IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου

Η Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου είναι μία από τις οκτώ Μητροπόλεις, οι οποίες μαζί με την Αρχιεπισκοπή Κρήτης συναποτελούν την Εκκλησία της Κρήτης, ημιαυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία υπαγόμενη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η Μητρόπολη έχει έδρα της τον Κίσαμο και περιλαμβάνει τις δύο δυτικές πρώην επαρχίες του νομού Χανίων, την Κίσαμο και το Σέλινο. Μητροπολίτης της από το 2005 είναι ο Αμφιλόχιος Ανδρονικάκης.

 Η αρχαία Κίσαμος έχει εντοπιστεί στην πεδιάδα που πλαισιώνει τον ομώνυμο κόλπο. Ήταν ναυτικό και εμπορικό κέντρο της Δυτικής Κρήτης και λιμάνι της αρχαίας Πολυρρηνίας, της παλαιότερης Δωρικής πόλης της Κρήτης. Αν και βρισκόταν κοντά στην Πολυρρήνια, ήταν αυτόνομη πολιτεία και έκοψε δικά της νομίσματα, προνόμια που διατηρήθηκαν μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού. Η πόλη Κίσαμος ήταν καλά οχυρωμένη λόγω της στρατηγικής της σημασίας. Τα τείχη της χτίστηκαν από τους Βενετούς και κάποια τμήματά τους σώζονται και σήμερα. Το βενετικό οχυρό, το Καστέλλο, έδωσε το όνομά του στο Καστέλλι Κισάμου. Η Επισκοπή Κισάμου δεν περιελάμβανε πάντα το Σέλινο, καθώς είναι γνωστό ότι υπήρχε Επισκοπή Καντανίας με έδρα κοντά στο χωριό Κακοδίκι. Συγκαταλέγεται πάντως ανάμεσα στις είκοσι πρωτοχριστιανικές Επισκοπές της Κρήτης. Πρώτη μνεία Επισκόπου Κισάμου είναι αυτή του Ευκίσσου, που συμμετείχε στην Σαρδική Σύνοδο (343), κατόπιν αυτή του Θεοπέμπτου, που συμμετείχε στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο. Μολύβδινη βούλα που φυλάσσεται στο μουσείο του Ρεθύμνου και ανάγεται στα τέλη του ΣΤ' ή αρχές του Ζ' αιώνα, φέρει την επιγραφή «εκκλησία Κισάμου», ενώ στον Παρισινό τακτικό 1555Α (731-746) μνημονεύεται από τον τότε Μητροπολίτη Κρήτης ο Επίσκοπος Κισάμου, ενδέκατος στην τάξη. Η δραστηριότητα της Επισκοπής διακόπηκε κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας στην Κρήτη (826-961) και μετά το 1204, με την Ενετοκρατία, οπότε και εγκαταστάθηκαν Λατίνοι επίσκοποι στην Κρήτη. Από το 1645 ανασυστάθηκε η Επισκοπή Κισάμου, όπως και όλες οι επισκοπές. Μεταξύ 1831 και 1860 είχε ενωθεί με την Επισκοπή Κυδωνίας (ως Κυδωνίας και Κισάμου). Το 1860 ονομάστηκε Επισκοπή Κισάμου και Σελίνου με έδρα το Καστέλλι και με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου το 1962 ανυψώθηκε σε Μητρόπολη μαζί με τις υπόλοιπες Μητροπόλεις της Κρήτης. Επί Αρχιερατείας Ειρηναίου Γαλανάκη ανεγέρθηκαν πολλά ιδρύματα (τυπογραφείο, αγροτικές, τεχνικές και οικοκυρικές σχολές, οικοτροφεία, γηροκομεία) και ναοί, όπως και η Ορθόδοξη Aκαδημία Κρήτης στο Κολυμβάρι. Εκεί διεξήχθη η Πανορθόδοξη Σύνοδος του 2016. Ο πλήρης τίτλος του εκάστοτε επισκόπου είναι «Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Εσπερίας Κρήτης». Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου είναι σήμερα ο Σεβασμιότατος κ.κ. Αμφιλόχιος (κατά κόσμον Ανδρονικάκης), ο οποίος εξελέγη στις 5 Οκτωβρίου 2005 και χειροτονήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2005. «Ιστορία Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου & Σελίνου». Ιερά Μητρόπολις Κισάμου και Σελίνου. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2021.
Εθνική Καζακστάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 25 Ιανουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Καζακστάν αντιπροσωπεύει το Καζακστάν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Καζακστάν (Национальная Федерация Баскетбола РК).

 Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Καζακστάν εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης. Μέχρι σήμερα το Καζακστάν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1994, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.Επίσης, το Καζακστάν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Καζακστάν σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Καζακστάν σε Ασιατικούς Αγώνες: Εθνική Καζακστάν (καλαθοσφαίριση ανδρών) Kazakhstan, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Национальная Федерация Баскетбола РК, επίσημος ιστότοπος.
Δηνάριο Λιβύης

Το δηνάριο (αραβικά: دينار) είναι το νόμισμα της Λιβύης. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι «LYD» και υποδιαιρείται σε 1000 ντιρχάμ (dirham) (درهم). Εισήχθη το 1971 και αντικατέστησε τη Λίρα Λιβύης, με την οποία είχε ίδια αξία. Εκδίδεται από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, η οποία συντονίζει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα στη χώρα. Το 1972 η Διεθνής Αραβική Τράπεζα της Λιβύης για να ασχοληθεί με τις υπερπόντιες επενδύσεις.

 Ως το 1975 τα παλιά νομίσματα είχαν αξίες σε μιλέμ (milliemes), ίδια με τα ντιρχάμ. Τη χρονιά εκείνη εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστική αξία των 1, 5, 10, 20, 50 και 100 ντιρχάμ, που έφεραν το εθνόσημο της Ομοσπονδίας Αραβικών Δημοκρατιών. Αυτά ακολουθήθηκαν από δεύτερη σειρά κερμάτων σε ίδιες αξίες, με έναν καβαλάρη σε άλογο. Το 2004 κυκλοφόρησαν κέρματα του ¼ και του ½ δηναρίου. Τα κέρματα των 1, 5, 10 και 20 χρησιμοποιούνται σπάνια αλλά παραμένουν νόμιμα στις συναλλαγές. Τραπεζογραμμάτια αξίας ¼, ½, 1, 5 και 10 δηναρίων κυκλοφόρησαν το 1971. Το 2002 προστέθηκαν τα χαρτονομίσματα των 20 δηναρίων. Ανάμεσα στα θέματα των χαρτονομισμάτων είναι και το πορτρέτο του Μουαμάρ Καντάφι, που απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του χαρτονομίσματος 1 δηναρίου της 4ης σειράς. Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης
Θωμάς της Σαβοΐας-Γένοβας

Ο Θωμάς (ιταλ. Tommaso, 6 Φεβρουαρίου 1854 - 15 Απριλίου 1931) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν 2ος δούκας της Γένουας (1855-1931). Ήταν ανιψιός του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄, εξάδελφος του Ουμβέρτου Α΄ και θείος του Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄, βασιλέων της Ιταλίας.

 Ο Θωμάς Αλβέρτος Βίκτωρ γεννήθηκε στο Τορίνο και ήταν ο μόνος γιος του Φερδινάνδου της Γένουας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη της Σαξονίας. Το 1855 ο πατέρας του απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ως 2ος δούκας της Γένουας. Εκπαιδεύθηκε στη Σχολή Χάρροου, βορειοδυτικά του Λονδίνου. Το 1861 ο θείος του Βίκτωρ Εμμανουήλ της Σαρδηνίας έγινε βασιλιάς της Ιταλίας, έτσι ο Θωμάς και όλα τα μέλη της Οικογένειας έγιναν πρίγκιπες της Ιταλίας. Η μεγαλύτερη αδελφή του Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Ουμβέρτο Α΄, που δολοφονήθηκε το 1900, οπότε βασιλιάς έγινε ο γιος τους Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο βασιλιάς, που ήταν Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, τον όρισε υποδιοικητή (ιταλ. luogotenente), θέση από την οποία διαχειρίστηκε τις αστικές υποθέσεις της χώρας. Απεβίωσε το 1931 στο Τορίνο σε ηλικία 77 ετών και τον διαδέχθηκαν τρεις γιοί του: πρώτα ο Φερδινάνδος (1931-63), έπειτα ο Φιλιβέρτος (1963-90) και τέλος ο Ευγένιος (1990-96). Το 1883 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας, στο Νύμφενμπουργκ και είχε τέκνα: Φερδινάνδος (1884 - 1963), 3ος Δούκας της Γένουας. Φιλιβέρτος (1895 - 1990), Δούκας της Πιστόιας και μετά 4ος δούκας της Γένουας. Μαρία Βόνη (1896 - 1971), παντρεύτηκε τον Κορράδο της Βαυαρίας. Αδαλβέρτος (1898 - 1982), στρατηγός κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μαρία Αδελαΐδα (1904 - 1979), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Λεόνε-Μάσσιμο του Άρσολι (δισέγγονο της Καρολίνας των Δύο-Σικελιών). Ευγένιος (1906 - 1996), Δούκας της Αγκόνα και μετά 5ος δούκας της Γένουας. Enache, Nicolas. La Descendance de Marie-Therese de Habsburg. ICC, Paris, 1996. p. 207. (French). ISBN 2-908003-04-X. Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVI. "Haus Bayern". C.A. Starke Verlag, 2001, p. 13. ISBN 978-3-7980-0824-3.
Μπουρτζ Χαλίφα

