IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αθήνα Ιταλίας

Η Αθήνα ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην κεντρική Ιταλία. Βρισκόταν στους Σαβινικούς λόφους και εκείτο επί οδού που ένωνε την πόλη Σόρα με την πόλη Κασίνο.

 Την πόλη αναφέρει ο Αλεξανδρινός γεωγράφος Κλαύδιος Πτολεμαίος καθώς και ο Βυζαντινός Στέφανος ο Βυζάντιος. Σύμφωνα με την παράδοση η Αθήνα πρωτοϊδρύθηκε από τον Κρόνο σε μια παμπάλαια εποχή, μαζί με πέντε άλλες πόλεις στο Λάτιο που αρχίζουν με το γράμμα A. Πρόκειται για εκείνη την εποχή που σύμφωνα με τον ιστορικό Διόδωρο τον Σικελιώτη η Ιταλία και η Σικελία ήταν δυναστευόμενες από τον Κρόνο, ώσπου τον νίκησε ο γιος του Δίας κατά την Τιτανομαχία και τον εκβαράθρωσε στα Τάρταρα. Το παλαιότερο όνομα της πόλης ήταν Κρονία.Η νέα ονομασία Αθήνα οφείλεται σε δύο εκδοχές: Από τη θεά Αθηνά που ονόμασε και την πόλη της Αττικής Αθήνα. Από τους Αθηναίους που σύμφωνα με την παράδοση νίκησαν τους Άτλαντες και κατέλαβαν τα μέρη που εξουσίαζαν (μέσα στα οποία ήταν και η Ιταλία). Οι ιστορικές και φιλολογικές πηγές μαρτυρούν με εύλογη βεβαιότητα την ύπαρξη της πόλεως στην προρωμαϊκή εποχή: είναι γνωστό ότι σε ένα απόσπασμα από τον Βιργίλιο ότι η Αθήνα μαζί με την Αρδέα και άλλες πόλεις ενίσχυσαν τον βασιλέα Τούρνο στον αγώνα του κατά του Τρωαδίτη Αινεία. Με την πάροδο των αιώνων η Αθήνα κατελήφθη από τη φυλή των Ουόλσκων. Στον 4ο αιώνα π.Χ., η πόλη συμπεριελήφθη στη Σαμνιτική συμμαχία και ανήκε στη μεγάλη φυλή των Πέντρων (λαός της πέτρας) μαζί με τις πόλεις Αλλίφες, Κασίνο και Ουέναφρον. Η Αθήνα είχε ένα σημαντικό ρόλο όχι μόνο για τις γραμμές επικοινωνίας μεταξύ του Σαμνίου, της Καμπανίας και του νοτίου Λατίου, αλλά και για την εγγύτητά του με τα ορυχεία σιδήρου του βουνού Μέτα. Κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια των Σαμνιτικών πολέμων. Έκτοτε εισήχθη στη φυλή Τερετίνα και κατέστη δήμος (λατ. municipium). Κατά τη λήξη του Κοινωνικού Πολέμου της Ρώμης (90 - 88 π.Χ.) οι Αθηναίοι του Λατίου απέκτησαν το δικαίωμα του Ρωμαίου πολίτη, ώστε ο ρήτωρ Κικέρων έγραφε: "Αθήνα μητέρα πολλών επιφανών ανδρών, έτσι ώστε καμία άλλη πόλη της Ιταλίας δεν μπορεί να ειπωθεί ότι είναι πλουσιότερη". Στην εδαφική οργάνωση του αυτοκράτορα Αυγούστου περιλήφθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία πρώτου Λατίου και Καμπανίας (Regio I Latium et Campania). Πρόκειται για τη σημερινή Atina της επαρχίας Frosinone του Λατίου. Ιταλόφωνη Βικιπαίδεια στο λήμμα Atina, Lazio. Στεφάνου Βυζαντίου Εθνικά. Διοδώρου Σικελιώτου ιστορική βιβλιοθήκη, βιβλίο Γ΄. Κλαυδίου Πτολεμαίου Γεωγραφική υφήγησις.
125 (αριθμός)

Το 125 (εκατόν είκοσι πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 124 και πριν από το 126. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 125 συμβολίζεται ως CXXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΕ΄ ή ρκε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 125 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5, 25 και 125, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 126. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 125 είναι 125 = 53. Δηλαδή ο 125 είναι κυβικός αριθμός («τέλειος κύβος»). Είναι ο μοναδικός γνωστός αριθμός όπου όλα τα ψηφία των γνησίων διαιρετών του αποτελούν και δικά του ψηφία. Το 125 είναι το άθροισμα δύο τετραγώνων με δύο διαφορετικούς τρόπους, αφού 125 = 10² + 5² = 11² + 2² Είναι αριθμός Φρήντμαν ως 128 = 51+2. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. 125 Ελευθερώτρια είναι ένας αστεροειδής της Κύρια Ζώνη Αστεροειδών.
Αγριοκαστανιά

Η αγριοκαστανιά, ιπποκαστανιά ή ιπποκαστανέα (επιστημονική ονομασία: Aesculus hippocastanum, Αίσκουλος το ιπποκάστανο) ή Αίσκουλος η ιπποκαστανέα είναι ένα μεγάλο φυλλοβόλο δέντρο, που ανήκει στην οικογένεια των Ιπποκαστανοειδών. Δεν πρέπει να συγχέεται με την καστανιά (Castanea sativa).

 Φτάνει τα 15-25 μέτρα σε ύψος κι έχει μεγάλα, πράσινα, οδοντωτά και, σχεδόν, λεία φύλλα. Ανθίζει μεταξύ Απριλίου και Μαΐου. Τα άνθη της έχουν σχήμα πυραμίδας, είναι λευκά, με ροζ στίγματα και έχουν μήκος 10-30 εκατοστά. Οι καρποί της (αγριοκάστανα), πρέπει να συλλέγονται την περίοδο, που πέφτουν από τα δέντρα τους, δηλαδή, μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου. Η αγριοκαστανιά προέρχεται και απαντάται κυρίως στα Βαλκάνια. Σήμερα, βρίσκεται σε ολόκληρη την Ευρώπη.Στην Ελλάδα, βρίσκεται κυρίως στα ορεινά δάση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, του νομού Φθιώτιδος και σε ελάχιστες περιοχές της Αττικής. Αγριοκαστανιές υπάρχουν επίσης στον Εθνικό Κήπο και στο Άλσος της Κηφισιάς. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες χρησιμοποιείται κυρίως για δεντροστοιχίες στα πάρκα και τους δρόμους των μεγάλων πόλεων (Παρίσι). Στη Γαλλία, ονομάζεται Le Marronnier και είναι ένα από τα αγαπημένα δέντρα των ντόπιων. Οι Άγγλοι τή λένε Horse-chestnut και οι Γερμανοί, Die Rosskastanien. Η αγριοκαστανιά έχει πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες. Ο φλοιός της, ο οποίος περιέχει μια κουμαρίνη, την αισκουλίνη και βιταμίνη P, διαθέτει φλεβοτονωτικές ιδιότητες. Η βιταμίνη P δυναμώνει τα τριχοειδή αγγεία, βοηθά στην κυκλοφορία του αίματος, καταπραΰνει τους πόνους των αιμορροϊδικών κρίσεων, αντιμετωπίζει τις εκχυμώσεις και τους κιρσούς και, γενικότερα, συμβάλλει στην ανακούφιση των συμπτωμάτων, που σχετίζονται με τη φλεβική ανεπάρκεια (οιδήματα, βαρειές γάμπες). Παλαιότερα, δινόταν και στα άλογα, όταν πάθαιναν κολικό και γι' αυτό έχει πάρει το όνομα hippocastanum (ίππος + κάστανο). Ακόμα, χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία.
Γεώργιος Σερπάνος

Ο Γεώργιος Σερπάνος (1907 - 27 Φεβρουαρίου 2009) του Αριστείδη και της Δήμητρας ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Παλαιός συνεργάτης του Γεωργίου Παπανδρέου, διατέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου (1950-51), την Ένωση Κέντρου (1964-67) και το ΠΑΣΟΚ (1977-89). Από το 1977 έως το 1981, ήταν ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για τα θέματα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.

