IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρχικαθεδρική Βασιλική του Αγίου Στανίσλαους Κόστκα (Λοτζ)

Η Αρχικαθεδρική Βασιλική του Αγίου Στανίσλαους Κόστκα είναι ρωμαιοκαθολική ενοριακή εκκλησία που χτίστηκε τα έτη 1901–1912, η οποία βρίσκεται στην Οδό Πιοτρκόφσκα 265 στο Λοτζ της Πολωνίας.

 Η επιτροπή κατασκευής δημιουργήθηκε το 1895 και περιλάμβανε τους μεγαλύτερους κατασκευαστές στο Λοτζ: Γιούλιους Τεόντορ Χάινσελ, Έντβαρντ Χερμπστ, Γιούλιους Κουνίτσερ, Γιούζεφ Ρίχτερ και Άντολφ Χόφριχτερ. Γύρω στο 1897, οι αρχές της πόλης διέθεσαν ένα μέρος της Καθεδρικής Πλατείας για την κατασκευή μιας νέας (τρίτης κατά σειρά κατασκευής) καθολικής εκκλησίας. Ο διαγωνισμός για το σχεδιασμό ανακοινώθηκε το 1898, τον οποίο κέρδισε η εταιρεία «Wende i Zarske», που ανήκε στους Γιοχάνες Βέντε και Άντολφ Ζάρσκε, οι οποίοι απασχολούσαν τον ελάχιστα γνωστό τότε αρχιτέκτονα, Εμίλ Ζίλμαν. Ο βαθμός συμμετοχής του Ζίλμαν στο έργο είναι άγνωστος. Αν και στη δεκαετία του 1970, του αποδόθηκε η αποκλειστική συγγραφή του σχεδιασμού του κτιρίου, σήμερα ο Γιοχάνες Βέντε και ο Άντολφ Ζάρσκε αναγνωρίζονται ως πλήρεις συν-σχεδιαστές. Το 1900, το οικόπεδο προς κατασκευή σημαδεύτηκε από το γραφείο μέτρησης των Ζντζίσουαφ Κουουακόφσκι και Μικόουαϊ Τραμπτσίνσκι. Ο Γιούζεφ Πίους Ντζιεκόνσκι, ο Σουαβόμιρ Οντζιβόλσκι και ο Στέφαν Σίλερ εισήγαγαν τροποποιήσεις στο αρχικό έργο για να μεγεθύνουν το μέγεθος της εκκλησίας. Το εσωτερικό σχεδιάστηκε από τον Βιεννέζο αρχιτέκτονα Ζίγκφριντ Στερν. Την επίβλεψη της κατασκευής είχε ο αρχιτέκτονας Καζίμιες Σοκοουόφσκι, και από το 1909 ο Καζίμες Στεμπέλσκι.Ο ακρογωνιαίος λίθος καθαγιάστηκε στις 16 Ιουνίου 1901, από τον Αρχιεπίσκοπο της Βαρσοβίας, Βιντσέντι Τεόφιλ Πόπιελ. Το κτίριο της εκκλησίας χτίστηκε κατά τα έτη 1901–1912 από μη επιχρισμένο ανοιχτό κίτρινο τούβλο (στο λεγόμενο στυλ Ρόχμπαου). Στις 10 Δεκεμβρίου 1920, η Εκκλησία του Αγίου Στανίσλαους Κόστκα ανυψώθηκε από τον Πάπα Βενέδικτος ΙΕ΄ στο βαθμό του καθεδρικού ναού και στις 15 Οκτωβρίου 1922, ο καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε από τον Επίσκοπο Βιντσέντι Τιμιενιέτσκι.Το 1941, ο ναός λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς Ναζί, μετατράπηκε σε στρατιωτική αποθήκη και στην κρύπτη του δημιουργήθηκε φάρμα μανιταριών.Η τρίκλιτη βασιλική είναι διαμορφωμένη σύμφωνα με το γερμανικό Μίνστερ της Ουλμ. Ο Καθεδρικός Ναός του Λοτζ είναι το ψηλότερο κτήριο στο Λοτζ, με ύψος 104,5 μ. και μία από τις ψηλότερες εκκλησίες στην Πολωνία. Το εκκλησιαστικό όργανο κατασκευάστηκε στη θέση του οργάνου του Ντομίνικ Μπιερνάτσκι, το οποίο καταστράφηκε στην πυρκαγιά του καθεδρικού ναού (1971). Το όργανο χρηματοδοτήθηκε από τις επισκοπές της Γερμανίας και της Αυστρίας. Περίγραμμα της ιστορίας του καθεδρικού ναού του Λοντζ Anna Rynkowska (1970), Ulica Piotrkowska, Λοτζ: Wydawnictwo Łódzkie, ISBN 978-83-939822-4-0 Ιστότοπος της Αρχικαθεδρικής Ενορίας του Αγίου Στανίσλαους Κόστκα στο Λοτζ Καθεδρικός Ναός του Λοτζ (Gazeta Wyborcza) «Zabytki Łodzi – Archikatedra Łódzka». zabytki-lodzi.vex.pl. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2023.
Ασφακερό Άρτας

Το Ασφακερό είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Βελεντζικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ηρακλείας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Το Ασφακερό είναι ορεινός οικισμός στο ΑΚ. τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές κλιτύς των ορέων Βάλτου, πάνω στην επαρχιακή οδό Άρτας-Πηγών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 730. Απέχει 39 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας . Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βελεντζικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βελεντζικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ηρακλείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Η «κόκκινη» εκκλησία στη θέση «Τέμπλες». Είναι μικρή ξυλόστεγη βασιλική χωρίς τρούλλο και εσωτερική γραπτή διακόσμηση, κτίσμα του 1615. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.imartis.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1/67-%CE%B7-%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D.html
Ιωάννης Λαμπρούκος

Ο Ιωάννης Λαμπρούκος (12 Δεκεμβρίου 1913 - 11 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας αξιωματούχος και κρατικός λειτουργός. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της Ελλάδας από το 1946 έως το 1979.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα σε οικογένεια οχτώ παιδιών. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ. Ο ίδιος κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο πολέμησε, ως δεκανέας αρχικά και μετά ως έφεδρος ανθυπολοχαγός σε όλο το Μέτωπο από το 1940 ως το 1941, όπως εξάλλου και τα περισσότερα από τα αδέλφια του. Έκανε μετεκπαίδευση στο Παρίσι σε θέματα οργάνωσης και λειτουργίας κρατικών υπηρεσιών. Ο Ιωάννης Λαμπρούκος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής στις Μέσες Εμπορικές Σχολές (1935-1950) και αργότερα υπηρέτησε στο Υπουργείο Οικονομικών, καθώς και στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, όπου και διετέλεσε Διευθυντής. Αργότερα μετακινήθηκε στο νεοσύστατο τότε Υπουργείο Συντονισμού (1947), όπου και του ανετέθη η οργάνωση και στελέχωση του. Υπήρξε ο κύριος μοχλός του Υπουργείου και διετέλεσε γενικός διευθυντής και παράλληλα, γενικός γραμματέας του υπουργείου Συντονισμού για πολλά χρόνια (από Μάρτιο του 1956 ως τον Νοέμβριο του 1963) στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεωργίου Παπανδρέου. Επιπλέον, υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή καθώς και συντάκτης και κειμενογράφος των περισσότερων ομιλιών του και οικονομικών προγραμμάτων του ως το 1963. Γενικά, ο Ιωάννης Λαμπρούκος είχε συνδέσει το όνομά του με όλες τις μεγάλες συμβάσεις και συμφωνίες για την οικονομική ανόρθωση της χώρας. Παράλληλα είχε διατελέσει πρόεδρος σε πολλούς δημόσιους οργανισμούς και Αναπληρωτής Πρόεδρος στο ΚΕΠΕ (1961-1967) με Πρόεδρο τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο είχε μετακαλέσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, μετά από πρόταση του Ιωάννη Λαμπρούκου. Συνέταξε την Απόρρητη έκθεση Λαμπρούκου (την οποία επί σειρά ετών δεν έδιναν στη δημοσιότητα οι κυβερνήσεις), ίσως το πλέον σημαντικό εργαλείο για την ενδεχόμενη ελληνική διεκδίκηση των σχετικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Η Έκθεση εμπεριέχει αναλυτικά τα στοιχεία των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας και Αρχών Κατοχής τα οποία αντλήθηκαν από το Λογιστήριο του Κράτους (Υπηρεσία Γ.Δ.Δ.Λ.Δ/νσεως VII, Τμήματος Α', Γραφείου 1ου) όπου υπηρετούσε και είχε την αρμοδιότητα και ευθύνη της τήρησης τους. Ξεκίνησε να τη συντάσσει από το 1944 αμέσως μετά τη λήξη της κατοχής και τελικά την παρέδωσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1962. Ως το 1974 ήταν γενικός διευθυντής του υπουργείου Συντονισμού. Ο Ιωάννης Λαμπρούκος απεβίωσε στις 11 Ιουνίου 1994, έχοντας αφήσει ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία.
Α.Σ. Φαλανιακός

