IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δύο ξένοι στην ίδια πόλη

Οι Δύο ξένοι στην ίδια πόλη (γαλλικά: Deux hommes dans la ville‎) είναι μια δραματική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία του Ζοζέ Ζιοβανί. Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Ζαν Γκαμπέν και ο Μισέλ Μπουκέ.

 Ο Ζερμέν Καζνέβ (Ζαν Γκαμπέν) θα αφήσει την αστυνομία και θα γίνει κοινωνικός λειτουργός στην τοπική φυλακή, θα κάνει μαθήματα στους τρόφιμους πώς να ζήσουν έξω από τη φυλακή και πώς να μην ξαναγυρίσουν πάλι πίσω. Θα γίνει εγγυητής στον Τζίνο Στραμπλίτζι (Αλεν Ντελόν), έναν τυπογράφο του εμπόριου και ο οποίος θα αποφυλακίστει δύο χρόνια πριν από τα συνολικά δώδεκα χρόνια της ποινής του για ληστεία τράπεζας. Ο Καζνέβ και η οικογένειά του θα προσφέρουν τη φιλία τους στον Τζίνο και την σύζυγό του Σόφι, η οποία περίμενε πιστή εδώ και δέκα χρόνια, μέχρι που σε ένα τροχαίο ατύχημα κατά μήκος ενός δρόμου θα χάσει τη ζωή της. Ο Τζίνο θα βρει μια σταθερή δουλειά ως εκτυπωτής και θα γνωρίσει τη Λούσυ, μια τραπεζική υπάλληλο, η οποία θα μείνει μαζί του στο διαμέρισμά του. Σε μια τακτική επίσκεψη στο αστυνομικό τμήμα για να ανανεώσει την άδεια αποφυλάκισης του ο Τζίνο θα συναντήσει τον Επιθεωρητή Γκουτρό που τον είχε συλλάβει αρχικά και ο οποίος θα τον θεωρήσει υπόπτο και θα αρχίσει να τον παρακολουθεί αμέσως. Όπως ο Τζίνο σταματά για βενζίνη θα συναντήσει κάποιους παλιούς συνεργάτες του και θα του δώσουν τη διεύθυνση του κρησφύγετο τους. Ο Γκουτρό, υποψιάζεται ότι ο Τζίνο αποτελεί μέρος των σχεδίων τους τον συλλαμβάνει και παίρνει τη διεύθυνση, αλλά ο Καζνέβ θα πάει και θα τον απελευθέρωσει. Ο Επιθεωρητής Γκουτρό αρχίζει να παρενοχλεί τον Τζίνο, αμφισβητώντας τον στο αφεντικό του στο τυπογραφείο και στη κοπέλα του στην τράπεζα. Όταν η πρώην συμμορία του Τζίνο θα κάνει μια ληστεία, ο Γκουτρό ξέρει το κρυσφήγετό τους και θα τους συλλάβει. Αυτός είναι βέβαιος ότι ο Τζίνο πήρε μέρος στη ληστεία και θα πάει στο διαμερισμα του και θα πιέσει τη Λούσυ να μιλήσει. Ο Τζίνο θα μπει ξαφνικά μέσα και θα πιάσει τον Επιθεωρητή Γκουτρό από πίσω και θα τον στραγγαλίσει. Ο Τζίνο Στραμπλίτζι θα δικαστεί και θα του επιβληθεί η θανατική ποινή που ήταν ακόμη σε ισχύ στη Γαλλία. Ο Ζερμέν Καζνέβ θα είναι παρών τη στιγμή της εκτέλεσης του. Αλέν Ντελόν ως Τζίνο Στράμπλιζι Ζαν Γκαμπέν ως Ζερμέν Καζνέβ Μίμσι Φάρμερ ως Λούσυ Μισέλ Μπουκέ ως Επιθεωρητής Γκουτρό Ζεράρ Ντεπαρντιέ Δύο ξένοι στην ίδια πόλη στην IMDb (Αγγλικά)
Πεντελικό όρος

Το Πεντελικό (ή Πεντέλη) είναι το δεύτερο ψηλότερο όρος της Αττικής, με μέγιστο υψόμετρο 1.109 μέτρων. Έχει σχήμα πυραμίδας και οριοθετείται από το λεκανοπέδιο των Αθηνών στα νοτιοδυτικά, την πεδιάδα του Μαραθώνα στα βορειοανατολικά και την κοιλάδα της Μεσογαίας στα νότια, ενώ ανατολικά βρέχεται από τον Κόλπο των Πεταλιών. Ο Βριλησσός, όπως αποκαλούνταν αρχικά, σύμφωνα με ιστορικά ντοκουμέντα αλλά και τη σημερινή του όψη χαρακτηρίζεται από τα λευκά και σκληρά του πετρώματα, αλλά και τα πλούσια πευκοδάση που τον περιβάλλουν σε χαμηλότερο υψόμετρο, καθώς και τα δροσερά νερά που αναβλύζουν προς πάσα κατεύθυνση

 Πυργάρι (1109m), Μεγάλη Μαυρηνόρα (783m), Μικρή Μαυρηνόρα (677m), Διονυσοβούνι (650m), Βουνοκορφή (573m), Αγριλίκι (558m), Βραχάκι (494m), Μικρό Αγριλίκι (391m). Άλλα: Πύριζα, Άγιος Παντελεήμων, Καστρί, Βίγλα, Κουφός. Ρέμα του Χαλανδρίου, ο Βαλανάρης, η Βαθιά Χούνη, η ρεματιά της Ραπεντώσας και η ρεματιά του Κοκκιναρά. Το ξακουστό «μάρμαρο Πεντέλης» χρησιμοποιείται από την κλασική κιόλας εποχή του Περικλέους (5ος αιώνας π.Χ.) για την κατασκευή περίλαμπρων μνημείων, όπως ο πρώτος Παρθενώνας της Ακρόπολης, αλλά και σύγχρονα κτίρια των Αθηνών του 19ου αιώνα. Το γεγονός αυτό στέκεται αιτία διεθνούς σκεπτικισμού σχετικά με το πώς κατόρθωσαν οι εργάτες στην προ Χριστού εποχή να μεταφέρουν τα ογκώδη μάρμαρα σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από την Αθήνα. Συγκεκριμένα, η κατάβαση των μαρμάρων από το βουνό γινόταν από την επίσης μαρμάρινη και κατηφορική Οδό Λιθαγωγίας, η οποία, όπως μαρτυρά και το όνομά της, χρησιμοποιείτο για τη διευκόλυνση της διαδικασίας, ενώ η μετέπειτα μεταφορά τους γινόταν πιθανότατα με γερανούς. Η παράδοση του όρους στην εξόρυξη μαρμάρων συνεχίζεται και πολύ αργότερα, ενώ λατόμοι έρχονται από όλη την Ελλάδα και κυρίως τις Κυκλάδες για εργασία και ιδρύονται μικροί ναΐσκοι για τις λατρευτικές τους ανάγκες. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την εξάπλωση του μοναχισμού κατά τον μεσαίωνα, καθιστά το όρος φιλόξενο για τους ασκητές που φωλιάζουν σε σπήλαια και σε καλύβες στα δάση του. Η εξόρυξη του μαρμάρου Πεντέλης συνεχίζεται και στη σημερινή εποχή, στη θέση Διονυσοβούνι στον Διόνυσο, και έχει την ίδια χημική σύσταση και υφή με το γνωστό από την αρχαιότητα πεντελικό μάρμαρο. Στους πρόποδες του Πεντελικού Όρους βρίσκονται οι ομώνυμοι Δήμοι Πεντέλης και Νέας Πεντέλης, καθώς και προάστια της Αθήνας όπως η Κηφισιά, ο Διόνυσος, το Χαλάνδρι, τα Βριλήσσια, τα Μελίσσια, η Εκάλη και η Δροσιά. Σε μια υποβλητική περιοχή του βουνού βρίσκεται η Ιερά Μονή Πεντέλης, που ιδρύθηκε το 1578. Την εποχή της τουρκοκρατίας αποτέλεσε πνευματικό κέντρο του ελληνισμού, ενώ φιλοξενεί σχολή και βιβλιοθήκη. Το 1937 εγκαταστάθηκε στην Πεντέλη αστρονομικός σταθμός, όπου κατασκευάστηκε το 1958 το Αστεροσκοπείο Πεντέλης, ενώ σημαντικό μνημείο της νεότερης ιστορίας του αποτελεί επίσης το Καστέλλο της Ροδοδάφνης, ανάκτορο της Δούκισσας της Πλακεντίας. e-Pentelikon Ιστορικά του Πεντελικού Όρους Routes.gr Αναρριχητικός Οδηγός Ελληνικών Βουνών
Θάνος Χρήστου

