Πόλεμος του Κόλπου

Ο Πόλεμος του Κόλπου ήταν μια ένοπλη εκστρατεία 1990–1991 που διεξήχθη από έναν στρατιωτικό συνασπισμό 39 χωρών ως απάντηση στην ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ. Με επικεφαλής τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι προσπάθειες του συνασπισμού κατά του Ιράκ πραγματοποιήθηκαν σε δύο βασικές φάσεις: την Επιχείρηση Ασπίδα της Ερήμου, η οποία σηματοδότησε τη στρατιωτική συγκέντρωση από τον Αύγουστο του 1990 έως τον Ιανουάριο του 1991 και την Επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου, η οποία ξεκίνησε με την εκστρατεία εναέριων βομβαρδισμών εναντίον του Ιράκ στις 17 Ιανουαρίου 1991 και ολοκληρώθηκε με την απελευθέρωση του Κουβέιτ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1991. Στις 2 Αυγούστου 1990, το Ιράκ εισέβαλε στο γειτονικό Κουβέιτ και είχε καταλάβει πλήρως τη χώρα μέσα σε δύο ημέρες. Αρχικά, το Ιράκ διοικούσε την κατεχόμενη περιοχή υπό μια κυβέρνηση μαριονέτα γνωστή ως " Δημοκρατία του Κουβέιτ " πριν προχωρήσει στη πλήρη προσάρτηση του στην οποία διαιρέθηκε το κυρίαρχο έδαφος του Κουβέιτ, με την "περιοχή Saddamiyat al-Mitla " να αποκόπτεται από το βόρειο τμήμα της χώρας και το Κουβέιτ να καλύπτει το υπόλοιπο Κυβερνείο. Έχουν γίνει διάφορες εικασίες σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις πίσω από την ιρακινή εισβολή, κυρίως συμπεριλαμβανομένης της αδυναμίας του Ιράκ να αποπληρώσει το χρέος άνω των14 δισεκατομμύριων δολαρίων που είχε δανειστεί από το Κουβέιτ για να χρηματοδοτήσει τις στρατιωτικές της προσπάθειες κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Οι απαιτήσεις του Κουβέιτ για αποπληρωμή συνδυάστηκαν με την άνοδο των επιπέδων παραγωγής πετρελαίου, γεγονός που κράτησε χαμηλά τα έσοδα για το Ιράκ και αποδυνάμωσε περαιτέρω τις οικονομικές του προοπτικές. σε μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1980, η παραγωγή πετρελαίου του Κουβέιτ ήταν πάνω από την υποχρεωτική ποσόστωση του ΟΠΕΚ, γεγονός που διατήρησε τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου χαμηλές. Το Ιράκ ερμήνευσε την άρνηση του Κουβέιτ να μειώσει την παραγωγή πετρελαίου ως πράξη επιθετικότητας προς την ιρακινή οικονομία, που οδήγησε στις εχθροπραξίες. Η εισβολή στο Κουβέιτ αντιμετωπίστηκε αμέσως με διεθνή καταδίκη, συμπεριλαμβανομένης της απόφασης 660 από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο επέβαλε ομόφωνα οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράκ στο ψήφισμα 661. Η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους ανέπτυξαν στρατεύματα μαζί με εξοπλισμό στη Σαουδική Αραβία και προέτρεψαν ανοιχτά άλλες χώρες να στείλουν τις δικές τους δυνάμεις στη περιοχή. Σε απάντηση στο κοινό κάλεσμα, μια σειρά από χώρες εντάχθηκαν στον συνασπισμό υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, σχηματίζοντας τη μεγαλύτερη στρατιωτική συμμαχία από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής δύναμης του συνασπισμού προερχόταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη Σαουδική Αραβία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αίγυπτο ως τους μεγαλύτερους συνεισφέροντες, με αυτή τη σειρά. Η Σαουδική Αραβία και η εξόριστη κυβέρνηση του Κουβέιτ πλήρωσαν περίπου 32 δισεκατομμύρια δολάρια από τα 60 δισεκατομμύρια δολάρια κόστος για την κινητοποίηση του συνασπισμού κατά του Ιράκ. Το ψήφισμα 678 του ΣΑΗΕ που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1990 πρόσφερε στο Ιράκ μια τελευταία ευκαιρία μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 1991 να εφαρμόσει την απόφαση 660 και να αποσυρθεί από το Κουβέιτ. Εξουσιοδότησε περαιτέρω τα κράτη μετά τη λήξη της προθεσμίας να χρησιμοποιήσουν όλα τα απαραίτητα μέσα για να αναγκάσει το Ιράκ να φύγει από το Κουβέιτ. Οι αρχικές προσπάθειες για να εκτοπιστεί η ιρακινή παρουσία στο Κουβέιτ ξεκίνησαν με έναν εναέριο και ναυτικό βομβαρδισμό στις 17 Ιανουαρίου 1991, ο οποίος συνεχίστηκε για πέντε εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, καθώς ο ιρακινός στρατός βρέθηκε ανίκανος να αποκρούσει τις επιθέσεις του συνασπισμού, το Ιράκ άρχισε να εκτοξεύει πυραύλους προς το Ισραήλ. Αν και ο ίδιος ο συνασπισμός δεν περιελάμβανε το Ισραήλ, η ιρακινή ηγεσία είχε ξεκινήσει την εκστρατεία με την προσδοκία ότι η επίθεση πυραύλων θα προκαλούσε μια ανεξάρτητη ισραηλινή στρατιωτική απάντηση και ήλπιζε ότι μια τέτοια απάντηση θα ωθούσε τις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία του συνασπισμού να αποσυρθούν από την Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση. Ωστόσο, η απόπειρα διακινδύνευσης ήταν τελικά ανεπιτυχής καθώς το Ισραήλ δεν απάντησε σε καμία ιρακινή επίθεση και το Ιράκ συνέχισε να βρίσκεται σε αντίθεση με τις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες. Οι εκτοξεύσεις ιρακινών πυραύλων κατά στοχών του συνασπισμού που σταθμεύουν στη Σαουδική Αραβία ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό ανεπιτυχή και στις 24 Φεβρουαρίου 1991, ο συνασπισμός εξαπέλυσε μια μεγάλη χερσαία επίθεση στο κατεχόμενο από το Ιράκ, Κουβέιτ. Η επίθεση ήταν μια αποφασιστική νίκη για τις δυνάμεις του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, οι οποίες απελευθέρωσαν το Κουβέιτ και άρχισαν αμέσως να προελαύνουν πέρα από τα σύνορα Ιράκ-Κουβέιτ στο ιρακινό έδαφος. Εκατό ώρες μετά την έναρξη της χερσαίας εκστρατείας, ο συνασπισμός σταμάτησε την προέλασή του στο Ιράκ και κήρυξε κατάπαυση του πυρός. Οι εναέριες και χερσαίες μάχες περιορίστηκαν στο Ιράκ, το Κουβέιτ και τις περιοχές που εκτείνονται στα σύνορα Ιράκ-Σαουδικής Αραβίας . Η σύγκρουση σηματοδότησε την εισαγωγή ζωντανών ειδήσεων από την πρώτη γραμμή της μάχης, κυρίως από το αμερικανικό δίκτυο CNN. Έχει επίσης κερδίσει το παρατσούκλι Video Game War, μετά την καθημερινή μετάδοση εικόνων από κάμερες στα αμερικανικά βομβαρδιστικά κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου. Ο Πόλεμος του Κόλπου έχει κερδίσει τη φήμη καθώς συμπεριέλαβε τρεις από τις μεγαλύτερες μάχες με τανκς στην αμερικανική στρατιωτική ιστορία .

