IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1961-62

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1961-62 αποτέλεσε το 8ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Πανελλήνιος Λεμεσού για 1η φορά στην ιστορία του.

 Το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1961-62 αποτελείτο από τρεις ομίλους: τον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας, τον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας και τον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Στη συνέχεια, οι πρωταθλήτριες των τριών ομίλων αναμετρήθηκαν σε αγώνες μπαράζ. Πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας ανακηρύχτηκε η ομάδα που κέρδισε στους αγώνες μπαράζ. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Καϊτζάκ Λευκωσίας που εγγράφηκε στις τάξεις της ΚΟΠ, όπως και η Αναγέννηση Λάρνακας. Επιπρόσθετα, η Ένωσις Αγίων Ομολογητών ενοποιήθηκε με τον Κεραυνό Στροβόλο δημιουργώντας την ομάδα Ένωσις-Κεραυνός. Στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας συμμετείχαν η Ένωσις-Κεραυνός, η Καϊτζάκ Λευκωσίας και η ΠΑΕΚ Κερύνειας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ένωσις-Κεραυνός. Στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου συμμετείχαν ο Πανελλήνιος Λεμεσού, η Αμαθούς Λεμεσού, ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού και ο ΑΠΟΠ Πάφου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Λεμεσού. Στον όμιλο Αμμοχώστου-Λάρνακας συμμετείχαν ο Οθέλλος Αμμοχώστου, η ΑΕΚ Αμμοχώστου και η Αναγέννηση Λάρνακας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αναγέννηση Λάρνακας. Oι πρωταθλήτριες των τριών ομίλων (Ένωσις-Κεραυνός,Πανελλήνιος Λεμεσού και Αναγέννηση Λάρνακας) αναμετρήθηκαν σε αγώνες μπαράζ για ανάδειξη του πρωταθλητή Β΄ Κατηγορίας.Στους αγώνες μπαράζ πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Λεμεσού, έχοντας καλύτερη αναλογία τερμάτων απο την Ένωσις-Κεραυνός. Η τελική βαθμολογία των μπαράζ ήταν: Η πρωταθλήτρια ομάδα, Πανελλήνιος Λεμεσού, έδωσε αγώνες μπαράζ με την προτελευταία ομάδα του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1961-62, Αλκή Λάρνακας. Η νικήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στην Α΄ κατηγορία 1962-63 ενώ η ηττημένη θα συνέχιζε στην Β΄ κατηγορία 1962-63. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 29 Ιουλίου 1962 στην έδρα του Πανελλήνιου, στο στάδιο ΓΣΟ. Η Αλκή κέρδισε με 2-3. Ο δεύτερος αγώνας έγινε στις 5 Αυγούστου 1962 στο Παλιό ΓΣΖ, έδρα της Αλκής. Οι δύο ομάδες εξήλθαν ισόπαλες 5-5 και έτσι η Αλκή παρέμεινε στην Α΄ κατηγορία και ο Πανελλήνιος στη Β΄ κατηγορία. Ιστορική αναδρομή (1961 – 62) των δραστηριοτήτων της ΚΟΠ ΚΟΠ (Ιούνιος 2013). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 76-79. http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T5%20FINAL.pdf. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1961-62 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1961-62
Munich Re

Η Munich Re Group ή Munich Reinsurance Company (Γερμανικά: Münchener Rück, Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft) είναι αντασφαλιστική εταιρεία με έδρα το Μόναχο της Γερμανίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους αντασφαλιστές παγκοσμίως. Η ERGO, θυγατρική της Munich Re, είναι ο κύριος ασφαλιστικός κλάδος του Ομίλου. Οι μετοχές της Munich Re είναι εισηγμένες σε όλα τα γερμανικά χρηματιστήρια και στο ηλεκτρονικό σύστημα συναλλαγών της Xetra. Το Munich Re περιλαμβάνεται στον δείκτη DAX του Χρηματιστηρίου της Φρανκφούρτης, του Euro Stoxx 50 και άλλων δεικτών.

 Το 1880, ο Carl von Thieme, ντόπιος Erfurt, ο πατέρας του οποίου ήταν διευθυντής της Θουριγγίας, ίδρυσε την Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft μαζί με τον Wilhelm von Finck (συνιδιοκτήτη της τράπεζας Merck Finck & Co) και τον Theodor von Cramer-Klett. Ακολούθησε η ίδρυση της Allianz Versicherungs-Gesellschaft το 1890. Ο Carl von Thieme ήταν επικεφαλής του Munich Re μέχρι το 1921 και ο Wilhelm von Finck ήταν πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου μέχρι το 1924. Το Μόναχο Re έγινε γνωστό μετά τον σεισμό του 1906 στο Σαν Φρανσίσκο ως ο μοναδικός ασφαλιστής που παρέμεινε διαλυτός μετά την πληρωμή όλων των απαιτήσεων. Το 2016 το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ανερχόταν σε 31,8 δισ. Ευρώ. Τα συνολικά έσοδα του ομίλου για το έτος (εγγεγραμμένα μικτά ασφάλιστρα) ήταν € 48,9 δισ., Με ενοποιημένο αποτέλεσμα ύψους € 2,581 εκατ. Τον Φεβρουάριο του 2010, ο αμερικανός επενδυτής Warren Buffett έγινε ο μεγαλύτερος μέτοχος της Munich Re της εταιρείας. Από τον Δεκέμβριο του 2015 μείωσε τις συμμετοχές του σε λιγότερο από 3%. Το δωρεάν επιτόκιο δηλώνεται σχεδόν 100%, με περίπου 200.000 μετόχους (Φεβρουάριος 2016) Προφίλ μετόχων: Θεσμικοί επενδυτές (70,2%) Ιδιώτες μέτοχοι (18,7%) Οι εταιρείες επενδύσεων (9,6%) Ασφαλιστικές εταιρείες (0,3%) Τράπεζες (1,2%) Οι περισσότεροι μέτοχοι βρίσκονται στη Γερμανία (περίπου 40,6%), ακολουθούμενος από τη Βόρεια Αμερική (26%), άλλες ευρωπαϊκές χώρες (21,2%), Ηνωμένο Βασίλειο (11,5%), άλλες χώρες (0,7%). Μόναχο αντασφαλίσεων Αμερική Αμερικανική Σύγχρονη Ασφαλιστική Ομάδα Εταιρεία επιθεώρησης και ασφαλίσεως ατμού Hartford Munich Reinsurance Trading LLC
Άννα Σορόκιν

Η Άννα Σορόκιν (ρωσικά: Анна Сорокина, αγγλικά: Anna Sorokin, γεννημένη στις 23 Ιανουαρίου 1991) είναι Ρωσογερμανίδα απατεώνισσα, που συνελήφθη να εξαπατά συστηματικά τρίτους για δικό της όφελος και κατά συρροήν να εκμεταλλεύεται την εμπιστοσύνη τους. Συνελήφθη, ως υποτιθέμενη πλούσια, και καταδικάστηκε για απάτη, συστηματική κλοπή και εξαπάτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

