IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ήριννα

Η Ήριννα ήταν λυρική ποιήτρια από τη νήσο Τήλο. Το λεξικό Σούδα αναφέρει ότι ήταν σύγχρονη με τη Σαπφώ, αλλά ο εκκλησιαστικός συγγραφέας Ευσέβιος την τοποθετεί στον 4ο αιώνα π.Χ., άποψη που φαίνεται ορθότερη.

 Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή της Ήριννας. Το μόνο σίγουρο, όπως μαθαίνουμε από τα αφιερωμένα σ’ αυτήν επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας, είναι ότι πέθανε στα δεκαεννιά της, άγαμη. Κάπως περισσότερα είναι αυτά που ξέρουμε για το έργο της. Περίφημο κατά την αρχαιότητα ήταν το έργο της Ηλακάτη, επύλλιο αποτελούμενο από 300 εξάμετρους σε δωρική διάλεκτο. Ελάχιστοι στίχοι σώθηκαν απ’ αυτό το μεγάλης ευαισθησίας έπος της παιδικής ηλικίας, που είχε ηρωίδα τη φίλη της Βαυκίδα, που πέθανε κι αυτή νεαρότατη και νιόπαντρη. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται τρία επιγράμματα της Ήριννας (VI 352, VII 710 και VII 712). Το πρώτο είναι εμπνευσμένο από την προσωπογραφία μιας φίλης της ενώ τα άλλα δύο είναι επιτύμβια της Βαυκίδας, της ηρωίδας της Ηλακάτης, έξοχα στο συναίσθημα, ειδικά το τελευταίο. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται επίσης επιγράμματα αφιερωμένα στην Ήριννα: Ο ανώνυμος επιγραμματοποιός του ΙΧ 190 την ανακηρύσσει ισάξια του Ομήρου και υπέρτερη, από μιαν άποψη, της Σαπφούς. Ο Ασκληπιάδης (VΙΙ 11) αναρωτιέται πόση να ήταν η δόξα της αν δεν πέθαινε τόσο νέα, ο ανώνυμος του VΙΙ 12 τη χαρακτηρίζει αθάνατη και σύντροφο των Μουσών, ο Μελέαγρος (VΙΙ 13) μέμφεται τον Άδη γιατί άρπαξε την παρθενική μέλισσα κι ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος (VΙΙ 713) παρομοιάζει την ποίησή της με χαμηλόφωνο τραγούδι κύκνου. Προς τιμήν της μεγάλης αυτής λυρικής ποιήτριας: Το 2007 ιδρύθηκε ομώνυμο επιστημονικό περιοδικό (Ήριννα) από τον Σύνδεσμο Φιλολόγων Δωδεκανήσου (με έδρα τη Ρόδο) στα 4 τεύχη του οποίου (2007, 2008, 2010) φιλοξενούνται πρωτότυπα επιστημονικά άρθρα που σχετίζονται με τη Φιλολογία και την Εκπαίδευση. Έχει ιδρυθεί ομώνυμος Σύνδεσμος Τηλίων. Σίμος Μενάρδος, Στέφανος: Εκλογαί αρχαίων ποιημάτων, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 93. Άρης Δικταίος, Anthologia Graeca η λεγομένη Παλατίνη, Γκοβόστης 1980, σ.360-366. Αριστόξενος Σκιαδάς, εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα, εκτενές άρθρο και βιβλιογραφία. Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, p. 84. https://web.archive.org/web/20100607003500/http://www.tilos-irinna.gr/news.php?item.25 https://web.archive.org/web/20071209022121/http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/anak20070426e.php http://ilakate.blogspot.com/2009/02/blog-post_9968.html https://web.archive.org/web/20180404233132/http://filologoi.pblogs.gr/periodiko-hrinna.html https://web.archive.org/web/20141222082106/http://www.tilos-irinna.gr/
Μικρή Εποχή των Παγετώνων

Η Μικρή εποχή των παγετώνων ήταν μια περίοδος ψύξης που συνέβη μετά την Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο (Medieval Warm Period). Αν και δεν ήταν μια πραγματική εποχή των παγετώνων με τη σωστή έννοια, καθώς δεν είχαν επικρατήσει παγετωνικές συνθήκες, ο όρος εισήχθη στην επιστημονική βιβλιογραφία από τον François E. Matthes το 1939. Έχει οριστεί συμβατικά ως μια περίοδος που εκτείνεται από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα, αλλά μερικοί εμπειρογνώμονες προτιμούν μια εναλλακτική χρονική περίοδο περίπου από το 1300 έως το 1850.

 Η Τρίτη Έκθεση Αξιολόγησης της Διακυβερνητικής Ομάδας για την Κλιματική Αλλαγή (Intergovernmental Panel on Climate Change (TAR)) του 2001 περιγράφει τις πληγείσες περιοχές: «Τα στοιχεία από τους παγετώνες των βουνών υποδηλώνουν αυξημένο παγετό σε αρκετές ευρέως διαδεδομένες περιοχές εκτός Ευρώπης πριν από τον εικοστό αιώνα, συμπεριλαμβανομένης της Αλάσκας, της Νέας Ζηλανδίας και της Παταγονίας. Ωστόσο, ο χρονικός ορίζοντας των μέγιστων παγετώνων στις περιοχές αυτές διαφέρει σημαντικά, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να αντιπροσωπεύουν σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητες περιφερειακές κλιματικές αλλαγές, και όχι μια παγκόσμια σύγχρονη αυξημένη παγετό. Συνεπώς, τα σημερινά στοιχεία δεν υποστηρίζουν συνολικά σύγχρονες περιόδους ανώμαλου ψυχρού ή θερμότητας σε αυτό το διάστημα και οι συμβατικοί όροι της "μικρής εποχής των παγετώνων" και της "μεσαιωνικής θερμής περιόδου" φαίνεται να έχουν περιορισμένη χρησιμότητα στην περιγραφή των τάσεων για τις μεταβολές παγκόσμιας μέσης θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μικρότερη του 1 °C σε σχέση με τα επίπεδα του τέλους του εικοστού αιώνα.» Η Τέταρτη Έκθεση Αξιολόγησης (IPCC Fourth Assessment Report (AR4) του 2007 αναλύει πιο πρόσφατες έρευνες δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στη Μεσαιωνική Ζεστή Περίοδο: «Όταν βλέπουμε από κοινού τις δύο Εκθέσεις Αξιολόγησης και σύμφωνα με τις σημερινές διαθέσιμες ανακατασκευές που έγιναν, δείχνουν γενικά μεγαλύτερη μεταβλητότητα στις τάσεις εκατονταετών χρονικών διαστημάτων κατά τη διάρκεια της τελευταίας χιλιετίας από ό,τι φαινόταν στο TAR... Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα σχετικώς δροσερών συνθηκών κατά τον 17ο αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα και ζεστασιά κατά τον 11ο εως στις αρχές του 15ου αιώνα, αλλά οι θερμότερες συνθήκες είναι πιο εμφανείς στον εικοστό αιώνα.»
1172 Αινείας

Ο Αινείας (Äneas) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (ακόλουθο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τον γνωστό Τρώα ήρωα του Τρωικού Πολέμου.

 Η μέση διάμετρος του Αινείου εκτιμάται σε 142,8 ± 4,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0403. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Αινείας γύρω από τον εαυτό του. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ροβέρτος του Κλερμόν

Ο Ροβέρτος του Κλερμόν (Robert de Clermont, 1256 - 7 Φεβρουαρίου 1317) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν ο πρώτος κόμης του Κλερμόν (1268 - 1317) και ιδρυτής του Κλάδου των Βουρβόνων.

