IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανδρέας Λαγωνικάκης

Ο Ανδρέας Λαγωνικάκης (γενν. 1972) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε με επιτυχία στον Πανιώνιο, στον ΠΑΟ και στη Ραπίντ Βιέννης. Ήταν μεσοεπιθετικός αλλά είχε την ικανότητα να αγωνίζεται µε επιτυχία σε πολλές θέσεις αποτελώντας ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε προπονητή του καθώς µπορούσε να προσφέρει πολλές λύσεις.

 Ο Ανδρέας Λαγωνικάκης γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1972 στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του στον Κεραυνό Κερατέας, με τον οποίο αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική τη σεζόν 1989-90. Πήγε στον Πανιώνιο την περίοδο 1990-91 και έµεινε στη Νέα Σμύρνη µέχρι το 1994. Στην πρώτη σεζόν είχε μόνο 5 συµµετοχές αλλά την επόµενη καθιερώθηκε στην πρώτη οµάδα και έπαιξε σε 29 αγώνες (5 γκολ). Στην τρίτη σεζόν είχε 22 συµµετοχές και 5 γκολ ενώ την τελευταία χρονιά στον Ιστορικό (1993-94) είχε 30 συµµετοχές και 7 γκολ. Ως παίκτης του Πανιωνίου κλήθηκε και αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων και στην Ολυμπιακή ομάδα. Τις περιόδους 1994-95 ως 1998-99 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό. Ήταν βασικός και είχε 111 συµµετοχές και 6 γκολ. Ακολούθως συνέχισε την καριέρα του στο εξωτερικό και έγινε ο πρώτος Έλληνας παίκτης που αγωνίστηκε στην Αυστρία, στη Ραπίντ Βιέννης. Εκεί έµεινε για τρία χρόνια: 1999-2000 ως 2001-02. Στο διάστηµα αυτό είχε 80 συµµετοχές και πέτυχε 8 γκολ. Υπήρξε βασικό στέλεχος της οµάδας της Βιέννης και η απόδοση του κυµαινόταν σε υψηλά επίπεδα. Το 2002 επέστρεψε στη Νέα Σμύρνη, στον Πανιώνιο, στον οποίο διατέλεσε αρχηγός. Έκλεισε την επαγγελµατική του καριέρα στους κυανερύθρους τη σεζόν 2004-05. Τη νέα περίοδο της παρουσίας του στον Πανιώνιο είχε 23 συµµετοχές και 2 γκολ την πρώτη σεζόν, 12 ματς και 2 γκολ τη δεύτερη και την τελευταία 11 συµµετοχές. Ο επίλογος της ποδοσφαιρικής του καριέρας γράφτηκε στον Κεραυνό Κερατέας, όπου αγωνίστηκε ως το 2007-08. Εργάστηκε στο τμήμα scouting του Πανιωνίου την περίοδο 2010-11, ενώ υπήρξε για μια πενταετία (2013-18) στέλεχος των Ακαδημιών του Παναθηναϊκού, αλλά και μέλος του τμήματος scouting της πρώτης ομάδας. Τώρα εργάζεται ως ανιχνευτής ταλέντων (σκάουτερ) στην ΑΕΚ. Βασίλης Κιντής, "Ανδρέας Λαγωνικάκης", Πανιώνιος Κόσμος, φ. 14 (28/3/2009), σελ. 4. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Γιαμσήντ Ουσμόνοβ

Ο Γιαμσήντ Ουσμόνοβ (τατζίκ Ҷамшед Усмонов, αγγλ. Jamshed Usmonov) (1965 στην Αστ) είναι κορυφαίος σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος του κινηματογράφου από το Τατζικιστάν. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ντουσάνμπε και στην Σχολή Σκηνοθεσίας της Μόσχας.

 Βραβείο FIPRESCI στο London Film Festival του 2002. 1998 "Flight of the Bee" 2002 "Angel on the Right" 2006 "To get to Heaven First You Have to Die" Angel On The Right, Uktamoi Miyasarova, Maruf Pulodzoda, Kova Tilavpur, σκηνοθεσία Jamshed Usmonov, έκδοση 2005, EAN 5-023965-352422, Σελίδα IMDb Kiarostami's "Friend's home" brought me back to cinema (An interview with Jamshid Usmanov) (in Persian)
Κοινότητα Μουρνιών Λασιθίου

Η Κοινότητα Μουρνιών είναι κοινότητα του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μουρνιές.

 Εκτός από τον έδρα της, η Κοινότητα Μουρνιών περιλαμβάνει και τον οικισμό Άνω Σύμη, αλλά χωρίς άμεσο σύνδεσμο, διότι ενδιάμεσα εκτείνεται η Κοινότητα Ρίζης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άνω Σύμη, η (32) Μουρνιές, οι (105)Συνολικά η κοινότητα έχει 137 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Δαμασκηνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μουρνιών.
Κλάουδιο Κανίγια

Ο Κλάουδιο Πολ Κανίγια (Claudio Paul Caniggia, προφέρεται στα ισπανικά Κλάουδιο Κανίχια ή Κλάουδιο Κανίγια και στα ιταλικά Κλάουντιο Κανίτζια: ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ˈklauðjo kaˈnixia]), είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και έχει λάβει μέρος σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα με την Εθνική Αργεντινής το 1990, το 1994 και το 2002 στο οποίο όμως δεν χρησιμοποιήθηκε.

 Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1967 στο Μπουένος Άιρες και αγωνιζόταν στην επίθεση. Έκανε μεγάλη καριέρα φορώντας μεταξύ άλλων τις φανέλες της Ρίβερ Πλέιτ ,της ΑΣ Ρόμα , της Μπενφίκα , της Μπόκα Τζούνιορς και της σκωτσέζικης Ρέιντζερς Γλασκώβης. Κρέμασε τα παπούτσια του το 2004 σε ομάδα του Κατάρ. Με την Εθνική Αργεντινής αγωνίστηκε 50 φορές από το 1987 μέχρι το 2002 και σημείωσε 16 τέρματα. Τρεμπλ (Πρωτάθλημα,Κύπελλο και Λιγκ Καπ Σκωτίας) με την Ρέιντζερς το 2003 Κόπα Αμέρικα με την Εθνική Αργεντινής το 1991 και το 1993 Κύπελλο Συνομοσπονδιών με την Εθνική Αργεντινής το 1992 Βιογραφία Argentine soccer
Μιάνα Μπέρινγκ

Η Μιάνα Μπέρινγκ (MyAnna Buring, γεννήθηκε ως Άννα Μαργκαρέτα Μι Ρανταπέα Anna Margaretha My Rantapää, 22 Σεπτεμβρίου 1979) είναι η Σουηδό-Αγγλίδα ηθοποιός, γνωστή για τους ρόλους της στο The Descent, Χαραυγή - Μέρος 1, Χαραυγή - Μέρος 2, Ripper Street, The Witcher και The Witcher 3: Wild Hunt - Blood and Wine .

 Γεννήθηκε στο Σούντσβαλ της Σουηδίας, αλλά μεγάλωσε στη Μέση Ανατολή. Παρακολούθησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αμερικανική Βρετανική Ακαδημία στο Μουσκάτ του Ομάν. Όταν έγινε 16 ετών, μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο και αποφοίτησε από την Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου το 2004. Τον Μάιο του 2017, γέννησε έναν γιο. Μιάνα Μπέρινγκ στην IMDb
Stranger In Us All

Stranger In Us All είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "BMG".

