IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019 (Ευρώπη)

Τα προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019, για την FIBA Europe, ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2017 και ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2019. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα χρόνια, δεν προκρίθηκαν κάποιες ομάδες αυτόματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης και έτσι όλες οι ευρωπαϊκές ομάδες έπρεπε να συμμετάσχουν στα προκριματικά.

 Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019, από την Ευρώπη μόνο 12 ομάδες έχουν δικαίωμα πρόκρισης. Συνολικά συμμετείχαν 37 ομάδες της FIBA Europe στα προκριματικά. Τα προκριματικά είχαν την εξής μορφή. Προκαταρκτικός γύρος: Συμμετείχαν οι 13 ομάδες που δεν συμμετείχαν στο Ευρωμπάσκετ 2017 . Οκτώ ομάδες προκρίθηκαν στον πρώτο γύρο. Οι υπόλοιπες πέντε ομάδες αποκλείστηκαν από το Παγκόσμιο Κύπελλο και θα αγωνιστούν στον πρώτο προκριματικό γύρο για το Ευρωμπάσκετ 2021. Πρώτος γύρος: 24 ομάδες που συμμετείχαν στο Ευρωμπάσκετ 2017, και οκτώ ομάδες που προκρίθηκαν από τον προκαταρκτικό γύρο, χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στον δεύτερο γύρο. Οι υπόλοιπες οκτώ ομάδες θα παίξουν στον δεύτερο προκριματικό γύρο του Ευρωμπάσκετ 2021. Δεύτερος γύρος: Οι 24 ομάδες που προκρίθηκαν από τον πρώτο γύρο χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των έξι ομάδων, ενώ μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματά τους από τον πρώτο γύρο. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και οι 24 συμμετέχοντες του δεύτερου γύρου, προκρίθηκαν αυτόματα στην τελική προκριματική φάση για το Ευρωμπάσκετ 2021. Ομάδες που δεν κατόρθωσαν να προκριθούν ή δεν συμμετείχαν στην διαδικασία πρόκρισης για το Ευρωμπάσκετ 2017 συμμετείχαν στο προκαταρκτικό γύρο. 13 ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, δίνοντας αγώνες από τις 2 έως τις 19 Αυγούστου 2017. Η Αρμενία αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε διεθνείς αγώνες της FIBA, ενώ ομάδες όπως η Δανία, η Ελβετία, το Λουξεμβούργο και η Κύπρος δεν συμμετείχαν στους προκριματικούς για το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2019. Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στην Πράγα της Τσεχίας στις 10 Δεκεμβρίου 2016. Οι δύο πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στον πρώτο γύρο των προκριματικών. Οι άλλες πέντε ομάδες (οι δύο τελευταίες ομάδες του Α' Ομίλου και η τελευταία ομάδα των ομίλων Β', Γ', Δ') αποκλείστηκαν από το Παγκόσμιο Κύπελλο Μπάσκετ και θα αγωνιστούν στο πρώτο προκαταρκτικό γύρο των προκριματικών για το Ευρωμπάσκετ 2021.
Πρόχωμα Θεσσαλονίκης

Το Πρόχωμα είναι χωριό της Μακεδονίας, το οποίο βρίσκεται 35 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης στην παλιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Ευζώνων, σε υψόμετρο 100 μέτρων περίπου και ανατολικά της κοίτης του Αξιού ποταμού. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Χαλκηδόνας. Ο πληθυσμός του είναι 1.940 κάτοικοι (απογραφή 2021). Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο, αγροτικό ιατρείο, ένα πολιτιστικό κέντρο, γήπεδο ποδοσφαίρου και ο Ιερός Ναός Τίμιου Σταυρού. Δυτικά του χωριού και σε απόσταση 700-1.000 μέτρων σε ευθεία από τα όριά του, βρίσκονται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Ειδομένης και ο Αξιός ποταμός. Επίσης υπάρχει γέφυρα στον Αξιό ποταμό για την οδική σύνδεση Προχώματος-Κουφαλίων αλλά και γενικότερα της περιοχής ανατολικά με την περιοχή δυτικά του Αξιού.

 Στην ονομαζόμενη Τράπεζα Προχώματος βρέθηκε οικισμός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού και της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου που κατοικήθηκε μέχρι και τους ιστορικούς χρόνους. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Αξιού ποταμού και σε απόσταση 1χλμ. από τον οικισμό Πρόχωμα. Ευρήματα μεγάλης αρχαιολογικής αξίας είναι 13 μεγάλα αποθηκευτικά πιθάρια και τα κατάλοιπα μιας πλίνθινης κατασκευής. Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Δογατζί ή Δογατζή (Ντογαντζή) όπου ζούσαν περίπου 200 μουσουλμάνοι τούρκοι και 50 βούλγαροι εξαρχικοί. Η ονομασία αυτή προέρχονταν από την τουρκική λέξη Ντογάν που σημαίνει γεράκι (λόγω των αρκετών γερακιών στην περιοχή ονομάστηκε το χωριό Ντογαντζή=τόπος με γεράκια). Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922 οι μέχρι τότε κάτοικοι του Ντογαντζή (κυρίως Τούρκοι) έφυγαν. Το ελληνικό κράτος εγκατέστησε στα σπίτια τους χριστιανούς πρόσφυγες. Στην περιοχή έγιναν οχυρωματικά έργα από τους συμμάχους της Αντάντ και κυρίως από τους Γάλλους κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εξ' αιτίας αυτών των οχυρωματικών έργων μετονομάστηκε το χωριό σε Πρόχωμα. Στο νοτιοανατολικό άκρο του χωριού υπάρχει το σημαντικότερο από τα προαναφερθέντα οχυρωματικά έργα που έχουν απομείνει και το οποίο αποκαλείται από τους κατοίκους του χωριού «πλιντάς». Κοντά σε αυτό έχει κτιστεί εκκλησάκι αφιερωμένο στην Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Βραχναίικα Μόβρης

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Βραχναίικα Αχαΐας Τα Βραχναίικα (ή και Βραχνέικα) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων του Δήμου Μόβρης με 13 κατοίκους.

 Το 1870 ήρθαν στην περιοχή καλλιεργητές από το Βραχνί Καλαβρύτων όπου αγόρασαν εκτάσεις και δημιούργησαν οικισμό. Ο πρώτος που αγόρασε έκταση αναφέρεται ο Αντώνης Οικονομόπουλος. Αυτοί οι πρώτοι οικιστές είχαν έρθει αρχικά στα κοντινά Βραχναίικα (οικισμό κοντά στην Πάτρα) και από εκεί μετοίκησαν σε αυτή την περιοχή. Την ίδια εποχή η οικογένεια Σπανού δημιούργησε τον κοντινό οικισμό Σπαναίικα. Το 1928 (ΦΕΚ - 16/05/1928) αναγνωρίστηκε σαν οικισμός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σαγαίικων. Το 1940 (ΦΕΚ - 16/10/1940) γίνεται διόρθωση του ονόματος από Βραχνέικα σε Βραχναίικα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Βραχνί Αχαΐας Βραχναίικα Πατρών Βραχνέικα Ηλείας Μονοδένδρι Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κώστας Παπαγιαννόπουλος, "Η δημιουργία των χωριών" στο Κώστας Παπαγιαννόπουλος (επιμ.), Βραχναίικα και Μονοδένδρι. Αρχαιολογία του τοπίου και τοπική ιστορία, πρόλογος: Βασίλης Τογαντζής, Μιλτιάδης Γούτας, Λάζαρος Κολώνας, Έκδοση Δήμος Βραχναίικων-Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Βραχναίικων, Πάτρα 2009, σελ. 105-134. ISBN 978-960-99129-0-7. (ιδίως σελ. 125) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βραχναίικων Μόβρης Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Σαγαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Στέφαν Κονσταντίν

