IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προεδρικές εκλογές Αμπχαζίας 2019

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη μερικώς αναγνωρισμένη Δημοκρατία της Αμπχαζίας το 2019. Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο στις 25 Αυγούστου, ένας δεύτερος γύρος πραγματοποιήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, του κατόχου της προεδρίας Ραούλ Χατζίμπα του Φόρουμ για την Εθνική Ενότητα της Αμπχαζίας και του Αλχάς Κβιτσίνια από το Αμτσαχάρα. Στη συνέχεια ο Χατζίμπα επανεξελέγη με διαφορά μικρότερη από 2% στον δεύτερο γύρο. Στις 20 Σεπτεμβρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο της Αμπχαζίας αναγνώρισε ως νόμιμη την απόφαση της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής να ανακηρυχθεί ως νικητής στον δεύτερο γύρο των εκλογών ο Ραούλ Χατζίμπα. Τον Ιανουάριο του 2020 οι εκλογές ακυρώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο και διατάχθηκε να διεξαχθούν νέες εκλογές στις 22 Μαρτίου.

 Η Λαϊκή Συνέλευση είχε αρχικά καθορίσει ημερομηνία διεξαγωγής εκλογών την 21η Ιουλίου. Τον Μάιο του 2019 η αντιπολίτευση ζήτησε τον επαναπρογραμματισμό των εκλογών, αφού ο βασικός υποψήφιος της αντιπολίτευσης Ασλάν Μπτζάνια φαινόταν ότι είχε δηλητηριαστεί στη Ρωσία. Οι εκλογές στη συνέχεια αναβλήθηκαν στις 25 Αυγούστου 2019 υπό την πίεση των υποστηρικτών του Μπτζάνια. Οι υποψηφιότητες άρχισαν επίσημα να κατατίθενται στις 26 Ιουνίου 2019. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Ασλάν Μπτζάνια αποσύρθηκε από τις εκλογές στις 15 Ιουλίου λόγω εμφανούς δηλητηρίασης. Μετά τον δεύτερο γύρο, ο Αλχάς Κβιτσίνια αμφισβήτησε τα αποτελέσματα στο δικαστήριο. Μετά τις εκλογές, ο Χατζίμπα επανεξέλεξε τον Βαλέρι Μπγκάνμπα ως πρωθυπουργό. Οι διαμαρτυρίες κατά του Χατζίμπα ξεκίνησαν στις 9 Ιανουαρίου 2020 και στις 10 Ιανουαρίου το Ανώτατο Δικαστήριο της Αμπχαζίας ακύρωσε τα αποτελέσματα των εκλογών. Νέες εκλογές ορίστηκαν για τις 22 Μαρτίου 2020.
Πρόδρομες χημικές ενώσεις

Πρόδρομες χημικές ενώσεις (αγγλ. commodity chemicals), ή αλλιώς βασικές χημικές πρώτες ύλες ή βιομηχανικά χημικά προϊόντα, είναι ομάδα ενώσεων που παράγονται σε πολύ μεγάλες ποσότητες και σε ευρεία κλίμακα στην παγκόσμια αγορά και πρωτίστως χρησιμοποιούνται, είτε αυτούσια, είτε για τη χημική σύνθεση πολλών βιομηχανικών, χημικών, φαρμακευτικών ή άλλων προϊόντων. Οι μέσες τιμές αυτών των χημικών ενώσεων δημοσιεύονται -ανά τακτά χρονικά διαστήματα- σε εμπορικά περιοδικά χημικών ή σε ιστοσελίδες, όπως Chemical Week και ICIS. Έχουν γίνει αρκετές μελέτες για την κλίμακα και την πολυπλοκότητα αυτής της αγοράς των χημικών υλών.Τα χημικά προϊόντα είναι ένας υποτομέας της εν γένει χημικής βιομηχανίας (άλλοι υποτομείς είναι τα ευγενή χημικά, τα ειδικά χημικά, τα ανόργανα χημικά προϊόντα, τα πετροχημικά, τα φαρμακευτικά προϊόντα, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (π.χ. βιοκαύσιμα) και τα υλικά (π.χ. βιοπολυμερή). Οι πρόδρομες χημικές ενώσεις διαφοροποιούνται κατά πολύ, ανάλογα με τον τύπο και τη τη μέθοδο παραγωγής τους.

 Ταξινομούνται συχνά σε δύο κατηγορίες, τις ανόργανες και τις οργανικές ενώσεις. Ανόργανα χημικά θειικό αργίλιο αμμωνία νιτρικό αμμώνιο θειικό αμμώνιο μαύρος άνθρακας χλώριο φωσφορικό διαμμώνιο φωσφορικό μονοαμμώνιο υδροχλωρικό οξύ υδροφθόριο υπεροξείδιο του υδρογόνου νιτρικό οξύ οξυγόνο φωσφορικό οξύ ανθρακικό νάτριο χλωρικό νάτριο υδροξείδιο του νατρίου πυριτικό νάτριο θειικό οξύ διοξείδιο τιτανίου Οργανικά χημικά Τα πιο διαδεδομένα οργανικά χημικά προϊόντα περιλαμβάνουν τα εξής: οξικό οξύ ακετόνη ακρυλικό οξύ ακρυλονιτρίλιο αδιπικό οξύ βενζόλιο βουταδιένιο βουτανόλη καπρολακτάμη κουμένιο κυκλοεξάνιο φθαλικός διοκτυλεστέρας αιθανόλη αιθυλένιο οξείδιο του αιθυλενίου αιθυλενογλυκόλη φορμαλδεΰδη μεθανόλη οκτανόλη φαινόλη φθαλικός ανυδρίτης πολυπροπυλένιο πολυστυρένιο χλωριούχο πολυβινύλιο προπυλένιο πολυπροπυλενογλυκόλη οξείδιο του προπυλενίου στυρόλιο τερεφθαλικό οξύ τολουόλιο διισοκυανικό τολουόλιο ουρία βινυλοχλωρίδιο ξυλόλια ακρυλικοί εστέρες βιοντίζελ δισφαινόλη Α βουτανοδιόλη οξικός βουτυλεστέρας καστορέλαιο τερεφθαλικός διμεθυλεστέρας επιχλωροϋδρίνη εποξειδική ρητίνη αιθανολαμίνη οξικός αιθυλεστέρας αιθυλενοδιαμίνη διχλωροαιθάνιο οξικός βινυλεστέρας αιθυλενίου αιθυλικό βενζόλιο πολυστυρόλιο λιπαρά οξέα γλυκερίνη γλυκολαιθέρας εξάνιο ισοκυανικά μαλεϊκός ανυδρίτης μελαμίνη μεθυλαιθυλοκετόνη μεθακρυλικός μεθυλεστέρας μονοαιθυλενογλυκόλη προπυλενογλυκόλη νάφθα περχλωροαιθυλένιο πολυαιθυλένιο τερεφθαλικό πολυαιθυλένιο μεθακρυλικός πολυμεθυλεστέρας πολυόλες σορβιτόλη οξικό βινύλιο τερεβινθέλαιο Τα βιομηχανικά χημικά προϊόντα, ή χημικές πρώτες ύλες, παράγονται για την κάλυψη διαφορετικών βιομηχανικών αναγκών. Μερικοί κύριοι τομείς κατανάλωσης αυτών είναι οι ακόλουθοι: Πλαστικά, συνθετικές ίνες, συνθετικό καουτσούκ Βαφές, χρωστικές, βαφές, επιστρώσεις Λιπάσματα, γεωργικά χημικά, φυτοφάρμακα Καλλυντικά, σαπούνια, καθαριστικά, απορρυπαντικά Φαρμακευτικά προϊόντα, και πολλοί άλλοι Ευγενή χημικά Χημική βιομηχανία Πετροχημική Οργανική χημεία
22 (αριθμός)

Το 22 (είκοσι δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 21 και πριν από το 23. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 22:2 = 11, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 22 συμβολίζεται ως XXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΒ΄ ή κβ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 22 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 11 και 22, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 24. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 22 είναι 22 = 2 · 11. Το 22 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων (2 · 11). Οι τετραγωνικές ρίζες του 22 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±4,69041575982343 22! =22·21·20·19·18·17·16·15·14·13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 1.124.000.727.777.607.680.000222 = 22↑↑2 = 2222 = 341.427.877.364.219.557.396.646.723.584 Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 22 αντιστοιχεί στο τιτάνιο. Ο 22 Καλλιόπη είναι ένας αστεροειδής. Το Μεσιέ 22 είναι ελλειπτικό σφαιρωτό σμήνος. Ο Κέπλερ-22 είναι ένας αστέρας τύπου G.
Αμπέρ (μονάδα μέτρησης)

Αμπέρ (σύμβολο: Α) ονομάζεται η μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) και στο Σύστημα Μονάδων MKSA. Το όργανο που χρησιμοποιούμε για τη μέτρηση της έντασης του ρεύματος λέγεται Αμπερόμετρο προς τιμήν του Αντρέ Μαρί Αμπέρ. Η μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος φέρει το όνομα του Γάλλου φυσικού Αντρέ Μαρί Αμπέρ (André-Marie Ampère), ο οποίος με τις εργασίες του υπήρξε από τους πρωτοπόρους στην αποκάλυψη των μυστικών του ηλεκτρομαγνητισμού. Το αμπέρ συγκαταλέγεται στις θεμελιώδεις μονάδες μέτρησης στο Διεθνές Σύστημα. Στη φυσική την ένταση του ρεύματος την συμβολίζουμε με το γράμμα Ι και ισχύει ότι: Ι=V/R όπου R η αντίσταση (βλ. Νόμος του Ωμ) και V η διαφορά δυναμικού (βλ. Βολτ).