Το Μπουρτζ Χαλίφα (αραβικά: برج خليفة‎), γνωστό και ως Μπουρτζ Ντουμπάι, είναι ουρανοξύστης μέσα στην πόλη Ντουμπάι και συγκεκριμένα στην ανατολική του πλευρά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι το υψηλότερο κτίριο στον κόσμο και στην ιστορία της ανθρωπότητας, με ύψος 828,5 μέτρα και 163 ορόφους. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου το 2004 και ολοκληρώθηκε την 1 Οκτωβρίου 2009. Επισήμως, άρχισε να χρησιμοποιείται και να λειτουργεί στις 5 Ιανουαρίου 2010

 Το Μπουρτζ Χαλίφα αυτή την στιγμή κατέχει το ρεκόρ του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο, με ύψος 828,5 μέτρα. Συνολικά, όλα τα Ρεκόρ: Ψηλότερος ουρανοξύστης στον κόσμο: 828,5 μέτρα (2713 ft) (προηγούμενο: Ταϊπέι 101 – 509,2 μέτρα) Ψηλότερη κατασκευή: 828 μέτρα (προηγούμενο: Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας – 646,38 μέτρα) Κτίριο με τους περισσότερους ορόφους: 160 (προηγούμενο Willis Tower – 108) Ταχύτερος ανελκυστήρας: 63 χλμ/ώρα (προηγούμενο: Taipei 101 – ταχύτητα 60 χλμ/ώρα) Υψηλότερο Παρατηρητήριο στον κόσμο: 124-ος όροφος, στα 452 μέτρα. Τζαμί στο υψηλότερο σημείο στον κόσμο: 158-ος όροφος. Πισίνα στον υψηλότερο σημείο στον κόσμο: 76-ος όροφος. Το κτίριο ξεκίνησε την κατασκευή του στις 21 Σεπτεμβρίου του 2004. Ο πύργος σχεδιάστηκε από την εταιρεία Skidmore, Owings and Merrill, η οποία έχει σχεδιάσει τον ουρανοξύστη Γουίλις Τάουερ (πρώην Σίαρς Τάουερ) στο Σικάγο και το πρώτο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1, που πήρε τη θέση των Δίδυμων Πύργων στην Νέα Υόρκη. Το σχέδιο το εμπνεύστηκαν από ένα φυτό που συναντάται στις ερήμους, το Hymenocallis. Την κατασκευή ανέλαβε η εταιρεία Samsung Engineering & Construction, η οποία και έχει κατασκευάσει τους Πύργους Πετρόνας και τον Ταϊπέι 101, ενώ το κόστος άγγιξε τα 1,2 δις ευρώ. Διαθέτει 160 ορόφους, όπου οι πιο πολλοί προορίζονται για γραφεία και διαμερίσματα. Στο μέλλον θα κατοικούν και θα εργάζονται συνολικά 12.000 άνθρωποι. Επίσης, θα στεγάζεται και ένα ξενοδοχείο σχεδιασμένο από τον Τζιόρτζιο Αρμάνι. Ο ουρανοξύστης, ύψους 827 μέτρων, είναι ορατός από απόσταση 100 χιλιομέτρων υπό καλές καιρικές συνθήκες. Έχει συνολικά 24.348 παράθυρα και το σύστημα καθαρισμού του κόστισε 8 εκ. δολάρια. Και αξιοσημείωτο είναι ότι ο υψηλότερος όροφος έχει διαφορά θερμοκρασίας από τον πρώτο 6-7 βαθμούς Κελσίου. Το κτίριο, που ονομαζόταν μέχρι και μία μέρα πριν τα εγκαίνια Μπουρτζ Ντουμπάι (Πύργος του Ντουμπάι), ονόμάστηκε Μπουρτζ Χαλίφα προς τιμή του σεΐχη του Άμπου Ντάμπι και πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν. Στο εξωτερικό χώρο του Μπουρτζ Χαλίφα υπάρχει ένα τεράστιο σιντριβάνι, που η κατασκευή του κόστισε 217 εκατομμύρια δολάρια. Το σιντριβάνι με το όνομα Dubai Fountain κατασκευάστηκε από την εταιρεία "WER Design", η εταιρεία που κατασκεύασε και το σιντριβάνι στο ξενοδοχείο Μπελάτζιο στο Λας Βέγκας. Περιλαμβάνει 6.600 φώτα και 50 προβολείς (projectors), έχει μήκος 275 μέτρα και εκτοξεύει νερό σε ύψος 151,7 μέτρων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Burj Khalifa στο Wikimedia Commons
Γεβχέν Χατσερίντι (ποδοσφαιριστής)

Ο Γεβχέν Χατσερίντι (ουκρανικά: Євген Хачеріді‎, ελληνικά: Ευγένιος Χατσερίδης) γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1987 στη Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, στην πόλη Μελιτόπολη που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία. Ο πατέρας του είναι Έλληνας στην εθνικότητα και η μητέρα του Ουκρανή. Είναι διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται για την ΦΚ Ντιναμό Μπρεστ στη θέση του κεντρικού αμυντικού.

 Ο Γιεβγέν Χατσερίντι σπουδάζει καθηγητής φυσικής αγωγής στην Εθνική Παιδαγωγική Ακαδημία Μελιτόπολης και παράλληλα παίζει ποδόσφαιρο. Ξεκίνησε το 2004 από τη Β΄ ομάδα της Ντιναμό Κιέβου και συνέχισε στην ομάδα της γενέτειράς του Όλκομ Μελιτοπόλ (SC Olkom Melitopol). Τη σεζόν 2006-07 έπαιξε στην Βολίν Λουτσκ (FC Volyn Lutsk) και από το 2008 έπαιζε βασικός στην Ντιναμό Κιέβου. Το 2018 μεταγράφηκε στον Π.Α.Ο.Κ.. Αν και στην αρχή της αγωνιστικής περιόδου πήρε αρκετές ευκαιρίες, τελικά σταμάτησε να υπολογίζεται από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, ενώ και η σχέση του με τους διοικούντες της ΠΑΕ δεν ήταν και η καλύτερη. Μέσα στο 2019 δεν αγωνίστηκε σε κανέναν αγώνα και τελικά το ίδιο καλοκαίρι έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο. Με τον ΠΑΟΚ έφτασε στην κατάκτηση, τόσο του πρωταθλήματος όσο και του κυπέλλου, κάνοντας το νταμπλ. Χρίστηκε διεθνής με την Ουκρανία στις 10/10/2009 στον αγώνα κατά της Αγγλίας. Στη συνέχεια έπαιξε κατά της Ανδόρας στο τελευταίο ματς των προκριματικών του παγκοσμίου κυπέλλου 2010 και στους δύο αγώνες μπαράζ κατά της Ελλάδας, για την πρόκριση στην τελική φάση στη Νότια Αφρική, όπου η Ουκρανία αποκλείστηκε με ισοπαλία 0-0 στην Αθήνα και ήττα 0-1 στο Ντονέτσκ. Ντιναμό Κιέβου Πρωτάθλημα Ουκρανίας 2: 2014-15, 2015-16 Κύπελλο Ουκρανίας 2: 2013-14, 2014-15 Σούπερ Καπ Ουκρανίας 2: 2009-10, 2016-17ΠΑΟΚ Κύπελλο Ελλάδος 1: 2018-2019 Πρωτάθλημα Ελλάδας 1: 2018-2019Ντιναμό Μπρεστ Σούπερ Καπ Λευκορωσίας: 1 2020
Μιχαήλ Μελάς

Για άλλους με όμοιο όνομα δείτε Μιχαήλ Κ. Μελάς, Μιχαήλ Π. Μελάς. Ο Μιχαήλ Γ. Μελάς (Ερμούπολη, 1833- Αθήνα, 17 Ιουνίου 1897) ήταν Έλληνας πολιτικός και έμπορος. Πολιτικά ήταν προσκείμενος στον Τρικούπη.

