IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γιώργος Στεφάνου

Ο Γιώργος Στεφάνου (Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1981) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του λίμπερο. Είναι ο μόνος παίκτης στην Ελλάδα που έχει κερδίσει το Κύπελλο με τέσσερις διαφορετικές ομάδες. Από το 2022 έχει ξεκινήσει την καριέρα του ως προπονητής.

 Ο Γιώργος Στεφάνου ξεκίνησε την καριέρα του στην πετοσφαίριση στον ΓΣ Πετρούπολης, στον οποίο έμεινε από το 1992 μέχρι το 2000. Στη συνέχεια αγωνίστηκε τα επόμενα τρία χρόνια στον Ιωνικό και στην Αθλητική Ένωση Νίκαιας, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο του 2003. Το καλοκαίρι του 2003 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2009. Με το τριφύλλι κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2004, 2006), δύο κύπελλα (2007, 2008) και ένα σούπερ καπ (2006). Την επόμενη χρονιά μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο και κατέκτησε το πρωτάθλημα (2010). Το καλοκαίρι του 2010 πήρε μεταγραφή για την Ε.Α. Πατρών ενώ μετά από ένα χρόνο παρουσίας του στην ομάδα της Αχαΐας ανηφόρισε στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να αγωνιστεί με τον Ηρακλή. Αφού συμπλήρωσε ένα χρόνο φορώντας την κυανόλευκη φανέλα, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα (2012) και το κύπελλο (2012), κατηφόρισε και πάλι στη Στερεά Ελλάδα και τον Πειραιά, καθώς πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Η επιλογή του αυτή κρίθηκε άκρως επιτυχημένη, καθώς σε τρία χρόνια παρουσίας του στην ομάδα, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα (2013, 2014), δύο κύπελλα (2013, 2014) και δύο λιγκ καπ (2013, 2015). Tο καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα της Κηφισιάς και ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στον Ολυμπιακό, όπου και έμεινε τρία χρόνια. Την περίοδο 2019-20 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Π.Α.Ο.Κ και στις 21 Ιουλίου 2020, μετά από 11 χρόνια επέστρεψε στην ομάδα του Παναθηναϊκού, στην οποία και τελείωσε την καριέρα του ως αθλητής. Ο Γιώργος Στεφάνου από τον Μάιο του 2022 αποτελεί μέλος του προπονητικού επιτελείου της Εθνικής ανδρών της Ελλάδας. επίσης από τον Οκτώβριο του 2022 βρίσκεται στο τεχνικό επιτελείο του Α.Ο.Π. Κηφισιάς, με πρώτο προπονητή τον Κώστα Χριστοφιδέλη. 8 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2004, 2006, 2010, 2012, 2013, 2014, 2018, 2019 7 Κύπελλα Ελλάδας: 2003, 2007, 2008, 2012, 2013, 2014, 2017 5 Λιγκ Καπ Ελλάδας: 2013, 2015, 2017, 2018, 2019 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας: 2006 CEV Cup 2004: 4η θέση Top Teams Cup 2006: 3η θέση Γιώργος Στεφάνου - Παρουσίαση greekvolley.eu Γιώργος Στεφάνου - Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας volleybox.net volleybox.net Γιώργος Στεφάνου: Ευρωπαϊκή παρουσία www-old.cev.eu
The Symbol Remains

The Symbol Remains είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Οκτωβρίου του 2020 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Frontiers".

 Το συγκεκριμένο άλμπουμ υπήρξε η πρώτη στούντιο κυκλοφορία του συγκροτήματος μετά το "Curse of the Hidden Mirror" του 2001. Η έλλειψη συμβολαίου με δισκογραφική εταιρεία έληξε το καλοκαίρι του 2019, όταν οι Blue Öyster Cult υπέγραψαν στη Frontiers Records και παράλληλα ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το νέο τους δίσκο. Τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς γνωστοποιήθηκαν το εξώφυλλο και τα τραγούδια του δίσκου. Στις 28 Αυγούστου 2020, κυκλοφόρησαν τα βίντεο κλιπ για τα κομμάτια "That Was Me" και "Box in My Head" στο YouTube και ακολούθησε το "Box in My Head" δύο εβδομάδες αργότερα, το "Tainted Blood" στις 25 Σεπτεμβρίου και το "The Alchemist" την ημέρα της κυκλοφορίας του άλμπουμ.Το "The Symbol Remains" έβαλε το συγκρότημα στις χαμηλές θέσεις των τσαρτ του Billboard μετά από 32 χρόνια, ενώ μπήκαν στο Top-40 στη Γερμανία, το Βέλγιο, τη Σκωτία και τη Φινλανδία. Οι κριτικές που απέσπασε ο δίσκος υπήρξαν θετικές, με το AllMusic να του δίνει τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το Blabbermouth 7,5 / 10, το Louder Sound 4 / 5, το Metal Storm 7 / 10 και το Sputnik Music 3,6 / 5. The Symbol Remains (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 9 Οκτωβρίου 2020 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Symbol Remains" είναι οι εξής: Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Έρικ Μπλουμ - φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα Ρίτσι Καστεγιάνο - πλήκτρα, κιθάρα, φωνητικά Ντάνι Μιράντα - μπάσο, φωνητικά Τζουλς Ραντίνο - τύμπανα, κρουστά, φωνητικάΓκεστ συμμετοχέςΆλμπερτ Μπουσάρντ - φωνητικά, κρουστά Άντονι Ασκολέσε - πλήκτρα Ντέιβιντ Λούκας - φωνητικά Φιλ Καστεγιάνο - φυσαρμόνικα, φωνητικά Κασίμ Σούλτον - φωνητικά Στιβ Λα Κέρα - φωνητικά Κέβιν Γιανγκ - φωνητικά Τζον Καστεγιάνο - φωνητικά Τζεφ Νόλαν - θέρεμιν The Symbol Remains - Blue Öyster Cult | Songs, Reviews, Credits - AllMusic Blue Öyster Cult - The Symbol Remains at Discogs Blue Öyster Cult - The Symbol Remains - Rocking.gr
Ελισάβετ της Βαυαρίας (1227-1273)

H Ελισάβετ, γερμ. Elizabet (π.1227 - 9 Οκτωβρίου 1273) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Γερμανίας και μετά δούκισσα της Καρινθίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και της Αγνής των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Ε΄ παλατινού κόμη του Ρήνου. Παντρεύτηκε το 1246 τον Κορράδο Δ΄ των Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνο: Κορράδος Ε΄ 1252-1268, δούκας της Σουαβίας και βασιλιάς της Γερμανίας & Σικελίας, απεβ. 16 ετών.Το 1254 απεβίωσε ο Κορράδος και η Ελισάβετ έκανε το 1259 δεύτερο γάμο με τον Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1262-1312, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, δούκα της Αυστρίας. Όθων Γ΄ π. 1265-1310, δούκας της Καρινθίας, μάργραβος της Καρνιόλης και κόμης του Τυρόλου. Αλβέρτος Β΄ απεβ. 1292, κόμης του Τυρόλου. Νυμφεύτηκε την Αγνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Χόενμπερκ & Χάιγκερλοχ και είχαν τέκνο: Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1348, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ των Χοεντσόλερν μπουργκράβο της Νυρεμβέργης. Λουδοβίκος απεβ. 1305, δούκας της Καρινθίας και κόμης του Τυρόλου. Ερρίκος π. 1265-1335, βασιλιάς της Βοημίας, μάργραβος της Μοραβίας, τιτουλ. βασιλιάς της Πολωνίας· ως Ερρίκος ΣΤ΄ δούκας της Καρινθίας, μάργραβος της Καρνιόλης, κόμης του Τυρόλου. Αγνή απεβ. 1293, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν μαργράβο του Μάισσεν. Alio, Jacqueline (2018). Queens of Sicily 1061-1266. Trinacria. Marek, Miroslav. "A listing of descendants of the Wittelsbach family". Genealogy.EU.
Αννόη

Η αννόη (Hannoa) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια σιμαρουβοειδή και περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο βοτανολόγο Ζυλ Εμίλ Πλανσόν το 1846. Τα είδη του είναι δέντρα ιθαγενή της Κεντρικής και της Δυτικής Αφρικής, που φθάνουν σε ύψος μέχρι τα 20 μέτρα. Τα φύλλα τους είναι εναλλασσόμενα και τα άνθη τους διετεταγμένα σε επάκριους βότρεις ή φόβες. Το άνθος έχει πενταμερή κάλυκα και πενταπέταλη στεφάνη.

