IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 16 π.Χ.)

Ο Λεύκιος Δομίτιος Αηνόβαρβος IΙΙ, λατιν. Lucius Domitius Ahenobarbus (π. 49 π.Χ. - 25 μ.Χ.) από το γένος των Δομιτίων-Αηνοβάρβων ήταν γιος της Αιμιλίας Λεπίδας, συγγενούς του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου της Β΄ Τριανδρίας. Δύο εγγόνια του έγιναν γνωστά: η μικρότερη κόρη του έκανε τη Βαλερία Μεσσαλίνα, σύζυγο του Κλαυδίου και ο γιος του έκανε τον Νέρωνα.

 Ήταν γιος του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου υπάτου το 32 π.Χ., που ήταν γιος της Πορκίας Κατόνις, αδελφής του Κάτωνα του Νεότερου. Ως νέος ο Λ. Δ. Αηνόβαρβος ήταν πασίγνωστος και αφοσιωμένος αρματηλάτης, ίσως σε σημείο εμμονής. Το 36 π.Χ. ο Οκταβιανός και ο Μάρκος Αντώνιος (οι άλλοι δύο της Β΄ Τριανδρίας) συναντήθηκαν στον Τάραντα. Μεταξύ άλλων εκεί, συμφωνήθηκε ο γάμος του με την Αντωνία τη Μεγαλύτερη, κόρη του Μάρκου Αντωνίου. Το 22 π.Χ. έγινε aedile (υπεύθυνος δημοσίων κτηρίων και οργάνωσης εορτών) και το 16 π.Χ. ύπατος. Έπειτα από την υπατεία του εστάλη το 13/12 π.Χ. κυβερνήτης της Αφρικής. Έπειτα μάλλον έγινε ο διάδοχος του Τιβερίου στη Γερμανία, όπου διοίκησε τον Ρωμαϊκό στρατό και διέσχισε τον Έλβα· εκεί έστησε βωμό στον Αύγουστο και διείσδυσε περισσότερο στη χώρα, όσο κανείς προκάτοχός του. Επίσης έφτιαξε τον πεζόδρομο pontes longi (μακρά γέφυρα) επάνω στους βάλτους μεταξύ του Ρήνου και του Εμς. Επάνω σε αυτόν τον πεζόδρομο δόθηκε μία μάχη το 15 μ.Χ. Για τις επιτυχίες του αυτές έλαβε τη διάκριση τού να τελέσει θρίαμβο. Απεβίωσε το 25 μ.Χ. σε ηλικία 73 ετών. Ο Σουητώνιος τον περιγράφει ως "αλαζόνα, σκληρό, περιβόητο και υπερβολικό" και καταγράφει πολλές περιπτώσεις, που δεν έδειξε σεβασμό, όπως στον τιμητή (censor) Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο, σε έναν ανθύπατο της Αφρικής και σε έναν διοικητή λεγεώνας (legatus) του Ιλλυρικού. Όταν ήταν πραίτορας και ύπατος, έφερε γυναίκες από την τάξη των ιππέων ή παντρεμένες για να εκτελέσουν παντομίμες, πράγμα που εξερέθισε τα πνεύματα, καθώς στη σκηνή ανέβαιναν άτομα της κατώτερης τάξης. Επέδειξε παραστάσεις με άγρια ζώα σε κάθε περιοχή της πόλης και οι αγώνες μονομάχων εκτελούντο με τέτοια υπερβολική αιματοχυσία, που ο Αύγουστος υποχρεώθηκε να θέσει κάποιους περιορισμούς σε αυτούς. Νυμφεύτηκε την Αντωνία την Πρεσβύτερη, κόρη του Μάρκου Αντωνίου από την 4η σύζυγό του Οκταβία τη Νεότερη και είχε τέκνα: Δομιτία η Πρεσβύτερη 8 π.Χ. - 59 μ.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Δέκιμο Ατέριο Αγρίππα πραίτορα και έπειτα τον Γάιο Σαλλούστιο Κρίσπο Πασσιηνό. Δομιτία Λεπίδα η Νεότερη 5 π.Χ. - 54 μ.Χ., παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Βαρβάτο, έπειτα τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα Λούκουλλο και μετά τον Άππιο Ιούνιο Σιλανό. Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος VII 17 π.Χ. - 41 μ.Χ., ύπατος το 32 μ.Χ. Smith, William (1867), "Ahenobarbus (9), Lucius Domitius", in Smith, William, Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, 1, Boston: Little, Brown and Company, p. 86 Syme, Ronald (1996), "Domitus Ahenobarbus, Lucius (2)", in Hornblower, Simon, Oxford Classical Dictionary, Oxford: Oxford University Press
Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005

Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του ροκ συγκροτήματος Cream, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και DVD, τον Οκτώβριο του 2005 μέσω της εταιρείας "Reprise Records". Οι ηχογραφήσεις του δίσκου προέρχονται από τέσσερις συναυλίες των Cream στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, το Μάιο του 2005 και έγιναν στο πλαίσιο της δεύτερης επανένωσης του συγκροτήματος, 37 χρόνια μετά την διάλυση τους και 12 χρόνια από την πρώτη τους επανένωση για ένα βράδυ στο Rock and Roll Hall of Fame του 1993. Οι πωλήσεις της συγκεκριμένης κυκλοφορίας ξεπέρασαν τα πέντε εκατομμύρια αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρ' όλο του ότι δεν κατάφερε να μπει στο Top-50 του Billboard. Το Νοέμβριο του 2005, οι Cream εμφανίστηκαν για μερικές συναυλίες στο "Madison Square Garden" της Νέας Υόρκης και με τα μέλη του συγκροτήματος να έχουν ξεπεράσει τα εξήντα τους χρόνια, αυτές ήταν οι τελευταίες τους εμφανίσεις.

 CD 1 1. I'm So Glad (James) - 6:18 2. Spoonful (Dixon) - 7:29 3. Outside Woman Blues (Blind Joe Reynolds) – 4:33 4. Pressed Rat and Warthog (Baker, Taylor) – 3:21 5. Sleepy Time Time (Bruce, Godfrey) – 6:08 6. N.S.U. (Bruce) - 6:02 7. Badge (Clapton, Harrison) - 3:59 8. Politician (Bruce, Brown) - 5:08 9. Sweet Wine (Baker, Godfrey) - 6:28 10. Rollin' and Tumblin' (Morganfield) - 5:02 11. Stormy Monday (T-Bone Walker) - 8:09 12. Deserted Cities Of The Heart (Bruce, Brown) – 3:56 CD 2 13. Born Under A Bad Sign (Jones, Bell) - 5:31 14. We're Going Wrong (Bruce) - 8:26 15. Crossroads (Johnson) - 4:25 16. White Room (Bruce, Brown) - 5:39 17. Toad (Baker) - 10:07 18. Sunshine of Your Love (Clapton, Bruce, Brown) - 8:46 19. Sleepy Time Time (Bruce, Godfrey) – 6:07 Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 4 Οκτωβρίου 2005 Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005 (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 5 φορές πλατινένιος Αργεντινή (CAPIF Certification): Πλατινένιος Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός Αυστραλία (ARIA Certification): Πλατινένιος Το Royal Albert Hall London May 2-3-5-6, 2005 ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζακ Μπρους - μπάσο, φωνητικά Έρικ Κλάπτον - κιθάρα, φωνητικά Τζίντζερ Μπέηκερ - τύμπανα, φωνητικά Royal Albert Hall: London May 2-3-5-6 2005 - Cream - Songs, Reviews, Credits | AllMusic ULTRATOP Royal Albert Hall: London May 2-3-5-6 2005 by Cream - Music Charts Gold & Platinum - RIAA
Airbus

Η Airbus S.A.S. είναι ευρωπαϊκή βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών. Έδρα της εταιρίας είναι η Τουλούζη, ενώ επίσης εγκαταστάσεις βρίσκονται στο Αμβούργο. Είναι θυγατρική της EADS και απασχολεί 55.000 υπαλληλους. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Airbus είναι η Boeing.

