IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιχαήλ Σφακιανάκης

Ο Μιχαήλ Κ. Σφακιανάκης (1858 - 1η Ιανουαρίου 1939) ήταν αγωνιστής και πολιτικός από το Λασίθι. Ήταν πληρεξούσιος Μεραμπέλλου στη Συντακτική Συνέλευση (1899), βουλευτής στην Κρητική Βουλή (1901), βουλευτής Ευβοίας (Νοέμβριος 1910), Νομάρχης Λασιθίου (1914), διορισμένος Δήμαρχος Αγίου Νικολάου και βουλευτής Λασιθίου (Δεκέμβριος 1915).

 Γεννήθηκε το 1858 στο Βραχάσι Λασιθίου και πατέρας του ήταν ο αγωνιστής Κωνσταντίνος Σφακιανάκης(οπλαρχηγός). Ακολούθησε νομικές σπουδές και μετά την επιστροφή του στην Κρήτη διορίστηκε Πρωτοδίκης Λασιθίου και το 1888 εξελέγη Γενικός Διοικητικός Σύμβουλος. Το 1892 με κίνδυνο να συλληφθεί και να φυλακιστεί πρωτοστάτησε σε τεράστια αντιφορολογική εξέγερση έφιππος, οδηγώντας τους διαδηλωτές στην Νεάπολη Λασιθίου. Προήδρευσε της Επαναστατικής Επιτροπής του Μιραμπέλλου και στα τέλη του 19ου αιώνα έλαβε μέρος σε μάχες στην Ιεράπετρα και στη Βάθεια. Χρημάτισε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπή της Γενικής Συνέλευσης του Ακρωτηρίου Χανίων, όπου Προεδρεύων ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του Ιωάννης Σφακιανάκης και υπήρξε υπεύθυνος για την διεθνή αναγνώριση της σημαίας της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας. Ήταν μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Φούμη μέλος της αντιπροσωπείας των Κρητικών Επαναστάσεων, ενώπιον των αξιωματικών των Μεγάλων Δυνάμεων.Το 1912 πολέμησε στην Ήπειρο με σώμα ανταρτών εθελοντών που είχε σχηματίσει ο ίδιος και που αποτελείτο από προσκόπους. Ο Μιχαήλ Σφακιανάκης ήταν ένας από τους πρώτους βουλευτές που εξελέγησαν στη Βουλή των Ελλήνων, καθώς εξελέγη βουλευτής Λασιθίου με 8.866 ψήφους τον Μάιο του 1915.Τιμήθηκε από την πολιτεία με τον μεγαλόσταυρο του Σωτήρος για την δράση του και τις υπηρεσίες του στην πατρίδα. Ήταν παντρεμένος με την θυγατέρα του Εμμ. Σκορδύλη, την αρχοντοπούλα Σοφία από την Φουρνή Μεραμβέλλου και απέκτησαν μια κόρη την Δέσποινα. Απεβίωσε στο Ηράκλειο, στις 1 Ιανουαρίου 1939, ενώ η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την αμέσως επόμενη μέρα.
Μαργαρίτα του Παλατινάτου

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret (1376 - 26 Αυγούστου 1434) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ρούπερτ εκλέκτορα του Παλατινάτου & βασιλιά της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1393 τον Κάρολο Β΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα; Ισαβέλλα 1400-1453, παντρεύτηκε τον Ρενέ των Βαλουά δούκα του Ανζού. Αικατερίνη 1407-1439, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν. foundation of Medieval Genealogy (FMD) Palatinate
Δήμος Σαρωνικού Κορινθίας

Ο Δήμος Σαρωνικού ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κορινθίων. Είχε πληθυσμό 5.297 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν τα Αθίκια. Ο δήμος συνόρευε νοτιοανατολικά με το Δήμο Σολυγείας, βόρεια με το Δήμο Κορινθίων, δυτικα με το Δήμο Τενέας και νότια με το Δήμο Μυκηναίων του Νομού Αργολίδας. Βορειοδυτικά βρεχόταν από το Σαρωνικό κόλπο. Είχε 16 οικισμούς.

 Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Αθικίων [ 2.239 ] τα Αθίκια [ 2.003 ] ο Αλαμάννος [ 195 ] η Μονή Ταξιαρχών [ 41 ] Δ.δ. Αγίου Ιωάννου -- ο Άγιος Ιωάννης [ 392 ] Δ.δ. Γαλατακίου [ 2.233 ] η Κάτω Αλμυρή [ 589 ] η Άνω Αλμυρή [ 36 ] το Γαλατάκι [ 442 ] η Θυμέλη [ 10 ] τα Λουτρά Ωραίας Ελένης (τ. Λουτρό Ελένης) [ 915 ] η Νέα Αλμυρή [ 43 ] η Ντράσσα [ 50 ] το Ρυτό [ 148 ] Δ.δ. Κατακαλίου [ 433 ] το Κατακάλι [ 135 ] η Αρακούκια [ 152 ] τα Βλασαίικα [ 111 ] η Σιδερώνα [ 35 ] Επίσημη σελίδα
Αδάμ Βεντσέσλαος του Τσέσυν

Ο Αδάμ-Βεντσέσλαος, πολων. Adam-Wacław Cieszyński (12 Δεκεμβρίου 1574 - 13 Ιουλίου 1617) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Τσέσυν ήταν δούκας του Τσέσυν (από το 1579).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος (1ος από τον 2ο γάμο) του Βεντσέσλαου Γ΄ Αδάμ δούκα του Τσέσυν και της 2ης συζύγου του Σιδωνία-Αικατερίνη των Ασκάνια, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Νυμφεύτηκε το 1595 την Ελισάβετ των Κέττλερ (απεβ. 1601), κόρη του Γκότχαρντ δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας και είχε τέκνα: Άννα-Σιδωνία 1598-1619, παντρεύτηκε τον Ιωακείμ-Αννίβα Β΄ κόμη του Χόενεμς. Ελισάβετ-Λουκρητία 1599-1653, παντρεύτηκε τον Γκούντακαρ πρίγκιπα του Λήχτενσταϊν. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1601-1615, δούκας του Τσέσυν. Χριστιανός-Αδάμ 1600-1602 απεβ. 2 ετών, Αδάμ-Γκότταρντ 1596-1597 απεβ. 1 έτους.Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαργαρίτα Κοστλαχούβνα (π.1584-1617) είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Βεντσέσλαος-Γκόττφρηντ 1608/12-1672, βαρόνος του Χόενσταϊν. Panic, Idzi (2002). Poczet Piastów i Piastówien cieszyńskich. Cieszyn: Urząd Miejski. ISBN 83-917095-4-X. Genealogy of the Dukes of Cieszyn Genealogical database by Herbert Stoyan Rudolf Žáček: Dějiny Slezska v datech. Prague 2004, ISBN 80-7277-172-8, S. 150f. und 451.
Νουρ Χασάν Χουσεΐν

Ο Νουρ Χασάν Χουσεΐν Αμπντί (Nur Hassan Hussein Abdi, 1938-2020) ήταν πολιτικός, που θήτευσε ως πρωθυπουργός της Σομαλίας από το 2007 ως το 2009. Ήταν περισσότερο γνωστός στο λαό ως Nur Adde,

 Γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1937. Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας στα τελωνεία, το 1958, δύο χρόνια προτού γίνει ανεξάρτητη η Σομαλία. Γρήγορα, ο Νουρ Χασάν αναρριχήθηκε στην ιεραρχία και έγινε αξιωματούχος της Interpol και τελικά Αρχηγός της Αστυνομίας επί καθεστώτος του Σιάντ Μπάρε. Σπούδασε Νομικά και Οικονομικό Δίκαιο στα Πανεπιστήμια του Μογκαντίσου και της Ρώμης. Την περίοδο της πρωθυπουργίας του ήταν Γενικός Γραμματέας της Ερυθράς Ημισελήνου στη Σομαλία (SRCS). Στις 22 Νοεμβρίου 2007 διορίστηκε από τον πρόεδρο Αμπντουλάχι Γιουσούφ Αχμέτ στην πρωθυπουργία. Διαδέχθηκε τον Αλί Μοχάμετ Γκεντί, ο οποίος είχε παραιτηθεί στις 29 Οκτωβρίου. Προσωρινά την πρωθυπουργία στο διάστημα από την παραίτηση του Γκεντί ως το διορισμό του Νουρ Χασάν Χουσεΐν στην πρωθυπουργία, άσκησε ο Σαλίμ Αλιγιάου Ιμπράου. Ο διορισμός του Χουσεΐν στην πρωθυπουργία εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο στις 24 Νοεμβρίου 2007 με σχεδόν καθολική πλειοψηφία. Στις 14 Δεκεμβρίου 2008 ο πρόεδρος Αχμέτ καθαίρεσε το Νουρ Χασάν Χουσεΐν, επειδή απέτυχε να αποκαταστήσει την ασφάλεια στη χώρα του. Η σχετική δήλωση έγινε από τον ίδιο τον πρόεδρο στο Κοινοβούλιο, το οποίο στις 15 Δεκεμβρίου έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Παρ' όλ' αυτά, νέος πρωθυπουργός διορίστηκε , στις 16 Δεκεμβρίου, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Μοχάμεντ Μοχάμουντ Γκουλέντ Γκαγκμοντέρ. Στις 24 Δεκεμβρίου ο Γκουλέντ ανακοίνωσε την παραίτησή του και ο Χουσεΐν τον συνεχάρη, τονίζοντας ότι είχε κάνει το σωστό βήμα. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ομάρ Αμπντιρασίντ Αλί Σαρμάρκε. Την 1η Απριλίου 2020, στη διάρκεια της πανδημίας κορονοϊού, ο Χουσεΐν απεβίωσε στο Λονδίνο από COVID-19. Ήταν 83 ετών.
Αλιγιέ Σουλτάνα

