IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Dirname

Το dirname είναι ένα πρόγραμμα του UNIX. Όταν δίνεται μια διαδρομή του δίσκου στη dirname, αυτή σβήνει κάθε επίθεμα (suffix) που αρχίζει με την τελευταία κάθετο ('/') και επιστρέφει το αποτέλεσμα. Η dirname περιγράφεται στην προδιαγραφή Single UNIX Specification και χρησιμοποιείται κυρίως σε σενάρια κελύφους.

 Ο ορισμός του Single UNIX Specification για την dirname είναι: dirname συμβολοσειρά συμβολοσειρά Μια διαδρομή στο δίσκο $ dirname /usr/home/carpetsmoker/dirname.wiki /usr/home/carpetsmoker Επειδή η dirname δέχεται μόνο έναν τελεστέο, η χρήση της στον εσωτερικό βρόχο των σεναρίων κελύφους μπορεί να έχει άσχημες επιπτώσεις στην ταχύτητα. Για παράδειγμα, έστω το εξής σενάριο κελύφους: while read file; do dirname "$file" done < some-input Ο παραπάνω κώδικας προκαλεί μια ξεχωριστή κλήση διεργασίας για κάθε γραμμή της εισόδου. Για αυτόν το λόγο, συνήθως χρησιμοποιείται η αντικατάσταση κελύφους (shell substitution). echo "${file%/*}"; Κατάλογος βοηθημάτων του Unix basename
Γεωργιανή Καβάλας

Η Γεωργιανή (έως το 1926 γνωστή ως Γόργιανη ή Γκόργιανη) είναι χωριό του δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης σχεδόν στα όρια με τον Νομό Σερρών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2021 είχε 637 μόνιμους κατοίκους, από 611 το 2011. Η Γεωργιανή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 260 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου, βορειοδυτικά από την πόλη της Καβάλας και σε κοντινή απόσταση από τη Νικήσιανη.

 Ο οικισμός, πριν την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 είχε αμιγή μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος σύμφωνα με την απογραφή του 1920 ανερχόταν στους 504 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στη Γεωργιανή εγκαταστάθηκαν 205 οικογένειες, πολλές από τις οποίες προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη. Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής κατοχής, αρκετοί κάτοικοι της Γεωργιανής θα συμμετάσχουν στην Εθνική Αντίσταση, με προεξάρχοντες τους οπλαρχηγούς Ηρακλή Τονουσίδη και Γεώργιο Τσομπανάκο (καπετάν Βοριάς).Διοικητικά ανήκε μέχρι το 1997 στην επαρχία Παγγαίου ως έδρα της κοινότητας Γεωργιανής, η οποία δημιουργήθηκε το 1925 όταν ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Νικήσιανης, ενώ με βάση τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση με το πρόγραμμα Καποδίστριας, εντάχθηκε στον δήμο Παγγαίου. Μετά τη μεταρρύθμιση του προγράμματος Καλλικράτης υπήχθη στον διευρυμένο δήμο Παγγαίου. Ο οικισμός διαθέτει το κλειστό γυμναστήριο Γεωργιανής ως χώρο άθλησης όπου πραγματοποιούνται αθλητικά γεγονότα και άλλες δράσεις. Στο παρελθόν διέθετε αθλητικό σύλλογο που δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου με την ονομασία Μ.Α.Σ. Αστήρ Γεωργιανής, ο οποίος το 1990 συγχωνεύθηκε με τη Νίκη Νικήσιανής δημιουργώντας το σύλλογο Μ.Α.Ε. Παγγαίο 90. Στην Γεωργιανή γεννήθηκε ο Έλληνας ποδοσφαιριστής Γιώργος Μακρής.
Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου Χρυσόστομος Β΄

Ο Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου Χρυσόστομος Β΄ (κατά κόσμον Νικόλαος Πίτσης, Κως, 31 Μαρτίου 1967) είναι Έλληνας Θεολόγος και Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

 Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Β΄ γεννήθηκε στην Κω στις 31 Μαρτίου του 1967, όπου και ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευσή του. Το 1981 άρχισε να σπουδάζει στην Αθωνιάδα Σχολή του Αγίου Όρους, από την οποία έλαβε και το απολυτήριο του Λυκείου. Στη συνέχεια σπούδασε Θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στις 25 Μαρτίου 1985 εκάρη Μοναχός από τον καθηγούμενο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Σταυρονικήτα, αρχιμανδρίτη Βασίλειο Γοντικάκη. Στις 8 Απριλίου 1991 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Ροδοστόλου Χρυσόστομο, του οποίου υπήρξε και μαθητής. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον μητροπολίτη Σεβαστείας Δημήτριο στις 25 Σεπτεμβρίου 1995 στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Το 1998 επέστρεψε στην Κω, όπου και τοποθετήθηκε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Παύλου στο Λινοπότι, τον οποίο και ανακαίνισε εκ βάθρων, οικοδομώντας τον Ιερό Ναό - Βαπτιστήριο Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Ακολούθως, το 2004, διορίσθηκε Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Κω και διορίστηκε πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Κώου και Νισύρου από τον μακαριστό μητροπολίτη πρώην Κώου και Νισύρου Αιμιλιανό. Το 2009, με την εκλογή του νέου Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ, επανατοποθετήθηκε πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως. Στις 7 Φεβρουαρίου 2018 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου. Στις 11 Φεβρουαρίου 2018 χειροτονήθηκε επίσκοπος και μητροπολίτης από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Φανάρι. Ενθρονίστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Τιμίου Προδρόμου Σύμης στις 17 Μαρτίου 2018. Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου
Τζουζέπε Μποτάι

0 Τζουζέπε Μποτάι Giuseppe Bottai (3 Σεπτεμβρίου 1895 – 9 Ιανουαρίου 1959) ήταν Ιταλός οικονομολόγος, δικηγόρος, δημοσιογράφος, μέλος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος του Μπενίτο Μουσολίνι και θεωρητικός του Συντεχνιασμού.