 Ήταν ο μικρότερος γιος του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης τού Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. Νυμφεύτηκε το 1272 τη Βεατρίκη των Καπετιδών, κόρη και διάδοχο του Ιωάννη κυρίου τού Μπουρμπόν και εγγονή του Ούγου Δ΄ της Βουργουνδίας. Το 1279 σε κονταρομαχία δέχθηκε τραύματα στο κεφάλι, που τον κατέστησαν ανάπηρο σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Είναι ο πατέρας του Λουδοβίκου Α΄ γενάρχη του κλάδου των Βουρβόνων, ο οποίος κλάδος κυβέρνησε τη Γαλλία (1589 - 1848), την Ισπανία (1700 μέχρι σήμερα) και το Λουξεμβούργο (1964 μέχρι σήμερα). Με τη σύζυγό του Βεατρίκη των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κυρία του Μπουρμπόν και κόρη του Ιωάννη κόμη του Σαρολαί & κυρίου του Μπουρμπόν, απέκτησε τέκνα: Λουδοβίκος Α΄ 1279-1341, δούκας του Μπουρμπόν. Λευκή 1281-1304, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Ζ΄ κόμη του Ωβέρν. Γουλιέλμος ΙΒ΄, κόμης του Ωβέρν. Ιωάννης 1283-1316, βαρόνος του Σαρολαί. Μαρία 1285-1372, ηγουμένη του αββαείου του Πουασύ. Πέτρος 1287-1330, αρχιδιάκονος του Παρισιού. Μαργαρίτα 1289-1309, παντρεύτηκε πρώτα τον Ραϋμόνδο-Βερεγγάριο των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Άντρια και μετά τον Ιωάννη Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ. Bourbon, John Bell Henneman Jr., Medieval France: An Encyclopedia Keen, Maurice (1984). "The Rise of the Tournament". Chivalry. Yale University Press. p. 87.
Άγιοι Ανάργυροι Καπανδριτίου

Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Καπανδριτίου, του δήμου Ωρωπού, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι ορεινός οικισμός στη ΒΑ. Αττική, κοντά στην κορυφή «Αγριοφυστικιά», Β. του Μικροχωρίου και ΝΑ. του Καλάμου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 540. Απέχει 42 χλμ. περίπου ΒΑ. της Αθήνας. Οι Άγιοι Ανάργυροι αναγνωρίστηκαν το 1981 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Καπανδριτίου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκαν από την κοινότητα Καπανδριτίου και προσαρτήθηκαν στον δήμο Ωρωπού(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=26533) Η Μονή Αναλήψεως, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» (Αττική, εκδ. 2007) eetaa.gr
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 25 μέτρα πιστόλι ταχείας βολής ανδρών

Το πιστόλι ταχείας βολής ανδρών από απόσταση 25 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε στις 11 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.

 Με τους αδερφούς Πέιν να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο αγώνισμα επειδή οι κριτές έκριναν πως τα όπλα τους δεν είχαν το απαιτούμενο διαμέτρημα, στον αγώνα έλαβαν μέρος μόλις τέσσερις αθλητές από τρεις χώρες. Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 30 βολές (χωρισμένες σε πέντε γύρους των έξι βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 25 μέτρα μακριά. Οι δύο έλληνες συμμετέχοντες, Ιωάννης Φραγκούδης και Γεώργιος Ορφανίδης, εκμεταλλεύθηκαν την απουσία των Αμερικανών και κέρδισαν τις δύο πρώτες θέσεις. Ο Φραγκούδης συγκέντρωσε συνολικά 344 βαθμούς έχοντας 23 χτυπήματα στον στόχο, ενώ ο Ορφανίδης συγκέντρωσε 249 βαθμούς με 20 χτυπήματα στον στόχο. Στην τρίτη θέση έμεινε ο Χόλγκερ Νίλσεν από τη Δανία, για τον οποίο παραμένουν άγνωστα τα αποτελέσματα των βολών του, ενώ ο Βρετανός Σίδνεϋ Μέρλιν δεν τερμάτισε τον αγώνα. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2013. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Μαρτίου 2013. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Χασάν Ελ Σαζλί

Ο Χασάν Ελ Σαζλί (αραβικά: حسن الشاذلي, 20 Μαΐου 1943–20 Απριλίου 2015), ήταν Αιγύπτιος διεθνής ποδοσφαιριστής. Ένας από τους κορυφαίους της χώρας του όλων των εποχών, παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 176 γκολ.

 Σε ηλικία 14 ετών επέλεξε την Τερσάνα της Γκίζας και το 1963 - ήδη 20 και καθιερώθηκε στην πρώτη ομάδα - ήταν ο ηγέτης του μοναδικού τίτλου πρωταθλήματος του συλλόγου του. Εκείνη τη σεζόν, η ομάδα ήταν ισόπαλη στο δεύτερο όμιλο με Ζαμάλεκ και Ισμαΐλι, όλοι με 34 βαθμούς. Καθώς υπήρχαν μόνο δύο θέσεις στους τελικούς, παίχτηκε ένα τρίγωνο και η Τερσάνα προκρίθηκε δεύτερη μετά την ήττα από τη Ζαμάλεκ. Στον τελικό όμιλο η Τερσάνα ήταν η καλύτερη και πρωταθλήτρια με 32 γκολ του Ελ Σαζλί. Η ομάδα ήταν δεύτερη δεύτερη το 1964 και το 1975 και κέρδισε το Κύπελλο το 1965 και το 1967. Ο Ελ Σαζλί ήταν πρώτος σκόρερ το 1963 (29 γκολ), 1965 (23 γκολ), το 1966 (16) και το 1975 (34). Η επίδοση των 34 τερμάτων σε μία χρονιά όπως και ο αριθμός των τεσσάρων τίτλων κορυφαίου σκόρερ παραμένουν ακατάρριπτο ρεκόρ. Να σημειωθεί ότι μεταξύ 1967 και 1972 δεν διοργανώθηκε πρωτάθλημα λόγω του πολέμου με το Ισραήλ. Έκλεισε την καριέρα του το 1976 σε ηλικία 35 ετών με 176 τέρματα σε 325 αγώνες πρωταθλήματος.Χάρη στα γκολ του, γρήγορα έγινε βασικός στην ομάδα της Εθνικής Αιγύπτου. Το πρώτο τους μεγάλο τουρνουά ήταν Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1963. Στην Γκάνα οι "Φαραώ" αναζητούσαν τον τρίτο τους τίτλο μετά από αυτούς του 19 και 1959. Ο Ελ Σαζλί σημείωσε τρία στο ντεμπούτο (6–3 επί της Νιγηρίας) και ένα με αντίπαλο το Σουδάν (2–2), αλλά η Αίγυπτος τερμάτισε δεύτερη στον όμιλο και έχασε τον τελικό. Στον αγώνα για την τρίτη θέση με τη Αιθιοπία, πέτυχε ένα ακόμα γκολ στο τελικό 3–0 και ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Και η επόμενη ευκαιρία του για τον τίτλο της ηπείρου χάθηκε στην επόμενη διοργάνωση που συμμετείχε η Αίγυπτος, το 1970 στο Σουδάν με την κατάληψη και πάλι της τρίτης θέσης παρά τα πέντε γκολ του. Είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει σημειώσει δύο χατ-τρικ στην ιστορία του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Στον αγώνα της τρίτης θέσης σημείωσε ένα ακόμα χατ-τρικ με αντίπαλο την Ακτή Ελεφαντοστού στις 16 Φεβρουαρίου. Με ένα ακόμα γκολ που σημείωσε στη διοργάνωση του 1974 συμπλήρωσε 12 στο θεσμό και είναι τέταρτος σκόρερ. Συνολικά με την εθνική ομάδα της Αιγύπτου αγωνίστηκε σε 62 συναντήσεις και σημείωσε 42 τέρματα, επίδοση ρεκόρ στην εποχή του.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε κατά διαστήματα προπονητής στην πρώην ομάδα του χωρίς να καταφέρει να την οδηγήσει σε κάποια διάκριση. Προς τιμή του το στάδιο του συλλόγου στη Γκίζα φέρει το όνομά του. Πρωτάθλημα Αιγύπτου : 1962–63 Κύπελλο Αιγύπτου (2) : 1964–65, 1966–67 Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος (4) : 1962–63, 1964–65, 1965–66, 1974–75 Κορυφαίος σκόρερ του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής : 1963 Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο Αιγυπτιακό πρωτάθλημα : 176 γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ
Θανατική ποινή στην Εσθονία

Αυτό το άρθρο περιγράφει την κατάσταση της θανατικής ποινής στην Εσθονία. Η Εσθονία την έχει καταργήσει πλήρως από τις 18 Μαρτίου 1998 (όπως και σχεδόν κάθε Ευρωπαϊκή χώρα, εκτός από τη Λευκορωσία και τη Ρωσία), ενώ την εφάρμοσε επί Σοβιετικής εποχής και κατά τη μεσοπολεμική περίοδο της ανεξαρτησίας της.

