμόζουν στην υποδοχή AM2 δεν θα είναι συμβατοί με τις καινούργιες μητρικές κάρτες που θα έχουν την υποδοχή Socket AM3, επειδή οι καινούργιες ομάδες κεντρικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στερούνται τον κατάλληλο ελεγκτή μνήμης για μνήμες τύπου DDR3 δεδομένου ότι αυτός έχει ενσωματωθεί στο εσωτερικό του ίδιου του επεξεργαστή, και αντικαθιστώντας την βόρεια γέφυρα, ενώ οι επεξεργαστές τύπου Socket AM3 θα έχουν έναν ελεγκτή μνήμης που υποστηρίζει και DDR2 και DDR3 χωρίς όμως να μπορεί να εξυπηρετήσει και τους δύο τύπους συγχρόνως. Έτσι οι χρήστες των τρεχουσών μητρικών καρτών υποδοχών AM2 θα είναι σε θέση να αναβαθμίσουν τον επεξεργαστή τους. Σύμφωνα με τα επίσημα χαρτιά, η υποδοχή AM3 θα υποστηρίζει επίσης DDR2 SDRAM ανάλογα με το ποσοστό υιοθέτησης DDR3 SDRAM, ενώ υπάρχει επίσης η δυνατότητα να υποστηριχθούν και τα δύο πρότυπα. AMD website DailyTech post about Socket AM3
Σάντα Σεβέρα

Η Σάντα Σεβέρα είναι κοινότητα του δήμου της Σάντα Μαρινέλλα της επαρχίας της Ρώμης. Είναι ένα μικρό χωριό παραθαλάσσιο χωριό κατά μήκος της Via Aurelia, αρχαίας οδού, περίπου 8 χιλιόμετρα νότια της Σάντα Μαρινέλλα και 50 χιλιόμετρα βόρεια της Ρώμης. Το χωριό πήρε το όνομά του από της Σάντα Σεβέρα, μάρτυρα που μαρτύρησε κατά τον 2ο αιώνα.

 Κοντά στο χωριό υπάρχει επίσης ένα μικρό μεσαιωνικό χωριό με κάστρο του 11ου αιώνα δίπλα στη θάλασσα, μπροστά από το οποίο υπήρχε το αρχαίο ετρουσκικό λιμάνι Πύργοι. Το χωριό της Σάντα Σεβέρα αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1930 ως θέρετρο πολλών φασιστών ηγετών. Τα σπίτια που χτίστηκαν ήταν μέρος του "Cooperativa 28 Ottobre", Συνεταιρισμός 28 Οκτωβρίου. Στην αρχή υπήρχαν πολύ λίγα σπίτια, όλες βίλες που ανήκαν η καθεμία σε μία οικογένεια. Κατόπιν, στη διάρκεια της δεκαετίας του ΄70, χτίστηκε ο συνοικισμός που σήμερα ονομάζεται "Grottini". Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, το Ευσεβές Ινστιτούτου του Αγίου Πνεύματος (Pio Istituto di Santo Spirito), ιδιοκτήτης τότε του κάστρου της Σάντα Σεβέρα, διέταξε την ανακαίνισή του. Ο υπεύθυνος του έργου ήταν ο Ρικάρντο Μέντιτσι (Riccardo Medici), και αυτό ολοκληρώθηκε το 1970 (βλ. Angela Carlini Bandinelli, Santa Severa Mosaico Storico, Εκδόσεις Mediterranee, 1992, σ. 212). Εδώ, το 1964 βρέθηκαν τα χρυσά ελάσματα των Πύργων, τρία φύλλα χρυσού περίπου 20 εκατοστών, που χρονολογούνται το 500π.Χ., και περιέχουν κείμενα στα φοινικικά και τα ετρουσκικά. Κάστρο της Σάντα Σεβέρα Το κάστρο στεγάζει το Μουσείο της Θάλασσας και της Αρχαίας Ναυσιπλοΐας της Σαντά Σεβέρα, και την Αρχαιολογική Υπηρεσία της Περιoχής Cerite. Η Εκκλησία της Ανάληψης της Θεοτόκου Μαρίας (Chiesa di santa Maria Assunta). Είναι η μητρόπολη του χωριού και βρίσκεται μέσα στο κάστρο. Το εσωτερικό έχει ρυθμό ρομαντισμού, και πάνω από το ιερό απεικονίζεται η Ανάληψη της Θεοτόκου ανάμεσα στις αγίες Σεβέρα και Μαρινέλλα. Η Σάντα Σεβέρα βρίσκεται βόρεια από το Κρατικό Δρόμο 1 Via Aurelia και σε μικρή απόσταση από την έξοδο Σάντα Σεβέρα – Σάντα ΜΑρινέλλα, στον αυτοκινητόδρομο A12 Ρώμη – Τσιβιταβέκια (Roma – Civitavecchia). Έχει επίσης σταθμό της σιδηροδρομικής εταιρίας Ferrovia Tirrenica, που βρίσκεται στο τμήμα μεταξύ Furbara και Σάντα Μαρινέλλα. Το Αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο βρίσκεται 50 χιλιόμετρα νότια της πόλης, η οποία επίσης είναι 20 χιλιόμετρα μακριά από το λιμάνι της πόλης Τσιβιταβέκια. L.Canina Pirgi degli Agillei o Ceriti. Ann.d.Inst.1840 pg.34 e sgg. A.Nibby Analisi storico-topografico-antiquaria della carta de' Dintorni di Roma. (3 voll.) Roma, Tipografia delle Belle Arti, 1837 (on-line) A.Carlino Bandinelli, Santa Severa mosaico storico, ed.Mediterranee, 1992. *V.Protani B.Frau Pyrgi e il castello di S.Severa, GAR 1989 F.Enei,F.Gentile Il Castello di Santa Severa: 1949-1999 50º Anniversario dell'instituzione del Comune, ed.Soprintendenza per i Beni Ambientali, 1999 Castello-Museo di Santa Severa Αρχειοθετήθηκε 2014-05-27 στο Wayback Machine. Presenze archeologiche Antiquarium di Pyrgi
Σαλβατόρε Σκιλάτσι

Ο Σαλβατόρε Σκιλάτσι (Salvatore Schillaci, γεννήθηκε 1 Δεκεμβρίου 1964), είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ήταν πρώτος σκόρερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 με 6 γκολ.

 Σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε με τη Μεσσίνα (1982-1989), Γιουβέντους (1989-1992), Ίντερ (1992-1994) και Τζούμπιλο Ιβάτα (1994-1997). Ήταν ο πρώτος Ιταλός παίκτης ο οποίος αγωνίστηκε στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα.Την αγωνιστική περίοδο 1988-89 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας της Ιταλίας (Σέριε Β) με 23 τέρματα. Παίρνοντας μεταγραφή στη Γιουβέντους είχε μια πολύ καλή πρώτη χρονιά σκοράροντας 15 γκολ πρωταθλήματος και 21 σε όλες τις διοργανώσεις, περίοδος που τελείωσε με τη Γιουβέντους να κερδίζει τους τίτλους του Κυπέλλου Ιταλίας 1989–90 και του Κυπέλλου UEFA. Έξυπνος επιθετικός, επιλέχθηκε τότε από τον επικεφαλής προπονητή της Ιταλίας, για να παίξει στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Μετά τη Γιουβέντους μεταγράφηκε στην Ίντερ κερδίζοντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1993-94, αλλά ήταν κατώτερος των προσδοκιών και τελικά έφυγε για την Ιαπωνία, όπου κέρδισε ένα τίτλο πρωταθλήματος το 1997.Σε διεθνές επίπεδο αποτέλεσε την έκπληξη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, βοηθώντας την Ιταλία με αποφασιστικά γκολ να κατακτήσει την τρίτη θέση στο τουρνουά που φιλοξενούσε. Ενώ στον πρώτο αγώνα μπήκε ως αλλαγή, ο Σκιλάτσι σκόραρε έξι φορές στο Μουντιάλ, κατακτώντας το Χρυσό Παπούτσι ως πρώτος σκόρερ, και κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα του τουρνούα, ξεπερνώντας τον Λόταρ Ματέους και τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Εκείνη τη χρονιά ήρθε δεύτερος για τη Χρυσή Μπάλα του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή, πίσω από τον Λόταρ Ματέους. Συνολικά με την εθνική ομάδα της Ιταλίας συμπλήρωσε 16 συμμετοχές, σκοράροντας 7 φορές.
Δεύτερος Ενώχ

Ο Δεύτερος Ενώχ είναι ένα απόκρυφο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και ονομάζεται έτσι κατ' αντιδιαστολή προς το απόκρυφο βιβλίο Ενώχ Α' ή Αιθιοπικό Ενώχ. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται και σλαβονικός Ενώχ, γιατί διασώζεται κυρίως στην σλαβονική γλώσσα. Η σλαβονική μετάφραση προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο, που ήταν στα Ελληνικά Κάποιοι πιστεύουν ότι το αρχικό κείμενο ήταν του πρώτου αιώνα μ.Χ. και ήταν γραμμένο στα εβραϊκά. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται επίσης και «Το βιβλίο των μυστικών του Ενώχ». Και στα δύο βιβλία ο Ενώχ ταξιδεύει και τελικά αναλαμβάνεται στους ουρανούς. Tο βιβλίο Ενώχ Β' έχει διασωθεί σε διάφορα χειρόγραφα σε σλαβικές χώρες όπως τη Ρωσία και τη Σερβία. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες απόψεις για την προέλευση και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου. Το βιβλίο πιθανόν γράφτηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, γιατί περιλαμβάνει δημοφιλή θέματα της θρησκευτικής γραμματείας των ελληνιστικών χρόνων, όπως αστρολογικούς υπολογισμούς, αποκαλυπτικά ταξίδια, αγγελολογία.

 Ο Ενώχ ταξιδεύει στους επτά ουρανούς μαζί με δύο αγγέλους. Μεταφέρεται ενώπιον του Θεού, ο οποίος διδάσκει τον Ενώχ για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου. Οι άγγελοι έπειτα μετέφεραν τον Ενώχ στη γη, για να διαδώσει, όσα έμαθε, στα παιδία του. Ο Εχώχ αποκαλύπτει τα μυστικά του ουρανού και προτρέπει τους ανθρώπους να διαδώσουν αυτές τις ιδέες σε άλλους ανθρώπους. Στην αφήγηση υπάρχουν σχόλια κατά της ειδωλολατρίας και για την επερχόμενη Κρίση, αλλά δεν διασαφηνίζεται, αν αυτή αφορά την Τελική Κρίση ή την κρίση του κατακλυσμού. Γίνονται πολλές παραινέσεις και ηθικές προτροπές. Το βιβλίο τελειώνει με έναν αποχαιρετιστήριο λόγο του Ενώχ και την αφήγηση για την ανάληψη του Ενώχ τους ουρανούς. Αγουρίδης Σάββας, Ενώχ Β' ή τα μυστικά του Ενώχ (Σλαβονικός Ενώχ), περιοδικό Θεολογία, τόμος ΝΣΤ', τεύχος 1, Αθήνα 1985, σελ. 127-160. Αγουρίδης Σάββας, Τα απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, τόμος πρώτος, εκδόσεις: Έννοια, Αθήνα 2004, ISBN 9789608320307. Απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, Ανθολογία, Δεύτερος τόμος, μετάφραση & επιμέλεια: Κουτσούκης Δημήτρης, εκδόσεις: Πύρινος κόσμος, Αθήνα 1992. Πατρώνος Γεώργιος, Μεσσιανισμός και εσχατολογικές προσδοκίες στα απόκρυφα και αποκαλυπτικά κείμενα της περιόδου 200 π.Χ. έως 100 μ.Χ., εκδόσεις: Παρρησία, Αθήνα 2014, ISBN 9789606961427. Απόκρυφα Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης Ενώχ Β' άρθρο στην εγκυκλοπαίδεια Britannica.
Ζουπανία Μόντρουσκο και Ριέκα

Η Ζουπανία Μόντρουσκο και Ριέκα (κροατικά: Modruško-riječka županija, ουγγρικά: Modrus-Fiume vármegye) ήταν διοικητική διαίρεση της Κροατίας από το 1526 έως το 1920. Η πρωτεύουσα της περιοχής ήταν η πόλη Όγκουλιν, σύμφωνα με την απογραφή του 1910 είχε 231.654 κατοίκους κι έκταση 4.879 τετραγωνικά χλμ.