Ο Αθλητικός Σύλλογος Φαλάνης "Φαλανιακός" είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Φαλάνη της Λάρισας που ιδρύθηκε το 1960. Μετέχει στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Λάρισας αλλά παλιότερα έχει λάβει μέρος αρκετές σεζόν στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής. Έχει χρώματα το κίτρινο και το μαύρο.

 Από τη δεκαετία 1920-30 οι νέοι της Φαλάνης είχαν δημιουργήσει ένα ποδοσφαιρικό σωματείο με το όνομα "Φαλανιακός". Έδινε φιλικά παιχνίδια με ομάδες άλλων χωριών αλλά δεν απέκτησε επίσημο χαρακτήρα. Το 1960 ιδρύεται επίσημα με τίτλο "Α.Σ. Φαλανιακός Φαλάνης" και αρχίζει να συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα. Είναι αμιγώς ποδοσφαιρικό σωματείο. Σύντομα ανέβηκε τις τοπικές κατηγορίες και το 1970 ανέβηκε στην Α΄ τοπική, από την οποία ουδέποτε υποβιβάστηκε. Έγραψε τη δική του ιστορία στο λαρισαϊκό ποδόσφαιρο κερδίζοντας τοπικούς τίτλους και καταφέροντας τέσσερις φορές να ανέβει από το τοπικό πρωτάθλημα στα εθνικά πρωταθλήματα. 1961-62: Πρωταθλητής Γ΄ Ε.Π.Σ. Λάρισας 1963-64: Πρωταθλητής Β΄ Ε.Π.Σ. Λάρισας 1969-70: Πρωταθλητής Β΄ Ε.Π.Σ. Λάρισας 1971-72: Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Λάρισας 1976-77: Δευτεραθλητής Ε.Π.Σ. Λάρισας - Άνοδος στην Εθνική Ερασιτεχνική 1978-79: Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Λάρισας 1979-80: Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Λάρισας (Β΄ ομίλου) 1986-87: Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λάρισας 1990-91: Δευτεραθλητής Ε.Π.Σ. Λάρισας - Άνοδος στη Δ΄ Εθνική 1992-93: Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Λάρισας - Άνοδος στη Δ΄ Εθνική 2001-02: Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Λάρισας - Άνοδος στη Δ΄ Εθνική 2002-03: Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Λάρισας 1977-78, ως δευτεραθλητής της ΕΠΣ Λάρισας αγωνίστηκε στην τότε Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία, η οποία ουσιαστικά ήταν η Γ΄ Εθνική, και ήταν συγκροτημένη από 4 ομίλους. Είναι η ανώτερη κατηγορία που έχει αγωνιστεί. Τερμάτισε στη 15η θέση του 3ου ομίλου με 28 β. (γκολ 40-68) και υποβιβάστηκε. 1991-92 ως δευτεραθλητής της ΕΠΣ Λάρισας αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε. 1993-94 ως πρωταθλητής της ΕΠΣ Λάρισας αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική. 2002-03 ως πρωταθλητής της ΕΠΣ Λάρισας αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε. Στο Φαλανιακό αναδείχθηκαν αρκετοί ποδοσφαιριστές, οι οποίοι συνέχισαν την καριέρα τους στην Α.Ε. Λάρισα και σε άλλα σωματεία ανώτερων κατηγοριών. Παραφέστας Δημήτριος - Α.Ε.Λ. Χασιώτης Στέλιος - Απόλλων Λάρισας - Εδεσσαϊκός - Πανιώνιος - Εθνικός Αστέρας Κυρίτσης Λεωνίδας - Α.Ε.Λ. Καμπίσιος Αναστάσιος - Α.Ε.Λ. Λυγούρας Αδάμος - Α.Ε.Λ. Τσιτσιλής Αθανάσιος - Α.Ε.Λ. Μπουφίκος Αναστάσιος - Α.Ε.Λ. Μανδραβέλης Θεόδωρος - Α.Ε.Λ. - Κοζάνη Κουτσούκης Δημήτριος - Α.Ε.Λ. Καρακίτσος Αποστόλης - Απόλλων Λάρισας Καστανούλιας Αναστάσιος - Α.Ε.Λ. Ιγκλέζος Ιωάννης - Α.Ε.Λ. Μιχαλές Ιωάννης - Α.Ε. Τυρνάβου Κουκούλης Αστέριος - Απόλλων Λάρισας Φαλανιακός: Μισός αιώνας ζωής.
HE0450-2958

Με το όνομα HE0450-2958 ή QSO B0450-299 είναι γνωστός ένας ασυνήθιστος κβάζαρ, γνωστός και ως «ο Γυμνός κβάζαρ» ή ο «άστεγος κβάζαρ», επειδή δεν έχει ανιχνευθεί μέχρι σήμερα κάποιος γαλαξίας του οποίου να αποτελεί το κέντρο. Βρίσκεται στον νότιο αστερισμό Γλυφείον, σε απόσταση από τη Γη μεγαλύτερη των 3 περίπου δισεκατομμυρίων ετών φωτός.

 Μία ομάδα αστρονόμων υπό τον Πιερ Ματζαίν (Pierre Magain) του Πανεπιστημίου της Λιέγης (Βέλγιο) ανακοίνωσε τον Σεπτέμβριο του 2005 στο περιοδικό Nature ότι είχαν ανακαλύψει έναν σχετικώς φωτεινό κβάζαρ χωρίς περιβάλλοντα γαλαξία γύρω του, παρά το ότι κοντά του στον ουρανό εμφανίζεται ένας διαταραγμένος γαλαξίας με υψηλό ρυθμό αστρογένεσης. Η ομάδα υπέθεσε ότι: «Μπορεί να προταθεί ότι ο γαλαξίας-φορέας του κβάζαρ έχει εξαφανισθεί ως αποτέλεσμα μιας συγκρούσεως [που δημιούργησε τον διαταραγμένο γαλαξία], αλλά είναι δύσκολο να φαντασθεί κάποιος πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί η πλήρης διάλυση ενός γαλαξία.» Προκείμενου να μην είναι παρατηρήσιμος, ο γαλαξίας-φορέας (host galagy) του κβάζαρ, οι αστρονόμοι της ομάδας εκτίμησαν ότι θα πρέπει να είναι περίπου 5 μεγέθη ή 100 φορές αμυδρότερος από ό,τι θα αναμενόταν για τον συγκεκριμένο κβάζαρ, ή να έχει ακτίνα μικρότερη των 300 ετών φωτός (συνήθως οι κβάζαρ αποτελούν τα κέντρα γαλαξιών με διαστάσεις από 5.000 ως 50.000 έτη φωτός). Αμέσως μετά, τον Νοέμβριο του 2005, τρείς εργασίες δημοσιεύθηκαν που προσέφεραν πιθανές ερμηνείες, οι δύο από ερευνητικές ομάδες στο Χάρβαρντ και στο Κέιμπριτζ , που πρότειναν ότι το κβάζαρ είχε εκτοξευθεί από το κέντρο του γειτονικού, διαταραγμένου γαλαξία είτε εξαιτίας βαρυτικής ακτινοβολίας, είτε εξαιτίας αλληλεπιδράσεως με δύο άλλες μαύρες τρύπες (υπενθυμίζεται ότι τα κβάζαρ είναι υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες με δίσκο προσαυξήσεως από υλικό που απορροφούν). Η ταχύτητα εκτοξεύσεως θα πρέπει να ήταν περί τα χίλια χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο προκειμένου να έχει φθάσει ο κβάζαρ σε τέτοια απόσταση από τον αρχικό γαλαξία-φορέα του. «Συγκρουόμενοι γαλαξίες ίσως έδιωξαν μαύρη τρύπα - τέρας» Εικόνα του HE0450-2958 «Black Hole Caught Zapping Galaxy into Existence?»
Μάικλ Κλαρ

Ο Μάικλ Κλαρ (Michael Klare) είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Five Colleges των ΗΠΑ και ειδικεύεται σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πιο συγκεκριμένα σε θέματα που αφορούν ενεργειακά ζητήματα. Είναι επίσης συντάκτης του περιοδικού The Nation.

