IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ραφταναίοι Ιωαννίνων

Οι Ραφταναίοι είναι μικρό ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 956 μέτρων περίπου στις βορειοδυτικές υπώρειες των Τζουμέρκων. Βρίσκεται στο νότιο, νοτιοανατολικό τμήμα του Νομού Ιωαννίνων, ακριβώς πάνω στα διοικητικά όρια με το Νομό Άρτας. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αμπελοχώρι (Σκλούπο), Κτιστάδες και Πράμαντα απέχοντας από αυτά αντίστοιχα 6, 7 και 11,5 χλμ. περίπου. Απέχει από τα Ιωάννινα 48,5 χλμ. και 57 χλμ. από την Άρτα. Στο νότια του χωριού και κοντά στον οικισμό Πλάκα βρίσκεται το φημισμένο μονότοξο παραδοσιακό πέτρινο Γεφύρι της Πλάκας, στον ποταμό Άραχθο, του οποίου το κεντρικό τόξο κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015, ύστερα από έντονες βροχοπτώσεις. Από το 1971 έχει κηρυχθεί έργο τέχνης που χρήζει ειδική προστασία γιατί «είναι εκ των μεγαλυτέρων και ωραιοτέρων της Hπείρου, ανεγερθείσα τω 1868». Δίπλα στο χωριό και δυτικά του βρίσκεται το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, σε υψόμετρο 1.208 μέτρα, με θέα τα βουνά του Σουλίου, τα ελληνοαλβανικά σύνορα (Νεμέρτσικα ή Δούσκο), την κορυφογραμμή Χουλιαράδων και τον Αμβρακικό κόλπο. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Άρτης· ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Γενεσίον της Θεοτόκου. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Οι Ραφταναίοι στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ραφταναίων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ραφταναίων Ιωαννίνων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017. ΡΑΦΤΑΝΑΙΟΙ (PMD), Χωριό, ΙΩΑΝΝΙΝΑ. gtp.gr. Ανακτήθηκε: 21/12/2017.
Μουλουντιά Κλαμπ ντ'Αλζέ

Η Μουλουντιά Κλαμπ ντ'Αλζέ (αραβικά: نادي مولودية الجزائر, γαλλικά: Mouloudia Club d'Alger) είναι αλγερινή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη του Αλγερίου, η οποία αγωνίζεται στην αλγερινή Λιγκ Προφεσιονέλ 1. Με έτος ίδρυσης το 1921, υπό την ονομασία Μουλουντιά Σααμπιά ντ'Αλζέ, η ομάδα ήταν γνωστή ως Μουλουντιά Πετρολιέ ντ'Αλζέ από το 1977 ως το 1986, όταν και άλλαξε ξανά το όνομά της στη σημερινή του εκδοχή: Μουλουντιά Κλαμπ ντ'Αλζέ. Τα χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο και το πράσινο. Δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ Ομάρ Χαμαντί. Η ΜΚ Αλζέ ήταν η πρώτη ομάδα από την Αλγερία που κατέκτησε μια διασυλλογική διοργάνωση, κατακτώντας συγκεκριμένα το Κύπελλο Πρωταθλητριών Αφρικής του 1976. Είναι από τις πλέον επιτυχημένες αλγερίνικες ομάδες, έχοντας κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα 7 φορές, δεύτερη στη σχετική κατάταξη πίσω από την ΖΣ Καμπιλί, και το εγχώριο κύπελλο 6 φορές, μονάχα πίσω από τις ΟΣΜ Αλζέ και ΕΣ Σετίφ στη σχετική κατάταξη.

 Το 1921, μια ομάδα νεαρών από τις συνοικίες Κασμπά και Μπαμπ Ελ Ουέντ μαζεύτηκαν για να ιδρύσουν την πρώτη μουσουλμανική ποδοσφαιρική ομάδα στην αποικιοκρατούμενη Αλγερία. Ηγέτης αυτής της παρέας ήταν ο Χαμούντ Αούφ, ο οποίςο χρησίμευε ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των διάφορων μελών αυτής. Στις 7 Αυγούστου 1921, ιδρύθηκε, και επίσημα πλέον, η ομάδα στην αίθουσα αναμονής του Benachere Café. Η ημερομηνία ίδρυσης συνέπεφτε με το Μουλούντ, κι ως αποτέλεσμα η ομάδα ονομάστηκε Μουλουντιά Κλαμπ ντ'Αλζέ. Το πράσινο, το οποίο συμβολίζει την ελπίδα του αλγερινού λαού για απελευθέρωση, ενώ ταυτόχρονα είναι και το παραδοσιακό χρώμα του Ισλάμ, και το κόκκινο, που συμβολίζει την αγάπη για την πατρίδα, επιλέχτηκαν ως τα χρώματα της ομάδας. Το 1976, η ΜΚ Αλζέ προκρίθηκε για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Αφρικής για πρώτη φορά στην ιστορία της αφού κατέκτησε το Εθνικό Πρωτάθλημα Αλγερίας της σεζόν 1974–1975. Έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης αποκλείοντας διαδοχικά τις Αλ-Αχλί Μπενγκάζι από τη Λιβύη, την Αλ-Αχλί από την Αίγυπτο, τη Λούο Γιούνιον από την Κένυα και την Ενούγκου Ρέιντζερς από τη Νιγηρία. Στον τελικό, αντιμετώπισε την ομάδα από τη Γουινέα Χαφιά Κονακρί, η οποία είχε κατακτήσει το τρόπαιο την προηγούμενη σεζόν. Στον πρώτο μεταξύ τους αγώνα στο Κονακρί, η ΜΚ Αλζέ ηττήθηκε με σκορ 3–0 και είχε πλέον την εξαιρετικά δύσκολη αποστολή να ανατρέψει στον επαναληπτικό αγώνα διαφορά τριών τερμάτων. Παρόλ' αυτά, στον επαναληπτικό κατάφερε να πετύχει αυτά τα τρία γκολ, με τον Ομάρ Μπετρουνί να πετυχαίνει δύο και τον Ζουμπίρ Μπασί να πετυχαίνει άλλο ένα. Τελικώς, η ομάδα από το Αλγέρι, κατάφερε να επιβληθεί στη διαδικασία των πέναλτι με σκορ 4–1, κατακτώντας έτσι τον πρώτο της Αφρικανικό τίτλο και αποτελώντας έκτοτε τη μοναδική ομάδα στην Αλγερία που να έχει καταφέρει να κερδίσει κάποια διασυλλογική διοργάνωση. Εθνικό Πρωτάθλημα Αλγερίας: 71972, 1975, 1976, 1978, 1979, 1999, 2010Κύπελλο Αλγερίας: 61971, 1973, 1976, 1983, 2006, 2007Λιγκ Καπ Αλγερίας: 21998, 1999Σούπερ Καπ Αλγερίας: 22006, 2007Κύπελλο Πρωταθλητριών Αφρικής: 11976Κύπελλο Κυπελλούχων Μαγκρέμπ: 21971, 1974 (Αραβικά) Επίσημη Ιστοσελίδα των Οπαδών
Φανταστική καταδίωξη

Η Φανταστική Καταδίωξη (αγγλικά: Innerspace) είναι ο τίτλος αμερικάνικης κωμωδίας φαντασίας του Τζόε Ντάντε με τους Ντένις Κουέιντ, Μάρτιν Σορτ. Η ταινία απέσπασε Όσκαρ οπτικών εφέ.