 Η Airbus Industrie ήταν αρχικά μια συνεργασία διαφορων ανεξαρτητων Ευρωπαϊκών εταιριών, με τον σκοπό την κατασκευή μεγάλων αεροσκαφών. Το πρώτο προϊόν της Airbus ήταν το A300 που παρουσιάστηκε το 1972. Το 2000 αποφάσισε ο συνεταιρισμός να ενωθεί σε μια νέα εταιρία με το όνομα EADS και την Airbus ως θυγατρική της. Η Βρετανική British Aerospace όμως έμεινε ανεξάρτητη. Το 2001 για πρώτη φορά έλαβε περισσότερες παραγγελίες από την Boeing. Αρχικό αεροσκάφος και παραλλαγές Airbus A300, Airbus A310, Airbus Beluga και Airbus A310 MRTT Airbus A320, Airbus A321, Airbus A318 και Airbus A319 Airbus A340 και Airbus A330 Airbus A350 Airbus A380 Airbus A400M Επίσημος ιστότοπος
Χριστίνα Μπρους

Η Χριστίνα Μπρους (Κάρικ 1278 - 1357) ήταν κόρη του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 6ου λόρδου του Άναντεϊλ και της Μάρτζορι, κόμισσας του Κάρικ. Είχε πολλά μικρότερα αδέλφια, τα σημαντικότερα ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας και ο Εδουάρδος Μπρους που έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα Υψηλός βασιλιάς στην Ιρλανδία. Ο Ροβέρτος Μπρους μετά την ήττα του στην μάχη του Μέθβεν στις 19 Ιουνίου 1306 προχώρησε δυτικά προς τα βουνά, έστειλε την δεύτερη σύζυγο του Ελισάβετ του Μπουργκ, την κόρη του Μάρτζορι Μπρους και τις αδελφές του Χριστίνα και Μαρία Μπρους στο κάστρο του Κίλντρουμι υπό την προστασία του αδελφού του Νηλ ντε Μπρους. Το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Άγγλους, οι γυναίκες κατόρθωσαν να δραπετεύσουν αλλά ο Νελ Μπρους συνελήφθη, οδηγήθηκε στο Μπέργουικ και υπέστη φρικτό θάνατο με τεμαχισμό και αποκεφαλισμό. Οι γυναίκες ζήτησαν άσυλο στο ιερό του Αγίου Νουθάκ στο Ταίλ, εκεί συνελήφθησαν από έναν οπαδό του Τζων Μπάλλιολ που τις παρέδωσε στους άντρες του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας.

 Η Χριστίνα απεστάλη στην Γιλβερτινή μονή του Σίξχιλς στο Λινκολνσάιρ, η αδελφή της Μαρία και η οπαδός των Μπρους Ισαβέλλα ΜακΝταφ φυλακίστηκαν σε κλουβιά.Επέστρεψε στην Σκωτία σε μια ανταλλαγή αιχμαλώτων στις αρχές του 1135. Η Χριστίνα παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Σερ Κρίστοφερ Σετόν που γεννήθηκε το 1278 και εκτελέστηκε το 1306. Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο της (1326) τον Σερ Άντριου Μάρεϊ τον υστερότοκο γιο του ομώνυμου Σερ Άντριου Μάρεϊ που έπεσε στην μάχη του Στέρλινγκ Μπριτζ στο πλευρό του Γουίλιαμ Γουάλας, ο δεύτερος σύζυγος της πέθανε το 1338. Πολλοί πιστεύουν ότι η Χριστίνα προχώρησε και σε τρίτο γάμο με τον Γκάρτναιτ, γιο του Ντόναλντ κόμητος του Μαρ (πέθανε 1305) αλλά δεν περιγράφεται πουθενά σαν κόμισσα του Μαρ και δεν καταγράφεται καμιά σχέση της με το διάδοχο του Γκάρτναιτ Ντόναλντ Β΄. Στην διάρκεια του Β΄ Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Σκωτίας (1335) διηύθυνε επιτυχώς την άμυνα του κάστρου του Κίλμπουρρι από τις δυνάμεις του Μπάλλιολ πριν ο δεύτερος σύζυγος της τους νικήσει επιτυχώς στην μάχη του Κουλμπίν. Penman, Michael Robert the Bruce: King of the Scots Traquair, Peter Freedom's Sword Watson, F (2004a). "Bruce, Christian (d. 1356)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/60019. Retrieved 9 April 2016. (Subscription required (help)). Watson, F (2004b). "Donald, Eighth Earl of Mar (1293–1332)". Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/18021. Retrieved 12 December 2015. (Subscription required (help)).
Αλέξανδρος Λιαροκάπης

Ο Αλέξανδρος Λιαροκάπης (Μέγαρα Αττικής, 1928 - 5 Μαρτίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας. Υπηρέτησε ως βουλευτής Άρτας από το 1977 ως το 1981 και από το 1985 ως το 1989.

 Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Κατήλθε στην πολιτική σε πολύ μικρή ηλικία, όντας μέλος της ΕΠΕΚ του Πλαστήρα από πολύ μικρή ηλικία. Εξελέγη βουλευτής Άρτας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1985. Από το 1981 και για 4 χρόνια ήταν πρόεδρος της ΗΛΠΑΠ. Το 1990 διεκδίκησε τη δημαρχία στην Άρτα, όμως δεν εξελέγη για πολύ λίγες ψήφους. Ανέπτυξε και συγγραφικό έργο, εκδίδοντας 2 βιβλία. Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Χουλιάρα και απέκτησαν 3 παιδιά
Χαρούκι Μουρακάμι

Ο Χαρούκι Μουρακάμι (ιαπωνικά: 村上春樹‎), Κιότο 12 Ιανουαρίου 1949) είναι δημοφιλής σύγχρονος Ιάπωνας συγγραφέας και μεταφραστής. Το έργο του έχει περιγραφεί ως προσιτό και συγχρόνως εξαιρετικά περίπλοκο.

 Ο Μουρακάμι γεννήθηκε στο Κιότο το 1949 αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της νιότης του στο Κόμπε. Ο πατέρας του ήταν γιος Βουδιστή ιερέα. Η μητέρα του ήταν κόρη εμπόρου από την Οσάκα. Και οι δύο δίδασκαν Ιαπωνική λογοτεχνία. Από την παιδική του ηλικία ο Μουρακάμι επηρεάστηκε βαθιά από την Δυτική κουλτούρα, ιδίως από τη δυτική μουσική και λογοτεχνία. Μεγάλωσε διαβάζοντας μια σειρά από έργα Αμερικάνων συγγραφέων, όπως ο Κουρτ Βόνεγκατ (Kurt Vonnegut) και ο Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν (Richard Brautigan) και συχνά ξεχωρίζει από άλλους Ιάπωνες συγγραφείς για τις δυτικές του επιρροές. Ο Μουρακάμι σπούδασε θεατρικές τέχνες σε πανεπιστήμιο του Τόκυο. Η πρώτη του δουλειά ήταν σε ένα κατάστημα δίσκων. Λίγο πριν τελειώσει τις σπουδές του, άνοιξε ένα καφέ-τζαζ μπαρ στο Τόκυο με τη σύζυγο του Γιόκο. Το μπαρ ήταν υπό τη διεύθυνσή τους από το 1974 μέχρι το 1982. Πολλά από τα μυθιστορήματά του έχουν μουσικά θέματα και τίτλους που παραπέμπουν σε κλασσική μουσική (π.χ. Το Κουρδιστό Πουλί). Μερικά από τα μυθιστορήματά του έχουν τίτλους τραγουδιών ( π.χ. τα Dance, Dance, Dance, Νορβηγικό Δάσος (από το Norwegian Wood των Beatles, που αναφέρεται σε ξύλο - στα ελληνικά η λέξη Wood μεταφράστηκε δάσος) και South of the Border, West of the Sun). Είναι επίσης ενθουσιώδης μαραθωνοδρόμος. Έτρεξε τον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας ανάποδα το 1983, ως τμήμα των ταξιδιωτικών του εντυπώσεων για χάρη αντρικού ιαπωνικού περιοδικού. Ο Μουρακάμι έγραψε το πρώτο του έργο όταν ήταν 29. Έχει πει ότι εμπνεύστηκε ξαφνικά και ανεξήγητα το πρώτο του μυθιστόρημα σε ένα στάδιο ενώ παρακολουθούσε έναν αγώνα μπέιζμπολ το 1978. Όταν τελείωσε το γράψιμό του, το έστειλε σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό και κέρδισε το πρώτο βραβείο. Ακόμα και σε αυτό το πρώτο έργο του συναντά κανείς πολλά από τα βασικά στοιχεία της μετέπειτα ώριμης γραφής του: Δυτικοποιημένο στυλ, ιδιοσυγκρασιακό χιούμορ και συναισθηματική νοσταλγία. Η τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Νορβηγικό Ξύλο (1987) τον έκανε διάσημο στη χώρα του. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες σε Ασία, Ευρώπη και Αμερική. Ο ίδιος έχει μεταφράσει στα γιαπωνέζικα έργα των Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Τρούμαν Καπότε, Τζον Ίρβινγκ και Ρέιμοντ Κάρβερ. Το 2006 απέσπασε το Βραβείο Φραντς Κάφκα, ενώ το 2009 το Βραβείο Ιερουσαλήμ. Βιβλιονέτ, Μουρακάμι, Χαρούκι.
Ταύρος του Φάλαρη

