IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βερχνιαντζβίνσκ

Το Βερχνιαντζβίνσκ (λευκορωσικά: Верхнядзві́нск, λιθουανικά: Drisa, πολωνικά: Dryssa) ή Βερχνεντβίνσκ (ρωσικά: Верхнедви́нск) είναι πόλη στη Λευκορωσία στη βορειοδυτική Περιφέρεια Βιτσέμπσκ, είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Βερχνιαντζβίνσκ. Μέχρι το 1962, είχε το όνομα Ντρίσα (ρωσικά: Дрисса‎, Drissa). Βρίσκεται στη συμβολή του ποταμού Ντρίσα και του Ποταμού Νταουγκάβα. Ο πληθυσμός της το 2009 ήταν 7.600 άτομα.

 Το Ντρίσα αναφέρεται πρώτη φορά σε ένα χρονικό του 1386. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο αποτελούσε τμήμα του Πριγκιπάτου του Πόλοτσκ, του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, και της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας. Από το 1801 ήταν το κέντρο του ουγέζντ Ντρίσα του Κυβερνείου Βιτέμπσκ, και κατά τη διάρκεια του Πολέμου του 1812 ήταν ο χώρος οχυρωμένου στρατόπεδου που περιγράφεται από τον Λέων Τολστόι, στο τρίτο Βιβλίο του, το "Πόλεμος και Ειρήνη". Έγινε επαρχιακό κέντρο το 1924. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από τη Γερμανία και οι Εβραίοι της πόλης σφαγιάστηκαν. Επίσημη ιστοσελίδα Το Βερχνιαντζβίνσκ στο JewishGen
Χάρης Λυμπερόπουλος

Ο Χάρης Λυμπερόπουλος (Αθήνα, 1922 – 1 Ιουνίου 2020) ήταν Έλληνας βραβευμένος δημοσιογράφος, από τους πρωτοπόρους της αθλητικής σύνταξης και αθλητής στίβου ο ίδιος. Εργάστηκε επί σειρά ετών σε πολλά έντυπα του χώρου, εφημερίδες και περιοδικά, αφήνοντας αξιοσημείωτο έργο, καθώς κάλυψε με τις ανταποκρίσεις και τα άρθρα του πολλές διεθνείς και εγχώριες αθλητικές διοργανώσεις.

 Απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Σιράκιους των ΗΠΑ, ο Λυμπερόπουλος ασχολήθηκε εκτενώς με τον αθλητισμό και πέτυχε διακρίσεις τόσο ως πρωταθλητής Ελλάδας αγωνισμάτων στίβου και συγκεκριμένα του πεντάθλου (1948) και του άλματος εις μήκος (1946, 1949) και μέλος της Εθνικής Ομάδας στίβου, όσο και σαν ποδοσφαιριστής (ήταν παίκτης του Πανιωνίου), αλλά και σαν οδηγός αγώνων ταχύτητας. Ως δημοσιογράφος εργάσθηκε στις εφημερίδες «Αθηναϊκή», «Ακρόπολη», «Απογευματινή» κ.α., ενώ θήτευσε σαν επικεφαλής του αθλητικού τμήματος της ΕΡΤ και ακόμη, υπήρξε ένας από τους εμπνευστές της δημιουργίας του ραδιοφωνικού σταθμού «Αθήνα 9,84». Για την προσφορά του τιμήθηκε δύο φορές, από το Ίδρυμα Μπότση (1987, 2019) και από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών (2018). Ο Χάρης Λυμπερόπουλος ήταν νυμφευμένος και με τη σύζυγό του Αθηνά το γένος Ρεμέντζη έχει αποκτήσει δύο κόρες, την Κατερίνα και Γκρέτα Λυμπεροπούλου. Η πρώτη ακολουθεί τα χνάρια του στην δημοσιογραφία κι η δεύτερη στον αθλητισμό. in.gr: «Πέθανε ο πρωτεργάτης του αθλητικού ρεπορτάζ Χάρης Λυμπερόπουλος»
Σκέδαση

Στη Φυσική και ιδιαίτερα στην Οπτική με τον όρο σκέδαση ή σκέδαση του φωτός ονομάζεται ο διασκορπισμός των φωτεινών ακτίνων όταν προσπέσουν σε μικροσκοπικά σωματίδια, έτσι ώστε να διαχέονται στο χώρο χωρίς να φαίνονται. Η οπτική αντίληψη του γεγονότος αυτού ονομάζεται φαινόμενο σκέδασης. Η σκέδαση είναι προϊόν πολλαπλής ανάκλασης. Πρόκειται ουσιαστικά, για απορρόφηση του φωτός και επανεκπομπή του από τα μικροσκοπικά σωματίδια πάνω στα οποία προσπίπτει, ενώ οι συχνότητες από τις οποίες αποτελείται το φως, παραμένουν αμετάβλητες.

 Η λέξη ετυμολογικά προέρχεται από το αρχαίο ρήμα "σκεδάννυμι" ή "σκεδώ" ή "σκεδανύω" που σημαίνει διασκορπίζω. Οι ηλιακές ακτίνες, για παράδειγμα, όταν φτάσουν στην ατμόσφαιρα της Γης πέφτουν πάνω στα σωματίδια της σκόνης ή τα σταγονίδια νερού που αιωρούνται τα οποία και τις διασκορπίζουν με πολλές ανακλάσεις που δημιουργούν. Τέτοια φυσικά φαινόμενα σκέδασης είναι το λυκαυγές, το λυκόφως, που παρατηρούνται προ της ανατολής και μετά τη δύση του Ήλιου αντίστοιχα, η ελαφριά ομίχλη που παρατηρείται περισσότερο το μεσημέρι μέσα στο κατακαλόκαιρο, καθώς και ο χρωματισμός του ουρανού σε γαλάζιο όταν ο καιρός είναι αίθριος. Το τελευταίο συμβαίνει επειδή τα διάφορα μήκη κύματος του ηλιακού φωτός (δηλαδή τα διάφορα χρώματα που συνθέτουν αυτό) "σκεδάζονται" σε διαφορετικό βαθμό στη γήινη ατμόσφαιρα με κυρίαρχη θέση αυτή του μπλε. Το χαρακτηριστικό γαλάζιο χρώμα του ουρανού, θα ήταν μαύρο χωρίς την υπάρχουσα ατμόσφαιρα της Γης. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού, οι αστροναύτες έξω από τη γήινη ατμόσφαιρα, βλέπουν μαύρο τον ουρανό όχι μόνο τη νύχτα αλλά και τη μέρα. Μια πειραματική απόδειξη του φαινομένου σκέδασης είναι με ένα φακό να φωτίσουμε ένα ποτήρι νερό στο οποίο έχει προστεθεί λίγη σκόνη γάλακτος. Τα σωματίδια του γάλακτος αιωρούμενα σκεδάζουν εντονότερα τις μπλε ακτίνες δίνοντας στο ποτήρι χαρακτηριστική απόχρωση. Θεωρία σκέδασης
Εννοιολογική τέχνη

Η εννοιολογική τέχνη είναι όρος που επινοήθηκε τη δεκαετία του 1960 από τον Αμερικανό καλλιτέχνη Χένρι Φλιντ (Henry Flynt) για ένα καλλιτεχνικό κίνημα της σύγχρονης τέχνης.

