IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαλντοτανιανή Ένωση

Η Βαλντοτανιανή Ένωση (Union Valdôtaine, UV) είναι ένα περιφερειακό-κεντρώο Ιταλικό πολιτικό κόμμα ενεργό στην Κοιλάδα της Αόστα. Οι ηγέτες του είναι ο Έγκο Περρόν, πρόεδρος του κόμματος, και ο Αουγκούστο Ρολλαντίν, Πρόεδρος της Περιφέρειας.

 Regional Council of Aosta Valley – History of Aosta Valley Regional Government of Aosta Valley – Governments since 1946 Αρχειοθετήθηκε 2008-11-26 στο Wayback Machine. Regional Government of Aosta Valley – Elections Cattaneo Institute – Archive of Election Data Parties and Elections in Europe – Aosta Valley Ministry of the Interior – Historical Archive of Elections Official website
Ιλμενίτης

Ο ιλμενίτης (αγγλ. ilmenite) είναι ορυκτό οξείδιο του τιτανίου και του σιδήρου με χημικό τύπο FeTiO3. Το όνομά του προέρχεται από την περιοχή Ίλμεν (όπου και η ομώνυμη λίμνη) στα νότια Ουράλια όρη. Ανακαλύφθηκε το 1827. Σχηματίζει κρυστάλλους με ρομβοεδρικό σχήμα και κρυσταλλώνεται κατά την τέταρτη κρυσταλλική τάξη του τριγωνικού συστήματος.

 Τα μέλη της ομάδας του είναι: Εκαντριουσίτης (Ecandrewsite) ((Zn,Fe,Mn)TiO3) Γκεϊκιελίτης (Geikielite) (MgTiO3) Ιλμενίτης (FeTiO3) Πυροφανίτης (Pyrophanite) (MnTiO3)Αποτελεί συστατικό πυριγενών πετρωμάτων, όπως ο γρανίτης, ο γάββρος και ο κιμπερλίτης. Στα πετρώματα αυτά αποτελεί πρωτογενές ορυκτό, σχηματίζει, όμως, αυτόνομα κοιτάσματα με τη διαδικασία του μαγματικού διαχωρισμού: Κατά τη διαδικασία στερεοποίησης, οι κρύσταλλοι του ιλμενίτη, λόγω της υψηλής τους πυκνότητας, καθιζάνουν στο τήγμα, στο οποίο κρυσταλλώνονται σχεδόν πρώτοι. Ανευρίσκεται, επίσης, σε ορισμένες αμμώδεις αποθέσεις, σε κοκκώδη μορφή. Λόγω της προέλευσής του συνδέεται με μαγνητίτη, αιματίτη, ρουτίλιο, πυροτίτη και απατίτη. Αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα τιτανίου και ανευρίσκεται σε πολλά σημεία του πλανήτη: Εκτός από τα όρη Ίλμεν ανευρίσκεται στη χερσόνησο Κόλα (Ρωσία), στη Σουηδία, στην Αλάσκα και σε περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας. Τα δεύτερα καλύτερα δείγματά του, εμφανίζονται στην Ελλάδα (σε όλο το Αιγαίο Πέλαγος, στη Θράκη και στη Μακεδονία). Mindat.org Galleries.com Handbook of Mineralogy(pdf) Κατάλογος ορυκτών Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τόμος 10, σελ. 394. James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Ράσμουσεν (τραγουδιστής)

Ο Τζόνας Φλονταγκέρ Ρασμούσεν (Jonas Flodager Rasmussen, 21 Ιανουαρίου 1985-), γνωστός ως Ρασμούσεν, είναι Δανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Εκπροσώπησε τη Δανία στη Eurovision 2018 με το τραγούδι "Higher Ground", το οποίο ήρθε 9ο στον τελικό του διαγωνισμού με 226 βαθμούς.

 Γεννήθηκε στο Viborg. Ζει στο Langå με τη γυναίκα του και δύο παιδιά. Σπούδασε δραματουργία και μουσική στο Πανεπιστήμιο του Aarhus και εργάζεται ως δάσκαλος τόσο στη Σχολή Καλών Τεχνών της Πολιτιστικής Σχολής Viborg όσο και στην Εκπαίδευση του Θεάτρου Aarhus. Ο Rasmussen είναι ο τραγουδιστής και ο frontman της δεκαετίας του 1980 της Hair Metal Heröes, η οποία εκτελεί διασκευές τραγουδιών από καλλιτέχνες όπως οι Elton John, ABBA και οι Rugsted & Kreutzfeldt. Έχει επίσης εργαστεί ως σκηνικός ηθοποιός, ερμηνεύοντας σε σκηνικά παραγωγές μουσικών έργων όπως το West Side Story στο Aarhus και στο Holstebro. Τον Ιανουάριο του 2018, επιβεβαιώθηκε ότι θα συμμετέχει στο Dansk Melodi Grand Prix 2018 με το τραγούδι "Higher Ground". Ο Ρασμούσεν κέρδισε το διαγωνισμό στις 10 Φεβρουαρίου και εκπροσώπησε τη Δανία στη Eurovision 2018 στη Λισαβόνα, όπου ήταν 9ος στον τελικό με 226 βαθμούς.
Σάιμον Πάλσιφερ

Ο Σάιμον Πάλσιφερ (αγγ.: Simon Edward Pulsifer) (γεν.: 11 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Καναδός συνεισφέρων hτης Αγγλικής Βικιπαίδειας του οποίου η παραγωγική συμμετοχή τον έκανε "μικρή διασημότητα των μέσων ενημέρωσης".

 Ο Πάλσιφερ ξεκίνησε της συνεισφορές του στην Αγγλική Βικιπαίδεια την 10 Δεκεμβρίου του 2001 με όνομα χρήστη SimonP, μόλις άκουσε για τον ιστότοπο από το περιοδικό The New York Times Magazine . Το 2006, είπε ότι περνούσε πάνω από 40 ώρες την εβδομάδα στον ιστότοπο της Βικιπαίδειας. Είναι διαχειριστής και πρώην μέλος της Επιτροπής Διαιτησίας της Βικιπαίδειας.Η παραγωγικότητα του Πάλσιφερ στη Βικιπαίδεια τον έχει κάνει αντικείμενο ιστοριών ανθρώπινου ενδιαφέροντος στον τοπικό τύπο. Μαζί με τον Τζίμι Γουέιλς εμφανίστηκε στην εκπομπή On Point στις 2 Αυγούστου του 2006. Τον Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου, το ετήσιο τεύχος " Πρόσωπο της Χρονιάς ' του περιοδικού Time περιείχε ένα άρθρο για το Πάλσιφερ. Στις 6 Φεβρουαρίου του 2011 η εκτελεστική διευθύνουσα σύμβουλος του Ιδρύματος Wikimedia, Σου Γκάρντνερ, του απένειμε ένα βραβείο από την κοινότητα της Βικιπαίδειας, επειδή ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς και συντάκτες της. Ο Πάλσιφερ γεννήθηκε στο Χάλιφαξ και μεγάλωσε στην Οττάβα του Οντάριο. Έχει έναν αδελφό, τον Άντριου. Τον Ιούνιο του 2000, αποφοίτησε από το Lisgar Collegiate Institute και συνέχισε τις σπουδές του στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο .Διαμένοντας στο Τορόντο (από το 2007), ζούσε στην Οττάβα για πολλά χρόνια. Έχει εργαστεί για τις πολιτικές εκστρατείες πολιτικών και στις δύο πόλεις — Πολ Ντεβάρ (Κέντρο της Οττάβα) και Ολίβια Τσόου (Τρίνιτι—Σπαντίνα ) — και ήταν ο διαχειριστής της βάσης δεδομένων για τον υποψήφιο δήμαρχο της Οττάβα, Άλεξ Μάντερ το 2006. Η σελίδα του Σάιμον Πάλσιφερ στη Βικιπαίδεια Proudfoot, Shannon (28 Σεπτεμβρίου 2006). «'Nobodies' need not apply to Wikipedia». CanWest News Service. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2006. Lofaro, Tony (15 Μαΐου 2006). «Free online encyclopedia wants you for Ottawa page». The Ottawa Citizen. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Ιανουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2006.
ΦΚ Ολεξαντρία

Η ΦΚ Ολεξαντρία ( ουκρανικά: Футбольний клуб Олександрія‎), κοινώς γνωστή ως Ολεξαντρία, είναι ένα ουκρανικό επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη της Ολεξαντρία της περιφέρειας Kirovohrad . Ιδρύθηκε το 1948 και αγωνίζεται στην Ουκρανική Πρέμιερ Λιγκ .

