IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αριάνα Λακωνίας

Η Αριάνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γέρακα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ζάρακα, του δήμου Μονεμβασιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αριάνα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του βουνού Κουλοχέρα (1.125 μ.), βόρεια του όρμου και του φερώνυμου ακρωτηρίου «Κρεμμύδι», πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μονεμβασιάς-Κυπαρισσίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 91 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακος του, τέως, νομού Λακεδαίμονος. Το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιέρακος (Γέρακα). Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιέρακος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακα. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ζάρακα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς. Ο ναός των Ταξιαρχών, βορειοανατολικά του οικισμού. Είναι μονόχωρος, καμαροσκέπαστος, με ημικυκλική αψίδα Ιερού και με νάρθηκα, ενώ καλύπτεται με δίρριχτη κεραμοσκεπή στέγη. O ναός διατηρεί ελάχιστα τμήματα της τοιχογράφησής του και στη μεγαλύτερή του έκταση είναι επιχρισμένος. Στο εικονογραφικό σύνολο παρατηρείται συνύπαρξη στοιχείων της Παλαιολόγειας και της Κομνήνειας ζωγραφικής στοιχείο που χαρακτηρίζει τα μνημεία του τελευταίου τέταρτου του 13ου αι. Σ' αυτήν την εποχή χρονολογείται το κτίσμα του κυρίως ναού, ενώ ο νάρθηκας και η στοά είναι μεταγενέστερης εποχής κτίσματα. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η βοτσαλωτή παραλία «Κόχυλας» του οικισμού, με το νησάκι «Δασκαλειό» απέναντί της Η μικρή σπηλιά του «Κύκλωπα» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=kPrlwE3bqAQ
Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Μόναχο)

Η Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Pinakothek der Moderne) ονομάζεται το σύγχρονο μουσείο τέχνης που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Μονάχου στη Γερμανία. Μαζί με την Παλαιά Πινακοθήκη (Alte Pinakothek), τη Νέα Πινακοθήκη (Neue Pinakothek) και το Λένμπαχχαους (Lenbachhaus) αποτελεί το ζωγραφικό τμήμα της «Kunstareal» («περιοχής τέχνης») του Μονάχου.

 Σχεδιασμένο από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Στέφαν Μπράουνφελς (Stephan Braunfels), εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2002 μετά από επτά έτη κατασκευής. Η ευθύγραμμη πρόσοψη, όπου δεσπόζει το λευκό και το γκρίζο σκυρόδεμα, διακόπτεται από τα μεγάλα παράθυρα και τις στήλες. Κάθε μια από τις τέσσερις γωνίες του κτιρίου, που συνδέονται με την κεντρική ροτόντα, αφιερώνεται σε μια ειδική συλλογή. Το μουσείο διαιρείται, έτσι σε τομείς τέχνης (Kunst), αρχιτεκτονικής (Architektur), Βιομηχανικού σχεδιασμού (Design) και γραφικών εργασιών σε χαρτί (Graphik). Pinakothek der Moderne - Homepage Architekturmuseum - Homepage Design Collection - Homepage
Σον Χερνάντεζ

Ο Σον Χερνάντεζ (γεν. 11 Φεβρουαρίου 1973) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής, που κατάγεται απο το Μεξικό και το Πουέρτο Ρίκο. Αυτή τη στιγμή έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling.

 Ξεκίνησε τη καριέρα του το 1996 σε εταιρεία πάλης του Τέξας. Τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν να παλεύει για το WWE και το TNA Wrestling, έχοντας πολύ μικρό ρόλο. Παράλληλα, πάλευε σε εταιρίες του Τέξας και της Ιαπωνίας, ενώ έκανε ένα πέρασμα και από το Ring of Honor. Το 2003 συμφώνησε με το TNA, όπου και έμεινε μόνιμα. Εκεί άρχισε να γίνεται γνωστός, χάρη στη συμμετοχή του σε ομάδα "Latin American X-Change", που αποτελούταν από παλαιστές που κατάγονταν από τη Λατινική Αμερική. Εκτός απο αυτό, συμμετείχε και σε άλλες ομάδες με το πέρασμα του χρόνου και κατέκτησε τέσσερις φορές Ομαδικό Τίτλο του TNA. Το 2006 και το 2010 πάλευε και στο μεξικάνικο Asistencia Asesoría y Administración, ενώ σήμερα συνεχίζει κανονικά στο TNA Wrestling. Border Toss Biel throw Big Man Dive Crackerjack Overhead gutwrench backbreaker drop Delayed vertical suplex Slingshot shoulder block Spinning powerbomb Thrust spinebuster Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών Texas All Star Wrestling Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών XCW Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών Texas Wrestling Entertainment Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα NWA (2 φορές) Ομαδικό Πρωτάθλημα TNA (4 φορές) Το προφίλ του στο OnlineWorldofWrestling.com Το προφίλ του στο ObsessedWithWrestling.com
Παλάτσο Κονταρίνι ντελ Μπόβολο

Το Παλάτσο Κονταρίνι ντελ Μπόβολο (επίσης αποκαλούμενο και ως Παλάτσο Κονταρίνι Μινέλλι νταλ Μπόβολο) είναι ένα μικρό παλάτι στη Βενετία της Ιταλίας, το οποίο είναι ιδιαιτέρως γνωστό για το εξωτερικό σπειροειδές του κλιμακοστάσιο, το οποίο έχει πληθώρα τόξων, ενώ είναι γνωστό ως Scala Contarini del Bovolo (του σαλιγκαριού).Το παλάτι βρίσκεται επί ενός παράπλευρου δρόμου που δεν είναι ιδιαιτέρως πολυσύχναστος και που βρίσκεται κοντά στο Κάμπο Μανίν, πλησίον του Ριάλτο. Το κλιμακοστάσιο αυτό οδηγεί σε μία στοά, από την οποία υπάρχει μια γραφική πανοραμική θέα προς μερικές από τις οροφές των κτιρίων της πόλης.

 Το παλάτι σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στη τωρινή του μορφή κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα από τον αρχιτέκτονα Τζιοβάννι Κάντι ως μία από τις οικίες εντός της πόλης της Βενετίας για την οικογένεια Κονταρίνι. Ο Τζιόρτζιο Σπαβέντο θεωρείται ως ο υπεύθυνος για την προσθήκη του μεγάλου σπειροειδούς κλιμακοστασίου στο εξωτερικό του κτιρίου, το 1499.Το Παλάτσο ντελ Μπόβολο επελέγη από τον Όρσον Γουέλς ως ένας από τους κύριους τόπους γυρισμάτων (οικία του Μπραμπάντιο) για την ταινία του παραγωγής του 1952, που αποτελούσε μεταφορά στον κινηματογράφο του έργου του Σαίξπηρ, Οθέλο, ενώ το κλιμακοστάσιο έχει ξεχωριστή σημασία εντός της ταινίας.Σήμερα, το κλιμακοστάσιο βρίσκεται υπό αναπαλαίωση και είναι κλειστό για το κοινό. Επίσημη Ιστοσελίδα
Μιχαήλ Λεβέντης

Ο Μιχαήλ Λεβέντης ή Μιχαήλος ήταν καθηγητής της μουσικής, συνθέτης και στιχουργός παιδαγωγικών τραγουδιών, ανάμεσα στα οποία το γνωστότερο είναι «Ο αποχαιρετισμός του χρόνου» (Πάει ο παλιός ο χρόνος).

 Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1885 και πέθανε στη Σύρο το 1932. Εργάστηκε σαν δάσκαλος της μουσικής σε διάφορα εκπαιδευτήρια και οργανισμούς, μεταξύ άλλων στο Αναμορφωτικό Σχολείο Αρρένων. Εκεί ανέπτυξε ενθουσιώδη δραστηριότητα και συνέβαλε στην εκπαίδευση του απροστάτευτου παιδιού. Το έργο του διακρίνεται για την ευγένεια της μελωδικής γραμμής και τη ζωηρότητα των ιδεών. Οι πληροφορίες γι' αυτόν προήλθαν από το βιβλίο του Κώστα Χάγιου «Οι ωραιότερες χορωδίες», τεύχος 1ο, εκδόσεις Κωνσταντινίδη, Αθήνα 1951, σελ. 5.
Διαφορική λήψη

Στις τηλεπικοινωνίες,ο όρος διαφορική λήψη ή διαφορισμός (αγγλ. diversity reception ή απλά diversity) αναφέρεται σε μια μέθοδο για την βελτίωση της λήψης ενός ραδιοσήματος σε περιβάλλον διαλείψεων.Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή,δυο ή περισσότερα αντίγραφα του αρχικού σήματος λαμβάνονται σε δέκτη,του οποίου οι κεραίες είναι τοποθετημένες σε θέσεις που απέχουν κάποια συγκεκριμένη απόσταση (η απόσταση αυτή μπορεί να είναι και λιγότερη από μέτρο).Ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα ή ένα κατάλληλο λογισμικό συνδυάζει ή επιλέγει από την κεραία λήψης έτσι ώστε να λάβει ενα σήμα βελτιωμένης ποιότητας.