 Από την 1935 μέχρι την ενσωμάτωση της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση το 1940, οι κρατούμενοι που καταδικάζονταν σε θάνατο από πολιτικά δικαστήρια είχαν το δικαίωμα είτε να εκτελέσουν την καταδίκη τους αυτοκτονώντας υποβοηθούμενοι από δηλητήριο ή από απαγχονισμό. Αυτά περιέγραφε ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 1 Φεβρουαρίου 1935): "Μία ώρα πριν την προγραμματισμένη ώρα της εκτέλεσης, ο κατάδικος θα πρέπει να μεταφερθεί σε κελί θανάτου, όπου ο εισαγγελέας θα διαβάσει τη θανατική καταδίκη και να ζητήσει από τον αιχμάλωτο εάν αυτός είναι διατεθειμένος να αυτοκτονήσει. Αν η απάντηση του είναι καταφατική, ο εισαγγελέας θα δώσει στον καταδικασμένο ένα ποτήρι δηλητήριο—το είδος του δηλητηρίου θα πρέπει να καθορίζεται από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας. Αν ο καταδικασμένος άνθρωπος αποτυγχάνει να πάρει το δηλητήριο μέσα σε πέντε λεπτά θα απαγχονιστεί.'" Οι στρατιωτικές εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν από ένα εκτελεστικό απόσπασμα οκτώ ανδρών. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής, η μέθοδος εκτέλεσης ήταν ο πυροβολισμός από όπλο στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Μέχρι το 1970 οι θανατικές καταδίκες στην Εσθονία λάμβαναν χώρα σε ειδικό κελί στο Τάλιν, αλλά από το 1970 και έπειτα οι θανατικές καταδίκες από την Εσθονία γίνονταν σε πόλεις άλλων σοβιετικών δημοκρατιών.Η τελευταία εκτέλεση στην Εσθονία έλαβε χώρα δεκαπέντε μέρες μετά την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση, στις 11 Σεπτεμβρίου 1991, με την εκτέλεση του Ρέιν Ορούστε, που καταδικάστηκε για φόνο, πυροβολήθηκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού στη φυλακή Παταρέι. Η θανατική ποινή είχε καταργήθηκε πλήρως στην Εσθονία στις 18 Μαρτίου 1998, όταν υπεγράφη το Πρωτόκολλο αρ. 6 της ΕΣΔΑ.
Καβούσι Ρεθύμνου

Το Καβούσι (επίσης Καβούσιον) είναι ορεινός οικισμός της Τοπικής Κοινότητος Χαρκίων, του Δήμου Ρεθύμνης και της Περιφερειακής Ενότητος Ρεθύμνης επί της νησού Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρων.

 Το Καβούσι βρίσκεται σε απόσταση 20 χλμ. ΝΑ. από την πόλη του Ρεθύμνου (μέσω Άδελε) και ανάμεσα στα Χάρκια (Δ.) και τη Μονή Αρκαδίου (Α.). Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την τουρκική λέξη Kavouz που σημαίνει πηγή, ενώ ο Φραντσέσκο Μπαρότσι, το 1577, το αναφέρει ως Cavussi. Αξιοθέατό του είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που χρονολογείται από την εποχή της ενετοκρατίας με την καμπάνα της να προέρχεται από το Τριέστι και το διπλανό δάσος βελανιδιάς με το σπάνιο είδος Αριές (Quercus ilex). Οι ντόπιοι το ονόμαζαν "του Μαναρή το δάσος" από την οικογένεια του χωριού Μαναρή. Από αυτήν καταγόταν ο ηγούμενος της μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαναρής. Επί τουρκοκρατίας, υπήρξε από τα χωριά της Κρήτης που υπέστησαν μεγάλες καταστροφές από τους Τούρκους λόγω της αντίστασης τους. Ο ποιητής Μαρίνο Τζανέ Μπουνιαλή αναφέρει: "...Αλιάκες, Χάρκια παίρνουσι, Καβούσι και Κυριάννα...". Αρκετοί Καβουσιανοί έλαβαν μέρος στο ολοκαύτωμα της της Μονής Αρκαδίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αμνάτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Χάρκια, αποτελούν την τοπική κοινότητα Χαρκίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρκαδίου του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει μόνιμο πληθυσμό 16 κατοίκους.Από το Καβούσι καταγόταν ο Τιμόθεος Λαγουδάκης, θεολόγος και διάκονος με σημαντική κοινωνική προσφορά και αντιδικτατορική δράση και βοήθεια προς τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου το 1973. Δολοφονήθηκε στις 25 Μαΐου 1974 από τη Δικτατορία με προσχεδιασμένο αυτοκινητιστικό δυστύχημα μαζί με τον επίσης αντιστασιακό ιερέα Παντελεήμονα Κατσούλη. Σημαντικές επίσης προσωπικότητες έχει αναδείξει η τοπική οικογένεια Πιατουλάκη, της οποίας μέλη είναι ο πολιτικός Γιώργος Πατούλης, και ο γνωστός ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, γεννηθείς ως Χρήστος Πιατουλάκης.
318

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 318 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 318 (CCCXVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τέταρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Λικινιανού και Κρίσπου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1071 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 318 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος δίνει στην αρχαία ρωμαϊκή πόλη Δρέπανα (Μικρά Ασία) το όνομα Ελενόπολις, από τη μητέρα του Ελένη και χτίζει μία εκκλησία προς τιμήν του μάρτυρα Αγίου Λουκιανού. Δίνεται στο Μέγα Κωνσταντίνο ο τίτλος Βρετανικός Μάξιμος για τις επιτυχημένες μάχες στη Βρετανία (οι λεπτομέρειες των οποίων είναι άγνωστες). Κίνα Η Κινεζική Αυτοκρατορία χάνει τα εδάφη της στα βόρεια του Γιανγκτσέ Ποταμού, προς όφελος των Σιονγκ-νου και των Σιανμπέι. Ανακηρύσσεται το κράτος του Πρώην Τζάο. Ο Λου Καν και η κυβερνώσα οικογένεια του Πινγκυάνγκ εκτελούνται σε ένα πραξικόπημα που διενεργείται από τον Τζιν Ζαν, ο οποίος είναι με τη σειρά του έκπτωτος από τους Σι Λα και Λου Γιάο. Ο Λου Γιάο γίνεται ο νέος αυτοκράτορας του Χαν Τζάο και μετακινεί την πρωτεύουσά του στο Τσανγκ' εάν. Θρησκεία Ο Γρηγόριος ο Φωτιστής διορίζει το γιο του Αρίστακα ως διάδοχο στο πατριαρχείο της Αρμενίας. Κωνσταντίνα, αυγούστα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (πεθαίνει το 354) Αυτοκράτειρα Λου, σύζυγος του αυτοκράτορα Σι Χου (πεθαίνει το 349) 7 Φεβρουαρίου - Τζιν Μινντί, αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (δολοφονήθηκε) (γεννιέται το 300) 31 Αυγούστου - Λου Κονγκ, αυτοκράτορας των Σιονγκ-νου Φαν Τσανγκσένγκ, Κινέζος ταοϊστής Τζιν Ζαν, στρατηγός των Σιονγκ-νου στο Χαν Τζάο Λου Καν, αυτοκράτορας των Σιονγκ-νου
Διεθνές Αεροδρόμιο Αντνάν Μεντερές

Ο Διεθνής Αερολιμένας Σμύρνης «Adnan Menderes» (τουρκ.: İzmir Havaalanı Adnan Menderes, IATA: ADB - ICAO: LTBJ) βρίσκεται 18 χιλιόμετρα νότια της Σμύρνης στην περιοχή του Καζαμίρ. Έχει πάρει το όνομά του από τον πολιτικό και πρώην Πρωθυπουργό της Τουρκικής Δημοκρατίας Αντνάν Μεντερές, ενώ παλαιότερα ονομαζόταν αεροδρόμιο Καζαμίρ.

