Σιγεβέρτος του Ζαμπλού

Ο Σιγεβέρτος του Ζαμπλού ( Sigebertus Gemblacensis ; π. 1030 – 5 Οκτωβρίου 1112) ήταν μεσαιωνικός συγγραφέας, γνωστός κυρίως ως φιλο-Αυτοκρατορικός ιστορικός ενός παγκόσμιου χρονικού, αντίθετος στον επεκτατικό παπισμό του Γρηγορίου Ζ΄ και του Πασκάλ Β΄ . Νωρίς στη ζωή του έγινε μοναχός στο αβαείο των Βενεδικτίνων του Ζαμπλού.

 Γεννήθηκε κοντά στο Ζαμπλού που βρίσκεται τώρα στην επαρχία Ναμύρ, στο Βέλγιο, περίπου το 1030. Δεν ήταν γερμανικής καταγωγής, αλλά φαίνεται ότι ήταν Λατινικής καταγωγής. Εκπαιδεύτηκε στο Αβαείο του Ζαμπλού, όπου σε νεαρή ηλικία εκάρη μοναχός. Αργότερα ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα δάσκαλος στο Αβαείο του Αγίου Βικεντίου στο Μετς . Περίπου το 1070 επέστρεψε στο Ζαμπλού. Ήταν ιδιαίτερα θαυμαστός και ήταν υπεύθυνος της σχολής του αβαείου μέχρι το θάνατό του, ασχολούμενος με τη διδασκαλία και τη συγγραφή. Μετά την επιστροφή του από το Μετς, έγινε ένας βίαιος αυτοκρατορικός παρτιζάνος στον μεγάλο αγώνα μεταξύ της αυτοκρατορίας και του παπισμού που κορυφώθηκε στην έριδα της περιβολής . Ήταν εχθρός των παπικών αξιώσεων και έλαβε μέρος στον βαρυσήμαντο αγώνα μεταξύ του Πάπα Γρηγορίου Ζ' και του Αυτοκράτορα Ερρίκου Δ' . Από τις τρεις πραγματείες του για αυτό το ζήτημα, η μία έχει χαθεί . Αυτή ήταν μια απάντηση στην επιστολή του Γρηγορίου Ζ', που γράφτηκε το 1081 προς τον επίσκοπο Χέρμαν του Μετς, στην οποία ο Γρηγόριος ισχυριζόταν ότι οι πάπες έχουν το δικαίωμα να αφορίζουν τους βασιλιάδες και να απαλλάσσουν τους υπηκόους από τον όρκο της πίστης. Στη δεύτερη πραγματεία ο Σιγεβέρτος υπερασπίστηκε την θεία λειτουργία που τελούταν από παντρεμένους ιερείς, η ακρόαση των οποίων είχε απαγορευτεί από τον πάπα το 1074. Όταν ο Πασχάλης Β' το 1103 διέταξε τον κόμη της Φλάνδρας να τιμωρήσει τους πολίτες της Λιέγης για την προσήλωσή τους στον αυτοκράτορα και να σηκώσουν τα όπλα εναντίον του, ο Σιγεβέρτος επιτέθηκε στη διαδικασία του πάπα ως αντιχριστιανική και αντίθετη με τη Γραφή. Πέθανε στο Ζαμπλού στις 5 Νοεμβρίου 1112. Το πιο διάσημο έργο του Σιγεβέρτου είναι ένα Chronicon sive Chronographia, ή παγκόσμιο χρονικό, που ο Auguste Molinier βρήκε ότι ήταν το καλύτερο έργο του είδους του. Περιέχει πολλά σφάλματα και λίγες πρωτότυπες πληροφορίες. Ήθελε πιθανώς απλώς να δώσει μια χρονολογική έρευνα. Κατά συνέπεια, υπάρχει μόνο ένας απλός κατάλογος γεγονότων ακόμη και για την εποχή που έζησε, αν και τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του 1105–1111, αντιμετωπίζονται