IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιχάλης Γιωργάλλας

Ο Μιχάλης Γιωργάλλας (Μαραθόβουνος Αμμοχώστου, 20 Μαρτίου 1968) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός, χημικός μηχανικός και υπουργος Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με την Αλληλεγγύη.

 Ο Μιχάλης Γιωργάλλας γεννήθηκε στον Μαραθόβουνο στις 20 Μαρτίου 1968. Αποφοίτησε από το Λανίτειο Λύκειο Λεμεσού. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στους λοκατζήδες στην 31η Μοίρα Καταδρομών.Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε χημική μηχανική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη χημική μηχανική στο ίδιο πανεπιστήμιο. Ειδικεύτηκε στα Συστήματα Διεθνών Προτύπων ISO και στην Πράσινη Ενέργεια από το ελληνικό Center for Renewable Energy Sources. Υπήρξε διαπιστευμένος ΕΞΥΠΠ Health and Safety στο Υπουργείο Εργασίας. Εργάστηκε σε συμβουλευτικές και διευθυντικές θέσεις σε εταιρείες και οργανισμούς στην Ελλάδα και την Κύπρο. Παράλληλα με τις σπουδές του φοίτησε στο «Εργαστήρι Δημοσιογραφίας Θεσσαλονίκης» και συνεργάστηκε με ΜΜΕ στην Κύπρο και την Ελλάδα. Υπήρξε δραστήριο ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα. Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Αντρέα Παλαιομυλίτου και έχει 1 υιό τον Άγγελο Γιωργάλλα. Ο Μιχάλης Γιωργάλλας διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου την περίοδο 2012-2017 και Βουλευτής Αμμοχώστου την περίοδο 2016-2021. Διετέλεσε γραμματέας επικοινωνίας και ΜΜΕ του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ) την περίοδο 2006-2010. Την περίοδο 2010-2015 ήταν εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, ενώ την περίοδο 2013-2016 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ. Το 2016 το ΕΥΡΩΚΟ συνενώθηκε με την Αλληλεγγύη. Από τότε ο Μιχάλης Γιωργάλλας είναι μέλος της εκτελεστικής γραμματείας της Αλληλεγγύης.Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με την Αλληλεγγύη για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Ως βουλευτής, ήταν εκπρόσωπος της Αλληλεγγύης στη Βουλή, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση και τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής. Επιπλέον, ήταν αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.Από την 1η Μαρτίου 2023 συμμετάσχει στην κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του Υπουργού Άμυνας. «ΓΙΩΡΓΑΛΛΑΣ Μιχάλης». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 27 Απριλίου 2021. «ΓΙΩΡΓΑΛΛΑΣ Μιχάλης». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Τόμας Γουόλς

Ο Τόμας Γουόλς (γεννήθηκε 1 Μαρτίου 1992) είναι Νεοζηλανδός αθλητής του στίβου, που ειδικεύεται στο αγώνισμα της σφαιροβολίας. Είναι ο κάτοχος του ρεκόρ Νέας Ζηλανδίας με επίδοση 22,90 μέτρα, που έριξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019.

 Δεν είχε κατακτήσει κάποιο διεθνές μετάλλιο σε κατηγορία νέων και εφήβων. Το πρώτο του μετάλλιο κατακτήθηκε σε μεγάλη κατηγορία, ένα χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες.Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, κατέκτησε την 4η θέση, κάνοντας όμως με 21.58 μέτρα ρεκόρ Ωκεανίας, και φυσικά Νέας Ζηλανδίας.Στην Ολυμπιακή χρονιά, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016 στο Πόρτλαντ με επίδοση 21.78 μέτρα. Στον μεγαλύτερο αγώνα του 2016, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο πίσω από τους Αμερικανούς, με επίδοση 21.36 μέτρων. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε την πρωτιά και το χρυσό μετάλλιο, με επίδοση πάνω από τα 22 μέτρα στον τελικό, έχοντας κάνει 22.14 μέτρα (φετινή καλύτερη επίδοση) στον προκριματικό γύρο.Δύο χρόνια μετά από την επιτυχία στο Πόρτλαντ, ο Γουόλς υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, με βολή στα 22.31 μέτρα, που ήταν ρεκόρ πρωταθλήματος. Στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018 στη Χρυσή Ακτή, κέρδισε μεν τον αγώνα με βολή στα 21.41 μέτρα, έκανε όμως και μια βολή στα 22.45 μέτρα, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ αγώνων για παραπάνω από 80 εκατοστά. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 ο Γουόλς, μπορεί να έκανε επίδοση που να συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες όλων των εποχών στο αγώνισμα (22.90 μ), αλλά ήταν μόλις τρίτος. Σε αυτόν τον αγώνα οι τρεις πρώτοι είχαν διαφορά μόλις ενός εκατοστού. ΑνοιχτόςΣφαιροβολία – 22.90 μ (2019) Ρεκόρ Κοινοπολιτείας ΡΗ ΕΡ Δισκοβολία – 53.58 μ (2014)ΚλειστόςΣφαιροβολία – 22.31 μ (2018) ΡΗ ΕΡ Ο Τόμας Γουόλς στην World Athletics
Δήμος Ευρυμενών Ιωαννίνων

Ο Δήμος Ευρυμενών υπήρξε στο παρελθόν δήμος του νομού Ιωαννίνων. Καταλάμβανε έκταση 73.958 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 1.525 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν η Κληματιά.

 Ο δήμος συγκροτήθηκε το 1996, όταν οι κοινότητες Δελβινακοπούλου, Κληματιάς, Κοκκινοχώματος, Λευκοθέας, Παλιουρής, Σουλοπούλου και οι οικισμοί Σουλοπούλου Χρηστοβασίλη και Σπηλαίου συννενώθηκαν προαιρετικά. Στη συνέχεια το 1999 κατά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας προστέθηκαν στο δήμο και οι μέχρι τότε κοινότητες Βασιλοπούλου και Ραΐκου και ο οικισμός Καστρίου. Το 2011 εντάχθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης στο Δήμο Ζίτσας. Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Κληματιάς -- η Κληματιά Δ.δ. Βασιλοπούλου το Βασιλόπουλον το Καστρίον Δ.δ. Δελβινακοπούλου το Δελβινακόπουλον το Σπήλαιον Δ.δ. Κοκκινοχώματος -- το Κοκκινόχωμα Δ.δ. Λευκοθέας -- η Λευκοθέα Δ.δ. Παλιούρης Ιωαννίνων -- η Παλιουρή Δ.δ. Ραΐκου -- το Ράικον Δ.δ. Σουλοπούλου το Σουλόπουλον το Μικρόν Σουλόπουλον Στοιχεία για το δήμο Ευρυμενών από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-04-10 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Ευρυμενών στο ηλεκτρονικό δίκτυο ενημέρωσης Epirus Connection
Δήμος Πελλάνας

Ο Δήμος Πελλάνας ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Σπάρτης. Βρισκόταν στο βορειοδυτικότερο άκρο του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 153,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 3405 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Καστόρειο.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Καστορείου [ 729 ] το Καστόρειο [ 539 ] το Καστρί [ 136 ] ο Κάστορας [ 54 ] Δ.δ. Αγίου Κωνσταντίνου [ 172 ] ο Άγιος Κωνσταντίνος [ 121 ] τα Φουνταίικα [ 51 ] Δ.δ. Αγόριανης -- η Αγόριανη [ 259 ] Δ.δ. Αλευρούς -- η Αλευρού [ 141 ] Δ.δ. Βορδονίας [ 393 ] η Βορδόνια [ 112 ] η Επάνω Χώρα [ 81 ] ο Κάμπος [ 62 ] το Λόπεσι [ 26 ] τα Παππαδιάνικα [ 5 ] η Σουλήνα [ 107 ] Δ.δ. Γεωργιτσίου -- το Γεωργίτσι [ 454 ] Δ.δ. Λογκανίκου [ 704 ] ο Λογκανίκος [ 534 ] τα Βεργαδαίικα [ 81 ] τα Γιακουμαίϊκα [ 24 ] η Κοτίτσα [ 13 ] το Κυπαρίσσι [ 52 ] Δ.δ. Πελλάνας [ 423 ] η Πελλάνα [ 307 ] το Παρδάλι [ 116 ] Δ.δ. Περιβολίων -- τα Περιβόλια [ 130 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Άγιος Ανδρέας Αργολίδας

Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Αργολίδας, πολύ κοντά στην επαρχιακή οδό που συνδέει το Λυγουριό με την Παλαιά Επίδαυρο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Απέχει 31 χλμ. περίπου Α. του Ναυπλίου. Όπως φαίνεται, ο πληθυσμός του οικισμού έχει παραμείνει σε σταθερό επίπεδο. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λυγουρίου Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου(Πηγή: ) Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα, στη νότια είσοδο του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Όλγας, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Νιζνεκάμσκ

Το Νιζνεκάμσκ (ρωσικά: Нижнекамск‎; Ταταρικά Κυριλλικά: Түбән Кама, ταταρικά λατινικά: Tübän Qama) είναι πόλη της Δημοκρατίας του Ταταρστάν στη Ρωσία, η οποία βρίσκεται νότια του ποταμού Κάμα, ανάμεσα στο Ναμπερέζνιε Τσέλνι και το Τσιστοπόλ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 234.044 κατοίκων, στην απογραφή του 2002 είχε πληθυσμό 225.399 κατοίκων, ενώ στην απογραφή του 1989 η πόλη είχε πληθυσμό 190.793 κατοίκων.

 Ιδρύθηκε το 1961, ως ο εργασιακός οικισμός του Νιζνεκάμσκι (Нижнекамский). Καθώς ο πληθυσμός του αυξήθηκε, ωθούμενος από την κατασκευή του πετροχημικού βιομηχανικού συγκροτήματος Νιζνεκαμσκνεφτεχίμ, το καθεστώς πόλης χορηγήθηκε το 1966. Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Νιζνεκάμσκ είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Νιζνεκάμσκι, αν και δεν αποτελεί μέρος της. Ως διοικητική διαίρεση, είναι ενσωματωμένη στην πόλη δημοκρατικής σημασίας του Νιζνεκάμσκ μαζί με τρεις αγροτικές κοινότητες και έχει ισοδύναμο καθεστώς με αυτό των επαρχιών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη δημοκρατικής σημασίας του Νιζνεκάμσκ είναι ενσωματωμένη στην Δημοτική Επαρχία Νιζνεκάμσκι, ως Αστικός Οικισμός του Νιζνεκάμσκ. Η πόλη παραμένει σημαντικό κέντρο της πετροχημικής βιομηχανία (εργοστάσιο της Νιζνεκαμσκνεφτεχίμ). Εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο του Μπεγκίσεβο. Σύμφωνα με την απογραφή του 1989, η εθνική σύνθεση είναι η εξής: ως τις 1989 Τάταροι: 46,5% Ρώσοι: 46,1% Τσουβάς: 3,0% Ουκρανοί: 1,0% Μπασκίρ: 1,0% Τούρκοι: 1,0% Η ΧΚ Νεφτεχιμίκ Νιζνεκάμσκ είναι μια ομάδα χόκεϊ επί πάγου ομάδα με έδρα το Νιζνεκάμσκ, η οποία αγωνίζεται στην Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ. Ανεπίσημη ιστοσελίδα του Νιζνεκάμσκ Αρχειοθετήθηκε 2021-02-26 στο Wayback Machine. (Ρωσικά) Άρθρο για το Νιζνεκάμσκ και τη γύρω περιοχή (Αγγλικά)
Εύα

Η Εύα είναι πρόσωπο της Παλαιάς διαθήκης, όπου αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα και ο δεύτερος άνθρωπος που δημιουργήθηκε από τον Θεό, μετά τον πρωτόπλαστο Αδάμ.

 Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, η Εύα δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα της δημιουργίας από ένα πλευρό του Αδάμ όταν εκείνος βρισκόταν εν υπνώσει. Το όνομά της (που σημαίνει στα εβραϊκά Ζωή) το πήρε μετά την Πτώση απο τον Αδάμ (Γεν. 3,20). Της έδωσε αυτό το όνομα λόγω της χαράς του που ακόμα και μετά την Πτώση διαπίστωσε πως η ευλογία για απόκτηση απογόνων συνεχιζόταν (Γεν. 1,28). Μαζί με τον Αδάμ εκδιώχτηκε από την Εδέμ παραβαίνοντας την εντολή του Θεού να μην δοκιμάσουν τον καρπό από το «δένδρο της γνώσης». Η Εύα εμφανίζεται να δοκιμάζει πρώτη τον απαγορευμένο καρπό, παρακινούμενη από τον όφι, και στη συνέχεια να δίνει τον καρπό στον Αδάμ. Ο "αγώνας" τους προς τη μετάνοια συνεχίστηκε στη Γη. Ο Αδάμ και η Εύα απέκτησαν γιους, τον Κάιν (Γένεση 4,1) και τον Άβελ (Γένεση 4,2), μετά τον φόνο του οποίου και σε ηλικία 130 ετών απέκτησαν τον Σηθ (Γένεση 5,3), καθώς επίσης και άλλους γιους και κόρες. Στην ισλαμική παράδοση αναφέρεται με το όνομα Χάουα (αραβικά: Hawwāʾ‎), αλλά δεν απαντάται με το όνομά της στο Κοράνιο, όπου παρουσιάζεται ως σύντροφος του Αδάμ. Από το Κοράνιο δεν αντλούνται λεπτομερείς πληροφορίες για τη δημιουργία της Εύας από τον Αδάμ, ωστόσο περισσότερες λεπτομέρειες έχουν ενσωματωθεί σε άλλες πηγές της ισλαμικής θεολογίας, κυρίως τα χαντίθ. Στα πλαίσια της εβραϊκής, χριστιανικής και ισλαμικής παράδοσης, έχουν εκφραστεί διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με την αφήγηση της δημιουργίας του Αδάμ και της Εύας. Κατά τη Χριστιανική πίστη, πέρασε τις δοκιμασίες της, άγιασε και συγχωρέθηκε και η μνήμη της εορτάζεται μαζί με του Αδάμ κάθε χρόνο την Κυριακή των Προπατόρων (κινητή εορτή). Kristen E. Kvam, Linda S. Schearing, Valarie H. Ziegler, Eve and Adam: Jewish, Christian, and Muslim readings on Genesis and gender, Indiana University Press, 1999
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1936-1937

Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1936-37 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, για πέμπτη φορά στην ιστορία του και για πρώτη φορά αήττητος.

 Ολυμπιακός Προπονητής: Γιαν Κοψίβα. Ποδοσφαιριστές: Βασικοί: Νίκος Καρνέσης (τερμ.), Άρης Χρυσαφόπουλος, Γιώργος Μαλεύρης, Αλιφραγκής, Παναγιώτης Δότσικας, Κορσιάνος, Σπύρος Δεπούντης, Κ. Παπαντωνίου, Γιάννης Βάζος, Θεολόγος Συμεωνίδης, Μιχάλης Αναματερός. Αναπληρωματικοί: Αχιλλέας Γραμματικόπουλος (τερμ.), Κώστας Σχοινάς, Ρεμούνδος, Δημήτρης Λιβάς. Πρώτος σκόρερ: Γιάννης Βάζος: 4 γκολ. *Το Γουδί είχε τιμωρηθεί με πεντάμηνο αποκλεισμό κι έχασε ολους τους αγώνες. ΟΣΦΠ ΠΑΟΚ ΠΑΟ1 ΟΣΦΠ Χ 2-0 2-0 ΠΑΟΚ 1-5 Χ 2-0 ΠΑΟ 0-1 2-0 Χ 1 Ο Παναθηναϊκός δεν κατέβηκε στους δύο εκτός έδρας αγώνες και ηττήθηκε με 0-2 χωρίς αγώνα (μηδενισμός). Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 235-236. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Καστέλλο της Ροδοδάφνης

Το Καστέλο της Ροδοδάφνης ή Πύργος Δουκίσσης Πλακεντίας είναι ανάκτορο στο λόφο Κουφού του Δήμου Πεντέλης που προοριζόταν για θερινή κατοικία της Σοφίας ντε Μαρμπουά-Λεμπρέν (Δούκισσα της Πλακεντίας). Το ανάκτορο ξεκίνησε να οικοδομείται το 1840 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη αλλά ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα. Μετά το θάνατο της Δούκισσας το οίκημα περιήλθε στο Ελληνικό Δημόσιο ενώ από το 1961 έως το 1964 χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του τέως βασιλέα Κωνσταντίνου Β'. Σήμερα οι χώροι του λειτουργούν ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης. Στο κτήριο λειτουργεί βιβλιοθήκη ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες στο προάυλιο πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.

