Βενζινοκινητήρας

Ένας βενζινοκινητήρας είναι μία μηχανή εσωτερικής καύσης που έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με βενζίνη. Οι βενζινοκινητήρες συχνά λειτουργούν και με καύσιμα όπως μείγματα υγραερίου και αιθανόλης (όπως E10 και E85 ). Πολλοί βενζινοκινητήρες χρησιμοποιούν κινητήρα ανάφλεξης με σπινθήρα, εν αντιθέσει με τους κινητήρες ντίζελ που χρησιμοποιούν συνήθως ανάφλεξη με συμπίεση. Μια άλλη σημαντική διαφορά με τους κινητήρες ντίζελ είναι ότι οι βενζινοκινητήρες έχουν τις περισσότερες φορές χαμηλότερο λόγο συμπίεσης.

 Οι περισσότεροι βενζινοκινητήρες χρησιμοποιούν είτε τον τετράχρονο κύκλο Otto είτε τον δίχρονο κύκλο. Οι βενζινοκινητήρες έχουν επίσης παραχθεί χρησιμοποιώντας τον κύκλο Miller και τον κύκλο Atkinson. Οι περισσότεροι βενζινοκίνητοι κινητήρες εμβόλου είναι ευθύγραμμοι κινητήρες ή κινητήρες διάταξης V (V6 ή V8 ή V10 ή V12). Ωστόσο, μερικές φορές χρησιμοποιούνται επίπεδες μηχανές, κινητήρες διάταξης W (W8 ή W12) και άλλες διατάξεις . Οι κινητήρες Βάκελ ταξινομούνται με βάση τον αριθμό των ρότορων που χρησιμοποιούνται. Οι βενζινοκινητήρες είναι είτε αερόψυκτοι (ψύξη μέσω ισχυρού ανεμιστήρα) είτε υδρόψυκτοι (ψύξη μέσω ψυγείου). Οι αερόψυκτοι είχαν γνωρίσει απήχηση σε κάποια παλαιότερα μοντέλα, λόγω της φτηνότερης κατασκευής τους Οι βενζινοκινητήρες χρησιμοποιούν ανάφλεξη με σπινθήρα και το ρεύμα υψηλής τάσης για τον σπινθήρα μπορεί να παρέχεται από έναν μαγνήτη ή ένα πηνίο ανάφλεξης. Στους σύγχρονους κινητήρες αυτοκινήτων, ο χρονισμός ανάφλεξης διαχειρίζεται από έναν ηλεκτρονικό εγκέφαλο αυτοκινήτου . Η ισχύς των βενζινοκινητήρων μικρού και μεσαίου μεγέθους (μαζί με ισοδύναμους κινητήρες που χρησιμοποιούν άλλα καύσιμα) συνήθως μετράται σε βατ ή ίππους. Συνήθως, οι βενζινοκινητήρες έχουν θερμική απόδοση περίπου 20% (περίπου τη μισή από αυτή ορισμένων κινητήρων ντίζελ). Οι εφαρμογές των βενζινοκινητήρων περιλαμβάνουν αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, αεροσκάφη, μηχανοκίνητα σκάφη και μικρούς κινητήρες (όπως για χλοοκοπτικά, αλυσοπρίονα και φορητές γεννήτριες). Ο πρώτος πρακτικός βενζινοκινητήρας κατασκευάστηκε το 1876 στη Γερμανία από τον Νίκολαους Όττο, αν και είχαν γίνει παλαιότερες προσπάθειες από τον Ετιέν Λενουάρ το 1860, τον Ζίγκφριντ Μάρκους το 1864 και τον Τζορτζ Μπράιτον το 1876. Document utilisé pour la rédaction de l’articleEmmanuelle Faure et Jean-Claude Guibet, Carburants et moteurs, Éditions Technip, 1997 (ISBN 978-2-7108-0705-6, lire en ligne [archive]). Document utilisé pour la rédaction de l’articleRaymond Brun, Science et technique du moteur diesel industriel et de transport, vol. 1, Éditions Technip, 1981 (ISBN 978-2-7108-0412-3, lire en ligne [archive]), chap. III («Combustion»). Document utilisé pour la rédaction de l’articleRobert Bosch, Mémento de technologie automobile, Éditions Technip, 2002, 1231 p. (ISBN 978-3-934584-80-8). Document utilisé pour la rédaction de l’articlePhilippe Guibert, Modélisation du cycle moteur : Approche zérodimensionnelle, Les Techniques de l'Ingénieur, 2005. Jean Trapy, Moteur à allumage commandé, Les Techniques de l'Ingénieur, 2000. Christian Bromberger et Denis Chevallier, Carrières d'objets : innovations et relances, Éditions MSH, 1999 (ISBN 978-2-7351-0846-6, lire en ligne [archive]).