Δυσμηνόρροια

Η δυσμηνόρροια, επίσης γνωστή ως πόνοι περιόδου ή κράμπες περιόδου, είναι πόνος κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Η συνήθης έναρξη του πόνου συμβαίνει περίπου την ώρα από την έναρξη της εμμήνου ρύσεως. Τα συμπτώματα συνήθως διαρκούν λιγότερο από τρεις ημέρες. Ο πόνος είναι συνήθως στη λεκάνη ή στην κάτω κοιλιακή χώρα. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πόνο στην πλάτη, διάρροια ή ναυτία.Η δυσμηνόρροια μπορεί να εμφανιστεί χωρίς υποκείμενο πρόβλημα. Τα υποκείμενα ζητήματα που μπορούν να προκαλέσουν δυσμηνόρροια περιλαμβάνουν τα ινομυώματα της μήτρας, την αδενομύωση και συνηθέστερα, την ενδομητρίωση. Είναι πιο συχνή σε άτομα με βαριές περιόδους, ακανόνιστες περιόδους, σε αυτά που οι περίοδοι ξεκίνησαν πριν από την ηλικία των δώδεκα ετών και σε αυτά που έχουν χαμηλό σωματικό βάρος. Μια πυελική εξέταση και υπερηχογράφημα σε άτομα που είναι σεξουαλικά ενεργά μπορεί να είναι χρήσιμες για τη διάγνωση. Οι καταστάσεις που πρέπει να αποκλειστούν περιλαμβάνουν έκτοπη κύηση, φλεγμονώδη νόσο της πυέλου, διάμεση κυστίτιδα και χρόνιο πυελικό πόνο.Η δυσμηνόρροια εμφανίζεται λιγότερο συχνά σε όσες ασκούνται τακτικά και σε όσες κάνουν παιδιά νωρίς στη ζωή τους. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει τη χρήση θερμαντικού μαξιλαριού. Τα φάρμακα που μπορεί να βοηθήσουν περιλαμβάνουν ΜΣΑΦ όπως η ιβουπροφαίνη, τα ορμονικά αντισυλληπτικά και το σπιράλ με προγεσταγόνο. Η λήψη βιταμίνης Β1 ή μαγνησίου μπορεί να βοηθήσει. Τα στοιχεία για γιόγκα, βελονισμό και μασάζ είναι ανεπαρκή. Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να είναι χρήσιμη εάν υπάρχουν ορισμένα υποκείμενα προβλήματα.Οι εκτιμήσεις για το ποσοστό των γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία που επηρεάζονται ποικίλλουν από 20% έως 90%. Είναι η πιο κοινή διαταραχή της εμμήνου ρύσεως. Συνήθως, ξεκινά εντός ενός έτους από την πρώτη έμμηνο ρύση. Όταν δεν υπάρχει υποκείμενη αιτία, συχνά ο πόνος βελτιώνεται με την ηλικία ή μετά την απόκτηση παιδιού.

 Το κύριο σύμπτωμα της δυσμηνόρροιας είναι ο πόνος που επικεντρώνεται στο κάτω μέρος της κοιλιάς ή τη λεκάνη. Είναι επίσης συνήθως αισθητός στη δεξιά ή την αριστερή πλευρά της κοιλιάς. Μπορεί να επεκτείνεται στους μηρούς και στο κάτω μέρος της πλάτης.Τα συμπτώματα που συχνά συνυπάρχουν με τον πόνο της περιόδου περιλαμβάνουν ναυτία και έμετο, διάρροια, πονοκέφαλο, ζάλη, αποπροσανατολισμό, λιποθυμία και κόπωση. Τα συμπτώματα της δυσμηνόρροιας συχνά ξεκινούν αμέσως μετά την ωορρηξία και μπορεί να διαρκέσουν μέχρι το τέλος της εμμήνου ρύσεως. Αυτό συμβαίνει επειδή η δυσμηνόρροια συχνά συνδέεται με αλλαγές στα επίπεδα ορμονών στο σώμα που συμβαίνουν με την ωορρηξία. Συγκεκριμένα, οι προσταγλανδίνες προκαλούν κοιλιακές συσπάσεις που μπορεί να προκαλέσουν πόνο και γαστρεντερικά συμπτώματα. Η χρήση ορισμένων τύπων αντισυλληπτικών χαπιών μπορεί να αποτρέψει τα συμπτώματα της δυσμηνόρροιας επειδή εμποδίζουν την εμφάνιση ωορρηξίας. Η δυσμηνόρροια σχετίζεται με αυξημένη ευαισθησία στον πόνο και έντονη εμμηνορροϊκή αιμορραγία.