IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εμμανουήλ Καλέκας

Ο Εμμανουήλ Καλέκας πέθανε το 1410 και ήταν μοναχός και θεολόγος της Ρωμανίας. Καταγόταν από την ίδια οικογένεια από την οποία καταγόταν και ο πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας (1334-1347). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών και οπαδός της ένωσης των δύο εκκλησιών. Πέθανε στην Μυτιλήνη.

 Καταγόταν από την Οικογένεια, που ανήκε ο Ιωάννης ΙΔ΄ Καλέκας Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης (1334-47). Έγινε μοναχός και εισήλθε στο τάγμα των Δομινικανών της Λατινικής Εκκλησίας. Υπήρξε αντίπαλος του Γρηγορίου Παλαμά και των Ησυχαστών. Ήταν μαθητής του Δημητρίου Κυδώνη. Έζησε στην Ιταλία, την Κρήτη και τη Λέσβο, όπου μετέφρασε τα έργα του Βοηθίου και του Ανσέλμου αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι στα Ελληνικά· επίσης αρκετά Λατινικά λειτουργικά κείμενα, όπως η "Missa Ambrosiana" (Λειτουργία του Αμβροσίου) και η "Nativitate Domini" (Γέννηση του Κυρίου). Ο Καλέκας μετέφρασε το Comma Johanneum (απόσπασμα του Ιωάννη, στην Α΄ επιστολή του) στα Ελληνικά από τη Βουλγάτα (λατινική μετάφραση της Βίβλου του 4ου αι.). Ήταν υπέρ της Ενώσεως των Εκκλησιών, ζητώντας συμφιλίωση της Ανατολικής με τη Δυτική Εκκλησία. Το 1390 έγραψε ένα έργο, που κατηγόρησε τους Ρωμαίους για τον χωρισμό τους από την Καθολική Εκκλησία. Συμμετείχε στη συνοδεία των 40 ατόμων του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, κατά το ταξίδι του Αυτοκράτορα στην Ουγγαρία-Γερμανία, Δανία, Αγγλία, Γαλλία και Αραγωνία. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη το 1403, προς έκπληξή του δεν είχε θερμή υποδοχή από τους παλαιούς του φίλους. Ως αποτέλεσμα αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στους Δομινικανούς της Μυτιλήνης, όπου απεβίωσε το 1410. Περί ουσίας και ενεργείας Πραγματεία κατά της πλάνης των Γραικών Περί Αγίου Πνεύματος Περί της Αγίας Τριάδος Καλέκα, Μανουήλ (1865). Τα ευρισκόμενα πάντα. Παρίσι: Jacques-Paul Migne. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.26 Martin A. Jugie The Palamite Controversy
Πέργαμος Λάρνακας

To Πέργαμος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα «Μπεγιαρμουντού».

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Pergamos». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2018.
Καθεδρικός Ναός Αλέξανδρου Νιέφσκι (Λοτζ)

Ο Καθεδρικός Ναός Αλέξανδρου Νιέφσκι στο Λοτζ (πολωνικά: Sobór św. Aleksandra Newskiego w Łodzi, ρωσικά: Александро-Невский собор) είναι ορθόδοξη εκκλησία που βρίσκεται στο Λοτζ, στην κεντρική Πολωνία. Χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως δώρο από τους ντόπιους βιομήχανους στη μικρή Ορθόδοξη κοινότητα που βρίσκονταν εκείνη την εποχή στο Λοτζ. Η εκκλησία αποτελείται από πολλές περίτεχνες διακοσμήσεις και έχει πλούσιο εσωτερικό διακοσμημένο με εικονοστάσι που κατασκευάστηκε στην Αγία Πετρούπολη.

 Η εκκλησία χτίστηκε την περίοδο που η Πολωνία έχασε την ανεξαρτησία της και διαμελίστηκε μεταξύ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, της Αυστροουγγαρίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Κατασκευάστηκε στον ρωσικό τομέα (Πολωνία του Συνεδρίου) με την οικονομική υποστήριξη των ντόπιων ιδιοκτητών κλωστοϋφαντουργικών εργοστασίων και των πιο επιφανών πολιτών που προσχώρησαν στον Ιουδαϊσμό, τον Προτεσταντισμό και τον Καθολικισμό. Ο ναός καθαγιάστηκε στις 29 Μαΐου 1884 από τον Αρχιεπίσκοπο Λεόντιο τον Επισκοπής της Βαρσοβίας και του Χέουμ.Ο ορθόδοξος ναός σχεδιάστηκε και χτίστηκε σε νεοβυζαντινό ρυθμό σε οκταγωνικό σχήμα. Τα βιτρό και το τέμπλο, από ξύλο βελανιδιάς, με τρεις πόρτες είναι τα κύρια διακοσμητικά του ναού. Ο Ίζραελ Ποζνάνσκι, ο οποίος χρηματοδότησε τον περίβολο και τον φράκτη γύρω από την εκκλησία ήταν επίσης ο χορηγός του εικονοστασίου.Το κτήριο βρίσκεται στην Οδό Γιάνα Κιλινσκιέγκο 56 στο Λοτζ, κοντά στο Πάρκο Στανίσουαφ Μονιούσκο και στο σιδηροδρομικό σταθμό Λοτζ Φαμπρίτσνα.
Unleashed in the East

Unleashed in the East είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τoν Σεπτέμβριο του 1979 μέσω της "Columbia Records". Στις 6 Νοεμβρίου 2001, το άλμπουμ επανεκδόθηκε από την "Columbia" με τέσσερα επιπλέον κομμάτια.

 Οι Judas Priest έφθασαν στην Ιαπωνία για δεύτερη φορά, το Φεβρουάριο του 1979. Την πρώτη φορά, τον Ιούλιο της προηγούμενης χρονιάς, η υποδοχή του κοινού ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης, γεγονός το οποίο αποτέλεσε το λόγο της επιστροφής του συγκροτήματος στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου. Το συγκρότημα έδωσε τέσσερις συναυλίες μέσα σε διάστημα πέντε ημερών και οι ηχογραφήσεις προήλθαν από τις εμφανίσεις τους στο Τόκιο και στο Νακάνο. Η εταιρεία τους είχε σαν αρχικό σκοπό να κυκλοφορήσει το δίσκο μόνο στην Άπω Ανατολή ως δώρο στους εκεί οπαδούς του συγκροτήματος. Η απόφαση αυτή άλλαξε μετά την παραγωγή του δίσκου στην Αγγλία σε συνεργασία των Judas Priest με τον Τομ Άλλομ. Η διαφορά στην ιαπωνική έκδοση του δίσκου ήταν η ονομασία "Priest In The East" και τα τέσσερα επιπλέον κομμάτια τα οποία περιείχε σε ένα εξτρά ΕΡ το οποίο συμπεριλήφθηκε στην κυκλοφορία. Η εγκυρότητα του δίσκου αμφισβητήθηκε λόγω των επιπλέον ηχογραφήσεων οι οποίες προστέθηκαν στο στούντιο, καλύπτοντας λάθη στα φωνητικά του Ρομπ Χάλφορντ, ο οποίος στις συγκεκριμένες συναυλίες είχε παρουσιάσει πρόβλημα λαρυγγίτιδας. Το "Unleashed in the East" θεωρείται ένα από τα καλύτερα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ του είδους, με το περιοδικό "Kerrang!" να το κατατάσσει στην 64η θέση των "εκατό καλύτερων χέβι μέταλ άλμπουμ όλων των εποχών", το "Classic Rock Revisited" στη δέκατη θέση των "καλύτερων ζωντανά ηχογραφημένων δίσκων όλων των εποχών" και το περιοδικό "Classic Rock" στη 16η της δικής του λίστας με τα καλύτερα ζωντανά άλμπουμ. Ο δίσκος έγινε το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-10 και στις πρώτες εκατό θέσεις του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έγινε πλατινένιος στις 10 Νοεμβρίου 1989. 1. Exciter (Halford, Tipton) - 5:38 2. Running Wild (Tipton) - 2:53 3. Sinner (Halford, Tipton) - 7:31 4. The Ripper (Tipton) - 2:44 5. The Green Manalishi (Green) - 3:16 6. Diamonds and Rust (Baez) - 3:30 7. Victim of Changes (Halford, Downing, Tipton, Atkins) - 7:12 8. Genocide (Halford, Downing, Tipton) - 7:19 9. Tyrant (Halford, Tipton) - 4:32 Unleashed in the East (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 17 Σεπτεμβρίου 1979 Unleashed in the East (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Unleashed in the East" είχε την εξής μορφή:Ρομπ Χάλφορντ - φωνητικάΓκλεν Τίπτον - κιθάραΚ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάραΊαν Χιλ - μπάσοΛες Μπινκς - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Αρχείο συναυλιών των Judas Priest Βρετανικά τσαρτ Αμερικανικά τσαρτ Καναδικά τσαρτ Αμερικανικές βραβεύσεις
Tractus Armoricanus et Nervicanus

