IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανσόλειο Κύπελλο

Το Πανσόλειο Κύπελλο αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λευκωσίας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Πανσόλειο Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ) από το 1969. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του Πανσόλειου Πρωταθλήματος. Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ.

 Στο Πανσόλειο Κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες του Πανσόλειου Πρωταθλήματος, οι οποίες αγωνίζονται σε διπλούς νοκ-άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός είναι μονός και διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. (Ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες για όλες τις περιόδους). α Δεν διεξήχθη λόγω της τουρκικής εισβολής.β Διεκόπη λόγω της Πανδημίας COVID-19. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Πανσόλειο Πρωτάθλημα
Ουμάγκα

Ο Έντουαρντ Σμιθ «Έκι» Φατού (αγγλικά: Edward Smith "Eddie/Eki" Fatu, 28 Μαρτίου 1973 - 4 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανός, από την Σαμόα παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ουμάγκα που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ. Έχει περάσει από την εταιρεία World Wrestling Entertainment, όπου έγινε και δύο φορές κάτοχος στο Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE. Είναι μέλος της παλαιστικής Οικογένειας Ανοάι.

 Στην καριέρα του, συνεργάστηκε με τον ξάδερφό του Ματ Ανοάι ή Ρόζεϊ, στην πρώτη του περίοδο στο WWE, το 2002-2003 με το όνομα Τζαμάλ. Επέστρεψε στην εταιρεία το 2005 και έμεινε ως το 2009, κάνοντας σόλο καριέρα. Στο σενάριο που τον έκανε γνωστό, παρίστανε έναν παλαιστή από την Σαμόα που δεν ήξερε καλά αγγλικά και προσπαθούσε να προσφέρει πόνο στους αντιπάλους του. Σε αυτή την περίοδο έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο της εταιρείας και αντιμετώπιζε τους καλύτερους παλαιστές της εποχής, όπως ο Τζον Σίνα και ο Τριπλ Έιτς. Ουμάγκα Samoan Spike (Χτύπημα στον λαιμό του αντιπάλου με τον αντίχειρα) Wild Samoan Splash (Diving splash)Τζαμάλ Elevated powerbomb Flying Sausage (Diving splash) S5O – Samoan Five-Out Samoan Driver (Reverse piledriver) Samoan Smasher (Fireman's carry cutter) Super Samoan drop Diving headbutt Reverse STO Running headbutt drop σε αντίπαλο που είναι κρεμασμένος ανάποδα σε γωνία Samoan Wrecking Ball / Asscheek Assault (Running hip attack σε αντίπαλο που κάθεται σε γωνία) Samoan drop Superkick, μερικές φορές σε γονατισμένο αντίπαλο Turnbuckle powerbomb Two-handed chokelift Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE (2 φορές) Το 2009 και μετά το τέλος της συνεργασίας του με το WWE, επέστρεψε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης. Συμμετείχε σε μια παλαιστική συναυλία στην Αυστραλία, την οποία οργάνωσε ο Χαλκ Χόγκαν. Πάλεψε για τελευταία φορά στις 28 Νοεμβρίου. Στις 4 Δεκεμβρίου βρέθηκε νεκρός, με αίμα στην μύτη του. Είχε υποστεί δύο εμφράγματα, ενώ διαπιστώθηκε πως είχε χρησιμοποιήσει τρεις δυνατές ουσίες που του προκάλεσαν προβλήματα. Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο OoWW
Τομέ ντι Σόουζα

Ο Τομέ ντι Σόουζα (1503 - 1579), Πορτογάλος ευγενής από την Ποβόα ντε Βαρζίμ ήταν ο πρώτος Στρατηγός-κυβερνήτης της Βραζιλίας (1549 - 1553), συμμετείχε σε στρατιωτικές εκστρατείες στην Αφρική υπό τον Φερνάο Πίρες ντι Αντράντε. Ο Τομέ ντι Σόουζα υπήρξε ο πρώτος κυβερνήτης στο μεσαιωνικό μοναστήρι του Ράτες που ιδρύθηκε το 1100 και διαλύθηκε τον 16ο αιώνα.

 Ο Ιωάννης Γ΄ της Πορτογαλίας επέλεξε τον Τομέ ντι Σόουζα σαν τον πρώτο κυβερνήτη στη Βραζιλία, οι Πορτογάλοι την είχαν παραμελήσει επειδή είχαν δώσει σημαντική προτεραιότητα στο εμπόριο μπαχαρικών με την Ινδία. Η παρακμή στο εμπόριο μπαχαρικών και οι απειλές από τις γειτονικές Ισπανικές αποικίες ανάγκασαν τον βασιλιά της Πορτογαλίας να παρέμβει. Ο Τομέ ντι Σόουζα μετέφερε την πρωτεύουσα στο Σαλβαδόρ της Μπαΐα ανάμεσα στο Σάο Πάολο και το Περναμπούκο. Η νέα πρωτεύουσα ιδρύθηκε με σκοπό να ελέγξει τις 12 αποικίες της Πορτογαλίας και να μεταφέρει σε αυτές τους Πορτογαλικούς νόμους ώστε να διαλυθεί το χάος που υπήρχε μέχρι τότε στην περιοχή. Ο βασικός στόχος του Τομέ ντι Σόουζα ήταν να ιδρύσει μιά ισχυρή στρατιωτική βάση που θα προστατεύσει τους γηγενείς Ινδιάνους από τους γηγενείς Βραζιλιάνους και τους υπόλοιπους εποίκους. Ο Τομέ ντι Σόουζα μετέφερε 1000 Πορτογάλους εποίκους στη Βραζιλία οι οποίοι "εξορίστηκαν για βαριά ποινικά αδικήματα". Οι πρώτοι έποικοι ήταν έξι Ιησουίτες οι οποίοι βοήθησαν στον εκχριστιανισμό των Ινδιάνων και την επιβολή του Πορτογαλικού νόμου. Αντιμετώπισε με επιτυχία τις εχθρότητες ανάμεσα στους Πορτογάλους εποίκους και τους Ινδιάνους, σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποίησε μεγάλη σκληρότητα. Ο Τομέ ντι Σόουζα πρότεινε ως νέα πρωτεύουσα της Βραζιλίας το Ρίο ντε Τζανέιρο και επέστρεψε στην Πορτογαλία για να βοηθήσει τον βασιλιά σε θέματα διοίκησης της Βραζιλίας, διόρισε επίσης πολλούς τοπικούς κυβερνήτες σε παραλιακές περιοχές για την ασφάλεια των κατοίκων. Μετά την επιστροφή του από τη Βραζιλία ο Τομέ ντι Σόουζα μετέβη σύμφωνα με την παράδοση στη δυτική Αφρική, ο έμπορος Φρανσίσκο Φελίξ ντι Σόουζα (1754-1849) θεωρείται άμεσος απόγονος του. Μετέβη στη Δαχομέη και έγινε οπλαρχηγός της Αφρικής, έγινε βασιλικός σύμβουλος και ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες σχετικά με το εμπόριο δούλων. Με το χαρέμι του από νέγρες γυναίκες απέκτησε πολλούς διάσημους απογόνους στην περιοχή όπως ο πρόεδρος του Μπενίν Πολ-Εμίλ ντι Σόουζα (1931-1999) και η ανιψιά του Σαντάλ Μπόνι. Crow, John A. The Epic of Latin America, Fourth Edition. University of California Press. 1992
Ταμπούρο

Το ταμπούρο είναι τύμπανο με κοίλο κυλινδρικό σώμα από ξύλο ή μέταλλο, και τεντωμένες μεμβράνες ή κεφαλές στα δυο ανοίγματα του σώματός του. Αποτελεί βασικό μέλος των ορχηστρικών κρουστών οργάνων, καθώς και των τυμπάνων. Χαρακτηριστικό του ταμπούρου είναι ο σύντομος, τραχύς ήχος που παράγει, για τον οποίο οφείλονται οι - μεταλλικές συνήθως - χορδές που έχει στο κάτω μέρος του.

