IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ερνέστ Εμπέρ

Ο Ερνέστ Εμπέρ (Γαλλικά: Ernest Hébert)1, γεννήθηκε στη Γκρενόμπλ στις 3 Νοεμβρίου 1817 και πέθανε στην Τρονς, δίπλα στη Γκρενόμπλ στις 4 Νοεμβρίου 1908, ήταν Γάλλος ζωγράφος.

 Ο Ερνέστ Εμπέρ, εξάδερφος του Σταντάλ, γεννήθηκε στη Γκρενόμπλ, γιος συμβολαιογράφου της πόλης. Το 1835, μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά. Άρχισε ταυτόχρονα μαθήματα τέχνης στα εργαστήρια του γλύπτη Νταβίντ ντ' Ανζέ (1788–1856) και του ζωγράφου ακαδημαϊκού Πωλ Ντελαρός (1797–1896), αλλά αν και παρακολούθησε μαθήματα τέχνης, θεωρείται κυρίως αυτοδίδακτος καλλιτέχνης. Το 1839, σε ηλικία 22 ετών είχε μεγάλη επιτυχία στο Σαλόν στο Παρίσι με τον πίνακα Ο Τάσσο στη φυλακή, που σήμερα βρίσκεται στο μουσείο της Γκρενόμπλ. Εισήχθη στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και η Ακαδημία Καλών Τεχνών του απένειμε το Βραβείο της Ρώμης, μια υποτροφία με την οικονομική υποστήριξη του κράτους και έτσι έφυγε για μια μακρά διαμονή στη Ρώμη, στη βίλα Μέντιτσι. Στη Βίλα Μέντιτσι έμεινε από το 1840 έως το 1844, στη συνέχεια, έγινε δύο φορές διευθυντής της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη από το 1867 έως το 1873 και από το 1885 έως το 1891, περνώντας συνολικά σχεδόν τριάντα χρόνια στην Ιταλία. Διορίστηκε καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι από το 1882 έως το 1885. Το 1880, παντρεύτηκε την μελλοντική φωτογράφο Γκαμπριέλ ντ'Υκερμάν. Ο Ερνέστ Εμπέρ διατηρούσε φιλικές σχέσεις με την πριγκίπισσα Ματθίλδη Βοναπάρτη (αλληλογραφία 1863-1904). Πέθανε στις 4 Νοεμβρίου 1908, στο σπίτι του στην Τρονς, το οποίο το 1934 έγινε μουσείο, και αναπαύεται στο πάρκο του σπιτιού του. Στην Ιταλία, ζωγράφισε κυρίως τοπία με πολύ φως από την εξοχή της Ρώμης, απεικονίζοντας την αυθεντικότητα της καθημερινής ζωής. Με την επιστροφή του στη Γαλλία, έγινε διάσημος ζωγράφος την περίοδο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Ζωγράφισε πολλά πορτρέτα και δημιούργησε ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του αντλώντας έμπνευση από τις αναμνήσεις της διαμονής του στην Ιταλία, με πίνακες κοντά στον συμβολισμό και την ποιητική μελαγχολία.Καλλιτεχνικά ανήκει στην ύστερη γενιά των Ρομαντικών που συνέβαλαν στην ανάπτυξη του συμβολισμού. Μεταξύ των πιο γνωστών έργων ζωγραφικής του είναι ο πίνακας Η Μαλάρια, που βρίσκεται στο Μουσείο Ορσέ και απεικονίζει μια οικογένεια Ιταλών αγροτών που διαφεύγουν από μια επιδημία με σχεδία, σκηνή εμπνευσμένη από γεγονότα που είχε δει ο Εμπέρ ενώ ήταν στην Ιταλία. Πίνακες του Ερνέστ Εμπέρ εκτίθενται στο Μουσείο Εμπέρ στην Τρονς, στο Μουσείο Εμπέρ στο Παρίσι, στο Μουσείο Ορσέ και στο Λούβρο. Επίσης, έργο του είναι ένα μωσαϊκό στην αψίδα του Πάνθεον. Επιλογή έργων
Άνταμ Χάνγκα

Ο Άνταμ Χάνγκα (ουγγρικά: Hanga Ádám‎) (γενν. 12 Απριλίου 1989) είναι Ούγγρος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για της Ρεάλ Μαδρίτης. Επιλέχθηκε στην 59η θέση συνολικά από τους Σαν Αντόνιο Σπερς στο NBA Ντραφτ του 2011. Ο Χάνγκα κέρδισε το Βραβείο του Κορυφαίου Αμυντικού της Ευρωλίγκα το 2017.

 Ο Χάνγκα γεννήθηκε από Ουγγαρέζα μητέρα και πατέρα από την Ισημερινή Γουινέα, ο οποίος σπούδαζε στην Ουγγαρία εκείνη την εποχή. Ο πατέρας του άφησε την οικογένεια όταν ο Άνταμ ήταν 3 ετών και τον μεγάλωσαν η μητέρα του και οι παππούδες του από την πλευρά της μητέρας του.Είναι ανιψιός της Αφρο-Ρωσίδας δημοσιογράφου και τηλεοπτικής προσωπικότητας Γιελένα Χάνγκα. Ο Χάνγκα ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην ουγγρική Άλμπακομπ (τώρα Άλμπα Φέχερβαρ), το 2006, σε ηλικία 17 ετών, και έμεινε στον σύλλογο με έδρα το Σέκεσφεχερβαρ μέχρι το 2011. Τον Ιούνιο του 2009, προσκλήθηκε στο Adidas Eurocamp, μια εκδήλωση που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Τρεβίζο, για κορυφαίους παίκτες, ηλικίας μεταξύ 18 και 21 ετών. Μετά από τρεις ημέρες προπόνησης και δοκιμών, κατατάχθηκε ως ο έκτος καλύτερος παίκτης εκτός ΗΠΑ στην ηλικιακή του ομάδα. Η σεζόν 2010–11 αποδείχθηκε ότι ήταν η χρονιά του ξεπετάγματός του, καθώς κυριάρχησε στο Πρωτάθλημα Ουγγαρίας. Τον Μάιο του 2011, μετακόμισε στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, υπογράφοντας με την Μπάσκετ Μανρέσα. Οι Σαν Αντόνιο Σπερς επέλεξαν τον Χάνγκα με την 59η επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2011. Τον Ιούλιο του 2013, ο Χάνγκα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ισπανική Σάσκι Μπασκόνια. Τον Αύγουστο του 2014, δόθηκε δανεικός στην ιταλική Σ.Σ. Φελίτσε Σκαντόνε, για τη σεζόν 2014–15. Ο Χάνγκα επέστρεψε στη Σάσκι Μπασκόνια στις 11 Μαΐου 2015, για τους τελευταίους αγώνες της σεζόν 2014–15, αφού ολοκλήρωσε τη σεζόν στο Πρωτάθλημα Ιταλίας με την Σκαντόνε. Στις 28 Ιουνίου 2017, ο Χάνγκα εγγράφηκε από την Μπασκόνια για το δικαίωμα πρώτης άρνησης. Στις 9 Ιουλίου 2017, ο Χάνγκα υπέγραψε ένα φύλλο προσφοράς με τη Μπαρτσελόνα. Στις 12 Ιουλίου 2017, η Μπασκόνια ταίριαξε στο φύλλο προσφοράς με τον Χάνγκα, διατηρώντας τον Χάνγκα στο ρόστερ της. Στις 23 Ιουλίου 2017, ο Χάνγκα υπέγραψε εκ νέου με την Μπασκόνια, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019–20. Στις 22 Αυγούστου 2017, η Μπασκόνια και η Μπαρτσελόνα κατέληξαν σε συμφωνία για τη μεταγραφή του Χάνγκα στον καταλανικό σύλλογο. Στις 9 Ιουλίου 2019, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε ότι ο Χάνγκα είχε επεκτείνει το συμβόλαιό του με τον σύλλογο έως το 2022, με επιλογή να συνεχίσει μέχρι το 2023. Στις 16 Ιουλίου 2021, ο Χάνγκα αποχώρησε επίσημα από τον ισπανικό σύλλογο μετά από τέσσερις σεζόν.Στις 23 Ιουλίου 2021, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Ισπανίας, Ρεάλ Μαδρίτης.Εθνική ομάδα Ο Χάνγκα είναι διεθνής με την Εθνική Ουγγαρίας. Με την εθνική ομάδα συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2017. Προφίλ στο acb.com (ισπανικά) Προφίλ στο eurobasket.com Προφίλ στο euroleague.net Προφίλ στο draftexpress.com Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2017-10-08 στο Wayback Machine. στο legabasket.it (ιταλικά) Προφίλ στο kosarsport.hu (ουγγρικά)
Καρυές Αγίου Όρους

Οι Καρυές είναι ο μεγαλύτερος μοναστικός οικισμός και επομένως η πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, τουλάχιστον από τον 10ο αιώνα. Ο πληθυσμός της ανέρχεται μόλις στους 163 κατοίκους από τους οποίους η συντριπτική πλειοψηφία είναι μοναχοί ασκητές.

