IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας

Ο Κάρολος A΄ της Φλάνδρας ή Κάρολος ο Καλός (δανικά: Karl af Flandern, 1083 – 1127) Κόμης της Φλάνδρας (1119 – 1127) ήταν γιος του Κνούτου Δ΄ της Δανίας και της Αδέλας της Φλάνδρας κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε μέσα στο ιερό της εκκλησίας του Σαίν Αλμπάν (1086) και η Αδέλα έσπευσε στην αυλή του πατέρα της Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας με τον μικρό Κάρολο αφήνοντας τις δίδυμες κόρες της Σεσίλια Κνουτσντάτερ και Ίνγκεργερντ Κνουτσντότερ στη Δανία.

 Ο Κάρολος μεγάλωσε στην αυλή του παππού του Ροβέρτου Α΄ και του θείου του Ροβέρτου Β΄ της Φλάνδρας, η μητέρα του πήγε στη Νότια Ιταλία προκειμένου να παντρευτεί σε δεύτερο γάμο της τον Ρογήρο Μπόρσα, δούκα της Απουλίας αφήνοντας τον μικρό Κάρολο στην αυλή της στη Φλάνδρα. Ο Κάρολος χρίστηκε ιππότης στις Σταυροφορίες (1108 - 1110) αλλά ο ρόλος που είχε εκεί ήταν αβέβαιος, ταξίδευσε στους Αγίους Τόπους (1107 - 1108) με έναν στόλο από Άγγλους, Δανούς και Φλαμανδούς. Στον Κάρολο προσφέρθηκε το στέμμα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ αλλά το αρνήθηκε για άγνωστους λόγους. Ο θείος του Ροβέρτος Β΄ πέθανε (1111) αφήνοντας διάδοχο τον γιο του Βαλδουίνο Ζ΄, ο Κάρολος ο οποίος ήταν μια δεκαετία μεγαλύτερος έγινε σύμβουλος του, ο Βαλδουίνος τακτοποίησε τον γάμο του Καρόλου με τη Μαργαρίτα του Κλερμόν κόρη του Ρενώ Β΄ του Κλερμόν και διάδοχο της κομητείας της Αμιένης (1118). Όταν ο Βαλδουίνος Ζ΄ πέθανε άτεκνος από τα τραύματα στη μάχη του Μάχη του Μπουρ–αν–Μπρε (1119) υπερασπιζόμενος τον βασιλιά της Γαλλίας όρισε διάδοχο του τον ξάδελφο του Κάρολο. Ο Κάρολος εξόρισε τους Ιουδαίους από τη Φλάνδρα χρεώνοντας τους την ευθύνη για τον λιμό, ήταν διάσημος για την ευγένεια του και τη γενναιοδωρία του απέναντι στους φτωχούς, τους μοίραζε ψωμί κατά τη διάρκεια πείνας ενώ αποθήκευσε σιτάρι που το πούλησε σε πολύ ψηλές τιμές. Το μεγάλο του λάθος ήταν ότι προσπάθησε να περιορίσει την ισχύ της οικογένειας Έρεμπαλντ η οποία είχε εκμεταλλευτεί τον λιμό για να πλουτίσει κάτι που του στοίχισε τη ζωή του, η δολοφονία του οργανώθηκε από έναν εφημέριο των Έρεμπαλντ στον καθεδρικό ναό της Μπρυζ. Στις 2 Μαρτίου 1127, ενώ πήγε για προσκύνημα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Δονατίου στην Μπρυζ μια ομάδα ευγενών τον δολοφόνησε με αλλεπάλληλα χτυπήματα από ξίφη, κάτι που έφερε απίστευτη οργή στον λαό της Φλάνδρας. Η βοήθεια που πρόσφερε στους φτωχούς και ο τρόπος που θανατώθηκε ήταν αιτία να γίνει μάρτυρας και αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία (1884), ενώ η οικογένεια των Έρεμπαλντ που σχεδίασε τη δολοφονία του θανατώθηκε με βασανιστήρια. Ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας που τον είχε υποστηρίξει στον αγώνα του κατά των Έρεμπαλντ επέλεξε ως διάδοχο του τον Νορμανδό πρίγκιπα Γουλιέλμο Κλίτο. Gilbert of Bruges. The Murder, Betrayal, and Slaughter of the Glorious Charles, Count of Flanders. Riley-Smith, Jonathan. The First Crusaders, 1095-1131. p. 176. Galbert of Bruges, The Murder of Charles the Good, translated, with an introduction and notes by James Bruce Ross ISBN 0-8020-6479-5 Laurent Feller, L'assassinat de Charles le Bon comte de Flandre: 2 mars 1127, Paris, Perrin, 2012, ISBN 978-2262035280 Φλάνδρα Γάνδη Άγιος Κάρολος ο Καλός Κάρολος ο Καλός
Λουδοβίκος της Σαβοΐας

Ο Λουδοβίκος (Louis Ier de Savoie, 24 Φεβρουαρίου 1413 – 29 Ιανουαρίου 1465) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν δούκας της Σαβοΐας (1440-1465). Ήταν υιός του Αμεδαίου Η' δούκα της Σαβοΐας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας.

 Γεννήθηκε στη Γενεύη και είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Παιδεμοντίου (Piedmont). Διαδέχθηκε τον πατέρα του όταν εκείνος παραιτήθηκε από δούκας για να γίνει αντίπαπας με το όνομα Φήλιξ Ε'. Η σύζυγός του Άννα Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν αδελφή του Ιωάννου Β' βασιλιά της Κύπρου, που τον διαδέχθηκαν τα παιδιά του Καρλόττα και ο νόθος Ιάκωβος Β'. Αν και τον τελευταίο διαδέχθηκε η σύζυγός του Αικατερίνη Κορνάρο και μετά η Δημοκρατία της Βενετίας, οι απόγονοι της Άννας διεκδικούσαν το βασίλειο της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικράς Αρμενίας. Η οικογένεια ζούσε στο κάστρο Αλλαμάν του Βωντ (τώρα στην Ελβετία)· ο Λουδοβίκος ήταν και κόμης του Βωντ. Προσπάθησε να κατακτήσει το Μιλάνο την περίοδο που είχε την Αμβροσιανή Δημοκρατία (1447-50), αλλά απέτυχε. Καθώς επέστρεφε από τη Γαλλία το 1465, απεβίωσε στη Λυών. Το 1453 έλαβε την Ιερά Σινδόνη από τη Μαργαρίτα ντε Χαρνύ. Φυλάχθηκε στον Καθεδρικό του Τορίνο ως το 1946 από τον τελευταίο βασιλιά της Ιταλίας. Κληροδοτήθηκε στο Βατικανό το 1983. Το 1434 νυμφεύτηκε την Άννα του Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του Ιανού βασιλιά της Κύπρου. Είχε τέκνα: Αμεδαίος Θ΄ 1435-1472, δούκας της Σαβοΐας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Κάρολος Α΄ και αυτόν ο γιος του Κάρολος Β΄. Λουδοβίκος 1436-1482, κόμης της Γενεύης, νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Πουατιέ βασίλισσα της Κύπρου. Φίλιππος Β΄ 1438- 1497, δούκας της Σαβοΐας, διαδέχθηκε το μικρανιψιό του Κάρολο Β΄. Μαργαρίτα 1439-1485, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Δ΄ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου και έπειτα τον Πέτρο Β΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ, γιο του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ. Πέτρος 1440-1458, αρχιεπίσκοπος της Ταρεντάζια. Ιανός 1440-1491, κόμης του Φωκινύ και της Γενεύης, νυμφεύτηκε την Ελένη του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ. Καρλόττα 1441-1483, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Αγνή 1445-1509, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκος Α΄ των Βαλουά-Ορλεάνης, δούκα του Λονγκεβίλ, γιο του Ιωάννη κόμη του Λονγκεβίλ. Ιωάννης-Λουδοβίκος 1447-1482, επίσκοπος της Γενεύης. Μαρία 1448-1475, η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ. Μπόνα 1449-1503, παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο-Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Ιάκωβος 1450-1486 κόμης του Ρομόν, κύριος του Βωντ. Φρανσουά 1454-1490, αρχιεπίσκοπος του Ωσχ και επίσκοπος της Γενεύης. Fletcher, Stella (2000). The Longman Companion to Renaissance Europe, 1390–1530. Pearson Education Limited. Grendler, Paul F. (2017). The Jesuits and Italian Universities, 1548–1773. The Catholic University of America Press. Hand, Joni M. (2013). Women, Manuscripts and Identity in Northern Europe, 1350-1550. Routledge. Ward, A.W.; Prothero, G.W.; Leathes, Stanley, eds. (1911). The Cambridge Modern History. The Macmillan Company.
Κούρφυρστενταμ

