IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ

Στην ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου 75 παίκτες έχουν σημειώσει 500 ή περισσότερα γκολ κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, σύμφωνα με την έρευνα της Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF), που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2006. Η κατάταξη που ακολουθεί λαμβάνει υπόψη τα τέρματα που σημειώθηκαν σε επίσημους αγώνες που διεξήχθησαν με εθνικές ομάδες σε όλα τα επίπεδα ηλικίας και σε ομάδες ανδρών σε όλες τις διοργανώσεις.

 Κλειδί = † Απεβίωσε Τα μη επαληθευμένα δεδομένα εξαιρούνται από τα αριθμητικά σύνολα των παικτών. Το άθροισμα των γκολ και των αγώνων σε ορισμένους μπορεί να είναι υψηλότερο και δηλώνεται με το σύμβολο (+). Ως βάση λαμβάνεται η τελευταία ανακοίνωση της RSSSF. Οι παίκτες με έντονους χαρακτήρες είναι επί του παρόντος ενεργοί. Τα δεδομένα είναι ακριβή έως 2 Νοεμβρίου 2023. Σημείωση: Σύμφωνα με τις σημειώσεις της λίστας της RSSSF, και ο Γκόντφρι Τσιτάλου από τη Ζάμπια και οι Αυστραλοί Αλφ Κουίλ και Ρετζ Ντέιτ έχουν σημειώσει πάνω από 500 τέρματα, αλλά δεν έχουν συμπεριληφθεί στη λίστα ακόμα γιατί δεν έχει γίνει αξιόπιστη καταγραφή των δεδομένων των τερμάτων και αγώνων τους. Στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία εκτός από τους επίσημους αγώνες καταγράφονται και οι φιλικοί, οι οποίοι ήταν σαφώς περισσότεροι τον 20ό αιώνα μέχρι την καθιέρωση πολλαπλών επίσημων διοργανώσεων. Η λίστα των ποδοσφαιριστών στην ιστορία που ξεπέρασαν τα 1.000 συνολικά τέρματα σύμφωνα με την τελευταία ανακοίνωση της RSSSF και τελευταία ενημέρωση 7 Ιουλίου 2023 έχει ως εξής: Κλειδί = † Απεβίωσε Σημείωση : Δε συμπεριλαμβάνεται ο Αρτούρ Φριντενράιχ για τον οποίο η FIFA έχει αναγνωρίσει 1.329 τέρματα σε όλους τους αγώνες του χωρίς να υπάρχουν τα αντίστοιχα στατιστικά στοιχεία. Σημείωση: Οι ανωτέρω λίστες βασίζονται μόνο στα στοιχεία των στατιστικών υπηρεσιών και έρχονται σε ορισμένες περιπτώσεις σε αντίθεση με τις αναγνωρίσεις της FIFA. Η ανώτατη ποδοσφαιρική αρχή αναγνωρίζει ως πρώτο σκόρερ σε επίσημους αγώνες το Κριστιάνο Ρονάλντο και το Γιόζεφ Μπίτσαν στο σύνολο επίσημων και φιλικών με 1.468. Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ
Ντέιβιντ Στιλ

Ο Αντιναύαρχος Σερ Ντέιβιντ Τζορτζ Στιλ (γεννημένος στις 6 Απριλίου 1961) είναι απόστρατος ανώτερος αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού που υπηρέτησε ως Δεύτερος Λόρδος της Θάλασσας μεταξύ 2012 και 2015. Ανέλαβε το αξίωμα του Κυβερνήτη του Γιβραλτάρ στις 11 Ιουνίου 2020.

 Ο Στιλ γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1961. Σπούδασε στο Rossall School στο Lancashire και παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Durham όπου σπούδασε νομική, αποφοιτώντας το 1983. Μπήκε στην ενεργό δράση το 1988. Ο Στιλ εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό το 1979. Η πρώιμη καριέρα του πέρασε σε διάφορα ραντεβού στη θάλασσα και στην ξηρά, συμπεριλαμβανομένου του νομικού συμβούλου του στόλου. Τον Δεκέμβριο του 1999, ενώ υπηρετούσε στο αεροπλανοφόρο HMS Invincible, του απονεμήθηκε ο έπαινος της βασίλισσας για την πολύτιμη υπηρεσία για την υποστήριξη επιχειρήσεων στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία νωρίτερα εκείνο το έτος. Τον Νοέμβριο του 2005 ανέλαβε τη διοίκηση της Αυτής Μεγαλειότητάς Ναυτικής Βάσης του Πόρτσμουθ και με αυτή την ιδιότητα τιμήθηκε για την «εμπνευσμένη ηγεσία» του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής επιθεώρησης αποταμίευσης των Ναυτικών Βάσεων το 2007. Διορίστηκε επίσης Αρχηγός Ναυτικού Επιμελητείας και Βοηθός της Αυτού Μεγαλειότητας της Βασίλισσας. Τον Νοέμβριο του 2008 ο Στιλ διορίστηκε Διευθυντής Πολιτικής Υπηρεσιακού Προσωπικού (Αμοιβές και Αποζημιώσεις) στο Υπουργείο Άμυνας και, τον Απρίλιο του 2010, προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε Γραμματέας του Ναυτικού. Προήχθη σε υποναύαρχο και διορίστηκε τον Οκτώβριο του 2012. Ήδη Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE), ο Steel τιμήθηκε ως Ιππότης Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (KBE) στις Τιμές Πρωτοχρονιάς του 2015. Τιμήθηκε ως Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη (KStJ) στις 11 Νοεμβρίου 2020. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα David Steel (Royal Navy officer) στο Wikimedia Commons
Σέρχι Κουνίτσιν

Ο Σέρχι Κουνίτσιν (Serhiy Kunitsyn ή Sergei Kunitsyn, ουκρανικά: Сергій Володимирович Куніцин, γενν. στις 27 Ιουλίου 1960) είναι Ουκρανός πολιτικός και βετεράνος του Πολέμου στο Αφγανιστάν.

 Γεννήθηκε στην πόλη Μπεκντάς της Κασπίας, στη σοβιετική δημοκρατία του Τουρκμενιστάν, στην τότε Σοβιετική Ένωση. Το 1982 αποφοίτησε από την Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Συμφερόπολης. Αφού εργάστηκε σε εργοστάσιο, υπηρέτησε για έναν και πλέον χρόνο τη στρατιωτική του θητεία στο Αφγανιστάν. Έπειτα από το στρατό για μία μικρή περίοδο το 1985 εργάστηκε ως τεχνολόγος μηχανικός στην κατασκευή διώρυγας στην Κριμαία. Εν συνεχεία διορίστηκε εργολάβος μηχανικός στο εργοστάσιο οπλισμένου σκυροδέματος του Κρασνοπερεκόπσκ. Εκεί δούλεψε ως το 1989. Την περίοδο 1989-1990 ήταν σύμβουλος στο τμήμα ιδεολογίας στην επιτροπή του κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας στην πόλη του Κρασνοπερεκόπσκ. Τον Μάρτιο του 1990 εξελέγη βουλευτής της Ουκρανίας και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου δήμαρχος του Κρασνοπερεκόπσκ υπηρετώντας ως το 1998. Κατά την ίδια περίοδο ήταν επικεφαλής του Κόμματος της Ένωσης, το οποίο υποστήριζε τη Δημοκρατία της Κριμαίας. Το 1995-2001 ο Κουνίτσιν ήταν αρχηγός της κυβέρνησης στην πειραματική οικονομική ζώνη της Βόρειας Κριμαίας "Syvash". Διετέλεσε αρχηγός του υπουργικού συμβουλίου (πρωθυπουργός) της Κριμαίας από τις 27 Μαΐου 1998ως τις 24 Ιουλίου 2001 και από τον Απρίλιο του 2002 ως τον Απρίλιο του 2005. Από τον Ιούνιο του 2005 ως τον Απρίλιο του 2010 ήταν κυβερνήτης της πόλης Σεβαστοπόλ. Το 2008 έγινε μέλος του κόμματος Ενωμένου Κέντρου. Το 2012 επεναξελέγη στην Verkhovna Rada (το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας) με το κόμμα UDAR. ιστότοπος της Verkhovna Rada Opened Ukraine UDAR member refused the award
Αλφρέντο Καταλάνι

Ο Αλφρέντο Καταλάνι (Alfredo Catalani, 19 Ιουνίου 1854 – 7 Αυγούστου 1893) ήταν Ιταλός συνθέτης της όπερας, γνωστός κυρίως για τις όπερές του Λορελάι (1890) και La Wally (1892). Η La Wally, σε λιμπρέτο του Λουίτζι Ιλλίκα, περιέχει την πιο διάσημη άρια του Καταλάνι, την «Ebben? Ne andrò lontana». Οι άλλες όπερες του συνθέτη ήταν λιγότερο επιτυχημένες, εν μέρει εξαιτίας κατώτερης ποιότητας λιμπρέτων.

