IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ανοικτής θάλασσας

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ανοικτής θάλασσας (αναφέρεται επίσης ως "open water" και "κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων") είναι διοργάνωση της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδας που διεξήχθη για πρώτη φορά το 2002. Ως κολύμβηση ανοικτής θάλασσας, ορίζονται τα αγωνίσματα που διεξάγονται σε ποτάμια, λίμνες, ωκεανούς ή κανάλια. Η διοργάνωση ανοικτής θάλασσας είναι ανεξάρτητη από το πρωτάθλημα κολύμβησης (το οποίο αφορά αγωνίσματα που διεξάγονται σε πισίνα), με ξεχωριστή βαθμολογία συλλόγων και πρωταθλητή σύλλογο.

 Το πρωτάθλημα ανοικτής θαλάσσας είναι μία κοινή διοργάνωση για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Στα πλαίσια του πρωταθλήματος διεξάγονται τα παρακάτω αγωνίσματα: 10 χιλιόμετρα ανδρών–γυναικών. 05 χιλιόμετρα ανδρών–γυναικών. 05 χιλιόμετρα ομαδικό μεικτό ανδρών–γυναικών. 10 χιλιόμετρα νέων ανδρών–νέων γυναικών. 7,5 χιλιόμετρα εφήβων–νεανίδων. 05 χιλιόμετρα ομαδικό μεικτό κάτω των 19 ετών. 05 χιλιόμετρα παίδων–κορασίδων. 05 χιλιόμετρα ομαδικό μεικτό παίδων–κορασίδων. 1,25 - 2,5 - 5 χιλιόμετρα βετεράνων.Αναδεικνύονται τρεις πρωταθλητές σύλλογοι, ένας πρωταθλητής στην κύρια κατηγορία ανδρών-γυναικών καθώς και δύο πρωταθλητές στις μικρότερες ηλικίες και συγκεκριμένα: πρωταθλητής κάτω των 19 ετών και πρωταθλητής 14 ως 16 ετών. Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος "Στη Βεγορίτιδα το Πανελλήνιο πρωτάθλημα" Επίσημος Ιστότοπος ΚΟΕ.
Ντιστέλ Ζολά

Ο Ντιστέλ Ζολά (γεννημένος στις 5 Φεβρουαρίου 1989 στο Παρίσι) είναι Κονγκολέζος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται στη γαλλική Χάβρη, ομάδα της Λιγκ 2. Αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού μέσου και είναι παλιός διεθνής με τις ομάδες νέων της Γαλλίας, έχοντας αγωνιστεί σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες. Το 2010, ο Ζολά επέλεξε να γίνει διεθνής με τη Δημοκρατία του Κονγκό, χώρα από την οποία καταγόταν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του μαζί της, τον Μάιο του 2010, σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στη Σαουδική Αραβία.

 Ο Ζολά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία πέντε ετών σε μια τοπική ποδοσφαιρική ακαδημία, στη γενέτειρά του, Σμπινί-συρ-Μαρν, έναν νοτιοανατολικό προάστιο του Παρισιού. Αφού πέρασε οχτώ χρόνια στην ομάδα, μετακόμισε στην ΟΣ Αλφορβίλ. Μετά από παραμονή διάρκειας δύο ετών στην Αλφορβίλ, ο Ζολά κατάφερε να τραβήξει, με τις εμφανίσεις του, το ενδιαφέρον των Παρί Σεν Ζερμέν, Οσέρ, και Μονακό. Τελικώς, ο Ζολά επέλεξε τη Μονακό καθώς, όπως δήλωσε, αποτελούσε την "πλέον πειστική" περίπτωση από τις τρεις. Ο Ζολά πέρασε μία σεζόν στα τμήματα υποδομής της Μονακό, και, στη διάρκεια της σεζόν 2005–06, αγωνίστηκε σε δύο αγώνες με τη δεύτερη ομάδα των Μονεγάσκων, στην τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Την επόμενη σεζόν, προβιβάστηκε στην δεύτερη ομάδα, πραγματοποιώντας μαζί της, συνολικά, 15 εμφανίσεις. Ο Ζολά πέρασε ακόμη δύο σεζόν αγωνιζόμενος στους ερασιτέχνες του συλλόγου, προτού, πριν από την έναρξη της σεζόν 2008–09, υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο και, ως αποτέλεσμα, προβιβαστεί στην πρώτη ομάδα και λάβει τον αριθμό 29 στη φανέλα του από τον, τότε, προπονητή της ομάδας, Ρικάρντο Γκόμες.Ο Ζολά βρισκόταν στον πάγκο της ομάδας για τους πρώτους πέντε αγώνες του πρωταθλήματος και συνέχισε να αγωνίζεται με τους ερασιτέχνες στην πέμπτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2008, κι ενώ αγωνιζόταν με τη δεύτερη ομάδα, υπέστη ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου στο δεξί του γόνατο, που τον έθεσε εκτός αγωνιστικών χώρων για διάστημα πέντε μηνών. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση τον Φεβρουάριο του 2009, χωρίς όμως να πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση με την πρώτη ομάδα. Αργότερα, ο προηγούμενος τραυματισμός του υποτροπίασε, με αποτέλεσμα να χάσει το μεγαλύτερο τμήμα της σεζόν 2009–10. Στις 10 Αυγούστου 2010, ο υγιής, πλέον, Ζολά παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεικού στην ομάδα της Λιγκ 2, Σταντ Λαβαλουά για το σύνολο της σεζόν 2010–11, ώστε ο παίκτης να βρει χρόνο συμμετοχής στη νέα του ομάδα. Στις 13 Αυγούστου, ο Ζολά πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στην Μετς. Αγωνίστηκε ως αλλαγή στη νίκη της ομάδας του με σκορ 1–0. Στις 21 Ιουλίου 2011, η Νανσί ανακοίνωσε την απόκτηση του Ζολά, με τον παίκτη να βάζει την υπογραφή του σε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας. Ο Ζολά ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Μονακό χωρίς να σημειώσει κάποια συμμετοχή με την πρώτη ομάδα των Μονεγάσκων. Προφίλ του Ντιστέλ Ζολά
Υποφθοριώδες οξύ

Το υποφθοριώδες οξύ είναι ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο HOF. Είναι το μόνο γνωστό οξοξύ του φθορίου, αλλά και το μόνο γνωστό οξοξύ στο οποίο το κύριο άτομο παίρνει ηλεκτρόνια από το οξυγόνο για να δημιουργήσει αρνητική οξειδωτική βαθμίδα. Η οξειδωτική βαθμίδα του οξυγόνου στο υποφθοριώδες οξύ είναι 0. Επίσης, το υποφθοριώδες οξύ είναι το μόνο υπαλογονώδες οξύ που μπορεί να απομονωθεί στη στερεή κατάσταση. Αποτελεί ενδιάμεσο προϊόν της οξείδωσης του νερού από στοιχειακό φθόριο. Κατά τη διάρκεια αυτής της διεργασίας συμπαράγονται (ενδιάμεσα ή τελικά) υδροφθόριο (HF), διφθοριούχο οξυγόνο (OF2), υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), όζον (O3) και (δι)οξυγόνο (O2). Παράγεται σε χημικά καθαρή μορφή με επίδραση στοιχειακού αερίου φθορίου σε πάγο, στους -40°C. Μετά την παραγωγή του συλλέγεται στην αέρια κατάσταση και συμπυκνώνεται στην υγρή: Η ένωση έχει χαρακτηριστεί στη στερεή φάση, με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ, εμφανίζοντας μια «γωνιακή» μοριακή δομή (με δεσμική γωνία) 101°. Τα μήκη των δεσμών O-F και O-H, που περιέχει, είναι αντιστοίχως 144,2 pm και 96,4 pm. Η δομή του στη στερεή κατάσταση αποτελείται από αλυσίδες O-H...O. Η δομή του έχει αναλυθεί επίσης στην αέρια κατάσταση, όπου η δεσμική γωνία του είναι 97,2°.

