IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Gods of War Live

Το Gods of War Live είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Ιουλίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Magic Circle Music.Οι ηχογραφήσεις του πραγματοποιήθηκαν κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Gods of War", όπου τις εμφανίσεις του συγκροτήματος άνοιγαν οι Rhapsody of Fire και HolyHell.Στο πρώτο μέρος του άλμπουμ, οι Manowar παίζουν κομμάτια από την παλιότερη δισκογραφία τους, ενώ στο δεύτερο μέρος τα τραγούδια προέρχονται από τον τελευταίο, μέχρι τότε, δίσκο τους, με εξαίρεση το "The Crown and the Ring" που κλείνει το άλμπουμ, το οποίο προέρχεται από το "Kings of Metal".

 "Manowar" (Ross the Boss, DeMaio) – 5:29 "Call to Arms" (DeMaio) – 4:58 "Gloves of Metal" (Ross the Boss, DeMaio) – 5:32 "Each Dawn I Die" (Ross the Boss, DeMaio) – 4:13 "Holy War" (DeMaio) – 5:08 "Mountains" (DeMaio) – 8:05 "The Oath" (DeMaio) – 4:16 "Secret of Steel" (Ross the Boss, DeMaio) – 6:06 "Son of William's Tale" (DeMaio) – 4:22 "The Gods Made Heavy Metal" (Logan, DeMaio) – 6:18 "Die For Metal" (Logan, DeMaio) – 4:54 "Kings of Metal" (Ross the Boss, DeMaio) – 3:32 "Warriors of the World United" (DeMaio) – 6:43 "Black Wind, Fire and Steel" (DeMaio) – 7:50 "The Blood of Odin" (DeMaio) – 3:57 "The Sons of Odin" (DeMaio) – 6:21 "Glory, Majesty, Unity" (DeMaio) – 3:29 "Gods of War" (DeMaio) – 7:20 "Army of the Dead, Part II" (DeMaio) – 2:26 "Odin" (DeMaio) – 5:19 "Hymn of the Immortal Warriors" (DeMaio) – 5:33 "The Crown and the Ring" (DeMaio) – 2:47 Gods of War Live (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 6 Ιουλίου 2007 Το "Gods of War Live" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Έρικ Άνταμς - φωνητικά Καρλ Λόγκαν - κιθάρα Τζόι Ντι Μάιο - μπάσο, πλήκτρα Σκοτ Κολούμπους - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤζο Ρόζλερ - πλήκτρα Βόλφγκανγκ Σμιντ - πλήκτρα GODS OF WAR LIVE | Manowar Gods of War Live - Manowar | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Manowar - Gods of War Live - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες

Το Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες είναι ταινία κινουμένων σχεδίων παραγωγής 1970, που προβάλλοταν στην τηλεόραση τακτικά κατά την διάρκεια της περιόδου των Χριστουγέννων. Κυκλοφόρησε αργότερα σε βίντεο το 1992 από την Kids Klassics με διανομή από την GoodTimes Home Video σε μορφή VHS, με σκηνές live-action στην αρχή και το τέλος της ταινίας αποκομμένες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε βίντεο από την Video City International. Η ταινία προοριζόταν πρώτα για τηλεοπτική μετάδοση, αλλά τηλεοπτικά δίκτυα την απέρριψαν λόγω της έλλειψης ανταγωνιστικού χαρακτήρα στην πλοκή, και αντ' αυτού κυκλοφόρσε σε κινηματογραφικές αίθουσες ευρέως. Αυτή η ταινία έχει επίσης προβληθεί στους σταθμούς TBN, USA Network, FOX Family (νυν Freeform), και στο κανάλι KTLA 5 στο Λος Άντζελες. Διεκδίκησε επίσης βραβείο «μπλε κορδέλας» για Καλύτερη Οικογενειακή Ταινία στο San Francisco International Film Festival.

 Δύο μικρές αρκούδες, οι Νικόμι και Τσινούκ, δεν ξέρουν τίποα για τα Χριστούγεννα μέχρι που ο τοπικός δασοφύλακας τους μιλά για αυτόν τον θρύλο γεννώντας τους την επιθυμία να συναντήσουν τον Άγιο Βασίλη από κοντά. Η μητέρα τους, η Νάνα, προετοιμάζεται για την χειμερία νάρκη και κυνικά λέει στα παιδιά της ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης, αλλά τα δύο είναι αποφασισμένα να πιστέψουν. Η μητέρα αδυνατεί να τα βάλει για ύπνο, αφού τα αρκουδάκια επιθυμούν να μείνουν ξύπνια μέχρι να έρθει ο Άγιος. Χαλ Σμιθ ως Παππούς, Άγιος Βασίλης και Κύριος Δασοφύλακας Τζιν Βάντερ Πιλ ως Νάνα Κριστίνα Φέρρα Γκίλμορ ως Νικόμι Μπόμπι Ρία ως Τσινούκ Τζόις Τέιλορ Κεν Ένγκελς Μπεθ Γκόλντφαρμπ Μπράιαν Χομπς Λέναρντ Κιθ Κάθι Λέμον Ροξάν Πουλ Μάικλ Ροντρίγκες Η κινηματογραφική κυκλοφορία της ταινίας περιέχει σκηνές live-action σκηνοθετημένες από τον σκηνοθέτη πορνογραφικών ταινιών Μπάρρυ Μαχόν, που διαρκούν περίπου τέσσερα λεπτά συνολικά. Αυτές οι σκηνές περιλαμβάνουν τον ηθοποιό Χαλ Σμιθ και δύο μικρά παιδιά (Μπεθ Γκόλντφαρμπ και Μπράιαν Χομπς) που κάθονται σε μια καμπίνα και συνομιλούν με το τζάκι και το χριστουγεννιάτικο δέντρο και μια σύντομη συναρμολόγηση μηχανικών παιχνιδιών, χριστουγεννιάτικων διακοσμήσεων και κλείσιμο πιστώσεων. Η ταινία κυκλοφόρησε επίσης από την Modern Sound Pictures Inc. με την αποκοπή των εν λόγω σκηνών. Οι Μπιλ Χάτεν και Τόνι Λοβ, οι animators της ταινίας, αργότερα θα δημιουργήσουν το 1983 ένα άλλο Χριστουγεννιάτικο τηλεοπτικό σπέσιαλ με το όνομα The Christmas Tree Train, στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούν ένα αρκουδάκι και ένας δασοφύλακας, το οποίο εξελίχθηκε στην σειρά τηλεοπτικών σπέσιαλ Μπάτονς και Ράστυ. Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες στην IMDb Το Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες είναι διαθέσιμο για δωρεάν μεταφόρτωση στο Internet Archive Ο Άγιος Βασίλης και οι Τρεις Αρκούδες στην The Big Cartoon DataBase
Μουδανιά

Τα Μουδανιά (τουρκικά: Mudanya), ήταν ελληνική πόλη της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία, δεξιά του εισερχομένου στο Κόλπο της Νικομήδειας (Izmit), νοτιοανατολικά του Βοσπόρου στη Θάλασσα του Μαρμαρά (Προποντίδα), στον ομώνυμο Κόλπο των Μουδανιών. Σήμερα η πόλη αποτελεί έδρα της ομώνυμης περιφέρειας με πληθυσμό 77.461 κατοίκους και διοικητικά ανήκει στην επαρχία Προύσας του διαμερίσματος Μαρμαρά.

