IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1962

Οι 4οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 14-18 Νοεμβρίου 1962 στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δεύτερη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 105 πόντους

 14/11 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 70-81(42-43) 14/11 Βουλγαρία-Ρουμανία 68-54(29-27) 15/11 Ελλάδα-Βουλγαρία 58-73(28-31) 15/11 Τουρκία-Ρουμανία 68-45(34-21) 16/11 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 89-49(48-20) 16/11 Τουρκία-Βουλγαρία 70-62(33-36) 17/11 Ελλάδα-Τουρκία 55-72(28-30) 17/11 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 78-75(45-41) 18/11 Ελλάδα-Ρουμανία 57-68(30-43) 18/11 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 62-76(33-39) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Αλιγάτορας: Στο Στόμα του Κροκοδείλου

Το Αλιγάτορας: Στο Στόμα του Κροκοδείλου (γνωστό και ως Ο Τρομερός Κροκόδειλος Σκορπά τον Πανικό, αγγλικά: Alligator) είναι μια αμερικάνικη ταινία τρόμου του 1980 σε σκηνοθεσία Λιούις Τιγκ και σενάριο Τζον Σέιλς. Η ταινία έλαβε επαίνους από κριτικούς για το σατιρικό της ύφος. Μια συνέχεια κυκλοφόρησε το 1991 με τίτλο Αλιγάτορας 2: Η Μετάλλαξη. Παρά τον τίτλο η ταινία δεν μοιράζεται κανέναν χαρακτήρα και ηθοποιό από το πρωτότυπο, και το σενάριο ήταν ουσιαστικά μια ανακατασκευή του πρώτου. Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι που βασίζεται στην ταινία κυκλοφόρησε από την Ideal Toy Company το 1980.

 Ένας αστυνομικός και μια ερπετολόγος προσπαθούν να εντοπίσουν έναν γιγάντιο δολοφονικό αλιγάτορα ο οποίος κατέληξε στους υπονόμους πολλά χρόνια πριν και τώρα σπέρνει τον τρόμο στο Σικάγο. Ρόμπερτ Φόρστερ ως Ντέιβιντ Μάντισον Ρόμπιν Ρίκερ ως Μαρίσα Κένταλ Μάικλ Β. Γκάζο ως Αρχηγός Κλαρκ Ντιν Τζάγκερ ως Σλέηντ Σίντνεϊ Λάσικ ως Γκούτσελ Τζακ Κάρτερ ως Δήμαρχος Πέρι Λανγκ ως Κέλλυ Χένρι Σίλβα ως Μπροκ Μπαρτ Μπρέιβερμαν ως Κεμπ Τα γυρίσματα πήραν μέρος μέσα και γύρω από το Λος Άντζελες. Αν και ο σχολιασμός στο DVD της Lions Gate Entertainment λέει ότι πήραν στο Σικάγο, τα οχήματα της αστυνομίας στην ταινία φαίνεται ότι έχουν πινακίδες από το Μιζούρι. Όταν η μικρή Μαρίσα επιστρέφει σπίτι με την οικογένειά της από τις διακοπές τους στη Φλόριντα, περνούν μια πινακίδα που γράφει "Καλώς ήρθατε στο Μιζούρι". Ο Βίνσεντ Κάνμπι της New York Times επαίνεσε την ταινία, λέγοντας, "η αγωνία της ταινίας είναι συχνά τόσο αληθινή όσο και το πνεύμα της αλλά και της επίγνωσης των κλισέ που χρησιμοποιεί". Ο κριτικός ταινιών Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία μια βαθμολογία των 1/4 λέγοντας ότι θα ήταν καλύτερο "να πετάξουμε την ταινία στην τουαλέτα και μετά να δούμε αν θα μεγαλώσει σε κάτι μεγάλο και φοβερό". Μια συνέχεια κυκλοφόρησε το 1991 με τίτλο Αλιγάτορας 2: Η Μετάλλαξη. Οι περισσότεροι κριτικοί μίσησαν την ταινία λόγω των λιγότερο εντυπωσιακών εφέ και λόγω του σεναρίου που είναι ανακατασκευή της πρώτης ταινίας. Σε αντίθεση με την αρχική ταινία που αξιολογήθηκε με R, η συνέχεια αξιολογήθηκε με PG-13. Την 18η Σεπτεμβρίου 2007, η Lions Gate Entertainment κυκλοφόρησε την ταινία σε DVD για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Κυκλοφόρησε επίσης στο Ηνωμένο Βασίλειο μια διπλή έκδοση που περιέχει και τη συνέχεια του 1991. Alligator στο Rotten Tomatoes Alligator στο Allmovie Παρουσίαση της ταινίας στο Roger Ebert.com Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Ματθίλδη Νταφ

Η Μωντ (Maud Duff, 3 Απριλίου 1893 - 14 Δεκεμβρίου 1945), γνωστή και με το εξελληνισμένο όνομα Ματθίλδη, ήταν κόρη του Αλεξάντερ Νταφ, Δούκα του Φάιφ, και της Λουίζας του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και εγγονή του Εδουάρδου Ζ΄.

 Η Μωντ Αλεξάντρα Βικτόρια Τζορτζίνα Μπέρθα γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1893 στο Ηστ Σην Λοτζ του Ρίτσμοντ. Ως εγγονή του Βρετανού μονάρχη η Μωντ δεν απέκτησε τον τίτλο της Πριγκίπισσας του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, ούτε και την προσφώνηση Βασιλική Υψηλότητα. Στις 5 Νοεμβρίου 1905, όμως, ο Εδουάρδος Ζ΄ έδωσε στη μητέρα της τον τίτλο της Βασιλικής Πριγκίπισσας (Princess Royal) και χορήγησε τον τίτλο της Πριγκίπισσας στην Μωντ και την αδελφή της Αλεξάντρα.Στις 13 Νοεμβρίου 1923 η Μωντ παντρεύτηκε τον Λόρδο Τσαρλς Κάρνεγκι (1893 - 1992) στο στρατιωτικό παρεκκλήσι των Στρατώνων Ουέλλινγκτον. Το ζευγάρι λειτούργησε ένα πρότυπο αγρόκτημα στο Έλσικ Χάουζ της Σκωτίας. Απέκτησαν ένα παιδί, τον Τζέημς (1929 - 2015).Η Μωντ απεβίωσε από οξεία βρογχίτιδα στις 14 Δεκεμβρίου 1945 σε ηλικία 52 ετών. Ο σύζυγός της ξαναπαντρεύτηκε και πέθανε το 1992 σε ηλικία 98 ετών. Το 1959 ο γιος της έγινε Δούκας του Κόννωτ.
Νικολάε Γιόργκα

Ο Νικολάε Γιόργκα (17 Ιανουαρίου 1871 - 27 Νοεμβρίου 1940) είναι ένας από τους γνωστότερους Ρουμάνους ιστορικούς του 20ου αιώνα ενώ διετέλεσε και πρωθυπουργός της χώρας του.

 Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1871 στο Μποτοσάνι της Μολδαβίας. Από μικρή ηλικία θα δείξει την μελλοντική του εξέλιξη: στην τρίτη τάξη του δημοτικού σχολείου στο Μποτοσάνι παραδίδει ένα μαθήμα ιστορίας, ενώ 14 ετών δημοσιεύει το πρώτο του άρθρο σε τοπική εφημερίδα. Το Σεπτέμβριου του 1888 εγγράφεται στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου του Ιασίου στο φιλολογικό τμήμα. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του επόμενου έτους δίνει όλεςτις εξετάσεις των ετών Α΄έως Γ΄, ενώ το Δεκέμβριο του ίδιου έτους η διπλωματική του εργασία που αφορούσε στην ελληνική λογοτεχνία αξιολογείται με magna cum laude. To Μάρτιο του 1890 δίνει την πρώτη του διάλεξη, με τίτλο «Η ηθική στην τέχνη». Την ίδια χρονιά του δίνεται μια υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία και στη Γερμανία : παρακολουθεί μαθήματα στην École Pratique des Hautes Études στο τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας. Ως θέμα της διπλωματικής του εργασίας διάλεξε τη Λατινική ποίηση στη Νέα Ιταλία του Sannazar και Vida. To 1893 βρέθηκε στο Βερολίνο και στη Λειψία,όπου υπέβαλε με επιτυχία τη διδακτορική του διατριβή με θέμα, Thomas III, Marquis de Saluces. Études Historiques. Δυο χρόνια αργότερα διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου μέχρι το 1940. Τέλειος γνώστης των κλασικών γλωσσών, μιλούσε αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά, νορβηγικά. Στις 28 Μαΐου 1907 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής. Το 1910 ίδρυσε δικό του κόμμα: το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα. Υπήρξε πρόεδρος της Βουλής στα τέλη του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου, πολλές φορές υπουργός,ενώ μεταξύ 1931 και 1932 διετέλσε πρωθυπουργός. Η δημοκρατική του στάση προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των λεγεωναρίων της Σιδηράς Φρουράς. Θα τον δολοφονήσουν τη νύχτα της 27ης προς 28ης Νοεμβρίου 1940. Η εργογραφία του Γιόργκα είναι κολοσιαία: μεταξύ 1884 και 1940 εξέδωσε 1.400 τίτλους βιβλίων και συλλογές εγγράφων, καθώς και άρθρα σε 700 πειοδικά, ρουμανικά και ξένα, θεατρικά έργα, ποιήματα, προσωπογραφίες, περιγραφές ταξιδιών, σκέψεις, αναπολήσεις, πολιτικούς λόγους, εκδόσις συγγραφέων, προλόγους, που αριθμούν περίπου 20.000 λήμματα. Από θεματική άποψη καλύπτει τα εξής θέματα: παγκόσμια ιστορία, ιστορία των Ρουμάνων, βοηθήματα της ιστορίας, λογοτεχνία, εθνογραφία, λαογραφία, ιστορία της τέχνης, ιστορία της λογοτεχνίας, πολιτικοί λόγοι. Φλορίν Μαρινέσκου, "Για την ελληνική έκδοση του έργου του Ν. IORGA, «Το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο»-Βιβλιογραφικό δοκίμιο", Βυζαντινός Δόμος, τομ. 2 (1988), σελ. 115-123. "Nicolae Iorga" Institute of History of the Romanian Academy [1] Nicolae Iorga, ARTICLE from the Encyclopædia Britannica [2] V. Laurent "Nicolas Iorga, historien de la vie byzantine", Revue des études byzantines, τομ. 4 (1946), σελ. 5-23.
Μέινλαντ Ορκάδων

Το Μέινλαντ, (αγγλικά: Mainland) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 523 τ.χλμ. και 17.162 κατοίκους (2011), περίπου το 75% του συνολικού πληθυσμού των Ορκάδων. Στο Μέινλαντ βρίσκονται και οι δύο μεγαλύτερες πόλεις των Ορκάδων η πρωτεύουσα Κέρκγουολ με 8.686 κατοίκους και η πόλη Στρόμνες με περίπου 2.200 κατοίκους. Επίσης αποτελεί τον μεγαλύτερο συγκοινωνιακό κόμβο των Ορκάδων, διαθέτοντας αεροπορική και ακτοπλοϊκή σύνδεση, με πορθμεία, με τα υπόλοιπα νησιά και το Ηνωμένο Βασίλειο.

 Το όνομα Μέινλαντ είναι παραφθορά του αρχαίου σκανδιναβικού Meginland. Παλαιότερα το νησί ήταν επίσης γνωστό και ως Hrossey που σημαίνει το «Νησί των αλόγων». Το νησί μερικές φορές αναφέρεται και ως «Pomona» (ή «Pomonia»), ένα όνομα που προέρχεται από μια κακή μετάφραση του George Buchanan, τον δέκατο έκτο αιώνα, και το οποίο σπάνια έχει χρησιμοποιηθεί σε τοπικό επίπεδο. Στο δυτικό τμήμα του νησιού, βρίσκονται πολλές κατασκευές Νεολιθικής περιόδου και των Πίκτων. Τα περισσότερα από τα πιο γνωστά νεολιθικά αρχαία μνημεία βρίσκονται στο δυτικό Μέινλαντ, τα οποία περιλαμβάνουν την «Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ», ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Αυτό περιλαμβάνει το μεγάλο τύμβο Μέισοου, τους Ορθόλιθους του Στέννες, τελετουργικοί πέτρινοι κύκλοι, τον Κύκλο του Μπρόντγκαρ και το νεολιθικό οικισμό του Σκάρα Μπρε. Αυτά τα αρχαία νεολιθικά μνημεία αποτελούν ένα σημαντικό προϊστορικό πολιτιστικό τοπίο που δίνει μια γραφική απεικόνιση της ζωής στη βόρεια Σκωτία πριν από 5.000 χρόνια. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και ο οικισμός Barnhouse, μια μικρότερη συστάδα προϊστορικών κτισμάτων. Άλλα αξιοθέατα του νησιού είναι ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μάγκνους, τα ερείπια του επισκοπικού παλατιού στο Κέρκγουολ, το Παλάτι του κόμη, ένα ερειπωμένο κάστρο του 16ου αιώνα, και το Skaill House, ένα αρχοντικό και μουσείο κοντά στο Σκάρα Μπρε. Αργότερα οι Ορκάδες εποικίστηκαν από τους Βίκινγκ, όπως και το Μέινλαντ, και περιήλθαν στην κατοχή της Νορβηγίας μέχρι τον 15ο αιώνα οπότε και δόθηκαν στη Σκωτία ως προίκα. Υπάρχουν πολλά αποδεικτικά στοιχεία για την παρουσία των Βίκινγκ όπως η περιοχή του οικισμού στο Brough του Birsay, η συντριπτική πλειοψηφία των τοπωνυμίων, και οι ρουνικές επιγραφές στον Τύμβο Μέισοου και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Orkney Mainland στο Wikimedia Commons
Παντελής Κουντουριώτης

Για τον συνονόματό του εγγονό δείτε Παντελής Λ. Κουντουριώτης ο νεότερος. Ο Παντελής Λ. Κουντουριώτης (1814 - 1880) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού της Ελλάδας και πολιτικός.

 Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1814 και ήταν γιος του Λάζαρου Κουντουριώτη. Καταγόταν από την Οικογένεια Κουντουριώτη και αδέλφια του ήταν οι Δημήτριος Κουντουριώτης και Μαρία Κουντουριώτη, σύζυγος του Δημητρίου Βούλγαρη. Υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Πλωτάρχη. Στις εκλογές του 1853 εξελέγη βουλευτής Ύδρας και επανεξελέγη σε αυτές του 1856. Το 1859 διορίστηκε στη θέση του δημάρχου Ύδρας.Απεβίωσε το 1880 και κηδεύτηκε στην Αθήνα την 13η Αυγούστου του 1880. Είχε αποκτήσει δύο παιδιά: τον Λάζαρο και την Ματίνα, σύζυγο του Δημητρίου Χορν. Εγγονοί του ήταν οι Παντελής Λ. Κουντουριώτης και Παντελής Χορν. Ιωάννης Αρσένης, Μιχαήλ Ραφαήλοβιτς, επιμ. (1881). Ποικίλη Στοά: Εθνική εικονογραφημένη επετηρίς, Έτος 1/16, 1881-1914. Αθήνα: Εστία. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2010.
Α.Ε. Αίολος-Ταύρος 2006

Η Αθλητική Ένωση Αίολος-Ταύρος 2006 είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στον Ταύρο, στην Αθήνα, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Ταύρου «Τιμόθεος Ευγενικός». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2006 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Προέκυψε από τη συγχώνευση των ομάδων Α.Ο. Αίολος, με έτος ιδρύσεως το 1961, και Α.Ε. Ταύρος, με έτος ιδρύσεως το 1984. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.

 Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης της Ένωσης ξεκίνησε την πορεία του από τη Γ' Εθνική Κατηγορία, όπου και διαγωνίστηκε την περίοδο 2006-07. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 13η και πρότελευταία θέση της βαθμολογικής κατάταξης με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στο τοπικό του πρωτάθλημα.Κατά την αγωνιστική περίοδο 2007-08 η ομάδα του Ταύρου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Ε.Σ.Κ.Α. τερματίζοντας στην 5η θέση της κατάταξης. Την επόμενη χρονιά, 2008-09, έχοντας συγκεντρώσει 24 νίκες και 6 ήττες, κατέλαβε τη 2η θέση της βαθμολογίας, κερδίζοντας την επιστροφή της στη Γ' Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 2009-10, στα πλαίσια των αγώνων του 2ου Ομίλου Νότου, η Ένωση κατετάγη 11η στην τελική βαθμολογία, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.Η καθοδική πορεία του συλλόγο δεν σταμάτησε εκεί, εφόσον την περίοδο 2010-11 συγκέντρωσε μόλις 3 νίκες στην Α' Κατηγορία της Ε.Σ.Κ.Α. με αποτέλεσμα να τερματίσει στη 14η και τελευταία θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη χρονιά, αγωνιζόμενος στον 1ο Όμιλο της Β' Κατηγορίας, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, η Α.Ε. Αίολος-Ταύρος 2006 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α., τερματίζοντας στην 4η θέση του 2ου Ομίλου και συμμετέχοντας στα play-off της κατηγορίας, αν και απέτυχε να αγωνιστεί στον τελικό.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Ταύρου «Τιμόθεος Ευγενικός». Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Εμμανουήλ-Ευάγγελος Λεκάκης, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Παναγιώτης Δημητρίου. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α., καταλαμβάνοντας την 3η θέση στην τελική βαθμολογία. Σαν αποτέλεσμα κέρδισε μια θέση στους αγώνες της Β' Κατηγορίας για την περίοδο 2009-10, οπότε και τερμάτισε στη 10η θέση, εντός της ζώνης του υποβιβασμού.Έχοντας επιστρέψει στη Γ' Κατηγορία, η ομάδα του Ταύρου ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την περίοδο 2010-11 στην 4η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Την επόμενη χρονιά, 2011-12, πάντα στην ίδια κατηγορία, κατετάγη στην 8η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο σύλλογος δεν συγκρότησε γυναικείο τμήμα. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, η Α.Ε. Αίολος-Ταύρος 2006 έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου του Περιφερειακού Πρωταθλήματος Γυναικών (Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.), ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 13η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Α.Ε. Αίολος-Ταύρος 2006, επίσημος ιστότοπος.
Αρναδί

Το Αρναδί είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Arnadi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2018.
Μουσείο Επιστημών, Λονδίνο

Το Μουσείο Επιστημών (Science Museum) είναι ένα σημαντικό μουσείο στην Exhibition Road στην περιοχή South Kensington του Λονδίνου. Ιδρύθηκε το 1857 και σήμερα είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης, με 3,3 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Όπως και άλλα εθνικά μουσεία στο Ηνωμένο Βασίλειο με κρατική χρηματοδότηση, το Μουσείο Επιστημών έχει δωρεάν είσοδο. Είναι πιθανό να απαιτείται εισιτήριο μόνο για προσωρινές εκθέσεις. Το Μουσείο Επιστημών είναι μέλος του Science Museum Group, που συγχωνεύτηκε με το Museum of Science and Industry in Manchester το 2012.

 Το Μουσείο Επιστημών φιλοξενεί σήμερα μια συλλογή περισσότερων από 350.000 αντικειμένων. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται διάσημα αντικείμενα όπως ο Πύραυλος του Stephenson Puffing Billy (η παλαιότερη ατμομηχανή), ο πρώτος κινητήρας αεριωθούμενων αεροπλάνων, ένα τμήμα του Apollo 10, ένα αντίγραφο του μοντέλου DNA των Francis Crick και James Watson, μερικοί από τους παλαιότερους ατμοκινητήρες (συμπεριλαμβανομένου ενός ατμοκινητήρα Newcomen, του πρώτου ατμοκινητήρα στον κόσμο), μία αυτόματη μηχανική αριθμομηχανή του Charles Babbage, το πρώτο πρωτότυπο του Ρολογιού του Long Now ή Ρολογιού των 10.000 ετών και τεκμηρίωση της πρώτης γραφομηχανής. Περιέχει επίσης εκατοντάδες διαδραστικά εκθέματα. Το 2001 άνοιξε ένας κινηματογράφος 3D IMAX προβάλλοντας ντοκιμαντέρ για την επιστήμη και τη φύση, τα περισσότερα σε 3-D, και το Wellcome Wing που εστιάζει στην ψηφιακή τεχνολογία. Η είσοδος είναι δωρεάν από την 1η Δεκεμβρίου 2001. Το Μουσείο Επιστημών διαθέτει θεματική βιβλιοθήκη, η οποία, μέχρι τη δεκαετία του 1960, αποτελούσε τη Βρετανική Εθνική Βιβλιοθήκη για την Επιστήμη, την Ιατρική και την Τεχνολογία. Διαθέτει περιοδικά, πρώιμα βιβλία και χειρόγραφα και χρησιμοποιείται από μελετητές από ολόκληρο τον κόσμο. Το Μουσείο Επιστημών περιλαμβάνει μια σειρά εκθέσεων, μερικές μόνιμες και άλλες προσωρινές. Το μουσείο βρίσκεται δίπλα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Ο πλησιέστερος σταθμός του μετρό του Λονδίνου είναι ο σταθμός South Kensington από όπου ένας υπόγειος διάδρομος οδηγεί στα μουσεία. Ο ιστότοπος του Μουσείου Επιστημών διαθέτει μια ποικιλία χαρακτηριστικών, όπως πληροφορίες για τις συλλογές και το βραβευμένο παιχνίδι Launchball. Επίσημος ιστότοπος Albertopolis: Science Museum — architecture and history of the Science Museum ScienceMuseum.org.uk (SMG) — a group of British museums that includes the Science Museum Mapping the World's Science Museums from Nature Publishing Group's team blog Αρχειοθετήθηκε 2011-09-02 στο Wayback Machine.
Σωτήριος Θεοχαρόπουλος

Ο Σωτήριος Θεοχαρόπουλος (; - 10 Φεβρουαρίου 1854) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Καταγόταν από την Αγία Βαρβάρα Καλαβρύτων και «υπήρξε στρατηγός της Επανάστασης, ένθερμος Φιλικός και από τους πλέον δραστήριους διώκτες του τουρκικού στοιχείου στα Καλάβρυτα και την Αιγιάλεια».Οργάνωσε στρατιωτικό σώμα και ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν την ιστορική επιστολή των προεστών της Αχαΐας για την κήρυξη της επανάστασης στις 26 Μαρτίου του 1821 στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα.

 Γεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα Καλαβρύτων και σύντομα κατάφερε να γίνει πρόκριτος της περιοχής. Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, στην οποία διέθεσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Κατηγορήθηκε βέβαια από πολλούς για τις αθρόες μυήσεις στις οποίες προέβαινε γι' αυτό και συγκρούστηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Ο Θεοχαρόπουλος αρνήθηκε να συμμορφωθεί στο κάλεσμα του Πασά της Τρίπολης για συγκέντρωση όλων των προκρίτων. Έλαβε μέρος στη μυστική σύσκεψη της Βοστίτσας (σημερινό Αίγιο) τον «Ιανουάριο του 1821 (26-29 Ιανουαρίου) και στη σύσκεψη της Αγίας Λαύρας (10 ή 13 Μαρτίου 1821)».Στη συνέχεια κατέβηκε στην Πάτρα στην περιοχή Ζαρουχλέικα, όπου ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την εξέγερση κατά των Τούρκων. Στις 21 Μαρτίου «συμμετείχε στην πολιορκία και την παράδοση των Καλαβρύτων». Λίγο αργότερα, στις 25 Μαρτίου συμμετείχε στη σύσκεψη των προκρίτων της Αχαΐας σχετικά με την πολιορκία του Κάστρου των Πατρών μέσα στο οποίο είχαν κλειστεί οι Τούρκοι. Στην ίδια σύσκεψη μαζί με τον «Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Κερνίκης Προκόπιο, τον Ανδρέα Ζαΐμη, τον Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, τον Ανδρέα Λόντο, τον Νικόλαο Λόντο και τον Μπενιζέλο Ρούφο» συγκρότησαν από την πρώτη μέρα της Επανάστασης το «Επαναστατικόν ή Αχαϊκόν Διευθυντήριον, «ένα σώμα με «αριστοκρατικόν οργανισμόν» κατά τον Φωτάκο». Στις 26 Μαρτίου το Αχαϊκό Διευθυντήριο «επέδωσε σε όσους προξένους των ξένων δυνάμεων δεν είχαν ακόμα εγκαταλείψει την πόλη, διακοίνωση» την οποίαν τους ζήτησαν να διαβιβάσουν στις κυβερνήσεις τους. Συγχρόνως η επιτροπή έστειλε επιστολές σε περιοχές που δεν είχαν ακόμα επαναστατήσει τις οποίες προέτρεπαν να ξεσηκωθούν. Έλαβε μέρος στις μάχες της Κορίνθου, της Αθήνας, της Τρίπολης του Λεβιδίου και της Πάτρας. Το 1824 αναγορεύτηκε στρατηγός. Το 1826 και το 1829 εκλέχτηκε πληρεξούσιος στις Εθνοσυνελεύσεις. Μετά το τέλος της Επανάστασης χρημάτισε ταμίας Αχαΐας και Ηλείας (1835), ενώ επί Όθωνα διετέλεσε γερουσιαστής και βουλευτής παίρνοντας μέρος ως πληρεξούσιος Καλαβρύτων στην Εθνοσυνέλευση του 1843 η οποία ψήφισε το Σύνταγμα του 1843». Απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου του 1854. Φωτάκου απομνημονεύματα, εκδόσεις Βεργίνα, 1996 Θεοδώρου Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, Γεωργίου Τερτσέτη, εκδόσεις Βεργίνα, Αθήνα 1996. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Ι Β´. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975. ISBN 960-213-095-4. Θωμόπουλος, Στέφανος (1999). Ιστορία της πόλεως Πατρών. Β΄. Πάτρα: Αχαϊκές εκδόσεις. ISBN 960-7960-09-2 Μούλιας, Χρήστος (1993). Γεώργιος Β. Θεοχαρόπουλος Πατρεύς. Πάτρα: Χρήστος Μούλιας. Σωτήριος Θεοχαρόπουλος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Τάσος Δήμας

Ο Τάσος Δήμας, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 10 Απριλίου 1988, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.97 m και αγωνίζοταν κάποτε στην θέση του σούτινγκ γκαρντ, όντας αθλητής της ομάδας του Γ.Σ. Κορωπίου από το καλοκαίρι του 2016.

 Ο Δήμας εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του Μέγα Αλέξανδρου Θεσσαλονίκης σε ηλικία δέκα ετών και έφθασε να αγωνίζεται μέχρι την Β΄ Εθνική κατηγορία, στην οποία αναδείχθηκε δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος το 2010-11.Το καλοκαίρι του 2011, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ομάδα του Άρη. Στην πρώτη του σεζόν αγωνίστηκε σε έντεκα παιχνίδια, πετυχαίνοντας πέντε πόντους, ενώ στους δύο αγώνες των πλέι-οφ εναντίον του Παναθηναϊκού πέτυχε τρεις ακόμη πόντους. Επίσης, έπαιξε σε εννέα αγώνες για την διοργάνωση του ULEB Eurocup.Το 2012-13, αγωνίστηκε σε επτά αγώνες για την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, με μέσο όρο 2,3 πόντων, ενώ το 2013-14 δόθηκε δανεικός στην ομάδα των Ίκαρων Σερρών. Την επόμενη χρονιά, ενημερώθηκε από τον προπονητή του Άρη, Δημήτρη Πρίφτη, ότι δεν τον χρειάζεται στην ομάδα των "κίτρινων", αλλά τελικά παρέμεινε στον Άρη μέχρι το τέλος της σεζόν παίζοντας σε έντεκα αγώνες.Συνέχισε στην ομάδα των "κίτρινων" και το 2015-16, όπου επανήλθε με τον Άρη στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά από τέσσερα χρόνια, παίζοντας εναντίον της τουρκικής Μπάνβιτ και της ιταλικής Αρμάνι Μιλάνο.Το καλοκαίρι του 2016, αφέθηκε ελεύθερος από την ομάδα του Άρη και υπέγραψε στον Γ.Σ. Κορωπίου για το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Παίκτης: Τάσος Δήμας | Καριέρα παίκτη | | insports.eu ΤΑΣΟΣ ΔΗΜΑΣ Μέγα «κανόνι»! - CobraSports.GR
Κρίστιαν Βελπ

Ο Κρίστιαν Άνσγκαρ Βελπ, (Christian Ansgar Welp),(Ντέλμενχορστ, 2 Ιανουαρίου 1964 - 1 Μαρτίου 2015, Χουντ Κάναλ) ήταν Γερμανός διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,13 μέτρων αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ. Έπαιξε τρία χρόνια στο ΝΒΑ. Το 1993 κατέκτησε με την Εθνική ομάδα της Γερμανίας το Ευρωμπάσκετ, με τον ίδιο να αναδεικνύεται MVP του τουρνουά. Το 1997 κατέκτησε με τον Ολυμπιακό το Τριπλ Κράουν.

 Ο Κρίστιαν Βελπ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ με τους Ουάσινγκτον Χάσκις, την ομάδα δηλ. του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, με την οποία συμμετείχε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα από το 1983 έως το 1987. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις τόσο στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα, όσο και στα Ντραφτ του ΝΒΑ του 1987 είχαν σαν αποτέλεσμα τη μεταγραφή του στους Φιλαδέλφεια 76ers, ομάδα του NBA. Δύο χρόνια μετά, ο Κρίστιαν Βελπ μετεγγράφη στους Σαν Αντόνιο Σπερς, στους οποίους όμως έκατσε παρά μόνο για λίγους μήνες, καθώς μέσα στη σεζόν πήρε μεταγραφή στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, ομάδα επίσης του ΝΒΑ. Το καλοκαίρι του 1990, ο Γερμανός σέντερ επέστρεψε στη Γερμανία υπογράφοντας συμβόλαιο με τους Μπάγερν Λεβερκούζεν Τζάιαντς, στους οποίους παρέμεινε μέχρι και το 1996. Με τη γερμανική ομάδα κατέκτησε 6 Πρωταθλήματα Γερμανίας (1991, 1992, 1993, 1994, 1995 και 1996) και 3 Κύπελλα Γερμανίας (1991, 1993 και 1995). Την περίοδο 1996-97, ο Κρίστιαν Βελπ αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς. Η περίοδος εκείνη ήταν μια από τις καλύτερες στην ιστορία του Ολυμπιακού καθώς κατέκτησε όποιο τίτλο διεκδίκησε. Συγκεκριμένα κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος, το Κύπελλο Ελλάδος αλλά και την Ευρωλίγκα. Ο Κρίστιαν Βελπ είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί με μεγάλα ονόματα του Ελληνικού μπάσκετ όπως ήταν οι Παναγιώτης Φασούλας, Γιώργος Σιγάλας και Μίλαν Τόμιτς. Το καλοκαίρι του 1997, ο Κρίστιαν Βελπ αποφάσισε να αφήσει την Ελλάδα και τον Ολυμπιακό και να επιστρέψει στη Γερμανία για λογαριασμό της Άλμπα Βερολίνου, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γερμανίας του 1998Μέσα στο 1999, πήρε μεταγραφή στην Βιόλα Ρέτζιο Καλάμπρια. Η ιταλική ομάδα ήταν και η τελευταία ομάδα στην οποία αγωνίστηκε ο Βελπ, καθώς λίγο καιρό αργότερα αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση σε ηλικία 35 ετών. Ο Κρίστιαν Βελπ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Γερμανίας. Μάλιστα, έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα της χώρας του το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1993, με τον ίδιο να αναδεικνύεται MVP του τουρνουά και μέλος της καλύτερης ομάδας. Ήταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά. Μετά την απόσυρσή του από την αγωνιστική δράση, μετακόμισε στο Σιάτλ της Ουάσιγκτον. Ο Βελπ πέθανε την 1η Μαρτίου 2015, σε ηλικία 51 ετών έπειτα από καρδιακή ανακοπή. Βρισκόταν για διακοπές στο Χουντ Κάναλ της Ουάσιγκτον. Μπάγερν Λεβερκούζεν Τζάιαντς 6x Πρωταθλήματα Γερμανίας: (1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996) 3x Κύπελλα Γερμανίας: (1991, 1993, 1995) Ολυμπιακός Ευρωλίγκα: (1997) Πρωτάθλημα Ελλάδας: (1997) Κύπελλο Ελλάδας: (1997) Άλμπα Βερολίνου Πρωτάθλημα Γερμανίας: (1998) Χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1993 MVP Ευρωμπάσκετ 1993 Καλύτερης ομάδα Ευρωμπάσκετ 1993 Ο Ολυμπιακός στην κορυφή της Ευρωλίγκας Αρχειοθετήθηκε 2013-05-20 στο Wayback Machine.
Δούκας της Άλμπα

Ο Δούκας της Άλμπα δε Τόρμες (ισπανικά: Duque de Alba de Tormes), κοινώς γνωστός ως Δούκας της Άλμπα, είναι τίτλος της ισπανικής αριστοκρατίας που συνοδεύεται από το τίτλο του Άρχοντα της Ισπανίας. Το 1472, ο τίτλος του Κόμη της Άλμπα δε Τόρμες, που κληρονόμησε ο Γκαρθία Άλβαρεθ δε Τολέδο, ανήλθε στον τίτλο του "Δούκα της Άλμπα δε Τόρμες" από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄.