Η Αλιγιέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:علی سلطان) (Τούρκικα: Aliye Sultan, 24 Αυγούστου 1880 - 19 Σεπτεμβρίου 1903) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ και της Σεβκεφζά Σουλτάν.

 Η Αλιγιέ γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1880 στο Παλάτι Τσιραγάν και ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ και της Ρεσάν Χανιμεφέντι. Η μητέρα της ήταν κόρη του Ομέρ Μπέη και της συζύγου του, Φατμά Χανίμ. Στην ηλικία των των 23 ετών, η Αλιγιέ Σουλτάν πέρασε ένα μικρό κρύωμα, αλλά όταν πέρασε το κρύωμα δεν ανέκτησε την υγεία της. Σιγά-σιγά άρχισε να εξασθενεί, παρόλο που κανένα ίχνος του κρυώματος δεν παρέμεινε, ο σουλτάνος Μουράτ Ε΄ ήταν τρομερά ανήσυχος γι' αυτήν, αφού αγαπούσε τα παιδιά του πάρα πολύ. Οι γιατροί που την εξέτασαν δεν αποκάλυψαν την πρόγνωση τους, αλλά δύο ημέρες αργότερα ο Τζεβχέρ Αγά ήρθε και ανακοίνωσε στην πρώτη σύζυγο του Μουράτ Ε΄, την Ελερού Καντινεφέντι ότι: "Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι τα πνευμόνια της πριγκίπισσας είναι λίγο αδύναμα και η Αλιγιέ Σουλτάν χρειάζεται μια αλλαγή αέρα. Είναι πραγματικά μια ασήμαντη αδιαθεσία, αλλά παρ' όλα αυτά η Αυτού Μεγαλειότητα ανησυχεί και θεωρεί ότι πρέπει η Πριγκίπισσα να έρθει στο Γιλντίζ για αλλαγή αέρα. Έχει κανονίσει ξεχωριστές αίθουσες για εκείνη, όπου θα πρέπει να μετακομίσει είτε σήμερα είτε αύριο." Η είδηση αναστάτωσε τον Μουράτ Ε΄ αρκετά καθώς δεν ήθελε να χωριστεί από την κόρη του. Ακόμη γνώριζε ότι έπρεπε να υποκύψει στη θέληση της μοίρας, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρότητα της κατάστασης. Με πόνο στην καρδιά του, έστειλε την Αλιγιέ Σουλτάν μέχρι το Γιλντίζ. Η Αλιγιέ Σουλτάν πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1903 σε ηλικία 23 ετών. Την ημέρα που η πριγκίπισσα έφυγε, το παλάτι ήταν μέσα στο πένθος. Για μέρες ολόκληρες κανείς δεν χαμογέλασε, ενώ για εβδομάδες κανείς δεν είδε τον Μουράτ Ε΄ καθώς δεν βγήκε έξω από τα δωμάτιά του. Τα νέα της κατάστασης της Αλιγιέ έρχονταν από το Γιλντίζ και όλοι άκουσαν ότι η θεραπεία της πριγκίπισσας έλαβε την ύψιστη σημασία. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover) The Concubine, the Princess, and the Teacher: Voices from the Ottoman Harem. University of Texas Press. 2010. ISBN 978-0-292-78335-5. Fanny Davis (1986). The Ottoman Lady: A Social History from 1718 to 1918. Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-24811-5. Ziya Şakir (1943). Çırağan Sarayında 28 sene beşinci Murad'ın hayatı. Anatolian Turkish Book Depot.
Άνω Γιανναίοι Αρκαδίας

Οι Άνω Γιανναίοι είναι οικισμός και έδρα της τοπικής κοινότητας Γιανναίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φαλαισίας, του δήμου Μεγαλόπολης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεγαλόπολης του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Οι Άνω Γιανναίοι είναι ορεινό χωριό στη νοτιοδυτική Αρκαδία, στις βορειοδυτικές κλιτύς του Ταϋγέτου, δίπλα στα όρια με τον νομό Λακωνίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 890. Απέχει 56 χλμ. περίπου ΝΔ. της Τρίπολης. Η τοπική κοινότητα Γιανναίων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,820 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Γιανναίοι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1840 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Γιανναίων του νομού Αρκαδίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γιανναίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαλαισίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φαλαισίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μεγαλόπολης. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CE%B9-%CE%86%CE%BD%CF%89-%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AD%CE%B9%CE%BA%CE%B1-101898159906828/
Νίκι Μπλόνσκυ

Η Νίκι Μπλόνσκυ (αγγ. Nikky Blonsky: 1988) είναι γνωστή για την βραβευμένη Golden Globe μιούζικαλ παραγωγή Hairspray το 2007. Εκεί υποδύθηκε την Tracy Turnblad. Έχει καταγωγή από τη Νέα Υόρκη και το όνομα της είναι Nicole Margaret Blonsky.Επιτυχίες της είναι επίσης οι ρόλοι στα Smash (2013), Ugly Betty (2009),Geography Club (2013) και Huge (2010), ενώ πρέπει να αναφερθεί και η digital σειρά Valemont (2009). Έχει στην κατοχή της πολλές βραβεύσεις και ένα Golden Globe.

 Είναι γεννημένη στις 9 Νοεμβρίου 1988 στο Great Neck της Νέας Υόρκης. Έχει ένα golden globe όπως επίσης αλλα 8 βραβεία και 14 υποψηφιότητες για βραβείο. Ήθελε να γίνει η Tracy Turnblad όταν είδε την παραγωγή στα 15 της χρόνια και τελικά το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Είναι σκορπιός στο ζώδιο. Τραγουδαει από τα 3 της χρόνια ενώ είναι γοητευμένη από τραγούδια όπως αυτά της Μαίρη Πόπινς και ήθελε ως εκ τούτου να παίξει σε μιούζικαλ. Το ψευδώνυμο της είναι Nikky B. ￼Είναι 1.52μ. Πριν γίνει διάσημη δούλευε στο cold stone creamery. Έλαβε άδεια κοσμετολογίας το 2011. https://vimeo.com/226342519
Μάριο Μιτάι

Ο Μάριο Μιτάι (6 Αυγούστου 2003, Αθήνα) είναι Αλβανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται για την Λοκομοτίβ Μόσχας και την Εθνική Αλβανίας. Η θέση του είναι αριστερός αμυντικός.

 Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στις 12 Αυγούστου 2020 με την ΑΕΚ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στις 18 Οκτωβρίου 2020 σε αγώνα με τον ΠΑΟΚ και με τη συμμετοχή του αυτή έγινε ο νεότερος ξένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου που αγωνίστηκε σε αγώνα μεγάλης κατηγορίας, σε ηλικία 17 ετών, 2 μηνών και 13 ημερών. Στις 10 Αυγούστου 2021 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την ΑΕΚ, το οποίο λήγει το καλοκαίρι του 2026. Έχοντας ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα, είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί τόσο με την εθνική ομάδα της Αλβανίας, όσο και με την εθνική ομάδα της Ελλάδας, ωστόσο από μικρός είχε διαλέξει την Εθνική Αλβανίας, αφού έχει αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές ομάδες νέων της Αλβανίας. Στις 31 Μαρτίου 2021 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών της Αλβανίας στη νίκη με 2–0 επί του Σαν Μαρίνο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022. Με αυτή την εμφάνιση έγινε ο νεότερος διεθνής παίκτης της Αλβανίας, σε ηλικία 17 ετών και 237 ημερών.
Ήλιος του μεσονυχτίου

Ο Ήλιος του Μεσονυχτίου είναι φυσικό φαινόμενο, το οποίο είναι ορατό στις περιοχές που βρίσκονται μέσα στο Βόρειο και στο Νότιο Αρκτικό Κύκλο. Οι «Λευκές Νύχτες» οφείλονται στο ίδιο φαινόμενο, αλλά είναι ορατές στις περιοχές που βρίσκονται για λίγο εκτός των ορίων των αρκτικών κύκλων. Και οι δύο παραπάνω περιπτώσεις αποτελούν ακραίες καταστάσεις του φαινομένου του ημερονυκτίου και συγκαταλέγονται στα ουράνια φαινόμενα. Ιδιαίτερα οι Λευκές Νύχτες επειδή οφείλονται και στην ύπαρξη της ατμόσφαιρας θεωρούνται και ατμοσφαιρικό φαινόμενο.

 Ο Ήλιος του Μεσονυχτίου εμφανίζεται στα γεωγραφικά πλάτη εντός των δύο αρκτικών κύκλων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Σε αυτά τα μέρη, ο ήλιος είναι ορατός επί 24 συνεχόμενες ώρες, τουλάχιστον μία ημέρα. Δεδομένου ότι στο Νότιο Αρκτικό Κύκλο (Ανταρκτική) δεν υπάρχουν μόνιμοι οικισμοί ή τουριστικά καταλύματα, οι άνθρωποι που βιώνουν αυτό το φαινόμενο περιορίζονται στο βορρά — πιο συγκεκριμένα, στους κατοίκους της Αλάσκας, του Βορείου Καναδά, της Γροινλανδίας, της Ισλανδίας και των βορείων επαρχιών της Ρωσίας, της Φινλανδίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Το φαινόμενο οφείλεται στην κλίση του κάθετου άξονα της Γης κατά 23°26΄ σε σχέση με το επίπεδο περιστροφής της γύρω από τον Ήλιο. Η διάρκειά του εξαρτάται από το γεωγραφικό πλάτος, από το οποίο το παρατηρούμε. Όσο πιο κοντά είναι ο παρατηρητής στο βόρειο ή το νότιο πόλο, τόσο περισσότερο διαρκεί. Για παράδειγμα, ο ήλιος φωτίζει διαρκώς επί 6 μήνες στους πόλους, ενώ στο βόρειο άκρο της Φινλανδίας περιορίζεται σε 73 ημέρες. Το αντίθετο φαινόμενο ονομάζεται Πολική Νύχτα και παρατηρείται στις ίδιες περιοχές το χειμώνα. Η διάρκειά του είναι η ίδια με τον Ήλιο του Μεσονυχτίου - π.χ. εάν σε ένα μέρος η έχουμε Ήλιο επί 40 ημέρες το καλοκαίρι, θα έχουμε και Νύχτα επί 40 ημέρες το χειμώνα. Κατά τη διάρκειά της, ο ήλιος βρίσκεται κάτω από τον ορίζοντα και το φως είναι ελαφρύ ή ανύπαρκτο. Οι «λευκές νύχτες» είναι ορατές σε γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 60° και 66°, δηλαδή στα εξωτερικά όρια των αρκτικών κύκλων, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Ο ήλιος δύει μεν, αλλά βρίσκεται ελάχιστα κάτω από τον ορίζοντα - αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη φωτός στον ουρανό, ώστε δραστηριότητες σαν το διάβασμα να είναι εφικτές χωρίς επιπλέον φωτισμό. Οι γνωστότερες λευκές νύχτες είναι αυτές της Αγίας Πετρούπολης, όπου είναι ορατές για έναν ολόκληρο μήνα, από τις 11 Ιουνίου έως τις 11 Ιουλίου. Κατά το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουνίου στην πόλη λαμβάνουν χώρα πληθώρα βραδινών πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Γέφυρα της Ιένας

Η γέφυρα της Ιένας (Γαλλικά: Pont d'Iéna, προφ. Πον ντ'Ιενά) είναι γέφυρα του ποταμού Σηκουάνα στο Παρίσι. Συνδέει τον Πύργο του Άιφελ στην αριστερή όχθη με την περιοχή Τροκαντερό στη δεξιά όχθη, οδηγώντας από το 7ο στο 16ο διαμέρισμα.Η γέφυρα κατασκευάστηκε από το 1808 έως το 1814.Καταγράφηκε ως ιστορικό μνημείο το 1975 και από το 1999 περιλαμβάνεται στην οριοθέτηση της περιοχής Όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι, που χαρακτηρίσθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.Η περιοχή εξυπηρετείται από τον σταθμό μετρό Τροκαντερό.

 Πρόκειται για μια πέτρινη γέφυρα, αποτελούμενη από 5 καμάρες πλάτους 28 μέτρων που υποστηρίζονται από 4 υποστηρικτικούς πυλώνες. Το μήκος της γέφυρας είναι 155 μέτρα και το πλάτος 35 μέτρα. Οι πλευρικές όψεις είναι διακοσμημένες με αυτοκρατορικούς αετούς. Επιπλέον, στις τέσσερις γωνίες της γέφυρας υψώνονται τέσσερα αγάλματα, κατασκευασμένα από το 1848 έως το 1853, που αντιπροσωπεύουν έναν Γαλάτη πολεμιστή, έναν Έλληνα πολεμιστή, έναν Ρωμαίο πολεμιστή και έναν Άραβα πολεμιστή. Τα τέσσερα γλυπτά δείχνουν τους πολεμιστές να στέκονται δίπλα σε άλογο. Το 1807, ο Ναπολέων Α' αποφάσισε την κατασκευή γέφυρας στην προοπτική της Στρατιωτικής Σχολής. Αυτή η γέφυρα επρόκειτο να ονομαστεί Γέφυρα του Πεδίου του Άρεως ή Γέφυρα της Στρατιωτικής σχολής, αλλά ο αυτοκράτορας, μετά τη μάχη της Ιένας που κέρδισε στις 14 Οκτωβρίου 1806, αποφάσισε η γέφυρα να φέρει το όνομα αυτής της νίκης, με διάταγμα που εξέδωσε στη Βαρσοβία το 1807. Τα έργα άρχισαν το 1808 και ολοκληρώθηκαν το 1814.Τα έξοδα κατασκευής καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από το κράτος. Το 1814, με την κατάρρευση της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, τα συμμαχικά στρατεύματα Ρωσίας, Πρωσίας και Αυστρίας κατέλαβαν το Παρίσι μετά τη μάχη του Παρισιού. Ο Πρώσος Στρατάρχης Μπλύχερ, ο ίδιος που είχε νικηθεί από τον Ναπολέοντα στην Ιένα, διέταξε την καταστροφή της γέφυρας. Ο Ταλλεϋράνδος με τη συμπαράσταση του τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ' πρότεινε αλλαγή ονόματος και αφαίρεσε τους αυτοκρατορικούς αετούς. Με αυτόν τον τρόπο, η γέφυρα μετονομάστηκε σε Γέφυρα Στρατιωτικής Σχολήςέως το 1830, οπότε ανήλθε στον θρόνο ο Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄που αποκατέστησε το όνομα και τους αυτοκρατορικούς αετούς. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, το πλάτος της γέφυρας αυξήθηκε από 14 σε 19 μέτρα, με την προσθήκη πεζοδρομίων και τοποθετήθηκαν μεταλλικά κάγκελα, αφού αφαιρέθηκαν τα πέτρινα στηθαία. Στη δεκαετία του 1930 τα κάγκελα αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από πέτρινο στηθαίο. Για τη Διεθνή Έκθεση του 1937, η γέφυρα διευρύνθηκε πάλι με το πλάτος να αυξάνεται από 19 σε 35 μέτρα και προστέθηκαν νέοι πυλώνες. Το 1853, τέσσερα αγάλματα πολεμιστών τοποθετήθηκαν στις άκρες της γέφυρας. Η γέφυρα της Ιένας βρίσκεται ανάντη της Γέφυρας Μπιρ-Χακίμ και κατάντη της πεζογέφυρας του Ντεμπιγί. Ιστορικές φωτογραφίες Τα αγάλματα της γέφυρας της Ιένας Η γέφυρα της Ιένας -βίντεο στο youtube
Αλέξανδρος Γ΄ της Καχετίας

Ο Αλί-Μιρζά, γεωργιανά: ალი-მირზა, γεννημένος Αλέξανδρος, γεωργιανά: Aλεξάντρε, (απεβ. στις 23 Νοεμβρίου 1737 ή 1739 ) ήταν πρίγκιπας από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού βασιλείου τού Καχέτι, που κυβέρνησε στις επαρχίες Κάρτλι (κεντρική Γεωργία) και Καχέτι (ανατολική Γεωργία), για τον σάχη τού Ιράν στα τέλη της δεκαετίας τού 1730. Όπως ο πατέρας του βασιλιάς Δαβίδ Β΄ (Iμάμ Κουλί-Χαν) και τα αδέλφια του, ο Aλί-Μιρζά ήταν προσήλυτος στο Ισλάμ. Ως ηγεμόνας τού Καχέτι, είναι μερικές φορές γνωστός στη σύγχρονη ιστοριογραφία με το χριστιανικό του όνομα Αλέξανδρος και την αρίθμηση «Γ΄». Παρά το γεγονός ότι η εξουσία του προερχόταν από τον σάχη, ο Αλί Μιρζά ακολούθησε την καθιερωμένη γεωργιανή παράδοση, και αυτοχαρακτηρίστηκε «βασιλιάς των βασιλέων».

