IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεωρία του σκοπού

Η θεωρία του σκοπού (γερμανικά: Skopostheorie‎) ανήκει στον τομέα της μεταφρασεολογίας. Παρέχει μια εικόνα για τη φύση της μετάφρασης ως σκόπιμη δραστηριότητα, η οποία εφαρμόζεται άμεσα σε κάθε μεταφραστικό έργο. Καθιερώθηκε από τους Γερμανούς γλωσσολόγους Χανς Βερμέερ και Καταρίνα Ράις και αποτελείται από την ιδέα ότι η μετάφραση και η διερμηνεία θα πρέπει πρωτίστως να λαμβάνουν υπόψη τη λειτουργία του κειμένου-στόχου.

 Η θεωρία του σκοπού ασχολείται με τη μετάφραση ως μια δραστηριότητα με στόχο ή σκοπό, και εστιάζει στον επιδιωκόμενο αποδέκτη ή κοινό της μετάφρασης. Μετάφραση είναι η παραγωγή ενός κειμένου-στόχου σε ένα περιβάλλον-στόχο για ένα συγκεκριμένο σκοπό και για συγκεκριμένους αποδέκτες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Στη θεωρία του σκοπού, το κείμενο-πηγή κρίνεται κατώτερο από ό, τι σε ανάλογες μεταφραστικές θεωρίες. Η πηγή θεωρείται μια «προσφορά πληροφοριών», την οποία ο μεταφραστής μετατρέπει σε μια «προσφορά πληροφοριών» για το κοινό-στόχο.Ο Πολ Κούσμαλ ερμηνεύει αυτή την θεωρία ως: «μια λειτουργική προσέγγιση η οποία έχει μεγάλη σχέση με τη θεωρία του σκοπού». Η λειτουργία της μετάφρασης εξαρτάται από τις γνώσεις, τις προσδοκίες, τις αξίες και τις κοινωνικές συμβάσεις των αναγνωστών-στόχων, οι οποίοι και πάλι επηρεάζονται από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και από τον πολιτισμό. Αυτοί οι παράγοντες καθορίζουν αν η λειτουργία του κειμένου-πηγή ή των αποσπασμάτων του κείμενου-πηγή μπορεί να διατηρηθεί ή πρέπει να τροποποιηθεί ή ακόμα και να αλλάξει.Οι κανόνες της θεωρίας του σκοπού περιλαμβάνουν: το κείμενο-στόχος πρέπει να έχει εσωτερική συνοχή το κείμενο-στόχος πρέπει να σχετίζεται με το κείμενο-πηγή το κείμενο-στόχος καθορίζεται από το σκοπό του. Θεμελίωση μιας Γενικής Θεωρίας της Μετάφρασης, Katharina Reiß & Hans J. Vermeer, Δίαυλος, 2021, ISBN 9789605314743
Μακάμπι Μπνοθ Ασντόντ

Η Μακάμπι Μπνοθ Ασντόντ (εβραϊκά: מכבי בנות אשדוד, αγγλικά: Maccabi Bnot Ashdod), είναι ισραηλινή επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών με έδρα το Ασντόντ. Η ομάδα αγωνίζεται στην EuroCup Γυναικών και το πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Ισραήλ.

 EuroCup Γυναικών: Ημιτελικά: 2015 Πρωτάθλημα: Πρωτάθλημα: (5) 2012, 2014, 2015, 2016, 2017 Δεύτερη θέση: 2010, 2011, 2013 Κύπελλο: Κύπελλο (3): 2012, 2013, 2016 Τελικός: 2011 Μακάμπι Ιρόνι Ασντόντ Πληροφορίες για την ομάδα, στην ιστοσελίδα του Ισραηλινού πρωταθλήματος Πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Eurobasket Προφίλ ομάδας στην ιστοσελίδα fibaeurope.com
Πατριαρχικός σταυρός

Ο Πατριαρχικός Σταυρός αποτελεί παραλλαγή του Χριστιανικού σταυρού, το καθολικό σύμβολο του Χριστιανισμού. Παρόμοιος με το Λατινικό σταυρό, ο σταυρός του Πατριαρχείου διαθέτει μια μικρότερη οριζόντια γραμμή η οποία τοποθετείται πάνω από την κύρια του σταυρού, έτσι ώστε οι δύο αυτές γραμμές να είναι τόσο κοντά στην κορυφή. Μερικές φορές ο Πατριαρχικός σταυρός έχει μια σύντομη, διαγώνια γραμμή κοντά στο κάτω μέρος του. Αυτή η διαγώνια, χαμηλότερη γραμμή, συχνά εμφανίζεται στην ελληνική βυζαντινή εικονογραφία, την Ανατολική Ευρώπη, καθώς και την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία. Το σύμβολο, που συχνά αναφέρεται ως πατριαρχικός σταυρός, εμφανίστηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σε μεγάλους αριθμούς, κατά τον 9ο αιώνα. Στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο διπλός σταυρός δεν ήταν θρησκευτικό, αλλά πολιτικό σύμβολο που χρησιμοποιούσαν οι δικαστικοί υπάλληλοι και οι Βυζαντινοί ιεραπόστολοι.

 Η αρχική δοκός (γραμμή) αντιπροσωπεύει την πινακίδα που φέρει την επιγραφή "ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ" (συντομογραφία συχνά στα Λατινικά "INRI", και στην ελληνική ως "ΙNBI"). Μια δημοφιλής άποψη είναι ότι η κάτω, διαγώνια, δοκός είναι για να ακουμπάνε τα πόδια αυτών που σταυρώνονταν, ωστόσο δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν τη χρήση ξύλου για να στηρίζονται τα πόδια κατά τη διάρκεια της Σταύρωσης και έχει ένα βαθύτερο νόημα. Το κάτω μέρος της δέσμης μπορεί να αντιπροσωπεύει μια ισορροπία της δικαιοσύνης. Ορισμένες πηγές δείχνουν ότι, ως ένας από τους κλέφτες που σταυρώθηκε και εξομολογήθηκε στον Ιησού την αμαρτία του και αποδέχθηκε τον Ιησού σαν Μεσσία αίρεται στον παράδεισο, ενώ ο άλλος κλέφτης που Τον απέρριψε κατέληξε στην κόλαση. Πολλές από τις συμβολικές ερμηνείες που έχουν δοθεί για την ερμηνεία του διπλού σταυρού έχουν τεθεί αμέσως. Μια από αυτές λέει ότι η πρώτη οριζόντια γραμμή συμβόλιζε την κοσμική εξουσία των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων, ενώ η άλλη γραμμή συμβόλιζε την εκκλησιαστική τους εξουσία. Επίσης,μια άλλη υποστηρίζει ότι η πρώτη γραμμή αντιπροσωπεύει τον θάνατο και η δεύτερη την Ανάσταση του Ιησού Χριστού. Ο Ανατολικός Ορθόδοξος σταυρός (επίσης γνωστός ως Ορθόδοξος σταυρός, Βυζαντινός σταυρός, Ανατολικός σταυρός και τέλος "Ρώσικος" σταυρός) μπορεί να θεωρηθεί μια τροποποιημένη έκδοση του Πατριαρχικού σταυρού, έχοντας δύο μικρότερες δοκούς, όπου η μια βρίσκεται στην κορυφή και η άλλη κοντά στο κάτω μέρος. Η κάτω δοκός αντιπροσωπεύει το ξύλο στο οποίο ήταν καρφωμένα τα πόδια του Ιησού. Στις περισσότερες παραστάσεις (ακόμα και σήμερα στην ελληνική εκκλησία) η κάτω οριζόντια δοκός είναι ευθεία. Στη μεταγενέστερη Ρώσικη παράδοση, αλλά και σε πολλές άλλες, κατέληξε να είναι διαγώνια, όπως απεικονίζεται, με την αριστερή μεριά να είναι συνήθως υψηλότερη. Μία παράδοση λέει ότι αυτό προέρχεται από την ιδέα ότι όπως ο Ιησούς πήρε την τελευταία του πνοή, η δοκός που ήταν καρφωμένα τα πόδια Του έσπασε, με αποτέλεσμα να πάρει κλίση προς τα πλάγια. Αναφέρεται επίσης ότι η διαγώνια δοκός αντιπροσωπεύει τον μετανιωμένο και τον αμετανόητο κλέφτη που σταυρώθηκαν μαζί με το Χριστό, το ένα, στα δεξιά του Ιησού αντιπροσωπεύει την ένωση με τον Θεό, ενώ το αριστερό τον χωρισμό από Αυτόν.
Δημόσια ραδιοτηλεόραση

Η δημόσια ραδιοτηλεόραση περιλαμβάνει το ραδιόφωνο, την τηλεόραση και άλλα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης των οποίων η κύρια αποστολή είναι η δημόσια υπηρεσία/λειτούργημα. Οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί λαμβάνουν χρηματοδότηση από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένων των τελών αδείας, ατομικές συνεισφορές, δημόσια χρηματοδότηση και εμπορική χρηματοδότηση. Η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί να λειτουργεί σε εθνικό ή τοπικό επίπεδο, ανάλογα με τη χώρα και το σταθμό. Σε ορισμένες χώρες, η δημόσια ραδιοτηλεόραση διοικείται από έναν ενιαίο οργανισμό. Άλλες χώρες έχουν πολλούς δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που λειτουργούν περιφερειακά ή σε διαφορετικές γλώσσες. Ιστορικά, η δημόσια ραδιοτηλεόραση ήταν κάποτε η κυρίαρχη ή μοναδική μορφή ραδιοτηλεόρασης σε πολλές χώρες (με την αξιοσημείωτη εξαίρεση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής). Η εμπορική ραδιοτηλεόραση τώρα υπάρχει στις περισσότερες από αυτές τις χώρες. Ο αριθμός των χωρών με μόνη τη δημόσια ραδιοτηλεόραση μειώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια του τελευταίου μέρους του 20ου αιώνα.