Σε πολλές γυναίκες η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια υποχωρεί σταδιακά. Η εγκυμοσύνη έχει επίσης αποδειχθεί ότι μειώνει τη σοβαρότητα της δυσμηνόρροιας, όταν επανέρχεται η έμμηνος ρύση. Ωστόσο, η δυσμηνόρροια μπορεί να συνεχιστεί μέχρι την εμμηνόπαυση. Το 5-15% των γυναικών με δυσμηνόρροια εμφανίζουν συμπτώματα αρκετά σοβαρά ώστε να παρεμποδίζονται οι καθημερινές δραστηριότητες. Η δυσμηνόρροια μπορεί να ταξινομηθεί ως πρωτοπαθής ή δευτεροπαθής με βάση την απουσία ή την παρουσία υποκείμενης αιτίας. Η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια εμφανίζεται χωρίς σχετική υποκείμενη πάθηση, ενώ η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια έχει συγκεκριμένη υποκείμενη αιτία, συνήθως μια πάθηση που επηρεάζει τη μήτρα ή άλλα αναπαραγωγικά όργανα.Οι επώδυνες εμμηνορροϊκές κράμπες που προκύπτουν από υπερβολική απελευθέρωση προσταγλανδινών αναφέρονται ως πρωτοπαθής δυσμηνόρροια. Η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια ξεκινά συνήθως μέσα σε ένα ή δύο χρόνια μετά την εμμηναρχή, συνήθως με την έναρξη των κύκλων ωορρηξίας.Δευτερογενής δυσμηνόρροια διαγιγνώσκεται όταν ο πόνος της εμμήνου ρύσεως είναι δευτερεύουσα αιτία άλλης διαταραχής. Οι καταστάσεις που προκαλούν δευτεροπαθή δυσμηνόρροια περιλαμβάνουν την ενδομητρίωση, τα ινομυώματα της μήτρας και την αδενομύωση. Σπάνια, οι συγγενείς δυσπλασίες, οι ενδομήτριες συσκευές, ορισμένοι καρκίνοι και οι λοιμώξεις της πυέλου προκαλούν δευτερογενή δυσμηνόρροια. Εάν ο πόνος εμφανίζεται μεταξύ των περιόδων εμμήνου ρύσεως, διαρκεί περισσότερο από τις πρώτες ημέρες της περιόδου ή δεν ανακουφίζεται επαρκώς με τη χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ) ή ορμονικών αντισυλληπτικών, αυτό μπορεί να είναι σημάδι ότι υπάρχουν δευτερεύουσες αιτίες της δυσμηνόρροιας.Όταν χρησιμοποιείται λαπαροσκόπηση για διάγνωση, η πιο κοινή αιτία δυσμηνόρροιας είναι η ενδομητρίωση, σε περίπου 70% των εφήβων.Άλλες αιτίες δευτερογενούς δυσμηνόρροιας περιλαμβάνουν λειομύωμα, αδενομύωση, κύστεις ωοθηκών, πυελική συμφόρηση και σπηλαιωμένη και επικουρική μάζα της μήτρας. Οι γενετικοί παράγοντες, το στρες και η κατάθλιψη είναι παράγοντες κινδύνου για δυσμηνόρροια. Οι παράγοντες κινδύνου για πρωτοπαθή δυσμηνόρροια περιλαμβάνουν: πρώιμη έναρξη εμμηναρχής, μεγάλες ή βαριές εμμηνορροϊκές περιόδους, κάπνισμα και οικογενειακό ιστορικό δυσμηνόρροιας. Η δυσμηνόρροια είναι μια ιδιαίτερα πολυγονιδιακή και κληρονομική πάθηση. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις οικογενειακής προδιάθεσης και γενετικών παραγόντων που αυξάνουν την ευαισθησία στη δυσμηνόρροια. Υπήρξαν πολλαπλοί πολυμορφισμοί και γενετικές παραλλαγές τόσο στα μεταβολικά γονίδια όσο και στα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την ανοσία που έχουν συσχετιστεί με τη διαταραχή.Τρεις διαφορετικοί πιθανοί φαινότυποι έχουν εντοπιστεί στη δυσμηνόρροια, οι οποίοι περιλαμβάνουν «πολλαπλά σοβαρά συμπτώματα», «ήπιο εντοπισμένο πόνο» και «έντονο εντοπισμένο πόνο». Ενώ υπάρχουν πιθανές διαφορές στους γονότυπους που βρίσκονται κάτω από κάθε φαινότυπο, οι συγκεκριμένοι συσχετιζόμενοι γονότυποι δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί. Αυτοί οι φαινότυποι επικρατούν σε διαφορετικά επίπεδα σε διαφορετικούς πληθυσμούς, υποδηλώνοντας διαφορετικές αλληλικές συχνότητες μεταξύ των πληθυσμών (όσον αφορά τη φυλή, την εθνικότητα και την εθνικότητα).