 Η Σορόκιν γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1991 στο Ντομοντέντοβο -νότια της Μόσχας- και προέρχεται από μια εργατική οικογένεια. Ο πατέρας της, Βαντίμ, ήταν οδηγός φορτηγού ενώ η μητέρα της είχε τότε ένα μικρό παντοπωλείο. Το 2007, στα 16 της, η οικογένειά της μετακόμισε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία στη Γερμανία. Έφυγε αργότερα και έζησε για ένα διάστημα στην Νέα Υόρκη. Μεταξύ των ετών 2013 και 2017, η Σορόκιν προσποιούμενη ότι ήταν πλούσια Γερμανίδα κληρονόμος με το ψεύτικο όνομα Anna Delvey εξαπάτησε επιχειρηματίες και άτομα της αμερικανικής αγοράς. Έτσι, το 2017 συνελήφθη για απάτη, κλοπή και σκόπιμη εξαπάτηση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τραπεζών, ξενοδοχείων και επωνύμων ατόμων στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνολικά για το ποσό των 275.000 δολαρίων. Το 2019 τελικά δικάστηκε σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης για απόπειρα μεγάλης κλοπής, κλοπή δεύτερου βαθμού και κλοπή υπηρεσιών και καταδικάστηκε σε φυλάκιση από 4 έως 12 έτη. Φυλακίστηκε το 2019, ωστόσο, αποφυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 2021. Η ιστορία της έγινε διάσημη στα ΜΜΕ της Αμερικής. Το ίδιο το Netflix εξαγόρασε τα δικαιώματα μιας παραγωγής που σχετίζεται με την περιπετειώδη ζωή και τη σκανδαλώδη δράση της και κυκλοφόρησε την τηλεοπτική μεταφορά της "ιστορίας" της -με τίτλο Inventing Anna- το 2022. Το 2018, μετά τη δημοσίευση άρθρου της Jessica Pressler για τη ζωή της Σορόκιν στη Νέα Υόρκη, το Netflix την αποζημίωσε με 320.000 δολάρια για τα δικαιώματα της ιστορίας της.Τον Ιούλιο του 2019, το My Friend Anna, ένα βιβλίο γραμμένο από τη Rachel DeLoache Williams, εκδόθηκε από την Gallery Publishing Group, καθώς και από την Quercus στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Goldmann στη Γερμανία. Η ιστορία της έχει αποτελέσει αντικείμενο ενός επεισοδίου του American Greed από το κανάλι CNBC, ενός επεισοδίου του Generation Hustle από το HBO Max, ενός επεισοδίου του 20/20, και ένα επεισόδιο του 60 Minutes όπου η Σορόκιν έδωσε συνέντευξη στον Liam Bartlett.Τον Δεκέμβριο 2019, η ιστορία της αποτέλεσε το θέμα του "Fake Heiress", ενός δράματος-ντοκιμαντέρ podcast της δημοσιογράφου Vicky Baker και της θεατρικής συγγραφέα Chloe Moss που κυκλοφόρησε από το BBC Radio 4.l
Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος B΄

Ο Μητροπολίτης Ρόδου Κύριλλος B΄ (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κογεράκης) είναι από το 2004 επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου, μιας εκκλησιαστικής επαρχίας της Δωδεκανήσου που υπάγεται απευθείας στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

 Γεννήθηκε στην Κουμάσα Μονοφατσίου Ηρακλείου (στο σημερινό δήμο Γόρτυνας) στις 2 Ιουλίου 1964 . Ολοκλήρωσε το σχολείο στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε πτυχίο Θεολογίας. Μετά το πέρας των θεολογικών του σπουδών έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και συνέταξε σχετική μεταπτυχιακή εργασία με θέμα: «Τα λειτουργικά στοιχεία στα έργα του Μεγάλου Βασιλείου». Με υποτροφία από το Ίδρυμα Pro Oriente Foundation σπούδασε Καθολική Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Karl-Franzens-Universitaet του Γκρατς της Αυστρίας. Εκάρη Μοναχός στις 17 Φεβρουαρίου 1991 από τον καθηγούμενο της Μονής Αγκαράθου, Γεννάδιου Σταυρουλάκη. Στις 23 Φεβρουαρίου 1991 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο. Από το 1991 έως το 1995 υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Αυστρίας Μιχαήλ. Στις 16 Αυγούστου 1995 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο. Διετέλεσε ιεροκήρυκας (1995 - 2000) και Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού (1996-2000) της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης με έδρα το Ηράκλειον Κρήτης. Tον Νοέμβριο του 2000 διακόνησε απο την θέση τουπρωτοσύγκελλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Στις 20 Απριλίου 2004 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Ρόδου και χειροτονήθηκε στις 25 του ιδίου μήνα στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Ενθρονίστηκε στις 5 Ιουνίου 2004. Κατά το διάστημα της μέχρι σήμερα ποιμαντορίας του ο Μητροπολίτης Κύριλλος, αναδιοργάνωσε την Μητρόπολη Ρόδου και επέλυσε πολλά χρονίζοντα προβλήματα αυτής. Δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στο έργο της Εκκλησίας, που αφορά στην κοινωνική πρόνοια και στην βοήθεια των εχόντων ανάγκη. Εργάσθηκε και συνεχίζει να εργάζεται για την ενίσχυση των Ιερών Μονών της Μητροπόλεως Ρόδου την αναβίωση και ενίσχυση ορισμένων εξ αυτών, τα οποία για μακρό χρονικό διάστημα στερούνταν Αδελφότητος. Επίσης είναι δόκιμος συγγραφέας και εκδότης κειμένων. Ως συγγραφέας, επιδίδεται μεταξύ άλλων και στη συγγραφή και έκδοση διαφόρων Ιερών Ακολουθιών Αγίων και στη σύνθεση εκκλησιαστικών ύμνων και τροπαρίων. Ασχολήθηκε με την αρθρογραφία στον τοπικό τύπο του Ηρακλείου και σε Εκκλησιαστικά περιοδικά.
Ο κακός βεζύρης

Ο Κακός Βεζύρης είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής σατιρικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 1997-1998. Το σενάριο υπέγραψαν ο Χάρης Ρώμας και η Άννα Χατζησοφιά, οι οποίοι ανέλαβαν και τη σκηνοθεσία μαζί με τον Κώστα Κιμούλη. Αν και η σειρά σημείωσε καλή πορεία, ολοκληρώθηκε σύντομα ύστερα από επανειλημμένες λογοκρισίες του ΕΣΡ. Γι' αυτό και αρκετά επεισόδια έχουν μικρότερη διάρκεια (~35 λεπτά) και τα μετέπειτα χρόνια η σειρά αυτή προβλήθηκε ελάχιστες φορές σε επανάληψη από τον σταθμό. Επίσης, αποτελεί τη μοναδική σειρά που δημιούργησαν ποτέ για το Mega.

 Ο Κλέων Βεζύρης είναι πολιτικό στέλεχος του ΝΑΚΑ (Νέο Αγωνιστικό Κίνημα Αναμόρφωσης) και Γενικός Γραμματέας του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. Ο Κλέων είναι εγωιστής, διεφθαρμένος και εμμονικά φιλόδοξος και έχει βλέψεις για τη θέση του υπουργού. Όταν ο ενεργεία υπουργός πεθαίνει σε δυστύχημα σε υπό κατασκευή σταθμό του Μετρό, ο Κλέων είναι σίγουρος ότι θα είναι εκείνος που θα τον διαδεχτεί. Τρεις πιθανοί υποψήφιοι προβάλλονται από το κόμμα. Ο Κλέων θεωρεί ανάμεσά τους ως πιο χειραγωγήσιμο τον Ευάγγελο Μόσχο, βουλευτή της Λάρισας. Ο Μόσχος είναι καλοκάγαθος, αφελής, υπέρβαρος και ασχολείται μόνο με το σεξ και το φαγητό. Η σύζυγός του, Ρόζα, είναι κόρη του πλούσιου γαιοκτήμονα Μπαμπαγιούρη ο οποίος έχει ισχυρές διασυνδέσεις μέσα στο κόμμα. Όταν ο Κλέων εξοβελίζει τους άλλους δύο υποψηφίους, ο Μόσχος γίνεται υπουργός και ο Κλέων συνωμοτεί σε κάθε επεισόδιο για να τον καταστρέψει. Χάρης Ρώμας ως Κλέων Βεζύρης Χρήστος Ευθυμίου ως Ευάγγελος Μόσχος Μαρία Γεωργιάδου ως Ρόζα Μόσχου-Μπαμπαγιούρη Ναταλία Καποδίστρια ως Αννίτα Ρασιά Γιώργος Γαλίτης ως Λάζαρος Λαζαρίδης Βάσω Γουλιελμάκη ως Πόλυ Αρχοντάκη Άννα Χατζησοφιά ως Φάνη Κόντογλου Γιώργος Ζιόβας ως σύντροφος Δαχτυλίδης Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 19:15. Το 4ο επεισόδιο προβλήθηκε συγκεκριμένα στις 27/10/1997 (παραμονή 28ης Οκτωβρίου) και το 7ο επεισόδιο στις 17/11/1997 (ανήμερα της 17 Νοέμβρη). "Εν Τούτω Νάκα" 06/10/1997 "Λόγος Τιμής" 13/10/1997 "Βασιλικός Θα Γίνω Στο Παραθύρι Σου" 20/10/1997 "Τα Τανκς Και Τα Κανόνια Δεν Είναι Μακαρόνια" 27/10/1997 "Η Ερωμένη Του Λάγνου Υπουργού" (Μέρος Α) 03/11/1997 "Η Ερωμένη Του Λάγνου Υπουργού" (Μέρος Β) 10/11/1997 "Τα Αρχεία Του Καράμπελα" 17/11/1997 "Τέσσερις Κάφροι Και Μια Κηδεία" 24/11/1997 "Βουλή Καπέλο" 08/12/1997 "Ρέιβ, Ξέρεις Ποιος Είμαι Εγώ;" 15/12/1997 "Κακά Χριστούγεννα, Κύριε Μόσχε" 22/12/1997 "Ένας Βλάκας Και Μισός" "Ο Κίτρινος Φάκελος" "Καζίνο Ρουαγιάλ" "Η Κόρη Μου, Η Σοσιαλίστρια" (Μέρος Α) "Η Κόρη Μου, Η Σοσιαλίστρια" (Μέρος Β) "Ο Καιρός Των Τσιγγάνων" (Μέρος Α) "Ο Καιρός Των Τσιγγάνων" (Μέρος Β) "Sex Files" "Αναδόμηση Τώρα" "Η Ροζ Γκαρσονιέρα" "Πλούσιος Και Φτωχός" "Τι είχαμε, Τι Χάσαμε" "Η Δίαιτα Του Μόσχου" "Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ" (Μέρος Α) "Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ" (Μέρος Β) «Ο κακός βεζύρης» στο www.retrodb.gr Ο κακός βεζύρης στην IMDb
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπανγκλαντές

Η Πρέμιερ Λιγκ Μπανγκλαντές (αγγλικά: Bangladesh Premier League, BPL) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μπανγκλαντές. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπανγκλαντές.

 Αρχικά το Πρωτάθλημα της Ντάκα ήταν γνωστό ως το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Μπαγκλαντές. Tο 2000 ξεκίνησε για πρώτη φορά ένα εθνικού επιπέδου πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Το 2007, η ομάδα που κατέκτησε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα της Ντάκα και οι κορυφαίες ομάδες κυρίως από τη Ντάκα και άλλα μέρη της χώρας προωθήθηκαν στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Το 2011 δημιουργήθηκε πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας. Επίσημος ιστότοπος
Γήινος πλανήτης

Γήινος πλανήτης, τελλουρικός πλανήτης ή βραχώδης πλανήτης είναι ο πλανήτης που αποτελείται κυρίως από πυριτικά πετρώματα ή μέταλλα. Μέσα στο Ηλιακό Σύστημα, οι γήινοι πλανήτες είναι οι εσωτερικοί πλανήτες που είναι πλησιέστεροι προς τον Ήλιο, δηλαδή ο Ερμής, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης. Ο όρος "τελλουρικός πλανήτης" προέρχεται από τη λατινική λέξη για τη Γη (Tellus), και ονομάστηκαν έτσι επειδή αυτοί οι πλανήτες, από άποψη δομής, είναι "παρόμοιοι με τη Γη". Οι γήινοι πλανήτες έχουν σταθερή πλανητική επιφάνεια, κάνοντάς τους ουσιαστικά διαφορετικούς από τους μεγαλύτερους γιγάντιους πλανήτες, οι οποίοι αποτελούνται κυρίως από κάποιο συνδυασμό υδρογόνου, ηλίου και νερού που υπάρχει σε διάφορες φυσικές καταστάσεις.

 Όλοι οι γήινοι πλανήτες στο Ηλιακό Σύστημα έχουν τον ίδιο βασικό τύπο δομής, όπως έναν κεντρικό μεταλλικό πυρήνα, κυρίως σιδήρου, με περιβαλλόμενο πυριτικό μανδύα. Η Σελήνη είναι παρόμοια, αλλά έχει πολύ μικρότερο πυρήνα σιδήρου. Η Ιώ και η Ευρώπη είναι επίσης φυσικοί δορυφόροι που έχουν εσωτερικές δομές παρόμοιες με εκείνες των γήινων πλανητών. Οι γήινοι πλανήτες μπορούν να έχουν φαράγγια, κρατήρες, βουνά, ηφαίστεια και άλλες δομές επιφάνειας, ανάλογα με την παρουσία νερού και τεκτονικής δραστηριότητας. Οι γήινοι πλανήτες έχουν δευτερεύουσες ατμόσφαιρες, που παράγονται μέσω της ηφαιστειότητας ή των κομητικών συγκρούσεων, σε αντίθεση με τους γιγάντιους πλανήτες, των οποίων οι ατμόσφαιρες είναι πρωτεύουσες, που συλλαμβάνονται απευθείας από το αρχικό ηλιακό νεφέλωμα. Χθόνιος πλανήτης Κατάλογος πιθανώς κατοικήσιμων εξωπλανητών Πλανητική κατοικησιμότητα Κατάλογος σφαιροειδών αντικειμένων του Ηλιακού συστήματος
Αράχοβα Μεσσηνίας

Η Αράχοβα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 10 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ελαιοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Αράχοβα βρίσκεται σε υψόμετρο 880 μέτρων, στον Ταΰγετο. 17-06-1897, ο οικισμός Αράχοβα προσαρτάται στο Δήμο Καλαμών. 31-08-1912, ο οικισμός Αράχοβα αποσπάται από το Δήμο Καλαμών και προσαρτάται στην Κοινότητα Γιαννίτσης. 04-12-1997, ο οικισμός Αράχοβα αποσπάται από την Κοινότητα Ελαιοχωρίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Αλίκαμπος Χανίων

Ο Αλίκαμπος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες των Λευκών Ορέων, σε υψόμετρο 310 μέτρων, 40 χιλιόμετρα από τα Χανιά, στο δρόμο προς Σφακιά.

 Οι Σαρακηνοί λεηλάτησαν τον Αλίκαμπο το 821 και έκτισαν ένα οχυρό στη θέση Πηργιολύκι, από το οποίο σήμερα σώζεται μόνο η δεξαμενή. Μετά την ανακατάληψη της Κρήτης το 961 από τον Νικηφόρο Φωκά, ορίστηκε το φέουδο του Αλίκαμπο το οποίο έφτανε μέχρι την λίμνη Κουρνά το οποίο δόθηκε στον Μαλαβαρά. Η περιοχή υπήρξε από το καιρό των Βυζαντινών άνδρο κλεφτών και εξαιτίας της θέσης ήταν καταφύγιο επαναστατών. Ο Αλίκαμπος συμμετείχε στις επαναστάσεις εναντίον των Ενετών γι αυτό και οι Ενετοί τον κατέστρεψαν μετά την καταστολή της Επανάστασης του Καντανολέου του 1527 και απαγόρευσαν να ξαναχτιστεί. Οι κάτοικοι είτε φονεύθηκαν είτε εξοριστήκαν στην Κύπρο. Το 1536 ύστερα από αίτησή τους, οι κάτοικοι επέστρεψαν στον Αλίκαμπο σχηματίζοντας ένα χωριό με πολλές συνοικίες οι οποίες ακόμη και σήμερα υπάρχουν σαν ξεχωριστά χωριά, όπως ο Φίλιππος, το Μετόχι, η Ασπροσυκιά, ο Φονές, Χάμπαθα και η Μάζα.Στην απογραφή του 1583 (Καστροφύλακας Κ242) αναφέρεται ως Alicambo με 411 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το αναφέρει το 1630 μαζί με τη Μάζα. Οι Τούρκοι έχτισαν στον Αλίκαμπο, όπως και στον υπόλοιπο Αποκόρωνα λόγω της στρατηγικής του θέσης, δύο κουλέδες (φρούρια). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι έχει 75 χριστιανικές οικογένειες χωρίς τουρκικές. Το 1881 είχε 690 Χριστιανούς κατοίκους. Το 1928 αναφέρεται σαν Αλίκαμπος με 690 κατοίκους και ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας.Δείτε: Κοινότητα Αλικάμπου Από τον Αλίκαμπο κατάγονταν οι Γρυλλάκης Νίκος στρατηγός και Γρυλλάκης Νίκος δημοσιογράφος υπουργείου Μεταφορών της ΕΡΤ. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου με αγιογραφίες των αρχών του 14ου αιώνα φιλοτεχνημένος από τον Ιωάννη Παγωμένο, οι οποίες διατηρούνται μέχρι σήμερα σε καλή κατάσταση. Στο χωριό έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέα μνημεία ένα κτιριακό συγκρότημα των αρχών του 19ου αιώνα, μια οικία που χρονολογείται από τους ενετικούς χρόνους και ένα λαϊκό αγροτόσπιτο των μέσων του 19ου αιώνα, ενώ ένα ακόμη κτίριο έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης, συνδυάζοντας λαϊκά και νεοκλασικά στοιχεία, όπως φαίνεται, π.χ., στην πρόσοψη στην πλατεία. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Γενικές εκλογές του Αγίου Μαρτίνου Ολλανδίας (2020)

Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στον Άγιο Μαρτίνο στις 9 Ιανουαρίου 2020, δύο χρόνια νωρίτερα από την προγραμματισμένη ημερομηνία. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν έπειτα από τη διάλυση της δεύτερης κυβέρνησης της πρωθυπουργού Μάρλιν-Ρομέο.

 Οι 15 έδρες της βουλής, που λέγεται Estates εξελέγησαν με απλή αναλογική. Προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές τα νέα κόμματα και τα κόμματα που δεν έλαβαν καμία έδρα στις προηγούμενες εκλογές ήταν απαραίτητο να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 136 υπογραφές: το 1% των έγκυρων ψηφοδελτίων από τις βουλευτικές εκλογές του 2018.
Ουρουσιόλη

Η ουρουσιόλη είναι φυσική ρητίνη (κόμμι) που ως ελαιώδες μείγμα οργανικών ενώσεων με έντονες αλλεργιογόνες ιδιότητες, απαντάται σε ορισμένα φυτά της οικογένειας Anacardiaceae, ιδιαίτερα στο φυτό Toxicodendron spp. (π.χ., δηλητηριώδης βελανιδιά, κινέζικο δέντρο λάκας, δηλητηριώδης κισσός, δηλητηριώδες σουμάκ, Comocladia spp., Metopium spp. ή poisonwood), και επίσης σε μέρη του δέντρου μάνγκο καθώς και του καρπού του δέντρου κάσιους. Ως φυσική ένωση δηλ. ολεορητίνη (κατεχόλη), θεωρείται ότι ανήκει στα φυσικά προϊόντα.

 Στην καθαρή της μορφή είναι ένα ωχροκίτρινο υγρό με ειδικό βάρος 0,968 g/cm3 και σημείο βρασμού 200 °C (392 °F). Είναι διαλυτή σε διαιθυλαιθέρα, ακετόνη, αιθανόλη, τετραχλωράνθρακα και βενζόλιο. Στα περισσότερα άτομα, η ουρουσιόλη προκαλεί αλλεργικό δερματικό εξάνθημα κατά την επαφή, γνωστό ως δερματίτιδα εξ επαφής. Η ονομασία της, στα αγγλικά urushiol, προέρχεται από την ιαπωνική λέξη για το είδος δέντρου Toxicodendron vernicifluum. Η οξείδωση και ο πολυμερισμός της ουρουσιόλης στο χυμό του δέντρου παρουσία υγρασίας του επιτρέπει να σχηματίσει μια σκληρή λάκα, η οποία χρησιμοποιείται για την παραγωγή παραδοσιακών κινέζικων, κορεατικών και ιαπωνικών βερνικιών. Grevelink, Suzanne A.; Murrell, Dédée F.; Olsen, Elise A. (August 1992). «Effectiveness of various barrier preparations in preventing and/or ameliorating experimentally produced Toxicodendron dermatitis». Journal of the American Academy of Dermatology 27 (2): 182–188. doi:10.1016/0190-9622(92)70167-e. PMID 1430354. Symes, William F.; Dawson, Charles R. (June 1954). «Poison Ivy 'Urushiol'». Journal of the American Chemical Society 76 (11): 2959–2963. doi:10.1021/ja01640a030. Xu, Hongli; Lu, Zaijun; Zhang, Guangzhao (2012). «Synthesis and properties of thermosetting resin based on urushiol». RSC Advances 2 (7): 2768. doi:10.1039/C2RA00829G. Bibcode: 2012RSCAd...2.2768X. Kalish, RS; Johnson, KL (1 December 1990). «Enrichment and function of urushiol (poison ivy)-specific T lymphocytes in lesions of allergic contact dermatitis to urushiol». Journal of Immunology 145 (11): 3706–3713. doi:10.4049/jimmunol.145.11.3706. Πρότυπο:INIST Πρότυπο:NAID. PMID 2147199. Xia, Jianrong; Xu, Yanlian; Lin, Jinhuo; Hu, Binghuan (January 2008). «UV-induced polymerization of urushiol without photoinitiator». Progress in Organic Coatings 61 (1): 7–10. doi:10.1016/j.porgcoat.2007.08.007. Epstein, William L. (1 March 1974). «Poison Oak Hyposensitization: Evaluation of Purified Urushiol». Archives of Dermatology 109 (3): 356–360. doi:10.1001/archderm.1974.01630030016002. PMID 4273614. Je, Hyeondoo; Won, Jongok (January 2021). «Natural urushiol as a novel under-water adhesive». Chemical Engineering Journal 404: 126424. doi:10.1016/j.cej.2020.126424. Oshima, Ryuichi; Yamauchi, Yoshio; Watanabe, Chuichi; Kumanotani, Ju (July 1985). «Enzymic oxidative coupling of urushiol in sap of the lac tree, Rhus vernicifera». The Journal of Organic Chemistry 50 (15): 2613–2621. doi:10.1021/jo00215a002.
Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι

Η ειρηνευτική συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι (γαλλικά: Paix de Saint-Germain-en-Laye) στις 8 Αυγούστου 1570 έθεσε τέρμα στον τρίτο θρησκευτικό πόλεμο της Γαλλίας.