Ο Θάνος Χρήστου (1960-2013) ήταν Έλληνας ιστορικός τέχνης με πλούσιο συγγραφικό και ερευνητικό έργο για την εξέλιξη της ελληνικής τέχνης, ιδιαιτέρως της Επτανήσου και ειδικότερα της Κέρκυρας και αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

 Γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1960. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Θεσσαλονίκη και ακολούθως τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές του σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στην Ιστορία της Τέχνης στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα το 1995, όπου και δίδαξε στη συνέχεια το μάθημα της Ιστορίας της Τέχνης στα Τμήματα Ιστορίας και Αρχειονομίας-Βιβλιοθηκονομίας. Τη δεκαετία του 1990 αναστήλωσε τη Δημοτική Πινακοθήκη της πόλης και συνέβαλε στην ανάδειξη του έργου δεκάδων εικαστικών καλλιτεχνών. Το 2001 είχε εκδώσει στην Κέρκυρα μελέτη με θέμα «Η γλυπτική στα Ιόνια Νησιά» (εκδ. Απόστροφος, Κέρκυρα, σελ. 300). Ήταν γιος του καταξιωμένου Καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης Χρύσανθου Χρήστου (1922-2016). Τους τελευταίους μήνες είχε αναλάβει, μεταξύ άλλων, το έργο της οργάνωσης του Ιδρύματος Χαρακτικής "Άρια Κομιανού" στο νησί των Φαιάκων Πέθανε στην Κέρκυρα στις 23 Ιουλίου του 2013 σε ηλικία 53 ετών. Ύστατο χαίρε στον καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Θάνο Χρήστου, Ταχυδρόμος Άρτας, 29-7-2013, ανάκτηση 23-1-2014.
Αλιαξάντρ Κούλτσι

Ο Αλιαξάντρ Μικαλάεβιτς Κούλτσι (λευκορωσικά: Аляксандр Мікалаевіч Кульчы‎, ρωσικά: Александр Николаевич Кульчий‎) (γενν. 1 Νοεμβρίου 1973) είναι Λευκορώσος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές όλων των εποχών για την Εθνική Λευκορωσίας (102).

 Ο Κούλτσι έκανε την 100ή του συμμετοχή για την Εθνική Λευκορωσίας στις 7 Ιουνίου 2012, σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Λιθουανίας. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2020, διορίστηκε υπηρεσιακός προπονητής της Ντιναμό Μόσχας, μετά την παραίτηση του Κιρίλ Νοβίκοφ. Η Ντιναμό κέρδισε το μοναδικό παιχνίδι εναντίον της ΦΚ Κρασνοντάρ, το οποίο ήταν το μοναδικό παιχνίδι του Κούλτσι πριν προσληφθεί ο μόνιμος προπονητής Σάντρο Σβαρτς στις 14 Οκτωβρίου. ΜΠΚΚ ΜοζίρΠρωτάθλημα Λευκορωσίας: 1996 Κύπελλο Λευκορωσίας: 1995–96Ατομικές Λευκορώσος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς: 2009 Αλιαξάντρ Κούλτσι στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ αρχείου (ρωσικά) (Αγγλικά) Alyaksandr Kulchy – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Ναός της Αθηνάς στην Ποσειδωνία

Ο Ναός της Αθηνάς στην Ποσειδωνία, που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της Ποσειδωνίας (Paestum) στην Καμπανία της Ιταλίας, είναι αρχαιολογικός χώρος, που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ. και μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.

 Ονομάζεται και εξάστυλος και παλιά θεωρείτο λανθασμένα, ότι ήταν ναός της Δήμητρας. Είναι ναός δωρικού ρυθμού, αρχαίας αχαϊκής τέχνης. Είναι κατεστραμμένος από την πάροδο του χρόνου. Μπροστά από τον ναό βρίσκεται βωμός. Μπροστά στο ναό βρέθηκαν και τάφοι, οι οποίοι ανασκάφτηκαν αρχαιολογικά το 1812. Περιείχαν έναν σκελετό και διάφορα αγγεία. Πρόκειται για μικρό κομψό περίπτερο ναό με 6 Χ 13 κίονες. Ο σηκός του είναι πολύ απλός, ενώ διαθέτει έναν αρκετά μεγάλο πρόναο. Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ (1855-1925), Όττο Πούχσταϊν (1899). Die griechischen Tempel in Unteritalien und Sicilien. Berlin: Asher. σελίδες 18-24. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2012. Παρουσίαση του ναού από το Πανεπιστήμιο της Κολωνίας
Όλιβερ Κρόμγουελ

Ο Όλιβερ Κρόμγουελ, (στα σχολικά βιβλία ιστορίας αναφερόταν ως Κρόμβελ), (αγγλικά: Oliver Cromwell, 25 Απριλίου 1599 - 3 Σεπτεμβρίου 1658) ήταν Άγγλος στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης που ανέλαβε τα ηνία της Μεγάλης Βρετανίας κατά την περίοδο 1653-1658, ύστερα από την εκτέλεση του βασιλιά Καρόλου Α΄ της Αγγλίας και ύστερα από τον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο. Έγινε ευρύτερα γνωστός για τη συντηρητική Πουριτανική πολιτική που ακολουθούσε, καθώς και για την προσάρτηση της Σκωτίας και της Ιρλανδίας στη Κοινοπολιτεία της Αγγλίας, καθώς και πολέμιος του Καθολικισμού.

 Ελάχιστα είναι γνωστά για τα 40 πρώτα χρόνια της ζωής του. Γεννήθηκε στις 25 Απριλίου 1599 στο Χάντινγκτον του Κέμπριτζσαϊρ της Αγγλίας. Στις 22 Αυγούστου 1620 παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Μπούρσιερ, με την οποία απέκτησαν εννέα παιδιά, μεταξύ αυτών και τον Ρίτσαρντ, διάδοχό του στη διοίκηση της Αγγλίας. Το 1628 εξελέγη βουλευτής για το Χάντινγκτον μέχρι το 1629, ωστόσο η παρουσία του στη βουλή ήταν αδιάφορη, καθώς εκφώνησε έναν μόλις λόγο κατά του Αρμινιανιστή ιερέα Ρίτσαρντ Νηλ. Ο Κρόμγουελ συμμετείχε ενεργά στον Πρώτο Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο. Στις 30 Ιανουαρίου 1649, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ εκτελείται και ο Όλιβερ Κρόμγουελ αναλαμβάνει την εξουσία, ωστόσο αναγνωρίζεται από τους Σκωτσέζους ως βασιλιάς ο γιος του Καρόλου Α΄, Κάρολος Β΄. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Κρόμγουελ, ξεσπά ο Αγγλο-Ολλανδικός Πόλεμος, με αφορμή την φορολόγηση από την Ολλανδία. Επίσης, επιδίωξε διώξεις των Καθολικών σε όλη τη Βρετανία, ενώ εξασφάλισε αποικίες στην Αμερική, καθώς και τη δημιουργία πολιτειών στην Αμερική, όπως η Βιρτζίνια και Μέριλαντ. Γενικά, η πολιτική του χαρακτηρίστηκε ως συντηρητική. Ο Κρόμγουελ πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1658, ενώ υπάρχουν διάφορες φήμες πάνω στον θάνατό του, όπως ο θάνατος από ελονοσία, ακόμα και εκτέλεσή του, ενώ το σώμα θάφτηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ.
Ζευγολατιό Φιλίων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ζευγολατιό Αχαΐας Το Ζευγολατιό είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Φιλίων της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Το Ζευγολατιό απέχει 13,3 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκει. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 458 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 18 κατοίκους. Το Ζευγολατιό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Φιλίων. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Φιλίων. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελεί οικισμό της Τοπικής κοινότητας Φιλίων του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ζευγολατιού Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/04/2017.
Τσίταου

Το Τσίταου (γερμανικά Zittau) είναι πόλη στο νοτιοανατολικό τμήμα του ομόσπονδου κρατιδίου της Σαξονίας στη Γερμανία, κοντά στα σύνορά της με την Πολωνία και την Τσεχία. Είναι τμήμα της περιφέρειας του Γκέρλιτς. Η πόλη έχει πληθυσμό 27.506 κατοίκων (31 Ιουλίου 2012). Το ιστορικό κέντρο της πόλης διατηρεί την αρχική ομορφιά του με πολλές κατοικίες δείγματα διαφορετικών περιόδων της γερμανικής αρχιτεκτονικής. Ανάμεσα στα κτήρια διακρίνεται το δημαρχείο κτισμένο σε ιταλικό ρυθμό, η εκκλησία του Αγ. Ιωάννη και το Σάλτσχαους με τη μεσαιωνική κληρονομία του. Το πολυόροφο κτήριο είναι ένα από τα αρχαιότερα του είδους στη Γερμανία.

 Το Τσίταου ήταν ένα από τα έξι μέλη της Λουσάτιας Λίγκας. Εκείνη την περίοδο είχε αποδοθεί ο ιδιαίτερος τίτλος "Die Reiche" ("η πλούσια") στην πόλη, εξαιτίας της υψηλής αναλογίας πλούσιων πολιτών. Κατά τη διάρκεια της Αντιμεταρρύθμισης, ειδικά μετά τη Μάχη του Λευκού Όρους το 1620, πολυάριθμοι προτεστάντες πρόσφυγες από τη Βοημία (οι böhmische Exulanten) έφτασαν στο Τσίταου, όπου έγιναν δεκτοί από τους προτεστάντες κυβερνήτες της πόλης. Πολλοί από αυτούς βρήκαν καταφύγιο σε διάφορα γύρω χωριά, ενώ άλλοι στη Δρέσδη, το Βερολίνο και το Βρανδεμβούργο. Κυρίως εξαιτίας της σχεδόν ολοσχερούς καταστροφής της πόλης κατά τον επταετή πόλεμο, η άλλοτε ευημερία της πόλης είναι εμφανής σε λιγοστά μόνο κτήρια και στα κοιμητήρια όπου θάβονταν οι πλούσιοι. Ένα από τα σημαντικότερα εμπορικά αγαθά αυτής της πρώιμης εποχής του 16ου αιώνα ήταν η μπύρα. Αργότερα, κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, έγιναν σημαντικά και τα υφάσματα, παράδοση κοινή στην περιοχή της Άνω Λουσατίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. λειτουργούσε στην πόλη στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παρείχε δυναμικό για καταναγκαστική εργασία στη «Phänomen Werke Gustav Hiller», εταιρεία κατασκευής φορτηγώνΜετά την επανένωση της Γερμανίας το 1990 οι περισσότερες από τις εταιρείες υφασμάτων, που είχαν επιβιώσει από την εποχή της Ανατολικής Γερμανίας, έκλεισαν μέσα σε λίγα χρόνια εξαιτίας έλλειψης επενδύσεων, αποστραγγίζοντας την πόλη από την οικονομική της δύναμη. Επιπρόσθετα η επιφανειακή εξόρυξη λιγνίτη στους πρόποδες των ορέων του Τσίταου σταμάτησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της, αν και σημαντικό τμήμα του λιγνίτη ακόμα μεταφέρεται στην Πολωνία.
Αθηναϊκός Σ.Π.

Ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος της Αθήνας με έδρα το Γουδή. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1912 μετά από τη συγχώνευση του Ποδοσφαιρικού Ομίλου Αθηνών (ΠΟΑ) και του Π.Σ. Γουδή.

 Τον Απρίλιο του 1912, ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών (ΠΟΑ) και ο ΠΣ Γουδή αποφάσισαν να συνενωθούν υπό την επωνυμία Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως. Εκτός της ποδοσφαιρικής, αυτός θα συγκροτούσε ακόμη ομάδες χόκεϊ επί χόρτου και τένις στο Νέο Φάληρο (δραστηριότητα που είχε ήδη αναπτύξει ο ΠΟΑ). Το γεγονός καταγράφηκε εκτενώς στον τύπο: Τα δύο ειδικά παρ' ημίν Σωματεία Ποδοσφαιρίσεως τουτέστι ο «Ποδοσφαρικός Όμιλος Αθηνών» και ο «Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως Γουδή» [...] θέτοντα κατά μέρος πάσαν μικροφιλοτιμίαν έδωκαν προς άλληλα την χείρα όπως τελεσφορώτερον εργασθώσι προς διάδοσιν της Ποδοσφαιρίσεως [...] Δια της ενώσεως των δύο τούτων Σωματείων απετελέσθη χθες ο «Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως», όστις περιέχει ου μόνον τους αρίστους των παρ' ημίν ποδοσφαιριστών αλλ' εξ άλλου και άφθονον υλικόν προς δημιουργίαν τοιούτων όπερ μεθοδικώς διδασκόμενον θα αναδείξη αναμφιβόλως παίκτας Αης τάξεως, οίτινες ευκαιρίας παρουσιαζομένης θα δύνανται αντιπροσωπεύωσι την Ελλάδα επαξίως και εις διεθνείς αγώνας. με λεπτομέρειες όπως η σύνθεση του πρώτου διοικητικού συμβουλίου (σε παρένθεση το αρχικό τους σωματείο): πρόεδρος Ι. Μποτάσης (Γουδή), αντιπρόεδρος Γ. Βρυώνης (Γ), γενικός γραμματέας Ι. Μπουμπούλης (ΠΟΑ), ειδικός γραμματέας Κ. Νικολόπουλος (Π), ταμίας Θ. Φιλάρετος (Γ), αρχηγός Π. Φιλίππου (Π), υπαρχηγός Ρ. Ρωσέτης (Γ), μέλη Α. Αργυρόπουλος (Γ), Π. Οικονομίδης (Π), Γ. Ψαραύτης (Γ), επίτιμα μέλη Π. Βρυώνης (Γ), Κ. Γουλιμής (Π), Όμ. Ιωσηφόγλου (Γ) και Σ. Λοράνδος (Π). Ο Αθηναϊκός αποτέλεσε, σύμφωνα με τότε δημοσιεύματα, τον ισχυρότερο σύλλογο του επόμενου διαστήματος μαζί με την Πειραϊκή Ένωση, κατέκτησε δε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1914 που διοργάνωσε η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ, πλέον ΕΟΕ).Ο Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως Χόουπ (Hope, αγγλικά: ελπίδα) Αθηνών υπήρξε ανεπίσημος ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1914 ως θυγατρικός του Αθηναϊκού. Μετείχε σε φιλικούς αγώνες με αντίστοιχες, αλλά και επίσημες ομάδες, ενώ πρόεδρός του διατέλεσε ο Βασίλης Σαρρής. Το 1917 αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο και μετονομάστηκε σε Αθηναϊκό Αθλητικό Σύλλογο, ο οποίος το 1952 μετεγκαταστάθηκε από την Πλάκα στον Βύρωνα για να συγχωνευθεί με την τοπική ΑΕ Νέας Ελβετίας και να δημιουργηθεί ο Αθηναϊκός Βύρωνα. 1 Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 1914 1 Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1916
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Σε πυραμοειδή στύλο

Η τοξοβολία σε πυραμοειδή στύλο ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα τοξοβολίας σε στύλο στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 15 και 16 Ιουλίου, έλαβαν μέρος συνολικά 129 τοξοβόλοι από τρεις χώρες.

 Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην κατάταξη του αγωνίσματος. Υπήρχαν 126 ακόμη τοξοβόλοι, καθώς 129 αθλητές διαγωνίστηκαν στα δύο αγωνίσματα "σε στύλο" (γαλλικά: à la perche). Παραμένει όμως άγνωστο το αν όλοι αυτοί οι τοξοβόλοι συμμετείχαν και στα δύο αγωνίσματα, και αν όχι, δεν είναι γνωστό το πόσοι από αυτούς συμμετείχαν όντως στο καθένα. Ο Γάλλος Εμίλ Γκρίμιο βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Ωγκύστ Σερρουρί και στην τρίτη θέση ο Βέλγος Λουί Γκλινιέ. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Archery 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2007. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε

Ο Βλαδίσαος Β΄, πολων. Władysław ΙΙ Opolczyk ([. 1332 - 18 Μαΐου 1401) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1356, ως υποτελής της Βοημίας), παλατινός κόμης της Ουγγαρίας (1367-72), κυβερνήτης του Λουμπλίνιετς (από το 1368), δούκας του Βιέλουν (1370-92), κυβερνήτης του Μπολεσλάβιετς (από το 1370), κυνερνήτης της Γαλικίας-Βολυνίας (1372-78), κυβερνήτης της Πστσύνα (1375-96), παλατινός κόμης της Πολωνίας (το 1378), δούκας του Ντόμπσυν & Κουγιάβυ (1378-92, ως υποτελής της Πολωνίας), κυβερνήτης του Γκλογκούβεκ (από το 1383) και κυβερνήτης του Κρνοβ (1385-92).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1355 την Ελισάβετ (1340-1369), κόρη του Νικολάου-Αλεξάνδρου Μπασάραμπ πρίγκιπα (voivode) της Βλαχίας και είχε τέκνα: Κίνγκα 1355/57-μετά το 1369, μοναχή στην Αλτ-Μπούντα. Ελισάβετ 1360-1411, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο του Οίκου του Λουξεμβούργου μαργράβου της Βοημίας & βασιλιά της Γερμανίας. Αικατερίνη 1367-1420, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ δούκα του Ζάγκαν-Γκλόγκουφ.Το 1369 ο Βλαδίσλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευφημία των Πιαστ (π.1352-1424), κόρη του Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα: Χέντβιχ 1376/78-1390, παντρεύτηκε τον Βυγκάντας των Γκεντιμινιδών, δούκα του Κερνάβε. Ευφημία απεβ. νέα, πριν το 1408. Marek, Miroslav. "Genealogy of the Bassaraba family". Genealogy.EU. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
Βασίλης Μαγγίνας

Ο Βασίλης Μαγγίνας (Αθήνα, 22 Οκτωβρίου 1949 - Αθήνα, 6 Μαρτίου 2015) υπήρξε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, πρώην Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.

 Είχε καταγωγή από τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ήταν δικηγόρος. Μεταξύ 1977-1981 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής τού ΟΓΑ. Κατά το 1992-1993 ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη. Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1993. Το 1995 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος τού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Kόμματος στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο τής Ευρώπης και επανεκλέχθηκε το 1999. Μεταξύ 1995-1996 ήταν εκπρόσωπος τύπου τής Νέας Δημοκρατίας, όταν αρχηγός της ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ. Επανεκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας στις εκλογές του 1996 και του 2004. Το 2006 διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Τον Απρίλιο του 2007, μετά την παραίτηση τού Σ. Τσιτουρίδη, διορίστηκε Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας. Μετά τις εκλογές του 2007, οπότε επανεκλέχθηκε βουλευτής, διορίστηκε και πάλι Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας στην νέα κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή. Στις 15 Δεκεμβρίου 2007 παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας μετά από δημοσιεύματα του Τύπου σχετικά με την πολεοδομική νομιμότητα της οικίας του και την θέση του ανέλαβε η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά. Πέθανε στις 6 Μαρτίου 2015, από σηψαιμία. Βουλή των Ελλήνων - Μαγγίνας Βασίλειος, ανακτήθηκε 15 Δεκεμβρίου 2007 Μαγγίνας Βασίλειος - Βιογραφικό, προσωπικός ιστότοπος, ανακτήθηκε 15 Δεκεμβρίου 2007 CandiaNews.gr - Απεβίωσε ο πρώην υπουργός Βασίλης Μαγγίνας, 06.03.2015, ανακτήθηκε 06.03.2015
Αγερανός Λακωνίας

Ο Αγερανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Νεοχωρίου, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) δήμου Γυθείου) του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός, λόγω των πυργόσπιτων και των εκκλησιών που υπάρχουν εκεί.

 Ο Αγερανός είναι παραθαλάσσιος οικισμός της νοτιοδυτικής Λακωνίας. Βρίσκεται στον βορειοδυτικό μυχό του Λακωνικού Κόλπου, πάνω σε μικρό ακρωτήριο που χωρίζει τους όρμους Επάνω και Κάτω Βαθύ, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει περίπου 49 χλμ. Ν. ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αγερανοί και προσαρτήθηκε στον δήμο Τευθρώνης του νομού Λακωνίας. Καταργήθηκε το 1879 για να επανασυσταθεί το 1949 ως Αγερανός και να προσαρτηθεί στην κοινότητα Νεοχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νεοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α – 7/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Το πυργόσπιτο των Γρηγοράκηδων (Πύργος Αντωνόμπεη Γρηγοράκη), κατασκευής 1782. Μαζί με τα προσκτίσματα και τον περίβολό του αποτελεί αξιόλογο φρουριακό συγκρότημα και χαρακτηριστικό δείγμα της τοπικής μανιάτικης αρχιτεκτονικής. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, λιθόκτιστη, μονόχωρη, καμαροσκέπαστη με ημικυκλική αψίδα ιερού. Η θύρα και τα παράθυρα πλαισιώνονται από λαξευμένους πωρόλιθους. Σύμφωνα με τα κατασκευαστικά και μορφολογικά του στοιχεία θα πρέπει να χρονολογηθεί στα τελευταία χρόνια του 19ου αι. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Ο ναός των Ταξιαρχών, δίπλα στον πύργο των Γρηγοράκηδων. Είναι μονόχωρος, σταυροειδής με τρούλο και πεντάπλευρη κόγχη ιερού και χρονολογείται στα μεταβυζαντινά χρόνια. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το πυργόσπιτο Τσικουριού Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Ότοκαρ Γ΄ της Στυρίας

Ο Ότοκαρ Γ΄, γερμ.: Ottokar III (1124 – 31 Δεκεμβρίου 1164) από τον Οίκο των Οτοκαριδών ήταν μάργραβος της Στυρίας από το 1129 έως το 1164.