 Η πόλη είναι κτισμένη στη θέση της αρχαίας Μυρλείας, αποικία της Κολοφώνος. Η Μύρλεια καταστραφηκε από τον Φίλιππο Β΄ και ολόκληρη η υπ΄ αυτού κυριευθείσα περιοχή δόθηκε στο βασιλιά της Βιθυνίας, Προυσία Α' ο οποίος με τη σειρά του επανοικοδόμησε την πόλη δίνοντάς της το όνομα της συζύγου του «Απάμεια». Οι χριστιανοί σταυροφόροι διερχόμενοι από την περιοχή την ονόμασαν «Μοντανιάκ» παραφθορά της οποίας ακολούθησε το σημερινό ελληνοτουρκικό όνομα Μουδανιά. Στις 29 Οκτωβρίου 1653 μαρτύρησε στα Μουδανιά ο άγιος Αθανάσιος εκ Σπάρτης Πισιδίας Μικράς Ασίας. Σήμερα τα Μουδανιά (53.965 κατ. το 2000) αποτελούν το επίνειο της Προύσας (Bursa) με την οποία συνδέεται και σιδηροδρομικώς. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών στην πόλη αυτή κατοικούσαν 4.000 Έλληνες που διατηρούσαν μια ανθούσα κοινότητα με 3 εκκλησίες, 6 σχολεία αρρένων και 2 θηλέων. Σήμερα στο λιμάνι των Μουδανιών υφίστανται μικρές εγκαταστάσεις του τουρκικού ναυτικού καθώς και μικρό αεροδρόμιο πλησίον της πόλης. Τα Μουδανιά έγιναν ευρύτερα γνωστά μετά την συναφθείσα εκεί συνθήκη ανακωχής γνωστή ως Ανακωχή των Μουδανιών το 1922. Έλληνες πρόσφυγες από την περιοχή αυτή, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, ίδρυσαν τα Νέα Μουδανιά στη Χαλκιδική.
Ποιοτική μεταβλητή

Οι ποιοτικές μεταβλητές, (qualitatives), καλούμενες και κατηγορικές μεταβλητές, (catégoriques), είναι μία από τις δύο βασικές κατηγορίες των μεταβλητών στο επιστημονικό πεδίο της έρευνας, της παρατήρησης και βασικότερα του πειράματος. Σε αντίθεση των μεταβλητών της έτερης κατηγορίας των "ποσοτικών μεταβλητών", οι κατηγορικές μεταβλητές είναι αυτές που δείχνουν ότι οι διάφοροι παράγοντες μεταβάλλονται κατά είδος, ειδικότερα σε παρατηρήσεις ενδιαφέροντος των Συμπεριφορικών επιστημών. Στις κατηγορικές μεταβλητές περιλαμβάνονται για παράδειγμα: το "φύλο", το "χρώμα των ματιών", η "κοινωνική κατάσταση" (παντρεμένος, ανύπαντρος, χήρος κ.λπ.), η "επαγγελματική κατάσταση" (αγρότης, κτηνοτρόφος, έμπορος, διευθυντής, υπάλληλος, τεχνίτης κ.λπ.). Οι τιμές των ποιοτικών μεταβλητών δεν δίδονται με αριθμούς αλλά με διακριτικό είδος, για παράδειγμα το "φύλο" παίρνει τιμές άρρεν θήλυ, η ομάδα αίματος παίρνει τιμές Α, Β, ΑΒ και Ο, οι ψηφοφόροι με τα ονόματα των κομμάτων και πιθανές άλλες πολιτικές διαθέσεις, ή οι μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις τάξεις (Α, Β, Γ, Δ, Ε, Στ τάξης) κ.λπ.. Οι ποιοτικές μεταβλητές συμβολίζονται συνηθέστερα με κεφαλαία γράμματα π.χ. Χ, Υ, Ζ κ.λπ.

 Ενώ πολλοί θεωρούν τις κατηγορικές μεταβλητές συνώνυμες των ποιοτικών μεταβλητών άλλοι θεωρούν τις πρώτες υποκατηγορία των ποιοτικών τις οποίες και διακρίνουν σε Διατάξιμες μεταβλητές οι οποίες λαμβάνουν ως τιμές - έννοιες που ιεραρχούνται (π.χ. διαγωγή μαθητή σε καλή, κοσμία, κοσμιωτάτη, ή η βαθμίδα αξιωματικού: κατώτερος, ανώτερος, ανώτατος, ή δικαστικού: πρωτοδίκης, εφέτης, αρεοπαγίτης, ή η κατάσταση υγείας: καλή, πολύ καλή άριστη κ.λπ. και σε Μη-διατάξιμες ή κατηγορικές μεταβλητές, οι οποίες λαμβάνουν τιμές - έννοιες που δεν ιεραρχούνται όπως το επάγγελμα, το φύλο, η υπηκοότητα, το θρήσκευμα κ.λπ.Με την στενή έννοια του οποιουδήποτε πειραματισμού και οι παράγοντες αυτοί αποτελούν στην ουσία πειραματικές μεταβλητές, εφόσον κάποιες εξ αυτών διαστάσεις τους μπορούν να ποσοποιηθούν ή να ληφθούν όλες αθροιστικά. UNESCO "Λεξικό Κοινωνικών Όρων" (Ελληνική Έκδοση) 3 τόμοι, Εκδ. Ελληνική Παιδεία Αθήναι 1972, τομ.2ος, σελ.551-553. Θρασ. Μπέλλας "Η Έρευνα στις Επιστήμες της Συμπεριφοράς" - Αθήνα 1977. τομ.1ος, σελ.71. Π. Κικιλίας, Δ. Παλαμούρδας, Α. Πετράκης, Δ. Τσουκαλάς "Στατιστική - Πιθανότητες" Εκδ. Δηρος - Αθήνα 2001, ISBN 960-8271-07-X
Άγιος Νικόλαος Παλιουρίου Χαλκιδικής

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλιουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλλήνης, του δήμου Κασσάνδρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός, στο απώτατο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χαλκιδικής. Είναι ο τελευταίος οικισμός στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, κοντά στο ακρωτήριο Παλιούρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 85 χλμ. περίπου ΝΑ. του Πολύγυρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλιουρίου του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλιουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κασσάνδρας. Το ξωκκλήσι του Αγίου Νικολάου σε θαυμάσια θέση στη μικρή χερσόνησο που σχηματίζει ο όρμος του οικισμού Ξυνά Το φυσικό λιμανάκι του οικισμού Η παραλία του οικισμού, καθώς και η παραλία του ακρωτηρίου Κάνιστρο (Γλαρόκαβος) στα ανατολικά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πάπας Ιννοκέντιος Θ΄

Ο Πάπας Ιννοκέντιος Θ΄ (Papa Innocenzo IX), κατά κόσμον Τζιοβάννι Αντόνιο Φατσινέτι (Giovanni Antonio Facchinetti, 20 Ιουλίου 1519 – 30 Δεκεμβρίου 1591) ήταν Πάπας από τις 29 Οκτωβρίου 1591 έως το θάνατό του στις 30 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Πριν το βραχύβιο ποντιφικάτο του, ήταν ένας Κανονικός νομομαθής, διπλωμάτης, και αρχιεπίτροπος κατά τη παποσύνη του Γρηγορίου ΙΔ΄ (1590-1591).

 Ο Φατσινέττι, του οποίου η οικογένεια προερχόταν από το Κρόντο, στην επισκοπή της Νοβάρα, στη βόρεια Ιταλία, γεννήθηκε στην Μπολόνια στις 20 Ιουλίου 1519. ήταν δικηγόρος, και απόφοιτος το 1544 του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, το οποίο διέπρεπε στη νομολογία, και έγινε γραμματέας του Καρδινάλιου Νίκολο Αρντινγκέλλι πριν εισέλθει στην υπηρεσία του Αλεσσάντρο Φαρνέζε, αδελφού του Δούκα της Πάρμας και εγγονού του Πάπα Παύλου Γ΄ (1534-1549), ενός από τους μεγαλύτερους πάτρονες της εποχής. Ο Καρδινάλιος, ο οποίος ήταν αρχιεπίσκοπος της Αβινιόν, έστειλε τον Φατσινέττι εκεί ως εκκλησιαστικό αντιπρόσωπο και μετά τον ανακάλεσε στη διευθέτηση των ζητημάτων του στην Πάρμα, όπου ήταν δραστήριος κυβερνήτης της πόλης,από το 1556 έως το 1558. Το 1560, ο Φατσινέττι ονομάστηκε επίσκοπος του Νικάστρο, στην Καλαβρία, και το 1562 ήταν παρών στην Σύνοδο του Τρέντο. Ο Πάπας Πίος Ε΄ (1566-1572) τον έστειλε ως νούντσιο στη Βενετία το 1566 για να μεγαλώσει την παπική συμμαχία με την Ισπανία και τη Βενετία εναντίον των Τούρκων, η οποία τελικά κατέληξε στη νίκη στο Λεπάντο το 1571. Εγκαταλείποντας την έδρα του για να κυνηγήσει την καριέρα του στη Ρώμη, ονομάσθηκε κατ' όνομα Λατίνος Πατριάρχης της Ιερουσαλήμ το 1572. Κατά τη παποσύνη του ασθενικού Γρηγόριου ΙΔ΄, ο οποίος υπέφερε από κρίσεις ελονοσίας, το φορτίο της παπικής διοίκησης έπεσε στους ώμους του. Ακόμα και πριν ο Γρηγόριος ΙΔ΄ πνεύσει τα λοίσθια, Ισπανικές και αντισπανικές φατρίες έκαναν προεκλογική προπαγάνδα για τον επόμενο Πάπα. Η αυταρχική παρεμβολή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας (1556-1598) στο προηγούμενο κογκλάβιο δεν ξεχάσθηκε: Έλεγχε όλους εκτός από επτά καρδινάλιους. Αυτή την περίοδο το Ισπανικό κόμμα στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων δε έφθασε σε τέτοιο σημείο, αλλά ακόμη έλεγχαν μια πλειοψηφία, και μετά από ένα σύντομο κογκλάβιο ανέβασαν τον φατσινέττι στον παπικό θρόνο ως Πάπα Ιννοκέντιο Θ΄. Επιμελής στην προέλευση της επιτυχίας του, Ο Ιννοκέντιος Θ΄ υποστήριξε, κατά τη δίμηνη παπική θητεία του, την υπόθεση του Φιλίππου Β΄ και την Καθολική Λίγκα εναντίον του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας (1589-1610) στους εμφύλιους Θρησκευτικούς Πολέμους (1562-1598), όπου ένας παπικός στρατός ήταν στο πεδίο. Ο θάνατος, όμως, δεν επέτρεψε την πραγματοποίηση των σχεδίων του Ιννοκέντιου Θ΄. "Pope Innocent IX" in the 1913 Catholic Encyclopedia. The Cardinals
Πυρομορφίτης

