IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ομπελέριο

O Ομπελέριο (Ιταλικά : Obelerio, πέθανε το 832), 9ος παραδοσιακός και 7ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας (804 - 811) ήταν γιος του Ενκατζίλιο. Είχε ψηλές θέσεις την εποχή του Τζοβάνι Γκαλμπάιο, δραπέτευσε στο Τρεβίζο με μια ομάδα Βενετσιάνων Φραγκικής καταγωγής. Οι εξόριστοι αφού ανακήρυξαν τον Ομπελέριο αρχηγό τους επέστρεψαν στην Βενετία και ανέτρεψαν τον Τζοβάνι Γκαλμπάιο, ο Ομπελέριο ανακηρύχτηκε νέος Δόγης της Βενετίας.

 Ο Ομπελέριο ακολούθησε την πολιτική των προκατόχων του που διόριζαν τα μέλη της οικογένειας τους συμβασιλείς, ο ίδιος διόρισε τον αδελφό του Μπήτο. Οι Αντεμορί πέρασαν σύντομα έξω από την εύνοια του και ξέσπασαν εμφύλιες συγκρούσεις, οι Βυζαντινοί της Ερακλέα και οι δημοκρατικοί του Μαλαμόκκο καταδιώχθηκαν. Ο εξόριστος πατριάρχης του Γκράντο που ζούσε στην αυλή του Καρλομάγνου στο Άαχεν επέστρεψε στην Βενετία και πρότεινε να μπει η πόλη υπό την προστασία των Φράγκων. Ο Ομπελέριο το δέχτηκε, έδωσε με ευχαρίστηση όρκο υποταγής τα Χριστούγεννα του 805 στον Καρλομάγνο στο Άαχεν με αντάλλαγμα την προστασία του, την ίδια εποχή διάλεξε την Φράγκα Καρόλα για σύζυγο. Η πράξη του αυτή εξόργισε τους Βυζαντινούς που ήταν επικυρίαρχοι της Βενετίας, στρατοπέδευσαν στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας και επιτέθηκαν με στόλο στο Κομάτσιο αλλά ηττήθηκαν. Ο Ομπελέριο και ο Μπήτο διόρισαν συμβασιλέα τον τρίτο τους αδελφό Βαλεντίνο, οι κάτοικοι της Βενετίας εξοργισμένοι κάλεσαν τον γιο του Καρλομάγνου Πεπίνο της Ιταλίας να καταλάβει την πόλη. Πολιόρκησε την Βενετία έξι μήνες αλλά οι επιδημίες θέρισαν τον στρατό του και υποχώρησε, οι Αντενόρι υπερασπίστηκαν την πόλη. Ο Ομπελέριο και τα αδέλφια του εξορίστηκαν και ο Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο που είχε υπερασπιστεί την πόλη από τον Πεπίνο εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας. Ο Ομπελέριο έζησε τα επόμενα 20 χρόνια εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε με τον θάνατο του Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο (829), έφτασε με οπαδούς του στην Βιγκίλια κοντά στην Μαλαμόκκο και διεκδίκησε τα δικαιώματα του. Οι δύο πόλεις τον αναγνώρισαν αλλά ο Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Τζουστινιάνο τις έκαψε, ο ίδιος ο Ομπελέριο αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του εμφανίστηκε δημόσια στο πλήθος. Andrea Da Mosto, I dogi di Venezia nella vita pubblica e privata, Firenze, Giunti Martello, 1983 Δόγηδες της Βενετίας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1954-55

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1954-55 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες με 36 συνολικά ομάδες, αφού έγιναν δεκτά τέσσερα νέα σωματεια-μέλη. Τον τίτλο κατέκτησε ο σχεδόν μόνιμος πρωταθλητής Ολυμπιακός, χωρίς να παραχωρήσει ούτε ισοπαλία, και προκρίθηκε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1954-1955.

 Α΄ με 6 ομάδες σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων. Α2΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο δύο γύρων. Β΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου. Γ΄ με 10 ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου. Δόκιμη, από την οποία εντάχθηκαν στην ΕΠΣΠ τα "Ασπρα Χώματα". Πρωταθλητής, πρόκριση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1954-1955. Ολυμπιακός. Σύνθεση: Κώστας Καραπατής, Ηλίας Ρωσίδης, Θανάσης Σούλης-Κίνλεϊ, Βασίλης Ξανθόπουλος, Θανάσης Μπέμπης, Γιάννης Ιωάννου, Μπάμπης Κοτρίδης, Δημήτρης Κοκκινάκης, Γιώργος Δαρίβας, Θέμης Μουστακλής, Ηλίας Υφαντής, Στέλιος Κουρουκλάτος, Ανδρέας Μουράτης, Μπάμπης Δρόσος, Σάββας Θεοδωρίδης, Μάκης Γερμενής, Γιώργος Κανσός, Κυριμόπουλος. Προπονητής: Θεολόγος Συμεωνίδης. Άνοδος από τη Β΄: αύξηση των ομάδων από 6 σε 8. Προοδευτική Δόξα ΠειραιάΑγώνες κατάταξης για την 3η θέση: Ατρόμητος Πειραιώς - Α.Ε. Νικαίας 2–2, 2–2, 1–0. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της εποχής ο ουραγός της ανώτερης κατηγορίας έδινε αγώνες διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της κατώτερης κατηγορίας για την παραμονή/άνοδο ή υποβιβασμό. Έτσι ο ουραγός Πανελευσινιακός αγωνίστηκε με την πρωταθλήτρια της Α2 κατηγορίας Προοδευτική, από την οποία ηττήθηκε και υποβιβάστηκε. Τελικά, λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών και της αύξησης των ομάδων της Α΄ σε 8 ο Πανελευσινιακός παρέμεινε, ενώ ανέβηκε και η Δόξα ως 2η της Α2. Προοδευτική - Πανελευσινιακός : 5-3. Πανελευσινιακός - Προοδευτική: 1-1. Στο πρωτάθλημα Δόκιμης κατηγορίας της περιόδου 1954-55 συμμετείχαν 16 ανεξάρτητα σωματεία, χωρισμένα σε 3 ομίλους. Πρωταθλήτριες ομάδες των ομίλων αναδείχθηκαν ο Πρωτεύς Νικαίας στον 1ο όμιλο, η Α.Ε. Άσπρων Χωμάτων στον 2ο όμιλο και ο Ηρακλής Ελευσίνας στον 3ο όμιλο. Ύστερα από αγώνες κατάταξης μεταξύ τους, πρωταθλήτρια ομάδα της Δόκιμης κατηγορίας αναδείχθηκε η Α.Ε. Άσπρων Χωμάτων. Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σελίδες 253-254.
Ντέιβιντ Μπράιαν

Ο Ντέιβιντ Μπράιαν Ράσμπαουμ (David Bryan Rashbaum, Έντισον, 7 Φεβρουαρίου 1962) είναι Αμερικανός μουσικός. Παίζει πλήκτρα στο συγκρότημα Bon Jovi και κάνει δεύτερα φωνητικά, ενώ συχνά στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος τραγουδάει ένα μέρος ή ολόκληρο το τραγούδι "In these arms" μόνος του.

