IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τροφική αλυσίδα

Με τον όρο τροφική αλυσίδα χαρακτηρίζεται γενικά η ακολουθία της μεταφοράς ύλης και ενέργειας από οργανισμό σε οργανισμό με τη μορφή τροφής. Πρόκειται δηλαδή για ακολουθία (αλυσίδα) οργανισμών, που υφίσταται σε κάθε οικοσύστημα, όπου οι επόμενοι τρέφονται από τους προηγούμενους.

 Κάθε κρίκος ή στάδιο μιας τροφικής αλυσίδας ονομάζεται τροφικό επίπεδο. Η σχετική αξία της ενέργειας σε κάθε τροφικό επίπεδο συχνά εκτιμάται ως κατασκευή οικολογικών πυραμίδων. Στη πράξη όμως τόσο απλά συστήματα σπάνια υπάρχουν και οι τροφικές σχέσεις μεταξύ οργανισμών συνηθέστερα συνιστούν ένα εκτεταμένο δίκτυο τροφής, πέραν του ενός τύπου ζώου ή φυτού. Συνέπεια αυτού είναι ότι οι τροφικές αλυσίδες διασυνδέονται τοπικά σ΄ ένα τροφικό δίκτυο που περιλαμβάνει διάφορους τύπους τροφής των οργανισμών. Για το λόγο αυτό σήμερα προτιμάται να γίνεται λόγος για τροφικό πλέγμα παρά για τροφική αλυσίδα. Έτσι η πολυπλοκότητα του τροφικού δικτύου ποικίλλει τόσο μέσα στο ίδιο το οικοσύστημα όσο και μεταξύ των διαφόρων οικοσυστημάτων. Τα φυτά για παράδειγμα μετατρέπουν την ηλιακή ενέργεια σε τροφή μέσω της φωτοσύνθεσης, τα οποία και αποτελούν την πρωταρχική πηγή τροφής. Στο επόμενο τροφικό επίπεδο μιας αλυσίδας φυτοφάγων το φυτό τρώγεται από το φυτοφάγο. Στο επόμενο επίπεδο το φυτοφάγο ζώο τρώγεται από ένα σαρκοφάγο, το οποίο μπορεί, με τη σειρά του, να φαγωθεί από άλλο, μεγαλύτερο σαρκοφάγο. Σε παρασιτική τροφική αλυσίδα ένας μικρότερος οργανισμός καταναλώνει τμήμα ενός μεγαλύτερου, του ξενιστή, ενώ μπορεί και ο ίδιος να παρασιτείται από μικρότερο ακόμη οργανισμό. Σε μια σαπροφυτική τροφική αλυσίδα οι μικροοργανισμοί επιβιώνουν τρεφόμενοι με νεκρή οργανική ύλη. Στην περίπτωση αυτή οι οργανισμοί ονομάζονται αποικοδομητές.0
Ισοφθαλικό οξύ

Το Ισοφθαλικό οξύ ή βενζολο-1,3-δικαρβοξυλικό οξύ ή μετα-φθαλικό οξύ είναι μία οργανική ένωση με τον χημικό τύπο C6H4(CO2H)2. Αυτό το άχρωμο στερεό είναι ένα ισομερές του φθαλικού οξέος και του τερεφθαλικού οξέος. Αυτά τα αρωματικά δικαρβοξυλικά οξέα χρησιμοποιούνται ως αντιδρώντα (με τη μορφή χλωριούχων ακυλίων) για εμπορικά σημαντικά πολυμερή, π.χ. το πυρίμαχο υλικό Nomex. Αναμειγμένο με τερεφθαλικό οξύ, το ισοφθαλικό οξύ χρησιμοποιείται στην παραγωγή ρητινών για πόσιμες φιάλες. Το υψηλής απόδοσης πολυμερές πολυβενζιμιδαζόλη παράγεται από ισοφθαλικό οξύ.

 Το ισοφθαλικό οξύ παράγεται σε δισεκατομμύρια χιλιόγραμμα τον χρόνο με οξείδωση του μεταξυλολίου χρησιμοποιώντας οξυγόνο. Η διεργασία χρησιμοποιεί έναν καταλύτη κοβαλτίου-μαγγανίου . Στο εργαστήριο, το χρωμικό οξύ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οξειδωτικό. Προκύπτει επίσης από την σύντηξη μετα-θειοβενζοϊκού καλίου, ή μετα-βρομοβενζοϊκού καλίου με μυρμηγκικό κάλιο (στην τελευταία περίπτωση σχηματίζεται επίσης τερεφθαλικό οξύ). Το άλας με βάριο (ως εξαένυδρο) είναι πολύ διαλυτό (μια διαφορά μεταξύ φθαλικών και τερεφθαλικών οξέων). Το 5-μεθυλοισοφθαλικό οξύ, λαμβάνεται με οξείδωση του μεσιτυλενίου ή με συμπύκνωση του πυροσταφυλικού οξέος με βάριο ύδωρ. International Chemical Safety Card 0500
Κίνημα Χιζμέτ

Το Κίνημα Χιζμέτ ή Κίνημα Τζεμαάτ ή Κίνημα Γκιουλέν (τουρκικά: Gülen hareketi, Gülen cemaati, Hizmet hareketi) είναι ένα φιλελεύθερο ισλαμιστικό διεθνές θρησκευτικό και κοινωνικό κίνημα του οποίου ο ηγέτης είναι ο Τούρκος ισλαμιστής θεόλογος και ιερέας Φετχουλλάχ Γκιουλέν, ο οποίος ως βάση έχει την Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το κίνημα δεν διαθέτει επίσημη ονομασία ωστόσο συχνά καλείται ως Χιζμέτ (η υπηρεσία) από τους οπαδούς του, και ως Τζεμαάτ (Cemaat, η κοινότητα/συνέλευση) από το ευρύ κοινό στην Τουρκία. Ο μεγαλύτερος οργανισμός υπό την αιγίδα του κινήματος είναι ο Alliance for Shared Values (συμμαχία για τις κοινές αξίες) στη Νέα Υόρκη.

 Το κίνημα διαθέτει υποστηρικτές και αντιπάλους στην Τουρκία, χώρες της Κεντρικής Ασίας, και άλλα μέρη του κόσμου. Δραστηριοποιείται ενεργά στον τομέα της εκπαίδευσης συνεργαζόμενο με ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια σε πάνω από 180 χώρες, καθώς και πολλά αμερικανικά σχολεία τα οποία προσφέρουν δωρεάν εκπαίδευση και λειτουργούν υπό την καθοδήγηση μελών του κινήματος. Το κίνημα αρνείται πως τα σχολεία αυτά έχουν άμεση σχέση με την οργάνωση του. Σε άλλες πρωτοβουλίες του, καταβάλλει προσπάθειες για την ανάπτυξη του διαθρησκευτικού διαλόγου, καθώς και έχει σημαντικές επενδύσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, και ιατρικές κλινικές. Το κίνημα έχει περιγραφεί ως ειρηνιστικό και εκσυγχρονισμένη μορφή του Ισλάμ, σε αντίθεση με τις ακραίες μορφές όπως είναι ο Σαλαφισμός. Το κίνημα έχει προσδιοριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από την κυβέρνηση της Τουρκίας και το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, οι οποίοι το αναφέρουν ως την Γκιουλενιστική -ή Φετχουλλαχιστική-τρομοκρατική οργάνωση (Fethullahçı Terör Örgütü) και την έχει κατηγορήσει για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 στην Τουρκία.Μετά το σκάνδαλο διαφθοράς του 2013 στην Τουρκία, αποκαλύφθηκε συμμετοχή στο σκάνδαλο από υπουργούς, δημάρχους, και οικογενειακά μέλη της ηγετικής ομάδας του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του προέδρου της χώρας Ταϊγίπ Ερντογάν, και ο Ερντογάν κατηγόρησε ανοικτά το κίνημα -με το οποίο έως την εποχή εκείνη διατηρούσε φιλικές σχέσεις- πως δημιούργησε τις ψευδείς κατηγορίες για να πλήξει την κυβέρνηση.Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 στην Τουρκία, το κίνημα έχει κατηγορηθεί ανοικτά από την Τουρκική κυβέρνηση πως βρισκόταν πίσω από την απόπειρα και σκόπευε να ανατρέψει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας, ενώ λίγους μήνες πριν το πραξικόπημα είχε ήδη κλείσει τα γραφεία της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδος στην Τουρκία, της Ζαμάν, μαζί και με τις θυγατρικές και άλλα παραρτήματα της, με την κατηγορία πως ελέγχονταν από το κίνημα του Γκιουλέν.Σε ανακοίνωση του ο Φετχουλλάχ Γκιουλέν, αρνήθηκε πως το κίνημα βρίσκονταν πίσω από την απόπειρα του πραξικοπήματος, το καταδίκασε, και παράλληλα επεσήμανε πως υπάρχει η πιθανότητα η απόπειρα να ήταν σκηνοθετημένη από τον ίδιο τον Ερντογάν ώστε μετά από την επικράτηση του να έχει πλέον ακόμα μεγαλύτερη απολυταρχία και εξουσίες στην Τουρκία.
Μετάλλιο Μαξ Πλανκ

