IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες»

Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες» είναι σειρά βιβλίων από τις Εκδόσεις Κάκτος. Σκοπός της σειράς είναι να δημοσιευθούν μεταφρασμένα και σχολιασμένα –για πρώ­τη φορά στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς– όλα τα έργα όλων των συγ­γραφέων της ελληνικής αρχαιότητας. Η σειρά τον Οκτώβρη του 2013 αριθμούσε περισσότερους από 900 τόμους βιβλίων και 25 τόμους αρχαίων λεξικών.

 Η σειρά βιβλίων Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες» ξεκίνησε να εκδίδεται από τις Εκδόσεις Κάκτος το 1991, έργο ζωής του ιδρυτή των Εκδόσεων Κάκτος Οδυσσέα Χατζόπουλου: Βασική μου απόφαση αποτελούσε και αποτελεί η ολοκλήρωση της σειράς. Διότι, πέρα από την αδράνεια της Ακαδημίας και του Κράτους, υπήρξαν μεμονωμένες προσπάθειες ιδιωτών εκδοτών να κυκλοφορήσουν τους αρχαίους συγγραφείς, αλλά κι αυτές, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο, έμειναν ανολοκλήρωτες. (Αναφέρομαι στην εκδοτική εταιρεία «Πάπυρος» που το 1936 ανέλαβε την προσπάθεια έκδοσης αρχαίων συγγραφέων και σε σαράντα σχεδόν χρόνια, μέχρι το 1974, έδωσε στην κυκλοφορία 215 τόμους. Οι εκδόσεις «Ζαχαρόπουλου», επίσης, κυκλοφόρησαν περίπου 130 τόμους στα χρόνια 1938-1980. Την περίοδο της δικτατορίας εμφανίστηκαν οι μεταφράσεις των εκδόσεων «Γεωργιάδη», ενώ δεν έλειψαν και άλλες μικρότερες σε αριθμό έργων και χρονική διάρκεια απόπειρες.) Εκείνο που χρειάζεται είναι σύγχρονες μεταφράσεις (τόσο στη γλώσσα όσο και στο πνεύμα), που να μη βαραίνουν και να μην τρομάζουν τους αναγνώστες, μεταφράσεις σαν κι αυτές που διαβάζουν εκατομμύρια άνθρωποι σ' όλον τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα. Η σειρά βιβλίων Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», στο αντικείμενό της, είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Επτακόσιοι τόμοι με τους αρχαίους συγγραφείς, με το πρωτότυπο και τη μετάφραση, με εισαγωγές, αναλύσεις και σχόλια, δεν είναι απλώς ένας εκδοτικός άθλος, δεν είναι μια προσφορά ανάλογη με τις διαθέτουσες πακτωλούς χρημάτων και χορηγιών σειρές των εκδόσεων Budé και Loeb, που έχουν ανάλογη δομή και εκλαϊκευτικό στόχο, είναι ένας εκδοτικός Διδάσκαλος του Γένους, μια εθνική προσφορά. Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας της σημερινής Ελλάδος είναι «Οι Έλληνες» του «Κάκτου». Η σειρά βραβεύτηκε τον Απρίλιο του 2000 από το πανεπιστήμιο της Aix-en-Provence, στη Γαλλία, ως ένα από τα σπουδαιότερα έργα της εποχής μας, και αργότερα, τον Οκτώβριο του 2002, από το Ίδρυμα Πιερίδη, στην Κύπρο. Τον Ιανουάριο του 2004 ο εκδότης Οδυσσέας Χατζόπουλος παρουσίασε τους «Έλληνες» στην Κούβα, με ομιλία του στο Μουσείο Τεχνών της Αβάνας. Κατάλογος σειράς βιβλίων «Αρχαία Ελληνική Γραμματεία: Οι Έλληνες» Εκδόσεις Κάκτος, Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες».
Α΄ Επιστολή προς Τιμόθεο

Η Πρώτη ή Α' Επιστολή προς Τιμόθεο είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης και μία απο τις 13 επιστολές που γράφτηκαν από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το χρονικό διάστημα μεταξύ του 61 και του 66 μ.Χ.Η επιστολή αυτή, περιέχει κυρίως συμβουλές προς τον ποιμένα της εκκλησίας της Εφέσου Τιμόθεο, ο οποίος υπήρξε στενός συνεργάτης του Παύλου. Οι συμβουλές έχουν να κάνουν με ζητήματα λατρείας και οργάνωσης της εκκλησίας. Επίσης ασχολείται και με τους αιρετικούς.

 Χαιρετισμός (1:1-2) Παραγγελίες προς τον Τιμόθεο. (1:3-20) Οδηγίες σχετικά με τη ζωή της εκκλησίας. (2:1-3:16) Αποστασία από την πίστη. (4:1-16) Ειδικές οδηγίες ανάλογα με διάφορες τάξεις πιστών. (5:1-6:2) Οι ψευδοδιδάσκαλοι και η αγάπη για τα χρήματα. (6:3-10) Καταληκτικές παραγγελίες προς τον Τιμόθεο. (6:11-23) eBible.gr: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική
Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας

Το Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας είναι μουσείο στον αρχαιολογικό χώρο της Ελεύθερνας στο Νομό Ρεθύμνης στην Ελλάδα. Φιλοξενεί τεχνουργήματα που βρέθηκαν στον κοντινό αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ελεύθερνας και στη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας.

 Το Μουσείο της Αρχαίας Ελεύθερνας εκθέτει εκθέματα από τον χώρο της Αρχαίας Ελεύθερνας, μια πόλη-κράτος στην Κρήτη, η οποία άκμασε από τον ελληνικό Μεσάιωνα μέχρι τους βυζαντινούς χρόνους. Το σημείο βρίσκεται 25 χλμ νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου, σε ένα στενό βόρειο παρακλάδι του Όρους Ίδη, του ψηλότερου βουνού της Κρήτης. Το Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας εγκαινιάστηκε στις 19 Ιουνίου 2016 και είναι το τέταρτο μουσείο στην Ελλάδα που εστιάζει αποκλειστικά σε έναν ενιαίο αρχαιολογικό χώρο, μετά τα μουσεία της Ολυμπίας, των Δελφών και της Βεργίνας. Τα εκθέματα εκτείνονται σε μια περίοδο τρεισήμισι χιλιετιών (3000 π.Χ. έως το 1300 μ.Χ.) και περιλαμβάνουν αντικείμενα τέχνης και καθημερινής ζωής από την Προϊστορική, Γεωμετρική, Αρχαϊκή, Κλασική, Ελληνιστική, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή. Οι ανασκαφές στη θέση της Ελεύθερνας ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του 1980 υπό την επίβλεψη του Πανεπιστημίου Κρήτης και συνεχίζονται μέχρι σήμερα υπό τη διεύθυνση του Καθ. Νικόλαου Σταμπολίδη. Η Αίθουσα Α εκθέτει αντικείμενα που εισάγονται από περιοχές εκτός Κρήτης όπως η Αττική, η Πελοπόννησος, οι Κυκλάδες, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η Μικρά Ασία, η Κύπρος, η Φοινίκη και η Αίγυπτος, τα οποία προβάλλουν πτυχές της δημόσιας, πολιτικής, θρησκευτικής, κοινωνικής και ιδιωτικής ζωής στην Ελεύθερνα. Υπάρχουν επίσης ορισμένες ψηφιακές εγκαταστάσεις. Η Αίθουσα Β είναι αφιερωμένη στη θρησκευτική και λατρευτική ζωή στην Ελεύθερνα από την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου μέχρι τη βυζαντινή εποχή. Περιλαμβάνει επίσης το αρχαϊκό γλυπτό της Κόρης της Ελεύθερνας, το οποίο σχετίζεται με την Κόρη της Ωσέρ που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Η Αίθουσα Γ επικεντρώνεται στα ευρήματα από τη νεκρόπολη της Ορθής Πέτρας και απεικονίζει ταφικά έθιμα από την ομηρική Ελλάδα, όπως η νεκρική πυρά του Πάτροκλου όπως περιγράφεται στην Ιλιάδα. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως θησαυρούς όπως εκλεκτά κοσμήματα, όπλα, επιτύμβια αντικείμενα από γυαλί, φαγεντιανή και ελεφαντόδοντο, χάλκινα και κεραμικά αγγεία και ειδώλια. Ένα εξέχον έκθεμα είναι μια χάλκινη ασπίδα. Επιτόπιο μουσείο που φιλοξενεί αρχαίους θησαυρούς της Ελεύθερνας Ελεύθερνα, ένα υποδειγματικό μουσείο που ανοίγει στην Κρήτη
Αμπντούλ Ραχμάν Ουές

Ο Αμπντούλ Ραχμάν Ουές (Abdul Rahman Oues, γενν. στις 14 Ιουνίου 1998) είναι Σύρος κάτοχος Ελληνικής υπηκοότητας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον ΟΦΗ.