 Έχοντας υπόψη τα ελεύθερα ηλεκτρόνια, το φαινόμενο του ηλεκτρικού ρεύματος καθώς και τα περί αγωγών εύκολα προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ποσότητα των ηλεκτρονίων που μεταφέρεται μέσω ενός αγωγού (εν προκειμένω η ένταση ηλεκτρικού ρεύματος), εξαρτάται τόσο από τη σύνθεση των ατόμων του αγωγού (πολλά ή λίγα ελεύθερα ηλεκτρόνια) όσο και από το μέγεθος της ασκούμενης δύναμης (αν υφίσταται π.χ. της μπαταρίας). Έτσι ποσότητα περίπου 6 πεντακισεκατομμυρίων ηλεκτρονίων (που ορίσθηκε ως ένα Κουλόμπ C (Coulomb)) διερχόμενη από κάποιο σημείο ενός αγωγού σε χρόνο ενός δευτερολέπτου ονομάζεται Αμπέρ. Συνεπώς όταν λέγεται ηλεκτρικό ρεύμα έντασης 1 Α τούτο σημαίνει πως μέσα στο ηλεκτρικό κύκλωμα πραγματοποιείται μεταφορά ηλεκτρονίων 1 C ανά δευτερόλεπτο. 1 Α = 1C/sec. Το αμπέρ ορίζεται με βάση την δύναμη έλξης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο παράλληλους ρευματοφόρους αγωγούς. Είναι η τιμή εκείνου του σταθερού ρεύματος το οποίο αν διαρρέει δυο παράλληλους αγωγούς, άπειρου μήκους και αμελητέας κυκλικής διατομής, που βρίσκονται σε απόσταση 1 μέτρου στο κενό, αναπτύσσεται ανάμεσα στους δυο αγωγούς δύναμη 2×10-7Νιούτον (Newton:Ν) ανά μονάδα (μέτρο) μήκους. Το ηλεκτρικό ρεύμα είναι ο ρυθμός μεταβολής ή μετατόπισης του ηλεκτρικού φορτίου.Μπορεί να οριστεί ως η πρώτη παράγωγος του ηλεκτρικού φορτίου ως προς τον χρόνο ή απλούστερα δίνεται από τον παρακάτω τύπο: A = C / s {\displaystyle \mathrm {A=C/s} \,} : I = Q / t {\displaystyle \mathrm {I=Q/t} \,} 1 αμπέρ αναπαριστά τον ρυθμό 1 κουλόμπ (coulomb: C) ανά δευτερόλεπτο, Το αμπέρ, ως θεμελιώδης μονάδα στο Διεθνές Σύστημα (μαζί με το μέτρο, το δευτερόλεπτο και το χιλιόγραμμο), ορίζεται χωρίς αναφορά στο μέγεθος του ηλεκτρικού φορτίου. Αντίθετα η μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου, δηλαδή το κουλόμπ, είναι αυτή που ορίζεται με βάση το ηλεκτρικό ρεύμα. Για την ακρίβεια ένα κουλόμπ ορίζεται ως το φορτίο (ποσότητα) που μετατοπίζεται από ρεύμα 1 Α σε χρονικό διάστημα ενός δευτερολέπτου. Συνηθέστερα υποπολλαπλάσια της μονάδας μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος είναι δύο: το μιλιαμπέρ και το μκροαμπέρ Το μιλιαμπέρ (mA) ισούται με ένα χιλιοστό του αμπέρ (1/1000 Α) και το μικροαμπέρ (μA) ισούται με ένα εκατομμυριοστό του αμπέρ (1/1000000 Α) Η μέτρηση της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται με ειδικό όργανο που εξ αυτής της μονάδας μέτρησης ονομάζεται αμπερόμετρο. Ναυτικά ηλεκτρονικά όργανα, σ.6 - Θ.Μ. Πουλάκη - Αθήνα 1970
Ύλλος

Ο Ύλλος (και σπανιότερα Ύλλας ή Ύλλης) ήταν γιος του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, σύζυγος της Ιόλης. Τον θεωρούσαν επώνυμο της δωρικής φυλής των Υλλέων. Μετά τον θάνατο του πατέρα του είχε πιθανώς υιοθετηθεί από τον Αιγιμιό.

 Ο Ηρακλής έχοντας ολοκληρώσει τους 12 άθλους του διώχθηκε από τον βασιλιά της Τίρυνθας Ευρυσθέα ως σφετεριστής του θρόνου και πέθανε ως εξόριστος χωρίς ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του. Οι απόγονοί του, οι Ηρακλείδες, με αρχηγό τον Ύλλο πάντα επιθυμούσαν να επιστρέψουν στα πατρώα εδάφη και να διεκδικήσουν τον θρόνο (βλ. Επάνοδος των Ηρακλειδών). Συμμαχώντας με τους Αθηναίους πολεμούν εναντίον του Ευρυσθέα, τον φονεύουν και καταστρέφουν τον στρατό του. Με οδηγό τον Ύλλο κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της, αλλά μετά από ένα χρόνο περίπου εμφανίσθηκε εκεί μία θανατηφόρα επιδημία και ο χρησμός που ζήτησαν ανέφερε πως αυτή ήταν εκδήλωση της «θείας οργής» επειδή είχαν επιστρέψει πριν από τον καθορισμένο «από το πεπρωμένο» χρόνο. Υπακούοντας τότε στη «θέληση των θεών», οι Ηρακλείδες εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο και ξαναγύρισαν στην Αττική, όπου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Μαραθώνα. Μόλις τα τελευταία ίχνη της επιδημίας εξαφανίστηκαν, ο Ύλλος κατέφυγε στο Μαντείο των Δελφών και ζήτησε χρησμό για το πότε έπρεπε να ξαναγυρίσουν στην Πελοπόννησο. Του δόθηκε τότε ο χρησμός ότι ο κατάλληλος χρόνος θα ήταν «μετά τον τρίτο θερισμό» ή «μετά την τρίτη σοδειά». Ανάμεσα σε όλους τους αδελφούς του, ο Ύλλος ήταν ο πραγματικός κληρονόμος του Ηρακλή και αυτός που είχε ζήσει τον περισσότερο καιρό μαζί του και ανατράφηκε κοντά του. Για τους λόγους αυτούς ο Ύλλος είχε αναγνωρισθεί από τους Ηρακλείδες αρχηγός τους και σε αυτόν είχαν αναθέσει να τους οδηγήσει στην εστία τους. Αμέσως μετά τον χρησμό αυτόν λοιπόν, ο Ύλλος επικεφαλής των αδελφών του επεχείρησε να περάσει τον Ισθμό της Κορίνθου. Εκεί όμως συνάντησε παρατεταγμένο τον στρατό του Εχέμου, του βασιλιά της Τεγέας. Αντί για μάχη, προτιμήθηκε από τις δύο πλευρές μία μονομαχία ανάμεσα στους αρχηγούς τους. Σε αυτή σκοτώθηκε ο Ύλλος, κι έτσι οι Ηρακλείδες επέστρεψαν πίσω. Ο τάφος του Ύλλου υποτίθεται ότι βρισκόταν κοντά στα Μέγαρα. Ηρώο του βρισκόταν και στην Αθήνα, βόρεια από την Ακρόπολη, κοντά στο ιερό του Αχελώου. Ο Ύλλος λατρευόταν επίσης στη Σπάρτη, στο Άργος και στην Τροιζήνα. Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969
Πύραυλος φωτονίου

Ο πύραυλος φωτονίου είναι ένας υποθετικός πύραυλος ο οποίος χρησιμοποιεί ώθηση από εκπεμπόμενα φωτόνια για την προώθηση του. Η κλασσική περίπτωση τέτοιου είδους πυραύλου είναι η ιδανική υπόθεση όπου όλα τα καύσιμα μετατρέπονται σε φωτόνια, τα οποία ακτινοβολούν προς την ίδια κατεύθυνση. Πιο ρεαλιστικά, κάποιος λαμβάνει υπόψη του ότι η δέσμη των φωτονίων δεν παραλληλίζεται εντελώς, ότι δεν μετατρέπονται όλα τα καύσιμα σε φωτόνια κλπ.

