IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
No No No (Beirut)

Το "No No No" είναι το τέταρτο άλμπουμ των Beirut. Κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2015 από την 4AD. Ο τραγουδιστής Zach Condon, πήρε έμπνευση για το άλμπουμ από τη νέα σύντροφό του και τις μέρες που πέρασε στην Τουρκία spending time in Turkey. Το πρώτο single, "No No No", κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου του 2015 και το "Gibraltar" ακολούθησε στις 18 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς. Τα βίντεο κλιπ και των δυο κομματιών σκηνοθετήθηκαν από τον Brother Willis.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Zach Condon Zach Condon - φωνή, πιάνο, συνθεσάιζερ, τρομπέτα, όργανο, ηλεκτρικό πιάνο, mellotron, γιουκαλίλι, rhodes piano, τσελέστα, παραγωγός Nick Petree - κρουστά, ακουστική κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά Paul Collins - μπάσο, ηλεκτρική κιθάρα, διπλό μπάσο, όργανο, φωνητικά Ben Lanz - τρομπόνι Kyle Resnick - τρομπέτα Clarice Jensen - τσέλο Perrin Cloutier - τύμπανα tom tom, ακορντεόν Ben Russell, Yuki Numata Resnick - βιολί Αυστραλία - 63 Αυστρία - 12 Βέλγιο (Φλάνδρα) - 8 Βέλγιο (Βαλλωνία) - 17 Ολλανδία - 13 Γαλλία - 24 Γερμανία - 38 Ιρλανδία - 62 Νέα Ζηλανδία - 39 Πορτογαλία - 28 Ελβετία - 38 Ηνωμένο Βασίλειο - 37 ΗΠΑ - 46
Τύπος του Σόμμερφελντ

Στην κβαντική μηχανική, ο τύπος του Σόμμερφελντ είναι μία μαθηματική εξίσωση που υπολογίζει τις διορθώσεις στις ενεργειακές στάθμες του ηλεκτρονίου στο άτομο του υδρογόνου που οφείλονται στο φαινόμενο της λεπτής υφής. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γερμανού θεωρητικού φυσικού Άρνολντ Σόμμερφελντ ο οποίος πρώτος υπολόγισε τη διόρθωση αυτή στα πλαίσια της μη σχετικιστικής κβαντομηχανικής και της θεωρίας διαταραχών.

 Ο τύπος στον οποίο κατέληξε ο Σόμμερφελντ για τη διόρθωση στην ενέργεια ενός ηλεκτρονίου σε τροχιακό που χαρακτηρίζεται από κύριο κβαντικό αριθμό n και ιδιοτιμή ολικής στροφορμής j σε ένα άτομο υδρογόνου είναι ο εξής: Δ E n j ( 1 ) = − m e c 2 α 4 2 n 3 ( 1 j + 1 / 2 − 3 4 n ) {\displaystyle {\begin{aligned}\Delta E_{nj}^{(1)}=-{\frac {m_{\textrm {e}}c^{2}\alpha ^{4}}{2n^{3}}}\left({\frac {1}{j+1/2}}-{\frac {3}{4n}}\right)\end{aligned}}} όπου c η ταχύτητα του φωτός στο κενό me η μάζα του ηλεκτρονίου α η σταθερά λεπτής υφήςΟ εκθέτης (1) στην έκφραση της διόρθωσης ενέργειας ΔΕ αναφέρεται στο γεγονός ότι ο τύπος αντιστοιχεί στην πρώτη τάξη διόρθωσης, όπως αυτή ορίζεται στη θεωρία διαταραχών. Τραχανάς, Στέφανος (2008). Κβαντομηχανική ΙΙ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 978-960-524-267-1. Λεπτή υφή Υδρογόνο Θεωρία διαταραχών
Βεατρίκη της Σικελίας (1252-1275)

Η Βεατρίκη (1252 - 17 Νοεμβρίου/12 Δεκεμβρίου 1275) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και με τον γάμο της έγινε τιτουλάρια Λατίνα αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη τού Καρόλου Α΄ της Σικελίας και της Βεατρίκης του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης και διαδόχου του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Προβηγκίας. Με τη συνθήκη του Βιτέρμπο το 1267 ο Βαλδουίνος Β΄ των Κουρτεναί, Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, μετέφερε πολλά από τα δικαιώματά του της Λατινικής αυτοκρατορίας στον Κάρολο Α΄. Ο τελευταίος έπρεπε να επιβεβαιώσει την κατοχή της Κέρκυρας και μερικών πόλεων στην Αλβανία. Επίσης τού δόθηκε η επικυριαρχία επί του πριγκιπάτου της Αχαΐας και στα νησιά τού Αιγίου, εκτός αυτών που κατείχε η Βενετία και των νήσων Λέσβου, Χίου, Σάμου και Αμοργού. Η ίδια συμφωνία καθόριζε τον γάμο του Φιλίππου, γιου τού Βαλδουίνου Β΄, με τη Βεατρίκη, 2η κόρη του Καρόλου Α΄. Αν δεν αποκτούσαν τέκνα, τα δικαιώματα τού Φιλίππου θα μεταφερόταν στον Κάρολο Α΄. Τότε έγινε ο αρραβώνας τους· η Βεατρίκη ήταν 15 ετών. Έξι έτη μετά έγινε ο γάμος στη Φότζια: η Βεατρίκη ήταν 21 και ο Φίλιππος 30 ετών. Λίγες ημέρες μετά απεβίωσε ο Βαλδουίνος Β΄. Ο Φίλιππος διεκδίκησε τον τίτλο τού Λατίνου αυτοκράτορα και η Βεατρίκη έγινε (τιτουλάρια) αυτοκράτειρα. Ο γάμος τους ήταν αρμονικός και απέκτησαν μία κόρη. Δύο έτη μετά η Βεατρίκη απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών, το 1275. Παντρεύτηκε το 1273 τον Φίλιππο των Κουρτεναί, Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Έκαναν ένα τέκνο: Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί 1274-1307, παντρεύτηκε τον Κάρολο κόμη του Βαλουά. John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans (1987) https://books.google.co.uk/books?id=x3BzmTdQLioC&pg=PA52&lpg=PA52&dq=Beatrice+of+Sicily&source=bl&ots=U5eYsCsvXf&sig=YTzZNQNdoYdH0YxSGRTGlQike6A&hl=en&sa=X&ei=IVU6VdaAL4jZapbAgNgH&ved=0CGMQ6AEwDw#v=onepage&q=Beatrice%20of%20Sicily&f=false
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας

Η Πρώτη κατηγορία (ουκρανικά: Перша ліга) είναι το δεύτερο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ουκρανίας. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος είναι η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ПФЛ).

 Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος ξεκίνησε στις 14 Μαρτίου του 1992. Παρόμοιο πρωτάθλημα διοργανώθηκε μόλις λίγους μήνες πριν από αυτό και αποτελούνταν κυρίως από συλλόγους που αγωνίζονταν στη δεύτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ. Η Πέρσα λίχα αποτελεί τη δεύτερου επιπέδου κατηγορία του ουκρανικού ποδοσφαίρου, κάτω από την Βίσα λίχα (που αργότερα ονομάστηκε Πρέμιερ-λίχα). Επίσημος ιστότοπος
Αρένα της Βερόνας

Η Αρένα της Βερόνας (ιταλικά: Arena di Verona‎) είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο του 30 μ.Χ, ευρισκόμενο στην Πιάτσα Μπρα στη Βερόνα της Ιταλίας. Χρησιμοποιείται ως και στη σημερινή εποχή για διάφορες παραστάσεις, ειδικότερα για οπερατικές. Είναι ένα από τα πλέον καλοδιατηρημένα αρχαία κτίσματα του είδους του. Στην αρχαιότητα, η χωρητικότητα της Αρένας ήταν σχεδόν 30.000 ατόμων. Η τοποθέτηση σκηνής για συναυλίες και παραστάσεις όπερας μείωσε τις διαθέσιμες θέσεις στις 22.000.Η Αρένα της Βερόνας επιλέχθηκε ως χώρος διεξαγωγής της τελετής λήξεως των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 και της τελετής έναρξης των Χειμερινών Παραολυμπιακών Αγώνων του 2026.

