IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κλειστό σύστημα

Ένα κλειστό σύστημα είναι ένα φυσικό σύστημα (physical system) που δεν επιτρέπει συγκεκριμένους τύπους μεταφοράς (όπως μεταφορά μάζας) μέσα ή έξω από το σύστημα. Η προδιαγραφή του, ποιοι τύποι μεταφοράς αποκλείονται, ποικίλει στα κλειστά συστήματα της φυσικής, της χημείας ή της μηχανικής.

 Στη μη σχετιστική (nonrelativistic) κλασική μηχανική, ένα κλειστό σύστημα είναι ένα φυσικό σύστημα που δεν ανταλλάσσει οποιαδήποτε ύλη με το περιβάλλον του και δεν υπόκειται σε καμιά δύναμη της οποίας η προέλευση είναι εξωτερική ως προς το σύστημα. Ένα κλειστό σύστημα στην κλασική μηχανική μπορεί να θεωρηθεί ένα απομονωμένο σύστημα (isolated system) στη θερμοδυναμική. Στη θερμοδυναμική, ένα κλειστό σύστημα μπορεί να ανταλλάξει ενέργεια (ως θερμότητα ή έργο (φυσική)), αλλά όχι ως ύλη, με το περιβάλλον του. Ένα απομονωμένο σύστημα δεν μπορεί να ανταλλάξει οποιαδήποτε θερμότητα, έργο, ή ύλη με το περιβάλλον, ενώ ένα ανοικτό σύστημα μπορεί να ανταλλάξει ενέργεια και ύλη. (Αυτό το σχήμα ορισμού των όρων δεν χρησιμοποιείται ομοιόμορφα, αν και είναι βολικό για κάποιους σκοπούς. Ειδικά, κάποιοι συγγραφείς χρησιμοποιούν τον όρο 'κλειστό σύστημα' αντί του εδώ χρησιμοποιούμενου όρου 'απομονωμένο σύστημα'.) Για ένα απλό σύστημα, με έναν μόνο τύπο σωματιδίων (άτομα ή μόρια), ένα κλειστό σύστημα ισοδυναμεί με έναν σταθερό αριθμό σωματιδίων. Όμως, για συστήματα που βρίσκονται σε χημική αντίδραση, μπορούν να δημιουργούνται και να καταστρέφονται όλα τα είδη από τη διεργασία της αντίδρασης. Σε αυτήν την περίπτωση, το γεγονός ότι το σύστημα είναι κλειστό, εκφράζεται δηλώνοντας ότι ο συνολικός αριθμός κάθε στοιχειακού ατόμου διατηρείται, ανεξάρτητα από το είδος του μορίου στο οποίο μπορεί να ανήκει. Μαθηματικά: ∑ j = 1 m a i j N j = b i {\displaystyle \sum _{j=1}^{m}a_{ij}N_{j}=b_{i}} όπου N j {\displaystyle N_{j}} είναι ο αριθμός των μορίων τύπου j, a i j {\displaystyle a_{ij}} είναι ο αριθμός των ατόμων του στοιχείου i στο μόριο j και bi είναι ο συνολικός αριθμός των ατόμων του στοιχείου i στο σύστημα, που παραμένει σταθερό, επειδή το σύστημα είναι κλειστό. Θα υπάρχει μια τέτοια εξίσωση για κάθε διαφορετικό στοιχείο στο σύστημα. Στη χημεία, ένα κλειστό σύστημα είναι ένα σύστημα όπου κανένα αντιδρόν ή προϊόν δεν μπορεί να διαφύγει. Σε ένα περιεχόμενο επιστημών μηχανικών (engineering), ένα κλειστό σύστημα είναι ένα δεσμευμένο σύστημα, δηλαδή καθορισμένο, στο οποίο κάθε εισαγωγή είναι γνωστή και κάθε συνισταμένη είναι γνωστή (ή μπορεί να είναι γνωστή) μέσα σε έναν συγκεκριμένο χρόνο.
Υπουργείο Εσωτερικών (Κύπρος)

Το Υπουργείο Εσωτερικών της Κύπρου δημιουργήθηκε το 1960. Την περίοδο 1964-1985 ο Υπουργός Εσωτερικών ήταν παράλληλα και Υπουργός Άμυνας. Η έδρα του Υπουργείου Εσωτερικών βρίσκεται στον Δήμο Λευκωσίας.

 Στο διάστημα που μεσολάβησε από την ημέρα της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου (19 Φεβρουαρίου 1959) έως τις 16 Αυγούστου 1960 που η Κύπρος ανακηρύχθηκε επίσημα ανεξάρτητο κράτος εγκαθιδρύθηκε μεταβατική επιτροπή, που είχε ως στόχο να καταρτίσει σχέδια προσαρμογής και αναδιοργάνωσης της κυβερνητικής μηχανής για τη μεταβίβαση της εξουσίας στην ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Η μεταβατική επιτροπή είχε θέση προσωρινής κυβέρνησης. Στη θέση του Υπουργού Εσωτερικών (2 Απριλίου 1959 - 15 Αυγούστου 1960) ήταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υπουργούς Εσωτερικών από την επίσημη ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα. Σημειώσεις: 1Από το 1964 ήταν παράλληλα και Υπουργός Άμυνας.2Παράλληλα ήταν και Υπουργός Άμυνας. Την περίοδο 1978-1985 υπήρχε και η θέση του Υφυπουργού Εσωτερικών. Στις 20 Ιουνίου 1985 η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε νόμο με τον οποίο καταργείτο το Υφυπουργείου Εσωτερικών. Ο Πρόεδρος της Κύπρου Σπύρος Κυπριανού καταχώρησε αναφορά στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας γνωμάτευση αν ο νόμος είναι συνταγματικός. Την 1η Αυγούστου 1985 ο τελευταίος Υφυπουργός Εσωτερικών Ηλίας Ηλιάδης διορίστηκε Υπουργός Άμυνας. Ο Σπύρος Κυπριανού δεν διόρισε νέο Υφυπουργό Εσωτερικών εν αναμονή της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους του υφυπουργούς.
Αγνή Παρθένε

Αγνή Παρθένε είναι ύμνος προς την Παναγία, γνωστός σε όλες σχεδόν τις ορθόδοξες εκκλησίες, σε στίχους του αγίου Νεκτάριου Πενταπόλεως τον 19ο αιώνα. Το αρχικό ελληνικό κείμενο τυπώθηκε στην συλλογή ύμνων του Αγίου Νεκταρίου προς την Παναγία με τίτλο Θεοτοκάριον μικρόν. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

 Σύμφωνα με την παράδοση, μια νύχτα, η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε στον Άγιο Νεκτάριο και του ανάθεσε την συγγραφή του ύμνου αυτού. Ανάλογο θαύμα συνέδραμε και στον υμνογράφο, ο οποίος αργότερα συνέθεσε τη μελωδία στο κείμενο του Αγίου Νεκταρίου. Οι στίχοι εκτυπώθηκαν για πρώτη φορά στο βιβλίο Θεοτοκάριον μικρόν. Όσον αφορά τη μελωδία είναι γνωστό ότι προέρχεται από μοναχούς της Μονής Σίμωνος Πέτρας.Ο ύμνος έγινε δημοφιλής στη Μονή Σίμωνος Πέτρας και από εκεί εξαπλώθηκε ανάμεσα σε ορθόδοξους πιστούς στην Ελλάδα και σε όλη την υφήλιο. Μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, ενώ η αρχικά βυζαντινή μελωδία προσαρμόστηκε στη παράδοση και άλλων εκκλησιών. Μια τέτοια φωνητική παραλλαγή είναι η μελωδία για τη μετάφραση στα ρωσικά από τη Μονή Βαρλαάμ. Ἦχος πλάγιος α’ Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα, ἂχραντε Θεοτόκε· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, πανένδροσέ τε πόκε· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαρὰ παρθενικῶν χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ἄχραντε νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αἰτία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθασίας· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Παρθένων ἀγαλλίαμα, μητέρων ἡ φαιδρότης· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ἁγνείας τό θησαύρισμα, ψυχῶν ἡ καθαρότης· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Προστάτης τῶν ἁμαρτωλῶν, λιμήν χειμαζομένων· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ῥύστις πασχόντων, ἀσθενῶν, ἐλπίς ἀπηλπισμένων· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Σύ ὀρφανῶν ἀντίληψις, χηρῶν παραμυθία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Πασχόντων ἡ ἐπίσκεψις, πτωχῶν ἡ σωτηρία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Κορὴ σεμνὴ καὶ ἄσπιλε, Δέσποινα Παναγία· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Θερμῶς ἐπικαλοῦμαί σε, ναὲ ἡγιασμένε· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Θερμῶς ἐπικαλοῦμαί σε, ναέ ἡγιασμένε· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ἀντιλαβοῦ μου ρύσαι με, ἀπὸ τοῦ πολεμίου· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Καὶ κληρονόμον δεῖξόν με, ζωῆς τῆς αἰωνίου· Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Γήπεδο Μεσσηνιακού

Το Γήπεδο Μεσσηνιακού βρίσκεται στην Καλαμάτα, στη βορειοανατολική συνοικία της πόλης, στην οδό Άστρους7, κοντά στο Κάστρο. Χτίστηκε το 1967 και ανήκει στον Μεσσηνιακό Γ.Σ.