Η Κούρφιρστενταμ (Kurfürstendamm η απλώς Ku'damm) είναι λεωφόρος στο Βερολίνο και η κεντρική λεωφόρος του δυτικού μέρους της πόλεως. Το 1886 έγινε λεωφόρος. Μετά τη διχοτόμηση της πόλης ήταν ο σημαντικότερος εμπορικός δρόμος του δυτικού Βερολίνου, και είχε το παρατσούκλι Η βιτρίνα της δύσης. Μετά το 1990 τα πολυκαταστήματα έφυγαν για το ιστορικό κέντρο της πόλης και άνοιξαν πολλές μπουτίκ από οίκους μόδας. Σημαντικότερο αξιοθέατο είναι η Kaiser-Wilhelm-Gedächtiskirche, το Europacenter και το πολυκατάστημα πολυτελείας KaDeWe.

 Karl-Heinz Metzger, Ulrich Dunker: Der Kurfürstendamm – Leben und Mythos des Boulevards in 100 Jahren deutscher Geschichte, Sabine Konopka Verlag, Berlin 1986, ISBN 3-9248-1213-6 Regina Stürickow: Der Kurfürstendamm - Gesichter einer Straße, Arani-Verlag, Berlin 1995, ISBN 3-7605-8658-9 Johannes Althoff: Der Kurfürstendamm, Berlin-Edition, Berlin 2001, ISBN 3-8148-0020-6 Hans-Jürgen Tast: Kinos in den 1980ern. Beispiel: Berlin/West, Schellerten 2008, ISBN 978-3-88842-035-1 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kurfürstendamm στο Wikimedia Commons kurfuerstendamm.de Kurfürstendamm - Interaktives 360° Panorama - auch in großen Bildformaten Kurfürstendamm bei Nacht Interessengemeinschaft Kurfürstendamm eV Αρχειοθετήθηκε 2010-03-06 στο Wayback Machine.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών 1981-1982

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1981−82 ήταν το τρίτο και τελευταίο που διοργάνωσε η Ο.Χ.Ε., καθώς από την επόμενη περίοδο καθιερώθηκε το Εθνικό πρωτάθλημα. Ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 1981, και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1982. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τρίτη φορά σε ισάριθμες διοργανώσεις ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας.

 Οι δύο πρώτες ομάδες από τα πρωταθλήματα Νότου και Βορρά προκρίθηκαν απευθείας στην τελική φάση, ενώ οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση, αντιμετώπισαν σε αγώνες μπαράζ τους πρωταθλητές Μυτιλήνης και Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Στην τελική φάση βρέθηκαν έξι ομάδες, οι εξής: Ιωνικός Ν.Φ., Πανελλήνιος, Αμύντας Αμυνταίου, Φίλιππος Βέροιας, Αθηναϊκός και ΒΑΟ. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο γύρους με εντός κι εκτός έδρας αγώνες για τις ομάδες. Ο Φίλιππος έχει 1 μηδενισμό και -1 βαθμό. Ο Φίλιππος Βέροιας δεν παρουσιάστηκε στο παιχνίδι με τον Πανελλήνιο και μηδενίστηκε. Πρωταθλητής: Α.Σ. Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας Δεύτερος: Βυζαντινός Αθλητικός Όμιλος Τρίτος: Α.Σ. Φίλιππος Βέροιας Κύπελλο Ήθους: Α.Σ. Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας Πρώτος Σκόρερ: Γ. Ζαχαράκης (Αθηναϊκού)
Πλεοχρωισμός

Πλεοχρωισμός (αγγλ. pleochroism) είναι η ιδιότητα που εμφανίζουν οι κρύσταλλοι να αλλάζουν χρώμα όταν παρατηρούνται σε μικροσκόπιο του οποίου η οπτική τράπεζα στρέφεται, δηλαδή η παρατήρησή τους γίνεται υπό διαφορετική γωνία. Ο πλεοχρωισμός είναι σημαντική ιδιότητα για τα ορυκτά, καθώς χάρη σε αυτόν μπορεί να γίνει διάκριση μεταξύ ορυκτών, τα οποία είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν μακροσκοπικά. Είναι, επίσης, μέθοδος ταυτοποίησης ορυκτών που απαντούν παρενεσπαρμένα σε πετρώματα. Ο πλεοχρωισμός εμφανίζεται μόνο στα ανισότροπα έγχρωμα ορυκτά και παρατηρείται μόνο με πολωτή όταν δηλαδή N//.

 Ο πλεοχρωισμός οφείλεται στη δυνατότητα που εμφανίζουν μερικοί κρύσταλλοι να απορροφούν το φως σε διαφορετικά μήκη κύματος, ανάλογα με τη συμμετρία τους. Οι κρύσταλλοι αυτοί χαρακτηρίζονται ως ανισότροποι. Το ευθύγραμμα πολωμένο φως που εκπέμπει το μικροσκόπιο διέρχεται από τον ανισότροπο κρύσταλλο αλλά δεν απορροφάται με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις διευθύνσεις. Έτσι, ανάλογα με τη διεύθυνση διέλευσης του φωτός από τον κρύσταλλο αυτός εμφανίζει διαφορετικές αποχρώσεις. Αν, για παράδειγμα, κατά κάποια διεύθυνση ο κρύσταλλος απορροφά την ερυθρή και τη γαλάζια ακτινοβολία, ο κρύσταλλος θα εμφανίζεται να έχει πράσινο χρώμα. Στρέφοντας τον κρύσταλλο προς άλλη διεύθυνση, λόγω της κρυσταλλικής συμμετρίας, απορροφώνται όλες οι ακτινοβολίες πλην της κίτρινης, οπότε ο κρύσταλλος εμφανίζεται να έχει κίτρινο χρώμα. Οι κρύσταλλοι του κυβικού συστήματος δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό, καθώς έχουν την ίδια δομή - και συνεπώς τις ίδιες ικανότητες απορρόφησης - προς όλες τις διευθύνσεις. Κρύσταλλοι του τετραγωνικού, του τριγωνικού και του εξαγωνικού συστήματος εμφανίζουν διχρωισμό, έχοντας μόνο έναν οπτικό άξονα (μονάξονες), ενώ οι κρύσταλλοι του ρομβικού, του μονοκλινούς και του τρικλινούς συστήματος εμφανίζουν τριχρωισμό, έχοντας δύο οπτικούς άξονες (διάξονες κρύσταλλοι). Πλεοχρωισμό παρουσιάζουν, επίσης, μόνο οι ανισότροποι κρύσταλλοι που έχουν κάποιο χρώμα. Οι άχροοι κρύσταλλοι δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό. Η μέγιστη ένταση του πλεοχρωισμού εμφανίζεται σε τομές παράλληλες με τον οπτικό άξονα των μοναξόνων κρυστάλλων ή παράλληλες με το επίπεδο των οπτικών αξόνων (διάξονες κρύσταλλοι). Αντίθετα, τομές κάθετες προς τον οπτικό άξονα ή το οπτικό επίπεδο δεν εμφανίζουν πλεοχρωισμό.Μερικά από τα ορυκτά που εμφανίζουν έντονο πλεοχρωισμό είναι ο βιοτίτης, ο ανδαλουσίτης, ο ελβαΐτης και η κεροστίλβη.
Ισαβέλλα του Λουξεμβούργου