 Γεννήθηκε το 1907 στον Άγιο Βλάσιο Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας. Από πολύ μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αναπτύσσοντας πολιτική δράση ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, ως μέλος της ένωσης φοιτητών στον νομό του και μέλος της νεολαίας του Ελευθερίου Βενιζέλου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε ως ταμειακός υπάλληλος. Πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού και διατέλεσε γενικός γραμματέας Εφοδιασμού στην κυβέρνηση της Απελευθέρωσης του Γεωργίου Παπανδρέου το 1944-45.Για πρώτη φορά εκλέχθηκε βουλευτής στην Αιτωλοακαρνανία με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου το 1950. Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής με την Ένωση Κέντρου, το 1964. Ως βουλευτής της Ενώσεως Κέντρου, διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην ίδρυση πολλών σχολείων όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης καθώς και στην ψήφιση νόμου, το 1964, με τον οποίο καθιερώθηκε η τιμή ασφαλείας για τους καλλιεργητές καπνού. Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών το 1967, συνελήφθη και εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1977, το 1981 και το 1985. Από το 1977 έως το 1981 ήταν ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για τα θέματα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, και πολλές εφημερίδες το 1981 ανέμεναν ότι αυτός θα αναλάμβανε το συγκεκριμένο Υπουργείο (τελικά προτιμήθηκε ο βουλευτής Ηλείας, Γιάννης Σκουλαρίκης).Ο Γεώργιος Σερπάνος τιμήθηκε με το μετάλλιο του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας και το μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης για τη δράση του. Απεβίωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2009, σε ηλικία 102 ετών. Μετά τον θάνατό του, ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του διατέθηκε (με εντολή του ιδίου) για αγαθοεργούς σκοπούς.
Τρισάγιος ύμνος

Τρισάγιος ύμνος αποκαλείται ο συντομότερος Ύμνος του Χριστιανισμού που είναι ο γνωστός ως: «Άγιος ο Θεός, άγιος Ισχυρός, άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». Η ονομασία του οφείλεται ακριβώς στη τριπλή αυτή επανάληψη της λέξης Άγιος.

 Ο Τρισάγιος Ύμνος είναι εκείνος που άκουσε ο προφήτης Ησαΐας να ψάλλουν ακατάπαυστα οι Άγγελοι γύρω από το θρόνο του Θεού· «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πάσα η γη της δόξης αυτού». Ο Ύμνος γενικεύθηκε όταν συνεπεία μεγάλων σεισμών που έπληξαν τη Βασιλεύουσα και κατόπιν διαταγής του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄ (του μικρού), (408-450) ο λαός εξήλθε της Πόλης σε εκτενείς λιτανείες, με συνεχείς επαναλήψεις του ύμνου αυτού, που ικέτευε την προστασία και το έλεος του Θεού. Τότε, η Ορθόδοξη παράδοση αναφέρει ότι ένα μικρό παιδάκι 6-7 ετών ανηρπάγη στον ουρανό, ανελήφθη και ο λαός στεκόταν από κάτω εκστατικός μη ξέροντας τι να κάνει. Σε λίγο το ίδιο αυτό παιδάκι προσγειώθηκε ψάλλοντας τον Τρισάγιον Ύμνο, πού σε ερώτησή τους απάντησε ότι αυτό έψαλλαν οι Άγγελοι εκεί επάνω που βρέθηκε. Και λέγοντας αυτά, ξεψύχησε. Τον ύμνο αυτό φέρεται να τον έχουν ψάλλει και στους χρόνους που συγκροτήθηκε η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος στη Χαλκηδόνα. Και όμως σε νεώτερη έρευνα βρέθηκε να είναι ακόμη αρχαιότερος. Ο μεν Νικηφόρος Κάλλιστος τον θεωρεί «Αποστολικόν», ο δε Αμφιλόχιος μαρτυρεί πως και ο Μέγας Βασίλειος τον έψελνε στη Νίκαια της Βιθυνίας. Σήμερα, στο ορθόδοξο τυπικό ο χριστιανικός αυτός ύμνος επαναλαμβάνεται τρις πριν την πολύ σύντομη δοξολογία: «Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι», στην αρχή κάθε ακολουθίας, περί το τέλος της Μεγάλης Δοξολογίας καθώς επίσης και λίγο πριν την ανάγνωση του Αποστόλου. Σε ορισμένες εορτές και ημέρες ο Τρισάγιος ύμνος της Θείας Λειτουργίας αντικαθίσταται είτε από τον ύμνο «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε» (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα, Πεντηκοστή) είτε από τον ύμνο «Τον σταυρόν σου προσκυνούμεν, δέσποτα» (Ύψωση τιμίου Σταυρού, Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως), όπως ορίζει το Τυπικό της Εκκλησίας.
Ρούβλι

Το ρούβλι (Ρωσικά рубль) είναι το νόμισμα της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, Υπερδνειστερίας και των δύο δημοκρατιών, της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας. Στο παρελθόν υπήρξε της Σοβιετικής Ένωσης, Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, Ουκρανίας, Τατζικιστάν, Λετονίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ένα ρούβλι διαιρείται σε 100 Καπίκια (Ρωσικά копейки).

 Χαρτονομίσματα5 ρουμίων (διακόπηκε, αλλά είναι ακόμα σε χρήση), 10 ρουβλίων, 50 ρουβλίων, 100 ρουβλίων, 200 ρουβλίων, 500 ρουβλίων, 1000 ρουβλίων, 2000 ρουβλίων και 5000 ρουβλίων. Νομίσματα1 καπίκι, 5 καπίκια, 10 καπίκια, 50 καπίκια, 1 ρούβλι, 2 ρουβλίων, 5 ρουβλίων και 10 ρουβλίων (συνήθως χαραγμένα με κάποια ξεχωριστά εμβλήματα για κάποια ιστορικά γεγονότα, όπως οι επέτειοι των πόλεων).
Και ο πρώτος ματάκιας

Το Και ο Πρώτος Ματάκιας (γνωστό και ως Ο περίεργος) είναι ο τίτλος μίας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1982, σε σκηνοθεσία Ομήρου Ευστρατιάδη και σενάριο Γιάννη Σκλάβου, με πρωταγωνιστές τους Στάθη Ψάλτη, Καίτη Φίνου και με τον Μίμη Φωτόπουλο.

 Ο ηδονοβλεψίας Σίμος Αυτιάς (Στάθης Ψάλτης) είναι γκρουμ σε ένα ξενοδοχείο το οποίο αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, γιατί κάποιος σαμποτάρει την επιχείρηση, έχοντας βάλει στο στόχαστρο το χρηματοκιβώτιο. Αυτόν θέλει να ανακαλύψει η Μυρτώ (Καίτη Φίνου), η κόρη του ιδιοκτήτη, η οποία προσπαθεί να κρατήσει μυστική την ταυτότητα της και γι' αυτό εργάζεται στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου. Από την πρώτη στιγμή η Μυρτώ έρχεται σε σύγκρουση με τον Σίμο. Αυτοί που επιβουλεύονται το χρηματοκιβώτιο του ξενοδοχείου είναι μια συμμορία πέντε γυναικών, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν διάρρηξη. Το πάθος του Σίμου τον οδηγεί στην ανακάλυψη των σχεδίων της συμμορίας των πέντε, με αποτέλεσμα αφενός να γλιτώσει το χρηματοκιβώτιο από τη διάρρηξη και αφετέρου να κερδίσει την καρδιά της Μυρτώς, η οποία στο μεταξύ τον έχει ερωτευτεί. Στάθης Ψάλτης ως Σίμος Αυτιάς Μίμης Φωτόπουλος ως ξενοδόχος Καίτη Φίνου ως Μυρτώ Αθηνόδωρος Προύσαλης ως "μεγάλος" Θανάσης Παπαδόπουλος ως Νεκτάριος Βίνα Ασίκη ως μέλος συμμορίας Σοφία Χρήστου ως μέλος συμμορίας Βασίλης Τσάγκλος ως στρατηγός Αθηνά Μερτύρη ως θεία του Σίμου Πάνος Κορκοτάς ως Καλούμπας Γιάννης Ρώτας ως Περικλής Άκης Φλωρεντής ως Μανωλάκης Κώστας Στεφανάκης ως δημοσιογράφος Γιάννης Φύριος ως Αστυνόμος Κώστας Μακέδος ως πελάτης ξενοδοχείου Μαρία Δαβιδοπούλου ως πελάτισσα ξενοδοχείου Φώτης Αρμένης ως Πάνος Ο Γιώργος Μαργαρίτης ακούγεται στο τραγούδι "Εσύ μιλάς στην καρδιά μου". Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες τη σεζόν 1981-1982 κόβοντας 168.524 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 45 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 21 Αυγούστου 2013. Και ο πρώτος ματάκιας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Και ο πρώτος ματάκιας στο Cine.gr
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1974-75