 Η ταχύτητα την οποία θα φτάσει ένας ιδανικός πύραυλος φωτονίου, με απουσία εξωτερικών δυνάμεων, εξαρτάται από την αναλογία αρχικής με τελική μάζα: v = c ( m i m f ) 2 − 1 ( m i m f ) 2 + 1 {\displaystyle v=c{\frac {\left({\frac {m_{i}}{m_{f}}}\right)^{2}-1}{\left({\frac {m_{i}}{m_{f}}}\right)^{2}+1}}} όπου m i {\displaystyle m_{i}} είναι η αρχική μάζα και m f {\displaystyle m_{f}} η τελική. Ο παράγοντας γ που αντιστοιχεί σ'αυτήν την ταχύτητα έχει την εξής απλή έκφραση: γ = 1 2 ( m i m f + m f m i ) {\displaystyle \gamma ={\frac {1}{2}}\left({\frac {m_{i}}{m_{f}}}+{\frac {m_{f}}{m_{i}}}\right)} Συμβολίζουμε την ορμή του πυραύλου σε ακινησία ως P i {\displaystyle P_{i}} , τον πύραυλο αφού έχει κάψει τα καύσιμά του ως P f {\displaystyle P_{f}} και την ορμή των εκπεμπόμενων φωτονίων ως P ph {\displaystyle P_{\text{ph}}} . Η διατήρηση του ορμής υπονοεί ότι: P ph = P i − P f {\displaystyle P_{\text{ph}}=P_{i}-P_{f}} υψώνοντας στο τετράγωνο και τις δυο πλευρές (δηλ. λαμβάνοντας το εσωτερικό γινόμενο Lorenz και των δυο πλευρών με τον εαυτό τους) μας δίνει: P ph 2 = P i 2 + P f 2 − 2 P i ⋅ P f {\displaystyle P_{\text{ph}}^{2}=P_{i}^{2}+P_{f}^{2}-2P_{i}\cdot P_{f}} Σύμφωνα με τη σχέση ενέργειας - ορμής, το τετράγωνο της ορμής ισοδυναμεί με το τετράγωνο της μάζας και P ph 2 = 0 {\displaystyle P_{\text{ph}}^{2}=0} επειδή όλα τα φωτόνια κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Οπότε η παραπάνω εξίσωση μπορεί να γραφτεί και ως: 0 = m i 2 + m f 2 − 2 m i m f γ {\displaystyle 0=m_{i}^{2}+m_{f}^{2}-2m_{i}m_{f}\gamma } Λύνοντας για τον παράγοντα γ μας δίνει: γ = 1 2 ( m i m f + m f m i ) {\displaystyle \gamma ={\frac {1}{2}}\left({\frac {m_{i}}{m_{f}}}+{\frac {m_{f}}{m_{i}}}\right)}
Καυκαλήθρα

Η καυκαλήθρα (επιστ. ονόμ: Tordylium apulum – Τορδύλιον το Άπουλον) είναι ετήσιο ποώδες φυτό (forb) και βότανο. Κατατάσσεται στην οικογένεια των Απιίδων (Apiaceae) ή Σκιαδοφόρων (Umbelliferae), την οικογένεια του καρότου. Εκτείνεται σε μια περιοχή από την Ευρώπη έως τη δυτική Ασία, εισήχθη επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τώρα βρίσκεται μόνο στην Αριζόνα.

 Εκτός από καυκαλήθρα, ονομάζεται επίσης και καυκαλίδα. Στην Κρήτη αποκαλείται «αγριοκουτσουνάδα» και στην Κάσο «μοσχοπιδιά». Η καυκαλήθρα αναπτύσσεται συνήθως σε ύψος 20-50 εκατοστών. Έχει ένα στέλεχος που είναι όρθιο διακλαδισμένο με μαλακές, τρίχες που εξαπλώνονται στη βάση και διάσπαρτες τρίχες κατά μήκος του υπόλοιπου στελέχους. Τα φύλλα είναι μαλακά τριχωτά και πτεροειδή, με τα χαμηλότερα φύλλα να είναι ωοειδή με οδοντωτά τμήματα και τα ανώτερα φύλλα να έχουν γραμμικά τμήματα. Έχει 2-8 πρωτογενείς ακτίνες. Τα οριακά άνθη διαθέτουν 1 λευκό πέταλο, διευρυμένα και ομοιόμορφου βάθους 2-λοβωτά. Τα βράκτια (bracts) και τα βρακτίδια είναι γραμμικά, μακρά, αιχμηρά με απλωμένες τρίχες. Ο καρπός είναι στρογγυλός, πεπλατυσμένος και συνήθως έχει μέγεθος 5-8 χιλιοστά. Οι καυκαλήθρες, βρίσκονται να καλλιεργούνται σε παρτέρια, χέρσα εδάφη και κράσπεδα. Το φυτό προτιμά αμμώδη, αργιλούχα και πηλώδη εδάφη. Οι καυκαλίδες προτιμούν επίσης τα όξινα, ουδέτερα και αλκαλικά εδάφη. Δεν μπορούν να αναπτυχθούν στη σκιά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα και γονιμοποιούνται από έντομα. Το φυτό είναι αυτογονιμοποιούμενο. Η καυκαλίδα είναι άγριο χόρτο εξαιρετικής ποιότητας, με ευχάριστο άρωμα. Χρησιμοποιείται περισσότερο στην παρασκευή χορτοπιτών και ως μυρωδικό αλλά τρώγεται και μόνο του ή βρασμένο μαζί με άλλα άγρια χόρτα όπως σκατζίκια, αλευρίδες, ζοχούς κ.ά. Τελευταία, άρχισε να χρησιμοποιείται και στη γαστρονομία και για το λόγο αυτό, μπορεί κανείς να το βρει να πωλείται σε ματσάκια, στις λαϊκές αγορές ή μανάβικα. Οι μεσογειακές καυκαλήθρες έχουν βρώσιμα φύλλα. Στην Ιταλία χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα. Σε ανάλυση της σύνθεσης του αιθέριου ελαίου των υπέργειων μερών καυκαλήθρας από την Ιταλία ταυτοποιήθηκαν εξήντα επτά ενώσεις που αντιπροσώπευαν το 96,5% του ελαίου. Οι πιο άφθονες ενώσεις ήταν (Ε)-β-οκιμένιο (ocimene) (17,3), α-humulene (11,4%) και οκτύλιο οκτανοϊκό (octyl octanoate) (8,8%). Αιθέριο έλαιο από υπέργεια μέρη του Τ. του Άπουλου από την Ελλάδα έχει αναφερθεί ότι περιέχει α-humulene (28,7%) και οκτύλιο εξανοϊκό (octyl hexanoate) (11,7%) ως κύρια συστατικά. Δεν υπάρχουν γνωστές θεραπευτικές χρήσεις για το φυτό. Έχει προταθεί ότι οι καρποί του φυτού έχουν χρησιμοποιηθεί ως το φυτικό μοντέλο στο Χρυσό Κόσμημα των Μαλίων για τα τρία στρογγυλά κρεμαστά δισκία του κοσμήματος .
Αρρηφόριον

Το Αρρηφόριον ήταν τετράγωνο κτίσμα στο βορειοδυτικό μέρος της Ακρόπολης. Ήταν ο τόπος κατοικίας των δύο Αρρηφόρων, δύο κοριτσιών ηλικίας 7-11 ετών, που επιλέγονταν κάθε χρόνο για να υφάνουν τον Πέπλο της Αθηνάς με τον οποίο κάλυπταν το ξόανο της θεάς κατά τη γιορτή των Παναθηναίων. Επίσης κατά τη διάρκεια των Αρρηφορίων κουβαλούσαν τα Ιερά Σκεύη. Η κατασκευή του κτιρίου τοποθετείται χρονολογικά κατά το 470 π.Χ..

