IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διεθνές Σύστημα Κηδεμονίας

Το Διεθνές Σύστημα Κηδεμονίας , Δ.Σ.Κ., (International Trusteeship System), (ITS) είναι ένα σύστημα εποπτείας - ελέγχου που προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ που αντικατέστησε το προϋπάρχον καθεστώς των διεθνών εντολών.

 Η εφαρμογή του Δ.Σ.Κ. προβλέπεται για τις ακόλουθες περιπτώσεις: Σε εδάφη που είχαν δοθεί παλαιότερα "υπό εντολή", σύμφωνα με το σύστημα που είχε καθιερώσει η Κοινωνία των Εθνών ακριβώς μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε για παράδειγμα οι χώρες-εδάφη Καμερούν και Κογκό είχαν τεθεί υπό της γαλλική και αγγλική κηδεμονία, η Ρουάντα Ρουούντι υπό βελγική, η Ταγκανίκα υπό αγγλική, η Νέα Γουινέα υπό αυστραλιανή, κ.ά. Στα εδάφη που αποσπάστηκαν από τα κράτη του Άξονα, στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως π.χ. η Λιβύη αποσπάστηκε από τις αποικίες της Ιταλίας έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1949 και ακολούθως μέλος του ΟΗΕ, ή η Ερυθραία που ενώθηκε ομοσπονδιακά το 1950 με την Αιθιοπία. Ειδικά υπό τη κηδεμονία της Ιταλίας είχε τεθεί από το 1950 μέχρι το 1960 η Σομαλία, οπότε και έγινε ανεξάρτητο κράτος μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Στα εδάφη των οποίων οι λαοί έχουν τεθεί με τη θέλησή τους στο σύστημα Κηδεμονίας για διάφορους λόγους. Τέτοια όμως περίπτωση αν και προβλέπεται, ουδέποτε εφαρμόστηκε αφού τα κράτη που είχαν αποικίες δεν υποχρεώνονταν να τις θέσουν και υπό κηδεμονία. Ειδική όμως περίπτωση αποτελεί σήμερα το έδαφος του Κουρδιστάν, που φέρεται με δική του εθνική σημαία και εθνικό ύμνο, εντός του Ιράκ. Προβλεπόμενοι κύριοι σκοποί για την άσκηση της κηδεμονίας σε ένα έδαφος είναι: Η προαγωγή της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας με παράλληλη ανάπτυξη αμυντικών μέτρων (κατασκευή οχυρώσεων, εκπαίδευση κατοίκων κ.λπ.) Η υποβοήθηση των υπό κηδεμονία λαών για πρόοδο και εξέλιξη ώστε να καταστούν ικανοί για αυτοδιοίκηση. Ο σεβασμός των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Για την εξασφάλιση της ίσης μεταχείρισης μεταξύ των μελών του ΟΗΕ σε όλα τα πεδία, οικονομικό, εμπορικό, κοινωνικό, και δικαιοσύνης.Παραταύτα οι διάφοροι όροι επιβολής Δ.Σ.Κ. που συντάσσονται από την κηδεμονεύουσα κάθε φορά Δύναμη και εγκρίνονται στη συνέχεια από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ποικίλλουν. Πάντως η κηδεμονεύουσα Χώρα οφείλει να εξασφαλίζει στο έδαφος που ασκεί την κηδεμονία τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας. Η δε Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ οφείλει να ελέγχει τη διοίκηση των υπό κηδεμονία εδαφών. Ιδιαίτερη κατηγορία αποτελούν τα εδάφη εκείνα που βρίσκονται υπό κηδεμονία και ταυτόχρονα έχουν χαρακτηριστεί ως "στρατηγικές ζώνες", όπως π.χ. νησιά του Ειρηνικού που βρίσκονται υπό την κηδεμονία των ΗΠΑ, νήσοι Μάρσαλ, Μαριάνες νήσοι, (εκτός Γκουάμ), Καρολίνες νήσοι κ.ά. Στις περιπτώσεις αυτές η διοίκηση αυτών ελέγχεται από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και όχι από τη Γενική Συνέλευση. Σημειώνεται ότι όλες οι παραπάνω περιοχές που διοικούνταν από τις ΗΠΑ από το 1947, εκτός των στρατηγικών ζωνών, πέτυχαν του σκοπού της κηδεμονίας και το 1975 έγιναν ανεξάρτητα κράτη ή τμήματα ανεξαρτήτων κρατών. Οι δε στρατηγικές ζώνες, για λόγους άλλων σκοπιμοτήτων, άρχισαν να αποκτούν την ανεξαρτησία τους το 1990. Συμβούλιο Κηδεμονιών του ΟΗΕ Διεθνής εντολή Ιμπεριαλισμός Ανδρ. Ζιμπουλάκης "Διεθνές Δίκαιο" Αθήνα 1979, σελ.61.
Αληthεια

Η αληthεια είναι περιοδικό ψυχανάλυσης, φιλοσοφίας και τέχνης που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Άνοιξη του 2007. Εκδίδεται από τις εκδόσεις Πατάκη. Το περιοδικό φιλοξενεί κείμενα σχετικά με τη λακανική κυρίως ψυχανάλυση, την φιλοσοφία και την τέχνη, προάγοντας τον διάλογο και την ώσμωση μεταξύ των παραπάνω χώρων. Στην πολιτιστική δραστηριότητα του περιοδικού συγκαταλέγεται η (συν)διοργάνωση διαλέξεων από σημαντικούς προσκεκλημένους σύγχρονους στοχαστές (Αλαίν Μπαντιού, Ζακ Ρανσιέρ κ.ά.). Ιδρυτικά μέλη του περιοδικού είναι ο Δημήτρης Βεργέτης (διευθυντής έκδοσης), η Ντόρα Περτέση (διευθύντρια σύνταξης) και η Βίκη Σκούμπη (αρχισυντάκτρια). Το φθινόπωρο του 2019 κυκλοφόρησε το 10ο τεύχος με αφιέρωμα στην Αντιγόνη και την ηθική της ψυχανάλυσης.

 Στο ιδρυτικό σχέδιο του περιοδικού αληthεια, το οποίο αναπτύσσεται στο εισαγωγικό σημείωμα του πρώτου τεύχους, ανακοινώνεται η πρόθεση δημιουργίας ενός χώρου συνύπαρξης της διδασκαλίας του Ζακ Λακάν και των συνεχιστών του, της φιλοσοφικής σκέψης και του λόγου γύρω από την τέχνη. Μεταξύ άλλων αναφέρονται τα εξής: «Η προσπάθεια που ξεκινάμε με την αληthεια στηρίζεται στην επιθυμία μας να ανοίξουμε μια φιλόξενη ζώνη συστέγασης και διαλόγου της ψυχανάλυσης, της φιλοσοφίας, της τέχνης και γενικότερα όλων των πρακτικών που κινητοποιούν την βαθμίδα του γράμματος. Η αληthεια αποσκοπεί να φιλοξενεί διαφορές και όχι όψεις δογματικής ομοιομορφίας. [...] Θα υπενθυμίσουμε ότι ο Λακάν, υπονομεύοντας μεθοδικά την ταύτιση της ψυχανάλυσης με τον εαυτό της και το ιδίωμά της, αποσυναρμολόγησε τους κλασσικούς κώδικες επεξεργασίας της κλινικής γνώσης, ανοίγοντας την ψυχαναλυτική σκηνή σε αδιανόητες, πριν απ’ αυτόν, φιγούρες ετερότητας: την γλωσσολογία, την τοπολογία, την λογική, την φιλοσοφία, τον Λεβι-Στρωσικό δομισμό,την λογοτεχνική γραφή… Δεν έπαψε να συνομιλεί με τον Χάιντεγγερ, τον Χέγγελ, τον Μαρξ, τον Καντ, τον Σπινόζα, τον Φρέγκε και τόσους άλλους». Από το 2007 έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 10 τεύχη του περιοδικού αληthεια, καθένα από τα οποία φιλοξενεί ένα ειδικό αφιέρωμα. Τεύχος 1 (Άνοιξη 2007): Αφιέρωμα στον Ζακ Ντεριντά. Αφιέρωμα στον Πάουλ Τσελάν Τεύχος 2 (Φθινόπωρο 2007): Αφιέρωμα στον Ζακ Λακάν Τεύχος 3 (Ιούλιος 2008): Αφιέρωμα στον Philippe Lacoue-Labarthe Τεύχος 4-5 (διπλό) (Μάρτιος 2010): Ψυχανάλυση και θεωρίες των μέσων Τεύχος 6 (Μάιος 2011): Αφιέρωμα στον Αλαίν Μπαντιού. Αφιέρωμα στο «Κλεμμένο γράμμα» Τεύχος 7 (Μάιος 2013): Αφιέρωμα στη διαφορά των φύλων Τεύχος 8 (Δεκέμβριος 2015): Το τέλος της διαφοράς των φύλων; Τεύχος 9 (Ιούλιος 2017): Η πολιτική και ο κοινωνικός δεσμός στον Ζ. Λακάν Τεύχος 10 (Φθινόπωρο 2019): Ζ. Λακάν: Η Αντιγόνη και η ηθική της ψυχανάλυσης Η ομάδα του περιοδικού αληthεια εγκαινίασε το 2008 την ομόνυμη εκδοτική σειρά με σημαντικά κείμενα ψυχανάλυσης και φιλοσοφίας. Η σειρά περιλαμβάνει μέχρι στιγμής: Ζακ Λακάν, «Το σεμινάριο για το "Κλεμμένο γράμμα"» Ζακ-Αλαίν Μιλέρ, «Λακανική κλινική των ψυχώσεων» Jacques Derrida, «Ψυχικές καταστάσεις της ψυχανάλυσης» Alain Badiou, «Η πολιτική και η λογική του συμβάντος»
Τέμπεκ