 Γεννήθηκε στη Σύρο και ήταν γιος του Γεωργίου Μελά, μέλους της Φιλικής Εταιρείας και γόνου μεγάλης ηπειρώτικης οικογένειας. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με το εμπόριο, από το οποίο απέκτησε μεγάλη περιουσία. Συγκεκριμένα εισήγαγε ρωσικά σιτηρά στο Λονδίνο και τη Μασσαλία της Γαλλίας. Το 1874 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου σύντομα διακρίθηκε μεταξύ των μελών της αθηναϊκής κοινωνίας. Το 1875, συμμετείχε στην ίδρυση, ύστερα από δική του πρωτοβουλία, της Αθηναϊκής Λέσχης, της οποίας και διετέλεσε πρόεδρος την περίοδο από το 1882 έως το 1886, καθώς και από το 1888 έως το 1897. Το 1890, εκλέχτηκε βουλευτής Αττικής, ενώ την περίοδο από το 1891 έως το 1894 χρημάτισε δήμαρχος Αθηναίων. Το 1894 παύθηκε από δήμαρχος με εντολή της κυβέρνησης Δηλιγιάννη, με τον οποίο είχε περιέλθει σε σύγκρουση. Είχε συμμετάσχει ως υποψήφιος δήμαρχος και στις δημοτικές εκλογές του 1883, χάνοντας όμως από τον Δημήτριο Σούτσο. Το 1878, διετέλεσε ταμίας της Εθνικής Άμυνας, το 1897 πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας, ενώ ήταν και μέλος στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, του οποίου υπήρξε και ευεργέτης. Ο Μιχαήλ Μελάς ήταν από τους πρώτους οικιστές της Κηφισιάς. Επίσης διέθετε μεγάλη συλλογή από έργα γνωστών ζωγράφων της εποχής του, ενώ για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος του Γαλλικού Καλλιτεχνικού Συλλόγου στη Μασσαλία. Την περίοδο από το 1886 έως το 1888, χρημάτισε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Ήταν νυμφευμένος με την Ελένη Βουτσινά και είχε επτά παιδιά, τη Μαρία, σύζυγο του Έκτορα Ρωμανού, αυλάρχη του πρίγκιπα Νικόλαου, την Άννα, σύζυγο του κτηματία Απόστολου Παπαδόπουλου, τον Γεώργιο (1866-1931), δικηγόρο και ιδιαίτερο γραμματέα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α', τον Παύλο, αξιωματικό του στρατού και μακεδονομάχο, τον Λέοντα, δικηγόρο και βουλευτή, τον Κωνσταντίνο, αξιωματικό του Ναυτικού και βουλευτή και τον Βασίλειο, αξιωματικό του στρατού και πρόεδρο της Αθηναϊκής Λέσχης. Το 1897 αρρώστησε αιφνιδίως και πέθανε από ολιγοήμερη ασθένεια, σε ηλικία 64 ετών.
Μπέτμανχεν

Το μπέτμανχεν (γερμανικά: bethmännchen, που σημαίνει «μικρός Μπέτμαν») είναι αρτοσκεύασμα που παρασκευάζεται από αμυγδαλόπαστα με αμύγδαλα, ζάχαρη άχνη, ροδόνερο, αλεύρι και αυγά. Είναι ένα παραδοσιακό έδεσμα που συνήθως ψήνεται για την ημέρα των Χριστουγέννων και είναι ευρέως διαθέσιμο σε καταστήματα σοκολάτας στη Φραγκφούρτη.Είναι ένα ειδικό εμπόρευμα που πωλείται στη χριστουγεννιάτικη αγορά της Φραγκφούρτης, μια από τις παλαιότερες χριστουγεννιάτικες αγορές στη Γερμανία, που χρονολογείται από το 1393.

 Το όνομα προέρχεται από την οικογένεια Μπέτμαν. Ο θρύλος λέει ότι ο Παριζιάνος σεφ ζαχαροπλαστικής Ζαν-Ζακ Γκοτενιέ ανέπτυξε τη συνταγή για τον τραπεζίτη και δημοτικό σύμβουλο Σίμον Μόριτς φον Μπέτμαν το 1838. Αρχικά τα μπέτμανχεν ήταν διακοσμημένα με τέσσερα αμύγδαλα, ένα για κάθε γιο του Σίμον Μόριτς. Μετά το θάνατο του γιου του, Χάινριχ, το 1845, αφαιρέθηκε το τέταρτο αμύγδαλο. Ωστόσο, αυτή η ιστορία είναι απίθανη, καθώς ο Σίμον Μόριτς είχε πεθάνει ήδη το 1826. Μετά από ενάμιση αιώνα παρασκευής, η μορφή και η συνταγή του δεν έχουν αλλάξει ποτέ. Μια συνταγή για το μπέτμανχεν Konditorei Hollhorst Bethmannchen στο περιοδικό Living at Home, τεύχος Νοεμβρίου 2010 μέσω Google Translate Bethmannchen μέσω Google Translate
Γναίος Πομπήιος (γιος του Πομπήιου του Μεγάλου)

Ο Γναίος Πομπήιος, λατιν. Gnaeus Pompeius (π. 75 - 12 Απριλίου 45 π.Χ.), γνωστός επίσης ως Πομπήιος ο Νεότερος, ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατηγός της ύστερης Δημοκρατίας (1ος αι. π.Χ.).

 Ήταν ο πρώτος από τους δύο γιους του Γναίου Πομπήιου του Μεγάλου και της 3ης συζύγου του Μούκιας Τέρτιας. Αυτός και ο νεότερος αδελφός του Σέξτος Πομπήιος μεγάλωσαν στη σκιά του πατέρα τους, ενός από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Ρώμης, που ήταν αρχικά με τους Populares, όταν όμως ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε απειλή, μεταστράφηκε στους Optimates. Όταν ο Καίσαρας διέσχισε τον Ρουβίκωνα το 49 π.Χ. και έτσι ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο, ο Γναίος ακολούθησε τον πατέρα του στη διαφυγή του στην Ανατολή, όπως έκαναν οι περισσότεροι συντηρητικοί συγκλητικοί. Ο στρατός του Πομπήιου χάθηκε στη μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ. και ο Πομπήιος ο ίδιος έτρεξε για να σώσει τη ζωή του. Μετέβη στην Αίγυπτο, αλλά εκεί τον πρόδωσαν και τον φόνευσαν στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Έπειτα από τον φόνο, ο Γναίος και ο αδελφός του Σέξτος ενώθηκαν εναντίον του Καίσαρα στην επαρχία της Αφρικής. Εκεί, μαζί με τον Μέτελλο Σκιπίωνα, τον Κάτωνα τον Νεότερο και άλλους συγκλητικούς, προετοιμάστηκαν να εναντιωθούν στον Καίσαρα και τον στρατό του ως το τέλος. Ο Καίσαρας νίκησε στη μάχη της Θάψου το 46 π.Χ. τον Μέτελλο Σκιπίωνα και τον Κάτωνα, ο οποίος ακολούθως αυτοκτόνησε. Ο Γναίος διέφυγε, αυτή τη φορά στις Βαλεαρίδες νήσους, όπου ενώθηκε με τον Σέξτο. Μαζί με τον Τίτο Λαβιηνό, πρώην στρατηγό του Καίσαρα, οι αδελφοί Πομπήιοι διέσχισαν την Ισπανία (έτσι ονομαζόταν τότε όλη η Ιβηρική), όπου συγκέντρωσαν άλλο στρατό. Ο Καίσαρας σύντομα τους ακολούθησε και στις 17 Μαρτίου 45 π.Χ. οι στρατοί συναντήθηκαν στη μάχη της Μούνντα. Και οι δύο ήταν μεγάλοι στρατοί, καθοδηγούμενοι από ικανούς στρατηγούς. Η μάχη ήταν εκ του σύνεγγυς, αλλά τελικά ένα σώμα ιππικού από τον Καίσαρα έγειρε το αποτέλεσμα προς το μέρος του. Στη μάχη και στην άτακτη φυγή που ακολούθησε, ο Τίτος Λαβιηνός και 30.000 άνδρες (σύμφωνα με εκτιμήσεις) από τη μεριά των Πομπηίων, σκοτώθηκαν. Ο Γναίος και ο Σέξτος κατάφεραν να δραπετεύσουν ακόμη μία φορά, αλλά ήταν δύσκολο να βρουν υποστηρικτές. Ήταν πια ξακάθαρο, ότι ο Καίσαρας είχε κερδίσει τον εμφύλιο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες ο Γναίος στη μάχη του Λάουρο στην Καμπανία στριμώχτηκε και σκοτώθηκε από τον Λεύκιο Καισέννιο Λέντο. Ο Σέξτος ήταν ικανός να κρατηθεί ένα βήμα εμπρός από τους εχθρούς του και επέζησε του αδελφού του, αγωνιζόμενος για μία δεκαετία. Νυμφεύτηκε την Κλαυδία Πούλχρα, που επέζησε αυτού· δεν απέκτησαν τέκνα. Jones, Tom B (1976). "Pompeius Magnus, Sextus". In William D. Halsey. Collier's Encyclopedia. 19. Macmillan Educational Corporation. p. 234.
Βάγια Βοιωτίας

