Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα

Ο Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα (πέθανε το 1186) ήταν Δικαστής της Αρμπορέα (1146 - 1185) μία από τις τέσσερις Δικαιοδοσίες στη Σαρδηνία και για σύντομο χρονικό διάστημα Βασιλιάς της Σαρδηνίας (1164 - 1165). Ο Μπαρισόν Β΄ της Αρμπορέα ήταν γιος του Κομίτα Β΄ και της Έλενας του Ορρουμπού. Η βασιλεία του ήταν πρωτοποριακή στην ιστορία της Σαρδηνίας, το Πριγκιπάτο της Καταλωνίας απέκτησε εξουσία στη Σαρδηνία και κλιμακώθηκε η σύγκρουση ανάμεσα στην Πίζα και τη Δημοκρατία της Γένοβας. Ο Μπαρισόν Β΄ ήταν ο πρώτος ευγενής που χρίστηκε για σύντομο διάστημα βασιλιάς της Σαρδηνίας από τον Αυτοκράτορα (1164 - 1165).

 Συσχετίστηκε στη Δικαιοδοσία της Αρμπορέα με τον πατέρα του που τον διαδέχθηκε λίγο μετά τον θάνατο του, τα πρώτα χρόνια της Δικαιοδοσίας του είχε καλές σχέσεις με την Πίζα, ο αρχιεπίσκοπος της Πίζας παρέστη στη στέψη του και έκανε πολλές δωρεές στην εκκλησία. Η Δικαιοδοσία του παρουσίασε μεγάλες ανατροπές όταν χώρισε την πρώτη σύζυγο του που προερχόταν από μεγάλη οικογένεια της Σαρδηνίας για να παντρευτεί την Αγκαλμπούρσα κόρη του Πόντσε ντε Σερβέρα και της Αλμοδίας της κόρης του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Δ΄ της Προβηγκίας. Ο νέος γάμος του δημιούργησε στενές σχέσεις ανάμεσα στον ίδιο και την Κομητεία της Βαρκελώνης, ήταν η πρώτη επέμβαση των Καταλανών στη Σαρδηνία. Ο Μπαρισόν Β΄ πολέμησε τους Αλμοραβίδες στις Βαλεαρίδες στο πλευρό της Βαρκελώνης, ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ΄ σαν αντάλλαγμα τον βοήθησε να ενώσει όλες τις Δικαιοδοσίες υπό την εξουσία του. Σαν απόγονος του Κωνσταντίνου Β΄ του Κάλιαρι διεκδήκησε τη Δικαιοδοσία του Κάλιαρι από τον Πέτρο που ήταν Δικαστής μαζί με την κόρη του Κωνσταντίνου Β΄. Ο Μπαρισόν Β΄ επιτέθηκε στην Κάλιαρι και ανάγκασε τον Πέτρο να δραπετεύσει στην αυλή του αδελφού του Μπαρισόν Β΄ στην Τόρρες, οι δύο Δικαιοδοσίες του Κάλιαρι και της Αρμπορέα ενώθηκαν με τον Μπαρισόν Β΄. Οι Πιζανοί σαν αντίδραση επιτέθηκαν, ανακατέλαβαν την Κάλιαρι και επιτέθηκαν στην Αρμπορέα, ο Μπαρισόν Β΄ δραπέτευσε στο κάστρο του Καμπράς. Ο Μπαρισόν Β΄ αποφάσισε να επαναλάβει την πολιτική του πατέρα του εναντίον της Πίζας, συμμάχησε με τη Δημοκρατία της Γένοβας και απέκτησε την υποστήριξη του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα. Ο αυτοκράτορας του έδωσε τον τίτλο του Βασιλιά της Σαρδηνίας σε μια τελετή στο Σαν Σίρο στην Παβία, ο Μπαρισόν συμφώνησε να του δώσει σαν αντάλλαγμα 4.000 ασημένια μάρκα ετησίως και να αναγνωρίσει την κυριαρχία του στο νησί. Ο Μπαρισόν Β΄ υπέγραψε στη συνέχεια νέα συμφωνία με τη Γένοβα, απέκτησε στρατιωτική υποστήριξη και τους έδωσε σαν αντάλλαγμα το λιμάνι του Οριστάνο με δύο μεγάλα κάστρα. Στις αρχές του 1165 ο Μπαρισόν Β΄ βρισκόταν στη Γένοβα, δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Αρμπορέα επειδή δεν είχε να πληρώσει το συμφωνημένο ποσό. Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ τον αποκήρυξε από βασιλιά της Σαρδηνίας (12 Απριλίου 1165) και διόρισε ανώτατο διοικητή στο νησί τον αρχιεπίσκοπο της Πίζας. Ο Μπαρισόν Β΄ επέστρεψε στην Αρμπορέα (1168) με τον Γενοβέζο διπλωμάτη, ο πόλεμος τελείωσε εκείνη τη χρονιά και ο Μπαρισόν προσπάθησε να πληρώσει τα χρήματα που είχε υποσχεθεί στη Γένοβα. Η σύζυγος του και ο κουνιάδος του πήγαν όμηροι σαν εγγύηση στη Γένοβα, όταν ο Μπαρισόν πλήρωσε τα χρέη του οι Γενοβέζοι ελευθέρωσαν την οικογένεια του (1171). Στα τέλη της δεκαετίας του 1170 έδωσε την κόρη του Ισπέλλα σύζυγο στον μεγαλύτερο αδελφό της δεύτερης συζύγου του Αγκαλμπούρσας. Ο Μπαρισόν Β΄ ξεκίνησε πόλεμο στο Κάλιαρι (1180), είχε αρχικά μερικές επιτυχίες αλλά τελικά ηττήθηκε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει, τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την πρόοδο και την ειρήνη της Δικαιοδοσίας του. Ο Μπαρισόν Β΄ πέθανε και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο Πέτρος Α΄ (1186), ο δεύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο επίσης Μπαρισόν πέθανε το 1189. Με τη δεύτερη σύζυγο του Αγκαλμπούρσα απέκτησε μία κόρη τη Σουζάνα. Ghisalbert, Alberto M. (ed). Dizionario Biografico degli Italiani: VI Baratteri – Bartolozzi. Rome, 1964. Scano, D. "Serie cronol. dei giudici sardi." Arch. stor. sardo. 1939. Besta, E. and Somi, A. I condaghi di San Nicolas di Trullas e di Santa Maria di Bonarcado. Milan, 1937.