 Το ταμπούρο είναι πιθανός απόγονος του μεσαιωνικού τύμπανου ταμπόρ (Tabor). Σε σχέση με τη σημερινή μορφή του οργάνου, εκείνο ήταν βαθύτερο και είχε μία χορδή από έντερο ζώου τεντωμένη κατά μήκος της κάτω μεμβράνης. Το σώμα του ταμπούρου είναι φτιαγμένο συνήθως από φύλλα συμήδας, σφένδαμνου, ερυθρόξυλου ή άλλων τύπων ξύλου, ή από μέταλλα όπως χάλυβας, μπρούντζος και άλλα. Στην περίπτωση της ξύλινης κατασκευής, το σώμα απαρτίζεται από έναν αριθμό φύλλων που έχουν υποστεί συμπίεση και κύρτωση ώστε να κολλήσουν μεταξύ τους και να πάρουν κυλινδρικό σχήμα. Στο εμπόριο υπάρχει μεγάλη ποικιλία όσο αφορά τις διαστάσεις του σώματος - ένα συνηθισμένο μοντέλο έχει διάμετρο μεταξύ 14 και 16 ιντσών και βάθος 5 με 6,5 ίντσες. Τα ταμπούρα τύπου πίκολο (piccolo) είναι ρηχότερα, με βάθος περίπου 3 ίντσες. Τα ταμπούρα που χρησιμοποιούνται σε στρατιωτικές παρελάσεις είναι αρκετά βαθύτερα (περίπου 9 ίντσες). Καθώς το σώμα λειτουργεί σαν αντηχείο, η ποιότητα υλικών και κατασκευής, όπως και οι διαστάσεις και το φινίρισμα, παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ήχου. Οι μεμβράνες είναι φτιαγμένες από πλαστικό (πολυεστέρα) και σε παλαιότερες εποχές από δέρμα μόσχου. Διακρίνονται κυρίως σε επικαλυμμένες και διαφανείς (αγγλ. coated και uncoated αντιστοίχως). Το πλέγμα χορδών είναι φτιαγμένο από μεταλλικό σύρμα ή καλώδιο, πλαστικό καλώδιο, ή χορδή βιολιού. Τεντώνεται κατά μήκος της κάτω μεμβράνης. Όταν τίθεται σε ταλάντωση η άνω κεφαλή, και λόγω της αύξησης της πίεσης στο εσωτερικό του οργάνου, ταλαντώνεται συμπαθητικά τόσο η κάτω μεμβράνη όσο και οι εφαπτόμενες σ'αυτήν χορδές. Ο ήχος που παράγεται καθ'αυτόν τον τρόπο είναι τραχύς και σύντομος. Το πλέγμα μπορεί επίσης να απομακρυνθεί από την κάτω μεμβράνη με τη βοήθεια ειδικού μηχανισμού. Το ταμπούρο στηρίζεται σε βάση τρίποδα με ρυθμιζόμενο ύψος και κλίση. Το ταμπούρο παίζεται συνήθως με ξύλινες ράβδους ή κοινώς μπακέτες (γαλλ. baguette). Παίζεται επίσης και με τις λεγόμενες σκούπες (αγγλ. brushes) οι οποίες δίνουν τη δυνατότητα παραγωγής ήχου μέσω τριβής. Το ταμπούρο ανήκει στη συνομοταξία των μεμβρανόφωνων κρουστών, άρα ακολουθεί τους φυσικούς κανόνες παραγωγής ηχητικών κυμάτων για δισδιάστατες επιφάνειες διέγερσης και κυλινδρικό αντηχείο. Εξαιτίας της δισδιάστατης φύσης της μεμβράνης (το πάχος θεωρείται αμελητέο), οι ταλαντώσεις που περιέχονται στον ήχο του τυμπάνου δεν ακολουθούν την αρμονική σειρά. Κρουστά Μουσικά Όργανα Τύμπανα
276 Αντελχάιντ

Η Αντελχάιντ (Adelheid) είναι μεγάλος και σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,56. Ανακαλύφθηκε το 1888 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.

 Η μέση διάμετρος της Αντελχάιντ εκτιμάται σε 122 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι PC (όπως εκτιμήθηκε από παρατηρήσεις στο υπέρυθρο με τον δορυφόρο IRAS), ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε από τον IRAS σε 0,045. Η Αντελχάιντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 20 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άγιος Ακουιλίνος του Μιλάνο

Ο Ακουιλίνο, γνωστός και ως Ακουιλίνο του Μιλάνο ή Ακουιλίνο της Κολωνίας (Βύρτσμπουργκ, ... – Μιλάνο, περίπου 1015 μ. Χ.), υπήρξε ιεροκήρυκας και ιερέας - τιμάται ως Άγιος και Μάρτυρας από την Καθολική Εκκλησία.

 Οι πληροφορίες γι' αυτόν δεν είναι επιβεβαιωμένες και υπάρχει πληθώρα Αγίων και Μαρτύρων με το ίδιο όνομα. Γεννήθηκε σε μια αριστοκρατική οικογένεια αιρετικών, στο Χέρμπιπολι (Βύρτσμπουργκ της Βαυαρίας). Σπούδασε θεολογία στην Κολωνία Αγριππίνα (Κολωνία της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) για να ξεφύγει από την οικογένειά του και έγινε ιερέας. Μετά το θάνατο του Επισκόπου, του προσφέρθηκε η έδρα της Κολωνίας, την οποία αρνήθηκε για να αφοσιωθεί στο κήρυγμα. Στη συνέχεια, μετακόμισε στο Παρίσι, όπου αφοσιώθηκε στην φροντίδα των ασθενών ενω παραλληλα αρνήθηκε ξανα την προσφορά του επισκοπικού θώκου. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Ιταλία, στην Παβία, για να κηρύξει εναντίον των Καθαρών, και αργότερα στο Μιλάνο, στην εκκλησία του San Lorenzo. Σύμφωνα με την παράδοση, σκοτώθηκε από τους Καθαρούς) γύρω στο 1015 μ.Χ., μαζί με έναν σύντροφό του ονόματι Costanzo, κοντά στην Porta Ticinese της Via della Palla. Ο Μπολλάντ χρονολογεί την άφιξη του Ακουιλίνο στην Ιταλία το 489 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδώριχου (454 - 526 μ. Χ.), και την χρονολογία του θανάτου του στο 526 μ.Χ., ημερομηνία που συνάδει με τη μεταστροφή των Λογγοβάρδων από τον Αρειανισμό στον Καθολικισμό, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θεοδελίνδη (π. 627 μ.Χ.). Δύναται να πρόκειται για διαφορετικά πρόσωπα που έζησαν και πέθαναν σε διαφορετικές περιόδους. Ο Ακουιλίνο τιμάται από τους Καθολικούς ως άγιος στις 29 Ιανουαρίου και είναι ο προστάτης Άγιος των αχθοφόρων, καθώς το σώμα του βρέθηκε από αχθοφόρους και απεικονίζεται με ένα σπαθί καρφωμένο στο λαιμό του. Στο Μιλάνο, την ημέρα του θανάτου του τιμάται από την πομπή των αχθοφόρων Balla, που οργανώθηκε από την ομώνυμη αδελφότητα. (Αγγλικά)H.Musurillo "Acts of the Christian Martyrs: Introduction, Texts and Translations", 1972 Oxford Clarendon Press. (Αγγλικά)M.Bunson "Encyclopedia of Saints - revised" 2003 (Αγγλικά)Monaci Benedettini "Book of the Saints" on-line (Λιθουανικά) Jean Bolland "Acta Sanctorum" 1643 in "documenta catholica omnia" on-line e in inglese a pagamento on-line edito dalla Societe des Bollandistes Αρχειοθετήθηκε 2011-05-29 στο Wayback Machine. Aquilino di Milano, in Santi, beati e testimoni - Enciclopedia dei santi, santiebeati.it. (Αγγλικά)Catholic.org (Αγγλικά)W.Stokes "The Martyrology of Oengus the Culdee" on-line Henry Breadshow Society Londra 1905Η πηγή των περισσότερων είναι οι πρόσφατες εργασίες των Gabriele Pennotto, Generalis totius sacri Ordinis Clericorum Canonic.rum historia tripartita cuius in prima parte de clericali sanctissimi p. Augustini instituto, & habitu. In secunda de origin, procursuque totius Ordinis Canonicorum Regularium. Στο tertia de Congreg. Κανονική. Saluatoris Lateraneii locupletissime disseritur . 1624 Ρώμη - "Typographia Camerae Apostolicae" Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aquilino di Milano
Τζον Θόου

Ο Τζον Θόου (John Edward Thaw, 8 Ιανουαρίου 1942 - 21 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Βρετανός ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για το ρόλο του «Επιθεωρητή Μορς (Inspector Morse)», στην ομώνυμη σειρά του ITV που είναι βασισμένη στα μυθιστορήματα του Κόλιν Ντέξτερ.