Το Μετάλλιο Μαξ Πλανκ είναι ένα βραβείο για εξαιρετικά επιτεύγματα στη θεωρητική φυσική. Απονέμεται ετησίως από την Deutsche Gesellschaft Physikalische (γερμανικά: Γερμανική Φυσική Εταιρεία), η μεγαλύτερη οργάνωση φυσικών στον κόσμο.

 1929 Μαξ Πλανκ και Άλμπερτ Άινσταϊν 1930 Νιλς Μπορ 1931 Άρνολντ Σόμμερφελντ 1932 Μαξ φον Λάουε 1933 Βέρνερ Χάιζενμπεργκ 1934 - 1936 Δεν απονεμήθηκε 1937 Έρβιν Σρέντινγκερ 1938 Λουί ντε Μπρολί 1939 - 1941 Δεν απονεμήθηκε 1942 Τζορνταν Πασκουάλ 1943 Φρίντριχ Χουντ 1944 Βάλτερ Κοσσέλ 1945 - 1947 Δεν απονεμήθηκε 1948 Μαξ Μπορν 1949 Ότο Χαν και Λίζε Μάιτνερ 1950 Ντέμπι 1951 Τζέιμς Φρανκ and Γκούσταβ Χερτζ 1952 Πολ Ντιράκ 1953 Βάλτερ Μπότε 1954 Ενρίκο Φέρμι 1955 Χανς Μπέτε 1956 Βίκτορ Βάισκοπφ 1957 Καρλ Βάιτσακερ 1958 Βόλφγκανγκ Πάουλι 1959 Όσκαρ Κλάιν 1960 Λεβ Λαντάου 1961 Γιουτζίν Βίγκνερ 1962 Ραλφ Κρονιγκ 1963 Ρούντολφ Πάιρλες 1964 Σάμουελ Γκάουνσμιντ και Τζεόρτζ Ουλένμπεκ 1965 - Δεν απονεμήθηκε 1966 Γκέρχαρτ Λουντέρς 1967 Χάρυ Λέμαν 1968 Βάλτερ Χάιτλερ 1969 Φρήμαν Ντάισον 1970 Ρούντολφ Χααγκ 1971 Δεν απονεμήθηκε 1972 Χέρμπερτ Φρόχλιχ 1973 Νικολάι Μπογκολιούμποβ 1974 Λέον Χοβ 1975 Γκρέγκορ Βέντσελ 1976 Ερνστ Στουκελμπεργκ 1977 Βάλτερ Θάιρινγ 1978 Πάουλ Έβαλντ 1979 Μάρκους Φίρτς 1980 Δεν απονεμήθηκε 1981 Κερτ Σουμαζνικ 1982 Χανς Βάιντερνμουλλερ 1983 Νίκολας Κέμμερ 1984 Ρες Γιοστ 1985 Γιοσιρο Ναμπου 1986 Φρανς Βέγκνερ 1987 Τζούλις Βες 1988 Βαλεντάιν Μπεργκμαν 1989 Μπρούνο Ζαμίνο 1990 Χέρμαν Χάκεν 1991 Βόλφαρτ Ζίμερμαν 1992 Έλλιοτ Λιμπ 1993 Κερτ Μπιντερ 1994 Χανς Μπόρχερς 1995 Σήγκφριν Γκροσμαν 1996 Λούνβιγκ Φαντεεβ 1997 Τζέραλντ Μπράουν 1998 Ρέιμοντ Σερρα 1999 Πιέρ Χόχενμπεργκ 2000 Μαρτίν Λουσχερ 2001 Γιοργκ Φρονλιχ 2002 Γιουργκεν Ελερς 2003 Μαρτίν Γκουτζβάιλερ 2004 Κλάους Χεπ 2005 Πέτερ Τσόλερ 2006 Βόλφγκανγκ Γκοζελ 2007 Τζοέλ Λεμποβιτς 2008 Ντετλεβ Μπουχοζ 2009 Ρόμπερτ Γκράχαμ 2010 Ντίτερ Βόλχαρτ 2011 Γκιόρτζιο Παρισι 2012 Μάρτιν Ζιρνμπαουερ 2013 Βέρνερ Ναμ
Νικόλαος Κουρής

Ο Νικόλαος Κουρής (1930-2018) ήταν Πτέραρχος εν αποστρατεία της Πολεμικής Αεροπορίας, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΑ, πρώην Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας και ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Κουρής υπήρξε εκ των βασικών συνεργατών του σε θέματα εθνικής άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.

 Ο Νικόλαος Κουρής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Φοίτησε στη Σχολή Ικάρων και ονομάστηκε Ανθυποσμηναγός το 1950. Σταδιοδρόμησε στην Πολεμική Αεροπορία ως Ιπτάμενος Αξιωματικός, αρχικά ως χειριστής αεροσκαφών και εκπαιδευτής αέρος, στη συνέχεια ως διοικητής Μοίρας Αναχαίτισης και Πτέρυγας Μάχης.Σαν χειριστής αεροσκαφών συμπλήρωσε πάνω από 6500 ώρες πτήσης σε 15 διαφορετικούς τύπους μαχητικών και εκπαιδευτικών αεροσκαφών. Υπηρέτησε σε επιτελικές θέσεις του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ) και του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας (ΑΤΑ). Διετέλεσε Διοικητής Αεροπορικής Εκπαίδευσης και το 1980 έγινε Α΄ Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ. Μετά τη Σχολή Ικάρων, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Πολέμου Αεροπορίας και στο Βρετανικό Κολλέγιο Αμυντικών Σπουδών.Τον Ιανουάριο του 1982 επελέγη ως Αρχηγός ΓΕΑ από τον Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε ανέλθει στην εξουσία τρεις μήνες νωρίτερα (Οκτώβριος 1981). Παρέμεινε επικεφαλής της Αεροπορίας ως το Δεκέμβριο του 1984, οπότε και προήχθη σε Πτέραρχο και ανέλαβε Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ως το καλοκαίρι του 1989. Ο Κουρής υπήρξε ο πρώτος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ που προερχόταν από τις τάξεις της Πολεμικής Αεροπορίας. Ως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο Κουρής επαινέθηκε για την επιτυχή αντιμετώπιση των Τούρκων στην κρίση του 1987, καθώς επίσης και για την ολοκληρωτική εξάρθρωση της παρακρατικής ακροδεξιάς οργάνωσης Κόκκινη Προβιά, που δρούσε στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής της χώρας από τη δεκαετία του '50, όταν είχε υπογραφεί συμφωνία του ΓΕΕΘΑ με την αμερικανική CIA.Μετά την αποχώρησή του από τις Ένοπλες Δυνάμεις ως επίτιμος Α/ΓΕΕΘΑ, ο Κουρής εκλέχθηκε στο 2ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ στην Κεντρική Επιτροπή και ανέλαβε Αναπληρωτής Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων. Τα χρόνια 1993-1996 ήταν Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας. Στην κρίση των Ιμίων, ο Κουρής είχε επιθετική στάση και ζήτησε τη χρησιμοποίηση του Εθνικού Κέντρου Επιχειρήσεων (ΕΘΚΕΠΙΧ) για τον αποτελεσματικό χειρισμό της κατάστασης. Όμως ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και ο Υπουργός Εξωτερικών Θεόδωρος Πάγκαλος τον αγνόησαν και προτίμησαν να λυθεί το θέμα με αμερικανική μεσολάβηση. Ο ίδιος ο Κουρής κατηγόρησε το Σημίτη λέγοντας ότι είχε «μια ανεξήγητη αντιπάθεια» προς τις Ένοπλες ΔυνάμειςΑπεβίωσε στην Αθήνα πλήρης ημερών την 19/07/2018Ο Νικόλαος Κουρής ήταν νυμφευμένος με τη Γιολάντα Αγγελοπούλου και είχε δύο παιδιά και δύο εγγόνια. Έγραψε τα κάτωθι βιβλία: (1997) Ελλάδα-Τουρκία, ο πεντηκονταετής "πόλεμος", Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2009) Αιγαίο, η μακροχρόνια διαμάχη και ο ρόλος των Αμερικανών, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2010) Αποστολή εξετελέσθη, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
Κακκαβέλες