 Ο Ουές άρχισε τη σταδιοδρομία στις ακαδημίες νέων του Παναθηναϊκού και στη συνέχεια πέρασε τις σεζόν 2014-15 και 2015-16 στις ακαδημίες νέων της Μπρέντφορντ. Με την ομάδα κέρδισε δύο τίτλους National League U19 Alliance. Το 2015, ο Ουές επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων του Πλατανιά. Το Φεβρουάριο του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα. Ήταν αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός κατά τη διάρκεια ενός αγώνα της Σούπερ Λιγκ τη σεζόν 2016-17 και αγωνίστηκε συχνά στην ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017-18, κάνοντας 17 εμφανίσεις. Ο Ουές έκανε 29 εμφανίσεις και σημείωσε ένα γκολ κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-19 και ήταν μέρος της ομάδας που έφτασε τα πλέι οφ ανόδου της Φούτμπολ Λιγκ. Τη σεζόν 2019–20, η οποία επηρεάστηκε από τη στρατιωτική θητεία του και την επιδημία του COVID-19, ο Ουές είχε 16 συμμετοχές και 1 γκολ, πριν αποχωρήσει από την ομάδα την 1η Ιουλίου 2020. Στα τέσσερα χρόνια του στην ομάδα, είχε 62 συμμετοχές και σημείωσε δύο γκολ. Στις 2 Ιουλίου 2020, ο ΟΦΗ ανακοίνωσε την απόκτηση του Ουές με τετραετές συμβόλαιο. Ο Ουές έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ελλάδας U21 σε μία φιλική νίκη με 4-3 επί της Σλοβακίας στις 22 Μαρτίου 2019. Ο Ουές είναι συριακής καταγωγής. Τον Αύγουστο του 2019, ξεκίνησε τη στρατιωτική του θητεία. Αμπντούλ Ραχμάν Ουές Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2020-01-28 στο Wayback Machine. στο fcplatanias.gr Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2019-05-17 στο Wayback Machine. στο superleaguegreece.net Προφίλ στο Transfermarkt.com
Καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές (2019)

Οι Καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές 2019 (επίσημα οι 43ες Καναδικές γενικές εκλογές) έλαβαν χώρα στις 21 Οκτωβρίου 2019 προκειμένου να εκλεγούν τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων για την 43η Καναδική Βουλή. Η Καναδική Βουλή διαλύθηκε από την γενική κυβερνήτρια Ζυλί Παγιέτ στις 11 Σεπτεμβρίου 2019 μετά την συνάντησή της με τον πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό. Κατά την προεκλογική εκστρατεία διάρκειας 40 ημερών το Φιλελεύθερο Κόμμα προσπάθησε να διατηρήσει την πλειοψηφία που είχε συγκεντρώσει στις εκλογές του 2015. Δυο από τα τρία μεγαλύτερα κόμματα έλαβαν μέρος σε αυτές τις εκλογές με νέους ηγέτες : το Συντηρητικό Κόμμα με ηγέτη τον Άντριου Σιρ, και το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα με ηγέτη τον Τζαγκμίτ Σινγκ.

 Οι ομοσπονδιακές εκλογές του 2015 οδήγησαν στην εκλογή με πλειοψηφία μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης και με πρωθυπουργό τον Τζάστιν Τριντό. Οι συντηρητικοί έγιναν επίσημα η αντιπολίτευση (με τον Στίβεν Χάρπερ να ανακοινώνει την παραίτησή του από ηγέτης του κόμματος) και τους Νέους Δημοκράτες να γίνονται το τρίτο κόμμα. Παρόλο που το Μπλοκ Κεμπεκουά και οι Πράσινοι εξελέγησαν στην Βουλή των Κοινοτήτων, και τα δυο κόμματα απέτυχαν να λάβουν τον απαιτούμενο αριθμό εδρών (12). Ο ηγέτης του Μπλοκ Κεμπεκουά Gilles Duceppe ανακοίνωσε την παραίτησή του λίγο μετά το πέρας των εκλογών και τον διαδέχτηκε η ηγέτης του Parti Québécois, Martine Ouellet. Τελικά την ηγεσία ανέλαβε ο Yves-François Blanchet στις 17 Ιανουαρίου 2019. Νέος αρχηγός του Νεοδημοκρατικού Κόμματος εξελέγη την 1η Οκτωβρίου 2017 ο πρώην ηγέτης του Νεοδημοκρατικού Κόμματος στο Οντάριο Τζάγκμιτ Σινγκ. Στις εκλογές του 2019 το κυβερνών Φιλελεύθερο Κόμμα έχασε μία έδρα (157 έδρες από 158) και στη συνέχεια σχηματίστηκε κυβέρνηση μειοψηφίας. #EA6D6A #6495ED #0cedde #F5821F #5deb31 #DDDDDD
Ντανιέλ Μοζόν

Ο Ντανιέλ Μοζόν (Daniel Mojon, γεννηθείς στις 29 Ιουλίου 1963, στη Βέρνη της Ελβετίας) είναι Ελβετός οφθαλμίατρος και οφθαλμοχειρουργός, ο οποίος θεωρείται ως ο εφευρέτης της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής του στραβισμού (MISS), μιας μεθόδου χειρουργικής διόρθωσης του στραβισμού, η οποία χρησιμοποιεί μόνο πολύ μικρές τομές δύο έως τριών χιλιοστών και θεωρείται ότι οδηγεί σε ταχύτερη αποκατάσταση και επούλωση. Ο Daniel Mojon είναι πρόεδρος της επιτροπής προγράμματος της Ελβετικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας (SAoO).

 Ο Μοζόν έχει δημοσιεύσει αρκετές μελέτες που καταδεικνύουν τον βαθμό στον οποίο τα άτομα με στραβισμό γίνονται αντικείμενο διακρίσεων και στιγματισμού στην καθημερινή τους ζωή. Για παράδειγμα, τα παιδιά με στραβισμό προσκαλούνται σε λιγότερα πάρτι γενεθλίων, όπως έχει αποδείξει ο Μοζόν . Βασιζόμενος στην εξειδίκευσή του στη θεραπεία του στραβισμού από τη δεκαετία του 1990, ο Μοζόν ανέπτυξε την ελάχιστα επεμβατική χειρουργική του στραβισμού (MISS) ως εναλλακτική λύση στις συμβατικές και περισσότερο τραυματικές χειρουργικές τεχνικές που χρησιμοποιούν μια σκληροκερατοειδική προσέγγιση για άμεση πρόσβαση στον χώρο του Tenon για βράχυνση, οπίσθια μετάθεση ή πτύχωση οριζοντίου μυός. Σε αντίθεση με αυτές τις συμβατικές τεχνικές, η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική του στραβισμού γίνεται με τη χρήση λειτουργικού μικροσκοπίου και συνήθως υπό γενική αναισθησία. Έχει αναφερθεί σημαντικά λιγότερο οίδημα την ημέρα μετά την επέμβαση MISS, σε σύγκριση με την εκτεταμένη χειρουργική διάνοιξη του επιπεφυκότα. Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα όσον αφορά την ευθυγράμμιση, την οπτική οξύτητα και τις επιπλοκές ήταν συγκρίσιμα. Daniel Mojon and Howard Fine (Eds.): Minimally invasive ophthalmic surgery. Springer, Berlin 2010.(ISBN 978-3-642-02601-0) Mojon-Azzi SM, Kunz A, Mojon DS: The perception of strabismus by children and adults.Graefes Archive for Clinical and Experimental Ophthalmology 2011;249:753-757. Mojon-Azzi SM, Mojon DS. Opinion of headhunters about the ability of strabismic subjects to obtain employment. Ophthalmologica. 2007; 221: 430-3. Mojon-Azzi SM, Kunz A, Mojon DS. Strabismus and discrimination in children: are children with strabismus invited to fewer birthday parties? Br J Ophthalmol 2011; 95: 473-6. Kaup M, Mojon-Azzi SM, Kunz A, Mojon DS.Intraoperative conversion rate to a large, limbal opening in minimally invasive strabismus surgery (MISS). Graefes Arch Clin Exp Ophthalmol. 2011;249:1553-1557. Mojon DS. Comparison of a new, minimally invasive strabismus surgery technique with the usual limbal approach for rectus muscle recession and plication. Br J Ophthalmol 2007; 91: 76-82. Mojon DS. Minimally invasive strabismus surgery for horizontal rectus muscle reoperations. Br J Ophthalmol 2008; 92: 1648-1652. Mojon DS. Minimally invasive strabismus surgery. Eye (Lond). 2015; 29: 225-33. doi:10.1038/eye.2014.281. Epub 2014 Nov 28. Mursch-Edlmayr AS, Mojon DS, Ring M, Laubichler P, Luft N, Priglinger SG: Comparison of deep sclerokeratodissection, a new variant of nonpenetrating glaucoma surgery, with deep sclerectomy. Indian Journal of Ophthalmology 2016;64:914-918.
Μπεζεστένι Θεσσαλονίκης

Το Μπεζεστένι της Θεσσαλονίκης, είναι ένα οθωμανικό μνημείο το οποίο κτίστηκε επί Σουλτάνου Μεχμέτ Β' (1455-1459). Βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη στη συμβολή των οδών Βενιζέλου και Σολωμού, απέναντι από το Αλκαζάρ και το παλιό δημαρχείο της πόλης. Η λέξη ετυμολογείται από την τουρκική λέξη bezesten που σημαίνει αρχαιοπωλείο και προέρχεται από την αραβική λέξη bez που σημαίνει ύφασμα.