Ο Ταύρος του Φαλάρη ήταν ένα όργανο βασανιστηρίων, του οποίου το όνομα οφείλεται στον Φάλαρη, τύραννο του Ακράγαντα της Σικελίας, ο οποίος πέθανε το 554 .π.Χ. H βαναυσότητα του Φαλάριδος, ήταν τέτοια που έβαλε έναν αγαλματοποιό, τον γλύπτη Περίλαο, να του κατασκευάσει ένα χάλκινο κούφιο βόδι. Το βόδι αυτό χωρούσε άνθρωπο και το προόριζε για μηχανή εκτέλεσης. Έβαζε μέσα τον μελλοθάνατο ζωντανό, έκλεινε το βόδι και άναβε φωτιά από κάτω. Το γλυπτό ήταν έτσι κατασκευασμένο, που οι φωνές του βασανιζόμενου ακούγονταν σαν βέλασμα βοδιού, ενώ ο καταδικασμένος έβρισκε φρικτό θάνατο μέσα στον πυρωμένο φούρνο. Πρώτο θύμα και δοκιμαστικό της λειτουργίας του έγινε ο ίδιος ο κατασκευαστής του Περίλαος.

 Μερικοί μελετητές των αρχών του 20ού αιώνα αναφέρουν μια πιθανή σύνδεση μεταξύ του Βοδιού στον Ακράγαντα και των φοινικικών λατρειών (π.χ. ο χρυσός μόσχος στην Αγία Γραφή), και υπέθεταν κάποια συνέχεια στην πρακτική των ανθρωποθυσιών της Ανατολής. Εν συνεχεία βέβαια αυτή η ιδέα, έχασε οπαδούς, αν και η αρχική επιχειρηματολογία της δεν έχει καταρριφθεί. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία του ταύρου δεν μπορεί να απορριφθεί ως καθαρή επινόηση. Ο Πίνδαρος, ο οποίος έζησε λιγότερο από έναν αιώνα αργότερα, συνέδεσε ρητά τη συσκευή αυτή βασανιστηρίων, με το όνομα του τυράννου. Ο Διόδωρος Σικελιώτης κάνει επίσης αναφορά στο χάλκινο βόδι του Φαλάριδος, το οποίο ο Ίμιλκος το μετέφερε ως λάφυρο στην Καρχηδόνα αφού κατέλαβε τον Ακράγαντα. Κατόπιν επιστράφηκε μετά την άλωση της Καρχηδόνας (το 200 π.Χ.) από τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίων τον Αφρικανό. Ωστόσο, είναι πιο πιθανό ότι ήταν ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων ο Εμιλιάνο, γνωστός και ως ο Σκιπίων ο Νεότερος, εκείνος ο οποίος επέστρεψε τον ταύρο καθώς και άλλα κλεμμένα έργα τέχνης από τις πόλεις της Σικελίας μετά την ολική καταστροφή της Καρχηδόνας (το 146 π.Χ.). Ο Λουκιανός έγραψε δύο σατυρικούς διαλόγους «Φάλαρις Α και Φάλαρις Β». Ενώ τέλος, το μαρτύριο του Φαλάριδος καταγράφεται ανάμεσα σε άλλες πολιτικές αθλιότητες και στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη. Φάλαρις Περίλαος
Δημοτικό σχολείο

Το δημοτικό σχολείο είναι μαζί με το νηπιαγωγείο μέρος της βασικής, υποχρεωτικής, πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στην Ελλάδα σήμερα αποτελείται από έξι τάξεις και είναι εξαετούς διάρκειας (Α' - ΣΤ' Δημοτικού). Η φοίτηση στο δημοτικό σχολείο αρχίζει συνήθως στην ηλικία των έξι ετών. Μετά την παρακολούθηση του Δημοτικού, η υποχρεωτική εκπαίδευση συνεχίζεται με το τριετές Γυμνάσιο, το οποίο μαζί με το Λύκειο αποτελεί μέρος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

 Στο Ηνωμένο Βασίλειο τα δημόσια σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι γνωστά ως primary schools. Σε αυτά φοιτούν γενικά παιδιά ηλικίας από 4 ως 11 ετών. Συχνά υποδιαιρούνται σε νηπιαγωγεία (infant schools), για παιδιά ηλικίας από 4 ως 7 ετών και σε junior schools για παιδιά από 7 ως 11 (με εξαίρεση τη Σκωτία, όπου όλα τα παιδιά ηλικίας 4-12 ετών φοιτούν σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα.) Στον ιδιωτικό τομέα τα σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης καλούνται προπαρασκευαστικά σχολεία (Preparatory schools) και σε αυτά γίνεται καταβολή διδάκτρων. Εκεί φοιτούν παιδιά ηλικίας μέχρι και 13 ετών. Όπως υποδηλώνεται και από την ονομασία τους, τα εν λόγω σχολεία είναι σχεδιασμένα με σκοπό να προετοιμάσουν τους μαθητές και τις μαθήτριες για τις εξετάσεις για εισαγωγή στα ιδιωτικά ανεξάρτητα σχολεία (Independent schools). Στην Ελλάδα οι τάξεις του δημοτικού είναι έξι, που μπορούν να χωρίζονται σε τμήματα ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών.
Φρουέλα Β΄ των Αστουριών

Ο Φρουέλα Β΄, ισπαν.: Fruela ή Froila II, (π. 875–Ιούλιος 925) ήταν βασιλιάς των Αστουριών από το τέλος τού πατέρα του, Αλφόνσο Γ΄ της Αστούριας, το 910 μέχρι το τέλος του. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, το βασίλειο χωρίστηκε: ο τρίτος γιος Φρουέλα Β΄ πήρε την αρχική μερίδα (τις Αστούριες), ο δεύτερος Oρδόνιο Β΄ έλαβε τη Γαλικία και ο μεγαλύτερος Γκαρθία Α΄ πήρε το Λεόν. Ως βασιλιάς των Αστουριών, είχε τη δουλειά να εδραιώσει την περιοχή, που αργότερα ονομάστηκε Καστίλη και να κρατήσει υπό έλεγχο τις υποθέσεις της.

 Μητέρα τού Φρουέλα ήταν η Χιμένα από την Παμπλόνα. Ο ίδιος νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα με μία γυναίκα άγνωστης καταγωγής που ονομαζόταν Νουνίλα ή Νουνιλόνα (όψιμες πηγές την καθιστούν μέλος της δυναστείας των Βάσκων Χιμένεθ, αλλά αυτό δεν υποστηρίζεται). Η δεύτερη σύζυγός του, Ουρράκα, σύμφωνα με τον Iμπν Χαλντούν και τον Iμπν Χαζμ, ήταν κόρη του κυβερνήτη Μπανού Κασί της Tουδέλα. Παντρεύτηκαν το 917. Ο Φρουέλα Β΄ διατηρούσε καλές σχέσεις με τον αδελφό του Oρδόνιo Β΄, ο οποίος είχε την ηγεμονία. Συνεργάστηκαν στην Ανακατάκτηση και ο Φρουέλα Β΄ υπέγραψε τα διπλώματα του Oρδόνιo Β΄ ως Froila rex με τη δεύτερη σύζυγό του, Urraca regina. Όταν ο Oρδόνιο Β΄ απεβίωσε το 924, οι μεγιστάνες αγνόησαν τους κληρονόμους του και εξέλεξαν τον Φρουέλα Β΄ ως βασιλιά. Ο Φρουέλα Β΄ δεν ήταν ποτέ δημοφιλής στους ευγενείς και τους υπηκόους του, και η εκλογή του αμφισβητήθηκε από ορισμένους, οι οποίοι τη βλέπουν ως πιθανό σφετερισμό. Δολοφόνησε τον Γκεβούλδo και τον Aρεσίνδo, γιους του Oλμούνδo, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι κατάγονταν από τον βασιλιά Βιτίζα και έτσι αποξένωσε περαιτέρω τους ευγενείς. Γι' αυτό, λέει ένας χρονικογράφος, καταδικάστηκε σε βασιλεία μόνο 14 μηνών. Σύμφωνα με τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ, εξόρισε τον επίσκοπο Φρουνίμιo του Λεόν, συγγενή του Oλμούνδo. Όποια κι αν ήταν η περίπτωση, βασίλευσε για μόλις 14 ακόμη μήνες και απεβίωσε στις αρχές του καλοκαιριού του 925, όπως λένε ορισμένες πηγές, αφού προσβλήθηκε από λέπρα. Μετά το τέλος του Φρουέλα Β΄, υπήρξαν αρκετοί ανταγωνιστές για τα εδάφη του, συμπεριλαμβανομένου του νεότερου αδελφού του Ραμίρo (ο οποίος φαίνεται να νυμφεύτηκε τη χήρα βασίλισσα Ουρράκα μπιντ Κασί και χρησιμοποίησε τον βασιλικό τίτλο, αλλά τελικά απέτυχε) και οι γιοι του αδελφού του Oρδόνιο Β΄, μαζί με τους δικούς του μικρούς γιους. Υπάρχει κάποια συζήτηση για την άμεση διαδοχή, αν και τελικά, η οικογένειά του έχασε τον αδελφό του Oρσόνιo Β΄. Σύμφωνα με τον επίσκοπο Πελάγιο, άφησε τρεις γιους από τη Nουνίλα: τον Aλφόνσo, τον Oρδόνιo και τον Ραμίρo. Ο Iμπν Χαλντούν αποδίδει τον Oρδόνιo και τον Ραμίρo στην Ουρράκα και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να απέκτησε και άλλα παιδιά από κάθε μία από τις γυναίκες του.Η δεύτερη σύζυγός του Ουρράκα ήταν κόρη του Μπανού Κασί, κυβερνήτη της Tουδέλα. Παντρεύτηκαν το 917. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fruela II of León στο Wikimedia Commons Γενεαλογία (in ισπανική) Ni obtuvo gloria ni venció enemigo
Θερμαντικός κλίβανος

