Μάικλ Ο'Κόνορ

Ο Μάικλ Ο'Κόνορ, S.J. (27 Σεπτεμβρίου 1810 – 18 Οκτωβρίου 1872) ήταν ιρλανδικής καταγωγής ιεράρχης της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Εταιρείας του Ιησού. Υπηρέτησε δύο φορές ως επίσκοπος του Πίτσμπουργκ στην Πενσυλβάνια (1843 έως αρχές 1853 και τέλη 1853 έως 1860). Ο Ο'Κόνορ υπηρέτησε για λίγο ως επίσκοπος της Ήρι για αρκετούς μήνες το 1853.

 Ο Μάικλ Ο'Κόνορ γεννήθηκε στο Κόουβ(Ιρλανδίας), κοντά στην πόλη Κορκ, στην κομητεία Κορκ της Ιρλανδίας. Ο μικρότερος αδελφός του, Τζέιμς, υπηρέτησε ως ο πρώτος Επίσκοπος της Ομάχα από το 1885 έως το 1891. Ο Μάικλ Ο'Κόνορ έλαβε την πρώιμη εκπαίδευσή του στο Κόουβ, όπου παρακολούθησε ένα σχολείο που συνδέεται με τον καθεδρικό ναό του Αγίου Κολμάν. Σε ηλικία 14 ετών, στάλθηκε από τον Γουίλλιαμ Κόππινγκερ, τον Καθολικό Επίσκοπο του Κλόιν, για να ξεκινήσει τις ιερατικές σπουδές του στη Γαλλία.Συνέχισε τις σπουδές του στο Ποντιφίκιο κολλέγιο Ουρβανού για την διάδοση της πίστεως στη Ρώμη. Ολοκλήρωσε τα μαθήματα φιλοσοφίας και θεολογίας με διάκριση και κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο ως πρώτος στα μαθηματικά. Τελείωσε τις σπουδές του πριν φτάσει στην κανονική ηλικία για χειροτονία και πέρασε το διάστημα ως καθηγητής Ιερών Γραφών στο Κολέγιο διάδοσης της πίστεως. Ο Ο'Κόνορ κέρδισε το πτυχίο Doctor of Divinity μετά από μια δημόσια διαμάχη, στην οποία υποβλήθηκε στο ίδιο τεστ που έκαναν ο Θωμάς Ακινάτης και ο Μποναβεντούρα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού τον 13ο αιώνα. Ο Ο' Κόνορ χειροτονήθηκε ιερέας στη Ρώμη την 1η Ιουνίου 1833, από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντίνο Πατρίζι Νάρο. Στη συνέχεια διορίστηκε ως αντιπρύτανης του Ποντιφίκιου Ιρλανδικού Κολλεγίου στη Ρώμη. Υπηρέτησε επίσης ως πράκτορας των Ιρλανδών επισκόπων στην Αγία Έδρα, συνεργαζόμενος με τον Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ και τον καρδινάλιο Νίκολας Γουάιζμαν. Το 1834, επέστρεψε στην Ιρλανδία και υπηρέτησε ως επιμελητής στο Φερμό. Ήταν επίσης ιερέας στο μοναστήρι των Αδελφών Παρουσίασης στο Ντόνερελ. Έκανε αίτηση για τη θέση του καθηγητή δογματικής θεολογίας στο Maynooth College, αλλά πείστηκε από έναν συνάδελφό του, τον Πίτερ Κένρικ, να ακολουθήσει μια θέση διδασκαλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1839, ο αδελφός του Πίτερ Κένρικ, Φράνσις, πρώην συμμαθητής του Ο' Κόνορ στη Ρώμη, ήταν τότε επίσκοπος της Φιλαδέλφειας και τον προσκάλεσε να ενταχθεί στη σχολή του Σεμιναρίου του Αγίου Καρόλου Μπορομέο στη Φιλαδέλφεια. Ο Ο' Κόνορ αποδέχτηκε την προσφορά και έφτασε στη Φιλαδέλφεια αργότερα το 1839. Ανέλαβε αμέσως την έδρα της θεολογίας στον Άγιο Κάρολο, του οποίου έγινε πρόεδρος αμέσως μετά. Εκτός