 Στο μέσο περίπου της Αθωνικής Χερσονήσου και στη βόρεια πλευρά της βρίσκονται οι Καρυές, το αμφικτυονικό κέντρο της μοναστικής πολιτείας. Ο οικισμός αυτός βρίσκεται κτισμένος μέσα σε περιβάλλον έντονης βλάστησης. Το κλίμα είναι εύκρατο. Η μέση θερμοκρασία είναι 14 °C. Θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος, στους 26 °C και πιο κρύος ο Ιανουάριος, στους 4 °C. Η μέση βροχόπτωση είναι 925 χιλιοστά ετησίως. Ο πιο υγρός μήνας είναι ο Δεκέμβριος με 136 χιλιοστά βροχής και ο πιο ξηρός ο Αύγουστος με 29 χιλιοστά. Πριν ήταν τοποθεσία κοντά στη διώρυγα του Ξέρξη. Αυτό επιβεβαιώνεται από σιγίλλιο του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού, όπου ονόμαζε εκείνη τη θέση Παλαιά. Η παλαιά της ονομασία ήταν Μέση, λόγω του γεγονότος ότι βρίσκεται στη μέση της χερσονήσου. Ο Σέρβος επίσκοπος Άγιος Σάββας έκτισε μια εκκλησία και ένα κελί στις Καρυές, όπου και έμεινε για μερικά χρόνια, γίνοντας Ιερομόναχος και στη συνέχεια Αρχιμανδρίτης το 1201. Έγραψε το Τυπικό των Καρυών κατά την παραμονή του εκεί και υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή του έργου του. Το 1219 ο Σάββας κατέστη ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας.Εν έτει 1283, Λατίνοι Σταυροφόροι επί Βυζαντινού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγου, επιτέθηκαν στο Άγιο Όρος. Βασάνισαν και κρέμασαν τους Πρώτους, και λεηλάτησαν το Πρωτάτο, δολοφονώντας πολλούς από τους μοναχούς. Αυτοί οι μοναχοί τιμούνται ως μάρτυρες από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 5 Δεκεμβρίου (για τις εκκλησίες που ακολουθούν το παραδοσιακό Ιουλιανό ημερολόγιο, η 5η Δεκεμβρίου πέφτει στις 18 Δεκεμβρίου του Γρηγοριανού ημερολογίου). Στις Καρυές είναι η έδρα του Πρώτου. Στις Καρυές διαμένουν και οι αντιπρόσωποι των 19 εκ των 20 μονών στα κτήρια, που ονομάζονται Κονάκια. Σε απόσταση 5 λεπτών από τις Καρυές βρίσκεται η Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, η οποία δε διαθέτει κονάκι επειδή είναι πολύ κοντά. Επίσης σε απόσταση 5 λεπτών βρίσκεται και η Σκήτη του Αγίου Ανδρέα. Κεντρικός ναός των Καρυών είναι το Πρωτάτο, στο οποίο βρίσκεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας το Άξιον Εστί. Αξιόλογος ναός είναι επίσης η λεγόμενη «Μολυβοκκλησία» , η οποία είναι παρεκκλήσιο της Κοιμήσεως Θεοτόκου του χιλιανδαρινού κελίου. Ως κτήτορες αναφέρονται βάσει της κτητορικής επιγραφής οι Μακάριος και Δημήτριος από το Γιάνιεβο του Κοσόβου στα 1536/7 και η αγιογράφηση αργότερα από ανώνυμους Κρήτες ζωγράφους στα 1541. Τέλος υπάρχουν τα κτίρια του Διοικητηρίου, της Αστυνομίας, του ιατρείου, του ταχυδρομείου, φούρνος, μαγαζιά με εκκλησιαστικά είδη και κελιά μοναχών. Στις Καρυές λειτουργούν Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο και Εκκλησιαστικό Λύκειο της Αθωνιάδος Σχολής. Πληροφορίες για τις Καρυές Αρχειοθετήθηκε 2008-01-04 στο Wayback Machine.
Θωμάς Λιόλιος

Ο Θωμάς Λιόλιος είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

 Ο Θωμάς Λιόλιος γεννήθηκε στην Βέροια και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην παιδική ομάδα του Γ.Α.Σ. Βέροια το 1968. Τη σεζόν 1970-71 εντάχθηκε στην επαγγελματική ομάδα του συλλόγου που ήταν στην Α΄ εθνική κατηγορία, χωρίς να αγωνιστεί, κάτι που έγινε την επόμενη σεζόν. Αμέσως φάνηκε η ευχέρειά του στο σκοράρισμα και τη σεζόν 1975-76 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο Βόρειο Όμιλο της Β΄ Εθνικής με 27 γκολ. Το καλοκαίρι του 1976 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο. Έμεινε 3,5 σεζόν στην ομάδα της Ν. Σμύρνης πετυχαίνοντας 18 γκολ σε 72 ματς. Μάλιστα τη σεζόν 1977-78 ήταν ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με 11 γκολ. Δεν είχε ιδιαίτερη συμμετοχή στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος από τον Πανιώνιο το 1979 αλλά την επόμενη σεζόν πέτυχε δύο γκολ στην ιστορική νίκη με 4-0 του Πανιώνιου επί της ολλανδικής Τβέντε για Κύπελλο Κυπελλούχων. Το Δεκέμβριο του 1979 πήρε μεταγραφή στην Καστοριά, στην οποία αγωνίστηκε 3,5 σεζόν. Στην πρώτη του σεζόν (1979-80) η ομάδα πήρε το Κύπελλο Ελλάδος αλλά ο Λιόλιος δεν αγωνίστηκε στον τελικό. Και τις τρεις πλήρεις σεζόν που έπαιξε στην ομάδα ήταν ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 13 (1980-81), 14 (1981-82) και 12 (1982-83) γκολ. Με 46 γκολ (σε 109 ματς) συνολικά εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι ο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας στην Α΄ Εθνική. Τις επόμενες τρεις σεζόν συνέχισε στον Εθνικό Πειραιά για να τελειώσει η καριέρα του στη μεγάλη κατηγορία το 1986 με 78 γκολ σε 230 ματς. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Λευκάδα, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν στον τοπικό Τηλυκράτη, πριν σταματήσει οριστικά το ποδόσφαιρο το 1988. Ακολούθως, εργάστηκε με επιτυχία ως προπονητής σε τοπικές ομάδες, όπως στον Οδυσσέα Νυδρίου, τον οποίο οδήγησε στην Δ΄ Εθνική, στον Τηλυκράτη Λευκάδας, στον Α.Ο. Λευκάδας κ.ά. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Ματιές στα σπορ, τεύχη: 1977 ως 1987. ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ, «Ποιος είναι ο Θωμάς Λιόλιος», εφ. Τα Νέα της Λευκάδας 12-8-2001.
Κρατικός Αερολιμένας Λήμνου «Ήφαιστος»

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λήμνου «Ήφαιστος» (κωδικοί: ΙΑΤΑ: LXS - ICAO: LGLM) βρίσκεται 22 χλμ. ανατολικά της Μύρινας, που είναι η πρωτεύουσα του νησιού Λήμνος. Το αεροδρόμιο ανακαινίστηκε και απέκτησε τις νέες του εγκαταστάσεις τον Μάιο του 2001.

 Η επωνυμία «Ήφαιστος» δόθηκε στο αεροδρόμιο του νησιού λόγω της σχέσης που είχε κατά την αρχαιότητα με τον θεό της φωτιάς Ήφαιστο. Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία, όταν ο θεός Ήφαιστος εκσφενδονίστηκε από τον Όλυμπο έπεσε στη Λήμνο. Οι κάτοικοι του νησιού, οι αγριόφωνοι "Σίντιες", τον περιέθαλψαν και εκείνος τους δίδαξε την τέχνη της μεταλλουργίας, δημιουργώντας τα εργαστήρια του στο ηφαίστειο Μόσυχλον που υπήρχε στο νησί. Γι' αυτό η Λήμνος αναφέρεται συχνά ως "νησί του Ηφαίστου" από τους αρχαίους συγγραφείς. Το Αεροδρόμιο της Λήμνου, με μήκος διαδρόμου 3.016 μέτρα, είναι από τα μεγαλύτερα της βαλκανικής χερσονήσου. Ο αεροσταθμός του προσφέρει διάφορες υπηρεσίες, όπως καφετέρια, καταστήματα duty-free, γραφείο πληροφοριών, Αστυνομία, πάρκινγκ χωρητικότητας 300 θέσεων, γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, καθώς και γραφείο προβλέψεων του καιρού. ΥΠΑ
Τακτικοί αριθμοί

Οι τακτικοί αριθμοί ή τακτικά αριθμητικά στην γλωσσολογία είναι επίθετα τα οποία αντιπροσωπεύουν αριθμητική θέση ή τοποθεσία όπως πρώτο ή δεύτερο. Για τον προσδιορισμό του αριθμού ολογράφως όπως ένα ή δύο χρησιμοποιούνται οι απόλυτοι αριθμοί.