 Στα τέλη του 1993, ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ αποχώρησε από τους Deep Purple κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "The Battle Rages On". Ο λόγος της αποχώρησης ήταν οι συνεχείς διαφωνίες και διαμάχες του με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Ίαν Γκίλαν, ο οποίος είχε επανέλθει στο συγκρότημα το 1992, μετά από τριετή απουσία. Ο Μπλάκμορ δημιούργησε τους Rainbow με μία μορφή εντελώς διαφορετική από αυτήν την οποία είχαν όταν διαλύθηκαν, έντεκα χρόνια νωρίτερα. Στα φωνητικά προσέλαβε τον Σκώτο πρώην τραγουδιστή των La Paz, Ντούγκι Γουάιτ, στο μπάσο τον Αμερικάνο Γκρεγκ Σμιθ, στα πλήκτρα τον πρώην κιμπορντίστα της Ντόρο Πες, Πωλ Μόρις και στα τύμπανα τον Τζον Ο' Ράιλι. Ο νέος δίσκος κυκλοφόρησε στα τέλη Αυγούστου του 1995, γνωρίζοντας εμπορική επιτυχία, κυρίως, στα Σκανδιναβικά κράτη αλλά μπαίνοντας σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά τσαρτ εκτός από τη Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε ο μοναδικός στούντιο δίσκος των Rainbow ο οποίος όχι μόνο δεν ανέβηκε στο Top-20 αλλά δεν κατάφερε να μπει στη λίστα με τους πρώτους εκατό δίσκους. Μεγάλη ήταν η επιτυχία του "Stranger In Us All" στην Ιαπωνία, όπου ανέβηκε στο Top-10. Η πρώτη συναυλία του συγκροτήματος μετά από έντεκα χρόνια, δόθηκε τις 30 Σεπτεμβρίου 1995 στο "House of Culture", στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Μέχρι το τέλος της χρονιάς, ακολούθησε μία μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη και την Ιαπωνία. Η προώθηση του δίσκου συνεχίστηκε τον Ιούνιο του 1996, με τους Rainbow να περιοδεύουν στη Λατινική Αμερική, για να συνεχίσουν τον Ιούλιο στην Κεντρική Ευρώπη. Η πρώτη τους αμερικανική περιοδεία έλαβε μέρος από τις 20 Φεβρουαρίου μέχρι τις 19 Μαρτίου 1997, ενώ το συγκρότημα πραγματοποίησε την τελευταία του ζωντανή εμφάνιση στις 31 Μαΐου 1997 στο Έσμπιεργκ της Δανίας. Το καλοκαίρι του 1997, οι Rainbow διαλύθηκαν για δεύτερη και τελευταία φορά, με τον Μπλάκμορ να δημιουργεί τους Blackmore's Night μαζί με τη σύζυγο του, Κάντις Νάιτ. 1. Wolf to the Moon (Blackmore, White, Night) - 4:16 2. Cold Hearted Woman (Blackmore, White) - 4:31 3. Hunting Humans (Insatiable) (Blackmore, White) - 5:45 4. Stand and Fight (Blackmore, White) - 5:22 5. Ariel (Blackmore, Night) - 5:39 6. Too Late for Tears (Blackmore, White, Regan) - 4:50 7. Black Masquerade (Blackmore, White, Morris, Night) - 5:35 8. Silence (Blackmore, White) - 4:04 9. Hall of the Mountain King (Grieg arr. Blackmore, Night) - 5:34 10. Still I'm Sad (Smith, McCarty) - 5:22 Stranger In Us All (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Αυγούστου 1995 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Stranger In Us All" είχε την εξής μορφή:Ντούγκι Γουάιτ - φωνητικάΡίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσοΠωλ Μόρις - πλήκτραΓκρεγκ Σμιθ - μπάσοΤζον Ο' Ράιλι - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Επίσημο φαν κλαμπ των Rainbow Σουηδικά τσαρτ Ολλανδικά τσαρτ Νορβηγικά τσαρτ Φινλανδικά τσαρτ Γερμανικά τσαρτ Ιαπωνικά τσαρτ
Παναγιώτης Κρητικός

Ο Παναγιώτης Κρητικός του Νικολάου (1937- 5 Σεπτεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός επιστήμονας, οικονομολόγος, συγγραφέας και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής Β΄ Πειραιώς του ΠΑΣΟΚ από το 1977 έως το 2004 και αντιπρόεδρος της Βουλής από το 1981 έως το 2000 (μεταξύ 1993 και 2000, Α΄ αντιπρόεδρος).

 Γεννήθηκε το 1937 στον Γέρακα Λακωνίας αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (πτυχιούχος Νομικού και Οικονομικού Τμήματος) και στην τότε Πάντειο Σχολή Πολιτικών Επιστημών (σημερινό Πάντειο Πανεπιστήμιο). Ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, ως στέλεχος της Οργάνωσης Νέων Ενώσεως Κέντρου (ΟΝΕΚ) στην αρχή, και της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) στη συνέχεια. Συμμετείχε και στους δύο Ανένδοτους Αγώνες (1961-63 και 1965-67) και γνωρίστηκε προσωπικά τόσο με τον Γεώργιο όσο και με τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά την περίοδο εκείνη.Αμέσως μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, ο Παναγιώτης Κρητικός πέρασε στην αντιδικτατορική δράση και συμμετείχε στις αντιστασιακές οργανώσεις ΕΚΔΑ (Εθνικό Κίνημα Δημοκρατικής Αντίστασης), Ελληνική Αντίσταση (η οργάνωση του Αλέξανδρου Παναγούλη, με τον οποίο ο Κρητικός συνδεόταν φιλικά από τη νεολαία της Ένωσης Κέντρου) και τελικά στο ΠΑΚ Εσωτερικού. Συνελήφθη τρεις φορές και τελικά καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη από Έκτακτο Στρατοδικείο της χούντας, αφού προηγουμένως είχε κρατηθεί στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ το 1974, στην Κεντρική Επιτροπή του οποίου εκλεγόταν επί σειρά ετών. Από το 1977 μέχρι και το 2004 ήταν βουλευτής Β΄ Πειραιώς του Κινήματος, ενώ από το 1981 έως το 2000 χρημάτισε αντιπρόεδρος της Βουλής (μεταξύ 1993 και 2000, Α΄ αντιπρόεδρος). Διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος (1995-96 και 1997-98), καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής της Βουλής «Μνήμη Ελευθερίου Βενιζέλου». Έχει γράψει διάφορα πολιτικά βιβλία, μεταξύ των οποίων και το « Η Ρήξη: Ο Ανδρέας Παπανδρέου στη δεκαετία του '60», περίοδο την οποία ο Κρητικός θεωρεί ως την πιο καθοριστική στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του Α. Παπανδρέου. Ο Παναγιώτης Κρητικός εξέπνευσε στο Πειραϊκό Θεραπευτήριο Καστέλας, σε ηλικία 84 ετών, στις 5 Σεπτεμβρίου 2021. Στο συγγραφικό έργο του Παναγιώτη Κρητικού περιλαμβάνονται τα βιβλία: Των απελθόντων επιτύμβια (Λιβάνης, 1991) Γεώργιος Παπανδρέου: Αποφθέγματα, Κείμενα (Λιβάνης, 1993) Αντίσταση κατά της δικτατορίας 1967-1974 (Καλέντης, 1996) Στον ίσκιο του μεγάλου βράχου: Ωδές για τον Ανδρέα Παπανδρέου (Λιβάνης, 1997) Αμφίδρομες σκέψεις: για το χθες και το αύριο (Καλέντης, 1997) Η ώρα της νέας γενιάς (Προσκήνιο, 1998) Η Ρήξη: Ο Ανδρέας Παπανδρέου στη δεκαετία του '60 (Προσκήνιο, 1998) Η Απειλή (Καλέντης, 1999) Πριν όλα χαθούν (Προσκήνιο, 2002) Αναλογικό σύστημα και δημοκρατία με λιγότερο κράτος (Καλέντης, 2003) Που τελειώνει το ταξίδι σου; (Προσκήνιο, 2010) Σαντορίνη του χρησμού και του ονείρου (Ειδική Έκδοση Δήμου Θήρας, 2011) Προς τους νέους: Μανιφέστο εθνικής αυτογνωσίας και κοινωνικής συνείδησης (Καλέντης, 2012)
Αντόν Πουσκόφ

Ο Αντόν Αλεξάντροβιτς Πουσκόφ (ρωσικά: Антон Александрович Пушков‎· γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1988) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας .

 Ο Πουσκόφ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τη Βολαζίν-ΓΚΕΣ Βόλσκι το 2008 και παρέμεινε στην ομάδα μέχρι τα μέσα της περιόδου 2010–11. Στη συνέχεια, πήγε στη δεύτερη ομάδα της Κίμκι Μόσχας και αργότερα εντάχθηκε στην βασική ομάδα. Με την Κίμκι κέρδισε το Eurocup της περιόδου 2011–12 . Πήγε στην Κράσινιε Κρίλια κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2012-13 και κέρδισε μαζί τους το EuroChallenge της FIBA της περιόδου 2012-13. Ο Πουσκόφ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης το καλοκαίρι του 2015. Τον Ιούλιο του 2019 υπέγραψε νέο διετές συμβόλαιο με τη Ζενίτ. Ο Πουσκόφ υπέγραψε επέκταση δύο ετών με την ομάδα στις 21 Ιουλίου 2021. Ο Άντον Πούσκοφ στο eurobasket.com Ο Άντον Πούσκοφ στο euroleague.net
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1938-39

Το Κύπελλο Κύπρου 1938-39 ήταν η 5η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1938-39. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ για πρώτη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1938-39 συμμετείχαν οι 7 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1938-39. Διεξήχθη σε 4 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΛ και ο ΑΠΟΕΛ. Πριν το τελικό προέκυψε διαφωνία σχετικά με το στάδιο διεξαγωγής του. Αρχικά ο αγώνας ορίστηκε στις 2 Ιουλίου 1939 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (που ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ), στο οποίο διεξάγονταν όλοι οι τελικοί σύμφωνα με απόφαση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Η ΑΕΛ αρνείτο να αγωνιστεί και ζητούσε να οριστεί ο τελικός στο Στάδιο ΓΣΟ (έδρα της ΑΕΛ). Μετά από έντονες συνεδριάσεις της ΚΟΠ, οι οποίες διήρκεσαν δύο βδομάδες, αποφασίστηκε όπως πραγματοποιηθεί κλήρωση. Η κληρωτίδα ανέδειξε το Παλιό Γ.Σ.Π. ως στάδιο διεξαγωγής του τελικού. Ο τελικός διεξήχθη στις 16 Ιουλίου 1939 στο Παλιό Γ.Σ.Π.. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ με σκορ 3-1.Διαιτητής: Γιουσούφ Καπτάν ΑΕΛ: Λόλος Γεωργιάδης «Ππούρος», Μιχάλης Ξιούτας, Κώστας Σολέας, Βάσος Αϊβαλιώτης, Γιαννής Σάββα, Ελισσαίος Ελευθερίου, Πανίκος Αραδιπιώτης, Χρίστος Νικολάου «Ίτταλος», Κώστας Αϊβαλιώτης, Κώστας Τριμικλινιώτης, Δήμος Ανδρέου ΑΠΟΕΛ: Γιώργος Μουσκής, Ευγενής Σαμουήλ, Κώστας Καζάνος, Ανδρέας Καραμάνης, Κόκης Ρωσίδης, Σπύρος Πέτσας, Τάκης Αριστείδου, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Σωκράτης Γαβριηλίδης, Γιώργος Λαμπερτίδης, Λυκούργος Αρχοντίδης Σκόρερ: 23΄ 0-1 Λυκούργος Αρχοντίδης, 60΄ 1-1 Πανίκος Αραδιπιώτης, 63΄ 2-1 Πανίκος Αραδιπιώτης, 80΄ 3-1 Κώστας Τριμικλινιώτης «1938/39 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 37. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 82, 285. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1938-39
Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων (πραίτωρ)

Ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρων (85 - 33 π.Χ.) ήταν πολιτικός, που έζησε κατά τον τελευταίο αιώνα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Έγινε πραίτωρ το 42 π.Χ.. Ήταν ο πρώτος σύζυγος της Λιβίας Δρουσίλλας, την οποία αναγκάστηκε να διαζευθεί το 38 π.Χ., ώστε αυτή να παντρευτεί τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο.

 Ήταν μέλος τού δημοκρατικού γένους των Κλαυδίων της Ρώμης. Ήταν απόγονος τού Τιβερίου Κλαυδίου Νέρωνα υπάτου το 202 π.Χ., ο οποίος ήταν εγγονός τού Αππίου Κλαυδίου Καίκου τιμητή (censor) το 312 π.Χ.. Ο Νέρων ήταν γιος τού Δρούσου Κλαυδίου Νέρωνα Α΄· η μητέρα του ήταν επίσης απόγονος τού Κλαυδίου γένους. Ο πατέρας του υπηρέτησε υπό τον Πομπήιο το 67 π.Χ., πολεμώντας ενάντια της πειρατικής απειλής. Ο Δρούσος έγινε γνωστός, όταν πρότεινε την καταδίκη των μελών της Β΄ Συνωμοσίας τού Κατιλίνα. Η αδελφή τού Νέρωνα, η Κλαυδία, παντρεύτηκε τον Κουίντο Βολούσιο έπαρχο (prefect) της Κιλικίας. Νυμφεύτηκε τη Λιβία Δρουσίλλα, κόρη τού Μάρκου Λιβίου Δρούσου Κλαυδιανού και είχε τέκνα: Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος 42 π.Χ.-37 π.Χ., Αυτοκράτορας. Νέρων Κλαύδιος Δρούσος 38 π.Χ.-9 π.Χ., στρατηγός εναντίον των Γερμανών. Γιοί του ήταν: Γερμανικός, πατέρας των: Γάιου Καλιγούλα, Αυτοκράτορας. Αγριππίνας της Νεότερης, μητέρα τού Νέρωνα, Αυτοκράτορα. Κλαύδιος, Αυτοκράτορας. Suetonius, The Twelve Caesars, Tiberius & Claudius
Κλαυδία των Μεδίκων

Η Κλαυδία, ιταλ. Claudia (4 Ιουνίου 1604 - 25 Δεκεμβρίου 1648) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Ουρμπίνο και μετά αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Χριστίνας, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης. Παντρεύτηκε πρώτα το 1620 τον Φεντερίκο-Ουμπάλντο ντελλα Ρόβερε δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνο: Βικτώρια 1622-1694, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης.Το 1623 απεβίωσε ο Φεντερίκο-Ουμπάλντο και η Κλαυδία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Λεοπόλδο Ε΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας και είχε τέκνα: Φερδινάνδος-Κάρολος 1628-1662, αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας. Ισαβέλλα-Κλάρα 1629-1685, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουας. Σιγισμούνδος-Φραγκίσκος 1630-1665, επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ, Γκουρκ & Τρεντ. Παραιτήθηκε για να διαδεχθεί τον αδελφό του ως αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας. Μαρία-Λεοπολδίνα 1632-1649, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Γ΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Medici, Claudia de (1604–1648)". Encyclopedia.com. Retrieved 2019-01-02. "Claudia de' Medici, Arch Duchess of Austria-Tyrol". Kleio.org.
Πρωτάθλημα γκολφ PGA

Το πρωτάθλημα γκολφ PGA (PGA Championship) αποτελεί μία από τις 4 σημαντικότερες διοργανώσεις του επαγγελματικού γκολφ. Εκτός Βορείου Αμερικής, αναφέρεται ορισμένες φορές ως αμερικανικό πρωτάθλημα γκολφ (U.S. PGA Championship). Διεξάγεται κάθε χρόνο υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Ένωσης των Επαγγελματιών (Professional Golfers Association of America) ως μέρος του Τουρνουά PGA (PGA Tour). Συνοδεύεται από ένα μεγάλο ποσό για το νικητή.

 Το πρώτο πρωτάθλημα PGA διεξήχθη το 1916 στο Siwanoy Country Club του Ίστσεστερ της Νέας Υόρκης. Νικητής ήταν ο Τζιμ Μπάρνες, που κέρδισε 500 δολάρια. Ο πιο πρόσφατος νικητής, Γιανγκ Γιονγκ-έουν, κέρδισε 1,35 εκατομμύρια δολάρια. Ο πρωταθλητής βραβεύεται επίσης με το Τρόπαιο Γουαναμέικερ (Wanamaker Trophy), το οποίο ονομάστηκε έτσι από το δωρητή, Ρόντμαν Γουαναμέικερ. Στην διοργάνωση που διεξήχθη στις 16 Αυγούστου του 2009, στον τελικό γύρο, κέρδισε ο Νοτιοκορεάτης Γιανγκ Γιονγκ-έουν, με νίκη επί του Τάιγκερ Γουντς. Έγινε έτσι ο πρώτος ασιατικής καταγωγής νικητής σε σημαντικό πρωτάθλημα ανδρών στο γκολφ και τερμάτισε το προηγούμενο ρεκόρ συνεχόμενων νικών του Γουντς. Το 2010 νικητής αναδείχθηκε ο Γερμανός Μάρτιν Κάιμερ. To 2014 αναδείχθηκε ξανά νικητής ο Ρόρι Μακιλρόι και το 2015 ο Αυστραλός Τζέισον Ντέι. Φιναλίστ στα πλέι οφ: ^ Οι παίκτες αυτοί γεννήθηκαν στη Βρετανία, ωστόσο έμεναν στις ΗΠΑ όταν κέρδισαν τους τίτλους τους στο PGA και έγιναν Αμερικανοί πολίτες: Τόμι Άρμορ - Γεννήθηκε στη Σκωτία αλλά εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και την ίδια περίοδο έγινε Αμερικανός πολίτης. Τζοκ Χάτσισον - Γεννήθηκε στη Σκωτία. Ήταν Αμερικανός πολίτης το 1921 οπότε και νίκησε στο ανοικτό αμερικανικό πρωτάθλημα, συνεπώς ήταν ήδη Αμερικανός πολίτης το 1920, ωστόσο αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Τζιμ Μπάρνες - Γεννήθηκε στην Αγγλία. Εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ το 1906 και ίσως έγινε Αμερικανός πολίτης όχι πριν το 1907, ωστόσο δεν έχει επιβεβαιωθεί. 5 νίκες: Γουόλτερ Χέιγκεν: 1921, 1924, 1925, 1926, 1927 Τζακ Νικλάους: 1963, 1971, 1973, 1975, 19804 νίκες: Τάιγκερ Γουντς: 1999, 2000, 2006, 20073 νίκες: Τζιν Σάραζεν: 1922, 1923, 1933 Σαμ Σνιντ: 1942, 1949, 19512 νίκες: Φιλ Μίκελσον: 2005, 2021 Τζιμ Μπάρνες: 1916, 1919 Λίο Ντίγκελ: 1928, 1929 Ρέιμοντ Φλόιντ: 1969, 1982 Μπεν Χόγκαν: 1946, 1948 Μπάιρον Νέλσον: 1940, 1945 Λάρι Νέλσον: 1981, 1987 Γκάρι Πλέιερ:1962, 1972 Νικ Πράις: 1992, 1994 Πολ Ράνιαν: 1934, 1938 Ντένι Σιουτ: 1936, 1937 Βιτζάι Σινγκ: 1998, 2004 Ντέιβ Στόκτον: 1970, 1976 Λι Τρέβινο: 1974, 1984 Μπρους Κέπκα : 2018, 2019 Μερικά από τα ρεκόρ που επιτεύχθηκαν στη διοργάνωση αφορούν την ηλικία των συμμετεχόντων, Έτσι, ο μεγαλύτερος σε ηλικία νικητής ήταν ο Τζούλιους Μπόρος το 1968 (σε ηλικία 48 ετών και 142 ημερών), ενώ στον αντίποδα , ο Τζιν Σάραζεν κέρδισε το 1922 σε ηλικία 20 ετών και 174 ημερών. Επίσημος ιστότοπος-2009 Αρχειοθετήθηκε 2009-07-07 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος-2008 Αρχειοθετήθηκε 2008-12-16 στο Wayback Machine. PGA Championship- Οδηγός. PGA- Ιστορία.
Σαντζάκι του Δεδέαγατς