 Ο Καταλάνι γεννήθηκε στη Λούκκα και φοίτησε στο Ωδείο του Μιλάνου υπό τον Αντόνιο Μπατσίνι. Παρά την αυξανόμενη επιρροή του βερισμού στην όπερα κατά τη δεκαετία 1880-1890 ο Καταλάνι επέλεξε να συνθέσει με έναν πιο παραδοσιακό τρόπο. Ως αποτέλεσμα τα έργα του έχουν σε μεγάλο βαθμό χάσει τη θέση τους στο σύγχρονο ρεπερτόριο, ακόμα και σε σχέση με τα έργα των Μασνέ και Πουτσίνι, τα οποία πλησιάζουν ως προς το ύφος τα δικά του. Η επίδραση του Αμιλκάρε Πονκιέλλι μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στο έργο του Καταλάνι. Καθώς συμβαίνει και με τον Πονκιέλλι, η σημερινή φήμη του Καταλάνι οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα και μόνο έργο (τη La Wally). Το 1893, μετά τον πρόωρο θάνατό του από φυματίωση στο Μιλάνο, ο Καταλάνι τάφηκε στο Cimitero Monumentale, όπου και οι τάφοι των Πονκιέλλι και Αρτούρο Τοσκανίνι. Ο Τοσκανίνι ήταν ένας διαπρύσιος υποστηρικτής της μουσικής του Καταλάνι και βάφτισε τη θυγατέρα του «Wally» σε αναγνώριση της πιο επιτυχημένης όπερες του συνθέτη. Ο Τοσκανίνι ηχογράφησε την εισαγωγή στην τέταρτη πράξη της La Wally και τον «Χορό των Νυμφών του νερού» από την όπερα Λορελάι στο Κάρνεγκι Χωλ τον Αύγουστο του 1952 με τη Συμφωνική Ορχήστρα του NBC. Η Μαρία Κάλλας είχε επίσης διακριθεί στον ρόλο της ηρωίδας της La Wally. La falce (Το δρεπάνι), πρεμιέρα στο Μιλάνο στις 19 Ιουλίου 1875 Elda, πρεμιέρα στο Τορίνο στις 31 Ιανουαρίου 1880 (πρώτη εκδοχή της Λορελάι) Dejanice, πρεμιέρα στο Μιλάνο στις 17 Μαρτίου 1883 Edmea, πρεμιέρα στο Μιλάνο στις 27 Φεβρουαρίου 1886 Λορελάι, πρεμιέρα στο Τορίνο στις 16 Φεβρουαρίου 1890 La Wally, πρεμιέρα στο Μιλάνο στις 20 Ιανουαρίου 1892 Sinfonia a piena orchestra (Συμφωνία για πλήρη ορχήστρα), 1872 Il Mattino, sinfonia romantica (Πρωινό, ρομαντική συμφωνία), 1874 Ero e Leandro, poema sinfonico (Ηρώ και Λέανδρος, συμφωνικό ποίημα), πρεμιέρα στο Μιλάνο στις 9 Μαΐου 1885 Berrong, Richard M. (επιμέλεια και μετάφραση): The Politics of Opera in Turn-Of-The-Century Italy: As Seen Through the Letters of Alfredo Catalani. 1992. (Studies in the History and Interpretation of Music) Pardini, Domenico Luigi, Relton, Valentina (μετάφραση), Chandler, David (επιμέλεια): Alfredo Catalani: Composer of Lucca, 2010. Alfredo Catalani Λεπτομερής βιογραφία από την Opera Italiana Η Wilhelmenia Wiggins Fernandez τραγουδά La Wally στην «καλτ» ταίνια του Ζαν-Ζακ Μπενέξ Diva (1981)
NGC 86

Ο NGC 86 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει 250 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο περίπου 45.000 ετών φωτός.Τον ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Γκυγιώμ Μπιγκουρντάν (Guillaume Bigourdan) στις 14 Νοεμβρίου 1884.

 Δεδομένα για το NGC 86 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 86 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 86 στο Wikimedia Commons
Αγία Μαρίνα Μαρμαρίου Εύβοιας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου, του δήμου Καρύστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη νότια Εύβοια. Βρίσκεται στο νότιο μυχό του όρμου Μαρμαρίου, σε τοποθεσία που βλέπει στον κόλπο Πεταλιών και απέναντι στα φερώνυμα νησιά, νότια του Μαρμαρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει περίπου 114 χλμ. Ν. της Χαλκίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μαρμαρίου της Εύβοιας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μαρμαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαρμαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μαρμαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρύστου. Όλη η παραλιακή διαδρομή προς τα δυτικά και νότια του οικισμού, με εξαιρετική θέα στο Στενό Ξερού και τους Πεταλιούς. Στη θέση Μεγάλη Άμμος, σχηματίζεται χαρακτηριστική αμμονησίδα, που αλλάζει μορφή ανάλογα με τους κυματισμούς Το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Θέμα Ανατολικών

Το Θέμα Ανατολικών ήταν θέμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το οποίο βρισκόταν στη Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία). Μετά τη διαίρεση του Οψικίου στα μέσα του 8ου αιώνα, κατέστη το σημαντικότερο των θεμάτων της αυτοκρατορίας. Δημιουργήθηκε πριν από το 669, πιθανόν λίγο μετά τη δεκαετία του 640. Στις αρχές του 9ου αιώνα μειώθηκε σε μέγεθος και το ανατολικό του τμήμα στο Θέμα Καππαδοκίας ενώ το νοτιοανατολικό του τμήμα μετατράπηκε στο Θέμα Σελευκείας. Καταλύθηκε μετά το 1077, όταν τα εδάφη του κατακτήθηκαν από τους Σελτζούκους.

 Η ακριβής ημερομηνία της δημιουργίας του θέματος αυτού δεν είναι γνωστή, ωστόσο η ύπαρξή του αναφέρεται για πρώτη φορά το 669. Ωστόσο, το πιθανότερο θεωρείται να δημιουργήθηκε, όπως συνέβη και με τα υπόλοιπα αρχικά θέματα, λίγο μετά τη δεκαετία του 640 ως περιοχή στρατοπέδευσης των υπόλοιπων του ρωμαϊκού στρατού της Ανατολής, ο οποίος είχε αποδεκατιστεί από τις αραβικές κατακτήσεις. Το Θέμα Ανατολικών, το οποίο κάλυπτε τις αρχαίες επαρχίες της Λυκαονίας, της Πισιδίας, της Ισαυρίας, καθώς και τμήματα της Φρυγίας και της Γαλατίας φιλοξενούσε το στράτευμα της Ανατολής, από το οποίο και πήρε το όνομά του. Πρωτεύουσά του φαίνεται να ήταν το Αμόριο, τουλάχιστον μέχρι την άλωσή του από τους Άραβες το 838. Το Θέμα Ανατολικών αντιμετώπιζε άμεσα τις δυνάμεις του Χαλιφάτου και ήταν ιδιαιτέρως ισχυρό: διέθετε στράτευμα 18.000 ανδρών κατά τον 8ο αιώνα και 15.000 κατά τον 9ο αιώνα, αιώνα στη διάρκεια του οποίου συνολικά 34 φρούρια ήσαν καταγεγραμμένα. Ο στρατηγός του, ο οποίος ήταν κάτοχος των τίτλων του πατρικίου, του ανθύπατου και του πρωτοσπαθάριου, ήταν ο πρώτος εκ των στρατηγών βάση σημασίας. Επρόκειτο για ένα από τα πλέον ανώτερα αξιώματα της αυτοκρατορίας, καθώς και ένα από τα ελάχιστα που ήσαν απαγορευμένα στους ευνούχους. Η ισχύς αυτή τον καθιστούσε, πάραυτα, ως έναν κίνδυνο για τον αυτοκράτορα: μία πρώτη εξέγερση αναφέρεται ότι έλαβε χώρα το 681, ενώ ο διοικητής του, Λέοντας Ίσαυρος, κατόρθωσε να καταλάβει τον αυτοκρατορικό θρόνο το 717. Ένας άλλος στρατηγός, ο Βαρδάνης Τούρκος, εξεγέρθηκε το 803. Στον αντίποδα, ο Κωνσταντίνος Ε΄ βρήκε εκεί καταφύγιο και στήριξη το 742, ενάντια στον σφετεριστή Αρτάβασδο. Ωστόσο, στις αρχές του 9ου αιώνα, η ανατολική του τούρμα αποσχίστηκε για τη δημιουργία του παραμεθόριου θέματος της Καππαδοκίας. Επιπλέον, στη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Θεόφιλου, το νοτιοανατολικό του τμήμα μετατράπηκε σε ένα αυτόνομο στρατιωτικό θέμα, αυτό της Σελευκείας. Το θέμα αναφέρεται για τελευταία φορά στις πηγές το 1077, όταν ο στρατηγός του, Νικηφόρος Βοτανειάτης, ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Λίγο καιρό αργότερα, η περιοχή κατακτήθηκε από τους Σελτζούκους. Λεόντιος, πριν το 695, μετέπειτα αυτοκράτορας Λέοντας Γ΄ Ίσαυρος, γύρω στο 681, μετέπειτα αυτοκράτορας Βαρδάνης Τούρκος, γύρω στο 803 Λέων Ε΄, μετέπειτα αυτοκράτορας το 813 Νικηφόρος Ξιφίας, 1022 Θεοφύλακτος Δαλασσηνός Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης, γύρω στο 1077, μετέπειτα αυτοκράτορας
Κόλπος Ξηρού

