IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παράλληλοι δρόμοι

Παράλληλοι δρόμοι είναι μία ελληνική καθημερινή τηλεοπτική σειρά του Mega Channel σε σενάριο Κάλης Καρατζά. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 9 Νοεμβρίου του 1992 και ολοκληρώθηκε μετά από δύο σεζόν προβολής το 1994. Η σειρά αποτελεί τη δεύτερη καθημερινή σειρά που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel, μετά τη «Δίψα» το 1990, κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταθμού. Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν ο Φράνσις Κάραμποτ και ο Γιώργος Νικολαΐδης. Την παραγωγή της σειράς είχε το Studio ATA. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι ο Τίτος Βανδής και ο Πέτρος Ζαρκάδης. Μετά την ολοκλήρωσή της, η σειρά προβάλλεται σχεδόν κάθε χρόνο σε επανάληψη κατά τις πρώτες πρωινές ώρες από το ίδιο κανάλι.

 Οι "Παράλληλοι Δρόμοι" είναι ένα κοινωνικό δράμα, που εξιστορεί την άνοδο και την πτώση δύο ισχυρών οικογενειών, οι οποίες συνδέονται με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Γενάρχες των δύο αυτών οικογενειών είναι ο Λουκάς Παπαγιάννης και ο Φώτης Κροντηράς. Τους δύο αυτοδημιούργητους άντρες, εκτός από τον επιχειρηματικό τους δεσμό, τους συνδέει και κάτι ακόμα: ένα συνταρακτικό μυστικό, το οποίο θα αποβεί τραγικά καθοριστικό στην παράλληλη ζωή τους. Το μυστικό αυτό δημιουργεί ρωγμές στις σχέσεις των δύο αντρών - ρωγμές που πληθαίνουν και μεταφέρονται στο βιομηχανικό κολοσσό που διοικούν και τους αναγκάζει να αποκλείουν πεισματικά κάθε ερωτικό δεσμό ανάμεσα στα μέλη των οικογενειών τους. Μαράϊα Βουράκη Τώνης Γιακωβάκης Ελένη Ιωάννου Ντιάνα Καβέτσου Κατερίνα Καλομοίρη Αλέκος Κολλιόπουλος Θανάσης Νάκος Αντώνης Ραμπαούνης Γεωργία Ανέστη Ρέα Χαλκιαδάκη Γιώργος Χανδόλιας Γιώργος Χαραλαμπίδης Παράλληλοι δρόμοι στην IMDb Παράλληλοι δρόμοι στο retrodb.gr Παράλληλοι δρόμοι στο ishow.gr Αρχειοθετήθηκε 2014-11-10 στο Wayback Machine. Παράλληλοι δρόμοι στο megatv.com
Η Πτώση

Η Πτώση είναι hip hop rap τραγούδι των Goin' Through με συμμετοχή των Terror X Crew και των Ημισκούμπρια. Κυκλοφόρησε το 1997 από την FM Records και συμπεριλήφθηκε στην θέση 10 του άλμπουμ Μικροί Θεοί των Goin' Through. Το κομμάτι επανακυκλοφόρησε το 2007 από την Columbia στη συλλογή διαφόρων καλλιτεχνών με τίτλο The Hip Hop Years και τον Φεβρουάριο του 2008 από τη BMG στη συλλογή Goin' Through - Η Γιορτή (The Early Years).

 Η Πτώση είναι γραμμένη σε στίχους του Δημήτρη Μεντζέλου και μουσική σύνθεση του Μιχάλη Παπαθανασίου. Η παραγωγή και η ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε το 1997 στην Κυψέλη, στο στούντιο του Παπαθανασίου.Το βίντεο κλιπ του κομματιού γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Νίκο Χατζηαγγελή στο Μεσολόγγι και στην Ιτέα. Θεωρήθηκε ότι το κομμάτι είναι συμβολισμός για τον εσωτερικό πόλεμο του ατόμου με τον εαυτό του. Έχει χαρακτηριστεί ως μία "από τις μεγαλύτερες ανατριχίλες" αλλά και "επικό". Goin' Through (ραπ) Terror X Crew (ραπ) Ημισκούμπρια (ραπ, στίχοι: Δημήτρης Μεντζέλος) Μιχάλης Παπαθανασίου (μουσική παραγωγή) Νίκος Χατζηαγγελής (σκηνοθεσία βίντεο κλιπ) Η Πτώση στο YouTube Η Πτώση στο Discogs Μικροί Θεοί στο Discogs
Ντέιβιντ Σκιου

Ο Ντέιβιντ Σκιου (αγγλικά David Sque, γενν. στις 26 Απριλίου 1944) είναι Βρετανός ζωγράφος και σχεδιαστής κόμικς. Γεννήθηκε στο Bournemouth της νότιας ακτής του Ηνωμένου Βασιλείου και σπούδασε στο Bournemouth Art College, από όπου έλαβε το εθνικό του δίπλωμα Καλών Τεχνών και Σχεδίου.

 Στα τέλη της δεκαετίας του 60 (1966) πρωτοεμφανίσθηκε στο περιοδικό Buster, όπου σχεδίασε την αθλητικού περιεχομένου (αγώνες ταχύτητας) εικονογραφημένη σειρά The Skids Kids. Ακολούθησαν τα περιπετειώδη Quest of the Firebird, The Phantom Viking για το περιοδικό Lion (1966), The Slogger from Down Under (Tiger, 1967), Iron-Man Martin (Jag, 1968), Custer (Tiger & Jag, 1969), Philip Driver (1970), Martin's Marvellous Mini (1971), ενώ από τον Ιανουάριο του 1975, κατόπιν παρότρυνσης του εκδότη Μπάρι Τόμλινσον, ανέλαβε την εικονογράφηση της σειράς Roy of the Rovers στο Tiger, έως και τον Αύγουστο του 1986. Αν και ο Σκιου δεν ήταν οπαδός του ποδοσφαίρου, εντούτοις πέτυχε να δημιουργήσει εξαιρετικά αληθοφανείς εικόνες και να είναι ένας από τους σημαντικότερους εικονογράφους της συγκεκριμένης σειράς . Τα επόμενα χρόνια επικεντρώθηκε περισσότερο στην καθαρά ζωγραφική τέχνη, δουλεύοντας παράλληλα τη σειρά Scorer στην εφημερίδα The Mirror. Έχει δημιουργήσει πολλά έργα για λογαριασμό του Royal National Lifeboat Institution. Έζησε και εργάστηκε πολλά χρόνια στη Νότια Ισπανία, ενώ από το 2020 επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία και ασχολείται με την εικονογράφηση των νέων ιστοριών του χαρακτήρα Roy of the Rovers, μετά την αναβίωση του ήρωα, από την εταιρεία Rebellion.
Ντέγιαν Μιλοβάνοβιτς

Ο Ντέγιαν Μιλοβάνοβιτς (σερβ. Дејан Миловановић - Dejan Milovanović), γεννημένος στις 21 Ιανουαρίου 1984 στη Σρέμσκα Μιτροβίτσα (Сремска Митровица - Sremska Mitrovica) της Βοϊβοντίνα, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Σερβία. Έχει ύψος 1,81 και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Υπήρξε μέλος της εθνικής ελπίδων Σερβίας-Μαυροβουνίου στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα 2004 (φιναλίστ) και 2006, της εθνικής ελπίδων της Σερβίας στο ευρωπαϊκό του 2007 (φιναλίστ) ενώ με την ολυμπιακή ομάδα Σερβίας-Μαυροβουνίου μετείχε στην Ολυμπιάδα 2004. Έχει αναδειχθεί πρωταθλητής και κυπελλούχος Σερβίας με τον Ερυθρό Αστέρα και έχει αγωνιστεί στο γαλλικό πρωτάθλημα. Τη σεζόν 2011-12 και στο ξεκίνημα της επόμενης αγωνίστηκε στον Πανιώνιο ως δανεικός από τη ΡΚ Λανς. Στις 14 Νοεμβρίου 2012 διέκοψε τη συνεργασία του με την αθηναϊκή ομάδα κοινή συναινέσει.