 Το υποφθοριώδες οξύ είναι εκρηκτικό, διασπώμενο από τους 0°C σε υδροφθόριο και οξυγόνο: Όταν χρειάζεται η χρήση του, συνήθως παράγεται «in situ», με διαβίβαση αερίου φθορίου μέσα σε ένυδρο αιθανονιτρίλιο (CH3CN), εξυπηρετώντας ως ένα πολύ (ισχυρό) ηλεκτρονιόφιλο αντιδραστήριο, , γνωστού με την ονομασία «αντιδραστήριο Ροζέν» (Rozen's reagent), που χρησιμεύει για τη μεταφορά οξυγόνου (ή και ολόκληρου υδροξυλίου) Με την επίδραση υποφθοριώδους οξέος σε φαινανθρολίνη παράγεται διοξείδιο 1,10-φαινανθρολίνης, πάνω από 50 χρόνια μετά από την πρώτη ανεπιτυχή απόπειρα. Όταν αντιδρά με το νερό, σχηματίζεται υπεροξείδιο του υδρογόνου:Όταν αντιδρά με φθόριο, σχηματίζεται διφθοριούχο οξυγόνο:Τέλος, αποτελώντας τη μόνη πηγἠ «θετικού» υδροξυλίου (OHδ+), δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς, αντίθετα από τα υπόλοιπα υπαλογονώδη οξέα. Για παράδειγμα:Σημειώνεται ότι για κάθε άλλο αλογόνο (X), είναι: Τα υποφθοριώδη είναι παράγωγα του ανιόντος OF-, που είναι η συζυγής βάση του υπoφθοριώδους οξέος. Ένα παράδειγμα υποφθοριώδους ένωσης είναι το υποφθοριώδες τριφθορομεθύλιο (CF3OF), που θεωρητικά είναι ο εστέρας του υποφθοριώδους οξέος και της ασταθούς τριφθορομεθανόλης (CF3OH). Τα άλατα του υποφθοριώδους οξέος, όμως, είναι (στην πραγματικότητα) άγνωστα. Μόνο από την πρωτονιομένη μορφή του ελεύθερου υποφθοριώδους οξέος (H2ΟF+) έχουν παρατηρηθεί λίγα άλατα, και αυτά μόνο σε μορφή συμπλόκων τους. Το υποχλωριώδες οξύ (HOCl) είναι μια «συγγενική» ένωση, που έχει μεγαλύτερη τεχνολογική σημασία, αλλά δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ σε χημικά καθαρή μορφή, παρά μόνο στη μορφή διαλυμάτων της.
Μέθοδος Ισοδυναμίας με την Βεβαιότητα

Η Μέθοδος Ισοδυναμίας με την Βεβαιότητα (Αγγλ:certainty equivalent approach) είναι μία από τις πιο διαδεδομένες μεθόδους ενσωμάτωσης του κινδύνου στον προϋπολογισμό επενδύσεων κεφαλαίου. Απορροφά τον κίνδυνο των αναμενόμενων πρόσθετων ταμειακών ροών ενός επενδυτικού προγράμματος και τις μετατρέπει σε βέβαιες ταμειακές ροές. Ακολούθως προεξοφλεί τις ταμειακές ροές στο παρόν με ένα επιτόκιο χωρίς κίνδυνο (risk-free rate of return).

 Οι πρόσθετες ταμειακές ροές ενός επενδυτικού προγράμματος απαλλάσσονται από τον κίνδυνο με το να πολλαπλασιαστούν με έναν συντελεστή ισοδυναμίας με την βεβαιότητα (αt), ο οποίος μετατρέπει τις ταμειακές ροές με κίνδυνο σε ισοδύναμες ταμειακές ροές χωρίς κίνδυνο. Τεχνικές λεπτομέρειες Ο αt λαμβάνει τιμές μεταξύ του μηδενός (όταν υπάρχει πολύ μεγάλος κίνδυνος) και της μονάδας (όταν δεν υπάρχει κίνδυνος). Ο συντελεστής ισοδυναμίας με την βεβαιότητα αt (certainty equivalent coefficient) είναι ο λόγος του βέβαιου αποτελέσματος προς το αποτέλεσμα με κίνδυνο. ++++ Έχοντας λοιπόν προσαρμόσει τις ταμειακές ροές με κίνδυνο, πολλαπλασιάζοντας αυτές με αt, σε ταμειακές ροές χωρίς κίνδυνο εφαρμόζουμε μία από τις μεθόδους αξιολόγησης επενδυτικών προγραμμάτων Εναλλακτικά Εάν γνωρίζουμε το επιτόκιο με κίνδυνο (ρ) ο συντελεστής ισοδυναμίας με την βεβαιότητα αt υπολογίζεται ως εξής: at=
Λουπανάρ

Το Λουπανάρ (λατ. Lupanar, «φωλιά της λύκαινας») είναι ο ο αρχαιότερος γνωστός και πιο καλά διατηρημένος αρχαίος οίκος ανοχής στην Πομπηία. Ανακαλύφθηκε και ανασκάπτηκε το 1862 και αναπαλαιώθηκε το 2006.

 Το κατάστημα στεγάζονταν σε ενα διώροφο γωνιακό κτίριο στην διασταύρωση δύο πλάγιων οδών με δύο εισόδους, αρ. 18 και 19. Η κατασκευή του ήταν αποκλειστικά για την χρήση αυτή. Στο ισόγειο διέθετε ένα στενό χωλάκι με σειρά μικρών δωματίων δεξιά και αριστερά με ξύλινη πόρτα, πέντε δωμάτια και μία τουαλέτα, ενώ μια ξύλινη σκάλα στο τέλος του διαδρόμου οδηγούσε σε άλλα πέντε δωμάτια και μια ευρύχωρη αίθουσα στον πρώτο όροφο που ήταν πλούσια διακοσμημένη και επιπλωμένη και νοικιαζότανε για ερωτικά συμπόσια. Ο εσωτερικός διάδρομος στο ισόγειο είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες που εικονίζουν ποικίλες ερωτικές σκηνές, μια επάνω σε κάθε πόρτα. Ο επισκέπτης διάλεγε εν είδει «μενού» και έμπαινε μέσα στην πόρτα κάτω από την εικόνα που διάλεξε, για να απολαύσει την ερωτική του παραγγελία. Τα δωμάτια ήταν μικρά και διέθεταν όλα ένα πέτρινο κρεβάτι με πέτρινο μαξιλάρι και αχυρένιο στρώμα. Οι τοίχοι του δωματίου ήταν και αυτοί διακοσμημένοι με ερωτικές τοιχογραφίες, όλες για παραγγελία. Μερικές από τις τοιχογραφίες έχουν σήμερα μεταφερθεί στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι, όπου φυλάσσονται χωρίς να παρουσιάζονται σε εκθέσεις λόγω της τολμηρότητας των σκηνών. Οι τοιχογραφίες αυτές ήταν απόρρητες μέχρι την δεκαετία του 1970. Έχουν βρεθεί περίπου 120 σεξουαλικές επιγραφές μέσα και γύρω από το κτίριο, στις οποίες οι πελάτες εκδήλωναν το θαυμασμό τους προς τις ιερόδουλες, ή προειδοποιούν για ασθένειες. Robert Etienne: Pompeji - Leben in einer antiken Stadt. Reclam, Stuttgart 1974. Zitiert nach der Ausgabe Büchergilde Gutenberg, Frankfurt, Wien, Zürich 1978, ISBN 3-7632-2217-0. Filippo Coarelli (Hrsg.): Lübbes archäologischer Führer Pompeji. Güstav Lübbe Verlag, Bergisch Gladbach 1979, ISBN 3-7857-0228-0. Michael Grant: Kunst und Leben in Pompeji und Herculaneum. Amber Verlag, München 1982, ISBN 3-922954-01-4. Bilder (VII, 12, 18), (VII, 12, 19), (VII, 12, 20) bei pompeiiinpictures (englisch)
Αρχάγγελος Ηρακλείου

Ο Αρχάγγελος (έως το 1947: Βαρβάρω) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Η θέση του είναι στην πεδιάδα του Καστελλίου, νοτιοδυτικά σε μικρή απόσταση. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 37 χλμ. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια, την καλλιέργεια αμπελιών και την οικόσιτη κτηνοτροφία. Στο κέντρο του Αρχαγγέλου βρίσκεται ο περικαλλής ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (αναφέρεται και ως ναός των Ταξιαρχών), στον οποίο το χωριό οφείλει την ονομασία του. Το χωριό πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Ο Αρχάγγελος ονομαζόταν παλαιότερα Βαρβάρω (ουδέτερο). Αυτό το όνομα οφείλεται στην εγκατάσταση Βαρβάρων στρατιωτών από το Νικηφόρο Φωκά. Όπως φαίνεται από το όνομά του, και το Σκλαβεροχώρι συνοικίστηκε από σκλάβους (σλάβους) στρατιώτες του Νικηφόρου Φωκά, το 961. Το 1279 αναφέρεται το επώνυμο Σκλαβοχωρίτης, κάτοικος του χωριού Ρουσοχώρια, που πιστοποιεί ότι το χωριό υπήρχε και λεγόταν Σκλαβοχώρι. Το Βαρβάρω αναφέρεται στον Καστροφύλακα το 1583 (Κ95) Varvaro με 37 κατοίκους και στην τουρκική απογραφή (1671) με 5 χαράτσια (Κρητικά Χρονικά Α,94). Το Σκλαβεροχώρι αναφέρεται το 1583 Sclaveroghori με 75 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Αρχαγγέλου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Ο Αρχάγγελος στο interkriti.org
Λευκή της Ναβάρρας, βασίλισσα της Καστίλης