 Ο Aλί-Μιρζά έγινε αντιβασιλέας (βαλής, wali) στην Τιφλίδα, την πρωτεύουσα τού βασιλείου τού Kάρτλι, τον Αύγουστο του 1735, από τον Ιρανό πολέμαρχο Nαντέρ μετά τη νίκη επί των Οθωμανών. Ο Πέρσης αξιωματικός Σαφί Χαν διορίστηκε να τον παρακολουθεί και ο μουσουλμάνος Γεωργιανός Aλί Κουλί-Μπεκ Αμιρετζιμπί τοποθετήθηκε υπεύθυνος για τη συλλογή φόρων. Ο Aλί-Μιρζά απέτυχε να κερδίσει έδαφος στην ταραχώδη επαρχία και περιήλθε σε αντίθεση με τον Σαφί Χαν. Τον Οκτώβριο του 1736, ο Nαντέρ, τώρα σάχης τού Ιράν, αντικατέστησε τον Aλί-Μιρζά με τον μουσουλμάνο Γεωργιανό πρίγκιπα Aμπντουλάχ Μπεγκ, μεταφέροντάς τον στη διακυβέρνηση τού Kαχέτι, από όπου ο εκ πατρός θείος του Tεϊμουράζ Β΄ είχε απομακρυνθεί από τον Nαντέρ και μετά συνόδευσε τον σάχη στον δρόμο για το Κανταχάρ. Μη μπορώντας να κερδίσει δημοτικότητα στον τοπικό πληθυσμό και αντιμετωπίζοντας μία αναταραχή, ο Aλί-Μιρζά ήταν εξίσου ενοχλημένος από την πίεση από τους Ιρανούς επικυριάρχους του. Το 1736 έγραψε μάλιστα στην Αυτοκράτειρα Άννα της Ρωσίας, περιγράφοντας τις δύσκολες συνθήκες της βασιλείας του και ζητώντας της προστασία. Νιώθοντας ότι ο σάχης τώρα ευνοούσε τον πιο ικανό Tεϊμουράζ Β΄, ο Aλί-Μιρζά, υπό την επιρροή του πρίγκιπα Άβελ Αντρονικασβίλι, σκέφτηκε μία εξέγερση στο Kαχέτι. Για τον σκοπό αυτόν, προσπάθησε, αλλά απέτυχε να ζητήσει την υποστήριξη της συζύγου τού Τεϊμουράζ Β΄, Τάμαρ, που φοβόταν για τη μοίρα τού συζύγου και τού γιου της Ηρακλή (Β΄). Η Τάμαρ, μέσω της υπηρεσίας τού πρίγκιπα Γκίβι Χολοκασβίλι, εξασφάλισε την πίστη των Kιζίκι και Πσάβι, αποτρέποντας τον Aλί-Μιρζά από το σχέδιό του. Σε κατάσταση απόγνωσης, ο Αλί-Μιρζά μετέβη στο στρατόπεδο τού Νάντερ στην Κανταχάρ, όπου ανέλαβε τη διοίκηση των γεωργιανών συνταγμάτων τού σάχη και απεβίωσε σε μία μάχη το 1737 ή το 1739 . Νυμφεύτηκε τη Mαριάμ, κόρη τού Shanshe II, δούκα του Kσάνι. Σύμφωνα με τη γενεαλογία τού Κύριλ Τουμάνοφ, ο Aλί-Μιρζά είχε δύο παιδιά, τα οποία αποσύρθηκαν και απεβίωσαν στη Ρωσική Αυτοκρατορία: Ιωάννης (Ιβάν Αλεξάντροβιτς Μπαγκρατιόν, 7 Νοεμβρίου 1730 – 28 Σεπτεμβρίου 1795), ο οποίος είχε έναν γιο, τον Πέτρο, τού οποίου η μοίρα είναι ασαφής. Άννα
Κωνσταντίνος Κορόζος

Ο Κωνσταντίνος Κορόζος (Λιβαδειά, 19 Νοεμβρίου 1896 - Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1975) του Ευθυμίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας και ως υπουργός. Μεταξύ άλλων ήταν και πρόεδρος του ΟΤΕ.

 Μετά τις νομικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, εργάστηκε ως δικηγόρος πρώτα στη Λιβαδειά (1920-35) και στη συνέχεια στην Αθήνα ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Από το 1920 ως τη διάλυσή της το 1954, υπήρξε νομικός σύμβουλος της Αγγλικής Εταιρείας της Κωπαΐδος. Την περίοδο 1946-48 ανέλαβε πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και το 1956-58 πρόεδρος του ΟΤΕ.Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής το 1932 με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη βουλευτής Λεβαδείας το 1933. Επανεξελέγη βουλευτής Αττικής και Βοιωτίας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές του 1935 , του 1936 και του 1946. Τέλος, εξελέγη βουλευτής Βοιωτίας με την ΕΡΕ το 1958. Διατέλεσε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη από τις 19 Ιουλίου 1935 ως τις 10 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Εν συνεχεία ανέλαβε υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος στις κυβερνήσεις Θεμιστοκλή Σοφούλη και Αλέξανδρου Διομήδη από τις 7 Μαΐου 1948 ως τις 6 Ιανουαρίου 1950. Πέθανε το 1975 και κηδεύτηκε στις 4 Φεβρουαρίου. Ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Α. Αλεξανδράτου.Συνέγραψε το έργο "Μελέτη περί Κωπαΐδος" (1952).
Κάστρο του Μπρισάκ

Το Κάστρο του Μπρισάκ (γαλλικά: Château de Brissac) βρίσκεται στην περιοχή Μπρισάκ-Κενσέ στην πόλη Μπρισάκ Λουάρ Ωμπάνς τού νομού του Μαιν-ε-Λουάρ, νοτιο-ανατολικά του Ανζέρ. Η ιδιοκτησία ανήκει στην οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ, της οποίας ο αρχηγός φέρει τον τίτλο του δούκα του Μπρισάκ. Το κάστρο ανήκει στα ιστορικά Μνημεία του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας.

 Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως φρούριο από τους κόμητες τού Ανζού τον 11ο αι. Έπειτα από τη νίκη επί των Άγγλων από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, ο βασιλιάς έδωσε την ιδιοκτησία στον ιππότη Γουλιέλμο ντε Ρος, σενεσάλη των περιοχών Ανζού, Μαιν και Τουραίν. Τον 15ο αι το οικοδόμημα ξανακτίστηκε από τον Πιερ ντε Μπρεζέ, έναν πλούσιο υπουργό τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Κατά τη βασιλεία τού Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας (1515-47) η ιδιοκτησία αποκτήθηκε από τον Ρενέ ντε Κροσέ, που ο βασιλιάς τον ονόμασε κυβερνήτη τού Ανζού και τού Μαιν. Κατά τους Θρησκευτικούς Πολέμους στη Γαλλία το κάστρο έγινε ιδιοκτησία το 1689 τού ηγέτη των Προτεσταντών Ερρίκου της Ναβάρρας. Έχοντας σοβαρές ζημίες, το φρούριο επρόκειτο να κατεδαφιστεί. Ωστόσο ο Κάρολος Β΄ ντε Κροσέ πήρε το μέρος του Ερρίκου, που σύντομα στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄ των Βουρβόνων. Εκείνος τον αντάμειψε δίνοντάς του την ιδιοκτησία, τον τίτλο του δούκα του Μπρισάκ και χρήματα για να ξανακτίσει το κάστρο το 1611. Η κατασκευή του το κατέστησε το υψηλότερο κάστρο της Γαλλίας. Η πρόσοψή του αντανακλά τις επιρροές της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής τού 17ου αι. Μέσω γάμων, η οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ απέκτησε επίσης το κάστρο Μοντρέιγ-Μπελαί, το οποίο αργότερα πώλησε. Το 1620 ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και η μητέρα του Μαρία των Μεδίκων συναντήθηκαν για να συζητήσουν τις διαφορές τους στο "ουδέτερο" έδαφος τού κάστρου τού Μπρισάκ. Επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ τους, αλλά δεν κράτησε πολύ και η βασιλομήτωρ τελικά εξορίστηκε. Οι απόγονοι τού 1ου δούκα τού Μπρισάκ διατήρησαν το κάστρο ως το 1792, όταν η ιδιοκτησία λεηλατήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Έμενε στα αζήτητα ως το 1844, όταν ένα πρόγραμμα ανακαίνισης ξεκίνησε και συνεχίστηκε από τους επόμενους δούκες τού Μπρισάκ. Château de Brissac - official website Châteaux of the Loire Valley website Ministry of Culture database entry for the Château de Brissac Ministry of Culture photos of the Château de Brissac Photos of the interior of the Château de Brissac Κάστρα του Λίγηρα
Όμιλος Φιλάθλων Αλεξανδρείας