 Γεννήθηκε στην Ρώμη και ο πατέρας ήταν έμπορος, δημοκράτης και άθεος, ενώ από την πλευρά της μητέρας του μετείχε σε ένα καθολικό περιβάλλον. Βαφτίστηκε κρυφά με πρωτοβουλία της παραμάνας του και προσέγγισε ακόμα περισσότερο τον Καθολικισμό και την μοναρχία σε αντίδραση στις δημοκρατικές και αθεϊστικές ιδέες του πατέρα του. Φοίτησε στο Λύκειο Torquato Tasso και στην συνέχεια γράφτηκε στην Νομική σχολή. Πολέμησε στο Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο ως εθελοντής στο επίλεκτο σώμα των Αρντίτι, όταν η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστροουγγαρία όπου και παρασημοφορήθηκε επανειλημμένως. Μετά τον πόλεμο εντάχθηκε στο κίνημα των φουτουριστών και συνεργάστηκε με τον Φιλίππο Τομάζο Μαρινέττι στο περιοδικό Φουτουριστική Ρώμη (Roma Futurista). Το 1919 συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Μπενίτο Μουσολίνι και έγινε οπαδός του κινήματος του. Εργάστηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα Il popolo d' Italia (Ο λαός της Ιταλίας) που εξέδιδε ο Μουσουλίνι.Το 1922 πήρε μέρος στην Πορεία στην Ρώμη και συμμετείχε σε συγκρούσεις εναντίον των κομμουνιστών. Το 1923 ίδρυσε το περιοδικό Critica Fascista, ενώ στις εκλογές του 1924 υπήρξε πρώτος στη λίστα υποψηφίων. Την ίδια εποχή κατηγορήθηκε για ιδεολογική απόκλιση και ρεβιζιονισμό και διαγράφηκε από το Φασιστικό κόμμα, αποκαταστάθηκε λίγο αργότερα και στην συνέχεια διατύπωσε το Κορπορατιβιστικό κράτος που απέβλεπε στην κατάπαυση των κοινωνικών συγκρούσεων μέσα στο εθνικό κράτος. Διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας των Συντεχνιών (1926 - 1929) και κατόπιν υπουργός (1929 - 1932). Συνέταξε τον Εργασιακό Χάρτη (Carta del Lavoro) που εντάχθηκε στο φιλοσοφικό και ιδεολογικό υπόβαθρο του Φασιστικού κόμματος. Αργότερα διορίστηκε καθηγητής Συντεχνιακής και Πολιτικής οικονομίας στην Πίζα, ενώ το 1935 έγινε κυβερνήτης της Ρώμης και το 1938 διετέλεσε υπουργός Σχολικής Παιδείας, πολιτική θέση που κράτησε μέχρι το 1943. Κατά τη διάρκεια του πολέμου και λόγω του πολέμου συγκρούστηκε με τον Μπενίτο Μουσολίνι, αποπέμφθηκε το 1943 και καταψήφισε τον Ντούτσε. Καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο στην δίκη της Βερόνας (1943) και διέφυγε στο Βατικανό. Άλλαξε μέτωπο και κατατάχθηκε στην Λεγεώνα των Ξένων μέχρι το 1948 πολεμώντας ενάντια στο Γ Ράιχ, λαμβάνοντας μέρος στις Συμμαχικές εκστρατείες στη Γαλλία και τη Γερμανία. Επέστρεψε στην Ιταλία αφού δόθηκε Γενική Αμνηστία και ίδρυσε το πολιτικό περιοδικό ABC 1953 με το οποίο καυτηρίαζε την δημοκρατία και εξυμνούσε τις αρετές του φασισμού και απεβίωσε στην Ρώμη. Εξέδωσε πλήθος συγγραφικών έργων μεταξύ των πιο γνωστών: Φασιστική Οικονομία, Λεγεώνα είναι το όνομά μου, Ημερολόγιο, 1935-1944
Δήμος Λεχαινών

Ο Δήμος Λεχαινών ήταν δήμος του Νομού Ηλείας στη βορειοδυτική Πελοπόννησο. Συστάθηκε το 1948 και επεκτάθηκε με το «Πρόγραμμα Καποδίστριας» το 1997 με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο έως το 2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του «Προγράμματος Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νεοπαγή Δήμο Ανδραβίδας - Κυλλήνης. Βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού και καταλάμβανε έκταση 60.411 στρεμμάτων. Είχε μόνιμο πληθυσμό 6.010 κατοίκους και πραγματικό πληθυσμό 6.334 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του ήταν τα Λεχαινά, από τα οποία πήρε και την ονομασία του.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Λεχαινών [ 3.679 ] τα Λεχαινά [ 3.401 ] οι Άγιοι Θεόδωροι [ 177 ] ο Άγιος Παντελεήμονας [ 45 ] το Καταρράχι [ 56 ] Δ.δ. Αγίου Χαράλαμπου (της τέως κοινότητας Μελίσσης) -- ο Άγιος Χαράλαμπος [ 89 ] Δ.δ. Αρετής -- η Αρετή [ 466 ] Δ.δ. Μελίσσα -- η Μέλισσα [ 326 ] Δ.δ. Μπόρσιον (της πρώην κοινότητας Μελίσσης) -- το Μπόρσι [ 333 ] Δ.δ. Μυρσίνης -- η Μυρσίνη [ 1.117 ] Ως δήμος τα Λεχαινά λειτούργησαν με την ονομασία αυτή το 1948, όταν αναγνωρίστηκε η μέχρι τότε Κοινότητα Λεχαινών σε Δήμο. Το 1997 με το διοικητικό σχέδιο «Καποδίστριας», εντάχθηκαν στον δήμο όμορες κοινότητες και οικισμοί, με την έκταση του να αυξάνεται. Ο δήμος λειτούργησε ως την κατάργησή του, το 2010 με το διοικητικό σχέδιο «Καλλικράτης». Δήμαρχοι διετέλεσαν οι: 1948-1951 Π. Οικονόμου 1951-1952 Δημ. Μπρέζας 1953-1954 Παν. Γενοβέζος 1954-1963 Ανδρέας Τρυφωνόπουλος (1915-1998) 1964 Βελ. Κατσίνας 1964-1967 Δημήτριος Καρκαβίτσας 1967-1974 Δημήτριος Ανδρ. Σκαλτσάς με αναπληρωτή τον Νικόλαο Διον. Κουτσογιάννη. 1974-1975 Κων. Αφθονίδης (διορισμός από κυβέρνηση εθνικής ενότητας) 1975-1978 Δημήτριος Καρκαβίτσας 1979-1994 Αθανάσιος Τσάγκος 1995-2002 Δημήτριος Χατζηγιάννης (1940-2019) 2003-2010 Νικόλαος Κουλούρης Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λεχαινών, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Μυρτουντίων (1835-1912), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Ιστοσελίδα για τον Δήμο Λεχαινών Αρχειοθετήθηκε 2009-01-09 στο Wayback Machine. Στοιχεία για το δήμο Λεχαινών από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-06-11 στο Wayback Machine.
Σταυρόγραμμα

Το σταυρόγραμμα ( ⳨ ), επίσης μονογραμματικός σταυρός ή ταυ-ρω, είναι μια απολίνωση που σχηματίζεται από την υπέρθεση των ελληνικών γραμμάτων ταυ ( Τ ) και ρω ( Ρ ).

 Το σύμβολο είναι προχριστιανικής προέλευσης. Βρίσκεται σε χάλκινα νομίσματα που έκοψε ο Ηρώδης ο Μέγας το 37 π.Χ., ερμηνευόμενο ως τρ απολίνωση που αντιπροσωπεύει το τρίχαλκον, δείχνοντας έτσι την αξία του νομίσματος. Το σταυρόγραμμα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως Ιερή Συντομογραφία για την ελληνική λέξη "σταυρός", σε πολύ πρώιμα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης όπως ο 𝔓 66, ο 𝔓 45 και ο 𝔓 75, ενώ μπορεί οπτικά να παρίστανε τον Ιησού πάνω στον σταυρό. http://neakaipalaia.blogspot.com/2013/04/blog-post_26.html?m=1
Δωροθέα Αικατερίνη του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Η Δωροθέα-Αικατερίνη, γερμ.: Dorothea Katerine του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (23 Φεβρουαρίου 1538, Άνσμπαχ – 18 Ιανουαρίου 1604, Τούζιμ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε μπουργκραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν η πέμπτη κόρη (3η από τον 3ο γάμο) του Γεωργίου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1484-1543) από τον 3ο γάμο του με την Αιμιλία των Βέττιν (1516–1591), κόρη του Ερρίκου δούκα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1556 στη Γκέρα της Θουριγγίας τον Ερρίκο Ε΄ κύριο του Πλάουεν, μπουργκράβο του Mάισσεν (1533–1568). Ο γάμος του -οικονομικά εξασθενημένου- μπουργκράβου εορτάστηκε με λαμπρότητα: 1.500 επισκέπτες ήταν εκεί (με 970 άλογα), εκ των οποίων οι 250 ήταν ευγενείς. Η εορτή του γάμου βύθισε τον Ερρίκο Ε΄ σε σημαντικό χρέος, το οποίο τον ανάγκασε να συνάψει τη συνθήκη του Άναμπεργκ με τον Αύγουστο εκλέκτορα της Σαξονίας λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 13 Μαρτίου. Αυτή η συνθήκη οδήγησε στην απώλεια του Βόγκτλαντ. Από τον γάμο της η Δωροθέα-Αικατερίνη απέκτησε τέσσερις γιους, που όλοι έλαβαν το όνομα Ερρίκος. Γεννήθηκαν μεταξύ 1557 και 1567 και όλοι απεβίωσαν στην παιδική ηλικία. Η Δωροθέα-Αικατερίνη απεβίωσε το 1604 και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της στην ορεινή εκκλησία του Σλάιτς. Παντρεύτηκε το 1556 τον Ερρίκο Ε΄ κύριο του Πλάουεν και μπουργκράβο του Μάισσεν και είχε τέκνα: τέσσερις γιοί με το όνομα Ερρίκος, που απεβίωσαν στην παιδική ηλικία. Karl Friedrich Pauli: Γενική ιστορία της Πρωσικής πολιτείας, συμπεριλαμβανομένων όλων των βασιλείων, των εκλογέων, των δουκάτων, των αρχηγών, των κομητειών και των αρχών, από αξιόπιστες πηγές και έγγραφα, μέχρι την παρούσα κυβέρνηση, CP Francken, 1762, σελ. 475 στ. John Gottlieb Jahn: Ντοκιμαντέρ Ιστορία της πόλης του Oelsnitz και του κάστρου και της περιοχής Voigtsberg, Expedition des Oelsnitzer, 1841, σ. 69
Γκιανέντρα

