Χολίνη

Η χολίνη είναι ένα απαραίτητο θρεπτικό συστατικό για τον άνθρωπο και πολλά άλλα ζώα. Η χολίνη εμφανίζεται ως κατιόν που σχηματίζει διάφορα άλατα (το X − στον απεικονιζόμενο τύπο είναι ένα απροσδιόριστο αντιανιόν). Για διατήρηση της υγείας, πρέπει να λαμβάνεται από τη διατροφή ως χολίνη ή ως φωσφολιπίδια χολίνης, όπως η φωσφατιδυλοχολίνη. Οι άνθρωποι, όπως και τα περισσότερα άλλα είδη ζώων, παράγουν χολίνη de novo. Ωστόσο, η παραγωγή είναι γενικά ανεπαρκής. Η χολίνη συχνά δεν ταξινομείται ως βιταμίνη, αλλά ως θρεπτικό συστατικό με μεταβολισμό που μοιάζει με αμινοξέα. Στα περισσότερα ζώα, τα φωσφολιπίδια χολίνης είναι απαραίτητα συστατικά στις κυτταρικές μεμβράνες, στις μεμβράνες των κυτταρικών οργανιδίων και σε λιποπρωτεΐνες πολύ χαμηλής πυκνότητας. Η χολίνη απαιτείται για την παραγωγή της ακετυλοχολίνης – ενός νευροδιαβιβαστή – και της S-αδενοσυλομεθειονίνης (SAM), ενός παγκόσμιου δότη μεθυλίου. Κατά τη μεθυλίωση το SAM μετατρέπεται σε ομοκυστεΐνη. Η συμπτωματική έλλειψη χολίνης – σπάνια στους ανθρώπους – προκαλεί μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος και μυϊκή βλάβη. Υπερβολική κατανάλωση χολίνης (πάνω από 7,5 g/ημέρα) μπορεί να προκαλέσει χαμηλή αρτηριακή πίεση, εφίδρωση, διάρροια και μυρωδιά που μοιάζει με ψάρι λόγω της τριμεθυλαμίνης, η οποία σχηματίζεται στο μεταβολισμό της. Πλούσιες διατροφικές πηγές χολίνης και φωσφολιπιδίων χολίνης περιλαμβάνουν τα όργανα ζώων και τους κρόκους αυγών, γαλακτοκομικά προϊόντα, φιστίκια, ορισμένα φασόλια, ξηρούς καρπούς, σπόρους και λαχανικά με ζυμαρικά και ρύζι που συμβάλλουν επίσης στην πρόσληψη χολίνης στην αμερικανική διατροφή.

 Οι χολίνες είναι μια οικογένεια υδατοδιαλυτών ενώσεων τεταρτοταγούς αμμωνίου. Η χολίνη είναι η μητρική ένωση της κατηγορίας των χολινών, που αποτελείται από μια αιθανολαμίνη που έχει τρεις μεθυλ υποκαταστάτες συνδεδεμένους στην αμινομάδα. Το υδροξείδιο της χολίνης είναι γνωστό ως βάση χολίνης. Είναι υγροσκοπικό και έτσι συχνά συναντάται ως άχρωμο παχύρρευστο ενυδατωμένο σιρόπι που μυρίζει τριμεθυλαμίνη (TMA). Τα υδατικά διαλύματα χολίνης είναι σταθερά, αλλά η ένωση διασπάται αργά σε αιθυλενογλυκόλη, πολυαιθυλενογλυκόλες και TMA.Η χλωριούχος χολίνη μπορεί να παραχθεί με επεξεργασία TMA με 2-χλωροαιθανόλη: (CH3)3 N + ClCH2CH2OH → (CH3)3N+CH2CH2OH · Cl –Η 2-χλωροαιθανόλη μπορεί να παραχθεί από αιθυλενοξείδιο. Η χολίνη έχει παραχθεί ιστορικά από φυσικές πηγές, όπως μέσω υδρόλυσης λεκιθίνης. Στα φυτά, το πρώτο βήμα στη de novo βιοσύνθεση της χολίνης είναι η αποκαρβοξυλίωση της σερίνης σε αιθανολαμίνη, η οποία καταλύεται από μια αποκαρβοξυλάση σερίνης. Η σύνθεση της χολίνης από την αιθανολαμίνη μπορεί να λάβει χώρα σε τρεις παράλληλες οδούς, όπου τρία διαδοχικά στάδια Ν -μεθυλίωσης καταλύονται από μια μεθυλοτρανσφεράση και πραγματοποιούνται είτε σε ελεύθερες βάσεις, φωσφο-βάσεις, ή βάσεις φωσφατιδυλίου. Η πηγή της μεθυλομάδας είναι η S-αδενοσυλ-L-μεθειονίνη και η S-αδενοσυλ-L -ομοκυστεΐνη παράγεται ως παραπροϊόν.