IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πωλ Σερυζιέ

Ο Πωλ Σερυζιέ (γαλλικά: Paul Sérusier) γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1864 στο Παρίσι και πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1927 στο Μορλαί, ήταν Γάλλος μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του βραχύβιου, αλλά με μεγάλη επιρροή, κινήματος γαλλικής τέχνης του τέλους του 19ου αιώνα, γνωστού ως ομάδα Ναμπί.

 Ο Πωλ Σερυζιέ γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1864 στο Παρίσι. Φοίτησε στο Λύκειο Κοντορσέ, ένα σχολείο που έδινε μεγάλη έμφαση στη μελέτη της φιλοσοφίας, και έλαβε απολυτήριο το 1883. Αποφάσισε να γίνει καλλιτέχνης και το 1886 γράφτηκε στην ιδιωτική Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι. Το καλοκαίρι του 1888 ταξίδεψε στο Ποντ-Αβέν (Φινιστέρ) και εντάχθηκε στη μικρή ομάδα καλλιτεχνών που είχε συγκεντρωθεί εκεί γύρω από τον Πωλ Γκωγκέν, με τον οποίο ζωγράφιζαν μαζί και ο οποίος τον ενθάρρυνε να χρησιμοποιήσει μια απλοποιημένη χρωματική παλέτα. Συναντήθηκαν πάλι με τον Γκωγκέν και ζωγράφισαν μαζί στο Λε Πουλντύ το 1889-1890. Εκτός από ένα έργο πάνω στη φιλοσοφία της ζωγραφικής γύρω από το έργο του Γκωγκέν, ο Σερυζιέ ανέπτυξε τη δια βίου μέθοδο εργασίας του: σκιτσάριζε σε εξωτερικό τοπίο και ολοκλήρωνε τα έργα του μακριά από το θέμα, στο εργαστήριο. Γοητεύτηκε επίσης από το τοπίο και την απομόνωση της Βρετάνης. Οι πρώιμοι πίνακες του Σερυζιέ που παρουσιάζουν ανθρώπους και τοπία της Βρετάνης είναι αξιοσημείωτοι για τη σιωπηλή, στοχαστική τους διάθεση. Κατά τη δεκαετία του 1890, με τους φίλους του, μεταξύ των οποίων οι Πιέρ Μπονάρ, Εντουάρ Βιγιάρ, Μωρίς Ντενί, Πωλ Ρανσόν και άλλους, τους οποίους είχε γνωρίσει στην Ακαδημία Ζυλιάν, που μοιράζονταν τις ιδέες του, σχημάτισαν την μεταϊμπρεσιονιστική καλλιτεχνική ομάδα Ναμπί, («προφήτης» στα εβραϊκά). Συναντιούνταν τακτικά για να μιλήσουν για θεωρίες τέχνης, τον συμβολισμό, τον αποκρυφισμό και τον εσωτερισμό. Οι ιστορικοί τέχνης χρονολογούν την έναρξη του κινήματος των Ναμπί με το έργο του Σερυζιέ Το Φυλαχτό (1888).Μετά τις επισκέψεις του το 1897 και 1903 στη σχολή θρησκευτικής τέχνης της μονής των Βενεδικτίνων στο Μπόυρον της Γερμανίας, ο Σερυζιέ επηρεάστηκε βαθιά από τις αντιλήψεις τους για τον θρησκευτικό συμβολισμό και τις ιερές αναλογίες. Ο συμβολισμός αυτός χαρακτηρίζει τις τοιχογραφίες του, Βαπτιστήριο του Σατωνέφ-ντυ-Φαού και τους πίνακές του όπως Η ταπισερί, 1924 (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Παρίσι). Παντρεύτηκε το 1912, αλλά ο γάμος του ήταν δυστυχισμένος. Η σύζυγός του ήταν έγκλειστη σε ένα ίδρυμα στο Μορλαί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Από το 1914 αποσύρθηκε στη Βρετάνη, αν και συνέχισε να ταξιδεύει και να βλέπει τους φίλους του. Το θεωρητικό έργο του αυτής της περιόδου θεωρείται ως σημαντικότερο της ζωγραφικής του. Αργότερα έλαβε μέρος σε θεατρικούς πειραματισμούς και δίδαξε θεωρία χρωμάτων στη νεοσύστατη Ακαδημία Ρανσόν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποκρυστάλλωσε τις αρχές που αποτύπωσε στο Αλφαβητάριο της ζωγραφικής (ABC de la peinture) που δημοσίευσε το 1921.Πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1927 στο Μορλαί της Βρετάνης.
Παύλος Φίλιππος του Χοεντσόλερν

Ο Παύλος Φίλιππος ή Παύλος Λαμπρίνο (ρουμ. Paul-Philippe de Hohenzollern, γενν. 13 Αυγούστου 1948) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν είναι διεκδικητής του θρόνου της Ρουμανίας.

 Είναι ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Λαμπρίνο, νόθου τέκνου του Καρόλου Β΄ της Ρουμανίας και της Ελένης Ναγκαβιτσίνα. Νυμφεύτηκε το 1996 τη Λία Τριφφ από το Μίσιγκαν και έχει τέκνο: Κάρολος Φερδινάνδος, γενν. 2010 Viorel Soldea, "Cum a stricat o femeie relaţiile dintre Carol al II-lea şi fratele său" ("How a Woman Destroyed the Relationship between Carol II and His Brother"), Historia, 22 December 2010. Retrieved 27 January 2012
Μονόδρι Ευβοίας

Το Μονόδρι, Μονόδρυ ή Μονόδρυο είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 495 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 60 μ. Το Άνω Μονόδρυ βρίσκεται στην κορυφή λόφου ενώ το Κάτω Μονόδρυ στην πεδινή έκταση προς τα νότια. Ανάμεσά τους ρέει ο ποταμός Μανικιάτης, που γεφυρώθηκε στο Μονόδρι το 1888.

 Η περιοχή κατοικείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Ο οικισμός αρχικά βρισκόταν στη θέση Τροχαλία, αλλά καταστράφηκε από Σαρακηνούς πειρατές τον 9ο αιώνα. Οι κάτοικοι του οικισμού κατέφυγαν τότε στο λόφο που είναι κτισμένο το Άνω Μονόδρυ. Ο οικισμός άκμασε κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας και στην κορυφή του λόφου κτίστηκε πύργος. Ο πύργος σωζόταν μέχρι τον 19ο αιώνα, οπότε και κατεδαφίστηκε.Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Monodri. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 197 σπίτια και είχε οριστεί έδρα του Ναχιγιέ του Μονοδρίου. Ο Ναχιγιές περιελάμβανε χωριά από το Αυλωνάρι μέχρι την Κύμη.Το 1836 το Μονόδρυ προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας η οποία περιελάμβανε επίσης το χωριό Κοίλι. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Στο χωριό λειτουργούν χώροι εστίασης (καφέ-μπαρ, ταβέρνες και ένα παραδοσιακό καφενείο). Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Επί του ποταμού Μανικιάτη στο ύψος του Μονοδρύου βρίσκεται πέτρινη τοξωτή γέφυρα, με δύο τόξα. Η γέφυρα κτίστηκε το 1888 επί Χαριλάου Τρικούπη. Για την κατασκευή της χρησιμοποιήθηκε ηφαιστειακή πέτρα από τους γειτονικούς Κήπους. Στο Άνω Μονόδρι διατηρούνται ακόμη σπίτια με παραδοσιακή αρχιτεκτονική. Στην κορυφή του λόφου βρίσκεται ναός με επιβλητικό καμπαναριό.Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, στον οποίο έχει ενσωματωθεί βενετσιάνικος θυρεός.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1906, γνωστοί ως Μεσοολυμπιακοί Αγώνες του 1906 ή Μεσολυμπιάδα του 1906, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση, η οποία διεξήχθη από τις 22 Απριλίου έως τις 2 Μαΐου του 1906 στην Αθήνα. Οι αγώνες αυτοί δεν έχουν το τίτλο της Ολυμπιάδας, αφού το 1906 δεν ήταν επίσημη Ολυμπιακή χρονιά, παρά το γεγονός ότι στα περισσότερα έντυπα της εποχής αναφέρονταν ως Ολυμπιακοί Αγώνες. Στους νικητές δόθηκαν μετάλλια, που όμως δεν καταμετρώνται επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.Σε αντίθεση με τους αγώνες του 1900, 1904 και 1908, οι Μεσοολυμπιακοί αγώνες, στέφθηκαν με μεγάλη επιτυχία, γεγονός που αποδίδεται τόσο στη μικρή χρονική τους διάρκεια, όσο και στο ότι δεν οργανώθηκαν παράλληλα με κάποια από τις Παγκόσμιες Εκθέσεις.