 Ανάμεσα στις πιο γνωστές τεχνικές διαφορισμού περιλαμβάνονται οι παρακάτω. Διαφορισμός χώρου (space diversity) Διαφορισμός πόλωσης (polarization diversity) Διαφορισμός συχνότητας (frequency diversity) Διαφορισμός χρόνου (time diversity) Διαφορισμός διαδρομής (path diversity) Διαφορισμός κατεύθυνσης (direction diversity) Οι δέκτες διαφορικής λήψης που χρησιμοποιούνται στην πράξη είναι: Συνδυαστής μέγιστου λόγου (ΣΜΛ) (maximal-ratio combiner) Συνδυαστής ίσης απολαβής (ΣΙΑ) (equal-gain combiner) Συνδυαστής επιλογής (ΣΕ) (selection combiner) Συνδυαστής γενικευμένης επιλογής (ΓΣΕ) (generalized-selection combiner) Οι πιο γνωστές πρακτικές εφαρμογές της διαφορικής λήψης είναι στα ασύρματα μικρόφωνα και σε παρόμοιο ηλεκτρονικό εξοπλισμό.Ένα ασύρματο μικρόφωνο ή ηχητικό σύστημα που χρησιμοποιεί διαφορική λήψη θα αλλάξει κεραία λήψης μέσα σε μικροδευτερόλεπτα όταν στην κεραία από την οποία λαμβάνει εμφανιστεί θόρυβος σε μη ανεκτά επίπεδα.Με αυτό τον τρόπο στο σήμα που λαμβάνεται στο μικρόφωνο,ιδανικά,δεν θα υπάρχουν στιγμιαίες απώλειες σήματος και η επίδραση του θορύβου ή και των παρεμβολών και των διαλείψεων ,σε περίπτωση που ο πομπός είναι σε κίνηση, θα είναι μικρή. Η χρήση πολλαπλών κεραιών τόσο στον δέκτη όσο και στον πομπό οδηγεί σε συστήματα ΜΙΜΟ(multiple input-multiple output). Η χρήση διαφορικής λήψης και στα δυο άκρα ονομάζεται κωδικοποίηση χώρου-χρόνου. Για την καταπολέμηση των διαλείψεων στις ψηφιακές επικοινωνίες, χρησιμοποιείται επίσης και μια άλλη τεχνική στον πομπό,η διαφορική κωδικοποίηση.
Μπαλίστα

Ο Μπαλ(λ)ίστα', λατιν.: Bal(l)ista, (απεβ. π. 261), επίσης γνωστός στις πηγές με το όνομα "Κάλλιστος", ήταν ένας από τους Τριάντα Τυράννους της -όχι πολύ αξιόπιστης- Ιστορίας των Αυγούστων και υποστήριξε την εξέγερση των Mακριανών εναντίον του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.

 Ο Μπαλίστα ήταν ο πραιτοριανός έπαρχος υπό τον Βαλεριανό. Αφού η Περσική Αυτοκρατορία νίκησε και συνέλαβε αυτόν τον Αυτοκράτορα στη μάχη της Έδεσσας, ένα σώμα Ρωμαϊκών στρατευμάτων συγκεντρώθηκε από έναν αξιωματικό των οικονομικών, τον Mακριανό τον Πρεσβύτερο και τον Μπαλίστα. Μαζί, σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, με τον Οδαίναθο, τον κύριο της Παλμύρας, κατατρόπωσαν τον Περσικό στρατό, που επέστρεφε από επιδρομή στην Κιλικία. Τότε ο Μακριανός ο Πρεσβύτερος ανακήρυξε αυτοκράτορες τους γιους του, τον Μακριανό τον Νεότερο και τον Κουίετο. Έμεινε με τον Κουίετο στην Ανατολή, ενώ ο Μακριανός και ο μεγαλύτερος γιος του κινήθηκαν με το στρατό εναντίον της Δύσης. Στα Βαλκάνια, ο Μακριανός κατατροπώθηκε από τον διοικητή του ρωμαϊκού ιππικού, Αυρέολο, στρατηγό πιστό στον Γαλλιηνό, και σκοτώθηκε. Στη συνέχεια, σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, ο Γαλλιηνός κάλεσε τον Οδαίναθο να στραφεί εναντίον των πρώην συμμάχων του, Μπαλίστα και Κουίετου. Ούτε ο χρόνος, ούτε ο τρόπος τού τέλους τού Μπαλίστα μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα, αλλά πιστεύεται ότι συνέβη περίπου τον Νοέμβριο του 261, και ότι εκτελέστηκε από τον Oδαίναθο. Μία άλλη πρόταση είναι, ότι σκοτώθηκαν από τους δικούς τους άνδρες στην Έμεσα. Ο Μπαλίστα, με το όνομα Marcus Clodius Balista είναι ο ήρωας της σειράς Πολεμιστής της Ρώμης του Χάρυ Σάιντμποτομ. W. Plate (1870). "Balista". In Smith, William (ed.). Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology. Vol. I. p. 459 . Bray, John. Gallienus : A Study in Reformist and Sexual Politics, Wakefield Press, Kent Town, 1997, ISBN 1-86254-337-2 Körner, Christian, "Usurpers in the east: The Macriani and Ballista", s.v. "Usurpers under Gallienus", De Imperatoribus Romanis Potter, David S. The Roman Empire at Bay AD 180–395, Routledge, Oxon, 2004. ISBN 0-415-10058-5
Αλαμαννιά Άνδρου

Η Αλαμαννιά είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Όρμου Κορθίου, της δημοτικής ενότητας Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αλαμαννιά είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, στην αρχή μικρού φαραγγιού στις νότιες υπώρειες του Γερακώνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 21 χλμ. περίπου Ν. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καππαριάς. Το 1927 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καππαριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Όρμου Κορθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Όρμου Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Ο οικισμός οφείλει την ονομασία του στο κοινό επίθετο «Αλαμάννος» πολλών από τους κατοίκους του. Οι παρακάτω εκκλησίες και ξωκκλήσια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία: Αγία Μονή, Μεταμόρφωσις, Αγία Παρασκευή, Άγιος Γεώργιος στο Φανό, Άγιος Ιωάννης, Αγία Μαρίνα, Παναγία στο Παλιόκαστρο, Αγία Φωτεινή, Άγιος Βλάσιος (κοιμητηριακή), Άγιος Πολύκαρπος. Η πετρόχτιστη βρύση με τη δεξαμενή και τις καμάρες, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού Το γήπεδο στο νότιο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
Σήραγγα Τ2 Τεμπών

Η σήραγγα Τ2 Τεμπών (επισήμως Μαρίνου Αντύπα-Ρήγα Φεραίου) είναι μία δίδυμη οδική σήραγγα μήκους 6 χλμ. που είναι μέρος του Αυτοκινητοδρόμου 1 (Αθήνας-Θεσσαλονίκης-Ευζώνων), στην περιοχή των Τεμπών. Αποτελεί τη μακρύτερη σήραγγα του αυτοκινητοδρόμου και, ταυτόχρονα, τη μακρύτερη οδική σήραγγα στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη γενικότερα.Η κατασκευή της είχε ξεκινήσει το 2008, αλλά το 2011 σταμάτησε για οικονομικούς λόγους. Εντός του 2014 οι εργασίες επανεκκίνησαν και η παράδοσή της στην κυκλοφορία έγινε στις 7 Απριλίου 2017, ως τμήμα της παράκαμψης Τεμπών και Πλαταμώνα.