 Ο Ντέγιαν προέρχεται από ποδοσφαιρική οικογένεια. Είναι γιος του ποδοσφαιριστή Δόρδε Μιλοβάνοβιτς (Ђорђе Миловановић) (1956-2009) -του αποκαλούμενου "Đoka bomba" για το δυνατό του σουτ-, ο οποίος έκανε σπουδαία καριέρα στον Ερυθρό Αστέρα από το 1978 ως το 1985 (166 ματς - 12 γκολ). Επίσης, είναι ξάδερφος του Μπράνισλαβ Ιβάνοβιτς της Τσέλσι. Ο Ντέγιαν ανήκει στην σπουδαία ποδοσφαιρική γενιά του '84 και ήταν ο πρώτος της γενιάς του που έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας στις 17 Νοεμβρίου 2001 με τον Ερυθρό Αστέρα, σε ηλικία 17 ετών. Την ίδια σεζόν πέτυχε το πρώτο του γκολ στο τοπικό ντέρμπι με την Παρτιζάν Βελιγραδίου κάνοντας αίσθηση. Στο Ερυθρό Αστέρα αγωνίστηκε ως το 2008 και από το 2006 ήταν αρχηγός του συλλόγου. Με τη σερβική ομάδα κατέκτησε τρεις φορές το νταμπλ: 2004, 2006 και 2007. Στη συνέχεια παραχωρήθηκε στη γαλλική ΡΚ Λανς με τετραετές συμβόλαιο, από την οποία το 2010-11 παραχωρήθηκε δανεικός στον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου και το 2011-12 στον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως το Νοέμβριο του 2012. Ο Μιλοβάνοβιτς υπήρξε βασικό στέλεχος της εθνικής ελπίδων Σερβίας-Μαυροβουνίου σε τρία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα: του 2004, του 2006 και του 2007 (ως αρχηγός της Εθνικής Ελπίδων Σερβίας). Με τις ομάδες αυτές έφτασε δυο φορές στον τελικό της διοργάνωσης το 2004 και το 2007, ενώ το 2006 η ομάδα αποκλείστηκε στον ημιτελικό στα πέναλτι. Το 2004 πέτυχε το νικητήριο γκολ στο 2-1 επί της Λευκορωσίας με το οποίο εξασφαλίστηκε η πρόκιση στα ημιτελικά, ενώ άλλο ένα γκολ πέτυχε στη διαδικασία των πέναλτι στον αγώνα κατά της Σουηδίας που προκρίθηκε στον τελικό. Το 2007 πέτυχε άλλο ένα γκολ στην τελική φάση. Επίσης, το 2004 μετείχε με την ολυμπιακή ομάδα της Σερβίας-Μαυροβουνίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Το 2008 αγωνίστηκε δυο φορές στην εθνική ομάδα της Σερβίας. Με συλλόγους Πρωταθλήματα Σερβίας-Μαυροβουνίου (2): 2004, 2006. Πρωτάθλημα Σερβίας (1): 2007. Κύπελλα Σερβίας-Μαυροβουνίου (3): 2002, 2004, 2006. Κύπελλο Σερβίας (1): 2007. Πρωτάθλημα Β΄ Γαλλίας (1): 2009 Με την Εθνική Ελπίδων Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Ελπίδων φιναλίστ (2): 2004, 2007. * Τα στοιχεία αφορούν μόνο σε αγώνες πρωταθλήματος. Στατιστικά σεζόν 2011-12 Αρχειοθετήθηκε 2012-05-02 στο Wayback Machine..
Δημοτικό Θέατρο του Κλάγκενφουρτ

Το Δημοτικό Θέατρο του Κλάγκενφουρτ (Γερμανικά:Stadttheater Klagenfurt) βρίσκεται στο Κλάγκενφουρτ, την πρωτεύουσα της Καρινθία στην Αυστρία. Το σημερινό κτίριό του είναι σχεδιασμένο από το Βιεννέζικο αρχιτεκτονικό γραφείο Φέλνερ & Χέλμερ, και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1910.

 Το πρώτο θέατρο στο Κλάγκενφουρτ ιδρύθηκε μεταξύ 1605 και 1620 ως Αίθουσα Μπάλας (Ballhaus) για την αριστοκρατία. Περιστασιακά εμφανίζονταν εκεί Ιταλικοί θίασοι στο δρόμο τους από τη Βενετία προς τη Βιέννη. Στο τέλος του 18ου αιώνα, το θέατρο ήταν περιστασιακά ανοιχτό και για τους λόγιους, τους στρατιωτικούς και τους πολιτικούς αξιωματούχους. Το 1811, το ξύλινο οικοδόμημα ανακατασκευάστηκε από πέτρα. Σήμερα ονομάζεται Παλαιό Θέατρο. Όταν ήταν πλέον αρκετά φθαρμένο, σχεδιάστηκε ένα νέο κτίριο από το Βιεννέζικο αρχιτεκτονικό γραφείο Φέλνερ & Χέλμερ, το οποίο είχε ήδη κατασκευάσει πολύ παρόμοια θέατρα στις πόλεις Γκίσεν και Γκαμπλόνζ, το 1906 και το 1907 αντίστοιχα. Η κατασκευή του κτιρίου άρχισε το 1908 και περατώθηκε το 1910. Το σπίτι άνοιξε με την ευκαιρία του 60ου ιωβηλαίου του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α' της Αυστρίας και ως εκ τούτου ονομάστηκε «Kaiser Franz Joseph I. Jubiläumstheater». Το '60 το κτίριο ανακαινίστηκε. Ανακαινίστηκε και πάλι το 1996 - 1998 σύμφωνα με σχέδια του Γκούντερ Ντομένιγκ. Το Δημοτικό Θέατρο του Κλάγκενφουρτ έχει τιμηθεί με το Θεατρικό Βραβείο Νέστροϋ σε διάφορες κατηγορίες τα έτη 2003, 2006 και 2011. Στους καλλιτέχνες που έλαβαν τα βραβεία και εργάστηκαν για το θέατρο περιλαμβάνονται οι Μάρτιν Κούσεϊ, Μπερντ Λίπολντ-Μόσερ, Μάικλ Μαίρτενς, Μάικλ Σότενμπεργκ και Μάρτιν Ζεχετγκρούμπερ.
99 Δίκη

Η Δίκη (Dike) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,43. Ανακαλύφθηκε το 1868 από τον Γάλλο αστρονόμο Αλφόνς Μπορελλύ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από την προσωποποίηση της δικαιοσύνης στην ελληνική μυθολογία. Η Δίκη υπήρξε ο πρώτος αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.

 Η μέση διάμετρος της Δίκης υπολογίσθηκε σε 71,9 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 390 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Δίκης εκτιμάται σε 2,01 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 38,0 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Δίκης είναι C (ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,058 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 101 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Δίκη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 21 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπόγιαν Στούπιτσα

Ο Μπόγιαν Στούπιτσα (σερβικά κυριλλικά: Бојан Ступица, γεννημένος στις 1 Αυγούστου 1910 στη Λιουμπλιάνα - αποβιώσας στις 22 Μαΐου 1970 στο Βελιγράδι) ήταν Σλοβένος θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και αρχιτέκτονας. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας.

 Έπειτα από σπουδές αρχιτεκτονικής στη Λιουμπλιάνα, ο Μπόγιαν Στούπιτσα ταξίδευσε ανά την Ευρώπη, αφιερωμένος από πολύ νωρίς στο θέατρο. Μεταξύ του 1934 και του 1940, μοίρασε τον χρόνο του μεταξύ του Μάριμπορ, της Λιουμπλιάνα και του Βελιγραδίου, αναλαμβάνοντας την σκηνοθεσία 28 θεατρικών παραστάσεων. Μία εξ'αυτών, ο Μολιέρος, βάση του σχετικού έργου του Μιχαΐλ Μπουλγκάκοφ, απαγορεύτηκε βάση λογοκρισίας. Το 1946, ο Μπόγιαν Στούπιτσα πραγματοποίησε ταξίδι στη Μόσχα και το Λένινγκραντ, όπου και απέκτησε οικειότητα με το σοβιετικό θέατρο. Το 1947, μετά την επιστροφή του στη Σερβία, προχώρησε στην ίδρυση του Γιουγκοσλαβικού Δραματικού Θεάτρου Βελιγραδίου, του οποίου η πρώτη θεατρική παράσταση έλαβε χώρα στις 3 Απριλίου 1948, με μια παραγωγή του Kralj Betajnove, του «Βασιλέα της Μπετάνιοβα», του Ιβάν Τσάνκαρ, θεατρικού έργου του οποίου ο ίδιος ανέλαβε την σκηνοθεσία. Το 1961, έπειτα από ένα πέρασμα από το Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου, ο Μπόγιαν Στούπιτσα ανέλαβε την διεύθυνση του Ατελιέ 212. Ως αρχιτέκτονας, προχώρησε στον σχεδιασμό της νέας αίθουσας παραστάσεων επί της Οδού Ούλιτσα Σβετόγκορσκα (εκείνη την περίοδο γνωστή ως Οδός Ίβο Λόλα Ρίμπαρ). Κατέστησε την συγκεκριμένη αίθουσα ως τόπο αναφοράς της θεατρικής σκηνής της πόλεως του Βελιγραδίου, ενώ, ταυτόχρονα, της έδωσε ορατότητα σε διεθνές επίπεδο. Ο Μπόγιαν Στούπιτσα ήταν παντρεμένος με την Σέρβα ηθοποιό, Μίρα Στούπιτσα, δημιουργό του Βραβείου Ζάνκα Στόκιτς. Θέατρο στη Σερβία (Σερβικά) Radmila Stanković (18 Μαΐου 2000). «Lokomotiva bez vagona». http://www.nin.co.yu. NIN. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2008. - Βιογραφικό σημείωμα για τον Μπόγιαν Στούπιτσα
Έντμουντ Λόρενς

