Κούνιο Μαεκάβα

Ο Κούνιο Μαεκάβα (ιαπωνικά: 前川 國男‎ Maekawa Kunio, 14 Μαϊου 1905 - 26 Ιουνίου 1986) ήταν ένας Ιάπωνας αρχιτέκτονας που έγινε γνωστός κυρίως για το κτίριό του Tokyo Bunka Kaikan και αποτέλεσε κυρίαρχη μορφή της σύγχρονης ιαπωνικής αρχιτεκτονικής.

 Ο Κούνιο Μαεκάβα γεννήθηκε το 1905 στην περιφέρεια Νιιγκάτα της Ιαπωνίας. Ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ τριών παιδιών μίας ευκατάστατης οικογένειας και οι δύο γονείς του κατάγονταν από Σαμουράι. Ο πατέρας του, Κανίτσι Μαεκάβα, προερχόταν από την φυλή Ίι της επαρχίας Όμι. Πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, ο Κανίτσι εργάστηκε στο Ιαπωνικό Υπουργείο Εσωτερικών και ανήλθε τελικά σε υψηλόβαθμο στέλεχος με τον τίτλο του τσοκουνινκάν (διορισθείς από τον Αυτοκράτορα). Η μητέρα του, από τη φυλή Τσουγκάρου της πόλης Χιροσάκι, ήταν κόρη του Κονρόκου Τανάκα. Η οικογένεια κατοικούσε σε ένα ξύλινο σπίτι στη χιονισμένη επαρχία Νιιγκάτα, προτού μετακομίσει στην συνοικία Χονγκό του Τόκιο. Ο Maekawa εισήχθη στο 1ο Γυμνάσιο του Τόκιο το 1918 κι έπειτα στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο το 1925. Μετά την αποφοίτησή του το 1928, ταξίδεψε στη Γαλλία για να φοιτήσει ως μαθητευόμενος του Λε Κορμπυζιέ. Το 1930 επέστρεψε στην Ιαπωνία και εργάστηκε με τον Άντονιν Ρέιμοντ, μαθητή του Φρανκ Λόιντ Ράιτ, και το 1935 άνοιξε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο με το όνομα Maekawa Kumio Associates. Το σπίτι του έχει περιγραφεί ως το σημείο από το οποίο ξεκίνησε, καθώς σε αυτό έκανε χρήση της ιδέας της ύπαρξης πυλωτής στο εσωτερικό του σπιτιού, ώστε να δημιουργηθεί ένας χώρος ύψους δύο ορόφων. Το αυθεντικό σπίτι έχει αποσυναρμολογηθεί και μεταφερθεί στο Αρχιτεκτονικό Υπαίθριο Μουσείο Έντο. Το 1955 σχεδίασε κι έχτισε το πρώτο του έργο: τον Συναυλιακό Χώρο και Βιβλιοθήκη Κανακάβα. Το πιθανότατα διασημότερο έργο του, το Tokyo Bunka Kaikan, που βρίσκεται στο Πάρκο Ουένο του Τόκιο, ολοκληρώθηκε το 1961. Το κτίριο περιέχει έναν κύριο, μεγάλο συναυλιακό χώρο, έναν χώρο ρεσιτάλ, καθώς και ένα δωμάτιο προβών και μία μουσική βιβλιοθήκη. Στα πρώιμα έργα του, όπως το Hinamoto Hall (1936) και το Dairen Town Hall (1938), προσπάθησε να εξουδετερώσει το πομπώδες ύφος του Ιαπωνικού ιμπεριαλιστικού καθεστώτος. Στη δεκαετία του 1950 συνέχισε να υπηρετεί το μπρουταλιστικό στυλ του Λε Κορμπυζιέ. Κτίρια όπως το Εκπαιδευτικό Κέντρο στη Φουκουσίμα (1955) καθώς και τα διαμερίσματα Χαρούμι και το Κοινοτικό Κέντρο Σεταγκάγια, και τα δύο στο Τόκιο (1959), αντανακλούν τις προσπάθειές του να χρησιμοποιήσει το σκυρόδεμα με έναν τρόπο συμβατό με το εν λόγω υλικό. Ξεκινώντας από το Tokyo Metropolitan Festival Hall (1961), ο Maekawa επέδειξε ένα θερμότερο και πιο ευρύ στυλ. Στο Πολιτιστικό κέντρο Σαϊτάμα (1966), παρουσίασε μία ολοκληρωτικά νέα προσέγγιση