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1974-75 διεξήχθη σε τρεις ομίλους των 20 ομάδων. Οι νικητές των τριών ομίλων ανέβηκαν απευθείας στην Α΄ εθνική κατηγορία. Ήταν η τελευταία σεζόν με τρεις ομίλους. Υποβιβάστηκαν πολλές ομάδες, έτσι ώστε από την επόμενη χρονιά να συγκροτηθούν δύο όμιλοι των 20 ομάδων, δημιουργώντας μια Β΄ Εθνική με εντελώς νέα χαρακτηριστικά.

 Το σημαντικό στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1974-75 ήταν η προοπτική κατάργησης του ενός ομίλου, ώστε την επόμενη σεζόν να απομείνουν δύο όμιλοι των 20 ομάδων. Από τις 40 συνολικά ομάδες που συγκρότησαν τη Β΄ εθνική της επόμενης σεζόν, οι πέντε (5) προήλθαν από υποβιβασμό από την Α' Εθνική (και εδώ υπήρξε μείωση των ομάδων από 18 σε 16) και οι επτά (7) ανέβηκαν από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Συνεπώς, μόνο 28 από τις 60 ομάδες της Β΄ Εθνικής παρέμειναν στην κατηγορία: όσες τερμάτισαν από τη 10η θέση και πάνω και μία από τις τρεις ομάδες της 11ης θέσης. Ο υποβιβασμός του Απόλλωνα Καλαμαριάς για λόγους εξωαγωνιστικούς, έδωσε την ευκαιρία να σωθεί και μία δεύτερη ομάδα της 11ης θέσης, οπότε έπεσε μόνο μία ομάδα από αυτή τη θέση, ο Α.Ο. Καρδίτσας. Ομάδες: 60 Όμιλοι (3): των 20 ομάδων. Πρωταθλητές: Παναιτωλικός: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Απόλλων Αθηνών: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Πιερικός: άνοδος στην Α΄ Εθνική. Υποβιβασμός: 29 ομάδες, λόγω αναδιάρθρωσης και μείωσης των ομίλων από τρεις σε δύο. Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (5): Ολυμπιακός Βόλου, Α.Ο. Καβάλα, Π.Σ. Καλαμάτα, Α.Ο. Αιγάλεω, Α.Ε. Λάρισα. Άνοδος στη Β΄ από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα (7): Ορφέας Αιγάλεω, Εθνικός Αστέρας, Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου, Α.Π.Σ. Αμφιάλη, Καμπανιακός Χαλάστρας, Ακρίτες Συκεών, Ρήγας Φεραίος Βελ.. Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής: Α΄ όμιλος: Γιακουμής (Παναιτωλικός), Ζερβουδάκης (Χαλκίδα): 20 γκολ. Β΄ όμιλος: Σταύρος Κουλουριώτης (Προοδευτική), Γ. Ράδος (Διαγόρας): 24 γκολ. Γ΄ όμιλος: Νίκος Καλαμπάκας (Πιερικός), Ηλίας Χατζηελευθερίου (Δόξα): 17 γκολ. Οι ομάδες που τερμάτισαν στην ενδέκατη θέση διεκδίκησαν σε αγώνες μπαράζ μία θέση στη Β΄ Εθνική, την οποία κέρδισε ο Παναρκαδικός. Στη συνέχεια όμως σώθηκε και η Κοζάνη, αν και τερμάτισε τελευταία στους αγώνες μπαράζ, η οποία αντικατέστησε στον όμιλό της τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ο οποίος υποβιβάστηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους (υπόθεση δωροδοκίας). Έτσι από τις τρεις ομάδες υποβιβάστηκε μόνο ο Α.Ο. Καρδίτσας. Και οι τρεις αγώνες έγιναν στο Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου. Στατιστική ποδοσφαίρου. Ανδρέας Μπόμης, "ΓΚΟΛ 2000, Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 344. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 124-130.
Λούκιος Αιμίλιος Παύλος (ύπατος το 1)

Ο Λεύκιος Αιμίλιος Παύλος, λατιν.: Lucius Aemilius Paullus (πριν το 29 π.Χ. - 14 μ.Χ.) ήταν ύπατος το έτος 1 μ.Χ. και ιερέας ως μέλος των "Αδελφών των Αγρών".

 Ήταν γιος του Παύλου Αιμίλιου Λέπιδου (αντικαταστάτη υπάτου το 34 π.Χ. και αργότερα κήνσορα), και της Κορνηλίας, κόρης του Γναίου Κορνήλιου Λέντουλου Μαρκελίνου υπάτου. Η Κορνηλία ήταν κόρη της Σκριβωνίας, η οποία, μετά τον Γ. Κ. Λέντουλο Μαρκελίνο, παντρεύτηκε τον Οκταβιανό Αύγουστο και απέκτησαν την Ιουλία την Πρεσβύτερη. Ο Λ. Αι. Παύλος αναφέρεται για πρώτη φορά στην ελεγεία για το τέλος της Κορνηλίας· τον ίδιο χρόνο ο αδελφός της Π. Κ. Λ. Μαρκελίνος έγινε ύπατος. Το έτος αυτό υποστηρίχθηκε ότι είναι το 18 π.Χ. ή το 16 π.Χ. Ανατράφηκε από τον πατέρα του. Κάποια στιγμή μετά το 13 π.Χ. ο Π. Αι. Λέπιδος νυμφεύτηκε για 2η φορά, με την Κλαυδία Μακέλλα τη Νεότερη, η οποία ήταν ήδη χήρα με ένα μικρό παιδί. Ο Λ. Αι. Παύλος νυμφεύτηκε την Ιουλία τη Νεότερη, μεγαλύτερη εγγονή του Αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Η πρώιμη σταδιοδρομία του Λ. Αι. Παύλου είναι άγνωστη· η πρώτη και μοναδική γνωστή θέση του είναι η υπατεία του έτους 1 μ.Χ., μαζί με τον Γάιο Καίσαρα, αδελφό της συζύγου του. Είναι επίσης γνωστό ότι ήταν ιερέας, ως μέλος των Arval Brethren (Αδελφών των Αγρών). Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς, η σύζυγός του Ιουλία η Νεότερη εξορίστηκε το 8 μ.Χ., επειδή είχε σχέση με έναν συγκλητικό. Ο ίδιος ο Παύλος εκτελέστηκε ως συνωμότης, σε μία συνωμοσία για να εξοντωθεί ο Aύγουστος κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1 και 14. Πιθανότατα είχε μόνο ένα παιδί από τη σύζυγό του: την Αιμιλία Λεπίδα (4/3 π.Χ. - 53 μ.Χ.), η οποία ήταν αρχικά μνηστευμένη με τον Κλαύδιο, έως ότου η πτώση των γονέων της ανάγκασε τον προπάππο της Αύγουστο να λύσει τον αρραβώνα και να την παντρέψει με τον Mάρκο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο ύπατο το 19 μ.Χ., από τον οποίο είχε πολλά παιδιά, όπως η Ιουνία Καλβίνα και ο Mάρκος Ιούνιος Σιλανός ύπατος το 46 μ.Χ. Ωστόσο είναι πιθανό ότι είχε ακόμη έναν γιο, τον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την Ιουλία Δρουσίλλα, αγαπημένη αδελφή του Καλιγούλα. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ιουλία τη Νεότερη, κόρη του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα στρατηγού και αρχιτέκτονα, και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης (κόρης του Οκταβιανού Αυγούστου από τη Σκριβωνία). Είχε τέκνα: Αιμιλία Λεπίδα 4/3 π.Χ. - 53 μ.Χ., παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούνιο Σιλουανό Τορκουάτο ύπατο το 19. Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος 6-39, νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Ιουλία Δρουσίλλα, κόρη του Ι. Κ. Γερμανικού στρατηγού. Syme, Ronald; Augustan Aristocracy (Oxford University Press, 1989) Suetonius, Η ζωή του Αυγούστου
BBC Βόρεια Ιρλανδία

Το BBC Βόρεια Ιρλανδία (BBC Northern Ireland) είναι ο κύριος δημόσιος φορέας στη Βόρεια Ιρλανδία. Η έδρα του οργανισμού είναι στο Μπέλφαστ και οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια, καθώς και ενημέρωση μέσω διαδικτύου.