Το Τέμπεκ (Πρότυπο:IPA-ko) είναι πόλη στην επαρχία Γκάνγουον στη Νότια Κορέα. Μοιράζεται το όνομα του με τα όρη Τέμπεκ και, εφόσον βρίσκεται σε υψόμετρο 650-700 μέτρων, είναι η υψηλότερη πόλη στη Νότια Κορέα.

 Ο Ναός Μάνγκιονγκσα στο Χιολ-ντονγκ βρίσκεται σε υψόμετρο από 1.460 μέτρων στο ορεινό Τέμπεκ και είναι ναός που χτίστηκε για να κατοχυρώσει το άγαλμα του Μποντισάτβα της σοφίας. Χτίστηκε από τον Τζάτζανγκ, μοναχό της δυναστείας των Σίλλα. Η "Πηγή του Δράκου" στην είσοδο του ναού είναι γνωστή ως η υψηλότερη πηγή στην Κορέα. Χελόνγκ, Τζιλίν, Κίνα από τις 29 Αυγούστου 1995 Πόλη Μπαγκίο, Φιλιππίνες από τις 25 Απριλίου 2006 Σουτσόου, Τσιανγκσού, Κίνα από τις 8 Μαρτίου, 2005 Γκάο'αν, Τσιανγκσί, Κίνα από τις 23 Ιουνίου 2004 Τσανγκτσούν, Τζιλίν, Κίνα από τις 18 Ιανουαρίου 2006 Κατάλογος πόλεων της Νότιας Κορέας Επίσημη ιστοσελίδα της τοπικής κυβέρνησης
Κεφαλόβρυσο Θεσπρωτίας

Το Κεφαλόβρυσο είναι χωριό της Θεσπρωτίας στην Ήπειρο. Υπάγεται στην Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής της Δημοτικής Ενότητος Παραμυθιάς του Δήμου Σουλίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 219 κατοίκους.

 Το Κεφαλόβρυσο βρίσκεται χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 220 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Βορείως του οικισμού «διέρχεται» η Εγνατία Οδός, ενώ πλησίον προς τα νοτιοδυτικά βρίσκεται η λίμνη Χότκοβα. Ο οικισμός βρίσκεται δίπλα σε αυτόν της Κρυσταλλοπηγής, ενώ απέχει περί τα 5 χλμ. από την Παραμυθιά. Το Κεφαλόβρυσο αναγνωρίστηκε επίσημα ως αυτοτελής οικισμός στις 16 Μαΐου του 1918 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Σέλλιανης.. Στις 13 Ιουλίου του 1956 (ΦΕΚ 177Α) ορίστηκε έδρα της κοινότητας η οποία έναν χρόνο πριν είχε μετονομαστεί σε Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής. Το 1997, βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» (ΦΕΚ 244Α) και με την συνένωση κοινοτητων για την δημιουργία ενιαίων δήμων, προσαρτήθηκε στον Δήμο Παραμύθιας. Το 2011 με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καλλικράτης» (ΦΕΚ 87Α) και την συγχώνευση δήμων σε μεγαλύτερους, υπήχθη στο Δήμο Σουλίου, όπου ανήκει και σήμερα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού κατά τον 20ο αιώνα βάσει των επισήμων εθνικών απογραφών είναι η εξής: Παναγιώτης Α. Αραβαντινός, Χρονογραφία της Ηπείρου, Β' Τόμος, Αθήνα 1969. Seliani.gr (Ιστότοπος του χωριού Σέλλιανη / Κρυσταλλοπηγή). Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κεφαλόβρυσο Θεσπρωτίας Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές Μεταβολές της Τ.Α. : Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
Τσάντε

Το Τσάντε (σερβικά κυριλλικά: Чанде) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 417 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του Τσόσετσκι Πότοκ, παραποτάμου του Λούκαβατς. Το 1991, οι 377 κάτοικοι του χωριού ήσαν στο σύνολό τους Μουσουλμάνοι (Βόσνιοι). Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia
Βασίλης Αγοράστης

Ο Βασίλης Αγοράστης (1930-2015) του Αθανασίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Λάρισας από το 1977 ως το 1989 με το ΠΑΣΟΚ και νωρίτερα δήμαρχος Ελασσόνας από το 1975 ως το 1977.

 Καταγόταν από τη Σαμαρίνα. Ακολούθησε νομικές σπουδές και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην ΕΔΑ και στη συνέχεια στο ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος Ελασσόνας στις εκλογές του 1975 και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ορκίστηκε ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος Ελασσόνας μεταπολιτευτικά. Παραιτήθηκε από δήμαρχος το 1977, καθώς κατήλθε ως υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 1977 με το ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη βουλευτής στη Λάρισα και επανεξελέγη το 1981 και το 1985. Πέθανε σε ηλικία 85 ετών στις 12 Ιανουαρίου 2015. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίυ Δημητρίου στην Ελασσόνα. Ήταν παντρεμένος με τη φιλόλογο Ελένη Γιούλη και απέκτησαν έναν γιο, μία κόρη και 4 εγγόνια. Μετά το θάνατό του δόθηκε το όνομά του στην πλατεία Ειρήνης (γνωστής στους Ελασσονίτες με την ονομασία Σιταροπάζαρο), με απόφαση του Δήμου Ελασσόνας.
Πάνος Αρμενάκας

Ο Παναγιώτης "Πάνος" Αρμενάκας (γενν. 5 Αυγούστου 1998) είναι Αυστραλός ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος στην δανέζικη Βεντισέλ. Αρχικά, εκπροσώπησε την Εθνική Παίδων Ελλάδας, πριν επιλέξει να εκπροσωπήσει την Εθνική Αυστραλίας U17.

 Γεννήθηκε στο Νιούπορτ Μπιτς της Καλιφόρνια, πριν μετακομίσει στο Σίδνεϊ σε νεαρή ηλικία. Έχει Αμερικανική, Αυστραλιανή και Ελληνική υπηκοότητα. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του στην ακαδημία της Σίντνεϊ Ολίμπικ, αφού ανιχνεύτηκε σε ένα πάρκο από τον πρώην διεθνή, Τζιμ Πατίκα. Σε ηλικία έξι ετών, προσκλήθηκε να περάσει τρεις εβδομάδες προπόνησης με την ομάδα ελίτ τζούνιορ της Μπαρτσελόνα. Όσο ήταν στην Ευρώπη, προπονήθηκε επίσης με τη Μπόλτον. Προπονήθηκε με τη Σχολή Ποδοσφαίρου της Μίλαν στο Σίδνεϊ, υπό τις οδηγίες των Αντρέα Ικάρντι και Μίσα Ράντοβιτς, πριν δοκιμαστεί με την πρώτη ομάδα της Μίλαν στις αρχές του 2010. Στα τέλη του 2010, μετακόμισε στην Ευρώπη, αρχικά στην Μπρέσια, πριν ενταχθεί στην Ακαδημία Νέων της Γουότφορντ. Αφού πέρασε δύο χρόνια με τη Γουότφορντ, ο Αρμενάκας υπέγραψε τριετή συμφωνία με την, επίσης ιδιοκτησίας Τζιαμπάολο Πότσο, Ουντινέζε. Υπογράφοντας με την ιταλική ομάδα, έγινε ο νεότερος Αυστραλός που υπογράφει ποτέ επαγγελματικό συμβόλαιο σε οποιοδήποτε από τα πέντε κορυφαία πρωταθλήματα στην Ευρώπη. Τον Νοέμβριο του 2015, υπέγραψε προέκταση του συμβολαίου του, που θα τον κρατήσει στην Ουντινέζε μέχρι το 2018. Τουμπίζ (δανεισμός) Τον Ιούλιο του 2017, πήγε ως δανεικός για ένα έτος στην Τουμπίζ της Α' Κατηγορίας Β Βελγίου, ώστε να έχει την ευκαιρία να αποκτήσει χρόνο συμμετοχής ως βασικός. Μετά από δοκιμαστική περίοδο τριών εβδομάδων, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με τον Παναθηναϊκό στις αρχές Ιανουαρίου του 2019. Τη σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε στην βελγική Ζούλτε Βάρεγκεμ, η οποία συμμετείχε στο Βελγικό Πρώταθλημα. Αρχικώς,εκπροσώπησε την Ελλάδα σε επίπεδο Εθνικής Παίδων, παίζοντας σε δύο φιλικούς αγώνες ενάντια στην Τουρκία U-17 τον Αύγουστο του 2014. Στα τέλη του 2014, δέχτηκε μία κλήση από την Εθνική Αυστραλίας U17, ώστε να παίξει στο τουρνουά Nike International Friendlies του 2014 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έκανε το ντεμπούτο του σε μία ήττα από τη Βραζιλία U17 το Νοέμβριο του 2014. Τον Οκτώβριο του 2015, επιλέχθηκε στην 21μελής αποστολή της Εθνικής Αυστραλίας U17 για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U17 του 2015 στη Χιλή. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιλέχθηκε από τη The Guardian ως ένα από τα καλύτερα πενήντα νέα ταλέντα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. (Αγγλικά) Προφίλ Πάνος Αρμενάκας στο Soccerway (Αγγλικά) Πάνος Αρμενάκας – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ

Το Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την ΕΠΟΠΛ.. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΕΠΟΠΛ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών με 6 κατακτήσεις. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που θα εκπροσωπήσει την ΕΠΟΠΛ στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΕΠΟΠΛ που θα συμμετάσχουν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου. Το Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 14 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι υπόλοιπες ομάδες που τερματίζουν στις ψηλές θέσεις της βαθμολογίας (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ. Οι ομάδες που συμμετέχουν στο Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ 2023-24 είναι: ΑΠΟΠ Παλαιχωρίου ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών Εθνικός Δευτεράς ΕΝΑΒ Αγίας Βαρβάρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης Αγίων Τριμιθιάς Δικέφαλος Γερίου ΘΟΙ Καπέδων Ο Κορμακίτης Λένας Χανδριών ΠΑΟ Κάτω Μονής Παρθενών Προσφύγων Λατσιών Ροτσίδης Μάμμαρι Σταυραετός Κλήρου ΚΝ Τσέρι FC Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Την περίοδο 1963-64 το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη λόγω των δικοινοτικών διαταραχών. Το πρωτάθλημα τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Κύπελλο ΕΠΟΠΛ
Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα (Πιέρο ντι Κόζιμο)

Το έργο Ο Περσέας ελευθερώνει την Ανδρομέδα είναι πίνακας του εκκεντρικού Ιταλού ζωγράφου της Αναγέννησης Πιέρο ντι Κόζιμο. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο διαστάσεων 70χ123εκ. Εκτίθεται στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

 Ο γνωστός για τις βιογραφίες των ζωγράφων Τζόρτζο Βαζάρι, αναφέρει στα αρχεία του, ότι πρόκειται για παραγγελία, περίπου το 1513 μ.Χ στον καλλιτέχνη από τον Φίλιππο Στρότσι της γνωστής οικογενείας της Φλωρεντίας. Κατόπιν ο πίνακας δωρήθηκε στον Sforza Almeni τον αρχιθαλαμηπόλο του δούκα Κόζιμο Α΄. Το κύριο θέμα του έργου είναι η εξόντωση του τρομερού θαλάσσιου τέρατος και η απελευθέρωση της Ανδρομέδας από τον μυθικό ήρωα Περσέα. Ο τόπος είναι η Αιθιοπία και η δράση ξεκινά με τον Περσέα να πετά στο πάνω δεξιό μέρος του πίνακα επιστρέφοντας από τη χώρα των Γοργόνων. Φορά την περικεφαλαία του Άδη και τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή καθώς κρατά την αστραφτερή ασπίδα της Αθηνάς. Κατόπιν προσγειώνεται στο μέσον του πίνακα στην πλάτη του εξαγριωμένου δράκου,και ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό κτύπημα με το το κοφτερό σπαθί. Πρόκειται για το ίδιο ξίφος με το οποίο είχε κόψει προηγουμένως το κεφάλι της Μέδουσας. Στην αριστερή πλευρά βλέπουμε την Ανδρομέδα δεμένη από τους γονείς της στον βράχο δίπλα στην θάλασσα να περιμένει την τιμωρία της.Στο κάτω μέρος του πίνακα αριστερά διακρίνουμε τον γενειοφόρο άνδρα με το λευκό τουρμπάνι που πρόκειται για τον Κηφέα, πατέρα της Ανδρομέδας. Δίπλα του με το κόκκινο τουρμπάνι είναι ο Φινέας ο θείος και μέλλων σύζυγος της Ανδρομέδας. Απέναντι στην δεξιά πλευρά παρουσιάζεται ο πανηγυρισμός του πλήθους που κρατά δάφνες όταν ο Περσέας παραδίδει την Ανδρομέδα στον πατέρα της. Διακρίνονται οργανοπαίκτες που παίζουν με φανταστικά μουσικά όργανα και ο γενειοφόρος άνδρας πίσω από τον πατέρα της Ανδρομέδας θεωρείται σαν προσωπογραφία του καλλιτέχνη. Το θέμα του πίνακα έχει ερμηνευτεί και σαν αλληγορία για την επιστροφή των Μεδίκων στην πολιτική σκηνή και με τους επακόλουθους εορτασμούς την εποχή εκείνη για την σωτηρία της Φλωρεντίας. Fossi, Gloria (2001). Galleria degli Uffizi - Arte storia collezioni. Giunti. σελ. 202.
Μάουρο Φοργκιέρι

Ο Μάουρο Φοργκιέρι (13 Ιανουαρίου 1935 – 2 Νοεμβρίου 2022) ήταν Ιταλός μηχανολόγος μηχανικός, περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του ως σχεδιαστής αγωνιστικών αυτοκινήτων της Φόρμουλα 1 με τη Scuderia Ferrari κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Του πιστώνεται η εισαγωγή των πρώτων σχεδιασμένων πίσω πτερύγων στη Formula 1 στο Βελγικό Grand Prix του 1968 και η σχεδίαση του πρώτου εγκάρσιου αυτόματου γραναζιού, επίσης γνωστό ως T gear.

 Ο Φοργκέρι εννήθηκε στη Modena της Emilia-Romagna, το μοναχοπαίδι του Ρεκλούς και της Άφρα Φοργκιέρι. Ο πατέρας του Ρέκλους, ένας τορναδόρος, έκανε πολεμικές εργασίες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για τα μηχανικά εργαστήρια Ανσάλντο της Νάπολης . Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μάουρο έζησε κυρίως με τη μητέρα του, περνώντας χρόνο στη Νάπολη, το Μιλάνο, τη Μόντενα και το Αμπιατεγκράσο . Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια Φοργκιέρι επανενώθηκε και επέστρεψε στη Μόντενα, όπου ο Reclus άρχισε να εργάζεται στο εργαστήριο της Ferrari στο Maranello . Εν τω μεταξύ, ο Μάουρο ολοκλήρωσε το Επιστημονικό Λύκειο (Liceo Scientifico) και το 1959 απέκτησε βραβείο στη Μηχανολογία από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια . Παρά το αρχικό ενδιαφέρον του για το σχεδιασμό της αεροπορίας, ο Φοργκιέρι δέχτηκε μια προσφορά πρακτικής άσκησης από τη Ferrari, όπου είχε εισαχθεί από τον πατέρα του. Ξεκινώντας την άνοιξη του 1960, ξεκίνησε μαθητεία στο τμήμα μηχανών. Ο Φοργκιέρι άρχισε να εργάζεται δίπλα σε πολλούς μηχανικούς που συμμετείχαν στην πρώιμη ιστορία της Ferrari, συμπεριλαμβανομένων των Βιτόριο Τζάνο, Κάρλο Τσίτι και Λουίτζι Μπάτσι, καθώς και του διευθυντή αγώνων Ρομόλο Ταβόνι. Εργάστηκε επίσης δίπλα στον Τζιανπάολο Νταλάρα, ο οποίος εντάχθηκε στη Ferrari λίγο μετά τον Φοργκιέρι το 1960. Η πρώιμη δουλειά του Μάουρο στο εργοστάσιο αφορούσε τόσο αγωνιστικά αυτοκίνητα όσο και αυτοκίνητα παραγωγής δρόμου. Το 1961, μερικά βασικά στελέχη της Ferrari, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής σχεδιαστή Carlo Chiti, έφυγαν για να ενταχθούν στην αποσχισθείσα ομάδα της Formula 1 της ATS, σε μια εκδήλωση που έγινε γνωστή ως «η μεγάλη απελευθέρωση» . Ο Forghieri παρέμεινε ως ο μόνος διαπιστευμένος μηχανικός στο προσωπικό. Αμέσως μετά την αποχώρηση, ο Φοργκιέρι κλήθηκε προσωπικά από τον Έντσο Φεράρι να αρχίσει να μελετά τις «πλήρες τεχνικές ερωτήσεις του Εργοστασίου» (λόγια του Φοργκιέρι). Καθώς ήταν μόλις 27 ετών εκείνη την εποχή, ο Forghieri έλαβε καθοδήγηση από μερικά πιο έμπειρα μέλη του προσωπικού, συμπεριλαμβανομένων των Franco Rocchi, Walter Salvarani και Angelo Bellei . Σύντομα ο Φοργκιέρι διορίστηκε τεχνικός διευθυντής αγωνιστικών αυτοκινήτων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1984. Οι αρμοδιότητές του περιελάμβαναν την επίβλεψη της τεχνικής εξέλιξης, τη διαχείριση του τεχνικού τμήματος κατά τη διάρκεια των αγώνων και τη συνεργασία με άλλα τμήματα της Ferrari, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος δοκιμών και του τμήματος σχεδίασης . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mauro Forghieri στο Wikimedia Commons
Σαρακηνή Ροδόπης