Στον άνθρωπο και στα περισσότερα άλλα ζώα, η de novo σύνθεση της χολίνης γίνεται μέσω της οδού της φωσφατιδυλαιθανολαμίνης Ν-μεθυλοτρανσφεράσης (PEMT), αλλά η βιοσύνθεση δεν είναι αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες ενός ανθρώπου. Στην ηπατική PEMT, το 3-φωσφογλυκερικό (3PG) λαμβάνει 2 ακυλομάδες από το ακυλο-CoA σχηματίζοντας ένα φωσφατιδικό οξύ. Αντιδρά με την τριφωσφορική κυτιδίνη για να σχηματίσει διφωσφορική κυτιδίνη-διακυλογλυκερόλη. Η υδροξυλομάδα του αντιδρά με τη σερίνη για να σχηματίσει φωσφατιδυλοσερίνη η οποία αποκαρβοξυλιώνεται σε αιθανολαμίνη και σχηματίζεται φωσφατιδυλαιθανολαμίνη (PE). Ένα ένζυμο PEMT μετακινεί τρεις ομάδες μεθυλίου από τρεις S-αδενοσυλ μεθειονίνες (SAM) στην ομάδα αιθανολαμίνης της φωσφατιδυλαιθανολαμίνης για να σχηματίσει χολίνη με τη μορφή φωσφατιδυλοχολίνης. Τρεις S -αδενοσυλομοκυστεΐνες (SAHs) σχηματίζονται ως υποπροϊόν.Η χολίνη μπορεί επίσης να απελευθερωθεί από πιο πολύπλοκα μόρια που περιέχουν χολίνη. Για παράδειγμα, οι φωσφατιδυλοχολίνες (PC) μπορούν να υδρολυθούν σε χολίνη (Chol) στους περισσότερους κυτταρικούς τύπους. Η χολίνη μπορεί επίσης να παραχθεί μέσω της οδού CDP-χολίνης, οι κυτταροπλασματικές κινάσες χολίνης (CK) φωσφορυλιώνουν τη χολίνη με ATP σε φωσφοχολίνη (PChol). Αυτό συμβαίνει σε ορισμένους τύπους κυττάρων όπως το συκώτι και τα νεφρά. Οι κυτιδυλυλοτρανσφεράσες χολίνης-φωσφορικής (CPCT) μετατρέπουν την PChol σε CDP-χολίνη (CDP-Chol) με τριφωσφορική κυτιδίνη (CTP). Η CDP-χολίνη και το διγλυκερίδιο μετασχηματίζονται σε PC από τη διακυλογλυκερολική χολινοφωσφοτρανσφεράση (CPT).Στους ανθρώπους, ορισμένες μεταλλάξεις του ενζύμου PEMT και η ανεπάρκεια οιστρογόνων (συχνά λόγω εμμηνόπαυσης) αυξάνουν τη διατροφική ανάγκη για χολίνη. Στα τρωκτικά, το 70% των φωσφατιδυλοχολινών σχηματίζεται μέσω της οδού PEMT και μόνο το 30% μέσω της οδού CDP-χολίνης. Στα νοκ-άουτ ποντίκια, η αδρανοποίηση PEMT τα καθιστά πλήρως εξαρτημένα από τη διατροφική χολίνη. Στους ανθρώπους, η χολίνη απορροφάται από τα έντερα μέσω της μεμβρανικής πρωτεΐνης SLC44A1 (CTL1) μέσω διευκολυνόμενης διάχυσης που διέπεται από τη διαβάθμιση συγκέντρωσης χολίνης και το ηλεκτρικό δυναμικό στις μεμβράνες των εντεροκυττάρων. Η