Ο Γκιανέντρα Μπιρ Μπικράμ Σαχ Ντεβ (ज्ञानेन्द्र शाह, 7 Ιουλίου 1947) ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Νεπάλ, κατά θέση Μαχαραγιά. Το Δεκέμβριο του 2007 το Νεπάλ κινήθηκε προς την κατάργηση της 240χρονης μοναρχίας.

 Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1947 και ήταν γιος του δεύτερου γιου του Μαχαραγιά Μαχέντρα. Ως νήπιο ανακηρύχθηκε Βασιλιάς (1950–1951, μη διεθνώς αναγνωρισμένος) όταν η υπόλοιπη οικογένεια ήταν στην εξορία. Το 1951 κατέλαβε την εξουσία η οικογένεια των Ράνα. Πενήντα περίπου χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 2001, όταν ο ανεψιός του πρίγκηπας διάδοχος Ντιπέντρα εκτέλεσε όλη σχεδόν την οικογένειά του, γονείς και αδέλφια του, ανάμεσά τους και τον Βασιλιά Μπιρέντρα, και στη συνέχεια του περίεργου θανάτου του, ο Γκιανέντρα ανέλαβε Βασιλιάς. Την 1η Φεβρουαρίου του 2005, διέλυσε το Κοινοβούλιο και ανέλαβε δικτατορικές εξουσίες, κατηγορώντας την κυβέρνηση του Σερ Μπαχαντούρ Ντέουμπα για ανικανότητα στο να εξασφαλίσει την ειρήνη (καθώς μαινόταν ο εμφύλιος με τους Μαοϊστές αντάρτες). Το 2006, έπειτα από διαδηλώσεις, που προκάλεσαν 23 νεκρούς, υποχρεώθηκε να επαναφέρει το Κοινοβούλιο και να διορίσει Πρωθυπουργό τον γηραιό Γκιρίγια Πρασάντ Κοϊράλα. Ο ίδιος υποχρεώθηκε να παραδώσει τα καθήκοντά του στο Κοινοβούλιο και να παραμείνει ως εθιμοτυπικός βασιλιάς, μέχρι την κατάργηση της 240χρονης μοναρχίας, στις 28 Μαΐου του 2008. Η χώρα μεταβλήθηκε σε ομοσπονδιακή δημοκρατία. Ο έκπτωτος βασιλιάς, εγκαταλείποντας το παλάτι, στις 11 Ιουνίου του 2008 σε τηλεοπτικό του διάγγελμά του προς το λαό δήλωσε ότι σέβεται την απόφαση του λαού να καταργηθεί η βασιλεία και να ανακηρυχθεί η χώρα σε αβασίλευτη δημοκρατία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gyanendra of Nepal στο Wikimedia Commons
Νικολά Ρενιέ

Ο Νικολά Ρενιέ (Nicolas Régnier 1591–1667), αναφερόμενος επίσης ως Niccolò Renieri, Niccolo Renieri, Niccolò Renieri, Nicolaas Regnier, Nicolaas Renier, Nicolas Renier, Nicolas Renieri και σπανιότερα Nicolò Mabuseo, ήταν ζωγράφος από τη γαλλόφωνη περιοχή της Φλάνδρας, το Αινώ (Hainaut) καθώς και συλλέκτης έργων τέχνης, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία κατά την περίοδο του μπαρόκ.

 Ο Ρενιέ γεννήθηκε στη Μωμπέζ και αρχικά μαθήτευσε στην Αμβέρσα με Δάσκαλο τον Άμπραχαμ Γιάνσσενς, ζωγράφο σύγχρονο του Καραβάτζο στη Ρώμη. Δεν είναι σαφές αν ο Ρενιέ έφθασε στη Ρώμη το 1615 ή κατά την περίοδο 162-1625. Πιθανόταατα συνάντησε τον Μπαρτολομέο Μανφρέντι, ο Γιοάχιμ φον Σάντραρτ τον αναφέρει ως οπαδό του. Ο Ρενιέ εργάστηκε ως επίσημος καλλιτέχνης του μαρκησίου Βιντσέντσο Τζουστινιάνι, εξέχοντα πάτρονα του Καραβάτζο. Στη Ρώμη ο Ρενιέ ήταν στενά συνδεδεμένος με τον Σιμόν Βουέ. Το 1626 ο Ρενιέ μετοίκησε στη Βενετία, όπου, εκτός από τη ζωγραφική, ασχολήθηκε με το εμπόριο πινάκων και αρχαιοτήτων. Εκεί έγινε στενός φίλος με τον Γκουίντο Κανιάτσι (Guido Cagnacci). Ο Ρενιέ απεβίωσε στη Βενετία το 1667. Έργα του Νικολά Ρενιέ σήμερα βρίσκονται στο Μουσείο Καλών Τεχνών Βουδαπέστης, την Κρατική Πινακοθήκη Στουτγκάρδης, το Εθνικό Μουσείο της Σερβίας και το Ίδρυμα Τεχνών του Ντιτρόιτ. Lemoine, Annick, "Nicolas Régnier" Αρχειοθετήθηκε 2018-11-01 στο Wayback Machine., The Art Tribune (La Tribune de l'Art). Lemoine, Annick, Nicolas Régnier (alias Niccolò Renieri) ca. 1588-1667 peintre, collectionneur et marchand d'art, 2007, Arthena (Paris). ISBN|978-2-903239-37-4 Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Κλείστρο φωτογραφικής μηχανής

Το κλείστρο είναι ένα μηχανικό σύστημα που καθορίζει για πόσο χρόνο θα περνά φως μέσα από τον φακό, για να φτάσει και να επηρεάσει το φιλμ. Η ακρίβεια που έχει στους χρόνους και ο αριθμός των ταχυτήτων που έχουν, είναι τα βασικότερα στοιχεία στην κατασκευή και στην ποιότητα των κλείστρων και είναι εκείνα, που καθορίζουν και την τιμή τους.Τα περισσότερα κλείστρα έχουν ορισμένους χρόνους για τον ανοιγοκλείσιμό τους. Τα είδη των κλείστρων είναι:

 Βρίσκεται μέσα στα στοιχεία, που αποτελούν τον φακό, και είναι φτιαγμένο από λεπτές μεταλλικές λεπίδες, που συνδέονται μεταξύ τους και ανοιγοκλείνουν ταυτόχρονα. Τα κλείστρα αυτά είναι πολύπλοκα στην κατασκευή τους, και αποτελούνται από συστήματα γραναζιών και ελατηρίων, που συνδυάζονται για να μας δώσουν την κατάλληλη ταχύτητα.Στις περισσότερες ερασιτεχνικές μηχανές, το κούρδισμα του κλείστρου γίνεται τη στιγμή, που γυρίζουμε τον μοχλό για να προχωρήσει το φιλμ στη μηχανή. Μπορούν και συγχρονίζονται σε όλες σχεδόν τις ταχύτητες με το φλας (με λάμπες ή ηλεκτρονικό),το οποίο είναι πολύ βασικό ιδιαίτερα στο ρεπορτάζ. Δεν δημιουργούν παραμόρφωση του ειδώλου, όταν φωτογραφίζουμε θέματα που κινούνται. Ο περιορισμός, εξαιτίας της κατασκευής τους, στο να πετύχουμε χρόνους μικρότερους από 1/500 του δευτερολέπτου. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε φακούς, μιας και το κλείστρο βρίσκεται μέσα στο φακό. Αποτελείται από ένα πάνινο ρολό με μία σχισμή σε ένα σημείο του, που το πλάτος της είναι μεταβλητό.Το ρολό αυτό πολλές φορές το αποκαλούμε "ριντώ", και μπορούμε να το παρομοιάσουμε με το ρολό των παραθύρων. Τοποθετείται σχεδόν σε επαφή με το φωτοευαίσθητο υλικό και όταν ελευθερώσουμε το ελατήριο, που το συγκρατεί, τότε η σχισμή κινείται μπροστά από το φιλμ και τυλίγεται από την άλλη πλευρά.Έτσι το φιλμ δεν εκτίθεται ολόκληρο στο φως. Τα παλαιότερα επίπεδα κλείστρα είχαν στο ριντώ, σχισμές κομμένες σε διάφορες αποστάσεις και με διαφορετικό πλάτος η κάθε μία. Με αυτόν τον τρόπο για να βγάλουμε μια ορισμένη ταχύτητα κουρδίζαμε το κλείστρο μόνο μέχρι τη στιγμή που θέλαμε να το χρησιμοποιήσουμε. Είναι φτιαγμένα από δύο τμήματα, τα οποία είναι ανεξάρτητα μεταξύ τους, που το ένα ακολουθεί το άλλο.Στην επαναφορά του ριντώ με το κούρδισμα τα δύο αυτά τμήματα ενώνονται έτσι ώστε δεν υπάρχει κίνδυνος να φωτιστεί το φιλμ. "Φωτογραφική τεχνική", Άλκης Ξ. Ξανθάκης, καθηγητής φωτογραφίας, Εκδόσεις:ΗΒΟΣ
Μαρία Κισέλεβα

Η Μαρία Αλεξαντρόβνα Κισέλεβα (ρωσικά: Мари́я Александровна Киселёва‎, γεννηθείσα την 28 Σεπτεμβρίου 1974 στη Σαμάρα) είναι Ρωσίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης. Είναι επί 3 φορές Ολυμπιακή Πρωταθλήτρια, 2 φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και 9 φορές Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στη Ρωσία, είναι γνωστή ως παρουσιάστρια τηλεοπτικών προγραμμάτων.

 Άρχισε να ασχολείται με την κολύμβηση σε ηλικία 3 ετών χωρίς να προορίζεται για επαγγελματική ενασχόληση με αυτό, όπως είπαν οι γονείς της.Το 1996 μπήκε στο τμήμα δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Μόσχας.Άρχισε τη σταδιοδρομία της στην τηλεόραση το 2001 ως συντάκτρια αθλητικών ειδήσεων στο NTV.
Ντιάνα Χατζίεβα

Η Ντιάνα Χατζίεβα (Diana Hajiyeva, Αζέρικα: Diana Hacıyeva, Ουκρανικά: Діана Гаджиє́ва, γεν. 13 Ιουνίου 1989), κυρίως γνωστή ως DiHaj, είναι Αζέρα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Είναι η κύρια τραγουδίστρια του συγκροτήματος Dihaj. Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν στην Eurovision 2017 στο Κίεβο με το τραγούδι "Skeletons" κατακτώντας την δέκατη τέταρτη θέση στον τελικό με 120 βαθμούς.

 Η Χατζίεβα γεννήθηκε στη Μαριούπολη της Ουκρανίας ενώ η χώρα ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Από την παιδική της ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική, παρακολούθησε μαθήματα πιάνου και ενδιαφέρονταν για τη τζαζ. Ήταν μέλος της μουσικής συλλογικής «Bery Bach».Αποφοίτησε από την Ακαδημία Μουσικής του Μπακού. Εκεί έλαβε την εκπαίδευση ενός χορωδιακού αγωγού. Κατά τη διάρκεια των σπουδών στην ακαδημία ασχολήθηκε με την τζαζ σε επαγγελματικό επίπεδο. Σήμερα εργάζεται στο Κέντρο Τζαζ του Μπακού.Έζησε στο Λονδίνο της Αγγλίας όπου αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Σύγχρονης Μουσικής. Αργότερα ξεκίνησε την προσωπική της ομάδα trio που ονομάζεται Dihaj - από τα πρώτα γράμματα του ονόματος και του επωνύμου της.Παντρεύτηκε τον Αλί Νασίροβ, μέλος της Dihaj, το 2009. Μαζί, έχουν μια κόρη που ονομάζεται Savi. Προηγουμένως προσπάθησε να εκπροσωπήσει το Αζερμπαϊτζάν στη Eurovision 2011.Το 2017, ερμήνευσε το τραγούδι "Skeletons" στο Κίεβο. Τερμάτισε στη 14η θέση ανάμεσα σε 26 χώρες στον τελικό, με σύνολο 120 βαθμών. Soundcloud
Ηλιάδαι

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία οι Ηλιάδαι ήταν οι επτά γιοι της Νύμφης Ρόδου και του υπέρτατου θεού Ηλίου, εγγονοί του Ποσειδώνα, αδελφή τους ήταν η Ηλεκτρυώνη. Τα ονόματα τους ήταν Όχιμος, Κέρκαφος, Μακαρεύς της Ρόδου, Ακτίς, Τέναγης, Τρίωψ και Κάνδαλος. Οι Ηλιάδαι ήταν οι πρώτοι που δίδαξαν την Αστρολογία και τη Ναυσιπλοία, εισήγαγαν τη λατρεία της Αθηνάς στη Ρόδο. Ο Τενάγης ήταν ο πιο έξυπνος και σοφός από τους υπόλοιπους, οι αδελφοί του Μακαρεύς, Ακτίς, Τρίωψ και Κάνδαλος τον ζήλεψαν και τον δολοφόνησαν με αποτέλεσμα να δραπετεύσουν από το νησί. Ο Μακαρεύς κατέφυγε στη Λέσβο, ο Κάνδαλος στην Κώ, ο Τρίωψ στην Καρία και ο Ακτίς στην Αίγυπτο. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί Όχιμος και Κέρκαφος που δεν συμμετείχαν στη δολοφονία παρέμειναν στη Ρόδο και ίδρυσαν την πανάρχαια πόλη Αχαία στην ίδια περιοχή που οικοδομήθηκε αργότερα η Ιαλυσός. Ο μεγαλύτερος αδελφός Όχιμος έγινε βασιλιάς του νησιού αλλά ο Κέρκαφος παντρεύτηκε την κόρη του και τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Οι τρεις γιοι του Κέρκαφου Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος ίδρυσαν τις ομώνυμες πρώτες μεγάλες πόλεις της Ρόδου Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος.