 Α' Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας Νικητές(2): 2010-11, 2014-15 Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας Νικητές (1): 2005-06 Περιφέρεια Kirovohrad Νικητής (1): 1990 Η ΦΚ Ολεξάντρια έπαιξε το πρώτο της παιχνίδι σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στις 28 Ιουλίου 2016, για τον 3ο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ όπου γνώρισε την εντός έδρας ήττα (0: 3) από την Χάιντουκ Σπλιτ. Για πρώτη φορά προκρίθηκε στην φάση των ομίλων της ίδιας διοργάνωσης την σεζόν 2019-20.
Σλαβόνσκι Μπροντ

Το Σλαβόνσκι Μπροντ (κροατικά: Slavonski Brod, σερβικά: Славонски Брод) είναι μια πόλη της ανατολικής Κροατίας με πληθυσμό 59.141 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Βρίσκεται στην ιστορική περιφέρεια της Σλαβονίας και αποτελεί την έδρα της κομητείας Μπροντ-Ποσαβίνα. Η πόλη βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάβου και χρησιμεύει ως λιμάνι για τα ποταμόπλοια που τον διασχίζουν.

 Η περιοχή φαίνεται να κατοικείται από την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όταν και ήταν γνωστή ως Μαρσονία. Οι ερευνητές δεν είναι σε θέση να απαντήσουν αν η Μαρσονία ήταν κάποιος ταχυδρομικός σταθμός ή μια μόνιμη εγκατάσταση. Επίσης, ορισμένοι δεν συμφωνούν με την άποψη ότι το Σλαβόνσκι Μπροντ βρίσκεται στη θέση της αρχαίας Μαρσονίας.Οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω στον 6ο αιώνα. Αργότερα, εξαιτίας της στρατηγικής της τοποθεσίας ανάμεσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τα βασίλεια της Ευρώπης, η περιοχή θα γίνει πεδίο συγκρούσεων. Οι Τούρκοι θα κατέχουν τον έλεγχό της από το 1536 ως το 1691, όταν και θα περάσει στην κυριαρχία της Μοναρχίας των Αψβούργων. Θα παραμείνει στον έλεγχο των Αψβούργων μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918.Με την ίδρυση του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων και την ενσωμάτωση της περιοχής σε αυτό, θα υπάρξει μεγάλη ανάπτυξη στον οικονομικό τομέα. Το όνομα της πόλης σε Σλαβόνσκι Μπροντ καθιερώθηκε εκείνη την περίοδο του Μεσοπολέμου. Από το 1941 ως το 1945 η πόλη ήταν μέρος του γερμανικού προτεκτοράτου της Κροατίας με αποτέλεσμα να δεχτεί έντονους βομβαρδισμούς από την πλευρά των Συμμάχων την περίοδο 1944-1945. Θεωρείται από τους βομβαρδισμούς ότι καταστράφηκε το 80% περίπου των κτιρίων της πόλης. Επίσης, υπήρξαν 897 θάνατοι αμάχων και 208 θάνατοι στρατιωτών στο Σλαβόνσκι Μπροντ και στην κοντινή πόλη Μπροντ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Η πόλη απέχει 197 χιλιόμετρα από το Ζάγκρεμπ και βρίσκεται σε υψόμετρο 96 μέτρων. Αποτελεί μια σημαντική διασταύρωση του τμήματος της Ποσαβίνα του αυτοκινητόδρομου και του σιδηροδρομικού δικτύου που συνδέει το Ζάγκρεμπ με το Βελιγράδι.Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην γεωργία, την αμπελουργία, την επεξεργασία μετάλλων, την ξυλεία, τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, το δέρμα, τα τρόφιμα, τα οικοδομικά υλικά και την τυπογραφία.Ο τομέας της παροχής υπηρεσιών βρίσκεται σε αναπτυσσόμενο σημείο, εξαιτίας του τουρισμού. Η πόλη διαθέτει μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά, όπως ένα κάστρο και ένα μοναστήρι Φραγκισκανών. Κατά την απογραφή του 1991, το Σλαβόνσκι Μπροντ είχε 55.683 κατοίκους, εκ των οποίων οι 44.541 ήταν Κροάτες και οι 4.685 ήταν Σέρβοι. Τσέλιε - Σλοβενία
Α.Ο. Ηρακλής Ψαχνών

Ο Αθλητικός Όμιλος Ηρακλής Ψαχνών είναι ελληνικός αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τα Ψαχνά της Ευβοίας και ιδρύθηκε το 1936. Τα χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο (βασικό) και το άσπρο ενώ το έμβλημα της ομάδας παραπέμπει στον ημίθεο Ηρακλή και τον γυμναστικό σύλλογος της Θεσσαλονίκης που ιδρύθηκε το 1908. Το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου αγωνιζόταν σε επαγγελματικές κατηγορίες έως το 2015, με την επωνυμία «ΠΑΕ Ηρακλής Ψαχνών Α.Ο.». Αυτό το διάστημα μετέχει στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Ευβοίας.

 Το 1975 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ευβοίας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου έχασε την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία. Το 1978 αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ευβοίας και προκρίθηκε στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1978-79 όποτε και υποβιβάστηκε. Τις χρονιές 1982-83, 1983-84, 1984-85 και 1986-87 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το 1994 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ευβοίας και αγωνίστηκε προσωρινά στην Δ' Εθνική κατηγορία τη σεζόν 1994-95, όποτε και υποβιβάστηκε. Ακολούθως, το 1996 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ευβοίας για να αγωνιστεί επίσης στη Δ' Εθνική τη σεζόν 1996-97. Τις χρονιές 2002-03, 2003-04, 2004-05 και 2005-06 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική. Το 2008 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ευβοίας και προβιβάστηκε εκ νέου στην Δ' Εθνική. Το 2010 κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία, κατακτώντας το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής του 7ου ομίλου την σεζόν 2009-10. Την περίοδο 2010-2011 τερμάτισε στην 3η θέση του νοτίου ομίλου της Γ' Εθνικής, αν και αρχικά έπρεπε να αγωνιστεί σε play off κέρδισε απευθείας την ιστορική άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία (Football league) εξαιτίας του σκανδάλου των στημένων αγώνων, χωρίς play off. Στην Football league αγωνίστηκε από τη σεζόν 2011-12 μέχρι και τη σεζόν 2014-15, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2015-16 υποβιβάστηκε από το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ευβοίας. Επέστρεψε στην Γ' Εθνική μετά από 4 χρόνια μετά από μια καταπληκτική σεζόν. Την επόμενη (2020-21) έκανε μια καλή πορεία και έχασε το πρωτάθλημα και το δικαίωμα για συμμετοχή στα μπαράζ ανόδου στην ισοβαθμία (20 β.) με τον Διαγόρα Στεφανοβικείου. Δ΄ ΕθνικήΠρωταθλήτρια (1): 2009–10Πρωτάθλημα ΕΠΣ ΕυβοίαςΠρωταθλήτρια (6): 1974-75, 1977-78, 1993-94, 1995-96, 2007-08, 2019-20Κύπελλο ΕΠΣ ΕυβοίαςΚυπελλούχος (7): 1974-75, 1982-83, 1995-96, 2002-03, 2006-07, 2009-10, 2016-17
Γκόρντον Χέρμπερτ

Ο Γκόρντον Χέρμπερτ (Πέντικτον, 16 Φεβρουαρίου 1959), είναι Καναδός-Φινλανδός προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Από το 2021, αποτελεί τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Εθνικής Γερμανίας. Με την Εθνική Γερμανίας έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2023 και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2022.

 Ο Χέρμπερτ σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Άινταχο και αγωνίστηκε από το 1982 ως το 1994 στο πρωτάθλημα Φινλανδίας. Συνολικά, έπαιξε σε 258 παιχνίδια του φινλανδικού πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας περισσότερους από 5.000 πόντους και μαζεύοντας περισσότερα από 1.000 ριμπάουντ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του τη σεζόν 1993-94 στην ομάδα της Ουουσικαουπούνκι. Παράλληλα, υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα του Καναδά από το 1982 ως το 1987. Μετά το τέλος της καριέρας του ως καλαθοσφαιριστής, ο Χέρμπερτ ασχολήθηκε με την προπονητική ξεκινώντας με τις Ουουσικαουπούνκι και Χόνκα από τη Φινλανδία. Το 1999, υπέγραψε στους Όμπερβαρτ Γκάνερς από την Αυστρία, για να συνεχίσει στη γερμανική Βούρτσμπουργκ έναν χρόνο αργότερα. Το καλοκαίρι του 2001, υπέγραψε στους Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης, στους οποίους παρέμεινε για τρεις χρονιές, κατακτώντας το πρωτάθλημα Γερμανίας τη σεζόν 2003-04. Το 2004-05, κάθισε στον πάγκο της γαλλικής Ρασίνγκ Παρί, όπου αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς για το τοπικό πρωτάθλημα. Παρέμεινε στην ομάδα του Παρισιού για δύο χρόνια και παράλληλα, ανέλαβε την εθνική ομάδα της Γεωργίας από το 2005 ως το 2007. Τη σεζόν 2006-07, ανέλαβε την ομάδα της Ορτέζ, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Γαλλίας και έφθασε ως τη φάση των '16 της Ευρωλίγκας.Το 2007-08, κάθισε στον πάγκο της ομάδας του Άρη, χωρίς όμως να καταφέρει να διατηρήσει την ομάδα της Θεσσαλονίκης στην Ευρωλίγκα για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στους Τορόντο Ράπτορς, αναλαμβάνοντας χρέη βοηθού προπονητή, για να επιστρέψει στη Φινλανδία και τη Χόνκα το καλοκαίρι του 2009, από την οποία αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2010, για να επιστρέψει στους Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης τρεις μήνες αργότερα, οδηγώντας τους στον τελικό της Μπουντεσλίγκα.Το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε στην Άλμπα Βερολίνου, για να επιστρέψει στους Σκαϊλάινερς την επόμενη χρονιά. Ως προπονητής Σκαϊλάινερς Φρανκφούρτης Πρωτάθλημα Γερμανίας (2004) FIBA Europe Cup (2016) Πο Ορτέζ Κύπελλο Γαλλίας (2007) Χόνκα Κύπελλο Φινλανδίας (2009) Προπονητής της χρονιάς στο Πρωτάθλημα Γερμανίας (2016) Προπονητής της χρονιάς στο Πρωτάθλημα Αυστρίας (2000) Gordon Herbert Basketball Coach Profile HERBERT, GORDON - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Gordon Herbert | Skyliners | ZoomInfo.com
Μεταφυσική