Ο πυρομορφίτης (αγγλ. pyromorphite) είναι φωσφορικό και χλωριούχο ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις πυρ και μορφή, γιατί όταν το ορυκτό τακεί και αφεθεί να κρυώσει, οι τηγμένες σταγόνες παίρνουν σχήμα φλόγας καθώς ανακρυσταλλώνονται.

 Κατατάσσεται στην ομάδα του απατίτη καθώς τα δύο ορυκτά έχουν παρόμοια κρυσταλλική δομή. Σχηματίζει, επίσης, παραμικτικές σειρές με τον βαναδινίτη (Pb5(VO4)3Cl) και τον μιμητίτη (Pb5(AsO4)3Cl), από τις πράσινες παραλλαγές του οποίου ξεχωρίζει πολύ δύσκολα (ο βαναδινίτης έχει συνήθως ερυθρό χρώμα). Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό στις ζώνες οξείδωσης μολυβδούχων μεταλλευμάτων ενώ πολύ πιο σπάνια σχηματίζεται και απο ηφαιστειακές αναθυμιάσεις. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο κερουσίτης, ο αγγλεσίτης, ο σμιθσονίτης, ο βιλλεμίτης και ο γαληνίτης. Ανευρίσκεται σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου. Αξιόλογα δείγματα με μεγάλους ημιδιαφανείς κρυστάλλους ανευρίσκονται στη Γερμανία (πολλές περιοχές, με κυριότερη αυτή της Ρηνανίας - Παλατινάτου), στην Τσεχία, την Αγγλία (Κορνουάλλη και Κάμπρια), την Ισπανία (περιοχή Ciudad Real), τη Γαλλία, τα Ουράλια όρη στη Ρωσία, το Μεξικό (Τσιχουάουα και Μαπίμι), τις ΗΠΑ (Πολιτείες Πενσιλβάνια, Αϊντάχο), την Αυστραλία, το Μαρόκο και τη Ζάμπια. Στην Ελλάδα απαντά σε πολλά από τα μεταλλεία Λαυρίου, στο Στρατώνι του Νομού Χαλκιδικής και στα Λιμενάρια της Θάσου. Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Άνω Μέλπεια Μεσσηνίας

Η Άνω Μέλπεια είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 63 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει ως Τοπική Κοινότητα Άνω Μέλπειας (οικισμοί Άνω Μέλπεια, Άγιος Αθανάσιος και Πηγή), στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας (πρώην Δήμος Ανδανίας), του Δήμου Οιχαλίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,879 χμ² (2011).

 Η Άνω Μέλπεια είναι χωριό της Άνω (βόρειας) Μεσσηνίας, χτισμένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Τετράζιο, σε 688 μέτρα υψόμετρο. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Άνω Γαράντζα. Είναι γραφικό χωριό με πέτρινα σπίτια, σε καταπράσινο τοπίο και υπάρχει ένα μονοπάτι που ενώνει την Άνω Μέλπεια με την Κάτω Μέλπεια, πεζοπορική διαδρομή 5 ωρών περίπου, μέσα σε πυκνή βλάστηση και τρεχούμενα νερά. Κοντά στο χωριό, μια αρχαιολογική ανασκαφή, έφερε στο φως, ερείπια ναού των κλασσικών χρόνων.. Περίπου τον 8ο μ.Χ. αιώνα στην περιοχή εγκαταστάθηκαν έποικοι Σλάβοι Μηλιγγοί και δημιούργησαν τους οικοισμούς κάτω και άνω Γαράντζα, που στη γλώσσα τους, σημαίνει ασφάλεια. Από την Άνω Μέλπεια, καταγόταν ο οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Μητροπέτροβας και υπάρχει η προτομή του στο χωριό. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Άνω Μέλπεια Μεσσηνίας (βίντεο στο youtube) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ)
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1977

Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές της 20ης Νοεμβρίου 1977 διεξήχθησαν από την κυβέρνηση του Καραμανλή. Την αναμέτρηση κέρδισε η Νέα Δημοκρατία, που ήταν κυβερνών κόμμα, παρότι παρουσίασε μείωση στις ψήφους, κυρίως λόγω του φιλοβασιλικού κόμματος Εθνική Παράταξις του πρώην Πρωθυπουργού Στέφανου Στεφανόπουλου και του Σπύρου Θεοτόκη. Στις εκλογές αυτές εμφανίσθηκαν οι μετέχοντες στις λεγόμενες κυβερνήσεις της Αποστασίας του 1965, όπως ο Στεφανόπουλος και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής του Ν. 626/1977 που είχε ψηφίσει η Βουλή λίγο πριν τις εκλογές.

 Κανονικά οι εκλογές θα διενεργούνταν τον Νοέμβριο του 1978. Από τον Σεπτέμβριο του 1977 ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής διερεύνησε τις απόψεις των πολιτικών αρχηγών για ενδεχόμενη επίσπευση των εκλογών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου φάνηκε ψύχραιμος και σίγουρος για τη δυναμική του κόμματός του, ενώ ο Γεώργιος Μαύρος, ανήσυχος, αντέδρασε έντονα, παρά το γεγονός ότι ο Καραμανλής έκανε και νύξη για ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία μεταξύ της Νέας Δημοκρατίας και της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου. Οι λόγοι που προβλήθηκαν από τον πρωθυπουργό για την επίσπευση των εκλογών αφορούσαν τα εθνικά θέματα: Κυπριακό, διένεξη με την Τουρκία και την ένταξη στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι τα ζητήματα αυτά θα εισέρχονταν σε μια κρίσιμη φάση, ότι όφειλε να τα χειριστεί κυβέρνηση με νωπή λαϊκή εντολή και να αποφευχθεί παρατεταμένη προεκλογική περίοδος. Στα δύο πρώτα ζητήματα σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις, όπως ο θάνατος του Μακαρίου το καλοκαίρι του 1977. Στο θέμα της ένταξης στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες οι διαπραγματεύσεις είχαν εισέλθει σε κρίσιμο στάδιο, καθώς παρουσιάζονταν ορισμένες τεχνικές δυσκολίες: παράλληλα με το ζήτημα της ένταξης της Ελλάδας αντιμετωπιζόταν και το πρόβλημα της ένταξης της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Σε γενικές γραμμές Δεξιά και Αριστερά μοιράστηκαν και πάλι από 50% των ψήφων. Η σημαντική πτώση του ποσοστού της ΝΔ οφειλόταν κυρίως «στην ύπαρξη ενός ισχυρού πολιτικού οργανισμού στα δεξιά της, με στάση ιδιαίτερα εχθρική προς τον Καραμανλή για τις επιλογές του στο θέμα του δημοψηφίσματος του 1974». Πάντως η ΝΔ είχε χάσει την κοινοβουλευτική παντοδυναμία και δεν διέθετε πλέον ούτε την πλειοψηφία των τριών πέμπτων για την εκλογή αρχηγού κράτους το 1980Στο χώρο της αντιπολίτευσης οι αλλαγές ήταν περισσότερο εντυπωσιακές: κύριος αντιπολιτευτικός πόλος και μελλοντικός διεκδικητής της εξουσίας γινόταν πλέον το ΠΑΣΟΚ, ενώ διαγραφόταν η κατάρρευση του παραδοσιακού Κέντρου: πράγματι μετά τις εκλογές θα παραιτηθεί από τη θέση του αρχηγού της ΕΔΗΚ ο Μαύρος, τον οποίο θα αντικαταστήσει ο Ιωάννης Ζίγδης. Και αυτή όμως η εξέλιξη δεν θα αποτρέψει τελικά τη σταδιακή διάλυση του κόμματος. Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1977) Ο Εκλογικός Νόμος 626/1977
Ανάγλυφο του ποιητή (Μουσείο της Ακρόπολης)

Το Ανάγλυφο του ποιητή που φιλοξενείται στο Μουσείο της Ακρόπολης βρέθηκε στο δυτικό κλίτος της Ακρόπολης στις 20 Ιανουαρίου 1899 κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές του Γερμανικού Ινστιτούτου.