 Η κύρια αποστολή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ότι αυτή της δημόσιας υπηρεσίας, απευθυνόμενη και εμπλέκοντας τον πολίτη. Το βρετανικό μοντέλο έχει γίνει ευρέως αποδεκτό ως ένας καθολικός ορισμός. Το μοντέλο ενσωματώνει τις ακόλουθες αρχές: την καθολική προσβασιμότητα (γεωγραφική) καθολικό κοινό (γενικές προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά) ιδιαίτερη προσοχή στις μειονότητες συμβολή στην αίσθηση της εθνικής ταυτότητας και της κοινότητας απόσταση από τα κατεστημένα συμφέροντα απευθείας χρηματοδότηση ανταγωνισμός σε καλό πρόγραμμα αντί για αριθμούς κατευθυντήριες γραμμές που απελευθερώνουν αντί να περιορίζουν τους διαμορφωτές του προγράμματοςΕνώ η εφαρμογή ορισμένων αρχών μπορεί να είναι απλή, όπως στην περίπτωση της προσβασιμότητας, ορισμένες από τις αρχές μπορεί να είναι αόριστες ή δύσκολο να εφαρμοστούν. Στο πλαίσιο μιας μεταβαλλόμενης εθνικής ταυτότητας, ο ρόλος της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης μπορεί να είναι ασαφής. Ομοίως, η υποκειμενική φύση του καλού προγραμματισμού, μπορεί να θέσει το ζήτημα της ατομικών ή δημόσιων προτιμήσεων.Στο πλαίσιο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης υπάρχουν δύο διαφορετικές απόψεις σχετικά με την εμπορική δραστηριότητα. Η μία είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι ασυμβίβαστη με εμπορικούς στόχους. Η άλλη είναι ότι η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί και πρέπει να ανταγωνιστεί στην αγορά με τους ιδιωτικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Αυτή η διχογνωμία τονίζεται από τις πτυχές της δημόσιας υπηρεσίας των παραδοσιακών εμπορικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων. Σε ορισμένες περιοχές η δημόσια ραδιοτηλεόραση μπορεί να είναι ή να μην είναι συνώνυμη με ελεγχόμενους από την κυβέρνηση ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Σε ορισμένες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι δημόσιοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς δεν εξαρτώνται από κυβερνητικές υπηρεσίες, και έχουν ανεξάρτητο μέσο χρηματοδότησης και, ως εκ τούτου, απολαμβάνουν τη συντακτική ανεξαρτησία.
Δείκτης διάθλασης

Ο δείκτης διάθλασης ενός μέσου εκφράζει τη σχέση μεταξύ της ταχύτητας που έχει το φως όταν διασχίζει το μέσο, και της ταχύτητας που έχει το φως που διαδίδεται στο κενό. Όταν το φως αλλάζει μέσο διάδοσης αλλάζει και ταχύτητα, κι αυτό έχει επίδραση στην πορεία διάδοσης του φωτός· το φως διαθλάται. Καθώς επιβραδύνει ή επιταχύνει, το φως στρίβει, αν πέφτει υπό γωνία (όχι κάθετα) στην επιφάνεια που χωρίζει τα δύο μέσα. Έτσι ο δείκτης διάθλασης καθορίζει και τη γωνία κατά την οποία αλλάζει η διεύθυνση της διάδοσης του φωτός καθώς αυτό μεταβαίνει από μέσο σε μέσο. Ο δείκτης διάθλασης δεν εξαρτάται μόνο από το μέσο αλλά πολλές φορές και από τον προσανατολισμό του μέσου σε σχέση με τη διεύθυνση που το διαπερνά το φως. Η δομή του υλικού, ιδίως στα στερεά που διατάσσουν με συγκεκριμένο τρόπο τα δομικά τους στοιχεία (άτομα) στον χώρο, επιτρέπει να αλλάζει ο δείκτης διάθλασης όταν αλλάζει η διεύθυνση διέλευσης του φωτός στο υλικό, και επιτρέπει ακόμη και διπλό δείκτη διάθλασης, δηλαδή το φως μπορεί να χωρίζει ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές στο νέο μέσο. Ο δείκτης διάθλασης είναι διαφορετικός για διαφορετικές συχνότητες (ή μήκη κύματος) του φωτός στο ίδιο μέσο.

 Κάθε υλικό επιτρέπει στο φως να το διαπερνά με διαφορετική ταχύτητα με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται από έναν δείκτη διάθλασης (index of refraction) ο οποίος δίνεται από τη σχέση: n = c u {\displaystyle n={\frac {c}{u}}\,} όπου c η ταχύτητα του φωτός στο κενό και u η ταχύτητα του φωτός στο μέσο διάδοσης. Η ταχύτητα του φωτός στο μέσο εξαρτάται από το μήκος κύματος του φωτός λ που διαδίδεται. Διαφορετικά μήκη κύματος έχουν διαφορετική ταχύτητα στο ίδιο μέσο. Όλα τα μήκη κύματος έχουν την ίδια ταχύτητα στο κενό c≈3.108 m/s. Το γεγονός της ύπαρξης διαφορετικής ταχύτητας στο μέσο διάδοσης για διαφορετικά μήκη κύματος προκαλεί τη γνωστή ανάλυση του φωτός στα διάφορα χρώματα του. Διακρίνονται δύο είδη δεικτών διάθλασης: ο σχετικός δείκτης διάθλασης και ο απόλυτος δείκτης που αφορά συγκεκριμένο μέσο. Σχετικός δείκτης διάθλασης: ονομάζεται το σταθερό πηλίκο που ισούται με το λόγο των ταχυτήτων διάδοσης του φωτός μέσα σε δύο (διαπερατά) σώματα. Απόλυτος δείκτης διάθλασης: κάποιου διαπερατού μέσου για μια ορισμένη ακτινοβολία και θερμοκρασία, ονομάζεται το πηλίκο C0/C, όπου C0 είναι η ταχύτητα του φωτός στο "κενό" και C η ταχύτητα του φωτός στο oπτικό αυτό μέσον.Μια εφαρμογή της μέτρησης του δείκτη διάθλασης είναι στην αναλυτική χημεία. Κάθε καθαρή χημικά ουσία έχει τον δικό της δείκτη διάθλασης, ο οποίος επηρεάζεται από τις τυχόν προσμίξεις. Άρα μετρώντας τον δείκτη διάθλασης μπορούμε έμμεσα να εκτιμήσουμε την καθαρότητα μιας ουσίας ή ακόμη την σύσταση ενός μίγματος. Κλασσική χρήση είναι ο προσδιορισμός των διαλυμένων στερεών σε ένα υδατικό διάλυμα συνήθως με παραλληλισμό προς αντίστοιχο σακχαροδιάλυμα. Έτσι το καθαρό νερό έχει δ.δ. 1,3333 ενώ σακχαροδιάλυμα 10% 1,3478, 20% 1,3638 κ.ο.κ. Με την σύνταξη αναλόγων πινάκων περιεκτικότητας - δ.δ μπορούν να μετρηθούν διαφόρων ειδών διαλύματα, ακόμη και (σπορ)ελαίων σε διαλύτη (π.χ. κατά την εκχύλιση των αντιστοίχων σπόρων).
Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (Ελλάδα)

Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Aντιπολίτευσης στην Ελλάδα είναι ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του μεγαλύτερου κόμματος που δεν ανήκει στην κυβέρνηση. Συνήθως το πρόσωπο αυτό είναι και ο αρχηγός του κόμματος. Σημερινός Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ο Σωκράτης Φάμελλος, που είναι πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία. Ο πρόεδρος του κόμματος, Στέφανος Κασσελάκης, δεν είναι βουλευτής, οπότε την θέση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κατέχει ο πρόεδρος της ΚΟ.

 Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής των Ελλήνων (άρθρο 20), «Ο Πρόεδρος της μεγαλύτερης Κοινοβουλευτικής Ομάδας που δεν συμμετέχει στην Κυβέρνηση ονομάζεται Αρχηγός της Αντιπολίτευσης και έχει ειδικά δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τον Κανονισμό της Βουλής και τις ισχύουσες διατάξεις». Το άρθρο ουσιαστικά ορίζει ότι ο πρόεδρος της Κ.Ο. πρέπει να είναι βουλευτής του κόμματος.Μία εξαίρεση στον κανόνα αυτό ήταν κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Παπαδήμου, όταν ο Αντώνης Σαμαράς, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, παρά τη στήριξη της νέας κυβέρνησης, διατήρησε τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρά τις διαμαρτυρίες των άλλων κομμάτων, ο Πρόεδρος της Βουλής αποφάσισε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 20, καθώς κανένας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση, αφού και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος παραιτήθηκε από την θέση του προκειμένου να τηρήσει την παραπάνω διάταξη. Μια άλλη εξαίρεση είναι το γεγονός ότι ο Στέφανος Κασελάκης εξελέγη πρόεδρος του κόμματος χωρίς να είναι βουλευτής, οπότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ο πρόεδρος της Κ.Ο. του κόμματος, Σωκράτης Φάμελλος. Πολιτικό κόμμα: Ε.Κ. - Ν.Δ. / Ε.ΔΗ.Κ. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ν.Δ. ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Π.Σ. Βουλή των Ελλήνων Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης
Βασιλική της Αγίας Τριάδας (Φλωρεντία)

Η Βασιλική της Αγίας Τριάδας (Σάντα Τρίνιτα) είναι μια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία που βρίσκεται μπροστά από την ομώνυμη πλατεία, που διασχίζεται από την οδό Τορναμπουόνι, στο κέντρο της Φλωρεντίας, στην περιφέρεια της Τοσκάνης της Ιταλίας. Είναι η μητρική εκκλησία του Τάγματος των Βαλομβροσιανών μοναχών, που ιδρύθηκε το 1092 από έναν Φλωρεντίνο ευγενή. Νότια στην οδό Τορναμπουόνι βρίσκεται η Γέφυρα της Αγίας Τριάδας επί του Άρνου ποταμού. Απέναντι από την εκκλησία είναι το γοτθικού ρυθμού Παλάτσο Σπίνι Φερόνι.

 Στο εσωτερικό της εκκλησίας, βρίσκεται το Παρεκκλήσι Σασέτι που περιέχει τοιχογραφίες του Ντομένικο Γκιρλαντάιο και το Παρεκκλήσι Μπαρτολίνο Σαλιμπένι με τοιχογραφίες του Λορέντσο Μόνακο.Παρόλο που η σύγχρονη ιταλική λέξη για την τριάδα εκφέρεται ως «τρινιτά», με σημάδι τονισμού στο τελευταίο φωνήεν, η παλιά εκφώνηση των Φλωρεντίνων συνήθιζε να τονίζει το πρώτο φωνήεν. Μερικές φορές, προστίθεσαι σημάδι τονισμού προκειμένου να υποδείξει την την ασυνήθιστη προφορά.Ο σημερινός ναός κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1258-1280 στη θέση μιας προϋπάρχουσας εκκλησίας του 11ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, συνέβησαν πολλαπλές ανακατασκευές. Η μανιεριστική πρόσοψη (1593-1594) σχεδιάστηκε από τον Μπερνάρντο Μπουονταλέντι. Το ανάγλυφο πάνω από την κεντρική πόρτα της Τριάδας φιλοτέχνησε ο Πιέτρο Μπερνίνι και ο Τζιοβάνι Μπατίστα Κατσίνι. Οι ξύλινες πόρτες του 17ου αιώνα περιέχουν ανάγλυφες φιγούρες με αγίους του Τάγματος των Βαλομβροσιανών. Η Στήλη της Δικαιοσύνης (Colonna di Giustizia) στην πλατεία έξω από την εκκλησία, προέρχεται από τα Λουτρά του Καρακάλλα στη Ρώμη και ήταν ένα δώρο προς τον Κοσμά Α΄ των Μεδίκων εκ μέρους του Πάπα Πίου Δ΄.Ο πίνακας του Τσιμαμπούε με την ένθρονη Παναγία και το Θείο Βρέφος βρισκόταν άλλοτε πάνω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας, όμως αργότερα μεταφέρθηκε σε ένα πλευρικό παρεκκλήσι. Σήμερα εκτίθεται στην Πινακοθήκη του Ουφίτσι.
Νάγκαλαντ

Η Νάγκαλαντ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βορειο-ανατολικότερο τμήμα της χώρας, ανατολικά της Πολιτείας Ασσάμ και σύνορα με τη Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία). Η συνολική της έκταση είναι 16.579 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της περίπου 1.988.600. Πρωτεύουσα της Ναγκαλάντ είναι η Κοχίμα.

 "Stateman΄s Year-Book 1987-88" σελ.667-668. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". Stirn, Aglaja & Peter van Ham. The Hidden world of the Naga: Living Traditions in Northeast India. London: Prestel. Oppitz, Michael, Thomas Kaiser, Alban von Stockhausen & Marion Wettstein. 2008. Naga Identities: Changing Local Cultures in the Northeast of India. Gent: Snoeck Publishers. Kunz, Richard & Vibha Joshi. 2008. Naga – A Forgotten Mountain Region Rediscovered. Basel: Merian. Επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Ναγκαλάντ Τμήμα Πληροφορικής & Τεχνικής Εκπαίδευσης Τμήμα Δασών, Οικολογίας, Περιβάλλοντος και Άγριας Ζωής Φυτοκομία Τμήμα Naga Μουσική Naga Κοινότητας Ιστοσελίδα na.net/photos-220-india-nagaland.html Ναγκαλάντ φωτο-γκαλερί
Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε

Η Ζοϊνβίλε Εσπόρτε Κλούμπε (πορτογαλικά: Joinville Esporte Clube), γνωστή ως Ζοϊνβίλ, Τζόινβιλ ή Ζουανβίλ, είναι βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την Ζοϊνβίλε της πολιτείας Σάντα Καταρίνα. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ομάδα την πολιτεία της. Ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1976. Έχει κερδίσει μόνο ένα εθνικό τίτλο (πρωτάθλημα Σέριε Γ) και το μεγαλύτερο σερί συνεχόμενων πολιτειακών πρωταθλημάτων (1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985). Η Ζοϊνβίλε είναι η τρίτη πιο επιτυχημένη ομάδα της Σάντα Καταρίνα σε επίπεδο πολιτειακών τίτλων (12), μετά την Αβαΐ (15) και τη Φιγκεϊρένσε (15).

 Η Ζοϊνβίλε ιδρύθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1976 μετά τη συγχώνευση του ποδοσφαιρικού τμήματος της Αμέρικα Φουτεμπόλ Κλούμπε και της Κασίας Φουτεμπόλ Κλούμπε. Και οι δύο ομάδες προέρχονταν από την πόλη Ζοϊνβίλε. Η χρυσή περίοδος ήταν στη δεκαετία του 1980, όταν η ομάδα κέρδισε 8 συνεχόμενα πολιτειακά πρωταθλήματα. Σέριε Γ: Νικήτρια (1): 2011Recopa Sul-Brasileira: Νικήτρια (1): 2009Καμπεονάτο Καταρινέζε: Νικήτρια (12): 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1987, 2000, 2001 Φιναλίστ (5): 1989, 1990, 1996, 2006, 2010Κόπα Σάντα Καταρίνα: Νικήτρια (3): 2009, 2011, 2012Torneio Mercosul: Φιναλίστ (1): 1995Καμπεονάτο Sul-Americano de Juniores: Νικήτρια (1): 1992 Η Ζοϊνβίλε έχει μεγάλη αντιπαλότητα με τις Αβαΐ, τη Φιγκεϊρένσε και τη Κρικιούμα. Τα παιχνίδια με την Κρικιούμα αποτελούν το σημαντικότερα ντέρμπι της πολιτείας. Επίσημη Ιστοσελίδα Ανεπίσημ Ιστοσελίδα Επίσημη Ιστοσελίδα União Tricolor
Γουαϊμάρος Α΄ του Σαλέρνο

Ο Γουαϊμάρος Α΄ (Guaimar, Waimar, Gaimar, ή Guaimario ) (π. 855 – 901) από τον Οίκο των Νταουφεριδών, ήταν πρίγκιπας του Σαλέρνο από το 880, όταν ο πατέρας του μπήκε στο μοναστήρι του Μόντε Κασίνο τον Αύγουστο.