 Επρόκειτο για ένα βραχύβιο θεσμό που προέκυψε μετά από αίτημα της Ελλάδας να διοργανώνονται μόνιμα αγώνες στην Αθήνα, στο μεσοδιάστημα δύο διαδοχικών Ολυμπιακών διοργανώσεων. Το αίτημα ακολούθησε την αρνητική κατάληξη της προσπάθειας για μόνιμη τέλεση των Μεσολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα. Οι πρώτοι Μεσολυμπιακοί Αγώνες είχαν προγραμματιστεί το 1901 από τη ΔΟΕ με σκοπό να διεξάγονται ανάμεσα στις Ολυμπιάδες. Αυτός ήταν ένας συμβιβασμός της ΔΟΕ μετά τη μεγάλη επιτυχία των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Πιερ ντε Κουμπερτέν όμως, ήταν αντίθετος με τη μόνιμη τέλεσή τους. Με το τέλος όμως των Αγώνων του Παρισίου που επισκιάστηκαν από την ταυτόχρονη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, η ΔΟΕ υποστήριξε αυτή την ιδέα των Μεσολυμπιάδων. Οι Αγώνες θα ονομάζονταν Διεθνείς Ολυμπιακοί Αγώνες και η διαφορά του με τις επίσημες Ολυμπιάδες θα ήταν η χώρα τέλεσης. Οι πρώτοι πάντα στην Ελλάδα, οι δεύτεροι κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετικές πόλεις σύμφωνα με την ιδέα του Κουμπερτέν. Το 1902 όμως ήταν πολύ κοντά και οι δυσκολίες που προέκυψαν, οδήγησαν τους διοργανωτές και τη ΔΟΕ να τους μεταφέρουν για το 1906. Η Μεσολυμπιάδα του 1906 διήρκησε 11 μέρες με τη συμμετοχή 884 αθλητών από 20 χώρες. Για πρώτη φορά οι αθλητές που έπαιρναν μέρος ήταν εγγεγραμμένοι μέσω των εθνικών ολυμπιακών επιτροπών. Στην τελετή έναρξης, η είσοδος των αθλητών έγινε υπό τη σημαία κάθε χώρας ενώ στην τελετή λήξης έγινε για πρώτη φορά έπαρση της σημαίας για τους νικητές. Οι αθλητές διέμεναν στο Ζάππειο, που αποτέλεσε τον πρόγονο του Ολυμπιακού Χωριού. Τα αθλήματα των Μεσολυμπιακών Αγώνων ήταν τα εξής: Το μετάλλιο της Μεικτής Ομάδας είναι Ελλήνων/Βέλγων στο αγώνισμα 1 μίλι της κωπηλασίας. Αργυρό μετάλλιο κέρδισε η ομάδα της Σμύρνης (καταχωρείται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) και χάλκινο ο Όμιλος Φιλόμουσων Θεσσαλονίκης (προκάτοχος του Ηρακλή Θεσσαλονίκης) (καταχωρείται στην Ελλάδα). Σε ορισμένες λίστες και τα δύο μετάλλια αποδίδονται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς οι δύο πόλεις βρίσκονταν υπό Οθωμανική κατοχή το 1906. Οι ακόλουθες καρτ ποστάλ εκδόθηκαν στην Κέρκυρα, επ' ευκαιρία της Μεσολυμπιάδας, από την εταιρεία γραφικών τεχνών Ασπιώτης. Πλήρης δημοσιογραφική κάλυψη: James Edward Sullivan (1862-1914), επιμ. (1906). The Olympic games at Athens, 1906 (στα Αγγλικά). Νέα Υόρκη: American Sports Publishing Company. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.
Δαιδαλικό ειδώλιο Απόλλωνα (Δελφοί)

Η δαιδαλική τεχνοτροπία σηματοδοτεί τη μετάβαση από τη γεωμετρική στην αρχαϊκή τέχνη και επιχωριάζει κυρίως στην Κρήτη και σε ορισμένες περιοχές της κυρίως Ελλάδας. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, μεταξύ των πολυάριθμων χάλκινων ειδωλίων, ξεχωρίζει ένα ειδώλιο δαιδαλικής τεχνοτροπίας, που θεωρείται ότι εικονίζει τον Απόλλωνα.

 Το χάλκινο δαιδαλικό ειδώλιο που εικάζεται ότι απεικονίζει τον θεό Απόλλωνα, αν και μικρό σε μέγεθος, είναι ένα από τα σημαντικότερα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών. Η δαιδαλική τέχνη, που τοποθετείται χρονικά στο μεταίχμιο μεταξύ γεωμετρικής και αρχαϊκής εποχής, πήρε το όνομά της από τον Δαίδαλο, το μυθικό μηχανικό και πατέρα του Ίκαρου, ο οποίος πρώτος κατασκεύασε αγάλματα σε φυσικό μέγεθος, στα οποία έδωσε κίνηση. Με τη λέξη "δαίδαλα" προσδιορίζονταν στην αρχαιότητα και τα ξόανα από ξύλου.Η δαιδαλική τέχνη αναπτύχθηκε αρχικά στην Κρήτη στις αρχές του 7ου αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε ιδιαίτερα στις περιοχές όπου είχαν εγκατασταθεί Δωριείς. Η τέχνη αυτή είναι ακόμη επηρεασμένη από τη γεωμετρική τέχνη, αλλά οι όγκοι αρχίζουν τώρα να αποδίδονται με μια κάποια πλαστικότητα. Οι μορφές είναι μετωπικές, με τα χέρια κολλημένα στους μηρούς. Χαρακτηριστική είναι η κόμμωση, γυναικών και ανδρών, που σχηματίζει οριζόντιες ζώνες μοιάζοντας με περούκα είναι κτενισμένα σε οριζόντιες ζώνες, σχηματίζοντας κόμμωση που μοιάζει με περούκα (“οροφωτή" ή "δαιδαλική φενάκη”). Πολύ γνωστά αγάλματα της δαιδαλικής τεχνοτροπίας είναι η περίφημη “Κυρία της Auxerre”, που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου, και προέρχεται μάλλον από την Ελεύθερνα, αλλά και το άγαλμα της Νικάνδρης από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (μεγαλύτερων διαστάσεων) καθώς και αρκετά ειδώλια από τη Δήλο, την Ελεύθερνα και τη Γόρτυνα. Το ανδρικό ειδώλιο του Μουσείου των Δελφών εικονίζει γυμνή ανδρική φιγούρα με ελαφρά προτεταμένο το αριστερό πόδι και τα χέρια σφιγμένα σε γροθιές πλάι στους μηρούς. Η μέση είναι ιδιαίτερα λεπτή και τονίζεται με μεταλλικό ζωστήρα, ενώ ο θώρακας αποδίδεται με έντονες γραμμές. Η πλάτη είναι σχεδόν επίπεδη εκτός από τη βύθιση της σπονδυλικής στήλης. Το πρόσωπο είναι τριγωνικό και αποδίδεται κάπως άτεχνα καθώς η μύτη είναι μικρή και τα μάτια απομακρυσμένα από τα φρύδια και μεταξύ τους. Τα μαλλιά είναι χτενισμένα σε "οροφωτή φενάκη" με πέντε επίπεδα. Το ειδώλιο αποτελεί πρόδρομο των λίθινων κούρων, όπως το ζεύγος που εκτίθεται επίσης στο μουσείο και που ταυτίζονται με τον Κλέοβι και τον Βίτωνα ή με τους Διόσκουρους. Κολώνια,Ρ., Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών, Αθήνα 2006 Amandry, P., Chamoux, P., Guide de Delphes, Le Muséée, Paris 1997
Λαδινία

Η Λαδινία (ιταλικά: Ladinia) είναι ιστορική περιοχή της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας στις Δολομιτικές Άλπεις κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Η Λαδινία καταλαμβάνει περιοχές όπου επικρατέστερη γλώσσα (η οποία ομιλείται ακόμα) είναι τα Λαδινικά· η περιοχή αυτή περιλαμβάνει τμήματα των ιταλικών επαρχιών Τρεντίνο, Μπολτζάνο και Μπελούνο.