 IATA: ADB - ICAO: LTBJ Σύνοψη Τύπος Αεροδρομίου: Κρατικό (Πολιτικό) Διαχείριση: DHMİ-(Τουρκικά: Devlet Hava Meydanları İşletmesi), Δ/νση Αεροδρομίων Τουρκίας Εξυπηρετεί: Σμύρνη, Τουρκία Κλίση: AMSL 419 ft (126 m) Συντεταγμένες: 38° 17' Β 27° 09' Α Τροχοδιάδρομοι: Κατεύθυνση: 16/34 Μήκος (m): 3.240 Επιφάνεια: Ασφαλτόστρωση Ο ευκολότερος τρόπος για να φτάσει κανείς από τη Σμύρνη στο "Adnan Menderes" είναι με τα λεωφορεία της Havaş που αναχωρούν από το κεντρικό πρακτορείο των Τούρκικων Αερογραμμών (ΤΗΥ) κάθε 20 λεπτά. Η διαδρομή, ανάλογα με την κίνηση, διαρκεί 35-60 λεπτά. Πολλά δρομολόγια τρένων που κατευθύνονται από/προς το σταθμό τρένων της Σμύρνης "Basmane" κάνουν στάση στο "Adnan Menderes". Η διάρκεια της διαδρομής μεταξύ Σμύρνης-Αεροδρομίου είναι 25-30 λεπτά. Το μόνο αρνητικό είναι ότι τα περισσότερα δρομολόγια είναι απογευματινά, και αν και τα τρένα είναι συνήθως γεμάτα, ο ναύλος είναι ιδιαίτερα φθηνός. Ο σταθμός τρένων στο "Adnan Menderes" είναι δίπλα ακριβώς στον Διεθνή Αεροσταθμό (Dis Hatlar) και συνδέεται με σκεπαστή διάβαση. Ο Αεροσταθμός Εσωτερικών πτήσεων, έχει απόσταση 300 μέτρων από το σταθμό. Το Σελτσούκ και η Έφεσος είναι 60 χλμ. νότια του "Adnan Menderes", και η διαδρομή με το αυτοκίνητο διαρκεί λιγότερο από 1 ώρα, αλλά συνδέονται επίσης με το φθηνό -πλην όμως αργό- τραίνο (6 φορές ημερησίως). Το Παμούκαλε απέχει 252 χλμ. από το αεροδρόμιο, και η διαδρομή με το αυτοκίνητο διαρκεί γύρω στις 4 ώρες. Άγκυρα: 618 χλμ. Α, 6 ώρες Αϊβαλί: 158 χλμ. Β, 2-1/2 ώρες Δαρδανέλλια: 358 χλμ. Β, 5 ώρες Κουσάντασι: 77 χλμ. Ν, 1-1/2 ώρες Κωνσταντινούπολη: 628 χλμ. Β, 8 ώρες Μαρμαρίδα: 302 χλμ. Ν, 4.5 ώρες Μποντρούμ: 232 χλμ. Ν, 4 ώρες Παμούκαλε: 252 χλμ. Α, 4 ώρες Πέργαμος: 118 χλμ. Β, 1-3/4 ώρες Σελτσούκ: 65 χλμ. Ν, 1-1/4 ώρες Σμύρνη: 18 χλμ. Β, 35 λεπτά Τουρκικές Αερογραμμές-ΤΗΥ Pegasus Airlines Onur AirΚαι πολλές εταιρείες τσάρτερ, όπως η MNG, Excel Airways, Air Berlin, Hapag-Lloyd κ.ά..
Άγιος Ιωάννης Καρουσάδων Κέρκυρας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Καρουσάδων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Εσπερίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη ΒΔ. Κέρκυρα, στις ανατολικές ακτές του όρμου Σιδαρίου. Βρίσκεται μεταξύ Καρουσάδων και Σιδαρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 4. Απέχει 33 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρουσάδων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καρουσάδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Εσπερίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Εσπερίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Η παραλία του χωριού, καθώς και η παραλία «Γιαλός» στα ανατολικά. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
361

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 361 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 361 (CCCLXI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ταύρου και Φλωρεντίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1114 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 361 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 3 Νοεμβρίου - Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ πεθαίνει από πυρετό στη Μοψουεστία της Κιλικίας, σε ηλικία 44 ετών. Λίγο πριν πεθάνει, βαπτίζεται Χριστιανός και κηρύσσει νόμιμο διάδοχο τον ξάδελφό του Ιουλιανό τον Αποστάτη. 11 Νοεμβρίου - Ο Ιουλιανός γίνεται μόνος αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κυβερνά από την Κωνσταντινούπολη και προσπαθεί να αποκαταστήσει τον Παγανισμό. Ο Κωνστάντιος Β΄ θάβεται στην Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Υπουργοί και άκολουθοι του Κωνσταντίου Β΄ δικάζονται στο Χαλκηδόνειο Δικαστήριο. Κίνα 10 Ιουλίου - Δεκαέξι Βασίλεια: Ο Τζιν Αϊντί, σε ηλικία 20 ετών, διαδέχεται τον Τζιν Μιουντί, ως αυτοκράτορα της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν. Τέχνες 361-363: ένα νόμισμα του Ιουλιανού του Αποστάτη εκδίδεται. Σήμερα διατηρείται στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Ιατρική Η Κωνσταντινούπολη εφαρμόζει ένα πιο ισχυρό αδειοδοτικό σύστημα για τους ιατρούς. Θρησκεία Ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός αποπειράται να οργανώσει μία παγανιστική εκκλησία και να υποκαταστήσει τον Χριστιανισμό. Ο Πάπας Λιβέριος αποκηρύσσει τη Αρειανιστική θρησκευτική πεποίθηση και ότι η Σύνοδος του Αρμινίου δεν έχει καμία εξουσιοδότηση να εξάγει δόγματα. Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος) επιστρέφει στη Ναζιανζό και διορίζεται ιερέας από τον πατέρα του, ο οποίος θέλει να βοηθήσει τους επιτόπιους Χριστιανούς. Η ανοικοδόμηση του Μοναστηρίου του Αγίου Αντωνίου στην Αιγυπτιακή Ανατολική Έρημο αρχίζει. 24 Δεκεμβρίου - Ο Γεώργιος ο Καππαδοκίας, ο Αρειανιστής εισβάλλων επίσκοπος της Αλεξανδρείας, δολοφονείται στην επισκοπική έδρα του και ο Αθανάσιος ο Αλεξανδρείας επιστρέφει στην πατρίδα του θριαμβευτικά. 10 Ιουνίου - Μάξιμος ο Νάπολης, Ρωμαιοκαθολικός αρχιεπίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 3 Νοεμβρίου - Κωνστάντιος Β΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 317) 24 Δεκεμβρίου - Γεώργιος ο Καππαδοκίας, Βυζαντινός Ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) 24 Δεκεμβρίου - Γεώργιος ο Λαοδικείας, Βυζαντινός Ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος και άγιος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Αποδήμιος, Ρωμαίος αξιωματούχος και αγγελιαφόρος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ευσέβιος, Ρωμαίος αξιωματούχος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Τζιν Μιουντί, αυτοκράτορας της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 343) Λι Σι, αυτοκράτορας των Μπα-Ντι στο Τσενγκ Χαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Σονγκ Χαν, αντιβασιλέας του Πρωίμου Λιανγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ουάνγκ Ξιτζί, Κινέζος καλλιγράφος (γεννιέται το 303)
Γκαστόν Μπράουν

Ο Γκαστόν Μπράουν (Gaston Alfonso Browne, 9 Φεβρουαρίου 1967-) είναι πολιτικός από την Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Ιούνιο του 2014. Ανήκει στο Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας. Προτού ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν τραπεζίτης.