 Οι γονείς του ήταν ο πρίγκιπας Γουαϊφέρος και η Λαντελάικα, κόρη του Λάντο Α΄ κόμη της Κάπουα. Από το 877 συνδέθηκε με τον πατέρα του στο θρόνο, μία πρακτική που είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη δυναστεία και συνεχίστηκε μέχρι το τέλος της ανεξαρτησίας του Σαλέρνο το 1078. Ήρθε στη βοήθεια του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού αυτοκράτορα της Φραγκίας εναντίον των Σαρακηνών το 877, αλλά ο Κάρολος Β΄ δεν πολέμησε, πριν φύγει από την Ιταλία. Οι Σαρακηνοί εγκαταστάθηκαν στην Αγρόπολη το 881 και απείλησαν το ίδιο το Σαλέρνο. Εκτός από τους Σαρακηνούς, ο Γουαϊμάρος έπρεπε επίσης να πολεμήσει τον δούκα-επίσκοπο Αθανάσιο της Νάπολης, ο οποίος κυβερνούσε την Κάπουα, τεχνικά υποτελής του Σαλέρνο. Το 886 ταξίδεψε με τον Λάντο Β΄ κόμη της Κάπουα στην Κωνσταντινούπολη και δήλωσε υποτέλεια (homage), επιστρέφοντας το 887 με τον τίτλο του πατρικίου από τον Aυτοκράτορα. Έλαβε μ;iα ομάδα μισθοφόρων και επέστρεψε για να αποκρούσει την απειλή των Σαρακηνών. Το Μπενεβέντο είχε περιέλθει στον Ρωμαικό/Βυζαντινό έλεγχο εκείνη την εποχή και ο Γκουάιμρ παντρεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ του Σπολέτo και αδελφή του Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο. Ο Γουίδων Δ΄, με τη βοήθεια του πρίγκιπα, κατέκτησε εκ νέου το Μπενεβέντο το 895, αυξάνοντας το κύρος του Γουαϊμάρος, τον οποίο προσφέρθηκε να κάνει αντιβασιλέα του Μπενεβέντο. Δεν είναι βέβαιο αν ο Γουαϊμάρος δέχτηκε, αλλά προσπάθησε να δολοφονήσει τον διιοικητή (gastald) τού Αβελίνο, τον Αντελφέριο, και αιχμαλωτίστηκε με τη σύζυγό του, είτε ήταν αντιβασιλιάς είτε όχι. Ο Γουίδων Δ΄ έπρεπε να έλθει και να πολιορκήσει την πόλημ για να τον σώσει. Επέστρεψε στο Σαλέρνο ατιμασμένος. Το 893 ο Γουαϊμάρος είχε κάνει τον ομώνυμο γιο του Γουαϊμάρος Β΄, συγκυβερνήτη, και ήταν αυτός που κυβερνούσε το Σαλέρνο όταν έλειπε ο πρεσβύτερος Γκουαϊμάρ Α΄. Μετά την επιστροφή του πρεσβύτερου πρίγκιπα, μία Ναπολιτανική φατρία στην πόλη, υποστηριζόμενη από τον Αθανάσιο, επαναστάτησε, αλλά οι δύο Γουαϊμάρος τοην κατέβαλαν και ο πρεσβύτερος, όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, αποσύρθηκε (ή αναγκάστηκε από τον γιο του) σε ένα μοναστήρι, το Σαν Μάσιμο, που ίδρυσε ο Γουαϊφέρος, το 900 ή το 901, και απεβίωσε αμέσως μετά. Τα χρονικά της βασιλείας του τον περιγράφουν με δεσποτικούς όρους και δεν φαίνεται να ήταν δημοφιλής, παρά τη μεταγενέστερη δημοτικότητα τού ονόματός του στη δυναστεία που είχε ιδρύσει ο πατέρας του. Νυμφεύτηκε την Ίτα των Γουιδονιδών, κόρη του Γουίδων Β΄ δούκα του Σπολέτο και είχε τέκνο: Γουαϊμάρος Β΄ απεβ. 946, πρίγκιπας του Σαλέρνο. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: LX Grosso – Guglielmo da Forlì . Ρώμη, 2003. Lexikon des Mittelalters VIII.1932
Ηχοεντοπισμός

Ο ηχοεντοπισμός είναι η διαδικασία διαχείρισης (παραγωγής, λήψης και επεξεργασίας) υπερήχων (>20.000 Ηz) και της ηχούς αυτών, με σκοπό την αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και την απόσταση, το σχήμα, το μέγεθος, την ταχύτητα και την διεύθυνση κίνησης σώματος καθώς και την διάκριση στερεών σωμάτων μεταξύ τους. Εκτός των νυχτερίδων τα μόνα ζώα που παρουσιάζουν δυνατότητα ηχοεντοπισμού είναι τα κητώδη, δύο τάξεις πτηνών (Αιγοθηλόμορφα και Αποδόμορφα) και κάποια μικρά εντομοφάγα (μυγαλές και τενρέκ). Ο Στεατόρνις (Steatornis caripensis) και τα Collocaliini είναι πουλιά που φωλιάζουν σε σπηλιές και για να κινηθούν μέσα σε αυτές χρησιμοποιούν ηχοεντοπιστικά συστήματα.

 Μέχρι το 1980 οι μελέτες των ηχοεντοπιστικών σημάτων των Χειροπτέρων ήταν ελάχιστες. Όμως στα επόμενα χρόνια κατασκευάστηκαν δέκτες υπερήχων (ultrasound receivers ή bat detectors) μικρού μεγέθους αλλά και χαμηλού κόστους και αυτό προκάλεσε μια ερευνητική «έκρηξη» που κρατάει έως και σήμερα. Τα λογισμικά ανάλυσης των υπερήχων που αναπτύχθηκαν βοήθησαν τον τομέα της Βιοακουστικής. Οι μελετητές βιοακουστικής έχουν ανακαλύψει ότι οι ήχοι που παράγουν τα Χειρόπτερα ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες: Σήματα με σταδιακή μείωση της συχνότητας και σχετικά μεγάλο εύρος συχνοτήτων (Frequency Modulated ή FM). Σήματα με σταθερή συχνότητα καθ’ όλη τη διάρκεια τους (Constant Frequency ή CF).Το ανθρώπινο αυτί δεν μπορεί να ακούσει τους υπερήχους των νυχτερίδων αφού αυτοί έχουν συχνότητα πάνω από 20 kHz, όμως στα είδη Tadarida teniotis, Nyctalus noctula και Nyctalus lasiopterus, που τα συναντάμε και στην Ευρώπη, μέρος ή και ολόκληρα τα σήματα μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τον άνθρωπο. Η συχνότητα και η διάρκεια των ηχοεντοπιστικών σημάτων μπορεί χρησιμοποιηθεί για την ομαδοποίηση των ήχων και άρα και των ειδών των Μικροχειροπτέρων. Οι υπέρηχοι που χρησιμοποιούν οι νυχτερίδες διαφοροποιούνται όχι μόνο από είδος σε είδος αλλά και ενδοειδικά, ιδίως στα είδη μικρού μεγέθους με ευέλικτη πτήση που η τροφοληπτική συμπεριφορά τους είναι πιο ευκαιριακή. Μετάβαση από χώρους κοντά στη βλάστηση σε πιο ανοικτούς χώρους συνοδεύεται συχνά από αύξηση της έντασης του σήματος και μείωση του εύρους της συχνότητας. Σε πολλά είδη έχουμε αυτό που ονομάζουμε «βόμβο θήρευσης» (feeding buzz) όπου η προσέγγιση της λείας συμπίπτει με μείωση της τιμής της συχνότητας καθώς και μείωση της διάρκειας και αύξηση του ρυθμού επανάληψης των σημάτων σταδιακά. Kατά την θήρευση με ηχοεντοπισμό έχουμε τρεις διακριτές φάσεις: Φάση Αναζήτησης (Search Phase) Φάση Προσέγγισης (Approach Phase) Βόμβος Θήρευσης (Terminal Buzz Phase) Thomas, C.F. Moss & M. Vater (Eds.). Echolocation in Bats and Dolphins. Chicago & London: University of Chicago Press.
Σίμον Μαρτσίνιακ

Ο Σίμον Μαρτσίνιακ (πολωνικά: Szymon Marciniak, γεν. στις 7 Ιανουαρίου 1981) είναι Πολωνός διαιτητής ποδοσφαίρου. Διαιτήτευσε αγώνες στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Από τις 20 Ιουλίου 2015 είναι διαιτητής κατηγορίας UEFA Elite.