 Έχει φιλοτεχνηθεί από μάρμαρο Πεντέλης. Το αριστερό μέρος έχει σπάσει και λείπει. Το υπόλοιπο διατηρείται σε καλή κατάσταση με μικρές φθορές. Εικονίζεται ένας ηλικιωμένος πωγωνοφόρος άνδρας καθισμένος σε θρόνο προς τα αριστερά. Τα μακρυά μαλλιά που πέφτουν στο κούτελο είναι στεφανωμένα με την ταινία των ποιητών. Το γένι είναι κοντό. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου και του χεριού είναι λεπτομερώς επεξεργασμένα. Φοράει μανδύα και σανδάλια. Στο βάθος μια κουρτίνα είναι κρεμασμένη λοξά. Το ανάγλυφο ήταν ίσως αναθηματικό γωνιακό ακρωτήριο σε κάποιο ναό του Διονύσου κοντά στην Ακρόπολη. Ο ποιητής παρατηρεί κάποιο αντικείμενο ή άνθρωπο που πρέπει να βρίσκονταν αντικριστά στο ίδιο ύψος με αυτόν. Η στάση του σώματος συναντάται σε παρόμοια επιτύμβια ανάγλυφα, ενώ τα σανδάλια είναι της εποχής του Ομήρου. Είναι χαμηλό ανάγλυφο της εποχής ακμάζουσας αττικής τέχνης στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. Στήλη ενός νέου Έμιλ Κρίγκερ, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών (1901). Mitteilungen des Deutschen Archäologischen Instituts, Athenische Abteilung. Αθήνα: Μπεκ και Μπαρτ, Μάισνερ και Καργαδούρης. σελίδες 124-142. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2012.
Τεσσαλίτ

Η Τεσσαλίτ είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Κιντάλ, στην Επαρχία Τεσσαλίτ και στο Διαμέριμσα Τεσσαλίτ. Έχει πληθυσμό 5.739 κατοίκων (2009). Από τον Απρίλιο του 2012 ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος του Αζαγουάντ.

 Η Τεσσαλίτ βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί, βόρεια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ και βορειοανατολικά της Επαρχίας Τεσσαλίτ. Βρίσκεται κοντά στις πόλις Αντζελόκ και Τιμταγκέν. Βρίσκεται σε συνταγμένες 20°12′04″Β 1°0′45″Α. Έχει έκταση 30.000 τ.χλμ.. Στην πόλη της Τεσσαλίτ ζουν 5.739 κάτοικοι (2009). Κατάλογος πόλεων του Μαλί
Έρου Ιλούβαταρ

Ο Έρου Ιλούβαταρ (πρωτότυπο όνομα:Eru Iluvatar) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Στο έργο του, ο Ιλούβαταρ «πατέρας των πάντων» (Θεός), που ονομάζεται επίσης και Έρου («ο Ένας»), είναι ο δημιουργός της Eä. Ο συγγραφέας δεν τον θεωρεί θεότητα της εφεύρεσής του, αλλά μάλλον ως αναπαράσταση του Χριστιανικού Θεού.

 Ο Ιλούβαταρ είναι ο δημιουργός θεός, ο οποίος κατοικεί στις διαχρονικές αίθουσες. Δημιουργεί το Ainur με την Αδιαπέραστη Φλόγα. Τους ανοίγει ένα μέρος του μυαλού του και αποκαλύπτει σε καθέναν από αυτούς ένα ρόλο. Στη συνέχεια, καθώς τραγουδούν τα μεγάλα θέματα του Ainulindalë ("Μουσική των Ainur" στην Quenya),τους δίνει τρία σημαντικά θέματα που αντικατοπτρίζουν το μέλλον, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας τουArda,της Γης. Στο τέλος του τραγουδιού, ο Ilúvatar γεννά τον κόσμο που έχει αναλωθεί, και μερικοί από τους Ainur κατεβαίνουν εκεί για να εκτελέσουν το τραγούδι τους. Ωστόσο, ο Έρου Ιλούβαταρ δεν αποκαλύπτει τα πάντα στους Αίνουρ, με αποτέλεσμα ορισμένα σημαντικά πράγματα, όπως την δημιουργία ξωτικών και ανθρώπων, το πεπρωμένο των ανθρώπων και το τέλος του κόσμου ούτε οι ίδιοι οι Αίνουρ να τα γνωρίζουν. Αυτό είναι κυρίως το θέμα των ιστοριών του Σιλμαρίλλιον. Στην ιστορία της Eä, ο Έρου Ιλούβαταρ παρενέβη μόνο τρεις φορές. Η πρώτη φορά ήταν για να αγιοποιηθεί η δημιουργία των Νάνων από την Aulë.Η δεύτερη φορά ήταν που τροποποίησε τη μορφολογία της Arda κατόπιν αιτήματος του Valar όταν οι Númenóreans πάτησαν το πόδι τους στο Aman στο τέλος της Δεύτερης Εποχής: άρπαξε τον Valinor από την Arda και βύθισε το Νούμενορ, το νησί των Επαναστατημένων Ανθρώπων. Η τρίτη φορά, τελικά, ήταν να αναστήσει τον Ολόριν (έχοντας χαθεί ενάντια στον Χαμό του Ντούριν )και να τον στείλει πίσω για να ολοκληρώσει το έργο του στη Μέση-γη σε μια νέα μορφή, ονόματι αυτήν την φορά ως Γκάνταλφ ο Λευκός. Αλλά σύμφωνα με τον ίδιο τον Τόλκιν, ο ίδιος παρενέβη και τέταρτη φορά: μέσω της παρέμβασής του το Γκόλουμ έπεσε στην λάβα του Βουνού του Χαμού, καταστρέφοντας έτσι το Ένα Δαχτυλίδι. Eru Ilúvatar στο the Lord of the Rings Wiki
Λεονίδα Γεωργίεβνα Μπαγκρατιόν του Μουχράνι

H Λεονίδα, ρωσικά: Великая Княгиня Леонида Георгиевна Романова Βελίκαγια Κνιάγκινια Λεοντίντα Γκεοργκίεβνα Ρομάνοβα, γεννημένη ως Λεονίδα Μπαγκρατιόν του Μουχράνι, γεωργιανά: ლეონიდა გეორგიევსნა ბაგრატიონი-მუხრანელი Λεονίντα Γκεοργκίεβνα Μπαγκρατιόνι-Μουχρανέλι, 6 Δεκεμβρίου 1914 - 23 Μαΐου 2010) από τον Οίκο του Μουχράνι, κύριου κλάδου του Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν πριγκίπισσα τού Μουχράνι της Γεωργίας και με τον 2ο γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1914 στην Τιφλίδα, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Γεωργίου Μπαγκρατιόν και της Ελένης Ζλοτνίτσκα Νοβίνα. Στις 6 Νοεμβρίου 1934 παντρεύτηκε τον Σάμνερ Μουρ Κίρμπι στη Νίκαια της Γαλλίας και μαζί απέκτησαν ένα παιδί την: Ελένη Λουίζα (1935-).Η Λεονίδα και ο Κίρμπι χώρισαν τρία χρόνια αργότερα, στις 18 Νοεμβρίου 1937. Στις 13 Αυγούστου 1948 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Βλαδίμηρο Κυρίλλοβιτς μεγάλο δούκα της Ρωσίας. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί, τη: Μαρία (γενν. 1953), μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας· παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο-Γουλιέλμο της Πρωσίας. Απέκτησαν 1 παιδί.Απεβίωσε στις 23 Μαΐου 2010 στη Μαδρίτη σε ηλικία 95 ετών. Τάφηκε στο Μεγάλο Δουκικό Μαυσωλείο στην Αγία Πετρούπολη. 23 Σεπτεμβρίου 1914 - 13 Αυγούστου 1948: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λεονίδα Γεωργίεβνα Μπαγκρατιόν Μουκράνσκι 13 Αυγούστου 1948 - 21 Απριλίου 1992: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Η Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας 21 Απριλίου 1992 - 23 Μαΐου 2010: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Η Χήρα Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας Εθνικές Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι: Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βασίλισσας Ταμάρ Οίκος των Ρομάνοφ: Ιππότης Μεγάλου Κορδονιού με Κολάρο της Αυτοκρατορικού Τάγματος του Αγίου Ανδρέα Οίκος των Ρομάνοφ: Πρώην Μεγάλη Μαγίστρα Κυρία Μεγάλου Κορδονιού του Αυτοκρατορικού Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης Οίκος των Ρομάνοφ: Ιππότης Μεγάλου Κορδονιού του Τάγματος του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού Οίκος των Ρομάνοφ: Πρώην Μεγάλη Μαγίστρα Κυρία του Τάγματος του Αγίας Όλγας, 1ης ΤάξηςΞένες Ιταλία Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Τιμής Βασιλική Οικογένεια Δύο των Σικελιών: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Τιμής των Δύο Σικελίων Βασιλικού Ιερού Στρατιωτικού Κωνσταντίνειου Τάγματος του Αγίου Γεωργίου Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ του Αρχάγγελου The Daily Telegraph: Grand Duchess Leonida of Russia Obituary – RIA Novosti
Κυβερνείο