Η οντολογική μεταφυσική είναι παραδοσιακός κλάδος της φιλοσοφίας και σχετίζεται με την ερμηνεία της θεμελιώδους φύσης του όντος (ύπαρξης) και του κόσμου που το περιβάλλει αν και δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο να οριστεί. Η μεταφυσική ως υπερώνυμο (ευρύ) φιλοσοφικό πεδίο μελέτης έχει ως αντικείμενο τις πρώτες αρχές (θεμελίωση και φύση της υποστατότητας του οτιδήποτε), κι επίσης αφηρημένες έννοιες όπως η ύπαρξη, η γνώση, η ταυτότητα, ο χρόνος και η αλήθεια. Η μεταφυσική συχνά συγχέεται με την πνευματικότητα και το υπερφυσικό· όμως η μεταφυσική αποτελεί αντικείμενο μελέτης· τα εργαλεία της μελέτης δύνανται να είναι ορθολογικά-επιστημονικά ή πνευματιστικά-θρησκευτικά (δεν χρησιμοποιούν όλοι οι στοχαστές τα ίδια εργαλεία· όμως τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια). Η παραδοσιακή μεταφυσική προσπαθεί να απαντήσει σε δύο βασικά ερωτήματα με τους ευρύτερους δυνατούς όρους: Τελικά, τι βρίσκεται εκεί; Με τι μοιάζει;Εκείνος που μελετά τη μεταφυσική ονομάζεται μεταφυσικός. Ο μεταφυσικός προσπαθεί να αποσαφηνίσει τις θεμελιώδεις έννοιες με τις οποίες οι άνθρωποι προσπάθουν να κατανοήσουν τον κόσμο, π.χ., ύπαρξη, τα αντικείμενα και οι ιδιότητές τους, ο χώρος και ο χρόνος, η αιτία και το αποτέλεσμα.

 Κεντρικός κλάδος της μεταφυσικής είναι οντολογία, η έρευνα για τις βασικές κατηγορίες της ύπαρξης (του είναι) και των μεταξύ τους σχέσεων. Άλλος κεντρικός κλάδος της μεταφυσικής είναι η κοσμολογία, η μελέτη της προέλευσης, της βασικής δομής, τη φύσης και της δυναμικής του σύμπαντος. Ορισμένοι περιλαμβάνουν την επιστημολογία ως ένα άλλο επίκεντρο της μεταφυσικής, αλλά η συγκεκριμένη συμπερίληψη αμφισβητείται. Πριν από τη σύγχρονη ιστορία της επιστήμης, τα επιστημονικά ζητήματα που αντιμετωπίστηκαν ως μέρος της μεταφυσικής είναι γνωστά ως φυσική φιλοσοφία. Αρχικά, ο όρος επιστήμη (Λατινικά: scientia) σήμαινε απλά γνώση. Η επιστημονική μέθοδος, όμως, μεταμορφώθηκε σε φυσική φιλοσοφία μέσω της εμπειρικής δραστηριότητας που προκύπτει από το πείραμα σε αντίθεση με την υπόλοιπη φιλοσοφία. Έως το τέλος του 18ου αιώνα, είχε αρχίσει να ονομάζεται «επιστήμη» προκειμένου να διακρίνεται από τη φιλοσοφία. Στη συνέχεια, η μεταφυσική συμβόλιζε τη φιλοσοφική έρευνα μη εμπειρικού χαρακτήρα για τη φύση της ύπαρξης. Ορισμένοι φιλόσοφοι της επιστήμης, όπως οι νεοθετικιστές, θεωρούν ότι η φυσική επιστήμη απορρίπτει τη μελέτη της μεταφυσικής, ενώ άλλοι φιλόσοφοι της επιστήμης διαφωνούν έντονα. Gay, Peter The Enlightenment, vol. 1 (The Rise of Modern Paganism), Chapter 3, Section II, ISBN 978-0393313024 Geisler, Norman L. (1999) Baker Encyclopedia of Christian Apologetics. Baker Books, ISBN 978-0801021510 Hall, Ned (2012). «David Lewis's Metaphysics». Στο: Edward N. Zalta (ed), επιμ. The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Fall 2012 έκδοση). Center for the Study of Language and Information, Stanford University. http://plato.stanford.edu/archives/fall2012/entries/lewis-metaphysics/. Ανακτήθηκε στις October 5, 2012. Metaphysics στην Encyclopædia Britannica The Metaphysics of Origin by A.D. Toms Metaphysics καταχώριση από: Peter van Inwagen στην Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ Metaphysics καταχώριση στην Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας
Γουαϊφέρος του Σαλέρνο

Ο Γουαϊφέρος (Guaiferm, Guaifar, Waifer, Waifar, ή Guaiferio ) (π. 835 - 880) ήταν ο πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 861. Γιος του Ντάουφερ του Βωβού και εγγονός του Ντάουφερ του Προφήτη, ήταν ο πρώτος από τους Ναουφερίδες που κάθισε στον θώκο του Σαλέρνο, στον οποίο η οικογένειά του κυριάρχησε ανεμπόδιστα μέχρι το 977.

 Η αδελφή του Γουαϊφέρος, η Aντελχίζα, είχε νυμφευτεί τον Σικάρδος του Μπενεβέντο και όταν ο Σίκαρντ δολοφονήθηκε και ο Ράντελχις σφετερίστηκε τον θρόνο, ο Γουαϊφέρος βοήθησε να απελευθερωθεί ο Σίκονουλφ, αδελφός του αποβιώσαντος πρίγκιπα, και τον υποστήριξε στον πόλεμο του με τον Ράτελχις για τον θρόνο, ανακηρύσσοντάς τον ακόμη και πρίγκιπα. Το 851 το μεγάλο πριγκιπάτο του Μπενεβέντο μοιράστηκε επίσημα μεταξύ του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο από τον Λουδοβίκο Β΄ της Λομβαρδίας, αυτοκράτορα της Φραγκίας. Ο γιος και διάδοχος του Σίκονουλφ, ο Σίκο, περιέπεσε υπό τον έλεγχο του Πέτρου, ο οποίος, τον Δεκέμβριο του 853, έλαβε την αναγνώριση από τον Λουδοβίκο Β΄ ως πρίγκιπα. Τον διαδέχθηκε ο γιος εκείνου Αδεμάρος, αλλά η κυριαρχία του τελευταίου ήταν αντιδημοφιλής και μέχρι το 859, η Κάπουα, περιοχή υποτελής του Σαλέρνο που επιθυμούσε την ανεξαρτησία, εξαντλούσε την υπομονή του πρίγκιπα με τις επιθέσεις της. Το 861 τα πράγματα κορυφώθηκαν και ο Γουαϊφέρος ηγήθηκε μίας λαϊκής εξέγερσης, απομάκρυνε τον Αδεμάρος και τον φυλάκισε, τυφλώνοντάς τον αργότερα. Για να εδραιώσει τη δική του θέση, εξόρισε τον ανιψιό του, έναν άλλον Ντάουφερ. Όλα αυτά θεωρήθηκαν ως εξέγερση από τον Λουδοβίκο Β΄, αλλά ήταν αλλού απασχολημένος. Στην αρχή της βασιλείας του, η ανήσυχη Κάπουα, που είχε περάσει από πολλές εσωτερικές αναταραχές, υπό τον διοικητή (gastald) ή κόμη Λάντουλφ Β΄ έκανε μία κίνηση για ανεξαρτησία, αλλά ο Γουαϊφέρος την κράτησε με ασφάλεια στην επικράτεια του Σαλέρνο. Ωστόσο, ο Γουαϊφέρος νυμφεύτηκε τη Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα, από την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γουαϊμάρος Α΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε. Το 865 ο Γουαϊφέρος ίδρυσε το μοναστήρι του Σαν Μάσιμο, όπου είναι θαμμένοι ο ίδιος και οι απόγονοί του, και το 868 το προίκισε πλούσια με επιχορηγήσεις σε γαίες και χρήματα. Παρά την ιδιότητά του ως Χριστιανού πρίγκιπα, δεν ήταν συνήθως σε πόλεμο με τους Μουσουλμάνους και μπορεί ακόμη και να ήταν ο φοιδεράτος (foedus) τους για ένα διάστημα (σύμφωνα με τον Έρχεμπερτ). Πολιόρκησαν την πόλη του το 871-872, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αποσύρθηκε ή εξαναγκάστηκε από τον γιο του στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο το 880, αλλά απεβίωσε πολύ σύντομα μετά. Νυμφεύτηκε την Αντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα και είχε τέκνο: Γουαϊμάρος Α΄ π.855-901, πρίγκιπας του Σαλέρνο. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì . Ρώμη, 2003.
Δημήτριος Β΄ της Γεωργίας