Τα Βάγια είναι κωμόπολη του νομού Βοιωτίας και τοπική έδρα του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έχουν πληθυσμό 3.248 κατοίκους και είναι κτισμένα στις παρυφές των λόφων που οδηγούν στις Θεσπιές. Τα Βάγια απέχουν από τη Θήβα 14 χιλιόμετρα, ενώ υπάρχει τακτική συγκοινωνία με λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Από τα Βάγια ξεκίνησαν και εξαπλώθηκαν οι Εκκλησίες της Πεντηκοστής σε όλη την Ελλάδα, ενώ σήμερα υπάρχουν δύο εκκλησίες της Πεντηκοστής.

 Σύμφωνα με τη μυθολογία, στο όρος Φίκιον ή Φίνιον ή Φαγά, που δεσπόζει στον κάμπο των Βαγίων, κατοικούσε η Σφίγγα. Από τα Βάγια προέρχονταν και οι πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821 στη Βοιωτία. Ο Μήτρος Μπινιάρης (1798-1875) υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της επανάστασης του 1821. Πορεία του πληθυσμού: Τα Βάγια αποτέλεσαν έδρα της κοινότητας Βαγίων που συστάθηκε το 1912 και στην συνέχεια του δήμου Βαγίων που λειτούργησε χωρίς μεταβολές την περίοδο 1994-2010. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκαν στον νέο διευρυμένο Δήμο Θηβαίων. Το δημοφιλέστερο άθλημα στην κωμόπολη είναι το ποδόσφαιρο. Τα Βάγια έχουν τον Αθλητικό Σύλλογο Παμβαγιακό που ιδρύθηκε το 1957 και έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Βαγίων χωρητικότητας 1.000 θεατών. Η σπουδαιότερη στιγμή του συλλόγου ήταν την περίοδο 1998-99 που αγωνίστηκε στη Δ' Εθνική. Βιβλίο: Γιώργος Ε. Αντωνίου. (2016). ΒΑΓΙΑ-ΚΑΣΝΕΣΙ (Βοιωτίας): Διαδρομή στο χώρο και το χρόνο. Αθήνα: A.D.M. Press, ISBN 978-960-93-75-34-5. [WWW: http://vagia-kasnesi.blogspot.gr ] Βιβλίο: Γιώργος Ε. Αντωνίου. (2016). ΒΟΙΩΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ-Μέσα από τους Συλλόγους τους. Αθήνα: A.D.M. Press. ISBN 978-960-93-8333-2. [WWW: https://boeotiansinamerica.blogspot.com ] Βιβλίο: Γρηγόρης Λ. Παπαβασιλείου, "ΒΑΓΙΑ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΓΕΡΟΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ" Αθήνα 2000, εκδόσεις ΔΕΣΜΟΣ. Ιστορικό λεύκωμα : Γρηγόρης Λ. Παπαβασιλείου, "ΗΡΩΕΣ ΤΗΝ ΒΑΓΙΩΝ 1940-1945.
Αγία Ειρήνη Λασιθίου

Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της κοινότητας Ζίρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκης, του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σητείας του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Κατά την τελευταία απογραφή του 2011, ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους (βλ. πληθυσμός)

 Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός στο απώτατο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται σε λοφώδη θέση που δεσπόζει στο Λιβυκό Πέλαγος, απέναντι από τη βραχονησίδα Κυμώ, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 145. Βρίσκεται ΝΑ. του Αγίου Νικολάου, από τον οποίο απέχει περίπου 94 χλμ. (μέσω Ιεράπετρας). Μαζί με τον Ξερόκαμπο είναι οι απώτατοι οικισμοί της Κρήτης προς τα νοτιοανατολικά. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ζίρου του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ζίρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Τα αρχαία ερείπια της Αμπέλου στα βορειοδυτικά Το μικρό φαράγγι του Ξερόκαμπου, στα βορειοανατολικά Το νησάκι Κυμώ στο Λιβυκό Πέλαγος, απέναντι στον οικισμό Η μικροσκοπική παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» Google Earth eetaa.gr
Νεοκαισάρεια Ιωαννίνων

Η Νεοκαισάρεια είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο, το οποίο βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης των Ιωαννίνων. Διοικητικά, μετά την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών, ενώ μέχρι το 2010 ανήκε στο Δήμο Ανατολής.

 Ο οικισμός δημιουργήθηκε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1924 από Έλληνες πρόσφυγες που προέρχονταν από τα χωριά Ζίλε, Καράτζορεν, Αξός και Αϊ Κωστέν της Καισάρειας της Καππαδοκίας, μετά από ενέργειες του - επίσης πρόσφυγα - Ελευθερίου Χατζηπέτρου. Προς ανάμνηση του τόπου καταγωγής τους, οι κάτοικοι έδωσαν στον οικισμό την ονομασία Νέα Καισάρεια, η οποία με την πάροδο των ετών μετατράπηκε σε Νεοκαισάρεια. Ο βασικός ναός του οικισμού είναι αφιερωμένος στον Μέγα Βασίλειο και βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Σε έναν μικρό λόφο, δίπλα στο νεκροταφείο, υπάρχει και η πρώτη εκκλησία που κτίσανε οι πρόσφυγες όταν κατοίκησαν στην περιοχή, ο Ιερός Ναός των Ταξιαρχών ο οποίος εορτάζει πανηγυρικά στις 8 Νοεμβρίου. https://web.archive.org/web/20080526115428/http://www.dimospambotidos.gr/
Γιώργος Καλαϊτζής

Ο Γεώργιος (Γιώργος) Καλαΐτζής (Θεσσαλονίκη, 29 Αυγούστου 1976) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,95 μέτρα, αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ. Από το 2016 έως το 2023, ήταν υπεύθυνος της Ακαδημίας του Παναθηναϊκού.

 Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1976 στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε την καριέρα του από τη Νίκη Βόλου (1990-1993) και μετά από 3 χρόνια μεταγράφηκε στον Πανιώνιο. Το Φεβρουάριο του 1997 αποκτήθηκε από τη Στεφανέλ Μιλάνο. Το καλοκαίρι του 1997 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε στα 9 χρόνια παρουσίας του, 8 Πρωταθλήματα Ελλάδας (1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006), 3 Κύπελλα Ελλάδας (2003, 2005, 2006) και 2 Πρωταθλήματα Ευρώπης (Ευρωλίγκα 2000, 2002). Μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη καριέρα στον Παναθηναϊκό, το 2006 μεταγράφηκε στον Άρη όπου παρέμεινε μέχρι 2008. Ακολούθησαν ο Πανελλήνιος Γ.Σ. το 2008 και ο Α.Ο. Κολοσσός Ρόδου το 2011. Το 2013 πήρε μεταγραφή για τον Α.Σ.Εκπαιδευτηρίων Δούκα.Το 2013 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το επαγγελματικό μπάσκετ με επιστολή του στον ΠΣΑΚ. Τιμή Στις 29 Ιουνίου 2013, τιμήθηκε για την προσφορά του στο μπάσκετ από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών (ΠΣΑΚ).Στις 13 Απριλίου 2019, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της ομάδας που συμπλήρωσε το 2019, 100 χρόνια μπασκετικής ιστορίας. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε εννέα χρόνια και κατέκτησε συνολικά 13 τίτλους. Έχει συμμετάσχει στις εθνικές ομάδες όλων των ηλικιών ξεκινώντας από την εθνική παίδων το 1992. Με την Εθνική εφήβων κατέκτησε το Μουντοπάσκετ εφήβων το 1995. Με την εθνική ανδρών έκανε ντεμπούτο στις 5-6-1997 σε φιλικό με το Ισραήλ. Τελευταίο διεθνές ματς έπαιξε στις 3-9-2001 στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα επί της Γερμανίας. Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί 56 φορές σημειώνοντας 183 πόντους, κατέκτησε την τέταρτη θέση στο Ευρωμπάσκετ 1997 και την τέταρτη θέση στο Μουντομπάσκετ 1998 στην Ελλάδα. Συμμετείχε ακόμα στο Ευρωμπάσκετ 1999. Το ρεκόρ του σκοραρίσματος με την Εθνική είναι 15 πόντοι στον αγώνα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών με τις ΗΠΑ στις 9-8-1998. Κατά των ΗΠΑ είχε πετύχει 15 πόντους και στο παγκόσμιο εφήβων στις 18-7-1995. Τον Μάιο του 2016 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από την εφηβική ομάδα του Παναθηναϊκού. Το 2020 έγινε ο γενικός διευθυντής των ακαδημιών. Το 2023, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την Ακαδημία των «πράσινων» μετά από οκτώ χρόνια.Τον Ιανουάριο του 2020, προστέθηκε στο τεχνικό τιμ του Παναθηναϊκού στο πλευρό του Ρικ Πιτίνο, επιστρέφοντας αργότερα στις Ακαδημίες. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2023, ανακοινώθηκε η πρόσληψή του ως τιμ μάνατζερ από τον Α.Σ. Παπάγου. 2× Ευρωλίγκα: (2000, 2002) 8× Πρωταθλητής Ελλάδος: (1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006) 3× Κυπελλούχος Ελλάδος: (2003, 2005, 2006) 3× Ελληνικό All-Star Game: (2001, 2003, 2004) Γιώργος Καλαϊτζής, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Georgios Kalaitzis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). «Συνέντευξη Γιώργου Καλαϊτζη στο Contra.gr», 14 Ιουλίου 2013.
Ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα

Ηπατοκυτταρικό Καρκίνωμα (ή Ηπάτωμα) είναι ο πιο συχνός πρωτοπαθής κακοήθης όγκος του ήπατος στους ενήλικες. Ο όγκος αποτελείται από ηπατοκύτταρα και μεγάλο ποσοστό ασθενών πάσχει ήδη από κίρρωση ή ηπατίτιδα Β. Θεραπεία εκλογής αποτελεί η χειρουργική αφαίρεση, αν και η έκβαση δεν είναι πάντα καλή και εξαρτάται από το στάδιο της νόσου.

 Έχουν παρατηρηθεί παράγοντες που προδιαθέτουν για ανάπτυξη ηπατοκυτταρικού καρκινώματος. Οι πιο συχνοί είναι το αλκοόλ και η ηπατίτιδα Β. Μεγάλο ποσοστό των ασθενών με ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα εμφανίζουν κίρρωση (70%), που μπορεί να συνδέεται με κάποιους από τους παράγοντες κινδύνου: Κατανάλωση Αλκοόλ Ηπατίτιδα Β Ηπατίδιδα C Αιμοσιδήρωση Έλλειψη Α1-αντιθρυψίνης Μη αλκοολική λιπώδης διήθηση ήπατος Χρόνια ενεργός ηπατίτδα Αλφατοξίνη (από τον Aspergillus flavus) Ανδρογόνα Αντισυλληπτικά Υποθρεψία Παχυσαρκία - Σακχαρώδης Διαβήτης τύπου ΙΙ Κάπνισμα Το ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα δεν παρουσιάζει συμπτώματα στα αρχικά του στάδια, και πολλές φορές κατά την διάγνωση είναι ήδη σε προχωρημένο στάδιο. Συμπτώματα, που μπορεί να εμφανίσει είναι: Απώλεια Βάρους Καταβολή Πόνος (τοπικός) Ίκτερος Συμπτώματα Κίρρωσης Αίσθημα βάρους Πυρετός Ασκίτης Για την τελική διάγνωση του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος απαιτείται η Αξονική Τομογραφία (CT) τριών φάσεων. Άλλες τιμές του εργαστηρίου που συμβαδίζουν είναι: Ερυθροκυττάρωση Αυξημένη Αλκαλική Φωσφατάση (ALP) Παράταση κάθαρσης BSP Αυξημένη α-εμβρυική πρωτεΐνη Η σταδιοποίηση γίνεται ως εξής:Τ1 : μονήρης όγκος < 5 εκ.Τ2 : μονήρης όγκος > 5 εκ. ή πολλαπλοίΤ3 : πολαπλλοί όγκοι > 5 εκ.Τ4 : διήθηση παρακείμενων ζωτικών οργάνωνΝ1 : διήθηση λεμφαδένωνΜ1 : ύπαρξη μεταστάσεωνΣτάδιο Ι : Τ1 Ν0 Μ0Στάδιο ΙΙ : Τ2 Ν0 Μ0Στάδιο ΙΙΙα : Τ3 Ν0 Μ0Στάδιο ΙΙΙβ : Τ3 Ν0 Μ0Στάδιο ΙΙΙγ : Τi N1 M0Στάδιο ΙV : Ti Ni M1
Αύγουστος Γουλιέλμος του Μπέβερν

O Αύγουστος-Γουλιέλμος (1715 - 1781) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν από τους πιο έμπειρους στρατηγούς του Φρειδερίκου Β' της Πρωσίας.

 Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν ο πρώτος γιος του Ερνέστου-Φερδινάνδου πρίγκιπα του Μπέβερν και της Ελεονόρας-Καρλότας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης. Το 1746 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Από το 1731 είχε μπει στον πρωσικό στρατό και το 1739 είχε γίνει συνταγματάρχης ενός συντάγματος πεζικού. Ήταν υποστράτηγος όταν έλαβε μέρος στη μάχη του Χοενφρίεντμπεργκ, όπου διακρίθηκε και γι' αυτό προήχθη σε αντιστράτηγο το 1750. Ήταν από τους πιο έμπειρους στον στρατό του Μεγάλου Φρειδερίκου Β΄. Στη μάχη του Λόμποσιτς το 1756 διοικούσε την αριστερή πτέρυγα και στη μάχη του Ράιχενμπεργκ το 1757 νίκησε τον Αυστριακό στρατηγό Κένιγκσεγκ. Έλαβε μέρος στις μάχες της Πράγας, του Κολίν και στην υποχώρηση του Γκέρλιτς. Διοίκησε όσο στρατό άφησε πίσω του ο Φρειδερίκος Β΄ το 1757, όταν βάδισε εναντίον της Γαλλίας. Συγκράτησε υπέρτερους εχθρούς με άμυνα και ήταν πολύ επιδέξιος σε αυτό, βασιζόμενος και στη βοήθεια του στρατηγού Γουίντερφελντ. Όταν όμως αυτός σκοτώθηκε στο Μόυς, σταμάτησε τη μάχη και έπαθε βαριά ήττα στο Μπρεσλάου τον Νοέμβριο. Έπεσε στα χέρια των Αυστριακών την άλλη ημέρα και φυλακίστηκε για ένα έτος. Το 1759 έγινε στρατηγός του πεζικού. Το 1762, προσπαθώντας να ανακουφίσει το Σβάιντνιτς, προκάλεσε σοβαρή ήττα στους Αυστριακούς στο Ράιχενμπαχ. Αποσύρθηκε από τη δράση μετά την ειρήνη του Χουμπέρτουσμπουργκ και κυβερνούσε από το Στετίν. Απεβίωσε εκεί το 1781 και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Φρειδερίκος-Κάρολος-Φερδινάνδος. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "article name needed". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
Εξωμύτης Θήρας

Ο Εξωμύτης ή παλιότερα Εξεμύτης είναι χωριό και ακρωτήρι στο νοτιότερο άκρο της Σαντορίνης. Το χωριό Εξωμύτης, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει 151 κατοίκους, ενώ ανήκει διοικητικά στο Τοπικό διαμέρισμα Εμπορείου του Δήμου Θήρας.