SLC44A1 έχει περιορισμένη ικανότητα μεταφοράς χολίνης: σε υψηλές συγκεντρώσεις μέρος της παραμένει μη απορροφήσιμο. Η απορροφημένη χολίνη φεύγει από τα εντεροκύτταρα μέσω της πυλαίας φλέβας, περνά από το ήπαρ και εισέρχεται στη συστηματική κυκλοφορία . Τα μικρόβια του εντέρου αποικοδομούν τη μη απορροφημένη χολίνη σε τριμεθυλαμίνη, η οποία οξειδώνεται στο ήπαρ σε Ν -οξείδιο της τριμεθυλαμίνης.Η φωσφοχολίνη και οι γλυκεροφωσφοχολίνες υδρολύονται μέσω φωσφολιπασών σε χολίνη, η οποία εισέρχεται στην πυλαία φλέβα. Λόγω της υδατοδιαλυτότητάς τους, μερικές από αυτά περνούν αμετάβλητες στην πυλαία φλέβα. Οι λιποδιαλυτές ενώσεις που περιέχουν χολίνη (φωσφατιδυλοχολίνες και σφιγγομυελίνες) είτε υδρολύονται από φωσφολιπάσες είτε εισέρχονται στη λέμφο ενσωματωμένες στα χυλομικρά. Στους ανθρώπους, η χολίνη μεταφέρεται ως ελεύθερο μόριο στο αίμα. Τα φωσφολιπίδια που περιέχουν χολίνη και άλλες ουσίες, όπως οι γλυκεροφωσφοχολίνες, μεταφέρονται στις λιποπρωτεΐνες του αίματος. Τα επίπεδα χολίνης στο πλάσμα αίματος σε υγιείς ενήλικες σε νηστεία είναι 7–20 μικρογραμμομόρια ανά λίτρο (μmol/l) και 10 μmol/l κατά μέσο όρο. Τα επίπεδα ρυθμίζονται, αλλά η πρόσληψη και η ανεπάρκεια χολίνης μεταβάλλουν αυτά τα επίπεδα. Τα επίπεδα είναι ανυψωμένα για περίπου 3 ώρες μετά την κατανάλωση χολίνης. Τα επίπεδα φωσφατιδυλοχολίνης στο πλάσμα των ενηλίκων που νηστεύουν είναι 1,5–2,5 mmol/l. Η κατανάλωσή της ανεβάζει τα επίπεδα ελεύθερης χολίνης για περίπου 8-12 ώρες, αλλά δεν επηρεάζει σημαντικά τα επίπεδα φωσφατιδυλοχολίνης. Η χολίνη είναι ένα υδατοδιαλυτό ιόν και επομένως απαιτεί από τους μεταφορείς να περάσουν από τις λιποδιαλυτές κυτταρικές μεμβράνες. Τρεις τύποι μεταφορέων χολίνης είναι γνωστοί: SLC5A7 CTL: CTL1 (SLC44A1), CTL2 (SLC44A2) και CTL4 (SLC44A4) OCT: OCT1 (SLC22A1) και OCT2 ( SLC22A2) Η χολίνη αποθηκεύεται στις κυτταρικές μεμβράνες και τα οργανίδια ως φωσφολιπίδια και μέσα στα κύτταρα ως φωσφατιδυλοχολίνες και γλυκεροφωσφοχολίνες. Ακόμη και σε δόσεις χολίνης 2–8 g, λίγη χολίνη απεκκρίνεται στα ούρα στους ανθρώπους. Η απέκκριση γίνεται μέσω μεταφορέων που υπάρχουν στους νεφρούς. Η τριμεθυλγλυκίνη απομεθυλιώνεται στο ήπαρ και τα νεφρά σε διμεθυλγλυκίνη (το τετραϋδροφολικό λαμβάνει μία από τις μεθυλομάδες). Η μεθυλγλυκίνη σχηματίζεται, απεκκρίνεται στα ούρα ή απομεθυλιώνεται σε γλυκίνη. Η χολίνη και τα παράγωγά της έχουν πολλές λειτουργίες στον άνθρωπο και σε άλλους οργανισμούς. Η πιο αξιοσημείωτη λειτουργία είναι ότι η χολίνη χρησιμεύει ως συνθετικός πρόδρομος για άλλα βασικά κυτταρικά συστατικά και μόρια σηματοδότησης, όπως τα φωσφολιπίδια που σχηματίζουν