Το σαντζάκι του Δεδέαγατς (τουρκικά: Dedeağaç Sancağı) ήταν μια δευτέρου επιπέδου επαρχία (σαντζάκι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Θράκη, που αποτελούσε τμήμα του βιλαετίου της Αδριανούπολης. Η πρωτεύουσά του σαντζακίου ήταν το Δεδέαγατς, η μετέπειτα Αλεξανδρούπολη στην Ελλάδα.

 Το 1878 συστάθηκε το σαντζάκι του Διδυμοτείχου έξω από το έδαφος των σαντζακίων της Καλλίπολης και της Αδριανούπολης, καθώς και της νήσου Σαμοθράκης, που μέχρι τότε ανήκε στο βιλαέτι του Αρχιπελάγους. Η έδρα του ήταν αρχικά το Διδυμότειχο, αλλά μεταφέρθηκε στο Δεδέαγατς το 1884. Το ίδιο το Διδυμότειχο επέστρεψε αργότερα στο σαντζάκι της Αδριανούπολης. Το σαντζάκι συνέχισε να υφίσταται μέχρι την κατοχή του από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο (1912–1913), μετά τον οποίο το τμήμα δυτικά του Έβρου έγινε βουλγαρική (και μετά το 1919 ελληνική) επαρχία, ενώ το ανατολικό τμήμα παρέμεινε υπό τουρκικό έλεγχο για την περίοδο 1919–1922, όταν βρισκόταν υπό συμμαχικό και ελληνικό έλεγχο. Εμπεριείχε τρεις υποεπαρχίες ή καζάδες οι οποίοι υποδιαιρούνταν περαιτέρω σε ναχαγιέ. Από αυτούς, ο καζάς του Δεδέαγατς και το μεγαλύτερο μέρος του καζά του Σουφλίου βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, ενώ ο καζάς του Αίνου με τα τμήματα του καζά του Σουφλίου ανατολικά του ποταμού Έβρου βρίσκονται στην Τουρκία.Οι διοικητικές διαιρέσεις του σαντζακίου ήταν οι εξής: Κάζας του Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη): Φερετζίκ, Μεκρί, Σαχίνλερ, Σαμοθράκη, Δογανχισάρ Κάζας του Σουφλίου (Σουφλί): Πιτσίκη, Πεσσάνη, Καμπελέρ-ι Μπάλα, Δερβέντ, Έδε, Ιψάλα Κάζας του Αίνου (Ενέζ): Ενέζ ή Κοτζά Αλί
Ηφαιστειακά κέντρα της Αίγινας

Δώδεκα ηφαιστειακά κέντρα (ανενεργά), που χρονολογούνται από την Πλειόκαινο και την Πλειστόκαινο περίοδο βρίσκονται στην περιοχή της Παλαιοχώρας και της Αγίας Μαρίνας της Αίγινας.Η Αίγινα βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις του ηφαιστειακού τόξου του Αιγαίου. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι ημιορεινό, ενώ τα 2/3 της επιφάνειάς της αποτελούνται από ηφαιστειακά πετρώματα. Στο πτυχωμένο υπόβαθρό της κυριαρχούν οι ασβεστολιθικοί σχιστόλιθοι, καθώς και οι ψαμμίτες, που διακρίνονται στην βόρεια πλευρά του νησιού. Υπάρχουν περίπου 12 ηφαιστειακά κέντρα, χωρίς να είναι κανένα ενεργό. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα άρχισε πιο νωρίς από τα Μέθανα, καθώς και από όλα τα άλλα ηφαίστεια του ηφαιστειακού τόξου, του Αιγαίου.

 Σύμφωνα με τους γεωλόγους, η ηφαιστειακή δραστηριότητα άρχισε αρχικά στο κεντρικό και στο βόρειο τμήμα του νησιού. Η πρώτη ηφαιστειακή φάση, η οποία αποτέλεσε κατά κάποιον τρόπο και την κύρια βάση του νησιού έλαβε χώρα πριν από 4,4 εκατομμύρια, με 3 εκατομμύρια χρόνια πριν. Η ηφαιστειότητα περιγράφεται από τρεις κύριες φάσεις. Η πρώτη, από την οποία και προέρχονται και τα παλαιότερα ηφαιστειακά πετρώματα εντάσσεται στις αρχές του Πλειόκαινου (4,7-4,4 εκατομμύρια χρόνια πριν). Χαρακτηρίζεται από ποικίλα ηφαιστειακά προϊόντα, μεταξύ των οποίων είναι τοφφίτες, ρυοδακιτικές λάβες, καθώς και ανδεσίτες. Σχημάτισε μάλιστα και τους δακίτες της Παλαιοχώρας, όπου ήταν η δεύτερη έκρηξη, κατά σειρά, από την στιγμή που άρχισε η ηφαιστειακή δράση, στην Αίγινα. Από αυτήν την έκρηξη δημιουργήθηκαν ο κεροστιλβικός δακίτης και ο κεροστιλβικός αυγιτικός δακίτης. Η δεύτερη φάση εξελίσσεται πριν από 3,9-3,0 εκατομμύρια χρόνια πριν (μέσο Πλειόκαινου). Τέλος, η τρίτη φάση εξελίσσεται πριν από 3,0-2,1 εκατομμύρια χρόνια πριν, σχηματίζοντας λάβα ανδεσιτικής και βασαλτικοανδεσιτικής σύστασης. Η ηλικία της δεύτερης ηφαιστειακής φάσης είναι στα μέσα του Πλειόκαινου. Περιλαμβάνει δακίτες, ανδεσιτικό δακίτη, βιοτικό κεροστιλβικό δακίτη, επικλαστικές και ηφαιστειοκλαστικές ροές , ρυοδακιτική κίσσηρη και βιοτικό δακίτη και άλλα πετρώματα που δημιουργήθηκαν, ύστερα από εκχύσεις της λάβας στο ΒΑ μέρος του νησιού. Το δεύτερο ηφαιστειακό επεισόδιο, γίνεται ίσως στο Πλειστόκαινο, αλλά η ακριβής ηλικία του είναι πολύ δύσκολο για να προσδιοριστεί. Περιλαμβάνει ρυοδακίτη, κεροστιλβικό ανδεσίτη, υπερσθενικό ανδεσίτη και ανδεσίτη. Γενικά οι πρώτες εκρήξεις του ρυοδακίτη και του ανδεσίτη, στις αρχές του Πλειόκαινου, δημιούργησαν το κύριο ηφαιστειακό οικοδόμημα του νησιού. Αυτή όμως η διαδικασία επιταχύνθηκε στα μέσα του Πλειόκαινου, ύστερα από τις βίαιες πλινιακές εκρήξεις. Άρα στο μεγαλύτερο της Αίγινας κυριαρχούν διάφοροι τύποι του Δακίτη και λιγότεροι του ανδεσίτη. Από την τελευταία ηφαιστειακή δράση δεν έχει υπάρξει ξανά κάποιο ηφαιστειακό επεισόδιο μέχρι σήμερα, για αυτό και θεωρείται ανενεργό. Θερμές πηγές γνωστές για τις θαυμαστές θεραπευτικές ιδιότητές τους, υπάρχουν στην βόρεια πλευρά της Αίγινας, κοντά στη Σουβάλα και στη θέση Κακοπέρατο. Περιέχουν υδρόθειο και άλλα θεραπευτικά συστατικά, ενώ και οι δύο έχουν θερμοκρασία κοντά στους 25οC Τα ερείπια που υπάρχουν εκεί κοντά μας δείχνουν ότι χρησιμοποιούνταν ευρέως κατά την αρχαιότητα.
Abzû