 Ο ανατολικός κλάδος της σήραγγας ονομάστηκε προς τιμήν του κοινωνικού αγωνιστή Μαρίνου Αντύπα, ενώ ο δυτικός προς τιμήν του εθνομάρτυρα και πρόδρομου της Ελληνικής Επανάστασης, Ρήγα Φεραίου. Ο κάθε κλάδος έχει δύο λωρίδες κυκλοφορίας πλάτους 3.75 μ. έκαστη και μια Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (Λ.Ε.Α,) πλάτους 2.50 μ., λωρίδα καθοδήγησης πλάτους 0.50 μ, αριστερά κάθε κλάδου και πεζοδρόμιο ελάχιστου πλάτους 1 μ. Το μέγιστο ύψος για τα οχήματα περιορίζεται στα 5 μ. Τον Ιούνιο του 2007, η Ελληνική κυβέρνηση παραχώρησε την κατασκευή, την εκμετάλλευση και την συντήρηση του αυτοκινητοδρόμου ΠΑΘΕ (Πάτρα - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι, σήμερα Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Εύζωνοι/ΑΘΕ) σε ιδιωτικές εταιρείες. Μία εξ' αυτών, αυτή που ανέλαβε το τμήμα Μαλιακός – Κλειδί ήταν η Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου ΑΕ. Το τμήμα Μαλιακός – Κλειδί έχει συνολικό μήκος 230χλμ. και ξεκινά από τον κόμβο Ραχών Φθιώτιδας και καταλήγει στον κόμβο Κλειδίου Ημαθίας. Ανάμεσα στις κατασκευαστικές δραστηριότητες του έργου που ανέλαβε η Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου περιλαμβανόταν και η κατασκευή ενός νέου τμήματος αυτοκινητόδρομου, μήκους 25χλμ. από τον Ευαγγελισμό Λάρισας έως τη Σκοτίνα Πιερίας. Το έργο περιελάμβανε τρεις σήραγγες, τις "Τέμπη 1", "Τέμπη 2" και "Τέμπη 3" (Τ1, Τ2 και Τ3 για συντομία.). Οι δύο πρώτες σχεδιάστηκαν για την παράκαμψη της κοιλάδας των Τεμπών (τμήμα Ευαγγελισμός-Ραψάνη), ενώ η τρίτη για το τμήμα Πλαταμώνας-Σκοτίνα. Το έργο σχεδιάστηκε από τη σύμπραξη μελετητών TDC (Tunnel Design Consortium), η οποία αποτελείται από τις εταιρείες Hochtief Consult Infrastructure (με έδρα στο Έσσεν της Γερμανίας), Omikron Kappa Consulting Ltd (με έδρα στην Αθήνα), ILF Consulting Engineers (με έδρα στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας). Τα στόμια κατασκευάστηκαν με την τεχνική εκσκαφής και επανεπίχωσης (Cut n’ Cover).
Λουίζα Νταϊάνα της Ορλεάνης

Η Λουίζα Ντιάνα της Ορλεάνης (27 Ιουνίου 1716 – 26 Σεπτεμβρίου 1736) ήταν πριγκίπισσα της Ορλεάνης, ως η έβδομη κόρη του Φιλίππου Β΄ της Ορλεάνης και της συζύγου του, Φραγκίσκης Μαρίας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ΄ και της ερωμένης του, Αθηναΐδας του Μοντεσπάν..

 Η Λουίζα Ντιάνα της Ορλεάνης γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι στο Παρίσι, στις 27 Ιουνίου 1716 ως το μικρότερο παιδί του Δούκα και της Δούκισσας της Ορλεάνης. Σχετικά με τη γέννηση της εγγονής της, η Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου (γνωστή στο δικαστήριο απλά ως Madame) δήλωσε: "Τη στιγμή που ολοκλήρωσα την επιστολή μου στην Πριγκίπισσα της Ουαλίας, ήρθαν να μου ανακοινώσουν ότι η κυρία της Ορλεάνης γεννάει. Ήταν μόλις ένδεκα, όταν η μεταφορά μου ήταν έτοιμη, και μπήκα στον προθάλαμο και μου είπαν με χαμηλή φωνή: «Η Βασιλική της Υψηλότητα γέννησε πριν από μία ώρα». Αλλά αυτό ειπώθηκε με τόσο λυπηρό τόνο που δεν αμφέβαλλα ότι η κυρία της Ορλεάνης είχε φέρει στον κόσμο μια έβδομη κόρη και αυτό δυστυχώς συνέβη". Μέχρι τον γάμο της, ήταν γνωστή ως Mademoiselle de Chartres, τίτλος που είχε χρησιμοποιηθεί από την μεγαλύτερη αδερφή της, Αδελαΐδα (1698-1743), η οποία, τη στιγμή της γέννησης της Λουίζας Ντιάνας, ήταν καλόγρια στο Τσέλλε. Χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη θεία της Ελισάβετ Καρλόττα της Ορλεάνης. Μεγάλωσε με την νεότερη αδερφή της, Ελισάβετ κι εκπαιδεύτηκαν σε μοναστήρια. Η αδελφή της θα γίνει αργότερα βασίλισσα της Ισπανίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου Α΄ της Ισπανίας. Η Λουίζα Ντιάνα λέγεται ότι ήταν ένα πολύ ευαίσθητο παιδί και θα μεγάλωνε για να είναι μία από τις πιο όμορφες από τις κόρες του Αντιβασιλέα Φιλίππου. Η γέννησή της δεν χαιρετίστηκε πραγματικά με τη χαρά που είχε συναντήσει ο αδελφός της, Λουδοβίκος της Ορλεάνης. Το 1732, η δεκαπεντάχρονη Ντιάνα παντρεύτηκε τον μακρινό ξάδερφό της Λουδοβίκο Φραγκίσκο, πρίγκιπα του Κοντί. Ο μοναδικός επιζών γιος της, Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ του Κοντί, έγινε ο τελευταίος Πρίγκιπας του Κοντί. Η Λουίζα Ντιάνα πέθανε κατά τον τοκετό στις 26 Σεπτεμβρίου 1736. Το 1734, η Λουίζα γέννησε έναν γιο, κληρονόμο του Κοντί και, το 1736, ένα δεύτερο παιδί που πέθανε κατά τη γέννηση, στο Ισσύ, έξω από το Παρίσι. Τότε θάφτηκε στην εκκλησία Saint-André-des-Arcs. Ο σύζυγός της δεν ξαναπαντρεύτηκε. Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ του Κοντί (1734 - 1814), παντρεύτηκε τη Μαρία Φορτουνάτα της Μόντενα και δεν είχε νόμιμα τέκνα. Θνησιγενής γιος (1736)
Ντοντίνιο

Ο Ζοάο Ράμος ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: João Ramos do Nascimento, 2 Οκτωβρίου 1917 – 16 Νοεμβρίου 1996), γνωστός ως Ντοντίνιο (Dondinho), ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ήταν ο πατέρας και μέντορας του Πελέ.

 Ο Ντοντίνιο ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα νέων της Ατλέτικο Μινέιρο το 1933, όπου έμεινε δύο χρόνια. Δεν κρίθηκε κατάλληλος για την προώθηση στην πρώτη ομάδα και έτσι αγωνίστηκε με επιτυχία σε μικρές ομάδες μέχρι το 1940. Η Ατλέτικο Μινέιρο τον απέκτησε και στις 7 Απριλίου εκείνου του έτους έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα με την Σάο Κριστόβαο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Όμως τραυματίστηκε σοβαρά στο γόνατο και αντικαταστάθηκε. Ο τραυματισμός δεν του επέτρεψε τη γρήγορη ανάρρωση και έτσι επέστρεψε στην τελευταία του ομάδα Ατλέτικο ντε Τρες Κορασόες την ίδια χρονιά.Μέχρι το 1946 που πήρε μεταγραφή για την Μπαουρού ΑΚ, δεν κατάφερε να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο. Σταθεροποιήθηκε στην ομάδα και κέρδισε το Campeonato do Interior την πρώτη χρονιά. Παράλληλα βρήκε δουλειά στην πόλη ως καθαριστής στο νοσοκομείο, καθώς στην πραγματικότητα η ομάδα ήταν ερασιτεχνική και οι αμοιβές των ποδοσφαιριστών ήταν ιδιαίτερα χαμηλές. Έκλεισε την καριέρα του το 1952. Ήταν ιδιαίτερα ικανός σκόρερ με τις αντικειμενικές εκτιμήσεις να αναφέρουν ότι σημείωσε περίπου 350 τέρματα σε 305 αγώνες. Ιδιαίτερα ικανός στο ψηλό παιχνίδι, ήξερε να κινείται μέσα στο γήπεδο με ευχέρεια.Ο Ντοντίνιο δίδαξε στο γιο του κάποια «κόλπα» από νεαρή ηλικία, ειδικά την ακρίβεια στα σουτ και το κεφάλι. Για τη συνεισφορά του πατέρα του ο Πελέ είχε δηλώσει: «Ο πατέρας μου δεν ήταν μόνο ο πρώτος μου δάσκαλος ποδοσφαίρου, αλλά πάνω απ' όλα ήταν δάσκαλος ζωής για μένα, σεβασμού για τους άλλους. Ο Θεός μου έδωσε το δώρο να μάθω πως να παίζω ποδόσφαιρο - επειδή είναι πραγματικά μόνο ένα δώρο από τον Θεό - ο πατέρας μου με δίδαξε να το χρησιμοποιώ, μου δίδαξε τη σημασία να είμαι πάντα έτοιμος και εκπαιδευμένος, και ότι εκτός από το να ξέρω πως να παίζω καλά έπρεπε επίσης να είμαι άντρας».
Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου

Η Ιερά Μητρόπολις Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η Μύρινα και περιλαμβάνει τα νησιά Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος. Στην περιφέρεια της Μητροπόλεως υφίστανται 37 Ναοί, 365 Εξωκκλήσια και 10 Παρεκκλήσια, . Μητροπολίτης είναι ο Ιερόθεος Γ' Καλογερόπουλος, τρίτος κατά σειρά επίσκοπος Λήμνου με το όνομα αυτό μετά τον Ιερόθεο Α΄ (1756-1764) και τον Ιερόθεο Β΄ (1988-2019).

 Η Εκκλησία της Λήμνου είναι από τις αρχαιότερες στον ελλαδικό χώρο, αφού αναφέρεται από τον 4ο αιώνα μ.Χ. Το 325 ο επίσκοπος Ηφαιστίας Λήμνου Στρατήγιος μετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας. Επίσκοπος Λήμνου αναφέρεται επίσης το 680 στην Στ΄ Οικουμενική Σύνοδο, το 692 στην Πενθέκτη και το 787 στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Σε μεταγενέστερες βυζαντινές πηγές υπάρχουν ευάριθμες αναφορές στους αρχιερείς της Λήμνου με εξαίρεση την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1207-70), οπότε στο νησί είχε επιβληθεί από τον Πάπα της Ρώμης επιτετραμμένος της Καθολικής Εκκλησίας. Στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπάρχει συνεχής αναφορά στους μητροπολίτες Λήμνου μέχρι την Απελευθέρωση του νησιού, το 1912. Το 1922-1924 στη Λήμνο εγκαταστάθηκαν οικογένειες Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων που έφεραν μαζί τους παραδόσεις και κειμήλια εμπλουτίζοντας το νησί και την τοπική Εκκλησία πνευματικά και πολιτισμικά. Κατά καιρούς ο προκαθήμενος της μητρόπολης Λήμνου έφερε διάφορους τίτλους, όπως: επίσκοπος, αρχιεπίσκοπος κλπ. Από τον 18ο αιώνα η επίσημη ονομασία του είναι: «Ιερότατος Μητροπολίτης Λήμνου και Αγίου Ευστρατίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος παντός Αιγαίου Πελάγους» Άγιος Σώζων, πολιούχος Λήμνου Άγιος Στρατήγιος επίσκοπος Λήμνου, ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς:Ο Γρηγόριος Παλαμάς μετά την εκλογή του ως Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, το 1347, δεν μπόρεσε να εγκατασταθεί στην έδρα του λόγω αναταραχών και διέμεινε για αρκετούς μήνες στη Λήμνο, που ήταν αποίμαντη εκείνο το διάστημα και ανέλαβε έκτακτες ποιμαντικές μέριμνες. Στο νησί συνέγραψε αρκετά από τα θεολογικά του έργα ενώ δίδαξε στους κατοίκους τον βίο και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου μεριμνώντας παράλληλα για την ανακούφιση του πληθυσμού από την πανώλη. Άγιος Ιωσήφ επίσκοπος Τιμισοάρας Άγιος Ιωακείμ ο Χίος έζησε τον 18ο αιώνα και ήταν μητροπολίτης Λήμνου. Άγιος νεομάρτυς Αθανάσιος ο Λήμνιος Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης, τιμώμενος στο μικρασιατικό χωριό Άγιος Δημήτριος Λήμνου. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Τζάκομο Λεοπάρντι

* Η λέξη «Λεοπάρντι» οδηγεί εδώ. Για άλλα πρόσωπα με το ίδιο επώνυμο, δείτε Λεοπάρντι (αποσαφήνιση).Ο Τζάκομο Λεοπάρντι (Giacomo Leopardi, 29 Ιουνίου 1798 – 14 Ιουνίου 1837) ήταν Ιταλός ρομαντικός ποιητής και φιλόσοφος, ένας από τους μεγάλους Ιταλούς ποιητές του 19ου αιώνα.

 Pompeo in Egitto (1812) Inno a Nettuno (ποίηση, 1816) All'Italia (ποίηση, 1817) Sopra il Monumento di Dante (ποίηση, 1817) Zibaldone di pensieri (φιλοσοφία, 1817-1832) Canti (ποιήματα, 1818-1837) Il Sogno L'Infinito La sera del dì di festa Ad Angelo Mai Nelle nozze della sorella Paolina Ad un vincitor di pallone Bruto minore Ultimo canto di Saffo Alla primavera Al conte Carlo Pepoli Alla sua donna Risorgimento A Silvia Il passato solitario Le Ricordanze La quiete dopo la tempesta Il sabato del villaggio Canto notturno di un pastore errante dell'Asia Il pensiero dominante Amore e morte Consalvo Aspasia Sopra un bassorilievo antico sepolcrale Sopra il ritratto di una bella donna La ginestra Il tramonto della luna Operette morali (φιλοσοφία, 1823-1828) Palinodia al marchese Gino Capponi (ποίηση, 1835) Paralipomeni della Batracomiomachia (ποίηση, 1836) Pensieri (φιλοσοφία, 1837) Έργα του Λεοπάρντι Αρχειοθετήθηκε 2019-08-10 στο Wayback Machine. Βιβλιογραφία και Έργα του Λεοπάρντι, www.interbooks.eu
Καλοταρίτισσα Δονούσας

Η Καλοταρίτισσα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός στο βόρειοανατολικό άκρο της Δονούσας και απέχει 10 χιλιόμετρα από τον Σταυρό, την πρωτεύουσα του νησιού. Στο χωριό ζουν μόνιμα πλέον ελάχιστοι ηλικιωμένοι κάτοικοι. Τα σπίτια είναι παραδοσιακά και λιτά, χτισμένα με πέτρα της περιοχής. Ο οικισμός διαθέτει μικρή παραλία με καταγάλανα νερά, ενώ έχουν χτιστεί η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και μία ταβέρνα. Νότια της Καλοταρίτισσας βρίσκεται το όρος Πάπας, με την υψηλότερη κορυφή του νησιού (385 μέτρα). Σε κοντινή απόσταση στα ανατολικά βρίσκεται άλλη μία μικρή παραλία, η Τρυπητή, αλλά και η βραχονησίδα Σκουλονήσι.

 Διοικητικά, η Καλοταρίτισσα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν πλέον μόνιμα μόλις 2 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες: Το 1951, στην απογραφή αναγνωρίζεται ο οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Δονούσης. Το 1991, στην απογραφή ο οικισμός αποσπάται από την επαρχία Θήρας και υπάγεται στην επαρχία Νάξου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Donoussa.gr
Μάικλ Μπ. Τζόρνταν

Ο Μάικλ Μπακάρι Τζόρνταν (αγγλικά: Michael Bakari Jordan, 9 Φεβρουαρίου 1987) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Δραστηριοποιείται στην μεγάλη και μικρή οθόνη από το 1999 και έχει παίξει σε κινηματογραφικές ταινίες όπως τις Fantastic Four, Black Panther και Κριντ. Έχει μπει υποψήφιος σε διακρίσεις αλλά έχει επίσης διακριθεί από τους αμερικάνικους κινηματογραφικούς θεσμούς αρκετές φορές.