 Diodorus Siculus, Diodorus Siculus: The Library of History. Translated by Charles Henry Oldfather. Twelve volumes. Loeb Classical Library. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1989.Online version at the Perseus Digital Library. Homer, The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. ISBN 978-0674995611. Online version at the Perseus Digital Library. Greek text available from the same website. Nonnus of Panopolis, Dionysiaca translated by William Henry Denham Rouse (1863-1950), from the Loeb Classical Library, Cambridge, MA, Harvard University Press, 1940. Online version at the Topos Text Project. Nonnus of Panopolis, Dionysiaca. 3 Vols. W.H.D. Rouse. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1940-1942. Greek text available at the Perseus Digital Library. Pindar, Odes translated by Diane Arnson Svarlien. 1990. Online version at the Perseus Digital Library. Pindar, The Odes of Pindar including the Principal Fragments with an Introduction and an English Translation by Sir John Sandys, Litt.D., FBA. Cambridge, MA., Harvard University Press; *London, William Heinemann Ltd. 1937. Greek text available at the Perseus Digital Library. Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1873). "Heliadae and Heliads"
Γκραν Πρι Σιγκαπούρης 2019 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Σιγκαπούρης 2019 είναι ο 15ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Marina Bay Street Circuit στη Σιγκαπούρη το τριήμερο 20-22 Σεπτεμβρίου 2019.

 Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή. Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά είχαν διαλέξει για το τριήμερο. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 20 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 21 Σεπτεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σαρλ Λεκλέρ με τον Λιούις Χάμιλτον να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2019. Εδώ παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Αλέν Ρομπέρ

Ο Αλέν Ρομπέρ (Alain Robert, γεννηθείς ως Ρομπέρ Αλέν Φιλίπ στις 7 Αυγούστου 1962), είναι Γάλλος αναρριχητής από την Ντιζουάν (Digoin), Σαόν-ε-Λουάρ (Saône-et-Loire), Βουργουνδία. Γνωστός ως ο «Γάλλος Σπάιντερμαν» ή η «Ανθρώπινη Αράχνη» ο Ρομπέρ έγινε διάσημος για τις αναρριχήσεις του σε ουρανοξύστες.

 Ο Ρομπέρ έχει αναρριχηθεί σε 85 γιγάντιες κατασκευές, ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται πολλά από τα υψηλότερα κτήρια στον κόσμο. Στις περισσότερες αναρριχήσεις του χρησιμοποιεί ως μέσο προώθησης και ασφάλισης μόνο τα χέρια και τα πόδια του, ένα είδος αστικής ελεύθερης μοναχικής αναρρίχησης. Ο Ρομπέρ ξεκίνησε την αναρρίχηση σε νεαρή ηλικία, σκαρφαλώνοντας στα βράχια της περιοχής του. Ασχολήθηκε με το μπούλντερινγκ από την ηλικία των 12 ετών όταν τυχαία κλειδώθηκε από τους γονείς του έξω από το διαμέρισμα. Αντί να τους περιμένει να επιστρέψουν σκαρφάλωσε το οκταόροφο κτήριο για να μπει από την ανοικτή μπαλκονόπορτα. Το 1982 είχε δύο ατυχήματα, το πρώτο τον Ιανουάριο στην ηλικία των 19 ετών και το δεύτερο τον Σεπτέμβριο. Και στις δύο περιπτώσεις η έπεσε σχεδόν από τα 15m. Υπέστη πολλαπλά κατάγματα εξαιτίας των οποίων απέκτησε ίλιγγο. Οι γιατροί θεώρησαν πως είχε 60% αναπηρία και του είπαν ότι δε θα μπορούσε πλέον να αναρριχηθεί. Μέσα σε 6 μήνες αναρριχήθηκε και πάλι. Συνέχισε να αναρριχάται σε όλο και δυσκολότερα πεδία, βελτιώνοντας τις ικανότητές του, με κορύφωση τις Γαλλικές Άλπεις, πριν στραφεί οριστικά στην αστική αναρρίχηση και τις κτηριακές κατασκευές. Ωστόσο, επειδή οι αρχές υπό κανονικές συνθήκες δεν του δίνουν άδεια για αναρρίχηση στα κτήρια, ο Ρομπέρ συνήθως ξεκινά την αναρρίχηση κατά την αυγή. Επειδή οι αναρριχήσεις του συγκεντρώνουν τα βλέμματα των περαστικών, που σταματούν για να τον παρακολουθήσουν, και φυσικά της αστυνομίας, ο Ρομπέρ έχει συλληφθεί αρκετές φορές και σε αρκετές χώρες. Στις περισσότερες των περιπτώσεων απαλλάσσεται χωρίς ιδιαίτερες κατηγορίες. Alain Robert's Movie The Legend OF the Spider-Man Breaking news Official Website – χρειάζεται Macromedia Flash. Watch out - Spiderman's about! - Συνέντευξη με τον Alain Robert στο jeremyjosephs.com Alain Robert Συνέντευξη στο buildering.net Φωτογραφίες από τον επίσημο ιστότοπο (προσβάσιμο χωρίς Flash) Τελευταίο video του Alain Robert που αναρριχάται στο κτήριο των New York Times Φωτογραφίες του Spiderman Alain Robert καθώς αναρριχάται τους δίδυμους πύργους Petronas στη Μαλαισία Φωτογραφίες του Spiderman Alain Robert καθώς αναρριχάται κτήριο του Abu Dhabi Η Κίνα θέλει τον 'Spiderman' πίσω.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισημερινής Γουινέας

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισημερινής Γουινέας (BnGE) (ισπανικά: Biblioteca Nacional de Guinea Ecuatorial ) είναι η κεντρική δημόσια βιβλιοθήκη της Ισημερινής Γουινέας και, ως εκ τούτου, επικεφαλής του συστήματος βιβλιοθηκών της Γουινέας. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας Μαλάμπο.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισημερινής Γουινέας ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου 2009 ως υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού της εθνικής κυβέρνησης. Το κτίριο της βιβλιοθήκης είναι το πρώην κτίριο του γλύπτη Λεάντρο Μπόμιο Νσούε και αποκαταστάθηκε μεταξύ 2007 και 2008 για να εγκαινιαστεί ως Εθνική Βιβλιοθήκη το 2009. Η πρώτη διευθύντρια της βιβλιοθήκης είναι η συγγραφέας και δικηγόρος Γκιγιερμίνα Μεκούι. Οι αρμοδιότητες της εθνικής βιβλιοθήκης είναι οι εξής: Συγκέντρωση, καταλογογράφηση και διατήρηση των βιβλιογραφικών αποθεμάτων που συλλέγονται σε οποιοδήποτε υλικό φορέα, που παράγεται στην ισπανική γλώσσα ή σε άλλη γλώσσα, στην υπηρεσία της έρευνας, του πολιτισμού και της πληροφόρησης, και διάδοση της γνώσης των συλλογών αυτών.Προώθηση της έρευνας, κυρίως στις ανθρωπιστικές επιστήμες, μέσω της διαβούλευσης, της μελέτης, του δανεισμού και της αναπαραγωγής του υλικού που αποτελεί τη βιβλιογραφική και τεκμηριωμένη συλλογή της.Διάδοση πληροφοριών για τις συλλογές της μέσω της έκδοσης καταλόγων, ιδίως για τη βιβλιογραφική παραγωγή της Γουινέας. Το 2013, η Εθνική Βιβλιοθήκη είχε μια συλλογή περίπου 60.000 βιβλίων. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Rewe-Zentral AG κατά Bundesmonopolverwaltung für Branntwein

Η υπόθεση Rewe-Zentral κατά Bundesmonopolverwaltung für Branntwein (1979), C-120/78, ευρέως γνωστή ως Cassis de Dijon από το αντικείμενό της, είναι μια απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας κανονισμός εφαρμοζόμενος τόσο στα εισαγόμενα όσο και στα εγχώρια εμπορεύματα («αδιάκριτα εφαρμοστέο μέτρο») που παράγει αποτέλεσμα ισοδύναμο με ποσοτικό περιορισμό των εισαγωγών αποτελεί παράνομο περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Η υπόθεση αποτελεί θεμελιώδη δικαστική ερμηνεία του άρθρου 34 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ίδια απόφαση, το Δικαστήριο θέσπισε τον λεγόμενο κανόνα της λογικής, επιτρέποντας τη δικαιολόγηση περιοριστικών μέτρων που δεν εισάγουν διακρίσεις για λόγους διαφορετικούς από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 36 ΣΛΕΕ.