Ο θερμαντικός κλίβανος ή φούρνος (praefurnium) βρισκόταν στις εγκαταστάσεις των ελληνιστικών λουτρών, των Βαλανείων. Συγκεκριμένα ο φούρνος τοποθετείται στο κεντρικό τμήμα των λουτρών σε κοντινή απόσταση από τις ζεστές αίθουσες και νότια της αίθουσας εφίδρωσης, του πυριατηρίου, όπου παροχέτευε ζεστό νερό στις πισίνες με τα ζεστά λουτρά.

 Πρόκειται για ανοιχτό χώρο προσπελάσιμου μέσω μίας ή περισσότερων βοηθητικών διαδρομών, με λάκκους για την καύση, που διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαμηλούς τοίχους, πάνω στους οποίους τοποθετούσαν τα καζάνια. Ώς υλικό καύσης χρησιμοποιούνταν συχνά καυσόξυλα, κυρίως ξύλα που παρήγαγαν ισχνό καπνό ,όπως τα έλατα, έτσι ώστε να υπάρχει μικρή ποσότητα αιθάλης στις αίθουσες. Η στάχτη που παραγόταν από τις καύσεις υφίστατο επεξεργασία και χρησιμοποιούνταν ως καθαριστικό για ρούχα. Θερμαντικός κλίβανος απαντάται και τον 1ο π.Χ αιώνα, στις Θέρμες, όπου διοχέτευε θερμότητα στις θερμές αίθουσες με ένα σύστημα υποδαπέδιας θέρμανσης, τα υπόκαυστα. Βαλανεία Θέρμες Ελένη Κανετάκη, Οθωμανικά λουτρά στον Ελλαδικό χώρο, Τεχνικό επιμελητήριο Ελλάδας 2004 Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, Τα λουτρά στην αρχαία Ελλάδα, Η Καθημερινή, Επτά ημέρες 13.05.2001 [1]
Στήλη της Αριστύλλης

Η στήλη της Αριστύλλης είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1850 σε κάποιο μέρος στα βόρεια της Πειραϊκής χερσονήσου και βρίσκεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

 Η στήλη παριστάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα. Είναι στραμμένη προς τα δεξιά και στηρίζει τα πόδια της σε υποπόδιο. Φοράει χιτώνα και πάνω από αυτόν, ένα ιμάτιο. Το αριστερό της χέρι είναι πάνω στο γόνατο, ενώ με το δεξί χέρι χαιρετάει ένα μικρό κοριτσάκι που στέκει όρθιο μπροστά της. Το κοριτσάκι φοράει κοντό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα πουλάκι. Η νεκρή είναι όχι η καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά το νεαρό κοριτσάκι που στέκεται όρθιο. Το όνομά της είναι Αριστύλλη ή Αρίστυλλα, όπως μας μαρτυράει η επιγραφή. Η καθισμένη γυναίκα είναι η μητέρα της, η Ροδίλλη. Η εικόνα του αποχωρισμού θυμίζει τις Παρθένες της ζωφόρου του Παρθενώνα, αν και η εκτέλεση είναι λιγότερο πετυχημένη. Η στήλη θεωρείται ότι ανήκει στα χρόνια πριν τοn Πελοποννησιακό πόλεμο. Παύλος Διομήδης (1894). Εικονογραφημένη Εστία. Αθήνα: Γεώργιος Δροσίνης, Τυπογραφείο της Εστίας. σελίδες 295-296. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2010. Παναγιώτης Καββαδίας (1849-1928), Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (1890–1892). Γλυπτά του Εθνικού Μουσείου: Κατάλογος περιγραφικός. Εκ του τυπογραφείου Σ.Κ. Βλαστού. σελίδες 370-371. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011.
Ελεονώρα Μαρία του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ

Η Ελεονώρα-Μαρία, γερμ.: Eleanor Marie von Anhalt-Bernburg (7 Αυγούστου 1600 στο Άμπεργκ - 17 Ιουλίου 1657 στο Στρέλιτς) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του πρίγκιπα Χριστιανού Α΄ (1568-1639) πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Άννας (1579-1624), κόρης του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Tέκλενμπουργκ-Στάινφουρτ. Με το ψευδώνυμο die Beständige ("ο Επιμένων") ήταν συνιδρύτρια και η δεύτερη επικεφαλής της Ακαδημίας των Πιστών Υπηκόων, ενός γυναικείου συλλόγου αντίστοιχου της Φρουτοφόρου Εταιρείας. Στις 7 Μαΐου 1626 στο ΓΓκύστροβ, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ δούκα του Mεκλεμβούργου-Γκύστροβ (1590-1636). Μετά το τέλος του, ανέλαβε την επιτροπεία για τον νεαρό γιο της, Γουσταύο-Αδόλφο, όπως όριζε η διαθήκη τού συζύγου της. Ωστόσο τρεις ημέρες αργότερα ο κουνιάδος της Aδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ την εκτόπισε από επίτροπο τού δουκάτου και κηδεμόνα τού γιου της και ανέλαβε αυτά για τον εαυτό του. Αυτό προκάλεσε μια έντονη διαμάχη μεταξύ της Eλεονώρας-Μαρίας και του κουνιάδου της. Πάντως στις 4 Μαΐου 1636 οι Τάξεις των ευγενών υπέβαλαν υποτέλεια στον Aδόλφο-Φρειδερίκο Α΄. Ο Aδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ άσκησε έφεση κατά της διαθήκης τού αδελφού του και αντικατέστησε όλα τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου στο Γκύστροβ (εκτός από ένα), αφήνοντας μόνο τον Aντρέας Μπούγκενχαγκεν στο αξίωμά του. Πήρε επίσης μέτρα κατά της Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας στο Mεκλεμβούργο-Γκύστροβ. Το 1637 χώρισε τον Γουσταύο-Αδόλφο από την Καλβινίστρια μητέρα του. Κανείς δεν τολμούσε να συμμετάσχει στις ιδιωτικές Καλβινιστικές λειτουργίες, που διοργάνωνε η Ελεονώρα-Μαρία· αυτή διέμενε στην ιδιοκτησία χηρείας της, στο Στρέλιτς. Ο αυτοκράτορας Φρεδινάνδος Γ΄ αποφάνθηκε υπέρ αυτής. Ωστόσο ο Αδόλφος-Φρειδερίκος Α΄ συνέχισε τις δικαστικές του ενστάσεις εναντίον της και ενέπλεξε ξένες δυνάμεις στην υπόθεση. Η Eλεονώρα-Μαρία παραιτήθηκε τελικά από τα δικαιώματά της το 1645. Απεβίωσε δώδεκα χρόνια αργότερα στην ιδιοκτησία της χηρείας της, στο Στρέλιτς. Τάφηκε στον καθεδρικό ναό στο Γκύστροβ. Από το γάμο της το 1626 με τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ δούκα του Μεκλεβούργου και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Άννα-Σοφία (29 Σεπτεμβρίου 1628- 10 Φεβρουαρίου 1666), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Λεγκνίτσα. Ιωάννης-Χριστιανός (1629–1631), απεβ. 2 ετών. Eλεονώρα (1630–1631), απεβ. 1 έτους. Γουσταύος-Αδόλφος (1633–1695), δούκας του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ. Λουίζα (20 Μαΐου 1635 - 6 Ιανουαρίου 1648), απεβ. 13 ετών. JS Ersch: Allgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste, τμήμα 2, σελ. 118, Brockhaus, Λειψία, 1842 Διαδικτυακά Eduard Vehse: Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation, τόμος. 35-36, Αμβούργο, 1856, σελ. 130 ff
Κόνων ο Σάμιος

Ο Κόνων της Σάμου (περ. 280 π.Χ. − περ. 220 π.Χ.) ήταν Έλληνας αστρονόμος και μαθηματικός, γνωστός κυρίως για την ονομασία που έδωσε στον αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης.