Οι Κακκαβέλες (Ιταλικά: caccavelle) είναι ένα είδος ζυμαρικών από την περιοχή της Καμπάνιας στην Ιταλία. Το πολύ ιδιαίτερο σχήμα και μέγεθος τις καθιστά το μεγαλύτερο ζυμαρικό στον κόσμο.

 Η λέξη κακκαβέλα στη διάλεκτο της Νάπολης σημαίνει κατσαρόλα. Η λέξη έχει σημιτική προέλευση (πιθανότατα από την ακκαδική kukkubu), από την οποία προέρχεται και η αρχαιοελληνική λέξη κακ(κ)άβη, κάκ(κ)αβος με την έννοια του λέβητα, της χύτρας. Από την αρχαιοελληνική τη δανείστηκε με τη σειρά της η λατινική (cacabus) και με το ίδιο νόημα διατηρήθηκε στη ναπολετανική διάλεκτο. Κάθε τεμάχιο ζυγίζει 50 γραμμάρια, και έχει 9 εκατοστά διάμετρο και 6 εκατοστά ύψος. Έχει σχήμα μικρού μπολ και χάρη σ' αυτό η κακκαβέλα είναι ιδανική για γέμιση με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, με κρέατα, ψάρια, ή με λαχανικά. Ανάλογα με τη γέμιση, οι κακκαβέλες, είτε βράζονται όπως τα μακαρόνια, γεμίζονται και σερβίρονται κατευθείαν είτε μετά το βράσιμο και το γέμισμα μπαίνουν λίγο στον φούρνο για να ενωθεί καλύτερα η γέμιση με το ζυμαρικό. Συνήθως σερβίρονται σε μικρά πήλινα σκεύη, μια κακκαβέλα ανά μερίδα. Η πιο συνηθισμένη συνταγή είναι caccavelle alla sorrentina, συνταγή της περιοχής του Σορρέντο, όπου το ζυμαρικό γεμίζεται με σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα, κιμά και ρικότα. Έχουν δημιουργηθεί πολλές παραλλαγές σε σχέση με την παραδοσιακή αυτή γέμιση, έτσι οι κακκαβέλες μπορούν να γεμιστούν με αλλαντικά και λαχανικά ή μόνο με λαχανικά ή με μια βελουτέ λαχανικών, ή ακόμη και με κακαβιά.
Red Bull Powertrains

Η Red Bull Powertrains, συντομογραφία RBPT, είναι μια εταιρεία κατασκευής μονάδων ισχύος Φόρμουλα 1 που ανήκει στην αυστριακή Red Bull GmbH. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2021 για να αναλάβει τη λειτουργία των μονάδων ισχύος της που αναπτύχθηκαν από τη Honda από το 2022 και μετά, ύστερα από την απόσυρση του Ιάπωνα κατασκευαστή από το άθλημα στο τέλος του 2021. Έκτοτε, η Honda συνέχισε τη σχέση με τις ομάδες που ανήκαν στη Red Bull το 2022 και μετά. Από το 2022 έως το 2025, η Honda θα συναρμολογεί τις μονάδες ισχύος και θα παρέχει υποστήριξη στους αγώνες, προτού η Red Bull Powertrains αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τη λειτουργία τους από το 2026. Οι μονάδες ισχύος παραμένουν πνευματική ιδιοκτησία της Honda και λόγω του παγώματος, η Red Bull δεν μπορεί να τις αναπτύξει.

 Τον Φεβρουάριο του 2021, η Red Bull Advanced Technologies υπέγραψε συμφωνία αποκλειστικής διανομής για κινητήρες Φόρμουλα 1 με τη Honda για το ξεκίνημα της επομένης σεζόν, αφού η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία αποχώρησε από τη Φόρμουλα 1 στο τέλος της σεζόν του 2021. Οι κινητήρες θα αγοραστούν και θα μετονομαστούν σε Red Bull Powertrains και θα παρέχονται στις δύο ομάδες της που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή στη Φόρμουλα 1, στην Red Bull Racing και στην Scuderia AlphaTauri, ξεκινώντας από το 2022. Η παρουσία των Red Bull Powertrains από το 2022 σηματοδότησε την πρώτη φορά που ένας ανεξάρτητος κατασκευαστής κινητήρων συμμετείχε στη Φόρμουλα 1 από την Cosworth το 2013. Στις 23 Απριλίου 2021, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του Μπέν Χόντκινσον ως τεχνικού διευθυντή της RBPT. Ο Χόντκινσον ήταν επικεφαλής μηχανολογίας στη Mercedes-AMG High Performance Powertrains από το 2017 και εργάστηκε στο εργοστάσιο στο Μπρίξγορθ για 20 χρόνια. Στις 6 Μαΐου, η Red Bull ανακοίνωσε την πρόσληψη πέντε ακόμη ανώτερων υπαλλήλων κινητήρων της Mercedes: Στίβ Μπλούετ (ο οποίος θα είναι ο διευθυντής παραγωγής των μονάδων ισχύος), Όμιντ Μοσταγκίμι (επικεφαλής κινητήρα, ηλεκτρονικών και ανάκτησης ενέργειας), Πιπ Κλόντ (επικεφαλής μηχανικού σχεδιασμού για ανάκτηση ενέργειας), Άντον Μάγιο (επικεφαλής σχεδιασμού μονάδας καύσης) και Στίβ Μπρόντι (επικεφαλής των κινητήρων εσωτερικής καύσης).
Κολύμβηση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα κολύμβησης ανδρών. Διοργανώθηκαν από την υπo-επιτροπή των Ναυτικών Αθλημάτων. Συνολικά, 19 αθλητές από τέσσερις χώρες έλαβαν μέρος. Μέχρι σήμερα, η Αθήνα κρατάει το ρεκόρ θεατών σε κολυμβητικούς αγώνες μιας ολυμπιάδας. Περισσότεροι από 20.000 θεατές παρακολούθησαν από την παραλία, από βάρκες και από πλοία, που βρισκόταν στο λιμάνι της Ζέας, τα τέσσερα αγωνίσματα του προγράμματος στις 11 Απριλίου 1896. Επίσης, κατέχει το ρεκόρ της χαμηλότερης θερμοκρασίας νερού στον υγρό στίβο των Ολυμπιακών Αγώνων, αφού η θάλασσα την ώρα που διεξάγονταν τα κολυμβητικά αγωνίσματα είχε θερμοκρασία μόλις 13 βαθμών στην κλίμακα Κελσίου.

 Οι τέσσερις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Αυστρία (2) Ελλάδα (15) Η.Π.Α. (1) Ουγγαρία (1) Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 23 Αυγούστου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 12) Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Φλόρα Τάλιν

Η Φλόρα Τάλιν (εσθονικά: Tallinna Football Club Flora) είναι εσθονική ποδοσφαιρική ομάδα η οποία ιδρύθηκε το 1990. Έχει κερδίσει πολλές φορές το πρωτάθλημα Εσθονίας και το Κύπελλο Εσθονίας. Για χρόνια τροφοδοτούσε την Εθνική Εσθονίας με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές από τις ακαδημίες της.