 Γεννήθηκε στην Αντίγκουα και συγκεκριμένα στο Πότερς Βίλατζ. Η εφηβική ηλικία ήταν πολύ δύσκολη, καθώς μεγάλωσε με την 80χρονη γιαγιά του. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο Βίλα και στη συνέχεια στο Σχολείο Πριγκίπισσας Μαργαρίτας. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο Αστικό Τραπεζικό Κολέγιο (City Banking College) στην Ισπανία, από όπου αποφοίτησε με μπάτσελορ επιστημών στις Τράπεζες και στα Οικονομικά. Έπειτα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, αποκτώντας τίτλο MBA στα Οικονομικά. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε με την εκλογή του ως βουλευτή, το 1999 στην εκλογική περιφέρεια St. John's City West. Διορίστηκε υπουργός Σχεδιασμού, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Δημοσίων Υπηρεσιών κατά την πρώτη του θητεία ως βουλευτή. Έπειτα από η διεξαγωγή των εκλογών του 2014, το κόμμα του κέρδισε την εξουσία, με αποτέλεσμα να διαδεχθεί τον Μπάλντουιν Σπένσερ στο αξίωμα του πρωθυπουργού. Με ηγέτη τον 47χρονο Μπράουν, το ALP επανήλθε στην εξουσία έπειτα από 10 χρόνια στην αντιπολίτευση, κερδίζοντας 14 επί συνόλου 17 εδρών. Η ορκωμοσία του Μπράουν έγινε στις 13 Ιουνίου 2014. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2017 ο Τυφώνας Ίρμα ενέσκηψε στην Μπαρμπούντα, καταστρέφοντας το 95% του νησιού. Τα τηλεπικοινωνιακά και συγκοινωνιακά δίκτυα επίσης καταστράφηκαν, ενώ το 60% των κατοίκων του νησιού έμειναν άστεγοι. Ο Μπράουν αναδείχθηκε νικητής και των εκλογών του 2018, καθώς το Εργατικό του Κόμμα κέρδισε 15 έδρες στο Κοινοβούλιο. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα κατά 15 μήνες. Ο Μπράουν είναι παντρεμένος με τη Μαρία Μπερντ, ανεψιά του δεύτερου πρωθυπουργού της χώρας Λέστερ Μπερντ. Το ζεύγος έχουν έναν γιο, τον Πρινς Γκαστόν, ο οποίος είναι ο τέταρτος γιος του Γκαστόν Μπράουν, καθώς έχει άλλα τρία παιδιά πριν παντρευτεί. Στις 11 Δεκεμβρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι η Μαρία θα είναι υποψήφια βουλευτής στις εκλογές του 2018. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gaston Browne στο Wikimedia Commons
Συναξάριο

Γενικά με την ονομασία Συναξάρια, στον πληθυντικό, παράγωγος όρος της Σύναξης, δηλαδή της συνάθροισης των πιστών στους ναούς προς τιμή κάποιου αγίου ή κάποιου εκκλησιαστικού γεγονότοςφέρονται ειδικά χριστιανικά λειτουργικά βιβλία που περιλαμβάνουν σύντομες ή εκτενείς διηγήσεις σχετικά με τον βίο γενικά και τα μαρτύρια που υπέστησαν Άγιοι και Οσιομάρτυρες. Οι διηγήσεις αυτές φέρονται κατά εορτολογική σειρά και αναγιγνώσκονται σε ιερουργίες - θρησκευτικές συνάξεις. Συλλογείς τέτοιων διηγήσεων ονομάζονται «Συναξαριστές». Με την ίδια αυτή ονομασία φέρονται και οι συγγραφείς των Συναξαρίων ή οι συντάκτες των βιβλίων με τα Συναξάρια.

 Στα Συναξάρια προστέθηκαν με τον καιρό και βίοι οσίων, ιεραρχών, μοναχών κ.λπ. με καθαρά εποικοδομητικό χαρακτήρα καθώς και περιγραφές άλλων εκκλησιαστικών γεγονότων όπως ανακομιδές λειψάνων, θαύματα και σχετικοί σεισμοί ή άλλες καταστροφές, με συνέπεια, έχοντας ευρύ περιεχόμενο, τα συναξάρια να διακρίνονται επιμέρους σε ιστορικά, εγκωμιαστικά και δημώδη. Τα Συναξάρια περιλαμβάνονται στα βιβλία λειτουργικής και χρησιμοποιούνται κυρίως στις ακολουθίες του Όρθρου μετά την 6η ωδή των κανόνων. Κυριότερες συλλογές συναξαρίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι του Συμεών του Μεταφραστού, το Μηνολόγιο του Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου που φέρει την ονομασία «Βασιλειανό Συναξάριο», του Νικόδημου του Αγιορείτη, που πρωτοεκδόθηκε στη Βενετία, του Κ. Δουκάκη κ.ά. Παρόμοια βιβλία υφίστανται και στη Καθολική Εκκλησία, με την ονομασία "Synaxarium" (εκ της ελληνικής), σε διάκριση όμως του Μαρτυρολογίου που αφορά Μάρτυρες εποχής των Διωγμών. Σημαντικές πηγές για τα κείμενα αυτά αποτελούν οι εκδόσεις των Βολλανδιστών: Το πολύτομο έργο Acta Sanctorum και το ειδικό περιοδικό τους με τίτλο Analecta Bollandiana. Επίσης η συλλογή του Jacques-Paul Migne, Patrologia Graeca με 161 τόμους . Αγιολογία Μηναίον Νέον Μαρτυρολόγιον Τυπικό της Εκκλησίας Μαρτυρολογία "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τόμ. 56ος, σελ.70-71. Το Συναξάριο: Οι ζωές των Αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Γλίνος Τρικάλων

Το Γλίνος είναι πεδινό χωριό του Δήμου Τρικκαίων. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στο δυτικό τμήμα του θεσσαλικού κάμπου και ανάμεσα στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα. Έχει μόνιμο πληθυσμό, κατά την Ελληνική απογραφή 2011, 565 κατοίκους.