λεπτομερέστερα. Καλύπτει την περίοδο μεταξύ 381 και 1111 και ο συγγραφέας του ήταν προφανώς άνθρωπος με πολύ γνώση. Το έργο έγινε με τον καιρό, η κύρια πηγή πληροφοριών σχετικά με τις εκκλησίες και τα αβαεία του Βελγίου και της Βόρειας Γαλλίας. Η πρώτη από τις πολλές έντυπες εκδόσεις δημοσιεύτηκε το 1513. το καλύτερο είναι στο Monumenta Germaniae Historica . Scriptores vol. VI, με εισαγωγή του Ludwig Conrad Bethmann. Μετά το θάνατο του Σιγεβέρτου το χρονικό του συνεχίστηκε από τον Άνσελμο του Ζαμπλού . Το χρονικό ήταν πολύ δημοφιλές κατά τον μετέπειτα Μεσαίωνα . απέκτησε πολύ μεγάλη φήμη, κυκλοφόρησε σε αμέτρητα αντίτυπα και χρησιμοποιήθηκε από πολλούς συγγραφείς και βρήκε πολλούς συνεχιστές, που χρησίμευσαν ως βάση πολλών μεταγενέστερων ιστορικών έργων. Παρά τις διάφορες παραλείψεις και λάθη, η βιομηχανία και η ευρεία ανάγνωση του Σιγεβέρτου αξίζουν τιμητικής αναφοράς. Το πρωτότυπο αυτόγραφο χειρόγραφο βρίσκεται στη Βασιλική Βιβλιοθήκη του Βελγίου . Άλλα έργα του Sigebert είναι μια ζωή του Φράγκου βασιλιά Σιγεβέρτου Γ' ( Vita Sigeberti III regis Austrasiae ), ιδρυτή του μοναστηριού του Αγίου Μαρτίνου στο Μετς. Ενώ βρισκόταν στο Μετς έγραψε τη βιογραφία του επισκόπου Θεοδώριχου Α' του Μετς (964–985), καθώς και ένα μεγάλο ποίημα για το μαρτύριο της Αγίας Λούσι, τα λείψανα της οποίας τιμήθηκαν στο Αβαείο του Αγίου Βικεντίου. Μετά την επιστροφή του στο Gembloux έγραψε επίσης παρόμοια έργα για αυτό το αβαείο, συγκεκριμένα ένα μεγάλο ποίημα για το μαρτύριο της Θηβαϊκής Λεγεώνας —καθώς ο Gembloux είχε τα λείψανα του φημισμένου ηγέτη του Αγίου Εξυπερίου (π. 262)— και μια ιστορία των πρώτων ηγουμένων του Ζαμπλού έως το 1048 ( Gesta abbatum Gemblacensium ). Έκανε επίσης έναν κατάλογο με εκατόν εβδομήντα έναν εκκλησιαστικούς συγγραφείς και τα έργα τους από τον Γεννάδιο μέχρι τη δική του εποχή, De scriptoribus ecclesiasticis, ο οποίος αναφέρει το δικό του έργο. Ο Σιγεβέρτος ήταν επίσης αγιογράφος. Μεταξύ των γραπτών του σε αυτή τη σχέση μπορούν να αναφερθούν αναθεωρήσεις των βιογραφιών του Αγίου Μακλόβιου και των δύο πρώιμων επισκόπων της Λιέγης, του Θέονταρντ του Μάαστριχτ και του Λαμπέρτιου του Μάαστριχτ . Περαιτέρω το βιογραφικό του Ντίτριχ, επισκόπου του Μετς (π. 984) που ήταν ο ιδρυτής του αβαείου του Αγίου Βικεντίου σε εκείνη την πόλη ( Vita Deoderici, Mettensis episcopi ) και του Wicbert ή Guibert (π. 962) που ίδρυσε το αβαείο του Gembloux ( Vita Wicberti ). Η καταγραφή ενός κομήτη από τον Sigebert, 1106 Sigebert of Gembloux στη Λατινική Βιβλιοθήκη