IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δωροθέα της Δανίας, δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Δωροθέα, δανικά: Dorothea af Danmark af Oldenburg (29 Ιουνίου 1546 - 6 Ιανουαρίου 1617) από τον Οίκο του Όντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ από το 1561 έως το 1592. Έγινε επίτροπος για τον γιο της Γεώργιο από το 1592 έως το 1596.

 Γεννημένη στο Kόλντινγκ, η Δωροθέα ήταν το μικρότερο παιδί του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας και της Δωροθέας των Ασκάνια, κόρης του Μάγκνους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ στις 12 Οκτωβρίου 1561. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1592, η Δωροθέα έγινε επίτροπος για τον μικρότερο γιο της Γεώργιο. Είχε βαθιά δυσπιστία στους συμβούλους, λόγω της κακής διαχείρισης των ιδιοκτησιών τού συζύγου της κατά τη διάρκεια της παραφροσύνης του. Η Δωροθέα ήταν γνωστή ως ικανή και ενεργητική επίτροπος. Παντρεύτηκε το 1561 τον Γουλιέλμο ΣΤ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε -επιζήσαντα της ενηλικίωσης- τέκνα: Σοφία (30 Οκτωβρίου 1563 - 1639), παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Ερνέστος Β΄ (31 Δεκεμβρίου 1564 - 2 Μαρτίου 1611) δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ελισάβετ (19 Οκτωβρίου 1565 - 17 Ιουλίου 1621), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Χριστιανός (19 Νοεμβρίου 1566 - 8 Νοεμβρίου 1633), δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Αύγουστος (18 Νοεμβρίου 1568 - 1 Οκτωβρίου 1636), δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Δωροθέα (1 Ιανουαρίου 1570 - 15 Αυγούστου 1649), παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Βίττελσμπαχ παλατινό κόμη του Τσβάιμπρουκεν-Μπίρκενφελντ. Κλάρα (16 Ιανουαρίου 1571 - 18 Ιουλίου 1658), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Μπλάνκενμπουργκ. Άννα (22 Μαρτίου 1572 - 5 Φεβρουαρίου 1601), απεβ. 29 ετών. Μαργαρίτα (6 Απριλίου 1573 - 7 Αυγούστου 1643), παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Καζιμίρ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ. Φρειδερίκος Δ΄ (28 Αυγούστου 1574 - 10 Δεκεμβρίου 1648) δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Μαρία (21 Οκτωβρίου 1575 - 8 Αυγούστου 1610) Mάγκνους (30 Αυγούστου 1577 - 10 Φεβρουαρίου 1632) Γεώργιος (17 Φεβρουαρίου 1582 - 12 Απριλίου 1641), δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ιωάννης (23 Ιουνίου 1583 - 27 Νοεμβρίου 1628). Σύβιλλα (3 Ιουνίου 1584 - 5 Αυγούστου 1652), παντρεύτηκε τον Ιούλιο-Ερνέστο των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Νησιωτικές κελτικές γλώσσες

Οι Νησιωτικές Κελτικές γλώσσες είναι μια ομάδα Κελτικών γλωσσών, οι οποίες κατάγονται από τις Βρετανικές Νήσους και ομιλούνται στη Μεγάλη Βρετανία (Κορνουάλη, Σκωτία και Ουαλία), την Ιρλανδία, τη Βρετάνη και τη Νήσο του Μαν. Όλες οι Κελτικές γλώσσες που επιβιώνουν μέχρι σήμερα κατάγονται από τον Νησιωτικό Κελτικό κλάδο, συμπεριλαμβανομένης της Βρετονικής που ομιλείται στη Βρετάνη της Γαλλίας. Σε αντίθεση με τις Νησιωτικές, οι Ηπειρωτικές Κελτικές γλώσσες, παρότι κάποτε ομιλούνταν ευρέως στην Ηπειρωτική Ευρώπη και την Ανατολία, έχουν πλέον εκλείψει. Οι σημερινές έξι Νησιωτικές Κελτικές γλώσσες χωρίζονται σε δύο ομάδες: Γοϊδελικές/Γαελικές γλώσσες: Ιρλανδικά, Μανξ και Σκωτικά Γαελικά. Βρυθονικές γλώσσες: Βρετονικά, Κορνουαλικά και Ουαλικά.

 Cowgill, Warren (1975). «The origins of the Insular Celtic conjunct and absolute verbal endings». Στο: H. Rix. Flexion und Wortbildung: Akten der V. Fachtagung der Indogermanischen Gesellschaft, Regensburg, 9.–14. September 1973. Wiesbaden: Reichert. σελίδες 40–70. ISBN 3-920153-40-5. McCone, Kim (1991). «The PIE stops and syllabic nasals in Celtic». Studia Celtica Japonica 4: 37–69. McCone, Kim (1992). «Relative Chronologie: Keltisch». Στο: R. Beekes· A. Lubotsky· J. Weitenberg. Rekonstruktion und relative Chronologie: Akten Der VIII. Fachtagung Der Indogermanischen Gesellschaft, Leiden, 31. August–4. September 1987. Institut für Sprachwissenschaft der Universität Innsbruck. σελίδες 12–39. ISBN 3-85124-613-6. Schrijver, Peter (1995). Studies in British Celtic historical phonology. Amsterdam: Rodopi. ISBN 90-5183-820-4. Schumacher, Stefan (2004). Die keltischen Primärverben. Ein vergleichendes, etymologisches und morphologisches Lexikon. Innsbruck: Institut für Sprachen und Literaturen der Universität Innsbruck. σελίδες 97–114. ISBN 3-85124-692-6.
Άννα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Άννα, γερμ.: Anna von Braunschweig-Lüneburg (6 Δεκεμβρίου 1502 στο Σέλλε - 6 Νοεμβρίου 1568 στο Στετίν/Στσέτσιν) ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και το γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Ερρίκου Α΄ του Μεσαίου, δούκα του Λύμπουργκ (1468–1532) και της Μαργαρίτας των Βέττιν (1469–1528), κόρης του Ερνέστου εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1525 στο Στετίν τον Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας (1501–1573). Με την ευκαιρία του γάμου τους, ο Μπάρνιμ Θ΄ συνήψε αμυντική συμμαχία με τον πατέρα της. Σε αντάλλαγμα για την προίκα της από 12.000 γκίλντερς, στην Άννα υποσχέθηκε την πόλη και την περιοχή του Στολπ ως ιδιοκτησία χηρείας της (wittum). Το 1536 τής υποσχέθηκε την περιφέρεια του Ρύγκενβαλντε. Η Άννα απεβίωσε πριν από τον σύζυγό της, έτσι αυτές οι υποσχέσεις δεν εφαρμόστηκαν ποτέ. Η Άννα απεβίωσε το 1568 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγ. Όθωνα στο Στσέτσιν. Η Άννα ήταν μία από τις ισχυρότερες αντιπάλους του κουνιάδου της Γεωργίου Α΄. Αισθάνθηκε ότι αυτός είχε τον άνδρα της σε μειονεκτική θέση στη διακυβέρνηση της Πομερανίας και ότι η πρόθεση τού Γεωργίου Α΄ να νυμφευτεί τη Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου υπονόμευε τη δική της θέση. Η Άννα ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από τη διαίρεση της Πομερανίας το 1532. Παντρεύτηκε το 1525 τον Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Μαρία 1527-1554, παντρεύτηκε τον Όθωνα Δ΄ κόμη του Σάουενμπουργκ-Πίνεμπεργκ. Δωροθέα 1528-1558, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α΄ του Μάνσφελντ-Χίντερπορτ. Αλεξάνδρα γενν.1534, απεβ. νέα. Ελισάβετ 1537-1554, απεβ. 17 ετών. Άννα 1531–1592, παντρεύτηκε πρώτα τον Κάρολο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ, έπειτα με τον Ερρίκο ΣΤ΄ μαργράβο του Πλάουεν και μετά τον Ιάκωβο Β΄ κόμη του Μπάρμπυ-Μίλινγκεν. Σίβυλα 1541–1564, απεβ. 23 ετών. Μπόγκισλαβ 1542, απεβ. νήπιο. Friedrich Ludwig C. Medem: Geschichte der Einführung der evangelischen Lehre im Herzogthum Pommern, 1837, σελ. 21 Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, σε: Veröffentlichungen der landesgeschichtlichen Forschungsstelle für Pommern, series 1, vol. 5. Leon Saunier, Stettin, 1937, σελ. 113–114
Muddy "Mississippi" Waters – Live

Muddy "Mississippi" Waters – Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε το 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Blue Sky".Τον τραγουδιστή συνόδευε ο Τζόνι Γουίντερ με το συγκρότημα του, με το set-list να αποτελείται από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Γουότερς, με μόνο ένα κομμάτι, το "Deep Down in Florida", να προέρχεται από τις τελευταίες κυκλοφορίες του. Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν στο "Harry Hope's" του Κάρι του Ιλινόι και το "Masonic Auditorium" του Ντιτρόιτ, το 1977 και το 1978. Το συγκεκριμένο άλμπουμ έδωσε στον Γουότερς το δέκατο βραβείο Γκράμι της καριέρας του, στην κατηγορία "Best Ethnic or Traditional Folk Recording".

