IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγία Σωτήρα Κορινθίας

Η Αγία Σωτήρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πισίων της δημοτικής ενότητας Λουτρακίου-Περαχώρας του δήμου Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας.

 Η Αγία Σωτήρα είναι παράλιος οικισμός της ΒΑ. Κορινθίας, στο τμήμα του νομού στη Στερεά Ελλάδα. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες των Γερανείων στον μυχό του φερώνυμου όρμου του κόλπου Αλκυονίδων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 41 χλμ. περίπου ΒΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πισίων Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πισίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λουτρακίου-Αγίων Θεοδώρων (ο οποίος, το 2014, μετονομάστηκε σε δήμο Λουτρακίου-Περαχώρας-Αγίων Θεοδώρων)(Πηγές: ) Ο ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, σταυροειδής, δικιόνιος χωρίς νάρθηκα, διαστάσεων 6,18 Χ 6,25 μ., κτισμένος από πωρόλιθους κατά το ισοδομικό σύστημα. Ο τρούλος είναι οκταγωνικός, «αθηναϊκού» τύπου και οι τοιχογραφίες βυζαντινές και αποσπασματικές. Η παραλία του οικισμούΟ οικισμός, όπως και όλη η περιοχή νότια προς τα Γεράνεια, είχε μεγάλες ζημιές από τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2021. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «Ανάβαση» (Κιθαιρώνας-Πατέρας-Γεράνεια) eetaa.gr
Ναός Παναγίας της Χρυσοσπηλιώτισσας

Ο ναός της Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας είναι χριστιανικός ναός ο οποίος βρίσκεται στην οδό Αιόλου. Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε την περίοδο 1863-1892 στη θέση παλαιότερου ναού. Ο ναός σχεδιάστηκε από τον Δημήτριο Ζέζο, αλλά την κατασκευή επιτήρησαν ο Παναγής Κάλκος και έπειτα ο Ερνστ Τσίλερ.

 Ο πρώτος ναός στο χώρο κτίστηκε το 1705. Έλαβε την ονομασία Χρυσοσπηλιώτισσα καθώς στην κατασκευή συνέδραμε η Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Ο ναός από πλευράς αρχιτεκτονικής ήταν βασιλική μετρίων διαστάσεων με τους πλάγιους τοίχους να υποστηρίζονται από αντηρίδες. Ο ναός αυτός υπέστη καταστροφές κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ιδίως κατά την πολιορκία της Αθήνας το 1827. Ο ναός επισκευάστηκε πρόχειρα μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, και επαναδραστηριοποιήθηκε το 1835.Το 1846 ενορίτες του ναού, προεξάχοντος του Σπύρου Παυλίδη, αγόρασαν οικόπεδα γειτονικά στο ναό με στόχο τη κατασκευή ενός μεγαλύτερου ναού. Τα σχεδία του ναού εκπόνησε ο Δημήτριος Ζέζος, ο οποίος όμως απεβίωσε το 1857, ενώ ακόμη δεν είχε αρχίσει η κατασκευή του ναού λόγω του μεγάλου οικονομικού κόστους του έργου καθώς και άρνησης του Δήμου Αθηναίων να εκδόσει την άδεια κατασκευής. Ο ναός άρχισε να κατασκευάζεται το 1863, αρχικά υπό την επίβλεψη του Παναγή Κάλκο, και, μετά το θάνατό του το 1878, υπό την επίβλεψη του Ερνέστου Τσίλερ. Ο Παναγής Κάλκος προσέθεσε μερικά νεοκλασικά στοιχεία και μέχρι τον θάνατό του είχε ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο τμήμα του ναού. Ο Τσίλερ επανασχεδίασε τον τρούλο, αλλά μετά από αντιδράσεις που ζητούσαν να κατασκευαστεί ο αρχικός τρούλος, παραιτήθηκε. Τον τρούλο ολοκλήρωσε ο Δημήτριος Σούτσος. Τα καμπαναριά προστέθηκαν το 1888 το βόρειο και το 1892 το νότιο.Ο ναός χαρακτηρίστηκε μνημείο χρήζων ειδικής προστασίας με την ΥΑ 124786/1455/24-10-1955 - ΦΕΚ 239/Β/30-12-1955, το 1955. Ο ναός ανήκει αρχιτεκτονικά στον ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο. Τα δύο κωδωνοστάσιά του είναι οκτάγωνα και από μάρμαρο. Ο ναός ανήκει στον εκλεκτικισμό, συνδυάζοντας νεοκλασικά με νεοβυζαντινά στοιχεία, όπως ακροκέραμα και δίλοβα παράθυρα. Ο ιστότοπος του ναού
Λάμα

Το λάμα (Llama glama), προφέρεται στα ισπανικά: Γιάμα, στα ελληνικά προβατοκάμηλος, είναι θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια των Καμηλιδών, είναι δηλαδή συγγενές της καμήλας. Έχει ύψος 1,70 μ. περίπου και βάρος γύρω στα 100 κιλά. Το τρίχωμά του είναι μακρύ, με χρώμα καστανοκόκκινο, λευκό ή μαύρο, ανάλογα με το είδος. Το κεφάλι του λάμα είναι κοντό και στενό, με το στόμα να προεξέχει ελαφρά, για να μπορεί να βόσκει, μιας και είναι φυτοφάγο. Το θηλυκό κυοφορεί για 10 μήνες, και γεννάει ένα μόνο μικρό, το οποίο μέσα σε ενάμιση χρόνο έχει δημιουργήσει δική του οικογένεια. Ζει στα ψηλά οροπέδια του Περού και της Βολιβίας. Προτιμά γενικά τα ψυχρά κλίματα και δεν κατεβαίνει σε ηλιόλουστες και ζεστές πεδιάδες. Από τους ντόπιους χρησιμοποιούνται σαν μέσα μεταφοράς (τα αρσενικά), καθώς μπορούν να διανύσουν 30 χιλιόμετρα την ημέρα κουβαλώντας πάνω από 60 κιλά. Επίσης, είναι γενικά υπάκουα ζώα και έχουν καλή ισορροπία, μπορούν δηλαδή να σκαρφαλώσουν σε αρκετά δύσκολα μονοπάτια. Τα θηλυκά δεν χρησιμοποιούνται για την μεταφορά, αλλά για την παραγωγή μαλλιού. Εκτός από το κοινό είδος, το Llama glama, υπάρχουν και το Llama pacos, με την ονομασία αλπακά, και το Llama guanicoe, ο κοινός γουανάκος.

 Στην εποχή των Ίνκας τα λάμα προστατεύονταν με αυστηρά μέτρα. Ωστόσο σήμερα τα ζώα κινδυνεύουν με εξαφάνιση εξαιτίας της συνεχούς θήρευσης για το κρέας, το δέρμα και το μαλλί τους. Οι πρώτοι συγγραφείς συσχέτισαν τα λάμα με τα πρόβατα και συχνά υπέθεταν την ομοιότητα των ζώων με τις καμήλες. Έτσι, ο Κάρολος Λινναίος τα συμπεριέλαβε στο γένος Camelus στο έργο του Systema Naturae. Το 1800 το λάμα, το αλπακά και το γουανάκο μετακινήθηκαν από το Ζωρζ Κυβιέ στο γένος Lama και το βικούνια στο γένος Vicugna. Αργότερα, το αλπακά μετακινήθηκε στο γένος Vicugna. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά των λάμα είναι ο μακρύς λαιμός και τα όρθια και ευκίνητα αυτιά. Τα πόδια τους είναι μεγάλα σε μήκος και χωρίς τρίχωμα. Επίσης, τα μάτια των ζώων είναι μεγάλα και το τρίχωμά τους, που είναι μακρύ και πλούσιο, έχει συνήθως λευκό χρώμα. Φθάνουν σε ύψος ως 1 μ. Τα ζώα αυτά χρησιμοποιούνταν από πολύ παλιά για μεταφορές και άλλες εργασίες, καθώς είναι πολύ ανθεκτικά στο κρύο (τα αρσενικά). Απόλυτα συνδεδεμένη με τα λάμα ήταν η ζωή των ανθρώπων στις κορδιλιέρες των Άνδεων. Το μαλλί του λάμα είναι εξαιρετικής ποιότητας και το γάλα του είναι πόσιμο. Επίσης, το ζώο θηρεύεται για το κρέας του, το οποίο είναι εδώδιμο. Νέα Εγκυκλοπαιδεία. εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τ. 14, σελ. 73-74. Γερμανικός ιστότοπος για τα λάμα με πληροφορίες και πολλές φωτογραφίες
Γέφυρα του Νέρωνα

Η Γέφυρα του Νέρωνα ή των Θριάμβων ή του Βατικανού ή Σπασμένη, λατιν.: Pons Neronianus, ήταν μία αρχαία γέφυρα στη Ρώμη. που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Καλιγούλα ή του Νέρωνα , για να συνδέσει το δυτικό τμήμα του Πεδίου του Άρεως με το Πεδίο του Βατικανού (Ager Vaticanus), όπου η Αυτοκρατορική Οικογένεια κατείχε γη κατά μήκος της Βία Κορνέλια.