 Η τεχνοτροπία κατασκευής του Μπεζεστενίου είναι αντιπροσωπευτική της αρχιτεκτονικής των Οθωμανών τον 15ο αιώνα, ενώ συναντάται και σε άλλα παρόμοια κτίσματα όπως στις Σέρρες αλλά και στον βαλκανικό χώρο. Το Μπεζεστένι ήταν σημαντικός θεσμός των οθωμανικών πόλεων. Εντός αυτών πωλούνταν πολύτιμα αντικείμενα, φυλάσσονταν έγγραφα και περιουσιακά στοιχεία, γινόταν έλεγχος της ποιότητας των εμπορευμάτων και καθορίζονταν οι ισοτιμίες των νομισμάτων . Αποτελείται από έναν ορθογώνιο χώρο με μια είσοδο σε κάθε μια από τις τέσσερις πλευρές του. Εσωτερικά διακρίνεται σε έξι τετράπλευρους χώρους με επτά διπλά τόξα που στηρίζονται σε δύο κεντρικούς πεσσούς. Το κτίσμα έχει έξι μολυβδοσκέπαστους θόλους. Πριν την πυρκαγιά του 1917, που κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, το Μπεζεστένι Θεσσαλονίκης αριθμούσε 113 καταστήματα. Μετά την πυρκαγιά περιμετρικά του κεντρικού χώρου προστέθηκαν εξωτερικά καταστήματα. Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 έγιναν εργασίες στερέωσης του κτιρίου, καθώς είχε υποστεί καθίζηση και απόκλιση από την κατακόρυφο. Σήμερα, στο Μπεζεστένι της Θεσσαλονίκης στεγάζονται διάφορα καταστήματα. Μπεζεστένι Μπεζεστένι Γιαμπόλ Αστρεινίδου-Κωτσάκη, Πελαγία (1995). «Η αρχιτεκτονική τυπολογία των μπεζεστενίων και η τεχνική ξυλοδεσιών στο μπεζεστένι Θεσσαλονίκης». Μνημείο και Περιβάλλον (3): 155-163. Αστρεινίδου-Κωτσάκη, Πελαγία (1995-1996). «Οικονομική λειτουργία των μπεζεστενίων στην αγορά της Οθωμανικής περιόδου». Μακεδονικά (30): 153-187. Κωστοβασίλης, Βασίλης (2002). «Τα μπεζεστένια, οι μεγάλες σκεπαστές αγορές». Ελληνικό Πανόραμα (30): 102-132. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bedestan Thessaloniki στο Wikimedia Commons
Avro 557 Ava

Το Avro Type 557 Ava ήταν βρετανικό δικινητήριο διπλάνο τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό της δεκαετίας του 1920. Αναπτύχθηκε από την Avro για να καλύψει σχετική απαίτηση της RAF αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Κατασκευάστηκαν μονάχα δύο πρωτότυπα.

 Το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε το 1922 την απαίτηση 16/22 που αφορούσε την ανάπτυξη ενός τορπιλοπλάνου-βομβαρδιστικού μακράς ακτίνας δράσης, το οποίο θα επιχειρούσε από αεροδρόμια. Θα έπρεπε να είναι ικανό να μεταφέρει μια τορπίλη των 533 mm ή ισοδύναμο φορτίο βομβών. Οι Blackburn Aircraft και Avro υπέβαλλαν προτάσεις, με την πρώτη να παρουσιάζει το Cubaroo. Ο αρχισχεδιαστής της Avro, Ρόυ Τσάντγουικ (Roy Chadwick), ανέπτυξε αρχικά το μονοκινητήριο Avro 556 το οποίο προωθούνταν από κινητήρα Napier Cub. Το σχέδιο αυτό απορρίφθηκε για χάρη ενός μοντέλου με δύο κινητήρες Rolls-Royce Condor που ονομάστηκε Avro Type 557 Ava. Το Υπουργείο έδωσε παραγγελία για την κατασκευή δύο πρωτοτύπων Ava, το πρώτο εκ των οποίων πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στα μέσα του 1924.Ήταν ένα αεροσκάφος ξύλινης κατασκευής, με κινητήρες δίχως καλύμματα τοποθετημένους ανάμεσα στις πτέρυγες. Το ουραίο είχε επίσης πτέρωμα διπλάνου, με τριπλά πηδάλια, εκ των οποίων το κεντρικό αφαιρέθηκε αργότερα. Το πιλότος και ο συγκυβερνήτης κάθονταν σε ανοιχτό κόκπιτ, ενώ υπήρχαν τρεις θέσης πολυβόλων: στο ρύγχος, την ράχη και την κοιλιά του αεροσκάφους. Το πολυβόλο στην κοιλιά του αεροσκάφους, που ήταν τοποθετημένο σε ανασυρόμενο κουβούκλιο, το χειρίζονταν ο πλοηγός/βομβαρδιστής. Η τορπίλη των 910 kg -ή εναλλακτικά το φορτίο βομβών- μεταφέρονταν εξωτερικά κάτω από την άτρακτο.Το Υπουργείο ακύρωσε τελικά τα σχέδια χρήσης της τορπίλης των 533 mm, του κύριου οπλικού συστήματος του Ava, όμως η κατασκευάστρια συνέχισε κανονικά την ολοκλήρωση του δεύτερου πρωτοτύπου. Σε αντίθεση με το αρχικό αεροσκάφος, αυτό ήταν ολομεταλλικής κατασκευής. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 22 Απριλίου 1927. Επιχειρήθηκε η μετατροπή του Ava για να καλύψει την απαίτηση Β19/27, που αφορούσε την ανάπτυξη βαρέως βομβαρδιστικού, όμως δεν ήταν επιτυχημένη και έτσι το όλο πρόγραμμα τερματίστηκε. Ava Mk I Αρχικό πρωτότυπο, ξύλινης κατασκευής. Ava Mk II Το δεύτερο πρωτότυπο, ολομεταλλικής κατασκευής. Blackburn Cubaroo Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Avro 557 Ava στο Wikimedia Commons
Γενικές εκλογές στην Παπούα Νέα Γουινέα (2017)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Παπούα Νέα Γουινέα στο διάστημα μεταξύ 24 Ιουνίου και 8 Ιουλίου 2017. Ο Σερ Μάικλ Σομάρε, ο πρώτος πρωθυπουργός της Παπούα Νέας Γουινέας, αποσύρθηκε από μέλος του Κοινοβουλίου στις εκλογές αυτές. Είχε εκλεγεί για πρώτη φορά το 1968 και επανεκλεγόταν συνεχώς, υπηρετώντας τη βουλή επί 49 έτη.Την 1η Αυγούστου 2017 ο Πίτερ Ο' Νιλ επανεξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο με ψήφους 64–40.