Ο κόλπος Ξηρού (τούρκικα: Saros Körfezi), γνωστός και ως κόλπος του Σάρου (ή Σάρρου) ή Μέλανας κόλπος, είναι κόλπος της Τουρκίας στην περιοχή της Θράκης. Βρίσκεται 30 περίπου ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, βόρεια της χερσονήσου της Καλλίπολης.

 Επαναστατική δραστηριοποίηση του ελληνικού στοιχείου παρατηρήθηκε σε αρκετά χωριά του κόλπου του Σάρου. Θράκες επαναστάτες είχαν κινηθεί στα χωριά Πλαγιάρι, Εξαμίλι, Νεοχώρι, Μεγαρίσι, Καρατσαλή, Καρατζά-Χαλήλ, Σαζλή-Ντερέ, Αλτίν-Τας, που ενισχύθηκαν και από τις μεσογεια­κές περιοχές της Κεσσάνης, των Μαλγάρων και της Χαριουπόλεως. Είναι φανερό ότι οι ορεινές περιοχές του Ιερού Όρους και της Στράντζας, όπου είχαν συνοικισθεί συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί της Θράκης ήδη από τις αρχές της Τουρκοκρατίας, αποτέλεσαν τα χρόνια εκείνα ορμητή­ρια των Θρακών επαναστατών και εστίες διαρκούς αναβρασμού. Τα τουρκικά αντίποινα υπήρξαν τρομερά. Πολλά χωριά πρέπει να καταστρά­φηκαν και να ερημώθηκαν, όπως το Ταϊφίρ, το Μεγαρίσι, η Αφροδισιάδα (Ιμπριτζέ) και άλλα.
Ροτάσι Ηρακλείου

Το Ροτάσι (με 329 κατοίκους το 2001) είναι οικισμός και σημερινή έδρα της κοινότητας Εθιάς του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων και η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι 51 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στους πρόποδες των Αστερουσίων Ορέων. Με το Νόμο Καποδίστρια υπάχθηκε στο Δήμο Αστερουσίων. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στον οικισμό βρίσκεται Δημοτικό Σχολείο.

 Στα νότια του χωριού, στο λόφο Ροτασανή Κεφάλα, τοποθετείται η αρχαία πόλη Ρύτιον ή Ρυτιασσός, την οποία αναφέρει ο Όμηρος. Η πόλη υποτάχθηκε από τους Γορτυνίους και σε επιγραφή από τα ρωμαϊκά χρόνια αναφέρεται Ρυτιασίων κώμη και ιερόν Σκυλίου Διός . Σώζονται τμήματα τειχών , δεξαμενές και τα ερείπια τριών βυζαντινών εκκλησιών, με ίχνη τοιχογραφιών, που πιστοποιούν ότι η κώμη κατοικούνταν και στα βυζαντινά χρόνια. Τυχαία ήλθαν στο φως χάλκινα εργαλεία και όπλα, τα οποία χρονολογούνται από τη πρώτη και τη δεύτερη Υστερομινωική Εποχή. Διαπιστώθηκε επίσης η ύπαρξη προϊστορικού οικισμού στον ίδιο χώρο.Η σημερινή ονομασία του χωριού προέρχεται από το εθνικό Ρυτιάσιος: Ρυτιάσιοι>Ροτάσοι>Ροτάσι. Στο χωριό ανακαλύφθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο από τα Γεωμετρικά Χρόνια, στη θέση Φαρμακαρά. Επίσης, στη θέση Ασπρολίβαδα βρέθηκε θησαυρός χάλκινων εργαλείων και όπλων, σμίλες, κόπτες, τσεκούρια κλπ. Όχι πολύ μακριά από το χωριό ανασκάφτηκε γεωμετρικός τάφος θολωτός και αδιατάρακτος, γεμάτος με αγγεία, άνω των 250, με κάλπες που περιέχουν την τέφρα των νεκρών κλπ. Ο τάφος χρησιμοποιήθηκε από την πρωτογεωμετρική περίοδο μέχρι την αρχή της ανατολίζουσας γεωμετρικής. Βρέθηκαν επίσης σιδερένια όπλα, περόνες, πόρπες, αργυρές και χρυσές καρφίτσες και χρυσά δαχτυλίδια. Ένας άλλος κυκλικός τάφος ανακαλύφθηκε κάτω από την εκκλησία που λέγεται Ταμπαρά στα ανατολικά του Ροτασίου. Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1301 με το όνομα Rutasi και το 1583 Rottassi με 161 κατοίκους . Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους, 116 το 1881, μαζί με 4 χριστιανούς. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ντεπορτίβο Αλαβές

Η Ντεπορτίβο Αλαβές (ισπ.Deportivo Alavés) είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1921 στην πόλη Βιτόρια της Ισπανίας. Αγωνίζεται στο Εστάδιο ντε Μεντιθορόθα χωρητικότητας 19.900 θεατών, το οποίο κατασκευάστηκε το 1924.

 Η Ντεπορτίβο Αλαβές προβιβάστηκε για πρώτη φορά της ιστορίας της το 1929 στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, αλλά υποβιβάστηκε 3 χρόνια αργότερα. Έχει επίσης κερδίσει την άνοδό της στην Α΄ κατηγορία το 1931, 1955, 1999 και 2005, ενώ το 1954 και το 1998 έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα Β΄κατηγορίας της Ισπανίας. Η μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας ήταν όταν έφτασε στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2001 που έχασε από τη Λίβερπουλ. Φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ τη σεζόν 2000-2001. Είναι η δεύτερη ομάδα της Ντεπορτίβο, η οποία αγωνίζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθήματα της Ισπανίας. Αγωνίζεται στο Instalaciones de Ibaia, χωρητικότητας 2.500 θεατών. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2011-02-08 στο Wayback Machine.
Ian Gillan Band

Οι Ian Gillan Band είναι το συγκρότημα το οποίο δημιούργησε ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν, δύο χρόνια μετά την αποχώρηση του από τους Deep Purple, το 1975.