Ο Στέφανος Κωνσταντίνος των Νεμάνια (σερβικά : Стефан Константин од Немањића) από τον Οίκο των Νεμανιδών ήταν Σέρβος πρίγκιπας, γιος και διάδοχος του Στεφάνου Ούρου Β΄ Μιλούτιν, βασιλιά της Σερβίας (1282 - 1321). Μετά τον θάνατο τού πατέρα του και σαν νόμιμος κληρονόμος του βασίλευσε για ένα έτος, καθώς σκοτώθηκε σε εμφύλιο πόλεμο ενάντια στον αδελφό του Στέφανο Ούρο Γ΄ Ντέτσαν(σκ)ι (1322 - 1.331), τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ζβεκάνε. Ήταν ο Στέφανος Ζ΄ στην σειρά διαδοχής των Νεμάνια και Στέφανος ΣΤ΄ στην σειρά διαδοχής του βασιλείου της Σερβίας.

 Γεννήθηκε γύρω στο 1282 ή 1283 και ήταν το δεύτερο παιδί του Μιλούτιν και της Ελένης Αγγελίνας, κόρης του Ιωάννη Α΄ κυβερνήτη της Θεσσαλίας. Μόλις αποσύρθηκε ο πατέρας του το 1316, ο Στέφανος Κωνσταντίνος έλαβε τον τίτλο του βασιλιά, και τιμήθηκε με τη διοίκηση της Ζέτας και ουσιαστικά κατείχε την ιδιότητά ως διαδόχου του θρόνου. Αυτό υποστηρίζεται από το πορτρέτο του στη Γκρατσάνιτσα καθώς και αναφορά του Μιλούτιν που συνδέονται με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι. Ωστόσο ο Μιλούτιν ποτέ δεν ανακοίνωσε επίσημο διάδοχό του και μετά τον θάνατο του το 1321 οι δύο γιοί του ήρθαν σε σύγκρουση για τον θρόνο. Χάρη στην υποστήριξη της εκκλησίας ο Στέφανος Ούρος Γ΄ στέφθηκε το 1322 βασιλιάς της Σερβίας· ο αδελφός του δεν αναγνώρισε την διαδοχή και ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Λεπτομέρειες της σύγκρουσης δεν είναι γνωστές, αλλά είναι σίγουρο ότι στη μάχη μεταξύ τους κατά τη διάρκεια του 1323 έχασε ο Στέφανος Κωνσταντίνος από τις δυνάμεις του αδελφού του. Σε ορισμένα χρονικά έχει καταγραφεί η βάρβαρη εκτέλεσή του, ενώ κατά άλλες σκοτώθηκε σε μάχη. Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου, το σώμα του μεταφέρθηκε και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Ζβεκάνε, όπου ήταν ένα από τα παλάτια των Νεμάνια. κόροβιτς, Βλαντιμίρ (1997). Историја српског народа.
Πάουλο Πίντο

Ο Πάουλο Αντσιέτα Βελόζο Πίντο (πορτογαλικά: Paulo Anchieta Veloso Pinto), γνωστός πιο απλά και ως Πάουλο Πίντο (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1976) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 198εκ και αγωνίζεται στη θέση του διαγώνιου.

 Ο Πάουλο Πίντο αγωνίστηκε τα πρώτα 12 χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας σε ομάδες της χώρας του. Συγκεκριμένα αγωνίστηκε στις: Μίνας (1994-98), Τρες Κορασόες (1998-99), Τελεμίγκ Σελουλάρ (1999 και 2004-06), Μπανέσπα (1999-00), Λούπο Ναούτικο (2000-02), Σουζάνο (2002) και Ούνιον Πακ (2002-04). Το 2006 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Βραζιλία και να αναζητήσει την τύχη του στην Ευρώπη. Αρχικά βρέθηκε στην Ισπανία για λογαριασμό της Αλμερία, στην οποί παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας μάλιστα το Σούπερ Καπ Ισπανίας του 2006. Την τριετία 2007-10 αγωνίστηκε διαδοχικά στην ιταλική Στιλκάσα Ταβιάνο, στη ρωσική Διναμό Καλίνινγκραντ και στην πολωνική Όλστιν. Το 2010 επέστρεψε στην Ιταλία καθώς μετεγγράφη στην Γιούρογκρουπ Τζέλα, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο. Το 2011 μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο όμως παρέμεινε για λιγους μόνο μήνες. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Μόντες Κλάρος. Το 2013 επέστρεψε στην Ευρώπη με προορισμό τη Ρουμανία, καθώς συμφώνησε με την τοπική Ρέματ Ζαλάου. Στη ρουμανική ομάδα παραμένει μέχρι σήμερα. Ο Πάουλο Πίντο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Βραζιλίας από το 1998 έχοντας πραγματοποιήσει στην καριέρα του δεκάδες επίσημες συμμετοχές. 1 Πρωτάθλημα Εθνών Νοτίου Αμερικής: 1999 1 Σούπερ Καπ Ισπανίας: 2006 Παίρνει Πάουλο Πίντο ο Ολυμπιακός Τέλος από τον Ολυμπιακό ο Πάουλο Πίντο
Αμπντούλ Καλάμ

Ο Αμπντούλ Καλάμ (ऐ॰ पी॰ जे॰ अब्दुल कलाम, 15 Οκτωβρίου 1931 - 27 Ιουλίου 2015) ήταν Ινδός πολιτικός. Ήταν πρόεδρος της χώρας από τις 25 Ιουλίου 2002 ως την ίδια ημερομηνία του 2007.

 Γεννήθηκε στο Ραμεοσουαράμ, στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού της Ινδίας. Εξαίρετος επιστήμονας και μηχανικός, καταγόταν από κάστα εργατών και ειδικεύτηκε στην πυρηνική τεχνολογία. Εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία (άνω του 90%) Πρόεδρος της Ινδίας, στις 18 Ιουλίου 2002, ως υποψήφιος του NDA και της Αντιπολίτευσης. Ο μόνος αντίπαλός του ήταν ο 87χρονος Λαξμί Σαγκάλ. Ο Καλάμ ήταν χορτοφάγος και φημιζόταν για την πειθαρχία του αλλά και για τα ποιήματα που έγραφε. India 2020 by A.P.J. Abdul Kalam, Y.S. Rajan (Penguin Books India, 2003) ISBN 0-14-027833-8 Ignited Minds: Unleashing the Power Within India (Penguin Books, 2003) ISBN 0-14-302982-7 India-my-dream (Excel Books, 2004) ISBN 81-7446-350-X Envisioning an Empowered Nation: Technology for Societal Transformation (TATA McGraw-Hill Publishing Company Ltd, 2004) ISBN 0-07-053154-4 Wings of Fire: An Autobiography of APJ Abdul Kalam by A.P.J Abdul Kalam, Arun Tiwari (Orient Longman, 1999) ISBN 81-7371-146-1 Scientist to President by Abdul A.P.J. Kalam (Gyan Publishing House, 2003) ISBN 81-212-0807-6 Eternal Quest: Life and Times of Dr. Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam by S. Chandra (Pentagon Publishers, 2002) ISBN 81-86830-55-3 President A.P.J. Abdul Kalam by R. K. Pruthi (Anmol Publications, 2002) ISBN 81-261-1344-8 A. P. J. Abdul Kalam: The Visionary of India by K. Bhushan, G. Katyal (A.P.H. Pub. Corp, 2002) ISBN 81-7648-380-X
Τάσος Μήνης

Ο Αναστάσιος Μήνης γεννήθηκε στην Καλαμάτα Μεσσηνίας (7 Νοεμβρίου 1919 - 6 Αυγούστου 2005) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός, με δράση κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967. Υπηρέτησε ως βουλευτής το 1974-77.