 Δεν υπάρχει καμία άμεση απόδειξη, ότι ο Νέρων κατασκεύασε τη γέφυρα, που πήρε το όνομά του. Μπορεί κάλλιστα να ονομάστηκε Γέφυρα του Νέρωνα, επειδή η περιοχή στη δεξιά όχθη του Τίβερη πέρα από την αρχή της γέφυρας ονομαζόταν ακόμη Πεδίο του Νέρωνα κατά τη μεσαιωνική περίοδο, έτσι ώστε οι κάτοικοι της Ρώμης εκείνη την εποχή, μη γνωρίζοντας την προέλευση της ερειπωμένης γέφυρας, την ονόμασαν από την περιοχή και όχι από τον ίδιο τον Νέρωνα. Όποια και αν ήταν η προέλευσή της, η γέφυρα έδωσε στον Νέρωνα ευκολότερη πρόσβαση στους παρόχθιους κήπους της μητέρας του Ι. Αγριππίνας της Νεότερης και στο περιστύλιο, που βρισκόταν στη δεξιά όχθη ακριβώς απέναντι από τη γέφυρα. Ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας έκτισε έναν Ιππόδρομο (Circus) στη δεξιά όχθη του Τίβερη. Ο ιστορικός Τάκιτος λέει, ότι σε αυτόν, που μετονομάστηκε σε Ιππόδρομο του Νέρωνα, ο Αυτοκράτορας Νέρων εκτέλεσε τους Χριστιανούς, που είχαν κατηγορηθεί ότι προκάλεσαν τη Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., προκειμένου να διασκεδάσει τους κατοίκους της Ρώμης μετά από εκείνη τη φωτιά. Πιστεύεται ότι ο Νέρων αντικατέστησε την ξύλινη γέφυρα της Θριαμβικής Οδού με τη λίθινη γέφυρα, που πήρε το όνομά του, Pons Neronianus ή Triumphalis, επειδή από αυτήν διερχόταν η Θριαμβευτική Οδός (Via Triumphalis). Οι κάτοικοι της Ρώμης πιθανότατα θα διέσχιζαν τη Γέφυρα του Νέρωνα, για να φτάσουν στον Ιππόδρομο του Νέρωνα. Ξεκινώντας με τον Τίτο, οι νικητές Αυτοκράτορες που εόρταζαν τους θριάμβους τους, έμπαιναν στη Ρώμη διαβαίνοντας τη Γέφυρα του Νέρωνα κατά μήκος της Θριαμβικής Οδού. Είναι πιθανό, ότι το πλάτος της Γέφυρας του Νέρωνα δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την καθημερινή κίνηση στη Ρώμη, επειδή μέσα σε έναν αιώνα από την ολοκλήρωσή της ο Αυτοκράτορας Αιλιανός Αδριανός έκτισε την Γέφυρα του Αιλιανού σε λιγότερο από 200 μ. πιο πέρα. Η γέφυρα του Νέρωνα ονομαζόταν επίσης Γέφυρα του Βατικανού (Pons Vaticanus), επειδή συνέδεε το Πεδίο του Βατικανού με την αριστερή όχθη. Η γέφυρα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ερειπωμένη τον 4ο αι. Σίγουρα, από τον Μεσαίωνα η γέφυρα ονομαζόταν Σπασμένη Γέφυρα (Pons Ruptus), επειδή ένα τμήμα της είχε καταρρεύσει. Τον 15ο αι. ο πάπας πάπας Ιούλιος Β΄ σχεδίαζε να το αποκαταστήσει. Η Γέφυρα του Νέρωνα δεν αναφέρεται στις κλασικές λογοτεχνικές πηγές ή στους καταλόγους περιφερειών. Αναφέρεται μόνο στα μεσαιωνικά Αξιοθέατα της Πόλης της Ρώμης (Mirabilia Urbis Romae) και Χρυσή Γραφή της Πόλης της Ρώμης (Graphia Aureae Urbis Romae) ως ένα από τα ερείπια της Ρώμης, που μπορούσε να δει κάποιος εκείνη την εποχή. Ούτε αναφέρεται στην αφήγηση του Προκοπίου για την πολιορκία της Ρώμης από τους Γότθους το 537. Η απόδειξη ότι η Γέφυρα του Νέρωνα ήταν εκτός χρήσης ως τον 4ο αι., αναφέρθηκε για πρώτη φορά από τον Χένρυ Γιόρνταν, που βασίστηκε σε ένα σύντομο απόσπασμα του Προυδέντιου:
NGC 448

Ο NGC 448 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απεχει περίπου 68 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 2 Σεπτεμβρίου 1886.

 Δεδομένα για το NGC 448 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 448 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 448 στο Wikimedia Commons
Οίκος των Σφόρτσα

Η οικογένεια Σφόρτσα ήταν μια από τις επιφανείς οικογένειες της Ιταλίας, η οποία επηρέασε τις ευρωπαϊκές υποθέσεις κατά τον 15ο και 16ο αιώνα. Υπήρξαν για περίπου έναν αιώνα Δούκες του Μιλάνου. Η δε πολιτική τους έναντι της Γαλλίας και της Βενετίας προκάλεσαν τους λεγόμενους Ιταλικούς πολέμους, που συντάραξαν την Ευρώπη κατά τα τέλη του 15ου και το α΄ μισό του 16ου αιώνα. Η τύχη των εδαφών τους, όταν εκδιώχθηκαν από το Μιλάνο, στάθηκε η αιτία της ανάπτυξης στην Ευρώπη της έννοιας της ισορροπίας δυνάμεων. Πρώτος από την οικογένεια αναφέρεται στην ιστορία και ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Μούτσιο Αττεντόλο Σφόρτσα, ικανότατος στρατιωτικός αρχηγός σε πολέμους κατά της οικογένειας Βισκόντι, που κυβερνούσε το Μιλάνο πριν από τους Σφόρτσα. Η οικογένεια διαιρέθηκε σε δύο κλάδους.

 Ο πρώτος κλάδος ανήλθε στην ηγεσία του Μιλάνου (1450) με τον 50χρονο Φραγκίσκο Σφόρτσα, μεγαλύτερο γιο του Μούτσιο Σφόρτσα, πρώτο μέλος της δυναστείας που διοίκησε το Μιλάνο για μισό αιώνα μέχρι την κατάληψή του από τους Γάλλους (1500), την αιχμαλωσία του τελευταίου μεγάλου δούκα Λουδοβίκου και την αντικατάσταση του από τον ανήλικο γιο του Μαξιμιλιανό σαν υποτελή ηγεμόνα. Ο κλάδος αυτός της οικογένειας είχε στενές σχέσεις με τον παγκόσμιας φήμης καλλιτέχνη Λεονάρντο ντα Βίντσι που πέρασε το σημαντικότερο μέρος της καλλιτεχνικής του καριέρας στην αυλή του Λουδοβίκου. Κατά σειρά τα μέλη της οικογένειας των Σφόρτσα που κυβέρνησαν το Μιλάνο ήταν: Φραγκίσκος Α΄ (1450 - 1466) Γκαλεάτσο-Μαρία (1466 - 1476), γιος του Φραντσέσκο Α΄ Τζαν-Γκαλεάτσο (1476 - 1494), γιος του προηγουμένου Λουδοβίκος (1494 - 1500), γιος του Φραντσέσκο Α΄ Μαξιμιλιανός (1500 - 1515), γιος του προηγουμένου Φραγκίσκος Β΄ (1521-1535), αδελφός του προηγουμένου Ο δεύτερος κλάδος της οικογένειας υπό τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα, μικρότερο αδελφό του Φραγκίσκου Α΄, διοίκησε την Ιταλική πόλη του Πέζαρο (1445 - 1512) την ίδια περίπου χρονική περίοδο. Κατά σειρά τα μέλη της οικογένειας των Σφόρτσα, που κυβέρνησαν το Πέζαρο, ήταν: Αλεσσάντρο (1445 - 1473). Κοστάντσο Α΄ (1473 - 1483), γιος του προηγουμένου. Τζοβάννι (1483 - 1510), γιος του προηγουμένου. Κοστάντσο Β΄ (1510 - 1515), γιος του προηγουμένου.
Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης

Η Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης είναι μουσείο τέχνης που βρίσκεται στο κτίριο Κάζα Μπιάνκα, στη συμβολή των οδών Βασιλίσσης Όλγας 180 και Θεμιστοκλή Σοφούλη στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1966 και διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις βασισμένες στις μόνιμες συλλογές της αλλά και σε εκθέματα που αποτελούν αποτέλεσμα της συνεργασίας με άλλους φορείς, μουσεία κλπ.

 Ιδρύθηκε το 1966 ως τμήμα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης και αρχικά στεγάστηκε σε δύο αίθουσες που της παραχωρήθηκαν εντός του μεγάρου της ΧΑΝΘ. Το 1974 αποσπάστηκε από τη δικαιοδοσία της Βιβλιοθήκης ως μέλος της κοινής διεύθυνσης Βιβλιοθήκης – Πινακοθήκης – Φιλαρμονικής του Δήμου Θεσσαλονίκης. Εξαιτίας του μεγάλου σεισμού που έπληξε το 1978 την πόλη, η πινακοθήκη σταμάτησε τη λειτουργία της μέχρι το 1982 ενώ τον Δεκέμβριο του 1986 μεταφέρθηκε στη Βίλλα Μορντώχ. Κατά το 2013, η πινακοθήκη μεταστεγάστηκε στο παλιό αρχοντικό Κάζα Μπιάνκα. Η πρώτη της συλλογή της πινακοθήκης συγκροτήθηκε από έργα που βρίσκονταν στην κατοχή του δήμου Θεσσαλονίκης μέσω δωρεών και αγορών των προηγούμενων ετών. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 πραγματοποιήθηκε η συγκρότηση της συλλογής έργων χαρακτικής, τα οποία εκτέθηκαν στους χώρους της πινακοθήκης αλλά και σε άλλα κτίρια της πόλης. Το 1985 η συλλογή της πινακοθήκης εμπλουτίστηκε σημαντικά μέσω της μαζικής απόκτησης έργων Θεσσαλονικιών καλλιτεχνών. Η πινακοθήκη διαθέτει μεταξύ άλλων, έργα του Νικόλαου Γύζη, του Γιώργου Παραλή, του Πολύκλειτου Ρέγκου, του Ν.Γ. Πεντζίκη, της Βάσως Κατράκη, του Σπύρου Βασιλείου, της Όπυς Ζούνη, του Αλέκου Φασιανού, του Παναγιώτη Τέτση, του Σπύρου Παπαλουκά, του Μιχαήλ Τόμπρου, του Κενάν Μεσαρέ, του Σωτήρη Χρηστίδη, του Αγήνορα Αστεριάδη κλπ. Επίσης διαθέτει και σημαντική συλλογή εικόνων που χρονολογούνται από τον 14ο μέχρι και τον 19ο αιώνα. Εκτός από το κεντρικό κτίριο της Κάζα Μπιάνκα, περιοδικές εκθέσεις και εκδηλώσεις της Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης πραγματοποιούνται κατά καιρούς και στους χώρους του Αλατζά Ιμαρέτ και του Γενί Τζαμιού ( παλιότερα στέγαζε το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης).
Μανασσής Ιωαννίνων

Ο Μανασσής είναι ορεινός οικισμός του νομού Ιωαννίνων του δήμου Κεντρικού Ζαγορίου. σε υψόμετρο 900μ. Βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Μιτσικελίου ανάμεσα στα χωριά Καλουτά και Δίκορφο. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 26 κάτοικοι, ενώ ήταν 37 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Το χωριό είναι ανακηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός καθώς διατηρεί στοιχεία Ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής.

 Χρονολογείται από τον 15ο αιώνα. Δεν είναι γνωστό από πού έχει ονομαστεί το χωριό ούτε από ποιους και πότε κτίστηκε. Το τοπωνύμιο πρέπει να θεωρείται κυριώνυμο από το επώνυμο Μανασσής, άποψη που με αμφιβολία διατυπώνει και ο Λαμπρίδης, ο οποίος αναρωτιέται αν υπάρχει σχέση μεταξύ των οικογενειών Μανασσή, που άκμασαν στα Γιάννενα κατά το έτος 1540, με το χωριό Μανασσή. Ωστόσο, ήδη από το 1431 η Μανασσή αναφέρεται ανάμεσα στα 14 χωριά που είχαν συνθηκολογήσει με τους Τούρκους. Η ακμή του χωριού συμπίπτει με τα χρόνια της εξουσίας του Αλή Πασά. Οι Μανασσιώτες ταξίδευαν στη Ρουμανία και ο πλούτος έμπαινε στο χωριό άφθονος. Ήταν χωριό φημισμένο για τα αρχοντόσπιτά του, για το ωραίο του κρασί αλλά κυρίως για τους γλεντζέδες κατοίκους του. Για τον πλούτο του αυτό χτυπήθηκε πολύ από τους ληστές. Στα μέσα του περασμένου αιώνα είχε 400 κατοίκους και 2 σχολεία. Κάηκε στις 23 Οκτώβρη 1943 από τους Γερμανούς. Μόνο ένα σπίτι σώθηκε και η Εκκλησία, ενώ υπήρξε και ένα θύμα. Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου μερικές οικογένειες έφυγαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Με προεδρικό διάταγμα του 2005 αναγνωρίστηκε επίσημα ως μαρτυρικό χωριό. Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου, ο Μανασσής
Αλέσταινα Αχαΐας

Η Αλέσταινα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπική Κοινότητας, της Δημοτικής ενότητας Αροανίας του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Είναι σήμερα ένα χωριό με λίγους μόνιμους κατοίκους που το καλοκαίρι πολλαπλασιάζονται. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 13 μόνιμους κατοίκους. Οι ελάχιστοι κάτοικοι του ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία. Η τοπική κοινότητα Αλεσταίνης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 7,768 χμ² (2011).

 Η Αλέσταινα βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών μέχρι την Επανάσταση του 1821, εκτός από την περίοδο 1687-1715, οπότε ήταν υπό την κυριαρχία των Ενετών. Μετά τον Β' Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο Πόλεμο ανοικοδομήθηκε αλλά μεγάλο ρεύμα του πληθυσμού εγκατέλειψε το χωριό. Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ο πληθυσμός του κατά τη θερινή περίοδο. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Δήμος Αροανίας - Αλέσταινα, aroania.gr. 08/09/2010. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 25/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αλέσταινας Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αλεσταίνης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 25/03/2016.
Ιωάννα των Ιβρέα-Βουργουνδίας

Να μη συγχέεται με την Ιωάννα των Καπετιδών-Βουργουνδίας (απεβ. 1349). Η Ιωάννα της Βουργουνδίας (απεβ. 1349) από τον Οίκο της Ιβρέας έγινε με τους γάμους της πρώτα κόμισσα του Πφιρτ, μετά μαργραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν και έπειτα κόμισσα του Κατζενελνμπόγκεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ρέγκιναλντ και της Γκυγιεμέτ του Νεσατέλ, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Νεσατέλ. Όταν απεβίωσε ο αδελφός της Οτενίν κόμης του Μονμπελιάρ, η Ιωάννα με τον 2ο σύζυγό της Ροδόλφο-Χέσσο κληρονόμησε τις κυριότητες του Μπελφόρ και του Ερικούρ. Ύστερα από το τέλος του 3ου της συζύγου, διαίρεσε τις κτήσεις της μεταξύ των τεσσάρων κορών της: η Μαργαρίτα έλαβε το Ερικούρ, ενώ η Ούρσουλα και η Αδελαΐδα μοιράστηκαν το Μπελφόρ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ούλριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ (απεβ. 1324) και είχε τέκνα: Ιωάννα π.1300-1351, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ των Αψβούργων δούκα της Έσω & Πέραν Αυστρίας. Τέκνα: Αλβέρτος Γ΄ της Κάτω Αυστρίας, Λεοπόλδος Γ΄ της Έσω & Πέραν Αυστρίας. Ούρσουλα, παντρεύτηκε τον Ούγο του Χόενμπεργκ.Μετά η Ιωάννα έκανε 2ο γάμο με τον Ροδόλφο-Χέσσο μάργραβο του Μπάντεν-Μπάντεν και είχε τέκνα: Μαργαρίτα απεβ. 1367, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Φρειδερίκο Γ΄ (απεβ. 1353). Αδελαΐδα απεβ. μετά το 1399, παντρεύτηκε πρώτα τον 2ο εξάδελφό της Ροδόλφο Ε΄ μαργράβο του Μπάντεν-Πφόρτσχαϊμ και μετά τον Βάλραμ Δ΄ κόμη του Τήρσταϊν (απεβ. 1386).Έπειτα έκανε 3ο γάμο με τον Γουλιέλμο του Κατζενελνμπόγκεν· δεν απέκτησε απογόνους από αυτόν τον γάμο. Le Roman d'une Principauté, D. Seigneur. - Éditions : Cêtre (Besançon).
Τατιάνα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας

Η Τατιάνα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας (Княгиня Татьяна Константиновна Романова/Knyaginya Tatyana Konstantinovna Romanova, 23 Ιανουαρίου 1890 - 28 Αυγούστου 1979) ήταν κόρη του Μέγα Δούκα Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1890 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1911 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Κωνσταντίνο Μπαγκρατιόν-Μουκράνι της Γεωργίας στο Παβλόβσκ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Πρίγκιπα Τιεμουράζ (1912-1992), παντρεύτηκε (1) την Αικατερίνη Ράτσιτς. Δεν απέκτησαν παιδιά και (2) την Ειρήνη Τσερνίσεβ-Μπεσομπράσοφ. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Πριγκίπισσα Ναταλία (1914-1984), παντρεύτηκε τον Κάρολο Χέπμπορν Τζόνστον. Δεν απέκτησαν παιδιά.Τον Νοέμβριο του 1921, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Βασίλιεβιτς Κοροτσένζοφ στη Γενεύη. Τρεις μήνες αργότερα, η Τατιάνα έγινε χήρα για δεύτερη φορά όταν ο Αλέξανδρος πέθανε στη Λωζάνη.Πέθανε στις 28 Αυγούστου 1979 στη Μονή του Όρος των Ελαιών σε ηλικία 89 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή του Όρος των Ελαιών.
392

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 392 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 392 (CCCXCII) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Ρουφίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1145 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 392 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Στιλίχων, Ρωμαίος στρατηγός (στρατιωτικός μάγιστρος), νικά τους Βησιγότθους και τους Ούννους στη Θράκη. Ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ επιτρέπει στον Αλάριχο να κινείται ελεύθερα υπό την προϋπόθεση ότι θα υπηρετεί ως φοιδεράτος, στρατιωτικές υπηρεσίες στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. 15 Μαΐου - Δολοφονείται ο αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Β', ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η εκστρατεία του στη Γαλατία κατά του Φράγκου σφετεριστή Αρβογάστη. Βρίσκεται απαγχονισμένος στην κατοικία του στη Βιέννη. 22 Αυγούστου - Ο Αρβογάστης ορίζει τον Ευγένιο, Ρωμαίο δάσκαλο ρητορικής, ως τον επόμενο αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στέλνει πρεσβευτές στην αυλή του Θεοδόσιου ζητώντας την αναγνώρισή του. Ο Θεοδόσιος Α΄ γίνεται ο τελευταίος αυτοκράτορας που κυβερνά ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εκδίδει ένα έδικτο αυξάνοντας την απαγόρευση των προσευχών και των θυσιών στους μη Χριστιανικούς ναούς. Απαγορεύει επίσης αντικείμενα πνευματικής σημασίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο σπίτι, όπως θυμίαμα ή πνευματικές φιγούρες. 8 Νοεμβρίου - Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α΄ θέτει εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες. Ασία Ο Εϊσίν γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Μπεκτζέ. Φλάβιος Μαρκιανός, Βυζαντινός αυτοκράτορας (πεθαίνει το 457) Γάλλα Πλακιδία, Ρωμαία αυτοκράτειρα και κόρη του Θεοδοσίου Α΄ (πεθαίνει το 450) Μινγκ Γιουάν Ντι, αυτοκράτορας του Ξιανμπεϊκού κράτους Βορείου Ουέι (πεθαίνει το 423) 15 Μαΐου - Ουαλεντινιανός Β΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 371) Γρηγόριος Βαιτικός, επίσκοπος Ελβίρας (Ισπανία) (γεννιέται τον 4ο αιώνα)
Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ

Η Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ (αγγλικά: English Football League, EFL) αναφέρεται και ως Sky Bet EFL για εμπορικούς λόγους, είναι μία ένωση η οποία αφορά επαγγελματικά ποδοσφαιρικά σωματεία από την Αγγλία και την Ουαλία. Ιδρύθηκε το 1888 ως Η Φούτμπολ Λιγκ (The Football League) και διοργάνωνε το παλαιότερο πρωτάθλημα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, τη Φούτμπολ Λιγκ Φερστ Ντιβίζιον (Football League First Division). Ήταν το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Αγγλία από την ίδρυσή της, τον 19ο αιώνα, μέχρι το 1992, όταν 22 κορυφαίοι σύλλογοι αποχώρισαν για να σχηματίσουν την Πρέμιερ Λιγκ (Premier League) (μειώθηκαν σε 20 ομάδες το 1995).

 Από το 1995, η ένωση περιλαμβάνει 72 αθλητικούς συλλόγους, οι οποίοι διαιρούνται σε τρεις κατηγορίες που βρίσκονται κάτω από την ανώτατη κατηγορία του Αγγλικού ποδοσφαίρου, την Πρέμιερ Λιγκ. Οι κατηγορίες που περιλαμβάνει είναι η Τσάμπιονσιπ (Championship) η Λιγκ Ουάν (League One) και η Λιγκ Του (League Two). Διεξάγονται σύμφωνα με τους κανονισμούς δύο αγώνες με κάθε ζευγάρι ομάδων, εντός και εκτός έδρας, και υπάρχει βαθμολογία σύμφωνα με την οποία η νίκη δίνει τρεις βαθμούς στη νικήτρια, η ισοπαλία έναν βαθμό σε αμφότερες τις ομάδες και η ήττα κανέναν βαθμό στην ηττημένη ομάδα. Στο τέλος της σεζόν γύρω στα μέσα του Μαΐου, απονέμεται ο τίτλος της πρωταθλήτριας στην πρώτη ομάδα στη βαθμολογία. Επίσης τρεις ομάδες της Τσάμπιονσιπ προάγονται στην Πρέμιερ Λιγκ, οι δύο πρώτες αυτόματα και η τρίτη έπειτα από μίνι πρωτάθλημα (Championship Playoffs) ανάμεσα στις ομάδες που τερμάτισαν στις 3η, 4η, 5η κι 6η θέσεις. Η 6η αντιμετωπίζει την 3η και η 5η την 4η εντός κι εκτός έδρας, οι δε νικήτριες παἰζουν μεταξύ τους στον τελικό. Κατ' αντιστοιχία οι τρεις τελευταίες ομάδες από την Πρέμιερ Λιγκ υποβιβάζονται στην Τσάμπιονσιπ. Όμοια γίνονται υποβιβασμοί και προαγωγές από τη Λιγκ Ουάν και τη Λιγκ Του προς τις ανώτερες και κατώτερες κατηγορίες. Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Αγγλίας Επίσημη ιστοσελίδα
Τουλάγκα Μανουέλα

Ο Σερ Τουλάγκα Μανουέλα (Sir Tulaga Manuella, 26 Αυγούστου 1936 - ...) είναι πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε 5ος Γενικός Κυβερνήτης της χώρας του, από το 1994 ως το 1998. Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη (από τις 15 Φεβρουαρίου του 1996) από τη Βασίλισσα της Αγγλίας.

 Υπηρέτησε ως δημόσιος υπάλληλος στη χώρα του και ως γραμματέας της Εκκλησίας του Τουβαλού. Ως το 2000 ήταν πρύτανης (chancellor) του Πανεπιστημίου του Νοτίου Ειρηνικού, στο Νιούε. Εκτός από τον τίτλο του "Σερ", τιμήθηκε και με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου. Διορίστηκε γενικός κυβερνήτης τον Ιούνιο του 1994 από τον πρωθυπουργό Καμούτα Λατάζι και αντικατέστησε στο αξίωμα τον Τούμου Σιόνε, ο οποίος είχε υπηρετήσει μόνο για 7 μήνες ως Γενικός Διοικητής. Η θητεία του ξεκίνησε επίσημα στις 21 Ιουνίου του 1994. Ο Λαατάσι αναίρεσε το διορισμό του Σιόνε, με το αιτιολογικό ότι είχε γίνει από την πρώην κυβέρνηση του Μπικενιμπέου Παενίου. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1996 απέλυσε τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Ανάμεσα στα άλλα ως Κυβερνήτης υπέγραψε και την αλλαγή της σημαίας της χώρας του, με βάση την Πράξη του 1997.. Η θητεία του ως Γενικού Κυβερνήτη τερματίστηκε στις 26 Ιουνίου του 1998. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Τομάζι Πουαπούα.
Σουρού-Μιγκάν Απιτί

Ο Σουρού Μιγκάν-Απιτί (Sourou Migan Apithy, 1913- 1989) ήταν πολιτικός από το Μπενίν, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της χώρας την περίοδο 1964-1965, όταν η χώρα λεγόταν Δαχομέη. Πολλές φορές αναφερόταν ως μέρος του 'τρικέφαλου τέρατος' του Μπενίν της δεκαετίας του 1960.

 Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1913 και έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι. Έπειτα ακολούθησε εμπορικές σπουδές και εργάστηκε σε γαλλικών συμφερόντων εταιρεία στη Δυτική Αφρική, ως ειδικός λογιστικός υπεύθυνος. Δεν επέστρεψε στη Δαχομέη πριν το 1945. Προτού η χώρα του γίνει ανεξάρτητη, το 1945, έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Δαχομέης και το 1947 εξελέγη στο Γενικό Συμβούλιο. Επανεξελέγη για αρκετές θητείες. Από τις 26 Ιουλίου του 1958 υπήρξε πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου ως τις 4 Δεκεμβρίου του 1958, στη συνέχεια αρχηγός της προσωρινής κυβέρνησης και πρωθυπουργός της Δαχομέης ως τις 22 Μαΐου του 1959 . Ως το 1960 είχε αναλάβει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του κράτους. Αρχικά ανήκε στο Κόμμα Δημοκρατικής Ανανέωσης (PRD), το οποίο συγχωνεύτηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα ή PD. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Μπενίν από τις 25 Ιανουαρίου του 1964 ως τις 27 Νοεμβρίου του 1965, οπότε και ανατράπηκε από το στρατιωτικό Κριστόφ Σογκλό στον απόηχο της εσωτερικής σύγκρουσης μεταξύ των μελών της κυβέρνησης. Εν συνεχεία, έφυγε για το Παρίσι για πρώτη φορά, όμως επανήλθε στο Κοτονού μετά το πραξικόπημα του 1970. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έγινε μέλος της Τριανδρίας που κυβερνούσε τη χώρα. Μετά το πραξικόπημα του 1972 τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό, μαζί με τους άλλους δύο που συναποτελούσαν την Τριανδρία (τους Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν και Ιμπέρ Μαγκά. Δεν απελευθερώθηκε παρά μόνο το 1981. Πέθανε στην οικία του στο Παρίσι, όπου ζούσε εξόριστος, στις 3 Δεκεμβρίου του 1989, λίγο πριν γίνει η μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία.
Δημοψήφισμα στη Γρενάδα (2018)

Ένα δημοψήφισμα για σύνταγμα πραγματοποιήθηκε στη Γρενάδα στις 6 Νοεμβρίου 2018.Η προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση, η οποία τελικά απέτυχε να περάσει, θα καθιστούσε το Δικαστήριο της Καραϊβικής το τελικό εφετείο , αντικαθιστώντας την Δικαστική Επιτροπή του Ανακτοβουλίου που εδρεύει στο Λονδίνο. Μια ελαφρώς διαφορετική πρόταση τέθηκε σε προηγούμενο δημοψήφισμα το 2016 και απορρίφθηκε ξανά από τους ψηφοφόρους.Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα διεξήγαγε επίσης δημοψήφισμα για την ένταξη στο Δικαστήριο της Καραϊβικής την ίδια ημέρα. αυτή η ψηφοφορία απέτυχε επίσης να περάσει.

 Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν με ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ακόλουθη ερώτηση: Συμφωνείτε με το Σύνταγμα της Γρενάδας (τροποποιητικό νομοσχέδιο 2018) το οποίο αποτελεί νομοσχέδιο για μια πράξη που τροποποιεί το Σύνταγμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα για να τερματίσει το Συμβούλιο της Αυτής Μεγαλειότητας (επίσης γνωστό ως Ανακτοβούλιο) ως το τελευταίο Εφετείο για τη Γρενάδα και να το αντικαταστήσει με το Δικαστήριο της Καραϊβικής (επίσης γνωστό ως CCJ); ' Το τελικό αποτέλεσμα ήταν 12.133 άτομα καταψήφισαν την τροπολογία ενώ 9.846 ψήφισαν υπέρ Η συμμετοχή ήταν 28%. Ο πρωθυπουργός Κιθ Μίτσελ, η κυβέρνηση του οποίου προκήρυξε το δημοψήφισμα, δήλωσε "απογοητευμένη" όμως "αποδέχτηκε πλήρως τα αποτελέσματα".
Βασιανός

Ο Βασιανός, λατιν.: Vassianus (απεβ. 316 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, τον οποίο ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ κανόνισε να νυμφευτεί την ετεροθαλή αδελφή του, Αναστασία. Το 314 ο Κωνσταντίνος Α΄ ήλπιζε να ανυψώσει τον Βασιανό στον αυτοκρατορικό βαθμό του Καίσαρα, αλλά ο συναύγουστος τού Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή Λικίνιος αντιτάχθηκε επιτυχώς στην κίνηση. Σύμφωνα με το Anonymus Valesianus, ένα λατινικό χρονικό που συντάχθηκε κατά την ύστερη αρχαιότητα, αργότερα ο Βασιανός κατηγορήθηκε για συνωμοσία κατά τού θρόνου και εκτελέστηκε από τον Κωνσταντίνο Α΄.

 Η επιλογή του Βασιανού πιθανότατα πρέπει να γίνει κατανοητή υπό το φως τού γεγονότος, ότι ο αδελφός του Βασιανού, Σενέσιο, ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος στην υπηρεσία του Λικινίου, συναδέλφου του Κωνσταντίνου Α΄ στην Ανατολή, και έτσι αυτός ο γάμος ενίσχυσε τον δεσμό μεταξύ των δύο Αυγούστων. Τον επόμενο χρόνο, το 316, ο Κωνσταντίνος Α΄ έστειλε τον ετεροθαλή αδελφό του Ιούλιο Κωνστάντιο στον Λικίνιο στο Σίρμιον, με την πρόταση να αναβιβάσει τον Βασιανό στον βαθμό του Καίσαρα και με εξουσία στην Ιταλία. Ο Λικίνιος αρνήθηκε να αναγνωρίσει το διορισμό. Επιπλέον, είπε στον Σενέσιο να επικοινωνήσει με τον αδελφό του και να τον βάλει να σκοτώσει τον Κωνσταντίνο Α΄, να πάρει τα όπλα και να κατακτήσει την Ιταλία για τον Λικίνιο. Η συνωμοσία ανακαλύφθηκε και ο Βασιανός συνελήφθη και θανατώθηκε. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ζήτησε από τον Λικίνιο να τού παραδώσει τον Σενέσιο, αλλά ο Λικίνιος αρνήθηκε και ανέτρεψε τα αγάλματα του συναδέλφου του στην Ήμονα, στα σύνορα μεταξύ των δύο σφαιρών επιρροής. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στο ξέσπασμα των εχθροπραξιών μεταξύ τού Κωνσταντίνου Α΄ και τού Λικινίου, ένα επεισόδιο εμφυλίου πολέμου γνωστό ως bellum Cibalense. Πρόσφατες προσωπογραφικές μελέτες υποδηλώνουν, ότι ο Bασιανός και ο Σενέσιο ήταν μέλη των οικογενειών των Aνικίων και των Nummii Albini Seneciones . Origo Constantini, 5,14–15. Ευσέβιος Καισαρείας, Vita Constantini, 1.47.1 Zosimus, Historia nea, II.18–20. Charles Matson Odahl (2004). Constantine and the Christian Empire Routledge, σελ. 144.(ISBN 0-415-17485-6)ISBN 0-415-17485-6 0-521-07233-6
Άντερς Σάντε Έρστεντ

Ο Άντερς Σάντε Έρστεντ (Anders Sandøe Ørsted, 21 Δεκεμβρίου 1778 – 1 Μαΐου 1860) ήταν Δανός νομικός, πολιτικός και συγγραφέας, που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Δανίας το 1853-1854, ο τρίτος κατά σειρά συνταγματικός πρωθυπουργός της χώρας.

 Γεννήθηκε στο Ρούδκεεπενγκ, στο νότιο νησί Λάνγκελαιν της Δανίας, και ήταν μικρότερος αδελφός του γνωστού φυσικού Χανς Κρίστιαν Έρστεντ, αλλά και θείος του συνονόματου βοτανολόγου Άντερς Σάντε Έρστεντ. Ο Άντερς σπούδασε φιλοσοφία και νομική στην Κοπεγχάγη, γενόμενος δεκτός στον δικηγορικό σύλλογο το 1799. Κατόπιν έγινε ένας διακεκριμένος δικαστικός. Μία από τις πρώτες του δίκες ήταν εκείνη του Χανς Γιόναταν, ενός σκλάβου που απέδρασε. Ο Άντερς διέταξε να επιστραφεί στις Δυτικές Ινδίες, όπου είχε αγορασθεί (Hof-og Stadsret: Generalmajorinde Henriette de Schimmelmann contra mulatten Hans Jonathan 1802). Σχετικώς νωρίς ο Έρστεντ συνδέθηκε με τη διοίκηση, και από το 1825 μέχρι το 1848 διετέλεσε generalprokurør (νομικός σύμβουλος του κράτους). Συνέταξε το σύνταγμα του 1831 και στη συνέχεια έγινε υπουργός (1842-1848), και από τον Οκτώβριο του 1853 μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου 1854 ήταν πρωθυπουργός της Δανίας. Υποχρεώθηκε όμως να παραιτηθεί εξαιτίας του αντιδημοφιλούς συντηρητισμού του, που αποτελούσε σαφώς απομάκρυνση από τις αρχικές πολιτικές θέσεις του. Το 1855 κατηγορήθηκε και δικάσθηκε για παραβίαση του συντάγματος, αλλά αθωώθηκε και επέστρεψε στην ιδιωτική ζωή του. Εκτός από πολιτικός, ο Έρστεντ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους δικαστικούς στη νομική ιστορία της Δανίας του 19ου αιώνα. Υπήρξε πρωτοπόρος στη σύνδεση της θεωρητικής νομικής με την πρακτική εφαρμογή της και τόσο ως δικαστής, όσο και ως συγγραφέας ενέργησε με επιτυχία προς την κατεύθυνση τού να καταστεί η πρακτική το θεμέλιο της νομοθεσίας. Η πολιτική του σταδιοδρομία χαρακτηρίσθηκε από μία σειρά παραδόξων. Κατά την περίοδο που ήταν βασιλικός σύμβουλος της απόλυτης μοναρχίας, θεωρήθηκε μάλλον φιλελεύθερος και ανεκτικός για τη θέση αυτή, και επομένως συχνά δυσάρεστος για τα πιο συντηρητικά στοιχεία. Καθώς όμως η αντίθεση στο καθεστώς ενισχυόταν, έγινε συντηρητικότερος και ως πρωθυπουργός θεωρήθηκε «αντιδραστικός». Η προσπάθειά του να θεσμοθετήσει ένα πολύ συντηρητικό σύνταγμα οδήγησε στη συνεννόηση μεταξύ του βασιλιά και των φιλελεύθερων, που τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί. Σε όλη τη σταδιοδρομία του ο Έρστεντ υπήρξε οτρηρός συγγραφέας. Μεταξύ άλλων θεμάτων, έγραψε για την καντιανή και την εγελιανή φιλοσοφία, για το δίκαιο της Δανίας και της Νορβηγίας, για τη σκανδιναβική πολιτική (1857), ενώ άφησε και μία αυτοβιογραφία (1856). Υπήρξε επίσης συντάκτης αρκετών περιοδικών, με πλέον αξιοσημείωτα τα νομικά Juridisk Arkiv (1804-1812), Nyt Juridisk Arkiv (1812-1830) και Juridisk Tidsskrift (1820-1840), όπως και της επίσημης κυβερνητικής περιοδικής εκδόσεως Collegial-Tidende (την περίοδο 1815-1834 με τον Πέτερ Γιόχαν Μόνραντ και μόνος του από το 1834 ως το 1848). Dansk Biografisk Leksikon, τόμος 16 (1984) Svend Thorsen: De danske ministerier, τόμ. 1, Κοπεγχάγη 1967
Τζακ Μπράμπαμ

Ο Τζακ Μπράμπαμ (Τζον Άρθουρ Μπράμπαμ) (Χάρστβιλ Νέας Νότιας Ουαλίας 2 Απριλίου 1926 - Γκολντ Κοστ Κουίνσλαντ 19 Μαΐου 2014) ήταν Αυστραλός παλαίμαχος οδηγός αγώνων και ιδιοκτήτης της ομώνυμης ομάδας.

 Ο Μπράμπαμ γεννήθηκε στο Χάρστβιλ της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία το οποίο την εποχή εκείνη ήταν μια μικρή κωμόπολη λίγο έξω απ' το Σίδνεϊ. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μηχανικός κι αργότερα έγινε οδηγός αγώνων, αν και σε ηλικία 12 ετών οδηγούσε το αυτοκίνητο της οικογένειάς του και τα φορτηγά της Εταιρείας στην οποία εργαζόταν ο πατέρας του. Μόλις έγινε 15 ετών παράτησε το σχολείο για να εργαστεί και συνδύαζε την εργασία σ' ένα τοπικό γκαράζ με βραδινά μαθήματα πάνω στον Τομέα των Μηχανών. Από 13 μέχρι 15 ετών φοίτησε σε ένα Τεχνικό Κολέγιο όπου διδάχθηκε επεξεργασία μετάλλων, ξυλουργική και τεχνικό σχέδιο. Στις 19 Μαΐου 1944, ο Μπράμπαμ κλήθηκε για στρατολόγηση απ' τη Βασιλική Αεροπορική Δύναμη της Αυστραλίας. Αν και είχε τη δυνατότητα να γίνει πιλότος, υπήρχε ήδη πλεόνασμα ασκούμενου προσωπικού κι έτσι η Δύναμη αξιοποίησε τις μηχανολογικές του ικανότητες τοποθετώντας τον στη θέση του Ιπτάμενου Μηχανικού, όπου υπήρχε μια κενή θέση εξ' αιτίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο οποίος ακόμα δεν είχε τελειώσει. Το 1955 ο Μπράμπαμ ξεκίνησε ν' αγωνίζεται στη Φόρμουλα 1 ως οδηγός αγώνων. Έλαβε συνολικά μέρος σε 128 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε τα 126. Το πρώτο ήταν το Βρετανικό Γκραν Πρι του 1955 και το τελευταίο το Μεξικανικό Γκραν Πρι του 1970. Οι ομάδες για λογαριασμό των οποίων έτρεξε ήταν οι Cooper, Rob Walker Racing Team και η ομώνυμη δικιά του ομάδα. Κατέκτησε 3 φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών(1959, 1960 και 1966), πέτυχε 14 νίκες, ανέβηκε 31 φορές στο Βάθρο των Νικητών, εκκίνησε 13 φορές απ' την Pole Position, σκόραρε συνολικά 261 βαθμούς και σημείωσε 12 ταχύτερους γύρους. Την πρώτη νίκη του την πέτυχε στο Μονεγασκικό Γκραν Πρι του 1959 και την τελευταία στο Νοτιαοφρικανικό Γκραν Πρι του 1970. Ο Μπράμπαμ ήταν ο μοναδικός απ' όλους όσους πέρασαν μέχρι σήμερα απ' τη Φόρμουλα 1 ο οποίος κατέκτησε τον Παγκόσμιο Τίτλο του οδηγώντας μονοθέσιο δικής του ομάδας. Το 1962 ο Μπράμπαμ αποφάσισε και ίδρυσε τη δική του ομάδα, στην οποία έδωσε το όνομά του, κι άρχισε να τρέχει μ' αυτήν. Επειδή η έδρα της ομάδας ήταν στο Μίλτον Κέινς, έτρεχε με Βρετανική αγωνιστική άδεια κι όχι με Αυστραλέζικη. Μετείχε στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 μέχρι και το 1992 κι έπειτα αποσύρθηκε οριστικά λόγω χρεωκοπίας. Ο Μπράμπαμ είχε παντρευτεί δύο φορές. Με την πρώτη σύζυγό του, Μπέτυ, απέκτησε τρεις γιους. Τους Τζεφ, Γκάρι και Ντέιβιντ. Και οι τρεις ασχολήθηκαν με τα μηχανοκίνητα σπορ, ενώ ο Ντέιβιντ πέρασε για ένα διάστημα από τη Φόρμουλα 1, χωρίς όμως να σημειώσει κάποιο αξιόλογο αποτέλεσμα όπως ο πατέρας του. Το 1994 ο Μπράμπαμ χώρισε απ' την πρώτη σύζυγό του μετά από 43 ολόκληρα χρόνια γάμου και, το επόμενο έτος (1995), παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, τη Μάργκαρετ. Εγκαταστάθηκαν στο Γκολντ Κοστ του Κουίνσλαντ, ενώ δεν απέκτησαν παιδιά. Με τα μηχανοκίνητα σπορ ασχολείται και ο ένας απ' τους εγγονούς του Μπράμπαμ, ο Μάθιου, ο οποίος είναι γιος του Τζεφ. Ο Μπράμπαμ έφυγε από τη ζωή στις 19 Μαΐου 2014 σε ηλικία 88 ετών στο σπίτι του στο Γκολντ Κοστ.
Νέβις

Το νησί Νέβις (αγγλικά: Nevis, προφορά Νίβις) είναι ημιαυτόνομο έδαφος του νησιωτικού κράτους Άγιος Χριστόφορος και Νέβις. Αριθμεί 12.106 κατοίκους, με βάση στοιχεία του 2006. Οι κάτοικοι είναι αφρικανικής καταγωγής. Στις 10 Αυγούστου 1998 το ημιαυτόνομο νησί ψήφισε σε δημοψήφισμα υπέρ της ανεξαρτησίας του, με 61,7%. Ωστόσο, το εν λόγω δημοψήφισμα απέτυχε λόγω της μη συμπλήρωσης του απαραίτητου 66,7% για την έγκριση. Αναπληρώτρια γενική κυβερνήτρια είναι η Μάρτζορι Λ. Μέιναρντ Μόρτον, από την 1 Σεπτεμβρίου 2017. Πρωθυπουργός στο νησί είναι από τις 19 Δεκεμβρίου 2017 ο Μαρκ Μπράντλεϊ.

 Στο Νέβις εκλογές για τη Νησιωτική Συνέλευση (Nevis Island Assembly) διεξήχθησαν το 1983, 1988, 1992, 1997, 2001, 2006, 2011, 2013, 2017 και 2022. Επίσης, διεξήχθησαν δύο δημοψηφίσματα: το 1977 και το 1998. Οι πιο πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της Νησιωτικής Συνέλευσης διεξήχθησαν στις 12 Δεκεμβρίου 2022. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Κίνημα Σκεπτόμενων Πολιτών (CCM), με επικεφαλής τον Μαρκ Μπράντλεϊ, το οποίο κέρδισε τις 3 από τις συνολικά 5 έδρες. Το αντιπολιτευόμενο Κόμμα Ανασυγκρότησης του Νέβις (NRP) έλαβε 2 έδρες. Εκλογές για τη Νησιωτική Συνέλευση διενεργήθηκαν στο Νέβις στις 11 Ιουλίου 2011. Νικητής με 3 έδρες αναδείχθηκε το Κόμμα Μεταρρύθμισης του Νέβις με πρωθυπουργό τον Τζόζεφ Πάρι. Το αντιπολιτευόμενο Κίνημα Σκεπτόμενων Πολιτών (CCM) κέρδισε 2 έδρες. Στις εκλογές του Νέβις στις 22 Ιανουαρίου 2013 το Κίνημα Σκεπτόμενων Πολιτών (CCM), με επικεφαλής τον Βανς Έιμορι κέρδισε 3 έδρες και το Κόμμα Ανασυγκρότησης του Νέβις κέρδισε 2 έδρες. Στις εκλογές που έγιναν στις 18 Δεκεμβρίου 2017 το Κίνημα Σκεπτόμενων Πολιτών (CCM), με επικεφαλής τον Μαρκ Μπράντλεϊ κέρδισε 4 από τις συνολικά 5 έδρες. Στο Νέβις διεξήχθη ένα δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στις 18 Αυγούστου 1977. Οργανώθηκε από το Κόμμα Μεταρρύθμισης του Νέβις και επεδίωξε να χωριστεί το νησί Νέβις από το Σεντ Κιτς πριν από την ανεξαρτησία και να παραμείνει εντός της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως ξεχωριστή αποικία του Στέμματος, παρόμοια με την Ανγκουίλα, που είχε αποχωριστεί από τον Άγιο Χριστόφορο-Νέβις-Ανγκουίλα το 1967. Το 99,66% ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας, αλλά το δημοψήφισμα δεν αναγνωρίστηκε από την εθνική κυβέρνηση. Διεξήχθη δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στο Νέβις στις 10 Αυγούστου 1998. Αν και εγκρίθηκε από το 62% των ψηφοφόρων, η πλειοψηφία των δύο τρίτων ήταν απαραίτητη για την επιτυχία του δημοψηφίσματος. Αν είχε περάσει, το Νέβις θα είχε αποσπαστεί από την Ομοσπονδία του Αγίου Χριστόφορου και Νεβις. Φορολογικός παράδεισος Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nevis στο Wikimedia Commons
Αγία Βαρβάρα Ημαθίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Βεροίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στον νομός Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Δημιουργήθηκε απο Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας (Βόρεια Θράκη) και παλαιότερα, έως το 1953, το χωριό ονομαζόταν Βαρβάρες. Στο χωριό γεννήθηκε η μοναχή Γερόντισσα Μαγδαληνή Χαλβατζή (1925-2014) που διακόνησε στην Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης Ημαθίας και στην Ιερά Μονή Παναγίας Μακρυράχης Πιερίας.

 Η Αγία Βαρβάρα είναι χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή πολύ κοντά στο φράγμα του Αλιάκμονα και στον αυτοκινητόδρομο Ε90, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει περίπου 6 χλμ. ΝΑ. της Βέροιας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,167 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 ως Βαρβάρες και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1946 εντάχθηκε στον νομό Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 142Α - 29/05/1952 συστάθηκε η κοινότητα με την απόσπαση του οικισμού Βαρβάρες από το δήμο Βεροίας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας. Ο ναός του Αγίου Τρύφωνα, προστάτης του χωριού Το φράγμα του Αλιάκμονα, στη ΝΑ έξοδο του χωριού Το Κουρμπάνι στην γιορτή του Αγίου Τρύφωνα με προσφορά φαγητού και παραδοσιακούς χορούς. Το χωριό παράγει τσίπουρο από καζάνια που, παλαιότερα, ήσαν πάνω από 40, ενώ σήμερα απέμειναν λιγότερα από 10 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.inveria.gr/2014/02/i-ag-varvara-verias-timise-ton-ag-trifona.html
PCI

Το υλικό δίαυλου ηλεκτρονικού υπολογιστή τύπου PCI Standard ή απλά PCI (αγγλ. Peripheral Component Interconnect) παρουσιάστηκε το 1993 από την κατασκευαστική εταιρεία Intel για τον εξοπλισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χρησίμευε για την ένωση πρόσθετων καρτών μονάδων με την μητρική πλακέτα του υπολογιστή. Αυτές οι κάρτες θα μπορούν να έχουν οποιαδήποτε από τις ακόλουθες μορφές: Ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα που εγκαταστάθηκε επάνω στη μητρική κάρτα. Μια κάρτα επέκτασης που αρμόζει σε μια υποδοχή αυλάκι.Ο δίαυλος PCI είναι είναι βασικό τμήμα του εξοπλισμού των σύγχρονων υπολογιστών PC. Είναι ο αντικαταστάτης των παλαιότερων διαύλων τύπου ISA και VESA Local Bus. Τον PCI ακολούθησε ο νεότερος δίαυλος PCI Express.