Η Σαρακηνή είναι χωριό στο νομό Ροδόπης σε απόσταση 38 χιλιομέτρων από την Κομοτηνή. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Κομοτηνής και έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 40 κάτοικους.

 Το χωριό βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της οροσειράς της Ροδόπης, κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Σύμφωνα με τις στατιστικές του καθηγητή Λιουμπόμιρ Μίλετιτς, το 1912 υπήρχαν 55 οικογένειες Πομάκων που ζούσαν στο χωριό. Μέχρι το 1942, στο χωριό ζούσαν 385 πομάκοι. Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Σόφιας Κύριλλο, το 1943 υπήρχαν 78 οικογένειες Πομάκων με 407 Πομάκους που ζούσαν στη Σαρακηνή.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1956

Η 29η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1956, έλαβε χώρα στις 27 Μαρτίου 1957, και πραγματοποίηθηκε στο θέατρο RKO Pantages Theatre, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και στο θέατρο NBC Century Theatre, της πόλης της Νέας Υόρκης. Κεντρικοί παρουσιαστές ήταν ο Τζέρυ Λιουις (για δεύτερη συνεχόμενη φορά) και η Κέλεστ Χολμ.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες Ο άνθρωπος χωρίς όπλα Ο Γίγας Ο βασιλιάς κι εγώ Οι Δέκα Εντολές Τζορτζ Στίβενς - Ο Γίγας Γουίλιαμ Γουάιλερ - Ο άνθρωπος χωρίς όπλα Μάικλ Άντερσον - Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες Γουόλτερ Λανγκ - Ο βασιλιάς κι εγώ Κινγκ Βάιντορ - Πόλεμος και Ειρήνη Γιουλ Μπρίνερ - Ο βασιλιάς κι εγώ Τζέιμς Ντιν - Ο Γίγας Κερκ Ντάγκλας - Η ζωή ενός ανθρώπου Ροκ Χάτσον - Ο Γίγας Λόρενς Ολίβιε - Ριχάρδος ο Γ' Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Αναστασία Κάρολ Μπέικερ - Η Φωνή του Πόθου Κάθριν Χέπμπορν - Έτσι Αρχίζει η Ζωή Ντέμπορα Κερ - Ο βασιλιάς κι εγώ Νάνσι Κέλι - Καταραμένη Σπόρα Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων Καλαθοσφαίρισης 1991-1992

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης εφήβων του 1992 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ και διεξήχθη στη Φλώρινα. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, που προκρίθηκαν από τα τοπικά πρωταθλήματα. Τον τίτλο κατέκτησε ο Απόλλων Πατρών για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

 Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι πέντε φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος, ως εξής: Αθήνας-Πειραιά: Παναθηναϊκός Α.Ο. Θεσσαλονίκης: Άρης Θεσσαλονίκης Βόρειας Ελλάδας: Ίκαροι Σερρών, Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας. Νότιας Ελλάδας: Απόλλων Πατρών, Δόξα Λευκάδας. "Ματιές στα σπορ", Ιανουάριος 1993.
Ίσιντορ Ισαάκ Ράμπι

Ο Ίσιντορ Ισαάκ Ράμπι (Isidor Isaac Rabi, 29 Ιουλίου 1898 – 11 Ιανουαρίου 1988) ήταν Πολωνός φυσικός και βραβευμένος με το Νόμπελ Φυσικής το 1944 για τη μέθοδο καταγραφής των μαγνητικών ιδιοτήτων του ατομικού πυρήνα.

 Ο Ράμπι γεννήθηκε σε μια παραδοσιακή εβραϊκή οικογένεια στο Rymanów της Γαλικίας, στην τότε Αυστριακή Αυτοκρατορία (σήμερα ανήκει στην Πολωνία), και πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όταν ήταν παιδί. Το 1919 πήρε το πτυχίο του στη χημεία από το Πανεπιστήμιο Κορνέλ, και συνέχισε τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια από όπου πήρε το 1927 το διδακτορικό του. Μια υποτροφία του επέτρεψε να πάει στην Ευρώπη και να συνεργασθεί με κορυφαίους φυσικούς όπως ο Νιλς Μπορ, Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, Βόλφγκανγκ Πάουλι και Ότο Στερν. Αργότερα επέστρεψε στο Κολούμπια, όπου και παρέμεινε. Βραβευμένοι με Νόμπελ, Ίσιντορ Ισαάκ Ράμπι Ατομική φυσική, Ίσιντορ Ισαάκ Ράμπι, σύντομη βιογραφία
Μπία των Μεδίκων

Η Μπιάνκα των Μεδίκων, γνωστή ως Μπία (περ. 1537 - Φλωρεντία, 1 Μαρτίου 1542), ήταν νόθα κόρη του Δούκα της Φλωρεντίας, Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων, που γεννήθηκε πριν από τον πρώτο του γάμο.

 Η Μπία γεννήθηκε όταν ο Κόζιμο δεν ήταν περισσότερο από δεκαέξι ετών. Η ταυτότητα της μητέρας της δεν είναι γνωστή. Λέγεται ότι ήταν μια αγρότισσα από την πόλη Τρέμπιο, όπου οι Μεδίκοι είχαν χτίσει μια από τις πρώτες βίλες τους, ενώ άλλοι δήλωσαν ότι ήταν αρχόντισσα από τη Φλωρεντία. Μόνο ο Κόζιμο και η εκ πατρός γιαγιά του κοριτσιού, Μαρία Σαλβιάτι, γνώριζαν την ταυτότητα της μητέρας του κοριτσιού, αλλά η Σαλβιάτι αρνήθηκε να το αποκαλύψει, αν και αναγνώρισε ότι η Μπία ήταν κόρη του Κόζιμο. Μεγάλωσε στο δουκάτο υπό τη φροντίδα της γιαγιάς της, με τα άλλα νόμιμα παιδιά του Κόζιμο. Ο ιστορικός Edgcumbe Staley έγραψε ότι η νέα σύζυγος του πατέρα της, Ελεονώρα του Τολέδο, αρνήθηκε να ανεχθεί την παρουσία της στο παλάτι μετά το γάμο τους, οπότε ο Κόζιμο έστειλε τη Μπία στη Βίλλα ντι Καστέλλο. Ωστόσο, άλλες πιο αξιόπιστες αναφορές δείχνουν ότι η μητριά της «την μεγάλωσε με πολλή αγάπη». Η Μπία μοιράστηκε το δωμάτιό της με την Ιουλία των Μεδίκων, την νόθα κόρη του Αλεξάνδρου των Μεδίκων, που ήταν σχεδόν συνομήλική της. Αγαπήθηκε πολύ από τον πατέρα της. Η Μπία περιγράφηκε ως ένα αξιαγάπητο κορίτσι, ενώ η γιαγιά της την θεωρούσε "πολύ τρυφερή".Τόσο η Μπία όσο και η Ιουλία ασθένησαν τον Φεβρουάριο του 1542. Η Ιουλία κατάφερε να αναρρώσει, αλλά η Μπία απεβίωσε τον Μάρτιο του ίδιου έτους, σε ηλικία 5 ετών. Ο θάνατός της έφερε μεγάλη θλίψη στον πατέρα της. Όταν, έξι μήνες αργότερα, γεννήθηκε η ετεροθαλής αδερφή της Μπία, Ισαβέλλα των Μεδίκων, οι σύγχρονοί του, ξέροντας πόσο τον λύπησε ο θάνατος της πρώτης του κόρης, τον συγχάρηκαν αντί να τον παρηγορήσουν, όπως συνηθιζόταν. Ο Πάολο Τζιόβο του έγραψε: "Σε συγχαίρω για τη γέννηση του πανέμορφου κοριτσιού που σου πρόσφερε ο Θεός, για να αντικαταστήσει το άλλο που πήρε στον παράδεισο". Η Ισαβέλλα έμοιαζε εμφανισιακά στη Μπία, καθώς είχαν τα ίδια πυρρόξανθα μαλλιά και καστανά μάτια. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι, σε κεφάλαιο αφιερωμένο στον Agnolo Bronzino, έγραψε ότι ο καλλιτέχνης απεικόνιζε τη «μικρή Μπία, νόθα κόρη του Μεγάλου Δούκα». Έτσι το πρόσωπό της έγινε ένα από τα πιο διάσημα πορτρέτα του ζωγράφου, που ήταν ο αγαπημένος του Κόζιμο. Σε αυτήν, η Μπία εμφανίζεται υπέροχα ντυμένη και στολισμένη με κοσμήματα, μαρτυρία για την πολύ υψηλή κοινωνική της θέση. Το μενταγιόν στο λαιμό της δείχνει μια χαρακτική του οικόσημου του Κόζιμο. Αποτελεί το πιο διάσημο πορτρέτο των παιδιών του Κόζιμο Α΄. Murphy, Caroline: Murder of a Medici Princess. Estados Unidos, Oxford University Press, 2008. ISBN 0-19-531439-5 Staley, Edgcumbe: The Tragedies of the Medici. Eisenbichler, Konrad: The Cultural World of Eleanora Di Toledo. Ashgate Publishing, 2004. ISBN 0-7546-3774-3 Langdon, Gabrielle: Medici Women: Portraits of Power, Love, and Betrayal. University of Toronto Press, 2006. ISBN 0-8020-3825-5
Δίκτυο για τη Φωνή των Προσφύγων