από τα ακαδημαϊκά του καθήκοντα, ο Ο'κόνορ υπηρετούσε στις αποστολές στο Νόρισταουν, Πενσυλβανια και Γουέστ Τσέστερ, Πενσυλβάνια δύο φορές το μήνα. Ίδρυσε επίσης την Ενορία του Αγίου Φραγκίσκου Ξαβιέ στο τμήμα Φέρμαουντ της Φιλαδέλφειας. Το 1840, ο Ο' Κόνορ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του ως καθηγητής και ιεραπόστολος, αλλά συνέχισε να υπηρετεί ως Πρόεδρος του Σεμιναρίου του Αγίου Καρόλου. Τον Ιούνιο του 1841, ο Ο' Κόνορ διορίστηκε γενικός εφημέριος της Δυτικής Πενσυλβάνια και πάστορας της ενορίας του Αγίου Παύλου στο Πίτσμπουργκ. Εκεί ίδρυσε ένα δημοτικό σχολείο και οργάνωσε μια λογοτεχνική εταιρεία για νέους. Το Πέμπτο Επαρχιακό Συμβούλιο της Βαλτιμόρης, που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1843, συνέστησε την ανέγερση της Επισκοπής του Πίτσμπουργκ και όρισε τον Ο'Κόνορ ως πρώτο επίσκοπό της. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος ΙΣΤ΄ αποδέχτηκε τη σύσταση, ο Ο' Κόνορ ταξίδεψε στη Ρώμη για να γίνει επίσκοπος. Ωστόσο, εκεί ζήτησε από τον πάπα να ανακαλέσει το ραντεβού του και να του επιτρέψει αντ 'αυτού να εισέλθει στους Ιησουίτες. Ο Γρηγόριος αρνήθηκε και είπε: «Πρώτα θα γίνεις επίσκοπος και μετά Ιησουίτης». Ο Ο'Κόνορ αποδέχτηκε τη διαθήκη του πάπα και διορίστηκε επίσημα πρώτος επίσκοπος του Πίτσμπουργκ στις 11 Αυγούστου 1843. Στις 15 Αυγούστου, έλαβε τον αγιασμό του από τον καρδινάλιο Τζάκομο Φρανσόνι στην εκκλησία Sant'Agata dei Goti στη Ρώμη. Κατά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, o Ο'Κόνορ πέρασε από την Ιρλανδία για να προσλάβει κληρικούς για τη νέα του επισκοπή, αποκτώντας οκτώ ιεροδιδασκάλους από το Maynooth College και επτά αδελφές του ελέους από το Δουβλίνο. Έφτασε στο Πίτσμπουργκ τον Δεκέμβριο του 1843, όπου βρήκε μια επισκοπή αποτελούμενη από 33 εκκλησίες, 14 ιερείς και περίπου 25.000 Καθολικούς. Για να οργανώσει τη νέα επισκοπή, πραγματοποίησε την πρώτη επισκοπική σύνοδο το 1844, και την ίδια χρονιά ίδρυσε μια ακαδημία κοριτσιών και ένα άσυλο ορφανών, ένα παρεκκλήσι για Αφροαμερικανούς, το Καθολικό του Πίτσμπουργκ και το Σεμινάριο του Αγίου Μιχαήλ. Για να εξυπηρετήσει τους Γερμανούς μετανάστες στην επισκοπή του, καλωσόρισε τους Βενεδικτίνους μοναχούς που ίδρυσαν το αρχιαββαείο του Αγίου Βικεντίου στο Λατρόμπ της Πενσυλβάνια, το πρώτο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάλεσε επίσης τους Φραγκισκανούς Αδελφούς του Μάουντμπιλιου της Ιρλανδίας που ίδρυσαν την πρώτη κοινότητα θρησκευτικών αδελφών στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Λορέτο. Στις 29 Ιουλίου 1853, διορίστηκε πρώτος Επίσκοπος της νεοσύστατης Επισκοπής Ήρι από τον Πάπα Πίο Θ'. Η διαχωριστική γραμμή της νέας επισκοπής εκτεινόταν ανατολικά και