 Ο Μπράιαν ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των 7. Ο πατέρας του, Έντι Ράσμπαουμ, έπαιζε τρομπέτα. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Χέρμπερτ Χούβερ και μετά στο Λύκειο JP Stevens, όπου έπαιζε πλήκτρα για το συγκρότημα Transition με τον μπασίστα Steve Sileo. Αποφοίτησε από το JP Stevens High School στο Έντισον. Ο Μπράιαν μελετούσε με τον Έμερι Χακ, έναν καθηγητή στο Τζούιλιαρντ, για 13 χρόνια. Έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς αλλά έφυγε για να φοιτήσει στο Τζούιλιαρντ, ένα μουσικό σχολείο στην Νέα Υόρκη. Ο Μπράιαν ήταν ο πρώτος που κάλεσε ο Τζον Μπον Τζόβι όταν έκλεισε συμβόλαιο με δισκογραφική εταιρία και συμφώνησε να γίνει μέλος του συγκροτήματος. Άλλαξε το όνομα του σε Ντέβιντ Μπράιαν. Την εποχή εκείνη ο Μπράιαν φοιτούσε στο Ρούτγκερς και σπούδαζε ιατρική. Ο Μπράιαν έπαιξε πλήκτρα και τραγούδησε σε όλους τους δίσκους των Bon Jovi, όπως και στους προσωπικούς δίσκους των Jon Bon Jovi και Richie Sambora. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, ενώ το συγκρότημα δούλευε πάνω στον δίσκο "Crush", ο Μπράιαν τραυμάτισε σοβαρά ένα δάκτυλο του ενώ έκανε δουλειές στον κήπο. Μετά από ένα χρόνο θεραπείας, ο Bryan ανάνηψε και επέστρεψε στο συγκρότημα. Παντρεύτηκε την Έιπριλ ΜακΛιν στις 25 Αυγούστου του 1990, αλλά χώρισαν το 2004. Γνωρίστηκαν στο λύκειο. Έκαναν τρία παιδιά: τα δίδυμα Γκαμπριέλ Λούνα και Κόλτον Μουν (10 Μαρτίου 1994) και Τάιγκερ Λίλι (29 Απριλίου 2000). Ζούνε στο Κολτς Νεκ του Νιου Τζέρσεϊ. Ο Μπράιαν είναι ενεργός στο Save the Music και Only make Believe, εκπομπές του VH-1. Επίσης έγραψε το τραγούδι τίτλων του δεύτερου, "Rockin' all over the World", μαζί με την Ντένα Χάμερσταϊν. Το συγκρότημα έχτισε αρκετά σπίτια για τα θύματα του Τυφώνα Κατρίνα. Το βίντεο της επιτυχίας τους, "Who says you can't go home", παρουσιάζει το χτίσιμο τριών σπιτιών. Το συγκρότημα επίσης έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στο Angel Network της Όπρα Γουίνφρεϊ. Λόγω αυτού, η Όπρα ονόμασε μια γειτονιά στην Λουιζιάνα Bon Jovi. Ένα χρόνο αργότερα το συγκρότημα πήγε εκεί για να αποκαλύψει την γειτονιά στους μελλοντικούς κατοίκους. Ήταν ένας από τους συνθέτες του μιούζικαλ Memphis, του οποίου η πρεμιέρα έγινε το 2002. Το 2008, το Memphis εκτελέστηκε στο La Jolla Playhouse στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια. Το σόου εκτελέστηκε επίσης στο 5ο Avenue Theatre του Σιάτλ τον Ιανουάριο του 2009 και θα πάει στο Μπρόντγουεϊ. Ο Μπράιαν έγραψε το μιούζικαλ "The Toxic Avenger" με τον Joe DiPietro, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο New World Stages στις 6 Απριλίου του 2009. Επίσημη ιστοσελίδα
Άννα Χατζησοφιά

Η Άννα Χατζησοφιά (Τύρναβος, 28 Δεκεμβρίου 1958) είναι Ελληνίδα σεναριογράφος, ηθοποιός και πολιτικός. Συνέγραψε πολλά ελληνικά σήριαλ, τα περισσότερα μαζί με τον Χάρη Ρώμα, ο οποίος πρωταγωνιστούσε σε αυτά.

 Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1958 στον Τύρναβο. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και τις δραματικές σχολές του Ωδείου Αθηνών και του Β. Ρίτσου. Έπαιξε επί μια πενταετία στο Θεσσαλικό Θέατρο, στην ερασιτεχνική σκηνή του οποίου σκηνοθέτησε το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, Ο μπαμπάς ο πόλεμος. Έγραψε επίσης πολλά κείμενα για επιθεωρήσεις. Τα τελευταία έτη διδάσκει σεναριογραφία στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής "Tabula Rasa". Ήταν υποψήφια (έκτη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας) με τον ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του 2009. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012 ήταν υποψήφια στη Β' Αθηνών. Ως πρώτη επιλαχούσα, αντικατέστησε τον Μάιο του 2014 τον Δημήτρη Παπαδημούλη, που συμπεριλήφθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφια στον Βόρειο Τομέα Αθηνών. Εξ αδιαιρέτου (ΕΤ1) 1992-1993 Οι Μεν Και Οι Δεν (ΑΝΤ1) 1993-1996 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Ο κακός βεζύρης (ΜΕGA) 1997-1998 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Κωνσταντίνου και Ελένης (ΑΝΤ1) 1998-2000 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Λίφτινγκ (ΑΝΤ1) 2001-2002 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Το καφέ της Χαράς (ΑΝΤ1) 2003-2006 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Δεληγιάννειον Παρθεναγωγείον (ΑΝΤ1) 2007-2008 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Λόλα (ΑΝΤ1) 2008-2009 Η μαμά λείπει ταξιδι για δουλειές (MEGAONE, νυν Omega) 2016-2017 Το καφέ της Χαράς (ΑΝΤ1) 2019-2021 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Τα Νεοκλασικά (ALPHA) 2022-2023 (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Ροζ ολοταχώς (2001) (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) Γυναίκες δηλητήριο (1993) (σε συνεργασία με τον Χάρη Ρώμα) http://senariografoi.gr/gr/members/members-list/i92
Νεβέ Ντεκαλήμ

Η Νεβέ Ντεκαλήμ (εβραϊκά: נְוֵה דְּקָלִים‎) (κυρ. «Όαση φοινίκων») ήταν ισραηλινός οικισμός και κοινότητα στο οικοδομικό τετράγωνο των οικισμών Γκους Κατίφ στη Λωρίδα της Γάζας. Ιδρύθηκε το 1983 μετά την αποχώρηση του Ισραήλ από τη χερσόνησο του Σινά. Η Νεβέ Ντεκαλήμ ήταν περιφερειακό κέντρο για την περιοχή Γκους Κατίφ και έδρα του Περιφερειακού Συμβουλίου Χοφ Αζά. Βρισκόταν μεταξύ του παλαιστινιακού στρατοπέδου προσφύγων Χαν Γιουνίς και της Μεσογείου. Η Νεβέ Ντεκαλήμ εκκενώθηκε τον Αύγουστο του 2005 στο πλαίσιο του μονομερούς σχεδίου απεμπλοκής του Ισραήλ. Μετατράπηκε σε στρατόπεδο εκπαίδευσης από τη Χαμάς.

 Ο πληθυσμός αποτελούνταν από περίπου 520 οικογένειες (2.600 άτομα), κυρίως Ορθοδόξων Εβραίων. Ήταν ο μεγαλύτερος εβραϊκός οικισμός στη Λωρίδα της Γάζας και σημαντικό εμπορικό κέντρο για την περιοχή. Η βιομηχανική ζώνη Γκους Κατίφ βρισκόταν στη Νεβέ Ντεκαλήμ. Ο ζωολογικός κήπος Κατιφάρι έκτασης 4,5 εκταρίων φιλοξενούσε εκατοντάδες φίδια, πουλιά και άλλα ζώα. Από τη δεύτερη Ιντιφάντα μέχρι την εκκένωσή της το 2005, οι μαχητές της Γάζας εκτόξευσαν περίπου 6.000 όλμους και πυραύλους Κασσάμ εναντίον της Νεβέ Ντεκαλήμ. Τον Ιούλιο του 2005, λίγο πριν εφαρμοστεί το σχέδιο απεμπλοκής, δύο άτομα τραυματίστηκαν από πυρά όλμων.
Ο εξαφανισμένος φάκελος

Ο εξαφανισμένος φάκελος (Πρωτότυπος τίτλος: Fleuve noir) είναι γαλλική αστυνομική ταινία θρίλερ του 2018 σε σκηνοθεσία Ερίκ Ζονκά, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Ισραηλινού συγγραφέα Ντρορ Μισάχι. Πρωταγωνστούν οι Βενσάν Κασέλ, Ρομέν Ντουρίς και Σαντρίν Κιμπερλέν.

