IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιχαήλ Λυκούδης

Ο Μιχαήλ (Μικιός) Λυκούδης (1871-1935) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, απόφοιτος του ΕΜΠ, το 1895, ο οποίος εργάστηκε από το 1895 ως ελεύθερος επαγγελματίας στην Αθήνα.

 Παλαιό Θέατρο «Κοτοπούλη», Έτος κατασκευής 1916, Μαρίκας Κοτοπούλη 3, Ομόνοια, Αθήνα. Έχει κατεδαφιστεί. Κτήριο της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Έτος κατασκευής 1923, Ακαδημίας 47 και Σίνα 12, Αθήνα Το Κτήριο της Νομικής Σχολής αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικού εκλεκτικισμού με επιδράσεις μπαρόκ. Οι δύο όψεις του κτηρίου, ενοποιούνται στην ημικυλινδρική γωνία, ομαλοποιώντας τη μετάβαση στις πλαϊνές όψεις, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα το μνημειακό χαρακτήρα της σύνθεσης. Το κτήριο, υπέστη σοβαρότατες ζημιές από πυρκαγιά τον Δεκέμβριο του 2008 και ανακατασκευάστηκε για να καλύψει τις ανάγκες της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Κτήριο Ιονικής-Λαϊκής Τράπεζας (πρώην), Έτος κατασκευής 1929, Πλατεία Ελευθερίας, ΘεσσαλονίκηΤο πρώην κτήριο της Ιονικής-Λαϊκής, μαζί με το γειτονικό της Τράπεζας της Ελλάδας στη Πλατεία Ελευθερίας, αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα ύστερου νεοκλασικισμού στη Θεσσαλονίκη. Το πρώην κτήριο της Ιονικής-Λαϊκής, χτίζεται για να στεγάσει το υποκατάστημα της τράπεζας στη Θεσσαλονίκη, στη συνέχεια το κτήριο περνά στην Alpha Bank και σήμερα είναι κλειστό. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γερμανοί το επιτάσσουν και στεγάζουν εκεί την Γερμανική Διοίκηση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το επιβλητικό πρόπυλο της κύριας όψης με τις δωρικές κολόνες και την ανάγλυφη παράσταση του τυμπάνου, που φιλοξενεί γλυπτή σύνθεση του εμβλήματος των Ιονίων Νήσων που αποτελούσε και έμβλημα της Ιονικής τράπεζας (επιδράσεις της τεχνοτροπίας greek revival). Στην ανάγλυφη παράσταση φαίνονται επίσης ο Παρθενώνας και η Ροτόντα, δύο από τα σημαντικότερα μνημεία του αρχαίου κόσμου που φιλοξενούνται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Μέγαρο Εθνικής Ασφαλιστικής, Έτος κατασκευής 1936-1938, Οδός Κοραή 4, Αθήνα Αρχοντικό Μεταξάτου, Δροσοπούλου 103 & Λέλας Καραγιάννη 37, Αθήνα Κολώνας Βασίλης 2012, Θεσσαλονίκη 1912-2012. Η Αρχιτεκτονική μιας εκατονταετίας. http://opac.tee.gr/cgi-bin-EL/egwcgi/629424/showfull.egw/2+0+1+full
Μιθριδάτης Γ΄ της Παρθίας

Ο Μιθριδάτης Γ΄, Mithridates III, παρθικά: Mihrdāt, ήταν βασιλιάς της Παρθικής αυτοκρατορίας από το 87 έως το 80 π.Χ. Η ύπαρξή του αμφισβητείται σε επιστημονική βάση.

 Το έτος γέννησης του Μιθριδάτη Γ΄ δεν προσδιορίζεται από τους αρχαίους ιστορικούς, αλλά τα νομισματοκοπεία του τον απεικονίζουν ως μεσήλικα. Πιθανότατα ήταν γιος του Μιθριδάτη Β΄. Τον Ιούλιο/Αύγουστο του 87 π.Χ. ο Μιθριδάτης Γ΄ σφετερίστηκε τον Παρθικό θρόνο από τον Ορόντη Α΄. Περίπου την ίδια περίοδο, ο ηγεμόνας των Σελευκιδών Δημήτριος Γ΄ Εύκαιρος πολιόρκησε τον αδελφό του Φίλιππο Α΄ Φιλάδελφο στη Βέροια της Συρίας. Ο κυβερνήτης της πόλης, ωστόσο, κάλεσε τον Αζίζ, έναν Άραβα φύλαρχο και τον Πάρθιο κυβερνήτη Μιθριδάτη Σινάκη για βοήθεια. Με τη βοήθειά τους, ο Δημήτριος Γ΄ ηττήθηκε και πιάστηκε όμηρος τού Μιθριδάτη Γ΄, ο οποίος τον αντιμετώπισε με «τιμή» μέχρι, που απεβίωσε από ασθένεια. Τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 80 π.Χ., ο Μιθριδάτης Γ΄ εκθρονίστηκε στη Βαβυλώνα και λίγο αργότερα εκδιώχθηκε από τα Σούσα από τον Όροδη Α΄, μέχρι που απεβίωσε τον επόμενο χρόνο. Ωστόσο άλλοι μελετητές δεν υποστηρίζουν την ύπαρξη του Μιθριδάτη Γ΄, που άρχιζε τη δεκαετία του '80 π.Χ. Σύμφωνα με τον Ραχίμ M. Σαγυεγκάν (2011), η ύπαρξη αντιπάλων βασιλέων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Oρόντη Α΄ «βρίσκεται κυρίως με νομισματικά στοιχεία, μπορεί να βρει ελάχιστη τεκμηρίωση στις λογοτεχνικές και ιστορικές πηγές και μπορεί να αντικρουστεί από μία αποκλίνουσα ερμηνεία της νομισματοκοπίας της περιόδου. " Ο Σαγυεγκάν συμπεραίνει ότι ο Γοτάρζης Α΄ βασίλευσε μέχρι το τέλος του το π. 80 π.Χ., και τον διαδέχθηκε ο Ορόντης Α΄ . Assar, Gholamreza F. (2006). A Revised Parthian Chronology of the Period 91-55 BC. 8: Papers Presented to David Sellwood. Istituti Editoriali e Poligrafici Internazionali. ISBN 978-8-881-47453-0. Curtis, Vesta Sarkhosh (2012). «Parthian coins: Kingship and Divine Glory». The Parthian Empire and its Religions. σελίδες 67–83. ISBN 9783940598134. Olbrycht, Marek Jan (2015). «Arsacid Iran and the nomads of Central Asia – Ways of cultural transfer». Complexity of Interaction along the Eurasian Steppe Zone in the First Millenium CE. Bonn Contributions to Asian Archaeology. 7. Bonn. σελίδες 333–390. Olbrycht, Marek Jan (2016). «Dynastic Connections in the Arsacid Empire and the Origins of the House of Sāsān». Στο: Curtis. The Parthian and Early Sasanian Empires: Adaptation and Expansion. Oxbow Books. ISBN 9781785702082. Sellwood, David (1976). «The Drachms of the Parthian "Dark Age"». The Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (Cambridge University Press) 1 (1): 2–25. doi:10.1017/S0035869X00132988. (Απαιτείται εγγραφή) Shayegan, M. Rahim (2011). Arsacids and Sasanians: Political Ideology in Post-Hellenistic and Late Antique Persia. Cambridge University Press. σελίδες 1–539. ISBN 9780521766418. Assar, G.R.F. (2021). «The Gold Variety of a Silver Drachm of Mithradates III of Parthia (87-80 BC)». Στο: Faghfoury, Mostafa. Ancient Iranian Numismatics: In Memory of David Sellwood. Brill. σελίδες 63–112. ISBN 978-1-949743-16-6.
Φραγκίσκος ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Φραγκίσκος ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: François de La Trémoille (1505–1541) ήταν Γάλλος ευγενής από τον Οίκο ντε Λα Τρεμουάλ. Ήταν γιος τού Καρόλου Α΄ ντε Λα Τρεμουάλ (που σκοτώθηκε το 1515 στη μάχη τού Μαρινιάνο) και της Λουίζας ντε Κετιβύ. . Ο Κάρολος Α΄ ήταν γιος τού Λουδοβίκου Β΄.