 Πληθυσμοί που μιλούσαν τη λαδινική γλώσσα εγκαταστάθηκαν άγνωστο πότε σε μια περιοχή που εκτεινόταν από την Ελβετία μέχρι τη Σλοβενία, περιλαμβάνοντας τη σημερινή Αυστρία και μεγάλο τμήμα της Βορειο-ανατολικής Ιταλίας. Οι πληθυσμοί πιστεύεται ήταν κελτικής καταγωγής και μετανάστευσαν εδώ εξαιτίας των επιδρομών διαφόρων φυλών. Μιλούσαν διάφορες διαλέκτους οι οποίες αναμείχθηκαν με τις λατινογενείς γλώσσες που ομιλούνταν στην περιοχή που εγκαταστάθηκαν και δημιουργήθηκε η γλώσσα Λαδίνο· καθώς οι ίδιοι θεωρούσαν ότι ήταν Λατίνοι ονόμασαν τη γλώσσα τους Λαντίνο. Μέχρι τον 18ο αιώνα είχε επικρατήσει αυτός ο όρος και με τον ιταλικό νόμο 482/1999 αναγνωρίστηκε ως γλωσσική μειονότητα. Από τη γλώσσα των λαντινόφωνων ονομάστηκε και η περιοχή Λαντίνο, η οποία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανήκε στην Αυστροουγγαρία και από το 1919 προσαρτήθηκε στην Ιταλία. Η σημαία της Λαδινίας δημιουργήθηκε στις 5 Μαΐου 1920. Οι εκπρόσωποι των Λαδινόφωνων της περιοχής μαζεύτηκαν το 1920 στο Πάσο Γκάρντενα για να διαμαρτυρηθούν κατά της συνθήκης του 1919 που δεν τους αναγνώριζε ως διαφορετική εθνοτική ομάδα, ούτε σαν εθνότητα των γερμανόφωνων κατοίκων του Νοτίου Τιρόλου. Στο τέλος της ημέρας, ανακηρύχθηκε η εθνική σημαία της Λαδινίας με τρεις οριζόντιες ρίγες και με χρώματα μπλε-λευκό-πράσινο. Με την άνοδο του φασιστικού καθεστώτος κηρύχθηκε παράνομη από την ιταλική κυβέρνηση. Αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 14 Ιούλη 1946, σε εκδήλωση στο Πέρασμα Σελλά που παρακολούθησαν 3.000 νέοι, έγινε ανάρτηση της σημαίας. Η Λαδινία καλύπτει περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται εξ ολοκλήρου στις Δολομιτικές Άλπεις και στο κέντρο της αναπτύσσεται ο επιβλητικός ορεινός όγκος της Σέλλα. Από το όρος Σέλλα ξεκινούν οι πέντε κοιλάδες οι Τρεντίνο Βαλ Γκάρντενα, η Φάσα, η Βαλ Μπάντια, η Αμπέζο, και η Βαλ Λιβινλαόγκο. Ψηλότερες κορυφές είναι η Μαρμολάδα (3343 μ.), Αντελάο (3.263 μ.) και Τοφάνα ντι Μέτσο (3244 μ.). Hans Goebl, Helga Böhmer (a cura di), Atlant linguistich dl ladin dolomitich y di dialec vejins / Atlante linguistico del ladino dolomitico e dei dialetti limitrofi / Sprachatlas des Dolomitenladinischen und angrenzender Dialekte, 7 voll., Wiesbaden, Reichert, 1998. ISBN 3-89500-071-X Ladinia - Ausstellung Tiroler Volkskunstmuseum Innsbruck 10. Juni bis 06. November 2011, a cura di Wolfgang Meighörner, Bolzano, Athesia, 2011. ISBN 978-88-7073-598-7
Λάιονελ Αϊνγκιμέα

Ο Λάιονελ Αϊνγκιμέα (αγγλικά: Lionel Aingimea) είναι δικηγόρος και πολιτικός από το Ναουρού, ο 15ος πρόεδρος της χώρας του από τον Αύγουστο του 2019 έως τον Σεπτέμβριο του 2022.

 Ο Αϊνγκιμέα διεκδίκησε την εκλογή του στο Κοινοβούλιο στην εκλογική περιφέρεια Μενένγκ στις εκλογές του 2013, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Ωστόσο, κέρδισε την έδρα στην ίδια εκλογική περιφέρεια στις εκλογές του 2016. Έπειτα από την επανεκλογή του στις εκλογές του 2019, στις 27 Αυγούστου 2019 εξελέγη Πρόεδρος του Ναουρού από το Κοινοβούλιο, επικρατώντας του Ντέιβιντ Αντέανγκ με 12 ψήφους προς 6.
Στρατιωτικά Συμβούλια των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων

Κατά την διάρκεια του 2016, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν δημιουργήσει 3 ξεχωριστά στρατιωτικά συμβούλια στην περιοχή Shahba, προκειμένου να διευκολύνουν την οργάνωση και την διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή. Από τα τέλη του 2016, τα τρία στρατιωτικά συμβούλια είναι το στρατιωτικό συμβούλιο της Μανμπίτζ, το στρατιωτικό συμβούλιο της Αλ Μπαμπ, και το στρατιωτικό συμβούλιο της Τζαραμπλούς.

 Το στρατιωτικό συμβούλιο της Μανμπίτζ είναι ένας συνασπισμός που δημιουργήθηκε από επτά μονάδες του SDF που ανήκουν στη μονάδα "Στρατος των Επαναστατών" στις 2 Απριλίου 2016 κοντά στο φράγμα Tishrin του Ευφράτη. Το στρατιωτικό συμβούλιο είχε ως στόχο να ανακαταλάβει την πόλη Manbij δυτικά του ποτάμιου από το ISIL και πολλά από τα μέλη του συμβουλίου είναι μαχητές από τις γύρω περιοχές. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο της Αλ Μπαμπ ιδρύθηκε στις 14 Αυγούστου του 2016 από επτά μικρές παρατάξεις συνδεδεμένες με το SD με στόχο την ανακατάληψη της πόλης al-Bab, δυτικά της Manbij. Στις 31 Οκτωβρίου του 2016, ένα τάγμα αποτελούμενο αποκλειστικά από γυναίκες μαχητές ιδρύθηκε εντός του Στρατιωτικού Συμβουλίου της al-Bab. Το Στρατιωτικό Συμβούλιο της Τζαραμπλούς είναι ένας συνασπισμός του SDF στην περιοχή Shaba που απαρτίζεται μαχητές καταγόμενους από την πόλη Jarabulus και τις γύρω περιοχές που έφυγαν όταν το ISIL τις κατέλαβε.Ο Abdel Sattar al-Jader, αρχικός ηγέτης του Στρατιωτικού Συμβουλίου και διοικητής των ταξιαρχιών του Ευφράτη-Jarabulus, δολοφονήθηκε λίγο πριν την τουρκική στρατιωτική επέμβαση στο Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο, και το SDF, κατηγορεί την τουρκική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών για την οργάνωση της δολοφονίας.
Worldcon

Το Worldcon (συντομογραφία για το World Science Fiction Convention, ελληνικά: Παγκόσμιο Συνέδριο Επιστημονικής Φαντασίας) είναι το μακροβιότερο συνέδριο επιστημονικής φαντασίας, καθώς διοργανώθηκε από το 1939 έως το 1941 και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κάθε χρονιά από το 1946 και ύστερα.

 Στο συνέδριο απονέμονται τα βραβεία Χιούγκο, τα αρχαιότερα και πιο σημαντικά βραβεία επιστημονικής φαντασίας. Τα αποτελέσματα βγαίνουν κατόπιν ψηφοφορίας των μελών του συνεδρίου. Οι κατηγορίες περιλαμβάνουν μυθιστορήματα και διηγήματα, εικαστικές τέχνες, δραματική παρουσίαση (κινηματογράφος και τηλεόραση) και άλλες επαγγελματικές ή ιδιωτικές δραστηριότητες σχετικές με το χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Συχνά τα Ιαπωνικά βραβεία Seiun παρουσιάζονται στα πλαίσια της τελετής απονομής των Χιούγκο. Άλλα σημαντικά βραβεία που απονέμονται στο συνέδριο είναι το Βραβείο John W. Campbell για τον Καλύτερο Νέο Συγγραφέα και το Βραβείο Sidewise. Κάποια έτη έχουν απονεμηθεί και άλλα βραβεία. Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημη ιστοσελίδα της Παγκόσμιας Κοινότητας Επιστημονικής Φαντασίας Current WSFS rules, including Constitution
2027

Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2027 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το 2027 (MMXXVII) θα αρχίσει την Παρασκευή κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Θα είναι το 2027ο έτος της χριστιανικής χρονολογίας, το 27ο έτος της 3ης χιλιετίας, το 27ο έτος του 21ου αιώνα και το 8ο έτος της δεκαετίας του 2020.