 Οι τακτικοί αριθμοί μπορούν να εκφραστούν και ως συνδυασμός αριθμητικών και αλφαβητικών στοιχείων, π.χ. 1ο, 2ο, 3ο κτλ, ως συντόμευση, ενώ η κατάληξη μπορεί να είναι αρσενική, θηλυκή, ή ουδέτερη, σε ενικό ή πληθυντικό, τόσο στην αλφαβητική εκδοχή (πρώτος, πρώτη, πρώτο, πρώτοι, πρώτες, πρώτα) όσο και στην αλφαριθμητική (1ος, 1η, 1ο, 1οι, 1ες, 1α) με τον πληθυντικό να χρησιμοποιείται σπάνια στην αλφαριθμητική μορφή. Η ουδέτερη αλφαβητική μορφή των αριθμών χρησιμοποιείται για την ολογράφως έκφραση των παρονομαστών των κλασμάτων, όπως π.χ. ένα τέταρτο (1/4), ένα τρίτο (1/3) κτλ. Παραλλαγή των αριθμών αποτελεί η χρήση λέξεων όπως πρωτεύον (όπως πρωτεύον θηλαστικό), ή πρωτεύουσα (όπως πρωτεύουσα πόλη), ή δευτερεύουσα (όπως δευτερεύουσα σημασία), κτλ οι οποίες χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της ταξινόμησης ή τον προσδιορισμό σημαντικότητας. Στην αγγλική και αρκετές ρομανικές γλώσσες η χρήση προθεμάτων όπως proto-, deutero-, trito- (πρώτο-, δεύτερο-, τρίτο-) συναντάται σε αρκετούς τεχνικούς και φιλολογικούς όρους. Τακτικοί και απόλυτοι αριθμοί - Μαθηματικά Α´ δημοτικού / ebooks.edu.gr
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2007-2008

Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας της περιόδου 2007−2008 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Οι νέες ομάδες σε σχέση με την περυσινή περίοδο, ήταν οι Ορεστιάδα και Παγκράτι που υποβιβάστηκαν από την Α1, οι Απόλλων Καλαμαριάς και Απόλλων Σμύρνης που προβιβάστηκαν από τη Β' Εθνική, καθώς και η ΑΓΕ Κορίνθου που συγχωνεύτηκε με την ΑΕ Νίκαιας και πήρε τη θέση της. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ/άουτ, τα όποια εισήγαγε για πρώτη φορά η ομοσπονδία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Απόλλων Καλαμαριάς, ο οποίος μαζί με τον νικητή των πλέι οφ Φοίνικα Σύρου προβιβάστηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους στην Α1, ενώ Αριστοτέλης Σκύδρας και Πανερυθραϊκός υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.

 Σημείωση: Ο Αριστοτέλης, η ΓΕ Μεσσηνίας και ο Πανερυθραϊκός έχουν από έναν μηδενισμό και -3 βαθμούς. Τα πλέι άουτ κρίθηκαν στις τρεις νίκες, ενώ μεταφέρθηκαν και τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου (με πλάγια γραφή). Το Παγκράτι και ο Π.Ο. Μουδανιών μετέφεραν δύο νίκες ενάντια Πανερυθραϊκό και τον Αριστοτέλη αντίστοιχα, κι έφτασαν εύκολα στην εξασφάλιση της παραμονής. Στα πλέι οφ ανόδου οι ημιτελικοί κρίθηκαν στις δύο νίκες και ο τελικός στις τρεις. Ο Φοίνικας Σύρου κέρδισε την άνοδο στην Α1 για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες τα προηγούμενα χρόνια. Αποτελέσματα, βαθμολογία, πλέι οφ και πλέι άουτ Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης "Πρεμιέρα στο ανανεωμένο πρωτάθλημα της Α2 ανδρών" Ιστότοπος contra.gr "22η αγ.: "Ήσυχο" τέλος κανονικής περιόδου" Ιστότοπος contra.gr "Ο Φοίνικας Σύρου στην Α1" Ιστότοπος contra.gr
Λούκα Σαντολίνι

O Λούκα Σαντολίνι (Luca Santolini, 1985-) είναι ένας από τους δύο Κυβερνώντες Διοικητές στον Άγιο Μαρίνο. Ανέλαβε Κυβερνών Διοικητής μαζί με τον Μίρκο Τομασόνι την 1η Οκτωβρίου 2018, για περίοδο 6 μηνών. Ανήκει στο ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Civic 10.

 Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1985. Είναι μέλος του Μεγάλου και Γενικού Συμβουλίου από το 2012. Ακολούθησε σπουδές στις διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και στη δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Ούρμπινο. Τον Οκτώβριο του 2018 διορίστηκε Κυβερνών-Διοικητής, για το εξάμηνο ως τον Απρίλιο του 2019.
Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους

Το Τάγμα των Αδελφών του ξίφους (Λατινικά:Fratres militiæ Christi Livoniae, Γερμανικά: Schwertbrüderorden) ιδρύθηκε το 1202 από τον επίσκοπο Άλμπρεχτ Α΄ της Ρίγας με σκοπό τον εκχριστιανισμό της περιοχής της Λιβονίας αλλά και όλων της περιοχών της Βαλτικής. Το τάγμα αυτό αποτελούνταν από Γερμανούς «ιερείς-πολεμιστές», και ο ίδιος ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ ενέκρινε την ίδρυσή του το 1204. Το 1236 ηττήθηκε από τους Εθνικούς Σαμογέτες και Σεμιγάλλιους στη Μάχη του Σιαουλάι, και οι εναπομείναντες Αδελφοί του Ξίφους αφομοιώθηκαν από το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών.

 Ο Άλμπρεχτ ίδρυσε το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους το 1202 για να βοηθήσει την Επισκοπή της Λιβονίας στον εκχριστιανισμό των εθνικών Λιβονίων, Λατγαλίων και Σελονίων που κατοικούσαν ανατολικά του κόλπου της Ρίγας. Από την πρώτη στιγμή της ίδρυσής του, το τάγμα είχε δείξει μια σχετική απροθυμία στις διαταγές των επισκόπων. Το 1218, ο Άλμπρεχτ ο Α΄ ζήτησε βοήθεια από τον βασιλιά της Δανίας, τον Βάλντεμαρ Β΄, ο οποίος όμως έπειτα από συμφωνία με τους Αδελφούς του Ξίφους, κατέκτησε τη Βόρεια Εσθονία, πλέον γνωστή ως Δανική Εσθονία, και την πρόσθεσε στο βασίλειό του. Ο Πάπας Γρηγόριος Ι΄ ζήτησε από τους Αδελφούς του Ξίφους να προστατεύσουν τη Φινλανδία από τις επιθέσεις της τότε Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ στις 24 Νοεμβρίου του 1232. Παρ' όλα αυτά, δεν αναφέρεται σε γνωστές πηγές, και ούτε είναι γνωστό, αν οι τελευταίοι απάντησαν στην παράκληση του και αν πραγματοποίησαν εκστρατείες στη Φινλανδία. Το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους αποδεκατίστηκε στη Μάχη του ποταμού Σάουλε το 1236, όταν κινήθηκε εναντίον των ειδωλολατρών Λιθουανών και Σεμιγάλλιων. Ύστερα από αυτήν την καταστροφή, οι Αδελφοί του Ξίφους που απέμειναν αφομοιώθηκαν στους Τεύτονες Ιππότες, και έπειτα έμειναν στην ιστορία ως το Λιβονικό Τάγμα. Παρά τις εξελίξεις αυτές όμως, συνέχισαν να υπάρχουν και να ασκούν την παλιά τους εξουσία ως παρακλάδι του Τάγματος των Τευτόνων Ιπποτών. Οι Αδελφοί του Ξίφους είχαν τη βάση τους στο Φελλίν (Βιλιάντι της σημερινής Εσθονίας), όπου τα τείχη του φρουρίου τους στέκονται έως και σήμερα. Friedrich Benninghoven: Der Orden der Schwertbrüder : Fratres milicie Christi de Livonia; Köln [u.a.] : Böhlau, 1965 Alain Demurger: Die Ritter des Herrn. Geschichte der geistlichen Ritterorden; Beck, München 2003, ISBN 3-406-50282-2 Wolfgang Sonthofen: Der Deutsche Orden; Weltbild, Augsburg 1995, ISBN 3-89350-713-2 Dieter Zimmerling: Der Deutsche Ritterorden; Econ, München 1998, ISBN 3-430-19959-X http://timediver.de/schwertritterorden.htm Hermanni de Wartberge Chronicon Livoniae über Litauen im Zusammenhang mit den Daten der Archäologie
Χριστιανός του Ρόσενμπορκ