 Το γήπεδο του Μεσσηνιακού Γ.Σ. υπήρχε ανέκαθεν στον ίδιο χώρο και εξυπηρετούσε τον ομώνυμο ιστορικό αθλητικό σύλλογο που λειτουργεί από το 1888. Η αρχική έκταση αποκτήθηκε από το σύλλογο στο τέλος του 19ου αιώνα από σταδιακές παραχωρήσεις οικοπέδων από τις επιφανείς προσωπικότητες-μέλη του συλλόγου. Από τη δεκαετία του '30 ο σύλλογος δημιούργησε και στεγασμένο χώρο εκγύμνασης, ένα πρωτοποριακό για την εποχή έργο. Το στάδιο δεν είχε κερκίδες και φιλοξενούσε τους αθλητές στίβου, αφού αυτό ήταν το βασικό άθλημα που καλλιεργούσε το σωματείο. Παράλληλα, το γήπεδο χρησιμοποιούσαν οι ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης Απόλλων Καλαμάτας και Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας, αφού ο Μεσσηνιακός δεν είχε ποδοσφαρικό τμήμα ως το 1967. Το 1967, η δημιουργία ερασιτεχνικού ποδοσφαιρικού τμήματος από το Μεσσηνιακό και η ίδρυση της ημιεπαγγελματικής ομάδας Π.Σ. Καλαμάτα υπήρξε η αφορμή να χτιστούν οι πρώτες κερκίδες και να λάβει ο χώρος μορφή γηπέδου. Τη σημερινή του μορφή, με τις τρεις κερκίδες, έλαβε το 1994 με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση του Σταύρου Παπαδόπουλου, τότε προέδρου του Π.Σ. Καλαμάτα, η οποία μετέφερε εκεί την έδρα της αντί για το Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας, στο οποίο αγωνιζόταν ως τότε. Το 2000 το γήπεδο αναμορφώθηκε με την τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων και την ανανέωση του φωτισμού και φιλοξένησε φιλικό αγώνα της εθνικής Ελλάδος. Το 2003 ο Π.Σ. Καλαμάτα αποχώρησε από το γήπεδο αλλά επανήλθε το 2010. Το γήπεδο αποτελεί πάντα την έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μεσσηνιακού, που έχει αγωνιστεί ως τη Β΄ Εθνική. Το γήπεδο του Μεσσηνιακού περιλαμβάνει: Ποδοσφαιρικό αγωνιστικό χώρο με χλοοτάπητα διαστάσεων Α΄ Εθνικής. Εγκαταστάσεις στίβου (προπονητήριο): βαλβίδες ρίψεων και αλμάτων και διαδρομές χωρίς πλαστικό τάπητα. Αποδυτήρια. 4 προβολείς. Τρεις κερκίδες: Νότια (η παλιότερη), Βόρεια και Δυτική (η νεότερη) με πλαστικά καθίσματα, συνολικής χωρητικότητας 5.613 καθήμενων θεατών. Παλιότερα η χωρητικότητά του ήταν μεγαλύτερη. Γραφεία στη νότια κερκίδα και την αίθουσα "Αναστάσιος Μισέρος", από το όνομα του εκλιπόντα παλιού προέδρου του συλλόγου. Η αίθουσα αυτή διαθέτει φωτογραφικό υλικό, έπαθλα, ιστορικά αρχεία και ντοκουμέντα του συλλόγου. Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1995-1996: Π.Σ. Καλαμάτα - Παναθηναϊκός: 8.323 θεατές. Διεθνής φιλικός αγώνας: Ελλάδα-Αυστρία 4-1 (Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2000). Κύπελλο Ιντερτότο: Π.Σ. Καλαμάτα - Τσμελ Μπιλσάνι (Τσεχίας: 0-3, καλοκαίρι 2000. Αγώνες Α΄ Εθνικής: ως έδρα του Π.Σ. Καλαμάτα τις σεζόν: 1972-73, 1974-75, 1995-96, 1996-97, 1997-98, 1999-2000 και 2000-01. Β΄ Εθνική, Γ΄ Εθνική και Δ΄ Εθνική: ως έδρα του Μεσσηνιακού, του Π.Σ. Καλαμάτα και του Απόλλωνα Καλαμάτας (την περίοδο 1959 ως 1967). Γήπεδο Μεσσηνιακού.
Ευρωμπάσκετ

Ευρωμπάσκετ (αγγλικά: FIBA EuroBasket) ονομάζεται το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης για τις εθνικές ομάδες ανδρών της ευρωπαϊκής ζώνης της FIBA (αν και δεν ταυτίζεται απολύτως με την Ευρώπη ως ήπειρο). Παλαιότερα ονομαζόταν επισήμως Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης. Η διοργανώση είχε ξεκινήσει το 1935 κάθε 2 χρόνια ενώ λόγο του 2ου Παγκοσμίου είχαμε παύση 1941,1943. Ο θεσμός διοργανώνεται κάθε 2 χρόνια από το 1947 έως το 2017 από την FIBA Europe.Ήταν τις μονές χρονιές ώστε να μη συμπίπτει με τις παγκόσμιες διοργανώσεις. Πέραν του ότι αναδεικνύει τον πρωταθλητή της ζώνης, το Ευρωμπάσκετ χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια και ως κριτήριο για πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης.

 Ο θεσμός εγκαινιάστηκε το 1935, με τις πρώτες διοργανώσεις να μονοπωλούνται από δύο χώρες της Βαλτικής, τις Λετονία και Λιθουανία. Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέτειλαν τα άστρα των χωρών του ανατολικού μπλοκ. Έως τις αρχές της δεκαετίας του '80 το χρυσό μετάλλιο κατέληγε συνήθως στη Σοβιετική Ένωση, ενώ άλλες μεγάλες δυνάμεις αυτής της περιόδου υπήρξαν οι Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Βουλγαρία και Γιουγκοσλαβία. Από αυτές, η τελευταία ήταν ουσιαστικά η μόνη ομάδα που κατάφερνε να συναγωνίζεται σε σταθερή βάση τους Σοβιετικούς, κερδίζοντας τρεις στη σειρά διοργανώσεις στη δεκαετία του '70. Το 1983 η Ιταλία γίνεται η πρώτη χώρα που εκθρονίζει τους «ανατολικούς» από την πρώτη θέση - θα το επαναλάβει η Ελλάδα το 1987. Σοβιετικοί και Γιουγκοσλάβοι πάντως θα συνεχίσουν να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο έως τη διάλυση των κρατών τους. Οι κοσμογονικές πολιτικές αλλαγές του 1991, καθώς και η άρση της απαγόρευσης συμμετοχής που ίσχυε για τους παίκτες του NBA (1992), έχουν άμεση επίδραση στο Ευρωμπάσκετ. Από τη μία τα μετάλλια γίνονται θεωρητικά πιο προσβάσιμα για τις καλές ομάδες, υπό την έννοια ότι δεν υπάρχουν πια τα ακλόνητα μεγαθήρια. Απ' την άλλη όμως, ανεβαίνει κατακόρυφα το επίπεδο δυσκολίας ακόμη και για τις μεσαίες θέσεις, με πολλές από τις νεοσύστατες εθνικές ομάδες (Σερβία, Κροατία, Ρωσία, Λιθουανία κ.ά.) να αποδεικνύονται ικανοί συνεχιστές της παράδοσης που κουβαλούν. Στο Ευρωμπάσκετ του 1993, οι μισές θέσεις των προημιτελικών καταλαμβάνονται από πρώην Σοβιετικούς ή Γιουγκοσλάβους. Ομοίως το 1995, όταν μάλιστα και τα τρία μετάλλια καταλήγουν σε τέτοιες χώρες, κ.ο.κ. Ιδίως οι Σέρβοι - υπό την ονομασία ακόμη της Γιουγκοσλαβίας - εξελίσσονται στους νέους αυτοκράτορες της Ευρώπης, κατακτώντας τις 3 από τις 4 διοργανώσεις της περιόδου 1995-2001. Παράλληλα, η συμμετοχή πολλών παικτών από το ΝΒΑ κάνει το άθλημα πολύ πιο αθλητικό και γρήγορο σε σύγκριση με το παρελθόν. Οι επόμενες διοργανώσεις θα κυλήσουν με εναλλαγές διαφόρων χωρών στις πρώτες θέσεις μέχρι την εκτίναξη της Ισπανίας στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 2000. Με τρεις συνεχόμενες συμμετοχές σε τελικούς (2007, 2009, 2011), από τις οποίες θα κερδίσει τους δύο τελευταίους, η Ισπανία θα γίνει η πρώτη χώρα μετά το 1997 που κατακτά δεύτερο συνεχόμενο τίτλο. Πηγή: FIBA Σημείωση: Η FIBA δεν αναγνωρίζει στη Σερβία τα μετάλλια της Γιουγκοσλαβίας μεταξύ 1995-2001. Eurobasket history at fibaeurope.com H Εθνική Ομάδα από τη σελίδα της Εθνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης
1107 Λικτορία

Η Λικτορία (Lictoria) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,395. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Ιταλό αστρονόμο Λουίτζι Βόλτα, που παρατηρούσε από το Τορίνο (Πίνο Τορινέζε).

 Η μέση διάμετρος της Λικτορίας εκτιμάται σε 79,17 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xc, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0646. Η Λικτορία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 33,7 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τέρενς Γουίντερ

Ο Τέρενς Γουίντερ (αγγλικά: Terence Winter, γενν. 2 Οκτωβρίου 1960) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και νομικός. Είναι ο δημιουργός, ο σεναριογράφος και ο εκτελεστικός παραγωγός της σειράς Boardwalk Empire του HBO. Προτού δημιουργήσει την σειρά, ο Γουίντερ είχε δουλέψει ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, όπως στη σειρά Οι Σοπράνος. Όντας καλός φίλος του Μάρτιν Σκορσέζε, ο Γουίντερ σύντομα ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και έγραψε το σενάριο της ταινίας του Σκορσέζε Ο Λύκος της Wall Street, ενώ βρέθηκε υποψήφιος και για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερου Προσαρμοσμένου Σεναρίου.

 Ο Γουίντερ γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου του 1960 στην Νέα Υόρκη. Μεγάλωσε στο Μπρούκλιν. Σπούδασε νομική και εγκληματολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Σάιντ Τζονς. Μετά την αποφοίτησή του από αυτήν, ο Γουίντερ ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην Νέα Υόρκη και είναι μέλος των δικηγορικών συλλόγων (bars) της πολιτείας της Νέας Υόρκης και του Κονέκτικατ. Αποφάσισε να μετακομίσει στο Λος Άντζελες για να δουλέψει στην κινηματογραφική βιομηχανία. Την περίοδο αυτή, ο Γουίντερ είχε ήδη γίνει ένας αναγνωρισμένος δικηγόρος στην περιοχή του Μπρούκλιν. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Terence Winter στο Wikimedia Commons
Δολοφονική επίθεση στο Αμβούργο στις 28 Ιουλίου 2017

Κατά τη διάρκεια δολοφονικής επίθεσης στις 28 Ιουλίου 2017 ένας 26χρονος αιτών άσυλο μαχαίρωσε πελάτες σε ένα σούπερ μάρκετ στην περιοχή Barmbek-Nord του Αμβούργου. Σκότωσε έναν 50χρονο άντρα και τραυμάτισε άλλα πέντε άτομα, μερικά σοβαρά. Την 1η Μαρτίου 2018, ο δράστης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για δολοφονία. Στις 3:10 μ.μ., ο δράστης μπήκε στο κατάστημα Edeka επί της οδού Fuhlsbüttler Strasse 188 και, αφού αφαίρεσε ένα μαχαίρι από τα ράφια του σούπερ μάρκετ μαχαίρωσε με αυτό τους ανύποπτους πελάτες. Μαχαίρωσε έναν άνδρα 50 ετών και τραυμάτισε μια γυναίκα 50 ετών και τέσσερις άντρες ηλικίας 67, 57, 56 και 19 ετών. Κατόπιν ο δράστης έφυγε τρέχοντας από το σούπερ μάρκετ προς την κατεύθυνση του σιδηροδρομικού σταθμού Barmbek, όπου αυτόπτες μάρτυρες τον εξουδετέρωσαν . Ο ελαφρώς τραυματισμένος δράστης συνελήφθη από όργανα της τοπικής αυτοδιήκησης. Σύμφωνα με μάρτυρες, φώναξε πολλές φορές " Αλλά Ουακμπάρ " κατά τη διάρκεια του εγκλήματος.

 Στη δίκη, ο δράστης ομολόγησε ότι διέπραξε την επίθεση με μαχαίρι από θρησκευτικά κίνητρα. Στόχος του ήταν να δολοφονήσει όσο το δυνατόν περισσότερους χριστιανούς. Ο δράστης, αφού στην πατρίδα του είχε τελειώσει το γυμνάσειο μεταφέρθηκε στην Αίγυπτο επί πληρωμή από λαθρέμπορο δήθεν για να σπουδάσει οδοντιατρική. Διέκοψε τις σπουδές του μετά από το πρώτο έτος και μέσω Τουρκίας ήρθε στην Ελλάδα, από όπου έφυγε και πήγε στη Νορβηγία, όπου το 2009 υπέβαλε αίτηση ασύλου. Αφού η αίτησή του αποριφθηκε, περίπου μισό χρόνο αργότερα, το 2013 υπέβαλε νέα αίτηση για άσυλο στη Σουηδία. Η Σουηδία τον απέλασε πίσω στη Νορβηγία εγκαίρως με αναφορά στους κανονισμούς του Δουβλίνου. Τον Οκτώβριο του 2013, έφυγε από τη Νορβηγία και, σύμφωνα με την παραδοχή του, ταξίδεψε στην Ισπανία για να υποβάλει αίτηση ασύλου εκεί. Περίπου οκτώ μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 2014, οι ισπανικές αρχές φέρεται να κατέσχεσαν τα έγγραφά του και του έδωσαν εντολή να επιστρέψει στη Νορβηγία. Στη συνέχεια, υπέβαλε νέα αίτηση στη Νορβηγία τον Αύγουστο του 2014. Οι νορβηγικές αρχές απέρριψαν και πάλι το αίτημα. Από εκεί έφυγε για Γερμανία τον Μάρτιο του 2015, φέρνοντας πιστοποιητικό γέννησης. Η πρώτη του στάση ήταν το Ντόρτμουντ. Από εκεί ανατέθηκε στο Αμβούργο ως μέρος της διαδικασίας διανομής ασύλου. Μετακόμισε στο καταφύγιο προσφύγων στον σταθμό του υπόγειου σιδηρόδρομου Kiwittsmoor και το δημοσίευσε εκεί το Νοέμβριο. Μάιος 2015 νέα αίτηση για άσυλο. Απορρίφθηκε και αυτή τον Δεκέμβριο του 2016 , και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, αλλά έχασε τα έγγραφα ταυτοποίησης του και συνεργάστηκε με τις αρχές για να αποκτήσει καινούργια. Την ημέρα της δολοφονικής επίθεσης τα χαρτιά του δεν έιχαν ακόμα εκδοθεί. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο δράστης ήταν γνωστός στις αρχές ως ισλαμιστής και είχε επαφές στη σκηνή των Σαλαφιστών, ενώ έκανε εμφανίσεις σε καφετέριες που σύχναζαν πρόσφυγες και απάγγελνε στίχους από το Κοράνι. Οι αστυνομικές αρχές τον θεωρούσαν όχι ιδιαίτερα επικίνδυνο.
HMS Comus (1914)

Το HMS Comus ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και γνώρισε πολεμική δράση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυπήγηση του καταδρομικού ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 1913 στο Wallsend και η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 16 Δεκεμβρίου 1914.

 Το Comus εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 15 Μαΐου 1915, αρχικά με την 4η Μοίρα Ελαφρών καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου (Grand Fleet). Από κοινού με το αντιτορπιλικό HMS Munster βύθισε στις 29 Φεβρουαρίου 1916 το γερμανικό επιδρομικό SMS Greif στην Βόρεια Θάλασσα και συμμετείχε στη ναυμαχία της Γιουτλάνδης. Την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 1919 το Comus εντάχθηκε στην δύναμη της 1ης Μοίρας Ελαφρών Καταδρομικών και στην συνέχεια στάλθηκε για επισκευές στο Rosyth. Τον Οκτώβριο του 1919 ήταν ξανά επιχειρησιακό με την 4η Μοίρα και υπηρέτησε στον Σταθμό Ανατολικών Ινδιών (East Indies Station) μέχρι τον Ιούνιο του 1923. Ενώ ακόμα ανήκε στην δύναμη αυτή ξεκίνησε η επισκευή/συντήρησή του στο Πόρτσμουθ, που διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο του 1923. Εν συνεχεία εντάχθηκε στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στον Στόλο της Μεσογείου, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1924 που εντάχθηκε στον Εφεδρικό Στόλο.Τον Σεπτέμβριο του 1925 το Comus εντάχθηκε στον Στόλο του Ατλαντικού. Το αντικατέστησε σε αυτόν τον σχηματισμό το βαρύ καταδρομικό HMS Norfolk τον Μάιο του 1930, οπότε το Comus επέστρεψε οριστικά στην εφεδρεία. Τελικά πωλήθηκε για σκραπ στις 28 Ιουλίου 1934. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Jane's Fighting Ships of World War One (1919), Jane's Publishing Company Ships of the Caroline class Πολυμέσα σχετικά με το θέμα HMS Comus (ship, 1914) στο Wikimedia Commons
Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ

Το Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ (γερμανικά: Julius-Maximilians-Universität Würzburg) είναι ένα πανεπιστήμιο στο Βύρτσμπουργκ, στη Γερμανία, που ιδρύθηκε το 1402. Το πανεπιστήμιο είναι μέλος της ομάδας Κοΐμπρα (Coimbra Group).

 Η επίσημη ονομασία του είναι Julius-Maximilians-Universität Würzburg (ή «Πανεπιστήμιο Ιούλιος Μαξιμιλιανός του Βύρτσμπουργκ"), αλλά είναι συνήθως αναφέρεται ως το Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ. Αυτό το όνομα προέρχεται από τον Γιούλιους φον Έχτερ Μέσπελμπρουν, πρίγκιπας-επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ, ο οποίος επανέφερε το πανεπιστήμιο 431 χρόνια πριν, και τον πρίγκιπα εκλέκτορα Μαξιμιλιανό-Ιωσήφ, ο πρίγκιπας κάτω από τον οποίο εκκοσμίκευση εμφανίστηκαν κατά την έναρξη του 19ου αιώνα. Κεντρική διοίκηση του Πανεπιστημίου, γραφείο αλλοδαπός φοιτητής, και διάφορα ερευνητικά ινστιτούτα βρίσκονται εντός του συμμαχικού περιοχή της παλιάς πόλης, ενώ η νέα πανεπιστημιούπολη φιλελεύθερες τέχνες, με σύγχρονη βιβλιοθήκη του, με θέα την πόλη από τα ανατολικά. Το πανεπιστήμιο σήμερα έχει περίπου 25.000 φοιτητές, εκ των οποίων περισσότεροι από 1.000 προέρχονται από άλλες χώρες. Τμήμα της Καθολικής Θεολογίας Νομική Σχολή Ιατρική Σχολή (Ανθρώπινης Ιατρικής, Οδοντιατρικής και Βιοϊατρική) Σχολή Καλών Τεχνών 1: Ιστορία, Σύγχρονες Γλώσσες, Πολιτισμός και Γεωγραφία Σχολή Καλών Τεχνών 2: Φιλοσοφία, Ψυχολογία, Εκπαιδευτική και Κοινωνικών Επιστημών Τμήμα Βιολογίας Τμήμα Χημείας και Φαρμακευτικής Τμήμα Μαθηματικών και Επιστήμης Υπολογιστών Τμήμα Φυσικής και Αστρονομίας Τμήμα Οικονομικών Επιστημών Ο Ερνστ Γκραίφενμπεργκ Ξεκίνησε να εργάζεται ως οφθαλμίατρος στο Πανεπιστήμιο. Για την έρευνα που έγινε στο Πανεπιστήμιο: 1901 Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν (Φυσική) 1902 Έμιλ Φίσερ (χημεία) 1907 Έντουαρντ Μπούχνερ (χημεία) 1919 Γιοχάνες Σταρκ (Φυσική) 1922 Βίλχελμ Βίεν (Φυσική) 1935 Χανς Σπέμαν (Ιατρική) 1985 Κλάους φον Κλίτσινγκ (Φυσική) 1988 Χάρτμουτ Μίχελ (χημεία) 2008 Χάραλντ τσουρ Χάουζεν (Ιατρική)Που συνδέεται με το Πανεπιστήμιο: 1903 Σβάντε Αρρένιους (χημεία) 1909 Φέρντιναντ Μπράουν (Φυσική) 1914 Μαξ φον Λάουε (Φυσική) 1920 Χέρμαν Βάλτερ Νερνστ (χημεία) 1930 Καρλ Λάντσταϊνερ (Ιατρική) Ζαν-Μαρκ Αιρώ, Γκούσταβ Νάχτιγκαλ, Γιόζεφ Γκαίμπελς, Σπυρίδων Μηλιαράκης, Ερνστ Μπλοχ http://www.uni-wuerzburg.de/en/ Επίσημος ιστότοπος
Λογγιές Ροποτού Τρικάλων

Οι Λογγιές Ροποτού είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγονται στο Δήμο Πύλης.

 Οι Λογγιές Ροποτού Τρικάλων είναι κτισμένες σε υψόμετρο 295 μέτρων και έχουν 17 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Τρικάλων - Λογγιές. Δήμος Πύλης.
Δάμαρις

Η Δάμαρις όπως αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων, ήταν η πρώτη Αθηναία γυναίκα που πίστεψε στο κήρυγμα του αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο . Θεωρείται ότι έζησε στον 1ο αιώνα και ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό αφού άκουσε τον λόγο του Απόστολου Παύλου στον Άρειο Πάγο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 3 Οκτωβρίου. Προς τιμή της ονομάστηκε οδός στην Αθήνα.Ακολουθία της συνέγραψε ο υμνογράφος πατήρ Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

 Ἀπολυτίκιον Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Του Παύλου ως ήκουσας, δημηγορούντος σοφώς, έδέξω το κήρυγμα, της ευσεβείας θερμώς, Κυρίω πιστεύσασα .Όθεν ή εν Αθήναις, Εκκλησία τιμά σε, Δάμαρις μακαρία, ως θεράπαιναν θείαν, Χριστώ οικειουμένην, τούς σε μακαρίζοντας. Κοντάκιον Ήχος δ . Έπεφάνης σήμερον. Το Του του Παύλου ρήμασι καταυγασθείσα, των Χριστώ προσέδραμες, και την χρηστότητα αυτού, βίω άμέμπτω έδόξασας, εν ταις Αθήναις θεόσοφε Δάμαρις. Μεγαλυνάριον Πίστιν δεξαμένη την του Χριστού, Δάμαρις Αγία, έλαμπρύνθης θείω φωτί, και τού θείου Παύλου συνόμιλος φανείσα, συν τούτω των άφθαρτων, γερών ηξίωσαι.
Ναός του Ονόματος της Μαρίας

Ο Ναός του Αγίου Ονόματος της Μαρίας (σερβοκροατικά Crkva imena Marijinog, ουγγρ. Mária Neve katolikus templom) είναι Ρωμαιοκαθολικός ενοριακός ναός, που βρίσκεται στην πόλη Νόβι Σαντ της Σερβίας και είναι αφιερωμένος στη ρωμαιοκαθολική εορτή του Αγίου ονόματος της Αειπαρθένου Μαρίας (εορτάζει στις 12 Σεπτεμβρίου). Είναι ο μεγαλύτερος ναός της πόλεως και είναι κτισμένος στο κέντρο της, στην Πλατεία Ελευθερίας (Trg Slobode). Εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της οι κάτοικοι την αποκαλούν «καθεδρικό ναό», αλλά το Νόβι Σαντ υπάγεται στη Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Σουμπότιτσα, της οποίας ο καθεδρικός ναός βρίσκεται στη Σουμπότιτσα.

 Μετά τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς το 1699 το Νόβι Σαντ υπάχθηκε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων, που σχεδόν αμέσως, το 1702 οργάνωσαν την τοπική ρωμαιοκαθολική ενορία. Ο αρχικός ναός αυτής της ενορίας ανεγέρθηκε το 1719 στο ίδιο σημείο με τον σημερινό και ήταν αφιερωμένος στην Παναγία τη Βοήθεια, στη μνήμη της νίκης των Χριστιανών επί των Οθωμανών στη Μάχη της Βιέννης. Αργότερα επαναφιερώθηκε στο Άγιο Όνομα της Μαρίας. Αυτός ο αρχικός ναός καταστράφηκε το 1742. Δεύτερος ναός ανεγέρθηκε πρόχειρα στο ίδιο σημείο και ο Αρχιεπίσκοπος της Κάλοτσα Patacsich Gábor τέλεσε τα θυρανοίξια το 1742. Ο νέος ναός υπέστη μεγάλες ζημιές από βομβαρδισμούς κατά την Ουγγρική Επανάσταση του 1848 και το καμπαναριό του καταστράφηκε.Το 1891 το δημοτικό συμβούλιο απεφάσισε την κατεδάφιση του δεύτερου ναού και την ανέγερση τρίτου στην ίδια θέση. Ο Ούγγρος αρχιτέκτονας Γκιόργκυ Μολνάρ προσέφερε δωρεάν το σχέδιο για τον τρίτο ναό το 1892. Η κυρίως κατασκευή του νέου αυτού ναού τελείωσε τον Νοέμβριο του 1893, ενώ το ύψους 72 μέτρων καμπαναριό με τον χρυσό σταυρό ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1894. Ο ναός είναι τρίκλιτος με νεογοτθικές αψίδες. Υπάρχουν είκοσι υαλογραφίες από τη Βουδαπέστη που παριστάνουν αγίους και πατέρες της Εκκλησίας. Επιπλέον, ο εξοπλισμός του ναού περιλαμβάνει ένα μηχανικό εκκλησιαστικό όργανο με 24 συστοιχίες αυλών (ρεγκίστρα).Ο ναός έχει 4 Άγιες Τράπεζες. Η κυρίως Αγία Τράπεζα είναι κατασκευασμένη από σκαλιστό ξύλο από το Τιρόλο, ενώ τα πλακάκια της στέγης είναι από κεραμικά «Zsolnay». Στα μόνιμα στοιχεία του ναού περιλαμβάνονται τέσσερα εξομολογητήρια και ένα μαρμάρινο βαπτιστήριο. Ο ναός κυριαρχεί στο κέντρο του Νόβι Σαντ.
Γιώργος Κουλακιώτης

Ο Γιώργος Κουλακιώτης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός, ο οποίος είχε αγωνιστεί για πολλά χρόνια στην Α' Εθνική και κυρίως στον ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1977 στην πρωτεύουσα της Ημαθίας, Βέροια και είναι γιος του παλιού ποδοσφαιριστή Κώστα Κουλακιώτη.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τους ερασιτέχνες της Βέροιας και το καλοκαίρι του 1994 προωθήθηκε στην επαγγελματική ομάδα, με την οποία πανηγύρισε το 1996 την άνοδο στην Α' Εθνική. Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1997/98 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του παίρνοντας μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ. Στον "Δικέφαλο του Βορρά" έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2002 όταν και αποδεσμεύτηκε, μετρώντας συνολικά 90 συμμετοχές (61 αγώνες στο Πρωτάθλημα, 22 στο Κύπελλο και 7 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ) και 5 τέρματα (2 στο Πρωτάθλημα και 3 στο Κύπελλο) με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, ενώ το 2001 πανηγύρισε και την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος μετά τον νικηφόρο τελικό με τον Ολυμπιακό στην Αθήνα (4-2). Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η Καλλιθέα όπου αγωνίστηκε μέχρι το 2006 όταν η ομάδα υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική. Ακολούθησαν περάσματα από τον Πανθρακικό και τον Αγροτικό Αστέρα (αμφότερες ομάδες Β' Εθνικής), ενώ τελευταίος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε ο Μακεδονικός, στον οποίο αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική, από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι το 2010, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Ελπίδων που έλαβε μέρος στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ελπίδων (Κ-21) το 1998, εναντίον της Ισπανίας. Το προφίλ του Γιώργου Κουλακιώτη στο transfermarkt
Νεκχεμπέτ

Η Νεκχεμπέτ (επίσης και Νεχμπέτ, Νεκχμπέτ) ήταν προδυναστική τοπική θεότητα της Αιγυπτιακής μυθολογίας, που ήταν η πολιούχος της πόλης Νεκχέμπ, το όνομά της σημαίνει από τη Νεκχέμπ. Τελικά έγινε προστάτης της Άνω Αιγύπτου και μία από της δύο προστάτιδες θεές της Αρχαίας Αιγύπτου όταν αυτή επανενώθηκε.

 Το πιο παλιό μαντείο της Αιγύπτου ήταν το ιερό της Νεκχεμπέτ στη Νεκχέμπ, την αρχική νεκρόπολη ή πόλη των νεκρών. Η Νεκχέμπ ήταν η ‘αδελφή’ πόλη της Νεκχέν, τη θρησκευτική και πολιτική πρωτεύουσα της Άνω Αιγύπτου κατά το τέλος της προδυναστικής περιόδου (περ. 3200–3100 π.Χ.) και κατά την αρχαϊκή περίοδο (περ. 3100–2686 π.Χ.). Η αρχική κατοίκιση στη Νεκχέν χρονολογείται από την περίοδο των πολιτισμών της Νακάντα και Μπαντάρι. Στο απόγειό της, από το περίπου 3400 π.Χ., η Νεκχέν είχε τουλάχιστον 5.000 ως και ίσως μέχρι και 10.000 κατοίκους. Οι ιέρειες της Νεκχεμπέτ ονομάζονταν μούου (muu, μητέρες) και φορούσαν μανδύες από φτερά όρνεων. Η Νεκχεμπέτ ήταν η πολιούχος προστάτης θεότητα της Άνω Αιγύπτου. Μαζί με την αντίστοιχή της Ουατζέτ της Κάτω Αιγύπτου εμφανίζονταν συχνά μαζί ως οι "Δύο Κυρίες". Ένας από τους τίτλους του κάθε ηγεμόνα ήταν το όνομα Nebty, το οποίο άρχιζε με τα ιερογλυφικά [s/he] των Δύο Κυριώνo.... Στην τέχνη η Νεκχεμπέτ αναπαριστάται ως όρνεο. Ο Άλαν Γκάρντινερ αναγνώρισε το είδος που χρησιμοποιούταν στην ιερή εικονογράφηση ως το όρνιο. Όμως, η Arielle P. Kozloff, πιστεύει ότι τα όρνεα στην τέχνη του Νέου Βασιλείου με τα ράμφη με τη γαλάζια άκρη και το χαλαρό δέρμα, μοιάζουν περισσότερο με τον Torgos tracheliotos. Στην εποχή του Νέου Βασιλείου, το όρνιο εμφανιζόταν δίπλα στον ουραίο στο στέμμα με το οποίο θάβονταν οι βασιλιάδες. Ο ουραίος και το όρνιο παραδοσιακά ερμηνεύονται ως η Ουατζέτ (Μπουτό) και η Νεχμπέτ, αλλά η Edna R. Russmann έχει προτείνει ότι σε αυτό το πλαίσιο αντιπροσωπεύουν την Ίσιδα και την Νέφθυ, της δύο κυριότερες ταφικές θεές. Η Νεχμπέτ συνήθως αναπαρίσταται να ίπταται, με τα φτερά της απλωμένα πάνω από την βασιλική εικόνα, και έχοντας στα νύχια της δαχτυλίδι Σεν (συμβολίζοντας το άπειρο, το πάν, ή τα πάντα). Ως θεότητα προστάτιδα του Φαραώ, κάποιες φορές αντιμετωπίζεται ως η μητέρα της θεϊκής όψης του Φαραώ, και με αυτήν την ιδιότητα ήταν η Μητέρα των Μητέρων, και η Μεγάλη Άσπρη Αγελάδα της Νεκχέμπ. Σε κάποια ύστερα κείμενα από το Βιβλίου των Νεκρών, η Νεχμπέτ αναφέρεται ως Πατέρας των Πατέρων, Μητέρα των Μητέρων, αυτή που υπήρχε από την Αρχή, και είναι η Δημιουργός αυτού του Κόσμου. Hans Bonnet: Nechbet. In: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte. Nikol, Hamburg 2000, ISBN 3-937872-08-6, S. 507f. Wolfgang Helck, Eberhard Otto: Nechbet. In: Kleines Lexikon der Ägyptologie. Harrassowitz, Wiesbaden 1999, ISBN 3-447-04027-0, S. 199. Alexandra von Lieven: Grundriss des Laufes der Sterne – Das sogenannte Nutbuch. The Carsten Niebuhr Institute of Ancient Eastern Studies (u. a.), Kopenhagen 2007, ISBN 978-87-635-0406-5. Alexandra von Lieven: Der Himmel über Esna – Eine Fallstudie zur religiösen Astronomie in Ägypten am Beispiel der kosmologischen Decken- und Architravinschriften im Tempel von Esna. Harrassowitz, Wiesbaden 2000, ISBN 3-447-04324-5. M. Werbrouck: Fouilles de El Kab II. 1940, S. 46ff.
Κυριακή του Θωμά

Η Κυριακή του Θωμά είναι η αμέσως επόμενη Κυριακή μετά από την Κυριακή του Πάσχα. Οι εκκλησίες που δίνουν ιδιαίτερη σημασία μέχρι σήμερα το αναγνωρίζουν με διάφορα ονόματα. Στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, είναι γενικά γνωστή ως Κυριακή του Θείου Ελέους. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στο γεγονός ότι ο Απόστολος Θωμάς πίστευσε στην Ανάσταση του Χριστού.

 μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· Εἰρήνη ὑμῖν. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες. Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον 20:26–29
Ματθίλδη Λουδοβίκα δούκισσα στη Βαυαρία

Η Ματθίλδη Λουδοβίκα (γερμ. Mathilde Ludovika in Bayern, 30 Σεπτεμβρίου 1843 - 18 Ιουνίου 1925) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα εν Βαυαρία και με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Τράνι.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία, και της Λουδοβίκας, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Ήταν μία από τις νεότερες αδελφές της Ελισάβετ της Βαυαρίας. O σύζυγός της Λουδοβίκος ήταν ο διάδοχος του Βασιλείου των Δύο Σικελιών, καθώς ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Β΄ των Δύο Σικελιών δεν είχε άρρενες απογόνους. Όμως ο Λουδοβίκος απεβίωσε το 1886, ενώ ο Φραγκίσκος Β΄ το 1894, έτσι διάδοχος έγινε ο επόμενος αδελφός, ο Αλφόνσος, τιτουλάριος βασιλιάς των Δύο Σικελιών. Πέθανε το 1925, πέντε μήνες μετά την αδελφή της Μαρία Σοφία. Παντρεύτηκε το 1861 τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Κόμη του Τράνι, και είχε τέκνο: Μαρία Θηρεσία (1867 - 1909), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Χοεντσόλλερν.Θεωρείται ότι στα πρώτα έτη του γάμου της είχε σχέση με τον Ισπανό διπλωμάτη Σαλβαδόρ Βερμούδεθ δε Κάστρο, Δούκα του Ριπάλντα & της Σάντα Λουθία, και πως με αυτόν απέκτησε: (νόθη) Μαρία Σαλβαδόρα Βερμούδεθ δε Κάστρο (1864 - 1945), Δούκισσα της Σάντα Λουθία, παντρεύτηκε τον Αλβάρο Πέρεθ δε Bερράδας υ Φερνάντεθ δε Κορδόβα, 12 Μαρκήσιο του Πενιαφλόρ. "The Book of Kings: A Royal Genealogy" by C. Arnold McNaughton.
Αμάτα Καμπούα

Ο Αμάτα Καμπούα (Amata Kambua, 1928-1996) ήταν ο πρώτος πρόεδρος των ανεξάρτητων Νησιών Μάρσαλ και η θητεία του διήρκεσε από το 1979 ως το 1996 (υπηρέτησε πέντε συναπτές θητείες).

 Γεννήθηκε στο νησί Τζαμπόρ της ατόλης Τζαλουίτ στις 17 Νοεμβρίου του 1928. Ξεκίνησε την καριέρα του ως εκπαιδευτικός και έγινε αρχηγός (φύλαρχος) στο Ματζούρο. Εξελέγη μέλος του Κογκρέσου το 1958 και το 1963 εξελέγη στο τότε Κογκρέσο της Μικρονησίας. Πριν ακόμα γίνει Πρόεδρος, ηγήθηκε των συνομιλιών για πλήρη ανεξαρτησία της χώρας του, κάτι που επιτεύχθηκε το 1979. Το 1996 υπήρξε βασικός ομιλητής και διοργάνωσε στη χώρα του το Φόρουμ των Νησιών του Νοτίου Ειρηνικού στο Ματζούρο. Επανεξελέγη πρόεδρος για 5η συνεχή φορά τον Ιανουάριο του 1996. Πέθανε εν ενεργεία, έπειτα από μακρά ασθένεια, στη Χαβάη, στις 20 Δεκεμβρίου του 1996. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο εξάδερφός του, Ιμάτα Καμπούα. Το όνομά του δόθηκε στο Διεθνές αεροδρόμιο των νησιών Μάρσαλ. Έγραψε τους στίχους και τη μουσική για τον εθνικό ύμνο της χώρας του, που έχει τον τίτλο Forever Marshall Islands. Ο εθνικός ύμνος που έγραψε ο Καμπούα Βιογραφία
Ελεονώρα της Νάπολης, δούκισσα της Φερράρα

H Ελεονώρα, ιταλ. Eleonora d'Aragona (22 Ιουνίου 1450 - 11 Οκτωβρίου 1493) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Νάπολης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Φερράρας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης και της Ισαβέλλας του Κλερμόν, κόρης του Τριστάν κόμη του Κοπερτίνο. Παντρεύτηκε τον Σφόρτσα-Μαρία Σφόρτσα δούκα του Μπάρι. Το 1473 η Ελεονώρα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Έρκολε Α΄ των Έστε δούκα της Φερράρας και είχε τέκνα: Ισαβέλλα 1474-1539, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα. Βεατρίκη 1475-1497, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου. Αλφόνσος Α΄ 1476-1534, δούκας της Φερράρα και της Μάντουα. Φερδινάνδος, απεβ. 1540 στη φυλακή, όπου τον έβαλε ο αδελφός του Αλφόνσος Α΄. Ιππόλυτος Α΄ 1479-150, καρδινάλιος. Σιγισμούνδος 1480-1524. Franklin, Margaret Ann. Boccaccio's Heroines: Power and Virtue in Renaissance Society. Burlington: Ashgate, 2006. Bizzarri, Claudia. "Il principe umanista". Medioevo Commire, Anne, and Deborah Klezmer. Women in World History: A Biographical Encyclopedia. Waterford, Conn.: Yorkin Publ., 1999.
Πολ Γουέσλι

Ο Πολ Γουέσλι (αγγλικά: Paul Wesley, πραγματικό όνομα: Πάβεου Τόμας Βασιλέφσκι [Paweł Tomasz Wasilewski]) (γενν. 23 Ιουλίου 1982) είναι Αμερικανός, πολωνικής καταγωγής, ηθοποιός και πρώην μοντέλο, περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του Στέφαν Σάλβατορ στο τηλεοπτικό δράμα The Vampire Diaries στο CW και ως Άαρον Κόρμετ στη σειρά Fallen του ABC Families.

 Γεννήθηκε στο Νιου Μπράνσγουικ του Νιου Τζέρσι και μεγάλωσε στο Μάρλμπορο Τάουνσιπ του Νιου Τζέρσι. Oι γονείς του, Αγκνιέσκα και Τόμας Βασιλέφσκι,κατάγονται από την Πολωνία. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή, τη Μόνικα, και δύο μικρότερες, τη Τζούλια και τη Λέα. Επιπλέον γνωρίζει Πολωνικά, έχοντας ξοδέψει 4 μήνες κάθε χρόνο στην Πολωνία, μέχρι την ηλικία των 16.Ο Γουέσλι φοίτησε στην Ακαδημία Κρίστιαν Μπράδερς στο Λίνκροφτ του Νιου Τζέρσι και στο Λύκειο του Μάρλμπορο για ένα διάστημα κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων του. Ενώ ήταν ακόμα στο γυμνάσιο έκανε οντισιόν για την σαπουνόπερα Guiding Light παίζοντας τον Μαξ Νίκερσον. Μεταφέρθηκε από το λύκειο Μάρλμπορο στο Λέικγουντ Πρεπ στο Χάουελ του Νιου Τζέρσι, καθώς το δεύτερο μπορούσε να διευκολύνει το πρόγραμμα του, ως ηθοποιός πλέον. Αποφοίτησε από εκεί το 2000 και ξεκίνησε το κολέγιο στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς στο Νιου Τζέρσι αλλά έφυγε μετά το πρώτο τετράμηνο, με την υποστήριξη των γονιών του, καθώς του προσφέρονταν όλο και περισσότεροι ρόλοι. Κατάλαβε λοιπόν ότι μπορεί να κάνει μια επιτυχημένη καριέρα στην υποκριτική. Το 2005 άρχισε να συστήνεται ως Πολ Γουέσλι. Όταν ρωτήθηκε γιατί άλλαξε το επαγγελματικό του όνομα , απάντησε: "Το όνομα μου είναι πολύ δύσκολο να το προφέρει κανείς. Ζήτησα την άδεια από την οικογένεια μου για να το αλλάξω, και πράγματι βοήθησε την καριέρα μου".Είχε ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές όπως: 24, 8 Simple Rules, American Dreams, Army Wives, Cane, Everwood, Guiding Light, Smallville, The O.C. και Wolf Lake. Πρωταγωνίστησε μαζί με τον Άμπερ Τέιμπλιν στο The Russell Girl, και επιπλέον είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μινι-σειρά Fallen. Επίσης,είχε έναν μικρό ρόλο στο Bounce Roll ως Μπάου Γουάου. Πρωταγωνιστεί στη σειρά The Vampire Diaries ως ο βρικόλακας Στέφαν Σάλβατορ, η οποία έκανε πρεμιέρα το Σεπτέμβρη του 2009 στο CW. Υποδύεται τον μικρό αδερφό του Ντέιμον Σάλβατορ(Ίαν Σομερχάλντερ), που ερωτεύεται μια θνητή που ονομάζεται Ελένα Γκίλμπερτ (Νίνα Ντόμπρεβ). Η πρώην σύζυγος του, η Τόρει ΝτεΒίττο, δούλεψε μαζί του στο The Vampire Diaries ως Μέρεντιθ Φελ, μια γιατρός στο Μίστικ Φολς στην τρίτη σαιζόν της σειράς. Τον Μάιο του 2011 έλαβε μέρος στη σειρά The Baytown Outlaws.Το 2019 πρωταγωνιστεί στην σειρά Tell me a story Ο Γουέσλι συνάντησε και άρχισε να βγαίνει με την ηθοποιό Τόρει ΝτεΒίτο το 2007, όταν έπαιξαν μαζί στην ταινία Killer Movie. Παντρεύτηκαν σε μια ιδιωτική τελετή στην Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 2011. Τον Ιούλιο του 2013 έγινε γνωστό ότι το ζευγάρι έπαιρνε διαζύγιο, μετά από δύο χρόνια γάμου. Το 2015-16 αρχισε να βγαίνει με την Phoebe Tonkin και το 2017 χώρισαν.Το 2018 βγαίνει με την Ines De Ramon και το 2019 αραβωνιάστηκαν.
Κάστρο του Μουτ

