IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μεθυλοπροπυλαιθέρας

Ο μεθυλοπροπυλαιθέρας (MethylPropylEther, MPE) ή 1-μεθυξυπροπάνιο ή μεθυλοπροπυλοξείδιο-1 είναι μια οργανική ένωση με χημικό τύπο C4H10Ο και σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2OCH3, που γράφεται επίσης συντομογραφικά PrOMe. Είναι ένας αιθέρας. Στην εμφάνιση, στις συνηθισμένες συνθήκες (θερμοκρασία 25 °C, πίεση 1 atm), είναι ένα άχρωμο υγρό. Έχει τα ακόλουθα έξι (6) ισομερή: Βουτανόλη-1 ή κανονική βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2OH. Βουτανόλη-2 ή δευτεροταγής βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH(OH)CH3. Μεθυλοπροπανόλη-1 ή ισοβουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHCH2OH. Μεθυλοπροπανόλη-2 ή τριτοταγής βουτανόλη με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)3COH. Διαιθυλαιθέρας ή αιθοξυαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2OCH2CH3. Ισοπροπυλομεθυλαιθέρας ή 2-μεθοξυπροπάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHOCH3.

 Μπορεί να παραχθεί με προπυλίωση μεθανολικού άλατος (π.χ. CH3ONa) με προπυλαλογονίδιο (CH3CH2CH2X) ή μεθυλίωση προπανολικού-1 άλατος (π.χ. CH3CH2>CH2ONa) με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) : Υπό την επίδραση φωτός (hv) και ατμοσφαιρικού οξυγόνου σχηματίζει ασταθή και εκρηκτικά υπεροξείδια: Με τη επίδραση οξέων, κλασσικών ή κατά Lewis παράγει διάφορα οξώνια, δηλαδή ασταθή και πολύ δραστικά παράγωγα του τετρασθενή O+: 1. Με επίδραση νερού, σε όξινο περιβάλλον, υδρολύεται προς ισομοριακό μίγμα μεθανόλης κσι προπανόλης-1: 2. Με επίδραση ψυχρού υδροϊωδίου (HI) παράγεται σχεδόν ισομοριακό μίγμα μεθανόλης, μεθυλοϊωδιδίου, προπανόλης-1 και προπυλοϊωδίδιου-1: 3. Με επίδραση θερμού υδροϊωδίου (HI) παράγεται ισομοριακό μίγμα μεθυλοϊωδίδιου, προπυλοϊωδίδιου-1 και νερού: Με επίδραση αλκυλολιθίου (π.χ. μεθυλολιθίου) έχουμε τη μετάθεση Wittig, με την οποία παράγεται βουτανόλη-2 και αλκάνιο (μεθάνιο αν είχε χρησιμοποιηθεί μεθυλολίθιο): Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγεται αιθυλοπροπυλαιθέρας, βουτυλομεθυλαιθέρας, ισοβουτυλομεθυλαιθέρας και μεθυλο(1-μεθυλοπροπυλ)αιθέρας: Χρησιμοποιήθηκε για ένα χρονικό διάστημα ως αναισθητικό, με τα εμπορικά ονόματα Metopryl και Neothyl, εναλλακτικό του διαιθυλαιθέρα, αλλά τα τελευταία χρόνια αντικαταστάθηκε με τη σειρά του από πιο σύγχρονα αναισθητικά. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Γεώργιος Κανουπάκης

Ο Γεώργιος Κανουπάκης (Ιεράπετρα, 12 Μαΐου 1894 - Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 1974) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Δήμαρχος Ιεράπετρας από τις 16 Μαρτίου 1961 ως τις 16 Φεβρουαρίου 1972. Ήταν μέλος του Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος. Στη βιβλιογραφία το επώνυμό του απαντάται και ως Κανούπης (από το ενετικό kanuto<kanupo=τα πρώτα μαλλιά του παιδιού μετά τη γέννηση).

 Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Κανούπης και μητέρα του η Ειρήνη, το γένος Τριχά. Ο μικρότερος αδερφός του, Ιωάννης, ήταν αντιστασιακός οδηγός μικρού λεωφορείου και πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί στη Γερμανία, ενώ ο γιος του αδερφού του γλίτωσε το θάνατο στους φούρνους των Ναζί και επέστρεψε στην Ελλάδα. Ο Γεώργιος Κανουπάκης παντρεύτηκε την Ευθυμία Δουμιανάκη (Αλεξάνδρεια 1920- Ιεράπετρα 2006) και απέκτησαν 2 γιους. Ο Γεώργιος ήταν αξιωματικός εξ εφέδρων, με σπουδές στη Στρατιωτική Σχολή των Αθηνών (κατατάχθηκε στο στρατό σε ηλικία 17 ετών) και έλαβε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία (ως Ανθυπολοχαγός), όπου τραυματίστηκε. Τέθηκε σε πολεμική διαθεσιμότητα με το βαθμό του Λοχαγού. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επανήλθε στο στράτευμα, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και κατέφυγε στη Μέση Ανατολή (Αλεξάνδρεια). Μετά το τέλος του πολέμου επέστρεψε στη γενέτειρά του. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα. Ο Κανουπάκης έγινε μέλος της επιτροπής για τη συμφιλίωση που αποσκοπούσε στην αποτροπή του εμφυλίου πολέμου. Το Μάρτιο του 1961 παραιτήθηκε ο Δήμαρχος Ιεράπετρας Δημήτριος Μαρκόπουλος για επαγγελματικούς λόγους και το δημοτικό συμβούλιο εξέλεξε στις 12 Μαρτίου τον Αντισυνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα Γεώργιο Κανουπάκη στο αξίωμα μέχρι να διεξαχθούν νέες εκλογές. Στις δημοτικές εκλογές που ακολούθησαν, το 1964, ο Κανουπάκης εξελέγη δήμαρχος και ξεκίνησε δύο σημαντικά έργα για την πόλη: το φράγμα στα Μπραμιανά και το λιμάνι. Επίσης, κατά τη δημαρχία του χτίστηκε το κτήριο του Δημαρχείου (τη δεκαετία του '60), εξέπεμπε ο ραδιοφωνικός σταθμός Ανατολικής Κρήτης, προβάλλοντας τα προβλήματα της Ιεράπετρας και ενημερώνοντας τους γεωργούς και τους καλλιεργητές των πρωίμων κηπευτικών. Μερίμνησε επίσης για την ανακατασκευή του κρηπιδότοιχου στην παραλιακή οδό της Ιεράπετρας, που είχε καταστραφεί σε θαλασσοταραχή. Καθήκοντα Δημάρχου ως τις 2 Μαρτίου 1972 ανέλαβε ο Αντιδήμαρχος Εμμανουήλ Σκύβαλος, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη χούντα. Τον Κανουπάκη διαδέχθηκε ως Δήμαρχος ο Παναγιώτης Ματθαίου. Ο Γεώργιος Κανουπάκης απεβίωσε στην Αθήνα, το Νοέμβριο του 1974 και κηδεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου 1974 στην Ιεράπετρα, με δαπάνες του Δήμου. Η πλατεία που ονομαζόταν πρώτα "πλατεία 21ης Απριλίου 1967" μετονομάστηκε σε "πλατεία Γεωργίου Κανουπάκη" προς τιμήν του. Μαρκόπουλος Γ., "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες", Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002, σελ. 166. Τζώρτζης Νίκος, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002 (β΄έκδοση).
Νίκος Βαμβακούλας

Ο Νίκος Βαμβακούλας (Λαύριο, 31 Ιανουαρίου 1957) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, από τους σημαντικότερους αμυντικούς που πέρασαν απ' τα ελληνικά γήπεδα. Ξεχώριζε για το ενθουσιώδες παιχνίδι του, το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο και τον εκρηκτικό χαρακτήρα του (λόγω του οποίου δεν απέφευγε τις ακρότητες), την πλούσια κώμη του και τις χαρακτηριστικές ατάκες, δείγμα αυθορμητισμού.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο απ' τον ερασιτεχνικό σύλλογο της Λαυρεωτικής σε πολύ μικρή ηλικία, αγωνιζόμενος αρχικά ως επιθετικός και το καλοκαίρι του 1977 αποκτήθηκε από τον Ολυμπιακό. Έμεινε στην ομάδα του Πειραιά για 8 συνεχείς περιόδους (197 συμμετοχές) και στη συνέχεια αποχώρησε για να μετεγγραφεί στον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίσθηκε για 4 χρόνια, μέχρι και την περίοδο 1988-89 (74 συμμετοχές). Συνέχισε στην πρώτη κατηγορία για άλλη μια διετία, ως παίκτης του Ιωνικού Νίκαιας (1989-90) και του ΟΦΗ (1990-91), πήγε για λίγους μήνες στον ΠΑΣ Γιάννινα στη Β΄ Εθνική (1992), επέστρεψε στον Ιωνικό την περίοδο 1992-93 στη μεγάλη κατηγορία και τον ακολούθησε στη δεύτερη το 1994, βοηθώντας τα μέγιστα στην άμεση επάνοδο, ενώ έκλεισε την καριέρα του με την ομάδα της Νίκαιας τον Αύγουστο του 1994, όταν μετά τον αγώνα της πρεμιέρας της περιόδου 1994-95 και τη βαριά ήττα με 6-1 από τον Ηρακλή, ο τότε προπονητής του συλλόγου ο Βούλγαρος Κρίστο Μπόνεφ, προχώρησε σε εκκαθαρίσεις του έμψυχου δυναμικού. Με την ομάδα της Νίκαιας είχε συνολικά 43 συμμετοχές στην Α' Εθνική, 25 την πρώτη του περίοδο σε αυτή (1989-90) και 18 τη δεύτερη (1992-94). Συνολικά στην πρώτη τη τάξει κατηγορία είχε 333 συμμετοχές. Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 11 Μαρτίου 1981 στην εκτός έδρας επικράτηση με 2-0 εναντίον του Λουξεμβούργου για την προκριματική φάση του Μουντιάλ 1982, όταν υπό τις οδηγίες του Αλκέτα Παναγούλια αντικατέστησε τον Μάικ Γαλάκο. Υπήρξε συνολικά 30 φορές διεθνής, από το 1981 έως το 1987. Η καριέρα του Νίκου Βαμβακούλα στο national-football-teams Το προφίλ του Νίκου Βαμβακούλα στο transfermarkt
Συγκαθεδρικός Ναός του Αγίου Φλαβιανού