 Ο πόλεμος είναι επίσης γνωστός με άλλα ονόματα, όπως Πόλεμος του Περσικού Κόλπου, Πρώτος Πόλεμος του Κόλπου, Πόλεμος του Κουβέιτ, Πρώτος Πόλεμος του Ιράκ ή Πόλεμος στο Ιράκ πριν ο όρος "Πόλεμος του Ιράκ" ταυτιστεί με τον Πόλεμο του Ιράκ του 2003 (αναφέρεται επίσης στις ΗΠΑ ως " Επιχείρηση Ιρακινή Ελευθερία "). Ο πόλεμος ονομάστηκε «η μητέρα όλων των μαχών από τους Ιρακινούς αξιωματούχους». Οι ΗΠΑ παρέμειναν επίσημα ουδέτερες μετά την εισβολή του Ιράκ στο Ιράν το 1980, που έγινε ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ, αν και παρείχαν πόρους, πολιτική υποστήριξη και ορισμένα «μη στρατιωτικά» αεροσκάφη στο Ιράκ. Τον Μάρτιο του 1982, το Ιράν ξεκίνησε μια επιτυχημένη αντεπίθεση και οι ΗΠΑ αύξησαν την υποστήριξή τους στο Ιράκ για να αποτρέψουν το Ιράν από το να παραδοθεί. Σε μια προσπάθεια των ΗΠΑ να ανοίξουν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις με το Ιράκ, η χώρα αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των ΗΠΑ με τις χώρες που υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Φαινομενικά, αυτό οφείλεται στη βελτίωση του ιστορικού του καθεστώτος, αν και ο πρώην βοηθός υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Νόελ Κοχ αργότερα δήλωσε: «Κανείς δεν είχε καμία αμφιβολία για τη συνεχιζόμενη ανάμειξη [των Ιρακινών] στην τρομοκρατία ...Ο πραγματικός λόγος ήταν να τους βοηθήσουμε να πετύχουν στον πόλεμο εναντίον του Ιράν» Με τη νέα επιτυχία του Ιράκ στον πόλεμο και την ιρανική απόρριψη μιας ειρηνευτικής προσφοράς τον Ιούλιο, οι πωλήσεις όπλων στο Ιράκ έφτασαν σε μια απότομη άνοδο το 1982. Όταν ο Ιρακινός Πρόεδρος Σαντάμ Χουσεΐν έδιωξε τον Αμπού Νιντάλ στη Συρία μετά από αίτημα των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 1983, η κυβέρνηση Ρίγκαν έστειλε τον Ντόναλντ Ράμσφελντ να συναντήσει τον Σαντάμ ως ειδικό απεσταλμένο και να καλλιεργήσει δεσμούς. Όταν υπογράφηκε η κατάπαυση του πυρός με το Ιράν, τον Αύγουστο του 1988, το Ιράκ ήταν σε μεγάλο βαθμό επιβαρυμένο με χρέη και οι εντάσεις μέσα στην κοινωνία αυξάνονταν. Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της οφειλόταν στη Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ. Τα χρέη του Ιράκ προς το Κουβέιτ ανήλθαν σε 14 δισεκατομμύρια δολάρια. Το Ιράκ πίεσε και τα δύο έθνη να διαγράψουν τα χρέη, αλλά αυτά αρνήθηκαν. Η διαμάχη Ιράκ-Κουβέιτ αφορούσε επίσης ιρακινές διεκδικήσεις στο έδαφος του Κουβέιτ. Το Κουβέιτ ήταν μέρος της επαρχίας της Βασόρας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κάτι που το Ιράκ ισχυρίστηκε ότι έκανε το Κουβέιτ νόμιμη ιρακινή επικράτεια. Η κυρίαρχη δυναστεία του Κουβέιτ, η οικογένεια al-Sabah, είχε συνάψει μια συμφωνία προτεκτοράτου το 1899 που ανέθεσε την ευθύνη για τις εξωτερικές υποθέσεις του Κουβέιτ στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο χάραξε τα σύνορα μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ το 1922, καθιστώντας το Ιράκ σχεδόν εξ ολοκλήρου κλειστό. Το Κουβέιτ απέρριψε τις προσπάθειες του Ιράκ να εξασφαλίσει περαιτέρω διατάξεις στην περιοχή. Το Ιράκ κατηγόρησε επίσης το Κουβέιτ για υπέρβαση των ποσοστώσεων του ΟΠΕΚ για την παραγωγή πετρελαίου. Προκειμένου το καρτέλ να διατηρήσει την επιθυμητή τιμή των 18 δολαρίων το βαρέλι, χρειαζόταν πειθαρχία. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ υπερπαρήγαν συνεχώς, με το τελευταίο τουλάχιστον εν μέρει για να επιδιορθώσει τις απώλειες που προκλήθηκαν από τις ιρανικές επιθέσεις στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και να πληρώσει για τις απώλειες ενός οικονομικού σκανδάλου. Το αποτέλεσμα ήταν μια πτώση στην τιμή του πετρελαίου – έως 10 δολάρια το βαρέλι – με αποτέλεσμα απώλεια $7 δισεκατομμύριων το χρόνο στο Ιράκ, ίσο με το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών του 1989. Τα έσοδα που προέκυψαν δυσκολεύτηκαν να στηρίξουν τα βασικά έξοδα της κυβέρνησης, πόσο μάλλον να επισκευάσουν τις κατεστραμμένες υποδομές του Ιράκ. Η Ιορδανία και το Ιράκ έψαξαν και οι δύο για περισσότερη πειθαρχία, με μικρή επιτυχία. Η ιρακινή κυβέρνηση το περιέγραψε ως μια μορφή οικονομικού πολέμου, που ισχυρίστηκε ότι επιδεινώθηκε από τη πλάγια γεώτρηση του Κουβέιτ πέρα από τα σύνορα στο κοίτασμα πετρελαίου Rumaila του Ιράκ. Σύμφωνα με εργάτες πετρελαίου στην περιοχή, ο ισχυρισμός του Ιράκ για λοξή γεώτρηση ήταν κατασκευασμένος, καθώς «το πετρέλαιο ρέει εύκολα από το κοίτασμα Rumaila χωρίς καμία ανάγκη για αυτές τις τεχνικές». Ταυτόχρονα, ο Σαντάμ αναζήτησε στενότερους δεσμούς με εκείνα τα αραβικά κράτη που είχαν υποστηρίξει το Ιράκ στον πόλεμο. Αυτή η κίνηση υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, οι οποίες πίστευαν ότι οι ιρακινοί δεσμοί με τα φιλοδυτικά κράτη του Κόλπου θα βοηθούσαν να μπει και να διατηρηθεί το Ιράκ στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Το 1989, φάνηκε ότι οι σχέσεις Σαουδικής Αραβίας-Ιράκ, ισχυρές κατά τη διάρκεια του πολέμου, θα διατηρούνταν. Υπογράφηκε σύμφωνο μη παρέμβασης και μη επίθεσης μεταξύ των χωρών, ακολουθούμενη από συμφωνία Κουβέιτ-Ιράκ για το Ιράκ να προμηθεύει το Κουβέιτ με νερό για πόσιμο και άρδευση, αν και το αίτημα για το Κουβέιτ να μισθώσει το Ουμ Κασρ απορρίφθηκε. Τα αναπτυξιακά έργα που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία παρεμποδίστηκαν από τα μεγάλα χρέη του Ιράκ, ακόμη και με την αποστράτευση 200.000 στρατιωτών. Το Ιράκ προσπάθησε επίσης να αυξήσει την παραγωγή όπλων ώστε να γίνει εξαγωγέας, αν και η επιτυχία αυτών των έργων περιορίστηκε επίσης από τις υποχρεώσεις του Ιράκ, με την δυσαρέσκεια για τους ελέγχους του ΟΠΕΚ να αυξήθηκε. Οι σχέσεις του Ιράκ με τους Άραβες γείτονές του, ιδιαίτερα την Αίγυπτο, υποβαθμίστηκαν λόγω της αυξανόμενης βίας στο Ιράκ ενάντια σε ομογενείς ομάδες, που εργάζονταν καλά στη διάρκεια