 Ο Μαρτσίνιακ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως διαιτητής σε ηλικία 21 ετών. Αρχικά, προσπάθησε να συνδυάσει τον ρόλο του ειρηνοποιού δικαστηρίου με την ερασιτεχνική διαιτησία. Μόνο τέσσερα χρόνια αργότερα, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διαιτησία, ξεκινώντας με αγώνες στις χαμηλότερες κατηγορίες.Διαιτήτευσε τον πρώτο του αγώνα στην Εκστρακλάσα το 2009 στο γήπεδο της ΓΚΣ Μπεουχάτουφ. Από τότε, έχει διαιτητεύσει πάνω από 200 αγώνες στην Εκστρακλάσα. Το 2016 ορίστηκε ο πρώτος διαιτητής στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας και ένα χρόνο αργότερα διαιτήτευσε το Σούπερ Καπ Πολωνίας. Ως διεθνής διαιτητής, ο Μαρτσίνιακ έκανε το ντεμπούτο του το 2011, στον αγώνα μεταξύ της Γαλλίας U17 και της Λευκορωσίας U17, κατά τη διάρκεια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U17 του 2011. Την ίδια χρονιά, έκανε επίσης το ντεμπούτο του στο Γιουρόπα Λιγκ, στον προκριματικό αγώνα μεταξύ της Ώλεστουντ ΦΚ και της Φερεντσβάρος.Το επόμενο έτος, ο Μαρτσίνιακ έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, στον προκριματικό αγώνα μεταξύ της Βέντσπιλς και της Μόλντε. Το 2012, έκανε επίσης το ντεμπούτο του σε διοργάνωση ανδρών της FIFA, ως διαιτητής σε προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 μεταξύ της Πορτογαλίας και του Αζερμπαϊτζάν.Τον Μάρτιο του 2015, η UEFA ανακοίνωσε τον ορισμό του Μαρτσίνιακ ως πρώτου διαιτητή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2015. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης που διεξήχθη στην Τσεχία, διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες: Τσεχία U21 0 – 2 Δανία U21 (Α Όμιλος, εναρκτήριος αγώνας) Πορτογαλία U21 0 – 0 Ιταλία U21 (Β Όμιλος) Πορτογαλία U21 0 – 0 Σουηδία U21 , 3–4 στα πέναλτι για τη Σουηδία (τελικός)Μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21, ο Μαρτσίνιακ ήταν στον κατάλογο των διαιτητών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016. Στη διοργάνωση διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες: Ισπανία 1 – 0 Τσεχία (Δ Όμιλος) Ισλανδία 2 – 1 Αυστρία (ΣΤ Όμιλος) Γερμανία 3 – 0 Σλοβακία (προημιτελικός)Ήταν επίσης τέταρτος διαιτητής σε δύο αγώνες.Τον Ιούλιο του 2016 ορίστηκε πρώτος διαιτητής στο ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ που διεξήχθη στο Στάδιο Λέρκενταλ στο Τρόντχαϊμ, μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Σεβίλλης.Δύο χρόνια αργότερα, ορίστηκε πρώτος διαιτητής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Στη διοργάνωση διαιτήτευσε τους ακόλουθους αγώνες στη φάση των ομίλων: Αργεντινή 1 – 1 Ισλανδία (Δ Όμιλος) Γερμανία 2 – 1 Σουηδία (ΣΤ Όμιλος)Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας, η UEFA ανακοίνωσε ότι ο Μαρτσίνιακ θα διαιτητεύσει το ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ 2018 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Ατλέτικο Μαδρίτης. (Αγγλικά) Προφίλ 87294 στο Soccerway 2676 στο footballzz.co.uk Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ρωσική γλώσσα στη Λετονία

Η ρωσική γλώσσα στη Λετονία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γλώσσα που ομιλείται σπίτι (37.2% στην απογραφή του 2011) και το 27.0% του πληθυσμού είναι εθνοτικοί Ρώσοι.

 Πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ποσοστό των μη Λετονών ήταν περίπου 25%, ενώ οι Ρώσοι ήταν η μεγαλύτερη μειονότητα με ποσοστό 10.6%. το ποσοστό των Ρώσων αυξήθηκε απότομα μετά την Σοβιετική κατοχή φτάνοντας το 34% το 1989 και εισήχθησαν νέες, προηγουμένως άγνωστες ομάδες, όπως οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί (3.5%). Στην απογραφή του 1925 τα ρωσικά αναφέρθηκε ως οικογενειακή γλώσσα του 14% των κατοίκων. Ένα μικρό ποσοστό των ομιλητών της γλώσσας δεν ήταν Ρώσοι και αντίστροφα ένα μικρό ποσοστό Ρώσων χρησιμοποίησε μια άλλη γλώσσα στην οικογένεια, το οποίο αποδόθηκε σε μικτούς γάμους, το ότι ζούσαν σε περιοχή με άλλη γλώσσα πλειοψηφίας και, στην περίπτωση των ομιλητών των ρωσικών, στις πολιτικές εκρωσισμού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Στην απογραφή του 1930 τα ρωσικά αναφέρθηκε ως η οικογενειακή γλώσσα του 13% των κατοίκων. Το 1970 τα ρωσικά ήταν η μητρική γλώσσα του 36% των κατοίκων, συμπεριλαμβανομένου του 6% του συνολικού πληθυσμού που δεν ήταν Ρώσοι, και ως δεύτερη γλώσσα του 31% των κατοίκων. Το 1989 η ρωσική ήταν η μητρική γλώσσα του 42% του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένου του 8% των μη Ρώσων, και το 39% την μιλούσε άπταιστα ως ξένη γλώσσα. Το 2000 τα ρωσικά ήταν η μητρική γλώσσα του 37,5% των κατοίκων και από το 43,7% ως δεύτερη γλώσσα. Κατά την απογραφή του 2011, το 37,2% του πληθυσμού ανέφερε τη ρωσική ως τη κύρια γλώσσα που ομιλείται στο σπίτι. Μια έρευνα του 2009 διαπίστωσε ότι η συνολική γνώση της ρωσικής ως δεύτερης γλώσσας μειώνεται καθώς χάνεται η δημοτικότητά της μεταξύ των νέων, ειδικά σε περιοχές με πολύ μεγάλη λετονική πλειοψηφία. Το 2012, διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα με ερώτημα τα ρωσικά να γίνουν δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας, το οποίο απορρίφθηκε από το 74.8% των ψηφοφόρων. Γλωσσική πολιτική της Λετονίας Russian in Latvia // Euromosaic III pp. 184-188
Σάντα Μαρία Αντίκα

H Παλαιά εκκλησία της Αγίας Μαρίας, ιταλ. chiesa di Santa Maria Antiqua, είναι μία Καθολική εκκλησία της Παναγίας στη Ρώμη, που κτίστηκε τον 5ο αι. στη Ρωμαϊκή Αγορά (Forum). Για πολλά χρόνια ήταν η μνημειακή είσοδος στα αυτοκρατορικά παλάτια του Παλατίνου λόφου.

