Σύστημα πίνακα ανακοινώσεων (BBS)

Ένα σύστημα πίνακα ανακοινώσεων (αγγ.:bulletin board system) ή κοινώς BBS (ονομάζεται επίσης υπηρεσία πίνακα ανακοινώσεων υπολογιστή, CBBS ) είναι ένας διακομιστής υπολογιστή που εκτελεί λογισμικό, το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να συνδέονται στο σύστημα χρησιμοποιώντας ένα πρόγραμμα τερματικού . Μόλις συνδεθεί, ο χρήστης μπορεί να εκτελέσει λειτουργίες όπως ανέβασμα και λήψη λογισμικού και δεδομένων, ανάγνωση ειδήσεων και ενημερωτικών δελτίων και ανταλλαγή μηνυμάτων με άλλους χρήστες μέσω δημόσιων πινάκων μηνυμάτων και μερικές φορές μέσω απευθείας συνομιλίας . Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, δίκτυα μηνυμάτων όπως το FidoNet αναπτύχθηκαν για να παρέχουν υπηρεσίες όπως το NetMail, το οποίο είναι παρόμοιο με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο που βασίζεται στο Διαδίκτυο. Πολλές BBS προσφέρουν επίσης διαδικτυακά παιχνίδια στα οποία οι χρήστες μπορούν να ανταγωνιστούν μεταξύ τους. Τα BBS με πολλές τηλεφωνικές γραμμές παρέχουν συχνά δωμάτια συνομιλίας, επιτρέποντας στους χρήστες να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Τα συστήματα των πινάκων ανακοινώσεων ήταν από πολλές απόψεις προάγγελος της σύγχρονης μορφής του Παγκόσμιου Ιστού, των κοινωνικών δικτύων και άλλων πτυχών του Διαδικτύου . Τα ασύγχρονα μόντεμ χαμηλού κόστους και υψηλής απόδοσης οδήγησαν τη χρήση διαδικτυακών υπηρεσιών και BBS μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η εταιρεία InfoWorld υπολόγισε ότι υπήρχαν 60.000 BBS που εξυπηρετούσαν 17 εκατομμύρια χρήστες μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1994, μια συλλογική αγορά πολύ μεγαλύτερη από μεγάλες διαδικτυακές υπηρεσίες όπως η CompuServe. Η εισαγωγή της φθηνής υπηρεσίας διαδικτύου μέσω τηλεφώνου και του προγράμματος περιήγησης ιστού Mosaic πρόσφεραν ευκολία στη χρήση και παγκόσμια πρόσβαση που δεν παρείχαν η BBS και τα ηλεκτρονικά συστήματα, και οδήγησε σε μια ταχεία κατάρρευση της αγοράς από το 1994. Τον επόμενο χρόνο, πολλοί από τους κορυφαίους παρόχους λογισμικού BBS χρεοκόπησαν και δεκάδες χιλιάδες BBS εξαφανίστηκαν. Σήμερα, το BBSing επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό ως νοσταλγικό χόμπι στα περισσότερα μέρη του κόσμου, αλλά εξακολουθεί να είναι μια εξαιρετικά δημοφιλής μορφή επικοινωνίας για τη νεολαία της Ταϊβάν. Τα περισσότερα BBS που έχουν διασωθεί είναι προσβάσιμα μέσω Telnet και συνήθως προσφέρουν δωρεάν λογαριασμούς email, υπηρεσίες FTP, IRC και όλα τα πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται συνήθως στο Διαδίκτυο. Ορισμένα προσφέρουν πρόσβαση μέσω δικτύων μεταγωγής πακέτων ή συνδέσεων ραδιοφωνικών πακέτων .

 Ένας πρόδρομος του συστήματος BBS ήταν το Community Memory, που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1973 στο Πανεπιτστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια. Χρήσιμοι μικροϋπολογιστές δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή και τα μόντεμ ήταν και ακριβά και αργά. Επομένως, το Community Memory λειτουργούσε σε έναν κεντρικό υπολογιστή και ήταν προσβάσιμο μέσω τερματικών που βρίσκονται σε πολλές γειτονιές της περιοχής του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο . Η κακή ποιότητα του αρχικού μόντεμ που συνδέει τα τερματικά με τον κεντρικό υπολογιστή ώθησε τον Lee Felsenstein να εφεύρει το μόντεμ Pennywhistle, του οποίου η σχεδίαση είχε μεγάλη επιρροή στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η Μνήμη Κοινότητας επέτρεπε στον χρήστη να πληκτρολογεί μηνύματα σε ένα τερματικό υπολογιστή μετά την εισαγωγή ενός νομίσματος και πρόσφερε μια "καθαρή" εμπειρία πίνακα ανακοινώσεων μόνο με δημόσια μηνύματα (χωρίς email ή άλλες δυνατότητες). Προσέφερε τη δυνατότητα προσθήκης ετικετών στα μηνύματα με λέξεις-κλειδιά, τις οποίες ο χρήστης μπορούσε να χρησιμοποιήσει στις αναζητήσεις. Το σύστημα ενήργησε κυρίως με τη μορφή συστήματος αγοράς και πώλησης με τις ετικέτες να αντικαθιστούν τις πιο παραδοσιακές ταξινομήσεις . Αλλά οι χρήστες βρήκαν τρόπους να εκφραστούν έξω από αυτά τα όρια και το σύστημα δημιούργησε αυθόρμητα ιστορίες, ποίηση και άλλες μορφές επικοινωνίας. Το σύστημα ήταν δαπανηρό στη λειτουργία του, και όταν το μηχάνημα υποδοχής τους δεν ήταν διαθέσιμο και δεν μπορούσε να βρεθεί νέο, το σύστημα έκλεισε τον Ιανουάριο του 1975. Παρόμοια λειτουργικότητα ήταν διαθέσιμη στους περισσότερους χρήστες κεντρικών υπολογιστών, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα είδος εξαιρετικά τοπικής BBS όταν χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο. Τα εμπορικά συστήματα, που προορίζονταν ρητά να προσφέρουν αυτές τις δυνατότητες στο κοινό, έγιναν διαθέσιμα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και διαμόρφωσαν την αγορά διαδικτυακών υπηρεσιών που διήρκεσε μέχρι τη δεκαετία του 1990. Ένα παράδειγμα με ιδιαίτερη επιρροή ήταν το PLATO, το οποίο είχε χιλιάδες χρήστες στα τέλη της δεκαετίας του 1970, πολλοί από τους οποίους χρησιμοποιούσαν τις δυνατότητες ανταλλαγής μηνυμάτων και chat room του συστήματος με τον ίδιο τρόπο που αργότερα θα γινόταν κοινός στις BBS. Τα πρώτα μόντεμ ήταν γενικά είτε ακριβές είτε πολύ απλές συσκευές που χρησιμοποιούσαν ακουστικούς ζεύκτες για να χειριστούν τη λειτουργία του τηλεφώνου. Ο χρήστης έπαιρνε το τηλέφωνο, καλούσε έναν αριθμό και μετά πίεζε το ακουστικό σε ελαστικά κύπελλα στο επάνω μέρος του