 Ήταν γιος του Λεοπόλδου του Ισχυρού μεργράβου της Στυρίας και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Θ΄ δούκα της Βαυαρίας. Από τη γραμμή Mάρμπουργκ των κομήδων του Σπόνχαϊμ, κληρονόμησε τμήματα της Κάτω Στυρίας μεταξύ των ποταμών Δράβου και Σάβου στη σημερινή Σλοβενία. Από τον θείο του, τον τελευταίο κόμη του Φόρμπαχ, κληρονόμησε την κομητεία του Πίτεν το 1158, η οποία βρίσκεται σήμερα στην Κάτω Αυστρία, αλλά παρέμεινε μέρος της Στυρίας μέχρι τον 16ο αι. Για να βελτιώσει τη σύνδεση με αυτή την επικράτεια, βελτίωσε τον δρόμο πέρα από το πέρασμα Ζάμερινγκ, και έκτισε επίσης ένα νοσοκομείο στο Σπίταλ αμ Ζέμερινγκ το 1160 και ολοκλήρωσε τον αποικισμό της περιοχής γύρω από τους ποταμούς Tράιζεν και Γκέλσεν. Ο Ότοκαρ Γ΄ άσκησε εξουσία επί των φυσικών πόρων του βασιλείου του, επέκτεινε την εδαφική κυριαρχία και έκοψε τα δικά του νομίσματα. Ίδρυσε επίσης το Αυγουστινιανό μοναστήρι του αβαείου Φόραου και ίδρυσε και υποστήριξε το Καρθουσιανό μοναστήρι του Ζάιτς. Από τη Β' Σταυροφορία έφερε Βυζαντινούς τεχνίτες στη Στυρία. Τάφηκε στο ίδρυμά του στο Ζάιτς και το λείψανό του μεταφέρθηκε αργότερα στο αβαείο Ράιν στη Στυρία. Η γυναίκα του ήταν η Kουνιγκούντε του Χάμπ-Φόχμπουργκ. Γιος του ήταν ο: Ότοκαρ Δ΄, μάργραβος της Αυστρίας, τελευταίος του Οίκου των Οτοκαριδών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ottokar III of Styria στο Wikimedia Commons
Σαντ'Αγκοστίνο, Ρώμη

Ο Άγιος Αυγουστίνος, ιταλ. Sant'Agostino, είναι μία Ρωμαιο-Καθολική εκκλησία στην ομώνυμη πλατεία της Ρώμης, βορειο-ανατολικά της Πιάτσα Ναβόνα, στο διαμέρισμα Αγ. Ευσταθίου (rione Sant'Eustachio). Είναι μία από τις πρώτες εκκλησίες που κτίστηκε κατά την Αναγέννηση. Το δεξιά εφαπτόμενο κτήριο είναι η Αγγελική Βιβλιοθήκη (Biblioteca Angelica), που ιδρύθηκε το 1605.

 Η κατασκευή της εκκλησίας χρηματοδοτήθηκε από τον Γκυγιώμ ντ'Εστουτβίλ αρχιεπίσκοπο της Ρουέν και καρδινάλιο θαλαμηπόλο (camerlengo) το 1477-83. Η πρόσοψη κτίστηκε το 1483 από τον Τζιάκομο ντι Πιετρασάντα, χρησιμοποιώντας τραβερτίνη παρμένο από το Κολοσσαίο. Το σχέδιο της εκκλησίας αποδίδεται στον Μπάτσο Πιντέλλι, αρχιτέκτονα των τελών του 15ου αι. Μετέπειτα ανακαινίσεις έκανε στο εσωτερικό τον 18ο αι. ο Λουίτζι Βανβιτέλλι. Είναι ένα απλό έργο στον ρυθμό της Πρώιμης Αναγέννησης. Στην εκκλησία υπάρχει καρδινάλιος-ιερέας, που σημαίνει ότι ο ναός είναι επίτιμος (titulus). Επίσης είναι εκκλησία σταθμός, δηλ. λειτουργεί μία ημέρα της Τεσσαρακοστής και συγκεκριμένα την πρώτη Κυριακή αυτής. Ένα πολύ εξέχον έργο τέχνης εδώ είναι η Μαντόνα ντι Λορέτο στο παρεκκλήσιο των Καβαλλέττι (πρώτα αριστερά), ένας σημαντικός πίνακας του πρώιμου Μπαρόκ, έργο του Καραβάτζιο. Ο ναός επίσης περιέχει έναν καμβά του Γκουερτσίνο με τον Άγ. Αυγουστίνο, τον Άγ. Ιωάννη Ευαγγελιστή και τον Άγ. Ιερώνυμο, μία νωπογραφία του Προφήτη Ησαΐα του Ραφαήλ στον 3ο ημικίονα (pilaster) στα αριστερά του κυρίου κλίτους και το άγαλμα της Αγ. άννας και της Παρθένου με το Παιδί του Αντρέα Σανσοβίνο. Το γλυπτό της Μαντόνα του Πάρτο (ή Ημετέρα Δέσποινα της Γέννησης) του Ιάκοπο Σανσοβίνο βασίζεται, σύμφωνα με τον θρύλο, σε ένα αρχαίο άγαλμα της Αγριππίνας που κρατούσε τον Νέρωνα στα χέρια της. Η Μαντόνα του Πάρτο αναφέρεται από την παράδοση ότι έχει κάνει θαύματα σε γεννήσεις, έτσι το άγαλμα είναι φορτωμένο από ευχαριστήριες προσφορές και πάντα περιστοιχίζεται από άνθη και κεριά. Το 1616 ο καλλιτέχνης του 17ου αι. Τζιοβάννι Λανφράνκο διακόσμησε το παρεκκλήσιο Μπουοντζιοβάννι (στο αριστερό κλίτος) με τρεις καμβάδες και μία οροφογραφία της Ανάληψης της Παναγίας. Η εκκλησία επίσης φυλάσσει το γλυπτό ο Άγ. Θωμάς της Βιλλανόβα διαμοιράζει ελεημοσύνες του Μελκιόρρε Κάφφα, που συμπληρώθηκε από τον μέντορά του Έρκολε Φερράτα. Η εκκλησία περιέχει τον τάφο της Αγ. Μόνικας, μητέρας του Αγ. Αυγουστίνου, αυτόν της Φιαμμέττα, ερωμένης του Καίσαρα Βοργία και διάσημης αυλικής και αυτόν του Όλαφ Τρίντσσον αρχιεπισκόπου της Νορβηγίας (1459-73). Η επιτύμβια πλάκα του έχει την επιγραφή CUI DEDERAT SACRAM MERITO NORVEGIA SEDEM HIC TEGIT OLAVI FRIGIDUS OSSA LAPIS (αυτού, που άξια η Νορβηγία έδωσε τον ιερό θρόνο, του Όλαφ εδώ καλύπτει τα οστά ένας κρύος λίθος). Οι επιγραφές που βρέθηκαν στον Σάντ'Αγκοστίνο -μία πολύτιμη πηγή που δείχνουν την ιστορία της εκκλησίας- συγκεντρώθηκαν και εκδόθηκαν από τον Bιντσέντσο Φορτσέλλα. Το 1741 ο Πιέτρο Μπράτσι σχεδίασε και σκάλισε τον πολύχρωμο τάφο του καρδινάλιου Τζιουζέππε Ρενάτο Ιμπεριάλι, που απεβίωσε το 1737. P Antonino Ronci and D. Torre, S. Agostino in Campo Marzio, Roma (Roma: D. Torre, [1950?]). Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη
Μαργαρίτα της Ναβάρρας

Η Μαργαρίτα (Marguerite de Navarre, 11 Απριλίου 1492 - 21 Δεκεμβρίου 1549) από τον Οίκο των Βαλουά-Ανγκουλέμ γεννήθηκε ως κόρη του Κόμη του Ανγκουλέμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Αλανσόν & του Μπερρύ και μετά βασίλισσα της Ναβάρρας.. Παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Ναβάρρας. Επιπλέον ήταν συγγραφέας.