Το Abzû (ή ABZÛ) είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Giant Squid Studios και εκδόθηκε από την 505 Games για το PlayStation 4 και τα Microsoft Windows, στις 2 Αυγούστου του 2016.

 Το Abzû ανακοινώθηκε στο συνέδριο της Sony Computer Entertainment στην έκθεση E3 του 2014, το πρώτο παιχνίδι υπό την ομάδα ανάπτυξης Giant Squid, που δημιουργήθηκε από τον διευθύνων τέχνης των παιχνιδιών Flower και Journey, Ματ Νάβα. Ο τίτλος του παιχνιδιού προέρχεται από τις αρχαίες λέξεις "ab" (ωκεανός) και "zu" (το να γνωρίζεις), και αποσκοπεί να σημαίνει "ωκεανός σοφίας". Επιπλέον, Abzu είναι το όνομα ενός αρχαίου Μεσσοποταμικού θεού της θάλασσας.Το παιχνίδι παρουσιάζεται σαν προσομοιωτής κολύμβησης, που δίνει έμφαση στην εξερεύνηση ειρηνικών ωκεανών την αλληλεπίδραση με θαλάσσια ζώα. Επίσης, προσομοιώνει τις συμπεριφορές των κοπαδιών και των αρπακτικών ψαριών. Η διαδικασία του παιχνιδιού είναι περισσότερο γραμμική παρά ανοιχτού κόσμου, αν και τα περιβάλλοντα είναι σχεδιασμένα με τρόπο τέτοιο, ώστε να ενθαρρύνουν την εξερεύνηση. Ξεχωριστά κεφάλαια του παιχνιδιού τοποθετούνται σε διαφορετικά σημεία της θάλασσας συμπεριλαμβανομένων σπηλιών, βαθείς ωκεανούς, κοραλλιογενείς υφάλους και πλημμυρισμένα ερείπια. Επίσημος ιστότοπος Abzû στην IMDb
Τουρλωτή Λασιθίου

Η Τουρλωτή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Σητείας στην Περιφερειακή ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται επί της εθνικής οδού Σητείας – Αγ. Νικολάου και απέχει 28 χιλιόμετρα από Σητεία και 45 από τον Άγιο Νικόλαο. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 325 μέτρων. Σε δεσπόζουσα θέση, με πανοραμική θέα του Μεραμπέλου, της νήσου Ψείρας και του Μόχλου, βρίσκεται η Εκκλησία, η οποία έκανε εγκαίνια το 1908 και κτιζόταν επί 11 χρόνια. Οι κάτοικοι της Τουρλωτής ασχολούνται κυρίως με γεωργικές εργασίες. Βασικά προϊόντα είναι το ελαιόλαδο, τα σταφύλια και τα μούσμουλα ("δέσπολα"). Απαντώνται επίσης και με διάφορα άλλα παραδοσιακά επαγγέλματα, τα οποία την εποχή μας τείνουν να εξαφανισθούν.

 Η ετυμολογία του ονόματος είναι άγνωστη. Άλλοι πιστεύουν πως από τους τρούλους της εκκλησίας του χωριού ονομάστηκε το χωριό Τρουλωτή και τελικά έμεινε Τουρλωτή. Μία άλλη θεωρία θέλει το όνομα από ενετικό πύργο (tour) κάποιου βασιλιά Λοτί. Η περιοχή της Τουρλωτής κατοικείται από τη Μινωική εποχή. Στα νότια του χωριού σε λόφο ύψους 450 μ. γνωστό σαν Καστρί διασώζονται ερείπια Μινωικού οικισμού. Σε θαλαμοειδή λαξευτό τάφο υστερομινωϊκής εποχής (1550–1500 π.Χ.) που αποκαλύφθηκε πλησίον του χωριού βρέθηκαν πολύτιμα κτερίσματα, όπως: χάνδρες από περιδέραια, βραχιόλια, δακτυλίδια, εγχειρίδιο, ξυράφι, ομοιώματα ζώων από φαγεντιανή. Μεταξύ των διαφόρων κινητών ευρημάτων του Μινωικού οικισμού είναι ένας σφραγιδόλιθος με παράσταση γουρούνας που θηλάζει τα μικρά της, λύχνος με παράσταση ίππου που οδηγείται στο πότισμα από τον κύριο του και άλλα. Το 1959, σκάφτηκε και άλλος υστερομινωικός τάφος (1400–1300 π.Χ.). Ο ιστοριοδίφης Μ. Καταπότης υπεστήριξε παίρνοντας αφορμή από το όνομα Κηνοπόταμος, που έχει γειτονικός ποταμός, ότι θα πρέπει να είναι η έδρα της πόλης Καινώ που αναφέρεται από το Διόδωρο τον Σικελιώτη σαν τόπος γεννήσεως της Βριτομάρτεως Δίκτυννας, πράγμα που αμφισβητείται από τους αρχαιολόγους που την τοποθετούν κοντά στην αρχαία Έλυρο. Η σωστή γραφή του ποταμού της Τουρλωτής είναι Κυνοπόταμος. Στους ενετικούς χάρτες καταγράφεται με το όνομα Truloti, ενώ στην απογραφή των Ενετών το 1583 αναφέρεται με 313 κατοίκους. Το χωριό κτίσθηκε σε ύψωμα λόγω της διαδεδομένης πειρατείας. Η Τουρλωτή είναι γενέτειρα του θαλασσομάχου καπετάν Βογιατζή ή Βογιατζόππα, ο οποίος έδρασε κατά των Τούρκων από το Μεραμπέλλο ως την Κάσο. Στα ρεσάλτα του κατά των τουρκικών πλοίων χρησιμοποιούσε κυψέλες με μελίσσια, προφυλαγμένος με «μουργιόνια», τις ειδικές μάσκες των μελισσοκόμων. Σπουδαίο κατόρθωμα του η επιχείρηση του στο λιμάνι της Σπιναλόγκας κατά των Τουρκικών πλοίων. Δείτε: Κοινότητα Τουρλωτής Η Τουρλωτή αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Μόχλο, αποτελούν την κοινότητα Τουρλωτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείας του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 420 κατοίκους. https://web.archive.org/web/20191126051922/http://tourloti.gr/
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1957

Η 30η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1957, έλαβε χώρα στις 26 Μαρτίου 1958.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι Η ομορφιά της κολάσεως Σαγιονάρα Οι 12 Ένορκοι Μάρτυρας Κατηγορίας Ντέιβιντ Λην - Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι Μαρκ Ρόμπσον - Η ομορφιά της κολάσεως Τζόσουα Λόγκαν - Σαγιονάρα Σίντνεϊ Λουμέτ - Οι 12 Ένορκοι Μπίλι Γουάιλντερ - Μάρτυρας Κατηγορίας Άλεκ Γκίνες - Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι Μάρλον Μπράντο - Σαγιονάρα Άντονι Φρανσιόζα - Ένα καπέλο γεμάτο βροχή Άντονι Κουίν - Άγριος είναι ο Άνεμος Τσαρλς Λότον - Μάρτυρας Κατηγορίας Τζοάν Γούντγουορντ - Η Εύα δίχως πέπλο Ντέμπορα Κερ - Σάρκα και Ψυχή Άννα Μανιάνι - Άγριος είναι ο Άνεμος Ελίζαμπεθ Τέιλορ - Όσα δεν Σβήνει ο Χρόνος Λάνα Τάρνερ - Η ομορφιά της κολάσεως Ρεντ Μπάτονς - Σαγιονάρα Βιττόριο ντε Σίκα - Αποχαιρετισμός στα Όπλα Σεσούι Χαγιακάβα - Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι Άρθουρ Κένεντι - Η ομορφιά της κολάσεως Ρας Τάμπλιν - Η ομορφιά της κολάσεως Μιγιόσι Ουμέκι - Σαγιονάρα Κάρολαϊν Τζόουνς - Η Γυναίκα μου κι Εγώ Έλσα Λάντσεστερ - Μάρτυρας Κατηγορίας Χόουπ Λάνγκε - Η ομορφιά της κολάσεως Νταϊάν Βάρσι - Η ομορφιά της κολάσεως Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Προπινάλη

Η προπινάλη (αγγλικά: propynal) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C3H2O, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά ως HC≡CCHO. Είναι η απλούστερη δυνατή αλδεΰδη με τριπλό δεσμό. Έτσι, συνδυάζει τις ιδιότητες αλδεΰδης και αλκινίου.