 Πρωτάθλημα ΕσθονίαςΠρωταθλήτρια (14): 1993–94, 1994–95, 1997–98, 1998, 2001, 2002, 2003, 2010, 2011, 2015, 2017, 2019, 2020, 2022 Φιναλίστ (6): 1992–93, 1995–96, 1996–97, 2000, 2007, 2008 Τρίτη θέση (5): 1999, 2004, 2006, 2012, 2014Κύπελλο ΕσθονίαςΚυπελλούχος (7): 1994–95, 1997–98, 2007–08, 2008–09, 2010–11, 2012–13, 2015–16 Φιναλίστ (4): 2000–01, 2002–03, 2005–06, 2009–10Σούπερ Καπ ΕσθονίαςΝικήτρια (9): 1998, 2002, 2003, 2004, 2009, 2011, 2012, 2014, 2016 Φιναλίστ (3): 1999, 2006, 2010 Επίσημος ιστότοπος (Εσθονικά)
Διαμάχη Κύπρου-Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες

Η Κύπρος ή Κυπριακή Δημοκρατία και η Τουρκία ή Δημοκρατία της Τουρκίας έχουν εμπλακεί σε μια διαμάχη σχετικά με την έκταση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) που κατέχουν, η οποία έχει προκληθεί από τις προσπάθειες εξερεύνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.

 Η Τουρκία αντιτίθεται στις γεωτρήσεις της Κύπρου σε ύδατα που η Κύπρος έχει διεκδικήσει και διεκδικεί σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Η σημερινή διαμάχη των δύο χωρών για τις θαλάσσιες ζώνες σχετίζεται άμεσα με το πολυετές ζήτημα της Κύπρου και τις λεγόμενες "γκρίζες ζώνες" Αιγαίου. Η Τουρκία είναι το μοναδικό κράτος - μέλος του ΟΗΕ, το οποίο δεν αναγνωρίζει την Κύπρο και είναι ένα από τα λίγα κράτη που δεν έχουν υπογράψει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, την οποία η Κύπρος έχει υπογράψει και επικυρώσει. Η Τουρκία αξιώνει ένα μέρος της ΑΟΖ της Κύπρου βασιζόμενη στον ορισμό της Τουρκίας ότι κανένα νησί, συμπεριλαμβανομένης της Κύπρου, δεν μπορεί να έχει πλήρη ΑΟΖ μήκους 200 ναυτικών μιλίων η οποία παραχωρείται στα κράτη με πρόσβαση στη θάλασσα και θα πρέπει να δικαιούται μόνο τα χωρικά ύδατα των 12 ναυτικών μιλίων. Ο ορισμός της Τουρκίας δημιουργεί διαφωνία σχετικά με τα δικαιώματα στα ύδατα νότια της Κύπρου που περιέχουν υπεράκτια κοιτάσματα αερίου. Αυτός ο ορισμός δεν χρησιμοποιείται από τα περισσότερα άλλα κράτη. Επιπλέον, η διεθνώς μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, αξιώνει επίσης τμήματα της κυπριακής ΑΟΖ. Η Κύπρος και άλλες χώρες, όπως οι: ΗΠΑ, Ισραήλ, Γαλλία, Ρωσία και Ελλάδα) βλέπουν αυτές τις αξιώσεις στη γη και τη θάλασσα της Κύπρου ως παράνομες σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και παροτρύνουν την Τουρκία να απέχουν από την παράνομη γεώτρηση για φυσικό αέριο στην ΑΟΖ του νησιού.Δεδομένου ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Η Κυπριακή Δημοκρατία αρνήθηκε να διαπραγματευτεί τη θαλάσσια διαμάχη και τους φυσικούς πόρους που βρέθηκαν στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας με την τουρκοκυπριακή ηγεσία.
Μιχάλης Κατρίνης

Ο Μιχάλης Κατρίνης (Πελόπιο Ηλείας, 1 Σεπτεμβρίου 1975), είναι Έλληνας οδοντίατρος και πολιτικός. Είναι βουλευτής Ηλείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. - Κινήματος Αλλαγής και επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος.

 Γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1975 στο Πελόπιο Ηλείας. Σπούδασε και έλαβε πτυχίο από την Οδοντιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 2000. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ίδια Σχολή (MSc στην Βιολογία του Στόματος), καθώς και στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (Master στην Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας). Έχει εργαστεί ως οδοντίατρος και ως επιστημονικός συνεργάτης της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών. Επιπλέον, είναι υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.Από τον Μάρτιο έως τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΠΑΣΠ και στη Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στη συνέχεια στο ΠΑΣΟΚ. Είναι μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής.Στις εκλογές του 2007 και του 2009 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Ηλείας, θέση που διατήρησε έως τον Απρίλιο του 2012. Στις εκλογές του 2019, εξελέγη ξανά βουλευτής Ηλείας με το Κίνημα Αλλαγής και στις 17 Ιουλίου του 2019 ορίστηκε τομεάρχης Ανάπτυξης και Επενδύσεων της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Τον Ιανουάριο του 2021, τοποθετήθηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κινήματος Αλλαγής. Στις 14 Δεκεμβρίου 2021, ο πρόεδρος του κόμματος, Νίκος Ανδρουλάκης, πρότεινε τον Μιχάλη Κατρίνη για την θέση του επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Επανεξελέγη στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 και τον Ιούλιο ορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος μαζί με τον Δημήτρη Μάντζο.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 11ης Ολυμπιάδας έλαβε χώρα μεταξύ 7-14 Αυγούστου 1936 στο Βερολίνο, πρωτεύουσα του Γ' Ράιχ. Ήταν η πρώτη φορά, μετά από δύο τουρνουά επίδειξης (1904 και 1932), που το άθλημα εντασσόταν στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα (και αρχικά μόνο στην κατηγορία ανδρών). Η διοργάνωση περιελάμβανε μόνο αγώνες νοκ-άουτ, οι νικητές των οποίων περνούσαν στον επόμενο γύρο, καθώς και ρεπεσάζ (αγώνες δεύτερης ευκαιρίας για τους ηττημένους) στο ξεκίνημα. Σημειωτέον ότι όλες οι αναμετρήσεις διεξάγονταν σε ανοικτά γήπεδα τέννις και αρκετές - μεταξύ των οποίων και ο τελικός - υπό βροχή! Νικήτριες αναδείχθηκαν τελικά οι ΗΠΑ, με δεύτερο τον Καναδά (σκορ μεταξύ τους στον τελικό 19-8) και τρίτο το Μεξικό.

 Δικαίωμα συμμετοχής είχαν είκοσι τρεις εθνικές ομάδες από την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία. Από αυτές, η δευτεραθλήτρια Ευρώπης του 1935 Ισπανία δε μετέβη καν στο Βερολίνο, ακολουθώντας την απόφαση της ισπανικής κυβέρνησης να μποϊκοτάρει τους «ναζιστικούς αγώνες» και να διοργανώσει δική της Λαϊκή Ολυμπιάδα στη Βαρκελώνη (που τελικώς όμως δεν πρόλαβε, διότι εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του Φράνκο). Η Ουγγαρία επίσης δεν κατέβηκε να αγωνιστεί, λόγω αδυναμίας να συγκροτήσει αξιόμαχη ομάδα. Ως αποτέλεσμα, από τις 23 εθνικές ομάδες έπαιξαν οι 21. Τέλος, το Περού εισήλθε κανονικά στη διοργάνωση, αποχώρησε όμως στα προημιτελικά, διαμαρτυρόμενο για διαιτητικά λάθη στο ποδοσφαιρικό τουρνουά. (με κλήρωση) (με κλήρωση) (με κλήρωση στη Φάση των 16, ακολούθως με προκαθορισμένες διασταυρώσεις)
Ασώματος Ρεθύμνης

Ο Ασώματος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 31 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 230 μ., κοντά στην έξοδο του Κουρταλιώτικου φαραγγιού και στις νότιες πλαγιές του όρους Κουρούπα.

