Συμμετοχή του Ισραήλ στη Eurovision

Το Ισραήλ συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 45 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο του το 1973. Το Ισραήλ είναι σε θέση να συμμετάσχει στο διαγωνισμό αφού η Ισραηλιτική Αρχή Τηλεόρασης (IBA) είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), η οποία είναι υπεύθυνη για την εκδήλωση. Το IBA διαδέχθηκε ως ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας υπεύθυνος για την ισραηλινή συμμετοχή η Ισραηλινή Εταιρία Μεταδόσεων (IPBC/Kan) το 2018. Το Ισραήλ κέρδισε τον διαγωνισμό τέσσερις φορές και έχει φιλοξενήσει τον διαγωνισμό στην Ιερουσαλήμ δύο φορές το 1979 και το 1999. Το Ισραήλ φιλοξένησε τον διαγωνισμό για τρίτη φορά στο Τελ Αβίβ στο 2019. Η πρώτη εμφάνιση του Ισραήλ στο διαγωνισμό το 1973 ήταν επιτυχημένη, με την Ιλανίτ να τερματίζει τέταρτη. Το 1978 και το 1979, το Ισραήλ πέτυχε τις νίκες του, με νίκες για τους Ιζχάρ Κοέν και τους Alphabeta, με το τραγούδι "A-Ba-Ni-Bi" και τους Γκάλι Ατάρι και τους Milk and Honey με το "Hallelujah". Το 1980, το IBA αρνήθηκε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό για δεύτερη συνεχή χρονιά για οικονομικούς λόγους. Αντ' αυτού, ο διαγωνισμός διεξήχθη στη Χάγη. Δεδομένου ότι η ημερομηνία που είχε οριστεί για το διαγωνισμό του 1980 έρχεται σε σύγκρουση με την Yom Hazikaron - Ισραηλινή Ημέρα Μνήμης - το Ισραήλ δεν συμμετείχε. Αυτή είναι η μοναδική φορά που η νικήτρια χώρα δεν ανταγωνίζεται το επόμενο έτος. Τα καλύτερα αποτελέσματα της χώρας στη δεκαετία του '80 ήταν οι δεύτερες θέσεις για τους Άβι Τολεντάνο το 1982 και Όφρα Χάζα το 1983. Ο πρώην νικητής Ιζχάρ Κοέν επέστρεψε για την πέμπτη θέση το 1985. Οι Duo Datz τερμάτισαν τρίτοι το 1991, προτού το Ισραήλ πέτυχε την τρίτη του νίκη το 1998, με την Ντάνα Ιντερνάσιοναλ και το "Diva". Στη συνέχεια, οι Eden τερμάτισαν πέμπτοι το 1999. Το Ισραήλ φιλοξένησε το διαγωνισμό δύο φορές, το 1979 και το 1999, και οι δύο φορές στην Ιερουσαλήμ. Μέχρι το 2022, το Ισραήλ έχει το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές στον διαγωνισμό χωρίς ποτέ να έχει τερματίσει τελευταία, αλλά κατέκτησε την προτελευταία θέση τρεις φορές, το 1986, το 1993 και το 2006 και πήρε μηδέν βαθμούς από τις επιτροπές το 2019. Από την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, το Ισραήλ απέτυχε να φτάσει στο τελικό έξι φορές. Στο 2005, η Σίρι Μαϊμόν έδωσε στη χώρα το δέκατο αποτέλεσμα της πρώτης πεντάδας, τερματίζοντας τέταρτη. Έχοντας αποτύχει να προκριθεί στον τελικό για τέσσερα συνεχόμενα χρόνια (2011–14), το Ισραήλ έφτασε στον τελικό για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, με τον Ναντάβ Γκουέτζ να τερματίζει ένατος στο 2015 και τη χώρα είχε συμμετάσχει στον τελικό κάθε χρόνο έκτοτε, συμπεριλαμβανομένης μιας τέταρτης νίκης χάρη στην Νέτα με το "Toy" το 2018. Το σερί των προκρίσεων ολοκληρώθηκε το 2022, όταν ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ δεν κατάφερε να περάσει στον τελικό.

 Μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει τέσσερις ισραηλινές νίκες στο διαγωνισμό. Οι Ιζχάρ Κοέν και Alphabeta κέρδισαν στο Παρίσι το 1978 με το uptempo "A-Ba-Ni-Bi". Στην πατρίδα του την Ιερουσαλήμ το επόμενο έτος, το Ισραήλ κέρδισε και πάλι, αυτή τη φορά με το ανθεμικό "Hallelujah" που ερμήνευσαν οι Γκάλι Ατάρι και Milk and Honey. Ασυνήθιστα, το Ισραήλ δεν υπερασπίστηκε τον τίτλο το 1980 (βλ. παρακάτω). Η τρίτη νίκη ήρθε περίπου 20 χρόνια αργότερα στο Μπέρμιγχαμ το 1998, όταν η τραγουδίστρια Ντάνα Ιντερνάσιοναλ κέρδισε κορυφαίες διακρίσεις με το τραγούδι Diva, ξεκινώντας διαδεδομένες εορταστικές εκδηλώσεις στο Ισραήλ. Χρειάστηκαν άλλα 20 χρόνια αναμονής για να καταγράψει το Ισραήλ την τέταρτη νίκη του στον διαγωνισμό του 2018 στη Λισαβόνα, με το τραγούδι "Toy" από τη Νέτα, κερδίζοντας για το Ισραήλ την υψηλότερη βαθμολογία που έχει λάβει ποτέ με 529 βαθμούς. Οι πρώτες επιλογές του Ισραήλ επελέγησαν από την Ισραηλιτική Αρχή Τηλεόρασης. Η πρώτη τραγουδίστρια που εκπροσωπεί τη χώρα το 1973 ήταν η Ιλανίτ, η οποία τερμάτισε 4η το 1973. Το 1972, ενώ η Ιλανίτ βρισκόταν στη Γερμανία και ηχογραφούσε ως μέρος του ντουέτου Ilan και Ilanit με τον περτενέρτ της Σλόμο Τζαχ, το ντουέτο έλαβε μια πρόταση να εκπροσωπήσει τη Γερμανία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision εκείνης της χρονιάς. Κατά την εξέταση της πρότασης, το δίδυμο παρατήρησε ότι το Ισραήλ είχε δικαίωμα συμμετοχής και προσέγγισε την IBA με μια πρόταση ότι η Ιλανίτ θα εκπροσωπούσε το Ισραήλ. Ωστόσο, όταν η IBA ήρθε σε επαφή με την EBU, η περίοδος εγγραφής είχε τελειώσει και αντ' αυτού υποσχέθηκε στην Ιλανίτ να εκπροσωπήσει το Ισραήλ το 1973. Η κριτική αυξήθηκε μετά την αποστολή της πάλι τέσσερα χρόνια αργότερα, οδηγώντας σε έναν κανόνα ότι ο νικητής του ήδη καθιερωμένου Φεστιβάλ Εβραϊκού Τραγουδιού και Χορωδίας θα εκπροσωπήσει επίσης το Ισραήλ στο διαγωνισμό. Οι νικητές του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision του 1978 και του 1979 επελέγησαν με αυτή τη μέθοδο. Από το 1981, η διαδικασία επιλογής γινόταν μέσω της Kdam Eurovision με τις εξαιρέσεις των ετών 1990, 1998, 1999, 2000, 2002–2004, 2006–2007 και 2010, όπου η IBA επέλεξε τους εκπροσώπους τους εσωτερικά. Μετά τη νίκη του διαγωνισμού το 1978 και το 1979, η IBA ήταν οικονομικά και υλικοτεχνικά ανίκανη να διοργανώσει το γεγονός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, με αποτέλεσμα η Ολλανδία να αναλάβει να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 1980 στη θέση της. Η ημερομηνία που επιλέχθηκε για τον διαγωνισμό εκείνης της χρονιάς συνέπεσε με το Yom HaZikaron, την Ημέρα Μνήμης του Ισραήλ, και έτσι η χώρα αναγκάστηκε να αποσυρθεί. Αυτό έκανε το Ισραήλ τη μοναδική χώρα μέχρι σήμερα που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο του. Το Εβραϊκό Φεστιβάλ Τραγουδιού και Χορωδίας του 1980 επομένως δεν διπλασιάστηκε ως εθνικός τελικός εκείνη τη χρονιά, σε αντίθεση με τα δύο τελευταία χρόνια, και στο νικητήριο τραγούδι "Pizmon Chozer" από το συγκρότημα The Brothers & the Sisters δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να συμμετάσχει στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Το 1984, το Ισραήλ για άλλη μια φορά απέφυγε να συμμετάσχει λόγω της σύγκρουσης της ίδιας ημερομηνίας. Εκτός από τις νίκες του, οι συμμετοχές του Ισραήλ είχαν μια μικτή υποδοχή στο διαγωνισμό. Οι Άβι Τολεντάνο (1982) και