Το Δίκτυο για τη Φωνή των Προσφύγων ήταν ένα διεθνές δίκτυο προσφύγων που υποστήριζε τη συμπερίληψη της φωνής των προσφύγων στις παγκόσμιες αποφάσεις για την προσφυγική πολιτική. Έχει έκτοτε αντικατασταθεί από το Global Refugee-Led Network.

 Το Δίκτυο για τις Φωνές των Προσφύγων ιδρύθηκε επίσημα το 2017, μετά την άτυπη οργάνωσή του το 2016. Οι ιδρυτές ήταν δώδεκα νέοι, κυρίως Σύριοι πρόσφυγες συνήγοροι και ακτιβιστές, τα μέλη ήταν τόσο πρόσφυγες όσο και οργανώσεις που καθοδηγούνταν από πρόσφυγες. Η οργάνωση δεν έδωσε έμφαση σε αυστηρά κριτήρια ή δομή μελών. Ο στρατηγικός στόχος του δικτύου ήταν η μεταρρύθμιση των παγκόσμιων προσπαθειών προστασίας των προσφύγων, ώστε να γίνουν οι πρόσφυγες ενεργά συμμετέχοντες στις πολιτικές αποφάσεις και να τοποθετηθούν οι πρόσφυγες ως εμπειρογνώμονες που μπορούν να επηρεάσουν τη χάραξη παγκόσμιας πολιτικής. Οι συγκεκριμένες δραστηριότητες που αναλήφθηκαν για την επίτευξη αυτού του στόχου ήταν να επηρεάσουν το Παγκόσμιο Σύμφωνο των Ηνωμένων Εθνών για τη Μετανάστευση και το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες και να συμμετάσχουν στο επερχόμενο πλαίσιο της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες για τον δίκαιο καταμερισμό της ευθύνης. Από τις τρεις δραστηριότητες, το Παγκόσμιο Σύμφωνο για τους Πρόσφυγες ήταν η υψηλότερη προτεραιότητα. Άλλες δραστηριότητες περιλάμβαναν ευρύτερη συνηγορία για τη βελτίωση της εκπροσώπησης των προσφύγων στα τοπικά και παγκόσμια καθεστώτα προστασίας των προσφύγων. Αυτές οι προσπάθειες συνηγορίας οδήγησαν σε αυξημένη ευαισθητοποίηση του δικτύου και μεγαλύτερη επιρροή, συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής στην Παγκόσμια Σύνοδο Κορυφής για τους Πρόσφυγες τον Ιούνιο του 2018 στη Γενεύη. Οι φιλοδοξίες του δικτύου εκφράζονται με μεγαλύτερη σαφήνεια σε ένα απόσπασμα που χρησιμοποίησε ο Haqqi Bahram στην εργασία του 2020 "Between Tokenism and Self-Representation": «Ήμασταν πολύ εκδηλωτικοί στο να μην λέμε τίποτα για εμάς χωρίς εμάς, και αυτό γιατί εμείς είμαστε οι άνθρωποι που επηρεάζονται από την πολιτική για τους πρόσφυγες και γι' αυτό πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτήν». Το Δίκτυο για τις Φωνές των Προσφύγων αντικαταστάθηκε από το Παγκόσμιο Δίκτυο με επικεφαλής τους πρόσφυγες. Επίσημη ιστοσελίδα
Άνω Χορτοκόπι Καβάλας

Το Άνω Χορτοκόπι (επίσημη ονομασία Άνω Χορτοκόπιον) ή Παλαιό Χορτοκόπι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κηπίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελευθερούπολης, του δήμου Παγγαίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Παγγαίου του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Το Άνω Χορτοκόπι είναι ημιορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες του Παγγαίου, πολύ κοντά και δυτικά της Ελευθερούπολης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει 19 χλμ. περίπου Δ. της Καβάλας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κηπίων του νομού Καβάλας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κηπίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελευθερούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελευθερούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Παγγαίου. Ο οικισμός, όπως και το Χορτοκόπι, πήρε την ονομασία του από το ομώνυμο της Τραπεζούντας (περιοχή Ματσούκας), που ήταν κατοικημένο από την περίοδο που κυριαρχούσαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι στην περιοχή. Το παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι της Υπαπαντής, με το οποίο είναι ταυτισμένος ο οικισμός Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή Το δασικό χωριό του Παγγαίου και οι χώροι αναψυχής, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1994, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Φέρντιναντ φον Λίντεμαν

Ο Καρλ Λούις Φέρντιναντ φον Λίντεμαν (Carl Louis Ferdinand von Lindemann, 12 Απριλίου 1852 – 6 Μαρτίου 1939) ήταν Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για την απόδειξή του (δημοσιεύθηκε το 1882), ότι ο π είναι υπερβατικός αριθμός, δηλαδή δεν είναι ρίζα κάποιας μη-μηδενικής πολυωνυμικής εξισώσεως (πολυωνύμου) με συντελεστές ρητούς αριθμούς.

 Ο Λίντεμαν γεννήθηκε στο Αννόβερο, τότε πρωτεύουσα του ομώνυμου βασιλείου. Ο πατέρας του, που επίσης ονομαζόταν Φέρντιναντ, δίδασκε νεότερες γλώσσες σε ένα γυμνάσιο της πόλεως, ενώ η μητέρα του, Εμιλίε Κρούσιους (Emilie Crusius), ήταν κόρη του διευθυντή του γυμνασίου. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στο Σβερίν, όπου ο νεότερος Φέρντιναντ πήγε σχολείο. Αργότερα σπούδασε μαθηματικά στα Πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν, του Ερλάνγκεν και του Μονάχου. Στο Ερλάνγκεν πήρε διδακτορικό, υπό την επίβλεψη του Φέλιξ Κλάιν, με θέμα τις μη ευκλείδειες γεωμετρίες. Στη συνέχεια ο Λίντεμαν δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ και στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ. Κατά τη θητεία του στο δεύτερο, εκπόνησε την απόδειξη ότι ο π είναι υπερβατικός αριθμός (Θεώρημα Λίντεμαν-Βάιερστρας). Μετά το Φράιμπουργκ, ο Λίντεμαν μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Καίνιγκσμπεργκ. Εκεί ο Λίντεμαν υπήρξε ο επιβλέπων καθηγητής για τις διδακτορικές διατριβές των μαθηματικών Ντάβιντ Χίλμπερτ, Χέρμαν Μινκόφσκι και Άρνολντ Σόμμερφελντ. Το 1882 ο Λίντεμαν δημοσίευσε την εργασία για την οποία είναι κυρίως γνωστός, την απόδειξη της υπερβατικότητας του π. Οι μέθοδοί του ήσαν παρόμοιες με εκείνες που είχε εφαρμόσει εννέα χρόνια νωρίτερα ο Σαρλ Ερμίτ για να αποδείξει ότι ο αριθμός e, η βάση των φυσικών λογαρίθμων, είναι υπερβατικός. Πριν τη δημοσίευση της αποδείξεως του Λίντεμαν ήταν ήδη γνωστο ότι αν ο π ήταν υπερβατικός, τότε θα ήταν αδύνατο να τετραγωνισθεί ο κύκλος με κανόνα και διαβήτη. Το αρχαίο αυτό ζήτημα βρήκε έτσι την οριστική απάντησή του. O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «Φέρντιναντ φον Λίντεμαν», MacTutor History of Mathematics archive, University of St Andrews, http://www-history.mcs.st-andrews.ac.uk/Biographies/Lindemann.html . Lindemann, F.: Η απόδειξη της υπερβατικότητας του π, Mathematische Annalen, τόμος 20 (1882), σσ. 213-225
Μπολέσλαφ του Ντόμπζινι

Ο Μπολέσλαφ, πολωνικά: Bolesław (1303/6 - 1 Οκτωβρίου 1327/12 Μαρτίου 1329, μάλλον το 1328) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-27) και της Βέντσιτσα (1327-).