στον σχεδιασμό των κοινοτικών κέντρων. Μάλιστα, τα κοινοτικά του κέντρα επηρέασαν ιδιαίτερα τον διάσημο αρχιτέκτονα Κένζο Τάνγκε, ο οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο γραφείο του Μαεκάβα. Σχεδίασε ακόμα τα ιαπωνικά περίπτερα για τα World’s Fair των Βρυξελλών (1958) και της Νέας Υόρκης (1964-65). Ο Μαεκάβα θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Κατανόησε και ενστερνίστηκε το Διεθνές στυλ κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στο ατελιέ του Λε Κορμπυζιέ. Αυτή του η εργασιακή εμπειρία στιγμάτισε το αρχιτεκτονικό του έργο. Ο Μαεκάβα άρχισε να χρησιμοποιεί εμφανές σκυρόδεμα πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και συνέχισε να τελειοποιεί τη χρήση του μετά τον πόλεμο. Σε κάθε περίπτωση, η διάρθρωση της μάζας και η ακρίβεια των λεπτομερειών ενίσχυσαν τη δύναμη και την καθαρότητα του σχεδίου του. Σήμερα, ο Μαεκάβα σηματοδοτεί μία διάκριση μεταξύ της «προ-βιομηχανικής» και της «μετα-βιομηχανικής» αρχιτεκτονικής, δίνοντας έμφαση στην σταδιακή μετάβαση από τα φυσικά υλικά, όπως είναι η πέτρα και το ξύλο, στα τεχνητά υλικά, όπως το ατσάλι, το σκυρόδεμα και το πλαστικό. Ο Μαεκάβα παραμένει ένας δημιουργικός καλλιτέχνης και ένας αφέντης της τέχνης του που έχει επηρεάσει σχεδόν τρεις γενιές των σύγχρονων Ιαπώνων αρχιτεκτόνων. 1932 Kimura Industrial Laboratory, Hirosaki, Aomori 1942 Maekawa House 1952 Nippon Sogo Bank, Tokyo 1954 Kanagawa Prefectural Library and Music Hall, Yokohama, Kanagawa 1955 The International House of Japan, Tokyo (with Junzo Sakakura and Junzo Yoshimura) 1956 Fukushima Education Center, Fukushima 1960 Kyoto Kaikan, Kyoto 1961 Tokyo Bunka Kaikan, Ueno, Tokyo 1964 Hayashibara Museum of Art, Okayama 1953,'55,'56,'61,'62,'66 Βραβείο Αρχιτεκτονικού Ινστιτούτου Ιαπωνίας 1959 Decorated with Riddare av Kungl. Vasaorden (Sweden) 1962 Βραβείο Ασάχι (Asahi Prize) 1963 Βραβείο UIA Auguste Perret 1967 Decorated with Suomen Leijonen Ritarikunnan l Luokan Komentajamerk (Finland) 1968 Μεγάλο Βραβείο Αρχιτεκτονικού Ινστιτούτου Ιαπωνίας 1972 Καλλιτεχνικό Βραβείο Μαϊνίτσι (Mainichi Art Prize) 1974 Βραβείο Ιαπωνικής Ακαδημίας Τεχνών 1978 Decorated with Officier de l' ordre National du Merite (France) Muriel Emmanuel. Contemporary Architects. New York: St. Martin's Press, 1980. ISBN 0-312-16635-4. NA 680-C625. p528-530. Encyclopedia of World Biography Altherr, A. Three Japanese Architects: Mayekawa, Tange, Sakakura. New York, 1968. ASIN: B0007JWQM4 Kunio Mayekawa: A Pioneer of Japanese Modern Architecture. Bijutsu Shuppan-Sha, April 2006. ISBN 4568600367. ISBN 978-4568600360. http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/Kunio+Maekawa http://www.britannica.com/EBchecked/topic/356253/Maekawa-Kunio http://www.greatbuildings.com/architects/Kunio_Mayekawa.html