 Όλα τα τραγούδια είναι συνθέσεις του Γουότερς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. "Mannish Boy" (Morganfield, Ellas McDaniel, Mel London) (4:24) "She’s Nineteen Years Old" (5:21) "Nine Below Zero" (Sonny Boy Williamson II) (5:21) "Streamline Woman" (4:39) "Howling Wolf" (6:00) "Baby, Please Don't Go" (4:07) "Deep Down in Florida" (9:48) "Medley: After Hours/Stormy Monday Blues" (Avery Parrish, Buddy Feyne, Robert Bruce, Aaron "T-Bone" Walker) (12:00) "Trouble No More" (2:49) "Champagne and Reefer" (4:52) "Corrina, Corrina" (2:49) "Hoochie Coochie Man" (Willie Dixon) (3:10) "She Moves Me" (6:19) "Kansas City" (Jerry Leiber, Mike Stoller) (9:30) "Pinetop's Boogie Woogie" (C. "Pinetop" Smith) (4:59) "Mad Love" (I Want You To Love Me) (Willie Dixon) (4:16) "Everything's Gonna Be Alright" (Walter Jacobs) (5:21) "Got My Mojo Working" (Preston Foster) (3:13) Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Muddy "Mississippi" Waters – Live" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Τζόνι Γουίντερ - φωνητικά, κιθάρα Μπομπ Μάργκολιν - κιθάρα Λούθερ Τζόνσον - κιθάρα Κάλβιν Τζόουνς - μπάσο Τσαρλς Καλμίζ - μπάσο Τζέρι Πορτνόι - φυσαρμόνικα Τζέιμς Κότον - φυσαρμόνικα Πάιντοπ Πέρκινς - πιάνο Γουίλι Σμιθ - τύμπανα Muddy "Mississippi" Waters Live - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits - AllMusic Muddy Waters: Muddy Mississippi Waters Live | PopMatters Muddy Waters - Muddy "Mississippi" Waters Live at Discogs
Εμπρόσνερος Χανίων

Ο Εμπρόσνερος (ή Μπρόσνερος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Κρυονερίδος.

 Ο Εμπρόσνερος βρίσκεται 38 χλμ νοτιοανατολικά των Χανίων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 260 μέτρων στην είσοδο των στενών της Κράπης και του Κατρέ, που οδηγούν στην περιοχή των Σφακίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει πληθυσμό 268 κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια χαρουπιών. Η περιοχή είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους και σε αυτούς οφείλεται κατά πολλές εκδοχές, η ονομασία του χωριού αλλά και της ευρύτερης περιοχής η οποία πριν την διοικητική αναδιάρθρωση του 2010 ονομαζόταν Δήμος Κρυονερίδος, με πρωτεύουσα τις Βρύσες. Το χωριό έχει αρχαιολογικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Σε ανασκαφές που έχουν γίνει βρέθηκαν πήλινα αγγεία, τάφοι και πέτρινα τοιχώματα, που ίσως ανήκουν σε αγωγούς ύδρευσης αρχαίας πόλης. Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται το 1355 όπου αναφέρεται ως Brusnero. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει το χωριό ως Obrosnero, ενώ στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ237) αναφέρεται ως Brosnero με 389 κατοίκους και στο Κ223 ως Ombros nero. Στον Εμπρόσνερο είχε την κατοικία του ο περιώνυμος Τουρκοκρητικός γενίτσαρος, Αληδάκης αγάς. Το 1774, Έλληνες από τα Σφακιά επιτέθηκαν στον Εμπρόσνερο επιτυγχάνοντας ύστερα από φονική μάχη να εξοντώσουν τον Αληδάκη καθώς και αρκετούς Τουρκοκρητικούς. Η προσωρινή διοίκηση της Κρήτης το 1822 είχε την έδρα της στο χωριό. Στο χωριό γεννήθηκε το 1873 ο αγιορείτης μοναχός Αβιμέλεχ, κατά κόσμον Γεράσιμος Μπονάκης. Επίσης από τον Εμπρόσνερο κατάγεται η οικογένεια Μεγαλακάκη και η ηθοποιός Ελπίδα Μπραουδάκη. Κοινότητα Εμπροσνέρου
Μετάλλιο «Ουσακόφ»

Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" (ρωσ. Медаль Ушакова) είναι ένα βραβείο της ΕΣΣΔ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1944, με το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Με το διάταγμα Νο.2424 του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας που εκδόθηκε στις 2 Μαρτίου του 1992, το βραβείο παρέμεινε ως βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το βραβείο ξαναδημιουργήθηκε, με το διάταγμα Νο.442 στις 2 Μαρτίου του 1994. Ο σχεδιαστής του βραβείου είναι ο Μόντεστ Σεπιλέβσκι.

 Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονεμόταν σε ναύτες και στρατιώτες, λοχίες, αξιωματικούς και υποαξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού, σε ναυτιλιακές μονάδες που βρίσκονταν στα σύνορα της ΕΣΣΔ για την ανδρεία και το θάρρος που επέδειξαν για την υπεράσπιστη της σοσιαλιστικής Πατρίδας στον τομέα των θαλάσσιων συνόρων, τόσο σε καιρό πολέμου όσο και σε καιρό ειρήνης. Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονεμόταν για την γενναίοτητα και το θάρρος που επέδειξαν οι στρατιώτες: Σε ναυμαχίες με τους εχθρούς του σοσιαλισμού. Για την προστασία των θαλάσσιων συνόρων της ΕΣΣΔ. Για την εκτέλεση πολεμικών αποστολών στα θαλάσσια σύνορα της ΕΣΣΔ. Για την εκτέλεση των πολεμικών τους καθηκόντων εν ώρα κινδύνου. Το Μετάλλιο "Ουσακόφ" απονέμεται σε στρατιώτες του Πολεμικού Ναυτικού και σε υπαλλήλους της Υπηρεσιάς Συνόρων της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το προσωπικό θάρρος και γενναιότητα που επέδειξαν για την άμυνα της Πατρίδας καθώς και για το δημόσιο συμφέρον της Ρωσικής Ομοσπονδίας στον τομέα των θαλάσσιων συνόρων ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας σε ναυμαχίες καθώς και στην ανάπτυξη της ναυτικής εκπαίδευσης.
Αχτί

Το Αχτί (ρωσικά: Ахты́· λεζγκικά: Ахцагьар) είναι κωμόπολη η οποία τελεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αχτίνσκι της Δημοκρατίας του Νταγκεστάν, στη Ρωσία. Βρίσκεται στα νότια της δημοκρατίας στη συμβολή των ποταμών Αχτιτσάι και Σαμούρ, 254 χιλιόμετρα από τη Μαχατσκαλά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, έχει πληθυσμό 13.405 κατοίκους.