 Ο Φραγκίσκος κατείχε τον τίτλο τού 36ου υποκόμη τού Τουάρ ( 1525–1541). Οι άλλοι τίτλοι του ήταν πρίγκιπας τού Ταλμόν, κόμης του Tαγιεμπούρ, κόμης τού Γκιν, κόμης τού Μπενόν, βαρόνος τού Κραόν, βαρόνος τού Ρουαγιάν, βαρόνος τού Συλί, βαρόνος τού Λ'Ιλ Μπουσάρ, βαρόνος τού Μπραντουά, βαρόνος τού Mωλεόν, βαρόνος τού Μαρέγ, βαρόνος τού Μαράν, βαρόνος τού Ροσφόρ, βαρόνος τού Σαιντ-Ερμέν και βαρόνος τού Ντουέ. Η οικογένεια λα Τρεμουάλ, κληρονομώντας την κομητεία τού Λαβάλ μετά το τέλος τού Γκυ Κ΄ τού Οίκου Λαβάλ, τού τελευταίου εκπροσώπου της απευθείας γραμμής αυτής της κομητείας. Αυτή η κληρονομιά υποχρέωσε τους απογόνους της Άννας τού Λαβάλ και τού Φραγκίσκου ντε Λα Τρεμουάλ, να έρχονται περιστασιακά στις όχθες τού Μαγιέν. Στις 31 Οκτωβρίου 1537 ο Φρανσουά έχασε την καστελανία τού Ροσφόρ. Στην πραγματικότητα, ένα διάταγμα της συνέλευσης τού Παρισιού που χρονολογείται στις 10 Μαρτίου 1536 επανένωσε το Ροσφόρ με την επικράτειά του. Οι βασιλικοί αξιωματικοί, πάντα προσεκτικοί στη διατήρηση των συμφερόντων τού κυρίου τους, δικαιώθηκαν από την επιμονή της οικογένειας Λα Τρεμουάλ, που φάνηκε ιδιαίτερα από ένα βασιλικό χρέος 18.000 εκύ προς την οικογένεια από τη μάχη τού Καστιγιόν το 1453. Στις 23 Ιανουαρίου 1521 νυμφεύτηκε την Άννα των Μονφόρ-Λαβάλ (1505–1554), κόρη του Γκυ ΙΣΤ΄ ντε Λαβάλ και της Καρλόττας της Νάπολης. Τα παιδιά τους ήταν: Λουδοβίκος Γ΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα του Φραγκίσκος, κόμης τού Μπενόν και βαρόνος τού Μονταγκύ (απεβ. 1555), νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντυ Μπουσέ. Κάρολος, βαρόνος τού Μωλεόν και βαρόνος τού Μαράν, ηγούμενος τού Σαιν-Λαόν. Γεώργιος, βαρόνος τού Ρουάν και βαρόνος τού Ολόν και κύριος τού Σωζόν και τού Kεργκολαί (απεβ. Δεκέμβριος 1584), νυμφεύτηκε τη Mαντλέν ντε Λουξεμπούργκ (κόρη τού Φρανσουά Β΄ υποκόμη τού Μαρτίγκ) (ήταν οι γονείς τού Ζιλμπέρ, βαρόνου (από Οκτώβριο 1592 μαρκήσιου) τού Ρουαγιάν και βαρόνος (από τον Ιανουάριο του 1600 κόμης) τού Ολόν, ο οποίος απεβίωσε στις 25 Ιουλίου 1603). Κλωντ, βαρόνος τού Nουαρμουτιέ και κύριος τού Mορνάκ, τού Σατωνέφ-συρ-Σαρτ, τού Σαιν-Ζερμαίν, τού Μπυρόν και τού Λα Ρος-Ντιρέ (απεβ. 1566), νυμφεύτηκε την Aντουανέττα ντε Μαιγέ. Λουίζα, βαρόνη τού Ροσφόρ (απεβ. 1569), παντρεύτηκε τον Φίλιππο ντε Λεβί. Ζακελίν, βαρόνη τού Μαράνύ, τού Σαιντ-Ερμέν, τού Μπραντουά και τού Λα Μοτ-Ασάρ (απεβ. 1599), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Δ΄ ντε Μπυέγ, κόμη τού Σανσέρ. Καρλόττα, έγινε καλόγρια. Bardet, Jean-Pierre, επιμ. (2000). Etat et société en France aux XVIIe et XVIIIe siècles (στα French). Presses de l'Universitie de Paris-Sorbonne.
Τζοβάννι ντε λο Κάβο

Ο Τζοβάννι ντε λο Κάβο ή ντε Κάπιτε (ιταλικά: Giovanni de lo Cavo ή de Capite‎) ήταν Γενουάτης τυχοδιώκτης, πειρατής και ναυτικός, ο οποίος εισήλθε στην υπηρεσία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. To 1278 έλαβε τον τίτλο Μέγας Δουξ του βυζαντινού ναυτικού. Για τις υπηρεσίες του ανταμείφθηκε και με την παραχώρηση της κυριαρχίας επί της Ρόδου, όπως και της Ανάφης.

 Ο Τζοβάννι ντε λο Κάβο γεννήθηκε στην Ανάφη των Κυκλάδων, ωστόσο καταγόταν, όπως και αρκετοί άλλοι από τους κουρσάρους οι οποίοι βρίσκονταν στην υπηρεσία του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου, από τη Γένοβα. Είχε ως ορμητήριό του τα μικρασιατικά παράλια απέναντι από τη Σάμο και πεδίο δράσης του ήταν η θαλάσσια περιοχή περιμετρικά της Εύβοιας. Ωστόσο, είναι γνωστό πως είχε επεκτείνει την δράση του έως τις αλβανικές ακτές και την περιοχή του Αυλώνα.Ο Μιχαήλ Η΄ ξεκίνησε σημαντική προσπάθεια για την ανάκτηση του μέγιστου δυνατού πλήθους νησιών του Αιγαίου (το «Αρχιπέλαγος» των Λατίνων επικυρίαρχων) από την κατοχή των Λατίνων, με επικεφαλής τον Μεγάλο Δούκα Αλέξιο Δούκα Φιλανθρωπηνό, στρατολογώντας και αρκετούς δυσαρεστημένους Ιταλούς τυχοδιώκτες και εξωμότες που προσδοκούσαν αμοιβές, με πιο γνωστό τον Βερονέζο Λικάριο, από την Κάρυστο. Ο ντε λο Κάβο συνεισέφερε καταλαμβάνοντας το 1269 τη γενέθλια νήσο του Ανάφη από την οικογένεια των Φωσκόλων (Foscoli), η οποία και την κατείχε μέχρι τότε. Ο Μιχαήλ Η΄ επιβράβευσε τον ντε λο Κάβο, παραχωρώντας του την κυριαρχία στις περιοχές της Ρόδου και της Ανάφης (τότε Namfio, κατά την παραφθορά των Λατίνων). Ανακηρύχτηκε επίσης Μέγας Δουξ, διαδεχόμενος τον Λικάριο «ως ναύαρχος του Βυζαντίου».
Ιδιοσυχνότητα

Σχεδόν όλα τα σώματα τείνουν να δονούνται κατά κύριο λόγο σε συγκεκριμένη συχνότητα (ή συχνότητες) όταν τα χτυπάμε, τα τρίβουμε, τα τεντώνουμε και τ' αφήνουμε απότομα, τα διαταράσσουμε ξαφνικά κλπ. Οι συχνότητες αυτές καλούνται φυσικές συχνότητες ή ιδιοσυχνότητες των συγκεκριμένων αντικειμένων.

 Ιδιοσυχνότητα ενός ταλαντωτή ονομάζεται η συχνότητα που πρέπει να ταλαντώνεται ο ταλαντωτής έτσι ώστε να παρουσιάζει την ελάχιστη απόσβεση κατά την εξαναγκασμένη ταλάντωση. Θεωρητικά οι ταλαντώσεις που εκτελούν τα διάφορα σώματα π.χ. Μαθηματικό εκρεμές ή ο απλός αρμονικός ταλαντωτής δεν παρουσιάζουν εξασθένιση-απόσβεση και διατηρούν το πλάτος ταλάντωσής τους σταθερό. Στην πραγματικότητα αυτό δεν συμβαίνει αλλά παρουσιάζουν μικρή ή μεγαλύτερη απόσβεση με αποτέλεσμα να χρείαζεται να τους δίνουμε τακτικά ενέργεια ίση με αυτή που έχασαν για να διατηρούν σταθερό το πλάτος τους κατά το πέρασμα του χρόνου. Η συχνότητα με την οποία πρέπει να δίνουμε ενέργεια ονομάζεται ιδιοσυχνότητα και ισούται με f 0 = 1 2 π ⋅ D m {\displaystyle f_{0}={1 \over 2\pi }\cdot {\sqrt {D \over m}}} όπου D η σταθερά της ταλάντωσης και m η μάζα του σώματος που ταλαντώνεται. Στην πιο απλή περίπτωση όπου ο ταλαντωτής αποτελείται από ένα ελατήριο σταθεράς k και μια μάζα m που ταλαντώνεται, η συχνότητα (σύμφωνα με τον παραπάνω τύπο) με την οποία πρέπει να ταλαντώνεται ο ταλαντωτής έτσι ώστε να διατηρεί σταθερό το πλάτος του ισούται με f 0 = 1 2 π ⋅ k m {\displaystyle f_{0}={1 \over 2\pi }\cdot {\sqrt {k \over m}}} όπου k η σταθερά του ελατηρίου και m η μάζα του σώματος που ταλαντώνεται.
Χωριό Οθωνών

Το Χωριό είναι μια συνοικία στη περιοχή Άνω Πάντα, του νησιού των Οθωνών και είναι το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας. Ήταν ο πρώτος οικισμός και η πρώτη πρωτεύουσα του νησιού. Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (χτίστηκε το 1864).Το Χωριό απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα από το λιμάνι του νησιού, τον Άμμο και περίπου 2 χιλιόμετρα με τα πόδια από το Ημεροβίγλι, το ψηλότερο σημείο του νησιού.