 Κατά τη δεκαετία του 1960 υπήρχε ομοφωνία ότι στο γένος ανήκαν 5 είδη. Σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες δέχονται τα ακόλουθα οκτώ είδη: Hannoa chlorantha Hannoa ferruginea Hannoa kitombetombe Hannoa klaineana Hannoa longipes Hannoa njariensis Hannoa schweinfurthii Hannoa undulataΜερικοί ωστόσο κατατάσσουν στο γένος της αννόης μόνο τρία είδη, τα H. kitombetombe, H. klaineana και H. chlorantha, από τα οποία τα δύο τελευταία χρησιμοποιούνται «στην παραδοσιακή ιατρική χωρών της Κεντρικής Αφρικής κατά της ελονοσίας και γενικότερα των πυρετών». Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 768
Άγαλμα του Ώρου αρ. 25 της Γλυπτοθήκης του Μονάχου

Το έκθεμα αυτό είναι άγαλμα από μαύρο γρανίτη που βρέθηκε στην Ρώμη. Παριστάνει την μορφή ενός άνδρα με κεφάλι γερακιού. Βηματίζει κάνοντας με το αριστερό πόδι ένα βήμα μπροστά. Μια στήλη στηρίζει το βάρος του αγάλματος. Τα χέρια κρέμονται προς τα κάτω και είναι κολλημένα με το σώμα. Είναι διατηρημένο σε καλή κατάσταση.

 Το άγαλμα παριστάνει τον αρχαίο Αιγυπτιακό θεό Ώρο, και πιθανώς να ήταν στημένο στον ναό της Ίσιδος στην Ρώμη. Πρόκειται για γνήσιο έργο αιγυπτιακής γλυπτικής του Νέου Βασιλείου. Πάουλ Βόλτερς (1922). Führer durch die Glyptothek König Ludwigs I. zu München. München: In Commission der J.G. Cotta'schen lit. artist. Anstalt. σελ. 9. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2011. Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853-1907) (1907). Illustrierter Katalog. München: Kgl. Hof-Buchdruckerei Kastner & Callwey. σελ. 5. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2011.
Δείκτης Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας

Ο Δείκτης Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας, ή απλούστερα Κλίμακα Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας, με διεθνές αρκτικόλεξο VEI (= Volcanic Explosivity Index) είναι η καθιερωμένη σήμερα διεθνώς κλίμακα μέτρησης της ηφαιστειακής ενέργειας που εκλύεται κατά την έκρηξη ενός ηφαιστείου. Πρόκειται για οκτάβαθμη λογαριθμική κλίμακα επί της οποίας βασικό κριτήριο έχει ληφθεί η κατ΄ όγκον ποσότητα των ηφαιστειακών αναβλημάτων σε κυβικά χλμ. που εκτινάσσονται κατά περίπτωση στον αέρα. Η κλίμακα αυτή επινοήθηκε από τους ηφαιστειολόγους ερευνητές Κρις Νιούχολ του Geological Survey των ΗΠΑ (Αμερικανός) και Στιβ Σελφ του Πανεπιστημίου Χαβάης (Άγγλος) το 1982.

 Παρότι τα ηφαίστεια είναι παρατηρήσιμα από τους μυθικούς χρόνους, διατηρώντας μέχρι σήμερα την πρώτη θέση του ανθρώπινου δέους σε γεωλογικό φαινόμενο, εν τούτοις η κατάταξη αυτών αναλογικά με την καταστροφή που μπορεί να προκαλέσουν είναι ιδιαίτερα δύσκολη, τόσο κατά μέγεθος, όσο και κατά συχνότητα δράσης εκάστου. Τούτο συμβαίνει κυρίως από το γεγονός ότι άμεσα παρατηρήσιμα είναι μόνο τα εξωτερικά φαινόμενα που συνοδεύουν τις διεγέρσεις και οι συνέπειες αυτών και όχι τόσο ο μηχανισμός δημιουργίας τους. Ένα από τα βασικότερα στοιχεία των συνεπειών μιας ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι η επακόλουθη απόθεση των ηφαιστειακών αναβλημάτων, ιδιαίτερα ηφαιστειακής τέφρας και λάβας στην επιφάνεια του γεωφλοιού, τα οποία και είναι μετρήσιμα τόσο κατ΄ έκταση, όσο και κατά ποσότητα, αλλά και ακόμα κατά γεωλογικό χρόνο απόθεσης. Έτσι με βασικό κριτήριο τον όγκο των αναβλημάτων, και λαμβάνοντας υπόψη το ύψος της ηφαιστειακής στήλης, την ταξινόμηση των ηφαιστείων κ.ά δευτερογενή περιγραφικά και στατιστικά στοιχεία οι παραπάνω ηφαιστειολόγοι επινόησαν την κλίμακα VEI, με οκτώ λογαριθμικές βαθμίδες (δηλαδή δεκαπλάσιας διαφοράς η μία από την άλλη) από 0 μέχρι 8 και που χαρακτηρίζονται περιγραφικά σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα. Το μέγιστο της κλίμακας είναι το 8 και αντιστοιχεί σε όγκο αναβλημάτων μεγαλύτερο των 1.000 κ.χλμ. Παράλληλα, από τα δευτερεύοντα κριτήρια οι ηφαιστειακές εκρήξεις κατηγοριοποιούνται κατά βαθμίδες της κλίμακας καθώς και κατ΄ άλλα μεγέθη όπως χρονική διάρκεια, διείσδυση σε ατμοσφαιρικά στρώματα και συχνότητα επανάληψης. Η κλίμακα VEI καλύπτει όλους τους τύπους των επισωρευσιγενών ηφαιστείων, ενώ τα εκχυματικά ηφαίστεια κατατάσσονται στη μηδενική βαθμίδα. Με δείκτη 7 έχουν χαρακτηριστεί εκρήξεις τεσσάρων ηφαιστείων, ενώ με 8 καμία στους ιστορικούς χρόνους.
Χερσόνησος της Τζάφνα

Η Χερσόνησος της Τζάφνα (ταμίλ: யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு, Yāḻppāṇa kuṭānāṭu) ή (ταμίλ: யாழ் குடாநாடு, Yāḻ kuṭānāṭu) είναι μια χερσόνησος στη Βόρεια Περιφέρεια της Σρι Λάνκα και σε αυτή βρίσκεται η πρωτεύουσα της επαρχίας, η Τζάφνα. Η χερσόνησος της Τζάφνα ήταν σημαντικό τμήμα του μεσαιωνικού Βασιλείου της Τζάφνα.

 Οι Νάγκα θεωρούνται μια από τις αρχαίες φυλές της Σρι Λάνκα, και κατοικούσαν κυρίως στη χερσόνησο της Τζάφνα. Η χερσόνησος της Τζάφνα ήταν επίσης γνωστή στην αρχαιότητα ως Νάγκα Νάντου, που σημαίνει «Γη των Νάγκα» όπως αναφέρεται στα δίδυμα έπη της Ταμίλακαμ, το Σιλαππατικαράμ και το Μανιμεκαλάι. Στη Μαχαβάμσα, ένα σιναλέζικο χρονικό που γράφτηκε στη γλώσσα Πάλι, η χερσόνησος αναφέρεται με το αντίστοιχο όνομα Ναγκαντίπα, που σημαίνει «νησί των Νάγκα», όπου περιγράφεται ως μία περιοχή με κυβερνήτες που ονομάζονται Ντιπαράτζα, που σημαίνει «Βασιλιάς του Νησιού». Ο Πτολεμαίος, ο Έλληνας συγγραφέας από το 100 μ.Χ. αναφέρεται στους Ναγκαδίπους ως μία από τις παράκτιες πόλεις της Ταπροβάνης. Η ταυτότητα των Νάγκα ήταν ορατή μέσω προσωπικών ονομάτων που παρατηρήθηκαν στα χρονικά της γλώσσας Πάλι και στην Ταμίλ λογοτεχνία, Σανγκάμ. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι οι Νάγκα ήταν οι πρόγονοι των Δραβίδων που μιλούν ταμίλ. Τον 13ο αιώνα, το βόρειο τμήμα της Σρι Λάνκα, συμπεριλαμβανομένου του Βασιλείου της Πολοναρούα, ήταν υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Πάντγια. Ο Κουλασεκάρα Τσινκαϊαριγιάν, υπουργός της δυναστείας των Πάντγια, εγκαταστάθηκε ως βασιλιάς της χερσονήσου. Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της δυναστείας των Αριακακραβάρτων. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Αριακακραβάρτων, οι αρχηγοί των Βανιμάι απέτιαν φόρο τιμής στους βασιλιάδες της Τζάφνα. Η δυναστεία κυβέρνησε τη χερσόνησο μέχρι το 1619 μ.Χ., οπότε και το βασίλειο της Τζάφνα κατακτήθηκε από τους Πορτογάλους.
356