 Η ταινία περιστρέφεται γύρω από την έρευνα για τη μυστηριώδη εξαφάνιση του Ντάνι Αρνό, ενός δεκαεξάχρονου με μια φαινομενικά τέλεια ζωή. Η υπόθεση ανατίθεται στον αστυνομικό Φρανσουά Βισκόντι. Εγκαταλελειμμένος από τη σύζυγό του, επιθετικός, άσχημος, αγενής, και μισογύνης, εκτελεί με ελάχιστο ενδιαφέρον τα καθήκοντα ενός γονέα ενός εφήβου που ίσως εμπλέκεται στη διακίνηση ναρκωτικών. Η έρευνα ξεκινά με το παράπονο της μητέρας του Ντάνι, Σολάνζ, μιας γυναίκας που επίσης φροντίζει με αφοσίωση την κόρη της με σύνδρομο Ντάουν, έχει έναν σύζυγο ναύτη που είναι πάντα απών και κρύβει ένα τρομερό μυστικό. Η έρευνα εκτυλίσσεται μεταξύ ψευδών στοιχείων (αρχικά θεωρήθηκε ότι το αγόρι είχε δραπετεύσει για να ενταχθεί στη τζιχάντ) και την παρέμβαση του γείτονά του, ενός απογοητευμένου καθηγητή και επίδοξου συγγραφέα Γιαν Μπελέλ, ο οποίος θεωρείται ύποπτος καθώς είχε μια οικεία σχέση με τον μαθητή Λυκείου και να ευθύνεται για την εξαφάνισή του. Ενώ από τη μια χειραγωγεί τα γεγονότα με ανώνυμα τηλεφωνήματα και μηνύματα για να προετοιμαστεί για τη συγγραφή του μυθιστορήματός του, από την άλλη κατευθύνει τον αστυνομικό προς τη λύση του αινίγματος. Η ταινία απέσπασε μικτές κριτικές, οι οποίοι την επαίνεσαν για την εντυπωσιακή μελέτη χαρακτήρων της. Ο Χρήστος Μήτσης έγραψε στην κριτική του: Πειστικό μυστήριο, στρωτή ανάπτυξη πλοκής, ρεαλιστική ατμόσφαιρα κι ένας ενδιαφέρων πρωταγωνιστικός ρόλος σηματοδοτούν την καλοδεχούμενη επιστροφή του Ερίκ Ζονκά («Η Ονειρεμένη Ζωή των Αγγέλων») στη σκηνοθετική δράση με ένα αστυνομικό θρίλερ στιβαρό αλλά υπερβολικά φορτωμένο διανοουμενίστικες ιδέες. Ο εξαφανισμένος φάκελος στην IMDb
Ισαβέλλα του Κουσί

Η Ισαβέλλα Πλανταγενέτη, επίσης γνωστή ως Ισαβέλλα του Κουσί (16 Ιουνίου 1332 – 1379/1382), ήταν η μεγαλύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ. Πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της, Ισαβέλλα της Γαλλίας.

 Όταν ήταν παιδί, ο πατέρας της ήθελε να την αρραβωνιάσει με τον Πέτρο της Καστίλης, διάδοχο του θρόνου της Καστίλλης, αλλά νύφη του έγινε η μικρότερη αδελφή της, Ιωάννα της Αγγλίας. Η Ισαβέλλα έμεινε ανύπαντρη ως τα 33 χρόνια, γεγονός σπάνιο για την εποχή της, αφού απέτυχε με πολλούς υποψήφιους μνηστήρες. Τότε αποφάσισε να παντρευτεί τον Γάλλο ευγενή Εγκερράνδο Ζ΄, άρχοντα του Κουσί, που μεταφέρθηκε στην Αγγλία σαν φόρος τιμής ανταλλαγής για την απελευθέρωση του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1365 στο κάστρο του Ουίντσορ και ο πατέρας του τους πρόσφερε μεγάλα ετήσια εισοδήματα, δώρα και εκτάσεις γης. Τον Νοέμβριο του 1365 επετράπη στην Ισαβέλλα και τον σύζυγο της να μπουν στη Γαλλία. Αργότερα, επισκέφτηκαν ξανά την Αγγλία, όπου ο σύζυγός της διορίστηκε κόμης του Μπέντφορντ στις 11 Νοεμβρίου 1366 και αργότερα έγιναν κόμητες του Σουασόν. Μετά την άνοδο στον θρόνο του ανιψιού της Ριχάρδου Β΄ (1377), ο σύζυγος της παραιτήθηκε από όλες τις κατοχές του στην Αγγλία. Η Ισαβέλλα πέθανε τότε μεταξύ 1379 και 1382 κάτω από μυστήριες συνθήκες χωριστά από τον σύζυγο και τα παιδιά της. Με τον σύζυγό της Εγκερράνδο Ζ΄ έκανε δύο κόρες: Μαρία του Κουσί (1366 – 1404) Φιλίππη του Κουσί (1367 – 1411)
Εθνική Ημέρα της Πολωνικής Σημαίας

Η Εθνική Ημέρα της Πολωνικής Σημαίας (πολωνικά: Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej) είναι εθνική αργία στην Πολωνία, η οποία καθιερώθηκε με νόμο που εκδόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2004. Η αργία εορτάζεται την ημέρα μεταξύ δύο εθνικών εορτών: την 1η Μαΐου (που ονομάζεται Διεθνής Ημέρα των Εργαζομένων) και την 3η Μαΐου (Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου). Την ίδια μέρα εορτάζεται η Ημέρα της Πολωνικής Κοινότητας στο Εξωτερικό. Η 2η Μαΐου δεν είναι εθνική εορτή, ωστόσο πολλοί Πολωνοί παίρνουν αυτήν την άδεια επειδή είναι η μόνη ημερομηνία στο ημερολόγιο που εμφανίζεται μεταξύ δύο εθνικών εορτών.

 Στις 15 Οκτωβρίου 2003, το νομοσχέδιο ενός μέλους (γραμμένο από τον Έντβαρντ Πουόνεκ) παρουσιάστηκε στον Διευθύνων του Σέιμ σχετικά με τις τροποποιήσεις του νόμου για το έμβλημα, τα χρώματα και τον ύμνο της Πολωνικής Δημοκρατίας που καθιέρωσε την Εθνική Ημέρα της Πολωνικής Σημαίας. Σύμφωνα με την αιτιολόγηση του νόμου που καθιέρωσε την αργία, η επιλογή της 2ας Μαΐου δεν ήταν τυχαία - υποτίθεται ότι ήταν η ημέρα που οι Πολωνοί είχαν μια στιγμή προβληματισμού για την πολωνική ιστορία, για να συμπληρώσουν την ελεύθερη ημέρα μεταξύ δύο εθνικών εορτών και να υπογραμμίσει τον εορτασμό της Ημέρας της Πολωνικής Κοινότητας στο Εξωτερικό.Κατά τη διάρκεια του νομοθετικού έργου, η Γερουσία της Δημοκρατίας της Πολωνίας, στο ψήφισμά της της 12ης Φεβρουαρίου 2004, πρότεινε τροποποιήσεις όπως: αντικατάσταση της Εθνικής Ημέρας της Πολωνικής Σημαίας με την Ημέρα του Λευκού Αετού, αναγνωρίζοντας το έμβλημα ως το κύριο μεταξύ των συμβόλων της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Τελικά, το Σέιμ απέρριψε την τροποποίηση και, στις 20 Φεβρουαρίου 2004, καθιέρωσε την Εθνική Ημέρα της Σημαίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας. Την ημέρα αυτή διοργανώνονται διάφορα είδη πατριωτικών δράσεων και εκδηλώσεων. Για παράδειγμα, στις 2 Μαΐου 2009 στο Μπίτομ, πάνω από 500 άτομα δημιούργησαν μια λευκή και κόκκινη σημαία από προηγουμένως προετοιμασμένες και ταυτόχρονα σηκωμένες ομπρέλες. Ήταν ίσως η μεγαλύτερη σημαία που δημιουργήθηκε στην Πολωνία με αφορμή την Ημέρα της Πολωνικής Σημαίας.Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει σύνηθες να φοριέται μια εθνική κονκάρδα εκείνη την ημέρα. Αυτό το έθιμο διαδόθηκε από τον Πρόεδρο Λεχ Κατσίνσκι. Στη συνέχεια το συνέχισε ο Μπρονίσουαφ Κομορόφσκι και τώρα ο Άντζεϊ Ντούντα διατηρεί επίσης το έθιμο. Στις 2 Μαΐου 1945, ο Πρώτος Πολωνικός Στρατός, ο οποίος κατέλαβε την πρωτεύουσα της Ναζιστικής Γερμανίας έβαλε μια λευκή και κόκκινη σημαία στη Στήλη Νίκης του Βερολίνου (Siegessäule) και στο Ράιχσταγκ στο Βερολίνο. Κατά τη διάρκεια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, αυτήν την ημέρα, οι κρατικές σημαίες αφαιρέθηκαν μετά τον εορτασμό της 1ης Μαΐου, έτσι ώστε οι σημαίες να μην εκτίθενται την επόμενη ημέρα - την Ημέρα του Συντάγματος της 3ης Μαΐου, που καταργήθηκε από τον κομμουνιστή αρχές. Ομοίως με την Πολωνία, ο εορτασμός της εθνικής σημαίας γιορτάζεται επίσης σε πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Μεξικού, της Αργεντινής, της Φινλανδίας, του Τουρκμενιστάν, της Λιθουανίας, της Ουκρανίας και της Κίνας.
Η ζωή του Έλληνος στην Αμερική