τις κυτταρικές μεμβράνες, τον νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη και τον ωσμορυθμιστή τριμεθυλγλυκίνη (βεταΐνη). Η τριμεθυλογλυκίνη με τη σειρά της χρησιμεύει ως πηγή μεθυλομάδων συμμετέχοντας στη βιοσύνθεση της S-αδενοσυλμεθειονίνης. Η χολίνη μετασχηματίζεται σε διάφορα φωσφολιπίδια, όπως φωσφατιδυλοχολίνες και σφιγγομυελίνες. Αυτά βρίσκονται σε όλες τις κυτταρικές μεμβράνες και στις μεμβράνες των περισσότερων κυτταρικών οργανιδίων. Οι φωσφατιδυλοχολίνες είναι δομικά σημαντικό μέρος των κυτταρικών μεμβρανών. Στους ανθρώπους το 40-50% των φωσφολιπιδίων τους είναι φωσφατιδυλοχολίνες.Τα φωσφολιπίδια χολίνης σχηματίζουν επίσης λιπιδικές σχεδίες στις κυτταρικές μεμβράνες μαζί με τη χοληστερόλη. Οι σχεδίες είναι κέντρα, για παράδειγμα για υποδοχείς και ένζυμα μεταγωγής σήματος υποδοχέων.Οι φωσφατιδυλοχολίνες χρειάζονται για τη σύνθεση της VLDL: 70–95% των φωσφολιπιδίων της είναι φωσφατιδυλοχολίνες στον άνθρωπο.Η χολίνη είναι επίσης απαραίτητη για τη σύνθεση του πνευμονικού επιφανειοδραστικού παράγοντα, ο οποίος είναι ένα μείγμα που αποτελείται κυρίως από φωσφατιδυλοχολίνες. Ο επιφανειοδραστικός παράγοντας είναι υπεύθυνος για την ελαστικότητα των πνευμόνων, δηλαδή για την ικανότητα του πνευμονικού ιστού να συστέλλεται και να διαστέλλεται. Για παράδειγμα, η ανεπάρκεια φωσφατιδυλοχολινών στους ιστούς των πνευμόνων έχει συνδεθεί με σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας.Οι φωσφατιδυλοχολίνες απεκκρίνονται στη χολή και συνεργάζονται με άλατα χολικού οξέος ως επιφανειοδραστικές ουσίες σε αυτήν, βοηθώντας έτσι στην εντερική απορρόφηση των λιπιδίων. Η χολίνη είναι απαραίτητη για την παραγωγή ακετυλοχολίνης. Αυτός είναι ένας νευροδιαβιβαστής που είναι απαραίτητος για τη σύσπαση των μυών, τη μνήμη και τη νευρική ανάπτυξη, για παράδειγμα. Ωστόσο, υπάρχει λίγη ακετυλοχολίνη στο ανθρώπινο σώμα σε σχέση με άλλες μορφές χολίνης. Οι νευρώνες αποθηκεύουν επίσης τη χολίνη με τη μορφή φωσφολιπιδίων στις κυτταρικές τους μεμβράνες για την παραγωγή ακετυλοχολίνης. Στους ανθρώπους, η χολίνη οξειδώνεται μη αναστρέψιμα στα μιτοχόνδρια του ήπατος σε αλδεΰδη βεταΐνης γλυκίνης από οξειδάσες χολίνης. Αυτή οξειδώνεται από μιτοχονδριακές ή κυτοσολικές αφυδρογονάσες βεταΐνης-αλδεΰδης σε τριμεθυλγλυκίνη. Η τριμεθυλγλυκίνη είναι ένας απαραίτητος ωσμορυθμιστής. Λειτουργεί επίσης ως υπόστρωμα για το ένζυμο BHMT, το οποίο μεθυλιώνει την ομοκυστεΐνη σε μεθειονίνη. Αυτή είναι πρόδρομο ένωση της S-αδενοσυλμεθειονίνης (SAM). Η SAM είναι ένα κοινό αντιδραστήριο στις βιολογικές αντιδράσεις μεθυλίωσης. Για παράδειγμα, μεθυλιώνει