 O Μάικλ γεννήθηκε στην περιοχή Σάντα Άνα της Καλιφόρνιας. Είναι ο δεύτερος από τα τρία αδέρφια του οι οποίοι είναι η μεγαλύτερη αδερφή του, Τζαμίλα και δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως παραγωγός και ο μικρότερος αδερφός του, Χαλίντ ο οποίος ήταν παίκτης ράγκμπι στο πανεπιστήμιο του Χάουγουαρντ. Η οικογένεια του Μάικλ είχε μείνει δυο χρόνια στο Λος Άντζελες ακολουθώντας μετά την μετακόμιση τους στο Νιού Τζέρσει. Σπούδασε στο Γυμνάσιο Τεχνών του Νιού Τζέρσει όπου δουλεύει η μητέρα του, ενώ ήταν και μπασκετμπολίστας. Τέλος, από το 2006 κατοικεί στην παλιά του περιοχή και είναι βαθιά θρησκευόμενος, επηρεασμένος από την οικογένεια του. O Μάικλ Μπ. Τζόρνταν έχει κάνει τις παρακάτω εμφανίσεις τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στην τηλεόραση: Κινηματογράφος Τηλεόραση
Νυίχα

Οι Νυίχα (Nyiha), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα που έχει τη βάση της στην Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), της Τανζανίας και στη βορειοανατολική Ζάμπια. Το 1993, ο πληθυσμός των Νυίχα (Nyiha) εκτιμάτο να αριθμεί 626.000 άτομα, από τα οποία τα 306.000 άτομα ήταν στην Τανζανία και τα υπόλοιπα 320.000, στη Ζάμπια.Οι Νυίχα (Nyiha) έχουν διασκορπιστεί ευρέως εντός της Ανατολικής Αφρικής, αλλά βρίσκονται ως επί το πλείστον σε συστάδες κοντά στον εδαφικό διάδρομο ανάμεσα στις λίμνες Νυάσα (Lake Nyasa), Ρούκουα (Lake Rukwa) και Τανγκανίκα (Lake Tanganyika), γύρω την Περιοχή Μπόζι (Mbozi District) και στην ευρύτερη περιοχή Λυαγκαλίλε (Lyagalile) της περιοχής Ουφίπα (Ufipa).

 Το 1915, οι Νυίχα (Nyiha) αριθμούσαν λιγότερα από 10.000 άτομα, αλλά κατά το 1957, ο πληθυσμός τους είχε αυξηθεί σε πάνω από 55.000 άτομα. Ήταν χωρισμένοι σε έντεκα ή δώδεκα μη συγγενικά βασίλεια (chiefdoms), με τους αρχηγούς να αναφέρονται ως Μουένε (Mwene). Oι Νυίχα (Nyiha) είχαν τη φήμη όχι μόνο πολεμιστών, αλλά και ως κυνηγών ελεφάντων. Σιδεράδες, οι οποίοι κατείχαν σημαντική θέση στην κοινωνία, κατασκεύαζαν τσάπες, τσεκούρια, μαχαίρια και επίσης, καλώδια για κόσμημα και παγίδες. Με την πάροδο των ετών, ωστόσο, οι σιδεράδες έχασαν υπολογίσιμο κύρος, καθώς ο σίδηρος από τη Γερμανία, έγινε φθηνότερος. Η ύφανση βάμβακος ήταν συνήθης μεταξύ των γυναικών, όπως και η αγγειοπλαστική. Η κατασκευή χαλιών, καλαθιών και εργασιών σιδήρου γινόταν από τους άνδρες, καθώς και η συλλογή αλατιού από την περιοχή της Λίμνης Ρούκουα (Rukwa Lake) για ανταλλαγή ήσαν όλα μέσα του βιοπορισμού τους, μολονότι νόμιζαν τους εαυτούς τους κυρίως ως κοινοτικούς κυνηγούς. Ωστόσο, παρά όλες αυτές τις δραστηριότητες, το κύριο μέσο βιοπορισμού, η γεωργική καλλιέργεια του κεχριού, διευκολύνεται με τη μέθοδο της ελεγχόμενης καύσης (slash and burn). Μπένα Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Arnold, Bernd; Steuer und Lohnarbeit im Südwesten von Deutsch Ostafrika (Αγγλικά) Bauer, Andreus; Emperial Rugaruga ("Raise the Flag of War") (Αγγλικά) Becker, Perbandt, Richelmann & Schmidt, Steuber. Hermann von Wissmann, Deutschlands Grösster Africaner (Αγγλικά) Brock, Beverly; The Nyiha of Mbozi (Αγγλικά) Willis, Roy G.; The Fipa and Related Peoples (Αγγλικά) Weule, Karl; Deutsches Kolonial Lexicon, Band IIIs. 673
Ηλιακό ημερολόγιο

Το ηλιακό ημερολόγιο αποτελεί είδος ημερολογίου που αναπαριστά την θέση της Γης στην περιστροφή της γύρω από τον Ήλιο (ή αντίστοιχα την θέση του Ήλιου κινούμενου στην ουράνια σφαίρα).

 Εάν η θέση της Γης (ή του Ήλιου) υπολογίζεται βάσει της ισημερίας, τότε οι ημερομηνίες αναπαριστούν την εποχή και έτσι συγχρονίζεται με την απόκλιση του Ήλιου. Ένα τέτοιο ημερολόγιο ονομάζεται τροπικό ηλιακό ημερολόγιο. Το μέσο ημερολογιακό έτος ενός τέτοιου ημερολογίου υπολογίζει την μορφή του τροπικού έτους (συνήθως είτε το μέσο τροπικό έτος είτε το εκλειπτικό έτος ισημερίας). Τα παρακάτω είναι τροπικά ηλιακά ημερολόγια: Γρηγοριανό ημερολόγιο Ιουλιανό ημερολόγιο Κοπτικό ημερολόγιο Περσικό ημερολόγιο Μαλαϊκό ημερολόγιο Ταϋλανδέζικο ηλιακό ημερολόγιο Ημερολόγιο Μπαχάϊ Ημερολόγιο ΤαμίλΚάθε έτος των ημερολογίων αυτών έχει 365 ημέρες, στις οποίες περιστασιακά προστίθεται μία παραπάνω ημέρα για τα δίσεκτα έτη. Εάν η θέση της Γης υπολογίζεται με βάση την σταθερή θέση των άστρων, τότε οι ημερομηνίες αναπαριστούν του ζωδιακούς αστερισμούς κοντά στους οποίους βρίσκεται ο ήλιος. Ένα τέτοιο ημερολόγιο καλείται αστρικό ηλιακό ημερολόγιο. Το μέσο έτος σε ένα τέτοιο ημερολόγιο αντιστοιχεί στο αστρικό έτος. Το Βεγγαλικό ημερολόγιο είναι αστρικό ηλιακό ημερολόγιο. Το κάθε έτος έχει συνήθως 365 ημέρες, αλλά περιστασιακά αποκτά μια επιπρόσθετη ημέρα για να γίνει δίσεκτο έτος. Τα ηλιοσεληνιακά ημερολόγια θεωρούνται ως ηλιακά ημερολόγια, και επιπρόσθετα οι ημερομηνίες τους αναπαριστούν τις φάσεις της Σελήνης. Επειδή το έτος ενός τυπικού ηλιοσεληνιακού ημερολογίου αποτελείται από το σύνολο των σεληνιακών μηνών, δεν μπορεί να υποδείξει την θέση της Γης στην περιστροφή της γύρω από τον Ήλιο το ίδιο αποτελεσματικά όσο ένα πλήρες ηλιακό ημερολόγιο. Τα παρακάτω αποτελούν παραδείγματα ηλιοσεληνιακών ημερολογίων: Βουδιστικό ημερολόγιο Εβραϊκό ημερολόγιο Θιβετιανό ημερολόγιο Ινδουιστικό ημερολόγιο Σεληνιακό ημερολόγιο Αναλημματικό ημερολόγιο
Άννα Πλεχλ

Η Άννα, (γερμ. Anna Plöchl, 6/9 Ιανουαρίου 1804 - 4 Αυγούστου 1885) από τον Οίκο του Πλεχλ ήταν κόρη ταχυδρομικού και με τον γάμο της έγινε βαρόνη του Μπράντχοφεν και μετά κόμισσα του Μεράν.

