Τζανκάρλο Αντονιόνι

Ο Giancarlo Antognoni (γεννημένος την 1η Απριλίου 1954) είναι Ιταλός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως μέσος . Επιδέξιος και δημιουργικός επιθετικός πλέι μέικερ, που θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ιταλούς παίκτες όλων των εποχών στη θέση του, έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος της συλλογικής του καριέρας με τη Φιορεντίνα, όπου κέρδισε το Coppa Italia και το Αγγλο-Ιταλικό Λιγκ Καπ το 1975. Σε διεθνές επίπεδο, κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1982 με την εθνική ομάδα της Ιταλίας και εκπροσώπησε επίσης τη χώρα του στο Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA του 1978 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα UEFA του 1980, τερματίζοντας στην τέταρτη θέση και στις δύο περιπτώσεις. Στις 11 Οκτωβρίου 2010, του απονεμήθηκε το βραβείο Golden Foot "Legends of football".

 Ο Antognoni γεννήθηκε στο Marsciano . Η καριέρα του ξεκίνησε στη Serie D με την Asti Ma.Co.Bi., όταν ήταν μόλις δεκαέξι. Το 1972, ο Nils Liedholm τον έπεισε να πάει στη Φιορεντίνα . Έκανε το ντεμπούτο του στη Serie A τον Οκτώβριο του 1972 με τη Φιορεντίνα, της οποίας αργότερα ήταν αρχηγός, κληρονομώντας επίσης τη φανέλα με το νούμερο 10. Κέρδισε το Coppa Italia (Κύπελλο Ιταλίας) κατά τη διάρκεια της σεζόν 1974–75, καθώς και το Αγγλο-Ιταλικό Λιγκ Καπ 1975 εκείνη τη σεζόν, επί της Γουέστ Χαμ . Έχασε ελάχιστα τον τίτλο της Serie A με τη Φιορεντίνα κατά τη διάρκεια της σεζόν 1981–82, χάνοντας από τη Γιουβέντους με έναν μόνο βαθμό την τελευταία ημέρα του αγώνα. Ο Αντονιόνι έπαιξε 412 παιχνίδια με τη Φιορεντίνα και σημείωσε 61 γκολ. Ο Antognoni θεωρείται θρύλος της Φιορεντίνα και ως ένας από τους καλύτερους παίκτες όλων των εποχών του συλλόγου, καθώς έπαιξε για τον σύλλογο σε όλη την ιταλική επαγγελματική του καριέρα μεταξύ των δεκαετιών του '70 και του '80. Κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες εμφανίσεις στη Serie A για τη Φιορεντίνα, με 341 συμμετοχές. Τον Νοέμβριο του 1981, ο Antognoni έσπασε το κρανίο του σε δύο σημεία και έπεσε σε κώμα για δύο ημέρες μετά από μια τυχαία σύγκρουση με τον τερματοφύλακα της Τζένοα , Silvano Martina, που είδε το γόνατο του τελευταίου να έρχεται σε έντονη επαφή με το κεφάλι του Antognoni. σύμφωνα με το FIFA.com, ο πλέι μέικερ υπέστη καρδιακή ανακοπή για 30 δευτερόλεπτα, κάτι που οδήγησε τον αρχηγό της Τζένοα, Κλαούντιο Ονόφρι, να αναφωνήσει "πέθανε, πέθανε!" Ωστόσο, ο γιατρός της ομάδας της Γένοβας – Pierluigi Gatto – μπόρεσε να δράσει γρήγορα και να αναζωογονήσει τον σφυγμό του Antognoni λύνοντας τη γλώσσα του και κάνοντάς του CPR μέσω θωρακικών συμπιέσεων και ανάνηψης στόμα με στόμα. Το 1987, ο Antognoni εντάχθηκε στο Lausanne Sports . Έκανε 51 συμμετοχές και σημείωσε επτά γκολ. Συνταξιοδοτήθηκε το 1989 ενώ βρισκόταν στη Λωζάνη. Η διεθνής καριέρα του Antognoni με την εθνική Ιταλίας ξεκίνησε στις 20 Νοεμβρίου 1974, σε μια εκτός έδρας ήττα με 3–1 από την Ολλανδία σε ηλικία είκοσι ετών, σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Euro 1976. Ο Antognoni έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 με την Ιταλία υπό τον προπονητή Enzo Bearzot, όπου η ομάδα τερμάτισε στην τέταρτη θέση μετά από μια ήττα στον ημιτελικό από την Ολλανδία . Έφτασε επίσης στην τέταρτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 εντός έδρας, φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 10. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του με την εθνική ομάδα ήρθε όταν κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 1982, ωστόσο, μετά την ανάρρωσή του από έναν τραυματισμό στο κρανίο που υπέστη την προηγούμενη χρονιά για το τουρνουά. Ο Antognoni έκανε έξι εμφανίσεις σε όλη τη διοργάνωση και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση του τίτλου της ομάδας με την ικανότητά του να κυκλοφορεί την κατοχή και να δημιουργεί ευκαιρίες με την πάσα του ως βασικός πλέι μέικερ της ομάδας. έδωσε τη δεύτερη μεγαλύτερη ασίστ σε όλο το τουρνουά (τρεις), πίσω μόνο από τον Zico της Βραζιλίας και τον Pierre Littbarski της Δυτικής Γερμανίας. Είχε επίσης ένα γκολ στη νίκη της Ιταλίας στον δεύτερο γύρο με 3–2 επί της Βραζιλίας που αποκλείστηκε λανθασμένα για οφσάιντ. Ωστόσο, το αποτέλεσμα επέτρεψε στην Ιταλία να προχωρήσει στα ημιτελικά. Ξεκίνησε στον τελευταίο αγώνα με την Πολωνία, τον οποίο κέρδισε η Ιταλία με 2-0, αλλά δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στην τελική νίκη 3-1 επί της Δυτικής Γερμανίας λόγω ενός τραυματισμού που υπέστη στον ημιτελικό. Συνολικά, έλαβε 73 caps για την Ιταλία, πετυχαίνοντας επτά γκολ. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν εναντίον της Τσεχοσλοβακίας, στις 16 Νοεμβρίου 1983. Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας σε τέσσερις περιπτώσεις. Ο Antognoni είναι αυτή τη στιγμή ο παίκτης της Φιορεντίνα με τις περισσότερες εμφανίσεις για την εθνική ομάδα, και κατέχει επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες εμφανίσεις φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 10 για την Ιταλία. Με δύο κόκκινες κάρτες σε όλη τη διεθνή του καριέρα, είναι επίσης ο πιο κόκκινος παίκτης της Ιταλίας ποτέ, μαζί με τους Φράνκο Καούζιο και Ντανιέλε Ντε Ρόσι . Επιδέξιος, γρήγορος και δημιουργικός επιθετικός πλέι μέικερ, ο Antognoni θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες της Ιταλίας, ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες της γενιάς του και ένας από τους καλύτερους επιθετικούς χαφ όλων των εποχών, λόγω του οράματος, του ελέγχου του. τεχνική ικανότητα, ευφυΐα, ακριβής κατανομή, εμβέλεια πάσας, και μάτι για γκολ από τη μεσαία γραμμή. που του έδωσε τη δυνατότητα να σκοράρει γκολ ή να δημιουργήσει ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του. Ήταν επίσης γνωστός για την ικανότητά του να κυκλοφορεί την κατοχή, να υπαγορεύει το παιχνίδι στη μεσαία γραμμή και να ενορχηστρώνει τις επιθετικές κινήσεις της ομάδας του με τη γρήγορη σύντομη πάσα του στο έδαφος, καθώς και την ικανότητά του να αλλάζει το παιχνίδι με μακριές διαγώνιες μπάλες. Επιπλέον, ήταν ένας εξαιρετικός ντριμπλέρ, ο οποίος ήταν γνωστός για τον ρυθμό και την κομψότητά του στην μπάλα, καθώς και για τα γρήγορα πόδια του και την ικανότητά του να κρατά ψηλά το κεφάλι του όταν κουβαλούσε την μπάλα προς τα εμπρός ενώ προχωρούσε στην κατοχή του από τη μεσαία γραμμή, κάτι που τον έβλεπε να παρομοιάζεται στον συμπατριώτη Gianni Rivera από ειδικούς. Αν και συνήθως τοποθετούνταν ως παραδοσιακός αριθμός 10 πίσω από τους επιθετικούς, ήταν επίσης ικανός να παίξει ως κεντρικός μέσος, όπου λειτουργούσε ως βαθύς πλέι μέικερ . Ο Antognoni είχε επίσης μεγάλη εκτίμηση σε όλη την καριέρα του για την ευστοχία του στις στημένες φάσεις και για τα δυνατά του σουτ έξω από την περιοχή. παρόλο που ήταν φυσικά δεξιόποδος, ήταν ικανός να πασάρει ή να χτυπήσει την μπάλα με ακρίβεια και με τα δύο πόδια. Εκτός από τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες, ξεχώρισε και για την ηγεσία του σε όλη την καριέρα του, καθώς και για το ποσοστό δουλειάς του. Παρά το ταλέντο του, η καριέρα του σημαδεύτηκε σε μεγάλο βαθμό από τραυματισμούς. Φιορεντίνα Coppa Italia : 1974–75 Αγγλο-ιταλικό Λιγκ Καπ : 1975Ιταλία Παγκόσμιο Κύπελλο FIFA : 1982Ατομικά Golden Foot "Football Legends": 2010 ACF Fiorentina Hall of Fame : 2012 Fiorentina All-time XI Premio internazionale Giacinto Facchetti : 2016 Hall of Fame ιταλικού ποδοσφαίρου : 2018 Επίσημος ιστότοπος