 Η προπινάλη έχει παρατηρηθεί στο διαστρικό ενδιάμεσο. Υποτέθηκε ότι σχηματίζεται μέσω συμπλόκου μονοξειδίου του άνθρακα και αιθινίου. Μια άλλη πιθανή οδός παραγωγής είναι μέσω αντίδρασης προπινυλιδινίου (C3H) και νερού. Πρoπενάλη Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Γερμανικές γενικές εκλογές του 1930

Οι Γερμανικές γενικές (ή Ομοσπονδιακές) εκλογές του 1930, διεξήχθησαν στις 14 Σεπτεμβρίου αυτού του έτους. Ήταν οι πρώτες από μια σειρά - πρόωρων - εκλογών που θα διεξαχθούν στα επόμενα χρόνια και που θα αναδείξουν το πρόβλημα διακυβέρνησης της Γερμανίας.Συνολικά 37 κόμματα κατέβηκαν στις εκλογές, πρώτο σε ψήφους όμως αναδείχθηκε -για ακόμα μία φορά- το «Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα», (SPD) με ποσοστό 24.53 % και 143 έδρες σε σύνολο 577 εδρών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι η μεγάλη αύξηση του ποσοστού του «Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος» του Αδόλφου Χίτλερ (NSDAP) το οποίο έφτασε στο 18.5% από 3% που είχε στις γενικές εκλογές του 1928, ενώ οι βουλευτικές του έδρες από 12 αυξήθηκαν στις 107. Κερδισμένο, αν και λιγότερο, βγήκε από αυτές τις εκλογές, και το «Κομμουνιστικό κόμμα της Γερμανίας», (KPD), αυξάνοντας τις βουλευτικές του έδρες από 54 σε 77.Ωστόσο, ούτε αυτή τη φορά δεν κατάφερε κάποιο κόμμα να κερδίσει την αυτονομία και έτσι συνεχίστηκε η διακυβέρνηση από του Χάινριχ Μπρύνινγκ, καγκελάριου διορισμένου από τον Πρόεδρο του Ράιχ, Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν και πάλι πρόωρα, τον Ιούλιο του 1932.

 Η προηγούμενη κυβέρνηση (συνασπισμός των κομμάτων "SPD", "Zentrum", "DDP" και "DVP") που προέκυψε από τις γενικές εκλογές του 1928 υπό την πρωθυπουργία του σοσιαλδημοκράτη Χέρμαν Μύλερ, διαλύθηκε στις 27 Μαρτίου του 1930, ύστερα από διάταγμα του Προέδρου του Γερμανικού Ράιχ Πάουλ φον Χίντενμπουργκ και αφού ο συνασπισμός κατέρρευσε.Στην θέση του Μύλερ, στις 29 Μαρτίου του 1930 ο Χίντενμπουργκ, κατόπιν συμφωνίας των κομμάτων διόρισε τον προερχόμενο από το «Κόμμα του Κέντρου» Χάινριχ Μπρύνινγκ. Ωστόσο και η διακυβέρνηση από τον Μπρύννιγκ - εξαιτίας των μέτρων για την μείωση του πληθωρισμού που πήρε και που είχαν σαν αποτέλεσμα την "παράλυση" της οικονομίας - σταμάτησε να έχει την αποδοχή του κοινοβουλίου έπειτα από έναν μήνα. Συγκεκριμένα, στις 16 Ιουλίου του 1930, όταν το κοινοβούλιο απέρριψε την έγκριση νομοσχεδίου για την κάλυψη του ελλείμματος του προϋπολογισμού, ο Μπρύνινγκ απευθύνεται στον Χίντενμπουργκ και ζητάει την ενεργοποίηση του «Άρθρου 48» του «Συντάγματος της Βαϊμάρης», που του έδινε δυνατότητα να νομοθετεί με την σύμφωνη γνώμη του Προέδρου (μέσω προεδρικών διαταγμάτων) και όχι των βουλευτών.Ο Χίντενμπουργκ πράγματι εξέδωσε το προεδρικό διάταγμα που ζητούσε ο Μπρύνινγκ και όταν το κοινοβούλιο με πρόταση του SPD αρνήθηκε να συμφωνήσει με το προεδρικό διάταγμα, ο Χίντενμπουργκ διέλυσε το κοινοβούλιο στις 26 Ιουλίου και προκήρυξε νέες εκλογές για τις 14 Σεπτεμβρίου.
Αικατερίνη Ζαχαρία Παλαιολογίνα

Η Αικατερίνη Ζαχαρία (Caterina Zaccaria, απεβ. 26 Αυγούστου 1462) από την Οικογένεια Ζαχαρία ήταν κόρη του πρίγκιπα της Αχαΐας και με τον γάμο της έγινε δέσποινα του Μυστρά. Επίσης ως σύζυγος του Θωμά Παλαιολόγου η Αικατερίνη ήταν τιτουλάρια αυτοκράτειρα των Ρωμαίων έπειτα από την Πτώση του 1453.

 Ήταν γενοβέζικης καταγωγής από την οικογένεια Ζακκαρία παλαιών ηγεμόνων της Χίου και της Αχαΐας. Ήταν κόρη του Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία, τελευταίου πρίγκιπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και της Κρέουσας Τόκκου, κόρης του Λεονάρδου Β΄ από την Κεφαλλονιά. Όταν το 1429/30 κατέρρευσε το φράγκικο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών του Μυστρά, ο Κεντυρίων Β΄ έκανε συμφωνία και παραχώρησε τα δικαιώματά του στον Θωμά Παλαιολόγο, τον οποίο και νύμφευσε με την κόρη του Αικατερίνη τον Ιανουάριο του 1430, με αντάλλαγμα να κρατήσει ως προσωπική κτήση τη Βαρωνία της Αρκαδίας. Μετά την οθωμανική κατάκτηση του Μωρέως το 1460 κατέφυγε στην Κέρκυρα, όπου και πέθανε στις 26 Αυγούστου 1462. Παντρεύτηκε το 1430 τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως και είχε τέκνα: Ελένη 1431-1473, παντρεύτηκε τον Λάζαρ Μπράνκοβιτς δεσπότη της Σερβίας. Ανδρέας 1453-1502, δεσπότης του Μωρέως και τιτουλάριος Αυτ. των Ρωμαίων. (Ζωή) Σοφία 1455-1503, παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας. Μέσω αυτής ο τίτλος του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων περιήλθε στον εγγονό της Ιβάν Δ΄. πρώτου Τσάρου (=Αυτοκράτορα). Μανουήλ 1455-1512, κατέφυγε στη Ρώμη. Στέφανος Θωμόπουλος, Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821, Εκ της βασιλικής τυπογραφίας Νικολάου Γ. Ιγγλέση, Εν Αθήναις 1888 Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Kaplaneres, Sokrates; Leontiadis, Ioannis (1989). «21342. Παλαιολογίνα Αἰκατερίνα» (στα γερμανικά). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. 9. Βιέννη: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Επισκοπή Τράλλεων

Η Επισκοπή Τράλλεων είναι πρώην εκκλησιαστική επαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Βρισκόταν στην Καρία της Μικράς Ασίας με έδρα την πόλη Τράλλεις, ερείπια της οποίας έχουν ανακαλυφθεί κοντά στο σημερινό Αϊδίνιο. Εκκλησιαστικά ανήκε στην Μητρόπολη Εφέσου, της οποίας ήταν δεύτερη επισκοπή σε τάξη.