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 356 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 356 (CCCLVI) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Ιουλιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1109 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 356 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 19 Φεβρουαρίου - Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ εκδίδει ένα διάταγμα με το οποίο κλείνει όλους τους παγανιστικούς ναούς στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και διατάζει πάλι την εξορία του Αντιαρειανιστή Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αθανασίου. Προσπαθεί να τον φυλακίσει την ώρα μίας αγρυπνίας, αλλά ο Αθανάσιος δραπετεύει στη Νιτρική Έρημο στην Άνω Αίγυπτο. Η λατρεία των μη-Χριστιανικών εικόνων απαγορεύεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Πολιορκία του Ωτάν: ο Ιουλιανός λαμβάνει μία αναφορά ότι το Αυγουστόδουνο (Ωτάν) δέχεται επίθεση από τους Αλαμαννούς. Τα αστικά τείχη είναι σε άθλια κατάσταση και σε κίνδυνο κατάρρευσης. Μάχη της Ρενς: ο Ιουλιανός ηττάται από τους Αλαμμανούς στη Ρενς (Γαλατία). Μάχη του Μπρουμάτ: οι Ρωμαϊκές δυνάμεις καταδιώκουν τους Γερμανούς πολεμιστές μέσα στη Γαλατική επαρχία. Ο Ιουλιανός νικά σε μία ανοιχτή μάχη κοντά στο Μπρουμάτ (Αλσατία). Η Ραιτία (Ελβετία) καταλαμβάνεται από τους Αλαμαννούς. Χειμώνας - Μάχη των Σενονών: ο Ιουλιανός διαχειμάζει στις Σενόνες (Βουργουνδία). Οι Γερμανικές συνενωτικές στρατιές (Φοιδεράτοι) ερημώνονται και εχθρικοί πολεμιστές περιστοιχίζουν την κωμόπολη. Ασία Ο Ναμιούλ γίνεται βασιλιάς της Δυναστείας των Σιλλά (Τρία Κορεατικά Βασίλεια). Θρησκεία Ο Μέγας Αντώνιος πεθαίνει στο ερμητήριό του κοντά στην Ερυθρά Θάλασσα στα μέσα του Ιανουαρίου, σε ηλικία 105 ετών (προσεγγιστικώς), έχοντας κηρύξει κατά του Αρειανισμού και αποπειραθεί να κωδικοποιήσει οδηγίες για μοναστικό βίο. Οι ακόλουθοί του εν συνεχεία ιδρύουν το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, αρχίζοντας την παράδοση του Κοπικού μοναστισμού. Ξεκινά η κατασκευή για την πρώτη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. 31 Μαρτίου - Αιλία Φλασίλλα, Ρωμαία αυτοκράτειρα και πρώτη σύζυγος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ (πεθαίνει το 386) Ιωάννης Β΄, Επίσκοπος Ιεροσολύμων (πεθαίνει το 417) 17 Ιανουαρίου - Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, Χριστιανός άγιος και Ερημικός Πατέρας (γεννιέται το 251) Αμάσιος, Επίσκοπος του Τεάνου (επίσης γνωστό και ως Σαιντ Πάρις) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Αυτοκράτειρα Τσιάνγκ, σύζυγος του Κινέζου αυτοκράτορας Φου Τζιαν (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Ραβ Ναχμάν μπαρ Γιτζάκ, Ταλμουδικός ραββίνος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Βετρανίων, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Γιν Χάο, Κινέζος πολιτικός της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Τζάχιμ Τουμπς

Ο Τζάχιμ Τουμπς (Αγγ.: Jaheem Toombs, 30 Οκτωβρίου 2001) είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο, ως Φρένγουίκ Φρέζιερ. Το ύψος του είναι 1,66 μέτρα.

 Ο Τουμπς γεννήθηκε στην Βοστώνη της Μασαχουσέτη, από τον Άντονι, επαγγελματίας μουσικός και την Νικόλ Τουμπς, δασκάλα. Πλέον κατοικεί στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας. Ο πρώτος ρόλος του ήταν στην εκκλησία, όπου έκανε τον πάστορα. Εκεί κατάλαβε ότι τού ταιριάζει η ηθοποιία και το τραγούδι. Σε ηλικία 8 ετών πήγε σε οντισιόν της Disney, που γίνονταν στη Βοστώνη και τον δέχτηκαν. Στη συνέχεια πήγε να διαγωνιστεί στο Διεθνής παρουσίαση καλλιτεχνών, όπου πήρε την πρώτη θέση για τηλεοπτικές διαφημίσεις στην ηλικιακή του ομάδα. Έχει, επίσης, πάρει διάκριση ως ηθοποιός της χρονιάς. Τέσσερα χρόνια, αφότου, μετακόμισε στην Καλιφόρνια πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Φρένγουίκ Φρέζιερ στη τηλεοπτική σειρά 100 πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν το λύκειο. Η μητέρα του τον βοήθάει, ώστε να διαλέξει τον ρόλο που τού ταιριάζει. Επίσημη Ιστοσελίδα Ο Τζάχιμ Τουμπς στο Internet Movie Database
Κάστρο Αγίου Φιλίππου

Το Κάστρο Αγίου Φιλίππου (καταλανικά:Castell de Sant Felip, ισπανικά: Castillo de San Felipe, περισσότερο γνωστό ως Φρούριο Αγίου Φιλίππου) ήταν φρούριο το οποίο φύλασσε την είσοδο στο λιμάνι του Μαόν. Ευρίσκεται εντός του δήμου του Ες Καστέλλ, επί του νησιού της Μενόρκας. Ανακατασκευάστηκε από Βρετανικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1760, στην θέση παλαιότερου ισπανικού φρουρίου, του Καστέλλ ντε Σαν Φελίππε, το οποίο είχε ανεγερθεί προς το 1554. Είναι ιδιαίτερα γνωστό για την δύο φορές ανεπιτυχή υπεράσπισή του από τους Βρετανούς: κατά την Πολιορκία του Φρουρίου Αγίου Φιλίππου (1756) και την Εισβολή στη Μενόρκα (1781). Μετά την τελευταία, το κάστρο εν μέρει καταστράφηκε.

 Λόγω της επιβλητικής θέσης του, η οποία επέβλεπε την είσοδο στο λιμάνι του Μαόν, η περιοχή περιμετρικά του φρουρίου θεωρείτο ως ιδανική τοποθεσία για την ανέγερση φάρου, ενώ, το 1852, ένα φάρος ανεγέρθηκε στην θέση Σαν Κάρλος. Το φως ευρισκόταν εντός ύψους 16 μ. πύργου, ο οποίος είχε στην βάση του μονώροφη κατοικία. Το αρνητικό της συγκεκριμένης θέσης, ωστόσο, ήταν πως ευρισκόταν εντός άμεσου πεδίου βολής του στρατιωτικού πυροβολείου το οποίο ευρισκόταν εντός του κάστρου.Οι φύλακες του φάρου προειδοποιούνταν όταν ασκήσεις πυροβολικού λάμβαναν χώρα, ωστόσο διαμαρτύρονταν πως τα βλήματα προκαλούσαν φθορές στο κτίριο και προκαλούσαν ανησυχία στις οικογένειές τους. Η συγκεκριμένη κατάσταση συνεχίστηκε έως το 1912, όταν ο φάρος έκλεισε και αντικαταστάθηκε από κινητό φως τοποθετημένο επί μεταλλικής επωτίδας. Η τελευταία κατέβαινε κατά την διάρκεια των ασκήσεων πυροβολικού, ενώ ανυψωνόταν, στην συνέχεια, εκ νέου, φτάνοντας να καλύπτει απόσταση της τάξεως των 9,5 ναυτικών μιλίων.Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, το κινητό φως αντικαταστάθηκε από σταθερό φως, τοποθετημένο στην κορυφή ύψους 15 μ. τσιμεντένιο πύργου, διακοσμημένου με μαύρες και λευκές λωρίδες, επεκτείνοντας την απόσταση κάλυψής του στα 13 ναυτικά μίλια. Ο παλαιός φάρος τελικώς καταστράφηκε το 1917, ενώ τμήματά του επαναχρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση του νέου φάρου του Φαβαρίτς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Castell de Sant Felip στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2012-2013

Το πρωτάθλημα Ελλάδας μπάσκετ γυναικών της περιόδου 2012-13, είναι το 16ο στην ιστορία της Α1 κατηγορίας και διεξάγεται με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου 2012.

 Στην πρώτη φάση του πρωταθλήματος, την κανονική περίοδο, οι δώδεκα ομάδες αγωνίζονται σε δύο γύρους. Στη δεύτερη φάση οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίνονται στα play off για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Οι ομάδες που καταλαμβάνουν τις θέσεις 5-10 αγωνίζονται στα play out σε τρία ζευγάρια για την αποφυγή του υποβιβασμού. Οι τρεις ηττημένες μαζί με τις ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 11, 12 στην κανονική περίοδο θα υποβιβαστούν στην Α2 κατηγορία, απ' όπου θα προβιβαστούν τρεις ομάδες καθώς το πρωτάθλημα της περιόδου 2013-14 θα διεξαχθεί με δέκα ομάδες. Στα play off και play out μεταφέρονται τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Στα play out μεείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-10 στην κανονική περίοδο. Οι σειρές κρίθηκαν στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων της κανονικής περιόδου (με αστερίσκο οι αγώνες που έγιναν στην έδρα της ομάδας με πλεονέκτημα). Κ.Π. 1=1ος αγώνας κανονικής περιόδου, Κ.Π. 2=2ος αγώνας κανονικής περιόδου, P.O. 1=1ος αγώνας των playouts, P.O. 2=2ος αγώνας των playouts, P.O. 3=3ος αγώνας των playouts Στα play off για τον τίτλο του πρωταθλητή μετέχουν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 στην κανονική περίοδο. Οι σειρές κρίνονται στις τρεις νίκες συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων της κανονικής περιόδου (με αστερίσκο οι αγώνες που έγιναν στην έδρα της ομάδας με πλεονέκτημα). Κ.Π. 1=1ος αγώνας κανονικής περιόδου, Κ.Π. 2=2ος αγώνας κανονικής περιόδου, P.O. 1=1ος αγώνας των playoffs, P.O. 2=2ος αγώνας των playoffs, P.O. 3=3ος αγώνας των playoffs Βαθμολογία Επίσημος ιστότοπος ΕΟΚ Πρόγραμμα
Ερνέστος της Έσσης-Ράινφελς

Ο Ερνέστος, γερμ. Ernst (8 Δεκεμβρίου 1623 - 2 Μαΐου 1693) από τον Οίκο της Έσσης ήταν λάντγκραβος της Έσσης-Ράινφελς (1649-93). Κληρονόμησε δύο αδελφούς του και έγινε λάντγκραβος της Έσσης-Έσβεγκε (1655-67) και της Έσσης-Ρότενμπουργκ (1658-93). Είναι ο ιδρυτής του κλάδου Έσσης - Ρότενμπουργκ & Ράινφελς.

 Ήταν ο πέμπτος γιος του Μαυρικίου λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και της Ιουλιανής, κόρης του Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Νασάου-Ζήγκεν. Ο Μαυρίκιος από πρώτο γάμο είχε τον Όθωνα, που απεβίωσε το 1617 και τον Γουλιέλμο Ε΄. Από τον δεύτερο γάμο του, με την Ιουλιανή, είχε τους Χέρμαν Δ΄, Φρειδερίκο και Ερνέστο. Ανατράφηκε ως Καλβινιστής και έκανε τη Μεγάλη Περιοδεία του στη Γαλλία και την Ιταλία. Στον Τριακονταετή Πόλεμο (1618-48) πολέμησε με τη μεριά της Έσσης-Κάσσελ και το 1645 συμμετείχε στη μάχη του Νέρντλινγκεν. Το 1647 ο στρατός της Αμαλίας-Ελισάβετ του Χανάου, χήρας του Γουλιέλμου Ε΄, ανακατέλαβε το Κάτω Καττσενελνμπόγκεν. Μετά τη λήξη του Πολέμου, το 1649 έλαβε το Κάτω Καττσενελνμπόγκεν (Ράινφελς) και έγινε ο ιδρυτής του κλάδου της Έσσης-Ράινφελς. Η περιοχή του ήταν υποτελής στην Έσση-Κάσσελ και η σχέση τού Ράινφελς με το Κάσσελ καταγράφτηκε σε συμφωνία του Οίκου. Επέλεξε τον πύργο Ράινφελς, επάνω από τον Αγ. Γκόαρ, στην αριστερή πλευρά του Ρήνου, ως κατοικία του. Επέκτεινε το κάστρο σε ένα επιβλητικό φρούριο. Η επίσημη τελετή ανάληψης έγινε στον Αγ. Γκόαρ το 1649. Η πόλη του Αγ. Γκόαρ είχε βλαφτεί κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο· αναπτύχθηκε όμως οικονομικά με την οικοδομική επέκταση του κάστρου και την εγκατάσταση υπηρεσιών στο Ράινφελς. Ο Ερνέστος και η οικογένειά του μεταστράφηκαν στον Καθολικισμό το 1652 στην Κολωνία. Πάντως δεν μπορούσε να τον επιβάλλει στο Ράινφελς, διότι ήταν υποτελής του ανιψιού του Γουλιέλμου ΣΤ΄ λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ, που ήταν Καλβινιστής. Ωστόσο το 1654 στο Ράβενσμπουργκ συμφωνήθηκε να επιτραπεί η ίδρυση τριών καθολικών επισκοπών. Το 1655 κληρονόμησε από τον Φρειδερίκο το Έσβεγκε και το 1658 από τον Χέρμαν Δ΄ το Ρότενμπουργκ και άλλαξε τον τίτλο του σε Έσσης - Ρότενμπουργκ & Ράινφελς. Έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για θρησκευτικά ζητήματα και ήταν ανεκτικός: το 1666 τύπωσε το Βιβλίο των Ύμνων του Ράινφελς με Καθολικούς, Λουθηρανικούς και ύμνους Μετααρρύθμισης. Αλληλογραφούσε με κορυφαίους λογίους της εποχής του, όπως ο Λάιμπνιτς. Απεβίωσε το 1693 και τάφηκε -κατά την επιθυμία του- στο ναό των Προσκυνητών, στη μονή Μπόρνχοφεν στο Καμπ-Μπόρνχοφεν. Νυμφεύτηκε το 1647 τη Μαρία-Ελεονώρα του Ζολμς-Λιχ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1648-1725, λάντγκραβος της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Κάρολος 1649-1711, λάντγκραβος της Έσσης-Βάνφρητ. Friedrich Wilhelm Bautz (1975). "Ernst, Landgraf von Hessen-Rheinfels-Rotenburg". In Bautz, Friedrich Wilhelm. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) (in German). 1. Hamm: Bautz. col. 1539. ISBN 3-88309-013-1. Gustav Könnecke (1877), "Ernst, Landgraf von Hessen-Rheinfels", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 284–286
Σοβιετικές εδαφικές αξιώσεις κατά της Τουρκίας

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Νικίτα Χρουστσόφ, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός Λαβρέντι Μπέρια (1946-1953) πίεσε τον Ιωσήφ Στάλιν να προβάλλει αξιώσεις εναντίον τουρκικού εδάφους που εκλάπη από τη Γεωργία. Για πρακτικούς λόγους, οι Σοβιετικές αξιώσεις, αν ήταν επιτυχείς, θα ενίσχυαν την θέση της Σοβιετικής Ένωσης γύρω από την Μαύρη Θάλασσα και θα αποδυνάμωνε την Βρετανική επιρροή στη Μέση Ανατολή.

 Η Σοβιετική Ένωση είχε προβάλλει εδώ και καιρό αντιρρήσεις για την Σύμβαση του Μοντρέ του 1936, η οποία έδωσε στην Τουρκία τον αποκλειστικό έλεγχο της ναυτιλίας στα στενά του Βοσπόρου, μια σημαντικότατη υδάτινη διαδρομή για τις ρωσικές εξαγωγές. Όταν η Σοβιετική-Τουρκική Συνθήκη Φιλίας και Ουδετερότητας έληγε το 1945, η Σοβιετική πλευρά επέλεξε να μην ανανεώσει τη συνθήκη. Ο υπουργός εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης Βιατσεσλάβ Μολότοφ είπε στους Τούρκους ότι οι γεωργιανές και αρμενικές αξιώσεις επί τουρκικού εδάφους έπρεπε να επιλυθούν πριν από τη σύναψη της νέας συνθήκης.Οι αμφισβητούμενες περιοχές γύρω από το Καρς και το Αρνταχάν κυβερνούνταν από την Ρωσική Αυτοκρατορία, από το 1878 έως το 1921, όταν η Ρωσία τις παραχώρησε στην Τουρκία, αλλά συνέχισαν να κατοικούνται από εθνότητες που είχαν πλέον δικές τους δημοκρατίες εντός της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Μολότοφ υποστήριξε ότι, ενώ οι Σοβιετικοί κανονικοποίησαν τα σύνορα τους με την Πολωνία μετά από εδαφικές παραχωρήσεις προς αυτούς το 1921, παρόμοιες παραχωρήσεις προς την Τουρκία δεν είχαν νομιμοποιηθεί ποτέ με επαναδιαπραγμάτευση από εκείνη τη στιγμή.
Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι

Ο Σάμιουελ Φράνκλιν Καουντέρι (αγγλικά: Samuel Franklin Cowdery‎), γνωστός αργότερα με το όνομα Σάμιουελ Φράνκλιν Κόντι (αγγλικά: Samuel Franklin Cody‎) ήταν Αμερικανός πρωτοπόρος της αεροπορίας, ο οποίος γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1867 στο Ντάβενπορτ της Αϊόβα και πέθανε στις 7 Αυγούστου 1913 στο Φάρνμποροου του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Αυτός ο καλλιτέχνης επιδείξεων (ο οποίος συχνά συγχέεται με τον Μπάφαλο Μπιλ Κόντι), που συμμετείχε σε σόου Άγριας Δύσης, είναι ο εφευρέτης των χαρταετών Κόντι, εναλλακτικών των αεροστάτων που χρησιμοποιήθηκαν από τον Βρετανικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την καθοδήγηση των πυρών του πυροβολικού. Επίσης είναι ο πρώτος που πέταξε με μηχανοκίνητο αεροπλάνο στη Βρετανία στις 16 Οκτωβρίου 1908. Στις 11 Οκτωβρίου είχε παρουσιάσει σε αεροπορική έκθεση στο Φάρνμποροου την ιπτάμενη συσκευή του στην πρώην αυτοκράτειρα της Γαλλίας Ευγενία, της οποίας ο οίκος κατά την εξορία της βρισκόταν στην περιοχή. Πέθανε στις 7 Αυγούστου μετά από συντριβή ενός αεροσκάφους του στο οποίο ήταν κυβερνήτης, του VI. Jerry, Kuntz (2010). A pair of shootists : the wild west story of S.F. Cody and Maud Lee. Norman: University of Oklahoma Press. ISBN 978-0-8061-4149-7. Peter, Lewis (1962). British aircraft, 1809-1914. London: Putnam. Pawle, Gerald (1956). The secret war, 1939-1945. χ.τ.: Harrap. Taylor, Michael J. H.· Mondey, David (1983). Milestones of flight (Jane's έκδοση). London. ISBN 0-7106-0201-4.
Κεσσάνη

Η Κεσσάνη ή Κεσσάνι (τουρκικά: Keşan) είναι πόλη της Τουρκίας στην Ανατολική Θράκη. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή ως Ρούσιον που ήταν το όνομα του φρουρίου της περιοχής. Μετά την κατάκτηση από τους Οθωμανούς το βυζαντινό όνομα εκτουρκίστηκε σε Ρους. Αποτελεί σπουδαίο συγκοινωνιακό κόμβο από Αδριανούπολη και Ουζούν Κιοπρού (Μακρά Γέφυρα) προς Καλλίπολη και από Ραιδεστό προς την Ελλάδα.

 Σήμερα η Κεσσάνη απέχει περίπου 25 χλμ. ανατολικά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αποτελεί πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας του νομού Αδριανούπολης και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 64,842 κατοίκους. Τους καλοκαιρινούς μήνες, ο πληθυσμός σχεδόν διπλασιάζεται. Κύριες ασχολίες των κατοίκων συνεχίζουν να είναι γεωργικές και κτηνοτροφικές, το εμπόριο και ο τουρισμός. Σημειώνεται ότι από την Κεσσάνη διέρχονται όλοι οι Έλληνες τουρίστες που επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη και γενικότερα την Τουρκία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, στην Κεσσάνη υπήρξε μια έξαρση ανοικοδόμησης πολυκατοικιών προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες αστυφιλίας από τις γύρω περιοχές. Η Κεσσάνη βρίσκεται επί λόφου, πιθανώς επί της αρχαίας τοποθεσίας Κισσήνης του Σουΐδα, ή παρά την αρχαία ελληνική Κισσήνη του Ησυχίου του Αλεξανδρινού. Σε απόσταση μιας ώρας (πεζή) σε ψηλό λόφο σώζονται τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου "Παλαιόκαστρο", κατά ντόπια ονομασία που πρόκειται για το Κισσό που μνημονεύει ο Στράβων και ο Κατακουζηνός. Κατά την ελληνική κατοχή της πόλης το 1921, η τότε ελληνική διοίκηση άλλαξε το όνομα σε Κεσσίνη από το προηγούμενο όνομά της που ήταν Ρούσκιοϊ, με το οποίο και αναφέρεται σε παλιούς χάρτες. Πριν το 1920 η Κεσσάνη ήταν έδρα καϊμακάμη και υπάγονταν διοικητικά στο νομό της Καλλίπολης. Επί ελληνικής κατοχής αποτελούσε έδρα υποδιοίκησης υπό τη δικαιοδοσία της οποίας περιλαμβάνονταν 55 χωριά και οικισμοί. Οι κάτοικοι της Κεσσάνης πριν το 1912 ανέρχονταν σε 10.000 περίπου και καταγίνονταν με τη γεωργία, κτηνοτροφία και το εμπόριο. Μετά την υπογραφή της πρώτης προσφυγικής συνθήκης μεταξύ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Ελλάδας ξεκίνησε ένας ανθελληνικός διωγμός (1914-1918) σε όλη τη Θράκη με συνέπεια ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης να μειωθεί αισθητά. Στην απογραφή του 1920, στην πόλη κατοικούσαν περίπου 1.300 Έλληνες, 6.800 Βούλγαροι, 1.000 Τούρκοι. Την ίδια εποχή εκκλησιαστικά η Κεσσάνη υπαγόταν στη Μητρόπολη Ηρακλείας και Ραιδεστού, και είχε δύο εκκλησίες, των Τριών Ιεραρχών και του Αγίου Αθανασίου. Στη πόλη διατηρούνταν επίσης δύο πλήρη αρρεναγωγεία και ένα παρθεναγωγείο. Μετά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οι Έλληνες της Κεσσάνης μετανάστευσαν στην Ελλάδα, δημιουργώντας τη Νέα Κεσσάνη, στον Νομό Ξάνθης αλλά πολλοί εγκαταστάθηκαν στον Νομό Σερρών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Keşan στο Wikimedia Commons
Αρχιεπισκοπή της Ρίγας

Η Αρχιεπισκοπή της Ρίγας (Λατινικά: Archiepiscopatus Rigensis, Κάτω Γερμανικά: Erzbisdom Riga) ήταν αρχιεπισκοπή της Μεσαιωνικής Λιβονίας, υπαγόμενη στην Αγία Έδρα. Ιδρύθηκε το 1186 ως επισκοπή της Λιβονίας με έδρα το Ύξκυλ, ενώ, αφότου η έδρα της μεταφέρθηκε στη Ρίγα, μετατράπηκε στην επισκοπή της Ρίγας το 1202, η οποία αναβαθμίστηκε σε αρχιεπισκοπή το 1255.

 Οι αρχιεπίσκοποι της Ρίγας ήταν, επίσης, κοσμικοί ηγεμόνες της Ρίγας έως το 1561, όταν και κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης τα εδάφη πέρασαν από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στον Λουθηρανισμό, ενώ το σύνολο των εκκλησιαστικών εδαφών εκκοσμικεύτηκε. Η έδρα αποκαταστάθηκε ως διακονία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1918 και αναβαθμίστηκε σε αρχιδιακονία το 1923. Μία νέα Επισκοπή της Λιβονίας ιδρύθηκε στη Λατγαλία το 1621 στα πλαίσια του Βοϊβοδάτου του Ινφλάντι της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Οι Αρχιεπίσκοποι της Ρίγας ήσαν πρωτοπόροι στον τομέα της νομισματοκοπείας, χρησιμοποιώντας εκ νέου τεχνικές οι οποίες είχαν εγκαταλειφθεί από την εποχή της κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα ονόματα των Αρχιεπισκόπων που εξουσίασαν μετά το 1418, καθώς και οι χρονολογίες των εκάστοτε περιόδων διακυβέρνησής τους, αποτυπώνονται επάνω στις λιβονικές πένες που έχουν ανασκαφεί σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους. Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτές αποτελούν τη μοναδική διαθέσιμη βιογραφική πηγή. Ουδεμία λιβονική πένα χρονολογίας παλαιότερης του 1418 έχει βρεθεί. Επισκοπή της Κουρλάνδης Επισκοπή του Ντόρπατ Επισκοπή του Έζελ-Βικ Επισκοπή του Ρέβαλ Λιβονική Σταυροφορία Λιβόνιοι Αδελφοί του Ξίφους Μοναστικό Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον ρόλο της Αρχιεπισκοπής της Ρίγας στην ιστορία της νομισματοκοπίας είναι διαθέσιμες στο Medieval Livonian Numismatics του William Urban Αρχιεπισκοπή της Ρίγας( Αρχειοθετήθηκε 2009-10-22 στο Wayback Machine. 2009-10-25) Rīgas arhibīskapija (1255-1562) Rīgas bīskapija un virsbīskapija
Δήμος Ελευσίνας

