IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λιδωρίκι Φωκίδας

Το Λιδωρίκι είναι παραδοσιακό κεφαλοχώρι του Νομού Φωκίδας. Σήμερα είναι πρωτεύουσα του Δήμου Δωρίδος. Έχει πληθυσμό 1.012 κατοίκους. Βρίσκεται στο όρος Γκιώνα σε υψόμετρο 700 μέτρων και βρέχεται από τη Λίμνη του Μόρνου.

 Η ονομασία του σχετίζεται με τους αρχαίους Δωριείς. Ως Λιδωρίκι αναφέρεται για πρώτη φορά στους επισκοπικούς καταλόγους της εποχής του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (886-912 μ.Χ.), κατά την οποία υπήρχε η Επισκοπή Λιδωρικίου, που υπαγόταν στη Λάρισα. Ίχνη των αρχαίων οικισμών του βρίσκονται στο Παλιοχώρι, στα Καλτεζιά και στον Τραγουδάκη, όπου εντοπίζονται οι παλαιές θέσεις κατοίκησης. Βρίσκεται στην Γκιώνα σε υψόμετρο 700 μέτρων βρέχεται από την Λίμνη του Μόρνου. Δυτικά και 15 χιλιόμετρα από το Λιδωρίκι, βρίσκεται το φράγμα της τεχνητής λίμνης του ποταμού Μόρνου, που δημιουργήθηκε για την ύδρευση της Αθήνας - Αττικής κ.λ.π. Ακριβώς κάτω από το Λιδωρίκι διέρχεται η μεγαλύτερη σήραγγα της Ελλάδας (μήκους 16,5 χλμ.), που διατρυπά τον όγκο της Γκιώνας και εξέρχεται πάνω από το φρούριο της Άμφισσας, από την οποία διέρχεται το κανάλι μεταφοράς του νερού της λίμνης προς την Αττική. Το Λιδωρίκι αποτελεί διοικητικό καθώς και συγκοινωνιακό κέντρο της ορεινής Δωρίδας. Έχει Λύκειο, Κέντρο Υγείας, δημόσιες αρχές και εμπορικά καταστήματα, ενώ εξυπηρετεί 56 χωριά της περιοχής. Υπήρξε ανέκαθεν κέντρο κάθε επαναστατικής εξέγερσης, ενώ κατά την Τουρκοκρατία, καταστράφηκε αρκετές φορές από τους Τούρκους. Κέντρο δράσης του Αθανασίου Διάκου, Σκαλτσοδήμου, Σιαφάκα, Οδ. Ανδρούτσου, Γ. Καραϊσκάκη κ.ά. οπλαρχηγών. Σε σπίτι που υπήρχε στη συνοικία Βαρούσι, φυλακίσθηκε ο Αθανάσιος Διάκος από τους Τούρκους, απ' όπου δραπέτευσε και έγινε στη συνέχεια ο γνωστός ηρωικός οπλαρχηγός. Το 1943 λεηλατήθηκε από τους Ιταλούς, ενώ την 29/30-8-1944 πυρπολήθηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς, λόγος για τον οποίον χαρακτηρίσθηκε μαρτυρική κωμόπολη. Το 1949 υπήρξε το επίκεντρο φονικών μαχών του εμφύλιου πολέμου. Ως αξιοθέατα διαθέτει τον Άγιο Γεώργιο, την Παναγία Ζωοδόχου Πηγής, αλλά και το Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης το φράγμα και τη λίμνη του Μόρνου. Το φρούριο και τα υπολείμματα της αρχαίας Καλλίπολης που καταστράφηκε το 279 π.Χ. από τους Γαλάτες, (ό,τι διασώθηκε από τα νερά της λίμνης Μόρνου). Την τεράστια πηγή (βελούχι) του Καλλίου, τη μονή και το σπήλαιο της Αρσαλής και τον σχεδόν κάθετο γκρεμό της Γκιώνας (1.100 μ.), η «Πλάκα», ονομαστό αναρριχητικό πεδίο με αρνητική κλίση, που βρίσκονται κοντά στο χωριό Συκιά. Αξιοθέατα είναι επίσης και τα περισσότερα χωριά του, όπως οι Καρούτες (όπου την 5/8/1944 υπέστησαν πανωλεθρία από τις αντιστασιακές δυνάμεις 250 κατακτητές Γερμανοί), το Κροκύλειο (η ιδιαίτερη πατρίδα του Στρατηγού Γιάννη Μακρυγιάννη), οι Πενταγιοί (η πατρίδα της Μαρίας της Πενταγιώτισσας), η Αρτοτίνα (η πατρίδα του Αθανασίου Διάκου) κ.ά., χωριά που είναι και πολύ ιστορικά και πολύ γραφικά και βρίσκονται κοντά σε πυκνά δάση και ποταμάκια. Είναι κτηνοτροφικό κυρίως κέντρο και οι κάτοικοί του παράγουν τυροκομικά προϊόντα και κρέατα. Το Λιδωρίκι και η γύρω περιοχή (Πλέσσα, Μαλανδρίνο, Λευκαδίτι, Καρούτες, Βουνιχώρα κ.ά.), φημίζονται για τα ψητά τους. www.lidorikiotis.gr
Λίο Βαράντκαρ

Ο Λίο Βαράντκαρ (Leo Varadkar, 18 Ιανουαρίου 1979) είναι Ιρλανδός πολιτικός και γιατρός. Είναι ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας, ενώ είχε διατελέσει ξανά από τις 14 Ιουνίου 2017 μέχρι τις 27 Ιουνίου 2020.

 Γεννήθηκε το 1979 στο Δουβλίνο από Ινδό πατέρα και Ιρλανδή μητέρα. Σπούδασε ιατρική στο King’s Hospital και στο κολλέγιο Trinity του Δουβλίνου. Το 2015 δήλωσε πως είναι ομοφυλόφιλος. Ο σύντροφός του είναι ο επίσης γιατρός, Μάθιου Μπάρετ. Εξελέγη στην Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 2007, όπου εκλέγεται μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια, ήταν υπουργός Μεταφορών, Τουρισμού και Αθλητισμού (2011-2014), Υγείας (2014 – 2016) και Κοινωνικής Προστασίας (2016-2017). Στις 2 Ιουνίου εξελέγη αρχηγός του Φίνε Γκελ, διαδεχόμενος τον Έντα Κένι. Στις 14 Ιουνίου έγινε πρωθυπουργός της Ιρλανδίας και υπουργός Άμυνας.Προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές στις 8 Φεβρουαρίου 2020, λόγω του Brexit για μια καλύτερη συμφωνία με το Ηνωμένο Βασίλειο. Το κόμμα του κατετάγη τρίτο. Κανένας από τους πολιτικούς του αντιπάλους δεν έλαβε κοινοβουλευτική πλειοψηφία και στις 12 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Υπέβαλε την παραίτηση του στις 21 Φεβρουαρίου 2020 και παρέμεινε υπηρεσιακός πρωθυπουργός, έως ότου σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση στις 27 Ιουνίου 2020. Έγινε ξανά πρωθυπουργός στις 17 Δεκεμβρίου 2022.
Vavel

Ο Vavel (στυλιζαρισμένο: VAVEL) είναι ιστότοπος που περιέχει τις πιο πρόσφατες αθλητικές ειδήσεις και αποτελείται από εκδόσεις σε 15 χώρες. Ισπανία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία, Γαλλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Πορτογαλία, Γερμανία, Μεξικό, Κολομβία, Περού, Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, καθώς και μία έκδοση που εκπροσωπεί τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Το VAVEL είναι διαθέσιμο στους αναγνώστες σε 7 διαφορετικές γλώσσες. Τον Αύγουστο του 2016, το VAVEL επέκτεινε την εμβέλειά του ώστε να προσφέρει μία ολοκληρωμένη εμπειρία πολυμέσων στους αναγνώστες και στους θεατές, ξεκινώντας μια καθημερινή ψηφιακή εκπομπή, διαθέσιμη μέσω καναλιών ζωντανής ροής στο Facebook και στο YouTube.