Ο Όμιλος Φιλάθλων Αλεξανδρείας ιδρύθηκε το 1905 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν καθαρά γυμναστικό σωματείο. Προσπάθησε να αντιπαρατεθεί στον γηρασμένο Μίλωνα αλλά οι βαλκανικοί πόλεμοι που ακολούθησαν είχαν ως αποτέλεσμα η δράση του να ανασταλεί και τελικά να διαλυθεί.

 Το 1905 μια ομάδα φιλάθλων της Αλεξάνδρειας αποφάσισε να δημιουγήσει ένα νέο αθλητικό σωματείο, με σκοπό την προώθηση κυρίως του κλασικού αθλητισμού. Πρόεδρος ανέλαβε ο Β. Σαράντης, ο οποίος ήταν μέλος και στο Μίλωνα, και γυμναστής ο Α. Κόκκινος. Ο "Όμιλος Φιλάθλων", όπως ονομάστηκε, εξασφάλισε γυμναστήριο σε έκταση που παραχώρησε ο Ιωάννης Καζούλης στην περιοχή του θεάτρου Αλάμπρα, αλλά το 1907 που πέθανε ο Καζούλης οι κληρονόμοι του πήραν πίσω την έκταση. Έτσι ο Όμιλος αναγκάστηκε να αναστείλει τις δραστηριότητές του ως το Πάσχα του 1908. Τότε ανέλαβε πρόεδρος ο Δ. Κωνίδης, ο οποίος βρήκε ένα νέο χώρο για γυμναστήριο, στην οδό Γερμανίας και ο σύλλογος συνέχισε τη δράση του. Στη νέα διοίκηση του Ομίλου μετείχαν επίσης οι: Σωτ. Λιάτσης, Ι. Καστρενούδης, Βλ. Ήμερος, Ν. Μεταξάς, Ιω. Στεφανουδάκης, Λ. Λανιάς, Ν. Φραγκούλης, Π. Σκορδίλης, Κ. Γεωργίου, Κ. Χριστοδούλου, Χαρ. Ομηρόλης, Χρ. Πατίχας, Αντ. Κόκκινος. Στις 8 Μαΐου 1909 αναφέρεται η διοργάνωση εσωτερικών αθλητικών αγώνων του Ομίλου στο Ρον Πουάν. Περιλάμβαναν αγωνίσματα στίβου, άρσης βαρών, πάλης και διελκυστίνδας.Αλλά η σημαντικότερη δραστηριότητα που πραγματοποίησε ο Όμιλος στη βραχύχρονη ζωή του ήταν η διοργάνωση στις 18-20 Μαρτίου 1910 του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου και ταυτόχρονα των Παναιγύπτιων Αγώνων. Ήταν η μοναδική φορά που το πανελλήνιο πρωτάθλημα έγινε στην Αίγυπτο. Για το σκοπό αυτό κατασκευάστηκαν ξύλινες εξέδρες στο στάδιο από το Β. Ήμερο, χωρητικότητας 6.000 θεατών. Οι αγώνες είχαν μεγάλη επιτυχία. Μετείχαν συνολικά 30 σύλλογοι και 230 αθλητές από την Αθήνα, τη Σμύρνη, την Πάτρα και άλλες πόλεις του ελληνισμού. Μεταξύ άλλων έλαβε μέρος και ο ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης. Μετά τη θριαμβευτική διοργάνωση των πανελλήνιων αγώνων, το μέλλον του Ομίλου φάνταζε λαμπρό. Το Μάρτιο του 1912 έλαβε μέρος στους Πανελλήνιους Αγώνες στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου ο αθλήτης του Δημήτριος Βέργος αναδείχθηκε νικητής στην πάλη βαρέων βαρών. Όμως, το ξέσπασμα των βαλκανικών πολέμων και η επιστράτευση πολλών Ελλήνων της Αλεξάνδρειας, είχε ως αποτέλεσμα ο όμιλος να περιπέσει σε αδράνεια. Το Γυμναστήριό του μεταφέρθηκε στο Σάτμπι και ουσιαστικά ενοποιήθηκε με την Αθλητική Ένωση Ελλήνων Αλεξανδρείας, αν και δεν λήφθηκε κάποια επίσημη απόφαση συγχώνευσης. Ι.Μ. Χατζηφώτη, "Αλεξάνδρεια, Οι δυο αιώνες του νεότερου Ελληνισμού (19ος-20ός)", 1999, σελ. 462-463.
Ρήγας Γκόλφης

Ο Ρήγας Γκόλφης (21 Ιανουαρίου 1886 - 1 Ιανουαρίου 1958) ήταν Έλληνας ποιητής, κριτικός και συνεργάτης του περιοδικού Ο Νουμάς και υπήρξε από τους πιο μαχητικούς δημοτικιστές της εποχής του χωρίς να μετατρέψει όμως ποτέ την ποίηση του σε πολιτική συνθηματολογία.

 Ο Δημήτρης Δημητριάδης, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Ρήγα Γκόλφη, γεννήθηκε το 1886 στο Μεσολόγγι ο δε πατέρας του καταγόταν από το Καρπενήσι. Ο Γκόλφης αφού σπούδασε νομικά στην Αθήνα έγινε συμβολαιογράφος όπως και ο πατέρας του. Το 1908 δημοσίευσε στον Νουμά το μονόπρακτο δράμα Ο Γήταυρος το οποίο είχε έντονο κοινωνικό χαρακτήρα και εντάσσεται στην κοινωνική θεατρική ηθογραφία. Ασχολήθηκε όμως κυρίως με την ποίηση και εξέδωσε τις παρακάτω ποιητικές συλλογές: Τραγούδια του Απρίλη (1909) Ύμνοι (1921) Στο γύρισμα της ρίμας (1924) Λυρικά χρώματα (1930) Τετράμετρο (1952)Στα ποιήματα του, που τα χαρακτηρίζει η εξομολογητική διάθεση και ευγένεια αισθημάτων, ο Γκόλφης χρησιμοποίησε διάφορα μέτρα και ρυθμούς. Εξέδωσε και ένα βιβλίο με διηγήματα με τίτλο Η επιφάνεια και το βάθος (1954). Εκτός από την ποιητικό του έργο σημαντικά είναι και τα κριτικά κείμενά του που αν και χαρακτηρίζονται από απλότητα φανερώνουν τις κριτικές του ικανότητες και την γενικότερη πνευματική καλλιέργειά του. Από το κείμενα αυτά τύπωσε μόνο ορισμένα σε έναν τόμο με τίτλο Φαντασία και ποίηση (1935) ενώ τα υπόλοιπα είναι σκορπισμένα σε διάφορα έντυπα. Επίσης μετέφρασε τον Ύμνο της Διεθνούς και το καταστατικό του σοσιαλιστικού κόμματος στη δημοτική. Το 1909 αφιέρωσε ένα ποίημά του στον σοσιαλιστή Φερέρο που δολοφονήθηκε στην Ισπανία. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τ. 14 Ρήγας Γκόλφης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Αιγοθηλόμορφα

Τα αιγοθηλόμορφα (Caprimulgiformes) είναι τάξη πτηνών, που περιλαμβάνει περίπου εξακόσια είδη. Συναντώνται σε όλες τις ηπείρους της Γης εκτός της Ανταρκτικής. Είναι πουλιά γενικώς νυκτόβια και εντομοφάγα. Πήραν το όνομά τους από την παλαιά ονομασία του μέλους τους «αιγόθηλος», που οφείλεται στην τελείως λανθασμένη άποψη των αρχαίων ότι, όταν εισχωρούσε τη νύχτα σε στάνες αιγοπροβάτων, τα βύζαινε, ιδίως τις αίγες (κατσίκες). Στην πραγματικότητα κυνηγούσε τα έντομα που σύχναζαν εκεί.

 Η ταξινομική των πουλιών που απαρτίζουν την τάξη αυτή έχει από παλιά σημαδευτεί από δυσκολίες και αντιθέσεις, ιδίως στην περίπτωση της οικογένειας καπριμουλγίδες και τη συγγένεια και διεκδίκηση οικογενειών από την παραδοσιακά θεωρούμενη ξεχωριστή τάξη αποδόμορφα. Η IUCN υιοθετεί σήμερα την εξής ταξινομική της τάξεως αιγοθηλόμορφα, που ακολουθεί πρόσφατες φυλογενετικές μελέτες του DNA: Οικογένεια τροχιλίδες (κολίβρια), 368 είδη, παραδοσιακά κατατάσσεται στα αποδόμορφα Οικογένεια αποδίδες (σταχτάρες), 96 είδη, παραδοσιακά κατατάσσεται στα αποδόμορφα Οικογένεια καπριμουλγίδες (αιγόθηλοι), 98 είδη Οικογένεια ποδαργίδες («βατραχοπούλια»), 14 είδη Οικογένεια αιγοθηλίδες, 10 είδη Οικογένεια νυκτιβιίδες (potoos), 7 είδη Οικογένεια ημιπροκνίδες, 4 είδη Οικογένεια στεατορνιθίδες, 1 είδοςΟ ορισμός αυτός ταυτίζει την τάξη με τον φυλογενετικό κλάδο Strisores. Παραδοσιακά, τα αιγοθηλόμορφα θεωρούντο με βάση τη μορφολογία τους το ενδιάμεσο ανάμεσα στις τάξεις γλαυκόμορφα και αποδόμορφα. Τα αιγοθηλόμορφα τρέφονται κυρίως με έντομα, ενώ εξαίρεση αποτελεί το είδος καρίπειος, το οποίο τρέφεται αποκλειστικά με φρούτα.
Παρασκευή και 13

Οποιαδήποτε Παρασκευή συμπίπτει με τις 13 ενός μήνα θεωρείται κακότυχη στις Αγγλοσαξονικές, Γαλλικές, Γερμανικές και Πορτογαλικές περιοχές του κόσμου. Παρόμοιες δεισιδαιμονίες υπάρχουν και σε άλλες παραδόσεις: στην Ελλάδα και την Ισπανία, για παράδειγμα, το ρόλο αυτό έχει η "Τρίτη και 13". Ο φόβος της Παρασκευής και 13 ονομάζεται στα αγγλικά paraskavedekatriaphobia (μία λέξη που προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις Παρασκευή, δεκατρείς και φοβία) και είναι ειδική μορφή της τρισκαιδεκαφοβίας . Η λέξη μπορεί να ευρεθεί επίσης ως paraskevidekatriaphobia (παρασκευηδεκατριαφοβία). Στην Πληροφορική υπάρχει επίσης και ένας ιός με το όνομα "Παρασκευή και 13" (Friday 13th), ο οποίος έχει το χαρακτηριστικό να ενεργοποιείται όταν το ημερολόγιο του υπολογιστή δείξει ημέρα Παρασκευή και ημερομηνία 13.

 Πριν τον 19ο αιώνα, ο αριθμός 13 θεωρούνταν γενικά ως φέρων κακή τύχη. Την ίδια εικόνα είχε και η Παρασκευή, αν και δεν υπήρχε κάποια σχέση μεταξύ των δύο. Η πρώτη αναφορά σε μία "Παρασκευή και 13" έγινε μάλλον στις αρχές του 19ου αιώνα.Πέρα από τις γραπτές αναφορές, πάντως, πολλές δημοφιλείς ιστορίες υπάρχουν σχετικά με την προέλευση της δεισιδαιμονίας: Ο Μυστικός Δείπνος, με ιστορίες ότι ο Ιούδας Ισκαριώτης ήταν ο 13ος καλεσμένος, ενώ η Σταύρωση του Ιησού συνέβη την ημέρα Παρασκευή. Ότι η Εύα προσέφερε το μήλο στον Αδάμ κατά ημέρα Παρασκευή (η πεποίθηση ότι ήταν ένα μήλο πιθανότατα προέρχεται από την ομοιότητα της Λατινικής λέξεις malus = "κακό" και malum = "μήλο").
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018, ήταν η 48η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 19 έως και την Κυριακή 20 Μαΐου του 2018. Συμμετείχαν 100 αθλητές (27 άνδρες, 35 γυναίκες, 16 έφηβοι, 22 νεανίδες). Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.

 Το πρόγραμμα των αγώνων: Σάββατο 19 Μαΐου10:00 – 12:00: Γενικός αγώνας Νεανίδων 13:00 – 15:00: Γενικός αγώνας Γυναικών 15:15 – 15:30: Απονομές Γυναικών – Νεανίδων 16:30 – 19:30: Γενικός αγώνας Ανδρών – Εφήβων 19:45 – 20:00: Απονομές Ανδρών – ΕφήβωνΚυριακή 20 Μαΐου10:00 – 12:10: Τελικοί οργάνων Εφήβων – Νεανίδων 13:00 – 15:00: Τελικοί οργάνων Ανδρών – Γυναικών 15:15 – 15:45: Απονομές 2016 | 2017 | 2018 | 2019 | 2020 «Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται τα αστέρια της ελληνικής ενόργανης γυμναστικής» στο Internet Archive «Ιστορική νίκη για τον Νίκο Ηλιόπουλο στο πανελλήνιο ενόργανης ανδρών (photo album & videos)» στο Internet Archive «Η Ιωάννα Ξουλόγη επικράτησε στο σύνθετο ατομικό γυναικών, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα (photo album & videos)» στο Internet Archive «Φινάλε με τους τελικούς οργάνων στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης (photo album)» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018 — Ανδρών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018 — Γυναικών — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018 — Εφήβων — Αναλυτικά αποτελέσματα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2018 — Νεανίδων — Αναλυτικά αποτελέσματα
Άουγκουστ Ματίας Χάγκεν

Ο Άουγκουστ Ματίας Χάγκεν (γερμανικά: August Matthias Hagen‎· 23 Φεβρουαρίου 1794, κοντά στη Βάλγκα της Λετονίας - 2 Δεκεμβρίου 1878, Τάρτου, Εσθονία) ήταν Γερμανός ζωγράφος και χαράκτης, από τις χώρες της Βαλτικής. Ειδικευόταν σε τοπία και αστικά τοπία με φιγούρες.

 Ο πατέρας του ήταν χειριστής μύλων. Αρχικά, ήταν μαθητευόμενος ξυλουργός, αλλά σε ιδιωτικό οικοτροφείο, άρχισε να δείχνει κάποιο ταλέντο για ζωγραφική. Δυστυχώς, λόγω ενός παιδικού ατυχήματος που επιδεινώθηκε από μια μεταγενέστερη ασθένεια, ήταν σχεδόν τυφλός στο ένα μάτι. Αυτό είχε μικρή επίδραση στην καλλιτεχνική του ικανότητα, προφανώς, επειδή το 1810, με την επαναπρόταση ενός τοπικού ευγενή, έγινε ειδικευμένος ζωγράφος στο Τάρτου. Ωστόσο, αυτό δεν αποδείχθηκε καλό, καθώς έκανε περισσότερη χειρωνακτική εργασία παρά μάθηση. Την επόμενη χρονιά άρχισε να εργάζεται στο στούντιο γραφικών του Καρλ Άουγκουστ Ζενφ, ο οποίος δίδασκε ζωγραφική και χαρακτική στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου.Το 1820, με τη συμβουλή του Ζενφ, αποφάσισε να πάει στη Γερμανία για να επεκτείνει τις δεξιότητές του. Έφτασε στη Λυβέκκη, ταξίδεψε με τα πόδια στο Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Πράγα και τη Βιέννη. Αργότερα έκανε εκτεταμένες πεζοπορίες μέσα από την Ελβετία και την Ιταλία, μέχρι τη Ρώμη, διατηρώντας λεπτομερή ημερολόγια και πραγματοποιώντας τεράστιο αριθμό σκίτσων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, αφού παντρεύτηκε στο Πασάου, επέστρεψε στο Τάρτου, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος ζωγραφικής σε σχολείο αρρένων. Τα πιο γνωστά έργα του, μια σειρά από πίνακες που εορτάζουν την επέτειο της επαναλειτουργίας του Πανεπιστημίου, χρονολογούνται από αυτή την περίοδο. Στη συνέχεια δίδαξε σε σχολή θηλέων από το 1829 έως το 1832. Στη συνέχεια, για άλλη μια φορά στο δρόμο, ζωγράφισε σκηνές σε όλη την Εσθονία και σε νησιά του Φινλανδικού Κόλπου. Το 1837, μετά από μια επιτυχημένη έκθεση στην Αγία Πετρούπολη, ορίστηκε ελεύθερος καλλιτέχνης από την Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών και το επόμενο έτος διαδέχτηκε τον διδάσκαλο του Ζενφ ως καθηγητή σχεδίασης στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Κατείχε αυτή τη θέση μέχρι το 1851, όταν αναγκάστηκε να συνταξιοδοτηθεί λόγω της χειροτέρευσης της όρασής του. Τρία χρόνια αργότερα εγκατέλειψε τη ζωγραφική. Δεν επιθυμούσε να παραμείνει αδρανής, και ανακάλυψε ότι η όρασή του ήταν ακόμα αρκετά καλή για να ξεκινήσει την φωτογραφία και το μικρό σαλόνι του έγινε πολύ δημοφιλές. Η κόρη του Ιουλία Βιλχελμίνη έγινε επίσης γνωστή ζωγράφος που παντρεύτηκε τον αστρονόμο Λούντβιχ Σβαρτς. Epp Preem, from "Sechs deutschbaltische Künster". August Mattias Hagen (1794—1878). Reisetagebucher des Künstlers aus den 1820—1821 (Travel diaries), Kuus Baltisaksa Kunstnikku (2008) Sirje Helme, Jaak Kangilaski: Lühike Eesti kunsti ajalugu. (Brief History of Estonian Art) Tallinn 1999, (ISBN 5-89920-222-X) Drawings and engravings from the Kumu, Tallinn
Σαλώμη της Μεγάλης Πολωνίας