 Ο οικισμός ονομάζεται "Χωριό", επειδή ήταν καταρχήν ο πολυπληθέστερος οικισμός του νησιού. Το όνομα αυτό χρησιμοποιείται έως και σήμερα. Η ονομασία των ντόπιων είναι Χωριανοί και όλοι τους έχουν το ίδιο επώνυμο (Κατέχης), το οποίο ήταν αρχικά προσωνύμιο και πηγάζει από την λέξη "κατοχή" εφόσον ήταν από τους πρώτους (κατά τον τελευταίο αποικισμό του νησιού) που κατοίκησαν και "κατείχαν" τον συγκεκριμένο χώρο. Για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους έχουν τοπικά προσωνύμια (παρατσούκλια), όπως Αμπάτες, Ντίος, Μποτσόλης, Πλαστήρας, Καπακές, Μπουρτουλής, Μαρκαντάσης, Μουρούνας, Σπούργος, Λούμπης, Τσερέτος, Κατσουλάς, Συνέβης κ.άλ. που πάντα ακολουθούν το επίθετο. Οι πρώτοι άποικοι (της νεότερης ιστορίας) των "Οθωνών" καταγόμενοι από την Ήπειρο αποφάσισαν να χτίσουν τα σπίτια τους σε αυτό το σημείο του νησιού, λόγω των πολλών επιθέσεων που αντιμετώπιζαν από τους πειρατές. Ο λόφος του Χωριού ήταν το μόνο μέρος που εκείνη τη στιγμή που έδειχνε να είναι ασφαλές για τη ζωή τους, καθώς δεν υπάρχει οπτική επαφή με τη θάλασσα. Στη συνέχεια, επεκτάθηκαν σε άλλα μέρη του νησιού όπου δημιούργησαν νέους οικισμούς όπως η Δάφνη. Η κύρια εργασία των Χωριανών ήταν η ελιά και το λάδι της, καθώς μερικοί από αυτούς είχαν ιδιωτικά ελαιοτριβεία δίπλα στα σπίτια τους. Η πλειοψηφία του ανδρικού πληθυσμού του Χωριού ήταν ναυτικοί, (καπετάνιοι, μηχανικοί κ.λπ.) και αργότερα μετανάστες στο εξωτερικό κυρίως της Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που συνεχίζεται ως και σήμερα ,όπως και στους άλλους οικισμούς του νησιού. Τα σπίτια του Χωριού είναι παραδοσιακά χτισμένα με πέτρα και κεραμίδια αλλά δεν παρουσιάζουν την Ενετική επιρροή που έχουν τα Κερκυραίικά χτίσματα. Αντιθέτως προσεγγίζουν την Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική. Είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, εφόσον όλοι οι ιδιοκτήτες είναι συγγενείς.
Μαριάμ Ασλαμαζιάν

Η Μαριάμ Αρσάκι Ασλαμαζιάν (Μπας-Σιράκ, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1907- Μόσχα, Ρωσία, 2006) ήταν σημαντική Αρμένισσα ζωγράφος και σκηνογράφος. Συγκαταλέγεται στην πρώτη γενιά Αρμενίων καλλιτεχνών που έδρασαν κατά τη σοβιετική περίοδο.

 Η Ασλαμαζιάν γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου/2 Νοεμβρίου του 1907 στον οικισμό Μπας-Σιράκ του Καρς και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Γκιουμρί της σημερινής Αρμενίας (το οποίο εκείνη την εποχή υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία). Ήταν κόρη πολύτεκνης οικογένειας και έλαβε σημαντική καλλιτεχνική παιδεία φοιτώντας αρχικά σε καλλιτεχνικό σχολείο του Γκιουμρί, έπειτα στην Τεχνική Σχολή Βιομηχανικής Τέχνης του Γερεβάν και αργότερα στη Μόσχα και το Λένινγκραντ όπου είχε ως καθηγητές - μεταξύ άλλων - τον Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν, τη Ναντιέζντα Ου­νταλ­τσόβα, τον Αλεξάντερ Ντρέβιν και τον Αλεξάντερ Σαβίνοφ. Το ζωγραφικό της έργο περιλαμβάνει προσωπογραφίες, τοπία και απεικονίσεις νεκρής φύσης και αναφέρεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της λεγόμενης αρμενικής σχολής. Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την κεραμική. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, η Ασλαμαζιάν τιμήθηκε με διάφορα βραβεία, καθώς και με διακρίσεις σε διαγωνισμούς: μεταξύ άλλων, κέρδισε το 1941 το πρώτο βραβείο της Ένωσης Καλλιτεχνών του Λένινγκραντ για πίνακά της, το 1944 έλαβε στρατιωτικό μετάλλιο για πίνακα αφιερωμένο στους πολεμιστές του Ανατολικού Μετώπου, το 1965 ανακηρύχθηκε Καλλιτέχνιδα του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας και το 1990 έλαβε τον αντίστοιχο τίτλο της Καλλιτέχνιδας του Λαού της ΕΣΣΔ. Επιπλέον, τιμήθηκε από το ινδικό κράτος με το Βραβείο Νεχρού (1972), από την Αίγυπτο με το βραβείο Νάσσερ και από τη Ρωσική Ομοσπονδία το 1998 με το Βραβείο της Φιλίας. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις σε Μόσχα, Νέα Υόρκη, Παρίσι, Λονδίνο, Κάιρο κ.ά. Μερικοί χαρακτηριστικοί πίνακές της είναι οι «Η επιστροφή του ήρωα» (1941), «Μητέρα-Ηρωίδα» (1949), «Αρμενική νεκρή φύση» (1955), «Ο ανθισμένος κόκκινος κάκτος» (1957) και «Είμαι εβδομήντα ετών» (1980). Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της εξέδωσε την αυτοβιογραφία της. Απεβίωσε στη Μόσχα στις 16 Ιουλίου του 2006 και η σορός της μεταφέρθηκε στο Γερεβάν, όπου και ετάφη στο Πάνθεον του Κομιτάς. Έργα της Ασλαμαζιάν βρίσκονται σε διάφορα μουσεία τέχνης της Αρμενίας, της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ινδίας κ.ά. Παράλληλα, στο Γκιουμρί λειτουργεί από το 1987 μουσείο τέχνης αφιερωμένο στο καλλιτεχνικό έργο της ιδίας, αλλά και της αδελφής της και επίσης ζωγράφου, Γε­ρα­νου­ή Α­σλα­μα­ζιάν (1910-1998). Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 4ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979. Συλλογικό (2015). Women and Gender in Central and Eastern Europe, Russia, and Eurasia: A Comprehensive Bibliography Volume I: Southeastern and East Central Europe (Edited by Irina Livezeanu with June Pachuta Farris) Volume II: Russia, the Non-Russian Peoples of the Russian. London and New York: Routledge. The Gallery of Mariam and Eranuhi Aslamazyan Sisters Αρχειοθετήθηκε 2020-10-13 στο Wayback Machine.
Κάστρο της Φουά

Το κάστρο της Φουά (Γαλλικά: Château de Foix) είναι κάστρο στην κοινότητα Φουά στο νομό Αριέζ, στα νότια της Γαλλίας. Είναι σημαντικός τουριστικός χώρος, γνωστό στην ιστορία ως κέντρο των Καθαρών. Το 1840 καταχωρήθηκε από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού ως ιστορικό μνημείο.