Ο Σερ Έντμουντ Λόρενς (Sir Edmund Wickham Lawrence, GCMG, OBE (γεννήθηκε στο Σαιν Κιτς στις 14 Φεβρουαρίου 1932) είναι οικονομολόγος και υπηρέτησε ως Γενικός Κυβερνήτης του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις. Ανέλαβε καθήκοντα, ως ο 3ος στη σειρά Γενικός Κυβερνήτης, στις 2 Ιανουαρίου 2013. Έπειτα από την αλλαγή της κυβέρνησης, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του, στις 19 Μαΐου 2015. Υπηρεσιακά ανέλαβε στη θέση του ο Σάμιουελ Γουέιμαουθ Τάπλεϊ Σίτον. Είναι ο ιδρυτής και ο διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας του Αγίου Χριστόφορου-Νέβις-Ανγκουίλας (St Kitts-Nevis-Anguilla National Bank).

 Ο Λόρενς δίδαξε σε σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο νησί ανάμεσα στο 1951 και 1954. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου το 1966 με πτυχίο στις Οικονομικές Επιστήμες. Εν συνεχεία δίδαξε στο Κολέγιο Ουόλμπρουκ (Walbrook College) από το 1967 ως το 1969. Επέστρεψε στην Καραϊβική, όπου ανέπτυξε καριέρα στον τραπεζικό και επιχειρηματικό τομέα. Το 1970 ο Σερ Έντμουντ ίδρυσε την Εθνική Τράπεζα του Αγίου Χριστόφορου-Νέβις-Ανγκουίλας ΕΠΕ (SKNANB), η οποία έγινε η μεγαλύτερη τράπεζα αυτοχθόνων στην Καραϊβική. Ίδρυσε επίσης και άλλα τραπεζικά ιδρύματα, όπως την Εθνική Τράπεζα National Bank Trust Company (NBTC) το 1972, την ασφαλιστική εταιρεία National Caribbean Insurance Company (NCIC) το 1973 και την Εταιρεία Ενυπόθηκων Δανείων και Επενδύσεων (St. Kitts and Nevis Morgtage and Investment Company) το 2001. Είναι ιδρυτικό μέλος της Διοικούσας Επιτροπής των επικεφαλής Εμπορικών Τραπεζών από αυτόχθονες (Standing Committee of Chief Executives of Indigenous Commercial Banks, σημερινή Ένωση Τραπεζών της Καραϊβικής (Caribbean Association of Banks) που υπάγεται στην CARICOM. Σήμερα συνεχίζει να είναι μέλος σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς. Το 2010 διορίστηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ Ιππότης του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου, σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στον τραπεζικό και στον οικονομικό τομέα. Είναι Μεθοδιστής στο θρήσκευμα και παντρεμένος με τη Λαίδη Χάλντα (Hulda). Έχουν 6 παιδιά.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1982

Οι 24οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 2-6 Μαΐου 1982 στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δέκατη ένατη φορά στην ιστορία της. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ίλια Ευθύμωφ με 111 πόντους.

 Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
NGC 4659

Ο NGC 4659 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 54 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 12 Απριλίου 1784 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Παρθένου.

 Δεδομένα για το NGC 4659 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 4659 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 4659 στο Wikimedia Commons
Μεσιέ 78

Το Μεσιέ 78 (γνωστό και ως Μ78 και NGC 2068) είναι νεφέλωμα ανάκλασης σε απόσταση 1.600 ετών φωτός στον αστερισμό Ωρίωνα. Με φαινόμενο μέγεθος 8,3 είναι το λαμπρότερο νεφέλωμα ανάκλασης στον ουρανό. Το Μεσιέ 78 ανήκει στο σύμπλεγμα του Ωρίωνα, όπως το Μέγα Νεφέλωμα του Ωρίωνα και το Μεσιέ 43, που βρίσκεται σε απόσταση 1.500 ετών φωτός.

 Το Μεσιέ 78 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1780. Ο Σαρλ Μεσιέ το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του στις 17 Δεκεμβρίου 1780. Τον Ιανουάριο του 2004 ο αστέρας V1647 Ωρίωνος, ένας νεαρός εκρηκτικός μεταβλητός αστέρας που βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη του νεφελώματος, υπέστη μια ξαφνική αύξηση της φωτεινότητας, φωτίζοντας μέρος του νεφελώματος, το οποίο ονομάστηκε Νεφέλωμα McNeil, προς τιμήν του ανθρώπου που το ανακάλυψε. Αυτό το γεγονός ήταν ιδιαίτερα σημαντικό για τη μελέτη της δυναμικής που σχετίζεται με τους πρωταστέρες και μελετήθηκε έντονα για δύο χρόνια, που αντιστοιχεί στην περίοδο κατά την οποία διατήρησε φωτεινότητα υψηλότερα από το κανονικό. Τον Οκτώβριο του 2005 η φωτεινότητά του μειώθηκε απότομα. Το Μεσιέ 78 είναι το λαμπρότερο νεφέλωμα ανάκλασης σε μία ομάδα νεφελωμάτων που περιλαμβάνει τα NGC 2064, NGC 2067 και NGC 2071. Αυτά τα νεφελώματα μαζί με το Νεφέλωμα «Φλόγα» αποτελούν το μοριακό νέφος LDN 1630, ένα μέρος του συμπλέγματος του Ωρίωνα. Οι αστέρες που φωτίζουν το Μεσιέ 78, ως νεφέλωμα ανάκλασης, είναι οι HD 38563A και HD 38563B, οι οποίοι έχουν οπτικό μέγεθος 10. Η πραγματική διάμετρος του Μεσιέ 78 φτάνει τα 4 έτη φωτός. Το φάσμα του είναι συνεχές και όμοιο με αυτό των αστέρων που το φωτίζουν. Μέσα στο Μεσιέ 78 έχουν εντοπιστεί 45 μεταβλητοί τύπου Τ Ταύρου και 17 αντικείμενα Herbin-Haro. Στην υπέρυθρη ακτινοβολία γίνεται σαφέστερα ορατό το ανοικτό σμήνος από νέους αστέρες που σχηματίστηκαν μέσα στο νεφέλωμα. Αποτελείται από 192 αστέρες και εκτείνεται σε μία ακτινική διάμετρο 7΄. Αυτό το σμήνος ονομάστηκε M78 ''[LDEG91] 3''. Messier 78, SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2006-01-12 στο Wayback Machine. M78: Stardust and Starlight NightSkyInfo.com - M78
Κρασιμίρ Τσομακόφ

Ο Κρασιμίρ Τσομακόφ (βουλγ. Красимир Чомаков - Krassimir Chomakov) (γεν. 1977) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Βουλγαρία, ο οποίος έχει αγωνιστεί στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας, στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και σε πολλές ομάδες μικρών κατηγοριών στην Ιταλία, όπου παίζει μέχρι σημέρα. Έχει ύψος 1,82 μ. και αγωνίζεται στην άμυνα και στη μεσαία γραμμή.