 BBC One Βόρεια Ιρλανδία BBC Two Βόρεια ΙρλανδίαΤηλεοπτικοί σταθμοί που έχουν κλείσει: BBC Choice Βόρεια Ιρλανδία BBC Radio Ulster BBC Radio Foyle Η ιστοσελίδα του οργανισμού περιλαμβάνει ενημέρωση και το πρόγραμμα των τηλεοπτικών και των ραδιοφωνικών σταθμών. Επιπλέον παρέχει διαδικτυακή μετάδοση των ραδιοφωνικών σταθμών BBC Radio Ulster και BBC Radio Foyle, όπως και σε on demand κάθε εκπομπή για μια εβδομάδα μετά την ημέρα μετάδοσής της. Η ιστοσελίδα είναι μέρος της υπηρεσίας του BBC, BBC Online και διαχειρίζεται από το Μπέλφαστ. Επίσημη Ιστοσελίδα
Λευκή του Ανζού (1250-1269)

Η Λευκή του Ανζού (Blanche of Anjou, 1250 – 1269) ήταν κόρη του Καρόλου του Ανζού και της Βεατρίκης της Προβηγκίας. Από τη μεριά του πατέρα της ήταν εγγονή του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Η΄ του Λέοντα και της Λευκής της Καστίλης, προς τιμή της οποίας πήρε το όνομά της.

 Παντρεύτηκε το 1265 με τον Ροβέρτο Γ΄ Νταμπιέρ, ο οποίος αργότερα έγινε κόμης της Φλάνδρας και μαζί του έκανε έναν γιο, τον Κάρολο. Η Λευκή απεβίωσε το 1269, σε ηλικία μόλις 19 ετών, από άγνωστη αιτία θανάτου και λίγα χρόνια αργότερα απεβίωσε και ο γιος της. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Κάρολος δηλητηριάστηκε από τη μητριά του Γιολάντα Β΄ του Νεβέρ, τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του, Ροβέρτου Γ΄. Randall Fegley, The Golden Spurs of Kortrijk: How the Knights of France Fell to the Foot Soldiers of Flanders in 1302, (McFarland & Co., 2002), 104.
Δήμος Αβίας

Ο Δήμος Αβίας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας και τμήμα της Μεσσηνιακής (Έξω ή Απόσκιερης) Μάνης. Ιδρύθηκε με το Σχέδιο Καποδίστριας το 1999 από συνένωση των κοινοτήτων: Αβία (οικισμοί: Αβία, Μεγάλη Μαντίνεια, Ακρογιάλι), Κάμπος, Δολοί (οικισμοί: Δολοί, Κιτριές, Καλλιανέικα), Σταυροπήγιο (οικισμοί: Σταυροπήγιο, Μάλτα), Κέντρο (οικισμοί: Κέντρο, Χώρα Γαϊτσών, Βόρειο, Ανατολικό), Αλτομιρά και Σωτηριάνικα (οικισμοί: Σωτηριάνικα, Χαραυγή). Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ο δήμος καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δυτικής Μάνης. Έδρα του ήταν ο Κάμπος. Είχε 2.908 κατοίκους και 8 δημοτικά διαμερίσματα. Τελευταίος δήμαρχος του δήμου ήταν ο Παναγιώτης Μπασάκος, ο οποίος επανεξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 2006 για τρίτη φορά.

 Ο παλαιότερος Δήμος Αβίας ιδρύθηκε το 1835 με έδρα το Αλμυρό και αρχικά περιλάμβανε τα χωριά: Σέλιτσα (σημερινή Άνω Βέργα), Μικρά Μαντίνεια, Μεγάλη Μαντίνεια και Σωτηριάνικα. Το 1841 συνενώθηκε με το Δήμο Γερηνίας, που περιλάμβανε τα χωριά: Κάμπος, Βαρούσι (σημερινό Σταυροπήγιο), Μάλτα, Γαϊτσές (σημερινό Κέντρο), Μπρίντα, Νερίντα, Μπίλοβα, Δολοί, Κιτριές, Αλτομιρά. Ο Κάμπος αποτέλεσε την έδρα του νέου Δήμου Αβίας. Το 1914 ο Δήμος καταργήθηκε και τα χωριά αποτέλεσαν ξεχωριστές κοινότητες. Ο Δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (στις παρενθέσεις αναφέρεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001) Δ.δ. Κάμπου [ 579 ] ο Κάμπος [ 486 ] ο Οροβάς [ 39 ] το Πλάτωμα [ 50 ] τα Τούμπια [ 4 ] Δ.δ. Αβίας [ 605 ] η Αβία [ 236 ] το Ακρογιάλι [ 189 ] η Μεγάλη Μαντίνεια [ 180 ] Δ.δ. Αλτομιρών -- τα Αλτομιρά [ 72 ] Δ.δ. Δολών [ 450 ] οι Κάτω Δολοί [ 163 ] οι Άνω Δολοί [ 85 ] τα Καλιαναίικα [ 86 ] οι Κιτριές [ 116 ] Δ.δ. Κέντρου [ 353 ] το Κέντρο [ 25 ] το Ανατολικό [ 87 ] το Βόρειον [ 155 ] η Χώρα Γαϊτσών [ 86 ] Δ.δ. Πηγαδίων [ 181 ] τα Πηγάδια [ 36 ] τα Δένδρα [ 54 ] η Κρύα Βρύση [ 24 ] τα Ριζανά [ 67 ] Δ.δ. Σταυροπηγίου [ 505 ] το Σταυροπήγι [ 400 ] η Μάλτα [ 105 ] Δ.δ. Σωτηριανίκων [ 344 ] τα Σωτηριάνικα [ 203 ] η Δροσοπηγή [ 0 ] ο Κουρής [ 54 ] η Χαραυγή [ 87 ] Υπηρεσίες του Δήμου Αβίας
Αγορά Θεσπρωτίας

Η Αγορά (πρώην Λιογκάτι) είναι χωριό του δήμου Σουλίου στο νομό Θεσπρωτίας της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 175 μόνιμους κατοίκους.

 Η Αγορά είναι κτισμένη νοτιοανατολικά της, πρωτεύουσας του νομού, Ηγουμενίτσας σε υψόμετρο 220 μέτρων παρά τον ποταμό Κωκυτό στους πρόποδες του Κορύλα. Ο πληθυσμός της Αγοράς ασχολείται κατά κύριο λόγο με την κτηνοτροφία και τη γεωργία. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας, ενώ η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ήταν γνωστή ως Λιογκάτι ή Λιογκάτη, ονομασία που κράτησε μέχρι το 1928. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας υπαγόταν στον καζά Παραμυθιάς του σαντζακίου Ιωαννίνων. Σύμφωνα με έκθεση του 1874 που συντάχτηκε από τον τότε επίσκοπο Παραμυθίας Άνθιμο με αποδέκτη τον Ηπειρωτικό Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο Κωνσταντινουπόλεως, στην Αγορά ζούσαν 12 οικογένειες, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, σύμφωνα με την εκτίμηση του επιτελικού γραφείου του ελληνικού υπουργείου Στρατιωτικών, είχε 60 κατοίκους. Το 1895 η επίσημη απογραφή που διενεργήθηκε από την οθωμανική διοίκηση αναφέρει την Αγορά ως ελεύθερο χωριό στο οποίο κατοικούσαν 27 άτομα (20 άνδρες και 7 γυναίκες) κατανεμημένα σε έξι φορολογικούς χανέδες. Το 1910, σύμφωνα με στοιχεία της τοπικής μητρόπολης, είχε πληθυσμό 60 κατοίκων και παράλληλα διέθετε ελληνικό σχολείο με έναν δάσκαλο και δέκα μαθητές και τρία χρόνια αργότερα, η πρώτη ελληνική απογραφή που πραγματοποιήθηκε στην Ήπειρο μετά την απελευθέρωσή της από τον ελληνικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους βρήκε στον οικισμό 83 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπολογίζεται πως καταστράφηκαν 17 οικήματα του χωριού. Παράλληλα τρεις κάτοικοί του σκοτώθηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις και τις ένοπλες ομάδες Τσάμηδων δοσίλογων. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωση στο ελληνικό κράτος, η Αγορά υπήχθη στην κοινότητα Σκανδάλου της επαρχίας Σουλίου του νομού Ιωαννίνων και το 1937 προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο τότε νομό Θεσπρωτίας. Το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Αχέροντα, ενώ από το 2011 υπάγεται στον διευρυμένο δήμο Σουλίου. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.2ος, σελ.79. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΣΤ΄, σελ.158. (Λιογκάτι)
Odyssey Television Network