 Δον Γκουτιέρρε Άλβαρεθ δε Τολέδο Δον Φερνάντο Άλβαρεθ δε Τολέδο Δον Φερνάντο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 1ος Κόμης της Άλμπα Γκαρθία Άλβαρεθ δε Τολέδο, 2ος Κόμης της Άλμπα Δον Γκαρθία Άλβαρεθ δε Τολέδο, 1ος Δούκας της Άλμπα Δον Φαδρίκε Άλβαρεθ δε Τολέδο, 2ος Δούκας της Άλμπα Δον Φερνάντο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 3ος Δούκας της Άλμπα Δον Φαδρίκε Άλβαρεθ δε Τολέδο, 4ος Δούκας της Άλμπα Δον Αντόνιο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 5ος Δούκας της Άλμπα Δον Φερνάντο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 6ος Δούκας της Άλμπα Δον Αντόνιο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 7ος Δούκας της Άλμπα Δον Αντόνιο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 8ος Δούκας της Άλμπα Δον Αντόνιο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 9ος Δούκας της Άλμπα Δον Φρανθίσκο Άλβαρεθ δε Τολέδο, 10ος Δούκας της Άλμπα Δόνια Μαρία Τερέσα Άλβαρεθ δε Τολέδο, 11η Δούκισσα της Άλμπα Δον Φερνάντο δε Σίλβα, 12ος Δούκας της Άλμπα Δόνια Μαρία Τερέσα δε Σίλβα, 13η Δούκισσα της Άλμπα Δον Κάρλος Μιγέλ Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 14ος Δούκας της Άλμπα Δον Χάκοβο Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 15ος Δούκας της Άλμπα Δον Κάρλος Μαρία Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 16ος Δούκας της Άλμπα Δον Χάκοβο Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 17ος Δούκας της Άλμπα Δόνια Μαρία δελ Ροσάριο Καγιετάνα Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ ι Σίλβα, 18η Δούκισσα της Άλμπα Κάρλος Φιτζ-Τζέιμς Στιούαρτ, 19ος Δούκας της Άλμπα Hobbs, Nicolas (2007). «Grandes de España» (στα Ισπανικά). Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2008. Instituto de Salazar y Castro (2012). Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles (στα Ισπανικά). periodic publication. Hidalguia Ediciones. ISBN 9788493931339. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2013. Hidalgos de España, Real Asociación de (2018). Elenco de Grandezas y Títulos Nobiliarios Españoles. Ediciones Hidalguía. ISBN 978-84-94841-02-6. House of Alba Foundation Origins of the House of Alba
Συκιές Άρτας

Οι Συκιές είναι ένα χωριό του Δήμου Νικολάου Σκουφά με 431 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στον κάμπο της Άρτας. Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άραχθο και απέχει από την πόλη περίπου 16 χιλιόμετρα. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, οι Συκιές υπήρξαν μέχρι το τέλος του 2010, δημοτικό διαμέρισμα του νεοσύστατου Δήμου Αράχθου με έδρα το Νεοχώρι. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, οι Συκιές εντάχθηκαν στο Δήμο Νικολάου Σκουφά.

 Η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας, στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, οι Συκιές μαζί με πολλά άλλα χωριά της Άρτας, κατέβαλαν φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, οι Συκιές, από πλευρά ιδιοκτησίας, ήταν μουαντζέλι δηλαδή εξαγορασμένο από τους χωρικούς με δόσεις και κατοικούσαν 9 χριστιανικές οικογένειες.Αναφορά στο χωριό κάνει και ο Ιφικράτης Κοκκίδης στο έργο του «Οδοιπορικά Ηπείρου και Θεσσαλίας» που εξέδωσε το ελληνικό Υπουργείο Στρατιωτικών (Αθήνα 1880) και μας δίνει την πληροφορία ότι στο χωριό κατοικούσαν περίπου 150 άνθρωποι. Ο Ι. Κοκκίδης μας ενημερώνει ότι η επαρχία Άρτας χωριζόταν σε 2 περιοχές: την περιοχή Άρτας και την περιοχή Πρεβέζης. Η περιοχή της Άρτας χωριζόταν με τη σειρά της σε 7 τμήματα: τμήμα Ποταμιάς, τμήμα Βρύσεως, τμήμα Ραδοβυζίου, τμήμα Τζουμέρκων, τμήμα Κάμπου, τμήμα Καρβασαρά και τμήμα Λάκκας. Οι Συκιές αποτελούσαν μέρος του τμήματος Βρύσεως.Στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) του Σεραφείμ Ξενόπουλου, μητροπολίτη Άρτας, γίνεται αναφορά στις Συκιές. Σύμφωνα με αυτή την πηγή, την εποχή της επίσκεψης του Μητροπολίτη Άρτας, στις Συκιές και στα γειτονικά χωριά Τσουπί και Ηλίασπεη διέμεναν περίπου 50 οικογένεις. Οι κάτοικοι εκκλησιάζονταν στο ναό της Ζωοδόχου Πηγής, ο οποίος κατασκευάστηκε το 1867 και στον οποίο ιερουργούσαν 2 εφημέριοι. Ο Ξενόπουλος μας πληροφορεί ότι κοντά στο χωριό υπήρχε ιαματική πηγή την οποία οι κάτοικοι ονόμαζαν «Βρωμόνερο».Η οριστική απελευθέρωση του χωριού έλαβε χώρα το 1881, όπου ορίστηκε ως σύνορο του Ελληνικού κράτους, ο ποταμός Άραχθος. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 431 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), εμφανίζοντας μείωση σε σχέση με την απογραφή του 2001, όπου ο πληθυσμός ανερχόταν στους 587 κατοίκους. Η πρώτη φορά που το χωριό ξεπέρασε τους 500 κατοίκους ήταν το 1961 ενώ ο μέγιστος αριθμός κατοίκων σημειώθηκε το 2001 με 587 κατοίκους. Η μείωση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη μετακίνηση πολλών κατοίκων στην πόλη της Άρτας, στη μετανάστευση αλλά και στο γενικό κλίμα υπογεννητικότητας. Οι πληθυσμιακές διακυμάνσεις, αποτυπώνονται στον παρακάτω πίνακα. Το χωριό γειτνιάζει με τα χώρια: Λιμίνη, Λουτρότοπος, Περάνθη, Νεοχώρι και Κομμένο. Ψηφιδωτό δάπεδο : Βρίσκεται στην τοποθεσία Aγ. Θεοδώρας και πιθανόν αποτελεί τμήμα παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Δήμος Ν.Σκουφά Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Κιατισούκ Σεναμούανγκ

Ο Κιατισούκ Σεναμούανγκ (ταϊλανδικά: เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง, γεννήθηκε 11 Αυγούστου 1973) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής της Ταϊλάνδης, ένας από τους καλύτερους παίκτες στην ιστορία της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών και τερμάτων στην εθνική του ομάδα της χώρας του.