 Το Εθνικό Κοινοβούλιο αριθμεί 111 αιρετά μέλη, που εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες. Οι ψηφοφόροι εκλέγουν τους υποψήφιους κατά προτίμηση, επιλέγοντας μεταξύ τριών προτιμήσεων, με τον υποψήφιο που λαμβάνει άνω του 50% των προτιμησιακών ψήφων να κηρύσσεται εκλεγείς. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία της Εφορευτικής Επιτροπής, στις εκλογές έθεσαν υποψηφιότητα συνολικά 3.332 άτομα, από τα οποία οι 165 ήταν γυναίκες.Σε συγκρούσεις που αναφέρονται στις εκλογές σκοτώθηκαν 4 άτομα, ενώ επιθέσεις σημειώθηκαν εναντίον αρκετών υποψηφίων στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.Ο βουλευτής Εζέκιελ Ανίζι απεβίωσε ξαφνικά στο Πορτ Μόρεσμπι στις 24 Μαΐου 2017 μεσούσης της εκστρατείας του για την επανεκλογή του. Papua New Guinea Election Commission Registered Political Parties Αρχειοθετήθηκε 2017-10-26 στο Wayback Machine. Preliminary Candidate Nominations Αρχειοθετήθηκε 2017-06-08 στο Wayback Machine. Election Dates Αρχειοθετήθηκε 2019-05-21 στο Wayback Machine.
Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί

Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί είναι βραβευμένη ελληνική ταινία σε σκηνοθεσία και σενάριο Φρίντας Λιάππα, σε διεύθυνση της φωτογραφίας Νίκου Σμαραγδή, μουσική σύνθεση Γιώργου Παπαδάκη και παραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Εlectra Film Productions. Κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου 1981 και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά. Είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της Φρίντας Λιάππα.

 Δυο μοναχικές μεσήλικες αδελφές η Ειρήνη και η Στέλλα, που έχουν μοναδικό συγγενή έναν ξάδελφο ζωγράφο στο Παρίσι, έρχονται σε σύγκρουση όταν ο τελευταίος γυρίζει στην Ελλάδα. Η ισορροπία του κλειστού κόσμου των δυο γυναικών ανατρέπεται και μια ερωτική ιστορία αρχίζει. Η μνήμη, ο πόθος και ο θάνατος ορίζουν τη μοίρα και των τριών προσώπων και δίνουν τη λύση στο δράμα που ξεσπάει. Μαρία Σκούντζου, ως Ειρήνη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, ως Στέλλα Γρηγόρης Ευαγγελάτος, ως Στέφανος Ευαγγέλου Σταμάτης Φασουλής, ως Λευτέρης Χρυσούλα Διαβάτη, ως Ευαγγελία Μαριτίνα Πάσσαρη, ως Δάφνη Φίλιππος Σοφιανός Νατάσα Τσακαρισιάνου Πέρυ Ποράβου Θάνος Γραμμένος Κώστας Σφήκας Μαρίκα Τζιραλίδου Γιάννης Τότσικας Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1981-1982 και έκοψε 39.297 εισιτήρια. Ήρθε στην 31η θέση σε 45 ταινίες. Απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία 5 (φωτογραφίας, α’ γυναικείου ρόλου, μοντάζ, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και ΠΕΚΚ καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1981. Η ταινία προβλήθηκε στα φεστιβάλ Βερολίνου, Λονδίνου και Βαλένθιας με τον διεθνή τίτλο Love Wanders in the Night. Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί στην IMDb
Φώντας Μπαραλιάκος

Ο Φώντας Μπαραλιάκος (Ξενοφών Μπαραλιάκος του Ελευθερίου, 1970-) είναι Έλληνας οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων και πολιτικός, βουλευτής Πιερίας με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) από το 2019.

 Γεννήθηκε το 1970 και φοίτησε στο 4ο Γενικό Λύκειο Κατερίνης. Εν συνεχεία, σπούδασε στο τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και είναι πιστοποιημένος από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, μετά από εξετάσεις, ως υπεύθυνος παροχής επενδυτικών συμβουλών και επενδυτικός σύμβουλος για την αγορά παραγωγών. Εκπλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία υπηρετώντας ως έφεδρος υπαξιωματικός του Μηχανικού.Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Μελίνα Κορομήλη και έχουν μία κόρη και έναν γιο. Το 1989 άρχισε να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και ανέλαβε υπεύθυνος προμηθειών και πωλήσεων σε πολυκατάστημα, ενώ ήταν επί μακρόν διευθυντής του καταστήματος Κατερίνης της CFS Χρηματιστηριακής. Το 2006 ανέλαβε εμπορικός διευθυντής στην εκδοτική εταιρεία "Εκδοτική Ενημερωτική Ι. Κορομήλης Α.Ε.", η οποία εκδίδει την εφημερίδα "Ολύμπιο Βήμα", την αρχαιότερη εν εκδόσει στην Πιερία. Τον Νοέμβριο του 2010 εξελέγη στη Συνέλευση των αντιπροσώπων (ΣτΑ) του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος. Το 2011 συνίδρυσε την εταιρία Dynamic Business της οποίας αντικείμενο αποτελεί η συμβουλευτική υποστήριξη για τις επιχειρήσεις. Στον τομέα του αθλητισμού, ο Φώντας Μπαραλιάκος υπήρξε κολυμβητής του Αθλητικού Συλλόγου Αρχέλαος Κατερίνης και αθλητής της ομάδας υδατοσφαίρισης του Α.Σ. Άρη Θεσσαλονίκης και του Νηρέα Κατερίνης. Σήμερα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου και υπεύθυνος του τμήματος μάρκετινγκ και χορηγιών της ομάδας καλαθοσφαίρισης ΣΦΚ Πιερικός Αρχέλαος. Μεταξύ άλλων, είναι μέλος του Φεστιβάλ Ολύμπου, του Ινστιτούτου Επικοινωνίας και της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ). Το 2010 εξελέγη στη Νομαρχιακή Διοικούσα Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας στον νομό Πιερίας, όπου υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας. Το 2012 ήταν υποψήφιος Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στο Νομό Πιερίας. Το 2018 επιβεβαιώθηκε η επιλογή του στο Μητρώο Στελεχών της ΝΔ, μαζί με άλλα 64 άτομα. Έπειτα από την εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου του 2019, ο Φώντας Μπαραλιάκος εξελέγη βουλευτής Πιερίας και ήρθε πρώτος σε σταυρούς προτίμησης λαμβάνοντας 11.887 ψήφους.Συμμετέχει στην Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, στην Ειδική Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Προστασίας Περιβάλλοντος, εκπροσωπώντας την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, ενώ είναι Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας - Σλοβενίας και μέλος της της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας - Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Προσωπική ιστοσελίδα του Φώντα Μπαραλιάκου
Ρεμέδιος Αμάγια

Η Μαρία Δολόρες Αμάγια Βέγκα (Ισπανικά: María Dolores Amaya Vega), γνωστή ως Ρεμέδιος Αμάγια (Remedios Amaya, Σεβίλλη, 1 Μαϊου 1962) είναι μια ισπανίδα τραγουδίστρια της φλαμένκο μουσικής.

 Γεννήθηκε στη Σεβίλλη, στη γειτονιά της Τριάνα. Η καλλιτεχνική της κλίση προήλθε από τη μητέρα της. Στο σπίτι τραγούδησε η μητέρα και η οικογένειά της. Εκεί γνώρισε ανθρώπους όπως ο tío Borjito, Fernanda και Μπερνάρντα, El Chocolate, La Agujeta, La Terremoto, La Perla, La Niña de los Peines, Enrique Morente, μεταξύ άλλων. Άρχισε να τραγουδάει σε ηλικία 11 ετών στη σκηνή του Λος Γκάλος της Σεβίλλης. Εκεί ήταν γνωστή ως "Ινδικό κορίτσι". Στα δεκαέξι μετακόμισε στη Μαδρίτη, όπου έπαιξε στο La Venta del Gato και στο Los Canasteros. Δημοσίευσε το πρώτο της έργο το 1978 με τον τίτλο Remedios Amaya και άρχισε να παίζει σε κωμοπόλεις στην Ανδαλουσία. Ο Camarón de la Isla ήταν η μουσική της αναφορά και ένα από τα κύρια υποστηρίγματα της. Είναι γνωστό ως "La Camarona de Triana". Το 1983 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ισπανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο (Γερμανία). Το φλαμένκο τραγούδι ¿Quién maneja mi barca?, σε σύνθεση των José Miguel Évoras και Isidro Muñoz και έπαιξε με ζωντανή ορχήστρα, δεν έλαβε κανέναν βαθμό στην ψηφοφορία (όπως και η εκπροσώπηση της Τουρκίας).Ήταν η πρώτη γυναίκα τσιγγάνων που παρακολούθησε το φεστιβάλ και η κάλυψη των αποτελεσμάτων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αυξήθηκε με τη δράση χωρίς παπούτσια και φορώντας ένα φόρεμα που δεν φτιάχτηκε για την περίσταση, λόγω σύμπτωσης με τη διακόσμηση της σκηνής. Η Remedios δήλωσε στο TVE το 2004 ότι ήταν περήφανη για τη συμμετοχή της στο φεστιβάλ και το 2013 το επιβεβαίωσε στο πρακτορείο EFE. Από τότε έχει αφιερωθεί στο φλαμένκο, στο bulerías, στο rumba και άλλα. Η φωνή της έχει λάβει εξαιρετικές μουσικές κριτικές. Έχει δημοσιεύσει πολλά άλμπουμ, όπως τα Luna Nueva, Seda mi piel, Turai Turai το 1997 με το οποίο πούλησε 150.000 αντίτυπα, Me voy contigo, Soy Gitana και Sonsonete το 2002. Το 2004 κυκλοφόρησε το άλμουμ Grandes Exitos. Το 2014 δημοσίευσε ένα νέο άλμπουμ σε παραγωγή του Alejandro Sanz . Το 2016, ο καρκίνος του μαστού την ανάγκασε να εγκαταλείψει προσωρινά τη μουσική σκηνή.Το 2017 συνεργάστηκε στο άλμπουμ "No marrecojo" του Diego Carrasco. Στις 27 Αυγούστου 2020 εμφανίστηκε στο μπαλκόνι του Δημαρχείου της Παμπλόνα, και την επόμενη μέρα στο Palacio de Congresos y Auditorio de Navarra Baluarte, συνοδεύοντας τον Farruquito, στις συναυλίες του Flamenco On Fire. Premio Radiolé de la emisora del Grupo PRISA a toda su trayectoria (2018).
Πύλη της Σαλάριας οδού

