IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουλιέλμος Ερνέστος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Ο Γουλιέλμος Ερνέστος (γερμ. Wilhelm Ernst, 10 Ιουνίου 1876 - 24 Απριλίου 1923) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1901 - 1918) και μετά τιτουλάριος μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1918 - 1923).

 Ο Γουλιέλμος Ερνέστος Κάρολος Αλέξανδρος Φρειδερίκος Ερρίκος Βερνάρδος Αλβέρτος Γεώργιος Χέρμανν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Παυλίνας των Βέττιν, κόρης του Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Ήταν σαδιστής και την ημέρα της παραίτησής του απεκαλείτο "ο πιο αντιδημοφιλής πρίγκιπας της Γερμανίας". Νυμφεύτηκε πρώτα το 1903 την Καρολίνα Ρόις, κόρη του Ερρίκου ΚΒ΄ του Γκράιτς. Το 1905 απεβίωσε η Καρολίνα από γρίπη, που ακολούθησε πνευμονία. Αυτή είναι η επίσημη εκδοχή· άλλη εκδοχή είναι ότι έγινε αυτόχειρας. Το 1910 ο Γουλιέλμος Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο με την Θεοδώρα των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Μάινινγκεν, και είχε τέκνα: Σοφία (1911 - 1988), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γκύντερ του Σβάρτσμπουρκ. Κάρολος-Αύγουστος (1912 - 1988), τιτουλάριος μέγας Δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Βερτράνδος (1917 - 1986), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Η κόρη του: Αικατερίνη Θεοδώρα Αδελαΐδα Σαββίνα Σοφία Φελίσιτας Σιγλίνδη παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ Ιωσήφ του Χοεντσόλλερν-Έμντεν (γιο του Φραγκίσκου Ιωσήφ). Γεώργιος (1921 - 2011), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Το 1953 αποκήρυξε το δικαίωμα διαδοχής του και άλλαξε το όνομά του σε Γιέργκ Μπρένα.
Γιάννης Μανδρέκας

Ο Γιάννης (Ιωάννης) Μανδρέκας (γεν. Πειραιάς, 22 Ιανουαρίου 1953) είναι έλληνας πρώην μεσοαμυντικός ποδοσφαιριστής και μέχρι πρόσφατα προπονητής. Αποτελεί ένας εκ των κορυφαίων σε συμμετοχές ποδοσφαιριστής της Β' Εθνικής κατηγορίας, έχοντας καταγράψει συνολικά 480, από τις οποίες οι 421 συμμετοχές είναι με τη φανέλα της της Προοδευτικής, αποτελώντας τον πρώτο σε συμμετοχές παίκτη στην ιστορία του συλλόγου.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Προοδευτικής και το 1971, σε ηλικία 18 ετών, προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Με τη φανέλα των "βυσσινί" ανδρώθηκε και συνδέθηκε, καθώς αγωνίστηκε μέχρι και το 1985 στη Β' Εθνική, επί πολλά έτη ως αρχηγός και έπαιξε σε οποιαδήποτε θέση είχε ανάγκη η ομάδα, ακόμα και σε αυτή του τερματοφύλακα.Το καλοκαίρι του 1985 μεταγράφηκε στον Ιωνικό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε δυόμησι χρόνια στη Β΄ Εθνική μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1987, όποτε και αποδεσμεύτηκε. Ακολούθως μεταγράφηκε στον Α.Ο. Ζέας, όπου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της σεζόν 1987-88 και βοήθησε να κατακτήσει το πρωτάθλημα Πειραιά (2ου ομίλου) και την άνοδο στην Δ' Εθνική. Με τη λήξη της περιόδου ανανέωσε το συμβόλαιό του και τερμάτισε την καριέρα του το 1989 αγωνιζόμενος στην Δ' Εθνική. Έπειτα την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε με την προπονητική. Αρχικά επέστρεψε στην Προοδευτική και την περίοδο 1989-90 εργάστηκε ως βοηθός του προπονητή της ομάδας Γιάννη Κυράστα. Ανανέωσε τη συνεργασία του υπό αυτό το πόστο και την επόμενη περίοδο, όντας βοηθός του προπονητή Αντώνη Τζανετουλάκου και έπειτα την παραίτησή του τον Σεπτέμβριο του 1990 στην αρχή της σεζόν, τον αντικατέστησε ο Γιάννης Μανδρέκας, ξεκινώντας έτσι ουσιαστικά, την επίσημη καριέρα του ως προπονητής. Παρέμεινε προπονητής της ομάδας μέχρι και τα τέλη του Ιανουαρίου του 1991, όποτε και υπέβαλλε την παραίτησή του.Στη συνέχεια ανέλαβε τον Α.Ο. Περιστερίου, ενώ τα επόμενα χρόνια διετέλεσε προπονητής σε αρκετές ομάδες του Πειραιά, μεταξύ των οποίων οι Α.Ο. Μοσχάτου, Αμφιάλη, Χαλκηδόνα, Ατρόμητος Πειραιώς, Ερμής Κορυδαλλού, Α.Ε. Περάματος, Περαμαϊκός, Οδηγήτρια, Α.Ο. Καστέλλας, Δίας Κορυδαλλού κ.α. Επίσης υπήρξε προπονητής στην ομάδα νέων της Προοδευτικής. Αθλητικές εφημερίδες της δεκαετίας του '80
Ελεονώρα του Αλμπουρκέρκε

Η Ελεονώρα, ισπαν. Eleanor (1374 - 16 Δεκεμβρίου 1435) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν κόρη του κόμη του Αλμπουρκέρκε και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας, Σικελίας, Μαγιόρκας & δούκισσα των Αθηνών.

 Ήταν η μόνη (νόμιμη) κόρη του Σάντσο-Αλφόνσου 1ου κόμη του Αλμπουρκέρκε και της Βεατρίκης του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας, κόρης του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1394 τον Φερδινάνδο Α΄ των Τραστάμαρα βασιλιά της Αραγωνίας, Σικελίας, Μαγιόρκας & δούκα των Αθηνών και είχε τέκνα; Αλφόνσος Ε΄ 1396-1458, βασιλιάς της Αραγωνίας, της Σικελίας και της Νάπολης. Μαρία 1396-1445, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Τραστάμαρα της Καστίλης. Ιωάννης Β΄ 1398-1479, διαδέχθηκε τον αδελφό του ως βασιλιάς της Αραγωνίας και της Σικελίας-Νάπολης. Ερρίκος π. 1400-1445, δούκας της Βιγιένα, κόμης του Αλμπουρκέρκε και του Αμπουρίες, κύριος του Σογόρβ και μέγας Μάγιστρος τού στρατιωτικού Τάγματος του Σαντιάγο. Ελεονώρα 1402-1445, παντρεύτηκε τον Εδουάρδο των Αβίς της Πορτογαλίας. Πέτρος 1406-1438, κόμης του Αλμπουρκέρκε και δούκας του Νότο. Σάντσο 1410-1416, απεβίωσε 6 ετών. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza [Genealogical History of the Royal House of Portugal] (in Portuguese). 2. Lisboa Occidental. p. 497.Further reading
No (ταινία)

Το No είναι χιλιανή ταινία του 2012 σε σκηνοθεσία του Πάμπλο Λαρέν. To σενάριο είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο El Plebiscito του Αντόνιο Σκάρμετα.Η ταινία πραγματεύεται το δημοψήφισμα που διεξήχθη στη Χιλή το 1988 για την παραμονή ή την αποχώρηση του δικτάτορα Αουγούστο Πινοσέτ από την εξουσία.

 Η επιρροή της κυβέρνησης του Πινοσέτ αρχίζει και φθίνει και αποφασίζεται να ζητηθεί η γνώμη του λαού της Χιλής. Οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν Si (Ναι) στο δημοψήφισμα, αν θέλουν τη συνέχιση της δικτατορίας και Νο (Όχι), αν θέλουν την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η αντιπολίτευση προσλαμβάνει τον Ρενέ Σααβέρδα (Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ), έναν νέο διαφημιστή, για να προωθήσει την καμπάνια υπέρ του No. Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 85α βραβεία Όσκαρ. Επίσης, κέρδισε το Art Cinema Award στο 65ο φεστιβάλ των Καννών και το βραβείο κοινού στο 53ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Επίσημη ιστοσελίδα(Αγγλικά) Σελίδα στην IMDb
Νανδρολόνη

Η νανδρολόνη (Nandrolone) ή 19-νορτεστοστερόνη είναι ανδρογόνο αναβολικό στεροειδές, το οποίο χρησιμοποιείται, κυρίως, από αθλητές και μπόντι μπίλντερς, για την ανάπτυξη μυών, τη μείωση της κόπωσης, την αύξηση της αντοχής και της επιθετικότητας, την ανακούφιση των φλεγμονών, των πόνων των τενόντων και των αρθρώσεων και την τόνωση του κολλαγόνου. Έχει πολλά κοινά με την τεστοστερόνη, ως χημική ουσία (το μόνο που διαφέρει στους χημικούς τους τύπους είναι το 19ο άτομο άνθρακα), συγκριτικά με την οποία, έχει πιο ισχυρή αναβολική δράση, είναι λιγότερο ανδρογενετική και δεν μεταβολίζεται σε οιστρογόνα Χορηγείται με ενδομυϊκή ένεση. Οι περισσότερες παρενέργειες εξαρτώνται από την υπέρμετρη δοσολογία του συστατικού.