 Η Δούκισσα της Πλακεντίας στην προσπάθειά της να αγοράσει εκτάσεις στο Πεντελικό, συνάντησε την αντίδραση της Ιεράς Μονής Πεντέλης που είχε θέσει άτυπα ολόκληρο το όρος υπό τη διακυβέρνησή της, λόγω της εξάπλωσης του ασκητισμού από το μεσαίωνα. Το τίμημα που ζητούσε η Μονή ήταν απρόσιτο και χρειάστηκε η παρέμβαση της ελληνικής κυβέρνησης και ιδίως του γαλλόφιλου Κωλέττη, ώστε να προωθηθεί η αγορά, υποσχόμενη η Δούκισσα την πραγματοποίηση έργων κοινής ωφέλειας στην περιοχή. Το 1840 περιήλθε στην κυριότητα της έκταση 1738 στρεμμάτων στην περιοχή, αντί τιμήματος 7.512 δραχμών. Ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Κλεάνθη την οικοδόμηση του περιβόητου Καστέλλου της Ροδοδάφνης καθώς και τρία σπίτια, τη Maisonette (Μεζονέτα), την Plaisance (Πλακεντία) και τον Tourelle (Πυργίσκο). Για την κατασκευή τους συνεργάστηκαν ο Χανς Κρίστιαν Χάνσεν και ο μηχανικός Αλέξανδρος Γεωργαντάς. Η Δούκισσα προχώρησε στην κατασκευή μαρμάρινης πεντάτοξης γέφυρας πάνω από ρεματιά της πεντελικής γης, κρηνών, δύο λατομείων μαρμάρου, ενός κοιτώνα για τους λατόμους, ενώ χρηματοδότησε και τη διάνοιξη δρόμων στην Πεντέλη. Ο θάνατός της Δούκισσας (1854) δεν της επέτρεψε να δει ολοκληρωμένο το αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Καστέλλου της Ροδοδάφνης, το οποίο ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα. Σήμερα ο χώρος λειτουργεί ως πνευματικό κέντρο του Δήμου Πεντέλης. Μπαδήμα - Φουντουλάκη, Όλγα. Σταμάτης Κλεάνθης 1802-1862. Δήμος Αθηναίων Πολιτισμικός Οργανισμός. 2001 Παπανικολάου-Κρίστενσεν, Αριστέα. Χριστιανός Χάνσεν, Επιστολές & Σχέδια από την Ελλάδα. Ωκεανίδα. 1993
Ντμίτρο Σούροβ

Ο Ντμίτρο Σούροβ (ουκρανικά:Дмитр горович Шров, γεν. στις 31 Οκτωβρίου 1981) είναι Ουκρανός πιανίστας, συνθέτης και τραγουδιστής-τραγουδοποιός, με έδρα το Κίεβο. Ήταν επίσης κριτής στην ουκρανική έκδοση της τηλεοπτικής εκπομπής X-Factor για τον όγδοο και ένατο κύκλο. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής, επέλεξε να σπάσει την κιθάρα ενός παίκτη, η οποία ήταν δώρο από τον πατέρα του. Ο Σούροβ ήταν πιανίστας στα συγκροτήματα Okean Elzy (2001–2004), Esthetic Education (2004–2008) και Ζεμφίρα (2006–2009).

 Ο Σούροβ γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1981 στη Βίνιτσα. Ο πατέρας του, Ιγκόρ Σούροβ, είναι ποιητής και ζωγράφος και η μητέρα του δασκάλα και μουσικός. Ο Ντμίτρο άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία τεσσάρων ετών. Ο Σούροβ σπούδασε στο λύκειο Ογκίστ Ρενουάρ στη Λιμόζ της Γαλλίας και στη Γιούτα των Ηνωμένων Πολιτειών όπου τραγουδούσε στη χορωδία και έπαιζε στο σχολικό συγκρότημα τζαζ και στην κλασική ορχήστρα, όπου ερμήνευε συνθέσεις της περιόδου του μπαρόκ. Έπαιξε επίσης και στο κουαρτέτο «Barbershop». Αφού επέστρεψε από τις ΗΠΑ, ο Σούροβ έκανε αίτηση στο Εθνικό Γλωσσολογικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Ο Σούροβ εντάχθηκε στο συγκρότημα Okean Elzy ως μέλος του το 2000. Αργότερα, το 2001, έγινε μόνιμο μέλος του συγκροτήματος και κέρδισε δημοτικότητα δίπλα στο ολοένα και πιο δημοφιλές συγκρότημα. Το 2004, ο Σούροβ έφυγε από το συγκρότημα για να ενταχθεί σε ένα νεοσύστατο συγκρότημα, με το όνομα Esthetic Education, μαζί με ένα ακόμη μέλος των Okean Elzy, τον μπασίστα Yuriy Khustochka. Οι Esthetic Education παρέμειναν ενεργοί μέχρι το 2008. Το 2009, ο Σούροβ ξεκίνησε το δικό του συγκρότημα που ονομάζεται "Pianoбой". Ο Σούροβ ήταν ένας από τους συνδιοργανωτές του φεστιβάλ Moloko Music Fest του Κιέβου το 2008 και το 2009 ως μέρος του Gogolfest. Συνέθεσε μουσική για πολλές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της Khottabych αλλά και για τη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Υπηρέτης του λαού, καθώς και για κωμωδίες και επιδείξεις μόδας. Είναι brand ambassador της Yamaha Corporation στην Ουκρανία. Τον Απρίλιο του 2021, ενώ ενεργούσε ως κριτής για το X-Factor Ukraine, ο Σούροβ έσπασε μια κιθάρα που ανήκε στον διαγωνιζόμενο Σεργκέι, επειδή θεωρούσε ότι η απόδοσή του ήταν κατώτερη του επιτρεπτού. Ο Σεργκέι είχε κληρονομήσει την κιθάρα από τον εκλιπώντα πατέρα του και ήταν ένα από τα λίγα αντικείμενα που είχε από εκείνον ως κειμήλιο. Ο Σούροφ δεν ζήτησε συγγνώμη ούτε αποζημίωσε τον Σεργκέι, παρά το συμβόλαιό του το οποίο έλεγε ότι οι κριτές δεν είχαν το δικαίωμα να αγγίξουν τα αντικείμενα των διαγωνιζομένων χωρίς άδεια, πόσο μάλλον να τα καταστρέψουν. Ο Σούροβ παντρεύτηκε την Όλγα Ταρακάνοβσκα το 2002. Στις 23 Αυγούστου 2003, η Όλγα γέννησε έναν γιο, τον Λεβ Σούροβ. Η οικογένεια ζει στο Κίεβο. Επίσημος ιστότοπος Αισθητική Αγωγή Αρχειοθετήθηκε 2009-07-06 στο Wayback Machine., Киевский Рок Клуб
Δολάριο Βερμούδων

Το δολάριο των Βερμούδων (Bermudian dollar) είναι το νόμισμα στις Βερμούδες. Ο κωδικός του (ISO 4217 είναι: BMD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου ($ ) ή εναλλακτικά με το BD$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Δε χρησιμοποιείται για συναλλαγές εκτός Βερμούδων.

