IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αφρο-Ιρανοί

Οι Αφρο-Ιρανοί (περσικά: ایرانیان آفریقایی‌تبار‎) είναι άνθρωποι μαύρης Αφρικανικής καταγωγής που κατοικούν στο Ιράν. Οι περισσότεροι Αφρο-Ιρανοί συγκεντρώνονται στις επαρχίες Χορμοζγκάν, Σιστάν και Μπαλουτσεστάν και Χουζεστάν.

 Το δουλεμπόριο του Ινδικού Ωκεανού ήταν πολύπλευρο και άλλαζε με την πάροδο του χρόνου. Για να ανταποκριθούν στη ζήτηση για ομαδική εργασία, οι μαύροι σκλάβοι που συλλαμβάνονταν από Άραβες δουλεμπόρους πωλούνταν σε αθροιστικά μεγάλους αριθμούς κατά τους αιώνες στον Περσικό Κόλπο, την Αίγυπτο, την Αραβία, την Ινδία, την Άπω Ανατολή, τα νησιά του Ινδικού Ωκεανού και την Αιθιοπία.Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Κατζάρ, πολλά πλούσια νοικοκυριά εισήγαγαν Μαύρες Αφρικανές γυναίκες και παιδιά ως σκλάβους για να εκτελούν οικιακή εργασία. Αυτή η εργατική δουλεία πραγματοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ζαντζ, οι οποίοι ήταν λαοί που μιλούσαν γλώσσες Μπαντού και ζούσαν κατά μήκος της ακτής της Νοτιοανατολικής Αφρικής, σε μια περιοχή που περιλαμβάνει περίπου τη σύγχρονη Τανζανία, τη Μοζαμβίκη και το Μαλάουι. Ωστόσο, ο Μοχαμμάντ Σαχ Κατζάρ, υπό βρετανική πίεση, εξέδωσε ένα φιρμάνι που κατέστειλε το εμπόριο σκλάβων το 1848. Αμπντολρεζά Μπαρζεγκαρί, ποδοσφαιριστής. Αλί Φιρουζί, ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ιμπραχίμ ιμπν-αλ Μαχντί, Χαλίφης της Βαγδάτης και γιος μιας Αφρο-Ιρανής μητέρας. Μεχράμπ Σαχρόχι, ποδοσφαιριστής. Σύνολο Σανμπεχζαντέχ, Ιρανικό λαϊκό συγκρότημα. Τ. Ζ. Χουσμαντζαντέχ, ποδοσφαιριστής του αμερικανικού ποδοσφαίρου Ζαντζ Σιραζί Λασάρ Αφρο-Ιρακινοί Αφρο-Άραβες Αφρο-Τούρκοι Δουλεία στο Ιράν Χατζί Φιρούζ Μουσική Μπαντάρι Επαρχίες της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών - σημειώστε την επαρχία 17: "Παρικανιανοί και Ασιάτες Αιθιόπιοι" Mirzai, B. A. (2002), «African presence in Iran: Identity and its reconstruction in the 19th and 20th centuries», Revue française d'histoire d'outre-mer 89: 336–337 Lee, Anthony A. (2012), «Enslaved African Women in Nineteenth-Century Iran: The Life of Fezzeh Khanom of Shiraz.», Iranian Studies 45:3: 417–437, doi:10.1080/00210862.2011.637769 Ehsaei, Mahdi (2015) "Afro-Iran", Heidelberg: Kehrer Verlag, (ISBN 978-3-86828-655-7) Afro-Iranian Lives (a documentary film by: Behnaz Mirzai) Afro-Iran (an ethnographic photography project and book by: Mahdi Ehsaei)
Έμπερχαρντ της Βαυαρίας

Ο Έμπερχαρντ, γερμ.: Eberhard von Bayern (άκμασε 933-940) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας (907–937). Ωστόσο η εξουσία του στο δουκάτο ήταν σύντομη, διότι εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας το 938.

 Το 933 ή το 934, στον Έμπερχαρντ, λόγω του ότι από τη μητέρα του ήταν απόγονος των Ουνρουοχιδών. προσφέρθηκε το σιδηρούν στέμμα της Λομβαρδίας από υποστηρικτές του βασιλιά Ροδόλφος Β΄ της Βουργουνδίας, στη σύγκρουση με τον αντίπαλο Ούγο της Αρλ. Αφού ο ίδιος ο Ροδόλφος είχε αποκηρύξει όλες τις αξιώσεις στον ιταλικό θρόνο, ο Βαυαρός δούκας συμμάχησε με τον επίσκοπο Ραθέριο και βάδισε εναντίον της Βερόνας, αλλά η εκστρατεία απέτυχε. Το 935 ο Έμπερχαρντ ορίστηκε από τον πατέρα του ως διάδοχός του στο δουκάτο. Ο δούκας Aρνούλφος επέτυχε τη συγκατάθεση του βασιλιά Ερρίκου Α΄ της Γερμανίας και έκανε επίσης τους Βαυαρούς ευγενείς να αποτίσουν φόρο τιμής στον γιο του στο Ράιχενχαλ τον Ιούλιο. Περίπου αυτή την εποχή, ο Έμπερχαρντ νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ. Μετά το τέλος του πατέρα του, τον διαδέχθηκε αθόρυβα, αλλά γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο του Ερρίκου Α΄, τον βασιλιά Όθωνα Α΄, ο οποίος αντιτάχθηκε στα προνόμια που είχε κερδίσει ο αποβιώσας δούκας Αρνούλφος από τον πατέρα του. Τέτοιο ήταν το προνόμιο του διορισμού επισκόπων, που οδήγησε σε εξέγερση τον Έμπερχαρντ, η οποία δεν συγκέντρωσε την πλήρη υποστήριξη της Βαυαρίας, αλλά έκανε τον Έμπερχαρντ δούκα της Φραγκονίας να επαναστατήσει δίπλα στον Έμπερχαρντ. Σε δύο εκστρατείες το 938, την άνοιξη και το φθινόπωρο, ο Όθωνας νίκησε τον Έμπερχαρντ και τον έδιωξε. Στη θέση του διόρισε τον πιστό θείο εκείνου Μπέρτολντ. Ο τόπος εξορίας και η ημερομηνία τέλους του Έμπερχαρντ είναι άγνωστα. Μπορεί να παπεβίωσε γύρω στο 940 ή μπορεί να είχε καταφύγει στην Ουγγαρία, βοηθώντας ακόμη και τους επαναστάτες τού 953.
Αγία Πελαγία Λασιθίου

Η Αγία Πελαγία είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λιμνών, της δημοτικής ενότητας και δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Πελαγία είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Λασιθίου, στο τμήμα της δυτικής ακτής του κόλπου Μιραμπέλλου και στις υπώρειες της κορυφής «Λούτσι», σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 310. Απέχει περίπου 15 χλμ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λιμνών του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Λιμνών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η εκκλησία της Αγίας Πελαγίας, στη νότια είσοδο του οικισμού Ο ναός Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Μιχάλης Καβαλιέρης

Ο Μιχάλης Καβαλιέρης (γεν. Αιτωλικό, 16 Οκτωβρίου 1965) είναι παλαίμαχος, πρώην διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως μέσο-επιθετικός, με αξιοσημείωτη παρουσία στην Α΄Εθνική Κατηγορία, με τη φανέλα του Λεβαδειακού.

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό από το ερασιτεχνικό σωματείο του Α.Σ. Παπάγου και το καλοκαίρι του 1986 υπόγραψε στο Λεβαδειακό. Το 1987 κέρδισε την άνοδο στην Α΄Εθνική, στην οποία έπαιξε με την ομάδα της Λειβαδιάς για 4 σεζόν, από το 1988 έως και το 1991, συμπληρώνοντας 90 συμμετοχές σε επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και 3 τέρματα. Επόμενοι σταθμοί στην σταδιοδρομία του ήσαν ο Ατρόμητος Αθηνών, η Δόξα Βύρωνα, ο Παναιγιάλειος, ο Γ.Σ. Μαρκό, η Α.Ε. Χαλανδρίου, ο Βύζας Μεγάρων και ο Νέος Αίας Παλλήνης. Μετά τη λήξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Μιχάλης Καβαλιέρης θήτευσε σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της ΕΠΣΑ, όπως ο Κεραυνός Κερατέας (σαν παίκτης προπονητής), η Ένωση Ερυθραίας/Κηφισιάς κ.α. Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 εργάζεται κυρίως σαν βοηθός του Τάκη Λεμονή, στον Ολυμπιακό, στην Ομόνοια Λευκωσίας, στον Πανιώνιο και στον Παναιτωλικό. Γενικά ο Μιχάλης Καβαλιέρης ήταν βοηθός του Τάκη Λεμονή σε όλες τις ομάδες που πήγε ο Λεμονής από το 2000 και μετά. Το Δεκέμβριο του 2016 ο Καβαλιέρης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού Λαυρίου. Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα "40 Χρόνια ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000) Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ") Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
Αναγέννηση Λάρνακας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννηση Αγίου Ιωάννη Λάρνακας (ή η Αναγέννηση Λάρνακας), ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Ιωάννη στη Λάρνακα της Κύπρου. Η ομάδα έχει 8 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας της Κύπρου.