 Η υπερβολική χρήση νανδρολόνης μπορεί να επιφέρει στους άνδρες γυναικομαστία, ακμή, σεξουαλικές δυσλειτουργίες, κατακράτηση υγρών, μειωμένη σεξουαλική διάθεση, στειρότητα, αναστολή της σπερματογένεσης, συστολή και σκλήρυνση των όρχεων, νεφρικές βλάβες, μειωμένη παραγωγή ενδογενούς τεστοστερόνης, γοναδοτροπινών και της γλυκοπρωτεΐνης SHBG. Τα συμπτώματα στις γυναίκες είναι: ακμή, διαταραχές της εμμήνου ρύσεως, έντονη σεξουαλική διάθεση και μειωμένα επίπεδα της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης, της SHBG και διαφόρων δεσμευτικών πρωτεϊνών του θυροειδούς.Oι έφηβοι παρουσιάζουν ακμή και αναστολή της σωματικής ανάπτυξης, εξαιτίας της πρώιμης σύγκλισης των επιφύσεων των οστών (η παρενέργεια αυτή μπορεί να είναι μόνιμη). Οι πιο σοβαρές παρενέργειες σχετίζονται με το κυκλοφορικό σύστημα (αυξημένη πίεση αίματος, υπέρταση, ταχυκαρδία, καρδιακή προσβολή, υπερινσουλιναιμία, σχηματισμός θρόμβων, και διάφορα θρομβοεμβολικά επεισόδια), το ενδοκρινικό σύστημα (μειωμένη ανοχή στη γλυκόζη, αλλαγές στο λιποπρωτεϊνικό προφίλ (αλλαγές στο ισοζύγιο HDL - LDL), αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων), στην ψυχολογία (αδυναμία συγκέντρωσης, κατάθλιψη, ερεθιστικότητα, ψυχολογικός εθισμός στα στεροειδή, απώλεια ενδιαφέροντος, υπερδιέγερση) και στο ήπαρ (ηπατική ανεπάρκεια, ίκτερος, ηπατοκυτταρικό αδένωμα). Στο μπόντι-μπίλντινγκ οι συνήθεις δόσεις είναι 100-400mg την εβδομάδα και συνοδεύεται συνήθως, με ίση ή λίγο περισσότερη ποσότητα τεστοστερόνης. Οι αθλήτριες παίρνουν μικρότερες δόσεις, περίπου 50-100 χιλιοστογραμμάρια). Η καλή διατροφή ή η κατανάλωση κατάλληλων συμπληρωμάτων διατροφής, πλούσιων σε βιταμίνες, άλατα και πρωτεΐνες, σε συνδυασμό με τη λήψη νανδρολόνης, μπορεί να επιφέρει θεαματικά αποτελέσματα, ως προς τη μυϊκή ανάπτυξη και δύναμη. Εκτός από τον αθλητισμό, η νανδρολόνη χρησιμοποιείται ως δραστικό συστατικό σε φάρμακα για την καταπολέμηση ασθενειών, όπως η απλαστική αναιμία και η οστεοπόρωση. Βοηθά επίσης το μεταβολισμό του ασβεστίου, την αύξηση της οστικής μάζας και το ισοζύγιο του αζώτου. Το φαινόμενο της φυσικής παραγωγής νανδρολόνης από το ανθρώπινο σώμα, παρατηρείται σε ίχνη και κυρίως στις γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επίσης, η νανδρολόνη έχει ανιχνευθεί στις ωοθήκες. Υπάρχουν ποσότητες νανδρολόνης στους ιστούς του ήπατος, των νεφρών και των όρχεων των χοίρων.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1992-93 αποτέλεσε το 22ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΕΖ Ζακακίου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1992-93 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1993–94. Η τρίτη στη βαθμολογία ομάδα έδωσε μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορία 1992-93, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Β΄ κατηγορία 1993-94 και την ηττημένη στη Γ΄ κατηγορία 1993-94. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Δ΄ κατηγορία 1993–94. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στη Β΄ κατηγορία 1992-93 ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Ε.Ν. ΘΟΪ ΛακατάμιαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 1992-93 Ελπίδα Ξυλοφάγου Κέντρο Νεότητας Μαρωνιτών Κεραυνός ΣτροβόλουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Β΄ κατηγορία 1991-92 Οθέλλος Αθηαίνου Απόλλων ΛυμπιώνΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 1991-92 ΑΕΖ Ζακακίου (όμιλος Λεμεσού-Πάφου) Λειβαδιακός Λειβαδιών (όμιλος Λάρνακας-Αμμοχώστου) ΟΧΕΝ Περιστερώνας (όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας) Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση Ο Τσαγγάρης έδωσε αγώνες μπαράζ με τη 12η ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ Κατηγορίας, Ονήσιλο Σωτήρας. Το πρώτο παιχνίδι έγινε στην έδρα του Ονήσιλου με τη γηπεδούχο ομάδα να κερδίζει με 3-0. Ο επαναληπτικός έγινε στο Πελένδρι. Το παιχνίδι διακόπηκε ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ του Τσαγγάρη, λόγω επεισοδίων εις βάρος του διαιτητή όταν σφύριξε πέναλτι υπέρ του Ονήσιλου. Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ κατακύρωσε τον αγώνα υπέρ του Ονήσιλου με 2-0. Έτσι, ο Ονήσιλος παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία και ο Τσαγγάρης συνέχισε στη Γ΄ κατηγορία. «Μια ντουζίνα γκολ η ΑΕΖ». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 13. 31 Mαΐου 1993. «Βαθμολογία Γ΄ κατηγορίας». Αθλητικό Βήμα: σελ. 8. 31 Mαΐου 1993. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93 Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1992-93 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1992-93
Ζαν-Σιλβαίν Μπαγί

Ο Ζαν-Σιλβέν Μπαγί (γαλλικά: Jean-Sylvain Bailly, Παρίσι, 15 Σεπτεμβρίου 1736 – 12 Νοεμβρίου 1793) ήταν Γάλλος πολιτικός, επιστήμονας και λόγιος. Διετέλεσε δήμαρχος Παρισίων μέχρι τον θάνατό του. Μελέτησε αστρονομία και λογοτεχνία. Έδωσε, ως δήμαρχος Παρισιού, διαταγή στη γαλλική εθνοφρουρά να πυροβολήσει ενάντια στους διαδηλωτές που ζητούσαν την έκπτωση του βασιλιά. Καταδικάστηκε σε θάνατο και καρατομήθηκε στην γκιλοτίνα. Το όνομα Μπαγί δόθηκε αργότερα σε κρατήρα της σελήνης.

 Ιστορία της αρχαίας αστρονομίας Ιστορία της σύγχρονης αστρονομίας Ιστορία της Ανατολικής και της Ινδικής αστρονομίας. Chapin, Seymour L. (1970). "Bailly, Jean-Sylvain". Dictionary of Scientific Biography. 1. New York: Charles Scribner's Sons. pp. 400–402. ISBN 0684101149. Chisholm, Hugh, ed (1911). "Bailly, Jean Sylvain". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press. Eloges by Merard de Saint Just, Delisle de Salles, Jerome de Lalande and Lacretelle A memoir by François Arago, read on 26 February 1844 before the Académie des Sciences, and published in Notices biographiques, t. ii. (1852) Delambre, Histoire de l'astronomie au 18me siècle, p. 735 Jerome de Lalande, Bibliographie astronomique, p. 730.
Σάαρλαντ

Το Ζάαρλαντ ή Σάαρλαντ ή, αλλιώς, Ζάαρ όπως και ήταν γνωστό όταν βρισκόταν υπό γαλλικό έλεγχο (γερμανικά: Saarland, γαλλικά: Sarre), είναι ενα από τα 16 ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Έχει πληθυσμό 990.509 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2018). Η κρατιδιακή πρωτεύουσα είναι το Ζααρμπρύκεν. Και στην έκταση και στον πληθυσμό είναι το μικρότερο σε έκταση των γερμανικών κρατιδίων.