 Στους βράχους, στα δεξιά του δρόμου από την Περίσσα προς τον Εξωμύτη, υπάρχουν αρχαίοι λαξευτοί τάφοι. Σε έναν από τους βράχους, πάνω από ταφικά μνημεία, είναι σκαλισμένη μία τεράστια οχιά, η Όχεντρα ή Έχεντρα (Αρχαία Ελληνικά όχεντρα: "οχιά, έχιδνα"). Μέσα στην θάλασσα, κοντά στο ακρωτήριο του Εξωμύτη, θεωρείται ότι είναι βυθισμένο το λιμάνι της αρχαίας πόλης της Ελευσίνας, η οποία αναφέρεται από τον Πτολεμαίο τον Γεωγράφο ως μία από τις πόλεις της Σαντορίνης.
Αγίας ο Φαρσάλιος

Ο Αγίας ο Φαρσάλιος (γιος του Ακνονίου, 6ος/5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τα Φάρσαλα, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο άθλημα του παγκράτιου στους 74ους (484 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.

 Εκτός από τη νίκη του στους ολυμπιακούς αγώνες, αναφέρεται επίσης πως υπήρξε 3 φορές νικητής στα Πύθια, και από 5 στα Νέμεα και Ίσθμια. Ο γιος του ήταν ο Δάοχος Α´ ο οποίος κυβέρνησε τη Θεσσαλία για 27 έτη. Ο αδερφός του ο Τηλέμαχος ο Φαρσάλιος υπήρξε ολυμπιονίκης στην πυγμαχία κατά την ίδια διοργάνωση με τον Αγία, ενώ ένας άλλος αδερφός του ο Αγήλαος ήταν πυθιονίκης στο στάδιο παίδων. Το άγαλμα του Αγία ανακαλύφθηκε το 1894 από Γάλλους αρχαιολόγους στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς,και ανήκε σε μια ομάδα 8 αγαλμάτων της οικογενείας του Αγία, τα οποία κατασκευάστηκαν από τον γλύπτη Λύσιππο τον 4ο αιώνα π.Χ. κατόπιν παραγγελίας του δισέγγονου του Αγία, Δάοχου Β´.Στο βάθρο του αγάλματος του Αγία υπάρχει η επιγραφή:Πρῶτος Ὀλύμπια παγκράτιον, Φαρσάλιε νίκᾳς, Ἁγία Ἀκνονίου, γῆς ἀπὸ Θεσσαλίας, Πεντάκις ἐν Νεμέᾳ, τρὶς Πύθια, πεντάκις Ἰσθμοῖ καὶ σῶν οὐδείς πω στῆσε τρόπαια χερῶν. Εκτός από τον ανδριάντα του στους Δελφούς, ανακαλύφθηκαν και τμήματα ενός ανδριάντα του στα Φάρσαλα. Ανάθημα του Δαόχου Ανδριάντας του παγκρατιάτη Αγία
Νεράιδα Τρικάλων

Η Νεράιδα είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων στον Δήμο Πύλης. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.020 μέτρων στις πλαγιές των Τζουμέρκων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του Ορεινού Όγκου της Πύλης. Η Νεράιδα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 182 κάτοικοι. Σήμερα υπαγεται διοικητικά και εξυπηρετειται από την πόλη της Πύλης.

 Μετά τον Αφοπλισμό της Μεραρχίας Πινερόλο οι 2500 Ιταλοί στάλθηκαν βιαστικά στην Νεράιδα, όπου ο αριθμός τους έχει φτάσει στις έξι χιλιάδες , και η κατάσταση με την τροφοδοσία τους ήταν οριακή. Η Γερμανική επίθεση συνεχίστηκε και οι Γερμανοί μπήκαν στην Νεράιδα στις 27 Νοεμβρίου και οι Ιταλοί σκορπίσαν στα βουνά χωρίς τρόφιμα, πολλοί αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Με το τέλος των γερμανικών επιχειρήσεων οι Ιταλοί που επέστρεψαν στην Νεράιδα, έχοντας ζήσει ένα τραγικό χειμώνα μέχρι το Μάρτιο του 1944, με εντολή του ΕΛΑΣ διασκορπίστηκαν στα χωριά για να σωθούν από βέβαιο θάνατο. Όμως, παρά τις προσπάθειες και τη διασπορά των Ιταλών στην δυτική περιοχή της Θεσσαλίας,οι αριθμοί των θανάτων από την πείνα και τις ασθένειες είχαν φτάσει τους 1.500. Οι Ιταλικές πηγές αναφέρουν 1150 νεκρούς , 2250 τραυματίες και 1500 αγνοούμενους. Στην περιοχή ο ΕΔΕΣ, συνάπτει διήμερη σκληρή μάχη στις 30/31 Οκτωβρίου 1943 με τους Γερμανούς και τον ΕΛΑΣ,ο αγώνας όμως, είναι άνισος και τελικά οι Εδεσίτες αντάρτες υποχρεώνονται να συμπτυχθούν με μεγάλες απώλειες. Νεράιδα Τρικάλων, πληροφορίες για το χωριό]www.neraida.net
Θωμάς του Γούντστοκ

Ο Θωμάς του Γούντστοκ (Thomas of Woodstock, 1st Duke of Gloucester, 7 Ιανουαρίου 1355 – 8 Σεπτεμβρίου 1397) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών ήταν ο 1ος δούκας του Γκλόστερ, 1ος κόμης του Μπάκινγκχαμ και 1ος κόμης του Έσσεξ.

 Ήταν το δέκατο τρίτο και μικρότερο τέκνο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ, και ο πέμπτος γιος που επέζησε μέχρι την ενηλικίωση. Γεννήθηκε στα ανάκτορα Γούντστοκ του Όξφορντσαϊρ. Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα του Μποχύν (1376) και κληρονόμησε τον τίτλο του κόμης του Έσσεξ από τον πεθερό του, Χάμφρεϊ. Η μικρότερη αδελφή της συζύγου του, Μαρία, παντρεύτηκε τον μέλλοντα βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Δ΄, ανιψιό του Θωμά. Δέχθηκε τον τίτλο του δούκα του Ωμάλ το 1385, την ίδια χρονιά που δημιουργήθηκε το δουκάτο του Γκλώστερ. Ο Θωμάς ήταν επικεφαλής των εξεγερμένων λόρδων το 1388 κατά του ανιψιού του Ριχάρδου Β΄, με φιλοδοξίες προκειμένου να ανεβάσει περισσότερο την θέση του, που στέφθηκαν με επιτυχία, οπότε και η θέση του βασιλιά έπεσε σημαντικά. Ο Ριχάρδος Β΄, που τον είχε σαν τον χειρότερο στόχο, τον συνέλαβε στο Καλαί το 1397 και τον φυλάκισε με την κατηγορία της προδοσίας. Λίγο αργότερα δολοφονήθηκε με την έγκριση του Ριχάρδου Β΄.
399 Περσεφόνη

Η Περσεφόνη (Persephone) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,0. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, κόρη της θεάς Δήμητρας.

 Η μέση διάμετρος της Περσεφόνης εκτιμάται σε 49,1 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 124 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,184 (από δεδομένα του IRAS). Η Περσεφόνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 8 λεπτά. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 ως 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ντιντζεριντού

Το ντιντζεριντού (didgeridoo ή didjeridu) είναι πνευστό μουσικό όργανο. Αναπτύχθηκε από ιθαγενείς της βόρειας Αυστραλίας πιθανώς πριν από 1.000 ως 1.500 χρόνια, και σήμερα η χρήση του έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως. Αν και ξύλινο, ταξινομείται από τους μουσικολόγους ως χάλκινο αερόφωνο.Το ντιντζεριντού έχει συνήθως σχήμα κυλίνδρου ή πολύ μακρόστενου κώνου και έχει μήκος από ένα μέχρι τρία μέτρα, με τα περισσότερα στο 1 έως 1,5 μέτρο. Γενικώς, όσο μακρύτερο είναι το πνευστό, τόσο βαρύτερος είναι ο ήχος, ωστόσο τα όργανα με πλατύ άνοιγμα παίζουν υψηλότερους τόνους, με ήχο παρόμοιο της τρομπέτας.

 Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές για την χρονική περίοδο που εφευρέθηκε το ντιντζεριντού. Αρχαιολογικές μελέτες υποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της περιοχής Κακαντού της Βόρειας Αυστραλίας χρησιμοποιούσαν το όργανο εδώ και λιγότερο από χίλια χρόνια, με βάση χρονολόγηση βραχογραφιών. Η καθαρότερη ίσως βραχογραφία, στο Ginga Wardelirrhmeng, στο βόρειο όριο του υψιπέδου της Γης Άρνεμ, από την περίοδο του «γλυκού νερού» (που άρχισε μετά το 500 μ.Χ.), δείχνει έναν οργανοπαίκτη του ντιντζεριντού και δύο τραγουδιστές να συμμετέχουν σε μια τελετή των Ουμπάρ (Ubarr). Η ονομασία «ντιντζεριντού» δεν προέρχεται από τις γλώσσες των ιθαγενών της Αυστραλίας και θεωρείται ηχοπλασία (απόδοση του ήχου του οργάνου). Οι πρώτες καταγραφές παραλλαγών του ονόματος εμφανίζονται σε μια έκδοση του Hamilton Spectator του 1908, μία έκδοση του The Northern Territory Times and Gazette το 1914 και ένα φύλλο του 1919 της εφημερίδας Smith's Weekly, όπου αναφέρεται ως didjerry, από τον ήχο «didjerry, didjerry, didjerry».Μια αμφιλεγόμενη ανταγωνιστική ερμηνεία είναι ότι το «ντιντζεριντού» αποτελεί παραφθορά της ιρλανδικής φράσεως dúdaire dubh ή dúidire dúth. Το dúdaire/dúidire είναι ουσιαστικό που, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, μπορεί να σημαίνει «τρομπετίστας», «μουρμουριστής» ή «φυσών», ενώ το dubh σημαίνει «μαύρος» και dúth σημαίνει «ντόπιος». Οι ίδιοι οι αυτόχθονες της βόρειας Αυστραλίας έχουν αρκετές διαφορετικές ονομασίες για το όργανο, καμιά από τις οποίες δεν είναι παρόμοια με την ντιντζεριντού. Αρκετοί φίλοι του ντιντζεριντού, ειδικοί και αυτόχθονες στηρίζουν τη χρήση των τοπικών αυτών ονομασιών.Μία από τις συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες τοπικές ονομασίες είναι γιντάκι (κάποτε «γιρντάκι»), αν και για την ακρίβεια σημαίνει έναν ειδικότερο τύπο του οργάνου, αυτό της φυλής Γιόλνγκου της βορειοδυτικής Γης Άρνεμ. Τα παραδοσιακά ντιντζεριντού κατασκευάζονται συνήθως από είδη ευκαλύπτου που ενδημούν στη βόρεια και κεντρική Αυστραλία. Γενικώς χρησιμοποιείται ξύλο από τον κορμό, αν και ένα πολύ μεγάλο κλαδί μπορεί να χρησιμεύσει επίσης. Οι παραδοσιακοί κατασκευαστές αναζητούν κατάλληλα ζωντανά δέντρα που έχουν κουφάνει οι τερμίτες. Οι τερμίτες αφαιρούν μόνο την εντεριώνη, δηλαδή το κεντρικό τμήμα του κορμού, καθώς το ηθμαγγειώδες μέρος του κορμού στους ζωντανούς ευκάλυπτους περιέχει μία χημική ένωση που απωθεί τα έντομα. Παραμένει έτσι ένα προσεγγιστικά κυλινδρικό κενό μέρος στο μέσο του κορμού.
Στάδιο 19ης Μαΐου 1956

Το Στάδιο 19ης Μαΐου 1956 (αραβικά: ملعب 19 ماي 1956‎), , ή απλά Στάδιο 19ης Μαΐου, είναι στάδιο ποδοσφαίρου στην Ανάμπα της Αλγερίας. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 52.000 θεατών. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται σε τακτική βάση από τον ποδοσφαιρικό σύλλογο ΟΣΜ Ανάμπα. Χρησιμοποιείται επίσης περιστασιακά από την Εθνική Αλγερίας ανδρών.

 Στις 10 Ιουνίου 1987, το στάδιο εγκαινιάστηκε με έναν αγώνα μεταξύ της Εθνικής Αλγερίας και του Σουδάν. Ο Σουδανός Καμέλ Μοχάμεντ ήταν ο πρώτος που σκόραρε στο γήπεδο, σκοράροντας στο 15ο λεπτό του αγώνα. Ο πρώτος Αλγερινός που σκόραρε στο γήπεδο ήταν ο Ντζαμέλ Μενάντ, ο οποίος σκόραρε στο 85ο λεπτό του ίδιου αγώνα. Η Αλγερία κέρδισε τον αγώναμε 3-1. Το στάδιο φιλοξένησε αρκετούς αγώνες κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής του 1990. Το στάδιο ήταν ένα από τα τέσσερα στάδια που φιλοξένησαν αγώνες στο Πρωτάθλημα Εθνών Αφρικής του 2022. Φιλοξένησε 5 αγώνες στον Όμιλο Β, 1 αγώνα στον Όμιλο Α και 1 αγώνα στους προημιτελικούς. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη διεθνής διοργάνωση που φιλοξενήθηκε στο γήπεδο από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής το 1990.
Χιλδέριχος Β΄

Ο Χιλδέριχος Β΄, Childeric ΙΙ (περί το 653 - 675) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν βασιλιάς της Αυστρασίας (662 - 675), βασιλιάς της Νευστρίας και της Βουργουνδίας και βασιλιάς όλων των Φράγκων (673 - 675). Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κλόβις Β΄ της Νευστρίας και της Βουργουνδίας και της Αγίας Μπάλτχιλντ, ίσως συγγενή τού Ρίκμπερτ της Ανατολικής Αγγλίας. Οι παππούδες του ήταν ο Δαγοβέρτος Α΄ και η βασίλισσα Νάντιλντ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Χλωτάριος Γ΄ κληρονόμησε το βασίλειο των Φράγκων του πατέρα τους το 661, αλλά οι ευγενείς στην Αυστρασία ζήτησαν δικό τους βασιλιά και τους δόθηκε ο Χιλδέριχος Β΄ (662). Ήταν ακόμη ένα παιδί όταν οι στρατιώτες της Αυστρασίας τον σήκωσαν επάνω στην ασπίδα και τον ανακήρυξαν βασιλιά τους.

 Το 673 απεβίωσε ο Χλωτάριος Γ΄ και τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Θευδέριχος Γ΄. Ωστόσο μία μερίδα από προέχοντες Βουργουνδούς ευγενείς υπό τον Αλντάριχ ζήτησαν από τον Χιλδέριχο Β΄ να γίνει και βασιλιάς στην Νευστρία-Βουργουνδία. Πράγματι εισέβαλε στο βασίλειο τού αδελφού του και τον εκτόπισε, έτσι έγινε βασιλιάς όλων των Φράγκων. Έκανε τον Μαγιορδόμο της Αυστρασίας Βουλβοάλδο, Μαγιορδόμο και στη Νευστρία-Βουργουνδία, αφού εκτόπισε τον εκεί Μαγιορδόμο Εμπρόιν. Αυτό δυσαρέστησε τους Βουργουνδούς, που δεν ήθελαν έναν ξένο. Το 675 ο Χιλδέριχος Β΄ παραχώρησε στον Αλντάριχ το φέουδο της Αλσατίας και τον τίτλο του δούκα. Φαίνεται πως ο Αλντάριχ συνέχιζε να τον υποστηρίζει στη Βουργουνδία και ο βασιλιάς τον αντάμειψε. Η Αλσατία ήταν διαφιλονικούμενη από τη Βουργουνδία και την Αυστρασία. O Χιλδέριχος Β΄ τιμώρησε τον ευγενή Μποντίλο σωματικά και παράνομα. Αυτό ήταν η σταγόνα, που εξόργισε τους μεγιστάνες της Νευστρίας-Βουργουνδίας: ο Μποντίλο μαζί με δύο φίλους του σκότωσαν τον Χιλδέριχο Β΄, τη σύζυγό του και τον 5ετή γιο τους, όταν ο βασιλιάς κυνηγούσε στο δάσος τού Λιβρύ (νυν Λόνι). Τάφηκαν στον Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, κοντά στο Παρίσι, το 1645 ανακαλύφθηκαν οι τάφοι τους όμως το περιεχόμενο απωλέσθηκε. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μπίλιχιλντ των Μεροβιγγείων, κόρη τού Σιγιβέρτου Γ΄ της Αυστρασίας και είχε τέκνα: Δαγοβέρτος 670-675, απεβ. 5ετής. Χιλπέριχος Β΄ π. 672-721, βασιλιάς της Νευστρίας και μετά των Φράγκων. Bachrach, Bernard S.; Bachrach, David S.; Leese, Michael (2018). Deeds of the Bishops of Cambrai, Translation and Commentary Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Childeric". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band I (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1980) Ian Wood, The Merovingian Kingdoms, 450–751 (London, New York:, Longman, 1999) Jean Verseuil, Les rois fainéants: de Dagobert à Pépin le Bref 629-751, édition Critérion, Paris, 1946 Patrick J. Geary, Before France & Germany, The Creation & Transformation of the Merovingian World (New York, Oxford: Oxford University Press, 1988) Paule Lejeune, Les reines de France, Paris, 1989
Άγιος Θεόδωρος Κοζάνης

Ο Άγιος Θεόδωρος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αγιάσματος, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Τσάριστα.