 Ο Κόνων γεννήθηκε στη Σάμο και ενδεχομένως πέθανε στην Αλεξάνδρεια της πτολεμαϊκής Αιγύπτου, όπου ήταν αστρονόμος του Πτολεμαίου Γ' του Ευεργέτη. Ονόμασε τον αστερισμό Κόμη Βερενίκης προς τιμή της συζύγου του Πτολεμαίου Βερενίκης. Η Βερενίκη είχε θυσιάσει τα μαλλιά της σε αντάλλαγμα για την ασφαλή επιστροφή του συζύγου της από τον Γ' Συριακό Πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε το 246 π.Χ.. Όταν τα μαλλιά της, που είχε κόψει και θέσει σε βωμό ως αφιέρωμα, κλάπηκαν από εκεί, ο Κόνων εξήγησε ότι η θεά είχε δείξει την εύνοια της τοποθετώντας τα μαλλιά (κόμη) στον ουρανό. Δεν αποδέχθηκαν όλοι οι Έλληνες αστρονόμοι την ονομασία του αστερισμού. Στην πτολεμαϊκή Αλμαγέστη, η Κόμη της Βερενίκης δεν αναφέρεται ως ξεχωριστός αστερισμός. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος έδινε διάφορες εποχικές ενδείξεις στον Κόνωνα. Ο Κόνων ήταν φίλος του μαθηματικού Αρχιμήδη, τον οποίο συνάντησε κατά πάσα πιθανότητα στην Αλεξάνδρεια. Ο μαθηματικός Πάππος αναφέρει ότι η Σπείρα του Αρχιμήδη ανακαλύφθηκε από τον Κόνωνα. Αναφέρεται επίσης ότι ο Κόνων είχε επινοήσει μια καμπύλη με την ονομασία «ισταμένη», για την οποία όμως δεν γνωρίζουμε κάτι. Ο ποιητής Απολλώνιος ανέφερε ότι ο Κόνων εργάστηκε στις κωνικές τομές, και το έργο του έγινε η βάση για το τέταρτο βιβλίο του Απολλώνιου, τα Κωνικά. Ο Απολλώνιος αναφέρει στις εκθέσεις ότι o Κόνων έστειλε μερικά από τα έργα του στον τύραννο του Ακράγαντα Θρασύδαιο, αλλά αυτό φαίνεται ανακριβές. Δεδομένου ότι αυτό το έργο του δεν έχει διασωθεί, είναι αδύνατο να εκτιμηθεί η ακρίβεια του σχολίου του Απολλώνιου. Στην αστρονομία, ο Κόνων έγραψε σε επτά βιβλία το έργου του Περί αστρολογίας, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων για ηλιακές εκλείψεις. Ο Πτολεμαίος αποδίδει περαιτέρω δεκαεπτά «Σημάδια των Εποχών» στον Κόνωνα, αν και αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί στο Περί αστρολογίας. Ο Σενέκας γράφει ότι o Κόνων ήταν προσεκτικός παρατηρητής και ότι «κατέγραφε ηλιακές εκλείψεις που παρατηρήθηκαν από τους Αιγυπτίους», αν και η ακρίβεια αυτής της δήλωσης του έχει αμφισβητηθεί μερικώς. Ο Ρωμαίος Κάτουλλος γράφει ότι o Κόνων «διέκρινε όλα τα φώτα στο αχανές σύμπαν και αποκάλυψε τις εξεγέρσεις και τις ρυθμίσεις των άστρων και το πώς η πύρινη λάμψη του ήλιου αρχίζει να σκοτεινιάζει και το πώς τα αστέρια "φεύγουν" σε σταθερές ώρες.» Ο κρατήρας Κόνων στη Σελήνη πήρε την ονομασία του από τον Κόνωνα τον Σάμιο. Μαρκόπουλος, Προκόπιος Τ.: «Η προσφορά των αρχαίων Ελλήνων μαθηματικών στη μαθηματική επιστήμη» (μέρος Β΄), περιοδ. Ακτίνες, τεύχος 583 (Ιούlιος 1997), σελ. 214
Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας (Der Besuch der alten Dame) είναι ένα πολυπρόσωπο θεατρικό έργο, του Ελβετού συγγραφέα Φρήντριχ Ντύρενματ. Πρόκειται για μια τραγικωμωδία δομημένη σε τρεις πράξεις. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, επί σκηνής στην Ζυρίχη, τον Ιανουάριο του 1956. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 1961 από το Εθνικό Θέατρο, με την Κατίνα Παξινού στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 Κλαίρη Ζαχανασιάν Άλφρεντ Ιλ Δήμαρχος Δάσκαλος Πάστορας Αστυνομικός Γιατρός Γυναίκα του Ιλ Κόρη του Ιλ Γιός του Ιλ Σύζυγος VII Σύζυγος VIII Μπάτλερ Τόμπυ Ρόμπυ Κόμπυ Λόμπυ Πρώτος πολίτης Δεύτερος πολίτης Τρίτος πολίτης Δεσποινίς Λουίζα Σιδηροδρομικός Σταθμάρχης Κινηματογραφιστής Παρουσιαστής Δημοσιογράφος Η δράση εκτυλίσσεται στην μικρή, φτωχή πόλη Γκύλεν, όπου επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια, μια εκκεντρική και πολύ πλούσια ηλικιωμένη γυναίκα, η Κλαίρη Ζαχανασιάν. Για την αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της πόλης και των κατοίκων της, η Ζαχανασιάν προτίθεται να προβεί σε μια πολύ μεγάλη χρηματική δωρεά υπό έναν όρο. Ο όρος αυτός συνοψίζεται στο αίτημα της να δολοφονήσουν έναν συμπολίτη τους, τον Άλφρεντ Ιλ. Κίνητρο της είναι η εκδίκηση για την παλιά ερωτική προδοσία του Άλφρεντ Ιλ, που οδήγησε στην επαίσχυντη εκδίωξη της και στην καταφυγή της στην πορνεία. Αρχικά, όλοι, ομόφωνα αρνούνται την προσφορά. Στην πορεία όμως, τα δεδομένα αλλάζουν, όταν η Ζαχανασιάν με όπλο της το χρήμα αρχίζει να διαβρώνει αρετές, να διαφθείρει συνειδήσεις, να θέτει αισθήματα υπό αμφισβήτηση και να κλονίζει ηθικές και κοινωνικές αρχές. Κατάλογος ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας" Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της "Κλαίρ Ζαχανασσιάν"
Αγία Αναστασία Ιωαννίνων

Η Αγία Αναστασία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Πλέσια Τσαρκοβίστης.