 Ο Κιατισούκ Σεναμουάνγκ ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της χώρας του και το 1996 σημείωσε 127 γκολ σε 71 επίσημους και φιλικούς αγώνες αγωνιζόμενος με την Ράτζπρασα, επίδοση που δεν έχει αναγνωρισθεί από τις διεθνείς στατιστικές υπηρεσίες. Το 1999 μεταγράφηκε στην αγγλική Χάντερσφιλντ Τάουν. Μετά από μία σεζόν, στην οποία δεν συμμετείχε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, ο Κιατισούκ άφησε το αγγλικό ποδόσφαιρο και επέστρεψε στην Ταϊλάνδη, ενώ αργότερα αγωνίστηκε στη Σιγκαπούρη. Το Μάρτιο του 2002 μετακόμισε για άλλη μία φορά στο Βιετνάμ, όπου κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος και δύο Σούπερ Κύπελλα. Επέστρεψε για να παίξει για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ταϊλάνδης στο Κύπελλο του Βασιλιά. Αγωνίστηκε 134 φορές με την εθνική Ταϊλάνδης και σημείωσε 71 γκολ. Και τα δύο στοιχεία είναι εθνικά ρεκόρ της Ταϊλάνδης. Με την εθνική ομάδα κέρδισε τρεις τίτλους της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας (AFF) το 1996, 2000 και 2002 ενώ στη δεύτερη διοργάνωση ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης. Συνολικά κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του σημείωσε 251 γκολ σε 339 αγώνες πρωταθλήματος.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα. Μεταξύ των ομάδων που ανέλαβε περιλαμβάνονται η εθνική ομάδα της χώρας του κάτω των 23 ετών (2013–16) και η εθνική ανδρών (2014–17). Με την εθνική ομάδα της χώρας κατέκτησε δύο τίτλους του πρωταθλήματος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας.Ο Σεναμουάνγκ έχει πτυχίο Διοίκησης Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Ντουρακίτζ Παντίτ και Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο Τσαντρακασέμ Ρατζαμπάτ. Είναι συνεργάτης της Γιούνισεφ από το 2017 για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, και ειδικότερα την προώθηση της πρόσβασης σε ποιοτική εκπαίδευση για κάθε παιδί στην Ταϊλάνδη. Κρουγκ Τάι Μπανκ Βασιλικό Κύπελλο Χορ : 1993Σιγκαπόρ Αρμντ Φόρσις Πρωτάθλημα : 2002Χονγκ Αν Τζια Λάι ΦΚ Πρωτάθλημα (2) : 2003, 2004 Σούπερ Κύπελλο Βιετνάμ (2) : 2003, 2004Ταϊλάνδη Πρωτάθλημα Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας (3) : 1996 , 2000 , 2002 Χρυσό μετάλλιο Θαλάσσιων αγώνων (4) : 1993, 1995, 1997, 1999 Νικητής του Κυπέλλου Βασιλιά (3) : 1994, 2000, 2006 Νικητής του Κυπέλλου Ανεξαρτησίας Ινδονησίας : 1994Ατομικές διακρίσεις Πολυτιμότερος παίκτης του πρωταθλήματος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας : 2000 Καλύτερος ξένος παίκτης της χρονιάς στο Βιετνάμ (2) : 2003, 2004 AFC Asian All Stars : 2000 Πρωτάθλημα Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας: 2014, 2016 Χρυσό μετάλλιο Θαλάσσιων αγώνων : 2013 Νικητής του Κυπέλλου Βασιλιά : 2016 Προπονητής της χρονιάς της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Εθνών Νοτιανατολικής Ασίας (2) : 2015, 2017 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Εταιρεία Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης

Η Εταιρεία Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης A.E. (ΕΥΔΑΠ), είναι η μεγαλύτερη εταιρεία στην Ελλάδα που δραστηριοποιείται στην αγορά του νερού. Το πελατολόγιο της ΕΥΔΑΠ στον τομέα της ύδρευσης περιλαμβάνει περίπου 4.400.000 πελάτες (2.160.000 συνδέσεις), ενώ το μήκος των αγωγών ανέρχεται σε 14.000 χλμ. Ο τομέας της αποχέτευσης εξυπηρετεί 3.500.000 κατοίκους ενώ το συνολικό μήκος αγωγών ανέρχεται σε 9.500 χλμ.

 Η ΕΥΔΑΠ ιδρύθηκε το 1980 με το Νόμο 1068/1980 "περί συστάσεως ενιαίου φορέως Υδρεύσεως - Αποχετεύσεως Πρωτευούσης", μετά από τη συγχώνευση της Ανωνύμου Ελληνικής Εταιρείας Υδάτων των Πόλεων Αθηνών - Πειραιώς και περιχώρων (Ε.Ε.Υ.) και του Οργανισμού Αποχετεύσεως Πρωτευούσης (Ο.Α.Π.). Στη σημερινή νομική της μορφή περιήλθε το 1999, όταν τα κυριότερα πάγια της εταιρείας, δηλαδή τα φράγματα, οι ταμιευτήρες, τα εξωτερικά υδραγωγεία και τα αντλιοστάσια, απορροφήθηκαν από την Εταιρία Παγίων ΕΥΔΑΠ ΝΠΔΔ, παραμένοντας στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου. Τον Ιανουάριο του 2000, η ΕΥΔΑΠ εισήχθη στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου Αθηνών. Το μεγαλύτερο ποσοστό των μετοχών ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, το οποίο έχει την πλειοψηφία της εταιρείας. Από την 22/02/2018 το 49,96% πέρασε στο Δημόσιο και το 11,37% παρέμεινε στο ΤΑΙΠΕΔ. Το Δημόσιο συνεχίζει να ελέγχει το 61,33%. Οι σκοποί της λειτουργίας της ΕΥΔΑΠ είναι οι εξής: Παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης. Μελέτη, κατασκευή, εγκατάσταση, λειτουργία, εκμετάλλευση, διαχείριση, συντήρηση, επέκταση και ανανέωση συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης Άντληση, αφαλάτωση, επεξεργασία, αποθήκευση, μεταφορά και διανομή πάσης φύσεως υδάτων με στόχο την υλοποίηση των προαναφερομένων σκοπών της ΕΥΔΑΠ. Έργα και διαδικασίες συλλογής, μεταφοράς, αποθήκευσης, επεξεργασίας, καθώς και διαχείριση και διάθεση των προϊόντων της επεξεργασίας των λυμάτων.Η περιοχή αρμοδιότητας της ΕΥΔΑΠ είναι η μείζων περιοχή της Αττικής. Όμως η ΕΥΔΑΠ έχει τη δυνατότητα να παρέχει όλο το εύρος των υπηρεσιών της και εκτός περιοχής αρμοδιότητάς της μέσω θυγατρικών Εταιριών και μέσω σύναψης προγραμματικών συμβάσεων με τους ΟΤΑ. Επίσημη ιστοσελίδα της ΕΥΔΑΠ Επίσημη ιστοσελίδα της εφαρμογής EydApp
Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα

Ο Πέδρο Γκονθάλεθ δε Λάρα, ισπαν.: Pedro González de Lara, (απεβ. στις 16 Οκτωβρίου 1130) ήταν Καστιλιανός μεγιστάνας. Υπηρέτησε τον Αλφόνσο ΣΤ' ως νεαρός άνδρας και αργότερα έγινε ο εραστής τής κληρονόμου τού Αλφόνσου ΣΤ΄, της βασίλισσας Ουρράκας. Μπορεί να εντάχθηκε στην Α΄ Σταυροφορία στην ακολουθία του Ραϋμόνδου Δ΄ της Τουλούζης, κερδίζοντας το παρωνύμιο el Romero ("ο περιπλανώμενος, ο προσκυνητής"). Στο απόγειο της επιρροής του ήταν το πιο ισχυρό πρόσωπο στο βασίλειο, μετά τον μονάρχη. Η κυριαρχία της εξουσίας του στην Καστίλλ\η μαρτυρείται σε πολυάριθμα έγγραφα μεταξύ 1120 και 1127 Αντιτάχθηκε στη διαδοχή του νόμιμου κληρονόμου της Ουρράκας, Aλφόνσου Ζ΄. Αυτή η διαμάχη έληξε με το πρόωρο τέλος του. Στη γενιά του Πέδρo ξεκίνησε η χρήση των τοπωνυμικών, σε αντίθεση με τα απλά πατρωνυμικά, στην Ισπανία. Ο Πέδρο ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειάς του, που χρησιμοποίησε το επώνυμο "δε Λάρα", μία πρακτική που συνέχισαν οι απόγονοί του. Ένα καλό παράδειγμα του τρόπου του Πέδρο βρίσκεται σε ένα βασιλικό καταστατικό της 1ης Φεβρουαρίου 1124: uenerabilis comes dominus Petrus de Lara , «ο σεβαστός κόμης Δον Πέδρο δε Λάρα».