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle (1247 - 1298) από τον Οίκο του Λίμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Φλάνδρας & μαρκησία του Ναμύρ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου και της Μαργαρίτας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Μπαρ. Έκανε γάμο με τον Γκυ κόμη της Φλάνδρας, για τον οποίο ήταν ο δεύτερος γάμος. Παντρεύτηκε τον Γκυ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας & μαρκήσιο του Ναμύρ και είχε τέκνα: Βεατρίκη απεβ. 1307, παντρεύτηκε (1287) τον Ούγο Β΄ των Σατιγιόν κόμη του Μπλουά. Μαργαρίτα απεβ. 1331, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο των Ντάνκελντ πρίγκιπα της Σκωτίας (γιο του Αλεξάνδρου Γ΄ της Σκωτίας) και σε δεύτερο γάμο τον Ρέγκιναλντ Α΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε. Ισαβέλλα απεβ. 1323, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Φιέν κύριο του Τινγκρί. Γιος της ήταν ο: Ροβέρτος 1308-1385, κοντόσταυλος της Γαλλίας. Φιλίππη απεβ. 1306 στο Παρίσι. Ιωάννης Α΄ 1267-1330, μαρκήσιος του Ναμύρ. Γκυ απεβ. 1311, κόμης της Ζηλανδίας. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης, χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Ερρίκος απεβ. 6 Νοεμβρίου 1337, κόμης του Λοντί. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Ντήτριχ Ζ΄ κόμη της Κλέβης. Ιωάννα απεβ. 1296, μοναχή στο αββαείο του Φλιν. Arblaster, Paul (2012). A History of the Low Countries. Palgrave Macmillan. Fegley, Randall (2002). The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302. McFarland & Co. Pollock, M.A. (2015). Scotland, England and France After the Loss of Normandy, 1204-1296. The Boydell Press. Verbruggen, J. F. (2002). DeVries, Kelly (ed.). The Battle of the Golden Spurs (Courtrai, 11 July 1302). Translated by Ferguson, David Richard. Boydell Press.
Αχλάδι Εύβοιας

Το Αχλάδι (επίσημη ονομασία Αχλάδιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νηλέως, του δήμου δήμου Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκίδας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Το Αχλάδι είναι ημιορεινό χωριό της βορειοανατολικής Εύβοιας. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του Ξηρού όρους (ύψωμα «Πεντανέμι», 400 μ.) και στις πηγές του Αχλαδορέματος, κοντά στην επαρχιακή οδό Χαλκίδας-Ιστιαίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 77 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χαλκίδας. Η τοπική κοινότητα Αχλαδίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 19,144 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Φραγκάκη. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιρραιού (Κηρέως) του νομού Ευβοίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχλαδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νηλέως. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νηλέως και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαντουδίου-Λίμνης-Αγίας Άννας. Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήρθαν από τη Λέσβο, τον 15ο αιώνα. Επί Τουρκοκρατίας υπήρχε οικονομική ανάπτυξη στις 35 οικογένειες που ζούσαν τότε εκεί. Όμως αυτό δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει την εξέγερση αυτών των οικογενειών κατά των Τούρκων, με αποτέλεσμα σχεδόν όλες να σφαγιαστούν. Κατά την παράδοση, λέγεται πως είναι θαμμένοι στην Εκκλησία της Παναγίας στην περιοχή Πρασίδι, όπου έχει στηθεί μαρμάρινη πλάκα για να θυμίζει τη σφαγή. Το Αχλάδι ήταν ένα από τα πολλά χωριά της βόρειας Εύβοιας που δοκιμάστηκαν σκληρά από την καταστροφική πυρκαγιά του 2021, καθώς η φωτιά έφτασε μέχρι τα σπίτια του οικισμού. Ο ναός Κοίμησης της Θεοτόκου στο κέντρο του χωριού Η παραλία «Φραγκάκη» στον ομώνυμο οικισμό, ανατολικά του χωριού, από τις μεγαλύτερες της Εύβοιας Η παραλία «Πρασίδι», νοτιοανατολικά του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «Ανάβαση» (Στερεά Ελλάδα 1:50.000) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/16288175027/ https://www.voriaevia.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B2%CF%8C%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CE%B9%CE%B1/190-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CF%87%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B9-%CF%86%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B7 https://www.youtube.com/watch?v=2ihEuatW-yQ
Μαριάννα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν

Η Μαριάννα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν (Marianne von Sayn-Wittgenstein-Sayn, γεννημένη ως Βαρώνη Μαριάννα του Μάϊρ-Μέλνχοφ Baronin Marianne von Mayr-Melnhof, 9 Δεκεμβρίου 1919) είναι Γερμανίδα φωτογράφος και η χήρα σύζυγος του Λουδοβίκου, 6ου Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν.

 Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου 1919 στο Σάλτσμπουργκ, και είναι κόρη του Βαρώνου Φρειδερίκου του Μάϊρ-Μέλνχοφ και της Κόμισσας Μαρίας Άννας του Μέραν.Στις 12 Μαρτίου 1942 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, 6ο Πρίγκιπα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν στο Γκλάνεγκ της Καρινθίας. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Πριγκίπισσα Μαρία Υβόννη (γενν. το 1942), παντρεύτηκε (1) τον Αλφόνσο του Κάρετ-Κορέντο και (2) τον Κλάους Μπολσάνο του Κρόνστατ. τον Πρίγκιπα Αλέξανδρο (γενν. το 1943), παντρεύτηκε την Γαβριέλα του Σένμπορν-Βίσεντχαιντ. την Πριγκίπισσα Ελισάβετ (γενν. το 1948), παντρεύτηκε τον Χάσο του Σέντεν. την Πριγκίπισσα Θηρεσία (γενν. το 1952), παντρεύτηκε (1) τον Λουίς Φιγκερόα ι Γκρίφιθ του Κιντανίγια και (2) τον Κάρολο Έρμπο του Κάγκενεκ. τον Πρίγκιπα Πέτρο (γενν. το 1954), παντρεύτηκε την Σούνι Μελές. 9 Δεκεμβρίου 1919 - 12 Μαρτίου 1942: Βαρώνη Μαριάννα του Μάϊρ-Μέλνχοφ 12 Μαρτίου 1942 - 22 Σεπτεμβρίου 1953: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν 22 Σεπτεμβρίου 1953 - 9 Ιανουαρίου 1962: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν 9 Ιανουαρίου 1962 – μέχρι σήμερα: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαριάννα, Η Χήρα Πριγκίπισσα του Σάιν-Βίτγκενσταϊν-Σάιν
Πολιτισμικό σοκ

Το πολιτισμικό σοκ είναι ο αποπροσανατολισμός ο οποίος γίνεται αισθητός από ένα πρόσωπο το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν τρόπο ζωής με τον οποίο, το ίδιο, δεν έχει εξοικειωθεί. Είναι δυνατό να γίνει αισθητός κατά την διάρκεια επισκέψεως σε χώρα του εξωτερικού, ως αποτέλεσμα μετανάστευσης, κατά την διάρκεια μεταβολής σε κοινωνικό επίπεδο ή, απλώς, λόγω αλλαγής του τρόπου ζωής. Η έννοια (culture shock) ορίστηκε για πρώτη φορά από τον Καναδό ανθρωπολόγο Καλέρβο Όμπεργκ το 1960. Στα αίτια και τις συνηθέστερες μορφές του πολιτισμικού σοκ περιλαμβάνονται τα κάτωθι: η πληροφοριακή υπερφόρτωση, το γλωσσικό εμπόδιο, το χάσμα γενεών, το τεχνολογικό χάσμα και η νοσταλγία. Δεν υπάρχει τρόπος πλήρους αποφυγής του πολιτισμικού σοκ, καθώς διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στις πολιτισμικές αντιθέσεις.