 Η Άννα Μαρία Γιοζεφίνε ήταν κόρη του Γιάκομπ Πλεχλ (1774-1822), ταχυδρομικού, και της Μαρία Άννα Πιλτς (1782-1821), κόρης του Γιόχαν Πιλτς. Παντρεύτηκε το 1829 τον Ιωάννη των Αψβούργων-Λωρραίνης, αρχιδούκα της Αυστρίας, σε μοργανατικό γάμο. Μετά τον γάμο τους δόθηκε η ιδιοκτησία Μπράντχοφ και ο τίτλος βαρόνος -νη του Μπράντχοφεν και μετά ανήλθαν σε κόμη -ισσα του Μεράν το 1850. Είχε τέκνο: Φραγκίσκος 1839-1891, βαρόνος του Μπράντχοφεν, κόμης του Μεράν. Bousfield, Jonathan; Humphreys, Rob (2008). The Rough Guide to Austria. Penguin. p. 455. ISBN 9781405383721. Ringhoffer, Karl; von Koenneritz Bernstorff, Anna (1908). The Bernstorff Papers: the Life of Count Albrecht Von Bernstorff. 1. Longmans. p. 72. Williams, S. M. (April 1902). "Hapsburg Romances". Munsey's Magazine. 27: 113–116.
Α.Σ. Κένταυρος Λιβαδειάς

Ο Αθλητικός Σύλλογος Κένταυρος Λιβαδειάς, αναφέρεται εν χάρη συντομίας ως Κένταυρος, είναι μια ερασιτεχνική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Λιβαδειά στο Νομό Βοιωτίας. Ο Κένταυρος αγωνίζεται στην Α' ΕΣΚΑΣΕ κατηγορία. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1994. Ο Κένταυρος παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια του στο Κλειστό Γυμναστήριο Λιβαδειάς που βρίσκεται εντός της πόλης, στο βόρειο μέρος της. Πολλοί νέοι αθλητές μαθαίνουν το άθλημα του μπάσκετ στις ακαδημίες του συλόγου που αυτή τη στιγμή απαριθμεί περίπου 100 παιδιά.

 Το ταξίδι του συλλόγου ξεκινά το 1994 από τον Ηλία Ιωάννου. Ο Ηλίας Ιωάννου, πρώτα ως παίκτης, και εν συνεχεία ως προπονητής και παράγοντας του συλλόγου βοήθησε να διατηρηθεί το μπάσκετ στην Λιβαδειά ζωντανό. Σε αυτό συνέβαλαν δύο παράγοντες, η πρώτος ήταν η κατασκευή του κλειστού γυμναστηρίου Λιβαδειάς το 1994 το οποίο λειτούργησε ως πολύ υψηλό κίνητρο τη περίοδο εκέινη μιας και το μπάσκετ μέχρι τότε παιζόταν σε ανοιχτά γήπεδα και ο δεύτερος ήταν ο μεγάλος αριθμός παιδιών και εφήβων τα οποία ήθελαν να δραστηριοποιηθούν στη καλαθοσφαίριση και να μάθουν να παίζουν το παιχνίδι σωστά. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 με την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ το 1987 από την Εθνική Ελλάδας ο κόσμος αγάπησε το άθλημα. Στην Λιβαδειά την συγκεκριμένη περίοδο υπήρχε μόνο ένα αθλητικό σωματείο το οποίο δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες τόσων πολλών παιδιών και έτσι δημιουργήθηκε ο Κένταυρος Λιβαδειάς ο οποίος από τότε μέχρι και σήμερα παίζει καθοριστικό ρόλο στο μπάσκετ της πόλης. Κορυφαίες στιγμές της ιστορίας της ομάδας είναι η κατακτήσεις του Παιδικού Πρωταθλήματος της ΕΣΚΑΣΕ για δύο συνεχόμενες χρονιές το 2009 & το 2010. Τη δεύτερη χρονιά μάλιστα η ομάδα μέσα από τα προκριματικά του πανελλήνιου πρωταθλήματος που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης κατάφερε να προκριθεί και να συμμετάσχει στο Τελικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 2010 στη Κύμη (FINAL-6) με αντιπάλους ιστορικές ομάδες της χώρας μας όπως ο Παναθηναικός κ.α. Ήταν μία από τις περιόδους που το μπάσκετ της πόλης λειτουργούσε ενιαία με την καθοδήγηση του Ηλία Ροζάνα και του Δημήτρη Μεργούπη. Το 2013 είναι μια στιγμή ορόσημο για την ομάδα η οποία μετά από τις εκλογές που διενεργήθηκαν αλλάζει χέρια & περνά στους Xάρη και Θανάση Σανιδά, Αντ.Κατσαρό, Γιάννη Μπράλιο και Μπάμπη Τσιφή. Παράλληλα μετά & την απενεργοποίηση της ΑΕ Λιβαδειάς,απορροφά τις ακαδημίες της και ο Κένταυρος πλέον οργανώνεται σε πρότυπα επίπεδα. Σήμερα η ομάδα απασχολεί περίπου 100 αθλητές & αθλήτριες. To καλοκαίρι του 2018 η ομάδας διοργάνωσε το 1ο Kentauros Summer Camp όπου συμμετείχαν σχεδόν 80 παιδιά. Τον Ιανουάριο του 2021 ο Κένταυρος έγινε και επίσημα το 25ο σωματείο της ΕΣΚΑΣΕ που είναι εγγεγραμμένο στο αθλητικό μητρώο της Γ.Γ.Α. Τη σεζόν 2022-2023 ο Κένταυρος αγωνίζεται στην Α ΕΣΚΑΣΕ. Ιστοσελίδα της ομάδας Επίσημος λογαριασμός στο Facebook
Λουκρήτιος

Ο Τίτος Λουκρήτιος Κάρος (λατινικά: Titus Lucretius Carus, 94 π.Χ. - 15 Οκτωβρίου 55 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ποιητής και φιλόσοφος. Το μόνο γνωστό του έργο είναι το εκτενές φιλοσοφικό ποίημα De rerum natura ("Περί της φύσεως των πραγμάτων"), 7.415 στίχων με επικούρεια θεματολογία. Παρότι η άνθιση του λατινικού εξάμετρου συνήθως αποδίδεται στον Βιργίλιο, είναι αναμφισβήτητη η επίδραση του De Rerum Natura στον τελευταίο και σε άλλους, μεταγενέστερους ποιητές. Είναι επίσης σημαντικό για το ρόλο που έπαιξε στη μετάδοση των ελληνικών φιλοσοφικών ιδεών και στην εκλέπτυνση της λατινικής γλώσσας. Η διάσωση όλων των κειμένων του ποιήματος είναι αξιοσημείωτο γεγονός, δεδομένης της εχθρότητας της χριστιανικής Εκκλησίας, η οποία και ήταν το μόνο μέσο μετάδοσης για λατινικά κείμενα σχετικά με τον Λουκρήτιο και τον Επίκουρο. Παρά ταύτα, τα διασωθέντα κείμενα είναι συνήθως παραποιημένα και έχουν γίνει επίπονες προσπάθειες για την αποκατάστασή τους.

 Ο στόχος του έργου ήταν να απαλλάξει το νου των ανθρώπων από την προκατάληψη και το φόβο του θανάτου. Για να το πετύχει αυτό αναπτύσσει διεξοδικά τις θέσεις του Επίκουρου, τον οποίον και αποθεώνει. Ο Λουκρήτιος εκφράζει σε προσεγμένα κλασικά λατινικά τις επικούρειες απόψεις του για τη μεταφυσική, την υλιστική ατομική θεωρία και, γενικότερα, την υπεροχή των φυσικών φαινομένων ως κεντρικής ερμηνείας της λειτουργίας του κόσμου. Ο Λουκρήτιος αντιπαθούσε και έβλεπε ως αβάσιμη τη δεισιδαιμονία καθώς δεν πίστευε ότι το Σύμπαν κυβερνάται από θεϊκές παρεμβάσεις ή υπερφυσικές δυνάμεις, όπως θεωρούσε η πλειονότητα των ανθρώπων του καιρού του. Ο θάνατος για τον Λουκρήτιο δεν ήταν εγγενώς ούτε καλός ούτε κακός, μόνο μία απόλυτη παύση της ύπαρξης, και ο φόβος του θανάτου δεν ήταν παρά μία προβολή επίγειων, καθημερινών φόβων. "Ω, εσύ (*) που πρώτος μπόρεσες από το τόσο σκότος να βγάλεις τέτοια ξάστερη φεγγοβολή, της ζήσης την ευτυχία φωτίζοντας, του γένους των Ελλήνων στολίδι, εσένα ακολουθώ και τα πατήματά μου τώρα πιθώνω σταθερά στα χνάρια των ποδιών σου". ΛΟΥΚΡΗΤΙΟΣ "Περί της φύσεως των πραγμάτων", απόδοση στα σύγχρονα ελληνικά, Κωνσταντίνος Θεοτόκης (*) εννοεί τον φιλόσοφο Επίκουρο Λουκρήτιος, Για την φύση των πραγμάτων (De Rerum Natura). Εκδόσεις Θύραθεν, ISBN 9789608097933 Φίλη, Χριστίνα, «Μερικές σύγχρονες θεωρήσεις στο De Rerum Natura του Λουκρήτιου», Φιλοσοφία 19-20 (1989-1990), 377-395. Project Gutenberg e-text του De Rerum Natura On The Nature Of Things Γεώργιος Γρατσιάτος, «Ο Λουκρήτιος» Λουκρήτιος, «Για την φύση των πραγμάτων»
Ασπιωτάδες Κέρκυρας