 Σύμφωνα με τις ανασκαφές, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις διαφορετικές οικοδομικές φάσεις. Η πρώτη ανάγεται πιθανότατα στους χρόνους του Πεισίστρατου καθώς το τμήμα του κλασικού βόρειου τείχους της Ακρόπολης στο οποίο εφάπτεται έχει χαμηλότερη ευθυντηρία. Στην δεύτερη φάση του διακρίνεται μεγάλη βιασύνη κατά την κατασκευή καθώς αυτή έγινε αμέσως μετά τους Περσικούς Πολέμους. Η τελική τρίτη φάση βασίστηκε στην ολική διαμόρφωση του εδάφους της βόρειας πλευράς, σε συνδυασμό με την κατασκευή του Ερεχθείου και κατά συνέπεια το κτήριο θεμελιώθηκε κατά 3 μέτρα ψηλότερα από το προηγούμενο. Το Αρρηφόριον ήταν κατασκευασμένο από πωρόλιθο και είχε τέσσερις πλευρές με μήκος 12,5 μέτρα η κάθε μία. Στην νότια πλευρά όπου και η κεντρική είσοδος, υπήρχε κιονοστοιχία με δύο ή τέσσερις Δωρικούς κίονες. Στα δυτικά, υπήρχε μία τειχισμένη αυλή όπου οι Αρρηφόρες έπαιζαν και ονομαζόταν Σφαιρίστρα των Αρρηφόρων. Πολύ σημαντικό ρόλο στο κτίριο αλλά και στις γιορτές τις οποίες εξυπηρετούσε, ήταν η σκαλισμένη στην βόρεια πλαγιά της Ακρόπολης κλίμακα η οποία συνέδεε το Αρρηφόριο με την πόλη. Από αυτήν την κλίμακα γινόταν η «Κάθοδος των Αρρηφόρων» κατά τα Αρρηφόρια Το κτήριο εντοπίστηκε το 1886 από τους Γκέοργκ Κάβεραου και Παναγιώτη Καββαδία αλλά αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βίλελμ Δαίρπφελντ το 1920. Σώζονται μόνο τα θεμέλια των τριών φάσεων τα οποία λόγω της έκθεσής τους από την περίοδο της ανασκαφής διαβρώθηκαν σημαντικά. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε η πλήρης κατάχωση των ευρημάτων ώστε να προστατευθούν. Αυτό πραγματοποιήθηκε το 2006 από την Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως και σήμερα τα ίχνη του κτηρίου αυτού δεν είναι ορατά. Αρχαιολογία της Πόλεως των Αθηνών - Αρρηφόριον eie.gr Το Αρρηφόριον από την ΥΣΜΑ Αρχειοθετήθηκε 2012-03-04 στο Wayback Machine. ysma.gr N. Κοντράρου-Ρασσιά (27 Ιουλίου 2006). «Θάβεται για να σωθεί». Τέχνες. Ελευθεροτυπία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιανουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2009.
Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα

Ο Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα (Veríssimo Correia Seabra, 16 Φεβρουαρίου 1947 – 6 Οκτωβρίου 2004) ήταν στρατηγός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Ηγήθηκε πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον πρόεδρο Κούμπα Ιαλά τον Σεπτέμβριο του 2003.

 Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Μπισσάου το 1947. Ανήκε στην εθνοτική ομάδα Πεπέλ (μειονότητα). Το 1963 σε ηλικία 16 ετών έγινε μέλος του αντιαποικιοκρατικού κόμματος PAIGC και τρία χρόνια αργότερα μετέβη για σπουδές ηλεκτρολόγου μηχανολόγου στη Βουλγαρία. Το 1971 παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή Πυροβολικού στη Σοβιετική Ένωση και το 1976 σπούδασε σε σχολή αξιωματικών στην Πορτογαλία. Στα χρόνια μετά την ανεξαρτησία, ο Σεάμπρα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εσωτερική πολιτική στους κόλπους του PAICG. Πήρε μέρος στο πραξικόπημα του 1980 που είχε ως αποτέλεσμα να ανατραπεί ο πρόεδρος Λουίς Καμπράλ. Σύντομα προήχθη σε βαθμούς και ανέλαβε επικεφαλής της ειρηνευτικής αποστολής του ΟΗΕ στην Αγκόλα την δεκαετία του '90. Μαζί με τον Ανσουμάνε Μανέ άρχισε εξέγερση το 1998 με στόχο την ανατροπή του προέδρου Ζοάο Μπερνάρντο Βιέιρα. Τότε η χώρα υπέπεσε σε έναν σύντομο αλλά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο. Το 1999 ο Σεάμπρα έλαβε μέρος και στο πραξικόπημα που ανέτρεψε τον Βιέιρα. Σύντομα έγινε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και διορίστηκε υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2000 επί προεδρίας του Κούμπα Ιαλά. Τον Νοέμβριο του 2000 ο Μανέ επεχείρησε να αντικαταστήσει τον Σεάμπρα από αρχηγό του ΓΕΣ και τον έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό. Ωστόσο, ο Σεάμπρα κατάφερε να δραπετεύσει και ξέσπασαν συγκρούσεις. Ο Μανέ σκοτώθηκε μία εβδομάδα μετά σε συγκρούσεις με τον κυβερνητικό στρατό και ο Σεάμπρα παρέμεινε στη θέση του. Καθώς αυξανόταν το κύμα δυσαρέσκειας στις τάξεις του στρατού αναφορικά με τη μισθοδοσία τους, ο Σεάμπρα προειδοποίησε τον πρόεδρο Ιαλά ότι ο στρατός θα επενέβαινε ξανά σε περίπτωση που θα παρέμεναν απλήρωτοι οι στρατιώτες. Έτσι, ηγήθηκε ενός αναίμακτου πραξικοπήματος στις 14 Σεπτεμβρίου 2003 και ανέτρεψε τον πρόεδρο Ιαλά. Τέθηκε επικεφαλής μιας στρατιωτικής επιτροπής με 32 μέλη, με αποστολή την αποκατάσταση της σταθερότητας στη χώρα και την παράδοση της εξουσίας σε μη στρατιωτικούς. Ο Ενρίκε Ρόζα ανέλαβε υπηρεσιακά πρόεδρος το 2003 και αρχηγός του Μεταβατικού Εθνικού Συμβουλίου ανέλαβε ο ίδιος ο Σεάμπρα. Το 2004 διεξήχθησαν ελεύθερες και δίκαιες βουλευτικές εκλογές. Στις 6 Οκτωβρίου 2004 εκδηλώθηκε βίαια ανταρσία του στρατού για την μη καταβολή του μισθού τους. Οι αντάρτες συνέλαβαν τον Σεάμπρα και τον συνεργάτη του Συνταγματάρχη Ντομίνγκος Μπάρος, και τους ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου.
Αντικάλαμος Μεσσηνίας

Ο Αντικάλαμος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 515 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής ποινότητας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Ο Αντικάλαμος βρίσκεται σε υψόμετρο 26 μέτρων. Μέχρι το 1867 ονομαζόταν Αΐζαγα και από το 1867 μέχρι το 1940, Αντικάλαμο. Το Νοσοκομείο Καλαμάτας βρίσκεται στον Αντικάλαμο, σε απόσταση 8 χιλιομέτρων, από την πόλη της Καλαμάτας. Το πρώην Τ.Ε.Ι. Πελοποννήσου (πρώην Τ.Ε.Ι. Καλαμάτας), που τώρα είναι παράρτημα που ανήκει στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, βρίσκεται στον Αντικάλαμο. Η τοπική κοινότητα Αντικαλάμου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,956 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Γουλίσματα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) 21-04-1835, ο οικισμός Αΐζαγα προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 10-07-1867, ο οικισμός Αΐζαγα μετονομάζεται σε Αντικάλαμον. 31-08-1912, ο οικισμός Αντικάλαμο αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και προσαρτάται στην Κοινότητα Σπερχογείας. 26-03-1919, ο οικισμός Αντικάλαμο αποσπάται από την Κοινότητα Σπερχογείας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Αντικαλάμου. 16-10-1940, το όνομα του οικισμού Αντικάλαμο διορθώνεται σε Αντικάλαμος. 04-12-1997, ο οικισμός Αντικάλαμος αποσπάται από την Κοινότητα Αντικαλάμου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (Σερβία)

Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης είναι ένα πολιτικό κόμμα στη Σερβία, που απευθύνεται στην Αλβανική μειονότητα της χώρας. Ιδρύθηκε στις 19 Αυγούστου 1990 και η έδρα του είναι στο Πρέσεβο Σερβίας. Από το 2018 αρχηγός του κόμματος είναι ο Σάιπ Καμπέρι, ο δήμαρχος του Μπουγιάνοβατς.

 Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης ιδρύθηκε το 1990. Πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Ριζά Χαλίμι, ένας καθηγητής φυσικής της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Στις εκλογές του 2007, 2008 και 2012 το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης συμμετείχε ως μέρος της Αλβανικής Συμμαχίας της Κοιλάδας του Πρέσοβο, στην οποία συμμετείχαν και άλλα τοπικά κόμματα για τις μειονότητες από την ομώνυμη κοιλάδα, η οποία γεωγραφικά καλύπτει τις περιοχές Πρέσεβο, Μπουγιάνοβατς και Μέντβετζα. Στην Κοιλάδα του Πρέσεβο ζουν οι περισσότεροι Αλβανοί της Σερβίας. Σχεδόν τα 2/3 του πληθυσμού της είναι Αλβανοί. Στις εκλογές του 2014 και 2016 το ΚΔΔ συμμετείχε μόνο του. Στις εκλογές του 2016 επικεφαλής ήταν η Αρντίτα Σινάνι, Το 2018 ο Ριζά Χαλίμι, μετά από 28 χρόνια ως πρόεδρος, παραιτήθηκε από τη θέση του και έγινε επίτιμος πρόεδρος του κόμματος. Νέος πρόεδρος εξελέγη ο Σάιπ Καμπέρι. Στις βουλευτικές εκλογές του 2020 το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης ηγήθηκε στη συμμαχία Αλβανική Δημοκρατική Εναλλακτική – Ενωμένη Κοιλάδα, στην οποία συμμετείχαν κόμματα της Αλβανικής μειονότητας από την κοιλάδα του Πρέσεβο. Η συμμαχία κέρδισε 3 έδρες. Στις βουλευτικές εκλογές δεν ισχύει εκλογικό όριο για τα κόμματα μειονοτήτων.
Οίκος των Ετσονιδών

Ο Οίκος των Ετσονιδών, γερμ. Haus von Ezzonen είναι ένας Οίκος της Λοθαριγγίας (Λωρραίνης), με διάρκεια από τον 9ο αι. ως τον 19ο. Ένας κλάδος αργότερα απέκτησε το Μπεργκ (Berg), σχηματίζοντας τον Οίκο του Μπεργκ, ο οποίος συνεχίστηκε ως Οίκος του Λίμπουργκ-Στίρουμ, παράλληλα με έναν νέο κλάδο, τον Οίκο του Λα Μαρκ.

 Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο Έρενφρητ Α΄ κόμης του Μπλης, Μάας, Κέλνταχ & Μπονν (απεβ. 904). Ίσως ήταν απόγονος των Καρολιδών ή των βασιλέων της Θουριγγίας. Τον 11ο αι. οι Ετσονίδες ήλθαν σε επιγαμία με τον Οίκο των Οθωνιδών βασιλέων της Γερμανίας και έτσι έγιναν επιφανείς. Ο τρισεγγονός του Έρενφρητ Α΄, ο Έτσο παλατινός κόμης της Λοθαριγγίας, έδωσε το όνομα στον Οίκο και ίδρυσε το αββαείο του Μπράουβαϊλερ. Στο 2ο ήμισυ του 12ου αι. αύξησαν τις κομητείες τους, κάτι που αντανακλά την πολιτική τους άνοδο. Κυβέρνησαν τις περισσότερες κομητείες του Ρήνου και τελικά τους δόθηκε ο τίτλος του παλατινού κόμη (δούκα) και για τις υπόλοιπες κομητείες τις περιοχής. Οι Ετσονίδες κυριάρχησαν στην πολιτική τού μέσου και κάτω Ρήνου και συνήθως εκπροσωπούσαν τους βασιλείς. Όταν στη Γερμανία βασίλευαν οι Σάλιοι, οι Ετσονίδες απέκτησαν τα δουκάτα της Σουαβίας, Καρινθίας και Βαυαρίας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Αν και είχαν στρατιωτικές επιτυχίες υπηρετώντας τους Γερμανούς βασιλείς, ωστόσο δεν παγίωσαν την εξουσία τους σε μία εδαφική ενότητα στη Λοθαριγγία. O Έτσο νυμφεύτηκε τη Ματίλντα των Οθωνιδών, κόρη της Θεοφανούς των Σκληρών. Η Θεοφανώ ήταν κόρη της Σοφίας των Φωκάδων, ανιψιά του Νικηφόρου Β΄ και εξαδέλφη του Ιωάννη Α΄ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων. Ο Έτσο είχε δύο κόρες: τη Θεοφανώ ηγουμένη του αββαείου του Έσσεν και την Ριτσέζα, αγία και σύζυγο του Μιέσκο Β΄ των Πιάστ της Πολωνίας, της οποίας δισεγγονή είναι η Ειρήνη των Άρπαντ.
Επιλαΐς

Στην ελληνική μυθολογία, η Επιλαΐς ήταν Θεσπιάδα πριγκίπισσα, μία από τις 50 κόρες του βασιλιά Θέσπιου και της Μεγαμήδης, κόρης του Αρνεού (ή μιας από τις πολλές γυναίκες του ). Ήταν η μητέρα τους Αστυάνακτα, γιου του ήρωα Ηρακλή .

 Όταν ο Λέων του Κιθαιρώνα δημιουργούσε προβλήματα στην επικράτεια του βασιλιά Θέσπιου, ο τελευταίος ζήτησε από τον Ηρακλή να σκοτώσει το λιοντάρι. Ο Ηρακλής το κυνήγησε για πενήντα μέρες και τελικά σκότωσε το θηρίο. Ο βασιλιάς των Θεσπιών τον υποδέχτηκε με τιμές ως φιλοξενούμενο και κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας μέθυσε τον Ηρακλή για να κοιμηθεί άθελά του με καθεμία από τις πενήντα κόρες του, συμπεριλαμβανομένης και της Επιλαΐδας. Ο ήρωας νόμιζε ότι η σύντροφός του ήταν πάντα η ίδια. Ο Θέσπιος το έκανε αυτό γιατί επιθυμούσε έντονα όλες οι κόρες του να αποκτήσουν παιδιά από τον Ηρακλή. Σε άλλη εκδοχή του μύθου, ο Ηρακλής πήγαινε με την Επιλαΐδα και τις αδελφές της επί για μια εβδομάδα, με επτά αδελφές κάθε βράδυ. Σε άλλη έκδοση το μύθου, ο Ηρακλής κοιμήθηκε σε μια νύχτα με την Επιλαΐδα και τις αδερφές της εκτός από μία, πιθανώς την Ανθέα, η οποία αρνήθηκε να έχει σχέση μαζί του. Ο ήρωας ένοιωσε προσβεβλημένος και την καταράστηκε να παραμείνει παρθένα σε όλη της τη ζωή, υπηρετώντας τον ως ιερέα του. Το κυνήγι του λέοντα του Κιθαιρώνα αναφέρεται ότι έγινε πριν τον άθλο του λέοντα της Νεμέας. Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, FBA, FRS σε 2 τόμους, Cambridge, MA, Harvard University Press; Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1921. ISBN 0-674-99135-4 . Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο από τον ίδιο ιστότοπο . Αθηναίος του Ναυκράτη, Οι Δειπνοσοφιστές ή Συμπόσιο των μαθητών. Λονδίνο. Henry G. Bohn, York Street, Covent Garden. 1854. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Athenaeus of Naucratis, Deipnosophistae . Kaibel. Στο Aedibus BG Teubneri. Lipsiae. 1887. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Διόδωρος Σικελιώτης, Η Βιβλιοθήκη της Ιστορίας σε μετάφραση Charles Henry Oldfather . Δώδεκα τόμοι. Loeb Classical Library . Cambridge, Μασαχουσέτη: Harvard University Press; Λονδίνο: William Heinemann, Ltd. 1989. Τομ. 3. Βιβλία 4.59–8. Ηλεκτρονική έκδοση στον ιστότοπο του Bill Thayer Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Τόμος 1-2 . Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Φρίντριχ Βόγκελ. σε aedibus BG Teubneri. Λειψία. 1888-1890. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας με αγγλική μετάφραση από τον WHS Jones, Litt. D., and HA Ormerod, MA, σε 4 τόμους. Cambridge, MA, Harvard University Press; Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1918.(ISBN 0-674-99328-4) . Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα Παυσανίας, Graeciae Descriptio. 3 τόμοι . Λειψία, Teubner. 1903. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Tzetzes, John, Book of Histories, Book II-IV σε μετάφραση Gary Berkowitz από τα πρωτότυπα ελληνικά της έκδοσης του T. Kiessling του 1826. Online έκδοση στο theio.com
Ψεύτικο ξύπνημα

Το ψεύτικο ξύπνημα είναι μια κατάσταση στην οποία κάποιος ονειρεύεται πως έχει ξυπνήσει. Αυτή η παραίσθηση είναι πολύ έντονη και πολύ πειστική σε αυτόν που τη βιώνει. Κατά τη διάρκεια ενός ψεύτικου ξυπνήματος κάποιος θα πραγματοποιεί καθημερινές διαδικασίες πιστεύοντας ότι έχει πραγματικά ξυπνήσει. Ένα όνειρο στο οποίο ένα ψεύτικο ξύπνημα συμβαίνει, συνήθως αποκαλείται και διπλό όνειρο ή όνειρο μέσα στο όνειρο. Επίσης μπορεί να εξηγείται με τη μερική μόνο αφύπνηση του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια του ξυπνήματος.