 Γεννήθηκε στο Γκόρτον του Μάντσεστερ και μεγάλωσε για ένα διάστημα στην ίδια περιοχή μέχρι που η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο προάστιο του Burnage του Μάντσεστερ. Ο Θόου πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια καθώς έχασε την μητέρα του στην ηλικία των 7 ετών. Εντάχθηκε στην ηλικία των 16 ετών στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου απο την οποία αποφοίτησε. Αμέσως μετά την αποφοίτηση του έκανε το ντεμπούτο στην παράσταση A Shred of Evidence στο θέατρο Liverpool Playhouse με το οποίο μετά έκλεισε συμβόλαιο. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1962 στην ταινία The Loneliness of the Long Distance Runner. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην παράσταση Semi-Detached μαζί με τον Sir Λόρενς Ολίβιε. Το 1975 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του Thames Television, The Sweeney στον ρόλο του επιθεωρητή Jack Regan ο οποίος ρόλος τον ανέδειξε σαν μεγάλο ηθοποιό στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1987 πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά του ITV Επιθεωρητής Μορς (Inspector Morse) στην οποία υποδύθηκε τον ομώνυμο ντετέκτιβ απο τα μυθιστορήματα του Κόλιν Ντέξτερ. Ο Τζον Θόου έφυγε απο τη ζωή τον Φεβρουάριο του 2002 στα 60 του χρόνια από καρκίνο.
Κώστας Φλίσκας

Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Φλίσκας (Καρδίτσα, 29 Δεκεμβρίου 1980) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος στη Σούπερ Λίγκα με τα χρώματα της Ξάνθης.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την Αναγέννηση Καρδίτσας και έγινε ευρύτερα γνωστός κατά την περίοδο 2004-05, όταν οι πολύ καλές εμφανίσεις του οδήγησαν στην απόκτησή του από την Ξάνθη. Πολύ σύντομα κέρδισε θέση στην ενδεκάδα του θρακιώτικου συλλόγου, του οποίου πλέον είναι βασικό στέλεχος στον χώρο της μεσαίας γραμμής. Την περίοδο 2011-12 επιλέχθηκε αρχικά ως δεύτερος αρχηγός της ομάδας και στη συνέχεια ως πρώτος. Με την έναρξη της περιόδου 2016-17 κατέχει το ρεκόρ του μακροβιότερου εν ενεργεία ποδοσφαιριστή σε έναν σύλλογο της Σούπερ Λιγκ, μιας και συμπλήρωσε 12 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην Ξάνθη. Υπήρξε διεθνής με την εθνική Ελπίδων με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε 21 συνολικά φορές. Η καριέρα του Κώστα Φλίσκα στο soccerway Το προφίλ του Κώστα Φλίσκα στο transfermarkt onsports.gr Στατιστικά, ανακτήθηκε 30 Αυγούστου 2011 Επίσημη σελίδα ομάδας Στατιστικά, ανακτήθηκε 30 Αυγούστου 2011
Κωνσταντίνος της Μπραγκάνσα

Ο Κωνσταντίνος, (πορτογαλικά: Constantino (1528 - 1575)) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν 7ος αντιβασιλιάς της Πορτογαλικής Ινδίας (1558-61) και κυβερνήτης της πόλης Ριμπέιρα Γκράντε, του νησιού Σάντο Αντάο του Πράσινου Ακρωτηρίου (1562-1570;).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιακώβου 4ου δούκα της Μπραγκάνσα και της Ιωάννας ντε Μενντόσα, κόρης του Ντιόγκο ντε Μενντόσα, υψηλού προϊσταμένου του Μοουράο. Στα 19 έτη του ορίστηκε από τον Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλία ως ειδικός πρέσβης για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στην βάπτιση του γιου του Ερρίκου Β΄ των Βαλουά της Γαλλίας. Όταν απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄, ο Κωνσταντίνος ορίστηκε από τη χήρα του, την Αικατερίνη των Αψβούργων το 1558, ως κυβερνήτης της Πορτογαλικής Ινδίας με τον τίτλο του 7ου αντιβασιλιά εκεί. Άφησε τη Λισαβόνα τον Απρίλιο του 1558 και έφθασε στη Γκόα 5 μήνες μετά. Οργάνωσε αξιοθαύμαστα το κράτος εκεί και κατέκτησε το Ντάμαν της Κεϋλάνης (νυν Σρι-Λάνκα). Ο Κωνσταντίνος έκανε μία πρώτη επιχείρηση το 1560 για την υποταγή της Τζάφνα, πρωτεύουσας του βασιλείου της Βόρειας Κεϋλάνης. Απέτυχε, αλλά κατέλαβε τη νήσο Μανάρ. Ο βασιλιάς Κανκίλι Β΄ αντιστεκόταν σκληρά. Το 1619 έκανε διπλή εκστρατεία: μία ναυτική, που απωθήθηκε από τους πειρατές Μαλαμπάρι και μία χερσαία με 5000 άνδρες υπό τον Φίλιππο ντε Ολιβέιρα, που νίκησε τον Κανκίλι Β΄ και κατέλαβε τη Τζάφνα. Έτσι παγίωσε τον πορτογαλικό έλεγχο της θαλάσσιας οδού στον κόλπο του Παλκ (μεταξύ Ινδίας και Κεϋλάνης). Κυβέρνησε για 3 έτη και έκανε σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Ο ιστορικός Κ. Ρ. Μπόξερ εκτιμά, ότι ήταν ο πιο φανατισμένος Πορτογάλος κυβερνήτης μαζί με τον προκάτοχό του Φραγκίσκο Μπαρρέτο. Όσο έμεινε στην Ινδία ήταν προστάτης του ποιητή Λουίς Βας ντε Καμόες. Έπειτα το 1562 έγινε κυβερνήτης της πόλης Ριμπέιρα Γκράντε, στη νήσο Σάντο Αντάο του συμπλέγματος του Πράσινου Ακρωτηρίου στη δυτική Αφρική το 1562. Στις αρχές της δεκαετίας του 1570 επέστρεψε στην Πορτογαλία. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του δόνα Μαρία ντε Μέλο, κόρη του δον Ροντρίγκο ντε Μέλο 1ου μαρκησίου της Φερρέιρα και 1ου κόμη του Τεντούγκαλ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Νυμφεύτηκε το 1542 την εξαδέλφη του Ισαβέλλα των Μπραγκάνσα, κόρη τού Διονυσίου κόμη τού Λέμος και είχε τέκνα: Ιωάννης Α΄ 1543-1583, 6ος δούκας της Μπραγκάνσα, κλπ.Το 1558 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Θεοδόσιος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Βεατρίκη ντε Λενκάστρε, εγγονή τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε δούκα της Κοΐμπρα και είχε τέκνα: Ιάκωβος απεβ. το 1578 στη μάχη τού Αλκάσερ Κουιμπίρ. Ισαβέλα γενν. 1560, παντρεύτηκε τον Μιχαήλ-Λουδοβίκο ντε Μενέσες 1ο δούκα της Καμίνα. Nobreza de Portugal e do Brasil – Vol. II, page 443. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Δεν κλέβεις στο σπίτι του κλέφτη

Το "Δεν κλέβεις το σπίτι του κλέφτη" είναι μια κωμωδία σε σκηνοθεσία του Κάρολου Βαντζίνα και με πρωταγωνιστές τους Βικέντιο Σαλέμε, Μάξιμο, Γκινι, Στεφανία Ροκα, Φαμπρίτσιο Μπουονπαστόρε, Εμμανουελα Αρκούρι, με τη συμμετοχή των Μαυρίκιου Ματιόλι και Λαυρεντίου Μπαλντούτσι.