 Το δολάριο εισήχθη το 1970, αντικαθιστώντας τη Λίρα των Βερμούδων, σε ισοτιμία του 1 δολαρίου προς 8 σελλίνια και 4 πένες (δηλ. 100 πένες). Αυτή η ισοτιμία επιλέχθηκε για να διευκολύνει την «κλειδωμένη» ισοτιμία του δολαρίου των Βερμούδων με το Δολάριο ΗΠΑ, καθώς πρώτα 1 λίρα ήταν ίση με 2,4 δολάρια ΗΠΑ. Το 1970 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10, 25 και 50 σεντ. Το 1 σεντ ήταν από χαλκό, ενώ τα υπόλοιπα κέρματα φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1983 εμφανίστηκαν κέρματα του 1 και των 5 δολαρίων και έγιναν μεταβολές στο υλικό τους. Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα: 1 σεντ 5 σσντς 10 σεντς 25 σεντς 1 δολάριο Το 1970 η κυβέρνηση εισήγαγε τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 1, 5, 10, 20 και 50 δολαρίων. Από το 1974 την παραγωγή και εκτύπωση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Νομισματική Αρχή των Βερμούδων, η οποία εισήγαγε τα χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων το 1982 και των 20 δολαρίων το 1988, όπότε το χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε από κέρμα. Σήμερα είναι σε κυκλοφορία τα εξής χαρτονομίσματα: 2 δολάρια 5 δολάρια 10 δολάρια 20 δολάρια 50 δολάρια 100 δολάρια Νομισματική Αρχή των Βερμούδων Στοιχεία για το νόμισμα
Ερμίνα της Αυστρίας

Η Ερμίνα (γερμ. Hermine von Habsburg-Lothingen, prinzessin von Unfgarn, 14 Σεπτεμβρίου 1817 - 13 Φεβρουαρίου 1842) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και της Ερμίνας, κόρης του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμπουργκ-Χόυμ. Η Ερμίνα Αμαλία Μαρία γεννήθηκε στη Βούδα της Ουγγαρίας. Η μητέρα της (2η σύζυγος του Ιωσήφ) απεβίωσε σύντομα μετά τη γέννηση της Ερμίνας και του δίδυμου αδελφού της Στεφάνου. Την ανέθρεψε η μητριά της Μαρία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης (3η σύζυγος του Ιωσήφ). Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας στη Βούδα και στην ιδιοκτησία της οικογένειας στο Αλτσσούτντομποζ και έλαβε εξαίρετη εκπαίδευση. Οι σύγχρονοι περιγράφουν την Ερμίνα ως κόσμια, ευγενική και μετριόφρων. Πάντως ήταν λεπτή, με εύθραυστο σώμα και επιρρεπής σε ασθένειες. Έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη στο Βασιλικό Θηρεσιανό Αββαείο και στον Αυτοκρατορικό Σύλλογο Κυριών του Κάστρου της Πράγας (1835-42). Απεβίωσε 24 ετών στη Βιέννη. http://www.guide2womenleaders.com/czech_eccleastical.htm
Η λειτουργία του άθεου

Η λειτουργία του άθεου (γαλλικός τίτλος: La Messe de l'athée) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1836 στο περιοδικό Chronique de Paris και από το 1845 περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.Αναφέρεται στην ιστορία ενός άθεου διάσημου γιατρού, ο οποίος μυστικά τελεί λειτουργίες για την ανάπαυση της ψυχής του ανθρώπου που τον βοήθησε στα δύσκολα φοιτητικά του χρόνια. Σε μια επιστολή προς την Εβελίνα Χάνσκα με ημερομηνία 18 Ιανουαρίου 1836, ο Μπαλζάκ ισχυρίζεται ότι «συνέλαβε, έγραψε και τύπωσε την ιστορία σε μια νύχτα».

 Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Ντεσπλάν, είναι ένας επιτυχημένος χειρουργός. Μια μέρα, ο γιατρός Οράς Μπιανσόν, πρώην μαθητής, βοηθός και φίλος του, βλέπει τον Ντεσπλάν, που είναι άθεος με δηλωμένο τον αθεϊσμό του, φανατικός πιστός στην επιστήμη και μόνο σε αυτήν, να πηγαίνει στην εκκλησία Σαιν-Συπλίς και, έκπληκτος, αποφασίζει να τον ακολουθήσει. Τον βλέπει μόνο του να παρακολουθεί μια λειτουργία. Μετά την αναχώρηση του Ντεσπλάν, ο Μπιανσόν ρωτά τον ιερέα και μαθαίνει ότι ο Ντεσπλάν παρακολουθεί μια λειτουργία στην εκκλησία τέσσερις φορές το χρόνο (στην αρχή κάθε εποχής) την οποία πληρώνει ο ίδιος. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Μπιανσόν βλέπει τον Ντεσπλάν να πηγαίνει ξανά στην εκκλησία και αυτή τη φορά του ζητά εξηγήσεις. Ο Ντεσπλάν εξηγεί ότι όταν ήταν φτωχός φοιτητής ιατρικής, ο ιδιοκτήτης του τον έδιωξε από το δωμάτιό του. Ενώ πέθαινε από την πείνα, βρήκε βοήθεια και συμπαράσταση από έναν φτωχό άνθρωπο: έναν νεροκουβαλητή από την Ωβέρνη, ονόματι Μπουρζά, πιστό Χριστιανό, που με τις οικονομίες 20 χρόνων, που προόριζε για να αγοράσει άλογο και βαρέλι, του παρείχε βοήθεια και τροφή και τη δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές του. Ο ηλικιωμένος προστάτεψε τον φοιτητή παίρνοντας τη θέση του πατέρα του, και είχε τη χαρά να δει τις πρώτες επιτυχίες του προστατευόμενού του. Ο Ντεσπλάν εξηγεί ότι δεν θα κατάφερνε να τελειώσει τις σπουδές του χωρίς τη βοήθεια του ευεργέτη του, με τα πρώτα του χρήματα του αγόρασε το πολυπόθητο άλογο και βαρέλι.Ο Μπουρζά αρρώστησε λίγο αργότερα, αλλά ο Ντεσπλάν κατάφερε να τον θεραπεύσει. Ωστόσο, τον επόμενο χρόνο, προσβλήθηκε από την ίδια ασθένεια και αυτή τη φορά υπέκυψε. Λίγο πριν πεθάνει, ο Ντεσπλάν περνούσε πολλές νύχτες καθισμένος στο προσκεφάλι του, εξέφρασε την ταπεινή επιθυμία να πάει στον Παράδεισο. Ο Ντεσπλάν, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον στοργικό φίλο του, αποφάσισε να του αφιερώσει τη διατριβή του και να κάνει θείες λειτουργίες κάθε τόσο, διαβάζοντας προσευχές για την ανάπαυση της ψυχής του. Ισχυρίστηκε ότι οι προσευχές ήταν «το μόνο που μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του ένας άνθρωπος που έχει τις απόψεις του». Ωστόσο, πολλές φορές ο Ντεσπλάν για περισσότερα από είκοσι χρόνια που κάνει τις λειτουργίες, ορκίζεται ότι «θα έδινε την περιουσία του για να ενστερνιστεί την πίστη του Μπουρζά». Η Θεία λειτουργία ενός άθεου, μετάφραση: Γιώργος Α. Παπαδάκης, εκδόσεις Οδός Πανός, 2020
Άλογα του Αγίου Μάρκου

Τα Άλογα του Αγίου Μάρκου, γνωστά επίσης ως Τέθριππο Θριάμβου (Triumphal Quadriga), είναι ένα σύνολο μπρούτζινων γλυπτών τεσσάρων αλόγων, αρχικά μέρος ενός μνημείου που αναπαριστούσε τέθριππο (quadriga, άρμα τεσσάρων αλόγων που χρησιμοποιούταν για αρματοδρομίες). Τα άλογα τοποθετήθηκαν στην πρόσοψη στην λότζια απάνω από τα προπύλαια της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, μετά από τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης το 1204. Παρέμειναν εκεί μέχρι τη λεηλασία τους από το Ναπολέοντα το 1797, αλλά επέστρεψαν το 1818. Τα γλυπτά έχουν αφαιρεθεί από την πρόσοψη και έχουν τοποθετηθεί στο εσωτερικό μουσείο μέσα στην Βασιλική για λόγους συντήρησης, ενώ στη λότζια έχουν τοποθετηθεί αντίγραφα.