 Στους Ian Gillan Band συμμετείχαν ο κιθαρίστας Ρέι Φένγουικ, οι κιμπορντίστες Μάικ Μόραν και Μίκι Λι Σουλ, τον οποίο αντικατέστησε το 1976 ο Κόλιν Τάουνς, ο μπασίστας Τζον Γκούσταβσον και ο ντράμερ Μαρκ Νόσεφ. Το μουσικό στυλ του συγκροτήματος είχε τζαζ-ροκ στοιχεία με αρκετούς πειραματισμούς, χαρακτηριστικό της μουσικής τάσης του Ίαν Γκίλαν. Στις 16 Οκτωβρίου 1975, ο Γκίλαν έκανε την πρώτη του μουσική εμφάνιση μετά από δύο χρόνια, στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, όταν και τραγούδησε το τραγούδι "Sitting in a Dream" για την ηχογράφηση "Butterfly Ball" του πρώην μπασίστα των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα στον Γκίλαν να επιστρέψει στα μουσικά δρώμενα, αφού πιο πριν είχε απομακρυνθεί από το χώρο, ανοίγοντας και διοικώντας ένα ξενοδοχείο και ένα στούντιο ηχογραφήσεων. Με τους Φένγουικ, Γκούσταβσον, Μόραν και Νόσεφ, ηχογράφησαν τον χειμώνα του 1975 το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Child in Time", το οποίο κυκλοφόρησε το καλόκαίρι του 1976 (# 55 στη Μεγάλη Βρετανία), από την εταιρεία "Polydor". Στο συγκρότημα εντάχθηκε για την περιοδεία της προώθησης του δίσκου, ο κιμπορντίστας Μίκι Λε Σουλ, αλλά για την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ του συγκροτήματος αντικαταστάθηκε από τον Κόλιν Τάουνς. Έδωσαν τις πρώτες τους συναυλίες στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1976 και δύο μήνες αργότερα περιόδευσαν ως support συγκρότημα των Nazareth στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δεύτερος δίσκος των Ian Gillan Band, ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1976 και κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου 1977 με τίτλο "Clear Air Turbulence", από την "Island Records". Ένα μήνα αργότερα, περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία και στη Γερμανία μαζί με τους Black Sabbath και τους AC/DC. Το set list τους αποτελούνταν από δικά τους τραγούδια αλλά και κλασικά κομμάτια των Deep Purple όπως τα "Child in Time", "Smoke on the Water" και "Woman from Tokyo". Τον Οκτώβριο του 1977 κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ τους με τίτλο "Scarabus", αλλά ο Γκίλαν απογοητεύθηκε λόγω της πολύ μικρής εμπορικής επιτυχίας που είχε το συγκρότημα στην Ευρώπη, η οποία ήταν μηδαμινή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακολούθησε περιοδεία στην Ιαπωνία, όπου ηχογραφήθηκε ο ζωντανός δίσκος "Live at the Budokan" στο "Budokan Hall" του Τόκιο, αλλά την επόμενη χρονιά, ο Γκίλαν αποφάσισε να διαλύσει το συγκρότημα και να επιστρέψει στο χαρντ ροκ ύφος, δημιουργώντας τους επιτυχημένους Gillan. Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Ian Gillan Band | Music Biography, Credits and Awards - AllMusic Ian Gillan Biography | OLDIES.com ChartArchive - Ian Gillan Band
Άννα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ

Η Άννα, ολλανδ.: Anna van Nassau-Dillenburg (π.1441 – 1514) ήταν Φλαμανδο-Γερμανίδα φιλάνθρωπος, κόρη του κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και μετά κόμισσα του Κάτσενελνμπογκεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και της Μαρίας του Λόον-Χάινσμπεργκ, κόρης του Ιωάννη Β΄ κυρίου του Γύλιχ, Χάινσμπεργκ και Λέβενμπεργκ. . Η Άννα παντρεύτηκε αρχικά (1467) με τον Όθωνα Ε΄ τον Μεγαλόψυχο, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Με το πρόωρο τέλος του Όθωνα Ε΄ (1471), ο πεθερός της, ο ηλικιωμένος Φρειδερίκος Β΄ ενήργησε ως φύλακας του γιου της Ερρίκου Α΄. Η Άννα ξαναπαντρεύτηκε (1474) με τον Φίλιππο κόμη του Κάτσενελνμπογκεν, ως δεύτερη σύζυγό του, και πήγε να μείνει κάτω από τη στέγη του. Μετά το τέλος του Φιλίππου, η δούκισσα επέστρεψε στο Σέλε του Μπράουνσβαϊγκ, όπου ορίστηκε ως η κηδεμόνας του γιου της μετά το τέλος του ηλικιωμένου πάππου του. Η Άννα ίδρυσε και χρηματοδότησε το νοσοκομείο της Αγίας Άννας στα προάστια της πόλης Σέλε. Απεβίωσε εκεί σε ηλικία 72 ετών στις 8 Απριλίου 1514. Παντρεύτηκε πρώτα το 1467 τον Όθωνα Ε΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος απεβ. 1480. Ερρίκος Α΄ ο Μεσαίος 1468-1532, δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.Το 1471 απεβίωσε ο Όθων Ε΄ και η Άννα έκανε το 1474 δεύτερο γάμο με τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Sir Andrew Halliday, Μια ιστορία του σπιτιού του Brunswick (1826)
Πέταρ Ναουμόσκι

Ο Πέταρ ''Πέτσε'' Ναουμόσκι (γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1968) είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής από την Π.Γ.Δ.Μ. Με ύψος 1,95 μέτρων και βάρος 95 κιλών, έπαιξε κυρίως στη θέση πόιντ γκαρντ κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, αλλά μπορούσε επίσης να παίξει ως σούτινγκ γκαρντ και ως σμολ φόργουορντ . Ήταν ένας πολύ επιδέξιος δημιουργός παιχνιδιού. Στην επαγγελματική του σταδιοδρομία, είχε αρκετά επιτυχημένα χρόνια, ενώ έπαιζε σε Τουρκία και Ιταλία.

 Στην πορεία του, ο Ναουμόσκι κέρδισε και τις 3 διαφορετικές πανευρωπαϊκές επαγγελματικές διασυλλογικές διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης που υπήρχαν όσο έπαιζε. Κέρδισε την διοργάνωση της κορυφαίας κατηγορίας , της Ευρωλίγκας, δύο φορές. Με την ομάδα του Γιουγκοσλαβικού Πρωταθλήματος Σπλιτ, την περίοδο 1989–90 και την περίοδο 1990–91 . Κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα του δευτεροβάθμιου επιπέδου, το Κύπελλο Σαπόρτα της FIBA , με τον σύλλογο του ιταλικού πρωταθλήματος Τρεβίζο Μπάσκετ, τη χρονιά 1994–95 . Κέρδισε ξανά το Κύπελλο Σαπόρτα, με την ιταλική Μενς Σάνα Μπάσκετ, την περίοδο 2001–02 . Επιπλέον, κέρδισε επίσης το κύπελλο της τρίτης πανευρωπαϊκής κατηγορίας , το Κύπελλο FIBA Korać, με τον σύλλογο του Τουρκικού Πρωταθλήματος Εφές, τη χρονιά 1995–96 . Ήταν τρεις φορές Γιούροσταρ της FIBA, τα έτη 1996, 1997 και 1998. Ο Ναουμόσκι ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Π.Γ.Δ.Μ. Με την εθνική του έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης του 1999. Ο Ναουμόσκι διετέλεσε κάποτε Υπουργός Αθλητισμού της Π.Γ.Δ.Μ. Τον Ιούνιο του 2007, ορισμένες τουρκικές εφημερίδες ισχυρίστηκαν ότι η Εφές Πίλσεν εξέταζε τον Ναουμόσκι ως τον νέο προπονητή καλαθοσφαίρισης της ομάδας, για να αντικαταστήσει τον Οκτάι Μαχμούτι . Ωστόσο, ο τουρκικός σύλλογος επέλεξε τελικά να προσλάβει τον Ντέιβιντ Μπλατ . Στις 27 Απριλίου 2015 διορίστηκε Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Π.Γ.Δ.Μ. . Στις 9 Φεβρουαρίου 2017, η Εφές απέσυρε την εμφάνιση με τον αριθμό 7 . Ο Ναουμόσκι έχει επίσης τουρκικό διαβατήριο, με το όνομα Νάμικ Πολάτ, καθώς και ιταλική υπηκοότητα. με Γιουγκοπλάστικα/ΠΟΠ 84 Σπλιτ 2× Νικητής του Κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας : (1990, 1991) 2× Πρωταθλητής Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης FIBA ( Ευρωλίγκας ): ( 1990, 1991 ) 2× Πρωταθλητής Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας : (1990, 1991) με την Εφές Πίλσεν 4× Νικητής του Κυπέλλου Προέδρου Τουρκίας (Σούπερ Καπ Τουρκίας): (1992, 1993, 1996, 1998) Κύπελλο Σαπόρτα FIBA : ( 1993 ) 4× Πρωταθλητής Τουρκίας : (1993, 1994, 1996, 1997) 4× Κυπελλούχος Τουρκίας : (1994, 1996, 1997, 1998) Κύπελλο Κόρατς FIBA : ( 1996 ) με την Μπενετόν Τρεβίζο Κυπελλούχος Ιταλίας : (1995) Κύπελλο Σαπόρτα FIBA : ( 1995 ) με την Μοντεπάσκι Σιένα Κύπελλο Σαπόρτα FIBA : ( 2002 ) με την Ούλκερσπορ Κυπελλούχος Τουρκίας : (2004) Νικητής του Κυπέλλου Προέδρου Τουρκίας (Σούπερ Καπ Τουρκίας): (2004) με την ΜΖΤ Σκοπίων 2η Θέση Κυπέλλου Π.Γ.Δ.Μ. : (2011) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2019-01-18 στο Wayback Machine. Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο αρχείο της FIBA Προφίλ στη FIBA Ευρώπης Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Ιταλικού Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2021-11-16 στο Wayback Machine. (στα ιταλικά) Προφίλ στο TBLStat.net
Λιμάνι Νέων Κερδυλίων Σερρών