 Το χωριό πήρε το όνομά του από το ναό του Μιχαήλ Αρχαγγέλου και αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Assomato de Mega Potamo της επαρχίας Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Assomato di Mega Potamo με 89 κατοίκους, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Assomato di Mega Potamo. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 15 οικογένειες.Στην απογραφή του 1881 ο Ασώματος υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και κατοικείτο αποκλειστικά από χριστιανούς, οι οποίοι ανέρχονταν στους 143, ενώ στην απογραφή του 1900 το χωριό μετρούσε 196 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, ο Ασώματος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.Δείτε: Κοινότητα Ασωμάτου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην περιφέρεια του χωριού βρίσκεται η Πίσω Μονή Πρέβελη και η Κάτω Μονή Πρέβελη, τα δύο κτιριακά συγκροτήματα που αποτελούν τη Μονή Πρέβελη. Στο χωριό λειτουργεί ιδιωτικό λαογραφικό μουσείο, γνωστό ως Παπαγεωργουλάκειο Μουσείο. Στις συλλογές περιλαμβάνει πέρα από αντικείμενα καθημερινής χρήσης, εκκλησιαστικά κειμήλια και αντικείμενα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς

Η Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου Παρεκκλησιάς ή η ΑΤΕ ΠΕΚ Παρεκκλησιάς (διαβάζεται «άτε πεκ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Παρεκκλησιά της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα είχε 8 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε το 2023.

 Η ΑΤΕ ΠΕΚ ιδρύθηκε το 1954. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η ΑΤΕ ΠΕΚ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στη Δ΄ κατηγορία για 8 συνεχόμενες περιόδους. Η καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν την περίοδο 1987-88. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην πρώτη θέση του ομίλου της (Λεμεσού-Πάφου), κερδίζοντας το δικαίωμα να συμμετάσχει σε αγώνες μπαράζ με τις νικήτριες των άλλων δύο ομίλων. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στην τρίτη θέση των μπαράζ (ισοβαθμούσε με τη δεύτερη ομάδα αλλά υστερούσε στη διαφορά τερμάτων) και έχασε τον προβιβασμό.Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η ΑΤΕ ΠΕΚ τερμάτισε στη δέκατη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.Το 2006 ενοποιήθηκε με την ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς δημιουργώντας την Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς. Η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε το 2023 και συνεχίζει στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ συμμετείχε στον Δ΄ όμιλο. Δ΄ κατηγορία:Πρωταθλήτρια (1): 1987-88 (Λεμεσού-Πάφου)Πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 2006Ασπίδα ΣΤΟΚ(1): 2006 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Κόρι Ουντοβίτσκι

Η Κόρι Ουντοβίτσκι (Kori Udovički) (σερβικά κυριλλικά: Кори Удовички‎, Serbian pronunciation: [kôri udoʋǐtʃkiː]; γεννημένη στις 4 Δεκεμβρίου 1961 στο Λα Πας της Βολιβίας) είναι Σέρβα πολιτικός, πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Σερβίας και υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην κυβέρνηση της Σερβίας. Πριν από αυτή τη θέση, υπηρέτησε ως Βοηθός Γενική Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, Βοηθός Διαχειρίστρια του UNDP και Διευθύντρια του Περιφερειακού Γραφείου του UNDP για την Ευρώπη και την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών (RBEC) από το 2007 έως το 2012. Προηγουμένως ήταν η ιδρύτρια και η Πρόεδρος του Κέντρου Προηγμένων Οικονομικών Σπουδών (CEVES), μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης του Βελιγραδίου, που ασχολείται με την προώθηση της οικονομικής έρευνας και εκπαίδευσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το CEVES προωθεί την οικονομική ανάκαμψη της Σερβίας, τη δημοκρατική σταθερότητα και τη σύγκλιση της Σερβίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος για την Προώθηση των Οικονομικών Επιστημών (FREN). Η κύρια έκδοση του CEVES είναι η Τριμηνιαία Παρακολούθηση Οικονομικών Τάσεων και Πολιτικών στη Σερβία, μια έκδοση που παρακολουθεί συστηματικά τις μακροοικονομικές, εταιρικές και χρηματοοικονομικές τάσεις και πολιτικές στη Σερβία. Κυκλοφορεί στα Σερβικά και Αγγλικά και δημοσιεύεται επίσης στις ιστοσελίδες CEVES και FREN. Η Κόρι Ουντοβίτσκι ήταν αρχισυντάκτης μέχρι τον Φεβρουάριο του 2007.

 Αποφοίτησε από την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1984 και απέκτησε μεταπτυχιακό (1988) και διδακτορικό δίπλωμα (1999) στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Γέιλ. Έκανε έρευνα για το περιφερειακό εμπόριο και την κοινωνική ενσωμάτωση μεταξύ των δημοκρατιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Πιο πρόσφατα, μελέτησε τη βιωσιμότητα του μακροοικονομικού πλαισίου της Σερβίας. Από το 1993 έως το 2001, εργάστηκε στο ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον και στη συνέχεια επέστρεψε στο Βελιγράδι ως Ειδική Σύμβουλος του Σέρβου Υπουργού Οικονομικών και Οικονομικών Υποθέσεων. Το 2002 έγινε υπουργός Ενέργειας και Μεταλλείων στη Σερβική Κυβέρνηση. Διορίστηκε Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Σερβίας στις 23 Ιουλίου 2003, θέση που διατήρησε μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου 2004, όταν ο διορισμός της ακυρώθηκε λόγω της παράνομης χρήσης ψήφου με πληρεξούσιο στο σερβικό κοινοβούλιο. Η Κόρι Ουντοβίτσκι ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Δημόσιας Διοίκησης και Τοπικής Αυτοδιοίκησης (2014-2016) στην κυβέρνηση της Σερβίας. Στη διάρκεια αυτής της θητείας της προώθησε εκτενείς μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού και της υιοθέτησης ενός μηχανισμού ελέγχου της απασχόλησης και του μεγέθους της δημόσιας διοίκησης και την υιοθέτηση ρυθμιστικών αρχών για τη διοικήση, το σύστημα επιθεωρήσεων, τους μισθούς του δημοσίου τομέα και τις δημόσιες υπηρεσίες σε τοπικό επίπεδο. Είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά. Ο θείος της είναι ο πρώην πρόεδρος της Βολιβίας, Γκονσάλο Σάντσες ντι Λοσάδα. Ο πατέρας της Λάζαρ Ουντοβίτσκι ήταν πολιτικός της πρώην κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας και υπηρέτησε ως πρεσβευτής στη Βολιβία. RBEC (UNDP) FREN
Νουργκιούλ Γεσιλτσάι

Η Νουργκιούλ Γεσιλτσάι (τουρκικά: Nurgül Yeşilçay, 26 Μαρτίου 1976) είναι Τουρκάλα ηθοποιός. Σπούδασε δράμα στο Κρατικό Ωδείο του Πανεπιστημίου Αναντολού. Έχει παίξει πολλούς σημαντικούς ρόλους στο θέατρο, όπως την Οφηλία του Άμλετ και την Μπλανς Ντιμπουά στο Λεωφορείον ο Πόθος. Πέρα από το θέατρο, έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος επιτυχημένων τουρκικών σειρών.