Η Σαλώμη, γνωστή και ως Salomea Odonicówna (δηλ. κόρη του Odonic), πολωνικά: Salomea wielkopolska or Odonicówna‎ (π. 1225 – απεβ. τον Απρίλιο του 1267;), ήταν Πολωνή πριγκίπισσα μέλος του Οίκου των Πιάστ από τον κλάδο της Μεγάλης Πολωνίας, και από γάμο της έγινε δούκισσα του Γκλόγκουφ. Ήταν το τρίτο παιδί, αλλά η μεγαλύτερη κόρη του δούκα Βλαντίσλαφ Οντόνιτς της Μεγάλης Πολωνίας από τη σύζυγό του Γιαντβίγκα των Σαμποριδών.

 Τον Ιούνιο του 1249 ο Koρράδος του Γκλόγκουφ (αφού διέφυγε από τις προθέσεις του μεγαλύτερου αδελφού του Μπολέσλαφ Β΄ του Φαλακρού να τον κάνει ιερέα) έφτασε στη Μεγάλη Πολωνία και έκανε συμφωνία με τον δούκα Πσέμισλ Α΄, ο οποίος υποσχέθηκε στον Koρράδο Α΄ να τον υποστηρίξει ενάντια στον Μπολέσλαφ Β΄. Για να ενισχύσει τους δεσμούς του με τον νέο του σύμμαχο, ο δούκας του Γκλόγκουφ αποφάσισε να νυμφευτεί την αδελφή του Πσέμυσλ Α΄, Σαλώμη. Ο γάμος τελέστηκε στο Πόζναν και τον ευλόγησαν ο Πέλκα αρχιεπίσκοπος του Γκνιέζνο και ο Μπογκούφαλ Β' επίσκοπος του Πόζναν. Λίγα είναι γνωστά για τη διακυβέρνηση της Σαλώμης ως συζύγου του δούκα του Γκλόγκουφ. Γενικά θεωρείται ότι διατηρούσε μία καλή και στενή σχέση με τα αδέλφια της στη Μεγάλη Πολωνία. Ήταν επίσης γενναιόδωρη δωρήτρια στα μοναστήρια της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Nοβογκροντζίεκ και στο δομινικανό ίδρυμα του Γκλόγκουφ. Κατά τη διάρκεια του γάμου της, η Σαλώμη γέννησε έξι παιδιά, τρεις γιους —τον Ερρίκο Γ', τον Κορράδο Β' τον Κυφό και τον Πσέμκο— και τρεις κόρες —την Άννα (από γάμο δούκισσα της Άνω Βαυαρίας), την Ευφημία (από γάμο κόμισσα της Γκορίτσια) και τη Χέντβιχ (αργότερα ηγουμένη της Αγίας Κλάρας, στο Βρότσλαβ). Η ακριβής ημερομηνία του τέλους της Σαλώμης κατατάσσεται μεταξύ 1265-1267. Το μόνο βέβαιο γεγονός είναι ότι απεβίωσε πριν από τον άνδρα της. Τα λείψανά της τοποθετήθηκαν στο Δομινικανό μοναστήρι του Γκλόγκουφ. Σύμφωνα με το Πολωνικό Χρονικό του Πέτρου του Μπυσύνυ, η Σαλώμη απεβίωσε περικυκλωμένη από ένα φωτοστέφανο αγιότητας. Ωστόσο, δεν υπήρχαν ίχνη διαδικασίας αγιοποίησης. Στον Σύλλογο του καθεδρικού της Παναγίας στο Γκλόγκουφ κατασκευάστηκε ένα γοτθικό γλυπτό, που αντιπροσώπευε τη Σαλώμη. Σήμερα, το γλυπτό φυλάσσεται στο Εθνικό Μουσείο του Πόζναν . Oswald Balzer, Genealogia Piastów, Kraków 1895, p. 221; W. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, arr. 2 and 17; K. Jasiński, Uzupełnienia do genealogii Piastów, "Studia Źródłoznawcze", Vol. V, 1960, p. 100.
Μάτκο Τάλοβατς

Ο Μάτκο Τάλοβατς (λατινικά: Mathkoni de Thallowcz‎, ουγγρικά: Tallóci Matkó‎) ή Ματίγια Τάλοβατς (σερβικά κυριλλικά: Матија Таловац‎), ήταν Μπάνος της Σλαβονίας από το 1435 έως το 1445.

 Ο Τάλοβατς καταγόταν από τη νήσο Κόρτσουλα, ενώ ήταν υπήκοος της Δημοκρατίας της Ραγούσας. Ήταν μέλος της οικογένειας Τάλοβατς, η οποία διέθετε επιρροή στην περιοχή της Τσέτινα, κατά την διάρκεια του 15ου αιώνα. Ο αδερφός του, Γιόβαν (ή Ιβάν), έχει χαρακτηριστεί ως Σέρβος.Ο αδερφός του Μάτκο, Πέταρ Τάλοβατς, ήταν Μπάνος της Κροατίας και της Δαλματίας από το 1438 έως το 1453. Ο δεύτερος αδερφός του, Φράνκο, ήταν Μπάνος του Σέβεριν, έπαρχος του Τέμες και διοικητής του Βελιγραδίου. Ο τρίτος αδερφός του, Ιβάν, ήταν ηγούμενος της Βράνα(1439-1445). Αποδεχόμενοι τις βασιλικές δωρεές εδαφών, οι αδερφοί Τάλοβατς ήσαν, για συγκεκριμένη περίοδο, οι ισχυρότεροι ηγεμόνες του συνόλου των κροατικών εδαφών. Η κυριαρχία τους εκτεινόταν από το Βελιγράδι έως το Σένι και από τη Ντράβα έως τη Νερέτβα. Ο Μάτκο υπηρέτησε στην αυλή του Δεσπότη της Σερβίας, Στεφάν Λαζάρεβιτς. Στην συνέχεια, κατέστη καστελάνος του, ευρισκόμενου υπό ουγγρικό έλεγχο, Βελιγραδίου, προτού οριστεί στο αξίωμα του μπάνου, το 1435. Οι αδερφοί του, Ιβάν και Φράνκο τον διαδέχτηκαν στο αξίωμα του καστελάνου του Βελιγραδίου.Κατείχε εδάφη στο Τοπόλοβατς, τα οποία του είχαν παραχωρηθεί από τον Αυτοκράτορα Σιγισμόνδο, από τα οποία και έλαβε το όνομα Τάλοβατς. Το 1430, κατέστη καστελάνος του Κόβιν. Ευρισκόμενος στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Σιγισμόνδου, ορίστηκε ως επίτροπος της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ το 1433, ενώ, το 1434, ορίστηκε προσευχητής της Βράνα και το 1435 μπάνος πάσας Σλαβονίας. Η περίοδος εξουσίας του έλαβε χώρα κατά την διάρκεια περιόδου επαναλαμβανόμενων οθωμανικών επιδρομών εντός των κροατικών εδαφών και εσωτερικών διαμαχών των φεουδαρχικών ηγεμόνων. Ο Μάτκο Τάλοβατς απεβίωσε το 1445. (Σερβικά) Čubrilović, Vasa (1974). Istorija Beograda: Stari, srednji i novi vek. Prosveta. (Σερβικά) Stojković, Sreten J. (1893). Na lepom srpskom Dunavu, od Beograda do Radujevca. Izdanje knjižare D. M. Corića. (Σερβικά) Поповић, Душан Ј (1964). Beograd kroz vekove. Туристичка штампа. (Σερβικά) Elezović, Gliša· Škrivanić, Gavro A. (1956). Kako su Turci posle više opsada zauzeli Beograd. Naučna knjiga. (Κροατικά) Zagrebu, Hrvatsko archeološko društvo u (1911). Viestnik Hrvatskoga arheološkoga društva.
Hostel 2: Η Συνέχεια Της Παράνοιας

Η ταινία θρίλερ με τίτλο Hostel 2: Η Συνέχεια Της Παράνοιας είναι συμπαραγωγής Η.Π.Α. - Τσεχίας - Ιταλίας - Ισλανδίας - Σλοβακίας, έτους 2007, διάρκειας 94 λεπτών (Πρωτότυπος τίτλος: Hostel: Part II).