Η Πύλη της Σαλάριας οδού, (λατιν.:Porta Salaria) ήταν πύλη των Αυρηλιανών τειχών της Αρχαίας Ρώμης, στην Ιταλία. Κατασκευάστηκε μεταξύ 271 μ.Χ. και 275 μ.Χ.· ανακαινίστηκε δύο φορές και κατεδαφίστηκε δύο φορές με τελευταία το 1921.

 Η Πύλη Σαλάρια ήταν μέρος των Αυρηλιανών Τειχών, που κτίστηκαν επί αυτοκρατορίας Αυρηλιανού τον 3ο αι. μ.Χ., και συμπεριέλαβε προϋπάρχοντα μνημεία για την επίσπευση των εργασιών. Κάτω από αυτή περνούσε η Νέα Σαλάρια οδός (Via Salaaria Nova), η οποία ενώθηκε με τη Παλαιά Σαλάρια οδό (Via Salaria Vetus) έξω από την πόλη. Η πύλη είχε ένα μόνο άνοιγμα και πλαισιωνόταν από δύο ημικυκλικούς πύργους. Οι Κήποι του Σαλούστιου (Horti Sallustiani) ευρίσκοντο στην πόλη, ακριβώς μέσα στην πύλη. Κατά την ανακαίνιση από τον Αυτοκράτορα Ονώριο στις αρχές του 5ου αι. η αψίδα ενισχύθηκε με μικτό κτίσιμο (opus mixtum, με πλίνθους και πέτρες) και επάνω της ανοίχτηκαν τρία μεγάλα παράθυρα. Ο Βησιγότθος βασιλιάς Αλάριχος Α΄ μπήκε στη Ρώμη από αυτή την πύλη, για να ξεκινήσει την περίφημη λεηλασία της Ρώμης. Το 537 η περιοχή μεταξύ Πόρτα Σαλάρια και Κάστρο Πρετόριο ήταν η τοποθεσία της πολιορκίας του Γότθου βασιλιά Ουίτιγι από τα στρατεύματα του Βελισάριου. Κατά τον Μεσαίωνα, σε αντίθεση με άλλες πύλες της πόλης, η Πόρτα Σαλάρια δεν έλαβε χριστιανικό όνομα. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1870 το τμήμα των Αυρηλιανών Τειχών μεταξύ της Πόρτα Σαλάρια και της Πόρτα Πία έγινε μάρτυρας του τέλους των Παπικών Κρατών (βλ. Κατάληψη της Ρώμης). Τότε η πύλη υπέστη ζημιές από τα πυρά του πυροβολικού των ιταλικών στρατευμάτων και τον επόμενο χρόνο κατεδαφίστηκε. Το 1873 ξανακτίστηκε υπό το σχέδιο του αρχιτέκτονα Βιρτζίνιο Βεσπινιάνι. Ωστόσο το 1921 αποφασίστηκε ξανά η κατεδάφιση της πύλης, για να ανοίξει η περιοχή στην οδική κυκλοφορία. Η περιοχή καταλαμβάνεται πλέον από την Πιάτσα Φιούμε (Piazza Fiume). Η κατεδάφιση του 1921 αποκάλυψε πολλά ταφικά μνημεία, που πλαισίωσαν την παλαιά Βία Σαλάρια και που είχαν επαναχρησιμοποιηθεί για την ανέγερση των πύργων. Ένα αντίγραφο του τάφου του Κόιντου Σουλπίκιου Μάξιμου (Quintus Sulpicius Maximus), ενός 11χρονου αγοριού, είναι πλέον ορατό στην Πιάτσα Φιούμε (το πρωτότυπο είναι στα Μουσεία Καπιτωλίου). Στα δεξιά των τειχών κοντά στην πλατεία υπάρχουν λείψανα τάφων του 1ου αι. π.Χ. Ball Platner, Samuel (1929). A Topographical Dictionary of Ancient Rome. Oxford University Press. σελ. 416. Quercioli, Mauro (2005). Le mura e le porte di Roma. Newton Compton.
Σπουργίτι

Το σπουργίτι (ή αλλιώς ο σπουργίτης) είναι πτηνό, που ανήκει στην οικογένεια των Σπουργιτιών Πασσερίδων (Passeridae) και στην τάξη των Πασσερίμορφων (Passeriformes). Είναι γηγενές στην Ευρώπη, στην Αφρική και στην Ασία. Το συναντάμε και στην Αμερική, την Αυστραλία και άλλα μέρη του κόσμου. Είναι κοινωνικό πουλί και μερικά είδη του σχετίζονται με τον άνθρωπο, αν και είναι δύσκολο να διατηρηθεί ως κατοικίδιο. Συχνά αποικεί για λόγους αναπαραγωγής και φτιάχνει φωλιές που τις χαρακτηρίζει η προχειρότητα. Συνήθως φωλιάζει σε κοιλότητες, δέντρα ή θάμνους. Το συναντάμε στις πόλεις αλλά και στην ύπαιθρο και τρέφεται κατά βάση με σπόρους και μικρά έντομα.

 Τα κοινά χαρακτηριστικά όλων των σπουργιτιών είναι ότι πρόκειται για μικρόσωμα γκριζωπά ή καφετιά πουλιά με μικρές ουρές, στρογγυλεμένα φτερά, γερά σώματα, μεγάλο κεφάλι και κωνικά ράμφη. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 12 –17 εκατοστά και βάρος γύρω στα 40 γραμμάρια. Διαφοροποιούνται μεταξύ τους από μικρές αλλαγές ανά είδος και φύλο. Είναι θορυβώδη και ζουν σε σμήνη. Η οικογένεια των Πασσερίδων αποτελείται από πέντε γένη και περιλαμβάνει συνολικά 41 είδη. Στην Ελλάδα συναντάμε : Το σπουργίτι θεωρείται δείκτης βιοποικιλότητας στο περιβάλλον μας και η ανησυχητική μείωση του πληθυσμού του κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Σ' αυτό έχει συντελέσει η αύξηση της γεωργίας και η αστικοποίηση του περιβάλλοντος περιορίζοντας σημαντικά τα μέρη εύρεσης τροφής και καταφυγίου για τα πουλιά. Σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο, όπως το Λονδίνο, έχει παρατηρηθεί κατακόρυφη μείωση των πληθυσμών του σπουργιτιού μέχρι 70% τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Αυτά τα στοιχεία οδηγούν σε πρωτοβουλίες όπως η θέσπιση της Παγκόσμιας Ημέρας του Σπουργιτιού στις 20 Μαρτίου, που έχει ως σκοπό την αφύπνιση του κόσμου σχετικά με το πρόβλημα. Η πρωτοβουλία αυτή είναι της Ινδικής Nature Forever Society, σε συνεργασία με οργανισμούς για την προστασία της φύσης απ' όλον τον κόσμο, όπως με την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία. Το σκεπτικό είναι πως βελτιώνοντας τις περιβαλλοντολογικές συνθήκες δεν απομακρύνεται μόνο ο φόβος αφανισμού των σπουργιτιών και άλλων ειδών του ζωικού βασιλείου, αλλά βελτιώνεται κατ' επέκταση και η ποιότητα ζωής μας. «Μικρό σπουργίτι» (Môme Piaf) ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει στην τραγουδίστρια Εντίθ Πιάφ παρομοιάζοντας την με το πτηνό εξαιτίας της μικρής σωματικής της διάπλασης. Επίσης θα πρέπει να αναφερθούμε και στο κόμικ «Χαμηλές Πτήσεις» του γελοιογράφου Αρκά που πραγματεύεται τη ζωή ενός πατέρα σπουργιτιού με τον γιό του. Από παλιά συναντάμε στα ελληνικά σχολικά βιβλία αναφορές στο σπουργίτι, όπως το Τσιριτρό:
Τιβέριος Γ΄

Ο Τιβέριος Γ´ (... - 15 Φεβρουαρίου 706) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 698 έως το 705. Το αληθινό του όνομα ήταν Αψίμαρος και ήταν δρουγγάριος στο θέμα των Κιβυραιωτών. Ο Δρουγγάριος ήταν υψηλό στρατιωτικό αξίωμα αντίστοιχο του χιλιάρχου. Το 698, μετά την αποτυχία της εκστρατείας στη Βόρεια Αφρική, ο Αψίμαρος κατέφυγε στην Κρήτη και εκεί τα στρατεύματα τον ανακήρυξαν αυτοκράτορα.