 Ιδρύθηκε γύρω στα μέσα της 1ης χιλιετίας π.Χ. Τον 1ο αιώνα μ.Χ., είχε το όνομα Τουρί και ήταν τμήμα της Αλβανίας του Καυκάσου. Κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ., αναπτύχθηκε εδώ η υφαντική και η κεραμική, καθώς και η επεξεργασία μετάλλων. Μετά την κατάρρευση της Αλβανίας του Καυκάσου τον 5ο αιώνα μ.Χ., το Αχτί εισήλθε στο φεουδαρχικό κράτος Λακζί.Το Αχτί ήταν η πρωτεύουσα του οκρούγκ του Σαμούρ στο όμπλαστ του Νταγκεστάν μέχρι το 1921.
Αδελαΐδα της Σαβοΐας (1052-1079)

Η Αδελαΐδα, ιταλ.: Adelaide of Savoy, γερμανικά: Adelheid von Turin‎ (π. 1050/2 - 1079), από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σουαβίας από περίπου το 1062 έως το 1079. Ο σύζυγός της ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Γερμανίας το 1077.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Όθωνα κόμη της Σαβοΐας και της Aδελαΐδας των Αρντουινιδών, κόρης του Ούλρικ Μάνφρεντ Β΄ κόμη του Τορίνο και μαρκησία της Σούζα. Η μεγαλύτερη αδελφή της Μπέρτα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Γερμανίας το 1055. Σύμφωνα με τη γενεαλογία Eυρωπαϊκοί Βασιλικοί Οίκοι, παντρεύτηκε για πρώτη φορά με τον Γκιγκ Α΄ κόμη του Αλμπόν, αν και αυτή η υπόθεση φαίνεται πολύ απίθανη. Στην πραγματικότητα η Αδελαΐδα, περί το 1060/62 και ηλικίας περίπου δέκα, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας. Το 1069 ο Ροδόλφος προσπάθησε να αποκηρύξει την Αδελαΐδα για μία υποτιθέμενη σχέση με τον Βέρνερ Α΄ κόμη του Χάμπσμπουργκ. Το 1071 η Αδελαΐδα απαλλάχθηκε από την κατηγορία της μοιχείας παρουσία του πάπα Αλεξάνδρου Β΄ και ο Ροδόλφος υποχρεώθηκε να συμφιλιωθεί με την Αδελαΐδα. Ταυτόχρονα ο Ερρίκος Δ΄ προσπάθησε να αποκηρύξει την αδελφή της Μπέρτα, επίσης χωρίς επιτυχία. Το 1077 μία συνέλευση εξεγερμένων Γερμανών πρίγκιπων εξέλεξε τον Ροδόλφο βασιλιά της Γερμανίας. Στέφθηκε από τον Ζήγκφρηντ Α΄ αρχιεπίσκοπο του Μάιντς στις 26 Μαρτίου, μαζί με τη σύζυγό του Αδελαΐδα. Όταν ξεκίνησε η Μεγάλη Σαξονική Εξέγερση, η Αδελαΐδα παρέμεινε στη Σουαβία, υπερασπιζόμενη τα εδάφη του συζύγου της, ενώ ο Ροδόλφος έκανε εκστρατεία εναντίον του Ερρίκου Δ΄ στη Σαξονία. Η Αδελαΐδα απεβίωσε κατά την περίοδο του Πάσχα του 1079, μακριά από τον σύζυγό της, στο Κάστρο Χόεντβηλ. Τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Μπλάζιεν. Παντρεύτηκε το 1060/62 τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν, δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα: Αγνή π.1065-1111, παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ δούκα του Τσέρινγκεν. Αδελαΐδαπ.1065-1090, παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ της Ουγγαρίας. (Πιρόσκα) Ειρήνη, παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μπέρτα π.1065-1128, κόμισσα του Kέλμυντς, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Ι΄ κόμη του Μπρέγκεντς. Όθων (απεβ. νέος) (;) Μπέρτχολντ Α΄ π.1060-1090, δούκας της Σουαβίας. E. Hlawitschka, «Zur Herkunft und zu den Seitenverwandten des Gegenkönigs Rudolf», στο Die Salier und das Reich, I, pp. 175–220 H. Bresslau, Jahrbücher des Deutschen Reichs unter Konrad II., 2 τόμοι. (1884), προσβάσιμο στο διαδίκτυο από: archive.org CW Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000-1233) (Cambridge, 1912), προσβάσιμο online στο: archive.org Bernold of Constance, Chronicon, στο Die Chroniken Bertholds von Reichenau und Bernolds von Konstanz 1054-1100, ed. Αρχειοθετήθηκε 2016-08-01 στο Wayback Machine. IS Robinson, MGH SS rer Germ NS 14 (Αννόβερο, 2003), σελ. 383-540. Αρχειοθετήθηκε 2016-08-01 στο Wayback Machine. G. Meyer von Knonau, Jahrbücher des Deutschen Reiches unter Heinrich IV und Heinrich V, 7 vols (Λειψία, 1890-1909). Μεσαιωνικό Έργο: Βόρεια Ιταλία, 900 – 1100. Adelheid von Turin, deutsche Königin (στα γερμανικά)
360 Κάρλοβα

Η Κάρλοβα (Carlova) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,48. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Κάρλοβας υπολογίσθηκε σε 115,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,62 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,053 (από δεδομένα του IRAS). Η Κάρλοβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 11 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γιασίν Αγιούμπ

Ο Γιασίν Αγιούμπ (Yassin Ayoub, αραβικά:ياسين ايوب‎, γενν. 6 Μαρτίου 1994) είναι Μαροκινός-Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Εξέλσιορ.

 Ο Αγιούμπ αναδείχθηκε από τις ακαδημίες νέων της Ουτρέχτης, όπου αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα από το 2012 έως το 2018. Τον Ιανουάριο του 2018, ο Αγιούμπ υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2022 με τη Φέγενορντ, με ισχύ από την 1η Ιουλίου 2018.Στις 22 Ιανουαρίου 2020, ο Αγιούμπ υπέγραψε συμβόλαιο μέχρι το 2023 με τον Παναθηναϊκό. Ο Αγιούμπ κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U17 του 2011 με την Εθνική Ολλανδίας U17, όπου είχε διαγνωστεί με καρδιακά προβλήματα. Επίσης, έχει αγωνιστεί στις Εθνικές Ολλανδίας U19 και U21.Ο Αγιούμπ άλλαξε διεθνή διαθεσιμότητα και κλήθηκε στην Εθνική Μαρόκου ανδρών για έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Ολλανδίας στις 31 Μαΐου 2017, όπου δεν αγωνίστηκε. Σούπερ Καπ Ολλανδίας: 2018 Προφίλ στο Transfermarkt.com Voetbal Διεθνές προφίλ (στα ολλανδικά) Στατιστικά στις Εθνικές Ολλανδίας νέων στο OnsOranje.nl
Χέρβιγκ Μίττερεγκερ

Ο Χέρβιγκ Ρούντολφ Μίττερεγκερ (γεν. το 1953) είναι Αυστριακός μουσικός. Πρωτοεμφανίστημε με τους Nina Hagen Band και γνώρισε επιτυχία με τους Σπλιφφ. Ζει σήμερα στο Αμβούργο στη Γερμανία.

 Kein Mut. Kein Mädchen (1983) Immer Mehr (1985) Jedesmal (1987) Mitteregger (1989) Wie Im Leben (1992) Aus Der Stille (1997) Insolito (2008) Fandango (2009) The Spliff Radio Show (1980) 85555 (1982) Herzlichen Glückwunsch (1982) Schwarz auf Weiss (1984) Nina Hagen Band (1978) unbehagen (1979)
Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ

Ο Λουί Αλεξάντρ Μπερτιέ (Louis-Alexandre Berthier, 20 Νοεμβρίου 1753 – 1 Ιουνίου 1815), πρίγκηπας του Neuchâtel, ήταν στρατάρχης της Γαλλίας, αντικοντόσταυλος της Γαλλίας από το 1808 και αρχηγός του επιτελείου του Ναπολέοντα Α΄.

 Απόγονος φιλοβασιλικής οικογένειας, ταλαντούχος μαθηματικός και γεωγράφος, σταδιοδρόμησε από 17 ετών ως αξιωματικός του μηχανικού. Απεδείχθη ο κυριότερος διοικητικός και οργανωτικός νους πίσω από τις επιτυχίες του Ναπολέοντα, ο οποίος εξεπλάγη από την ικανότητά του να αναλύει τις πολυπλοκότερες αναπτύξεις στρατευμάτων και να διεκπεραιώνει μόνος του ολόκληρο τον εφοδιασμό του στρατού, προσόντα που του χάρισαν τη θέση του επιτελάρχη. Πολλοί τον αποκαλούσαν “σκιά του Ναπολέοντα”, αφού σε μία περίπτωση τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του 17 φορές κατά τη διάρκεια μίας νύκτας για να συντονίσει τις προετοιμασίες των επιχειρήσεων της επόμενης μέρας! Οι σχέσεις τους ωστόσο ήλθαν σε ρήξη κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Ρωσία και ο Μπερτιέ αποχώρησε οριστικά από το πλευρό του αυτοκράτορα μετά την πτώση της Γαλλίας. Μετά την επάνοδο από την Έλβα, ο Ναπολέων τον προσκάλεσε πάλι να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αλλά εκείνος δεν παρουσιάστηκε. Λίγο αργότερα βρέθηε νεκρός, μετά από πτώση από ένα παράθυρό του πύργου του. Αν και ο θάνατος έμοιαζε με αυτοκτονία οι υποψίες εστιάσθηκαν σε δύο πιθανές αιτίες δολοφονιάς: είτε κάποια προσωπική οικογενειακή υπόθεση (αντιζηλία μεταξύ συζύγου και ερωμένης) ή δολοφονία από άτομα του βασιλικού κύκλου προκειμένου να στερήσουν από τον Ναπολέοντα εκείνο το πρόσωπο το οποίο ο ίδιος χαρακτήρισε ως τον πολυτιμότερο βοηθό του. Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Νότιο πυλώνα, Στήλη 23). https://web.archive.org/web/20070116103828/http://imansolas.freeservers.com/Angelos/The%20Napoleon%20Generals.html Το άρθρο βασίζεται σε κείμενο των Ιωάννη Μανσόλα και Άγγελου Δαλασσηνού]
Σεμπίν Καραχισάρ

Το Σεμπίν Καραχισάρ (τουρκικά: Şebinkarahisar) είναι κωμόπολη και η διοικητική έδρα του διαμερίσματος Σεμπίν Καραχισάρ της Επαρχίας Κερασούντας, στην Περιοχή Μαύρης Θάλασσας της σημερινής βορειοανατολικής Τουρκίας.