 Ο Μήνης μπήκε πρώτος στη Σχολή Ικάρων (1940) και πολέμησε σε μάχες στη Μέση Ανατολή· τραυματίστηκε στο Ελ Αλαμέιν. Τον Μάιο του 1943 αναχωρώντας από το Κάιρο έπεσε με αλεξίπτωτο στον Ταύγετο στην Πελοπόννησο ως αρχηγός συμμαχικής αποστολής για να μεταδίδει μέσω ασυρμάτου στο Συμμαχικό Αρχηγείο τις θέσεις, τον οπλισμό και τις οχυρώσεις των γερμανικών στρατευμάτων καθώς και τις κινήσεις των γερμανικών πλοίων στα λιμάνια της νοτίου Πελοποννήσου. Με το βαθμό του σμηναγού ετέθη σε πολεμική διαθεσιμότητα το 1952 μετά την συντριβή του καταδιωκτικού του αεροπλάνου και τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (Απρίλιος 1949). Τάχθηκε εναντίον της χούντας, γι' αυτό και συνελήφθη και βασανίστηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ το 1972 και για 111 ημέρες. Τον επόμενο χρόνο καταδικάστηκε από το Έκτακτο Στρατοδικείο σε πρόσκαιρη φυλάκιση 9 ετών και 10 μηνών. Στενός του συνεργάτης ήταν ο Σπύρος Μουστακλής. Στη διάρκεια του εγκλεισμού του στο ΕΑΤ-ΕΣΑ κατέγραφε σε χαρτί τουαλέτας όσα είχε ζήσει και κατόρθωσε να τα διοχετεύσει παράνομα προς τα ειδησεογραφικά μέσα της Ευρώπης ενώ βρισκόταν ήδη κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού. Το ημερολόγιο των βασανιστηρίων του μεταδόθηκε από την Deutsche Welle (Βόννη Δ. Γερμανίας), από το BBC, από τη "Φωνή της αλήθειας" (Μόσχα) και από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Παρισιού. Τον Αύγουστο του 1973 αποφυλακίστηκε έπειτα από την αμνηστία που δόθηκε εκείνη τη χρονιά. Την νύχτα του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973) αξιωματικοί της ασφάλειας επιχείρησαν να τον συλλάβουν στην οικία του, αλλά ο Αναστάσιος Μήνης είχε ήδη περάσει στην παρανομία (από 17/11/1973 έως 24/7/1974). Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου συνεχίστηκε η αναζήτησή του προσωπικά από τον "αόρατο δικτάτορα" Δ. Ιωαννίδη μέσω όλων σχεδόν των τμημάτων ασφαλείας Αττικής μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Με τη Μεταπολίτευση κατήλθε στα κοινά ως υποψήφιος στις πρώτες εκλογές που έγιναν το 1974. Εξελέγη βουλευτής λαμβάνοντας 12.896 ψήφους στην Β΄ Αθηνών (υπόλοιπο πρώην Δήμου Αθηναίων) με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, η οποία μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Παρέμεινε βουλευτής ως τη λήξη της θητείας του, το 1977. Εντάχθηκε στο Συνασπισμό από την ίδρυσή του το 1989. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Παπάγου, τον Αύγουστο του 2005. Αναστάσιος Μήνης, Ημερολόγιο βασανιστηρίων μαζί μ' ένα σημείωμα του Στέφανου Παντελάκη, Έκδοση "Αγώνας" [1972] Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2013-12-12 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο του Άγη Μπράτσου.
Σλοβενικές προεδρικές εκλογές 2022

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σλοβενία στις 23 Οκτωβρίου 2022. Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, στις 13 Νοεμβρίου 2022 πραγματοποιήθηκε επαναληπτικός γύρος μεταξύ των δύο κορυφαίων υποψηφίων, του υποψηφίου του Σλοβενικού Δημοκρατικού Κόμματος Άνζε Λόγκαρ και της ανεξάρτητης υποψήφιας Νατάσα Πιρτς Μουσάρ. Ο απερχόμενος πρόεδρος Μπόρουτ Πάχορ δεν ήταν επιλέξιμος να θέσει υποψηφιότητα για τρίτη συνεχόμενη θητεία λόγω των ορίων της θητείας. Η Πιρτς Μουσάρ κέρδισε τον δεύτερο γύρο με 53,86% των ψήφων και έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σλοβενίας. Ο Λόγκαρ αναγνώρισε την ήττα του και συνεχάρη την Πιρτς Μουσάρ για τη νίκη της.

 Στον πρώτο γύρο ο Λόγκαρ έλαβε το 34% του μεριδίου των ψηφοφόρων έναντι 27% για τη Νατάσα Πιρτς Μουσάρ. Ο Μίλαν Μπργκλεζ ήταν τρίτος με περίπου 15%. Για τον δεύτερο γύρο, ο Γκολόμπ έστρεψε την υποστήριξή του στην Πιρτς Μουσάρ. Στον δεύτερο γύρο, η ανεξάρτητη Πιρτς Μουσάρ αναμενόταν να κερδίσει από τον Αύγουστο του 2022. Ο Λόγκαρ ήταν επίσης υποψήφιος ως ανεξάρτητος, αλλά ήταν μέλος του Σλοβενικού Δημοκρατικού Κόμματος (SDS), το οποίο έχασε τις κοινοβουλευτικές εκλογές έξι μήνες πριν . Ως εκ τούτου, ο Λόγκαρ συνδέεται με τον Γιάνσα, ο οποίος κατηγορήθηκε για απόπειρα περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης και υπονόμευσης της ανεξαρτησίας του δικαστικού σώματος κατά τη διάρκεια της θητείας του. Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2022 η εκλογική επιτροπή ανέφερε ότι η Πιρτς Μουσάρ κέρδισε με σχεδόν 54% των ψήφων, μετά την οποία ο Λόγκαρ παραδέχτηκε την ήττα του και συνεχάρη την αντίπαλό του για τη νίκη της. Η Pirc Musar θα γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σλοβενίας, αρχιστράτηγος του σλοβενικού στρατού και θα είναι επίσης υπεύθυνη για τον διορισμό του επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Σλοβενίας.
Μαρία, Μητέρα του Ιησού (τηλεταινία)

Η Μαρία, Μητέρα του Ιησού (Αγγλ: Mary, Mother of Jesus) είναι μια αμερικάνικη βιβλική δραματική τηλεοπτική ταινία του 1999 και αφηγείται την ιστορία του Ιησού μέσα από τα μάτια της Μαρίας, της μητέρας του.