 (Αγγλικά) Edward Dutton, Culture shock and multiculturalism : reclaiming a useful model from the religious realm, Cambridge Scholars, Newcastle, 2012, 255 p. ISBN 9781443835268 (Γαλλικά) Gilles Ferréol et Guy Jucquois (dir.), « Didactique de l'interculturel », in Dictionnaire de l'altérité et des relations interculturelles, A. Colin, Paris, 2003, 353 p. ISBN 978-2-200-26343-0 (Αγγλικά) Paul Pedersen, The Five Stages of Culture Shock: Critical Incidents Around the World, ABC-CLIO, 1995, p. 175-180 ISBN 9780313287824 (Γαλλικά) Catherine et François Schunck, Alsace-Périgord : le choc culturel : heurs et malheurs de l'évacuation, Éd. Coprur, Strasbourg, 2009, 143 p. ISBN 978-2-84208-198-0 (Γαλλικά) Lilia Touzani, Le rôle central du choc culturel dans les expériences d’hospitalité touristique, Université de Grenoble, Institut supérieur de gestion de Tunis, 2013 (Αγγλικά) Colleen Ward, Stephen Bochner et Adrian Furnham, The Psychology of Culture Shock, Routledge, 384 p. ISBN 9781134716692 (Γαλλικά) « Le choc culturel. Définition, causes et symptômes » (Cultural preparation course for North-African students coming to Europe)
Ιφιγένεια εν Αυλίδι

Η Ιφιγένεια εν Αυλίδι είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης, η οποία διδάχθηκε (παίχτηκε) το έτος 405 π.Χ., ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Ευριπιδη το 406 π.Χ., από τον γιο του ή τον εγγονό του. Γράφτηκε το έτος 407 π.Χ. κατά την παραμονή του ποιητή στην αυλή του βασιλιά Αρχελάου στην Μακεδονία. Αποτελούσε μέρος της τριλογίας "Βάκχες" και "Αλκμαίων ο δια Κορίνθου" (ελάχιστοι στίχοι από το οποίο έχουν διασωθει), η οποία κέρδισε το πρώτο βραβείο. Αποτελεί την μόνη από τις σωζόμενες τραγωδίες του Ευριπίδη που ξεκινάει με διαλογική σκηνή, η οποία εκτυλίσσεται ανάμεσα στον Αγαμέμνονα και τον γέροντα υπηρέτη του, και όχι με κάποιον πρόλογο.

 Στον πρόλογο του έργου συναντούμε τον Αγαμέμνονα να μας κατατοπίζει σχετικά με την προϊστορία του έργου. "Ο Πάρις έκλεψε την Ελένη και οι Αχαιοί συγκεντρώθηκαν στην Αυλίδα με το στόλο τους για να κυριεύσουν την Τροία και να τη φέρουν πίσω. Όμως άπνοια τους εμποδίζει. Προφητεία του Κάλχα θέλει την άπνοια να σταματά, όταν θυσιαστεί στην Άρτεμη η κόρη του Αγαμέμνονα. Με το πρόσχημα πως θα την παντρέψει με τον Αχιλλέα, έστειλε να φέρουν την Ιφιγένεια με τη γυναίκα του και το γιο του στην Αυλίδα". Έχει όμως μετανιώσει. Αγαπά υπερβολικά την κόρη του και δεν θέλει να τη θυσιάσει. Τελικά αποφασίζει να στείλει γράμμα με κάποιον (πρεσβύτης) στους δικούς του για να τους ζητήσει να μην έρθουν. Ακολουθεί η πάροδος του χορού. Στη σκηνή εμφανίζεται ο Μενέλαος που έχει συλλάβει και ανακρίνει τον ταχυδρόμο του Αγαμέμνονα. Έρχεται και ο Αγαμέμνονας και ακολουθεί έντονη λογομαχία ανάμεσα στα δυο αδέλφια. Αγγελιαφόρος έρχεται και πληροφορεί για την άφιξη της οικογένειας του Αγαμέμνονα. Συγκινητική είναι η σκηνή κατά την οποία συναντιούνται με τον αρχηγό της οικογένειας, καθώς έρχονται προετοιμασμένοι για γάμο. Ο Αγαμέμνονας ζητά από την Κλυταιμνήστρα ν' αποχωρήσει για να επιβλέπει το παλάτι και της υπόσχεται να κάνει ο ίδιος όλα τα απαραίτητα για το γάμο. Ακολουθεί μια σκηνή εντελώς αντίστροφη με την αρχική. Ο Μενέλαος δεν θέλει πια να σώσει τη γυναίκα του, ενώ ο Αγαμέμνονας φοβάται μήπως ο Κάλχας ή κάποιος άλλος του αποδώσει μομ­φή και επαναστατήσουν οι Αχαιοί. Μητέρα και κόρη αποχαιρετιούνται. Φεύγοντας η Κλυταιμνήστρα συναντιέται τυχαία με τον Αχιλλέα που κι αυτός είναι θύμα απάτης. Μαθαίνει και η Ιφιγένεια το σκοπό της άφιξης της. Η μητέρα κατηγορεί με δριμύτητα το σύζυγό της. Η Ιφιγένεια παρακαλεί να την αφήσουν να ζήσει. Ο Αχιλλέας ετοιμάζεται να προστατεύσει την τιμή του και την Ιφιγένεια, που τώρα όμως έχει πειστεί πως πρέπει να θυσιαστεί για το κοινό καλό, και αποκρούει τις κατηγόριες του Αχιλλέα και της μητέρας της, την οποία και παρηγορεί λίγο πριν ψάλλει ένα τραγούδι στην Άρτεμη καθώς παίρνει τον βαρύ και δυσβάστακτο δρόμο της θυσίας. Με τον ίδιο τίτλο Iphigénie en Aulide (Iphigeneia in Aulis) υπάρχει και η δραματική όπερα του Γερμανού συνθέτη Κρίστοφ Γκλουκ (Christoph Willibald Gluck). Το εν λόγω έργο έχει επίσης διασκευαστεί από τον Γιώργο Παυριανό για Θέατρο Σκιών, με μουσική του Δημήτρη Λέκκα. Το έργο ερμηνεύτηκε από τον Ευγένιο Σπαθάρη στο ΦΟΥ (Φιλοπρόοδο Όμιλο Υμηττού) το 1979. Επίσης παίχτηκε στην τηλεόραση της ΕΡΤ, σε δύο εικοσιπεντάλεπτα επεισόδια.
Γκάτο Μπαρμπιέρι

Ο Λεάντρο "Γκάτο" Μπαρμπιέρι (Ισπανικά: Gato Barbieri, 28 Νοεμβρίου 1932 – 2 Απριλίου 2016) ήταν Αργεντίνος τενόρος σαξοφωνίστας της τζαζ που έγινε γνωστός κατά τη διάρκεια του κινήματος της free jazz στη δεκαετία του 1960 και για τις λάτιν τζαζ ηχογραφήσεις του της δεκαετίας του 1970. Το παρατσούκλι του, Γκάτο, στα Ισπανικά σημαίνει «γάτος».

 Μέλος οικογένειας μουσικών, ο Μπαρμπιέρι άρχισε να παίζει μουσική αφότου άκουσε το "Now's the Time" του Τσάρλι Πάρκερ. Έπαιζε κλαρίνο και αργότερα άλτο σαξόφωνο ενώ έπαιζε με τον Αργεντινό πιανίστα Λάλο Σίφριν στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενώ έπαιζε στη Ρώμη, δούλεψε και με τον τρομπετίστα Ντον Τσέρι. Επηρεασμένος από τις όψιμες ηχογραφήσεις του Τζον Κολτρέιν, καθώς και από άλλους σαξοφωνίστες της free jazz, όπως ο Άλμπερτ Άιλερ και ο Φάραω Σάντερς, άρχισε να αναπτύσσει το ζεστό και σκληρό ύφος με το οποίο συνδέεται. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, έβαλε μουσική από τη Νότια Αμερική στο παίξιμό του και συνέβαλε σε έργα πολλών καλλιτεχνών όπως Liberation Music Orchestra του Τσάρλι Χέιντεν και το Escalator Over The Hill της Κάρλα Μπλέι. Η μουσική του για την ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι το 1972 Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι του χάρισε ένα βραβείο Grammy. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, έκανε ηχογραφήσεις στην A&M Records και μετέφερε τη μουσική του προς τη σόουλ-τζαζ και τζαζ-ποπ. Το Caliente! (1976) περιελάμβανε το πιο γνωστό τραγούδι του, μια διασκευή του "Europa" του Κάρλος Σαντάνα. Στο Caliente! και στο επόμενο άλμπουμ του, το Ruby Ruby (1977) την παραγωγή έκανε ο συνάδελφος μουσικός Χερμπ Άλπερτ. Αν και συνέχισε να ηχογραφεί και να παίζει κατά τη δεκαετία του 1980. Συνέθεσε και μουσική για ταινίες όπως Δύναμη κρούσεως (1979) και Strangers Kiss (1983), ο θάνατος της συζύγου του, Μισέλ, τον οδήγησε να αποσυρθεί από τη δημόσια σκηνή. Επέστρεψε στις ηχογραφήσεις και την ερμηνεία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, συνθέτοντας αυθεντικές παρτιτούρες για το Manhattan by Numbers (1991) και για το Επτά υπηρέτες (1996). Το άλμπουμ Qué Pasa (1997) κινήθηκε περισσότερο στο στιλ της απαλής τζαζ. Ο Μπαρμπιέρι ήταν η έμπνευση για τον χαρακτήρα Ζουτ στο φανταστικό συγκρότημα των Μάπετ Dr. Teeth and The Electric Mayhem. Στις 2 Απριλίου 2016, ο Μπαρμπιέρι πέθανε από πνευμονία στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 83 ετών. Ο Μπαρμπιέρι παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Μισέλ, η οποία ήταν και μάνατζέρ του, το 1960. Η Μισέλ πέθανε το 1995 μετά από 10ετή μάχη με τον καρκίνο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπαρμπιέρι σταμάτησε να ηχογραφεί και να κάνει περιοδείες για να τη φροντίζει. Μετά τον θάνατό της, γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του, Λόρα, η οποία γέννησε τον γιο του, Κρίστιαν, το 1998. Δισκογραφία Γκάτο Μπαρμπιέρι στο Discogs Γκάτο Μπαρμπιέρι στην IMDb
Αγριόγατος του Παντανάλ