Ο Δήμος Ελευσίνας είναι δήμος της Περιφέρειας Αττικής που συστάθηκε με το σχέδιο Καλλικράτης από την συνένωση του προϋπάρχοντος δήμου Ελευσίνας και της κοινότητας Μαγούλας. Η έκτασή του νέου δήμου είναι 36,589 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 30.140 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου είναι η Ελευσίνα

 Στις δημοτικές εκλογές του 2019 δήμαρχος εκλέχθηκε ο Αργύριος Οικονόμου, με ποσοστό 54,64% από τον πρώτο γύρο. Στις δημοτικές εκλογές του 2014 δήμαρχος εξελέγη ο Γεώργιος Τσουκαλάς, με ποσοστό 64,06%. Στις δημοτικές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, προηγήθηκε στον πρώτο γύρο ο Γεώργιος Αμπατζόγλου, με ποσοστό 38,85% Στης δημοτικές εκλογές του 2019 δήμαρχος εξελέγη ο Αργύρης οικονόμου με ποσοστό 54,64% ενω ο Γεώργιος Τσουκαλάς βγήκε δεύτερος με ποσοστό 30,70%. 1835-1912: Δήμαρχοι Ελευσίνος 1912-1935 Κοινοτάρχες Ελευσίνας 1935-1943 Γεώργιος Παύλου (1899-1965), Πρόεδρος της Κοινότητας 1945 Γεώργιος Παύλου (1899-1965) Πρώτος δήμαρχος, διορισμένος. 1959-1964 Γεώργιος Παύλου (1899-1965) Αιρετός δήμαρχος. Από τους ιδρυτές του Πανελευσινιακού (1931). Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Κοινότητας και αργότερα ως δήμαρχος. 1964-1967 Ηρακλής Τάχας (πρώτος αριστερός δήμαρχος Ελευσίνας) 1967-197? Κωνσταντίνος Αθ. Πανταζής (διορισμένος, με αναπληρωτή το Σταύρο Σταμ. Μαμαλούκο). 1975-1986 Μιχαήλ Λεβέντης (1939-2023) 1987-1994 Περικλής Παπαπέτρου 1995-2002 Γεώργιος Γεωργόπουλος 2003-2011 Γεώργιος Αμπατζόγλου (1952-2011) Απεβίωσε εν ενεργεία στις 23 Οκτωβρίου 2011. 2011-2014 Γεώργιος Τσουκαλάς 2014-2019 Γεώργιος Τσουκαλάς 2019-2023 Αργύρης Οικονόμου (παραιτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2023) 26 Οκτωβρίου 2023- 31 Δεκεμβρίου 2023 Νίκος Βιλλιώτης (μεταβατικός) 2024- Γεώργιος Γεωργόπουλος http://www.eleusina.gr/ Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης ΕΕΤΑΑ - Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών, 1978-σήμερα.
Οι Άνδρες με τα Μαύρα (ταινία, 1997)

Οι Ανδρες με τα Μαύρα (αγγλ. Men in Black) είναι αμερικάνικη κινηματογραφική κωμωδία του 1997 σε σκηνοθεσία Μπάρρυ Ζόννενφελντ. Το σενάριο βασίζεται στην ομώνυμη σειρά κόμικ.

 Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία. Το 1997 βραβεύτηκε με το πλατινένιο Box Office Germany Award Το 1998 προτάθηκε για τρία Όσκαρ και βραβεύτηκε στην κατηγορία καλύτερου Μεικάπ Το 1998 προτάθηκε για πέντε κατηγορίες του Satellite Awards και βραβεύτηκε στην κατηγορία Best Motion Picture Το 1998 προτάθηκε για πέντε κατηγορίες του MTV Movie Awards και βραβεύτηκε στις κατηγορίες Best Fight και Best Movie Song Το 1998 προτάθηκε για το Grammy Award στην κατηγορία Best Instrumental Composition Written for a Motion Picture or for Television Το 1998 προτάθηκε για το Golden Globe Award Το 1998 προτάθηκε για το BMI Film Music Award και βραβεύτηκε Εκτός αυτού προτάθηκε σε άλλους 29 διαγωνισμούς και απέσπασε 13 βραβεία
Μαρκάμπ

Μαρκάβ ή Μαρκάμπ (Markab) είναι η ιδιαίτερη ονομασία του αστέρα α (άλφα) στον αστερισμό Πήγασο. Παρά το «άλφα» του είναι στην πραγματικότητα το τρίτο σε φωτεινότητα από τα άστρα του αστερισμού του, αλλά και το ένα από τα 4 άστρα που σχηματίζουν το μεγάλο «Τετράπλευρο του Πηγάσου», του οποίου καταλαμβάνει τη νοτιοδυτική γωνία.

 Το όνομα Μαρκάμπ (Marchab στον Φλάμστηντ) προέρχεται από την αραβική φράση المركب الفرس (Al Markab al Faras), δηλαδή «το Σαμάρι του Αλόγου», που αναφέρεται στο φτερωτό άλογο της μυθολογίας, τον Πήγασο. Αλλά οι Άραβες τον θεωρούσαν και ως Al Mankib al Faras (المنكب الفرس), τον ώμο του αλόγου, ενώ ο Bayer τον αναφέρει και ως Yed Alpheras, το... χέρι του αλόγου (ορθότερα: το τμήμα του ποδιού κάτω από το γόνατο, το αραβικό Yad). Ο Kazwini γνώριζε τον αστέρα μαζί με τον β Πηγάσου ως Al Arkuwah, την οριζόντια δοκό πάνω από το πηγάδι που χρησιμεύει για το τύλιγμα-ξετύλιγμα του σχοινιού του Al Dalw, του κουβά (βλ. Πήγασος). Στην Κίνα ο α Πηγάσου ήταν γνωστός ως Shih, από τον ομώνυμο σεληνιακό οίκο που σημείωνε. Ο Βρετανός ανατολιστής του 19ου αι. Robert Brown Jr. έγραψε ότι, μαζί με τους γ και ζ Πηγάσου, αποτελούσε στην αρχαία Μεσοποταμία την Lik-bar-ra ή Ur-bar-ra, την Ύαινα. Ανάμεσα στους παλαιούς αστρολόγους ήταν κοινή η πεποίθηση ότι ο Μαρκάβ προμήνυε κίνδυνο για τη ζωή από κοψίματα ή μαχαιριές και από φωτιά. Ο Μαρκάβ είναι ένας από τους λεγόμενους «σεληνιακούς αστέρες», χρήσιμους στην αστρονομική ναυτιλία. Η σύγχρονη Αστρονομία μας πληροφορεί ότι ο Μαρκάβ είναι ένας λευκός γίγαντας αστέρας παρόμοιος με τον Βέγα. Πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 4 km/sec (χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο) ή 14.000 χιλιόμετρα την ώρα. Το απόλυτο μέγεθος του αστέρα, όπως συνάγεται από την απόστασή του, είναι -0,7. Αυτό σημαίνει ότι είναι περίπου 160 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Με δεδομένη την επιφανειακή θερμοκρασία που αντιστοιχεί στον φασματικό του τύπο (11.000 Κ), μπορεί να υπολογισθεί ότι έχει διάμετρο 2,8 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (άρα όγκο 22 φορές μεγαλύτερο του όγκου του Ήλιου) και μάζα τετραπλάσια της ηλιακής. Ο Μαρκάμπ είναι ένας συνηθισμένος ηλικιωμένος αστέρας σχετικώς μεγάλης μάζας, που προσεγγίζει το τέλος της ζωής του στην Κύρια Ακολουθία. Σε μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια θα αρχίσει να εξελίσσεται σε ερυθρό γίγαντα. Ακολουθώντας σε γενικές γραμμές την εξελικτική πορεία του Ήλιου, θα τερματίσει τη ζωή του ήρεμα, μετατρεπόμενος σε λευκό νάνο. Κατάλογος αστέρων του Πηγάσου Μαρκαβιανός αστέρας Allen, Richard H.: Star Names: Their Lore and Meaning, Dover Publ. 1963
In Legend

Οι In Legend είναι γερμανικό συγκρότημα heavy metal που ιδρύθηκε το 2010 από τον ντράμερ του φωνητικού συγκροτήματος Van Canto. Το μουσικό ύφος τους διαφέρει εξαιτίας της αντικατάστασης της ηλεκτρικής κιθάρας από το πιάνο. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι οι: Bastian Emig (πιάνο και φωνή), Daniel Wicke (μπάσο), Dennis Otto (ντράμς) και Daniel Schmidle (keytar).