Ο Δημήτριος Β΄ ο Αυτοθυσιαζόμενος ή Αφοσιωμένος, γεωργιανά: დემეტრე II თავდადებული, (1259 – 12 Μαρτίου 1289) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Ιβηρίας, ήταν βασιλιάς της Γεωργίας το διάστημα 1270–1289.

 Γιος του βασιλιά Δαβίδ Ζ΄ και της συζύγου του Γβάντσα, ο Δημήτριος ήταν μόλις 2 ετών όταν η μητέρα του σκοτώθηκε από τους Μογγόλους το 1261. Διαδέχθηκε τον πατέρα του -αφού εκείνος απεβίωσε το 1270- όταν ήταν 11 ετών. Κυβέρνησε υπό την αντιβασιλεία του Σαντούν Μανκαμπερντέλι για κάποιο διάστημα. Το 1277-1281 έλαβε μέρος στις εκστρατείες του Αμπακά Χαν κατά της Αιγύπτου και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Δεύτερη Μάχη του Χομς, (29 Οκτωβρίου 1281). Αν και συνέχισε να φέρει τον τίτλο «βασιλιάς των Γεωργιανών και των Αμπχαζίων, κ.λπ.», η κυριαρχία του Δημητρίου Β΄ εκτεινόταν μόνο στο ανατολικό τμήμα του βασιλείου. Η Δυτική Γεωργία βρισκόταν υπό την κυριαρχία του Ιμερετικού κλάδου της δυναστείας των Βαγρατιδών. Ο Δημήτριος Β΄ εθεωρείτο ένα αρκετά αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Αφοσιωμένος στον Χριστιανισμό, επικρίθηκε για την πολυγαμία του. Το 1288 με εντολή του Aργκούν Χαν, υπέταξε την εξεγερμένη επαρχία Ντερμπέντ στην Κασπία Θάλασσα. Την ίδια χρονιά ο Aργκούν αποκάλυψε μία συνωμοσία, που οργανώθηκε από τον ισχυρό υπουργό του Μπουκά, του οποίου ο γιος ήταν νυμφευμένος με την κόρη του Δημητρίου Β΄. Ο Μπουκά και η οικογένειά του σφαγιάστηκαν και ο Γεωργιανός βασιλιάς, που υποπτευόταν ότι συμμετείχε σε συνωμοσία, διατάχθηκε να έλθη στη Μογγολική πρωτεύουσα, αλλιώς ο Αργκούν απείλησε να εισβάλει στη Γεωργία. Παρά τις πολλές συμβουλές των ευγενών, ο Δημήτριος Β΄ κατευθύνθηκε προς την κατοικία του Χαν για να αντιμετωπίσει το προφανές τέλος και φυλακίστηκε εκεί. Αποκεφαλίστηκε στο Μοβακάν στις 12 Μαρτίου 1289. Τάφηκε στη Μτσχέτα της Γεωργίας και ανακηρύχθηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Βαχτάνγκ Β΄. Κάποια στιγμή, ο Δημήτριος Β΄ είχε τρεις γυναίκες. Το 1277 νυμφεύτηκε μία Μεγάλη Κομνηνή, κόρη του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, από την οποία απέκτησε πέντε παιδιά: Δαβίδ Η΄, βασιλιάς της Γεωργίας. Βαχτάνγκ Γ΄, βασιλιάς της Γεωργίας. Λάσα, πρίγκιπας. Μανουήλ, πρίγκιπας. Ρουσουντάν.Ο Δημήτριος Β΄ είχε επίσης τρία παιδιά από τη δεύτερη σύζυγό του, τη Μογγόλα πριγκίπισσα Σολγκάρ: Μπάιντου, πρίγκιπας. Ιάντγκαρ, πρίγκιπας. Τζιτζιάκ, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Β΄ Μεγάλο Κομνηνό, αυτοκράτορα της Τραπεζούντας .Περίπου το 1280 νυμφεύτηκε την τρίτη σύζυγό του Νατέλα, κόρη του Μπέκα Α΄ Τζακέλι, ατάμπεγκ του Σαμτσχέ και Κυρίου Ανωτάτου Οικονόμου της Γεωργίας. Ήταν γονείς των: Γεώργιος Ε' ο Λαμπρός, βασιλιάς της Γεωργίας. George Finlay, The History of Greece and the Empire of Trabizond, (1204-1461) (Εδιμβούργο: William Blackwood, 1851), σελ. 436 [λάθος αναφορά - ο αριθμός σελίδας δεν περιέχει πληροφορίες για την Jigda Khanun] μήτε ΙΙ καταδομένος Αρχειοθετήθηκε 2021-02-17 στο Wayback Machine. (στα γεωργιανά)
Μαρία της Βουργουνδίας, δούκισσα της Κλέβης

Η Μαρία, γαλλ. Marie de Burgundy (1393 - 30 Οκτωβρίου 1466) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κλέβης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη του Άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας και της Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1417 τον Αδόλφο Α΄ δούκα της Κλέβης και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1416-1444, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και μετά τον Ούλριχ Ε΄ κόμη της Βυρτεμβέργης. Αικατερίνη 1417-1479, παντρεύτηκε τον Άρνολντ δούκα του Γκέλντερς. Ιωάννης Α΄ 1419-1481, δούκας της Κλέβης και μετά κόμης του Λα Μαρκ. Ελισάβετ 1420-1488, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΚΣΤ΄ του Σβάρτσμπουρκ-Μπλάνκενμπουρκ. Αγνή 1422-1446, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Ιβρέα-Τραστάμαρα de jure βασιλιά της Ναβάρρας Ελένη 1423-1471, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Αδόλφος 1425-1492, κύριος του Ράβενσταϊν. Μαρία 1426-1487, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Βαλουά δούκα της Ορλεάνης. Γιος τους ήταν ο: Λουδοβίκος ΙΒ΄ της Γαλλίας. Janet Backhouse (1997). The illuminated page: ten centuries of manuscript painting in the British Library. p. 166. Aline S. Taylor (2002). Isabel of Burgundy. p. 64.
Άτσο Ι΄ των Έστε

Ο Άτσο Ι΄, ιταλ. Azzo X, (1344 – 1415) από τον Οίκο των Έστε διεκδίκησε τη διαδοχή στη Φερράρα το 1393, χωρίς επιτυχία, από τον τρίτο εξάδελφό του Νικολό Β΄.