 Τα γλυπτά χρονολογούνται από την κλασική αρχαιότητα και έχουν αποδοθεί στον αρχαίο Έλληνα γλύπτη του 4ου αιώνα π.Χ Λύσιππο, αν και αυτό δεν είναι ευρέως αποδεκτό. Αν και ονομάζονται μπρούτζινα, η ανάλυσή τους έχει δείξει ότι περιέχουν τουλάχιστον 96,67% χαλκό, και έτσι θα πρέπει να θεωρούνται περισσότερο μη καθαρό κράμα χαλκού παρά μπρούτζου. Η υψηλή περιεκτικότητα σε κασσίτερο είχε αυξήσει την θερμοκρασία του καλουπώματος στους 1200–1300 °C. Η υψηλής καθαρότητας χαλκός επιλέχθηκε για να επιτευχθεί πιο ικανοποιητική επιχρύσωση με τη τεχνική της χρήσης υδραργύρου. Είναι βέβαιο ότι τα άλογα μαζί με το τέθριππο με το οποίο αποτελούσαν σύνολο, βρίσκονταν για πολύ καιρό στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Μπορεί να ήταν τα "τέσσερα επιχρυσωμένα άλογα που στέκονται πάνω από τον Ιππόδρομου" που"ήρθαν από το νησί της Χίου από το Θεοδόσιο Β΄", όπως αναφέρεται στο έργο του 8ου ή αρχών 9ου αιώνα Παραστάσεις σύντομοι χρονικαί. Βρίσκονταν ακόμα εκεί το 1204, όταν λεηλατήθηκαν από τις Βενετικές δυνάμεις ως μέρος της λεηλασίας της πρωτεύουσας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την Τέταρτη Σταυροφορία. Τα κολάρα στα άλογα προστέθηκαν το 1204 για να καλύψουν τα μέρη όπου είχε κοπεί σε κάθε άλογο το κεφάλι, όταν μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στη Βενετία. Σύντομα μετά τη Τέταρτη Σταυροφορία, ο Δόγης Ενρίκο Ντάντολο έστειλε τα άλογα στη Βενετία, όπου τοποθετήθηκαν στην πρόσοψη πάνω από την είσοδο της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου το 1254. Ο Πετράρχης τα θαύμαζε. Το 1797, ο Ναπολέων αφαίρεσε με τη βία τα άλογα από τη Βασιλική και τα μετάφερε στο Παρίσι, όπου ενσωματώθηκαν στο σχεδιασμό της Αψίδας του Θριάμβου του Καρουζέλ μαζί με ένα τέθριππο. Το 1815 τα άλογα επιστράφηκαν στη Βενετία από Λοχαγο Dumaresq. Είχε πολεμήσει στη Μάχη του Βατερλό και βρισκόταν με τις συμμαχικές δυνάμεις στο Παρίσι όταν επιλέχθηκε, από τον Αυτοκράτορα της Αυστρίας, να κατεβάσει τα άλογα από την Αψίδα του Θριάμβου και να τα επιστρέψει στην αρχική τους τοποθεσία στη Βενετία. Για την επιδεξιότητα με την οποία επιτέλεσε το έργο του, ο Αυτοκράτορας του χάρισε μια χρυσή ταμπακιέρα με τα αρχικά του γραμμένα με διαμάντια στο καπάκι. Τα άλογα παρέμειναν στη θέση τους στη Βασιλική μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν η συνεχόμενη ζημιά από την ατμοσφαιρική ρύπανση υπαγόρευσε την αντικατάστασή τους με ακριβή αντίγραφα. Από τότε, τα αυθεντικά άλογα εκτίθενται μέσα στη Βασιλική. Byzantium 1200 Hippodrome Boxes shows the location of the horses until 1204.
Οικολόγοι Ελλάδας

Οι Οικολόγοι Ελλάδας είναι ελληνικό οικολογικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Παπανικόλα το 1988. Σημερινός επικεφαλής του κόμματος είναι ο Παναγιώτης Μαντζάνας. Το κόμμα εκδίδει το οικολογικό περιοδικό Υγεία-Οικολογία, ενώ μέχρι το 2010 κατείχε και τον τηλεοπτικό σταθμό ΤηλεΦΩΣ. Επίσης το 2001, επαναλειτούργησε τον ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Υγεία - Οικολογία, αλλά έκλεισε τον ίδιο χρόνο.

 Το κόμμα συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1989, λαμβάνοντας μέρος στις βουλευτικές εκλογές του Νοέμβρη του ίδιου χρόνου όπου έλαβε το 0,42% των ψήφων. Έκτοτε, έλαβε μέρος αυτόνομα σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, από τις βουλευτικές εκλογές του 1990, έως τις βουλευτικές εκλογές του 1996. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2004 συνεργάστηκε με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα και το Αγροτικό Κόμμα, ενώ στις ευρωεκλογές του 2009 κατέβηκε αυτόνομα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2009, ο πρόεδρος του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργος Καρατζαφέρης ανακοίνωσε τη συμμετοχή του προέδρου των Οικολόγων Ελλάδας, Κωνσταντίνου Παπανικόλα στα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ, για τις βουλευτικές εκλογές του 2009. Ωστόσο δεν κατάφερε να εκλεγεί. Στις βουλευτικές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2012 και στις ευρωεκλογές του 2014, το κόμμα δεν συμμετείχε. Από το 2015, συμμετέχει στον συνασπισμό κομμάτων Κίνημα Ελληνικής Λαϊκής Δημοκρατικής Απελευθέρωσης (ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.), και μέσω αυτού συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου του 2015. Στις εκλογές αυτές σχολιάστηκε ιδιαίτερα το ιδιόρρυθμο προεκλογικό σποτ του κόμματος του οποίου έγραψε τη μουσική και παρουσίαζε η δημοσιογράφος Τζέφη-Σοφία Ζαχαροπούλου. Κάποια ενημερωτικά μαζικά μέσα το χαρακτήρισαν ως «το καλύτερο» και άλλα ως «ξεκαρδιστικό».
Σούπερ Καπ καλαθοσφαίρισης γυναικών Κύπρου

Το Σούπερ Καπ (Super Cup) αποτελεί ετήσιο θεσμό της κυπριακής καλαθοσφαίρισης, όπου Πρωταθλητής και Κυπελλούχος της περασμένης περιόδου αναμετρούνται με στόχο την ανάδειξη ενός υπερπρωταθλητή. Τελεί υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας.

 Το θεσμός του Σούπερ Καπ γεννήθηκε το 1998 και έκτοτε εγκαινιάζει τη νέα αγωνιστική περίοδο του γυναικείου πρωταθλήματος. Το 2020 δεν διεξήχθη. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι ο Κεραυνός με 12 κατακτήσεις τροπαίων. Ακολουθούν αναλυτικά οι αγώνες των γυναικών από την ίδρυση του θεσμού μέχρι σήμερα: Κυπριακή Ομοσπονδία Καλαθόσφαιρας
Δήμος Τέτοβο

Ο Δήμος Τέτοβο (σλαβομακεδονικά: Тетово‎, /ˈtɛtɔvɔ/; αλβανικά: Tetovë‎) είναι δήμος στο νοτιοδυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πόλογκ. Τέτοβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Τέτοβο.

