IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αναιμία χρόνιας νόσου

Η αναιμία χρόνιας νόσου (ΑΧΝ) ή αναιμία της φλεγμονής εμφανίζεται συχνά σε ασθενείς με χρόνιες φλεγμονώδεις νόσους ή κακοήθειες. Κάποιες από τις ασθένειες που προκαλούν ΑΧΝ είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, πνευμονίες και πνευμονικά αποστήματα, φυματίωση, διάφορα νεοπλάσματα και άλλες ασθένειες. Η βαρύτητά της σχετίζεται με τη βαρύτητα της νόσου, και είναι συνήθως ελαφριάς μορφής. Τις περισσότερες φορές είναι νορμοκυτταρική νορμόχρωμη αναιμία (φυσιολογικό MCV και MCHC ή MCH).

 Σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της αναιμίας παίζουν οι κυτταροκίνες που παράγονται κατά την φλεγμονή, όπως η IL-1 και η IL-6, οι οποίες διεγείρουν την παραγωγή εψιδίνης από το ήπαρ. Η εψιδίνη φαίνεται να μπλοκάρει την εξαγωγή του σιδήρου από τα αποθηκευτικά κύτταρα (εντεροκύτταρα, ηπατοκύτταρα, μακροφάγα) κι έτσι δεν αποδίδεται επαρκές σίδηρο στους ερυθροβλάστες για να γίνει η αιμοποίηση.. Η νόσος χαρακτηρίζεται από χαμηλά επίπεδα κυκλοφορούντος σιδήρου ορού και υψηλά ή φυσιολογικά επίπεδα φεριτίνης. Παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί που παίζουν ρόλο στη νόσο είναι: η διαταραχή στη χρήση του διαθέσιμου σιδήρου για ερυθροποίηση και η κατακράτηση αυτού στο ΔΕΣ, η διαταραχή στην παραγωγή ερυθροποιητίνης και η ελαττωματική ανταπόκριση των ερυθρών σε αυτήν, καθώς επίσης και η μείωση της επιβίωσης των κυκλοφορούντων ερυθρών. Η διάγνωση της ΑΧΝ συχνά πιθανολογείται και τίθεται εξ αποκλεισμού. Μία υψηλή τιμή φεριτίνης μπορεί να συμβάλλει στη διάγνωση, ωστόσο η φεριτίνη ως πρωτεΐνη οξείας φάσης συχνά έχει ήδη υψηλή τιμή σε φλεγμονώδη νοσήματα. Θεραπεία συνήθως δε χρειάζεται εάν δεν υπάρχουν συμπτώματα. Σε περίπτωση που κριθεί απαραίτητο, η χορήγηση ερυθροποιητίνης και ενδοφλέβιο σίδηρο μπορεί να διορθώσει την αναιμία.
Δήμος Αχαρνών - Θρακομακεδόνων

Ο Δήμος Αχαρνών είναι δήμος της βορειοανατολικής Αττικής, της Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, που συστάθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011 και προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αχαρνών και Θρακομακεδόνων. Περιλαμβάνει , τους Θρακομακεδόνες, την Βαρυμπόμπη, το Ολυμπιακό Χωριό, το Τατόι και ένα μεγάλο τμήμα του ορεινού όγκου της Πάρνηθας. Ο δήμος έχει πληθυσμό 108.130 κατοίκους, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2021 και είναι κατά σειρά ο δωδέκατος δήμος σε πληθυσμό στην Ελλάδα. Έδρα του είναι οι Αχαρνές.

 Ο Δήμος Αχαρνών συστάθηκε το 1835 με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης του ελληνικού κράτους και αποτέλεσε έναν από τους δέκα δήμους στους οποίους διαιρέθηκε αρχικά η Επαρχία Αττικής. Το 1840 ένα τμήμα του αποσπάστηκε και αποτέλεσε τον δήμο Χασιάς, μετέπειτα δήμο Φυλής. Ο δήμος διατηρήθηκε αμετάβλητος μέχρι το 1912 οπότε το μεγαλύτερο τμήμα του αποτέλεσε την νεοσύστατη κοινότητα Μενιδίου. Στην κοινότητα εντάχθηκαν εκτός από το Μενίδι, οι οικισμοί Βαρυμπόπη και Τατόι. Το 1915 μετονομάστηκε σε κοινότητα Αχαρνών. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο. Τα επόμενα χρόνια αποσπάστηκαν από το δήμο Αχαρνών οι οικισμοί Κρυονέρι, Ζεφύρι και το 1979 οι Θρακομακεδόνες. Ο δήμος στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης, το 2011, οπότε συνενώθηκε με την κοινότητα Θρακομακεδόνων. Δήμαρχος Αχαρνών είναι ο κ. Σπυρίδων Βρεττός με αναπληρωτή του τον κ. Μιχάλη Βρεττό [1] -1862 Π. Γκίκας (δημαρχιακός πάρεδρος, παύτηκε). 1862 Σ. Γκρίτσος (διορισμένος) Δημήτριος Βαρελάς (18??-1957) (και πρώην βουλευτής Αττικής) 1967-197? Αναστάσιος Ν. Νίκας (19??-2000), αξιωματικός Αεροπορίας, με αναπληρωτή τον Ιωάννη Δ. Μίχα. 1975-1978 Χρήστος Σ. Δέδες (19??-1981), καθηγητής, 1979-1990 Κωνσταντίνος Βρεττός 1991-1998 Αναστάσιος Μουστακάτος 1999-2002 Δημήτριος Παπανίκας 2003-2006 Σπυρίδων Στριφτός 2007-2010 Παναγιώτης Φωτιάδης 2011-2014 Σωτήριος Ντούρος (με αναπληρωτή τον Μιχαήλ Βρεττό) 2014-2019 Ιωάννης Κασσαβός (με αναπληρωτή τον Θεόδωρο Συρινίδη) 2019- Σπυρίδων Βρεττός (με αναπληρωτή τον Μιχαήλ Βρεττό [2]) Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης ΕΕΤΑΑ- Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών Επίσημη ιστοσελίδα Ενημέρωση για τον Δήμο Αχαρνών
Γινόμενο

Το γινόμενο είναι το αποτέλεσμα του πολλαπλασιασμού ενός συνόλου αριθμών. Οι "αριθμοί" προς τον πολλαπλασιασμό μπορεί να είναι φυσικοί αριθμοί, μιγαδικοί αριθμοί, πίνακες ή ακόμη πιο περίπλοκα αντικείμενα.

 Το γινόμενο των 2, 3, και 4 είναι 2 × 3 × 4 = 24. Αφού για τον πολλαπλασιασμό ισχύει η προσεταιριστική ιδιότητα, έτσι δεν παίζει ρόλο να ερμηνεύουμε το "2 × 3 × 4" ως (2 × 3) × 4 ή ως 2 × (3 × 4). Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, οπότε οι παρενθέσεις συνήθως παραλείπονται σε ένα γινόμενο. Ο πολλαπλασιασμός είναι επίσης αντιμεταθετική πράξη, οπότε η σειρά με την οποία γράφονται οι αριθμοί δεν επηρεάζει το γινόμενο.
Ρούντι Τζουλιάνι

Ο Ρούντολφ Γουίλιαμ Λουίς Τζουλιάνι (αγγλικά: Rudy Giuliani, γενν. 28 Μαΐου 1944) είναι Αμερικανός νομικός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Δήμαρχος της Νέας Υόρκης από το 1994 έως το 2001. Είναι επίσης ο δικηγόρος του Ντόναλντ Τραμπ.