μόντεμ. Η αποσύνδεση στο τέλος μιας κλήσης απαιτούσε από τον χρήστη να πάρει το ακουστικό και να το επιστρέψει στο τηλέφωνο. Παραδείγματα μόντεμ απευθείας σύνδεσης όντως υπήρχαν, και αυτά συχνά επέτρεπαν στον κεντρικό υπολογιστή να του στέλνει εντολές για να απαντήσει ή να κλείσει κλήσεις, αλλά αυτές ήταν πολύ ακριβές συσκευές που χρησιμοποιούνταν από μεγάλες τράπεζες και παρόμοιες εταιρείες. Με την εισαγωγή μικροϋπολογιστών με υποδοχές επέκτασης, όπως οι μηχανές διαύλου S-100 και το Apple II, κατέστη δυνατό για το μόντεμ να επικοινωνεί οδηγίες και δεδομένα σε ξεχωριστές γραμμές. Αυτά τα μηχανήματα υποστήριζαν συνήθως μόνο ασύγχρονες επικοινωνίες και τα σύγχρονα μόντεμ ήταν πολύ πιο ακριβά από τα ασύγχρονα μόντεμ. Ένας αριθμός μόντεμ αυτού του είδους ήταν διαθέσιμος στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αυτό κατέστησε δυνατό το BBS για πρώτη φορά, καθώς επέτρεπε στο λογισμικό στον υπολογιστή να λαμβάνει μια εισερχόμενη κλήση, να επικοινωνεί με τον χρήστη και στη συνέχεια να τερματίζει την κλήση όταν ο χρήστης αποσυνδεθεί. Η πρώτη δημόσια dial-up BBS αναπτύχθηκε από τους Ward Christensen και Randy Suess . Σύμφωνα με μια πρώιμη συνέντευξη, όταν το Σικάγο έπεσε κάτω από το χιόνι κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Χιονοθύελλας του 1978, οι δυο τους ξεκίνησαν την προκαταρκτική εργασία στο Σύστημα Υπολογιστικού Πίνακα Ανακοινώσεων ή CBBS . Το σύστημα δημιουργήθηκε κυρίως μέσω ενός τυχαίου συνδυασμού του Christensen που είχε έναν εφεδρικό υπολογιστή λεωφορείου S-100 και ένα πρώιμο εσωτερικό μόντεμ Hayes, και την επιμονή του Suess να τοποθετηθεί το μηχάνημα στο σπίτι του στο Σικάγο, όπου θα ήταν μια τοπική τηλεφωνική κλήση για περισσότερους χρήστες. Ο Κρίστενσεν δημιούργησε το μοτίβο του συστήματος αφού ο φελλός χρησιμοποίησε την τοπική του λέσχη υπολογιστών για να δημοσιεύσει πληροφορίες όπως "χρειάζομαι μια βόλτα". Το CBBS τέθηκε επίσημα στο διαδίκτυο στις 16 Φεβρουαρίου 1978. Η CBBS, η οποία διατηρούσε έναν αριθμό καλούντων, φέρεται να συνέδεσε 253.301 καλούντες προτού τελικά αποσυρθεί. Μια βασική καινοτομία που απαιτείται για τη διάδοση του BBS ήταν το Smartmodem που κατασκευάστηκε από τη Hayes Microcomputer Products . Τα εσωτερικά μόντεμ όπως αυτά που χρησιμοποιούνται από το CBBS και παρόμοια πρώιμα συστήματα ήταν χρησιμοποιήσιμα, αλλά γενικά ακριβά, επειδή ο κατασκευαστής έπρεπε να φτιάξει διαφορετικό μόντεμ για κάθε πλατφόρμα υπολογιστή που ήθελε να στοχεύσει. Περιορίστηκαν επίσης σε αυτούς τους υπολογιστές με εσωτερική επέκταση και δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με άλλες χρήσιμες πλατφόρμες όπως τα τερματικά. Εξωτερικά μόντεμ ήταν διαθέσιμα για αυτές τις πλατφόρμες, αλλά απαιτούσαν την κλήση του τηλεφώνου χρησιμοποιώντας ένα συμβατικό ακουστικό. Τα εσωτερικά μόντεμ θα μπορούσαν να ελέγχονται από λογισμικό για την εκτέλεση τόσο εξερχόμενων όσο και εισερχόμενων κλήσεων, αλλά τα εξωτερικά μόντεμ είχαν μόνο τις ακίδες δεδομένων για να επικοινωνούν με το κεντρικό σύστημα. Η λύση του Χάγιες (Hayes) στο πρόβλημα ήταν να χρησιμοποιήσει έναν μικρό μικροελεγκτή για να εφαρμόσει ένα σύστημα που εξέταζε τα δεδομένα που ρέουν στο μόντεμ από τον κεντρικό υπολογιστή, παρακολουθώντας για ορισμένες συμβολοσειρές εντολών. Αυτό επέτρεψε την αποστολή εντολών προς και από το μόντεμ χρησιμοποιώντας τις ίδιες ακίδες δεδομένων με όλα τα υπόλοιπα δεδομένα, πράγμα που σημαίνει ότι θα λειτουργούσε σε οποιοδήποτε σύστημα που θα μπορούσε να υποστηρίξει ακόμη και τα πιο βασικά μόντεμ. Το Smartmodem μπορούσε να πάρει το τηλέφωνο, να καλέσει αριθμούς και να κλείσει ξανά, όλα αυτά χωρίς καμία παρέμβαση χειριστή. Το Smartmodem δεν ήταν απαραίτητο για χρήση BBS, αλλά έκανε τη συνολική λειτουργία δραματικά πιο απλή. Βελτίωσε επίσης τη χρηστικότητα για τον καλούντα, καθώς τα περισσότερα λογισμικά τερματικών επέτρεπαν την αποθήκευση και την κλήση διαφορετικών τηλεφωνικών αριθμών κατόπιν εντολής, επιτρέποντας στον χρήστη να συνδεθεί εύκολα σε μια σειρά συστημάτων. Η εισαγωγή του Smartmodem οδήγησε στο πρώτο πραγματικό κύμα συστημάτων BBS. Με περιορισμένη ταχύτητα και χωρητικότητα αποθήκευσης, αυτά τα συστήματα ήταν συνήθως αφιερωμένα αποκλειστικά στην ανταλλαγή μηνυμάτων, τόσο σε ιδιωτικά email όσο και σε δημόσια φόρουμ. Οι μεταφορές αρχείων ήταν εξαιρετικά αργές σε αυτές τις ταχύτητες και οι βιβλιοθήκες αρχείων περιορίζονταν συνήθως σε αρχεία κειμένου που περιείχαν λίστες άλλων συστημάτων BBS. Αυτά τα συστήματα προσέλκυσαν έναν συγκεκριμένο τύπο χρήστη που χρησιμοποιούσε το BBS ως μοναδικό τύπο μέσου επικοινωνίας, και όταν αυτά τα τοπικά συστήματα είχαν συνωστιστεί από την αγορά τη δεκαετία του 1990, η απώλειά τους θρηνούνταν για πολλά χρόνια. Η ταχύτητα βελτιώθηκε με την εισαγωγή των ασύγχρονων μόντεμ 1200 bit/s στις αρχές της δεκαετίας του 1980, δίνοντας τη θέση της στα 2400 bit/s αρκετά γρήγορα. Η βελτιωμένη απόδοση οδήγησε σε σημαντική αύξηση της δημοτικότητας του BBS. Οι περισσότερες πληροφορίες εμφανίζονταν χρησιμοποιώντας συνηθισμένο κείμενο ASCII ή τέχνη ANSI, αλλά ορισμένα συστήματα επιχείρησαν γραφικές διεπαφές χρήστη βασισμένες σε χαρακτήρες που άρχισαν να είναι πρακτικές στα 2400 bit/s. Υπήρχε μια μεγάλη καθυστέρηση πριν από το 9600 μοντέλα bit/s άρχισαν να εμφανίζονται στην αγορά. 