 Το κτίριο ανοικοδομήθηκε το 30 μ.Χ. σε μια τοποθεσία που βρισκόταν, τότε, πέρα από τα τείχη της πόλης. Η στρογγυλή πρόσοψη του κτιρίου αποτελούταν αρχικά από λευκό και ροζ ασβεστόλιθο από την Βαλπολιτσέλα. Το 1117 ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς τον εξωτερικό δακτύλιο της κατασκευής, εκτός από τη λεγόμενη ala (πτέρυγα)· η εναπομείνασα πέτρα επαναχρησιμοποιήθηκε σε άλλα κτίρια. Οι πρώτες παρεμβάσεις για την ανάκτηση της λειτουργίας της αρένας ως χώρος διεξαγωγής παραστάσεων ξεκίνησαν κατά την Αναγέννηση. Αρκετούς αιώνες αργότερα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1850, στο κτίριο ανέβηκαν παραστάσεις όπερας, ένεκα της εξαιρετικής ακουστικής του. Το 1913, ο Ιταλός οπερατικός τενόρος Τζοβάνι Ζενατέλο και ο ιμπρεσάριος Οτόνε Ροβάτο ηγήθηκαν μιας προσπάθειας να μετατραπεί η Αρένα σε λυρικό θέατρο. Η πρώτη οπερατική παραγωγή του 20ου αιώνα στην Αρένα, μια παράσταση της Άιντα του Τζουζέπε Βέρντι, πραγματοποιήθηκε στις 10 Αυγούστου εκείνου του έτους, για να εορταστεί η γέννηση του επιφανούς οπερατικού συνθέτη Τζουζέπε Βέρντι 100 χρόνια πριν, το 1813. Παρόντες στην παράσταση αυτή ήταν, μεταξύ άλλων, οι συνθέτες Τζάκομο Πουτσίνι και Πιέτρο Μασκάνι. Από τότε, κατά τις θερινές περιόδους παρουσιάζονται οπερατικές παραγωγές στην Αρένα, με εξαίρεση τα διαστήματα 1915 – 1918 και το 1940 – 1945, κατά τα οποία η Ιταλία εμπλεκόταν στους Α' και Β' παγκοσμίους πολέμους. Στη σημερινή εποχή, τουλάχιστον τέσσερις παραγωγές ανεβαίνουν κάθε χρόνο μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου. Τους χειμερινούς μήνες, οι τοπικές εταιρείες όπερας και μπαλέτου παρουσιάζουν παραστάσεις στο Τεάτρο Φιλαρμόνικο. Το 1947, η επιφανής υψίφωνος Μαρία Κάλλας έκανε το ντεμπούτο της στην Ιταλία πρωταγωνιστώντας ως Αΐντα σε μια παραγωγή της ομώνυμης όπερας στην Αρένα της Βερόνας. Ακόμα, οι ονομαστοί μονωδοί Τζουζέπε Ντι Στέφανο, Τίτο Γκόμπι και Ρενάτα Τεμπάλντι τραγούδησαν εκεί κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Για τις παραγωγές όπερας στην Αρένα της Βερόνας δεν χρησιμοποιούνταν μικρόφωνα ή μεγάφωνα μέχρι να εγκατασταθεί ένα σύστημα ενίσχυσης ήχου το 2011. Στη σύγχρονη εποχή η αρένα έχει φιλοξενήσει επίσης πολλές συναυλίες διεθνών ροκ και ποπ συγκροτημάτων, ενώ κατά τα έτη 1981, το 1984, το 2010, το 2019 και το 2022 η Αρένα φιλοξένησε την παρουσίαση του Γύρου της Ιταλίας, με χιλιάδες κόσμου να προσέρχονται για να παρακολουθήσουν την απονομή των βραβείων. Επίσημη ιστοσελίδα της Αρένας της Βερόνας (στα αγγλικά)
Άγιοι Θεόδωροι Ηρακλείου

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Γαζίου, του δήμου Μαλεβιζίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Μέχρι το 2001 ο οικισμός ονομαζόταν Κεφαλογιάννης.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι πεδινό χωριό, στα βορειοανατολικά όρια της τέως επαρχίας Μαλεβιζίου με την τέως επαρχία Τεμένους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει 6 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου. Ως Κεφαλογιάννης Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καβροχωρίου (σημ. Γαζίου) Με το ΦΕΚ 144Α - 31/08/1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο ΓαζίουΤο 2001 μετονομάστηκε σε Άγιοι Θεόδωροι Ως Άγιοι Θεόδωροι Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γαζίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαλεβιζίου(Πηγή: ) Το μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων, στο βορειοανατολικό τμήμα του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Λορέντσο Βενετσάνο

Ο Λορέντσο Βενετσάνο (Lorenzo Veneziano («Λορέντσο από τη Βενετία», ενεργός 1356–1372) ήταν σημαντικός ζωγράφος στη Βενετία κατά το δεύτερο ήμισυ του 14ου αιώνα. Ήταν ο πρώτος ζωγράφος της ενετικής σχολής που ξεκίνησε την απομάκρυνση από τα βυζαντινά πρότυπα που προτιμούσαν οι Βενετοί έναντι του γοτθικού ρυθμού. Το έργο του είχε σημαντική επιρροή στην επόμενη γενιά ενετών ζωγράφων.

 Η δραστηριότητα του καλλιτέχνη επιβεβαιώνεται κατά την περίοδο 1356 έως 1372. Οι ιστορικοί τέχνης σταδιακά εγκατέλειψαν την άποψη ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να ταυτιστεί με τον ζωγράφο που υπέγραφε ως «Lorenzo pentor di S Marina» το 1379. Παλαιότερα πιστευόταν ότι ο καλλιτέχνης εκπαιδεύτηκε από τον Πάολο Βενετσάνο (Paolo Veneziano), αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτήν την άποψη. Φαίνεται ότι εργάστηκε εκτενώς έξω από την περιοχή της Βενετίας, πιθανώς επειδή δεν κατάφερε να πάρει παραγγελίες από την Ενετική Δημοκρατία. Η έλλειψη βιογραφικών στοιχείων για τον καλλιτέχνη καθιστά δύσκολη την εκτίμηση σχετικά με την εξέλιξη και τις επιρροές του. Το παλαιότερο υπογεγραμμένο έργο του είναι εικόνα για Αγία Τράπεζα που αναφέρεται ως Annunciation Polyptych ή Lion Polyptych ζωγραφισμένο για τον υψηλό βωμό της εκκλησίας του Sant 'Antonio di Castello (σήμερα στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας). Χρονολογείται το 1357. Μια επιγραφή στο πολύπτυχο ισχυρίζεται ότι ανατέθηκε από τον πατρίκιο Ντομένικο Λίον (Domenico Lion}. Το πολύ[πτυχο αναπαριστά τον Ευαγγελισμό με πορτρέτο του δωρητή Ντομένικο Λίον, τον Χριστό σε ευλογία και μορφές διαφόρων Αγίων. Η σκηνή του Ευαγγελισμού στο κεντρικό τμήμα και οι Προφήτες του ανώτερου τμήματος δηλώνουν αυξημένη σύγχρονη ευαισθησία, καθώς και δεκτικότητα σε νέες καλλιτεχνικές κατευθύνσεις που εκδηλώνονταν ήδη στο Πιεμόντε . Διάφορα χαρακτηριστικά του πολυπτύχου φαίνεται να δείχνουν την άμεση γνώση του Lorenzo για τα βενετσιάνικα και τα εμιλιανά (από την Εμίλια-Ρομάνια) πρότυπα. Αυτά περιλαμβάνουν εκφραστική ένταση των προσώπων, δυναμική διάρθρωση των κουρτινών και εγκατάλειψη του βυζαντινού τρόπου να αφήνουν τα σκούρα βασικά χρώματα να λάμπουν δια μέσου της ανθρώπινης σάρκας. Ο Λορέντσο προτιμούσε τη χρωματική ποιότητα με εκλεπτυσμένα χρώματα και λεπτές αποχρώσεις του τοπικού τόνου. Η Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Βενετίας διαθέτει επίσης ένα πολύπτυχο Αγίας Τράπεζας του Λορέντσο που εκτελέστηκε το 1371. Αρχικά αποτελούνταν από πέντε πάνελ, στα οποία ζωγραφίστηκε ο Ευαγγελισμός και έξι μορφές Αγίων, αλλά σήμερα είναι διαχωρισμένος σε ξεχωριστά έργα. Επίσης από τον Λορέντσο έχει δημιουργηθεί ο Σωτήρας Ενθρονισμένος με τους Αγίους και τους Αγγέλους με ημερομηνία 1369 στο Μουσείο Κορρέρ της Βενετίας. Ο Lorenzo είχε σημαντικό αντίκτυπο στη ζωγραφική στη Βενετία τις τελευταίες δεκαετίες του 14ου αιώνα. Καλλιτέχνες όπως ο Γκουλιέλμο Βενετσάνο (Guglielmo Veneziano), ο Τζοβάννι ντα Μπολόνια (Giovanni da Bologna), ο Καταρίνο Βενετσάνο (Catarino Veneziano), ο Στέφανο ντι Σαντ' Ανιέζε (Stefano di Sant'Agnese), και ο Γιακομπέλλο ντι Μπονόμο (Jacobello di Bonomo), σε πιο περιορισμένο βαθμό, επηρεάστηκαν από το ύφος του. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lorenzo Veneziano στο Wikimedia Commons
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1972

