Συμμετοχή της Ισπανίας στη Eurovision

Η Ισπανία συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 61 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της το 1961, όπου έφτασε την ένατη θέση. Από το 1999, η Ισπανία είναι μία από τις "Μεγάλες Πέντε", μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι οποίοι μπορούν αυτομάτως να συμμετάσχουν στον τελικό, επειδή είναι οι πέντε μεγαλύτεροι οικονομικοί συντελεστές στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Η Ισπανία διαγωνίζεται συνεχώς στο διαγωνισμό από το ντεμπούτο της χώρας το 1961. Η μόνη χώρα με μακρύτερη πορεία απρόσκοπτης εμφάνισης της Eurovision είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, που είναι παρών από το 1959 και συμμετέχει ασταμάτητα από τότε. Η Ισπανία κέρδισε το διαγωνισμό δύο φορές, πρώτα το 1968 με το τραγούδι "La, la, la" που τραγούδησε η Μασσιέλ και πάλι το 1969, όταν το "Vivo cantando" της Σαλομέ κέρδισε σε ισοβαθμία με άλλα 3 τραγούδια, το "Boom Bang-a-Bang" της Λουλού, που εκπροσωπούσε το Ηνωμένο Βασίλειο, το "Un jour, un enfant" της Φρίντα Μποκαρά, που εκπροσωπούσε τη Γαλλία, και το "De troubadour" της Λένι Κουρ, το οποίο εκπροσωπούσε την Ολλανδία. Ο διαγωνισμός στη Μαδρίτη το 1969 είναι η μοναδική φορά που η Ισπανία φιλοξένησε την εκδήλωση. Μετά την τετραμερή ισοπαλία του 1969, πολλές χώρες αποχώρησαν και τον διαγωνισμό το 1970 τον φιλοξένησε η Ολλανδία. Η Ισπανία τερμάτισε επίσης δεύτερη στο διαγωνισμό τέσσερις φορές, με την Καρίνα το 1971, τους Mocedades το 1973, τη Μπέτι Μισιέγο το 1979 και την Άναμπελ Κόντε το 1995 και τερμάτισε τρίτη το 1984 με το γκρούπ Bravo. Η χώρα τερμάτισε με "μηδέν βαθμούς" τρεις φορές: το 1962, το 1965 και το 1983, και τελείωσε τελευταία το 1999 και το 2017. Από την αρχή του 21ου αιώνα, η Ισπανία έφτασε στην πρώτη δεκάδα επτά φορές, με τον Νταβίδ Θιβέρα (2001) να τερματίζει 6ος, τη Ρόσα Λόπεθ (2002) να τερματίζει 7η, την Μπετ (2003) να τερματίζει 8η, τον Ραμόν (2004) να τερματίζει 10ος, με τις Παστόρα Σολέρ (2012) και Ρουτ Λορένθο (2014) να τερματίζουν επίσης στη 10η θέση και τη Σανέλ (2022) να τερματίζει 3η. Η Ισπανία απέτυχε επίσης να φτάσει στην πρώτη 20άδα σε 10 από τους τελευταίους 17 διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένων για έξι διαδοχικούς αγώνες (2015–22). Ως το 2022, η Ισπανία είναι η πρώτη χώρα με την μεγαλύτερη απόσταση χρόνου από την τελευταία της νίκη, με συνολικά 53 χρόνια δίχως νίκη (1969–2022).