 Ο ιστότοπος δημιουργήθηκε από τον Javier Robles, αθλητικό δημοσιογράφο, ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Ρέι Χουάν Κάρλος στη Μαδρίτη (2008-2009). Ο ιστότοπος ανέβηκε τον Απρίλιο του 2009 ως πλατφόρμα κοινωνικών μέσων που περιστρέφεται γύρω από τα αθλήματα, όπου οι χρήστες μπορούσαν να διαμορφώσουν τα προφίλ τους με λογότυπα ομάδας και προτιμήσεις. Υπήρχαν επίσης εργαλεία πολυμέσων στα οποία οι χρήστες μπορούσαν να προσωποποιήσουν το δικό τους blog, να ανεβάσουν εικόνες και βίντεο και να αλληλεπιδρούν με άλλους χρήστες μέσω άμεσων μηνυμάτων στο προφίλ τους. Την ίδια στιγμή που ξεκίνησε αυτή η πλατφόρμα κοινωνικών μέσων στο vavel.com, στο domain vavel.es, κυκλοφόρησε αθλητική εφημερίδα. Το πρώτο άρθρο δημοσιεύθηκε στις 28 Ιουνίου 2009 και το προσωπικό συγγραφής αποτελούταν εξ ολοκλήρου από τους φοιτητές. Αργότερα η εφημερίδα άλλαξε στο domain vavel.com. H VAVEL επιλέχθηκε από το Ινστιτούτο Εξωτερικού Εμπορίου της Ισπανικής Κυβέρνησης στο πρόγραμμα του Ισπανικού Τεχνολογικού Κέντρου στη Σίλικον Βάλεϊ στα τέλη του 2017 ως startup με δυνατότητα εγκατάστασης στην αμερικανική αγορά. Το όνομα VAVEL προέκυψε ως μνεία για τον Πύργο της Βαβέλ, τον αιτιολογικό μύθο όπου μια ενωμένη ανθρωπότητα, στην οποία ο λαός μιλούσε μια γλώσσα, μετανάστευσε και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη γη του Shinar. Στη συνέχεια αποφάσισαν να χτίσουν μια πόλη και έναν πύργο που δήθεν θα μπορούσαν να φτάσουν στον ουρανό. Σε αυτό το κεφάλαιο της Γένεσις λέγεται ότι ο Θεός αναστατώθηκε με τον λαό και ως εκ τούτου αποφάσισε να μπερδέψει την τότε μορφή επικοινωνίας. Αυτό λέγεται ότι είναι η προέλευση των διαφορετικών γλωσσών. Επίσημος ιστότοπος Επίσημο λογαριασμός στο Twitter Συνέντευξη με τον Javier Robles, δημιουργό του VAVEL
Πατέρα κάτσε φρόνιμα

Το Πατέρα κάτσε φρόνιμα είναι ελληνική κωμική ταινία του 1967, σε παραγωγή Καραγιάννης-Καρατζόπουλος και σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Αλέκο Τζανετάκο και Μίρκα Καλατζοπούλου.

 Ο Αντώνης Παπασταφίδας (Λάμπρος Κωνσταντάρας) είναι ένας ευκατάστατος κτηματίας που ζει στην επαρχία. Ο γιος του, Θωμάς (Αλέκος Τζανετάκος), ο οποίος σπουδάζει νομικά στην Αθήνα, διαμένει σε ένα πολυτελές διαμέρισμα με την οικονομική στήριξη του πατέρα του. Όμως, το τελευταίο διάστημα έχει αμελήσει τις σπουδές του και έχει παρασυρθεί από τη νυχτερινή ζωή. Τα συχνά τηλεγραφήματα που στέλνει στον πατέρα του για να του ζητήσει χρήματα, βάζουν τον τελευταίο σε σκέψεις. Έτσι, ο Αντώνης αποφασίζει, με την παραίνεση της αδερφής του (Μήτση Κωνσταντάρα), να μεταβεί στην Αθήνα για να δει από κοντά την πρόοδο του γιου του. Όταν πληροφορείται από το πανεπιστήμιο ότι ο Θωμάς απουσιάζει από τη σχολή για μεγάλο διάστημα, εξοργίζεται και επιλέγει να παραμείνει στην Αθήνα, μέχρις ότου βεβαιωθεί ότι ο γιος του έχει μπει στο σωστό δρόμο. Όμως, κατά τη διαμονή του εκεί, συναντά τη Μπέτυ (Μίρκα Καλατζοπούλου), νεαρή φίλη του Θωμά. Εκείνη, με απώτερη φιλοδοξία να εξασφαλίσει χρήματα για να γίνει ηθοποιός, πλησιάζει τον Αντώνη με φαινομενικά ερωτική διάθεση και εκείνος ανταποκρίνεται. Αυτή η εξέλιξη αναστατώνει τον Περικλή (Αθηνόδωρο Προύσαλη), αδερφό της Μπέτυς, ο οποίος αναγκάζει τον Αντώνη να δώσει υπόσχεση γάμου. Παρ' όλα αυτά, η Μπέτυ δεν αργεί να αλλάξει στάση απέναντι στον Αντώνη και του ανακοινώνει την απόφασή της να χωρίσουν. Μετά από αυτό, εκείνος δεν πτοείται και φλερτάρει με τη Τζούλια (Σάσα Καστούρα), μια άλλη νεαρή της παρέας. Λάμπρος Κωνσταντάρας - Αντώνης Παπασταφίδας Μίρκα Καλατζοπούλου - Μπέτυ Καραστεφάνου Αλέκος Τζανετάκος - Θωμάς Παπασταφίδας Γιώργος Μούτσιος - Τζίμης Δέσποινα Στυλιανοπούλου - Δήμητρα Καραστεφάνου Σάσα Καστούρα - Τζούλια Βαγγέλης Πλοιός - Ντέμης Αγγέλα Γιουράντη - Λίντα Μήτση Κωνσταντάρα - Ευτέρπη Παπασταφίδα Αθηνόδωρος Προύσαλης - Περικλής Καραστεφάνου Σταύρος Ξενίδης - Λάζαρος Νάσος Κεδράκας - Σωτήρης Μάκης Δεμίρης - μετρ Αλέκος Ζαρταλούδης - Στράτος Το σενάριο της ταινίας γυρίστηκε με παραλλαγές, 2 χρόνια αργότερα, με τον τίτλο Το θύμα με σκηνοθέτη το Ντίνο Δημόπουλο και πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά.Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1966-1967 και, κόβοντας 208.444 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 25η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22 Νοεμβρίου 2010. Πατέρα κάτσε φρόνιμα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Πατέρα κάτσε φρόνιμα στον επίσημο ιστότοπο της εταιρείας Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Σιμόν Ατσικγκιοζγιάν

Ο Σιμόν Ατσικγκιοζγιάν (αρμενικά: Սիմոն Աչիկգյոզյան‎, 6 Φεβρουαρίου 1939 – 30 Απριλίου 1991) ήταν ένας από τους πρώτους Αρμένιους στρατιωτικούς διοικητές κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Θεωρείται ήρωας στην Αρμενία.

 Ο Ατσικγκιοζγιάν γεννήθηκε στην πόλη Γκαλάτσι στο Βασίλειο της Ρουμανίας, στους Χοβχάνες και Σιρανουίς από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, επιζώντες της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το 1946, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σοβιετική Αρμενία. Ο Ατσικγκιοζγιάν αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν το 1960 ως μηχανικός-γεωλόγος. Από το 1961 έως το 1990, εργάστηκε στο Ινστιτούτο Γεωλογικών Επιστημών της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας, κερδίζοντας διδακτορικό δίπλωμα στη Γεωλογία το 1970. Είναι συγγραφέας με πάνω από 70 επιστημονικές δημοσιεύσεις στη γεωλογίας και τα ορυκτά της Αρμενίας. Το κίνημα του Καραμπάχ που ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1988 και απαιτούσε την ενοποίηση της κυρίως κατοικούμενης από τους Αρμένιους Αυτόνομη Περιφέρεια του Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Σοβιετικού Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία. Οι εντάσεις μεταξύ των Αρμενίων και των Αζέρων σύντομα κλιμακώθηκαν σε ένοπλη σύγκρουση, γνωστή ως Πόλεμος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.Ο Ατσικγκιοζγιάν εντάχθηκε στο συνδεδεμένο με την Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία απόσπασμα Αράμπο το 1989 και εξελέγη στο δημοτικό Συμβούλιο του Γερεβάν το 1990. Από τις αρχές του 1991, οι εντάσεις αυξήθηκαν σταδιακά σε ένα σημείο όπου μια ένοπλη σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Στα τέλη Απριλίου του 1991, οι κοινές Σοβιετικές και Αζερικές δυνάμεις ασφαλείας διέπραξαν την Επιχείριση Δαχτυλίδι. Περιλάμβανε την απέλαση χιλιάδων αμάχων Αρμενίων από την περιοχή. Οι αρμενικές ομάδες εθελοντών είχαν επικεφαλής τον Τατούλ Κρπεϊάν (τιμήθηκε μεταθανάτια με τον τίτλο του Εθνικού Ήρωα της Αρμενίας) και ο Σιμόν Ατσικγκιοζγιάν οργάνωσε τις επιχειρήσεις αυτοάμυνας, ωστόσο οι πράξεις τους κατεστάλησαν από τις Σοβιετοαζερικές δυνάμεις. Στις 30 Απριλίου 1991 ο Ατσικγκιοζγιάν σκοτώθηκε στο χωριό Μαρτουνασέν μαζί με τον Κρπεϊάν.
Πιπεραζίνη

Η πιπεραζίνη είναι λευκή, κρυσταλλική οργανική ένωση που αποτελείται από εξαμελή δακτύλιο άνθρακα, που περιέχει δυο άτομα αζώτου σε απέναντι (-π-) θέσεις. Στη φύση απαντά στη μορφή μικρών υγροσκοπικών κρυστάλλων με αλατούχα γεύση.

 Γενικότερα, οι πιπεραζίνες είναι μια ευρεία ομάδα χημικών ενώσεων, αρκετές από τις οποίες έχουν χρήσιμες φαρμακολογικές ιδιότητες. Κοινό χαρακτηριστικό τους, από χημική άποψη, το ότι περιέχουν τη λειτουργική ομάδα της πιπεραζίνης και είναι ισχυρές βάσεις. Διαλύονται στο νερό αλλά όχι στον διαιθυλαιθέρα. Επίσης, απορροφούν εύκολα υγρασία και διοξείδιο του άνθρακα από τον ατμοσφαιρικό αέρα. Οι πιπεραζίνες (τα προϊόντα της πιπεραζίνης) χρησιμοποιούνται ως αντιρευματικό φάρμακο. Επίσης, καταπολεμούν τους έλμινθες (εντερικούς σκώληκες). Σε υγρή μορφή χρησιμοποιούνται σε καθαριστικές μηχανές. Τα τελευταία χρόνια (μετά το 2007) γίνονται έρευνες, με βάση τις πιπεραζίνες, που στοχεύουν σε μια νέα κατηγορία συνθετικών χαπιών για τη διασκέδαση και την ευφορία, σε αντικατάσταση της μεγάλης κατηγορίας των αμφεταμινών του τύπου «ecstasy». Π.Δ. 339/2001 - Τροποποίηση του π.δ 307/86 «προστασία της υγείας των εργαζομένων που εκτίθενται σε ορισμένους χημικούς παράγοντες κατά τη διάρκεια της εργασίας τους». (Πιπεραζίνη : (άρθ. 2§3) http://www.drugs.com/cons/piperazine.html Φαρμακολογία, R.A.Harvey-P.C.Champe, Εκδ.Παρισιάνου Ιατρική Μικροβιολογία, Αντωνιάδης-Αντωνιάδης-Λεγάκης-Τσελέντης, Εκδ.Πασχαλίδη
Garcinia zeylanica

Η Garcinia zeylanica, είναι γήινο είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Βρίσκεται μόνο στη Σρι Λάνκα, όπου μπορεί να θεαθεί μόνο σε τρεις δασικές περιοχές.

 Γαρκινία του Πρέιν Γαρκινία η ινδική Garcinia atroviridis (Αγγλικά) World Conservation Monitoring Centre 1998. Garcinia zeylanica. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. Downloaded on 20 July 2007.
Αλεξάνδρα Ασημάκη

Η Αλεξάνδρα Ασημάκη είναι Ελληνίδα αθλήτρια της υδατοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Άλιμο ΝΑΣ betsson. Έχει στεφτεί Παγκόσμια Πρωταθλήτρια με την Εθνική Ελλάδος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σανγκάης το 2011 και έχει αναδειχτεί Καλύτερη Παίκτρια του Κόσμου (FINA World Water Polo Player of the Year) αλλά και της Ευρώπης (LEN European Water Polo Player of the Year) την ίδια χρονιά.

 Η Ασημάκη είναι γεννημένη στις 28 Ιουνίου του 1988. Αγωνίζεται στη θέση του φουνταριστού (central forward) στον Ολυμπιακό Αλίμου, ενώ έχει αγωνιστεί στον ΝΟ Βουλιαγμένης, του Ολυμπιακού, αλλά και στην Εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης. Με τα χρώματα του Ολυμπιακού αγωνίστηκε από το 2014 έως και το 2020, με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ευρώπης και Ελλάδας το 2015. Στο παρελθόν αγωνίστηκε στον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης, με τον οποίο κατέκτησε 2 Πρωταθλήματα Ευρώπης, 3 Σούπερ Καπ Ευρώπης και 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας, ενώ τη σεζόν 2006–07 είχε αγωνιστεί στην ισπανική Αλκορκόν, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας. 3 LEN Euroleague - Πρωταθλήματα Ευρώπης 2009, 2010, 2015 3 Σούπερ Καπ Ευρώπης 2009, 2010, 2015 11 Πρωταθλήματα Ελλάδος 2005, 2006, 2010, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020 2 Κύπελλα Ελλάδας 2018, 2020 1 Κύπελλο Ισπανίας 2007 Η Ασημάκη έχει να επιδείξει πάρα πολλές επιτυχίες με την Εθνική ομάδα, καθώς αποτέλεσε βασικό μέλος της κατάκτησης τού χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σανγκάης το 2011. Πιο συγκεκριμένα: 8η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, Πεκίνο 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ζάγκρεμπ, 2010 1η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σανγκάης, 2011 2η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Αϊντχόβεν, 2012 Χάρη στις εκπληκτικές εμφανίσεις της με τα χρώματα της Ελλάδας, η Ασημάκη βραβεύτηκε το 2011 ως η καλύτερη πολίστρια στην Ευρώπη, ενώ στην αντίστοιχη παγκόσμια ψηφοφορία, βρέθηκε και πάλι στην πρώτη θέση της λίστας για το 2011. Ιστοσελίδα Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς, Στον Ολυμπιακό η Αλεξάνδρα Ασημάκη
Οκρούγκ Ράσκα

Η Οκρούγκ Ράσκα (σερβικά : Рашки округ) είναι διοικητική περιοχή της Δημοκρατίας της Σερβίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 300.102 κατοίκους, έκταση 3.918 τετραγωνικά χλμ και 9 αστικούς οικισμούς και 350 αγροτικούς. Η έδρα της βρίσκεται στην πόλη του Κράλιεβο. Μεγαλύτερες πόλεις είναι η Κράλιεβο, η Νόβι Παζάρ, η Τουτίν και η Ράσκα.

 Η διοικητική περιοχή δημιουργήθηκε αρχικά σαν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας το 1913, έπειτα σαν Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Την περίοδο 1918-1922 ήταν υποδιαίρεση της επαρχίας Νότιας Σερβίας και από το 1922 έως το 1929 υποδιαίρεση της Όμπλαστ Ράσκα. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Νόβι Παζάρ και καταργήθηκε οριστικά το 1929. Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 72.365 κατοίκους από τους οποίους 28.723 ήταν Ορθόδοξοι, οι 43.361 μουσουλμάνοι και 51 καθολικοί. Η πόλη του Νόβι Παζάρ είχε 11.185 κατοίκους, από αυτούς οι 1.652 ήταν Ορθόδοξοι και οι 9.295 μουσουλμάνοι. Επίσημη ιστοσελίδα, στα σερβικά.
Μιγκέλ Τροβοάντα

Ο Μιγκέλ Τροβοάντα (Miguel dos Anjos da Cunha Lisboa Trovoada, 1936-) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας κατά τα πρώτα χρόνια του πολυκομματισμού (1991 -2001) και Πρωθυπουργός νωρίτερα, από το 1975 ως το 1979. Ο γιος του, Πατρίς Τροβοάντα είναι επίσης πολιτικός.

 Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1936στην πόλη Σάο Τομέ και ολοκλήρωσε τη Μέση Εκπαίδευση στην Ανγκόλα. Στη συνέχεια ακολούθησε σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Λισαβώνας, στην Πορτογαλία. Το 1960 μαζί με τον πρώην συμφοιτητή του Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα ίδρυσε την Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (CLSTP). Η τελευταία μετονομάστηκε το 1972 σε Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε και λειτουργούσε με έδρα την Γκαμπόν. Ο Τροβοάντα ανέλαβε τα εξωτερικά ζητήματα την περίοδο από το 1961 ως το 1975. Μάλιστα, ο ρόλος του υπήρξε θεμελιώδης για αναγνώριση του Κινήματος από τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (OAU) το 1972. Ο Τροβοάντα υπηρέτησε στο αξίωμα του πρώτου στην ιστορία της νησιωτικής χώρας πρωθυπουργού. Ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Ιουλίου του 1975, ταυτόχρονα με την ανεξαρτησία της χώρας από την Πορτογαλία. Οι σχέσεις του όμως με τον πρόεδρο Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα επιδεινώθηκαν και το 1979 ο τελευταίος κατήργησε τη θέση του Πρωθυπουργού και στη συνέχεια επέβαλε μονοκομματικό καθεστώς. Λίγους μήνες αργότερα, ο Τροβοάντα κατηγορήθηκε για σχεδιασμό ανατροπής της κυβέρνησης και συνελήφθη. Φυλακίστηκε για 21 μήνες και στη συνέχεια έζησε εξόριστος στη Γαλλία ως το 1990. Έπειτα από την υιοθέτηση νέου Συντάγματος το 1990, που άνοιξε το δρόμο για τον πολυκομματισμό, ο Τροβοάντα επέστρεψε από την εξορία και κατήλθε υποψήφιος (ως ανεξάρτητος) για το προεδρικό αξίωμα. Στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές για το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, εξελέγη Πρόεδρος με 81% των ψήφων στις 3 Μαρτίου του 1991 και επανεξελέγη με το νεοσυσταθέν από τον ίδιο κόμμα Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI) , στις επόμενες, στο δεύτερο γύρο, στις 21 Ιουλίου του 1996. Στις εκλογές του 1996 ο Τροβοάντα έλαβε στο δέυτερο γύρο 52,7% έναντι 47,3% για τον Πίντο ντα Κόστα. Στον πρώτο γύρο, ο οποίος είχε διεξαχθεί στις 30 Ιουνίου του 1996, ο Τροβοάντα είχε προηγηθεί οριακά με 40, 9% έναντι 39,1 για τον Πίντο ντα Κόστα. Στις 15 Αυγούστου του 1995 η κυβέρνησή του ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα, έπειτα όμως από διαπραγματεύσεις ο ίδιος αποκαταστάθηκε στην προεδρία, στις 21 Αυγούστου του ιδίου έτους. Η δεύτερη θητεία του στο ύπατο αξίωμα τερματίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 2001 . Τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Φραντίκε ντε Μενέζες. Ιστορία του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Χρονολόγιο Ιστορίας του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Miguel Trovoada στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Ιντερτότο 1967

Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1967 ήταν η πρώτη διοργάνωση στην οποία δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε για πρώτη φορά τελικός νικητής. Η διοργάνωση επεκτάθηκε, με 48 ομάδες και 12 ομίλους σε σχέση με τις 40 ομάδες και τους 10 ομίλους προηγουμένως. Η Δανία συμμετείχε για πρώτη φορά. Η Ρουχ Χόρζοβ είχε την καλύτερη επίδοση με 12 βαθμούς.

 Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 14 ομίλους. Οι όμιλοι της περιοχής Α είχαν από 4 ομάδες και οι όμιλοι από την περιοχή Β είχαν από 6 ομάδες. Οι ομάδες από το Βέλγιο, την Ιταλία, την Ολλανδία, την Ισπανία και την Πορτογαλία τοποθετήθηκαν από στη περιοχή Α και οι ομάδες από την Ανατολική Γερμανία και τη Δανία τοποθετήθηκαν στην περιοχή Β. Οι ομάδες από τη Δυτική Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία, την Πολωνία, τη Τσεχοσλοβακία και την Ελβετία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιοχές. Οι φάση των ομίλων διεξαγόταν πάντα κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, με τους γύρους νοκ-άουτ να διεξάγονται όταν οι ομάδες μπορούσαν να τους εντάξουν κατά τη διάρκεια της νέας ποδοσφαιρικής περιόδου. Ωστόσο, αυτό άρχισε να προκαλεί προβλήματα. Αρχικά, οι ομάδες συχνά δύσκολα συμφωνούσαν στις ημερομηνίες και το τουρνουά δεν τελείωνε στον προγραμματισμό χρόνο του. Για παράδειγμα, ο τελικός του 1964-65 δεν έγινε μέχρι τις αρχές Ιουνίου, ένα χρόνο μετά την έναρξη των παιχνιδιών της φάσης των ομίλων. Το Κύπελλο Ιντερτότο 1963-64 και το Κύπελλο Ιντερτότο 1965-66 ολοκληρώθηκαν στα τέλη Μαΐου. Ο δεύτερος λόγος ήταν η επιμονή της UEFA ότι όποια ομάδα λάμβανε μέρος στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης ή στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο) δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν σε άλλη ευρωπαϊκή διοργάνωση μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό σήμαινε ότι οι ομάδες που προκρίνονταν από τη φάση των ομίλων του Ιντερτότο, αλλά συμμετείχαν και σε μία από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ, έπρεπε να μην αγωνιστούν στις φάσεις νοκ-άουτ του Ιντερτότο (μέχρι να αποκλειστούν από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ]] ή να αποσυρθούν οικειοθελώς. Ο τρίτος λόγος ήταν η αξία της συμμετοχής στη φάση των νοκ-άουτ. Ενώ η συμμετοχή στον τελικό θεωρείτο ένα αξιέπαινο επίτευγμα, ο κύριος σκοπός του τουρνουά, για τις περισσότερες ομάδες που συμμετείχαν, ήταν η ενασχόληση με το ποδόσφαιρο κατά τη νεκρή καλοκαιρινή περίοδο. Επιπρόσθετα, η διοργάνωση εντός και εκτός νοκ-άουτ αγώνων κατά τη διάρκεια της νέας περιόδου ήταν δύσκολη, δαπανηρή και σχετικά ανούσια εάν η ομάδα αποκλειόταν πριν τα τελικά ή τα ημιτελικά. Σαν αποτέλεσμα, οι νοκ-άουτ αγώνες εγκαταλείφθηκαν και για 3 συνεχόμενες δεκαετίας δεν υπήρχαν νικητές του κυπέλλου. Οι ομάδες κέρδιζαν χρηματικό έπαθλο, ανάλογα με τη θέση τους στον όμιλο, όπως και προηγουμένως. Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 12 ομίλους των 4 ομάδων. Υπήρχαν 4 όμιλοι από την περιοχή Α και 8 από την περιοχή Β. Το Βέλγιο, η Γαλλία και η Ολλανδία είχαν ομάδες στην περιοχή Α. Η Αυστρία, η Τσεχοσλοβακία, η Δανία, η Ανατολική Γερμανία, η Πολωνία, η Σουηδία και η Δυτική Γερμανία είχαν ομάδες στην περιοχή Β. Οι ομάδες απο την Ελβετία τοποθετήθηκαν και στις δύο περιοχές. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1967-68 Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1967-68 Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων 1967-68 [1] by Pawel Mogielnicki
285

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 285 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 285 (CCLXXXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Καρίνου και Αυρηλίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1038 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 285 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Πρώτοι μήνες - Ο Αυτοκράτορας Καρίνος παρελαύνει από τη Βρετανία προς τη Βόρεια Ιταλία και νικά το στρατό του σφετεριστή Σαβίνου Ιουλιανού στη Βερόνα. Καλοκαίρι - Μάχη του Μάργου: ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός νικά τις δυνάμεις του Καρίνου στην κοιλάδα του Μάργου (Σερβία). 21 Ιουλίου - Ο Διοκλητιανός ορίζει τον Μαξιμιανό ως Καίσαρα και συγκυβερνήτη. Τέλη καλοκαιριού - Ο Διοκλητιανός υπερασπίζεται το Δούναβη απέναντι από τις Σαρματικές ορδές. Μεταφέρει την πρωτεύουσά του στη Νικομήδεια (σημερινή Ιζμίτ στην Τουρκία). Ο Καραύσιος, ναυτικός διοικητής στη Βονονία (σημερινή Μπουλόν), τού ανατίθεται το καθήκον της εκκαθάρισης του Αγγλικού Καναλιού από Φράγκους και Σάξονες πειρατές. Ο Μαξιμιανός αποστέλλεται να κατευνάσει τη Γαλατία, όπου οι Βαγαύδες, μία σπείρα χωρικών, επαναστατεί εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ιούλιος - Καρίνος, Ρωμαίος αυτοκράτορας Ντου Γιου, Κινέζος στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 222) Σαβίνος Ιουλιανός, Ρωμαίος σφετεριστής
Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ

Ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ (Ermengol I d'Urgell στα καταλανικά) επίσης γνωστός ως "Ερμενγκώ", "Αρμενγκώ", ή "Ερμενεχίλδο" στα ισπανικά, κι έχων το ψευδώνυμο ο Κορδοβάνος, (974 - 1010), υπήρξε Κόμης της Ουρζέλ (992 - 1010). Ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ ήταν δεύτερος γιος του Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης και της πρώτης συζύγου του Λετγκάρντας του Ρουέργκ, υπήρξε ο ιδρυτής της δυναστείας των Κόμητων του Ουρζέλ.

 Ο Ερμενγκόλ Α΄ ήταν άνθρωπος βαθιά καλλιεργημένος και έκανε πολλά ταξίδια στην Ευρώπη για να δεχτεί επιδράσεις από άλλους λαούς, ανάμεσα τους και δυο ταξίδια στην Ρώμη (998, 1001). Οι ευγενείς του με προτροπή του έκαναν ταξίδια για προσκύνημα στην Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Αναμόρφωσε το δικαστικό σύστημα ώστε να υπάρχει δικαιοσύνη για ολόκληρο τον λαό του με ίσους όρους μέχρι τον τελευταίο πολίτη. Η εξουσία του επεκτάθηκε μέχρι το πιο απομακρυσμένο κάστρο της κομητείας που οι φεουδάρχες κυβερνούσαν αυταρχικά σαν ανεξάρτητοι. Ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ είχε τεταμένες σχέσεις με το Χαλιφάτο της Κόρδοβας, το 1003 δέχτηκε επίθεση από τον Άμπντ Αλ-Μαλίκ Αλ-Μουζάφαρ (975 - 1008). Ο ίδιος και οι σύμμαχοι του ο μεγαλύτερος αδελφός του Ραμόν Μπορέλ της Βαρκελώνης, ο Βερνάρδος Α΄ του Μπεζαλού και ο Βιφρέδο Β΄ της Σερδάνια νίκησαν τους Μαυριτανούς στην μάχη του Τορά, ακολούθησε η μάχη της Αλμπέζα. Σε αντίποινα που ακολούθησαν από τους Μαυριτανούς αιχμαλωτίστηκε το καλοκαίρι του 1003 από τον χαλίφη της Κόρδοβας αλλά ελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1004. Αργότερα ηγήθηκε σε νέες νικηφόρες εκστρατείες εναντίον των Μαυριτανών (1008). Το 1010 Ερμενγκόλ Α΄ και ο αδελφός πραγματοποίησαν νέα εκστρατεία εναντίον της Κόρδοβας, ο στρατός τους νίκησε αλλά ο ίδιος έπεσε στην μάχη σε ηλικία 37 ετών. Στην διαθήκη του που χρονολογείται γύρω στο 1010 γίνεται πρώτη αναφορά για Σκάκι στην Δυτική Ευρώπη. Ο Ερμενγκόλ Α΄ του Ουρζέλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (10 Ιουλίου 1000) την Τετμπέργκα της Προβηγκίας κόρη του Ρότμπολντ Α΄ της Προβηγκίας και αδελφή του Ρότμπολντ Β΄ της Προβηγκίας, πέθανε την περίοδο μεταξύ 7 Απριλίου και 3 Νοεμβρίου 1005 που εμφανίστηκε το όνομα της δεύτερης συζύγου του. Το όνομα της δεύτερης συζύγου του Ερμενγκόλ Α΄ ήταν Γκιζέλα, δεν είναι γνωστή η οικογένεια της αλλά ίσως ήταν κόρη του κόμη του Ρουσιγιόν που εμφανίζεται το όνομα της τον Φεβρουάριο του 989 σε διαθήκη του πατέρα της. Η Γκιζέλα ήταν ζωντανή την εποχή που σκοτώθηκε ο σύζυγος της (18 Νοεμβρίου 1010), μαζί της απέκτησε : Ερμενγκόλ Β΄ του Ουρζέλ, διάδοχος του πατέρα του στην Κομητεία του Ουρζέλ Ερμεσίντα του Ουρζέλ, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Άνω Παλιάρς Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. University of Texas Press: Austin, 1965. Aurell i Cardona, Martin. "Jalons pour une enquête sur les stratégies matrimoniales des comtes catalans (IXe-XIe s.)" Symposium Internacional sobre els Origens de catalunya (Segles VIII-XI), 2 vol, Barcelona 1991–2; vol 1. Stasser, Thierry. "Origine familiale de trois comtesses de Pallars." Anuario de Estudios Medievales, 26/1, 1996. Carl Erdmann (1977), The Origin of the Idea of Crusade (Princeton: Princeton University Press)
Σπήλαιο της Ορλόβατσα

Το Σπήλαιο της Ορλόβατσα (Orlovača) είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο της Σερβικής Δημοκρατίας και το δεύτερο μεγαλύτερο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Βρίσκεται στον λόφο Orlovača, 10 χιλιόμετρα δυτικά του Πάλε και 15 χιλiόμετρα ανατολικά του Σαράγεβο. Είναι γνωστό απο τους ντόπιους ως σπηλιά του Σαβά.

 Η πρώτη ομάδα εξερεύνησης μπήκε στο σπήλαιο το 1975, και απο τότε περίπου 2,500 μέτρα της σπηλιάς έχουν εξερευνηθεί. Μία απο της ομάδες βρήκε κόκαλα αρκούδας σπηλαίων που η ηλικία τους υπολογίζεται στα 16 χιλιάδες χρόνια. Στο ίδιο σημείο που βρέθηκαν το οστά, βρέθηκαν και απομεινάρια τσεκουριών αλλά και θραύσματα απο τις προιστορικές εποχές. Ένας απο τους παράγοντες που κάνουν αυτήν την σπηλιά ελκυστική προς το κοινό, είναι τα αξιοθαύμαστα σχήματα των σταλακτιτών και των σταλαγμιτών που έχουν σχηματιστεί στο πάνω και κάτω μέρος της. Η σπηλιά χαρακτιρίζεται για το σταθερό μικροκλίμα της κατα την διάρκεια όλου του χρόνου, όπου η θερμοκρασία φτάνει τους 8.8 °C και η υγρασία είναι πάνω απο 90%. Η περιοχή γύρω απο την σπηλιά είναι κατάλληλη για περπάτημα, καθώς και για πικ-νικ κοντά στην φυσική πηγή που τρέχει εκεί κοντά.Αυτο το σπήλαιο είναι υπο την προστασία του Ιδρύματος Προστασίας Πολιτισμικής, Ιστορικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας. Η σπηλιά Ορλόβατσα είναι η μόνη σπηλιά της Σερβικής Δημοκρατίας που είναι ανοιχτή προς τους τουρίστες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Orlovača cave στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα της Σαξονίας

Η Μαργαρίτα (γερμ. Margaretha von Sachsen, Herzogin zu Sachsen, 24 Μαΐου 1840 - 15 Σεπτεμβρίου 1858) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν Πριγκίπισσα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Η Μαργαρίτα Καρολίνα Φρειδερίκη Καικιλία Αυγούστα Αμαλία Ιωσηφίνα Ελισάβετ Μαρία Ιωάννα ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη της Σαξονίας και της Αμαλίας Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1856 τον Κάρολο Λουδοβίκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Δεν απέκτησαν τέκνα. Darryl Lundy (28 Jan 2009). "Margarete Karoline Prinzessin von Sachsen". ThePeerage.com. Retrieved 2009-05-26. Paul Theroff. "SAXONY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-05-26.
Ατλάντικο Νόρτε

Η Αυτόνομη περιοχή του Βορείου Ατλαντικού ή Ατλάντικο Νόρτε (ισπαν.: Región Autónoma del Atlántico Norte) είναι μία από τις δύο αυτόνομες περιοχές της Νικαράγουα (η άλλη είναι το Ατλάντικο Σουρ). Καλύπτει μια έκταση 32.159 χμ² και έχει πληθυσμό 249.700 άτομα (απογραφή 2005). Είναι η μεγαλύτερη από τις αυτόνομες περιοχές και τα διαμερίσματα της Νικαράγουα. Πρωτεύουσα είναι το Πουέρτο Καμπέσας.

 Το Ατλάντικο Νόρτε βρίσκεται βορειοανατολικά της χώρας και συνορεύει στα δυτικά με τη Χινοτέγα, στα νοτιοδυτικά με τη Ματαγάλπα, στα νότια με το Ατλάντικο Σουρ, στα βόρεια με την Ονδούρα και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ατλαντικό και συγκεκριμένα από την Καραϊβική Θάλασσα. Το Ατλάντικο Νόρτε διαιρείται σε 8 δήμους: Αλαμικάμπα Αγουαστάρα (Awastara) Γουασλάλα Γουασπάμ Ελ Εμπάλμε Κουανγουάλτα;; Κουικουίνα Λεδακούρα Μουλουκούλου Μπίλγουι (Bilwi) Μπισμούνα Μπονάνσα Ντάκουρα Πάαρα (Páhara) Πόσα Ασούλ Πουέρτο Καμπέσας Πρινσαπόλκα Ροσίτα Σάντα Μάρτα Σιούνα Τουάπι Κρουκίρα (Krukira) Καρατά Πάαρα (Páhara) Μπιμπισκίρα (Bibiskira) Σινκουκαλάγια Κιάρα (Kiara) Μπιουκίρα (Biuhkira) Λιγουαμπίλα (Liwabila) Μπισμούνα (μεγαλύτερη) Κάμπο Βιέχο Σουλάμα Τάλα Κοκέρτα (Kokerta) Ντάκουρα Διαμερίσματα της Νικαράγουα Οι αυτόνομες περιοχές της καραϊβικής ακτής της Νικαράγουας Αρχειοθετήθηκε 2011-04-25 στο Wayback Machine. From Conflict to Autonomy in Nicaragua: Lessons Learnt, έκθεση από το Minority Rights Group International, Απρίλιος 2007
Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ

Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (αγγλικά: National Security Council - NSC) των ΗΠΑ, ή και Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας Προέδρου των ΗΠΑ, είναι το ανώτατο διοικητικό συμβουλευτικό όργανο του εκάστοτε προέδρου των ΗΠΑ επί θεμάτων εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής. Συγκροτείται ως ιδιαίτερο γραφείο ειδικών συμβούλων και αποτελεί μέρος του εκτελεστικού γραφείου του Προέδρου των ΗΠΑ, στον Λευκό Οίκο, όπου και συνέρχεται σε ειδική επί τούτου «αίθουσα καταστάσεων», εξοπλισμένη με ανάλογα εποπτικά μέσα.

 Το ΕΣΑ/ΗΠΑ συγκροτήθηκε επί προεδρίας του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν, με ιδιαίτερο νόμο εθνικής ασφαλείας του 1947, (με τον ίδιο νόμο που θεσπίστηκε η ίδρυση της CIA, τότε ως CIG, και την κατάργηση του υφιστάμενου μέχρι τότε OSS), όπως αυτός διαμορφώθηκε το 1949 και συνεχίζει με κάποιες τροποποιήσεις να ισχύει σήμερα, με σκοπό την εξέταση των διαφόρων θεμάτων καθώς και τον συντονισμό των ενεργειών αρμοδίων φορέων επί των εκάστοτε αποφάσεων που λαμβάνει. Πρόκειται για αντίστοιχη υπηρεσία με τα Συμβούλια Στέμματος, ή Συμβούλια Εθνικής Ασφάλειας άλλων χωρών με τα οποία οι ομόλογοι αυτών φέρονται επίσημα τουλάχιστον να συνεργάζονται. Το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας των ΗΠΑ είναι τετραμελές και συγκροτείται από τους εκάστοτε Πρόεδρο των ΗΠΑ, που προεδρεύει αυτού, αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, υπουργό Εξωτερικών και τον υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ. Επικουρικά συμμετέχουν αυτού εκπρόσωπος και των τριών όπλων (επιτελείων), ο εκάστοτε διευθυντής της CIA και κάποια άλλα ακόμη διοικητικά πρόσωπα του Λευκού Οίκου. Υπό την εποπτεία του ΕΣΑ φέρονται επιμέρους επιτροπές ειδικότερων συμβούλων που απαρτίζουν τις λεγόμενες ομάδες επισκόπησης, ανάλογα του εκάστοτε προς εξέταση θέματος, είτε κατά γεωγραφικό χώρο, (π.χ. θεμάτων Ασίας, Αφρικής κλπ.), είτε κατ΄ αντικείμενο (π.χ. στρατηγικές μελέτες, τρομοκρατία, λαθρεμπόριο κ.λπ.). Στις Ομάδες Επισκόπησης συμμετέχουν σύμβουλοι ανώτατοι υπάλληλοι ως διευθυντές αυτών βοηθούμενοι με ανάλογο προσωπικό. Σημειώνεται ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας είναι συμβούλιο διάφορο από το Συμβούλιο Εσωτερικής Ασφάλειας, και το Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Πληροφοριών, που τυγχάνουν επίσης ιδιαίτερες υπηρεσίες του Λευκού Οίκου. Επίσημη ιστοσελίδα του NSC Έγγραφα του NSC στα εθνικά αρχεία Γραφείο Λευκού Οίκου, Εργασίες επιστημονικού προσωπικού του NSC, 1948–1961, Προεδρική Βιβλιοθήκη Dwight D. Eisenhower Αρχειοθετήθηκε 2012-09-29 στο Wayback Machine..
Νικουλίτζας Δελφινάς

Ο Nικουλίτζας Δελφινάς ήταν Βυζαντινός μεγιστάνας του 11ου αι. και τοπικός άρχοντας της Λάρισας στη Θεσσαλία. Έλαβε μέρος σε μια εξέγερση, που ξεκίνησαν οι Βλάχοι της Θεσσαλίας το 1066.

 Ήταν εγγονός του Νικουλίτσα, κυβερνήτη στα Σέρβια και άρχοντα των Βλάχων της Ελλάδος. Ο νεότερος Νικουλίτζας έφερε τον βαθμό του πρωτοσπαθάριου, αλλά δεν είναι γνωστό, ότι είχε κάποια επίσημη θέση. Ο Νικουλίτζας είχε δικό του φρούριο με φρουρά ανδρών και ήταν ένας από τους ισχυρότερους άρχοντες της Θεσσαλίας. Οι Βλάχοι και οι Σλάβοι της περιοχής άρχισαν να σχεδιάζουν μια εξέγερση το 1065, με αφορμή τις αυξήσεις της φορολογίας και τη διαφθορά στην ίδια περιοχή. Όταν ο Νικουλίτζας το άκουσε αυτό από τους κατασκόπους του , πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ειδοποιήσει τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ι΄ Δούκα, αλλά ο Αυτοκράτορας τον απέλυσε και δεν ελήφθησαν μέτρα. Επιστρέφοντας στη Λάρισα ο Νικουλίτζας είδε την αυξανόμενη κίνηση και προσπάθησε να αποτρέψει τους εξεγερμένους. Επέμεναν να γίνει αρχηγός τους ο Νικουλίτζας, καθώς είχε δικό του οχυρό και ιδιωτικό στρατό. Ο Νικουλίτζας αρνήθηκε, καθώς οι δύο γιοι του βρίσκοντο στην Κωνσταντινούπολη, φοβούμενος ότι θα του έβγαινε σε κακό. Οι επαναστάτες όμως ανάγκασαν τον Νικουλίτζα να πάρει ηγετική θέση και η εξέγερση άρχισε. Η εξέγερση έληξε με διαπραγματεύσεις, αλλά ο Αυτοκράτορας αιχμαλώτισε τον Νικουλίτζα και τον φυλάκισε στην Αμάσεια, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας της Μ. Ασίας. Γαμπρός του ήταν ο συγγραφέας Κεκαυμένος, του οποίου το Στρατηγικόν είναι η μόνη πηγή γι' αυτόν και την εξέγερση. Cheynet, Jean-Claude (1996), Pouvoir et contestations à Byzance (963–1210), Publications de la Sorbonne, ISBN 978-2-85944-168-5, https://books.google.com/books?id=vicqWvzRLkYC Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500–1250. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81539-0. Fine, John V. A. Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7.
Μωζέρ του Καπιτανάτου

Ο Μωζέρ (Mauger, ιταλ. Maugerio, λατ. Malgerius) ήταν κόμης του Καπιτανάτου, από τον Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν (μάλλον ο 2ος) υιός του Τανκρέδου από τη δεύτερη σύζυγό του Φρεσέντα.

 Οκτώ από τους 12 υιούς του Τανκρέδου έφυγαν από τη Νορμανδία για αναζήτηση τύχης στη Ν. Ιταλία. Ο Μωζέρ και ο Γουλιέλμος, μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό τους Γοδεφρείδο έφθασαν εκεί το 1053. Είχαν προηγηθεί οι Γουλιέλμος Α' και Ντρόγκο που είχαν αποβιώσει κληροδοτώντας στον Ονφρουά το δουκάτο της Απουλίας και Καλαβρίας. Επίσης ήταν εκεί και ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος. Και τα τέσσερα αδέλφια βοήθησαν τον Ονφρουά στη μάχη του Σιβιτάτε, όπου το 1053 νίκησαν τον πάπα. Ο Ονφρουά αντάμειψε το Γουλιέλμο με το πριγκιπάτο του Σαλέρνο και το Μωζέρ με την κομητεία του Καπιτανάτου (=Φότζιας), πρώην έδρα του Κατεπάνω Ιταλίας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γκοφρέντο Μαλατέρα, απεβίωσε το 1054 και η κομητεία του δόθηκε στο Γουλιέλμο, που την παρέδωσε στο Γοδεφρείδο. Το 1057 απεβίωσε και ο Ονφρουά· τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος γυϊσκάρδος. Άλλος χρονικογράφος αναφέρει πως ήρθε το 1056 στη Ν. Ιταλία και βοήθησε το δούκα Ροβέρτο γυϊσκάρδο σε μια εκστρατεία του εναντίον του νέου στρατού που έστειλε ο Κωνσταντίνος Ι΄ Δούκας Αυτοκράτορας των Ρωμαίων για την ανακατάληψη της Λογγοβαρδίας (Λομβαρδίας) και πως απεβίωσε ως το 1060. Chalandon, Ferdinand. Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile. Paris, 1907. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967.
Ιώτα Ηνιόχου

Ο ι (ιώτα) Ηνιόχου (Iota Aurigae, ι Aur) είναι ο τέταρτος φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του βόρειου αστερισμού Ηνιόχου. Φέρει και το ιδιαίτερο όνομα Al Kab, συντόμευση του Kabdhilinan, από την αραβική φράση الكعب ذي العنان al-kacb ðīl-cinān, που σημαίνει «ο ώμος του ηνιόχου». Με το όνομα Alkab, αυτός ο αστέρας συναντάται πάνω στον αστρολάβο που περιγράφει ο Τζόφρι Σώσερ στο έργο του Treatise on the Astrolabe το 1391. Επιπλέον, στον άτλαντα του Αντονίν Μπετσβάρ (Atlas Coeli Skalnate Pleso, Atlas borealis) φέρει το όνομα Hassaleh. Στην Κίνα ήταν γνωστός ως 五車一 («ο Πρώτος αστέρας των Πέντε Αρμάτων»)

 Μετρήσεις της παραλλάξεώς του δίνουν μία απόσταση από τη Γη περί τα 490 έτη φωτός. Σε αυτή την απόσταση η εξασθένηση του φωτός του από τη διαστρική σκόνη προκαλεί μείωση που αντιστοιχεί σε 0,6 μέγεθος. Η εξέταση του φάσματος ταξινομεί τον αστέρα στους πορτοκαλί λαμπρούς γίγαντες (τύπος K3 II).. Από το 1943 το φάσμα του ι Ηνιόχου χρησιμεύει ως ένα από τα σταθερά πρότυπα φάσματα με βάση τα οποία ταξινομούνται τα φάσματα των άλλων αστέρων. Η ενεργός θερμοκρασία του είναι 4.160 K, αρκετά χαμηλότερη από αυτή του Ήλιου.Η μάζα του γίγαντα αυτού είναι επταπλάσια της ηλιακής, ενώ η διάμετρός του είναι 127 φορές μεγαλύτερη της διαμέτρου του Ήλιου. Η ηλικία του ήδη εξελιγμένου αυτού αστέρα εκτιμάται σε μόλις 40 ± 5 εκατομμύρια έτη περίπου, δηλαδή μικρότερη από το 1/100 της ηλικίας του Ήλιου. Ο ι Ηνιόχου αποτελεί ασθενή πηγή ακτίνων Χ, με εκπεμπόμενη ισχύ ακτίνων Χ περίπου 1,8 × 1020 Watt. Η εκπομπή αυτή προέρχεται μάλλον από παροδικούς βρόχους πλάσματος στην εξωτερική ατμόσφαιρα (στέμμα) του αστέρα, οι οποίοι έχουν θερμοκρασία περί τα 3 εκατομμύρια K.Οι αστρονόμοι υποπτεύονται ότι ο ι Ηνιόχου είναι ελαφρώς μεταβλητός αστέρας, παρότι αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί. Στο συνέδριο «Ακραία Ηλιακά Συστήματα» που έλαβε χώρα στις 25–29 Ιουνίου 2007 στη Σαντορίνη, η Ζαμπίνε Ρέφερτ (S. Reffert) του Αστεροσκοπείου της Χαϊδελβέργης και οι συνεργάτες της ανεκοίνωσαν την ανίχνευση δύο υποαστρικών σωμάτων που περιφέρονται γύρω από τον ι Ηνιόχου με συντονισμό 2:1 (δηλαδή ο ένας περιφέρεται με διπλάσια περίοδο περιφοράς από τον άλλον). Θα πρέπει να είναι φαιοί νάνοι με περιόδους περιφοράς 4 και 2 γήινα έτη περίπου. Δεν δίνεται ελάχιστη μάζα τους, ενώ εκκρεμεί μία ανεξάρτητη επιβεβαίωση της ανιχνεύσεώς τους, αν και οι Hekker κ.ά. το 2008 ανέφεραν σημαντικές διακυμάνσεις της ακτινικής ταχύτητας του αστέρα με περιόδους 767 και 1586 ημέρες. Κατάλογος αστέρων του Ηνιόχου Φωτογραφία του ι Ηνιόχου στον Aladin previewer Περιλήψεις εργασιών του συνεδρίου «Ακραία Ηλιακά Συστήματα» (Σαντορίνη 2007)
Φραντσέσκο Μολινάρι

Ο Φραντσέσκο Μολινάρι (Francesco Molinari, 8 Νοεμβρίου 1982-) είναι Ιταλός επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Όπεν γκολφ για το 2018, στην πρώτη σημαντική νίκη για ιταλό γκολφέρ. Την ίδια χρονιά κέρδισε το πρωτάθλημα BMW PGA Championship (6η νίκη του στο European Tour, και το Quicken Loans National, την πρώτη του νίκη της σειράς PGA Tour. Στις 29 Νοεμβρίου 2009, μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, Εντοάρντο, οδήγησε την Ιταλία στην πρώτη της νίκη σε Παγκόσμιο Κύπελλο, κατακτώντας το Παγκόσμιο Κύπελλο Omega Mission Hills στην Κίνα. Το 2010 κέρδισε το πρωτάθλημα WGC-HSBC Champions και εκπροσώπησε την Ευρώπη δύο φορές ως μέλος της ομάδας της Γηραιάς Ηπείρου σε δύο Κύπελλα Ράιντερ, το 2010 και το 2012. Το 2006 κατέκτησε το Όπεν της Ιταλίας, που ήταν και ο πρώτος σημαντικός τίτλος στην καριέρα του. Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος Όπεν το 2018, όπου έπαιξε με τον Τάιγκερ Γουντς, ο Μολινάρι ανήλθε στην 6η θέση στην παγκόσμια κατάταξη του γκολφ, την υψηλότερη ως σήμερα στην καριέρα του.

 2002 Italian Amateur Stroke Play Championship, Italian Amateur Foursomes Championship (με τον Εντοάρντο Μολινάρι) 2004 Italian Amateur Stroke Play Championship, Italian Match Play Championship, Sherry Cup (ESP) 2009 Italian PGA Championship, Omega Mission Hills World Cup (with Edoardo Molinari) CUT = έχασε στο half-way cut "T" = ισοφάριση Περισσότερα συνεχή κοψίματα – 12 (2013 Όπεν – 2017 Μάστερς) Μεγαλύτερη διάρκεια top-10 – 1 (4 φορές, σήμερα) Results not in chronological order prior to 2015. QF, R16, R32, R64 = Round in which player lost in match play "T" = Tied *As of the 2016–17 season. ^ Molinari became member of the PGA Tour in 2015, so he is not included in the money list before that. Ερασιτεχνικό επίπεδο Eisenhower Trophy (representing Italy): 2002, 2004 Bonallack Trophy (representing Europe): 2004 Palmer Cup (representing Europe): 2004 (winners) St Andrews Trophy (representing the Continent of Europe): 2004Επαγγελματικό επίπεδο World Cup (representing Italy): 2006, 2007, 2008, 2009 (winners), 2011, 2013, 2016 Seve Trophy (representing Continental Europe): 2009, 2011, 2013 (winners) Ryder Cup (representing Europe): 2010 (winners), 2012 (winners) Royal Trophy (representing Europe): 2012Ryder Cup points record Επίσημος ιστότοπος
Επαρχίες της Νότιας Κορέας

Οι Επαρχίες είναι μια από τις διαιρέσεις πρώτου επιπέδου της Νότιας Κορέας. Υπάρχουν 9 επαρχίες στη Νότια Κορέα, οι οποίες είναι οι εξής: Βόρειο Τσούνγκτσονγκ, Νότιο Τσούνγκτσονγκ, Γκάνγουον, Γκιόνγκι, Βόρειο Γκιόνγκσανγκ, Νότιο Γκιόνγκσανγκ, Βόρεια Τζόλα, Νότια Τζόλα και Ειδική Αυτοδιοικούμενη Επαρχία Τζέτζου.