 Διεθνής Φεστιβάλ Ταινιών Χρυσής Μπάλας στα Άδανα (2005) - Καλύτερη Ηθοποιός Φεστιβάλ Ταινιών Χρυσού Πορτοκαλιού στην Αττάλεια (2008) - Καλύτερη Ηθοποιός Δεύτερη Ευκαιρία (İkinci Şans) (2016) Νύχτα (Gece) (2014) - Σουσέν Αρκετά Σύντομα (Pek Yakında) (2014) - Νουργκιούλ Έρωτας στο Κόκκινο (Aşk Kırmızı) (2013) - Ναζλιγκιούλ Ο Πλάτανος (Çınar Ağacı) (2011) - Σονάι 7 Σύζυγοι για τη Χουρμούζ (7 Kocalı Hürmüz) (2009) - Χουρμούζ Συνείδηση (Vicdan) (2008) - Αϊντανούρ Η άκρη του ουρανού (Yaşamın Kıyısında) (2007) - Αϊτέν Τα τρένα του Αδάμ (Adem'in Trenleri) (2007) - Χατζέρ Παραμύθια της Πόλης (Anlat İstanbul) (2004) - Σαλιχά, η ωραία κοιμωμένη Δανεική Νύφη (Eğreti Gelin) (2004) - Εμινέ Κοστάκ Στα Βάθη της Ανατολής - Ζωή (Asmalı Konak - Hayat) (2003) - Μπαχάρ Καραντάγ Οι Φυγάδες των Μουμιών (Mumya Firarda) (2002) - Φατιμά Ο Καταρράκτης (Şellale) (2001) - Νεργκίς Όλα θα γίνουν πολύ Ωραία (Herşey Çok Güzel Olacak) (1998) - Νοσοκόμα Κιοσέμ, η Σουλτάνα (Muhteşem Yüzyıl Kösem) (2016-2017) (30 επεισοδια) Ραγισμένες Καρδιές (Paramparça) (2014-2016) Γκιουλσερέν Γκιουλπινάρ (52 επεισόδια) Το έγκλημα (Cinayet) (2014) Ζεχρά Καγιά (5 επεισόδια) Θέμα Μωρού (Bebek İşi) (2013) - Τζαντάν (34 επεισόδια) Σουλτάν (Sultan) (2012) - Σουλτάν (20 επεισόδια) Δεν γίνεται χωρίς Εσένα (Sensiz Olmaz) (2011) - Φεριάλ (8 επεισόδια) Έρωτας και Τιμωρία (Aşk ve Ceza) (2010 - 2011) - Γιασεμίν Ουστούν (62 επεισόδια) Η Νύφη (Ezo Gelin) (2006 - 2008) - Εζό Γκιουντογντού (59 επεισόδια) Η Άτακτη Κουνιάδα (Belalı Baldız) (2005 - 2006) - Αρζού Παρλάκ (34 επεισόδια) Το Νησί της Συνομωσίας (Melekler Adası) (2004) - Σερμπέτ/Αϊσέ Στα Βάθη της Ανατολής (Asmalı Konak) (2002 - 2004) - Μπαχάρ Καραντάγ (54 επεισόδια) Η Αξιολόγηση του Χαμντί (Reyting Hamdi) (2002) - Νουργκιούλ 90-60-90 (2001) - Ντενίζ Δεύτερη Άνοιξη (İkinci Bahar) (1998 - 1999) - Γκιουλσούμ (37 επεισόδια)
Στανίσλαφ Α΄ της Μασοβίας

Ο Στανίσλαφ Α' της Μασοβίας (Stanisław Mazowiecki, 17 Μαΐου 1500 – 8 Αυγούστου 1524) ήταν Πολωνός Δούκας της Μασοβίας. Ήταν γιος του Κονράντ Γ'. Διοίκησε το Δουκάτο από το 1518 έως και το θάνατό του το 1524. Ο Στανισλάφ, πολων. Stanisław (17 Μαΐου 1501 - 8 αυγούστου 1524) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας περιοχών της Μαζοβίας: Βαρσοβίας, Τσερσκ, Λιφ, Ζακρότσυμ & Νουρ (1503-2) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κορράδου Γ΄ τού ερυθρού και της Άννας Ραντζίβιου, κόρης τού Μικαλόιους βοεβόδα τού Βίλνιους και μεγάλου Καγκελάριου της Λιθουανίας. Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1503, ο Στανίσλαφ και ο μικρότερος αδελφός του Γιάνους Γ΄ κληρονόμησαν τις κτήσεις τους. Ως ανήλικου έμειναν υπό την επιτροπεία της μητέρας τους. Το μεγαλύτερο μέρος της Μαζοβίας (εκτός του Τσερσκ, που είχε ήδη δοθεί στον Κορράδο Γ΄ ως κληρονομικό φέουδο) ήταν υπό την απειλή τού βασιλιά της Πολωνίας ως το 1504, οπότε ο Αλέξανδρος της Πολωνίας εξέδωσε απόφαση, ότι οι νέοι πρίγκιπες έλαβαν όλη την κληρονομία ως φέουδο. Στην ιδιωτική του ζωή είχε κλίση, όπως και ο αδελφός του στο ποτό και στις γυναίκες. Ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για τον γάμο του με την Χέντβικ των Γιαγκελλόνων, κόρη από τον πρώτο γάμο τού Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας (αδελφού τού Αλεξάνδρου Α΄) το 1523, αλλά το επόμενο έτος ο Στανίσλαφ απεβίωσε 23 ετών. Το 1526 απεβίωσε και ο μικρότερος αδελφός του Γιάνους Γ΄. Ο χρονικογράφος της εποχής τους Γιαν Βτούγκος σκέφτηκε, ότι είχαν οικογενειακά κληρονομούμενη ασθένεια και υπέθεσε τη φυματίωση, αλλά ο σύγχρονος ιστορικός Μάρτσιν Μπιέλσκι εκτιμά, ότι η αιτία είναι η αλκοολική δηλητηρίαση. Η απώλεια τού Γιάνους Γ΄ μέσα σε δύο έτη θεωρήθηκε ύποπτη. Οι δύο αδελφοί είχαν ξελογιάσει την Καταζύνα Ραντζιεϊόβσκα από το Πουότσκ και μετά την είχαν εγκαταλείψει, έτσι θεωρήθηκε ένοχη, ακόμη και για τον θάνατο της μητέρας τους Άννας το 1522. Η Καταζύνα και ο υποτιθέμενος συνεργός της δέθηκαν γυμνοί σε πασσάλους και χτυπήθηκαν για ώρες, ώσπου στο τέλος τους έκαψαν ζωντανούς. Η βιασύνη της εκτέλσης της ποινής δημιούργησε την υπόνοια, ότι ο ηθικός αυτουργός των φόνων των δύο αδελφών ήταν η Μπόνα Σφόρτσα, δεύτερη σύζυγος τού Σιγισμούνδου Α΄. Η αντιπαράθεση ήταν τόσο έντονη, ώστε ο Σιγισμούνδος Α΄ διέταξε, για να ξεκαθαριστεί το ζήτημα, έρευνα. Αποτέλεσμα αυτής ήταν το διάταγμα (edict) τού 1528, όπου αποφάνθηκε, πως οι δύο δούκες "δεν ήταν θύματα από ανθρώπινο χέρι". Jasiński, Kazimierz (1998). Rodowód Piastów mazowieckich. Poznań - Wrocław: Wydawnictwo Historyczne. pp. 202–203. ISBN 83-913563-0-2.
Μεσογειακοί Αγώνες 1959

Οι III Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στη Βηρυτό του Λιβάνου από τις 11 ως τις 23 Οκτωβρίου 1959. Συμμετείχαν 792 αθλητές (μόνο άνδρες) από 11 χώρες της Μεσογείου σε 17 αθλήματα.

 Σημείωση: Ως Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία αγωνίστηκαν με κοινή ομάδα η Αίγυπτος και η Συρία. International Mediterranean Games Committee Mediterranean Games Athletic results at gbrathletics website Αρχειοθετήθηκε 2009-04-12 στο Wayback Machine.
Κλάδοι της βοτανικής

Η Βοτανική είναι μια φυσική επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη των φυτών. Οι κύριοι κλάδοι της βοτανικής (που επίσης αναφέρεται ως "επιστήμη των φυτών") χωρίζονται συνήθως σε τρεις ομάδες: βασικά θέματα, που σχετίζονται με τη μελέτη των βασικών φυσικών φαινομένων και διεργασιών της φυτικής ζωής, την ταξινόμηση και την περιγραφή της ποικιλομορφίας των φυτών• εφαρμοσμένα θέματα που μελετούν τους τρόπους με τους οποίους τα φυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για οικονομικό όφελος στην κηπουρική, τη γεωργία και τη δασοκομία• και οργανισμικά θέματα που επικεντρώνονται στις ομάδες των φυτών όπως άλγη, βρύα ή ανθοφόρα φυτά.