 Ο Ρούντολφ Τζουλιάνι γεννήθηκε στις 28 Μαίου του 1944. Σπούδασε στο Κολέγιο του Μανχάταν και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Ο Τζουλιάνι ηγήθηκε της προσπάθειας αντιμετώπισης της Αμερικανικής Μαφίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Αφού απέτυχε να εκλεγεί δήμαρχος της πόλης του το 1989, ο Τζουλιάνι εξελέγη το 1993 και αργότερα επανεξελέγη. Επιτέθηκε στο οργανωμένο έγκλημα και στην διαφθορά, ενώ οργάνωσε προσπάθειες εξάλειψης των οίκων ανοχής και των sex clubs από την Τάιμς Σκουέαρ, δίνοντας έμφαση στο θέατρο και τις τέχνες. Θεωρήθηκε ο "Δήμαρχος της Αμερικής" για τον χειρισμό των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου και του δόθηκαν πολλά βραβεία, ενώ η Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας τον έχρισε ιππότη. Ο Τζουλιάνι ίδρυσε την επενδυτική τράπεζα Giuliani Partners, αλλά αργότερα την πούλησε και δούλεψε ως δικηγόρος. Δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία στην πολιτική εκείνη την περίοδο και ασχολήθηκε περισσότερο με την νομική και τις επιχειρήσεις. Τον Απρίλιο του 2018, ο Τζουλιάνι προσλήφθηκε από τον Ντόναλντ Τραμπ ως δικηγόρος του. Οι δραστηριότητες του ως δικηγόρος του Τραμπ τον έχουν κάνει ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Το 2019, ο Τζουλιάνι ήταν υπό έρευνα από την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση, ως κύρια μορφή σε σκάνδαλο του Τραμπ, το οποίο οδήγησε σε δίκη. Ο Τζουλιάνι έχει επίσης κατηγορηθεί για δηλώσεις του περί εκλογικής απάτης του Τζο Μπάιντεν το 2020 και μιας διεθνούς κομμουνιστικής συνωμοσίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rudy Giuliani στο Wikimedia Commons
Φαρόπλοιο

Το φαρόπλοιο (lightvessel), (αρχαία ελληνική "πυρσωρίς", νεοελληνική καθαρεύουσα "φάρων" -νος και κοινώς "καραβοφάναρο") είναι ειδικός τύπος ευδιάκριτου πλοίου, είτε εξ αρχικής ναυπήγησης, είτε εκ μετασκευής, όπου φέρει συνήθως στο κέντρο, κατά το διάμηκες του καταστρώματος μεγάλη κυλινδρική υπερκατασκευή, το άνω μέρος της οποίας καταλήγει σε φάρο φέροντας ανάλογο μηχανισμό ή και ραδιοφάρο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για πλωτό μεταλλικό Φάρο.

 Τα πλοία αυτού του τύπου λαμβάνουν μόνιμη θέση με σταθερή αγκυροβολία, εξομοιούμενα έτσι με τους κοινούς φάρους ή επάκτιους φάρους, η θέση των οποίων, (γεωγραφικό στίγμα), αναγράφεται στους ναυτικούς χάρτες, φαροδείκτες, πλοηγούς κ.λπ. Επίσης φέρουν τα σήματα αγκυροβολίας ή εκπέμπουν σήματα ομίχλης όταν παρίσταται ανάγκη. Το σήμα ή ο φανός αγκυροβολίας των προσδιορίζει και την πλώρη τους και εξ αυτής την διεύθυνση του επικρατούντος ανέμου ή ρεύματος. Το προσωπικό των φαρόπλοιων εκός από τα κύρια καθήκοντά τους είναι υποχρεωμένο να εκπέμψει και άλλα σήματα στη περίπτωση που αντιληφθεί πλοίο να κατευθύνεται σε κίνδυνο. Χρήση τέτοιων πλοίων γίνεται σε παράκτιες περιοχές όπου οι ακτές έχουν ελάχιστη κλίση, ή και για άλλους λόγους δεν προσφέρονται σε κατασκευή μόνιμου φάρου, ειδικότερα για προσεγγίζοντα πλοία από ανοικτή θάλασσα, όπως και σε περιοχές έντονης ναυτιλιακής κίνησης όπου συνυπάρχουν κίνδυνοι είτε μόνιμοι, είτε προσωρινοί, λόγω κάποιων έργων (λιμενικών, γεφυροποιίας, υποβρύχιων εργασιών κλπ). Επίσης «εν καιρώ πολέμου» όπου ακολουθεί η "σβέση των Φάρων", τα φαρόπλοια αντικαθιστούν τους κύριους φάρους, σε συγκεκριμένους χρόνους λειτουργίας και βεβαίως με διαφορετικές αναλαμπές και θέσεις των μονίμων. Στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ως Φαρόπλοια χαρακτηρίζονται επιπρόσθετα και τα υπαγόμενα στην Υπηρεσία Φάρων πολεμικά πλοία (διεθνής όρος "en:Lighthouse tender"), που εξυπηρετούν ανάγκες προσωπικού Φάρων ή προβαίνουν σε τακτικούς ελέγχους των αυτόματων Φάρων, ανεξάρτητα αν δεν φέρουν επ΄ αυτών μεταλλικό φάρο. Τα Φαρόπλοια του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι: Λυκούδης Ι (Φαρόπλοιο) Ωρίων Ι (Φαρόπλοιο) Τα Φαρόπλοια ανήκουν στα βοηθητικά πλοία από το γεγονός ότι παρέχουν υπηρεσία, θεωρητικά, όταν αυτά είναι αγκυροβολημένα και όχι όταν ναυσιπλοούν. Ο λόγος παρουσίας ενός Φαρόπλοιου σ΄ ένα σημείο έναντι ενός απλού φωτοσημαντήρα είναι και μόνο η αναγκαιότητα αναγνώρισής του από μεγάλη απόσταση, όπου καλύπτει μεγάλη φωτοβολία. Επειδή τα φαρόπλοια λόγω ρευμάτων η θαλασσοταραχής μπορεί να εκπίπτουν ("ξεσέρνουν") η θέση τους (γεωγραφικό στίγμα τους) χαρακτηρίζεται ως "προσεγγίζον" (position approximate, p.a.). Στους χάρτες η θέση τους απεικονίζεται με τα σύμβολά τους σε μικρό κύκλο καθώς και το όνομά τους. Στις περιπτώσεις απομάκρυνσής των για δεξαμενισμό, επισκευές κλπ αντικαθίστανται από άλλους.
ChatZilla

Το ChatZilla είναι ένα πρόγραμμα-πελάτης IRC για browsers που βασίζονται στο Mozilla, όπως το Firefox, το οποίο εισήχθη το 2000. Πρόκειται για λογισμικό ανοικτού κώδικα πολλαπλών πλατφορμών το οποίο έχει επισημανθεί για τη συνεπή του εμφάνιση σε πλατφόρμες, προσαρμογή εμφάνισης CSS και scripting.

 Το ChatZilla προσφέρει πολλά πρόσθετα (plugins), τα οποία επεκτείνουν τη λειτουργικότητα στην εμπειρία χρήστη του πρόσθετου.Ορισμένες από αυτές τις προσθήκες περιλαμβάνουν: TinyURL - αντικαθιστά τις μεγάλες διευθύνσεις URL (συνήθως εκείνες με περισσότερους από 80 χαρακτήρες) με συνδέσμους TinyURL googleapi - αναζητά το Google και εμφανίζει το κορυφαίο αποτέλεσμα cZiRATE - μοιράζεται το τραγούδι που ακούει ο χρήστης στο iRATE Radio ChatZilla homepage Mozilla.org ChatZilla page ChatZilla on Mozilla Add-ons ChatZilla FAQ
Ματαρό

Το Ματαρό (καταλανικά: Mataró) είναι μια πόλη και δήμος της επαρχίας της Βαρκελώνης στην Καταλονία, πρωτεύουσα της φυσικής επαρχίας (κομάρκας) του Μαρέσμε. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. από τη Βαρκελώνη στις ακτές της Μεσογείου. Είναι γενέτειρα του αρχιτέκτονα και αρχαιολόγου Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ.