 Με αφετηρία τον μινιμαλισμό, η εννοιολογική τέχνη αποτελεί σε τελική ανάλυση έναν συλλογικό όρο για την περαιτέρω ανάπτυξη των τάσεων της αφηρημένης ζωγραφικής και για διάφορα καλλιτεχνικά ρεύματα όπως η τέχνη των έτοιμων αντικειμένων (readymades) ή των happenings, τα οποία θεωρούν ότι η σκέψη για το νόημα ενός έργου τέχνης έχει προτεραιότητα έναντι της υλοποίησής του.Η πρώτη έκθεση του Μελ Μπόχνερ το 1966 με τίτλο «Working Drawings and Other Visible Things on Paper Not Necessarily Meant to Be Viewed as Art» (Σχέδια εργασίας και άλλα οπτικά αντικείμενα σε χαρτί που δεν προορίζονται απαραίτητα να θεωρηθούν ως τέχνη) στη γκαλερί της Σχολής Εικαστικών Τεχνών της Νέας Υόρκης θεωρείται η πρώτη έκθεση του κινήματος της εννοιολογικής τέχνης.Η εκτέλεση του έργου τέχνης είναι δευτερεύουσας σημασίας και δεν είναι απαραίτητο να γίνεται από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Η έμφαση δίνεται στην έννοια και την ιδέα, οι οποίες θεωρούνται εξίσου σημαντικές για το καλλιτεχνικό έργο. Στη θέση των ολοκληρωμένων πινάκων και γλυπτών, εμφανίζονται με αυτή την έννοια σκίτσα, γραπτά, κείμενα οδηγιών ή ενδεχομένως βιβλία καλλιτεχνών, τα οποία αναπτύσσουν τις δικές τους αισθητικές ιδιότητες. Ένας από τους στόχους είναι η «αποϋλοποίηση» του έργου τέχνης και η εμπλοκή του θεατή. Οι συνήθεις τρόποι θέασης, οι έννοιες και τα συμφραζόμενα του κόσμου αμφισβητούνται και νέοι κανόνες επινοούνται. Εξετάζονται τα συμφραζόμενα, τα νοήματα και οι συσχετισμοί.Θεωρητικοί της εννοιολογικής τέχνης είναι οι Μελ Μπόχνερ, Σολ Λέβιτ, Art & Language, Τζόζεφ Κοσούθ και Βίκτορ Μπέρτζιν. Ο Μαρσέλ Ντυσάν υπήρξε καλλιτεχνικό πρότυπο αυτού του κινήματος. Ξεχώρισε την τέχνη του από την «τέχνη του αμφιβληστροειδούς», η οποία ενεργεί κυρίως στο μάτι (για παράδειγμα, με έναν επιτηδευμένο τρόπο) και όχι ως ιδέα ή σύνδεση νοήματος στη σκέψη. Αυτή η προσέγγιση συχνά κάνει την εννοιολογική τέχνη να φαίνεται ελιτίστικη, εύθραυστη και δύσκολα προσβάσιμη στον απλό άνθρωπο. Ορισμένα έργα εννοιολογικής τέχνης μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο μέσω της εξέτασης του καλλιτέχνη και της σκέψης του.Τα ποικιλόμορφα ρεύματα της πρωτοπορίας της δεκαετίας του 1960, όπως η ζωγραφική του Ρόμπερτ Ρίμαν, τα φωτογραφικά βιβλία του Εντ Ρούσα, τα γλυπτά του Καρλ Αντρέ, του Ρόμπερτ Μόρις ή του Ρόμπερτ Σμίθσον, αλλά και τα happenings, το ρεύμα Fluxus και ο βιεννέζικος ακτιβισμός ήταν άμεσοι και συχνά συγκεχυμένα παρόμοιοι πρόδρομοι της εννοιολογικής τέχνης.Υπό την επιρροή περιοδικών τέχνης όπως το Artforum και τα Avalanche, Parachute, Flash Art, Art Press, μεταξύ άλλων, δημιουργήθηκαν γρήγορα ομάδες εννοιολόγων στην Αμερική και την Ευρώπη, οι οποίες προσανατολίστηκαν προς τη Νέα Υόρκη και σχημάτισαν ανεξάρτητα περιφερειακά κέντρα, στη Βόρεια Αμερική για παράδειγμα το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες, το Σαν Ντιέγκο, το Βανκούβερ και το Τορόντο.
Μάχη του Κοτζά Καγιά

Η Μάχη του Κοτζά Καγιά αναφέρεται στην προπαρασκευασμένη επιχείρηση διείσδυσης - επίθεσης των Ελληνοκυπρίων Καταδρομών στο στρατόπεδο των Τούρκων Αλεξιπτωτιστών στο βουνό Κοτζά Καγιά στα μετόπισθεν του εχθρού την νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974.

 Στην επιχείρηση πήρε μέρος η 31η Μοίρα Καταδρομών με τους λόχους 11, 12, 13. Ενώ οι Μοίρες, η 32η θα ενεργούσε για να καταλάβει την δυτική κορυφή του υψώματος Άσπρη Μούττη, η 33η θα ενεργούσε στα Πετρομούθια, ενώ η 34η θα ενεργούσε στους πρόποδες του Πενταδακτύλου, για την κατάληψη του υψώματος 296, νοτιοανατολικά του χωριού Αγύρτα. Ο αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης ήταν το ύψωμα Κοτζά Καγιά, άνωθεν του χωριού Αγύρτα και νότια του κάστρου του Αγίου Ιλαρίωνα διακόπτοντας την κύρια οδική αρτηρία Λευκωσίας - Κυρηνείας, προκειμένου να τεθεί υπό έλεγχο και να εξαλειφθεί το στρατηγικής σημασίας έρεισμα που είχαν δημιουργήσει οι Τουρκοκύπριοι στην συγκεκριμένη διάβαση (διάβαση Αγύρτας).Οι καταδρομείς διασχίζουν τη χαράδρα του Αγίου Ιλαρίωνα μέσω του δάσους της Αγύρτας και μετά από 4ώρη πορεία σε δύσβατη περιοχή, αποφεύγοντας τις εχθρικές περιπόλους και τα πυροβολεία, φτάνουν στο εχθρικό στρατόπεδο και παίρνουν θέσεις μάχης γύρω από αυτό. Πριν από την κρούση των καταδρομέων, ο λόχος Διοικητικής Μέριμνας της 31ης Μοίρας έβαλε πυρά πυροβολικού στις εχθρικές θέσεις δημιουργώντας έτσι αντιπερισπασμό στις υπό διείσδυσιν δυνάμεις των καταδρομέων. Η ώρα κρούσης ( Κ ) είχε οριστεί στις 23:00 μμ. όπου οι λόχοι της 31ης Μοίρας εφορμούν αιφνιδιαστικώς καταλαμβάνοντας το τουρκικό στρατόπεδο χωρίς καμία απώλεια. Η λήξις της επιχειρήσεως καταλήψεως του στρατοπέδου γίνεται με πυροδότηση κόκκινης φωτοβολίδας. Η τελική διαταγή αναφέρει ότι οι καταδρομείς πρέπει κρατήσουν το ύψωμα έως ότου παραληφθεί από μονάδα πεζικού.Αξίζει να αναφερθεί ότι μέχρι της 05:00 πμ. η μοίρα δέχονταν συνεχείς αντεπιθέσεις από τους Τούρκους. Οπότε διατάσσεται ν'απαγκιστρωθεί, παγιδεύοντας το στρατόπεδο με εκρηκτικά, και αφού η μονάδα πεζικού που θα παραλάμβανε το ύψωμα αδυνατεί να εκτελέσει την αποστολή της. Σύμφωνα με μαρτυρία του Μάκη Οικονομίδη βετεράνο και πρόεδρο του Παγκύπριου Συνδέσμου Έφεδρων Καταδρομέων, η Μάχη του Κοτζά Καγιά διδάσκεται στην Στρατιωτική Σχολή του Ισραήλ ως μία από τις καλύτερες επιχειρήσεις στο κόσμο.
Φεζ

Η Φεζ ή Φες (αραβ. فاس / Fās, γαλλ. Fès) είναι πόλη του Μαρόκου, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό (946.815 κάτοικοι) μετά την Καζαμπλάνκα και το Ραμπάτ και μία από τις τέσσερις "αυτοκρατορικές πόλεις" (ανάμεσα στο Μαρακές, το Ραμπάτ και τη Μεκνές). Είναι πρωτεύουσα της περιφέρειας Φεζ-Μπουλμάν. Η πόλη χωρίζεται σε τρία μέρη: το Φεζ ελ Μπαλί, η Παλαιά Πόλη με τα τείχη, το Φεζ Τζντιντ, που αποτελεί τη Νέα Πόλη, και τη Ville Nouvelle, το νεότερο κομμάτι της πόλης που κτίστηκε από τους Γάλλους. Η μεντίνα του Φεζ ελ Μπαλί είναι η μεγαλύτερη από τις δύο που έχει η Φεζ και εκτιμάται ότι είναι η πιο μεγάλη αστική περιοχή χωρίς αυτοκίνητα σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1981.

 Η πόλη δημιουργήθηκε στην απέναντι όχθη του ποταμού Φεζ από τον Ιντρίς το 789, ιδρυτή της ομώνυμης δυναστείας, ενώ ο γιος του, Ιντρίς Β΄, ο οποίος γεννήθηκε μετά τη δολοφονία του πατέρα του, τον διαδέχτηκε το 810. Η πόλη απέκτησε αραβικό χαρακτήρα με τη μετακίνηση των Αράβων κυρίως από την Ανδαλουσία (Ελ Ανδαλούς) μετά από μια εξέγερση στην Κόρδοβα το 818 και από την Τυνησία μετά από ακόμη μια εξέγερση το 824. Μετά την άνοδο του Αλί ιμπν Ουμάρ, φυλές μουσουλμάνων Χαριζιτών δημιούργησαν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στους Ιντρισίδες, νίκησαν το στρατό του Αλί και κατέκτησαν τη Φεζ, για να εκδιωχθούν αργότερα από το Γιαχία ιμπν Αλ Κασίμ, που αυτοανακηρύχθηκε διάδοχος του Ουμάρ. Η πόλη έγινε το κέντρο της δυναστείας των Αλαουιτών το 1649. Ο πληθυσμός της πόλης αποτελούνταν από Μουσουλμάνους απο ολόκληρη τη βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή, Μορίσκους από την Ισπανία και την Πορτογαλία και Εβραίους, ενώ η πόλη με το πέρασμα των χρόνων μετεξελισσόταν σε μεγάλο επιστημονικό και θρησκευτικό κέντρο, που προσέλκυε επιστήμονες, μελετητές και φιλόσοφους από τον τότε γνωστό κόσμο, όπως το ραββίνο φιλόσοφο και συγγραφέα Μαϊμονίδη. Μέχρι το 19ο αιώνα, η πόλη ήταν η μοναδική πηγή για τα παραδοσιακά καπέλα της, τα φέσια, προτού ξεκινήσει η παραγωγή τους στη Γαλλία και την Τουρκία, καθώς το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα βαφής τους παραγόταν εκεί. Η Φεζ ήταν επίσης το τέρμα ενός εμπορικού δρόμου χρυσού που ξεκινούσε από το Τιμπουκτού. Η Φεζ υπήρξε πρωτεύουσα του Μαρόκου σε διάφορες περιόδους στο παρελθόν, με τελευταία την περίοδο μέχρι το 1912, οπότε και στις 30 Μαρτίου υπογράφτηκε η Συνθήκη της Φεζ, που αναγνώρισε το Μαρόκο ως προτεκτοράτο της Γαλλίας και την Ισπανία προστάτιδα χώρα στη βόρεια και νότια ζώνη της Σαχάρας. Το Ραμπάτ επελέγη ως η πρωτεύουσα της νέας αποικίας, τίτλο που διατήρησε η πόλη ακόμη και όταν το Μαρόκο απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1956. Συνθήκη της Φεζ Μεντίνα της Φες Φέσι Ταξιδιωτικό άρθρο για τη Φεζ Πόρταλ για την πόλη της Φεζ Αρχειοθετήθηκε 2011-07-17 στο Wayback Machine. Η εβραϊκή κοινότητα στην πόλη
109 (αριθμός)

Το 109 (εκατόν εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 108 και πριν από το 110. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 109 συμβολίζεται ως CIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΘ΄ ή ρθ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 109 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο προηγούμενος πρώτος αριθμός είναι το 107, κάτι που καθιστά τον 109 μέλος ενός ζεύγους δίδυμων πρώτων. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 113. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στη χημεία, ο ατομικός αριθμός 109 αντιστοιχεί στο στοιχείο Μαϊτνέριο. Στην αστρονομία το ουράνιο σώμα Μεσιέ 109 (M109) είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας, ενώ ο 109 Ευτυχία είναι ένας μεγάλος και σκούρος αστεροειδής. Ο 109P/Σουίφτ-Τατλ είναι κομήτης Το Agusta A109 είναι ελικόπτερο.
Ιβάν Γιοβάνοβιτς

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς (σέρβικα κυριλλικά: Ивaн Joвaнoвић) είναι Σέρβος προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Από τις 14 Ιουνίου 2021 είναι ο προπονητής του Παναθηναϊκού, στον πάγκο του οποίου κατά την πρώτη σεζόν κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας.

 Ο Γιοβάνοβιτς ξεκινά από μικρή ηλικία στην τοπική ομάδα της Δόζνιτσας αλλά η επαγγελματική του πορεία ξεκινά την σεζόν 1984-85 σαν ποδοσφαιριστής της Ραντ Βελιγραδίου όπου και αγωνίστηκε στο ανώτερο επίπεδο της τότε Γιουγκοσλαβίας για τις σεζόν 1987-1988 και 1988-1989. Την επόμενη σεζόν παίρνει μεταγραφή στην ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης όπου έπαιξε για δέκα συναπτά έτη μέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας. Συγκαταλέγεται στους κορυφαίους ξένους που αγωνίστηκαν στην ομάδα του Ηρακλή. Ξεκινά την καριέρα του ως προπονητής το 2001 από τη Νίκη Βόλου. Το 2002 αναλαμβάνει ως προπονητής της πρώην ομάδας του, του Ηρακλή μέχρι το 2003 που έρχεται στην Κύπρο ως προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Στο ΑΠΟΕΛ πανηγυρίζει την κατάκτηση του Παγκύπριου πρωταθλήματος του 2003-04 και μένει μέχρι το Μάρτιο του 2005 που επιστέφει στην Ελλάδα και αναλαμβάνει την Παναχαϊκή για το 2005-06. Το 2007 αναλαμβάνει και πάλι τον Ηρακλή μέχρι τον Ιανουάριο του 2008 που επιστρέφει στην Κύπρο ως προπονητής του ΑΠΟΕΛ. Μέχρι στιγμής στην προπονητική του καριέρα έχει έξι τίτλους, όλους με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ. Κορυφαία του στιγμή σαν προπονητής, ήταν η συμμετοχή με τον ΑΠΟΕΛ στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ αντιμετωπίζοντας την Πόρτο, την Τσέλσι, τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Ατλέτικο Μαδρίτης. Τον Ιούνιο του 2013 ανέλαβε προπονητής της Αλ Νασρ ΣΚ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.Το 2021 ανέλαβε ως προπονητής τον Παναθηναϊκό, όπου στην πρώτη του σεζόν κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας απέναντι στην ομάδα του ΠΑΟΚ με σκορ 1-0. ΑΠΟΕΛ Α΄ κατηγορία Κύπρου (4): 2003-2004, 2008-2009, 2010-2011, 2012-2013 Κύπελλο Κύπρου (1): 2007-2008 Σούπερ Καπ (4): 2004, 2008, 2009, 2011Παναθηναϊκός Κύπελο Ελλάδας (1): 2021-22
Semovente da 75/46

Το Semovente da 75/46 ήταν ιταλικός καταστροφέας αρμάτων που αναπτύχθηκε και χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρήχθη σε πολύ μικρούς αριθμούς (11 ή 13 οχήματα) που αξιοποιήθηκαν αποκλειστικά από την Wehrmacht.

 Μετά από την ιταλική συνθηκολόγηση του Σεπτεμβρίου του 1943, η κεντρική και η βόρεια Ιταλία πέρασε στον έλεγχο των Γερμανών. Το 1944 οι γερμανικές δυνάμεις ζήτησαν την ανάπτυξη ενός καταστροφέα αρμάτων με βάση το αυτοκινούμενο πυροβόλο Semovente da 105/25. Αποτέλεσμα της προσπάθειας αυτής ήταν το Semovente da 75/46, που σε γερμανική υπηρεσία ονομάζονταν Sturmgeschütz M 43 mit 75/46 (852) (i).Το 75/46 είχε το σασί του 105/25 και το πυροβόλο L46 των 75 mm που μπορούσε να διατρήσει ως και 90 mm θωράκισης σε απόσταση 500 m. Ο καταστροφέας αρμάτων είχε επίσης ανώτερη θωράκιση συγκριτικά με την έκδοση αυτοκινούμενου πυροβόλου.
Αγία Θέκλα Εύβοιας

Η Αγία Θέκλα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ωρολογίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αυλώνα, του δήμου Κύμης - Αλιβερίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Θέκλα είναι οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Ευβοίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στις ανατολικές απολήξεις του Μαυροβουνίου, κοντά στην επαρχιακή οδό που οδηγεί προς την Κύμη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει περίπου 68 χλμ. Α. ΒΑ. της Χαλκίδας. Η Αγία Θέκλα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Διστύων του νομού Ευβοίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ωρολογίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ωρολογίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αυλώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης – Αλιβερίου. Η Eκκλησία της Αγίας Θέκλας, βυζαντινή σταυρεπίστεγη, με σημαντικές τοιχογραφίες. Έχει χαρακτηριστεί, από το 1958, ιστορικό διατηρητέο μνημείο για την Εύβοια. Χαρακτηριστική είναι η Αγία Τράπεζα, για την κατασκευή της οποίας έχει χρησιμοποιηθεί μαρμάρινη πλάκα από αρχαιότερο οικοδόμημα. Είναι κτίσμα του 13ου-14ου αιώνα, ωστόσο, ορισμένα αρχιτεκτονικά του στοιχεία δείχνουν ότι πιθανότατα είχε αρχικά οικοδομηθεί στα τέλη της πρώτης χιλιετίας με διαφορετική μορφή, και μετατράπηκε σε σταυρεπίστεγο ναό όταν σε όλη την κεντρική Εύβοια κτίζονταν τέτοιου τύπου ναοί ή μετασκευάζονταν σε αυτόν τον τύπο οι παλαιότεροι. Κύριο χαρακτηριστικό του είναι η ύπαρξη της μεγάλης ημικυκλικής αψίδας στο ιερό, με το μεγάλο άνοιγμα εσωτερικά, που εκτείνεται σε όλο το πλάτος του ιερού, και η εγκάρσια καμάρα επάνω από τον κυρίως ναό. Η εκκλησία γιορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου. Το εκκλησάκι της Αγίας Άννας στη νότια είσοδο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου και το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας Τα απομεινάρια από τα παλαιά πατητήρια Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://www.archaiologia.gr/wp-content/uploads/2011/06/42-13.pdf http://photos.zarka.gr/index.php/notia_Evia/Avlonari-01/Agia-thekla
Γυρίνος

Γυρίνος ονομάζεται η προνυμφική μορφή που έχουν οι βάτραχοι πριν από τη μεταμόρφωσή τους σε κανονικά άτομα. Ζουν αποκλειστικά στο νερό και αναπνέουν με βράγχια. Γυρίνος (gurinus) ονομάζεται, επίσης, ένα γένος κολεοπτέρων εντόμων της οικογένειας των γυρινιδών. Ζει σε μικρούς κόλπους ή τέλματα, που σχηματίζουν τα τρεχούμενα νερά ή τα νερά της βροχής.

 Ο γυρίνος έχει ωοειδές σώμα και μακριά ουρά. Το κεφάλι και το κορμί του είναι συγχωνευμένα σε μια ογκώδη μάζα, όμοια με ένα τεράστιο κεφάλι. Τα βράγχια, με τα οποία αναπνέει είναι αρχικά εξωτερικά και βρίσκονται πίσω από το κεφάλι τους, ενώ μετά από λίγο καιρό εξαφανίζονται και αντικαθίστανται από εσωτερικά, για να μετατραπούν στη συνέχεια σε πνεύμονες. Το ίδιο χρονικό διάστημα εμφανίζονται τα πίσω και μετά από λίγο καιρό τα μπροστινά πόδια, ενώ η ουρά του αρχίζει να μικραίνει, ώσπου τελικά εξαφανίζεται εντελώς. Το μήκος του γυρίνου φτάνει το 1 εκατοστό και το χρώμα του είναι συνήθως γαλάζιο. Ο γυρίνος τρέφεται με τροφή φυτικής προέλευσης, όπως ξερά φύλλα, χορταράκια, φύκη και άλγες. http://www.zoosos.gr/article/2613/oi-gurinoi-trone-tost http://greek_greek.enacademic.com/33589/%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82 http://www.ygeiaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=22976:gyrinos Εγκυκλοπαίδεια "Νέα Δομή", Εκδόσεις «ΔΟΜΗ», Αθήνα, 1996, τόμος 35.
Λίμνη Μόρνου

Η Λίμνη του Μόρνου είναι τεχνητή λίμνη που κατασκευάστηκε με σκοπό να καλυφθούν οι συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες ύδρευσης της Αθήνας. Δημιουργήθηκε το 1979 έπειτα από την ολοκλήρωση του φράγματος στον ποταμό Μόρνο. Η συνολική επιφάνεια της λίμνης, που αντιστοιχεί στη μέση στάθμη της, είναι περίπου 15,5 τ.χλμ. με αποτέλεσμα να είναι η ένατη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδας.

 Η λίμνη βρίσκεται περίπου στο κέντρο του νομού Φωκίδας, καλύπτοντας με τα ύδατά της ένα λεκανοπέδιο δυτικά του Λιδωρικίου, που σχηματιζόταν ανάμεσα στα όρη Γκιώνα και Βαρδούσια. Συγκεντρώνει νερό όχι μόνο από τον Μόρνο αλλά και από παραποτάμους του, που εκβάλλουν πλέον κατευθείαν στη λίμνη. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο Κοκκινοπόταμος, που πηγάζει από τα Βαρδούσια. Η λίμνη του Μόρνου δέχεται νερό και από τη λίμνη του Εύηνου, μέσω μίας σήραγγας που κατασκευάστηκε για τον σκοπό αυτό. Τα έργα για τη δημιουργία της λίμνης πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα 1972 με 1979 και η λίμνη άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1981.Για τη δημιουργία της κατασκευάστηκε φράγμα ύψους 125 μέτρων το οποίο είναι το 7ο ψηλότερο φράγμα της Ελλάδας. Ο τύπος του φράγματος είναι χωμάτινο με αργιλικό πυρήνα και είναι συνολικού όγκου 17.000.000 m3. Το μέγιστο πλάτος στη βάση του είναι 595 μ. ενώ το πλάτος στέψης είναι 10 μ. Το μήκος βάσης του είναι 250 μ. και το μήκος στέψης 815 μ. Με την ολοκλήρωσή της η λίμνη κάλυπτε έκταση μεγαλύτερη από 15 τ.χλμ. Η επιφάνεια της στη στάθμη υπερχείλισης υπολογίζεται στα 19 τ.χλμ. Η στάθμη της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 446 μέτρων. Για τη δημιουργία της λίμνης χρειάστηκε να εκκενωθεί το χωριό Κάλλιο το οποίο μεταφέρθηκε σε άλλη θέση πάνω από τις όχθες της λίμνης. Όταν η στάθμη της λίμνης κατεβαίνει, σε περιόδους ξηρασίας, αποκαλύπτονται τα σπίτια του παλιού οικισμού.Η λίμνη του Μόρνου είναι ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000 με τον κωδικό GR2450003. Το υδραγωγείο του Μόρνου που μεταφέρει το νερό της λίμνης στην Αττική, είναι ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης με συνολικό μήκος 188 χλμ. Διασχίζει τους νομούς Φωκίδας, Βοιωτίας και Αττικής. Στη διαδρομή αυτή έχουν κατασκευαστεί 15 σήραγγες συνολικού μήκους 71 χλμ. Το νερό από το κανάλι καταλήγει στις μονάδες επεξεργασίας νερού της ΕΥΔΑΠ, στη Μάνδρα, στις Αχαρνές και στο Γαλάτσι, ενώ μέρος του νερού τροφοδοτεί το υδραγωγείο Υλίκης- Λίμνης Μαραθώνα. Τον Μάρτιο του 2011, τμήμα του αγωγού καταστράφηκε πάνω από τον οικισμό Σαράντι Βοιωτίας (Παραλία Βοιωτίας) με αποτέλεσμα να πλημυρίσει ο οικισμός. Σελίδα Αρχειοθετήθηκε 2019-08-21 στο Wayback Machine. στο visitgreece.gr Τελετή εγκαινίων των έργων ύδρευσης του Μόρνου, από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Πλωτάρχης

Ο Πλωτάρχης (Πχης, θηλ. η Πλωτάρχης) είναι στρατιωτικός βαθμός (OF-3) του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος. Ανήκει στους ανώτερους αξιωματικούς, πρώτος εκ των κάτω προς τα άνω και είναι αντίστοιχος του Ταγματάρχη του Στρατού Ξηράς, του Επισμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, του Αστυνόμου Α΄ της Ελληνικής Αστυνομίας και του Επιπυραγού στην Πυροσβεστική. Ο Πλωτάρχης είναι ανώτερος του Υποπλοιάρχου και κατώτερος του Αντιπλοιάρχου. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Lieutenant Commander.

 Τα διακριτικά του στρατιωτικού βαθμού αυτού είναι τρεις χρυσές σειρίδες(*) στο κάτω άκρο των χειρίδων (μανίκια) του χιτωνίου της χειμερινής στολής όπου η ανώτερη εξ' αυτών εις μεν του Π.Ν. συστρέφεται δημιουργώντας κύκλο (παραδοσιακά το «μάτι του Νέλσωνα») εις δε του Λ.Σ. αντί της συστροφής φέρονται υπερκείμενα χρυσοκέντητες χιαστί δύο άγκυρες. Στην θερινή στολή όπως και στο χειμερινό μπουφάν ή παλτό φέρονται επωμίδες με τρεις χρυσές σειρίδες με το «μάτι του Νέλσωνα», ενώ οι πλωτάρχες του Λ.Σ. φέρουν στις επωμίδες τρεις χρυσές σειρίδες με υπερκείμενο αυτών το χρυσοκέντητο το έμβλημα του Λ.Σ. (τις χιαστί άγκυρες). Πρόσθετα οι Πλωτάρχες Π.Ν και Λ.Σ., φέρουν και χρυσό κλάδο στο γείσο του πηλικίου τους. (*) Το χρώμα μεταξύ των σειρίδων των γενικής υπηρεσίας αξιωματικών είναι μαύρο (έλλειψη διακριτικού χρώματος), των μηχανικών βαθύ ιώδες (μπορντό), των οικονομικών άσπρο, των ιατρών κόκκινο, των χημικών-φαρμακοποιών πράσινο. Οι Πλωτάρχες του Π.Ν. υπηρετούν συνήθως σε μικρά πολεμικά πλοία όπως μικρά αντιτορπιλικά, υποβρύχια, κανονιοφόρους, τορπιλακάτους, πυραυλακάτους κ.λπ., καθώς και ως διευθυντές αξιωματικοί πυροβολικού, ναυτιλίας - κατεύθυνσης και συνεννόησης σε επιτελέια ναυτικών δυνάμεων, επιχειρήσεων κ.λπ και σε ανάλογες θέσεις στη ξηρά. Αντίστοιχα, οι Πλωτάρχες του Λ.Σ. υπηρετούν ως υπολιμενάρχες, λιμενάρχες, και επιτελικοί αξιωματικοί, τμηματάρχες στις διάφορες διευθύνσεις του ΥΕΝ. Ο βαθμός αυτός υφίσταται στις ναυτικές δυνάμεις όλων των Χωρών. Στη Λιβύη ο Πλωτάρχης είναι ο ανώτατος βαθμός του πολεμικού ναυτικού, ομοίως απαντάται και σε Χώρες της Αφρικής (με λίμνες) και της Ασίας που διατηρούν μικρούς στόλους. Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Εκλογές στην Ανγκουίλα

Στην Ανγκουίλα διεξάγονται γενικές εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Συνέλευσης. Το Κοινοβούλιο της Ανγκουίλας (House of Assembly) είναι μονοθάλαμο και αποτελείται από 11 μέλη. Τα 7 από τα μέλη εκλέγονται απευθείας με την ψήφο του λαού , ενώ υπάρχουν και 2 μέλη εξ οφίτσιο και 2 διορισμένα. Η θητεία των βουλευτών διαρκεί πέντε χρόνια.

 Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 4 Μαρτίου 1999 νικητής αναδείχθηκε ο κυβερνών συνασπισμός του Ενωτικού Κόμματος Ανγκουίλας και του Δημοκρατικού Κόμματος Ανγκουίλας, που αμφότερα κέρδισαν από 2 έδρες. Ο αντιπολιτευόμενος Εθνικός Συνασπισμός Ανγκουίλας κέρδισε 3 έδρες. Ωστόσο, η κυβέρνηση του συνασπισμού απώλεσε την αυτοδυναμία της τον Μάιο του 1999 μετά την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Βίκτορ Μπανκς, ο οποίος ήταν και αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Ανγκουίλας. Τον Μάρτιο του 2000 διενεργήθηκαν νέες εκλογές. Οι εκλογές του 2000 έγιναν πρόωρα στις 3 Μαρτίου 2000 μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης που είχε προέλθει από τις γενικές εκλογές του 1999. Ο Εθνικός Συνασπισμός της Ανγκουίλας (ANA) κέρδισε 3 επί συνόλου 7 εδρών στη Συνέλευση. Το ANA δημιούργησε το Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας μαζί με το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας τον Ιανουάριο του 2000. Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Φεβρουαρίου του 2005 κέρδισε το Ενωτικό Μέτωπο της Ανγκουίλας, ένας συνασπισμός απαρτιζόμενος από την Εθνική Συμμαχία Ανγκουίλας και το Δημοκρατικό Κόμμα Ανγκουίλας. Στις εκλογές που έγιναν το 2010, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης του Χιούμπερτ Χιουζ κέρδισε 4 έδρες επί συνόλου 7 με τις 2 να πηγαίνουν στο Ενωτικό Μέτωπο Ανγκουίλας και μία στο Προοδευτικό Κόμμα Ανγκουίλας. Στις γενικές εκλογές, που έγιναν στις 22 Απριλίου 2015 κέρδισε ο συνασπισμός του Ενωτικού Μετώπου της Ανγκουίλας, το οποίο κέρδισε 6 από τις συνολικά 7 έδρες που αναδείχθηκαν με εκλογές στην Συνέλευση. Το κυβερνών Ενωτικό Κίνημα της Ανγκουίλας δεν κέρδισε καμία έδρα.
Δήμος Σάντα Καταρίνα

Ο Δήμος Σάντα Καταρίνα (πορτογαλικά: Santa Catarina) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 243 τ.χλμ. και πληθυσμό 49.829 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Ασσομάδα.

 Ο Δήμος Σάντα Καταρίνα βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και δυτικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 243 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο όγδοος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια και το Ριμπέιρα Μπράβα. Ο Δήμος Σάντα Καταρίνα συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία: Ατσάδα ντα Ιγκρέζα Μαλβέιρα Ριμπέιρα ντα Μοράνκα Τσα Ακούγκ Ασσομάδα Ο Δήμος Σάντα Καταρίνα έχει πληθυσμό 49.829 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 205 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο τρίτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά τον Δήμο Πράια και τον Δήμο Σάο Βισέντε. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου Ιστοσελίδα του Σάντα Καταρίνα
Σουρικάτα

Η σουρικάτα (Suricata suricatta, αφρικάανς Meerkat, στα ελληνικά αναφέρεται επίσης μίρκατ ή μέρκατ, από τα αγγλικά και τα αφρικάανς αντίστοιχα) είναι μικρό θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια της μαγκούστας. Οι σουρικάτες εμφανίζονται στην έρημο Καλαχάρι της Μποτσουάνας, της Ναμίμπια και της Νοτίου Αφρικής σε ομάδες των 20 ή περισσοτέρων μελών και ζούνε 12-14 χρόνια. Το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι σε τακτά χρονικά διαστήματα στέκονται όρθια για αρκετή ώρα πατώντας στα πίσω πόδια τους και χρησιμοποιώντας την ουρά τους ως στήριγμα. Το βράδυ μένουν σε υπόγειες φωλιές, ενώ βγαίνουν έξω μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας.

 Οι σουρικάτες είναι κοινωνικά θηλαστικά. Σχηματίζουν αγέλες των 2 έως 30 ατόμων, με θηλυκά και αρσενικά μέλη, συνήθως σε σχεδόν ίδιους αριθμούς. Οι αγέλες περιλαμβάνουν πολλές οικογένειες ζευγαριών και των μικρών τους. Τα μέλη της αγέλης αναλαμβάνουν διάφορα καθήκοντα εκ περιτροπής, όπως τη φροντίδα των μικρών ή την περιφρούρηση της περιοχής για αρπακτικά. Υψηλότερα στην ιεραρχία είναι τα μεγαλύτερα σε ηλικία μέλη της ομάδας. Οι αγέλες έχουν κυρίαρχα θηλυκά (συνήθως τα βαρύτερα) και κατώτερα στην ιεραρχία θηλυκά. Κατά κανόνα, τα κυρίαρχα θηλυκά ζευγαρώνουν και γεννούν μικρά και τα κατώτερα στην ιεραρχία θηλυκά προσφέρουν αλτρουιστικά τη βοήθειά τους στη φροντίδα των μικρών. Τα θηλυκά που είναι κατώτερα στην ιεραρχία δεν είναι εύκολο να αναπαραχθούν, καθώς, για παράδειγμα, κυρίαρχα θηλυκά συχνά σκοτώνουν τα μικρά τους. Έχει παρατηρηθεί, βέβαια, και το αντίστροφο: κατώτερα στην ιεραρχία θηλυκά να σκοτώνουν τα μικρά των κυρίαρχων θηλυκών, ώστε να βελτιωθεί η κοινωνική θέση των δικών τους μικρών στην αγέλη. Οι διαπληκτισμοί μεταξύ μελών διαφορετικών αγελών είναι ιδιαίτερα επιθετικοί και συχνά έχουν ως αποτέλεσμα σοβαρούς τραυματισμούς και θάνατο. Οι σουρικάτες είναι ζώα παμφάγα, αλλά η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από έντομα (σκαθάρια και λεπιδόπτερα), αυγά, αμφίβια, μικρά πουλιά, μικρά θηλαστικά, ακόμα και φίδια και σκορπιούς, αφού έχουν ανοσία στο δηλητήριό τους. Τρώνε επίσης διάφορα φυτά και σπόρους. Αφιερώνουν καθημερινά 5 με 8 ώρες στην αναζήτηση και συλλογή τροφής. Οι σουρικάτες έχει πολλούς φυσικούς εχθρούς, όπως σαύρες, φίδια και αετούς. Σε διάφορες περιστάσεις, όπως για παράδειγμα κατά την αναζήτηση τροφής, ορίζονται φρουροί, οι οποίοι κάθονται όρθιοι και ελέγχουν την περιοχή. Εάν δουν κάποιο αρπακτικό, βγάζουν μία κραυγή που περιέχει πληροφορίες για το είδος του θηρευτή, την απόσταση και την ταχύτητά του. Τότε όλη η ομάδα στέκεται στα δύο πόδια και ύστερα τρέχει προς το πλησιέστερο λαγούμι, όπου και περιμένει να περάσει ο κίνδυνος.
Ποικίλη Στοά

Η Ποικίλη στοά ή Πεισιανάκτειος ήταν στοά στην αρχαία Αθήνα. Ονομάστηκε έτσι από τα πολλά και πολύχρωμα θαυμάσια έργα τέχνης που φιλοξενούσε (συγκεκριμένα πίνακες) καθώς και από το όνομα του γαμπρού του Κίμωνος, Πεισιάνακτα.

 Η στοά αυτή ανεγέρθηκε μεταξύ του 475 και του 450 π.Χ. Βρίσκονταν ανατολικά του Αγοραίου Κολωνού και ήταν θαυμάσια διακοσμημένη. Το πλάτος του κτιρίου εικάζεται πως ήταν 11,5 μέτρα και το μήκος του 40-50 μέτρα. Επρόκειτο για «κτίσμα με μια δωρική κιονοστοιχία εν παραστάσει στην πρόσοψη και μια ιωνική κιονοστοιχία στο εσωτερικό. Οι πλευρικοί τοίχοι δεν είχαν ανοίγματα, έτσι η μοναδική πρόσβαση στην πλατεία της Αγοράς και την Παναθηναϊκή οδό γινόταν από τη νότια πλευρά του κτιρίου.»Κτίστηκε από τον γαμπρό του Κίμωνα, Πεισιάνακτα. Ήταν διακοσμημένη με πολλά έργα, από τα οποία το πιο αξιοθαύμαστο ήταν ζωγραφιά της Μάχης του Μαραθώνα των Αθηναίων κατά των Περσών στον δεξιό τοίχο, έργο του ζωγράφου Πολυγνώτου. Τις εικόνες αυτές είχαν φιλοτεχνήσει οι διασημότεροι καλλιτέχνες, ο Πολύγνωτος από τη Θάσο και φίλος του Κίμωνα, ο Μύκων και ο Πάναινος. Επίσης ήταν ζωγραφισμένη η Αμαζονομαχία και η Ιλίου Πέρσις στον μεσαίο τοίχο της στοάς. Τον αριστερό τοίχο στόλιζε η μάχη της Οινόης στο Άργος. Υπήρχαν επίσης πολλά τρόπαια από τους Λακεδαιμόνιους, Σικυώνιους, καθώς και περί τα είκοσι χάλκινα αγάλματα του Σόλωνα. Η στοά ήταν τόπος διδασκαλίας του φιλόσοφου Ζήνωνος, από όπου και η διδασκαλία του πήρε την ονομασία στωική. Εδώ επίσης φονεύτηκαν 1400 Αθηναίοι επί των Τριάντα Τυράννων. Σύμφωνα με τον Απούλειο, μπροστά στην στοά έδινε παράσταση ένας θαυματοποιός, σχοινοβάτης. Η στοά ήταν τόπος συνεδρίασης του δικαστηρίου της Ποικίλης Στοάς. Το έτος 395 ο ανθύπατος της Ελλάδας και Αχαΐας (αγνώστου ονόματος) έκλεψε τις σανίδες στις οποίες ήταν ιστορημένες οι εικόνες του Πολυγνώτου. Σήμερα έχει ανακαλυφθεί ένα τμήμα της κοντά στο Μοναστηράκι από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών. Ήδη η Σχολή έλαβε άδεια από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να συνεχίσει τις ανασκαφές. Το Ε' Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε με την απόφαση 48/2018 ότι επιτρέπεται η κατεδάφιση δύο διατηρητέων κτιρίων που είναι χτισμένα πάνω στην Ποικίλη Στοά και κατά την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών δεν υπάρχει τρόπος να διατηρηθούν. Παναγιώτης Καστριώτης (1859-1931) (1893). Τα Μνημεία των Αθηνών : Ιστορική και αρχαιολογική αυτών περιγραφή κατά τας νέας πηγάς και επιγραφάς. Αθήνησι: Εκ του Τυπογραφείου των Νέων Ιδεών. Ανακτήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2011. Θερμού, Μαρία (21/03/2013). «Ανασκαφές για να αποκαλυφθεί η Ποικίλη Στοά της αρχαίας Αθήνας». Το Βήμα. http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=503698. Ανακτήθηκε στις 22/03/2013. Λιάλιος, Γιώργος (06/03/2018). "ΣτΕ υπέρ κατεδάφισης δύο διατηρητέων στην Πλάκα". Η Καθημερινή. Ανακτήθηκε στις 06/03/2018. «Αρχαία Αγορά Αθηνών», αναπαράσταση του χώρου από τον ιστότοπο AncientAthens3D.com Η απεικόνιση της Μάχης του Μαραθωνα στην ποικίλη Στοά αποδίδεται στον Παναινο και όχι στον Πολυγνωτο. Πηγή: Ελληνική Τέχνη και Αρχαιολογία του καθηγητή Δ.Πλαντζου Εκδόσεις Καπόν ￼σελ.183
Κορόιδο γαμπρέ

Το Κορόιδο γαμπρέ είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμωδία του 1962 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Νίκου Τσιφόρου. Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης, Μίρκα Καλατζοπούλου και Άννα Παϊτατζή.