 Ο ιδρυτής Bastian Emig, ντράμερ του συγκροτήματος Van Canto, έχει υπάρξει μέλος πολλών συγκροτημάτων του είδους, όπως για παράδειγμα των Γερμανών Jester's Funeral. Μέσω των Van Canto, γνωρίστηκε με τον μουσικό παραγωγό Charlie Bauerfeind από τον οποίο επηρεάστηκε μουσικά σε μεγάλο βαθμό . Με την βοήθειά του, ο Bastian ηχογράφησε τα ντραμς για τα πρώτα τραγούδια των In Legend (αργότερα αυτές οι ηχογραφήσεις τελειοποιήθηκαν με την βοήθεια του Jürgen Lusky στα HOFA Studios). Αρχικά οι In Legend συστήθηκαν στο κοινό ως τρίο (Bastian Emig, Daniel Wicke, Dennis Otto) ενώ ο Daniel Schmidle έκανε την πρώτη του εμφάνιση με το συγκρότημα σε μία συναυλία, στις 24 Σεπτεμβρίου του 2011. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των In Legend, το Pandemonium EP, κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2010 σε μία περιορισμένη έκδοση των 500 αντίτυπων και διανεμήθηκε κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης περιοδίας των Van Canto . Το EP επίσης κυκλοφόρησε και ήταν διαθέσιμο για free download στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος . Το άλμπουμ του συγκροτήματος ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 από την δισκογραφική εταιρία SPV GmbH . Το Ballads 'n' Bullets κυκλοφόρησε στις 20 Μαϊου του 2011. Περιέχει 14 τραγούδια, τέσσερα εκ των οποίων περιέχονται επίσης και στο Pandemonium EP. Συνεχίζοντας την παράδοση του Pandemonium EP, το συγκρότημα χρησιμοποίησε την επίσημη ιστοσελίδα του αλλά και τα κοινωνικά δίκτυα για να παρουσιάσει και να προωθήσει το άλμπουμ στους ακροατές ελέυθερα. Επίσης διέθεσε στην επίσημη ιστοσελίδα τα βίντεο κλιπ για free download. Τον Ιούνιο του 2012, ο Bastian Emig δήλωσε σε συνέντευξή του στο ελληνικό, ηλεκτρονικό περιοδικό Hardcity ότι ετοιμάζει νέα τραγούδια και πως ελπίζει η νέα δισκογραφική δουλειά των In Legend να κυκλοφορήσει μέσα στο έτος. Το μουσικό ύφος των In Legend εντάσσεται στο είδος του heavy metal. Διαφοροποιείται όμως σημαντικά καθώς ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας, που συνήθως είναι το κυρίαρχο μουσικό όργανο στα περισσότερα συγκροτήματα του είδους, απουσιάζει και αντικαθίσταται από το πιάνο . Η μπάντα προσδιορίζει την μουσική τους ως "hard-hammered piano craft", ενώ ο Bastian Emig περιγράφει των ήχο ως "Tori Amos on coke". Ο Emig δημιουργεί - με την βοήθεια των επιθετικών ντραμς, μπάσου και των ακόρντων του πιάνου - έναν πολύ σκληρό και δυναμικό ήχο. 2010: Pandemonium EP 2011: Ballads 'n' Bullets Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη σελίδα στο Facebook
Μεθοριακός σταθμός

Μεθοριακός σταθμός ήταν το όνομα μιας κοινωνικής σειράς που προβαλλόταν στον τηλεοπτικό σταθμό ΥΕΝΕΔ. Ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου του 1974 και σταμάτησε στις 9 Δεκεμβρίου του 1981.

 Τα πρώτα 7 επεισόδια της σειράς ήταν αυτοτελή και σε κινηματογραφικό φιλμ. Από το 8ο επεισόδιο μέχρι το τελευταίο, η σειρά γυριζόταν σε βιντεοταινία, που ήταν τότε σε χρήση για κανονική τηλεοπτική προβολή, καθώς το φιλμ χρησιμοποιείται στην κινηματογράφηση. Το σενάριο του πρώτου επεισοδίου της σειράς, το έγραψε ο παραγωγός της, Θάνος Κάνιστρας. Στη συνέχεια και στα επόμενα έξι επεισόδια μια ομάδα πέντε σεναριογράφων έγραφε τις ιστορίες και την εξέλιξη της υπόθεσης. Από το 8ο επεισόδιο και για ένα διάστημα δύο χρόνων, τη συγγραφή των σεναρίων της σειράς είχε αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Άκης Φαράς. Όταν ο σεναριογράφος νόσησε και του ήταν δύσκολο να συνεχίσει το γράψιμο, τη συγγραφή των σεναρίων του "Μεθοριακού σταθμού" ανέλαβε η Σούλα Πιερράκου, η οποία και συνέχισε μέχρι το τέλος της σειράς. Το χωριό Καλαμιά του "Μεθοριακού σταθμού" είχε "τοποθετηθεί" κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Στο πρώτο αυτοτελές επεισόδιο μάλιστα, η υπόθεση περιλάμβανε την ανταλλαγή κατασκόπων μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Στο πρώτο επεισόδιο εμφανίστηκαν ηθοποιοί που δεν συμμετείχαν στη συνέχεια, όπως ο Νίκος Βασταρδής και ο Νίκος Λυκομήτρος. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της σειράς, Γιώργο Πετρίδη, την τελική γνώριμη μορφή του ο "Μεθοριακός σταθμός" την απέκτησε ύστερα από πρόταση του τότε διευθυντή της ΥΕΝΕΔ, Μάριου Βαλυνδρά, ο οποίος προέτρεψε τον σκηνοθέτη να "χρησιμοποιήσει" το φορμάτ της άλλης οικογενειακής σειράς της ΥΕΝΕΔ Το μικρό σπίτι στο λιβάδι (την σκηνοθετική επιμέλεια της μεταγλώττισης του οποίου, συμπτωματικά, την είχε ο ίδιος ο σκηνοθέτης του "Μεθοριακού"). Το φθινόπωρο του 1980, μέσα στο πλαίσιο "ανανέωσης" των περισσότερων μακρόβιων Ελληνικών σειρών της τηλεόρασης (όπως το Λούνα Παρκ της ΕΡΤ, Το ημερολόγιο ενός θυρωρού της ΥΕΝΕΔ και Ο δρόμος (1977) της ΥΕΝΕΔ, που τελικά αποφασίστηκε να σταματήσει απότομα), έτσι και στον "Μεθοριακό σταθμό" αποφασίστηκε να γίνει μια "ανανέωση" της σειράς, με αλλαγή χωριού, αλλαγές προσώπων και αλλαγές στην ιστορία. Οι περισσότεροι κάτοικοι μετακόμισαν από την Καλαμιά σε άλλο χωριό, την Καστανιά, και προστέθηκαν αρκετοί νέοι ηθοποιοί στο καστ. Η σειρά τελικά καταργήθηκε, επειδή μετά τις εκλογές στις 18 Οκτωβρίου 1981, την 1η Νοεμβρίου ανέλαβε νέα διοίκηση, η οποία αποφάσισε να μην προβάλλει καμία από τις εκπομπές που είχε εγκρίνει η προηγούμενη διοίκηση. Τα μοναδικά επεισόδια που σώζονται στο Αρχείο της ΕΡΤ είναι 2 επεισόδια του 1981, το προτελευταίο επεισόδιο και άλλο ένα. Το προτελευταίο επεισόδιο της σειράς στο Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ ΜΕΘΟΡΙΑΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ, τίτλοι αρχής, https://www.youtube.com/watch?v=4c_TNouvjZg, ανακτήθηκε στις 2022-10-18
Ρόζες

Η Ρόζες (καταλανικά: Roses‎, ισπανικά: Rosas‎) είναι πόλη στην επαρχία της Ζιρόνα, στην Καταλωνία, στην βορειοανατολική Ισπανία. Υπολογίστηκε για το 2013 ότι είχε 19.891 κατοίκους. Είναι σημαντικό αλιευτικό και τουριστικό κέντρο. Στην αρχαιότητα στη θέση της Ρόζες βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Ρόδη.