 Ο βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα Προκόπιος γράφει ότι ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπήιος κατέλαβε το τότε αρχαίο φρούριο και το μετονόμασε Κολώνεια. Μια ελληνική επιγραφή του ένατου ή του δέκατου αιώνα που βρέθηκε στο φρούριο ταυτίζει με βεβαιότητα το Σεμπίν Καραχισάρ με την Κολώνεια. Κατά περίεργο τρόπο, ο Σελτζούκος ιστορικός Ιμπν Μπίμπι και τα νομίσματα του 14ου αιώνα που κόπηκαν από τους Ερετνίδες καταγράφουν μια αρμενική παραλλαγή του ονόματος, Κογόνια. Η ιστορική τουρκική μορφή αυτού του ονόματος ήταν Κουγούνια.Τον 11ο αιώνα, ένα δεύτερο όνομα συνδέεται με το μέρος: η πόλη διατηρεί το όνομα Κολώνεια αλλά το παραπάνω φρούριο ονομάζεται Μαυρόκαστρον. Το τουρκικό τοπωνύμιο Καραχισάρ (ελληνικά: Γαράσαρη, πραγματική τουρκική ονομασία της περιοχής: Γκαρεϊσάρ), που πρωτοεμφανίστηκε τον 14ο αιώνα, είναι μετάφραση του Μαυροκάστρου. Η πόλη ονομάστηκε αργότερα Σαπκαραχισάρ (Şapkarahisar, που σημάινει «Μαύρο Φρούριο του Αλουνίτη») ή Σαρκί Καρά Χισάρ (Şarkî Kara Hisar, που σημαίνει «Μαύρο Φρούριο της Ανατολής») για να διαφοροποιηθεί από το Αφιόν Καραχισάρ πιο δυτικά. Το μέρος ήταν γνωστό ως Σεμπίν Καραχισάρ από τον 19ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ονόματα. Στις 11 Οκτωβρίου 1924 ο Μουσταφά Κεμάλ επισκέφτηκε αυτή την πόλη και πρότεινε να χρησιμοποιηθεί το όνομα Σεμπίν Καραχισάρ. Ο γεωγραφικός ιστορικός Ραμσί, ανέφερε ότι οι Αρμένιοι αποκαλούν ακόμη αυτή την πόλη Νικόπολη, το ίδιο κάνουν και οι Έλληνες του Πόντου μέχρι σήμερα. Δεν πρέπει να συγχέεται με το κοντινό Κογιουλχισάρ, όπου βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας ρωμαϊκής Νικόπολης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Şebinkarahisar στο Wikimedia Commons
Βασίλι Μπερεζούτσκι

Ο Βασίλι Μπερεζούτσκι (ρωσικά: Василий Владиморович Березуцкий) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982, είναι ρώσος ποδοσφαιριστής, αμυντικός της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (ποδόσφαιρο) και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Το 2005, έλαβε τον τίτλο "Μάστερ Σπόρτ". Έχει ένα δίδυμο αδερφό, τον Αλεξέι Μπερεζούτσκι, επίσης ποδοσφαιριστή της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και της Εθνικής Ρωσίας Ποδοσφαίρου. Τον Οκτώβριο του 2010, παντρεύτηκε την σύζυγο του, Όλγκα.

 Ο Βασίλι γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1982. Ήταν μαθητής στο σχολείο Νο.475. Άρχισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1999, σε ηλικία 17 ετών στην ΦΚ Μόσχας. Το 2001, μετακόμισε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με την οποία έχει συμβόλαιο μέχρι το 2011. Έκανε το ντεμπούτο για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στις 17 Ιουλίου 2002 απέναντι στην Κρίλια Σοβέτοφ. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας (2003, 2005, 2006) Δευτεροπρωταθλητής Ρωσίας (2004, 2008) Χάλκινος πρωταθλητής Ρωσίας (2007) Κύπελλο Ρωσίας (2004/2005, 2005/2006, 2007/2008, 2008/2009) Σούπερ Καπ Ρωσίας (2004, 2006, 2007, 2009) ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ (2004/2005) Χάλκινος πρωταθλητής στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 Βραβείο της Φιλίας 1 από τους 33 καλύτερους ποδοσφαιριστές (Νο.1 (2005, 2006), Νο.2 (2009), Νο.3 (2007, 2008).
Γιώργος Ξενίδης

Ο Γιώργος Ξενίδης (6 Δεκεμβρίου 1974 - 3 Ιουνίου 2019) αποτέλεσε Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός. Είχε αγωνιστεί το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Ηρακλή, όπου το φθινόπωρο του 2011 ανέλαβε το ποδοσφαιρικό τμήμα ως υπεύθυνος του.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Δεκεμβρίου του 1974 και ξεκίνησε την καριέρα του από τους ερασιτέχνες του Ηρακλή για να προωθηθεί στην επαγγελματική ομάδα το καλοκαίρι του 1994. Στο γηραιό παρέμεινε επί μια δεκαετία, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού, με μια μικρή διακοπή για ένα εξάμηνο το 2002 όταν και αγωνίστηκε στην ΑΕΚ κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδος, για να επιστρέψει τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς στον Ηρακλή. Το 2004 άφησε το ελληνικό πρωτάθλημα για να αγωνιστεί στην Κύπρο με τα χρώματα της Ανόρθωσης. Κατά την διετή του παρουσία στην κυπριακή ομάδα πανηγύρισε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος του 2005 καθώς και την ιστορική πρόκριση επί της τουρκικής Τραμπζονσπόρ στο πλαίσιο των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2005/06. Το 2006 πήρε μεταγγραφή Ιωνικού. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα ξεκίνησε με φιλοδοξίες, διοικητικά προβλήματα και αφαιρέσεις βαθμών την οδήγησαν στον υποβιβασμό. Παρ' όλα αυτά ο Ξενίδης παρέμεινε στον Ιωνικό και αγωνίστηκε και στη Β' Εθνική. Το καλοκαίρι του 2008 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Νικαίας και από τότε έμεινε χωρίς ομάδα. Είχε συνολικά 224 συμμετοχές σε επίπεδο Α' Εθνικής (195 με Ηρακλή, 20 με Ιωνικό και 9 με ΑΕΚ) και έχει σημειώσει 20 τέρματα. Τον Δεκέμβριο του 2005 είχε προσπαθήσει μαζί με τον Βασίλη Μπορμπόκη να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 3 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 45 ετών. Κύπελλο Ελλάδος: 2002 Πρωτάθλημα Κύπρου:2005 Προφίλ ποδοσφαιριστή στο insports.gr Σύνθεση της Ανόρθωσης (2005) Προφίλ ποδοσφαιριστή στο transfermarkt.de Μπορμπόκης - Ξενίδης τον θέλουν!
Συμμετοχή της Δανίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896

Τρεις αθλητές από τη Δανία συμμετείχαν σε πέντε αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Ο Βίγκο Γιένσεν κατέκτησε ένα μετάλλιο από κάθε χρώμα, ενώ ο Χόλγκερ Νίλσεν συνεισέφερε με ένα ασημένιο και δύο χάλκινα. Ο τρίτος Δανός, Ευγένιος Σμιντ, δεν κατάφερε να διακριθεί. Η σκοποβολή και η άρση βαρών ήταν τα πιο επιτυχημένα αθλήματα των Δανών, που συνολικά είχαν 15 συμμετοχές σε 12 αγωνίσματα.

 Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 Η Δανία κατέκτησε την ένατη θέση στον πίνακα μεταλλίων με ένα χρυσό, δύο ασημένια και τρία χάλκινα μετάλλια. Στο αγώνισμα με δύο χέρια, ο Βίγκο Γιένσεν ισοβάθμησε με τον Βρετανό Λάντσεστον Έλιοτ (σήκωσαν από 111.5 κιλά) και η απόφαση για τον νικητή καθορίστηκε από τον Πρίγκιπα Γεώργιο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο Γιένσεν εκτέλεσε την προσπάθειά του με καλύτερο στυλ. Στο αγώνισμα με ένα χέρι, ο Γιένσεν, έχοντας τραυματιστεί νωρίτερα στο αγώνισμα με δύο χέρια, κατάφερε να σηκώσει 57 κιλά και να πάρει το ασημένιο μετάλλιο. Ο Γιένσεν κατέλαβε την τέταρτη από τις πέντε θέσεις στο αγώνισμα της αναρρίχησης επί κάλω, χωρίς όμως να φτάσει στην κορυφή του σχοινιού που βρισκόταν 14 μέτρα από το έδαφος. Η ακριβής επίδοσή του είναι άγνωστη, όμως ήταν σίγουρα μικρότερη των 12.5 μέτρων, απόσταση που κάλυψε ο "χάλκινος" Φριτς Χόφμαν. Ένα από τα δύο χάλκινα που κατέκτησε ο Χόλγκερ Νίλσεν προήλθε από το αγώνισμα της σπάθης, στο οποίο κέρδισε τους δύο από τους τέσσερις αγώνες του και κατέλαβε την τρίτη θέση στην τελική βαθμολογία. Ο Γιένσεν, ως πιο ειδικός στα αγωνίσματα με τουφέκι, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ελεύθερο τουφέκι τριών στάσεων. Ο Νίλσεν δεν κατάφερε να τερματίσει στο αγώνισμα του τουφεκιού αλλά τα πήγε περίφημα στα αγωνίσματα με πιστόλι, όπου κέρδισε ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο, ενώ τερμάτισε στην πέμπτη θέση στο αγώνισμα με στρατιωτικό πιστόλι. Οι τρεις Δανοί αθλητές σημείωσαν μικρή επιτυχία στα 100 μέτρα και στη δισκοβολία, ενώ ο Γιένσεν κατέλαβε την τέταρτη θέση στη σφαιροβολία.
Ζοζέφ Φρανσουά Φουλόν

Ο Ζοζέφ-Φρανσουά Φουλόν ντε Ντουέ (Joseph-François Foullon de Doué) ή Foulon de Doué (Παρίσι, 25 Ιουνίου 1715 - 22 Ιουλίου 1789) ήταν Γάλλος πολιτικός και γενικός ελεγκτής των Οικονομικών επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.

 Γεννήθηκε στο Σομίρ (Saumur) επί του Μεν και Λουάρ (Maine-et-Loire). Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου υπηρέτησε σε αξιώματα στο Στρατό και στο Ναυτικό (Γενικός Επιθεωρητής, Intendant-General) με στρατάρχη το Σαρλ Λουί Ογκίστ Φουκάν ντε Μπελ Ιλ (Charles-Louis-Auguste Fouquand de Belle-Isle). Το 1771 διορίστηκε επιθεωρητής των Οικονομικών και το 1789, μετά την απόλυση του Ζακ Νεκέρ, ο Φουλόν διορίστηκε γενικός ελεγκτής των Οικονομικών και υπουργός παρά τω βασιλεί (Maison du Roi), καθώς αποτέλεσε την επιλογή ενός κόμματος ως αντικαταστάτης. Ήταν μισητός σε όλες τις πλευρές. Οι γεωργοί τον μισούσαν για την αυστηρότητά του, οι Παρισινοί για τα πλούτη του και θεωρούσαν ότι οφείλονταν στην εκμετάλλευση του λαού. Σύμφωνα με μια ανυπόστατη φήμη, ο Φουλόν φέρεται να είχε πει στη διάρκεια του λιμού που είχε ταλανίσει τη Γαλλία νωρίτερα: "Αν αυτά τα αγρίμια δεν έχουν ψωμί, τότε ας φάνε άχυρο". Ήταν ακραιφνής συντηρητικός και συνάμα πολύ εχθρικός προς τον κύκλο του Λουδοβίκου Φιλίππου της Ορλεάνης. Προτού ξεσπάσει η Γαλλική Επανάσταση, ο Φουλόν ήταν μέλος του Κοινοβουλίου των Παρισίων (Parlement) και είχε το παρατσούκλι Ame damnée (κοινός δαίμονας). Έπειτα από την κατάληψη της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου 1789, γνωρίζοντας ότι ο λαός τον μισούσε, ο Φουλόν έφυγε από το Παρίσι και πήγε στην οικία του φίλου του, Αντουάν ντε Σαρτέν στο Βιρί-Σατιγιόν (Viry-Châtillon), λίγα μίλια νότια της πρωτεύουσας. Εκεί αποπειράθηκε να διαδοθεί σε όλους ότι είχε πεθάνει. Ωστόσο σύντομα συνελήφθη από τους χωρικούς που εργάζονταν στα κτήματα του Σαρτέν και μεταφέρθηκε στο δημαρχείο των Παρίσίων (Hôtel de Ville). Υποβλήθηκε σε ταπεινωτική μεταχείριση από τους χωρικούς, που τον ανάγκασαν να περπατήσει ξυπόλητος, έχοντας ένα φορτίο άχυρα δεμένο στην πλάτη του και του έδωσαν να πιει μόνο ξίδι που είχε πιπέρι. Επιπλέον, του σκούπισαν τον ιδρώτα από το πρόσωπό του με τσουκνίδες. Ο Ζαν Σιλβέν Μπαγί και ο Ζακ Λαφαγιέτ προσπάθησαν να μπουν ανάμεσα οι ίδιοι, αλλά ο Φουλόν σύρθηκε μαζί με το γαμπρό του Μπερτιέ ντε Σοβινί από τον όχλο στην πλατεία Γκρεβ. Εκεί τον κρέμασαν από ένα φανάρι αλλά το σχοινί κόπηκε 3 φορές. Έτσι, αποφάσισαν να τον αποκεφαλίσουν και στη συνέχεια το κεφάλι του το περιέφεραν καρφωμένο σε πάσσαλο, ενώ το στόμα του το γέμισαν με άχυρα. Την ίδια σχεδόν στιγμή σκοτώθηκε και ο Μπερτιέ ντε Σοβινί. Το επεισόδιο αυτό αναφέρεται στο έργο του Τσαρλς Ντίκενς "Ιστορία Δύο Πόλεων". Eugène Bonnemère, Histoire des paysans (4th ed., 1887), tome iii Charles Louis Chassin, Les Élections et les cahiers de Paris en 1789 (Paris, 1889), tomes iii. and iv. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Joseph-François Foullon στο Wikimedia Commons
Δεξαμενή Αντιμαφίας

Η Δεξαμενή Αντιμαφίας (ιταλικά: Antimafia Pool), ήταν μια ομάδα ανακριτών δικαστών στην Εισαγγελεία του Παλέρμο, οι οποίοι συνεργάστηκαν στενά για την ανταλλαγή πληροφοριών και την ανάπτυξη νέων στρατηγικών έρευνας κατά της Σικελικής Μαφίας. Μια άτυπη ομάδα δημιουργήθηκε από τον δικαστή Ρόκο Τσινίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ακολουθώντας το παράδειγμα των δικαστών κατά της τρομοκρατίας στη Βόρεια Ιταλία στη δεκαετία του '70. Το σημαντικότερο ήταν ότι ανέλαβαν συλλογική ευθύνη για τη συνέχιση των διώξεων της μαφίας: όλα τα μέλη της ομάδας υπέγραψαν εντολές στην εισαγγελία για να αποφύγουν να εκθέσουν κάποιον από αυτούς σε ιδιαίτερο κίνδυνο, όπως εκείνον που είχε κοστίσει την ζωή στον δικαστή Γκαετάνο Κόστα. Ο Κόστα είχε υπογράψει τις 55 κατηγορίες εναντίον του δικτύου διακίνησης ηρωίνης των μαφιόζικων οικογενειών Σπατόλα-Ιντσερίλο-Γκαμπίνο, αφού σχεδόν όλοι οι άλλοι εισαγγελείς αρνήθηκαν να το πράξουν, ένα γεγονός που διερρέυσε από την εισαγγελία και τελικά του κόστισε την ζωή του. Ο Κόστα δολοφονήθηκε στις 6 Αυγούστου 1980, με εντολή του Σαλβατόρε Ιντσερίλο.