 Τρεις Αμερικανίδες που σπουδάζουν στην Ιταλία για το καλοκαίρι, μπλέκονται κατά λάθος σε μια θανάσιμη κατάσταση. Αναζητώντας έντονες εμπειρίες, καταλήγουν σε ένα παράνομο μυστικό κλαμπ με βασανιστήρια, όπου διεστραμμένοι πλούσιοι επιχειρηματίες πληρώνουν καλά για να ακρωτηριάζουν και να σκοτώνουν τα θύματά τους. Καθώς παλεύουν για την επιβίωσή τους, οι κοπέλες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι έχουν μπλεχτεί σε μια οργάνωση που οι ρίζες της βρίσκονται πολύ βαθύτερα. Τα βασανιστήρια στην Ιταλία είναι μόνο ένας κρίκος από μια ζοφερή αλυσίδα βίας, που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Στην εν λόγω ταινία η Edwige Fenech παίζει τον ρόλο μιας καθηγήτριας σε Σχολή Καλών Τεχνών. Πρωταγωνιστούν: Lauren German, Heather Matarazzo, Bijou Phillips, Έντβιτζε Φένεκ Σενάριο - Σκηνοθεσία: Eli Roth
Δάρδα

Η Δάρδα (αλβανικά: Dardhë, Ντάρδα) είναι χωριό στην Αλβανία, στον πρώην δήμο Δρενόβου του νομού Κορυτσάς, στην ιστορική περιοχή της Βορείου Ηπείρου. Μετά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015, έγινε μέρος του δήμου Κορυτσάς. Το 2012, η ​​πρώτη αναβατόρια πίστα σκι στην Αλβανία άνοιξε στο Χιονοδρομικό Κέντρο Μπίγκελ κοντά στη Δάρδα.

 Το 1810 στο χωριό ιδρύθηκε ελληνικό σχολείο από τον Ισίδωρο Οικονόμου ενώ η ελληνική παιδεία γνώρισε μεγάλη άνθηση με την ίδρυση πρόσθετων σχολείων στις αρχές του 20ού αιώνα: ενός παρθεναγωγείου (1901-1902) και ενός γυμνασίου μέσης βαθμίδας. Τη σχολική περίοδο 1901-1902 φοιτούσαν συνολικά 150 μαθητές στα ελληνικά σχολεία, τα οποία χρηματοδοτούνταν από το ταμείο της τοπικής κοινότητας, καθώς και από την τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το πρώτο αλβανικό σχολείο άνοιξε το 1917 με πρωτοβουλία του Λεωνίδα Τσίκα, που ξεκίνησε με 20 μαθητές, και με χρηματοδότηση από τη Βάτρα, η οποία χορηγεί το νέο σχολείο το 1924 που λειτουργεί μέχρι σήμερα.
Δήμος Πόρτο Νόβο

Ο Δήμος Πόρτο Νόβο (πορτογαλικά: Porto Novo) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σάντο Αντάο. Έχει έκταση 54,26 τ.χλμ. και πληθυσμό 18.335 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πόρτο Νόβο.

 Ο Δήμος Πόρτο Νόβο βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και δυτικά του νησιού Σάντο Αντάο. Καλύπτει όλη τη δυτική πλευρά του νησιού, δηλαδή, λίγο παραπάνω από το ένα τρίτο. Είναι ο δυτικότερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με το Ριμπέιρα Γκράντε και στα νοτιοανατολικά με το Πωλ. Έχει έκταση 54,26 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα. Ο Δήμος Πόρτο Νόβο συμπεριλαμβάνει δύο ενορίες: Αλδέια Μορρίνο Ντ'Έγκμπα Πόρτο Νόβο Ριμπέιρα ντα Κρουζ Ταρραφάλ ντε Μόντε Τρίγκο Τσα ντο Νόρτε Ο Δήμος Πόρτο Νόβο έχει πληθυσμό 18.335 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 32.8κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο έβδομος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βιτσέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε και το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε. Ο Δήμος Πόρτο Νόβο δημιουργήθηκε το 1971, όταν το νησί Σάντο Αντάο διαιρέθηκε σε τρεις δήμους: το Πόρτο Νόβο, το Ριμπέιρα Γκράντε και το Πωλ. Πριν το 1971 συμπεριελάμβανε μόνο το Ριμπέιρα Γκράντε και το Πωλ. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Πόρτο Νόβο
Εξάιλς ΣΚ

Η Εξάιλς ΣΚ (αγγλικά: Exiles Sports Club, Exiles S.C.), γνωστή ως Exiles Elia Caterers για λόγους χορηγίας, είναι μαλτέζικη ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών με έδρα τη Σλιέμα.

 Το όνομα της ομάδας προέρχεται από τον ομώνυμο κόλπο Εξάιλς, στον οποίο βρίσκονται τα γραφεία του συλλόγου. Το όνομα του κόλπου προέρχεται μάλλον από παραφθορά της αγγλικής λέξης «excise», που αναφερόταν στο Τελωνείο που κάποτε βρισκόταν εκεί. (αγγλ.: Customs and Excise Office) Το σήμα της ομάδας απεικονίζει έναν από τους πύργους Ντε Ρέντιν (De Redin), που είναι κτισμένος πάνω από την παραλία όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του συλλόγου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1967 και είναι περισσότερο γνωστός για το τμήμα υδατοσφαίρισης των γυναικών που έχει κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα, κύπελλα και Σούπερ Καπ. Την περίοδο 2019–20 συμμετείχε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Ευρωλίγκα γυναικών. Το ανδρικό τμήμα αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ Μάλτας και έχει κερδίσει 10 πρωταθλήματα και 10 κύπελλα 2ου επιπέδου. Πρωτάθλημα Μάλτας: (1) 2015 Σούπερ Καπ Μάλτας: (1) 2019 Σέκοντ Ντιβίζιον Λιγκ (επίπεδο 2): (10) 1977, 1980, 1982, 1987, 1989, 2000, 2002, 2006, 2008, 2009 Κύπελλο Σέκοντ Ντιβίζιον (επίπεδο 2): (10) 1975, 1977, 1979, 1982, 1984, 1991, 2002, 2003, 2004, 2008 Τα αποτελέσματα της γυναικείας ομάδας στην Ευρωλίγκα Γυναικών 2019-20 Οι αγώνες διεξήχθησαν στο κολυμβητήριο της Όστιας. (Δ): Διοργανώτρια ομάδα Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2019-12-04 στο Wayback Machine. Κολυμβητική Ομοσπονδία Μάλτας / Επίσημη ιστοσελίδα-Σελίδα πόλο asaofmalta.eu
Άγιος Ιωάννης Καμηλαρίου Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της κοινότητας Καμηλαρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τυμπακίου, του δήμου Φαιστού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, στην πεδιάδα της Μεσαράς. Βρίσκεται στη νότια όχθη του Γεροπόταμου και δίπλα στη Φαιστό, της οποίας αποτελεί τον πλησιέστερο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 45. Απέχει 61 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καμηλαρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από κοινότητα Καμηλαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τυμπακίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τυμπακίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιστού. Ο σημαντικότατος αρχαιολογικός χώρος της Φαιστού, της δεύτερης σημαντικότερης μινωικής πόλης μετά την Κνωσσό. Εδώ, βρέθηκε στο «Αρχείο» ο περίφημος πήλινος Δίσκος της Φαιστού, με ιερογλυφικά σημεία (τελευταία περίοδος του «Πρώτου Ανακτόρου»). Το Μνημείο «Μηνά Γιαννακάκη», πεσόντος κατά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, στη δυτική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κρήτη 1:250000) eetaa.gr