του πολέμου, από άνεργους Ιρακινούς, ανάμεσά τους και αποστρατευμένους στρατιώτες. Αυτά τα γεγονότα τράβηξαν ελάχιστη προσοχή έξω από τον αραβικό κόσμο λόγω των ταχέως εξελισσόμενων γεγονότων που σχετίζονται άμεσα με την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο, οι ΗΠΑ άρχισαν να καταδικάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της γνωστής χρήσης βασανιστηρίων. Το ΗΒ καταδίκασε επίσης την εκτέλεση του Farzad Bazoft, ενός δημοσιογράφου που εργάζεται για τη βρετανική εφημερίδα The Observer . Μετά τη δήλωση του Σαντάμ ότι «χημικά όπλα» θα χρησιμοποιούνταν στο Ισραήλ εάν χρησιμοποιούσε στρατιωτική δύναμη εναντίον του Ιράκ, η Ουάσιγκτον διέκοψε μέρος της χρηματοδότησής του. Μια αποστολή του ΟΗΕ στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη, όπου οι ταραχές είχαν οδηγήσει σε θανάτους παλαιστινίων, τέθηκε σε βέτο από τις ΗΠΑ, καθιστώντας το Ιράκ βαθύτατα σκεπτικό για τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, σε συνδυασμό με την εξάρτηση των ΗΠΑ από τα ενεργειακά αποθέματα της Μέσης Ανατολής. Στις αρχές Ιουλίου 1990, το Ιράκ παραπονέθηκε για τη συμπεριφορά του Κουβέιτ, όπως η μη τήρηση της ποσόστωσής του, και απείλησε ανοιχτά ότι θα αναλάβει στρατιωτική δράση. Στις 23, η CIA ανέφερε ότι το Ιράκ είχε μετακινήσει 30.000 στρατιώτες στα σύνορα Ιράκ-Κουβέιτ και ο αμερικανικός ναυτικός στόλος στον Περσικό Κόλπο τέθηκε σε επιφυλακή. Ο Σαντάμ πίστευε ότι μια συνωμοσία κατά του Ιράκ αναπτυσσόταν. Το Κουβέιτ είχε ξεκινήσει συνομιλίες με το Ιράν και η Συρία είχε κανονίσει επίσκεψη στην Αίγυπτο. Στις 15 Ιουλίου 1990, η κυβέρνηση του Σαντάμ εξέθεσε τις συνδυασμένες αντιρρήσεις της στον Αραβικό Σύνδεσμο, συμπεριλαμβανομένου ότι οι κινήσεις πολιτικής στοίχιζαν στο Ιράκ 1 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως, ότι το Κουβέιτ εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το κοίτασμα πετρελαίου Rumaila και ότι τα δάνεια των ΗΑΕ και του Κουβέιτ δεν μπορούσαν να θεωρηθούν χρέη προς τους Άραβες αδελφούς του. Απείλησε με βία κατά του Κουβέιτ και των ΗΑΕ, λέγοντας: «Οι πολιτικές ορισμένων Αράβων ηγεμόνων είναι αμερικανικές ...Εμπνέονται από την Αμερική για να υπονομεύσουν τα αραβικά συμφέροντα και την ασφάλεια». Οι ΗΠΑ έστειλαν αεροπλάνα ανεφοδιασμού και πολεμικά πλοία στον Περσικό Κόλπο ως απάντηση σε αυτές τις απειλές. Συζητήσεις στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, με μεσολάβηση εκ μέρους του Αραβικού Συνδέσμου από τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ, διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου και οδήγησαν τον Μουμπάρακ να πιστέψει ότι θα μπορούσε να καθιερωθεί μια ειρηνική πορεία. Αποκαλύφθηκε κατά την ανάκριση του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003-2004 μετά τη σύλληψή του ότι εκτός από τις οικονομικές διαμάχες, μια προσβλητική ανταλλαγή μεταξύ του εμίρη του Κουβέιτ Αλ Σαμπάχ και του ιρακινού υπουργού Εξωτερικών -κατά την οποία ο Σαντάμ ισχυρίστηκε ότι ο εμίρης δήλωσε την πρόθεσή του να μετατρέψει "κάθε Ιρακινή γυναίκα σε ιρακινή πόρνη που χρεοκόπησε για τα 10 δολάρια". Στις 25, ο Σαντάμ συναντήθηκε με την Απριλ Γκλάσπι, την πρέσβειρα των ΗΠΑ στο Ιράκ, στη Βαγδάτη. Ο Ιρακινός ηγέτης επιτέθηκε στην αμερικανική πολιτική σε σχέση με το Κουβέιτ και τα ΗΑΕ: Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνει όταν η Αμερική λέει ότι τώρα θα προστατεύσει τους φίλους της; Μπορεί να σημαίνει μόνο προκατάληψη κατά του Ιράκ. Αυτή η στάση και οι ελιγμοί και οι δηλώσεις που έχουν γίνει έχουν ενθαρρύνει τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ να αγνοήσουν τα δικαιώματα του Ιράκ ... Εάν ασκήσετε πίεση, θα ασκήσουμε πίεση και δύναμη. Γνωρίζουμε ότι μπορείτε να μας βλάψετε αν και δεν σας απειλούμε. Αλλά και εμείς μπορούμε να σας βλάψουμε. Ο καθένας μπορεί να προκαλέσει βλάβη ανάλογα με τις ικανότητές του και το μέγεθός του. Δεν μπορούμε να έρθουμε μέχρι κοντά σας στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά μεμονωμένοι Άραβες μπορεί να σας φτάσουν ...Δεν τοποθετούμε την Αμερική μεταξύ των εχθρών. Την τοποθετούμε εκεί που θέλουμε να είναι οι φίλοι μας και προσπαθούμε να είμαστε φίλοι. Αλλά οι επαναλαμβανόμενες αμερικανικές δηλώσεις πέρυσι κατέστησαν φανερό ότι η Αμερική δεν μας θεωρούσε φίλους. Η Γκλάσπι απάντησε: Ξέρω ότι χρειάζεστε χρήματα. Το καταλαβαίνουμε και η γνώμη μας είναι ότι πρέπει να έχετε την ευκαιρία να ξαναχτίσετε τη χώρα σας. Αλλά δεν έχουμε άποψη για τις αραβο-αραβικές συγκρούσεις, όπως η διαφωνία στα σύνορά σας με το Κουβέιτ ...Ειλικρινά, μπορούμε μόνο να δούμε ότι έχετε αναπτύξει τεράστια στρατεύματα στο νότο. Κανονικά αυτό δεν θα ήταν δική μας δουλειά. Αλλά όταν αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο των όσων είπατε την εθνική σας εορτή, όταν διαβάζουμε τις λεπτομέρειες στις δύο επιστολές του Υπουργού Εξωτερικών και όταν βλέπουμε την ιρακινή άποψη ότι τα μέτρα που έλαβαν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ είναι σε τελική ανάλυση, παράλληλα με τη στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράκ, τότε θα ήταν λογικό να ανησυχούμε. Ο Σαντάμ δήλωσε ότι θα επιχειρούσε έσχατες διαπραγματεύσεις με τους Κουβειτιανούς, αλλά το Ιράκ «δεν θα δεχόταν τον θάνατο». Σύμφωνα με την αφήγηση της ίδιας της Γκλάσπι, δήλωσε σχετικά με τα ακριβή σύνορα μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ, «... ότι είχε υπηρετήσει στο Κουβέιτ 20 χρόνια πριν, «τότε, όπως και τώρα, δεν πήραμε θέση για αυτές τις αραβικές υποθέσεις» . Η Γκλάσπι πίστευε ομοίως ότι ο πόλεμος δεν ήταν επικείμενος. Στις 26 Ιουλίου 1990, λίγες μόνο ημέρες πριν από την ιρακινή εισβολή, αξιωματούχοι του ΟΠΕΚ δήλωσαν ότι το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συμφώνησαν σε μια πρόταση περιορισμού της παραγωγής πετρελαίου τους στα 1,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, «από τα σχεδόν 