 Αρχικά δημιουργήθηκε το 1526 σαν διαίρεση του Βασιλείου της Σλαβονίας και έπειτα του Βασιλείου της Κροατίας και Σλαβονίας, επαρχιών του Βασιλείου της Ουγγαρίας και της Αυστροουγγαρίας. Από το 1918 έως το 1920 αποτέλεσε διοικητική περιοχή του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Το 1900 είχε πληθυσμό 228.452 κατοίκους και αποτελείται από τις ακόλουθες γλωσσικές κοινοτήτες: Κροατικά : 150.982 (66,1%) Σερβικά : 73.604 (32,2%) Ουγγρικά : 601 (0,3%) Γερμανικά : 512 (0,2%) Σλοβακικά : 58 (0,0%) Ρουθενιανά : 4 (0,0%) Ρουμανικά : 3 (0,0%) Άλλες ή άγνωστες: 2.688 (1,2%)Σύμφωνα με την απογραφή του 1900 αποτελείται από τις ακόλουθες θρησκευτικές κοινότητες: Ρωμαιοκαθολικοί : 154.276 (67,5%) Ελληνορθόδοξοι : 73.632 (32,2%) Εβραϊοι : 335 (0,2%) Λουθηρανοί : 128 (0,1%) Καλβινιστές : 66 (0,0%) Ελληνοκαθολικοί: 8 (0,0%) Ενωτικοί : 0 (0.0%) Άλλοι ή άγνωστης θρησκείας: 7 (0,0%)Το 1910 ο πληθυσμός ήταν 231.654 κάτοικοι. Πληθυσμός ανά γλώσσα (1910 απογραφή): Κροατικά = 152.210 (65.73%) Σερβικά = 74.894 (32.34%) Ουγγρικά = 899 (0,39%) Γερμανικά = 592 (0,26%) Σλοβακικά = 64 (0,03%) Ρουμανικά = 6 (0.00%) Ρουθενιανά = 4 (0.00%) Άλλοι = 2.895 (1,25%)
Χαλκοσίνης

Ο χαλκοσίνης, ή χαλκοσίτης (αγγλ. chalcocite), ή χαλκολαμπρίτης (αγγλ. copper glance) είναι θειούχο ορυκτό ένα από τα βασικότερα μεταλλεύματα του χαλκού. Το όνομά του προέρχεται από την ελληνική λέξη «χαλκός» λόγω της σύστασής του.

 Είναι γνωστός από πολύ παλιά και εκμετάλλευσή του γίνεται επί αιώνες, γι' αυτό και τα παλαιότερα ορυχεία του (Κορνουάλλη, Κονέκτικατ) έχουν, πλέον, εξαντληθεί. Είναι από τα βασικότερα μεταλλεύματα του χαλκού, καθώς το περιεχόμενο μέταλλο ανέρχεται σε ποσοστό 80% του βάρους του μεταλλεύματος. Σπανιότατα ως πρωτογενές ορυκτό, απαντά στις ζώνες εμπλουτισμού χαλκούχων μεταλλευμάτων, σχηματιζόμενος από την εξαλλοίωση χαλκούχων ορυκτών από το ατμοσφαιρικό οξυγόνο σε ζώνες υπεράνω του υδροφόρου ορίζοντα. Το (εμπλουτισμένο σε οξυγόνο) διάλυμα που προκύπτει αντιδρά εκ νέου με χαλκούχα ορυκτά, σχηματίζοντας τον χαλκοσίνη. Αυτό έχει ως συνέπεια ο χαλκοσίνης να εμφανίζει ψευδομορφώσεις του βορνίτη, του κοβελλίνη, του χαλκοπυρίτη, του σιδηροπυρίτη, του γαληνίτη και του σφαλερίτη. Η διδυμία του είναι χαρακτηριστική και δημιουργεί αστρόσχημους κρυστάλλους. Οι κρύσταλλοι συνήθως φέρουν βαθιές ραβδώσεις, ενώ ενίοτε καλύπτονται από χρώμα επιπολής, το οποίο προσδίδει στο ορυκτό ισχυρό θάμπωμα της λάμψης του. Απαντά σε πολλά μέρη του κόσμου. Βρίσκεται και στην Ελλάδα στο ορυχείο «Σκουριές» της Χαλκιδικής. Επίσης στην Τουρκία, τη Σλοβακία, σε αρκετές περιοχές της Βρετανίας, στη Ρωσία (χερσόνησοι Κόλα και Ταϊμίρ - Σιβηρία), στην Γκάνα, τη Ναμίμπια και τη Νότια Αφρική, την Ινδονησία, την Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, το Περού, τη Βολιβία, την Αργεντινή και σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ. Κατάλογος ορυκτών Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Σβορώνος Πιερίας

Ο Σβορώνος είναι ένα χωριό της Πιερίας, με 1.948 κατοίκους (απογραφή 2011). Το χωριό είναι ανομοιογενές από άποψη προέλευσης κατοίκων, καθώς εκτός από ντόπιους, υπάρχουν Πόντιοι και πρόσφυγες. Αρκετοί από τους κατοίκους είναι γεωργοί και οι κύριες καλλιέργειες είναι ο καπνός, οι φράουλες (δραστηριοποιείται σχετικός συνεταιρισμός) και τα ακτινίδια. Μέχρι το 1953 το χωριό ονομαζόταν Κολοκούρι, από το κούρεμα των προβάτων στην ουρά και κοντά στην κοιλιά (παλαιότερα ήταν η κτηνοτροφία η κύρια ασχολία). Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Από τα σημαντικότερα έθιμα στο χωριό είναι το κάψιμο του καρνάβαλου, ενώ την Καθαρά Δευτέρα οι γυναίκες μαζεύονται σε ένα πηγάδι στην πλατεία και καθαρίζουν τα μαγειρικά τους σκεύη με στάχτη. Η απόσταση του οικισμού από την Κατερίνη είναι 3 χιλιόμετρα.