Η Λευκή, γαλλ. Blanche (1133 - 12 Αυγούστου 1156) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και της πρώτης συζύγου του Μαργαρίτας του Λ'Αιγκλ, κόρης του Γιλβέρτου κυρίου του Λ'Αιγκλ. Παντρεύτηκε τον Σάντσο Γ΄, τότε διάδοχο του πατέρα του Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης. στο Καρριόν δε λος Κόνδες της Παλένθια, αφού ταξίδεψε από την Καλαόρρα του Λογρόνιο. Ο γάμος κανονίστηκε για να εξασφαλίσει στενότερες σχέσεις του Λεόν-Καστίλης με τη Ναβάρρα. Όπως ήταν η παράδοση, η Λευκή επικύρωνε έγγραφα με τον άνδρα της, έτσι η δράση της μπορεί να ανιχνευθεί ως το 1155. Παντρεύτηκε το 1151 τον Σάντσο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνο: Αλφόνσος Η΄ 1155-1214, βασιλιάς της Καστίλης. Gonzalez, Julio (1960). El reino de Castilla en la epoca de Alfonso VIII, vol. 1. Madrid: CSIC Escuela de Estudios Medievales. p. 145, note 37. Serrano, Luciano (1935). El Obispado de Burgos y Castilla, primitiva desde el siglo V al XIII, vol. 2. Madrid: Instituto de Valencia de Don Juan. p. 43, note 4. Retrieved 24 February 2018. Reilly, Bernard F. (1998), The Kingdom of León-Castilla under King Alfonso VIII (1126-1157), Philadelphia, University of Pennsylvania Press, p. 112.
Μαρκ Σοουόλτερ

Ο Μαρκ Σοουόλτερ (αγγλικά: Mark R. Showalter, γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1957) είναι Αμερικανός αστρονόμος και ανώτερος ερευνητής του Ινστιτούτου ΣΕΤΙ. Ανακάλυψε έξι δορυφόρους και τρεις πλανητικούς δακτυλίους. Είναι ο κύριος ερευνητής του Πλανητικού Συστήματος Δεδομένων της NASA, συν-ερευνητής στην αποστολή Κασσίνι-Χόιχενς στον Κρόνο και συνεργάζεται στενά με την αποστολή New Horizons στον Πλούτωνα.

 Ο Σοουόλτερ γεννήθηκε στο Άμπινγκτον της Πενσυλβάνιας. Του άρεσε να παίζει με παιχνίδια με θέμα την επιστήμη όταν ήταν παιδί, και αργότερα ως έφηβος καθάριζε κήπους για να αγοράσει ένα τηλεσκόπιο στο γυμνάσιο. Έλαβε Bachelor of Arts στη φυσική και στα μαθηματικά από το κολέγιο Όμπερλιν το 1979. Αρχικά ήταν αναποφάσιστος να ακολουθήσει μια καριέρα στην αστρονομία μετά την προπτυχιακή του εκπαίδευση, αλλά αποφάσισε αφού είδε τις εικόνες του Δία που στάλθηκαν πίσω στη Γη από το Βόγιατζερ 2.Ο Σοουόλτερ έλαβε, το 1982, το Μάστερ του στην αστρονομία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ και το 1985 το διδακτορικό του στο Κορνέλ. Η διατριβή του αφορούσε το σύστημα δακτυλίων του Δία, στο οποίο ανακάλυψε τους αμυδρούς εξωτερικούς δακτυλίους του Δία.Το 1990, χρησιμοποιώντας δεδομένα δέκα ετών από την αποστολή Βόγιατζερ, ο Σοουόλτερ ανακάλυψε τον Πάνα, το δέκατο όγδοο και πιο εσωτερικό δορυφόρο του Κρόνου. Περιφέρεται σε τροχιά, μέσα στο χάσμα, και διατηρεί ανοιχτό το χάσμα Ένκε στους δακτυλίους του Κρόνου.Το 2003, ο Σοουόλτερ και ο Jack J. Lissauer ανακάλυψαν δύο νέους δορυφόρους του Ουρανού (Μαμπ και Κιούπιντ) σε εικόνες του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ. Το 2006, ανακοίνωσαν την ανακάλυψη δύο πολύ αμυδρών δακτυλίων, των δακτυλίων μ και ν, με τα ίδια δεδομένα.Το 2010, ο Σοουόλτερ ανακάλυψε ότι οι σπειροειδείς κάθετες αυλακώσεις στους δακτυλίους του Δία προκλήθηκαν από την πρόσκρουση του κομήτη Σουμέηκερ-Λέβυ 9 τον Ιούλιο του 1994. Ένα δεύτερο μικρότερο σύνολο αυλακώσεων φαίνεται να είναι σύμφωνο με μια άγνωστη πρόσκρουση στις αρχές του 1990. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του βρήκαν επίσης παρόμοια σπειροειδή μοτίβα στον Δακτύλιο Δ του Κρόνου.Ο Σοουόλτερ βοήθησε την ομάδα του New Horizons στον προσδιορισμό των κινδύνων που θα συναντούσε το διαστημόπλοιο καθώς πετούσε κοντά στον Πλούτωνα. Μια αναζήτηση για αμυδρά δαχτυλίδια σκόνης του Πλούτωνα χρησιμοποιώντας το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ το 2011 οδήγησε στην ανακάλυψη του τέταρτου δορυφόρου, Κέρβερου. Δουλεύοντας με την ομάδα του New Horizons, ο Σοουόλτερ βρήκε τον πέμπτο δορυφόρο Στύγα τον Ιούλιο του 2012.Στις 15 Ιουλίου 2013, μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Σοουόλτερ ανακάλυψε έναν μέχρι πρότινος άγνωστο δέκατο τέταρτο δορυφόρο του Ποσειδώνα σε εικόνες που λήφθηκαν από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ από το 2004 έως το 2009. Ανώνυμος εκείνη την εποχή, ο Ιππόκαμπος πιστεύεται ότι είχε διάμετρο περίπου 34,8 χιλιόμετρα.Ο Σοουόλτερ ήταν ο αποδέκτης του Βραβείου Χάρολντ Μασούρσκι για την αξιόλογη υπηρεσία στην Πλανητική Επιστήμη το 2021.Ο αστεροειδής 18499 Σοουόλτερ που διασχίζει τον Άρη πήρε το όνομά του από τον Σοουόλτερ.
Μαρία Λουίζα του Ασπρεμόν

Η Μαρία-Λουίζα, γαλλ. Marie-Louise d'Aspremont (1651/52 - 23 Οκτωβρίου 1692) από τον Οίκο του Ασπρεμόν ήταν κόρη του κόμη του Ασπρεμόν & Ρεκέμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Λωρραίνης και μετά κόμισσα του Μάνσφελτ & πριγκίπισσα του Φοντί.

 Ήταν κόρη του Καρόλου Β΄ κόμη του Ασπρεμόν & Ρεκέμ και της Μαρίας-Φραγκίσκης του Μαϊγύ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1665 τον Κάρολο Δ΄ δούκα της Λωρραίνης· δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1675 απεβίωσε ο Κάρολος Δ΄ και η Μαρία-Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο το 1679 με τον Χάινριχ-Φραντς κόμη του Μάνσφελτ & πρίγκιπα του Φοντί. Είχε τέκνα: δύο κόρες. The Columbia Encyclopedia, Sixth Edition
Νομός Αργυροκάστρου (Ελλάδα)

Ο Νομός Αργυροκάστρου ήταν νομός της Ελλάδας από το 1914 έως το 1916 που βρισκόταν στη Βόρεια Ήπειρο και ήταν ο ένας από δύο νομούς της περιοχής. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας και πιο συγκεκριμένα ήταν ένας από τους πέντε νομούς της γεωγραφικής περιφέρειας της Ηπείρου στα σύνορα με την τότε νεοσύστατη Αλβανία, και δυτικά βρεχόταν από το Ιόνιο Πέλαγος, καταλαμβάνοντας την σημερινή Αλβανική Ριβιέρα. Ανήκε στους ακριτικούς νομούς της χώρας, και ταυτιζόταν γεωγραφικά με την Χαονία. Πρωτεύουσα του νομού ήταν το ομώνυμο Αργυρόκαστρο.