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. Ίσως έλαβε το όνομα τού εξαδέλφου τού πατέρα του, τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα τού Πουότσκ. Δεν κυβέρνησε ποτέ μόνος του· όταν απεβίωσε ο πατέρας του, ήταν υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ. Από το 1316 έμεινε υπό την κηδεμονία τού δευτερότοκου (και μόνου επιζώντα) αδελφού του Βλάντισλαφ τού κυφού, με τον οποίο εξέδιδαν μαζί έγγραφα από το 1322. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές με τη μητέρα και τον αδελφό του σε έγγραφο τού 1316, που εκδόθηκε από τον Φλοριάν Λάσκαρι επίσκοπο τού Πουότσκ και αφορά την πληρωμή τού φόρου της δεκάτης. Το 1323 μαζί με τον αδελφό του ίδρυσαν νοσοκομείο για το Τάγμα τού Παναγίου Τάφου στο Ρίπιν. Η τελευταία αναφορά του σε πηγές είναι η 20ή Μαρτίου 1326. K. Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Poznań – Wrocław 2001, p. 180. The same date of birth is provided by S. A. Sroka: Bolesław, [in:] K. Ożóg, S. Szczur (ed.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Kraków 1999, p. 244; O. Balzer: Genealogia Piastów, Kraków 1895, p. 364.
Τίμκο Πάντουρα

Ο Τιμκό Παντούρα (ουκραν. Тимко Падура, πολων. Tomasz Padurra) ήταν Ουκρανός / Πολωνός ποιητής και συνθέτης. Ήταν απόγονος μιας οικογένειας ευγενών, πράγμα που επηρέασε την ψυχοσύνθεσή του. Ως Πολωνός πατριώτης, επέμενε στην ανάγκη ενός κοινού αγώνα Πολωνών και Ουκρανών για ανεξαρτησία. Ήταν Κοζάκος τραγουδιστής και διέδιδε την ουκρανική λαογραφία και μουσική.

 Γεννήθηκε στο χωριό Ιλλιντσί του Κιέβου. Ο πατέρας του ήταν κομισάριος. Μετά την αποφοίτηση του από το ενοριακό σχολείο του Ιλλίντσι και το Γυμνάσιο του Βίνιτσα το 1820, εισήχθηκε στο Λύκειο του Κρέμενετς, από όπου τέλειωσε τις σπουδές του το 1825. Στις αρχές του 1825, ο Παντούρα έλαβε μέρος σε συνέλευση της Πολωνικής Πατριωτικής Νεολαίας (Narodowe Towarystwo Patriotyczne) και συνεργάστηκε με Δεκεμβριστές στο Ζζιτόμιρ. Στη συνέλευση, μεταξύ άλλων θεμάτων, συζητήθηκε το θέμα μιας ανεξάρτητης Ουκρανίας ('Μικρή Ρωσία')- ο Παντούρα ήταν ομιλητής σε αυτό το θέμα. Ζούσε ως κάτοικος ποιητής στα κτήματα μεγιστάνων. Συμμετείχε στην εξέγερση του Νοέμβρη του 1830-1831 για την αποφυλάκιση του φίλου του Βάτσλαβ Ζζέβσκι, στον οποίο είχε αφιερώσει ένα ποίημα, το χρυσό γένι. Το 1832, ο Παντούρα φυλακίστηκε από τις αρχές του τσάρου. Μετά την αποφυλάκιση του, έζησε στο κτήμα του στη Μάχνιβκα και εργάστηκε ως δάσκαλος. Έλαβε μέρος στο Πανσλαβικό Κογκρέσο της Πράγας του 1848 ως εκπρόσωπος της Πολωνίας. Ο Παντούρα δήλωνε στα έργα του θαυμαστής του κοζακικού πολεμικού πνεύματος. Έγραψε στα πολωνικά το Hej sokoły και μετέφρασε στα ουκρανικά το πολωνικό ποίημα του Άνταμ Μικίεβιτς 'Κόνραντ Βάλλενροντ'. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tymko Padura στο Wikimedia Commons
True North

To True North είναι το δέκατο έκτο άλμπουμ του πανκ ροκ συγκροτήματος Bad Religion. Κυκλοφόρησε στις 22 Ιανουαρίου του 2013 από την Epitaph Records. To άλμπουμ γράφτηκε μετά το τέλος της περιοδείας του άλμπουμ The Dissent of Man.Η ηχογράφηση κράτησε από τον Ιούλιο μέχρι τον Αύγουστο του 2012.Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Joe's House of Compression, το στούντιο ηχογράφησης του παραγωγού Τζο Μπαρέσσι. Τα singles που βγήκαν από το άλμπουμ ήταν τα "True North" και "Fuck You". Το άλμπουμ έχει πάρα πολύ καλές κριτικές και έφτασε στο #19 του Billboard 200. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας που έφτασε στο Τοπ 20.1

 1. "True North" Γκράφφιν 1:56 2. "Past Is Dead" Γκράφφιν 2:39 3. "Robin Hood in Reverse" Γκούρεβιτζ 2:53 4. "Land of Endless Greed" Γκράφφιν 1:53 5. "Fuck You" Γκράφφιν 2:14 6. "Dharma and the Bomb" Γκούρεβιτζ 2:00 7. "Hello Cruel World" Γκούρεβιτζ 3:50 8. "Vanity" Γκούρεβιτζ 1:01 9. "In Their Hearts Is Right" Γκράφφιν 1:59 10. "Crisis Time" Γκράφφιν 2:39 11. "Dept. of False Hope" Γκούρεβιτζ 2:40 12. "Nothing to Dismay" Γκράφφιν 2:07 13. "Popular Consensus" Γκράφφιν 1:53 14. "My Head Is Full of Ghosts" Γκούρεβιτζ 1:46 15. "The Island" Γκράφφιν 1:28 16. "Changing Tide" Γκράφφιν 2:23 Συνολική διάρκεια: 36:17 Greg Graffin – Φωνή Brett Gurewitz – κιθάρα, φωνητικά, φωνή στο "Dharma and the Bomb" Brian Baker – κιθάρα Greg Hetson – κιθάρα Jay Bentley – μπάσο, φωνητικά Brooks Wackerman – ντραμς "Fuck You" Κυκλοφορία: 6 Νοεμβρίου 2012 "True North" Κυκλοφορία: 18 Δεκεμβρίου 2012 Κριτική στο AllMusic
Σαυροποσειδώνας

Ο Σαυροποσειδώνας (Sauroposeidon) ήταν ένα τεράστιο σαυρόποδο της Πρώιμης Κρητιδικής περιόδου, συγγενικό με το Βραχιόσαυρο. Θεωρείται ο ψηλότερος δεινόσαυρος που υπήρξε ποτέ, και ένας από τους μεγαλύτερους. Με το τρομερό ύψος των 16 μέτρων, μάλλον θα μπορούσε να φτάσει στις κορυφές κάθε δέντρου για να τραφεί. Ο Σαυροποσειδώνας ήταν από τα τελευταία μεγάλα σαυρόποδα που έζησαν στη Βόρεια Αμερική.