O Χριστιανός, δανικά Christian (22 Οκτωβρίου 1942 - 21 Μαΐου 2013) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας και, μετά το γάμο του, κόμης του Ρόσενμπορκ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κνουτ πρίγκιπα της Δανίας και της Κρολίνας-Μαθίλδης, κόρης του Χάραλτ πρίγκιπα της Δανίας. Ο Χριστιανός-Φρειδερίκος-Φραγκίσκος-Κνουτ-Χάραλτ-Κάρολος-Όλουφ-Γουσταύος-Γεώργιος-Έρικ γεννήθηκε στο ανάκτορο Σόργκενφρι του Λύνγκμπυ-Τάαρμπεκ, βόρεια της Κοπεγχάγης. Ήταν ανιψιός του Φρειδερίκου Θ΄ και εξάδελφος της Μαργαρίτα Β΄ βασιλέων της Δανίας. Επίσης εξάδελφος της Άννας-Μαρίας και 3ος εξάδελφος του συζύγου της Κωνσταντίνου Β΄ της Ελλάδας. Ο πατέρας του ήταν διάδοχος της Δανίας και θα γινόταν και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ίνγκολφ, τον οποίο ως άτεκνο θα διαδεχόταν ο Χριστιανός. Όμως το 1953 ο Φρειδερίκος Θ΄ τροποιποίησε την Πράξη Διαδοχής της Δανίας, επιτρέποντας και σε θήλεα τέκνα την διαδοχή, έτσι ο Κνουτ και ο Ίνγκολφ δεν βασίλευσαν, ούτε ο Χριστιανός έγινε διάδοχος. Ο αδελφός του Ίνγκολφ είχε νυμφευτεί το 1968 χωρίς τη βασιλική συγκατάθεση, έτσι έχασε τον τίτλο του πρίγκιπα της Δανίας και έγινε κόμης του Ρόσενμπορκ. Τρία έτη μετά ο Χριστιανός επίσης νυμφεύτηκε χωρίς τη βασιλική έγκριση, έπαυσε να είναι πρίγκιπας της Δανίας και έλαβε τον τίτλο του κόμη του Ρόσενμπορκ. Νυμφεύτηκε το 1971 μοργανατικά την Άννα-Ντόρτε Μάλτοφτ-Νήλσεν, κόρη του Βίλλυ-Έντγκαρ-Βίλχελμ Μάλτοφτ-Νήλσεν και είχε τέκνα: Ιωσηφίνα γενν. 1972, παντρεύτηκε τον Τόμας-Κρίστιαν Σμίτ. Καμίλλα γενν. 1972, παντρεύτηκε τον Μίκαελ Ροζάνες. Φεοντόρα γενν. 1975, παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ-Χερβέ-Πατρίς Πάαττε και μετά τον Μόρτεν Ρέννοβ. Kongehuset – Artikel Archived 18 June 2007 at the Wayback Machine. Grevinde Anne Dorte af Rosenborg er død (in Danish) Billed-Bladet, (Interview with Count Christian of Rosenborg), 1985, Danish
Καίτη Ντιριντάουα

Η Καίτη Ντιριντάουα (πραγματικό όνομα: Αικατερίνη Οικονόμου, 1921 - 9 Φεβρουαρίου 1996) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και τραγουδίστρια, σύζυγος του Κώστα Χατζηχρήστου, με τον οποίο είχε αποκτήσει μία κόρη. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, εξαιτίας της οποίας υπέστη διώξεις και εξορίες.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Έκανε σπουδές χορού στις σχολές Μοριάνωφ και Ζουρούδη. Εργάστηκε, αρχικά, στην περίφημη "Μάντρα" του Αττίκ και στη συνέχεια στο Θίασο του Μακέδου, έως τα πρώτα χρόνια της Κατοχής. Το Ντιριντάουα ήταν καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που θυμίζει την ομώνυμη πόλη της Αιθιοπίας.Υπήρξε αγωνίστρια στο ΕΑΜ. Καταδικάστηκε από τους Γερμανούς σε φυλάκιση 3 ετών.Μετά την Κατοχή, για τις πολιτικές της θέσεις, εξορίστηκε μαζί με άλλους αντιστασιακούς στη Μακρόνησο, μετά στη Χίο και έπειτα στο Τρίκερι. Έπαιζε στο θέατρο έως το 1966. Απεβίωσε στις 9 Φεβρουαρίου του 1996 από ανακοπή. Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Ενρίκε Γκοριαράν Μέρλο

Ο Ενρίκε Γκοριαράν Μέρλο (18 Οκτωβρίου 1941- 22 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν πρώην αριστερός αντάρτης που ηγήθηκε της οργάνωσης που δολοφόνησε τον πρώην δικτάτορα της Νικαράγουας, Αναστάσιο Σομόσα, το 1980.

 Ο Γκοριαράν, ο οποίος υπήρξε στην εποχή του ψυχρού πολέμου ένας από τους πλέον καταζητούμενους ανθρώπους στη Λατινική Αμερική, τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, πρόσφατα είχε δηλώσει ότι πλέον υιοθετεί τον κοινοβουλευτισμό και είχε ανακοινώσει ότι θα έθετε υποψηφιότητα για την προεδρία της Αργεντινής. Είχε ιδρύσει τον Μαρξιστικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, που είχε προβεί σε ένοπλες επιθέσεις και απαγωγές τη δεκαετία του 1970 στην Αργεντινή. Στελέχη της οργάνωσης πολέμησαν επίσης στο πλευρό των Σαντινίστας στη Νικαράγουα. Το 1989, όταν είχε αποκατασταθεί η δημοκρατία στην Αργεντινή, ο Γκοριαράν ηγήθηκε μιας ένοπλης επίθεσης σε στρατόπεδο των ενόπλων δυνάμεων από την οποία βρήκαν το θάνατο 39 άνθρωποι. Αιτιολόγησε την ενέργεια λέγοντας ότι επιχείρησε να αποτρέψει ένα επαπειλούμενο πραξικόπημα. Εγκατέλειψε την Αργεντινή και μετά από χρόνια ζωής στην παρανομία συνελήφθη σε ένα δρόμο του Μεξικού. Ισχυρίσθηκε ότι απήχθη από μυστικούς πράκτορες και μεταφέρθηκε στην Αργεντινή παράνομα, χωρίς να μεσολαβήσουν διαδικασίες έκδοσης. Στην Αργεντινή δικάσθηκε το 1997 και καταδικάσθηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης. Πραγματοποίησε πολλές απεργίες πείνας πριν του αποδοθεί χάρη από τον τότε πρόεδρο Εδουάρδο Ντουάλντε και απελευθερωθεί το 2003. Στην διάρκεια της δίκης του, το 1997, ο Γκοριαράν δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας και ζήτησε να του επιβληθεί η σκληρότερη ποινή, λέγοντας πως οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε ταπείνωση για τον ίδιο. Αργότερα, ενόσω ήταν στη φυλακή, αναθεώρησε την θέση του. Εκτίμησε ότι μπορούσε να υπάρξει απάντηση διαμέσου της δημοκρατίας και δοθεισών των συνθηκών στη Λατινική Αμερική θεώρησε ότι η επανάσταση δια των όπλων δεν είχε πια νόημα. Ο Ενρίκε Γκοριαράν Μέρλο πέθανε στην Αργεντινή, στις 22 Σεπτεμβρίου του 2006, από ανακοπή της καρδιάς. https://web.archive.org/web/20061007093902/http://www.elortiba.org/gmerlo.html - Βιογραφία.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1998-1999

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1998–99 ήταν το 40ό που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 20ό από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και 28η στην ιστορία του, τερματίζοντας δέκα βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη ΑΕΚ. Επίσης ο Εθνικός έκανε αρνητικό ρεκόρ καθώς δεν πέτυχε ούτε μία νίκη σε 34 αγώνες.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Ελευθερόπουλος (31), Τοχούρογλου (3), Τσενάμο (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Αμανατίδης (22/3), Αμπονσά (5), Ανατολάκης (28/2), Άντζας (18), Καραταΐδης (29), Μαυρογενίδης (31/1). Μέσοι: Γεωργάτος (26/12), Γιαννακόπουλος (23/7), Καραπιάλης (25/8), Λουτσιάνο (29/6), Νινιάδης (26/2), Πασσαλής (8), Πουρσαϊτίδης (5/2), Πουρσανίδης (28), Σφακιανάκης (10/2), Τζόρτζεβιτς (30/8). Επιθετικοί: Αλεξανδρής (26/10), Αμποάγκουε (11/1), Γκόγκιτς (29/5), Ίβιτς (15/8), Οφορίκουε (15/3). Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 1 βαθμός - Ήττα: 0 βαθμοί Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1998-99
Λέβαν του Μουχράνι