Ο Αγριόγατος του Παντανάλ (Leopardus braccatus) είναι ένα μικρό αιλουροειδές της τροπικής Νότιας Αμερικής. Πήρε το όνομά του από τους υγροτόπους του Παντανάλ, στην κεντρική Νότια Αμερική, αλλά απαντά κυρίως σε χορτολιβαδικές εκτάσεις, θαμνώδεις εκτάσεις, σαβάνες και φυλλοβόλα δάση. Παραδοσιακά αντιμετωπίζονται ως υποείδος του μεγαλύτερου Κολοκόλο (Leopardus colocolo), αλλά χωρίστηκε κατά κύριο λόγο με βάση τις διαφορές στο τρίχωμα χρώμα / σχέδιο και κρανιακές μετρήσεις. Ο διαχωρισμός αυτός δεν υποστηρίζεται από τη γενετική έρευνα, με αποτέλεσμα ορισμένες αρχές να υποστηρίζουν ότι είναι ένα υποείδος του κολοκόλο, αν και άλλοι τη θεωρούν ως «πιθανό διακριτό είδος», και η ισχύς της γενετικής έρευνας έχει αμφισβητηθεί.

 Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, είναι μικρά αιλουροειδή, περίπου στο μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας. Έχουν κιτρινωπή ή καφέ γούνα με σκούρες - καφέ κηλίδες στα πλευρά, έναν υπόλευκο λαιμό, δύο σκούρες γραμμές σε κάθε μάγουλο, μαύρες ρίγες στα πόδια και στο στήθος και μια μαύρη άκρη στην ουρά τους. Τα αυτιά, είναι μυτερά και μεγάλα και έχουν σκούρο γκρι χρώμα. Έχουν, επίσης, παρατηρηθεί άτομα με μελανισμό στη Βραζιλία. Τα δύο υποείδη, προσδιορίζονται με βάση τη γούνα τους. Το υποείδος L. b. braccatus, έχει σχεδόν σκούρα γούνα, με αχνά καφέ σημάδια, μαύρη άκρη στην ουρά και ολόμαυρα πόδια. Το υποείδος L. b. munoai, έχει πιο ανοιχτή και κιτρινωπή ουρά, με καφέ σημάδια.Τα πόδια του, είναι μαύρα μόνο στα πέλματα και η ουρά του, έχει στενούς, μαύρους δακτυλίους. Η γούνα του Αγριόγατου του Παντανάλ, είναι μεγαλύτερη και πιο πυκνή από όλα τα συγγενικά της είδη. Τα νύχια της είναι μακριά και καμπυλωτά. Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, ζούνε σε υψόμετρα έως και τα 2000 μέτρα στην ανατολική - κεντρική Βραζιλία, στην Ουρουγουάη, αλλά και σε γειτονικές περιοχές (Βολιβία, Παραγουάη, Αργεντινή). Σε αυτή την περιοχή, κατοικούν σε ανοιχτά λιβάδια και πυκνά δάση, αλλά και σε υγροτόπους, όπως μαρτυράει και το όνομά της (π.χ. Παντανάλ) της Βραζιλίας, της Βολιβίας και της Παραγουάης. Επίσης, έχουν αναφερθεί και σε γεωργικές εκτάσεις. Οι Αγριόγατοι του Παντανάλ, δραστηριοποιούνται κυρίως την μέρα και είναι μοναχικά ζώα. Ο χώρος του, κυμαίνεται μεταξύ 3 και 37 τετραγωνικών χλμ. Είναι σαρκοφάγα ζώα και τρέφονται με μικρά θηλαστικά, όπως τρωκτικά, πουλιά του εδάφους, μικρές σαύρες και φίδια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, πιστεύεται ότι η συμπεριφορά τους, είναι παρόμοια με αυτή του Κολοκόλο (Leopardus colocolo). Πολλές φορές, οι Αγριόγατες του Παντανάλ, διασταυρώνονται και με άλλα αιλουροειδή, δημιουργώντας έτσι υβρίδια. Ο Αγριόγατος του Παντανάλ, έχει δύο υποείδη: Leopardus braccatus braccatus - Κεντρική Βραζιλία, ανατολική Παραγουάη, ανατολική Βολιβία και τμήματα της βορειοανατολικής Αργεντινής. Leopardus braccatus munoai - Βραζιλία, Ουρουγουάη.
Χρυσάορα

Η χρυσάορα (λατινική-επιστημονική ονομασία Chrysaora) είναι γένος από μέδουσες (τσούχτρες), γνωστές στον αγγλόφωνο κόσμο με την κοινή ονομασία «τσουκνίδες της θάλασσας» (sea nettles), που ανήκουν στην οικογένεια πελαγιίδες. Η προέλευση του ονόματος του γένους αντλήθηκε από την ελληνική μυθολογία, όπου ο Χρυσάωρ ξεπήδησε μαζί με τον Πήγασο από το αίμα της Μέδουσας, όταν ο Περσέας τής έκοψε το κεφάλι και το αίμα αυτό γονιμοποιήθηκε από τον θεό Ποσειδώνα. Ετυμολογικώς, «χρυσάωρ» σημαίνει «αυτός που έχει χρυσαφένια αρματωσιά».

 Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς 16 είδη στο γένος χρυσάορα, τα εξής: Chrysaora achlyos – Martin, Gershwin, Burnett, Cargo & Bloom 1997 («μαύρη τσουκνίδα της θάλασσας») Chrysaora africana (Vanhöffen, 1902) Chrysaora agulhensis – Ras, Neethling, Engelbrecht, Morandini, Bayha, Skrypzeck & Gibbons 2020 Chrysaora chesapeakei (Papenfuss, 1936), «τσουκνίδα των κόλπων του Ατλαντικού» Chrysaora chinensis – Vanhöffen, 1888 Chrysaora colorata (Russell 1964), «μέδουσα με τις μοβ λωρίδες» Chrysaora fulgida (Reynaud 1830) Chrysaora fuscescens – Brandt 1835 («τσουκνίδα της θάλασσας του Ειρηνικού») Chrysaora helvola – Brandt, 1838}} Chrysaora hysoscella (L. 1766), «μέδουσα-πυξίδα» Chrysaora lactea Eschscholtz 1829 (χρυσάορα η γαλακτώδης) Chrysaora melanaster – Brandt 1838 (χρυσάορα ο μελαναστήρ, «βόρεια τσουκνίδα της θάλασσας») Chrysaora pacifica (Goette 1886), «τσουκνίδα της θάλασσας της Ιαπωνίας» Chrysaora pentastoma – Péron & Lesueur, 1810 (χρυσάορα η πεντάστομος) Chrysaora plocamia (Lesson 1830), «νοτιοαμερικανική τσουκνίδα της θάλασσας» Chrysaora quinquecirrha (Desor 1848), «τσουκνίδα της θάλασσας του Ατλαντικού» Chrysaora blossevillei – Lesson 1830 Chrysaora caliparea (Reynaud 1830) Chrysaora depressa (Kishinouye 1902, δεκτό ως Chrysaora melanaster – Brandt 1838) Chrysaora kynthia – Gershwin & Zeidler 2008 Chrysaora southcotti – Gershwin & Zeidler 2008 (δεκτό ως Chrysaora pentastoma – Péron & Lesueur, 1810) Chrysaora wurlerra – Gershwin & Zeidler 2008
Ναταλία Ναρύσκινα

Η Ναταλία Κυρίλλοβνα Ναρύσκινα, ρωσ. Ната́лья Кири́лловна Нары́шкина (1 Σεπτεμβρίου 1651 - 4 Φεβρουαρίου 1694) από τον Οίκο των Ναρύσκιν ήταν κόρη στρατιωτικού & βογιάρου και με τον γάμο της έγινε Αυτοκράτειρα της Ρωσίας.