 Η Ισπανία έχει τροποποιήσει τακτικά τη διαδικασία επιλογής που χρησιμοποιήθηκε για να βρει τη συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, είτε εθνικός τελικός είτε εσωτερική επιλογή (μερικές φορές συνδυασμός και των δύο μορφών) έχει τηρηθεί από τον ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό μέχρι στιγμής. Μεταξύ 1977 και 1999, οι συμμετοχές της Ισπανίας επελέγησαν εσωτερικά από την TVE. Πριν από αυτό, οι εσωτερικές επιλογές και οι εθνικοί διαγωνισμοί, όπως το Pasaporte a Dublín το 1971, εναλλασσόταν.Από το 2000, η ​​Ισπανία χρησιμοποίησε διάφορες μορφές επιλογής με διαφορετικά αποτελέσματα. Το 2000 και το 2001, η TVE διοργάνωσε ένα εθνικό τελικό που ονομάζεται Eurocanción, όπου ο Ισπανός εκπρόσωπος επιλέχθηκε για το διαγωνισμό. Από το 2002 έως το 2004, χρησιμοποιήθηκε το reality show Operación Triunfo (η ισπανική έκδοση του Star Academy) για να επιλέξει την συμμετοχή, μια μορφή που ανανέωσε το ενδιαφέρον του ισπανικού κοινού για το διαγωνισμό και έφερε τρία συνεχόμενα αποτελέσματα στην πρώτη δεκάδα, μέχρι τη στιγμή που το TVE αποφάσισε να μην φιλοξενήσει άλλες εκδόσεις του σόου. Το 2005, διοργανώθηκε ο εθνικός τελικός Eurovisión 2005: Elige nuestra canción (Eurovision 2005: Επιλέξτε το τραγούδι μας), όπου το κοινό επέλεξε το αγαπημένο του τραγούδι ανάμεσα σε μια προεπιλογή που έκανε η TVE, άγνωστων καλλιτεχνών, που τους υπέβαλαν δισκογραφικές εταιρίες. Το αποτέλεσμα στον τελικό της Eurovision δεν ήταν καλό και για το 2006, η επιλογή έγινε εσωτερικά για πρώτη φορά από το 1999, με παρόμοιο αποτέλεσμα. Το 2007, η συμμετοχή της Ισπανίας αποφασίστηκε μέσω της εκπομπής Misión Eurovisión 2007, με ένα απογοητευτικό αποτέλεσμα για άλλη μια φορά. Από το 2008 έως το 2010, το Διαδίκτυο αποτέλεσε το βασικό στοιχείο των διαγωνισμών που χρησιμοποίησε η TVE για την επιλογή της ισπανικής συμμετοχής. Το 2008, ο ιστότοπος κοινωνικής δικτύωσης MySpace αναμείχθηκε στον εθνικό τελικό Salvemos Eurovisión (Ας σώσουμε τη Eurovision). Δημιουργήθηκε ένας ιστότοπος που επέτρεψε σε οποιονδήποτε να φορτώσει ένα τραγούδι και να προχωρήσει σε ένα τηλεοπτικό τελικό, αν επιλεγεί από τους ψηφοφόρους σε απευθείας σύνδεση ή από κριτική επιτροπή. Το αποτέλεσμα βελτιώθηκε λίγο, αλλά όχι πολύ. Παρ' όλα αυτά το ενδιαφέρον του ισπανικού κοινού αναζωπυρώθηκε ξανά. Για το 2009, το MySpace εξακολουθούσε να συμμετέχει στη διαδικασία επιλογής Eurovisión 2009: El retorno (Eurovision 2009: Η Επιστροφή), παρόλο που ορισμένες αλλαγές εισήχθησαν στη μορφή. Το αποτέλεσμα ήταν το χειρότερο στη δεκαετία του 2000 (24η θέση). Το 2010, μια παρόμοια μορφή, Eurovisión: Destino Oslo, επέλεξε την ισπανική συμμετοχή, με το καλύτερο αποτέλεσμα από το 2004 (15η).