 Το Ματαρό χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους ως ένα χωριό με το όνομα Ιλούρο (Iluro ή Illuro). Πρόσφατα ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού λουτρού του 1ου αιώνα π.Χ., γνωστού τοπικά ως Τόρε Λιαουδέρ (Torre Llauder), που είναι επισκέψιμα. Ο παραλιακός αυτοκινητόδρομος N-II ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι με τον αρχικό ρωμαϊκό δρόμο Βία Αουγκούστα. Το Ματαρό ανακηρύχθηκε πόλη με βασιλικό διάταγμα τον 19ο αιώνα, παρόλο που εκείνη την εποχή ο πληθυσμός του δεν πληρούσε τις προδιαφραφές για το καθεστώς πόλης. Ήταν η πρώτη πόλη της Ισπανίας που απέκτησε σιδηροδρομικό δίκτυο, τη γραμμη Ματαρό - Βαρκελώνη, που άνοιξε στις 28 Οκτωβρίου 1848 από τον Καταλανό επιχειρηματία και γέννημα του Ματαρό, Μικέλ Μπιάδα (Miquel Biada). Ο λόγος ήταν η ανθηρή βιομηχανική παραγωγή που από τα μέσα του 19ου αιώνα είχε αναπτυχθεί στην πόλη. Η προσήλωση στην επεξεργασία υφασμάτων διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, όταν και λόγω του διεθνούς ανταγωνισμού το Ματαρό μετατράπηκε σταδιακά σε μια πόλη που κυριαρχείται από τον τριτογενή τομέα. Εκείνη η γραμμή αποτελεί πλέον μέρος της τοπικής προαστιακής γραμμής που συνδέει το Οσπιταλέτ ντε Λιοβρεγάτ με το Μασανέτ ντε λα Σέλβα. Το Mataró συνδέεται επίσης με Βαρκελώνη και Χιρόνα με τον αυτοκινητόδρομο C-32, καθώς και με το Γκρανολιές με τον C-60. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 της Βαρκελώνης, το Ματαρό ήταν το σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου δρόμου. Ο αρχιτέκτονας και αρχαιολόγος Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ έχει σχεδιάσει το κτήριο του Δημαρχείου και αρκετά ακόμα αξιόλογα κτήρια της πόλης, όπως τα: Κάσα Κόλι ι Ρεγάς (Casa Coll i Regàs) Κάσα Παρέρα (Casa Parera) Κάσα Σιστέρνες (Casa Sisternes) Ελ Ρένγκλε (El Rengle) Το Ησυχαστήριο του Αγίου Σίμωνα (Ermita de Sant Simó) Λα Μπενεφισιέντσια (La Beneficiència)Σε μικρή απόσταση από την πόλη βρίσκονται τα αρχαιολογικά ερείπια της ρωμαϊκής Βίλας Καν Λιαουδέρ (Can Llauder). Στοιχεία για το Ματαρό www.britannica.com (Αγγλικά) Στατιστικά στοιχεία για το Ματαρό www.idescat.cat (Καταλανικά) Αξιοθέατα στο Ματαρό www.spain.info (Αγγλικά)
Στίβος στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 – 100 μέτρα ανδρών

Τα 100 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 που διοργανώθηκαν στο Στάδιο Κάμπκλαρ της Ταρραγόνας από τις 27 μέχρι τις 28 Ιουνίου 2018.

 Οι 2 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι δύο επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό.Άνεμος: Σειρά 1: -2.4 μ/δ, Σειρά 2: -2.2 μ/δ, Σειρά 3: -1.8 μ/δ Άνεμος: -0.6 μ/δ
Κάι Άντρουπ

Ο Κάι Άντρουπ, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1903 και αποβιώσας στις 20 Ιανουαρίου 1988, ήταν Δανός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Ορισμένες πηγές τον αναφέρουν ως διεθνή με την Εθνική Δανίας (18 συμμετοχές).

 Ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε για λογαριασμό της Ακαντέμισκ Μπόλντκλουμπ στο Πρωτάθλημα Δανίας της σεζόν 1922-23. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Γερμανία και πιο συγκεκριμένα την Αμβούργο ΣΦ το 1923, προτού μεταβεί στη Γαλλία το 1926, προκειμένου να αγωνιστεί για λογαριασμό της Σταντ Φρανσαί, ενώ ακολούθησαν οι Βεζινέ και Κλαμπ Φρανσαί. Καταφέρνοντας να τραβήξει την προσοχή του φίλαθλου κοινού με τις επιδόσεις του με τα χρώματα της Σταντ Φρανσαί το 1927, επελέγη προκειμένου να αποτελέσει μέλος μίας ομάδας ξένων επίλεκτων οι οποίοι αγωνίζονταν στα γαλλικά γήπεδα και η οποία θα αγωνιζόταν σε φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Εθνική Γαλλίας Β΄. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατετάγη ως ξένος εθελοντής στον Γαλλικό Στρατό. Έχοντας συλληφθεί ως αιχμάλωτος πολέμου, κατόρθωσε να διαφύγει και εντάχθηκε στους κύκλους της Γαλλικής Εθνικής Αντίστασης. Αργότερα, εργάστηκε ως προπονητής της Κλαμπ Φρανσαί για τη σεζόν 1932-1933 (παίκτης προπονητής τη σεζόν 1932-33 και στη συνέχεια παίκτης ελεύθερος συμβολαίου τη σεζόν 1933-34), της Αμιάν Ατλετίκ Κλαμπ τη σεζόν 1945-1946, της ΦΚ Νανσί τη σεζόν 1946-1947 και της ΡΚ Στρασμπούρ τη σεζόν 1947-1948. Από το 1948 έως το 1951, προσελήφθη ως εθνικός προπονητής από την FFF και εστάλη στην Τυνησία, προκειμένου να αναπτύξει εκεί το ποδόσφαιρο. Στη συνέχεια αποχώρησε από τον χώρο του ποδοσφαίρου.
Βικτόρ Ντ'Οντ

Ο Βικτόρ Ζοζέφ Ωγκύστ Ντ'Οντ (γαλλικά: Victor Joseph Auguste D'Hondt, 20 Νοεμβρίου 1841 - 30 Μαΐου 1902) ήταν Βέλγος δικηγόρος, πωλητής, νομικός αστικού δικαίου στο πανεπιστήμιο της Γάνδης και μαθηματικός. Το 1878, περιέγραψε μία μέθοδο για την κατανομή των εδρών μετά από εκλογές με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης. Αυτή η μέθοδος ονομάστηκε προς τιμήν του ως μέθοδος Ντ'Οντ, και χρησιμοποιείται σε εκλογικά συστήματα σε όλον τον κόσμο.

 La représentation proportionnelle des partis par un électeur, (Αναλογική εκπροσώπηση από κόμματα για έναν εκλογέα). Γάνδη, 1878. Système pratique et raisonné de représentation proportionnelle. (Περιγραφή και εξήγηση του συστήματος αναλογικής εκπροσώπησης). Βρυξέλλες, 1882. Exposé du système pratique de représentation proportionnelle, (Παρουσίαση του συστήματος εφαρμογής της αναλογικής εκπροσώπησης). Γάνδη, 1885. Tables de division des nombres 1 à 400 par 1 à 31 et 401 à 1000 par 1 à 13 pour la répartition proportionnelle des sièges en matière électorale avec exposé de la méthode, (Βοηθητικοί πίνακες με τους αριθμούς 1-400 για 1-31 και 401-1000 για 1-13 για την κατανομή εδρών με αναλογική εκπροσώπηση) Γάνδη, 1900.
Σαλούβαρδος

Ο σαλούβαρδος, ποντικός ή πετροσαλούβαρδος (επιστημονική ονομασία: Phycis phycis) είναι είδος ψαριού της οικογένειας των Φυκίδων. Απαντά στη Μεσόγειο, καθώς και στις ακτές του βορειοανατολικού Ατλαντικού, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι το Μαρόκο, καθώς και στις Αζόρες και το Πράσινο Ακρωτήριο.