 Η ταινία τονίζει τη σημασία της Μαρίας στη ζωή του Ιησού, υποδηλώνοντας ότι οι παραβολές του ήταν εμπνευσμένες από ιστορίες που του είπε στην παιδική του ηλικία. Αυτό, και παρόμοιες λεπτομέρειες για την ανατροφή του Ιησού, δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν, αλλά σίγουρα δεν είναι ακατόρθωτες. Ο αναστημένος Ιησούς εμφανίζεται επίσης στη μητέρα του ιδιωτικά. Αυτό το γεγονός δεν βρίσκεται στα Ευαγγέλια, αλλά πιθανότατα βασίζεται σε μια αρχαία καθολική παράδοση (όχι επίσημη διδασκαλία) ότι εμφανίστηκε σε αυτήν πρώτα απ' όλα στους ανθρώπους. Η ταινία κλείνει με τη Μαρία να προτείνει ότι οι μαθητές πρέπει να αρχίσουν να κηρύττουν για τον γιο της. Κρίστιαν Μπέιλ ως Ιησούς από τη Ναζαρέτ Τόμπι Μπέιλιφ ως Νεαρός Ιησούς Περνίλα Όγκαστ ως Μαρία της Ναζαρέτ Μελίντα Κίναμαν ως Νεαρή Μαρία Ντέιβιντ Θρέλφολ ως Ιωσήφ της Ναζαρέτ Σιμόν Μπέντιξ ως Μαρία Μαγδαληνή Ρόμπερτ Άντι ως Πόντιος Πιλάτος Τζον Σράπνελ ως Συμεών Έντουαρντ Χάρντγουικ ως Ζαχαρίας Χιγουέλ Μπένετ ως Ηρώδης Τζεραλντίν Τσάπλιν ως Ελισάβετ Μάικλ Μίαρς ως Ιωάννης Μαρκ Τζαξ ως Πέτρος Άννα Μαθάιας ως Άννα Crispian Belfrage ως Απόστολος Ιάκωβος Κρίσπιαν Μπέλφρατζ ως Ιωάννης ο Βαπτιστής Άντριου Γκρέιντζερ ως Βαραββάς Τζον Λάιτ ως Αρχάγγελος Γαβριήλ Ντέιβιντ Σόφιλντ ως Μίκα Ιβάν Ντάρβας ως Σίλας Κρίστοφερ Λόφορντ ως Ρούμπεν Τζούντι Κόρνγουελ ως σύζυγος του Ξενοδόχου Λάγιος Μπαλαζόβιτς ως Τσάμπερλιν Ζόλταν Γκέρα ως Αστρολόγος #1 Γιάνος Κούλκα ως Μελχιόρ Λάζλο Γκόρογκ ως Βοσκός #2 Μαρία, Μητέρα του Ιησού στην IMDb Mary, Mother of Jesus Κριτική ταινίας στους New York Times
Μπιάνκα Λάντσια

Η Μπιάνκα/Λευκή ή Βεατρίκη, ιταλ. Bianca/Blanca ή Beatrice (π. 1210 - π. 1246) από τον Οίκο των Λάντσια ήταν Ιταλίδα ευγενής, ερωμένη του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκαν όταν η Μπιάνκα ήταν στην επιθανάτιο κλίνη της και έτσι ο γάμος θεωρείται αντικανονικός.

 Γεννήθηκε στο Αλιάνο του Πεδεμοντίου και οι πρόγονοί της ήταν Γιβελίνοι (οπαδοί του βασιλιά της Γερμανίας). Από αυτούς, ο Μάνφρεντ Α΄ Λάντσια (άκμασε 1160-1214) ήταν λογχοφόρος του Φρειδερίκου Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος τον όρισε μάργραβο της Μπούσκα. Από τη λόγχη = ιταλ. lancia πήρε το επώνυμό του. Η Μπιάνκα ήταν εγγονή του: από την κόρη του (Μπιάνκα;) και ενός ανώνυμου (γιου του Γουλιέλμου ντι Μονκούκο και της Μπέλα ντι Αλιάνο), ή από τον γιο του Βονιφάτιο ντι Αλιάνο και μίας ανώνυμης, ή από τον γιο του Μάνφρεντ Β΄ και τη (;) Μπιάνκα ντι Μαλέττα. Στην περίπτωση αυτή είχε επτά αδέλφια. Ως ερωμένη του Φρειδερίκου Β΄ των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας & βασιλιά της Γερμανίας, είχε τέκνα: (Κωνσταντία) Άννα 1230-1307, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια. Γεννήθηκε Κωνσταντία και βαφτίστηκε Ορθόδοξη με το όνομα Άννα. Μάνφρεντ 1232-1266, βασιλιάς της Σικελίας. Νυμφεύτηκε σε 2ο γάμο την Ελένη Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Β΄ δεσπότη της Ηπείρου. Η κόρη τους: Βεατρίκη 1260-1307, παντρεύτηκε τον Μάνφρεντ Δ΄ των Αλεράμιτσι μαρκήσιο του Σαλούτσο. Βιολάντε 1233-1264, παντρεύτηκε τον Ρικόρντο Σανσεβερίνο κόμη της Καζέρτα. Natale Ferro, "Chi fu Bianca Lancia di Agliano", in _Bianca Lancia d'Agliano, fra il Piemonte e il regno di Sicilia: Atti del convegno (Asti-Agliano, 28-29 aprile 1990)_, edited by Renato Bordone, Ricerche di storia locale 4 (Alessandria, 1992) pp 55–80. (in Italian) (Reference provided by Peter Stewart on soc.genealogy.medieval) "Monumenta Germaniae Historica"[permanent dead link], using Search Term : "Salimbene, Bianca" will display : "Cronica fratris Salimbene de Adam ordinis Minorum" i.e. "The Chronicle of brother Salimbene de Adam, order of Minors"
Ποντολίβαδο Καβάλας

Το Ποντολίβαδο (μέχρι το 1926 Δόμασλη ή Τόμασλη) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.Η δημοτική κοινότητα Ποντολιβάδου αποτελείται από το Ποντολίβαδο,το Άνω συνοικισμό Ποντολίβαδο και την Νέα Κώμη και είχε συνολικό πληθυσμό το 2021 352 κατοίκους , από 465 το 2011. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, 18 χιλιόμετρα ανατολικά της Καβάλας,37 χιλιόμετρα δυτικά της Ξάνθης και 11 χιλιόμετρα από την Χρυσούπολη.

 Τρία χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού, προς την Πετροπηγή, βρίσκεται περίβολος τειχών, συγκρότημα κατοικιών και ευρήματα κλασσικών και ελληνιστικών χρόνων, τα οποία έχουν ταυτοποιηθεί ως η αρχαία Πίστυρος. Ανάμεσα στα ευρήματα είναι σφραγίσματα θασιακών αμφορέων του 6ου μέχρι του 2ου π. Χ. αιώνα. Επίσης, στο Ποντολίβαδο ανακαλύφθηκαν αργυρά αρχαϊκά νομίσματα.Το Ποντολίβαδο στις αρχές του 20ού αιώνα, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, και σύμφωνα με τα δεδομένα του ελληνικού στρατού είχε 330 κατοίκους το 1911. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ποντολίβαδο εγκαταστάθηκαν 24 οικογένειες προσφύγων και συνολικά 82 πρόσφυγες, με το χωριό να αποκτά αμιγώς προσφυγικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 135 κατοίκους, και στις επόμενες απογραφές η πορεία του πληθυσμού είναι η εξής: 1940: 346 κ., 1951: 220 κ., 1961: 126 κ., 1971: 145 κ., 1981: 214 κ..Το Ποντολίβαδο αποσπάστηκε από την κοινότητα Μακρυχωρίου και εντάχθηκε το 1927 στην κοινότητα Δουκαλίου (Πετροπηγής) και το 1933 στην κοινότητα Νέας Κώμης, στην επαρχία Νέστου, της οποίας έγινε έδρα το 1969. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Χρυσούπολης. Στην τοπική κοινότητα Ποντολίβαδου εντάσσεται επίσης το χωριό Νέα Κώμη. Το Ποντολίβαδο χωρίστηκε σε δυο συνοικισμούς μετά την διέλευση της Εγνατίας οδού. Κακώς όμως αναφέρεται ως άνω και κάτω Ποντολίβαδο, κανονικά το Ποντολίβαδο είναι ένα, άπλα χωρίζεται ως άνω ή κάτω συνοικισμός και όχι ως δυο διαφορετικά χωριά. Στην κεντρική είσοδο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ενώ αντίστοιχα στον Άνω συνοικισμό Παντολιβάδου ύπαρχει ο Ιερός Ναός Γενεθλίων της Θεοτόκου, δίπλα στα κοιμητήρια του χωριού. Η τοπική ομάδα του χωριού είναι ο Ποντιακός Ποντολιβάδου. Το Ποντολίβαδο αποτελείται κυρίως από κατοίκους Ποντιακής καταγωγής και Σαρακατσάνους.
Μανώλης Φάμελλος