 Η Rewe, μια μεγάλη γερμανική εταιρεία λιανικής, ήθελε να εισάγει και να πωλήσει Cassis de Dijon, ένα λικέρ μαύρης σταφίδας crème de cassis που παράγεται στη Γαλλία. Το λικέρ διατίθετο σε περιεκτικότητα μεταξύ 15 και 20 τοις εκατό αλκοόλ κατ' όγκο (ABV). Η γερμανική νομοθεσία, ωστόσο, όριζε ότι τα προϊόντα που πωλούνται ως λικέρ φρούτων πρέπει να υπερβαίνουν το 25 % vol. Βάσει αυτού, η Bundesmonopolverwaltung für Branntwein (Ομοσπονδιακή Μονοπωλιακή Διοίκηση για Αλκοολούχα ποτά), μέρος του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικονομικών, ενημέρωσε τη Rewe ότι δεν θα μπορούσε να διαθέσει το Cassis στη Γερμανία ως λικέρ. Η Rewe προσέβαλε την απόφαση, θεωρώντας ότι επρόκειτο για παραβίαση του Κοινοτικού δικαίου, και συγκεκριμένα του άρθρου 30 της Συνθήκης της Ρώμης. Το Φορολογικό Δικαστήριο της Έσσης (Hessisches Finanzgericht) υπέβαλε προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το ΔΕΚ έκρινε ότι ο περιορισμός συνιστούσε όντως μέτρο ισοδυνάμου αποτελέσματος με ποσοτικό περιορισμό στις εισαγωγές, καθώς παρεμπόδιζε στην πράξη την εισαγωγή προϊόντων που παράγονταν και κυκλοφορούσαν νόμιμα σε ένα κράτος-μέλος και, επομένως, παραβίαζε το άρθρο 34 της Συνθήκης: Το 2010, η Ελβετία υιοθέτησε μονομερώς αυτήν την αρχή: γενικώς, αγαθά που μπορούν να παράγονται ή να διατίθενται νόμιμα στο εμπόριο σύμφωνα με τα πρότυπα που ισχύουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν επίσης να παράγονται ή να διατίθενται νόμιμα στην Ελβετία ή να εισάγονται από την ΕΕ στην Ελβετία. Δεδομένου ότι η Ελβετία δεν αποτελεί μέρος του ΕΟΧ (και συνεπώς δεν υποχρεούται να εναρμονιστεί με τις αποφάσεις της ΕΕ), η κίνηση αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, με μερίδα του κοινού να απαιτεί τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, θεωρώντας ότι η υιοθέτηση της αρχής θα αποτελούσε κερκόπορτα για ασιατικά προϊόντα και προϊόντα χαμηλότερης ποιότητας. Kai Purnhagen The Virtue of Cassis de Dijon 25 Years Later – It is Not Dead, it Just Smells Funny, στο: Varieties of European Economic Law and Regulation, hrsg. Kai Purnhagen, Peter Rott, Νέα Υόρκη, Χαϊδελβέργη, Dordrecht ua: Springer, 2014, 315–342,(ISBN 978-94-007-7109-3) Brettschneider, Jörg, Das Herkunftslandprinzip und mögliche Alternativen aus ökonomischer Sicht, Auswirkungen auf und Bedeutung für den Systemwettbewerb, Duncker & Humblot, Βερολίνο 2015,(ISBN 978-3-428-14463-1) .
Κάτω Βαρβάσαινα Ηλείας

Η Κάτω Βαρβάσαινα είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 15 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο. Στα νότιά του περνάει ο Αλφειός ποταμός ενώ στα βόρεια η ΕΟ Πύργου - Ολυμπίας.

 Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βαρβασαίνης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Βαρβάσαινα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βαρβασαίνης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 95 κατοίκους.
Κυβερνείο Μενούφια

To Κυβερνείο της Μενούφια (αραβικά : محافظة المنوفية‎‎ el-Menofeyya) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την Σιμπίν ελ Κομ. Έχει πληθυσμό 3.270.404 κατοίκους κι έκταση 2,543 τ.χλμ.

 Το κυβερνείο οφείλει το όνομα του στην πόλη Μενούφ που ήταν η πρωτεύουσά του έως το 1826 όταν και μεταφέρθηκε στη Σιμπίν ελ Κομ από τον Μωχάμεντ Αλί. Το 1913 το κυβερνείο είχε 970.581 κατοίκους κι 1.572 τ.χλμ. έκταση. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.157.433 κατοίκους κι έκταση 1.611 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 1.165.015 κατοίκους.
Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ

Το Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ (αγγλικάStar Trek III: The Search for Spock) είναι ο τίτλος μιας αμερικανικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του 1984, που γράφτηκε από τον Χαρβ Μπέρνετ, σε σκηνοθεσία του Λέοναρντ Νίμοϊ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά Star Trek. Είναι η τρίτη ταινία της σειράς Star Trek και αποτελεί το δεύτερο κομμάτι ενός ιστορικής σεναριακής κινηματογραφικής τριλογίας που αρχίζει με το Σταρ Τρεκ Νο 2: Η Οργή του Καν (1982) και ολοκληρώνεται με το Σταρ Τρεκ Νο 4: Επιστροφή στο Παρόν (1986).Στην ταινία αυτή, μετά το θάνατο του Σποκ, το πλήρωμα του USS Enterprise επιστρέφει στη Γη. Όταν ο Τζέιμς Τ. Κερκ μαθαίνει ότι το πνεύμα του Σποκ ή αλλιώς το katra κρατιέται στο μυαλό του Δρ. Λέοναρντ «Μπόουνς» ΜακΚόι , ο Κερκ και το πλήρωμά του κλέβουν το Enterprise για να επιστρέψουν το σώμα του Σποκ στο σπίτι του. Το πλήρωμα πρέπει επίσης να αγωνιστεί με εχθρικούς Κλίνγκον με επικεφαλής τον Κρούγκ, οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να κλέψουν τα μυστικά μιας ισχυρής συσκευής με την ικανότητα της γαιομορφοποιήσης. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Ιούνιο του 1984. Έλαβε κυρίως θετικές κριτικές, αν και λιγότερο καλές σε σύγκριση με αυτές που έλαβε η προηγούμενη ταινία.Οι κριτικοί επαίνεσαν κυρίως το καστ, την σκηνοθεσία και τους χαρακτήρες,ενώ επέκριναν κυρίως την πλοκή.