Ο Λέβαν Μουχρανμπατόνι, γεωργιανά: ლევან მუხრანბატონი, (1670 – 14 Μαΐου 1739) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου των Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Υπήρξε πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1719 έως το 1721.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Παπούνα, πρίγκιπα τού Μουχράνι και της πριγκίπισσας Τάμαρ Αμπασίτζε. Τού αφαιρέθηκε το φέουδο τού Μουχράνι το 1719 με την εκτόπιση τού θείου του πρίγκιπα Ηρακλή Β΄ από τον αντιβασιλιά τού Κάρτλι, τον διάδοχο τού θρόνου Μπακάρ. Ο Λέβαν, με τη σειρά του, καθαιρέθηκε το 1721, όταν ο βασιλιάς Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Κάρτλι παραχώρησε το Μουχράνι στον συμφιλιωμένο αδελφό του Ιεσσαί. Ο Λέβαν πήγε εξόριστος στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αλλά επέστρεψε το 1728. Νυμφεύτηκε κάποια Ελένη και απέκτησε τους πρίγκιπες: Παπούνα (1719–1740). Λέβαν/Λέων (γενω. 1719). Σίμων (1726–1785), πρίγκιπας τού Μουχράνι. Iοάνε/Ιβάν (1727–1793). Eντίσερ (γενν. 1787), πρίγκιπας τού Μουχράνι. Nικόλαος Μπαγκρατιόν (1807-1864). Κριστέπορε (άκμασε 1727 – 1736), αρχιεπίσκοπος τού Τσιλκάνι. Ηλίας (γενν. 1728). Eντίσερ (γενν. 1734). Μαμούκα. Γεώργιος (απεβ. 1788).
Υιέ μου... Υιέ μου...

Το Υιέ μου... Υιέ μου... είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1965, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη, το οποίο, όμως, είναι διασκευή από το θεατρικό έργο του Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, "Δελησταύρου και υιός". Πρωταγωνιστούν οι Λάμπρος Κωνσταντάρας και Μάρω Κοντού.

 Ο Αντώνης Χατζηλουκάς, ένας βιομήχανος θέλει να παντρευτεί τη Ρένα, μια ζωντοχήρα με την οποία, όμως, είναι ερωτευμένος και ο γιος του, ο Γιώργος. Πατέρας και γιος διεκδικούν τη νύφη, χωρίς ο ένας να γνωρίζει για τον άλλο. Μόλις γίνεται γνωστό το ειδύλλιο του γιου με τη Ρένα, ο Αντώνης υποχωρεί ντροπιασμένος υπέρ του Γιώργου. Αφού χάσει τη Ρένα, που τη λογάριαζε για σίγουρη, όπως χάνει και τη φιλενάδα της Ρένας, την Μπίλυ, την οποία προσεγγίζει δειλά και προσεχτικά όταν χάνει τη Ρένα. Κάθε φορά, ο Γιώργος είναι εκεί. Τελικά αποφασίζει να φλερτάρει με τη θεία της Μπίλυς, την Αμαλία, που είναι χήρα και ζει κι αυτή μόνη της πάρα πολύ καιρό. Εν τέλει, αποκαλύπτεται όμως ότι δεν ήταν χήρα, αφού ο σύζυγος, που νόμιζε για νεκρό, επιστρέφει. Για μία ακόμη φορά, ο Αντώνης μένει μόνος του. Λάμπρος Κωνσταντάρας - Αντώνης Χατζηλουκάς Μάρω Κοντού - Ρένα Παπασάββα Κώστας Καρράς - Γιώργος Χατζηλουκάς Λίλιαν Μηνιάτη - Μπίλυ Μαυρογιάννη Δημήτρης Νικολαΐδης - Σπύρος Παπασάββας Μαρίκα Κρεβατά - Αμαλία Μαυρογιάννη Γιώργος Γαβριηλίδης - Μικές Νίκος Σταυρίδης - Τρύφωνας Μαυρογιάννης Σπύρος Κωνσταντόπουλος - ρεσεψιονίστ Πρόκειται για ριμέικ της κινηματογραφικής ταινίας Δελησταύρου και υιός, που βασίστηκε και εκείνη στο θεατρικό έργο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου. Στην ταινία, η Κλειώ Δενάρδου ερμηνεύει το τραγούδι "Σαν μια βροχή" και ο Τόνι Πινέλι το "Per sempre". Η ταινία προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1965-1966 και, κόβοντας 239.491 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 22η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Μαΐου 2005. Στην ταινία αντικατοπτρίζονται τα ήθη της εποχής, σύμφωνα με τα οποία ο έρωτας και ο γάμος ταιριάζουν μόνο στους νέους, οι οποίοι οφείλουν να συμπεριφέρονται με σοβαρότητα και κοσμικότητα, διαφορετικά γίνονται γελοίοι στα μάτια της κοινωνίας. Υιέ μου... Υιέ μου... στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Παλάτσο Ντέλα Ρόβερε

Το Παλάτσο Ντέλα Ρόβερε (ιταλικά: Palazzo Della Rovere) είναι παλάτι στη Ρώμη της Ιταλίας, που έχει πρόσοψη στη Βία ντέλα Κοντσιλιατσιόνε. Είναι επίσης γνωστό ως Παλάτσο ντέι Πενιτεντσιέρι (Palazzo dei Penitenzieri).

 Η κατασκευή του παλατιού ξεκίνησε το 1480 από τον Καρδινάλιο Ντομένικο ντέλα Ρόβερε, συγγενή του Πάπας Σίξτου Δ΄ της οικογένειας ντέλλα Ρόβερε, ίσως υπό το σχέδιο του Φλωρεντίνου αρχιτέκτονα Μπάτσιο Ποντέλι. Το παλάτι χτίστηκε μεταξύ 1480 και 1490 στη νότια πλευρά της Πιάτσα Σκοσακαβάλι και καταστράφηκε το 1937. Ο Ποντέλι το δημιούργησε με το πρότυπο του αρχιτεκτονικού στυλ του Παλάτσο Βενέτσια, του πιο σημαντικού κτιρίου στη Ρώμη του 15ου αιώνα. Πέντε αίθουσες του piano nobile, με σημαντικές τοιχογραφίες και οροφές, αποτελούν πλέον τις επίσημες αίθουσες υποδοχής του Ιππικού Τάγματος του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ. Το σημερινό όνομα προστέθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πάπα Αλέξανδρου Ζ΄, ο οποίος μετέφερε εδώ τους εξομολογητές που εργάζονταν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, γνωστή ως penitenzieri. Παλαιότερα στέγαζε το ξενοδοχείο Columbus και εξακολουθεί να είναι η έδρα του Τάγματος του Παναγίου Τάφου. Η αλυσίδα ξενοδοχείων Four Seasons είναι ο νέος ένοικος του παλατιού. Το κτίριο έχει μια τεράστια πρόσοψη, εμπνευσμένη από αυτή του Παλάτσο Βενέτσια, με έναν πύργο στη βορειοανατολική γωνία. Το όνομα του Ντομένικο ντέλα Ρόβερε είναι γραμμένο στα παράθυρα του πρώτου ορόφου, ενώ το οικόσημο στην πρόσοψη είναι του Πάπα Κλήμη ΙΔ΄. Το εσωτερικό έχει μια αυλή σε δύο επίπεδα: ένα χαμηλότερο με στοά με οκταγωνικούς πυλώνες και έναν λάκκο και ένα υψηλότερο με κήπους. Το παλάτι έχει πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο, τα κύρια δωμάτια είναι τοιχογραφημένα με πλασματική αρχιτεκτονική. Σώζεται τμήμα της εξωτερικής ζωγραφικής, που αντιπροσωπεύει επίσης πλασματική αρχιτεκτονική. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι η οροφή των ημίθεων, μια γκαλερί μυθολογικών και αλληγορικών μορφών που ζωγράφισε ο Πιντουρίκκιο γύρω στο 1490. Στην αυλή του κτιρίου το 2023 έχουν βρεθεί τα ερείπια του Θεάτρου του Νέρωνα.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1953)

Το 1953 διεξήχθη το 4ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 18 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής ήταν, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, ο Αλμπέρτο Ασκάρι με Φερράρι.

