Λαίδη Χάριετ Άκλαντ

Η Λαίδη Χάριετ Άκλαντ (αγγλικά: Lady Harriet Acland‎, το γένος Φοξ-Στράνγκγουεϊς [Fox-Strangways], 3 Ιανουαρίου 1750 – 21 Ιουλίου 1815) ήταν Βρετανίδα ευγενής και ημερολογιογράφος. Συνόδευσε τον σύζυγό της στη Βρετανική Βόρεια Αμερική και έγινε διάσημη για το προσωπικό της θάρρος. Μνημονεύεται σε ένα από τα χάλκινα ανάγλυφα στον δεύτερο όροφο του Μνημείου της Σαρατόγκα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.

 Ξεκίνησε τη ζωή της ως Η Επίτιμη Χριστιανή Χενριέτα Κάρολιν "Χάριετ" Φοξ-Στράνγκγουεϊς, κόρη του Στίβεν Φοξ-Στράνγκγουεϊς (τότε Βαρόνος Ίλτσεστερ), και της συζύγου του, της πρώην Ελίζαμπεθ Χόρνερ. Όταν ο πατέρας της αναδείχθηκε σε κόμη, η Χάριετ έγινε "Λαίδη Χάριετ Φοξ-Στράνγκουεϊς" (Lady Harriet Fox-Strangways). Το 1770, σε ηλικία είκοσι ετών, παντρεύτηκε τον Τζον Ντάικ Άκλαντ, γιο του Σερ Τόμας Ντάικ Άκλαντ, 7ος Βαρονέτος, και της συζύγου του, Ελίζαμπεθ Ντάικ. Η Λαίδη Χάριετ και ο σύζυγός της απέκτησαν δύο παιδιά: Ελίζαμπεθ "Κίτι" Άκλαντ (13 Δεκεμβρίου 1772 - 5 Μαρτίου 1813)- παντρεύτηκε τον Χένρι Χέρμπερτ, 2ο κόμη του Κάρναρβον. Σερ Τζον Ντάικ Άκλαντ, 8ος βαρονέτος (1778-1785)- κληρονόμησε το αξίωμα του βαρονέτου σε ηλικία 7 ετών μετά το θάνατο του παππού του από την πλευρά του, του 7ου βαρονέτου. Ο Σερ Τζον πέθανε λίγες εβδομάδες αργότερα, σε ηλικία 7 ετών, και το αξίωμα πέρασε στον θείο του Σερ Τόμας Ντάικ Άκλαντ. 9ος βαρονέτος. Η Λαίδη Χάριετ ταξίδεψε με τον σύζυγό της στην Περιφέρεια του Κεμπέκ και στις Δεκατρείς Αποικίες, όταν εκείνος διοικούσε το 20ό Σύνταγμα Πεζικού. Την εποχή των Μαχών της Σαρατόγκα, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αμερικανικής Επανάστασης, η Λαίδη Χάριετ άκουσε ότι ο σύζυγός της είχε τραυματιστεί και ταξίδεψε μέσα από τις γραμμές των ανταρτών για να τον βρει. Ο σύζυγός της, ο οποίος είχε πυροβοληθεί και στα δύο πόδια, βελτιώθηκε με την προσεκτική νοσηλεία της. Τον επόμενο χρόνο επέστρεψαν στην Αγγλία, όπου ο συνταγματάρχης Άκλαντ πέθανε στο Πίξτον Παρκ του Ντάλβερτον κοντά στο Έξμουρ στις 31 Οκτωβρίου 1778. Κατά τη διάρκεια της μακράς περιόδου της χηρείας της, 1778-1815, η Λαίδη Χάριετ παρέμεινε στο Πίξτον Παρκ, φτιάχνοντας ένα δρομάκι για να συνδεθεί με το σημείο όπου ζούσε η κόρη της, Ελίζαμπεθ, η κόμισσα του Κάρναρβον, κοντά στο Γουάβλισκομπ. Η Λαίδη Χάριετ ανοικοδόμησε την Έπαυλη Τέτον στο Σόμερσετ, όπου πέθανε σε ηλικία 65 ετών. Μια χαλκογραφία του 1784 από τον Ρόμπερτ Πόλαρντ που απεικονίζει τη Λαίδη Χάριετ Άκλαντ στον ποταμό Χάντσον έχει την ακόλουθη επιγραφή: Αυτή η αξιαγάπητη κυρία συνόδευσε τον σύζυγό της στον Καναδά το έτος 1776, και κατά τη διάρκεια δύο εκστρατειών, υπέστη τέτοια κόπωση και δυστυχία που η γυναικεία δύναμη θεωρήθηκε ανίκανη να υποστηρίξει- και μια φορά γλίτωσε με δυσκολία τη ζωή της από τη σκηνή της που πήρε φωτιά τη νύχτα. Το γεγονός που μνημονεύεται εδώ αξίζει να καταγραφεί στην Ιστορία. Στην ατυχή δράση μεταξύ του G. Burgoyne και του G. Gates στις 7 Οκτωβρίου 1777, ο ταγματάρχης Ackland τραυματίστηκε και έμεινε αιχμάλωτος, όταν η κυρία του έλαβε τα νέα, πήρε την ηρωική απόφαση να παραδοθεί στα χέρια του εχθρού για να τον συνοδεύσει κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας. Ο Brudinell που μετέφερε μια σημαία εκεχειρίας, μια γυναίκα υπηρέτρια και τον βαλέ του συζύγου της, κατέβηκε κωπηλατώντας τον ποταμό Χάντσον με μια ανοιχτή βάρκα προς το στρατόπεδο των Αμερικανών, αλλά η νύχτα έφθασε πριν φτάσει στα φυλάκια τους, οι φρουροί που είχαν υπηρεσία αρνήθηκαν να την υποδεχθούν και απείλησαν να την πυροβολήσουν αν μετακινηθεί μέχρι το πρωί. Σε αυτή τη φοβερή κατάσταση για 7 ή 8 σκοτεινές και κρύες ώρες, αναγκάστηκε να περιμένει στο νερό μισοπεθαμένη από την αγωνία και τον τρόμο. Το πρωί έβαλε τέλος στην αγωνία της, την υποδέχτηκε ο στρατηγός Gates και την επανέφερε στον σύζυγό της με την ευγένεια και την ανθρωπιά που το φύλο, η ιδιότητα και η αρετή της τόσο δίκαια άξιζαν. / Βλέπε αφήγηση του G. Burgoynes.