 Η Βόρεια Ήπειρος απελευθερώθηκε το 1913 κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο αλλά προσαρτήθηκε επίσημα στο Ελληνικό κράτος στις 20 Μαρτίου 1916. Η Βόρεια Ήπειρος χωρίστηκε σε δύο νομούς, τον Νομό Αργυροκάστρου και τον Νομό Κορυτσάς. Νομάρχης Αργυροκάστρου είχε διορισθεί ο Τρ. Κ. Κριωνάς και πρωτεύουσα του νομού ήταν το Αργυρόκαστρο. Ο νομός σταμάτησε να υπάρχει όταν τα εδάφη του προσαρτήθηκαν επίσημα στην Αλβανία στις 26 Μαΐου 1918. Σήμερα τα εδάφη του τέως ελληνικού νομού αποτελούν τους δύο από τους δώδεκα σημερινούς Αλβανικούς νομούς Αργυροκάστρου και Αυλώνα που έχουν διαφορετική έκταση. Σημαντικές πόλεις του Νομού Αργυροκάστρου, εκτός από το Αργυρόκαστρο, ήταν οι ιστορικές πόλεις Άγιοι Σαράντα, Δέλβινο, Λεσκοβίκι, Πρεμετή, Τεπελένι και Χειμάρρα. Στον Νομό Αργυροκάστρου, ανήκαν επίσης διοικητικά τα χωριά της Δρόπολης (με σημαντικότερα την Δερβιτσάνη, τους Βουλιαράτες και Καλογοράτζη), και ορισμένα του Πωγωνίου (Σωπική, Σχωριάδες, Πολύτσανη, Τσιάτιστα, Μαυρόγυρο και Χλωμό). Επίσης ανήκε στον Νομό και το Βουθρωτό. Ο Νομός Αργυροκάστρου κατά το 1915 διαιρούνταν σε 6 επαρχίες: Αργυροκάστρου, Δελβίνου, Λεσκοβικίου, Πρεμετής, Τεπελενίου και Χιμάρας Παππά, Ευτυχία (2009, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)), Η Επαρχία Δρυϊνουπόλεως της Β. Ηπείρου κατά τη νεώτερη περίοδο: τουρκοκρατία, 20ος αιώνας, σελ. 304
Lancia Ardea

Το Lancia Ardea ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lancia, από τον Δεκέμβριο του 1939 έως τις αρχές του 1953. Αντικατέστησε το Lancia Augusta και αντικαταστάθηκε το 1953 από το Lancia Appia. Τον Αύγουστο του 1948, το Ardea έγινε το πρώτο σε παγκόσμια κλίμακα μοντέλο μαζικής παραγωγής με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο.

 Το μηχανικό σύνολο όλων των Ardea ήταν ένα 4-κύλινδρο, διάταξης V4 για εξοικονόμηση χώρου στον θάλαμο του κινητήρα, και κυβισμού 903 cm³. Μάλιστα υπήρξε ο μικρότερου κυβισμού κινητήρας διάταξης V4 στην ιστορία της αυτοκίνησης. Μια εμφανής συνέπεια αυτού του γεγονότος, ήταν το ασυνήθιστα κοντό μπροστινό μέρος του αμαξώματος, με αποτέλεσμα το συνολικό μήκος του Ardea να φτάνει μόλις τα 3,62 μέτρα, σε αντίθεση με το μεταξόνιο των 2,44 μέτρων, που το τοποθετούσε εμφανώς στην μικρομεσαία κατηγορία. Η αρχική ισχύς του κινητήρα ήταν 28,8 hp στις 4.600 στροφές το λεπτό. Με την εισαγωγή του Ardea Σειράς 4, τον Νοέμβριο του 1949, ο κινητήρας απέκτησε νέα κυλινδροκεφαλή από αλουμίνιο, νέο καρμπυρατέρ και υψηλότερη σχέση συμπίεσης, με αποτέλεσμα την αύξηση της ισχύος στους 30 hp. Αυτά του προσέφεραν τελική ταχύτητα 105 km/h και επιτάχυνση 0-100 km/h σε 42,3 δευτερόλεπτα. Ήδη από το 1939, έφερε 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο την τότε εποχή, όταν σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα είχαν μόνο 3 ταχύτητες. Με την εισαγωγή του Ardea Σειράς 3, που έλαβε χώρα στις 5 Αυγούστου 1948, έγινε το πρώτο σε παγκόσμια κλίμακα αυτοκίνητο με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, μια καινοτομία που αναφέρεται συχνά στα ιστορικά αφιερώματα. Σειρά 1 - παραγωγή: 1 Δεκεμβρίου 1939 - 9 Οκτωβρίου 1941, σε 2.992 αντίτυπα. Σειρά 2 - παραγωγή: 10 Οκτωβρίου 1941 - 4 Αυγούστου 1948, σε 4.438 αντίτυπα. Τον Ιανουάριο του 1948, εισήγαγε μπαταρία 12 βολτ, κάτι εξαιρετικά σπάνιο την τότε εποχή, όταν όλα σχεδόν τα αυτοκίνητα (κάποια μοντέλα ακόμα και για λίγες δεκαετίες μετά) είχαν μπαταρία 6 βολτ. Σειρά 3 - παραγωγή: 5 Αυγούστου 1948 - 15 Νοεμβρίου 1949, σε 3.600 αντίτυπα. Εισήγαγε το πρώτο στην παγκόσμια ιστορία 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Σειρά 4 - παραγωγή: 16 Νοεμβρίου 1949 - αρχές 1953, σε 11.680 αντίτυπα, με αύξηση της ισχύος του κινητήρα από τους 28,8 hp στους 30 hp.Υπήρξαν επίσης και επαγγελματικές εκδόσεις, καθώς και μία ακόμα σπανιότερη εκδοχή ταξί με σημαντικά μακρύτερο μεταξόνιο, που κατασκευάστηκε τα έτη 1940 - 1942, σε μόλις 501 αντίτυπα. Η συνολική παραγωγή όλων των εκδόσεων του Ardea έφτασε τα 31.925 αντίτυπα. Ιστορία του Lancia Ardea «Innovation by Lancia, Performance by Abarth.» classicaldrives.com
Κάρολος Αλέξανδρος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ

Ο Κάρολος Αλέξανδρος (γερμ. Karl Alexander, 24 Ιουνίου 1818 - 5 Ιανουαρίου 1901) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μέγας δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ (1853-1901).

 Ο Κάρολος Αλέξανδρος Αύγουστος Ιωάννης ήταν ο μόνος (επιζήσας) γιος του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνας, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Εκπαιδευτής του έγινε ο Ελβετός λόγιος Φρέντερικ Σόρετ, φίλος του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε. Όσο ήταν διάδοχος έκανε στενή φιλία με τη συγγραφέα Φάννυ Λέβαλτ και τον Δανό συγγραφέα και ποιητή Χανς Κρίστιαν Άνντερσεν, αλλά σταμάτησε τη φιλία του με τον τελευταίο με τον Α΄ Πόλεμο για το Σλέσβιχ-Χόλσταϊν το 1849. Στις 8 Ιουλίου 1853 διαδέχθηκε τον πατέρα του και καθυστέρησε την τελετή ανάληψης ως τα γενέθλια του Γκαίτε στις 28 Αυγούστου. Ο Άντερσεν εκτιμούσε τον Κάρολο Αλέξανδρο και έγραφε ενθουσιασμένος ότι "είναι αξιαγάπητος και ελκυστικός". Νυμφεύτηκε το 1842 την εξαδέλφη του Σοφία των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Β΄ των Κάτω Χωρών, και είχε τέκνα: Κάρολος Αύγουστος (1844 - 1894), Διάδοχος της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Μαρία Αλεξανδρίνα (1849 - 1894), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ζ΄ του Ρόις. Μαρία Άννα Σοφία Ελισάβετ Βερναρδίνη Ίντα Αυγούστα Ελένη (1851 - 1859). Ελισάβετ Σύβιλλα (1854 - 1908), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου.
Τρίκορφο Μεσσηνίας

Το Τρίκορφο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Ο οικισμός ανήκει στην Κοινότητα Τρικόρφου, που υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Πεντιά.

 Το Τρίκορφο βρίσκεται σε υψόμετρο 394 μέτρων και έχει πληθυσμό 362 κατοίκων σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Με το όνομα Πεντιά αναφέρεται και στην απογραφή των Ενετών του 1690, όνομα το οποίο διατηρήθηκε έως το 1927. Στην Κοινότητα Τρικόρφου, περιλαμβάνονται και οι οικισμοί, του Μαύρου Λόγγου και τον Χιλίων Σπιτιών, που σήμερα δεν κατοικούνται. Το όνομα Τρίκορφο προέρχεται από την τοποθεσία που είναι χτισμένο το χωριό, ενώ το όνομα Πεντιά σύμφωνα με την τοπική παράδοση προέρχεται από τις πέντε πρώτες οικογένειες του χωριού. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την παραγωγή ελαιολάδου, βρώσιμων ελιών και με την καλλιέργεια σύκων. Ενοριακό ναό έχει τον Άγιο Νικόλαο. Στις 21-04-1835, ο οικισμός Πεντιά ορίζεται έδρα του Δήμου Υάμειας, μαζί με τους οικισμούς Κλήμα, Μαγγανιακό, Δραΐνα, Ζαγάρενα, Κυνηγός, Ξηροκάσι, Ράδου, Πουλίτσα, Μάνεσης και Κάτω Δαλακλή. Στις 18-12-1840, ο οικισμός Πεντιά προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης και ο Δήμος Υάμειας καταργείται. Στις 31-08-1912, ο οικισμός Πεντιά ορίζεται έδρα της Κοινότητας Πεντιάς. Στις 22-12-1927, ο οικισμός Πεντιά μετονομάζεται σε Τρίκορφο και στις 07-06-2010, ο οικισμός Τρίκορφο, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Δήμος Υάμειας Σάκης Θεοδωρόπουλος, δημοσιογράφος Τρίκορφο 2017, χαμηλή πτήση με πιλότο τον George Kats (βίντεο στο youtube) Υάμεια Αρχαία Υάμεια
MGM Κοτάι