Το Tractus Armoricanus et Nervicanus (συχνά απαντώμενο στην γαλλική βιβλιογραφία και ως division Armoricaine et Nervienne ή division Armoricaine et Nervicane) ήταν η ονομασία της στρατιωτικής διοίκησης που ήταν υπεύθυνη του ελέγχου του συνόλου των ακτών από την Βουλώνη ως την Ζιρόντ και ήταν ιδρυμένη το 370, υπό την βασιλεία του αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α΄. Βρισκόταν υπό την διοικητική ηγεσία του Dux tractus Armoricanus et Nervicanus, ενός « dux » (στρατιωτικός βαθμός του ρωμαϊκού στρατού). Αποτελούσε μία από τις τρεις συνολικά συνιστώσες που αποτελούσαν την Σαξωνική Ακτή (litus Saxonicum). Θαλάσσια δύναμή της ήταν η classis Armoricana ή αρμορικανός στόλος, η οποία εξασφάλζιε την άμυνα των ακτών της περιοχής της Μάγχης απέναντι στην πειρατεία.

 Απόσπασμα από τη Notitia Dignitatum, τμήμα XXXVII. Dux tractus Armoricani. : Η αρμορικανή ομοσπονδία ήταν μια συμμαχία μεταξύ των γαλατικών λαών που κατοικούσαν στην περιοχή μεταξύ του Σηκουάνα και του Λίγηρα ενάντια στους Ρωμαίους στη διάρκεια του Γαλατικού Πολέμου του Ιουλίου Καίσαρα. Οι Ρωμαίοι δεν χρησιμοποίησαν την ονομασία Αρμορική παρά μόνο κατά τον 4ο αιώνα, κατά την ίδρυση του Tractus Armoricanus et Nervicanus. Η ρωμαϊκή στρατιωτική επαρχία της Αρμορικής εκτεινόταν κατά τον 4ο αιώνα από τις εκβολές της Ζιρόντ ως αυτές της Σομ και παραπέρα. Διαβάζοντας την Notitia, δεν αναφέρεται τίποτα για έκταση πέραν του νότου του Λίγηρα. Η ερμηνεία ενός αρμορικανού tractus στα νότια του Λίγηρα οφείλεται σε ένα μπέρδεμα, ήδη υπάρχον, μεταξύ της Μπλαι και των εκβολών της Blabia > Μπλαβέ, όπου βρίσκεται το Πορ-Λουί, νυν κοινότητα του νομού του Μορμπιάν.
Οξάνα Ακίνσινα

Η Οξάνα Αλεξάντροβνα Ακίνσινα (ρώσικα: Окса́на Алекса́ндровна Аки́ньшина, 19 Απριλίου 1987) είναι Ρωσίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες: Αδελφές (2001), Λίλια Για Πάντα (2002), Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004) και Hipsters (2008).

 Η Ακίνσινα γεννήθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ζει και σήμερα. Ο πατέρας της ήταν μηχανικός αυτοκινήτων και η μητέρα της λογίστρια. Έχει μία μικρότερη αδελφή. Το 2002 η Ακίνσινα κέρδισε το ρόλο στην επιτυχημένη ταινία εγκλήματος Λίλια Για Πάντα, αλλά λόγω του ότι δεν μπορούσε να συνεννοηθεί σε άλλη γλώσσα εκτός από τα Ρώσικα, (να σημειώσουμε ότι η ταινία γυρίστηκε στη Σουηδία και στη Δανία),επικοινωνούσε με τον σκηνοθέτη μέσω μεταφραστή. Έως και τα 15 της χρόνια η Οξάνα διατηρούσε ερωτική σχέση με τον επίσης ηθοποιό Αλεξέι Τσάντοφ. Από το 2007 έως και το 2010 ήταν παντρεμένη με τον επιχειρηματία Ντμίτρι Λιντβίνοφ και μαζί έχουν ένα γιο, τον Φίλιπ (γεννημένος 2 Ιουνίου 2009), για λίγο διάστημα διατήρησε σχέση και με τον επίσης ηθοποιό και τραγουδιστή Αλεξέι Βορομπιόφ. Στις 15 Ιανουαρίου του 2013 η Οξάνα γέννησε το δεύτερο παιδί, μαζί με τον παραγωγό ταινιών Άρτσιλ Τζελοβάνι. Ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία 12 ετών, η Οξάνα ανακαλύφθηκε από τον Σεργκέι Μπόντροφ, και έκανε το ντεμπούτο της στη Ρωσική ταινία εγκλήματος Αδελφές (2001), το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Μπόντροφ. Η δεύτερη ταινία της ήταν η Λίλια Για Πάντα (2002), ήταν υποψήφια για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου, αλλά έχασε από τις οκτώ ηθοποιούς της ταινίας μυστηρίου 8 Γυναίκες (2002) σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Για το ρόλο της στην Λίλια Για Πάντα, έλαβε επίσης το βραβείο καλύτερης ηθοποιού από τα Guldbagge Awards, τα εθνικά βραβεία ταινιών της Σουηδίας. Από τοτε η Οξάνα έχει παίξει σε πολλές ταινίες όπως: Het Zuiden σε σκηνοθεσία Μάρτιν Κουλχόβεν και Στη Σκιά των Κατασκόπων (2004), στο πλάι των ηθοποιών: Ματ Ντέιμον, Φράνκα Ποτέντε και Τζούλια Στάιλς, σε σκηνοθεσία Πολ Γκρίνγκρας, Sputnik σε σκηνοθεσία Egor Abramenko (2020). Χρώμα Μαλλιών: Ξανθά Χρώμα Ματιών: Καστανά Ζώδιο: Κριός Ύψος: 1,69 Οξάνα Ακίνσινα στην IMDb
Χολή

Η χολή είναι ένα πηχτό καφεπράσινο μέχρι πρασινοκίτρινο βασικό διάλυμα που εκκρίνεται από τα κύτταρα του ήπατος, και μέσω του χοληφόρου πόρου μεταφέρεται στο δωδεκαδάκτυλο. Σε ορισμένα θηλαστικά όπως και στον άνθρωπο συγκεντρώνεται σε μικρή αποθήκη, στη χοληδόχο κύστη και από εκεί απεκκρίνεται στον εντερικό σωλήνα, μέσω του δικτύου των χοληφόρων.Η χολή παίζει σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση και την πέψη του λίπους.

 Η χολή συμπεριφέρεται ως αλκαλικό στις αντιδράσεις και συντίθεται από διάφορες οργανικές ενώσεις και ανόργανα ιόντα, διαλυμένα σε νερό. Περιλαμβάνει χολικά οξέα, λεκιθίνη, χοληστερόλη, χολερυθρίνη και πρωτεΐνες.Οι χρωστικές ουσίες της χολής (χολερυθρίνη και χολοπρασίνη), προέρχονται από τη διάσπαση της αιμοσφαιρίνης (των ερυθρών αιμοσφαιρίων) και είναι αυτές που δίνουν στη χολή το χρώμα της και που με τη σειρά της επηρεάζει το χρώμα των κοπράνων. Η χολή ρέει στα χοληφόρα αγγεία, τα οποία σχηματίζουν το χοληφόρο δέντρο. Η απόδοση της χολής είναι αποτέλεσμα συνέργειας: 1) της ηπατικής έκκρισης, 2) της σύσπασης της χοληδόχου κύστης και 3) της χαλάρωσης του σφιγκτήρα του Oddi. Αυτές τις δράσεις αναλαμβάνει, σε ένα βαθμό, η χολοκυστοκινίνη (ή παγκρεατοζυμίνη), η οποία απελευθερώνεται μετά το γεύμα από εντερικά κύτταρα. Κύρια ουσία που παρακινεί το ήπαρ για έκκριση της χολής είναι η ορμόνη σεκρετίνη που παράγεται στα τοιχώματα του δωδεκαδακτύλου. Παπαδημητρίου, «Σύγχρονη γενική χειρουργική», εκδόσεις Μ. Παρισιάνου.
Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια

Ο Rocky (γνωστό στην Ελλάδα και ως: Ρόκυ: Τα Χρυσά Γάντια) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1976 σκηνοθετημένη από τον Τζον Αβίλντσεν και με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Το 2006 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Η ταινία ξεκινά σε μια ιταλική γειτονιά της Φιλαδέλφεια, το 1975. Η ιστορία εστιάζει στη ζωή του Ρόκυ Μπαλμπόα, ενός ερασιτέχνη πυγμάχου που ζει σε μια φτωχογειτονιά και βιοπορίζεται εισπράττοντας οφειλές για λογαριασμό του τοπικού "τοκογλύφου" Γκάτσο, ενώ παλεύει σε μια τοπική λέσχη όπου βγάζει και εκεί ένα μικρό μερίδιο. Μια μέρα πριν την Ημέρα των Ευχαριστιών, ο Απόλο Κριντ σκέφτηκε να δώσει μια ευκαιρία σε έναν ερασιτέχνη πυγμάχο, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο Ρόκυ. Ο Ρόκυ νιώθει ανασφάλεια, αλλά ωστόσο δέχεται. Ο βετεράνος πυγμάχος και νυν προπονητής Μίκι Γκόλντμιλ, αναλαμβάνει την προπόνηση του Ιταλοαμερικανού μποξέρ. Του αναθέτει να κάνει σκληρή γυμναστική και αναπτερώνει τη δύναμη της θέλησής του. Με όλα αυτά, ο αρχικά επιφυλακτικός Ρόκυ αναθαρρεί και αγωνίζεται επάξια, ωστόσο χάνει από τον Κριντ. Η ταινία τελειώνει με τον Ρόκυ και την αγαπημένη του, Άντριαν, να αγκαλιάζονται και να μη νοιάζονται για το αποτέλεσμα του αγώνα. Σιλβέστερ Σταλόνε ως Ρόκυ Μπαλμπόα Τάλια Σάιρ ως Άντριαν Πενίνο Μπαρτ Γιάνγκ ως Πόλι Πενίνο Καρλ Γουέδερς ως Απόλο Κριντ Μπέρτζες Μέρεντιθ ως Μίκι Γκόλντμιλ Η ταινία ήταν υποψήφια για εννέα συνολικά Όσκαρ (απέσπασε τελικά τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Μοντάζ), η μουσική του Μπιλ Κόντι έγινε ένα είδος εθνικού ύμνου, ενώ ακολούθησαν πέντε ακόμα ταινίες, οι: Ρόκυ Νο 2, Ρόκυ Νο 3: Ο Θρίαμβος, Ρόκυ Νο 4: Η Γιγαντομαχία, Ρόκυ Νο 5 και Rocky Balboa). Κατάλογος των καλύτερων ταινιών Επίσημη ιστοσελίδα
Νικόλαος Μπουγιουκλής

Υπό χειρός εμού Νικολάου Μπουγιουκλή του Αθηναίου εγράφησαν, παραδομένα υπό του κυρ Αθανασίου [Μπουσουπούλου] Ο Νικόλαος Μπουγιουκλής ήταν βιβλιογράφος του 18ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα. Φέρει το όνομα γνωστής επί Τουρκοκρατίας Αθηναϊκής οικογένειας. Έμμετρες επιστολές του Σπύρου Μπουγιουκλή δημοσίευσε ο Ν. Βλαχογιάννης στα Αθηναϊκά Αρχεία και αλλού. Ο δε Δημήτριος Καμπούρογλου δημοσίευσε συμβόλαιο προικοπαράδοσης νεόνυμφης Ελαίνης ψυχοπαίδας του Μαστρονικολού Μπουγιουκλή.

 Έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη της Δημητσάνας με αύξοντα αριθμό 7. Ο κώδικας αποτελείται από 442 φύλλα χαρτιού και περιέχει τα εξής έργα: Λιβανίου «Πρεσβευτικός προς Τρώας υπέρ Ελένης» Βασιλείου του μεγάλου «Περί προνοίας» Βασιλείου του μεγάλου «Περί φθόνου» Θεμιστίου του φιλοσόφου του επικληθέντος ευφραδούς «Περί φιλίας» Συνεσίου «Επιστολαί νθ’» Αντωνίου του Βυζαντίου «Χρηστοήθεια εν παραγράφοις ρνε’» Θεοφίλου Κορυδαλλέως «Έκθεσις περί επιστολικών τύπων» Λουκιανού «Ενύπνιον» και «Νεκρικοί διάλογοι» Γνώμες Σπυρίδων Π. Λάμπρος, επιμ. (1902). Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Στεφανία Σαντρέλι

Η Στεφανία Σαντρέλι (ιταλικά: Stefania Sandrelli, γενν. 5 Ιουνίου 1946) είναι ιταλίδα ηθοποιός, γνωστή για τους πολλούς ρόλους της στην Κομέντια αλά Ιταλιάνα, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960. Ήταν μόλις 14 ετών όταν πρωταγωνίστησε στο Διαζύγιο αλά Ιταλικά ως Άντζελα, ξάδερφη και το αγάπη του Φερντινάρντο, που τον υποδύθηκε ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι.

 Η Σαντρέλι γεννήθηκε στο Βιαρέτζιο της Τοσκάνης από μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, με γονείς τους Φλόριντα και τον Οθέλο Σαντρέλι (που πέθανε όταν η Στεφανία ήταν οκτώ χρονών), ιδιοκτήτες ενός πανδοχείου στο Βιαρέτζιο. Στην εφηβεία της, η Σαντρέλι σπούδασε μπαλέτο και έμαθε να παίζει ακορντεόν. Η Σαντρέλι είχε έναν αδελφό, τον Σέρτζιο, ο οποίος είχε επιτυχημένη μουσική σταδιοδρομία στην Ιταλία και πέθανε το 2013. Το 1960, η Σαντρέλι κέρδισε το διαγωνισμό ομορφιάς Miss Cinema Viareggio και είχε τις πρώτες ευκαιρίες της να πάρει μέρος σε ταινίες. Η κινηματογραφική της καριέρα ξεκίνησε με τον Πιέτρο Τζέρμι και το Διαζύγιο αλά Ιταλικά το 1961, όπου και στην συνέχεια συνεργάστηκε και σε ακόμη τρεις ταινίες μαζί του. Η Σαντρέλι έγινε σύντομα πρωταγωνίστρια της Κομέντια αλά Ιταλιάνα και άρχισε να συνεργάζεται με γνωστούς σκηνοθέτες, όπως ο Αντόνιο Πετράτζελι, ο Μάριο Μονιτσέλι και ο Έττορε Σκόλα. Έχει επίσης πρωταγωνιστησεί σε διάφορες δραματικές ταινίες του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, όπως Ο Κονφορμίστας (1970) και το 1900 (1976), καθώς και σε πολλές Γαλλικές παραγωγές. Το 1980, κέρδισε το βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερης ηθοποιού για τον ρόλο της στην ταινία La terrazza του Εττόρε Σκόλα. Το 1983 ξεκίνησε εκ νέου την καριέρα της με την ερωτική ταινία Το Κλειδί σε σκηνοθεσία Τίντο Μπρας, όπου μετά την επιτυχία της ταινίας έπαιξε σε μια σειρά ερωτικών ταινιών με καλή επιτυχία. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2005, έλαβε τον Χρυσό Λεόντα για την συνολική προσφορά της στον κινηματογράφο στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Η Στεφανία Σαντρέλι στην IMDb (Αγγλικά)
Ραμίρο Σάντσεθ

Ο Ραμίρο Σάντσεθ, ισπαν. Ramiro Sánchez (1070 - 1129/30) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος του Μονθόν. Ως ευγενής, συγγενής των βασιλέων της Παμπλόνα, έγινε εκμισθωτής τού Μονθόν (1104-16), τού Ουρρόθ (1104), ίσως της Τουδέλα (1117) και τού Έρρο (1122-29).

 Ήταν ο μόνος γιος τού Σάντσο κυρίου τού Ουνκαστίγιο και της Κονστάνθα (Κωνσταντίας), μάλλον κόρης τού Γκονθάλο Μαρανιόν ή ίσως κόρης της Στεφανίας, μητριάς τού Σάντσο. Το 1076 απεβίωσε ο θείος του Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα και το βασίλειο διαιρέθηκε μεταξύ Καστίλης και Αραγωνίας. Η βασιλική οικογένεια μοιράστηκε μεταξύ των δύο βασιλείων: ο Ραμίρο μεγάλωσε στην Αυλή της Αραγωνίας. Έγινε κύριος τού Μονθόν και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Γκαρθία. Νυμφεύτηκε το 1098 τη Χριστίνα Ροδρίγεθ, κόρη τού Ροδρίγο Ντίαθ ντε Βιβάρ, γνωστού ως Ελ Σιντ πρίγκιπα της Βαλένθια, πολέμαρχου της Καστίλης. Είχε τέκνα: Γκαρθία Ραμίρεθ π. 1112-1150, αποκατέστησε το προγονικό βασίλειο της Παμπλόνας με το όνομα Ναβάρρα. Ελβίρα, παντρεύτηκε τον κόμη Ροδρίγο Γκόμεθ και γιος τους ήταν ο: Γκονθάλο Ρούιθ κύριος της Μπουρέμπα. The Chronicle of Alfonso the Emperor
ΕΡΤ Φλώρινας

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Φλώρινας (ΕΡΤ Φλώρινας) είναι ο τοπικός περιφερειακός σταθμός του νομού Φλώρινας. Το πρόγραμμά του είναι κυρίως ειδησεογραφικό και κυρίως επικεντρώνεται σε οτιδήποτε έχει σχέση με την γύρω περιοχή, που εκπέμπει (Φλώρινα, Καστοριά και Πτολεμαΐδα).