 Ο σαλούβαρδος φτάνει συνήθως σε μήκος 25 εκατοστών, αλλά το μέγιστο που έχει καταγραφεί είναι 65 εκατοστά. Το μέγιστο βάρος που έχει καταγραφεί είναι 3,9 κιλά. Έχει μεγάλο στόμα με παχιά χείλη. Το κάτω σαγόνι φέρει μουστάκια. Το χρώμα του σώματος είναι σκούρο καφέ ή γκρι στη ράχη, αλλά το χρώμα γίνεται πιο αχνό προς την κοιλιά. Τα πτερύγια δεν φέρουν άκανθες. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι διπλό και αποστρογγυλοποιημένο. Το πρώτο τμήμα του έχει 9 με 11 μαλακές ακτίνες ενώ το δεύτερο 56 ή 65. Το ουραίο πτερύγιο είναι στρογγυλεμμένο και έχει 27 ή 29 ακτίνες. Τα πτερύγια είναι σκούρα, μερικές φορές με πιο ανοιχτόχρωμα όρια. Οι σαλούβαρδοι είναι νυκτόβια ζώα, και κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβονται στους βράχους. Ζουν σε σκληρούς και σε αμμώδεις-λασπώδεις βυθούς κοντά σε βράχους, σε βάθος 10 με 650 μέτρα, αλλά συνηθέστερα σε βάθος ανάμεσα στα 100 και 200 μέτρα. Η επιστημονική του ονομασία προέρχεται από την ελληνική λέξη φύκια, όπου βρίσκεται πολλές φορές.Η διατροφή τους αποτελείται από μικρά ψάρια και διάφορα είδη ασπόνδυλων, με τα δεκάποδα να κυριαρχούν σε δείγματα που έχουν αλιευθεί στην περιοχή του Καστελόριζου. Τρέφονται περισσότερο την άνοιξη.Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Αναπτύσσονται σχετικά αργά και ζουν πολύ. Ο σαλούβαρδος χαρακτηρίζεται ως ελάσσονος οικονομικής σημασίας στην αλιεία. Οι κύριες μέθοδοι αλίευσής του είναι οι τράτες, τα δίχτυα, τα παραγάδια και οι καθετές. Τα στατιστικά αλίευσης του είδους δεν θεωρούνται αξιόπιστα, καθώς περιλαμβάνουν και ψάρια άλλων ειδών του ίδιου γένους. Σαν ψάρι είναι φθηνό αν και σπάνιο και μπορεί να φιλεταριστεί ή να γίνει ψαρόσουπα μαζί με σκορπίνα.
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης

Το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης ή KUNMZ (ρωσική γλώσσα: Коммунистический университет национальных меншинств запада (КУНМЗ), Kommunistichesky Universitet Natcionalnykh Menshinstv Zapada), γνωστό επίσης ως Πανεπιστήμιο της Δύσης, ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1921 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ως πυρήνας εκπαίδευσης κομμουνιστικών στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.

 Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες τον Νοέμβριο του 1921, με απόφαση του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΡΣΟΣΔ). Πρώτος διευθυντής του ήταν ο Πολωνός Τζούλιαν Μαρσλέφσκι (1866-1925). Αρχικά στόχευε στην εκπαίδευση κομμουνιστών από τις δυτικές περιοχές της Ρωσίας, όπου ζούσαν μειονότητες (γερμανικές, πολωνικές κλπ), αργότερα όμως διευρύνθηκε και οι σπουδαστές που δεχόταν προέρχονταν από την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη, τις Σκανδιναβικές χώρες, τα Βαλκάνια, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Η έδρα του ήταν στη Μόσχα και παράρτημά του στην Αγία Πετρούπολη. Οι λειτουργίες του ήταν παρόμοιες με εκείνες του Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου Εργαζομένων Ανατολής (KUTV) που δεχόταν σπουδαστές κυρίως από την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη. Το τρίτο κομματικό ίδρυμα Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν (MLS) λειτουργούσε με σπουδαστές από όλο τον κόσμο σε πιο προχωρημένο επίπεδο. Τα μαθήματα περιελάμβαναν θεωρητικά και πρακτικά θέματα, όπως γνώση και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας σε ανώτατο επίπεδο, οργανωτικά θέματα κομμάτων, μελέτη της επιστήμης του Δικαίου και της Διοίκησης, θεωρία και τακτικές της προλεταριακής επανάστασης, ανάλυση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής πολιτικής θεώρησης, καθώς και οργανωτικά θέματα των εργατικών συνδικάτων και συνδικαλιστικών ενώσεων. Στα τέλη του 1936, το Πανεπιστήμιο έκλεισε και οι λειτουργίες του μεταφέρθηκαν σε μικρότερα, τοπικά ινστιτούτα, σε διάφορες σοβιετικές δημοκρατίες. Στο KUNMZ σπούδασαν αρκετά σημαίνοντα στελέχη του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, όπως ο Τίτο και ο Ενβέρ Χότζα, αλλά και καλλιτέχνες, όπως ο γερμανός ζωγράφος H. Vogeler. Η μεγάλη πλειοψηφία των μελών και στελεχών του ΚΚΕ σπούδασαν στο ΚΟΥΤΒ, ενώ λίγοι ήταν οι έλληνες κομμουνιστές που σπούδασαν στο KUNMZ, όπως ο Μάρκος Μαρκοβίτης, ο Γρηγόρης Γρηγοριάδης, ο Γιώργος Τυρίμος και ο Τζανής Φλαράκος. Όταν το KUNMZ έκλεισε σπούδαζαν 11 Έλληνες, οι οποίοι στάλθηκαν για την καθοδήγηση της ελληνικής κοινότητας που ζούσε στη νότια Ρωσία σε περιοχές της Μαύρης Θάλασσας. Service, Robert. Σύντροφοι: η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού. Αθήνα: Ψυχογιός, 2007. Βλάσης Αγτζίδης "Ο κόκινος καπνάς", Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2010 Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017 Τρότσκι, Λεόν. Η Τρίτη Διεθνής μετά τον Λένιν. Αθήνα: Παρασκήνιο, 2004.
Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας

Η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας (ισλανδικά: Landsbókasafn Íslands - Háskólabókasafn) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, η οποία λειτουργεί και ως βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Ισλανδίας. Βρίσκεται στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας.

 Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1994 στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα της χώρας, με τη συγχώνευση της πρώην Εθνικής Βιβλιοθήκης των Νήσων Landsbókasafn (ίδρυση 1818) και της πρώην Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης (1940). Είναι μακράν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στην Ισλανδία με σχεδόν ένα εκατομμύριο τεκμήρια από διάφορες συλλογές. Η μεγαλύτερη συλλογή της βιβλιοθήκης είναι η Εθνική Συλλογή που περιέχει έργα από σχεδόν όλα τα γραπτά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στην Ισλανδία και άρθρα σχετικά με την Ισλανδία που δημοσιεύθηκαν σε άλλες χώρες . Η πρώτη εθνική βιβλιοθήκη της Ισλανδίας, Íslands stiftisbókasafn, ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Δανού αρχαιοσυλλέκτη Carl Christian Rafn και της Λογοτεχνικής Εταιρείας της Ισλανδίας το 1818, και τα πρώτα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν από δωρεές Ισλανδών και Δανών. Από το 1825, η βιβλιοθήκη βρισκόταν στη σοφίτα του ανακαινισμένου καθεδρικού ναού του Ρέικιαβικ και το 1848 προσλήφθηκε για τη διαχείρισή της ο πρώτος εθνικός βιβλιοθηκάριος, ο λαογράφος Jón Árnason. Το 1847 η συλλογή των χειρογράφων ξεκίνησε με την αγορά μιας μεγάλης συλλογής χειρογράφων από το κτήμα του επισκόπου Steingrímur Jónsson. Με την ευκαιρία της 1.000ης επετείου του αποικισμού της Ισλανδίας, το 1874 η βιβλιοθήκη έλαβε πολυάριθμες δωρεές . Το 1883 ο Jón Árnason υπολόγισε τότε ότι ο συνολικός αριθμός των βιβλίων της βιβλιοθήκης ήταν 20.000 . Βάσει του νόμου αριθ. 20/2002 περί πνευματικών δικαιωμάτων που ψηφίστηκε από το ισλανδικό κοινοβούλιο η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ισλανδίας λειτουργεί ως νόμιμη καταθετική βιβλιοθήκη . Official website Οι 10 μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του κόσμου Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Ισλανδία Ρέικιαβικ
Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος

Ο Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Frans Francken (I), 1542, Χέρενταλς – 1616, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, μια από τις ηγετικές μορφές στη ζωγραφική της Αμβέρσας κατά την Αντιμεταρρύθμιση]. Είναι κυρίως γνωστός για τους μεγάλους πίνακες για Αγία Τράπεζα και τους αλληγορικούς του πίνακες. Ήταν μέλος της δυναστείας ζωγράφων Φράνκεν, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καλλιτεχνική ζωή της Αμβέρσας κατά τον 17ο αιώνα.