 Ο Κρασιμίρ Τσομακόφ γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1977 στη Φιλιππούπολη (Πλόβντιφ). Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Μαρίτσα Πλόβντιφ, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ κατηγορία τη σεζόν 1996-97. Το 1997 εντάχθηκε στο δυναμικό της ΤΣΣΚΑ Σόφιας, με την οποία αγωνίστηκε για τρεις σεζόν, κατέκτησε το Κύπελλο Βουλγαρίας το 1999 και έφτασε στους 16 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν. Την ίδια εποχή κλήθηκε στην εθνική ομάδα της Βουλγαρίας, στην οποία έπαιξε συνολικά 10 φορές έως το 2001 σημειώνοντας 5 γκολ. Από το 2000 έως το 2002 αγωνίστηκε στην Ιταλία, στη Ραβένα (Β΄ κατηγορία) και, χωρίς επιτυχία, στη Λέτσε (Α΄). Τον Ιανουάριο του 2002 εντάχθηκε στον Πανιώνιο, όπου έπαιξε έως το τέλος της σεζόν, βοηθώντας τον σύλλογο να κατακτήσει την έκτη θέση, χάνοντας την 5η θέση και την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στις καθυστρήσεις του τελευταίου ματς της σεζόν, όταν ισοφαρίστηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1-1). Από το 2002 μέχρι σήμερα αγωνίζεται σε ιταλικές ομάδες Γ΄ και Δ΄ κατηγορίας, με μακροβιότερη παρουσία στην Μπόκα Σαν Λάζαρο, στην οποία έπαιξε πέντε χρόνια (2002-2007) και το 2006 τη βοήθησε να ανεβεί από τη Δ΄ στη Γ΄ κατηγορία (C2).
Μάσαρη

Τα Μάσαρη είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Masari». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Δημήτριο

Το χημικό στοιχείο Δημήτριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 58 και ατομικό βάρος 140,12 . Έχει θερμοκρασία τήξης 795 C° και θερμοκρασία βρασμού 3257 C°. Χημικό σύμβολο: Ce Σχηματίζει δύο σειρές αλάτων προερχόμενες από τα οξείδια Ce2O3 και CeO2 δηλαδή χημικές ενώσεις τρισθενούς και τετρασθενούς δημητρίου. Τα άλατα του τρισθενούς δημητρίου είναι άχροα και δεν παρουσιάζουν φάσμα απορρόφησης. Αντίθετα του τετρασθενούς είναι κίτρινα ή πορτοκαλί έως ερυθρά και στο νερό πολύ γρήγορα υδρολύονται. Το Δημήτριο ανήκει στις σπάνιες γαίες ή «λανθανίδες» και στον Περιοδικό πίνακα κατατάσσεται στη πρώτη ομάδα αυτών.

 Το στοιχείο δημήτριο ανακαλύφθηκε το 1803 από τους Βίλελμ Χίζινγκερ και Γιενς Γιάκομπ Μπερζέλιους, καθώς και από τον Μάρτιν Χάινριχ Κλάπροτ, σε ορυκτό σουηδικής προέλευσης, το οποίο ονομάστηκε αργότερα δημητριίτης. Το δημήτριο έλαβε το όνομά του προς τιμήν της ανακάλυψης από τον Πιάτζι (1801) του αστεροειδούς Δήμητρα. Τα κυριότερα ορυκτά του δημητρίου είναι ο αλλανίτης, ο αγαρδίτης, ο μοναζίτης, ο μπαστναζίτης, ο ραβδοφανής και ο συγχυσίτης. Περιέχεται, επίσης, στο ζιρκόνιο. Σε όλα αυτά τα ορυκτά περιέχονται, επίσης, και άλλα μέταλλα της σειράς των σπανίων γαιών. Από χημική άποψη, το δημήτριο εμφανίζει δύο αριθμούς οξείδωσης, +3 και +4. Οι ενώσεις των δύο καταστάσεων διαφέρουν σημαντικά, καθώς το Ce+3 εμφανίζεται πολύ περισσότερο ηλεκτροθετικό σε σύγκριση με το Ce+4. Η πλέον γνωστή ένωσή του είναι το οξείδιό του (Ce+4O2) και το χλωριούχο δημήτριο (Ce+3Cl3), το οποίο χρησιμοποιείται ως καταλύτης στις αντιδράσεις καρβονυλικών ενώσεων στην οργανική χημεία. Ως μέταλλο αντιδρά απευθείας με τα αλογόνα προς τα αντίστοιχα άλατα, ενώ αντιδρά, επίσης, με διαλύματα οξέων και έκλυση υδρογόνου: 2Ce + 6HCl → 2CeCl3 + 3H2 (g) Το μέταλλο δημήτριο χρησιμοποιείται στη κατασκευή του λεγόμενου πυροφόρου κράματος. Το κράμα αυτό αποτελείται από 70% Δημήτριο και 30% σίδηρο (μαγγάνιο, νικέλιο, κοβάλτιο). Επειδή το πυροφόρο κράμα έχει την ιδιότητα όταν προστρίβεται σε χαλύβδινο τροχό με εγκοπές να δημιουργεί σπινθήρες ικανούς να αναφλέγουν ατμούς βενζίνης, οινοπνεύματος και φωταερίου. Για το λόγο αυτό και κατασκευάζονται εξ αυτού οι "πέτρες" αναπτήρων.Το οξείδιο του τετρασθενούς δημητρίου χρησιμοποιείται στους καταλύτες των οχημάτων, καθώς αντιδρά με το μονοξείδιο του άνθρακα: 2CeO2 + 2CO → Ce2O3 + 2CO2Η αντίδραση αυτή είναι αναστρέψιμη, καθώς το παραγόμενο οξείδιο του Ce+3 μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε οξείδιο του Ce+4 με την επίδραση οξυγόνου: 2Ce2O3 + O2 → 4CeO2Η κυριότερη, όμως, εφαρμογή των ενώσεων του δημητρίου είναι στη κατασκευή των αμιάντων τύπου "άουερ" που χρησιμοποιούνται σε λυχνίες φωταερίου. Οι αμίαντοι αυτοί, όταν καούν, αποτελούνται από οξείδιο θορίου που περιέχει περίπου 1% δημήτριο, σχηματίζοντας έτσι δια της καύσης φλόγα μέσα σε δικτυωτό βαμβακερό ύφασμα που έχει απορροφήσει νιτρικό βόριο και νιτρικό δημήτριο. Επίσης άλατα του τετρασθενούς δημητρίου και ειδικά το θειικό δημήτριο χρησιμοποιούνται στην παρασκευαστική οργανική χημεία ως ισχυρά οξειδωτικά μέσα. Τέλος, το οξείδιο του δημητρίου χρησιμοποιείται σε χρώσεις υάλου και σε είδη κεραμευτικής.
Φραντσέσκο Μαρία των Έστε

O Φραντσέσκο-Μαρία, ιταλ. Francesco-Mario, γαλλ. François-Marie (1698 - 1787) από τον Οίκο των Έστε, ήταν ιππότης του Ρέτζο. Συμμετείχε στον Πόλεμο για την Αυστριακή Διαδοχή. Ήταν ένας ισχυρός αξιωματούχος στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ.

 Γεννήθηκε στην Άλμπα του Πεδεμοντίου και ήταν γιος του Ρινάλντο, ιππότη του Ρέτζο και της Φελισιτέ ντε Καναπάν. Ο πατέρας του ήταν νόθος γιος του Ρινάλντο δούκα της Μόντενα και του Ρέτζο και αδελφός του Φραγκίσκου Γ΄. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του, έγινε ο ίδιος ιππότης του Ρέτζο. Διοικούσε τα εδάφη του με αποφασιστικότητα, αλλά έπληξε από ανία και αναζητώντας την περιπέτεια, μετέβη στη Γαλλία και προσχώρησε στον στρατό της. Συμμετείχε στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής με τον καλό φίλο του καρδινάλιο Ρισελιέ. Επέδειξε ζήλο και διακρίθηκε στην πολιορκία του Μπέργκεν οπ Τσουμ. Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας εντυπωσιάστηκε και το 1747 τον έκανε γενικό διοικητή επαρχίας. Λίγο αργότερα τον έστειλε στη Γαλλική αποικία της Λουιζιάνα στον Νέο Κόσμο. Το 1763 κατέλαβαν την αποικία οι Ισπανοί, που τους άρεσε ο Φραντσέσκο-Μαρία και τον κράτησαν με τον νέο τίτλο του κριτή της Ιδιοκτησίας του Στέμματος. Τότε γνώρισε τη σύζυγό του Φλεριώ. Όταν προχώρησε η ηλικία του, αποσύρθηκε στη Νέα Ορλεάνη και απεβίωσε το 1787. Νυμφεύτηκε τη Φλεριώ και είχαν πολλά παιδιά. Εγγονή του ήταν η Ελένη-Ιουδήθ ντε Ρέτζο, μητέρα του Πιέρ-Γκουστάβ Τουτάν-Μπωρεγκάρ (1818-1893) του πιο διάσημου στρατηγού του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Απόγονός του είναι ο σκηνοθέτης Γκόντφρεϋ Ρέτζιο (γενν. 1940). Reggio Ancestor Report Page: kjunkutie.tripod.com/reggio.htm files.usgwaracrchives.net/la/stbernard/bios/beaurega.txt The military operations of General Beauregard in the war between the states by Alfred Roman http://www.lagenealogy.net/Pages/Beauregard.aspx
Σωκράτης ο Σχολαστικός

Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός (380 - 440) ήταν χριστιανός εκκλησιαστικός ιστορικός του 5ου αιώνα, σύγχρονος του Σωζομενού και του Θεοδωρήτου του Κύρου. Είναι ο συγγραφέας της Εκκλησιαστικής Ιστορίας, η οποία καλύπτει την παλαιοχριστιανική περίοδο κατά τη διάρκεια των ετών 305-439.