 Μάιος - Θα διεξαχθεί ο 71ος Διαγωνισμός της Eurovision 7 Αυγούστου - Ο αστεροειδής (137108) 1999 AN10 θα περάσει εντός 388.960 χλμ. (0,0026 AU) από τη Γη. Προγραμματισμένη ολοκλήρωση του Πίνακα Τετραγωνικών Χιλιομέτρων στην Αυστραλία και τη Νότια Αφρική. Στην Ιαπωνία, η Κεντρική Ιαπωνική Σιδηροδρομική Εταιρεία θα αρχίσει να λειτουργεί το Chūō Shinkansen μεταξύ του Σταθμού Σιναγκάγουα (Τόκιο) και του Σταθμού Ναγκόγια (Ναγκόγια) από το σύστημα Maglev. Η αυτοψία για τον Έλβις Πρίσλεϊ θα αποσφραγιστεί, πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του. Στην Ελβετία, θα ολοκληρωθεί η κατασκευή της δεύτερης οδικής σήραγγας Γκόθαρντ Ρόουντ, ένα σημαντικό πέρασμα των Άλπεων. Τα αρχειοθετημένα αρχεία του FBI του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ θα αποσφραγιστούν και θα είναι διαθέσιμα στο κοινό. 6 Φεβρουαρίου - (δακτυλιοειδής) Ηλιακή Έκλειψη21 Φεβρουαρίου - (σκιόφωτος) Σεληνιακή Έκλειψη 18 Ιουλίου - (Σχεδόν) Σεληνιακή Έκλειψη 2 Αυγούστου - (Ολική) Ηλιακή Έκλειψη 17 Αυγούστου - (σκιόφωτος) Σεληνιακή Έκλειψη
Ποταμών ο αυλητής

Ο Ποταμών ο Αυλητής είναι ένα από τα σημαντικότερα επιτύμβια ανάγλυφα και αριστουργηματικό δείγμα Ελληνικής γλυπτικής. Βρέθηκε το 1902 στο Μοσχάτο στο κτήμα του αγρότη Ι. Μαμάη κοντά στις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές και φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο της Αθήνας.

 Το ανάγλυφο διακοσμεί μαρμάρινη στήλη με διαστάσεις 88 εκατοστά ύψος, 32 εκατοστά πλάτος, 0,8 εκατοστά πάχος. Το άνω άκρο λείπει. Στο κάτω άκρο υπάρχει μολύβδινη σύνδεση, η οποία το συγκρατούσε στο βάθρο. Εικονίζει στα δεξιά γέρο πωγωνοφόρο καθισμένο σε έδρα και στα αριστερά άνδρα που στέκει όρθιος. Και οι δύο κρατούν στο αριστερό τους χέρι διπλό αυλό. Κάτω από το ανάγλυφο υπάρχει πεντάστιχη επιγραφή, από τους οποίους στίχους οι τέσσερις έμμετροι χαράχτηκαν κατά την ίδρυση του νεκρικού μνημείου, ο δε τελευταίος είναι μεταγενέστερος, και χαράχτηκε όπως φαίνεται όταν πέθανε η γυναίκα του η Πατρόκλεια. Η επιγραφή αποτελείται από δύο δακτυλικούς εξάμετρους και δύο πεντάμετρους πεζούς στίχους. Από την επιγραφή μαθαίνουμε ότι η επιτύμβια αυτή στήλη ανήκε στον τάφο του Ποταμώνα από την Θήβα. Αναφέρει επίσης το όνομα του πατέρα του Ολύμπιχου, ο οποίος αναμφισβήτητα είναι εκείνος ο αυλητής Ολύμπιχος τον οποίο μνημονεύει ο Πίνδαρος. Οι δύο άνδρες που εικονίζονται κρατούν στο χέρι αυλό, πράγμα που κατά τους κανόνες της αρχαίας τέχνης υποδεικνύει το επάγγελμά τους. Ο καθήμενος και γηραιότερος είναι ο πατέρας Ολύμπιχος, ενώ ο όρθιος και νεώτερος είναι ο γιος του, ο Ποταμών. Τόπος της συνάντησης είναι ο Άδης, όπου ο ερχόμενος νεκρός συναντάει τον ήδη επαναπαυόμενο πατέρα του. Όπως φαίνεται από την επιγραφή, το ανάγλυφο είναι έργο των πρώτων χρόνων του 4ου π.Χ. αιώνα. Αρχαιολογική Εταιρεία (1904–1905). Εφημερίς αρχαιολογική (έτη 1903, 1904 και 1905). Αθήνα: Εκ του τυπογραφείου Π. Δ. Σακκελαρίου. Ανακτήθηκε στις 9 Μαΐου 2010.
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας

Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, επίσης γνωστό ως Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, ήταν ανεξάρτητο κράτος στη βορειοδυτική Ευρώπη, από το 1707 έως το 1801. Δημιουργήθηκε το 1707, με τις Πράξεις της Ένωσης, από τη συγχώνευση του Βασιλείου της Σκωτίας και του Βασιλείου της Αγγλίας, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό βασίλειο που περιέκλειε όλο το νησί της Μεγάλης Βρετανίας και τα μικρά έξωθεν νησιά του, με εξαίρεση την Ιρλανδία—που παρέμεινε ανεξάρτητη δικαιοδοσία υπό το βρετανικό στέμμα. Ένα μοναδικό κοινοβούλιο και κυβέρνηση, με έδρα το Ουέστμινστερ, έλεγχε το νέο βασίλειο. Τα βασίλεια μοιράζονταν τον ίδιο μονάρχη από τότε που ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1603, διαδεχόμενος τη βασίλισσα Ελισάβετ Α΄. Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας διαδέχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας το 1801, μετά την κατάπνιξη της ιρλανδικής εξέγερσης του 1798.

 Περιστασιακά, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας λαμβάνει το εναλλακτικό όνομα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο συχνά αναφέρεται ως Ηνωμένο Βασίλειο αν και δεν υπάρχει συμφωνία στο αν το τελευταίο όνομα είναι αποδεκτό. Το Σύμφωνο της Ένωσης αναφέρεται στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας σε πολλά μέρη: υποστηρίζεται ότι η λέξη «Ηνωμένο» είναι μόνο επίθετο, και όχι μέρος της προσφώνησης, παραθέτοντας τις μεταγενέστερες Πράξεις Ένωσης οι ίδιοι, οι οποίες σαφώς δηλώνουν το όνομα του νέου κράτους: ότι η Αγγλία και η Σκωτία ήταν «ενωμένες σε βασίλειο με το όνομα της Μεγάλης Βρετανίας».Το όνομα «Ηνωμένο Βασίλειο» προτιμάται μερικές φορές για λόγους συνέχειας, ειδικά στις στρατιωτικές και αποικιακές σφαίρες. Την εποχή του Νόμου της Ένωσης του 1800, ο οποίος αναμφίβολα ονόμασε το νέο κράτος ως «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας», οι Βρετανοί ενεπλάκησαν στον «Μεγάλο Γαλλικό Πόλεμο» και η Βρετανική Αυτοκρατορία κατείχε πολλές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, την Ινδία και την Αυστραλία. Μερικοί που θα προτιμούσαν τον όρο «Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας» χρησιμοποιούν το «Ηνωμένο Βασίλειο» για να αποφύγουν να χρησιμοποιήσουν δύο διαφορετικά ονόματα για μία μοναδική στρατιωτική και αποικιακή δύναμη, η οποία μπορεί να μπερδέψει τη συζήτηση. Άννα (1707–1714), προηγουμένως Βασίλισσα της Αγγλίας, Βασίλισσα των Σκώτων, και Βασίλισσα της Ιρλανδίας από το 1702. Γεώργιος Α΄ (1714–1727) Γεώργιος Β΄ (1727–1760) Γεώργιος Γ΄ (1760–1801), συνέχισε ως Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας έως το 1820.
Αντώνιος Καρπούζας

Ο Αντώνιος Καρπούζας του Ευαγγέλου (γενν. στην Κατερίνη στις 7 Μαΐου 1946) είναι Έλληνας ελεύθερος επαγγελματίας και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην Πιερία το 2004 και το 2007. Σύζυγός του είναι η Σμαρώ Μοσχονά με την οποία απέκτησε 2 γιους. .

 Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός ΛΟΚ και έγινε πρόεδρος των Εφέδρων Αξιωματικών Πιερίας και μέλος της Λέσχης των Καταδρομέων και της Λέσχης Αλεξιπτωτιστών Πιερίας. Είναι διπλωματούχος μηχανικός αρχιτέκτων του Τεχνικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου και έχει επίσης δίπλωμα πολιτικού μηχανικού από το ειδικό Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έγινε ελεύθερος επαγγελματίας το 1976. Εντάχθηκε στο κόμμα της ΝΔ. Υπηρέτησε ως νομαρχιακός σύμβουλος, εκλεγείς το 1994. Υπηρέτησε επίσης ως πρόεδρος του Γενικού Νοσοκομείου της γενέτειράς του. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2004 και επανεξελέγη στις εκλογές του 2007Έχει μετάσχει σε πολλές επιτροπές της Βουλής, ανάμεσα στις οποίες είναι η ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς και η Διαρκής Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων.
Ελισάβετ Σακελλαρίδου

Η Ελισάβετ Σακελλαρίδου (1950-) είναι Ελληνίδα συγγραφέας και ερευνήτρια με ειδίκευση στην βρετανική λογοτεχνία και δράμα, με έμφαση στον Χάρολντ Πίντερ. Εργάζεται στο Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ, στο Πανεπιστήμιο του Λιντς και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.Επίσης έχει διδάξει με μετάκληση στο University of Hartford των ΗΠΑ. Είναι μέλος ελληνικών και ξένων επιστημονικών εταιρειών, που ασχολούνται με την τέχνη και το θέατρο και μέλος συντακτικών επιτροπών διεθνών επιστημονικών περιοδικών.

 Τα διδακτικά και ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν θέματα σχετικά με το αγγλικό και συγκριτικό θέατρο, τις πολιτισμικές σπουδές και τις σπουδές φύλου καθώς και τη θεωρία της επιτέλεσης (ιδιαίτερα τη φαινομενολογία). Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα όπως ο αστικός χώρος και επιτέλεση, το σύγχρονο διαδραστικό κοινό και η ψυχογεωγραφία και πολιτισμική ταυτότητα στο σύγχρονο βρετανικό θέατρο, το θέμα της μελαγχολίας στο αρχαίο και σύγχρονο θέατρο. Pinter’s Female Portraits, London: Macmillan, 1988 English Studies in Transition, red. Robert Clark & Dimitris Tziovas, Lanham: Rowman & Littlefield, 1997 Daughters of Restlessness, red. G. Reisner, H. Wallinger & S. Coelsch-Foisner, 1997 Σύγχρονο Γυναικείο Θέατρο (Α’ έκδοση Ελληνικά Γράμματα, 2006, Β’ έκδοση Επίκεντρο, 2012), ISBN 960-442-796-2. Θέατρο – Αισθητική – Πολιτική: Περι-Διαβάζοντας τη Βρετανική Σκηνή στο γύρισμα της χιλιετίας, Εκδόσεις Παπαζήση, 2012, ISBN 9789600228427. Συλλογικό έργο, Η φιλοσοφία επί σκηνής, Θεατροφιλοσοφικές εστιάσεις, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2019, ISBN 978-960-02-3562-3. Βιογραφικό σημείωμα Elizabeth Sakelaridou, Aristotle University, Thessaloniki
Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου

Η Αγία Κουνιγούνδη, γαλλ. Cunigunde (π. 975 - 3 Μαρτίου 1040) από τον Οίκο του Αρντέν ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας και βασίλισσα της Γερμανίας & της Ιταλίας.

 Ήταν κόρη του Ζήγκφρητ κόμη του Λουξεμβούργου και της Χέντβιχ του Νόρντγκαου από τη Σαξονία. Παντρεύτηκε τον Άγιο Ερρίκο Β΄ των Οθωνιδών δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας & της Ιταλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. "Saint Kunigunde". New Catholic Dictionary. saints.sqpn.com. 7 October 2012. "St. Cunegundes, Empress - Pictorial Lives of the Saints: with Reflections for Every Day in the Year". Garden of Mary.
(42301) 2001 UR163

To (42301) 2001 UR163 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ. Έχει διάμετρο περίπου 640 χιλιόμετρα και είναι πορτοκαλί-καφέ. Ανακαλύφθηκε τις 21 Οκτωβρίου 2001.

 Το 2001 UR163 βρίσκεται στα εξωτερικά όρια της Ζώνης του Κάιπερ, όπως και το (48639) 1995 TL8 που έχει παρόμοια τροχία, και περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε 373 χρόνια με 4,07 km/s με κλίση προς την εκλειπτική μικρότερη από μια μοίρα. Πέρασε από τον περιήλιό του το 1937 και αναμένεται να φτάσει στο αφήλιό του το 2123. Το 2001 UR163 είναι ένα από τα πιο κόκκινα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί, δηλαδή είναι πιο κόκκινο από την Σέντνα και είναι σχεδόν το ίδιο κόκκινο με το 2001 ΚΡ77, και πρέπει να έχει πορτοκαλί-καφέ χρώμα (φάσμα: BV=1,44, VR=0,84, BR=2,28, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο γνωστό).
Αλφόνσος δε λα Θέρδα ο Ισπανός

Ο Αλφόνσος δε λα Θέρδα ο Ισπανός, ισπαν. Afonso de la Cerda (1289-1327) από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης ήταν αρχιδιάκονος στο Παρίσι, βαρόνος του Λουνέλ και κύριος της Ταφάλλα & Καπαρρόζο.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Αλφόνσου δε λα Θέρδα τού Αποκληρωμένου, βαρόνου τού Λουνέλ και της Ματθίλδης των Μπριέν, κόρης τού Ιωάννη Α΄ κόμη του Ε. Ο Αλφόνσος ο Αποκληρωμένος ήταν γιος της Λευκής της Γαλλίας και τού Φερδινάνδου δε λα Θέρδα διαδόχου στην Καστίλη, ο οποίος αν και πρωτότοκος, είχε προαποβιώσει (1275) τού πατέρα του και το βασίλειο σφετερίστηκε ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄. Ο πατέρας τους (απεβ. 1284) όμως είχε πει να λάβει τη Λεόν ο Αλφόνσος και την Καστίλη ο Σάντσο. Τότε ο Αλφόνσος πήγε στην Αραγωνία και έλαβε βοήθεια, ωστόσο δεν μπόρεσε να ανακτήσει τον θρόνο του και αποκλήθηκε ο Αποκληρωμένος. Τού δόθηκαν οι διασκορπισμένες κυρότητες της Άλμπα, Βεχάρ & Γιβραλεόν. Μετακόμισε στη Γαλλία, τη χώρα της μάμμης του Λευκής των Καπετιδών, όπου ο 2ος εξάδελφός του Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας τον έκανε βαρόνο τού Λουνέλ· στη Γαλλία γεννήθηκε και ο ομώνυμος γιος του. Ο Αλφόνσος ο Ισπανός έγινε αρχιδιάκονος τού Παρισιού το 1322, βαρόνος τού Λουνέλ το 1324 και κύριος της Ταφάλλα & Καπαρρόζο. Απεβίωσε σε ηλικία 38 ετών. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα ντ' Αντουάνζ υποκόμισσα τού Γκεντ, κόρη τού Ούγου Δ΄ κυρίου τού Αντουάνζ και της Μαρίας υποκόμισσας του Γκεντ και είχε τέκνα: Κάρολος 1327-1354, κόμης τού Ανγκουλέμ, κοντόσταυλος της Γαλλίας. Masnata y de Quesada, David E. (1985). «La Casa Real de la Cerda». Estudios Genealógicos y Heráldicos (Madrid: Asociación Española de Estudios Genealógicos y Heráldicos): pp. 169–229
Χουρέμ Καντινεφέντι

Η Χουρέμ Καντινεφέντι (οθ. τούρκικα: خارى الماجستير الإناث) (τούρκικα: Hürrem Kadınefendi, 6 Δεκεμβρίου 1692 - 25 Ιουνίου 1760) ήταν η δέκατη τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Hürrem Kadın Efendi Hazretleri