 Ο Δήμος Τέτοβο συνορεύει με: το Κοσσυφοπέδιο στα βόρεια και στα δυτικά τον Δήμο Τέαρτσε στα βορειοανατολικά τον Δήμο Γεγκούνοφτσε στα ανατολικά τον Δήμο Ζέλινο στα νοτιοανατολικά τον Δήμο Μπρεβένιτσα στα νότια τον Δήμο Μπογοβίντσε στα νοτιοδυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Nek

Ο Φιλίπο Νεβιάνι (Filippo Neviani, 6 Ιανουαρίου 1972), περισσότερο γνωστός ως Nek, είναι δημοφιλής Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ο Νεκ τραγουδάει τόσο στα ιταλικά όσο και στα ισπανικά.

 Γεννήθηκε στο Σασσουόλο στις 6 Ιανουαρίου 1972 και ξεκίνησε την καριέρα του σε πολύ μικρή ηλικία. Το 1984 δημιούργησε ντουέτο με τον Τζιανλούκα Βακάρι, που έγινε πολύ διάσημο στους νεολαίους της εποχής. Το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1992, όμως μόλις το 1996 πέτυχε διεθνή φήμη. Έλαβε μέρος δύο φορές στο Φεστιβάλ στο Σαν Ρέμο. Το 1997 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ στα ισπανικά, με τον τίτλο Nek και έκανε μεγάλη επιτυχία στις ισπανόφωνες χώρες. Το 2003 είδε την κυκλοφορία μιας δουλειάς με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συν τρία καινούργια τραγούδια. Το 2005, κυκλοφόρησε το νέο album Una parte di me που υποσκέλισε το #1 τραγούδι- επιτυχία στην Ιταλία "Lascia che io sia". Το άλμπουμ αυτό έγινε επίσης #1 στο Πουέρτο Ρίκο. Ο Nek έλαβε μέρος στην ιταλική συναυλία Live 8 στις 2 Ιουλίου 2005, στη Ρώμη. Στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες ακούστηκε ιδιαίτερα η μπαλάντα "Instabile" (2006). Ένα τραγούδι του που έκανε επιτυχία το 1996, το "Laura non c'è' διασκευάστηκε και τραγουδήθηκε στα ελληνικά από το Νεκτάριο Σφυράκη ως "Σκέψου καλά" (το 2000) . Επίσης, το 2008 διασκευάστηκε στα ελληνικά και το "Instabile" σε ερμηνεία του Γιώργου Λιανού], με τίτλο "Πάντα θα πονάει". Είναι παντρεμένος με την πρώην υπάλληλό του, Πατρίτσια Βακόντιο, από τις 2 Σεπτεμβρίου 2006. Nek (ιταλ., 1992) In te (ιταλ., 1993) Calore umano(ιταλ., 1995) Lei, gli amici e tutto il resto (ιταλ.) / Nek (ισπ.) – 1996 In due (ιταλ.) / Entre tu y yo (ισπ.) – 1998 La vita e (ιταλ.) / La vida es (ισπ.) – 2000 Le cose da difendere (ιταλ.) / Las cosas que defendere (ισπ.) – 2002 L'anno zero. The Best of Nek (ιταλ.) / El año cero. Lo mejor de Nek (ισπ.) – 2003 Una parte di me (ιταλ.) / Una parte de mi (ισπ.) – 2005 Esencial (ισπ.) – 2006 Nella stanza 26 (ιταλ.)- 2006 El cuarto 26 (ισπ.) - 2007 Un'altra direzione (2009) In te (1993) Angeli nel ghetto Cuori in tempesta Calore umano Dimmi cos'è Tu sei, tu sai Laura non c'è (ιταλ.) (1996)/ Laura no está (ισπαν.) Sto con te Se una regola c'è Ci dei tu (1998) Sul treno (1998) La vita e' (ιταλ.) / La vida es (ισπ.) (2000) Sei solo tu (ιταλ.) / Tan solo tú (ισπ.) με τη Laura Pausini (2002) Parliamo al singolare (2002) (ιταλ.) /Hablemos en pasado (ισπαν.) Cielo e terra (ιταλ.) /Cielo y tierra (ισπαν.) (2002) Almeno stavolta (ιταλ.) / Al menos ahora (2003) L'anno zero / El año cero (2004) Contromano / A contramano (2005) Lascia che io sia / Para ti sería (2005) L'inquietudine / La inquietud (2006) Instabile (2006) Notte di febbraio (2007) Επίσημος ιστότοπος
9969 Μπράιγ

Ο 9969 Μπράιγ (9969 Braille) είναι ένας μικρός αστεροειδής που ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο κάθε 3,58 χρόνια. Η ανακάλυψη του έγινε το 1992 από τους αστρονόμους στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και αργότερα πήρε το όνομά του από τον Λουδοβίκος Μπράιγ, εφευρέτη του σύστημα γραφής για τυφλούς. Φωτογραφήθηκε από το διαστημικό σκάφος Deep Space 1 το 1999, αλλά μια δυσλειτουργία οδήγησε σε ακαθάριστες εικόνες. Μάλιστα στα γαλλικά προφέρεται Μπράιγ και όχι Μπράιλ γιατί το διπλό l προφέρεται [γ].

 Ανακαλύφθηκε στις 27 Μαΐου 1992, από τους Έλινορ Χέλιν και Κένεθ Τζ. Λώρενς ενώ εργάζονταν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, ως μέρος της Έρευνας Αστεροειδών της ΝΑΣΑ, και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία 1992 KD. Αργότερα, μετονομάστηκε σε 9969 Μπράιγ προς τιμήν του Λουδοβίκου Μπράιγ, όπως πρότεινε από το Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ ο μηχανικός Κέρι Μπάτοκ. Λεπτομερείς πληροφορίες για τον 9969 Μπράιγ προέρχονται κυρίως από το διαστημικό σκάφος Deep Space 1, το οποίο πέρασε σε απόσταση 26 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή στις 29 Ιουλίου 1999. Μέχρι τη στιγμή που το Deep Space 1 έφτασε στον 9969 Μπράιγ, το υπεριώδες φασματόμετρό του είχε αποτύχει, αλλά έστηλε δύο ψηφιακές εικόνες μεσαίας ανάλυσης και τρία υπέρυθρα φάσματα κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Ωστόσο, αν και το διαστημικό σκάφος ήρθε σε απόσταση 26 χλμ από τον 9969 Μπράιγ, οι εικόνες και τα φάσματα τραβήχτηκαν από απόσταση 14.000 χλμ., λόγω προβλημάτων με το σύστημα παρακολούθησης. Ο κύριος σκοπός της αποστολής ήταν δοκιμή της τεχνολογίας, αλλά η συνάντηση με τον 9969 Μπράιγ ήταν μια ισχυρή επιστημονική αξία.
Λιζέτα Νικολάου

Η Λιζέτα Νικολάου (γενν. Ελισάβετ Κατικαρίδου Καλαμαριά, 2 Οκτωβρίου 1948 - Πειραιάς, 11 Αυγούστου 2023) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια που διακρίθηκε στο έντεχνο, το λαϊκό και το ποντιακό τραγούδι. Ερμήνευσε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ πρωτοπαρουσιάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές, όπως τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Μιχάλη Γαργανουράκη, τη Βίκυ Μοσχολιού, την Δήμητρα Γαλάνη και άλλους.