 Ως έμπειρος στρατιωτικός, ο Τιβέριος αποδείχτηκε αρκετά ικανός. Η αρχή του 8ου αιώνα τον βρήκε δεινά πιεζόμενο να προσπαθεί να αναχαιτίσει τις αραβικές επιδρομές στην βόρεια Συρία και στην Κιλικία. Επιτέθηκε στους Άραβες στην Μ. Ασία με επιτυχία. Οι δυνάμεις του εισέβαλαν στην Αρμενία και στη βόρεια Συρία και απώθησαν τους Άραβες στην Κιλικία. Κατά την διάρκεια της εξορίας του στη Χερσώνα, ο Ιουστινιανός δεν είχε πάψει να σχεδιάζει την αιματηρή επάνοδό του. Το 703 οι αρχές της Χερσώνας αποφάσισαν να τον στείλουν πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ιουστινιανός απέδρασε και σύναψε στρατηγικές συμφωνίες με τους Βουλγάρους και τους Χαζάρους. Την άνοιξη του 705 ο Ιουστινιανός έφερε τον στρατό του μπροστά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Τελικά κατάφερε να εισέλθει στην πόλη. Σύντομα η αυτοκρατορική φρουρά εξουδετερώθηκε. Ο Τιβέριος δραπέτευσε στην Νικομήδεια όμως τον Φεβρουάριο του 706 συνελήφθη. Σύρθηκε στον ιππόδρομο μαζί με τον προκάτοχό του Λεόντιο και εκτελέστηκαν δημόσια . Κατάλογος Βυζαντινών αυτοκρατόρων Απόστολου Κουζέλη, Οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου από τον Μ. Κωνσταντίνο έως τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, Αθήνα 1998, ISBN 960-90904-0-0 John Carr, Οι πολεμιστές αυτοκράτορες του Βυζαντίου, Αθήνα 2016, ISBN 978-618-01-1679-3
Πέτρος Γκαστάο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα

O Πέτρος-Γκαστάο, πορτογ. Pedro Gastão (19 Φεβρουαρίου 1913 - 27 Δεκεμβρίου 2007) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα και διεκδικητής αυτοκράτορας της Βραζιλίας.

 Ήταν γιος του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και της Ελισάβετ, κόρης του Γιόχαν-Βέντσελ κόμη του Ντομπρζένσκυ ντε Ντομπρζένιτς. Ο πατέρας του ήταν ο πρωτότοκος γιος της Ισαβέλλας διαδόχου στη αυτοκρατορία της Βραζιλίας, αλλά λόγω του μοργανατικού γάμου του εξαιρέθηκε της διαδοχής. Το 1944 νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε λα Εσπεράνθα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Καρόλου πρίγκιπα των Δύο Σικελιών. Είχε τέκνα: Πέτρος-Κάρολος γενν. 1945, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Μαρία ντα Γκλόρια της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα, γενν. 1946, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο Καρατζόρτζεβιτς και έπειτα τον Ιγνάθιο δε Μεδίνα υ Φερνάντεθ δε Κόρδοβα, δούκα της Σεγκόρβε. Αλφόνσος-Εδουάρδος γενν. 1948, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Μανουήλ-Αλβάρο γενν. 1949, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπαγκάνσα. Χριστίνα-Μαρία γενν. 1950, παντρεύτηκε τον Γιαν-Πάουελ πρίγκιπα Σαπιέχα-Ροζάνσκι (γενν. 1935) από την Πολωνία. Φραγκίσκος Ουμβέρτος γενν. 1956, πρίγκιπας της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα. Brazilian Constitutional Monarchy Historic-Cultural Website Brilliant Match – Time Magazine Αρχειοθετήθηκε 2013-08-26 στο Wayback Machine. Elisabeth Dobrzensky von Dobrzenicz "Empress of Brazil" Royal Ark
Φιλόστρατος ο Λήμνιος

Ο Φιλόστρατος ο Λήμνιος ή Φιλόστρατος ο νεώτερος (έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ρήτορας και σοφιστής της Ρωμαϊκής εποχής. Χρονολογικά ήταν ο τέταρτος σοφιστής της οικογενείας των Φιλοστράτων και έτσι είναι γνωστός και ως Φιλόστρατος Δ΄, υπήρξε εγγονός του Φλάβιου Φιλόστρατου (από πατέρα) και του Φιλόστρατου του πρεσβύτερου (από μητέρα).

 Ήταν συντάκτης της δεύτερης σειράς Εἰκόνες, η οποία δεν σώζεται πλήρως και είναι το μόνο γνωστό έργο του συντάκτη της. Στον πρόλογο της σειράς αυτής, επαινεί τον πατέρα της μητέρας του, (Φιλόστρατο του Νερβιανού, που συχνά αναφέρεται επίσης ως Λήμνιος), ο οποίος έγραψε την πρώτη σειρά Εἰκόνες και ήταν γαμπρός του διάσημου σοφιστή Φιλοστράτου του Αθηναίου (ή Φλάβιου Φιλόστρατου). Η χρονολόγηση της δεύτερης σειράς του έργου αυτού, κυμαίνεται μεταξύ 250 μ.Χ. και 300 μ.Χ., εάν η προγενέστερη ημερομηνία είναι σωστή, τότε ο Φιλόστρατος θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο ομώνυμος άρχοντας της Αθήνας το 255 μ.Χ. Côté, Dominique. "La figure d'Eschine dans les Vies des sophistes de Philostrate", Cahiers des études anciennes 42 (2005), p. 389-420. Côté, Dominique. "Les deux sophistiques de Philostrate", Rhetorica 24 (2006), 1-35. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press
Φάνης Μούλιος

Ο Φάνης Μούλιος είναι δικηγόρος και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στη Λίστα Θεσπρωτίας το 1937. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εμφανίσθηκε στα ελληνικά γράμματα το 1953, στο περιοδικό «Πειραϊκή Έρευνα». Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.) και της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ε.Ε.Λ. (Οι Ευδαίμονες, το 1982), με το Α΄ βραβείο μυθιστορήματος του Δήμου Αθηναίων (Η φαμίλια των Λιστινών, το 1986) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος (Οι Κληρονόμοι, το 1989).

 Τραγούδια γι΄ αγάπη, διηγήματα, (Δωδώνη,1970). Μορφές, διηγήματα (Δωδώνη, 1972). Ενδοσκόπηση, διηγήματα (Πύλη, 1976). Μπούμεραγκ, διηγήματα (Δωδώνη, 1978). Το πορτραίτο του κ. Αντουάν, νουβέλα (Πύλη, 1979). Οι Ευδαίμονες, διηγήματα (Γνώση, 1982). Η φαμίλια των Λιστινών, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1984, Γκοβόστης, 1986², Λωτός 1997 4η , Έναστρον 2010). Οι Κληρονόμοι, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1988 και Γκοβόστης, 1990³). Υγρασία στη ζάχαρη, νουβέλα (Γκοβόστης,1990). Ο Κυματοθραύστης, διηγήματα (Γκοβόστης,1991). Μηχανορραφείον «Τα μάτια σου», διηγήματα (Γκοβόστης, 1994) Ο Ορφέας δεν είναι πια εδώ, μυθιστόρημα (Γκοβόστης, 1997 και Λωτός 1998²). Λίγο πριν τη στροφή, διηγήματα, (Ελληνικά Γράμματα, 2003). Μικρές εικόνες, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2006). Οι σχοινοβάτες, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2009). Πράσινο-γκρίζο, διήγημα (Ζαχαρόπουλος, 2009). Μουργκάνα: Γράμματα και Τέχνες Αρχειοθετήθηκε 2012-01-26 στο Wayback Machine. BiblioNet, Μούλιος
Λουίζα Γιουλιάνα του Νάσσαου