 Ήταν γιος του Φραντσέσκο Β΄ των Έστε, κυβερνήτη της Πάρμα και της Ταντέα ντι Μπαρμπιάνο. Ο πατέρας του ήταν εγγονός του Φραντσέσκο Α΄, τρίτου γιου του Ομπίτσο Β΄ μαρκήσιου της Φερράρα. Aνήκε σε πλάγιο κλάδο των Έστε. Δεύτερος γιος του Ομπίτσο Β΄ ήταν ο Αλντομπραντίνο Β΄ και γιος αυτού ο Αλβέρτος. Ο Αλβέρτος το 1383 απέκτησε, από μία μη νόμιμη σχέση του με την Ιζόττα, γιο τον Νικολό Γ΄. Αργότερα ο Αλβέρτος νυμφεύτηκε, αλλά η σύζυγός του απεβίωσε χωρίς απογόνους. Έπειτα νυμφεύτηκε την Ιζόττα, νομιμοποιώντας τον γιο του. Ωστόσο όταν το 1393 απεβίωσε και ο Νικολό Γ΄ τον διαδέχθηκε, ο Άτσο Ι΄ αμφισβήτησε τη διαδοχή με το επιχείρημα ότι είχε γεννηθεί αρχικά νόθος. Ο Νικολό Γ΄ ήταν 10 ετών και επίτροποί του ήταν ο πάπας Βενέδικτος Θ΄ και η Βενετία. Ο Άτσο Ι΄ προσπάθησε να τον δηλητηριάσει και όταν απέτυχε, συγκέντρωσε μία ομάδα μισθοφόρων, που με τη βοήθεια ορισμένων υποτελών των Έστε εισέβαλε στη Φερράρα. Τον απέκρουσε ο Άτσο ντα Καστέλλο και έτσι αποσύρθηκε στη Μόντενα. Όταν ο Άτσο ντα Καστέλλο απεβίωσε, ο Άτσο Ι΄, με τη βοήθεια του Τζοβάννι ντα Μπαρμπιάνο και ενός στρατού 8.000 ανδρών, προσπάθησε το 1395 να καταλάβει τη Φερράρα. Όμως στη μάχη του Πορτοματζόρε ένας στρατός της Βενετίας τον κατανίκησε και τον αιχμαλώτισε. Αργότερα τον εξόρισαν στην Κρήτη (Candia)· απεβίωσε το 1415 στη Βενετία. Τέκνα του ήταν: Θαδδαίος (Taddeo), απεβ. 1448. Ο γιος του Μπερτόλντο ήταν στρατιωτικός διοικητής του Μωρέως και απεβίωσε στην Κόρινθο το 1463. Φραντσέσκο, απεβ. μετά το 1424. Ορσίνα, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη της Πόρτσια. Chiappini, Luciano (2001). Gli Estensi. Mille anni di storia. Ferrara.
Ντμίταρ Νέμανιτς

Ο Ντμίταρ/Ντίμιτριε, σερβ. Дмитар Немањић (13ος αι.) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν πρίγκιπας στη Σερβία. Είναι ο άγιος Δαυίδ Νέμανιτς με τον τίτλο τού σεβάσμιου (prepodobni) της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας.

 Ήταν γιος τού Βούκαν πρίγκιπα της Πομόριε (παράκτιας Σερβίας). Θείος του ήταν ο Στέφανος ο Πρωτόστεπτος της Σερβίας. Αδελφοί του ήταν ο Τζόρτζε πρίγκιπας της Διόκλειας/Ζέτας, που είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς της και ο Στέφαν πρίγκιπας. Τον Απρίλιο τού 1271 ζήτησε από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο να δωρήσει στη μονή Χιλανδαρίου μία ιδιοκτησία στον ποταμό Στρυμώνα. Έπειτα ανέλαβε μοναστικούς όρκους με το όνομα Δαυίδ. Τον Αύγουστο τού 1281 έκτισε το μοναστήρι Νταβίντοβιτσα κοντά στο Μπρόνταρεβο, στον ποταμό Λιμ. Αναφέρεται το 1286, όταν ταξίδευσε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ. Γιος του ήταν ο Βράτισλαβ. Ο εγγονός του Βράτκο είναι ο πατέρας της πριγκίπισσας Μίλιτσας. Ο Δαυίδ εορτάζεται στις 24 Σεπτεμβρίου (Ν.Η.: 7 Οκτωβρίου) από τον Ορθόδοξη Εκκλησία της Σερβίας. Είχε τέκνο: Βράτισλαβ. Γιος του ήταν ο: Βράτκο άκμασε 1325-1355, πολεμιστής. Κόρη του ήταν η: Μιλίτσα π.1335-1405, παντρεύτηκε τον Λάζαρο της Σερβίας. Fine, John Van Antwerp (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5 Ćorović, Vladimir (1941). "Історија српског народа (Istorija srpskog naroda)". Internet, 2001) (in Serbian). Пројекат Растко: Библиотека српске културе; Projekat Rastko: Biblioteka srpske kulture.
Γκόραν Μπρέγκοβιτς

Ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς (σερβικά: Goran Bregović, 22 Μαρτίου 1950) είναι Σέρβος-Κροάτης μουσικός και συνθέτης, γεννημένος και μεγαλωμένος στη Βοσνία Ερζεγοβίνη και από τους πιο γνωστούς της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ειδικεύεται κυρίως στο βαλκανικό και τσιγγάνικο είδος μουσικής.

 Ο Μπρέγκοβιτς γεννήθηκε στο Σαράγεβο της Βοσνίας από πατέρα Κροάτη και μητέρα Σέρβα. Λόγω της τριπλής καταγωγής του, ακόμα και σήμερα ανήκει στην κατηγορία ανθρώπων που δηλώνουν Γιουγκοσλάβοι στην εθνικότητα. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός. Οι γονείς του χώρισαν σε πολύ μικρή ηλικία, έτσι ο Γκόραν έζησε και μεγάλωσε με τη μητέρα του στη γενέτειρά του. Από μικρή ηλικία, ο Μπρέγκοβιτς ασχολήθηκε με τη μουσική, συγκεκριμένα με το βιολί. Εξαιτίας της φαινομενικής έλλειψης ταλέντου του όμως, χρειάστηκε να αλλάξει αρκετές φορές μουσικά σχολεία. Στην εφηβεία ζήτησε από τη μητέρα του να γραφτεί σε μουσική ακαδημία, όμως εκείνη τον απέτρεψε, ισχυριζόμενη ότι εκεί φοιτούν κυρίως ομοφυλόφιλοι. Όταν, μερικά χρόνια αργότερα, η μητέρα του χρειάστηκε να μετακομίσει στις ακτές τις Αδριατικής, έφηβος ακόμα χρειάστηκε να επιβιώσει μόνος του, παίζοντας μουσική σε μπαρ και κάνοντας διάφορες άλλες μικροδουλειές. Η πρώτη επαγγελματική επαφή του Μπρέγκοβιτς με τη μουσική ήταν μέσω του συγκροτήματος Kodeksi, το οποίο αργότερα εμπλουτίστηκε με νέα μέλη και μετονομάστηκε σε Bijelo Dugme (Λευκό Κουμπί). Το συγκρότημα αυτό από το Σαράγεβο έμελλε να γίνει ένα από τα πιο γνωστά της Γιουγκοσλαβίας. Όταν το συγκρότημα άρχισε να διαλύεται, εκείνος στράφηκε στη σύνθεση μουσικής για ταινίες. Το στυλ του επηρεάστηκε έντονα από τη μουσική των Ρομά, ενώ διατήρησε και πολλά από τα στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής της περιοχής. Τις πιο γνωστές δουλειές του αποτελούν η μουσική για τις ταινίες του Εμίρ Κουστουρίτσα Ο Καιρός των Τσιγγάνων, Arizona Dream και Underground, καθώς και για το Βασίλισσα Μαργκό του Πατρίκ Σερό, ωστόσο έχει γράψει μουσική για πάνω από 30 ταινίες. Πιο πρόσφατα, ο Μπρέγκοβιτς συνεργάστηκε με διάφορους γνωστούς καλλιτέχνες των Βαλκανίων, ανάμεσα στους οποίους η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Στέλιος Ρόκκος, οι Ελένη και Σουζάνα Βουγιουκλή, αλλά και η μεγάλη Τουρκάλα τραγουδίστρια Σεζέν Ακσού. Το 2005, συμμετείχε σε μια σειρά συναυλιών για τον εορτασμό της σύντομης επανένωσης των Bijelo Dugme. Στις συναυλίες, που έλαβαν χώρα σε διάφορες πόλεις της πρώην Γιουγκοσλαβίας, προσήλθαν χιλιάδες θαυμαστών. Ο Μπρέγκοβιτς είναι παντρεμένος και έχει τρεις κόρες. Κουμπάρος του είναι ο γνωστός Σερβοβόσνιος σκηνοθέτης Εμίρ Κουστουρίτσα. Το 2008, υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα, καθώς έπεσε από ένα δέντρο κινδυνεύοντας να παραμείνει παράλυτος. Ωστόσο, ανάρρωσε γρήγορα και επέστρεψε στις προγραμματισμένες συναυλίες του. Μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στις κύριες κατοικίες του στο Βελιγράδι και το Παρίσι και κυρίως στην ιδιαίτερη πατρίδα του στο Σαράγεβο. Στην πρώτη σεζόν, ο Σουρεαλιστής έγινε παρωδία με το όνομα Μπόραν Γέγκοβιτς και στη δεύτερη σεζόν, ως πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Εκτελεστικού Συμβουλίου, δέχθηκε τον Bruce Springsteen ως Αμερικανό σκέιτερ. Επίσημη Ιστοσελίδα
Τσίμερβαλντ

Το Τσίμερβαλντ ήταν ανεξάρτητος δήμος στη Βέρνη της Ελβετίας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2003. Βρίσκεται σε ένα λόφο κοντά στη Βέρνη. Την 1η Ιανουαρίου 2004 ενώθηκε με τον Δήμο Ίνγκλισμπεργκ και τον νέο δήμο Βαλντ. Στις 31 Δεκεμβρίου 2002 ο πληθυσμός ήταν 870. Το οικόσημο είναι τρία έλατα σε τρεις πράσινες κορυφές βουνού με φόντο που κυμαίνεται από ασημί έως πράσινο.