Ο Μανώλης Φάμελλος (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1968) είναι Έλληνας τραγουδιστής και τραγουδοποιός της έντεχνης και ποπ/ροκ μουσικής. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως μέλος του συγκροτήματος Οι Ποδηλάτες, ενώ από το 1999 ακολουθεί σόλο καριέρα. Οι ρίζες του είναι από τις Κυκλάδες (Νάξο και Μήλο)) και την Πελοπόννησο, ενώ το 1970 μετακόμισε μαζί με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη όπου και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική.

 Με τους Ποδηλάτες έχει κυκλοφορήσει τους εξής δίσκους: Μανώλης Φάμελλος και οι Ποδηλάτες (+5 ανεκδοτα τραγουδια) (1993) Στο πάρκο των σκύλων (1996) Μαύρη αγάπη (1998)Μόνος του έχει κυκλοφορήσει τους δίσκους: Καθώς μικραίνει η μέρα (1999) Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι [cd single] (2000) Η ευτυχία είναι αυτό... (2000) Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι (remixes) (2001) Χαρταετός [cd single] (2002) Μια πολιτεία στο βυθό (2003) Ποτέ όπως πριν (2005) Η ψυχή του πάρτυ (2006) Η στιγμή που κρατάει για πάντα (2009) Τι υπάρχει πιο πέρα; (2011) Γύρω από τον ήλιο (2014) Η εποχή των σκουπιδιών (2018)Επίσης έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και με άλλους καλλιτέχνες όπως οι: Νίκος Ζιώγαλας, Γιώργος Δημητριάδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Κάθοδος των Μυρίων, Γιώργος Νταλάρας, Τα Φώτα που Σβήνουν, Φένια Παποδήμα, Δημήτρης Κοργιαλάς, Ευγένιος Δερμιπασόγλου, Πέτρος Γαϊτάνος, Σταύρος Λογαρίδης, Grzegorz Turnau, Ελισάβετ Σπανού, Mark Eitzel, Ζακ Στεφάνου, Χάρις Αλεξίου, Στάθης Δρογώσης, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Ελένη Πέτα, Πάνος Μουζουράκης, Βασίλης Καζούλης και τον Γιάννης Κότσιρας. Η επίσημη ιστοσελίδα του Μανώλη Φάμελλου Ανεπίσημη ιστοσελίδα για το Μανώλη Φάμελλο Μανώλης Φάμελλος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μάγκι Λίντεμαν

Η Μάργκαρετ Ελίζαμπεθ Λίντεμαν (γεννημένη στις 21 Ιουλίου 1998) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Είναι κυρίως γνωστή για το σινγκλ της "Pretty Girl" που κυκλοφόρησε το 2016 και βρέθηκε στο τοπ 10 του αγγλικού chart. Μετά το τραγούδι, η Lindemann μετέφερε τη μουσική της σε pop punk και alternative rock είδη με την κυκλοφορία του ντεμπούτου EP της, Paranoia (2021). Αργότερα ανακοίνωσε ότι το ντεμπούτο της άλμπουμ, Suckerpunch, θα κυκλοφορούσε το 2022.

 Η Μάγκι Λίντεμαν γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου, 1998, στο Ντάλας,Τέξας, σε μια Γερμανο-σκοτσέζικη οικογένεια. Ξεκίνησε να δημοσιεύει ηχογραφήσεις από τα τραγούδια της στα social media και απέκτησε έναν σημαντικό αριθμό ακόλουθων σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επιπλέον, το 2016 έκανε coming out ως bisexual. Η Λίντεμαν έχει αναφέρει τους Lana Del Rey, Banks και Spooky Black ως μερικές από τις βασικές επιρροές της, αποκαλώντας τους "αντι-ποπ" αστέρες που κάνουν τα δικά τους πράγματα και δεν τους ενδιαφέρει να είναι "mainstream". Έχει επίσης χαρακτηρίσει τους Gwen Stefani, Avril Lavigne, Paramore, Evanescence και Flyleaf ως ροκ και εναλλακτικούς καλλιτέχνες των 2000s που είχαν εξίσου σημαντική επίδραση στη μουσική της. Αλμπουμ Suckerpunch (2022)EP Paranoia (2021) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maggie Lindemann στο Wikimedia Commons
Πανσόλειο Πρωτάθλημα

Το Πανσόλειο Πρωτάθλημα είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα το οποίο διοργανώνεται από την Πανσόλειο Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ) από το 1969. Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΑΟ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΕΚ Κοράκου με 13 κατακτήσεις. Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που θα εκπροσωπήσει την ΠΑΟ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΠΑΟ που θα συμμετάσχουν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου. Το Πρωτάθλημα ΠΑΟ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 9 ομάδες. Διεξάγονται δύο γύροι, όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ. Οι ομάδες που συμμετέχουν στο Πανσόλειο Πρωτάθλημα 2023-24 είναι: ΑΕΚ Κανναβιών Αθλητική Ένωση Τεμβριάς Άμυνα Λινούς-Φλάσους Άρης Σπηλιών-Κουρδάλων ΠΑΟΚ Κακοπετριάς Προόδος Καλιανών Αθλητικός Σύλλογος Τηλλυρίας Τριπτόλεμος Ευρύχου Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. α Δεν έχουν εντοπιστεί πληροφορίες.β Δεν διεξήχθη λόγω της τουρκικής εισβολής.γ Διεκόπη λόγω της Πανδημίας COVID-19. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις πρωταθλήματος ανά ομάδα. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Πανσόλειο Κύπελλο
Ιωακείμ Ερνέστος του Άνχαλτ (1901-1947)