Το MGM Κοτάι είναι θέρετρο καζίνο στο Κοτάι του Μακάου στην Κίνα που λειτούργησε για πρώτη φορά στις 13 Φεβρουαρίου 2018. Ανήκει στην εταιρεία MGM Resorts International. Το ξενοδοχείο αποτελείται από 1.390 δωμάτια και σουίτες, ένα θέατρο 2.000 θέσεων, ένα καζίνο, χώρους συσκέψεων και έναν χώρο περιπάτου για ψώνια. Διαθέτει επίσης τον μεγαλύτερο κήπο τέχνης στον κόσμο, το Nature's Art, ο οποίος φιλοξενεί περισσότερα από 100.000 φυτά και περισσότερα από 2.000 είδη φυτών, μεταξύ των οποίων πολλά είδη που είχαν εξαφανιστεί στο παρελθόν.Το ξενοδοχείο εμφανίστηκε στην τρίτη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς του BBC Amazing Hotels: Life Beyond the Lobby.

 Σχεδιασμένο από την εταιρεία Kohn Pedersen Fox Associates, το ξενοδοχείο κατασκευάστηκε με κόστος 3,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η μοναδική κατασκευή του έχει την εμφάνιση εννέα κουτιών που μοιάζουν με κόσμημα στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζοντας δύο διασυνδεδεμένους πύργους. Το εξωτερικό του είναι βαμμένο χρυσό, ασημί και μπρούτζινο, παρόμοιο με εκείνο του MGM Μακάου. Το 2018, το ξενοδοχείο απέσπασε το βραβείο Emporis Skyscraper. Το MGM Κοτάι, συνολικής έκτασης 280.000 τετραγωνικών μέτρων, διαθέτει 1.390 δωμάτια και σουίτες, 16 ουρανοξύστες και 27 πολυτελείς βίλες. Το αίθριο του ξενοδοχείου που συνδέει το κεντρικό λόμπι με τα καταστήματα και τα εστιατόρια, με την ονομασία The Spectacle, διαθέτει τη μεγαλύτερη γυάλινη οροφή με πλέγμα ελεύθερου ανοίγματος στον κόσμο. Στο καζίνο του ξενοδοχείου υπάρχουν 125 τραπέζια τυχερών παιχνιδιών. Άλλα 77 τραπέζια που μεταφέρθηκαν από το MGM Μακάου έχουν πάρει ήδη επίσημη άδεια, ανεβάζοντας το σύνολο των τραπεζιών τυχερών παιχνιδιών σε 177. Ενώ αρχικά είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το 2016, τα εγκαίνια του MGM Κοτάι καθυστέρησαν αρκετές φορές, και τελικά πραγματοποιήθηκαν στις 13 Φεβρουαρίου 2018, λίγο πριν από την Κινεζική Πρωτοχρονιά. Ωστόσο, την ημέρα των εγκαινίων, τα πολυτελή καταλύματα του ξενοδοχείου δεν είχαν ολοκληρωθεί. Επιπλέον, από τα 1.390 συνολικά δωμάτια, μόνο τα 500 δωμάτια ήταν διαθέσιμα κατά τα εγκαίνια. Το ξενοδοχείο ολοκληρώθηκε στη συνέχεια και λειτούργησε κανονικά μέσα στο ίδιο έτος. Υπάρχουν πολλές γραμμές λεωφορείων που συνδέουν το MGM Κοτάι με τα κύρια λιμάνια εισόδου στο Μακάου. Αυτές οι υπηρεσίες μεταφοράς παρέχονται δωρεάν. Το MGM Κοτάι βρίσκεται σε κοντινή απόσταση με τα πόδια από τον ανατολικό σταθμό Κοτάι του Light Rapid Transit Μακάου που εξυπηρετεί το Κοτάι. Όπως ανακοινώηθηκε για πρώτη φορά το 2018, ένας πρόσθετος πύργος του νότιου ξενοδοχείου που στεγάζει περίπου 1.000 δωμάτια έχει προγραμματιστεί ως μέρος της επέκτασης του MGM Κοτάι. Τα θεμέλια για την επέκταση έχουν προκατασκευαστεί κατά την κατασκευή του θερέτρου.Λεπτομέρειες για την επέκταση και την αποπεράτωσή της δεν έχουν αποκαλυφθεί μέχρι στιγμής. Ιστότοπος MGM Κοτάι
Α.Π.Φ.Σ. Ηρακλής Χαλκίδας

Ο Α.Π.Φ.Σ. Ηρακλής Χαλκίδας είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα της πετοσφαίρισης. Το ανδρικό τμήμα του Σωματείου αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία (Volley League) του ελληνικού πρωταθλήματος βόλεϊ.

 Η ιστορία της ομάδας ξεκινά από την απορρόφηση της Γ.Ε. Μεσολογγίου από τον Ηρακλή Χαλκίδας το καλοκαίρι του 2015. Τη σαιζόν 2015-16 αγωνίστηκε στην Α2 ανδρών κατακτώντας την άνοδο ως δευτεραθλητής. Φιναλίστ Α2 ανδρών: 2016 Ηρακλής Χαλκίδας official site
Όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης

Ο όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης (972/981 – 7 Νοεμβρίου 1053) ήταν Βυζαντινός μοναχός και στυλίτης του 11ου αιώνα, ο οποίος ίδρυσε μοναστική κοινότητα στο όρος Γαλήσιο κοντά στην Έφεσο.

 Ο Λάζαρος γεννήθηκε σε ένα μικρό χωριό στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας προς τον Νέανδρο ποταμό από αγροτική οικογένεια και το αρχικό του όνομα ήταν Λέων. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη. Παραδοσιακά θεωρείται το 972, αλλά μια αναφορά σε χειρόγραφο αναφέρει ότι πέθανε σε ηλικία 72 ετών, εξ ου και ότι γεννήθηκε το 981. Οι γονείς του, Νικήτας και Ειρήνη, ήταν πολύ ευσεβείς και ενάρετοι.Όταν μεγάλωσε περισσότερο, θέλησε να πάει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο. Αλλά οι γονείς του τον πήγαν στο Μοναστήρι των Ορύβων, που ήταν εκεί κοντά, για να μελετήσει τα ιερά βιβλία. Ο Λάζαρος αργότερα έφυγε και πήγε στην Αττάλεια για να γίνει μοναχός. Στο μέρος αυτό ο Λάζαρος λίγο έλειψε να πουληθεί για σκλάβος. Διότι κάποιος μοναχός, με τον οποίο ταξίδευε μαζί, θέλησε να τον πουλήσει στους Σαρακηνούς. Ωστόσο, ενώ ο μοναχός συμφωνούσε στην αρμένικη γλώσσα να τον πουλήσει, εκείνη τη στιγμή βρέθηκε κάποιος Χριστιανός, ο οποίος γνώριζε αρμένικα και άκουσε τη συζήτηση. Αργότερα πήγε στη φημισμένη Ιερά Λαύρα του Οσίου Σάββα του Ηγιασμένου στην Παλαιστίνη, πριν επιστρέψει στην περιοχή καταγωγής του.Ίδρυσε τρία μοναστήρια στο όρος Γαλήσιο κοντά στην Έφεσο, ενώ ο ίδιος έγινε στυλίτης και έζησε σε στύλο. Οι μοναχοί στις μοναστικές κοινότητες του Λαζάρου ζούσαν σε μεμονωμένα κελιά και όχι στον κοινοβιακό μοναχισμό των περισσότερων μοναστηριών. Επιτρεπόταν ακόμη και να αποκτήσουν το δικό τους εισόδημα μέσω της εξάσκησης μιας χειροτεχνίας.Σύμφωνα με βιογραφία του Λάζαρου, που έγραψε ο μαθητής του, Γρηγόριος ο Κελαριώτης, ο Λάζαρος αναχώρησε ως τη Σεβάστεια και μετά προς τη Ρώμη για να προσκυνήσει τους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο. Στον δρόμο, ανεβοκατέβηκε το όρος Αργαίος στα βάθη του χειμώνα ενώ έψαλλε τους Ψαλμούς, αντιμετώπισε άσχημο καιρό και μάλιστα μια αρκούδα και επιτιθέμενους σκύλους.Ο Άγιος αφού έφτιαξε διαθήκη, πέθανε σε βαθιά γεράματα το έτος 1053.Η μνήμη του Οσίου Λαζάρου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την 7η Νοεμβρίου, ημέρα ανακομιδής του λειψάνου του. Όσιος Λάζαρος ο Γαλησιώτης, Βασιλόπουλου Χαραλάμπους, Εκδόσεις Ορθοδόξου Τύπου.
Γενικές εκλογές της Γουινέας-Μπισσάου (2014)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γουινέα-Μπισσάου στις 13 Απριλίου 2014, με τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών να διεξάγεται στις 18 Μαΐου. Εξαιτίας λογιστικών προβλημάτων και καθυστερήσεων, οι εκλογές αναβλήθηκαν κατ' επανάληψη, καθώς η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής τους είχε οριστεί για τις 24 Νοεμβρίου 2013 και εν συνεχεία για τις 16 Μαρτίου 2014. Νικητής των προεδρικών εκλογών ανακηρύχθηκε, έπειτα από τη διεξαγωγή και του δεύτερου γύρου ο Ζοζέ Μάριο Βαζ.