 Ήταν κόρη του Καρόλου, Κόμη του Ανγκουλέμ, και της Λουίζας, κόρης του Φιλίππου Β΄ της Σαβοΐας. Η Μαργαρίτα ήταν η αγαπημένη αδελφή του μετέπειτα Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Έγινε προστάτιδα λογίων και ποιητών, πολλοί από τους οποίους της αφιέρωσαν έργα τους (Μπαντέλλο, Αρετίνο, Ραμπελαί)· υπήρξε και η ίδια ποιήτρια. Σπουδαιότερα έργα της είναι: Miroir de l'âme pécheresse (Καθρέπτης της αμαρτωλής ψυχής, 1531), έργο που αποδοκιμάστηκε από τη Σορβόννη ως αιρετικό, δηλ. προτεσταντικό. Les Marguerites de la Marguerite des princesses (Οι μαργαρίτες της Μαργαρίτας των πριγκιπισσών, 1531) L’Heptaméron (Το Επταήμερο, 1558). Συλλογή 72 διηγημάτων, κατά το πρότυπο του Δεκαήμερου του Βοκκάκιου. Η Μαργαρίτα επρόκειτο και αυτή να αφηγηθεί εκατό ιστορίες σε δέκα ημέρες, αλλά τη στιγμή του θανάτου της είχαν συμπληρωθεί οι επτά ημέρες και είχαν γραφεί μόνο δύο διηγήματα από την όγδοη. Το έργο αυτό θεωρείται πολύτιμο για την ιστορία του πολιτισμού της εποχής του. Παντρεύτηκε το 1509 τον Κάρολο Δ΄ του Αλανσόν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1525 απεβίωσε ο Κάρολος Δ΄ και η Μαργαρίτα έκανε το 1526 δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Β΄ της Ναβάρρας και απέκτησαν δύο παιδιά: Ιωάννα Γ΄ (1528 - 1572), Βασίλισσα της Ναβάρρας, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και μετά τον Αντώνιο, Δούκα του Βαντόμ. Γιος τους ήταν ο: Ερρίκος Δ΄ (1553 - 1610), Βασιλιάς της Γαλλίας & της Ναβάρρας. Ιωάννης (7 Ιουλίου - 25 Δεκεμβρίου 1530).
Επιβατικό λιμάνι του Τάλιν

Το επιβατικό λιμάνι του Ταλίν ή, όπως λέγεται τοπικά, το λιμάνι της Παλιάς Πόλης είναι το κύριο επιβατικό λιμάνι στο Τάλιν, την πρωτεύουσα της Εσθονίας. Οι τακτικές γραμμές του λιμανιού εξυπηρετούν διαδρομές προς Ελσίνκι (Φινλανδία), Στοκχόλμη (Σουηδία) και Αγία Πετρούπολη (Ρωσία).

 Το παλιό λιμάνι είναι ένα από τα πέντε λιμάνια τα οποία ανήκουν στην κρατική εταιρεία Λιμάνι του Τάλιν. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστα επιβατικά λιμάνια στον κόσμο και επίσης το μεγαλύτερο επιβατικό λιμάνι στην Εσθονία. Το λιμάνι λειτουργεί με τρεις τερματικούς επιβατικούς σταθμούς (Α, Β και Δ), ενώ το συνολικό μήκος ελλιμενισμού του είναι 4,2 χιλιόμετρα. Σκάφη με μέγιστο μήκος 340 μέτρα, πλάτος 42 μέτρα και βύθισμα 10,7 μ. μπορούν να εισέλθουν στο λιμάνι. Το 2019, το λιμάνι εξυπηρέτησε 10,64 εκ. επιβάτες. Στο λιμάνι του Τάλιν λειτουργεί αποβάθρα μήκους 339 μέτρων που προορίζεται για κρουαζιερόπλοια. Η συγκεκριμένη αποβάθρα ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2004 και το κόστος της ήταν πάνω από 80 εκ. κορώνες. Ο αριθμός των επιβατών των κρουαζιερόπλοιων αυξάνεται σταθερά, καθώς υπάρχιε και συγκοινωνιακή σύνδεση με το αεροδρόμιο του Τάλιν. Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτούς τους αριθμούς και το αυξανόμενο μέγεθος των κρουαζιερόπλοιων που φτάνουν στο Τάλιν, το λιμάνι του Ταλίν ξεκίνησε τον Μάιο του 2013 την κατασκευή της νέας προκυμαίας δίπλα στην υπάρχουσα αποβάθρα κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι της Παλιάς Πόλης. Το συνολικό μήκος της αποβάθρας που χτίστηκε από την εσθονικό υποκατάστημα της BMGS είναι 421 μέτρα. Με τη νέα αποβάθρα, το λιμάνι του Ταλίν μπορεί να φιλοξενήσει κρουαζιερόπλοια μήκους έως και 340 μέτρων, πλάτους έως 42 μέτρων και με βύθισμα έως και εννέα μέτρα. Το συνολικό κόστος του έργου ήταν 9,34 εκατομμύρια ευρώ. Επίσης, η παλιά μαρίνα της πόλης - μια νέα μαρίνα για σκάφη αναψυχής που εγκαινιάστηκε το 2010 - είναι μέρος του παλιού λιμανιύ της πόλης του Τάλιν. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2017, στην Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Σύνοδο Κορυφής στο Τάλιν, μια εταιρική κοινοπραξία της Ericsson, της Intel και της Telia Estonia ανακοίνωσε ότι είχε υλοποιήσει το πρώτο δημόσιο δίκτυο 5G στην Ευρώπη στο επιβατικό λιμάνι του Τάλιν, έτσι ώστε να συνδέονται τα κρουαζιερόπλοια Tallink με το λιμάνι. Ιστοσελίδα του λιμένα Δρομολόγια επιβατικών πλοίων Αρχειοθετήθηκε 2016-09-18 στο Wayback Machine. Χάρτης της περιοχής του λιμανιού Αρχειοθετήθηκε 2016-09-23 στο Wayback Machine. Πλοία στο λιμάνι Αρχειοθετήθηκε 2008-05-10 στο Wayback Machine.
Σιγκέρ ντε Κουρτραί

Ο Σιγκέρ ντε Κουρτραί (λατινικά Sigerus de Cortraco, φλαμανδικά Zeger van Kortrijk) (1283, Κουρτραί - 30 Μαΐου 1341, Παρίσι) ήταν γραμματικός και φιλόσοφος της γλώσσας της σχολής των Μοδιστών. Έκανε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

 Ήταν διδάσκαλος των τεχνών στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού γύρω στο 1309. Από το 1310, δίδαξε στη Σορβόννη, της οποίας ήταν πρύτανης το 1315. Ήταν επίσης, ταυτόχρονα, κοσμήτορας στο παρεκκλήσιο της Νοτρ Νταμ του Κουρτραί, τουλάχιστον από το 1308 έως το 1323. Μερικά από τα βιβλία του, που κληροδοτήθηκαν στη Σορβόννη, βρίσκονται ακόμη και σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας. Ars obligatoria Ars priorum Categoriae Commentarius in librum Perihermenias Fallaciae Isagoge Sophismata Summa modorum significandi Γραμματική των τροπιστών Θωμάς της Ερφούρτης G. Wallerand, Les Œuvres de Siger de Courtrai. Étude critique et textes inédits (coll. « Les philosophes belges», VIII), Louvain, Institut supérieur de philosophie de l'université, 1913, σελ. LXXIV-173 En ligne. (Voir aussi le compte rendu de Maurice De Wulf, Revue néo-scolastique de philosophie, fasc. 80, 1913, σελ. 556-558. En ligne.) Jan Pinborg, Sigerus de Cortraco: Summa modorum significandi; Sophismata, new edition, on the basis of G. Wallerand's editio prima, with additions, critical notes, an index of terms and an introduction (coll. « Studies in the History of the Language Sciences », 14), Άμστερνταμ, John Benjamins, 1977, σελ. XLI-108 (ISBN 90-272-0955-3) C. Kann, « Siger von Courtrai », in Franco Volpi dir., Großes Werklexikon der Philosophie, 2. Bd., Στουτγκάρδη, 1999, σελ. 1393-94.
Καστάνια Πεταλιδίου Μεσσηνίας