 Ο Σωζομενός και ο Θεοδώρητος ο Κύρου τον αναφέρουν και χρησιμοποίησαν το έργο του. Καταγόταν από την Αθήνα αλλά εκτός από αυτό το στοιχείο δεν έχουμε σχεδόν κανένα άλλο σχετικά με τη ζωή του. Στους προλόγους του αναφέρει δύο διδασκάλους του, τον Ελλάδιο και τον Αμμώνιο, εθνικούς ιερείς από την Αλεξάνδρεια που είχαν φύγει από εκεί λόγω μιας εξέγερσης και είχαν εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη. Η εξέγερση αυτή, που είχε καταστρέψει το Σεραπείο της Αλεξανδρείας, χρονολογείται το 391 μ.Χ. Ο Σωκράτης αργότερα περιόδευσε στην Παφλαγονία και στην Κύπρο Η Εκκλησιαστική Ιστορία του καλύπτει την περίοδο 305-439. Θεωρείται ότι το έργο γράφτηκε το 439 ή λίγο αργότερα, όχι όμως μετά το 450. Είναι βέβαιο ότι γράφτηκε όταν βασίλευε ο Θεοδόσιος Β'. Σκοπός του έργου ήταν η συνέχιση του έργου του Ευσέβιου. Είναι γραμμένο σε απλά Ελληνικά της εποχής και αναφέρεται στα σχετικά με την Εκκλησία γεγονότα από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου μέχρι τα σύγχρονά του, κυρίως όμως στο θέμα του Αρειανισμού. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη αντικειμενικότητα, επιμέλεια και αξιοπιστία. Παραθέτει επίσης κείμενα συνόδων και επισήμων αποφάσεων, πράγμα που αυξάνει ακόμη περισσότερο την αξία του έργου του. Βυζαντινή ιστοριογραφία Σωζομενός
Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας

Το Εργατικό Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας είναι πολιτικό κόμμα στη Νέα Ζηλανδία. Αυτοχαρακτηρίζεται ως κεντροαριστερό και σοσιαλιστικό φιλελεύθερο, και είναι ένα από τα δύο βασικά κόμματα της πολιτικής σκηνής της Νέας Ζηλανδίας από το 1935. Σήμερα, είναι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης και το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας μετά το Εθνικό Κόμμα, κατέχοντας 34 από τις 121 έδρες του Νεοζηλανδέζικου Κοινοβουλίου. Σημερινή ηγέτης του είναι η Μόιρα Κόουτσουορθ.

 Το Εργατικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1916, φέρνοντας μαζί σοσιαλιστικές ομάδες που υποστήριζαν την αναλογική εκπροσώπηση και την "Επανάκληση" των Μελών του Κοινοβουλίου, καθώς και την εθνικοποίηση της παραγωγής και των συναλλαγών. Έλκει την καταγωγή του από το Βρετανικό κίνημα της εργατικής τάξης, σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από τον Αυστραλιανό ριζοσπαστισμό και γεγονότα όπως η απεργία των ανθρακωρύχων Γουαϊχί. Ο ακόλουθος είναι ολοκληρωμένος κατάλογος πρώην ηγετών του Εργατικού Κόμματος: Χάρι Χόλαντ (1919–1933) Μάικλ Τζόσεφ Σάβατζ (1933–1940) (Πρωθυπουργός 1935-1940) Πίτερ Φρέιζερ (1940–1950) (Πρωθυπουργός 1940-1949) Ουόλτερ Νας (1951–1963) (Πρωθυπουργός 1957-1960) Άρνολντ Νόρντμεγιερ (1963–1965) Νόρμαν Κερκ (1965–1974) (Πρωθυπουργός 1972-1974) Μπιλ Ρόουλινγκ (1974–1983) (Πρωθυπουργός 1974-1975) Ντέιβιντ Λανγκ (1983–1989) (Πρωθυπουργός 1984-1989) Τζέφρι Πάλμερ (1989–1990) (Πρωθυπουργός 1989-1990) Μάικ Μουρ (1990–1993) (Πρωθυπουργός 1990) Έλεν Κλαρκ (1993–1999) (Πρωθυπουργός 1999-2008) Φιλ Γκοφ (2008-2011) Ντέιβιντ Σίρερ (2011-2013) Ντέιβιντ Κάνλιφ (2013-2014) Άντριου Λιτλ (2014-2017) Τζασίντα Άρντερν (2017- σήμερα) Επίσημος διαδικτυακός τόπος
Σπύρο Άγκνιου

Ο Σπύρο Θίοντορ Άγκνιου (αγγλικά: Spiro Theodore Agnew, 9 Νοεμβρίου 1918 - 17 Σεπτεμβρίου 1996) ήταν Ελληνοαμερικανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως 39ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1969 έως το 1973. Γεννήθηκε στην Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, από Έλληνα πατέρα και Αμερικανίδα μητέρα. Μέχρι και σήμερα είναι ο μόνος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ ο οποίος παραιτήθηκε εξαιτίας ποινικών αδικημάτων.

 Σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς της Βαλτιμόρης. Οι γονείς του κατάγονται από τους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας. Για την ακρίβεια ο πατέρας του ήταν Έλληνας και η μητέρα του ήταν Αμερικανίδα. Η σταδιοδρομία του γενικά ήταν αρκετά σημαντική. Στρατιώτης με το αμερικανικό σώμα πεζοναυτών στην Ευρώπη κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις και έλαβε και παράσημα ανδρείας. Μετά τον πόλεμο απέκτησε πτυχίο νομικής από το πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης (στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Μέριλαντ υπάρχει ειδική αίθουσα αφιερωμένη στην σταδιοδρομία του). Κατόπιν ασχολήθηκε με την πολιτική και ήταν για τρία χρόνια Κυβερνήτης της πολιτείας του Μέριλαντ με σημαντικό έργο (φορολογικές μεταρρυθμίσεις, σκληρή νομοθεσία κατά της μόλυνσης, αντιρατσιστική νομοθεσία). Μέλος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, στενός συνεργάτης του μετέπειτα Αμερικανού Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον, τελικά το 1969 έγινε ο 39ος Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί Προεδρίας Ρ. Νίξον. Στις 10 Οκτωβρίου 1973 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ μετά την αποκάλυψη στελεχών κατασκευαστικών εταιρειών ότι τον είχαν δωροδοκήσει, ενώ μετά από συμφωνία η επίσημη κατηγορία περιορίστηκε σε φοροδιαφυγή, κατηγορία την οποία δεν αντέκρουσε. Στην θέση του ορίστηκε ως Αντιπρόεδρος ο Τζέραλντ Φορντ, ο οποίος μετέπειτα έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ, μετά την παραίτηση του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον το 1974. Η συμβολή του στην νίκη του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και την ανάληψη της Προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ρίτσαρντ Νίξον και της Αντιπροεδρίας από τον ίδιο, στις εκλογές του 1968 ήταν καθοριστική. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία όργωσε όλη την Αμερική. Ήταν δεινός ρήτορας και κατάφερνε να κατατροπώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον κατηγορούσαν ότι είχε ακραίες θέσεις σε ορισμένα ζητήματα, ειδικότερα στο μεγάλο θέμα του πολέμου στο Βιετνάμ. Μετά την παραίτησή του δεν αναμίχθηκε στην πολιτική αλλά ακολούθησε επαγγελματικό και ιδιωτικό βίο. Πέθανε το 1996. Φωτεινή Τομαή, ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΟΥ 1971 Η επίσκεψη του Αγκνιου στην Ελλάδα Πώς ο τότε αντιπρόεδρος της αμερικανικής κυβέρνησης πραγματοποίησε το «πιο άχρηστο ταξίδι» στη γη των προγόνων του[1] Άφιξη του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Σπύρου Άγκνιου στο Αεροδρόμιο Ελληνικού (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) Επίσημη επίσκεψη του Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Σπύρου Άγκνιου στην Αθήνα (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) Επίσκεψη του Αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Σπύρου Άγκνιου στους Γαργαλιάνους, στο Ηράκλειο Κρήτης, στα Χανιά και στη Ρόδο (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) Επίσκεψη του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ Σπύρου Άγκνιου στην Ακρόπολη (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Αντονίν Πανένκα

Ο Αντονίν Πανένκα (τσέχικα:Antonín Panenka, γεννήθηκε 2 Δεκεμβρίου 1948) είναι Τσέχος πρώην ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και αναδείχθηκε σε ένα από τους κορυφαίους παίκτες της χώρας του όλων των εποχών. Ιστορικό για την τεχνική του έμεινε το τελευταίο πέναλτι, το οποίο εκτέλεσε επιτυχημένα στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1976 απέναντι στον Γερμανό τερματοφύλακα Σεπ Μάιερ.