 Οι μελέτες υλοποίησης του PCI άρχισαν γύρω στα 1990 στα Intel Architecture Labs της εταιρείας Intel. Η προδιαγραφή PCI 1.0 που εκδόθηκε στις 22 Ιουνίου του 1992 διευθέτησε κυρίως τα απαραίτητα τμήματα και μόνο. Η προδιαγραφή PCI 2.0 που ακολούθησε στις 30 Απριλίου του 1993 καθιέρωσε τα πρότυπα για την πρίζα της κάρτας και την υποδοχή αυλάκι της μητρικής πλακέτας. Η προδιαγραφή PCI 2,1 δημοσιεύτηκε την 1 Ιουνίου του 1995. Ο δίαυλος PCI τέθηκε αμέσως σε χρήση σε κεντρικούς υπολογιστές, και αντικαθιστώντας τους παλαιότερους διαύλους MCA (αγγλ. Micro Channel Architecture) και EISA (αγγλ. Extended Industry Standard Architecture). Ο δίαυλος VLB (αγγλ. VESA Local Bus) παρέμεινε σε λειτουργία στους προσωπικούς υπολογιστές μέχρι το τέλος του 1994, επειδή ήταν υψηλότερης ταχύτητας από τον PCI. Αποσύρθηκε όμως σταδιακά και μέχρι το 1996 είχε σχεδόν εκλείψει, αφού οι κατασκευαστές είχαν υιοθετήσει τον PCI ακόμη και για υπολογιστές με επεξεργαστή τύπου 486. PCI και EISA συνέχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα μέχρι τα μέσα του 2000. Η κατασκευαστική εταιρεία Apple Computer (ή κοινώς Apple) υιοθέτησε τον δίαυλο PCI για τους επαγγελματικούς υπολογιστές Power Macintosh αντικαθιστώντας τον NuBus στα μέσα του 1995 καθώς και στο Performa αντικαθιστώντας τον PDS (αγγλ. Processor Direct Slot) στα μέσα του 1996. Οι πιο πρόσφατες αναθεωρήσεις του PCI πρόσθεσαν επιπλέον χαρακτηριστικά γνωρίσματα και βελτίωσε την απόδοση, συμπεριλαμβανομένου του συμβατικού τύπου ταχύτητας 66 MHz και τάσης 3.3 V καθώς και τύπου PCI-X ταχύτητας 133 MHz. Κάρτες 32-bit, 33MHz (προδιαγραφή Rev. 2.0) 64-bit, 33MHz (προδιαγραφή Rev. 2.0) 32-bit, 66MHz (3.3V αποκλειστικά, προδιαγραφή Rev. 2.1) 64-bit, 66MHz (3.3V αποκλειστικά, προδιαγραφή Rev. 2.1) Υποδοχές μητρικής πλακέτας 32-bit, 5V (κυρίως για μητρικές πλακέτες επιτραπέζιων προσωπικών υπολογιστών) 32-bit, 3.3V (σπανίζει) 64-bit, 5V (σπανίζει, κυρίως σε παλαιότερους υπολογιστές) 64-bit, 3.3V (πολύ συχνό, πριν από την εμφάνιση του PCI-X) Πως δουλεύει το PCI (Αγγλικά) http://www.pcisig.com/home Αρχειοθετήθηκε 2006-04-26 στο Wayback Machine. http://pciids.sourceforge.net PCI IDs. βοηθητικά προγράμματα για το PCI και το PCI32 (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2007-10-07 στο Wayback Machine. PCI bus pin-out and signals
Κόρι Μπρόκεν

Η Κόρι Μπρόκεν (Cornelia Maria "Corry" 'Brokken, 3 Δεκεμβρίου 1932 – 31 Μαΐου 2016) ήταν Ολλανδή τραγουδίστρια. Το 1957, ήταν η πρώτη νικήτρια της Ολλανδίας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, που ήταν μία νίκη-σταθμός σε μια μακρά καριέρα ως τραγουδίστρια και διασκεδάστρια της δεκαετίας του 1950 και του 1960, κατά την οποία σημείωσε πολλές επιτυχίες με τα τραγούδια της και απέκτησε τη δική της τηλεοπτική εκπομπή. Η καριέρα της ολοκληρώθηκε το 1976, για να σπουδάσει νομικά και έγινε δικηγόρος και στη συνέχεια δικαστής. Έγραψε την αυτοβιογραφία της και κατά τη δεκαετία του 1990 επέστρεψε ως δημόσιο πρόσωπο, γράφοντας μια εβδομαδιαία στήλη σε περιοδικό και ηχογραφώντας και ερμηνεύοντας ξανά τραγούδια.

 Η Μπρόκεν ήταν η πρώτη Ολλανδή νικήτρια στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, κερδίζοντας τον διαγωνισμό του 1957 με το τραγούδι "Net als toen" ("Όπως παλιά"), μια σύνθεση του Γκους Γιάνσεν (Guus Jansen) σε στίχους του Ουίλι βαν Χέμερτ (Willy van Hemert). Συμμετείχε στο διαγωνισμό του 1956 (τραγουδώντας όγδοη μεταξύ των δεκατεσσάρων συμμετοχών) το τραγούδι "Voorgoed voorbij" ("Για το καλό"), σε μουσική και στίχους του Γέλε ντε Βρις (Jelle de Vries) και του 1958 (όπου ισοβάθμησε στην τελευταία θέση) να τραγουδά το "Heel de wereld" ("Όλος Ο Κόσμος"), σε στίχους και μουσική του Μπένι Φρέντεν (Vreden). Ο Τζον Κένεντι o'Κόνορ στο βιβλίο του Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision - Η Επίσημη Ιστορία, σημειώνει ότι η Κόρι είναι η μόνη τραγουδίστρια που έχει ολοκλήρωσε τόσο στην 1η όσο και στην τελευταία θέση στο διαγωνισμό.Υπήρξε μία από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες των δεκαετιών του 1950 και του 1960, που ερμήνευσε στο Sleeswijk Revue και παράλληλα στο καμπαρέ Snip el Snap και σημειώνοντας επιτυχίες, μερικές από τα οποία έχουν μεταφραστεί ως τραγούδια από τον Σαρλ Αζναβούρ. Το 1973, ωστόσο, ενώ διάβαζε ένα βιβλίο, που έγραφε για το Ρωμαϊκό δίκαιο, άρχισε να ενδιαφέρεται για το επάγγελμα του δικηγόρου.Το 1976 ήταν παρουσιάστρια του διαγωνισμού, και το 1997 ανακοίνωσε τα αποτελέσματα της ολλανδικής ψηφοφορίας για τον ετήσιο διαγωνισμό. Ως εκείνη τη στιγμή η καριέρα της ως τραγουδίστρια είχε ολοκληρωθεί (από το το 1976, οπότε άρχισε να σπουδάζει νομικά). Αρχικά έγινε δικηγόρος και στη συνέχεια δικαστής στο Ντεν Μπος. Τη δεκαετία του 1990 επέστρεψε στη σόου μπίζνες τραγουδώντας και ηχογραφώντας ένα άλμπουμ, ενώ έγραφε επίσης μια στήλη για το γυναικείο περιοδικό Margriet. Πέθανε σε ηλικία 83 ετών στις 30 Μαΐου του 2016. Τραγούδια"Voorgoed voorbij" (1956) "Net als toen" (1957) "Τακούνι de wereld" (1958)ΤαινίεςJenny (1958) Redt een είδος (1959) Uit met Maurice Dean (1968) Κατάλογος παρουσιαστών της Eurovision