 Ένα ψεύτικο ξύπνημα μπορεί να συμβεί μετά από ένα φυσιολογικό όνειρο ή μετά από ένα συνειδητό όνειρο (όνειρο στο οποίο αυτός που το βιώνει καταλαβαίνει ότι ονειρεύεται). Ειδικά εάν ένα ψεύτικο όνειρο συμβεί μετά από ένα συνειδητό όνειρο τότε μπορεί να προκαλέσει ένα προ-συνειδητό όνειρο (όνειρο στο οποίο όποιος το βιώνει αναρωτιέται αν βλέπει όνειρο αλλά ποτέ δεν βγάζει κάποιο σωστό συμπέρασμα). Περισσότερο συχνά ωστόσο αυτοί που βιώνουν το όνειρο πιστεύουν ότι είναι ξύπνιοι. Μερικά σημεία της ζωής μπορεί να είναι υπερβολικά ή εκτός τόπου σε ένα ψεύτικο όνειρο. Διάφορα πράγματα μπορεί να είναι λανθασμένα όπως, το χρώμα του τοίχου, δυσκολία στην ομιλία ή δυσκολία στο διάβασμα. Επίσης οι ανθρώπινες αισθήσεις μεγαλώνουν ή αλλάζουν, για παράδειγμα, κάποιος θα μπορεί να δει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια ή λιγότερη λεπτομέρεια, ενώ κάποιος άλλος μπορεί να αισθανθεί ένα έντονο συναίσθημα φόβου άγχους ή και απόλαυσης. Επειδή αυτός που βιώνει μια τέτοια κατάσταση εξακολουθεί να ονειρεύεται, είναι πιθανό να υπάρξουν πολλαπλά ψεύτικα ξυπνήματα σε ένα όνειρο. Συχνά αυτοί που το βιώνουν αισθάνονται ότι ξύπνησαν πραγματικά, αρχίζουν να τρώνε πρωινό, να πλένουν τα δόντια τους και άλλες καθημερινές καταστάσεις αλλά μετά από λίγο να ξανά βρίσκουν τον εαυτό τους στο κρεβάτι, να ξανά ξυπνάνε, να ξανά τρώνε πρωινό κλπ. Ένα Γάλλος ψυχολόγος ο Yves Delage ανέφερε μια δική του εμπειρία στην οποία βίωσε τέσσερα συνεχόμενα ψεύτικα ξυπνήματα. Ο φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ ανέφερε ότι βίωσε περίπου εκατό ψεύτικα ξυπνήματα σε ένα όνειρο. Συνειδητό όνειρο Υπνοπαράλυση
Τάγμα Μακαρίου Γ΄

Το Τάγμα Μακαρίου Γ΄ είναι το ανώτερο ιεραρχικά τάγμα αριστείας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1991, πήρε την ονομασία του από τον πρώτο Πρόεδρο της Κυπριακής δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄.

 Το Τάγμα Μακαρίου Γ΄ χορηγείται στις ακόλουθες έξι κατηγορίες: Μέγα Περιδέραιο του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος Μακαρίου Γ Ταξιάρχης του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ Αξιωματικός του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ Ιππότης του Τάγματος Μακαρίου Γ΄ Δημήτρης Αβραμόπουλος Άρνολντ Ρίτελ Ιωάννης Μπραδήμας Πολ Σαρμπάνης Μάθιου Φέστινγκ Τόμισλαβ Νίκολιτς Πρανάμπ Μουχέρτζι Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι Ρόσεν Πλέβνελιεφ Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα Τζον Μπραντέμας Βλαντίμιρ Πούτιν Μπόρουτ Πάχορ Αλεξάνταρ Βούτσιτς Προκόπης Παυλόπουλος Αικατερίνη Σακελλαροπούλου Ισαάκ Χέρτζογκ Πρανάμπ Μουχέρτζι Χριστόφορος Πισσαρίδης Σεργκέι Λαβρόφ Δημήτρης Παρασκευόπουλος Πατρίκ Ντεβεντζιάν Κύπρος Νικολαΐδης Ρόμπερτ Μενέντεζ Ντόρα Μπακογιάννη Γεώργιος Α. Παπαδημητρίου Λεωνίδας Βασιλικόπουλος
Αδέρφια Βάλιαντ

Τα Αδέρφια Βάλιαντ ήταν μια επαγγελματική ομάδα παλαιστών, που παρίσταναν βάση σεναρίου τα αδέρφια. Την αποτελούσαν ο "Τζίμι Βάλιαντ" και ο "Τζόνι Βάλιαντ". Η ομάδα εμφανίστηκε στις εταιρείες National Wrestling Alliance (NWA), World Wide Wrestling Federation / World Wrestling Federation (WWWF/WWF) και World Wrestling Association (WWA).

 Το 1974 εμφανίζονταν στο World Wrestling Association, αλλά έναν χρόνο μετά και για την περίοδο 1975- 1976, εμφανίστηκαν για το World Wide Wrestling Federation. Το 1976 συμφώνησαν με το National Wrestling Alliance, όπου έμειναν έως το 1978. Ο Τζίμι Βάλιαντ αποσύρθηκε εκείνη την χρονιά, αλλά την θέση του πήρε ο "Τζέρι Βάλιαντ", που μαζί με τον Τζόνι, επέστρεψαν στο World Wrestling Federation την περίοδο 1978 - 1979. Πρωταθλητές Ηνωμένων Πολιτειών (Φλόριντα) NWA (1 φορά) Πρωταθλητές Τζόρτζια NWA (1 φορά) Παγκόσμιοι Πρωταθλητές (Σαν Φρανσίσκο) NWA (1 φορά) Παγκόσμιοι Πρωταθλητές WWA (3 φορές) Παγκόσμιοι Πρωταθλητές ομάδων WWE (2 φορές) Ο Τζέιμς Χάρολντ Φάνινγκ (γεννημένος στις 6 Αυγούστου 1942) έκανε τον Τζίμι Βάλιαντ. Εκτός από παλαιστής, έγινε και συγγραφέας. Ο Τζον Σάλιβαν (γεννημένος ως Τόμας Σάλιβαν, στις 25 Νοεμβρίου 1946) έκανε τον Τζόνι Βάλιαντ. Ο Τζον Στιλ Χιλ (8 Ιουλίου 1941 – 11 Μαρτίου 2010) ήταν Καναδός και εκτός από τον Τζέρι Βάλιαντ, είχε υποδυθεί τους Γκάι Μίτσελ και Στόμπερ. Προφίλ στο WWE
Κλίμα τούνδρας

Το κλίμα τούνδρας (ταξινόμηση Κέππεν: ΕΤ όπου το Τ σημαίνει Tundra) είναι ο ένας από τους δύο υποτύπους του πολικού κλίματος. Χαρακτηρίζεται από ελάχιστο υετό και μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες χαμηλότερες των 10 °C με έναν τουλάχιστον όμως μήνα να παρουσιάζει θερμοκρασίες ικανές να λειώσουν το χιόνι (>0 °C). Είναι το πιο ήπιο από τα πολικά κλίματα και επιτρέπει την ύπαρξη της ομώνυμης περιορισμένης βλάστησης που αποτελείται είτε από βρύα και λειχήνες (στις πιο ψυχρές περιοχές) είτε από θάμνους (στις ηπιότερες).

 Εντοπίζεται σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη, μεταξύ 60° και 75° Β. Οι χειμώνες είναι μακρείς και παγωμένοι ενώ τα καλοκαίρια σύντομα και ψυχρά: διαρκούν λιγότερο από δύο μήνες και οι θερμοκρασίες δεν ξεπερνούν ποτέ τους 10 °C αλλά επιτρέπουν την ανάπτυξη βλάστησης. Η διακύμανση της θερμοκρασίας είναι μεγάλη αλλά μικρότερη αυτής των ηπειρωτικών κλιμάτων ενώ το έδαφος είναι μόνιμα παγωμένο. Το υποκλίμα αυτό εμφανίζεται στις ακτές της Γροιλανδίας, την Ισλανδία, την βόρεια Ευρασία και Βόρεια Αμερική στο Βόρειο Ημισφαίριο και στην Ανταρκτική Χερσόνησο και νότια Νότια Αμερική στο Νότιο Ημισφαίριο. Είναι χαρακτηριστική περιοχών με μεγάλο υψόμετρο στην Ευρώπη, Ασία, Αμερική. Στην Ελλάδα συναντάται μόνο σε δύο περιοχές του Ολύμπου. Aguilera Arilla et al. (2009), Geografía general I. Geografía Física. Μαδρίτη: UNED.
Δραβήσκος Σερρών

Ο Δραβήσκος ή (Το) Δραβήσκος είναι χωριό των Σερρών που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού, στην επαρχία Φυλλίδος, αριστερά του ποταμού Αγγίτη, 46 χλμ. ΝΑ της πόλης των Σερρών και ανατολικά του όρους Παγγαίο, σε υψόμετρο 100 μέτρων. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Νέας Ζίχνης. Έως το 1926 ονομαζόταν Ζδράβικ.