Οι πολυμορφισμοί στο γονίδιο ESR1 έχουν συσχετιστεί συνήθως με σοβαρή δυσμηνόρροια. Παραλλαγμένοι γονότυποι στα μεταβολικά γονίδια όπως το CYP2D6 και το GSTM1 έχουν παρόμοια συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο σοβαρού εμμηνορροϊκού πόνου, αλλά όχι με μέτριους ή περιστασιακούς φαινότυπους. Ο υποκείμενος μηχανισμός της πρωτοπαθούς δυσμηνόρροιας είναι οι συσπάσεις των μυών της μήτρας που προκαλούν τοπική ισχαιμία.Κατά τη διάρκεια του εμμηνορροϊκού κύκλου ενός ατόμου, το ενδομήτριο πυκνώνει ως προετοιμασία για πιθανή εγκυμοσύνη. Μετά την ωορρηξία, εάν το ωάριο δεν γονιμοποιηθεί και δεν υπάρχει εγκυμοσύνη, ο συσσωρευμένος ιστός της μήτρας δεν χρειάζεται και έτσι αποβάλλεται. Οι προσταγλανδίνες και τα λευκοτριένια απελευθερώνονται κατά την έμμηνο ρύση, λόγω της συσσώρευσης ωμέγα-6 λιπαρών οξέων. Η απελευθέρωση προσταγλανδινών και άλλων φλεγμονωδών μεσολαβητών στη μήτρα προκαλεί συστολή της μήτρας και μπορεί να οδηγήσει σε συστηματικά συμπτώματα όπως ναυτία, έμετο, φούσκωμα και πονοκεφάλους ή ημικρανίες. Οι προσταγλανδίνες πιστεύεται ότι έχουν πρωτεύοντα ρόλο στην πρωτοπαθή δυσμηνόρροια. Όταν οι μύες της μήτρας συστέλλονται, περιορίζουν την παροχή αίματος στον ιστό του ενδομητρίου, ο οποίος, με τη σειρά του, ισχαιμεί και πεθαίνει. Αυτές οι συσπάσεις της μήτρας συνεχίζονται καθώς συμπιέζουν τον παλιό, νεκρό ενδομήτριο ιστό μέσω του τραχήλου της μήτρας και έξω από το σώμα μέσω του κόλπου. Αυτές οι συσπάσεις, και η προκύπτουσα προσωρινή στέρηση οξυγόνου στους κοντινούς ιστούς, πιστεύεται ότι είναι υπεύθυνες για τον πόνο ή τις κράμπες που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της εμμήνου ρύσεως. Σε σύγκριση με τα άτομα με μη δυσμηνόρροια, τα άτομα με πρωτοπαθή δυσμηνόρροια έχουν αυξημένη δραστηριότητα του μυός της μήτρας με αυξημένη συσταλτικότητα και αυξημένη συχνότητα συσπάσεων. Η διάγνωση της δυσμηνόρροιας συνήθως τίθεται απλώς με βάση ιατρικό ιστορικό πόνου της περιόδου που παρεμποδίζει τις καθημερινές δραστηριότητες. Ωστόσο, δεν υπάρχει κάποια καθολικά αποδεκτή τυπική τεχνική για τον ποσοτικό προσδιορισμό της σοβαρότητας των πόνων της περιόδου. Υπάρχουν διάφορα μοντέλα ποσοτικοποίησης, που ονομάζονται συμπτωματομετρίες εμμήνου ρύσεως, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκτίμηση της σοβαρότητας των πόνων της περιόδου καθώς και για τον συσχετισμό τους με τον πόνο σε άλλα μέρη του σώματος, την εμμηνορροϊκή αιμορραγία και τον βαθμό παρέμβασης στις καθημερινές δραστηριότητες.Μόλις γίνει η διάγνωση της δυσμηνόρροιας, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για την αναζήτηση οποιασδήποτε δευτερεύουσας υποκείμενης αιτίας, προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπιστεί ειδικά και να αποφευχθεί η επιδείνωση μιας ίσως σοβαρής υποκείμενης αιτίας. Η περαιτέρω εξέταση περιλαμβάνει εξειδικευμένο ιατρικό ιστορικό συμπτωμάτων και εμμηνορροϊκών κύκλων και πυελική εξέταση. Με βάση τα αποτελέσματα από αυτά, μπορεί να παρακινηθούν πρόσθετες εξετάσεις, όπως: Γυναικολογικό υπερηχογράφημα Λαπαροσκόπηση Οι