 Ο Πέδρο ήταν γιος του κόμη Γκονθάλο Νούνιεθ δε Λάρα, του πρώτου ξεκάθαρα αναγνωρίσιμου μέλους του Οίκου της Λάρα και της συζύγου του, Γκότο Νούνιεθ. Είχε έναν αδελφό, τον κόμη Ροδρίγο Γκονθάλεθ δε Λάρα, και ήταν συγγενής του κόμη Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ, ο οποίος κατείχε επίσης γη στη Λάρα. Τα εδάφη της οικογένειας Λάρα βρίσκονταν στην Παλαιά Καστίλη. Μεταξύ 27 Δεκεμβρίου 1088 και 10 Νοεμβρίου 1091 ο Πέδρο υπηρέτησε ως alférez, σημαιοφόρος της ακολουθίας του βασιλιά. Στο τέλος της υπηρεσίας του υπέγραφε βασιλικά έγγραφα αμέσως κάτω από τα ονόματα των κόμητων του βασιλείου. Αντικαταστάθηκε ως alférez από τον Γκόμεθ Γκονθάλεθ στις αρχές του 1092. Ένα καταστατικό με ημερομηνία τον Μάιο του 1098 που αναφέρεται στον «κόμη Πέδρο, alférez» είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι πλαστογραφία ή φθορά, αφού είναι γνωστό ότι ο Γκόμεθ κατείχε ακόμη αυτή τη θέση τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο εκείνου του έτους και ο Πέδρο δεν αναφέρεται ποτέ ως κόμης πριν από το 1107. Υπάρχει κάποια αμφιβολία ότι ο alférez Πέδρο Γκονθάλεθ ήταν ο άνθρωπος, που έγινε αργότερα κόμης της Λάρα. Υπάρχει τουλάχιστον ένας άλλος άνδρας με αυτό το όνομα ζωντανός την ίδια εποχή, ο οποίος, με τη σύζυγό του Eλβίρα Φερνάνδεθ, πώλησε ένα κτήμα για 400 solidi στον κόμη Φρουέλα Ντίαθ και τη σύζυγό του Eστεφανία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Ιωνάθαν του Τούσκουλου

Ο Ιωνάθαν (απεβ. πριν από το 1167) ήταν κόμης του Τούσκουλου από το τέλος τού πατέρα του, Πτολεμαίου Β΄ το 1153 μέχρι το δικό του τέλος. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄ βασιλιά της Γερμανίας.

 Ήταν, από κληρονομιά, φεουδαλικά υποτελής του βασιλιά, αλλά ο πάπας Αδριανός Δ΄ του παραχώρησε την παπική περιουσία (το μεγάλο φρούριο) στο Tούσκουλου και τον έκανε φεουδαλικά υποτελή του πάπα. Δήλωσε υποτέλεια (homage) στις 9 Ιουλίου 1155 στον πάπα εκτός από την αντίθεση του Imperatorem — «εκτός από τον αυτοκράτορα». Με τη σειρά του, παρέδωσε τον Μοντισφορτίνι και τη Φαϊόλα στον πάπα. Η Σύγκλητος της Ρώμης, ωστόσο, αρνήθηκε να επικυρώσει την παραχώρηση του φρουρίου στον κόμη. Το 1163 του έδωσε το λιμάνι της Αστούρα, που ο πατέρας του είχε παράνομα κρατήσει από την Εκκλησία, από τον ηγούμενο του Σ. Αλέσιο. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, πρέπει να είχε κάνει συγκυρίαρχο τον μικρότερο αδελφό του Ράινο, διότι ο Ράινο εμφανίζεται ως μοναδικός κόμης το 1167. Γρηγορόβιος, Φερδινάνδος . Η Ρώμη στο Μεσαίωνα Τόμ. IV Μέρος 1 . 1905. Lexikon des Mittelalters: Gionata Graf von Tusculum .
Οικία των Ρόμπεφ

Η Οικία των Ρόμπεφ (Куќа на Робевци) είναι διάσημο και ιστορικό κτίριο στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας. Ανεγέρθηκε στην σημερινή του μορφή κατά την περίοδο μεταξύ 1863–1864 από τον Τοντόρ Πετκόφ, ο οποίος καταγόταν από το χωριό Γκάρι κοντά στη Δίβρη. Σήμερα, η οικία αποτελεί προστατευόμενο πολιτισμικό μνημείο και ανήκει στο Ινστιτούτο Προστασίας Πολιτισμικών Μνημείων και Εθνικών Μουσείων Οχρίδας.

 Η ανέγερση της πρώτης οικογενειακής οικίας των Ρόμπεφ ολοκληρώθηκε στις 15 Απριλίου 1827, όπως φαίνεται από την επιγραφή επάνω σε μαρμάρινη πλάκα στην πρόσοψη του κτιρίου, ενώ πρόκειται για παραδοσιακής οθωμανικής τουρκικής αρχιτεκτονικής οικία. Η συγκεκριμένη διάσημη οικογένεια εμπόρων με καταγωγή από την Οχρίδα έζησε στην οικία αυτή για διάστημα 35 ετών, όταν την περίοδο μεταξύ 1861–1862 ένα διάσημος εγκληματίας της Οχρίδας, ο Ουστρέφ Μπέης, το έκαψε συθέμελα. Δύο χρόνια αργότερα, προς το 1863–1864 η οικία ανακατασκευάστηκε. Χωρίστηκε σε δύο τμήματα: το αριστερό και το δεξί. Ο Κονσταντίν Ρόμπεφ κατοικούσε στο αριστερό τμήμα της οικίας, ενώ ο αδερφός του, Ατανάς Ρόμπεφ, στο δεξιό. Κύριος αρχιτέκτονας ήταν ο Τοντόρ Πετκόφ, ο οποίος ανήγειρε την οικία εκ θεμελίων. Η οικογένεια έζησε στην νεοαναγερθείσα οικία έως το 1900, όταν και μετακόμισε στα Μπίτολα, ενώ εξακολούθεισε να χρησιμοποιεί την οικία ως θερινή κατοικία. Από το 1913 έως το 1919, κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οικία φιλοξένησε Σέρβους στρατιώτες. Ορισμένες ζημιές εντοπίσθηκαν στην οικία μετά την αποχώρησή τους, καθώς μέρος των ανάγλυφων εσωτερικών διακοσμήσεων αποσπάσθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Νις της Σερβίας. Η οικία τελεί υπό καθεστώς προστασίας ως πολιτισμικό-ιστορικό μουσείο της Βόρειας Μακεδονίας μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η τελευταία ανακατασκευή του όμορφου αυτού κτιρίου έλαβε χώρα στην διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Σήμερα, λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος για τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της ΠΓΔΜ στον πρώτο όροφο, ενώ ο δεύτερος όροφος λειτουργεί ως χώρος μνήμης για την οικογένεια Ρόμπεφ και ο τρίτος ή ανώτερος όροφος λειτουργεί ως κατοικία. Η οικία αποτελεί προστατευόμενο πολιτισμικό μνημείο αποτελούμενο από 3 ορόφους. Επιγραφικά μνημεία από την Οχρίδα εκτίθενται στο ισόγειο του κτιρίου, συμπεριλαμβανομένων πολύτιμων αντικειμένων όπως το ειδώλιο του "Milokas" (ανεβρέθηκε επί της Εγνατίας Οδού), τα δύο αγαλματίδια της θεάς Ίσιδος κτλ. Αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούμενα από την Αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα εκτίθενται στον δεύτερο και τρίτο όροφο. Το ανώτερο τμήμα του κτιρίου λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος για αντικείμενα φιλοτεχνημένα από την Σχολή Χαρακτικής της Οχρίδας, δημιουργίες γνωστών καλλιτεχνών της Οχρίδας και της ευρύτερης περιοχής. Στο ανατολικό τμήμα του κτιρίου εκτίθενται ορισμένα αντικείμενα ιδιοκτησίας της οικογένειας Ρόμπεφ. Το "αγαλματίδιο της θεάς Ίσιδος", το οποίο εκτίθεται εντός της οικίας Ρόμπεφ εμφανίζεται στο χαρτονόμισμα των 10 δηναρίων Βόρειας Μακεδονίας. Το αγαλματίδιο της Ίσιδος χρονολογείται από τον 2ο αιώνα π.Χ. και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανευρεθεί στα εδάφη της Βόρειας Μακεδονίας. Οικία Ρόμπεβι
Αστική Περιοχή Ιρίνγκα

Ο Δήμος Ιρίνγκα (Iringa Municipality), είναι μια από τις πέντε Περιοχές ή Επαρχίες στην Περιφέρεια Ιρίνγκα της Τανζανίας. Συνορεύει προς τα βόρεια, ανατολικά και δυτικά με την Αγροτική Περιοχή Ιρίνγκα (Iringa Rural District) και στα νότια με την Περιοχή Κιλόλο (Kilolo District). Ο πληθυσμός στην Αστική Περιοχή Ιρίγκα (Iringa Urban District), το 2012, ήταν 151.345 άτομα.