 Κτισμένη στα μέσα του 5ου αι. στη βορειο-δυτική πλαγιά του Παλατίνου λόφου, η Σάντα Μαρία Αντίκα είναι το πρωιμότερο και πιο σημαντικό Χριστιανικό μνημείο της Ρωμαϊκής Αγοράς. Η εκκλησία περιέχει ένα μοναδικό σύνολο από νωπογραφίες από τον 6ο ως τα τέλη του 8ου αι. Η ανακάλυψη αυτών των τοιχογραφιών έγιναν αφορμή να αναπτυχθούν πολλές θεωρίες για την ανάπτυξη της πρώιμης μεσαιωνικής ζωγραφικής και έδωσαν διακεκριμένες απόψεις στην αρχαιολογία. Η εκκλησία εγκαταλείφθηκε τον 9ο αι., έπειτα από έναν σεισμό που έθαψε τα κτήρια. Έμεινε σφραγισμένη για πάνω από 1000 έτη, ώσπου ανακαλύφθηκε στις αρχές του 20 αι. Έτσι η Σάντα Μαρία Αντίκα αναπαριστά ένα στοιχείο-κλειδί για την κατανόηση της πολιτιστικής και αστικής ανάπτυξης της Ρωμαϊκής Αγοράς από την Αρχαιότητα ως τους πρώτους αιώνες της Χριστιανικής περιόδου. Από το 1980 ως το 2012 το μνημείο ήταν κλειστό γενικά στο κοινό και ανοικτό περιορισμένα σε μελετητές, που έκαναν ειδική επίσκεψη. Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα συντήρησης, που εκτελέστηκε από την Εφορία της Ιστορικής Κληρονομίας σε συνεργασία με τη Χορηγία Παγκοσμίων Μνημείων, η εκκλησία είναι τώρα ανοικτή για ξεναγήσεις. Οι με πολλές επιστρώσεις τοίχοι της Σάντα Μαρία Αντίκα φέρουν πολλές νωπογραφίες από ποικίλα καλλιτεχνικά στυλ και μιμήσεις κατά τη διάρκεια της έντονης διακόσμησής τους από τον 6ο ως τον 9ο αι. Κάθε εσοχή, τοίχος και βωμός μπορεί να αποδοθεί σε διαφορετικές περιόδους και τάσεις στο στυλ, αντιπροσωπευτικά των καλλιτεχνών και των προστατών τους, όπως ο Πάπας Μαρτίνος Α΄ (649-653), ο Πάπας Ιωάννης Ζ΄ (705-707), ο Πάπας Ζαχαρίας (741-752) και ο Πάπας Παύλος Α΄ (757-767). Το μέγεθος της διάβρωσης και φθοράς κάνει δύσκολο το να αποκτήσουμε μία ακριβή καταγραφή των στυλ. Χρησιμοποιώντας τα σπαράγματα των νωπογραφιών, οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί έχουν συνθέσει μία χονδρική χρονολόγηση του διάκοσμου. Οι ιστορικοί συνήθως στηρίζονται σε σύγχρονα ενός μνημείου κτίσματα για να βοηθηθούν στη χρονολόγηση των στυλ και των επιρροών, αλλά στην περίπτωση της Σάντα Μαρία αντίκα αυτό δεν επιτυγχάνεται, καθώς δεν υπάρχουν άλλες εκκλησίες της Ύστερης Αρχαιότητας που να έχουν το ίδιο σύνολο και την ίδια εξέλιξη των στυλ της εποχής αυτής. Οι τεχνοτροπίες στη Σάντα Μαρία αντίκα αναγνωρίζονται από τις επιστρώσεις, άλλης τάσης η καθεμία. Lucey, Stephen J. (2007). "Art and Socia-Cultural Identity in Early Medieval Rome - The Patrons of Santa Maria Antiqua". In O'carragain, Eamonn; Neuman de Vegvar, Carol L. (eds.). Roma Felix: formation and reflections of medieval Rome. Aldershot: Ashgate Publishing Ltd. pp. 139–158. ISBN 978-0-7546-6096-5. Osborne, J.; Brandt, G.; Morganti, eds. (2005). Santa Maria Antiqua al Foro Romano cento anni dopo. Campisano Editore. ISBN 88-88168-21-4. Κατάλογος εκκλησιών στη Ρώμη
Περιφέρεια Μοπτί

Η Περιφέρεια Μοπτί (γαλλικά: Région de Mopti , αραβικά: منطقة موبتي) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 79.017 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.037.330 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Μοπτί.

 Η Περιφέρεια Μοπτί βρίσκεται κεντρικά του Μαλί. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιφέρεια Τομπουκτού, στα δυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού και στα νότια με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 79.017 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Μοπτί έχει 2.037.330 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 14,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 25,7 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Μοπτί με πληθυσμό 114.296 κατοίκων. Γιορό Γιουβαρού Γιουντιού Κανί Μπρονζόν Καρερί Κασσά Κοννά Κοπορό Πεν Κοποροκεντιέ Να Κορό Κορομπανά Κουλογκόν Χαμπέ Κουμπάιγ Λεσσαγκού Χαμπέ Μαντιαμά Μαντουγκού Μοπτί Μπάιγ Μπαμπά Μπανκάς Μπαραπιρελί Μπασσιρού Μπιμπεέ Ταμά Μποντό Μποροντουγκού Νεμά Μπαντνυακαφό Νιανσαναριέ Ν'Ντοντζιγκά Νταντουγκού Φακαλά Ντεραρί Ντζεννέ Νταλλασσαγκού Ντιμπάλ Χαμπέ Ντεμπόιγ Ντιρμά Ντογκό Νιαφαραμπέ Ντιακά Ντιοντιορί Ντιαλλουμπέ Νιανκαμπού Ντινανγκουρού Ντιουνγκανί Ντουγκουτενέ I Ντουγκουτενέ II Φατομά Ουρό Αρντό Ουρό Γκιρέ Σογκουλμπέ Τενεκού Τογκορό Κοτιά Τογκουερέ Κουμπέ Ουρό Μοντί Ουρουμπέ Ντουμπέ Σασαλμπέ Σιό Σοκουρά Σόιγ Φαριμακέ Πελ Μαουντέ Ουονκορό Σεγκουέ Σουμπαλά Τορί Φακαλά Φεμάιγ Κεβά Ουρό Αλί Ποντορί Τογκουέ Μουραρί Μπαντιαγκαρά Μπαρά Σαρά Μπορκό Νταντολί Ντιαμνατί Ντογκανί Μπερέ Ντοκουμπό Ντουρού Κεντέ Κεντιέ Λοβόλ Γκουεού Μετουμού Οντουγκού Πελού Πινιαρί Μπανά Σανγκά Σεγκουέ-Ιρέ Σορολύ Τιμνιρί ΒαντουμπάΝταλλά Ντανγκόλ Μπορέ Ντεμπερέ Ντιανβελί Ντζαπτοντζί Ντοεντζά Γκανταμιά Χαϊρέ Χομπορί Κερενά Κοραρού Κουμπεβελ Κουντιά Μοντορό Πετακά Τεντζέ Η Περιφέρεια Μοπτί διαιρείται σε 8 επαρχίες: Περιφέρειες του Μαλί
Ιβάν Ζορόσκι

Ο Ιβάν Ζορόσκι (γεννημένος στις 24 Ιουλίου 1979 στο Βελιγράδι) είναι Σέρβος παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 197 εκατοστά και αγωνίζεται τόσο ως πλέι μέικερ. όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Ζορόσκι υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 2000 σε ηλικία 21 ετών με τη σερβική ΦΜΠ Ζελέζνικ, στην οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια έχοντας μάλιστα καταφέρει να κατακτήσει ένα Κύπελλο Σερβίας το 2003. Νωρίτερα και συγκεκριμένα το 2001 έκανε μια προσπάθεια μέσω των Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο με ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα και να επιστρέψει στη Σερβία και την ΦΜΠ Ζελέζνικ. Το 2003 μεταπήδησε στην Ρέφλεξ Βελιγραδίου, επίσης ομάδα της Σερβίας, στην οποία παρέμινε για μόλις ένα χρόνο. Το 2004 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Σερβία και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε αρχικά με τη βελγική Σπιρού Σαρλερουά, κι έπειτα με τη ρωσική Δυναμό Μόσχας. Δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο με καμία από τις δύο ομάδες. Την περίοδο 2006-07, αγωνίστηκε στην ισπανική Βαγιαδολίδ, ενώ το καλοκαίρι του 2007 επέστρεψε στην Ελλάδα για δεύτερη φορά στην καριέρα του, για λογαριασμό αυτή τη φορά του Πανιωνίου. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε μέχρι το 2010, έτος κατά τη διάρκεια του οποίου μετεγγράφη στην ιταλική Τεράμο Μπασκέτ. Τη σεζόν 2011-12 μεταπήδησε στην επίσης ιταλική Σούτορ Μοντεγκρανάρο και την αμέσως επόμενη σεζόν μετεγγράφη στην Ουμάνα Βανέτσια, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του καθώς μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13 αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ο Ζορόσκι έχει κατακτήσει με την Εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας το χρυσό μετάλλιο στην Πανεπιστημιάδα που έλαβε χώρα στην Κίνα το 2001. 1 Πανεπιστημιάδα: 2001 1 Κύπελλο Σερβίας: 2003 Το προφίλ του Ζορόσκι στο euroleague.net Το προφίλ του Ιβάν Ζορόσκι στο eurobasket.com Στον Πανιώνιο ο Ιβάν Ζορόσκι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1956

Τα 22α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1956, απονεμήθηκαν στις 19 Ιανουαρίου 1957, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1956.