 Τον Ιούλιο του 1983, ο Ρόκο Τσινίσι δολοφονήθηκε από τη μαφία. Την θέση του ως επικεφαλής της «δεξαμενής αντιμαφίας», του ερευνητικού κλάδου της εισαγγελικής αρχής του Παλέρμο, ανέλαβε ο Αντονίνο Καπονέτο, ο οποίος επισημοποίησε την ομάδα. Μαζί του ήταν και ο Τζοβάνι Φαλκόνε, η δεξαμενή περιελάμβανε επίσης τον Πάολο Μπορσελίνο, τον Τζουσέπε Ντι Λέλο και τον Λεονάρντο Γκουάρνοτα. Η ομάδα συγκέντρωσε στη συνέχεια αρκετές έρευνες, οι οποίες θα είχαν ως αποτέλεσμα την Δίκη Μάξι κατά της μαφίας που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1986 και η οποία διήρκεσε μέχρι το Δεκέμβριο του 1987. Η δίκη διεξήχθη σε δικαστήριο ειδικά κατασκευασμένο για το σκοπό αυτό, μέσα στα τείχη της φυλακής Ουκιαρντόνε στο Παλέρμο. Συνολικά 475 μαφιόζοι κατηγορήθηκαν για ένα πλήθος εγκλημάτων που σχετίζονταν με δραστηριότητες της μαφίας, βασισμένες πρωτίστως από μαρτυρίες που δόθηκαν και λήφθηκαν υπόψιν ως αποδεικτικά στοιχεία από πρώην αφεντικά της μαφίας που έγιναν πληροφοριόδοτες, γνωστοί ως Πεντίτι, ιδίως οι Τομάζο Μπουσκέτα και Σαλβατόρε Κοντόρνο. Οι περισσότεροι καταδικάστηκαν και, προς μεγάλη έκπληξη, οι καταδίκες έγιναν τελεσιδίκες αρκετά χρόνια αργότερα τον Ιανουάριο του 1992, μετά το τελευταίο στάδιο των εφέσεων. Η σπουδαιότητα της δίκης ήταν ότι η ύπαρξη της Κόζα Νόστρα τελικά επιβεβαιώθηκε δικαστικά. Schneider, Jane T. & Peter T. Schneider (2003). Reversible Destiny: Mafia, Antimafia, and the Struggle for Palermo, Berkeley: University of California Press (ISBN 0-520-23609-2) Alexander Stille (1995). Excellent Cadavers: The Mafia and the Death of the First Italian Republic, New York: Vintage (ISBN 0-09-959491-9)
Αλίκη, κόμισσα του Μακόν

Η Αλίκη του Μακόν, γαλλ.: Alix of Mâcon (απεβ. το 1260), ήταν μία κόμισσα -με δική της εξουσία (suo jure)- του Μακόν (Mâcon) και του Βιέν (Vienne) το 1224–1239.

 Ήταν εγγονή του Γουλιέλμου Ε΄ κόμη του Μακόν. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Μπραιν από τον Οίκο του Ντρε, τροβαδούρο και σταυροφόρο. Ο Ιωάννης έτσι έγινε κόμης του Μακόν και του Βιέν (συζυγικώ δικαιώματι, jure auxoris). Αυτός ακολούθησε τον Θεοβάλδο Α΄ της Ναβάρρας στη Σταυροφορία των βαρόνων το 1239 και απεβίωσε στους Αγίους Τόπους το επόμενο έτος. Τότε η χήρα Αλίκη πώλησε τις κομητείες της στον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας. Monumenta Germaniae Historica, tomus XXIII: Chronica Albrici Monachi Trium Fontium, anno 1222, σελ. 912
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2006-2007

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2006−2007, ήταν το 19ο πρωτάθλημα της Α1 κατηγορίας. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα play off/out. Συμμετείχαν 12 ομάδες. Το πρωτάθλημα κατέκτησε πανεύκολα ο Παναθηναϊκός, αήττητος, έχοντας συνολικά 29 νίκες σε ισάριθμους αγώνες, με 87 κερδισμένα σετ και μόλις 5 σετ χαμένα σε κανονική διάρκεια (66−4) και πλέι οφ (21−1).

 Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣR=Σετ Ratio Σημειώσεις: Βαθμολογικό σύστημα Στα πλέι άουτ μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου και οι σειρές κρίθηκαν στις 3 νίκες. Ο Επίκουρος και η Α.Ε.Κ. που είχαν 2 νίκες από την κανονική περίοδο έναντι των αντιπάλων τους, επικράτησαν ήδη από τον πρώτο αγώνα και παρέμειναν στην Α1. Χαρακτηριστικό είναι ότι η ομάδα του Απολλώνιου Κερατσινίου που τερμάτισε στην πρώτη τετράδα τις προηγούμενες δύο περιόδους, δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε ένα σετ καθώς συμμετείχε με αθλήτριες μικρές σε ηλικία. Οι σειρές μέχρι τα ημιτελικά κρίθηκαν στις 2 νίκες, ενώ ο τελικός κρίθηκε στις 3 νίκες. Προημιτελικοί Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν και προκρίθηκαν στην τετράδα. Ημιτελικοί Ο Παναθηναϊκός απέκλεισε την περσινή φιναλίστ ομάδα του Α.Ο. Μαρκοπούλου, ενώ ο Ολυμπιακός έσπασε το πλεονέκτημα έδρας του Πανελληνίου και προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του σε τελικό. Μικρός τελικός Μεγάλος τελικός Ο Παναθηναϊκός επικράτησε του Ολυμπιακού με 3−0 νίκες και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Αγώνες Βαθμολογία Ιστότοπος sport-fm.gr Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος archive.sport.gr Αποτελέσματα play off και play out Ιστότοπος archive.sport.gr
Φλώρα Μαρτιροσιάν

Η Φλώρα Αρασέσι Μαρτιροσιάν (αρμενικά: Ֆլորա Արտաշեսի Մարտիրոսյան‎) (5 Φεβρουαρίου 1957 - 20 Νοεμβρίου 2012) ήταν Αρμένια λαϊκή τραγουδίστρια, ιδρυτής του Ιδρύματος "Artists for Peace" (Καλλιτέχνες για την Ειρήνη) και πρωτοπόρος του πολιτιστικού κινήματος Never Again (Ποτέ Ξανά).

 Η Φλώρα Μαρτιροσιάν γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1957 στο Λενινακάν (σημερινό Γκιουμρί), στην Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, της Σοβιετικής Ένωσης σε μια οικογένεια ενός αθλητή και μίας νοικοκυράς. Κληρονόμησε τις φωνητικές της δεξιότητες από τη μητέρα της. Σπούδασε στη Μουσική Σχολή του Γκιουμρί. Η συμμετοχή της στο διαγωνισμό Γκαρούν 73 το 1973 έφερε το πρώτο της βραβείο Αρχειοθετήθηκε 2021-05-12 στο Wayback Machine.. Απόφοιτη του Κρατικού Ωδείου του Γερεβάν, αργότερα παντρεύτηκε τον δημοσιογράφο Χραχάτ Γκεβοργιάν, το 1987. Η Μαρτιροσιάν κέρδισε το πρώτο της διεθνές βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ του Αμβούργου το 1978. Το τραγούδι Τσοβαστγκίκ (Tsovastghik, συγγραφέας: Γκουσάν Ασότ) που έφερε στην τραγουδίστρια μεγάλη φήμη, αναγνωρίστηκε ως κορυφαίο τραγούδι για 15 χρόνια. Η Μαρτιροσιάν πραγματοποίησε συναυλίες σε περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο.Η οικογένεια μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια το 1987 και επέστρεψε στο Γερεβάν το 1997. Η Μαρτιροσιάν ήταν πλέον η διευθυντής της Μουσικής Σχολής του Αρμέν Τιγκρανιάν του Γερεβάν μεταξύ 1997-2001. Στη συνέχεια μετακόμισε ξανά στο Λος Άντζελες αφού ο σύζυγός διορίστικε εκεί. Η Μαρτιροσιάν ίδρυσε την Μουσική Ακαδημία Κομιτάς στο Λος Άντζελες το 2002. Το 2007, ίδρυσε το Ίδρυμα Καλλιτεχνών για την Ειρήνη, το οποίο προσέλκυσε μεγάλο αριθμό παγκοσμίου φήμης τραγουδιστών και σούπερ σταρ του Χόλυγουντ που εντάχθηκαν στο σύνθημα «Ποτέ Ξανά» για να υψώσουν τη φωνή τους ως διαμαρτυρία ενάντια στις γενοκτονίες. Η Μαρτιροσιάν έδωσε την πρώτη της συναυλία στο Λος Άντζελες το 2011. Το 2005, η Κριστίν Πεπελιάν και αυτή κέρδισαν ένα βραβείο με τίτλο "Το καλύτερο ντουέτο" στο Λος Άντζελες.Η τραγουδίστρια πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 2012. Οι επιπλοκές μιας χειρουργικής επέμβασης στη χοληδόχο κύστη θεωρείται ότι είναι η αιτία του θανάτου της. Θάφτηκε στο Κομιτάς Πάνθεον του Γερεβάν στις 12 Δεκεμβρίου 2012.Ο Πρόεδρος Σερζ Σαρκισιάν δήλωσε ότι ήταν «πραγματικά εθνική» και, στη συνέχεια, πρόσθεσε «Τα ακροατήρια, τα οποία συνέλεξε στην πατρίδα και στη Διασπορά, μιλούν για τις εθνικές διαδρομές των τραγουδιών της, τις οποίες είχε κερδίσει ως ξεχωριστή τραγουδίστρια και Αρμένια καλλιτέχνης.». Τα Καλύτερα της Φλώρα Μαρτιροσιάν στο YouTube
Κανελλίτσα Πασχαλέρη