 Ο Πανένκα αγωνίστηκε στην Μποέμιανς 1905 στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, από τα εφηβικά του χρόνια το 1959 ως το 1981. Μόνο στο τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε στη δύση, σε ομάδες της Αυστρίας.Από το 1981 ως το 1985 αγωνίστηκε στη Ραπίντ Βιέννης, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και τρεις φορές το Κύπελλο Αυστρίας. Επίσης, έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1985, όπου η Ραπίντ ηττήθηκε με 3-1 από την Έβερτον.Τέλειωσε την επαγγελματική καριέρα του στην Σεντ Πόλτεν, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν ως τα 37 του χρόνια. Όμως, ως γνήσιος λάτρης του ποδοσφαίρου συνέχισε να αγωνίζεται σε ερασιτεχνικά σωματεία ως το 1993 στα 45 του χρόνια. Έγινε διεθνής με την Τσεχοσλοβακία το 1973 κι αγωνίστηκε σε 59 παιχνίδια ως το 1982, σκοράροντας 17 φορές. Σήμερα είναι πρόεδρος της Μποέμιανς, της ομάδας που τον ανέδειξε. Διακρινόταν για την ακρίβεια της πάσας του και για την καλή εκτέλεση φάουλ, πέναλτι και κόρνερ. Όμως, η ενέργειά του για την οποία έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία συνέβη στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1976 στο Βελιγράδι με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία, χαρίζοντας το μοναδικό διεθνή τίτλο στη χώρα του.Έπειτα από ένα ισόπαλο αποτέλεσμα (2-2) ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση και στα πέναλτι. Μετά το τέταρτο πέναλτι το σκορ ήταν 4-3 υπέρ της Τσεχοσλοβακίας, αφού είχε αστοχήσει ο Ούλι Χένες. Ήταν η σειρά του Πανένκα να χτυπήσει το πέμπτο και αποφασιστικό για την τύχη του ματς χτύπημα. Με εκπληκτική ψυχραιμία και τέχνη ξεγέλασε τον Σεπ Μάιερ, αναγκάζοντάς τον να πέσει λίγο πριν σουτάρει κι έπειτα σκάβοντας την μπάλα την πέρασε πάνω από το σώμα του. Η εκτέλεση, που συνδυάζει ψυχραιμία και τεχνική, έγινε διάσημη κι έμεινε στην ποδοσφαιρική ιστορία ως χτύπημα «Πανένκα». Είναι ίσως η μοναδική περίπτωση που σκοράρισμα από το σημείο του πέναλτι αναφέρεται μεταξύ των καλύτερων γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο ίδιος δήλωσε αργότερα ότι αυτός είναι ο πιο απλός τρόπος για να σημειώσεις ένα γκολ.Εκτός από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού τίτλου το 1976, ο Πανένκα βοήθησε την Τσεχοσλοβακία να κατακτήσει την τρίτη θέση στην επόμενη διοργάνωση στην Ιταλία το 1980 και να προκριθεί στην τελική φάση του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Ισπανίας το 1982, όπου σκόραρε δύο φορές αλλά η ομάδα δεν πέρασε τον πρώτο γύρο. Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 1976 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (3η θέση): 1980 Πρωταθλήματα Αυστρίας: 2 (1982, 1983) Κύπελλο Αυστρίας: 3 (1983, 1984, 1985) Φιναλίστ Κυπέλλου Κυπελλούχων: 1985.
Περιφέρεια Αχάλ

Η Περιφέρεια Αχάλ (τουρκμενικά: Ahal welaýaty, από το περσικό آخال Axāl) είναι μια από τις περιφέρειες του Τουρκμενιστάν. Βρίσκεται στο κεντρονότιο τμήμα της χώρας, και συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν. Καταλαμβάνει έκταση 97.160 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 939.700 κατοίκων (εκτίμηση 2005).

 Το 2000, η περιφέρεια Αχάλ αντιπροσώπευε το 14% του πληθυσμού της χώρας, το 11% του συνολικού αριθμού των απασχολουμένων, το 23% της γεωργικής παραγωγής (κατ΄αξία), και το 31% της συνολικής εγχώριας βιομηχανικής παραγωγής.Η γεωργία του Αχάλ αρδεύεται από το Κανάλι Καρακούμ, το οποίο εκτείνεται σε όλη την διαδρομή της επαρχίας, από τα ανατολικά προς τα δυτικά, ακολουθώντας τα νότια σύνορα του Τουρκμενιστάν. Μια άλλη πηγή νερού είναι ο Ποταμός Τετζέν, που ρέει βόρεια από το Αφγανιστάν στη νοτιοανατολική γωνία της επαρχίας, περνάει μέσα από δύο μεγάλες δεξαμενές νότια της πόλης του Τετζέν. Η περιφέρεια είναι γνωστή για τη μάχη του Γκοκ Τεπέ το 1881, και σήμερα είναι ο χώρος ενός νέου επιβλητικού τζαμιού. Επίσης βρίσκεται η υπόγεια θερμή λίμνη Μπαχαρντέν (καρστικό σπήλαιο Κοβ Ατά), τα οποία βρίσκονται δυτικά της Ασγκαμπάτ. Η πρωτεύουσα της Επαρχίας Αχάλ είναι το Ανάου (ή Αννάου), μια πόλη στις νοτιοανατολικές παρυφές του Ασγκαμπάτ. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Αμπαντάν (πρώην γνωστό ως Büzmeýin, ρωσικά: Безмеин) βορειοδυτικά του Ασγκαμπάτ και του Τετζέν. Η μεγαλύτερη πόλη του Τουρκμενιστάν, το Ασγκαμπάτ, βρίσκεται εντός της Περιφέρεια Αχάλ, αλλά έχει την ιδιότητα της ειδικής επαρχίας πρωτεύουσας έξω από την επαρχιακή δικαιοδοσία. Το 2010, υπήρχαν 241 γυμνάσια, στα οποία φοιτούσαν 146 χιλιάδες μαθητές. Η Περιφέρεια Αχάλ διαιρείται διοικητικά σε 9 επαρχίες (ετραπλάρ, ενικός ετράπ) και 3 πόλεις (ιλ), που έχουν καθεστώς ετράπ. Οι αλλαγές ονομάτων από το 1995 εμφανίζονται σε παρενθέσεις: Πόλη Ανάου Πόλη Αμπαντάν (πρώην Πόλη Μπιουζμεγίν) Πόλη Τετζέν — το καθεστώς ετράπ χορηγήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2008 Επαρχία Ακμπουγκντάι (πρώην γνωστή ως επαρχία Γκέβερς) Επαρχία Αλτίν Ασίρ — δημιουργήθηκε στις 23 Αυγούστου 2000 Επαρχία Μπαμπανταϋχάν Επαρχία Μπαχαρλί (πρώην Επαρχία Μπέχερντεν) Επαρχία Γκιόκντεπε Επαρχία Κάκα Επαρχία Ντεργουέζε Επαρχία Σαράχς Επαρχία Τετζέν Κρατήρας αερίου της Νταρβάζα, μια επίμονη φωτιά φυσικού αερίου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ahal Province στο Wikimedia Commons
Άγιος Γεώργιος Φιλιππιάδος Πρέβεζας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φιλιππιάδος, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Πρεβέζης, κοντά στα όρια με τον νομό Άρτας. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Λούρου και βόρεια της λίμνης Ζηρού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 20,528 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιππιάδος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φιλιππιάδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζηρού. Ο Άγιος Γεώργιος είναι κτισμένος σε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με πλατάνια, τρεχούμενα νερά, εκτροφεία πέστροφας, νεροτριβές και νερόμυλο. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν γίνει επιφανειακές εξερευνήσεις αλλά και ανασκαφές από Άγγλους αρχαιολόγους, την περίοδο 1962-1967 και το 1981 και έχουν φέρει στο φως πολύ σημαντικά προϊστορικά ευρήματα από την μέση και την νεότερη παλαιολιθική εποχή. Από τις μέχρι τώρα έρευνες έχουν εντοπιστεί και ανασκαφεί, δύο θέσεις με μεγάλη αρχαιολογική σημασία: το σπήλαιο Ασπροχάλικο η θέση Κοκκινόπηλος, που βρίσκεται δυτικά από το χωριό και νότια από το σπήλαιο, στην δυτική όχθη του ποταμού Λούρου. Στην θέση αυτή έχουν γίνει ανασκαφές από τους Άγγλους αρχαιολόγους το 1963 και αποκαλύφθηκε υπαίθρια εγκατάσταση, που χρονολογήθηκε στην μέση και νεότερη παλαιολιθική περίοδο. Από τα ανώτερα στρώματα οι ανασκαφείς συγκέντρωσαν λίθινα εργαλεία, που ανάγονται στην εποχή του χαλκού. Το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο, στιβαρή κατασκευή μεταξύ 1ου αιώνα π.Χ. και 1ου αιώνα μ.Χ., για τις ανάγκες ύδρευσης της πόλης. Έφερνε νερό σε απόσταση 50 χιλιομέτρων, περίπου Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, με αξιόλογο καμπαναριό Οι πηγές του Αγίου Γεωργίου Το σπήλαιο Ασπροχάλικο, με χρήση από τη Μέση και Ανώτερη Παλαιολιθική Εποχή Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Βικτόριγια Νταουγιοτιτέ