Ένα Κυβερνείο είναι μια μορφή διοικητικής διαίρεσης, κυρίως στις Αραβικές χώρες. Διοικείται από έναν κυβερνήτη. Τα κυβερνεία στις αραβόφωνες χώρες λέγονται محافظات (μουαφαζά), ενικός محافظة (μουφαζάτ) εκτός της Αλγερίας που λέγονται ولاية (βιλάγια) (ενικός).

 Η Σαουδική Αραβία υποδιαιρείται σε 118 κυβερνεία. Το Μπαχρέιν διαιρείται σε 5 κυβερνεία: Νότιο Μπαχρέιν Βόρειο Μπαχρέιν Κεντρικό Μπαχρέιν Κυβερνείο Πρωτεύουσας Μουχαρράκ Η Αίγυπτος διαιρείται σε 27 κυβερνεία: Η Τυνησία διαιρείται σε 18 κυβερνεία: Τα κυβερνεία αυτά δε λέγονται μουφαζάτ, αλλά βιλάγια. Το Ιράκ διαιρείται σε 18 κυβερνεία (ή Επαρχίες<refΣελ. 4 "...επαρχίες της Suleymaniyah, της Erbil και του Dohuk"</ref>: Η Ιορδανία διαιρείται σε 12 κυβερνεία: Ο Λίβανος διαιρείται σε 5 κυβερνεία: Βηρυτού Βόρειος Λίβανος Νότιος Λίβανος Όρος Λίβανος Μπεκάα Ναμπατίγιε Το Ομάν διαιρείται σε 11 κυβερνεία: Η Παλαιστίνη διαιρείτο σε 16 κυβερνεία: Η Συρία διαιρείται σε 14 κυβερνεία: Η Υεμένη διαιρείται σε 21 κυβερνεία: Τα Γερμανικά κρατίδια της Βάδης-Βυρτεμβέργης, της Έσσης, της Βαυαρίας και της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έχουν κυβερνεία (στο παρελθόν είχαν και τα υπόλοιπα κρατίδια) που λέγονται στα γερμανικά Regierungsbezirke, και μεταφράζονται στα ελληνικά και ως επαρχίες. Η Ρουμανία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου διαιρείτο σε τρία κυβερνεία: Βεσσαραβία, Μπουκοβίνα και Τρανσνίστρια. Διοικητική διαίρεση
Go (γλώσσα προγραμματισμού)

Η Go (προφέρεται "γκο") είναι μια μεταγλωττιζόμενη γλώσσα με στατικούς τύπους. Σχεδιάστηκε στη Google. Συντακτικά είναι παρόμοια με τη γλώσσα προγραμματισμού C ενώ παρέχει ασφάλεια μνήμης, συλλογή απορριμμάτων και γραφή στατικών τύπων. Η γλώσσα συνήθως αναφέρεται και σαν Golang (προφέρεται "γκο λανγκ") λόγο του ιστότοπου, golang.org.

 Η Go σχεδιάστηκε για να βελτιώσει τη προγραμματιστική παραγωγικότητα την εποχή των πολυπύρηνων δικτυωμένων υπολογιστών και μεγάλων σε κώδικα προγραμμάτων. Οι σχεδιαστές ήθελαν να αντιμετωπίσουν τη κριτική σχετικά με άλλες γλώσσες προγραμματισμού που χρησιμοποιούσαν στη Google, αλλά να κρατήσουν τα χρήσιμα χαρακτηριστικά τους. στατικού τύπου και αποδοτικότητα χρόνου εκτέλεσης όπως και στη C. αναγνωσιμότητα και χρησιμότητα όπως στη Python ή τη Javascript. Υψηλές επιδόσεις σε δίκτυα και πολυεπεξεργασία.Οι σχεδιαστές είχαν κυρίως σαν κίνητρο την αντιπάθεια τους για τη γλώσσα προγραμματισμού C++. Η Go ανακοινώθηκε δημόσια το Νοέμβριο του 2009, και η 1η έκδοση κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2012. Χρησιμοποιείται ευρέως στη Google και σε πολλούς άλλους οργανισμούς και έργα ελεύθερου λογισμικού. Η Go 1 εγγυάται συμβατότητα με τις προδιαγραφές της γλώσσας και τα κύρια μέρη της πρότυπης βιβλιοθήκης. Όλες οι εκδόσεις μέχρι την παρούσα 1.17 τηρούν αυτή την υπόσχεση. Κάθε κύρια έκδοση συντηρείτε μέχρι να υπάρξουν άλλες δύο κύριες εκδόσεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Go (programming language) στο Wikimedia Commons
Αφρικανική αγριόγατα

Η Αφρικανική αγριόγατα (Felis silvestris lybica), είναι ένα υποείδος της Αγριόγατας που ζει στην Αφρική, από την Αραβική χερσόνησο έως την Κασπία θάλασσα. Επίσης αναφέρεται και ως Αγριόγατα της Εγγύς Ανατολής και δεν πρέπει να συγχέεται με την Αγριόγατα της Νότιας Αφρικής (Felis silvestris cafra).

 Το χρώμα της Αφρικανικής αγριόγατας είναι αμμώδες γκρι και μερικές φορές απαλό κίτρινο ή κόκκινο χρώμα. Τα αυτιά της είναι κοκκινωπά, με ανοιχτό κίτρινο γύρω από το πτερύγιο του αυτιού της. Οι ρίγες γύρω από το μάγουλο είναι μαύρες. Υπάρχει μια σκούρα λωρίδα κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης, τα πλευρά της έχουν πιο ανοιχτό χρώμα και η κοιλιά της είναι υπόλευκη. Η Αφρικανική αγριόγατα έχει κάποιες διαφορές με την Αγριόγατα της Ευρώπης όπως τα χρώματα στους ώμους, στη σπονδυλική στήλη, στην κατασκευή της ουράς της καθώς επίσης και στη γούνα της Αφρικανικής αγριόγατας που είναι μικρότερη από αυτή της Αγριόγατας της Ευρώπης. Το μήκος των αρσενικών κυμαίνεται από 47 έως 59,7 εκ. το κεφάλι με το σώμα ενώ η μακριά ουρά από 26,7 έως 36,8 εκ. Το μήκος των θηλυκών είναι 40,6 έως 55,8 εκ με 24,1 έως 33,7 εκ. την ουρά. Τα περισσότερα αρσενικά και θηλυκά ζυγίζουν 3,2 έως 4,5 κιλά. Η Αφρικανική αγριόγατα τρέφεται κυρίως με ποντίκια, αρουραίους και άλλα μικρά θηλαστικά. Όταν τους δοθεί η ευκαιρία τρώνε ψάρια, πουλιά, ερπετά, αμφίβια και έντομα. Η αγριόγατα πλησιάζει αργά αργά το θήραμά της, επιτίθεται και αρπάζει τη λεία της. Η αφρικανική αγριόγατα δραστηριοποιείται κυρίως κατά τη διάρκεια του λυκόφωτος. Όταν θυμώνει αυξάνει τον όγκο της γούνας της (ανατριχιάζει), προκειμένου να τρομάξει τον αντίπαλο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κρύβεται σε θάμνους. Η περιοχή του αρσενικού συμπίπτει με άλλων θηλυκών και όλοι μαζί υπερασπίζονται το έδαφός τους από εισβολείς. Το θηλυκό γεννάει από 2 έως 6 μικρά, με μέσο όρο τα 3 μικρά. Η Αφρικανική αγριόγατα γεννάει σε λαγούμια ή κοιλότητες στο έδαφος. Η κυοφορία κρατά 56-69 ημέρες. Τα μικρά γεννιούνται τυφλά και στηρίζονται στη μητέρα τους. Μένουν μαζί της 5 έως 6 μήνες και στον 6ο μήνα είναι γόνιμα. Η Αφρικανική αγριόγατα ζει σε όλη την Αφρική και σε μια περιοχή από την Αραβική χερσόνησο έως την Κασπία θάλασσα. Ζουν στο Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο, κατοικούν επίσης στις σαβάνες της Δυτικής Αφρικής από τη Μαυριτανία στο Κέρας της Αφρικής, συμπεριλαμβανομένων τη Σομαλία, την Ερυθραία, την Αιθιοπία, το Τζιμπουτί, το Σουδάν και τη Νότια Αφρική. Ζουν σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές, αλλά και στην έρημο Σαχάρα. Οι Αγριόγατες των μεσογειακών νησιών της Σικελίας, της Κορσικής και της Κρήτης πιθανόν κατάγονται από την Ευρωπαϊκή Αγριόγατα.
242 Κριμχίλδη