Η Κανελλίτσα Πασχαλέρη ήταν Ελληνίδα συγγραφέας και νηπιαγωγός με σημαντική συνεισφορά στην ανάδειξη της τοπικής ιστορίας του Σιδηροκάστρου Σερρών μέσα από τα βιβλία της "Το Σιδηρόκαστρο χθες και σήμερα" και "Το Σιδηρόκαστρο τον παλιό καλό καιρό εκείνο".

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Οι γονείς της κατάγονταν από το Ασβουγά της Θράκης, προάστιο της Βιζύης και μετανάστευσαν κατά την Μικρασιατική καταστροφή. Ήταν Νηπιαγωγός στο επάγγελμα με δημόσια υπηρεσία 27 χρόνων. Εργάστηκε επί 11 χρόνια, αρχικώς στην πατρίδα της το Σιδηρόκαστρο και μετά διαδοχικά σε δύο διπλανά χωριά το Στρυμονοχώρι και το Χορτερό. το 1969 το κύμα της αστυφιλίας την μετέφερε στην Θεσσαλονίκη. Απο τότε διέμενε μόνιμα εκεί και εργάστηκε για 2 χρόνια στο Νηπιαγωγείο της Χαλάστρας και μετά για άλλα 2 χρόνια στο 1ο Νηπιαγωγείο Αμπελοκήπων. Τέλος εργάστηκε για 12 χρόνια στο 29ο Νηπιαγωγείο Θεσσαλονίκης από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Παράλληλα με την εργασία της ασχολούνταν με την ποίηση και την λογοτεχνία. Συμμετείχε συνεχώς σε διαλέξεις, απαγγελίες ποιημάτων καθώς και σε δημοσιεύσεις άρθρων σε εφημερίδες και περιοδικά. 1. Το Σιδηρόκαστρο τον παλιό καλό καιρό εκείνο (λαογραφία), 1984 2. Το ξεχείλισμα της ψυχής (ποιήματα), 1985 3. Ποιητικό μπουκέτο (ποιήματα), 1986 4. Στη γλυκειά μου Παναγιά (ευλαβικό οδοιπορικό), 1987 5. Ροδοπέταλα (ποιήματα), 1988 6. Μαγιολούλουδα (ποιήματα), 1989 7. Θ΄ανθούνε κρίνοι (ποιήματα), 1990 8. Ανεμώνες (ποιήματα), 1991 9. Στοχαστικές νότες (ποιήματα), 1992 10. Ο Αναστάσιος Παλατίδης και η γιορτή του (μελέτη), 1993 11. Το Σιδηρόκαστρο χθες και σήμερα (λαογραφία), 1994 12. Αισθηματικές νουβέλες (πεζογραφία), 1995 13. Ακτίνες φωτός (πεζογραφία ? ποίηση), 1996 14. Τα γραμμένα της ζωής (μυθιστόρημα), 1998 15. Μια επαρχιωτοπούλα (θέατρο), 1999 16. Διαχρονικές σκέψεις (διηγήματα), 2000 17. Τα αρθράκια μου κατάθεση ψυχής (πεζογραφία), 2001 18. Στον Κύριο μου και Θεό μου (πεζογραφία), 2002 19. Στη μεγαλόχαρη (ευλαβικό οδοιπορικό), 2003 Βιβλίο "Το Σιδηρόκαστρο τον παλιό καλό καιρό εκείνο" σελίδες 7-8. Ιστοσελίδα Βιβλιοθήκης Σερρών https://serrelib.gr/el/prosopikotita/pashaleri-kanellitsa
Βονιφάτιος της Σαβοΐας

Ο Βονιφάτιος (1245 - 1263) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1253-1263). Ήταν υιός του Αμεδαίου Δ' κόμη της Σαβοΐας και της Καικιλίας, κόρης του Μπαρράλ κυρίου του Μπω.

 Γεννήθηκε στο Σαμπερύ, την τότε πρωτεύουσα της Σαβοΐας. Επειδή όταν απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ήταν μόλις 9ετής, επιτροπευόταν από τη μητέρα του και τον πρεσβύτερο θείο του Θωμά Β' κόμη του Πεδεμοντίου. Ωστόσο οι άλλου θείοι του Πέτρος και Φίλιππος ζήτησαν να διαιρεθεί η κομητεία της Σαβοΐας σε περιοχές και να έχουν το μερίδιό τους. Ο Θωμάς Β' επικαλέσθηκε την Οικογενειακή Συμφωνία που είχαν κάνει μεταξύ τους το 1234 για να μη συμβεί αυτό, αναγκάσθηκε όμως να τους δώσει περισσότερη έκταση από αυτήν που είχαν πάρει τότε και να τους χορηγεί αποζημίωση. Όταν το 1259 ο Θωμάς Β' απεβίωσε, ο Πέτρος και ο Φίλιππος αύξησαν την επιρροή τους στον έλεγχο της Σαβοΐας. Η εκστρατεία του Βονιφάτιου στη Φλάνδρα και το Πεδεμόντιο, περιοχές του Θωμά Β', δεν ήταν επιτυχής. Το 1262, έπειτα από πόλεμο του Πέτρου με τον Ροδόλφο κόμη της Γενεύης, ο Ροδόλφος πρόσφερε την υποτέλειά του στο Βονιφάτιο. Το 1263 ο Βονιφάτιος πληγώθηκε θανάσιμα σε μάχη και απεβίωσε 18ετής. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Πέτρος Β'. Cognasso, Francesco (1971). I Savoia. Milan: Dall'Oglio. Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy. Princeton: Princeton University Press. ISBN 0691052166. Marie José (1956). La Maison de Savoie, Les Origines, Le Comte Vert, Le Comte Rouge. Paris: Albin Michel.
Μαργαρίτα Μαλατέστα

H Μαργαρίτα, ιταλ. Margherita Malatesta (1370 - 28 Φεβρουαρίου 1399) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κόρη του κυρίου του Ρίμινι και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του κυβερνήτη της Μάντουα.