 Κυτταρολογία – Κυτταρική δομή Επιγενετική – Έλεγχος έκφρασης γονιδίων Παλαιοβοτανική – Μελέτη των απολιθωμένων φυτών και της εξέλιξης των φυτών Παλυνολογία – Γύρη και σπόρια Βιοχημεία φυτών – Χημικές διεργασίες πρωτογενούς και δευτερογενούς μεταβολισμού Φαινολογία – Χρονοδιάγραμμα της βλάστησης, της ανθοφορίας και της καρποφορίας Φυτοχημεία – Δευτερογενής χημεία των φυτών και χημικές διεργασίες Φυτογεωγραφία – Φυτική βιογεωγραφία, μελέτη των διανομών των φυτών Φυτοκοινωνιολογία – Κοινότητες φυτών και αλληλεπιδράσεις Ανατομία φυτών – Δομή φυτικών κυττάρων και ιστών Οικολογία των φυτών – Ρόλος και λειτουργία των φυτών στο περιβάλλον Φυτική εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία – Ανάπτυξη φυτών από εξελικτική προοπτική Γενετική των φυτών – Γενετική κληρονομικότητα σε φυτά Μορφολογία φυτών – Δομή των φυτών Φυσιολογία φυτών – Ζωτικές λειτουργίες των φυτών Αναπαραγωγή φυτών – Διαδικασίες αναπαραγωγής φυτών Συστηματική φυτών – Ταξινόμηση και ονομασία φυτών Ταξινόμηση φυτών – Ταξινόμηση και ονομασία φυτών Αγρονομία – Εφαρμογή της φυτικής επιστήμης στην καλλιέργεια Δενδροκαλλιέργεια – Καλλιέργεια και πολλαπλασιασμός των δένδρων Βιοτεχνολογία – Χρήση φυτών για τη σύνθεση προϊόντων Δενδρολογία – Μελέτη ξυλωδών φυτών, θάμνων, δέντρων και λιανών Οικονομική βοτανική – Μελέτη φυτών οικονομικής χρήσης ή αξίας Εθνοβοτανική – Φυτά και άνθρωποι. Χρήση και επιλογή φυτών από τον άνθρωπο Δασολογία – Διαχείριση δασών και σχετικές μελέτες Φυτοκομία – Καλλιέργεια φυτών κήπου Θαλάσσια βοτανική – Μελέτη των υδρόβιων φυτών και των φυκών που ζουν στο θαλασσινό νερό Μικροαναπαραγωγή – Ταχύς πολλαπλασιασμός φυτών με καλλιέργεια κυττάρων και ιστών Καλλιέργεια φαρµακοπαραγωγής (γενετική) – Γενετική μηχανική των φυτών για την παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων Plant breeding – Αναπαραγωγή φυτών με επιθυμητούς γενετικούς χαρακτήρες Παθολογία των φυτών (Φυτοπαθολογία) – Ασθένειες των φυτών Πολλαπλασιασμός των φυτών – Πολλαπλασιασμός φυτών από σπόρους, βολβούς, κονδύλους, μοσχεύματα και εμβολιασμό Οπωρολογία – Φρούτα και ξηροί καρποί Αγροστολογία – Αγρωστώδη Βατολογία – Βάτοι Βρυολογία – Βρύα και ηπατήτις Λειχηνολογία – Λειχήνες Μυκητολογία, ή μυκολογία – Μύκητες Ορχιδεολογία – Ορχιδέες Φυκολογία, ή αλγολογία – Φύκη Πτεριδολογία – Φτέρες Ροδολογία – Τριαντάφυλλα Συνανθερολογία – Compositae
Βασίλειος Μαντζώρης

Ο Βασίλειος Μαντζώρης (Κοτύλι Αρκαδίας, 1935 - Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Αρκαδίας από το 1977 ως το 1993 με το κόμμα της ΝΔ. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας από το 1990 έως το 1992 και ως υφυπουργός Εμπορίου από το 1991 έως το 1992.

 Γιος του Κωνσταντίνου Μαντζώρη, ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη Μεγαλόπολη. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, πήρε το πτυχίο του το 1964 και από τότε εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1975 διορίστηκε νομάρχης Θεσπρωτίας και το 1976 Λακωνίας. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1977 με τη ΝΔ και επανεξελέγη σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις έως το 1990 (1981, 1985, Ιούνιος και Νοέμβριος 1989, 1990) Στις 4 πρώτες εκλογικές μάχες εξελέγη πρώτος σε ψήφους σε επίπεδο νομού.Ο Μαντζώρης διορίστηκε από τον πρωθυπουργό στο αξίωμα του υφυπουργού Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας στις 11 Απριλίου 1990. Παρέμεινε υφυπουργός ως τις 3 Δεκεμβρίου 1992. Στις 26 Νοεμβρίου 1991 διορίστηκε υφυπουργός Εμπορίου και αποχώρησε από το αξίωμα αυτό στις 3 Δεκεμβρίου 1992. Συνετέλεσε στην ανάπτυξη της ΒΙ.ΠΕ.(Βιομηχανική Περιοχή) Τρίπολης και στο βιολογικό καθαρισμό της αρκαδικής πρωτεύουσας. Ίδρυσε σχολή ξυλογλυπτικής στο Βαλτεσινίκο και πέτυχε ώστε να ανακηρυχθεί η έκθεση Τεγέας σε πανελλαδική, ισάξια με τη ΔΕΘ. Συνέβαλε στη λειτουργία της Σχολής Μαθητείας της ΔΕΗ στο Ελληνικό όπου σπούδαζαν κατά προτεραιότητα νέοι της περιοχής που εν συνεχεία εργάζονταν στο εργοστάσιο της Μεγαλόπολης. Συνετέλεσε επίσης στην προώθηση της αποκρατικοποίησης των προβληματικών επιχειρήσεων και στην ψήφιση του νόμου για τα λατομεία αδρανών υλικών.. Παραιτήθηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 8 Σεπτεμβρίου 1993 και προσχώρησε στη νεοσύστατη Πολιτική Άνοιξη. Την έδρα του κατέλαβε ο Δημήτριος Κωστόπουλος. Πέθανε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 2012, όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα και κηδεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Αυγούστα της Δανίας

