Φυλακή Γουόλνατ Στριτ

Η Φυλακή Γουόλνατ Στριτ (αγγλικά: Walnut Street Jail‎), η οποία έλαβε το όνομα της από την ομώνυμη οδό στην οποία βρίσκεται στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, ήταν η πρώτη φυλακή που κατασκευάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής η οποία διέθετε ατομικά κελιά. Η φυλακή άρχισε να λειτουργεί το 1773 ώστε να αποσυμφορήσει την φυλακή της οδού Χάι Στριτ.

 Η φυλακή σχεδιάστηκε για να φιλοξενήσει ομάδες φυλακισμένων σε μεγάλες αίθουσες. Σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Σμιθ, ο οποίος ήταν ένας από τους πλέον διακεκριμένους αρχιτέκτονες της Φιλαδέλφεια. Το κτίριο είχε το συνηθισμένο σχήμα U ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό φυλακισμένων. Δόθηκε ελάχιστη μνεία για την φυσική τους κατάσταση, και δεν έγινε καμία προσπάθεια να τους αποκαταστήσουν. Η φυλακή ήταν υπερπλήρης και βρώμικη, ενώ οι φυλακισμένοι καυγάδιζαν συχνά. Αυτοί που εκτελούσαν τις ποινές τους εξερχόταν από την φυλακή πιθανότερα με μεγαλύτερη κλίση προς το έγκλημα από ότι ήταν πριν την φυλάκισή τους.Περίπου δεκαπέντε χρόνια αργότερα, πραγματοποίηθηκαν προσθήκες στο κτίριο. Κτίστηκε νέα πτέρυγα κελιών η οποία ονομάστηκε «σωφρονιστικός οίκος». Κατασκευάστηκε στον προαύλιο χώρο του υπάρχοντος κτιρίου, και διέθετε αρκετά μικρά κελιά τα οποία είχαν σχεδιαστεί για να είναι ατομικά. Τα κελιά και οι διάδρομοι που τα συνδέουν σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να αποτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των φυλακισμένων. Τα παράθυρα βρισκόταν σε μεγάλο ύψος (η οροφή των κελιών βρισκόταν σε ύψος 2,7 μέτρων/9 ποδιών), με κιγκλιδώματα και περσίδες ώστε οι φυλακισμένοι να μην μπορούν να κοιτάζουν στον δρόμο. Σε κάθε κελί υπήρχε ένα στρώμα, ένας νιπτήρας και ένα αποχωρητήριο. Η Φυλακή Γουόλνατ Στριτ θα μετατρεπόταν σε σωφρονιστήριο το 1790. Αλλά εξαιτίας πολιτικών λόγων (και την αντίσταση του δεσμοφύλακα Τζον Ρέυνολτς) η μετατροπή αυτή δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι το 1795. Ως σωφρονιστήριο, στόχος ήταν η απομόνωση, αλλά λόγω των υπαρχουσών εγκαταστάσεων αυτό ήταν δυνατό να πραγματοποιηθεί μόνο στο ένα τρίτο των φυλακισμένων. Άλλοι φυλακισμένοι έπρεπε να κοιμηθούν γυμνοί σε κοινόχρηστο χώρο. Ο συνωστισμός υπονόμευσε τον στόχο της απομόνωσης πολλών βαρυποινιτών, και υπήρχαν πάνω από ένας φυλακισμένος σε κάθε κελί. Η απομόνωση είχε τραγική ψυχολογική επίδραση στους φυλακισμένους, και τελικά τους δόθηκε η δυνατότητα να εργαστούν «με το κομμάτι» από το κελί τους για οκτώ ώρες ημερησίως. Παρά τις δυσκολίες αυτές, παρόμοια ιδρύματα κατασκευάστηκαν στη Νέα Υόρκη (Νιουγκέιτ το 1797) και το Νιου Τζέρσεϊ (Τρέντον το 1798). Η πρώτη επανδρωμένη πτήση με αερόστατο στη Βόρεια Αμερική πραγματοποιήθηκε από τον Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ στις 9 Ιανουαρίου 1793. Απογειώθηκε από την αυλή της φυλακής, μπροστά σε μεγάλο πλήθος θεατών, μεταξύ των οποίων βρισκόταν ο Πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο Αντιπρόεδρος Τζον Άνταμς, ο Τόμας Τζέφερσον, ο Τζέιμς Μάντισον και ο Τζέιμς Μόνροου. Ο Μπλανσάρ διέσχισε με ασφάλεια τον ποταμό Ντέλαγουερ και προσγειώθηκε με ασφάλεια στο Ντέτφορντ του Νιου Τζέρσεϊ. "The Prison Society - HISTORY." Schmalleger, Frank. Corrections in the 21st century. Boston: McGraw-Hill, 2007. Siegel, Larry j. Essentials of Criminal Justice: Fifth Edition. Australia: Thomson Wadsworth, 2007. Inciardi, James A. Criminal Justice, Ninth Edition. McGraw-Hill, 2010 "Walnut Street Prison." Law Library - American Law and Legal Information. Moskos, Peter. 2011. In Defense of Flogging. Basic Books. σσ, 33–35.