 Ο Φράνκεν γεννήθηκε στο Χέρενταλς, γιος του Νίκολας Φράνκεν, ενός αφανούς ζωγράφου της πόλης. Αργότερα ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στην Αμβέρσα και, πιθανότατα, υπήρξε ο πρώτος δάσκαλός του. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1567 και "διάκονος" σε αυτήν το 1587. Οι νεότεροι αδελφοί του Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙ και Αμπρόσιους Φράνκεν Ι έγιναν επίσης επιτυχημένοι ζωγράφοι. Ο πρώιμος βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει ότι ο Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος ήταν μαθητής του διακεκριμένου μανιεριστή ζωγράφου Φρανς Φλόρις.Ο Φρανς Φράνκεν νυμφεύτηκε την Ελίζαμπετ Μέρτενς. Όταν απεβίωσε, το 1619, τα τέκνα τους που είχαν επιβιώσει ήταν ο Τόμας, ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, ο Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙ, ο Αμπρόσιους Φράνκεν ΙΙ, η Μαγκνταλένα και η Ελίζαμπετ.Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, Χόρτζιους Χέλντορπ, Χέρμαν φαν ντερ Μαστ και Γιαν ντε Βελ Ι. Ο Φρανς Φράνκεν ο πρεσβύτερος εργάστηκε κυρίως φιλοτεχνώντας εικόνες για Αγία Τράπεζα, για τις οποίες υπήρχε τότε μεγάλη ζήτηση, ως αποτέλεσμα της εικονοκλασίας των Καλβινιστών. Το αριστούργημά του είναι ένα τρίπτυχο που ονομάστηκε Ο Χριστός ανάμεσα στις Γραφές, το οποίο δημιούργησε για τον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας το 1587. Οι μορφές είναι μάλλον "ξύλινες" και στο ύφος του ύστερου μανιερισμού. Εν τούτοις, οι κεφαλές τους αναδεικνύουν την ικανότητα του καλλιτέχνη στις προσωπογραφίες. Ο Φρανς Φράνκεν ήταν επίσης προσωπογράφος και ορισμένα πορτρέτα Αυλικών αποδίδονται σε αυτόν.Τα πρώτα του έργα είχαν το ύφος του Φρανς Φλόρις, αλλά μετά το 1600 ανέπτυξε το δικό του ύφος, στο οποίο εμφάνιζε κλασικιστικά χαρακτηριστικά, σχετικά όμοια με αυτά στα έργα του Όττο φαν Φέιν.Ο Φρανς Φράνκεν ζωγράφισε, επίσης, μικρής κλίμακας πίνακες (αποκαλούνται "πίνακες του μπουφέ", cabinet pictures), ένα είδος ζωγραφικής στο οποίο οι γιοι του Φρανς και Χιερόνυμους ΙΙ θα διέπρεπαν. Ήταν, επιπλέον, γνωστός για τους αλληγορικούς του πίνακες και ο γιος του Φρανς θα συνέχιζε αυτή την παράδοση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου πίνακα είναι Η μάχη του Χρόνου απέναντι στον Θάνατο (σήμερα στην Bayerische Staatsgemäldesammlungen) Frans Francken I στο Artnet Μανιερισμός της Αμβέρσας Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Liedtke , Walter A. (1984). Flemish paintings in the Metropolitan Museum of Art. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 0870993569. (see index).
Λουί Λε Πρενς

Ο Λουί Αιμέ Ωγκυστέν Λε Πρενς (γαλλικά: Louis Aimé Augustin Le Prince, [προφορά: lwi lə pʁɛ̃s], 28 Αυγούστου 1831 - [εξαφανισμένος] 16 Σεπτεμβρίου 1890) ήταν Γάλλος εφευρέτης και ο πρώτος που κινηματογράφησε κινούμενη εικόνα, σε χαρτί, χρησιμοποιώντας έναν φακό. Έχει ονομαστεί ο «Πατέρας της Κινηματογράφησης» από το 1930.

 Ο Λε Πρενς εργαζόταν τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ. Το 1888 πραγματοποίησε στο Λιντς την πρωτοποριακή του δουλειά: Τον Οκτώβριο του 1888, κινηματογράφησε μία μικρή ακολουθία εικόνων, το γνωστό πλέον Roundhay Garden Scene, καθώς επίσης και μερικές σκηνές από τη γέφυρα του Λιντς, χρησιμοποιώντας έναν φακό και χαρτί. Αυτό προηγείται κατά πολύ από τις εφευρέσεις των Γουίλιαμ-Φριζ Γκριν, Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ και Τόμας Έντισον. Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ωστόσο, ο τρόπος της εξαφάνισής του: Είχε κανονίσει να κάνει μία δημόσια παρουσίαση στις ΗΠΑ, πράγμα που δεν έγινε ποτέ, καθότι ταξιδεύοντας με τρένο, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1890, μυστηριωδώς εξαφανίστηκε. Οι Αρχές δεν βρήκαν ούτε πτώμα ούτε αποσκευές. Έναν αιώνα αργότερα, η αστυνομία βγήκε αρχεία, τα οποία περιείχαν μία φωτογραφία, η οποία απεικόνιζε έναν πνιγμένο άνδρα, ο οποίος μπορεί να είναι ο Λε Πρενς. Λοιπόν, λίγο καιρό μετά την εξαφάνισή του, ο Έντισον προσπάθησε να πάρει τα εύσημα και να πιστωθεί στο όνομά του η «κινηματογράφηση». Ο γιος όμως του Λε Πρινς και η γυναίκα του θέλησαν να προστατεύσουν την εφεύρεση του. Στο δικαστήριο εναντίον του Έντισον, εμφανίστηκε ο γιος του Λε Πρενς, Αντόλφ, αλλά του απαγορεύτηκε να φέρει κάμερες που θα αποδείκνυαν την πατρότητα της «κινηματογράφησης», κι έτσι ο Έντισον κέρδισε τη δίκη. Παρόλα αυτά, έναν χρόνο αργότερα, το καθεστώς της απόφασης μετατράπηκε. Λουί Λε Πρενς στην IMDb Jean-Jacques Aulas et Jacques Pfend, Louis Aimé Augustin Leprince, inventeur et artiste, précurseur du cinéma Adventures In Cybersound – extended biography by Dr Russell Naughton, RMIT University, Melbourne. Retrieved 2008-09-26 Roundhay Garden Scene στο YouTube Leeds Bridge στο YouTube Accordion Player by Louis Le Prince στο YouTube a rough video from the first 17 frames Louis Le Prince Centre for Cinema, Photography, and Television. University of Leeds. Retrieved 2008-09-26 The Legend of Louis Le Prince Leodis – a photographic archive of Leeds. Leeds Library & Information Service. Allows search for key terms such as Louis Le Prince or Leeds Bridge or Bridge End or Hick Brothers or Auto Express (workshop site), etc. National Science Museum, London National Media Museum, Bradford Armley Mills- Leeds Industrial Museum Le Prince single-lens camera 1888, Science & Society Picture Library Chronomedia year 1888 (Terramedia) Burns, Paul The History of the Discovery of Cinematography 1885–1889 Αρχειοθετήθηκε 2009-05-18 στο Wayback Machine. An Illustrated Chronological History Local films for local people (BBC Bradford & West Yorkshire)
Ρενέ Κορνέχο

Ο Ρενέ Κορνέχο (René Cornejo Diaz) είναι πολιτικός από το Περού , πρωθυπουργός της χώρας του από το Φεβρουάριο του 2014, μετά την παραίτηση του Σέσαρ Βιγιανουέβα. Είναι ο 5ος πρωθυπουργός του Ογιάντα Ουμάλα, από τότε που ο τελευταίος ανέλαβε πρόεδρος του Περού.