Ο Ιωακείμ-Ερνέστος, γερμ. Joachim-Ernst (11 Ιανουαρίου 1901 - 18 Φεβρουαρίου 1947) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας του Άνχαλτ (1918) και μετά τιτουλάριος δούκας του Άνχαλτ (1918-1947).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εδουάρδου δούκα του Άνχαλτ και της Λουίζας-Καρλόττας των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Το 1947 απεβίωσε στο Ειδικό Σοβιετικό Στρατόπεδο Νο 2 του Μπούχενβαλτ σε ηλικία 46 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος. Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελισάβετ Στρίκροτ, κόρη τραγουδιστή της Όπερας. Της δόθηκε ο τίτλος της κόμισσας των Ασκανίων· διαζεύχθηκαν το 1929. Το 1929 ο Ιωακείμ-Ερνέστος έκανε δεύτερο γάμο με την Έντα-Καρλόττα φον Στέφανι-Μάρβιτς και είχε τέκνα: Αλεξάνδρα 1930-1993, παντρεύτηκε πρώτα τον Καρλ-Χάιντς Γκούτμαν και μετά τον Μαξ Ρήντερερ. Άννα-Λουίζα 1933-2003, παντρεύτηκε τον Τόμας Μπιρχ. Φρειδερίκος 1938-1963, διάδοχος και μετά τιτουλάριος πρίγκιπας του Άνχαλτ. Έντα γενν. 1940, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Ντάρμποβεν. Εδουάρδος γενν. 1941, τιτουλάριος πρίγκιπας του Άνχαλτ. House of Anhalt-Askanien Αρχειοθετήθηκε 2009-09-29 στο Wayback Machine.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88 ήταν η 49η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Πεζοπορικός για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1987-88 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1988-89.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1988-89. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1988-1989. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1986-87, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1987-88 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1986-87 ΑΠΕΠ Λεμεσού και Αναγέννηση Δερύνειας. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Ομόνοια Αραδίππου και ο Ερμής Αραδίππου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1987-88. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1987/88 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. Κυριάκου, Άκης (15 Ιουνίου 2014). «Ανταγωνισμός, αγωνία και στο φινάλε… τίτλος!». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2016. ΚΟΠ (Φεβρουάριος 2018). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-04-23. https://www.webcitation.org/6ytOSp23B?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T30.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-04-23. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 122. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 187. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 146. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1987-88 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας (Ε.Π.Σ.Β.) είναι αρμόδια για το ποδόσφαιρο στο νομό Βοιωτίας. Εδρεύει στη Λειβαδιά, με γραφεία της στεγάζονται επί της οδού Καραγιαννοπούλου 57 και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Ο πρωταθλητής Βοιωτίας λαμβάνει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη χαμηλότερη εθνικού επιπέδου κατηγορία. Σημερινός πρόεδρος της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας είναι ο Κωνσταντίνος Νίκας.

 Ιδρύθηκε σαν ανεξάρτητη Ένωση το 1973, καθώς τα προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1928 έως το 1973 οι ομάδες της περιφέρειας Βοιωτίας έπαιρναν μέρος στα πρωταθλήματα που διοργάνωνε η Ε.Π.Σ. Ευβοίας (σαν Ε.Π.Σ. Ευβοίας/Βοιωτίας). Στη δικαιοδοσία της υπάγονται οι διοργανώσεις του τοπικού Κυπέλλου και των πρωταθλημάτων. Στην κατηγορία ανδρών, κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 υφίστανται δυο κατηγορίες. Η Α΄ Κατηγορία, με τη συμμετοχή 16 συλλόγων και η Β΄ κατηγορία, με 2 ομίλους, έκαστος εκ των οποίων αριθμεί 11 συλλόγους. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία 1ος όμιλος 2ος όμιλος Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. ¹Νίκη Α.Ο. Μελισσοχωρίου άνευ αγώνος μέσω κλήρωσης λόγω Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα το 2020Σημείωση: Η κυπελλούχος ομάδα της περιόδου 2004-05, Α.Ο. Διονύσου ανήκει πλέον στην Ε.Π.Σ. Αν.Αττικής ↑ : Άνοδος Π : Πρωταθλητής ↑ : Άνοδος Π : Πρωταθλητής "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Πρωταθλητές ΕΠΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ", Αλέξανδρος Μαστρογιαννόπουλος Το ηλεκτρονικό αρχείο της εφημερίδας "Αθλητική Ηχώ" Αθλητική ιστοσελίδα ONSPORTS.GR Επίσημος ιστότοπος
Μάζα Αποκορώνου

Η Μάζα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχει 37 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 160 μ.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Masa, στην επαρχία Αποκορώνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται μαζί με τα χωριά Φίλιππος και Χάμπαθα, με συνολικά 128 κατοίκους με 3 προνομιούχους. Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρεται ως Masa Alicambo. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 όπου αναφέρεται ως Maza ότι είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 15 χριστιανικές οικογένειες.Το 1881 ανήκε στον δήμο Μαθέ και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 137 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 162 κατοίκους και ανήκε στον δήμο Γεωργιούπολης. Το 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Η Μάζα το 1925 ορίστηκε έδρα κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Κρυνονερίδας. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου του Μαζιανού. Ανήκει στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου. Ο ναός στο εσωτερικό του είναι κατάγραφος, και σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, η οποία σώζεται στη βορειοδυτική γωνία του ναού, οι τοιχογραφίες είναι έργο του Ιωάννη Παγωμένου. Σύμφωνα με την επιγραφή χρονολογούνται το 1325-1326. Γύρω και μέσα στον ναό ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια σωστικής ανασκαφής τάφοι άγνωστης χρονολογίας. Κοινότητα Μάζης
Ρευματιά Μεσσηνίας

Η Ρευματιά είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας. Ανήκει στο δήμο Ιθώμης και αποτελεί έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Ρευματιάς. Στο δημοτικό διαμέρισμα ανήκει και ο οικισμός Χρυσότοπος (Χρύσοβα). Η Ρευματιά είναι παλαιός οικισμός. Χτίστηκε τον 13ο αιώνα (μεταξύ 1348-1405) στη θέση που ήταν η αρχαία Είρα του Αριστομένη.

 Με βάση την απογραφή του 2001 η Ρευματιά έχει 102 κατοίκους, ενώ ο Χρυσότοπος 19. Η πρώτη οικογένεια ήταν του Δημητράκη Νέζη που ήρθε από το παλαιό Λούμι Γορτυνίας καταδιωκόμενη από τους Τούρκους γιατί η σύζυγός του για λόγους τιμής σκότωσε τον μπέη της περιοχής. Το παλιότερο όνομα του χωριού ήταν Λούμι. Με την απογραφή Pacifico είχε το 1689 313 κατοίκους. Στην επανάσταση του 1821 πολέμησαν οι Κατζίας ή Σωτηρόπουλος Γεώργιος και ο Κουτρουμπής Παναγιώτης ο οποίος διετέλεσε δημογέροντας του χωριού του και ένορκος στο κακουργιοδικείο Τρίπολης. Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται το σπήλαιο Ταμπούρι μήκους 300 μέτρων με πολλούς σταλακτίτες. Υπάρχει επίσης το μουσείο του Βαγγέλη Κάψια. Εδώ και χρόνια, στό Δ.Δ. Ρευματιάς (Λούμι) του Δήμου Ιθώμης, λειτουργεί ιδιωτικό Λαογραφικό μουσείο, από τον Ευάγγελο Κάψια, κάτοικο Ρευματιάς, με πολλά και πλούσια εκθέματα. Ιωάννης Λύρας, «Ένα οδοιπορικό στο χρόνο και στο χώρο».
Ερρίκος του Βιενουά