τις γουανιδίνες του DNA και ορισμένες λυσίνες ιστονών. Έτσι αποτελεί μέρος της γονιδιακής έκφρασης και της επιγενετικής ρύθμισης. Η ανεπάρκεια χολίνης οδηγεί έτσι σε αυξημένα επίπεδα ομοκυστεΐνης και μειωμένα επίπεδα SAM στο αίμα. Η χολίνη εμφανίζεται στα τρόφιμα ως ελεύθερο μόριο και με τη μορφή φωσφολιπιδίων, ιδιαίτερα ως φωσφατιδυλοχολίνες. Η χολίνη έχει υψηλότερη συγκέντρωση στα οργάνων ζώων και στους κρόκους αυγών, αν και βρίσκεται επίσης σε μικρότερο βαθμό σε κρέατα, δημητριακά, λαχανικά, φρούτα και γαλακτοκομικά προϊόντα. Τα μαγειρικά έλαια και άλλα λίπη τροφίμων έχουν περίπου 5 mg/100 g ολικής χολίνης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ετικέτες τροφίμων εκφράζουν την ποσότητα χολίνης σε μια μερίδα ως ποσοστό της ημερήσιας αξίας (%DV) με βάση την επαρκή πρόσληψη 550 mg/ημέρα. Το 100% της ημερήσιας αξίας σημαίνει ότι μια μερίδα φαγητού έχει 550 mg χολίνης. Το ανθρώπινο γάλα είναι πλούσιο σε χολίνη. Ο αποκλειστικός θηλασμός αντιστοιχεί σε περίπου 120 mg χολίνης την ημέρα για το μωρό. Η αύξηση της πρόσληψης χολίνης από τη μητέρα αυξάνει την περιεκτικότητα σε χολίνη του μητρικού γάλακτος και η χαμηλή πρόσληψη τη μειώνει. Τα παρασκευάσματα για βρέφη μπορεί να περιέχουν ή να μην περιέχουν αρκετή χολίνη. Στην ΕΕ και τις ΗΠΑ, είναι υποχρεωτικό να προστεθούν τουλάχιστον 7 mg χολίνης ανά 100 χιλιοθερμίδες (kcal) σε κάθε βρεφικό γάλα. Στην ΕΕ, επίπεδα άνω του 50 mg/100 kcal δεν επιτρέπονται. Η συμπτωματική ανεπάρκεια χολίνης είναι σπάνια στους ανθρώπους. Οι περισσότεροι λαμβάνουν επαρκείς ποσότητες από τη διατροφή και είναι σε θέση να βιοσυνθέσουν περιορισμένες ποσότητές της. Η συμπτωματική ανεπάρκεια προκαλείται συχνά από ορισμένες ασθένειες ή από άλλες έμμεσες αιτίες. Η σοβαρή ανεπάρκεια προκαλεί μυϊκή βλάβη και μη αλκοολική λιπώδη νόσο του ήπατος, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε κίρρωση.Εκτός από τον άνθρωπο, το λιπώδες ήπαρ είναι επίσης τυπικό σημάδι ανεπάρκειας χολίνης σε άλλα ζώα. Αιμορραγία στα νεφρά μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε ορισμένα είδη. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται στην ανεπάρκεια τριμεθυλγλυκίνης που προέρχεται από χολίνη, η οποία λειτουργεί ως ωσμορυθμιστής.