 Ο Κορνέχο σπούδασε μηχανικός στο Περού και εργάστηκε ως εκτελεστικός διευθυντής στην επιχείρηση ProInversion, για την προώθηση επενδυτών.Μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Ουμάλα, ο Κορνέχο υπηρέτησε ως υπουργός Οικισμού. Το 2014 παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Βιγιανουέβα και διάδοχός του διορίστηκε ο Κορνέχο στις 24 Φεβρουαρίου 2014. Τον Ιούλιο του 2014 αντικαταστάθηκε από την Άνα Χάρα.
Λάσπη στ' αστέρια

Η ταινία Λάσπη στ' αστέρια (Πρωτότυπος τίτλος Wild River) είναι δράμα παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Η συγγραφή του σεναρίου έγινε από τον Πολ Όσμπορν και βασίστηκε στα μυθιστορήματα: Dunbar's Cove του Μπόρντεν Ντίαλ και Mud on the Stars του Γουίλιαμ Μπράντφορντ Χιούι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Μοντγκόμερι Κλιφτ, Λι Ρέμικ και Τζο Βαν Φλιτ. Το 2002 ταινία επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική

 Στις αρχές της δεκαετίας του '30, ο Τσακ Γκλόβερ (Μοντγκόμερι Κλιφτ) καταφτάνει στην κοιλάδα του Τενεσί, ως αντιπρόσωπος της Α.Κ.Τ. (Αρχής της κοιλάδας του Τενεσί), μιας κρατικής εταιρίας που πρόκειται να εγκαταστήσει φράγματα γύρω από τον ποταμό Τενεσί, προκειμένου να εμποδίσει τις πλημμύρες. Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής γύρω από το ποτάμι έχουν πουλήσει τις περιουσίες τους στο κράτος, για να μπορέσουν να χτιστούν τα φράγματα, εκτός από την ογδοντάχρονη Έλλα Γκαρθ (Τζο Βαν Φλιτ), που ζει μαζί με τους γιους και την εγγονή της Κάρολ (Λι Ρέμικ), σε ένα νησί μέσα στο ποτάμι. Η ηλικιωμένη γυναίκα αρνείται πεισματικά να αφήσει την περιουσία της και ο Τσακ μάταια προσπαθεί να την μεταπείσει. Μόνη του σύμμαχος στην προσπάθειά του αυτή είναι η Κάρολ, η οποία τον ερωτεύεται. Η ταινία γυρίστηκε στην κοιλάδα του Τενεσί, ενώ κάποια εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στο Κλίβλαντ. Πρώτη επιλογή του Καζάν για το ρόλο του Τσακ ήταν ο Μάρλον Μπράντο, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ήδη τρεις φορές. Τελικά ο ρόλος πήγε στον Μοντγκόμερι Κλιφτ, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε προβλήματα με το αλκοόλ και δεσμεύτηκε στο σκηνοθέτη να μην πιει, όσο θα γυρίζει την ταινία. Η σύζυγος του Τζόνι Κας, Τζουν Κάρτερ ήθελε το ρόλο της Κάρολ, ο οποίος δόθηκε τελικά στη Λι Ρέμικ, η οποία χρόνια αργότερα δήλωσε ότι η συγκεκριμένη ήταν η αγαπημένη της ταινία. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο σύζυγος της Ρέμικ είχε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και η ηθοποιός έπρεπε να εγκαταλείψει προσωρινά τα γυρίσματα, όταν επέστρεψε ο Μοντγκόμερι Κλιφτ που το 1957 είχε τραυματιστεί σοβαρά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, το οποίο του παραμόρφωσε το πρόσωπο, συμπαραστάθηκε στην ηθοποιό όταν επέστρεψε. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Μπρους Ντερν. Ο Καζάν δήλωσε πολλές φορές ότι η συγκεκριμένη ήταν η αγαπημένη του ταινία. Προσπάθησε να αγοράσει τα δικαιώματα της τη δεκαετία του '70, προκειμένου να επαναπροβληθεί, αλλά το ποσό που του ζητήθηκε από την 20th Century Fox, ήταν υψηλό. Το 1962 το γαλλικό περιοδικό κινηματογράφου Cahiers du Cinema συμπεριέλαβε την ταινία στις καλύτερες της χρονιάς (η ταινία προβλήθηκε στη Γαλλία το 1962). Λάσπη στ' αστέρια στην IMDb
Άγιος Ιωάννης Σουλίου Αχαΐας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της περιοχής -και άλλοτε ανεξάρτητης κοινότητας- Σουλίου στον Νομό Αχαΐας. Αποτελεί έναν από τους οικισμούς του Παλαιού Σουλίου. Στην περιοχή βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, από την οποίο έχει προέλθει και η ονομασία του οικισμού.

 Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της δυτικής πλευράς του Παναχαϊκού σε υψόμετρο περίπου 460 μέτρων. Ο οικισμός είναι χτισμένος πλησίον του σημείου συμβολής του κύριου ρου του ποταμού Γλαύκου και του παραποτάμου του Βερβενίκου, καθώς και των δύο κοιλάδων όπου ρέουν, ενώ επεκτείνεται και προς τα νοτιοανατολικά κατά μήκος της βορινής πλαγιάς της κοιλάδας του Γλαύκου. Χωροθετείται στα νοτιοανατολικά της Πάτρας, σε απόσταση περίπου 14 χιλιομέτρων από το κέντρο της, ενώ απέχει επίσης περίπου 7 χιλιόμετρα από το Νέο Σούλι, την έδρα της τοπικής κοινότητας Σουλίου του Δήμου Πατρέων όπου υπάγεται διοικητικά. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ο οικισμός του Αγίου Ιωάννη έχει πληθυσμό 37 κατοίκους. Παλαιότερα, κατά την Απογραφή του 2001, είχε πληθυσμό που είχε ανέλθει σε 98 κατοίκους. Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται στην απογραφή του 1981 ως οικισμός στην τότε Κοινότητα Σουλίου. Στις 04/12/1997 (ΦΕΚ 244Α) σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», η Κοινότητα Σουλίου συγχωνεύτηκε με τον Δήμο Πατρέων και τα Μιντζαίικα προσαρτήθηκαν σε αυτόν. Με το Σχέδιο «Καλλικράτης» (1/1/2011), ο οικισμός συνέχισε να αποτελεί μέρος του, ευρύτερου όμως πλέον, Δήμου Πατρέων. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Ιστοσελίδα Πολιτιστικού Συλλόγου Σουλίου Πατρών: Soulipatras.gr. Ανακτήθηκε: 20/07/2018.
Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης

Ο Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη στις 19 Οκτωβρίου 1998. Είναι χρυσός Παραολυμπιονίκης της κολύμβησης στα 100 μέτρα πεταλούδα της κατηγορίας S9 (Ρίο Ντε Τζανέιρο, 2016) και χάλκινος Παραολυμπιονίκης στα 100 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας S8 (Τόκιο, 2020).Επίσης, είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στα 100 μ. πεταλούδα S9, στα 50 μ. ελεύθερο S8, στα 100 μ. ελεύθερο S8 και στα 100 μ. πεταλούδα S8 και τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης.Κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα ελεύθερο της κατηγορίας του με επίδοση 2:07:16. Επίσης κατέχει συνολικά 4 παγκόσμια ρεκόρ. To Δημοτικό Κολυμβητήριο Αλεξανδρούπολης μετονομάστηκε σε "Δημοσθένης Μιχαλεντζάκης" στις 23 Σεπτεμβρίου 2018 προς τιμήν του σπουδαίου αθλητή.

 Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη και κατάγεται από τις Φέρες Έβρου. Ξεκίνησε την κολύμβηση στην ηλικία των 4 ετών λόγω της πάθησής του που είναι μαιευτική παράλυση στο δεξί άνω άκρο και κατάφερε να περάσει με μεγάλη επιτυχία όλα τα κολυμβητικά σκαλοπάτια. Αξιοσημείωτο το γεγονός πως ο Δημοσθένης αποτελεί τον μοναδικό Έλληνα κολυμβητή ο οποίος κολυμπά παράλληλα και με τους αρτιμελείς κολυμβητές και καταφέρνει να κατοχυρώνει όρια πρόκρισης για τα πανελλήνια πρωταθλήματα. Το 2014 εντάχτηκε στην εθνική ομάδα κολύμβησης ανδρών ΑμεΑ. Στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης 2014 στο Αϊντχόβεν κατέκτησε την 4η θέση στα 200 μ. μεικτή ατομική S9 και την 5η θέση στα 100 μ. πεταλούδα S9, όντας μόλις 16 ετών. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ που διοργανώθηκε στην Γλασκόβη το 2015 κατέκτησε την 4η θέση στα 100 μ. πεταλούδα S9. Η μεγαλύτερη του επιτυχία ωστόσο, επετεύχθη στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία, καθώς κατέκτησε το χρυσό παραολυμπιακό μετάλλιο και σημείωσε νέο παραολυμπιακό ρεκόρ (59:27) στα 100 μ. πεταλούδα S9. Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στο Μεξικό το 2017 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. πεταλούδα S9 , ενώ στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του Δουβλίνου το 2018 κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια στην κατηγορία S8 (100 μ. πεταλούδα, 200 μ. μεικτή ατομική).Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΑμεΑ του Λονδίνου το 2019 αναδείχθηκε ξανά παγκόσμιος πρωταθλητής, καθώς κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στην κατηγορία S8 (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. πεταλούδα).Στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης AμεA 2020, που διοργανώθηκε όμως το 2021, στη Μαδέιρα της Πορτογαλίας (Φουνσάλ), αγωνίστηκε σε τρία αγωνίσματα της κατηγορίας S8 (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. πεταλούδα) και αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης στην κατηγορία του.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης 2023, στο Μάντσεστερ, αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα 50 μ. ελεύθερο S8.
Δαβίδ Μπουσταμάντε