Η Λουίζα-Τζουλιάνα, γερμ. Louise Juliana von Nassau (31 Μαρτίου 1576 - 15 Μαρτίου 1644) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η τέταρτη κόρη (1η από τον 3ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου δούκα του Μονπανσιέ. Παντρεύτηκε το 1593 ττον Φρειδερίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Λουίζα-Τζουλιάνα 1594-1640, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Αικατερίνη-Σοφία 1595-1626. Ελισάβετ-Καρλόττα 1597-1660, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Γουλιέλμο των Χοεντσόλερν εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Φρειδερίκος Ε΄ 1596-1632, εκλέκτορας του Παλατινάτου και βασιλιάς της Βοημίας. Λουδοβίκος-Φίλιππος 1602-1655. Άννα-Ελεονόρα 1599-1600, Λουδοβίκος-Γουλιέλμος 1600, Μαυρίκιος-Χριστιανός 1601-1605, απεβίωσαν νωρίς. "Louise Juliana, keurvorstin van de Palts" last accessed April 1, 2007
Φέλιξ Ρέντα

Ο Φέλιξ Ρέντα (Felix Reda, γεννήθηκε 30 Νοεμβρίου 1986) είναι Γερμανός πολιτικός και ακτιβιστής. Είναι Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αντιπροσωπεύοντας τη Γερμανία από το 2014 και επίσης Αντιπρόεδρος της ομάδας Πράσινοι/EFA. Είναι επίσης πρόεδρος των Νέων Πειρατών για την Ευρώπη.

 Ο Ρέντα έγινε μέλος του SPD στα 16 του. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και επιστήμη δημοσιότητας στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς. Το 2009 άρχισε να γίνεται ενεργός στο εθνικό Πειρατικό Κόμμα και από το 2010 έως το 2013 ήταν επικεφαλής των Νέων Πειρατών (Junge Piraten). Το 2013 ήταν ένας από τους συνιδρυτές των Νέων Πειρατών για την Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 2014, επιλέχθηκε για την κορυφή της λίστας υποψηφίων του Γερμανικού Πειρατικού Κόμματος για την Ευρωεκλογές, που κέρδισε τελικά μια έδρα. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο Ρέντα εντάχθηκε στην Ομάδα των Πρασίνων / EFA. Είναι μέλος της επιτροπής Νομικών Υποθέσεων και αναπληρωματικό μέλος των επιτροπών Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας του Καταναλωτή, και Αναφορών. Είναι στη Διοικούσα Επιτροπή της διακομματικής ομάδας Ψηφιακής Ατζέντας, ενός φόρουμ ευρωβουλευτών που ενδιαφέρονται για ψηφιακά θέματα. Έχει δηλώσει ότι για αυτή τη νομοθετική περίοδο θα εστιάσει στη μεταρρύθμιση για τα πνευματικά δικαιώματα.Τον Νοέμβριο του 2014, ο Ρέντα ορίστηκε εισηγητής του Κοινοβουλίου για την αναθεώρηση της Οδηγίας για τα Πνευματικά Δικαιώματα, του 2001. Το σχέδιο έκθεσής του συνέστησε την πανευρωπαϊκή εναρμόνιση των εξαιρέσεων των πνευματικών δικαιωμάτων, τη μείωση της διάρκειας των πνευματικών δικαιωμάτων, ευρείες εξαιρέσεις για εκπαιδευτικούς σκοπούς και την ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των δημιουργών σε σχέση με τους εκδότες, μεταξύ άλλων μέτρων.Οι αντιδράσεις των ενδιαφερόμενων μερών ποικίλαν: Ο Γερμανικός καλλιτεχνικός συνασπισμός Πρωτοβουλία Urheberrecht, ενώ η γαλλική εταιρεία συλλογικής διαχείρισης SACD είπε ότι ήταν "απαράδεκτο". Ο ακτιβιστής των πνευματικών δικαιωμάτων Cory Doctorow σχολίασε τις προτάσεις "εκπληκτικά λογικές», ενώ η πρώην ευρωβουλευτής του Σουηδικού Πειρατικού Κόμματος, Amelia Andersdotter, τις επέκρινε ως υπερβολικά συντηρητικές.Το 2015, η πρόταση του Ρέντα έγινε δεκτή από την Επιτροπή Νομικών Θεμάτων, αλλά με μια τροπολογία, η οποία θα εισήγαγε μη εμπορική ρήτρα, ουσιαστικά καταργώντας την ελευθερία του πανοράματος στην Ευρώπη. Ο ίδιος δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν αυτό που επιχειρούσε να προτείνει. Η τροπολογία αργότερα καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επίσημος ιστότοπος Προφίλ μέλους στον ιστότοπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Αντονίν Γιάντα

Ο Αντονίν Γιάντα (Antonín Janda-Očko, 21 Σεπτεμβρίου 1892 – 21 Ιανουαρίου 1960) ήταν διεθνής Τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για την Τσεχοσλοβακία και τη Σπάρτα Πράγας ως επιθετικός.

 Αγωνίστηκε σε δύο συλλόγους στη σταδιοδρομία του, την ΣΚ Πράγα VII σε δύο περιόδους, και τη Σπάρτα Πράγας συμβάλλοντας στην εγκαθίδρυση της δεύτερης ως μίας από τις δύο ισχυρότερες ομάδες της χώρας. Έφερε μαζί του και τον αδερφό του Φράντισεκ στην ομάδα και μαζί φρόντισαν σχεδόν για όλη τη λειτουργία του συλλόγου. Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως αμυντικός αλλά η ευστοχία του σε μέσης και μακρινής απόστασης σουτ τον έκαναν ένα παραγωγικό επιθετικό. Με τη Σπάρτα αγωνίστηκε σε 330 αγώνες και σημείωσε 284 γκολ και κέρδισε δύο πρωταθλήματα Τσεχίας (1919, 1922) και τρία Κεντρικής Βοημίας, ενώ έγινε και ιδιαίτερα δημοφιλής. Το προσωνύμιό του Očko, προστέθηκε στο επίθετό του και δημιουργήθηκε λόγω τραυματισμού στο μάτι.Με την εθνική ομάδα της Τσεχοσλοβακίας αγωνίστηκε σε 10 αγώνες σημειώνοντας 12 τέρματα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 σημείωσε δύο χατ-τρικ: στον πρώτο αγώνα με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία (7–0) και στο δεύτερο αγώνα με τη Νορβηγία (4–0). Το πρώτο ήταν και το εναρκτήριο στην ιστορία της εθνικής ομάδας. Έφτασε μέχρι τον τελικό με αντίπαλο το Βέλγιο: η αποβολή ενός συμπαίκτη του προκάλεσε την αποχώρηση της ομάδας στο 39ο λεπτό και η τιμωρία ήταν η μη απόδοση των μεταλλίων στην εθνική Τσεχοσλοβακίας. Πρωταθλητής ανακηρύχθηκε το Βέλγιο που προηγήθηκε με 2–0, ενώ το ασημένιο μετάλλιο πήγε στην ομάδα της Ισπανίας. Ο Γιάντα ήταν δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 6 γκολ. Πρωτάθλημα Τσεχίας (2) : 1919, 1922 Πρωτάθλημα Κεντρικής Βοημίας (3) : 1920, 1921, 1923
Γιόβαν Ντράγκας

Ο Γιοβάν Ντεγιάνοβιτς, σερβικά: Јован Драгаш, ελληνικά: Ιωάννης Δραγάσης, (π. 1343 - π. 1378) από τον Οίκο των Ντράγκας/Δραγάση, ήταν Σέρβος δεσπότης ενός σερβικού κρατιδίου με την ονομασία Δεσποτάτο των Ντεγιάνοβιτς. Μαζί με τον αδελφό του Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Θεοδώρα κατάφερε να εξουσιάζει μία μεγάλη περιοχή, που κάλυπτε τις νότιες περιοχές της σημερινής Σερβίας, τις ανατολικές περιοχές της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας και το νοτιο-δυτικό τμήμα της σημερινής Βουλγαρίας.