 Οι εκλογές ήταν το επακόλουθο ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος, που σημειώθηκε το 2012 και είχε ως αποτέλεσμα ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών εκείνης της χρονιάς να μην γίνει ποτέ. Στις 26 Φεβρουαρίου 2014 το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών παρότρυνε τη μεταβατική κυβέρνηση της Γουινέας-Μπισσάου να συμμορφωθεί με τις εξαγγελίες για διεξαγωγή εκλογών, απειλώντας με κυρώσεις όσους αντιτίθενται στη συνταγματική τάξη. Λίγες εβδομάδες προτού διεξαχθούν οι εκλογές πέθανε ο πρώην πρόεδρος Κούμπα Ιαλά.Την ημέρα της διεξαγωγής του τελικού γύρου των προεδρικών εκλογών, καταγγέλθηκαν περιστατικά παρενόχλησης σε βάρος υποστηρικτών του Ζοζέ Μάριο Βαζ, ο οποίος προηγήθηκε στον πρώτο γύρο. Ο Πρόεδρος εξελέγη με το σύστημα δύο γύρων, ενώ οι 102 μέλη της Εθνοσυνέλευσης του Λαού εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση από 27 πολυεδρικές περιφέρειες. Με βάση το Άρθρο 33 του Εκλογικού Νόμου απαγορεύεται η δημοσιοποίηση οποιασδήποτε δημοσκόπησης. Επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή 13 υποψηφίων για τις προεδρικές εκλογές με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ενώ απέρριψε τις αιτήσεις 8 υποψηφίων.Το Δικαστήριο ενέκρινε τη συμμετοχή 15 κομμάτων στις εκλογές για τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης, ωστόσο απέρριψε τις αιτήσεις άλλων 7 κομμάτων: του Εθνικού Αφρικανικού Κογκρέσου, του Πολιτικού Φόρουμ της Γουινέας-Σοσιαλδημοκρατία, του Δημοκρατικού Κόμματος Ανάπτυξης, του Δημοκρατικού Κινήματος της Γουινέας, της Πατριωτικής Κίνησης, του Συνδέσμου της Γουινέας για την Οικολογική Προστασία και του Κόμματος για Δημοκρατία, Ανάπτυξη και Ιθαγένεια. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών δεν κατέστη δυνατό να αναδειχθεί νικητής και στο δεύτερο γύρο αναμετρήθηκαν ο πρώην υπουργός Οικονομικών Ζοζέ Μάριο Βαζ, ο οποίος προηγήθηκε με 40,8%, με τον Νούνο Γκόμες Ναμπιάμ, που πήρε 24,7% των ψήφων στον πρώτο γύρο, υποστηριζόμενος από το στρατό. Νικητής ανακηρύχθηκε ο Βαζ στις 20 Μαρτίου, με ποσοστό 61,9% έναντι 38,1 για τον Ναμπιάμ.
Βλαντιμίρ Ρομάσκιν

Ο Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς Ρομάσκιν (Έρζυα: Йовлань Оло, Γιοβλάν Όλο), Ρωσικά: Влади́мир Ива́нович Рома́шкин, 6 Σεπτεμβρίου 1951, Επαρχία Ντουμπιόνσκι, Μορδοβιανή ΑΣΣΔ, ΕΣΣΔ - 29 Αυγούστου 2002, Σαράνσκ, Ρωσία) ήταν Μορδβίνος λαογράφος, ερευνητής, μουσικός και δημιουργός ντοκιμαντέρ που θεωρείται σημαντικό πρόσωπο της πολιτιστικής αναβίωσης των Έρζυα, των Μόκσα, των Σόκσα και των Καρατάι. Δημιούργησε την μουσική ομάδα Τοοράμα.

 Το 1975, ο Ρομάσκιν αποφοίτησε από το καθοδηγητικό και χορωδιακό τμήμα της μουσικής σχολής του Σαράνσκ. Γύρω στο 1980 ήταν μέλος της διδακτικής και χορωδιακής σχολής στο Ωδείο του Καζάν και το 1986 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Μνιιγιάλιε (τομέας λαογραφίας και τέχνης). Από το 1980 έως το 1989 ήταν ερευνητής λαογραφίας και τέχνης στο ερευνητικό ίδρυμα της Μορδοβίας για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και την ιστορία. Το 1986, δημοσίευσε τη μονογραφία του "Σε μερικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παραδοσιακή τέχνη του τραγουδιού των Μορδοβιανών-Καρατάγιεφ", στην οποία περιέγραψε τη λαογραφία των Καρατάι σε χωριά της Ταταρικής ΑΣΣΔ. Αργότερα έγινε σεναριογράφος και σκηνοθέτης, και με τη συμμετοχή του γυρίστηκαν τα ντοκιμαντέρ Καραταάου και το Ιστόκι. Επίσης, κινηματογράφησε τη μουσική ταινία για το Τοοράμα με το ίδιο όνομα. Από το 1990 έως το θάνατό του το 2002, ο Ρομάσκιν ήταν δάσκαλος μουσικής πειθαρχίας στην Εθνική Σχολή Πολιτισμού του Σαράνσκ. Το πιο διάσημο έργο του Ρομάσκιν ίσως ήταν αυτό της δημιουργίας του Τοοράμα, του οποίου το ρεπερτόριο περιελάμβανε τραγούδια των Έρζυα, των Μόκσα και των Καρατάι. Το ρεπερτόριο της ομάδας ενώνει τις παραδόσεις διαφόρων εθνοτικών ομάδων που ζουν στη Μορδοβία. Η ομάδα ήταν μέρος της οικογένειας: για να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτήν, Ρομάσκιν έφερε τους γιους του, τον Αντρέι και τον Βιτάλι. Στα τελευταία του χρόνια, σε επαφή με το ρωσικό κίνημα ανανέωσης, ο Ρομάσκιν ήταν επικεφαλής του νεανικού κινήματος "Οντ Βίι" (Νέα Δύναμη). Η ομάδα Τοοράμα, στην οποία οι γιοι του Ρομάσκιν διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, συνεχίζουν να δίνει συναυλίες και άλμπουμ. Τιμημένος Εργάτης του Πολιτισμού της Δημοκρατίας της Μορδοβίας. Ιππότης του Τάγματος του Σταυρού της Αγίας Μαρίας για τη μεγάλη συμβολή του στην ανάπτυξη και τη διάδοση των Φιννο-Ουγγρικών λαών και του πολιτισμού τους στον κόσμο (7 Μαρτίου 2001) Νικητής του βραβείου του Α.Π. Ριαμπόφ για τη συμβολή του στη διατήρηση και ανάπτυξη της γλώσσας Έρζυα (2002) Στις 6 Σεπτεμβρίου 2006, στην επαρχία Κοτσκουρόβσκι της Μορδοβίας, άνοιξε ένα μουσείο σπιτιού αφιερωμένο στον Ρομάσκιν, που ονομάζεται "Έτνο-Κούντο". Το 1989, ενώ ήταν ακόμα νέος, αγόρασε το σπίτι στο χωριό Ποντλέσναγια Τάβλα, όπου αγάπησε το χωριό, τους ανθρώπους και το φυσικό περιβάλλον με μια ματιά. Ως γνωστός λαογράφος, ονειρεύτηκε μια εθνο-τουριστική διαδρομή σε αυτό το χωριό, επειδή είναι γνωστό ως το κέντρο της παράδοσης της ξυλογλυπτικής των Έρζυα. Υπάρχει μια παράδοση που έχει γίνει πλέον ένα ετήσιο φεστιβάλ λαογραφίας που παρουσιάζει τα αρχαία τραγούδια των Έρζυα και των Μόκσα που ονομάζεται "Τόρι τέρντι" στα γενέθλια του Ρομάσκιν. Некролог на Torama.ru
Ποτέ Δεν Είναι Αργά

Ποτέ Δεν Είναι Αργά (αγγλικά: Hope Springs) είναι αμερικανική αισθηματική κομεντί, παραγωγής 2012. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ντέιβιντ Φράνκελ και το σενάριο έγραψε η Βανέσα Τέιλορ. Πρωταγωνιστούν οι Μέριλ Στριπ, Τόμι Λι Τζόουνς και Στιβ Καρέλ. Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού μέσης ηλικίας, το οποίο μετά από τριάντα χρόνια γάμου αποφασίζει να πάει σε σύμβουλο γάμων για να δουλέψουν πάνω στη σχέση τους. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 8 Αυγούστου 2012.