Το Λιμάνι είναι παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Σερρών. Αποτελεί το επίνειο της Αμφίπολης και γενικότερα του Νομού Σερρών, καθώς το ανενεργό λιμάνι που βρίσκεται στον οικισμό αποτελεί το μοναδικό λιμάνι του Νομού. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 όταν απογράφηκε στην κοινότητα Νέων Κερδυλίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 4 κατοίκους. Η ονομασία Τσάγεζι, χρησιμοποιούνταν παλαιότερα για την ευρύτερη περιοχή, μέχρι και τον σημερινό οικισμό των Νέων Κερδυλίων.

 Ο λιμένας του οικισμού σήμερα παραμένει ανενεργός, αν και είναι επίσημα αναγνωρισμένος, ως Λιμάνι. Είναι υπερσύγχρονος, παρέχοντας δυνατότητα επαναφορτισμού σε σκάφη. Τα τελευταία χρόνια, και με αφορμή την ανάδειξη του Τύμβου Καστά που βρίσκεται στον οικισμό της Νέας Μεσολακκιάς, έγιναν συζητήσεις για επαναλειτουργία του λιμένα οι οποίες τελικά δεν έφεραν αποτέλεσμα, καθώς δεν ξεκίνησαν ακτοπλοϊκά δρομολόγια. Η πιθανότητα όμως επαναλειτουργίας του σιδηροδρομικού σταθμού, καθιστά πιθανότερη την επαναχρησιμοποίηση του Λιμένα στο μέλλον. Στο χωριό παλαιότερα λειτουργούσε ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λιμένα Αμφίπολης, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε κυρίως για εμπορικούς σκοπούς. Ο Σταθμός αναμένεται να επαναλειτουργήσει τα επόμενα χρόνια, χωρίς να διασαφηνίζεται αν αυτό θα γίνει για επιβατικούς ή για εμπορικούς λόγους. Έτσι, αναμένεται να αναβαθμιστεί ο οικισμός στον οποίο και βρίσκεται το μοναδικό λιμάνι του Νομού Σερρών.
Στάικος Βεργέτης

Ο Στάικος Βεργέτης (11 Ιουλίου 1976, Τρίπολη) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αυτήν τη στιγμή εργάζεται ως προπονητής της ινδικής ομάδας Roundglass Punjab FC. Αποτέλεσε τον πρώτο προπονητή στην ιστορία του Αστέρα Τρίπολης που τον οδήγησε σε φάση ομίλων ευρωπαϊκής διοργάνωσης, συγκεκριμένα του Γιουρόπα Λιγκ την αγωνιστική περίοδο 2014–15.

 Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε μόνο σε ομάδες των τοπικών κατηγοριών. Μεταξύ αυτών ήταν η ΑΕΚ Τρίπολης και ο Παγγορτυνιακός, στον οποίο διετέλεσε παίκτης-προπονητής. Το 2000 αποφοίτησε από το ΤΕΦΑΑ Αθηνών με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο και είναι κάτοχος του προπονητικού πτυχίου UEFA Pro. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2001 από τον Παγγορτυνιακό Τρίπολης των τοπικών πρωταθλημάτων της ΕΠΣ Αρκαδίας, με τον οποίο κατέκτησε την άνοδο το 2004 και τη συμμετοχή στην τότε Δ' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2006 προσλήφθηκε ως γυμναστής στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του Αστέρα Τρίπολης και τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς ο καινούριος προπονητής, Πάουλο Κάμπος, τον προήγαγε σε μέλος του τεχνικού επιτελείου της πρώτης ομάδας. Διετέλεσε γυμναστής, κυνηγός ταλέντων, μεταφραστής (γνωρίζει Ισπανικά και άπταιστα Αγγλικά), βοηθός προπονητή και αναλυτής αθλητικής στατιστικής, ενώ το Νοέμβριο του 2011 υπηρεσιακός προπονητής κατά την εντός έδρας νίκη με 1–0 επί του ΠΑΟΚ.Στις 30 Σεπτεμβρίου 2013 ανέλαβε χρέη προπονητή της πρώτης ομάδας του Αστέρα, αντικαθιστώντας τον Σάκη Τσιώλη. Στις 28 Αυγούστου 2014 οδήγησε το σύλλογο για πρώτη φορά στην ιστορία του σε ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2014–15, προκρινόμενος επί της Μακάμπι Τελ Αβίβ από το Ισραήλ με νίκη 2–0 εντός έδρας και ήττα 1–3 εκτός. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2016 ανέλαβε προπονητής της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου, θέση από την οποία παραιτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2017 για να επιστρέψει μερικές ημέρες αργότερα στον Αστέρα Τρίπολης.Στις 29 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε από τον ΟΦΙ ως ο νέος προπονητής της ομάδας. Είναι παντρεμένος από το 2009 και έχει αποκτήσει δύο παιδιά. Ο δικός μας Μουρίνιο!, Αρχειοθετήθηκε 2013-10-08 στο Wayback Machine. Κώστας Μακαρούνης, arcadiasports.gr (αναδημοσίευση άρθρου -με αναφορά πηγής- ως Ο... Μουρίνιο της Τρίπολης! Αρχειοθετήθηκε 2014-04-05 στο Wayback Machine. από το sportdog.gr O τεχνικός του Αστέρα Στάικος Βεργέτης “αποκαλύπτεται”, συνέντευξη στον Άρη Ράπτη, soccerplus.gr Ο Στάικος Βεργέτης σε... τίτλους!, Μαριάννα Αξιοπούλου, gazzetta.gr Staikos Vergetis, transfermarkt.com
Ανρί Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιποτώ

Ο Ανρί Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιποτώ (γαλλικά: Henri Félix Emmanuel Philippoteaux) (1815 - 1884) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, γνωστός κυρίως για τους ιστορικούς του πίνακες και σκηνές μαχών.

 Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1815 στο Παρίσι και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού όπου υπήρξε μαθητής του Λεόν Κονιέ. Από το 1833 άρχισε να εκθέτει τα έργα του στο Σαλόν του Παρισιού. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι η απεικόνιση της πολιορκίας του Παρισιού κατά τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο, ζωγραφισμένη με τη μορφή κυκλοράματος, έναν τύπο μεγάλης πανοραμικής ζωγραφικής ώστε να παρέχει στον θεατή που στέκεται στη μέση του πίνακα θέα 360° του έργου. Οι θεατές της πανοραμικής εικόνας αισθάνονταν σαν να παρίστανται σε ένα ιστορικό γεγονός ή διάσημο μέρος. Ο Φιλιποτώ φιλοτέχνησε επίσης μεγάλο αριθμό έργων που αναπαριστούν την άνοδο και τις επιτυχίες του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, μεταξύ των οποίων και ένα πορτρέτο του Ναπολέοντα με στολή σε ηλικία 23 ετών, καθώς και μια σειρά πινάκων με γαλλικές νίκες στους πολέμους της Γαλλικής επανάστασης και στους Ναπολεόντειους πολέμους. Το 1846 του απονεμήθηκε το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Ο γιος του, Πωλ Φιλιποτώ, ήταν επίσης καλλιτέχνης. Και οι δύο ήταν διάσημοι για την παραγωγή πανοραμικών ιστορικών πινάκων. Πατέρας και γιος συνεργάστηκαν στον πίνακα Η Υπεράσπιση του οχυρού Ισσί το 1871. Συνεργάστηκαν επίσης στο κυκλόραμα της μάχης του Γκέτισμπεργκ που έγινε διάσημο έργο στις Ηνωμένες Πολιτείες και καθώς αναφέρεται «μέσα σε ένα χρόνο, μισό εκατομμύριο άνθρωποι είχαν σταθεί μπροστά του».Πατέρας και γιος ενίσχυαν την καλλιτεχνική επίδραση της πανοραμικής ζωγραφικής τους δημιουργώντας τρισδιάστατη απεικόνιση των έργων τους με στοιχεία διοράματος τοποθετημένα μπροστά στους πίνακες και ενσωματωμένα τμήματα τοίχων και αντικειμένων μάχης που αναμειγνύονταν στα ζωγραφισμένα τμήματα της παρουσίασης.Ο Ανρί Φελίξ Εμμανουέλ Φιλιποτώ πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 1884 στο Παρίσι και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς. Νεκρολογία του στους The New York Times εμφανίστηκε στις 10 Νοεμβρίου 1884.
Τεχνητή Λίμνη Μαυροκόλυμπου

Η Τεχνητή Λίμνη Μαυροκάλυμπου είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Πάφου στην Κύπρο. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στην Πέγεια, ενώ μικρό μέρος της βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων των κοινοτήτων Κοίλης, Ακουρσός και Κισσόνεργας.

 Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε χωμάτινο φράγμα, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1964 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1967. Η τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας) λειτούργησε το 1966.Η Τεχνητή Λίμνη Μαυροκάλυμπου έχει χωρητικότητα 2,18 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Μαυροκόλυμπο. Η Τεχνητή Λίμνη Μαυροκάλυμπου κατασκευάστηκε για να εξυπηρετεί αρδευτικούς σκοπούς και κυρίως της μπανανοφυτείες της περιοχής Κισσόνεργας-Πέγειας.Η Τεχνητή Λίμνη Μαυροκάλυμπου υπερχείλισε τρεις φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα: 201215 Ιανουαρίου 2019 22 Ιανουαρίου 2020Η Τεχνητή Λίμνη Μαυροκάλυμπου εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών και επιτρέπεται το ερασιτεχνικό ψάρεμα. Στην Τεχνητή Λίμνη Μαυροκόλυμπου υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: κυπρίνος, κουνουπιέρης και κοκκινοφτέρα. Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου «Φράγματα της Κύπρου» (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 53. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων: Κατάλογος φραγμάτων». www.moa.gov.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019. «Μαυροκόλυμπος φράγμα». www.polignosi.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιανουαρίου 2020. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2020.
Ομάδα Ε (Μάγια)

Η Ομάδα Έψιλον είναι μοναδικά αρχιτεκτονικά συγκροτήματα που βρίσκονται ανάμεσα σε μια σειρά από οικισμούς των αρχαίων Μάγια. Είναι κεντρικά στοιχεία της οικισμικής οργάνωσης των χωριών των Μάγια και χρησίμευαν ως αστρονομικά παρατηρητήρια. Η ευθυγράμμιση αυτών των διαρθρωτικών συγκροτημάτων αντιστοιχεί στα ηλιακά ηλιοστάσια και ισημερίες.

 Οι ομάδες Έψιλον ονομάζονται από την Ομάδα Έψιλον στο χώρο του Ουαξακτούν, ένας από τους πρώτους χώρους που ανακάλυψαν οι Μεσοαμερικανοί αρχαιολόγοι. Στο Ουαξακτούν, το συγκρότημα της Ομάδας Ε αποτελείται από μια μακρά ενωμένη πλατφόρμα με τρεις υπερδομές τοποθετημένες κατά μήκος ενός γραμμικού άξονα με προσανατολισμό βορρά προς νότο. Οι δύο μικρότερες περιφερειακές δομές κοιτούν προς το μεγαλύτερο κεντρικό ναό.
Ζωρζ Γκριζόν

Ο Ζωρζ Εντουάρ Αλεξάντρ Στανισλάς Γκριζόν, γεννημένος στη Σαιντ στις 6 Μαρτίου 1841 και αποβιώσας στο Ιμπό στις 23 Φεβρουαρίου 1928, ήταν Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τα έργα τα οποία συνέγραψε μαζί με τον Φ. Οζιέ έφεραν την υπογραφή «Οζιέ-Γκριζόν».

 Ο Ζωρζ Γκριζόν ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος για λογαριασμό του Figaro, του Gil Blas, καθώς και του L'Écho de Paris. Ήταν ο συγγραφέας αριθμού έργων τεκμηρίωσης, πλούσιων ως προς τον αριθμό πληροφοριών τους και καλογραμμένων. Εξέδωσε, επίσης, θεατρικά έργα, καθώς και αστυνομικά και αισθηματικά μυθιστορήματα. L'argot réel, (δημοσιευμένο εντός του Le Figaro της 23ης Νοεμβρίου 1881) Paris horrible & Paris original, 1882, éditions Ramsay Le monde où l'on triche, 1886, Librairie illustrée Les hommes de proie. Le monde où l'on vole, 1887, Librairie illustrée L'ami du commissaire, 1889, éditions Ernest Kolb Le Fils de Musotte, 1899 (μυθιστόρημα επιφυλλίδα δημοσιευμένο εντός του Le Figaro από τις 24 Φεβρουαρίου 1899 έως τις 16 Μαρτίου 1899) La Comtesse Chiffon, Mon livre favori n° 14, 1921. Un cadavre sous les fleurs, Police et Mystère n° 22. Το μυθιστόρημά του υπό τον τίτλο L'ami du commissaire περιλαμβάνει την πρώτη ιστορικά τεκμηριωμένη εμφάνιση της φράσης: «δεν υπάρχει ώρα για τους γενναίους» (γαλλικά: «il n'y a pas d'heure pour les braves»). Georges Grison, βιογραφικό σημείωμα, in Nathalie Prince, Petit musée des horreurs, Nouvelles fantastiques, cruelles et macabres, éd. Robert Laffont, coll. Bouquins Paris, 2008 (ISBN 978-2-221-11014-0), σ. 1061-1062.
Έρωτας και τίποτα άλλο

Το Έρωτας και τίποτα άλλο είναι μια αμερικανική ρομαντική κωμωδία του 2003, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γούντι Άλεν με πρωταγωνιστές τους Τζέισον Μπιγκς, Κριστίνα Ρίτσι, Γούντι Άλεν, Στόκαρντ Τσάνινγκ, Ντάνι Ντε Βίτο και Τζίμι Φάλον. Η ταινία προβλήθηκε ως ταινία έναρξης στο 60ο ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 19 Σεπτεμβρίου 2003, λαμβάνοντας ανάμεικτες κριτικές και σημειώνοντας εμπορική αποτυχία.