 Ο Αντονιο, παντρεμένος με την Ντανιέλα, χάνει τη δουλειά του και βρίσκεται χωρίς δεκάρα και άστεγος. Μετακομίζει προσωρινά στην ηλικιωμένη θεία του Τιτίνα, και αρχίζει να ψάχνει μια νέα δουλειά, μέχρι που, μετά από μια σειρά από γεγονότα, καταλήγει στο σπίτι του Σιμόνε Σαντόρο, ενός ανέντιμου σημαντικού πολιτικού παντρεμένου με την όμορφη και νεαρή Λόρι, ο οποίος προσφέρεται να πάρει αυτόν και την Ντανιέλα ως υπηρέτες με 5.000 ευρώ τον μήνα. Οι δύο ευχαρίστως αποδέχονται την δουλειά, αλλά να που μετά από λίγο καιρό έρχεται στην επιφάνεια μια κραυγαλέα αλήθεια: ο Σιμόνε είναι το πρόσωπο που έκανε τον Αντόνιο να χάσει τη δουλειά ανακαλώντας του την σύμβαση. ο Αντόνιο και η Ντανιέλα, λοιπόν, με το που μαθαίνουν ότι ο Σιμονε έκρυψε σε μια ελβετική τράπεζα, τα έσοδα από τις αδικίες του, αποφασίζουν να πάρουν εκδίκηση οργανώνοντας μια απάτη για τον εκδικηθούν και να ανακτήσουν ό,τι τους κλάπηκε, δημιουργώντας μια μικρή συμμορία, αποτελούμενη από μη-επαγγελματίες, επίσης εξαπατηθέντες από την διεφθαρμένη πολιτική. Το σχέδιο πετυχαίνει, και ενώ ο Σιμόνε συλλαμβάνεται, ο Αντόνιο και η Ντανιέλα του αποσπούν το ποσό των 5.000.000 ευρώ. Αλλά επιστρέφοντας στη Ρώμη, η θεία Τιτίνα ανακαλύπτει όλα τους τα λάφυρα, και, κρυφά, τα παίρνει και φεύγει στην Αμερική, αφήνοντας τον Αντόνιο και την Ντανιέλα στην ίδια κατάσταση όπως και πριν. Δύο χρόνια αργότερα, ο Αντόνιο και η Ντανιέλα, μετά από ένα μακρύ δικαστικό αγώνα, καταφέρνουν να πάρουν εκ νέου τη σύμβαση για την δουλειά και κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου συναντούν τον Σιμόνε, φτωχό τώρα πια και εγκαταλελειμμένο από την Λόρι, που για να ζήσει κάνει τον φροντιστή σκύλων.Ο Αντονιο, στη συνέχεια, νιώθοντας συμπόνια, του αφήνει μια επαγγελματική κάρτα λέγοντάς του ότι, αν χρειάζεται χρήματα, θα χαρεί να τον προσλάβει, κάνοντάς τον να καταλάβει ότι ήταν αυτός που, πεισματικά τον εξαπάτησε και λέγοντάς του πως ότι τώρα πατσίσανε. Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου του 2016.
Στέρνες Ηρακλείου

Οι Στέρνες (επίσημο: αι Στέρναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου.

 Βρίσκεται σε λόφο στις υπώρειες των Αστερουσίων, 4 χιλιόμετρα νότια του Ασημίου. Με 396 κατοίκους το 2001, η γεωργία και η κτηνοτροφία είναι οι κύριες ασχολίες στο χωριό. Παράγεται λάδι και σταφίδα. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 55,1 χιλιόμετρα. Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, ενώ επίσης λειτουργούν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο. Πανηγυρίζει στις 21 Νοεμβρίου. Επίσης, εκδηλώσεις γίνονται την Πρωτομαγιά και τον Ιούνιο, στην εορτή του Αγίου Ιωάννη του Κλήδωνος. Το χωριό έλαβε την ονομασία τους από μια μεγάλη στέρνα που βρίσκεται στα δυτικά του οικισμού, πιθανότατα της ρωμαϊκής εποχής, στην οποία συγκεντρώνονταν τα νερά παρακείμενου χειμάρρου. Η πρώτη μνεία στις Στέρνες είναι σε συμβόλαιο του 1271, όπου αναγράφεται μία αγοραπωλησία κρητικού κρασιού στο χωριό αυτό. Στην ενετική απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα αναφέρεται με το όνομα Sternes και το 1671 στην τουρκική απογραφή Isternes, με 34 χαράτσια. Σημαντικοί είναι οι ναοί των Εισοδίων της Θεοτόκου, μέσα στο χωριό, όπως επίσης και ο Άγιος Ιωάννης, με υπολείμματα τοιχογραφιών στο κοιμητήριο. Στα εξωκλήσια της Αγίας Παρασκευής και της Παναγίας βρίσκονται επίσης τοιχογραφίες. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Χάρακος και το 1927 στο ΦΕΚ 209Α - 01/10/1927 να αποσπάται από την κοινότητα Χάρακος και ορίζεται έδρα της κοινότητας Στερνών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Άγιος Νικόλαος καθώς και την Μονή Κουδουμά αποτελούν την κοινότητα Στερνών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοφινά του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 321 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Στερνών Νίκος Τσουκάλης, αντιστράτηγος ε.α. της Ελληνικής Αστυνομίας και αρχηγός της προσωπικής ασφάλειας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου Μιχάλης Βασιλάκης, εντεταλμένος σύμβουλος Αγροτικής και Κτηνιατρικής Πολιτικής. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Χωριά του Δήμου Κόφινα
Η γαλάζια λάμψη

Η γαλάζια λάμψη (γερμ. Das blaue Licht) είναι ο τίτλος γερμανικού κινηματογραφικού έργου του 1932 με θέμα τις Άλπεις σε σκηνοθεσία και σενάριο της Λένι Ρίφενσταλ και του Μπέλα Μπαλάς. Πρωταγωνιστεί η Λένι Ρίφενσταλ.

 Στην κορυφή του βουνού Μόντε Κρίσταλλο όταν έχει πανσέληνο λάμπει ένα μαγευτικό γαλάζιο φως. Πολλοί ξεκίνησαν νύχτα να ανεβούν στο βουνό για να λύσουν το μυστήριο, αλλά κανένα από τα παλικάρια δεν επέστρεψε μέχρι τώρα. Οι κάτοικοι του χωριού λένε ότι φταίει η Χούντα, μια πανέμορφη αλλά και αλλόκοτη κοπέλα που λένε ότι είναι μάγισσα που ζει στο βουνό και ξεμυαλίζει τα αγόρια. Η Χούντα είναι η μόνη που ξέρει το μονοπάτι που οδηγεί στο γαλάζιο φως. Κάποια μέρα φτάνει στο χωριό ο Φίγκο, ένας νεαρός ζωγράφος. Έχει ακούσει για το μαγικό φως και θέλει να το θαυμάσει από κοντά. Μια νύχτα με πανσέληνο ακολουθεί κρυφά τα αχνάρια της κοπέλας και φτάνει στην κορυφή του βουνού, όπου ανακαλύπτει το μυστικό: είναι μια σπηλιά με ένα διαμάντι που αντανακλά το φως της πανσελήνου. Η Χούντα τον ανακαλύπτει και, τρομαγμένη, φεύγει να σωθεί. Ο Φίγκο, όμως, στην απληστία του αποσπάει το διαμάντι από τον βράχο και το αρπάζει. Το γαλάζιο φως σβήνει, η Χούντα χάνει τον δρόμο της στο σκοτάδι, παραπατάει και πέφτει στον γκρεμό. Στη Γερμανία το θέμα των Άλπεων ήταν γνωστό και δημοφιλές. Το γαλάζιο φως ήταν η σκηνογραφική πρεμιέρα της Ρίφενσταλ, η οποία στο παρελθόν ήδη είχε πάρει μέρος ως ηθοποιός σε διάφορα έργα του Άρνολντ Φανκ, επίσης με θέμα τις Άλπεις. Το γαλάζιο φως πήρε μέτριες μέχρι καλές κριτικές και είχε μια κάποια εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη και την Αγγλία. Ιδιαίτερα στο Λονδίνο και το Παρίσι, όπου το θέμα των Άλπεων ήταν κάτι το καινούργιο, το έργο είχε μεγάλη επιτυχία.Η εφημερίδα The New York Sun περιέγραψε το έργο ως «ένα από τα γραφικότερα έργα της χρονιάς. Η Ρίφενσταλ είναι καλλονή και εξαίρετη ορειβάτις». Επίσης και η Herald Tribune και η The Times εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τη Ρίφενσταλ.Η επιτυχία του έργου και η αισθητική του δομή προξένησαν το ενδιαφέρον του Χίτλερ και του Γκέμπελς, οι οποίοι της ανέθεσαν την κινηματογράφηση διάφορων έργων για την προώθηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. Η ταινία απέσπασε το αργυρό μετάλλιο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Das blaue Licht Stills of Walter Riml, photographer of the film Das blaue Licht Essay zu Entstehung, Rezeption und Interpretation (pdf)
Τέκιο

Ο Σέρχιο Βλάθκεθ Σάντσεθ (Ισπανικά: Sergio Blázquez Sánchez), περισσότερο γνωστός ως Τέκιο (Ισπανικά: Tekio), είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός για τη Λογρονιές.

 Γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1990 στο Μολίνα ντε Σεγούρα της Βαγιαδολίδ στην Καστίλλη και Λεόν και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία τη σεζόν 2007–08 στη Μολινένσε, η οποία αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα. Ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από τις ομάδες νέων της Μούρθια Ντεπορτίβο, εντάχθηκε στην ομάδα της ΟΥΚΑΜ Μούρθια, η οποία αγωνιζόταν στην Τερθέρα Ντιβισιόν, τον Ιούνιο του 2009. Τον Ιούνιο του 2011 εντάχθηκε στη δεύτερη ομάδα της Βαγιαδολίδ, η οποία επίσης αγωνιζόταν στην ίδια κατηγορία, ενώ προπονούνταν με την πρώτη ομάδα καθ' όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας ενόψει της νέας σεζόν. Ο πρώτος του αγώνας ως επαγγελματίας ήταν η εντός έδρας νίκη της ομάδας του με 2–0 επί της Κόρδοβα για το πρωτάθλημα της Σεγούντα Ντιβισιόν.Ο ίδιος επέστρεψε τελικά στη δεύτερη ομάδα τον Δεκέμβριο του 2011 και παρέμεινε εκεί μέχρι τις 13 Ιανουαρίου 2013. Την επόμενη ημέρα υπέγραψε με την πρώην του ομάδα ΟΥΚΑΜ Μούρθια, η οποία αγωνιζόταν στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Στις 3 Ιουνίου 2021 ο Βόλος ανακοίνωσε την ανανέωση του συμβολαίου του.Ένα μήνα αργότερα, όμως, στις 6 Ιουλίου 2021, ανακοίνωσε ότι λύθηκε το συμβόλαιό του και ότι μετεγγράφηκε στην ισπανική Λογρονιές.
Ελένα της Βουλγαρίας, αυτοκράτειρα της Σερβίας

Η Ελένα, βουλγαρ. Елена (άκμασε π. 1315 - 1374) από τον Οίκο του Σρατσιμίρ ήταν πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα και μετά αυτοκράτειρα της Σερβίας.

 Ήταν κόρη του Σρατσιμίρ δεσπότη του Κραν και της Κεράτσας Πετρίτσας, κόρης του Σισμάν ηγεμόνα του Βιντίν. Ο Στέφανος Ούρος Δ΄ Δουσάν στέφθηκε βασιλιάς της Σερβίας στο Σβτσιν στις 8 Σεπτεμβρίου 1331. Ένα έτος μετά, πιθανόν στις 26 Απριλίου 1332 (Κυριακή του Θωμά), παντρεύτηκε την Ελένα. Πιο πριν οι ιστορικοί θεωρούσαν ότι ο γάμος έγινε στις 19 Απριλίου (το Πάσχα), αλλά δεν γίνονται γάμοι το Πάσχα κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εορτασμοί έγιναν στη βασιλική Αυλή στα Σκόπια. Ο γάμος κανονίστηκε ως μέρος της ειρήνης μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Απέκτησαν έναν γιο, τον Στέφανο Ούρο Ε΄ και μάλλον μία κόρη, την Ειρήνη. Σύμφωνα με τον ερευνητή Τζων Β. Α. Φάιν, είναι ίδια με την Ειρήνη σύζυγο του Γρηγόριου Πρέλιουμπ, Σέρβου κυβερνήτη της Θεσσαλίας, ο οποίος απεβίωσε το 1355/56. Η Ειρήνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ράντοσλαβ Χλάπεν κύριο της Καστοριάς και της Έδεσσας. Η Ελένα έζησε στη Δημοκρατία της Βενετίας το 1350 και ήταν αντιβασίλισσα της Σερβίας το διάστημα 1355-1356 για τον γιο της. Με το τέλος του ανδρός της η Ελένα κληρονόμησε μέρος των επριοχών μεταξύ των ποταμών Βαρδάρη και των Μέστα. Επίσης έλαβε τη χερσόνησο της Χαλκιδικής και είχε τη βάση της Αυλής της στις Σέρρες. Το 1359 η Ελένα έγινε μοναχή με το μοναστικό όνομα Γιελισαβέτα. Ωστόσο συνέχισε να παίζει έναν ενεργό ρόλο στην πολιτικά, κυβερνώντας την περιοχή των Σερρών ως το 1365. Έπειτα από αυτό, αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή και επέβλεψε την ανακατασκευή και ανακαίνιση μερικών μοναστικών κοινοτήτων ως το τέλος της το 1374. Παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρο Δ΄ Δουσάν των Νεμάνιτς, βασιλιά και μετά αυτοκράτορα της Σερβίας και είχε τέκνα: Στέφανος Ούρος Ε΄ Νεγιάκι 1336-1371, βασιλιάς και μετά αυτοκράτορας της Σερβίας. (;) Ειρήνη, παντρεύτηκε πρώτα (μάλλον) τον Γρηγόριο Πρέλιουμπ κυβερνήτη της Θεσσαλίας και μετά τον Ράντοσλαβ Χλάπεν κύριο της Καστοριάς και της Έδεσσας. Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς απεβ. 1384, δεσπότης της Ηπείρου. Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Miodrag Al Purković (1975). Jelena: žena cara Dušana. Izdanje Srpske pravoslavne eparhije za zapadnu Evropu. Soulis, George Christos (1984). The Serbs and Byzantium during the reign of Tsar Stephen Dušan (1331-1355) and his successors. Washington: Dumbarton Oaks Library and Collection.
Σοφία Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου

H Σοφία-Ελισάβετ, γερμ. Sophia-Elisabeth von Brandenburg von Hohenzollern (1 Φεβρουαρίου 1616 - 16 Μαρτίου 1650) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του τιτουλάριου μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Χριστιανού-Γουλιέλμου τιτουλάριου μαργράβου του Βρανδεμβούργου & αρχιεπισκόπου του Μαγδεβούργου και της Δωροθέας των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου-Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Παντρεύτηκε το 1638 τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Β΄ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. F. A. W. Dünnemann: Stammbuch der brandenburgisch-preussischen Regenten, Nauck, 1831, p. 107 Johann Sebastian Mitternacht: Trauer- und Trost-Ode : welche bey dem Fürstlichen Leichbegängnis der ... Sophien Elisabeten / Hertzogin zu Sachsen / Jülich / Cleve und Bergk ... des ... Friederich Wilhelmen / Hertzogen zu Sachsen ... Fürstlichen Gemahlin / höchstseligsten Andenckens ..., Fürstl. Sächß. Officin, Altenburg, 1650 (Online)
Αλεξάνδρα Κολλοντάι

Η Αλεξάνδρα Μιχάιλοβνα Κολλοντάι (Алекса́ндра Миха́йловна Коллонта́й, γεννημένη ως Ντομοντόβιτς, Домонто́вич, 31 Μαρτίου/19 Μαρτίου 1872 – 9 Μαρτίου 1952) ήταν Ρωσίδα κομμουνίστρια επαναστάτρια, αρχικά ως μέλος των Μενσεβίκων, και μετά το 1914 ως Μπολσεβίκος. Αναδείχτηκε από τον Στάλιν ως η πρώτη γυναίκα πρέσβειρα.