Η Βικτόριγια Νταουγιοτιτέ-Πακεριενέ (λιθουανικά: Viktorija Daujotytė-Pakerienė, γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1945 στο Κεϊνισκέγιε) είναι Λιθουανή κριτικός λογοτεχνίας και φιλόλογος. Έχει γράψει πάνω από 30 επιστημονικά μονογράμματα, εκθέσεις, ενώ έχει συμμετάσχει και στην συγγραφή σχολικών βιβλίων για το σύστημα εκπαίδευσης της Λιθουανίας. Έχει γράψει άρθρα για το φεμινισμό, τον πολιτισμό και τη κοινωνία. Βραβεύτηκε με το τάγμα του Λιθουανού Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας τετάρτου βαθμού, το Λιθουανικό Εθνικό Βραβείο και άλλα βραβεία.

 Jurgis Baltrušaitis: (monografija). Vilnius, 1974. Lyrikos teorijos pradmenys (mokymo priemonė aukštosioms mokykloms). 1984. Lietuvių filosofinė lyrika. Vilnius, 1977. Kas tu esi, eilėrašti? Vilnius: Vaga, 1980. Юргис Балтрушайтис: монографический очерк. Вильнюс: Vaga, 1983. Janina Degutytė (monografinė apybraiža). Vilnius: Vaga, 1984. Lyrikos būtis. Vilnius: Vaga, 1987. Lietuvių eilėraštis proza. 1987. Vinco Mykolaičio-Putino lyrika. Vilnius, 1988. Tautos žodžio lemtys. XIX amžius. Vilnius, 1990. Moteriškosios literatūros epistema. 1991. Moters dalis ir dalia. Vilnius, 1992. Su Jurgiu Baltrušaičiu. Vilnius: Regnum, 1994. Salomėjos Nėries ruduo. 1995. Lyrika mokykloje. 1995. Janina Degutytė. Atsakymai. 1996. Kalbos kalbėjimas. Vilnius: Regnum, 1997. Šatrijos Raganos pasaulyje: gyvenimo ir kūrinių skaitymai. Vilnius: Lietuvos rašytojų sąjungos leidykla, 1997. Trys sakiniai. Kaunas: Šviesa, 1997. Tekstas ir kūrinys. Vilnius: Kultūra, 1998. Prilenktas prie savo gyvenimo. 1998. Salomėja Nėris: gyvenimo ir kūrybos skaitymai. Kaunas: Šviesa, 1999 (Gyvenimas ir kūryba; 43) Kultūros šalys ir nuošalės. Vilnius, 2000. Literatūros filosofija. Vilnius, 2001. Parašyta moterų. Vilnius, 2001. Sakiniai: esė. Vilnius: Tyto alba, 2002. Literatūros fenomenologija. Problematikos kontūrai. 2003. Raštai ir paraštės. Apie Justino Marcinkevičiaus kūrybą. 2003. Salomėja Nėris: fragmento poetika. Vilnius: Lietuvos rašytojų sąjungos leidykla, 2004. Mažoji lyrikos teorija. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2005. Perrašai: eiliuoti tekstai. Vilnius: Vilniaus dailės akademijos leidykla, 2005. Žmogus ir jo kalnas: apie monsinjorą Kazimierą Vasiliauską: asmenybės fenomenologija. Vilnius: Lietuvos rašytojų sąjungos leidykla, 2005. Είναι παραλήπτης διαφόρων εθνικών βραβείων όπως: 1993: Λιθουανικό Εθνικό Βραβείο. 2002: Τάγμα του Συνταγματάρχη στο Τάγμα του Λιθουανού Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας
Ντέιβι Ρίτσαρντς

Ο Ουέσλεϊ Ντέιβιντ "Ντέιβι" Ρίτσαρντς (γεννημένος την 1η Μαρτίου, του 1983) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Είναι περισσότερο γνωστός για τη πορεία του στο Ring of Honor, ενώ αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία TNA Wrestling.

 Ξεκίνησε την καριέρα του, τον Ιούνιο του 2004 στην Ουάσινγκτον. Στην συνέχεια, εργάστηκε για το Pro Wrestling Guerrilla (PWG) και για άλλες μικρότερες εταιρείες πάλης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το 2006 συνεργάζεται με την Παγκόσμια εταιρεία πάλης, Ring of Honor. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται και σε πολλές άλλες ανεξάρτητες οργανώσεις πάλης, στις Η.Π.Α. και στην Ιαπωνία. Η καριέρα του στο ROH ξεκίνησε στις 3 Ιουνίου 2006. Από τότε έχει καταφέρει αρκετά. Έχει συμμαχήσει με τον Έντι Έντουαρτς με τον οποίο είναι ακόμα ομάδα και μαζί έχουν κατακτήσει μια φορά Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων ROH. Το ίδιο πρωτάθλημα το κέρδισε πρώτη φορά στο πλευρό του Ρόκι Ρομέρο. Επίσης, ο Ρίτσαρντς έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ROH από τον φίλο του Έντουαρτς, χωρίς να χαλάσουν οι σχέσεις τους. Τον Ιανουάριο του 2014, ο Ρίτσαρντς έκανε τη πρώτη του εμφάνιση στο TNA Wrestling, μαζί με τον Έντουαρτς. Μετά απο ένα μήνα κατέκτησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα. Σύντομα έχασαν το πρωτάθλημα, αλλά το επανέκτησαν τον Απρίλιο. Επίσημη ιστοσελίδα
Τσι Τσι (γιγάντιο πάντα)

Η Τσι Τσι (κινέζικα: 姬姬, πινγίν: Jī Jī, 1954 (στη φύση) - 1972 (στον ζωολογικό κήπο) ήταν γνωστό θηλυκό γιγάντιο πάντα που έζησε στον Ζ. Κήπο στο Λονδίνο. Η Τσι Τσι δεν ήταν το πρώτο πάντα του Ζωολογικού Κήπου, ήταν ένα από τα τέσσερα που έφτασαν στο 1938 αλλά ήταν η Τσι Τσι που έγινε το αστέρι και πόλος έλξης των επισκεπτών του ζωολογικού κήπου. Η Τσι Τσι εκτίθεται στο Μουσείο φυσικής ιστορίας στο λονδίνο.