 Η καριέρα της άρχισε τη δεκαετία του 1970 μετά από πρόταση που της έγινε. Έκανε δεύτερες φωνές στο κέντρο «Δειλινά», όπου τη δεκαετία του 1970 εμφανίζονταν καταξιωμένοι καλλιτέχνες (Διονυσίου, Πάριος, Νταλάρας, Αλεξίου). Στα «Δειλινά» παρέμεινε πολλές σεζόν ως παρτενέρ του Στράτου Διονυσίου. Στη δισκογραφία εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973 σε συνθέσεις του Τάκη Σούκα σε στίχους του Ηρακλή Παπασιδέρη. Ερμήνευσε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και εμφανίστηκε με μεγάλους δημιουργούς, όπως τον Γιάννη Μαρκόπουλο («Θεσσαλικός κύκλος»), τον Βασίλη Τσιτσάνη, την Βίκυ Μοσχολιού κ.α. Για πρώτη φορά η Λιζέτα Νικολάου έγινε ευρύτερα γνωστή στο κοινό το 1974 όταν κυκλοφόρησε η δισκογραφική ερμηνεία της στο τραγούδι «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε» (πρώτη το είχε ερμηνεύσει το 1972 η Βίκυ Μοσχολιού). Το 1977 κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος της με τίτλο «Το χαμόγελο της Λιζέτας» και τραγούδια που υπέγραφαν συνθέτες όπως ο Δήμος Μούτσης, ο Γιάννης Σπανός, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Μαρκόπουλος. Το 1980 κυκλοφόρησε ο δεύτερος προσωπικός της δίσκος, «Σ' αγάπησα, μ' αγάπησες» με τραγούδια των Γ. Μαρκόπουλου, Αντ. Βαρδή και Χρήστου Νικολόπουλου. Ακολούθησαν και άλλοι δίσκοι, όπως «Βενετιά Και Φανάρι» το 1982, «Τα Κέφια Της Λιζέττας» το 1985, «Έτσι Χάνονται Οι Αγάπες» το 1986, «Θέλω Ν' Αντισταθώ» το 1989, «Νυχτερινοί Έρωτες» το 1990, «Τέρεν Μάνα Πως Χορεύω» το 1992, «Τα Τραγούδια Του Πατέρα μου» το 1995, και «Ποντιακή Ραψωδία» το 1997. Το 1985 κυκλοφόρησε ο δίσκος της με τίτλο «Ποντιακά τραγούδια με τη Λιζέτα Νικολάου», που δημιουργήθηκε μέσα από την τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ «Το μεγάλο χρέος», σε σενάριο του Δημήτρη Ιατρόπουλου, η οποία ήταν αφιερωμένη στην ιστορία του Πόντου. Διαχρονικά, η Λιζέτα Νικολάου θεωρήθηκε ως η πιο αγαπημένη τραγουδίστρια του Ποντιακού Ελληνισμού. Σκοπευτήριο, 1975 Αφιέρωμα, 1975 Το Χαμόγελο Της Λιζέττας, 1977 Σ' Αγάπησα, Μ' Αγάπησες, 1980 Βενετιά Και Φανάρι, 1982 Ποντιακά Τραγούδια Με Τη Λιζέττα Νικολάου, 1985 Τα Κέφια Της Λιζέττας, 1985 Έτσι Χάνονται Οι Αγάπες, 1986 Θέλω Ν' Αντισταθώ, 1989 Νυχτερινοί Έρωτες, 1990 Τέρεν Μάνα Πως Χορεύω, 1992 Τα Τραγούδια Του Πατέρα μου, 1995 Ποντιακή Ραψωδία, 1997 Η Λιζέτα Νικολάου είχε παντρευτεί με τον πολιτικό και δημοσιογράφο, Γιώργο Λιάνη και είχαν αποκτήσει μαζί ένα γιο, τον Αλέξανδρο. Το 1983 το ζευγάρι πήρε διαζύγιο και έκτοτε η Νικολάου δεν έκανε άλλο γάμο. Απεβίωσε στις 11 Αυγούστου 2023, νοσηλευόμενη σε ιδιωτικό θεραπευτήριο του Πειραιά, μετά από πτώση σε σκάλες τουαλέτας που υπέστη λίγες ημέρες νωρίτερα και της προκάλεσε μοιραία κρανιοεγκεφαλική κάκωση και αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Κηδεύθηκε στο κοιμητήριο Παλαιού Φαλήρου στις 14 Αυγούστου.
Ιωάννης Ράινχαρντ Γ΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Ιωάννης-Ράινχαρντ Γ΄, γερμ.: Johann-Reinhard III (31 Ιουλίου 1665 - 28 Μαρτίου 1736) από τον Οίκο του Χάναου-Λίχτενμπεργκ ήταν κόμης του Χάναου-Λίχτενμπεργκ το διάστημα 1680-1736 και κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το 1712-1736.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Ράινχαρντ Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Άννας-Μαγδαληνής των Βίττελσμπαχ, κόρης του Χριστιανού Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μπίρκεφελντ-Μπίσβαϊλερ. Παντρεύτηκε το 1699 τη Δωροθέα-Φρειδερίκη, κόρη του Ιωάννη-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και είχε τέκνο: Καρλόττα 1700-1726, πατρεύτηκε τον Λουδοβίκο Θ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμστατ. Rudolf Bernges: Aus dem Hofleben des letzten Grafen von Hanau Johann Reinhard , in Hanauisches Magazin, 11, Hanau, 1923 Julius Rathgeber" Die Graffschaft Hanau-Lichtenberg, Strasbourg, 1876 Carl Richard Wille: Die letzten Grafen von Hanau-Lichtenberg, Hanau, 1886 Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen = Hanauer Geschichtsblätter, issue 34, Hanau, 1996, (ISBN 3-9801933-6-5) Samuel Endemann: Reisen der beiden Grafen Philipp Reinhard und Johann Reinhard von Hanau, in: Hanauisches Magazin, issue 3, 1780, pp. 36, 37, 41 and 45-47 J. G. Lehmann: Urkundliche Geschichte der Grafschaft Hanau-Lichtenberg im unteren Elsasse, vol. 2, place of publication unknown, 1862, reprinted Pirmasens, 1970, p. 512 ff Günter Rauch: Hanau und Kassel. Zum Aussterben des Hanauer Grafenhauses, in: Neues Magazin für Hanauische Geschichte, vol 9, 1987, pp. 57–70 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Richard Wille: Die letzten Grafen von Hanau-Lichtenberg = Mitteilungen des Hanauer Bezirksvereins für hessische Geschichte und Landeskunde, issue 12, Hanau, 1886, pp. 56–68. Ernst Julius Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd edition, Hanau, 1919, reprinted in 1978.
Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα

Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα είναι μια ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1960 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου και σε σενάριο Θεόδωρου Τέμπου. Πρωταγωνιστούν οι Φραγκίσκος Μανέλλης, Θανάσης Βέγγος, Άννα Μαντζουράνη, Νίκος Φέρμας και Νίκος Ξανθόπουλος.

 Δύο επαρχιώτες, ο Μήτρος (Θανάσης Βέγγος) και ο Μητρούσης (Φραγκίσκος Μανέλλης) αποφασίζουν να πάνε στην Αθήνα αναζητώντας δουλειά και ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους με το τρένο θα πέσουν σε μια σπείρα που ασχολείται με παράνομο εμπόριο κλεμμένων ρολογιών. Ο αρχηγός της σπείρας, ο Ανέστης (Νίκος Φέρμας), θέλοντας να αποφύγει τον έλεγχο από την αστυνομία θα δώσει τη βαλίτσα με τα κλεμμένα ρολόγια στον Μήτρο και τον Μητρούση, υποσχόμενος να τους βρει δουλειά, αν την παραδώσουν στο μέρος που θα τους πει. Κατεβαίνοντας από το τρένο, όμως, οι δυο γκαφατζήδες και κουβαλώντας συνεχώς την βαλίτσα, θα μπλέξουν σε διάφορες κατάστασεις. Όταν παραδώσουν σε λάθος άνθρωπο τα κλεμμένα ρολόγια, και πιστεύοντας ότι ο Ανέστης θα τους βρει μια καλή δουλειά, κάνουν τα πάντα για να τα ξαναπάρουν πίσω, αλλά οι γκάφες που διαπράττουν μπερδεύουν ολοένα και περισσότερο την κατάσταση.Τελικά, θα πέσουν στα χέρια της αστυνομίας, αλλα χάρη στην αδεξιότητά τους θα τη βοηθήσουν να συλλάβει τον Ανέστη με τη συμμορία του και αυτοί θα γλιτώσουν χωρίς να έχουν επιπτώσεις. Φραγκίσκος Μανέλλης ως Μητρούσης Θανάσης Βέγγος ως Μήτρος Άννα Μαντζουράνη ως Ντίνα Στέλλα Στρατηγού ως Σουζάνα Νίκος Φέρμας ως Ανέστης Νίκος Ξανθόπουλος ως Ανδρέας Ζαννίνο ως Μανώλης Κώστας Παπαχρήστος ως ΑστυνόμοςΤο καστ συμπληρώνουν με μικρούς ρόλους οι ηθοποιοί: Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1960-1961 και έκοψε 16.474 εισιτήρια και ήρθε στην 29η θέση σε 58 ταινίες. Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα στην IMDb
Ράικο Κουζμάνοβιτς

Ο Ράικο Κουζμάνοβιτς (Рајко Кузмановић, 1 Δεκεμβρίου 1931 - ...) είναι Σέρβος πολιτικός στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Διετέλεσε πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας από το 2007 έως τις 15 Νοέμβριου του 2010, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον Μίλοραντ Ντόντικ. Ανήκει στο συνασπισμό των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (SNSD).