Η 45η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1972, έλαβε χώρα στις 27 Μαρτίου 1973, και πραγματοποιήθηκε στο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Στην αμερικανική τηλεόραση η απονομή μεταδόθηκε απο το NBC.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Ο νονός Καμπαρέ Όταν ξέσπασε η βία Σάουντερ, άνθρωποι με αλυσίδες Για μια καινούργια πατρίδα Μπομπ Φόσι – Καμπαρέ Τζον Μπούρμαν – Όταν ξέσπασε η βία Φράνσις Φορντ Κόπολα – Ο νονός Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς - Σλουθ Γιαν Τρόελ - Για μια καινούργια πατρίδα Μάρλον Μπράντο – Ο νονός (αρνήθηκε) Μάικλ Κέιν – Σλουθ Λόρενς Ολίβιε – Σλουθ Πήτερ Ο' Τουλ – Η άρχουσα τάξη Πωλ Γουαίνφιλντ – Σάουντερ, άνθρωποι με αλυσίδες Τζόελ Γκρέι – Καμπαρέ Έντι Άλμπερτ – Το Παράξενο Ταξίδι του Μέλιτος Τζέιμς Κάαν – Ο νονός Ρόμπερτ Ντιβάλ – Ο νονός Αλ Πατσίνο – Ο νονός Λάιζα Μινέλι – Καμπαρέ Νταϊάνα Ρος – Η κυρία τραγουδά τα μπλουζ Μάγκι Σμιθ – Ταξίδια με τη Θεία μου Σίσιλι Τάισον – Σάουντερ, άνθρωποι με αλυσίδες Λιβ Ούλμαν – Για μια καινούργια πατρίδα Αϊλίν Χέκαρτ – Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες Τζίνι Μπερλίν – Το παράξενο ταξίδι του μέλιτος Τζέραλντιν Πέιτζ – Ένα γέλιο, ένα δάκρυ Σούζαν Ταϊρέλ – Βρώμικη πόλη Σέλεϊ Γουίντερς – Η περιπέτεια του Ποσειδώνα Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Η κόρη του ήλιου

Η κόρη του ήλιου είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κινηματογραφικής ταινίας του 1971 σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Κώστα Καρρά, τον Σπύρο Καλογήρου και τον Νίκο Γαλανό.

 Λίγο πριν το 1910, στον θεσσαλικό κάμπο, οι μεγαλοτσιφλικάδες διαφεντεύουν τη ζωή των χωρικών, και ειδικότερα ο μεγαλοτσιφλικάς της περιοχής Στράτος Καρατζάς (Σπύρος Καλογήρου). Η δυναμική κόρη ενός κολίγου, η Μάγια Βαλή (Αλίκη Βουγιουκλάκη), που πρόκειται να παντρευτεί τον νεαρό Λευτέρη Μπάρλα (Κώστας Καρράς), ηγείται του αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες ζωής και έρχεται αντιμέτωπη με τον Καρατζά και με την ανιψιά του Βγενιώ Δημητρέλη (Νόνικα Γαληνέα) , η οποία θέλει και εκείνη τον Λευτέρη. Η Βγενιώ κατορθώνει να χωρίσει το ζευγάρι, ο Λευτέρης φεύγει για στρατιώτης και ο Καρατζάς πείθει τη Μάγια να τον παντρευτεί. Η επιστροφή, όμως, του Λευτέρη θα φέρει πολλές ανατροπές στις ζωές όλων. Αλίκη Βουγιουκλάκη - Μάγια Βαλή Κώστας Καρράς - Λευτέρης Μπάρλας Νόνικα Γαληνέα - Βγενιώ Δημητρέλη Σπύρος Καλογήρου - Στράτος Καρατζάς Τζένη Ζαχαροπούλου - Λευκή Νίκος Γαλανός - Παντελής Καρατζάς Μαρίκα Μαυροπούλου Παντελής Ζερβός - παπα-Στέφανος Νίκος Τσούκας - φυλακισμένος Δημήτρης Μπισλάνης - εισαγγελέας Λαυρέντης Διανέλλος - Σταμάτης Βαλής Νότης Περγιάλης - Θανάσης Δημητρέλης Κώστας Παληός - δικαστής Μιχάλης Γιαννάτος - Τούρκος στρατιώτης Αρχικά η ταινία θα είχε τον τίτλο Ηλιογέννητη, τελικά όμως επικράτησε ο τίτλος Η κόρη του ήλιου. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 27 Δεκεμβρίου 1971. Έκοψε 315.258 εισιτήρια, κατατάθηκε στην 7η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 14 Οκτωβρίου 2008. Η κόρη του ήλιου στη Φίνος Φιλμ
Σημαία της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας

Η σημαία του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας έχει διαστάσεις 3:5 είτε χρησιμοποιείται από τους πολίτες (αστική σημαία) είτε από τις κυβερνητικές αρχές (κρατική σημαία). Καθιερώθηκε το 1953.

 Η σημαία των πολιτών (Landesflagge) αποτελείται από τρεις ισομεγέθεις λωρίδες, χρώματος πράσινου (επάνω), λευκού (στη μέση) και κόκκινου (κάτω). Η επίσημη καθιέρωσή της έγινε στις 10 Μαρτίου του 1953. Ήταν ήδη σε χρήση, δύο χρόνια μετά την ίδρυση της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας,από το 1948. Η σημαία που χρησιμοποιούν οι κρατικές αρχές (Landesdienstflagge) επίσης καθιερώθηκε το Μάρτιο του 1953 και είναι η αστική σημαία με το έμβλημα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη μεσαία λευκή λωρίδα. Ο θυρεός που εικονίζεται στη σημαία είναι ασύμμετρος. Βασικό μέρος του είναι ένα άλογο. Η σημαία αποτελεί συνδυασμό των σημαίων των δύο πρώην επαρχιών της Πρωσσίας, που ενώθηκαν και δημιούργησαν το σημερινό κρατίδιο: τη Βόρεια Ρηνανία και τη Βεστφαλία. H σημαία στις Σημαίες του Κόσμου. Έμβλημα της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
266

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 266 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 266 (CCLXVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Γαλλιηνού και Σαβινίλλου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1019 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 266 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Βασιλιάς Οδαίναθος της Παλμύρας εισβάλλει στην Περσία για να κατακτήσει την πρωτεύουσα, Κτησιφώντα, και δύο φορές έρχεται τόσο μακριά όσο τα τείχη της Περσικής πρωτεύουσας, αλλά αποτυγχάνει η κατάληψή της. Μετά τις νίκες του στην Ανατολή, αυτοδιακηρύσσεται ως ο ''βασιλιάς των βασιλέων''. Ιρλανδία Η εξουσία του Υψηλού Βασιλιά Κόρμακ μακ Άιρτ αποπερατώνεται (σε απροσδιόριστη ημερομηνία). Κίνα 4 Φεβρουαρίου - Ο Σίμα Γιεν, αντιβασιλέας του Σάο Ουέι, αντιμετωπίζει τον τελευταίο αυτοκράτορα του Σάο Ουέι Σάο Χουάν για να παραιτηθεί από τον θρόνο του. Η ύπαρξη του κράτους του Σάο Ουέι ολοκληρώνεται. Ο Σίμα Γιεν ιδρύει την Δυναστεία των Τζιν και γίνεται ο πρώτος αυτοκράτορας της δυναστείας στις 8 Φεβρουαρίου και θεωρείται ιστορικά γνωστός ως ο ''Αυτοκράτορας Γου των Τζιν''. Ορίζει ως πρωτεύουσά του το Λουογιάνγκ και παραχωρεί στους αρσενικούς συγγενείς του ανεξάρτητες στρατιωτικές διοικήσεις σε όλη την έκταση της αυτοκρατορίας του. Ουάνγκ Ντανγκ, Κινέζος στρατηγός της Δυναστείας των Τζιν (πεθαίνει το 324) Ουάνγκ Τσεν, Κινέζος αξιωματούχος, ιστορικός Ουάνγκ Φεν, Κινέζος αξιωματούχος, μαθηματικός και αστρονόμος (γεννιέται το 228)
Βάσος Ανδριανός

Ο Βάσος Ανδριανός, ή Αδριανός (γεννήθηκε ως Βασίλης Παπαδόπουλος, 7 Ιουνίου 1943 – 21 Δεκεμβρίου 1999), ήταν Έλληνας ηθοποιός, ο οποίος έγινε γνωστός από τον χαρακτηριστικό του ρόλο στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1970 Μεθοριακός σταθμός.