 Ήταν κόρη του Κυρίλλου Ναρύσκιν αρχηγού του Στρέλτσυ (Πυροβολικού) στο Σμολένσκ, βογιάρου της Δούμας και οκόλνιτσυ (συμβούλου), Ταταρικής καταγωγής. Μητέρα της ήταν η Άννα Λεοντύεβνα Λεοντύεβα. Παντρεύτηκε το 1671 τον Αλέξιο των Ρομάνοφ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του και είχε τέκνα: Πέτρος Α΄ ο Μέγας 1672-1725, Αυτοκράτορας της Ρωσίας. Ναταλία 1673-1716, άγαμη. Φιοντόρα/Θεοδώρα 1674-1677, απεβ. 3 ετών. Troyat, Henri (1987). Peter the Great. Translated from the French by Joan Pinkham (1st American ed.). New York: Dutton. ISBN 978-0525245476. Allen, W. E. D. (2014). The Ukraine. Cambridge University Press. p. 121. ISBN 978-1-107-64186-0. Prokofieff, Sergei O. (1993). The Spiritual Origins of Eastern Europe and the Future Mysteries of the Holy Grail. Temple Lodge Publishing. p. 460. ISBN 9780904693553.
Νησί Νόρφολκ

Το Νησί Νόρφολκ (αγγλικά: Norfolk Island) είναι ένα μικρό νησί στον Ειρηνικό ωκεανό ανάμεσα στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Καληδονία και αποτελεί εξωτερική περιοχή της Αυστραλίας μαζί με 2 γειτονικά νησιά, από το 1774 με έκταση 35 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.748 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Βρίσκεται 1.400 χλμ. ανατολικά της Αυστραλίας και κατοικείται από τους απόγονους του βρετανικού πλοίου HMS Bounty και Αυστραλούς μετανάστες. Είχαν μεγάλο βαθμό αυτονομίας και το 1991 με δημοψήφισμα απέρριψαν πρόταση να γίνουν ομόσπονδο κρατίδιο της Αυστραλίας. Ωστόσο, η αυτονομία του νησιού ανακλήθηκε από την αυστραλιανή κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2015, παρότι σε δημοψήφισμα οι κάτοικοι καταψήφισαν πρόταση να τους επιβληθεί το πολιτικό στάτους για το νησί τους. Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είναι σχετικά υψηλό κυρίως λόγω του τουρισμού. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Κίνγκστον. Το 86% των κατοίκων είναι Χριστιανοί. Τον Οκτώβριο του 2015, η ζώνη ώρας στην περιοχή άλλαξε κατά μισή ώρα, από την UTC+11:30 στην +11:00, με αποτέλεσμα η πρώτη ζώνη ώρας που χρησιμοποιήθηκε ως σταθερή ώρα, να μην χρησιμοποιείται σήμερα.

 Διοικητής του νησιού είναι ο Γκάρι Ντάγκλας Χαρντγκρέιβ από την 1η Ιουλίου 2014. Ανώτερος υπουργός ήταν ο Λάιλ Ντένις Σνελ (Lisle Denis Snell) από τις 20 Μαρτίου 2013 ως τις 17 Ιουνίου 2015. Η Μελίσα Γουόρντ ήταν η πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου από τις 17 Ιουνίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2016 και εκτελεστικός διευθυντής ο Πίτερ Γκέσλινγκ από τις 24 Ιουνίου 2015. Δήμαρχος ανέλαβε η Ρόμπιν Έλινορ Άνταμς, στις 6 Ιουλίου 2016. Στο νησί δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Η Νομοθετική Συνέλευση του νησιού απαρτίζεται από 9 έδρες και εκλέγεται από το λαό με θητεία που δεν υπερβαίνει τα 3 χρόνια. Στις 19 Μαρτίου 2015 ανακοινώθηκε ότι θα ανακληθεί η αυτοδιοίκηση του νησιού από την Κοινοπολιτεία και θα αντικατασταθεί από ένα τοπικό συμβούλιο με την πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας να παρέχει τις υπηρεσίες στο νησί. Ένας από τους λόγους που δόθηκαν ήταν ότι το νησί ποτέ δεν είχε καταφέρει να είναι αύταρκες και ότι η Κοινοπολιτεία δαπανούσε πολλά χρήματα για τη χρηματοδότησή του. Μόνο το 2015 οι δαπάνες έφτασαν τα 12,5 εκατ. $.Η Νομοθετική Συνέλευση του Νόρφολκ αποφάσισε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την πρόταση, που διενεργήθηκε στις 8 Μαΐου 2015. Οι ψηφοφόροι ερωτήθηκαν για το εάν θα μπορούσαν ελεύθερα να αποφασίσουν για το καθεστώς του νησιού τους, την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και να συμβουλευτούν μέσω ενός δημοψηφίσματος για το μελλοντικό μοντέλο κυβέρνησης του Νησιού Νόρφολκ προτού εκείνες οι αλλαγές ενεργοποιηθούν από το αυστραλιανό κοινοβούλιο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν το ηχηρό «ναι» με 68% των ψήφων και επιβεβαιώθηκε η βούληση των κατοίκων του νησιού να αποφασίσουν ελεύθερα για την πολιτική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και όχι να τους επιβληθεί. Συλλογικό έργο, «Πλανήτης Γη», ΔΟΛ, 2002 CIA-World Factbook Norfolk Island Αρχειοθετήθηκε 2015-05-30 στο Wayback Machine.
1519 Κάγιαανι

Ο Κάγιαανι (Kajaani) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,449. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη φινλανδική πόλη.

 Η μέση διάμετρος του Κάγιαανι εκτιμάται σε 26,37 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,070 ± 0,007. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Κάγιαανι γύρω από τον εαυτό του. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Κάλβος

Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Κάλβος, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus Calvus, (π. 200 π.Χ. ή πριν από το 178 π.Χ. – μετά το 136 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός.

 Ήταν γιος τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου και αδελφός τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Μακεδονικού. Πρώτα ο Λεύκιος Κ. Μ. Κάλβος ήταν πραίτωρ, αργότερα ύπατος και κυβερνήτης της Hispania το 142 π.Χ., όπου πολέμησε, χωρίς επιτυχία, εναντίον τού Βιριάθους. Μετά έγινε ανθύπατος της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας το 141 π.Χ., και από το 140 π.Χ. έως το 139 ήταν απεσταλμένος (legate, υποδιοικητής στρατού). Επίσης, εκείνα τα χρόνια, ο Κάλβος συμμετείχε σε μία πρεσβεία σε ορισμένες ανατολικές πολιτείες. Τα παιδιά τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου ήταν: Λεύκιος Κ. Μ. Δαλματικός Κόιντος Κ. Μ. Νουμιδικός Καικιλία Μετέλλα, σύζυγος τού Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλλου πραίτωρα το 104 π.Χ., γιου τού Λεύκιου Λικίνιου Λούκουλλου υπάτου το 151 π.Χ. Γένος των Καικιλίων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lucius Caecilius Metellus Calvus στο Wikimedia Commons
Αντρέ Μισέλ

Ο Αντρέ Μισέλ (γαλλικά: André Michel), (20 Φεβρουαρίου 1910 - 5 Ιουνίου 1989), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου και σκηνοθέτησε 15 ταινίες μεταξύ 1947 και 1983. Ο Μισέλ είναι ο πατέρας της συγγραφέως και πολιτικής ακτιβίστριας Νατάσα Μισέλ. Το 1962 ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής του 12ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.