 Το Τσίμερβαλντ εγκαταστάθηκε μόνο στην τελευταία φάση του γερμανικού αποικισμού της Ελβετίας. Μεταξύ των 800 και 900, ο Κιμπέρνι που εισέρχεται στη νότια Γερμανία εγκατέστησε πρώτα το Längenberg (Long Mountain), το λόφο πάνω στο οποίο βρίσκεται το Zimmerwald. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφα στον μεταγενέστερο Μεσαίωνα. Το 1999, ο Zimmerwald γιόρτασε τη 700η επέτειό του. Το Τσίμερβαλντ θυμάται στην παγκόσμια ιστορία για τη Διάσκεψη του Τσίμερβαλντ που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1915. Έλληνες σοσιαλιστές συναντήθηκαν από όλη την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και ο Λέων Τρότσκι και ο Βλαντίμιρ Λένιν. Το συνέδριο ονομάστηκε από τον Ρόμπερτ Γκριμ της Βέρνης. Το διεθνές εργατικό κίνημα χωρίστηκε ως αποτέλεσμα του συνεδρίου σε μια κοινωνική δημοκρατία και μια επαναστατική πτέρυγα.
L’Oréal

Η L΄Oreal Paris είναι γαλλική πολυεθνική εταιρεία που δραστηριοποιείται στον τομέα των καλλυντικών και της ομορφιάς. Ιδρύθηκε στις 30 Ιουλίου του 1909 από τον Γάλλο χημικό Εζέν Σελλέρ (Eugend Scheuller).

 Η εταιρεία γεννήθηκε όταν ο Εζέν Σελλέρ είχε την ιδέα να φτιάξει την πρώτη συνθετική βαφή μαλλιών, η εξέλιξη της οποίας αποτελεί μέχρι και σήμερα την βάση των βαφών μαλλιών. Ο ίδιος ο Εζέν Σελλέρ είναι υπεύθυνος για την εξέλιξή τους ταυτόχρονα με το κομμωτικό επάγγελμα. Ο Σελλέρ λόγω της πίστης στο όραμά του, έλεγε συγκεκριμένα την εταιρεία του «το Πανεπιστήμιο των Βαφών για Μαλλιά». Στην συνέχεια την ονόμασε «Γαλλική Εταιρία Ασφαλών Βαφών», ενώ τελικά μετά από δέκα χρόνια την ονόμασε «L’Oréal». Πριν τον θάνατό του το 1957, ο Εζέν Σελλέρ άφησε την εταιρεία του στα χέρια του στενού του συνεργάτη Φρανσουά Νταλ (François Dalle). Ο Νταλ ανέπτυξε επίσης με τεράστια επιτυχία την εταιρεία μέχρι το 1988, οπότε και παρέδωσε την Γενική Διεύθυνση στον 38χρονο τότε Ουαλό Λίντσεϊ Όουεν-Τζόουνς (Lindsay Owen-Jones). Η L’Oréal εξελίχθηκε με επιτυχία: το 1920 είχε εξαπλωθεί σε 17 χώρες με τρεις χημικούς και δέκα πωλητές. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ευνοήθηκε από την τάση για κοντά κουρεμένα μαλλιά προσεγμένα ως προς το χρώμα και το σχήμα. Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, όταν ήταν στη μόδα τα ξανθά μαλλιά, εμπνευσμένα από τις πλατινέ ξανθιές του Χόλιγουντ, προϊόντα όπως το L’Oréal Blanc είχαν τεράστια επιτυχία. Στη συνέχεια, η εταιρεία ευνοήθηκε κατά το 1936, την χρονιά που στη Γαλλία οι εργάτες πληρώνονταν τις καλοκαιρινές διακοπές τους για πρώτη φορά. Ταυτόχρονα η L΄Oreal λάνσαρε την αντηλιακή λοσιόν Ambre Solaire. Την περίοδο αυτή ήδη τα προϊόντα της L΄Oreal πωλούνταν σε φαρμακεία και καταστήματα καλλυντικών. Η εταιρεία εξελίχθηκε ακόμα περισσότερο με την ανάπτυξη που έφερε η δεκαετία του 1950 και την τεράστια αγάπη για τα τότε είδωλα Μέριλιν Μονρόε και Μπριζίτ Μπαρντό.
Παλληνιακός Αθλητικός Όμιλος

Ο Αθλητικός Όμιλος Παλληνιακός είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στη Παλλήνη Αττικής. Ιδρύθηκε το 1939 και έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Παλλήνης «Γεώργιος Δέδες». Στο παρελθόν ο σύλλογος αγωνιζόταν στην Ε.Π.Σ. Αθηνών ενώ από το 2000 αγωνίζεται στην Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής. Την αγωνιστική περίοδο 2018-19, ο Παλληνιακός αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας.

 Ο «Αθλητικός Όμιλος Παλληνιακός» ιδρύθηκε στην Παλλήνη τον Απρίλιο του 1939 από τους Νικόλαο Αναστασίου και Μάριο Κωνσταντινίδη. Μερικοί από τους παίκτες που απετέλεσαν την πρώτη ομάδα ήταν οι: Σαράντης Λιζάρδος (τερματοφύλακας), Αντώνιος Παπαδήμας, Γεώργιος Ρεντούμης, Γεώργιος Λέκκας, Ιωάννης Ηλίας Κοντογιάννης, Γεώργιος Πιττάκης, Δημήτριος Μπεσίρης, Κωνσταντίνος Βελονίδης, Χάιδας Γεωργούλας κ.α. Ο Νικόλαος Αναστασίου διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου μέχρι και το 1958. Από το 1949 έως το 1958 τοποθέτησε γενικό αρχηγό και προπονητή τον Νικόλαο Μίληση, τον μετέπειτα κοινοτάρχη Παλλήνης. Πρόεδροι του συλλόγου μετά το 1958 διετέλεσαν μεταξύ άλλων οι: Τσέλιος Πέτρος, Μίλησης Νικόλαος, Κοντογιάννης Κωνσταντίνος, Μαλλιαρός Δημήτριος, Αναστασίου Λεονάρδος, Μερτύρης Λάζαρος και Καραμπίνης Κωνσταντίνος του Βασιλείου. Το 1953 η ομάδα κατέκτησε το κύπελλο των Μεσογείων, ένα σπουδαίο γεγονός για το μικρό χωριό. Σ’ αυτήν την επιτυχία μεταξύ άλλων συμμετείχαν οι παίκτες: Βασίλειος Σκούρας, Αναστάσιος Καραμπίνης, Ιωάννης Μπαξεβάνης, Βασίλειος Ρεντούμης, Χρήστος Λεβαντής, Αθανάσιος Χατζησταματίου. Από τα μέσα της δεκαετίας του '60 ο Παλληνιακός εντάχθηκε επίσημα στην Ε.Π.Σ. Αθηνών αγωνιζόμενος επίσημα στα πρωταθλήματα της. Το 2000 εντάχθηκε στη νεοσυσταθείσα Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής και έκτοτε αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της. Το 2018 κατέκτησε το πρωτάθλημα και κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία, επικρατώντας πανηγυρικά στην φιέστα του Α.Ο. Κορωπίου με 6-0 με προπονητή τον Βαγγέλη Χαντέ και γυμναστή τον Χρήστο Λαζαρίδη. Αγώνας ντεμπούτο για το σύλλογο στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής ήταν εντός έδρας αγώνας στις 7 Οκτωβρίου 2018, με αντίπαλο τη Νίκη Τραγανού όπου νίκησε με 3-0.
Γιγανοτόσαυρος

Ο Γιγανοτόσαυρος ή Γιγανοτιόσαυρος (γιγάντια νότια σαύρα) είναι γένος θηριόποδου δεινόσαυρου. Έζησε στην Παταγονία της νότιας Αργεντινής κατά τη Μέση Κρητιδική περίοδο (100-90 εκατομμύρια χρόνια πριν)