 Αρχικά, το Ζάαρλαντ κατοικήθηκε από λαούς κελτικής καταγωγής. Αφού πέρασε πολλά χρόνια στα χέρια των Ρωμαίων και των Φραγκονιανών, περιήλθε στην κατοχή των Γάλλων το 1792. Το 1870, ύστερα από τη μάχη του Ζάαρμπρύκεν, περιήλθε στην κατοχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1920, το Ζάαρλαντ περιήλθε στα χέρια της Γαλλίας και της Βρετανίας, όμως το 1933, ύστερα από δημοψήφισμα έγινε κτήση της Ναζιστικής Γερμανίας με το συντριπτικό ποσοστό του 90,3% έναντι του 9,7% υπέρ της ένωσης με τη Γαλλία. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, για 10 χρόνια, το Ζάαρλαντ ήταν αυτόνομο κράτος, Το 1955 έγινε δημοψήφισμα, στο οποίο οι ψηφοφόροι ψήφισαν κατά της παραχώρησης ανεξαρτησίας στη περιοχή, η οποία θα διοικούταν υπό την επίβλεψη ενός Ευρωπαίου επιτρόπου διοριζόμενου από το υπουργικό συμβούλιο της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό ερμηνεύθηκε ως ένδειξη ότι οι κάτοικοι επιθυμούσαν την επανένωση της περιοχής με τη Δυτική Γερμανία. Το Ζάαρλαντ παρέμεινε αυτόνομο κράτος μέχρι το 1959, ενώ σήμερα αποτελεί τμήμα της Γερμανίας. Συνορεύει με τη Γαλλία (Department de Moselle) στο νότο και τη δύση με το Λουξεμβούργο στη δύση και το κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου στο βορρά. Το όνομα του κρατιδίου προέρχεται από τον ποταμό Σάαρ, ο οποίος είναι ένας παραπόταμος του ποταμού Μοζέλλα (παραπόταμος του Ρήνου). Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν σε μια συσσώρευση πόλεων στα γαλλικά σύνορα, που περιβάλλει την πρωτεύουσα Σααρμπρύκεν και το γαλλικό Σαργκεμίν (Sarreguemines). Το Σάαρλαντ διαιρείται σε έξι περιοχές: Μέρτσιχ-Βάντερν Νοϊνκίρχεν Σααρμπρύκεν (Saarbrücken) Σααρλουίς Σααρπφάλτς Ζανκτ Βέντελ Το Σάαρλαντ έγινε κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1957. Έκτοτε, τα ακόλουθα πρόσωπα έχουν διατελέσει πρωθυπουργοί: 1957 - 1959: Έγκον Ράινερτ, CDU 1959 - 1979: Δρ. Φραντς Γιόζεφ Ρέντερ, CDU 1979 (26 Ιουνίου - 5 Ιουλίου): Βέρνερ Κλουμπ, FDP, προσωρινός 1979 - 1985: Βέρνερ Ζέγιερ, CDU 1985 - 1998: Όσκαρ Λαφοντέν, SPD 1998 - 1999: Ράινχαρτ Κλιμτ, SPD 1999 - 2011: Πέτερ Μίλερ, CDU 2011 - 2018: Άνεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, CDU 2018 - σήμερα: Τόμπιας Χανς, CDU Επίσημη ιστοσελίδα Σάαρλαντ στο Curlie
Κόλπος της Βενεζουέλας

Ο Κόλπος της Βενεζουέλας είναι κόλπος της Καραϊβικής Θάλασσας, ο οποίος οριοθετείται από τις Βενεζουελάνικες πολιτείες Θούλια και Φαλκόν και από το διαμέρισμα Γκουαχίρα στην Κολομβία. Ένα στενό 54 χιλιομέτρων τον συνδέει με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο στα νότια.

 Ο κόλπος βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, μεταξύ της χερσονήσου Παραγουανά της πολιτείας Φαλκόν στη Βενεζουέλα και τη χερσόνησο Γκουαχίρα στην Κολομβία. Συνδέεται με τη Λίμνη Μαρακαΐμπο μέσα από τεχνητό κανάλι πλοήγησης. Επί του παρόντος, μια διαφορά μεταξύ των δύο χωρών για τον κόλπο δεν έχει επιλυθεί, παρά τις χρόνιες διαπραγματεύσεις για την επίλυσή της. Ο κόλπος ανακαλύφθηκε από τους δυτικούς το 1499, όταν μια αποστολή με επικεφαλής τον Αλόνσο ντε Οχέδα στην οποία συνοδευόταν από τον Αμέρικο Βεσπούτσι, εξερεύνησε τις ακτές της Βενεζουέλας συλλέγοντας πληροφορίες και ονομάζοντας τα νέα εδάφη. Η αποστολή έφτασε στον κόλπο αφού πέρασε τις Ολλανδικές Αντίλλες και τη Χερσόνησο Παραγουανά. Τα χωρικά ύδατα στον κόλπο αμφισβητούνται. Η διαφορά επιτάθηκε μετά την ανεξαρτησία της Κολομβίας και της Βενεζουέλας από την Ισπανία τον 19ο αιώνα. Η Ισπανική Αυτοκρατορία δεν οριοθέτησε την περιοχή επειδή οι αυτόχθονες Ουαγιουού έκαναν αντίσταση. Τα χερσαία σύνορα καθορίστηκαν τελικά το 1941, αλλά τα ναυτικά βρίσκονται ακόμη υπό αμφισβήτηση. Ο κύριος παράγοντας που δίνει σημασία στο κόλπο είναι το γεγονός ότι συνδέει την Καραϊβική Θάλασσα και τη Λίμνη Μαρακαΐμπο, μια σημαντική πηγή αργού πετρελαίου στη Βενεζουέλα. Ως εκ τούτου ο κόλπος βοηθά τη σύνδεση των πηγαδιών και διυλιστηρίων της λίμνης Μαρακαΐμπο με τις αγορές του κόσμου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gulf of Venezuela στο Wikimedia Commons
Άγιος Χαράλαμπος Λάρισας

Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ερετρίας, της Δημοτικής Ενότητας Πολυδάμαντα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Ο Άγιος Χαράλαμπος Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 314 μέτρων και έχει πληθυσμό 27 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Άγιος Χαράλαμπος Λάρισας (Ε.Ε.Τ.Α.Α.). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
ΦΚ Καρπάτι Λβιβ

Η Καρπάτι Λβιβ (ουκρανικά: Футбольний клуб «Карпати» Львів‎) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ουκρανίας στην πόλη Λβιβ. Εδρεύει στο νεόδμητο γήπεδο «Αρένα Λβιβ», για το οποίο δεν έχει δοθεί επίσημο όνομα, μετά από παραχώρηση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ανέκαθεν η έδρα της ομάδας ήταν το ιστορικό Ουκράινα.

 Η ευρέως γνωστή και επίσημη ονομασία της ομάδας προέρχεται από τα Καρπάθια, μέρος της οροσειράς των οποίων περιβάλλει τη Λεόπολη. Στις 17 Αυγούστου 1969 η Καρπάτι κατέκτησε πανηγυρικά το σοβιετικό κύπελλο ποδοσφαίρου, αν και αγωνιζόταν στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία του σοβιετικού πρωταθλήματος. Το συγκεκριμένο επίτευγμα παραμένει μοναδικό στην ιστορία του θεσμού. Από καταβολής του Ουκρανικού πρωταθλήματος (1991), η ομάδα του Λβιβ έχει καταλάβει μία φορά την 3η θέση (1997-98), αλλά επίσης έχει υποβιβαστεί τη σεζόν 2003-04. Παρά τον υποβιβασμό, μέσα σε δύο περιόδους επέστρεψε «δριμύτερη» στην πρώτη κατηγορία, για να καταλάβει την πέμπτη θέση (2009-10, 2010-11). Της δόθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στο Γιουρόπα Λιγκ, όπου τη σεζόν 2011-12 έφτασε στα play-offs, αλλά δεν προκρίθηκε στους ομίλους της διοργάνωσης, καθώς ο ΠΑΟΚ την απέκλεισε. Το Μάϊο του 2020 τέθηκε σε 14ημερη καραντίνα καθώς συνολικά 25 μέλη της - ποδοσφαιριστές και υπάλληλοι - διαγνώστηκαν θετικά στον κορονοϊό.
Σινυάνγκα

Η Σινυάνγκα (Αγγλικά:Shinyanga, επίσης γνωστή στα Σουαχίλι και ως Shinyanga mji), είναι μια πόλη στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη είναι η Περιφερειακή έδρα της Περιφέρειας Σινυάνγκα (Shinyanga Region), καθώς και η επαρχιακή έδρα της Αστικής Περιοχής Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District). Η περιφέρεια και η περιοχή ονομάστηκαν από την πόλη.

