Peugeot 405

Το Peugeot 405 ήταν μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Peugeot, από τον Ιούλιο του 1987 έως το 1997 στην Ευρώπη και μεταγενέστερα σε πολλά άλλα κράτη, άλλων ηπείρων. Η τελευταία χώρα όπου συνεχιζόταν η παραγωγή του, ήταν το Ιράν, όπου έληξε μόλις το 2020. Συνολικά κατασκευάστηκαν 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα του μοντέλου, τόσο σε αριστεροτίμονες, όσο και σε δεξιοτίμονες εκδοχές. Αντικατέστησε τα Peugeot 305 και Peugeot 505 ταυτόχρονα, και αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1995 από το Peugeot 406, αν και ειδικότερα η έκδοση 405 Break (station wagon), που είχε εισαχθεί το 1988, παρέμεινε στην ευρωπαϊκή παραγωγή έως το 1997.

 Το 405 σχεδιάστηκε από τον Πινινφαρίνα και απέσπασε ιδιαίτερα θετικά σχόλια για την ελκυστική, αεροδυναμική αισθητική του, την πολύ καλή ποιότητα κύλισής του και την φιλική οδική συμπεριφορά του. Κέρδισε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 1988 και μάλιστα με σχεδόν διπλάσιο αριθμό πόντων από το δεύτερο Citroën AX - για την ακρίβεια απέσπασε 464 πόντους, ενώ το AX απέσπασε 252 πόντους.Στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, το 405 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1987, ενώ η δεξιοτίμονη εκδοχή έφτασε εμπορικώς στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 22 Ιανουαρίου 1988. Αρχικά προσφερόταν μόνο ως Βerline, δηλαδή 4-πορτο σεντάν, αλλά τον Μάιο του 1988 προστέθηκε μία εκδοχή Βreak, δηλαδή 5-πορτο station wagon. Αντίθετα με το παλαιότερο Peugeot 504 και τον διάδοχο Peugeot 406, το 405 δεν προσφέρθηκε ποτέ ως 2-πορτο coupé, μολονότι είχε προταθεί κάτι τέτοιο για το αγωνιστικό 405 Turbo-16, αλλά τελικώς μόνο 2 δοκιμαστικά αντίτυπα κατασκευάστηκαν. Στα πλαίσια της πολιτικής του τότε Ομίλου PSA, το 405 μοιραζόταν το ίδιο πλαίσιο και τους ίδιους κινητήρες με το Citroën BX, που είχε κυκλοφορήσει από το 1982. Ωστόσο, αντίθετα με το BX που ήταν ένα αντισυμβατικό 5-πορτο liftback δύο όγκων, το 405 ήταν ένα τυπικό 4-πορτο σεντάν τριών όγκων, ενώ και η αισθητική των δύο μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική, σε βαθμό που ο εξωτερικός παρατηρητής να μην μπορεί να διακρίνει την συγγένεια. Παρομοίως και το ταμπλό του 405 δεν είχε κανένα κοινό στοιχείο με αυτό του BX. Η εξωτερική εμφάνιση του 405 είχε υπερβολικά μεγάλη ομοιότητα με το ακόμα μεγαλύτερο Peugeot 605, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1989. Επιπλέον, το προφίλ του θύμιζε έντονα την Alfa Romeo 164, που είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στην αγορά στις 7 Φεβρουαρίου 1987 και είχε επίσης σχεδιαστεί από τον Pininfarina, όπως και το 605, αν και δεν υπήρχε καμία μηχανική συγγένεια με την 164. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του 405 ήταν 0,29 στην έκδοση 1.6 λίτρων βενζίνης, νούμερο κορυφαίο εν έτει 1987. Οι άλλες εκδόσεις είχαν υψηλότερους συντελεστές, λόγω φαρδύτερων ελαστικών, που έφταναν έως και Cd 0,33. Από τον Μάρτιο του 1989, το 405 προσέφερε και ορισμένες 4-κίνητες εκδόσεις, συμπληρώνοντας έτσι τις στάνταρ μπροστοκίνητες. Στις αρχές του 1991, το μοντέλο υπέστη κάποιες βελτιωτικές επεμβάσεις στην ηχομόνωση και στο ταμπλό, τοποθετήθηκε νέο τιμόνι και εισήχθη Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) στις ανώτερες εκδόσεις. Τον Αύγουστο του 1993, εισήχθη η Φάση 2, με νέο ταμπλό και έναν μικρό επανασχεδιασμό στα πίσω φώτα και στο πίσω καπό. Ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και η 4-κίνητη έκδοση υψηλών επιδόσεων 405 T16. Έφερε βενζινοκινητήρα 2.0 λίτρων turbo 16-βάλβιδο, ισχύος 200 ίππων στις 5.000 στροφές το λεπτό, επιτυγχάνοντας επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 6,5 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 235 km/h. Το 405 αποτέλεσε τη βάση και για πολλές αγωνιστικές εκδοχές. Η πιο διάσημη και επιτυχημένη ήταν το 405 Turbo 16 GR ή αλλιώς Τ16, το οποίο είχε μεγάλες διαφορές από την πολιτική έκδοση, καθώς είχε coupé αμάξωμα, κινητήρα στο κέντρο του αμαξώματος και μόνιμη 4-κίνηση με ηλεκτρονικά ρυθμιζόμενο κεντρικό διαφορικό, όπως του 205 T16, καθώς βασιζόταν στην ίδια τεχνολογία. Μόλις 4 αντίτυπα κατασκευάστηκαν, το ένα για αγώνες ανάβασης λόφων και ιδίως το Pikes Peak International Hillclimb, όπου κατάφερε και νέο ρεκόρ το 1988, ενώ το άλλα 3 έλαβαν μέρος στο Ράλι Παρίσι - Ντακάρ, το οποίο μάλιστα κέρδισαν τα έτη 1988, 1989 και 1990. Σήμερα, τρία από τα αντίτυπα διατηρούνται στο επίσημο μουσείο της Peugeot και το άλλο είναι σε ιδιωτική συλλογή. Από τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, υπήρξαν και άλλες αγωνιστικές εκδόσεις, για διαφορετικά ράλλυ, όλες τους όμως πιο συγγενικές με το μοντέλο παραγωγής. Guide Peugeot 1970-1990, François Allain, éditions E.P.A., 1996. ISBN 2-85120-493-9. Le site de la Peugeot 405 Αρχειοθετήθηκε 2010-03-17 στο Wayback Machine. Le site de la Peugeot 405T16 Climb Dance short film at Google Video Climb Dance short film in higher quality, 61MB MPEG file