 Το πρωτάθλημα, όπως και την προηγούμενη χρονιά, διοργανώθηκε με τους κανόνες της Φόρμουλα 2 (εκτός από το Indianapolis 500). Αν και ο Φάντζιο -που επέστρεψε μετά από τον σοβαρό τραυματισμό του το 1952 - οδηγώντας μια Maserati κατάφερε να βγει δεύτερος, νικώντας τον τελευταίο αγώνα στην Ιταλία, η Φερράρι ήταν και πάλι το καλύτερο αυτοκίνητο, νικώντας στα 7 από τα 8 ευρωπαϊκά γκραν πρι. Ο Ασκάρι μάλιστα, κατάφερε να διευρύνει το ρεκόρ του, μένοντας αήττητος για 9 συνεχόμενους αγώνες, μέχρι τη Γαλλία, όπου νικητής ήταν ο Μάικ Χόθορν. Στη Γερμανία νικητής ήταν ο Τζουζέπε Φαρίνα, ενώ στο Σίλβερστόουν ο Ασκάρι και ο Γκονσάλες μοιράστηκαν τον βαθμό του ταχύτερου γύρου. Νικητής στο Indianapolis 500 ήταν ο Μπιλ Βούκοβιτς. Τη χρονιά αυτή είχαμε για πρώτη φορά ένα γκραν πρι εκτός Ευρώπης (χωρίς φυσικά να μετράμε σε αυτό το Indianapolis 500), αυτό της Αργεντινής, στο οποίο πήραν μέρος οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες. Το γκραν πρι της Αργεντινής διεξήχθη στις αρχές του χρόνου, με το πρωτάθλημα να διακόπτετε στη συνέχεια για 5 μήνες. Επίσης διάφοροι άλλοι ανεπίσημοι αγώνες διεξήχθησαν την ίδια χρονιά, με παρόμοιους όρους. Οι επίσημοι αγώνες και οι νικητές τους: Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, οι δυο τους μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 4 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 104 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 19 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 63 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιο από τους αγώνες.
Ο Ατίθασος (ταινία)

Ο Ατίθασος (αγγλικά: The Wild One‎) είναι δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1953 σε σκηνοθεσία Λάζλο Μπενέντεκ και παραγωγή του Στάνλεϊ Κρέιμερ. Το σενάριο είναι των Τζον Πάξτον και Μπεν Μάντοου βασισμένο στο διήγημα Η Επιδρομή των Μηχανόβιων του Φράνκ Ρούνεϊ που εκδόθηκε στο περιοδικό Χάρπερς τον Ιανουάριο του 1951 και συμπεριληφθήκε στην ανθολογία των καλύτερων αμερικανικών διηγημάτων του 1952. Πρωταγωνιστούν οι Μάρλον Μπράντο, Μέρι Μέρφι και Ρόμπερτ Κιθ.Η ιστορία του Ρούνεϊ είναι εμπνευσμένη από την ραδιοφωνική κάλυψη ενός αγώνα μοτοσυκλετιστών της Αμερικανικής Ένωσης Μοτοσυκλετιστών, που βγήκε εκτός ελέγχου το σαββατοκύριακο στις 4 Ιουλίου του 1947 στο Χόλλιστερ της Καλιφόρνια. Οι καβγάδες και οι κόντρες στους δρόμους των μηχανόβιων έλαβαν μεγάλης δημοσιότητας στις 21 Ιουλίου του 1947 χάρη σε μια φωτογραφία του περιοδικού Life που έδειχνε έναν άγριο μεθυσμένο πάνω στην μοτοσυκλέτα του. Ολα τα γεγονότα που δημοσιοποιήθηκαν από τους ρεπορτέρς των περιοδικών και των εφημερίδων, το διηγήμα του Φράνκ Ρουνέι καθώς και η ταινία "Ο Ατίθασος" είναι μέρη του θρύλου της βίας του Χόλλιστερ.

 Μια συμμορία από 40 μοτοσικλετιστές, οι «Μαύροι Επαναστάτες», θα φθάσουν στο Καρμπόνβιλ της Καλιφόρνια, και θα εισβάλλουν σε έναν νόμιμο αγώνα μοτοσικλετών και, πριν τους διώξουν, ένα μέλος της συμμορίας, ο Μουζ κλέβει το δεύτερο βραβείο του αγώνα και το δίνει στον αρχηγό της συμμορίας, τον Τζόνι. Η συμμορία κατευθύνεται στο Ραϊτσβιλ, κυκλοφορεί στον κεντρικό δρόμο της πόλης, προκαλώντας αναστάτωση στους κατοίκους, και καταλήγει στο Bleekers, το τοπικό μπαρ. Ο Σερίφης της πόλης, προσπαθεί να ηρεμήσει τους Μαύρους Επαναστάτες για να μην δημιουργούν προβλήματα, αλλά με την στάση που κρατάει απεναντί τους, θα έρθει αντιμέτωπος με ορισμένους εξαγριώμενους πολίτες, που απείλουν να πάρουν το νόμο στα χέρια τους, αν ο Σερίφης δεν διώξει τους μηχανόβιους από την πόλη. Ο Τζόνι θα πάει στο Φρανκ'ς καφέ, που είναι ιδιοκτησίας του αδερφού του Σερίφη, και θα γνωρίσει την κόρη του Σερίφη, την Κάθυ. και προσπαθεί να την εντυπωσιάσει με το κλεμμένο βραβείο. Σύντομα όμως θα έρθει μια αντίπαλη συμμορία στην πόλη, τα «σκαθάρια» με αρχηγό τον Τζίνο, πρώην μέλος των Μαύρων Επαναστατών. Οι δύο συμμορίες θα προσπαθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους, αλλά θα καταλήξουν στα κρατητήρια του τοπικού αστυνομικού τμήματος. Μάρλον Μπράντο ως Τζόνι Στράμπλερ Μέρι Μέρφι ως Κάθυ Μπλίκερ Ρόμπερτ Κιθως Αστυνόμος Χάρι Μπλίκερ Λι Μάρβιν ως Τζίνο Πέγκυ Μαλέι ως Μιλντρέντ Χιού Σάντερς ως Τσάρλι Τόμας Ο κριτικός κινηματογράφου Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έδωσε θετική κριτική στην ταινία αναφέρωντας πως:«Το "The Wild One" είναι μια ταινία εξαιρετικής ειλικρίνειας και θάρρους - μια ταινία που προσπαθεί να συλλάβει μια ιδέα, παρόλο που η προσέγγισή της είναι μικρή. Είναι πολύ άσχημο ότι κάποιοι ιθύνοντες στη βιομηχανία φάνηκαν να την καταργούν, και θα πρέπει να εμφανιστεί ως ένα περαστικό χαρακτηριστικό σε ένα νομοσχέδιο οκτώ πράξεων».Ο ιστότοπος Rotten Tomatoes συλλογής κριτικών, δίνει βαθμολογία (Ιούλιος 2021) θετικής έγκρισης 78% στη ταινία με βάση 23 κριτικές και μέσο όρο 7.06/10. Ο Ατίθασος στην IMDb
Τρύφων Καρατζάς

Ο Τρύφων Καρατζάς (Αθήνα, 5 Οκτωβρίου 1935 – 17 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου με σταδιοδρομία 60 ετών στην υποκριτική.

 Στο δημοτικό ήταν συμμαθητής με τον Αλέκο Φασιανό. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και έπειτα με υποτροφία στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών όπου είχε δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Κατά την στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε ως εκφωνητής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων (1958). Μετά τον στρατό, συνέχισε επί σειρά ετών να εργάζεται ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο, παράλληλα με την θεατρική του δραστηριότητα. Από την ηλικία των 11 ετών ήταν ιεροψάλτης. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1957, σε ηλικία 22 ετών. Δυο χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία Ερωτικές ιστορίες, στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όπου είχε έναν μικρό ρόλο. Συμμετείχε μεταξύ άλλων στις ταινίες: Ο εμποράκος (1967), Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967), Εκείνοι που ξέρουν να αγαπούν (1968), Πληγωμένα νιάτα (1969), Σκιές στην άμμο (1970), Βία και γοητεία (1989), Ζιγκολό (1993) και Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο (2001). Στην τηλεόραση συμμετείχε μεταξύ άλλων στην σειρά Ονειροπαγίδα (2011-2013), μαζί με τους Μαρία Σολωμού, Γιώργο Καραμίχο και Χριστίνα Τσάφου αλλά και στην σειρά Λαβ σόρι μαζί με τον Τάσο Χαλκιά και την Κωνσταντίνα Μιχαήλ. Η πρώτη εμφάνιση στο θέατρο ήταν στη παράσταση Η δωδέκατη νύχτα. Επί 10 χρόνια συμμετείχε στο θίασο του Κώστα Μουσούρη, με μικρούς και μεγάλους ρόλους. Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο ακόμη και μέχρι τα ογδόντα του χρόνια, καθώς από το 2016 έως και λίγους μήνες πριν πεθάνει εμφανιζόταν στην παράσταση Οι 12 ένορκοι στο θέατρο «Αλκμήνη».Δήλωνε οπαδός της μοναχικότητας ενώ υπηρέτησε ανελλιπώς κάθε είδος ρόλου που του εμπιστεύθηκαν και δεν άφησε απογόνους. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/4433111/efyge-apo-ti-zoi-o-ithopoios-tryfon-karatzas
Συμεών Μυλωνάς

Ο Συμεών Μυλωνάς (1882-1959) ήταν αρχιτέκτονας, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών Κωνσταντινουπόλεως (1907), ο οποίος εργάσθηκε από το 1924 ως ελεύθερος επαγγελματίας, στη Θεσσαλονίκη με μία διακοπή την περίοδο 1929 -1931, που υπηρέτησε στην Γενική Διεύθυνση Εποικισμού Μακεδονίας. Το γραφείο του στη Θεσσαλονίκη ήταν στο Μέγαρο Δρακούλη, μαζί με τους αρχιτέκτονες Ευθύμιο Κοτζαμπασούλη και Κωνσταντίνο Γιωτόπουλο.