 Κατά τη διάσπαση του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος στους Μενσεβίκους υπό τον Γιούλιους Μάρτοβ και τους Μπολσεβίκους υπό τον Βλαντιμίρ Λένιν το 1903, η Κολλοντάι δεν υποστήριξε καμία πλευρά. Ωστόσο, άρχισε να αποστρέφεται όψεις του Μπολσεβικισμού και επέλεξε τους Μενσεβίκους. Το 1914 η Κολλοντάι προσχώρησε στους Μπολσεβίκους και επέστρεψε στη Ρωσία, μετά από μια περίoδο εξορίας για τις πρότερες πολιτικές της δραστηριότητες. Μετά την Μπολσεβίκικη επανάσταση τον Οκτώβριο του 1917, έγινε Λαϊκή Κομισάρια για την Κοινωνική Πρόνοια. Ήταν η πιο εξέχουσα γυναίκα στην Σοβιετική διοίκηση και ήταν περισσότερο γνωστή για την ίδρυση του Ζενοτντέλ ή "Τμήμα Γυναικών" το 1919. Η οργάνωση αυτή δούλευε για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής των γυναικών στη Σοβιετική Ένωση, για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την εκπαίδευση των γυναικών για τους νέους νόμους περί γάμου, εκπαίδευσης και εργασίας που τέθηκαν σε εφαρμογή από την Επανάσταση. Στην κυβέρνηση, η Κολλοντάι έκανε διαρκώς όλο και περισσότερο εσωτερική κριτική του Κομμουνιστικού Κόμματος, και μαζί με τον φίλο της, Αλεξάντερ Σλυαπνίκοβ, σχημάτισαν μια αριστερή ομάδα εντός του κόμματος που έγινε γνωστή ως Εργατική Αντιπολίτευση. Ωστόσο, ο Λένιν κατάφερε να νικήσει την Εργατική Αντιπολίτευση. Η Κολλοντάι δεν είχε πολιτική επιρροή και διορίστηκε από το Κόμμα σε διάφορες διπλωματικές θέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ’20. Το 1923 διορίστηκε Πρέσβειρα της Σοβιετικής Ένωσης στη Νορβηγία, και έγινε έτσι η πρώτη παγκοσμίως γυναίκα πρέσβειρα. Αργότερα υπηρέτησε ως πρέσβειρα στο Μεξικό και τη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξαν κάποιες συζητήσεις των Ναζί για το πώς η πρεσβεία της στη Στοκχόλμη θα μπορούσε δυνητικά να γίνει κανάλι Γερμανο-Σοβιετικών διαπραγματεύσεων, αν και ποτέ δεν έγιναν πράξη. Ήταν επίσης μέλος της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών. Πέθανε το 1952. Ο αστεροειδής 2467 Κολοντάι (2467 Kollontai) πήρε το όνομά του από την επαναστάτρια αυτή. Οικονομική και Σεξουαλική Απελευθέρωση της Γυναίκας Το γυναικείο ζήτημα από την πρωτόγονη κοινωνία στη σύγχρονη εποχή Οι σχέσεις των δύο φύλων και ο Μαρξισμός Επιθυμούν οι διεθνιστές το σχίσμα; Αρχείο Αλεξάνδρας Κολλοντάι, λοιπά κείμενα στα ελληνικά Αρχείο Αλεξάνδρας Κολλοντάι A Wave of Passion, βιογραφική ταινία του 1994 με τη Γκλέντα Τζάκσον.
Gnomon

Το Gnomon. Kritische Zeitschrift für die gesamte klassische Altertumswissenschaft (Γνώμων : Κριτικό Περιοδικό με θέμα τον Κλάδο της Κλασικής Αρχαιότητας) είναι γερμανικό περιοδικό με μελέτες που καλύπτει όλη την κλασική περίοδο. Είναι το σημαντικότερο σύγχρονο γερμανικό περιοδικό στον τομέα της κλασικής αρχαιολογίας. Ιδρύθηκε το 1925, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά από τον Verlag Weidmann και από το 1949 από τον Verlag C. H. Beck. Κυκλοφορεί οκτώ φορές κάθε χρόνο και περιλαμβάνει κριτικές, αναφορές σε σημαντικά πρόσωπα και μελέτες. Από το 1950, κάποιοι τόμοι περιλαμβάνουν μια "βιβλιογραφική παρουσίαση" με νέες εκδόσεις, διατριβές και άρθρα σε περιοδικά, παράλληλα με τα θέματα που πραγματεύεται το περιοδικό. Μεταξύ των εκδοτών του περιοδικού είναι οι Hans-Joachim Gehrke, Martin Hose, Henner von Hesberg, Ernst Vogt, Paul Zanker.

 Το Gnomon κυκλοφορεί από το έτος 1925, και σε ρυθμό οκτώ τευχών ετησίως. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία απολύθηκαν δεκατέσσερις από τους συνολικά δεκαέξι συντάκτες, ενώ κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, η σύνθεση της συντακτικής επιτροπής άλλαζε συνεχώς. Το έτος 1944 σταμάτησε η κυκλοφορία του περιοδικού, ενώ μετά τον πόλεμο επανήλθε το 1949. Από τότε κυκλοφορεί μέχρι σήμερα. Το Arts & Humanities Citation Index και το Current Contents/Arts & Humanities ασχολούνται με το ευρετήριο του περιοδικού και εισάγουν όλα τα νέα κείμενα σε αυτό. Τόσο το 2007 όσο και το 2011 το περιοδικό έλαβε μια θέση στην κατάταξη "INT1" (διεθνώς αναγνωρισμένο με υψηλή προβολή) από το Ευρωπαϊκό Ευρετήριο Αναφορών για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες (European Reference Index for the Humanities). Το 1994 ιδρύθηκε η Βιβλιογραφική Βάση Δεδομένων του Γνώμων, η οποία περιλάμβανε άρθρα, μονογραφίες και κεφάλαια από βιβλία και από περιοδικά από περισσότερα από 200 περιοδικά παγκοσμίως. Τα δεδομένα που συλλέγονταν ήταν γραμμένα στα αγγλικά και τα γερμανικά. Από το 1996 και μετά, υφίσταται το Gnomon Online που παρέχει πρόσβαση στη βάση δεδομένων μέσω του διαδικτύου και αναβαθμίζεται κάθε εβδομάδα. Τα ακόλουθα πρόσωπα έχουν εργαστεί ως εκδότες του περιοδικού Γνώμων : Gnomon Bibliographische Datenbank. Internationales Informationssystem für die klassische Altertumswissenschaft. Beck, München 1994 und fortlaufend, ISSN 0945-9790 το Γνώμων ηλεκτρονικά Επίσημος ιστότοπος Ηλεκτρονική πρόσβαση στο JSTOR Gnomon Bibliographische Datenbank ISSN 0017-1417
Πετρονόμισμα

Το Πετρονόμισμα είναι ένας Νεολογισμός που χρησιμοποιείται με τρεις διακριτές έννοιες, που συχνά συγχέονται: Δολάρια που καταβάλλονται στα κράτη παραγωγής πετρελαίου (Πετροδολάρια)—ένας όρος που εμφανίστηκε στην Πετρελαϊκή κρίση του 1973 που σημαίνει πλεονάσματα εμπορίας των κρατών παραγωγής πετρελαίου. Τα νομίσματα των χωρών παραγωγής πετρελαίου που τείνουν να αυξάνουν την αξία τους σε σχέση με άλλα νομίσματα, όταν η τιμή του πετρελαίου ανυψώνεται (και πέφτει όταν πέφτει). Τιμολόγηση του πετρελαίου σε δολάρια ΗΠΑ: νομίσματα που χρησιμοποιούνται ως Λογιστική μονάδα για την τιμή πετρελαίου στη διεθνή αγορά.

 Σύστημα ισοτιμιών Μπρέτον Γουντς Αποθεματικό νόμισμα PetroTalk.com Portal for petro related Articles, Discussion, Links and more Washington Report A Look At The World's Economy (December 2000) Αρχειοθετήθηκε 2007-08-29 στο Wayback Machine. from CBS News IMF warns trade gap could bring down dollar Petrodollar Warfare: Dollars, Euros and the Upcoming Iranian Oil Bourse The beginning of the end for petrodollar by Bulent Gokay, 15 March 2006. Cost, abuse and danger of the dollar by Rudo de Ruijter, Mathaba News, March 7, 2007. In a graphic illustration of the new world order, Arab states have launched secret moves with China, Russia and France to stop using the US currency for oil trading
Σπίτι των Μπαμπαγιαγκά

Το Σπίτι των Μπαμπαγιαγκά (γαλλικά: Maison des Babayagas‎) είναι μια καινοτόμος αυτοδιαχειριζόμενη πρωτοβουλία στέγασης για ηλικιωμένες γυναίκες, που βρίσκεται στο προάστιο Μονρεΐλ, στην ανατολική πλευρά του Παρισιού.