Η ζωή του Έλληνος στην Αμερική είναι ένα δοκίμιο που συνέγραψε ο Έλληνας στρατιωτικός Χαράλαμπος Σταυρόπουλος στην Ελλάδα το 1946. Σκιαγραφεί τη ζωή των Ελλήνων μεταναστών στην Αμερική κατά την δεκαετία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Ο Χαράλαμπος Σταυρόπουλος έγραψε το βιβλίο επηρεασμένος από την επτάμηνη παραμονή του στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου με δαπάνη του Ελληνικού Κράτους είχε αποσταλεί τιμητικά για να θεραπεύσει ένα τραύμα από σφαίρα που αχρήστεψε το αριστερό του χέρι. Κατά την επαφή του ήρθε σε επαφή με τον απόδημο Ελληνισμό της Αμερικής. Για να τον γνωρίσει καλύτερα ταξίδεψε (με ιδία δαπάνη) σε 12 Πολιτείες, όπου γνώρισε τη ζωή και την ιστορία των Ελλήνων μεταναστών, καθώς και την οργάνωσή τους: τις κοινότητες, τα σωματεία και την αρχιεπισκοπή.Η κοινή γνώμη των Ελλήνων για τους μετανάστες ήταν αρνητική προς τους μετανάστες, ιδίως αυτούς που διέφυγαν στην Αμερική, την περίοδο αυτή. Με το έργο αυτό ο συγγραφέας επιχειρεί να αλλάξει τη στάση των Ελλήνων προς τους εκπροσώπους του απόδημου Ελληνισμού προς το καλύτερο και να σκιαγραφήσει την πραγματική κατάστασή τους, που μέσα από θυσίες και αγώνες κατάφεραν όχι μόνο να εξασφαλίσουν τη δική τους ζωή, αλλά και να ενισχύσουν τους οικείους τους στην πατρίδα. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1946. Το βιβλίο εκτυπώθηκε και διανεμήθηκε μόνο στην Ελλάδα, ενώ στην Αμερική απεστάλησαν μονάχα 100 αντίτυπα από τον ίδιο τον συγγραφέα σε «φιλικές οικογένειες». Το βιβλίο αξιολογήθηκε από επιστημονική επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας της εποχής και συστάθηκε στα σχολεία της χώρας η αγορά και η ανάγνωσή του από το εκπαιδευτικό προσωπικό και τους μαθητές. Έπειτα από γραπτή συννενόηση με το ίδιο Υπουργείο εκδόθηκε το 1956 η δεύτερη έκδοση του βιβλίου, με επιπλέον υποσημειώσεις από τον συγγραφέα.
Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων

Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων η εν συντομία ΕΑΑΤ (Αγγλικά: European Food Safety Authority) είναι ο οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παρέχει επιστημονικές συμβουλές και γνωστοποιεί τους υπάρχοντες και τους αναδυόμενους κινδύνους που συνδέονται με την τροφική αλυσίδα. Η ΕΑΑΤ συστάθηκε τον Φεβρουάριο του 2002 με έδρα την Πάρμα της Ιταλίας και είχε προϋπολογισμό το 2016 ύψους 79,5 εκ. ευρώ, ενώ το συνολικό προσωπικό της είναι 447.Το έργο της ΕΑΑΤ καλύπτει όλα τα θέματα που έχουν άμεσο ή έμμεσο αντίκτυπο στην ασφάλεια των τροφίμων και των ζωοτροφών, συμπεριλαμβανομένης της υγείας και της καλής μεταχείρισης των ζώων, της προστασίας και υγείας των φυτών και της διατροφής. Η ΕΑΑΤ υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λαμβάνουν αποτελεσματικές και έγκαιρες αποφάσεις διαχείρισης κινδύνου που να διασφαλίζουν την προστασία της υγείας των Ευρωπαίων καταναλωτών και την ασφάλεια της αλυσίδας τροφίμων και ζωοτροφών.

 Η ΕΑΑΤ είναι χωρισμένη σε 4 τομείς: Το διοικητικό συμβούλιο Τον εκτελεστικό διευθυντή Το συμβουλευτικό φόρουμ και Την επιστημονική επιτροπήΤο διοικητικό συμβούλιο ορίζει τον προϋπολογισμό, εγκρίνει τα προγράμματα εργασίας και είναι υπεύθυνο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής συνεργασίας της ΕΑΑΤ με συνεταίρους οργανισμούς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και πέρα από αυτήν. Αποτελείται από δεκατέσσερα μέλη που διορίζονται από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από κατάλογο που καταρτίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο εκτελεστικός διευθυντής είναι ο εκπρόσωπος της ΕΑΑΤ και είναι υπεύθυνος για την καθημερινή διοίκηση, τη σύνταξη και την εφαρμογή προγραμμάτων εργασίας και άλλων αποφάσεων που εκδίδει το διοικητικό συμβούλιο. Το συμβουλευτικό φόρουμ συμβουλεύει τον εκτελεστικό διευθυντή. Αποτελείται από εκπροσώπους των εθνικών φορέων που είναι αρμόδιοι για την αξιολόγηση των κινδύνων στα κράτη μέλη, με παρατηρητές από τη Νορβηγία, την Ισλανδία, την Ελβετία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η επιστημονική επιτροπή της παρέχει επιστημονικές γνώμες και συμβουλές, καθεμιά από τις οποίες ανήκουν στο δικό τους πεδίο αρμοδιοτήτων, και αποτελούνται από ανεξάρτητους επιστημονικούς εμπειρογνώμονες. Ο αριθμός και τα ονόματα των επιστημονικών ομάδων προσαρμόζονται υπό το φως της τεχνικής και επιστημονικής ανάπτυξης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κατόπιν αιτήματος της ΕΑΑΤ. Οι εμπειρογνώμονες διορίζονται από το διοικητικό συμβούλιο κατόπιν προτάσεως του εκτελεστικού διευθυντή για τριετή θητεία. Οι εθνικές αρχές ασφάλειας των τροφίμων των ακόλουθων χωρών είναι μέλη του εστιακού δικτύου της ΕΑΑΤ: Οι εθνικές αρχές ασφάλειας των τροφίμων των ακόλουθων χωρών είναι παρατηρητές του εστιακού δικτύου της ΕΑΑΤ:
Ιωάννης του Αρμανιάκ, δούκας του Νεμούρ

Ο Ιωάννης, γαλλ..: Jean d'Armagnac, duc de Nemours, (1467–1500) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν γιος του Ιακώβου δούκα του Nεμούρ και της Λουίζας του Ανζού.