 Αιχμαλωτίστηκε τον Μάιο του 1955 στο Μπαγκίνγκ, της Σετσουάν, και μεταφέρθηκε στο ζωολογικό κήπο του Πεκίνου τον Ιούνιο. Τον Μάιο του 1957, ο Κλιμέντ Βοροσίλοφ ζήτησε ένα πάντα για τον ζωολογικό κήπο της Μόσχας κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Κίνα. Ο Τσι Τσι εστάλη μαζί με ένα άλλο πάντα στην Κίνα τον ίδιο μήνα. Ωστόσο, οι απόπειρες να τους ζευγαρώσουν απέτυχαν και ως αποτέλεσμα της εκτροφής από ανθρώπινους κατόχους. Οι Ρώσοι υποψιάζονταν ότι και τα δύο πάντα ήταν αρσενικά, και ως αποτέλεσμα, οι Σοβιετικοί επέστρεψαν τον Τσι Τσι στην Κίνα σε αντάλλαγμα για ένα άλλο πάντα τον Ιανουάριο του 1958. Τον Μάιο του ιδίου έτους, ο Αυστριακός Χάινι Ντέμερ απέκτησε την Τσι Τσι από τον ζωολογικό κήπο του Πεκίνου και έφερε το ζώο πίσω στον ζωολογικό κήπο της Μόσχας. Μετά την ανάπαυση για μια εβδομάδα, το πάντα ταξίδεψε στο Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου, συγκεκριμένα α τον ζωολογικό κήπο στο Ανατολικό Βερολίνο. Μέχρι τότε,η Τσι Τσι είχε ήδη πουληθεί στον ζωολογικό κήπο του Μπρούτσφιλντ, στο Ιλινόις των ΗΠΑ. Ωστόσο, το Υπουργείο Οικονομικών παρενέβη και ανακοίνωσε ότι το εμπάργκο των ΗΠΑ για αγαθά από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επεκτάθηκε ακόμη και στα πάντα. Ως εκ τούτου, η Τσι Τσι δεν μπορούσε να εισέλθει στις ΗΠΑ. Ο ζωολογικός κήπος της Φρανκφούρτης παρείχε προσωρινή κατοικία για το πάντα μέχρι που ο Ντέμερ αποφάσισε να προσλάβει προσωρινά το ζώο σε ευρωπαϊκούς ζωολογικούς κήπους. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον ζωολογικό κήπο της Κοπεγχάγης πριν φτάσει στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου στις 5 Σεπτεμβρίου 1958. Η ζωολογική εταιρεία του Λονδίνου είχε δηλώσει ότι δεν θα ενθάρρυνε τη συλλογή άγριων πάντα, αλλά αποδέχθηκε την Τσι Τσι. Αν και η επίσκεψη της Τσι Τσι είχε αρχικά προγραμματιστεί να διαρκέσει μόνο για τρεις εβδομάδες, αποφασίστηκε να την αγοράσει για £12.000. Η Τσι Τσι έγινε ιδιοκτησία του ζωολογικού κήπου του Λονδίνου στις 26 Σεπτεμβρίου 1958. Ένας ηλικιωμένος κύριος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για νέες πηγές μπαμπού. Ο ηλικιωμένος σε ένα εξοχικό στην άκρη του δάσους Μεναμπίλι, στο κτήμα Μεναμπίλι στην Κορνουάλη. Ο καπετάνιος, όπως ο άντρας ήταν γνωστός από τους ντόπιους, έκοψε ένα δείγμα από το μπαμπού από τα δέντρα που μεγάλωνε γύρω από το εξοχικό του και το έστειλε στο Λονδίνο. Η Τσι Τσι έφαγε λίγο από αυτό και ο κήπος προσέλαβε τον καπετάνιο για να παρέχει μια τακτική προμήθεια.
Nas

Ο Νάσιρ Τζόουνς (αγγλικά: Nasir Jones, γενν. 14 Σεπτεμβρίου 1973), γνωστός με το ψευδώνυμο Nas, είναι Αμερικανός ράπερ και στιχουργός. Όντας μέλος της Νεοϋορκέζικης ραπ σκηνής, ο Nas θεωρείται ευρέως από τους καλύτερους ράπερ όλων των εποχών. Ο Nas έχει κυκλοφορήσει δώδεκα άλμπουμ με μεγάλη επιτυχία. Έχει υπάρξει υποψήφιος 14 φορές για Βραβείο Γκράμι και έχει κερδίσει 1 φορά.

 Ο Νάσιρ μπιν Όλου Ντάρα Τζόουνς γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1973 στην Νέα Υόρκη και ήταν γιος γνωστού μουσικού της τζαζ. Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε το 1989 έχοντας έντονη επιρροή από άλλους ράπερ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, όπως The Notorious B.I.G.. Ο Τζόουνς εμφανίστηκε στο Live at the Barbecue της γνωστής μπάντας Main Source. Το πρώτο άλμπουμ του Nas είχε τον τίτλο Illmatic, κυκλοφόρησε το 1994 και έλαβε διθυραμβικές κριτικές από τους κριτικούς και το κοινό. Το εν λόγω άλμπουμ συχνά κατατάσσεται στα καλύτερα μουσικά άλμπουμ όλων των εποχών. Το δεύτερο του άλμπουμ είχε τον τίτλο It was Written και έκανε τον Nas παγκοσμίως γνωστό καλλιτέχνη. Τα δύο μεταγενέστερα του άλμπουμ I Am και Nastradamus έλαβαν αρνητικές κριτικές και υπήρξαν αμφιλεγόμενα. Αυτό έκανε τον Nas να χάσει πολλούς οπαδούς του και την καριέρα του να αδυνατίσει να ορθοποδήσει για αρκετό καιρό. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 2000, ο Nas ενεπλάκη σε μια κόντρα με τον επίσης ράπερ Jay-Z, η οποία τον οδήγησε να αποκαταστήσει την φήμη του στην μουσική βιομηχανία. Ένα από τα πιο επιτυχημένα κομμάτια του εκείνης της περιόδου ήταν το Ether. Μετά από την συμφιλίωση των δύο ράπερ, ο Nas υπέγραψε συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία του Jay-Z και κυκλοφόρησε αρκετά γνωστά κομμάτια και διάφορα άλμπουμ, όπως το King's Disease, το οποίο του χάρισε το πολυπόθητο Βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Best Rap Album το 2020. Το 2012, το περιοδικό The Source τον κατέταξε 2ο καλύτερο στιχουργό όλων των εποχών, ενώ η MTV τον κατέταξε 5ο καλύτερο ράπερ όλων των εποχών. Εκτός από 13 υποψηφιότητες και 1 νίκη για Γκράμι, ο Nas έχει κερδίσει πολλά άλλα βραβεία. Τον Ιούλιο του 2013, το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ του πρόσφερε τιμητικό πτυχίο και ίδρυσε την Nasir Jones Hip-Hop Fellowship, μία υποτροφία για άτομα με ταλέντο στο χιπ χοπ και στην ραπ μουσική.
Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ

Η Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ (αραβικά: النجم الرياضي الساحلي) είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την Τυνησία, περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Διαθέτει ακόμη τμήματα χειροσφαίρισης, πετοσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης, τζούντο και πάλης. Η ποδοσφαιρική ομάδα είναι μια από τις δύο ομάδες στον κόσμο, μαζί με την Γιουβέντους, που έχει κερδίσει όλες τις ηπειρωτικές διοργανώσεις και η μόνη που έχει κερδίσει όλες τις διασυλλογικές διοργανώσεις της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 11 Μαΐου του 1925.

 Πρωταθλήματα Τυνησίας: 91950, 1958, 1963, 1966, 1972, 1986, 1987, 1997, 2007Κύπελλα Τυνησίας: 81959, 1963, 1974, 1975, 1981, 1983, 1996, 2012 Φιναλίστ: 1939¹, 1946¹, 1950¹, 1954¹, 1957, 1958, 1960 1967, 1991, 1994, 2001, 2008, 2011Λιγκ Καπ Τυνησίας: 12005Σούπερ Καπ Τυνησίας: 11973 Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής 12007 Φιναλίστ: 2004, 2005Κύπελλο Συνομοσπονδίας ΚΑΦ: 12006Κύπελλο Κυπελλούχων Ποδοσφαίρου Αφρικής: 21997, 2003ΚΑΦ Καπ: 21995, 1999 Φιναλίστ: 1996, 2001Σούπερ Καπ Ποδοσφαίρου Αφρικής: 21998, 2008 Φιναλίστ: 2004, 2007 Αραβικό Κύπελλο Κυπελούχων: 0Φιναλίστ: 1995 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 02007 - 4η θέσηΜαγκρέμπ Τσάμπιονς Καπ: 11972Μαγκρέμπ Κύπελλο Κυπελλούχων: 11975 (Αραβικά) (Γαλλικά) Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2001-10-05 στο Wayback Machine.