 Αρκετοί υποστηρίζουν ότι το Γλίνος πήρε το όνομα του από τα ψάρια (γλίνια). Μία άλλη εκδοχή που υφίσταται από παλαιότερα είναι ότι υπήρχαν στη περιοχή βάλτοι και έντονη λάσπη, αφού το χωριό βρίσκεται στις όχθες του Πηνειού ποταμού(γλίνια). Πάντως το χωριό αρχικά βρισκόταν σε άλλη περιοχή, και συγκεκριμένα στη θέση Παλιοκόπρια, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά από το σημερινό χωριό. Μεταφέρθηκε στη σημερινή θέση δίπλα στον Πηνειό κατά τον 19ο αιώνα, λόγω έλλειψης νερού. Το Γλίνος υπήρξε μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 2010 δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Μεγάλων Καλυβίων, ενώ τώρα είναι τοπική κοινότητα του Δήμου Τρικκαίων. Στο Γλίνος υπάρχουν και είναι επισκέψιμα: Ο ναός του Αγίου Γεωργίου, που κτίστηκε το 1818 στη θέση Παλιοκόπρια, όπου βρισκόταν αρχικά το χωριό. Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων. Τα εξωκκλησια του Αγιου Γεωργιου και της Αγίας Όλγας που ειναι στον ιδιο χωρο. Ο παραδοσιακός περιστεριώνας, ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες στη Θεσσαλία που επισης ειναι στον ιδιο χωρο με τα δυο {2} τουρκικα κονακια. Στο Γλίνος γίνεται επιπλέον πανηγυρική εκδήλωση στις 30 Ιουνίου, παραμονή της θρησκευτικής εορτής των Αγίων Αναργύρων. Το απόγευμα πραγματοποιείται μέγας πανηγυρικός εσπερινός και στη συνέχεια ακολουθεί η λιτανεία της εικόνας των αγίων. Έπειτα αρχίζουν μουσικές εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν χορευτικά συγκροτήματα. Στους επισκέπτες προσφέρεται παραδοσιακό φαγητό και κρασί . Επιπλέον, κάθε χρόνο στην εορτή του Αγίου Γεωργίου (που είναι ο πολιούχος του χωριού) γίνεται αναπαράσταση του καραγκούνικου γάμου και επιδείξεις παραδοσιακών χορών από τις πολιτιστικές ομάδες χορού του χωριού και άλλων περιοχών. Στο Γλίνος λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Οι μαθητές ανώτερων βαθμίδων της υποχρεωτικής εκπαίδευσης εξυπηρετούνται από τα σχολεία των Μεγάλων Καλυβίων και Τρικάλων. Απο το Γλινος καταγεται ο επι σειρα ετων πρωταθλητης Ελλαδος στην ποδηλασια ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΡΑΤΣΑΝΗΣ...Στο Γλίνος υπάρχει γήπεδο ποδοσφαίρου, που αποτελεί έδρα της ομώνυμης ομάδας Α.Ο. Γλίνος. (Τελευταία Ενημέρωση : Φλεβάρης 2015 ) Έτος ιδρυσης είναι το 1976 , και η ομάδα με τις πράσινες-λευκές εμφανίσεις επανασυγκροτήθηκε το 2006 επειτα από μια εξαετία "ξηρασίας". Εκ τότε η ομάδα δίνει το παρόν στις : Α ( για 1 έτος 2018 ) Α1 ( για 11 ετη / 2008 10η ,2009 5η ,2010 4η ,2011 17η ,2013 , 2014 14η , 2015 , 2016 , 2017 ,2019, 2020 ) και Β1 ( για 3 έτη / 2006 5η , 2007 2η , 2012 1η ) κατηγορίες της ΕΠΣ Τρικαλων , εχοντας κατακτήσει την χρονιά 2012-13 το Πρωτάθλημα της Β1 , ενώ η καλύτερη τελική της θεση ειναι η 4η , την χρονιά 2010-11 .
Lionheart (άλμπουμ των Saxon)

Lionheart είναι ο τίτλος του 16ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Steamhammer".Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές και σηματοδότησε την εμπορική επάνοδο του συγκροτήματος στα ευρωπαϊκά τσαρτ, αφού κατάφερε να μπει στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών αρκετών χωρών, γεγονός που συνεχίστηκε ακόμη περισσότερο με τα επόμενα άλμπουμ του συγκροτήματος. Το "Lionheart" είναι ο μοναδικός δίσκος των Saxon με τον πρώην ντράμερ των Stratovarious, Γιοργκ Μίκαελ, στα τύμπανα. Η ονομασία του δίσκου είναι εμπνευσμένη από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, βασιλιά της Αγγλίας κατά την τελευταία δεκαετία του δωδέκατου αιώνα μ.Χ..

 Witchiefinder General (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:49 Man and Machine (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 3:28 The Return (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 1:18 Lionheart (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 6:04 Beyond the Grave (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:55 Justice (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:26 To Live by the Sword (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:10 Jack Tars (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 0:57 English Man O' War (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:08 Searching for Atlantis (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 5:54 Flying on the Edge (Byford, Quinn, Scaratt, Carter, Michael) - 4:54 Lionheart (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 28 Σεπτεμβρίου 2004 Το Lionheart ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Νταγκ Σκάρατ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Νιμπς Κάρτερ - μπάσο Γιοργκ Μίκαελ - τύμπανα Κρις Στάμπλεϊ - πλήκτρα στο τραγούδι "Lionheart"
March On, Bahamaland

March On, Bahamaland είναι ο εθνικός ύμνος της νησιωτικής χώρας Μπαχάμες. Συνθέτης είναι ο Τίμοθι Γκίμπσον, ο οποίος έγραψε και τους στίχους. Καθιερώθηκε το 1973, όταν η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο.

 Lift up your head to the rising sun, Bahamaland; March on to glory, your bright banners waving high.See how the world marks the manner of your bearing! Pledge to excel through love and unity.Pressing onward, march together to a common loftier goal;Steady sunward, tho' the weather hide the wide and treachrous shoal.Lift up your head to the rising sun, Bahamaland, 'Til the road you've trod lead unto your God, March on, Bahamaland. Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, γη των Μπαχάμας Προχώρα προς τη δόξα, οι λαμπρές σου σημαίες κυματίζουν ψηλά.Δες πώς ο κόσμος γιορτάζει τον τρόπο της γέννησής σου! Υποσχέσου ότι θα είσαι εξαιρετική μέσω της αγάπης και της ομόνοιας.Με πίεση προς τα εμπρός, παρελάστε μαζί σε έναν κοινό πιο υψηλό στόχοΣταθερά προς τον ήλιο, παρότι ο καιρός κρύβει τα πλατιά και επικίνδυνα ρηχά σου νερά.Σήκωσε ψηλά το κεφάλι σου εκεί που ανατέλλει ο ήλιος, γη των Μπαχάμας, Ως ότου ο δρόμος που εσύ έχεις βαδίσει οδηγήσει προς τον Θεό σου, Προχώρα μπροστά, γη των Μπαχάμας. Ο ύμνος στο nationalanthems.info.
Καίτη Ρεΐζη

Η Αικατερίνη (Καίτη) Ρεΐζη (1945) είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια. Υπήρξε δώδεκα φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1965 ως το 1970, ως αθλήτρια του Πανιωνίου, στους δρόμους ταχύτητας: 100, 200 και 400μ καθώς και στις σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400μ.

 Η Ρεΐζη πρωταγωνίστησε στον ελληνικό αθλητισμό στους δρόμους ταχύτητας την πενταετία 1965-1970. Έγινε γνωστή στο πανελλήνιο το 1964 από τις νίκες της σε αγώνες νεανίδων, ενώ έλαβε μέρος και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1964, όπου μπήκε στον τελικό των 100μ και τερμάτισε έκτη με 13.6.Στη συνέχεια, υπό την επίβλεψη του σπουδαίου προπονητή του μόνιμου τότε πρωταθλητή γυναικών Πανιωνίου, του Ηλία Μισαηλίδη, κατάφερε να εξελιχθεί σε πρωταγωνίστρια στις αποστάσεις 100 ως 400μ. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1965 πήρε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στα 100 με 13.1 και άλλο ένα στα 4x100 μ. με το σύλλογό της, ενώ ήταν 4η στα 200 μ. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1965 ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που στο Νέο Φάληρο κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. με χρόνο 49.9. Το επόμενο έτος νίκησε σε 100 και 200μ καθώς και στη σκυταλοδρομία. Τα επόμενα δύο έτη κυριάρχησε στα 200, ενώ το 1968 κέρδισε και στα 400μ, καθώς και στη σκυταλοδρομία. Στις 10 Αυγούστου του 1969 μετείχε στην πρωταθλήτρια Ελλάδας ομάδα 4x400 του Πανιωνίου (μαζί με τις Ε. Χρηστίδου, Α. Γεωργιάδου και Γ. Τρίμη), που κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ με 4.12.7. Μία εβδομάδα αργότερα, στις 17 Αυγούστου, αποτέλεσε μέλος της ομάδας του Πανιωνίου (μαζί με τις Χαρά Σασαγιάννη, Ελένη Βρεττάκου και Ντόρη Μηνιάτη) που κατέρριψε -και πάλι στο Νέο Φάληρο- το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 48.4. Τελευταία πανελλήνια νίκη της στα 4x400 το 1970, ξανά με πανελλήνιο ρεκόρ 4.08.2. Υπήρξε σταθερό μέλος της εθνικής ομάδας γυναικών και έλαβε μέρος στους βαλκανικούς αγώνες. Στη βαλκανιάδα του 1968 στο Σεράγεβο κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ των 400μ. Μετά την αποχώρησή της από τους στίβους εργάστηκε στον ΟΠΑΠ. Πανελλήνια ρεκόρ: 400μ: 59.7 (1968) 4Χ100μ: 4Χ400μ: 4.12.7 (με τον Πανιώνιο, 1969), 4.08.2 (με τον Πανιώνιο, 1970). Πρωταθλήτρια Ελλάδος: 100μ: 1965, 1966. 200μ: 1966, 1967, 1968. 400μ: 1968 4Χ100μ: 1965, 1966, 1967, 1968 4Χ400μ: 1969, 1970 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998. Αθλητική Ηχώ "Καίτη Ρεΐζη: Υποψήφια για ελληνικά ρεκόρ από τα 100 ως τα 400 μέτρα", Αθλητική Ηχώ, 3/2/1967.
Ερρίκος ο Νεότερος του Ποντιέμπραντυ