Ο Δαβίδ Μπουσταμάντε (David Bustamante Hoyos, γενν. 25 Μαρτίου 1982) είναι Ισπανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της ποπ. Το 2001 ήρθε 3ος στο δημοφιλές τάλεντ σόου της ισπανικής τηλεόρασης Operación Triunfo. Από το 2002 έχει κυκλοφορήσει 9 προσωπικά άλμπουμ, από τα οποία τα 8 βρέθηκαν στην κορυφή στην Ισπανία. Έχει σημειώσει επιτυχία στη χώρα του αλλά και στο εξωτερικό, κυρίως στη Λατινική Αμερική.

 Γεννήθηκε στο Σαν Βισέντε ντε λα Μπαρκέρα, στην Καντάμπρια. Σημαντική στιγμή για την καριέρα του στάθηκε η παρουσία του στην τηλεοπτική επιτυχία Operación Triunfo, εκπομπή που συνδυάζει τάλεντ και ριάλιτι, η οποία είχε την υψηλότερη τηλεθέαση στην ιστορία της ισπανικής τηλεόρασης. Το πρώτο του CD, με τίτλο Bustamante, κυκλοφόρησε το Μάιο του 2002 και επί πολλούς μήνες ήταν στην κορυφή των ισπανικών άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις. Ακολούθησαν περισσότερες από 70 συναυλίες του σε ολόκληρη την Ισπανία, στα πλαίσια μεγάλης περιοδείας. Το δεύτερό του άλμπουμ με τον τίτλο Asi soy yo κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2003 και παραγωγός ήταν ο Εμίλιο Εστέφαν. Ακολούθησαν οι δισκογραφικές δουλειές Caricias al alma και Pentimento, λέξη που την έφτιαξε ο ίδιος και δε σημαίνει τίποτε, σύμφωνα με το Λεξικό της Βασιλικής Ακαδημίας. Επιπλέον, έκανε περιοδεία στη Λατινική Αμερική, για την προώθηση των τραγουδιών του. Το άλμπουμ του Al filo de la irrealidad σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, όπου έγινε πλατινένιο και το Μάρτιο του 2008 κυκλοφόρησε και στην Αμερική. Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Πάουλα Ετσεβαρία (1977-) και έχουν μία κόρη, την Ντανιέλα, που γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 2008. Άλμπουμς στο στούντιο 2002: David Bustamante. Así es. (Ed. Cantabria en Imagen) I.S.B.N.: 8460746550 2002: David Bustamante. Íntimo. (Ediciones Salvat, Producto oficial Academia de Artistas) I.S.B.N.: 8434563983 2011: El camino del cambio: el método que ha cambiado a David Bustamante. Martin Giacchetta (Chronica Editorial) I.S.B.N.: 9788415122210 2015: David Bustamante: El sueño se hizo realidad (Ed. Libros Cúpula, de Planeta) I.S.B.N.: 8448021908 Ιστότοπος του καλλιτέχνη
438 Ζευξώ

Η Ζευξώ (Zeuxo) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Πήρε το όνομά της από την Ωκεανίδα Ζευξώ από την Ελληνική μυθολογία.

 Η διάμετρος της Ζευξούς υπολογίσθηκε σε 61,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 241 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι F, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057 (από δεδομένα του IRAS). Η Ζευξώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 50 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Οσέρ

Η Οσέρ (γαλλ. Auxerre) είναι πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ιόν, που βρίσκεται στη Βουργουνδία - Κεντρική Γαλλία, στο δρόμο μεταξύ Παρισιού και Ντιζόν. Εκλέγει τρία Κοινοβουλευτικά μέλη στο Εθνικό Συμβούλιο. Είναι σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο, παράγοντας μεγάλες ποσότητες τροφίμων και κρασιού από τις πλούσιες σε αμπέλια πεδιάδες που υπάρχουν στην Βουργουνδία. Ο πληθυσμός της πόλης σήμερα αριθμεί περί τις 38.000 κατοίκους.

 Ήταν πολυπληθέστατο Γαλατο-Ρωμαικό κέντρο στον δρόμο του ποταμού Ιόν (Yonne) (1ος αι.π.χ.). Έγινε έδρα επισκόπου και πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής επαρχίας (3ος αι. μ.Χ.), ενώ τον 5ο αιώνα χτίστηκε και Καθεδρικός ναός. Τον 11ο αιώνα οι κόμητες ενίσχυσαν την πόλη με νέα σειρά από τείχη. Ενσωματώθηκε στη Γαλλία επί Λουδοβίκου ΙΑ', αφού είχε υποφέρει πολλά δεινά στον εκατονταετή πόλεμο και στους θρησκευτικούς πολέμους. Καταλήφθηκε από τους Προτεστάντες το 1567, ενώ τον 18ο αιώνα τα μεσαιωνικά τείχη κατεδαφίστηκαν. Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε μια σειρά μεγάλων κατασκευών, όπως ο σιδηροδρομικός σταθμός και το ψυχιατρικό νοσοκομείο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Auxerre στο Wikimedia Commons
Γιάννης Γιαννιώτας

Ο Γιάννης Γιαννιώτας (Νεοχώρι Χαλκιδικής, 29 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στον Λεβαδειακό. Είναι γνωστός για τον πολύ καλό χειρισμό της μπάλας, την ταχύτητα και την εκρηκτικότητά του.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Άρη και το 2011 ο τότε προπονητής της ομάδας, Μίχαλ Πρόμπιερζ τον προώθησε στην πρώτη ομάδα, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, σε έναν αγώνα με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τον Άρη, στη δεύτερη μόλις εμφάνισή του με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, εναντίον του ΟΦΗ, όπου έλαβε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη της 10ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος (2011-12), ενώ σημείωσε ακόμη ένα γκολ, αυτή τη φορά με αντίπαλο τον Λεβαδειακό, το οποίο και αναδείχτηκε ως το καλύτερο της 4ης αγωνιστικής. Η επόμενη περίοδος (2012-13), τον βρήκε βασικό και αναντικατάστατο στην ενδεκάδα του συλλόγου, με 26 συμμετοχές και 5 γκολ στο πρωτάθλημα. Στις 23 Ιουνίου 2013 η Φορτούνα Ντύσσελντορφ ανακοίνωσε την απόκτησή του για τα επόμενα τρία χρόνια, όμως έναν χρόνο αργότερα, τον Αύγουστο του 2014, παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο στον Αστέρα Τρίπολης. Στις 17 Ιουνίου 2015, στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτησή του, όμως έξι μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2016, παραχωρήθηκε ως δανεικός στον ΑΠΟΕΛ. Το καλοκαίρι του 2017 παραχωρήθηκε ως δανεικός για έναν χρόνο στην ισπανική Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Στις 29 Αυγούστου 2018, στην καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο, η Α.Ε.Κ. ανακοίνωσε την απόκτησή του για τα επόμενα τρία χρόνια. Έπειτα, από ένα ατυχές πέρασμα με τα χρώματα της Κυπριακής ομάδας του Απόλλων Λεμεσού, ο Γιάννης Γιαννιώτας επέστρεψε πίσω στην Ελλάδα (4 Ιανουαρίου 2022) για να ενισχύσει το έργο της ομάδας του Απόλλωνα Σμύρνης. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες της Ελλάδας. Συγκεκριμένα, έχει διατελέσει διεθνής στις εθνικές ομάδες Παίδων, Νέων (της οποίας υπήρξε βασικό στέλεχος στην πορεία μέχρι τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2012) και Ελπίδων, ενώ τον Μάρτιο του 2015 κλήθηκε από τον Σέρχιο Μαρκαριάν στην Ανδρών, με την οποία πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 29 του ίδιου μήνα, στην εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Ουγγαρίας (0-0) για τα προκριματικά του Euro 2016. Η καριέρα του Γιάννη Γιαννιώτα στο soccerway.com Το προφίλ του Γιάννη Γιαννιώτα στο www.transfermarkt.co.uk Ο Γιάννης Γιαννιώτας στο epo.gr
Ελ Μαδριγάλ