 Ο Κλαρ εισήγαγε την έννοια της «ακραίας ενέργειας», που χαρακτηρίζει το σύνολο των μεθόδων παραγωγής ενέργειας ή εξαγωγής καυσίμων υλών που είναι επιβλαβείς ή μη ασφαλείς για το περιβάλλον, όπως η εκμετάλλευση ασφαλτούχων άμμων, σχιστολιθικών αποθεμάτων πετρελαίου και κοιτασμάτων πετρελαίου κάτω από βαθιά θάλασσα (deepwater drilling), η ανατίναξη κορυφών βουνών για την εξόρυξη γαιάνθρακα, η εξόρυξη πετρελαίου από την Αρκτική και η εκμετάλλευση αποθεμάτων υδρομεθανίου. Resource Wars: The New Landscape of Global Conflict Blood and Oil: The Dangers and Consequences of America’s Growing Dependency on Imported Petroleum
Basename

Το basename ανήκει στα προγράμματα του UNIX. Όταν του δίνεται μια διαδρομή στο δίσκο, διαγράφει το αρχικό της τμήμα μέχρι την τελευταία κάθετο ('/') και επιστρέφει το αποτέλεσμα. Το basename περιγράφεται στη Μοναδική Προδιαγραφή UNIX (Single UNIX Specification) και χρησιμοποιείται κυρίως σε σενάρια κελύφους.

 Σύμφωνα με το Single UNIX Specification, η προδιαγραφή του basename είναι η εξής: basename συμβολοσειρά [επίθεμα] συμβολοσειρά Μια διαδρομή στο σύστημα αρχείων. επίθεμα Αν οριστεί, το basename θα το διαγράψει αν το βρει σαν επίθεμα. $ basename /home/jsmith/base.wiki base.wiki $ basename /home/jsmith/base.wiki .wiki base Επειδή το basename δέχεται μόνο μια παράμετρο, η χρήση του στον εσωτερικό βρόχο σεναρίων κελύφους μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα στην ταχύτητα εκτέλεσής τους. Έστω: while read file; do basename "$file" done < κάποια είσοδος Ο παραπάνω κώδικας δημιουργεί μια ξεχωριστή κλήση διεργασίας για κάθε γραμμή της εισόδου. Για αυτόν το λόγο συνήθως γίνεται χρήση της υποκατάστασης κελύφους: echo "${file##*/}"; Κατάλογος βοηθημάτων του Unix dirname
Μαργαρίτα του Μπρηγκ

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret (1342 - 1386) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του δούκα του Μπζεκ (γερμ. Μπρηγκ) & της Λεγκνίτσα και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ.

 Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπζεγκ/Μπρηγκ & της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς και της Αγνής των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Ερρίκου Δ΄ δούκα του Ζαγκάν & Γκλογκουφ. Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ και είχε τέκνα: Αικατερίνη π. 1361-1400, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ δούκα του Χέλρε και του Γύλιχ. Ιωάννα 1362-1386, παντρεύτηκε τον Βεγκέσλαο Δ΄ του Οίκου Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας. Μαργαρίτα 1363-1423, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Γουλιέλμος Β΄ της Βαυαρίας 1365-1417, δούκας της Βαυαρίας, Δ΄ της Ολλανδίας, Ε΄ της Ζηλανδίας και ΣΤ΄ του Αινώ. Αλβέρτος Β΄ 1369-1397, δούκας της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ. Ιωάννα-Σοφία π. 1373-1400, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Ιωάννης Γ΄ 1374-1425, δούκας της Βαυαρίας, κόμης της Ολλανδίας & του Αινώ (1418-25) και επίσκοπος της Λιέγης (1389-1418). Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.[self-published source][better source needed] Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed]
Σέρφινγκ

Το σέρφινγκ ή κυματοδρομία (surfing ή σερφάρισμα) είναι θαλάσσιο άθλημα στο οποίο ο αθλητής (σέρφερ) καβαλάει ένα κινούμενο κύμα. Συνήθως τα κύματα αυτά βρίσκονται στον ωκεανό, αλλά μπορεί να βρίσκονται επίσης σε λίμνες ή ποτάμια, με τη μορφή στατικών ή παλιρροιακών κυμάτων, ή να είναι τεχνητά, όπως αυτά που δημιουργούνται από πλοία ή σε ειδικές πισίνες. Το σέρφινγκ μπορεί να γίνει με σανίδα, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητο. Στο σύγχρονο σέρφινγκ συνήθως όμως αφορά το σέρφερ όρθιο πάνω σε ειδική σανίδα του σερφ. Παρόλα αυτά υπάρχουν πολλές παραλλαγές, όπως με τον σέρφερ να είναι ξαπλωμένος πάνω στη σανίδα ή στα γόνατα, ή ακόμη και χωρίς τη χρήση σανίδας, χρησιμοποιώντας μόνο το σώμα του. Το σέρφινγκ κατάγεται από την Πολυνησία, όπου για αιώνες ήταν τμήμα του πολυνησιακού πολιτισμού. Η πρώτη φορά που το είδαν οι Ευρωπαίοι ίσως ήταν στην Ταϊτή το 1767, από τον Σάμουελ Γουόλις, ή το 1769 από τον Τζόζεφ Μπανγκς, μέλος της πρώτης αποστολής του Τζέιμς Κουκ με το HMS Endeavour. Ο Τζορτζ Φριθ (George Freeth, 1883-1919) χαρακτηρίζεται συχνά ως ο πατέρας του σύγχρονου σέρφινγκ.

 Στις 3 Αυγούστου 2016, ανακοινώθηκε από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ότι το σερφ θα συμπεριληφθεί ως ολυμπιακό άθλημα για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διεξαχθούν στο Τόκιο το 2020. Η Ινδονησία θεωρείται προορισμός με πολύ μεγάλη παράδοση και σημαντικές υποδομές στο σερφινγκ. Η Σρι Λάνκα επίσης είναι ένας ανερχόμενος προορισμός, με αξιόπιστο κυματισμό και υποδομές για την υποδοχή σέρφερς. Η Χαβάη, η Βραζιλία, η Καλιφόρνια των Η.Π.Α. και η Κόστα Ρίκα είναι από τους δημοφιλέστερους προορισμούς στην Αμερική για την εξάσκηση στο σέρφινγκ. Το Μαρόκο και η Νότια Αφρική θεωρούνται οι σημαντικότεροι προορισμοί στην αφρικανική ήπειρο για σέρφινγκ. Η Γαλλία και η Πορτογαλία είναι οι σημαντικότεροι προορισμοί στην Ευρώπη. Στη Γαλλία διεξήχθη το 2017 το παγκόσμιο πρωτάθλημα σέρφινγκ. Δημοφιλείς προορισμοί στους οποίους μπορεί κάποιος να εξασκηθεί στο Σέρφινγκ στην Ελλάδα είναι η Μεσακτή στην Ικαρία, η Κολυμπήθρα στην Τήνο, η Κρήτη, η Βουλιαγμένη Αττικής, ο Λαγκούβαρδος στην Πελοπόννησο, η Ασπροβάλτα στη Θεσσαλονίκη,η Πάργα, η Πρέβεζα και η Ζαχάρω Ηλείας Σχολές εκμάθησης σερφ στην Ελλάδα υπάρχουν στην Τήνο, στην Ικαρία, στη Σαντορίνη, στα Χανιά της Κρήτης, στη Λήμνο, στον Λαγκούβαρδο της Πελοποννήσου, στην Πύλο της Μεσσηνίας και στη Γλυφάδα Αττικής. Η Αυστραλία θεωρείται το προπύργιο του σέρφινγκ με μακραίωνη παράδοση, εξαιρετικές υποδομές και σημαντικότατους προορισμούς για την εξάσκηση του αθλήματος. Τα Νησιά Φίτζι είναι επίσης ένας πολύ σημαντικός προορισμός για την εκμάθηση σέρφινγκ. Ο Κέλι Σλέιτερ, ο οποίος έχει κατακτήσει 11 παγκόσμια πρωταθλήματα, θεωρείται ευρέως ως ο καλύτερος σέρφερ όλων των εποχών Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Surfing στο Wikimedia Commons
Ισλανδικές προεδρικές εκλογές (2020)

Προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ισλανδία στις 27 Ιουνίου 2020. Η ψηφοφορία για τους απόντες ξεκίνησε στις 25 Μαΐου 2020. Ο κάτοχος της προεδρίας Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσον επανεκλέχθηκε με 92% των ψήφων.

 Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας εκλέγεται με το πλειοψηφικό σύστημα, με μια απλή πλειοψηφία ψήφων που απαιτείται για να κερδίσει. Ο ήδη πρόεδρος της Ισλανδίας Γκούντνι Θορλάσιους Γιοχάνεσο ανακοίνωσε στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του προς τον λαό την 1η Ιανουαρίου 2020 ότι θα διεκδικούσε την επανεκλογή του. Ο Γκούντμουντουρ Φρανκλίν Γιόνσον, επιχειρηματίας και ακτιβιστής, ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει το αξίωμα του προέδρου σε ένα βίντεο στο Facebook στις 22 Απριλίου. Αρκετά άλλα άτομα ανακοίνωσαν το ενδιαφέρον να είναι υποψήφιοι για το αξίωμα, συμπεριλαμβανομένου του Άξελ Πέτουρ Άξελσον, ενός αυτοαναφερόμενου κοινωνικού μηχανικού και ενός σημαντικού θεωρητικού συνωμοσίας, ο οποίος αναφέρθηκε ότι το πρώτο του ζήτημα ως προέδρου θα ήταν η απόλυση όλων των μελών της ισλανδικής κυβέρνησης . Μόνο ο πρόεδρος Γιοχάνεσον και ο αντίπαλός του, Γιόνσον, ήταν εκείνοι που συγκέντρωσαν τον απαιτούμενο αριθμό υπογραφών για να είναι υποψήφιοι.
122 (αριθμός)

Το 122 (εκατόν είκοσι δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 121 και πριν από το 123. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 122:2 = 61, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 122 συμβολίζεται ως CXXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 122 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 61 και 122, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 123. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 122 είναι 122 = 2 · 61. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Στο υποθετικό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 122 έχει δοθεί το προσωρινό όνομα Ουνμπίπιο. Ο 122 Γκέρντα είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών.
Αμμώνιος

Ο Αμμώνιος υπήρξε εκκλησιαστικός συγγραφέας που άκμασε περί το 250 μ.Χ. και δεν πρέπει να συγχέεται με τον συνονόματο νεοπλατωνιστή φιλόσοφο Αμμώνιο Σακκά. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Γεννήθηκε Χριστιανός και παρέμεινε πιστός στη θρησκεία του, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος Καισαρείας (όπως και ο Ιερώνυμος) επιτιθέμενος στον Πορφύριο για το ότι ο τελευταίος αναφέρει στο Κατά χριστιανών πως ο Αμμώνιος αποστάτησε νωρίς από τον Χριστιανισμό. Όμως ο Πορφύριος αναφέρεται στον Σακκά και ο Ευσέβιος κάνει λάθος συγχέοντας τα δύο πρόσωπα.

 Φέρεται ως συγγραφέας του χαμένου Περί της Μωϋσέως και Ιησού συμφωνίας. Με αυτό ήθελε να άρει την αντίληψη πως η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη αντιφάσκουν μεταξύ τους. Επίσης του αποδίδεται ένα είδος εναρμόνησης των Ευαγγελίων, όπως το Διατεσσάρων Ευαγγέλιο το οποίο βασίστηκε στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τομ. Β. εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.907-909 Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.388 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ammonius of Alexandria στο Wikimedia Commons
Βικέντιος Μποκατσιάμπης

Ο Βικέντιος Μποκατσιάμπης (Ποταμός Κέρκυρας, 1856 – Αθήνα, 1933) ήταν Έλληνας ζωγράφος γαλλικής καταγωγής. Συγκαταλέγεται μαζί με τον Άγγελο Γιαλλινά στους εισηγητές της υδατογραφίας στην Ελλάδα.

 Γεννήθηκε στον Ποταμό Κέρκυρας και ήταν γόνος ευγενών γαλλικής καταγωγής. Σπούδασε ζωγραφική στη Μασσαλία, στη Φλωρεντία και στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά (ιταλ. Accademia di San Luca) της Ρώμης, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1895, έτος στο οποίο επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου ίδρυσε καλλιτεχνική σχολή.Το 1899 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο (1900) διορίσθηκε καθηγητής της κοσμηματογραφίας, της σκηνογραφίας και της προοπτικής στο «Σχολείον των Τεχνών» (τη μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών), διαδεχόμενος τον Βικέντιο Λάντσα. που αποχώρησε από τη θέση λόγω προβλημάτων υγείας. Ο Μποκατσιάμπης δίδαξε στη σχολή μέχρι το 1928, όταν και αποχώρησε λόγω ηλικίας. Πέθανε το 1933 στην Αθήνα.Ο Μποκατσιάμπης θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες υδατογράφους καθώς και ο εισηγητής μαζί με τον Άγγελο Γιαλλινά της συγκεκριμένης μορφής τέχνης στα Επτάνησα αλλά και στον ελλαδικό χώρο γενικότερα. Επίσης ασχολήθηκε με τις ελαιογραφίες καθώς και με το παστέλ. Καταπιάστηκε κυρίως με την τοπιογραφία, έχοντας ως πηγές έμπνευσης τα τοπία της Κέρκυρας και της Αττικής στα οποία απέδιδε ποιητικό και ειδυλλιακό χαρακτήρα. Η καλλιτεχνική εκπαίδευση των νέων στην Ελλάδα (1836-1945)
Αγία Μαρίνα Λεπτοκαρυάς Θεσπρωτίας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λεπτοκαρυάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις των Ορέων Τσαμαντά, λίγο ψηλότερα από τις όχθες του Κουσοβίτικου, κοντά στη συμβολή του με τον Καλαμά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Aπέχει περίπου 46 χλμ. ΒΑ. της Ηγουμενίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λεπτοκαρυάς του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λεπτοκαρυάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών. Το πετρόκτιστο μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας (Λύκου), ΒΔ. του οικισμού. Σύμφωνα με επιγραφή κτίστηκε το 1827, αλλά πιθανότατα πάνω σε προγενέστερο ναό, καθώς ανάμεσα στα κειμήλια σώζεται σφραγίδα από το 1731. Το ευρύχωρο, μονόκλιτο καθολικό και το ξυλόγλυπτο τέμπλο διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά τα γύρω κτίσματα είναι ερειπωμένα. Εορτάζει στις 17 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Μανώλης Μπριλλάκης

Ο Εμμανουήλ (Μανώλης) Μπριλλάκης (1929 - 30 Δεκεμβρίου 2018) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας. Υπήρξε ο τελευταίος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Χωροφυλακής και ο πρώτος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας, μαζί με τον προερχόμενο από την Αστυνομία Πόλεων Παναγιώτη Ραφτόπουλο. Μετά την αποστρατεία του διατέλεσε νομάρχης Χανίων.

 Καταγόταν από τη Σητεία. Ως νεαρός αξιωματικός της Χωροφυλακής υπηρέτησε στην προσωπική ασφάλεια του Γεωργίου Παπανδρέου. Αργότερα διατέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής Ασφαλείας Χανίων, διευθυντής Διεθνών και Διακρατικών Υποθέσεων στο Αρχηγείο Χωροφυλακής και διοικητής της Ανωτέρας Διοικήσεως Χωροφυλακής (ΑΔΧ) Στερεάς Ελλάδος.Στις 19 Ιανουαρίου 1982 διορίστηκε αρχηγός της Χωροφυλακής με απόφαση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Γιάννη Σκουλαρίκη. Ο μέχρι τότε αρχηγός, στρατηγός Ριζάς, ο οποίος είχε επιλεγεί από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, είχε υποβάλλει την παραίτησή του ήδη από τον Οκτώβριο του 1981 και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, αλλά ο Σκουλαρίκης του είχε ζητήσει να παραμείνει στη θέση του προσωρινά. Ως αρχηγός της Χωροφυλακής προέβη σε τολμηρές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις (πολτοποίηση φακέλλων πολιτικών φρονημάτων, αποστράτευση χουντικών και ακροδεξιών στοιχείων) ενώ ενδεικτική ήταν η προσπάθειά του να αλλάξει πρόσωπα και καταστάσεις στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, η οποία είχε τη φήμη άντρου διεφθαρμένων αξιωματικών με εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες.Τον Φεβρουάριο του 1984 ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου η επικείμενη κατάργηση και συγχώνευση Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων και η δημιουργία της νέας Ελληνικής Αστυνομίας, η οποία συστήθηκε το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Για μια μεταβατική περίοδο τεσσάρων μηνών, υπήρξε μια κατάσταση συναρχηγίας, όπου ο Μπριλλάκης ως τελευταίος αρχηγός της Χωροφυλακής και ο Παναγιώτης Ραφτόπουλος ως τελευταίος αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων καθοδηγούσαν ταυτόχρονα το νέο Σώμα, προτού αποχωρήσουν και οι δύο και αποστρατευτούν τον Φεβρουάριο του 1985.Τον Ιούνιο του 1987 διορίστηκε νομάρχης Χανίων από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Ιούλιο του 1989.
Φρανς Τίμερμανς

Ο Φρανσίσκους Κορνέλις Χεράρντους Μαρία Τίμερμανς (ολλανδικά: Franciscus Cornelis Gerardus Maria Timmermans) είναι Ολλανδός πολιτικός και διπλωμάτης, ο οποίος από το 2014 κατέχει τη θέση του Πρώτου Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 Ο Τίμερμανς γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1961, στο Μάαστριχτ του Λίμπουργκ, με γονείς Ρωμαιοκαθολικούς.Πήγε στο δημοτικό σχολείο στο Σιντ-Στίβενς-Βόλουε στο Βέλγιο, προτού ενταχθεί, από το 1972, στην ιδιωτική Αγγλική Σχολή του Αγίου Γεωργίου στη Ρώμη. Από το 1975 μέχρι το 1980 παρακολούθησε το αθηναίον, στην πόλη που έγινε η πατρίδα του, το Χέερλεν.Το 1980, ο Τίμερμανς εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Ράντμπουντ του Ναϊμέχεν, όπου αποφοίτησε με πτυχίο στη γαλλική λογοτεχνία το 1985. Το 1984, επίσης, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο 2 Νανσύ στη Γαλλία, όπου διδάχτηκε ευρωπαϊκό δίκαιο, γαλλική λογοτεχνία και ιστορία. Στις 6 Ιανουαρίου 1986 κατετάγη στον Βασιλικό Ολλανδικό Στρατό, όπου υπηρέτησε στην Ολλανδική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών και Ασφαλείας. Εκτός από τις μητρικές του γλώσσες, τα λιμβουργιανά και τα ολλανδικά, ο Τίμερμανς μιλάει άπταιστα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά και ρωσικά. Ο Τίμερμανς υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας από το 2012 έως το 2014 στη δεύτερη κυβέρνηση του Μαρκ Ρούτε και υφυπουργός Εξωτερικών από το 2007 έως το 2010 στην τέταρτη κυβέρνηση του Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Ήταν μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για το Εργατικό Κόμμα από το 1998 έως το 2007 και ξανά από το 2010 έως το 2012. Υπήρξε υπάλληλος στην ολλανδική κυβέρνηση από το 1987 έως το 1998, όταν και αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί ενεργά στην πολιτική.Με την εκλογή της Επιτροπής φον ντερ Λάιεν διατήρησε τον τίτλο του Πρώτου Αντιπροέδρου, ενώ συνμπεριλήφθηκε σε αυτόν ο τίτλος του Εκτελεστικού Αντιπροέδρου με χαρτοφυλάκιο την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία. Ήταν ο επικεφαλής υποψήφιος του Κόμματος των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (PES) για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2019.
Χιλιόμετρο

Το χιλιόμετρο (σύμβολο km ή χλμ) είναι μονάδα μέτρησης του μήκους και χρησιμοποιείται για την μέτρηση μεγάλων αποστάσεων, πολλαπλάσιο της μονάδας μέτρο (m) του Διεθνούς Συστήματος Μονάδων (S.I.). Ένα χιλιόμετρο είναι ίσο με χίλια μέτρα: 1 km = 1000 m. Το τετραγωνικό χιλιόμετρο (σύμβολο km2 ή χλμ2), είναι μονάδα μέτρησης επιφανείας, αντιστοιχεί σε επιφάνεια που έχει πλάτος ένα χιλιόμετρο και μήκος ένα χιλιόμετρο. (1 km × 1 km = 1 km2). 1 km2 = 106 m2. Το κυβικό χιλιόμετρο (σύμβολο km3 ή χλμ3) είναι μονάδα μέτρησης του όγκου που ορίζεται με πλάτος ένα χιλιόμετρο, μήκος ένα χιλιόμετρο και ύψος ένα χιλιόμετρο. (1 km × 1 km × 1 km = 1 km3). 1 km3 = 109 m3. Σε κυβικά χιλιόμετρα υπολογίζονται συνηθέστερα αποθέματα ορυκτών και πετρωμάτων, τα ηφαιστειακά νέφη και η ποσότητα της ηφαιστειακής τέφρας, καθώς και η ολική ποσότητα νερού φυσικών ή τεχνητών λιμνών υδροδότησης.

 Με διάταγμα της 8ης Μαΐου 1790, η Γαλλική Εθνική Συντακτική Συνέλευση διέταξε τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών να αναπτύξει ένα νέο σύστημα μέτρησης. Τον Αύγουστο του 1793, η Γαλλική Εθνική Συνέλευση όρισε το μέτρo ως το μοναδικό σύστημα μέτρησης μήκους στη Γαλλική Δημοκρατία και βασίστηκε στο 1/10 εκατομμυριοστό της απόστασης από τους πόλους (είτε Βόρειο είτε Νότιο) έως τον Ισημερινό. Το πρώτο όνομα του χιλιομέτρου ήταν "Millaire". Αν και το μέτρο ορίστηκε επίσημα το 1799, το μυριάμετρο (10.000 μέτρα) προτιμήθηκε από το "χιλιόμετρο" για καθημερινή χρήση. Ο όρος "myriamètre" εμφανίστηκε πολλές φορές στο κείμενο του βιβλίου του Develey: Physique d'Emile: ou, Principes de la science de la nature, (δημοσιεύτηκε το 1802), ενώ ο όρος χιλιόμετρο εμφανίστηκε μόνο σε ένα παράρτημα. Οι γαλλικοί χάρτες που δημοσιεύθηκαν το 1835 είχαν κλίμακες που έδειχναν μυριάμετρα και "lieues de Poste" (Ταχυδρομικές λίγκες περίπου 4288 μέτρων).Οι Ολλανδοί, από την άλλη, υιοθέτησαν το χιλιόμετρο το 1817 αλλά του έδωσαν την τοπική ονομασία του mijl. Μόλις το 1867 ο όρος "χιλιόμετρο" έγινε η μόνη επίσημη μονάδα μέτρησης στην Ολλανδία που αντιπροσωπεύει 1000 μέτρα. Δύο γερμανικά εγχειρίδια που χρονολογούνται το 1842 και το 1848 αντίστοιχα δίνουν ένα στιγμιότυπο της χρήσης του χιλιομέτρου σε όλη την Ευρώπη: το χιλιόμετρο χρησιμοποιούνταν στην Ολλανδία και στην Ιταλία και το μυριαμέτρο χρησιμοποιούνταν στη Γαλλία. Το 1935, η Διεθνής Επιτροπή Βαρών και Μέτρων (CIPM) κατάργησε επίσημα το πρόθεμα «μύρια-» και μαζί του το «μυριάμετρο», αφήνοντας το χιλιόμετρο ως αναγνωρισμένη μονάδα μήκους για μετρήσεις αυτού του μεγέθους.
Χέρμαν Μύλερ (πολιτικός)

Ο Χέρμαν Μύλερ (γερμ. Hermann Müller) (* 18 Μαΐου 1876 στο Μανχάιμ της Γερμανίας, † 20 Μαρτίου 1931 στο Βερολίνο) ήταν Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός (SPD). Το 1920 και από το 1928 μέχρι το 1930 ήταν καγκελάριος του Γερμανικού Ράιχ.

 Ο Μύλερ ήταν γιος παραγωγού σαμπάνιας. Το 1882 πήγε στο δημοτικό σχολείο του Μανχάιμ, αργότερα σε σχολείο της Δρέσδης. Αφού τελείωσε το σχολείο, πήγε στην Φρανκφούρτη, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Αργότερα εργάσθηκε στο Μπρέσλαου. Το 1902 παντρεύτηκε την Φρίντα Τόκους († 1905). Η κόρη τους Άννα Μαρία γεννήθηκε το 1905. Από το 1899 μέχρι το 1906 ο Μύλερ ήταν συντάκτης μιας σοσιαλδημοκρατικής εφημερίδας στην πόλη Γκέρλιτς. Το 1893 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD). Μετά από πρόταση του Αυγούστου Μπέμπελ, το 1906, έγινε μέλος του κομματικού προεδρείου. Το 1916 έγινε βουλευτής στο γερμανικό κοινοβούλιο (Ράιχσταγκ) και το 1919 ψηφίσθηκε πρόεδρος του κόμματος. Επίσης το 1919 υπήρξε μέλος της Γερμανικής Εθνοσυνέλευσης. Από τις 21 Ιουνίου 1919 μέχρι τις 26 Μαρτίου 1920 ο Μύλερ υπήρξε υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης του καγκελάριου Γκούσταφ Μπάουερ. Ως υπουργός υπέγραψε την συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 27 Μαρτίου του 1920 ανέλαβε για πρώτη φορά καγκελάριος του Ράιχ. Έμεινε στην θέση αυτή μέχρι τις 6 Ιουνίου. Στις 28 Ιουνίου 1928 ο Μύλερ ξανά ψηφίσθηκε καγκελάριος μέχρι τις 27 Μαρτίου 1930 που παραιτήθηκε λόγω πολιτικών διαφορών με τους σοσιαλδημοκράτες βουλευτές, σχετικά με έναν νόμο για την ασφάλιση άνεργων. Πέθανε στις 20 Μαρτίου 1931, μετά από εγχείρηση στη χοληδόχο κύστη.
Χόρχε Πατσέκο Αρέκο

Ο Χόρχε Πατσέκο Αρέκο (ισπαν. Jorge Pacheco Areco, 9 Απριλίου 1920 – 29 Ιουλίου 1998) ήταν Ουρουγουανός πολιτικός, μέλος του Κόμματος Κολοράδο, που διετέλεσε Πρόεδρος της Ουρουγουάης από τις 6 Δεκεμβρίου 1967 μέχρι την 1η Μαρτίου 1972.

 Ο Πατσέκο Αρέκο γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο και εντάχθηκε στο Κόμμα Κολοράδο στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και εκλέχθηκε βουλευτής για πρώτη φορά το 1962. Ο Πρόεδρος Όσκαρ Ντιέγο Χεστίδο τον επέλεξε ως αντιπρόεδρο της Ουρουγουάης το 1967, σε μια θέση που αναβίωσε μετά από πολλά έτη. Ο Πατσέκο ήταν μόλις ο έκτος άνθρωπος που ανέλαβε το αξίωμα του αντιπροέδρου της χώρας στην ιστορία (το αξίωμα χρονολογείται από το 1934). Η θέση του αντιπροέδρου έδειξε τη χρησιμότητά της στις 6 Δεκεμβρίου 1967, όταν ο Χεστίδο πέθανε μετά από λίγους μόνο μήνες στην προεδρία και ο Πατσέκο τον διαδέχθηκε ακαριαία ως Πρόεδρος της χώρας, χωρίς να μεσολαβήσει κενό εξουσίας.Αμέσως εφάρμοσε πολιτική «παγώματος» τιμών και ημερομισθίων σε μια προσπάθεια ελέγχου του πληθωρισμού. Τον Ιούνιο του 1968 επέβαλε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με την έγκριση του Κοινοβουλίου, προκειμένου να σταματήσει τις επακόλουθες εργατικές διεκδικήσεις, καθώς η κυβέρνησή του είχε επίσης να αντιμετωπίσει την οργάνωση αστικού ανταρτοπολέμου «Εθνικό Κίνημα Απελευθέρωσης» (MLN), γνωστότερη ως Τουπαμάρος, που είχε δημιουργηθεί το 1963. Τα έκτακτα μέτρα κράτησαν έως τον Μάρτιο του 1969.Καθώς το Σύνταγμα της Ουρουγουάης δεν επιτρέπει στον Πρόεδρο να θέσει υποψηφιότητα για μια αμέσως συνεχόμενη θητεία, διεξάχθηκε ένα δημοψήφισμα το έτος 1971 για την τροποποίηση του Συντάγματος σε αυτό το σημείο, ώστε να μπορέσει ο Πατσέκο να είναι υποψήφιος πρόεδρος για δεύτερη θητεία το 1971, αλλά η τροποποίηση καταψηφίσθηκε στο δημοψήφισμα. Αφού τελείωσε η θητεία του, ο Πατσέκο Αρέκο διορίσθηκε πρέσβυς της Ουρουγουάης στην Ισπανία, ενώ αργότερα πρέσβυς στην Ελβετία και στις ΗΠΑ. Επέστρεψε στην Ουρουγουάη το 1982, κατά τη διάρκεια του εκδημοκρατισμού της χώρας μετά την εκτροπή του Ιουνίου 1973. Η φατρία «Batllismo» στο εσωτερικό του Κόμματος Κολοράδο με ηγέτη τον Χούλιο Μαρία Σανγκουινέτι κέρδισε τις πρώτες αυτές εκλογές. Ο Πατσέκο ήταν και πάλι υποψήφιος για πρόεδρος στις εκλογές του Νοεμβρίου 1984, με υποψήφιο αντιπρόεδρό του τον πρώην υφυπουργό του Εθνικής Αμύνης (και υπουργό «παρά τω Προέδρω») Κάρλος Πιράν. Παρά το ότι το Κόμμα Κολοράδο κέρδισε τις εκλογές, ο Πατσέκο έχασε με ψήφους 3 προς 1 από τον Σανγκουινέτι. Ο Σανγκουινέτι διόρισε και πάλι τον Πατσέκο πρέσβυ, αυτή τη φορά στη γειτονική Παραγουάη. Ο Πατσέκο υπέβαλε και πάλι υποψηφιότητα για Πρόεδρος στις εκλογές του 1989 και, με την υγεία του πλέον επιβαρυμένη, σε εκείνες του Νοεμβρίου 1994 με υποψήφιο αντιπρόεδρό του τον απερχόμενο Υπουργό Βιομηχανίας Εδουάρδο Άτσε. Μετά και από αυτή την αποτυχία, ο Χόρχε Πατσέκο Αρέκο αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική. Απεβίωσε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 78 ετών, και τάφηκε με τιμές εν ενεργεία Προέδρου στο Κεντρικό Κοιμητήριο του Μοντεβιδέο. Ο Χόρχε Πατσέκο Αρέκο είχε συνάψει 4 γάμους, από τους οποίους απέκτησε συνολικά δύο γιους και μία κόρη. Ο ένας από τους γιους του, ο ομώνυμος Χόρχε Παντσέκο Κλάιν (γενν. 1964), εξελέγη βουλευτής.
Μίνι σειρά

Η μίνι σειρά (Αγγλικά: mini series) είναι μια κινηματογραφημένη ιστορία που διαρκεί περισσότερο από μία ταινία που είναι φτιαγμένη για τηλεόραση, αλλά διαρκεί λιγότερο από μια σαιζόν και μεταδίδεται σε μία σειρά ημερών (συνήθως άνω των τριών) και συνεχόμενα. Η παραγωγή είναι συνήθως ακριβή σε σχέση με τις κανονικές τηλεοπτικές σειρές και στους πρωταγωνιστές συμπεριλαμβάνονται και ήδη γνωστοί ηθοποιοί.

 Ο όρος μίνι σειρά αναφερόταν σε μία ιστορία δοσμένη σε ένα περιορισμένο αριθμό επεισοδίων, σε αντίθεση με μία σαπουνόπερα ή άλλη τηλεοπτική σειρά που θα συνεχιζόταν για αρκετά χρόνια και αριθμό σαιζόν. Ο όρος συγκεκριμενοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του '70, ενώ πιο πριν χρησιμοποιούνταν ο όρος "serial", μιας και ο ίδιος όρος περιέγραφε την απόδοση μιας νουβέλας όπως αυτή θα παρουσιαζόταν σε ένα περιοδικό ή εφημερίδα σε μία περιορισμένη σειρά τευχών και θα ήταν σύντομη. Υπάρχουν διάφοροι σχολιαστές του όρου, μεταξύ των οποίων οι Λέσλι Χάλιγουελ (Αγγλικά: Leslie Halliwell) και Φίλιπ Πέρσερ (Αγγλικά: Philip Purser) που στο Halliwell's Television Companion αναφέρουν ότι μια μίνι σειρά "εμφανίζεται σε τέσσερα με έξι επεισόδια διαφόρων διαρκειών", ενώ ο Στιούαρτ Κάνινγκχαμ (Αγγλικά: Stuart Cunningham)στο Textual Innovation in the Australian Historical Mini-series αποδίδει τον όρο ως "ένα περιορισμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αποτελλούμενο από περισσότερα από δυο και λιγότερα από δεκατρία κομμάτια μιας σαιζόν ή ημισαιζόν, σχετικό με μία σειρά προγράμματος". Στο Television: A History, ο Φράνσις Γουήν (Αγγλικά: Francis Wheen) αναφέρει πως "και οι σαπουνόπερες αλλά και οι κύριες σειρές δεν επιτρέπουν στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρους τους να αναπτυχθούν, μιας και είναι δημιουργημένες με τέτοιο τρόπο ώστε να διαρκούν αέναα. Σε μία μίνι σειρά, από την άλλη, υπάρχει ευδιάκριτη αρχή, μέση και τέλος (όπως σε ένα παραδοσιακό έργο ή νουβέλα), αφήοντας τους χαρακτήρες να αλλάξουν, ωριμάσουν ή πεθάνουν καθώς προχωράει η σειρά".
Παράκοιλα Λέσβου

Τα Παράκοιλα είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, έχει 818 κατοίκους. Το χωριό βρίσκεται στη Δυτική Λέσβο και συγκεκριμένα στο επαρχιακό οδικό δίκτυο Καλλονής - Παράκοιλων - Άγρας - Ερεσού. Απέχει 52 χλμ. από τη Μυτιλήνη και μόλις 11 χλμ. από την Καλλονή. Στην πιο πρόσφατη απογραφή είχε 818 κατοίκους. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.

 Κατάλοιπα πύργου σε αυλή σπιτιού στο νοτιοδυτικό άκρο του χωριού Παράκοιλα της Λέσβου. Ο πύργος ήταν τετράγωνος με διαστάσεις στη βάση του 7,50μ. Σήμερα διατηρείται σε κάποιο ύψος μόνο ο νότιος τοίχος του και ίχνη από τις υπόλοιπες πλευρές. Δεν γνωρίζουμε την ιστορία του πύργου ούτε τον χρόνο κατασκευής του. Η τεχνοτροπία κατασκευής δείχνει ότι ήταν μεσαιωνικός και μάλλον ανήκε στην υστεροβυζαντινή περίοδο. Ξέρουμε ότι στα Παράκοιλα υπήρχε κάστρο εκείνη την εποχή, επειδή, όπως είναι γνωστό από ιστορικές πηγές, το κάστρο Παρακοίλων ήταν ένα από τα κάστρα της Λέσβου που κατέλαβε προσωρινά το 1334 ο Γενοβέζος κυβερνήτης της Φώκαιας Domenico Cattaneo (o οποίος απέτυχε στην προσπάθειά του να αποσπάσει τη Λέσβο από τους Βυζαντινούς, και το 1335 εκδιώχθηκε τόσο από τη Λέσβο όσο και από τη Φώκαια). Στους χρόνους του Βυζαντίου, και αργότερα την εποχή των Γατελούζων (1355-1462), τα Παράκοιλα ήταν μια σημαντική κώμη και λιμάνι από όπου γινόταν διακίνηση της στυπτηρίας (σημαντική πρώτη ύλη για τη τη βυρσοδεψία, τη βαφή υφασμάτων, την ιατρική κλπ). Ο πύργος ήταν μέρος αυτού του ακμάζοντος οικισμού, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν ήταν μέρος του κάστρου της (από το οποίο δεν υπάρχει άλλο ίχνος μέσα και γύρω από το χωριό) ή ήταν μεμονωμένη κατασκευή (ίσως πυργοκατοικία).
Απόλυχνος Ηρακλείου

Ο Απόλυχνος είναι οικισμός της κοινότητας Γαλιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μοιρών, του δήμου Φαιστού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καινουργίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Απόλυχνος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στην έξοδο μικρού φαραγγιού, σε μικρό υψίπεδο νότια του Ψηλορείτη, λίγο βορειότερα των Μοιρών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. ==Δ ιοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»== Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαλλιάς (Γαλιάς) του νομού Ηρακλείου. Το 1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μοιρών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μοιρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιστού. Πρώτη αναφορά του οικισμού γίνεται σε έγγραφο του 1248 με την ονομασία Apolchino, ως φέουδο της αρχιεπισκοπής Κρήτης κατά την Βυζαντινή εποχή. Επίσης αναφέρεται σε έγγραφο του 1369, όπου ο Cladus Sterioni έκανε έναν πέτρινο μύλο στο χωριό Ypolichno. Επίσης γίνεται αναφορά από τον Καστροφύλακα το 1583 με 100 κατοίκους ως Ippolighno και με την ίδια ονομασία από τον Βασιλικάτα το 1630. Η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στη βόρεια είσοδο του οικισμού, σε τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πέτρινες βρύσες Το μικρό φαράγγι του Απολύχνου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γιαν Ζαμόισκι

Ο Γιαν Σάριους Ζαμόισκι (πολωνικά: Jan Sariusz Zamoyski, λατινικά: Ioannes Zamoyski de Zamoscie‎) (19 Μαρτίου 1542 – 3 Ιουνίου 1605) ήταν Πολωνός ευγενής, άρχοντας και ο 1ος ορδυνάτης του Ζάμοστς. Υπηρέτησε ως Βασιλικός Γραμματέας από το 1565, Αναπληρωτής Καγκελάριος από το 1576, Μέγας Καγκελάριος του Στέμματος από το 1578 και Μέγας Χετμάνος του Στέμματος από το 1581. Ο Ζαμόισκι ήταν ο Γενικός Σταρόστα της πόλης της Κρακοβίας από το 1580 έως το 1585 και Σταρόστας των Μπελζ, Μιεντζίζετς, Κσέσουφ, Κνίσιν και Τάρτου. Επίσης, ήταν σημαντικός σύμβουλος των Βασιλέων Σιγισμούνδου Β΄ Αύγουστου της Πολωνίας και Στέφανου Μπάτορυ, ένας από τους σημαντικότερους αντιπάλους του διαδόχου του Μπάτορυ, Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας, και ένας από τους πιο ικανούς διπλωμάτες και πολιτικούς της εποχής του, ο οποίος στεκόταν ως σημαντική προσωπικότητα στην πολιτική της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας σε όλη του τη ζωή.