Η παραγωγή οιστρογόνων είναι ένας σημαντικός προδιαθεσικός παράγοντας για ανεπάρκεια χολίνης μαζί με χαμηλή διατροφική πρόσληψη χολίνης. Τα οιστρογόνα ενεργοποιούν τα ένζυμα PEMT που παράγουν φωσφατιδυλοχολίνη. Οι γυναίκες πριν από την εμμηνόπαυση έχουν χαμηλότερη διατροφική ανάγκη για χολίνη από τους άνδρες λόγω της υψηλότερης παραγωγής οιστρογόνων των γυναικών. Χωρίς θεραπεία με οιστρογόνα, οι ανάγκες σε χολίνη των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών είναι παρόμοιες με αυτές των ανδρών. Μερικοί μονονουκλεοτιδικοί πολυμορφισμοί (γενετικοί παράγοντες) που επηρεάζουν το μεταβολισμό της χολίνης και του φυλλικού οξέος είναι επίσης σχετικοί. Ορισμένα μικρόβια του εντέρου αποδομούν επίσης τη χολίνη πιο αποτελεσματικά από άλλα, επομένως είναι επίσης σχετικά.Σε περίπτωση ανεπάρκειας, η διαθεσιμότητα των φωσφατιδυλοχολινών στο ήπαρ μειώνεται - αυτές απαιτούνται για το σχηματισμό των VLDL. Έτσι η μεταφορά λιπαρών οξέων από το ήπαρ με τη μεσολάβηση της VLDL μειώνεται οδηγώντας σε συσσώρευση λίπους στο ήπαρ. Άλλοι μηχανισμοί που εμφανίζονται ταυτόχρονα που εξηγούν την παρατηρούμενη ηπατική βλάβη έχουν επίσης προταθεί. Για παράδειγμα, τα φωσφολιπίδια χολίνης χρειάζονται επίσης στις μιτοχονδριακές μεμβράνες. Η μη διαθεσιμότητα τους οδηγεί στην αδυναμία των μιτοχονδριακών μεμβρανών να διατηρήσουν τη σωστή ηλεκτροχημική βαθμίδα, η οποία, μεταξύ άλλων, απαιτείται για την αποικοδόμηση των λιπαρών οξέων μέσω της β-οξείδωσης. Επομένως, ο μεταβολισμός του λίπους στο ήπαρ μειώνεται. Οι υπερβολικές δόσεις χολίνης μπορεί να έχουν δυσμενείς επιπτώσεις. Καθημερινά δόσεις 8–20 g χολίνης, για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι προκαλούν χαμηλή αρτηριακή πίεση, ναυτία, διάρροια και μυρωδιά σώματος που μοιάζει με ψάρι. Η οσμή οφείλεται στην τριμεθυλαμίνη (TMA) που σχηματίζεται από τα μικρόβια του εντέρου από τη μη απορροφημένη χολίνη (βλέπε τριμεθυλαμινουρία). Ορισμένες μελέτες σε ανθρώπους έδειξαν ότι η χαμηλή πρόσληψη χολίνης από τη μητέρα αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ελαττωμάτων του νευρικού σωλήνα (NTDs) στα νεογνά. Η έλλειψη φυλλικού οξέος προκαλεί επίσης NTDs. Η χολίνη και το φυλλικό οξύ, αλληλεπιδρώντας με τη βιταμίνη Β12, δρουν ως δότες μεθυλίου στην ομοκυστεΐνη για να σχηματίσουν μεθειονίνη, η οποία στη συνέχεια μπορεί να συνεχίσει να σχηματίζει SAM (S-αδενοσυλμεθειονίνη). Η SAM είναι το υπόστρωμα για όλες σχεδόν τις αντιδράσεις μεθυλίωσης στα θηλαστικά. Έχει προταθεί ότι η διαταραγμένη μεθυλίωση μέσω της SAM θα μπορούσε να είναι υπεύθυνη για τη σχέση μεταξύ φυλλικού οξέος και NTD. Αυτό μπορεί επίσης να ισχύει για τη χολίνη. Ορισμένες μεταλλάξεις που διαταράσσουν τον μεταβολισμό της χολίνης αυξάνουν τον επιπολασμό των NTD στα νεογνά, αλλά ο ρόλος της διατροφικής ανεπάρκειας χολίνης παραμένει ασαφής, όσον αφορά το 2015. Η ανεπάρκεια χολίνης μπορεί να προκαλέσει λιπώδες ήπαρ, το οποίο αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου και καρδιαγγειακών