 Γεννήθηκε στο Τσέλινακ, την 1η Δεκεμβρίου του 1931. Διαδέχθηκε τον προσωρινό πρόεδρο Ιγκόρ Ραντόγισιτς. Το 2007 αναδείχθηκε νικητής στις προεδρικές εκλογές της Σερβικής Δημοκρατίας, οι οποίες διεξήχθησαν στις 9 Δεκεμβρίου του 2007, κερδίζοντας με 41,33% των ψήφων τον Ογκνιέν Τάντιτς (34,77%) από το Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα. Ο Κουζμάνοβιτς θεωρούνταν ο επικρατέστερος πριν τη διεξαγωγή των εκλογών για το προεδρικό αξίωμα. Ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Δεκεμβρίου του 2007.
Αγγελοχώρι Ημαθίας

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στη Μακεδονία, δείτε: Αγγελοχώρι ΘεσσαλονίκηςΤο Αγγελοχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ειρηνούπολης του δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νάουσας του νομού Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Βέτιστα.

 Το Αγγελοχώρι είναι μεγάλο χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται σε πεδινή περιοχή κοντά στα όρια με τον νομό Πέλλας, δίπλα στην περιφερειακή διώρυγα του Αλιάκμονα και τον ποταμό Μογλενίτσα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 14,500 χμ² (2011. Απέχει περίπου 20 χλμ. Β. της Βέροιας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Βέτιστα και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βετίστης του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Αγγελοχώριο. Το 1986 ορίστηκε έδρα του δήμου Ειρηνούπολης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ειρηνούπολης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναούσης. Στο Αγγελοχώρι ανακαλύφθηκε σημαντικός οικισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, ο οποίος ανασκάφηκε από το 1994 έως το 2003. Από τις μελέτες που διεξήχθησαν, βγήκαν πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα για το αρχαιοπεριβάλλον και την οικονομία της περιοχής. Στον προϊστορικό οικισμό, που εκείνη την εποχή θα πρέπει να βρισκόταν κοντά στη θάλασσα, υπήρχαν εκτάσεις πρόσφορες για καλλιέργεια ή για βόσκηση κατοικιδίων, ενώ σε μικρές αποστάσεις υπήρχαν λοφοσειρές ιδανικές για κυνήγι. Αρχαιοβατανικές μελέτες κατέδειξαν την καλλιέργεια και βρώση δημητριακών, όπως και παραγώγων τους (πλιγούρι). Στην ευρύτερη περιοχή παράγονται ποιοτικά γεωργικά προϊόντα, όπως ντομάτες, τεύτλα, δημητριακά και φρούτα. Κατά τη δεκαετία του 1970, είχε σημειωθεί αύξηση του μεταναστευτικού ρεύματος προς τη Γερμανία, αλλά ο πληθυσμός διατηρήθηκε σταθερός. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην ανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr Ευαγγελία Στεφανή, Αγγελοχώρι Ημαθίας. Οικισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, τόμ. Ι, εκδ. Αφοί Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2010, ISBN 978-960-467-209-7 http://proistoria.files.wordpress.com/2012/08/cf84cebf-cf84cebfcf80ceafcebf-cf83cf84ceb7cebd-cf80cf81cebfcf8acf83cf84cebfcf81ceb9cebaceae-cebcceb1cebaceb5ceb4cebfcebdceafceb1-cf86.pdf https://www.youtube.com/watch?v=sb6BuT-wadk
Εθνική Ισλανδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Απρίλιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ισλανδίας αντιπροσωπεύει την Ισλανδία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ισλανδικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Korfuknattleikssamband Islands).

 Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης της Ισλανδίας ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1961. Το άθλημα είναι το δεύτερο δημοφιλέστερο στη χώρα μετά το ποδόσφαιρο.Η γυναικεία εθνική ομάδα μετρά συμμετοχές μόνο στο κατώτερο τη τάξει πρωτάθλημα ευρωπαϊκής εμβέλειας, γνωστό ως «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA», καθώς και στη Division B. Επιφανέστερη αθλήτρια των τελευταίων χρόνων με τα εθνικά χρώματα είναι η Ελένα Σβέρισντοτιρ. Πορεία σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ισλανδίας σε European Promotion Cup / European Championship Division C / Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών FIBA: Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Ισλανδίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ισλανδίας σε Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης: Εθνική Ισλανδίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Iceland, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Korfuknattleikssamband Islands, επίσημος ιστότοπος. (Ισλανδικά)
Αθερινολόγος

Με το όνομα αθερινολόγος ή αθυρνολόγος ή μπέντουλας ονομάζεται ειδικό αλιευτικό εργαλείο που χρησιμοποιείται για το ψάρεμα κυρίως της αθερίνας, αλλά και άλλων μικρών ψαριών, συνήθως σε όρμους, λιμνοθάλασσες και λιμένες.

 Ο Αθερινολόγος είναι μια τεράστια απόχη χωρίς λαβή, της οποίας η στεφάνη είναι από χοντρό σύρμα ή σιδερένια 6-8 χιλιοστομέτρων με διάμετρο περίπου τα δύο μέτρα η οποία φέρει δίχτυνο σάκο βάθους περί τα 1,5 με 2 μέτρα. Ο σάκος του αθερινολόγου είναι από ψιλό δίχτυ, δηλαδή έχει πολύ μικρά ανοίγματα (μάτια). Αρχικά η στεφάνη κρέμεται οριζόντια με 3 - 4 χοντρές πετονιές (ή λεπτά σχοινιά) που «ζυγίζονται» (ενώνονται) σε μία πετονιά (μάνα), περίπου 1 μέτρο πάνω από το κέντρο της στεφάνης. Ο αθερινολόγος ρίχνεται στη θάλασσα είτε από εξέδρα, είτε από λέμβο με τη βοήθεια ενός κοντού (κονταριού). Για να βυθισθεί γρήγορα ο σάκος τοποθετούνται σ' αυτόν μικρά βάρη, μερικά χοντρά βότσαλα, μέχρι να φθάσει στο βυθό ή σε κάποιο επιθυμητό ύψος. Στη συνέχεια ακολουθεί το μαλάγρωμα του εργαλείου. Η μαλάγρα αποτελεί τροφή των ψαριών, (που παρασκευάζεται από ίσα μέρη από τυρί, ψωμί και άμμο), που ρίχνεται αργά-αργά σε μικροποσότητες πάνω από το εργαλείο. Όταν αρχίσουν και μαζεύονται τα ψάρια (περισσότερο από την όσφρησή τους παρά από την όρασή τους), ανασύρεται ο αθερινολόγος πολύ αργά και στη συνέχεια γρήγορα. Με την απλή αυτή μέθοδο ψαρεύονται κυρίως μικρά ψάρια που κινούνται κατ΄ αγέλες όπως οι αθερίνες, οι σπάροι, καθώς επίσης σάλπες και κέφαλοι. Με τη βοήθεια του εργαλείου αυτού οι ψαράδες εξασφαλίζουν πρόχειρο, πλην όμως ζωντανό, δόλωμα για αλιεία μεγαλύτερων ψαριών. Σταφνοκάρι Ταλιάνι Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 1ος, σελ. 605 Θ. Μαρσέλλου: Τα ψάρια και το ψάρεμα, Αθήναι 1973, σελ. 264