Όφρα Χάζα (1983) πήγαν καλά με μεγάλους αριθμούς αναγέννησης, αλλά το στυλ όλων των τραγουδιών έγινε όλο και λιγότερο δημοφιλές αργότερα τη δεκαετία και η είσοδος του Ισραήλ το 1986, "Yavo Yom" από τους Μότι Γκιλάντι & Σαράι Τζουριέλ τερμάτησε 19η, η χειρότερη εμφάνιση της χώρας. Το 1987, το Ισραήλ τερμάτισε 8ο με το "Shir Habatlanim" από το σατιρικό ντουέτο Lazy Bums. Λόγω της σατιρικής του φύσης, προτρέπεται τότε ο Ισραηλινός Υπουργός Πολιτισμού, Γιτζάκ Ναβόν, να απειλήσει να παραιτηθεί, αν το τραγούδι συνέχισε να αντιπροσωπεύει το Ισραήλ τη νύχτα του διαγωνισμού. Ωστόσο, δεν το έκανε. Το 1990, η αισθησιακή μπαλάντα της Ρίτα, "Shara Barkhovot", δεν τα πήγε καλά, αλλά το 1991 οι Όρνα και Μότσε Ντατς έφτασαν στην τρίτη θέση, το καλύτερο αποτέλεσμα του Ισραήλ από το 1983. Η τρίτη νίκη του Ισραήλ έγινε το 1998, όταν η Dana International κέρδισε το στέμμα με το τραγούδι της "Diva". Το Ισραήλ κατέλαβε, επίσης, μια 5η θέση από τους Eden όταν φιλοξένησε τον διαγωνισμό του 1999. Ωστόσο, η "ντίσκο" προσπάθεια των PingPong το 2000 απέτυχε άσχημα, αν και η ομάδα σημειώθηκε για τους αισιόδοξους στίχους τους και το μήνυμα της συμφιλίωσης και της ειρήνης στη Δυτική Ασία. Έφτασαν στο σημείο να κυματίζουν Συριακές σημαίες στο τέλος της παράστασής τους, εξοργίζοντας ορισμένους Ισραηλινούς. Το 2004, ο Ντέιβιντ Ντ' Ορ ήρθε στην 11η θέση στον ημιτελικό με το τραγούδι "Leha'amin" (להאמין), αφήνοντας το Ισραήλ έξω από τους τελικούς για πρώτη φορά από το 1997. Η Σίρι Μαϊμόν με το "HaSheket SheNish'ar" το 2005 έφερε το Ισραήλ πίσω στην πρώτη πεντάδα και εξασφάλισε στο Ισραήλ μια θέση στον τελικό του 2006, όπου εκπροσωπήθηκε από τον τραγουδιστή Έντι Μπάτλερ, ο οποίος είχε τερματίσει 5ος ως μέρος των Eden το 1999, ωστόσο, η ερμηνεία του στο τραγούδι "Together We Are One" τερμάτισε 23η, με μόλις τέσσερις βαθμούς. Η επιτροπή της Eurovision της IBA επέλεξε το συγκρότημα Teapacks να εκπροσωπήσει το Ισραήλ στο ημιτελικό του 2007. Η χιουμοριστική συμμετοχή τους, "Push the Button", δεν πήγε καλά, τερματίζοντας στην 24η θέση από έναν ημιτελικό αγώνα των 28 και δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό. Το Ισραήλ έπρεπε να αγωνιστεί στον ημιτελικό του 2008, από τον οποίο πέρασε στον τελικό, με τον Μπόαζ Μαούντα με το "The Fire in Your Eyes" να τερματίζει ένατος. Το 2009, ένας άραβας πολίτης του Ισραήλ εκπροσώπησε τη χώρα για πρώτη φορά, αφού η Μίρα Αγουάντ ερμήνευσε το "There Must Be Another Way" μαζί με την εβραϊα-ισραηλινή τραγουδίστρια Νόα στη Μόσχα. Το Ισραήλ εκπροσωπήθηκε το 2010 από τον Χαρέλ Σκάατ, ο οποίος ήρθε στην 14η θέση στον τελικό. Οι συμμετοχές του Ισραήλ στους τελευταίους τέσσερις διαγωνισμούς από το 2011 έως το 2014 ήταν λιγότερο επιτυχημένες, καθώς η πρώην νικήτρια της Eurovision Dana International στο Ντίσελντορφ, το συγκρότημα Izabo στο Μπακού, η Μοράν Μαζόρ στο Μάλμε και η Μέι Φάινγκολντ στην Κοπεγχάγη, όλοι δεν κατάφεραν να προκριθούν στον τελικό. Το 2015, ο Ναντάβ Γκουέτζ έφερε το Ισραήλ στον τελικό με το "Golden Boy", η πρώτη ισραηλινή συμμετοχή χωρίς στίχο στα Εβραϊκά. Πριν από την τέταρτη νίκη τους, κατάφεραν επίσης να προκριθούν το 2016 με τον Χόβι Σταρ και το "Made of Stars" (που τερμάτισε 14ος) και το 2017 με Ίμρι Ζιβ και το "I Feel Alive" (όπου τερμάτισε στην 23η θέση, η χαμηλότερη θέση του Ισραήλ σε τελικό της Eurovision από το 2006). Το 2019 ως διοργανώτρια χώρα με τον Κόμπι Μαρίμι