 Το σπίτι των Μπαμπαγιαγκά είναι ένα εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής στέγασης ηλικιωμένων γυναικών που επιτρέπει στα μέλη του να διατηρούν την ανεξαρτησία τους αλλά και να δρουν συλλογικά μέσα σε μια υποστηρικτική κοινότητα. Απευθύνεται σε ηλικιωμένες γυναίκες που είχαν χαμηλόμισθη αμειβόμενη εργασία ή μη αμειβόμενη εργασία (π.χ. φροντίδα της οικογένειας), οι οποίες τείνουν να έχουν περιορισμένες επιλογές στέγασης. Το όνομά του το πήρε από ένα υπερφυσικό ον, την Μπάμπα Γιαγκά, η οποία είναι μια πολύπλευρη και αινιγματική μορφή της λαογραφίας της Ανατολικής Ευρώπης. Η Μπάμπα Γιαγκά ως μάγισσα και γιαγιά είναι μια γυναίκα μυητής που βοηθάει τις γυναίκες να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Το 1999, η Γαλλίδα φεμινίστρια Τερέζ Κλερκ (1927-2016) σχημάτισε μια ομάδα ακτιβιστριών με σκοπό να δημιουργήσουν ένα αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο στέγασης ηλικιωμένων γυναικών. Έπειτα από 13 χρόνια σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης έλαβαν χρηματοδότηση κυρίως από κρατικούς φορείς. Το σπίτι των Μπαμπαγιαγκά, μια ολοκαίνουρια εξαώροφη πολυκατοικία στο κέντρο του Μονρεΐλ, άνοιξε τις πόρτες του τον Οκτώβριο του 2012. Περιλαμβάνει 24 αυτόνομα διαμερίσματα, κοινόχρηστους χώρους και κήπους. Το σπίτι των Μπαμπαγιαγκά στηρίζεται στις ακόλουθες αρχές: Αυτοδιαχείριση. Οι βασικές αποφάσεις λαμβάνονται από τους κατοίκους. Φεμινισμός. Δέσμευση για κοινωνική δικαιοσύνη και ενδυνάμωση των γυναικών. Αλληλεγγύη. Σεβασμός της ατομικής αυτονομίας αλλά και αλληλοϋποστήριξη. Κοινοτική δέσμευση. Συμμετοχή στα πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της ευρύτερης κοινότητας. Περιβαλλοντική υπευθυνότητα. Δέσμευση για σεβασμό και προστασία στο περιβάλλον. Οι κάτοικοι του σπιτιού Μπαμπαγιαγκά καταλαμβάνουν μικρά ατομικά διαμερίσματα ή μοιράζονται τα διαμερίσματα με συγκατοίκους. Ζουν συλλογικά και αλληλοϋποστηρίζονται. Κάθε κάτοικος εργάζεται 10 ώρες την εβδομάδα για την εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού αφού δεν υπάρχουν μάγειρες, νοσοκόμες ή επαγγελματικό προσωπικό. Όλοι μαζί αναλαμβάνουν το κόστος της μηνιαίας επίσκεψης ενός επαγγελματία υγείας. Στον ισόγειο κοινόχρηστο χώρο του κτιρίου φιλοξενούνται δραστηριότητες ανοιχτές στην ευρύτερη κοινότητα όπως συναυλίες, δημιουργική γραφή, εργαστήρια ζωγραφικής και ομάδες συζήτησης.
Αναστενάρια

Τα Αναστενάρια είναι ένα παραδοσιακό ελληνικό και βουλγαρικό θρησκευτικό έθιμο - γιορτή, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι η εκτέλεση πυροβασίας, δηλαδή βαδίσματος με γυμνά πόδια πάνω σε ένα στρώμα πυρακτωμένων κάρβουνων.

 Πιθανολογείται ότι τα Αναστενάρια είναι επιβίωση αντίστοιχων θρησκευτικών πρακτικών της αρχαιότητας και συγκεκριμένα πρακτικών από τη λατρεία του Διόνυσου. Τα Αναστενάρια γίνονται σήμερα στην Αγία Ελένη Σερρών, στην Κερκίνη Σερρών στο Στρυμωνικό Σερρών, στο Λαγκαδά, στη Μελίκη Ημαθίας και στη Μαυρολεύκη της Δράμας. Συνδέονται δε με τη γιορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 21 Μαΐου. Οι εκδηλώσεις ξεκινάνε την παραμονή της 21ης Μαΐου και τελειώνουν το βράδυ της 23ης. Το όνομα αναστενάρια πάρθηκε από το αναστενάρι, το εικόνισμα που κρατούν σ' όλη τη διάρκεια της γιορτής στα χέρια τους και που θεωρείται ο ανώτατος αρχηγός των αναστενάρηδων. Η γιορτή αρχίζει με ξέφρενο χορό, με τη συνοδεία του ταμπούρλου και με ψαλμωδία ύμνων. Κατόπιν γίνεται η ζωοθυσία (τη δεύτερη μέρα), όπου το κρέας του σφαγμένου ζώου μοιράζεται στις οικογένειες του χωριού. Αρχίζει πάλι ο χορός και το φαγοπότι και σαν κλείσιμο έρχεται η πυροβασία. Κατά τη φάση αυτή ορισμένοι από τους συμμετέχοντες, εκστασιασμένοι από την πίστη τους, ρίχνονται στα αναμμένα κάρβουνα και χορεύουν κρατώντας στα χέρια τους ένα εικόνισμα ή ένα Ευαγγέλιο. Αναστενάρηδες Χιουατάρι-σάι Ελένη Μπολιάκη, Το διονυσιακό (;) αναστενάρι. Ερμηνείες και παρερμηνείες, εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2011 Τα Αναστενάρια στις Σέρρες Τα Αναστενάρια στη Δράμα Αρχειοθετήθηκε 2007-09-15 στο Wayback Machine. Παρασκήνιο, Πρόσωπα (Αναστενάρια 1995) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Live at Montreux 2003

Το Live at Montreux 2003 είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και DVD του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Jethro Tull, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Αυγούστου 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Eagle Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο φεστιβάλ τζαζ του Μοντρέ στην Ελβετία, με ονόματα όπως οι ZZ Top, Yes, Radiohead, κ.α..Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" επίσης με 3,5 / 5 και το ProgArchives" με 3,7 / 5.

 "Some Day the Sun Won't Shine for You" "Life Is a Long Song" "Bourée" (Version de Noël) "With You There to Help Me" "Pavane" "Empty Café" "Hunting Girl" "Eurology" "Dot Com" "God Rest Ye Merry Gentlemen" "Fat Man" "Living in the Past" "Nothing Is Easy" "Beside Myself" "My God" "Budapest" "New Jig" "Aqualung" ("Band introduction") "Locomotive Breath" ("Black Sunday (reprise)" / "Cheerio") Live at Montreux 2003 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 20 Αυγούστου 2007 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Montreux 2003" ήταν οι εξής: Ίαν Άντερσον - φωνητικά, φλάουτο, ακουστική κιθάρα Μάρτιν Μπαρ - ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, φλάουτο Άντριου Γκίντινγκς - πλήκτρα, πιάνο Τζόναθαν Νόις - μπάσο Ντον Πέρι - τύμπανα, κρουστά Live at Montreux 2003 - Jethro Tull | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jethro Tull - Live at Montreux 2003 | Sputnikmusic JETHRO TULL Live at Montreux 2003 reviews and MP3 - Prog Archives
Οι Εραστές της Σάρκας

Η ταινία Οι Εραστές της Σάρκας (Πρωτότυπος τίτλος Thérèse Raquin), είναι δράμα παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Μαρσέλ Καρνέ και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Τερέζ Ρακέν. Το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Καρνέ σε συνεργασία με τον Τσαρλς Σπάακ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Σιμόν Σινιορέ και ο Ραφ Βαλόνε, που υποδύονται ένα παράνομο ζευγάρι χτυπημένο από τη μοίρα. Η ταινία παρουσιάστηκε στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, όπου ο Μαρσέλ Καρνέ τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα για τη σκηνοθεσία του.