 Ήταν κόρη του Γκαλεότο Α΄ κοντοτιέρου, κυρίου των Ρίμινι, Φάνο, Άσκολι, Πιτσέρνο, Τσεζένα & Φοσομπρόνε και της Ελιζαβέτας ντα Βαράνο. Το 1393 παντρεύτηκε τον Φραντσέσκο Α΄ Γκοντζάγκα, κυβερνήτη της Μάντουα. Οι δύο τους είχαν συγγένεια εξ αγχιστείας, καθώς ο αδελφός της Κάρλο Α΄ Μαλατέστα είχε νυμφευτεί την Ελιζαμπέτα, αδελφή του Φραντσέσκο Α΄. Ο κυβερνήτης της Μάντουας είχε πιο πριν σύζυγο την Ανιέζε Βισκόντι, αλλά την εκτέλεσε για απιστία το 1391. Η Μαργαρίτα του έκανε έναν γιο, τον Τζιανφραντσέσκο Α΄ 1ο μαρκήσιο της Μάντουα, ο οποίος νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα. Η Μαργαρίτα Μαλατέστα, η πεθερά της Άλντα ντ'Έστε, η Ελιζαμπέτα Γκοντζάγκα και η Μαργαρίτα Γκοντζάγκα ήταν γυναίκες που σχετίζονταν και το δίκτυό τους αυτό έφερε πιο κοντά τις Αυλές της Μάντουα, της Φερράρα, του Ρίμινι και του Πέζαρο. Ο Οίκος των Γκοντζάγκα έκοψε μετάλλια με τη Μαργαρίτα. Αυτή έφερε την κληρονομική ασθένεια της ραχίτιδας στους Γκοντζάγκα, που εκδηλωνόταν περιοδικά στους κυρίους της Μάντουα ως τον 16ο αι. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 29 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Φραντσέσκο στη Μάντουα, στο μαυσωλείο των Γκοντζάγκα. Παντρεύτηκε το 1393 τον Φραγκίσκο Α΄ Γκοντζάγκα κύριο της Μάντουα και είχε τέκνο: Ιωάννης-Φραγκίσκος (Τζανφραντσέσκο) 1395-1444, μαρκήσιος της Μάντουα. Σουζάννα, απεβ. νέα. Adelaide, Murgia (1972). I Gonzaga. Milan: Mondadori. Giancarlo, Malacarne (2010). Gonzaga, Genealogie di una dinastia. Modena. Litta Biumi, Pompeo. Famiglie celebri italiane (in Italian). Milano: Luciano Basadonna Editore. Giuseppe Amadei; Ercolano Marani, eds. (1980). I ritratti gonzagheschi della collezione di Ambras. Mantua.
Δυτική Ρουάντα

Η Δυτική Ρουάντα είναι μια επαρχία της Ρουάντα από τη 1 Ιανουαρίου 2006. Έχει έκταση 5.882 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.008.319 κατοίκων (2006). Πρωτεύουσα είναι η Κιμπούγιε.

 Η Δυτική Ρουάντα βρίσκεται δυτικά της Ρουάντα. Καλύπτει όλη την δυτική πλευρά της. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Νότια, στα βορειοανατολικά με τη Βόρεια, στα νοτιοανατολικά με το Μπουρουντί, στα βορειοανατολικά με την Ουγκάντα και στα δυτικά, στα νοτιοδυτικά και στα βορειοδυτικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έχει έκταση 5.882 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Ανατολική και τη Νότια. Μπουχόμα - 84.669 Νγκορορέρο - 64.641 Η Δυτική Ρουάντα διαιρείται σε 7 δήμους: Δήμος Καρόνγκι Δήμος Νγκορορέρο Δήμος Νυαμασέκε Δήμος Νυαμπιχού Δήμος Ρουμπάβου Δήμος Ρουσίζι Δήμος Ρουτσίρο Η Δυτική Ρουάντα έχει 2.008.319 κατοίκους (2006). Είναι σε πληθυσμό τρίτη μεγαλύτερη επαρχία της Ρουάντα μετά τη Νότια και την Ανατολική. Έχει πυκνότητα 341,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι κατά πυκνότητα η δεύτερη μικρότερη επαρχία της Ρουάντα μετά την Ανατολική. Επαρχίες της Ρουάντα
Μονή της Αγίας Παρασκευής Δομαβιστίου

Η Μονή της Αγίας Παρασκευής Δομαβιστίου βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του όρους Άσκιο, στον νομό Κοζάνης. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό της. Έχει πάρει την ονομασία της από το χωριό Δομαβίστι (ή Ντομαβίστι) που ήταν κοντά στην μονή και το οποίο δεν υπάρχει σήμερα.

 Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε το μοναστήρι ούτε πότε ακριβώς χτίστηκε το καθολικό του. Πάνω από την είσοδο που συνδέει τον νάρθηκα με τον κυρίως ναό του καθολικού υπάρχει επιγραφή στην οποία αναφέρεται ότι ο ιερομόναχος Μωϋσής, από το Βελιγράδι «εκυνούργοσεν το παλαιόθεν εριπομένο μοναστήρι» το διάστημα 1761 -1769, χωρίς να μπορεί να αποσαφηνιστεί αν επρόκειτο για ανακαίνιση ή για εκ νέου κατασκευή. Ο επίσκοπος Σεβαστείας Άνθιμος ανέφερε, το 1900, ότι υπήρχε στο μοναστήρι εικόνα της Αγίας Παρασκευής, «επί λευκού πανίου», στην οποία αναγραφόταν ότι είχε σταλεί στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Δοβαμίστι, με χρονολογία 21 Αυγούστου 1362. Με βάση την επιγραφή αυτή το μοναστήρι πρέπει να είχε ιδρυθεί πριν το 1362. Ο Άνθιμος ανέφερε επίσης ότι το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1775 από κάποιο Δωρόθεο. Σε μια ενθύμηση Μηναίου Ιανουαρίου, του 1629, αναφέρεται ότι η μονή «… Εκτίστηκεν του έτους ατκθ [1329] επί την Ηγομενίαν Μιχαήλ Ιερομονάχου.» Σε επιστολή του προς δασάρχη Κοζάνης, στις 26 Οκτωβρίου 1914, ο ηγούμενος της Μονής Στέφανος Ρεμούνδος ανέφερε ότι «η μονή είναι βυζαντινή αριθμούσα βίον 720 ετών με κτήματα και δάση..» Προφορικές παραδόσεις, που δεν μπορούν να τεκμηριωθούν, ανάγουν την ίδρυση του μοναστηριού ακόμα παλιότερα.Όμως ο αρχιτεκτονικός ρυθμός του καθολικού δείχνει ότι αυτό πρέπει να είναι μεταγενέστερο. Ειδικότερα το καθολικό αν και διατηρεί στην κάτοψη το σταυροειδή εγγεγραμμένο τύπο δεν ακολουθεί το τρίκογχο αθωνικό ρυθμό που χρησιμοποιούνταν από τα τέλη του 10ου αιώνα. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ναού, όπως η έλλειψη κογχών στα πλάγια, τα μικρά παράθυρα και η δικλινή στέγη οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το καθολικό χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα ή και αργότερα. Στα τέλη του 19ου αιώνα κάτοικοι του Δομαβιστίου ενδεχομένως με προτροπή του Μπέη του περιοχής είχαν έρθει σε αντιπαράθεση με την Μονή σχετικά με τα κτήματά της. Το 1889 οι μοναχοί του μοναστηριού δολοφονήθηκαν από τον Μπέη και τους άντρες του. Η αντιπαράθεση των κατοίκων του Δομαβιστίου με την μονή συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το Σεπτέμβριο του 1891 ο ηγούμενος κατήγγειλε ότι ο εφημέριος του χωριού, ένας ιερομόναχος και ορισμένοι κάτοικοι του χωριού τον χτύπησαν, του αφαίρεσαν χρήματα και αφού τον οδήγησαν στο χωριό τον άφησαν να φύγει. Στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα το μοναστήρι χρησιμοποιήθηκε από ελληνικές ένοπλες ομάδες. Τα κτίσματα της Μονής εκτός από το καθολικό καταστράφηκαν στη διάρκεια της Κατοχής από τους Γερμανούς. Τα μοναστήρια της Μητροπόλεως Σισανίου και Σιατίστης, Αναστασίου Δάρδα, Μακεδονική Βιβλιοθήκη –Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσσαλονίκη 1993.
302

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 302 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 302 (CCCII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1055 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 302 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός αρχίζει να περνά νόμους εναντίον των Χριστιανών και μία πολιτική θρησκευτικής καταπίεσης στην Αντιόχεια. Περσία Ο Ναρσής, Σαανσάχης της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, πεθαίνει μετά από μία 9-ετή βασιλεία. Τον διαδέχεται ο γιος του, Ορμίσδας Β΄. Τέχνες και επιστήμες Ο Ιάμβλιχος ο Χαλκιδαίος γράφει μία πραγματεία για την μαγεία και τον αποκρυφισμό. Θρησκεία Ο Γρηγόριος ο Φωτιστής καθαγιάζεται ως Πατριάρχης Αρμενίας από το Λεόντιο Καισαρείας. Κρίσπος - γιος του Κωνσταντίνου Α' 11 Αυγούστου - Φιλομένα, Ελληνίδα πριγκίπισσα Ναρσής, βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας Σίμα Τζαν, αντιβασιλέας της Δυναστείας των Τζιν