 Ο Άγιος Θεόδωρος είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό άκρο του νομού Κοζάνης, στις ανατολικές κλιτύς του Βοΐου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 770. Απέχει 70 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Τσάριστα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λικνάδων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Άγιος Θεόδωρος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάσματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτιλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φωσφορικό διαμμώνιο

Το φωσφορικό διαμμώνιο (αγγλ. diammonium phosphate, DAP, ονομασία IUPAC: όξινο φωσφορικό διαμμώνιο), είναι χημική ένωση με τον τύπο (NH4)2HPO4 που υπάγεται σε σειρά υδατοδιαλυτών αλάτων του φωσφορικού αμμωνίου που μπορούν να παραχθούν όταν η αμμωνία αντιδρά με το φωσφορικό οξύ. Το στερεό φωσφορικό διαμμώνιο παρουσιάζει πίεση διάστασης της αμμωνίας όπως δίνεται από την ακόλουθη εξίσωση:(NH4)2HPO4(s) <-> NH3(g) + (NH4)H2PO4(s) Στους 100°C, η πίεση διάστασης του φωσφορικού διαμμωνίου είναι περίπου 5 mmHg.Σύμφωνα με το MSDS του φωσφορικού διαμμωνίου, η αποσύνθεση ξεκινά από τους 70 °C: "Επικίνδυνα προϊόντα αποσύνθεσης: Σταδιακά χάνει αμμωνία όταν εκτίθεται στον αέρα σε θερμοκρασία δωματίου. Αποσυντίθεται σε αμμωνία και φωσφορικό μονοαμμώνιο στους 70 °C. Στους 155°C, το DAP εκπέμπει οξείδια του φωσφόρου, οξείδια του αζώτου και αμμωνία."

 Το DAP χρησιμοποιείται κυρίως ως λίπασμα. Αποτελεί το πιο διαδεδομένο -φωσφορικού τύπου- λίπασμα σήμερα. Όταν εφαρμόζεται ως πρώτη ύλη λίπανσης των φυτών, αυξάνει προσωρινά την οξύτητα (pH) του εδάφους, αλλά μακροπρόθεσμα το επεξεργασμένο έδαφος γίνεται πιο όξινο από ότι πριν τη νιτροποίηση του αμμωνίου. Δεν είναι συμβατό με αλκαλικές χημικές ουσίες επειδή το ιόν αμμωνίου του είναι πιο πιθανό να μετατραπεί σε αμμωνία σε περιβάλλον υψηλού pH. Το μέσο pH στο διάλυμα είναι περίπου 7,5–8. Η τυπική σύνθεση του, όπως απαντάται στα λιπάσματα, είναι: 18-46-0 (18% N, 46% P2O5, 0% K2O).Το DAP επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως αντιπυρική ουσία. Μειώνει τη θερμοκρασία καύσης του υλικού, μειώνει τους μέγιστους ρυθμούς απώλειας μάζας και προκαλεί αύξηση της παραγωγής υπολειμμάτων ή κάρβουνου. Αυτά είναι σημαντικά αποτελέσματα για την καταπολέμηση της πυρκαγιάς, καθώς η μείωση της θερμοκρασίας πυρόλυσης και η αύξηση της ποσότητας του σχηματιζόμενου άνθρακα μειώνει την ποσότητα του διαθέσιμου καυσίμου και μπορεί να οδηγήσει σε πυροπροστασία. Αποτελεί σήμερα το κύριο συστατικό αρκετών δημοφιλών εμπορικών αντιπυρικών σκευασμάτων, ενώ περιέχεται ως συστατικό των τσιγάρων τύπου «επιβραδυντικών φωτιάς».Το DAP χρησιμοποιείται επίσης: ως θρεπτικό συστατικό μαγιάς στην οινοποιία και την παραγωγή υδρομελιού, ως πρόσθετο (additive) σε ορισμένες μάρκες τσιγάρων που είναι ενισχυτικά της νικοτίνης, για τη λάμψη στα σπίρτα, στη ζάχαρη καθαρισμού, ως πρόσθετο για τη συγκόλληση κασσίτερου, χαλκού, ψευδαργύρου και ορείχαλκου, και για τον έλεγχο της καθίζησης αλκαλοδιαλυτών και αδιάλυτων σε οξύ κολλοειδών χρωστικών στο μαλλί. Η ένωση εμφανίζεται στη φύση ως το εξαιρετικά σπάνιο ορυκτό, φωσφαμίτης. Η σχετική ένωση διυδρογόνου εμφανίζεται ως το ορυκτό διφωσφαμίτης. Και τα δύο σχετίζονται με κοιτάσματα γκουάνο.
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20

Το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20 (γνωστό και ως Football League) είναι η τρίτη σε σπουδαιότητα ελληνική ποδοσφαιρική κατηγορία και θα διεξαχθεί σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 14 ομάδων. Είναι η πρώτη περίοδος που αποτελεί την τρίτη κατηγορία μετά την αναδιάρθρωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων του 2019. Την ευθύνη για τη διοργάνωση του πρωταθλήματος έχει η Ένωση Football League. Το πρωτάθλημα διακόπηκε τον Μάρτιο του 2020 λόγω της πανδημίας του νέου κορονοιού και ματαιώθηκε οριστικά τον Ιούνιο με επικύρωση της παρούσας βαθμολογίας.

 Σύμφωνα με τις προκηρύξεις των πρωταθλημάτων Football League και Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής της προηγούμενης περιόδου οι 14 Π.Α.Ε. που θα συγκροτούν την κατηγορία θα είναι οι δυο που κατέλαβαν τις θέσεις 11 και 12 στο πρωτάθλημα Football League 2018-19 και οι δώδεκα ΠΑΕ που θα συσταθούν από τους ερασιτεχνικούς συλλόγους που προβιβάστηκαν από τη Γ΄ Εθνική.Στις 7 Αυγούστου έγινε γνωστό ότι δυο ομάδες δε δήλωσαν συμμετοχή: ο 11ος της Football League Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ο πρωταθλητής του 3ου ομίλου της Γ΄ Εθνικής Κρόνος Αργυράδων. Τις δυο κενές θέσεις αναπλήρωσαν η Νίκη Βόλου και η Καλαμάτα. Ο Νέστος Χρυσούπολης (που ήταν 2ος επιλαχών) είχε ανακοινώσει ότι δε προτίθεται να δηλώσει συμμετοχή στη Football League λόγω αδυναμίας κάλυψης των οικονομικών απαιτήσεων της κατηγορίας. Στις πρώτες συναντήσεις της διοργανώτριας αρχής αποφασίστηκε δυο ομάδες να εξασφαλίζουν την άνοδο στην Super League 2 και τέσσερις να υποβιβάζονται στη Γ΄ Εθνική, χωρίς τη διεξαγωγή play off/play out. Η κλήρωση έγινε την Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου. Η έναρξη του πρωταθλήματος ορίστηκε για τις 29 Σεπτεμβρίου 2019 και η λήξη του ορίστηκε στις 29 Μαρτίου 2020. Λόγω της πανδημίας, αποφασίστηκε στις 13 Μαρτίου 2020 η αναστολή του πρωταθλήματος και στις 2 Ιουνίου 2020 η οριστική διακοπή του. Πηγή: Football League1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας