IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2002-03

Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2002-03 διεξήχθη σε έναν όμιλο των 16 ομάδων. Στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν απευθείας δυο ομάδες, ενώ η τρίτη διεκδίκησε την άνοδο σε αγώνα διαβάθμισης. Στη Γ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν απευθείας δυο ομάδες και μία ακόμα έπειτα από αγώνα διαβάθμισης.

 Στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 2002-03 υπήρξαν και πάλι καινοτομίες σε σχέση με το προηγούμενο του 2001-02, όσον αφορά τις διαδικασίες της προαγωγής και του υποβιβασμού, όπου ξεθάφτηκε το παλιό σύστημα των αγώνων διαβάθμισης με άλλο όνομα (μπαράζ ή πλέι-οφ). Επίσης, στο πρωτάθλημα προέκυψαν και εξωαγωνιστικές περιπέτειες, εξαιτίας της οικονομικής αδυναμίας κάποιων ομάδων να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Στην Α΄ Εθνική ανέβηκαν οι δυο πρώτες ομάδες, ενώ η τρίτη διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την ανοδό της σε αγώνα διαβάθμισης από τον 14ο της Α΄ Εθνικής. Παρομοίως, υποβιβάστηκαν οι δύο τελευταίες ομάδες (15η και 16η), ενώ η 14η Α.Ο. Καβάλα υποβιβάστηκε αφού ητήθηκε στον αγώνα διαβάθμισης από την 3η ομάδα της Γ΄ Εθνικής. Στα αξιοσημείωτα είναι πως υποβιβάστηκαν ο Παναιγιάλειος Γ.Σ. και ο Αθηναϊκός Α.Σ., αν και συγκέντρωσαν 34 β., δηλαδή περισσότερους από τη 12η Α.Σ. Κασσάνδρας. Όμως, τιμωρήθηκαν λόγω οφειλών προς τους ποδοσφαιριστές τους με -3 βαθμούς ανά αγώνα, δηλαδή συνολικά με (-3)Χ30=(-90) β. Για παρόμοια αιτία, δηλαδή λόγω χρεών, πριν από την έναρξη της επόμενης σεζόν αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός Βόλου και τη θέση του πήρε η συμπολίτισσά του Νίκη Βόλου, ως επιλαχούσα της Γ΄ Εθνικής. Ομάδες (16) Πρωταθλήτρια: Χαλκηδόνα, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Δευτεραθλητής: Πανηλειακός, άνοδος στην Α΄ Εθνική. Διαβάθμιση ανόδου στην Α΄: Απόλλων Καλαμαριάς, απέτυχε να ανεβεί κατηγορία. Υποβιβασμός (3): Παναιγιάλειος, Αθηναϊκός Βύρωνα, Καβάλα (ηττήθηκε στον αγώνα διαβάθμισης). Υποβιβασμός από Α΄ Εθνική (2): Παναχαϊκή, ΠΑΣ Γιάννινα. Άνοδος από Γ΄ Εθνική (3): Ποσειδών Νέων Πόρων, Εργοτέλης Ηρακλείου, Λεβαδειακός (έπειτα από διαβάθμιση). 21 γκολ: Γιώργος Ζαχαρόπουλος (Χαλκηδόνα). 15 γκολ: Γιάννης Θωμαΐδης (Πανηλειακός), Θωμάς Τρούπκος (Απόλλων Καλαμαριάς). Για μια θέση στην Α΄ Εθνική: Έπαιξαν σε ουδέτερο γήπεδο η 14η ομάδα της Α΄ με την 3η της Β΄, δηλαδή ο Ιωνικός Νικαίας και ο Απόλλων Καλαμαριάς. Επικράτησε ο Ιωνικός και παρέμεινε στην κατηγορία. Ε.Α.Κ. Βόλου, 1 Ιουνίου 2003: Ιωνικός Νικαίας - Απόλλων Καλαμαριάς: 2-1 (Ροντρίγκεζ 47΄, 77΄ - Αντρέ 76΄).Για μια θέση στη Β΄ Εθνική: Έπαιξαν σε ουδέτερο γήπεδο η 14η ομάδα της Β΄ με την 3η της Γ΄, δηλαδή ο Α.Ο. Καβάλα και ο Λεβαδειακός. Επικράτησε ο Λεβαδειακός και ανέβηκε κατηγορία. Στάδιο Αλκαζάρ, 8 Ιουνίου 2003: Α.Ο. Καβάλα - Λεβαδειακός: 1-2 (παράταση). Στατιστική ποδοσφαίρου. Νίκος Νικολαΐδης, «Εκεί, εκεί, στη Β΄ Εθνική», Αθήνα 2011, σσ. 248-250.
Σαρκοφάγος της Αδελφίας

Η γνωστή ως Σαρκοφάγος της Αδελφίας είναι περίφημη σαρκοφάγος της παλαιοχριστιανικής τέχνης, χρονολογούμενη περί το έτος 340 μ.Χ.. Βρέθηκε, και φυλάσσεται και σήμερα, στις Συρακούσες της Σικελίας. Συγκεκριμένα ανακαλύφθηκε στη «Ροτόντα της Αδελφίας» μέσα στις Κατακόμβες του Σαν Τζοβάννι και εκτίθεται στο Περιφερειακό αρχαιολογικό μουσείο Πάολο Όρσι.Ο ανάγλυφος διάκοσμος της σαρκοφάγου έχει ομοιότητες στη διάταξη με εκείνους της «Δογματικής» Σαρκοφάγου και αυτής του Ιουνίου Βάσσου.

 Η ονομασία της σαρκοφάγου, που είναι μαρμάρινη, προέρχεται από την υπόθεση ότι μέσα σε αυτή τάφηκε η Ρωμαία ευγενής Αδελφία. Στο κέντρο του καλύμματός του υπάρχει η εξής επιγραφή στη λατινική γλώσσα, απλωμένη σε τρεις γραμμές σε πινακίδα πάνω σε ερυθρό υπόβαθρο: (H)IC ADELFIA C(LARISSIMA) F(EMINA) POSITA CONPAR BALERI COMITIS Σε μετάφραση αναφέρει: [Ε]ΔΩ Η ΑΔΕΛΦΙΑ Ε[ΠΙΦΑΝΕΣΤΑΤΗ] Γ[ΥΝΑΙΚΑ] / ΚΕΙΤΑΙ, ΣΥΖΥΓΟΣ / ΤΟΥ ΚΟΜΗΤΑ ΒΑΛΕΡΙΟΥ. Το ιδιόμορφο είναι ότι η Αδελφία απεβίωσε το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, και επομένως το κάλυμμα της σαρκοφάγου (με την ενσωματωμένη επιγραφή) θα πρέπει να είναι 1200 χρόνια περίπου νεότερο της υπόλοιπης σαρκοφάγου. Η εμπρόσθια πλευρά της σαρκοφάγου χωρίζεται σε δύο εικονογραφικά μέρη, χαρακτηριστικό της εποχής της, με θέματα από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, και μια κεντρική «ασπίδα» (clipeus) σε σχήμα κοχυλιού, που περιέχει τις προσωπογραφίες ενός ζευγαριού που αγκαλιάζεται. Το κάλυμμα αποτελεί μια τρίτη εικονογραφική ομάδα. Αξιοσημείωτο είναι το ότι ο Μωυσής και ο Χριστός (και ίσως ο Θεός στην Εδέμ) απεικονίζονται χωρίς γενειάδα, σε αντίθεση με τον γενειοφόρο Αβραάμ. Οι σκηνές είναι αποτυπωμένες σε υψηλό ανάγλυφο και δεν ακολουθούν κάποια χρονική σειρά, ενώ δεν διακρίνονται καλά τα μεταξύ τους όρια. Στο κάλυμμα απεικονίζονται πιθανώς τέσσερα επεισόδια: Τα δύο στα αριστερά πιθανώς αφορούν τον βίο της Θεοτόκου, ενώ τα άλλα δύο σκηνές σχετικές με τη Γέννηση του Χριστού, όπως τους Τρεις Μάγους να ακολουθούν το άστρο της Βηθλεέμ. Περιλαμβάνεται επίσης μια πλάκα που παριστάνει την Αδελφία μαζί με τον σύζυγό της Βαλέριο. Το δεύτερο εικονογραφικό μέρος απεικονίζει οκτώ σκηνές, 4 σε κάθε πλευρά της κεντρικής ασπίδας. Στα αριστέρα, από τα αριστερά προς τα δεξιά, οι σκηνές είναι: Η εργασία επιβάλλεται στον Αδάμ και την Εύα. Η Άρνηση του Πέτρου με το πετεινάρι να λαλεί. Ο Χριστός θεραπεύει την αιμορροούσα γυναίκα. Ο Μωυσής παραλαμβάνει τις πλάκες με τις δέκα εντολές.Στα δεξιά οι σκηνές είναι: Ο Αβραάμ με τον Ισαάκ. Ο Χριστός θεραπεύει τον τυφλό. Το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων. Ο Χριστός ανασταίνει τον γιο της χήρας της Ναΐν.Χαμηλά στη σαρκοφάγο υπάρχει και ένα τρίτο εικονογραφικό μέρος, με τις εξής σκηνές: Οι Σεδράχ, Μισάχ και Αβδεναγώ αρνούνται να λατρεύσουν τα είδωλα. Το θαύμα στον γάμο της Κανά. Η προσκύνηση των Μάγων Ο Αδάμ και η Εύα με το φίδι στο Δέντρο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού. Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα. Το λήμμα «Αδελφίας σαρκοφάγος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2 (1968), σελίδα 61
Καλλίνικος Ε΄ Κωνσταντινουπόλεως

Ο Καλλίνικος Ε΄ (κατά κόσμον Μποντανιώτης) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για μικρό χρονικό διάστημα, στην αρχή από το 1801 έως το 1806 και κατόπιν από το 1808 μέχρι το 1809.

 Γεννήθηκε στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας. Αρχικά ήταν διάκονος της Μητρόπολης Νικομηδείας και το 1779 διορίστηκε αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τον Οκτώβριο του 1780 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και τον Σεπτέμβριο του 1792 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Νικαίας. Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 18 Ιουνίου του 1801, μία ημέρα μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Νεοφύτου Ζ΄. Περιγράφεται ως ιδιαίτερα ελεήμων, αλλά και κάπως ράθυμος, αφελής και περιορισμένης μόρφωσης, παρά ταύτα υπήρξε θερμός προστάτης της ελληνικής παιδείας. Ανήγειρε κτήριο στην Ξηροκρήνη (Κουρούτσεσμε), στο οποίο στεγάστηκε η Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης (μετέπειτα Μεγάλη του Γένους Σχολή), πράγμα το οποίο φαίνεται ότι κατόρθωσε χάρη στην εύνοια του Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Συνέβαλε στην εύρυθμη λειτουργία της μοναστικής πολιτείας του Άθω εκδίδοντας πατριαρχικά σιγίλια σχετικά με την κοινοβιοποίηση ιδιόρρυθμων μονών: Σίμωνος Πέτρας, Εσφιγμένου (Δεκέμβριος 1801), Ξενοφώντος (Σεπτέμβριος 1802), Αγίου Παντελεήμονος (Αύγουστος 1803), Διονυσίου (1805), την οριακή διαφορά των μονών Αγίου Παντελεήμονος-Μεγίστης Λαύρας (Σεπτέμβριος 1802), την επικύρωση των ορίων της μονής Κωνσταμονίτου (Ιανουάριος 1803), κοκ. Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1806 κατόπιν πιέσεων που δέχθηκε από τους νέους τότε Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρο Σούτσο και Σκαρλάτο Καλλιμάχη υπέρ της επανεκλογής του Γρηγορίου Ε΄ και αποσύρθηκε στο Διπλοκιόνιο του Βοσπόρου. Επανεξελέγη πατριάρχης στις 10 Σεπτεμβρίου 1808, μετά την παραίτηση του Γρηγορίου Ε΄. Αναφέρεται ότι για να επανεκλεγεί δωροδόκησε με μεγάλο ποσό τον μέγα βεζίρη Mustafa Bayraktar. Κατά τη σύντομη δεύτερη πατριαρχία του επιμελήθηκε την ανοικοδόμηση του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, καθώς και την ίδρυση νοσοκομείου στην Προύσα. Η Σύνοδος του Πατριαρχείου τον απομάκρυνε στις 23 Απριλίου 1809 με το δικαιολογητικό του γήρατος και ασθένειας, οπότε κατόπιν αποσύρθηκε οριστικά στο Διπλοκιόνιο. Εκεί πέθανε και ετάφη, άγνωστο πότε. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Εγκυκλοπαίδεια «Υδρία», 1984, τόμος 30, σελίδα 173 Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού Ιωσηφίδης, Γρηγόριος (1917). «Μακάριος Βαλασάκης, Μητροπολίτης Εφέσου». Γρηγόριος ο Παλαμάς Α: 753. http://digital.lib.auth.gr/record/139963/files/5073_1.pdf. Ανακτήθηκε στις 6 Μαΐου 2022.
Σκοποβολή στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Η σκοποβολή είναι από τα κλασικά ολυμπιακά αθλήματα, αφού διεξάγεται στις Ολυμπιάδες από το 1896 στην Αθήνα. Αγώνες σκοποβολής έγιναν και στους μεσοολυμπιακούς του 1906. Από το 1984 στο Λος Άντζελες μπήκαν στο πρόγραμμα και αγώνες γυναικών.

 Στις πρώτες Ολυμπιάδες υπήρχε μια μεγάλη ποικιλία αγωνισμάτων σκοποβολής με ποικίλα όπλα, τρόπους σκόπευσης και από διαφορετικές αποστάσεις. Έτσι το 1908 έγιναν 15 αγωνίσματα και το 1920 έγιναν 21, που αποτελεί και ρεκόρ για όλες τις Ολυμπιάδες. Μετά το 1924 ξεκαθαρίστηκε το τοπίο. Το 1928 δεν έγινε κανένα αγώνισμα ενώ το 1932 έγιναν μόνο δύο. Στη συνέχεια ο αριθμός τους αυξάνεται σταθερά. Το 1936 έγιναν πέντε, το 1952 έξι, το 1968 επτά και το 1996 έφτασαν τα δέκα που είναι ο μεγαλύτερος αριθμός μετά το 1924. Από το 1984 μπήκαν στο πρόγραμμα τρία αγωνίσματα γυναικών, τα οποία σταδιακά αυξήθηκαν σε επτά το 2004. Το 2008 έγιναν 15 αγωνίσματα (εννιά ανδρών και έξι γυναικών) Η Ελλάδα έχει κατακτήσει δώδεκα ολυμπιακά μετάλλια στη σκοποβολή, τα εννιά το 1896. Είναι: τέσσερα χρυσά, τέσσερα ασημένια και τέσσερα χάλκινα. Χρυσά (4) Παντελής Καρασεβδάς: 1896, Στρατιωτικό όπλο. Γεώργιος Ορφανίδης: 1896, Ελεύθερο όπλο. Ιωάννης Φραγκούδης: 1896, Πιστόλι ταχείας βολής 25 μ. Άννα Κορακάκη: 2016, Πιστόλι 25 μ. Ασημένια (4) Παύλος Παυλίδης: 1896, Στρατιωτικό όπλο. Ιωάννης Φραγκούδης: 1896, Ελεύθερο όπλο Γεώργιος Ορφανίδης: 1896, Πιστόλι ταχείας βολής 25 μ. Εθνική ομάδα (Γεώργιος Μωραϊτίνης, Ιάσων Σάππας, Αλέξανδρος Θεοφιλάκης, Ιωάννης Θεοφιλάκης, Αλέξανδρος Βρασιβανόπουλος): 1920, Στρατιωτικό πιστόλι ομαδικό 30 μ. Χάλκινα (4) Νικόλαος Τρικούπης: 1896, Στρατιωτικό όπλο. Νικόλαος Μωράκης: 1896, Στρατιωτικό πιστόλι 25 μ. Ιωάννης Φραγκούδης: 1896, Ελεύθερο πιστόλι. Άννα Κορακάκη: 2016, Αεροβόλο πιστόλι 10 μ.
Flight of the Rat

Το Flight of the Rat είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο περιλαμβάνεται στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Deep Purple in Rock".Το "Flight of the Rat" είναι ένα από τα ελάχιστα τραγούδια στη δισκογραφία του συγκροτήματος το οποίο δεν έχουν παίξει ποτέ ζωντανά.

 Το τραγούδι δημιουργήθηκε στα τέλη του 1969 στο "Hanwell Community Center" όταν ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ ξεκίνησε να παίζει το κλασικό κομμάτι "Flight of the Bumble Bee". Στηρίζεται σε ένα απλό ριφ της κιθάρας του Μπλάκμορ και έχοντας διάρκεια σχεδόν οκτώ λεπτών, περιέχει δύο σόλο κιθάρας και άλλα δύο σόλο πλήκτρων, όπως και αρκετές εναλλαγές ρυθμών. Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν καταφέρονται μεταφορικά στη χρήση ναρκωτικών, ενώ το κομμάτι κλείνει με ένα σόλο τυμπάνων από τον Ίαν Πέις.Η ηχογράφηση του έγινε στα "De Lane Lea Studios" στις 11 Μαρτίου 1970 με παραγωγό τον Μάρτιν Μπερτς. Αποτέλεσε ένα από τα σινγκλ του "Deep Purple in Rock" αφού κυκλοφόρησε μόνο στην Αυστραλία με το "And the Address" από τον πρώτο τους δίσκο "Shades of Deep Purple" στη δεύτερη του πλευρά, χωρίς να γνωρίσει εμπορική επιτυχία. Το Flight of the Rat ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πλήκτρα Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του Flight of the Rat Guitar Tabs 1 Guitar Tabs 2 Guitar Tabs 3 Guitar Tabs 4
Διάβαση (αστρονομία)

Στην Αστρονομία ο όρος διάβαση αναφέρεται τόσο για πλανήτες όσο και για δορυφόρους. Διάβαση Πλανήτη: καλείται η διέλευση ενός Πλανήτη από το φαινομενικό δίσκο του Ήλιου. Αποτελεί δε το φαινόμενο εκείνο που κινούμενος ο Πλανήτης γύρω από τον Ήλιο διέρχεται ακριβώς μεταξύ Γης και Ήλιου έτσι ώστε να προβάλλεται αυτός, σαν στρογγυλή μαύρη κηλίδα και να κινείται επί του δίσκου του Ήλιου.Ανάλογο φαινόμενο συμβαίνει και στην κίνηση των Δορυφόρων. Διάβαση Δορυφόρου: καλείται η διέλευση ενός Δορυφόρου μπροστά από το φαινομενικό δίσκο του Πλανήτη του (περί τον οποίο περιστρέφεται) και της Γης.Τέτοιες διαβάσεις είναι δυνατόν να προσδιορισθούν επακριβώς, ιδιαίτερα εκείνες των δορυφόρων του Διός και ιδίως προ του δίσκου του. Σημείωση: Από τους Πλανήτες είναι κατανοητό ότι μόνο οι καλούμενοι «εσωτερικοί» δηλαδή ο Ερμής και η Αφροδίτη, που βρίσκονται πλησιέστερα της Γης και προς τον Ήλιο, υπόκεινται σε τέτοιες διαβάσεις, παρατηρήσιμες από τη Γη.

 Η διάβαση της Αφροδίτης συγκέντρωνε ανέκαθεν το ενδιαφέρον των αστρονόμων, μιας και λόγω μεγέθους και μικρότερης απόστασης από τη Γη, είναι πιο εύκολα παρατηρήσιμη από τη Γη σε σχέση με εκείνη του Ερμή. Για την παρατήρηση της διέλευσης του 1761 και 1769 οργανώθηκαν ειδικές επιστημονικές αποστολές σε μακρινά μέρη του κόσμου (όπως στη Νότια Αμερική), μιας και η διέλευση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή σημαντικών συμπερασμάτων, μεταξύ άλλων για την ακριβή μέτρηση της αστρονομικής μονάδας. Η κινητοποίηση αυτή δικαιολογείται επίσης και από το γεγονός ότι οι διαβάσεις της Αφροδίτης είναι σπάνια φαινόμενα: εμφανίζονται ανά δύο με χρονική μεταξύ τους απόσταση τα οχτώ χρόνια, ενώ τα ζευγάρια διαβάσεων απέχουν μεταξύ τους εναλλάξ 121,5 και 105,5 χρόνια. Ο συνολικός χρόνος για έναν πλήρη τέτοιο κύκλο είναι 243 χρόνια (που κατά σύμπτωση είναι και ο χρόνος σε μέρες του έτους της Αφροδίτης). Η τελευταία διέλευση της Αφροδίτης έγινε το 2012 και το επόμενο ζευγάρι θα γίνει το 2117 και το 2125. Μεσημβρινή διάβαση
Ζαμπόνι Φωκίδας

Το Ζαμπόνι ή Ζομπόνι είναι μια μικρή βραχονησίδα που βρίσκεται στον κολπίσκο του Όρμου Λεμονιάς (Πανόρμου), στο Δημοτικό Διαμέρισμα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος του Νομού Φωκίδος στον Κορινθιακό Κόλπο. Είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από την ακτή της Δωρίδος. Δεν κατοικείται ούτε έχει κάποιο κτίσμα.

 Στο ασβεστολιθικό υπόστρωμα της βραχονησίδας φύεται αλοφυτική βλάστηση με salicornia. Θεοχαρόπουλος Μ., Δημητρέλλος Γ., Χρονόπουλος Γ., Γεωργιάδης Θ., «Μελέτη της χλωρίδας, βλάστησης και φυτογεωγραφίας των νησιών του δυτικού Κορινθιακού κόλπου. Αρχή ενός προγράμματος διαχρονικής παρακολούθησης» στο: Καμάρη Γ., Μπαρέκα Π., Ψαράς Γ., Κωνσταντινίδης Θ., Δημόπουλος Π. & Κυπαρίσσης Α. (επιμ.), Πρακτικά 10ου Πανελλήνιου Επιστημονικού Συνεδρίου της Ελληνικής Βοτανικής Εταιρείας. Ιωάννινα 5-8 Μαΐου 2005, ηλεκτρονική έκδοση, Ελληνική Βοτανική Εταιρία, (Αθήνα) 2009, σσ. 223-231. ISBN 978-960-98543-0-6, ISSN: 1791-6399. Ανακτήθηκε: 25/11/2015. (ηλεκτρονικό έγγραφο· αρχείο pdf) Μιχάλης Θεοχαρόπουλος, «Αναγκαιότητα προσανατολισμού των Προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης για τη διαχείριση της βιοποικιλότητας, στην κατεύθυνση της αειφόρου ανάπτυξης και της ευαισθητοποίησης των πολιτών. Η περίπτωση των οικοσυστημάτων των νησίδων του δυτικού Κορινθιακού Κόλπου της παραλιακής Φωκίδας» στο: Πρακτικά 4ου Συνεδρίου Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε.) "Προς την Αειφόρο Ανάπτυξη: Φυσικοί Πόροι, Κοινωνία, Περιβαλλοντική Εκπαίδευση". Ναύπλιο, 12-14/12/2008. Ανακτήθηκε: 25/11/2015. (ηλεκτρονικό έγγραφο· αρχείο pdf)
Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Κερύνειας

Η Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επαρχίας Κερύνειας (ΕΠΟΕΚ) ήταν ποδοσφαιρική ομοσπονδία της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1970 και διοργάνωνε πρωτάθλημα και κύπελλο. Ανέστειλε τη λειτουργία της το 1974 εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και την κατάληψη της επαρχίας Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα.

 Στην επαρχία Κερύνειας πρίν από την ίδρυση της ΕΠΟΕΚ διοργανώνονταν τοπικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου με πρωτοβουλία των συλλόγων της επαρχίας, ενώ κάποια από τα σωματεία είχαν ενταχθεί σε ομοσπονδίες της επαρχίας Λευκωσίας. Η ΕΠΟΕΚ ιδρύθηκε το 1970 ύστερα απο πρωτοβουλία του εφόρου ποδοσφαίρου της ΑΕΚ Καραβά Γιάννη Κούβακα και τη συμπαράσταση παραγόντων σωματείων από άλλες κοινότητες όπως ο Τάκης Σκουρίδης από τον Λάρνακα της Λαπήθου, ο δάσκαλος Σοφοκλής Κοτζιαμάνης από τον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας, ο Χρυσόστομος Αγαθοκλέους από την Λάπηθο και άλλοι. Πρώτος πρόεδρος της ΕΠΟΕΚ εξελέγη ο Γιάννης Κούβακας. Τα ιδρυτικά μέλη της ομοσπονδίας ήταν: ΑΕΚ Καραβά ΑΠΟΛ Λαπήθου ΑΣΑΕ Αγίου Επικτήτου Εθνικός Μύρτου ΕΝ Ασωμάτου ΘΟΙ Βασίλειας Ίκαρος Αγίου Γεωργίου Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας Μαυρομμάτης Λάρνακος Λαπηθου Παρθενών Αγίου Ερμολάου Ρήγας Διόριου Μέχρι και το 1974 η ΕΠΟΕΚ διοργάνωσε 4 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Παράλληλα με το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, η ΕΠΟΕΚ είχε και διοργάνωση κυπέλλου. Κυπελλούχος για τις περιόδους 1972-73 και 1973-74 ήταν ο Ίκαρος Αγίου Γεωργίου. Δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τις κυπελλούχες ομάδες των προηγούμενων περιόδων. Η ΕΠΟΕΚ διέκοψε την λειτουργία της το 1974 εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και την κατάληψη της επαρχίας Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα. Κάποια απο τα σωματεία της δραστηριοποιούνται στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου σαν προσφυγικά-πολιτιστικά σωματεία. Κοσιάρης, Σάββας (2011). Φλόγα που καίει-Στιγμές του αθλητισμού στην Κερύνεια 1960-1974. Playfair Publications.
Ελευθέριος Οικονόμου

Ο Ελευθέριος Οικονόμου (Κόνιτσα, 12 Απριλίου 1956) είναι Αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας και Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη ενώ στο παρελθόν έχει διατελέσει υπηρεσιακός Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Κατά την περίοδο της Αρχηγίας του (2009-2011), εξαρθρώθηκε η τρομοκρατική οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας, δημιουργήθηκε η Υπηρεσία Οικονομικής Αστυνομίας και Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος, αναβαθμίστηκε η Άμεση Δράση με την ίδρυση των ομάδων Δίκυκλης Αστυνόμευσης (ΔΙΑΣ) και συνελήφθησαν πολλοί γνωστοί εγκέφαλοι εγκληματικών οργανώσεων.

 Κατετάγη το Σεπτέμβριο του 1974 στο Σώμα της πρώην Ελληνικής Χωροφυλακής και αποφοίτησε από τη Σχολή Αξιωματικών το 1981. Υπηρέτησε σε διάφορες μάχιμες και επιτελικές Υπηρεσίες κυρίως Κρατικής Ασφαλείας. Παρακολούθησε πολλαπλά εξειδικευμένα σεμινάρια, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, για θέματα αστυνομικού ενδιαφέροντος και έλαβε μέρος σε Ομάδες Εργασίας, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα για την αναγνώριση του συνδικαλιστικού δικαιώματος στο προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας και σήμερα είναι Επίτιμος Α΄ Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αστυνομίας. Υπήρξε ο πρώτος Εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας και του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, θέση την οποία υπηρέτησε από το Μάρτιο του 2001 έως το Μάρτιο του 2006. Είχε, μεταξύ άλλων, την ευθύνη για την επικοινωνιακή στρατηγική κατά την εξάρθρωση των τρομοκρατικών οργανώσεων 17 Νοέμβρη και Επαναστατικός Αγώνας, την ασφάλεια της Προεδρίας της Ε.Ε. από την Ελλάδα το 2003 και των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004. Ως Ανώτατος Αξιωματικός υπηρέτησε, με το βαθμό του Ταξιάρχου, ως Διευθυντής της Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής και ως Α’ Υποδιευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής μέχρι τον Μάρτιο του 2008, όταν και προήχθη στο βαθμό του Υποστρατήγου και τοποθετήθηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Ασφάλειας Επισήμων. Στις 3 Μαρτίου 2009 προήχθη στο βαθμό του Αντιστρατήγου και τοποθετήθηκε στη θέση του Γενικού Επιθεωρητή Αστυνομίας Νοτίου Ελλάδος. Στις 5 Νοεμβρίου 2009, με απόφαση του ΚΥ.Σ.Ε.Α. ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας έως τις 17 Δεκεμβρίου 2011, οπότε τοποθετήθηκε στη θέση του Γενικού Γραμματέα Δημόσιας Τάξης. Στις 6 Μαρτίου 2012, ανέλαβε Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη κατά τον δεύτερο ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Λουκά Παπαδήμου. Στις 17 Μαΐου 2012, κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Παναγιώτη Πικραμμένου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, ανέλαβε το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 17 Ιουνίου 2012. Στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη 2019, ανέλαβε Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, αρμόδιος για την Αντεγκληματική ΠολιτικήΕίναι έγγαμος και έχει μία κόρη.
Φατμίρ Σεϊντίου

Ο Φατμίρ Σεϊντίου (Fatmir Sejdiu, 1951-) είναι Κοσοβάρος πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος του Κοσόβου από τις 10 Φεβρουαρίου 2006 ως τις 27 Σεπτεμβρίου 2010 και είναι αρχηγός της Αντιπολίτευσης.

 Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1951 στο μικρό χωριό Πακάστιτσα κοντά στο Ποντούγιεβο. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινας ως καθηγητής. Μετά το διδακτορικό του, έκανε στη Γαλλία και στις ΗΠΑ σπουδές στην Ιστορία του Δικαίου. Πέρα από αλβανικά, ομιλεί σερβικά, γαλλικά και αγγλικά. Είναι παντρεμένος και έχει τρεις γιους. Η οικογένεια ζει στην Πρίστινα. Προτού εκλεγεί Πρόεδρος από τη Βουλή του Κοσόβου, ήταν Πρόεδρος της Βουλής. Ο Σεϊντίου εξελέγη στον τρίτο γύρο της ψηφοφορίας που έγινε στο Κοινοβούλιο του Κοσόβου, στις 10 Φεβρουαρίου του 2006. Στους δύο προηγούμενους γύρους δεν κατόρθωσε να λάβει την πλειοψηφία των δύο τρίτων που προβλέπει το προσωρινό Σύνταγμα του Κοσόβου. Υπέρ ψήφισαν 80 και 12 κατά,ενώ υπήρχαν και 17 άκυρα ψηφοδέλτια. Το Κοινοβούλιο του Κοσόβου αποτελείται από 120 βουλευτές αλλά ένας Αλβανός βουλευτής δεν έλαβε μέρος στη ψηφοφορία, στην οποία δε συμμετείχαν οι 10 Σέρβοι βουλευτές του Κοσόβου. Μετά την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα τέθηκε επικεφαλής της διαπραγματευτικής αντιπροσωπείας των Αλβανών του Κοσόβου. Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν στις 24 Ιουλίου του 2006 στην Αυστρία. Περίπου έναν χρόνο μετά κατέρρευσαν (Νοέμβριος 2007). Τον Φεβρουάριο του 2008 το Κοσσυφοπέδιο κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του. Στις 9 Ιανουαρίου του 2008 ο Σεϊντίου παραιτήθηκε από πρόεδρος στο Κοσσυφοπέδιο και κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές της ίδιας ημέρας. Στην τέταρτη ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο, επανεξελέγη για άλλη μια πενταετή θητεία με 63 εκ των 120 βουλευτών να ψηφίζουν υπέρ. Τον Φεβρουάριο του 2008 το Κοσσυφοπέδιο κηρύχθηκε μονομερώς ανεξάρτητο. Τον Σεπτέμβριο του 2010 παραιτήθηκε από την προεδρία της χώρας ύστερα από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου σύμφωνα με την οποία δεν μπορούσε να είναι και αρχηγός κόμματος και πρόεδρος της χώρας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fatmir Sejdiu στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος του Προέδρου του Κοσσυφοπεδίου Προφίλ στην ιστοσελίδα της Βουλής του Κοσσυφοπεδίου
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1960

Το 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε ως 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου στις 20-26 Σεπτεμβρίου 1960 στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Αν και ελάχιστος ο αριθμός των νέων παραγωγών (Μια του κλέφτη του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, Το ποτάμι του Νίκου Κούνδουρου, Έγκλημα στα παρασκήνια του Ντίνου Κατσουρίδη και Μανταλένα του Ντίνου Δημόπουλου), το γεγονός δεν εμπόδισε να διεξαχθεί το φεστιβάλ ή καλύτερα η "γενική δοκιμή", όπως χαρακτηρίστηκε, ενός μελλοντικού θεσμού, με επισημότητα και την παρουσία όλης της καλλιτεχνικής αφρόκρεμας της εποχής. Αδιαμφισβήτητη πρωταγωνίστρια η ανατέλλουσα σταρ, ήδη δημοφιλής, Αλίκη Βουγιουκλάκη που απέσπασε και το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου για τη Μανταλένα .

 Μανταλένα: 3 βραβεία (σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου και β’ ανδρικού ρόλου) Έγκλημα στα παρασκήνια: 2 βραβεία (φωτογραφίας και β’ γυναικείου ρόλου) Το ποτάμι: 2 βραβεία (σκηνοθεσίας και μουσικής) Ο δράκος: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας) Μια του κλέφτη: 1 βραβείο (α’ ανδρικού ρόλου) Στέλλα: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας) Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας ρετροσπεκτίβας) Διεθνής έκθεση Θεσσαλονίκης: 1 βραβείο (τιμητική μνεία) Μακεδονικός γάμος: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Απόλλων και Δάφνη Αρχαιότητες των Αθηνών Εδώ Αθήνα Ήπειρος Καρναβάλι της Πάτρας Τ' αναστενάρια Τα δάση μας καίγονται Χαλύβδινοι πύργοι Θέμα: Αναδρομικές προβολές των καλύτερων ταινιών παραγωγής 1955 - 59. Προβλήθηκαν 9 ταινίες: Αστέρω Η λίμνη των πόθων Καλημέρα Αθήνα Κάλπικη λίρα Ο δράκος Στέλλα Στρατιώτες δίχως στολή Το νησί των γενναίων Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο Γ. Γεωργιάδης, πρόεδρος Ελένη Βλάχου Αχιλλέας Μαμάκης Γιάννης Μόραλης Στράτης Μυριβήλης Κατίνα Παξινού Μάριος Πλωρίτης Λένα Σαββίδη Πέτρος Χάρης
Γουΐλιαμ Ρίτσαρντ Στήβενς

O Γουΐλιαμ Ρίτσαρντ (Ρίτς) Στήβενς (William Richard (Rich) Stevens) (5 Φεβρουαρίου 1951 – 1 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν γεννημένος στην Βόρεια Ροδεσία Αμερικανός συγγραφέας βιβλίων επιστήμης ηλεκτρονικών υπολογιστών, ιδιαίτερα βιβλία για UNIX και TCP/IP .

 Ο Richard Stevens γεννήθηκε το 1951 στη Luanshya της Βόρειας Ροδεσίας (τώρα Ζάμπια), όπου ο πατέρας του εργαζόταν για τη βιομηχανία χαλκού. Η οικογένεια μετακόμισε αργότερα στο Salt Lake City, στο Hurley, στο Νέο Μεξικό, στην Ουάσιγκτον DC και στην Phalaborwa της Νότιας Αφρικής . Ο Στήβενς παρακολούθησε τη στρατιωτική Σχολή Fishburne στο Waynesboro της Βιρτζίνια . Έλαβε πτυχίο στον τομέα της αεροδιαστημικής μηχανικής από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1973 και μεταπτυχιακό το 1978 και διδακτορικό δίπλωμα (1982) στο τμήμα Systems Engineering του Πανεπιστημίου της Αριζόνα . Μετακόμισε στο Τούσον το 1975 όπου εργάστηκε στο Εθνικό Παρατηρητήριο Kitt Peak ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών μέχρι το 1982. Από το 1982 έως το 1990 ήταν Αντιπρόεδρος των Υπηρεσιών Πληροφορικής της Health Systems International στο New Haven του Κοννέκτικατ. Ο Στήβενς επέστρεψε στο Τούσον το 1990, όπου ακολούθησε καριέρα ως συγγραφέας και σύμβουλος. Ήταν επίσης άπληστος πιλότος και μερικής απασχόλησης εκπαιδευτής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.Ο Στήβενς πέθανε το 1999, στην ηλικία των 48 ετών. Το 2000 του απονέμεται μεταθανάτια το Βραβείο Επιτευγμάτων Ζωής του Usenix. 1990 - Προγραμματισμός δικτύων UNIX - 1992 - Προηγμένος προγραμματισμός στο περιβάλλον UNIX - 1994 - TCP/IP επεξηγημένο, Τόμος 1: Τα πρωτόκολλα - 1995 - TCP/IP επεξηγημένο, Τόμος 2: Η εφαρμογή (με τον Gary R. Wright ) - 1996 - TCP/IP επεξηγημένο, Τόμος 3: TCP για δικτυακές επικοινωνίες, HTTP, NNTP και πρωτόκολλα τομέα UNIX - 1998 - Προγραμματισμός δικτύων UNIX, Τόμος 1, Δεύτερη έκδοση: API δικτύωσης: Sockets και XTI - 1999 - Προγραμματισμός δικτύων UNIX, Τόμος 2, Δεύτερη Έκδοση: Επικοινωνίες Interprocess - 2003 - Προγραμματισμός δικτύων UNIX Τόμος 1, Τρίτη έκδοση: Το API Sockets Networking - (με τον Bill Fenner και τον Andrew M. Rudoff) 2005 - Προηγμένος προγραμματισμός στο περιβάλλον UNIX, Δεύτερη Έκδοση - (με τον Stephen A. Rago) 2011 - TCP/IP επεξηγημένο, Τόμος 1: Τα πρωτόκολλα (2η έκδοση) - (με τον Kevin R. Fall) 2013 - Προηγμένος προγραμματισμός στο περιβάλλον UNIX, Τρίτη έκδοση - (με τον Stephen A. Rago) Ο Stevens συνυπέγραψε επίσης αρκετά έγγραφα IETF Request for Comments (RFC) για ενημερώσεις IPv6 στα API του Berkeley sockets και ένα έγγραφο προτύπων για έλεγχο συμφόρησης TCP . Stevens, WR και Thomas, Μ. 1998. "Σύνθετα API Sockets για IPv6", RFC 2292 Gilligan, RE, Thomson, S., Bound, J., και Stevens, WR 1999. "Βασικές επεκτάσεις διεπαφών υποδοχών για IPv6", RFC 2553 Allman, Μ., Paxson, V., Stevens, WR 1999. "Έλεγχος συμφόρησης TCP", RFC 2581 Η πρώην αρχική σελίδα του Stevens Γκουρού των γκουρού Unix από την Rachel Chalmers (1 Σεπτεμβρίου 2000) στο Salon.com Συνέντευξη στο Prentice Hall με τον Rich Stevens, συγγραφέα του Unix Programming, Τόμος 1: Δικτυακά API, Sockets και XTI, 2 / e
Πολύκαρπος Σμύρνης

Ο Πολύκαρπος (80 - 23 Φεβρουαρίου 167) ήταν επίσκοπος Σμύρνης στο δεύτερο αιώνα μ.Χ.. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στις 23 Φεβρουαρίου του 167 και αναγνωρίστηκε ως άγιος από την Ορθόδοξη και την Καθολική, την Λουθηρανική και την Αγγλικανική εκκλησία. Είναι ο πολιούχος Άγιος της Σμύρνης.

 Δεν είναι βέβαιο αν μαθήτευσε κοντά στον Ευαγγελιστή Ιωάννη. Πάντως όπως μας πληροφορεί ο Ειρηναίος Λυών, τοποθετήθηκε επίσκοπος στη Σμύρνη από αποστόλους. Σημαντική ήταν για τον ίδιο η γνωριμία του με τον Ιγνάτιο Αντιοχείας από τον οποίο είχε λάβει προσωπική επιστολή, στην οποία τον εγκωμίαζε και τον συμβούλευε. Η έριδα περί τον εορτασμό του Πάσχα που είχε ανακύψει ανάμεσα στην Εκκλησία της Ρώμης και τις Μικρασιατικές Εκκλησίες ήταν μια ευκαιρία για τον Πολύκαρπο να μεσολαβήσει με διάθεση καταλλαγής. Θα επισκεφθεί λοιπόν τη Ρώμη μετά τις αρχές του 155, οπότε και έγινε επίσκοπος Ρώμης ο Ανίκητος. Αν και δεν επιτεύχθηκε μεταξύ του Πολύκαρπου και του Ανίκητου Ρώμης συμφωνία, εντούτοις χωρίσθηκαν οι δύο άντρες «εν αγάπη και με τη συναίσθηση ότι διαφορά σε θέματα νηστείας εκφράζει την ενότητα στην πίστη». Μαρτύρησε ηλικιωμένος στο στάδιο της Σμύρνης κατά τον διωγμό του Μάρκου Αυρηλίου το 167/168 μ.Χ. ή 155/156. Eίναι συντάκτης πολλών επιστολών,από τις οποίες έχει σωθεί μόνο μία, η «προς Φιλιππησίους». Η επιστολή είναι πρακτική-συμβουλευτική. Γράφεται για να συνοδεύσει τις επιστολές του Ιγνάτιου Αντιοχείας τις οποίες του έχουν ζητήσει οι Φιλιππίσιοι. Έντονη είναι η εξάρτησή του από την σκέψη και τις θέσεις του Ιγνάτιου Αντιοχείας. Το μόνο θεολογικό ζήτημα που θίγει είναι η πραγματικότητα της ενσάρκωσης του Ιησού. Πολύκαρπος Σμύρνης,εισαγωγή,μτφρ. σχόλια, Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, Αποστολικοί Πατέρες τομ 4, εκδ.Ελευθέριου Μερετάκη Το Βυζάντιον, Θεσσαλονίκη 1994, σελ. 11-14,340-375 Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Τήν κλῆσιν τοῖς ἔργοις σου, ἐπισφραγίσας σοφέ, ἐλαία κατάκαρπος, ὤφθης ἐν οἴκῳ Θεοῦ, Πολύκαρπε ἔνδοξε∙ σύ γαρ ως Ἱεράρχης, καί στερρός Ἀθλοφόρος, τρέφεις τήν Ἐκκλησίαν, λογικῇ εὐκαρπίᾳ, πρεσβεύων Ἱερομάρτυς, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις Η κάρα του Αγίου Πολυκάρπου φυλάσσεται στη Μονή Προυσού Ευρυτανίας. Η δεξιά χείρα του φυλάσσεται στη Μονή Παναγίας Αμπελακιωτίσσης Ναυπάκτου. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Πολυκάρπου φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.181-183 Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.437-447 Καντίτα Μος, (2013) Ο μύθος των διώξεων (σε epub μορφή) Βίος Αγίου Ορθόδοξος συναξαριστής
Βέρνον Σο

Ο Βέρνον Σο (Vernon Lorden Shaw, 13 Μαΐου 1930 – 2 Δεκεμβρίου 2013) ήταν πρόεδρος της Δομινίκας από το 1998 ως το 2003. Υπηρέτησε ως ο 5ος πρόεδρος της χώρας από την ανεξαρτησία της, το 1978.

 Φοίτησε στο Σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης της Δομινίκας (Dominica Grammar School) και στο Τρίνιτι Κόλετζ της Οξφόρδης. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος καριέρας και έφτασε στο αξίωμα του συμβούλου των υπουργών της κυβέρνησης το 1977 και αποχώρησε το 1990. Εξελέγη πρόεδρος από την Εθνοσυνέλευση της Δομινίκας στις 2 Οκτωβρίου 1998 για πενταετή θητεία. Ήταν υποψήφιος του Ενωμένου Κόμματος των Εργατών (UWP). Στη μυστική ψηφοφορία, η κομματική ψήφος ήταν 18 ψήφοι υπέρ έναντι 13 κατά. Ανέλαβε καθήκοντα στις 6 Οκτωβρίου 1998 και υπηρέτησε ως τη λήξη της θητείας του, την 1η Οκτωβρίου 2003. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Νίκολας Λίβερπουλ.
God Bless Fiji

Το «God Bless Fiji» είναι ο εθνικός ύμνος των Νήσων Φίτζι. Γράφτηκε από τον Μάικλ Φράνσις Αλεξάντερ Πρέσκοτ και υιοθετήθηκε το 1970, με την ανεξαρτησία του κράτους. Οι δυο εκδοχές στα αγγλικά και στη γλώσσα Φίτζι έχουν ελάχιστες ομοιότητες μεταξύ τους.

 Meda dau doka ka vinakata na vanua E ra sa dau tiko kina na savasava Rawa tu na gauna ni sautu na veilomani Biu na i tovo tawa savasavaΡεφρέν Me bula ga ko Viti Ka me toro ga ki liu Me ra turaga vinaka ko ira na i liuliu Me ra liutaki na tamata E na veika vinaka Me oti kina na i tovo caMe da dau doka ka vinakata na vanua E ra sa dau tiko kina na savasava Rawa tu na gauna ni sautu na veilomani Me sa biu na i tovo tawa yagaΡεφρέν Ας δείξουμε υπερηφάνεια κι ας τιμήσουμε το έθνος μας όπου κατοικούν δίκαιοι άνθρωποι όπου η ευημερία κι η αδελφότητα νικούν την ανήθικη εγκατάλειψη.Ρεφρέν: Να ζήσουν τα Φίτζι και να προχωρήσουν μπροστά ας είναι τίμιοι οι ηγέτες μας ας οδηγήσουν το λαό μας σε μεγάλα πράγματα και να φέρουν ένα τέλος στην ανηθικότητα.Το βάρος της αλλαγής βρίσκεται στους ώμους σας, νέοι των Φίτζι Να είστε η δύναμη που θα καθαρίσει το έθνος μας Να προσέχετε και να αποφεύγετε την πονηριά Πρέπει να εγκαταλείψουμε τέτοια αισθήματα για πάντα. Blessing grant, oh God of nations, on the isles of Fiji, As we stand united under noble banner blue. And we honour and defend the cause of freedom ever, Onward march together, God bless Fiji !Ρεφρέν For Fiji, ever Fiji, let our voices ring pride, For Fiji, ever Fiji, her name hail far and wide, A land of freedom, hope and glory to endure whate'er befall. May God bless Fiji, for ever more !Blessing grant, oh God of nations, on the isles of Fiji, Shores of golden sand and sunshine, happiness and song. Stand united, we of Fiji, fame and glory ever, Onward march together, God bless Fiji !Ρεφρέν Τον Αύγουστο του 2008 προτάθηκε από την κυβέρνηση μια αλλαγή στον εθνικό ύμνο. Η κυβέρνηση συγκεκριμένα πρότεινε να γραφεί ο ύμνος στις τρεις κυριότερες γλώσσες των Φίτζι: τα φιτζιανά, την Χίντι και τα αγγλικά.
Βασιλάκι Ηλείας

Το Βασιλάκι ή Λυκουρέσι (Τοπική Κοινότητα Βασιλακίου - Δημοτική Ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας), ανήκει στον δήμο Αρχαίας Ολυμπίας της περιφερειακής ενότητας Ηλείας που βρίσκεται στη περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου). Η επίσημη ονομασία είναι «το Βασιλάκιον». Έδρα του δήμου είναι η Αρχαία Ολυμπία.

 Το Βασιλακι έχει υψόμετρο 252 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,6465917861 και γεωγραφικό μήκος 21,7597782433. Το Βασιλάκι απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα από την Αρχαία Ολυμπία, περίπου 35 χιλιόμετρα από τον Πύργο Ηλείας και περίπου 99 χιλιόμετρα από την Τρίπολη Αρκαδίας. Στο τοπικό διαμέρισμα του Βασιλακίου ανήκει και ο οικισμός Υψηλόν. Ο πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος που γιορτάζει στις 10 Μαΐου. Κατά την απογραφή του 2011 το Βασιλάκι είχε 364 κατοίκους και το Υψηλόν 92. Για την προέλευση της ονομασίας του δεν υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες από ιστορικές πηγές στο βιβλίο του Travels in the Morea, London 1830, ο Άγγλος περιηγητής William Martin Leake μνημονεύει και το χωριό Λυκούρεσι στο ταξίδι του στης αρχές του 1806 προς την Τρίπολη. Το πιο πιθανό είναι να πήρε το όνομά του από τον πρώτο οικιστή του. Εξετάζοντας τη λέξη Λυκούρεσι ετυμολογικά δεν βρίσκεται να υπάρχει κάποιο παρόμοιο λήμμα στη γλώσσα μας, αντίθετα συναντάμε τη γλωσσική αυτή ρίζα σε ονομασίες ξένων περιοχών. Ακόμη διαφορά Σλαβικά φύλα μετακινήθηκαν προς την Πελοπόννησο τον 7ο και 8ο αιώνα μ.Χ. όπου συγχωνευτηκαν με τους ντόπιους. Πιθανολογείται ότι κάποια ομάδα των λαών αυτών ίσως να έδωσε στο χωριό το συγκεκριμένο όνομα. Το Βασιλάκι ανευρίσκεται για πρώτη φορά σε κατάστιχα απογραφής του 1461 μ.Χ. που διενήργησαν οι Τούρκοι όταν έγιναν κυρίαρχοι ολόκληρης της Πελοπόννησου. Η ανωτέρω ιστορική μαρτυρία πιστοποιεί ότι το χωριό προϋπήρχε πολύ πριν την έλευση των Τούρκων, οπότε η οίκιση και η ονομασία του χωριού ίσως να έχουν την αφετηρία τους στον 8ο αιώνα π.Χ. Το χωριό διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι μαθητές που φοιτούν σ' αυτά τα σχολεία προέρχονται τόσο από το Βασιλάκι και το Υψηλόν όσο και από άλλα χωριά της Ηλείας (Λούβρο, Άσπρα Σπίτια) και της Αρκαδίας (Τριποταμιά, Καπελλίτσα). Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες και την κτηνοτροφία. Ακόμη άλλοι είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτή τη στιγμή στο χωριό υπάρχουν τέσσερα καφενεία, δύο κρεοπωλεία, φαρμακείο, ταχυδρομικό ανταποκριτή, μίνι-μάρκετ, πρατήριο καυσίμων, εργαστήριο κατασκευής ζυμαρικών, ελαιοτριβείο, βουλκανιζατέρ, μαγαζί κατασκευών αλουμινίου και μαγαζί με αγροτικά προϊόντα-φάρμακα.
Δημήτριος Δημάδης

Ο Δημήτριος Βασιλείου Δημάδης (Κοκκινοπλός Ελασσόνας, 1887 - Αθήνα, 23 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως κοινοτάρχης Κατερίνης, βουλευτής Πιερίας επί κυβερνήσεων του Ελευθερίου Βενιζέλου και υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας.

 Γεννήθηκε στον Κοκκινοπλό Ελασσόνας το 1887, αλλά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κατερίνη το 1913. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Τσαριτσάνης και μετά στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, παίρνοντας το πτυχίο του με Άριστα. Από το 1917 ως το 1920 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης (όταν η Κατερίνη δεν ήταν ακόμα Δήμος). Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία ως επίατρος. Για τις υπηρεσίες του παρασημοφορήθηκε δύο φορές. Ήταν στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Σανατορίου της Πέτρας και στην κατασκευή υδραγωγείου για την ύδρευση της Κατερίνης από τις πηγές της Βρυάζας.Στις εκλογές του 1920 κατήλθε ως υποψήφιος αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, συγκεντρώνοντας 13.350 "ναι" έναντι 17.412 "όχι".Εξελέγη βουλευτής το 1923, το 1926 με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων (με 2.391 ψήφους), το 1928 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1946, όταν ακόμα δεν είχε συσταθεί ο νομός Πιερίας. Στις εκλογές του 1946 αναφέρεται στον Τύπο της εποχής ως "βουλευτής Θεσσαλονίκης" και εξελέγη με το Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας 5.139 ψήφουςΟ Δημάδης διετέλεσε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Πλαστήρα από τις 7 Μαρτίου 1945 ως την παραίτησή του, στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη, στις 7 Ιουνίου 1945. Την ίδια περίοδο διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Βουλής.Στις εκλογές του 1952 ο Δημήτριος Δημάδης εξελέγη βουλευτής με την ΕΠΕΚ (και το Κόμμα Φιλελευθέρων) μαζί με τους Κωνσταντίνο Δημόπουλο και Ελευθέριο Ελευθεριάδη, (στον Τύπο της εποχής, αναφέρεται ως "βουλευτής Κατερίνης"), καθώς ο νομός είχε συσταθεί μόλις μερικά χρόνια πριν, το 1949. Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Κωνσταντίνο Δημόπουλο, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά. Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.Ως βουλευτής μερίμνησε για τις απαλλοτριώσεις και τη διανομή γαιών στους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την αποκατάστασή τους. Το 1914 ο Δημάδης παντρεύτηκε την κόρη της πατριαρχικής οικογένειας Μόσχη, με την οποία έζησε ως τον πρόωρο θάνατό της και απέκτησε οικογένεια (2 κόρες και 1 γιο, τον Βασίλειο Δημάδη, ιατρό-χειρουργό..Ο Δημήτριος Δημάδης πέθανε σε ηλικία 83 ετών, το 1970 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 24 Μαρτίου από το μητροπολιτικό ναό της Θείας Αναλήψεως στην Κατερίνη.
Φιλίππειοι

Οι φιλίππειοι ήταν οι χρυσοί στατήρες τους οποίους κυκλοφόρησε ο Φίλιππος Β´ της Μακεδονίας, αρχικά μεταξύ του 355 και 347 π.Χ., με τα νομίσματα να απεικονίζουν τον θεό Απόλλωνα στη μια πλευρά, και άρμα με 2 ίππους (συνωρίδα) από την άλλη. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου και τη διαδοχή του από τον Μέγα Αλέξανδρο τα νομίσματα συνέχισαν να εκδίδονται ως φιλίππειοι ωστόσο άρχισαν να καλούνται ανεπίσημα και Αλέξανδροι, και έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλή νομίσματα σε όλη τη Μεσόγειο αλλά και τη βόρεια Ευρώπη έως και τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., ενώ συχνά δημιουργούνταν και απομιμήσεις τους από μη ελληνικές πόλεις-κράτη και ελληνιστικές ηγεμονίες.

 Στα νομίσματα της πρώτης κοπής, ο Απόλλωνας αναπαριστάται με μακριά μαλλιά, ωστόσο σύντομα έπειτα άλλαξε το σχέδιο και έγιναν κοντύτερα. Τα νομίσματα προορίζονταν κυρίως για μεγάλες χρηματικές συναλλαγές εκτός της Μακεδονίας. Αυτό ευνόησε την ταχεία διάδοση τους, πρώτα στα Βαλκάνια και την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα, και κατόπιν σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου και της δυτικής Ευρώπης. Θησαυροί νομισμάτων με φιλίππειους έχουν ανακαλυφθεί στην Ιταλία, δυτική Τουρκία, νότια Ρωσία, Κύπρο, Συρία, και Αίγυπτο. Η μεγάλη πλειοψηφία των νομισμάτων που διασώζονται εκδόθηκαν από τον Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος συνέχισε να εκδίδει τους φιλίππειους, καθώς και να χρησιμοποιεί τον επίσημο προσδιορισμό Φιλίππειοι, παρότι πολλοί από τους υποστηρικτές του καλούσαν πλέον τα νομίσματα ως Αλέξανδρους. Θεωρούνται τα πλέον διάσημα νομίσματα που έκοψε ο Φίλιππος Β´, και εξακολουθήσαν να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ακόμα και όταν η επίσημη κυκλοφορία τους σταμάτησε. Το σχέδιο τους αντιγράφηκε ευρέως από τις υπόλοιπες ελληνικές πόλεις και ελληνιστικές ηγεμονίες. Ωστόσο η δημοτικότητα των νομισμάτων αυτών ξεπέρασε τα όρια του ελληνικού κόσμου και επεκτάθηκε και στην κεντρική και δυτική Ευρώπη. Οι χρυσοί στατήρες των Γαλατών αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα απομιμήσεων, καθώς ακολουθώντας το σχέδιο των φιλίππειων εξέδωσαν τα δικά τους παρόμοια νομίσματα τα οποία κυκλοφορούσαν έως και τις αρχές του 1ου αιώνα μ.χ., πάνω από 3 αιώνες αργότερα από την πρώτη εμφάνιση των νομισμάτων αυτών. Σε αρκετές περιπτώσεις, η παράσταση των νομισμάτων άλλαξε αποτυπώνοντας τη γαλατική προέλευση τους, έτσι σε κάποια νομίσματα, τα μαλλιά του Απόλλωνα εμφανίζονται να διαθέτουν μεγαλύτερο μέγεθος και κόμμωση, ενώ το άρμα που αποτυπώνεται στο νόμισμα διαθέτει μόνο ένα άλογο (το οποίο μερικές φορές έχει ανθρώπινο κεφάλι). Άλλες προσθήκες που έγιναν, ήταν τα χαρακτηριστικά γαλατικά σύμβολα του σταυρού του ηλίου (σταυρός εντός κύκλου, παρόμοιος με τον κέλτικο σταυρό), κεφαλή αγριόχοιρου, ή αναπαράσταση της κέλτικης θεότητας του ηλίου, του Όγμιου. Τα νομίσματα ήταν τόσο διαδεδομένα ώστε σε πολλά ρωμαϊκά κείμενα, η λέξη Φιλίππειοι χρησιμοποιείται ως γενική ονομασία όταν αναφέρεται σε οποιαδήποτε βαριά χρυσά νομίσματα. Το διμεταλλικό σύστημα του Φιλίππου Β’ και η διεθνοποίηση του χρυσού στατήρα, Ημερησία, 28.9.2001
Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς

Ο Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς (Οθ. Τούρκικα:نوشہرلی داماد ابراہیم پاشا) (Τούρκικα:Nevşehirli Damat Ibrahim Pasha, 1622 - 1 Οκτωβρίου 1730) ήταν Οθωμανός πολιτικός. Υπήρξε Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 1718-1730. Έλαβε το επίθετο "Νεβσεχίρλι" (που σημαίνει "από το Νεβσεχίρ") για να μην συγχέεται με έναν άλλο Μεγάλο Βεζίρη, Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά.