 Στις Τράλλεις ο Χριστιανισμός εισήχθη από τον πρώτο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Ιγνάτιος της Αντιοχείας στην επιστολή του Προς Τραλλιανούς αναφέρει ότι τον επισκέφτηκε στην Σμύρνη ο επίσκοπός της Πολύβιος. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση και το συναξάριο της Κωνσταντινούπολης, στις Τράλλεις δίδαξε ο Απόστολος Φίλιππος, ο οποίος προσηλύτισε σχεδόν όλους τους κατοίκους της πόλης και πέθανε εκεί. Στο μηνολόγιο του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ αναφέρεται ότι ο Φίλιππος ίδρυσε την επισκοπή των Τράλλεων και ήταν ο πρώτος της επίσκοπος. Στα ορεινά των Τράλλεων φέρεται στα μέσα του 6ου αιώνα να δίδαξε το Ευαγγέλιο ο μονοφυσίτης επίσκοπος Εφέσου Ιωάννης, γνωστός ως Ιωάννης ο ιεροεξεταστής. Στην ευρύτερη περιοχή της πόλης ζούσαν ακόμα πολλοί ειδωλολάτρες. Σύμφωνα με τα δεδομένα που δίνει ο ίδιος ο Ιωάννης προσηλύτισε σχεδόν 80.000 ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό. Την ίδια εποχή αναφέρονται οι Τράλλεις ως κέντρο δραστηριότητας ιερέων προσκείμενων στην μονοφυσιτισμό, όπως και ο παραπάνω Ιωάννης Εφέσου. Στα τακτικά η Επισκοπή αναφέρεται από τον 7ο ως και τον 12ο αιώνα, και πάντα δεύτερη στην τάξη μετά την Υπαίπων. Η επισκοπή καταργήθηκε πιθανότατα τον 13ο αιώνα όταν εγκαταλείφθηκε και η πόλη. Σήμερα η επισκοπική έδρα είναι τιμητική του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Τζούλιαν Γουέιντ

Ο Τζούλιαν Γουέιντ (Julian Wade, γεννήθηκε 12 Ιουλίου 1990) είναι Δομινικανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ της εθνικής ομάδας της χώρας του με 19 γκολ.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 2010 σε ηλικία 19 ετών, με τον ερασιτεχνικό σύλλογο Ιντεάλ στο Μοντσερράτ. Μετά από σεζόν στο πρωτάθλημα του Μοντσερράτ, μετακόμισε στη γενέτειρά του Δομινίκα για να αγωνιστεί στην πρώτη κατηγορία με τη Μπαθ Εστέιτ, όπου κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλήματος το 2012–13. Τον Ιούλιο του 2013 μεταγράφηκε στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Στην καριέρα του ακολούθησαν ομάδες από τη Γουιάνα, τη Γουαδελούπη και τη Σκωτία.Ο Γουέιντ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Μοντσερράτ (έχοντας ήδη αγωνιστεί στις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας) κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς της για πρόκριση για το Κύπελλο Καραϊβικής τον Οκτώβριο του 2010. Ωστόσο, αφού δηλώθηκε μη επιλέξιμος για περαιτέρω εκπροσώπηση της Μοντσερράτ και έκανε διεθνή αλλαγή για να εκπροσωπήσει την πατρίδα του τη Δομινίκα κάνοντας το ντεμπούτο του τον Απρίλιο του 2014. Έχει συμμετάσχει σε 41 διεθνείς συναντήσεις και έχει πετύχει 19 γκολ. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Μεντιτερανέο

Το Μεντιτερανέο (ιταλικά: Mediterraneo) είναι ιταλική κινηματογραφική ταινία του 1991 η οποία κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 1991. Η πλοκή εξελίσσεται κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου μια ομάδα Ιταλών στρατιωτών βρίσκονται αποκλεισμένοι σε ένα νησί του Αιγαίου, ξεχασμένοι από τον πόλεμο, και αλληλεπιδρούν με τους ντόπιους. Η κινηματογράφηση έγινε στο Καστελόριζο, και η ταινία σημείωσε εισπρακτική επιτυχία.

 Το 1941, ένα έτος μετά τη συμμαχία της φασιστικής Ιταλίας με τη ναζιστική Γερμανία εναντίον των συμμάχων κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια μικρή ομάδα απείθαρχων Ιταλών στρατιωτών στέλνεται ως φρουρά σε ένα μικρό ελληνικό νησί του Αιγαίου πελάγους για 4 μήνες. Επικεφαλής τους είναι ένας ανθυπολοχαγός στον οποίο αρέσει η τέχνη, ένας επιθετικός λοχίας, ένας γεωργός ο οποίος έχει συνοδεία το αγαπημένο του γαϊδούρι την Συλβάνα, και άλλοι διάφοροι ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες. Οι στρατιώτες αναμένουν να δεχθούν επίθεση στο νησί από εξωτερικές δυνάμεις, και παίρνουν μια σειρά ανεπαρκών μέτρων. Κάποια στιγμή ανακαλύπτουν ένα μικρό ακατοίκητο χωριό. Με την έλευση της νύχτας, παρατηρούν βομβαρδισμούς στον μακρινό ορίζοντα και συνειδητοποιούν πως το πλοίο το οποίο θα τους παρελάμβανε καταστράφηκε. Κατόπιν, μυστηριωδώς, οι κάτοικοι του εγκαταλελειμμένου χωριού αποφασίζουν να εμφανιστούν, λέγοντας πως είχαν αναγκαστεί να κρυφτούν καθώς οι Γερμανοί οι οποίοι βρίσκονταν προηγουμένως στο νησί είχαν πάρει όλους τους άντρες μαζί τους. Βλέποντας ωστόσο πως οι Ιταλοί ήταν ακίνδυνοι, αποφάσισαν να εμφανιστούν και πάλι και να συνεχίσουν την καθημερινή ζωή τους. Μετά από λίγο καιρό, οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και των Ιταλών στρατιωτών χαλαρώνουν και σταδιακά γίνονται φιλικές. Οι Ιταλοί νιώθουν πως βρίσκονται σε ένα πόλεμο ο οποίος δεν τους χαρακτηρίζει, και αφήνονται στις χαρές και απολαύσεις του ειδυλλιακού νησιού. Ο παπάς του νησιού ζητάει από τον Ιταλό ανθυπολοχαγό, ο οποίος είχε και γνώσεις ζωγραφικής, να αποκαταστήσει τις τοιχογραφίες της εκκλησίας οι οποίες είχαν υποστεί φθορές λόγω παλαιότητας, ενώ 2 αδέρφια στρατιώτες γίνονται φίλοι με μια νεαρή βοσκοπούλα. Ο λοχίας Λο Ρούσο, ο μόνος πολεμοχαρής από το ιταλικό απόσπασμα, μαθαίνει να χορεύει τους παραδοσιακούς ελληνικούς νησιώτικους χορούς, ενώ ο πλέον ντροπαλός από τους στρατιώτες, ο Φαρίνα, ερωτεύεται τη Βασίλισσα, την μόνη, και με υπερωρίες, ιερόδουλη του νησιού. Οι άντρες αποχωρούν κάποιο καιρό αργότερα για την Ιταλία, με την επιστροφή των Ελλήνων ανδρών οι οποίοι είχαν πλέον απελευθερωθεί. Στα γεράματα τους όμως, τρεις από τους Ιταλούς επιστρέφουν πίσω στο νησί και επανενώνονται με τους κατοίκους με το κλείσιμο της ταινίας. Ντιέγκο Αμπανταντουόνο ως λοχίας Λο Ρούσο Κλαούντιο Μπιγκάγκλι ως ανθυπολοχαγός Ραφαέλε Μοντίνι Τζιουζέπε Τσεντέρνα ως οπλίτης Αντόνιο Φαρίνα Κλαούντιο Μπίσο ως οπλίτης Κοράντο Νοβέντα Τζίτζιο Αλμπέρτι ως οπλίτης Ελιζέο Στρατσαμπόσκο Ούγκο Κόντι ως οπλίτης Λουτσιάνο Κολαζάντι Μέμο Ντίνι (Memo Dini) ως οπλίτης Λίμπερο Μουναρόν Βάσκο Μιράντολα (Vasco Mirandola) ως οπλίτης Φελίτσε Μουναρόν Βάνα Μπάρμπα ως η Βασίλισσα Ιρένε Γκρατσιόλι ως βοσκοπούλα Λουίτζι Μοντίνι ως παπάς Mediterraneo στην IMDb Απόσπασμα από την ταινία - YouTube
Ερρίκος Β΄ του Γκρουμπενχάγκεν

Ο Ερρίκος Β΄ της Ελλάδας (Heinrich II. von Braunschweig Grubenhagen, 1289 - 1351) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1322-1351), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ. Κυβερνούσε μαζί με τους αδελφούς του Ερνέστο Α' και Γουλιέλμο, ως το τέλος.