Η Κριμχίλδη (Kriemhild) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1884 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πριγκήπισσα της γερμανικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Κριμχίλδης εκτιμάται σε 38 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της προσδιορίσθηκε ως 0,159. Η Κριμχίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 32,6 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Καλοριφέρ

Το καλοριφέρ είναι ένα μέσο θέρμανσης. Κοινώς, όταν λέμε καλοριφέρ εννοούμε γενικά το σύστημα θέρμανσης, ενώ σώμα καλοριφέρ εννοούμε το θερμαντικό σώμα με το οποίο μεταδίδεται η θέρμανση.

 Το σώμα καλοριφέρ είναι μεταλλικό κατασκεύασμα από χάλυβα, σταθεροποιημένο στον τοίχο ή (παλαιότερα) στο πάτωμα & αποτελείται από τις λεγόμενες "φέτες" οι οποίες έχουν 3 - 5 κενούς στύλους ενωμένους στις άκρες τους. Αυτές με την σειρά τους έχουν ανοίγματα στα άνω & κάτω άκρα ώστε ενσωματωμένες δημιουργούν ένα κοινό κενό, το οποίο συμπληρώνεται με το νερό του συστήματος που είναι & πηγή της θέρμανσης. Οι ακραίες φέτες είναι διαφορετικές από τις άλλες. Η μία έχει 2 αρκετά μικρότερα ανοίγματα όπου το σώμα ενώνεται με σωλήνες νερού & η άλλη μια βαλβίδα για εξαέρωση του σώματος. Εκτός αυτού του κλασσικού τύπου όπου οι φέτες είναι κάθετες με τον τοίχο, ένας άλλος πιο σύγχρονος τύπος εν ονόματι "πάνελ" έχει 2 ή περισσότερες φέτες (αν πρόκειται για μεγάλο) παράλληλες με τον τοίχο, όπου οι στύλοι είναι πιο στενοί αλλά πολύ περισσότεροι, ο αριθμός των οποίων εξαρτάται από την διάσταση. Ειδικά στο μπάνιο, εφαρμόζονται διαφορετικής μορφής σώματα καλοριφέρ με τους στύλους ξεχωριστούς & οριζόντιους, ώστε κάθε βρεγμένη πετσέτα να απλώνεται εκεί, προκειμένου να στεγνώσει πιο γρήγορα. Επίσης, υπάρχουν & σώματα καλοριφέρ που αντί για νερό χρησιμοποιούν λάδι. Αυτά είναι κλειστά, περιέχουν λάδι, έχουν μικρές ρόδες ώστε να είναι μετακινούμενα & λειτουργούν με ηλεκτρικό ρεύμα. Στο μηχανοστάσιο, με καυστήρα & λέβητα θερμαίνεται νερό ερχόμενο από δεξαμενή & μετά διοχετεύεται με σωλήνωση στα σώματα καλοριφέρ. Το καυτό νερό παρέχεται στο σώμα από τον ένα σωλήνα & διώχνει από τον άλλο το κρύο, το οποίο καταλήγει στην δεξαμενή. Επειδή όλα τα μέταλλα είναι πολύ φιλικά με την θερμότητα, σχεδόν αμέσως θερμαίνεται το σώμα & μεταδίδει την θερμότητα στον χώρο. Όμως, με τον καιρό εξατμίζεται έστω & ελάχιστα το νερό, πράγμα που μειώνει την απόδοση. Γι΄αυτό, πριν αρχίσει η τακτική λειτουργία όταν αρχίσει ο κρύος καιρός του χειμώνα, πρέπει να εξαερίζονται τα σώματα με ειδικό κλειδί που ανοίγει την βαλβίδα & επιτρέπει στον αέρα να φύγει έξω, συμπληρώνοντας ταυτοχρόνως τον χώρο του με νερό από την δεξαμενή. Ως σύστημα, το καλοριφέρ υποδιαιρείται σε 2 κατηγορίες, την "κεντρική θέρμανση" & την "αυτόνομη θέρμανση". Στην κεντρική θέρμανση η θέρμανση παρέχεται από σώμα σε σώμα, από δωμάτιο σε δωμάτιο, από διαμέρισμα σε διαμέρισμα & από όροφο σε όροφο, δημιουργώντας έτσι μειονεκτήματα (καθυστέρηση & μείωση διάρκειας της θέρμανσης) στα διαμερίσματα υψηλών ορόφων. Γι΄αυτό στις σύγχρονες πολυκατοικίες, έχει αντικατασταθεί από την αυτόνομη, όπου κάθε διαμέρισμα έχει τον δικό του λέβητα & τίθεται σε λειτουργία από τον κάτοικο & για όση ώρα θέλει αυτός. Τα καλοριφέρ λαδιού θερμαίνονται με ρεύμα & περιέχουν λάδι, λόγω της ιδιότητάς του να διατηρεί την θερμότητα για σημαντικά περισσότερο χρόνο. Όλα τα ανωτέρω αφορούν τα καλοριφέρ των κτιρίων, δεδομένου ότι το καλοριφέρ χρησιμοποιείται για τον ίδιο σκοπό, αλλά με κάπως διαφορετική λειτουργία & στο αυτοκίνητο.
Ίμπιζα

Η Ιμπίθα (ισπανικά: Ibiza (Ιβίθα), προφέρεται: [iˈβiθa], καταλανικά: Eivissa (Εϊβίσα), προφέρεται: [əjˈvisə]) είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί από τις νήσους Πιτυούσες που ανήκουν στο αρχιπέλαγος και την ομώνυμη αυτοδιοικούμενη περιφέρεια των Βαλεαρίδων νήσων, στην Ισπανία. Έχει εμβαδόν 572 χμ² και πληθυσμό 133.702 κατοίκων (2013). Το νησί της Εϊβίσα είναι πολύ γνωστό για τα καλοκαιρινά πάρτι του, και χιλιάδες τουρίστες το πλημμυρίζουν για την βραδινή ζωή του. Ένα από τα πολλά διάσημα κλαμπ, μπαρ και καφέ του νησιού είναι και το Καφέ ντελ Μαρ.