 Αρχικά εξέπεμψε στις 23 Φεβρουαρίου 1956 με δοκιμαστικές εκπομπές. Ύστερα, στις 15 Απριλίου του ίδιου χρόνου ξεκίνησε να εκπέμπει σε πλήρη καθημερινή λειτουργία, από έναν ασύρματο πομπό βραχέων κυμάτων ισχύος 200Watt. Στις 14 Αυγούστου 1960 ξεκίνησε να εκπέμπει στα μεσαία κύματα στους 1.278 χιλιόκυκλους, από έναν πομπό ισχύος 1KW και το 1967 άλλαξε πομπό ισχύος 10KW. Η ΕΡΑ Φλώρινας από τον Ιούνιο του 1991 εκπέμπει και στα FM στους 96.6 MHz με κέντρο εκπομπής το Βίτσι από έναν πομπό ισχύος 10KW (παλαιότερα εξέπεμπε και στους 99.1 MHz από το λόφο του Αγίου Παντελεήμονα). Καλύπτει τους νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Κοζάνης, Γρεβενών και μέρος των νομών Πέλλας και Ημαθίας και επιπλέον το σήμα της φτάνει μέχρι και την Βόρεια Μακεδονία. Στις 11 Ιουνίου 2013 ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ καθώς και όλων των ραδιοφωνικών σταθμών της. Ωστόσο ο σταθμός συνέχισε κανονικά την λειτουργία του. Έτσι, και με αυτόν τον τρόπο η ΕΡΑ Φλώρινας έγινε μία από τις 15 τοπικές ΕΡΑ που συνεχίζανε την λειτουργία της. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Φλώρινας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Φλώρινας. Η ΕΡΤ Φλώρινας καλύπτει τη Φλώρινα, την Καστοριά, το βόρειο τμήμα του Νομού Κοζάνης, το Δυτικό τμήμα του Νομού Πέλλας καθώς και ένα μικρό μέρος του Νομού Ημαθίας. ΕΡΤ Φλώρινας live Ακούστε ζωντανά την ΕΡΤ Φλώρινας από το ERT Echo Επίσημη σελίδα Επίσημη σελίδα στο Facebook
Ελισάβετ του Νεβέρ

Η Ελισάβετ, γερμ.: Elizabeth von Nevers (μετά τις 24 Αυγούστου 1439 στο Νεβέρ - 21 Ιουνίου 1483) ήταν κόρη του κόμη του Νεβέρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κλέβης από το 1455 ως το τέλος της. Επειδή η κομητεία ήταν μέρος της κληρονομίας της, μετά το τέλος της το Νεβέρ περιήλθε στον τρίτο γιο της Ένγκελμπερτ.

 Η Ελισάβετ ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Ιωάννη Β΄ κόμη των Ετάμπ, Nεβέρ, Ρετέλ και E, και της πρώτης συζύγου του Ζακλίν ντ' Αγύ. Δεδομένου ότι ο μόνος αδελφός τής Ελισάβετ απεβίωσε σε ηλικία πέντε ετών, ο πατέρας της διόρισε τη μεγαλύτερη αυτή κόρη του ως κληρονόμο των κομητειών Νεβέρ και Ε. Στις 22 Απριλίου 1456 παντρεύτηκε στη Μπρυζ τον τρίτο εξάδελφό της Ιωάννη Α΄ δούκα της Κλέβης. Μετά τον γάμο της Μαρίας της Βουργουνδίας-Κλέβης με τον Aδόλφο Α΄ δούκα της Κλέβης (πατέρα του Ιωάννη Α΄), αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος μεταξύ του Οίκου των Βαλουά-Βουργουνδίας και του Οίκου του Λα Μαρκ. Αυτοί οι γάμοι έκαναν το δουκάτο της Κλέβης ένα είδος παραρτήματος της Βουργουνδίας για τα επόμενα 100 χρόνια, το οποίο αντικατοπτρίστηκε κυρίως στην πολιτιστική ζωή. Η αυλική ζωή, αλλά και η διοικητική πρακτική στο έδαφος του δούκα της Κλέβης ακολουθούσαν όλο και περισσότερο το παράδειγμα της Βουργουνδίας. Μετά το τέλος του Αδόλφου των Έχμοντ δούκα του Γκέλντερς, διεκδίκησαν το δουκάτο του Γκέλντερς η αδελφή τού Αδόλφου Αικατερίνη, αλλά και ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων. Ο ισχυρισμός του αυτοκράτορα βασίστηκε στον γάμο του με τη Μαρία της Βουργουνδίας, που ήταν και δούκισσα του Γκέλντερς. Όταν ο σύζυγος της Ελισάβετ Ιωάννης Α΄ πήγε στο Γκέλντερς για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του αυτοκράτορα, αυτή ηγήθηκε της διακυβέρνησης στην Κλέβη κατά τη διάρκεια της απουσίας του. Η Ελισάβετ απεβίωσε στις 21 Ιουνίου 1483, πριν από τον πατέρα της. Οι αξιώσεις της στις κομητείες Nεβέρ και E κληρονομήθηκαν από τον τρίτο γιο της Ένγκελμπερτ. Η Ελισάβετ τάφηκε στην κολεγιακή εκκλησία της Αγίας Μαρίας στην Κλέβη, μαζί με τον άντρα της. Ο τάφος τους καλύπτεται με εγχάρακτα, επιχρυσωμένα πλαίσια χαλκού. Το κορυφαίο πλαίσιο, που ανατέθηκε από τον Κάρολο Β΄ των Έχμοντ (γιο του Αδόλφου), απεικονίζει τους δύο κεκοιμημένους και είναι μία από τις λίγες απεικονίσεις της Ελισάβετ. Ο τάφος θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά καλλιτεχνήματα του είδους του. Παντρεύτηκε το 1456 τον Ιωάννη Α΄ των Λα Μαρκ δούκα της Κλέβης και είχε έξι παιδιά: Ιωάννης Β΄ (13 Απριλίου 1458 - 15 Μαρτίου 1521), δούκας της Κλέβης. Aδόλφος (28 Απριλίου 1461 · 4 Απριλίου 1498), μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Λιέγης. Ένγκελμπερτ (26 Σεπτεμβρίου 1462 · 21 Νοεμβρίου 1506), κόμης του Νεβέρ και του Ε. Nτήτριχ (γενν. 29 Ιουνίου 1464), απεβ. νέος. Mαρία (8 Αυγούστου 1465 · 7 Οκτωβρίου 1513). Φίλιππος (1 Ιανουαρίου 1467 - 5 Μαρτίου 1505), επίσκοπος του Νεβέρ (1500-1505), Αμιέν (1501-1503) και Ωτύν (1505). Πιστοποιητικό γάμου της Ελισάβετ της Βουργουνδίας και του Τζον του Κλεβς
Μαρκόπουλο Ωρωπού

Το Μαρκόπουλο είναι κωμόπολη του παραθεριστικού συγκροτήματος Ωρωπίων. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του νομού Αττικής. Απέχει από την πρωτεύουσα 40 χλμ περίπου. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού, ενώ μέχρι πρόσφατα αποτελούσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.549 εγγεγραμμένους κατοίκους. Στο Μαρκόπουλο ανήκει σημαντικό κομμάτι παραλίας της ευρύτερης περιοχής του Ωρωπού. Απλώνεται σε μήκος 4 χλμ και συγκεντρώνει χιλιάδες λουόμενους κατά την διάρκεια του καλοκαιριού. Πορεία του πληθυσμού:

 Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης το Μαρκόπουλο εντάχθηκε στον διευρυμένο δήμο Περαίας ο οποίος το 1871 μετονομάστηκε σε δήμο Ωρωπίων. Στον δήμο Ωρωπίων παρέμεινε μέχρι το 1912 οπότε με την εφαρμογή της τότε διοικητικής διαίρεσης ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας Μαρκοπούλου Ωρωπού η οποία αρχικά συμπεριέλαβε στα όριά της, εκτός από το Μαρκόπουλο, τους οικισμούς Μαλακάσα, Μήλεσι, Μαυροσουβάλα, Μπάφι και Νέο Λιβύσσιο. Από την κοινότητα Μαρκοπούλου αποσπάστηκε το 1934 η Μαλακάσα που συγκρότησε νέα κοινότητα και προσωρινά η Μαυροσουβάλα που συγκρότησε την κοινότητα Μαυροσουβάλας. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 2010 και, στη συνέχεια, μέρος του νέου διευρυμένου δήμου Ωρωπού. Κοινότητα Μαρκοπούλου Ωρωπού Δήμος Ωρωπού, Μαρκόπουλο
Ergo (ασφαλιστικός όμιλος)

Η ERGO είναι όμιλος ασφαλιστικών εταιρειών που ανήκει στην Munich Re. Ιδρύθηκε το 1997 και έχει έδρα το Ντίσελντορφ. Η ERGO είναι ένας από τους μεγαλύτερους ασφαλιστικούς ομίλους στην Ευρώπη. Λειτουργεί σε περισσότερες από 30 χώρες, ειδικά στην Ευρώπη και την Ασία. Στην Ευρώπη, η ERGO ισχυρίζεται ότι είναι ο νούμερο 1 στους τομείς ασφάλισης υγείας και νομικών εξόδων, ενώ στην εγχώρια αγορά της Γερμανίας είναι μεταξύ των ηγετών της αγοράς. Έχει πάνω από 40.000 εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης. Με έσοδα ύψους 18 δισ. ευρώ, η ERGO προσφέρει διάφορα είδη ασφαλιστικών και λοιπών υπηρεσιών. Η ERGO και οι εταιρείες της ισχυρίζονται ότι έχουν 40 εκατομμύρια πελάτες, εκ των οποίων 20 εκατομμύρια στη Γερμανία. Η Munich Re κατέχει μερίδιο 99,69% της ERGO.

 Η ERGO Group AG δημιουργήθηκε στα τέλη του 1997 από τη συγχώνευση της Victoria Holding AG και της Hamburg-Mannheimer AG. το τελευταίο εξελίχθηκε από την εταιρία ασφάλισης ζωής του Αμβούργου-Mannheimer-Gruppe της Αμβούργου-Mannheimer Versicherungs-AG. Ο όμιλος ERGO είναι μία από τις μεγαλύτερες γερμανικές ασφαλιστικές εταιρείες. Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν την ασφάλεια ζωής, την ασφάλιση υγείας, την ασφάλιση ζημιών και ασφάλισης αστικής ευθύνης, ασφάλιση νομικής προστασίας, ταξιδιωτική ασφάλιση και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Οι κύριες δραστηριότητες του ομίλου επικεντρώνονται σε ιδιώτες πελάτες, εταιρικά συνταξιοδοτικά συστήματα και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις. Στην Ευρώπη, η ERGO είναι η πρώτη στον τομέα της ασφάλισης υγείας και νομικών εξόδων. στην εγχώρια αγορά της Γερμανίας η ERGO ισχυρίζεται ότι ανήκει στους ηγέτες της αγοράς σε όλες τις επιχειρηματικές δραστηριότητες. ergo.com
Άγιος Νικόλαος Νηράς Λευκάδας

Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια). Ο Άγιος Νικόλαος Νηράς είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Λευκάδας σε υψόμετρο 150 μέτρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το χωριό Αθάνι συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθανίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Απολλωνίων του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.

 Ο Άγιος Νικόλαος Νηράς βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Λευκάδας στη χερσόνησο Λευκάτα προς το ακρωτήριο Δουκάτο. Απέχει 30 χλμ από την πόλη της Λευκάδας και 11,5 χλμ από το Αθάνι. Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Νηράς Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου βρίσκεται Ν.-ΝΔ. του χωριού και πρωτοκτίστηκε, περίπου το 1087, όταν από την περιοχή πέρασαν οι Σταυροφόροι μεταφέροντας το λείψανο του Αγίου Νικολάου από τα Μύρα της Μικράς Ασίας στο Μπάρι της Ιταλίας. Ανακαινίστηκε τα τέλη του 16ου - αρχές του 17ου αιώνα. Αναφέρονται δεκατρείς εικόνες του τέμπλου ως έργα του αγιογράφου Ανδρέα Μπέτζου (1799) καθώς και η δεσποτική εικόνα του Αγίου Νικολάου ως έργο του Δημητρίου Φώσκαρη (1699), η οποία θεωρείται η πιο παλιά ενυπόγραφη και χρονολογημένη φορητή εικόνα της Λευκάδας. Τη δεκαετία του 1920, σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος απομόνωσης ατόμων που είχαν προσβληθεί από ευλογιά, κατ΄ άλλους, λόγω της απομονωμένης του θέσης, ως τόπος εξορίας κληρικών. Ο Φάρος Δουκάτο Ο φάρος βρίσκεται Ν.-ΝΔ. του Αγίου Νικολάου, στο ακρωτήριο της Νηράς ή Δουκάτο ή Λευκάτα και έχει κτιστεί στη θέση όπου υπήρχε ο ναός του Απόλλωνα Λευκάτα. Πρωτολειτούργησε το 1890, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμουήταν ανενεργός και επαναλειτούργησε μετά το 1945. Από το 1982 έχει ηλεκτροδοτηθεί και λειτουργεί επιτηρούμενος από έναν φαροφύλακα. Απέχει 50 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας είναι 50 χλμ. Αθάνι και Άγιος Νικόλαος Νηράς Αρχειοθετήθηκε 2020-08-12 στο Wayback Machine. Το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Ιρά Αθανίου Ο Φάρος Δουκάτο από την ιστοσελίδα Υπηρεσία φάρων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου

Η Ελισάβετ (αγγλ. Elizabeth, 22 Μαΐου 1770 - 10 Ιανουαρίου 1840) ήταν το έβδομο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.

 Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1770 στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και βαπτίσθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στις 17 Ιουνίου 1770 από τον Αρχιεπίσκοπο του Κάντερμπερυ, Φρέντερικ Κορνουάλις.Στα παιδικά της χρόνια περνούσε τον περισσότερο χρόνο της κοντά στους γονείς και τις αδελφές της. Θεωρείται ότι ήταν η αγαπημένη κόρη της μητέρας της και περιγράφεται ως έξυπνη και απαιτητική.Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η πριγκίπισσα Ελισάβετ είχε συνάψει σχέση με τον Τζορτζ Ράμους (1747 - 1808) και ότι απέκτησε μια κόρη μαζί του, την Ελάιζα (1788 - 1869).Το 1808 η Ελισάβετ αναγκάστηκε να αρνηθεί μια πρόταση γάμου από τον εξόριστο Λουδοβίκο Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης (μετέπειτα Βασιλιά των Γάλλων), εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν Ρωμαιοκαθολικός και δεν υπήρχε η συγκατάθεση της μητέρας της.Κατά τη διάρκεια μιας δεξίωσης, το 1814, η Ελισάβετ γνώρισε τον Γερμανό πρίγκηπα Φρειδερίκο της Έσσης-Χόμπουργκ. Ο γάμος τους πραγματοποιήθηκε στις 7 Απριλίου 1818 στο παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ. Θεωρείται ότι δεν αγαπήθηκαν, παρά την αμοιβαία κατανόηση και σεβασμό που είχαν μεταξύ τους. Με αυτό το γάμο η Ελισάβετ ήταν σε θέση να ξεφύγει από το καταπιεστικό περιβάλλον του σπιτιού της, μετακομίζοντας στη Γερμανία, και ο Φρειδερίκος αποκτούσε πολλά πλεονεκτήματα συμμαχώντας με τη βρετανική βασιλική οικογένεια.Στις 20 Ιανουαρίου 1820 ο Φρειδερίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως λανδγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Χάρη στην προίκα της Ελισάβετ και το ετήσιο επίδομά της, ήταν σε θέση να ανακαινίσει το Παλάτι του Μπαντ Χόμπουργκ.Εκείνη πέθανε στις 10 Ιανουαρίου 1840 σε ηλικία 69 ετών και ενταφιάστηκε στο Μαυσωλείο των Λανδγράβων του Χόμπουργκ.
Αλμπέρ

Η Αλμπέρ (γαλλ. Albert) είναι μια μικρή πόλη της βόρειας Γαλλίας, στο νομό Σομ, παρόχθια του ποταμού Ανκρ, 18 περίπου μίλια ΒΑ. της Αμιένης. Προηγούμενη ονομασία της ήταν Ανκρ (γαλλ. Ancre ή Encre). Το σημερινό της όνομα δόθηκε όταν δωρήθηκε από τον Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ΄ στον Κάρολο ντ' Αλμπέρ. Γύρω από την πόλη αυτή κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο διεξάχθηκαν τρεις σφοδρές μάχες το 1914, 1916 και 1918, κατά τις οποίες δύο φορές ανακαταλήφθηκε. Το 1950 αριθμούσε περίπου 10.000 κατοίκους. Περίπου τον ίδιο αριθμό παρουσιάζει και σήμερα. Σημαντικά κτίρια της πόλης είναι ο ομώνυμος πύργος καθώς και ο υπέροχος μητροπολιτικός ναός αφιερωμένος στη "Παναγία του Μπρεμπιέρ" (Brebières). Στην πόλη βρίσκεται το Μουσείο Σομ 1916, αφιερωμένο στη μάχη του Σομ του 1916.