 Η Αγία Αναστασία είναι ορεινό χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βόρειες απολήξεις του όρους Τόμαρος και δίπλα στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 700. Aπέχει περίπου 25 χλμ. ΝΔ. των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα Αγίας Αναστασίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 7,815 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Ζωοδόχος Πηγή. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πλέσια Τσαρκοβίστης και ορίστηκε έδρα της ομώνημης κοινότητας. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγία Αναστασία. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Αναστασίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης. Η Αγία Αναστασία πρωτοκατοικήθηκε από εργαζόμενους στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής (1700-1800), το οποίο κατέστρεψε ο Αλή Πασάς. Οι κάτοικοι έκτισαν και την εκκλησία της Αγίας Αναστασίας, που το 1932 καταστράφηκε από κατολισθήσεις. Ο οικισμός κάηκε από τους Γερμανούς το 1943, ως αντίποινα για τη δράση ανταρτών στην περιοχή. Κοντά στην κεντρική εκκλησία του οικισμού, υπάρχουν ερείπια αρχαίας ακρόπολης. Το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Γιορτάζει στις 26 Ιουλίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.facebook.com/Agia-Anastasia-Dodoni-Ioannina-155313787852958/
Φορόραχος

Ο Φορόραχος (Phorusrhacos longissimus) ήταν ένα μεγάλο αρπακτικό πουλί που έζησε κατά την Μειόκαινη εποχή στη Παταγονία. Συγγενεύει στενά με τα μικρότερα σε μέγεθος καριάμας. Ο Φορόραχος πιθανότατα να ζούσε σε δασότοπους και ανοιχτά λιβάδια.

 Ο Φορόραχος ήταν ένα πολύ μεγάλο πουλί του τρόμου. Μπορούσε να φτάσει σε ύψος τα 2,5 μέτρα και σε βάρος περίπου τα 130 κιλά. Είχαν τεράστια κρανία, 60 εκ. σε μάκρος, οπλισμένα με ισχυρά, γαμψά ράμφη. Η δομή του ράμφους τους και τα γαμψά νύχια στα δάχτυλα δείχνουν ότι αυτά τα πουλιά ήτα σαρκοφάγα. Οι φορόραχοι δεν μπορούσαν να πετάξουν διότι οι φτερούγες του ήταν ατροφικές, όμως τα μακριά τους πόδια δείχνουν πως έτρεχαν γρήγορα με μεγάλες δρασκελιές (όπως η σημερινή στρουθοκάμηλος) ώστε να πιάσουν τα θηράματά τους. Ανάμεσα στα οστά που βρέθηκαν στο στρώμα του Σχηματισμού στο Σάντα Κρουζ (που σήμερα θεωρείται κατά κύριο λόγο πως χρονολογείται από την μέση Μειόκαινη) ήταν το κομμάτι της κάτω γνάθου που ο Φλορεντίνο Αμέτζινο (Florendino Ameghino) ανακάλυψε στις αρχές του 1887 και την ίδια χρονιά πρώτα περιγράφηκε ως ένα νωδό θηλαστικό που ονομάστηκε Phorusrhacos longissimus. Το γενικό του όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη ~ φόρος, ή αλλιώς φορέας, και το άλλο ελληνικό ~ ράκος, που στα νέα ελληνικά σημαίνει "κουρέλι", πιθανώς σε σχέση με την "τσαλακωμένη" επιφάνεια της σιαγόνας. Η δεύτερη λέξη της επιστημονικής ονομασίας, longissimus, σημαίνει "πολύ μακρύς" στα Λατινικά, πάλι σε σχέση με τις κάτω σιαγόνες.
Νόστιμο Καστοριάς

Το Νόστιμο είναι ορεινός οικισμός του Δήμου Ορεστίδος της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας (Πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο Δήμο Άργους Ορεστικού. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν Νιστήμιον, οπότε μετονομάστηκε αρχικά σε Κουφοξυλιά και στη συνέχεια σε Νόστιμο. και κατά την απογραφή του 2001 είχε 115 κατοίκους.

 Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού στα όρια με το νομό Κοζάνης σε υψόμετρο 920μ και απέχει 15 χλμ από το Άργος Ορεστικό και 27 χλμ από την Καστοριά. Το 1935 κάτοικος της περιοχής, εξορύσσοντας λιγνίτη, διαπίστωσε την ύπαρξη απολιθωμένων κορμών και θαλάσσιων απολιθωμάτων. Εξήντα χρόνια μετά, ο καθηγητής Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάγγελος Βελιτζέλος πραγματοποιεί την πρώτη επίσκεψη στην περιοχή και τον Ιούνιο 1997 ξεκινούν επίσημα οι ανασκαφές. Οι ερευνητές έφεραν στο φως το απολιθωμένο δάσος ηλικίας 27-23 εκατομμυρίων ετών. Ειδικοί επιστήμονες καταλήγουν σ΄αυτό το συμπέρασμα ύστερα από πολύχρονη επιστημονική τεκμηρίωση των ευρημάτων που ανάγονται στην Προανθρώπινη εποχή την πρώτη περίοδο του Καινοζωϊκού αιώνα όπως δόντια καρχαρία, μύδια, αστερίες, κοχύλια, σαλιγκάρια, τροπικά και υποτροπικά είδη βλάστησης σε άριστη απολίθωση. Μουσείο Παλαιοντολογίας και Παλαιοβοτανικής Νόστιμοὺ Καστοριάς Το απολιθωμένο δάσος του Νόστιμου Καστοριάς Μουσείο Απολιθωμένου Δάσους Νόστιμου-Καστοριάς
Αντόνι Ζίγκμουντ

Ο Αντόνι Ζίγκμουντ (πολωνικά: Antoni Zygmund) (25 Δεκεμβρίου 1900 - 30 Μαΐου 1992) ήταν Πολωνός μαθηματικός. Εργάστηκε κυρίως στον τομέα της μαθηματικής ανάλυσης, συμπεριλαμβανομένης ιδίως της αρμονικής ανάλυσης, και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους αναλυτές του 20ού αιώνα. Ο Ζίγκμουντ ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία της σχολής μαθηματικής ανάλυσης στο Σικάγο μαζί με τον διδακτορικό του μαθητή Αλμπέρτο ​​Καλντερόν, για το οποίο του απονεμήθηκε το Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών το 1986.

 Ο Ζίγκμουντ γεννήθηκε στη Βαρσοβία και απέκτησε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (1923) και ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στέφαν Μπάτορι στο Βίλνο από το 1930 έως το 1939, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η Πολωνία καταλήφθηκε. Το 1940 κατάφερε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε καθηγητής στο Κολέγιο του Όρους Χόλιοκ στο Σάουθ Χάντλι της Μασαχουσέτης. Το 1945-1947, ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και από το 1947 μέχρι την συνταξιοδότησή του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ήταν μέλος πολλών επιστημονικών κοινωνιών. Από το 1930 έως το 1952 ήταν μέλος της Επιστημονικής Κοινωνίας της Βαρσοβίας (ΕΚΒ), από το 1946 της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης (ΠΑΜ), από το 1959 της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (ΠΑΕ) και από το 1961 της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1986 έλαβε το Εθνικό Μετάλλιο των Επιστημών. Το 1935, ο Ζίγκμουντ δημοσίευσε στην πολωνική γλώσσα την αρχική έκδοση αυτού που έχει γίνει, στην αγγλική μετάφρασή της, η δίτομη Τριγωνομετρική Σειρά. Περιγράφηκε από τον Ρόμπερτ Α. Φέφερμαν ως «ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία στην ιστορία της μαθηματικής ανάλυσης» και «μια εξαιρετικά περιεκτική και αριστοτεχνική παρουσίαση ενός ... τεράστιου πεδίου». Ο Ζαν-Πιέρ Κάαν ονόμασε το βιβλίο την «Βίβλο» ενός αρμονικού αναλυτή. Η θεωρία των τριγωνομετρικών σειρών παρέμεινε το μεγαλύτερο συστατικό των μαθηματικών ερευνών του Ζίγκμουντ.Η δουλειά του είχε μια διεισδυτική επιρροή σε πολλούς τομείς των μαθηματικών, κυρίως στη μαθηματική ανάλυση, και ιδιαίτερα στην αρμονική ανάλυση. Μεταξύ των πιο σημαντικών ήταν τα αποτελέσματα που ελήφθησαν με τον Καλντερόν σε μοναδικούς ακέραιους τελεστές. Ο Τζορτζ Γ. Λόρεντς το χαρακτήρισε ως το κορυφαίο επίτευγμα του Ζίγκμουντ, κάτι που «ξεχωρίζει κάπως από το υπόλοιπο έργο του Ζίγκμουντ».Οι μαθητές του Ζίγκμουντ περιελάμβαναν τους Αλμπέρτο ​​Καλντερόν, Πολ Κόεν, Νέιθαν Φάιν, Γιούζεφ Μαρτσινκιέβιτς, Βίκτορ Λ. Σαπίρο, Γκίντο Βάις, Ελάιας Μ. Στάιν και Μίσα Κότλαρ. Πέθανε στο Σικάγο το 1992. Λήμμα Καλντερόν-Ζίγκμουντ Ανισότητα Ζίγκμουντ-Μαρτσινκιέβιτς Ανισότητα Πέιλι-Ζίγκμουντ Πυρήνας Ζίγκουμντ-Καλντερόν Τριγωνομετρική Σειρά (Cambridge University Press 1959, 2002) Intégrales singulières (Springer-Verlag, 1971) Τριγωνομετρική Παρεμβολή (Πανεπιστήμιο του Σικάγου, 1950) Μέτρο και ολοκλήρωση: Μια εισαγωγή στην πραγματική ανάλυση, με τον Ρίτσαρντ Λ. Γουίντεν (Marcel Dekker, 1977) Καζίμιες Κουρατόφσκι, A Half Century of Polish Mathematics: Remembrances and Reflections, Οξφόρδη, Pergamon Press, 1980,(ISBN 0-08-023046-6) Βιογραφία στο Mount Holyoke
Ουνιβερσαλισμός