 Ο Γιγανοτόσαυρος πήρε τον τίτλο του μεγαλύτερου χερσόβιου θηρευτή από τον Τυραννόσαυρο. Νεότερες ανακαλύψεις όμως έχουν δείξει ότι θηρευτές όπως ο Σπινόσαυρος ήταν, ενδεχομένως, μεγαλύτεροι. Καθώς δεν έχουν βρεθεί ολοκληρωμένοι σκελετοί, το μήκος του εκτιμάται από 12 έως 14 μέτρα και το βάρος του από 7 έως 14 τόνους. Ο Scott Hartman υπολόγισε το μεγαλύτερο δειγμα στα 13.2 μέτρα μήκος και σε βάρος τους 8.2 τόνους (2013). Άλλοι εκδότες δίνουν ένα μήκος 13.2 μέτρα, βαρος 8.5 τόνους και ύψος 3.85 ως του γοφούς. Το τεράστιο κρανίο του είχε τρύπες που το έκαναν πιο ελαφρύ ώστε να μην τον εμποδίζει στο τρέξιμο. Τα χέρια του ήταν μικρά και είχαν τρία δάκτυλα. Ο Ρουμπέν Καρολίνι ανακάλυψε τον πρώτο σκελετό Γιγανοτόσαυρου κατά τα 2/3 πλήρη. Ο Γιγανοτόσαυρος αρχικά θεωρήθηκε (όπως και άλλοι Δεινόσαυροι) ότι ήταν άτριχος και καλυμμένος με φολίδες. Νεότερα δείγματα απέδειξαν ότι ο Γιγανοτόσαυρος είχε φτέρωμα, τουλάχιστον κατά τα νεαρότερα στάδια της ζωής του (βλ. επίσης Τυραννόσαυρο). Όπως και με τους περισσότερους δεινόσαυρους έτσι και με τον Γιγανοτόσαυρο υπήρχε η διαφωνία εκτοθερμικού-ενδοθερμικού (Θερμόαιμου-ψυχρόαιμου). Τελικά θεωρήθηκε ενδοθερμικό ζώο (θερμόαιμο), πράγμα που υποδηλώνει έντονο τρόπο ζωής. Ο Γιγανοτόσαυρος ήταν σαρκοφάγος. Το κρανίο του είχε μήκος 1.95 μέτρα και τα σαγόνια του ήταν εξοπλισμένα με δόντια 25 εκατοστών, που θύμιζαν αιχμές βέλους . Έτσι μπορούσε να σκοτώνει τα θύματά του με ένα μόνο δάγκωμα. Πιστεύεται ότι οι γιγανοτόσαυροι κυνηγούσαν σε ομάδες τους τεράστιους σαυρόποδες Αργεντινόσαυρους που έζησαν επίσης στην Παταγονία.
Χέραρντ Σχέρλερ

Ο Χέραρντ Σχέρλερ (Gerard Jacobus Scheurleer), (Χάγη, 29 Μαΐου 1886 - Χάγη, 11 Οκτωβρίου 1948), ήταν Ολλανδός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί χόρτου, καθώς και αθλητικός συγγραφέας. Ήταν μέλος του συλλόγου της Χάγης Λόουν τένις Κλαμπ Λεϊμόνιανς και συνέβαλε στην ανάπτυξη της αντισφαίρισης στις Κάτω Χώρες.

 Ήταν γιος του Χέραρντ Σχέρλερ (1854-1890), που είχε την εταιρεία Scheurleer & Zoonen και της Γιοχάνα Βίκενς (1856-1927). Θείος του ήταν ο Ντανιέλ Φρανσουά Σχέρλερ τραπεζίτης, επιχειρηματίας και ιστορικός μουσικής, Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ο Σχέρλερ κέρδισε τον πρώτο του τίτλο στην αντισφαίριση το 1908, ενώ συνολικά ήταν οκτώ φορές πρωταθλητής Ολλανδίας στο διπλό ανδρών και τέσσερις στο μικτό. Σαν αθλητής του χόκεϊ σε χόρτο αγωνίστηκε με τους συλλόγους ODIS και TO.GO όπου κέρδισε αρκετές φορές το πρωτάθλημα Ολλανδίας. Το 1922 έχασε το ένα του πόδι σε ατύχημα με μοτοσικλέτα και έκτοτε ήταν προπονητής. Το 1906 συμμετείχε στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας στην αντισφαίριση. Στο μονό ανδρών κατέλαβε την τέταρτη θέση, αφού αποκλείστηκε στα ημιτελικά από τον Γάλλο Μορίς Ζερμό με 2-0 σετ, ενώ στο διπλό ανδρών με συμπαίκτη τον Κάρελ Μπέκεμα αποκλείστηκαν στο δεύτερο γύρο, χάνοντας με 2-0 σετ από τους μετέπειτα χρυσούς ολυμπιονίκες Ντεκουζί - Ζερμό. Συμμετείχε στο τουρνουά Γουίμπλεντον το 1919 όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο, καθώς και το 1920 όπου αποκλείστηκε στον τρίτο γύρο. Το 1936 ήταν ρεπόρτερ και σχολιαστής στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου. Ο Σχέρλερ συνέγραψε βιβλία με θεματολογία την αντισφαίριση: 1921 Lawn Tennis (A. Diemer Kool, G.J. Scheurleer) 1924 Regels van en voor lawn-tennis 1927 Lawn Tennis 1928 Wenken en regels voor en van lawn-tennis 1940 Handleiding voor het onderwijs in de techniek van het tennisspel 1941 Lawn Tennis 1942 Tennis raad en regels (voor beginners) 1943 Raad en regels (voor beginners en doorzetters) 1943 Doen en denken (tennistechniek) 1945 Hoofd, hart, hand (tempo en tactiek) Το 2013 κυκλοφόρησε βιβλίο για τον Χέραρντ Σχέρλερ με τίτλο Scheurleer / Voltooide volharding και συγγραφέα τον Theo Bollermann.
Δημήτριος Γουδής

Για τον εκπαιδευτικό και συγγραφέα, δείτε Δημήτριος Ν. Γουδής.Ο Δημήτριος Γουδής (περ. 1821 - 1891) ήταν Έλληνας από τις Σπέτσες, επιχειρηματίας, ναυτιλιακός και πολιτικός του 19ου αιώνα που είχε εκλεγεί βουλευτής.

 Η καταγωγή του ήταν από τις Σπέτσες. Αφού τέλειωσε το σχολείο ασχολήθηκε μικρός ακόμα με την ναυτιλία και έγινε πλοίαρχος ενός ιδιόκτητου ιστιοφόρου πλοίου του πατέρα του. Διακρίθηκε από νωρίς για την τόλμη, την ανδρεία και τη σύνεση του. Απόκτησε μικρή αλλά δική του περιουσία και επιδόθηκε στο εμπόριο σιτηρών. Εγκαταστάθηκε για πολλά χρόνια στην Νεάπολη της Ιταλίας. Ίδρυσε εταιρία ατμοπλοΐας. Αγόρασε το ατμόπλοιο «Σπέτσες» και κατασκεύασε τα ατμόπλοια «Ελλάς», «Κρήτη», «Ναύπλιο», «Μίνα» και «Πελοπόννησος». Αν και αρχικά η ακτοπλοΐα της Σύρου ήταν ασυναγώνιστη, ο Γουδής κατόρθωσε γρήγορα να ωφεληθεί και να εξασφαλίσει την εταιρεία του, αναβαθμίζοντας την θαλάσσια συγκοινωνία, το εμπόριο, την βιομηχανία και να ανακουφίσει τον πληθυσμό της χώρας. Το 1889, όντας άρρωστος, παρήγγειλε στον Λάζαρο Σώχο την προτομή του, η οποία αναφέρεται στο δελτίον της Εστίας, 42/21.10.1890 και σε ανέκδοτη επιστολή του Λάζαρου Σώχου της 9/17.6.1894. Εκλέχθηκε επανειλημμένα βουλευτής (Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887 και άλλες). Απεβίωσε στις 17 Αυγούστου 1891 από ανίατη αρρώστια σε ηλικία εβδομήντα περίπου χρονών. Το αρχοντικό του το οποίο πρωτοχτίστηκε μέσα στο διάστημα 1840-70 κοντά στη Ντάπια, τελικά ενσωματώθηκε στο Ξενοδοχείο Ποσειδώνιο όταν αυτό κατασκευάστηκε στο διάστημα 1911-1914 και πλέον αποτελεί το δυτικό του τμήμα (ξεχωρίζει λόγω της ασυμετρίας του). Κωνσταντίνος Σκόκος (1892). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.
Φιλώτας του Παρμενίωνα

Να μη συγχέεται με τον πάππο του Φιλώτα (πατέρα του Παρμενίωνα) ή με τον Φιλώτα (σατράπη).Ο Φιλώτας ο Νεότερος ήταν γιος του Παρμενίωνα, αδελφός του Νικάνωρα και του Έκτορα. Υπηρέτησε ως ένας από τους πιο σημαντικούς αξιωματικούς τού Μεγάλου Αλεξάνδρου στην εκστρατεία του στην Ασία.

