Έφη Αχτσιόγλου

Η Ευτυχία (Έφη) Αχτσιόγλου (Γιαννιτσά, 4 Ιανουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός, η οποία από το 2019 είναι βουλευτής του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου εκπόνησε διδακτορική διατριβή, ειδικευόμενη στο εργατικό δίκαιο. Εργάστηκε ως ερευνήτρια και ως επιστημονική συνεργάτιδα αξιωματούχων του ΣΥΡΙΖΑ. Διατέλεσε υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα από το 2016 ως το 2019. Ήταν υποψήφια για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ στις εσωκομματικές εκλογές του 2023.

 Γεννήθηκε το 1985 στα Γιαννιτσά όπου και μεγάλωσε και ολοκλήρωσε με άριστα τις εγκύκλιες σπουδές της. Ολοκλήρωσε επίσης με άριστα τις προπτυχιακές σπουδές της στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και το 2009 απέκτησε - επίσης με άριστα - μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στο Δημόσιο Δίκαιο και τις Πολιτικές Επιστήμες από την ίδια σχολή.Εργάστηκε με ερευνητική υποτροφία στο Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου, ενώ το 2014, ολοκλήρωσε ως υπότροφος του ΙΚΥ τη συγγραφή της διδακτορικής της διατριβής στο Εργατικό Δίκαιο, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Άρι Καζάκου. Είναι δικηγόρος και από τον Ιούλιο του 2014 επιστημονική συνεργάτρια της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ στις Βρυξέλλες.Έχει εργαστεί, επίσης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και στον Τομέα Αστικού Δικαίου, Πολιτικής Δικονομίας και Εργατικού Δικαίου του Τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 2009 έως το 2013, καθώς και ως ερευνήτρια στο Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου. Ήταν υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 όπως και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στον ΣΥΡΙΖΑ πέρασε από τα κομματικά όργανα, ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ ήταν μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Α’ Θεσσαλονίκης. Ως διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του τότε υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου ήταν υπεύθυνη για τη διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους θεσμούς σε ζητήματα σχετικά με την αγορά εργασίας και κοινωνικής ασφάλισης. Έχει υπηρετήσει ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του πρώην ΟΑΕΔ και ως μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας. Από τις 5 Νοεμβρίου 2016 έως τις 9 Ιουλίου 2019 ήταν υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Κατά τη θητεία της αποφασίστηκε η επέκταση των συλλογικών συμβάσεων, η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 11% και 27% για τους νέους εργαζόμενους (με ενιαίο κατώτατο μισθό τα 650 ευρώ) και η κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, η δημιουργία του Οργανισμού Προνοιακών Επιδομάτων και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΟΠΕΚΑ) και το νέο πλαίσιο για την αναδοχή και την υιοθεσία. Καταγράφηκε ακόμη μείωση της αδήλωτης εργασίας και της ανεργίας, Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στη δεύτερη θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη στη Βουλή των Ελλήνων. Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2023, ως υποψήφια στον Δυτικό Τομέα Αθηνών, εκλέχθηκε πρώτη κατά σειρά βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ με 28.491 σταυρούς. Επανεξελέγη βουλευτής στην ίδια εκλογική περιφέρεια στις εκλογές του Ιουνίου. Στις 12 Ιουλίου 2023 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εντάσσοντας την, όπως ανέφερε, στην πορεία μετάβασης που σύμφωνα με την ίδια πρέπει να ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ από μια «δημιουργική αντιπολίτευση» σε μια «αποτελεσματική κυβέρνηση των πολλών». Στην ομιλία της στο διαρκές συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, στις 2 Σεπτεμβρίου, προέκρινε τη δημιουργία ενός κράτους που θα υπηρετεί τα συμφέροντα της κοινωνίας, τη διαμόρφωση ενός νέου παραγωγικού και αναπτυξιακού μοντέλου, την προάσπιση των εργαζομένων και τη μάχη για ατομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.Στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών εκλογών, στις 17 Σεπτεμβρίου, ήρθε δεύτερη μεταξύ των πέντε υποψηφίων, με 53.292 ψήφους και ποσοστό 36,18%. Στο δεύτερο γύρο ήρθε δεύτερη με 44,2% των ψήφων, πίσω από τον Στέφανο Κασσελάκη. Το 2019, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αποκάλυψε πως διατηρεί σχέση με τον επίσης βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Τζανακόπουλο, με τον οποίο έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Έχουν αποκτήσει έναν γιο. Μονογραφίες: Ε. Αχτσιόγλου, Ι. Κουμασίδης και Σ. Μίτας (2012). Ξαναπιάνοντας το νήμα...για τη σχέση δημοκρατίας και σοσιαλισμού, εκδ. Θύραθεν. E. Achtsioglou, (2010). Sustainable Development and Its Judicial Review in Greek Case Law: A conceptual and methodological analysis. LAP Lambert Academic Publishing.Άρθρα και κεφάλαια σε συλλογικούς τόμους: E. Achtsioglou / M. Doherty (2014). There Must Be Some Way Out of Here…The Crisis, Labour Rights and Member States in the Eye of the Storm, European Law Journal, 20: 219 – 240 Ε. Αχτσιόγλου (2014). Η απόσπαση εργαζομένων κατά την παροχή υπηρεσιών στην ενωσιακή έννομη τάξη: Χαρακτηριστικό πεδίο έντασης μεταξύ των εθνικών συστημάτων εργατικoύ δικαίου και των κανόνων της ενιαίας αγοράς, Το «Νέο» Εργατικό Δίκαιο, Τιμητικός Τόμος Ιωάννη Κουκιάδη, εκδ. Σάκκουλα: 185-209. E. Achtsioglou (2013). Greece 2010–2012: labour in the maelstrom of deregulation, Transfer: European Review of Labour and Research, 19: 125-127. Γ. Κατρούγκαλος / Ε. Αχτσιόγλου (2012). «Μνημονιακές» πολιτικές και Εργατικό Δίκαιο, Ειδικό τεύχος στη μνήμη του Α. Καρδαρά, 17: 1333-1358. E. Achtsioglou / M. Rocca (2012). Trade unions, collective bargaining and collective action beyond the EU and its Court of Justice: A tale of shrinking immunities and sparkling new competences from the land of the Lesser Depression, Atelier de Droit Social (AdDS) Working Papers, 1: 1- 39. E. Achtsioglou (2011). The judicial treatment of the conflicts between trade union rights and economic freedoms in EU legal order: a critical analysis of the ECJ rulings in Laval and Viking cases, σε: Th. SAKELLAROPOULOS / A. STERGIOU (επιμ.), Posted workers in Europe: The cases of Greece and Bulgaria, Scientific Society for Social Cohesion and Development Press, Athens, 63-104.