 Η Αναγέννηση ιδρύθηκε το 1945 στην λαϊκή συνοικία του Αγίου Ιωάννη στην Λάρνακα με το όνομα Μορφωτικός Αθλητικός Σύλλογος Αγίου Ιωάννη Λάρνακας. Το 1948 μετονόμαστηκε σε Αθλητικός Σύλλογος Αναγέννηση Αγίου Ιωάννη Λάρνακας. Χρώματα της ομάδας υπήρξαν το κόκκινο και το λευκό. Η Αναγέννηση ανέπτυξε αθλητική δράση με τμήματα ποδοσφαίρου, πετόσφαιρας και στίβου. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Αναγέννησης εντάχθηκε το 1960 στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Παρέμεινε στη Β΄ κατηγορία μέχρι το 1970, οπόταν και υποβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. Ακολούθησαν ακόμη 3 περίοδοι στην Γ΄ Κατηγορία, μέχρι το 1973, χρονιά που αποχώρησε από την ΚΟΠ. Συνέχισε για κάποιο χρονικό διάστημα στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ και στη συνέχεια ανέστειλε την λειτουργία της. Η Αναγέννηση συνεχίζει να υφίσταται σαν πολιτιστικό σωματείο. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακα-Πάφου.2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 3 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας.3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου.4Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε 2 ομίλους. Η Αναγέννηση συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Αμμοχώστου. «Αναγέννηση Λάρνακας:Μια ωραία πλούσια ζωή». Χαραυγή: σελ. 5. 11 Ιουλίου 1963.
Μαρία της Αντιόχειας-Αρμενίας

Η Μαρία, γαλλ. Marie de Poitiers (1215 - 1257) από τον Οίκο του Πουατιέ ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αντιόχειας και με τον γάμο της έγινε κυρία της Τύρου.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου-Ρουπέν πρίγκιπα της Αντιόχειας & διεκδικητή της Αρμενίας και της Ελβίς των Λουζινιάν, κόρης του Αμωρί Β΄ της Ιερουσαλήμ. Η μητέρα του Ραϋμόνδου-Ρουπέν, η Αλίκη των Ρουπενιδών ήταν κυρία του Τορόν, το οποίο είχε καταληφθεί από τους Μουσουλμάνους. Το 1227 ο Φρειδερίκος Β΄ της Γερμανίας, στο τέλος της ΣΤ΄ Σταυροφορίας, διαπραγματεύθηκε την επιστροφή των εδαφών που είχε καταλάβει ο Σαλαδίνος και το έλαβε. Η Αλίκη το ζήτησε και τη διαδέχθηκε η Μαρία ως κυρία του Τορόν. Η Αλίκη ήταν κόρη του Ρουπέν Γ΄ της Αρμενίας. Έπρεπε να τον διαδεχθεί, αλλά την εξουσία σφετερίστηκε ο αδελφός του Λέων Β΄ της Αρμενίας και η κόρη του τελευταίου Ισαβέλλα της Αρμενίας. Η Αλίκη και ο γιος της Ραϋμόνδος-Ρουπέν διεκδίκησαν τον θρόνο. Το ίδιο και η Μαρία, χωρίς όμως επιτυχία. Παντρεύτηκε το 1240 τον Φίλιππο των Μονφώρ κύριο της Τύρου, πιο πριν κύριο του Καστρ στο Λανγκεντόκ, και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. 1283, κύριος της Τύρου και του Τορόν. Ονφρουά/Χάμφρεϋ απεβ. 1284, κύριος της Τύρου. Νυμφεύτηκε την κυρία της Βηρυτού. Αλίκη, Ελβίς, ζούσαν το 1282 και το 1295. Cawley, Charles, JERUSALEM NOBILITY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. http://generoyer.free.fr/H-PhilippedeMONTFORT.htm
Βόλφγκανγκ του Νόιμαρκτ

Ο Βόλφγκανγκ ο πρεσβύτερος, γερμ. Wolfgang (31 Οκτωβρίου 1494 - 2 Απριλίου 1558) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν παλατινός κόμης του Νόιμαρκτ (Neumarkt) και κυβερνήτης του Άνω Παλατινάτου.

 Ήταν ο όγδοος γιος του Φιλίππου εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ. Οι γονείς του τον προώθησαν να σταδιοδρομήσει στην Εκκλησία. Έγινε αρχιμανδρίτης (canon) στο Άουγκσμπουργκ, στο Βύρτςμπουργκ και στο Σπάυερ. Το 1515 έγινε πρύτανης (rector) του Πανεπιστημίου του Βίττενμπεργκ. Το 1522 έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος. Δύο έτη μετά έγινε πάλι κοσμικός και έλαβε ως πρόσοδο το Νόιμαρκτ. Το 1544 ορίστηκε κυβερνήτης του Άνω Παλατινάτου στο Άμπεργκ. Ήταν φίλος και προστάτης των Επιστημών. Απεβίωσε το 1558 άγαμος και τάφηκε στο ναό του Αγ. Πνεύματος στη Χαιδελβέργη. Michael Masson: Das Königshaus Bayern: genealogisch bearbeitet und mit historisch-biographischen Notizen erläutert, self-published, 1854, p. 102 Bayerische numismatische Gesellschaft: Mitteilungen der Bayerischen numismatischen Gesellschaft, vols. 7-10, self-published, 1888, p. 149
Γήπεδο Δόξας Δράμας

Το Γηπέδο Δόξας Δράμας είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων που χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες και βρίσκεται στην πόλη της Δράμας. Αποτελεί τη φυσική έδρα του Γ.Σ. Δόξα Δράμας και έχει χωρητικότητα 10.000 καθήμενων θεατών.

 Στα πρώτα χρόνια του, ο σύλλογος προσπαθούσε να βρει ένα χώρο ώστε να μπορέσει να έχει μια σταθερή έδρα. Τα κατάφερε το 1953, όταν έπειτα από δωρεά του Αθανάσιου Δουμπέσα, παραχωρήθηκε στον σύλλογο η έκταση ώστε να μπορέσει να χτιστεί το γήπεδο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αφού ξαναχτίστηκε από την αρχή το γήπεδο, διέθετε μόνο μια εξέδρα, την δυτική. Τη δεκαετία του 80, χτίστηκε το (βόρειο) πέταλο του γηπέδου, ενώ την ίδια δεκαετία έγινε η προσπάθεια να χτιστεί και η ανατολική εξέδρα αλλά τα έργα για πολλά χρόνια σταμάτησαν με αποτέλεσμα να μείνει ημιτελής έως που το 2011 ολοκληρώθηκε μαζί με εκτενείς εργασίες ανακαίνισης που έλαβαν χώρα εκείνη την περίοδο. Το ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο πραγματοποιήθηκε κατά την αγωνιστική περίοδο 1979-80 του Πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής στο ματς της Δόξα Δράμας με τον Παναθηναϊκό (τελικό σκορ 0-0), όπου κόπηκαν συνολικά 10.506 εισιτήρια. Το Γήπεδο Δόξας Δράμας στην ιστοσελίδα stadia.gr.
Κινηματογραφιστής

Κινηματογραφιστής ή διευθυντής φωτογραφίας είναι ο επικεφαλής του συνεργείου στα γυρίσματα ενός κινηματογραφικού έργου, αλλά και σε τηλεοπτικές παραγωγές, ζωντανές μεταδόσεις κ.λπ. Η μελέτη και η άσκηση της ειδικότητας αυτής αναφέρεται με τον όρο κινηματογραφία.