 Αστική Επαρχία Ιρίγκα (Iringa Urban District), διοικητικά διαιρείται σε 16 Τμήματα: Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχικά εγκαταστάθηκαν πολλοί Γερμανοί, που διατηρούσαν αγροκτήματα με σιτηρά, αραβόσιτο, φασόλια, Ευρωπαϊκά οπωροφόρα δέντρα και αρκετά με ζώα. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτοί οι Γερμανοί συνελήφθησαν και εστάλησαν σε Στρατόπεδα αιχμαλώτων και μετά την λήξη του, στη Γερμανία· και τα κτήματά τους αφού αρχικά τέθηκαν υπό την μεσεγγύηση της Μεγάλη Βρετανίας, στη συνέχεια ενοικιάστηκαν σε άλλους Ευρωπαίους. Κατά το 1949, τα Γερμανικά αυτά κτήματα, πωλήθηκαν σε Ευρωπαίους αποίκους, αυτό άλλωστε συνέβη και με τα περισσότερα άλλα Γερμανικά κτήματα της τότε Τανγκανίκα. Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.Οι πρώτοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην Ιρίνγκα, επί Γερμανικής ακόμη κατοχής, ήσαν οι εξ Ηπείρου αδελφοί Ηλίας και Ίσσα Τσάβαλοι, που ασχολήθηκαν με το εμπόριο και την αμπελουργία, στις όχθες του ποταμού Ρουάχα. Δυστυχώς όμως και οι δύο σκοτώθηκαν το 1905, κατά την Επανάσταση του «Μάγκι-Μάγκι» (ή κατ'άλλους Μάτζι-μάτζι), ο μεν Ηλίας στην Κιλόσα, όπου τον έθαψαν ζωντανό και ανάποδα (με το κεφάλι κάτω και τα πόδια στην επιφάνεια), ο δε Ίσσα στην Ιρίνγκα. Μετά την ανάληψη της Αγγλικής διακυβέρνησης στην Ταγκανίκα, ο πρώτος Έλληνας που εγκαταστάθηκε στην Ιρίνγκα, ήταν ο: Λεων. Παπαδόπουλος (εκ Κύπρου)Αμέσως μετά ακολούθησαν οι: εν συνεχεία, ακολούθησαν οι: για να φθάσουν στις αρχές του 1950, να υπάρχουν στην περιοχή πάνω από 135 Ελληνικές ψυχές. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Ιρίνγκα Ιρίνγκα (πόλη) Αγροτική Περιοχή Ιρίνγκα Παραπομπές σημειώσεων
Ιππάριον

Το Ιππάριον (Λατινικά: Equuleus, συντομογραφία: Equ) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι βόρειος αστερισμός και συνορεύει με τους αστερισμούς Πήγασο, Δελφίνα και Υδροχόο. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα.

 Ο Γεμίνος ο Ρόδιος αναφέρει ότι το Ιππάριον επινοήθηκε από τον Ίππαρχο, ενώ μέχρι τότε το τμήμα αυτό του ουρανού ανήκε στον Δελφίνα. Η σημερινή του ονομασία σημαίνει αλογάκι ή πουλάρι. Ο Πτολεμαίος το καταλογογράφησε ως `Ιππου Προτομή, ενώ αργότερα έγινε ο Equus primus/prior, το «άλογο που προηγείται» του μεγάλου φτερωτού αλόγου των ουρανών, του Πηγάσου. Η πολύ μικρή έκταση του αστερισμού κυριάρχησε όμως τελικά στην επίσημη ονοματοδοσία, με άλλες παραλλαγές τις Equulus, Equiculus και Equus Minor. Η ιδέα του Πτολεμαίου περί του ατελούς της μορφής επαναλαμβάνεται στα ονόματα Equi Sectio, Equi Praesectio, Sectio Equina, Sectio Equi Minoris, Semi-perfectus, Praesegmen. Η «Αλμαγέστη» του 1551 τον δίνει ως Praecisio Equi («λεπτομέρεια ίππου»). Παρόμοια, ο Γεώργιος Χρυσοκόκκης στους πίνακές του τον ονομάζει Κεφαλή Ίππου, το Equi Caput κάποιων λατίνων συγγραφέων. Οι Άραβες ακολουθώντας τον Πτολεμαίο απεκάλεσαν το Ιππάριο Al Kitah al Faras (= Τμήμα Αλόγου) και Al Faras al Thani, το Δεύτερο άλογο, εννοώντας είτε τις μικρότερες διαστάσεις, είτε τη μεταγενέστερη επινόησή του ως αστερισμού. Αλλά και Al Faras al Awwal (= το Πρώτο άλογο) το ονόμαζαν, αφού ανατέλλει πριν από τον Πήγασο. Το "Elmac Alcheras" του Ριτσιόλι είναι προφανώς βάρβαρη παραφθορά, ενώ το Hinnulus (νεαρό μουλάρι) του Λαλάντ είναι σαφώς καλύτερο. Για τους Ινδούς το Ιππάριον ήταν απλώς ένας ακόμα από τους Acvini (καβαλάρηδες). Το ιππάριο μυθολογικώς ταυτίσθηκε με τον Κέλερη, τον αδελφό του Πηγάσου που δώρισε ο Ερμής στον Κάστορα, ή τον Κύλλαρο, που έδωσε η Ήρα στον Πολυδεύκη, ή τέλος με το άλογο που βγήκε μέσα από τη γη καθώς τη χτύπησε ο θεός Ποσειδώνας με την τρίαινά του όταν συναγωνίσθηκε με την Αθηνά. Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο Ιππάριον 13 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 12 μέχρι το μέγεθος 6,7. Ο αστέρας α Ιππαρίου είναι μάλλον αμυδρός με φαινόμενο μέγεθος 3,92. Ωστόσο έχει το δικό του όνομα: Κιτάλφα (Kitalpha), όπου και παραπέμπουμε. Ο δ Ιππαρίου είναι τριπλός με συνολικό φαινόμενο μέγεθος 4,49 και φασματικούς τύπους των δύο φωτεινότερων μελών F5 V και G0 V. Ο ε Ιππαρίου είναι επίσης τριπλός αστέρας με φαιν.μεγέθη των μελών 6,0, 6,3 και 7 (συνολικά 5,23). Ο διαχωρισμός μεταξύ των A και B είναι μόλις 1 arcsec (δευτερόλεπτο της μοίρας), ενώ ο αμυδρός C απέχει 10 arcsec από το ζεύγος AB. Οι A και B είναι κιτρινόλευκοι αστέρες (φασματικός τύπος F6 IV).Οι αμυδροί γαλαξίες NGC 7015 (φαιν.μέγεθος 12,5) και NGC 7046 βρίσκονται πολύ κοντά στο βόρειο και στο νότιο σύνορο του αστερισμού αντιστοίχως. Κατάλογος αστέρων του Ιππαρίου Φωτογραφικός οδηγός αστερισμών: Equuleus Παραμύθια των άστρων – Equuleus Ο αστερισμός του Ιππάριου στον Οδηγό αστερισμών