 Η φήμη του Ζαμόισκι, η σημασία στη ζωή, άντεξε μετά το θάνατό του. Επαινέθηκε από καλλιτέχνες όπως ο Σίμον Σταροβόλσκι και ο Γιούλιαν Ούρσιν Νιεμτσέβιτς και ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένων των Στανίσουαφ Στάσιτς, Στανίσουαφ Ταρνόφσκι και Άρτουρ Σλιβίνσκι. Υπήρχαν επίσης και εκείνοι που τον επέκριναν: Χούγκο Κοουόνταϊ, Γιούζεφ Σούισκι και Μίχαου Μπομπζίνσκι. Παρ΄ όλα αυτά, η πολωνική ιστοριογραφία και η αντιμετώπιση του πολιτισμού του Ζαμόισκι είναι ως επί το πλείστον θετική και ο ιστορικός Γιάνους Τάζμπιρ παρατήρησε ότι η μεταθανάτια καριέρα του Ζαμόισκι ήταν ακόμη πιο υπέροχη από την πραγματική του. Ο Λεσνιέφσκι, τελειώνοντας την πρόσφατη βιογραφία του για τον Ζαμόισκι, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι μια σημαντική, αν και αμφιλεγόμενη, μορφή της πολωνικής Αναγέννησης.Ο Ζαμόισκι ήταν το θέμα πολλών πινάκων και σχεδίων. Το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι είναι ένας από τους χαρακτήρες σε δύο μεγάλους πίνακες του Γιαν Ματέικο, τους Κήρυγμα του Πιοτρ Σκάργκα και Στέφανος Μπάτορυ στο Πσκοβ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Zamoyski στο Wikimedia Commons
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας-Έστε, βασίλισσα της Σαρδηνίας

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. Maria Theresia, 1 Νοεμβρίου 1773 - 29 Μαρτίου 1832) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σαρδηνίας.

 Η Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα Ιωάννα ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε, κόρης του Έρκολε Γ΄ της Μόντενα. Παντρεύτηκε το 1789 τον Bίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και είχε τέκνα: Μαρία Βεατρίκη (1792 - 1840), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Δ΄ της Μόντενα. Μαρία Αδελαΐδα Κλοτίλδη Ιαβερία Βορβονία (1794 - 1802). Κάρολος Εμμανουήλ (1796 - 1799). κόρη (1800 - 1801). Μαρία Θηρεσία (1803 - 1879), παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ των Βουρβόνων-Ισπανίας, Δούκα της Πάρμας. Μαρία Άννα (1803 - 1884), δίδυμη της Μαρίας Θηρεσίας, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Αυστρίας, Βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας. Μαρία Χριστίνα (1812 - 1836), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Δύο Σικελιών.
Ιούλιος Νέπως

Ο Ιούλιος Νέπως (λατ: Flavius Julius Nepos) ήταν αυτοκράτορας της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 474 έως το 475. Διαδέχθηκε τον Γλυκέριο. Διάδοχος του, αν θεωρήσουμε ότι δεν ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας του δυτικού τμήματος, ήταν ο Ρωμύλος Αυγουστύλος ο οποίος όμως δεν είχε την υποστήριξη του αυτοκράτορα της Ανατολής Ζήνωνα. Το 475 καθαιρέθηκε στην Ιταλία από τον Φλάβιο Ορέστη ο οποίος ενθρόνισε de facto ως αυτοκράτορα τον γιο του Ρωμύλο Αυγουστύλο.

 Η καταγωγή του Ιούλιου ήταν από τη Δαλματία. Έλαβε την ισχυρή υποστήριξη του βυζαντινού αυτοκράτορα Ζήνωνα με σκοπό να εκθρονίσει τον Γλυκέριο, πράγμα που κατάφερε, στα πλαίσια της παρακμής και κατάρρευσης της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ως απέλπιδα προσπάθεια σταθεροποίησης της παραπαίουσας βασιλείας του, συνήψε ειρήνη με τους Γότθους παραχωρώντας τους την περιοχή της Ωβέρνης. Το 475 νικήθηκε από τον Παννόνιο Ορέστη και εγκατέλειψε την Ιταλία καταφεύγοντας στη Δαλματία. Ο Ιούλιος στη Δαλματία συνέχισε να κατέχει τυπικά τον τίτλο του αυτοκράτορα του δυτικού τμήματος με την υποστήριξη του Ζήνωνα μέχρι το 480, όταν δολοφονήθηκε από τους στρατιώτες του. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 45, σελίδα 78. Martindale, John R. (ed.), Prosopography of the Later Roman Empire: Volume II A.D. 395–527, 1980 Ralph W. Mathisen, "Julius Nepos (19/24 June 474 – [28 August 475 – 25 April/9 May/22 June 480)" (αγγλικά) https://web.archive.org/web/20120319173553/http://www.acsearch.info/record.html?id=52935 (αγγλικά)
Με τα παντελόνια κάτω

Με Τα Παντελόνια Κάτω ήταν ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega τις σεζόν 2012-2014. Τη διασκευή του σεναρίου υπέγραψαν ο Βασίλης Σπηλιόπουλος και ο Άγγελος Χασάπογλου, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Βασίλης Θωμόπουλος. Η σειρά ξεκίνησε στο δεύτερο μισό της σεζόν 2012-13 και λόγω της επιτυχίας της ολοκληρώθηκε σε δύο κύκλους, ο πρώτος με 13 επεισόδια και ο δεύτερος με 21 επεισόδια.

 Η σειρά βασίζεται στην ισπανική σειρά "Con el Culo al Aire". Η ελληνική εκδοχή είναι προσαρμοσμένη στην ελληνική κουλτούρα και έτσι η σειρά αντικατοπτρίζει τις περιπέτειες της καθημερινότητας, που ζουν πια οι περισσότεροι Έλληνες λόγω της κρίσης. Σε ένα κάμπινγκ μετακομίζουν κάθε λογής άνθρωποι, όλοι θύματα της κρίσης. Όντες όλοι τσακισμένοι όσον αφορά στα οικονομικά τους, έχοντας χάσει περιουσίες και δουλειά, αποφασίζουν να κάνουν μια νέα αρχή και να μετακομίσουν στο κάμπινγκ. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων με διαφορετικά στοιχεία ο καθένας και διαφορετικές προσωπικότητες γίνονται οι ένοικοι του... Παναγιώτης Μπουγιούρης (Αχιλλέας) Κλέλια Ρένεση (Μαργαρίτα) Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (Γεράσιμος) Τάσος Γιαννόπουλος (Θοδωρής) Άλκης Παναγιωτίδης (Θανάσης) Θανάσης Βισκαδουράκης (παραχαράκτης) Σωτήρης Καλυβάτσης (Σταύρος) Αλεξάνδρα Ούστα (Σωτηρία Ρουμελιώτου) Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Μπουρδούμης) Γιάννης Ζουγανέλης (Φρίξος Σταθόπουλος) Κώστας Ευρυπιώτης (Φώτης) Δημήτρης Κουρούμπαλης (Τζίμης) Σπύρος Πούλης (Λεωνίδας) Νικολέτα Βλαβιανού (Τζέλα) Ηλίας Ζερβός (Ντίνος Βελούσης) Νίκη Παλληκαράκη (Κατερίνα) Γιώργος Γαλίτης (Στάθης) Σπύρος Σπαντίδας (Στέφανος) Γεράσιμος Σοφιανός (Μπάμπης) Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 22:30. Δεν προβλήθηκε επεισόδιο στις 17/6/2013 λόγω μετάδοσης πολιτικών δηλώσεων. Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 22:30 (επεισόδια 14-19), κάθε Τετάρτη στις 22:30 (επεισόδια 20-26) και κάθε Τρίτη στις 23:30 (επεισόδια 27-34). Με τα παντελόνια κάτω στο retrodb Με τα παντελόνια κάτω στην IMDb