 Ο Ταγκ Πέντελτον συμμετέχει σε ένα πείραμα σμίκρυνσης και οι επιστήμονες, αφού τον έχουν σμικρύνει, ετοιμάζονται να τον βάλουν στο σώμα ενός λαγού, μέσω μιας σύριγγας. Όμως, εκείνη τη στιγμή, κάποιοι άντρες εισβάλουν στο εργαστήριο και κλέβουν το μικροτσίπ που΄είναι απαραίτητο για να μεγαλώσει πάλι ο Ταγκ. Ένας επιστήμονας ξεφεύγει και για να σώσει τον Ταγκ, τον καρφώνει σε έναν ταμία ενός σούπερ μάρκετ. Τώρα ο Ταγκ και ο άτυχος ταμίας πρέπει να βρουν το δεύτερο μικροτσίπ για να μεγαλώσει ο Ταγκ, πριν τελειώσουν τα αποθέματα οξυγόνου του. Σκηνοθέτης: Τζόε Ντάντε Ηθοποιοί: Ντένις Κουέιντ, Μάρτιν Σορτ, Μεγκ Ράιαν, Κέβιν Μακ Κάρθι Έτος: 1987
Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών

Ο Αυτοκράτορας ή η Αυτοκράτειρα Πασών των Ρωσιών (ρωσικά: Императоръ Всероссійскій) ήταν ο τίτλος του ανώτατου άρχοντα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1721 μέχρι το 1917. Ο τίτλος δημιουργήθηκε μετά την νίκη στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και εμφανίστηκε ταυτόχρονα με την υιοθέτηση του τίτλου «Τσάρος». Το επίθημα «Πασών των Ρωσιών» υιοθετήθηκε από την προηγούμενη έκδοση «(Τσάρος) Πασών των Ρώσων».

 Το άρθρο 1 των Θεμελιωδών Νόμων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ανέφερε ότι «ο Αυτοκράτορας Πασών των Ρωσιών είναι ένας απόλυτος και απεριόριστος μονάρχης. Να υπακούτε στην υπέρτατη εξουσία του, όχι μόνο από φόβο, αλλά και από συνείδηση, καθώς ο ίδιος ο Θεός το προστάζει». Το παραπάνω άρθρο θέλει να τονίσει το γεγονός ότι η Ρωσία βρισκόταν σε καθεστώς απόλυτης μοναρχίας. Ο πλήρης τίτλους του αυτοκράτορα (άρθρο 37 των Θεμελιωδών Νόμων) τον 20ο αιώνα ήταν ο εξής: «Με τη Χάρη του Θεού, Εμείς N. N., Αυτοκράτορας και Μονοκράτορας Πασών των Ρωσιών, Μόσχας, Κίεβο, Βλαντιμίρ, Νόβγκοροντ. Ο Τσάρος του Καζάν, ο Τσάρος του Αστραχάν, ο Τσάρος της Πολωνίας, ο Τσάρος της Σιβηρίας, ο Τσάρος της Ταυρικής Χερσονήσου, ο Τσάρος της Γεωργίας. Ηγεμόνας του Πσκοβ και Μέγας Δούκας του Σμολένσκ, της Λιθουανίας, της Βολυνίας, της Ποδολίας και της Φινλανδίας. Δούκας της Εσθονίας, του Λίφλαντ, του Κούρλαντ και της Σεμιγαλλίας, της Σαμογιτίας, του Μπιελοστόκ, της Κορέλιας, του Τβερ, της Γιούργιας, της Περμίας, της Βιάτκα, του Μπολγκάρ και άλλων. Ηγεμόνας και Μέγας Δούκας του Νίζνι Νόβγκοροντ, του Τσέρνιγκοφ, του Ριαζάν, του Πόλοτσκ, του Ροστόφ, του Γιαροσλάβλ, του Μπελοόζερο, της Ουντόρια, της Ομπτόρια, της Κόντια, του Βίτεμπσκ, του. Μστίβλαβ και Ηγεμόνας όλων των βορείων εδαφών. Άρχοντας της Ιβηρίας, της Καρταλινίας, των Καμπαρτινίων Χωρών και των Αρμενικών Περιοχών. Κληρονομικός Άρχοντας και Ηγεμόνας των Κιρκασίων και των Ηγεμόνων των Βουνών και των άλλων. Ηγεμόνας του Τουρκεστάν, Διάδοχος της Νορβηγίας, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του Στόρμαρν, των Διθμάρσων, του Ολδεμβούργου και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής».
Μελισσάνθη της Τρίπολης

Η Μελισσάνθη γαλλ. Melisinda ή Melisende ή Melissande (άκμασε περί το 1160) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόρη του κόμη της Τρίπολης και ήταν υποψήφια νύφη για τον Μανουήλ Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ραϋμόνδου Β΄ κόμη της Τρίπολης και της Οδιέρνας των Ρετέλ, κόρης του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας της ήταν δισεγγονός του Ραϋμόνδου του Σαιν-Ζιλ 1ου κόμη της Τρίπολης. Η Μελισσάνθη έλαβε το όνομα της θείας της Μελισσάνθης των Ρετέλ βασίλισσας της Ιερουσαλήμ. Η ρομαντική και τραγική ιστορία της εκτυλίσσεται στα χρόνια των Σταυροφοριών και συνδέεται με το κάστρο του Ραϊμόνδου του Σαιν-Ζιλ (Citadel of Raymond de Saint – Gilles), που δεσπόζει μέχρι σήμερα στην Τρίπολη του Λιβάνου. Σε αυτό ζούσε η πανέμορφη Μελισσάνθη, αδελφή του Ραϋμόνδου Γ΄ κόμη της Τρίπολης. Την ιστορία της διηγείται ο ιστορικός των Σταυροφοριών Γουλιέλμος της Τύρου (Guillaume de Tyre, περ. 1150 – 1185) στο εκτενές έργο του «Historia Hierosolymitana”. Ήταν το έτος 1161 μ. Χ. Ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων είχε ακουστά τα όσα κυκλοφορούσαν στην Κωνσταντινούπολη για την ομορφιά και τη αξεπέραστη γοητεία της Μελισσάνθης, αδελφής του Ραϋμόνδου Γ΄ κόμη της Τρίπολης. Διασταυρώνοντας τις πληροφορίες αυτές από το Αυτοκρατορικό περιβάλλον του, αποφάσισε να ζητήσει τη Μελισσάνθη σε γάμο. Ο αδελφός της Ραϋμόνδος αποδέχτηκε ευχαρίστως την πρόταση. Θα ήταν για τον κόμη της Τρίπολης μία θαυμάσια συμμαχία με τον πανίσχυρο Αυτοκρατορικό οίκο της Ρωμανίας. Προετοίμασε μια ζηλευτή και αντάξια της αδελφής του προίκα και δώδεκα γαλέρες ήταν έτοιμες να αποπλεύσουν και να μεταφέρουν με κάθε μεγαλοπρέπεια τη Μελισσάνθη στην Κωνσταντινούπολη, όπως ταίριαζε σε μια μέλλουσα Αυτοκράτειρα. Εντούτοις, πολιτικοί καιροσκοπισμοί της τελευταίας στιγμής έκαναν τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό να αλλάξει γνώμη και να αποφασίσει, ότι θα ήταν πιο συμφέρον πολιτικά να συμμαχήσει με τον Οίκο της Αντιόχειας, ζητώντας σε γάμο τη Μαρία της Αντιόχειας, αδελφή του πρίγκιπα Βοημούνδου Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας και έναν από τους αρχηγούς της Α΄ Σταυροφορίας. Ο Ραϋμόνδος, έξαλλος για την ταπεινωτική προσβολή που έγινε σ’ αυτόν και την αδελφή του, εξόπλισε τις δώδεκα γαλέρες με πειρατές και κακοποιά στοιχεία, με προορισμό να λεηλατήσουν τα εδάφη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Απέπλευσαν και πρώτα λεηλάτησαν το Ρωμαϊκό νησί της Κύπρου, ενώ άλλα ελληνικά νησιά παραδόθηκαν στις φλόγες. Η Μελισσάνθη, απογοητευμένη και συντετριμμένη, όπως ιστορείται από τον Γουλιέλμο της Τύρου, μπήκε σε μοναστήρι και απεβίωσε από τη λύπη της σε σύντομο χρονικό διάστημα, ανύπαντρη και σε νεαρή ηλικία. Η τραγική αυτή ιστορία της έγινε θλιμμένο τραγούδι, που τραγουδούσαν για χρόνια πολλά οι περιπλανώμενοι τροβαδούροι στις πόλεις της Ευρώπης. Ο Γάλλος θεατρικός συγγραφέας Εντμόν Ροστάν (Edmond Rostand, 1868 – 1918) δραματοποίησε τον χαρακτήρα της Μελισσάνθης στο ποιητικό δράμα του «Η μακρινή πριγκίπισσα» (La Princesse lointaine, 1895), που ερμήνευσε στη σκηνή η Γαλλίδα ηθοποιός Σάρα Μπερνάρ. Nina Jidejian: “Tripoli through the Ages”, Dar el-Mashreq Publishers, Beirut, 1980. Ann Jousiffe: «Lebanon», σελ. 168 - 169, Lonely Planet Publications, 1η έκδοση, 1998.
Σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί

Το σοσιαλιστικό αδελφικό φιλί ήταν μια ιδιαίτερη μορφή χαιρετισμού μεταξύ σοσιαλιστών ηγετών. Η πράξη επιδείκνυε την ιδιαίτερη σύνδεση που υπάρχει μεταξύ των σοσιαλιστικών χωρών, που αποτελείται από μια αγκαλιά, μαζί με μια σειρά από τρία φιλιά εναλλάξ στα μάγουλα. Σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν οι δύο ηγέτες θεωρούσαν τους εαυτούς τους εξαιρετικά δεμένους, τα φιλιά δίνονταν στο στόμα και όχι στα μάγουλα.Η σοσιαλιστική αδελφική αγκαλιά αποτελείται από μια σειρά από τρεις βαθιές αγκαλιές, που εναλλάσσονται μεταξύ της αριστερής και της δεξιάς πλευράς του σώματος, χωρίς φιλιά. Αυτός ο τροποποιημένος χαιρετισμός υιοθετήθηκε από κομμουνιστές ηγέτες στην Ασία, όπου δεν υπάρχει παράδοση φιλιών στα μάγουλα ως χαιρετισμού. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι κομμουνιστές ηγέτες στην Ασία συμφώνησαν να λάβουν φιλιά από Ευρωπαίους και Κουβανούς, αλλά οι ίδιοι παρέλειπαν το φιλί.

 Αυτό το τελετουργικό ξεκίνησε από την ευρωπαϊκή πρακτική του φιλιού στα μάγουλα ως χαιρετισμός μεταξύ μελών της οικογένειας ή στενών φίλων. Έχει επίσης συνδεθεί με το Ανατολικό Ορθόδοξο αδελφικό φιλί.Με την επέκταση του κομμουνισμού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν πλέον απομονωμένη ως η μόνη κομμουνιστική χώρα. Το αδελφικό σοσιαλιστικό φιλί έγινε τελετουργικός χαιρετισμός μεταξύ των ηγετών των κομμουνιστικών χωρών. Ο χαιρετισμός υιοθετήθηκε επίσης από τους σοσιαλιστές ηγέτες στον Τρίτο Κόσμο, καθώς και από τους ηγέτες των σοσιαλιστικών απελευθερωτικών κινημάτων όπως η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο. Οι Κρεμλινολόγοι έδιναν προσοχή στο αν η αδελφική αγκαλιά ανταλλάσσονταν μεταξύ των κομμουνιστών ηγετών. Η παράλειψη του εθιμικού εναγκαλισμού υποδήλωνε χαμηλότερο επίπεδο σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.Μετά τη Σινο-Σοβιετική ρήξη, οι Κινέζοι αρνήθηκαν να αγκαλιάσουν τους Σοβιετικούς ομολόγους τους ή να τους αποκαλέσουν «σύντροφους». Όταν ο Σοβιετικός πρωθυπουργός Νικίτα Χρουστσόφ προσπάθησε να αγκαλιάσει τον πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας Μάο Τσετούνγκ σε μια επίσκεψη στο Πεκίνο το 1959, ο Μάο οπισθοχώρησε για να αποφύγει την αγκαλιά και αντ΄ αυτού πρόσφερε μια χειραψία. Ακόμη και με την εξομάλυνση των σχέσεων το 1989, οι Κινέζοι συνέχισαν να παραλείπουν την αδελφική αγκαλιά όταν χαιρετούσαν τους Σοβιετικούς ηγέτες. Αυτό έγινε για να τονιστεί ότι οι σινο-σοβιετικές σχέσεις δεν επέστρεφαν στο προ της ρήξης επίπεδο της δεκαετίας του 1950. Το κινεζικό πρωτόκολλο επέμεινε συγκεκριμένα στη «χειραψία, όχι αγκαλιά». Το σοσιαλιστικό αδερφικό φιλί δεν πρέπει να συγχέεται με το συνηθισμένο φιλί στα μάγουλα μεταξύ των ηγετών του κόσμου. Για παράδειγμα, είναι παραδοσιακό ο Πρόεδρος της Γαλλίας να χαιρετάει τους παγκόσμιους ηγέτες φιλώντας τους και στα δύο μάγουλα. Schimmel, Claudia, Der 'sozialistische Bruderkuß', http://www.oei.fu-berlin.de/media/publikationen/boi/boi_11/27_schimmel.pdf
Άγιος Σύλλας Ηρακλείου

Ο Άγιος Σύλλας είναι χωρίο και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Τεμένους του Νομού Ηρακλείου. Η περιοχή γράφεται εσφαλμένα Σύλλας αντί του ορθότερου Σίλας, διότι ο Σίλας ή Σιλουανός ήταν φίλος και συνοδός του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τη ρωμαϊκή οικογένεια των Κορνηλίων Sulla (δηλ. Σύλλα). Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Μικρασιάτες στην καταγωγή και ασχολούνται με την καλλιέργεια της σταφίδας. Σε ολόκληρη την περιοχή υπάρχουν αμπελώνες. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Αγίου Σύλλα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ζερβού Μετόχι, Κάμπος, Μαλάδες και Τσαγκαράκι. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 11,095 χμ² (2011). Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Άγιος Σύλλας, ο (545) Ζερβού Μετόχιον, το (72) Κάμπος, ο (303) Μαλάδες, οι (126) Τσαγκαράκιον, το (111)Συνολικά η κοινότητα έχει 1.157 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής την Πρόεδρο κα. Μαρία Κυπράκη. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Σύλλα. Δεκαπέντε χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και προς το νότο, στους πρόποδες του Γιούχτα με θέα προς τη θάλασσα και τις οροσειρές του Ψηλορείτη, βρίσκεται το χωριό Άγιος Σύλλας. Λόγω αυτής της χωροταξικής του θέσης , αλλά και του σθένους και ηρωισμού των κατοίκων του, επιλέχθηκε ως ο τόπος όπου πάρθηκε ο όρκος της πρώτης ενωμένης Εθνικής Αντίστασης κατά των κατακτητών Γερμανών σε ολόκληρη την Ευρώπη (σπήλαιο Χαμαμουτζή). Στην γύρω περιοχή δόθηκαν μάχες με το χωριό να θρηνεί πολλούς άνδρες στην νεότερη ιστορία. Το όνομα του χωριού οφείλεται στο Άγιο Σύλλα που είναι και προστάτης του. Πρώτη φορά αναφέρεται στις βενετικές απογραφές. Κατά το 1583 αναφέρεται στον Καστροφύλακα (Κ 101) S.Scilla, με 265 κατοίκους. Αναφέρεται επίσης στο Catasticum Ecclesiarum et monasterium comynis του 1320 σαν « χωρίον της περιοχής του Χάνδακα, της Paracandia». Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Innocence Is No Excuse

Innocence Is No Excuse είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "EMI".Ο δίσκος παρουσίασε τους Saxon σε μία στροφή προς την αμερικανική αγορά, προσπαθώντας να κάνουν τον ήχο τους πιο εμπορικό και προσβάσιμο για το κοινό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι αρχικές κριτικές ήταν μέτριες, αλλά με το πέρασμα των χρόνων το "Innocence Is No Excuse" αναγνωρίστηκε από κριτικούς και οπαδούς του συγκροτήματος. Παρ' όλα αυτά, η εμπορική απήχηση του άλμπουμ την εποχή της κυκλοφορίας του ήταν η μετριότερη από οποιονδήποτε δίσκο του συγκροτήματος από το 1980, αφού έφθασε μόλις ως το # 36 στα βρετανικά τσαρτ, παραμένοντας σε αυτά μόλις για 4 εβδομάδες.Ο δίσκος αυτός, επανεκδόθηκε με ανέκδοτες ηχογραφήσεις, τον Φεβρουάριο του 2010, κυκλοφορία η οποία ανέβηκε στο # 43 των ελληνικών τσαρτ.