Ο Ερρίκος ο Νεότερος, τσεχ.: Heinrich der Jüngere von Podiebrad (18 Μαΐου 1452 - 1 Ιουλίου 1492) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν κόμης του Γκλατς στο βασίλειο της Γερμανίας. Έγινε δούκας του Μύνστερμπεργκ (1462-71) μαζί με τους μεγαλύτερους αδελφούς του Βίκτωρα και Ερρίκο Α΄ τον Πρεσβύτερο. Κυβέρνησε το δουκάτο της Οπάβα μαζί με τους αδελφούς του (1465-72) και έγινε κατά καιρούς ο επίτροπος της Βοημίας· είναι γνωστός και ως συγγραφέας.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Γεωργίου της Βοημίας και της δεύτερης συζύγου του Ιωάννας, κόρης του Ιωάννη του Ροζμιτάλ. Έλαβε ανθρωπιστική παιδεία και συμμετείχε σε κονταρομαχίες ιπποτών. Ο Γεώργιος ήταν βασιλιάς, αλλά όχι κληρονομικός, έτσι έπεισε τον Φρειδερίκο Γ΄ των Αψβούργων το 1459 να τοποθετήσει τον γιο του Βίκτωρα στην Αυλή. Το 1462 ο Φρειδερίκος Γ΄ διόρισε επίσης τον Ερρίκο Α΄ τον Πρεσβύτερο και τον Ερρίκο τον Νεότερο στην Αυλή. Πιο πριν ο Γεώργιος τους είχε δώσει το φέουδο του Γκλατς και το δουκάτο του Μύνστερμπεργκ. Το 1465 τους έδωσε και το δουκάτο της Οπάβα ως φέουδο, που είχε αποκτήσει το προηγούμενο έτος. Νυμφεύτηκε το 1471 την Αικατερίνη των Βέττιν, κόρη του Γουλιέλμου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και είχε τέκνο: Άννα 1471-1517, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ του Νόιχαους, θησαυροφύλακα της Βοημίας και μπουργκράβο του κάστρου της Πράγας.Από την ερωμένη του Αικατερίνη Βοΐκοβα του Στιτάρ & Στραζνίτσε είχε αρκετά παιδιά. Ένα από αυτά είναι ο: Φρειδερίκος, κύριος του Κοστομλάτυ. http://www.cesky-jazyk.cz/zivotopisy/hynek-z-podebrad.html Marek, Miroslav. "bohemia/podieb.html". Genealogy.EU.
Δενδροχώρι Καστοριάς

Το Δενδροχώρι είναι ορεινός οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Καστρακίου του Δήμου Καστοριάς. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει 266 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της περιφερειακής ενότητας, στις νότιες πλαγιές της κορυφής του Ορλόβου, γνωστό στους στρατιωτικούς χάρτες ως Μάλι - Μάδι, 22 χλμ. ΒΔ της πόλης της Καστοριάς. Η μετάβαση γίνεται μέσω του καθέτου άξονα της Εγνατίας οδού, μπάρα Σιάτιστας - Κρυσταλλοπηγής, μετά τον κόμβο της Κορομηλιάς. Ο ευρύτερος γεωγραφικός χώρος φαίνεται πως κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Έτσι σε απόσταση πέντε περίπου χιλιομέτρων νοτιοανατολικά από το χωριό, σ' ένα από τα τελευταία προβούνια του Ορλόβου, που υψώνεται πλάι στο Λιβαδοπόταμο, έχουν εντοπιστεί ερείπια αρχαίου οχυρωμένου οικισμού, ο οποίος έλεγχε το πέρασμα μιας σπουδαίας αυχενοδιάβασης.

 Το 1878, δεν είχε προσχωρήσει κανείς στη Βουλγαρική Εξαρχία και είχε πληθυσμό 1.200 κατοίκους χριστιανούς ορθόδοξους. Το 1886 είχε 220 οικογένειες χριστιανικές, εκκλησία, σχολείο αρρένων, χάνι, κρήνες και 2 κλιβάνους [Σχινάς 1886], ενώ το 1900, ο Βούλγαρος στατιστικολόγος Μπάσιλ Κιντσώφ το 1900 καταγράφει 1.650 κατοίκους που έχουν προσχωρήσει στη Βουλγαρική Εξαρχία και τους αποκαλεί όλους Βουλγάρους. Μετά τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων καταγράφηκε ως Δύμπενη και το 1926 μετονομάστηκε σε Δενδροχώρι. Το Δενδροχώρι είναι ένα τυπικό δείγμα ορεινού χωριού που υπέστη δημογραφική καθίζηση (97%) από 1.207 άτομα το έτος 1913 σε 19 το 1951 τόσο κατά την αρχική περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων (1880-1908), αλλά και στα μεταγενέστερα χρόνια ανωμάλων περιόδων, όπως στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (συμμετοχή των ιθυνόντων του χωριού στη σύσταση της ΣΝΟΦ και μετά τη βραχύβια ύπαρξή της στη ΝΟΦ). Κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου (1946-1949) πολλοί κάτοικοι της εντάχθηκαν στον κομμουνιστικό ΔΣΕ και μερικοί είχαν ακολουθήσει ήδη από το 1945 την "μπριγάδα" (ταξιαρχία) του Γκότσε (Ηλίας Δημάκης) στο Βελιγράδι. Από 794 κάτοικοι που καταγράφονται το 1940 στην απογραφή του 1951 καταμετρούνται μόνο 19. Περισσότερα από 770 άτομα ακολουθούν την τύχη του ηττημένου ΔΣΕ στις Ανατολικές χώρες είτε ως επιζήσαντες άλλοτε μαχητές, είτε ως φυγόδικοι είτε ως εκτεθειμένοι στη νέα κατάσταση των πραγμάτων. Κατά την απογραφή του έτους 1951 αριθμούσε 19 κατοίκους που και αυτοί μετεγκατεστάθηκαν είτε στην πόλη της Καστοριάς είτε προσκλήθηκαν από συγγενείς τους στον Καναδά. Σήμερα κατοικείται εξ' ολοκλήρου από απόγονους Βλάχων της Παραμυθιάς και της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας που εγκαταστάθηκαν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Χρήστος Γιουμπρούκης, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός, Πράκτορας Α' τάξης Χριστόδουλος Παπαδημητρίου, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός, Πράκτορας Β' τάξης
Δεκαοκτάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκαοκτάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαοκτώ και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 18 πλευρές και 18 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε απλού δεκαοκταγώνου έχουν άθροισμα 2880 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαοκταγώνου είναι {18}.