 Αρχικά τον βρίσκουμε ως διοικητή τού ιππικού της άνω Μακεδονίας στην εκστρατεία εναντίον των Τριβαλλών και των Ιλλυριών. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στην Ασία, πήρε μέρος στη μάχη του Γρανικού επικεφαλής αυτήν την φορά των Εταίρων. Ο Αλέξανδρος τον εμπιστεύτηκε λίγο αργότερα στη Μυκάλη και στη Μύνδο, ενώ το 332 π.Χ. συνόδεψε τον Αλέξανδρο στην Αίγυπτο. Ανάμεσα στους κρατούμενους που απελευθερώθηκαν στη Δαμασκό, ήταν και μία γυναίκα από την Μακεδονία, η Αντιγόνη. Ο Φιλώτας την έκανε ερωμένη του και συνήθιζε να της εκμυστηρεύεται τα παράπονά του για τον Αλέξανδρο. Κάποια από αυτά διέρρευσαν και έφτασαν στα αυτιά του Κρατερού, ο οποίος προσπάθησε να τα εκμεταλλευτεί για δικό του πολιτικό όφελος εναντίον του Φιλώτα. Στη διάρκεια της νικηφόρας μάχης στα Γαυγάμηλα, ο Φιλώτας είχε ενεργό μέρος ως διοικητής των Εταίρων. Το 330 π.Χ. σκοτώνεται ο αδελφός του Νικάνωρ. Λίγο αργότερα το όνομα τού Φιλώτα τού Νεότερου ενεπλάκη στη συνωμοσία του Δίμνου. Τα νέα μαθεύτηκαν από τον Αλέξανδρο και ο Φιλώτας συνελήφθη. Μετά από βασανιστήρια, ομολόγησε πως συνωμότησε εναντίον τού βασιλιά και την επόμενη ημέρα εξοντώθηκε δι' ακοντισμού από τους Μακεδόνες, κατά το Μακεδονικό έθιμο. Το ίδιο πικρό τέλος είχε λίγο αργότερα και ο πατέρας του Παρμενίωνας, ο οποίος δολοφονήθηκε μετά από προτροπή τού Αλέξανδρου. Άρθρο του καθηγητή Ιστορίας Ηλία Καπετανόπουλου για την δίκη του Φιλώτα Αρχειοθετήθηκε 2011-07-16 στο Wayback Machine. (pdf)
Μάριος Καπερώνης

Ο Μάριος Καπερώνης, (Πάτρα 17 Φεβρουαρίου 1983 ), είναι Έλληνας πρώην πρωταθλητής της πυγμαχίας και σήμερα προπονητής. Έχει σημειώσει νίκες στο Πανευρωπαϊκό και στο ελληνικό πρωτάθλημα μετρά εννιά (9) πρώτες θέσεις.

 Γεννήθηκε στην συνοικία Ζαβλάνι της Πάτρας το 1983 και είναι γιος του Χαράλαμπου και της Ουρανίας κι έχει άλλα τρία αδέλφια.Είναι παντρεμένος και έχει ένα γιο. Τελειώνοντας το λύκειο σπούδασε στα ΤΕΙ μηχανολογία. Ξεκίνησε την πυγμαχία το 1995 στην Ε.Α. Πατρών και το 1998 πήρε το πρώτο του Πρωτάθλημα και παρέμεινε αήττητος μέχρι το 2004. Το 2010 κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση στην γνωστή υπόθεση των μπράβων της Πάτρας και την δολοφονία του Α. Παίζη. Μετά το τέλος της δίκης καταδικάστηκε σε 6 χρόνια φυλάκιση. Με απόφαση του Εφετείου Πατρών, το 2011, κρίθηκε αθώος για την ίδια ύποθεση. Το 2011 επέστρεψε στους αγωνιστικούς χώρους νικώντας στο Τουρνουά χρυσά γάντια κλείνοντας μια σπουδαία γεμάτη συγκινήσεις καριέρα αφήνοντας τα γάντια του στο κέντρο του ρινγκ καταχειρωκροτούμενος απ τους εκατοντάδες φίλους του στην Πάτρα. Aπό το 2011 είναι προπονητής πυγμαχίας στην Ε.Α. Πατρών μέχρι το 2013.Το 2013 ίδρυσε το δικό του Σύλλογο πυγμαχίας την ΑΜΥΝΑ ΠΑΤΡΩΝ. Είχε συμμετάσχει με τα εθνικά χρώματα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στην Αθήνα, όπου αποκλείστηκε στους 16 από τον Αμίρ Καν της Βρετανικής ομάδας ο οποίος λίγες μέρες αργότερα κατακτούσε το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο. . Πρωταθλητής Ελλάδος Α Κατηγορίας Αντρών : 2001, 20033ος: 2004Πρωταθλητής Ελλάδος Παίδων: 1998,1999 Πρωταθλητής Ελλάδος Εφήβων: 2000,2001 Πρωταθλητής Ελλάδος Νέων,Γ Κατηγορίας Β κατηγορίας : 2001Ευρωπαϊκό Παίδων: 3ος το 1999, Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες Αθηνά 2004 http://en.wikipedia.org/wiki/2004_European_Union_Amateur_Boxing_Championships https://www.facebook.com/boxingpatras http://www.patrasevents.gr/News/22fd1f9b-ef2d-46d7-8894-12eb7c1bf143/ayto-einai-to-epomeno-bima-tou-mariou-kaperoni-sti-pugmaxia-tis-patras-pic http://www.fightsports.gr/boxing/%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CF%82-%CF%83%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B7/#.UiewNNLKF1p
Φαουστίνο Ιμπαλί

Ο Φαουστίνο Ιμπαλί (Faustino Fudut Imbali, 1η Μαΐου 1956-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος υπηρέτησε πιο πρόσφατα ως πρωθυπουργός από τις 29 Οκτωβρίου 2019 έως τις 8 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Υπηρέτησε ξανά στην πρωθυπουργία από τις 21 Μαρτίου 2001 ως τις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Επίσης, διατέλεσε υπουργός Εξωτερικών από το 2012 ως το 2013.

 Γεννήθηκε στην Ιλοντέ της Πορτογαλικής Γουινέας το 1956. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπορντό στη Γαλλία, αποφοιτώντας με μεταπτυχιακό τίτλο στην πολιτική κοινωνιολογία και την ανάπτυξη το 1988. Εν συνεχεία εργάστηκε ως ερευνητής στο Instituto Nacional de Estudos e Pesquisa στην Μπισσάου. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1998–1999 ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Φρανσίσκο Φαντούλ. Ο Ιμπαλί κατήλθε ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που έγιναν τον Νοέμβριο του 1999 και ήρθε 3ος, με ποσοστό 8,22% των ψήφων. Έπειτα από τη νίκη του Κούμπα Ιαλά σε εκείνες τις εκλογές, ο Ιμπαλί διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αρμόδιος για την οικονομική και την κοινωνική ανασυγκρότηση στην κυβέρνηση που διορίστηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2000, με πρωθυπουργό τον Καετάνο Ιντσάμα. Συνακόλουθα, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 25 Ιανουαρίου 2001. Μετά την απόλυση του Ιντσάμα από τον Ιαλά τον Μάρτιο του 2001, πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ιμπαλί, παρά την αντίθετη άποψη της αντιπολίτευσης, η οποία απολάμβανε της πλειοψηφίας στο κοινοβούλιο. Η αντιπολίτευση κατέθεσε πρόταση μομφής σε βάρος του Ιμπαλί και τελικά την απέσυρε υπό όρους. Τον Δεκέμβριο ο Ιμπαλί απολύθηκε από τον Ιαλά. Ο πρόεδρος Ιαλά κατηγόρησε τον Ιμπαλί ότι έδινε χρήματα σε άλλους σκοπούς, ενώ εκείνα προορίζονταν για τις ένοπλες δυνάμεις (κατηγορία την οποία αρνήθηκε ο Ιμπαλί). Ο Ιαλά τον Απρίλιο του 2002 ζήτησε από τον Ιμπαλί να επιστρέψει τα χρήματα, προειδοποιώντας τον με φυλάκιση σε περίπτωση που δεν θα προέβαινε σε μια τέτοια ενέργεια.Το 2003 ο Ιμπαλί ίδρυσε το Κόμμα Μανιφέστο του Λαού (PMP) με το οποίο ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές στις 19 Ιουνίου 2005, όπου έλαβε το 0,52% των ψήφων.Ο Ιμπαλί, σύμφωνα με αναφορές, ξυλοκοπήθηκε και τέθηκε υπό κράτηση από τις δυνάμεις ασφαλείας στις 5 Ιουνίου 2009 στη διάρκεια βίαιων επεισοδίων με στόχο τους φερόμενους ως σχεδιαστές πραξικοπήματος, ανάμεσα στους οποίους οι Μπασίρο Ντάμπο και Ελντέρ Προένκα. Ο πρόεδρος Ζοζέ Μάριο Βαζ διόρισε ξανά τον Ιμπαλί στην πρωθυπουργία στις 29 Οκτωβρίου 2019, έπειτα από την απόλυση του Αριστίντες Γκόμες. Ο πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του, έντεκα ημέρες μετά τον διορισμό του, στις 8 Νοεμβρίου 2019, υποκύπτοντας σε πιέσεις της ECOWAS προκειμένου να διεξαχθούν οι προεδρικές εκλογές στις 24 Νοεμβρίου. Οι χώρες της Δυτικής Αφρικής είχαν χαρακτηρίσει "παράνομο" τον πρωθυπουργικό διορισμό του Ιμπαλί από τον πρόεδρο Βαζ και εξέφρασαν την υποστήριξή τους στον απολυθέντα προκάτοχό του, τον Γκόμες.