 Κατά τον τρίτο πόλεμο μεταξύ Καθολικών και Ουγενότων από το 1568 έως το 1570, οι Καθολικοί είχαν κερδίσει δύο μεγάλες μάχες, στο Ζαρνάκ (1569), όπου σκοτώθηκε ο ηγέτης των Ουγενότων Λουδοβίκος Α΄ του Κοντέ, και στο Μονκοντούρ, και οι Ουγενότοι κράτησαν τη Λα Ροσέλ και κέρδισαν τον έλεγχο πολλών πόλεων στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Ο ναύαρχος Γκασπάρ ντε Κολινί είχε καταφέρει να συγκεντρώσει έναν νέο στρατό στο νότο και στη συνέχεια ανέβηκε από την κοιλάδα του Ροδανού για να απειλήσει το Παρίσι. Στις 25 Ιουνίου κέρδισε τη μάχη του Αρναί-λε-Ντυκ και αυτή η ήττα των βασιλικών δυνάμεων έπεισε τον Κάρολο Θ΄ να κάνει ειρήνη. Οι διαπραγματεύσεις είχαν διεξαχθεί για το μεγαλύτερο μέρος του 1570, και έτσι η νέα συνθήκη συμφωνήθηκε γρήγορα. Η Ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν υπογράφηκε μεταξύ του βασιλιά Καρόλου Θ΄ και του Ναύαρχου Γκασπάρ ντε Κολινί. Η συνθήκη παραχώρησε στους Προτεστάντες περιορισμένη ελευθερία να ασκούν τη λατρεία τους στα μέρη όπου τα ασκούσαν πριν τον πόλεμο καθώς και στα προάστια 24 πόλεων, 2 σε κάθε επαρχία. Χορήγησε επίσης στους Ουγενότους τέσσερα προπύργια ασφαλείας: Λα Ροσέλ, Κονιάκ, Μοντωμπάν και Λα Σαριτέ για δύο χρόνια. Στο τέλος αυτών των δύο ετών, έπρεπε να επιστραφούν, αλλά η λατρεία της Μεταρρυθμισμένης θρησκείας εξακολουθούσε να επιτρέπεται. Η λατρεία απαγορεύτηκε στο Παρίσι. Το διάταγμα έκανε έκκληση σε ανοχή, υποδεικνύοντας ότι δεν μπορούν να γίνονται διακρίσεις λόγω της θρησκείας.Επιπλέον, οι Ουγενότοι έγιναν δεκτοί στις δημόσιες υπηρεσίες και η Αικατερίνη των Μεδίκων, μητέρα του Καρόλου Θ΄, υποσχέθηκε να δώσει την κόρη της Μαργαρίτα της Γαλλίας (1523-1574) σε γάμο με τον Ερρίκο της Ναβάρρας, νέο ηγέτη των Ουγενότων (μελλοντικό Ερρίκο Δ΄). Η συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε στις 8 Αυγούστου 1570 στο βασιλικό κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και καταχωρήθηκε στο Κοινοβούλιο στις 11 Αυγούστου 1570. Αυτή η συνθήκη χρησίμευσε ως πρότυπο για όλες τις επόμενες συνθήκες μέχρι το έδικτο της Νάντης. Λιγότερο περιοριστική από τις προηγούμενες, υιοθετήθηκε γρήγορα από το Κοινοβούλιο. Στη σκέψη τόσο του Κοινοβουλίου όσο και του νεαρού βασιλιά, η ανησυχία για τη δημόσια τάξη υπερισχύει εκείνης της θρησκευτικής συγκέντρωσης: «Νομίζω ότι έκανα πολλά για να επαναφέρω με αυτόν τον τρόπο τους υπηκόους μου στην υπακοή που μου οφείλουν, που είναι μια αρχή για τη σταδιακή επαναφορά τους, όπως και οι άλλοι υπήκοοί μου, στην καθολική θρησκεία ». Εντούτοις, η συνθήκη προκάλεσε την οργή των ασυμβίβαστων Καθολικών και οι εντάσεις μεταξύ των δύο πλευρών παρέμειναν υψηλές, όπως αποδεικνύεται από γεγονότα που ακολούθησαν στην Οράνζ, στη Ρουέν, όπου περίπου σαράντα Ουγενότοι σφαγιάστηκαν αφού αρνήθηκαν να γονατίσουν για Κοινωνία, και στο Παρίσι το 1571. Η ειρήνη ήταν βραχύβια, καθώς δύο χρόνια αργότερα η σφαγή της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου οδήγησε στην επανάληψη των εχθροπραξιών.
Σχέδιο

Σχέδιο ονομάζεται η απεικόνιση ενός πράγματος ή μιας κατασκευής με γραφική ύλη σε χαρτί. Με την εμφάνιση των υπολογιστών και των γραφικών δυνατοτήτων τους η έννοια έχει επεκταθεί, ώστε να περιλαμβάνει και ηλεκτρονικές μορφές, οι οποίες αν εκτυπωθούν αποδίδουν ένα σχέδιο. Το σχέδιο μπορεί να είναι απλό και καθημερινό ή να χρησιμοποιείται σε επιστήμες μηχανικών και στις καλές τέχνες. Ανάλογα με τη φύση και τον σκοπό του, το σχέδιο υπακούει σε κατάλληλους κανόνες, ώστε οτιδήποτε να σχεδιάζεται να αντιστοιχεί σε μια συγκεκριμένη λεπτομέρεια.

 Τα είδη του σχεδίου ως προς τα όργανα σχεδίασης είναι: ελεύθερο σχέδιο: αποτελεί σχέδιο που γίνεται με ελεύθερο χέρι αποτυπώνοντας πραγματικά αντικείμενα ή αλλιώς, όπως ονομάζεται, τη νεκρή φύση σε μια κόλλα χαρτί υπό σωστές αναλογικές διαστάσεις και κλίμακα χωρίς πληθώρα οργάνων, παρά μονο με την χρήση βελόνας, κατάλληλων μολυβιών και ειδικής γόμας κάρβουνου, εμφανίζεται συνήθως στις καλές τέχνες. γραμμικό σχέδιο: σχέδιο για τη δημιουργία του οποίου χρησιμοποιούνται όργανα, όπως χάρακας, ο διαβήτης και τα πενάκια. Τα είδη του σχεδίου ως προς τα στάδια σχεδίασης είναι: σκαρίφημα: οποιοδήποτε είδος σχεδίου στο οποίο οι κανόνες σχεδίασης δεν έχουν τηρηθεί αυστηρά και αποτελεί συνήθως προσχέδιο προσχέδιο: σχέδιο το οποίο γίνεται με στόχο τη βελτίωση ενός άλλου σχεδίου τελικό σχέδιο: το σχέδιο που επιλέγεται για υλοποίηση, το αποτέλεσμα της σχεδίασης. Μερικά είδη του σχεδίου ως προς την ιδιότητα του μηχανικού είναι: Αρχιτεκτονικό σχέδιο Δομικό σχέδιο Τοπογραφικό σχέδιο Μηχανολογικό σχέδιο Ηλεκτρολογικό σχέδιο Χάρτης
Εύνηος

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Εύνηος (< εὑ- (πολύ, καλό) + ναῦς (πλοίο, γεν. νηός), "αυτός που έχει καλά πλοία" είτε "που πλέει (ταξιδεύει) καλά") ήταν βασιλιάς της Λήμνου, γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, η οποία ήταν βασίλισσα της Λήμνου.

 Ο Εύνηος γεννήθηκε κατά την εποχή που οι γυναίκες της Λήμνου είχαν σκοτώσει όλους τους άνδρες πάνω στο νησί, οπότε περνώντας οι Αργοναύτες κατά την εκστρατεία τους, απέκτησαν μαζί τους παιδιά. Δίδυμος αδελφός του ήταν ο Δηίπυλος ή Θόας ή Νεβρόφονος.Η μητέρα του Ευνήου, η Υψιπύλη, εξορίστηκε από το νησί και πουλήθηκε ως σκλάβα στον Λυκούργο, βασιλιά της Νεμέας, επειδή αποκαλύφθηκε ότι είχε διασώσει τον πατέρα της Θόαντα κρύβωντάς τον μέσα σε ένα πιθάρι. Τότε ο Εύνηος και ο αδελφός του αποχωρίστηκαν από τη μητέρα τους. Μερικά χρόνια αργότερα έλαβαν μέρος στους αγώνες που οργάνωσαν στη Νεμέα οι Επτά επί Θήβας στη μνήμη του γιου του Λυκούργου Οφέλτη. Εκεί συνάντησαν την εξόριστη μητέρα τους Υψιπύλη, από απροσεξία της οποίας είχε σκοτωθεί ο Οφέλτης. Την Υψιπύλη έσωσε ο βασιλιάς του Άργους Άδραστος από την οργή του Λυκούργου. Ο Εύνηος την αντάλλαξε και την επανέφερε στη Λήμνο, όπου έγινε βασιλιάς. Παρά το ότι ο Εύνηος δεν αναφέρεται ως ήρωας του Τρωικού Πολέμου, διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τους συμμετέχοντες σε αυτόν. Τους προμήθευε κρασί, ενώ έδωσε στον Πάτροκλο ένα θαυμάσιο σκαλιστό κρατήρα και πήρε ως αντάλλαγμα δούλο τον Λυκάονα, γιο του Πριάμου, τον οποίο εξαγόρασε και απελευθέρωσε λίγο αργότερα ο Ηετίων. Στην Αρχαία Αθήνα υπήρχαν οι "Εὐνεῖδαι", μία συντεχνία μουσικών (κιθαρωδών) λημνιακής καταγωγής, οι οποίοι επικαλούνταν τον Εύνηο ως πρόγονό τους. "Εὐνεῖδαι", κωμωδία του Κρατίνου (5ος αιώνας π.Χ.) που έχει σωθεί σε αποσπάσματα. Της έδωσε αυτό το όνομα από τα μέλη του χορού που ανήκαν στη συντεχνία των Ευνειδών. Ο αστεροειδής 7152 Εύνηος (7152 Euneus), που ανακαλύφθηκε το 1973 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό αυτό πρίγκηπα. Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (I 9, 17). Ομήρου Ιλιάδα (Η 465 κ.ε., Ψ 742 κ.ε.). Κόιντου του Σμυρναίου «Τα μεθ' `Ομηρον» (IV 383). Στατίου Θηβαΐς (VI 343 και 644). Στράβωνος Γεωγραφία (I 2, 38). Lorenzo Rocci (1956). Vocabolario Greco-Italiano. Società Ed. Dante Alighieri srl. σελ. 800. (Ιταλικά)
Νικολάε Αντρόνικ

Ο Νικολάε Αντρόνικ (γεννημένος στις 13 Μαΐου 1959 στο Κοτιουζενίι Μάρι) είναι Μολδαβός, νομικός και δικηγόρος. Υπηρέτησε ως μέλος του κοινοβουλίου της Μολδαβίας μεταξύ 1990 και 1998 και ως Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου της Μολδαβίας το 1994. Είναι επικεφαλής του εξωκοινοβουλευτικού Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος από το 2005 έως το 2015.

 Ο Νικολάε Αντρόνικ γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1959, στο χωριό Κοτιουζενίι Μάρι, στην περιοχή Σορόκα, σε οικογένεια διανοουμένων. Το 1981 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μολδαβίας. Πήρε το διδακτορικό του στη Νομική. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά. Τα έτη 1981-1986 εργαζόταν ως δόκιμος, ανακριτής στην εισαγγελία της περιφέρειας Στρασένι, ανώτερος ανακριτής στις εισαγγελίες του Φρούνζε, σοβιετικές περιφέρειες, στην πόλη του Κισινάου. Το 1986 εργάστηκε ως ανώτερος εμπειρογνώμονας στο νομικό τμήμα του Γραφείου του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Τα έτη 1990 – 1992 εργαζόταν ως Ανώτερος Σύμβουλος της ηγεσίας του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Είναι Δικηγόρος από το 2001 μέχρι σήμερα. Το 1989 ήταν μέλος της επιτροπής για τη σύνταξη νόμου για τις γλώσσες στη Δημοκρατία της Μολδαβίας. Από το 1990 έως το 1998 ο Νικολάε Αντρόνικ εξελέγη μέλος του κοινοβουλίου της Δημοκρατίας της Μολδαβίας. Το 1994 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Βουλής. Από το 1993 έως το 1994 ήταν Πρόεδρος των Επιτροπών για τη Δικαστική και Νομική μεταρρύθμιση, η οποία ξεκίνησε τις νομικές μεταρρυθμίσεις στη Μολδαβία και μέλος της Επιτροπής για τη σύνταξη του κειμένου του νέου Συντάγματος. Το 1999 ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής για την εδαφική μεταρρύθμιση και την αποκέντρωση της κρατικής εξουσίας. Στις 22 Μαΐου 1998 ο Νικολάε Αντρόνικ διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κατείχε τη θέση κατά τη διάρκεια του Υπουργικού Συμβουλίου II του Ιόν Κιούμπουκ και στη συνέχεια από το 1999 έως το 2000 κατείχε τη θέση του Πρώτου Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ιόν Στούρζα. Από το 2005 έως το 2015 ήταν Πρόεδρος του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος. Στις 13 Απριλίου 2014 σε ένα συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, ο Νικολάε Αντρόνικ έδωσε το κόμμα στον Ρενάτο Ουσάτιι, μετονομάζοντάς το σε "Το Κόμμα μας" (ρουμανικά: Partidul Nostru‎). Ωστόσο, δύο μήνες αργότερα το Υπουργείο Δικαιοσύνης απέρριψε αυτές τις αλλαγές επικαλούμενο παρατυπίες στη διαδικασία σύγκλησης του συνεδρίου. Στις 8 Φεβρουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκε το επαναλαμβανόμενο 4ο Συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, κατά το οποίο επαναλήφθηκαν όλες οι προηγούμενες ενέργειες, το κόμμα μετονομάστηκε, εξελέγη νέος πρόεδρος του κόμματος (Ρενάτο Ουσάτιι) και άλλαξε το καταστατικό και το πρόγραμμα του κόμματος, με ομόφωνη ψήφο και των 97 αντιπροσώπων, που συμμετείχαν στο συνέδριο. Ο Νικολάε Αντρόνικ ανέφερε ότι αποσύρεται από το αξίωμά του και ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για νέα θητεία. Τάγμα της Δημοκρατίας (Μολδαβία) (2012) Τάγμα Τιμής (Μολδαβία) (2011) Μετάλλιο "Πολιτική Αξία" (1996) Παρασημοφορήσεις από την Εκκλησία ως χορηγός ορισμένων ιερών χώρων.
Σχολή Ουταγκάουα

Η Σχολή Ουταγκάουα ήταν μια ομάδα Ιαπώνων καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που ιδρύθηκε από τον Τογιοχάρου. Ο μαθητής του Τογιοκούνι ανέλαβε τη σχολή μετά το θάνατο του δάσκαλού του και καθιερώθηκε σαν η πιο γνωστή σχολή ξυλογραφίας. Οι Χιροσίτζε, Κουνισάντα, Κουνιγιόσι και Γιοσιτόσι ήταν όλοι μαθητές της σχολής Ουταγκάουα.

 Στην σχολή υπήρχε αυστηρή ιεραρχία και μόνο όταν κάποιος από τους γηραιότερους δασκάλους πέθαινε, οι νεότεροι ανέβαιναν βαθμίδα. Η βαθμίδα αυτή αντιπροσωπευόταν κυρίως με τα καλλιτεχνικά ονόματα γκό. Ο επικεφαλής της σχολής υπέγραφε συνήθως στα έργα του ως Τογιοκούνι. όταν Ο Κουνισάντα ανέλαβε την ηγεσία της σχολής (περίπου το 1842) υπέγραφε σαν Τογιοκούνι ενώ ο αμέσως κατώτερός του Κοτσόρο υπέγραφε ως Κουνισάντα (Κουνισάντα). Ο αμέσως επόμενως υπέγραφε ως Κουνιμάσα, που ήταν το γκό του Κοτσόρο πριν πάρει το όνομα Κουνισάντα ΙΙ. Ο αρχικός Κουνιμάσα ήταν μαθητής του Τογιοκούνι Α'. Η διαδοχή των ονομάτων αναλυτικά: Τογιοκούνι (I) Τογιοσίτζε -> Τογιοκούνι (II) Κουνισάντα (I) -> Τογιοκούνι (III) Κοτσόρο -> Κουνιμάσα (III) -> Κουνισάντα (II) -> Τογιοκούνι (IV) Κοτσόρο (II) -> Κουνιμάσα (IV) -> Κουνισάντα (III) -> Τογιοκούνι (V) Κουνιγιόσι
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1952-53

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1952-53 ήταν η 16η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1952-53 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 59. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1952-53
Άμυνα δύο ίππων

Η Άμυνα δύο ίππων (Two Knights Defense) είναι ένα αρκετά παλιό άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 Ιγ6 3.Αγ4 Ιζ6 (σε αλγεβρική σημειογραφία).

 Καταγράφηκε για πρώτη φορά στα τέλη 16ου αιώνα από τον Τζούλιο Πολέριο, αλλά η γραμμή αυτή της Ιταλικής παρτίδας αναπτύχθηκε εκτενώς κατά τον 19ο αιώνα. Η τρίτη κίνηση των μαύρων 3...Ιζ6 είναι μια πιο επιθετική άμυνα από την Τζουόκο πιάνο, η οποία προκύπτει από την 3...Αγ5. Στην πραγματικότητα, ο Ντέιβιντ Μπρονστάϊν πρότεινε ότι ο όρος «άμυνα» δεν ταιριάζει στο άνοιγμα, και ότι το «Αντεπίθεση Τσιγκόριν» θα ήταν πιο κατάλληλο ως όνομα.Η Άμυνα δύο ίππων καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων στους κωδικούς C55–C59. Bronstein, David (1991) [1973]. 200 Open Games. Dover. ISBN 0-486-26857-8. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Two Knights Defense
Φυκοκυανίνη

Η φυκοκυανίνη (αγγλ.: phycocyanin· συντομογρ.: PC) αποτελεί μια βοηθητική μπλε, φωτοσυνθετική χρωμοπρωτεΐνη που συναντάται στα κυανοβακτήρια, στα Ροδόφυτα και στα Κρυπτόφυτα. Η φυκοκυανίνη είναι υδατοδιαλυτή και έχει μοριακό βάρος μεταξύ 70 και 110 kDa. Το φάσμα απορρόφησής της είναι μεταξύ 615 – 620 nm ενώ το μέγιστο φάσμα εκπομπής φθορισμού φθάνει περίπου στα 650 nm.

 Η φυκοκυανίνη ανήκει σε μια ομάδα φωτοσυνθετικών πρωτεϊνών, τις φυκοχολοπρωτεΐνες οι οποίες αποτελούνται από πρωτεΐνες ομοιοπολικά συνδεδεμένες με φυκοχολίνες. Οι φυκοχολίνες περιλαμβάνουν τα ανοικτής-αλυσίδας τετραπυρρόλια φυκοερυθροχολίνη και φυκοκυανοχολίνη. Η φυκοκυανίνη αποτελεί ένα από τους τέσσερις τύπους φυκοχολοπρωτεϊνών, συμπεριλαμβανομένου και της φυκοερυθρίνης. Ωστόσο δεν είναι όλες οι φυκοχολοπρωτεΐνες που παράγονται από όλα τα είδη κυανοβακτηρίων. Τα κυανοβακτήρια του γλυκού νερού τείνουν να παράγουν περισσότερο φυκοκυανίνη, ενώ η φυκοερυθρίνη συχνά αφθονεί στα θαλάσσια είδη. Ακόμη μερικοί οργανισμοί μπορεί να περιέχουν φυκοχολοπρωτεΐνες οι οποίες έχουν παραπάνω από ένα τύπο φυκοχολίνης. Έτσι οι φυκοκυανίνες που περιέχουν μόνο φυκοκυανοχολίνη, ο πιο κοινός τύπος φυκοκυανίνης, ονομάζονται C-φυκοκυανίνες (C-PC). Η C-PC αποτελείται από δύο ανόμοιες α και β πρωτεϊνικές υπομονάδες των 17 και 19 kDa αντίστοιχα με ένα μόριο φυκοερυθροχολίνης να συνδέεται στην α υπoμονάδα (α 84) και δυο μόρια φυκοερυθροβιλίνης στην β υπομονάδα (β 84, β 155). Οι δύο υπομονάδες σχηματίζουν αβ μονομερή τα οποία αθροίζονται σε α3β3 τριμερή και στη συνέχεια σε α6β6 εξαμερή τα οποία και αποτελούν τη λειτουργική μονάδα της C-PC. Στα κυανοβακτήρια και στα Ροδόφυτα, οι φυκοχολοπρωτεΐνες σχηματίζουν τα φυκοχολοσώματα τα οποία εντοπίζονται στην εξωτερική επιφάνεια των θυλακοειδών μεμβρανών. Αντίθετα στις κρυπτομονάδες που περιέχουν είτε φυκοκυανίνη είτε φυκοερυθρίνη στο εσωτερικό των θυλακοειδών αλλά καθόλου αλλοφυκοκυανίνη, οι φυκοχολοπρωτεΐνες δεν σχηματίζουν φυκοχολοσώματα. Ο μείζον βιολογικός ρόλος των φυκοχολοπρωτεϊνών είναι η απορρόφηση φωτός με μέγιστα απορρόφησης στα 540 nm (PE), 620 nm (C-PC) και 650 nm (APC) μήκη κύματος στα οποία η χλωροφύλλη α δεν παρουσιάζει ισχυρή απορροφητικότητα. Η διάταξη των φυκοχολοπρωτεϊνών στα φυκοχολοσώματα μεγιστοποιεί την ικανότητα μεταφοράς ενέργειας προς την χλωροφύλλη α. Μεταφορά ενέργειας παρατηρείται από την φυκοερυθρίνη (όταν υπάρχει) πρώτα προς την φυκοκυανίνη και έπειτα στην αλλοφυκοκυανίνη. Από την τελευταία, η ενέργεια μεταφέρεται στο φωτοσύστημα II ή σπανιότερα στο φωτοσύστημα Ι. Η φυκοκυανίνη χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία των τροφίμων και των καλλυντικών ως φυσική βαφή. Επιπλέον έχει μελετηθεί σε μεγάλο βαθμό για τη χρήση της σε ανασοδιαγνωστικές μεθόδους λόγω των ιδιοτήτων φθορισμού της. Η φυκοκυανίνη αποτελεί ισχυρό αντιοξειδωτικό και συνεπώς φαίνεται να είναι πολλά υποσχόμενη η θεραπευτική εφαρμογή της καθώς πολλές ασθένειες σχετίζονται με τον υπερβολικό σχηματισμό ελεύθερων ριζών. Εκτός από τα παραπάνω, πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει την αντι-μεταλλαξιγόνο, αντι-ική, αντιαλλεργική, ανοσοενυσχητική, ηπατοπροστατευτική, νευροπροστατευτική, αντικαρκινική και αντιφλεγμονώδη δράση της.
Ιάκωβος Νοταράς

Ο Ιάκωβος Νοταράς, που λανθασμένα ονομάζεται επίσης Ισαάκ, (1439 - 1491) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, που επέζησε της πτώσης της Κωνσταντινούπολης το 1453. Έχοντας ελκύσει τον Οθωμανό ηγεμόνα Μωάμεθ Β΄ ως έφηβος, περιορίστηκε στο σεράι, μέχρι που δραπέτευσε το 1460. Αργότερα έγινε ένας από τους ηγέτες της Βυζαντινής διασποράς στην Ιταλία.

 Ήταν ο νεότερος γιος του Λουκά Νοταρά, ενός πολύ πλούσιου αριστοκράτη από την Κωνσταντινούπολη που είχε υπηρετήσει ως μέγας δούκας (ναύαρχος) των τελευταίων Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στον Οθωμανό ηγεμόνα Μωάμεθ Β΄, ο Ιακώβ ήταν 14 ετών. Έμεινε στο σεράι μέχρι το 1460 και στη συνέχεια διέφυγε από την Αδριανούπολη στην Ιταλία, όπου ενώθηκε ξανά με τις τρεις αδελφές του: την Άννα, τη Θεοδώρα και την Ευφροσύνη. Αργότερα νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Ζαμπέτη και από ότι φαίνεται, ήταν δυσαρεστημένος με την οικογενειακή του ζωή. Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Princeton University Press. σελίδες 95–97. ISBN 0-691-01078-1. Philippides, Marios· Hanak, Walter K. (2011). The Siege and the Fall of Constantinople in 1453: Historiography, Topography, and Military Studies. Ashgate Publishing, Ltd. σελ. 255-256. ISBN 978-1-4094-1064-5.
Secret Garden

Οι Secret Garden είναι ένα μουσικό δίδυμο με ιρλανδικές και νορβηγικές καταβολές. Το όνομά τους στα ελληνικά σημαίνει Μυστικός Κήπος, ενώ το είδος της μουσικής τους καλείται New Instrumental (ένα είδος ορχηστρικής New Age χωρίς στίχους). Το δίδυμο απαρτίζουν η Ιρλανδέζα παίκτρια βιολιού Fionnuala Sherry και ο Νορβηγός συνθέτης και πιανίστας Rolf Løvland.

 Το 1995 κατέκτησαν την πρώτη θέση στον διαγωνισμό της Eurovision εκπροσωπώντας τη Νορβηγία με τη μουσική σύνθεση Nocturne. Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά μέχρι σήμερα που ένα ορχηστρικό κομμάτι κέρδισε το διαγωνισμό. Για να είναι έγκυρη η συμμετοχή το συγκρότημα προσέθεσε στην αρχή και το τέλος λίγους στίχους στα νορβηγικά γραμμένους από τον Petter Skavlan. Τους στίχους αυτούς τραγούδησε ο Νορβηγός Gunnhild Tvinnereim, αν και δεν αποτελεί μέρος του συγκροτήματος. Σημειώνεται πως ο Rolf Løvland επίσης συνέγραψε το τραγούδι "La det swinge" (Let it swing) που εξασφάλισε στη Νορβηγία την πρώτη της νίκη στο διαγωνισμό της Eurovision το 1985. Η επιτυχία των Secret Garden στη Eurovision εξασφάλισε στο συγκρότημα διεθνή αναγνωρισιμότητα και εκτόξευσε το πρώτο τους album με τίτλο Songs from a Secret Garden. Πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, έγινε πλατινένιο στη Νορβηγία και την Κορέα, χρυσό στην Ιρλανδία, το Χονγκ Κονγκ και τη Νέα Ζηλανδία και έμεινε για δύο χρόνια στα New Age Charts του αμερικάνικου Billboard (1996-97). Το album White Stones ακολούθησε το 1997, φτάνοντας επίσης στο top ten του Billboard. Τα Dawn of a New Century, ξανά με στίχους του Petter Skavlan, το 1999, Dreamcatcher το 2001 και Once In a Red Moon το 2002 επίσης δέχτηκαν θερμή υποδοχή από το κοινό και κάποια έφτασαν επίσης στο top ten του Billboard. Το 2004 κυκλοφόρησαν το Dreamcatcher: Best Of για την περιοδεία τους στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Έφτασε στην κορυφή των αυστραλέζικων New Age charts και του ARIA top 50 album chart. Η Barbra Streisand υιοθέτησε το τραγούδι "Heartstrings" από τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος ως "I've Dreamed Of You" για το άλμπουμ της A Love Like Ours. Ακούστηκε επίσης στο γάμο της με τον James Brolin. Το διασημότερο τραγούδι του συγκροτήματος, το "You Raise Me Up", που ερμήνευσε ο Brian Kennedy, ηχογράφησαν πάνω από εκατό άλλοι καλλιτέχνες. Songs from a Secret Garden (1995) White Stones (1997) Fairytales (1998) Dawn of a New Century (1999) Dreamcatcher (2001) Once in a Red Moon (2002) Dreamcatcher: Best of Secret Garden (2004, Αυστραλία) Earthsongs (2004) Επίσημος Ιστότοπος
Αζαλάς Νάξου

Ο Αζαλάς (ή επίσημα Αζάλας ) είναι όρμος και παράλιος οικισμός στην ανατολική Νάξο με 29 κατοίκους (απογραφή 2011). Βρίσκεται λίγο βορειότερα της Μουτσούνας. Απέχει περίπου 7 χλμ από την Απείρανθο και 37 χλμ από την Χώρα της Νάξου. Διοικητικά υπάγεται στην Δημοτική Κοινότητα Απεράθου της Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας του Δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Στην απογραφή του 1991, αναγνωρίζεται ως οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Απεράθου με έδρα τον οικισμό Απειράθου. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Απεράθου καταργείται και ο οικισμός Αζαλάς προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Απεράθου, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο Αζαλάς υπάγεται στη Δημοτική Κοινότητα Απεράθου, η οποία υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Απέραθο ( 722 κ.), Κανάκι ( 14 κ.), Κλειδώ ( 24 κ.), Λυγαρίδια ( 23 κ.), Μουτσούνα ( 84 κ.) και Πάνερμο ( 8 κ.) τη δημοτική κοινότητα Απεράθου ( 904 κ.). Η δ.κ. Απεράθου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Ο όρμος αυτός δημιουργείται από μια βραχώδη ανατολική απόληξη με κατεύθυνση ανατολική-βορειοανατολική που δημιουργεί μια σχετική αγκάλη κοντά στο ακρωτήριο Σταυρός. Ονομασία που δόθηκε λόγω της απόληξης του ακρωτηρίου. Από τον Αζάλα ο δρόμος τερματίζει κάπου 2 χλμ βορειότερα στο Λογγονάρι (με την μικρή παραλία Πυργαμώνι), αφού περάσει την εποχιακή ρεματιά «Πνίχτη» και την μικρή παραλία «Φηρό Λιμενάρι». Η παραλία Αζαλάς είναι βραχώδης εκτός από ένα μικρό τμήμα της με βότσαλα ή κατά καιρούς άμμο. Για αλιευτικές δραστηριότητες στη περιοχή αυτή κρίνεται απαραίτητη η συνεχής ενημέρωση μετεωρολογικού δελτίου λόγω των έντονων φαινομένων της κατάστασης θαλάσσης που παρατηρούνται. Βορειοανατολικά και πλησίον του όρμου Αζαλά βρίσκονται οι νησίδες Μάκαρες.
Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού Δανιήλ

Ο Μητροπολίτης Δανιήλ (κατά κόσμον Διονύσιος Πουρτσουκλής) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος, από το 2000 Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού. Ήταν στενός συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.

 Γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1952 στη Νέα Μανωλάδα Ηλείας. Φοίτησε στην Ανωτέρα Ιερατική Σχολή Αθηνών το 1971-1973, και κατόπιν στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα έτη 1973-1977. Εκάρη μοναχός στις 19 Μαΐου 1974 στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Άνω Ξενιάς Αλμυρού Μαγνησίας, της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρου, και έλαβε το όνομα Δανιήλ, ενώ αργότερα την ίδια χρονιά χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Χριστόδουλο. Με εισήγηση του τελευταίου διορίζεται το 1978 ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Δημητριάδος. Στις 11 Μαρτίου 1979 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Ως πρεσβύτερος διετέλεσε Διευθυντής τού Γυμνασιακού Οικοτροφείου Αρρένων της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρου (1976-1986). Στις 25 Μαΐου 1998 τοποθετήθηκε από τον Χριστόδουλο στη θέση του Ιεροκήρυκα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και του Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου. Στις 21 Ιανουαρίου 2000 εξελέγη από την Ιεραρχία της Ελλάδας, Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού με 49 ψήφους από τις 72 των συμμετεχόντων στην ψηφοφορία ιεραρχών, και στις 22 Ιανουαρίου χειροτονήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Ιλισίων. Είναι πρόεδρος δύο Ειδικών συνοδικών Επιτροπών της Ιεράς Συνόδου, Παρακολούθησης Ευρωπαϊκών Θεμάτων, και Λειτουργικής Αναγεννήσεως. Αναπληρωτής Πρόεδρος του Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδας, και Συνοδικός Σύνδεσμος της Εκκλησίας της Ελλάδας με τις ένοπλες Δυνάμεις. Από το 2000 ως το 2015 διετέλεσε μέλος του ΚΕΕΛΠΝΟ ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδας. Η συμμετοχή του αυτή δεν υπήρξε ελεύθερη κάποιων αιτιάσεων.Κατά τα χρόνια της διακονίας του ως Μητροπολίτης, αλλά και πριν ως πρεσβύτερος, έχει αναπτύξει αξιόλογη ιερατική και μορφωτική δραστηριότητα, ενώ έχει μεριμνήσει για τις κοινωφελείς και κοινωνικές υποδομές της Μητροπόλεως. Ο Μητροπολίτης έχει εκφράσει απόψεις για διάφορα θέματα, όπως θεολογικά και κοινωνικά. Έχει γράψει πολλά, σύντομα, βιβλία, μεταξύ των οποίων: Τα βιοτικά μας, 2006 Η υπερένδοξη μεταμόρφωση του Κυρίου Ιησού Χριστού και η σημασία της, 2007 Μικρά Ασία, 2007 Περί της εν Ελλάδι επισκέψεως του Πάπα Ιωάννου Παύλου Β΄, 2007 Τα βιοτικά μας Β΄, 2007 Υπακοή στον Θεό, 2007 Χριστός επί γης, 2007 Περιοδικό Εντός, Τεύχος 52 σελ. 3, Ιανουάριος 2000 Βιογραφικό Σημείωμα Ιερά Μητρόπολη Καισαριανής