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα που αντλούσε το καθένα», επιλύοντας έτσι πιθανώς τις διαφορές σχετικά με την πετρελαϊκή πολιτική μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ. Το αποτέλεσμα των συνομιλιών της Τζέντα ήταν μια ιρακινή απαίτηση για 10 δισεκατομμύρια δολάρια για την κάλυψη των χαμένων εσόδων από τη Rumaila. Το Κουβέιτ πρόσφερε 500 εκατομμύρια δολάρια. Η ιρακινή απάντηση ήταν να διατάξει αμέσως την εισβολή, που ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου 1990 με τον βομβαρδισμό της πρωτεύουσας του Κουβέιτ, της πόλης του Κουβέιτ. Πριν από την εισβολή, ο στρατός του Κουβέιτ πίστευε ότι αριθμούσε 16.000 άνδρες, διατεταγμένους σε τρεις τεθωρακισμένες μεραρχίες, ένα μηχανοκίνητο πεζικό και μια ταξιαρχία πυροβολικού. Η προπολεμική δύναμη της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ ήταν περίπου 2.200 άτομα Κουβέιτ, με 80 αεροσκάφη και 40 ελικόπτερα. Παρά τον ιρακινό θόρυβο, το Κουβέιτ δεν κινητοποίησε τη δύναμή του, όπου ο στρατός είχε αποσυρθεί στις 19 Ιουλίου, και κατά τη διάρκεια της ιρακινής εισβολής με πολλούς στρατιωτικούς του Κουβέιτ να ήταν σε άδεια. Μέχρι το 1988, στο τέλος του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ο Ιρακινός Στρατός ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο, αποτελούμενος από 955.000 στρατιώτες και 650.000 παραστρατιωτικές δυνάμεις στον Λαϊκό Στρατό. Σύμφωνα με τους Τζον Τσιλντ και Αντρέ Κορβισιέ, μια χαμηλή εκτίμηση δείχνει ότι ο ιρακινός στρατός είναι ικανός να τοποθετήσει 4.500 άρματα μάχης, 484 μαχητικά αεροσκάφη και 232 μαχητικά ελικόπτερα. Σύμφωνα με τον Μάικλ Νάιτ, μια υψηλή εκτίμηση δείχνει ότι ο ιρακινός στρατός είναι ικανός να τοποθετήσει ένα εκατομμύριο στρατιώτες και 850.000 εφέδρους, 5.500 άρματα μάχης, 3.000 πυροβόλα, 700 μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, καθώς κατείχε 53 μεραρχίες, 20 ταξιαρχίες ειδικών δυνάμεων και αρκετές περιφερειακές πολιτοφυλακές και είχε ισχυρή αεράμυνα. Ιρακινοί καταδρομείς διείσδυσαν πρώτα στα σύνορα του Κουβέιτ για να προετοιμαστούν για τις μεγάλες μονάδες, οι οποίες ξεκίνησαν την επίθεση τα μεσάνυχτα. Η ιρακινή επίθεση είχε δύο σκέλη, με την κύρια δύναμη επίθεσης να οδηγεί νότια κατευθείαν προς την πόλη του Κουβέιτ κάτω από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο και μια υποστηρικτική δύναμη να εισέρχεται στο Κουβέιτ πιο δυτικά, αλλά στη συνέχεια να στρίβει και να οδηγεί προς τα ανατολικά, αποκόπτοντας την πόλη του Κουβέιτ από το νότιο μισό της χώρας. Ο διοικητής ενός τεθωρακισμένου τάγματος του Κουβέιτ, της 35ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, ανέπτυξε ενάντια στην ιρακινή επίθεση και διεξήγαγε μια ισχυρή άμυνα στη Μάχη των Γεφυρών κοντά στην Αλ Τζαχρά, δυτικά της πόλης του Κουβέιτ. Η κύρια ώθηση του Ιράκ στην πόλη του Κουβέιτ διεξήχθη από καταδρομείς που αναπτύχθηκαν με ελικόπτερα και βάρκες για να επιτεθούν στην πόλη από τη θάλασσα, ενώ άλλα τμήματα κατέλαβαν τα αεροδρόμια και δύο αεροπορικές βάσεις . Οι Ιρακινοί επιτέθηκαν στο παλάτι Dasman, τη Βασιλική κατοικία του Εμίρη του Κουβέιτ, Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ, το οποίο υπερασπιζόταν η φρουρά του Εμίρη που υποστηρίζονταν με άρματα μάχης M-84 . Στη διαδικασία, οι Ιρακινοί σκότωσαν τον Fahad Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah, τον μικρότερο αδερφό του Εμίρη. </link> Μέσα σε 12 ώρες, η μεγαλύτερη αντίσταση είχε λήξει εντός του Κουβέιτ και η βασιλική οικογένεια είχε διαφύγει, επιτρέποντας στο Ιράκ να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος του Κουβέιτ. Μετά από δύο ημέρες έντονων μαχών, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του Κουβέιτ είτε καταβλήθηκε από την Ιρακινή Δημοκρατία της Φρουράς είτε είχε διαφύγει στη Σαουδική Αραβία. Ο Εμίρης και οι βασικοί υπουργοί κατέφυγαν νότια κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου για καταφύγιο στη Σαουδική Αραβία. Οι χερσαίες δυνάμεις του Ιράκ παγίωσαν τον έλεγχό τους στην πόλη του Κουβέιτ, στη συνέχεια κατευθύνθηκαν νότια και αναδιατάχθηκαν κατά μήκος των συνόρων της Σαουδικής Αραβίας. Μετά την αποφασιστική νίκη του Ιράκ, ο Σαντάμ εγκατέστησε αρχικά ένα καθεστώς μαριονέτα γνωστό ως « Προσωρινή Κυβέρνηση του Ελεύθερου Κουβέιτ» πριν τοποθετήσει τον ξάδερφό του Αλί Χασάν αλ-Ματζίντ ως κυβερνήτη του Κουβέιτ στις 8 Αυγούστου. Μετά την εισβολή, ο ιρακινός στρατός λεηλάτησε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε τραπεζογραμμάτια από την Κεντρική Τράπεζα του Κουβέιτ. Την ίδια στιγμή, ο Σαντάμ Χουσεΐν έκανε το δηνάριο του Κουβέιτ ίσο με το ιρακινό δηνάριο, μειώνοντας έτσι το νόμισμα του Κουβέιτ στο ένα δωδέκατο της αρχικής του αξίας. Σε απάντηση, ο σεΐχης Τζαμπρ αλ-Άχμαντ έκρινε τα τραπεζογραμμάτια ως άκυρα και αρνήθηκε να επιστρέψει τα κλεμμένα χαρτονομίσματα, τα οποία έγιναν άχρηστα λόγω του εμπάργκο του ΟΗΕ. Μετά το τέλος της σύγκρουσης, πολλά από τα κλεμμένα τραπεζογραμμάτια επέστρεψαν στην κυκλοφορία. Σήμερα, τα κλεμμένα τραπεζογραμμάτια αποτελούν συλλεκτικό υλικό. Οι Κουβειτιανοί ίδρυσαν ένα τοπικό ένοπλο κίνημα αντίστασης μετά την ιρακινή κατοχή του Κουβέιτ. Το ποσοστό απωλειών της αντίστασης του Κουβέιτ ξεπέρασε κατά πολύ εκείνο των στρατιωτικών δυνάμεων του συνασπισμού και των δυτικών ομήρων. Η αντίσταση αποτελούνταν κυρίως από απλούς πολίτες που στερούνταν οποιασδήποτε μορφής εκπαίδευσης και εποπτείας. Ένα βασικό στοιχείο του πολιτικού, στρατιωτικού και ενεργειακού οικονομικού σχεδιασμού των ΗΠΑ συνέβη στις αρχές του 1984. Ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ είχε συνεχιστεί για πέντε χρόνια μέχρι τότε και οι δύο πλευρές υπέστησαν σημαντικές απώλειες, φτάνοντας τις εκατοντάδες χιλιάδες. Στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν αυξανόταν η ανησυχία ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να επεκταθεί πέρα από τα όρια των δύο εμπόλεμων μερών. Συγκροτήθηκε μια συνεδρίαση της Ομάδας Σχεδιασμού Εθνικής Ασφάλειας, υπό την προεδρία του τότε Αντιπροέδρου Τζορτζ Χ. Β. Μπους, για να εξετάσει τις επιλογές των ΗΠΑ. Αποφασίστηκε ότι η σύγκρουση πιθανότατα θα εξαπλωθεί στη Σαουδική Αραβία και σε άλλα κράτη του Περσικού Κόλπου, αλλά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν μικρή ικανότητα να υπερασπιστούν την περιοχή. Επιπλέον, καθορίστηκε ότι ένας παρατεταμένος πόλεμος στην περιοχή θα προκαλούσε πολύ υψηλότερες τιμές του πετρελαίου και θα απειλούσε την εύθραυστη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία μόλις άρχιζε να αποκτά δυναμική. Στις 22 Μαΐου 1984, ο Πρόεδρος Ρήγκαν ενημερώθηκε για τα συμπεράσματα του έργου στο Οβάλ Γραφείο από τον Γουίλιαμ Μάρτιν, ο οποίος είχε διατελέσει επικεφαλής του προσωπικού του NSC που οργάνωσε τη μελέτη. (Την πλήρη αποχαρακτηρισμένη παρουσίαση μπορείτε να δείτε εδώ: ) Τα συμπεράσματα ήταν τρία: πρώτον, τα αποθέματα πετρελαίου έπρεπε να αυξηθούν μεταξύ των μελών του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας και, εάν χρειαζόταν, να αποδεσμευθούν νωρίς εάν διαταραχθεί η αγορά πετρελαίου. Δεύτερον, οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να ενισχύσουν την ασφάλεια των φιλικών αραβικών κρατών στην περιοχή και τρίτον, θα πρέπει να επιβληθεί εμπάργκο στις πωλήσεις στρατιωτικού εξοπλισμού στο Ιράν και το Ιράκ. Το σχέδιο εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Ρήγκαν και αργότερα επιβεβαιώθηκε από τους ηγέτες της G7 με επικεφαλής την πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, Μάργκαρετ Θάτσερ, στη Σύνοδο Κορυφής του Λονδίνου το 1984. Το σχέδιο εφαρμόστηκε και έγινε η βάση για την ετοιμότητα των ΗΠΑ να ανταποκριθούν στην ιρακινή κατοχή του Κουβέιτ το 1991. Μέσα σε λίγες ώρες από την εισβολή, οι αντιπροσωπείες του Κουβέιτ και των ΗΠΑ ζήτησαν μια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο ψήφισε το ψήφισμα 660, καταδικάζοντας την εισβολή και απαιτώντας την απόσυρση των ιρακινών στρατευμάτων. Στις 3 Αυγούστου 1990, ο Αραβικός Σύνδεσμος εξέδωσε το δικό του ψήφισμα, το οποίο ζητούσε λύση στη σύγκρουση και προειδοποιούσε για εξωτερική επέμβαση. Το Ιράκ και η Λιβύη ήταν τα μόνα δύο κράτη του Αραβικού Συνδέσμου που αντιτάχθηκαν στο ψήφισμα για την αποχώρηση του Ιράκ από το Κουβέιτ. Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αντιτάχθηκε επίσης. Τα αραβικά κράτη της Υεμένης και της Ιορδανίας – ένας δυτικός σύμμαχος που συνόρευε με το Ιράκ και στηριζόταν στη χώρα για οικονομική υποστήριξη – αντιτάχθηκε στη στρατιωτική επέμβαση από μη αραβικά κράτη. Ξεχωριστά, το Σουδάν, επίσης μέλος του Αραβικού Συνδέσμου, ευθυγραμμίστηκε με τον Σαντάμ. Στις 6 Αυγούστου, το ψήφισμα 661 επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στο Ιράκ. Το ψήφισμα 665 που ακολούθησε αμέσως μετά, εξουσιοδότησε έναν ναυτικό αποκλεισμό για την επιβολή των κυρώσεων. Ανέφερε ότι «η χρήση μέτρων ανάλογα με τις συγκεκριμένες περιστάσεις, όπως μπορεί να είναι απαραίτητο ... να σταματήσει όλες τις θαλάσσιες μεταφορές προς τα μέσα και προς τα έξω, προκειμένου να επιθεωρηθούν και να επαληθευτούν τα φορτία και οι προορισμοί τους και να διασφαλιστεί η αυστηρή εφαρμογή της απόφασης 661.» Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν αρχικά αναποφάσιστη με ένα «τόνο παραίτησης από την εισβολή και ακόμη και προσαρμογή σε αυτήν ως τετελεσμένο γεγονός» έως ότου η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μάργκαρετ Θάτσερ έπαιξε ισχυρό ρόλο, υπενθυμίζοντας στον Πρόεδρο Ρήγκαν ότι ο κατευνασμός στη δεκαετία του 1930 είχε οδηγήσει σε πόλεμο και ότι ο Σαντάμ θα είχε όλο τον κόσμο με πετρέλαιο. Μόλις πείστηκαν, οι αμερικανοί αξιωματούχοι επέμειναν στην πλήρη αποχώρηση του Ιράκ από το Κουβέιτ, χωρίς καμία σύνδεση με άλλα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, αποδεχόμενοι τη βρετανική άποψη ότι τυχόν παραχωρήσεις θα ενίσχυαν την ιρακινή επιρροή στην περιοχή για τα επόμενα χρόνια. Στις 12 Αυγούστου 1990, ο Σαντάμ «πρότεινε να επιλυθούν ταυτόχρονα όλες οι περιπτώσεις κατοχής, και εκείνες οι περιπτώσεις που έχουν παρουσιαστεί ως κατοχή, στην περιοχή». Συγκεκριμένα, κάλεσε το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα στην Παλαιστίνη, τη Συρία και τον Λίβανο, τη Συρία να αποσυρθεί από τον Λίβανο και «αμοιβαίες αποχωρήσεις Ιράκ και Ιράν και ρύθμιση για την κατάσταση στο Κουβέιτ». Ζήτησε επίσης την αντικατάσταση των αμερικανικών στρατευμάτων που κινητοποιήθηκαν στη Σαουδική Αραβία ως απάντηση στην εισβολή του Κουβέιτ με «αραβική δύναμη», εφόσον αυτή η δύναμη δεν εμπλέκει την Αίγυπτο. Επιπλέον, ζήτησε «άμεσο πάγωμα όλων των αποφάσεων μποϊκοτάζ και πολιορκίας» και γενική εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράκ. Από την αρχή της κρίσης, ο Πρόεδρος Μπους ήταν σθεναρά αντίθετος σε οποιαδήποτε «σύνδεση» μεταξύ της κατοχής του Κουβέιτ από το Ιράκ και του παλαιστινιακού ζητήματος. Στις 23 Αυγούστου, ο Σαντάμ εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση με δυτικούς ομήρους στους οποίους είχε αρνηθεί τη βίζα εξόδου. Στο βίντεο, ρωτά ένα νεαρό Βρετανό, τον Στιούαρτ Λόκγουντ, αν παίρνει το γάλα του και συνεχίζει λέγοντας, μέσω του διερμηνέα του, «Ελπίζουμε ότι η παρουσία σας ως καλεσμένοι εδώ δεν θα είναι για πολύ. Η παρουσία σας εδώ, και σε άλλα μέρη, έχει σκοπό να αποτρέψει τη μάστιγα του πολέμου» Μια άλλη ιρακινή πρόταση που κοινοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1990 παραδόθηκε στον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Μπρεντ Σκόουκροφτ από έναν άγνωστο Ιρακινό αξιωματούχο. Ο αξιωματούχος κοινοποίησε στον Λευκό Οίκο ότι το Ιράκ θα «αποσυρθεί από το Κουβέιτ και θα επιτρέψει στους ξένους να φύγουν» υπό τον όρο ότι ο ΟΗΕ θα άρει τις κυρώσεις, να επιτρέψει «εγγυημένη πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο μέσω των νησιών Bubiyan και Warbah του Κουβέιτ» και να επιτρέψει στο Ιράκ «να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του κοιτάσματος πετρελαίου Rumaila που εκτείνεται ελαφρώς στο έδαφος του Κουβέιτ». Η πρόταση επίσης «περιλαμβάνει προσφορές για διαπραγμάτευση συμφωνίας για το πετρέλαιο με τις Ηνωμένες Πολιτείες «ικανοποιητικά για τα εθνικά συμφέροντα ασφαλείας των δύο εθνών», ανάπτυξη κοινού σχεδίου «για την ανακούφιση των οικονομικών και χρηματοοικονομικών προβλημάτων του Ιράκ» και «από κοινού εργασία για τη σταθερότητα του Κόλπου» . Στις 29 Νοεμβρίου 1990, το Συμβούλιο Ασφαλείας ψήφισε το ψήφισμα 678, το οποίο έδωσε στο Ιράκ έως τις 15 Ιανουαρίου 1991 να αποχωρήσει από το Κουβέιτ και εξουσιοδοτούσε τα κράτη να χρησιμοποιήσουν «όλα τα απαραίτητα μέσα» για να αναγκάσουν το Ιράκ να φύγει από το Κουβέιτ μετά τη λήξη της προθεσμίας. Τον Δεκέμβριο του 1990, το Ιράκ έκανε μια πρόταση να αποχωρήσει από το Κουβέιτ, υπό την προϋπόθεση ότι ξένα στρατεύματα εγκατέλειψαν την περιοχή και ότι επετεύχθη συμφωνία σχετικά με το παλαιστινιακό πρόβλημα και την εξάρθρωση των όπλων μαζικής καταστροφής τόσο του Ισραήλ όσο και του Ιράκ. Ο Λευκός Οίκος απέρριψε την πρόταση. Ο Γιάσερ Αραφάτ της PLO εξέφρασε ότι ούτε ο ίδιος ούτε ο Σαντάμ επέμειναν ότι η επίλυση των ζητημάτων Ισραήλ-Παλαιστίνης θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την επίλυση των ζητημάτων στο Κουβέιτ, αν και αναγνώρισε ότι υπάρχει "ισχυρός δεσμός" μεταξύ αυτών των προβλημάτων. Τελικά, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έμειναν στη θέση τους ότι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις έως ότου το Ιράκ αποχωρήσει από το Κουβέιτ και ότι δεν θα έπρεπε να χορηγήσουν στο Ιράκ παραχωρήσεις, μήπως δώσουν την εντύπωση ότι το Ιράκ επωφελήθηκε από τη στρατιωτική του εκστρατεία. Επίσης, όταν ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ συναντήθηκε με τον Ταρέκ Αζίζ στη Γενεύη της Ελβετίας για ειρηνευτικές συνομιλίες της τελευταίας στιγμής στις αρχές του 1991, ο Αζίζ δεν έκανε καμία συγκεκριμένη πρόταση και δεν περιέγραψε υποθετικές κινήσεις του Ιράκ. Στις 14 Ιανουαρίου 1991, η Γαλλία πρότεινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να ζητήσει «ταχεία και μαζική απόσυρση» από το Κουβέιτ μαζί με δήλωση προς το Ιράκ ότι τα μέλη του Συμβουλίου θα συνεισφέρουν ενεργά στη διευθέτηση των άλλων προβλημάτων της περιοχής, «ιδιαίτερα της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης και ειδικότερα του παλαιστινιακού προβλήματος. Η γαλλική πρόταση υποστηρίχθηκε από το Βέλγιο (προς το παρόν ένα από τα εκ περιτροπής μέλη του Συμβουλίου), τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία και πολλά αδέσμευτα κράτη. Οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σοβιετική Ένωση το απέρριψαν. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τόμας Πίκερινγκ δήλωσε ότι η γαλλική πρόταση ήταν απαράδεκτη, διότι υπερέβαινε τα προηγούμενα ψηφίσματα του Συμβουλίου σχετικά με την ιρακινή εισβολή. Η Γαλλία απέρριψε αυτή την πρόταση όταν δεν βρήκε «κανένα απτό σημάδι ενδιαφέροντος» από τη Βαγδάτη. Μία από τις κύριες ανησυχίες στον δυτικό κόσμο ήταν η σημαντική απειλή που αποτελούσε το Ιράκ στη Σαουδική Αραβία. Μετά την κατάκτηση του Κουβέιτ, ο ιρακινός στρατός βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από τα κοιτάσματα πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας. Ο έλεγχος αυτών των κοιτασμάτων, μαζί με τα αποθέματα του Κουβέιτ και του Ιράκ, θα έδινε στον Σαντάμ τον έλεγχο της πλειονότητας των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Το Ιράκ είχε επίσης μια σειρά από παράπονα με τη Σαουδική Αραβία. Οι Σαουδάραβες είχαν δανείσει στο Ιράκ περίπου 26 δισεκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν. Οι Σαουδάραβες είχαν στηρίξει το Ιράκ σε αυτόν τον πόλεμο, καθώς φοβούνταν την επιρροή της σιιτικής ισλαμικής επανάστασης του Ιράν στη δική του σιιτική μειονότητα. Μετά τον πόλεμο, ο Σαντάμ θεώρησε ότι δεν έπρεπε να αποπληρώσει τα δάνεια λόγω της βοήθειας που είχε δώσει στους Σαουδάραβες πολεμώντας το Ιράν. Λίγο μετά την κατάκτηση του Κουβέιτ, ο Σαντάμ άρχισε να επιτίθεται λεκτικά στους Σαουδάραβες. Υποστήριξε ότι το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ σαουδαραβικό κράτος ήταν ένας παράνομος και ανάξιος φύλακας των ιερών πόλεων της Μέκκας και της Μεδίνας. Συνδύασε τη γλώσσα των ισλαμιστικών ομάδων που είχαν πολεμήσει πρόσφατα στο Αφγανιστάν με τη ρητορική που χρησιμοποιούσε το Ιράν για να επιτεθεί στους Σαουδάραβες. Ενεργώντας σύμφωνα με την πολιτική του Δόγματος Κάρτερ και από φόβο ότι ο ιρακινός στρατός θα μπορούσε να εξαπολύσει εισβολή στη Σαουδική Αραβία, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ανακοίνωσε γρήγορα ότι οι ΗΠΑ θα ξεκινούσαν μια «εντελώς αμυντική» αποστολή για να εμποδίσουν το Ιράκ να εισβάλει στη Σαουδική Αραβία, με την κωδική ονομασία Operation Desert Shield. Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου 1990, όταν τα αμερικανικά στρατεύματα στάλθηκαν στη Σαουδική Αραβία, λόγω και του αιτήματος του μονάρχη της, Βασιλιά Φαχντ, ο οποίος νωρίτερα είχε ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Αυτό το «εντελώς αμυντικό» δόγμα εγκαταλείφθηκε γρήγορα όταν, στις 8 Αυγούστου, το Ιράκ ανακήρυξε το Κουβέιτ ως την 19η επαρχία του Ιράκ και ο Σαντάμ όρισε τον ξάδερφό του, Αλί Χασάν Αλ-Ματζίντ, ως στρατιωτικό κυβερνήτη. Μια σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ψηφισμάτων του Αραβικού Συνδέσμου εγκρίθηκαν σχετικά με την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Το ψήφισμα 678, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1990, έδωσε στο Ιράκ προθεσμία αποχώρησης έως τις 15 Ιανουαρίου 1991 και εξουσιοδότησε «όλα τα απαραίτητα μέσα για την υποστήριξη και εφαρμογή της απόφασης 660» και μια διπλωματική διατύπωση που εξουσιοδοτούσε τη χρήση βίας εάν το Ιράκ δεν συμμορφωθεί. Για να εξασφαλίσει ότι οι ΗΠΑ θα λάβουν οικονομική υποστήριξη, ο Τζέιμς Μπέικερ πήγε σε ένα ταξίδι 11 ημερών σε εννέα χώρες τον Σεπτέμβριο του 1990, το οποίο ο Τύπος ονόμασε "The Tin Cup Trip". Πρώτος σταθμός ήταν η Σαουδική Αραβία, η οποία ένα μήνα πριν είχε ήδη δώσει άδεια στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις της. Ωστόσο, ο Μπέικερ πίστευε ότι η Σαουδική Αραβία θα έπρεπε να αναλάβει μέρος του κόστους των στρατιωτικών προσπαθειών για την υπεράσπισή της. Όταν ο Μπέικερ ζήτησε από τον Βασιλιά Φαχντ 15 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Βασιλιάς συμφώνησε πρόθυμα, με την υπόσχεση ότι ο Μπέικερ θα ζητήσει από το Κουβέιτ το ίδιο ποσό. Την επόμενη μέρα, 7 Σεπτεμβρίου, έκανε ακριβώς αυτό, και ο Εμίρης του Κουβέιτ, εκτοπισμένος στο ξενοδοχείο Sheraton έξω από την εισβολή της χώρας του, συμφώνησε εύκολα. Στη συνέχεια, ο Μπέικερ ξεκίνησε συνομιλίες με την Αίγυπτο, την ηγεσία της οποίας θεωρούσε «τη μετριοπαθή φωνή της Μέσης Ανατολής». Ο Πρόεδρος Μουμπάρακ ήταν έξαλλος με τον Σαντάμ για την εισβολή του στο Κουβέιτ και για το γεγονός ότι ο Σαντάμ είχε διαβεβαιώσει τον Μουμπάρακ ότι δεν ήταν πρόθεσή του μια εισβολή. Η Αίγυπτος έλαβε περίπου $7 δισεκατομμύρια σε διαγραφή χρέους για την παροχή υποστήριξης και στρατευμάτων για την παρέμβαση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Μετά από στάσεις στο Ελσίνκι και τη Μόσχα για να εξομαλύνουν τις ιρακινές απαιτήσεις για μια ειρηνευτική διάσκεψη στη Μέση Ανατολή με τη Σοβιετική Ένωση, ο Μπέικερ ταξίδεψε στη Συρία για να συζητήσει τον ρόλο της στην κρίση με τον πρόεδρό της Χαφέζ αλ Άσαντ. Ο Άσαντ είχε μια βαθιά προσωπική εχθρότητα προς τον Σαντάμ, η οποία οριζόταν από το γεγονός ότι «ο Σαντάμ προσπαθούσε να τον σκοτώσει [τον Άσαντ] για χρόνια». Έχοντας αυτή την εχθρότητα και εντυπωσιασμένος με τη διπλωματική πρωτοβουλία του Μπέικερ να επισκεφθεί τη Δαμασκό (οι σχέσεις είχαν διακοπεί μετά τον βομβαρδισμό των στρατώνων των αμερικανικών πεζοναυτών το 1983 στη Βηρυτό), ο Άσαντ συμφώνησε να δεσμεύσει έως και 100.000 σύρους στρατιώτες στην προσπάθεια του συνασπισμού. Αυτό ήταν ένα ζωτικό βήμα για τη διασφάλιση της εκπροσώπησης των αραβικών κρατών στον συνασπισμό. Σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον έδωσε το πράσινο φως στον Σύριο Πρόεδρο για να εξαφανίσει τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην κυριαρχία της Συρίας στον Λίβανο και κανόνισε την παροχή όπλων αξίας ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων στη Συρία, κυρίως μέσω κρατών του Κόλπου. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη του Ιράν στην παρέμβαση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποσχέθηκε στην ιρανική κυβέρνηση να τερματίσει την αντίθεση των ΗΠΑ στα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας προς το Ιράν. Την ημέρα πριν από την έναρξη της χερσαίας εισβολής, η Παγκόσμια Τράπεζα έδωσε στο Ιράν το πρώτο δάνειο των 250 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Μπέικερ πέταξε στη Ρώμη για μια σύντομη επίσκεψη με τους Ιταλούς, όπου του υποσχέθηκαν τη χρήση στρατιωτικού εξοπλισμού, πριν ταξιδέψει στη Γερμανία για να συναντηθεί με τον Αμερικανό σύμμαχο καγκελάριο Κολ. Αν και το σύνταγμα της Γερμανίας απαγόρευε τη στρατιωτική ανάμειξη εκτός των συνόρων της Γερμανίας, ο Κολ συνεισέφερε δύο δισεκατομμύρια δολάρια στην πολεμική προσπάθεια του συνασπισμού, καθώς και περαιτέρω οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη της συμμάχου του συνασπισμού Τουρκία, και τη μεταφορά Αιγυπτίων στρατιωτών και πλοίων στον Περσικό Κόλπο. Δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός δυνάμεων που αντιτίθενται στην επιθετικότητα του Ιράκ, αποτελούμενος από δυνάμεις από 39 χώρες: Αφγανιστάν, Αργεντινή, Αυστραλία, Μπαχρέιν, Μπαγκλαντές, Βέλγιο, Καναδάς, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Αίγυπτος, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ονδούρα, Ουγγαρία, Ιταλία, Κουβέιτ, Μαρόκο, Νέα Ζηλανδία, Πακιστάν, Πορτογαλία, Νορβηγία, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα, Ισπανία, Σουηδία, Συρία, Τουρκία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ο μεγαλύτερος συνασπισμός από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο . Ο στρατηγός του αμερικανικού στρατού Νόρμαν Σβάρτσκωφ ορίστηκε ως ο διοικητής των δυνάμεων του συνασπισμού στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Η Σοβιετική Ένωση καταδίκασε την επιθετικότητα της Βαγδάτης κατά του Κουβέιτ, αλλά δεν υποστήριξε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις συμμαχικές επεμβάσεις στο Ιράκ και προσπάθησε να την αποτρέψει. Αν και δεν συνεισέφεραν δυνάμεις, η Ιαπωνία και η Γερμανία έκαναν χρηματικές συνεισφορές συνολικού ύψους 10 $ δισεκατομμύριων και 6,6 δισεκατομμύριων δολαρίων αντίστοιχα. Τα αμερικανικά στρατεύματα αντιπροσώπευαν το 73% των 956.600 στρατιωτών του συνασπισμού στο Ιράκ. Πολλές από τις χώρες του συνασπισμού ήταν απρόθυμες να δεσμεύσουν στρατιωτικές δυνάμεις. Κάποιοι θεώρησαν ότι ο πόλεμος ήταν μια εσωτερική αραβική υπόθεση ή δεν ήθελαν να αυξήσουν την επιρροή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Στο τέλος, ωστόσο, πολλές κυβερνήσεις πείστηκαν από την πολεμική του Ιράκ έναντι άλλων αραβικών κρατών, τις προσφορές οικονομικής βοήθειας ή διαγραφής χρέους και τις απειλές για αναστολή της βοήθειας. Αιτιολόγηση παρέμβασης Οι ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν αρκετές δημόσιες δικαιολογίες για ανάμειξη στη σύγκρουση, η πιο σημαντική ήταν η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας του Κουβέιτ από το Ιράκ. Επιπλέον, οι ΗΠΑ κινήθηκαν για να υποστηρίξουν τη σύμμαχό τους Σαουδική Αραβία, της οποίας η σημασία στην περιοχή, και ως βασικός προμηθευτής πετρελαίου, την κατέστησε σημαντική γεωπολιτική αξία. Λίγο μετά την ιρακινή εισβολή, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι έκανε την πρώτη από τις πολλές επισκέψεις στη Σαουδική Αραβία όπου ο βασιλιάς Φαχντ ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας σε μια ειδική κοινή σύνοδο του Κογκρέσου των ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου 1990, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους συνόψισε τους λόγους με τις ακόλουθες παρατηρήσεις: «Μέσα σε τρεις ημέρες, 120.000 ιρακινοί στρατιώτες με 850 άρματα μάχης εισέβαλαν στο Κουβέιτ και κινήθηκαν νότια για να απειλήσουν τη Σαουδική Αραβία. Τότε ήταν που αποφάσισα να ενεργήσω για να ελέγξω αυτή την επιθετικότητα» Το Πεντάγωνο δήλωσε ότι οι δορυφορικές φωτογραφίες που δείχνουν συσσώρευση ιρακινών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων ήταν η πηγή αυτών των πληροφοριών, αλλά αργότερα υποστηρίχθηκε ότι ήταν ψευδείς.