Η Odyssey Television Network, Inc. είναι Ελληνόφωνος (αδειούχος στον Καναδά) τηλεοπτικός φορέας που κατέχει και διαχειρίζεται τρία εθνικής (πανκαναδικής) εμβέλειας κανάλια, εκπεμπόμενα σε καλωδιακές και δορυφορικές πλατφόρμες. Με έδρα το Τορόντο στο Οντάριο, η εταιρεία λειτουργεί από το 1996 υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Μανιατάκου, γιου του Ελληνοκαναδού Πέτρου Μανιατάκου.

 Το τηλεοπτικό δίκτυο Odyssey λειτουργεί σήμερα τα ακόλουθα τρία ελληνόφωνα τηλεοπτικά κανάλια: Odyssey (OTN1) ERT World (OTN2) Mega Cosmos (OTN3)Εκτός από αυτά τα 3 κανάλια, η Odyssey διανέμει επίσης μια σειρά από ξένες υπηρεσίες στον Καναδά. Η OTN είναι ο επίσημος καναδικός διανομέας για τα παρακάτω κανάλια: Alpha Sat Greek Cinema SportPlus Star International
Κάρολος του Λουξεμβούργου (1927-1977)

O Κάρολος, ιταλ. Carlo di Borbone di Parma (7 Αυγούστου 1927 - 26 Ιουλίου 1977) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και του Λουξεμβούργου.

 Ήταν o δεύτερος γιος του Φελίξ πρίγκιπα & τιτουλάριο δούκα της Πάρμας, επικεφαλής του Οίκου των Βουρβόνων-Πάρμας και της Καρλότας των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Ο μοργανατικός του γάμος έγινε δυναστικός με απόφαση του αδελφού ου Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1967 τη Ζοάν Ντάγκλας-Ντιλόν, κόρης του Κ. Ντάγκλας Ντιλόν Γραμματέα του Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ και είχε τέκνα: Καρλόττα-Φυλλίς-Μαρία γενν. 1967, παντρεύτηκε τον Μαρκ-Βίκτορ Κάννινγκχαμ. Έχουν 3 παιδιά. Ρομπέρ-Λουί-Φρανσουά γενν. 1968. Έχει τρία παιδιά. de Badts de Cugnac, Chantal. Coutant de Saisseval, Guy. Le Petit Gotha. Nouvelle Imprimerie Laballery. Paris. 2002. pp. 666-668, 667-678 (French) ISBN 2-9507974-3-1 Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVIII. "Luxembourg". C.A. Starke Verlag, 2007, pp. 79-80, 83-84, 449-450. (German). ISBN 978-3-7980-0841-0.
Ιάκωβος Γιακουμής

Ο Ιάκωβος Γιακουμής ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1928, πριν μεταγραφεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού το 1929.

 Ο Γιακουμής καθιερώθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το καλοκαίρι του 1925 και ήταν βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1926. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης έχασε το πρωτάθλημα από τον Ηρακλή, χάνοντας στα δύο ντέρμπι της χρονιάς με 3-1 στις 13 Φεβρουαρίου και με 1-2 στις 15 Μαΐου 1927.Στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης του 1928, συμμετείχε σε όλους τους αγώνες, με τον Άρη να κατακτά τον τίτλο, πριν συνεχίσει στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, με τον Άρη να στέφεται πρώτος πρωταθλητής Ελλάδος. Ο Γιακουμής έπαιξε και στους τέσσερις αγώνες, από τις 24 Μαΐου μέχρι τις 24 Ιουνίου 1928, όπου η ομάδα της Θεσσαλονίκης κέρδισε με 1-3 και 3-1 τον Ατρόμητο και με 3-1 τον Εθνικό, από τον οποίο γνώρισε την μοναδική του ήττα στον Πειραιά με 3-2.Το καλοκαίρι του 1928, ο Γιακουμής μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αθήνα και τον Αύγουστο του 1929 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Γιακουμής Ιάκωβος | aris.re
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1971

ΕθνιΤο πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1971, ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου 1971, με τον δεύτερο αγώνα μπαράζ ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό. Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.

 Ο Εθνικός κέρδισε το παιχνίδι του α' γύρου με 5–4 ενώ ο Ολυμπιακός αυτό του δεύτερου με 3–2. Στις 5 Ιουλίου έγινε αγώνας μπαράζ που έληξε ισόπαλος 3–3 και έτσι στις 7 Ιουλίου έγινε δεύτερος επαναληπτικός αγώνας με νικητή τον Ολυμπιακό με 2–1. Ο Παναθηναϊκός έχει δύο μηδενισμούς στους αγώνες με την Μυτιλήνη. Βαθμολογικό σύστημα: 3–2–1 (Ν–Ι–Η) Αρχείο «Αθλητικής Ηχούς» Εφημερίδα «Τα Νέα», 28/6/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 29/6/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 30/6/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 1/7/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 2/7/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 3/7/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 5/7/1971 Εφημερίδα «Τα Νέα», 8/7/1971
Τάφος των Εθνικών Ηρώων (Καλεμέγκνταν)

Ο Τάφος των Εθνικών Ηρώων του Καλεμέγκνταν (σερβικά κυριλλικά: Гробница народних хероја на Калемегдану, σερβικά λατινικά: Grobnica narodnih heroja na Kalemegdanu) ευρίσκεται στο Βελιγράδι της Σερβίας, εντός του πάρκου του Καλεμέγκνταν. Λόγω της καλλιτεχνικής και ιστορικής αξίας του, είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας και του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1948, προκειμένου να φιλοξενήσει τα λείψανα του Ίβο Λόλα Ρίμπαρ (1916-1943) και του Ιβάν Μιλουτίνοβιτς (1901-1944). Εκείνα του Τζούρο Τζάκοβιτς (1886-1929) τοποθετήθηκαν εντός του μνημείου στις 29 Απριλίου 1949, στα πλαίσια των 20 ετών από τον θάνατό του, ενώ εκείνα του Μόσα Πίγιαντε (1890-1957) τον Μάρτιο του 1957. Οι προτομές των Ίβο Λόλα Ρίμπαρ, Ιβάν Μιλουτίνοβιτς και Τζούρο Τζάκοβιτς φιλοτεχνήθηκαν το 1949 από τον, καταγόμενο από το Βελιγράδι, ζωγράφο και γλύπτη Στεβάν Μποντνάροβ, ενώ εκείνη του Μόσα Πίγιαντε από τον γλύπτη Σλάβολιουμπ Βάβα Στάνκοβιτς, το 1959. Τάφος των Εθνικών Ηρώων (Ζάγκρεμπ) Τάφος των Εθνικών Ηρώων (Λιουμπλιάνα) Τάφος των Εθνικών Ηρώων (Σαράγιεβο)
Στάμφορντ Μπριτζ

To Στάμφορντ Μπριτζ (αγγλικά: Stamford Bridge) είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο που βρίσκεται στην περιοχή Φούλαμ της πόλης του Λονδίνου στην Αγγλία. Το γήπεδο είναι η έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας της Τσέλσι. Η χωρητικότητα του είναι 41.663 θεατές.

 Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 28 Απριλίου 1877 και τα πρώτα χρόνια χρησιμοποιήθηκε από την Αθλητική Λέσχη του Λονδίνου μέχρι το 1905.Το 1904 το γήπεδο αγοράστηκε από τα αδέρφια Γκάς και Τζέι ΤΙ Μιαρς, οι οποίοι αγοράζοντας και μια επιπλέον γειτονική έκταση δημιούργησαν ένα καθαρά ποδοσφαιρικό γήπεδο. Το νέο στάδιο σχεδίασε ο αρχιτέκτονας Άρτσιμπαλντ Λέιτς. Αρχικά, οι αδερφοί Μιαρς πρόσφεραν το Στάμφορντ Μπριτζ στην ομάδα της περιοχής, την Φούλαμ ΦΚ, αλλά δεν βρήκαν ανταπόκριση. Τότε αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα νέο σωματείο, στο οποίο να ανήκει το γήπεδο. Έτσι η Τσέλσι ιδρύθηκε για να στεγαστεί στο νέο γήπεδο, σε αντίθεση με τις περισσότερες ομάδες που πρώτα ιδρύθηκαν κι αργότερα στεγάστηκαν σε δικό τους γήπεδο. Επειδή υπήρχε ήδη ομάδα με το όνομα της συνοικίας, η Φούλαμ, έδωσαν την ονομασία Τσέλσι στον σύλλογο, δηλαδή το όνομα της γειτονικής περιοχής, αφού απέρριψαν διάφορες ιδέες, όπως Κένσιγκτον ΦΚ, Στάμφορντ Μπριτζ ΦΚ και Λόνδινο ΦΚ. Το αυθεντικό Στάμφορντ Μπριτζ είχε χωρητικότητα 100.000 θέσεων, κυρίως ορθίων και από τις αρχές της δεκαετίας του ’30 είχε μια σκεπαστή εξέδρα, την Shed End, που ήταν ο χώρος των φανατικών οπαδών. Το 1935 σημειώθηκε το πρώτο επίσημο ρεκόρ προσέλευσης 82.905 θεατών σε αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Άρσεναλ. Όμως, στις 13 Νοεμβρίου 1945 πάνω από 100.000 συγκεντρώθηκαν για να παρακολουθήσουν το φιλικό αγώνα της Τσέλσι εναντίον της Ντιναμό Μόσχας, χωρίς να καταμετρηθούν ακριβώς. Τη δεκαετία του ’70 το γήπεδο ανακαινίστηκε και η χωρητικότητά του περιορίστηκε σε 50.000 θέσεις καθήμενων θεατών. Η δαπάνη της ανακαίνισης ήταν μεγάλη και ο σύλλογος κόντεψε να χάσει το γήπεδο που ήταν ενέχυρο στους δανειστές. Μόλις τη δεκαετία του ’90 η ομάδα συνήλθε από τα χρέη της ανακαίνισης. Για να αποφευχθούν στο μέλλον τα οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν από την περιπέτεια αυτή, τα δικαιώματα του γηπέδου έχουν παραχωρηθεί στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό "Chelsea Pitch Owners", ο οποίος κατέχει και την ιδιοκτησία του ονόματος. Έτσι αν κάποιος θελήσει να μετακινήσει το σύλλογο σε άλλο στάδιο, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομα "Τσέλσι". Ο μέσος όρος θεατών που παρακολουθεί την ομάδα είναι σήμερα πάνω από 40.000, τοποθετώντας το σύλλογο στην πέμπτη θέση στην Αγγλία.Το γήπεδό αναφέρεται συχνά και ως «Μπριτζ».
Πλαγκτόν

Με τον όρο πλαγκτόν χαρακτηρίζεται γενικά το σύνολο έμβιων οργανισμών που αναπτύσσονται στην επιφάνεια των ωκεανών, θαλασσών και λιμνών και που συνήθως μετακινούνται παρασυρόμενα από τα ρεύματα αυτών των υδάτων. Κάποιοι απ' αυτούς τους οργανισμούς μπορούν να κινηθούν με δικές τους δυνάμεις, όχι όμως και τόσο ισχυρές ώστε να μπορούν να κινηθούν ενάντια στα υδάτινα ρεύματα.

 Το πλαγκτόν αποτελείται από οργανισμούς που παρασύρονται ή έχουν μειωμένη ενεργητική μετακίνηση και κατά συνέπεια, είναι έρμαια των ρευμάτων. Αν και παρασύρονται αργά από τα ωκεάνια ρεύματα, έχει παρατηρηθεί ότι ένας σημαντικός αριθμός πλαγκτονικών οργανισμών πραγματοποιεί κατακόρυφη μετανάστευση, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας στη θαλάσσια στήλη, καθώς παρασύρεται από τα ρεύματα. Το πλαγκτόν αποτελείται από μια τεράστια ποικιλία ειδών που με βάση τη λειτουργική τους θέση στο υδάτινο περιβάλλον διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: τα βακτήρια, το φυτοπλαγκτόν και το ζωοπλαγκτόν. Σημειώνεται, ότι πολυκύτταροι οργανισμοί και είδη φυκών, όπως αυτά που απαντώνται στη θάλασσα των Σαργασσών, αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία, που λέγεται πλευστόν. Ειδικότερα, όλοι οι παραπάνω οργανισμοί που διαβιούν μόνιμα στο επιφανειακό στρώμα του νερού, θαλάσσιου ή λιμναίου (μέχρι 1 μέτρο βάθος), ονομάζονται νευστόν. Το πλαγκτόν διακρίνεται ανάλογα του είδους των οργανισμών σε δύο κατηγορίες: το ζωοπλαγκτόν και το φυτοπλαγκτόν Ζωοπλαγκτόν: λέγεται το σύνολο της ζωικής πλαγκτονικής βιοκοινωνίας. Φυτοπλαγκτόν: λέγεται το σύνολο της φυτικής πλαγκτονικής βιοκοινωνίας. Γενικά το πλαγκτόν με κριτήριο το μέγεθος διακρίνεται στις εξής κατηγορίες: Μεγαπλαγκτόν, με μέγεθος > 20 cm, Μακροπλαγκτόν, με μέγεθος 2-20 cm, Μεσοπλαγκτόν, με μέγεθος 0,2-20 mm, Μικροπλαγκτόν, με μέγεθος 20-200 µm, Νανοπλαγκτόν, με μέγεθος 2-20 µm, Πικοπλαγκτόν, με μέγεθος 0,2-2 µm, Φεμπτοπλαγκτόν, με μέγεθος < 0,2 µm. Το πλαγκτόν που αποτελεί υποσύνολο του πελάγους εξετάζει και παρακολουθεί η Ωκεανογραφία και η Υδροβιολογία διά του ειδικότερου κλάδου της, την Πλαγκτολογία. Επειδή όμως το πλαγκτόν αποτελεί ιδιαίτερη τροφή των ψαριών, εμφανές καθίσταται ότι η πλούσια παρουσία του προσδιορίζει και τις αλιευτικές περιοχές ή αλιευτικά πεδία, καθώς και ολόκληρο εξ αυτού οικοσύστημα. Πάπυρος Larousse Britannica τομ. 49ος, σελ. 264-265
Πούλα

Το πούλα (pula) είναι το νόμισμα της Μποτσουάνας. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι BWP και υποδιαιρείται σε 100 τέμπε (thebe). "Πούλα" στην κυριολεξία σημαίνει βροχή στη γλώσσα Σετσουάνα, επείδή αυτό το φυσικό φαινόμενο σπανίζει στην Μποτσουάνα, που περιβάλλεται κάτά μεγάλο μέρος από την έρημο Καλαχάρι. "Πούλα" επίσης σημαίνει ευλογημένος και πάλι αναφέρεται στη βροχή, η οποία είναι ευλογημένη. Τέμπε σημαίνει «ασπίδα».

 Το πούλα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1976, σε αντικατάσταση του Ραντ Νότιας Αφρικής, με το οποίο είχε την ίδια αξία. Το 2005 υποτιμήθηκε κατά 12% , όμως παραμένει ένα από τα ισχυρότερα νομίσματα στην Αφρική. Τα κέρματα εισήχθησαν το 1976 σε ονομαστικές αξίες των of 1, 5, 10, 25 και 5 τέμπε καθώς επίσης και του 1 πούλα. Το 1 τέμπε ήταν από αλουμίνιο και τα 5 πούλα από χαλκό. Τα υπόλοιπα κέρματα κατασκευάστηκαν από χαλκονικέλιο. Τα κέρματα ήταν στρογγυλά εκτός από εκείνο του 1 πούλα. Το 1981 εισήχθησαν κέρματα των 2 πούλα από χαλκό. Το υλικό αλλά και το μέγεθος πολλών κερμάτων άλλαξε μέσα στα επόμενα χρόνια. Κέρματα των 5 πούλα εισήχθησαν το 2000. Το 1976 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα από την Τράπεζα της Μποτσουάνας σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10 και 20 πούλα. Τα τραπεζογραμμάτια των 1 και 2 πούλα αντικαταστάθηκαν από κέρματα τα έτη 1991 και 1994, ενώ χαρτονομίσματατων 50 και των 100 πούλα εισήχθησαν το 1992 και το 1993, αντίστοιχα. Το χαρτονόμισμα των 5 πούλα αντικαταστάθηκε από ένα κέρμα το 2000. Σύμφωνα με μερίδα του Τύπου, τα παλαιά χαρτονομίσματα των 1, 2 και 5 πούλα έπαυσαν πλέον να είναι νομισματικές μονάδες την 1η Ιουλίου του 2006 και αποσύρθηκαν . Για 5 χρόνια όμως θα μπορούν να ανταλλαγούν σε τράπεζες.
Χενεράλ Πίκο

Το Χενεράλ Πίκο (ισπανικά: General Pico‎) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της επαρχίας Λα Πάμπα της Αργεντινής. Βρίσκεται σε υψόμετρο 143 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει έκταση 2.555 km². Με πληθυσμό 56.795 κατοίκους (απογραφή 2010) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά την πρωτεύουσα της επαρχίας Σάντα Ρόσα, και πρωτεύουσα του νομού Μαρακό.Η διασταύρωση μεταξύ της δυτικής και της νότιας σιδηροδρομικής γραμμής αποτέλεσε καθοριστικό σημείο για την χωροθέτηση της πόλης αυτής, η οποία ιδρύθηκε στις 11 Νοεμβρίου από τον Εδουάρδο Σαπερούγκ. Πήρε το όνομά της από τον στρατηγό Εδουάρδο Γκουστάβο Πίκο, ο οποίος διετέλεσε κυβερνήτης της επαρχίας Λα Πάμπα για τρεις συνεχόμενες περιόδους (1891-1899).Η πόλη έχει δύο ομάδες καλαθοσφαίρισης στο πρωτάθλημα της Αργεντινής. Διαθέτει επίσης το δικό της αεροδρόμιο (IATA: GPO, ICAO: SAZG).

 Το Χενεράλ Πίκο έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cwa) με θερμά καλοκαίρια και δροσερούς, ξηρούς χειμώνες. Οι χειμώνες έχουν μέγιστη θερμοκρασία Ιουλίου 14,9 °C, ενώ οι θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν είναι συχνές, ιδίως τη νύχτα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού οι θερμοκρασίες μπορεί να είναι ζεστές, με μέσο όρο 31 °C τις ώρες της ημέρας του Ιανουαρίου- οι νυχτερινές θερμοκρασίες είναι κατά μέσο όρο 16,8 °C. Η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι μεταβατικές εποχές με ζεστές ημέρες και δροσερές νύχτες, και είναι ιδιαίτερα μεταβλητές, με ορισμένες ημέρες να φτάνουν πάνω από 39 °C ή κάτω από το μηδέν. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 933 χιλιοστά, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας παρατηρείται κατά τους θερμότερους μήνες. Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 44,0 °C στις 28 Δεκεμβρίου 1971, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν -11,2 °C στις 10 Ιουλίου 1988. Επίσημος ιστότοπος
Γκουίντο Γκοντζάγκα

O Γκουίντο, ιταλ. Guido, (1290 - 22 Σεπτεμβρίου 1369) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν εκπρόσωπος των αστών (capitano del popolo) της Μάντουα και εκπρόσωπος (vicar) του βασιλιά της Γερμανίας.

 Γεννήθηκε στη Μάντουα και ήταν γιος του Λουδοβίκου Α΄ αντιπροσώπου των αστών (capitano del popolo) της Μάντουας και εκπροσώπου (vicar) του βασιλιά της Γερμανίας. Το 1328 εκλέχθηκε διοικητής (podestà) της Μάντουα και του Ρέτζο Εμίλια και το 1355 έγινε κύριος της Ρέτζο Εμίλια. Το 1360 έγινε αντιπρόσωπος των αστών (capitano del popolo) της Μάντουα, θέση που πριν κατείχε ο πατέρας του. Επειδή ήταν πια 70 ετών, έγινε αντιπρόσωπος μαζί με τον γιο του Ουγκολίνο, που μάλλον ασκούσε την πραγματική εξουσία ως τη δολοφονία του το 1362 από τους νεότερους αδελφούς του Φραγκίσκο και Λουδοβίκο Β΄. Έτσι έμεινε μόνος ο Γουίδων. Το 1368 ο Μπερναμπό Βισκόντι κύριος του Μιλάνου κατέλαβε τη Μάντουα, αλλά με την παρέμβαση του Καρόλου Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας η πόλη ελευθερώθηκε. Απεβίωσε το επόμενο έτος σε ηλικία 79 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Β΄. Νυμφεύτηκε πρώτα την Αγκνέζε Πίκο, κόρη του Φραντσέσκο Α΄ κυρίου της Μιράντολα. Έπειτα την Καμίλα Μπεκαρία, που ο πατέρας της ήταν κύριος της Παβίας. Τέλος έκανε τρίτο γάμο με τη Βεατρίκη του Μπαρ και είχαν τα ακόλουθα τέκνα: Ουγκολίνο 1320-1362, κοντοτιέρος. Φραγκίσκος. Λουδοβίκος Β΄ 1334-1382, εκπρόσωπος των αστών (capitano del popolo) της Μάντουα. Biography at the Gonzaga family website (Ιταλικά)
Πλάτη Λασιθίου

Η Πλάτη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 133 κατοίκους. Απέχει 49 χιλιόμετρα από τον Άγιο Νικόλαο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 850 μ.