 Ήταν ο 3ος γιος του Ερρίκου Α΄ και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαρκήσιου (margrave) του Μάισσεν. Ο Ερρίκος Α' ο θαυμάσιος ήταν ο ιδρυτής του πριγκιπάτου και είχε οκτώ γιους. Από αυτούς τρεις απεβίωσαν ως τα 32 έτη τους και δύο ακολούθησαν εκκλησιαστικά σταδιοδρομία. Έτσι όταν απεβίωσε το 1322 κυβέρνησαν από κοινού ο Ερρίκος Β', ο Ερνέστος Α' και ο Γουλιέλμος. Το πριγκιπάτο ήταν μάλλον μικρό σε σχέση με τα άλλα του δουκάτου των Γουέλφων και το 1324 συμφώνησαν να μην το διαιρέσουν, το επόμενο έτος όμως το χώρισαν. Ο Ερρίκος Β΄ δεν έλαβε μερίδιο, αλλά την όλη διοίκηση. Το 1327 ακολούθησε τον Λουδοβίκο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας, ο οποίος πήγαινε στη Ρώμη για τη στέψη του. Συνέχισε το ταξίδι προς την Κωνσταντινούπολη, όπου επισκέφθηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, σύζυγο της αδελφής του Αδελαΐδας. Έφτασε στην Ιερουσαλήμ, όπου βρήκε ιερά λείψανα και επέστρεψε με αυτά το 1331. Απεβίωσε μετά το 1351. Από τους γιους του τέσσερις είχαν εκκλησιαστικό αξίωμα, ενώ άλλοι τρεις σταδιοδρόμησαν στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Νυμφεύτηκε πρώτα την Γιούτα των Άνχαλτ, κόρη του Ερρίκου Α΄ μαρκήσιου (margrave) του Βρανδεμβούργου-Στένταλ και είχε τέκνα: Αγνή, π. 1318-πριν το 1371, παντρεύτηκε τον Μπάρνιμ Γ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν. Όθων 1320-1399, νυμφεύτηκε πρώτα την Βιολάντε της Βαρκελώνης-Μαγιόρκας και έπειτα την Ιωάννα Καπετιδών-Ανζού, βασίλισσα της Νάπολης. Ιωάννης, π. 1321-μετά το 1346, αρχιμανδρίτης (canon) του Χάλμπερστατ. Λουδοβίκος, π. 1323-μετά το 1373, αρχιμανδρίτης (canon) του Καμίν.Η Γιούτα απεβίωσε πριν το 1330 και ο Ερρίκος Β΄ έκανε 2ο γάμο με τη Ελβίς/Χέλβις (Ελοΐζ, Χέλβιχ) των Ιμπελέν κόρη του Φιλίππου σενεσάλη της Ιερουσαλήμ και είχε τέκνα: Φίλιππος, π. 1332 - 1369/70, κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε πρώτα την Χελιζία ντε Νταμπιέρ και έπειτα την Αλίκη των Ιμπελίν, χήρα του Ούγου Δ΄ βασιλιά της Κύπρου. Η κόρη από τον 1ο γάμο του: Χέλβις παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ βασιλιά της Κύπρου, γιο της Αλίκης των Ιμπελίν, από τον 1ο της γάμο με τον Ούγκο Δ΄. Ρίνταγκ, π. 1334-1364/67. Βαλτάζαρ, π. 1336-μετά το 1384, δεσπότης της Ρωμανίας, σύζυγος της Τζιακομπέλα Καετάνι ντι Φόντι. Θωμάς, π. 1338-π. 1384, ακολούθησε τους Αυγουστινιανούς μοναχούς. Μέλχιορ, π. 1341-1381, επίσκοπος του Οσναμπρύκ και του Σβερίν. Χέλβις παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ντε Νορές. Allgemeine Deutsche Biographie, vol. 11, p. 485-486
Gamera 2: Η Επίθεση της Λεγεώνας

Gamera 2: Attack of Legion (ιαπων. Gamera Tsū: Region Shūrai) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1996 σε σκηνοθεσία Σουσούκε Κανέκο. Είναι η συνέχεια της ταινίας Gamera: Guardian of the Universe καθώς και η δέκατη ταινία της σειράς Gamera. Στην ταινία κάνουν την εμφάνισή τους τα Legion ένα είδος εξωγήινων τεράτων που μοιάζουν με έντομα.

 Εκατοντάδες μετεωρίτες πέφτουν στο νησί Χοκάιντο της Ιαπωνίας ενώ ένας από αυτούς πέφτει κοντά σε ένα Επιστημονικό Κέντρο. Την επόμενη μέρα ο στρατός σπεύδει να τον εξετάσει αλλά δε βρίσκει τίποτα. Τότε κάνουν την εμφάνισή τους ταχύτατα ιπτάμενα τέρατα και εξαφανίζονται καλώδια οπτικών ινών αλλά και μεγάλες ποσότητες μπύρας. Σύντομα, ένα γιγαντιαίο είδος φυτού θα εμφανιστεί στο κέντρο της πόλης και η θρυλική χελώνα Gamera εμφανίζεται για να το καταστρέψει. Αγιάκο Φουτζιτάνι στο ρόλο της Ασάγκι Κουσανάγκι Τοσιγιούκι Ναγκασίμα στο ρόλο του Συνταγματάρχη Γουαταράσε Μίκι Μιζούνο στο ρόλο της Μιντόρι Χονάμι Μιτσούρο Φουκικόσι στο ρόλο του Ομπίτσου Χιρογιούκι Οκίτα στο ρόλο του Σασάι Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD από την ADV αλλά και σε τριπλό Blu-ray από την Mill Creek Entertainment. Η ταινία βραβεύτηκε το 1996 με το Nihon SF Taisho Award στην κατηγορία Καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η ταινία είναι η πρώτη που κέρδισε το Nihon SF Taisho Award από τις Ιαπωνικές ταινίες με θέμα γιγάντια τέρατα. Η ταινία είναι από τις λίγες συνέχειες που ξεπερνούν την πρώτη ταινία. Η ταινία γυρίστηκε στο Σαππόρο την μεγαλύτερη πόλη της Χοκάιντο. Gamera 2: Attack of Legion στο Rotten Tomatoes Gamera 2: Attack of Legion στο Popcorn Gamera 2: Attack of Legion στο Allmovie Gamera 2: Attack of Legion στο Wikizilla
Χουάν Αντόνιο Μοράλες

Ο Χουάν Αντόνιο Μοράλες Αμπρισκουέτα (γεννημένος στις 18 Απριλίου του 1969) είναι Ισπανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,12 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.

 Ο Χουάν Αντόνιο Μοράλες υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1986 στην τοπική Λογιόλα Μπιλμπάο. Το 1987 μεταπήδησε στην Ζουβεντού Μπανταλόνα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1995. Με την Ισπανική ομάδα κατέκτησε αρκετούς τίτλους εντός και εκτός των συνόρων της Ισπανίας. Τη διετία 1995-97 αγωνίστηκε στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την οποία κατέκτησε το Ευρωκύπελλο του 1997 απέναντι στην ιταλική Μας Βερόνα. Από το 1997 μέχρι και το 2003, ο Ο Χουάν Αντόνιο Μοράλες αγωνίστηκε στο Ελληνικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης με τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης (1997-99 και 2001-02), τον Πανιώνιο (2000-01) και τον Ολυμπιακό Πειραιώς (2002-03). Μόνες εξαιρέσεις στην εξαετία αυτή ήταν ένα πέρασμά του από την Σάσκι Μπασκόνια (1999) και τη Μπασκέτ Ρίμινι (2001). Μετά το πέρας της περιόδου 2002-03, ο Χουάν Αντόνιο Μοράλες αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση με τον Ολυμπιακό Πειραιώς να αποτελεί τον τελευταίο σταθμό στην καριέρα του. Ο Χουάν Αντόνιο Μοράλες έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Ισπανίας. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων στο Ευρωμπάσκετ Εφήβων του 1985 καθώς και στο Μουντομπάσκετ Νέων του 1990 και με την εθνική ανδρών στα Ευρωμπάσκετ του 1989 και 1993. Ευρωλίγκα: 1994 Κύπελλο Κόρατς: 1990 Πρωταθλήματα Ισπανίας: 1991, 1992 Πρωταθλήματα Καταλωνίας: 1988, 1990, 1991, 1992, 1994 Γιούροκαπ: 1997 Κύπελλο Ελλάδας 1999 http://basketball.usbasket.com/player/Juan_Antonio_Morales/5814