 ο Σβορώνος αποτελεί μέρος της Δημοτικής Κοινότητας Σβορώνου, με 3 συνολικά οικισμούς. Στη Δημοτική Κοινότητα ανήκουν επίσης: Η Αγία Βαρβάρα, με 69 κατοίκους.Στην Αγία Βαρβάρα υπάρχει ένας συνοικισμός Ρωσοπροσφύγων και στρατόπεδο. Ως το 1965 ονομαζόταν Νέοι Ρωσοπρόσφυγες. Το Προσήλιο, με 158 κατοίκους, με βάση τα στοιχεία της απογραφής του 2011. Στο Σβορώνο υπάρχουν δεξαμενές ύδρευσης, που εξυπηρετούν και τη γειτονική Κατερίνη. Έχει επίσης ένα εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, ένα διθέσιο νηπιαγωγείο, γηροκομείο, ιερατική σχολή και ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αντώνιο. Από αθλητική άποψη, ο Γ.Α.Σ. Σβορώνος διαθέτει ποδοσφαιρικό τμήμα και κολυμβητικό και ήταν το πρώτο κολυμβητικό τμήμα συλλόγου στην Ελλάδα σε επίπεδο επαρχίας. Επίσης, οι Πιερίδες Μούσες είναι γυναικείος ποδοσφαιρικός σύλλογος και ήταν ο πρώτος που ιδρύθηκε στο νομό Πιερίας. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε το 1970. Στο Κολοκούρι, όπως ονομαζόταν τότε το χωριό, έγινε η τελευταία σύγκρουση μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού στρατού κατά την απελευθέρωση της Κατερίνης. Η μάχη έγινε στις 15-16 Οκτωβρίου 1912 και σε αυτήν σκοτώθηκαν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Σβορώνος, Κεφαλλονίτης αριστοκρατικής καταγωγής, ο Αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Νίκας και ο 17χρονος εθελοντής από την Κρήτη, Κονταξάκης. Το μνημείο που στήθηκε προς τιμήν των ηρώων βρίσκεται έξω από τη Νεοκαισάρεια, λίγο πριν από το Πλατανόδασος του χωριού. Ο περιηγητής και στρατιωτικός Νίκος Σχοινάς (1844- 1912) αναφέρει το χωριό Κολοκούρι και λέει ήταν ένα από τα τρία χωριά της Κατερίνης, που είχε τρεις υδρόμυλους για το άλεσμα του σιταριού, πεδινό τσιφλίκι, με 30-40 σπίτια. Ι. Φ. Καζταρίδης, Η Πιερία των περιηγητών και των γεωγράφων Αρχειοθετήθηκε 2021-09-26 στο Wayback Machine., εκδόσεις Μάτι.
Στέφανος Παπαγιάννης

Ο Στέφανος Παπαγιάννης (1908 - 28 Δεκεμβρίου 1996) ήταν αξιωματικός του ελληνικού Στρατού Ξηράς που προσχώρησε στο ΚΚΕ και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση με τον ΕΛΑΣ και στον εμφύλιο πόλεμο με τον ΔΣΕ.

 Γεννήθηκε το 1908 στο Μαυράτο Ικαρίας.. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας του Μεταξά, όντας εν ενεργεία αξιωματικός του Πυροβολικού, μέσα από παράνομη αντιφασιστική οργάνωση που είχε ιδρυθεί στις Ένοπλες Δυνάμεις με καθοδηγητή το στέλεχος του ΚΚΕ, Δαμιανό Μάθεση.Πολέμησε στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-41 και συμμετείχε στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου. Το 1942, λοχαγός Πυροβολικού, εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση, εξορίστηκε στη Φολέγανδρο, απ' όπου όμως κατάφερε να δραπετεύσει μαζί με άλλους 11 εξόριστους αξιωματικούς.Την περίοδο του εμφύλιο πόλεμο, ο Στέφανος Παπαγιάννης διετέλεσε διοικητής της Λαϊκής Πολιτοφυλακής καθώς και γενικός επιτελάρχης του ΔΣΕ.Μετά τον εμφύλιο, έζησε στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέχρι το 1955, οπότε ήρθε κρυφά στην Ελλάδα για να κατευθύνει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Συνελήφθη το 1956, δικάστηκε από στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο με την κατηγορία της κατασκοπείας, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Έμεινε στη φυλακή για σχεδόν δέκα χρόνια, μέχρι τον Ιούνιο του 1966. Τον Απρίλιο του 1967, με την επιβολή της χούντας εξορίστηκε στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό. Απελευθερώθηκε το 1970 και εντάχθηκε αμέσως στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Κατάφερε να δράσει στην παρανομία και να αποφύγει τη σύλληψη μέχρι το 1973, οπότε συνελήφθη εκ νέου, κρατήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και στη συνέχεια εκτοπίστηκε στη Γυάρο μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας το 1974.Μεταπολιτευτικά υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Πέθανε το Δεκέμβριο του 1996, σε ηλικία 88 ετών.
Οσίνουφ Ντόλνι

Το Οσίνουφ Ντόλνι (πολωνικά: Osinów Dolny, γερμανικά: Niederwutzen‎) είναι χωριό του Πόβιατ Γκριφίνο, στο Βοεβοδάτο Δυτικής Πομερανίας της βορειοδυτικής Πολωνίας, στα σύνορα με τη Γερμανία. Είναι ο δυτικότερος οικισμός της Πολωνίας. Απέχει περίπου 6 χλμ. νοτιοδυτικά της Τσεντίνια, 50 χλμ. νοτιοδυτικά του Γκριφίνο και 70 χλμ. νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Στσέτσιν. Είναι η τοποθεσία ενός συνοριακού περάσματος με το γερμανικό χωριό Χόενβουτσεν, στο δρόμο που συνδέει την πολωνική πόλη Χόινα με τη γερμανική Μπαντ Φράιενβαλντε.

 Γύρω στο 967, η περιοχή έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους. Μετά τον κατακερματισμό της Πολωνίας, αποτέλεσε τμήμα του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας και αργότερα, ήταν επίσης μέρος του Μαργραβιάτου του Βραδεμβούργου, της Βοημίας (Τσεχία), του Βασιλείου της Πρωσίας και από το 1871 έως το 1945 και της Γερμανίας, εντός της οποίας βρισκόταν διοικητικά στην Περιοχή Φρανκφούρτης, στην Επαρχία του Βραδεμβούργου. Στα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Μάρτιο του 1945, ήταν ο τόπος μαχών μεταξύ των κοινών πολωνο-σοβιετικών δυνάμεων και της γερμανικής Βέρμαχτ. Στη συνέχεια, η περιοχή έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας, αν και με ένα κομμουνιστικό καθεστώς που εγκατέστησε η Σοβιετική Ένωση, το οποίο στη συνέχεια παρέμεινε στην εξουσία μέχρι την πτώση του κομμουνισμού στη δεκαετία του 1980. Υπάρχει ένα μνημείο της 1ης Ανεξάρτητης Πολωνικής Ταξιαρχίας Όλμων, που πολέμησε στο Οσίνουφ Ντόλνι. Το χωριό έχει εισόδημα από Γερμανούς που περνούν τα σύνορα για να αγοράσουν προϊόντα και υπηρεσίες φθηνότερα από ότι στη Γερμανία. Όταν άνοιξε το συνοριακό πέρασμα το 1993, χιλιάδες Γερμανοί συνωστίζονταν στο χωριό αναζητώντας φθηνά αγαθά και για να γεμίσουν το πορτ μπαγκάζ των αυτοκινήτων τους, εκμεταλλευόμενοι τις φθηνότερες τιμές καυσίμων. Τα τελευταία χρόνια αποκαλείται αστειευόμενα «Το χωριό των κομμωτών», λόγω του ότι περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του χωριού είναι κομμωτές, που απευθύνεται κυρίως σε Γερμανούς που επιθυμούν να έχουν φτηνό κούρεμα.
Βιλαέτι του Μοναστηρίου