 1947 : La Rose et le Réséda 1949 : Edgar et sa bonne 952 : Trois femmes 1954 : Geständnis unter vier Augen 1956 : La Sorcière 1958 : Sans famille 1962 : Ton ombre est la mienne 1962 : Comme un poisson dans l'eau 1962 : L'ins pecteur Leclerc enquête (τηλεοπτική σειρά) 1964 : Tous les enfants du monde 1966 : Cécilia, médecin de campagne (τηλεοπτική σειρά) 1968 : Le Crime de Lord Arthur Savile (τηλεταινία) 1969 : La Cravache d'or (τηλεοπτική σειρά) 1971 : Tang (τηλεοπτική σειρά) 1972 : Les Thibault 1974 : Puzzle, (τηλεταινία) 19 74 : Les Oiseaux de Meiji Jingu (τηλεοπτική σειρά) 1974-1984 : Messieurs les jurés (τηλεοπτική σειρά) 1975 : Salavin (τηλεταινία) 1976 : Adios 1977 : Où vont les poissons rouges ? (τηλεταινία) 1978 : L'Équipage (τηλεταινία) 1979 : Le Baiser au lépreux (τηλεταινία) 1980 : Les Mystères de Paris Ο Αντρέ Μισέλ στην IMDb (Αγγλικά)
Α.Μ.Σ. Εχίνος Σπορ

To Αθλητικό Μορφωτικό Σωματείο Εχίνος Σπορ, περισσότερο γνωστό ως Εχίνος Σπορ, είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1999 και εδρεύει στον Εχίνο του νομού Ξάνθης στην Ελλάδα.

 Ο ΑΜΣ Εχίνος Σπορ αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ξάνθης (Ε.Π.Σ.Ξ.). Την περίοδο 2007–08 κέρδισε την άνοδο στη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Την πρώτη περίοδο στη Δ΄ Εθνική, τερμάτισε στην 9η θέση συγκεντρώνοντας 52 βαθμούς. Την επόμενη περίοδο κατάφερε να τερματίσει στην 6η θέση του βαθμολογικού πίνακα, συγκεντρώνοντας 46 βαθμούς. Την περίοδο 2010–11 ο σύλλογος αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, τα οποία τον οδήγησαν στο να αποσυρθεί από το πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής στα μισά της περιόδου, ενώ είχε συγκεντρώσει 19 βαθμούς, οι οποίοι τον κατέταξαν στη 16η και προτελευταία θέση της βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στις τοπικές κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Ξάνθης. Τον Μάιο του 2021, η έδρα του συλλόγου υπέστη εκτεταμένους βανδαλισμούς, οι οποίοι, μάλιστα, συνέπεσαν χρονικά με την επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών Υποθέσεων της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στην περιοχή. 2002-03: Γ΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2003-04: Β΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2004-05: Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2005-06: Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2006-07: Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2007-08: Α΄ Κατηγορία ΕΠΣ Ξάνθης 2008-09: Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2009-10: Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2010-11: Δ΄ Εθνική Κατηγορία Επίσημος ιστότοπος
Βουλευτικές εκλογές των Ώλαντ (2015)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους Ώλαντ στις 18 Οκτωβρίου 2015, ταυτόχρονα με τις εκλογές για την ανάδειξη των 16 δημοτικών συμβουλίων. Συγκεκριμένα εξελέγη το δημοτικό συμβούλιο της πρωτεύουσας Μάριεχαμν, τα συμβούλια των 9 τμημάτων ενοριών (socken) στο μεγαλύτερο νησί το Φάστα Ώλαντ και 6 τμήματα ενοριών σε βραχονησίδες.

 Τα 30 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν με αναλογική, με τις έδρες να κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ντ' Οντ. Συνολικά 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις βουλευτικές και τις δημοτικές εκλογές. Ωστόσο, μόνο οι Φιλελεύθεροι για το Ώλαντ πήραν μέρος στις εκλογές σε όλους τους δήμους. Στη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου 2011–2015 τέσσερις βουλευτές από το ανεξάρτητο κεντροδεξιό κόμμα Αδέσμευτος Συνασπισμός (ObS) προσχώρησαν στους συντηρητικούς Μετριοπαθείς των Ώλαντ και γεννήθηκε ο Μετριοπαθής Συνασπισμός για τα Ώλαντ. Ωστόσο, το μεγαλύτερο τμήμα του ObS έλαβαν μέρος στις εκλογές και άσκησαν κριτική εναντίον των προσφύγων από τη Συρία με μία ταινία για να υποστηρίξουν την εκστρατεία τους με σύνθημα "όχι στους πρόσφυγες". Άλλη μία λίστα που αντιτάχθηκε στους πρόσφυγες ήταν και η λαϊκιστική Δημοκρατία των Ώλαντ, με επικεφαλής τον Στέφαν Τόιβονεν, που υποστηρίζει να υπάρχουν ίσα δικαιώματα για τους ομιλητές της φιλανδικής. Το κεντρώο κόμμα Κέντρο των Ώλαντ ζήτησε να αποκτήσουν τα Ώλαντ το δικό τους υπουργείο Εξωτερικών και να αλλάξει το σύστημα της υγειονομικής περίθαλψης (να καθορίζεται αποκλειστικά από τον κυβερνώντα συνασπισμό). Άλλα κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες των Ώλαντ, ο σοσιαλφιλελεύθεροι κεντροδεξιοί Φιλελεύθεροι για τα Ώλαντ και το κεντρώο και αυτονομιστικό Μέλλον των Ώλαντ. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, οι Φιλελεύθεροι και το κόμμα του Κέντρου κέρδισαν από 7 έδρες ο καθένας στις εκλογές. Εκλογική Επιτροπή των Ώλαντ Αρχειοθετήθηκε 2021-12-18 στο Wayback Machine.
Σολ Βολιβίας

Το σολ ήταν το νόμισμα της Βολιβίας από το 1827 έως και το 1864. Δεν υπήρχαν υποδιαιρέσεις του νομίσματος αυτού ωστόσο 16 σολ ήταν ίσα με 1 σκούδο. Το σολ αντικατέστησε το ισπανικό αποικιακό ρεάλ με ισοτιμία 1/1 και αντικαταστάθηκε από το μπολιβιάνο με ισοτιμία 8 σολ = 1 μπολιβιάνο. Δεν εκδόθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα του σολ.

 Το 1827 κόπηκαν τα πρώτα αργυρά νομίσματα των ½, 1, 2, 4 και 8 σολ. Ακολούθησαν οι εκδόσεις από χρυσό του 1 και 8 σκούδο το 1831 και ½, 2 και 4 σκούδο το 1834. Αργυρά νομίσματα του ¼ σολ εκδόθηκαν το 1852 και το 1853. Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501.
Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος (καλαθοσφαίριση)

Η Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος (πορτογαλικά: Esporte Clube Pinheiros), γνωστή ως Pinheiros SKY για εμπορικούς λόγους, ή απλά Πινιέιρος, αποτελεί τμήμα του αθλητικού συλλόγου Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος, με έδρα το Σάο Πάουλο της Βραζιλίας. Αγωνίζεται στο στάδιο Ζιμνάσιο Πολιεσπορτίβο Ενρίκε Βιλαμπόιμ και τα χρώματα της ομάδας είναι το λευκό και το κόκκινο.