Ο Ερρίκος, γαλλ.: Henri de la Tour du Pin, (1296–1349) από τον Οίκο του Λα Τουρ-ντυ-Πεν ήταν επίσκοπος του Μετς στη Γαλλία από το 1319 έως το 1325.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Ουμβέρτου Α΄ κόμη του Βιενουά (jure auxoris) και της συζύγου του Άννας των Καπετιδών-Βουργουνδίας, κόρης και διαδόχου του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά. Το 1318 ανέλαβε στην κομητεία του Βιενουά επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του Γκιγκ Η΄ και κράτησε αυτόν τον ρόλο μέχρι το 1323. Ενώ ήταν επίσκοπος του Πασσάου, και παρόλο που δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας, ονομάστηκε ως ο 68ος επίσκοπος του Μετς από τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄ στις 4 Μαΐου 1319, αφού η επισκοπή ήταν κενή για 3 χρόνια μετά το τέλος του Ρενώ του Μπαρ. Κατείχε αυτή την επισκοπή ταυτόχρονα με τις θέσεις του ως μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών των Ρουέν, Βιέν, Κλερμόν, Ρομάν, Σαιν-Ζυστ ντε Λυόν και Καμπραί και τη θέση του αρχιδιάκονου του Γουόρτσεστερ. Το 1323 ενοικίασε τον πύργο του Κοντέ (château de Condé)] στον Eδουάρδο Α΄ κόμη του Μπαρ με τη μορφή ενεχύρου, αντί για τις 6.000 λίβρες που του χρωστούσε. Αυτό το χρέος είχε συναφθεί από τον Ρενώ του Μπαρ, προκάτοχο του Εδουάρδου Α΄. Το 1324 έπρεπε να επιστρέψει τον πύργο του Σατιγιόν στον Ερρίκο Α΄ κύριο του Μπλαμόν· τον πύργο είχε εμπιστευθεί ο Ερρίκος Α΄ στον προκάτοχό του. Καθώς αποσπούσε συνεχώς χρήματα από την επισκοπή τού Μετς, άρχισαν να διαμαρτύρονται και ο Ερρίκος παραιτήθηκε από την επισκοπή στις 25 Αυγούστου 1325. Ανέλαβε την προηγούμενη έδρα του και αποσύρθηκε στο Βιενουά. Ο Λουδοβίκος του Πουατιέ τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος. Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy: The House of Savoy in Thirteenth-Century Europe. Princeton University Press. Cox, Eugene (1999). "The Kingdom of Burgundy, the lands of the house of Savoy and adjacent territories". In Abulafia, David; McKitterick, Rosamond (eds.). The New Cambridge Medieval History. Vol. 5, C.1198–c.1300. Cambridge University Press.
Σαμ Μπάλτερ

Ο Σάμιουελ Μπάλτερ Τζούνιορ (15 Οκτωβρίου 1909 - 8 Αυγούστου 1998) ήταν Αμερικανός παίκτης καλαθοσφαίρισης, ο οποίος κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 και υπήρξε αθλητικός σχολιαστής.

 Ο Μπάλτερ γεννήθηκε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Πήγε πρώτα στο Γυμνάσιο Λίνκολν και στη συνέχεια στο Γυμνάσιο του Ρούσβελτ, και τα δύο στο Λος Άντζελες. Παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA), στο Λος Άντζελες, όπου έπαιξε μπάσκετ και ήταν μέλος της "Παναμερικανικής ομάδας".Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936. Ως Εβραίος, είχε κάποιους δισταγμούς για να συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες που φιλοξένησε η Γερμανία του Χίτλερ, αλλά πείστηκε όταν τον διαβεβαίωσε ο Έιβερυ Μπράντεϊτζ ότι δεν θα υπήρχε ναζιστική προπαγάνδα στα παιχνίδια.Ήταν μέλος της αμερικανικής ομάδας μπάσκετ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε δύο αγώνες, αλλά όχι στον τελικό αγώνα στον οποίο η ομάδα των ΗΠΑ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Ήταν ένας από διάφορους Εβραίους αθλητές που κέρδισαν μετάλλια στους Ολυμπιακούς των Ναζί στο Βερολίνο το 1936.Πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Μπάλτερ έπαιξε σε κολλεγιακούς αγώνες μπάσκετ με το UCLA και για μια ερασιτεχνική ομάδα καλαθοσφαίρισης που χρηματοδοτήθηκε από την Universal Pictures. Ο Μπάλτερ αργότερα έγινε διάσημος και ως αθλητικός φορέας του Λος Άντζελες, ανακοινώνοντας στο ραδιοφωνικό σταθμό KLAC από το 1946 ως το 1962 και ξεκινώντας την τηλεοπτική του σταδιοδρομία σε τοπικό σταθμό το 1950. Ήταν γνωστός ως η "φωνή του UCLA ποδοσφαίρου και μπάσκετ" και έγραψε επίσης αθλητικές στήλες για την "Los Angeles Herald-Express".Ο Balter ήταν ο εκφωνητής της εκπομπής για τους Λος Άντζελες Σταρς της Αμερικανικής Ένωσης Μπάσκετ πριν από τη συγχώνευση ABA-NBA. Εμφανίστηκε επίσης σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, που πάντα απεικονίζουν έναν ραδιοφωνικό εκφωνητή ή έναν αθλητή. Είναι μέλος της Αίθουσας της Φήμης του Ερασιτεχνικού Αθλητικού Συνδέσμου (AAU), της Διεθνούς Αίθουσας Απεικονιστικών Αγώνων της Εβραϊκής, της Αίθουσας Φήμης των Εκφωνητών της Νότιας Καλιφόρνιας και της Αθλητικής Αίθουσας της Φήμης της UCLA. Ο Μπάλτερ ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Πέθανε ως αποτέλεσμα επιπλοκών από κοιλιακή χειρουργική επέμβαση στις 8 Αυγούστου 1998. Ολυμπιακοί προφίλ Ο Sam Balter στην Εβραϊκή Αθλητική Αίθουσα της Φήμης Σαμ Μπάλτερ στην IMDb
Αηδόνια Κορινθίας

Τα Αηδόνια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Νεμέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κορινθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Μπότσικας (Μπότσικα, Μπόζικα, Μπότζικα).

 Τα Αηδόνια είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Κορινθίας, στις νότιες υπώρειες της κορυφής «Γαβριάς» (1.209 μ.), δίπλα στα όρια με τον νομό Αργολίδας. Βρίσκεται κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού Ασωπού και πάνω στην επαρχιακή οδό Νεμέας-Λεοντίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 340. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΝΔ. της Κορίνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,622 χμ² (2011). Σε λόφο πάνω από τον οικισμό ήλθαν στο φως (1978-1980) πλούσια ευρήματα σε μυκηναϊκό νεκροταφείο. Το νεκροταφείο περιλαμβάνει 21 θολωτούς τάφους, συλημένους ως επί το πλείστον, οι οποίοι τοποθετούνται χρονικά μεταξύ 16ου και 13ου αιώνα π.Χ. Εικάζεται ότι, υπήρχε εδώ σημαντικό κέντρο κάποιου ισχυρού ηγεμόνα της μυκηναϊκής εποχής. Τα ευρήματα εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο Νεμέας. Ο πληθυσμός του χωριού κατέγραψε σημαντική αύξηση απο το 1879 μέχρι και το 1951. Ακολούθησε σημαντική μείωση απο το 1951 μέχρι και σήμερα, με μόνη εξαίρεση το 1991 που υπήρξε μεγάλη αύξηση. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Μπότσικας και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλοιούντος του -τέως- νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Νεμέας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Κορινθίας, αλλά το 1909 επανήλθε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μπότσικα και το 1927 μετονομάστηκε σε Αηδόνια. Το 1949 υπήχθη οριστικά στον νομό Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αηδονίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Νεμέας. Το μυκηναϊκό νεκροταφείο (βλ. Ιστορικά στοιχεία) Οι καταρράκτες στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (1970) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.nemeanwines.gr/%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%87%CE%AE/%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%87%CE%AE Αρχειοθετήθηκε 2022-01-24 στο Wayback Machine.
Άλμπερτ Μπαλλίν

Ο Άλμπερτ Μπαλλίν (γερμ. Albert Ballin, 15 Αυγούστου 1857 - 9 Νοεμβρίου 1918) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας και γενικός διευθυντής της Hamburg Amerikanische Paketfahrt Actien-Gesellschaft (HAPAG), τον καιρό που ήταν η μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία παγκοσμίως.

 Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1857 στο Αμβούργο. Ήταν το δέκατο τρίτο παιδί της οικογένειάς του. Οι γονείς του είχαν καταφύγει στη Γερμανία από τη Δανία. Πατέρας του ήταν ο Σάμουελ Γιόζεφ Μπαλλίν (1804–1874), ο οποίος υπήρξε ιδρυτής της Auswandereragentur Morris & Co και έχασε την περιουσία του στην Πυρκαγιά του Αμβούργου. Ο νεαρός Άλμπερτ μπήκε στα δεκαεφτά του στη δουλειά. Το 1875 του ανατέθηκε η οικονομική διοίκηση της εταιρείας, ενώ το 1879 ανέλαβε συνέταιρος της Morris & Co. Η εταιρεία μετέφερε μετανάστες προορισμό την Αγγλία και από εκεί για τη Βόρειο Αμερική. Το 1881 οι δουλειές επεκτείνονται και από το 1886 η εταιρεία κατείχε το 17% των κινήσεων των μεταναστών με προορισμό τις ΗΠΑ. Έφυγε από την εταιρεία το 1888 και ανέλαβε γενικός διευθυντής της HAPAG το 1899, και την κατέστησε μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία δρομολογίων της υφηλίου. Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1918 στη γενέτειρά του. Eberhard Straub: Albert Ballin. Der Reeder des Kaisers, Berlin 2001. ISBN 3-88680-677-4. Franklin Kopitzsch, Dirk Brietzke: Hamburgische Biographie. Personenlexikon. Band 1. Hamburg 2001, S. 32ff, ISBN 3-7672-1364-8 Susanne Wiborg: Albert Ballin. Ellert & Richter, Hamburg 2000, ISBN 3-89234-945-2 Online Biographie bei cosmopolis.ch Lamar Cecil: Albert Ballin. Wirtschaft und Politik im deutschen Kaiserreich 1888–1918. Hoffmann und Campe, Hamburg 1969 Hans Leip: Des Kaisers Reeder, München 1956. Bernhard Huldermann : Albert Ballin, Stalling Verlag, Oldenburg i. O., 1921 Johannes Gerhardt: Albert Ballin, Hamburg University Press, Hamburg 2009. ISBN 978-3-937816-67-8 Online-Ausgabe Christian Schölzel, Albert Ballin. "Ein Schiffsherr ist es... Ein Kaiser neigt sich vor dem jüdischen Mann...", Hentrich & Hentrich Verlag Berlin 2004, ISBN 978-3-933471-75-8. Brinkmann, Tobias (2010). «Why Paul Nathan Attacked Albert Ballin: The Transatlantic Mass Migration and the Privatization of Prussia's Eastern Border Inspection, 1886–1914». Central European History 43 (01): 47-83. doi:10.1017/S0008938909991336. http://journals.cambridge.org/action/displayAbstract;jsessionid=1B1D317003C49DA0FFC5459A0B5338C8.tomcat1?fromPage=online&aid=7306232. Ανακτήθηκε στις 2011-05-18. Παρουσίαση του Άλμπερτ Μπαλλίν από το περιοδικό «NZZ Folio»
Γιάκομπ Μπογκντάνι

Ο Γιάκομπ Μπογκντάνι (Jakob Bogdani) (6 Μαΐου 1658 - 11 Νοεμβρίου 1724), του οποίου τα ονόματα γράφονται μερικές φορές Jacob και Bogdány, ήταν ένας Ούγγρος και Βρετανός καλλιτέχνης γνωστός για τη νεκρή φύση και τους εξωτικούς πίνακες πουλιών.

 Ο Μπογκντάνι γεννήθηκε στην πόλη Πρέσοβ, τότε στην κομητεία Σάρος στα βόρεια του Βασιλείου της Ουγγαρίας, στη σύγχρονη Πρέσοφ της Σλοβακίας. Το 1684 πήγε στο Άμστερνταμ, όπου έζησε και εργάστηκε μέχρι να μετακομίσει στο Λονδίνο το 1688. Στο Άμστερνταμ γνώρισε τον συνάδελφο Ούγγρο χαράκτη γραμματοσειρών και τυπογράφο Μίκλος Τοτφαλούσι Κις, που επίσης σπουδάζει στην Ολλανδία. Στο Λονδίνο βρήκε επιτυχία ως ζωγράφος με ειδίκευση στη νεκρή φύση και στην απεικόνιση πουλιών στην αυλή της Βασίλισσας Άννας, και αρκετοί από τους πίνακες του έγιναν μέρος της Βασιλικής Συλλογής. Ένας από τους κύριους προστάτες του ήταν ο Ναύαρχος Τζορτζ Τσόρτσιλ, αδελφός του Δούκα του Μάρλμπορο, του οποίου το διάσημο κλουβί στο Γουίντσορ Παρκ μπορεί να προμήθευσε θέματα για μερικούς από τους πίνακες του. Ο Μπογκντάνι παντρεύτηκε την Ελίζαμπεθ Χέμινγκς με την οποία είχε δύο παιδιά, τον Γουίλιαμ, που έγινε εξέχων βρετανός δημόσιος υπάλληλος, και την Ελισάβετ, που παντρεύτηκε τον ζωγράφο Τομπίας Στρανόβερ. Επηρέασε τον ζωγράφο πουλιών Μάρμαντουκ Κράντοκ. Πέθανε στο Φίντσλεϊ, στο βόρειο Λονδίνο. Οι ζωγραφιές πουλιών του περιείχαν μια σειρά από εξωτικά είδη, όπως Κακατουίδες, παπαγάλους Μακάο και Μάινες, τα οποία πιθανότατα είχαν εισαχθεί στα ευρωπαϊκά θηριοτραφεία τότε. Τους συνδύασε με γνωστά ευρωπαϊκά πουλιά, όπως τους καλόγερους και τις μπλε γαλαζοπαπαδίτσες, τους ευρωπαϊκούς πράσινους δρυοκολάπτες και τις ευρασιατικούς κίσσες . Θα τονίσει συχνά έναν πίνακα με ένα πουλί με κόκκινο φτέρωμα, όπως μία Πορφυρή ίβιδα, ένα κόκκινο αβαντάβατ ή έναν βόρειο καρδινάλιο. Πολλά πουλιά συσσωρεύονταν συνήθως στα τοπία του. Μία εξαίρεση ήταν τα δύο Ισλανδικά γεράκια, ζωγραφισμένα γύρω στα τέλη του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου. Σήμερα στεγάζεται στο Μουσείο και την Πινακοθήκη του Κάστρου του Νόττιγχαμ , και απεικονίζει δύο χιονισμένους λευκούς ασπρογέρακες. Μία από τις φωτογραφίες του χρησιμοποιήθηκε το 1974 ως εξώφυλλο του άλμπουμ Procol Harum Εξωτικά Πουλιά και Φρούτα. Αρκετοί από τους πίνακες του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας και στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης. Έργα του Γιάκομπ Μπογκντάνι Έργα του Γιάκομπ Μπογκντάνι