 Αρχαιότητα Λίγο δυτικότερα του σημερινού χωριού, στην τοποθεσία «Φραγκάλα», έχουν εντοπιστεί λείψανα (αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές)αρχαίας πόλης, η οποία ταυτίζεται με την αρχαία θρακική πόλη της Ηδωνίδας Δραβήσκο, που η ονομασία της διασώθηκε, με ελάχιστη μόνο παραφθορά, στην παλιά ονομασία του χωριού «Σδραβήκι» (= εις Δραβήκι ='ς Δραβήκι = Σδραβήκι). Η μνεία της πόλης από τον Στράβωνα και τον Αππιανό μαρτυρεί την ύπαρξή της στη ρωμαϊκή εποχή, αφού υποβαθμίστηκε πιθανώς σε απλή κώμη εξαρτώμενη διοικητικά από την κοντινή Αμφίπολη.Το 465 π.Χ Θράκες πελταστές συνέτριψαν εκεί την οπλιτική φάλαγγα 2.500-3.000 Αθηναίων αποίκων της πόλης των Εννέα Οδών, οι οποίοι προχωρούσαν στη θρακική ενδοχώρα με σκοπό την κατάληψη των προσοδοφόρων χρυσωρυχείων της. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 πολλές οικογένειες του χωριού μετανάστευσαν, κυρίως στην πρώην Δυτική Γερμανία. Ο Δραβήσκος υπάγεται εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Ζιχνών και Νευροκοπίου. Υφίστανται δύο ναοί αφιερωμένοι ο μεν ένας στον Άγιο Αθανάσιο και ο έτερος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Κατάγονται από τον ΔραβήσκοΑλέξανδρος Μασκανάκης (2004), Έλληνας ποδοσφαιριστής του Πανσερραϊκού Καλώς ήλθατε στο χωριό Δραβήσκος Αεροφωτογραφίες του χωριού
Βάραζντιν

Το Βάραζντιν (Κροατικά: Varaždin) είναι πόλη της Κροατίας, 81 χλμ. βόρεια του Ζάγκρεμπ με πληθυσμό 46.946 (2011), επί του Δράβου ποταμού, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Σλοβενία. Είναι γνωστή για τα κτίρια σε στυλ μπαρόκ και τις βιομηχανίες υφασμάτων, τροφίμων και πληροφορικής.

 Η πόλη πρωτοαναφέρεται το 1181 σε έγγραφο του βασιλιά Μπέλα Γ' της Ουγγαρίας και έγινε οικονομικό και στρατιωτικό κέντρο της βόρειας Κροατίας. Οχυρώθηκε για να αντισταθεί στις τουρκικές επιδρομές και στις αρχές του 13ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην πόλη του Ιππότες του Αγίου Ιωάννη (Οσπιτάλιοι ή Οσπιταλιέρι), που έχτισαν εκκλησία και μοναστήρι. To 1756 το Βάραζντιν έγινε πρωτεύουσα της Κροατίας, όταν μετέφερε την έδρα του εκεί ο Μπαν Φράνιο Ναντάσντι. Μια φωτιά το 1776 κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης και πρωτεύουσα έγινε ξανά το Ζάγκρεμπ. Στον 20ο αιώνα το Βάραζντιν εξελίχθηκε σε βιομηχανικό κέντρο της βορειοδυτικής Κροατίας. Στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία το 1991, η πόλη δεν υπέφερε, επειδή η στρατιωτική βάση της περιοχής παραδόθηκε γρήγορα. Υπάρχουν αρκετά παλάτια της εποχής Μπαρόκ στην πόλη. Ένα από αυτά στεγάζει το Δημαρχείο. Η οικονομία της πόλης δεν επηρεάστηκε από τον πόλεμο του 1991. Υπάρχουν σημαντικές βιομηχανίες όπως η Varteks (υφάσματα), η Vindija (τρόφιμα), μεταλλουργικές και κατασκευαστικές εταιρείες, εταιρείες πληροφορικής και οικονομικού-τραπεζικού τομέα. Το Βάραζντιν είναι δημοφιλής προορισμός για τουρίστες το καλοκαίρι, ιδιαίτερα κατά το Σπάντσιρ Φεστ (Špancir Fest) που διαρκεί 10 ημέρες (τέλος Αυγούστου-αρχές Σεπτεμβρίου). Γκιμαράες, Πορτογαλία Ζάλαεγκερσεγκ (Zalaegerszeg), Ουγγαρία Κόμπλεντς, Γερμανία Μοντάλε (Montale), Ιταλία Μπαντ Ράντκερσμπουργκ (Bad Radkersburg), Αυστρία Οσέρ, Γαλλία Πούλα, Κροατία Πτούι, Σλοβενία Ράβενσμπουργκ (Ravensburg), Γερμανία Τρνάβα, Σλοβακία Στο Βάραζντιν υπάρχουν πολλές αθλητικές ομοσπονδίες, επαγγελματικές και ημιεπαγγελματικές. Το 2009 έγιναν εκεί αγώνες για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χάντμπολ Ανδρών, σε νέο αθλητικό κέντρο δίπλα στον ποταμό Δράβο. Το Βάραζντιν έχει δύο πανεπιστημιακές σχολές (τη Σχολή Οργάνωσης και Πληροφορικής και τη Γεωτεχνική Σχολή), ως παράρτημα του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Varaždin στο Wikimedia Commons Βάραζντιν Νυχτερινή άποψη του Βάραζντιν
Μανώλης Τορνάρης

Ο Μανώλης Τορνάρης (γενν. 10 Αυγούστου 1978) είναι Έλληνας πρώην αθλητής πυγμαχίας για τον Παναθηναϊκό από το 1992 έως το 2012, με το προσωνύμιο «Tornado» (Μανώλης Tornado Τορνάρης). Είναι μία φορά πανελλήνιος πρωταθλητής πυγμαχίας στην α' κατηγορία ανδρών το 2008 στα 91 κιλά και μία φορά παγκύπριος πρωταθλητής ερασιτεχνικής πυγμαχίας στα 81 κιλά το 1999, καθώς έχει και άλλες διακρίσεις στον χώρο. Το 2012 (που έπαιζε στα +91 κιλά), σταμάτησε την ενεργό δράση λόγω του τότε ορίου ηλικίας ενός πυγμάχου και τιμήθηκε για την πολυετή προσφορά του στην πυγμαχία και στον σύλλογο. Αδερφός του είναι ο Νίκος Τορνάρης, επίσης πρώην πυγμάχος του ΠαναθηναΪκού.

 Άγγελος Χαρίσης Μανώλης Μπακρυσιώρης Γιάννης Αϊδινιώτης 3η θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας α' κατηγορίας ανδρών στα 81 κιλά το 1999 2η θέση στο Κύπελλο Ελλάδος στα 81 κιλά το 1999 1η θέση στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ερασιτεχνικής πυγμαχίας στα 81 κιλά το 1999 (στην θητεία του) 3η θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας α' κατηγορίας ανδρών στα 91 κιλά το 2006 1η θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας α' κατηγορίας ανδρών στα 91 κιλά το 2008 (στην αρχή κατέκτησε την δεύτερη θέση, όμως αργότερα ο Χάρης Κοντογιώργης που είχε πάρει την πρώτη θέση μηδενίστηκε, λόγω χρήση απαγορευμένης ουσίας, οπότε ο τίτλος του πρωταθλητή πέρασε στον Μανώλη Τορνάρη). 3η θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας α' κατηγορίας ανδρών στα 91 κιλά το 2010
Έλληνες αγροτικοί ταχυδρόμοι και οι κωδικοί ακύρωσής τους

Με τον τίτλο Έλληνες αγροτικοί ταχυδρόμοι και οι κωδικοί ακύρωσής τους (αγγλικά: Greek Rural Postmen and Their Cancellation Numbers) ονομάζεται βιβλίο το οποίο εκδόθηκε από τον Ελληνικό Φιλοτελικό Σύλλογο της Μεγάλης Βρετανίας το 1994. Τα περιεχόμενα του βιβλίου περιγράφουν την ιστορία του ταχυδρομείου στην Ελλάδα και συγκεκριμένα τους κωδικούς ακύρωσης σε χρήση από τους αγροτικούς ταχυδρόμους κατά τον 20ό αιώνα, από το ξεκίνημα του θεσμού των αγροτικών ταχυδρόμων το 1911.Η αναγνωρισιμότητα του βιβλίου προέρχεται από τον ασυνήθιστο για την αγγλική τιτλογραφία ονομασία του, για τον οποίο κέρδισε το βραβείο Ντάιαγκραμ το 1996, καθώς και την επετειακή διάκριση του ίδιου βραβείου το 2008 ως το βιβλίο με τον πιο περίεργο τίτλο κατά τα τελευταία 30 χρόνια.

 Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία των ελληνικών γραμματοσήμων στην ύπαιθρο της χώρας και το πως χρησιμοποιούνται και ακυρώνονται (σφραγίζονται) από τους αγροτικούς ταχυδρόμους των Ελληνικών Ταχυδρομείων. Ο σκοπός της δημιουργίας και έκδοσης του αποσκοπούσε στο να ενθαρρύνει την συλλογή των ελληνικών γραμματοσήμων και να προωθήσει τη μελέτη τους διεθνώς. Το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου είναι πως θεωρείται πως έχει ένα από τους πιο περίεργους τίτλους βιβλίων στην αγγλική γλώσσα, κάτι που το έκανε να βραβευτεί με το βραβείο Ντάιαγκραμ το 1996, όταν και πρωτοεκδόθηκε καθώς και στην επετειακή βράβευση του ίδιου διαγωνισμού το 2008. Ανάμεσα στους άλλους διαγωνιζόμενους τίτλους βιβλίων υπήρχαν τίτλοι, όπως το Άνθρωποι που δε γνωρίζουν πως είναι νεκροί και το Πως να αποφύγετε τεράστια πλοία επί των οποίων και επικράτησε. Ο οργανισμός που διαχειρίζεται το βραβείο σχολίασε πως το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που ανέδειξε το βιβλίο πρώτο, ενδεχομένως να συνδέεται με το ενδιαφέρον του κοινού στη Μεγάλη Βρετανία (έδρα του διαγωνισμού) σχετικά με το κλείσιμο των δημόσιων ταχυδρομείων εκεί.
Τέοντορ Μόμσεν

Ο Κρίστιαν Ματίας Τέοντορ Μόμσεν (Christian Matthias Theodor Mommsen, 30 Νοεμβρίου 1817 - 1 Νοεμβρίου 1903) ήταν Γερμανός κλασικιστής, νομικός και ιστορικός. Υπήρξε επίσης επιφανής πολιτικός, μέλος του πρωσικού και του γερμανικού κοινοβουλίου. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1902. Οι εργασίες του για το ρωμαϊκό δίκαιο και για το νόμο των υποχρεώσεων άσκησαν σημαντική επίδραση στο γερμανικό αστικό κώδικα (BGB). Ανακάλυψε τον Jordanes Getica, του οποίου τα έργα είχαν χαθεί.

 Ο Τέοντορ Mόμσεν γεννήθηκε στο Γκάρντινγκ της επαρχίας Σλέσβιχ και ήταν γιος ενός φτωχού ιερέα. Μεγάλωσε στο Ολντέσλοε και τελείωσε το γυμνάσιο στην Αλτόνα του Αμβούργου. Μελέτησε αργότερα τα ελληνικά και τα λατινικά και έλαβε το δίπλωμά του το 1837, ως διδάκτωρ του ρωμαϊκού δικαίου. Δεδομένου ότι δεν μπόρεσε να περάσει τα οικονομικά, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Κιέλου, όπου μελέτησε τη νομολογία από το 1838 έως το 1843. Χάρη σε μια δανική επιχορήγηση, ήταν σε θέση να επισκεφτεί τη Γαλλία και την Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1848 στη Γερμανία, ο Mόμσεν εργάστηκε ως ανταποκριτής στο Ρέντσβμουρκ, που υποστήριζε την προσάρτηση του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της συνταγματικής μεταρρύθμισης. Έγινε καθηγητής της Νομικής στο ίδιο έτος στο πανεπιστήμιο της Λειψίας. Όταν διαμαρτυρήθηκε για το νέο σύνταγμα της Σαξωνίας το 1851, έπρεπε να παραιτηθεί. Εντούτοις, το επόμενο έτος έλαβε μια καθηγεσία για το ρωμαϊκό δίκαιο στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Το 1854 έγινε καθηγητής της Νομικής στο πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, όπου συνάντησε τον Jakob Bernays. Ο Mόμσεν έγινε ερευνητικός καθηγητής στην ακαδημία του Βερολίνου των επιστημών το 1857. Βοήθησε αργότερα στη δημιουργία και διαχείριση γερμανικού αρχαιολογικού ιδρύματος στη Ρώμη. Το 1858 διορίστηκε ως μέλος της ακαδημίας των επιστημών στο Βερολίνο, και έγινε επίσης καθηγητής της ρωμαϊκής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1861, όπου παρέμεινε μέχρι το 1887. Είναι ένας από τους πολύ λίγους non-fiction συγγραφείς που έλαβε το βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία. Ο Mόμσεν είχε δεκαέξι παιδιά με τη σύζυγό του Marie (κόρη του συντάκτη Karl Reimer από τη Λειψία), μερικά από την οποία πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Δύο από τους δισέγγονούς του, ο Χανς και ο Βολφγκαγκ, ήταν Γερμανοί ιστορικοί. Ο Mόμσεν δημοσίευσε εκατοντάδες εργασίες (βιβλιογραφικοί κατάλογοι του 1905 αναφέρουν πάνω από 1.000) και θέσπισε αποτελεσματικά ένα νέο πλαίσιο για τη συστηματική μελέτη της ρωμαϊκής ιστορίας. Αν και ατελής, η «ιστορία της Ρώμης» έχει θεωρηθεί η κύρια εργασία του.
Άρθουρ Φουλκς

Ο Σερ Άρθουρ Αλεξάντερ Φουλκς (Sir Arthur Alexander Foulkes, 11 Μαΐου 1928-) ήταν Γενικός Κυβερνήτης στα νησιά Μπαχάμες από το 2010 ως τον Ιούλιο του 2014. Έχει τιμηθεί από το Τάγμα του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου (KCMG).

 Γεννήθηκε στη Μάθιου Τάουν του νησιού Ινάγκουα των Μπαχαμών. Ξεκίνησε να εργάζεται ως χειριστής λινοτυπικού μηχανήματος, για την εφημερίδα Nassau Guardian και έπειτα για την ανταγωνίστριά της εφημερίδα Tribune. Από το 1962 ως το 1967 ήταν εκδότης της πολιτικής εφημερίδας Bahamian Times, προσκείμενης στο Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Αρθρογράφησε επίσης στη Nassau Guardian και στην Tribune.Εξελέγη βουλευτής στην εθνοσυνέλευση των νησιών το 1967 και χρημάτισε υπουργός επικοινωνιών και τουρισμού στην κυβέρνηση του Λίντεν Πίντλινγκ. Το 1971 ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος και διορίστηκε γερουσιαστής τον επόμενο χρόνο, για να επιστρέψει στη Βουλή το 1982. Το 1992 έγινε ύπατος αρμοστής των Μπαχαμών στο Ηνωμένο Βασίλειο και υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στην ΕΕ, ενώ το 1999 έγινε ο πρώτος πρεσβευτής της χώρας του στην Κίνα και στην Κούβα. Ο Φουλκς διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης στις Μπαχάμες και εκπροσωπεί την Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ανέλαβε καθήκοντα στις 14 Απριλίου 2010, διαδεχόμενος τον Άρθουρ Ντάιον Χάνα. Αποχώρησε από γενικός κυβερνήτης στις 7 Ιουλίου 2014. Ο Σερ Άρθουρ είναι παντρεμένος με την Τζόαν Έλινορ Μπουλάρντ από το Νασσάου. Former Tribune News Editor heads to Government House Sir Arthur Alexander Foulkes Appointed Governor-General Of The Commonwealth of The Bahamas Αρχειοθετήθηκε 2010-04-16 στο Wayback Machine.
Ναός της Νίκης (Ιμέρα)

Ο Ναός της Νίκης είναι ένας ελληνικός ναός της αρχαίας πόλης Ιμέρα και βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο Τέρμινι Ιμερέζε (αρχ. Θέρμαι Ιμεραίαι), που υπάγεται στην επαρχία Παλέρμου της Σικελίας.

 Ο ναός χρονολογείται το διάστημα 480-460 π.Χ. και έχει ταυτοποιηθεί με τον ναό που κτίστηκε από τους Καρχηδονίους με εντολή του τυράννου Γέλωνα των Συρακουσών, που ηγεμόνευε της Ελληνικής συνομοσπονδίας, που τους νίκησε στη μάη της Ιμέρας το 480 π.Χ..Ο δωρικός ναός ίσως αφιερώθηκε στην Αθηνά. Το κτήριο κάηκε και καταστράφηκε, μάλλον το 409 π.Χ., όταν οι Καρχηδόνιοι κατέλαβαν την πόλη της Ιμέρας. Vassallo, Stefano (2005). Himera città greca. Guida alla storia e ai monumenti. Dipartimento dei Beni Culturali, Ambientali e dell'Educazione Permanente. Palermo.