Φρανσίσκους ντε Νέφε ο νεότερος

Ο Φρανσίσκους ντε Νέφε ο νεότερος (Franciscus de Neve ΙΙ, επίσης: Frans ΙΙ de Neve, Fraciscus de Neuff, Francesco della Neve και ψευδώνυμα: Bloosaerken και Blaserken) (1632, Αμβέρσα – μετά το 1704) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης . Είναι γνωστός για τις ύστερου μπαρόκ θρησκευτικές και μυθολογικές σκηνές και τοπία. Πραγματοποίησε διεθνή σταδιοδρομία στην Ιταλία, τη Νότια Γερμανία και την Αυστρία, όπου εργάστηκε για αριστοκρατικούς προστάτες και εκκλησίες. Επέστρεψε στη μητρική του Φλάνδρα αργότερα στη ζωή του.

 Ο Φρανσίσκους ντε Νέφε γεννήθηκε στην Αμβέρσα όπου βαπτίστηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1632. Ήταν γιος του Φρανσίσκους ντε Νέφε του πρεσβύτερου, ο οποίος ήταν επίσης ζωγράφος. Επειδή οι πρώιμοι βιογράφοι όπως ο Άρνολντ Χαουμπράκεν και Ζαν-Μπατίστ Ντεσάμπ δεν συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν δύο καλλιτέχνες με το όνομα Franciscus de Neve, μπερδεύτηκαν και συγχώνευσαν τη ζωή του πατέρα και του γιου και τοποθέτησαν τον πατέρα λανθασμένα στη Ρώμη μετά το 1660. Η σύγχυση μεταξύ των δύο καλλιτεχνών συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μόλις πρόσφατα προσπάθησαν οι ιστορικοί τέχνης να αποσαφηνίσουν τις βιογραφίες και τα έργα του πατέρα και του γιου ντε Νέφε. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την εκπαίδευσή του. Ήταν στη Ρώμη από το 1660 έως το 1670 όπου έγινε μέλος των Bentvueghels, μιας ένωσης κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετούν ψευδώνυμο. Ο ντε Νέφε έλαβε το ψευδώνυμο Bloosaerken (αναγράφηκε επίσης ως Blaserken ). Στη Ρώμη, έζησε αρχικά με τον Πίτερ φαν Μάντερ, έπειτα με τον Χιερόνυμους Χάλλε Ιτο 1661-1662 και αργότερα με τον Λοντεβάικ Σνάιερς το 1665-1666 Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, έλαβε έπαινο, ενώ βρισκόταν στη Ρώμη, για την ικανότητά του να αποδίδει τέλεια τη φύση. Το 1661, δημιούργησε έργα ζωγραφικής για το Ανάκτορο Ντόρια Παμφίλι Palazzo Doria-Pamphili . Ήταν σημαντικότατη παραγγελία, καθώς εργάστηκε μαζί με εξέχοντες ζωγράφους όπως ο Πιέτρο να Κορτόνα. Οι Φλαμανδοί ζωγράφοι Κορνέλις ντε Βελ και Άμπραχαμ Μπρίγκελ οι οποίοι εργάζονταν τότε στη Ρώμη, δραστηριοποιούμενοι ως έμποροι ειδών τέχνης, ασχολήθηκαν με πίνακες του Φρανσίσκους ντε Νέφε. Έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην υποστήριξη της σταδιοδρομίας του καλλιτέχνη στην Ιταλία. Ήταν πιθανώς στη Νάπολη τα έτη 1667 και 1668. Έφυγε από την Ιταλία για τη Γερμανία, όπου εργάστηκε στο Άουγκσμπουργκ και στο Μόναχο . Στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αυστρία, όπου μεταξύ των ετών 1669 και 1689 ζωγράφισε ρετάμπλ που του ανατέθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ και τις μονές Βενεδικτίνων του Κρεμσμίνστερ, του Γκάρστεν και του Άμμοντ. Στη Βαυαρία ζωγράφισε ρετάμπλ για τον Αρχιεπίσκοπο του Πάσσαου κατά τα έτη 1669 και 1689. Πέρασε περισσότερο χρόνο στην Τσεχική Δημοκρατία από το 1679 έως το 1681. Εδώ εργάστηκε σε επιτροπή του πρίγκιπα Καρόλου Ευσεβίου του Λιχτενστάιν για ένα ρετάμπλ στη Μοραβία . Ενήργησε επίσης ως συντηρητής και έμπορος για τον Πρίγκιπα. Επέστρεψε στην Αμβέρσα στα τέλη του 1680 και έγινε Δάσκαλος στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1690-1691. Πέθανε μετά το 1704. Ήταν ο δάσκαλος του Γιοχάννες Ντρουέ (Johannes Drue). Ο Φρανσίσκους ντε Νέφε είναι κυρίως γνωστός κυρίως για τα ρετάμπλ και τις μυθολογικές σκηνές του, αν και ζωγράφισε επίσης πορτρέτα. Είχε επίσης φήμη ως ζωγράφος τοπίων και οι μυθολογικές του σκηνές συχνά περιλαμβάνουν εκτεταμένα τοπία σε ύφος που θυμίζει τον Κλωντ Λορραίν . Ένα παράδειγμα είναι ο Νάρκισσος και η Ηχώ (Christ Church, Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης). Ο ζωγράφος ήταν ήδη, την εποχή της παραμονής του στη Ρώμη, γνωστός για τα ρωμαϊκά τοπία του και ιδιαίτερα για τη λεπτομερή απόδοση δένδρων και φυλλωμάτων. Τα περισσότερα από τα τοπία του είναι γνωστά μόνον ως χαρακτικά, λίγα στην αρχική τους μορφή ελαιογραφίας. Μεγάλος αριθμός μικρών, ανυπόγραφων τοπίων έχει διασωθεί σχεδόν αποκλειστικά σε χαρακτικά, τα οποία κατασκευάστηκαν από τον Τζοβάννι Τζάκομο ντε Ρόσσο αλλα Πάτσε (Giovanni Giacomo de Rossi alla Pace) το 1660 στη Ρώμη. Έτυχαν ευρείας κυκλοφορίας και υπήρχαν ήδη στις πρώιμες συλλογές. Τα ρετάμπλ του είναι σε ύφος, το οποίο συνδυάζει φλαμανδικά, ενετικά και ρωμαϊκά κλασικά μοντέλα που προέρχονται από τους Ρούμπενς, Ραφαήλ, Τιτσιάνο, Τιντορέττο, Πουσέν και Πιέτρο ντα Κορτόνα. Αξιοσημείωτος είναι ο φλαμανδικός επιφανειακός ρεαλισμός, οι χρωματισμοί σε διαφοροποιημένους καφέ και κόκκινους τόνους, ο οποίος εξελίχθηκε σε πιο κόκκινα χρώματα προς τη δεκαετία του 1680 και άλλαξε σε απαλό τόνο με πιο ροζ χρώματα στο τέλος της διαμονής του στην Κεντρική Ευρώπη. Οι χρωματικοί συνδυασμοί των ελαιογραφιών του, καθώς και τα πορτρέτα του, που διασώζονται κυρίως σε χαλκογραφίες, έχαιραν μεγάλης εκτίμησης από τους συγχρόνους του. Για διάφορους λόγους και ιδίως για την προέλευσή του, η ιστορικός τέχνης Brigitte Fassbinder ισχυρίστηκε ότι ο πίνακας Σφαγή των Αθώων, που αποδίδεται στον Ρούμπενς και χρονολογείται από το 1611-12, είναι, στην πραγματικότητα, έργο του ντε Νέφε. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Bentvueghels