παθήσεων. Η ανεπάρκεια χολίνης μειώνει επίσης την παραγωγή SAM, η οποία συμμετέχει στη μεθυλίωση του DNA - αυτή η μείωση μπορεί επίσης να συμβάλει στην καρκινογένεση. Έτσι, έχει μελετηθεί η ανεπάρκεια και η συσχέτισή της με τέτοιες ασθένειες. Ωστόσο, μελέτες παρατήρησης ελεύθερων πληθυσμών δεν έχουν δείξει πειστικά συσχέτιση μεταξύ της χαμηλής πρόσληψης χολίνης και των καρδιαγγειακών παθήσεων ή των περισσότερων μορφών καρκίνου. Οι μελέτες για τον καρκίνο του προστάτη ήταν αντιφατικές. Μελέτες που παρατηρούν την επίδραση μεταξύ της υψηλότερης πρόσληψης χολίνης και της νοητικής ικανότητας έχουν διεξαχθεί σε ανθρώπους ενήλικες, με αντιφατικά αποτελέσματα. Παρόμοιες μελέτες σε βρέφη και παιδιά ήταν αντιφατικές και επίσης περιορισμένες. Η χλωριούχος χολίνη και η διτρυγική χολίνη χρησιμοποιούνται σε συμπληρώματα διατροφής. Το διτρυγικό άλας χρησιμοποιείται συχνότερα λόγω της χαμηλότερης υγροσκοπικότητας του. Ορισμένα άλατα χολίνης χρησιμοποιούνται για ως συμπληρώματα στο κοτόπουλο, τη γαλοπούλα και κάποιες άλλες ζωοτροφές. Ορισμένα άλατα χρησιμοποιούνται επίσης ως βιομηχανικά χημικά: για παράδειγμα, στη φωτολιθογραφία για την αφαίρεση φωτοανθεκτικού. Η θεοφυλλινική χολίνη και η σαλικυλική χολίνη χρησιμοποιούνται ως φάρμακα, καθώς και δομικά ανάλογα, όπως η μεθαχολίνη και η καρβαχόλη. Οι ραδιοσημασμένες χολίνες, όπως η 11C-χολίνη, χρησιμοποιούνται στην ιατρική απεικόνιση. Άλλα εμπορικά χρησιμοποιούμενα άλατα περιλαμβάνουν κιτρική τριχολίνη και διττανθρακική χολίνη. Το 1849, ο Άντολφ Στρέκερ ήταν ο πρώτος που απομόνωσε τη χολίνη από τη χολή του χοίρου. Το 1852, οι Λ. Μπάμπο και M. Χίρσμπρουν εξήγαγαν χολίνη από σπόρους λευκής μουστάρδας και την ονόμασαν sinkaline. Το 1862, ο Στρέκερ επανέλαβε το πείραμά του με τη χολή χοίρου και βοδιού, αποκαλώντας την ουσία χολίνη για πρώτη φορά, από την ελληνική λέξη χολή, και ταυτίζοντάς την με τον χημικό τύπο C5H13NO. Το 1850, ο Τεοντόρ Νικολά Γκομπλέ εξήγαγε από τον εγκέφαλο και το αυγοτάραχο του κυπρίνου μια ουσία που ονόμασε λεκιθίνη από την ελληνική λέξη για τον κρόκο του αυγού, λήκυθος, δείχνοντας το 1874 ότι ήταν ένα μείγμα φωσφατιδυλοχολινών.Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Τσαρλς Μπεστ και οι συνεργάτες του σημείωσαν ότι το λιπώδες ήπαρ σε αρουραίους σε ειδική δίαιτα και διαβητικούς σκύλους θα μπορούσε να αποφευχθεί με τη διατροφή τους με λεκιθίνη αποδεικνύοντας το 1932 ότι η χολίνη στη λεκιθίνη ήταν αποκλειστικά υπεύθυνη για αυτό το προληπτικό αποτέλεσμα. Το 1998, η Εθνική Ακαδημία Ιατρικής των ΗΠΑ ανέφερε τις πρώτες συστάσεις για τη χολίνη στην ανθρώπινη διατροφή.