 Το κάστρο κατασκευάστηκε τον 7ο αιώνα ως φρούριο και γνωστές αναφορές σ' αυτό υπάρχουν από το 987. Το 1002, αναφέρθηκε στη διαθήκη του Ροζέ Α', κόμη της Καρκασόν, ο οποίος το κληροδότησε στον μικρότερο γιο του Μπερνάρ. Βρίσκεται σε ένα βραχώδες ύψωμα με θέα στην πόλη Φουά. Οι πρώτοι άρχοντες που κυριάρχησαν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν σε αυτό το μέρος, από όπου έλεγχαν την πρόσβαση στην άνω κοιλάδα της Αριέζ, και επόπτευαν την πεδινή περιοχή από αυτό το στρατηγικό σημείο, προστατευμένοι συγχρόνως πίσω από τα απόρθητα τείχη.Το 1034, το κάστρο έγινε πρωτεύουσα της κομητείας της Φουά και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεσαιωνική στρατιωτική ιστορία. Κατά τη διάρκεια των δύο επόμενων αιώνων, το κάστρο ήταν η έδρα των κομήτων, με λαμπρές προσωπικότητες που έγιναν η ψυχή της Οξιτανικής αντίστασης κατά τη διάρκεια της σταυροφορίας εναντίον των Αλβιγηνών. Η κομητεία έγινε προνομιακό καταφύγιο για τους καταδιωκόμενους Καθαρούς.Το κάστρο, που συχνά πολιορκήθηκε (με σημαντικότερες τις πολιορκίες του Σίμωνα Ε΄ του Μονφόρ το 1211 και το 1212), αντιστάθηκε στις επιθέσεις και καταλήφθηκε μόνο μία φορά, το 1486, λόγω προδοσίας κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ δύο κλάδων του οίκου της Φουά. Από τον 14ο αιώνα, οι κόμητες της Φουά περνούσαν όλο και λιγότερο χρόνο στο άβολο κάστρο, προτιμώντας το Παλάτι των Κυβερνητών. Από το 1479, οι κόμητες της Φουά έγιναν βασιλείς της Ναβάρρας και ο τελευταίος από αυτούς, έγινε ο Ερρίκος Δ', βασιλιάς της Γαλλίας και προσάρτησε τα εδάφη του στο βασίλειο της Γαλλίας. Ως έδρα του κυβερνήτη της περιοχής της Φουά από τον 15ο αιώνα, το κάστρο συνέχισε να διασφαλίζει την άμυνα της περιοχής, ιδίως κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων. Ήταν το μόνο από όλα τα κάστρα της περιοχής που εξαιρέθηκε από τις εντολές καταστροφής του Ρισελιέ (1632-1638). Μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, το φρούριο παρέμεινε έδρα του κυβερνήτη της περιοχής και στέγαζε την φρουρά. Η ζωή του φωτίστηκε με μεγάλες δεξιώσεις από τους κυβερνήτες, μεταξύ των οποίων ο κόμης ντε Τρεβίλ, διοικητής των σωματοφυλάκων υπό τον Λουδοβίκο ΙΓ' και ο στρατηγός Φιλίπ Ανρί ντε Σεούρ, ένας από τους υπουργούς του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Ο Στρογγυλός Πύργος, που χτίστηκε τον 15ο αιώνα, είναι ο πιο πρόσφατος, οι δύο τετράγωνοι πύργοι κατασκευάστηκαν πριν από τον 11ο αιώνα. Χρησιμοποιήθηκαν ως φυλακή για τέσσερις αιώνες έως το 1862. Από το 1930, το κάστρο στεγάζει τις συλλογές του νομαρχιακού μουσείου της Αριέζ. Τα τμήματα της Προϊστορίας, της Γαλατορωμαϊκής και της Μεσαιωνικής αρχαιολογίας αφηγούνται την ιστορία της περιοχής του νομού Αριέζ από την αρχαιότητα. Επί του παρόντος, το μουσείο αναδιοργανώνει εκθέματα και επικεντρώνεται στην ιστορία του κάστρου ώστε να αναδημιουργήσει τη ζωή στη Φουά την εποχή των κομήτων. Το κάστρο της Φουά στην ιστοσελίδα του νομού Αριέζ (γαλλικά, αγγλικά)
Εκλογές στην Ελλάδα

Οι Εκλογές στην Ελλάδα είναι η διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, δημάρχων, μελών των δημοτικών συμβουλίων, περιφερειαρχών και μελών των περιφερειακών συμβουλίων.

 Οι εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες ψηφίζει το εκλογικό σώμα, είναι οι βουλευτικές, οι αυτοδιοικητικές καθώς και οι ευρωεκλογές. Οι βουλευτικές εκλογές είναι η διαδικασία ανάδειξης των βουλευτών και του πρωθυπουργού. Διενεργούνται κάθε τέσσερα χρόνια βάσει του συντάγματος αλλά μπορεί να υπάρξουν και πρόωρες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Οι βουλευτές εκλέγονται ανάλογα με το πλήθος των σταυρών δίπλα από το όνομά τους στο ψηφοδέλτιο, ενώ πρωθυπουργός γίνεται ο αρχηγός του κόμματος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους. Οι πρώτες που έγιναν στη νεότερη Ελλάδα ήταν αυτές του 1844 από τις οποίες σχηματίστηκε η κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη. Η εκλογική διαδικασία διήρκεσε έξι μήνες μέσα σε κλίμα βίας και νοθείας. Το 1875, μετά την καθιέρωση της αρχής της Δεδηλωμένης από τον Χαρίλαο Τρικούπη δημιουργήθηκε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα με την ορθή έννοια του όρου. Οι τελευταίες εκλογές που έγιναν ήταν στις 21 Μάϊού 2023 από τις οποίες δεν έχει σχηματιστεί κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Από τη διαδικασία των αυτοδιοικητικών εκλογών αναδεικνύονται οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες και τα μέλη των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων. Πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα χρόνια. Οι ευρωεκλογές γίνονται κάθε πέντε χρόνια ταυτόχρονα σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Οι πρώτες στην Ελλάδα έγιναν μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, στις 18 Οκτωβρίου 1981 ταυτόχρονα με τις βουλευτικές. Διεξάγονται ανά πενταετία από το 1984 με τελευταίες αυτές στις 26 Μαΐου 2019 οι οποίες έγιναν ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές. Βάσει του άρθρου 51 του Συντάγματος η ψηφοφορία για την ανάδειξη αντιπροσώπων είναι: Άμεση, οι αντιπρόσωποι εκλέγονται απευθείας από το εκλογικό σώμα, Καθολική, ψηφίζουν όλοι οι Έλληνες πολίτες που έχουν συμπληρώσει το 17ο έτος της ηλικίας τους και δεν έχουν αφαιρεθεί τα εκλογικά τους δικαιώματα ως συνέπεια καταδίκης για ορισμένα εγκλήματα, Μυστική, η ψηφοφορία πραγματοποιείται σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, ώστε να διατηρείται η μυστικότητα της ψήφου. Η παραβίασή της αποτελεί σοβαρό αδίκημα και διώκεται ποινικά, Υποχρεωτική, όλοι οι ψηφοφόροι είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν, Προσωπική, πραγματοποιείται αναγνώριση του ψηφοφόρου στο εκλογικό τμήμα μέσω της αστυνομικής του ταυτότητας και Ίση, σύμφωνα με την αρχή ισότητας της ψήφου. Ελληνικό Σύνταγμα
IAI Arava

Το IAI Arava είναι ελαφρύ δικινητήριο μεταγωγικό αεροσκάφος βραχείας αποπροσγείωσης (STOL) το οποίο αναπτύχθηκε στο Ισραήλ στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Ήταν το πρώτο αεροσκάφος της εταιρείας IAI που εντάχθηκε σε παραγωγή. Προορίζονταν για στρατιωτική αλλά και πολιτική χρήση, όμως τελικά κατασκευάστηκε σχετικά μικρούς αριθμούς για τις αεροπορίες διάφορων χωρών της λατινικής Αμερικής και της Αφρικής, καθώς και για την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία.