Το Κάστρο της Μουτ (τουρκικά : Mut Kalesi), είναι βυζαντινής κατασκευής κάστρο της Τουρκίας στην πόλη Μουτ στην Επαρχία Μερσίνης. Το κάστρο βρίσκεται στο κέντρο της σύγχρονης πόλης Μουτ.

 Καταλαμβάνει έκταση 3.900 τετραγωνικών μέτρων και σχήματος σχεδόν τετράγωνο. Έχει 9 προμαχώνες γύρω από τις οχυρώσεις και ένα μικρό πύργο στο εσωτερικό του δίπλα στην κύρια κάστρο. Είναι κατασκευασμένο από πέτρα. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας εδώ υπήρχε η πόλη Κλαυδιούπολη χωρίς να είναι γνωστό εάν υπήρχε το κάστρο. Είναι γνωστό ότι το κάστρο είχε χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το 1228 το κατέκτησαν οι Καραμανίδες, με καταγωγή το σημερινό Τουρκμενιστάν ήταν δυναστεία η οποία έλεγχε ένα μέρος της Ανατολίας μεταξύ του 13ου και 15ου αιώνα. Οι Καραμανίδες το κατέλαβαν και τον ξανάχτισαν. Τότε επικράτησε και η ονομασία Μουτ και η πόλη συχνά χρησιμοποιείται ως συμπρωτεύουσα του Καραμανιδών. Το 1473 το κάστρο κατελήφθη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ντάιτι

Το Ντάιτι (αλβανικά: Mali i Dajtit‎) με υψόμετρο 1.613 πάνω από την στάθμη της θάλασσας, είναι βουνό και εθνικό πάρκο κοντά στα Τίρανα της Αλβανίας. Το Ντάιτι ανήκει στην οροσειρά Σκεντέρμπεη. Το χειμώνα το βουνό είναι συχνά καλυμμένο από χιόνι και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους κατοίκους των Τιράνων που σπάνια βλέπει χιόνι. Οι πλαγιές του έχουν δάση από πεύκα, δρύες και οξιές, ενώ το εσωτερικό του περιλαμβάνει φαράγγια, καταρράκτες, σπηλιές, λίμνη και αρχαίο κάστρο.

 Το Ντάιτι ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο το 1966 και έχει έκταση 29.384 εκταρίων από το 2006. Η περιοχή βρίσκεται υπό κοινή δικαιοδοσία μεταξύ της Αλβανικής Υπηρεσίας Προστατευόμενων Περιοχών (AKZM) και της Υπηρεσίας Πάρκων και Αναψυχής του Δήμου Τιράνων (APR). Από το 2017 λειτουργεί νέο κέντρο ενημέρωσης για το πάρκο.Από τον Ιούνιο του 2005, πεζοπόροι και επισκέπτες του βουνού μπορούν να χρησιμοποιήσουν το αυστριακής κατασκευής τελεφερίκ από τα ανατολικά προάστια των Τιράνων έως το Φούσα ε Ντάιτιτ (Πεδιάδα του Ντάιτι) σε υψόμετρο 1.050 μ.. Στην κορυφή του Ντάιτι υπάρχουν αρκετοί πομποί ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Πρόσφατα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή ίχνη προϊστορικών οικισμών και οχυρώσεων από μεταγενέστερες περιόδους. Ένα σημαντικό ζήτημα για το βουνό είναι η διαχείριση των απορριμάτων των επισκεπτών. Ακόμη ένα πρόβλημα που έχει εμφανιστεί είναι η αποδάσωση. Προβλήματα εμφανίζονται επίσης από τη ρύπανση των υδάτων της λίμνης και η ατμοσφαιρική ρύπανση από τα διερχόμενα οχήματα. Κατάλογος βουνών της Αλβανίας
Καπετάν Θανάσης

Ο Καπετάν Θανάσης υπήρξε θρυλικός κλέφτης επί Τουρκοκρατίας. Ήταν το πρωτοπαλίκαρο του Βουκοβάλλα. Πολέμησε και πέθανε στο Μέτσοβο όταν κατέστρεψε κάποιον Πασά, ο οποίος πήγαινε στην Ήπειρο.

 Π. Σ. Πομόνης, Ι. Σ. Μπετρόπουλος, επιμ. (1908). Ιστορία του Σουλίου, ή, ηρωικοί πόλεμοι των Σουλιωτών και Σουλιωτιδών. Κωνσταντινούπολη: Τύποις Αριστόβουλου και Αναστασιάδου. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2011.
Καρυές Πιερίας

Οι Καρυές είναι μικρό χωριό του νομού Πιερίας. Αποτελούν οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μηλιάς του Δήμου Κατερίνης. Ο επίσημος πληθυσμός, με βάση την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 187 κατοίκους. Η απόστασή του από την Κατερίνη είναι 23 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός ασχολείται με την καλλιέργεια καπνού και με την κτηνοτροφία. Λειτουργούσε ένα μονοθέσιο νηπιαγωγείο και ένα, επίσης, μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Επιπλέον, υπάρχει Μορφωτικός και Αθλητικός Σύλλογος, με την επωνυμία "Αετός Καρυών". Ο κεντρικός ναός είναι αυτός της Αγίας Βαρβάρας.