 Εμφανίστηκε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες των δεκαετιών του 1970 και του 1980. Τηλεοπτικά, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σειρά Η γειτονιά μας, που παιζόταν από την ΥΕΝΕΔ μεταξύ του 1972 και του 1977. Από το 1975 ως το 1981 έπαιξε στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Μεθοριακός σταθμός, στο ρόλο του καινοτόμου γεωπόνου με το όνομα Αλέξης. Χαρακτηριστική ατάκα του γεωπόνου αυτού ήταν ο ¨αναδασμός¨. Το 1982 έπαιξε στην θεατρική παράσταση Ένα σκιουράκι στη σουίτα μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο ηθοποιός υπέφερε από κατάθλιψη, λόγω προβλημάτων υγείας, που είχαν αποτέλεσμα την αδυναμία του να εργαστεί. Σε μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις στην τηλεόραση, το 1991, μίλησε στην εκπομπή Το σίριαλ των σίριαλ της ΕΤ-1 για την μεγάλη του επιτυχία στον Μεθοριακό σταθμό.Στις 21 Δεκεμβρίου 1999 σκοτώθηκε μετά από πτώση από τη βεράντα του τρίτου ορόφου της πολυκατοικίας που διέμενε, στην Κηφισιά. Η σύζυγος και η κόρη του βρίσκονταν εκεί την ημέρα του θανάτου του ηθοποιού. Για τα αίτια του θανάτου του, ορισμένοι ανέφεραν ότι ο Ανδριανός αισθάνθηκε ζαλάδα και έπεσε στο κενό, παρασύροντας μια ξαπλώστρα, ενώ άλλοι έκαναν λόγο για πιθανή αυτοκτονία. Φιλμογραφία στη RetroDB
Κλας Γιόρεν Άντερσον

Ο Κλας Γιόρεν Άντερσον (Claes Göran Andersson, 1951) είναι Σουηδός καθηγητής στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη, Ελβετία. Έχει τον τίτλο του Καθηγητή Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας στο τμήμα Τεχνολογίας της Πληροφορικής και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών από το 2000.

 Ο Γιόρεν Άντερσον πήρε το μάστερ του στη φυσική το 1975 από το Πανεπιστήμιο του Λουντ στη Σουηδία. Έπειτα, πήρε το διδακτορικό του στην εφαρμοσμένη φυσική από το ίδιο πανεπιστήμιο το 1980, με θέμα τη θεωρία της περιστροφόμενης διεγέρσης σε πυρήνες . Μετά το διδακτορικό του εργάστηκε στην εταιρία ASEA, τώρα ABB, στο τμήμα Υψηλής Τάσης Συνεχούς Ρεύματος από το 1980 μέχρι το 1985. Το 1985 μέχρι 1986, έγινε Διευθυντής του τμήματος Μηχανικής Συστημάτων και ασχολήθηκε ερευνητικά με θέματα δυναμικής συστημάτων και ελέγχου, με έμφαση στα συστήματα Υψηλής Τάσης Συνεχούς Ρεύματος. Ο Γιόρεν Άντερσον είναι νυμφευμένος με την Άννε από το 1975 και έχουν μαζί τρία παιδιά. Έχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ οποίων το "IEEE PES Outstanding Power Educator Award" (2007) και το "George Montefiore International Award" (2010)Ο Γιόρεν Άντερσον είναι επίσης μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών (1994), "Fellow" του IEEE (1997), μέλος της Ελβετικής Ακαδημίας Επιστημών Μηχανικής (2015) και μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικών, ΗΠΑ (2016). Προσωπική ιστοσελίδα Ιστοσελίδα Εργαστηρίου Συστημάτων Ηλεκτρικής Ενέργειας
Αμπρόσιους Μπόσχερτ

Ο Αμπρόσιους Μπόσχερτ ο πρεσβύτερος (φλαμανδικά: Ambrosius Bosschaert de Oudere (18 Ιανουαρίου 1573 – 1621) ήταν ζωγράφος της χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε κυρίως νεκρές φύσεις.

 Ο Μπόσχερτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, όπου και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Μίντελμπουρχ (1587 - 1613), όπου μετακόμισε με την οικογένειά του, λόγω επαπειλούμενων θρησκευτικών διώξεων. Ειδικευόταν στη ζωγραφική νεκρών φύσεων με λουλούδια, υπογράφοντας τους πίνακές του με το "μονόγραμμα" ΑΒ (το Β εμπεριεχόμενο στο Α). Σε ηλικία 21 ετών έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της πόλης και αργότερα έγινε ο επικεφαλής της. Λίγο αργότερα ο Μπόσχερτ νυμφεύτηκε και έγινε ηγετική φυσιογνωμία στο υποείδος ζωγραφικής λουλουδιών, που τότε ήταν πολύ στη μόδα. Απέκτησε τρεις γιους, που έγιναν όλοι ζωγράφοι λουλουδιών: τον Αμπρόσιους τον νεότερο, τον Γιοχάννες και τον Άμπραχαμ, Ο γυναικάδελφός του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ (Balthasar van der Ast) ζούσε κι εργαζόταν στο εργαστήριό του και τον συνόδευε στα ταξίδια του. Το 1614 ο Μπόσχερτ εργάστηκε στο Άμστερνταμ, στο Μπέρχεν οπ Ζόομ (1615-16), στην Ουτρέχτη (1616-1619) και στη Μπρέντα (1619). Το 1619, όταν μετακόμισε στην Ουτρέχτη, ο φαν ντερ Αστ έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της πόλης, όπου μόλις είχε γίνει επικεφαλής ο αναγνωρισμένος ζωγράφος Άμπραχαμ Μπλούμερτ. Την ίδια περίπου περίοδο έγινε μέλος της Συντεχνίας και ο ζωγράφος Ρούλαντ Σάβεραϊ (Roelandt Savery, 1576–1639), ο οποίος άσκησε σημαντική επίδραση στην οικογένεια Μπόσχερτ. Όταν ο καλλιτέχνης απεβίωσε στη Χάγη, όπου βρισκόταν για την εκτέλεση μιας παραγγελίας, ο Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ ανέλαβε το εργαστήριο και τους μαθητές του. Τα μπουκέτα του είναι συμμετρικά ζωγραφισμένα με επιστημονική ακρίβεια σε μικρές διαστάσεις και συνήθως σε χαλκό. Ορισμένες φορές εμπεριέχουν συμβολικές και θρησκευτικές έννοιες. Κατά την περίοδο του θανάτου του, ο Μπόσχερτ εργαζόταν σε μια σημαντική παραγγελία στη Χάγη. Ο πίνακας αυτός σήμερα βρίσκεται στη Στοκχόλμη. Ο Μπόσχερτ ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που ειδικεύτηκε σε πίνακες νεκρών φύσεων, εκκινώντας την παράδοση της απεικόνισης λεπτομερών μπουκέτων με λουλούδια, στα οποία τυπικά περιλαμβάνονταν τουλίπες και τριαντάφυλλα. Χάρη στην εκρηκτική ανάπτυξη της αγοράς έργων τέχνης στην Ολλανδία του 17ου αιώνα, υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένος, όπως βεβαιώνει μια αναγραφή σε πίνακά του. Οι γιοι και ο γυναικάδελφός του Μπαλτάσαρ φαν ντερ Αστ ήταν ανάμεσα σε αυτούς που στήριξαν τη "δυναστεία" Μπόσχερτ, η οποία διατηρήθηκε ως τα μέσα του 17ου αιώνα. Δεν πρέπει να είναι σύμπτωση ότι η τάση αυτή συνέπεσε με την "εθνική ιδεοληψία για τα εξωτικά λουλούδια" που παρατηρήθηκε στην Ολλανδία και έκανε τις απεικονίσεις λουλουδιών στη ζωγραφική να έχουν εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση. Αν και τα έργα του είχαν εξαιρετικά μεγάλη ζήτηση, δεν δημιούργησε πολλά, καθώς απασχολήθηκε επίσης και ως έμπορος έργων τέχνης. Έργα του Αμπρόσιους Μπόσχερτ «Bosschaert de Oudere, Ambrosius». Winkler Prins encyclopedia (8 έκδοση). 1975. Ambrosius Bosschaert on Artnet A number of Ambrosius Bosschaert's paintings
Οβελίσκος Φλαμίνιου