 Το νησί στην αρχαιότητα ήταν αποικία των Φοινίκων. Συνδέονταν στενά με την Καρχηδόνα. Σήμερα το νησί φέρει επίσημα μόνο την καταλανική μορφή του ονόματός του, που είναι Εϊβίσα (Eivissa) ενώ χρησιμοποιείται ευρέως και η αντίστοιχη ισπανική, Ιμπίθα (Ibiza). Η καρχηδονιακή επιγραφή 'ybsm που εμφανίζεται σε νομίσματα αποτελεί μάλλον την λέξη από την οποία προήλθαν οι μετέπειτα μορφές του ονόματος του νησιού. Οι δύο ερμηνείες του καρχηδονιακού ονόματος δείχνουν είτε προς την ερμηνεία του ως «νησιού των πεύκων», αντίστοιχη με την ελληνική ονομασία «Πιτυούσες» είτε προς την ερμηνεία ως «νησιού των ακολούθων του Μπες», ενός τοπικού θεού σημιτικής προέλευσης. Η πρώτη αναφορά σε γραπτό κείμενο βρίσκεται στον Ηρόδοτο (Ἐβυσός) και τον ακολουθούν ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (Βοῦσος), ο Στράβωνας και ο Πτολεμαίος. Στα λατινικά η καθιερωμένη μορφή ήταν η Ebusus που μετατράπηκε από τους άραβες κατακτητές σε Υebisa. Στην τοπική ρωμανική διάλεκτο η αραβική ονομασία μεταμορφώθηκε σε Eviça που έδωσε με τη σειρά του την μετέπειτα καταλανική Eivissa, της οποίας πρώτη αναφορά έχουμε στο Liber Maiolichinus του 1115. Ygeiaonline.gr: Ιμπίθα
Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων

Η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων (γαλλικά: Académie des inscriptions et belles-lettres) είναι γαλλικό ίδρυμα αφιερωμένο στις ανθρωπιστικές επιστήμες, που ιδρύθηκε από τον Κολμπέρ τον Φεβρουάριο του 1663. Είναι μία από τις πέντε ακαδημίες του Ινστιτούτου της Γαλλίας.

 Η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων δημιουργήθηκε το 1663 ως ένα συμβούλιο τεσσάρων ουμανιστών, «λόγιοι που κατείχαν την ιστορία και την αρχαιότητα», μεταξύ των οποίων και ο Σαρλ Περώ. Ο εμπνευστής ήταν ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργός Οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Το πρώτο της όνομα ήταν Βασιλική Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων και αποστολή της ήταν να δημιουργήσει επιγραφές σε δημόσια μνημεία, μετάλλια και νομίσματα για να δοξάσουν τα γεγονότα της βασιλείας του Λουδοβίκου. Ωστόσο, υπό τη διαχείριση του Κολμπέρ, η Ακαδημία ανέλαβε πολλούς επιπλέον ρόλους, όπως ο καθορισμός της τέχνης που θα διακοσμούσε το παλάτι των Βερσαλλιών.Το 1683 ο υπουργός Λουβουά αύξησε τα μέλη σε οκτώ. Το 1701 ο αριθμός των μελών αυξήθηκε σε 40 και αναδιοργανώθηκε. Συνεδρίαζε δύο φορές την εβδομάδα στο Λούβρο, τα μέλη του άρχισαν να λαμβάνουν σημαντικές χορηγήσεις και έγινε επίσημος κρατικός θεσμός με απόφαση του βασιλιά. Τον Ιανουάριο του 1716 μετονομάστηκε οριστικά στο σημερινό της όνομα με ευρύτερο στόχο την ανύψωση του κύρους της γαλλικής μοναρχίας. Το 1805, μεταφέρθηκε στο μέγαρο του Ινστιτούτου της Γαλλίας, μαζί με τις άλλες ακαδημίες. Σύμφωνα με το καταστατικό της Ακαδημίας, ο ρόλος της είναι:να ασχολείται κυρίως με τη μελέτη των μνημείων, των εγγράφων, των γλωσσών και των πολιτισμών της αρχαιότητας, του Μεσαίωνα και της κλασικής περιόδου, καθώς και εκείνων των μη ευρωπαϊκών πολιτισμών. Σήμερα η ακαδημία αποτελείται από 55 έδρες για Γάλλους και 40 για ξένους συνεργάτες. Οι έδρες κατανέμονται εξίσου ανάμεσα στους «Ασιανολόγους» (μελετητές της Ασίας και του ισλαμικού κόσμου, από την αρχαιότητα), «Αρχαιολόγους» (μελετητές της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης και της Γαλατίας, συμπεριλαμβανομένων αρχαιολόγων, νομισματολόγων, φιλολόγων και ιστορικών), «Μεσαιωνολόγους», και μια τέταρτη ομάδα γλωσσολόγων, ιστορικών του δικαίου, ιστορικών της θρησκείας, ιστορικών της σκέψης και μελετητών της προϊστορίας. Η ακαδημία δημοσιεύει έργα και χορηγεί βραβεία, επιχορηγήσεις και μετάλλια. Το βραβείο Βολνέ απονέμεται από το Ινστιτούτο της Γαλλίας, με βάση πρόταση της Ακαδημίας σε έργα συγκριτικής γλωσσολογίας.
Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2014

To Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων 2014 (επισήμως: FIFA Club World Cup Morocco 2014 presented by Toyota) ήταν μία ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη από τις 10 έως τις 20 Δεκεμβρίου 2014. Αποτέλεσε την 11η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων της FIFA στην οποία συμμετέχουν οι πρωταθλήτριες ομάδες από τις έξι συνομοσπονδίες μέλη της ΦΙΦΑ, όπως και η πρωταθλήτρια της χώρας διεξαγωγής της διοργάνωσης. Η διοργάνωση διεξήχθη στο Μαρόκο.

 Υπήρχαν τέσσερις χώρες που επιθυμούσαν να φιλοξενήσουν τις διοργανώσεις του 2013 και του 2014 (ίδια διοργανώτρια και για τις δύο διοργανώσεις): Ιράν Μαρόκο Νότια Αφρική Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (τα οποία φιλοξένησαν τις διοργανώσεις του 2009 και του 2010 στο Άμπου Ντάμπι)Τον Οκτώβριο του 2011, η FIFA δήλωσε ότι το Ιράν, η Νότια Αφρική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα απέσυραν τις προσφορές τους, αφήνοντας το Μαρόκο ως τη μοναδική υποψήφια χώρα. Η FIFA ανακοίνωσε επίσημα το Μαρόκο ως οικοδέσποινα χώρα στις 17 Δεκεμβρίου του 2011. Οι διαιτητές που ορίστηκαν ήταν: † Αντικατέστησαν την κολομβιανή τριπλέτα Γουίλμαρ Ρολντάν, Εδουάρδο Δίας και Αλεξάντερ Γουσμάν. Οι διοργανώτριες πόλεις του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων 2014 ήταν το Μαρακές και το Ραμπάτ ΣημειώσειςΌλες οι ώρες συμφωνούν με την Ώρα Δυτικής Ευρώπης (UTC±0). Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου του 2014, στο ξενοδοχείο La Mamounia του Μαρακές, για να καθορίσει τα ζευγάρια των προημιτελικών. Ο πρώτος ημιτελικός ήταν αρχικά προγραμματισμένος να διεξαχθεί στο στάδιο Πρινς Μουλί Αμπντελά, όμως, λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών εξ αιτίας των οποίων ο αγωνιστικός χώρος επιβαρύνθηκε και κρίθηκε ακατάλληλος, ο αγώνας τελικά πραγματοποιήθηκε στο στάδιο του Μαρακές. «Επίσημη ιστοσελίδα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Δεκεμβρίου 2011.
Intel 4004

Ο Intel 4004 ήταν ο πρώτος ολοκληρωμένος μικροεπεξεργαστής 4-bit, «όλα σε ένα», μαζικής παραγωγής και κυκλοφόρησε το 1971 από την εταιρεία Intel. Η φράση «όλα σε ένα» σημαίνει ότι σε ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα περιλαμβάνονταν το ρολόι χρονισμού, η εσωτερική μνήμη με τη μορφή καταχωρητών (registers) και η μονάδα αριθμητικών υπολογισμών (ALU). Ήταν το πρώτο προϊόν εταιρείας Intel που σχεδιάστηκε και κατασκευάσθηκε για χρήση σε επιτραπέζιες αριθμομηχανές όπως η αριθμομηχανή 141 PF της Busicom, ενώ δικαιολογούσε πλήρως την έννοια του ολοκληρωμένου κυκλώματος ενσωματώνοντας 2.300 τρανζίστορ. Οι σχεδιαστές του μικροεπεξεργαστή ήταν οι Federico Faggin και Ted Hoff από την Intel και ο Masatoshi Shima από την Busicom. Ο 4004 είχε στην κεραμική του βάση 16 ακροδέκτες (pin) επικοινωνίας και συνδεσιμότητας με άλλα κυκλώματα. Ο τυπικός διάδοχός του ήταν ο 4040, μια βελτιωμένη έκδοση του 4004, εντούτοις ο ουσιαστικός διάδοχος ήταν ο 8008, ο οποίος επισκίασε και τους δύο ως ο πρώτος πραγματικός μικροεπεξεργαστής 8-bit. Η παραγωγή του 4004 και του 4040 σταμάτησε το 1981.