και το τραγούδι του "Home, το Ισραήλ προκρίθηκε για τον τελικό, ωστόσο, τελικά τερμάτισε στην 23η θέση, κάνοντας το την τέταρτη φορά από το 2015 που η διοργανώτρια χώρα κατατάχθηκε στην τελευταία πεντάδα. Στις αρχές του 2020, ανακοινώθηκε ότι η σεζόν του 2020 του HaKokhav HaBa θα ήταν η τελευταία φορά που θα χρησιμοποιηθεί για την επιλογή του Ισραηλινού συμμετέχοντος, με έναν ξεχωριστό εθνικό τελικό για την επιλογή της συμμετοχής του νικητή στη Eurovision. Η Έντεν Αλέν, που επιλέχθηκε μέσω του HaKokhav HaBa το 2020 – με την καταχώριση "Feker Libi" που επιλέχθηκε μέσω ενός ξεχωριστού εθνικού τελικού – επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει ξανά το Ισραήλ το 2021 μετά την ακύρωση του διαγωνισμού του 2020 και ένας νέος εθνικός τελικός πραγματοποιήθηκε για να επιλεγεί η συμμετοχή της για το 2021, που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν το "Set Me Free". Το τραγούδι τερμάτισε στη 17η θέση στον τελικό και περιλαμβάνει συγκεκριμένα τη νότα B6, την υψηλότερη νότα στην ιστορία του διαγωνισμού. Για τον διαγωνισμό του 2022, η τέταρτη σεζόν του The X Factor Israel χρησιμοποιήθηκε για τον προσδιορισμό της συμμετοχής του 2022, που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν ο Μάικλ Μπεν Ντέιβιντ με το "I.M". Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που το Ισραήλ έχασε έναν τελικό από το 2014. Για τον διαγωνισμό του 2023, χρησιμοποιήθηκε μια εσωτερική επιλογή για τον προσδιορισμό του καλλιτέχνη, ο οποίος αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Νόα Κιρέλ. Το 1978, κατά τη διάρκεια της ισραηλινής συμμετοχής, ο ιορδανικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός JRTV ανέστειλε την εκπομπή και έδειξε φωτογραφίες από λουλούδια. Όταν έγινε φανερό κατά τα τελευταία στάδια της σειράς ψηφοφορίας ότι το Ισραήλ επρόκειτο να κερδίσει τον διαγωνισμό, η JRTV τερμάτισε απότομα τη μετάδοση. Στη συνέχεια, τα μέσα ενημέρωσης της Ιορδανίας αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι το Ισραήλ είχε κερδίσει και ανακοίνωσε ότι ο νικητής ήταν το Βέλγιο (το οποίο είχε έρθει στη δεύτερη θέση). Με σύμπτωση, το Ισραήλ δεν μεταδίδει ούτε τη νίκη, καθώς ο IBA δεν αγόρασε αρκετό χρόνο εκπομπής. Η νίκη μεταδόθηκε την επόμενη μέρα. Την εποχή εκείνη, η ισραηλινή τηλεόραση ήταν στα σπάργανα και εκπέμπει ασπρόμαυρα. Πολλοί/περισσότεροι Ισραηλινοί παρακολουθούσαν επομένως τα διεθνή γεγονότα στο χρώμα, χρησιμοποιώντας το σήμα από τη γειτονική Ιορδανία. Καθώς η Ιορδανία δεν μεταδίδει την ισραηλινή είσοδο και η IBA δεν μεταδίδει τα αποτελέσματα της εκδήλωσης, η νίκη έγινε γνωστή μόνο ως αποτέλεσμα ραδιοφωνικών εκπομπών. Λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, πολλά αραβικά κράτη που είναι επιλέξιμα για συμμετοχή δεν το κάνουν. Η Τυνησία, το Μαρόκο και ο Λίβανος είναι υποθέσεις. Η Τυνησίας ήταν έτοιμη να συμμετάσχει το 1977, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει τελικά. Ο Λίβανος επρόκειτο να συμμετάσχει το 2005, όταν αποσύρθηκε (επιβάλλοντας πρόστιμο από την EBU) επειδή ο νόμος του Λιβάνου δεν επιτρέπει την αναγνώριση του Ισραήλ και, κατά συνέπεια, η λιβανέζικη τηλεόραση δεν θα διαβιβάσει κανένα ισραηλινό υλικό - κάτι που θα αποτελούσε παραβίαση των νόμων της EBU. Ως το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας του Ισραήλ έχει ως εξής: Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Σελίδα της EBU Σελίδα της IBA