To Βιλαέτι του Μοναστηρίου (Οθωμανικά τουρκικά: ولايت مناستر, προφ. Βιλαγιέτ-ι Μαναστίρ), στις ελληνικές πηγές και Γενική Διοίκησις Μοναστηρίου, υπήρξε βιλαέτι του ευρωπαϊκού τμήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα βιλαέτια αποτελούσαν την πρώτη βαθμίδα διοικητικής διαίρεσης. Δημιουργήθηκε το 1874, καταργήθηκε το 1877 και επανασυστάθηκε το 1879. Το βιλαέτι κατελήφθη κατά τη διάρκεια του Α' Βαλκανικού Πολέμου το 1912 και διαιρέθηκε μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και του Βασιλείου της Σερβίας.

 Αρχικά το Βιλαέτι του Μοναστηρίου είχε τα ακόλουθα σαντζάκια: Σαντζάκι του Μοναστηρίου (οθωμ.: Μαναστίρ) Σαντζάκι του Πρίζρεν (άλλο: Πρέσρενης) Σαντζάκι των Σκοπίων (οθωμ.: Ουσκούμπ) Σαντζάκι των Δεβρών (οθωμ.: Ντέμπρε/άλλο: Ντίμπρα, Δίρβης) Σαντζάκι της Σκόδρας (άλλο: Σκόδρας)Μετά τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1867 και του 1877, ορισμένα τμήματα του βιλαετίου παραχωρήθηκαν στα νεοσύστατα βιλαέτια Σκόδρας και Κοσσυφοπεδίου. Διοικητική διαίρεση του βιλαετίου μέχρι το 1912: Σαντζάκι του Μοναστηρίου Καζάς της Μπίτολα (Μοναστηρίου, Μπιτόλων, Μαναστίρ, Πελαγονίας) (οθωμ.: Manastir, έδρα: Μπίτολα) Καζάς του Πίρλεπε (Περλεπέ, Πριλάπου) (έδρα: Πρίλεπ) Καζάς του Λέριν (Φλώρινας, Λυγκηστίδας) (έδρα: Φλώρινα) Καζάς του Καρατζόβα (Κιράτζοβα, Μογλενών, Ενωτίας, Αλμωπίας) (έδρα: Αριδαία) Καζάς της Οχρίδας (Αχρίδας, Λυχνίδας) (έδρα: Οχρίδα) Καζάς του Κυρτζόβου (Παλαιότερα) (έδρα: Κίτσεβο) Καζάς του Δζουμά (Παλαιότερα)Σαντζάκι των Σερβίων Καζάς του Σέρφιγιε (Σερβίων) (έδρα: Σέρβια) Καζάς της Κοζάνα (Κοζάνης, Ελιμείας) (έδρα: Κοζάνη) Καζάς της Αλασόνια (Ελασσόνας) (έδρα: Ελασσόνα) Καζάς του Καϊλάρ (Καϊλαρίων, Εορδαίας) (έδρα: Πτολεμαΐδα) Καζάς του Νασλίτς (Ανασελίτσας, Βοΐου) (έδρα: Νεάπολη - αργότερα πριν δοθεί η περιοχή στην Ελλάδα, η έδρα του Καζά μεταφέρθηκε στην Σιάτιστα) Καζάς του Γκρεμπνέ (Γρεβενών) (έδρα: Γρεβενά)Σαντζάκι των Δεβρών (οθωμ.: Ουσκούμπ) Καζάς των Άνω Δεβρών (οθωμ.: Debre-i Bâlâ, έδρα: Δίβρη) Καζάς των Κάτω Δεβρών (οθωμ.: Debre-i Zir, έδρα: Επισκοπή) Καζάς της Μάτας Καζάς του ΡακαλάρΣαντζάκι του Ελμπασάν (οθωμ.: Ιλμπασάν) - Δημιουργήθηκε μεταγενέστερα ενώ ανήκε στο Σαντζάκι των Δεβρών Καζάς του Ιλμπασάν (έδρα: Ελμπασάν) Καζάς του Γκραμς Καζάς του ΠεκίνΣαντζάκι της Κορυτσάς Καζάς της Γκόριτσε (Κορυτσάς) (έδρα: Κορυτσά) Καζάς της Ιστάροβα (Πόγραδετς, Πογραδετσίου) (έδρα: Ερσέκα) Καζάς του Κεσριγιέ (Καστοριάς, Ορεστίδος) (έδρα: Καστοριά) «Monastir» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) 1911 http://www.1911encyclopedia.org/Monastir
Βίκτορ Μπανκς

Ο Βίκτορ Μπανκς (Victor Banks, γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1947) είναι πολιτικός από την Ανγκουίλα, επικεφαλής υπουργός (από τις 14 Μαΐου 2019 ως τις 30 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς πρωθυπουργός) μετά τη νίκη του κόμματός του στις γενικές εκλογές του 2015. Ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Απριλίου 2015. Υπηρέτησε διαδοχικά ως υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (1981-84), Οικονομικών και Οικονομικής Ανάπτυξης (1994-99), Οικονομικών, Οικονομικής Ανάπτυξης, Επενδύσεων και Εμπορίου (2000-05) και Οικονομικών, Οικονομικής Ανάπτυξης, Επενδύσεων, Εμπορίου και Τουρισμού από το 2005 ως το 2010.