 Η Σινυάνγκα (Shinyanga) βρίσκεται στην Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region), στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη βρίσκεται περίπου 175 χιλιόμετρα (109 mi) οδικώς, νοτιοανατολικά της Μουάνζα (Mwanza), την πλησιέστερη μεγάλη πόλη. Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται περίπου 475 χιλιόμετρα (295 mi), οδικώς, βορειοδυτικά της Ντοντόμα (Dodoma), την πρωτεύουσα της Τανζανίας. Οι συντεταγμένες της πόλης είναι: 3°39′43″S 33°25′23″E / 3.661945°S 33.423056°E / -3.661945; 33.423056. Το 2002, στην εθνική απογραφή, εκτιμήθηκε ο πληθυσμός της Σινυάνγκα (Shinyanga) σε περίπου 93.000 άτομα. Τον Αύγουστο του 2010, ο πληθυσμός της πόλης εκτιμήθηκε σε περίπου 107.360 άτομα. Σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) και συγκεκριμένα στην πόλη Σινυάνγκα (Shinyanga), βρισκόταν εγκατεστημένος μόλις ένας Έλληνας, ο εκ Σάμου Ιωάννης Γιάκας. Ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου και τριών οικιών. Ασχολείτο με εργολαβικές επιχειρήσεις, όπου όλες σχεδόν οι ανοικοδομήσεις των κυβερνητικών οικημάτων, ανατίθεντο σε αυτόν. Είχε επίσης αναλάβει την τροφοδοσία και τον εφοδιασμό όλων των χρειωδών του προσωπικού και των εργατών του αδαμαντορυχείου του Ουίλλιαμσον, με τον οποίο ιδιοκτήτη του (Δρ. Τζων Τ.Ουίλλιαμσον [Dr. John Thoburn Williamson]) συνδεόταν και προσωπικά. Ο Ιωάννης Γιάκας, ήταν μια πολλή δυναμική προσωπικότητα. Τα αξιοθέατα στην πόλη της Σινυάνγκα (Shinyanga) ή πλησίον των συνόρων της, περιλαμβάνουν τα ακόλουθα: Η έδρα της Περιφερειακής Διοίκησης Καχάμα Η έδρα της Αστικής Περιοχής Σινυάνγκα Τα γραφεία του Δημοτικού Συμβουλίου Σινυάνγκα Η Κεντρική Αγορά Σινυάνγκα Το Γενικό Νοσοκομείο Σινυάνγκα Το Αεροδρόμιο Σινυάνγκα (IATA: SHY, ICAO: HTSY) Το Σιδηροδρομικό Σταθμό Σινυάνγκα - Βρίσκεται σε ένα παρακλάδι του Κεντρικού Σιδηρόδρομου της Τανζανίας. Το Στάδιο της Πόλης Σινυάνγκα - Το δημόσιο στάδιο που διοικείται από το Δημοτικό Συμβούλιο Σινυάνγκα Τον Ποταμό Νκούμπου (Nkumbu) - Η κύρια πηγή νερού της πόλης, βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα (1,9 mi), ανατολικά από την κεντρική επιχειρηματική περιοχή της Σινυάνγκα. Τον αυτοκινητόδρομο Ταμπόρα-Μουάνζα (Tabora-Mwanza) - Ο αυτοκινητόδρομος περνά μέσα από το κέντρο της πόλης Η περιοχή έχει ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό πρόγραμμα αποκατάστασης δασών, το οποίο είναι καλά τεκμηριωμένο από τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας, του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών και την Παγκόσμια Εταιρική σχέση για τη Δασική Αποκατάσταση του Τοπίου. Το πρόγραμμα αναφέρεται στην ταινία «Δάση για τον 21ο Αιώνα» («Forests for the 21st Century»). Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Σινυάνγκα Αγροτική Περιοχή Σινυάνγκα Αστική Περιοχή Σινυάνγκα Αδαμαντωρυχείο Ουίλιαμσον Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Location of Shinyanga at Google Maps
Κώμη Αχαΐας

Η Κώμη είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αχαΐας που βρίσκεται χτισμένο στις παρυφές του Κομποβουνίου σε υψόμετρο περίπου 300 μέτρων και στην τοπική κοινότητα Μιτοπόλεως του δήμου Δυτικής Αχαΐας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο οικισμός έχει πληθυσμό 77 κατοίκους.

 Η Κώμη κατά την Ενετοκρατία αποτελούσε μέρος της Βαρωνίας της Μιτόπολης που ιδρύθηκε το 1209 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη. Σύμφωνα με την αραγονική έκδοση του Χρονικού του Μορέως, δόθηκε στον Γάλλο ιππότη Γιλβέρτο ντε Κορ. Ανάμεσα στην Κώμη και την Μιτόπολη υπάρχουν σήμερα τα απομεινάρια του κάστρου, που είχε χτίσει ο Κορ και χρησιμοποιούσε ως έδρα της βαρωνίας. Στις 20 Απριλίου του 1835 η Κώμη προσαρτήθηκε στον δήμο Τριταίας, στις 28 Αυγούστου του 1912 με την θέσπιση των κοινοτήτων και την διάλυση των δήμων το χωριό αποσπάστηκε από τον δήμο Τριταίας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χίονας μέχρι τις 23 Ιανουαρίου του 1932 που εντάχτηκε στην κοινότητα Μιτοπόλεως. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας και την επαναφορά των δήμων η Κώμη προσαρτήθηκε στον δήμο Ωλενίας έως τις 7 Ιουνίου του 2010 που με το Πρόγραμμα Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Αχαΐας που προήλθε από την συνένωση του δήμου Ωλενίας με άλλους τρεις δήμους της Αχαΐας. Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της Πόλεως Πατρών από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Τομ. Α΄, επιμέλεια: Βασίλειος Κ. Λάζαρης, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, λήμμα Μιτόπολη. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κώμης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 31/10/2017. Πραγματικός και μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας, σύμφωνα με τις απογραφές του 1991 και 2001. statistics.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 31/10/2017.
Weltpolitik

Η διεθνής έκφραση Weltpolitik (είναι γνωστή και με την ονομασία Θέση στον Ήλιο με την έννοια της τοποθέτησης στον Ήλιο, (στο φως του Ήλιου), είναι ένας σχετικά σύγχρονος νεολογισμός με αλληγορική σημασία που αποδίδεται γενικότερα σε οποιαδήποτε έντονη παρουσία ή δραστηριότητα.

 Η έκφραση αυτή απαντάται τόσο ως πολιτικός και διπλωματικός "όρος" στη διεθνή σκηνή, όσο και κατ΄ επέκταση σε πλείστους χώρους (πνεύματος, πολιτιστικούς, καλλιτεχνικούς κ.λπ.) και ιδιαίτερα ως επιχειρηματικός μέσα στο χώρο της αγοράς, σε ότι αφορά σε θέματα ανάδειξης, παρουσίας, ανάπτυξης και ανταγωνισμού γενικότερα. Στην πολιτική αποδίδεται περισσότερα κατά την έννοια της ανάπτυξης εξωτερικής πολιτικής που εφαρμόζει μία πολιτεία - κράτος στις σχέσεις του με άλλα κράτη αλλά και γενικότερα στην μέσω αυτής παρουσία του σε θέματα διεθνούς ενδιαφέροντος, με σχετικές ανταγωνιστικές παρεμβάσεις. Η έκφραση αυτή ιστορικά ανάγεται στην εποχή λίγο πριν τον Α' Π.Π. που φέρεται να ειπώθηκε στη γερμανική Βουλή (Ράιχσταγκ), στις 6 Δεκεμβρίου του 1897, από τον (μετέπειτα καγκελάριο) Μπέρνχαρτ φον Μπύλοφ που την ανέφερε ως προτροπή (αναγκαιότητα) στην ανάπτυξη της αποικιακής πολιτικής, στο χώρο της οποίας δέσποζε την εποχή εκείνη η θαλασσοκράτειρα Βρετανία. Την άποψη αυτή υιοθέτησε αργότερα και και ο Αυτοκράτορας (Κάιζερ) Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας το 1901. Έτσι η έκφραση αυτή ως όρος αρχικά αποικιακής πολιτικής πολύ γρήγορα εξελίχθηκε ως διεθνής πολιτικός όρος κυριαρχικής παρουσίας που θα μπορούσε να συμβεί πλέον είτε ειρηνικά, με σύναψη συμμαχιών, είτε δια των όπλων με κήρυξη πολέμων. Και δυστυχώς ακολουθήθηκε τότε η δεύτερη οδός, αρχικά με συμμαχίες (Τριπλή Συμμαχία, Αντάντ) που κατέληξαν όμως στο "ντόμινο κηρύξεων πολέμων" στον Α΄ Π.Π.. Σημειώνεται ότι η Κοινωνία των Εθνών που ακολούθησε, πρόσφερε θέση στον Ηλιο σε πολλά κράτη που το 1914 πριν ξεκινήσει ο «Μεγάλος Πόλεμος» ούτε καν υπήρχαν. Η "Θέση στον Ήλιο" αποτέλεσε βασική έννοια στην προπαγάνδα κατά του φιλειρηνισμού όχι μόνο στη Γερμανία που ανδρώθηκε, αλλά και στις άλλες Αυτοκρατορίες της εποχής. Δεν ήταν όμως και η πρώτη, είχαν προηγηθεί και άλλες θέσεις - θεωρίες εξ ίσου αντίθετες στην διατήρηση της ειρήνης. "Ιστορία του 20ου Αιώνος" τομ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ.1ος, σελ.134.
Λαρίσα Ποπουγκάεβα