 Αν και οι λεπτομέρειες της τοπικής αυτοδιοίκησης έχουν αλλάξει δραματικά με την πάροδο του χρόνου, το βασικό περίγραμμα του τρέχοντος συστήματος τριών επιπέδων υλοποιήθηκε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Γκότζονγκ το 1895. Ένα παρόμοιο σύστημα παραμένει σε χρήση στη Βόρεια Κορέα. Οι επαρχίες (κορεατικά χάνγκουλ: 도, χάντσα: 道) είναι η υψηλότερη κατάταξη διοικητικών διαιρέσεων στη Νότια Κορέα. Μαζί με τις κοινές επαρχίες, υπάρχουν τέσσερις τύποι ειδικών διοικητικών διαιρέσεων με ισότιμο καθεστώς: ειδική αυτόνομη επαρχία, ειδική πόλη, μητροπολιτική πόλη, και ειδική αυτόνομη πόλη. Μια ειδική αυτόνομη επαρχία (κορεατικά: 특별자치도, χάντσα: 特別自治道) είναι μια επαρχία με μεγαλύτερη αυτονομία πάνω από την οικονομία και με περισσότερες εξουσίες για την επαρχιακή κυβέρνηση. Η επαρχία Τζέτζου είναι η μόνη ειδική αυτόνομη επαρχία, ενώ η Σεούλ είναι η μόνη ειδική πόλη και το Σέτζονγκ είναι η μόνη ειδική αυτόνομη πόλη. Οι κυβερνήτες των επαρχιών και των δημάρχων για τις ειδικές/μητροπολιτικές πόλεις εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Οι τρέχων κυβερνήτες και οι δήμαρχοι παρατίθονται στον Κατάλογο των κυβερνητών της Νότιας Κορέας. Η Νότια Κορέα διεκδικεί πέντε επαρχίες στο έδαφος που ελέγχεται από τη Βόρεια Κορέα. Οι διεκδικούμενες επαρχίες διοικούνται από την Επιτροπή για τις Πέντε Βόρειες Κορεατικές Επαρχίες (Χάνγκουλ: 이북5도위원회, Χάντσα: 以北五道委員會). Αυτές οι επαρχίες βασίζονται στις επαρχίες της Ιαπωνικής εποχής και διαφέρουν από τις επαρχίες της Βόρειας Κορέας.
Κρίστοφερ Μελόνι

Ο Κρίστοφερ Μελόνι (Christopher Meloni, 2 Απριλίου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός για τον ρόλο του ως ντετέκτιβ Έλιοτ Στέιμπλερ (Elliot Stabler), στη δραματική σειρά του NBC Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα (Law & Order: Special Victims Unit).

 Ο Μελόνι έχει Ιταλική καταγωγή από τη μεριά του πατέρα του, και Γαλλο-Καναδικές ρίζες από τη μεριά της μητέρας του. Μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, όπου και άρχισε να ασχολείται και με την υποκριτική. Μετά την αποφοίτησή του, πήγε στη Νέα Υόρκη όπου συνέχισε τις σπουδές του στο φημισμένο Neighborhood Playhouse. Ο Μελόνι και η σύζυγός του Meloni Sherman μοιράζουν το χρόνο τους σε Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες. Έχουν δύο παιδιά, την Sophia Eva Pietra, και τον Dante Amadeo. Πριν του δοθεί η ευκαιρία να δουλέψει σαν ηθοποιός, ο Μελόνι έκανε διάφορες άλλες δουλειές, όπως εργάτης σε οικοδομή, μπάρμαν και προσωπικός γυμναστής. Ξεκίνησε να παίζει σε τηλεοπτικές σειρές, που είχαν όμως μικρή διάρκεια και μικρούς ρόλους σε αρκετές ταινίες. Οι πρώτοι αξιοπρόσεκτοι ρόλοι του ήταν στις ταινίες Bound και Runaway Bride, με την Τζούλια Ρόμπερτς. Επίσης, έπαιξε τον αμφιλεγόμενο ρόλο του αμφιφυλόφιλου Chris Keller στο δραματική τηλεοπτική σερά του HBO Oz. Στην ταινία Wet Hot American Summer (2001), έδειξε τις κωμικές του ικανότητες. Το 2006, προτάθηκε για πρώτη φορά για βραβείο Emmy, στην κατηγορία του καλύτερου ηθοποιού σε δραματική σειρά, για τον ρόλο του Στέιμπλερ στην σειρά Law & Order: SVU. Άνθρωπος από Ατσάλι (2013) True Blood (2012) Harold & Kumar Go to White Castle (2004) Murder in Greenwich (2002) Scrubs (2002) That Brief Moment (2002) Wet Hot American Summer (2001) Law & Order: Special Victims Unit (1999) (τηλεοπτική σειρά) Runaway Bride (1999) Carlo's Wake (1999) Shift(1999) (TV) Oz (1997) (τηλεοπτική σειρά) (1998-2003) The Souler Opposite (1998) Fear and Loathing in Las Vegas (1998) Target Earth (1998) (TV) Brown's Requiem (1998) Every 9 Seconds (1997) (TV) The Last Don (1997) (μίνι σειρά) Leaving L.A. (1997) (τηλεοπτική σειρά) The Small Hours (1997) Bound (1996) Twelve Monkeys (1995) Misery Loves Company (1995) (τηλεοπτική σειρά) A Dangerous Affair (1995) (TV) Junior (1994) Βιογραφία του ηθοποιού στο NBC Ιστοσελίδα θαυμαστών Ο Κρίστοφερ Μελόνι στο Rotten Tomatoes Αρχειοθετήθηκε 2005-11-30 στο Wayback Machine. Συνέντευξη στο The Trades Συνέντευξη στο Ability Magazine
Antergos

Το Antergos (πρότερα γνωστό ως Cinnarch) είναι διανομή Linux με προέλευση από τη Γαλικία βασισμένη στο λειτουργικό σύστημα Arch Linux. Χρησιμοποιεί περιβάλλον GNOME 3 αλλά μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί το περιβάλλον εργασίας Cinnamon, Razor-qt και Xfce. Κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2012 ως Cinnarch και τον Μάιο του 2013 κατατάχθηκε ανάμεσα στις πρώτες 30 δημοφιλέστερες διανομές στο Distrowatch. Η Γαλικιανή λέξη Antergos (σημαίνει: πρόγονοι) επιλέχθηκε «για να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν».

 Αρχικά το εγχείρημα ξεκίνησε ως Cinnarch και το γραφικό περιβάλλον που χρησιμοποιήθηκε σε εκείνη τη διανομή ήταν το Cinnamon, διακλάδωση του GNOME Shell που αναπτύχθηκε από την ομάδα Linux Mint. Τον Απρίλιο του 2013 η ομάδα άλλαξε το προεπιλεγμένο περιβάλλον από Cinnamon σε GNOME έκδοση 3.6, δεδομένης της δυσκολίας να κρατηθεί το Cinnamon (το οποίο έπαψε να έχει ως προτεραιότητα τη συμβατότητά του με τις τελευταίες βιβλιοθήκες GTK) στα αποθετήρια μιας κυλιόμενης έκδοσης όπως το Arch Linux. Η διανομή μετονομάστηκε σε Antergos και εκδόθηκε με το τελευταίο της όνομα τον Μάιο του 2013.Άλλες αλλαγές στις προεπιλογές του συστήματος είναι: ο Nautilus που αντικαθιστά τον Nemo διαχειριστή αρχείων, το GDM που αντικαθιστά τον MDM (Mint Display Manager) ως διαχειριστής περιβάλλοντος εργασίας και το Empathy που αντικαθιστά το Pidgin ως διαχειριστής αλληλογραφίας. Το Antergos υποστηρίζει τον εγκαταστάτη με γραφικά Cnchi μαζί με εγκαταστάτη κειμένου. Ο εγκαταστάτης κάνει εκκίνηση σε περιβάλλον GNOME, αλλά κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης παρέχει την ευκαιρία επιλογής μεταξύ Gnome 3, Cinnamon, KDE, Xfce, Openbox και Razor-qt. Χρειάζεται κανείς σύνδεση στο διαδίκτυο, για να ξεκινήσει η εγκατάσταση.
2474 Ρούμπυ

Ο Ρούμπυ (Ruby) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1979 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας και του έδωσε το όνομα του σκύλου της.

 Η μέση διάμετρος του Ρούμπυ εκτιμάται σε 17,8 ± 3,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,106 ± 0,047. Ο Ρούμπυ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ώρες και 25 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα