IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γεώργιος ντε Λενκάστρε του Τόρρες Νόβας

Ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε, πορτογαλ. Jorge de Lencastre (1594 - 1632) από τον Οίκο των Αβίς ήταν 1ος δούκας τού Τόρρες Νόβας (1594-1632) και μαρκήσιος τού Τόρρες Νόβες (1594-1632).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Άλβαρο ντε Λενκάστρε 3ου δούκα τού Αβέιρο και της Ζουλιάνα ντε Λενκάστρε, κόρης και κληρονόμου τού Γεωργίου ντε Λενκάστρε 2ου δούκα τού Αβέιρο. Ως διάδοχος τού δούκα τού Αβέιρο, έφερε τον τίτλο τού μαρκησίου τού Τόρρες Νόβας. Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, ως Φίλιππος Α΄ της Πορτογαλίας χορήγησε ιδιαίτερα προνόμια στο ζεύγος: ο διάδοχος θα είχε τον τίτλο τού δούκα τού Τόρρες Νόβες. Το 1626 απεβίωσε ο πατέρας του δούκας τού Αβέιρο. Τον τίτλο τον κατείχε ταυτόχρονα και η μητέρα του, έτσι όταν το 1632 απεβίωσε ο Γεώργιος δεν είχε γίνει ακόμη δούκας τού Αβέιρο. Η Ζουλιάνα απεβίωσε το 1636 και την διαδέχθηκε ο γιος τού Γεωργίου, ο Ραϊμούνντο. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1619 την Άννα Ντόρια, κόρη τού Ανντρέα Β΄ πρίγκιπα τού Μέλφι και της Τζοβάννας Κολόννα. Δεν απέκτησαν απογόνους. Η Άννα απεβίωσε το 1620. Ο Γεώργιος έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Μανρίκε δε Καδένας, κόρη τού 3ου δούκα της Μακουέδα από την Ισπανία και είχε τέκνα: Ραϊμούνντο απεβ. 1666, 4ος δούκας τού Αβέιρο. Μαρία ντε Γκουανταλούπε 1630-1715, παντρεύτηκε τον Μανουέλ Πόνσε δε Λεόν 6ο δούκα τού Λος Άρκος από την Ισπανία. Έγινε 6η δούκισσα τού Αβέιρο. Γιος της ήταν ο: Γαβριήλ Πόνσε δε Λεόν 1667-1745, 7ος δούκας τού Αβέιρο. Λουίσα Τομάσια Μανρίκε ντε Λενκάστρε γενν. 1632. Ζοάο Ματίας Μανρίκε ντε Λενκάστρε Καδένας 1633-59, απεβ. 26 ετών. ”Nobreza de Portugal e do Brasil” – Vol. III, page 446. Published by Zairol Lda., Lisbon 1989.
Κλίμα της Βιρτζίνια

Το κλίμα της Βιρτζίνια, μιας πολιτείας στην ανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, θεωρείται ήπιο σε σύγκριση με άλλων περιοχών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μεγαλύτερο μέρος της Βιρτζίνια ανατολικά των Ορέων Μπλου Ριτζ, το νότιο μέρος της Κοιλάδας Σεναντόα, και η Κοιλάδα Ροανόκε, έχουν υγρό υποτροπικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfa). Στις ορεινές περιοχές δυτικά του Μπλου Ριτζ, το κλίμα γίνεται υγρό ηπειρωτικό (Κέππεν: Dfa) και θαλάσσιο εύκρατο (Κέππεν: Cfb). Οι ακραίες καιρικές συνθήκες, με την μορφή σιφώνων, τροπικών κυκλώνων, και χειμερινών θυέλλων, επηρεάζουν την πολιτεία σε τακτική βάση.

 Πολλές παραλλαγές υπάρχουν λόγω του σημαντικού αναγλύφου της πολιτείας. Τα υψόμετρα στη Βιρτζίνια ποικίλουν από το επίπεδο της θάλασσας έως το Όρος Ρότζερς στα 1.746 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας, με μεγάλες διαβαθμίσεις να συμβαίνουν στις άκρες του Ατλαντκού Ωκεανού, στο τέλος του Πίντμοντ, και στις αλυσίδες Μπλου Ριτζ και Αλλέγκενι των Αππαλαχίων Ορέων. Η κατευναστική επίδραση του ωκεανού από τα ανατολικά, που ενδυναμώνεται από το Ρεύμα του Κόλπου, επίσης δημιουργεί το ενεδεχόμενο τροπικών κυκλώνων κοντά στο στόμιο του Κόλπου Τσέσαπικ. Μάζες ψυχρού αέρα φθάνουν από τα βουνά, ειδικά τον χειμώνα, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντικές χιονοπτώσεις όταν οι παράκτιες θύελλες γνωστές ως noreasters ανεβαίνουν την ακτή του Ατλαντικού. Η αλληλεπίδραση των στοιχείων αυτών με την τοπογραφία της πολιτείας δημιουργεί μικροκλίματα στην Κοιλάδα Σεναντόα, τα ορεινά νοτιοδυτικά, και στις παράκτιες πεδιάδες οι οποίες διακρίνονται ελαφρά αλλά ευκρινώς η μία από την άλλη. Οι ακραίες καιρικές συνθήκες είναι ένα ζήτημα στη Βιρτζίνια. Οι τροπικοί κυκλώνες καθιστούν τρωτή την παράκτια περιοχή της Βιρτζίνια. Είναι σπάνιο ένας μεγάλος τροπικός κυκλώνας να απειλήσει την ακτή της Βιρτζίνια καθώς οι κυκλώνες τόσο βόρεια τείνουν να εξασθενούν λόγω των ψυχρότερων παράκτιων υδάτων και των αυξανόμενα υψηλών δυτικών ανέμων. Η βαριά βροχόπτωση άπό τους τροπικούς κυκλώνες παραμένει μια ανησυχία, όμως. Ο Τροπικός κυκλώνας Ιζαμπέλ το 2003 επέφερε μεγάλες καταστροφές από τον άνεμο και την βροχή, σκοτώνοντας άμεσα 10 κα προκαλώντας ζημιά δύο δισεκατμμυρίων δολλαρίων. Ο Τροπικός κυκλώνας Γκαστόν το 2004 κατέκλυσε το Ρίτσμοντ αφού κινήθηκε στην ακτογραμμή της Νότιας Καρολίνας. Η Βιρτζίνια συχνά πλήττεται από τα απομεινάρια συστημάτων τα οποία χτυπούν κατά μήκος της ακτογραμμής του Κόλπου του Μεξικού, τα οποία επίσης φέρνουν χειμαρρώδη βροχόπτωση στην πολιτεία. Ο Τροπικός κυκλώνας Καμίλ ήταν ένα ακραίο παράδειγμα, φέρνοντας 690 χιλιοστά (27 ίντσες) βροχής σε τμήματα της κομητείας Νέλσον σε περίοδο μερικών ωρών.Η Βιρτζίνια βιώνει κατά μέσο όρο επτά σίφωνες ετησίως, αν και οι περισσότεροι είναι κατηγορίας F2 και χαμηλότερα στην κλίμακα Φουτζίτα. Όμως το 2004, η Βιρτζίνια είχε ογδόντα πέντε σε ένα έτος. Virginia Hurricane History - NWS
Κατάλογος αστέρων των Ιστίων

Ο παρών κατάλογος αστέρων των Ιστίων παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ιστία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Χοσέ Μοντίλια

Ο Χοσέ Μοντίλια Αγιλέρα (José Montilla Aguilera, Ιθνάχαρ, Κόρδοβα, 15 Ιανουαρίου 1955) είναι Καταλανός πολιτικός του, πρώην γενικός γραμματέας του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας μεταξύ 2000 και 2011. Έχει διατελέσει υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου επί της πρώτης κυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο (2004 - 2006), πρόεδρος της Κυβέρνησης της Καταλονίας (2006 - 2010), πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου της Βαρκελώνης (2003 - 2004) και δήμαρχος της καταλανικής πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ (1985 - 2004). Σήμερα είναι γερουσιαστής στην Ισπανική Γερουσία.

 Είναι γιος δημοκρατικού αξιωματικού των Carabineros (σώματος ασφαλείας των ακτών και των συνόρων) και γεννήθηκε στο Ιθνάχαρ, ένα μικρό χωριό της Κόρδοβα που εξαφανίσθηκε κάτω από τα νερά τεχνητής λίμνης. Οικογενειακά μετακόμισαν στο Πουέντε Χενίλ και στα δεκαέξι του στη Βαρκελώνη. Εκεί σπούδασε σε τοπικό ΤΕΙ και εντάχθηκε σε αριστερά πολιτικά κόμματα ενάντια της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο. Το 1976 εγγράφηκε στο Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας. Εκλέχθηκε αρχικά δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Ζοάν Ντεσπί και στη συνέχεια, από το 1985 μέχρι το 2003, εκλεγόταν σταθερά δήμαρχος της βαρκελωνέζικης πόλης Κορνελιά δε Λιοβρεγάτ. Μετά τη νίκη του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας, Τουρισμού και Εμπορίου, θέση που υπηρέτησε μέχρι το 2006 όταν τέθηκε επικεφαλής του κόμματός του στις καταλανικές εκλογές του ίδιου έτους, αντικαθιστώντας τον έτερο σοσιαλιστή, Πασκουάλ Μαραγάλ. Παρά τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων που έλαβε η αντίπαλος Σύγκλιση και Ένωση και την απώλεια 250.000 ψήφων, ο Μοντίλια επαναδιαπραγματεύθηκε με τους Πράσινους και τη Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας τη συμφωνία που είχε διατηρήσει τον Μαραγάλ στην εξουσία και εκλέχθηκε 128ός πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ. Στις επόμενες περιφερειακές εκλογές ηττήθηκε από τον Αρτούρ Μας και έγινε ο πρώτος σύγχρονος πρόεδρος της Καταλανικής Κυβέρνησης που δεν επανέλαβε τη θητεία. Το 2012 έλαβε το μετάλλιο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής από τον πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί για την προώθηση των καταλανο-γαλλικών σχέσεων.
2266 Τσαϊκόφσκι

Ο Τσαϊκόφσκι (Tchaikovsky) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Ιβάνοβνα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου συνθέτη Πιότρ Τσαϊκόφσκι.

 Η μέση διάμετρος του Τσαϊκόφσκι εκτιμάται σε 46,9 ± 6,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,038 ± 0,013. Ο Τσαϊκόφσκι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 27 ως 48 ώρες περίπου, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Συμπίεση δεδομένων

Στη επεξεργασία σήματος η συμπίεση δεδομένων (data compression) περιλαμβάνει την επεξεργασία της πληροφορίας με τη χρήση λιγότερων μπιτ από την αρχική μορφή του αρχέιου ή των δεδομένων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται πολλές μέθοδοι, οι οποίες χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τις μη απωλεστικές και τις απωλεστικές. Πολλά αρχεία περιέχουν μεγάλα τμήματα τα οποία επαναλαμβάνονται (όπως ένα αρχείο κειμένου μπορεί να περιέχει πολλές φορές τη λέξη Κωνσταντινούπολη οπότε αρκεί η λέξη να τοποθετηθεί σε έναν πίνακα με λέξεις και να αντικαθίσταται με έναν αριθμό που δείχνει τη θέση της στον πίνακα) ή περιέχουν δεδομένα που η απώλειά τους δεν προκαλεί σοβαρή μεταβολή του περιεχόμενου. Η συμπίεση μπορεί να μειώσει τον όγκο των δεδομένων που στέλνονται ή αποθηκεύονται, με την ελαχιστοποίηση του ενυπάρχοντος πλεονασμού. Ο πλεονασμός παρουσιάζεται κατά τη δημιουργία των δεδομένων. Με τη διαδικασία της συμπίεσης η μεταφορά και η αποθήκευση γίνονται με πιο αποδοτικό τρόπο, ενώ παράλληλα διατηρείται η ακεραιότητα των δεδομένων.

 Στην μη απωλεστική συμπίεση (lossless compression) διατηρείται η ακεραιότητα των δεδομένων. Τα αρχικά δεδομένα και τα δεδομένα μετά τη συμπίεση και την αποσυμπίεση είναι ακριβώς τα ίδια, και κατά τη διαδικασία δε χάνεται κανένα μέρος των δεδομένων. Τα πλεονάζοντα δεδομένα κωδικοποιούνται κατά τη συμπίεση και αποκωδικοποιούνται κατά την αποσυμπίεση. Αυτοί οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται όταν δεν πρέπει να χαθεί ούτε ένα μπιτ δεδομένων όπως στην περίπτωση ενός αρχείου κειμένου ή ενός προγράμματος. Τα γνωστά προγράμματα 7z, bz, zip και rar χρησιμοποιούν μη απωλεστική συμπίεση. Η απώλεια δεδομένων μπορεί να μην είναι αποδεκτή σε αρχεία κειμένου ή ενός προγράμματος, είναι όμως αποδεκτή σε εικόνες και ταινίες. Ο λόγος είναι ότι τα μάτια μας και τα αφτιά μας δεν μπορούν να διακρίνουν πολύ μικρές αλλαγές. Για τέτοιες περιπτώσεις είναι κατάλληλες οι απωλεστικές μεθόδοι συμπίεσης (lossy data compression). Οι μέθοδοι αυτές είναι οικονομικότερες και απαιτούν λιγότερο χρόνο και χώρο όταν πρέπει να σταλούν εκατομμύρια μπιτ εικόνων και βίντεο το δευτερόλεπτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα απωλεστικής συμπίεσης εικόνας είναι η μέθοδος JPEG (Joint Photografic Experts Group) για βίντεο η μέθοδος MPEG (Moving Pictures Experts Group) και για ήχο το πρότυπο mp3. Behrouz A. Forouzan. «Εισαγωγή στην Επιστήμη των Υπολογιστών», Επιμέλεια Γιώργος Στεφανίδης, Αλέξανδρος Χατζηγεωργίου, Εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Κριστόβαλ Μοντόρο

Ο Κριστόβαλ Ρικάρδο Μοντόρο Ρομέρο (Cristóbal Ricardo Montoro Romero, Καμπίλ, Χαέν, 28 Ιουλίου 1950) είναι Ισπανός πολιτικός και οικονομολόγος, υπουργός Οικονομικών και Δημόσιων Διοικήσεων της Ισπανίας της κυβέρνησης του Μαριάνο Ραχόι από τον Νοέμβριο 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2018. Μεταξύ των ετών 2000 και 2004 υπήρξε επίσης υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Χοσέ Μαρία Αθνάρ και έχει επίσης διατελέσει μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπως επίσης και της Επιτροπής για Οικονομικά και Νομισματικά Ζητήματα.

 Το 1973 πήρε αποφοίτησε από το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, από το οποίο απέκτησε και το διδακτορικό του το 1981. Διετέλεσε καθηγητής μέχρι το 1989 όταν και κατέλαβε την έδρα Δημόσιων Οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Κανταβρίας. Από το 1993 εκλέγεται βουλευτής από την περιφέρεια της Μαδρίτης και το 1999 εντάχθηκε στην Εκτελεστική Επιτροπή του Λαϊκού Κόμματος σε κρατικό επίπεδο. Με την άφιξη του Λαϊκού Κόμματος στην εξουσία έγινε ο ισχυρός άνδρας του Ροδρίγο Ράτο, ο οποίος τον διόρισε Κρατικό Γραμματέα της Οικονομίας και Υπουργό Εφορίας της επόμενης κυβέρνησης (2000-2004).Μετά την ήττα του 2004, εκλέκτηκε ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές που έλαβαν χώρα τον ίδιο χρόνο. Το 2008 ξαναεκλέκθηκε βουλευτής από την Κοινότητα της Μαδρίτης, αναλαμβάνοντας το πόστο του εκπροσώπου τύπου στην Επιτροπή Οικονομίας και Οικονομικών μέχρι τον εκ νέου διορισμό του ως υπουργό στις 22 Δεκεμβρίου του 2011. Ορίστηκε εκ νέου στην ίδια θέση τον Νοέμβριο του 2016, θέση που διατήρησε μέχρι τον Ιούνιο του 2018 όταν και το Λαϊκό Κόμμα εξώθηκε από την εξουσία μετά την πρόταση μομφής του Σοσιαλιστικού Κόμματος.Του έχει απονεμηθεί ο Μέγας Σταυρός του Βασιλικού Ισπανικού Τάγματος του Καρόλου Γ’.
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μαρτίνι)

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι έργο των Ιταλών καλλιτεχνών Σιμόνε Μαρτίνι και Λίππο Μέμμι. Φιλοτεχνήθηκε το 1333 για τον καθεδρικό ναό της Σιένας. Πρόκειται για το αριστούργημα του Σιμόνε Μαρτίνι και ένα από τα εξοχότερα έργα της γοτθικής ζωγραφικής. Φιλοξενείται σήμερα στην πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

 Ο πίνακας κατασκευάστηκε για τον βωμό του Αγίου Ανσάνου (στην Μητρόπολη της Σιένας), ενός από τους τέσσερις προστάτες αγίους της πόλης. Αποτελούσε, μαζί με τις εικόνες των βωμών των άλλων αγίων και την υπερκειμένη Maestà του Ντούτσιο, ένα εικονογραφικό σύνολο. Τα ονόματα των δημιουργών και η χρονολογία σώζονται στην κορνίζα : SYMON MARTINI ET LIPPVS MEMMI DE SENIS ME PINXERVNT ANNO DOMINI MCCCXXXIII. Κατά πάσαν πιθανότητα ο Σιμόνε Μαρτίνι ζωγράφισε το κεντρικό τμήμα με τον Ευαγγελισμό και ο Λίππο Μέμμι τους αγίους στα πλευρά και τα μενταγιόν με τους προφήτες. Το έργο δεν παρουσιάζει ομοιότητες με άλλους ιταλικούς πίνακες της εποχής αλλά με γαλλικά εικονογραφημένα χειρόγραφα και γερμανικούς πίνακες. Είναι αυτός ο πίνακας που έδωσε στον Σιμόνε τον χαρακτηρισμό του κατ' εξοχήν "γοτθικού" ζωγράφου. Ο πίνακας έμεινε στην αρχική του θέση μέχρι το 1799, οπότε μεταφέρθηκε στην Φλωρεντία. Ο πίνακας αποτελείται από το μεγάλο κεντρικό τμήμα με την παράσταση του Ευαγγελισμού και δύο πλευρικούς πίνακες με τον Άγιο Ανσάνο αριστερά και μιαν αγία δεξιά, μάλλον την Αγία Μαργαρίτα ή την Αγία Μαξίμα. Στο άνω μέρος υπάρχουν τέσσερις εικόνες προφητών. Στον Ευαγγελισμό ο αρχάγγελος Γαβριήλ έχει μπει στο σπίτι της Μαρίας για την αναγγελία, κρατώντας κλάδον ελαίας. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από το κέντρο του κύκλου των οκτώ αγγέλων. Από το στόμα του Γαβριήλ ξεκινά η επιγραφή AVE GRATIA PLENA DOMINVS TECVM (Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σού). Η Παρθένος φαίνεται αιφνιδιασμένη και διστακτική. Sir George Francis Hill (1867-1948) (1916). The annunciation: XII representations. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 12. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012.
Επαρχία Χαλκίδας

Η επαρχία Χαλκίδας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. Καταλάμβανε το κεντρικό και βόρειο τμήμα του νομού ενώ από το 1974 περιλάμβανε και ένα τμήμα της ηπειρωτικής Ελλάδας, απέναντι από την Χαλκίδα. Έδρα της επαρχίας ήταν η Χαλκίδα

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Το 1974 προστέθηκε στην επαρχία και το γειτονικό τμήμα της Στερεάς Ελλάδας που περιλαμβάνει τους δήμους Ανθηδώνας και Αυλίδας. Το τμήμα αυτό ανήκε μέχρι τότε στην επαρχία Θηβών. Η επαρχία καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Σύρος Παβίας

Ο Σύρος (ιταλικά :Sirio, λατινικά : Syrus) έζησε τον πρώτο αιώνα και ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Παβίας, όπου τιμάται άγιος από την Καθολική Εκκλησία στις 9 Δεκεβρίου. Είναι ο πολιούχος άγιος της πόλης της Παβίας.

 Σύμφωνα με την πηγή του 14ου αιώνα, γνωστή ως De laudibus Papiæ, αναφέρει ότι ο Σύρος ήταν το αγόρι με τα πέντε ψωμιά που εμφανίζεται στα Ευαγγέλια. Όπως γράφει ο Ιππόλυτος Ντελεαί, οι παλιοί προστάτες των εκκλησιών ταυτίστηκαν με ορισμένα πρόσωπα στα ευαγγέλια ή που υποτίθεται ότι είχαν κάποιο μέρος της ζωής του Χριστού στη γη Λέγεται ότι ο Σύρος ακολούθησε τον Άγιο Πέτρο στη Ρώμη και από εκεί στάλθηκε στην κοιλάδα του Πάδου για να κηρύξει και να =προσηλυτίσει τους ανθρώπους στη χριστιανική πίστη.
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 2015

Δεύτερες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τουρκία την 1η Νοεμβρίου 2015 αφότου οι πρώτες εκλογές της 7ης Ιουνίου δεν κατάφεραν να δώσουν αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το κυβερνών κόμμα του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (KΔA), επικράτησε με 49,49% και 316 έδρες και ακολούθησαν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα με 25,34% και 134 έδρες,το φιλοκουρδικό κόμμα Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών με 11,92% και 59 έδρες και το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης με 10,69% και 41 έδρες.

 Στις εκλογές εξελέγη το 25ο Κοινοβούλιο. To KΔA επανέκτησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, σε αντίθεση με την ήττα του στις προηγούμενες εκλογές.Οι εκλογές προκηρύχθηκαν από τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 24 Αυγούστου 2015 έπειτα από το κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία και την κατάρρευση των συνομιλιών για σχηματισμό κυβέρνησης μετά τις εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς. Ήταν οι πρώτες εκλογές που διεξήχθησαν υπό την αιγίδα υπηρεσιακής κυβέρνησης.Η ψηφοφορία έγινε εν μέσω φόβων για την ασφάλεια μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για εκεχειρία ανάμεσα στην κυβέρνηση και στους Κούρδους αντάρτες. Γύρω στους 150 άντρες των δυνάμεων ασφαλείας σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις που επακολούθησαν ανάμεσα σε Τούρκους και Κούρδους εθνικιστές.Προτού διεξαχθούν οι εκλογές σημειώθηκε στην Άγκυρα η μεγαλύτερη σε απώλειες τρομοκρατική επίθεση στη σύγχρονη τουρκική ιστορία, με απολογισμό 102 νεκρούς.Ακόμη, λόγω των εκλογών, το τέλος της θερινής ώρας για το 2015 αναβλήθηκε για τις 8 Νοεμβρίου, αντί για το προγραμματισμένο 25 Οκτωβρίου για το 2015.
Ισαβέλλα Μαρία της Μπραγκάνσα

H Ισαβέλλα Μαρία (πορτογαλ. Isabel Maria de Bragança e Bourbon, infanta de Portugal, 4 Ιουλίου 1801 - 22 Απριλίου 1876) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας. Έγινε αντιβασίλισσα για δύο μήνες.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Η Ισαβέλλα Μαρία ντε Κονσεϊσάο (της Συλλήψεως) Ιωάννα Γιλβέρτα Άννα Φραγκίσκη ντε Ασίς Σαβερία ντε Πάουλα ντε Αλκάνταρα Αντωνία Ραφαέλα Μικαέλα Γαβριέλλα Ιωακείμη Γκοντζάγκα γεννήθηκε στο Ανάκτορο Κενλούζ της Πορτογαλίας. Της απονεμήθηκε ο τίτλος του Σταυρού του Τάγματος της Ημετέρας Κυρίας της Αναλήψεως, της Κυρίας του Τάγματος της Αγίας Ισαβέλλας, των Ευγενών Κυριών της Μαρίας Λουίζας και του Αστερόεντος Σταυρού της Αυστρίας. Αποσύρθηκε από την πολιτική και έστρεψε τη ζωή της προς τη θρησκεία. Απεβίωσε άγαμη στη Μπενφίκα, κοντά στο Μπελέμ σε ηλικία 75 ετών και τάφηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα. Ήταν το τελευταίο επιζών τέκνο του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και το τελευταίο επιζών εγγόνι της Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 15.
Αηδονοχώρι Ιωαννίνων

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αηδονοχώρι Το Αηδονοχώρι (επίσημα Αηδονοχώριον) είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο σε υψόμετρο 560 μέτρα.

 Το Αηδονοχώρι βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, νότια του Αώου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο σε δασωμένη πλαγιά του όρους Δούσκο (Νεμέρτσικα) με θέα προς τον Αώο και τη κοιλάδα του Μπουραζανίου. Απέχει 61 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 18 χλμ. Δ. από τη Κόνιτσα. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται το εργαστήρι ιδιότυπης ξυλογλυπτικής τέχνης "Δημήτρη Χρηστίδη". καθώς και ο νερόμυλος με το μαντάνι (βλ. Βικιλεξικό) του προς το Μπουραζάνι που έχουν χαρακτηριστεί από το 1994 ως νεότερο μνημείο.Χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι πολλές εκκλησίες και τα εξωκλήσιά του. Σημαντικότερη θεωρείται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, η οποία είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική ηπειρωτικού τύπου χρονολογούμενη στα 1856 με περίτεχνο τέμπλο και ξύλινα κιονόκρανα. Στους θόλους του μεσαίου κλίτους, στον τοίχο της νότιας πλευράς και στην κόγχη του Ιερού διασώζονται αξιόλογες τοιχογραφίες. Από το 1997 έχει κηρυχθεί "ως μνημείο, που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας". Προς τα δυτικά του Αηδονοχωρίου, σε απόσταση περίπου 2 χλμ., βρίσκεται η Μονή Ταξιαρχών Γκούρας. Έχει κτιστεί τον 16ο αιώνα, επάνω σε βραχώδη και οχυρή τοποθεσία με θέα προς τα βόρεια και το σημείο που ενώνονται ο Αώος με τον Σαραντάπορο καθώς και την γύρω περιοχή. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Οστανίτσα. Την περίοδο της κατοχής, στις 8 Ιουλίου 1943 έγινε επιδρομή γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό και την επόμενη ημέρα επακολούθησαν εκτελέσεις αμάχων και πυρπόλυση των περισσοτέρων κατοικιών. Από το 2017 με προεδρικό διάταγμα έχει χαρακτηριστεί "μαρτυρική πόλη". Ως κοινότητα Οστανίτσης συστάθηκε επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό που μετονομάστηκε σε Αηδονοχώρι το 1929. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αηδονοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 45 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,294 χμ² (2011). 1η Ορεινή μεραρχία ορεινών καταδρομών στο Αηδονοχώρι Παλιός ανακαινισμένος μύλος (Μπουραζάνι) από τον ιστότοπο http://stone-trad.eu Αρχειοθετήθηκε 2018-09-24 στο Wayback Machine. Αηδονοχώρι (Οστανίτσα) από το βιβλίο Όπου η Ομορφιά Περισσεύει Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Βεατρίκη Ιερωνύμη της Λωρραίνης

Η Βεατρίκη-Ιερωνύμη, γαλλ. Béatrice Hiéronyme de Lorraine-Guise-Elbeuf (1 Ιουλίου 1662 - 9 Φεβρουαρίου 1738) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ-Ελμπέφ ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λιλμπόν, η οποία έγινε ηγουμένη του αβαείου του Ρεμιρμόν. Έγινε μέλος του σπιτιού του Μεγάλου Δελφίνου και ήταν η υποτιθέμενη σύζυγος του Φιλίππου, ιππότη της Λωρραίνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου-Μαρία, πρίγκιπα του Λιλμπόν και της Άννας της Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης. Γεννήθηκε στο Οτέλ ντ'Eλμπέφ στο Παρίσι. Τα μέλη του Οίκου της είχαν στην Αυλή του Παρισιού τη θέση του ξένου πρίγκιπα (prince étranger). Όταν παντρεύτηκαν οι γονείς της, ο Κάρολος Δ΄ δούκας της Λωρραίνης έδωσε ως γαμήλιο δώρο το Οτέλ ντε Μπωβώ (μετέπειτα Οτέλ ντε Λιλμπόν) στο Νανσύ. Η Βεατρίκη δεν παντρεύτηκε ποτέ. Στη νεότητά της, γνωστή ως Μαντμουαζέλ ντε Λιλμπόν, ήταν μέλος της οικίας του Λουδοβίκου Μεγάλου Δελφίνου της Γαλλίας. Ήταν πολύ κοντά με την αδελφή της Ελισάβετ-Θηρεσία. Στην οικία του Μεγάλου Δελφίνου ήλθε κοντά με τη Λουίζα-Φραγκίσκη των Βουρβόνων, γνωστή ως μαντάμ λα Ντουσές (του Μπουρμπόν), κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Επίσης ήταν κοντά με τον θείο της Κάρολο-Ερρίκο του Οίκου της Λωρραίνης πρίγκιπα του Κομμερσύ. Το 1686 της προτάθηκε ο γάμος της με τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ είχε υποστηρίξει τον γάμο, αλλά μετά είπε ότι δεν θα αναμειχθεί στην ένωση. Τελικά αυτός νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα-Μαρία Φαρνέζε, χωρίς να αποκτήσει παιδιά. To 1705 η Βεατρίκη-Ιερωνύμη έγινε βοηθός-ηγουμένη στο Ρεμιρμόν. Το 1710 έγινε ηγουμένη σε ένα σπουδαίο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Βοσγκ της Γαλλίας. Διαδέχθηκε την Χριστίνα του Ζαλμ και παρέμεινε πριγκίπισσα-ηγουμένη ως το τέλος της. Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 70 ετών. Ο Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν αναφέρει ότι αυτή είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της Φίλιππο ιππότη της Λωρραίνης. Goldhammer, Arthur, Saint-Simon and the court of Louis XIV [Translated memoirs of Saint-Simon], The University of Chicago Press, London, 2001, p.33 Jonathan Spangler (2009). The Society of Princes: The Lorraine-Guise and the Conservation of Power and Wealth in Seventeenth-Century France. Ashgate Publishing, Ltd. p. 246. ISBN 0754658600.
Αλίκη του Ιμπελέν, αντιβασίλισσα της Κύπρου

Να μη συγχέεται με την Αλίκη του Ιμπελέν βασίλισσα της Κύπρου. Η Αλίκη, γαλλ. Alice/Alix d'Ibelin (1325-30 - μετά το 1374) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του σενεσάλη της Κύπρου και με τον γάμο της έγινε αντιβασίλισσα της Κύπρου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γκυ σενεσάλη της Κύπρου και της Μαργαρίτας του Ιμπελέν. Οι Ιμπελέν ήταν ένας παλαιός, ευγενής Οίκος, που για δύο αιώνες είχε εξέχουσα θέση στα Σταυροφορικά κράτη της Ιερουσαλήμ και της Κύπρου. Ο αδελφός της Ιωάννης διαδέχθηκε τον πατέρα του ως σενεσάλης· μία αδελφή Μαργαρίτα δεν εμφανίζεται σε μετέπειτα έγγραφα και υποθέτουμε πως απεβίωσε νωρίς. Παντρεύτηκε το 1350 τον Ιωάννη τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας, που μετά έγινε αντιβασιλιάς της Κύπρου. Ήταν η δεύτερη σύζυγός του, καθώς η πρώτη, η Κωνσταντία της Σικελίας είχε αποβιώσει μερικά έτη πριν, χωρίς απογόνους. Επειδή η Αλίκη και ο Ιωάννης ήταν συγγενείς, χρειάστηκε παπική άδεια για τον γάμο, που εκδόθηκε στις 14 Απριλίου 1350. Οι Γενεαλογίες της Ανατολής (Lignages d'Outremer) την αναφέρουν ως 2η σύζυγο του Ιωάννη. Η προίκα της ήταν ο Αλαμινός της Κύπρου, που τον είχε κληρονομήσει από τον εκ πατρός πάππο της Φίλιππο του Ιμπελέν. Κάποια στιγμή πριν το 1358 η Αλίκη έκανε το μόνο τέκνο της, τον Ιάκωβο (απεβ. 1395/97) τιτουλάριο κόμη της Τρίπολης, που νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαργαρίτα της Κύπρου και είχε πέντε τέκνα. Μεταξύ αυτών ο Πιέρ, πατέρας του νόθου Φοίβου, που μέσω αυτού η Αλίκη είχε απογόνους. Ο σύζυγός της Ιωάννης είχε από την ερωμένη του Αλίκη Ζιμπλέ έναν νόθο τέκνο, τον Ιωάννη. Η Αλίκη απεβίωσε μετά το 1374. Παντρεύτηκε το 1350 τον Ιωάννη των Πουατιέ-Λουζινιάν αντιβασιλιά της Κύπρου και τιτουλάριο πρίγκιπα της Αντιόχειας. Είχε τέκνο: Ιάκωβος απεβ. 1395/97, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία/Μαριέττα των Πουατιέ-Λουζινιάν, κόρη του θείου του Πέτρου Α΄ της Κύπρου και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. 1428/32, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης. Πέτρος απεβ. 1451, τιτουλ. κόμης της Τρίπολης, αντιβασιλιάς της Κύπρου, τιτουλ. κοντόσταυλος & σενεσάλης της Ιερουσαλήμ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του πατέρα του, την Ισαβέλλα, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου και είχε ένα εκτός γάμου τέκνο: (νόθος) Φοίβος απεβ. μετά το 1485, τιτουλ. μαρεσάλης της Αρμενίας, τιτουλ. κύριος της Σιδώνος. Ελεονώρα απεβ. π. 1414, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της, τον Ερρίκο τιτουλ. πρίγκιπα της Γαλιλαίας, γιο του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου. Λοϋζία, παντρεύτηκε μάλλον τον εξάδελφο του πατέρα της Εύδη/Όντο τιτουλ. σενεσάλη της Ιερουσαλήμ, γιο του Ιακώβου Α΄. Charles Cawley, Medieval Lands, Cyprus
Τράκαϊ

Το Τράκαϊ είναι ιστορική πόλη στη Λιθουανία. Βρίσκεται 28 χλμ δυτικά της πρωτεύουσας Βίλνιους. Εξαιτίας αυτής της γειτνίασης αλλά και της ύπαρξης του Κάστρου εντός της λίμνης Galve, αποτελεί ένα δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Το 2007 είχε πληθυσμό 5.357 κατοίκους. Η πλειοψηφία των κατοίκων (66,5%) είναι Λιθουανοί, το 19% είναι Πολωνοί και το 8,87 Ρώσοι.

 Το όνομα της πόλης πρωτοεμφανίστηκε το 1337 ως Tracken (γερμανικά) στα χρονικά Τευτόνων Ιπποτών και μάλλον προέρχεται από τη Λιθουανική λέξη Trakai, (ανοιχτή περιοχή εντός δάσους). Το 1337 θεωρείται ως εκ τούτου και το έτος ίδρυσης της πόλης. Κατά τη διάρκεια της Πολωνικής - Λιθουανικής Κοινοπολιτείας η πόλη ήταν γνωστή με την πολωνική ονομασία Troki. Σύμφωνα με ένα μύθο, τον 13ο αιώνα μετά από ένα επιτυχημένο κυνήγι ο Μέγας Δούκας Γκετιμίνας, ανακάλυψε αυτή την υπέροχη τοποθεσία που βρίσκεται περιτριγυρισμένη από λίμνες, όχι μακριά από την μέχρι τότε πρωτεύουσα Κernave του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας και αποφάσισε εκεί να χτίσει ένα κάστρο. Το εντυπωσιακό μεσαιωνικό Κάστρο - Νησί του 14ου αιώνα που βρίσκεται στη λίμνη Galve. Το κάστρο άρχισε να κατασκευάζεται το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα και άντεξε στις επιθέσεις των Τευτόνων Ιπποτών. Κατά τη δεύτερη φάση της κατασκευής τους κτίστηκαν δυο πτέρυγες και ένας πύργος 35μ. Η επέκταση του κάστρου στις αρχές του 15ου αιώνα σηματοδότησε την τρίτη φάση της ανάπτυξης του Τρακάι. Τα τείχη του κάστρου ενισχύθηκαν σε πάχος 2,5 μέτρων και ανυψώθηκαν με επιπλέον στοές. Τρεις μεγάλοι αμυντικοί πύργοι κατασκευάστηκαν στις γωνίες. Ο νοτιοδυτικός πύργος χρησιμοποιήθηκε επίσης ως φυλακή.Το Κάστρο έχασε τη στρατιωτική του σημασία αμέσως μετά τη Μάχη του Γκρόνουαλντ (Grunwald Battle) 15/07/1410 κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Λιθουανο-Τευτονικού πολέμου, όταν ο εχθρός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας ηττήθηκε από τον λιθουανικό-πολωνικό στρατό. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Παναγίας χτισμένη σε γοτθικό - μπαρόκ ρυθμό. Εκτός από το καμπαναριό έχει και ένα πύργο. Η απόφαση για την οικοδόμηση πάρθηκε το 1861. Η Τσαρίνα Μαρία Αλεξάντροβνα έδωσε 6.000 ρούβλια και ο Adelson (ο κατασκευαστής των σιδηροδρομικών σηράγγων) έδωσε 50.000 τούβλα. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1862. Οι εργασίες άρχισαν με μια τελετή στις 18 Αυγούστου 1862 και το κτίριο αφιερώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1863 στο όνομα μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας που στεκόταν στο νότιο τμήμα της πόλης. Όποιος επισκέπτεται την πρωτεύουσα της Λιθουανίας, Βίλνιους επιβάλλεται να αφιερώσει λίγο χρόνο για μια επίσκεψη στο Τρακάι. Το φυσικό περιβάλλον στη λίμνη Galve, εντός της οποίας βρίσκεται το κάστρο είναι εντυπωσιακό. Μπορεί να καθίσει στα παραλίμνια εστιατόρια για καφέ και να απολαύσει το μαγευτικό τοπίο. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιήσει το γύρο του κάστρου νοικιάζοντας βάρκα ή θαλάσσιο ποδήλατο. Ιστοσελίδα πόλης Αρχειοθετήθηκε 2012-12-25 στο Wayback Machine. Ιστορικό εθνικό πάρκο Τράκαϊ
Κατωκοπιά

Η Κατωκοπιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Ζουμρούτκιοϊ.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Katokopia». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Ιουνίου 2018. Ανακτήθηκε στις 10 Ιουνίου 2018.
26 Προσερπίνα

Η Προσερπίνα (Proserpina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 7,5. Ανακαλύφθηκε το 1853 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ, και έλαβε το όνομά της από τη ρωμαϊκή θεότητα Προσερπίνα (η αντίστοιχη της Περσεφόνης της ελληνικής μυθολογίας).

 Η μέση διάμετρος της Προσερπίνας ανέρχεται σε 95,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 900 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Προσερπίνας εκτιμάται σε 2,7 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 50 m/sec (180 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Προσερπίνας είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,1955 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 107 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Προσερπίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 36 λεπτά. Προσομοίωση τροχιάς (Java Applet) / Εφημερίδα
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2015-16

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2015–16 ήταν το 29ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη ως συνήθως με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε στις 22 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 7η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών με 3-0 της Βουλιαγμένης, κατακτώντας τον τίτλο αήττητος και μόνο με νίκες (19/19).

 Ο ΝΟΒΑ έχει ένα μηδενισμό και μία ποινή αφαίρεσης τριών βαθμών. Ο ΝΟ Βουλιαγμένης έχει έναν (1) βαθμό λιγότερο, με βάση απόφαση του Α.Δ από την περσινή περίοδο. Πηγή: ΣΠΟΡ ΦΜ Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικές σειρές και ο μικρός τελικός κρίνονται στις δύο νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός κρίνεται στις τρεις. Το πανόραμα των πλέι οφ: Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος
Ταργίταος

Ο Ταργιτάος (αλλιώς ο Ηρόδοτος θα έγραφε στην αιτιατική τον Ταργίταον ) Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ο Ταργιτάος ήταν ο πρώτος Σκύθης που γεννήθηκε στην χώρα των Σκυθών και ο πρώτος βασιλιάς τους. Ήταν γιος του Δία από άγνωστη κόρη του ποταμού Βερυσθένη (Δνείπερου). Είχε τρεις γιους που βασίλεψαν μετά από αυτόν, τους Λιπόξαϊς, Αρπόξαϊς και Κολάξαϊς οι οποίοι ήταν γενάρχες των Σκυθικών φύλων.

 [...] 1 Ὣς δὲ Σκύθαι λέγουσι, νεώτατον πάντων ἐθνέων εἶναι τὸ σφέτερον, τοῦτο δὲ γενέσθαι ὧδε. ἄνδρα γενέσθαι πρῶτον ἐν τῇ γῆ ταύτῃ ἐούσῃ ἐρήμῳ τῳ οὔνομα εἶναι Ταργιτάον· τοῦ δὲ Ταργιτάου τούτου τοὺς τοκέας λέγουσι εἶναι, ἐμοὶ μὲν οὐ πιστὰ λέγοντες, λέγουσι δ᾽ ὦν, Δία τε καὶ Βορυσθένεος τοῦ ποταμοῦ θυγατέρα. 2 γένεος μὲν τοιούτου δὴ τινος γενέσθαι τὸν Ταργιτάον, τούτου δὲ γενέσθαι παῖδας τρεῖς, Λιπόξαϊν καὶ Ἀρπόξαϊν καὶ νεώτατον Κολάξαιν.[...] Ηροδότου Ἱστοριῶν τετάρτη ἐπιγραφομένη Μελπομένη
Ομάδα Φεντ Καπ Κύπρου

Η εθνική ομάδα Φεντ Καπ Κύπρου εκπροσωπεί την Κύπρο στο Φεντ Καπ. Η ομάδα υπάγεται στην Ομοσπονδία Αντισφαίρισης Κύπρου. Η ομάδα είναι ανενεργή από το 2005.

 Η Κύπρος αγωνίστηκε στο πρώτο της Φεντ Καπ το 1995. Έχει αγωνιστεί σε 30 αγώνες Φεντ Καπ, έχοντας κερδίσει μόνο σε έναν, στον αγώνα εναντίον της Κένυας το 1999. Στις 16 Νοεμβρίου 2015, η ομάδα ήταν 86η στην διεθνή κατάταξη. Μεταξύ των πιο επιτυχημένων παικτών της είναι η Μαρία Σιόπαχα.
Βεντσέσλαος του Πουότσκ

Ο Βεντσέσλαος, πολων. Wacław, λατιν. Wenceslaus (1293/7 - 23 Μαΐου 1336) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Πουόσκ (1313-) και υποτελής της Βοημίας (1329-).

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Μπολέσλαφ Β΄ δούκα της Μαζοβίας και της (2ης συζύγου του) Κουνιγκούντα των Πρεμυσλιδών, κόρης τού Ότακαρ Β΄ της Βοημίας. Μάλλον έλαβε το όνομα τού θείου του Βεντσεσλάου Β΄ της Βοημίας. Αντίθετα με τους μεγαλύτερους ετεροθελείς αδελφούς του Σιεμόβιτ Β΄ και Τρόιντεν Α΄, δεν έλαβε επαρχία, όσο ζούσε ο πατέρας του. Το 1313 που εκείνος απεβίωσε, οι τρεις αδελφοί διαίρεσαν την πατρική κτήση και ο Βεντσέσλαος πήρε το Πουότσκ. Αλλά αυτή η μοιρασιά δεν ικανοποίησε και ένας σύντομος πόλεμος έγινε το 1316. Στην αρχή της εξουσίας του προσπάθησε να ακολουθήσει ουδέτερη πολιτική με τους δύο δυνατούς γείτονές του, το Τευτονικό Τάγμα και την Πολωνία. Αυτό δηλώνει η μη υπογραφή του ως μάρτυρα στη συνθήκη τού Τευτονο-Πολωνικού πολέμου, η οποία συντάχθηκε στο Ινόβροτσλαφ. Το ίδιο δηλώνει και η συμφωνία του με το Τευτονικό Τάγμα να μην αφήσει να διέλθει από τη Μαζοβία Λιθουανικός στρατός, που ήταν εχθρός των Τευτόνων· η συμφωνία υπεγράφη το 1321 στο Γκόλουμπ. Παρά τη συμφωνία όμως, κράτησε καλές σχέσεις με τους Λιθουανούς, μάλιστα το 1323 τους επέτρεψε να περάσουν από τη Μαζοβία για να εισβάλουν στο Ντομπζίνι. Νυμφεύτηκε το 1316 τη Νταννίλα (βαπτίστηκε Ελισάβετ), κόρη τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ Γ΄ 1322/30-1351, δούκας τού Πουότσκ. Άννα 1324-1363, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ τον σιδηρό δούκα τού Ζαγκάνι. Robert Frost, The Oxford History of Poland-Lithuania:Vol I, The Making of the Polish-Lithuanian Union, 1385-1569, (Oxford University Press, 2015), 28. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Wenceslaus, Duke of Płock στο Wikimedia Commons
Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι

Ο Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι (παστού: احمد شاه احمدزی‬, 30 Μαρτίου 1944 – 17 Οκτωβρίου 2021) ήταν Αφγανός πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από το 1995 έως το 1996. Είχε εθνοτική καταγωγή Παστούν από την υποφυλή Αχμαντζάι.

 Ο Αχμάντ Σαχ Αχμαντζάι γεννήθηκε στο Μαλάνγκ, ένα χωριό στην επαρχία Χακί Τζαμπάρ της περιφέρειας Καμπούλ. Σπούδασε μηχανική στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ και στη συνέχεια εργάστηκε στο υπουργείο Γεωργίας. Το 1972 έλαβε υποτροφία για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1975 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βασιλιάς Φαϊζάλ στη Σαουδική Αραβία.Μετά το κομμουνιστικό πραξικόπημα το 1978, ο Αχμαντζάι επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ενταχθεί στους μουτζαχεντίν. Ήταν στενός συνεργάτης του Μπουρχανουντίν Ραμπανί, όντας αναπληρωτής του στο κόμμα του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί, αλλά στη συνέχεια αποχώρησε και προσχώρησε στην Οργάνωση Ισλαμικού Νταβά του Αφγανιστάν του Αμπντούλ Ρασούλ Σαγιάφ το 1992, όταν και έληξε η κομμουνιστική διακυβέρνηση. Διετέλεσε υπουργός της μετακομμουνιστικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν, στις θέσεις του υπουργού εσωτερικών, κατασκευών και παιδείας, και αργότερα έγινε πρωθυπουργός μεταξύ 1995 και 1996, αν και οι θέσεις αυτές είχαν μικρότερη ισχύ δεδομένου του χάους που προκλήθηκε από την εμπόλεμη κατάσταση της εποχής.Ο Αχμαντζάι έφυγε από το Αφγανιστάν το 1996, αφού η κυβέρνηση αποχώρησε με την πρόοδο των Ταλιμπάν. Έζησε εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη και στο Λονδίνο, πριν επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 2001 μετά την πτώση των Ταλιμπάν. Ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Αφγανιστάν το 2004 υποστηρίζοντας ένα ισλαμικό σύστημα διακυβέρνησης. Διασφάλισε το 0,8% του συνόλου των καταμετρημένων ψήφων.
Ολυμπιακός Λουτρακίου

Ο Ολυμπιακός Λουτρακίου (επίσημη ονομασία: Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Λουτρακίου) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Λουτράκι του Νομού Κορινθίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1928, χρώματα το κόκκινο και το λευκό και έμβλημα το δαφνοστεφανωμένο έφηβο. Έδρα του αποτελεί το Θώδειο Δημοτικό Στάδιο Λουτρακίου. Μετράει αρκετές συμμετοχές στα εθνικά πρωταθλήματα της Β΄ Εθνικής (πρώτη συμμετοχή της ομάδας ήταν την περίοδο 1963-64) και της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Κορινθίας.

 Η ιστορία του συλλόγου ξεκινά το 1928, όποτε και είχαν έρθει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές οι Αφοί Ανδριανόπουλοι που τότε έπαιζαν στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Έτσι, ο Ολυμπιακός Λουτρακίου αποτέλεσε την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που ιδρύθηκε στην πόλη του Λουτρακίου. Ιδρυτές της ομάδας ήταν οι Σέγκας και Κατσής. Την περίοδο 1955-56 μετείχε στην Β' προκριματική φάση για την πρόκριση στην τελική του Πρωταθλήματος Ελλάδας, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό του Πειραιά, τον Εθνικό Πειραιά, την Παναχαϊκή και τον ΟΦΗ. Έχει αγωνιστεί 5 φορές συνολικά στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας (1963-64, 1978-79, 1979-80, 1980-81 και 1981-82) ενώ στην επίσημη Γ' Εθνική κατηγορία από τη σύστασή της το 1982 αγωνίστηκε τις χρονιές 1982-83 (πρώτη χρονιά της επίσημης Γ' Εθνικής), 1989-90 και 1990-91. Επίσης, στην Δ' Εθνική κατηγορία από την επίσημη σύστασή της το 1987, έχει αγωνιστεί το 1987-88 (πρώτη χρονιά της επίσημης Δ' Εθνικής), 1988-89, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95 και 1997-98, ενώ κατά τα πιο πρόσφατα διαστήματα τις χρονιές 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2008-09 και 2009-10. Από το 2010 ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν στην Α' κατηγορία Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Το 2017 ο σύλλογος υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του στην Β' κατηγορία.Ένας από τους γνωστότερους ποδοσφαιριστές που αναδείχθηκαν με τη φανέλα της ομάδας είναι ο σέντερ φορ Δημήτρης Μπεκιάρης, ο οποίος εν συνεχεία έκανε καριέρα στην Α΄ Εθνική κατηγορία με τα χρώματα της Κορίνθου και του Αιγάλεω Επίσης, μεταξύ άλλων, στην ομάδα του Λουτρακίου έπαιξε ποδόσφαιρο και ο οπισθοφύλακας του Ολυμπιακού Πειραιώς Νίκος Μαριόλης. 9 Κύπελλα Κορινθίας: 1974, 1976, 1984, 1986, 1988, 1993, 1998, 2007, 2009 "Σελίδα" της ομάδας του Ολυμπιακού Λουτρακίου στο Facebook
Αρμάν ντε Περιγκόρ

Ο Αρμάν ντε Περιγκόρ (Διεθνώς: Armand de Périgord ή Hermann de Pierre-Grosse, 1178 – περ. 1247) ήταν απόγονος των κόμητων της γαλλικής περιοχής Περιγκόρ και ο 16ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από το 1232 έως το 1244.

 Ο Αρμάν ντε Περιγκόρ ήταν μάγιστρος των επαρχιών της Απουλίας και της Σικελίας από το 1205 έως το 1232, όταν εξελέγη Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού. Οργάνωσε επιθέσεις στην Κανά, την Σαφίτα, την Σεπφωρίδα, την Πραιτώρια και εναντίον μουσουλμανικών θέσεων γύρω από τη θάλασσα της Γαλιλαίας. Όλες αυτές οι αποστολές είχαν αποτυχίες και μειωμένη αποτελεσματικότητα από πλευράς των Ναϊτών. Το 1236 στα σύνορα μεταξύ Συρίας και Κιλικίας, 120 ιππότες μαζί με μερικούς τοξότες και τουρκόπουλους, έπεσαν σε ενέδρα κοντά στην πόλη Τραπεσάκ. Στην πρώτη φάση της μάχης, οι Ναΐτες έφτασαν στην πόλη και συνάντησαν σθεναρή αντίσταση. Όταν έφτασαν ενισχύσεις από το Χαλέπι, οι Ναΐτες σφαγιάστηκαν και λιγότεροι από είκοσι κατάφεραν να επιστρέψουν στο κάστρο της Πάγρας, που απείχε δεκαπέντε χιλιόμετρα από το πεδίο της μάχης.Τον Σεπτέμβριο του 1239, ο Αρμάν ντε Περιγκόρ έφτασε στα Άκρα και έκανε μια συνθήκη με τον σουλτάνο της Δαμασκού, παράλληλα με τη συνθήκη των Ιωαννιτών Ιπποτών με τον σουλτάνο της Αιγύπτου. Το 1244 ο σουλτάνος της Δαμασκού απαίτησε να τον βοηθήσουν οι Ναΐτες να αποκρούσει τους Χορασμιανούς από τη Μικρά Ασία. Τον Οκτώβριο του 1244, οι Ναΐτες, Ιωαννίτες και Τεύτονες Ιππότες, μαζί με τον σουλτάνο της Δαμασκού, αντιμετώπισαν τον σουλτάνο της Αιγύπτου και τους Χορασμιανούς συμμάχους του. Ο Χριστιανο-Μουσουλμανικός συνασπισμός νικήθηκε σε μια μάχη με περισσότερες από 30.000 απώλειες, συνολικά και από τις δύο πλευρές. Μερικοί Ναΐτες και Ιωαννίτες ιππότες έφθασαν στην Ασκελόν, που ήταν ακόμα στα χέρια των χριστιανικών δυνάμεων. Ο Σταυροφόρος Αρμάν ντε Περιγκόρ μπορεί να σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης, ή μπορεί να συνελήφθη και να επέζησε μέχρι το 1247.Είναι πιθανό κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του να τον διαδέχτηκε ως υπηρεσιακός Μεγάλος Μάγιστρος ο ιππότης Ρισάρ ντε Μπυρ, ενώ δύο χρόνια αργότερα, το 1247, οι Ναΐτες εξέλεξαν ως Μεγάλο Μάγιστρό τους τον ιππότη Γκιγιόμ ντε Σοννάκ. Marillier, Bernard (2000). Armorial des Maîtres de l'Ordre du Temple. Collection "Sinople". Pardès. ISBN 978-2-8671-4222-2. Roy, J. J. E. (1999) [1848]. Histoire des Templiers. Pardès. ISBN 978-2-8671-4188-1. Grousset, René (1991). Histoire Des Croisades Et Du Royaume Franc De Jérusalem (3 τόμοι) (στα Γαλλικά). Paris: Librairie Académique Perrin. ISBN 978-2-2620-0934-2.
Μαρία της Κοιμήσεως, Ινφάντα της Πορτογαλίας

H Μαρία της Κοιμήσεως (πορτογαλ. Maria da Assunção de Bragança e Bourbon, infanta de Portugal, 25 Ιουνίου 1805 - 7 Ιανουαρίου 1834) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας.