Άλλες δικαιολογίες για ξένη εμπλοκή περιελάμβαναν την ιστορία του Ιράκ για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό τον Σαντάμ . Το Ιράκ ήταν επίσης γνωστό ότι κατείχε βιολογικά όπλα και χημικά όπλα, τα οποία ο Σαντάμ είχε χρησιμοποιήσει εναντίον των ιρανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ και εναντίον του κουρδικού πληθυσμού της χώρας του στην εκστρατεία Al-Anfal . Το Ιράκ ήταν επίσης γνωστό ότι είχε πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, αλλά η έκθεση σχετικά με αυτό από τον Ιανουάριο του 1991 αποχαρακτηρίστηκε εν μέρει από τη CIA στις 26 Μαΐου 2001 Εκστρατεία δημοσίων σχέσεων με στόχο το κοινό Αν και ο ιρακινός στρατός διέπραξε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη διάρκεια της εισβολής, τα υποτιθέμενα περιστατικά που έλαβαν τη μεγαλύτερη δημοσιότητα στις ΗΠΑ ήταν κατασκευάσματα της εταιρείας δημοσίων σχέσεων που προσέλαβε η κυβέρνηση του Κουβέιτ για να πείσει τους Αμερικανούς να υποστηρίξουν τη στρατιωτική επέμβαση. Λίγο μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ, ιδρύθηκε στις ΗΠΑ η οργάνωση Citizens for a Free Kuwait. Προσέλαβε την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Hill & Knowlton για περίπου 11 $ εκατομμυρίων, που καταβάλλονται από την κυβέρνηση του Κουβέιτ . Μεταξύ πολλών άλλων μέσων επηρεασμού της γνώμης των ΗΠΑ, όπως η διανομή βιβλίων για τις ιρακινές θηριωδίες σε Αμερικανούς στρατιώτες που αναπτύσσονται στην περιοχή, μπλουζάκια σε πανεπιστημιουπόλεις και δεκάδες δελτία ειδήσεων σε τηλεοπτικούς σταθμούς, η εταιρεία κανόνισε μια εμφάνιση ενώπιον μιας ομάδας μελών του Κογκρέσου των ΗΠΑ που περιέγραφε μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν στο Ιράκ ως μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν στο Kubabitsel της πόλης . βγάζει τα μωρά από τις θερμοκοιτίδες και αφήνοντάς τα να πεθάνουν στο πάτωμα. Η ιστορία βοήθησε τόσο το κοινό όσο και το Κογκρέσο προς έναν πόλεμο με το Ιράκ: έξι μέλη του Κογκρέσου είπαν ότι η μαρτυρία ήταν αρκετή για να υποστηρίξουν τη στρατιωτική δράση κατά του Ιράκ και επτά γερουσιαστές αναφέρθηκαν στη μαρτυρία στη συζήτηση. Η Γερουσία υποστήριξε τις στρατιωτικές ενέργειες με ψήφους 52-47. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά τον πόλεμο, ο ισχυρισμός αυτός αποκαλύφθηκε ότι ήταν κατασκευασμένος. Η νεαρή γυναίκα που είχε καταθέσει διαπιστώθηκε ότι ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας του Κουβέιτ και κόρη του πρεσβευτή του Κουβέιτ στις ΗΠΑ. Δεν είχε ζήσει στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της ιρακινής εισβολής. </link> Οι λεπτομέρειες της εκστρατείας δημοσίων σχέσεων Hill & Knowlton, συμπεριλαμβανομένης της μαρτυρίας της Ναγίρα, δημοσιεύτηκαν στο John R. MacArthur 's Second Front: Censorship and Propaganda in the Gulf War, και ήρθαν στο ευρύ κοινό όταν δημοσιεύτηκε ένα Op-ed του MacArthur στους The New York Times . Αυτό οδήγησε σε επανεξέταση από Διεθνής Αμνηστία, η οποία είχε αρχικά προωθήσει έναν λογαριασμό που ισχυριζόταν ότι ήταν ακόμη μεγαλύτερος ο αριθμός των μωρών που βγήκαν από θερμοκοιτίδες από την αρχική ψεύτικη μαρτυρία. Αφού δεν βρήκε κανένα στοιχείο που να το υποστηρίζει, η οργάνωση εξέδωσε μια ανάκληση. Ο Πρόεδρος Μπους επανέλαβε στη συνέχεια τους ισχυρισμούς της Ναγίρα στην τηλεόραση. Στην πραγματικότητα, ο ιρακινός στρατός διέπραξε διάφορα τεκμηριωμένα εγκλήματα κατά τη διάρκεια της κατοχής του στο Κουβέιτ, όπως η συνοπτική εκτέλεση χωρίς δίκη τριών αδελφών, μετά την οποία τα σώματά τους στοιβάστηκαν και αφέθηκαν να αποσυντεθούν σε έναν δημόσιο δρόμο. Τα ιρακινά στρατεύματα λεηλάτησαν επίσης ιδιωτικά σπίτια του Κουβέιτ. Ένας κάτοικος αργότερα σχολίασε: Το όλο θέμα ήταν βία για χάρη της βίας, καταστροφή για χάρη της καταστροφής ... Φανταστείτε έναν σουρεαλιστικό πίνακα του Σαλβαδόρ Νταλί.Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπους συνέκρινε επανειλημμένα τον Σαντάμ Χουσεΐν με τον Χίτλερ. Barbara Walters Interview with General Schwarzkopf, Coalition commander in the Persian Gulf War (Video: ABC, 1991) Gulf War Discussion from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives Historical Context from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives CBC Digital Archives – The 1991 Gulf War Master Index of Desert Storm Oral History Interviews Αρχειοθετήθηκε 31 December 2010 στο Wayback Machine. by the United States Army Center of Military History Bibliography of the Desert Shield and Desert Storm compiled by the United States Army Center of Military History (via Wayback Machine) Desert Shield/Desert Storm Photographs Αρχειοθετήθηκε 17 October 2015 στο Wayback Machine. US Army Heritage and Education Center, Carlisle, Pennsylvania Persian Gulf War 20th Anniversary of Desert Storm in Photos Air Force and Air Defense of Iraq before the war (not translated) exact list of the technical details Liberating Kuwait United States Marine Corps Friendly-fire Incidents Αρχειοθετήθηκε 1 June 2013 στο Wayback Machine. – www.gulflink.osd.mil Operations Desert Shield and Desert Storm: Valorous Unit Award Citations by the United States Army Center of Military History