Η Λαρίσα Ποπουγκάεβα (ρωσικά: Лари́са Анато́льевна Попуга́ева‎; 3 Σεπτεμβρίου 1923 - 19 Σεπτεμβρίου 1977) ήταν Σοβιετικός γεωλόγος, υποψήφια για γεωλογικές και ορυκτολογικές επιστήμες (1970), μία από αυτούς, που ανακάλυψαν αποθέματα διαμαντιών στην ΕΣΣΔ.

 Η Λαρίσα γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1923 στην Καλούγκα. Ο πατέρας της, Ανατόλι Γκριντσεβίτς, γραμματέας της επιτροπής κόμματος της επαρχίας Πριγκορόντνι στην Οδησσό, πυροβολήθηκε το 1937. Η μητέρα της, Όλγα Γκριντσεβίτς, είναι κριτικός τέχνης του Λένινγκραντ. Το 1937, μετά το θάνατο του πατέρα της, μαζί με τη μητέρα της και τη γεννημένη στην Οδησσό αδερφή της Ιρίνα, η Λαρίσα επέστρεψε στο Λένινγκραντ. Το 1941 αποφοίτησε από το σχολείο και εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Η Λαρίσα Γκριντσεβίτς ήρθε αντιμέτωπη με το Ανατολικό μέτωπο στη Μόσχα, όπου, μαζί με άλλους σπουδαίους μαθητές αποφοίτων από τα σχολεία του Λένινγκραντ στάλθηκαν με ειδική άδεια στην παν-Ενωτική αγροτική έκθεση. Στην αρχή του πολέμου, αυτή η ομάδα έμεινε επ' αόριστον στη Μόσχα. Εν τω μεταξύ, η μητέρα και η αδελφή της Λαρίσας έφυγαν κατά την εκκένωση προς τα Ουράλια. Τον Σεπτέμβριο του 1941, η Λαρίσα έφτασε στο Μολότοφ, όπου εκκενώθηκε η μητέρα και η τετράχρονη αδερφή της. Εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Μολότοφ (τώρα Κρατικό Πανεπιστήμιο Περμ). Αποφοίτησε από τα σεμινάρια νοσηλευτικής, και εργάστηκε στην κλινική. Στη συνέχεια αποφοίτησε από τα σεμινάρια των πολυβόλων. Από τον Απρίλιο του 1942 έως τον Ιούλιο του 1945, ήταν εθελοντής στο τμήμα αεροπορικής άμυνας της Μόσχας, ο διοικητής του πληρώματος όπλων, προήχθη στο αξίωμα του κατώτερου λοχία. Το 1950 αποφοίτησε από το Τμήμα Ορυκτολογίας του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Ταυτόχρονα με τις σπουδές της εργάστηκε για τρία χρόνια ως γεωλόγος-εξερευνητής σε διάφορες αποστολές της Βορειοδυτικής Γεωλογικής Διοίκησης. Ήδη το 1950, το έργο της στο βόρειο τμήμα της περιοχής του Ιρκούτσκ συνδέθηκε με διαμάντια. Το καλοκαίρι του 1951 βρισκόταν σε μια αποστολή στα Υποπολικά Ουράλια. Το 1952, η Λαρίσα παντρεύτηκε τον καθηγητή LISI Βίκτορ Ποπουγκάεφ. Τον Ιούνιο του 1954, η Λαρίσα Ποπουγκάεβα ανακάλυψε μια επιφάνεια κιμπερλίτη, που αργότερα ονομάστηκε ορυχείο Ζαρνίτσα. Το επόμενο έτος, άλλοι 10 αγωγοί άνοιξαν σε αυτήν την τοποθεσία.Η Λαρίσα Ποπουγκάεβα πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1977 από απόφραξη και ρήξη της αορτής. Το όνομα της Λαρίσα Ποπουγκάεβα δόθηκε σε ένα διαμάντι βάρους 29,4 καρατίων (περίπου 12 mm σε πλάτος). Οι δρόμοι στις διαμαντένιες πόλεις του Ουντάτσνι και του Αϊχάλ φέρουν το όνομά της. Στην Γιακούτια, στην πόλη της Ουντάτσνι, χτίζεται ένα μνημείο για τη Λαρίσα Ποπουγκάεβα. Μετάλλιο για τη νίκη της Γερμανίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945 (1945) Τάγμα του Λένιν (1957)
Discoverer 24

Ο Discoverer 24 ή Corona 9018A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1961 αλλά δεν τέθηκε σε τροχιά. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B.

 Εκτοξεύτηκε από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 8 Ιουνίου 1961 (21:16 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B. Παρουσιάστηκε βλάβη στο ηλεκτρικό σύστημα του πυραύλου κατά την διάρκεια της ανόδου του, η οποία επηρέασε το σύστημα πλοήγησης με συνέπεια ο Discoverer 24 να μην μπει σε τροχιά.Ο τεχνητός δορυφόρος, δορυφόρος, μάζας 1150kg, ήταν εξοπλισμένος με κάμερα εστιακής απόστασης 76 mm και μέγιστης ανάλυσης 140 m. Οι εικόνες θα καταγράφονταν σε φιλμ των 127 mm το οποίο θα επέστρεφε στην Γη για ανάλυση με ειδική κάψουλα επανεισόδου. Διαστημικές αποστολές το 1961
Ιωάννης Α΄ της Βηρυτού

Ο Ιωάννης Α΄ o παλαιός, γαλλ. Jean I le vieux (π. 1179 - 1236) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κύριος της Βηρυτού, ένας ισχυρός σταυροφόρος ευγενής του 13ου αι. και από τους πιο γνωστούς τού με επιρροή Οίκου των Ιμπελέν.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπαλιάν κυρίου του Ιμπελέν και της Μαρίας Κομνηνής, κόρης του Ανδρονίκου Κομνηνού. Η μητέρα του ήταν χήρα του Αμαλρίκ Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ. Είχε στενούς δεσμούς με τους ευγενείς της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ, ως ετεροθαλής αδελφός της Ισαβέλλας Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ (κόρης της Μαρίας Κομνηνής και του Αμαλρίκ Α΄). Ήδη πριν τα 20 έτη του ορίστηκε κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ και λίγα έτη μετά έγινε κύριος της Βηρυτού. Εκεί, μετά την κατάκτηση του Σαλαντίν, έκτισε πάλι την πόλη και οικοδόμησε το μεγάλο ανάκτορο των Ιμπελέν. Έγινε αντιβασιλιάς (1205-10) κατά την ανηλικιότητα της πρώτης κόρης της Ισαβέλλας, Μαρίας του Μομφερράτου της Ιερουσαλήμ. Η δεύτερη κόρη της Ισαβέλλας, η Αλίκη της Καμπανίας, παντρεύτηκε τον Ερρίκος Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου και ο Ιωάννης έγινε αντιβασιλιάς ως την ενηλικίωσή του (1228-32)· αντέδρασε στον Φρειδερίκο Β΄ της Γερμανίας, όταν αυτός θέλησε την επέκταση της δύναμής του στη Κύπρο. Ήταν άνδρας με αρχές και οι βαρόνοι προσέβλεπαν σε αυτόν ως τον φυσικό ηγέτη των Χριστιανών των Αγίων Τόπων. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1201/02 την Ελβίς, κόρη του Ραϋμόνδου του Νεπίν και είχε πέντε γιους, που απεβίωσαν πριν τη μητέρα τους. Το 1207 ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Μελιζέντε/Μελισσάνθη, κόρη και κληρονόμο του Γκυ κυρίου του Αρσούφ και είχε τέκνα: Μπαλιάν Γ΄ απεβ. 1247, κύριος της Βηρυτού. Γιος του ήταν ο Ιωάννης Β΄ ο νεότερος, κύριος της Βηρυτού. Ιωάννης π. 1211-1258, κύριος του Αρσούφ. Ούγος π. 1213-1238 ο δυνατός, όμηρος στην Αυλή του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Βαλδουίνος απεβ. 1267, σενεσάλης της Κύπρου. Γκυ 1215/18-1255, κοντόσταυλος της Κύπρου. Ισαβέλλα, έγινε μοναχή. Edbury, Peter W. (1997). John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem. Boydell Press. ISBN 0851157033. J.L. La Monte, "John of Ibelin. The Old Lord of Beirut, 1177-1236." Byzantion, xii, 1947. Riley-Smith, Jonathan (1973). The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174-1277. MacMillan Press. Joshua Prawer, "Crusader Nobility and the Feudal System" in Crusader institutions, Clarendon Press, Oxford, 1980, pp. 20–45.
Φαραί Μεσσηνίας