 Ο σχεδιασμός του Arava ξεκίνησε το 1965, περιλαμβάνοντας εξαρχής πρόβλεψη για STOL δυνατότητες, την ικανότητα να επιχειρεί από πρόχειρα αεροδρόμια καθώς και την δυνατότητα μεταφοράς 20 επιβατών ή ογκωδών φορτίων. Προκειμένου να επιτευχθούν τα προαναφερθέντα, το αεροσκάφος είχε μάλλον ασυνήθιστη γενική διάταξη: η άτρακτος του θυμίζει βαρέλι στο σχήμα, όντας κοντή και φαρδιά, ενώ το πίσω μέρος της είναι κατάλληλα διαμορφωμένη ώστε να επιτρέπεται η εύκολη και γρήγορη φορτοεκφόρτωση. Έχει πτέρυγες μεγάλου εκπετάσματος, διπλό κάθετο ουραίο και τρίκυκλο μη ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Αρχικά προωθούνταν από δύο κινητήρες turboprop Pratt & Whitney Canada PT6A-27 των 715 eshp. Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 27 Νοεμβρίου 1969. Το δεύτερο αεροσκάφος καταστράφηκε κατά την διάρκεια δοκιμών στις 19 Νοεμβρίου 1970. Το τρίτο πρωτότυπο πέταξε για πρώτη φορά στις 8 Μαΐου 1971. Τρία Arava εντάχθηκαν σε υπηρεσία με την αεροπορία του Ισραήλ στον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ, αλλά επιστράφηκαν αργότερα. Η ισραηλινή αεροπορία αγόρασε εννέα αεροσκάφη το 1983 και η παραγωγή τερματίστηκε το 1988, μετά από 103 μονάδες.. Η ισραηλινή αεροπορία απέσυρε τον τύπο το 2004, όμως αυτός παραμένει σε περιορισμένη χρήση σε κάποιες χώρες. IAI 101 Μεταγωγικό για πολιτική χρήση.IAI 102 Επιβατηγό.IAI 102B Μεταγωγικό για πολιτική χρήση.IAI 201 Μεταγωγικό για στρατιωτική χρήση.IAI 202 Τροποποιημένη έκδοση με επιμηκυμένη άτρακτο και διαφοροποιημένες πτέρυγες. Antonov An-28 CASA C-212 de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter Gotha Go 244 Miles Aerovan Nord Noratlas PZL M-28 Shorts SC.7 Skyvan Cohen, Irvine J. "Arava: Israel's first-born bids for world market". Air Enthusiast International, February 1974, Vol 6, No 2. pp. 55–61, 92–93. Hoyle, Craig. "World Air Forces 2015". Flight International, 8–14 December 2015, Vol. 188, No. 5517. pp. 26–53. ISSN 0015-3710. Siegrist, Martin. "Bolivian Air Power — Seventy Years On". Air International, Vol. 33, No. 4, October 1987. pp. 170–176, 194. ISSN 0306-5634. Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1982-83. London:Jane's Yearbooks, 1982. ISBN 0-7106-0748-2.
Τρίγκβε Όλαφσον

Ο Tρίγκβε Όλαφσον, νορβηγ.: Τryggve Olavsson, παλαιοσκανδιναβικά: Tryggvi Óláfsson, (928 στο Ringerike - π. 963 στο Σότνες, Μπόχουσλεν, Βέστρα Γκέταλαντ, Σουηδία) ήταν ο βασιλιάς του Βίκεν της Nορβηγίας (Βίνγκουλμαρκ και Ρόνρικε).

 Ήταν γιος του Όλαφ Χάραλντσον, βασιλιά του Βέστφολντ και του Βίνγκουλμαρκ, και εγγονός του βασιλιά Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου. Σύμφωνα με το έπος (saga) Heimskringla, ο Tρίγκβε πραγματοποίησε αποστολές των Βίκινγκ στην Ιρλανδία και τη Σκωτία. Το 946 ο βασιλιάς Χάακον Α΄ ο Αγαθός της Νορβηγίας πήγε βόρεια και όρισε τον Tρίγκβε να υπερασπιστεί το Βίκεν ενάντια στους εχθρούς του στο νότο. Του έδωσε επίσης ό,τι μπορούσε, ώστε να ξανακατακτήσει γη, στην περιοχή που το προηγούμενο καλοκαίρι ο βασιλιάς Χάακον Α΄ είχε υποβληθεί σε καταβολή φόρων. Ιστορικά οι Δανοί βασιλείς είχαν κυριαρχία στην περιοχή. Ο βασιλιάς Χάακον Α΄ τραυματίστηκε θανάσιμα στη μάχη του Φίτγιαρ σε μία εμπλοκή με τους γιους του Έιρικ Α΄. Μετά το τέλος του Χάακον Α΄, ο Χάραλντ Β΄ ο Φαιοχίτων, τρίτος γιος του Έιρικ Α΄ του Αιματοβαφούς, από κοινού με τα αδέλφια του, έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας. Ο Τρίγκβε σκοτώθηκε στη συνέχεια από τον Χάραλντ Β΄ τον Φαιοχίτωνα ως μέρος της προσπάθειας του Χάραλντ Β΄ να εδραιώσει τη δική του κυριαρχία στη Νορβηγία. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Tρίγκβε παρασύρθηκε σε μία παγίδα. Νυμφεύτηκε τη Άστριντ Έρικσνταττερ και είχε τέκνο: Όλαφ Α΄ Τρίγκβασον 960-1014, βασιλιάς της Νορβηγίας.
Αμπελώδη

Τα Αμπελώδη (λατ. Vitales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών, βασική στον κλάδο των ροδιδών (rosids), προτεινόμενη από τον Τζέιμς Λάουριτς Ρεβίλ το 1996. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο σύστημα APG III (2009). Περιέχει 1 οικογένεια, 14 γένη και 850 είδη.

 Κατά κανόνα θεωρείτε μονοτυπική τάξη με μοναδική οικογένεια των Αμπελοειδών (Vitaceae). Το αμπέλι ή Άμπελος η οινοφόρος (Vítis vinífera) - είδος του γένους Άμπελος (Vitis) είναι ένα από τα πιο σημαντικά καλλιεργούμενα φυτά. Τις ράγες του αμπέλου τις τρώνε ωμές και απ' αυτές παράγουν κρασιά και άλλα αλκοολούχα ποτά. Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Αμπελώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016)
Μιχαήλ Σόλοχοφ

Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ (ρωσικά: Михаил Александрович Шолохов, ΔΦΑ:[mʲɪxɐˈil ɐlʲɪˈksandrəvʲɪt͡ɕ ˈʂoləxəf], 24 Μαΐου 1905 – 21 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας, που βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1965.

 Γεννήθηκε στην περιοχή του Ροστόφ στον Ντον στη Ρωσία, τη γη των Κοζάκων. Ο πατέρας του ήταν μικροαστός και η μητέρα του χήρα ενός Κοζάκου από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο Σολόχοφ παρακολούθησε σχολεία στο Καργκίν, τη Μόσχα, τη Μπογκουτσάρ και τη Βετσένσκαγια μέχρι το 1918, όταν και εντάχθηκε στις τάξεις των επαναστατών μπολσεβίκων και πήρε μέρος στο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ξεκίνησε να γράφει στην ηλικία των 17 ετών. Στα 19 ολοκλήρωσε την πρώτη δουλειά του, Το Σημάδι της Γέννησης. Το 1922 μετακόμισε στη Μόσχα για να γίνει δημοσιογράφος, έπρεπε όμως να εργάζεται σε χειρωνακτικές δουλειές για να συντηρείται οικονομικά. Εργάστηκε ως εκφορτωτής, οικοδόμος και λογιστής από το 1922 έως το 1924, συμμετείχε όμως παράλληλα σε σεμινάρια συγγραφέων. Η πρώτη δημοσιευμένη δουλειά του ήταν το έργο Η Δοκιμασία (1923). Το 1924 επέστρεψε στη Βετσένσκαγια και αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη συγγραφή. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Πετρόβνα Γκρομοσλάφσκαγια, κόρη του αταμάνου της περιοχής Μπουκανόφσκαγια, Πιοτρ Γκρομοσλάφσκι. Απέκτησαν μαζί δυο γιους και δυο κόρες. Ο Μιχαήλ Σόλοχοφ έγινε γνωστός κυρίως από το πολυδιαβασμένο επικό μυθιστόρημα Ο Ήρεμος Δον. Από τους περισσότερο τιμημένους συγγραφείς του σοβιετικού κράτους, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τεχνίτες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, συνενώνοντας την ποιητική κληρονομιά του λαού του με τις επιτεύξεις του ρεαλιστικού μυθιστορήματος του 19ου και 20ού αιώνα. Το 1965 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο ήρεμος Ντον ― τ. Α΄ μετάφρ. Ρ. Μπούμη-Παπά ("Γιαννούλης"), τ. Β΄ ― μετάφρ. Ρ. Μπούμη-Παπά & Γιολ. Πέγκλη ("Δωρικός") Ο ήρεμος Ντον ― μετάφρ. Α. Σαραντόπουλος, εκδ. Ζαχαρόπουλος Σ.Ι., Αθήνα, 1986 Ξεχερσωμένη γη ― μετάφρ. Διονυσία Μπιτζιλέκη, εκδ. Δωρικός. Ξεχερσωμένη γη. ― μετάφρ. Κ. Γεωργιάδης, εκδ. "Ο κόσμος της τέχνης" Αθήνα 1956 Η μοίρα ενός ανθρώπου - Παιδιά στη βιοπάλη ― μετάφρ. Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδ. Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αθήνα, 1984. Η μοίρα ενός ανθρώπου ― μετάφρ. Τ. Αδάμος. εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2001 Πολέμησαν για την πατρίδα ― μεταφρ. Γιάννη Θωμόπουλου, εκδ. Τ. Δρακόπουλου, Αθήνα, χ.χ. Ο αστεροειδής 2448 Σόλοχοφ πήρε το όνομά του από τον συγγραφέα.
Αντρέ Γκασκάρ