θεραπείες που στοχεύουν στον μηχανισμό του πόνου περιλαμβάνουν μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) και ορμονικά αντισυλληπτικά. Τα ΜΣΑΦ αναστέλλουν την παραγωγή προσταγλανδινών. Με μακροχρόνια θεραπεία, η ορμονική αντισύλληψη μειώνει την ποσότητα υγρού/ιστού της μήτρας που αποβάλλεται από τη μήτρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μικρότερη, λιγότερο επώδυνη έμμηνο ρύση. Αυτά τα φάρμακα είναι συνήθως πιο αποτελεσματικά από θεραπείες που δεν στοχεύουν στην πηγή του πόνου (π.χ. παρακεταμόλη). Η τακτική σωματική δραστηριότητα μπορεί να περιορίσει τη σοβαρότητα των κραμπών της μήτρας. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη είναι αποτελεσματικά στην ανακούφιση του πόνου της πρωτοπαθούς δυσμηνόρροιας. Μπορούν να έχουν παρενέργειες όπως ναυτία, δυσπεψία, πεπτικό έλκος και διάρροια.Η χρήση ορμονικής αντισύλληψης μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα της πρωτοπαθούς δυσμηνόρροιας. Μια συστηματική ανασκόπηση του 2009 βρήκε περιορισμένα στοιχεία ότι οι χαμηλές ή μεσαίες δόσεις οιστρογόνων που περιέχονται στο αντισυλληπτικό χάπι μειώνουν τον πόνο που σχετίζεται με τη δυσμηνόρροια. Επιπλέον, δεν βρέθηκαν διαφορές μεταξύ των διαφορετικών σκευασμάτων αντισυλληπτικών χαπιών.Το Norplant και το Depo-provera είναι επίσης αποτελεσματικά, καθώς αυτές οι μέθοδοι συχνά προκαλούν αμηνόρροια. Το ενδομήτριο σπείραμα μπορεί να είναι χρήσιμο στη μείωση των συμπτωμάτων.Μια ανασκόπηση έδειξε την αποτελεσματικότητα της διαδερμικής νιτρογλυκερίνης. Ανασκοπήσεις έδειξαν ότι τα συμπληρώματα μαγνησίου ήταν αποτελεσματικά. Μια ανασκόπηση έδειξε τη χρησιμότητα της χρήσης αναστολέων διαύλων ασβεστίου.Η ταμοξιφαίνη έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για τη μείωση της συσταλτικότητας της μήτρας και του πόνου σε ασθενείς με δυσμηνόρροια. Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να προτείνουν τη χρήση πολλών φυτικών ή διατροφικών συμπληρωμάτων για τη θεραπεία της δυσμηνόρροιας, όπως μελατονίνη, βιταμίνη Ε, μάραθο, άνηθο, χαμομήλι, κανέλα, ρόδο δαμασκού, ραβέντι, γκουάβα και ξυσμαλόβιο. Συνιστάται περαιτέρω έρευνα για την επιβεβαίωση ισχνών ενδείξεων οφέλους για: τριγωνέλλα, τζίντζερ, βαλεριάνα, ζαταρία, θειικό ψευδάργυρο, ιχθυέλαιο και βιταμίνη Β1. Μια ανασκόπηση του 2016 διαπίστωσε ότι τα στοιχεία ασφάλειας είναι ανεπαρκή για τα περισσότερα συμπληρώματα διατροφής. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για τη χρήση της τριγωνέλλας.Μια ανασκόπηση βρήκε ότι η θειαμίνη και η βιταμίνη Ε είναι πιθανώς αποτελεσματικές. Βρήκε ότι οι επιπτώσεις του ιχθυελαίου και της βιταμίνης Β12 ήταν άγνωστες. Οι ανασκοπήσεις βρήκαν ενδεικτικά στοιχεία ότι η σκόνη τζίντζερ μπορεί να είναι αποτελεσματική για την πρωτοπαθή δυσμηνόρροια. Οι ανασκοπήσεις έχουν βρει πολλά υποσχόμενα στοιχεία για την κινεζική βοτανοθεραπεία για την πρωτοπαθή δυσμηνόρροια, αλλά ότι τα στοιχεία περιορίζονταν από την κακή μεθοδολογική του ποιότητα. Η θερμότητα είναι αποτελεσματική σε σύγκριση με τα ΜΣΑΦ και είναι μια επιλογή που προτιμούν πολλοί ασθενείς, καθώς είναι εύκολα προσβάσιμη και δεν έχει γνωστές παρενέργειες.Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι ασκήσεις που εκτελούνται 3 φορές την εβδομάδα για περίπου 45 έως 60 λεπτά, χωρίς ιδιαίτερη ένταση, μειώνουν τον πόνο της περιόδου.Μια ανασκόπηση του 2016 Cochrane για τον βελονισμό για τη δυσμηνόρροια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι άγνωστο εάν ο βελονισμός είναι αποτελεσματικός. Υπήρχαν επίσης ανησυχίες για μεροληψία στο σχεδιασμό της μελέτης και στη δημοσίευση, ανεπαρκείς αναφορές (λίγες εξέτασαν τις ανεπιθύμητες ενέργειες) και ότι ήταν ασυνεπείς. Υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές στη βιβλιογραφία, συμπεριλαμβανομένης μιας ανασκόπησης που διαπίστωσε ότι ο βελονισμός, η τοπική θερμότητα και οι συμπεριφορικές παρεμβάσεις είναι πιθανώς αποτελεσματικές. Βρήκε ότι η επίδραση του βελονισμού και των μαγνητών ήταν άγνωστη.Μια συστηματική ανασκόπηση του 2007 βρήκε ορισμένα επιστημονικά στοιχεία ότι οι συμπεριφορικές παρεμβάσεις μπορεί να είναι αποτελεσματικές, αλλά ότι τα αποτελέσματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή λόγω κακής ποιότητας των δεδομένων.Ο χειρισμός της σπονδυλικής στήλης δεν φαίνεται να είναι χρήσιμος. Αν και έχουν γίνει ισχυρισμοί για χειροπρακτική φροντίδα, σύμφωνα με τη θεωρία ότι η θεραπεία των υπεξαρθρώσεων στη σπονδυλική στήλη μπορεί να μειώσει τα συμπτώματα, μια συστηματική ανασκόπηση του 2006 βρήκε ότι συνολικά κανένα στοιχείο δεν υποδηλώνει ότι ο χειρισμός της σπονδυλικής στήλης είναι αποτελεσματικός για τη θεραπεία της πρωτοπαθούς και δευτερογενούς δυσμηνόρροιας.Μια ανασκόπηση του 2011 ανέφερε ότι η υψηλής συχνότητας διαδερμική ηλεκτρική διέγερση των νεύρων μπορεί να μειώσει τον πόνο σε σύγκριση με το εικονικό TENS, αλλά φαίνεται να είναι λιγότερο αποτελεσματική από την ιβουπροφαίνη.Μια θεραπεία έσχατης ανάγκης είναι η προϊερή νευρεκτομή. Η δυσμηνόρροια είναι μια από τις πιο συχνές γυναικολογικές παθήσεις, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φυλής. Είναι μια από τις πιο συχνά αναγνωρισμένες αιτιολογίες πυελικού πόνου σε ενήλικες με εμμηνόρροια. Ο επιπολασμός της δυσμηνόρροιας μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 16% και 91% των ερωτηθέντων ατόμων, με έντονο πόνο να παρατηρείται στο 2% έως 29% των ατόμων με έμμηνο ρύση. Οι αναφορές δυσμηνόρροιας είναι συχνότερες στα άτομα στα τέλη της εφηβείας και στα 20 τους, με τις αναφορές να μειώνονται συνήθως με την ηλικία. Ο επιπολασμός στις έφηβες γυναίκες έχει αναφερθεί ότι είναι 67,2% από μία μελέτη και 90% από άλλη. Έχει δηλωθεί ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά στον επιπολασμό ή τη συχνότητα εμφάνισης μεταξύ των φυλών, αν και μια μελέτη με ισπανόφωνες έφηβες γυναίκες έδειξε αυξημένο επιπολασμό και αντίκτυπο σε αυτήν την ομάδα. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι η δυσμηνόρροια ήταν παρούσα στο 36,4% των συμμετεχόντων και συσχετίστηκε σημαντικά με χαμηλότερη ηλικία και λιγότερες εγκυμοσύνες. Λέγεται ότι η τεκνοποίηση ανακουφίζει από τη δυσμηνόρροια, αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Μια μελέτη έδειξε ότι σε άτομα δεν έχουν καταστεί έγγυα με πρωτοπαθή δυσμηνόρροια, η σοβαρότητα του εμμηνορροϊκού πόνου μειώθηκε σημαντικά μετά την ηλικία των 40 ετών.