Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών

Η Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ, ουκρανικά: Організація українських націоналістів‎) ήταν ουκρανική υπερεθνικιστική πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1929 στη Βιέννη. Ήταν σημαντική και η μεγαλύτερη ακροδεξιά ουκρανική οργάνωση που δρούσε στην περιοχή Κρέσι (Ανατολική Γαλικία) της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Η ΟΟΕ εμφανίστηκε ως ένωση μεταξύ της Ουκρανικής Στρατιωτικής Οργάνωσης, μικρότερων ριζοσπαστικών δεξιών ομάδων και δεξιών Ουκρανών εθνικιστών και διανοουμένων που εκπροσωπούνταν από τους Ντμιτρό Ντοντσόφ, Γεβχέν Κονοβάλετς, Μικόλα Στσίμπορσκι και άλλες προσωπικότητες.Η ιδεολογία της ΟΟΕ έχει χαρακτηριστεί παρόμοια με τον ιταλικό φασισμό. Η ΟΟΕ προσπάθησε να διεισδύσει σε νόμιμα πολιτικά κόμματα, πανεπιστήμια και άλλες πολιτικές δομές και θεσμούς. Οι στρατηγικές της για την επίτευξη της ουκρανικής ανεξαρτησίας περιελάμβαναν τη βία και την τρομοκρατία εναντίον εξωτερικών και εσωτερικών εχθρών, ιδιαίτερα της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, του Βασιλείου της Ρουμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης.Το 1940, η ΟΟΕ χωρίστηκε σε δύο μέρη. Τα γηραιότερα, πιο μετριοπαθή μέλη υποστήριξαν τον Αντρίι Ατανάσοβιτς Μέλνικ και το ΟΟΕ-Μ, ενώ τα νεότερα και πιο ριζοσπαστικά μέλη υποστήριξαν το ΟΟΕ-Μπ του Στεπάν Μπαντέρα. Μετά την έναρξη της εισβολής του Άξονα στη Σοβιετική Ένωση στις 22 Ιουνίου 1941 (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα), η ΟΟΕ-Μπ στο πρόσωπο του Γιαροσλάβ Στετσκό κήρυξε ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος στις 30 Ιουνίου 1941 στο κατεχόμενο Λβιβ, ενώ η περιοχή ήταν υπό τον έλεγχο. της Ναζιστικής Γερμανίας, δεσμευόμενος να συνεργαστεί στενά με τη Γερμανία, η οποία παρουσιάστηκε ως η απελευθερώτρια των Ουκρανών από τη ρωσική καταπίεση. Σε απάντηση, οι ναζιστικές αρχές κατέστειλαν την ηγεσία της ΟΟΕ. Τον Οκτώβριο του 1942, η ΟΟΕ-Μπ ίδρυσε τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό (ΟΕΣ). Το 1943–1944, σε μια προσπάθεια να προλάβουν τις πολωνικές προσπάθειες για την αποκατάσταση των προπολεμικών συνόρων της Πολωνίας, μαχητικές μονάδες του ΟΕΣ πραγματοποίησαν μεγάλης κλίμακας εθνοκάθαρση εναντίον του πολωνικού λαού. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι 50-100.000 Πολωνοί πολίτες σφαγιάστηκαν στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία.Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο ΟΕΣ πολέμησε ενάντια στις σοβιετικές και πολωνικές κυβερνητικές δυνάμεις. Κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Βιστούλα το 1947, η πολωνική κυβέρνηση απέλασε 140.000 Ουκρανούς πολίτες στην Πολωνία για να αφαιρέσει τη βάση υποστήριξης του ΟΕΣ. Στη φυγή τους, οι σοβιετικές δυνάμεις σκότωσαν, συνέλαβαν ή απέλασαν πάνω από 500.000 Ουκρανούς πολίτες. Πολλοί από αυτούς που στοχοποιήθηκαν από τους Σοβιετικούς περιλάμβαναν μέλη του ΟΕΣ, τις οικογένειές τους και υποστηρικτές τους. Κατά τη διάρκεια και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της CIA, υποστήριξαν κρυφά την ΟΟΕ.Ορισμένες σύγχρονες ακροδεξιές ουκρανικές πολιτικές οργανώσεις ισχυρίζονται ότι είναι κληρονόμοι των πολιτικών παραδόσεων της ΟΟΕ, συμπεριλαμβανομένου του Σβομπόντα, του Δεξιού Τομέα, της Ουκρανικής Εθνοσυνέλευσης - Ουκρανικής Εθνικής Αυτοάμυνας και του Συνεδρίου Ουκρανών Εθνικιστών. Ο ρόλος της ΟΟΕ παραμένει αμφισβητούμενος στην ιστοριογραφία, καθώς αυτοί οι μεταγενέστεροι πολιτικοί κληρονόμοι ανέπτυξαν λογοτεχνία αρνούμενη τη φασιστική πολιτική κληρονομιά της οργάνωσης και τη συνεργασία με τη Ναζιστική Γερμανία, ενώ εορτάζουν επίσης τη Μεραρχία SS Γαλικίας.

 Η ΟΟΕ σχηματίστηκε από μια σειρά ριζοσπαστικών εθνικιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένης της Ένωσης Ουκρανών Φασιστών. Αρχικά, ηγήθηκε από βετεράνους πολέμου που απέτυχαν να ιδρύσουν ένα ουκρανικό κράτος το 1917-1920. Η ιδεολογία της οργάνωσης επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη φιλοσοφία του Φρίντριχ Νίτσε, τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό και τον ιταλικό φασισμό, συνδυάζοντας τον ακραίο εθνικισμό με την τρομοκρατία, τον κορπορατισμό και τον αντισημιτισμό, καθώς και την αντιδημοκρατία.Σύμφωνα με την αρχική του δήλωση, ο πρωταρχικός στόχος της ΟΟΕ ήταν η ίδρυση ενός ανεξάρτητου και εθνικά καθαρού ουκρανικού κράτους. Αυτός ο στόχος επρόκειτο να επιτευχθεί με μια εθνική επανάσταση, που θα έδιωχνε κάθε ξένο στοιχείο και θα δημιουργούσε ένα αυταρχικό κράτος με επικεφαλής έναν ισχυρό άνδρα. Η ηγεσία της ΟΟΕ θεώρησε ότι οι προηγούμενες προσπάθειες για τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας απέτυχαν λόγω των δημοκρατικών αξιών στην κοινωνία, της κακής κομματικής πειθαρχίας και μιας συμφιλιωτικής στάσης απέναντι στους παραδοσιακούς εχθρούς της Ουκρανίας. Η ιδεολογία της απέρριψε τις σοσιαλιστικές ιδέες που υποστήριζε ο Σιμόν Πετλιούρα και τους συμβιβασμούς της παραδοσιακής ελίτ της Γαλικίας. Αντίθετα, η ΟΟΕ, ιδιαίτερα τα νεότερα μέλη του, υιοθέτησαν την ιδεολογία του Ντμιτρό Ντοντσόφ, ενός μετανάστη από την Ανατολική Ουκρανία. Στα τέλη Μαρτίου 2019, πρώην μαχητές της ΟΟΕ (και άλλα εν ζωή πρώην μέλη παράτυπων ουκρανικών εθνικιστικών ενόπλων ομάδων που δραστηριοποιήθηκαν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την πρώτη δεκαετία μετά τον πόλεμο) έλαβαν επίσημα το καθεστώς των βετεράνων. Αυτό σήμαινε ότι για πρώτη φορά θα μπορούσαν να λάβουν προνόμια βετεράνων, όπως δωρεάν δημόσια μέσα μεταφοράς, επιδοτούμενες ιατρικές υπηρεσίες, ετήσια χρηματική βοήθεια και εκπτώσεις σε υπηρεσίες κοινής ωφέλειας (και θα απολαμβάνουν τα ίδια κοινωνικά οφέλη με τους πρώην Ουκρανούς στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης).Είχαν γίνει αρκετές προηγούμενες προσπάθειες να δοθεί σε πρώην Ουκρανούς εθνικιστές μαχητές επίσημο καθεστώς βετεράνων, ειδικά κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης του Προέδρου Βίκτορ Γιούστσενκο το 2005-2009, αλλά όλες απέτυχαν. Σφαγές των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία Επιχείρηση Βιστούλας Δολοφονία του Μπρονίσουαφ Πιεράτσκι Μπαντερίτες Jonathan Levy, The Intermarium: Wilson, Madison, & Federal Central European Federalism. Paul Robert Magocsi (1989), Morality and Reality: the Life and Times of Andrei Sheptytskyi, Edmonton Alberta: Canadian Institute of Ukrainian Studies, University of Alberta,(ISBN 0-920862-68-3) . Grzegorz Motyka (2005), Służby bezpieczeństwa Polski i Czechosłowacji wobec Ukraińców (1945–1989), Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, Βαρσοβία. (πολωνικά) Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko (2000), Λουντομπούιστβο dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, Kancelaria Prezydenta Rzeczposos, σελ. . (πολωνικά) Τίμοθι Σνάιντερ (2003), Η Ανασυγκρότηση των Εθνών: Πολωνία, Ουκρανία, Λιθουανία, Λευκορωσία, 1569–1999, Yale University Press,(ISBN 030010586X) Orest Subtelny, Ukraine: A History, Τορόντο: University of Toronto Press, 1988,(ISBN 0-8020-5808-6) . Andrew Wilson, The Ukrainians: Unexpected Nation, Νιού Χέιβενn: Yale University Press, 2000,(ISBN 0-300-08355-6) . Антонюк Ярослав Дияльність, "СБ ОУН на Волини." Луцьк: «Волинська книга», 2007. – 176 σ. Антонюк Ярослав Дияльність, "SB OUN(b) on Волині таЗахідному Поліссі (1946–1951)" : Μονογραφία. – Луцьк: «Надстир'я-Ключі», 2013. – 228 σ. Petelycky, Stefan (1999). Into Auschwitz, for Ukraine (PDF). Kashtan Press. ISBN 978-1-896354-16-3. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2021. Απομνημονεύματα πολέμου ενός βετεράνου της ΟΟΕ.