9600 bit/s δεν καθιερώθηκε καν ως ισχυρό πρότυπο πριν από το V.32bis στο 14,4 kbit/s ανέλαβε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αυτή την περίοδο σημειώθηκε επίσης η ταχεία αύξηση της χωρητικότητας και η δραματική πτώση της τιμής των σκληρών δίσκων . Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, πολλά συστήματα BBS διέθεταν σημαντικές βιβλιοθήκες αρχείων, και αυτό οδήγησε σε βδέλλες – χρήστες που καλούν BBS αποκλειστικά για τα αρχεία τους. Αυτοί οι χρήστες θα χρησιμοποιούσαν το μόντεμ για κάποιο χρονικό διάστημα, αφήνοντας λιγότερο χρόνο σε άλλους χρήστες, οι οποίοι είχαν σήματα απασχολημένου . Η αναταραχή που προέκυψε εξάλειψε πολλά από τα πρωτοποριακά συστήματα με επίκεντρο το μήνυμα. Αυτό οδήγησε επίσης στη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας συστημάτων BBS, αφοσιωμένων αποκλειστικά στη μεταφόρτωση και λήψη αρχείων. Αυτά τα συστήματα χρεώνουν για την πρόσβαση, συνήθως μια σταθερή μηνιαία χρέωση, σε σύγκριση με τα τέλη ανά ώρα που χρεώνουν το Event Horizons BBS και οι περισσότερες διαδικτυακές υπηρεσίες. Πολλές υπηρεσίες τρίτων αναπτύχθηκαν για την υποστήριξη αυτών των συστημάτων, προσφέροντας απλές πύλες λογαριασμών εμπόρου πιστωτικών καρτών για την πληρωμή μηνιαίων τελών και ολόκληρες βιβλιοθήκες αρχείων σε συμπαγή δίσκο που έκαναν την αρχική εγκατάσταση πολύ εύκολη. Οι εκδόσεις του Boardwatch στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν γεμάτες με διαφημίσεις για λύσεις εγκατάστασης με ένα κλικ αφιερωμένες σε αυτά τα νέα sysops . Αν και αυτό έδωσε στην αγορά κακή φήμη, οδήγησε επίσης στη μεγαλύτερη επιτυχία της. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπήρχαν αρκετές εταιρείες λογισμικού μεσαίου μεγέθους αφοσιωμένες στο λογισμικό BBS και ο αριθμός των BBS σε υπηρεσία έφτασε στο αποκορύφωμά του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το BBS έγινε τόσο δημοφιλές που δημιούργησε τρία μηνιαία περιοδικά, το Boardwatch, το BBS Magazine και στην Ασία και την Αυστραλία, το Chips 'n Bits Magazine που αφιέρωσε εκτενή κάλυψη του λογισμικού και των τεχνολογικών καινοτομιών και των ανθρώπων πίσω από αυτά, και καταχωρίσεις σε BBS ΗΠΑ και παγκοσμίως. Επιπλέον, στις ΗΠΑ, ένα σημαντικό μηνιαίο περιοδικό, το Computer Shopper, έφερε μια λίστα με BBS μαζί με μια σύντομη περίληψη κάθε προσφοράς τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υπήρξε σημαντικός πειραματισμός με τρόπους βελτίωσης της εμπειρίας BBS από τις ρίζες της διεπαφής της γραμμής εντολών . Σχεδόν κάθε δημοφιλές σύστημα βελτίωσε κάπως τα πράγματα προσθέτοντας έγχρωμα μενού που βασίζονται σε ANSI για να διευκολύνουν την ανάγνωση και τα περισσότερα επέτρεψαν επίσης στις εντολές του δρομέα να προσφέρουν ανάκληση γραμμής εντολών και παρόμοιες δυνατότητες. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό ήταν η χρήση της αυτόματης συμπλήρωσης για να απλοποιήσει την πλοήγηση στα μενού, μια δυνατότητα που δεν θα εμφανιζόταν ξανά στον Ιστό πριν από δεκαετίες. Ορισμένα συστήματα έκαναν επίσης εισβολές σε διεπαφές που βασίζονται σε GUI, είτε χρησιμοποιώντας γραφικά χαρακτήρων που αποστέλλονται από τον κεντρικό υπολογιστή είτε χρησιμοποιώντας προσαρμοσμένα συστήματα τερματικού που βασίζονται σε GUI. Το τελευταίο εμφανίστηκε αρχικά, χωρίς έκπληξη, στην πλατφόρμα Macintosh, όπου το TeleFinder και το FirstClass έγιναν πολύ δημοφιλή. Η FirstClass προσέφερε μια σειρά από λειτουργίες που θα ήταν δύσκολες ή αδύνατες σε μια λύση που βασίζεται σε τερματικό, συμπεριλαμβανομένης της αμφίδρομης ροής πληροφοριών και της λειτουργίας μη αποκλεισμού που επέτρεπε στον χρήστη να ανταλλάσσει αρχεία και προς τις δύο κατευθύνσεις, ενώ συνεχίζει να χρησιμοποιεί το σύστημα μηνυμάτων και τη συνομιλία. όλα σε ξεχωριστά παράθυρα. Το Skypix παρουσίασε στην Amiga μια πλήρη γλώσσα σήμανσης . Χρησιμοποίησε ένα τυποποιημένο σύνολο εικονιδίων για να υποδείξει εντολές με το ποντίκι που ήταν διαθέσιμες στο διαδίκτυο και για να αναγνωρίσει διαφορετικούς τύπους αρχείων που υπάρχουν σε μέσα αποθήκευσης BBS. Ήταν σε θέση να μεταδίδει δεδομένα όπως εικόνες, αρχεία ήχου και κλιπ ήχου μεταξύ χρηστών που ήταν συνδεδεμένοι στο ίδιο BBS ή εκτός σύνδεσης, εάν το BBS βρισκόταν στο κύκλωμα του οργανισμού FidoNet. Στον υπολογιστή, οι προσπάθειες ήταν περισσότερο προσανατολισμένες σε επεκτάσεις της αρχικής ιδέας τερματικού, με το GUI να περιγράφεται στις πληροφορίες στον κεντρικό υπολογιστή. Ένα παράδειγμα ήταν το πρωτόκολλο απομακρυσμένης απεικόνισης, ουσιαστικά ένα σύστημα περιγραφής εικόνων, το οποίο παρέμενε σχετικά ασαφές. Πιθανώς η απόλυτη ανάπτυξη αυτού του στυλ λειτουργίας ήταν η δυναμική υλοποίηση σελίδων του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια BBS (USCBBS) από τη Susan Biddlecomb, η οποία προηγήθηκε της υλοποίησης της ιστοσελίδας HTML Dynamic . Μια πλήρης υλοποίηση δυναμικής ιστοσελίδας ολοκληρώθηκε χρησιμοποιώντας το TBBS με ένα πρόσθετο TDBS που παρουσιάζει ένα πλήρες σύστημα μενού εξατομικευμένο για κάθε χρήστη. Η ζήτηση για σύνθετες οθόνες ANSI και ASCII και μεγαλύτερες μεταφορές αρχείων φορολογούσε τη διαθέσιμη χωρητικότητα καναλιού, η οποία με τη σειρά της αύξησε τη ζήτηση για ταχύτερα μόντεμ. Τα μόντεμ 14,4 kbit/s ήταν στάνταρ για αρκετά χρόνια, ενώ διάφορες εταιρείες προσπάθησαν να εισαγάγουν μη τυποποιημένα συστήματα με υψηλότερη απόδοση – κανονικά περίπου 19,2 kbit/s. Ακολούθησε άλλη μια καθυστέρηση λόγω μιας μακράς διαδικασίας προτύπων V.34 πριν από τις 28.8 Kbit/s κυκλοφόρησε, για να αντικατασταθεί