 Είχε κεραμική (D4004) ή πλαστική βάση (P4004) τύπου DIP (Dual in-line package) και κατασκευαζόταν στις Φιλιππίνες. Ο χρονισμός λειτουργίας ήταν στα 740 Khz περίπου 3.000 φορές μικρότερος από έναν σημερινό επεξεργαστή που είναι γύρω στα 2 Ghz. Δυνατότητα διευθυνσιοδότησης στα 12 bits (δίαυλος διευθύνσεων, address bus), δηλαδή διαχειριζόταν 212 bytes μνήμης, ήτοι 4096 bytes. Η εσωτερική λειτουργία υποστήριζε 8 bits εύρος εσωτερικών εντολών και δεδομένων (set instructions). Με τα εξωτερικά κυκλώματα επικοινωνούσε με 4 bits (data bus). Είχε 16 καταχωρητές των 4 bits. Το σύνολο εντολών περιείχε 46 εντολές εκ των οποίων οι 41 είχαν 8 bits εύρος και οι πέντε 16 bits εύρος. Εκτελούσε 92.000 εντολές το δευτερόλεπτο. [1], πληροφορίες για τους πρώτους επεξεργαστές της Intel. (Αγγλικά) Intel's First Microprocessor—the Intel 4004: Intel Museum (Intel Corporate Archives) entry(Αγγλικά) The Intel 4004: A testimonial from Federico Faggin, designer of the 4004 and developer of its enabling technology(Αγγλικά) The New Methodology for Random Logic Design Used in the 4004 and in All the Early Intel Microprocessors(Αγγλικά) Interview with Masatoshi Shima(Αγγλικά) MCS-4 Micro Computer Set Data Sheet (12 pp)(Αγγλικά) Intel 4004 schematics at the unofficial 4004 website, and a simulator in Java(Αγγλικά) The Crucial Role of Silicon Design in the Invention of the Microprocessor(Αγγλικά) High resolution light microscope pictures of an Intel 4004 die together with a basic explanation of CMOS logic(Αγγλικά) Intel 4004 Assembler and Disassembler: Simple programming tools for Intel 4004 in Javascript(Αγγλικά) Datasheet Intel 4004(Αγγλικά) Datasheet Intel MCS-4(Αγγλικά)
Σουπερλίγκα Δανίας

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας (δανικά: Superligaen) είναι η ανώτερη διοργάνωση ποδοσφαίρου στη Δανία και διεξάγεται από την Ντίβισιονσφορενινγκεν (DF), υπό την Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση (DBU). Η πρώτη διοργάνωση που αναγνωρίζεται επίσημα διεξήχθη το 1913. Τους περισσότερους τίτλους κατέχουν η Κοπεγχάγη Μπόλντκλουμπ και η ΦΚ Κοπεγχάγη με 15 τίτλους η κάθε μία και ακολουθεί η Μπρόντμπι με 11. Την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί η ΦΚ Κοπεγχάγη, ομάδα που δημιουργήθηκε το 1992 από τη συγχώνευση δύο ισχυρών ομάδων της πόλης, της Κοπεγχάγης Μπόλντκλουμπ και της Μπολντκλούμπεν 1903.

 Η Σούπερλιγκαεν (Superligaen) ιδρύθηκε το 1991, αντικαθιστώντας την 1. ντίβισιον (1. division) ως η ανώτερη κατηγορία ποδοσφαίρου στη Δανία. Εξ αρχής, από το 1991, συμμετείχαν 10 ομάδες. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος της Σούπερλιγκαεν διεξήχθη κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1991, με τις δέκα ομάδες να αναμετρούνται μεταξύ τους σε εντός και εκτός έδρας αγώνες για τον τίτλο του πρωταθλήματος. Από το καλοκαίρι του 1991, η δομή της διοργάνωσης παρέμεινε η ίδια για δύο χρόνια. Οι 10 ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους δύο φορές κατά το πρώτο εξάμηνο της διοργάνωσης. Στην επόμενη άνοιξη, οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες αγωνίζονταν μεταξύ τους άλλες δύο φορές, με συνολικά 32 παιχνίδια σε μια περίοδο. Η πρακτική αυτή εγκαταλείφθηκε πριν από την περίοδο 1995–1996, όταν ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκαν σε 12, παίζοντας μεταξύ τους τρεις φορές για 33 παιχνίδια για κάθε αγωνιστική περίοδο. Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Από το 1996 χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η εταιρεία Faxe Kondi, ενώ από το 2001 η εταιρεία Scandinavian Airlines System (SAS) αποτέλεσε τον κύριο χορηγό του πρωταθλήματος. Από το 2015, στο λογότυπο εμπεριέχεται και ο κεντρικός χορηγός του πρωταθλήματος, η εταιρεία Alka. Ρόγιαλ Λιγκ RSSSF Πρωτάθλημα Δανίας contra.gr Η χρυσή βίβλος των πρωταθλημάτων Δανίας
Κάστρο του Μούσαμ

Το Κάστρο Μούσαμ (γερμανικά: Schloss Moosham‎) είναι μεσαιωνικό κάστρο κοντά στο Ούντερνμπεργκ στην περιοχή Λούνγκαου του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Το κάστρο βρίσκεται σε ύψος 1.079 μέτρων.

 Πιθανώς χτισμένο στα θεμέλια ενός ρωμαϊκού φρουρίου κάστρου, το κάστρο καταγράφηκε σε κείμενο για πρώτη φορά σε μια πράξη του 1191. Καταλήφθηκε από τους Πρίγκιπες-Αρχιεπισκόπους του Σάλτσμπουργκ περίπου το 1285 και από τον 14ο αιώνα χρησίμευε ως κατοικία επισκοπικού Βουργράβου. Υπό την κυριαρχία του πρίγκιπα-αρχιεπισκόπου Λέοναρντ φον Κόιτσαχ από το 1495, το κάστρο ξαναχτίστηκε και επεκτάθηκε. Το 1520, έγινε διοικητική έδρα της περιοχής Λουνγκάου και πολιορκήθηκε κατά τη διάρκεια του Γερμανικού Πολέμου των Χωρικών του 1524–25. Ο Αρχιεπίσκοπος Βολφ Ντίτριχ Ραϊτενάου έμεινε εδώ κατά την φυγή του από το Σάλτσμπουργκ τον Οκτώβριο του 1611, λίγο πριν αιχμαλωτιστεί. Το Κάστρο Μούσαμ χρησίμευσε ως διοικητικό κέντρο κατά τη διάρκεια των δικών των μαγισσών Ζαουμπερερτζάκλ μεταξύ 1675 και 1690. Αυτές οι δίκες οδήγησαν στην εκτέλεση 139 ατόμων. Ασυνήθιστα, οι περισσότεροι από αυτούς που εκτελέστηκαν ήταν άνδρες. Μεταξύ των εκτελεσθέντων, 39 ήταν παιδιά (μεταξύ 10 και 14 ετών), 53 ήταν έφηβοι και νεαροί ενήλικες (μεταξύ 15 και 21), και 21 άτομα ήταν άγνωστης ηλικίας. Τα 113 άτομα ήταν άνδρες. Όλοι εκτός από δύο ήταν ζητιάνοι. Ο μικρότερος ήταν ο Χάννερλ, 10 ετών, και η μεγαλύτερη ήταν η Μαργκαρέτε Ράινμπεργκ, 80 ετών. 109 άτομα εκτελέστηκαν το 1681. Τους βασάνισαν και τους έκαψαν. Μερικοί από αυτούς βασανίστηκαν ζωντανοί, άλλοι μετά από απαγχονισμό ή αποκεφαλισμό – μερικοί από αυτούς αφού τους έκοψαν τα χέρια και τους σημάδεψαν με φλεγόμενο σίδερο. Ο Αρχιεπίσκοπος Κόμης Ιερώνυμος φον Κολλορέντο κατήργησε τη δικαστική δικαιοδοσία του Μούσαμ το 1790, και στη συνέχεια το κάστρο παράκμασε. Το 1886, ο Αυστριακός εξερευνητής και προστάτης των τεχνών κόμης Γιόχαν Νέπομουκ Βίλτσεκ αγόρασε το ερείπιο και το αναστήλωσε. Μέχρι σήμερα, το συγκρότημα είναι ιδιωτική ιδιοκτησία, αν και τα δωμάτιά του με την εκτενή συλλογή έργων τέχνης του Βίλτσεκ είναι προσβάσιμα στο κοινό.