 Οι ιδιοκτησίες τού πατέρα του κατασχέθηκαν κατά την εκτέλεσή του το 1477, αλλά ο Ιωάννης αποκαταστάθηκε στο Nεμούρ και στα άλλα εδάφη της οικογένειας το 1484. Έζησε μία διαλυμένη ζωή και τα αδέλφια του τον μήνυσαν, για να τον εμποδίσουν να εκποιήσει τις οικογενειακές γαίες, για να πληρώσει τα χρέη του. Το 1489 αντάλλαξε τις επαρχίες του Καρλά και του Mυρά στον Πέτρο Β΄, δούκα του Μπουρμπόν για την κομητεία λ'Ιλ Ζουρνταίν. Νυμφεύτηκε τη Γιολάντα του Λα Αι (La Haye) (απεβ. 1517) το 1492, αλλά δεν απέκτησε παιδιά. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λουδοβίκος κόμης του Γκιζ.
Κορινθιακό Μπαλκόνι Αχαΐας

Το Κορινθιακό Μπαλκόνι είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Πλατάνου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Πλατάνου. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 45 μέτρων περίπου.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 17/03/1991, όταν και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Πλατάνου Ακράτας ακολουθώντας έκτοτε όλες τις διοικητικές μεταβολές της. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κορινθιακού Μπαλκονιού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πλατάνου Ακράτας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/06/2018.
Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924

Η Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924 (Ιούλιος - Οκτώβριος 1924) ή «κυβέρνηση θερινών διακοπών» διαδέχτηκε την κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου, έπειτα από συμφωνία όλων των αρχηγών των κοινοβουλευτικών παρατάξεων. Η Βουλή των Ελλήνων αποτελούνταν μόνο από φιλελεύθερους βουλευτές (αφού τα φιλο-μοναρχικά κόμματα δεν είχαν μετάσχει στις εκλογές), και, έτσι, έγινε εφικτό να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας, συγκεκριμένης διάρκειας, κατά την περίοδο των θερινών διακοπών της Βουλής. Όταν παρήλθε το συγκεκριμένο διάστημα, η κυβέρνηση παραιτήθηκε.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Θεμιστοκλής Σοφούλης«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Γεώργιος Ρούσσος (υπουργός) «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: προσωρινά, Αλέξανδρος Μυλωνάς- αντικαταστάθηκε στις 28 Αυγούστου 1924 από τον Κωνσταντίνο Γκότση«Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Περικλής Πιερράκος Μαυρομιχάλης «Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Θεόδωρος Βελλιανίτης «Επί των Οικονομικών υπουργός»: Εμμανουήλ Τσουδερός «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Γεώργιος Μαρής «Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: Δημήτριος Νότη Μπότσαρης «Επί της Γεωργίας και Δημοσίων κτημάτων υπουργός» : Αλέξανδρος Μυλωνάς «Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: υποστράτηγος ε.α. Γεώργιος Κατεχάκης «Επί των Ναυτικών υπουργός»: προσωρινά, Θεμιστοκλής Σοφούλης «Επί της Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως υπουργός»: Απόστολος Ορφανίδης «Επί της Εννόμου Τάξεως υπουργός»: Αχιλλέας Πρωτοσύγγελος
Γιολάντα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Νάπολης

Η Γιολάντα, ισπαν. Yolande (11 Αυγούστου 1384 - 14 Νοεμβρίου 1442) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ανζού.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη Α΄ της Αραγωνίας και της 2ης συζύγου του Γιολάντας των Μονμπελιάρ, κόρης του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ. Παντρεύτηκε το 1400 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα; Λουδοβίκος Γ΄ 1403-1434, δούκας του Ανζού, τιτουλάριος βασιλιάς της Νάπολης. Μαρία 1404-1463, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ζ΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Ρενέ Α΄ 1409-1480, δούκας του Ανζού, βασιλιάς της Νάπολης. Γιολάντα 1412-1440, παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο Α΄ των Βαλουά δούκα της Βραβάντης και μετά τον Φραγκίσκο Α΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης. Κάρολος 1414-1472, κόμης του Μαιν.
Γουίλιαμ Σάτνερ

Ο Γουίλιαμ Σάτνερ (William Shatner, γεν. 22 Μαρτίου 1931, Μόντρεαλ, Καναδάς) είναι εν ενεργεία ηθοποιός ο οποίος έχει τιμηθεί με βραβεία "Emmy", τραγουδιστής, συγγραφέας και σκηνοθέτης. Περισσότερο γνωστός είναι για την ερμηνεία του σαν κυβερνήτης του αστρόπλοιου "Enterprise" στο δημοφιλές τηλεοπτικό σίριαλ "Σταρ Τρεκ" (Star Trek) που παίχθηκε σε διάφορους κύκλους, ενώ μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο. Επιτυχής όμως ήταν η πρόσφατη συμμετοχή του και στη σειρά "Boston Legal" (2004 - 2008)

 Ο Σάτνερ άρχισε από πολύ νωρίς την καριέρα του, σαν παρουσιαστής στο ραδιόφωνο, για λογαριασμό της καναδικής μετεωρολογικής υπηρεσίας. Εν συνεχεία, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο "McGill", όπου ξεκίνησε την ηθοποιία, αποφοιτώντας στα 1952. Ακολούθως εντάχθηκε στο "Εθνικό Θέατρο Ρεπερτορίου" της Οττάβα, όπου εργάσθηκε μαζί με τον σκηνοθέτη Sir Tyrone Guthrie και εμφανίσθηκε στο "Stratford Shakespeare Festival" του Οντάριο. Ο Σάτνερ πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή του θεάτρου "Broadway" το 1956 μετέχοντας στην παράσταση "Tamburlaine the Great" που σκηνοθέτησε ο Guthrie. Πήρε ακόμη μέρος σε διάφορα τηλεοπτικά σώου, όπως τα "Goodyear Television Playhouse", "Studio One" και "Playhouse 90". Έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο το 1958 ερμηνεύοντας τον έναν από τους δυο βασικούς ρόλους του έργου "Αδελφοί Καραμάζοφ", μαζί με τον Γιουλ Μπρίνερ. Παράλληλα όμως, επέστρεψε στο Μπρόντγουεϊ, παίζοντας επί μια διετία στην παράσταση "The Secret Life of Suzie Wong", συμμετοχή για την οποία τιμήθηκε με θεατρικό βραβείο "Emmy" (1959). Στα 1961 ο Σάτνερ είχε έναν μικρό ρόλο στην εμβληματική ταινία "Η Δίκη της Νυρεμβέργης" και την επόμενη χρονιά έναν βασικό ρόλο στο έργο "The Intruder". Στη μικρή οθόνη ξεκίνησε την παρουσία του με τη σειρά "For the People" (1965) και το επόμενο έτος συναντήθηκε με τη διασημότητα, όταν ανέλαβε το ρόλο του κυβερνήτη Κερκ (Captain James T. Kirk) στο σίριαλ "Star Trek", που παρακολουθούσε τις περιπέτειες του πληρώματος του αστρόπλοιου "U.S.S. Enterprise" στο αχανές σύμπαν κατά τον 23ο αιώνα. Η επιστημονικής φαντασίας αυτή σειρά έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 1966 και διήρκεσε τρεις σεζόν, γνώρισε όμως πολλές επαναλήψεις. Ο Σάτνερ συνέχισε να ερμηνεύει με μεγάλη επιτυχία τηλεοπτικούς χαρακτήρες (όπως του βετεράνου αστυνομικού στο σίριαλ "T. J. Hooker"), ενώ παράλληλα εξέδιδε βιβλία και ηχογραφούσε αρκετούς μουσικούς δίσκους. William Shatner Biography
JGSDF Type 96 WAPC

To JGSDF Type 96 WAPC (Wheeled Armored Personnel Carrier, Ιαπωνικά: 96式装輪装甲車) είναι ένα τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού, που έκανε την εμφάνισή του στην Ιαπωνία το 1995.