 Γεννήθηκε το 1662 στο Νεβσεχίρ, και ήταν γιος του Σιπαχί Αλί Αγά και της Φατμά Χανίμ. Πήγε στην Κωνσταντινούπολη το 1689 για να δει τους συγγενείς του και να βρει δουλειά. Οι ικανότητες του Ιμπραήμ, να διευθύνει την κυβέρνηση από το 1718 έως το 1730, διατήρησαν μια ασυνήθιστη εσωτερική ειρήνη στην αυτοκρατορία, αν και οι παραμεθόριες επαρχίες ήταν συχνά οι σκηνές αναταραχής και εξέγερσης. Αυτό συνέβαινε επανειλημμένα στην Αίγυπτο και την Αραβία, και ακόμη πιο συχνά στις περιοχές βόρεια και ανατολικά της Μαύρης Θάλασσας, ειδικά μεταξύ των άγριων φυλών Νογκάι του Κουμπάν.Η κατάσταση των χωρών μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Κασπίας Θάλασσας καθίσταται ακόμη πιο ασταθής από τους αντίπαλους ισχυρισμούς της Ρωσίας και της Υψηλής Πύλης, ήταν δύσκολο να καθοριστεί ένα όριο μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών σύμφωνα με τη συνθήκη διαίρεσης του 1723. Ο Ιμπραήμ Πασάς παντρεύτηκε την κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄, Φατμά Σουλτάν, το 1717 όταν ήταν δεκατέσσερα ετών και ο Ιμπραήμ ήταν πενήντα ετών. Με αυτό το γάμο κέρδισε το επίθετο "Damat" (Τουρκικά: γαμπρός, γιος εξ αγχιστείας). Το ζευγάρι είχε δύο γιους. Ο Ιμπραήμ ήταν ένας ελαστικός, γενναιόδωρος, μετριοπαθής, προνοητικός, υποστηρικτής της καινοτομίας και ένας άνθρωπος με μεγαλείο. Ενδιαφερόταν για την ιστορία και τις καλές τέχνες. Έγινε γνωστός για τους μελετητές, τους ποιητές και τους τεχνίτες της εποχής του. Προστάτευε τους συγγενείς του τόσο πολύ που προσπάθησε να κρατήσει εκείνους που είδε ως αντιπάλους του μακριά του. Ο Ιμπραήμ έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι το τζαμί, ο Μεντρεσές, η αίθουσα διδασκαλίας, το σχολείο, το σιντριβάνι, το δημόσιο λουτρό, το πανδοχείο και το διπλό μπάνιο στο Νεβσεχίρ, και το Νταρντανάντης Τζαμί, το σιντριβάνι και η βιβλιοθήκη έγιναν όλα με τα εισοδήματα του, χτισμένα μαζί με τη σύζυγό του Φατμά Σουλτάν στο Σεχζαντεμπασί Τζαμί στο Φατίχ της Κωνσταντινούπολης.Την 1η Οκτωβρίου 1730, το σώμα του Ιμπραήμ Πασά, που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα, παραδόθηκε στους στρατιώτες με τα πτώματα των γαμπρών τους. Το σώμα του περιπλανήθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και διαμελίστηκε μετά από επιθέσεις στην πλατεία Σουλτάν Αχμέτ. Alderson, A.D. The Structure of the Ottoman Dynasty. Greenwood Press: Westport, Connecticut. 1982 Incorporates text from History of Ottoman Turks (1878)
Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς

Ο Γκλεμπ Σβιατοσλάβιτς, ρωσ. Глеб Святославич (p. 1052 - 30 Μαΐου 1078) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας τού Τμουταρακάν (1064, 65, 67-68)) και τού Νόβγκοροντ (1068-78).

 Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ, Βλαντίμιρ, Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας). Κυβέρνησε το Τμουταρακάν υπό την πλήρη εξουσία τού πατέρα του· εκτοπίστηκε δις από τον εξάδελφό του Ροστισλάβ του Τμουταρακάν. Ο πατέρας του τον όρισε πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ το διάστημα 1067-68. Κατέστειλε μία εξέγερση, που υποκινήθηκε από έναν «μάγο» εναντίον τού επισκόπου της πόλης. Αργότερα εκτοπίστηκε από εκεί και σκοτώθηκε από τους Εσθονούς (Τσουντ). Το Πρώτο Ρωσικό Χρονικό γράφει ότι, "ήταν ευγενής στους πένητες, φιλόξενος στους ξένους, ζηλωτής προς την Εκκλησία, θερμός στην πίστη, ειρηνικός και ευπαρουσίαστος".
Λοχαγός

Ο Λοχαγός (Λγος, Ίλαρχος, Ιλχος, για τα Τεθωρακισμένα και παλαιότερα το Ιππικό) είναι στρατιωτικός βαθμός μέσου Αξιωματικού (OF-2) στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, ανώτερος του Υπολοχαγού και κατώτερος του Ταγματάρχη. Οι Λοχαγοί είναι επισήμως προορισμένοι να διοικούν τον Λόχο όπου τοποθετούνται. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό και στο Λιμενικό είναι ο Υποπλοίαρχος, στην Πολεμική Αεροπορία ο Σμηναγός, στην Ελληνική Αστυνομία ο Αστυνόμος Β΄ και στην Πυροσβεστική ο Πυραγός . Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Captain.

 Η λέξη "λοχαγός" προέρχεται από το "λόχος" + "-αγός" < άγω (οδηγώ). Από τη σύνθεση της λέξης υποδηλώνεται ότι πρόκειται για τον Διοικητή του Λόχου. Μεταξύ 1831 και 1833, υπήρχε και ο βαθμός του Επιλοχαγού, ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε Λοχαγός Α’ Τάξεως. Ως αποτέλεσμα, μέχρι το 1917 υπήρχαν παράλληλα Ταγματάρχες και Λοχαγοί Α’ Τάξεως. Το έτος αυτό, καθιερώθηκε η διαβάθμιση Λοχαγός - Ταγματάρχης, η οποία ισχύει μέχρι και σήμερα. Το διακριτικό του Λοχαγού είναι τρία ασημένια αστέρια (κάθετης διάταξης) σε κάθε επωμίδα της στολής εξόδου, ή τρία αστέρια στο αριστερό πέτο της στολής αγγαρείας και οπλόσημο στο δεξί. Η σημερινή του μορφή καθιερώθηκε το 1968. Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Υποταγματάρχης Επιλοχαγός Πρωθυπολοχαγός Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Νίκος Σκουλάς

Ο Νικόλαος Σκουλάς του Εμμανουήλ (1934 - 28 Σεπτεμβρίου 2023) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ, που διετέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

 Γεννήθηκε το 1934 στα Ανώγεια Ρεθύμνου Κρήτης. Σπούδασε οικονομικά και μάρκετινγκ στο Τορόντο του Καναδά, και ανέπτυξε πολυσχιδή επιχειρηματική δράση στον Καναδά αλλά και στις ΗΠΑ.Ένα μείζον μέρος της επαγγελματικής του δράσης αφορούσε στο λιανικό και χονδρικό εμπόριο, στον τουρισμό και στην εκπαίδευση ιδιοκτητών-διευθυντών και στελεχών επιχειρήσεων.Συνδέθηκε φιλικά με τον Ανδρέα Παπανδρέου την περίοδο της δικτατορίας, ως στέλεχος του ΠΑΚ στον Καναδά, και το 1974 ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Στις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) από το 1981 έως το 1985, υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (1987-1988), υπουργός αναπληρωτής Εθνικής Οικονομίας (1988-1989) και υπουργός Τουρισμού (1989). Υπήρξε ο πρώτος γενικός διευθυντής του πρώτου ιδιωτικού σταθμού τηλεόρασης στην Ελλάδα, του Mega Channel, ενώ επί σειρά ετών ήταν πρόεδρος του «Minoan International College», ενός αγγλόφωνου εκπαιδευτικού ιδρύματος με έδρα την Κρήτη που φιλοξένησε φοιτητές και φοιτήτριες από 22 χώρες, προσφέροντας σπουδές και καριέρα στο τουριστικό και ξενοδοχειακό μάνατζμεντ και στη διοίκηση επιχειρήσεων.Έχει συγγράψει πολυάριθμα άρθρα, εγχειρίδια και βιβλία στους τομείς διοίκησης επιχειρήσεων, τουρισμού και διακίνησης τροφίμων.Αδελφός του ήταν ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και γενικός γραμματέας υπουργείων, Θανάσης Σκουλάς. Απεβίωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 2023 σε ηλικία 89 ετών.
Πολίσκε

Το Πολίσκε (ουκρανικά: Поліське) είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός και πρώην πόλη στη Ζώνη Αποκλεισμού του Τσερνόμπιλ, μέρος της περιφέρειας Κιέβου της Ουκρανίας. Βρίσκεται στον ποταμό Ουζ και ήταν το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Πολίσκε (ραγιόν). Ωστόσο, αργότερα η πόλη αφαιρέθηκε από το μητρώο καθώς ερημώθηκε πλήρως καθώς βρισκόταν στη ζώνη απομόνωσης. Ενώ το 1986 είχε πληθυσμό περίπου 12.000 κατοίκους, αυτήν τη στιγμή ζουν εκεί περίπου 20 άτομα, οι λεγόμενοι σαμοσέλι («αυτοέποικοι»).

 Το Πολίσκε βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της περιφέρειας Κιέβου, στα σύνορα με την Περιφέρεια Ζιτόμιρ, και αποτελεί μέρος της φυσικής περιοχής της Πολεσίας και απέχει 27 χλμ. από τα σύνορα με τη Λευκορωσία. Διασχίζεται από τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο P02 Όβρουτς-Κίεβο (135 χλμ νότια). Η πόλη βρίσκεται μεταξύ της Βίλτσα (17 χλμ βόρεια) και του Κρασιάτιτσι (27 χλμ νότια). Απέχει 41 χλμ από το Ναρόντιτσι, 53 από το Όβρουτς και το Ιβάνκοβ, 58 από το Πρίπιατ και 65 από το Τσερνόμπιλ.