Οι Ασπιωτάδες είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αγρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Οι Ασπιωτάδες είναι πεδινός οικισμός της ΒΔ. Κέρκυρας, κοντά στον όρμο Αγίου Γεωργίου και πάνω στον επαρχιακό δρόμο προς τον Αγρό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Ο οικισμός απέχει 28 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Κοντοκαλίου). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Περιάγρων της Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Η ενοριακή εκκλησία της Υπεραγίας Θεοτόκου Βλαχερνών, στην ανατολική είσοδο του οικισμού, με αξιόλογο καμπαναριό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr Google Earth https://www.youtube.com/watch?v=UKJdnhNmQwI
Ζήσης Ζησάκης

Ο Ζήσης Περ. Ζησάκης (Πορταριά Μαγνησίας, 1898-Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1971) ήταν Έλληνας μηχανικός, βουλευτής , Δήμαρχος Βόλου από το 1946 έως το 1950 και υπουργός Βιομηχανίας από το 1961 ως το 1962.

 Έκανε σπουδές μηχανολόγου ηλεκτρολόγου στη Γερμανία (Καρλσρούη) και στην Ελβετία (Ζυρίχη). Εργάστηκε στην ηλεκτρική εταιρεία του Βόλου και υπηρέτησε ως διευθυντής της ηλεκτρικής εταιρείας της πόλης. Διορίστηκε Δήμαρχος Βόλου (τότε Δήμαρχος Παγασών) στις 26 Μαΐου 1946 και υπηρέτησε στο αξίωμα ως τις 14 Αυγούστου 1950. Μετά τη θητεία του στη δημαρχία του Βόλου κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1958 και εξελέγη επιλαχών στη Μαγνησία. Μετά το θάνατο του στρατηγού Ιατρίδη στις 12 Σεπτεμβρίου 1961 τον διαδέχθηκε στην έδρα του. Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1961 με 12.685 σταυρούς προτίμησης. Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή διορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας στις 4 Νοεμβρίου 1961 και εργάστηκε για την εκβιομηχάνιση της Μαγνησίας. Αργότερα διαφώνησε με την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί την 1η Οκτωβρίου 1962.Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Βόλο το 1971. Ήταν παντρεμένος με τη Μαργαρίτα Λόιμα. Ζήσης Ζησάκης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Πσεμύσλαφ του Οσβιέντσιμ

Ο Πσέμισλαφ, πολων. (1396 - 7 Απριλίου 1434) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Γκλόγκουφ & Στσινάβα (από το 1404) και δούκας του Οσβιέντσιμ (1405-06).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Πσέμισλαφ Α΄ δούκα του Τσέσυν και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπολέσλαφ δούκα του Μπύτομ. Νυμφεύτηκε μία -αγνώστου σε εμάς ονόματος- γυναίκα και είχε τέκνα: Καζιμίρ Α΄ 1396-1434, δούκα του Οσβιέντσιμ, Τόσεκ, Στσέλιν. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.[self-published source][better source needed] Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] Genealogy of the Dukes of Cieszyn
Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες

Ο Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες (αγγλικά: The Ipcress File) είναι μια κατασκοπεύτικη ταινία βρετανικής παραγωγής του 1965 σε σκηνοθεσία Σίντνεύ Φιούρι και σενάριο των Μπιλ Καναγουέι και Τζέιμς Ντόραν, βασισμένο στη ομώνυμη νουβέλα του Λεν Ντέιτον. Πρωταγωνιστεί ο Σερ Μάικλ Κέιν.

 Ένας επιστήμονας που ονομάζεται Ράντκλιφ έχει απαχθεί μέσα ένα τρένο. Ο Χάρι Πάλμερ (Μάικλ Κέην), ένας λοχίας του βρετανικού στρατού με εγκληματικό παρελθόν, όπου τώρα εργάζεται για την υπηρεσία του Υπουργείου Άμυνας, καλείται από τον προϊστάμενό του, Συνταγματάρχη Ρος (Γκάι Ντόλμαν), όπου του αναφέρει ότι μετατίθεται σε ένα τμήμα με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Ντόλμπι (Νάιτζελ Γκριν). Ο Ρος υποψιάζεται ότι η εξαφάνιση του Ράντκλιφ συνδέεται με το γεγονός ότι δεκαέξι άλλοι κορυφαίοι Βρετανοί επιστήμονες έχουν μείνει ανεξήγητα χωρίς δουλειά στο απόγειο της καριέρας τους. Ο ίδιος απειλεί τον Ντόλμπι ότι το τμήμα του θα κλείσει, αν ο Ράντκλιφ δεν εντοπιστεί συντόμα. Μάικλ Κέιν ως Χάρι Πάλμερ Γκάι Ντόλμαν ως Συνταγμάταρχης Ρος Νάιτζελ Γκριν ως Ταγματάρχης Ντόλμπι Ο Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες (1965) στην IMDb Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες στο Rotten Tomatoes
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2005-2006

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2005-06 πραγματοποιήθηκε σε μορφή Φάιναλ−8, και έλαβε χώρα στην Αμαλιάδα 30 Μαρτίου με 2 Απριλίου του 2006. Στην τελική φάση έλαβαν μέρος οι ομάδες που κατέλαβαν τις 8 πρώτες θέσεις στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Το κύπελλο κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και τέταρτη σε πέντε χρόνια η ομάδα του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ενώ Πολυτιμότερος Παίκτης (ΜVP) της διοργάνωσης αναδείχτηκε ο Κλέιτον Στάνλεϊ.

 Ο τελικός διεξήχθη στις 2 Απριλίου 2006 στην Αμαλιάδα, στο Γυμναστήριο Αμαλιάδας. Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης επικράτησε με 3−0 του Παναθηναϊκού και κατέκτησε το 5ο κύπελο στην ιστορία του. MVP: Κλέιτον Στάνλεϊ (Ηρακλής) Διαιτητές: Ιορδανίδης, Δεληκωστίδης. Συνθέσεις: Ηρακλής Θεσσαλονίκης (Λεώνης): Μπολ 5, Γκιούρδας 10, Μπρουκς 12, Κράβαρικ 6, Χοφ 7, Στάνλεϊ 12 / Δημητρακόπουλος (λ. − 62% υποδοχή), Ιωαννίδης, Ντίαζ Παναθηναϊκός (Βέμπερ): Ανδρεάδης, Μαρσέλο 2, Γκόμεζ 12, Πανταλέων 3, Ντάντε 12, Μπάεφ 3 / Στεφάνου (λ. − 56% υποδοχή), Λάππας 6, Ντονάς 1, Ψάρρας Αθ., Σμαραγδής 4. Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών 2006 greekvolley.eu Αρχειοθετήθηκε 2021-01-04 στο Wayback Machine. Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine.
Δολοφονία του Σαμουέλ Πατί

Σε τρομοκρατική επίθεση στις 16 Οκτωβρίου 2020 στο προάστιο του Παρισιού Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν (γαλ. Conflans-Sainte-Honorine), ένας 18χρονος Ισλαμιστής Τσετσενικής καταγωγής αποκεφάλισε τον δάσκαλο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Σαμιέλ Πατί (γαλ. Samuel Paty) στο δρόμο. Κατά την προσπάθεια σύλληψης η αστυνομία πυροβόλησε τον δράστη. Ήταν η πέμπτη ισλαμική τρομοκρατική επίθεση στη Γαλλία το 2020.Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι το περιστατικό ήταν «μια τυπική ισλαμική τρομοκρατική επίθεση» και ότι «ο συμπατριώτης μας δολοφονήθηκε επειδή δίδασκε στα παιδιά την ελευθερία του λόγου». Η δολοφονία του ήταν μια από τις πολλές επιθέσεις στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και δημιούργησε συζήτηση στη γαλλική κοινωνία και πολιτική.