 Καλύτερη Ταινία Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρεςΚαλύτερη Σκηνοθεσία Τζον Χιούστον - Μόμπι ΝτικΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Κερκ Ντάγκλας - Lust for LifeΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Ίνγκριντ Μπέργκμαν - AnastasiaΚαλύτερο Σενάριο S. J. Perelman - Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρεςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Λα Στράντα - Ιταλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Άγιος Σέργιος Αμμοχώστου

Ο Άγιος Σέργιος είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Agios Sergios». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 25 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 2018.
Γέφυρα Γοργοποτάμου

Η Γέφυρα Γοργοποτάμου είναι μία από τις πιο γνωστές γέφυρες στην Ελλάδα. Διασχίζει τον Γοργοπόταμο και συνδέει τον Μπράλο με τη Λαμία, ενώ μεταφέρει τη σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Θεσσαλονίκης.

 Η γέφυρα είναι ιδιαίτερα γνωστή λόγω του ρόλου που έπαιξε στην Εθνική Αντίσταση, καθώς καταστράφηκε στις 25 Νοεμβρίου 1942 στη Μάχη του Γοργοποτάμου, από αντιστασιακούς των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, που συνεργάστηκαν υπό το συντονισμό Βρετανών πρακτόρων, εναντίον κυρίως ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν τη γέφυρα. Ο στόχος της ήταν κυρίως ψυχολογικός και είχε συμβολική σημασία, αφού η Μάχη του Ελ-Αλαμέιν είχε ήδη γίνει και η τύχη των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Αφρική είχε πια καθοριστεί. Το 1982, με τον Νόμο 1285, η επέτειος της μάχης καθιερώθηκε ως ετήσιος πανελλαδικός εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης. Η καταστροφή της γέφυρας αυτής ήταν ένας από τους τρεις πιθανούς στόχους της Επιχείρησης Χάρλινγκ (Operation Harling), που είχε σχεδιαστεί από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Οι άλλες δύο γέφυρες οι οποίες ήταν ο στόχος ήταν αυτή της Παπαδιάς ή αυτή του Ασωπού. Για την Επιχείρηση Χάρλινγκ έπεσαν με αλεξίπτωτα δύο ομάδες στα τέλη Σεπτεμβρίου και μία ομάδα τον Οκτώβριο. Ηγέτες της αποστολής ήταν ο συνταγματάρχης Έντι Μάγιερς και ο ταγματάρχης Κρις Γουντχάους, οι οποίοι ήλθαν σε επαφή πρώτα με τον ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη και στη συνέχεια με τον ΕΔΕΣ και τον Ναπολέοντα Ζέρβα. Στις 12 Νοεμβρίου ο Ναπολέων Ζέρβας επικοινώνησε με τον Άρη Βελουχιώτη του ΕΛΑΣ και συναντήθηκαν στη Βίνιανη, όπου του ζήτησε να συμμετάσχει στην επιχείρηση, ώστε να περαστεί το μήνυμα της συνεργασίας των αντιστασιακών δυνάμεων. Ο δύσπιστος αρχικά Βελουχιώτης, έπειτα από αρκετή ώρα, συμφώνησε και το βράδυ της 25ης προς 26η Νοεμβρίου έγινε η επίθεση για την κατάληψη της γέφυρας και στη συνέχεια η ανατίναξή της.
Ολουμπάγιο Αντεφέμι

Ο Ολουμπάγιο Αντεφεμί (13 Αυγούστου 1985 - 18 Απριλίου 2011) η αλλίως εν συντομία Μπάγιο, ήταν Νιγηριανός ποδοσφαιριστής όπου και η τελευταία του ομάδα ήταν η Α.Ο. Ξάνθη.

 Ο Ολουμπάγιο Αντεφεμί γεννήθηκε στο Λάγος, στην πρωτεύουσα της Νιγηρίας, τον Αύγουστο του 1985. Από μικρή ηλικία ήθελε να ασχοληθεί πλήρως με το ποδόσφαιρο. Άρχισε από τις ακαδημίες ποδοσφαίρου της Μπέντελ Ίνσουρανς (ομάδα που βρισκόταν στο Λάγος), και εκεί γνώρισε συμπαίκτες του που έγιναν γνωστοί από το πέρασμα που έκαναν από την Ελλάδα ή από το εξωτερικό. Είχε γνωρίσει τον Ουίλσον Ορούμα, τον Πίους Ικέντια και τον Ιφεάνι Ουντέζε και τον έμαθαν να έχει περισσότερο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. Μέχρι και το 2000 αγωνιζόταν εκεί. Βέβαια, μετά τις ακαδημίες πήγε στην κανονική ομάδα και έκανε το επίσημο ντεμπούτο του την σεζόν 2001-02. Μετά, την επόμενη σεζόν δέχτηκε την πρόταση μιας άλλης Νιγηριανής ομάδας ποδοσφαίρου, της "Delta Force" (Δέλτα Φορς). Μετά την αποχώρηση του από την ομάδα το 2004, θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την ομάδα. Μετά την αποχώρηση του, Ισραηλινές ομάδες βρήκαν ενδιαφέροντα στοιχεία ως ποδοσφαιριστής. Ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες ήταν και η Χαποέλ Ιερουσαλήμ με την οποία και συμφώνησε. Παρέμεινε εκεί για έναν μόνο χρόνο, ωστόσο αποφάσισε να κάνει καριέρα στο Ισραήλ. Για αυτό και δέχτηκε την πρόταση της Χαποέλ Τελ Αβίβ. Εκεί κατάφερε να κάνει μόλις 10 συνολικά εμφανίσεις, χωρίς να πετύχει γκολ. Αφού έφυγε από το Τελ Αβίβ, πήγε σε μια ακόμη ισραηλινή ομάδα ποδοσφαίρου, τη Χακοάχ Ραμάτ Γκάν. Εκεί δεν πραγματοποίησε καμμία εμφάνιση και αποχώρησε για να πάει στην τελευταία του ομάδα στο Ισραήλ, τη Χαποέλ Μπνέι Λόντ, όπου έκανε τις περισσότερες συγκριτικά εμφανίσεις πετυχαίνοντας και δύο τέρματα. Έπειτα έκανε καριέρα στην Ευρώπη, εντασσόμενος στη γαλλική Μπουλόν Π.Σ., ενώ στη συνέχεια μετακόμισε στο Βουκουρέστι για να ενταχθεί στο δυναμικό της τοπικής Ραπίντ. Αργότερα πήγε στην Αυστρία, στην ομάδα της Ράινντορφ Αλταχ, πριν ταξιδέψει στην Ελλάδα για την τελευταία του ποδοσφαιρική ομάδα, την Ξάνθη. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Εγνατία Οδό κοντά στην πόλη της Καβάλας. Ο προορισμός του ήταν η Νιγηρία, όπου θα πήγαινε να ολοκληρώσει κάποιες διαδικασίες για τον αρραβώνα με τη μνηστή του.
Οσάτ

Το Οσάτ (σερβικά κυριλλικά: Осат) είναι μια περιοχή στο κεντρικό Ποντρίνιε (αριστερά του Δρίνου), στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αυτή η περιοχή βρίσκεται μεταξύ του Βίσεγκραντ και της Σρεμπρένιτσα, και περιλαμβάνει τμήματα των δήμων του Μπράτουνατς και της Σρεμπρένιτσα, στην οντότητα της Σερβικής Δημοκρατίας. Είναι μέρος της ευρύτερης περιοχής Μπίρατς. Σύμφωνα με τον καθηγητή Βασίλιγιε Στεφάνοβιτς, το 1860, στα χωριά της περιοχής περιλαμβάνονται τα ακόλουθα: Μπλαζιγιέβιτσι, Μπολιέβιτσι, Μποτζίτσι, Μπουγιακοβίτσι, Τσρβίτσα, Γιακετίτσι, Καρίνα, Καλιμανίτσι, Κοστολόμτσι, Κρνίτσι, Μλέτσβα, Μοσίτσι, Οσάτιτσα, Πέτριτσα, Ποστόλιε,Πριμπιντόλ Σρπσκι, Πριμπιντόλ Τούρκσι, Ραντοσεβίτσι, Ρατκοβίτσι, Στανατοβίτσι, Τεγκάρε, Τόπλιτσα, Βρανεσεβίτσι, Βουτσάρε,Ζαμπόκβιτσα Σρπσκα, Ζαμπόκβιτσα Τούρσκα, Ζλίγιεμπατς.