Το Ελ Μαδριγάλ (ισπανικά: El Madrigal, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [el maðɾiˈɣal]) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Βιγιαρρεάλ της Ισπανίας και είναι η έδρα της Βιγιαρρεάλ ΚΦ

 Το στάδιο εγκαινιάστηκε στις 17 Ιουνίου 1923 από τότε έχει ανακαινιστεί δύο φορές, το 1952 και το 2005. Η τελευταία ανακαίνιση έγινε για να προϋποθέτει το γήπεδο τους κανόνες του Τσάμπιονς Λιγκ, καθώς δεν τους πληρούσε. Οι πρώτοι προβολείς τοποθετήθηκαν λίγο καθυστερημένα, στις 16 Σεπτεμβρίου 1973. Οι προβολείς που τοποθετήθηκαν ήταν τέσσερις, με 9 λάμπες αλογόνου ο καθένας. Έχει σήμερα χωρητικότητα 24.890 θέσεων. Το στάδιο στην επίσημη σελίδα της Βιγιαρρεάλ
Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (γερμανικά: Österreichischer Fußball-Bund - ÖFB) είναι η ανώτατη διοικητική αρχή του ποδοσφαίρου στην Αυστρία. Διοργανώνει το Κύπελλο Αυστρίας και εποπτεύει το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, την Μπουντεσλίγκα Αυστρίας. Είναι αρμόδια για την εθνική ομάδα Αυστρίας όπως και την αντίστοιχη των γυναικών. Εδρεύει στην Βιέννη. Από το 1905 είναι μέλος της FIFA και από το 1954, μέλος της UEFA. Το 2004, έγινε γνωστό ότι υπάρχουν 285.000 παίκτες (και των δύο φύλων) στην Αυστρία που παίζουν σε 2.309 ομάδες στην ομοσπονδία, παρ' όλο που υπάρχουν πολλοί ακόμα ποδοσφαιριστές που παίζουν είτε ανεπίσημα είτε σε μη αναγνωρισμένες ομάδες. Έτσι η ομοσπονδία είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός οργανισμός της χώρας. Το ποδόσφαιρο είναι, με μόνη ίσως εξαίρεση το σκι, το πιο δημοφιλές άθλημα στην Αυστρία. Το ποδόσφαιρο εκτιμάται πολύ και έχει πλούσια ιστορία και παράδοση στην Αυστρία.

 Το 1894, ιδρύθηκε στη Βιέννη η πρώτη ομάδα ποδοσφαίρου της Αυστρίας, η Φιρστ Βιέννα ΦΚ. Από αυτόν τον πυρήνα, ιδρύθηκε, το 1904, η Αυστριακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ένα χρόνο αργότερα, η Αυστρία έγινε μέλος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, της FIFA και φιλοξένησε το πέμπτο συνέδριο της FIFA το 1908. Ορόσημα στην ιστορία της ομοσπονδίας ήταν τα έτη 1930-1933, 1950-1954 και από το 1958 και μετά καθώς και τα έτη 1978, 1982, 1990 και 1998 με την συμμετροχή της Αυστρίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο Χούγκο Μάισλ, μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες των πρώτων χρόνων της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, έγινε Γενικός Γραμματέας και προπονητής της εθνικής ομάδας το 1927. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 η ομάδα του κέρδισε το ασημένιο μετάλιο μετά την ήττα της από την Ιταλία, στον μοναδικό διεθνή τελικό που έχει πάει η Αυστρία. Η ομάδα του Μάισλ, που πήρε το παρατσούκλι Γούντερτιμ, παρέμεινε αήττητη από τις 12 Απριλίου του 1931 έως τις 23 Οκτωβρίου του 1932 σε 14 διαδοχικά παιχνίδια. Τα σημαντικότερα σημεία των παιχνιδιών αυτών ήταν οι νίκες της Αυστρίας 6-0 (Βερολίινο) και 5-0 (Βιέννη) επί της Γερμανίας. Η δεκαετία του '50 είδε μεγαλύτερες επιτυχίες με τους διάσημους ποδοσφαιρικούς αστέρες της όπως οι Ερνστ Όκβιρκ(δύο φορές πρόεδρος της FIFA World Selection Team), Ερνστ Χάπελ, Γκέαρχαρντ Χανάπι και Βάλτερ Ζίμαν. Η κατάταξη του Παγκοσμιού Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1954 ήταν μεταξύ των πιο επιτυχημένων στην ιστορία της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Είκοσι χρόνια αφού κέρδισε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1934 πού έλαβε χώρα στην Ιταλία, η Αυστρία επιστρέφει στον κύκλο των καλύτερων ομάδων. Το λογότυπο της Αυστριακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπούργκενλαντ (BFV) [1] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κάτω Αυστρίας (NOEFV) [2] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Άνω Αυστρίας (OOEFV) [3] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σάλτσμπουργκ (SFV) [4] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Στυρίας (StFV) [5] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Τιρόλου (TFV) [6] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Φόραρλμπεργκ (VFV) [7] Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιέννης (WFV) [8] Επίσημη ιστοσελίδα
Άντριου Μπερτιέ

Ο Άντριου Μπερτιέ (Fra Andrew Bertie, πλήρες όνομα:Andrew Willoughby Ninian Bertie, 15 Μαΐου 1929 - 7 Φεβρουαρίου 2008) ήταν πρίγκιπας και μέγας μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας και απόγονος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας των Στιούαρτ από τη μητέρα του, τη Λαίδη Ιωάννα Κρίτστον Στιούαρτ. Το Τάγμα έχει status ανεξάρτητου κράτους.

 Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1929 στο Λονδίνο. Έγινε μέλος του Τάγματος το 1956 και προτού γίνει Αρχηγός του, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε οικονομικές εφημερίδες αλλά και ως καθηγητής ξένων γλωσσών. Το 1988 εξελέγη σε μυστικό κονκλάβιο ως ο 78ος στη σειρά του, Αρχηγός του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων, της Ρόδου και της Μάλτας. Το εν λόγω τάγμα έχει θρησκευτικό και φιλανθρωπικό χαρακτήρα και ιδρύθηκε αρχικά στα Ιεροσόλυμα τον 11ο αιώνα. Ο Μπερτιέ, που ήταν ο πρώτος Βρετανός στο αξίωμα που είχε μέχρι το θάνατό του, πρωτοστάτησε στον εκσυγχρονισμό του Τάγματος και συνετέλεσε στη διεύρυνση των διπλωματικών σχέσεων με άλλα κράτη (από 49 που ήταν οι χώρες με τις οποίες είχε διπλωματικές σχέσεις το Τάγμα το 1988, αυξήθηκαν σε 100 την περίοδο του θανάτου του Μπερτιέ) και την επέκταση των δραστηριοτήτων του σε απομακρυσμένες περιοχές. Πέθανε σε κλινική στη Ρώμη στις 7 Φεβρουαρίου 2008. Προσωρινός αντικαταστάτης του αποβιώσαντος ανέλαβε ο Τζιάκομο ντάλα Τόρε (Fra Giacomo dalla Torre) ως ότου εξελέγη νέος Αρχηγός ο Μάθιου Φέστινγκ. Ο Αρχηγός φέρει τον τίτλο του Πρίγκιπα και η θητεία του στο αξίωμα είναι ισόβια. Ιστότοπος του Τάγματος της Μάλτας