δυτικά κατά μήκος των βόρειων ορίων των Κομητειών Κάμπρια, Ιντιάνα, Άρμστρονγκ, Μπάτλερ και Λόρενς, δίνοντας δεκατρείς βόρειες κομητείες στην Επισκοπή του Έρι και δεκαπέντε στην Επισκοπή του Πίτσμπουργκ. Ο πατέρας Τζόσουα Μαρία Γιανγκ ονομάστηκε διάδοχός του στο Πίτσμπουργκ, αλλά η απροθυμία του Γιανγκ να γίνει επίσκοπος του Πίτσμπουργκ και η αίτηση των Καθολικών του Πίτσμπουργκ να κρατήσουν τον Ο'Κόνορ ώθησαν την Αγία Έδρα να ανατρέψει την απόφασή της. Πέντε μήνες μετά τη μεταφορά του στη Ήρι, ο Ο'Κόνορ διορίστηκε εκ νέου επίσκοπος της Επισκοπής του Πίτσμπουργκ στις 20 Δεκεμβρίου 1853 και ο Γιανγκ αποδέχτηκε την ηγεσία της Ήρι. Το 1854, ο Ο' Κόνορ κλήθηκε στη Ρώμη για να λάβει μέρος στον ορισμό του δόγματος της Άμωμης Σύλληψης και λέγεται ότι αλλαγές στη διατύπωση του διατάγματος οφείλονταν στις υποδείξεις του. Μετά από λίγο καιρό η υγεία του άρχισε να εξασθενεί, με τη συμβουλή των γιατρών του, ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και τη Βόρεια Αμερική αναζητώντας ένα πιο φιλόξενο κλίμα. Στο τέλος της θητείας του , η επισκοπή περιείχε 77 εκκλησίες, 86 ιερείς, έξι θρησκευτικά ινστιτούτα, ένα σεμινάριο, πέντε ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δύο άσυλα ορφανών, ένα νοσοκομείο και καθολικό πληθυσμό της τάξης των 50.000 πιστών. Ο Ο' Κόνορ παραιτήθηκε από επίσκοπος του Πίτσμπουργκ στις 23 Μαΐου 1860. Επιδιώκοντας την επιθυμία του να ενταχθεί στην Εταιρεία του Ιησού, ταξίδεψε για την Ευρώπη τον επόμενο Οκτώβριο και έγινε δεκτός στους Ιησουίτες στο Γκόργκχαιμ , (τώρα μέρος του Σίγκμαρινγκεν), στο Βασίλειο της Πρωσίας, στις 22 Δεκεμβρίου. Το 1862, με ειδική άδεια του Ιησουίτη Ανωτέρου Αρχηγού, Peter Jan Beckx, ο Ο'Κόνορ έλαβε την άδεια να κάνει την επίσημη επαγγελία των τεσσάρων θρησκευτικών όρκων μοναδικών για την Εταιρεία αμέσως, παρακάμπτοντας τα κανονικά 15 χρόνια πλήρους συγκρότησης στην Εταιρεία. Στη συνέχεια, ο Ο' Κόνορ διορίστηκε στην κοινότητα των Ιησουιτών στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης. Όταν το Κολέγιο της Βοστώνης ιδρύθηκε επίσημα το 1864, έγινε μέλος της σχολής του νέου σχολείου, όπου δίδαξε θεολογία. Επιπλέον, διορίστηκε socius (σύμβουλος) στον Επαρχιακό Ανώτερο των Ιησουιτών στις Ηνωμένες Πολιτείες, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πνευματική ευημερία των Αφροαμερικανών και παρέδωσε διαλέξεις σε πολλά μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά. Καθώς η υγεία του εξασθενούσε εντελώς, ο Ο'Κόνορ στάλθηκε να ξεκουραστεί στο Κολέγιο του Γούντστοκ στο Μέριλαντ την άνοιξη του 1872. Πέθανε εκεί λίγους μήνες αργότερα, σε ηλικία εξήντα δύο ετών. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο των Ιησουιτών στο Γούντστοκ. Μάικλ Ο'Κόνορ