 Ο Διαμαντής και ο Σαράντης είναι δυο γεροντοπαλίκαρα, οι οποίοι με το παραμικρό καβγαδίζουν. Ο πρώτος είναι ιδιοκτήτης ένος οινομαγειρείου, στο οποίο ο δεύτερος εργάζεται ως σερβιτόρος. Και οι δυο τους όμως ειναι ερωτευμένοι με μια νεαρή και όμορφη κοπέλα της γειτονιάς, την Φανή. Ερωτευμένος με τη Φανή είναι επίσης και ο Λούλης, ένας λίγο βλάκας νεαρός, αλλά η πλούσια και σνομπ θεία του δεν θέλει να ακούσει λέξη για την Φανή επειδή είναι φτωχή και θεωρεί ότι ο ανιψιός της πρέπει να βρει κάποια πλούσια. Κάποια μέρα, ο Διαμαντής με τον Σαράντη αγοράζουν ένα λαχείο, το οποίο κερδίζει τον πρώτο λαχνό της κλήρωσης. Οι δυο τους αρχίζουν να σκέφτονται πώς θα αξιοποιήσουν τα χρήματα που κέρδισαν. Όταν ο ιδιοκτήτης του παλιού κτίριου, όπου στεγάζεται η ταβέρνα του Διαμαντή, αποφασίζει να το γκρεμίσει για να φτιάξει στην θέση του μια νεα πολυκατοικία, όπου βρίσκεται το οινομαγειρείο του Διαμαντή, βέβαιοι ότι σύντομα θα παντρευτούν ο ένας από τους δυο την Φανή, αγοράζουν ένα μεγαλύτερο εστιατόριο, στο οποίο έρχεται να δουλέψει και ο Λούλης, προκειμένου να απαλλαγεί απ’ την θεία του. Ο Διαμαντής και ο Σαράντης γίνονται πλέον συνέταιροι και αποφασίζουν να προσλάβουν στο νέο εστιατόριο τους και την Φανή ως ταμία. Η δουλειά τους πάει παρα πολύ καλά και ο καθένας τώρα σκέφτεται, πώς να βρει τρόπο για ζητήσει την Φανίτσα να γίνει γυναίκα του!…Η Φανή όμως είναι ερωτευμένη με τον νεαρό μηχανικό αυτοκινήτων και αδελφό του Σαράντη, τον Μηνά, ο οποίος διστάζει να παντρευτεί την Φανή, θεωρώντας ότι αυτήν θα πρέπει να έχει εναν καλύτερο στην ζωή της. Ο Διαμαντής με τον Σαράντη βλέποντας στεναχωρημένη την Φανή και μαθαίνοντας τον λόγο, συνειδητοποιούν ότι και δυο είναι αρκετά μεγάλοι σε ηλικία, για να παντρευτούν την Φανή. Τότε αποφασίζουν να την βοηθήσουν και να την στηρίξουν οικονομικά για να παντρευτεί τον Μηνά. Η ταινία τελειώνει με τους δυο να ανταλλάσουν με ειρωνεία ο ένας προς τον άλλον την φράση Κορόιδο γαμπρέ. Συμμέτεχουν Τάσος Καμπάκης Αντώνης Μαρκαντωνάτος Γιώργος Παπαγεωργίου Μαίρη Κόκκαλη Βίκυ Παππά Με 16.997 εισιτήρια, ήρθε στη 42η θέση ανάμεσα σε 82 ελληνικές ταινίες της σαιζόν 1962 - 1963. Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε 1/5 αστέρια στην κριτική του που δημοσιεύθηκε στις 2 Ιουνίου 2012 γράφοντας πως: «Η πρώτη κωμωδία που σκηνοθέτησε ο Κώστας Καραγιάννης έχει ένα σπουδαίο πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά περιορίζεται απελπιστικά σε αυτό. Η «μονομαχία» Νίκου Σταυρίδη, Βασίλη Αυλωνίτη πετυχαίνει να διασκεδάσει με κάποιες έξυπνες ατάκες, κυρίως από το στόμα του δεύτερου. Υπάρχουν και δόσεις τρέλας, και μακάρι ολόκληρη η ταινία να ήταν πάνω σε αυτό το ύφος, κάτι βέβαια που γενικά δεν τολμούσε εύκολα το ελληνικό σινεμά εκείνης της εποχής. Μικρή η βοήθεια από τους υπόλοιπους ρόλους, με εξαίρεση τον Γιάννη Γκιωνάκη που είναι κεφάτος, και σε ρόλο που τον κατείχε.[] Τα πιο καλά σημεία εστιάζονται γενικά σε ατάκες, που όμως μοιάζουν και με αυτοσχεδιασμούς.» Κορόιδο γαμπρέ στην IMDb
Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια) Ο Άγιος Γεώργιος Μεσολογγίου ή Ευηνοχωρίου είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 60 μέτρα.

 Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στα νότια της Αιτωλοακαρνανίας σε απόσταση 11,5 χλμ. Δ. του Μεσολογγίου και 27 χλμ. Α. από το Αντίρριο. Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του Εύηνου ποταμού, ενώ νότια και ανατολικά του περνάει η Ιόνια Οδός. Είναι γνωστό για τις ιπποδρομίες που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο του Αγίου Γεωργίου μετά τη Θεία Λειτουργία μπροστά από το ομώνυμο μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται στη νότια είσοδο του χωριού. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεσολογγίου. Το 1912 προσαρτάται στην κοινότητα Ευηνοχωρίου και το 1919 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ξηραίικα, το Κουτσοχέρι και τη Κοκώρη αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 878 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 418. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 36,225 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί: Άγιος Γεώργιος Κλεισορρευμάτων, Άγιος Γεώργιος Καλυβίων και Άγιος Γεώργιος Παλαιοκαρυάς. Αναβίωσε το έθιμο των Ιπποδρομιών στον Άγιο Γεώργιο Μεσολογγίου από τον ιστότοπο https://www.ant1news.gr Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Τριάκις εικοσάεδρο

Στη Στερεομετρία, το τριάκις εικοσάεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις εικοσάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου δωδεκάεδρου. Διαθέτει 60 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου δωδεκάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις εικοσάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 5/22(7 + {\displaystyle +} √5) και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} 1/2(5 + {\displaystyle +} √5). Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Triakis Icosahedron στο MathWorld
Εθνόσημο της Ολλανδίας

Το Βασιλικό εθνόσημο (ολλανδικά: Koninklijk wapen), είναι το προσωπικό βασιλικό οικόσημο του μονάρχη του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Η ολλανδική κυβέρνηση χρησιμοποιεί μία μικρότερη εκδοχή του εθνοσήμου, πολλές φορές μόνο με το στέμμα και το θυρεό. Τα στοιχεία του εθνόσημου καθορίστηκαν με βασιλικό διάταγμα του 1907 από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη. Το εθνόσημο έχει μεταξύ άλλων ένα λιοντάρι με στέμμα και στο δεξί του πόδι κρατάει ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό επτά βέλη, όσες και οι επαρχίες της Ένωσης της Ουτρέχτης. Ο θυρεός στέφεται από το βασιλικό στέμμα της Ολλανδίας και τον βαστούν δύο λιοντάρια, που στέκονται σε περγαμηνή, η οποία φέρει το κείμενο «Je Maintiendrai» (που σημαίνει στα μεσαιωνικά γαλλικά «Θα υπομείνω»).