 Μέγαρο "Αλέγρα Εργάς" (σε συνεργασία με Ε. Κοτζαμπασούλη), Έτος κατασκευής 1925, Οδός Δ. Σολωμού 19 και Βενιζέλου 41, Θεσσαλονίκη Μέγαρο "Ερμείον" (σε συνεργασία με Ανδρέα Γεωργακόπουλο), Έτος κατασκευής 1925, Οδός Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη Μέγαρο "Σπύρου" (σε συνεργασία με Κ. Γιωτόπουλο και Ε. Κοτζαμπασούλη), Έτος κατασκευής 1927, Ίωνος Δραγούμη 37 και Βαλαωρίτου, Θεσσαλονίκη Τεχνική σχολή "Ευκλείδης", Έτος κατασκευής 1950-1952, Αλ. Παπαναστασίου 13, Θεσσαλονίκη
Αγρελωπός Χίου

Ο Αγρελωπός είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Λαγκάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ομηρούπολης, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Αγρελωπός είναι πεδινός οικισμός της ΒΑ. Χίου. Βρίσκεται πάνω από τον όρμο της Λαγκάδας και κοντά στην επαρχιακή οδό Χίου-Άνω Καρδαμύλων (ΕΟ75), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 21. Απέχει 16 χλμ. περίπου Β. της πόλης της Χίου. Ο οικισμός πιθανόν να οφείλει την ονομασία του στις πολλές αγριελιές (αγρέλους) που υπάρχουν στην περιοχή. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγκάδας του νομού Χίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαγκάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ομηρούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ομηρούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Χίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000)
Γκι του Μονφόρ-Μπιγκόρ

Ο Γκυ, γαλλ. Guy (απεβ. 4 Απριλίου/Ιουλίου 1220) από τον Οίκο τού Μονφόρ έγινε, έπειτα από τον γάμο του, κόμης τού Μπιγκόρ (1216-20), στη Γασκώνη.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Σίμων Ε΄ κυρίου τού Μονφόρ & 5ου κόμη τού Λέστερ και της Αλίκης, κόρης τού Μπουσάρ Γ΄ τού Μονμορανσύ. Ο Γκυ ακολούθησε τον πατέρα του στη Σταυροφορία των Αλβιγηνών, ενώ ήταν ακόμη αρκετά νέος. Αργότερα το 1216 νυμφεύτηκε την Πετρονίλλα, κόρη τού Βερνάρδου Δ΄ τού Κομμάνζ και της Στεφανίας κόμισσας τού Μπιγκόρ & Μαρσάν. Ήταν ο 3ος σύζυγός της. Στην πολιορκία της Τουλούζης το 1218 πολέμησε στο πλευρό τού πατέρα του, ο οποίος όμως χτυπήθηκε από ένα βλήμα πολιορκητικής μηχανής και απεβίωσε. Κληρονόμησε τις κτήσεις του, αλλά όχι την στρατηγική ικανότητά του. Οι κύριοι των Οσιτανικών του εδαφών εξεγέρθηκαν εναντίον του και ο Γκυ σκοτώθηκε σε μία σύγκρουση στο Καστελνωντρύ το 1220. Νυμφεύτηκε το 1216 την Πετρονίλλα κόμισσα (από τη μητέρα της) τού Μπιγκόρ & Μαρσάν, κόρη τού Βερναρδου Δ΄ τού Κομμάνζ και είχε τέκνα: Αλίκη 1217/20-1255, κόμισσα τού Μπιγκόρ, παντρεύτηκε τον Ιορδάνη κύριο τού Σαμπαναί. Πετρονέλλε, παντρεύτηκε τον Ραούλ ντε λα Ρος-Τεσόν. Setton, Kenneth M. and Robert Lee Wolff, Harry W. Hazard, A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189-1311, University of Wisconsin, 1969. Sismondi, Jean-Charles-Léonard Simonde, History of the crusades against the Albigenses in the thirteenth century, B.B.Mussey, 1833. Treharne, Reginald Francis and Ivor John Sanders, Documents of the baronial movement of reform and rebellion, 1258-1267, Oxford University Press, 1973.
Μαρία της Άμνιας

Σταυρέ φύλαττε βασίλισσαν Μαρίαν Η Μαρία της Άμνιας (770 - μετά το 823) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα και έζησε στα τέλη του 8ου και αρχές του 9ου αιώνα. Καταγόταν από την Άμνια της Παφλαγονίας.

 Είναι η ατυχής σύζυγος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ' την οποία αυτός εχώρισε για να νυμφευτεί την Θεοδότη. Η καταγωγή της ήταν από την Αρμενία, εγγονή του Φιλαρέτου του ελεήμονα. Ο Κωνσταντίνος, από σφοδρό έρωτα προς την Θεοδότη απέπεμψε αδίκως την Μαρία παρά τις παραστάσεις του πατριάρχη Ταρασίου και την έκλεισε σε μονή το έτος 795 μαζί με τις κόρες τους Ευφροσύνη και Ειρήνη. Έκτοτε χάνονται τα ίχνη της και δεν είναι γνωστό πότε πέθανε. Η βασίλισσα Μαρία σύμφωνα με τον Σπ. Λάμπρο, αντέγραψε το έτος 800 σε περγαμηνή τον κώδικα που φυλάγεται στην μονή του Αγίου Παύλου στο Άγιο Όρος με αύξοντα αριθμό 2. Ο κώδικας περιέχει τις πράξεις των Αποστόλων, τις επιστολές των Αποστόλων και την Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, με ερμηνείες του Ανδρέα του Καισαρείας. Ωστόσο, ο Σπυρίδων Λάμπρος έπεσε σε πλάνη και απέτυχε να χρονολογήσει το χειρόγραφο με ακρίβεια. Το συγκεκριμένο χειρόγραφο χρονολογήθηκε βάσει παλαιογραφικής αναλύσεως, δηλαδή κατόπιν αναλύσεως της γραφής, τον 11° αιώνα από τον Αθανάσιο Παπαδόπουλο-Κεραμέα το 1905, σε μελέτη του δημοσιευμένη στην Byzantinische Zeitschrift . Συνεπώς, το σημείωμα δεν μπορεί να αναφέρεται στην Μαρία της Άμνιας, αλλά η βασίλισσα Μαρία του 11ου αιώνα είναι η Μαρία η Αλανή, σύζυγος του Μιχαήλ Ζ' Δούκα και έπειτα του Νικηφόρου Γ' Βοτανειάτη. Το σημείωμα "Σταυρέ φύλαττε βασίλισσαν Μαρίαν", σύγχρονο της αντιγραφής του χειρογράφου τον 11° αιώνα, δεν σημαίνει ότι η Μαρία αντέγραψε τον κώδικα αλλά ότι ήταν η παραλήπτης. Το σημείωμα κάτω αριστερά αποδίδεται στον γνωστό πλαστογράφο του 18ου αιώνα, Κωνσταντίνου Σιμωνίδη, ο οποίος για να ανυψώσει την αξία του χειρογράφου, απέδωσε την αντιγραφή του σε μία γυναίκα. Τα πρώτα φύλλα του κώδικα είναι χάρτινα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο χειρόγραφο που είναι περγαμηνά, και έχουν προστεθεί αργότερα και κάποια χαρτώα φύλλα στο μέσο του χειρογράφου. Σε ένα από τα χάρτινα πρώτα φύλλα, βρίσκεται η σημείωση από έναν μοναχό του 18ου αιώνα: "Ἐγγράφη δὲ παρὰ Μαρίας βασιλίσσης ἐν ἒτει ω+800", η οποία αποτελεί την αφετηρία της λανθασμένης χρονολόγησης και απόδοσης του χειρογράφου στη Μαρία της Άμνιας. Επίσης σώζεται απόγραφο του ίδιου κώδικα που φυλάγεται στην μονή Αγίου Παύλου με αύξοντα αριθμό 48. Το απόγραφο χρονολογείται τον 19ο αιώνα και γράφτηκε από τον μοναχό βιβλιογράφο Ιάκωβο Αγιορείτη τον πρεσβύτερο. Σπυρίδων Λάμπρος, επιμ. (1903). Ελληνίδες Βιβλιογράφοι και Κυρίαι Κωδικών κατά τους μέσους αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2009. — (1895). Catalogue of the Greek manuscripts on Mount Athos, vol. 1 (Cambridge: Cambridge University Press). Αθανάσιος Παπαδόπουλος – Κεραμεύς (1905). Ἀνύπαρκτος κῶδιξ Μαρίας βασιλίσσης του 800-οῦ ἒτους, BZ, 14 (1905), 260-270.
Κιμ Καρνς

Η Κιμ Καρνς (αγγ. Kim Carnes) γεννημένη στις 20 Ιουλίου του 1945 στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, κάτοχος βραβείου Grammy για την παγκόσμια επιτυχία του 1981 Bette Davis Eyes.

 Rest on Me (1971) Kim Carnes (1975) Sailin' (1976) St. Vincent's Court (1979) Romance Dance (1980) Mistaken Identity (1981) Voyeur (1982) Café Racers (1983) Barking at Airplanes (1985) Lighthouse (1986) View from the House (1988) Checkin' out the Ghosts (1991) Gypsy Honeymoon: The Best of Kim Carnes (1993) Chasin' Wild Trains (2004)
Μάδνασα

Η Μάδνασα είναι αρχαιολογική θέση στην Καρία, στη χερσόνησο της Μύνδου, στην κάτω Γκιόλ, περίπου 13 χλμ βορειοανατολικά της Μύνδου. Κατά τον πέμπτο αι. ΠΚΕ η πόλη συμπεριελήφθη στη Συμμαχία της Δήλου και στους καταλόγους συνεισφορών των Αθηναίων

 Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (5.107) ονομάζει την πόλη Μέδμασα, αναφέροντας ότι με με πέντε ακόμη οικισμούς των Λελέγων ενσωματώθηκε από τον Αλέξανδρο Γ΄ στη δικαιοδοσία της Αλικαρνασού. Στην πραγματικότητα η ενσωμάτωση στην επικράτεια της Αλικαρνασού αποδίδεται στον Κάριο σατράπη Μαύσωλο κατά τον 4ο αι. ΠΚΕ. Η πόλη αναφέρεται από τον Στέφανο Βυζάντιο στο γεωγραφικό λεξικόν Εθνικά από τα αποσπάσματα του Εκαταίου του Μιλήσίου, όπου φαίνεται ότι η πόλη είχε το αρχαϊκό όνομα Κούρμπασα. Η πρωιμότερη αναφορά στην πόλη έρχεται από την περιγραφή τριών Κάριων θέσεων από τους W.R., Paton, J.L. Myres, & E.L. Hicks at 1894. Αργότερα ο Bean ταύτισε την πόλη με τα ορατά ερείπια ενός λόφου στον κόλπο Τουρκμπούκου και την κάτω Γκιόλ Η αρχαιολογική θέση έχει έκταση 300 x 90 μ, με πολυγωνικό τείχος και πύργο και είναι ακόμη ορατές κίστες και θεμελιώσεις κτηρίων. Στη συγκεκριμένη θέση ανήκει και ομάδα ταφικών μνημείων σκαλισμένων στην πρόσοψη βράχου στο δυτικό τμήμα της περιοχής. Ανάμεσα στα ευρήματα περιλαμβάνονται όστρακα του 5ου και πρώιμου 4ου αι. ΠΚΕ.
Ανατολική Αγγλία

Η Ανατολική Αγγλία (αγγλικά: East of England‎) είναι μία από τις εννέα επίσημες περιφέρειες της Αγγλίας. Αυτή η περιφέρεια, δημιουργήθηκε το 1994 και υιοθετήθηκε για στατιστικούς σκοπούς από το 1999. Η Ανατολική Αγγλία, περιλαμβάνει τις κομητείες του Έσσεξ, του Κέιμπριτζσαϊρ, του Μπέντφορντσαϊρ, του Νόρφολκ, του Σάφολκ και του Χέρτφορντσαϊρ. Η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία της Ανατολικής Αγγλίας, είναι το Έσσεξ, και μεγαλύτερη πόλη το Νόριτς. Ο πληθυσμός της Ανατολικής Αγγλίας, ανέρχεται σε πάνω από 6.33 εκατομμύρια κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022). Οι σημαντικότερες πόλεις που βρίσκονται στην Ανατολική Αγγλία, εκτός από το Νόριτς, είναι το Κέιμπριτζ, το Ίπσουϊτς, το Λούτον, το Κόλτσετσερ, το Τσέλμσφορντ, το Σάουθεντ-ον-Σι, και το Πίτερμπρο. Το νοτιοδυτικό τμήμα της περιφέρειας της Ανατολικής Αγγλίας, είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του Λονδίνου.

 Η Ανατολική Αγγλία, βρίσκεται στα ανατολικά (προς νοτιοανατολικά) της Αγγλίας. Η περιφέρεια, έχει τον χαμηλότερο υψομετρικό μέσο όρο στο Ηνωμένο Βασίλειο, περιλαμβάνοντας ταυτόχρονα το χαμηλότερο σημείο της χώρας στο Χόλμ του Κέιμπριτζσαϊρ με -2,75 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το υψηλότερο σημείο της Ανατολικής Αγγλίας, αγγίζει τα 249 μέτρα. Η περιφέρεια της Ανατολικής Αγγλίας (East of England), διαδέχθηκε (μετά το 1994) την Ανατολική Αγγλία (East Anglia). Κλίμα Η Ανατολική Αγγλία, είναι ένα από τα ξηρότερα μέρη του Ηνωμένου Βασιλείου, με λίγες βροχοπτώσεις (συγκριτικά με την υπόλοιπη χώρα). Οι χειμώνες, είναι δροσεροί έως και ψυχροί ορισμένες φορές. Κατά την άνοιξη και το φθινόπωρο, ο καιρός, είναι γενικά άστατος με περιστασιακές μπόρες, είτε ελαφρώς ψυχρό καιρό, είτε με υψηλότερες θερμοκρασίες. Τα καλοκαίρια, ο καιρός, είναι συνήθως ζεστός έως πολύ ζεστός. Πολιτική Στην περιφέρεια της Ανατολικής Αγγλίας, υπάρχει σημαντική πολιτική κυριαρχία του Συντηρητικού Κόμματος (Tories) έναντι του Εργατικού Κόμματος (Labour). Σήμερα (ύστερα από τις εκλογές του 2019), η περιοχή αντιπροσωπεύεται στην Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλέιου, από 52 Συντηρητικούς βουλευτές, 5 Εργατικούς βουλευτές και 1 Φιλελεύθερο Δημοκράτη βουλευτή.
Μπέρκσαϊρ

Το Μπέρκσαϊρ (αγγλ. Berkshire) είναι μια κομητεία στη νότια Αγγλία. Αναφέρεται συχνά και ως "Βασιλική Κομητεία του Μπέρκσαϊρ" (Royal County of Berkshire) λόγω της παρουσίας της κατοικίας της βασιλικής οικογένειας του Ηνωμένου Βασιλείου στο Κάστρο του Ουίνδσορ στην κομητεία αυτή. Οι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τις 812.000 ενώ η περιοχή συνορεύει με το Όξφορντσιρ, το Μπάκιγχαμσιρ, το Χάμπσιρ, το Σάρρεϋ, το Ουίλτσιρ και την Μείζονα Περιοχή του Λονδίνου.

 Σύμφωνα με τα χειρόγραφα του μοναχού Άσσερ (λατ. Asserius Menevensis) το Μπέρκσαϊρ πήρε το όνομά του από ένα μεγάλο δάσος που ονομαζόταν Bearroc (που πιστεύεται ότι είναι μια κελτική λέξη που σημαίνει "ορεινό"). Το Μπέρκσαϊρ υπήρξε το θέατρο μερικών αξιοσημείωτων μαχών στη διάρκεια της ιστορίας του, όπως η εκστρατεία του Αλφρέδου του Ουέσσεξ εναντίον των Δανών περιλαμβάνοντας τις μάχες του Ένγκλφιλντ, του Άσνταουν και του Ρέντινγκ. Το Μπέρκσαϊρ χωρίζεται σε δύο διακριτά τμήματα με όριο που βρίσκεται σχεδόν σε μια γραμμή Βορρά-Νότου από το κέντρο του Ρέντινγκ. Το ανατολικό τμήμα του βρίσκεται κυρίως στα νότια του ποταμού Τάμεση, το οποίο σχηματίζει το βόρειο σύνορο του νομού.