 Ο Σαυροποσειδώνας ήταν κλασσικό μέλος των βραχιονοσαυρίδων: τεράστιος, με μακρύ, όρθιο λαιμό και μεγαλύτερα μπροστινά από πίσω πόδια. Λίγοι σπόνδυλοι έχουν βρεθεί, κυρίως αυχενικοί μήκους 1,5 μέτρου. Λόγω της έλλειψης απολιθωμάτων , δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το μέγεθός του. Εικάζεται πως είχε 25-34 μέτρα μήκος και 40-60 τόνους βάρος, κάνοντάς τον έναν από τους μεγαλύτερους δεινόσαυρους που έζησαν ποτέ. Ο Σαυροποσειδώνας ανακαλύφθηκε το 1994 από τον ερασιτέχνη κυνηγό απολιθωμάτων Μπόμπυ Κρις κατά τύχη στην πολιτεία Οκλαχόμα, κοντά σύνορα με το Τέξας. Οι σπόνδυλοί του ήταν τόσο μεγάλοι, που αρχικά έδωσε την εντύπωση πως ήταν μέρη ενός απολιθωμένου δάσους. Όμως το 1999 έγινε αποκατάσταση των οστών από ένα μεταπτυχιακό φοιτητή του Dr. Cifelli του Μουσείου Φυσικής ιστορίας της Οκλαχόμα. Μόλις έγινε αντιληπτή η σημασία της ανακάλυψης ανακοινώθηκε ένα δελτίο τύπου και το 2000 έγινε επίσημη δημοσίευση στο περιοδικό Journal of Vertebrate Paleontology. Μέχρι το 2012 στο γένος Σαυροποσειδώνας είχαν προστεθεί και άλλα απολιθώματα που ήταν γνωστά επί δεκαετίες με άλλα ονόματα.
Βδεογαλή

Η Βδεογαλή (Bdeogale) είναι ένα γένος με τρία είδη μαγκούστων που ζουν στα βροχερά δάση της κεντρικής και δυτικής Αφρικής. Είναι ζώο κυρίως χερσαίο και εντομοφάγο.

 Δασύουρη μαγκούστα, Bdeogale crassicauda - Κένυα και Τανζανία Μαγκούστα του Τζάκσον, Bdeogale jacksoni - Κένυα, Τανζανία και Ουγκάντα Μαυροπόδαρη μαγκούστα, Bdeogale nigripes - Ανγκόλα, Καμερούν, Δημοκρατία του Κονγκό, Ισημερινή Γουινέα, Γκαμπόν, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και ΝιγηρίαΗ δασύουρη μαγκούστα του Σοκόκε, Bdeogale omnivora, αντιμετωπίζεται κάποιες φορές ως υποείδος του B. crassicauda, αλλά αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστό είδος από την IUCN. Η Κόκκινη Λίστα της IUCN κατατάσσει το B. jacksoni ως εύτρωτο και το B. crassicauda ως κινδυνεύον, λόγω κυρίως της καταστροφής του φυσικού τους περιβάλλοντος.
Νίκος Χαλκίδης

Ο Νίκος Χαλκίδης είναι παλαίμαχος διεθνής Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 7 Απριλίου 1960. Αγωνίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ποδοσφαιρικής του καριέρας με τη φανέλα του Πανιωνίου. Σημείωσε 298 συμμετοχές και 2 τέρματα στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας με τις φανέλες του Πανιωνίου και του Εθνικού Πειραιώς. Διακρινόταν για την ταχύτητά του και την μαχητικότητά του.

 Ο Νίκος Χαλκίδης αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού και του λίμπερο. Έπαιξε στην ομάδα του Πανιώνιου από το 1977 ως ημιεπαγγελματίας κι από το καλοκαίρι του 1978 ως το Δεκέμβριο του 1988 ως επαγγελματίας. Ήταν μέλος της ομάδας του Πανιωνίου που κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος του 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Μετείχε στην ομάδα που έπαιξε δύο συνεχόμενες σεζόν (1983 και 1984) σε αγώνα μπαράζ για τη σωτηρία της, αλλά και στην αναγεννημένη ομάδα της πενταετίας 1984-1989, που τερμάτισε δυο φορές στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος εξασφαλίζοντας μια θέση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1988. Επίσης, έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου το 1988, όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟ με σκορ: 1-3, 1-0. Στην ιστορία έμεινε το σουτ με ανάποδο ψαλίδι που επιχείρησε στο τελευταίο λεπτό του δεύτερου αγώνα στη Νέα Σμύρνη, στο γάμα της εστίας του Παναθηναϊκού. Όλη η κερκίδα ετοιμάστηκε να πανηγυρίσει το γκολ που θα έδινε την πρόκριση αλλά απέκρουσε ο Νίκος Σαργκάνης με εκπληκτική εκτίναξη, μία από τις καλύτερες της καριέρας του. Το Δεκέμβριο του 1988 αποχώρησε πικραμένος από τον Πανιώνιο, στην ουσία οδηγήθηκε στην αποχώρηση από τη νέα διοίκηση. Ακολούθως αγωνίστηκε στον Εθνικό Πειραιώς. Ο Νίκος Χαλκίδης υπήρξε μία φορά διεθνής με την εθνική ομάδα. Αγωνίστηκε στο εντός έδρας φιλικό παιχνίδι με τη Σοβιετική Ένωση (σκορ 0-2) στις 10/3/1982, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 75΄. Επίσης, υπήρξε παίκτης της Εθνικής Ελπίδων. Κύπελλο Ελλάδος (1): 1979. "Όλα για το ποδόσφαιρο '91. Τρίτομο ΑΛΜΑΝΑΚ", περ. ΕΙΚΟΝΕΣ, 1991. "Νίκος Χαλκίδης: Γεννημένος μαχητής", Πανιώνιος Κόσμος, φ. 17 (25/4/2009), σελ. 14. http://dewapokeronline99.com/
Τομάς Μπεράρ

Ο Τομάς Μπεράρ (Διεθνώς: Thomas Bérard ή Béraud ή Bérault) ήταν ο 20ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού, από το 1256 έως τον θάνατό του το 1273.

 Έγραψε πολλές επιστολές προς τον βασιλιά Ερρίκο Γ΄ της Αγγλίας περιγράφοντας την άθλια κατάσταση στους Αγίους Τόπους. Ξεκίνησε τη συνεργασία με τα Τάγματα των Ιωαννιτών Ιπποτών και των Τεύτονων Ιπποτών, παρ' ότι προηγουμένως υπήρξε μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ τους. Ο Μπεράρ απέστειλε μηνύματα στον Πάπα ζητώντας βοήθεια για την απόκτηση των Αγίων Τόπων και ο Πάπας απάντησε κάνοντας έκκληση για μια όγδοη Σταυροφορία, η οποία δεν έγινε ποτέ, καθώς μετά την απώλεια του Κρακ των Ιπποτών από τους Ιωαννίτες Ιππότες το 1271, συμφωνήθηκε μια δεκαετή ανακωχή μεταξύ των Χριστιανών και των Μουσουλμάνων.Σύμφωνα με το «Το Χρονικό» του Ναΐτη της Τύρου, ο Μπεράρ πέθανε στις 25 Μαρτίου 1273. Addison, Charles Greenstreet (2015) [1842]. The History of the Knights Templar. CreateSpace IPP. ISBN 978-1-5059-2025-3. Read, Piers Paul (1999). The Templars. London: Weidenfeld & Nicolson. ISBN 0-2978-4267-6.
Νέλλυ Κοράντι

Η Νέλλυ Κοράντι (ιταλικά: Nelly Corradi, 16 Δεκεμβρίου 1914-16 Απριλίου 1968) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια της Όπερας. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το έκανε το 1934 στην ταινία του Μαξ Όφιλς Everybody's Woman.

 Θαμπωμένα Φώτα (1934) Η Γυναίκα του Καθενός (1934) Il Torrente (1937) La zia smemorata (1940) Headlights in the Fog (1942) Measure for Measure (1943) The Barber of Seville (1947) The Legend of Faust (1949) The Force of Destiny (1950) The Count of Saint Elmo (1950) Puccini (1953) House of Ricordi (1954) Βιογραφία της Νέλλυ Κοράντι στην IMDb
Φρανσουά ντυ Σουέ

Ο Φρανσουά ντυ Σουέ (γαλλικά: François du Souhait) (μεταξύ 1570 και 1580 - 1617) ήταν Γάλλος συγγραφέας (μεταφραστής, πεζογράφος, ποιητής, σατιρικός, ηθικός φιλόσοφος) στα τέλη του 16ου και στις αρχές του 17ου αιώνα με καταγωγή από το δουκάτο της Λωρραίνης.