 Ήταν γιος του δεσπότη Ντέγιαν και της Θεοδώρας των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ούγου Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι, βασιλιά της Σερβίας. Ο πατέρας του κυβέρνησε μία μεγάλη έκταση, που κάλυπτε την περιοχή μεταξύ του Πρέσεβο, του Κουμάνοβο και του Βελμπάζντ. Μετά τον θάνατο εκείνου ή την απόσυρσή του σε μοναστήρι, τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης (Γιοβάν) και το 1373 του απονεμήθηκε ο τίτλος του δεσπότη. Η επέκταση του πατρικού δεσποτάτου ξεκινά μετά τη μάχη του ποταμού Μαρίτσα το 1371. Εκμεταλλευόμενος μαζί με τον αδελφό του τις τότε συνθήκες, μεγάλωσε την επικράτεια του Ντέγιαν τους και τη διπλασίασαν. Σταδιακά κατέκτησαν το Βλατοκόβογκ, το Πρέσεβο, τη Σουρντουλίτσα, το Σλαβίστι, το Βράνιε και κατέλαβαν το ανατολικό τμήμα της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Ήταν υποτελής του σουλτάνου Μουράτ Α΄, αλλά πιστεύεται ότι στην επέκταση αυτή δεν έλαβε οθωμανική στρατιωτική βοήθεια και στην περιοχή του διατήρησε ένα βαθμό ανεξαρτησίας. Πέθανε περίπου το 1378 και τον διαδέχτηκε ο νεώτερος αδελφός του Κωνσταντίνος. Група аутора, Историја српског народа I , Београд 1981. Група аутора, Историја српског народа II , Београд 1982. Група аутора, Родословне таблице и грбови српских династија и властеле (према таблицама Алексе Ивића) (друго знатно допуњено и проширено издање), Београд 1991. ISBN 86-7685-007-0
Πλιγούρι (κόκκος)

Το πλιγούρι ή πουργούρι (groats) (ή σε μερικές περιπτώσεις, "μούρα") είναι ο φλοιός από τον κόκκο διαφόρων δημητριακών, όπως βρώμης, σιταριού και σίκαλης. Το πλιγούρι (groats) είναι ολικής αλέσεως το οποίο περιέχει φύτρες δημητριακών και το πλούσιο σε ίνες τμήμα πίτουρου του σιταριού, καθώς και το ενδοσπέρμιο (το οποίο είναι το σύνηθες προϊόν της άλεσης).Το πλιγούρι μπορεί επίσης να παραχθεί από ψευδοδημητριακούς σπόρους όπως τον φαγόπυρο (buckwheat).

 Το πλιγούρι είναι θρεπτικό, αλλά δύσκολο στη μάσηση, έτσι ώστε συχνά να μουσκεύεται πριν από το μαγείρεμα. Το πλιγούρι χρησιμοποιείται στις σούπες και τους χυλούς: η ατσαλο-κομμένη βρώμη, είναι απλά άλλη μια ονομασία, για το τεμαχισμένο πλιγούρι βρώμης. Το πλιγούρι από τα πολλά δημητριακά, είναι η βάση του kasha, ενός χυλώδους βασικoύ γεύματος (staple meal) της Ανατολικής Ευρώπης και Ευρασίας. Στη Βόρεια Αμερική το kasha ή kashi αναφέρεται ειδικότερα συνήθως, στο καβουρντισμένο φαγόπυρο πλιγούρι. Στη Βόρεια Ινδία, τα πλιγούρια σιταριού είναι γνωστά ως dalia και συνήθως παρασκευάζονται είτε με γάλα σε ένα γλυκό χυλό είτε με λαχανικά και μπαχαρικά, σε αλμυρά παρασκευάσματα. Ο προβρασμός και τα τεμαχισμένα πλιγούρια σκληρού σίτου, γνωστά ως πλιγούρι (bulgur), αποτελούν απαραίτητο συστατικό πολλών φαγητών της Μέσης Ανατολής, όπως είναι το μανσάφ και το ταμπούλι (tabbouleh). Επίσης, τα πλιγούρια χρησιμοποιούνται με κάποια λουκάνικα, όπως στις μαύρες πουτίνγκες. Ένα παραδοσιακό φαγητό από τη Μαύρη Χώρα (Black Country) στην Αγγλία είναι το groaty pudding (δεν θα πρέπει να συγχέεται με το groats pudding (πουτίνγκα πλιγουρίου)). Το groaty pudding παρασκευάζεται από μουλιασμένο πλιγούρι, πράσα, κρεμμύδια, βόειο κρέας, ζωμό βοδινού και ψήνεται στο φούρνο για μέχρι 16 ώρες· είναι το παραδοσιακό δείπνο για τη Νύχτα του Γκάι Φωκς (Guy Fawkes Night). Ο κόκκος καθαρίζεται, ταξινομείται κατά μέγεθος κόκκου και αποφλοιώνεται (εάν είναι απαραίτητο) προτού αποφλοιωθεί. Επιπροσθέτως, οι κόκκοι μπορούν να τεμαχιστούν σε ένα "Κόφτη Πλιγουριού" ("Groat Cutter") το οποίο μπορεί να προσαρμοστεί ώστε να κόψει λεπτό, μέτριο ή χοντροκομμένο πλιγούρι. Ακολούθως, τα πλιγούρια απελευθερώνονται από οποιαδήποτε προσκολλημένα μέρη του κελύφους, με μια μηχανή στιλβώματος. Στην περίπτωση των τεμαχισμένων πλιγουριών, τα θραύσματα τους ταξινομούνται μέσω του κοσκινίσματος, κατά μέγεθος. Πλιγούρια βρώμης: αυτά είναι μια καλή πηγή avenanthramide Πλιγούρια κεχριού Πλιγούρια σίτου, π.χ. τα πλιγούρια σκληρού σίτου, όπως το πλιγούρι (bulgur) Πλιγούρια φαγόπυρου Πλιγούρι Παραπομπές σημειώσεων Τάνια Βαλαμώτη, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Τομέας Αρχαιολογίας, Α.Π.Θ. "Η καλλιέργεια των φυτών στην Ελλάδα στα προϊστορικά και πρωτοϊστορικά χρόνια: τα αρχαιοβοτανικά δεδομένα".
Μούγλα

Τα Μούγλα (Τούρκικα: Muğla) είναι πόλη και δήμος στην νοτιοδυτική Τουρκία, στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Αιγαίου. To 1923, 1 χρόνο μετά την καταστροφή της Σμύρνης ζούσαν περίπου 3,000 Έλληνες στην πόλη. Σήμερα η Μούγλα είναι η πρωτεύουσα της επαρχία Μούγλων που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής του Αιγαίου. Το 2012 η αστική περιοχή των Μούγλων αριθμούσε 64,706 κατοίκους.

 Στην αρχαιότητα, τα Μούγλα ήταν προφανώς ένας απλός Ελληνιστικός οικισμός στα μισά της διαδρομής μεταξύ των Καρίων πόλεων της Ιδρίας (αργότερα Στρατονίκεια) στα βόρεια και της Ιδήμα στα νοτιοδυτικά της ακτής. Το αυτόχθον όνομα "Μόβωλλα", με την πάροδο του χρόνου άλλαξε σε "Μογωλᾶ" και στη συνέχεια σε "Μούγλα". Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., όταν το πέρασμα της περιοχής του από αυτό που ήταν προφανώς μια ανατολική Καριανή επαρχία που συνδέονταν και με άλλες πόλεις με κυριαρχία στη Ρόδο. Ήταν μέρος της Ροδιακής Περαίας σε σταθερή βάση από το 167 π.Χ. έως τουλάχιστον τον 2ο αιώνα μ.Χ. Η περιοχή της Ρόδου ξεκίνησε εδώ και παρόλο που η περιοχή υπόκειτο στη Ρόδο, δεν ενσωματώθηκε στο κράτος της Ρόδου. Επιπλέον ο ξακουστός αρχαίος Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έχει γεννηθεί κοντά στα Μούγλα, περίπου 85 χλμ. δυτικά, στην αρχαία Αλικαρνασσό. Δεν υπάρχουν αρκετά ερείπια για να αποκαλυφθεί η ιστορία της εγκατάστασης της πόλης. Στον ψηλό λόφο στα βόρεια της πόλης, λίγα αρχαία κατάλοιπα δείχνουν ότι ήταν τόπος ακρόπολης. Λίγες επιγραφές ανακαλύφθηκαν στην ίδια την πόλη και χρονολογούνται από τον 2ο αιώνα π.Χ. Η περιοχή κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία το 1280 μ.ΧΤο 2018, αρχαιολογικά ερείπια και ψηφιδωτά που ανακαλύφθηκαν στην πόλη έχουν επιβεβαιώσει ότι άνηκαν στη βίλα του Έλληνα ψαρά Φαϊνού που έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Φαϊνός ήταν ο πλουσιότερος και ο πιο διάσημος ψαράς της εποχής του. Τα Μούγλα έχουν Μεσογειακό κλίμα που χαρακτηρίζεται από μακρά, ζεστά και ξηρά καλοκαίρια και δροσερούς και υγρούς χειμώνες. Κατάλογος πόλεων της Τουρκίας Επαρχία Μούγλων Ηρόδοτος Καρία Αρχαία Ελλάδα George Ewart Bean (1989). "Τουρκία Πέρα από το Μαίανδρο". Λονδίνο: John Murray Publishers. ISBN 978-0-7195-4663-1.