 Σημειώνεται ότι ο θόλος του κωδωνοστασίου της εκκλησίας της "Παναγίας του Μπρεμπιέρ" επιστέφεται από ένα μεγάλο άγαλμα της Παναγίας, που κρατά υπερυψωμένα το θείο βρέφος. Κατά τη διάρκεια των σφοδρών μαχών το άγαλμα εβλήθη από μια γερμανική οβίδα με συνέπεια να πάρει κλίση 105° (15 δηλαδή μοίρες κάτω του οριζοντίου) χωρίς όμως να πέσει. Σε αυτή τη θέση έμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1918 οπότε και κατέπεσε. Μάλιστα οι κάτοικοι τότε πίστευαν πως με την τελική πτώση θα επέρχονταν και η λήξη του πολέμου αλλά και της βασιλείας των Χοεντσόλερν, που πράγματι συνέβησαν. Μετά τη λήξη του πολέμου ο ναός αναστηλώθηκε περισσότερο περίλαμπρος και το άγαλμα του θόλου φέρει το όνομα "Παναγία η Κρεμάμενη", αν και έχει επίσης αναστηλωθεί. Η Αλμπέρ είναι, σήμερα, περισσότερο γνωστή για την εξειδικευμένη βιομηχανία κατασκευής μηχανικών εργαλείων. Μάχη της Αλμπέρ (1914) Μάχη της Αλμπέρ (1916) Μάχη της Αλμπέρ (1918)
Ίταμος της Νέας Καληδονίας

Ο ίταμος της Νέας Καληδονίας (Austrotaxus spicata) ή νότιος ίταμος είναι το μοναδικό είδος του γένους φυτών αυστρόταξος (Austrotaxus). Συγγενεύει με τους άλλους ιτάμους των γενών Taxus και Pseudotaxus.Ο νότιος ίταμος είναι ενδημικός στη Νέα Καληδονία, απαντώμενος στο κεντρικό και βόρειο τμήμα του νησιού Γκραντ Τερ, σε υψόμετρα από 300 έως 1.350 μέτρα.

 Ο αυστρόταξος είναι κωνοφόρος μεγάλος θάμνος ή λεπτό δένδρο, που φθάνει σε ύψος από 5 έως 20 μέτρα (σπανίως έως 25 μ.) και έχει κοκκινωπό φλοιό. Τα φύλλα του, σε σπειροειδή διάταξη, είναι λογχοειδή, επίπεδα, με μήκος 8 έως 12 εκατοστόμετρα (μέχρι και 17 σε νεαρά φυτά) και πλάτος 4 χιλιοστόμετρα. Το επάνω μέρος των φύλλων είναι σκούρο πράσινο, ενώ στο κάτω μέρος υπάρχουν δύο ανοικτόχρωμες λωρίδες με στόματα. Τα κουκουνάρια είναι δρυποειδή, με μήκος από 20 έως 25 χιλιοστόμετρα και σαρκώδες περισπέρμιο να περιβάλλει σχεδόν πλήρως το κάθε σπέρμα (σπόρο). Τα αρσενικά κουκουνάρια έχουν μήκος 10 έως 15 χιλιοστόμετρα και είναι λεπτότερα. Το γένος ξεχωρίζει αρκετά εύκολα από τα είδη του γένους τάξος, από τα σαφώς μακρύτερα φύλλα και τους μεγάλους σπόρους του. Price, R.A.: «Generic and familial relationships of the Taxaceae from rbcL and matK sequence comparisons» Acta Hort., τόμ. 615, σσ. 235-237 (2003) Βάση δεδομένων των γυμνόσπερμων: Austrotaxus
Σπούτνικ 3

Ο Σπούτνικ 3 (ρωσ. Спутник-3, δορυφόρος 3) ήταν ο τρίτος κατά σειρά σοβιετικός δορυφόρος τύπου Σπούτνικ που εκτοξεύθηκε στις 15 Μαΐου του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους 1958 από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν με πύραυλο φορέα R-7. Η αποστολή του ήταν να εξερευνήσει την εξώτερη ατμόσφαιρα καθώς και το εγγύς διάστημα. Λόγω βλάβης του οργάνου καταγραφής, ο δορυφόρος απέτυχε να εξερευνήσει την ακτινοβολία στην Ζώνη Βαν Άλλεν.

 Τον Ιούλιο του 1956, η Σοβιετική εταιρεία Κορολιόβ συνέταξε ένα πρόγραμμα αναπτύξεως και κατασκευής του πρώτου γήινου δορυφόρου, ονόματι ISZ (τεχνητός γήινος δορυφόρος). Ο Σπούτνικ 3 αρχικά ήταν προορισμένος για την αποστολή αυτή. Οι εργασίες είχανε ξεκινήσει πυρετωδώς, όμως ενώ ο πύραυλος φορέας R-7 ήταν ήδη έτοιμος και η αποστολή θα μπορούσε να ξεκινήσει, η ανάπτυξη του Σπούτνικ 3 καθυστερούσε. Λόγω της μεγάλης βιασύνης για την πρωτιά του διαστήματος, ο Σεργκέι Κορολιόβ αποφάσισε να αντικαταστήσει τον ημιτελή δορυφόρο με τον πιο απλό Σπούτνικ 1 και να τον στείλει στο διάστημα, πράγμα που έγινε στις 4 Οκτωβρίου 1957. Η κατασκευή του Σπούτνικ 3 όλο και καθυστερούσε, έτσι ώστε στις 3 Νοεμβρίου 1957 ακολούθησε και δεύτερος δορυφόρος, ο Σπούτνικ 2. Τελικά στις 15 Μαΐου 1958 η εκτόξευση του Σπούτνικ 3 πέτυχε και η αποστολή ξεκίνησε. Ο Σπούτνικ 3 ήταν ένα αυτόματο διαστημικό σκάφος διεξαγωγής επιστημονικών πειραμάτων. Το σκάφος εξωτερικά είχε γεωμετρική μορφή κώνου ύψους 3,57 μέτρων και στην βάση του είχε διάμετρο 1,73 μέτρων. Το βάρος του ήταν 1.327 κιλά. Ο επιστημονικός εξοπλισμός συμπεριελάμβανε δώδεκα όργανα για την καταμέτρηση της πίεσης και την ανάλυση της σύνθεσης της ανώτερης ατμόσφαιρας, την ανίχνευση και καταμέτρηση ιόντων, φωτονίων στις κοσμικές ακτίνες, βαρέων πυρήνων στις κοσμικές ακτίνες, μαγνητικών και ηλεκτροστατικών πεδίων, και των μετεωρικών σωματιδίων. Περνώντας μέσα από την Ζώνη Βαν Άλλεν οι καταμετρητές ανίχνευσαν την ακτινοβολία, αλλά λόγω βλάβης της μονάδας καταγραφής τα δεδομένα χάθηκαν και έτσι δεν μπόρεσαν να χαρτογραφηθούν. Το διαστημικό σκάφος παρέμεινε στην τροχιά του μέχρι τις 6 Απριλίου 1960, όταν υπό την έλξη της βαρύτητας τελικά έχασε ύψος και διείσδυσε στην ατμόσφαιρα. Σπούτνικ Σπούτνικ 3 - Encyclopedia Astronautica Το ημερολόγιο του Σπούτνικ 3
152 Αταλά

Η Αταλά (Atala) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,33. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Γάλλο αστρονόμο Πωλ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα της ηρωίδας του ομώνυμου μυθιστορήματος (1801) του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν.