Τα Καστάνια Πεταλιδίου είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης και έχει 36 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Τα Καστάνια Πυλίας είναι χτισμένα σε υψόμετρο 301 μέτρων, στην ανατολική πλαγιά του όρους Λυκόδημου (η Μαθία των Αρχαίων Ελλήνων) και απέχει 5 χιλιόμετρα από το Πεταλίδι και τη θάλασσα. Έχει καταπληκτική θέα προς το Μεσσηνιακό Κόλπο, την Καλαμάτα και τον Ταΰγετο. Το 1991 στον οικισμό Καστάνια, προσαρτήθηκε και ο οικισμός Πολιστάριον, παλαιότερα Πολυστάρι. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κασταναίων και Πολυσταραίων, έχει ιδρύσει το Λαογραφικό Μουσείο - Γιώργος Γεννηματάς (παπα - Γεννηματάς), προς τιμήν του παππού, του αείμνηστου υπουργού Γεωργίου Γεννηματά. Ο παπα - Γιώργης Γεννηματάς ήταν παπάς και δάσκαλος στα Καστάνια, μέχρι το 1925 που έφυγε για Αθήνα. 21-04-1835, ο οικισμός Καστάνια προσαρτάται στο Δήμο Κορώνης, με έδρα το Πεταλίδι. 31-08-1912, ο οικισμός Καστάνια αποσπάται από το Δήμο Κορώνης και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καστανίων. 17-03-1991, στον οικισμό Καστάνια προσαρτάται ο καταργούμενος οικισμός Πολιστάριον της Κοινότητας Καστανίων. 04-12-1997, ο οικισμός Καστάνια αποσπάται από την Κοινότητα Καστανίων και προσαρτάται στο Δήμο Πεταλιδίου. 07-06-2010, ο οικισμός Καστάνια αποσπάται από το Δήμο Πεταλιδίου και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Φρίγκα

Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Φριγκ ή Φρίγκα (Frigg ή Frigga) πιστευόταν ως «η πρώτιστη ανάμεσα στις θεές», σύζυγος του Οντίν, βασίλισσα των Εσίρ και θεά του ουρανού. Είναι η θεά του γάμου, της μητρότητας, της γονιμότητας, της αγάπης, της διαχείρισης του νοικοκυριού και των οικιακών τεχνών, αντίστοιχη της Ήρας της ελληνικής μυθολογίας

 Οι βασικές της λειτουργίες στις Σκανδιναβικές μυθολογικές ιστορίες είναι αυτές της συζύγου και μητέρας, αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός της ρόλος. Έχει προφητική δύναμη, αλλά δεν φανερώνει τι γνωρίζει και είναι η μοναδική, πέρα από τον Οντίν, που επιτρέπεται να καθίσει στην υψηλή θέση του Χλιντσκγιάλφ και να παρακολουθήσει το σύμπαν. Παιδιά της Φρίγκα θεωρούνται οι Μπαλντρ, Χοντ και Βέκτα. Θετά παιδιά της οι Χέρμοντ, Χέιμνταλ, Τυρ, Βίνταρ, Βάλι και Σκγιολντρ. Ο Θωρ θεωρείται είτε αδερφός της ή θετός γιος της. Υπηρέτριες της Φρίγκα είναι οι Χλιν (θεά προστασίας), Γκνα (αγγελιοφόρος θεά) και Φούλα (θεά γονιμότητας). Σύμβολα της Φρίγκα θεωρούνται τα κλειδιά, η ρόκα, η ανέμη και το γκυ. Η πιο διάσημη ιστορία για τη Φρίγκα έχει να κάνει με το θάνατο του γιου της, Μπαλντρ. Ο Μπαλντρ είχε ένα όνειρο γύρω από το θάνατό του και αφού τα όνειρα ήταν συνήθως προφητικά αυτό του προκάλεσε θλίψη και μελαγχολία. Η μητέρα του, η Φρίγκα, ανάγκασε όλα τα αντικείμενα στη γη να ορκιστούν πως δεν θα πειράξουν τον Μπαλντρ. Όλα, εκτός από ένα ασήμαντο αγριόχορτο, το γκυ, πήραν τον όρκο. Η Φρίγκα δεν το θεώρησε σημαντικό. Όταν ο Λόκι έμαθε γι αυτό έσπευσε στο μέρος οπού οι θεοί διασκέδαζαν πετώντας πράγματα πάνω στον Μπαλντρ τα οποία τον άφηναν άθικτο. Πλησίασε τον τυφλό αδερφό του Μπαλντρ, τον Χοντ, ο οποίος δεν μπορούσε να συμμετάσχει στο παιχνίδι και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει στο σημάδι δίνοντάς του ένα βέλος από γκυ. Το βέλος σκότωσε τον Μπαλντρ. Παρ´όλες τις προσπάθειες της Φρίγκα να τον επαναφέρει στη ζωή ικανοποιώντας τις επιθυμίες της Χελ, ο Μπαλντρ τελικά αποτεφρώθηκε τελετουργικά πάνω στο πλοίο του, το Χρινγκχάμ. Ο αστεροειδής 77 Φρίγκα (77 Frigga), που ανακαλύφθηκε το 1862, πήρε το όνομά του από τη θεά αυτή.
Κάνδαλος Καλαβρύτων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κάνδαλος Αχαΐας Ο Κάνδαλος είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Κανδάλου ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 831 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 27 κάτοικοι.

 Να μην συγχέεται με τον ομώνυμο οικισμό της κοινότητας Μιχοΐου του πρώην Δήμου Λαρισσού και με τον ομώνυμο εγκαταλελειμμένο οικισμό κοντά στη Χαλανδρίτσα του πρώην Δήμου Φαρρών. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κάνδαλος. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ιστοσελίδα Μoriasnow: Κάνδαλος Ε.Ε.Τ.Α.Α., Διοικητικές μεταβολές των Ο.Τ.Α - Διοικητικές μεταβολές Κάνδαλου Καλαβρύτων Αχαΐας
Ράντισα Ίλιτς

Ο Ράντισα Ίλιτς (Radiša Ilić, κυριλλικά:Радиша Илић, 20 Σεπτεμβρίου 1977) είναι Σέρβος παλαίμαχος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και νυν προπονητής τερματοφυλάκων της Εθνικής Σερβίας.

 Αφού ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με τη Σλομπόντα Ούζιτσε, ο Ίλιτς μετακινήθηκε στην Παρτιζάν το καλοκαίρι του 1998. Πέρασε τις επόμενες πέντε σεζόν στο σύλλογο, κερδίζοντας τρεις τίτλους πρωταθλήματος (1999, 2002 και 2003) και ένα εθνικό κύπελλο (2001). Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη ρουμανική Προγκρέσουλ Βουκουρέστι, επέστρεψε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε στις Μπόρατς Τσάτσακ (2004-2006) και ΟΦΚ Βελιγραδίου (2006-2008). Στη συνέχεια μετακόμισε για δεύτερη φορά στο εξωτερικό και εντάχθηκε στον Πανσερραϊκό, τον οποίο δεν κατάφερε να βοηθήσει να αποφύγει τον υποβιβασμό από την κορυφαία κατηγορία κατά την περίοδο 2008-09. Τον Ιούνιο του 2010, ο Ίλιτς επέστρεψε ξανά στην Παρτιζάν ύστερα από 7 χρόνια. Σύλλεξε τρία ακόμη εγχώρια τρόπαια με το σύλλογο, πριν αποσυρθεί από την ενεργό δράση τον Ιανουάριο του 2013. Κατέγραψε τη μοναδική συμμετοχή του για την Εθνική Σερβίας σε μία φιλική ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Βόρειας Μακεδονίας στις 6 Φεβρουαρίου 2008, διατηρώντας καθαρή εστία στο πρώτο ημίχρονο, πριν αντικατασταθεί από τον Νταμίρ Καχριμάν. ΠαρτιζάνΠρωτάθλημα Σερβίας: 1998-99, 2001-02, 2002-03, 2010-11, 2011-12 Κύπελλο Σερβίας: 2000-01, 2010-11 Προφίλ Superleague Ελλάδας Ράντισα Ίλιτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Συμμετοχή της Αλβανίας στη Eurovision 2019

Η Αλβανία έλαβε μέρος στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 με το τραγούδι "Ktheju tokës" το οποίο ερμηνεύει η Τζονίντα Μαλίκι. Ο αλβανικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας Radio Televizioni Shqiptar (RTSH) διοργάνωσε τον εθνικό τελικό της χώρας, Festivali i Këngës 57 για να επιλέξει την αλβανική συμμετοχή για τον διαγωνισμό του 2019 που θα διεξαχθεί στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.