 Η παρούσα έκδοση του εθνοσήμου είναι σε χρήση από το 1907 και διαφέρει ελάχιστα από αυτήν του 1815. Από το 1815 μέχρι το 1907 όλα τα λιοντάρια φορούσαν το βασιλικό στέμμα και τα λιοντάρια που βαστούσαν το θυρεό είχαν μέτωπο προς τα μπροστά. Το βασιλικό οικόσημο καθιερώθηκε από τον πρώτο μονάρχη της Ολλανδίας, το Γουλιέλμο Α΄, ο οποίος έγινε Βασιλιάς έπειτα από το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815. Το ρητό «Je Maintiendrai» συμβολίζει περισσότερο τον Οίκο της Οράγγης. Το οικόσημο της δυναστείας του Νάσσαου χρονολογείται γύρω στο 1250. Το εθνόσημο της Ολλανδίας ήταν επίσης σε χρήση ως μέρος της Δημοκρατίας της Βαταβίας (1795-1806). Οι διάφορες εκδοχές του ολλανδικού εθνόσημου χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση, το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια. Η κυβέρνηση και οι οργανισμοί που την απαρτίζουν γενικά χρησιμοποιούν μια απλοποιημένη εκδοχή του εθνόσημου. Τα μέλη της ολλανδικής βασιλικής οικογένειας χρησιμοποιούν τις δικές τους εξατομικευμένες εκδοχές που βασίζονται στο Βασιλικό εθνόσημο, το οποίο βασίζεται στα στοιχεία του οίκου Νάσσαου. Βασιλικός Οίκος της Ολλανδίας Αρχειοθετήθηκε 2008-07-01 στο Wayback Machine.
Λατσίδα Λασιθίου

Η Λατσίδα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αγίου Νικολάου, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 247 κατοίκους. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Σκάφης του Μιραμπέλου, σε υψόμετρο 250 μέτρων. Απέχει δύο χιλιόμετρα από τη Νεάπολη και 51 χλμ από το Ηράκλειο. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αγροτική παραγωγή. Στο χωριό υπάρχει πολιτιστικός σύλλογος.

 Η παλαιότερη μνεία στο χωριό γίνεται το 1369, όταν ήταν φέουδο κατά 3/4 του Franciscus Caravello και του Johan Gaitana, δουλοπάροικου της κοινότητας. Κατά την Ενετοκρατία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής, με 740 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα (Κ97). Το χωριό αναφέρεται στις ενετικές απογραφές ως Lacidha. Λατσίδα στην κρητική διάλεκτο σημαίνει σπηλαιοβάραθρο. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Latsidha με 35 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 737 χριστιανούς κατοίκους και 9 μουσουλμάνους. Δείτε επίσης: Κοινότητα Λατσίδας Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο πολεοδομικός ιστός του οικισμού είναι σχετικά πυκνός με στενούς δρόμους και κτίρια μικρής κλίμακας, κυρίως μονώροφα. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Κεραγωνιώτισσας, αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα, με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες. Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Μέσα στο χωριό σώζεται ενετικός πύργος. Οικισμός Λατσίδα Προγραμματική σύμβαση ΤΕΕ/ΤΑΚ & νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Λασιθίου για αναγνώριση παραδοσιακών οικισμών νομού Λασιθίου Σπανάκης, Στέργιος (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Β. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελίδες 471–2.
Ρας Αλχάγκ

Ρας Αλχάγκ είναι το ιδιαίτερο όνομα του φωτεινότερου αστέρα στον αστερισμό Οφιούχο, τoυ α Οφιούχου (alpha Ophiuchi, α Oph). Βρίσκεται στο βόρειο μέρος του αστερισμού, κοντά στο σύνορο με τον Ηρακλή. Φέρει επίσης το όνομα 55 Οφιούχου (ονοματολογία κατά Τζον Φλάμστηντ).

 Το όνομα Ras Alhague ή Rasalague προέρχεται από την αραβική φράση Ras al Hawwa, που σημαίνει «το Κεφάλι του Γητευτή των Φιδιών», του El Hauwe των Μαυριτανών. Το Ras Alhague είναι η μοναδική ονομασία που παραθέτει ο Bayer για τον αστέρα αυτό. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες του 1521 τον αποκαλούν Rasalauge, ενώ κατά καιρούς σημειώθηκαν οι παραφθορές Ras Alhagas, Ras Alhagus, Rasalange, Ras al Hangue, Rasalangue, Ras Alaghue, Rasalhagh, Alhague, Ras al Hayro και Alangue. Το Azalange έχει αποδοθεί στο τουρκικό όνομα του αστερισμού, αλλά είναι πιθανότερο ότι οι Τούρκοι υιοθέτησαν περισσότερο παρεφθαρμένο το αραβικό πρωτότυπο. Ο Kazwini παραθέτει το Al Rai = ο Βοσκός, από τους αρχαίους Άραβες. Αυτό, παρότι σήμερα προσδιορίζει κυρίως τον γ Κηφέως, ίσως ήρθε από τη γειτονική Raudah (= Βοσκή) καθώς ο γειτονικός αστέρας α Ηρακλέους ήταν ο Kalb al Rai, δηλαδή ο Σκύλος του Βοσκού, το τσοπανόσκυλο. Στην Κίνα ο Ρας Αλχάγκ ήταν ο «Χόου», ο Δούκας. Η επιφανειακή θερμοκρασία του Ρας Αλχάγκ είναι 8.500 K, ενω η μάζα του εκτιμάται ότι είναι διπλάσια ως τετραπλάσια της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του 2,5 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, επομένως ο όγκος του είναι 15 ως 16 φορές μεγαλύτερος από τον όγκο του Ήλιου. Το μέσο απόλυτο μέγεθος είναι +1,30, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 29,2 φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Ο Ρας Αλχάγκ, ως κοντινός αστέρας, εμφανίζει σημαντική ιδία κίνηση, η οποία μετρήθηκε σε 0,248 arcsec/έτος, και απομακρύνεται από εμάς με ταχύτητα 12,6 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (45.400 χιλιόμετρα την ώρα). Allen, R.H.: Star Names: Their Lore and Meaning, Dover Publ. 1963 (ονομασίες & Ιστορία) Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου
Συνέδριο των Σοβιέτ

Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) και πολλών άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών από το 1917 – 36 και πάλι από το 1989 – 91. Μετά την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, το Συνέδριο των Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε σαν το νομοθετικό τμήμα της μέχρι την διάλυσή του το 1936. Το αρχικό του πλήρες όνομα ήταν “Συνέδριο των Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών”. Λεγόταν επίσης “Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών”.

 Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν μια συνέλευση αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων. Θεωρητικά, ήταν η ανωτάτη εξουσία του Σοβιετικού Κράτους, ένα όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Κανείς αστός, κανείς ευγενής, κανείς αριστοκράτης, κανείς ιερέας δεν μπορούσε να ψηφίσει – μόνο οι εργαζόμενοι. Επίσημα, το Συνέδριο των Σοβιέτ έφτιαχνε νόμους και εξέλεγε το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, το οποίο ήταν η κυβέρνηση. Στο ενδιάμεσο οι λειτουργίες του εκτελούνταν από εξουσιοδοτημένα εκτελεστικά σώματα, βλέπε VTsIK. Στην πράξη, το Συνέδριο είχε όλο και περισσότερο σεβασμό στους Μπολσεβίκους, μετά την Ρωσική Επανάσταση.Μέχρι τον θάνατο του Λένιν το 1924 το Συνέδριο των Σοβιέτ ουσιαστικά σφράγιζε μόνο τις αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και χρησίμευσε σαν βήμα προπαγάνδας. Το 1936 το Σύνταγμα διέλυσε το Συνέδριο των Σοβιέτ, κάνοντας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ το νομοθετικό όργανο. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ (μπ) είχε de facto τον έλεγχο πάνω στην κυβέρνηση. Οι Μπολσεβίκοι συγκάλεσαν το Παν-Ουκρανικό Συνέδριο των Σοβιέτ Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στο Κίεβο, στις 17 Δεκεμβρίου 1917, και στο Χάρκοβο στις 25 Δεκεμβρίου 1917. V. I. Lenin (29 Δεκεμβρίου 1920). Eighth All-Russia Congress of Soviets. Lenin’s Collected Works, 4th English Edition, Progress Publishers, Moscow, 1965, Volume 31. σελίδες 461–534. Eighth All-Russia Congress of Soviets December 29, 1920