Ο Αντρέ Γκασκάρ είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1890 στο Αζέν και απεβίωσε στις 16 Οκτωβρίου 1969 στη Μασσαλία. Ο παίκτης αυτός πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνιζόμενος για λογαριασμό των Σετ και Μαρσέιγ.

 Ο Αντρέ Γκασκάρ ήταν αρχηγός της ομάδας της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, η οποία έφτασε ως τον τελικό του Πρωταθλήματος Γαλλίας USFSA, όπου και βρέθηκε απέναντι στην Χάβρη ΑΚ (4-1) το 1919. Η ΟΜ πραγματοποίησε, εκείνη την σεζόν, την πρώτη της μεγάλη πορεία σε εθνικό επίπεδο, αν και η ύπαρξη μεγάλου αριθμού εθνικών διοργανώσεων υποβάθμισε κάπως την επιτυχία αυτή. Ανέλαβε χρέη προπονητή των Μασσαλών το 1939 και το 1941. Στη συνέχεια, ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου, προτού εργαστεί ως αρχειοφύλακας της ΟΜ. Ο Αντρέ Γκασκάρ ήταν, ακόμα, πατέρας πέντε παιδιών, μεταξύ αυτών και ο σκιτσογράφος Tibet. Σταντ Μονπελιεράν Ολιμπίκ ντε Σετ Σταντ Μισελέ Μονπελιέ Σταντ Ελβετίκ ντε Μαρσέιγ Ολιμπίκ Μαρσέιγ 1938-1939 : Ολιμπίκ Μαρσέιγ 1941-1942 : Ολιμπίκ Μαρσέιγ Δευτεραθλητής Γαλλίας USFSA του 1919 απέναντι στην Χάβρη ΑΚ (4-1) με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Οι προπονητές της ομάδας της ΟΜ από την επίσημη ιστοσελίδα, το unecatef Φωτογραφία και πορτραίτο (1918-1919) στην ιστοσελίδα om4ever.com Στατιστικά του ως προπονητή, στην ιστοσελίδα om1899.com
Αγία Τριάδα Γρεβενών

Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αμυγδαλεών, της δημοτικής ενότητας και δήμου Γρεβενών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Γρεβενών, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Γρεβενών , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Αγία Τριάδα είναι ορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Γρεβενών, ΒΑ. του χωριού Αμυγδαλιές και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 810. Απέχει 12,5 χλμ. περίπου Β.ΒΔ. των Γρεβενών. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αμυγδαλεών Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμυγδαλεών και προσαρτήθηκε στον δήμο Γρεβενών(Πηγή: ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 1996, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Κλειστό Γυμναστήριο Δ.Α.Κ. Νίκαιας «Πλάτων»

Το Κλειστό Γυμναστήριο Δ.Α.Κ. Νίκαιας «Πλάτων», γνωστό ευρέως ως Κλειστό «Πλάτωνα», είναι κλειστό γήπεδο που βρίσκεται στη Νίκαια Αττικής. Το γήπεδο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για αγώνες καλαθοσφαίρισης και είναι η έδρα του Ιωνικού Νίκαιας. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 1.046 θέσεις.

 Το γήπεδο βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πέτρου Ράλλη και Θηβών στη Νίκαια, πολύ κοντά στο Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών. Επίσης, το γήπεδο απέχει περίπου 550 μέτρα από το Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας, έδρα της Προοδευτικής και 2,7 χιλιόμετρα από το Δημοτικό Γήπεδο Νεάπολης Νίκαιας, έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ιωνικού Νίκαιας. Κλειστό ΔΑΚ Νίκαιας «Πλάτων» στο Instagram
Ροδόλφος Αύγουστος του Βολφενμπύτελ

Ο Ροδόλφος Αύγουστος (16 Μαΐου 1627 - 26 Ιανουαρίου 1704) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1666-1704), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Γεννήθηκε στο Χίτσακερ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αυγούστου Β΄, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της πρώτης συζύγου του Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, όταν εκείνος απεβίωσε το 1666. Τον ενδιέφεραν περισσότερο οι σπουδές και το κυνήγι και σύντομα διόρισε τον οξυδερκή στην πολιτική, νεότερο αδελφό του Αντώνιο Ούλριχ, κυβερνήτη του πριγκιπάτου. Το 1671 οι δύο τους πολιόρκησαν και τελικά κατέλαβαν την πόλη Μπράουνσβαϊγκ, που τα τελευταία 250 έτη ήταν αυτόνομη. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επικεντρώθηκε σε ανέγερση οικοδομημάτων σε ρυθμό μπαρόκ στην έδρα του. Βελτίωσε την Παλαιά Οδό (Alter Weg) που ένωνε το Μπράουνσβαϊγκ με το Βολφενμπύτελ. Απεβίωσε το 1704 στο Κυνηγετικό Περίπτερο του Χέντβιγκσμπουργκ και τον διαδέχθηκε ο Αντώνιος Ούλριχ. Το 1650 νυμφεύτηκε τη Χριστίνα Ελισάβετ, κόρη του Αλβέρτου Φρειδερίκου, κόμη του Μπάρμπι-Μύλινγκεν και είχε τέκνα: Δωροθέα Σοφία 1653-1722, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Αδόλφο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Χριστίνα Σοφία 1654-1695, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αύγουστο-Γουλιέλμο των Γουέλφων, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ, γιο του Αντωνίου Ούλριχ.Το 1681 απεβίωσε η Χριστίνα Ελισάβετ και έπειτα από δύο μήνες ο Ροδόλφος Αύγουστος έκανε μοργανατικό γάμο με την Ροζίνα Ελισάβετ Μέντε, κόρη κουρέα, η οποία απεβίωσε το 1701.
Πρόσωπο της χρονιάς (περιοδικό Time)

Το πρόσωπο της χρονιάς είναι το ετήσιο τεύχος του αμερικανικού ειδησεογραφικού περιοδικού Time που περιλαμβάνει το προφίλ ενός άνδρα, μιας γυναίκας ή ζευγαριού, ομάδας, ιδέας, τόπου ή μηχανής, το οποίο «για καλό ή για κακό, ...επηρέασε στο μεγαλύτερο βαθμό τις εξελίξεις την απερχόμενη χρονιά».

 Η παράδοση του να επιλέγεται o άντρας της χρονιάς (Man of the Year) ξεκίνησε το 1927, όταν οι εκδότες του Time σκέφτονταν τι θα έγραφαν σε μία εβδομάδα που είχε ελάχιστα αξιοσημείωτα γεγονότα. Πρωταρχικά, ήθελαν να αποζημιώσουν τους αναγνώστες γιατί δεν είχαν συμπεριλάβει τον Λίντμπεργκ σε άρθρο με αφορμή την πτήση που είχε κάνει. Στο τέλος της χρονιάς ανακήρυξαν τον Τσαρλς Λίντμπεργκ άντρα της χρονιάς. Η ονομασία άλλαξε το 1999 και έγινε πρόσωπο της χρονιάς (Person of the Year) σε μία προσπάθεια να αποφύγουν τον σεξισμό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από το 1927 κάθε Πρόεδρος των Η.Π.Α. έχει ανακηρυχθεί πρόσωπο της χρονιάς τουλάχιστον μία φορά, με εξαίρεση τους Κάλβιν Κούλιτζ, Χέρμπερτ Χούβερ και Τζέραλντ Φορντ. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1999 το Time ανακήρυξε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν ως το πρόσωπο του αιώνα, με δεύτερο και τρίτο τους Φράνκλιν Ρούζβελτ και Μαχάτμα Γκάντι αντίστοιχα. .Ο τίτλος πολλές φορές θεωρείται ως βραβείο, ωστόσο συχνά σχόλια στο ίδιο το περιοδικό υποστηρίζουν το αντίθετο. Πολλοί κάνουν λόγο για βραβείο, επειδή ο τίτλος έχει απονεμηθεί σε εξαίρετα πρόσωπα, ενώ έχουν αγνοηθεί πρόσωπα όπως ο Οσάμα μπιν Λάντεν. Ωστόσο, πρόσωπα όπως ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Ιωσήφ Στάλιν, έχουν επίσης γίνει κάτοχοι του τίτλου. Το 1979 η ανακήρυξη του Αγιατολάχ Χομεϊνί από το Time στον τίτλο αυτό, πυροδότησε αντιδράσεις. Από τότε το περιοδικό δεν ανακήρυξε αντιαμερικανικά πρόσωπα στον τίτλο. συλλεκτικά εξώφυλλα του Time Πρόσωπα της χρονιάς
Ντένις Σουάρεθ

Ο Ντένις Σουάρεθ Φερνάντεθ ( Ισπανική προφορά: ˈdenis ˈswaɾeθ feɾˈnandeθ ) γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1994) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τη Μπαρτσελόνα της Λα Λίγκα .