 Αφού το Εντερπράιζ επισκευάζεται, το νέο πως το σκάφος θα παροπλιστεί σοκάρει το πλήρωμα. Ακόμα χειρότερα, ο Δρ. ΜακΚόι φέρεται αλλόκοτα. Ο πατέρας του νεκρού Σποκ επισκέπτεται τον πλοίαρχο Κερκ και του λέει πως ο γιατρός φέρει το πνεύμα του γιου του. Ο Κερκ ζητάει άδεια να επιστρέψει στον πλανήτη Γένεσις και να διασώσει τον Σποκ, αφού είναι σίγουρος πως έχει επιβιώσει.Ωστόσο, στην πορεία θα αντιμετωπίσουν τους Κλίνγκον, οι οποίοι έχουν τα δικά τους σχέδια σχετικά με το σχέδιο Γένεσις. Γουίλιαμ Σάτνερ στο ρόλο του Τζέιμς Τ. Κερκ ΝτεΦόρεστ Κέλι στο ρόλο του Λέοναρντ Μακοί Τζέιμς Ντούχαν στο ρόλο του Μοντγκόμερι Σκοτ Νισέλ Νίκολς στο ρόλο της Ουχούρα Τζορτζ Τακέι στο ρόλο του Χικάρου Σούλου Γουόλτερ Κένιγκ στο ρόλο του Πάβελ Τσέκοφ Κρίστοφερ Λόιντ στο ρόλο του Κρουγκ Μέριτ Μπάτρικ στο ρόλο του Ντείβιντ Μάρκους Ρόμπιν Κέρτις στο ρόλο της Σάαβικ Ρόμπερτ Χουκς στο ρόλο του Ναυάρχου Μόρρου Μαρκ Λέναρντ στο ρόλο του Σάρεκ Τζούντιθ Άντερσον στο ρόλο της Τ'Λαρ Λέοναρντ Νίμοϊ στο ρόλο του Σποκ Καρλ Στίβεν στο ρόλο του Σποκ (9 ετών) Βάντια Ποτένζα στο ρόλο του Σποκ (13 ετών) Στίβεν Μάνλεϊ στο ρόλο του Σποκ (17 ετών) Τζοε Ντείβις στο ρόλο του Σποκ (25 ετών) Φρανκ Γουέλκερ στο ρόλο του Σποκ (ουρλιαχτά) Τζείμς Σίκινγκ στο ρόλο του Καπετάνιου Σταίλς Γκρείς Λι Γουίτνεϊ στο ρόλο της Γυναίκας στην Καφετέρια Επίσημη ιστοσελίδα Σταρ Τρεκ Νο 3: Αναζητώντας τον Σποκ στο IMDb
Αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Μικτό διπλό

Το μικτό διπλό αποτέλεσε αγώνισμα της Αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 και διεξήχθη από τις 28 Ιουλίου έως τη 1 Αυγούστου 2021 στο Πάρκο Τένις Αριάκε (Ariake Coliseum) του Τόκιο. Συμμετείχαν συνολικά 16 ζευγάρια παικτών (σύνολο 32) από 14 διαφορετικές χώρες. Αυτή ήταν η 7η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς. Στον τελικό μονομάχησαν 2 ζευγάρια Ρώσων Αθλητών: οι Αναστασία Παβλιουτσένκοβα και Αντρέι Ρούμπλεβ, με τους Ελένα Βέσνινα και Ασλάν Καράτσεβ, όπου επικράτησαν οι πρώτοι. Το Χάλινο Μετάλλιο απονεμήθηκε στους Αυστραλούς Άσλεϊ Μπάρτι και Τζον Πιρς, ύστερα από την απόσυρση του Νόβακ Τζόκοβιτς από τον Αγώνα Χάλινου Μεταλλίου.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕOΕ) μπορούσε να δηλώσει μέχρι 2 ζευγάρια (4 παίκτες), ενώ υπήρχαν 16 θέσεις διαθέσιμες για το αγώνισμα. Η πρόκριση βασίστηκε κυρίως στις λίστες κατάταξης της 14ης Ιουνίου 2021. Τα ζευγάρια σχηματίστηκαν από τους παίκτες που είχαν ήδη προκριθεί στα υπόλοιπα αγωνίσματα της Αντισφαίρισης. 15 θέσεις δόθηκαν στα ζευγάρια που βρέθηκαν υψηλότερα στην συνδυαστική κατάταξη και 1 θέση δόθηκε στην οικοδέσποινα χώρα, την Ιαπωνία. Το αγώνισμα διεξήχθη σε 4 γύρους: τον Γύρο των 16, τους Προημιτελικούς, του Ημιτελικούς και τον Τελικό, μαζί με τον Αγώνα Χάλκινου Μεταλλίου. Σε κάθε γύρο, κάθε ζευγάρι κληρώθηκε να παίξει ενάντια σε ένα άλλο, σε νοκ-άουτ αγώνες, όπου οι νικητές συνέχιζαν στον επόμενο γύρο και οι ηττημένοι έβγαιναν εκτός αγώνων. Οι ηττημένοι των ημιτελικών, θα διαγωνίζονταν μεταξύ τους για την διεκδίκηση του Χάλκινου Μεταλλίου. Ύστερα όμως από την απόσυρση του Νόβακ Τζόκοβιτς, ο αγώνας δεν πραγματοποιήθηκε και το μετάλλιο δόθηκε απευθείας στους Άσλει Μπάρτι και Τζόν Πιρς. Κάθε αγώνας αποτελούταν από το πολύ 3 σετ. Για να κερδίσει ένα ζευγάρι έπρεπε να πάρει 2 σετ. Το 3ο σετ υπήρχε σε περίπτωση ισοπαλίας και αποτελούνταν από 10 τους οποίους διεκδικούσαν τα ζευγάρια. Το αγώνισμα πραγματοποιήθηκε τις παρακάτω μέρες και ώρες: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 )
Αετορράχη Ηλείας

Η Αετορράχη είναι χωριό του νομού Ηλείας που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα αυτού και συνορεύει με τον νομό Αχαΐας. Σε πανοραμική θέση, είναι χτισμένο στην άκρη ενός λοφίσκου που στην ρίζα του απλώνεται η τεχνητή λίμνη του Πηνειού ποταμού. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού την περίοδο αυτή (απογραφή 2011) δεν ξεπερνούν τους ενενήντα.

 Νοτιοδυτικά του χωριού βρίσκεται η Αρχαία Ήλιδα, πρώτη πρωτεύουσα της Ηλείας κατά την αρχαιότητα και διοργανώτρια των Ολυμπιακών Αγώνων. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, σε εκείνο το σημείο ο μυθικός ήρωας Ηρακλής ένωσε τα δυο ποτάμια, τον Πηνειό και τον Αλφειό και καθάρισε τα βουστάσια του βασιλιά Αυγεία. Κατά την τουρκοκρατία το χωριό πήρε την ονομασία Βάλακα (ή Βαλάκα), όταν εκεί κατοικούσε κάποιος Τούρκος τσιφλικάς, ο Βάλακ αγάς, στον οποίο και ανήκε η περιοχή. Μετά την Επανάσταση του 1821 η έκταση περιήλθε στην κατοχή των Ελλήνων και άρχισε ο εποικισμός του χωριού. Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι προέρχονταν από τα χωριά Κάνδαλο, Σκούπι και Καρούσι των Καλαβρύτων και ήταν όλοι κτηνοτρόφοι. Από το 1835 έως το 1841 ανήκε στο Δήμο Ξενίας και έως το 1912 στον τότε Δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 130Α της 12/06/1919 έγινε κοινότητα. Ο οικισμός απείχε δυόμισι ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Παράλληλα με τον εποικισμό του χωριού άρχισε και η αξιοποίηση και καλλιέργεια της γης που συνεχίζεται ως σήμερα. Με το ΦΕΚ 11Α της 24/01/1957 το χωριό άλλαξε την ονομασία του σε Αετορράχη, συνθετικό δύο τοπωνυμιών του χωριού, της περιοχής Αετού και της Ράχης, όπου και είναι χτισμένο. Η Αετορράχη από τότε αποτελούσε κοινότητα μαζί με το όμορο χωριό Κουμουθρέκα (που αργότερα μετονομάσθηκε σε Δάφνη). Η κοινότητα καταργήθηκε με τον νόμο «Καποδίστριας» και αποτέλεσε οικισμό του Δήμου Βουπρασίας, που αργότερα εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης όπου ανήκει σήμερα. Η τοπική κοινότητα Αετορράχης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 12,367 χμ² (2011). Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Βουπρασίας - Ιστορικά στοιχεία, vouprasia.gov.gr Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βάλακα/Αετορράχης, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/02/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βάλακα/Αετορράχης, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/09/2016. GTP Travel Pages, gtp.gr Φωτογραφίες από το χωριό Αετορράχη
Πέτρος Α΄ του Όλντενμπουργκ