 Η Πινιέιρος ιδρύθηκε ως πολυαθλητικός σύλλογος το 1899. Τη σεζόν 2008–2009 η Πινιέιρος ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος (τη νεοσυσταθείσα Novo Basquete Brasil). Το 2011 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παουλίστα και αναδείχθηκε δεύτερη στη Λίγκα Σουδαμερικάνα. Το 2013 γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία της, αφού στέφθηκε Πρωταθλήτρια Αμερικής στο Φαίναλ Φορ του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Ως Πρωταθλήτρια Αμερικής διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2013, το οποίο ξαναδιεξήχθη μετά από 17 χρόνια. Αντιμετώπισε στον διπλό τελικό του Σάο Πάολο τον 2 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια (70–81 και 69–86) κατακτώντας τη δεύτερη θέση. Μαρσελίνιο Χουέρτας Άλεξ Γκαρσία Γκιγέρμε Τζιοβανόνι Μαρκίνιος Σαμέλ Στόλγουορθ Τζο Σμιθ Κλαούντιο Μορτάρι Επίσημη ιστοσελίδα latinbasket.com
Βαρθολομαίος Ζαχαρίας

Ο Βαρθολομαίος Ζαχαρίας, (Bartolomeo Zaccaria, πέθανε το 1334) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν Γενοβέζος, μαρκήσιος της Βοδονίτσας (από τη σύζυγό του) (1327 - 1334) και κύριος του Δαμαλά (από τη μητέρα του). Είχε νυμφευτεί το 1327 τη μαρκησία της Βοδονίτσας Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι, από την οποία απέκτησε και τον τίλο του μαρκησίου. Μαζί έκαναν μία κόρη, τη Μαρούλα.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαρτίνου Ζαχαρία ηγεμόνα της Χίου και αργότερα βαρόνου του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Μητέρα του ήταν η Ζακλίν ντε Λα Ρος, μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών. Αδελφός του ήταν ο Κεντυρίων Α΄ Ζαχαρίας. Κατά την διάρκεια μίας εισβολής Καταλανών στο μαρκιζάτο πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε σε φυλακή της Σικελίας, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με επέμβαση του πάπα Ιωάννη ΚΒ΄. Πέθανε το 1334 σε μικρή ηλικία. Η χήρα του Γουλιέλμα Πλαβιτσίνι έκανε δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο Α΄ Ζόρζι, ο οποίος έγινε ο νέος μαρκήσιος της Βοδονίτσας. Νυμφεύτηκε το 1327 τη Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι μαρκησία της Βοδονίτσας και είχε τέκνο: Μαρούλα. Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." Journal of Hellenic Studies, Vol. 28, 1908, pp 234–249. Latin Lordships of Greece: Boudonitza., ανακτήθηκε 24 Μαρτίου 2013
Κώστας Καλογιάννης

Ο Κώστας Καλογιάννης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός με την ομάδα του Άρη, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1932. Μετά τον Άρη, αγωνίστηκε στις ομάδες του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή, όντας ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε και στις τρεις μεγάλες ομάδες της συμπρωτεύουσας.

 Ο Καλογιάννης έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις με την ομάδα του Άρη την σεζόν 1929-30, σκοράροντας το δεύτερο γκολ του Άρη στο 2-2 εναντίον του Παναθηναϊκού στις 22 Ιουνίου 1930 και το νικητήριο τέρμα στο 2-1 εναντίον του Ολυμπιακού, μία εβδομάδα αργότερα.Για το πρωτάθλημα του 1930-31, δεν καταλάμβανε θέση βασικού, αγωνιζόμενος σε μόλις τρεις αγώνες, με τον Άρη να κατατάσσεται τρίτος.Ο Καλογιάννης διακρίθηκε στην πρώτη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδος, αφού αγωνίστηκε στην επιβλητική νίκη του Άρη κατά του Παναθηναϊκού με 7-2 για την προημιτελική φάση, σκοράροντας και ένα γκολ, κάτι που επανέλαβε στον ημιτελικό με τον Απόλλων Αθηνών, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν εκτός έδρας με 2-3. Στον τελικό, η ομάδα της Θεσσαλονίκης ηττήθηκε με 5-3 από την ΑΕΚ, χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει τον πρώτο τίτλο της διοργάνωσης.Την ίδια χρονιά, ο Καλογιάννης αγωνίστηκε ελάχιστα στην προσπάθεια της κατάκτησης του πανελλήνιου πρωταθλήματος του 1932, πανηγυρίζοντας ως αναπληρωματικός τον δεύτερο τίτλο του Άρη.Αγωνίστηκε με τον Άρη μέχρι το 1934, όταν και μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ. Ακολούθησε η πορεία του στον Ηρακλή, για να κλείσει την καριέρα του στον «Δικέφαλο του Βορρά», μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Καλογιάννης Κώστας «Ξούρας» | aris.re
Μαργκερίτ Μπελέζ

Η Μαργκερίτ Μπελέζ (γαλλικά: Marguerite Belèze, γεννημένη στις 28 Οκτωβρίου 1850 στο Παρίσι και αποβιώσασα στις 11 Νοεμβρίου 1913 στο Μονφόρ-λ'Αμωρί) ήταν Γαλλίδα βοτανολόγος και ακουαρελίστρια. Το έργο της και οι δημοσιεύσεις της με αντικείμενο τη χλωρίδα, καθώς και οι ακουαρέλες της έχουν βραβευτεί με αριθμό βραβείων. Τρία είδη τα οποία η ίδια ανακάλυψε έλαβαν το όνομά της.

 Πραγματοποίησε τις σπουδές της πλησίον του πατέρα της, Γκιγιώμ Μπελέζ, διευθυντή του Ινστιτούτου Μορέν του Παρισιού και παιδαγωγού. Παράλληλα, έλαβε μαθήματα βοτανικής από τους Εζέν Φουρνιέ και Γκασπάρ Αντόλφ Σατέν. Η Μαργκερίτ Μπελέζ είναι γνωστή μέσω του έργου της με αντικείμενο τη κρυπτογαμική χλωρίδα της ευρύτερης περιοχής του Παρισιού, εξερευνώντας και εκλαϊκεύοντας μέσω των δημοσιεύσεων και διαλέξεών της, σημαντικό αριθμό φυτών. Προχώρησε στη δημιουργία ερμπαρίων και συλλογών για λογαριασμό συνεδρίων και εκθέσεων, καθώς και για λογαριασμό του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού. Μεταξύ άλλων, το 1898, απέστειλε, περίπου, πενήντα διαφορετικά είδη μανιταριών προερχόμενα από το δάσος του Ραμπουγιέ για λογαριασμό σχετικής εκθέσεως της Μυκητολογικής Εταιρείας Γαλλίας. Ως μέλος της Βοτανικής Εταιρείας Γαλλίας, της Γαλλικής Εταιρείας Βοτανικής, της Μυκητολογικής Εταιρείας Γαλλίας, καθώς και της Αρχαιολογικής Εταιρείας του Ραμπουγιέ, υπήρξε τακτική συνεισφέρουσα στις επιστημονικές επετηρίδες τους. Παράλληλα, συνεργάστηκε για τη συγγραφή του Flores de France, των Ζωρζ Ρουί και Γκαστόν Μπονιέ. Οι ακουαρέλες της με αντικείμενο είδη μανιταριών προερχόμενων από την ευρύτερη περιοχή του Παρισιού εκτέθηκαν στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Εκθέσεως του 1900. Το 1902, κατά τη διάρκεια συνεδρίου των επιστημονικών εταιρειών, αναφέρεται ως ούσα εγγεγραμμένη στο τμήμα φυσικής και αεροναυπηγικής υπό τη διεύθυνση του Ελετέρ Μασκάρ. Το σύνολο του έργου της βραβεύτηκε αριθμό φορών από την Ακαδημία Επιστημών (βραβείο βοτανικής το 1908, τιμητικός έπαινος το 1909). Μέρος της συλλογής δειγμάτων της, σήμερα, φυλάσσεται εντός του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Παρισιού, καθώς και εντός του ερμπαρίου του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. Για ορισμένο χρονικό διάστημα, η Μαργκερίτ Μπελέζ υπήρξε αντιπρόεδρος της περιφερειακής επιτροπής της Συμμαχίας Διαδόσεως της Γαλλικής Γλώσσας. Παράλληλα, για χρονικό διάστημα διάρκειας δέκα ετών, πιο συγκεκριμένα κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, διετέλεσε γραμματέας της επιτροπής κυριών του Μονφόρ-λ'Αμωρί, υπαγόμενης στη Γαλλική Εταιρεία Βοηθείας Τραυματιών. Συνολικά, τρία είδη, τα οποία η ίδια ανακάλυψε, φέρουν το όνομά της: Drosera beleziana G.Cam (Drosera rotundifolia x intermedia) Erica belezia Carex belezia Αξιωματούχος Ακαδημίας (1900) Διεθνές Επιστημονικό Μετάλλιο Βραβείο Βοτανικής Ακαδημίας Επιστημών (1908)
NGC 4871

Ο NGC 4871 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 310 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 10 Μαΐου 1863 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Κόμης.

 Δεδομένα για το NGC 4871 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4871 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4871 στο Wikimedia Commons