 Γεννημένος στη Σαλκέντα ντε Καντέλα της Ποντεβέδρα στην βορειοδυτική Ισπανία, ο Σουάρεζ έπαιξε στις ακαδημίες της Πορίνο και της Θέλτα . Ο Σουάρεθ υπέγραψε για την Μάντσεστερ Σίτι στις 23 Μαΐου 2011. Η Μάντσεστερ Σίτι κέρδισε τους υποψήφιους διεκδικητέςΜπαρτσελόνα, Τσέλσι και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προσφέροντάς του αρχική αμοιβή 850.000 λιρών με πιθανότητα αύξησης κατά 2.000.000 λίρες ανάλογα με τις εμφανίσεις και τις επιδόσεις. Ο Σουάρεζ έπαιξε στον προημητελικό αγώνα του 2011-12 με το Λος Άντζελες Galaxy, αντικαθιστώντας τον Έντιν Τζέκο στο 88ο λεπτό. Επίσης, κέρδισε ένα πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι. Ήταν ένας αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός στο παιχνίδι του πρωταθλήματος του Λιγκ ενάντια στο Μπέρμιγχαμ Σίτι . Στον επόμενο γύρο του κυπέλλου πρωταθλήματος, έκανε το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο για το σύλλογο όταν αντικατέστησε τον Σαμίρ Νασρί στο 67ο λεπτό στην 5-2 νίκη επί την Γούλβς. Στις 22 Αυγούστου 2013, ο Σουαρέζ ολοκλήρωσε μια μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα με απεριόριστη χρέωση, υπογράφοντας τετραετή σύμβαση. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2013-14 έπαιξε ως επί το πλείστον για τη Μπαρτσελόνα B στην ισπανική Σεγούντα Ντιβισιόν για να συνεχίσει την ανάπτυξή του. Σεβίλλη (δάνεικός) Τον Ιούλιο του 2014, ο Σουαρέζ δώθηκε δανεικός στη Σεβίλλη για δύο σεζόν, ως μέρος της συμφωνίας που είδε τον Ιβάν Ράκιτιτς να μετακομίζει στη Βαρκελώνη. Στις 29 Αυγούστου 2015, ο Σουαρέζ ολοκλήρωσε μια μεταγραφή στη Βιγιαρεάλ με απεριόριστη αμοιβή, υπογράφοντας τετραετή σύμβαση που περιλαμβάνει ρήτρα επαναγοράς. Στις 4 Ιουλίου 2016, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε την επιστροφή του Σουάρεζ μετά την άσκηση της ρήτρας αγοράς. Η Μπαρτσελόνα κατέβαλε 3,5 ευρώ και ο Σουαρέζ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο, με δυνατότητα επιλογής ενός επιπλέον έτους ανάλογα με τον αριθμό των εμφανίσεων. Άρσεναλ (δάνεικός) Στις 30 Ιανουαρίου 2019, η Άρσεναλ υπέγραψε τον Σουαρέζ ως δανεικό μέχρι το τέλος της σεζόν . Ο Σουαρέζ έχει πάρει συμμετοχές από την Ισπανία U17 και έχει σκοράρει δύο γκολ για την ομάδα, εναντίον της Μολδαβίας και της Βόρειας Ιρλανδίας . Ήταν επίσης μέλος της Ισπανίας U19, η οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ-19 του 2012 . Ο Σουαρέζ ήταν 71 λεπτά βασικός στον τελικό εναντίον της Ελλάδας και έκανε έξι εμφανίσεις στα πρωταθλήματα, σκοράροντας δύο φορές και παίζοντας στα 284 λεπτά. Στις 29 Μαΐου 2016, έκανε το ανώτερο ντεμπούτο του ως αλλαγή του Ντέιβιντ Σίλβα σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη .
Εβγένι Βλαντιμίροβιτς Τσετβέργκοφ

Ο Εβγκένι Βλαντιμίροβιτς Τσετβέργκοφ (Ρωσικά κυριλλικά: Евгений Владимирович Четвергов) ψευδώνυμο Nujan Vidjaz (Έρζυα : Нуянь Видяз, γεννήθηκε στο Ardatovo της Μορδοβίας, 30 Μαρτίου, 1934) είναι ένας Έρζυα συγγραφέας. Έχει γράψει πολλά βιβλία στα Ρωσικά και στη γλώσσα Ερζιά. Είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού Erzyan Mastor.

 Σπούδασε γεωργικές επιστήμες και εργάστηκε ως αγροτικός μηχανικός και ως καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μορδοβίας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του πολιτιστικού συλλόγου "Μαστοράβα". Сиреневая луна (1989) Велень вайгельть (1992) Сырнень човалят (1995) Иень тюст (2003) Янгамо (2006) Эрзянь Масторонть седейсэ. Имена их бессмертны (2007) Где цветет чистодуш; (2009) Эрязденть арсезь (2010) Ванине (2011) Тесэ ды Тосо (2013) Финно-угры в русском языке: топонимо-этимологический словарь финно-язычных, угорских и селькос Поладкстомо (2016)
Βίλνιους

Η Βίλνα, ή Βίλνο και σήμερα Βίλνιους, (λιθουανικά: Vilnius, πολωνικά: Wilno, γερμανικά και ολλανδικά: Wilna), είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Λιθουανίας. Έχει πληθυσμό 574.221 κατοίκους.

 Η Βίλνιους βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Λιθουανία στη συμβολή των ποταμών Βίλνελε και Νέρις, ενώ η απόστασή της από τη Βαλτική Θάλασσα είναι 312 χλμ. Απέχει 312 χλμ. από την Κλάιπεντα, 214 χλμ. από το Σιαουλιάι, 102 χλμ. από το Κάουνας και 135 χλμ. από το Πανεβεζίς. Η Βίλνα έγινε πρωτεύουσα της Λιθουανίας για πρώτη φορά το 1323, επί ηγεμονίας του Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας. Το 1579 απέκτησε και πανεπιστήμιο. Πρόκειται για το πρώτο και ιστορικό πανεπιστήμιο της Βίλνας, επίσημα "Πανεπιστήμιο Β. Καπτσούκας", στο άλλοτε Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας, με αποτέλεσμα πολύ γρήγορα η πόλη να μετατραπεί σε σημαντικό επιστημονικό και πολιτιστικό ευρωπαϊκό κέντρο, με ταυτόχρονα έντονη πολιτική και οικονομική ζωή. Η Πολωνία κατείχε την πόλη από το 1919 έως το 1939. Η Παλιά Πόλη της Βίλνιους έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Όπως οι περισσότερες μεσαιωνικές πόλεις, έτσι και η Βίλνα αναπτύχθηκε γύρω από το δημαρχείο. Η κύρια αρτηρία της είναι η οδός Πίλιες, που συνδέει το παλάτι του κυβερνήτη και το δημαρχείο. Υπάρχουν περισσότερες από 40 εκκλησίες στη πόλη, πολλές από τις οποίες σε ύφος μπαρόκ. Η Βίλνιους είναι αδελφοποιημένη με τις παρακάτω πόλεις: Εθνική Βιβλιοθήκη της Λιθουανίας Μαρτίνας Μάζβιντας Βίλνιους στο Curlie www.vilnius-life.com ταξιδιωτικός οδηγός της πόλης Βίλνιους στο Curlie
Σημαία της Βόρειας Μακεδονίας

Η σημαία της Βόρειας Μακεδονίας αποτελείται από έναν κίτρινο ήλιο που ανατέλλει με 8 ακτίνες, οι άκρες των οποίων εκτείνονται σε κόκκινο φόντο. Το σύμβολο αυτό, που υιοθετήθηκε επίσημα στις 5 Οκτωβρίου του 1995, εκπροσωπεί το «νέο ήλιο της ελευθερίας», όπως αναφέρεται στον εθνικό ύμνο της χώρας.