 Μέριλ Στριπ στο ρόλο της Κέι Σόαμς Τόμι Λι Τζόουνς στο ρόλο του Άρνολντ Σόαμς Στιβ Καρέλ στο ρόλο του Δόκτωρ Μπέρνι Φιλντς Ελίζαμπεθ Σου στο ρόλο της Κάρεν Τζιν Σμαρτ στο ρόλο της Αϊλίν Μπεν Ράπαπορτ στο ρόλο του Μπραντ Μάριν Άιρλαντ στο ρόλο της Μόλι Μίμι Ρότζερς στο ρόλο της Κάρολ Μπέκι Αν Μπέικερ στο ρόλο της Κόρα Το πρότζεκτ ανακοινώθηκε το 2010 με τους Μέριλ Στριπ και Τζεφ Μπρίτζες να βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και με σκηνοθέτη τον Μάικ Νίκολς. Ο Μπρίτζες σύντομα αποχώρησε και οι Τζέιμς Γκαντολφίνι και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν μπήκαν σε διαπραγματεύσεις να συμμετάσχουν στην ταινία.Ο Ντέιβιντ Φράνκελ αντικατέστησε τον Νίκολς και το πρότζεκτ προχώρησε χωρίς τη συμμετοχή των Γκαντολφίνι και Χόφμαν. Το Φεβρουάριο του 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Στιβ Καρέλ θα υποδυθεί το ρόλο του γιατρού και ο Τόμι Λι Τζόουνς αντικατέστησε τον Μπρίτζες στον πρωταγωνιστικό ρόλο.Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο του 2011 και πραγματοποιήθηκαν στο Κονέκτικατ. Με προϋπολογισμό 30.000.000 δολάρια, η ταινία Ποτέ Δεν Είναι Αργά άνοιξε στην 4η θέση συγκεντρώνοντας 14,6 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο τριήμερο. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 63,5 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο τα 50,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 114,2 εκατομμύρια δολάρια. Ποτέ Δεν Είναι Αργά στο IMDb
Ελλάδα, Χώρα του Φωτός

Το Ελλάδα, Χώρα του Φωτός είναι ένα τραγούδι της Ελληνίδας ποπ τραγουδίστριας Καίτης Γαρμπή. Ήταν η συμμετοχή της Ελλάδας στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1993, καθώς και ένα single από το πέμπτο σόλο άλμπουμ της Γαρμπή, το Ως τον Παράδεισο, που κυκλοφόρησε στις 8 Οκτωβρίου 1993. Το "Ελλάδα, Χώρα του Φωτός" ήταν το πρώτο CD single που κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα, ξεκινώντας μια νέα τάση στον τρόπο με τον οποίο οι Έλληνες καλλιτέχνες θα κυκλοφορούσαν 1-5 κομμάτια στην αγορά.

 Το τραγούδι ερμηνεύτηκε έκτο σε σειρά εμφάνισης εκείνη τη νύχτα, μετά τη Δανία με τους Tommy Seebach Band και το "Under stjernerne på himlen" και πριν το Βέλγιο με τη Barbara Dex και το "Iemand als jij". Στο τέλος της ψηφοφορίας, είχε λάβει 64 βαθμούς, τερματίζοντας 9ο ανάμεσα σε 25 συμμετοχές. Το τραγούδι είναι στην πραγματικότητα ένας έπαινος της ίδιας της Ελλάδας, με τη Γαρμπή να τραγουδά για τη μεγάλη πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά, παρά την κριτική για την αδυναμία της χώρας να μετασχηματιστεί και να αναπτυχθεί και να δοθεί έμφαση στη μεγάλη ανάγκη για αλλαγή. Θεωρείται επομένως εν μέρει ένα τραγούδι πολιτικής και κοινωνικής κριτικής. Εκείνη τη χρονιά, η συμμετοχή της Ελλάδας έμεινε στην ιστορία του διαγωνισμού τόσο λόγω της πολύ ιδιαίτερης παρουσίας της Καίτης στη σκηνή όσο και για το φόρεμα της Σίλιας Κριθαριώτη που φόρεσε. Επιπλέον, κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ στην ιστορία της Eurovision, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί. Συγκεκριμένα, ο φακός εστίασε χωρίς διακοπή αποκλειστικά στο πρόσωπο της για 43 ολόκληρα δευτερόλεπτα, κατά τη διάρκεια των οποίων κανένα άλλο πλάνο δεν εμφανίστηκε στην οθόνη. "Ελλάδα, Χώρα του Φωτός" – 2:57 "Ελλάδα, Χώρα του Φωτός" (Ορχηστρικό) – 2:57
Καλκότ Ματασκελέκελε

Ο Καλκότ Ματασκελέκελε (Kalkot Mataskelekele, 1949-) ήταν Πρόεδρος του Βανουάτου από το 2004 ως το 2009. Η θητεία του διήρκεσε 5 έτη και είναι ο πρώτος πτυχιούχος Αρχηγός Κράτους της νησιωτικής χώρας.

 Γεννήθηκε στις 24 Απριλίου 1949. Είναι δικηγόρος από την Πορτ Βίλα και γαμπρός του Ουόλτερ Λίνι.Εξελέγη Πρόεδρος στις 16 Αυγούστου 2004 από ειδικό Εκλεκτορικό Σώμα, κερδίζοντας στον τελικό γύρο της ψηφοφορίας τον Γουίλι Ντέιβιντ Σόουλ με 49 ψήφους έναντι 7. Ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Με τη λήξη της πρώτης του θητείας, στις 16 Αυγούστου του 2009, τον διαδέχθηκε με βάση το Σύνταγμα, προσωρινά, ο πρόεδρος της Βουλής, Μαξίμ Καρλότ Κορμάν. Ο Ματασκελέκελε είναι ξανά υποψήφιος για το αξίωμα του προέδρου και η εκλογή γίνεται στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2009. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, που διεξήχθη την 1η Σεπτεμβρίου του 2009 ο Ματασκελέκελε ήταν δεύτερος με 14 ψήφους πίσω από τον Βίνσεντ Μπουλεκόνε, ο οποίος έλαβε 16 ψήφους. Ο δεύτερος γύρος στις 2 Σεπτεμβρίου δεν έβγαλε νικητή. Τελικά, στον τρίτο γύρο εξελεγη νέος πρόεδρος ο Ιόλου Άμπιλ και ανέλαβε καθήκοντα στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009.
Υπόθεση νομικού καθεστώτος της Ανατολικής Γροιλανδίας (1933)

Η Υπόθεση νομικού καθεστώτος της Ανατολικής Γροιλανδίας (Affaire du statut juridique du Groenland oriental) εκδικάστηκε το 1933 από το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης της Χάγης και αφορά την διαμάχη μεταξύ Δανίας και Νορβηγίας περί κυριαρχίας στην περιοχή της Ανατολικής Γροιλανδίας.

 Το 1919 η Δανία κήρυξε τη Γροιλανδία έδαφός της με τη συγκατάθεση (acquiescence) του υπουργού εξωτερικών της Νορβηγίας (σε αντάλλαγμα της αναγνώρισης της Νορβηγικής κυριαρχίας στις νήσους Σβάλμπαρντ). Το 1931 η Νορβηγία κήρυξε μέρος της Ανατολικής Γροιλανδίας έδαφος υπαγόμενο στην κυριαρχία της. Το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης απεφάνθη ότι: - Οι ιστορικοί τίτλοι της Δανίας ήταν πιο έγκυροι από αυτούς της Νορβηγίας - Στις πολικές περιοχές η ανάγκη εμπράγματης άσκησης κυριαρχίας είναι σχετική. Άρα το γεγονός ότι οι αρχές της Δανίας δεν εγκαταστάθηκαν στην παγωμένη περιοχή της Ανατολικής Γροιλανδίας δεν απέκλειε την κυριαρχία της Δανίας εκεί. - Τέλος η προφορική δέσμευση του υπουργού εξωτερικών Ίχλεν (Ihlen) θεωρήθηκε δεσμευτική. Το δικαστήριο επιβεβαίωσε την εγκυρότητα της Δανικής κυριαρχίας στην Ανατολική Γροιλανδία. Έχει επισημανθεί ότι μία διαφορετική απόφαση (βλ. επιχειρήματα μειοψηφούντος δικαστή Ανζιλότι ) θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει αστάθεια σε πολλές αραιοκατοικημένες διαφιλονικούμενες περιοχές. Συνθήκη του Κιέλου Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαιοσύνης
Γέφυρα Κοράκου

Η γέφυρα Κοράκου ήταν πέτρινη μονότοξη γέφυρα στον Αχελώο, ανάμεσα στις Πηγές Άρτας και στο Πετρωτό Καρδίτσας. Η γέφυρα είχε κεντρικό άνοιγμα 49,5 μέτρα, γεγονός που την κατέτασσε ως τη μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Το τόξο είχε ύψος 25 μέτρα. Η γέφυρα κτίστηκε το 1514-1515 με χορηγία του Βησσαρίωνα Β΄ και έστεκε μέχρι τις 28 Μαρτίου 1949, όταν κατά τη διάρκεια του Ελληνικού Εμφυλίου, η γέφυρα ανατινάχθηκε από τις δυνάμεις του ΔΣΕ.