Ο Οβελίσκος του Φλαμίνιου (ιταλικά: Obelisco Flaminio) είναι ένας από τους 13 αρχαίους οβελίσκους στη Ρώμη της Ιταλίας. Βρίσκεται στην πιάτσα ντελ Πόπολο. Είναι 24 μ. (67 πόδια) ψηλός, ενώ με τη βάση και τον σταυρό φτάνει τα 36,5 μ. (100 πόδια).

 Ο φαραώ Σέτι Α΄ της 19ης δυναστείας εξόρυξε αυτόν τον οβελίσκο από λατομεία γρανίτη στο Ασουάν. Πριν από το τέλος του, οι καλλιτέχνες σκάλισαν ένα πρόσωπο στον οβελίσκο, το οποίο ο Σέτι Α΄ σκόπευε να ανεγείρει στον ναό του Ρα στην Ηλιούπολη της Κάτω Αιγύπτου. Ο γιος του Σέτι Α΄ και διάδοχος, ο Ραμεσής Β΄ ολοκλήρωσε τις επιγραφές του οβελίσκου και τον έστησε στην Ηλιούπολη. Ο οβελίσκος μταφέρθηκε στη Ρώμη το 10 π.Χ. με εντολή του Αυγούστου, μαζί με τον οβελίσκο του Μοντετσιτόριο και τοποθετήθηκε στη σπονδυλική στήλη (spina) του Μεγίστου Ιπποδρόμου, ακολουθούμενος τρεις αιώνες αργότερα από τον οβελίσκο του Λατερανού. Όπως και οι περισσότεροι αιγυπτιακοί οβελίσκοι, ο οβελίσκος Φλαμινίου ανήκε σε ένα ζεύγος οβελίσκων, αλλά κανένα ίχνος από το ταίρι του δεν έχει βρεθεί. Στην αφιερωτική επιγραφή του Σέτι Α΄ στη μία πλευρά του, ο βασιλιάς καυχιέται ότι «θα γέμιζε την Ηλιούπολη με οβελίσκους». Ο οβελίσκος ανακαλύφθηκε το 1587 σπασμένος σε τρία κομμάτια, μαζί με τον οβελίσκο του Λατερανού και ανεγέρθηκε στην πιάτσα ντελ Πόπολο από τον Ντομένικο Φοντάνα το 1589, με εντολή του πάπα Σίξτου Ε΄. Ο Σίξτος Ε΄ κατεδάφισε το μνημείο των Επτά Πλανητών (Septizodium), για να παράσχει τραβερτίνη για το βάθρο του οβελίσκου, μεταξύ των άλλων κτιριακών του έργων. Το 1823 ο Τζιουζέπε Βαλαντιέρ στόλισε τον οβελίσκο με μία βάση με τέσσερις κυκλικές λεκάνες και πέτρινα λιοντάρια, μιμούμενος αιγυπτιακά θέματα. Λίστα οβελίσκων στη Ρώμη Peter J. Brand, "The 'Lost' Obelisks and Colossi of Seti I," Journal of the American Research Center in Egypt 34 (1997), σ. 101–114. Peter J. Brand, The Monuments of Seti I: Epigraphic, Historical, and Art Historical Analysis, Leiden, 2000.(ISBN 978-9004117709) Curran, Brian A.· Grafton, Anthony (2009). Obelisk: A History. Cambridge, Massachusetts: MIT Press. ISBN 978-0-262-51270-1. 978-0-262-51270-1 Cesare D'Onofrio, Gli obelischi di Roma, Bulzoni, 1967 L'Italia. Ρομά (guida rossa), Touring Club Italiano, Μιλάνο 2004Armin Wirsching, Obelisken transportieren und aufrichten in Aegypten und in Rom, Norderstedt 2007 (2η έκδ. 2010),(ISBN 978-3-8334-8513-8)
Σαιντ Άντριου (Τζαμάικα)

Το Σαιντ Άντριου (αγγλικά: Saint Andrew) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικας. Έχει έκταση 430,7 τ.χλμ. και πληθυσμό 555.828 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Χαφ Γουέι Τρι.

 Το Σαιντ Άντριου βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα νότια-κεντρικά με το Κίνγκστον, στα δυτικά με την Αγία Αικατερίνη, στα βόρεια με την Αγία Μαρία, στα βορειοδυτικά με την Πόρτλαντ και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Θωμά. Είναι η μόνη ενορία που συνορεύει με το Κίνγκστον. Έχει έκταση 430,7 τ.χλμ.. Είναι η μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα. Το κυριότερο ποτάμι είναι το Γιαλλάς. Το Σαιντ Άντριου διαθέτει αρκετούς κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Χαντς Μπέυ. Το κυριότερο νησί είναι το Ριφιούτζ Κέι. Το Σαιντ Άντριου είχε πληθυσμό 555.828 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα. Βιου Χάρμπορ Στόουνι Χιλ Φορτ Ρόιαλ Χαφ Γουέι Τρι Στο Σαιντ Άντριου καλλιεργούνται καφές, μάνγκο, κακάο, φασόλια, αρακάς, ζαχαροκάλαμo, καπνός και λαχανικά. Το Σαιντ Άντριου ήταν η γενέτειρα του Τζωρτζ Γουίλιαμ Γκόρντον ενός από τους εθνικούς ήρωες της Τζαμάικα. Ενορίες της Τζαμάικα Πληριφορίες για Σαιντ Άντριου, Τζαμάικα
Κάγκελο

Ένα κάγκελο ή κιγκλίδωμα (σπανιότερα μπαλούστρο ή μπαλουστράδα) είναι ένας μορφοποιημένος άξονας, τετράγωνος ή στρογγυλόμορφος, που στέκεται σε ένα ενιαίο έδαφος και υποστηρίζει ένα παραπέτο ή το χειρολίσθημα μιας σκάλας.

 Τα πρώτα παραδείγματα είναι εκείνα που φαίνονται στα ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τα ασσυριανά ανάκτορα, όπου χρησιμοποιούνταν ως κιγκλιδώματα παραθύρων. Ως αρχιτεκτονικό στοιχείο, το κιγκλίδωμα δεν φαίνεται να ήταν γνωστό ούτε στους Έλληνες ούτε στους Ρωμαίους. Η εφαρμογή στην αρχιτεκτονική ήταν χαρακτηριστικό της πρώιμης Αναγέννησης: τα παραδείγματα του τέλους του 15ου αιώνα βρίσκονται στα μπαλκόνια των παλατιών στη Βενετία και τη Βερόνα.
Special Edition EP (DVD)

Special Edition EP είναι ο τίτλος του βίντεο του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή DVD το 2002 από την εταιρεία "Classic Pictures".Στη συγκεκριμένη έκδοση περιλαμβάνονται τρία τραγούδια από την πιο επιτυχημένη περίοδο του συγκροτήματος. Το "Hallelujah" βιντεοσκοπήθηκε το 1969, το "No No No" στις 1 Σεπτεμβρίου 1971, ενώ το "Highway Star" βιντεοσκοπήθηκε ένα μήνα αργότερα. Όλες οι εκτελέσεις προέρχονται από την εκπομπή "Beat Club" για τη γερμανική τηλεόραση, με έδρα τη Βρέμη.