 Ο Τζέρι Φαλκ (Τζέισον Μπιγκς), ένας επίδοξος συγγραφέας που ζει στη Νέα Υόρκη, έχει δεσμό με την Μπρουκ (Κα Ντι Στρίκλαντ). Ερωτεύεται την Αμάντα (Κριστίνα Ρίτσι) και κάνει δεσμό και μαζί της. Η Μπρουκ μαθαίνει την απιστία του Τζέρι και τον εγκαταλείπει. Η Αμάντα, με τη σειρά της, αφήνει τον δικό της φίλο για τον Τζέρι. Ο Τζέρι στρέφεται στον ηλικιωμένο, ταλαιπωρημένο καλλιτέχνη Ντέιβιντ Ντόμπελ (Γούντι Άλεν) που λειτουργεί ως μέντοράς του, πο υπροσπαθεί να βοηθήσει στη διευθέτηση της ερωτικής ζωής του Τζέρι. Ο Ντόμπελ λέει στον Τζέρι ότι, όταν είπε σε έναν ταξιτζή όλες τις ανησυχίες και τις φοβίες του στη ζωή, αυτός του απάντησε: "Είναι όπως οτιδήποτε άλλο". Ο Ντόμπελ προσπαθεί να πείσει τον Τζέρι ότι ο μάνατζέρ του δεν τον αφήνει να εξελιχθεί και ότι η σχέση του με την Αμάντα είναι η πιο καταστροφική δύναμη στη ζωή του. Η Αμάντα απατά συνεχώς τον Τζέρι, φεύγει και μετά επιστρέφει. Οι νευρώσεις του Τζέρι επιδεινώνονται. Τελικά, ο Τζέρι φεύγει από την πόλη καθώς ο Ντόμπελ τού βρίσκει δουλειά ως συγγραφέα για την τηλεόραση στην Καλιφόρνια. Η Αμάντα τα φτιάχνει με τον γιατρό που την παρακολουθεί και φεύγει μαζί του. Ο Τζέρι τούς βλέπει μαζί να γελούν καθώς το ταξί τον πηγαίνει προς το αεροδρόμιο. Ο Τζέρι μιλάει στον ταξιτζή για τον έρωτα και τις σχέσεις και εκείνος του απαντά: "Είναι όπως οτιδήποτε άλλο". Γούντι Άλεν ως Ντέιβιντ Ντόμπελ Τζέισον Μπιγκς ως Τζέρι Φοκ Κριστίνα Ρίτσι ως Αμάντα Τσέις Ντάνι Ντε Βίτο ως Χάρβεϊ Ουέξλερ Στόκαρντ Τσάνινγκ ως Πόλα Τσέις Τζίμι Φάλον ως Μπομπ Στάιλς Κάντι Στρίκλαντ ως Μπρουκ Στον ιστότοπο Rotten Tomatoes η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 40%, με βάση κριτικές από 137 κριτικούς. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Πάρα πολλά στοιχεία από καλύτερες ταινίες του Γούντι Άλεν ανακυκλώνονται εδώ». Στον ιστότοπο Metacritic η ταινία έχει μέσο όρο βαθμολογίας 43 στα 100, με βάση κριτικές από 37 κριτικούς. Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την εφημερίδα Chicago Sun Times έδωσε στην ταινία 3 στα 4 και έγραψε: «Σε μια εποχή που τόσες πολλές αμερικανικές ταινίες περιορίζουν τους διαλόγους στο ελάχιστο ώστε να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία στο εξωτερικό, τι ευχαρίστηση να ακούς έξυπνους ανθρώπους των οποίων η συνομιλία είναι σαν κωμική μουσική». Τον Αύγουστο του 2009, η ταινία αναφέρθηκε από τον Κουέντιν Ταραντίνο ως μία από τις 20 αγαπημένες του ταινίες από το 1992, όταν ξεκίνησε η καριέρα του ως σκηνοθέτης. Έρωτας και ... τίποτα άλλο στην IMDb Έρωτας και ... τίποτα άλλο στο AllMovie Έρωτας και ... τίποτα άλλο στο Rotten Tomatoes
Πύργος Ζαμανσκί

Ο Πύργος Ζαμανσκί (γαλλικά: Tour Zamansky) ή Πύργος του Ζυσιέ (γαλλικά: Tour de Jussieu) είναι κτίριο του 5ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού. Ευρισκόμενος στο μέσον της Πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ (Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί Κιουρί), στεγάζει τις διοικητικές υπηρεσίες της. Φέρει την ονομασία του Μαρκ Ζαμανσκί, κοσμήτορα της Σχολής Επιστημών του Παρισιού από το 1963 έως το 1970. Είναι επίσης γνωστός ως «Πύργος του Ζυσιέ» μεταξύ των Παριζιάνων, καθώς και ως «κεντρικός πύργος» ή, απλώς, «ο πύργος», από τους θαμώνες της πανεπιστημιούπολης. Η έκφραση «ο πύργος» ορίζει, επίσης, αρκετά συχνά, από μετωνυμία, τις ίδιες τις διοικητικές υπηρεσίες. Ύψους 90 μέτρων, αποτελεί ένα από τα ψηλότερα κτίρια της Ιλ-ντε-Φρανς. Αποτελείται από 28 επίπεδα: ένα ισόγειο, δύο ημιορόφους, 24 κανονικούς ορόφους, καθώς και έναν όροφο τεχνικής χρήσης. Επί της στέγης του κτιρίου βρίσκονται τέσσερις ιστοί οι οποίοι φέρουν διάφορες κεραίες, με το συνολικό ύψος να ανέρχεται στα 93 μέτρα.

 Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Σχολή Επιστημών του Παρισιού προσπαθούσε να επεκταθεί. Τα πρώτα κτίρια της Πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ ανεγέρθηκαν. Ο Εντουάρ Αλμπέρ, στη συνέχεια, ξεκίνησε τον σχεδιασμό ενός τετράπλευρου κτιριακού συμπλέγματος, το οποίο θα περιελάμβανε έναν πύργο. Μετά τον θάνατό του, το αρχικό σχέδιο υπέστη τροποποιήσεις από τους αρχιτέκτονες Κασάν, Κουλόν και Ρισάρ. Η ανέγερση του πύργου, τελικώς, έλαβε χώρα το 1970. Κατά τις εργασίες ανακαίνισης της πανεπιστημιούπολης, τέθηκε το ζήτημα της κατεδάφισης του πύργου, λόγω, μεταξύ άλλων, της χαμηλής ανταποδοτικότητάς του, ωστόσο θα ήταν αρκετά δύσκολη η εύρεση χώρου προς χρήση ανάλογου μεγέθους. Ο πύργος εκκενώθηκε και διαδικασία αφαίρεσης του αμιάντου ξεκίνησε μετά το 2004. Οι ίδιες οι εργασίες ξεκίνησαν στα τέλη του 2006, υπό την διεύθυνση του αρχιτέκτονα Τιερί Βαν ντε Βινγκάρτ. Στις 22 Ιουνίου 2009, ο πύργος παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο Παρί ΣΤ΄. Ο Πύργος Ζαμανσκί χρησιμοποιήθηκε για την διεξαγωγή αγώνα δρόμου ανάβασης μέσω των σκαλοπατιών του κατά τα εγκαίνια της πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ, έπειτα από την ανακαίνισή της, στις 30 Σεπτεμβρίου 2016. Το ρεκόρ ανάβασης (η εκκίνηση δόθηκε στο προαύλιο εμπρός στον πύργο 45) ήταν 2 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα. Επιπλέον, τον Σεπτέμβριο του 2018, ένα ρεκόρ ώρας (μέγιστος αριθμός αναβάσεων και καταβάσεων σε χρονικό διάστημα μίας ώρας) δημιουργήθηκε με 10 αναβάσεις και καταβάσεις σε επιπλέον 6 ορόφους, αριθμοί οι οποίοι αντιστοιχούν σε 286 ορόφους (920 μέτρα απόσταση ανάβασης) και 280 ορόφους (900 μέτρα απόσταση κατάβασης) σε χρονικό διάστημα 1 ώρας. Καμία ανάβαση της προσόψεως (υπό την μορφή αναρρίχησης) δεν έχει καταγραφεί.
Μουσείο Κοντέ

Το Μουσείο Κοντέ (γαλλ. Musée Condé) είναι Μουσείο το οποίο στεγάζεται στο Ανάκτορο του Σαντιγί (Château de Chantilly) στην ομώνυμη κωμόπολη της Πικαρδίας στα βόρεια του Παρισιού. Στεγάζει μια από τις πλέον σημαντικές συλλογές πινάκων στη Γαλλία καθώς και την ομώνυμη βιβλιοθήκη με εικονογραφημένα χειρόγραφα. Έφορος του Μουσείου είναι, από το 2003 ως σήμερα, η Νικόλ Γκαρνιέ (Nicole Garnier)Η πρόσβαση στο Μουσείο γίνεται είτε οδικώς είτε με τον προαστιακό (RER) του Παρισιού (γραμμή D, Chantilly-Gouvieux).