 Η Χουρέμ Καντινεφέντι γεννήθηκε ως Ντιάνα Γεκατερίνα Ναζίμοβα στις 6 Δεκεμβρίου 1692 στη Μόσχα, και ήταν κόρη του Αλεξάντρ Ναζίμοφ και της συζύγου του Μαρίγια Γεφίμοβα. Το 1701 οι Τάταροι εισέβαλαν στη Μόσχα και η Χουρέμ αιχμαλωτίστηκε και στάλθηκε ως σκλάβα στην Κωνσταντινούπολη. Η Χουρέμ επέστησε την προσοχή της Γκιουλνούς Σουλτάν ανάμεσα στις παλλακίδες του χαρεμιού. Η Γκιουλνούς Σουλτάν έδωσε τη Χουρέμ ως παλλακίδα στο γιο της Αχμέτ Γ΄. Της έδωσε το όνομα "Χουρέμ", επειδή ήταν τόσο ζωντανή όσο και η σύζυγος του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄, η Χουρέμ Σουλτάν. Είχε πυρόξανθα μαλλιά, κόκκινα μάγουλα, γαλάζια μάτια και μεγάλα χείλη. Η Χουρέμ χάρησε στον σουλτάνο Αχμέτ πέντε γιους: τον Ηγεμόνα Ισά (23 Φεβρουαρίου 1706 - 25 Μαΐου 1706) τον Ηγεμόνα Σελίμ (6 Σεπτεμβρίου 1707 - 4 Μαΐου 1708) τον Ηγεμόνα Μεχμέτ (17 Οκτωβρίου 1712 - 15 Ιουλίου 1713) τον Ηγεμόνα Αμπντουλάχ (18 Δεκεμβρίου 1719 - 19 Δεκεμβρίου 1719) τον Ηγεμόνα Ορχάν (1722)Η Χουρέμ Καντινεφέντι πέθανε στις 25 Ιουνίου 1760 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 67 ετών. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Άννα Μαρία Φραγκίσκη της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Άννα Μαρία Φραγκίσκη (γερμ. Anna Maria Franziska von Sachsen-Lauenburg, 13 Ιουνίου 1672 - 15 Οκτωβρίου 1741) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και μετά μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιουλίου Φραγκίσκου της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Άννας Μαγδαληνής, κόρης του Γουλιέλμου Πόπελ, Βαρόνου Λόμπκοβιτς. Παντρεύτηκε το 1690 τον Φίλιππο Γουλιέλμο Αύγουστο του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και είχε τέκνα: Λεοπολδίνη Ελεονώρα (1691 - 1693). Μαρία Άννα (1693 - 1751), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Μαρία Ιννοκέντιο της Βαυαρίας, στρατάρχη της Αυστρίας.Το 1693 απεβίωσε ο Γουλιέλμος και η Άννα Μαρία Φραγκίσκη έκανε το 1697 δεύτερο γάμο με τον Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Strathern, Paul The Medici: Godfathers of the Renaissance, Vintage books, London, 2003, ISBN 978-0-09-952297-3 Hale, J.R. Florence and the Medici, Orion books, London, 1977, ISBN 1-84212-456-0 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anna Maria Franziska of Saxe-Lauenburg στο Wikimedia Commons
Ισμέτ Γκιουνέι

Ο Τουρκοκύπριος ζωγράφος, σκιτσογράφος και δάσκαλος Ισμέτ Βεχίτ Γκιουνέι (İsmet Vehit Güney, 1932-2009) ήταν αυτός που σχεδίασε τη σημαία της Κύπρου (σήμερα χρησιμοποιείται μόνο από την Κυπριακή Δημοκρατία, στο ελεύθερο τμήμα του νησιού), τον θυρεό της χώρας και την πρώτη κυπριακή λίρα το 1960.

 Ο Γκιουνέι γεννήθηκε στην Λεμεσό και ξεκίνησε να ζωγραφίζει ενώ ήταν ακόμα μαθητής στο γυμνάσιο. Το 1947 έγινε ο πρώτος τουρκοκύπριος ζωγράφος που παρουσίασε έκθεση με έργα του. Το 1948, αφού αποφοίτησε από το Teachers Training College, ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος καλλιτεχνικών. Από το 1956 και μέχρι τα τέλη του 1960 συνεργάστηκε με τον Ιμπραχίμ Τσάλι (Ibrahim Çallı). Παρουσίασε και άλλες ατομικές εκθέσεις ενώ συμετείχε και σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Κύπρο και όσο στο εξωτερικό. Το 1967 μια υποτροφία του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στο Belfast Queen's University's Stranmills College. Το 1986 παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση στην Λευκωσία. Πέθανε από καρκίνο στις 23 Ιουνίου του 2009. Πριν το 1960 στην Κύπρο οι δύο κοινότητες χρησιμοποιούσαν την ελληνική και την τουρκική σημαία αντίστοιχα. Το 1960 έγινε ένας διαγωνισμός για τη δημιουργία της νέας σημαίας της Κύπρου, σύμφωνα με τον οποίο η νέα σημαία δεν έπρεπε να έχει το κόκκινο και το μπλέ χρώμα (που υπάρχουν στις σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας) ούτε να έφερε τον σταυρό ή την ημισέλινο. Τελικά ο πρόεδρος Μακάριος και ο αντιπροέδρος Φαζίλ Κιουτσούκ έκαναν δεκτό το σχέδιο που είχε υποβάλλει ο Ισμέτ Γκιουνέι(ο χάρτης της Κύπρου σε πορτοκαλί χρώμα, από το χρώμα του χαλκού από τον οποίο πήρε το όνομά της η χώρα, σε άσπρο φόντο που συμβολίζει την αγνότητα και κάτω από το χάρτη του νησιού δύο κλάδοι ελιάς που συμβολίζουν την ειρήνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων). Ο Ισμέτ Γκιουνέι σε μεταγενέστερη συνέντευξή του, δήλωσε ότι συμπεριέλαβε στη σημαία το χάρτη της Κύπρου επειδή θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο θα ενίσχυε την ταυτότητα του νέου κράτους που ήταν μικρό και άγνωστο. Σαν επιβράβευση για το σχέδιο του ο Γκιουνέι έλαβε πενήντα λίρες και μια συγχαρητήρια επιστολή από τον Μακάριο. Σύμφωνα όμως με τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ο Μακάριος είχε υποσχεθεί στον Γκιουνάι ότι θα έπαιρνε κάθε χρόνο 20 λίρες για το σχεδιασμό της σημαίας αλλά ο ζωγράφος δεν πήρε ποτέ αυτά τα λεφτά με αποτέλεσμα να αναθέσει σε μια ελληνοκυπριακή δικηγορική εταιρία την υπόθεση του και να σκεφτεί την περίπτωση προσφυγής, εφόσον ήταν αναγκαίο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εφημερίδα Πολίτης, 1η Μαρτίου του 2004.
Ειδικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 1991

Το Ειδικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 1991 ήταν διοργάνωση του Ειδικού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης με σκοπό τον καθορισμό των ομάδων για τις 8 θέσεις στη Γ΄ Εθνική της περιόδου 1991–92. Έπειτα από την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου 1990–91 στα τοπικά πρωταθλήματα των Τοπικών Ενώσεων & Επιτροπών, οι πρωταθλήτριες και δευτεραθλήτριες ομάδες έλαβαν το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα, με διοργανώτρια αρχή την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.). Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε τέσσερις ομίλους σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας.

 Οι άγωνες του 1ου ομίλου πραγματοποιήθηκαν στο Κλειστό Γυμναστήριο «Ανδρέας Ερρίκος Χατζόπουλος» στην πόλη της Θήβας, στη Βοιωτία από την Τετάρτη 10 έως και την Κυριακή 14 Απριλίου του 1991.Η διοργάνωση των αγώνων έγινε από την Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας και συμμετείχαν 5 σύλλογοι από 4 ενώσεις και 1 τοπική επιτροπή. Ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου και ο Α.Ο. Κόρκυρα Κέρκυρας κέρδισαν την άνοδο στη Γ΄ Εθνική για την περίοδο 1991–92. Το Σάββατο 13 Απριλίου στο Δημαρχείο της Θήβας απονεμήθηκαν αναμνηστικά στους αθλητές των ομάδων από το Δήμαρχο Θηβαίων Νικόλαο Σβίγγο, παρουσία του Βουλευτή Βοιωτίας Ευάγγελου Μπασιάκου και άλλων επισήμων της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ε.Ο.Κ.) και της Ομοσπονδίας Διαιτητών Καλαθοσφαίρισης Ελλάδος (Ο.Δ.Κ.Ε.).Την Κυριακή 14 Απριλίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Θήβας βραβεύτηκαν από την Ε.Σ.Κ.Α.Σ.Ε. ο καλύτερος σκόρερ των αγώνων, ο πρώτος σκόρερ τριπόντων, ο καλύτερος διαιτητής και ο καλύτερος προπονητής.
Πάπυρος Μπάντεν 4.59

Ο πάπυρος Μπάντεν 4.59 (επίσης pBaden 4.59) είναι μικρό κομμάτι πάπυρου από τον πέμπτο αιώνα π.Χ. Το σύντομο, διατηρημένο ελληνικό κείμενο είναι ένας κατάλογος των Περσών βασιλιέων που κυβέρνησαν την Αίγυπτο τον 27ο αιώνα (ύστερη περίοδος) Σήμερα βρίσκεται στη συλλογή παπύρων της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης (Αρ. G 631).

 Αν και το όνομα του συγγραφέα δεν διατηρείται στο θραύσμα, η δομή του περιεχομένου υποδηλώνει ότι βασίζεται στις μεταεπεξεργασμένες επιτομές του Mανέθωνα, οι οποίες αναφέρονται στα Αιγυπτιακά (ιστορία της Αιγύπτου). Ο πάπυρος ονομάζει τους ακόλουθους βασιλιάδες: Ο Καμβύσης, το τέταρτο έτος της περσικής του κυριαρχίας, έγινε βασιλιάς (της Αιγύπτου) για έξι χρόνια. Ο Mάγος κυβέρνησε για επτά μήνες. Ο Δαρείος γιος του Υστάππη βασίλεψε 36 Χρόνια . Ο Ξέρξης ο Μέγας κυβέρνησε [. . ] Χρόνια. Ο Αρτάμπανος κυβέρνησε [. . ] Μήνες . Ο Arρταξέρξης-Μακρόχειρ, γιος, κυβέρνησε [. . ] Χρόνια . Ο Ξέρξης κυβέρνησε [. . ] Μήνες . Ο Σογδιανός κυβέρνησε [. . ] Μήνες . Ο Δαρείος-Νόθος κυβέρνησε [. . ] Χρόνια . [...] ph [. . . ] Γιος [. . . ] .Στις διευθετήσεις του Eυσέβειου Καισάρειας και της νεότερης « Αρμενικής εκδοχής του Ευσέβειου» αναφέρεται επίσης ο βασιλιάς «Μάγος». από την άλλη πλευρά το όνομά του λείπει από τον Σέξτο Ιούλιο Αφρικανό. Friedrich Bilabel: Veröffentlichungen aus den badischen Papyrus-Sammlungen, Heft 4: Griechische Papyri (Urkunden, Briefe, Schreibtafeln, Ostraka etc.), Heidelberg 1924, Nr. 59 Friedrich Bilabel: Die kleineren Historikerfragmente auf Papyrus (Kleine Texte für Vorlesungen und Übungen 149), Bonn 1923, S. 34–36, Nr. 11 Felix Jacoby: Die Fragmente der griechischen Historiker Nr. C 97 William Gillian Waddell (1940). Manetho (= The Loeb classical library. Bd. 350). London: Heinemann u. a. σελίδες 174–175 und Taf. III. Επανατυπωμένη έκδοση. Cambridge MA: Harvard University. Press u. a. 2004. ISBN 0-674-99385-3. Gerald P. Verbrugghe· John M. Wickersham (2000). Berossos and Manetho, introduced and translated [Native traditions in ancient Mesopotamia and Egypt]. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0-472-08687-1.
Βασίλης Κασκαρέλης

Ο Βασίλης Κασκαρέλης είναι Έλληνας διπλωμάτης, πρέσβης επί τιμή, ο οποίος διατέλεσε υπουργός Εξωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Ιωάννη Σαρμά 2023. Έχει διατελέσει μέλος των μόνιμων αντιπροσωπιών της Ελλάδας σε ΟΗΕ και Ευρωπαϊκή Ένωση και το 2009 έγινε πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Μάρτιο του 2013.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από τα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, όπου σπούδασε Οικονομικές και Πολιτικές επιστήμες καθώς επίσης και Νομικά. Ξεκίνησε την διπλωματική καριέρα του το 1974 ως Ακόλουθος στο υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, στην Διεύθυνση Πολιτικών Υποθέσεων της Δυτικής Ευρώπης. Κατόπιν υπηρέτησε στην Άγκυρα, την Βενετία και ως σύμβουλος στην Λευκωσία. Το 1987 διορίστηκε επικεφαλής της Στρατιωτικής Αποστολής της Ελλάδας στο τότε Δυτικό Βερολίνο και μετά την πτώση του Τείχους ως Γενικός Πρόξενος στο Βερολίνο. Τέσσαρα χρόνια αργότερα, το 1991, επέστρεψε στην Αθήνα όπου και τοποθετήθηκε στο Γραφείο Τουρκικών Θεμάτων του υπουργείου Εξωτερικών.Στην διετία 1993-1995, ως πληρεξούσιος υπουργός, διετέλεσε διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Γραμματέα του ίδιου υπουργείου. Την επόμενη πενταετία, 1995-2000 την πέρασε στην Νέα Υόρκη, όπου υπηρέτησε ως αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη. Μετά το 2000 έγινε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, διατελώντας παράλληλα διαπραγματευτής για την Οικοδόμηση Μέτρων Εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Τέσσαρα χρόνια αργότερα, το 2004, διορίστηκε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Το 2009 διαδέχθηκε στην πρεσβεία της Ελλάδας στις ΗΠΑ τον Αλέξανδρο Μαλλιά, ο οποίος ολοκλήρωσε τετραετή θητεία στην Ουάσιγκτον. Το 2011 ανακηρύχθηκε διπλωμάτης της χρονιάς από το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων του Λος Άντζελες. Διατέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιούλιο του 2012 έως τον Μάρτιο του 2013, οπότε και ανέλαβε καθήκοντα Ανώτερου Συμβούλου του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος».Ο Βασίλης Κασκαρέλης έχει τιμηθεί με πολλές Ελληνικές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα και με τον Ανώτατο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα. Επίσης έχει χριστεί ιππότης του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, που αποτελεί και μια από τις μεγαλύτερες τιμητικές διακρίσεις τις οποίες κάνει η Γαλλία.Είναι παντρεμένος με την Άννα Κασκαρέλη και έχει δύο γιούς, τον Διονύση και τον Λουκά. Από την ένταξη στην κρίση, Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση: 1981-2011 (2012) - συλλογικό έργο Η τέλεια καταιγίδα: Το ΝΑΤΟ μετά την 11η Σεπτεμβρίου (2017)
Κώστας Γούναρης

Ο Κώστας Γούναρης (1929-2020) ήταν Έλληνας ζωγράφος από τη Θεσσαλονίκη. Στα έργα του αποτύπωσε κτίρια, μνημεία και γειτονιές κυρίως της γενέτειράς του αλλά και άλλων περιοχών και πόλεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

 Ο Κώστας Γούναρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, το 1929, και άρχισε να ζωγραφίζει από παιδί. Αφού τελείωσε το σχολείο ο πατέρας του τον έστειλε στην Εμπορική Σχολή προκειμένου μετά να συνεχίσει την επιχείρηση του παρά την προτροπή μιας δασκάλας του, που είχε ήδη αναγνωρίσει το ταλέντο του, να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών. Στη διάρκεια της Κατοχής το σπίτι τους επιτάχθηκε και έτσι η οικογένεια του αναγκάστηκε να μετακομίσει σε ένα άλλο σπίτι. Στο υπόγειο αυτού του σπιτιού έμενε ένας αγιογράφος από τον οποίο ο νεαρός τότε Γούναρης έμαθε για τα χρώματα και το τρόπο επεξεργασίας τους. Τη χρήση της ακουαρέλας την έμαθε από τον Αντώνη Μυστακίδη, που ήταν γνωστός στα λογοτεχνικά γράμματα ως Μεσεβρινός. Μέσω του Μυστακίδη ο Γούναρης ήρθε σε επαφή με τον κύκλο του φωτογραφείου του Λυκίδη, όπου μαζεύονταν αρκετοί ζωγράφοι μεταξύ των οποίων και ο Κενάν Μεσαρέ. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία ο Γούναρης εγκαταστάθηκε στην Ελβετία όπου εργάστηκε σε ένα εργοστάσιο επίπλων ενώ παράλληλα ζωγράφιζε. Από εκείνη την περίοδο υπάρχουν έργα του με σινική μελάνη και κάρβουνο και θεματολογία τόσο από τη Θεσσαλονίκη όσο και από την Ελβετία. Το 1963 επέστρεψε με την οικογένεια του στη Θεσσαλονίκη.Το 1974 συμμετείχε σε μια ομαδική έκθεση, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Μικρή Πινακοθήκη Διαγώνιος, που είχε ιδρύσει εκείνη τη χρονιά στη Θεσσαλονίκη ο φίλος του Ντίνος Χριστιανόπουλος. Στον ίδιο χώρο ο Γούναρης πραγματοποίησε πέντε ατομικές εκθέσεις από το 1979 μέχρι το 1991. Στα έργα της πρώτης έκθεσης αποτυπώνονται λαϊκά σπίτια, εγκαταλειμμένα αρχοντικά, μνημεία και μοναστήρια καθώς και αστικές γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Στη τρίτη έκθεση, το 1984, το κύριο θέμα είναι το Άγιον Όρος ενώ στις επόμενες δύο εκθέσεις ήταν και πάλι η Θεσσαλονίκη και η Αρναία. Μετά το κλείσιμο της Μικρής Πινακοθήκης, το 1994, ο Γούναρης πραγματοποίησε άλλες τρεις ατομικές εκθέσεις, το 1997, το 2002 και το 2005, σε άλλους χώρους. Το 2008 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης ενώ πέντε χρόνια αργότερα οργανώθηκε μια κατ’ ουσίαν δεύτερη αναδρομική έκθεση του έργου του, στη Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης. Η ζωή και το έργο του Κώστα Γούναρη, της Σταυρούλας Μαυρογένη (Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Τμήματος Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας), Περιοδικό Φιλόλογος, Τετραμηνιαία έκδοση του συλλόγου αποφοίτων της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης, τόμος ΝΑ’, τεύχος 182, Σεπτέμβριος -Δεκέμβριος 2021. https://www.grtimes.gr/ellada/kostas-goynaris-o-zografos-poy-ymnise-me-chroma
Καθεδρικός Ναός του Ζάγκρεμπ