 Ο Φρανσουά ντυ Σουέ γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια στην περιοχή της Καμπανίας. Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του. Μεταξύ 1600 και 1605 εργάστηκε ως γραμματέας του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και αργότερα του Ερρίκου Β', δούκα της Λωρραίνης (από το 1608), και αρκετά από τα έργα του είναι αφιερωμένα σε υψηλόβαθμα μέλη της αυλής της Λωρραίνης, όπως στην πριγκίπισσα Αικατερίνη της Λωρραίνης, στον Φρανσουά ντε Μπασομπιέρ κλπ. Ο Ντυ Σουέ έζησε για πολλά χρόνια στη Γαλλία, αλλά φαίνεται ότι εξορίστηκε το 1614 λόγω της συμμετοχής του σε μια σκανδαλώδη σατιρική ποιητική συλλογή. Θεωρείται ότι όταν βρισκόταν στη Γαλλία σύχναζε στον λογοτεχνικό κύκλο γύρω από τη Μαργαρίτα της Γαλλίας. Ο Ντυ Σουέ ήταν ο συγγραφέας επτά μυθιστορημάτων, μιας συλλογής διηγημάτων (για τα οποία είναι σήμερα πιο γνωστός ), μιας συλλογής ποιημάτων, ενός βουκολικού έργου, μιας τραγωδίας σε 5 πράξεις, μιας μετάφρασης της Ιλιάδας και αρκετών έργων ηθικής και διδακτικής φιλοσοφίας. Από τα επτά μυθιστορήματά του, μόνο τα δύο πρώτα του φαίνεται να είχαν κάποια εμπορική επιτυχία (τέσσερις εκδόσεις το καθένα, στο Παρίσι και στη Λυών). Ως μυθιστοριογράφος, τα πρώτα έργα του κατατάσσονται στην ίδια παράδοση του «αισθηματικού μυθιστορήματος» με τους συγγραφείς Αντουάν ντε Νερβέζ και Νικολά ντεζ Εσκυτώ, αν και ο Ντυ Σουέ διαφέρει από αυτούς τους συγγραφείς τόσο στο περιεχόμενό του (παρουσιάζει ένα πολύ λιγότερο εξιδανικευμένο πορτρέτο του έρωτα και περιλαμβάνει περιστασιακά σατιρικά και ρεαλιστικά στοιχεία) και στο μερικές φορές αμήχανο ύφος του. Όπως και αυτοί οι άλλοι συγγραφείς, στα μεταγενέστερα έργα του ο Ντυ Σουέ απομακρύνθηκε από το αισθηματικό μυθιστόρημα προς το περιπετειώδες μυθιστόρημα με βουκολικά στοιχεία. Η χρήση του προφορικού λόγου και η σατιρική του πλευρά είναι πιο εμφανή στη συλλογή διηγημάτων του Histoires comiques ou entretiens facetieux (Κωμικές ιστορίες ή περίεργες συνομιλίες) (Παρίσι, 1612). Τα επτά μυθιστορήματα του Ντυ Σουέ είναι: Les amours de Poliphile et de Mellonimphe (Λυών, 1599), (Παρίσι, 1600), (Λυών, 1605), (Λυών, 1610) Les amours de Palemon, suitte de Poliphile (Λυών, 1599), (Παρίσι, 1600), (Λυών, 1602), (Λυών, 1605) Les amours de Glorian et d'Ismene (Παρίσι, 1600) Les Proprietez d'amour et les propretez des amans, contenant une histoire des amours de Filine et de Polymante (Παρίσι, 1601) Les Chastes Destinees de Cloris ou le Roman des histoires de ce temps (Παρίσι, 1609) Le Romant d’Anacrine, où sont representes plusieurs Combats, Histoires veritables & Amoureuses (Παρίσι, 1613) Le Romant de Gloriande, ou suitte du roman d’Anacrine, où sont continuees les Histoires du premier volume: Avec plusieurs autres nouvelles et force belles avantures (Παρίσι, 1613), (Παρίσι, 1630). Κατάλογος των έργων του Ντυ Σουέ Γαλλική λογοτεχνία του 17ου αιώνα
Οίκος του Βαλουά-Ανζού

Ο Οίκος του Βαλουά-Ανζού, γαλλ. Maison de Valois-Anjou, ήταν ένας ευγενής Οίκος που ήταν πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βαλουά, που και αυτός ήταν κλάδος του Οίκου των Καπετιδών.

 Το 1350 ο Ιωάννης Β΄ των Βαλουά έγινε βασιλιάς της Γαλλίας. Η από τον πατέρα του γιαγιά του Μαργαρίτα ήταν κόμισσα του Ανζού (και του Μαιν) και πρεσβύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης, από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού. Την κομητεία του Ανζού κληρονόμησε ο πατέρας του Φίλιππος ΣΤ΄ και μετά ο ίδιος. Το 1360 την παραχώρησε στον δευτερότοκο γιο του Λουδοβίκο Α΄, που έτσι έγινε ο ιδρυτής του Οίκου των Βαλουά-Ανζού. Το 1382 απεβίωσε η δεύτερη εξαδέλφη τού Ιωάννη Β΄, η Ιωάννα Α΄ της Νάπολης, αλλά πιο πριν, αν και υπήρχαν κοντινοί συγγενείς της από τον Οίκο Καπετιδών-Ανζού, όπως π.χ. οι Ανζού-Δυρραχίου, αυτή είχε υιοθετήσει τον Λουδοβίκο Α΄ ως μέλλοντα βασιλιά της Νάπολης. Όταν απεβίωσε η Ιωάννα Α΄, οι Ανζού-Δυρραχίου κατέλαβαν τη Νάπολη, αλλά ο Λουδοβίκος Α΄ κατέλαβε την Προβηγκία και τη Νάπολη (1389-99). Το 1435 εξέλιπε ο τελευταίος των Ανζού-Δυρραχίου και οι Βαλουά-Ανζού εγκαταστάθηκαν στη Νάπολη, αλλά το 1442 τους εκτόπισε ο διεκδικητής της Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας. Ο Ρενέ, τελευταίος των Βαλουά-Ανζού, απεβίωσε το 1480 και η κομητεία του Ανζού επέστρεψε στο Γαλλικό στέμμα. Το 1472 απεβίωσε ο Κάρολος κόμης του Μαιν και της Προβηγκίας, και το Μαιν και η Προβηγκία επέστρεψαν επίσης στο Γαλλικό στέμμα. Η κόρη του Ρενέ, η Γιολάντα δούκισσα της Λωρραίνης συνέχισε να διεκδικεί το βασίλειο της Νάπολης, πράγμα που συνέχισαν και οι απόγονοί της δούκες της Λωρραίνης. Μάλιστα ο δισεγγονός της Φραγκίσκος Α΄ δούκας της Λωρραίνης, κατά τους Ιταλικούς Πολέμους (1551-59) μεταξύ των Βαλουά και των Αψβούργων, οδήγησε Γαλλικό στρατό εναντίον της Νάπολης, αλλά χωρίς επιτυχία.
Αετόμορφα

Τα Αετόμορφα είναι τάξη αρπακτικών πτηνών που περιλαμβάνει τους αετούς, τους γύπες, τις βαρβακίνες και τα σαΐνια. Περιλαμβάνει 3 οικογένειες και τα είδη αυτά εξαπλώνονται σε όλο τον κόσμο πλην της Ανταρκτικής.

 Τα αετόμορφα διακρίνονται κυρίως από το μεσαίο και μεγάλο μέγεθός τους, τα μεγάλα γαμψά νύχια και τις μεγάλες φαρδιές φτερούγες. Όλα τα είδη κυνηγούν την λεία τους. Εκτός από τους γύπες που τρέφονται μόνο με κουφάρια. Τα θηλυκά είναι κάπως μεγαλύτερα μερικές φορές από τα αρσενικά, πράγμα το οποίο αποτελεί τον μοναδικό φυλετικό διμορφισμό. Στην Ελλάδα συναντώνται 2 οικογένειες και 28 είδη: οικογένεια Αετίδες (Accipitridae)Σφηκιάρης (Pernis apivorus) Έλανος (Elanus caeruleus) Τσίφτης (Milvus migrans) Ψαλιδιάρης (Milvus milvus) Θαλασσαετός (Haliaaetus albicilla) Γυπαετός (Gypaetus barbatus) Ασπροπάρης (Neophron percnopterus) Όρνιο (Gyps fulvus) Μαυρόγυπας (Aegypius monachus) Φιδαετός (Circaetus gallicus) Καλαμόκιρκος (Circus aeruginosus) Βαλτόκιρκος (Circus cyaneus) Στεπόκιρκος (Circus macrourus) Λιβαδόκιρκος (Circus pygargus) Διπλοσάινο (Accipiter gentilis) Τσιχλογέρακο (Accipiter nisus) Σαΐνι (Accipiter brevipes) Γερακίνα (Buteo buteo buteo) Αετογερακίνα (Buteo rufinus) Χιονογερακίνα (Buteo lagopus) Κραυγαετός (Aquila pomarina) Στικταετός (Aquila clanga) Στεπαετός (Aquila nipalensis) Βασιλαετός (Aquila heliaca) Χρυσαετός (Aquila chrysaetos) Σταυραετός (Hieraaetus pennatus) Σπιζαετός (Hieraaetus fasciatus)οικογένεια Πανδιονίδες (Pandionidae)Ψαραετός (Pandion haliaetus) Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία Ζωοποικιλία