 Η Μαρία ντα Ασσουνσάο (= της Κοιμήσεως) Άννα Ιωσηφίνα Λουίζα Γκοντζάγκα Φραγκίσκη ντε Ασσίς Ιαβερία ντε Πάουλα Ιωακείμη Αντωνία ντε Σαν Τιάγκο γεννήθηκε στο Ανάκτορο Κελούζ της Πορτογαλίας. Ήταν η πέμπτη κόρη του Ιωάννη ΣΤ΄ της Πορτογαλίας και της Καρλόττας Ιωακείμης των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Απεβίωσε 29 ετών άγαμη στο Σανταρέμ και τάφηκε στην εκεί Εκκλησία του Θαύματος. Έπειτα η σορός της μετακινήθηκε στο Βασιλικό Πάνθεον του Οίκου των Μπραγκάνσα στη Λισαβόνα. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 15.
Κατάλογος αστέρων του Μονόκερω

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μονόκερω παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μονόκερω κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Μάχη του Ερζερούμ

Η μάχη του Ερζερούμ (ρωσικά: Эрзурумское сражение‎ , τουρκικά: Erzurum Taarruzu) ήταν μια μεγάλης σημασίας μάχη που κέρδισε ο Ρωσικός στρατός κατά την εκστρατεία του Καυκάσου κατά τη διάρκεια του Α' παγκοσμίου πολέμου. Αποτέλεσμά της υπήρξε η κατάληψη του Ερζερούμ από τη Ρωσική Αυτοκρατορία.

 Μετά την ήττα στην μάχη του Σαρίκαμις (sarı kamış) το 1914, οι Οθωμανοί επιχείρησαν την αναδιοργάνωσή τους. Υπήρχαν ωστόσο πολλές δυσκολίες, κυρίως λόγω των γεγονότων της γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο εφοδιασμός του οθωμανικού στρατού από τους Αρμένιους διακόπηκε και πολλοί στρατιώτες αρμενικής καταγωγής αποτάχθηκαν από το στράτευμα. Ο ρωσικός στρατός αποτελούνταν από 130.000 στρατιώτες πεζικού και 35.000 στρατιώτες ιππικού. Διέθετε εφεδρείες 160.000 ανδρών, 150 φορτηγά ανεφοδιασμού και 20 αεροπλάνα. Οι οθωμανική διοίκηση βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση και δεν κατόρθωσε να αναπτύξει ικανοποιητικές δυνάμεις. Έδωσε μεγαλύτερο βάρος στη μάχη της Καλλίπολης και στην αντιμέτωπιση των κινδύνων στη Μεσοποταμία. Συνολικά διέθετε 126.000 άνδρες από τους οποίους 50.539 ήταν μάχιμοι στρατιώτες. Διέθετε 74.057 τουφέκια, και 180 πυροβόλα. Το μεγαλύτερο μέρος του οπλισμού που προοριζόταν για την υπεράσπιση της πόλης στάλθηκε στην Καλλίπολη, ότι απέμεινε ήταν λιγότερο λειτουργικό, παλαιό και σε κακή κατάσταση. Ο στρατός δεν είχε επαρκή ανεφοδιασμό ακόμα και σε είδη διατροφής. Οι Οθωμανοί δεν περίμεναν καμία στρατιωτική δραστηριότητα από την Ρωσική πλευρά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μάλιστα ο διοικητής του στρατού Μαχμούτ Καμίλ έλειπε στην Κωνσταντινούπολη. Τον Ιανουάριο μάλιστα το χιόνι ξεπέρασε το ένα μέτρο στην περιοχή. Ο ρωσικός στρατός επιτέθηκε στο Ερζερούμ τόσο από βόρεια όσο και από νότια και είχε σημαντικές επιτυχίες. Αρχικά, δεν υπήρχε σχέδιο για την κατάληψη της πόλης, η οποία διέθετε εξαιρετική οχύρωση. Οι Οθωμανοί ωστόσο δεν μπόρεσαν να αποκρούσουν σχεδόν καμία από τις επιθετικές κινήσεις των Ρώσων. Η αδυναμία τους αυτή, κυρίως λόγω έλλειψης ανδρών και ικανού οπλισμού, τους ανάγκασε σε διαρκή υποχώρηση από τις θέσεις τους. Τελικά ο οθωμανικός στρατός εγκατέλειψε την άμυνα της πόλης και υποχώρησε αφήνοντας την να πέσει στα χέρια του Ρωσικού στρατού. Το πρωί στις 16 Φεβρουαρίου το πρώτα κοζάκικα τμήματα του Ρώσικου στρατού εισήλθαν στην πόλη. Οι οθωμανικές δυνάμεις δεν πρόλαβαν να πανηγυρίσουν την νίκη στην Μάχη της Καλλίπολης. Η απώλεια του Ερζερούμ στοίχισε πολύ στην ψυχολογία του οθωμανικού στρατού. Λίγο καιρό αργότερα, τον Απρίλιο του 1916 ο ρωσικός στρατός θα καταλάβει την Τραπεζούντα. Storming and Capture of Erzurum στο YouTube The Great War’ vol. 6, edited by H.W. Wilson, Chapter 109 'The Renewed Russian Offensive and the Fall of Erzerum' by F. A. McKenzie The Children’s Story of the War’ vol 5 'The Advance on Erzurum' by Sir Edward Parrott, M.A. L.L.D.
Αριστείδης Έσσλιν

Ο Αριστείδης Έσσλιν (Aristeides Emanuel Bathasar von Hößlin), 1839-1904, ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός βαυαρικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1839 και σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Απεβίωσε στη Λάρισα στις 27 Νοεμβρίου 1904.

 Ήταν γιος του Ιουλίου Έσσλιν, τραπεζίτη - μεγαλέμπορου, και της Χριστίνας Χατζηαποστόλου, κόρης Έλληνα προξένου στην Σμύρνη. Είχε δύο μικρότερα αδέλφια, τον έγκριτο νομικό και πολιτικό Κωνσταντίνο Έσσλιν και τον Φερδινάνδο Έσσλιν που θυσιάστηκε το 1866 για την απελευθέρωση της Κρήτης. Νυμφεύθηκε το 1871 την Μαρία Νοταρά, εγγονή του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Η Μαρία Νοταρά καταγόταν από την αρχοντική οικογένεια των Νοταράδων με ρίζες στο Βυζάντιο. Ήταν κόρη του Ανδρέα Νοταρά, υπασπιστή του βασιλιά Όθωνα, υπουργού και βουλευτού Κορινθίας και της Πηνελόπης Καραϊσκάκη. Ο Αριστείδης Έσσλιν μαζί με την Μαρία Νοταρά απέκτησαν 8 παιδιά, από το πρώτο τους γιο τον γεωπόνο και μεγαλοκτηματία Φλαμπουρίτσας Τρικάλων Γουλιέλμο Έσσλιν που γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1872 κατάγονται όλοι οι εν ζωή Έσσλιν στην Αθήνα. Το 1880 γεννήθηκε ο Όθωνας Έσσλιν, ο μικρότερος της οικογενείας, που αφιέρωσε τη ζωή του στον Μακεδονικό Αγώνα. Ο οπλαρχηγός Όθωνας Έσσλιν κατατάχθηκε στο σώμα του Δ. Παπαβίερου που συστάθηκε την άνοιξη του 1907. Ο Αριστείδης Έσσλιν εργάστηκε ως πολιτικός μηχανικός, κατασκεύασε το λιμάνι του Βόλου, το νομαρχιακό κτήριο της Ερμούπολης Σύρου και πολλά άλλα κτήρια στην Αθήνα μεταξύ των οποίων και της οικογένειας Μπενάκη. Τιμήθηκε από τον Βασιλιά των Ελλήνων Γεώργιο Α' για την μακρά και επιτυχημένη υπηρεσία του με τον Αργυρό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.