 Η μέση διάμετρος της Αταλά εκτιμάται (αναλόγως του άλβεδου) μεταξύ 60 και 122 χιλιομέτρων. Ο φασματικός της τύπος είναι D (με οργανικά υλικά και ίσως πάγο νερού). Το άλβεδό της είτε 0,054, είτε περί το 0,26. Η Αταλά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 15 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δήμος Ιθώμης Μεσσηνίας

Ο δήμος Ιθώμης ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος πήρε το όνομά του από τη νύμφη Ιθώμη, η οποία μεγάλωσε το Δία. Καταλάμβανε έκταση 90.428 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 2.466 κατοίκους. Έδρα του ήταν η Βαλύρα.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Βαλύρας -- η Βαλύρα Δ.δ. Αριστοδημείου -- το Αριστοδήμειον Δ.δ. Αρσινόης -- η Αρσινόη Δ.δ. Ζερμπισίων τα Ζερμπίσια το Κογχύλιον Δ.δ. Κεφαλινού -- ο Κεφαλινός Δ.δ. Λαμπαίνης -- η Λάμπαινα Δ.δ. Μαυρομματίου Ιθώμης το Μαυρομμάτιον η Μονή Βουλκάνου τα Πετράλωνα Δ.δ. Ρευματιάς η Ρευματιά ο Χρυσότοπος Στοιχεία για το δήμο Ιθώμης από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2007-11-03 στο Wayback Machine. Στοιχεία για το δήμο Ιθώμης από τη Δικτυακή Πύλη Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μεσσηνίας
Άγιος Ιωάννης Μουρεσίου Μαγνησίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μουρεσίου, του δήμου Ζαγοράς – Μουρεσίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός στην ανατολική ακτή του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Πηλίου, μετά τον Άγιο Δημήτριο, νότια της κοίτης του Κισσώτικου ρέματος και απέναντι του συνώνυμου οικισμού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 70 χλμ. περίπου ΒΑ. του Βόλου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μουρεσίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μουρεσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μουρεσίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μουρεσίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγοράς-Μουρεσίου. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου, στο κάμπινγκ της ΧΑΝ Η παραλία του οικισμού και η συνέχειά της, «Παππά Νερό», από τις γνωστότερες του Πηλίου Το γεφύρι «Ροβοάμ», στο Κισσώτικο ρέμα, που συνδέει τον οικισμό με τον Άγιο Ιωάννη Αγίου Δημητρίου Το πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου στις 24 Ιουνίου, με το έθιμο του «Κλύδωνα». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Πήλιο 1:60.000) eetaa.gr
Χονδριχθύες

Οι χονδριχθύες είναι ψάρια με σπόνδυλους από χόνδρο (σε αντίθεση με τους οστεϊχθύες), σαγόνια και ζευγαρωτά πτερύγια, λέπια και δίχωρη καρδιά. Αποτελούνται από δύο υφομοταξίες, τους ελασμοβράχιους (καρχαρίες, σαλάχια) και τους ολοκέφαλους (χίμαιρες). Η λέξη προέρχεται ετυμολογικά από τις ελληνικές λέξεις χόνδρος και ιχθύς, και σημαίνει χόνδρινο ψάρι.

 Ο σκελετός είναι χόνδρινος. Η νωτιαία χορδή, η οποία είναι παρούσα στους νέους, αντικαθίσταται σταδιακά από χόνδρο. Οι χονδριχθύες δεν έχουν, επίσης, πλευρά, έτσι ώστε εάν εγκαταλείψουν το νερό, το βάρος του σώματος στα μεγαλύτερα είδη , θα συντρίψει τα εσωτερικά όργανά τους πολύ πριν πάθουν ασφυξία. Δεδομένου ότι δεν έχουν το μυελό των οστών, τα ερυθρά αιμοσφαίρια παράγονται στο σπλήνα και το επιγονάδιο όργανο (ειδικό ιστό γύρω από τις γονάδες, οι οποίες επίσης πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στο ανοσοποιητικό σύστημα). Επίσης παράγονται στο όργανο του Leydig, το οποίο βρίσκεται μόνο στους χονδριχθύες, αν και μερικά δεν το κατέχουν. Η υποκατηγορία Ολοκέφαλοι, η οποία είναι μια πολύ εξειδικευμένη ομάδα, δεν έχει ούτε το όργανο του Leydig ούτε το επιγονάδιο όργανο.
Κροάτες της Σερβίας

Οι Κροάτες της Σερβίας (κροατικά: Hrvati u Srbiji, σερβικά: Хрвати у Србији) ή Σερβοκροάτες είναι η αναγνωρισμένη κροατική εθνική μειονότητα στη Σερβία, μια αναγνώριση που έλαβαν το 2002. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν 57.900 Κροάτες στη Σερβία ή το 0,8% του πληθυσμού της χώρας. Από αυτούς οι 47.033 ζούσαν στη Βοϊβοντίνα, όπου αποτελούσαν την τέταρτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα, που αντιστοιχούσε στο 2,8% του πληθυσμού εκεί. Περίπου 7.752 Κροάτες έμεναν στην εθνική πρωτεύουσα Βελιγράδι, ενώ οι υπόλοιποι 3.115 στο υπόλοιπο μέρος της χώρας.

 Στο παρελθόν ο αριθμός των Κροατών στη Σερβία κατέγραφε μεγαλύτερα ποσοστά, καθώς οι κομμουνιστικές αρχές της Γιουγκοσλαβίας υπολόγιζαν εκείνους τους πολίτες που αυτοπροσδιορίζονταν ως Μπουνγέβτσι ή Σόκτσι ως «Κροάτες». Σήμερα, τα περισσότερα μέλη της κοινότητας των Σόκτσι θεωρούν τους εαυτούς τους Κροάτες, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού των Μπουνγέβτσι θεωρούν τους εαυτούς τους ως μέλη της εθνότητας των Μπουνγέβτσι, ενώ ένα μικρό μέρος τους θεωρεί ότι είναι Κροάτες. Ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος αριθμός Κροατών αφορά την απογραφή του 1961, όταν υπήρχαν 196.409 Κροάτες (συμπεριλαμβανομένων των Μπουνγέβτσι και Σόκτσι) στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Σερβίας (περίπου το 2,57% του συνολικού πληθυσμού της Σερβίας τότε). Στις επόμενες απογραφές ο πληθυσμός της Κροατίας στη Σερβία μειώνεται σταδιακά. Αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής μετανάστευσης, και των εθνοτικών εντάσεων των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, και συγκεκριμένα στον πόλεμο της Κροατίας το 1991-1995. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου πολέμου, οι Κροάτες στη Σερβία ήταν υπό την πίεση του Σερβικού Ριζοσπαστικού Κόμματος και ορισμένων Σέρβων προσφύγων από την Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ώστε αναγκάστηκαν να μετακομίσουν στην Κροατία. Την εποχή εκείνη, μετακινήθηκε αρκετός πληθυσμός μεταξύ Κροατών από τη Σερβία και Σέρβων από την Κροατία. Σύμφωνα με έρευνα του Ταμείου Ανθρωπιστικού Δικαίου του Βελιγραδίου, κατά τη διάρκεια του Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 1992 περισσότεροι από 10.000 Κροάτες από τη Βοϊβοντίνα αντάλλαξαν τις περιουσίες τους με τις περιουσίες Σέρβων από την Κροατία και συνολικά περίπου 20.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία. Σύμφωνα με τον Πέταρ Κούντιτς της Δημοκρατικής Συμμαχίας Κροατών στη Βοϊβοντίνα, 50.000 Κροάτες εγκατέλειψαν τη Σερβία κατά τη διάρκεια των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας.
Ιαπωνική Καμπάνα της Ειρήνης

Η ιαπωνική Καμπάνα της Ειρήνης αποτελεί σύμβολο ειρήνης του ΟΗΕ (Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών). Η καμπάνα κατασκευάστηκε στις 24 Νοεμβρίου του 1952 και ήταν δώρο του ιαπωνικού λαού στον ΟΗΕ με κάθε επισημότητα, στις 8 Ιουνίου του 1954. Η καμπάνα (αγγλικά: Bonshō, ιαπωνικά: 梵鐘 ) της ειρήνης, δωρίστηκε στον ΟΗΕ από την Ιαπωνία, όταν ακόμα η χώρα δεν είχε γίνει επισήμως δεκτή στα Ηνωμένα Έθνη. Η Καμπάνα της Ειρήνης, παρουσιάστηκε στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, μέσα από την Ιαπωνική ομοσπονδία του ΟΗΕ.

 Το εργοστάσιο Τάντα στην Ιαπωνία, κατόρθωσε να ολοκληρώσει την κατασκευή της καμπάνας την Παγκόσμια Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών. Κατασκευάστηκε από τον Τσιγιότζι Νακαγκάουα, και φέρει παρόμοια χαρακτηριστικά με την καμπάνα που ο ίδιος κατασκεύασε για τον ναο της Ουβατζίμα. O Νακαγκάουα ίδρυσε μετέπειτα τον Παγκόσμιο Οργανισμό Καμπάνα της Ειρήνης. Η Καμπάνα, φιλοξενήθηκε για λίγο καιρό στην πόλη Οσάκα της Ιαπωνίας, σαν μέρος του προγράμματος Osaka Expo 70, και έπειτα τοποθετήθηκε στην μόνιμη από τότε θέση της, στην Νέα Υόρκη. Την παρουσίαση της καμπάνας στον ΟΗΕ, πραγματοποίησε ο Ρένζο Σαουάντα, Ιάπωνας επιμελητής του ΟΗΕ. Στην παρουσίαση της καμπάνας, ο Ρένζο Σαουάντα ότι «Αυτή η καμπάνα μετουσιώνει το ιδανικό της ειρήνης, όχι μόνο για τον λαό της Ιαπωνίας, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Έτσι, συμβολίζει την καθολικότητα του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών». Η καμπάνα ζυγίζει 116 κιλά, και έχει ύψος 1 μέτρο και 0.6 μέτρα διάμετρο βάσης. Το μέταλλο για την κατασκευή της καμπάνας εξασφαλίστηκε από νομίσματα που παρέδωσαν οι εκπρόσωποι των εξήντα κρατών, που συμμετείχαν στην 13η Γενική Σύσκεψη του ΟΗΕ, που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το 1951. Τα νομίσματα από τους εκπροσώπους συννέλεξαν παιδιά. Στα πλαινά της καμπάνας υπάρχει η επιγραφή 世界絶対平和萬歳 ( ελληνικά: Ας μακροημερεύσει η παγκόσμια ειρήνη). Το 1977 παραδόθηκε στον ΟΗΕ ένα ξύλινο σφυρί για την καμπάνα, ενώ, στις 20 Μαρτίου του 1990, Ημέρα της Γης, παραδόθηκε στον ΟΗΕ ένα κορδόνι καμπάνας, ευλλογημένο από τους σιντοϊστές ιερείς. Η Καμπάνα της Ειρήνης είναι τοποθετημένη στην 42η οδό και 1ης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη, περιβάλεται από μια ξύλινη κατασκευή, από ξύλο κυππαρισιού, που θυμίζει σιντοϊστικό παραδοσιακό ναό, ενώ η όλη κατασκευή στηρίζεται πάνω σε μία πέτρινη βάση, που αποτελεί δωρεά του κράτους του Ισραήλ. Παραδοσιακά, η Καμπάνα της Ειρήνης ηχεί δύο φορές τον χρόνο. Ηχεί την πρώτη ημέρα της Άνοιξης, κατά την διάρκεια της Εαρινής Ισημερίας, ως εορτασμός για την Ημέρα της Γης. Κάθε χρόνο επιλέγονται τιμητικοί εκπρόσωποι για να κτυπήσουν την καμπάνα. Επίσης, η καμπάνα ηχεί πριν από κάθε Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, που πραγματοποιείται κάθε χρόνο κατά την διάρκεια του Σεπτεμβρίου, και συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης. Επιπλέον, η καμπάνα ήχησε στις 4 Οκτωβρίου του 1966, κατά την ημέρα εορτασμού του Φραγκίσκου της Ασίζης, που συνέπιπτε με την επέτειο ενός χρόνου από την επίσημη επίσκεψη του Πάπα Παύλου Στ΄ στον ΟΗΕ. Η καμπάνα έχει ηχήσει και για διάφορα άλλα γεγονότα και εκδηλώσεις. https://www.un.org/en/events/peaceday/2012/peacebell.shtml https://peace-bell.com/pb_e/ [1] https://peace-bell.com/index_e/
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας (βουλγαρικά: Първа професионална футболна лига) ξεκίνησε το 1925 και είναι η δημοφιλέστερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας. Στο παρελθόν, για ένα διάστημα, τελούσε υπό την οργάνωση και διοίκηση της Ένωσης Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ПФЛ) και αργότερα της ανώτατης ποδοσφαιρικής αρχής της χώρας, της Βουλγαρικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (БФС) και ονομαζόταν Α γκρούπα (А професионална футболна група). Από το 2016, η Βουλγαρική Ποδοσφαιρική Ένωση προχώρησε σε αναμόρφωση του πρωταθλήματος, δημιουργώντας την Πάρβα λίγκα (Първа професионална футболна лига).

 Τo Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βουλγαρίας ξεκίνησε τo 1925 και ως το 1937 διεξάγονταν όπως ένα τουρνουά όπου οι δύο ομάδες που έφταναν στον τελικό και έπαιζαν για το πρωτάθλημα. Για τρεις περιόδους το πρωτάθλημα ακολούθησε το σύστημα βαθμολόγησης ανά αγώνα και από το 1941 εως το 1948 όσα πρωταθλήματα διεξήχθησαν έγιναν ξανά με σύστημα τουρνουά. Από τη σεζόν 1948-49 επανήλθε το σύστημα βαθμολόγησης ανά αγώνα που ισχύει ως σήμερα. Η ΤΣΣΚΑ Σόφιας έχει κατακτήσει 31 τίτλους ως Σεπτέμβριο, CDNV Σόφιας, CDNA Σόφιας και Σρέντετς, η Λέφσκι Σόφιας έχει κατακτήσει 26 τίτλους ως Λέφσκι-Σπαρτάκ και Βίτοσα και η Λοκομοτίβ Σόφιας έχει κατακτήσει ένα τίτλο ως ZhSK Σόφιας. Τέλος η Βλαντισλαβ Βάρνας και η Τίτσα Βάρνας έχουν συνενωθεί το 1945 οι 4 τίτλοι των 2 ομάδων που αναγράφονται ανήκουν τώρα στην Τσέρνο Μόρε Βάρνας. Το λογότυπο του πρωταθλήματος όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Επίσημος ιστότοπος
Τετραφθοριούχο διβόριο

Το τετραφθοριούχο του διβορίου είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον τύπο (BF2)2. Είναι ένα άχρωμο αέριο και η έχει χρόνο ημιζωής ημερών σε θερμοκρασία δωματίου. Είναι το πιο σταθερό από τα τετρααλογονίδια του διβορίου.

 Το τετραφθοριούχο διβόριο είναι ένα επίπεδο μόριο με απόσταση δεσμού Β-Β 172 pm. Αν και έχει έλλειψη ηλεκτρονίων, τα κέντρα ακόρεστου βορίου σταθεροποιούνται με δεσμό pi με τους τερματικούς συνδέτες φθορίου. Η ένωση είναι ισοηλεκτρονική με οξαλικό. Το τετραφθοριούχο διβόριο μπορεί να σχηματιστεί με επεξεργασία μονοφθοριούχου βορίου με τριφθοριούχο βόριο σε χαμηλές θερμοκρασίες, προσέχοντας να μην σχηματιστούν ανώτερα πολυμερή. Η προσθήκη τετραφθοριούχου διβορίου στο σύμπλοκο του Vaska χρησιμοποιήθηκε για να παραχθεί ένα πρώιμο παράδειγμα ενός συμπλόκου βορυλίου μετάλλου μεταπτώσεως: 2 B2F4 + IrCl(CO)(PPh3)2 → Ir(BF2)3(CO)(PPh3)2 + ClBF2 Louis Trefonas and William N. Lipscomb (1958). «Crystal and Molecular Structure of Diboron Tetrafluoride, B2F4». J. Chem. Phys. 28 (1): 54. doi:10.1063/1.1744079. https://archive.org/details/sim_journal-of-chemical-physics_1958-01_28_1/page/54. Gayles, J. N.; Self, J. (1964). «Infrared Spectrum of Diboron Tetrafluoride in the Gaseous and Solid States». Journal of Chemical Physics 40: 3530–3539. doi:10.1063/1.1725048. Arthur Finch and Hermann Irving Schlesinger (1958). «Diboron Tetrafluoride». J. Am. Chem. Soc. 80 (14): 3573–3574. doi:10.1021/ja01547a020. A. K. Holliday and F. B. Taylor (1964). «Diboron tetrafluoride. Part II. Reactions with some oxides and organometallic compounds». J. Chem. Soc.: 2731–2734. doi:10.1039/JR9640002731. Vernon H. Dibeler and Susan K. Liston (1968). «Mass-spectrometric study of photoionization. XII. Boron trifluoride and diboron tetrafluoride». J. Chem. Soc. 7 (9): 1742–1746. doi:10.1021/ic50067a010. Diboron tetrafluoride at webelements