 Η προέλευση της Ρόδης (ελληνικά: Rhode) αμφισβητείται. Μια θεωρία υποστηρίζει ότι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από έλληνες αποίκους από τη Ρόδο. Φαίνεται πιο πιθανό ότι ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. από Έλληνες από τη Μασσαλία, ίσως με ανάμειξη αποίκων από το γειτονικό Εμπόριο. Στην περιοχή εντοπίζονται ρωμαϊκά κυρίως ερείπια από τον 2ο αιώνα π.Χ. που συνδυάζονται με μία παλαιοχριστιανική εκκλησία και νεκρόπολη. Μετά την κατάρρευση της ρωμαϊκής εξουσίας, η πόλη φαίνεται ότι εγκαταλήφθηκε· στον κοντινό λόφο Ρομ έχει εντοπισθεί ένας οχυρωμένος οικισμός από την εποχή των Βησιγότθων.Η μεσαιωνική πόλη μεγάλωσε γύρω από το μοναστήρι της Αγίας Μαρίας της Ρόζες (αναφορές του οποίου εντοπίζονται ήδη το 944) και ανήκε στην κομητεία της Ενπούριες. Επίσημος ιστότοπος Ιωάννης Σβορώνος: Ιστορία των νομισμάτων, Ήτοι εγχειρίδιον ελληνικής νομισματικής, Τόμος Α', Εν Αθήναις, Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου, 1898.
Σατούν

Το Σατούν (สตูล, μαλαϊκά: Setul) είναι πόλη (θέσαμπαν μουεάνγκ) στη νότια Ταϊλάνδη και πρωτεύουσα της επαρχίας Σατούν. Καλύπτει ολόκληρο το ταμπόν Φίμαν της επαρχίας Μουεάνγκ Σατούν. Βρίσκεται 985 χλμ. νότια της Μπανγκόκ. Το 2005 έχει πληθυσμό 21.498 κατοίκων.

 Το Σατούν συνδέεται με το μαλαισιακό νησί Λανγκάουι με άμεση υπηρεσία πορθμείων. Είναι το σημείο προσγείωσης των υποθαλάσσιων καλωδίων επικοινωνιών οπτικών ινών Segment FLAG (FLAG, Ευρώπη, Ασία) του FLAG (Fiber-Optic Link Around the Globe) το οποίο διασχίζει 28.000 χιλιόμετρα, καθώς και για το καλώδιο 49.000 χιλιομέτρων SEA-ME-WE 3 το οποίο συνδέει περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας με περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ευρώπης.
Γεωγραφία της Γαλλίας

Η Γαλλία είναι χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Τα θαλάσσια σύνορά της είναι ο Ατλαντικός Ωκεανός, Μεσόγειος, ο Βισκαϊκός Κόλπος στα δυτικά, η Μάγχη στον Βορρά και η Βόρεια Θάλασσα.

 Συνολική έκταση: 674.843 τ.χλμ.} (Όλα τα εδάφη της Γαλλικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένων των υπερποντίων νομών και κτήσεων, αλλά εξαιρουμένης the αμφισβητούμενης γαλλικής κτήσεως της Αδελίας Γης στην Ανταρκτική)Μητροπολιτική Γαλλία: 551.695 τ.χλμ. (Μητροπολιτική - δηλαδή Ευρωπαϊκή - Γαλλία μόνο, δεδομένα Γαλλικού Εθνικού Γεωγραφικού Ινστιτούτου)Μητροπολιτική Γαλλία: 543.965 τ.χλμ. (Μητροπολιτική - δηλαδή Ευρωπαϊκή - Γαλλία μόνο, δεδομένα Γαλλικού Υποθηκοφυλακείου, τα οποία δεν συμπεριλαμβάνουν τις λίμνες, τις μικρές λίμνες, τους παγετώνες μεγαλύτερους από 1 τ.χλμ., και τις εκβολές) Ως επί το πλείστον υπάρχουν πεδιάδες ή χαμηλοί λόφοι στα βόρεια και στα δυτικά. Ακραία υψόμετρα: Χαμηλότερο σημείο: δέλτα του Ροδανού -2 μ.Υψηλότερο σημείο: Λευκό Όρος 4.808 μ. Καλλιεργήσιμη γη: 33.46%Μόνιμες καλλιέργειες: 2.03%Άλλα: 64.51% (2005)Αρδευόμενες εκτάσεις: 26,700 τ.χλμ. (2003) Σύνολο ανανεώσιμων υδατικών πόρων: 189 κ.χλμ. (2003) Γαιάνθρακας, σιδηρομετάλλευμα, βωξίτης, ψευδάργυρος, ουράνιο, αντιμόνιο, αρσενικό, ποτάσα, άστριοι, φθορίτης, γύψος, ξυλεία, ψάρια, χρυσός Πλημμύρες, χιονοστιβάδες, μεσοχείμωνες ανεμοθύελλες, ανομβρία, πυρκαγιές στον νότο προς τη Μεσόγειο, σεισμοί Κάποια δάση καταστρέφονται από την όξινη βροχή (μεγάλες δασικές καταστροφές πραγματοποιήθηκαν λόγω της σοβαρής ανεμοθύελλας του Δεκεμβρίου του 1999); Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Geography of France στο Wikimedia Commons
Ψαρή Φοράδα Ηρακλείου

Η Ψαρή Φοράδα είναι παραθεριστικός οικισμός της Κοινότητος Καλαμίου του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου. Ανήκε στην Επαρχία Βιάννου του Νομού Ηρακλείου. Προέκτασή της αποτελεί το παραλιακό χωριό Σιδωνία. Πολύ κοντά στο τελευταίο βρίσκεται ο οικισμός Τέρτσα (Κοινότητα Συκολόγου). Είναι χτισμένη στις ακτές του Λιβυκού πελάγους κοντά στο Μύρτος και στην Ιεράπετρα.. Αξιοθέατο είναι ο ναός της Παναγίας της Κεραλιμενιώτισσας. Στην περιοχή καλλιεργούνται μπανάνες, οπωροκηπευτικά και ντομάτα. Η Συνδωνία έχει 321 κατοίκους. Απέχουν 88 χλμ νοτιοανατολικά από το Ηράκλειο..Εκεί βρίσκεται ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα. Η παραλία Ψαρή Φοράδα έχει παχιά σκούρα άμμο και αρκετά αρμυρίκια.

 Η παράλια αυτή ζώνη διακόπτεται στο μέσο της από συγκροτήματα λόφων κι έτσι η όλη επιφάνεια της πεδινής έκτασης χωρίζεται σε δύο τμήματα. Το ένα τμήμα αποτελεί ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας και το άλλο ο κάμπος του Φαφλάγκου. Ο μεγαλύτερος από τους ενδιάμεσους λόφους σχηματίζει ένα μικρό οροπέδιο, που η έκταση του υπερβαίνει τα 500 στρέμματα και ονομάζεται "Τσιτσίνα". Ο κάμπος της Ψαρής Φοράδας διασχίζεται από ένα χείμαρρο, ο οποίος μόνο το χειμώνα και σε περίοδο βροχών φέρνει τα νερά του μέχρι τη θάλασσα. Αντίθετα ο κάμπος του Φαφλάγκου διασχίζεται από τον Μπλαβάρη ποταμό, του οποίου τα νερά έφταναν μέχρι το τέλος της άνοιξης στη θάλασσα, κυρίως τα πιο παλιά χρόνια, που η ανομβρία δεν ήταν έντονη. Πολλά είναι τα στοιχεία εκείνα που την κατατάσσουν στις πλέον προνομιούχες περιοχές, καθώς το ιδιαίτερο μικροκλίμα της περιοχής έδωσε την δυνατότητα στους αγρότες να καλλιεργούν στην καρδιά του χειμώνα υπαίθριες ντομάτες με περίοδο συγκομιδής από τον Οκτώβρη έως τον Απρίλη. Περνώντας από το χωριό Καλάμι, διακρίνεται ο οικισμός. Στον απάνεμο όρμο, υπάρχει το μικρό νησάκι Ψαροχάρακο (Ψαρό Χαράκι) της ανατολικής πλευράς. Η μοναδική παραλία της Ψαρής από το "Θιόφιλο" με το "Ψαροχάρακο" έως την "Σεντόνα" με την γκρίζα αμμουδιά της προστατεύτηκε από κατοίκους του οικισμού από παράνομες αμμοληψίες και παρεμβάσεις. Η Ψαρή Φοράδα παρουσιάζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με πολύ ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους του Καλαμίου, που έρχονταν στο μέρος αυτό αρχικά για ψάρεμα και μόνο το καλοκαίρι, όπως επίσης και για να ελέγχουν τις καλλιέργειες τους. Σήμερα αποτελεί πλέον τόπο μόνιμης διαμονής. Τον τελευταίο καιρό σημειώνει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη Αναφορικά με την ονομασία, η Ψαρή Φοράδα ανήκε σε κάποιον αγά, ο οποίος για να επιδείξει την ισχύ του, δε δίστασε - σύμφωνα με το θρύλο- να κρεμάσει το αγαπημένο του θηλυκό άλογο, μια γκρίζα φοράδα, σε συγκεκριμένο τόπο. Άλλη εκδοχή κάνει λόγο ότι την έδεσε στο μέρος εκείνο και την άφησε να πεθάνει από πείνα και από δίψα. Ο τόπος αυτός, εκεί που βρίσκεται ο σημερινός οικισμός, έλαβε το όνομα Ψαρή Φοράδα από αυτόν το θρύλο. Η Σιδωνία ταυτίζεται με ομώνυμη αρχαία πόλη.