 Η πρώτη σημαία που χρησιμοποιήθηκε στη χώρα ήταν κόκκινη με ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι στο κέντρο με κίτρινο περίγραμμα. Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε, μετά την ανακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στα πλαίσια της Λαϊκής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, από τον Αύγουστο του 1944 έως τον Δεκέμβριο του 1946. Η δεύτερη και μακροβιότερη σημαία ήταν κόκκινη με ένα κόκκινο αστέρι με κίτρινο περίγραμμα στην πάνω γωνία δίπλα στο μέρος όπου κυματίζει η σημαία, παρόμοια με αυτή της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Λ.Δ. Κίνας. Βρίσκονταν σε χρήση από το 1946 έως τον Αύγουστο του 1992. Ξεκίνησε την πορεία της ως σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας, συνέχισε ως σημαία της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (όπως μετονομάστηκε η Λαϊκή Δημοκρατία το 1963), και τελείωσε την ιστορία της ως σημαία της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1992, 11 μήνες μετά την απόσχιση της χώρας (Σεπτέμβριος 1991) από την Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Σχεδόν 1 χρόνο μετά την απόσχιση της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία από τον Αύγουστο του 1992 και μέχρι τον Οκτώβριο του 1995, στη σημαία της Βόρειας Μακεδονίας ήταν ο Ήλιος της Βεργίνας σε κόκκινο φόντο, γεγονός που πυροδότησε κύμα διαμαρτυριών από την Ελλάδα, εξαιτίας της προέλευσης του συμβόλου, το οποίο ήταν σύμβολο της Μακεδονικής Δυναστείας του Φιλίππου Β΄ . Η Ελλάδα έχει το σύμβολο του Ηλίου της Βεργίνας στη σημαία της Μακεδονίας, που υιοθετείται στην ίδια περίοδο. Με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η Βόρεια Μακεδονία παραιτείται κάθε χρήσης του Ηλίου της Βεργίνας (με εξαίρεση αρχαιολογικά ευρήματα που υπάγονται στην αρχαία μακεδονική κληρονομιά) και υποχρεούται να αφαιρέσει το σύμβολο από κάθε απεικόνισή του σε φορείς της χώρας έως και τον Αύγουστο 2019. Πριν από την υπάρχουσα κρατική σημαία που υιοθετήθηκε επίσημα το 1995, είχαν προταθεί οι παρακάτω σημαίες:
Περιθώρι Αχαΐας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Περιθώρι Το Περιθώρι είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας.

 Το Περιθώρι αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20/04/1835, όταν και υπήχθη στον τότε Δήμο Φελλόης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και τη σύσταση των Κοινοτήτων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Περιθωρίου αποτελώντας παράλληλα την έδρα της. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγείρας ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στη μαζική κουλτούρα το χωριό έγινε ιδιαίτερα γνωστό μέσω αθλητικής ραδιοφωνικής εκπομπής με ονομασία «Σελιάνα – Περθώρι 2-0», εκπομπή ποδοσφαιρικού ενδιαφέροντος. Μονή Αγίων Αποστόλων Περιθωρίου Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Περιθωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Περιθωρίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αιγιαλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αιγείρας (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Φελλόης (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/07/2018.
Φράντισεκ Βλάτσιλ

Ο Φράντισεκ Βλάτσιλ (τσεχικά: František Vláčil, 19 Φεβρουαρίου 1924 - 28 Ιανουαρίου 1999) ήταν Τσέχος βραβευμένος σκηνοθέτης, σεναριογράφος ζωγράφος και γραφίστας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την ταινία του Μαρκέτα Λαζάροβα, η οποία θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες τσεχικές ταινίες όλων των εποχών.

 Ο Φράντισεκ Βλάτσιλ γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1924 στο Τσέσκι Κεσίν, της Τσεχοσλοβακίας. Το 1945 ξεκίνησε να σπουδάζει καλλιτεχνικά και ιστορία τέχνης, στο Πανεπιστήμιο Μασάρικ, στο Μπρνο, έως το 1951, όπου και αποφοίτησε. Κατόπιν, άρχισε να έχει ενδιαφέρον για τον κινηματογράφο και άρχισε να ασχολείται με ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων, αλλά και προπαγανδιστικά μικρού μήκους βίντεο, για τον Στρατό. Αν και όπως είπε και ο ίδιος ότι ποτέ δε σπούδασε κινηματογράφο, το 1960 κυκλοφόρησε η πρώτη ταινία, μετά από κάποια ντοκιμαντέρ, ονόματι Holubice.Το 1962 κυκλοφόρησε την ταινία Ďáblova past. Ενώ το 1967, κυκλοφόρησε την ταινία Μαρκέτα Λαζάροβα, η οποία ήταν βασισμένη σε μυθιστόρημα του Βλαντισλάβ Βαντσούρα. Η ταινία αυτή, θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές του, ενώ έχει χαρακτηριστεί και ως αριστούργημα. Μάλιστα, σε ψηφοφορία που έγινε στην Τσεχία, το 1998, ψηφίστηκε η καλύτερη τσεχική ταινία όλων των εποχών, από κριτικούς και αρθρογράφους. Η ταινία τοποθετείται την εποχή του Μεσαίωνα, σε ακαθόριστο χρονικά σημείο του. To 1969, θα κυκλοφορήσει άλλη γνωστή ταινία του το Adelheid. Ο Βλάτσιλ θα συνεχίσει να σκηνοθετεί και στις επόμενες δύο δεκαετίες. Η τελευταία του ταινία, κυκλοφόρησε το 1987, με τίτλο Mág. Ενώ το 1985, θα κάνει την πρώτη του και τελευταία του τηλεοπτική δουλειά, με τη τηλεταινία, Albert. Ο Βλάτσιλ απεβίωσε στις 28 Ιανουαρίου του 1999, στην Πράγα. Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, το 1960, με την ταινία Holubice, ήταν επιτυχημένο, καθώς η ταινία εισήχθη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Ενώ άλλη μία υποψηφιότητα είχε και το 1967, για την ταινία Μαρκέτα Λαζάροβα, στο Φεστιβάλ Καρλόβι Βάρι. Την προηγούμενη φορά που υπήρξε υποψήφια ταινία του σε αυτό το φεστιβάλ, είχε κερδίσει, το 1978, με το Stíny horkého léta. Στο ίδιο Φεστιβάλ τιμήθηκε το 1998 για τη συνολική του προσφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Το 1990, με την ταινία Adelheid, κέρδισε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πίλσεν. Τέλος, το 1994, έλαβε κι ένα βραβείο από το Φεστιβάλ Lion της Τσεχίας. Φράντισεκ Βλάτσιλ στο MUBI František Vláčil at Kinoblog (web archive) "Out of the past: Frantisek Vlácil" at Sight & Sound (web archive)
Γκέραλντ Κλουγκ

Ο Γκέραλντ Κλουγκ (γερμανικά: Gerald Klug) (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1968) είναι ένας Αυστριακός δικαστής και πολιτικός. Είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας και από τις 11 Μαρτίου 2013 υπηρετεί ως υπουργός άμυνας και αθλητισμού της Αυστρίας.

 Ο Κλουγκ γεννήθηκε στο Γκρατς στις 13 Νοεμβρίου 1968. Μετά την αποφοίτησή του από τεχνικό κολέγιο και επαγγελματικό σχολείο, υπηρέτησε τις Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις, κατά το διάστημα 1987-1988. Το 2001 απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο του Γκρατς.Ο Γκέραλντ Κλουγκ είναι ο επικεφαλής του κόμματος των σοσιαλδημοκρατών στο Αυστριακό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο (Άνω Βουλή). Η πρώτη εκλογή του στο συμβούλιο ήταν το 2005. Στις 13 Μαρτίου 2013 διορίστηκε ομοσπονδιακός υπουργός άμυνας και αθλητισμού στην κυβέρνηση του Βέρνερ Φάιμαν. Σε αυτή τη θέση αντικατέστησε τον Νόρμπερτ Νταράμπος.