 Οι Καρυές φαίνονται να υφίστανται από το 17ο αιώνα και στη θέση Άγιος Αντώνιος ιδρύθηκε μοναστήρι, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει από την κεραμική που βρέθηκε στα ερείπιά του. Από τις Καρυές στα ανατολικά ως τη θάλασσαάρχιζαν τα όρια του αρχαίου Δίου. Στο μέσο της διαδρομής Πέτρας- Καρυές βρίσκονται χωράφια, όπου έχουν βρεθεί πήλινα αντικείμενα με παραστάσεις όπως και νομίσματα με το όνομα και με την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στο χωριό λειτούργησε δημόσιο σχολείο μετά το 1938 και μέχρι τότε οι κάτοικοι μάθαιναν γράμματα στη Μέση Μηλιά. Τα περισσότερα παιδιά δεν κατάφερναν να τελειώσουν το σχολείο, εξαιτίας του δύσβατου της περιοχής και των κινδύνων από τους χειμάρρους. Την περίοδο των νεότερων χρόνων πριν από την απελευθέρωση, το χωριό ήταν τσιφλίκι (αρχικός ιδιοκτήτης ήταν ο Λάμπαδος), όπως φαίνεται και από το Κονάκι, που ήταν η θερινή κατοικία του τσιφλικά των Καρυών Γιαννακόπουλου, ο οποίος απεβίωσε το 1992, δύο χρόνια μετά την κατεδάφιση του κτηρίου. Στη θέση του διώροφου κτηρίου κτίστηκε ο σημερινός ναός της Αγίας Βαρβάρας. Η παράδοση, για να δικαιολογήσει τη διακοπή της ιστορικής παρουσίας των Καρυωτών στον τόπο τους, αναφέρει πως ένα γιδοκέφαλο αφάνιζε τους κατοίκους και αυτοί για να σταματήσει η συμφορά έζεψαν δυο τρίχρονα δαμάλια σε αργυρό αλέτρι και σταύρωσαν το χωριό. Έπειτα, έθαψαν ζωντανά τα ζώα στην περιοχή του Αγίου Αθανασίου, όπου βρίσκεται και το νεκροταφείο του χωριού σήμερα. Την Καθαρά Δευτέρα στη θέση Στριβό πριν από την είσοδο των Καρυών, λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές εκδηλώσεις με τραγούδια και χορούς. Εκεί κάτοικοι από όλους τους οικισμούς του νομού συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν την Καθαρά Δευτέρα πετώντας χαρταετό και απολαμβάνοντας παραδοσιακή φασολάδα, λαγάνα αλλά και άλλα εδέσματα που προσφέρονται από τους κατοίκους του χωριού. Η Μηλιά στη διαδρομή των αιώνων, πρακτικά Συνεδρίου του Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Κάτω Μηλιάς "Οι Λαζαίοι", 7-8 Απριλίου 2001, εκδ. ΜΑΤΙ.
Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Τιράνων

Η Νομική Σχολή είναι μία από τις έξι σχολές του Πανεπιστημίου των Τιράνων. Η σχολή αποτελεί την κορυφαία νομική σχολή καθώς και ένα από τα παλαιότερα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα. Στη νομική σχολή διεξάγονται τόσο προπτυχιακά όσο και μεταπτυχιακά προγράμματα στον τομέα της νομικής.

 Η Νομική Σχολή ιδρύθηκε το 1954 ως «Ανώτατο Ινστιτούτο Νομικών Σπουδών». Μετά την ίδρυση του κρατικού Πανεπιστημίου των Τιράνων, το Ανώτατο Ινστιτούτο Νομικών Σπουδών ενσωματώθηκε στην ευρύτερη πανεπιστημιακή δομή ως μία από τις επτά σχολές. Την ίδια εποχή μετονομάστηκε σε Νομική Σχολή. Το 1965, το πανεπιστήμιο αναδιοργανώθηκε και πάλι και η Νομική Σχολή συγχωνεύτηκε με το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών, για να σχηματίσει μια μεγαλύτερη σχολή, η οποία ονομάστηκε Σχολή Πολιτικών Επιστημών και Νομικής. Η νέα αυτή σχολή είχε ως στόχο την εκπαίδευση ειδικών στην πολιτική επιστήμη, οι οποίοι επρόκειτο να υπηρετήσουν ως δημόσιοι υπάλληλοι στα κεντρικά και τοπικά όργανα της κυβέρνησης και ως νομικοί, για να υπηρετήσουν στη δικαστική και την εισαγγελική υπηρεσία. Το 1967, η Σχολή εγκαινίας ένα πρόγραμμα δημοσιογραφίας, το οποίο είχε ως στόχο την εκπαίδευση δημοσιογράφων για τις κυβερνητικές εφημερίδες και για τον νεοσυσταθέντα φορέα της Αλβανικής Ραδιοτηλεόρασης . Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η σχολή αναδιοργανώθηκε και πάλι, με τα μαθήματα πολιτικής επιστήμης να μεταφέρονται σε ένα νεοσύστατο τμήμα και με τη φιλοσοφία να ενσωματώνεται στα αντικείμενα σπουδών της σχολής. Το 1991, η σχολή μετονομάστηκε και πάλι ως Νομική Σχολή, για να αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι τα πτυχία νομικής και η φιλοσοφίας χωρίστηκαν σε δύο ξεχωριστές σχολές, ενώ το πτυχίο δημοσιογραφίας μεταφέρθηκε στη Σχολή Ιστορίας και Φιλολογίας. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η κανονική διάρκεια των σπουδών ήταν τέσσερα χρόνια, αλλά αργότερα μειώθηκε σε τρία έτη σπουδών, ακολουθούμενη από ένα έτος πρακτικής άσκησης στα δικαστήρια. Κατά τη δεκαετία του 1980, η σχολή επέστρεψε στο τετραετές σύστημα σπουδών. Οι πιο δραματικές αλλαγές σημειώθηκαν μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991. Η άφιξη νέων εννοιών που αφορούν τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την ισονομία, απαιτούσε ριζικές μεταρρυθμίσεις τόσο στην ακαδημαϊκή και την εκπαιδευτική αντίληψη του νόμου όσο και στον ρόλο του δικηγόρου. Έτσι, ξεκινώντας από το 1991 το πρόγραμμα σπουδών αναπτύχθηκε σύμφωνα με τα δυτικά μοντέλα, και μετά το 2000 έγιναν προσπάθειες για την προσαρμογή των πτυχίων που προσφέρει η σχολή σύμφωνα με τη Συμφωνία της Μπολόνια. Έτσι τώρα η νομική σχολή προσφέρει πρώτο πτυχίο, μεταπτυχιακό και διδακτορικό στη νομική. Τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των εισαγωγών στη Νομική Σχολή έχει αυξηθεί σημαντικά, αφού η σχολή παρακολουθείται συνολικά από 5.000 φοιτητές και στα τρία επίπεδα σπουδών της. Για να γίνουν δεκτοί, οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν ολοκληρώσει το Matura Shtetërore και να κερδίσουν μια θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις, οι οποίες διεξάγονται τον Σεπτέμβριο κάθε έτους. Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Τιράνων
Κώστας Στυλιανού

Ο Κώστας Στυλιανού, είναι Κύπριος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1976 μέχρι το 1983, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ελλάδος. Είναι ο πατέρας του διεθνή επαγγελματία καλαθοσφαιριστή Νίκου Στυλιανού.

 Ο Στυλιανού γεννήθηκε στην Κύπρο και εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη το καλοκαίρι του 1976, αγωνιζόμενος για τα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Τις πρώτες του συμμετοχές με την ανδρική ομάδα κατέγραψε την σεζόν 1977-78, στις νίκες εναντίον του Πανιωνίου και της ΧΑΝΘ.Την επόμενη σεζόν, ως αναπληρωματικός, κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδος. Στις 22 Νοεμβρίου 1979, συμμετείχε για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση, όταν αγωνίστηκε εναντίον της Εφές Πίλσεν, στη νίκη των "κίτρινων" με 112-87, όπου πέτυχε τέσσερις πόντους.Τις τρεις επόμενες χρονιές, ο Άρης διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή χωρίς επιτυχία, με τον Στυλιανού να γίνεται βασικό στέλεχος της πεντάδας των "κίτρινων" την σεζόν 1980-81, όπου σε 23 αγώνες είχε 8,9 πόντους μέσο όρο, ενώ συμμετείχε σε επτά παιχνίδια για το κύπελλο Κόρατς, σκοράροντας συνολικά 55 πόντους, με κορυφαία του εμφάνιση στις 21 Ιανουαρίου 1981, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 85-86 από την ιταλική Καρέρα στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.Το 1981-82, η ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Στυλιανού να σημειώνει 5,9 πόντους σε 18 αγώνες. Η τελευταία μεγάλη επιτυχία του με την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος του 1983, με τον Στυλιανού να σημειώνει 56 πόντους σε 19 αγώνες. Ο Κύπριος παρέμεινε στους αναπληρωματικούς της ομάδας, αν και αγωνίστηκε στους δύο αγώνες εναντίον της ιταλικής Ρόμα για το κύπελλο Κόρατς.Επέστρεψε στην Κύπρο, όπου αγωνίστηκε ως τα μέσα της δεκαετίας του '90. Με την φανέλα της εθνικής ομάδας της Κύπρου αγωνίστηκε από το 1986 μέχρι το 1993. Αργότερα, ανέλαβε τον ρόλο του προπονητή της εθνικής ομάδας, μαζί με τον Χάρη Παπάζογλου. Άρης Πρωταθλητής Ελλάδας: 1979, 1983 Δευτεραθλητής Ελλάδας: 1982 "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 Cyprus Basket | Το μόνιμα πρώτο σουτ του Κώστα (και το πετάμενο… καρπούζι) Στυλιανού: «Με μεγάλο όπλο του τον κόσμο, πιστεύω ότι ο Άρης μπορεί να ξαναγίνει μεγαλος» - Pressaris