 Εντός του οχήματος, ο οδηγός κάθεται δεξιά, έχοντας την μηχανή στα αριστερά του. Η θέση του περιλαμβάνει τρία περισκόπια, με το κεντρικό να μπορεί να ανικατασταθεί με περισκόπιο νυχτερινής όρασης. Για την υπηρεσία του οχήματος στο Ιράκ, η θέση του οδηγού είχε προσαρμοστεί με τρία παράθυρα για μεγαλύτερη επίγνωση κατάστασης, ενώ προστατευόταν από πυρά μικρών όπλων. Ακριβώς από πίσω του βρίσκεται ο πυροβολητής σε ένα περιστρεφόμενο πυργίσκο 360°, που φέρει είτε 40mm οβιδοβόλο (Τύπος Α), ή 12.7mm πολυβόλη M-2HB (Τύπος Β). Η καμπίνα των επιβατών έχει χώρο για 8 στρατιώτες, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν από δυο θύρες βολής στην κάθε πλευρά. Το 2001, η Ιαπωνία ανέφερε στο UNODA (Γραφείο Θεμάτων Αφοπλισμού Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Αγγλικά: United Nations Office for Disarmament Affairs) ότι υπάρχουν 72 άρματα τύπου JGSDF Type 96 WAPC εν υπηρεσία, με μελλοντική απόκτηση επιπλέον 22. Το όχημα κατασκευάζεται από την εταιρεία Komatsu, στο εργοστάσιο της οποίας έχουν κατασκευαστεί συνολικά 346 (το 2012). Το κόστος ανά μονάδα ανέρχεται στα 1.6 εκατομμύρια δολάρια. Type 96 στο military-today.com Type 96 στο globalsecurity.org
Μοζαμβικανές γενικές εκλογές (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μοζαμβίκη στις 15 Οκτωβρίου 2019. Ο κάτοχος της προεδρίας Φιλίπε Νιούσι από το FRELIMO επανεξελέγη με ποσοστό 73% των ψήφων. Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης το RENAMO κατηγόρησε το FRELIMO για "εκτεταμένη εκλογική νοθεία", συμπεριλαμβανομένων εκατοντάδων χιλιάδων "ψηφοφόρων-φαντασμάτων".

 Ο Πρόεδρος εκλέγεται με το σύστημα των 2 γύρων.Τα 250 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εξελέγησαν σε 11 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες (όσες και οι επαρχίες της χώρας) με αναλογική εκπροσώπηση και με βάση το πλειοψηφικό σύστημα σε δύο μονοεδρικές περιφέρειες που εκπροσωπούν τους μοζαμβικανούς πολίτες στην Αφρική και στην Ευρώπη. Η κατανομή των εδρών στις πολυεδρικές περιφέρειες βασίστηκε στην αναλογική εκπροσώπηση με τη χρήση της μεθόδου Ντ'Οντ.
Πάολο Ναβιγαγιόζο

Ο Πάολο Ναβιγαγιόζο, λατιν.: Paolo Navigajoso, (απεβ. το 1277) ήταν γόνος της ευγενούς βενετσιάνικης οικογένειας Navigajosi και τρίτος Λατίνος ηγεμόνας τού νησιού της Λήμνου (Stalimene) στην Ελλάδα.

 Ο Πάολο ήταν ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος τού Λεονάρντο Ναβιγαγιόζο. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1260 κληρονόμησε τη μισή Λήμνο, καθώς και τον τίτλο τού μεγαδούκα της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, τον οποίο συνέχισε να χρησιμοποιεί, παρόλο που η Λατινική αυτοκρατορία περιήλθε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας το 1261. Μαζί με τους δύο αδελφούς του, Φίλιππο και Νικόλαο, και τα εξαδέλφια του, Τζιοβάνι Φοσκάρι και Φιλόκαλο Γκραντενίγκο, που έλεγχαν το άλλο μισό του νησιού, εναντιώθηκε στους Βυζαντινούς, όταν επιτέθηκαν στο νησί το 1276 υπό τον Λικάριο. Ωστόσο ο Λικάριος επέμεινε και σταδιακά κατέλαβε το νησί, καθώς οι Λατίνοι πρίγκιπες έπεσαν στη μάχη ένας ένας. Παρόλα αυτά το κύριο φρούριο τού Κάστρου συνέχισε να αντιστέκεται: μετά το τέλος τού Πάολο το 1277, η χήρα του Μαρία Σανούδο, κόρη του Άγγελου Α΄ Σανούδο, συνέχισε να το υπερασπίζεται, μέχρι που τελικά αναγκάστηκε να το παραδώσει το 1278.
Ταϊτσί Όνο

Ο Ταϊτσί Όνο (Taiichi Ohno) ήταν Ιάπωνας μηχανικός της βιομηχανικής παραγωγής και επιχειρηματίας. Θεωρείται ο πατέρας του συστήματος παραγωγής της Toyota, το οποίο ενέπνευσε τη Βελτιστοποιημένη Παραγωγή στις ΗΠΑ. Προσδιόρισε τα επτά απόβλητα (ή muda στα ιαπωνικά) ως μέρος αυτού του συστήματος. Έγραψε πολλά βιβλία σχετικά με το σύστημα, συμπεριλαμβανομένου του: Σύστημα Παραγωγής της Toyota: Πέρα από την παραγωγή μεγάλης κλίμακας.

 Γεννήθηκε το 1912 στο Νταλιάν της Κίνας και αποφοίτησε από το Τεχνικό Λύκειο της Ναγκόγια (Ιαπωνία), εντάχθηκε στην Κλωστοϋφαντουργία της οικογένειας Τογιόντα (Toyoda Spinning) μετά την αποφοίτησή του το 1932, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, χάρη στις σχέσεις του πατέρα του με τον Τογιόντα Κιιχίρο, το γιο του ιδρυτή της Toyota, Σακίτσι Τογιόντα. Μεταφέρθηκε στην εταιρεία κινητήρων της Toyota το 1943, όπου εργάστηκε ως υπεύθυνος καταστήματος στο κατάστημα του εργοστασίου παραγωγής κινητήρων και βαθμιαία ανέβηκε στην ιεραρχία, για να γίνει στέλεχος της διοίκησης. Λόγω αυτού που θεωρήθηκε λανθασμένη κίνηση, ίσως επειδή μίλησε δημοσίως για το σύστημα παραγωγής, του απαγορεύθηκε η κανονική ανέλιξη στην ιεραρχία, κι έτσι, αργότερα στην καριέρα του, εργάστηκε ως σύμβουλος των προμηθευτών. Οι αρχές της Όνο επηρέασαν τομείς εκτός της παραγωγής και έχουν επεκταθεί στον τομέα των υπηρεσιών. Για παράδειγμα, ο τομέας του σχεδιασμού πωλήσεων έχει δείξει πώς η έννοια του Just In Time (JIT) μπορεί να βελτιώσει τις πωλήσεις, το μάρκετινγκ και την εξυπηρέτηση πελατών. Ο Όνο συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ανάπτυξη του τρόπου με τον οποίο οι οργανισμοί εντοπίζουν τα απόβλητα, με το μοντέλο των «Επτά αποβλήτων», το οποίο καταλαμβάνει πλέον κεντρική θέση σε πολλές ακαδημαϊκές προσεγγίσεις. Τα επτά απόβλητα είναι τα εξής: Καθυστέρηση, αναμονή ή χρόνος που δαπανάται στην «ουρά», χωρίς να προστίθεται Παραγωγή μεγαλύτερου όγκου προϊόντων απ' ό, τι χρειάζεται Υπερ-επεξεργασία ή δραστηριότητες που δεν προσθέτουν αξία Μεταφορά Περιττές μετακινήσεις ή κινήσεις Κατάλογος εμπορευμάτων (inventory) Ελαττώματα στο Προϊόν.Ο Όνο είναι επίσης γνωστός για τους «Δέκα Κανόνες» που οδηγούν στην επιτυχία.
Ναργκίς Μοχαμαντί

Η Ναργκίς Μοχαμαντί (περσικά: نرگس صفیه محمدی‎, γεννημένη στις 21 Απριλίου 1972) είναι Ιρανή ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, επιστήμων και αντιπρόεδρος του Κέντρου Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (DHRC), του οποίου επικεφαλής είναι η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης, Σιρίν Εμπάντι. Τον Μάιο του 2016, η Μοχαμαντί καταδικάστηκε στην Τεχεράνη σε 16 χρόνια φυλάκιση για την ίδρυση και διεύθυνση «ενός κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα που κάνει εκστρατεία για την κατάργηση της θανατικής ποινής».Το 2023, στην Μοχαμαντί απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης «για τον αγώνα της ενάντια στην καταπίεση των γυναικών στο Ιράν και τον αγώνα της για την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας για όλους». Οι αγώνες της Μοχαμαντί είχαν προσωπικό κόστος, έχει συλληφθεί 13 φορές από το ιρανικό καθεστώς και έχει καταδικαστεί πέντε φορές, σε συνολικά 31 χρόνια κάθειρξη και 154 μαστιγώματα. Μέχρι και τον Οκτώβριο 2023, η Ιρανή ακτιβίστρια παραμένει στη φυλακή.