 Συνήθως ο όρος δεκαοκτάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαοκτάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαοκτάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 160° η καθεμιά. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαοκταγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 18 4 a 2 cot ⁡ ( π 18 ) ≃ 25 , 5208 a 2 . {\displaystyle E={\frac {18}{4}}a^{2}\cot \left({\frac {\pi }{18}}\right)\simeq 25,5208\,a^{2}.} Το κανονικό δεκαοκτάγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη Το κανονικό δεκαοκτάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για αρκετά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, μερικά από τα οποία παρατίθενται παρακάτω σε ορθογώνιες προβολές: Weisstein, Eric W., "Octadecagon" από το MathWorld.
Strintzis Ferries

Η Strintzis Ferries ήταν ναυτιλιακή Εταιρεία η οποία ιδρύθηκε το 2003 από τους αδελφούς Παναγή και Γεράσιμο Στρίντζη. Η έδρα της ήταν το λιμάνι του Πειραιά και τα κεντρικά της γραφεία βρισκόταν στο Μαρούσι. Το λογότυπο της και τα σινιάλα των πλοίων της είχαν το αρχικό γράμμα Σ το οποίο συμβόλιζε το αρχικό γράμμα της λέξης Strintzis.

 Οι δραστηριότητες της εταιρίας στην ακτοπλοΐα ξεκίνησαν με τη δρομολόγηση του πλοίου F/B Επτάνησος στη γραμμή Κυλλήνης - Κεφαλονιάς τον Αύγουστο του 2003, και επεκτάθηκε τον Νοέμβριο του 2004, με τη δρομολόγηση του F/B Κεφαλονιά στη γραμμή Πάτρα - Σάμη - Ιθάκη.Τα δρομολόγια της εταιρείας στη γραμμή Πάτρα-Σάμη-Ιθάκη σταμάτησαν στις 31/10/2012 όταν η Strintzis Ferries ανέστειλε της δραστηριότητες της σε όλα της τα δρομολόγια. Από τις 2 Νοεμβρίου 2012 την εταιρεία διαδέχτηκε η Ionian Ferries και στη γραμμή Πόρος-Κυλλήνη και στην γραμμή Πάτρα-Σάμη-Ιθάκη.
Σιωπηλός μάρτυρας

Το Σιωπηλός μάρτυρας (πρωτότυπος τίτλος: Dumb Witness) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα γραμμένο από την Άγκαθα Κρίστι. Εκδόθηκε πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 5 Ιουλίου του 1937. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε αργότερα τον ίδιο χρόνο με τον τίτλο Poirot Loses A Client. Είναι η προτελευταία ιστορία που αφηγείται ο Χέιστινγκς. Η Κρίστι θα τον χρησιμοποιήσει ως αφηγητή μόνο μία φορά ακόμα, έπειτα από χρόνια, για το τελευταίο "αντίο" στον Πουαρό, το The Last Curtain. Ο μελετητής της Άγκαθα Κρίστι, Τζον Κάραν, ανακάλυψε το 2004 μια προγενέστερη εκδοχή της ιστορίας, με τον τίτλο The Incident of the Dog's Ball, που συμπεριελήφθη στη μελέτη του Murder in the Making.

 Μια ηλικιωμένη γεροντοκόρη βρίσκεται δηλητηριασμένη μέσα στο σπίτι της στην εξοχή. Όταν πριν λίγο καιρό έπεσε από τη σκάλα, όλοι έλεγαν ότι έφταιγε η λαστιχένια μπάλα που άφησε στο κεφαλόσκαλο το σκυλάκι της. Όμως η ίδια η Έμιλι πίστευε πως κάποιος από τους συγγενείς της προσπάθησε να την ξεκάνει. Το έγραψε, μάλιστα, στον Ηρακλή Πουαρό στις 17 Απριλίου. Όμως ο Πουαρό πήρε το γράμμα της πολύ αργά, στις 28 Ιουνίου... όταν η γηραιά κυρία ήταν ήδη νεκρή... Τώρα μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα για την παρ' ολίγον πελάτισσά του: να βρει την αλήθεια, έστω και μετά τον θάνατό της... Ηρακλής Πουαρό: Βέλγος ντετέκτιβ, που αναλαμβάνει να διαλευκάνει την υπόθεση της μυστηριώδους επιστολής της Έμιλι Αρουντέλ. Άρθουρ Χέιστινγκς: Φίλος του Πουαρό, που τον βοηθά να ρίξει φως στη υπόθεση. Έμιλι Αρουντέλ: Η πλούσια γεροντοκόρη θεία που στέλνει επιστολή στον Πουαρό όταν καταλαβαίνει ότι η συνήθεια του σκύλου της του Μπομπ να αφήνει τη λαστιχένια μπάλα του στο πλατύσκαλο έδωσε την ιδέα σε έναν από τους συγγενείς της που φιλοξενούσε για το Πάσχα να δέσει έναν σπάγκο από μια πρόκα, ώστε η ίδια να σκοντάψει και να πέσει στη σκάλα και να φανεί σαν ατύχημα. Έχοντας καταλάβει ότι κάποιος αποπειράθηκε να τη σκοτώσει, αλλάζει τη διαθήκη της και αφήνει όλη την περιουσία της στη συνοδό της, τη Μίνι Λόσον. Τερίσα Αρουντέλ: Ανιψιά της Έμιλι, η οποία στην πρώτη διαθήκη θα κληρονομούσε μέρος της περιουσίας της. Δρ Ρεξ Ντόναλντσον: Αρραβωνιαστικός της Τερίσα. Τσαρλς Αρουντέλ: Γοητευτικός μικροαπατεώνας ανιψιός της Έμιλι Αρουντέλ και αδελφός της Τερίσα. Όλων το μυαλό πηγαίνει σε αυτόν για το σκηνοθετημένο ατύχημα. Μπέλα Τάνιος: Ανιψιά της Έμιλι Αρουντέλ, εξαδέλφη του Τσαρλς και της Τερίσα. Δεν αντέχει άλλο τον Έλληνα άντρα της, τον δρα Τάνιος, και θεωρεί ότι τα χρήματα της κληρονομιάς θα τη βοηθήσουν να ζήσει ελεύθερη. Δρ Τζέικομπ Τάνιος: Έλληνας σύζυγος της Μπέλα, γιατρός. Έλεν: Η υπηρέτρια της Έμιλι Αρουντέλ. Μίνι Λόσον: Η συνοδός της Έμιλι Αρουντέλ τον τελευταίο χρόνο και, σύμφωνα με την τελική διαθήκη, μοναδική κληρονόμος της. Δρ Γκρέιντζερ: Γιατρός της Έμιλι Αρουντέλ, που τη φρόντιζε κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της. Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie - Σιωπηλός μάρτυρας Αγγλική Βικιπαίδεια - Dumb Witness Εκδόσεις Ψυχογιός - Agatha Christie - Έγκλημα στον Νείλο
Ιωάννης Βενθύλος

Ο Ιωάννης Βενθύλος (1804-1854) ήταν Έλληνας φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου. Ήταν ένας από τους πρώτους εκπαιδευτικούς που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της παιδείας στην νεότερη Ελλάδα.

 Γεννήθηκε το 1804 στην Σμύρνη όπου έλαβε τις πρώτες γνώσεις του, ενώ συνέχισε σπουδάζοντας φιλολογία στο Βερολίνο με καθηγητές τους Boeckh και Hermann. Το 1828 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να διδάσκει αρχικά στο Ορφανοτροφείο και στη συνέχεια στο Κεντρικό Σχολείο της Αίγινας, όπου μαζί με τον Γεώργιο Γεννάδιο κατάφερε να το μετατρέψει σε βαρύνουσας σημασίας πνευματικό κέντρο. Ωστόσο απολύθηκε λόγω της δημοκρατικής και αντικαποδιστριακής ιδεολογίας του. Το 1833, όταν ιδρύθηκε γυμνάσιο στο Ναύπλιο διορίστηκε καθηγητής εκεί, διδάσκοντας ελληνικά και γαλλικά. Αργότερα, το 1839, διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου παρέμεινε μέχρι το 1854 όταν πέθανε από χολέρα.Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του περιλαμβάνονται τα εξής: Γραμματική της νεωτέρας ελληνικής γλώσσης, 1832. Νεφέλες του Αριστοφάνη (επιμέλεια), 1839. Ποιητική του Αριστοτέλη (επιμέλεια), 1841. Στοιχεία μετρικής της των Ελλήνων και Ρωμαίων ποιήσεως, 1851. Ιωάννης Βενθύλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.