 Το μεγαλύτερο από 6 παιδιά, ο Μπανκς μεγάλωσε στην Δε Βάλεϊ της Ανγκουίλας. Ο πατέρας του απεβίωσε όταν εκείνος ήταν έφηβος. Εργάστηκε στην αρχή ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της Βάλεϊ από το 1964 ως το 1968. Εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων, όπου απέκτησε μπάτσελορ στις κοινωνικές επιστήμες το 1972. Έπειτα φοίτησε στη Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών στη Νέα Υόρκη, από όπου απέκτησε πτυχίο Μάστερ στις πολιτικές επιστήμες. Έγινε μέλος του Εθνικού Συνασπισμού Ανγκουίλας και εξελέγη βουλευτής στη Βόρεια Βάλεϊ το 1981. Σε ηλικία 33 ετών έγινε ο νεότερος σε ηλικία υπουργός όταν διορίστηκε υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας προτού διεξαχθούν οι γενικές εκλογές του 1984, κατά τις οποίες έχασε την έδρα του και το υπουργικό του αξίωμα.Έπειτα από τη διεξαγωγή επαναληπτικής εκλογής το 1985 εξελέγη βουλευτής στη Νότια Βάλεϊ με το ADP. Επέστρεψε στην έδρα της Βόρειας Βάλεϊ μέχρι και τις γενικές εκλογές του 2010. Από το 1994 μέχρι και την απώλεια της έδρας του, μετά τις εκλογές του 2010, υπηρέτησε σε οικονομικό χαρτοφυλάκιο. Μετά τη νίκη του AUF στις εκλογές του 2015 (με 6 από τις συνολικά 7 έδρες) επανέκτησε την έδρα στη Νότια Βάλεϊ και έγινε επικεφαλής υπουργός (μετονομάστηκε σε Premier -πρωθυπουργό- στις 13 Μαΐου 2019). Έπειτα από τις εκλογές του 2020 αντικαταστάθηκε στην πρωθυπουργία από τον Έλις Ουέμπστερ.
Χαντάρ (αστέρας)

Χαντάρ είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα β (βήτα) στον αστερισμό Κένταυρο, του beta Centauri (β Cen), γνωστού και ως Αγένα (Agena). Είναι ο δέκατος (ή ενδέκατος, εξαιτίας της μεταβλητότητάς του) σε φωτεινότητα απλανής αστέρας ολόκληρου του νυκτερινού ουρανού. Ο Χαντάρ είναι αόρατος από την Ελλάδα, όπως και από το μεγαλύτερο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου της Γης, εξαιτίας της νότιας θέσεώς του, αλλά είναι γνωστός στο Νότιο Ημισφαίριο ως ο εσωτερικός από τους δύο αστέρες-«δείκτες» («Νότιοι Δείκτες») που δείχνουν τον Σταυρό του Νότου. Ο άλλος είναι ο Άλφα Κενταύρου.

 Το όνομα Hadar είναι αραβικό και σημαίνει «έδαφος». Μαζί με το Wazn = «βάρος» αποδίδονταν από τους Άραβες στους αστέρες α και β Κενταύρου χωρίς πολλή βεβαιότητα για το ποιος είναι ποιος, όπως και για άλλους στους αστερισμούς Μέγας Κύων, Περιστερά και Αργώ, πιθανότατα επειδή εμφανίζονταν πάντα χαμηλά στον ορίζοντα. Αλλά ο Βρετανός ανατολιστής Thomas Hyde (1636-1703) αποδίδει τα δύο αυτά ονόματα στους α και γ Κενταύρου, οπότε η ονομασία που επεκράτησε σήμερα για τον β θα ήταν λάθος. Οι Κινέζοι αποκαλούσαν τον β Κενταύρου Mah Fuh, δηλαδή η «Κοιλιά του Αλόγου». Στη δυτική παράδοση αντιθέτως ο Bayer τον τοποθέτησε στο αριστερό καπούλι του κενταύρου, ενώ ο Αμερικανός αστρονόμος Elijah H. Burritt στο μπροστινό δεξί πόδι. Ο τελευταίος είναι που, στον ουράνιο άτλαντά του (1833), δίνει το όνομα Agena, χωρίς να το αιτιολογεί, παρότι μάλλον προέρχεται από το λατινικό gena = γόνατο και το «a» (δηλαδή στο γόνατο του κενταύρου). Οι Βουσμάνοι της Νότιας Αφρικής γνώριζαν τους «Νότιους Δείκτες» α και β ως τους «Δύο άνδρες που κάποτε ήταν λιοντάρια», ενώ οι ιθαγενείς της Αυστραλίας («Αβορίγινες») ως τους «Δύο Αδελφούς» που λόγχισαν και σκότωσαν τον Tchingal. Ο β Κενταύρου δεν παριστάνεται στη Σημαία της Αυστραλίας, παρότι ο «Αστέρας της Κοινοπολιτείας» είναι τοποθετημένος εκεί σε τέτοια θέση, ώστε να συγχέεται με αυτόν. Ο Χαντάρ είναι κυανός γίγαντας αστέρας με υψηλή επιφανειακή θερμοκρασία και βολομετρική λαμπρότητα 11.200 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. Η μάζα του εκτιμάται ότι είναι 12πλάσια της μάζας του Ήλιου. Το απόλυτο μέγεθος του Χαντάρ είναι −5,42. Ο Χαντάρ είναι μεταβλητός αστέρας, του τύπου του «β Κηφέως». Ο αστέρας απομακρύνεται από το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 5,9 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (21 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα) και εμφανίζει ιδία κίνηση 0,034 του δευτερολέπτου της μοίρας ανά έτος. Το 1935 ο J.G. Voute κατέταξε τον β Κενταύρου ως διπλό αστέρα, με τα διακριτικά VOU 31. Ο συνοδός αστέρας απέχει από τον κύριο αστέρα 1,3 δευτερόλεπτο της μοίρας, μια γωνιακή απόσταση που έχει παραμείνει η ίδια από την ανακάλυψή του μέχρι σήμερα, παρότι η γωνία θέσεως έχει μεταβληθεί ελαφρώς. Αν το ζεύγος συνδέεται βαρυτικά, τότε η τροχιακή περίοδος είναι πολύ μεγάλη. Ο κύριος αστέρας είναι ο ίδιος φασματοσκοπικώς διπλός, ένα διπλό σύστημα με περίοδο περιφοράς 352 ημέρες και πιθανώς και άλλους συνοδούς. Allen, R.H.: Star Names: Their Lore and Meaning, Dover Publ. 1963 Κατάλογος αστέρων του Κενταύρου
Ζάουμε Μπαρτουμέου

Ο Ζάουμε Μπαρτουμέου Κασάν (Jaume Bartumeu Cassany) είναι δικηγόρος και πολιτικός από την Ανδόρρα, πρωθυπουργός από το 2009 έως το 2011. Τον Ιούνιο του 2000 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Ανδόρρας (PSD), το οποίο αναδείχθηκε νικητής στις βουλευτικές εκλογές του 2009. Το κόμμα του ηττήθηκε στις εκλογές του 2011. Είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.

 Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1954. Από το 1990 έως το 1992 υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών. Τα επόμενα χρόνια εκλεγόταν συνεχώς μέλος του Γενικού Συμβουλίου, τις περιόδους 1992-93, 1993-2001 και 2001-2009. Πριν τις εκλογές του 2005, κατά τις οποίες ήταν αρχηγός της Αντιπολίτευσης, διαφαινόταν ως μελλοντικός αρχηγός της κυβέρνησης του Μαρκ Φορνέ Μολνέ, εάν το PSD κέρδιζε τις εκλογές. Τελικά, οι εκλογές είχαν αποτέλεσμα να κερδίσει ο Αλμπέρτ Πιντάτ. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 26 Απριλίου του 2009 το κόμμα του Μπαρτουμέου κατήγαγε εκλογική νίκη με 45%, αποτυγχάνοντας όμως για μία έδρα να καταλάβει την απόλυτη πλειοψηφία. Ο Μπαρτουμέου δήλωσε στις 27 Απριλίου ότι θα επιδιώξει να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού από κοινού με το Ανδορρανό Κόμμα για την Αλλαγή (ApC), το οποίο κατέλαβε 3 έδρες. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για να πετύχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απαιτείται για να γίνει αρχηγός κυβέρνησης..Έπειτα από την απόφαση του ApC να μη συμμετέχει στην ψηφοφορία, ο Μπαρτουμέου απέτυχε να εκλεγεί στην πρώτη ψηφοφορία, που διεξήχθη στο κοινοβούλιο στις 29 Μαΐου (έλαβε 14 ψήφους έναντι 11 για τον Ζοάν Γκαμπριέλ από τον Συνασπισμό των Μεταρρυθμιστών - απαιτούνταν 15 ψήφοι). Ως αποτέλεσμα, χρειάστηκε και δεύτερη ψηφοφορία, η οποία έγινε στις 3 Ιουνίου του 2009. Την ημέρα εκείνη ο Μπαρτουμέου επιβεβαιώθηκε στην πρωθυπουργία με απλή πλειοψηφία 14 εδρών. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιουνίου του 2009. Οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα πραγματοποίησαν σαρωτική νίκη στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 3 Απριλίου 2011, εξασφαλίζοντας όλες τις ενορίες στις οποίες κατήλθαν ως υποψήφιοι και κερδίζοντας τις εθνικές εκλογές, με 20 έδρες επί συνόλου 26 στο Γενικό Συμβούλιο. Πρόκειται για την μεγαλύτερη εκλογική νίκη στην ιστορία της χώρας. Οι Σοσιαλδημοκράτες του Μπαρτουμέου έχασαν όλες τις ενοριακές τους έδρες και κέρδισαν μόλις 6 έδρες στις εθνικές εκλογές, ενώ η Λαουρεντιανή Ένωση κέρδισε μόνο την ενορία της Σαντ Ζουλιά ντε Λόρια. Το κόμμα Ανδόρρα για την Αλλαγή έχασε όλες του τις έδρες, ενώ απέτυχαν να κερδίσουν έδρες οι Πράσινοι. Ως αποτέλεσμα, ο Μπαρτουμέου αποχώρησε από την πρωθυπουργία και νέος πρωθυπουργός έγινε ο Αντόνι Μαρτί. Ζάουμε Μπαρτουμέου επίσημος ιστότοπος.
Ενελικτικός πίνακας

Στη γραμμική άλγεβρα, ένας πίνακας A {\displaystyle A} είναι ενελικτικός αν είναι αντίστροφος του εαυτού του, δηλαδή A 2 = I {\displaystyle A^{2}=I} ,όπου I {\displaystyle I} είναι ο μοναδιαίος πίνακας. Όλοι οι ενελικτικοί πίνακες είναι τετραγωνικές ρίζες του μοναδιαίου πίνακα. Αυτό είναι απλά μια συνέπεια του γεγονότος ότι κάθε αντιστρέψιμος πίνακας πολλαπλασιαζόμενος επί του αντιστρόφου του ισούται με τον μοναδιαίο.

 Μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα ενελικτικών πινάκων είναι τα εξής: A = [ − 1 0 0 − 1 ] , {\displaystyle A={\begin{bmatrix}-1&0\\0&-1\end{bmatrix}},\quad } B = [ 3 − 4 2 − 3 ] , {\displaystyle B={\begin{bmatrix}3&-4\\2&-3\end{bmatrix}},\quad } C = [ − 5 − 8 0 3 5 0 1 2 − 1 ] . {\displaystyle C={\begin{bmatrix}-5&-8&0\\3&5&0\\1&2&-1\end{bmatrix}}.} Ο μοναδιαίος πίνακας είναι ενελικτικός καθώς I ⋅ I = I . {\displaystyle I\cdot I=I.} Πιο γενικά, ένας πίνακας 2 × 2 {\displaystyle 2\times 2} είναι ενελικτικός ανν έχει την εξής μορφή: [ a b c − a ] {\displaystyle {\begin{bmatrix}a&b\\c&-a\end{bmatrix}}\quad } με a 2 + b c = 1 {\displaystyle a^{2}+bc=1\qquad } ή [ ± 1 0 0 ± 1 ] . {\displaystyle {\begin{bmatrix}\pm 1&0\\0&\pm 1\end{bmatrix}}.} Η ορίζουσα ενός ενελικτικού πίνακα A {\displaystyle A} είναι d e t ( A ) = ± 1 {\displaystyle \mathrm {det} (A)=\pm 1} . Ένας πινακας A {\displaystyle A} είναι ενελικτικός ανν ο P = I ± A 2 {\displaystyle P={\tfrac {I\pm A}{2}}} είναι ταυτοδύναμος. Οι δυνάμεις ενός ενελικτικού πίνακα A {\displaystyle A} δίνονται από A n = { A αν n = 1 , I διαφορετικά . {\displaystyle A^{n}={\begin{cases}A&{\text{αν }}n=1,\\I&{\text{διαφορετικά}}.\end{cases}}}
Γκραντ Σαπς

Ο Γκραντ Σαπς (αγγλικά: Grant Shapps, 14 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Υπουργός Επιχειρήσεων, Ενέργειας και Βιομηχανικής Στρατηγικής, από τον Οκτώβριο του 2022, στην Κυβέρνηση του Ρίσι Σούνακ. Έχει αναλάβει πολλά πόστα στην Βρετανική Κυβέρνηση κατά την διάρκεια της καριέρας του. Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Γουέλγουϊν Χάτφιλντ, από τον Μάιο του 2005.