Οι Φαρές, ή αι Φαραί : ήταν αρχαία ομηρική πόλη της Μεσσηνίας στην θέση της σημερινής Καλαμάτας. Ο Όμηρος την αναφέρει επίσης και ως "Φηραί" ή "Φηρή". Ο δε Ξενοφών (ιστορικοί χρόνοι) την αναφέρει "Φεραί".

 Επώνυμος και ιδρυτής της πόλης αναφέρεται ο ημίθεος Φάρις, γιος του Ερμή και της Φιλοδάμειας. Οι Φαρές αναφέρονται επίσης ως μία από τις επτά πόλεις που προσέφερε ο Αγαμέμνων στον Αχιλλέα, αν σταματούσε τον θυμό του και λάμβανε σύζυγο μία από τις τρεις θυγατέρες του. Περί τον 8ο αιώνα π.Χ. η πόλη πέρασε στη κυριαρχία των Λακώνων όπου και παρέμεινε μέχρι το 369 π.Χ.. Μετά τους Περσικούς πολέμους και την εξάλειψη εξωτερικών κινδύνων, όταν η Αθηναϊκή δημοκρατία ξεκίνησε να λεηλατεί τις παράλιες πόλεις της Πελοποννήσου όπου και ξέσπασε ο Κορινθιακός Πόλεμος, αι Φαραί (ή οι Φαρές) λεηλατήθηκαν από τον Κόνωνα και τον Φαρνάβαζο, Πέρση ναύαρχο, με τον οποίο είχε συμμαχήσει ο Κόνων. Αργότερα ο Επαμεινώνδας απελευθέρωσε την πόλη και την επέστρεψε στην κυριαρχία των Μεσσηνίων. Από την αρχαιολογική έρευνα της περιοχής η πόλη αυτή εντοπίζεται στο φρούριο της σημερινής Καλαμάτας. Νοτιοδυτικά της πόλης στη περιοχή "Ακοβίτικα" αποκαλύφθηκε μεγάλο οικοδόμημα των πρωτοελλαδικών χρόνων καθώς και τμήμα αρχαϊκού ιερού αφιερωμένου στον Ποσειδώνα, από το χώρο του οποίου και έχουν προέλθει σημαντικά ευρήματα. Από δε τις ανασκαφές της ευρύτερης περιοχής έχει εντοπιστεί μεγάλος αριθμός αρχαϊκών επιγραφών (αναθηματικές και ψηφισματικές) καθώς και πολλά επιτύμβια. Κάποιες εξ αυτών αναφέρουν την ύπαρξη των ιερών του Μαχάονα και του Ποδαλείριου, χωρίς ωστόσο να έχουν εντοπιστεί οι ακριβείς τους θέσεις. Η αρχαία κώμη Καλάμαι βρισκόταν στην θέση του σημερινού Ελαιοχωρίου. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ. 21ος, σελ. 165. Το πλήρες κείμενο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας (στα αρχαία Ελληνικά)
Ζίρα ΦΚ

Η Ζίρα Φουτμπόλ Κλουμπού (αζερικά: Zirə Futbol Klubu), περισσότερο γνωστή ως Ζίρα ΦΚ (αζερικά: Zirə FK), είναι αζερικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έτος ίδρυσης το 2014 και έδρα το Μπακού, πρωτεύουσα της χώρας.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2014 και εντάχθηκε άμεσα στην Α΄ Κατηγορία του Αζερμπαϊτζάν.Παρά το γεγονός πως κατέλαβε τη δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης του βαθμολογικού πίνακα κατά την πρώτη σεζόν παρουσίας του στην Αζερική Πρέμιερ Λιγκ, ωστόσο, τελικώς, ο σύλλογος δεν έλαβε άδεια συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.Στις 27 Δεκεμβρίου 2016, ο Αντίλ Σουκούροφ έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιο συνεργασίας του με τον σύλλογο, με τον Αϊχάν Αμπάσοφ να τον διαδέχεται ως προπονητής έως το τέλος σεζόν 2016-17.Στις 29 Αυγούστου 2018, ο Αϊχάν Αμπάσοφ παραιτήθηκε από την τεχνική ηγεσία του συλλόγου, με τον Σαμίρ Αμπάσοφ να αναλαμβάνει επισήμως τη διαδοχή του κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας.Στις 8 Οκτωβρίου 2019, ο Αμπάσοφ έλυσε κοινή συναινέσει το συμβόλαιο συνεργασίας του με τον σύλλογο, με τον Ζαούρ Χασίμοφ να τον διαδέχεται ως προπονητής έως το τέλος της σεζόν κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης ημέρας.Στις 17 Ιουλίου 2020, ο Ρασάντ Σαντίγκοφ ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ζίρα, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας τριών ετών. (Αζερικά) Επίσημος ιστότοπος
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού (ισπανικά: Federación Ecuatoriana de Fútbol, FEF) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στον Ισημερινό. Η έδρα της βρίσκεται στο Γκουαγιακίλ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, Σέριε Α, Σέριε Β, ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ισημερινού.

 Στο παρελθόν, πολυάριθμες ερασιτέχνες ομοσπονδίες λειτουργούσαν στις επαρχίες με τις μεγαλύτερες πόλεις, όπως το Κίτο και το Γκουαγιακίλ. Σε μία προσπάθεια ενοποίησης των περιφερειακώω ερασιτεχνικών ομοσπονδιών, στις 30 Μαΐου του 1925 δημιουργήθηκε η Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία του Ισημερινού (Federación Deportiva Nacional del Ecuador). Το 1926, η ομοσπονδία φιλοξένησε την πρώτη διοργάνωση, τους Ολυμπιακούς της Ριομπάμπα (Riobamba Olimpic) και έγινε μέλος της FIFA. Το 1927 εντάχθηκε επίσημα στην CONMEBOL, αλλά έκανε την παρθενική της εμφάνιση σε επίσημες διοργανώσεις το 1939 στο Νοτιοαμερικάνικο Πρωτάθλημα.Στη δεκαετία του 1940, η Ομοσπονδία διεξήγαγε τις πρώτες ερασιτεχνικές διοργανώσεις για κάθε επαρχία σε εθνικό επίπεδο. Από τη δεκαετία του 1950, τα πρωταθλήματα των περιφερειών Γκουάγιας και Πιτσίντσα, έγιναν επαγγελματικά το 1951 και το 1953 αντίστοιχα. Από το 1957, η Ομοσπονδία άρχισε να διεξάγει επαγγελματικές διασυλλογικές διοργανώσεις σε εθνικό επίπεδο. Με τη δημιουργία των διασυλλογικών διοργανώσεων, οι περιφερειακές ομοσπονδίες των Γκουάγιας και Πιτσίντσα προσχώρησαν στην Ομοσπονδία, δημιουργώντας επίσημα τον Σύνδεσμο Ποδοσφαίρου Ισημερινού (Asociación Ecuatoriana de Fútbol). Το 1978, μετονομάστηκε σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού (Federación Ecuatoriana de Fútbol). Με εξαίρεση δύο ετών, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού διεξάγει κάθε χρόνο όλες τις εγχώριες διοργανώσεις, χωρίς διακοπή. Επίσημος ιστότοπος
Μαργκίρις

Ο Μαργκίρις (απεβ. 25 Φεβρουαρίου 1336) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν ένας πρίγκιπας των Λιθουανών/Σαμογετών, που αναφέρεται από τον Κάσπαρ Συτς ιστορικό τού 16ου αι., ως ο ήρωας που υπεραμύνθηκε το φρούριο Πιλενάι το 1336. Καθώς δεν μπορούσε να το κρατήσει έναντι των Τευτόνων Ιπποτών, αποφάσισε να σκοτωθούν όλοι και να κάψουν το κάστρο, ώστε να μην μείνει τίποτε στους Τεύτονες. Το επεισόδιο αυτό της Σταυροφορίας εναντίον των Λιθουανών εκλαϊκεύτηκε κατά τον 19ο αι. με το κίνημα τού Ρομαντισμού και ο Μαργκίρις αντιμετωπίζεται ως ένας εθνικός ήρωας της χώρας.