 Hallelujah (Blackmore, Simper, Lord, Paice) No No No (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Στα βίντεο του "Special Edition EP" συμμετείχε η δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα The Highway Star — Deep Purple DVD catalogue Deep Purple - Hallelujah - Beat Club - 1969 Deep Purple - No No No HD ( 1971 TVshow , Beatclub ) Deep Purple - "Highway Star" (Live)
Αλνταΐρ

Ο Αλνταΐρ Νασιμέντο Ντος Σάντος (πορτογαλικά: Aldair Nascimento dos Santos) ή απλά Αλνταΐρ είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός. Ήταν μέλος της Εθνικής Βραζιλίας που κατέκτησε το Μουντιάλ του 1994 ενώ τέσσερα χρόνια μετά ήταν και στην ομάδα που έφτασε μέχρι τον τελικό της ίδιας διοργάνωσης. Πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στην ιταλική ΑΣ Ρόμα και το 2003,όταν και έφυγε από την ομάδα αποσύρθηκε τιμής ένεκεν η φανέλα με το νούμερό του (#6).

 Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1965 στη Βραζιλία και ξεκίνησε την καριέρα του το 1985 από τη Φλαμένγκο. Το 1989 μεταπήδησε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Μπενφίκα. Ύστερα από ένα χρόνο παραμονής στους Αετούς της Λισαβώνας αποκτήθηκε από τη Ρόμα, όπου έμεινε μέχρι το 2003 μετρώντας συνολικά 415 συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, όντας 4ος σε συμμετοχές όλων των εποχών και πρώτος ξένος. Με την ομάδα της Ρώμης πανηγύρισε την κατάκτηση ενός Κυπέλλου το 1991, ενός πρωταθλήματος το 2001 και ενός Σούπερ Καπ την ίδια χρονιά. Μάλιστα από το 1998 μέχρι το 2003 διετέλεσε αρχηγός της ομάδας. Μετά την αποδέσμευσή του από την ΑΣ Ρόμα αγωνίστηκε για μια σεζόν στην Τζένοα και στη συνέχεια αγωνίστηκε για λίγο στη βραζιλιάνικη Ρίο Μπράνκο όπου και έκλεισε προσωρινά την πλούσια καριέρα του για να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους το 2007 για λογαριασμό της μαλτέζικης Μουράτα. Ο Αλνταΐρ έχει συνολικά 93 συμμετοχές με το εθνόσημο.Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του το 1989 και έδωσε τον τελευταίο του αγώνα το 2000. Συμμετείχε με την Εθνική Βραζιλίας τρεις φορές σε τελικά του Μουντιάλ, άλλες τρεις φορές στην τελική φάση του Κόπα Αμέρικα, καθώς και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 1997 καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Πρωτάθλημα Πολιτείας Ρίο:1986 Πρωτάθλημα Βραζιλίας:1987 Κύπελλο Ιταλίας:1991 Σούπερ Καπ Ιταλίας:1991 Serie A:2001 Campeonato Capixaba:2005 Πρωτάθλημα Μάλτας:2008 Κόπα Αμέρικα:1989, 1997 Μουντιάλ:1994 Κύπελλο Συνομοσπονδιών:1997
Κόμμα της Τσαμουριάς

Το Κόμμα της Τσαμουριάς (αλβανικά: Partia e Çamërisë‎) ήταν μικρό, βραχύβιο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα, το οποίο είχε ως στόχο να εκπροσωπήσει τους Τσάμηδες στο ελληνικό κοινοβούλιο. Δημιουργήθηκε από τον Αλή Ντίνο, διάσημο γελοιογράφο από τη Πρέβεζα και βουλευτή.

 Το κόμμα συμμετείχε μόνο στις γενικές εκλογές του 1926 συγκεντρώνοντας 1.539 ψήφους από τους νομούς Πρέβεζας και Ιωαννίνων. Στις επόμενες εκλογές, το κόμμα δεν κέρδισε την υποστήριξη του ντόπιου αλβανικού πληθυσμού και ο Αλή Ντίνο συμμετείχε με τη θέση Αγρότης-Εργάτης, κερδίζοντας μόλις 67 ψήφους το 1932. Τσάμηδες Mavrogordatos, George Th. Stillborn republic: social coalitions and party strategies in Greece, 1922-1936. University of California Press. California, 1983.
Αρταβάνης

Ο Αρταβάνης, Αρμενικά: Արտաւան Artawan, από το παρθικό Artawân (άκμασε το 538–554) ήταν Ανατολικορωμαίος (Βυζαντινός) στρατηγός αρμενικής καταγωγής, που υπηρέτησε υπό τον Ιουστινιανό Α' (βασ. 527-565). Αρχικά επαναστάτης κατά της βυζαντινής εξουσίας, κατέφυγε στους Σασσανίδες της Περσίας αλλά σύντομα επέστρεψε στη βυζαντινή εξουσία. Υπηρέτησε στην Αφρική, όπου κέρδισε μεγάλη φήμη σκοτώνοντας τον επαναστάτη στρατηγό Γουνθάριχ και επαναφέροντας την επαρχία στην αυτοκρατορική υποταγή. Αρραβωνιάστηκε την ανιψιά του Ιουστινιανού Α΄ Πραιέκτα, αλλά δεν τη νυμφεύτηκε λόγω της αντίθεσης της αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Ανακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ενεπλάκη σε μία αποτυχημένη συνωμοσία κατά του Ιουστινιανού Α΄ το 548/549, αλλά δεν τιμωρήθηκε αυστηρά μετά την αποκάλυψή της. Σύντομα του δόθηκε χάρη και στάλθηκε στην Ιταλία για να πολεμήσει στον Γοτθικό Πόλεμο, όπου συμμετείχε στην αποφασιστική βυζαντινή νίκη στο Casilinum.

 Ο Αρταβάνης ήταν απόγονος τού βασιλικού αρμενικού Οίκου των Αρσακιδών, της οποίας τα μέλη ενός κλάδου εκείνη την εποχή είχαν αναγνωριστεί ως αυτόνομοι τοπικοί πρίγκιπες στις ανατολικές παρυφές της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και είχε έναν αδελφό επίσης τον Ιωάννη. Το 538/539 ο Αρταβάνης, τότε φαινομενικά ακόμη νεαρός άνδρας, συμμετείχε στη συνωμοσία των Αρμενίων εναντίον του Ακάκιου, του ανθυπάτου της Πρώτης Αρμενίας, του οποίου οι βαρείς φόροι και η σκληρή συμπεριφορά ήταν πολύ δυσάρεστοι. Ο ίδιος ο Αρτάβανος σκότωσε τον Ακάκιο. Λίγο αργότερα, σε μία συμπλοκή μεταξύ των επαναστατών και του βυζαντινού στρατού στο Οινοχάλακον, ο Αρταβάνης μπορεί να σκότωσε τον βυζαντινό στρατηγό Σίττα, τον οποίο έστειλε ο Ιουστινιανός Α΄ για να καταπνίξει την εξέγερση (ο Προκόπιος παρέχει δύο αφηγήσεις, μία που αποδίδει το τέλος του Σίττα στον Αρταβάνη και μία άλλη σε έναν κατά τα άλλα άγνωστο Αρμένιο με το όνομα Σολομών). Ο πατέρας του Αρταβάνη προσπάθησε να διαπραγματευτεί μία συμφωνία με τον διάδοχο του Σίττα, Βούζη, αλλά δολοφονήθηκε από τον τελευταίο. Αυτή η πράξη ανάγκασε τον Αρταβάνη και τους οπαδούς του να ζητήσουν τη βοήθεια του Σασσανίδη Πέρση ηγεμόνα, Χοσρόη Α' (βασ. 531–579). Περνώντας στο περσικό έδαφος, τα επόμενα χρόνια ο Αρταβάνης και όσοι τον ακολούθησαν συμμετείχαν στις εκστρατείες του Χοσρόη Α΄ κατά των Βυζαντινών. Κάποια στιγμή γύρω στο 544, ίσως ήδη από το 542, ο Αρταβάνης, ο αδελφός του Ιωάννης και αρκετοί άλλοι Αρμένιοι προσχώρησαν στους Βυζαντινούς. Ayvazyan, Armen (2012). The Armenian Military in the Byzantine Empire: Conflict and Alliance under Justinian and Maurice. Alfortville: Sigest. ISBN 978-2-9173-2939-9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2014. Bury, John Bagnell (1958) [1923]. History of the Later Roman Empire: From the Death of Theodosius I to the Death of Justinian, Volume 2. Mineola, New York: Dover Publications, Inc. ISBN 0-486-20399-9. John R. Martindale, επιμ. (1992). The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20160-8.
Ιόνιτς

Ιόνιτς, (Ионыч) είναι ο τίτλος ενός διηγήματος του Άντον Τσέχωφ, γραμμένο το 1898. Η πρώτη του μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον Βασίλη Ντινόπουλο, το 1990.