Η Αυγούστα (Augusta, 8 Απριλίου 1580 - 5 Φεβρουαρίου 1639) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας και της Σοφίας, κόρης του Ούλριχ του Μεκλεμβούργου. Είχε πολιτική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της Φρειδερίκου Γ΄. Τον Αύγουστο του 1594 έγιναν διαπραγματεύσεις για τον Αυγούστα, ώστε να παντρευτεί τον Μαυρίκιο των Νάσσαου της Οράγγης, με τη συμμετοχή της αδελφής της, της Άννας, Βασίλισσας της Σκωτίας, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Παντρεύτηκε στις 30 Αυγούστου 1596 στην Κοπεγχάγη τον εξάδελφο των γονιών της Ιωάννη Αδόλφο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε οκτώ παιδιά. Ο γάμος ήταν με ένταση, καθώς οι σύζυγοι διαφωνούσαν για θρησκευτικά θέματα. Όταν το 1610 ο Ιωάννης Αδόλφος απέλυσε τον Λουθηρανό εφημέριο Γιάκομπ Φαμπρίκιους τον Πρεσβύτερο, γενικό πρύτανη για το Χόλσταϊν και το Σλέσβιχ, τον αντικατέστησε με έναν Καλβινιστή, τον Φίλιππο Καίσαρα, ως επίσημο εκπρόσωπο της δουκικής Αυλής το 1614. Η Αυγούστα αρνήθηκε να παρευρεθεί στη λειτουργία και πήγε με τα πόδια στην λουθηρανική εκκλησία στο Σλέσβιχ. Τον Σεπτέμβριο του 1603 έστειλε μία από τις κυρίες των τιμών στην Αυλή της αδελφής της Άννας της Δανίας για να μάθει αγγλικούς τρόπους και εθιμοτυπία. Η κυρία συνάντησε την Αρμπέλλα Στιούαρτ και τον Χένρυ Ουότον και επισκέφτηκε το Μέγαρο Μπέιζινγκ, το Παλάτι του Γούντστοκ και την Οξφόρδη. Ως χήρα, απέλυσε τον Καλβινιστή αυλικό εφημέριο και επανέφερε τον Γιάκομπ Φαμπρίκιους το 1616. Είχε πολιτική επιρροή κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού γιου της. Κυβέρνησε το Κάστρο Χούζουμ ως προίκα της και εκεί προώθησε τις τέχνες, τον πολιτισμό, τη μουσική, την κηπουρική και τα σχολεία. Υποστήριξε και συνέστησε τη διωκόμενη συγγραφέα Άννα Οβένα Χόγιερ, όταν έφυγε από το Χόλσταϊν-Γκόττορπ προς τη Σουηδή βασίλισσα, Μαρία Ελεονώρα του Βρανδεμβούργου το 1632. Το 1631 ήρθε σε σύγκρουση με τον κυβερνώντα αδελφό της Χριστιανό Δ΄ της Δανίας σχετικά με την κληρονομιά της πλούσιας μητέρας τους. Ο γάμος της το 1596 με τον Ιωάννη Αδόλφο του Χόλσταϊν-Γκόττορπ απέκτησε οκτώ παιδιά, τέσσερα αγόρια και τέσσερα κορίτσια. Το τελευταίο της παιδί, ένας γιος, δεν επέζησε από την παιδική ηλικία. Φρειδερίκος Γ΄ (22 Δεκεμβρίου 1597 - 10 Αυγούστου 1659), Δούκας του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ελισάβετ Σοφία (12 Οκτωβρίου 1599 - 25 Νοεμβρίου 1627), παντρεύτηκε τον Αύγουστο των Ασκάνια της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Αδόλφος (15 Σεπτεμβρίου 1600 - 19 Σεπτεμβρίου 1631). Δωροθέα Αυγούστα (12 Μαΐου 1602 - 13 Μαρτίου 1682), παντρεύτηκε τον Ιωακείμ Ερνέστο του Σλέσβιχ-Χολστάιν-Σόντερμπουργκ-Πλεν. Χεδβίγη (23 Δεκεμβρίου 1603 - 22 Μαρτίου 1657), παντρεύτηκε τον Αύγουστο του Ζούλτσμπαχ. Άννα (19 Δεκεμβρίου 1605 - 20 Μαρτίου 1623). Ιωάννης Ι΄ (18 Μαρτίου 1606 - 21 Φεβρουαρίου 1655), Λουθηρανός διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Λύμπεκ. Χριστιανός (γεννήθηκε και πέθανε την 1η Δεκεμβρίου 1609). (in Danish) Article in the Dansk biografisk Lexicon
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1951

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1951 διοργανώθηκε στο Παλαιό Φάληρο. Νικητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Όμιλος ερετών. Η απονομή των επάθλων έγινε μετά την λήξη των αγώνων, στο εντευκτήριο του Ν.Ο.Π.Φ. παράλληλα με την διεξαγωγή χοροεσπερίδας, προς τιμήν των φιλοξενουμένων αθλητών από Θεσσαλονίκη και Ρόδο.

 δίκωποι τζούνιορς 2000μ./Ο.Σ.Φ.Π.(Καστρίτης, Κουρούκλης, Παπαϊωάννου) τετρακοποι γυναικών 800μ./Όμιλος ερετών (Τσιμπριάνη, Νερατζή, Διακουμάκου, Γιάπαπα,Ζούμπερη) δίκωποι αρχαρίων 2000μ./Ο.Σ.Φ.Π. (Καστρίτης, Κουρούκλης, Βαρώνος) κανοέ τζούνιορς/Όμιλος ερετών (Λέκκας) τετράκοποι τζούνιορς 2000μ./Ν.Ο.Π.Φ. (Βίγγος, Καλιαμπέτσος, Παπουτσάνης, Οικονομίδης, Εμαννουήλ) δίκωποι 2000μ./Ν.Ο.Θ. (Κλάγκας, Νικολάου, Αγγελίδης) σκιφ 2000μ./Ν.Ο.Ν.Φ. (Σκαρπέτας) δίκωποι σενιόρς/Ο.Σ.Φ.Π. (Πάντζαρης, Βατικιώτης, Βαρώνος) τετράκωποι γυναικών σένιορς/Όμιλος Ερετών (Τσιπριάνη, Νερατζή, Διακουμακου, Γιάπαπα, Ζούμπερη) κανοέ αρχαρίων ανδρών/Όμιλος ερετών (Τσιπριάνης) τετρακωποι αρχαρίων ανδρών/Ν.Ο.Π.Φ. (Ξανθόπουλος, Στύππας, Αγγελέας, Κυριακόπουλος, Κίτσος) κανοέ σένιορς ανδρών/Ναυτικός Όμιλος (Αρβανίτης) τετράκωποι σενιορς ανδρών/Ο.Σ.Φ.Π. (Παντζάρης, Βλάχος, Καστρίτης, Βατικιώτης, Παπαϊωάννου) κανοέ σένιορς γυναικών/Όμιλος ερετών (Τσιμπριάνη) αθλητική ηχω http://www.athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1951-09-16 (απαιτείται εγγραφή) http://www.athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1951-09-17 (απαιτείται εγγραφή)
Άγιος Νικόλαος Κορησού Καστοριάς

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Νικόλαος (τοπωνύμια Ελλάδας) Ο Άγιος Νικόλαος Κορησού είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς με υψόμετρο 820 μέτρα. Στο παρελθόν λεγόταν Τσιρίλοβο.

 Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης σε απόσταση 20 χλμ. ανατολικά από την Καστοριά και 43 χλμ. δυτικά από την Πτολεμαΐδα. Είναι κτισμένος στις δυτικές πλαγιές του όρους Άσκιου (Σινιάτσικο) και απέχει περίπου 2 χλμ. ανατολικά από την Κορησό. Νοτιοδυτικά του χωριού είναι η Μονή Αγίου Νικολάου Τσιριλόβου που πιθανολογείται ότι κτίστηκε τον 17ο αιω. και συμμετείχε ενεργά στον Μακεδονικό Αγώνα. Η παλιά ονομασία του είναι Τσιρίλοβο και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κομανιτσόβου (Λιθιάς) που ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1955 με το ΦΕΚ 287Α - 10/10/1955 μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κορησό αποτελούν την τοπική κοινότητα Κορησού που υπάγεται στη δημοτικής ενότητας Αγίων Αναργύρων του Δήμου Καστοριάς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους. Στον νομό Καστοριάς υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Νικόλαος Βογατσικού του Δήμου Ορεστίδος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Μεγαπένθης (γιος του Προίτου)

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Μεγαπένθης ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Προίτου. Με τον ξάδελφό του Περσέα αντάλλαξαν τα βασίλεια του Άργους και της Τίρυνθας.Έτσι, ο Μεγαπένθης ανέλαβε το βασίλειο του Άργους και ο Περσεύς το βασίλειο της Τίρυνθας. Ο γιος του ήταν ο Αργεύς πατέρας του Αναξαγόρα, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες ο Αναξαγόρας ήταν απ΄ευθείας γιος του Μεγαπένθη. Η κόρη του ήταν η Ιφιάνειρα, σύζυγος της ο μετέπειτα κληρονόμος στο ένα τρίτο του βασιλείου του μάντης Μελάμποδας.

 Diodorus Siculus, The Library of History translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989. Vol. 3. Books 4.59–8. Diodorus Siculus, Bibliotheca Historica. Vol 1-2. Immanel Bekker. Ludwig Dindorf. Friedrich Vogel. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig. 1888–1890. Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus translated and edited by Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online version at the Topos Text Project. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, F.B.A., F.R.S. in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1921.