 Λίγα είναι γνωστά. Το όνομά του αναφέρεται μόνο δύο φορές στις πηγές της εποχής του: το 1329 από τον χρονικογράφο Ζαν ντ' Ουτρμέζ στο Χρονικό του Ly myreur des histors και το 1336 από τον Κάσπαρ Συτς στο έργο του Ιστορία των Πρωσσικών πραγμάτων. Το Χρονικό αναφέρει, ότι στις αρχές τού 1329 ο Ιωάννης της Βοημίας ακολούθησε το Τευτονικό Τάγμα, στην Σταυροφορία του για τον εκχριστιανισμό και την κατάκτηση της Λιθουανίας. Έπειτα από πολιορκία, κατέλαβαν το Μεντβεγκάλις. Εκεί δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μεταξύ τού Ιωάννη και ενός Λιθουανού· ζητήθηκε μονομαχία. Η παρεξήγηση λύθηκε, με το να πρέπει να πληρώσει ο Μαργκίρις (Μαργκάλις στο Χρονικό) λύτρα από τη μεριά τού Λιθουανού. Πράγματι δόθηκαν νομίσματα τού Λουδοβίκου Δ΄ των Βίττελσμπαχ της Γερμανίας, μάλλον από τα λάφυρα της επιδρομής των Λιθουανών στο Βρανδεμβούργο το 1326. Ο γιος τού Μαργκίρις πήγε στη Γαλλία και νυμφεύτηκε μία κόμισσα τού Κλερμόν. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν, ότι ο Μαργκίρις θα είχε κορυφαία θέση, έτσι είχε λάβει μέρος των λαφύρων και μετά ο Ιωάννης τον θεώρησε ίσο του. Οι ερευνητές προχωρούν περισσότερο και τον θεωρούν γιο τού Μπουτβύντας και αδελφό τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Άλλοι πιστεύουν ότι η περιγραφή στο Χρονικό είναι φαντασία λογοτέχνη. Sužiedėlis, Simas, ed. (1970–1978). "Margiris". Encyclopedia Lituanica. III. Boston, Massachusetts: Juozas Kapočius. p. 470. LCC 74-114275.
Άαγκε του Ρόσενμπορκ

O Άαγκε, (δανικά: Aage‎, 10 Ιουνίου 1887 - 19 Φεβρουαρίου 1940) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας και μετά τον μοργανατικό γάμο του κόμης του Ρόσενμπορκ. Ήταν αξιωματικός της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βάλντεμαρ πρίγκιπα και ναυάρχου της Δανίας (αδελφού του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας) και της Μαρίας της Ορλεάνης, κόρης του Ροβέρτου δούκα του Σαρτρ. Ο Άαγκε-Χριστιανός-Αλέξανδρος-Ροβέρτος γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη. Το 1909 εισήλθε στον Δανικό στρατό και το 1913 έγινε υπολοχαγός. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε για ένα έτος ως παρατηρητής στην Ιταλία. Όταν επέστρεψε στη Δανία προήχθη σε λοχαγό. Το 1914 νυμφεύτηκε τη Ματίλντα Κάλβι χωρίς τη βασιλική άδεια· επειδή ο γάμος ήταν μοργανατικός παραιτήθηκε από τον τίτλο του πρίγκιπα της Δανίας και τη σειρά διαδοχής και έλαβε τον τίτλο του κόμη του Ρόσενμπορκ. Η θέση του στη σειρά διαδοχής έγινε μετά τα μέλη της βασιλικής Οικογένειας και πριν από τα μέλη της Κυβέρνησης. Το 1922 ζήτησε την άδεια από τον εξάδελφό του Χριστιανό Ι΄ της Δανίας, όπως προέβλεπε ο νόμος, για να αφήσει το στρατό και να ακολουθήσει τη Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων της Δανίας και της Γαλλίας, εισήλθε στη Λεγεώνα ως λοχαγός. Έπειτα από ένα έτος εστάλη στο Μαρόκο, στον Πόλεμο του Ριφ (1920-25). Πυροβολήθηκε στο αριστερό πόδι και γι' αυτό έλαβε το Σταυρό του Πολέμου. Κατά την 17ετή υπηρεσία του εκεί έλαβε το βαθμό του αντισυνταγματάρχη και τη διάκριση της Λεγεώνος της Τιμής. Το 1927 εξέδωσε το βιβλίο "Μία βασιλική περιπέτεια" στα αγγλικά για την περίοδό του στη Λεγεώνα των Ξένων. Το 1940 απεβίωσε από πλευρίτιδα στην Τάζα του Μαρόκου και τάφηκε στο αρχηγείο της Λεγεώνας στο Σιντί Μπελ Αμπές της Αλγερίας. Πριν εγκαταλείψει η Λεγεώνα το 1962 την Αλγερία, αποφάσισε ότι τρεις σοροί μελών της έπρεπε να ταφούν στο νέο αρχηγείο της στο Ωμπάνι της νότιας Γαλλίας. Η σορός τού Άαγκε επιλέχθηκε ως αντιπροσωπευτικό δείγμα των ξένων αξιωματικών στη Λεγεώνα· βρίσκεται μεταξύ της σορού τού Πωλ-Φρεντερίκκ Ρολέ στρατηγού και "πατέρα" της Λεγεώνας και της σορού τού λεγεωνάριου Τσίμερμανν στην πόλη Πουυλουπιέ στο Στόμιο του Ροδανού. Νυμφεύτηκε το 1914 τη Ματίλντα Κάλβι, κόρη του Κάρλο-Τζόρτζο Κάλβι κόμη του Μπέργκολο και είχε τέκνα: Βάλντεμαρ-Αλέξανδρος-Γεώργιος-Λουδοβίκος-Μαρία 1915-1995, κόμης του Ρόσενμπορκ. Νυμφεύτηκε τη Φλόρια βαρόνη του Ουάρ-Σαιν-Μωρίς· δεν απέκτησε απογόνους.
Μαμουντού Τουρέ

Ο Μαμουντού Τουρέ (Mamoudou Touré, Καεντί, 2 Απριλίου 1928 - Ντακάρ, 28 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Σενεγαλέζος οικονομολόγος και υπουργός Οικονομικών από τον Μάιο του 1983 μέχρι τον Απρίλιο του 1988.

 Ξεκινώντας την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως καθηγητής οικοτροφείου, ο Μαμουντού Τουρέ έγινε εν συνεχεία υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, πρέσβης, διευθυντής του Αφρικανικού Ινστιτούτου Οικονομικής Ανάπτυξης και Σχεδιασμού, διευθυντής του παραρτήματος του ΔΝΤ στην Αφρική και υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αμπντού Ντιούφ. Υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της σενεγαλο-τυνησιακής τράπεζας, με επικεφαλής τον Αμπντούλ Μπαγιέ και συνεργάστηκε με το υπουργείο Εσωτερικών της Σενεγάλης το 2008 και το 2009. Ο Μαμουντού Τουρέ ήταν ο σύζυγος της Μαϊμούνα Κέιν, δικαστή και πρώην υπουργού. « Mamoudou Ibra Kane et El Hadj Kassé signent un livre sur Mamoudou Touré », APS, 8 Ιουλίου 2012. El Hadji Hamidou Kassé et Mamoudou Ibra Kane Touré, Un Africain au cœur de l'économie mondiale, L'Harmattan, Paris, 2012, p. 140 Babacar Ndiaye et Waly Ndiaye, Présidents et ministres de la République du Sénégal, Dakar, 2006 (2e éd.), p. 430 Mamoudou Ibra Kane et El Hadj Kassé, Mamoudou Touré, un Africain au cœur de l’économie mondiale, Harmattan-Sénégal, 2012.
Μαργαρίτα της Βαυαρίας, μαρκησία της Μάντουα