 Το διήγημα εξελίσσεται στη τσαρική Ρωσία, στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Ντμίτρι Ιόνιτς, γιατρός σε μια ρωσική επαρχία, φιλοξενείται από την οικογένεια Τουρκίν, τα μέλη της οποίας θεωρούνται τα πιο μορφωμένα και ταλαντούχα άτομα της περιοχής. Με την επίσκεψή του στο σπίτι των Τουρκίν, ο Ιόνιτς έχει την ευκαιρία να απολαύσει την τέχνη σε όλο το μεγαλείο της μετριότητας και της κενότητας της και να βιώσει από πρώτο χέρι την υποκριτική στάση της μεγαλοαστικής τάξης απέναντι στην αξία της. Η οικογένεια επιθυμεί να επιδείξει την κοινωνική της υπόσταση, υπηρετώντας τις συμβάσεις της αριστοκρατίας της εποχής, υπό την επίφαση της τέχνης. Ο Ιόνιτς φεύγει εντυπωσιασμένος από τους Τουρκίν, όχι λόγω του καλλιτεχνικού θεάματος, αλλα εξαιτίας της ομορφιάς της δεκαοκτάχρονης κόρης , Αικατερίνα Ιβάνοβνα. Στο εξής, ο πρωταγωνιστής επισκέπτεται συχνά την οικογένεια, για να δει την κοπέλα, με αφορμή ένα ιατρικό πρόβλημα της μητέρας της (Βέρα Ιωσήφοβνα). Έπειτα από μια ερωτική εξομολόγησή του στο δεκαοκτάχρονο κορίτσι και αφού γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης του νεανικού ενθουσιασμού, της τσαχπινιάς της μικρής, αποφασίζει να της κάνει πρόταση γάμου. Η Αικατερίνα αρνείται την πρόταση, προβάλλοντας τις καλλιτεχνικές τις φιλοδοξίες ως αποτρεπτικό παράγοντα. Ύστερα από αυτήν την εξέλιξη, ο Ιόνιτς προσγειώνεται βίαια στην καθημερινότητα, στους ανιαρούς ρυθμούς της ρουτίνας του, η οποία μοιάζει δέκα φορές πιο πληκτική μετά την επαφή του με τη νεανική ελευθερία που του προσέφερε η ερωτική του εμπειρία. Με το πέρασμα των χρόνων και αφού η επαφή των δύο κεντρικών προσώπων είχε πια περιοριστεί στο ελάχιστο, ο Ιόνιτς πηγαίνει για μία τελευταία φορά στους Τουρκίν και έρχεται για τελευταία φορά σε επαφή με την Αικατερίνα Ιωσήφοβνα, η οποία δείχνει διαθέσεις ευγνωμοσύνης για την πρώιμη αγάπη του πρωταγωνιστή. Το πλαίσιο του χώρου και η οπτική επαφή μεταφέρουν τον Ιόνιτς στο χρονότοπο της πρώτης συνάντησης με το δεκαοκτάχρονο τότε κορίτσι. Τα συναισθήματά του όμως δεν είναι τα ίδια με εκείνα του παρελθόντος και αυτό δεν οφείλεται στα διαφορέτικα χαρακτηριστικά της κοπέλας. Μετά τη βίαιη ρήξη του εγωισμού του με την απόρριψη της πρότασης γάμου έμαθε να επιβιώνει ελαχιστοποιώντας την έκθεσή του σε περιττά τραύματα, έμαθε να ζει με έναν πεζό ορθολογισμό, στις διατάξεις του οποίου, οποιαδήποτε συναισθηματική επιλογή θα αποτελούσε μεγάλο ρίσκο. Ο Ιόνιτς όμως δεν επιθυμούσε πλέον κάτι τέτοιο. Σταμάτησε να οραματίζεται το ιδεατό του έρωτα, όταν μυήθηκε στην ηθική των μικροαστών, όταν συμβιβάστηκε με αυτήν και αφού αποδέχτηκε τη νίκη της. Διαβάστε το διήγημα εδώ: http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=157603&code=8234 Αρχειοθετήθηκε 2021-10-28 στο Wayback Machine., περιοδικό «Νέα Εστία»
Αψίνης

Ο Αψίνης υπήρξε ρήτορας που άκμασε περί το έτος 236. Γεννήθηκε στην πόλη Γαδαρά της Φοινίκης. Μαθήτευσε στον ρήτορα Ηρακλείδη στην Σμύρνη, και Βασιλίσκο στην Νικομήδεια. Άνθισε επί βασιλείας του καίσαρα Μαξιμίνου, τον οποίο το 236 διαδέχτηκε ο Γορδιανός.

 Του Αψίνη σώζονται δύο συγγράμματα: Τέχνη ρητορική Περί των σχηματισμένων προβλημάτων Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011.
Ιωάννης Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου

O Ιωάννης Αλβέρτος (γερμ. Johann Albrecht, 8 Δεκεμβρίου 1857 - 16 Φεβρουαρίου 1920) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Έγινε αντιβασιλέας του μεγάλου δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν κατά την ανηλικιότητα του ανιψιού του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄.

 Ο Ιωάννης Αλβέρτος Ερνέστος Κωνσταντίνος Φρειδερίκος Ερρίκος ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΝΙΓ΄ του Ρόυς-Κέστριτς. Το 1920 απεβίωσε στο Ανάκτορο Βίλιγκραντ, κοντά στο Λύμπστορφ σε ηλικία 63 ετών. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1886 την Ελισάβετ Σύβιλλα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου Αλεξάνδρου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Το 1908 απεβίωσε η Ελισάβετ Σύβιλλα και ο Ιωάννης Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο το 1909 με την Ελισάβετ, κόρη του Βόδου του Στόλμπεργκ-Ρόσσλα. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. Huberty, Michel; Alain Giraud; F. B. Magdelaine. L'Allemagne Dynastique, Tome VI: Bade-Mecklembourg. pp. 239, 240. ISBN 978-2-901138-06-8.
Νεκρές ψυχές

Οι Νεκρές ψυχές (ρωσ.: «Мёртвые души» Μόρτβιε Ντούσι) είναι το μοναδικό μυθιστόρημα που συνέγραψε ο Ρώσος συγγραφέας Νικολάι Γκόγκολ, αλλά θεωρείται ένα από τα κορυφαία έργα του. Πρωτοδημοσιεύθηκε το 1842 και θεωρείται ευρύτατα ως υπόδειγμα της ρωσικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Το έργο περιγράφει τα ταξίδια και τις περιπέτειες του Πάβελ Ιβάνοβιτς Τσιτσίκοφ (ρωσ. П.И. Чичиков), και τους ανθρώπους που συναντά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι τυπικό δείγμα της ρωσικής μεσαίας τάξεως της εποχής. Ο ίδιος ο Γκόγκολ δεν χαρακτήρισε το βιβλίο ως μυθιστόρημα, αλλά ως «επικό ποίημα σε πεζό λόγο», αν και μέσα στο ίδιο το έργο το αποκαλεί «μυθιστόρημα σε στίχο». Παρά το ότι μεταγενέστερα απεφάσισε να το καταστήσει το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και είχε σχεδόν τελειώσει το δεύτερο μέρος, ο Γκόγκολ το κατέστρεψε αυτή τη συνέχεια στις «Νεκρές ψυχές» λίγο πριν από τον θάνατό του. Παρά το ότι το μυθιστόρημα τελειώνει με μια ημιτελή φράση, θεωρείται από μερικούς ως πλήρες στην υπάρχουσα μορφή του.