 Στις 16 Μαΐου 2018, ο RTSH άνοιξε τη διαδικασία αιτήσεων για το Festivali i Këngës 57. Η διαδικασία σταμάτησε στις 30 Ιουνίου 2018. Ο κατάλογος των συμμετεχόντων καλλιτεχνών και των τραγουδιών ανακοινώθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2018. Ημιτελικοί Το Festivali i Këngës 57 περιλάμβανε μια αλλαγή στο φορμάτ των ημιτελικών: όλα τα τραγούδια ερμηνεύθηκαν δύο φορές. Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, ερμηνεύθηκαν με την Συμφωνική Ορχήστρα του RTSH, ενώ στις 21 Δεκεμβρίου 2018 ερμηνεύθηκαν οι κανονικές εκδόσεις των τραγουδιών. Τελικός Ο τελικός διεξήχθη στις 22 Δεκεμβρίου 2018. 14 τραγούδια προκρίθηκαν από τους ημιτελικούς. Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 διεξήχθη στο Expo Tel Aviv στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ και αποτελείται από δύο ημιτελικούς στις 14 και 16 Μαΐου 2019 και ένα τελικό στις 18 Μαΐου 2019. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του διαγωνισμού, όλες οι συμμετέχουσες χώρες με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις "Big 5" (Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ισπανία και Ιταλία) πρέπει να προκριθούν από την φάση των ημιτελικών για να συμμετάσχουν στον τελικό. Στον τελικό προκρίνονται οι χώρες με τις 10 υψηλότερες βαθμολογίες από κάθε ημιτελικό. Η ψηφοφορία σε καθένα από τα τρία σόου, περιλαμβάνει την κάθε χώρα να απονέμει 2 σετ 1-8, 10 και 12 βαθμών: ένα από την κριτική επιτροπή και ένα από το televoting. Η κριτική επιτροπή κάθε χώρας αποτελείται από 5 άτομα που ανήκουν στη μουσική βιομηχανία και που είναι πολίτες της χώρας την οποία εκπροσωπούν, ενώ τα ονόματά τους δημοσιεύονται πριν τον διαγωνισμό ώστε να υπάρχει διαφάνεια. Οι κριτικές επιτροπές βαθμολογούν την κάθε συμμετοχή με βάση την φωνητική ικανότητα, την σκηνοθεσία, τη σύνθεση και την πρωτοτυπία του τραγουδιού, καθώς και την γενική εντύπωση της ερμηνείας. Επιπλέον, κανένα μέλος της κάθε κριτικής επιτροπής δεν επιτρέπεται να έχει κάποιου είδους σχέση με κάποιον συμμετέχοντα σε βαθμό που δεν θα του επιτρέψει να κρίνει αμερόληπτα και ανεξάρτητα. Οι ατομικές βαθμολογίες των μελών των κριτικών επιτροπών καθώς και οι βαθμολογίες του televoting της κάθε χώρας δημοσιεύονται λίγο μετά το τέλος της μετάδοσης του τελικού. Το τραγούδι της Αλβανίας προκρίθηκε στον μεγάλο τελικό όπου κατέλαβε την 17η θέση με 90 βαθμούς. Επίσημη ιστοσελίδα του Festivali i Këngës
Αρχάγγελος Μιχαήλ

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο μόνος που αναφέρεται ως αρχάγγελος στην Αγία Γραφή. Επίσης, ονομάζεται «ένας των πρώτων αρχόντων» και «άρχων». Το όνομά του σημαίνει «Ποιος (Είναι) Όμοιος Θεού;»

 Πιστεύεται ότι ήταν ο ταξιάρχης Μιχαήλ εκείνος ο άγγελος ο οποίος εμφανίζεται στις Εβραϊκές Γραφές (Παλαιά Διαθήκη), και μάλιστα από τις πρώτες στιγμές δημιουργίας του κόσμου. Ήταν εκείνος που ανήγγειλε στον Αβραάμ την ανάγκη θυσίας του γιου του, Ισαάκ και ο οποίος στη συνέχεια την απέτρεψε και εκείνος που εμφανίστηκε στον Λωτ, και τον λύτρωσε μαζί με την οικογένειά του από την καταστροφή των Σοδόμων. Επίσης ο Μιχαήλ ήταν εκείνος που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο εμφανιζόμενος με τη μορφή νεφέλης την ημέρα και φωτιάς τη νύχτα (Έξ. 13,26) οδηγώντας τους στη Γη της Επαγγελίας. Διέσωσε, από την πτώση τις αγγελικές δυνάμεις με το «στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου» και για την παρρησία του ο Τριαδικός Θεός του έδωσε τη θέση του «Άρχοντος των αγγελικών Ταγμάτων». Μετά την πτώση του Εωσφόρου σύναξε τα στρατεύματα αγγέλων και τους είπε "Πρόσχωμεν. Ήτοι ας προσέξωμεν και ας εννοήσωμεν, τι έπαθον ούτοι οι εκπεσόντες δαίμονες διά την υπερηφανίαν τους, οίτινες προ ολίγου ήτον μαζί με ημάς Άγγελοι. Και ας στοχασθώμεν τι μεν είναι ο Θεός, τι δε είναι ο Άγγελος. Ο μεν γαρ Θεός, είναι Δεσπότης και Δημιουργός ημών των Αγγέλων. Ημείς δε οι Άγγελοι, είμεθα δούλοι και κτίσματα του Θεού''. Και αναφώνησαν με τους αγγέλους τον Τρισάγιο Ύμνο, «Άγιος, Άγιος, Άγιος Kύριος Σαβαώθ (Κύριος των Δυνάμεων), πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης αυτού». Επιπρόσθετα πιστεύεται ότι με εντολή του Θεού οι Πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από τον Παράδεισο από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Στην Καινή Διαθήκη, αυτός είναι που θα αναγγείλει τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού και την αρπαγή της εκκλησίας Του. (1 Θεσσαλονικείς 4:16-17) Εμφανίζεται προφητικά να ηγείται στρατιάς αγγέλων σε πόλεμο στον ουρανό, κατά «του μεγάλου Δράκοντα, του αρχαίου φιδιού, του Σατανά» και των δαιμόνων, όπου υπερισχύει ο Μιχαήλ και τους ρίχνει στη γη. (Αποκάλυψη 12:7-9) Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζονται συνήθως με σπαθί ή σκήπτρο στο δεξί χέρι, σύμβολο της εξουσίας που τους χάρισε ο Θεός. Στο αριστερό χέρι κρατούν πολλές φορές μια σφαίρα που συμβολίζει τον κόσμο. Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανήκουν μαζί με τον Γαβριήλ στο δεύτερο από τα εννέα τάγματα ασωμάτων και εορτάζονται στις 8 Νοεμβρίου.Στις 6 Σεπτεμβρίου εορτάζεται το εν Χώναις της Μικράς Ασίας θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είναι ο προστάτης Άγιος των Βρυξελλών και του Κιέβου. To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ σταμάτησε στη Σύλλη Ικονίου της Μικράς Ασίας. Εκεί υπήρχαν λαξευμένοι ναοί των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα. Διάφορες παραδόσεις λένε ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ εμφανίστηκε στον Μανταμάδο της Λέσβου στην προσπάθειά του να διαφυλάξει τη μονή της περιοχής.