Ο Καθεδρικός Ναός του Ζάγκρεμπ είναι ρωμαιοκαθολική εκκλησία στην περιοχή Κάπτολ, της πρωτεύουσας της Κροατίας, του Ζάγκρεμπ. Πρόκειται για το υψηλότερο κτίριο στην Κροατία, αλλά και το πιο μνημειώδες ιερό κτήριο σε γοτθικό ρυθμό, νοτιοανατολικά των Άλπεων. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στους βασιλείς Άγιο Στέφανο και Άγιο Λαδισλάβο. Τα εξέχοντα κωδωνοστάσιά του θεωρούνται ορόσημα, καθώς είναι ορατά από τα περισσότερα μέρη της πόλης.

 Το 1093, όταν ο βασιλιάς Λαδισλάβος (1040-1095) μετακίνησε την έδρα του επισκόπου από το Σίσακ στο Ζάγκρεμπ, ο ίδιος μετονόμασε την υπάρχουσα εκκλησία σε καθεδρικό ναό. Η κατασκευή του νέου ναού ξεκίνησε λίγο μετά το θάνατό του και ολοκληρώθηκε το 1217, όταν εγκαινιάστηκε από τον βασιλιά Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Το κτίριο καταστράφηκε από τους Μογγόλους το 1242, αλλά ξαναχτίστηκε από τον επίσκοπο Τιμοτέι (1263-1287) λίγα χρόνια αργότερα. Στο τέλος του 15ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισέβαλε στην Κροατία, προκαλώντας την κατασκευή τειχών γύρω από τον καθεδρικό ναό, μερικά εκ των οποίων εξακολουθούν να παραμένουν άθικτα. Τον 17ο αιώνα, ένα οχυρωμένο αναγεννησιακό παρατηρητήριο ανεγέρθηκε στη νότια πλευρά και χρησιμοποιήθηκε ως στρατιωτικό σημείο παρατήρησης, εξαιτίας της οθωμανικής απειλής.Ο καθεδρικός ναός υπέστη τεράστιες ζημιές από το σεισμό του 1880 στο Ζάγκρεμπ. Το κύριο μέρος του κατέρρευσε, ενώ ο πύργος είχε υποστή τέτοιες ζημιές, ώστε δεν υπήρχε περιθώριο επισκευής του. Η αποκατάσταση του καθεδρικού ναού σε νεογοτθικό, αυτή τη φορά, ρυθμό, είχε ως πρωτεργάτη τον Ερμάν Μπολέ, ο οποίος δημιούργησε την σημερινή του μορφή. Ως μέρος αυτής της αποκατάστασης, δύο καμπαναριά ύψους 108 μέτρων ανεγέρθηκαν στη δυτική πλευρά. Και τα δύο από αυτά τα καμπαναριά βρίσκονται σήμερα σε καθεστώς συντήρησης, ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου αποκατάστασης του ναού.Ο καθεδρικός ναός αποτυπώνεται στην οπίσθια όψη του κροατικού χαρτονομίσματος των 1.000 κούνα, που εκδόθηκαν το 1993.Το 1994, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, σε μια επίσκεψη στη χώρα, συμμετείχε σε μια Θεία Λειτουργία στον καθεδρικό ναό της κροατικής πρωτεύουσας. Το ίδιο γεγονός επαναλήφθηκε τις 5 Ιουνίου 2011, όταν επισκέφθηκε τον καθεδρικό ναό ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄.
Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ

Ο Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ (σλαβομακεδονικά: Македонски Брод‎ /maˈkɛdɔnski brɔt/) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοδυτικής Στατιστικής Περιφέρειας. Μακέντονσκι Μπροντ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μακέντονσκι Μπροντ.

 Ο Δήμος Μακέντονσκι Μπροντ συνορεύει με: τον Δήμο Ζέλινο και τον Δήμο Μπρεβένιτσα στα βόρεια, τον Δήμο Στουντενίτσανη και τον Δήμο Σόπιστα στα βορειοανατολικά, τον Δήμο Τσάσκα και τον Δήμο Ντόλνενι στα νοτιοανατολικά, τον Δήμο Κρουσόβου στα νότια, τον Δήμο Πλάσνιτσα στα νοτιοδυτικά, τον Δήμο Κίτσεβο στα δυτικά, τον Δήμο Γκόστιβαρ στα νοτιοδυτικά. Επίσημος ιστότοπος
Βερόνικα Χασπεάδο

H Βερόνικα Χασπεάδο (Verónica Jaspeado, γεννημένη ως Βερόνικα Αλεχάντρα Χασπεάδο Μαρτίνες Verónica Alejandra Jaspeado Martínez, 6 Σεπτεμβρίου 1976 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, μοντέλο και εστεμμένη στα καλλιστεία Nuestra Belleza Tlaxcala 1994.

 Τηλενουβέλες DKDA: Sueños de juventud - 1999/00, ως Καμίλα Σαλντίβαρ El derecho de nacer - 2001, ως Τετέ Πουκ ντε λα Ρεγκέρα La otra - 2002, ως Απολόνια Πορτουγάλ Amarte es mi pecado - 2004, ως Μίρτα Φερνάντες Un gancho al corazón - 2008/09, ως Χιμένα Σερμένιο Verano de amor - 2009/10, ως Γκρέτα Miss XV - 2012, ως Μαργαρίτα Ραμόνα "Μάγος" Κοντρέρας Lo que la vida me robó - 2013/14, ως Χοσεφίνα "Φινίτα, Χοσέφα" Βαλβέρδε Vino el amor - 2016/17, ως Σόνια Ορτίς Σαμόρα Papá a toda madre - 2017/18, ως Βερόνικα Βαλένσια ντε ΜπαρριέντοςΤηλεόραση Mujer, casos de la vida real - 2001/02 Amor mío - 2006/07, ως Βέρα Εσμεράλδα Mujeres asesinas - 2008, ως Κλάουδια (σεζόν 1, επεισόδιο 12: "Άνα, Η διαβρωτική") 40 y 20 - 2017, ως Ροσάριο Reto 4 elementos - 2018, ως Διαγωνιζόμενη/30η θέση Alma de Ángel - 2019, ως ΓκλόριαΤαινίες Casting, busco fama - 2003, (μικρού μήκους) Eros una vez María - 2007, ως Μαρία Πλάγια Bolt - 2008, ως Μίτενς (μεταγλ. στην ισπανική version) Todas mías - 2011, ως Εουχένια El cielo en tu mirada - 2012, ως Σχεδιάστρια Itinerario de una pasión - 2015, ως Λιτσίτα Cars 3 - 2017, ως Κρους Ραμίρες (μεταγλ. στην ισπανική version)Θέατρο Anastasia, el musical - 1999 Una pareja con Ángel - 2006 Tacones rotos - 2013 Βραβεία TVyNovelas Βερόνικα Χασπεάδο στην IMDb Verónica Jaspeado - Actriz mexicana
Ραμούνας Μπουτάουτας

Ο Ραμούνας Μπουτάουτας (Ramūnas Butautas, Κάουνας, 22 Μαΐου 1964) είναι Λιθουανός προπονητής της καλαθοσφαίρισης. Αυτή την περίοδο προπονεί την λετονική ομάδα "ASK Riga". Στις 28 Δεκεμβρίου 2006 η ανώτατη επιτροπή της Λιθουανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης αποφάσισε ομόφωνα πως ο Μπουτάουτας θα γινόταν ο προπονητής της Εθνικής Ομάδας Καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας.

 2003-2005 Προπονητής της Σιαουλιάι 2005- Προπονητής της ASK Riga 2007- Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας Ασημένιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (U-19) Χάλκινο στο Γιουρομπάσκετ (U-20) 2004 Χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (U-21) Χάλκινος στο Λιθουανικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (LKL) - 2004, 2005 Χάλκινος στο Βαλτικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης (BBL) το 2005