Το 2011, η ψηφοφορία στο Internet απορρίφθηκε από τη νέα μέθοδο επιλογής Destino Eurovisión. Μετά από ένα ακόμα απογοητευτικό αποτέλεσμα (23η), για το 2012, η ​​TVE αποφάσισε να προσεγγίσει μια καταξιωμένη καλλιτέχνη, την Παστόρα Σολέρ, και να οργανώσει έναν τελικό για να επιλέξει το τραγούδι της. Για πρώτη φορά από το 2004, η χώρα τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα. Η ίδια διαδικασία επαναλήφθηκε το 2013, με τους καταξιωμένους El Sueño de Morfeo, απ' των οποίων το τελικό αποτέλεσμα κατέληξε ένα από τα πιο απογοητευτικά (25η από τις 26 συμμετοχές) στην μακρόχρονη ιστορία της Ισπανίας στη Eurovision. Μερικοί κριτικοί, ωστόσο, κατηγόρησαν μια λιγότερο από αστρική απόδοση ενός κατά τα άλλα συμπαγούς τραγουδιού. Το 2014, η TVE αποφάσισε να επιστρέψει σε μια εθνική τελική διαδικασία πολλαπλών καλλιτεχνών, που ονομάζεται Mira quién va a Eurovisión. Πέντε καλλιτέχνες κλήθηκαν να συμμετάσχουν από την TVE. Για δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια, η χώρα τερμάτισε ξανά στην πρώτη δεκάδα. Το 2015, για πρώτη φορά από το 2006, τόσο ο καλλιτέχνης, η Εδούρνε, όσο και το τραγούδι επιλέχθηκαν εσωτερικά από την TVE. Στις 18 Δεκεμβρίου 2015, η TVE ανακοίνωσε ότι θα διοργανώσει έναν εθνικό τελικό με το όνομα Objetivo Eurovisión, για να επιλέξει την ισπανική συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2016. Έξι συμμετοχές διαγωνίστηκαν σε εθνικό τελικό και η Μπάρεϊ κέρδισε τη διαδικασία επιλογής. Η ίδια διαδικασία χρησιμοποιήθηκε και το 2017, με τον Manel Navarro να κερδίζει τον εθνικό τελικό, όπου έμελλε να είναι το χειρότερο αποτέλεσμα της Ισπανίας από το 1999, αφού τερμάτισε τελευταία. Το 2017, η TVE ανέθεσε μια νέα σεζόν του Operación Triunfo, η οποία επέστρεψε στο TVE μετά από 13 χρόνια και η σειρά χρησίμευσε για τέταρτη φορά (μετά το 2002, 2003 και 2004) ως πλατφόρμα για την επιλογή της ισπανικής συμμετοχής για το διαγωνισμό του 2018. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό (23η από τις 26 συμμετοχές), αλλά ο τελικός της Eurovision για το 2018 ήταν ο πιο δημοφιλής στην Ισπανία από το 2008. Μια ακόμη σεζόν της εκπομπής ταλέντων επέλεξε την ισπανική συμμετοχή για το 2019, με ένα άλλο απογοητευτικό αποτέλεσμα (22η από τις 26 συμμετοχές).Για το διαγωνισμό του 2020, η TVE επέλεξε την ισπανική συμμετοχή εσωτερικά, με τον Μπλας Καντό να είναι ο εκπρόσωπος με το τραγούδι "Universo". Μετά την ακύρωση του διαγωνισμού λόγω της πανδημίας του κορονοϊου, το TVE ήταν ένα από τους τέσσερις ραδιοτηλεοπτικούς φορείς (οι υπόλοιποι ήταν η ΕΡΤ της Ελλάδας, το AVROTROS της Ολλανδίας και το UA:PBC της Ουκρανίας) που επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του στον επόμενο διαγωνισμό, με τον ίδιο καλλιτέχνη που θα συμμετείχε για το 2020, στην προκειμένη περίπτωση ο Μπλάς Καντό.Για τον διαγωνισμό του 2022, ανακοινώθηκε ότι το TVE θα χρησιμοποιούσε το Benidorm Fest, μια ανανεωμένη έκδοση του Διεθνούς Φεστιβάλ Τραγουδιού Benidorm για να επιλέξει τη συμμετοχή του έθνους μεταξύ 13 υποψηφίων. Ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας υπέγραψε σύμβαση με την περιφερειακή κυβέρνηση της κοινότητας της Βαλένθια για τη διεξαγωγή της εκδήλωσης για τέσσερις εκδόσεις. Το πρώτο Benidorm Fest κέρδισε η Σανέλ με το "SloMo", η οποία τερμάτισε στην τρίτη θέση στη Eurovision με 459 βαθμούς, επιτυγχάνοντας έτσι το καλύτερο αποτέλεσμα της Ισπανίας στη Eurovision από το 1995. Από το 1999, τέσσερις συγκεκριμένες χώρες προκρίνονται αυτόματα για τον τελικό της Eurovision, ανεξάρτητα από τις θέσεις τους στον πίνακα αποτελεσμάτων σε προηγούμενους διαγωνισμούς. Αποκόμισαν αυτό το ειδικό καθεστώς με το να είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι οικονομικοί συνεισφέροντες στην EBU. Αυτές οι χώρες είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Γαλλία και η Ισπανία. Λόγω της ανυπόστατης κατάστασής τους στον Διαγωνισμό, αυτές οι χώρες έγιναν γνωστές ως "Big Four" (οι "Μεγάλες Τέσσερις"). Η Ιταλία επέστρεψε στο διαγωνισμό το 2011 και έγινε μέρος αυτής της ομάδας, γνωστή πλέον ως "Big Five" ("Μεγάλες Πέντε"). Παρ' όλα αυτά, η Ισπανία με τη συνολική επιτυχία της είναι ο ασθενέστερος συμμετέχων των "Μεγάλων Πέντε". Μόνο τρεις φορές στην ιστορία του διαγωνισμού επιτράπηκε να ερμηνευτεί ξανά μια μη κερδοφόρα συμμετοχή και δύο από αυτές τις περιπτώσεις ήταν από Ισπανούς εκπρόσωπους (η άλλη ήταν η ιταλική συμμετοχή του 1958, "Nel blu dipinto di blu" από τον Ντομένικο Μοντούνιο). Η πρώτη φορά που συνέβη σε Ισπανό εκπρόσωπο ήταν στο διαγωνισμό του 1990 στο Ζάγκρεμπ, όταν οι Azúcar Moreno άνοιξαν το διαγωνισμό με το τραγούδι "Bandido". Η ορχήστρα και η ηχογραφημένη αναπαραγωγή ξεκίνησαν το τραγούδι εκτός συγχρονισμού, γεγονός που έκανε τις δύο τραγουδίστριες να χάσουν την εισαγωγή στο τραγούδι. Οι τραγουδίστριες έφυγαν από τη σκηνή μετά από μερικά δευτερόλεπτα και δεν δόθηκε καμία εξήγηση εκείνη τη στιγμή. Μετά από μερικές άβολες στιγμές, η μουσική άρχισε σωστά και το τραγούδι εκτελέστηκε πλήρως. Οι Azúcar Moreno και το "Bandido" πήραν την πέμπτη θέση στην τελική ψηφοφορία, αν και οι κριτικές επιτροπές εκείνη την εποχή ψήφιζαν μετά από τις κύριες πρόβες (dress rehearsals), οπότε η επανεκτέλεση δεν επηρέασε ούτε θετικά ούτε αρνητικά το συνολικό αποτέλεσμα της Ισπανίας. Είκοσι χρόνια αργότερα, στο διαγωνισμό του 2010 στο Όσλο, η Ισπανία κλήθηκε να ερμηνεύσει δεύτερη ανά σειρά εμφάνισης και η ερμηνεία του τραγουδιστή Ντάνιελ Ντίχες με το "Algo pequeñito" διαταράχθηκε από τον περιβόητο γηπεδούχο Jimmy Jump. Ωστόσο, ο Ντίχες εκτέλεσε το τραγούδι ξανά, αμέσως μετά την ερμηνεία όλων των τραγουδιών, παρά την εισβολή του γηπεδούχου και την επακόλουθη απομάκρυνσή του από το σκηνικό από το προσωπικό ασφαλείας, που δέχτηκε ζεστό χειροκρότημα για να συνεχίσει από τους θεατές στην Telenor Arena. Μετά την συμμετοχή της Σερβίας, η παρουσιάστρια Νάντια Χασνούι ανακοίνωσε ότι, σύμφωνα με τους κανόνες, ο Ντίχες θα είχε μια δεύτερη ευκαιρία να ερμηνεύσει το τραγούδι του, όταν θα έχουν ερμηνεύσει τις συμμετοχές τους όλες οι υπόλοιπες χώρες. Εντούτοις, οι κριτικές επιτροπές κατέταξαν την απόδοση της πρόβας τζενεράλε του "Algo pequeñito" 20η στους 25 με 43 βαθμούς, ενώ τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας κατέταξαν την Ισπανία 12η, με 106 βαθμούς. Ο συνδυασμός των αποτελεσμάτων επιτροπών και κοινού, έδωσε στην Ισπανία την 15η θέση. Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Βαθμοί προς και από την Ισπανία Αρχειοθετήθηκε 2021-02-10 στο Wayback Machine. eurovisioncovers.co.uk