Ο Πέτρος Α΄ (γερμ. Peter Ι., 17 Ιανουαρίου 1755 - 21 Μαΐου 1829) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας του Ολδεμβούργου (1823-1829) και επίσκοπος της Λυβέκης (1785-1803).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου Λουδοβίκου του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Σοφίας Καρλόττας, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ. Ο Πέτρος Φρειδερίκος Λουδοβίκος γεννήθηκε στο Ρίζενμπουργκ (σημερινό Πραμπούτι της Πολωνίας)· το 1772 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος σε ηλικία 19 ετών. Το 1785 ανέλαβε τη διακυβέρνηση του δουκάτου του Ολδεμβούργου λόγω της ανικανότητας του εξαδέλφου του Πέτρου Φρειδερίκου Γουλιέλμου. Το 1785 έγινε ο Λουθηρανός επίσκοπος της Λυβέκης. Ήταν ο τελευταίος, μια και το 1803 η επισκοπή εκκοσμικεύτηκε σε πριγκιπάτο και ενσωματώθηκε στο Ολδεμβούργο. Το 1823 απεβίωσε ο εξάδελφός του Πέτρος-Φρειδερίκος άγαμος και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ολδεμβούργου. Το 1815 το δουκάτο αναβαθμίστηκε σε μεγάλο δουκάτο. Απεβίωσε το 1829 στο Βίζμπαντεν σε ηλικία 74 ετών και τάφηκε στο δουκικό μαυσωλείο στο κοιμητήριο της Αγίας Γερτρούδης (Gertrudenfriedhof) στο Ολδεμβούργο. Το μαυσωλείο είχε ανεγερθεί με πρωτοβουλία του ίδιου του Πέτρου Α΄, όταν το 1785 η Φρειδερίκη απεβίωσε πρόωρα σε ηλικία μόλις 20 ετών λίγο μετά τον τοκετό του (νεκρού) τρίτου τέκνου της, από επιπλοκές του τοκετού ή κατ' άλλες πηγές περίπου ένα μήνα μετά τον τοκετό από καρκίνο του μαστού. Ο θάνατός της στοίχισε πολύ στον Πέτρο, ο οποίος φρόντισε να ανεγερθεί προς τιμήν της το μαυσωλείο, του οποίου την ανέγερση σε κλασικιστικό ρυθμό, αλλά και τις διακοσμητικές λεπτομέρειες επέβλεπε προσωπικά και όπου μετά την αποπεράτωσή του μεταφέρθηκαν το 1790 τα λείψανά της. Ο Πέτρος Α΄ δεν ξαναπαντρεύτηκε. Νυμφεύτηκε το 1781 τη Φρειδερίκη, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα: Αύγουστος 1783-1853, Μέγας Δούκας του Ολδεμβούργου. Η κόρη του: Αμαλία 1818-1875, παντρεύτηκε τον Όθωνα της Βαυαρίας, Βασιλιά της Ελλάδας. Γεώργιος 1784-1812, Δούκας του Ολδεμβούργου.Η Φρειδερίκη απεβίωσε το 1785 στη Βιέννη, σε ηλικία 20 ετών.
Οικογένεια Νοταρά

Η Οικογένεια Νοταρά είναι παλαιά βυζαντινή οικογένεια, μέλη της οποίας αναδείχθηκαν είτε ως Πατριάρχες είτε ως Άγιοι είτε ως πολιτικοί. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης τα μέλη της διασκορπίστηκαν. Υποστηρίζεται ότι η ομώνυμη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στα Τρίκαλα Κορινθίας αποτελεί συνέχεια αυτής.

 Οι Νοταράδες εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα Κορινθίας και σύντομα εξελίχθηκαν σε ηγετική οικογένεια του Μοριά. Στην πορεία διαχωρίστηκε σε δύο κλάδους. Μετεπαναστατικά τα μέλη της ασχολήθηκαν με την πολιτική. Μέλη της οικογένειας που διακρίθηκαν ήταν τα εξής: ο Μέγας Δουξ Λουκάς Νοταράς (*-1453) η κόρη του Άννα Νοταρά ο Άγιος Γεράσιμος (1506-1579) ο Δοσίθεος Νοταράς (1641-1707), Πατριάρχης Ιεροσολύμων ο Χρύσανθος Νοταράς, Πατριάρχης Ιεροσολύμων ο Άγιος Μακάριος Νοταράς (1731-1805), Μητροπολίτης Κορίνθου, ένας εκ των ηγετών του Κολλυβαδικού κινήματος και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας οι Έλληνες αγωνιστές Ιωάννης Νοταράς και Πανούτσος Νοταράς (1740-1849) ο πολιτικός Ανδρέας Νοταράς (1810-1893) Σπυρίδων ΝοταράςΙωάννης Νοταράς, γιος του ΣπυρίδωνοςΣπυρίδων Νοταράς, πρόκριτος και γιος του ΙωάννηΠανούτσος Νοταράς, πρόκριτος, οπλαρχηγός, πρώτος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και γιος του Σπυρίδωνος Σωτήριος Νοταράς, πρόκριτος, οπλαρχηγός, πολιτικός, σύζυγος Μαρίας Νοταρά και γιος του ΣπυρίδωνοςΙωάννης Νοταράς, αγωνιστής του 1821 και γιος του Σωτηρίου Ανδρέας Νοταράς, βουλευτής, υπουργός, σύζυγος Πηνελόπης Γεωργίου Καραϊσκάκη και γιος του ΣωτηρίουΙωάννης Νοταράς, αντιναύαρχος και γιος του Ανδρέα Σπυρίδων Νοταράς, αξιωματικός του στρατού, βουλευτής και γιος του Ανδρέα Μαρια Νοταρά, σύζυγος Αριστείδη Έσσλιν και κόρη του ΑνδρέαΌθωνας Έσσλιν, μακεδονομάχος και γιος της ΜαρίαςΚαλλίστη Νοταρά, σύζυγος Λυκούργου Σωτηρίου Μεσσηνέζη και κόρη του ΑνδρέαΥακίνθη Μεσσηνέζη, σύζυγος Πέτρου Μαργαρίτη και κόρη της ΚαλλίστηςΛώρης Μαργαρίτης, μουσουργός, πιανίστας και γιος της ΥακίνθηςΜεσσηνέζης, γιος της ΚαλλίστηςΝύσης Μεσσηνέζης - Μεταξάς, ιστορικός και γιος του ΜεσσηνέζηΓεώργιος Νοταράς, γιος του ΑνδρέαΓεράσιμος Γ. Νοταράς, συνταγματάρχης, βουλευτής και γιος του Γεωργίου Ανδρέας Νοταράς, γιος του ΓεωργίουΓεράσιμος Α. Νοταράς, επικεφαλής του Ιστορικού Αρχείου της ΕΤΕ και γιος του ΑνδρέαΔιαμαντούλα Νοταρά, σύζυγος του Γεωργίου Μαυρομιχάλη και κόρη του Σωτηρίου Κωνσταντίνος Σάθας, επιμ. (1868). Νεοελληνική Φιλολογία, Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι της Ελληνικής Εθνεγερσίας 1453-1821. Αθήνα: Τυπογραφείο Τέκνων Ανδρέου Κορομηλά. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.