 Γεννήθηκε στο Ζανιάν του Ιράν και μεγάλωσε στο Qorveh, το Καράτζ και το Oshnaviyeh. Φοίτησε στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Ιμάμ Χομεϊνί, λαμβάνοντας πτυχίο στη φυσική και έγινε επαγγελματίας μηχανικός. Κατά τη διάρκεια της πανεπιστημιακής της σταδιοδρομίας, έγραψε άρθρα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των γυναικών στη φοιτητική εφημερίδα και συνελήφθη σε δύο συνεδριάσεις μιας πολιτικής φοιτητικής ομάδας στην οποία συμμετείχε. Δραστηριοποιήθηκε επίσης σε ορειβατικό συγκρότημα, αλλά λόγω των πολιτικών της δραστηριοτήτων, στη συνέχεια της απαγορεύτηκε να συμμετέχει σε αναρριχήσεις.Συνέχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος για πολλές μεταρρυθμιστικές εφημερίδες και δημοσίευσε βιβλίο με πολιτικά δοκίμια με τον τίτλο, Οι μεταρρυθμίσεις, η στρατηγική και οι τακτικές. Το 2003, εντάχθηκε στο Κέντρο Υπερασπιστών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αργότερα έγινε αντιπρόεδρος του.Το 1999 παντρεύτηκε τον συνάδελφό της, μεταρρυθμιστή δημοσιογράφο Ταγκί Ραχμάνι, ο οποίος λίγο αργότερα συνελήφθη για πρώτη φορά. Ο Ραχμάνι μετακόμισε στη Γαλλία το 2012 αφού εξέτισε συνολικά 14 χρόνια φυλάκισης, αλλά η Μοχαμαντί παρέμεινε στο Ιράν για να συνεχίσει το έργο της για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μαζί έχουν δύο δίδυμα παιδιά, τον Αλί και την Κιάνα. Η Μοχαμαντί συνελήφθη για πρώτη φορά το 1998 για τις επικρίσεις της προς την ιρανική κυβέρνηση και πέρασε ένα χρόνο στη φυλακή. Τον Απρίλιο του 2010, κλήθηκε στο Ισλαμικό Επαναστατικό Δικαστήριο για τη συμμετοχή της στο DHRC. Αποφυλακίστηκε για λίγο με εγγύηση 50.000 δολαρίων, αλλά συνελήφθη ξανά αρκετές ημέρες αργότερα και κρατήθηκε στη φυλακή Έβιν. Η υγεία της επιδεινώθηκε ενώ βρισκόταν υπό κράτηση και της προκλήθηκε ασθένεια παρόμοια με την επιληψία που την έκανε να χάνει περιοδικά τον έλεγχο των μυών της. Μετά από ένα μήνα, αφέθηκε ελεύθερη και της επέτρεψαν να πάει στο νοσοκομείο.Έχει λάβει μέχρι σήμερα πολλά βραβεία για το έργο της. White Torture: inside Iran's prisons for women. OneWorld Publications, 2022. ISBN 9780861545506
Ούρος Ντούβνιακ

Ο Ούρος Ντούβνιακ (γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1986) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με την Κολουμπάρα της 1ης Σερβίας . Είναι ένας κόμπο γκαρντ ύψους 1,90 μέτρων.

 Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του, ο Ντούβνιακ έχει παίξει με τους ακόλουθους συλλόγους: Παρτιζάν, Σλόγκα Κράλιεβο, Άτλας Βελιγραδίου, Βοϊβοντίνα Σρμπίγιαγκας, ΦΜΠ Ζελέζνικ, Ράντνιτσκι ΚΓ 06, ΠΜΓ Πόζναν Μπάσκετ, Νιου Γιορκερ Φάντομς Βίστα , Μέγκα Βιζούρα, Ρέθυμνο, Πανιώνιος, και Νέα Κηφισιά . Το 2015, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον ΠΑΟΚ . Στις 14 Νοεμβρίου 2016, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον Απόλλωνα Πατρών . Στις 12 Νοεμβρίου 2020, υπέγραψε στη Νάπρεντακ Αλέξινατς . Ο Ντούβνιακ ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA το 2004 και στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2007 . Προφίλ Eurocup Προφίλ FIBA Αρχειοθετήθηκε 2016-03-09 στο Wayback Machine. Προφίλ FIBA Ευρώπης Προφίλ Eurobasket.com Προφίλ Ελληνικού Πρωταθλήματος (στα Ελληνικά) Προφίλ Draftexpress.com Αρχειοθετήθηκε 2017-08-18 στο Wayback Machine. Προφίλ BeoExcell.net
Άνω Τριπόταμα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Τριπόταμα (οικισμός Αχαΐας) Τα Άνω Τριπόταμα είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ψωφίδος της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Τα Άνω Τριπόταμα απέχουν 3 χλμ. από τα Τριπόταμα, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 592 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 58 κατοίκους. Τα Άνω Τριπόταμα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Ψωφίδος. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Αροανίας ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Ψωφίδος του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Τριποτάμων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/03/2017.
Δέκα πληγές

Οι Δέκα Πληγές του Φαραώ ή αλλιώς Πληγές της Αιγύπτου ήταν, σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, δέκα καταστροφικές συμφορές με τις οποίες έπληξε ο Θεός του Ισραήλ τον Φαραώ της Αιγύπτου και τον λαό του, καθώς δεν επέτρεπε στον καταπιεσμένο λαό του Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο ώστε να λατρεύει ελεύθερα τον Θεό του.

 Οι δέκα πληγές ήταν οι εξής: Τα νερά του ποταμού Νείλου μετατράπηκαν σε αίμα, με αποτέλεσμα να πεθάνουν τα πλάσματα που ζούσαν σε αυτόν και να υπάρχει έλλειψη πόσιμου νερού (εδ. 7:14-21) Βάτραχοι κάλυψαν όλη την επικράτεια της Αιγύπτου, μπαίνοντας στα σπίτια των ανθρώπων. Ο αέρας της Αιγύπτου γέμισε με σκνίπες και άλλα μικρά πλάσματα παρενοχλώντας ανθρώπους και ζώα (εδ. 8:16-19) Σμήνος από αλογόμυγες εισέβαλε σε κάθε κατοικία των Αιγυπτίων, σε σημείο που, όπως αναφέρει η αφήγηση, «η γη καταστράφηκε από τις αλογόμυγες» (εδ. 8:20-32) Βαριά επιδημία έπληξε όλα τα κοπάδια των Αιγυπτίων, ώστε «κάθε είδους ζωντανά της Αιγύπτου άρχισαν να ψοφούν» (εδ. 9:1-7) Άνθρωποι και ζώα γέμισαν εξανθήματα, μεγάλα σπυριά και πληγές (εδ. 9:8-12) Έπεσε πολύ βαρύ χαλάζι και φωτιά από τον ουρανό, που όμοιό του δεν είχε πέσει ποτέ στην Αίγυπτο μέχρι τότε, τσακίζοντας ανθρώπους, ζώα και βλάστηση (εδ. 9:13-26) Σκοτείνιασε η γη της Αιγύπτου από τα σμήνη των ακρίδων, τα οποία κατέφαγαν τη βλάστηση και τους καρπούς που είχαν απομείνει από την πληγή του χαλαζιού με αποτέλεσμα να καταστραφούν τελειωτικά οι σοδειές Για τρεις ημέρες πυκνό σκοτάδι σκέπασε όλη την αιγυπτιακή επικράτεια, σκοτάδι που «μπορούσε κανείς να το ψηλαφίσει» σαν να επρόκειτο για πολύ πυκνή ομίχλη Σκοτώθηκαν όλοι οι πρωτότοκοι γιοι των Αιγυπτίων < περιλαμβανομένου και του γιου του Φαραώ > καθώς και τα πρωτότοκα των ζώων τους... Αρκετοί επιστήμονες σήμερα ερευνούν πιθανή σχέση της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας-Σαντορίνης-το 1460-1426 π.Χ. με τις καταστροφές στην Αίγυπτο, καθώς με συγκρίσεις που έγιναν τόσο σε δείγματα πάγου στην Αλάσκα, όσο και σε κορμούς δέντρων στη Σαντορίνη, συμπίπτουν χρονικά. «Με βάση τα χαρακτηριστικά της έκρηξης και τα συμπτώματα που αναφέρονται στους παπύρους, οι περισσότερες από τις 10 πληγές του Φαραώ ερμηνεύονται με χαρακτηριστική ευκολία. Η κοκκινωπή τέφρα της πρώτης φάσης της έκρηξης, που έπεσε στον Νείλο, έβαψε το ποτάμι κόκκινο, ενώ το διοξείδιο του θείου διαλύθηκε στο νερό και έδωσε θειώδες οξύ. Οι βάτραχοι βγήκαν στη στεριά ακριβώς για να αποφύγουν το μολυσμένο νερό. Το νέφος της ηφαιστειακής τέφρας κάλυψε τον ουρανό, εμποδίζοντας τις ακτίνες του ήλιου να φτάσουν στη Γη. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που καταγράφηκαν σε ολόκληρη τη Γη είχαν μεγαλύτερη ένταση στην Αίγυπτο. Έπεσε βαρύ χαλάζι και οι έντονες βροχές προκάλεσαν τον αφύσικο πολλαπλασιασμό πολλών ειδών εντόμων. Τέλος, η όξινη βροχή και η ηφαιστειακή τέφρα γέμισαν με πληγές το δέρμα των ανθρώπων και προκάλεσαν τον θάνατο των οικόσιτων ζώων». The Catholic Encyclopedia [1], Τόμος 10, 1911, στην αγγλική. Ενόραση στις Γραφές, Τόμος 2, 1989, Β. & Φ. Ε. Σκοπιά, στην αγγλική. Θοδωρής Λαΐνας, «Οι δέκα πληγές του Φαραώ ήταν οι εξής δύο..., Το Βήμα, 03/04/2010, [2] Βάρβογλης Χάρης, «Η Σαντορίνη και οι δέκα πληγές του Φαραώ», Το Βήμα, 21/05/2006, [3]
Πλάγια παρατήρηση

Στις βασικές εφαρμογές παρατήρησης που ακολουθείται τόσο στις έρευνες των Θετικών επιστημών όσο και των Συμπεριφορικών επιστημών, σε αντίθεση με την ευθεία, άμεση ή έμμεση, παρατήρηση είναι η λεγόμενη πλάγια παρατήρηση.

 Κατ΄ αρχήν λέγοντας ευθεία παρατήρηση, κάνουμε λόγο για παρατήρηση κατά την οποία οι ιδιότητες του παρατηρήματος γίνονται αντιληπτές από τον παρατηρητή - ερευνητή, είτε με τις αισθήσεις του (άμεση παρατήρηση), είτε με τη βοήθεια οργάνων (έμμεση παρατήρηση). Πολλές φορές όμως συμβαίνει οι ιδιότητες του παρατηρήματος να μη γίνονται αντιληπτές ούτε άμεσα, (μέσω αισθήσεων), αλλά ούτε και έμμεσα, (μέσω οργάνων), οπότε στη περίπτωση αυτή ακολουθείται αναγκαστικά η πλάγια παρατήρηση. Η πλάγια παρατήρηση είναι αυτή που επιχειρείται σε συνάφεια του παρατηρήματος με άλλα συστήματα των οποίων όμως οι ιδιότητες είναι γνωστές ή καθίστανται προσιτές κατά την παρατήρηση. Με τη σύγχρονη ανάπτυξη των επιστημών και της ταυτόχρονα ανάπτυξης της επιστημονικής έρευνας σε διεισδυτικές γνώσεις (κοσμικές και μοριακές) αυξήθηκε ιδιαίτερα η σπουδαιότητα της ερευνητικής αυτής μεθόδου. Η πλάγια παρατήρηση στην επιστημονική έρευνα αναζητά φυσικές, χημικές και περιβαλλοντολογικές σχέσεις του παρατηρήματος, ενώ στις έρευνες συμπεριφοράς αναζητούνται σχέσεις κοινωνικότητας, οικογενειακού και επαγγελματικού περιβάλλοντος και τοπικών εθίμων εντός μιας συγκεκριμένης κοινωνίας με γνωστά χαρακτηριστικά εκδήλωσης συμπεριφοράς. Για παράδειγμα η παρατήρηση ενός ορυκτού απαιτεί πλάγια παρατήρηση για την αποκάλυψη των ιδιοτήτων του, σε συνάφεια των ιδιοτήτων των χημικών στοιχείων του. Ομοίως για την ερμηνεία μιας παρατήρησης σε συμπεριφορά όπως π.χ. στη "βεντέτα", στις "κρητικές μπαλωτιές" ή στο "πέταγμα παπουτσιού" κ.λπ. απαιτείται πλάγια παρατήρηση εθιμικής συνάφειας. Απώτερος σκοπός της επιλογής αυτής της μεθόδου παρατήρησης είναι η εκ του φυσικού ύψωση της εγκυρότητας και της αξιοπιστίας της έρευνας και των εξ αυτής δεδομένων της, κατά τη σύνταξη της σχετικής αναφοράς. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.48ος, σελ.178. Θρασ. Μπέλλας "Η Έρευνα στις Επιστήμες της Συμπεριφοράς" - Αθήνα 1977. τομ.1ος, σελ.53.
Ζαγκαζίγκ

Η Ζαγκαζίγκ ή Ελ Ζαγκαζίκ (αραβικά: الزقازيق) είναι πόλη της Αιγύπτου στο ανατολικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου, στο κανάλι της Ισμαηλίας. Είναι η πρωτεύουσα του κυβερνείου Σαρκία. Με πληθυσμό 319,707 κατοίκους είναι κέντρο εμπορίου βαμβακιού και σιτηρών της Αιγύπτου κι απέχει 85 χλμ. από το Κάιρο. Η πόλη έχει πανεπιστήμιο, 2 μουσεία με ευρήματα από την αρχαία Βούβαστις που βρίσκεται κοντά στη Ζαγκαζίγκ.

 Τα ερείπια της Αρχαίας αιγυπτιακής πόλης Βούβαστις βρίσκονται 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης. Η Βούβαστις ήταν η πρωτεύουσα της 18ης νομής, και λατρευόταν η γάτα-θεά Μπαστέτ. Η ονομασία Βούβαστις είναι η ελληνική ονομασία της αιγυπτιακής «Ανά Μπαστέτ». Η Βούβαστις έγινε η πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την 22η και 23η δυναστεία. Υπάρχουν ερείπια των ναών που χτίστηκε από τον Οσορκόν Β΄ και τον Νεκτανεβώ Β΄ της Αιγύπτου. Οι κατακόμβες όπου θάβονταν οι ιερές γάτες βρίσκονται πίσω από μια παλιά Βασιλική και είναι από την περίοδο του Φαραώ Πέπι. Η Ζαγκαζίκ ιδρύθηκε από τον Μεχμέτ Αλή Πασά τον 19ο αιώνα όταν έσκαψε κανάλια για την άρδευση περισσοτέρων εκτάσεων στον Νείλο. Αν και πιστεύεται ότι ήδη προϋπήρχε εκεί μικρός οικισμός. Μέχρι το 1820 ήταν ένα μικρό χωριό που από τότε γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη λόγω της καλλιέργειας βαμβακιού. Το 1883 ήταν ήδη πόλη όταν μεταφέρθηκαν εκεί δημόσιες υπηρεσίες και άλλα ιδρύματα κι έγινε το κέντρο του ανατολικού δέλτα του Νείλου. Το όνομα της προέρχεται σύμφωνα με δύο εκδοχές από κάποια οικογένεια που ζούσε εκεί πριν γίνει οικισμός και μιά τρίτη εκδοχή από ένα ψάρι που ψάρευαν οι εργάτες που κατασκεύαζαν το κανάλι. Το σύστημα ταξινόμησης κλίματος Κέππεν-Γκάιγκερ χαρακτηρίζει το κλίμα της ως καυτή έρημο (BWH), καθώς και το υπόλοιπο της Αιγύπτου.