 Το 1886 ο Ερρίκος της Ορλεάνης, δούκας του Ωμάλ (duc d’Aumale), γιος του βασιλέα Λουδοβίκου - Φιλίππου δώρισε στο Ινστιτούτο της Γαλλίας (Institut de France), του οποίου ήταν μέλος, το ανάκτορο του Σαντιγί καθώς και τις συλλογές έργων τέχνης και άλλων αντικειμένων που είχε συγκεντρώσει, με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί Μουσείο, με την προϋπόθεση να μην απομακρυνθούν από εκεί οι συλλογές και να μην αλλοιωθεί ο τρόπος παρουσίασής τους. Η συλλογή των πινάκων εκτέθηκε στον πρώτο όροφο του ανακτόρου, όπου ήταν τα διαμερίσματα της Πριγκιπίσσης Κοντέ, από την οποία έλαβε το όνομά του το Μουσείο. Στο Μουσείο στεγάζεται σημαντικότατη συλλογή πινάκων, θεωρούμενη η δεύτερη στη Γαλλία μετά από αυτήν του Μουσείου του Λούβρου. Εκτίθενται πίνακες Γάλλων, Ιταλών και Φλαμανδών δημιουργών του 15ου και 16ου αιώνα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται Οι τρεις Χάριτες και η Παναγία του Λορέτο του Ραφαήλ, το Κονσέρτο στους αγρούς του Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό, το Πορτρέτο του Μολιέρου του Πιέρ Μινιάρ, τέσσερις πίνακες του Αντουάν Βαττώ, έργα των Σασσέττα (Ο μυστικός γάμος του Αγίου Φραγκίσκου), Πιέρο ντι Κόζιμο, Φρα Αντζέλικο, Φιλίππο Λίππι, Πάολο Βερονέζε, Νικολά Πουσέν, Ευγενίου Ντελακρουά, Άντονι βαν Ντάικ, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Τιτσιάνο, Χανς Μέμλινγκ, Αννίμπαλε Καρράτσι, Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ, 260 πίνακες και σχέδια των Φρανσουά Κλουέ και Ζαν Κλουέ και άλλων διάσημων δημιουργών Στη βιβλιοθήκη του «μικρού ανακτόρου» (Petit Château) βρίσκονται περισσότερα από 1300 χειρόγραφα και 12.500 τυπωμένα βιβλία, συμπεριλαμβανομένης και μιας Βίβλου τυπωμένης από τον Γουτεμβέργιο και 700 πολύ παλαιών βιβλίων, 200 μεσαιωνικά χειρόγραφα, 40 μινιατούρες του Ζαν Φουκέ (Jean Fouquet) στο Βιβλίο των Ωρών και το διάσημο έργο Οι Πολύ Πλούσιες Ώρες του Δούκα του Μπερί του Δούκα Ζαν ντε Μπερύ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Musée Condé στο Wikimedia Commons
Φουμίο Κισίντα

Ο Φουμίο Κισίντα (αγγλ. Fumio Kishida) (ιαπων. 岸田 文雄, 29 Ιουλίου 1957) είναι Ιάπωνας πολιτικός, πρωθυπουργός της Ιαπωνίας και πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (LDP) από το 2021. Είναι μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων και προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών από το 2012 έως το 2017, και ως υπηρεσιακός υπουργός Άμυνας το 2017. Από το 2017 έως το 2020 διετέλεσε πρόεδρος του Συμβουλίου Πολιτικής Έρευνας του LDP.

 Γεννημένος σε πολιτική οικογένεια, ο Κισίντα πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στη Νέα Υόρκη. Αφού ξεκίνησε την καριέρα του στα οικονομικά, ο Κισίντα εισήλθε στην πολιτική και εξελέγη στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 1993 ως μέλος του LDP. Ο Κισίντα διορίστηκε σε διάφορες θέσεις στα υπουργικά συμβούλια των πρωθυπουργών Σίνζο Άμπε και Γιασούο Φουκούντα από το 2007 έως το 2008 και διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών το 2012 αφότου ο Άμπε ανέκτησε την πρωθυπουργία μετά τις γενικές εκλογές του 2012, υπηρετώντας για πέντε χρόνια και έγινε ο μακροβιότερος. - υπουργός Εξωτερικών στην ιαπωνική ιστορία. Ο Κισίντα παραιτήθηκε αργότερα από το υπουργικό συμβούλιο του Άμπε το 2017 για να ηγηθεί του Συμβουλίου Πολιτικής Έρευνας του LDP. Ο Κισίντα ανέλαβε επίσης τον έλεγχο της φατρίας Kōchikai του LDP το 2012 μετά το θάνατο του πρώην αφεντικού της φατρίας Μακότο Κόγκα. Ο Κισίντα ήταν υποψήφιος στις εκλογές για την ηγεσία του LDP το 2020, ωστόσο έχασε από τον Γιοσιχίντε Σούγκα . Διεκδίκησε ξανά για την ηγεσία του κόμματος το 2021, κερδίζοντας αυτή τη φορά στον δεύτερο γύρο τον αντίπαλό του, Τάρο Κόνο. Ο Κισίντα επιβεβαιώθηκε ως πρωθυπουργός από την Εθνική Δίαιτα τέσσερις ημέρες αργότερα στις 4 Οκτωβρίου 2021 και οδήγησε το LDP σε νίκη στις γενικές εκλογές του 2021 αργότερα τον ίδιο μήνα. Ο Κισίντα έχει περιγραφεί ως ιδεολογικά μετριοπαθής μέσα στο LDP και έχει δηλώσει ότι η πρωθυπουργία του θα επικεντρωθεί σε ένα «νέο μοντέλο καπιταλισμού », επιδιώκοντας να εφαρμόσει αναδιανεμητικές πολιτικές για την επέκταση της μεσαίας τάξης. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, σκοπεύει να συνεχίσει να ενισχύει τον Τετραπλό Διάλογο για την Ασφάλεια στην επιδίωξη της στρατηγικής του Ελεύθερου και Ανοικτού Ινδο-Ειρηνικού.
Κριός μέσα σε βάτο

Ο κριός μέσα σε βάτο είναι γλυπτό που βρέθηκε στο Ουρ (νότιο Ιράκ). Χρονολογείται στο 26ο - 24ο αιώνα π.Χ. και φιλοξενείται στις ημέρες μας στο Βρετανικό Μουσείο. Ένα άλλο γλυπτό που βρέθηκε στο ίδιο μέρος φιλοξενείται στο Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανία στις ΗΠΑ.

 Τα δύο ευρήματα ανακαλύφθηκαν στη Μεγάλο φαράγγι του θανάτου' σε έναν από τους τάφους της αυτοκρατορικής νεκρόπολης του Ουρ από τον αρχαιολόγο Λέοναρντ Γούλι το 1928-1929. Ο Γούλι διεύθυνε την από κοινού αρχαιολογική επιχείρηση μεταξύ του Βρετανικού Μουσείου και του Πανεπιστημίου της Πενσιλβανίας, η οποία είχε ξεκινήσει το 1922. Το γλυπτό αποτελείται από έναν ξύλινο πυρήνα που έχει διαβρωθεί με την πάροδο των αιώνων, και από χρυσή επένδυση. Ο ξύλινος πυρήνας ήταν περισσότερο λεπτομερώς επεξεργασμένος στα τμήματα της κεφαλής και των ποδιών. Όταν το ανακάλυψαν ήταν συντεθλημένο από το βάρος του εδάφους που το σκέπαζε, και μετά την ανάρτησή του επαναφέρθηκε στην αρχική του μορφή. Το κεφάλι και τα πόδια είναι καλυμμένα από χρυσά ελάσματα που σφυρηλατήθηκαν επάνω στον ξύλινο πυρήνα και συγκρατούνταν με λεπτό στρώμα πίσσας. Τα αυτιά είναι από χαλκό που σήμερα έχει πρασινίσει από την πάτινα. Τα κέρατα και το δέρας στους ώμους είναι από λάπις λάζουλι, ενώ το υπόλοιπο δέρας είναι από κοχύλια. Τα γεννητικά όργανα είναι από χρυσό, ενώ ο αφαλός από ασήμι. Τα κλαριά της βάτου είναι καλυμμένα με χρυσό έλασμα και χρυσά άνθη. Η βάση του έχει σχήμα τετράγωνο και είναι διακοσμημένη με μωσαϊκό από κοχύλια, ερυθρό ασβεστόλιθο και λάπις λάζουλι. Το όνομα του ευρήματος δόθηκε από τον Γούλι, ο οποίος είχε κατά νου το χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης, σχετικά με την θυσία του Ισαάκ. Στο χωρίο αυτό αναφέρεται ότι ο Αβραάμ ανύψωσε το βλέμμα του και αντίκρισε ένα κριάρι που είχε πιαστεί στη βάτο. Ο Αβραάμ έπιασε το κριάρι και το θυσίασε αντί για τον Ισαάκ Leonard Woolley, Ur: the First Phases, Penguin Books, London and New York (1946) C.L. Woolley and P.R.S. Moorey, Ur of the Chaldees, revised edition, Ithaca, New York, Cornell University Press, (1982) H.W.F. Saggs, Babylonians, The British Museum Press, London (1995) D. Collon, Ancient Near Eastern Art, The British Museum Press, London (1995) C.L. Woolley and others, Ur Excavations, Vol. II: The Royal Cemetery, The British Museum Press, London (1934) Παρουσίαση του γλυπτού από το Βρετανικό Μουσείο Αρχειοθετήθηκε 2012-03-16 στο Wayback Machine. Παρουσίαση στο Βρετανικό Μουσείο