 Ο αρχικός τίτλος, όπως υπήρχε στο εξώφυλλο της πρώτης εκδόσως, ήταν Οι περιπλανήσεις του Τσιτσικόφ, ή Νεκρές ψυχές. «Ποίημα», ο οποίος συντομεύθηκε σε «Νεκρές ψυχές». Στη Ρωσική Αυτοκρατορία, πριν από την απελευθέρωση των δουλοπαροίκων το 1861, οι γαιοκτήμονες κατείχαν νόμιμα δουλοπάροικους για να καλλιεργούν τη γη τους. Σε γενικές γραμμές οι δουλοπάροικοι θεωρούνταν ατομική ιδιοκτησία του γαιοκτήμονα, που μπορούσε να τους αγοράσει, να τους πουλήσει ή να τους υποθηκεύσει, όπως οποιοδήποτε άλλο περιουσιακό στοιχείο. Για τη μέτρησή του αριθμού τους χρησιμοποιούσαν τον όρο «ψυχή»: π.χ. «14 ψυχές δουλοπάροικων». Η υπόθεση του μυθιστορήματος βασίζεται σε «νεκρές ψυχές» (δηλαδή νεκρούς δουλοπάροικους), οι οποίοι εξακολουθούν να καταγράφονται σε περιουσιολόγια γαιοκτημόνων. Σε ένα άλλο επίπεδο, ο τίτλος αναφέρεται στις «νεκρές ψυχές» των προσώπων του έργου, καθώς όλοι αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εκφάνσεις ηθικού και πνευματικού τέλματος, με αποχρώσεις αστικής υποκρισίας και αγραμματοσύνης. Οι Νεκρές ψυχές έχουν περιγραφεί επίσης ως πικαρέσκο μυθιστόρημα, ένα είδος σχεδόν ανύπαρκτο στη ρωσική λογοτεχνία της εποχής εκείνης. Μετάφραση Αβροτέλης Π. Ελευθερόπουλος, εκδ. «Χρυσαυγή», 1954 Μετάφραση Σπύρος Σκιαδαρέσης, εκδ. «Παπαδημητρίου», 1954 Μετάφραση Αντώνης Μοσχοβάκης, εκδ. «Γαλαξίας», 1965 Μετάφραση Αντρέας Σαραντόπουλος, εκδ. «Ζαχαρόπουλος», 1993 Fusso, Susanne: Designing Dead Souls: Anatomy of Disorder in Gogol, Stanford Univ. Press, Stanford 1993, ISBN 978-0-8047-2049-6 Kolchin, Peter: Unfree Labor: American Slavery and Russian Serfdom, Harvard Univ. Press, 1990 Οι Νεκρές ψυχές στην αγγλική μετάφραση του D.J. Hogarth (1916) από τα Standard Ebooks Το πλήρες κείμενο των Νεκρών ψυχών στο ρωσικό πρωτότυπο
Τάκης Χρ. Τσονίδης

Ο Τάκης Χρήστου Τσονίδης (Οκτώβριος 1919 - 4 Φεβρουαρίου 2001) ήταν συγγραφέας και ερασιτέχνης ιστορικός ο οποίος είναι γνωστός για το έργο του με θέμα την ιστορία της Ορεστιάδας.

 Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1919 στο προάστιο και σιδηροδρομικό τότε σταθμό της Αδριανούπολης, το Κάραγατς. Ο πατέρας του ήταν από τον Κιρσχανά της Αδριανούπολης και η μητέρα του η Χρυσούλα Μαλατάκη από την Κωνσταντινούπολη. Το 1938 -1940 ο Τσονίδης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών και διέκοψε τις σπουδές του το 1940 στις αρχές του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1946-1950 υπηρέτησε στον Στρατό ως έφεδρος αξιωματικός του Μηχανικού. Αναγνωρίσθηκε ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944. Παντρεύτηκε την Μαρίκα Σταυρίδου και απέκτησαν μαζί τρία παιδιά. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σιτηρών, την αλευροβιομηχανία. Στον ελεύθερο χρόνο ασχολούνταν με την συλλογή και καταγραφή ιστορικών στοιχείων για την ιστορία του τόπου του. Παρουσίασε εκπομπές στον ραδιοφωνικό σταθμό Ορεστιάδος με ομιλίες του για την ανάδειξη της ιστορίας της πόλης και αργότερα σε τηλεοπτικές εκπομπές στην ΕΤ3 και ΝΕΤ. Απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου του 2001. "Η Ορεστιάδα μας" 1980 Μια ιστορική και πνευματική παρακαταθήκη για την πόλη της Ορεστιάδος που συνέβαλε στο να αισθάνονται όλοι οι κάτοικοί της υπερήφανοι για την ιστορία της και κυρίως για τα ίδια τα επιτεύγματά τους από την ημέρα της ίδρυσής της μέχρι τις μέρες μας. "Η Ορεστιάδα και οι κάτοικοί της " Επαγγελματικός Οδηγός 1983 "Κύριλλος ο ΣΤ΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως" 1984 "Κύριλλος ο ΣΤ΄ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως" Β΄Εκδοση 1986 "Νέα Ορεστιάς" Μια ματιά για να την γνωρίσουμε 1989 "Το Γένος Καραθεοδωρή" 1989 Από την Μπόσνα της Αδριανούπολης… στα παλάτια των Σουλτάνων, στις Πρεσβείες και τα Πανεπιστήμια της Ευρώπης. Το Γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας των Καραθεοδωρή Μετάλλιο του Πατριάρχου Κυρίλλου του ΣΤ΄ από τον Δήμο Ορεστιάδος. Δίπλωμα τιμής και χρυσό μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών από την Εστία Ν. Σμύρνης. Δίπλωμα τιμής και χρυσό μετάλλιο από το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης. Δίπλωμα τιμής και χρυσό μετάλλιο της πόλης της Ορεστιάδος από τον Δήμο Ορεστιάδος. Στις 17η Οκτωβρίου του 2010 αποφασίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο της Ορεστιάδος να δοθεί το όνομα του εκλιπόντος σε μια από τις οδούς της πόλης. Τίτλοι βιβλίων του Τ. Χρ. Τσονίδη στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων. Ανακτήθηκε στις 31.05.2017.
NGC 3867

Ο NGC 3867 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 350 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) στις 23 Μαρτίου 1884 και ανήκει στο Σμήνος του Λέοντα.

 Δεδομένα για το NGC 3867 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3867 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3867 στο Wikimedia Commons
Ώρα Σαμάρα

Η ώρα Σαμάρας (SAMT) είναι ζώνη ώρας 4 ώρες μπροστά από τον UTC (UTC+04:00) και μια ώρα μπροστά από την ώρα Μόσχας (MSK+1). Χρησιμοποιείται στην περιφέρεια Σαμάρα, την δημοκρατία των Ουντμούρτ, την περιφέρεια Αστραχάν, την περιφέρεια Ουλιάνοφσκ και την περιφέρεια Σαράτοφ.

 Μέχρι την μεταρρύθμιση στις 28 Μαρτίου 2010, η ώρα Σαμάρα ήταν η UTC+4 τον χειμώνα και η θερινή ώρα Σαμάρα (SAMST) ήταν UTC+5 το καλοκαίρι. Από αυτήν την ημερομηνία, καταργήθηκε, αλλά ενώθηκε με την θερινή ώρα Μόσχας. Τον Μάρτιο του 2011, η ώρα Μόσχας μετακινήθηκε προς τα εμπρός χρησιμοποιώντας την ζώνη ώρας UTC+4 όλο το χρόνο, και η ώρα Σαμάρα αποκαταστάθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2014, όταν η ώρα Μόσχας μετακινήθηκε μια ώρα πίσω στην ζώνη ώρας UTC+3 όλο τον χρόνο αλλά η περιφέρεια Σαμάρα και η δημοκρατία των Ουντμούρτ παρέμειναν στην UTC+4. Στις 27 Μαρτίου 2016, η περιφέρεια Ουλιάνοφσκ και η περιφέρεια Αστραχάν μετακινήθηκαν στην ώρα Σαμάρα, αλλάζοντας τα ρολόγια μια ώρα μπροστά από την ώρα Μόσχας. Στις 4 Δεκεμβρίου 2016, η περιφέρεια Σαράτοφ επίσης μετακινήθηκε στην ώρα Σαμάρα, μετακινώντας προς τα εμπρός τα ρολόγια 1 ώρα μπροστά από την ώρα Μόσχας.