Ο ουνιβερσαλισμός (αγγλ.: Universalism) είναι χριστιανική κίνηση που υποστηρίζει ότι η Αγία Γραφή δεν διδάσκει την αιώνια οδύνη στην κόλαση. Ακολουθώντας τον Ωριγένη, τον Αλεξανδρινό λόγιο και θεολόγο του 3ου αιώνα, βεβαιώνει την καθολική αποκατάσταση των πάντων ενώπιον του Θεού, τη σωτηρία της ψυχής όλων των ανθρώπων.

 Ο ουνιβερσαλισμός εμφανίστηκε ως οργανωμένο κίνημα στα μέσα του 18ου αιώνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Διαφωτισμός συνέβαλε στην άμβλυνση των πιο ακραίων πλευρών της καλβινιστικής θεολογίας και προετοίμασε το έδαφος για την επανεμφάνιση του δόγματος της καθολικής σωτηρίας. Οι ουνιβερσαλιστές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι ο φιλεύσπλαχνος Θεός επιθυμούσε τη σωτηρία ενός μόνο τμήματος της ανθρωπότητας καταδικάζοντας την υπόλοιπη στην αιώνια τιμωρία. Υποστήριζαν ότι η τιμωρία στη μεταθανάτια ζωή διαρκούσε για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, κατά το οποίο η ψυχή εξαγνιζόταν και προετοιμαζόταν για την αιωνιότητα ενώπιον του Θεού. Πρόδρομος του ουνιβερσαλισμού υπήρξε ο Ζωρζ Ντε Μπενβίλ, ένας Γάλλος που μετανάστευσε το 1741 στην Πενσυλβανία και έζησε εκεί διδάσκοντας το δόγμα, ασκώντας ταυτόχρονα την ιατρική στις κοινότητες των αποίκων και των ινδιάνων. Τη μεγαλύτερη ώθηση στο νεαρό τότε κίνημα έδωσε το κήρυγμα του Τζων Μάρυ (1741-1815), ο οποίος εγκατέλειψε την Αγγλία για να εγκατασταθεί στην αποικιακή Αμερική το 1770. Διέδωσε το δόγμα στις περισσότερες αποικίες, αντιμετωπίζοντας συχνά μεγάλη αντίδραση από τους ορθόδοξους χριστιανούς, που πίστευαν ότι ο ουνιβερσαλισμός θα οδηγούσε στην ανηθικότητα. Ο ουνιβερσαλισμός του Τζων Μάρυ αποτελούσε παραλλαγή του καλβινισμού. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές υιοθέτησαν τη διδασκαλία του Χοζία Μπαλού (1771-1852), που απέρριπτε τις αρχές του καλβινισμού.Ο μπαλού εισήγαγε μία μοναρχιανική αντίληψη για τον Θεό και πρότεινε μία νέα ερμηνεία του θανάτου του Ιησού, θεωρώντας τον, όχι ως θυσία για να εξιλεωθούν οι αμαρτίες της ανθρωπότητας, αλλά ως εκδήλωση της απέραντης και αναλλοίωτης αγάπης του Θεού για τα τέκνα του. Ο Μπαλού έδωσε επίσης ιδιαίτερη έμφαση στη λογική, ως μέσου ερμηνείας της θρησκείας. Από τις αρχές του 19ου αιώνα οι ουνιβερσαλιστές ανέπτυξαν στενές σχέσεις με τους ουνιταριανούς, με τους οποίους είχαν πολλές κοινές απόψεις και πρακτικές. Οι διάφορες προσπάθειες να ενωθούν η Ουνιβερσαλιστική Εκκλησία της Αμερικής και η Αμερικάνικη Ουνιταριανή Ένωση οδήγησαν στην επίσημη συγχωνευσή τους το 1961. Πάπυρος Larousse Britannica,2006
Τζόλυον Πάλμερ

Ο Τζόλυον Πάλμερ(γεν στο Χόρσαμ του Ηνωμένου Βασιλείου στις 20 Ιανουαρίου του 1991) είναι Βρετανός οδηγός αγώνων, ο οποίος τη χρονιά που διανύουμε αγωνίζεται στη Φόρμουλα 1 με τη Ρενό.

 Γεννήθηκε στο Χόρσαμ και είναι γιος του παλαίμαχου οδηγού της Φόρμουλα 1 και βασικό ιδιοκτήτη πίστας στο Ηνωμένο Βασίλειο Τζόναθαν Πάλμερ. Το 2015 εργάστηκε στην ομάδα Λότους, η οποία στο τέλος του έτους πουλήθηκε πίσω στη Γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Ρενό και πλέον λέγεται Ρενό Σπορ Φόρμουλα 1, ως οδηγός δοκιμων και τη χρονιά που διανύουμε πήρε τη θέση του Ρομαίν Γκροζάν. Ο έταιρος οδηγός της ομάδας είναι ο Δανός Κέβιν Μάγκνουσεν ο οποίος αντικατέστησε τον Παστόρ Μαλδονάδο. Ο Πάλμερ μορφώθηκε στο Κολλέγιο του Κράνλεϊ και στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. Το 2014 αναδείχτηκε Πρωταθλητής στο GP2 με την ομάδα Ρενό Σπορτ.
Εθνόσημο του Τατζικιστάν

Το κρατικό έμβλημα του Τατζικιστάν είναι μια τροποποιημένη μορφή του παλαιού εθνοσήμου της Σοβιετικής Δημοκρατίας του Τατζικιστάν, που χρησιμοποιούνταν μέχρι την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το 1991. Όπως και σε πολλές άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, το εθνόσημο περιέχει πολλά στοιχεία από τη σοβιετική εποχή. Το σημερινό εθνόσημο καθιερώθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1993.

 Το στέμμα στο κέντρο του λογότυπου είναι το ίδιο με τη Σημαία του Τατζικιστάν και αναφέρεται στην περσική λέξη "τατζ" (Taj), που σημαίνει στέμμα, στην οποία κατά μία εκδοχή οφείλουν και το όνομά τους οι Τατζίκοι. Στη βάση του λογότυπου υπάρχει η αναπαράσταση ενός βιβλίου και των βουνών Παμίρ. Το λογότυπο περιβάλλεται από βαμβάκι στη μία πλευρά και από σιτάρι στην άλλη, ενώ γύρω από τα φυτά είναι τυλιγμένο ένα πανό με τα εθνικά χρώματα (κόκκινο, λευκό και πράσινο).
Τομότζι Τανάμπε

Ο Τομότζι Τανάμπε (田鍋友時, 18 Σεπτεμβρίου 1895 - 19 Ιουνίου 2009) ήταν Ιάπωνας υπεραιωνόβιος, ο γηραιότερος εν ζωή άνδρας στον κόσμο από τον Ιανουάριο του 2007 έως το θάνατό του. Απέκτησε 8 παιδιά, 25 εγγόνια και 50 δισέγγονα.

 Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1895 στο Μιγιακονόγιο (Miyakonojo), στην επαρχία Μιγιαζάκι και εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός. Στις 12 Ιουνίου του 2006 έγινε ο γηραιότερος Ιάπωνας, μετά το θάνατο του Nijiro Tokuda. Στις 24 Ιανουαρίου 2007, μετά το θάνατο του Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο από το Πουέρτο Ρίκο, ο Τανάμπε έγινε επίσης ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο, με επιβεβαιωμένη πηγή. Στις 19 Ιουνίου του 2007 μπήκε στο βιβλίο Γκίνες , για το ρεκόρ του γηραιότερου άνδρα στον κόσμο. Πέθανε στις 19 Ιουνίου του 2009 στον ύπνο του, από καρδιακή προσβολή, στη νότια Ιαπωνία. Ήταν 113 ετών και 274 ημερών. Μετά το θάνατο του Τανάμπε, ο Άγγλος βετεράνος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, Χένρι Όλιγχαμ, έγινε σε ηλικία 113 ετών, ο γηραιότερος άνδρας στον κόσμο.
Αντώνιος Σιγάλας

Ο Αντώνιος Σιγάλας (1890 - 1981) ήταν Έλληνας Καθηγητής Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εμπνευστής της δημιουργίας της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ανέπτυξε σημαντική δράση κατά την Εθνική Αντίσταση στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

 Γεννήθηκε στη Σύρο στις 5 Απριλίου 1890. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου μεσαιωνική και νέα ελληνική φιλολογία και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του ίδιου πανεπιστημίου. Από το 1926 διετέλεσε καθηγητής Παπυρολογίας και Παλαιογραφίας και από το 1940 τακτικός καθηγητής Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Επίσης οργάνωσε την πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη, συνέβαλε στη δημιουργία τμημάτων ξένων γλωσσών για τους φοιτητές αλλά και Φοιτητικής Λέσχης, της οποίας διετέλεσε επόπτης. Ακόμη ανέλαβε διάφορες επιστημονικες ερευνητικές αποστολές.Αποτέλεσε έναν από τους εμπνευστές της ίδρυσης ενός επιστημονικού φορέα για την μελέτη της ιστορίας και του πολιτισμού της Μακεδονίας στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον οποίο ο ίδιος ονόμασε «Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών». Επίσης είχε την επιστημονική εποπτεία και οργάνωση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης και διετέλεσε πρόεδρος της εφορείας της. Ακόμη ίδρυσε το πρώτο λαϊκό Πανεπιστήμιο ώστε να έχουν όλοι οι πολίτες πρόσβαση στην ακαδημαϊκή γνώση.Κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944 πολλοί καθηγητές και φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Ανάμεσα στους καθηγητές που έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση ήταν ο Γιάννης Ιμβριώτης, ο Γιώργος Τενεκίδης, ο Νίκος Ρουσόπουλος, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης, ο Κώστας Τζώνης, ο Δημήτριος Καββάδας και ο Αντώνιος Σιγάλας. Μεταπολεμικά εκδιώχθηκε από το πανεπιστήμιο και αναγκάσθηκε από το 1948 να γράφει στην εφημερίδα «Μακεδονία» και τα «Μακεδονικά Χρονικά» για να ανταπεξέρχεται στα έξοδα διαβίωσής του. Αργότερα, το 1956, μετέβη στο Μόναχο όπου εργάσθηκε έως το 1961 για την έκδοση των καταλόγων των βυζαντινών αυτοκρατορικών εγγράφων της Ακαδημίας Επιστημών της πόλης. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα εξέδωσε την περίοδο 1970-1971 το δίτομο έργο «Εκλαϊκευμένα Μελετήματα» και τα «Βασικά προβλήματα προφοράς, γραφής, ορθογραφίας».Απεβίωσε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1981. Το όνομά του δόθηκε τιμητικά σε οδούς των Δήμων Θεσσαλονίκης και Ερμούπολης. Αντώνιος Σιγάλας (1890-1981) Ο Δάσκαλος της Μακεδονίας, Ρούσσος - Μηλιδώνης Μάρκος, ISBN 139789608509450, Πνευματικό Κέντρο Πατέρων Ιησουιτών, 1991
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2010

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2010 ήταν η 40η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στo Κλειστό Γήπεδο Ελληνικού, στο Ελληνικό από το Σάββατο 20 έως και την Κυριακή 21 Μαρτίου του 2010. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Καλλιθέα.

 Το πρόγραμμα των αγώνων: Σάββατο 20 Μαρτίου11:00 – 13:30: Γενικός αγώνας γυναικών – νεανίδων (τελικός σύνθετου ατομικού, τελικός ομαδικού, προκριματικός οργάνων) 16:00 – 19:00: Γενικός αγώνας ανδρών – εφήβων (τελικός σύνθετου ατομικού, τελικός ομαδικού, προκριματικός οργάνων)Κυριακή 21 Μαρτίου10:30 – 13:30: Τελικοί οργάνων ανδρών – εφήβων, γυναικών – νεανίδων 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Λάμψη αστέρων στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης, στο κλειστό του Ελληνικού» στο Internet Archive «Η Βασιλική Μιλλούση διατήρησε τον τίτλο στο σύνθετο ατομικό γυναικών» στο Internet Archive «Νικητής ο Λυμπανοβνός στο πανελλήνιο ενόργανης ανδρών» στο Internet Archive «Με τους τελικούς οργάνων έπεσε η αυλαία του πανελληνίου πρωταθλήματος ενόργανης» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2010 — Αναλυτικά αποτελέσματα
Μωρίς Ταμπέτ

Ο Μωρίς Τάμπετ (λατινικό αλφάβητο: Maurice Jacques Tabet, αραβικά :موريس تابت), γεννημένος την 1 Φεβρουαρίου 1919 στη Βηρυτό, ήταν Λιβανέζος επιχειρηματίας, διπλωμάτης, νομικός, σκοπευτής, χιονοδρόμος, αντισφαιριστής, και αθλητής της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

 Ο Τάμπετ σπούδασε νομικά στη Γαλλία κι έπειτα στον Λίβανο, για μερικά χρόνια εργάστηκε σε εφημερίδες και έντυπα έως ότου εισήλθε στο διπλωματικό σώμα του Λιβάνου από το 1945 ως το 1961 που επέστρεψε στον Λίβανο κι ασχολήθηκε με επιχειρήσεις. Ήταν πρόεδρος της ομοσπονδίας αντισφαίρισης και της ομοσπονδίας σκοποβολής του Λιβάνου. Αδελφός του ήταν ο επίσης πρωταθλητής της αντισφαίρισης Τζόι Τάμπετ. Αρχικά ήταν πρωταθλητής Λιβάνου στο αλπικό σκι και το σλάλομ, αναφέρεται η ασχολία του από το 1935, αργότερα της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης, τέλος της σκοποβολής όπου συμμετείχε και σε Ολυμπιακούς αγώνες. Πρωτοπόρος στις χιονοδρομίες στον Λίβανο, το 1934 ήταν ιδρυτικό μέλος του πρώτου συλλόγου στη χώρα, του "The Lebanese Club". Σαν σκοπευτής ήταν 13 φορές πρωταθλητής του Λιβάνου και πρωταθλητής Ευρώπης το 1956 και το 1957. Συμμετείχε και στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1955 όπου πλασαρίστηκε σε καλές θέσεις. Συμμετείχε για τον Λίβανο στους Μεσογειακούς αγώνες του 1959 και τους Μεσογειακούς αγώνες του 1963. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1960 στη Ρώμη ήταν 24ος παίζοντας στην τελική φάση. Ήταν 54ος στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1972 στο Μόναχο.
SEAT Exeo

Το SEAT Exeo ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από την ισπανική αυτοκινητοβιομηχανία SEAT, από τον Δεκέμβριο του 2008 έως τον Μάιο του 2013. Το μοντέλο ανήκε στην κατηγορία των μεσαίων οικογενειακών αυτοκινήτων, γνωστή και ως κατηγορία D, ενώ ήταν και η ναυαρχίδα της ισπανικής εταιρείας. Η ονομασία Exeo προέρχεται από την λατινική λέξη exire, που σημαίνει «προχωρώ παραπέρα». Η σεντάν έκδοση του Exeo αντικαταστάθηκε από το SEAT Toledo και η station wagon από το SEAT León ST.

 Το Exeo βασιζόταν στην προηγούμενη γενιά του Audi A4 (Β7), που είχε παραχθεί από το 2004 έως το 2008. Το πλαίσιο, η ανάρτηση και οι κινητήρες του Exeo είχαν προέλθει αυτούσιοι από αυτό, ενώ το εσωτερικό του Exeo είχε προέλθει από την καμπριολέ έκδοση του Α4. Οι αλλαγές περιορίζονταν στη σχεδίαση του εμπρός και πίσω μέρους, και των καθρεφτών. Το Exeo προσφέρθηκε με τους εξής κινητήρες, όλοι 4-κύλινδροι σε σειρά (Ι4). Βενζίνης Diesel Όλοι οι κινητήρες, εκτός από τους 1.6 και τον 1.8 Τ βενζίνης, ήταν τεχνολογίας άμεσου ψεκασμού καυσίμου. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα του SEAT Exeo