 Rockin' Again (Byford, Oliver, Dawson) - 5:12 Call of the Wild (Byford, Oliver, Dawson, Quinn, Glockler) - 4:03 Back on the Streets (Byford, Oliver, Dawson, Quinn, Glockler) - 3:59 Devil Rides Out (Byford, Dawson) - 4:23 Rock 'n' Roll Gypsy (Byford, Dawson) - 4:13 Broken Heroes (Byford, Dawson) - 5:27 Gonna Shout (Byford, Oliver, Dawson, Quinn, Glockler) - 3:58 Everybody Up (Byford, Dawson) - 3:28 Raise Some Hell (Byford, Dawson) - 3:40 Give it Everything You've Got (Byford, Oliver, Dawson, Quinn, Glockler) - 3:27 Innocence Is No Excuse (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 2 Σεπτεμβρίου 1985 Back on the Streets (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Αύγουστος 1985 Rock 'n' Roll Gypsy (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1986 Το Innocence Is No Excuse ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Μπιφ Μπάιφορντ - φωνητικά Γκράχαμ Όλιβερ - κιθάρα Πωλ Κουήν - κιθάρα Στηβ Ντόσον - μπάσο Νάιτζελ Γκλόκλερ - τύμπανα Βρετανικά τσαρτ Γερμανικά τσαρτ Σουηδικά τσαρτ Αμερικανικά τσαρτ
Μάχη του Ρίμνικ

Η Μάχη του Ρίμνικ διεξήχθη στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1787-1792 μεταξύ Ρώσων (μαζί με τους Αυστριακούς) και Τούρκων, και τελείωσε με αποφασιστική νίκη των Ρώσων. Αρχηγοί ήταν ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ Βασίλεβιτς Σουβόροφ και ο Γιουσούφ-πασάς.

 Μετά την νίκη στις Φοκσάνες, ο Ποτιόμκιν μετέφερε τις κύριες δυνάμεις του ρωσικού στρατού στις Μπεντέρες. Την ίδια ώρα, οι Τούρκοι με αρχηγό τον Γιουσούφ-πασά και 220.000 στρατιώτες άρχισαν να πλησιάζουν τις Φοκσάνες, όπου βρισκόταν το σώμα των Αυστριακών, το οποίο έστειλε σώμα στα ανατολικά του Προύθου για την αποδιοργάνωση των Ρώσων. Ο Σουβόροφ δέχθηκε να βοηθήσει και αφού αυτός και το σώμα του διήνυσαν 100 χιλιόμετρα σε 2-3 μέρες, ενώθηκε με τους Αυστριακούς. Στις 11 (22) Σεπτεμβρίου 1789, ο Σουβόροφ με 25.000 στρατιώτες, παρά τις τετραπλάσιες (100.000 στρατιώτες) δυνάμεις των Τούρκων, πέρασε τον ποταμό Ρίμνικ και επιτέθηκε στους Τούρκους. Η μάχη του Ρίμνικ διήρκεσε 12 ώρες, και οι Τούρκοι έχασαν 20.000 στρατιώτες ενώ οι Ρώσοι και οι Αυστριακοί 600 στρατιώτες. Για την νίκη στο Ρίμνικ ο Σουβόροφ έλαβε από την Αικατερίνη Β' το τίτλο του κόμη του Ρίμνικ και το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου Α' Τάξης, καθώς επίσης το τίτλο του κόμη της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Широкорад А.Б. Русско-Турецкие войны /под общ. ред Тараса А.Е. — М.: ХАРВЕСТ ТОО. — 752 с. Шефов Н. Битвы России. Военно-историческая библиотека. М., 2002. Реляция Суворова о сражении при Рымнике Сражение при Рымнике
Ανατόλι Ζλένκο

Ο Ανατόλι Μαξίμοβιτς Ζλένκο (2 Ιουνίου 1938 – 1 Μαρτίου 2021 ) ήταν Ουκρανός διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως πρώτος ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας από το 1990 έως το 1994 και ξανά από το 2000 έως το 2003. Ο Ζλένκο είχε διατελέσει Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη από το 1994 έως το 1997.

 Γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1938, στο χωριό Στάβισε της Περιφέρειας Κιέβου, ο Ζλένκο αποφοίτησε από το κολέγιο μεταλλευτικής του Κιέβου το 1959 και έγινε υπεύθυνος εξορύξεων στο ορυχείο "Maksymivka-Pologa", που βρίσκεται στην Καντίιβκα (τότε η πόλη ονομαζόταν Σέρχο / Σέργο). Το 1967 ο Ζλένκο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κιέβου και στη συνέχεια έγινε διπλωματικός ακόλουθος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Το 1973, ο Ζλένκο έγινε μέλος του προσωπικού της Γραμματείας της UNESCO στο Παρίσι. Στη συνέχεια έγινε μόνιμος εκπρόσωπος της ΕΣΣΔ στην UNESCO, τον Οκτώβριο του 1983. Τον Απρίλιο του 1987, έγινε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας και στη συνέχεια έγινε Πρώτος Αναπληρωτής για ένα χρόνο, μεταξύ Ιουλίου 1989 και Ιουλίου 1990. Το 1990, ο Ζλένκο έγινε ο πρώτος υπουργός Εξωτερικών της πρόσφατα ανεξάρτητης Ουκρανίας. Προώθησε έντονα τις σχέσεις της Ουκρανίας με τη Δυτική Ευρώπη. Η πρώτη θητεία του Ζλένκο ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1994, οπότε και έγινε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1997, υπηρετώντας στη συνέχεια ως Πρέσβης της Ουκρανίας στη Γαλλία μέχρι το 2000. Με αυτήν την ιδιότητα ο Ζλένκο επέστρεψε στην προηγούμενη θέση του ως Αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στην UNESCO, ενώ τον Νοέμβριο του 1998 διορίστηκε επίσης Πρέσβης της Ουκρανίας στην Πορτογαλία. Στη συνέχεια επέστρεψε στη θέση του ως Υπουργού Εξωτερικών, έως ότου βγήκε στη σύνταξη το 2003. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός εξωτερικών, ο Ζλένκο είχε δεχθεί επίσκεψη από τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας, Γιώργο Α. Παπανδρέου. Το 2010, ο Ζλένκο διορίστηκε Κοσμήτορας της Σχολής Διεθνών Σχέσεων του Σλαβικού Πανεπιστημίου του Κιέβου.
Σημείο

Το σημείο στον χώρο είναι οντότητα που έχει θέση, αλλά δεν έχει διαστάσεις (μήκος, πλάτος ή ύψος). Είναι κατά συνέπεια μηδέν διαστάσεων, δηλ. αδιάστατο. Περιέχει την έννοια της θέσης, της ύπαρξης, αλλά δεν έχει μετρήσιμα στοιχεία, δηλ. δεν μπορεί να μετρηθεί. Το σημείο είναι από τα βασικότερα στη γεωμετρία (όπως η ευθεία) και δεν μπορεί να οριστεί με ακρίβεια.

 Το σημείο (σημεῖον, Ιων.: σημήϊον, Δωρ.: σαμήϊον, άλλες μορφές: σαμεῖον, σαμᾶον) χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά σαν μαθηματική λέξη από τον Ευκλείδη. Πριν χρησιμοποιούσαν την λέξη στιγμή, όπως αναφέρεται και από τον Αριστοτέλη. Ακόμα όμως και πολύ μετά τον Ευκλείδη, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη λέξη στιγμή, όπως φαίνεται από τον Διογένη τον Λαέρτιο, τον Πλούταρχο και αλλού. Η πρώτη μαθηματική χρήση της λέξης «σημείο» γίνεται από τον Ευκλείδη στα Στοιχεία του, μαζί και με τον ορισμό του, που είναι ο εξής: «σημεῖόν ἐστιν, οὗ μέρος οὐθέν.», δηλαδή σημείο είναι εκείνο που δεν έχει κανένα μέρος. Με αυτή την έννοια παραμένει μέχρι σήμερα στη χρήση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας, αλλά και όλων των γνωστών γεωμετριών που έχουν δημιουργηθεί στη σύγχρονη ιστορία, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στις οποίες καταργείται τελείως η έννοια του σημείου. Ο ορισμός του Ευκλείδη στην ουσία εννοεί ότι το σημείο δεν μπορεί να διασπαστεί, να τεμαχιστεί. Αυτή η έννοια υπάρχει και στην έννοια του άτομου του Δημόκριτου. Όπως αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος, μεταφέροντας τις απόψεις του Πλάτωνα, τα πράγματα διακρίνονται σε αυτά που χωρίζονται σε μέρη(«μεριστά») και αυτά που δεν χωρίζονται(«ἀμέριστα»). Δείγματα αυτών που δεν χωρίζονται αποτελούν η μονάδα(αριθμητική), το σημείο(γεωμετρία) και ο φθόγγος(μουσική). Η έννοια του σημείου είχε αποτελέσει στην αρχαιότητα, θέμα πολλών φιλοσοφικών συζητήσεων με σκοπό την κατανόηση και τον ορισμό του, αφού τέτοιες έννοιες αφορούν την φιλοσοφία της γεωμετρίας, αλλά και την φιλοσοφία γενικώς. Οι Πυθαγόρειοι δίνουν ιδιαίτερη σημασία στην έννοια του σημείου, και αποτελεί μάλιστα ακρογωνιαίο λίθο της γεωμετρίας τους, αλλά και της ευρύτερης κοσμοθεωρίας τους. Το ίδιο όμως ισχύει για όλες τις γεωμετρίες που έχουν δημιουργηθεί στις μέρες μας και στις οποίες ο ορισμός του σημείου αποτελεί σημαντικό και κρίσιμο θεωρητικό ζήτημα. Στην Καρτεσιανή Γεωμετρία το σημείο ταυτίζεται με τις συντεταγμένες του. Έτσι π.χ. σε έναν Ευκλείδειο χώρο τριών διαστάσεων το σημείο ορίζεται ως η διατεταγμένη τριάδα (α,β,γ) , όπου τα α,β,γ είναι πραγματικοί αριθμοί και προσδιορίζουν το μήκος, το πλάτος και το ύψος. Στους πολυδιάστατους χώρους και γενικά σε ένα χώρο n διαστάσεων το σημείο ορίζεται από τις n συντεταγμένες του. Γεωμετρία
Δήμος Βαλαντόβου

Ο Δήμος Βαλαντόβου (σλαβομακεδονικά: Валандово‎ /vaˈɫandɔvɔ/) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Βαλάντοβο ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Βαλαντόβου.

 Ο Δήμος Βαλαντόβου συνορεύει με: τον Δήμο Ντέμιρ Κάπιγια στα βορειοδυτικά τον Δήμο Κόντσε στα βόρεια τον Δήμο Στρώμνιτσας στα νοτιοανατολικά την Ελλάδα στα ανατολικά τον Δήμο Δοϊράνης και τον Δήμο Βογδάντσας στα νότια τον Δήμο Γευγελής στα νοτιοδυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Μελλοντολογία

Η µελλοντολογία, που μπορεί να αναφέρεται και ως πρόβλεψη του μέλλοντος, είναι η μελέτη των δυνάμει πιθανών μελλοντικών καταστάσεων στον Κόσμο μας. Γενικά μπορεί να θεωρηθεί ως παρακλάδι μιας γενικότερης θεώρησης της μελέτης της ιστορίας. Η μελλοντολογία έχει σκοπό να καταλάβει πώς είναι δυνατό να εξελιχθεί το παρελθόν στο μέλλον, τι δηλαδή από το παρόν έχει πιθανότητες να συνεχιστεί, τι να αλλάξει και τι από αυτά που θα επιθυμούσαμε να γίνουν θεωρείται μύθος και δε θα συμβεί. Αντίθετα με την επιστήμη, που συνήθως περιορίζεται στενεύοντας με παραδοχές το υπό μελέτη σύστημα, η μελλοντολογία μελετά τον κόσμο ως ένα τεράστιο και πολύπλοκο σύστημα και δε μπορεί να είναι το ίδιο σαφής στα συμπεράσματά της. Προσπαθώντας να περιορίσει την ασάφεια των συμπερασμάτων της και να αποκλείσει τους μύθους, η μελλοντολογία επιχειρεί να τεκμηριώνει τις προβλέψεις της υποβοηθούμενη από την επιστήμη και τις τάσεις που προβλέπονται από τομείς της όπως η βιοτεχνολογία, η νανοτεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη κλπ όπως η αύξηση του προσδόκιμου της ανθρώπινης ζωής και οι κβαντικοί υπολογιστές καθώς και με τη βαθύτερη κατανόηση των μηχανισμών της φύσης, όπως η Φυσική των πολύπλοκων συστημάτων, με σκοπό τη χειραγώγησή τους (π.χ. έλεγχος του "καιρού της ιονόσφαιρας" με το Haarp).

 Στον πολυεπιστημονικό τομέα της μελλοντολογίας, οι μελλοντολόγοι χρησιμοποιούν ένα ευρύ φάσμα των μεθόδων πρόβλεψης, όπως: Πρωτόκολλα θεωρητικής πρόβλεψης (Anticipatory thinking protocols) Μέθοδος Ντέλφι (Delphi method) Αιτιώδης πολυεπίπεδη ανάλυση (Causal layered analysis - CLA) Ανάλυση περιβάλλοντος (Environmental scanning) Αποκλεισμός μη πιθανών λύσεων πολύπλοκου προβλήματος (Morphological analysis) Σχεδιασμός σεναρίων (Scenario planning) Ιστορία του Μέλλοντος (Future history) Αξιολόγηση γεγονότων (Monitoring) Ανάλυση περιεχομένου πηγών (Content analysis) Βήματα σχεδιασμού προς το επιθυμητό μέλλον (Backcasting) Διαχείριση του ανθρώπινου φόβου για το μέλλον (Back-view mirror analysis) Ανάλυση των επιπτώσεων παράλληλων μελλοντικών γεγονότων (Cross-impact analysis) Οραματισμός, σχεδιασμός και υλοποίηση μέλλοντος (Futures workshops) Ανάλυση πιθανών αστοχιών και επιπτώσεων (Failure mode and effects analysis) Υπολογισμός κινδύνων υλοποίησης (Measured Action) Συλλογή και μελέτη προσδοκιών (Futures biographies) Κύκλοι συνεπειών μιας τάσης (Futures wheel) Δενδροειδής ανάλυση (Relevance tree) Προσομοίωση και μοντελοποίηση (Simulation and modelling ) Διαδικτυακή ανάλυση (Social network analysis) Σχεδιασμός και διαχείριση Έργων Μηχανικής (Systems engineering) Οραματσιμός (Visioning) Ανάλυση τάσεων (Trend analysis ) Ανάλυση διαδραστικών παιχνιδιών προσομοίωσης (Adaptive role-playing) Dr. Michio Kaku: "The World in 2030" Kaku, Michio (1999). Visions: How Science Will Revolutionize the 21st Century and Beyond. New York: Oxford University Press. ISBN 0192880187. Kaku, Michio (2008). Physics of the Impossible. New York: Doubleday. ISBN 9780385520690. Χρονολόγιο του μακρινού μέλλοντος Κλίμακα Καρντάσεφ Νόμος του Μουρ Τεχνολογία Αειφόρος ανάπτυξη
Ιωάννης ο Γεωμέτρης

O Ιωάννης ο Γεωμέτρης ή Ιωάννης Κυριώτης (άκμασε το β' ήμισυ του 10ου αι.) ήταν ποιητής, στρατιωτικός και μοναχός στη Ρωμανία. Ήταν μία από τις κύριες μορφές των Γραμμάτων κατά τη Μακεδονική Αναγέννηση.

 Ήταν μάλλον από ευγενή καταγωγή· δεν γνωρίζουμε άλλους συγγενείς του. Ήταν καλά εκπαιδευμένος και υπηρέτησε στον Ρωμαϊκό στρατό πριν αποσυρθεί ως μοναχός.Η σταδιοδρομία του περιλαμβάνει τις γεμάτες γεγονότα βασιλείες του Νικηφόρου Β΄ Φωκά (β. 963-969), Ιωάννη Α΄ Κουρκούα (β. 969-976) και των πρώτων ετών του Βασιλείου Β΄ Μακεδόνων (β. 976-1025). Ως αποτέλεσμα η ποίησή του είναι γεμάτη από αναφορές στις συγκρούσεις της εποχής του με τους Βουλγάρους και τους Ρως, όπως και στις εξεγέρσεις του Βάρδα Σκληρού και Βάρδα Φωκά του νεοτέρου. Μεταξύ των Αυτοκρατόρων ξεχωρίζει τον Νικηφόρο Β΄ με ιδιαίτερο έπαινο, ενώ καταγγέλλει τον δολοφόνο του Ιωάννη Α΄. Παλαιότερα ο Ιωάννης Γεωμέτρης ταυτιζόταν λανθασμένα με τον Ιωάννη επίσκοπο της Μελιτηνής.Έγραψε σε έμμετρο και σε πεζό λόγο. Τα έργα του περιλαμβάνουν επιγράμματα, στα οποία περιλαμβάνεται και η μοναστική συλλογή Παράδεισος, ύμνοι στη Θεοτόκο, ένα εγκώμιο σε μία δρυ και πεζά έργα ρητορικής, ομιλίες και εξηγήσεις. Η πρώτη έκδοση των έργων του εκδόθηκε από τον Ι. Α. Κράμερ το 1841 και βασίστηκε στο χειρόγραφο Paris. suppl. gr. 352 του 13ου αι., αλλά η έκδοση περιλαμβάνει πολλά λάθη. Μία αναθεωρημένη έκδοση με γαλλική μετάφραση εκδόθηκε από τον Αιμιλί-Μαρλέν βαν Οπστόλλ το 2008. Kazhdan, Alexander (1991). "John Geometres". In Kazhdan, Alexander. The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. p. 1059. ISBN 978-0-19-504652-6. Vasiliev, A. A. (1958). History of the Byzantine Empire, 324–1453, Volume I. THe University of Wisconsin Press. ISBN 9780299809256. Lauxtermann, Marc D. (2003). "Appendix I. The Poems of John Geometres". Byzantine Poetry from Pisides to Geometres: Texts and Contexts, Volume I (PDF). Wiener Byzantinistische Studien XXIV/1. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. pp. 287–296. ISBN 978-3-7001-3150-2.
Τέμενος Αγιάσμα

Το τζαμί Αγιάσμα (τουρκικά: Ayazma Camii ) είναι τζαμί στη γειτονιά Ουσκουντάρ στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου με θέα στο Βόσπορο. Έγινε κατ' εντολήν του Οθωμανού Σουλτάνου Μουσταφά Γ' και χτίστηκε μεταξύ 1757 και 1761. Είναι ένα παράδειγμα του οθωμανικού μπαρόκ στυλ, που επικρατούσε τον 18ο αιώνα.

 Ο Σουλτάνος Μουσταφά Γ' (ρ. 1757–1774), διάδοχος του Οσμάν Β' και γιος του Αχμέτ Γ', συμμετείχε σε πολλές οικοδομικές δραστηριότητες κατά τη μακρόχρονη βασιλεία του, που διαιώνισε το οθωμανικό μπαρόκ στυλ, που εισήχθη υπό τον Μαχμούτ Α'. Το τζαμί Αγιάσμα ήταν το πρώτο του ίδρυμα και χτίστηκε προς τιμήν της μητέρας του, Εμινέ Μιχρισάχ Σουλτάνα. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1757-1758 και ολοκληρώθηκε το 1760-1761. Η ταυτότητα του αρχιτέκτονα δεν έχει επιβεβαιωθεί, αλλά η τρέχουσα επιστημονική γνώμη θεωρεί ότι ήταν ο Μεχμέτ Ταχίρ, ο οποίος ήταν στη συνέχεια ο κύριος αυτοκρατορικός αρχιτέκτονας από το 1761 έως το 1784. Ο Μουσταφά Γ΄ αργότερα προώθησε την κατασκευή του Τζαμιού Λάλελι ενός μεγαλυτέρου αυτοκρατορικού συγκρότηματος τζαμιών στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης. Τον Αύγουστο του 2022 το τζαμί Αγιάσμα άνοιξε ξανά για προσευχή μετά από μακρά αποκατάσταση. Ως προς τη μορφή, το τζαμί Αγιάσμα είναι ουσιαστικά μια μικρότερη εκδοχή του τζαμιού Νουρουοσμανιγιέ, σηματοδοτώντας τη σημασία του Νουρουοσμανιγιέ ως νέου μοντέλου, που πρέπει να μιμηθούν οι Οθωμανοί αρχιτέκτονες. Η κύρια κατασκευή είναι μια αίθουσα προσευχής με μονό τρούλο, που πλαισιώνεται εξωτερικά από έναν μιναρέ. Το τζαμί είναι πλούσια διακοσμημένο με μπαρόκ σκαλιστή πέτρα, ειδικά στο μιχράμπ και στο μινμπάρ. Ενώ το τζαμί είναι μικρότερο από το Νουρουοσμανιγιέ, είναι σχετικά ψηλό για τις αναλογίες του, ενισχύοντας την αίσθηση του ύψους του. Αυτή η τάση προς το ύψος επιδιώχθηκε σε μεταγενέστερα τζαμιά όπως το Τζαμί Νουσρετίγιε . Το τζαμί Αγιάσμα διαφέρει από άλλα κυρίως στη μοναδική διάταξη της μπροστινής του πρόσοψης, η οποία αποτελείται από μια πεντάτοξη στοά στην οποία επιτυγχάνεται μια φαρδιά ημικυκλική σκάλα. Αυτή η διάταξη είναι παρόμοια με ένα πολύ μικρότερο σύγχρονο τζαμί που χτίστηκε στο Αϊδίνι το 1756, το Τζαμί Τζιχανόγλου. Μια λεπτομέρεια του τζαμιού Αγιάσμα, που αντανακλά μια δημοφιλή τάση τον 18ο αιώνα είναι η παρουσία πολλών μικρών πέτρινων σπιτιών πουλιών σκαλισμένα στο εξωτερικό. Τέτοια σπιτάκια πουλιών είχαν εμφανιστεί τον προηγούμενο αιώνα, αλλά στην περίοδο του μπαρόκ έγιναν πιο περίτεχνα και ήταν συνήθως προσκολλημένα στο εξωτερικό τόσο των θρησκευτικών όσο και των αστικών κτηρίων. Goodwin, Godfrey (1971). A History of Ottoman Architecture. Thames & Hudson. ISBN 0-500-27429-0. Kuban, Doğan (2010). Ottoman Architecture. Antique Collectors' Club. ISBN 9781851496044. Rüstem, Ünver (2019). Ottoman Baroque: The Architectural Refashioning of Eighteenth-Century Istanbul. Princeton University Press. ISBN 9780691181875.
Νέος Ερινεός Αχαΐας

Ο Νέος Ερινεός είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ερινεός. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νέου Ερινεού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Νέου Ερινεού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017.
Αντιπαραθετικό σύστημα

Αντιπαραθετικό σύστημα ή κατηγορητικό σύστημα ονομάζεται το δικονομικό σύστημα όπου δύο αντίδικοι εκπροσωπούν αντίθετες θέσεις ενώπιον αμερόληπτου προσώπου ή ομάδας ανθρώπων, συνήθως ενόρκων ή δικαστή, το οποίο επιχειρεί να προσδιορίσει την αλήθεια και να κρίνει την υπόθεση αφού ακούσει τις δύο πλευρές. Έρχεται σε αντίθεση με το ανακριτικό ή εξεταστικό σύστημα όπου οι δικαστές διερευνούν οι ίδιοι την υπόθεση, εξετάζοντας και ανακρίνοντας τους μάρτυρες και τον κατηγορούμενο. Το αντιπαραθετικό σύστημα έχει την γένεσή του στο δικονομικό σύστημα των Αρχαίων Αθηνών ενώ σήμερα χρησιμοποιείται για ποινικές δίκες στις χώρες του κοινού δικαίου, ενώ το ανακριτικό χρησιμοποιείται σε αυτές του ρωμαϊκού δικαίου.

 Σε μια ποινική αντιπαραθετική δίκη, οι δύο αντίδικοι είναι ο συνήγορος υπεράσπισης, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος είναι αθώος, και ο εισαγγελέας ή συνήγορος πολιτικής αγωγής, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ένοχος. Εάν οι δύο πλευρές συμφωνήσουν σε μία συμβιβαστική λύση, για παράδειγμα την παραδοχή ενοχής του κατηγορούμενου με αντάλλαγμα ελαφρύτερη ποινή, την καταθέτουν από κοινού στο δικαστήριο και η υπόθεση κλείνει χωρίς δίκη. Σε αντίθετη περίπτωση, η κάθε πλευρά παρουσιάζει μάρτυρες και στοιχεία υπέρ της θέσεώς της και ανακρίνει κατ' αντιμωλία τους μάρτυρες της άλλης πλευράς. Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να καταθέσει παρά μόνον εφόσον επιλέξει ο ίδιος να κληθεί ως μάρτυρας υπεράσπισης από τον συνήγορό του. Σε τέτοια περίπτωση όμως υποβάλλεται κανονικά σε ανάκριση κατ' αντιμωλία από τον εισαγγελέα όπως κάθε άλλος μάρτυρας υπεράσπισης και ενδέχεται να καταδικαστεί για ψευδορκία αν καταθέσει ψευδώς. Ο δικαστής λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής μεταξύ των δύο αντιδίκων και ούτε καλεί μάρτυρες ούτε παραθέτει στοιχεία ο ίδιος ούτε ανακρίνει τον κατηγορούμενο, τους μάρτυρες ή τους δικηγόρους. Στο τέλος της δίκης, οι ένορκοι ή/και ο δικαστής, έχοντας ακούσει τις αγορεύσεις των δύο πλευρών, αποφαίνονται για την υπόθεση. Στα συστήματα αγγλοσαξονικού δικαίου, οι ένορκοι συνήθως αποφασίζουν για το αν ο κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος και, σε περίπτωση που κρίνουν ότι είναι ένοχος, ο δικαστής, κατόπιν περαιτέρω αγόρευσης των συνηγόρων, αποφαίνεται για την ποινή.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2003-2004

Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2003–04 ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 2003 και ολοκληρώθηκε στις 3 Απριλίου 2004 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 20η φορά στην ιστορία του και για έκτη συνεχόμενη χρονιά.

 Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων Η κανονική περίοδος στο sport.gr Τα πλέι οφ στο sport.gr Το πρωτάθλημα στην ιστοσελίδα του Εθνικού Πειραιώς Αρχειοθετήθηκε 2010-11-22 στο Wayback Machine.
Εθνική Κινέζικης Ταϊπέι (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 1 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κινέζικης Ταϊπέι αντιπροσωπεύει τη Δημοκρατία της Κίνας (γνωστή και ως Ταϊβάν) στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Κινέζικης Ταϊπέι (Chinese Taipei Basketball Association).

 Η Εθνική Κινέζικης Ταϊπέι συμμετείχε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 στις διοργανώσεις της FIBA με την ονομασία Εθνική Ταϊβάν. Το 1981 η Ομοσπονδία της Κινέζικης Ταϊπέι έγινε μέλος της FIBA κι έκτοτε συμμετέχει στις διεθνείς διοργανώσεις υπό τη νέα της επωνυμία.Η ομάδα δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, μετρά, ωστόσο, τέσσερις παρουσίες σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Γυναικών. Από το 1986 συμμετέχει σταθερά στο Πρωτάθλημα Ασίας της FIBA, καταλαμβάνοντας είτε την τρίτη είτε την τέταρτη θέση. Η μεγαλύτερη επιτυχία της στο θεσμό ανάγεται στο 1972, οπότε και η Εθνική Ταϊβάν κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο (όντας παράλληλα και η διοργανώτρια χώρα). Η Κινέζικη Ταϊπέι διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της EABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Ανατολικής Ασίας.Επίσης, διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Ανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κινέζικης Ταϊπέι σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κινέζικης Ταϊπέι σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Κινέζικης Ταϊπέι σε Ασιατικούς Αγώνες: Εθνική Κινέζικης Ταϊπέι (καλαθοσφαίριση ανδρών) Taiwan & Chinese Taipei, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Chinese Taipei Basketball Association, επίσημος ιστότοπος. (Κινέζικα)
Άνω Κάμπος Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας

Ο Άνω Κάμπος είναι χωριό του Δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας της Στερεάς Ελλάδας (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκων.

 Ο Άνω Κάμπος βρίσκεται στην κοιλάδα που σχηματίζει ο Ίναχος ποταμός. Είναι κτισμένος στη δυτική του πλευρά, ανάμεσα στην Νέα Μαλεσιάδα και το Μαρανέλι, σε απόσταση 33 χλμ. ΒΑ.-Α. από την Αμφιλοχία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να ανήκει στην τότε κοινότητα Μαλεσιάδας της επαρχίας Βάλτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Νέα Μαλεσιάδα και το Μαρανέλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μαλεσιάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας.
Βασίλειος Σαχίνης

Ο Βασίλειος Σαχίνης (Δούβιανη Δρόπολης, 1894 - 17 Νοεμβρίου 1943) υπήρξε Έλληνας αντιστασιακός, ηγέτης της βορειοηπειρώτικης αντίστασης (Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου), που οργανώθηκε μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (1942-1943).

 Γεννήθηκε το 1894 στη Δούβιανη της Δρόπολης (νότια του Αργυροκάστρου). Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του και στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου ήταν εγκατεστημένος ο πατέρας του. Εκεί έπειτα από εισαγωγικές εξετάσεις έγινε δεκτός στην Ροβέρτειο Σχολή. Λόγω των Βαλκανικών Πολέμων αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει οικογενειακώς τo 1913 στην πατρίδα του. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα συμμετείχε ως ειδικός γραμματέας στην προσωρινή κυβέρνηση της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου και χρησιμοποιήθηκε από τον πρόεδρο της επαναστατικής κυβέρνησης, Ζωγράφο, ως διερμηνέας. Με την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στα εδάφη της Βόρειας Ηπείρου, διορίστηκε δάσκαλος ελληνικών σε γυμνάσιο του Αργυροκάστρου, θέση που κράτησε ως το 1916 όταν η περιοχή κατελήφθη από τα ιταλικά στρατεύματα. Τότε απολύθηκε και αναγκάστηκε να δουλέψει ως μεταφραστής. Τα επόμενα χρόνια κατάφερε να αποκτήσει σημαντική οικονομική επιφάνεια μέσω της ενασχόλησής του με χρηματιστηριακές συναλλαγές. Παράλληλα αποτέλεσε σημαντικό ακτιβιστή της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας με αποτέλεσμα να υποστεί διώξεις από το καθεστώς του Αχμέτ Ζώγου. Αρχικά, κατά το 1929 φυλακίστηκε για ένα εξάμηνο στα Τίρανα, στα πλαίσια του εκκλησιαστικού ζητήματος ενώ μετά την δυναμική ανάμειξή του το 1933 στο ζήτημα των ελληνικών σχολείων της χώρας εκτοπίστηκε στην κωμόπολη Λέζα του αλβανικού Βορρά. Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από την φασιστική Ιταλία και μέχρι και τις παραμονές του ελληνοϊταλικού πολέμου δρούσε ως πληροφοριοδότης του ελληνικού στρατού. Η δράση του οδήγησε στη σύλληψη από τις δυνάμεις κατοχής και στον εκτοπισμό του μαζί με άλλους παράγοντες της μειονότητας στην Ιταλία, από την οποία επέστρεψε μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Τον Ιούλιο του 1942, μαζί με άλλα σημαντικά πρόσωπα της ελληνικής μειονότητας, πρωτοστάτησε στην ίδρυση της οργάνωσης ΜΑΒΗ, η οποία έδρασε κατά των κατοχικών ιταλικών δυνάμεων και αργότερα γερμανικών δυνάμεων, όπως και των αλβανικών αντιστασιακών οργανώσεων στην περιοχή της Βόρειας Ηπείρου. Παράλληλα αντιδρούσε με τις διαμαρτυρίες του στους Ιταλούς για υπόθαλψη της αλβανικής καταπίεσης στους ελληνικούς πληθυσμούς της περιοχής. Στις 17 Νοεμβρίου 1943 συνελήφθη από το αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα και εκτελέστηκε.
Χρονική βάση δεδομένων

Οι Χρονικές Βάσεις Δεδομένων (ΧΒΔ) διατηρούν τα χρονικά μεταβαλλόμενα δεδομένα και ερωτήματα που σχετίζονται με το παρελθόν-παρόν-μέλλον των δεδομένων αυτών. Αντίθετα οι συμβατικές βάσεις δεδομένων έχουν σχεδιαστεί για να διατηρούν μόνο την τρέχουσα πληροφορία. Η δυνατότητα διατήρησης των χρονικά μεταβαλλόμενων δεδομένων είναι χρήσιμη σε λογιστικές, τραπεζικές, απογραφικές, ιατρικές, κτηματολογικές και χαρτογραφικές εφαρμογές.

 Χρόνος συναλλαγής Χρόνος ισχύος Μπορούν να απαντηθούν ερωτήματα που αφορούν παλαιότερες καταστάσεις της βάσης δεδομένων. Ο χρήστης μπορεί να θέσει ερωτήματα σχετικά με τη διάσταση του κλειδιού ενός σχήματος ή σχετικά με τη διάσταση του χρόνου. Οι τεχνικές δεικτοδότησης και προσπέλασης δεδομένων (κατάλογοι) στοχεύουν στην αποφυγή σάρωσης όλης της αποθηκευμένης πληροφορίας. Αυτές οι τεχνικές χρειάζονται και στις ΧΒΔ όπου το μέγεθος των δεδομένων γίνεται ακόμα πιο αυξημένο με την πάροδο του χρόνου. Εξασφάλιση υψηλής επίδοσης σχετικά με: το κόστος αποθήκευσης το κόστος ενημέρωσης το κόστος απόκρισης σε ερωτήματα Εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με το παρελθόν, ώστε να αναλυθεί η τρέχουσα κατάσταση Εξαγωγή συμπερασμάτων από χρονικά μεταβαλλόμενα δεδομένα Σχεδιασμός μελλοντικών πράξεων Πρόβλεψη συνεπειών Λειτουργία σε καθορισμένα χρονικά πλαίσια Δυνατότητα αντιμετώπισης ανακριβών δεδομένων Τζουραμάνης, Θεόδωρος (2002). Μέθοδοι προσπέλασης και επεξεργασίας ερωτήσεων σε χρονικές και χωροχρονικές βάσεις δεδομένων. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σχολή Θετικών Επιστημών. Τμήμα Πληροφορικής. σελ. 1-12. Βασιλειάδης, Π. Χρονικές Βάσεις Δεδομένων. Αρχειοθετήθηκε [file:///C:/Users/public.hp/Downloads/5_temporal-db.pdf από το πρωτότυπο] (PDF) στις 12 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2019. Τζουραμάνης, Θεόδωρος (2004-2005). Ασφάλεια συστημάτων βάσεων δεδομένων. Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Τμήμα Μηχανικών Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων.
Νομός Ηρακλείου

Ο Νομός Ηρακλείου υπήρξε ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας και ένας εκ των 4 νομών της Περιφέρειας Κρήτης. Με την εφαρμογή του αυτοδιοικητικού Προγράμματος "Καλλικράτης" αποτελεί πλέον την Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου με τα ίδια σύνορα και έδρα με τον πρώην νομό. Έχει πληθυσμό 305.017 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2021, και αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη στην Ελλάδα και πολυπληθέστερη περιφερειακή ενότητα της χώρας εκτός των Π.Ε. της Αττικής και της Μ.Ε. Θεσσαλονίκης.

 Ο Νομός Ηρακλείου καταλαμβάνει το ομαλότερο και μεγαλύτερο τμήμα ανάμεσα στα όρη Ίδη η αλλιώς Ψηλορείτης (δυτικά) και Δίκτη (ανατολικά). Χωρίζεται σε δυο μέρη από μια χαμηλή οροσειρά. Το βόρειο μέρος περιλαμβάνει κατάφυτες κοιλάδες, χαμηλές λοφοπλαγιές αλλά και πεδιάδες, με σημαντικότερη την πεδιάδα του Καστελλίου. Το νότιο τμήμα κυριαρχείται από την πεδιάδα της Μεσαράς. Στα δυτικά βρίσκεται ο ορεινός όγκος της Ίδης με ψηλότερη κορυφή τον Κούσσακα (2.209 μέτρα). Στα ανατολικά βρίσκεται η Δίκτη με ψηλότερη κορυφή τον Αφέντη Χριστό (2.141 μέτρα). Στα νότια βρίσκονται τα Αστερούσια Όρη με ψηλότερη κορυφή τον Κόφινα (1.231 μέτρα). Επίσης τα τελευταία 20 χρόνια ολόκληρο το βόρειο παραλιακό μέτωπο του νομού, από την Αγία Πελαγία μέχρι τα Μάλια έχει αξιοποιηθεί τουριστικά και αστικοποιηθεί με μεγάλο βαθμό. Ο νομός Ηρακλείου διαρρέεται από ποταμούς, όπως ο Γαζανός, ο Αναποδάρης, ο Γιόφυρος, ο Αποσελέμης και ο Γεροπόταμος. Πολλοί από αυτούς εκβάλουν στο Λιβυκό Πέλαγος και άλλοι στο Κρητικό Πέλαγος. Στην Π.Ε. Ηρακλείου ανήκει και η νησίδα Δία, στα βόρεια παράλια ενώ στο Λιβυκό Πέλαγος υπάρχουν διάφορα ερημονήσια, όπως η Παπαδόπλακα και το Τραφονήσι. Στα σημαντικότερα ακρωτήρια περιλαμβάνονται της Χερσονήσου και ο Σταυρός στα βόρεια, όπως επίσης το Λίθινο στα νότια. Κόλποι που σχηματίζονται στα μεν βόρεια είναι ο Κόλπος του Ηρακλείου, ενώ στα νότια ο Κόλπος της Μεσσαράς. Στον νότιο νομό Ηρακλείου η μεγαλύτερη πόλη είναι οι Μοίρες. Η οικονομία της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου βασίζεται κυρίως στη γεωργία και στον τουρισμό. Ειδικότερα, στις πεδιάδες της Μεσσαράς, του Ηρακλείου και του Καστελίου (ή Καστελλίου) παράγονται ελιές, ελαιόλαδο, σταφίδες, δημητριακά, εσπεριδοειδή και οπωροκηπευτικά κ.α.. Σε παράλιες περιοχές, όπως η Άρβη και τα Μάλια παράγονται και μπανάνες. Αξιοσημείωτη είναι και η καλλιέργεια του δίκταμου σε περιοχές της Βιάννου και γενικά στις υπώρειες του όρους Δίκτη, όπως η Έμπαρος. Ο τουρισμός συντελεί επίσης στην οικονομική ανάπτυξη της Π.Ε. Περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος όπως η Κνωσός, η Φαιστός, η Γόρτυνα, η Τύλισος και τα Μάλια, προσελκύουν αρχαιολάτρες και μη, από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Παράλληλα, οι παραλίες και τα τουριστικά καταλύματα σε τόπους όπως η Αμμουδάρα, η πόλη του Ηρακλείου, του Κοκκίνη Χάνι, οι Γούρνες, οι Γούβες, η Χερσόνησος, η Σταλίδα, τα Μάλια, η Αγία Πελαγία, και στα νότια τα Μάταλα, αποτελούν πόλο έλξης για εκατομμύρια επισκέπτες από όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες. Διοικητική διαίρεση νομού Ηρακλείου 1998-2010 Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, 2006, τόμος 10, σελ. 74-75.