 Το Οσάτ ήταν μία ζούπα (κομητεία) στο Μεσαίωνα. Ήταν μέρος του Δεσποτάτου της Σερβίας (1402-1459). Στη συνέχεια κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και αργότερα οργανώθηκε διοικητικά στο Σαντζάκι του Ζβόρνικ. Η περιοχή του Οσάτ απελευθερώθηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σερβικής εξέγερσης (1804-13), υπό την ηγεσία του Μάρκο Βάσιτς από την Τσρβίτσα. Μετά το ξεμπλοκάρισμα της εξέγερσης, ο Μητροπολίτης Χάντζι Μελεντίγιε Στεβάνοβιτς επικοινώνησε με τον Βάσιτς, και συναντήθηκε με την ηγεσία των ανταρτών. Μετά από τη συμμετοχή του στις μάχες στον Δρίνο (1804) ο Βάσιτς ζήτησε από τον Καρατζόρτζε έναν στρατό για να απελευθερώσει το Οσάτ, και εστάλη ο Λαζάρ Μουτάπ. Μετά, η περιοχή βρέθηκε υπό την εξουσία των ανταρτών. Το 1813, οι επαναστάτες εγκατέλειψαν την περιοχή. Στη μεσοπολεμική περίοδο, ο πληθυσμός ήταν διαιρεμένος ανάμεσα σε Ορθόδοξους και Μουσουλμάνος, ενώ οι Ορθόδοξοι άνδρες δούλευαν κυρίως ως οικοδόμοι στη Βοσνία και τη Σερβία. Επίσης, διαφοροποιούνταν από τους γείτονές τους από τις παραδοσιακές στολές τους και μερικές παραδόσεις. Cvetko Stojkanović (2009). Sto godina crkve u Crvici i razvoj duhovnog života u Osatu. Bajina Bašta: Stefan Co Arsenijević. ISBN 978-86-88031-01-1. «Χάρτης που εμφανίζει το Σοκόλ νάχιγια και το Οσάτ».
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1952

Το 7ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Αθήνα, στο Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, από 16 ως 25 Μαρτίου 1952. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων της Ελλάδας.

 Στην τελική φάση μετείχαν τέσσερις χώρες, οι οποίες εκτός της διοργανώτριας Ελλάδας προκρίθηκαν από προκριματικούς ομίλους ως εξής: 1ος όμιλος: Τουρκία, απέκλεισε: Λουξεμβούργο και Δανία. 2ος όμιλος: Βέλγιο, απέκλεισε: Γαλλία και Ιταλία. 3ος όμιλος: Ολλανδία, απέκλεισε χωρίς αγώνες: Αίγυπτο και Αργεντινή, οι οποίες αποχώρησαν από τη διοργάνωση. Διοργανώτρια: Ελλάδα. Διεξήχθησαν δυο ημιτελικοί. Οι νικητές έπαιξαν στον τελικό και οι ηττημένοι για την 3η θέση. Σε περίπτωση ισοπαλίας ακολουθούσε παράταση 30΄ και σε νέα ισοπαλία προκρινόταν η ομάδα που είχε κερδίσει τα περισσότερα κόρνερ, ένας κανονισμός που εφάρμοζε παραδοσιακά το ΣΙΣΜ, θεωρώντας πως έτσι προκρίνεται η πιο επιθετική ομάδα. Ελλάδα - Ολλανδία: 6-1 Βέλγιο - Τουρκία: 4-2 Ολλανδία - Τουρκία: 1-0 ΑΘΗΝΑ: Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, 25 Μαρτίου 1952.ΕΛΛΑΔΑ - Βέλγιο: 3-2 (παράταση, κανονικός αγώνας: 2-2). Διαιτητής: Μπόγκορστ (Ολλανδία) Γκολ: Βούτερς 2΄, Στρέτμαν 15΄ (πέναλτι), Ιωάννου 34΄, 83΄, Κανάκης 98΄ (πέναλτι).Σχόλια: Το πέναλτι του Στρέτμαν στο 15΄ εκτελέστηκε άουτ, αλλά ο διαιτητής διέταξε επανάληψη, διότι την ώρα που ο Βέλγος παίκτης ετοιμαζόταν να σουτάρει, ο Μπέμπης είχε χτυπήσει την μπάλα με μια πέτρα! Με την ισοφάριση σε 2-2 στο 83΄ μπήκαν πολλοί φίλαθλοι στον αγωνιστικό χώρο και ο αγώνας διακόπηκε για πέντε λεπτά. Από τους εφορμήσαντες φιλάθλους τραυματίστηκε ο Βέλγος Στρέτμαν, ο οποίος τελικά συνέχισε. Με τη λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα ο Ολλανδός διαιτητής δεν θέλησε να συνεχίσει, προφασιζόμενος ότι οι Έλληνες έπαζαν σκληρά και χτυπούσαν τους αντιπάλους. Τελικά, ο αγώνας συνεχίστηκε έπειτα από παρέμβαση του αρχηγού της αποστολής της βελγικής ομάδας. Οι Βέλγοι ξεκίνησαν την παράταση με τρεις τραυματισμένους παίκτες, οι οποίοι σταδιακά αποχώρησαν. Στο ξεκίνημα της παράτασης αποχώρησε ο ντε Κρουφ και έμειναν με δέκα παίκτες, στο 99΄ έφυγε ο ντε Κοστέρ και έμειναν εννέα και από το 105΄ έπαιζαν με οκτώ, μετά την αποχώρηση του Βερμέρ. Ελλάδα Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης Σύνθεση τελικού: Γιούργος, Ρωσσίδης, Γούλιος, Ιωάννου, Μουρατίδης, Πούλης, Χατζηνικολάου (38΄ Λ. Πετρόπουλος), Κανάκης, Ι. Παπαντωνίου, Μπέμπης, Σεραφείδης. Αναπληρωματικοί: Νεμπίδης, Μυλωνόπουλος, Εμμανουηλίδης. εφ. Αθλητική Ηχώ, 8/3/1952 ως εφ. Αθλητική Ηχώ, 26/3/1952 RSSSF Αθλητικά αρχεία
Βασίλειος Κυργιάνης

Ο Βασίλειος Κυργιάνης (1838-1931) ήταν Έλληνας κτηματίας από τον Άγιο Δημήτριο Πιερίας με σημαντική προσφορά στην εθνική και αυτοδιοικητική ζωή της Κατερίνης την περίοδο πριν και μετά την απελευθέρωση.

 Γεννήθηκε το 1838 και η καταγωγή του ήταν από τον Άγιο Δημήτριο. Το 1904 διορίστηκε από τον επίσκοπο Κίτρους Παρθένιο Βαρδάκα σε επιτροπή γα την ανέγερση νέου σχολικού κτηρίου στην Κατερίνη και το 1905-1906 έγινε μέλος τριμελούς επιτροπής για την οικονομική θεώρηση της Ιεράς Μονής του Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω. Δάνεισε στον Παρθένιο το ποσό των 1.100 λιρών το 1912 προκειμένου να κτισθεί το νέο μέγαρο της Επισκοπής.Χρημάτισε κατά καιρούς μέλος της δημογεροντίας Κατερίνης, όπως τα έτη 1904-1905, 1907 και 1910. Διορίστηκε Δήμαρχος Κατερίνης το 1915 και ήταν ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος της πόλης, υπηρετώντας ως το 1916.Απεβίωσε σε ηλικία 93 ετών στις 16 Ιουνίου 1931. Η κόρη του, Αναστασία (1876-1936), παντρεύτηκε το 1900 τον Δημήτριο Τσαλόπουλο.
Αζασιλιριδίνη

Η αζασιλιριδίνη (αγγλικά: azasiliridine) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και πυρίτιο, με μοριακό τύπο CH5NSi, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο του . Είναι η απλούστερη ετεροκυκλική οργανοσιλυλαμίνη.

 Με βάση το μοριακό τύπο της (CH5NSi) έχει τα ακόλουθα έξι (6) ισομερή θέσης: Μεθυλοσιλανιμίνη, με ημισυντακτικό τύπο CH3SiH=NH. Μεθυλενοσιλαναμίνη, με ημισυντακτικό τύπο CH2=SiHNH2. N-μεθυλενοσιλανιμίνη, με ημισυντακτικό τύπο CH3N=SiH2. N-μεθυλενοσιλαναμίνη, με ημισυντακτικό τύπο CH2=NSiH3. Αμινομεθυλενοσιλάνιο, με ημισυντακτικό τύπο NH2CH=SiH2. Ιμινομεθυλοσιλάνιο, με ημισυντακτικό τύπο NH=CHSiH3. Η αζασιλιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» του παραγώγων, που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «αζασιλιριδίνες». Πρόκειται, δηλαδή, για όλες οι παράγωγες ετεροκυκλικές οργανικές ενώσεις που περιέχουν έναν (τουλάχιστον) σιλιρανικό δακτύλιο, δηλαδή τριμελή ετεροκυκλικό δακτύλιο που περιέχει άτομα τριών (3) διαφορετικών χημικών στοιχείων: άνθρακα (C), αζώτου (N) και πυριτίου (Si). Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».