Η Μαργαρίτα, (γερμανικά: Margaret von Wittelsbach, 1442 - 1479) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν η κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντουα.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Άννας των Γουέλφων, κόρης του Έρικ, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Παντρεύτηκε το 1463 τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Μάντουα και είχε τέκνα: Κλάρα 1464-1503, παντρεύτηκε τον Γιλβέρτο των Βουρβόνων, κόμη του Μονπανσιέ. Φραγκίσκος Β΄ 1466-1519, μαρκήσιος της Μάντουας. Σιγισμούνδος 1469-1525, καρδινάλιος. Ελισάβετ 1471-1526, παντρεύτηκε τον Γκουιντομπάλντο Α΄ ντα Μοντεφέλτρο δούκα του Ουρμπίνο. Μαγδαληνή 1472-1490, παντρεύτηκε τον Τζοβάνι Σφόρτσα, κύριο του Πέζαρο. Ιωάννης 1474-1525, κύριος του Βεσκοβάτο. Οι απόγονοί του μαρκήσιοι του Βεσκοβάτο, έγιναν ο κύριος κλάδος των Γκοντζάγκα, μια και εξέλιπαν οι άλλοι κλάδοι.
Όρος Εφραίμ

Το Όρος Εφραίμ (εβραϊκά: הר אפרים‎), ή εναλλακτικά Όρος του Εφραίμ, ήταν το ιστορικό – βιβλικό όνομα για την κεντρική ορεινή περιοχή του Ισραήλ, την οποία κάποτε κατείχε η Φυλή του Εφραίμ (π.χ. Ιησούς του Ναυή 17:15, 19:50, 20:7) και εκτεινόταν από την Βαιθήλ ως την πεδιάδα του Ισραήλ. Στην εποχή του Ιησού του Ναυή, περίπου μεταξύ του 18ου και 13ου αιώνα προ Χριστού, οι λόφοι αυτοί ήταν καλυμμένοι με πυκνό δάσος.

 Το Όρος Εφραίμ αναφέρεται με αυτό το όνομα περί τις 40 φορές στην Παλαιά Διαθήκη, και αρκετές άλλες αναφερόμενο σ’ αυτό ως την ορεινή περιοχή της Φυλής του Εφραίμ. Αποτελούσε φυσικό καταφύγιο ως ορεινή περιοχή σε πολέμους και εξεγέρσεις (π.χ. Α΄ Βασιλείων 14:22), επίκεντρο πολεμικών συγκρούσεων (π.χ. Α΄ Βασιλείων 14:23), ενώ αποτελούσε εφαλτήριο για επιθέσεις εναντίον εχθρών, όπως για παράδειγμα όταν ο κριτής Αώδ όταν ήρθε στο Ισραήλ, σάλπισε με κεράτινη σάλπιγγα στο Όρος Εφραίμ, και ο λαός κατέβηκε από το βουνό και τον ακολούθησε νικώντας τους Μωαβίτες (Κριταί 3:27), ή όταν ο Γεδεών κάλεσε τους Ισραηλίτες από το Όρος Εφραίμ, οι οποίοι νίκησαν τους Μαδιανίτες (Κριταί 7:24). Την εποχή του Σολομώντα αναφέρεται υπεύθυνος της ορεινής περιοχής του Εφραίμ ένας αξιωματούχος ονόματι Βενώρ. Στην ορεινή περιοχή του Εφραίμ αναφέρεται το όρος Σομόρων (Παραλειπομένων Β΄ 13:4). Μεταξύ των προσώπων που αναφέρονται ότι κατοικούσαν ή ήταν από την ορεινή περιοχή του Εφραίμ ήταν οι Ιεροβοάμ Α΄ (π.χ. Βασιλείων Γ΄ 12:24β ), οι Ελκανά και η Άννα, οι γονείς του Σαμουήλ (Α΄ Βασιλείων 1:1) και η Δεββώρα (Κριταί 4:5). Στην Βίβλο αναφέρονται αρκετές πόλεις στην ορεινή περιοχή στο Όρος Εφραίμ, μερικές από τις οποίες είναι: Βαιθήλ και Ραμά, άλλο όνομα της οποίας είναι Αρμαθαίμ (Α΄ Βασιλείων 1:1), μεταξύ των οποίων κατοικούσε η προφήτισσα και κριτής Δεββώρα (Κριταί 4:5). Γαβαάρ, όπου θάφτηκε ο Ελεάζαρ και ο γιος του, Φινεές (Ιησούς του Ναυή 24:33 και Κριταί 19:16 ). Γαζέρ (ή Γεζέρ, ή Γάζαρα, ή Γαζήρα), την οποία η Φυλή του Εφραίμ παραχώρησε με τους καλλιεργήσιμους αργούς της στους Λευίτες (Παραλειπομένων Α΄ 6:22) Θαμνασαράχ (Ιησούς του Ναυή 19:50 Ιησούς του Ναυή 21:42β), ή Θαμναθαρές (Ιησούς του Ναυή 24:31 και Κριταί 2:9), (ή Θιμνάθ-Σαράχ, ή Θιμνάθ-Χέρες), όπου και θάφτηκε ο ίδιος ο Ιησούς του Ναυή. Σαμίρ, όπου θάφτηκε ο κριτής Θωλά (Κριταί 10:1). Σαριρά (Βασιλείων Γ΄ 11:43 και 12:24β, Βασιλείων Γ΄ 12:24ζ), την οποία οχύρωσε ο Ιεροβοάμ, ενώ και τους κατοπινούς χρόνους επιβίωσε οχυρό με το όνομα Σαριρά, το οποίο έγινε στον τόπο του αρχικού Συχέμ (Ιησούς του Ναυή 20:7, Παραλειπομένων Α΄ 6:52 ). Ένα άλλο όνομα της πόλης ήταν Σικίμα, (ή Σίκιμα), με το οποίο όνομα αναφέρεται επίσης στην Παλαιά Διαθήκη ως πόλη του "όρους Εφραίμ" (Βασιλείων Γ΄ 12:24ξ , Βασιλείων Γ΄ 12:25).
Λυσσαρέα Αρκαδίας

Η Λυσσαρέα είναι χωριό της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας, του Δήμου Γορτυνίας, του Νομού Αρκαδίας. Είναι ορεινός οικισμός χτισμένος σε υψόμετρο 660 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας σε δασύ άνοιγμα βουνών. Γραφικό χωριό της Ανω Ηραίας,με παραδοσιακά πετρόκτιστα σπίτια αμφιθεατρικά κτισμένο στους πρόποδες κατάφυτων λόφων με δρύες, πουρνάρια και σφεντάμια. Η Λυσσαρέα είναι ένα από τα χωριά που κτίστηκαν στις όχθες του χειμάρρου Γκούρα λίγο πριν την συμβολή της με το χείμαρρο Τουθόα. Ο οικισμός απλώνεται στους πρόποδες των κατάφυτων λόφων Σκουλαράς και Αη-Λιάς. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον πολιούχο Άγιο Νικόλαο, ενώ στο Δυτικό λόφο που είναι βρίσκεται το χωριό είναι χτισμένο το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλεία.

 Φαίνεται ότι πριν από τα μέσα του 18ου αιώνα στην Λυσσαρέα και στα γύρω χωριά οι οικίες ήταν πτωχικές, μικρές και πρόχειρα κτισμένες. Τα πετρόκτιστα σπίτια δεν είναι παλαιότερα του 1810, δυόροφα στο σύνολό τους, κτισμένα στον παραδοσιακό «Γορτυνιακό ρυθμό». Είναι εύκολο να χρονολογηθούν διότι στην είσοδο το πελεκητό μονόπετρο «υπέρθυρο» φέρει χαραγμένο σταυρό και χρονολογία. Δεν υπάρχουν στοιχεία για το πότε και από ποιον κτίστηκε το πρώτο πετρόκτιστο σπίτι. Η Λυσσαρέα από εκάστοτε ήταν κεφαλοχώρι της άνω Ηραίας που κατοικούταν από πολλές οικογένειες και είχε ανεπτυγμένη κτηνότροφία και εμπόριο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε 68 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται ενεργά με την κτηνοτροφία. Ενώ με την απογραφή του 2001 το χωριό είχε 179 μόνιμους κατοίκους. Ο οικισμός συνδέεται οδικά με δρόμο 2 χιλιομέτρων από το Σαρακίνι Ηραίας, με δρόμο 3,5 με την Κοκκινόραχη, με δρόμο 4,5 με τα Όχθια και με χωματόδρομο 7 χιλιομέτρων με τον Παρνασσό. Η Λυσσαρέα απέχει 20 χιλιόμετρα από τα Λαγκάδια, 25 από την Δημητσάνα και 70 από την Τρίπολη. Ιστοσελίδα για τη Λυσσαρέα