γρήγορα από το 33.6 kbit/s και μετά 56 kbit/s. Αυτές οι αυξανόμενες ταχύτητες είχαν ως παρενέργεια τη δραματική μείωση των αξιοσημείωτων επιπτώσεων της απόδοσης του καναλιού. Όταν τα μόντεμ ήταν αργά, καταβλήθηκε σημαντική προσπάθεια για την ανάπτυξη των πιο αποτελεσματικών πρωτοκόλλων και συστημάτων απεικόνισης. Η εκτέλεση ενός πρωτοκόλλου γενικής χρήσης όπως το TCP/IP σε ένα μόντεμ 1200 bit/s ήταν μια οδυνηρή εμπειρία. [ τόνος ] Ωστόσο, με τα μόντεμ 56 kbit/s, η επιβάρυνση μειώθηκε τόσο πολύ ώστε να μην γίνεται αντιληπτή. Η υπηρεσία Διαδικτύου μέσω τηλεφώνου έγινε ευρέως διαθέσιμη το 1994 και μια απαραίτητη επιλογή για οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα γενικής χρήσης μέχρι το 1995. Αυτές οι εξελίξεις από κοινού είχαν ως αποτέλεσμα την ξαφνική απαξίωση της τεχνολογίας των πινάκων ανακοινώσεων το 1995 και την κατάρρευση της υποστηρικτικής της αγοράς. Τεχνικά, η υπηρεσία Διαδικτύου προσέφερε ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τα συστήματα BBS, καθώς μια ενιαία σύνδεση με τον πάροχο υπηρεσιών Διαδικτύου του χρήστη τους επέτρεπε να επικοινωνούν με υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο. Συγκριτικά, τα συστήματα BBS βασίζονταν σε απευθείας σύνδεση από σημείο σε σημείο, επομένως ακόμη και η κλήση πολλαπλών τοπικών συστημάτων απαιτούσε πολλαπλές τηλεφωνικές κλήσεις. Επιπλέον, τα πρωτόκολλα του Διαδικτύου επέτρεψαν τη χρήση της ίδιας μεμονωμένης σύνδεσης για την ταυτόχρονη επικοινωνία με πολλές υπηρεσίες. για παράδειγμα, λήψη αρχείων από μια βιβλιοθήκη FTP ενώ ελέγχετε τον καιρό σε έναν τοπικό ιστότοπο ειδήσεων. Συγκριτικά, μια σύνδεση με ένα BBS επέτρεπε την πρόσβαση μόνο στις πληροφορίες αυτού του συστήματος. Σύμφωνα με το FidoNet Nodelist, οι BBS έφτασαν στο μέγιστο της χρήσης τους γύρω στο 1996, την ίδια περίοδο που ο Παγκόσμιος Ιστός και η AOL έγιναν mainstream. Στη συνέχεια, μειώθηκαν γρήγορα σε δημοτικότητα και αντικαταστάθηκαν από συστήματα που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για συνδεσιμότητα. Ορισμένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά BBS, όπως το MaxMegabyte και το ExecPC BBS, εξελίχθηκαν σε παρόχους υπηρεσιών Διαδικτύου. Ο ιστότοπος textfiles.com χρησιμεύει ως αρχείο που τεκμηριώνει την ιστορία του BBS. Η ιστορική λίστα BBS στο textfiles.com περιέχει πάνω από 105.000 BBS που έχουν υπάρξει σε διάστημα 20 ετών μόνο στη Βόρεια Αμερική. Ο ιδιοκτήτης του textfiles.com, Jason Scott, παρήγαγε επίσης το BBS: The Documentary, μια ταινία DVD που εξιστορεί την ιστορία του BBS και περιλαμβάνει συνεντεύξεις με γνωστά άτομα (κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες) από την εποχή της ακμής του BBS. Στη δεκαετία του 2000, τα περισσότερα παραδοσιακά συστήματα BBS μετανάστευσαν στο Διαδίκτυο χρησιμοποιώντας πρωτόκολλα Telnet ή SSH. Μεταξύ 700 και 800 πιστεύεται ότι θα είναι ενεργά το 2020 – λιγότερα από 30 από αυτά είναι της παραδοσιακής ποικιλίας "dial-up" (μόντεμ). Σε αντίθεση με τους σύγχρονους ιστότοπους και τις διαδικτυακές υπηρεσίες που φιλοξενούνται συνήθως από τρίτες εταιρείες σε εμπορικά κέντρα δεδομένων, οι υπολογιστές BBS (ειδικά για μικρότερες πλακέτες) λειτουργούσαν συνήθως από το σπίτι του διαχειριστή συστήματος. Ως εκ τούτου, η πρόσβαση θα μπορούσε να είναι αναξιόπιστη και σε πολλές περιπτώσεις, μόνο ένας χρήστης θα μπορούσε να είναι στο σύστημα τη φορά. Μόνο μεγαλύτερα BBS με πολλαπλές τηλεφωνικές γραμμές που χρησιμοποιούν εξειδικευμένο υλικό, λογισμικό πολλαπλών εργασιών ή LAN που συνδέει πολλούς υπολογιστές, θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν πολλούς ταυτόχρονους χρήστες. Οι πρώτες BBS χρησιμοποίησαν homebrew λογισμικό, αρκετά συχνά γραμμένο ή προσαρμοσμένο από τους ίδιους τους διαχειριστές συστημάτων, που εκτελείται σε πρώιμα συστήματα μικροϋπολογιστών διαύλου S-100 όπως τα Altair 8800, IMSAI 8080 και Cromemco με το λειτουργικό σύστημα CP/M . Αμέσως μετά, το λογισμικό BBS γράφτηκε για όλα τα μεγάλα συστήματα οικιακών υπολογιστών της εποχής του τέλους της δεκαετίας του 1970 – το Apple II, η οικογένεια Atari 8-bit, το Commodore και το TRS-80 είναι μερικά από τα πιο δημοφιλή. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1981, η IBM παρουσίασε τον πρώτο υπολογιστή IBM με βάση το DOS, και λόγω της συντριπτικής δημοτικότητας των υπολογιστών και των κλώνων τους, το DOS έγινε σύντομα το λειτουργικό σύστημα στο οποίο εκτελούνταν τα περισσότερα προγράμματα BBS. Το RBBS-PC, που μεταφέρθηκε από τον κόσμο CP/M, και το Fido BBS, που αναπτύχθηκε από τον Tom Jennings (ο οποίος αργότερα ίδρυσε τη FidoNet ) ήταν τα πρώτα αξιόλογα προγράμματα DOS BBS. Πολλά επιτυχημένα εμπορικά προγράμματα BBS αναπτύχθηκαν για το DOS, όπως το PCBoard BBS, το RemoteAccess BBS και το Wildcat! BBS . Μερικά δημοφιλή δωρεάν προγράμματα BBS για DOS περιελάμβαναν το Telegard BBS και το Renegade BBS, τα οποία και τα δύο είχαν πρώιμη προέλευση από τον πηγαίο κώδικα του WWIV BBS που διέρρευσε. Υπήρχαν πολλές δεκάδες άλλα προγράμματα BBS που αναπτύχθηκαν κατά την εποχή του DOS και πολλά κυκλοφόρησαν σύμφωνα με την ιδέα του shareware, ενώ μερικά κυκλοφόρησαν ως δωρεάν λογισμικό συμπεριλαμβανομένης της αδικίας. Τα συστήματα BBS σε άλλα συστήματα παρέμειναν δημοφιλή, ειδικά στους οικιακούς υπολογιστές, κυρίως επειδή εξυπηρετούσαν το κοινό των χρηστών που λειτουργούσαν αυτά τα μηχανήματα. Το πανταχού παρόν Commodore 64 (παρουσιάστηκε το 1982) ήταν μια κοινή πλατφόρμα τη δεκαετία του 1980. Δημοφιλή εμπορικά προγράμματα BBS ήταν τα Blue Board, Ivory BBS, Color64 και CNet 64 . Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ένας μικρός αριθμός BBS λειτουργούσαν επίσης στο Commodore Amiga . Δημοφιλή λογισμικό BBS για την Amiga ήταν τα ABBS, Amiexpress, C-Net, StormforceBBS, Infinity και Tempest. Υπήρχε επίσης μια μικρή ομάδα αφοσιωμένων Atari BBS που χρησιμοποίησαν το Atari 800, μετά το 800XL και τελικά το 1040ST . Τα προηγούμενα μηχανήματα γενικά δεν είχαν δυνατότητες σκληρού δίσκου, κάτι που τους περιόριζε κυρίως στην ανταλλαγή μηνυμάτων. Το MS-DOS συνέχισε να είναι το πιο δημοφιλές λειτουργικό σύστημα για χρήση BBS μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, και τα πρώτα χρόνια, τα περισσότερα BBS πολλαπλών κόμβων λειτουργούσαν κάτω από ένα multitasker βασισμένο στο DOS, όπως το DESQview ή αποτελούνταν από πολλούς υπολογιστές συνδεδεμένους μέσω LAN . Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ορισμένοι προγραμματιστές BBS εφάρμοσαν ρουτίνες επικοινωνίας πολλαπλών εργασιών στο λογισμικό τους, επιτρέποντας σε πολλές τηλεφωνικές γραμμές και χρήστες να συνδεθούν στον ίδιο υπολογιστή BBS. Αυτά περιελάμβαναν το MajorBBS της Galacticomm (αργότερα WorldGroup), το eSoft The Bread Board System (TBBS) και το Falken . Άλλα δημοφιλή BBS ήταν τα Maximus και Opus, με ορισμένες σχετικές εφαρμογές όπως το BinkleyTerm να βασίζονται σε χαρακτήρες από τη λωρίδα κινουμένων σχεδίων Berkley Breathed της κομητείας Bloom . Αν και το μεγαλύτερο μέρος του λογισμικού BBS είχε γραφτεί σε BASIC ή Pascal (με ορισμένες ρουτίνες χαμηλού επιπέδου γραμμένες σε γλώσσα assembly ), η γλώσσα C είχε αρχίσει να κερδίζει δημοτικότητα. Μέχρι το 1995, πολλά από τα BBS που βασίζονται στο DOS είχαν αρχίσει να αλλάζουν σε σύγχρονα λειτουργικά συστήματα πολλαπλών εργασιών, όπως το OS/2, τα Windows 95 και το Linux . Μία από τις πρώτες εφαρμογές BBS που βασίστηκαν σε γραφικά ήταν το Excalibur BBS με εφαρμογές χαμηλού εύρους ζώνης που απαιτούσαν τον δικό της πελάτη για αποτελεσματικότητα. Αυτό οδήγησε σε μία από τις πρώτες εφαρμογές του Ηλεκτρονικού Εμπορίου το 1996 με την αναπαραγωγή συνεργαζόμενων καταστημάτων σε όλο τον κόσμο. Η δικτύωση TCP/IP επέτρεψε στα περισσότερα από τα υπόλοιπα BBS να εξελιχθούν και να συμπεριλάβουν δυνατότητες φιλοξενίας Διαδικτύου. Πρόσφατο λογισμικό BBS, όπως Synchronet, Mystic BBS, EleBBS, DOC ή Wildcat! BBS, παρέχουν πρόσβαση χρησιμοποιώντας το πρωτόκολλο Telnet και όχι μέσω τηλεφώνου ή χρησιμοποιώντας παλαιού τύπου λογισμικό BBS που βασίζεται σε DOS με έναν ανακατευθυντή FOSSIL -to-Telnet όπως το NetFoss . Τα BBS βασίζονταν γενικά σε κείμενο, αντί για GUI, και τα πρώτα BBS συνομιλούσαν χρησιμοποιώντας το απλό σύνολο χαρακτήρων ASCII . Ωστόσο, ορισμένοι κατασκευαστές οικιακών υπολογιστών επέκτειναν το σύνολο χαρακτήρων ASCII για να επωφεληθούν από τις προηγμένες δυνατότητες χρώματος και γραφικών των συστημάτων τους. Οι συντάκτες λογισμικού BBS συμπεριέλαβαν αυτά τα εκτεταμένα σύνολα χαρακτήρων στο λογισμικό τους και οι δημιουργοί προγραμμάτων τερματικού περιλάμβαναν τη δυνατότητα εμφάνισης τους όταν καλούνταν ένα συμβατό σύστημα. Το εγγενές σύνολο χαρακτήρων του Atari ήταν γνωστό ως ATASCII, ενώ τα περισσότερα Commodore BBS υποστήριζαν το PETSCII . Το PETSCII υποστηρίχθηκε επίσης από την πανεθνική διαδικτυακή υπηρεσία Quantum Link . Η χρήση αυτών των προσαρμοσμένων συνόλων χαρακτήρων ήταν γενικά ασυμβίβαστη μεταξύ των κατασκευαστών. Εκτός και αν ένας καλών χρησιμοποιούσε λογισμικό εξομοίωσης τερματικού γραμμένο και εκτελούμενο για τον ίδιο τύπο συστήματος με το BBS, η συνεδρία απλώς θα επέστρεφε στην απλή έξοδο ASCII. Για παράδειγμα, ένας χρήστης Commodore 64 που καλεί ένα Atari BBS θα χρησιμοποιούσε το ASCII και όχι το εγγενές σύνολο χαρακτήρων του καθενός. Καθώς ο χρόνος προχωρούσε, τα περισσότερα προγράμματα τερματικών άρχισαν να χρησιμοποιούν το πρότυπο ASCII, αλλά θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το εγγενές σύνολο χαρακτήρων τους εάν ήταν διαθέσιμο. Το COCONET, ένα σύστημα BBS που κατασκευάστηκε από την Coconut Computing, Inc., κυκλοφόρησε το 1988 και υποστήριζε μόνο ένα γραφικό περιβάλλον (δεν ήταν αρχικά διαθέσιμη διεπαφή κειμένου αλλά τελικά έγινε διαθέσιμη γύρω στο 1990) και λειτούργησε σε λειτουργία γραφικών EGA/VGA, γεγονός που το έκανε να σταθεί από συστήματα BBS που βασίζονται σε κείμενο. Τα bitmap και τα διανυσματικά γραφικά της COCONET και η υποστήριξη για γραμματοσειρές πολλαπλών τύπων εμπνεύστηκαν από το σύστημα PLATO και οι δυνατότητες γραφικών βασίστηκαν σε ό,τι ήταν διαθέσιμο στη βιβλιοθήκη Borland Graphics Interface . Μια ανταγωνιστική προσέγγιση που ονομάζεται Remote Imaging Protocol (RIP) εμφανίστηκε και προωθήθηκε από την Telegrafix στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αλλά δεν έγινε ποτέ ευρέως διαδεδομένη. Εξετάστηκε επίσης μια τεχνολογία teletext που ονομάζεται NAPLPS, και παρόλο που έγινε η βασική τεχνολογία γραφικών πίσω από την υπηρεσία Prodigy, δεν κέρδισε ποτέ δημοτικότητα στην αγορά BBS. Υπήρχαν πολλά BBS που βασίζονταν σε GUI στην πλατφόρμα Apple Macintosh, συμπεριλαμβανομένων των TeleFinder και FirstClass, αλλά αυτά περιορίζονταν κυρίως στην αγορά Mac. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το λογισμικό OBBS που βασίζεται στο BBC Micro, το οποίο διατίθεται από την Pace για χρήση με τα μόντεμ της, προαιρετικά επιτρέπεται για έγχρωμα και γραφικά χρησιμοποιώντας τη λειτουργία γραφικών βάσει Teletext που είναι διαθέσιμη σε αυτήν την πλατφόρμα. Άλλα συστήματα χρησιμοποίησαν τα πρωτόκολλα Viewdata που έγιναν δημοφιλή στο Ηνωμένο Βασίλειο από την υπηρεσία Prestel της British Telecom και το διαδικτυακό περιοδικό Micronet 800, οι οποίοι ήταν απασχολημένοι με την παροχή μόντεμ με τις συνδρομές τους. Με την πάροδο του χρόνου, οι κατασκευαστές τερματικών άρχισαν να υποστηρίζουν το ANSI X3.64 επιπλέον ή αντί για ιδιόκτητους κωδικούς ελέγχου τερματικών, π.χ. χρώμα, τοποθέτηση δρομέα. Η πιο δημοφιλής μορφή διαδικτυακών γραφικών ήταν το ANSI art, το οποίο συνδύαζε τα μπλοκ και τα σύμβολα του σετ χαρακτήρων IBM Extended ASCII με ακολουθίες διαφυγής ANSI για να επιτρέψει την αλλαγή χρωμάτων κατά παραγγελία, τον έλεγχο του δρομέα και τη μορφοποίηση οθόνης, ακόμη και βασικούς μουσικούς τόνους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, τα περισσότερα BBS χρησιμοποιούσαν το ANSI για να δημιουργήσουν περίπλοκες οθόνες καλωσορίσματος και χρωματισμένα μενού, και έτσι, η υποστήριξη ANSI ήταν ένα περιζήτητο χαρακτηριστικό στα προγράμματα πελατών τερματικού. Η ανάπτυξη της τέχνης ANSI έγινε τόσο δημοφιλής που δημιούργησε μια ολόκληρη υποκουλτούρα BBS " artscene " αφιερωμένη σε αυτήν. Το λογισμικό Amiga Skyline BBS ήταν το πρώτο το 1987 που διέθετε ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας γλώσσας σήμανσης σεναρίου που ονομαζόταν Skypix το οποίο ήταν ικανό να δώσει στον χρήστη μια πλήρη γραφική διεπαφή, με πλούσια γραφικά, μεταβλητές γραμματοσειρές, ενέργειες ελεγχόμενες από το ποντίκι, κινούμενα σχέδια και ήχο. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος του λογισμικού BBS που εξακολουθεί να υποστηρίζεται ενεργά, όπως το Worldgroup, το Wildcat! Το BBS και Citadel/UX, είναι με δυνατότητα Web και η παραδοσιακή διεπαφή κειμένου έχει αντικατασταθεί (ή λειτουργεί ταυτόχρονα) με μια διεπαφή χρήστη που βασίζεται στο Web. Για όσους νοσταλγούν την αληθινή εμπειρία BBS, μπορούν να χρησιμοποιήσουν το NetSerial (Windows) ή το DOSBox (Windows/*nix) για να ανακατευθύνουν το λογισμικό θύρας DOS COM στο telnet, επιτρέποντάς τους να συνδέονται με Telnet BBS χρησιμοποιώντας λογισμικό εξομοίωσης τερματικού μόντεμ της εποχής του 1980 και του 1990, όπως τα Telix, Terminate, Qmodem και Procomm Plus . Οι σύγχρονοι εξομοιωτές τερματικού 32 bit όπως το mTelnet και το SyncTerm περιλαμβάνουν υποστήριξη εγγενούς telnet. Δεδομένου ότι οι περισσότερες πρώιμες BBS λειτουργούσαν από χομπίστες υπολογιστών, ήταν συνήθως τεχνικά στο θέμα, με τις κοινότητες χρηστών να περιστρέφονται γύρω από συζητήσεις υλικού και λογισμικού. Καθώς αυξανόταν το φαινόμενο BBS, αυξήθηκε και η δημοτικότητα των συμβούλων ειδικού ενδιαφέροντος. Τα Συστήματα Πίνακα Ανακοινώσεων θα μπορούσαν να βρεθούν για σχεδόν κάθε χόμπι και ενδιαφέρον. Τα δημοφιλή ενδιαφέροντα περιελάμβαναν πολιτική, θρησκεία, μουσική, ραντεβού και εναλλακτικούς τρόπους ζωής . Πολλοί χειριστές συστημάτων υιοθέτησαν επίσης ένα θέμα στο οποίο προσάρμοσαν ολόκληρο το BBS (οθόνες καλωσορίσματος, προτροπές, μενού κ.λπ.) ώστε να αντικατοπτρίζει αυτό το θέμα. Τα κοινά θέματα βασίζονταν στη φαντασία ή είχαν σκοπό να δώσουν στον χρήστη την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται κάπου αλλού, όπως σε ένα σανατόριο, στο κάστρο των μάγων ή σε ένα πειρατικό πλοίο . Τις πρώτες μέρες, η βιβλιοθήκη λήψης αρχείων αποτελούνταν από αρχεία που οι διαχειριστές συστημάτων λάμβαναν οι ίδιοι από άλλες BBS και φίλους. Πολλές BBS επιθεωρούσαν κάθε αρχείο που ανέβαινε στη δημόσια βιβλιοθήκη λήψης αρχείων τους για να διασφαλίσουν ότι το υλικό δεν παραβίαζε τη νομοθεσία περί πνευματικών δικαιωμάτων. Καθώς περνούσε ο καιρός, τα CD-ROM με κοινόχρηστο λογισμικό πωλούνταν με έως και χιλιάδες αρχεία σε κάθε CD-ROM . Τα μικρά BBS αντέγραψαν κάθε αρχείο ξεχωριστά στον σκληρό τους δίσκο. Ορισμένα συστήματα χρησιμοποίησαν μονάδα CD-ROM για να διαθέσουν τα αρχεία. Τα προηγμένα BBS χρησιμοποιούσαν πολλαπλές μονάδες εναλλαγής δίσκων CD-ROM που άλλαζαν 6 δίσκους CD-ROM κατ' απαίτηση για τον/τους καλούντες. Τα μεγάλα συστήματα χρησιμοποιούσαν και τα 26 γράμματα μονάδας DOS με εναλλάκτες πολλαπλών δίσκων που περιείχαν δεκάδες χιλιάδες αρχεία κοινής χρήσης ή δωρεάν λογισμικού χωρίς πνευματικά δικαιώματα διαθέσιμα σε όλους τους καλούντες. Αυτά τα BBS ήταν γενικά πιο φιλικά προς την οικογένεια, αποφεύγοντας την πιο σποραδική πλευρά των BBS. Η πρόσβαση σε αυτά τα συστήματα διέφερε από μεμονωμένες σε πολλαπλές γραμμές μόντεμ, με ορισμένες να απαιτούν ελάχιστη ή καθόλου επιβεβαιωμένη εγγραφή. Ορισμένες BBS, που ονομάζονται ελίτ, WaReZ ή πειρατικοί πίνακες, χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά για τη διανομή σπασμένου λογισμικού, phreaking και άλλου αμφισβητήσιμου ή παράνομου περιεχομένου. Αυτές οι BBS είχαν συχνά πολλά μόντεμ και τηλεφωνικές γραμμές, επιτρέποντας σε πολλούς χρήστες να ανεβάζουν και να κατεβάζουν αρχεία ταυτόχρονα. Οι περισσότερες ελίτ BBS χρησιμοποίησαν κάποια μορφή επαλήθευσης νέου χρήστη, όπου οι νέοι χρήστες θα έπρεπε να υποβάλουν αίτηση για συμμετοχή και να προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι δεν ήταν αξιωματικός επιβολής του νόμου ή λάμπες . Οι μεγαλύτεροι πίνακες ελίτ δέχονταν χρήστες μόνο με πρόσκληση. Οι ελίτ σανίδες δημιούργησαν επίσης τη δική τους υποκουλτούρα και δημιούργησαν την αργκό που είναι γνωστή σήμερα ως leetspeak . Ένας άλλος κοινός τύπος πλακέτας ήταν η υποστήριξη BBS από έναν κατασκευαστή προϊόντων ή λογισμικού υπολογιστών. Αυτοί οι πίνακες ήταν αφιερωμένοι στην υποστήριξη των χρηστών των προϊόντων της εταιρείας με φόρουμ ερωτήσεων και απαντήσεων, ειδήσεις και ενημερώσεις και λήψεις. Τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν δωρεάν κλήση. Σήμερα, αυτές οι υπηρεσίες έχουν μεταφερθεί στον Ιστό. Ορισμένες BBS γενικής χρήσης είχαν ειδικά επίπεδα πρόσβασης που παραχωρούνταν σε όσους πλήρωναν επιπλέον χρήματα, ανέβαζαν χρήσιμα αρχεία ή γνώριζαν προσωπικά τον χειριστή του συστήματος. Αυτά τα ειδικά και επί πληρωμή BBS συνήθως είχαν κάτι μοναδικό να προσφέρουν στους χρήστες τους, όπως μεγάλες βιβλιοθήκες αρχείων, warez, πορνογραφία, δωμάτια συνομιλίας (chatroom) ή πρόσβαση στο Διαδίκτυο . BBS επί πληρωμή, αποτελούσαν οι: The WELL και Echo NYC (τώρα φόρουμ Διαδικτύου και όχι μέσω τηλεφώνου), το ExecPC, το PsudNetwork και το MindVox (που κυκλοφόρησαν το 1996) θαυμάστηκαν για τη σφιχτή τους σχέση [ καθομιλουμένη ] κοινότητες και ποιοτικά φόρουμ συζητήσεων. Ωστόσο, πολλά δωρεάν BBS διατήρησαν επίσης στενές κοινότητες και μερικά είχαν ακόμη και ετήσιες ή εξαμηνιαίες εκδηλώσεις όπου οι χρήστες ταξίδευαν μεγάλες αποστάσεις για να συναντηθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τους διαδικτυακούς φίλους τους. Αυτές οι εκδηλώσεις ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στις BBS που προσέφεραν δωμάτια συνομιλίας. Ορισμένες από τις BBS που παρείχαν πρόσβαση σε παράνομο περιεχόμενο αντιμετώπισαν αντιδράσεις. Στις 12 Ιουλίου 1985, σε συνδυασμό με μια έρευνα απάτης με πιστωτικές κάρτες, το τμήμα του Σερίφη της κομητείας Middlesex του Νιου Τζέρσεϋ πραγματοποίησε επιδρομή και κατέλαβε την The Private Sector BBS, η οποία ήταν η επίσημη BBS για το τριμηνιαίο περιοδικό 2600 Magazine για γκρίζο χάκερ εκείνη την εποχή. Το διαβόητο BBS του Rusty n Edie, στο Boardman του Οχάιο, δέχθηκε επιδρομή από το FBI τον Ιανουάριο του 1993 για εμπορία λογισμικού χωρίς άδεια και αργότερα μήνυσε το Playboy για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων τον Νοέμβριο του 1997. Στο Φλιντ του Μίσιγκαν, ένας 21χρονος άνδρας κατηγορήθηκε για διανομή παιδικής πορνογραφίας μέσω του BBS του τον Μάρτιο του 1996 Οι περισσότερες πρώιμες BBS λειτουργούσαν ως μεμονωμένα συστήματα. Οι πληροφορίες που περιέχονται σε αυτό το BBS δεν έφευγαν ποτέ από το σύστημα και οι χρήστες θα αλληλεπιδρούσαν μόνο με τις πληροφορίες και την κοινότητα χρηστών μόνο σε αυτό το BBS. Ωστόσο, καθώς τα BBS έγιναν πιο διαδεδομένα, αναπτύχθηκε η επιθυμία για σύνδεση συστημάτων για κοινή χρήση μηνυμάτων και αρχείων με απομακρυσμένα συστήματα και χρήστες. Το μεγαλύτερο τέτοιο δίκτυο ήταν το FidoNet. Καθώς ήταν απαγορευτικά ακριβό για τον χομπίστα χειριστή συστήματος να έχει μια αποκλειστική σύνδεση με άλλο σύστημα, το FidoNet αναπτύχθηκε ως δίκτυο καταστημάτων και προώθησης . Ιδιωτικό email (Netmail), δημόσιοι πίνακες μηνυμάτων (Echomail) και τελικά ακόμη και συνημμένα αρχεία σε BBS με δυνατότητα FidoNet θα ομαδοποιούνται σε ένα ή περισσότερα αρχεία αρχειοθέτησης σε ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα. Αυτά τα αρχεία αρχειοθέτησης συμπιέστηκαν στη συνέχεια με ARC ή ZIP και προωθήθηκαν (ή δημοσκόπησαν) σε άλλον κοντινό κόμβο ή διανομέα μέσω μιας περιόδου λειτουργίας Xmodem μέσω τηλεφώνου. Τα μηνύματα θα μεταδίδονταν σε διάφορους κόμβους FidoNet μέχρι να παραδοθούν τελικά στον προορισμό τους. Η ιεραρχία των κόμβων, των κόμβων και των ζωνών FidoNet BBS διατηρήθηκε σε έναν πίνακα δρομολόγησης που ονομάζεται Nodelist. Ορισμένα μεγαλύτερα BBS ή περιφερειακοί κόμβοι FidoNet θα πραγματοποιούσαν πολλές μεταφορές ανά ημέρα, μερικές ακόμη και σε πολλούς κόμβους ή κόμβους, και ως εκ τούτου, οι μεταφορές πραγματοποιούνταν συνήθως τη νύχτα ή νωρίς το πρωί, όταν τα τέλη διοδίων ήταν χαμηλότερα. Στην ακμή του Fido, η αποστολή ενός μηνύματος Netmail σε έναν χρήστη σε έναν μακρινό κόμβο FidoNet ή η συμμετοχή σε μια συζήτηση του Echomail μπορεί να διαρκέσει μέρες, ειδικά εάν οποιοιδήποτε κόμβοι ή κόμβοι FidoNet στη διαδρομή του μηνύματος πραγματοποιούσαν μόνο μία κλήση μεταφοράς την ημέρα. Το FidoNet ήταν ανεξάρτητο από πλατφόρμα και θα συνεργαζόταν με οποιοδήποτε BBS είχε γραφτεί για να το χρησιμοποιήσει. Τα BBS που δεν είχαν ενσωματωμένη δυνατότητα FidoNet μπορούσαν συνήθως να την προσθέσουν χρησιμοποιώντας ένα εξωτερικό πρόγραμμα αλληλογραφίας FidoNet όπως το SEAdog, το FrontDoor, το BinkleyTerm, το InterMail ή το D'Bridge και έναν επεξεργαστή αλληλογραφίας όπως το FastEcho ή το Squish . Ο ταχυδρομητής front-end θα εκτελούσε τις περιοδικές μεταφορές FidoNet, ενώ ο επεξεργαστής αλληλογραφίας συνήθως εκτελούσε ακριβώς πριν και αμέσως μετά την εκτέλεση του mailer. Αυτό το πρόγραμμα θα σάρωνε και θα συσκευάσει νέα εξερχόμενα μηνύματα και, στη συνέχεια, θα αποσυσκευάσει, θα ταξινομήσει και θα "πετά" τα εισερχόμενα μηνύματα στο τοπικό πλαίσιο email ενός χρήστη BBS ή στις τοπικές βάσεις μηνυμάτων του BBS που είναι δεσμευμένες για το Echomail. Ως εκ τούτου, αυτοί οι επεξεργαστές αλληλογραφίας ονομάζονταν συνήθως "σαρωτής/τοσέρς/συσκευαστές". Πολλά άλλα δίκτυα BBS ακολούθησαν το παράδειγμα της FidoNet, χρησιμοποιώντας τα ίδια πρότυπα και το ίδιο λογισμικό. Αυτά ονομάζονταν δίκτυα τεχνολογίας FidoNet (FTN). Συνήθως ήταν μικρότερα και στόχευαν σε επιλεγμένα κοινά. Ορισμένα δίκτυα χρησιμοποιούσαν πόρτες QWK και άλλα όπως το RelayNet (RIME) και το WWIVnet χρησιμοποιούσαν λογισμικό και πρότυπα που δεν ήταν Fido. Πριν γίνει κοινή η εμπορική πρόσβαση στο Διαδίκτυο, αυτά τα δίκτυα BBS παρείχαν τοπικές και διεθνείς βάσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και μηνυμάτων. Ορισμένοι παρείχαν ακόμη και πύλες, όπως το UFGATE, μέσω των οποίων τα μέλη μπορούσαν να στέλνουν και να λαμβάνουν e-mail προς και από το Διαδίκτυο μέσω UUCP, και πολλές ομάδες συζήτησης FidoNet μοιράζονταν μέσω της πύλης στο Usenet . Τα περίτεχνα σχήματα επέτρεπαν στους χρήστες να κατεβάζουν δυαδικά αρχεία, να κάνουν αναζήτηση στο gopherspace και να αλληλεπιδρούν με απομακρυσμένα προγράμματα, χρησιμοποιώντας όλα τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου απλού κειμένου. Καθώς ο όγκος του FidoNet Mail αυξήθηκε και οι ομάδες συζήτησης από τις πρώτες μέρες του Διαδικτύου έγιναν διαθέσιμες, οι υπηρεσίες δορυφορικών δεδομένων κατάντη έγιναν βιώσιμες για μεγαλύτερα συστήματα. Η δορυφορική υπηρεσία παρείχε πρόσβαση στις ομάδες συζητήσεων FidoNet και Usenet σε μεγάλους όγκους με λογική χρέωση. Με τη σύνδεση ενός μικρού πιάτου και ενός δέκτη, θα μπορούσε να ληφθεί μια σταθερή κατάντη χιλιάδων ομάδων συζήτησης FidoNet και Usenet. Το τοπικό BBS χρειαζόταν μόνο για τη μεταφόρτωση νέων εξερχόμενων μηνυμάτων μέσω του δικτύου μόντεμ πίσω στη δορυφορική υπηρεσία. Αυτή η μέθοδος μείωσε δραστικά τις μεταφορές δεδομένων τηλεφώνου ενώ αύξησε δραματικά τον αριθμό των μηνυμάτων των φόρουμ. Το FidoNet εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα, αν και σε πολύ μικρότερη μορφή, και πολλές ομάδες Echomail εξακολουθούν να μοιράζονται με το Usenet μέσω των πυλών FidoNet to Usenet. Η εκτεταμένη κατάχρηση του Usenet με ανεπιθύμητη αλληλογραφία και πορνογραφία οδήγησε πολλές από αυτές τις πύλες FidoNet να σταματήσουν εντελώς τη λειτουργία τους. Μεγάλο μέρος της κίνησης του shareware ξεκίνησε μέσω της διανομής λογισμικού από τους χρήστες μέσω BBSes. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ήταν το PKARC του Phil Katz (και αργότερα το PKZIP, χρησιμοποιώντας τον ίδιο αλγόριθμο ".zip" που χρησιμοποιούν τώρα το WinZip και άλλα δημοφιλή αρχεία αρχειοθέτησης). Επίσης, άλλες έννοιες διανομής λογισμικού όπως δωρεάν λογισμικό, ταχυδρομικό λογισμικό όπως το JPEGview και λογισμικό δωρεών όπως το Red Ryder για Macintosh εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στους ιστότοπους της BBS. Το Doom από το λογισμικό id και σχεδόν όλα τα παιχνίδια λογισμικού Apogee διανεμήθηκαν ως λογισμικό κοινής χρήσης (η Apogee, στην πραγματικότητα, πιστώνεται για την προσθήκη μιας φόρμας παραγγελίας σε μια επίδειξη του shareware). Το Διαδίκτυο έχει διαγράψει σε μεγάλο βαθμό τη διάκριση του shareware – Οι περισσότεροι χρήστες κατεβάζουν τώρα το λογισμικό απευθείας από τον ιστότοπο του προγραμματιστή αντί να το λαμβάνουν από άλλον χρήστη του BBS που το «μοιράζεται». Σήμερα το κοινόχρηστο λογισμικό χρησιμοποιείται συνήθως για να σημαίνει λογισμικό που διανέμεται ηλεκτρονικά από έναν μικρό προγραμματιστή. Πολλές εμπορικές εταιρείες λογισμικού BBS που συνεχίζουν να υποστηρίζουν τα παλιά προϊόντα λογισμικού BBS άλλαξαν στο μοντέλο shareware ή το έκαναν εντελώς δωρεάν. Ορισμένες εταιρείες μπόρεσαν να κάνουν τη μετάβαση στο Διαδίκτυο και να παρέχουν εμπορικά προϊόντα με δυνατότητες BBS. Μια κλασική BBS είχε: Έναν υπολογιστή Ένα ή περισσότερα μόντεμ Μία ή περισσότερες τηλεφωνικές γραμμές, με περισσότερες που επιτρέπουν αυξημένους ταυτόχρονους χρήστες Ένα πακέτο λογισμικού BBS Έναν sysop – χειριστής συστήματος Μια κοινότητα χρηστώνΤο λογισμικό BBS συνήθως παρέχει: Συστήματα μενού Μία ή περισσότερες βάσεις μηνυμάτων Μεταφόρτωση και λήψη πακέτων μηνυμάτων σε μορφή QWK με χρήση XMODEM, YMODEM ή ZMODEM Περιοχές αρχείων Ζωντανή προβολή όλης της δραστηριότητας καλούντων από τον χειριστή του συστήματος Ψηφοφορία – περίπτερα γνώμης Στατιστικά στοιχεία για αφίσες μηνυμάτων, κορυφαίοι χρήστες/λήπτες Διαδικτυακά παιχνίδια (συνήθως ένας παίκτης ή μόνο ένας ενεργός παίκτης τη δεδομένη στιγμή) Μια πόρτα για διαδικτυακά παιχνίδια τρίτων Χρήση δυνατοτήτων ελέγχου Συνομιλία πολλών χρηστών (δυνατή μόνο σε BBS πολλαπλών γραμμών) Email στο Διαδίκτυο (πιο συνηθισμένο σε μεταγενέστερα BBS που συνδέονται στο Διαδίκτυο) Δικτυωμένοι πίνακες μηνυμάτων Τα περισσότερα σύγχρονα BBS επιτρέπουν την πρόσβαση telnet μέσω του Διαδικτύου χρησιμοποιώντας έναν διακομιστή telnet και ένα εικονικό πρόγραμμα οδήγησης FOSSIL . Ένα στοιχείο μενού από την πλευρά του καλούντος της σελίδας "φώναξε για SysOp" που ήχησε έναν ηχητικό συναγερμό στον χειριστή του συστήματος. Εάν επιλεγεί, ο χειριστής του συστήματος θα μπορούσε στη συνέχεια να ξεκινήσει μια συνομιλία κειμένου σε κείμενο με τον καλούντα. Πρωτόγονες λειτουργίες κοινωνικής δικτύωσης, όπως η δημιουργία μηνυμάτων στο προφίλ ενός χρήστη Η γωνιά του BBS The BBS Documentary – (Συλλογή βίντεο) BBSmates κοινότητα και ιστότοπος πόρων ( αρχείο από το 2013 ) Ο οδηγός Telnet BBS Textfiles.com – Συλλογή ιστορικών εγγράφων, αρχείων και ιστορίας BBS Ο οργανισμός BBS (ο μακροβιότερος ιστότοπος υπηρεσιών bbs) The Lost Civilization of Dial-Up Bulletin Board Systems (The Atlantic, 2016) Bulletin Board Systems στο Curlie