 Στη θέση Κατσούχεροι, πάνω σε ύψωμα. έχουν εντοπιστεί ίχνη κατοίκησης από την πρωτομινωική εποχή. Στο σπήλαιο Χωστός έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την πρωτομινωική και μεσομινωική εποχή. Στη θέση Μελίσκηπος, 200 μέτρα ανατολικά του χωριού, έχει ανασκαφεί νεκροταφείο των μεσομινωικών χρόνων. Στη θέση Πάνω Κεφάλα, βόρεια του χωριού, έχει εντοπιστεί μεσομινωικός οικισμός και νεκροταφείο των υστερομινωικών χρόνων.Στη θέση Κάτω Κεφάλι έχει ανασκαφεί οικισμός των μινωικών και αρχαϊκών χρόνων. Ο χώρος ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1913. Τα κτίρια που βρέθηκαν ήταν διατεταγμένα σε τρία συγκροτήματα γύρω από μια κεντρική πλατεία. Η διάταξη αυτή είναι ασυνήθιστη αν πρόκειται για κτίρια που ανήκαν σε διαφορετικούς ιδιοκτήτες, καθώς οι περισσότεροι μινωικοί οικισμοί αναπτύσσονται κατά μήκος στενών δρόμων. Αν τα κτίρια αποτελούσαν ένα μεγαλύτερο συγκρότημα, τότε αυτό θα έμοιαζε με το ανάκτορο της Κνωσού, το οποίο αναπτύσσεται γύρω από μία κεντρική αυλή. Το οροπέδιο Λασιθίου κατά τα πρώτα ενετικά χρόνια ήταν εστία αναβρασμού και έδρα συχνών επαναστάσεων εναντίον των Βενετών, με αποτέλεσμα οι Βενετοί το 1364 να αποφασίσουν να καταστρέψουν τα χωριά του οροπεδίου και να απαγορεύσουν την κατοίκηση σε αυτό. Το 1465 όμως αποφασίστηκε να αρχίσει πάλι η καλλιέργεια σιτηρών στο οροπέδιο, αρχίζοντας τότε η εποχική κατοίκηση του οροπεδίου κατά τη σπορά και τη συγκομιδή. Αυτοί οι προσωρινοί οικισμοί - μετόχια έγιναν με τον καιρό μόνιμοι οικισμοί. Ένα από αυτά τα μετόχια ήταν και το μετόχι Πλάτης, Mettocchio Plati de Sachielari όπως αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, ο οποίος όμως δεν καταγράφει τον πληθυσμό του. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει και στη δική του απογραφή το 1630, ως Plati Metochio. Στην τουρκική απογραφή του 1671 είχε 15 χαράτσια.Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1866, ο οθωμανικός στρατός έφτασε στο Οροπέδιο το 1867 με επικεφαλής τον Ομέρ πασά, περνώντας από την Πλαθιανή Λαγγάδα. Στην περιοχή του χωριού δόθηκε η πρώτη μάχη ανάμεσα στους επαναστάτες και τους Τούρκους. Στη μάχη σκοτώθηκαν 50 επαναστάτες, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού τους Δ. Πετρουλάκη. Το χωριό τότε πυρπολήθηκε από τους Τούρκους και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε.Στην απογραφή η οποία διεξήχθη από τους Αιγυπτίους το 1834, η Πλάτη είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 25 οικογένειες να κατοικούν σε αυτό. Στην απογραφή του 1881 υπαγόταν στον δήμο Ψυχρού και σύμφωνα με την απογραφή είχε 279 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 333 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ψυχρού, αλλά το 1928 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.Δείτε: Κοινότητα Πλάτης Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αγιάσματα Λεπτοπόδων Χίου

Για τον συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Αγιάσματα Κεράμου Χίου Τα Αγιάσματα (Λεπτοπόδων) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λεπτοπόδων, της δημοτικής ενότητας Αμανής, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιών Αιγαίου Πελάγους.

 Τα Αγιάσματα (Λεπτοπόδων) είναι οικισμός στη Β.ΒΔ. Χίο, στην ανατολική πλευρά του ρέματος της Λευκάντριας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Ο οικισμός βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του «διδύμου» οικισμών με την γενική ονομασία «Αγιάσματα», καθώς την δυτική πλευρά καταλαμβάνουν τα Αγιάσματα (Κεράμου). Απέχουν 60 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Χίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπτοπόδων Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπτοπόδων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμανής Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αμανής και προσαρτάται στον δήμο Χίου(Πηγή: ) Ο οικισμός, όπως και ο συνώνυμός του (της κοινότητας Κεράμου), είναι πολύ γνωστός στη Χίο λόγω των ιαματικών θερμομεταλλικών πηγών που αναβλύζουν στην περιοχή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.facebook.com/thermae.agiasmata/
Καθεδρικός της Σοφίας του Θεού (Χαρμπίν)

Ο Καθεδρικός της Σοφίας του Θεού (στα κινεζικά: 聖索菲亞教堂; στα ρωσικά: Софийский собор), στο Χαρμπίν, στην επαρχία Χεϊλονγκτσιάνγκ, στη βορειοανατολική Κίνα είναι πρώην ρωσική ορθόδοξη εκκλησία. Σήμερα στεγάζει το Μουσείο Αρχιτεκτονικής και Τεχνών της πόλης του Χάρβιν (Municipal Architecture and Art Museum).

 Μετά την ήττα του ρωσικού στρατού στο Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης του ρωσικού στρατού αποφασίστηκε από τη ρωσική πλευρά η κατασκευή ενός ναού στο Χαρμπίν. Ο ναός, αφιερωμένος στη Σοφία του Θεού, κατασκευάστηκε από ξύλο το 1907. Το Σεπτέμβριο του 1923 ξεκίνησε η ανακατασκευή της εκκλησίας, που ολοκληρώθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1932. Η εκκλησία έχει ύψος 53,3 μ. και εμβαδόν 721 τ. μ. και κατασκευάστηκε ακολουθώντας τον αρχιτεκτονικό ρυθμό της Ρωσικής Αναγέννησης. Ο Καθεδρικός της Σοφίας του Θεού στο Χαρμπίν κατασκευάστηκε έχοντας ως παράδειγμα το καθεδρικό του Χριστού Σωτήρος, στο Μπίρκι της Ουκρανίας. Μετά την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το 1949, τερματίστηκε κάθε χριστιανική ιεραποστολική δραστηριότητα στη Κίνα και υπογράφηκαν συνθήκες μεταξύ της σοβιετικής και της κινεζικής κυβέρνησης, που προέβλεπαν την παράδοση των ρωσικών εκκλησιών στον κινεζικό έλεγχο και ο Καθεδρικός της Σοφίας έκλεισε.
Χραμ

Ο Χραμ, γαλλ. Chramn(e) (απεβ. 561) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων εξεγέρθηκε εναντίον τού πατέρα του με αποτέλεσμα να καεί στην πυρά με την οικογένειά του. Το όνομά του σημαίνει κοράκι στα παλαιά Φραγκικά.

 Ήταν ο πέμπτος γιος τού Χλωτάριου Α΄ βασιλιά τού Σουασόν & μετά όλων των Φράγκων και της Χουνσίνας. Ο Χραμ εξεγέρθηκε εναντίον τού πατέρα του σε αρκετές περιπτώσεις. Στην τελευταία διέφυγε με τη σύζυγο και τα τέκνα του στην Αυλή τού Χανάο Α΄ ηγεμόνα στην νότια Αρμορίκη (νυν Βρετάνη). Ο Χλωτάριος Α΄ τον καταδίωξε και έδωσε μάχη με τις ενωμένες δυνάμεις των Χραμ και Χανάο Α΄. Νίκησε, σκότωσε τον Χανάο Α΄ και ο Χραμ θα είχε ξεφύγει δια θαλάσσης, αν δεν νοιαζόταν για την ασφάλεια της οικογένειάς του. Έτσι αιχμαλωτίστηκε και ο πατέρας του ζήτησε να τιμωρηθεί στην πυρά. Ο Χραμ πρώτα στραγγαλίστηκε και έπειτε τοποθετήθηκε σε μία καλύβα, η οποία πυρπολήθηκε. Αναφέρεται, πως ο Χλωτάριος Α΄ από τις τύψεις του απεβίωσε αργότερα το ίδιο έτος. Gregory of Tours Book IV chapter 20 at The Medieval Sourcebook Jean Charles L. Simonde de Sismondi, Histoire de la chute de l'Empire romain et du déclin de la civilisation, de l'an 250 à l'an 1000, Paris: Treuttel et Würtz, 1835. OCLC 6969556
Αμαλία Ισαβέλλα της Βαυαρίας

Η Αμαλία Ισαβέλλα (γερμ. Amalia Isabella von Wittelsbach, prinzessin von Bayern, 15 Δεκεμβρίου 1921 - 28 Μαρτίου 1985) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ασσάνντρι.

 Η Αμαλία Ισαβέλλα Μαρία Γκίζελα Μαργαρίτα ήταν η μόνη κόρη του Κορράδου της Βαυαρίας και της Μαρίας Μπόνας της Σαβοΐας, κόρης του Θωμά της Γένουας. Παντρεύτηκε το 1945 τον Ουμπέρτο Πολέττι Γκαλιμπέρτι, κόμη του Ασσάνντρι (1921-1995), και είχε τέκνα: Κάρλο Τομάσσο Γκουιλέρμο (1950-) κόμης του Ασσάνντρι. Απέκτησε δύο τέκνα. Amalie Isabella Marie Gisela Margarete Prinzessin von Bayern". The Peerage. Lundy, Darryl. "The Peerage: Bona Margherita di Savoia, Principessa di Savoia". de Saisseval, Guy Coutant (1966). Les Maisons impériales et royales d'Europe. Éditions du Palais-Royal. p. 104. "Umberto Poletti-Galimberti, Conte di Assandri di Bavieria". The Peerage.