 Η ορφανή Τερέζ Ρακέν (Σιμόν Σινιορέ) αναγκάζεται σε νεαρή ηλικία να παντρευτεί τον υποχόνδριο ξαδερφό της Καμίλ Ρακέν (Ζακ Ντιμπί) και να υπόκειται την κακία της δεσποτικής του μητέρας, κυρίας Ρακέν (Συλβί) που δεν χάνει ευκαιρία να την ταπεινώνει. Κάποια στιγμή συναντά έναν φορτηγατζή τον Λοράν (Ραφ Βαλόνε) που της προτείνει να το σκάσει μαζί του. Αρχικά αρνείται, αλλά η ανάγκη που έχει να ζήσει έναν μεγάλο έρωτα είναι δυνατότερη από τη λογική. Ερωτεύεται τον Λοράν και οι δυο τους γίνονται εραστές. Όταν ο Καμίλ μαθαίνει ότι η σύζυγός του σκοπεύει να το σκάσει με τον Λοράν, την παρακαλεί να του δώσει προθεσμία τριών ημερών για να την ξανακατακτήσει. Η Τερέζ αρνείται κι εκείνος επιμένει να πάνε για τριήμερο στο Παρίσι και σε περίπτωση που δεν την κάνει να αλλάξει γνώμη θα την αφήσει ελεύθερη. Ο σκοπός του Καμίλ είναι να βασανίσει την Τερέζ. Ο Λοράν πληροφορείται από την Τερέζ τα σχέδια του Καμίλ και ακολουθεί το ζευγάρι που ταξιδεύει με το τρένο για το Παρίσι. Στο τρένο ο Καμίλ έρχεται σε σύγκρουση με τον Λοράν και ο Λοράν τον σκοτώνει. Οι δυο εραστές προσπαθούν να αποφύγουν τη δικαιοσύνη, αλλά οι τύψεις τους βασανίζουν. Εμπόδιο στα σχέδια τους είναι η μητέρα του Καμίλ που γνωρίζει την αλήθεια για το θάνατο του γιου της, αλλά δεν μπορεί να την αποκαλύψει καθώς τη χτυπά εγκεφαλικό και μένει παράλυτη κι ένας αυτόπτης μάρτυρας που εκβιάζει το ζευγάρι. Η ταινία του Μαρσέλ Καρνέ αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Εμίλ Ζολά Τερέζ Ρακέν. Ο Καρνέ αποφάσισε να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Ζολά από τα μέσα του 1800, στη Λυών του 1950 και η ταινία φέρει αρκετές διαφορές με το μυθιστόρημα. Οι δυο εραστές δεν εμφανίζονται να μηχανορραφούν εναντίον του Καμίλ και οι τύψεις που τους βασανίζουν μετά το έγκλημα περνούν σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το μυθιστόρημα, όπου η Τερέζ ζει πραγματικά μαρτυρικές ώρες μετά το φόνο. Η ταινία ξεφεύγει από τα πρότυπα της σχολής του ρομαντισμού της οποίας ο Καρνέ, μαζί με τον Ζαν Ρενουάρ, υπήρξε κύριος εκπρόσωπος και περνά στα πρότυπα του νεορεαλισμού και του αστυνομικού φιλμ νουάρ που βρισκόταν υπό άνθιση στο γαλλικό σινεμά του '50. Ο γαλλικός κινηματογράφος διένυε το μεταβατικό στάδιο μεταξύ του ρομαντισμού και του νέου κύματος και το κοινό εκείνης της περιόδου είχε περισσότερες απαιτήσεις από το μεγάλο σκηνοθέτη. Οι Εραστές της Σάρκας στην IMDb
Ζιγκφριδούρ Κλέμεντσεν

Ο Ζιγκφριδούρ Σκαάλε Κλέμεντσεν (φεροϊκά: Sigfríður Skaale Clementsen) είναι πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής από τα Νησιά Φερόες. Από τον Μάϊο του 2018 είναι προπονητής της Βίκινγκουρ Γκότα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 1992 στην Χάβναρ Μπόλτφελαγκ (ΗΒ) στο Τόρσχαβν, όπου αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Παρέμεινε στην ομάδα ως το 1996, για συνεχίσει στον αιώνιο αντίπαλο της πόλης, την Β36 Τόρσχαβν. Εκεί θα τελειώσει και το 1999 την ποδοσφαιρική του καριέρα. Τον Γενάρη του 2001 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα ως βοηθός προπονητή στην Β36 Τόρσχαβν. Τον Γενάρη του 2003 θα βρεθεί στην ΙΦ Φουγκλάφιορντουρ, αυτή τη φορά ως προπονητής. Μετά από δυο χρόνια επέστρεψε ως προπονητής στην Β36. Ο επόμενος σταθμός του θα είναι το 2007 για μερικούς μήνες στην Άργκιρ Μπόλτφελαγκ. Τον Γενάρη του 2008 αναλαμβάνει ως προπονητής την ΕΜ/Στρέιμουρ, πριν επιστρέψει και πάλι το 2009 στην Β36. Τον Ιούνιο του 2011 γύρισε ως προπονητής στην ομάδα από όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα, την Χάβναρ Μπόλτφελαγκ. Εκεί θα παραμείνει μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2012. Μισό χρόνο αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Βίκινγκουρ Γκότα. Μετά από σύντομη παραμονή το 2016 στην Τβερόιραρ Μπόλτφελαγκ, επέστρεψε το 2017 στην Χάβναρ Μπόλτφελαγκ. Τέλος, τον Μάϊο του 2018 υπέγραψε ξανά ως προπονητής στην Βίκινγκουρ Γκότα μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη

Η Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη (NLM), την οποία διαχειρίζεται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, αναφέρεται ως η μεγαλύτερη ιατρική βιβλιοθήκη του κόσμου και είναι μία από τις πέντε εθνικές βιβλιοθήκες των Ηνωμένων Πολιτειών . Βρίσκεται στη Μπεθέσντα (Bethesda, Ma.) του Μέριλαντ και είναι ινστιτούτο του National Institutes of Health (NIH). Οι συλλογές της περιλαμβάνουν περισσότερα από 7.000.000 βιβλία, περιοδικά, τεχνικές αναφορές, χειρόγραφα, μικροφίλμ, φωτογραφίες και εικόνες γύρω από ιατρικές επιστήμες και σχετικά θέματα. Περιλαμβάνουν επίσης και ορισμένα από τα παλαιότερα και σπανιότερα έργα παγκοσμίως. Επι του παρόντος διευθυντής του NLM, από τον Απρίλιο του 2015, είναι η Μπέτσι Λ. Χάμφρεϊς , με την Πατρίσια Φλάτλεϊ Μπρέναν που θα αναλάβει ως νέα διευθύντρια τον Αύγουστο του 2016.

 Από το 1879 η NLM δημοσίευσε το Index Medicus, μηνιαίο οδηγό άρθρων σχεδόν 5.000 επιλεγμένων περιοδικών. Το τελευταίο τεύχος του Index Medicus τυπώθηκε τον Δεκέμβριο του 2004. Οι πληροφορίες του παρέχονται στο ελεύθερης πρόσβασης PubMed, ανάμεσα στις δεκαπέντε εκατομμύρια αναφορές σε άρθρα του MEDLINE και περιλήψεις έως το 1960 and 1,5 εκατομμύρια αναφορές που φθάνουν έως το 1950.Η NLM επίσης διευθύνει το Εθνικό Κέντρο Βιοτεχνολογικων Πληροφοριών (NCBI), που φιλοξενεί βιολογικές βάσεις δεδομένων, ανάμεσά τους το PubMed ελεύθερα προσβάσιμες στο Internet μέσω της μηχανής αναζήτησης Entrez. Το Τοξικολογικό και Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα Υγείας δημιουργήθηκε στην NLM το 1967 και αναπτύσσει βάσεις δεδομένων από την ιατρική λογοτεχνία και από φακέλους κυβερνητικών και μη κυβερνητικών οργανισμών. Το πρόγραμμα διαχειρίζεται αρκετά πληροφοριακά συστήματα άμεσης ανταπόκρισης σε χημικά ατυχήματα και δημόσιας εκπαίδευσης, όπως τα Toxicology Data Network (TOXNET), TOXMAP, Tox Town, Wireless Information System for Emergency Responders (WISER), Toxmystery και η βάση δεδομένων Household Products Database. Όλες οι παραπάνω πληροφορίες είναι διαθέσιμες ελεύθερα στο διαδίκτυο. Miles, Wyndham D. (1992). A History of the National Library of Medicine: The Nation's Treasury of Medical Knowledge. U. S. Government Printing Office. σελ. 531. ISBN 9780160026447. (NLM) 8218545. Επίσημος ιστότοπος Milestones in NLM History Clinical Trials, research information AIDS Info Αρχειοθετήθηκε 2011-02-25 στο Wayback Machine., treatment and clinical trial information History of Medicine Division: Finding Aids, a multi-institutional discovery service Specialized Information Services (SIS) Αρχειοθετήθηκε 2019-03-21 στο Wayback Machine., minority outreach to underserved and special populations