 Μερικοί δημιουργοί ταινιών έχουν την άποψη ότι κινηματογραφιστής είναι το άτομο που διευθύνει τις κάμερες και τον φωτισμό και ο διευθυντής φωτογραφίας έχει να κάνει με τις φωτογραφικές πτυχές της ταινίας, όπως το καδράρισμα, τα κοστούμια, το μακιγιάζ και τον φωτισμό της ταινίας, αλλά και το ρόλο του βοηθού παραγωγής στη διόρθωση χρωμάτων. Ο κινηματογραφιστής διαλέγει την κάμερα, το φιλμ, τους φακούς, τα φίλτρα κ.λπ., ώστε να αποτυπώσει μια σκηνή με βάση τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Η σχέση μεταξύ κινηματογραφιστή και σκηνοθέτη ποικίλλει: πολλοί σκηνοθέτες δίνουν ελευθερία κινήσεων στους κινηματογραφιστές, ενώ άλλοι δεν τους επιτρέπουν σχεδόν καμία πρωτοβουλία, ούτε καν να επιλέξουν τη θέση της κάμερας και τον φακό. Συνήθως, ο σκηνοθέτης μεταφέρει στον κινηματογραφιστή τι ακριβώς θέλει από μία σκηνή και του δίνει την ανάλογη ελευθερία ώστε να πετύχει το ζητούμενο οπτικό αποτέλεσμα. Στην Ελλάδα, το 2013, ιδρύθηκε η Eνωση Ελλήνων Κινηματογραφιστών "με σκοπό την ανάδειξη, προώθηση και διάδοση της τέχνης της φωτογραφίας του Κινηματογράφου" σύμφωνα με τα πρότυπα αντίστοιχων ενώσεων του εξωτερικού, όπως η ASC των Ηνωμένων Πολιτειών και η BSC του Ηνωμένου Βασιλείου. Cinematography.com International Cinematographers Guild Burns, Paul The History of the Discovery of Cinematography Αρχειοθετήθηκε 2020-10-05 στο Wayback Machine.
Ένταση ήχου

Ως ένταση ήχου ορίζεται η ισχύς του ηχητικού κύματος ανά μονάδα επιφανείας ή αλλιώς η ενέργεια που μεταφέρει το ηχητικό κύμα ανά μονάδα επιφανείας και ανά μονάδα χρόνου.

 Αν είναι γνωστή η μεταβολή της πίεσης του αερίου στο οποίο διαδίδεται ένα ηχητικό κύμα και η εγκάρσια ταχύτητα των μορίων του αερίου η μέση ένταση δίνεται από την παρακάτω σχέση: I = 1 T ∫ 0 T P ( t ) v ( t ) d t {\displaystyle I={\frac {1}{T}}\int _{0}^{T}P(t)v(t)\,dt} (όπου P η ακουστική/ηχητική πίεση και υ η εγκάρσια ταχύτητα των μορίων του αέρα) Στην περίπτωση σφαιρικής διάδοσης του ήχου, η ένταση του ήχου σε απόσταση r από την πηγή δίνεται από την παρακάτω σχέση I r = W A = W 4 π r 2 {\displaystyle I_{r}={\frac {W}{A}}={\frac {W}{4\pi r^{2}}}} (όπου W η ισχύς της ηχητικής πηγής και r η απόσταση από την πηγή) Η ένταση μετριέται στο S.I. σε W/m2 (Βατ ανά τετραγωνικό μέτρο). Η ελάχιστη ένταση που γίνεται αντιληπτή στο ανθρώπινο αυτί αντιστοιχεί σε 10-12 W/m2 . Η ένταση αυτή αντιστοιχεί σε ηχητική πίεση 20 μPa (η οποία αναφέρεται στην βιβλιογραφία και ως κατώφλι ακουστότητας). Η στάθμη της έντασης του ήχου μετριέται σε Ντεσιμπέλ (decibel). Η μονάδα Ντεσιμπέλ εκφράζει την διαφορά στάθμης ενός ήχου έντασης Ι προς την ένταση του κατωφλίου ακουστότητας (10-12 W/m2). Ως στάθμη έντασης σε dB ορίζεται το δεκαπλάσιο του δεκαδικού λογάριθμού της έντασης του ήχου προς την ένταση του κατωφλίου ακουστότητας, και περιγράφεται μαθηματικά από την σχέση: L I = 10 log 10 ⁡ ( I 1 I 0 ) d B {\displaystyle L_{\mathrm {I} }=10\,\log _{10}\left({\frac {I_{1}}{I_{0}}}\right)\ \mathrm {dB} \,} Η στάθμη έντασης του ήχου είναι σχεδόν ίση με την στάθμη ηχητικής πίεσης. Το όριο πόνου του ανθρώπινου αυτιού λόγω έντασης ήχου είναι τα 120dB. Εκθεση σε ήχους πάνω από 120dB είναι επικίνδυνη και μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα ακοής ή και κώφωση. Επίσης παρατεταμένη και συνεχής έκθεση σε ήχους άνω των 90dB δημιουργεί προβλήματα στην ακοή. Physics - Raymond A. Serway, τόμος ΙΙΙ Ένταση Ηχορύπανση Ντεσιμπέλ
Κοκκινελίδες

Η οικογένεια Κοκκινελίδες (Coccinellidae) της τάξης των κολεοπτέρων είναι έντομα που το μέγεθός τους κυμαίνεται από 0,5 ως 150 χιλιοστά που περιλαμβάνει περίπου 5.000 είδη με παγκόσμια εξάπλωση.

 Χαρακτηριστικά που τα διακρίνουν από τα υπόλοιπα έντομα είναι ο σκληρός δερμάτινος εξωσκελετός και οι σκληρές και με μεγάλη εναπόθεση χιτίνης μπροστινές πτέρυγες, που έχουν διαμορφωθεί σε έλυτρα. Οι οπίσθιες πτέρυγες είναι μεβρανώδεις και τα στοματικά τους μόρια είναι μασητικού τύπου. Έχουν ημισφαιρικό σώμα, με κίτρινα, κόκκινα ή μαύρα έλυτρα που καλύπτουν την κυρτή ράχη και φέρουν διάσπαρτες κηλίδες. Το κεφάλι τους, μικρό και σχεδόν κρυμμένο μέσα στον προθώρακα, φέρει ροπαλοειδείς, κοντές και συσταλτές κεραίες. Γεννούν πολλά αβγά, τα οποία συχνά έχουν διαφορετικό χρώμα στα διάφορα είδη, ενώ οι προνύμφες που αναπτύσσονται από αυτά είναι επιμήκεις και διαθέτουν μάτια.Τα είδη του γένους συναντώνται και στην Ελλάδα, όπου είναι γνωστά με τις κοινές ονομασίες λαμπρίτσα και πασχαλίτσα. Ένα από τα πιο γνωστά είδη είναι η Κοκκινέλη η επτάστικτη (λατ. Sepetem και Punacta= ποίκιλμα, στίξη) που διακρίνεται από τα κόκκινα έλυτρά της που φέρουν επτά μαύρες κηλίδες. Αν εξαιρεθούν ορισμένα επικίνδυνα για τις γεωργικές καλλιέργειες είδη που προσβάλλουν τα αγγούρια και τα κολοκύθια (Epilachna crysomelina) και η εικοσιτετράστικτη (quatuordecimpunctata) που βλάπτει τις καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών και ψυχανθών οι υπόλοιπες κοκκινελίδες είναι πολύ ωφέλιμα έντομα στη γεωργία. Η χρησιμότητά τους ως παράγοντες βιοελέγχου οφείλεται στο γεγονός ότι στα στάδια τόσο του τέλειου εντόμου όσο και της προνύμφης τρέφονται με άλλα έντομα, κυρίως παρασιτικά ομόπτερα των φυτών, όπως οι αφίδες και οι κοχελίνες ή ψώρες.
Φερδινάνδος Γκοντζάγκα

O Φερδινάνδος, ιταλ. Ferrante I, (26 Απριλίου 1587 - 29 Οκτωβρίου 1626) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Μάντοβας και Δούκας του Μομφερράτου (1612 - 1626).

 Γεννήθηκε στη Μάντοβα και ήταν ο δεύτερος γιος του Βικέντιου Α΄ και της Ελεονώρας των Μεδίκων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Το 1607 ορίστηκε καρδινάλιος, όντας 20ετής. Το Φεβρουάριο του 1612 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Δ΄ ως δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Δέκα μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους ο αδελφός του απεβίωσε· ο Φερδινάνδος εγκατέλειψε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία και έγινε δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Το 1616 νυμφεύτηκε μυστικά την Καμίλα Φαά, αλλά τη διαζεύχθηκε το ίδιο έτος. Γιος τους ήταν ο Φραγκίσκος, αλλά επειδή ο γάμος ήταν μοργανατικός, δεν μπορούσε να διαδεχθεί τον πατέρα του. Το επόμενο έτος ο δούκας νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων. Το 1626 απεβίωσε ο Φερδινάνδος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Βικέντιος Β΄. Ο γιος του Φραγκίσκος, το 1630 κατά την πολιορκία της Μάντοβας, απεβίωσε από λοιμό ή φονεύθηκε. Η Καμίλα Φαά επέστρεψε στο σύζυγό της που την έδιωξε και έγινε μοναχή. Τη δραματική ζωή της την έκανε έργο ο Πάολο Τζιακομέτι. Το 1616 νυμφεύτηκε μυστικά την Καμίλλα Φαά ντι Μπρούνο σε μοργανατικό γάμο και είχε τέκνο: Φραγκίσκος-Υάκινθος-Θεόδωρος-Ιωάννης 1616-1630, απεβίωσε 14 ετών. Ήταν κύριος του Μπιαντζέ και προνομιακός ιερέας του μεγάλου αβαείου Πολιρόνε των Βενεδικτίνων στη Μάντοβας.Το 1617 νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Μεδίκων, κόρη του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης· δεν απέκτησαν απογόνους. μέγας μάγιστρος του Τάγματος του Σωτήρος. ιππότης του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου της Μάλτας.
Λίντια Κορσακούβνα

Η Λίντια Κορσακούβνα (πολωνικά: Lidia Korsakówna), με πραγματικό όνομα Λίντια Κόρσακ-Μπρουσικιέβιτς (Lidia Korsak-Brusikiewicz) (17 Ιανουαρίου 1934, Μπαρανοβίτσε - 6 Αυγούστου 2013, Κονστάντσιν-Γεζιόρνα), ήταν Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Η Λίντια γεννήθηκε στο έδαφος της σημερινής Λευκορωσίας. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έζησε με τους γονείς της στο Βάουμπζιχ. Στη δεκαετία του 1950, έπαιξε στο Κρατικό Σύνολο Τραγουδιού και Χορού «Mazowsze» (στο οποίο συμπεριλαμβανόταν η Ιρένα Σάντορ). Το 1953-1954 έπαιξε στο Θέατρο Σάτυρας στο Κατοβίτσε, από το 1955 συνδέθηκε με την ομάδα του Θεάτρου Syrena στη Βαρσοβία. Το 1960 πέρασε σε εξωσχολικές εξετάσεις υποκριτικής. Το 1987 συνταξιοδοτήθηκε. Στις 16 Ιουνίου 2011, το Δημοτικό Συμβούλιο της Βαρσοβίας έδωσε στην Κορσακούβνα τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη της Βαρσοβίας. Ο σύζυγός της, από το 1963, ήταν ο ηθοποιός Καζίμιες Μπρουσικιέβιτς (1926-1989). Απέκτησαν μία κόρη, την ηθοποιό Λουτσίνα Μπρουσικιέβιτς.Πέθανε στο Σπίτι των Βετεράνων Καλλιτεχνών της Πολωνικής Σκηνής στο Σκολίμουφ, όπου έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της. Στις 12 Αυγούστου 2013, η ηθοποιός θάφτηκε στον οικογενειακό τάφο στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι (K-2-55). 0466671 Λίντια Κορσακούβνα στην IMDb Λίντια Κορσακούβνα στη βάση της Πολωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Λίντια Κορσακούβνα στο Culture.pl
Άγιος Δημήτριος Κορινθίας

Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξυλοκέριζας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός στην ανατολική Κορινθία, στο πεδινό τμήμα βόρεια των Ονείων ορέων, μεταξύ Κεχριών και Εξαμιλίων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 115. Απέχει 8 χλμ. περίπου Ν. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ξυλοκερίζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ξυλοκερίζης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, κτίσμα του 1954, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Όταν οι γυναίκες έχασαν την ουρά (ταινία)

Όταν οι γυναίκες έχασαν την ουρά (ιταλικά: Quando le Donne Persero la Coda), είναι μια κωμωδία Ιταλικής παραγωγής 1972 σε σκηνοθεσία Πασκουάλε Φέστα Καμπανίλε. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι η Ζέντα Μπέργκερ και ο Λάντο Μπουζάνκα. Η ταινία αυτή αποτελεί την δεύτερη συνέχεια από την πρώτη "Όταν οι γυναίκες είχαν ουρά.

 Η Φίλι (Σέντα Μπέργκερ) και οι άλλοι άνθρωποι των σπηλαίων ζουν μια ανέμελη, αν και βαρετή ζωή μέσα σε ένα σκελετό δεινόσαυρου. Αλλά όταν ο Χαμ (Λάντο Μπουζάνκα) τους εισάγει στην έννοια του νομίσματος και της οικονομίας, οι ζωές τους καταρρέουν. Συν τοις άλλοις, η Φίλι αρχίζει να ερωτεύεται τον Χαμ. Όταν οι γυναίκες έχασαν την ουρά στην IMDb (Αγγλικά)
Τατιάνα Στεφανίδου

Η Τατιάνα Στεφανίδου (Αθήνα, 18 Απριλίου 1970) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια. Κατάγεται από τη Φτελιά Δράμας. Γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1970 στην Αθήνα από τους Άννα και Μίμη Στεφανίδη, ενώ έχει και έναν αδελφό, τον Δημήτρη. Αποφοίτησε από τα Αρσάκεια - Τοσίτσεια Σχολεία και έπειτα ακολούθησε σπουδές χορού στην Σχολή Τεχνών του Αμβούργου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, φοίτησε στο τμήμα δημοσιογραφίας του ANT1 MediaLab.

 Έχει συνεργαστεί με την ΕΡΤ και με την εφημερίδα Απογευματινή. Ο επόμενος χρόνος τη βρήκε στο κανάλι του Αμαρουσίου παρουσιάζοντας δελτία ειδήσεων δίπλα στον Τέρενς Κουίκ και ως συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Παπαδάκη στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του ΑΝΤ1 Καλημέρα Ελλάδα (1994-1996). Alpha, Tempo και Alter είναι οι επόμενοι τηλεοπτικοί σταθμοί στους οποίους παρουσίασε εκπομπές lifestyle όπως: Γυάλινος τοίχος (2000-2002), Καινούργια ημέρα (2000), Φύλλο και φτερό (2002-2003), Με το γάντι (2003-2004) και Αποκλειστικά (2004-2005). Έπειτα επέστρεψε στον ΑΝΤ1 και παρουσίασε για δύο χρόνια την εκπομπή Αποκάλυψη τώρα (2004-2006). Παρουσίασε την κοινωνική εκπομπή στον ΑΝΤ1 Αξίζει να το δεις (2006-2010). Το ίδιο κανάλι τής ανέθεσε να παρουσιάσει και τον διαγωνισμό ομορφιάς Σταρ Ελλάς (2006-2008), το Fame Story 3 (2004-2005) και το Big Mother που αργότερα μετονομάστηκε σε Big Brother (2005). Το συμβόλαιο της με τον τηλεοπτικό σταθμό έληξε το 2010. Έχει παρουσιάσει τις εκπομπές Αξίζει να το ζεις (2010-2011), Μίλα (2011-2014) και Μία (2014-2015) στο Star. Το καλοκαίρι του 2015 πήρε μεταγραφή στο Epsilon και παρουσίαζε την εκπομπή Tatiana Live (2015-2018). Παρουσίαζε τις εκπομπές Μαζί σου (2018-2019) και Μαζί σου: Σαββατοκύριακο! (2019-2020) στον ΣΚΑΪ. Το 2020 ανέλαβε την παρουσίαση της ενημερωτικής εκπομπής Τ-live στον Alpha όπου παρουσιάζει μέχρι και σήμερα. Τον Ιανουάριο του 2008 διαγράφηκε για 1,5 χρόνο από την ΕΣΗΕΑ, επειδή συμμετείχε σε διαφήμιση για αλυσίδα σουπερμάρκετ. Η οριστική διαγραφή της από τον οργανισμό για τον ίδιο λόγο έλαβε χώρα το Δεκέμβριο του 2010. Από το 1995 μέχρι το 2002 υπήρξε παντρεμένη με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Σταυρόπουλο. Το ζευγάρι χώρισε πολύ νωρίτερα, αλλά άργησε να βγει το διαζύγιό τους. Το 2003 παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Νίκο Ευαγγελάτο και απέκτησε δύο παιδιά, τον Νικόλα (γενν. 1999) και την Λυδία (γενν. 2004). Στεφανίδου στο Facebook
Ριβόσωμα

Το ριβόσωμα είναι μικρό κυτταρικό σωματίδιο. Ο κύριος ρόλος του είναι η συμβολή του στη σύνθεση πρωτεϊνών. Τα ριβοσώματα αποτελούνται από πρωτεΐνες και RNA. Σε αυτά γίνεται η σύνθεση των πρωτεϊνών. Τα ριβοσώματα υπάρχουν ελεύθερα στο κυτταρόπλασμα, στο αδρό ενδοπλασματικό δίκτυο, στα μιτοχόνδρια και στους χλωροπλάστες.

 Τα ριβοσώματα αποτελούν σημαντικές δομικές μονάδες του κυττάρου. Παρατηρήθηκαν για πρώτη φορά στα μέσα των 1950 από τον Ρουμάνο βιολόγο Γκεόργκε Παλάντε στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και χαρακτηρίσθηκαν σαν πυκνά μόρια ή οργανίδια, μελέτη που του χάρισε το Νόμπελ. Ο όρος ριβόσωμα προτάθηκε από τον επιστήμονα Ρίτσαρντ Μπ. Ρόμπερτς το 1958. Τα ριβοσώματα είναι περίπου 20 nm σε διάμετρο και αποτελούνται από 65% ριβοσωμικό RNA και 35% ριβοσωμικές πρωτεΐνες που είναι γνωστές σαν ριβονουκλεοπρωτεΐνες. Στο ριβόσωμα το αγγελιοφόρο RNA (mRNA) μεταφράζεται ώστε να κτιστεί η πολυπεπτιδική αλυσίδα π.χ. μια πρωτεΐνη χρησιμοποιώντας αμινοξέα που μεταφέρονται με το μεταφορικό RNA (tRNA). Το ριβόσωμα μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα τεράστιο ένζυμο αλλά παρότι ότι περιέχει πολλές πρωτεΐνες, οι ενεργοί υποδοχείς του αποτελούνται από RNA. Έτσι τα ριβοσώματα ταξινομούνται σήμερα σαν ριβόζυμα. Τα ριβοσώματα κτίζουν πρωτεΐνες χρησιμοποιώντας γενετικές πληροφορίες που βρίσκονται στο αγγελιοφόρο RNA. Τα ελεύθερα ριβοσώματα αιωρούνται στο κυτταρόπλασμα ή συνδέονται με το ενδοπλασματικό δίκτυο ή στην πυρηνική μεμβράνη. Δεδομένου ότι τα ριβοσώματα είναι ριβοζύμες θεωρούνται ότι είναι εξελικτική μορφή του RNA.Ενώ η κατάλυση του πεπτιδικού δεσμού ενέχει την υδροξυλίωση του C2' του φωσφόρου της αδενοσίνης του tRNA με έναν μηχανισμό παλινδρόμησης πρωτονίων, η συνολική λειτουργία των ριβοσωμάτων (π.χ. μετακίνηση) εξαρτάται από τις αλλαγές της πρωτεϊνικής διάταξης. Η δομή και λειτουργία των ριβοσωμάτων και των συνδεδεμένων μορίων που είναι γνωστά σαν συσκευή μετάφρασης αποτέλεσε το επίκεντρο επιστημονικής μελέτης από το 1920 και αποτελεί ακόμα και σήμερα πεδίο ιδιαίτερα ενεργής μελέτης. Τα ριβοσώματα αποτελούνται από 2 υπομονάδες που συνδέονται μεταξύ τους και συνεργάζονται στην μετάφραση του mRNA σε πολυπεπτιδική αλυσίδα κατά τη διάρκεια της πρωτεϊνοσύνθεσης. Στα προκαρυωτικά κύτταρα οι υπομονάδες αποτελούνται απο1-2 ενώ τα ευκαρυωτικά κύτταρα από 1 έως 3 πολύ μεγάλα μόρια RNA (ριβοσωμικό RNA ή rRNA) και πολλά μικρότερα πρωτεϊνικά μόρια. Μελέτες με κρυσταλλογραφία ότι δεν υπάρχουν ριβοσωμικές πρωτεΐνες κοντά στο σημείο αντίδρασης της σύνθεσης της πολυπεπτιδικής αλυσίδας. Αυτό το εύρημα υπαινίσσεται ότι τα πρωτεϊνικά συστατικά των ριβοσωμάτων δρουν περισσότερο εμμέσως σαν το σκελετό που ίσως ενισχύει την ικανότητα του rRNA να συνθέτει πρωτεΐνες παρά άμεσα με το να συμμετέχουν στην κατάλυση. 70S Ribosome Architecture Animation of a working ribosome. Requires the Chime browser plugin from this site (where registration is required). Lab computer simulates ribosome in motion Information on ribosomes Molecule of the Month Αρχειοθετήθηκε 2009-10-27 στο Wayback Machine. © RCSB Protein Data Bank: Ribosome Αρχειοθετήθηκε 2010-11-14 στο Wayback Machine. Elongation Factors Αρχειοθετήθηκε 2011-03-16 στο Wayback Machine.
Το δέντρο που πληγώναμε

Το δέντρο που πληγώναμε είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1986. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Δήμο Αβδελιώδη, ο οποίος έγραψε και το σενάριο, ενώ ανέλαβε και την παραγωγή της ταινίας μαζί με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Ο τίτλος αναφέρεται στην επεξεργασία της μαστίχας, όπου για να ληφθεί το δάκρυ τα μαστιχόδεντρα κεντιούνται (πληγώνονται).

 Η ιστορία διαδραματίζεται στη Χίο του 1960. Δύο μικρά αγόρια και πολύ καλοί φίλοι έρχονται σε σύγκρουση λίγο πριν από το κλείσιμο του σχολείου για τις καλοκαιρινές διακοπές με αφορμή ένα άτυχο συμβάν. Το ένα παιδί βοηθά τη μητέρα του στη συγκομιδή της μαστίχας, ενώ το άλλο αποφεύγει τη δική του, που τον κυνηγά να τον τιμωρήσει με τον πλάστη. Αργότερα, στα μέσα του καλοκαιριού, οι δυο φίλοι ξαναβρίσκονται τυχαία. Το υπέροχο καλοκαίρι που θα περάσουν διακόπτεται σύντομα από την έλευση του φθινοπώρου. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Απριλίου 1987. Η ταινία έλαβε πολλές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Ανάμεσα τους, ειδική μνεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1986), βραβείο ευρωπαϊκής επιτροπής ταινιών νεότητας του Φεστιβάλ Βερολίνου (1987), Χρυσός Ελέφαντας καλύτερης ταινίας και Αργυρός Ελέφαντας σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Νέου Δελχί (1987). Συμμετείχε επίσης στην εβδομάδα κριτικής στο Φεστιβάλ των Καννών το 1987. Στην εφημερίδα Καθημερινή (3 Απριλίου 1987), ο κριτικός Νίκος Μπακογιαννόπουλος γράφει για την ταινία: Ο Δήμος Αβδελιώδης, στο «Δέντρο που πληγώναμε» ισορροπεί ανάμεσα στο γνωστό και στο άγνωστο, στο οικείο και στο μυστηριακό, στο πράο και στο άγριο. Κατορθώνει να μας ξεπλένει από το συσσωρευμένο ρύπο της ζωής κι από τα βαρίδια των χρόνων, με πολύ λίγες παραχωρήσεις στην παραδοσιακή απεικόνιση της παιδικής ηλικίας. Αντίρροπα, προσφέρει μια πρωταρχική αίσθηση, μιαν αληθινή επιστροφή στις πηγές των πρώτων συγκινήσεων. ...Το φιλμ ζωντανεύει προνομιακά τις πρωτογενείς εμπειρίες των παιδιών. Ήρεμα και τρυφερά, αλλά εσωτερικά, και με όλη την οξύτητα, την ένταση, τη βιαιότητα αυτών των εμπειριών. Πρώτα η φύση, ως πηγή ζωής, χαράς και μαζί ανησυχίας. Η εξερεύνηση των μυστηρίων της, η περιπέτεια της επαφής με τις θεμελιακές δυνάμεις, που μας ορίζουν: ο ήλιος, το νερό, το χρώμα, τα δέντρα (και τα μαστιχόδεντρα που τα «πληγώνουν» για να βγει το μαστίχι), τα ζώα και η θάλασσα, το πιο άγνωστο στοιχείο. ...Ως αληθινός ποιητής, ο Δήμος Αβδελιώδης κατορθώνει να μας χαρίσει εκείνη τη μαγική διάσταση της αποκαλυπτικής αίσθησης: Όταν τα πράγματα έχουν χαθεί ή όταν δεν έχουν ακόμη κατακτηθεί, τότε υπάρχουν και ακτινοβολούν περισσότερο. Ιδίως η ευτυχία. Το δέντρο που πληγώναμε στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Το δέντρο που πληγώναμε στην imdb Κριτική της ταινίας από τον Μανώλη Κρανάκη Κριτική της ταινίας από τον Σταύρο Γανωτή
Ειρηναίος Θείρσιος

Ο Ειρηναίος Θείρσιος (γερμ. Friedrich Thiersch) υπήρξε Γερμανός φιλέλληνας και ουμανιστής φιλόλογος, ο οποίος ονομάστηκε «Praeceptor Bavariae» («Διδάσκαλος της Βαυαρίας») και «Πατέρας της ουμανιστικής εκπαίδευσης» στη Βαυαρία. Η συνδρομή του για την ανάπτυξη της εκπαίδευσης στη Βαυαρία θεωρείται ότι ήταν ισάξια του αντίστοιχου Χούμπολντ στην Πρωσία. Στην Ελλάδα διέπρεψε κατά τα χρόνια του Όθωνα. Αν και το όνομά του στη γλώσσα του προφέρεται Φρίντριχ Τίερς, αυτός ο ίδιος καθιέρωσε στα ελληνικά την εξελληνισμένη εκδοχή «Ειρηναίος Θείρσιος».

 Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1784 στην Κίρσαϊντουνγκεν, που σήμερα βρίσκεται στη Σαξονία-Άνχαλτ. Οι γονείς του ήταν βιομήχανοι. Αρχικά επιδόθηκε στη σπουδή της θεολογίας και διορίστηκε καθηγητής στο γυμνάσιο του Γκαίτιγκεν. Το 1809 διορίστηκε καθηγητής του εκεί Πανεπιστημίου. Όταν ιδρύθηκε γυμνάσιο στο Μόναχο, έλαβε πρόσκληση να διδάξει εκεί, και ταυτόχρονα να αναλάβει την ιδιαίτερη μόρφωση των Βαυαρών βασιλοπαίδων. Ίδρυσε φιλολογικό τμήμα στη Βαυαρική Ακαδημία Επιστημών. Ήταν ένθερμος φιλέλληνας και από το 1812 εργάστηκε για να βοηθήσει την ανάπτυξη της παιδείας των ακόμα υπόδουλων Ελλήνων, ενώ στο σπίτι του είχε εγκαταστήσει ιδιαίτερη σχολή για νέους Έλληνες. Έπειτα, στα χρόνια της Ελληνικής επανάστασης του 1821 ενήργησε μέσα από τους φιλελληνικούς συλλόγους για τη συλλογή οικονομικών ενισχύσεων για την Ελλάδα. Ήταν εμπνευστής της ιδέας για τη δημιουργία της περίφημης Γερμανικής Λεγεώνας. Ο Τηρς συνέβαλε αρκετά στην υλοποίηση του σχεδίου του και τελικά ήρθε σε επαφή με τον Θεσσαλό προεστό και βαρώνο Θεοχάρη Ολύμπιο Κεφαλά, που βρισκόταν στην Τεργέστη, και ο οποίος τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ήρθε στην Ελλάδα για να υποβάλλει στις ελληνικές αρχές το σχέδιο του Τηρς. Το αίτημα έγινε αποδεκτό. Ήρθε στην Ελλάδα το 1831 και επιδόθηκε σε αρχαιολογικές μελέτες. Το 1851 συνέστησε επιτροπή για την επανόρθωση και μελέτη του Ερεχθείου που είχε καταστραφεί από τις μάχες με τις πολιορκίες της Αθήνας. Επέστρεψε στη Βαυαρία και τιμήθηκε από την πατρίδα του. Απεβίωσε στο Μόναχο στις 25 Φεβρουαρίου 1860. Εκτός των άλλων έργων του, σημαντικά είναι η «Ελληνική Γραμματική» (1812) η πιστότατη μετάφραση του Πίνδαρου στα γερμανικά (1820) και το «περί των εποχών της πλαστικής παρ Έλλησι» (1816) Επίσης δημοσίευσε ογκώδες και σπουδαιότατο σύγγραμμα στα Γαλλικά περί της σύγχρονης κατάστασης στην Ελλάδα (1833) σε δύο τόμους. Παύλος Διομήδης, επιμ. (21 Ιανουαρίου 1879). Εστία - αριθ. 160. Αθήνησι: Τύποις Κορίννης. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Friedrich Thiersch στο Wikimedia Commons
ΦΚ Μακεντόνιγια Γκιόρτσε Πέτροφ

Η ΦΚ Μακεντόνιγια Γκιόρτσε Πέτροφ (σλαβομακεδονικά: ФК Македонија Ѓорче Петров‎), είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από τα Σκόπια της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Ιδρύθηκε το 1932 με το όνομα ΧΑΣΚ και έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γκιόρτσε Πέτροφ (Стадион Ѓорче Петров) χωρητικότητας 3.000 θεατών. Την περίοδο 2008-09 κατέκτησε το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας ενώ τερμάτισε στη δεύτερη θέση την περίοδο 2005-06. Την ίδια περίοδο κατέκτησε το Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας (ποδόσφαιρο ανδρών) ενώ ήταν φιναλίστ την περίοδο 2008-09.

 Η ομάδα ιδρύθηκε το 1932 ως Χ.Α.Σ.Κ. (Χανριέβσκι Αματέρσκι Σπόρτσκι Κλούμπ, Х.А.С.К. - Ханриевски Аматерски Спортски Клуб). Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της η ομάδα μετονομάστηκε πολλές φορές και ήταν διαδοχικά γνωστή ως Πόμπεντα (Победа), Ρούνταρ (Рудар), Ιντουστριάλετς (Индустријалец), Λοκομοτίβα (Локомотива), και το 1970 Γιουγκοκόκτα (Југококта). Ο σύλλογος έλαβε τη σημερινή του ονομασία κατά την περίοδο 1989-1990 σε ανάμνηση του Γκιόρτσε Πέτροφ (1865, Βάρος Πρίλεπ, Οθωμανική Αυτοκρατορία - 1921, Σόφια, Βουλγαρία) έναν επαναστάτη της περιοχής. Επίσημη ιστοσελίδα (Σλαβομακεδονικά) Supporters Website (Σλαβομακεδονικά) Club info at MacedonianFootball (Αγγλικά) Football Federation of Macedonia (Σλαβομακεδονικά)
Νικόλαος Ρίτζος

Ο Νικόλαος Ρίτζος (Χάνδακας, 1440 - 1507) ήταν Έλληνας Αναγεννησιακός ζωγράφος στην Κρητική Σχολή. Ο πατέρας του ήταν ο διάσημος Κρητικός ζωγράφος Ανδρέας Ρίτζος, ο αδελφός του ο ζωγράφος Θωμάς Ρίτζος και γιος του ο επίσης διάσημος ζωγράφος Μανέα Ρίτζος. Ο Νικόλαος Ρίτζος και ο πατέρας του θεωρούνται ιδρυτές της Κρητικής Σχολής, επηρέασαν αμέτρητους ζωγράφους τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ιταλία. Η μορφή της τέχνης που χρησιμοποιούσαν ήταν η "Ελληνική μανιέρα", η κλασσική Ελληνο-Ιταλική μορφή που χρησιμοποιούσαν τον Μεσαίωνα στην Κρήτη. Οι σύγχρονοι τους ήταν ήταν οι διάσημοι ζωγράφοι Ανδρέας Παβίας, Νικόλαος Τζαφούρης και ο Άγγελος Ακοτάντος. Η επίδραση τους φάνηκε σε διάσημους μεταγενέστερους ζωγράφους όπως ο Μιχαήλ Δαμασκηνός, ο Πέτρος Λαμπάρδος και ο Εμμανουήλ Λαμπάρδος. Έχουν διασωθεί εννέα από τα έργα του.

 Γεννημένος στον Χάνδακα (1440) ο Νικόλαος Ρίτζος ήταν γιος του διάσημου ζωγράφου Ανδρέα Ρίτζου και της Μαρίας. Παντρεύτηκε την Φραντζέσκα Σακελλάρη αδελφή του Ιωάννη Σακελλάρη, καταγράφεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο με τον πατέρα του. Σύμφωνα με αρχεία από την Δημοκρατία της Βενετίας η μητέρα του πέθανε στον Χάνδακα (24 Αυγούστου 1482). Ο Νικόλαος Ρίτζος μοίρασε την κληρονομιά με τον πατέρα του, την περίοδο (1486 - 1492) καταγράφεται σε μια σειρά από συναλλαγές με τον πατέρα του. Ο μοναχός του Όρους Σινά στον Χάνδακα Γεράσιμος Κυπραίος τον προσκάλεσε να φυλάξει 24 πολύτιμα αντικείμενα. Ο Νικόλαος Ρίτζος δημιούργησε μια μεγάλη σειρά από πολύτιμα αντικείμενα όπως εικόνες, κρίνες και τρίπτυχα. Τα αρχεία αναφέρουν ότι σε περίπτωση που πέθαινε ο μοναχός θα αποστέλλονταν 16 εικόνες στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Ρόδο. Τα υπόλοιπα αντικείμενα θα αποστέλλονταν σε μοναστήρια στις Σποράδες και στην Αμοργό. Ο Νικόλαος Ρίτζος αναγνωρίστηκαν σε τρείς εικόνες και σε διάφορα έγγραφα στον Χάνδακα (1503). Η σύζυγος του καταγράφεται ως χήρα (16 Μαρτίου 1507), αυτό δείχνει ότι πέθανε την περίοδο 1503 - 1507. Η υπογραφή του ήταν "χείρ Νικολάου Ρίτζου υός του μαΐστρου Αν­δρέου". Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. Hatzidakis, Manolis & Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. Drakopoulou, Eugenia (2010). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume C. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.
Μαγκαντάν

Το Μαγκαντάν (ρωσικά: Магадан) είναι ρωσικό λιμάνι στην Οχοτσκική θάλασσα (ΒΔ Ειρηνικός), ευρισκόμενο ακριβώς 5.900 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας. Είναι η πρωτεύουσα και μοναδική πόλη της Περιφέρειας Μαγκαντάν και σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει 95.982 κατοίκους. Κύριες δραστηριότητες των κατοίκων είναι η ναυπήγηση πλοίων, η αλιεία και η διαμετακομιδή του χρυσού που εξάγεται από τα ορυχεία του ποταμού Κολιμά. Το κλίμα στο Μαγκαντάν είναι υποαρκτικό. Τον χειμώνα συνήθως συμπληρώνονται μέχρι και έξι μήνες με το θερμόμετρο συνεχώς κάτω του μηδενός. Ως συνέπεια αυτού, το λιμάνι κλείνει τους τέσσερις πρώτους μήνες του έτους αφού η θάλασσα παγώνει - σε περίπτωση ανάγκης, χρησιμοποιούνται παγοθραυστικά. Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται από -22 °C τον Ιανουάριο μέχρι +12 τον Ιούλιο. Στο εσωτερικό της περιφέρειας οι κατώτατες θερμοκρασίες είναι ακόμα πιο ακραίες. Η πόλη εξυπηρετείται από δύο αεροδρόμια, το Σοκόλ (κωδικός ΙΑΤΑ: GDX) και το μικρότερο Μαγκαντάν-13.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1933 από τον Εντουάρντ Μπέρζιν, διευθυντή της Ντάλστροϊ. Η Ντάλστροϊ ήταν ο οργανισμός που διαχειριζόταν τα προϊόντα των σταλινικών στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και σκοπός της νέας πόλης ήταν να αποτελέσει πύλη εισόδου (για τους κρατούμενους) και εξόδου (για τα πολύτιμα μέταλλα) των γκούλαγκ της ενδοχώρας. Κατά ειρωνεία της τύχης ο ίδιος ο Μπέρζιν συνελήφθη ως κατάσκοπος και τυφεκίσθηκε πέντε χρόνια αργότερα. Αν και τα περισσότερα γκούλαγκ (ιδίως αυτά στα οποία φυλακίζονταν πολιτικοί κρατουμένοι) έκλεισαν κατά την περίοδο της αποσταλινοποίησης, η μεταλλευτική δραστηριότητα συνεχίσθηκε είτε από ποινικούς κρατουμένους είτε από εργάτες επί πληρωμή. Κρίση άρχισε να παρατηρείται μόλις στη δεκαετία του '80 και κορυφώθηκε στη δεκαετία του '90, όταν οι περισσότερες επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν και έκλεισαν, δημιουργώντας στρατιές ανέργων στο Μαγκαντάν. Η τραγική ιστορία του Μαγκαντάν εξακολουθεί να στοιχειώνει το ρωσικό συλλογικό υποσυνείδητο. Ο δρόμος Μ56 που συνδέει την πόλη με το Γιακούτσκ, μήκους 2.032 χιλιομέτρων, αποκαλείται Δρόμος των Οστών, επειδή όσοι κατάδικοι πέθαιναν κατά την κατασκευή του θάβονταν επί τόπου κάτω από το χωμάτινο οδόστρωμα. Επίσης ακόμα και σήμερα το όνομα της πόλης είναι συνώνυμο με την εξορία, όπως επί παραδείγματι στην Ελλάδα ο Αη Στράτης. Πρώην πολιτικοί κρατούμενοι ήταν και οι διασημότεροι κάτοικοι του Μαγκαντάν, ο τενόρος Βαντίμ Κοζίν και ο ζωγράφος Νικολάι Γκέτμαν. Αμφότεροι απελευθερώθηκαν από τα γκούλαγκ το 1953 και αποφάσισαν να μείνουν στην πόλη, ως επικεφαλής μορφωτικών φορέων
Λεβ Λοσίνσκι

Ο Λεβ Ίλιτς Λοσίνσκι (στα ρωσικά: Лев Ильич Лошинский) είναι μαθηματικός και Σοβιετικός συνθέτης σκακιού που γεννήθηκε στη 17η Ιανουαρίου 1913 στη Βαρσοβία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 1976 στη Μόσχα. Ήταν ένα από τα πρώτα τέσσερα πρόσωπα που έλαβαν τον τίτλο του διεθνούς γκραντμάστερ για τη σύνθεση σκακιού κατά τη δημιουργία του βραβείου το 1972.

 Ο Λοσίνσκι έχει συνθέσει σχεδόν 400 προβλήματα. Πάνω από εκατό έχουν κερδίσει τα πρώτα βραβεία. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους προβληματιστές. Ειδικευμένος στα ορθόδοξα προβλήματα, κέρδισε τα πρώτα εννέα σοβιετικά πρωταθλήματα επίλυσης προβλημάτων σε τρεις γύρους (από το 1945 έως το 1968) και τέσσερα πρωταθλήματα σύνθεσης στην κατηγορία των προβλημάτων δύο βολών (1947-1948, 1949- 1952, 1953-1955 και 1959-1961) καθώς και το πρωτάθλημα 1965-1966 στην κατηγορία των προβλημάτων σε περισσότερες από τρεις βολές. Ο Λοσίνσκι ήταν καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Giffard, Nicolas· Biénabe, Alain (2009). Le Nouveau Guide des échecs. Traité complet. Bouquins. Paris: Robert Laffont. σελ. 1557. ISBN 978-2-221-11013-3. Giffard, Nicolas· Biénabe, Alain (2009). Le Nouveau Guide des échecs. Traité complet. Bouquins. Paris: Robert Laffont. σελ. 1557. ISBN 978-2-221-11013-3. Giffard, Nicolas· Biénabe, Alain (2009). Le Nouveau Guide des échecs. Traité complet. Bouquins. Paris: Robert Laffont. σελ. 1557. ISBN 978-2-221-11013-3. σύνδεσμος= Le Lionnais, François· Maget, Ernst (1967). Dictionnaire des échecs. Paris: Presses universitaires de France. σελ. 227. Le Lionnais, François· Maget, Ernst (1967). Dictionnaire des échecs. Paris: Presses universitaires de France. σελ. 227. Le Lionnais, François· Maget, Ernst (1967). Dictionnaire des échecs. Paris: Presses universitaires de France. σελ. 227. σύνδεσμος= Hooper, David· Whyld, Kenneth (1992). The Oxford Companion to Chess (στα Αγγλικά). Oxford University Press. σελ. 235. ISBN 0-19-866164-9. Hooper, David· Whyld, Kenneth (1992). The Oxford Companion to Chess (στα Αγγλικά). Oxford University Press. σελ. 235. ISBN 0-19-866164-9. Hooper, David· Whyld, Kenneth (1992). The Oxford Companion to Chess (στα Αγγλικά). Oxford University Press. σελ. 235. ISBN 0-19-866164-9. σύνδεσμος=
Κουνιγούνδη της Αυστρίας

Η Κουνιγούνδη της Αυστρίας (γερμανικά: Kunigunde von Österreich, 16 Μαρτίου 1465 - 6 Αυγούστου 1520), μέλος του Οίκου των Αψβούργων, ήταν δούκισσα της Βαυαρίας από το 1487 έως το 1508 μέσω του γάμου της με τον δούκα Αλβέρτο Δ' της Βαυαρίας του Οίκου του Βίττελσμπαχ.

 Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1465 στο Βίνερ Νόιστατ και ήταν κόρη του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ και της αυτοκράτειρας Ελεονώρας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου της Πορτογαλίας. Ήταν η τέταρτη από τα πέντε παιδιά που απέκτησε το αυτοκρατορικό ζευγάρι, αν και μόνο εκείνη μαζί με τον αδελφό της Μαξιμιλιανό επιβίωσαν ως την ενηλικίωσή τους.Η Κουνιγούνδη, σε αντίθεση με προηγούμενες αρχιδούκισσες, εκπαιδεύτηκε στους τομείς της ανάγνωσης, της γραφής, της κεντητικής, της ιππασίας, του κυνηγιού, της αστρονομίας και των μαθηματικών. Το 1470 ο βασιλιάς της Ουγγαρίας Ματθαίος Κορβίνος ζήτησε το χέρι της, όμως ο Φρειδερίκος Γ΄ του το αρνήθηκε. Όταν η Κουνιγούνδη ήταν σε ηλικία δεκαπέντε ετών το 1480, έγινε η επίσημη παρουσίασή της στη Βιέννη κατά την επίσκεψη του Γεωργίου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ στην αυλή του Φρειδερίκου. Έπειτα στάλθηκε για λόγους ασφαλείας στο Γκρατς και στο Ίνσμπρουκ. Το 1487 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ΄, δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου, ενάντια στη θέληση του πατέρα της. Η ίδια άσκησε καθήκοντα αντιβασιλείας για τον γιο της Γουλιέλμο Δ΄. Παρά την αδιαφορία της για τα θέματα της Αυλής, προσπάθησε να επηρεάσει την πολιτική του κράτους υπέρ των γιων της. Βρισκόταν σε στενή επαφή με τον αδελφό της, αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α΄, καθώς και με άλλους ηγέτες και συγγενείς της στην Ευρώπη. Η Κουνιγούνδη απέκτησε με τον Αλβέρτο Δ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας τα εξής παιδιά: Σιδωνία 1488-1505, απεβ. 17 ετών. Σίβυλλα 1489-1519, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου. Σαβίνα 1492-1564, παντρεύτηκε τον Ούλριχ, δούκα της Βυρτεμβέργης. Γουλιέλμος Δ΄ 1493-1550, δούκας της Βαυαρίας. Λουδοβίκος Ι΄ 1495-1545, δούκας της Βαυαρίας. Ερνέστος 1500-1560, διοικητής της επισκοπής στο Πάσσαου & το Σάλτσμπουργκ και εγγυητής κύριος του Γκλατς. Σουζάνα 1502-1543, παντρεύτηκε πρώτα τον Καζιμίρ των Χοεντσόλερν, μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και μετά τον Όθωνα Ερρίκο των Βίττελσμπαχ, εκλέκτορα του Παλατινάτου.Μετά το θάνατο του Αλβέρτου το 1508, η Κουνιγούνδη εισήλθε στη μονή του Πύτριχ, την οποία ευνόησε και απεβίωσε εκεί στις 6 Αυγούστου 1520.
Ιωάννης (όνομα)

Το όνομα Ιωάννης είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ανδρικά ονόματα της Ελληνικής γλώσσας, αλλά και πολλών άλλων γλωσσών.Το πιο συνηθισμένο υποκοριστικό σήμερα είναι το Γιάννης. Στην Πελοπόννησο, την Κύπρο και ορισμένες άλλες περιοχές χρησιμοποιείται και το πιο σπάνιο Γιάννος. Άλλες, ακόμη πιο σπάνιες μορφές του ονόματος είναι Νάκος, Γιάγκος, Γιαννούσης (Νούσης), Γιάννακας, Γιαννιός κτλ.

 Το όνομα Ιωάννης προέρχεται από το εβραϊκό όνομα יוחנן (Γιοάναν), που αποτελεί συντομευμένη μορφή του ονόματος יהוחנן (Γιεχόαναν).Παραδοσιακά μεταφράζεται ως «Δώρο Θεού», γι'αυτό και συνήθως θεωρείται αντίστοιχο του Θεόδωρου και Θεοδώρητου. Όμως μία πιο περιφραστική και ακριβής μετάφραση είναι «ο Γιαχβέ (δηλαδή ο Θεός) υπήρξε γενναιόδωρος» [1] ή αλλιώς «ο Ιεχωβά είναι γενναιόδωρος» (αρ. λέξης 03076 [2] και 3110 [3]). Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού το όνομα πέρασε σε πολλές άλλες γλώσσες και πήρε διάφορες μορφές. Βιβλική Εβραϊκή (αρχική μορφή) יהוחנן Yəhôḥānān Βιβλική Εβραϊκή יוחנן Yôḥānān Αραβικά يحيى (Yaḥyā) Τουρκικά Yahya Ελληνιστική Κοινή Ἰωάν(ν)ης , θηλ. Ἰωάννα Ελληνικά Γιάννης, Γιάννος, θηλ. Γιάννα Βουλγαρικά Яни, Янко (Yani, Yanko), θυλ. Яна, Яница (Yana, Yanitsa) Λατινικά Ioannes, Joannes, θηλ. Ioanna, JoannaΑλβανικά Gjon Καταλανικά Joan, υποκ. Jan, θηλ. Joana Γαλικιανά Xoán Γερμανικές γλώσσες Johannes, Johann, Joann, θηλ. Johanna, Joanna Τσεχικά/Πολωνικά Jan Δανέζικα/Ολλανδικά/Σουηδικά Jan Αγγλικά John, υποκ. Johnny Γαλλικά Jean, θηλ. Jeanne, υποκ. θηλ. Jeannette Αγγλικά θηλ. Jan, Jane, Joan, Jean, υποκ. θηλ. Janet Ιρλανδικά Seán, υποκ. θηλ. Sinéad Αγγλικά Shawn Ισραηλίτικα Εβραϊκά שון (Shon) Γερμανικά Jan, Johann, Johannes, θηλ. Johanna Γερμανικές γλώσσες υποκ. Hans Ουγγρικά/Σλοβακικά Ján Ουγγρικά János , υποκ.: Jani Ισλανδικά Jón Λιθουανικά Janis Ιρλανδικά Eóin Σκωτσέζικα Ián, Iáin Ρουμανικά Iancu, Ioan, Ion, υποκ. Nelu, Ionel, Ionica Σλοβενικά Janez Ιταλικά Giovanni, Gianni, Gian, θηλ. Giovanna, Gianna Ιρλανδικά θηλ. Siobhán Ιαπωνικά ヨハネ (Yohane) Κινέζικα Yuehan Ταϊβανέζικα Iok-hān (προτεστάντες), Jio̍k-bōng (καθολικοί) Πορτογαλικά João, θηλ. Joana Ισπανικά Juan, θηλ. Juana, υποκ. θυλ. Juanita Ουαλικά Ieuan, Evan, Jone, Shone Παλιά Σλαβονική Ιωан (Ioan), θηλ. Ioana Βουλγαρικά Йоан (Yoan), θηλ. Йоана (Yoana) Βουλγαρικά/Ρωσικά Иван (Ivan), θηλ. Ивана (Ivana) Αγγλικά/ Ισπανικά Ivan Κροατικά/Σλοβακικά Ivan, θυλ. Ivana Πολωνικά Jan, θηλ. Janina, Joanna Ρουμανικά Ion, Ioan, υποκ. Ionel, Ionuţ, Nelu, Ionică θηλ. Ioana, θηλ. υποκ. Oana Σερβικά Jovan, θηλ. Jovanka και Jovana Ουκρανικά Іван (Ivan), υποκ. Івась (Ivas'), Івасик, (Ivasyk), θυλ. Іванна (Ivanna) Εβραϊκά Yoḥanan Ισραηλιτικά Εβραϊκά Yochanan Γεωργιανη γλώσσα Vano (ვანო) Στην Ελλάδα γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου (γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ή αλλιώς Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου). Στον Ρωμαιοκαθολικό κόσμο η αντίστοιχη εορτή είναι στις 24 Ιουνίου. Εβραϊκή & Ισλαμική ανάλυση της σημασίας του ονόματοςΕβραϊκή ανάλυση της σημασίας του ονόματος σύμφωνα με το αναλυτικό λεξικό του Στρόνγκ, Strong's Concordance
Τυροσόλη

Η τυροσόλη είναι φυσική φαινολική ουσία που απαντάται κυρίως σε φυτά όπως π.χ. ελιές, αμπέλι και πεύκα. Χαρακτηρίζεται ως οργανική ένωση με τον χημικό τύπο HOC6H4CH2CH2OH που ταξινομείται ως φαινυλαιθανοειδές, ενώ αποτελεί και παράγωγο της φαιναιθυλικής αλκοόλης και απαντάται σε ποικιλία φυσικών προϊόντων. Ως ένωση, είναι άχρωμη, στερεή και δεικνύει χημική συμπεριφορά αλκοόλης. Ανευρίσκεται στα βασικά συστατικά -ωφέλιμα για την ανθρώπινη διατροφή- του ελαιόλαδου.

 Ως αντιοξειδωτική ουσία, η τυροσόλη μπορεί να προστατεύει τα κύτταρα από τραυματισμό λόγω οξείδωσης in vitro. Αν και δεν είναι τόσο δραστική όσο άλλα αντιοξειδωτικά που υπάρχουν στο ελαιόλαδο (π.χ. υδροξυτυροσόλη), υψηλότερη συγκέντρωση και καλή βιοδιαθεσιμότητά της δείχνουν ότι δύναται να επιφέρει συνολική ωφελιμιστική επίδραση.Ως δραστική ουσία, μπορεί επίσης να είναι καρδιοπροστατευτική, αφού ζώα που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με Trosol εμφάνισαν σημαντική αύξηση στη φωσφορυλίωση των Akt, eNOS και FOXO3a. Επιπλέον, η τυροσόλη προκάλεσε επίσης την έκφραση της πρωτεΐνης SIRT1 στην καρδιά μετά από έμφραγμα του μυοκαρδίου σε ένα μοντέλο MI επίμυος.