 Η γέφυρα κτίστηκε το 1514-1515 με χορηγία του Βησσαρίωνα Β΄, αρχιεπισκόπου Λάρισας. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η γέφυρα ολοκληρώθηκε και ο αρχιεπίσκοπος ανέβηκε σε αυτή ρώτησε τους κτίστες πώς φαίνεται και αυτοί είπαν ότι μοιάζει με κόρακα, εξού και πήρε το όνομα γέφυρα του Κόρακα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το όνομα οφείλεται ότι οι σκαλωσίες της γέφυρας κάηκαν πρωτού απομακρυνθούν με αποτέλεσμα να μαυρίσουν. Μια τρίτη εκδοχή αναφέρει ότι την ημέρα του αγιασμού στην γέφυρα κάθισε ένα κοράκι, προκαλώντας εντύπωση στους παρευρισκόμενους.Η γέφυρα αποτελούσε σημαντικό πέρασμα, ενώνοντας την Ήπειρο και τη Θεσσαλία. Λόγω της σημασίας υπήρξε συχνά τόπος συγκρούσεων. Στη γέφυρα πήγαν για να φύγουν όσοι Σουλιώτες δεν σφαγιάστηκαν στη Μάχη του Σέλτσου το 1804 από τους Τούρκους, περνώντας απέναντι. Το 1866 κατά τη διάρκεια της επανάστασης των Ραδοβυζινών οι δυνάμεις του Εμίν Μπέη προσπάθησαν να καταλάβουν τη γέφυρα στις 26 Δεκεμβρίου, ώστε να περάσουν στη Θεσσαλία και να καταστείλουν την επανάσταση, όμως αποκρούστηκαν από τη φρουρά της γέφυρας. Οι Τούρκοι προσπάθησαν ξανά δύο μέρες μετά, αλλά χωρίς επιτυχία.Η γέφυρα συνέχισε να στέκει μέχρι το 1949. Προς το τέλος του Ελληνικού Εμφυλίου, καθώς ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας υποχωρούσε προς τη Θεσσαλία καθώς περικυκλώνονταν από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Όσοι αντάρτες βρίσκονταν στις Πηγές Άρτας κινήθηκαν προς τη γέφυρα Κοράκου, η οποία δεν είχε ακόμη καταληφθεί. Όταν διαπιστώθηκε ότι ήταν ακόμη ανοικτή κινήθηκαν προς αυτή και άλλοι αντάρτες. Οι κυβερνητικές αντιλήφθηκαν τις κινήσεις άρχισαν να βομβαρδίζουν τη γέφυρα ώστε να εμποδίσουν τη διέλευση και ξέσπασε μάχη. Μέχρι τις 28 Μαρτίου 1949 οι αντάρτες πέρασαν τη γέφυρα και την ανατίναξαν στις 21:15.Η έκρηξη κατέστρεψε το κεντρικό τμήμα του τόξου του γεφυριού. Τα δύο εναπομείναντα τμήματα της γέφυρας κατέρρευσαν τμηματικά και τα τελευταία σωζόμενα τμήματα της γέφυρας παρασύρθηκαν κατά τη διάρκεια πλημμυρών τον Φεβρουάριο του 2015. Στις 18 Φεβρουαρίου 2019 υπογράφηκε προγραμματική σύμβαση για την ανακατασκευή της γέφυρας, συνολικού προϋπολογισμού 16,5 εκατομμυρίων ευρώ. Μια μικρογραφία της γέφυρας παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2022. Γεφύρι της Πλάκας - το μεγαλύτερο σωζόμενο πέτρινο γεφύρι στην Ελλάδα Γεφύρι της Πύλης - μια άλλη πέτρινη γέφυρα που χορηγήθηκε από τον Βησσαρίωνα Στάρι Μοστ - μια άλλη γέφυρα του 16ου αιώνα που ανατινάχθηκε τον 20ό αιώνα
Συμμορία των Ντάλτον

Η συμμορία των Ντάλτον ήταν διαβόητη εγκληματική ομάδα που έδρασε στην Αμερικανική Δύση από το 1890 μέχρι το 1892. Στο διάστημα αυτό τα μέλη της, μεταξύ των οποίων τα αδέρφια Γκράτον (Γκρατ) (γεν. 1861), Γουίλιαμ (Μπιλ) (1866–1894), Μπομπ (γεν. 1869) και Έμετ (γεν.1871), διέπραξαν, σε δυτικές Πολιτείες των Η.Π.Α, πολλές ληστείες σε τρένα και τράπεζες. Είχαν συγγένεια με τους αδερφούς Γιάνγκερ, οι οποίοι με τη σειρά τους συνεργάζονταν με τον Τζέσε Τζέιμς. Οι Ντάλτον αργότερα αποσχίστηκαν από την συμμορία Τζέιμς-Γιάνγκερ και δρούσαν πλεόν ανεξάρτητα.

 Η οικογένεια Ντάλτον καταγόταν από το Μισούρι. Οι γονείς (ο Λούις Ντάλτον και η Αντελάιν Γιάνγκερ — η οποία ήταν θεία των αδελφών Γιάνγκερ, που μαζί με τους Τζέσε και Φρανκ Τζέιμς ίδρυσαν την συμμορία Τζέιμς - Γιάνγκερ) απέκτησαν 15 παιδιά, από τα οποία τρία πέθαναν πριν να ενηλικιωθούν. Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε στην βορειοανατολική Οκλαχόμα και το 1886 στο Coffeyville, στο νοτιοανατολικό Κάνσας. Οι Ντάλτον ήταν αγρότες. Η απώλεια της οικογενειακής τους φάρμας, για την κατασκευή του σιδηροδρόμου και η δολοφονία του ενός από τους γιους, του Φρανκ Ντάλτον, που ήταν βοηθός σερίφη, εν ώρα καθήκοντος, φαίνεται πως οδήγησαν μερικά από τα άλλα αδέλφια στην παρανομία. Ο Φρανκ δολοφονήθηκε το 1887, στην περιοχή της Οκλαχόμα, από έναν κλέφτη αλόγων. Ήταν ο πιο ώριμος και ο πιο ισορροπημένος από όλα τα αδέρφια του, που τον σέβονταν και συχνά τον ακολουθούσαν, εν είδει αποσπάσματος, όταν κυνηγούσε εγκληματίες. Μετά το θάνατό του, ο Γκράτον, ο Μπομπ και ο Έμετ αποφάσισαν να μπουν στην υπηρεσία του νόμου. Από τους τρεις ο Μπομπ ήταν ο πιο άγριος. Σε ηλικία 19 ετών, ενώ ήταν βοηθός σερίφη, σκότωσε έναν άνδρα. Αν και υποστήριξε ότι τον πυροβόλησε στα πλαίσια του καθήκοντος, είναι πιθανόν ότι το σκότωσε επειδή προσπάθησε να του κλέψει τη φιλενάδα. Τον Μάρτιο του 1890 κατηγορήθηκε για εισαγωγή λικέρ στην Ινδιάνικη επικράτεια, αλλά μετά την καταβολή εγγύησης και την προσωρινή απόλυσή του δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Γκρατ συνελήφθη για κλοπή αλόγου (έγκλημα για το οποίο προβλεπόταν θανατική ποινή) αλλά είτε οι κατηγορίες αποσύρθηκαν είτε αφέθηκε ελεύθερος. Ο Μπομπ Ντάλτον κάλεσε τους Τζορτζ Νιούκομπ (George "Bitter Creek" Newcomb), Χάρλευ Πιρς (Charley Pierce) και Τσάρλυ Μπράιαντ (Blackfaced Charlie Bryant) να σχηματίσουν μια ομάδα μαζί με τον αδελφό του Έμετ. Ο Γκρατ Ντάλτον βρισκόταν με τον αδελφό του Μπιλ στην Καλιφόρνια, αλλά ακολούθησαν την συμμορία αργότερα, όπως και οι Μπιλ Ντούλιν (Bill Doolin), Ντικ Μπρόντγουελ (Dick Broadwell) και Μπιλ Πάουερ (Bill Power) . Η τετράδα των αδελφών Ντάλτον έχει αποτυπωθεί, με χιουμοριστικό τρόπο, στο κόμικ των Μορίς και Γκοσινί Λούκυ Λουκ.