 Ο 47χρονος δάσκαλος της γαλλικής ιστορίας και γεωγραφίας Σαμιέλ Πατί υπηρετούσε στο σχολείο Collège du Bois-d'Aulne στο Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν, στις αρχές Οκτωβρίου 2020 σχετικά με το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Σε μάθημα χρησιμοποίησε καρικατούρες που εικόνιζαν τον Μωάμεθ από παλιά τεύχη του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo. Προηγουμένως είχε προειδοποιήσει τους μαθητές δίνοντάς τους την δυνατότητα να αποστρέψουν το βλέμμα τους ή να βγουν από την αίθουσα αν θεωρούσαν τις εικόνες αυτές προσβλητικές. Κάποιος 13χρονος μαθητής που δεν ήταν παρών στην τάξη διέδωσε ψευδώς ότι ο δάσκαλος είχε δείξει μια γυμνή εικόνα του Μωάμεθ. Ακολούθησε η κοινοποίηση του ονόματος και του αριθμού τηλεφώνου του δασκάλου στα κοινωνικά δίκτυα, καθώς και διαμαρτυρία στη σχολική διεύθυνση και μήνυση εναντίον του Πατί για φερόμενη εμφάνιση πορνογραφίας σε ανηλίκους Ο Πατί κλήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για κατάθεση. Ακολούθησε και ισλαμιστικό υβριστικό βίντεο εναντίον του Πατί στα κοινωνικά μέσα. Σύμφωνα με την έρευνα, ο ισλαμιστής δράστης, άγνωστος στον Πατί ταξίδεψε στις 16 Οκτωβρίου 2020, την τελευταία ημέρα του σχολείου πριν από τις φθινοπωρινές διακοπές μαθημάτων, ειδικά από το Εβρέ στη Νορμανδία έως το Κονφλἀνς-Σαιντ-Ονορἰν. Ακόμα και πριν από το έγκλημα, στις 12:17 μ.μ., ηχογράφησε ένα βίντεο εξομολόγησης με το κινητό του. Μπροστά από το Collège du Bois-d'Aulne, το σχολείο στο οποίο δίδαξε ο Σαμιέλ Πατί, πληροφορήθηκε από δύο μαθητές 14 και 15 ετών σχετικά με την εμφάνιση και τις συνήθειες του Πατί, τάζοντάς τους χρήματα για να τον βοηθήσουν στην αναγνώριση. Ο δάσκαλος όμως είχε φύγει με τα πόδια. Ο δήμιος του όταν τον πρόφτασε τον καρατόμησε εν ψυχρώ με ένα μεγάλο μαχαίρι ενώ ανάκρασε επανειλημμένα την κραυγή «Αλλά ουάκμπαρ». Τον Μάρτιο του 2021 αποδείχθηκε ότι ο 47χρονος καθηγητής όντως παρουσίασε σκίτσα του Μωάμεθ, στο πλαίσιο μαθήματος για την ελευθερία του λόγου. Πριν τα δείξει, όμως, είχε πει στους μαθητές του, πως όποιος νιώθει άβολα ή προσβεβλημένος μπορεί να αποχωρήσει από την τάξη. Αυτό ήταν κάτι που τελικά αποκαλύφθηκε όταν πια ήταν πολύ αργά.
Ναυμαχία της Κνίδου

Η ναυμαχία της Κνίδου έλαβε χώρα το 394 π.Χ. στα ανοιχτά της Κνίδου, μιας Δωρικής πόλης της Μικράς Ασίας, ανάμεσα στους Πέρσες εναντίον των Σπαρτιατών και βρισκόταν στο πλαίσιο του Κορινθιακού πολέμου.

 Μετά τη μάχη του ποταμού Νεμέα και τη νίκη των Σπαρτιατών ο Αγησίλαος επέστρεφε στην Ελλάδα από το κάλεσμα της Σπάρτης για να αντιμετωπίσει των αντιλακωνικό συνασπισμό. Ο σπαρτιατικός στόλος με αρχηγό τον Πείσανδρο, που τον είχε τοποθετήσει ο Αγησίλαος στη θέση του ναυάρχου, κατευθυνόταν στην Κνίδο. Ο αθηναϊκός στόλος είχε αρχηγό τον Κόνωνα, αλλά είχε και την υποστήριξη του περσικού στόλου υπό το σατράπη Φαρνάβαζο. Μάλιστα και ο Ευαγόρας Α΄ συνεισέφερε τριήρεις στους Αθηναίους για τη ναυμαχία. Ο Πείσανδρος διέθετε 85 τριήρεις από παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας και από τα νησιά του Αιγαίου. Ο Κόνων και ο Φαρνάβαζος Β΄ διέθεταν περίπου 170 τριήρεις, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν φοινικικές και κυπριακές. Οι δύο στόλοι συναντήθηκαν στην Κνίδο, μια πόλη της Ιωνίας. Ο Κόνων παρατάχθηκε μπροστά και ο Φαρνάβαζος από πίσω του. Παρά την αριθμητική τους υπεροχή ο Πείσανδρος επιτέθηκε επιτυχώς. Όμως η αριστερή πτέρυγα των Σπαρτιατών έπεσε όταν επιτέθηκε όλος ο περσικός στόλος. Ο Πείσανδρος πολεμώντας γενναία πέθανε πάνω στο πλοίο του και οι σύμμαχοι του κατέρρευσαν. Ο σπαρτιατικός στόλος έχασε 50 πλοία, ενώ ο αθηναϊκός με τον περσικό στόλο είχαν μικρές απώλειες. Η νίκη των Αθηναίων και των Περσών ήταν συντριπτική. Μετά τη ναυμαχία της Κνίδου η σπαρτιατική κυριαρχία στο Αιγαίο μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κατέρρευσε. Η Αθήνα ξαναπήρε για λίγο τα ηνία της θαλασσοκράτορος. Ο Κόνων ύστερα κατασκεύασε εκ νέου τα Μακρά Τείχη που είχαν καταστραφεί κατά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Το 390 π.Χ. ακολούθησε η μάχη του Λέχαιου με τη μεγάλη νίκη των πελταστών του Ιφικράτη απέναντι στο στρατό της Σπάρτης. Το 386 π.Χ. υπογράφτηκε η Ανταλκίδειος ειρήνη που τερμάτιζε τον Κορινθιακό πόλεμο. Ναυμαχία της Κνίδου
Φρειδερίκος Αδόλφος της Σουηδίας

Ο Φρειδερίκος Αδόλφος (δανικά: Frederik Adolf, 18 Ιουλίου 1750 - 12 Δεκεμβρίου 1803) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Έστεργκετλαντ.

 Γεννήθηκε στο Ντρόττινγκχολμ και ήταν ο τρίτος γιος του Αδόλφου Φρειδερίκου της Σουηδίας και της Λουίζας Ουλρίκας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας. Έγινε δούκας του Έστεργκετλαντ. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Γουσταύος Γ΄ και ο Κάρολος ΙΓ΄, βασιλείς της Σουηδίας. Απεβίωσε το 1803 στο Μονπελλιέ της Γαλλίας σε ηλικία 53 ετών, άγαμος. Fredrik Adolf, urn:sbl:14444, Svenskt biografiskt lexikon (art av Sven Åstrand), hämtad 2015-02-09. Charlottas, Hedvig Elisabeth (1902) [1775–1782]. Bonde, Carl Carlson, ed. Hedvig Elisabeth Charlottas dagbok [The diary of Hedvig Elizabeth Charlotte] (in Swedish). I 1775-1782. Translated by Carl Carlson Bonde. Stockholm: P.A. Norstedt & Söners förlag. pp. 43–44. OCLC 14111333. (search for all versions on WorldCat) Carl Rimberg: Svenska Folkets underbara öden VII. Gustav III:s och Gustav IV Adolfs tid 1756-1792