 Υπό την Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον, υπηρέτησε ως Υφυπουργός Διεθνούς Ανάπτυξης (Μάιος–Ιούνιος 2015), ως Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (2012–2015) και ως Υφυπουργός Στέγασης (2010–2012). Υπό την Κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, υπηρέτησε ως Γραμματέας του Κράτους επί των Μεταφορών (Υπουργός Μεταφορών), από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022 και υπό την Κυβέρνηση της Λιζ Τρας, Γραμματέας του Κράτους επί των Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου-για 6 ημέρες-τον Οκτώβριο του 2022. Επίσης, διετέλεσε και ως Συμπρόεδρος του Συντηρητικού Κόμματος, από το 2012 έως το 2015. Ο Γκραντ Σαπς, γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1968 στο Ρίκσμανγουορθ του Χέρτφορντσαϊρ της Αγγλίας. Μεγάλωσε στο Ουάτφορντ του Χέρτφορντσαϊρ. Φοίτησε στο σχολείο "Watford Grammar School for Boys" και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο Κολλέγιο Κάσιο (σήμερα "West Herts College") στο οποίο παρακολούθησε μαθήματα Χρηματοοικονομικών και Διοίκησης. Σπούδασε Διοίκηση και Χρηματοοικονομικά στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και έλαβε πτυχίο (Higher National Diploma) το 1989. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Grant Shapps στο Wikimedia Commons
Αδελαΐδα του Βόμπουργκ

H Αδελαΐδα, γερμ. Adelheid/Adela (π. 1125 - 25 Μαΐου μετά το 1187) από τον Οίκο του Βόμπουργκ ήταν κόρη του μαργράβου του Βόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουαβίας (1147-) & βασίλισσα της Γερμανίας (1152-53).

 Ήταν κόρη του Ντήπολντ Γ΄ μαργράβου του Βόμπουργκ και μάλλον της Αδελαΐδας των Πιάστ, κόρης του Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν δούκα της Πολωνίας. Οι πρόγονοι του πατέρα της εξουσίαζαν την περιοχή Έγκερλαντ στη μαρκιωνία του Νόρντγκαου της Βαυαρίας, από την εποχή του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας. Όμως όταν το 1146 απεβίωσε ο Ντήπολντ Γ΄, ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας κατέλαβε την περιοχή και για να εξασφαλίσει την κτήση, νύμφευσε τον ανιψιό του Φρειδερίκο με την Αδελαΐδα στο Έγκερ πριν το 1147. Ο Φρειδερίκος (Α΄) είχε μόλις επιστρέψει από τη Β΄ Σταυροφορία και διαδέχθηκε τον πατέρα του Φρειδερίκο Β΄ στο δουκάτο της Σουαβίας. Ωστόσο ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχής. Σύμφωνα με μεταγενέστερες πηγές, η Αδελαΐδα διέπραξε μοιχεία. Σπάνια εμφανιζόταν δημόσια· ήταν απούσα από την εκλογή του ως διαδόχου του Κορράδου Γ΄ το 1152 και από τη στέψη του, πέντε ημέρες μετά, στον καθεδρικό του Άααχεν, ως βασιλιά της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και το 1153 ο Φρειδερίκος Α΄ αιτήθηκε ακύρωση του γάμου από τον πάπα Ευγένιο Γ΄. Η διάζευξη χορηγήθηκε από τον επίσκοπο της Κωνσταντίας το 1153 με την αιτιολογία της συγγένειας εξ αίματος. Ο Φρειδερίκος αμέσως άρχισε να ζητά ως σύζυγο τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Ισαακίου σεβαστοκράτορα, αλλά αυτή τελικά παντρεύτηκε τον Στέφανο Δ΄ της Ουγγαρίας. Η Αδελαΐδα, δεν εμποδίστηκε από τον σύζυγό της να κάνει δεύτερο (μοργανατικό) γάμο με τον Ντήτο του Ράβενσμπουργκ, υπουργό (ministerialis) στην υπηρεσία του Γουέλφου ΣΤ΄ μαργράβου της Τοσκάνης. Έκανε 7 τέκνα και ο Ντήτο απεβίωσε π. το 1187. Η Αδελαΐδα απεβίωσε σύντομα μετά στο αββαείο των Κανονικών Ιερέων του Πρεμοντρέ του Βάισσεναου, κοντά στο Ράβενσμπουργκ. Ο Φρειδερίκος Α΄ επίσης νυμφεύτηκε και έκανε 11 τέκνα. Παντρεύτηκε πρώτα πριν το 1147 τον Φρειδερίκο των Χοενστάουφεν, Γ΄ δούκα της Σουαβίας & Α΄ ως βασιλιά της Γερμανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Φρειδερίκος ακύρωσε τον γάμο. Η Αδελαΐδα έπειτα έκανε δεύτερο (μοργανατικό) γάμο με τον Ντήτο του Ράβενσμπουργκ, υπουργό (ministerialis) στην υπηρεσία του μαργράβου της Τοσκάνης και είχε: επτά τέκνα. Eduard Hlawitschka, 'Weshalb war die Auflösung der Ehe Friedrich Barbarossas und Adela von Vohburg möglich?', Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters 61 (2005), 506–536. Tobias Weller, Die Heiratspolitik des deutschen Hochadels im 12. Jahrhundert (Cologne, Weimar, Vienna, 2004). Friedemann Bedürftig, Die Staufer (Darmstadt, 2006). J.P. Niederkorn, ‘Der Ubergang des Egerlandes an die Staufer. Die Heirat Freidrich Barabarossas mit Adela von Vohburg,’ Zeitschrift für Bayerische Landesgeschichte 54 (1991), 613-622.