Ο ναός του Αγίου Φλαβιανού είναι ο καθεδρικός ναός του Ρεκανάτι στην Ιταλία και ο συν-καθεδρικός ναός της επισκοπής Ματσεράτα-Τολεντίνο-Ρεκανάτι-Τσίνγκολι-Τρέια. Στις 12 Ιουνίου 1805 πήρε την τιμητική ονομασία της μικρής Βασιλικής από τον πάπα Πίο ΣΤ΄.

 Ο αρχικός καθεδρικός ναός χτίστηκε πριν από το 1000. Από τον αρχικό καθεδρικό ναό πολύ λίγα ευρήματα παραμένουν στην υπάρχουσα κρύπτη. Σύμφωνα με την παράδοση ο ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Φλαβιανό, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, λείψανο του οποίου σώζεται στον καθεδρικό ναό, το οποίο έφτασε από το λιμάνι της Τζουλιανόβα. Σήμερα, όμως, οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Φλαβιανό της Ριτσίνα. Αυτός ήταν ο πρώτος επίσκοπος της κατεστραμμένης ρωμαϊκής πόλης Έλβια Ριτσίνα, από τις στάχτες της οποίας γεννήθηκε η ίδια η πόλη του Ρεκανάτι μετά τον 6ο αιώνα. Στις αρχές του 13ου αιώνα χτίστηκε ένας νεότερος ναός, που ανακατασκευάστηκε αργότερα από τον καρδινάλιο Άντζελο ντα Μπεβάνια μεταξύ 1389 και 1412. Ο ναός ανακαινίσθηκε και διακοσμήθηκε πολλές φορές. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι η οροφή με φατνώματα, που κατασκευάστηκε το 1620. Το 1650 η αψίδα διακοσμήθηκε με γυψομάρμαρο και τοιχογραφίες: με την ευκαιρία αυτή αναπαραστάθηκαν το Μαρτύριο του Αγίου Φλαβιανού, το Μαρτύριο της Σάντα Παολίνα, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Μεταφορά, κατά την παράδοση των καθολικών, της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και η Γέννηση της Θεοτόκου. Στην κρύπτη είναι θαμμένοι αρκετοί επίσκοποι από το Ρεκανάτι. Αντίθετα, μέσα στον Καθεδρικό ναό βρίσκονται οι σαρκοφάγοι του Επισκόπου Νικολό νταλ' Άστε ντα Φορλί, που αποφάσισε την κατασκευή της μεγάλης Βασιλικής της Αγίας Οικίας της Θεοτόκου του Λορέτο και του Πάπα Γρηγόριου ΙΒ΄, τελευταίου πάπα που δεν τάφηκε στη Ρώμη. Τα δύο εκκλησιαστικά όργανα είναι των αρχών του 1900, κατασκευασμένα από την Ίντσολι, τα οποία προέρχoνταν από το ναό της Ιεράς Καρδίας του Χριστού της Ματσεράτα και μεταφέρθηκαν το 1995 από τον Αλεσσάντρο Τζιρόττο, που τα εισήγαγε στην περίφημη κάσα του Νακίνι: Οι σωλήνες της πρόσοψης του οργάνου είναι του Νακίνι στα δεξιά, μοναδικό μέρος που διασώζεται με την κάσα, ενώ αυτοί στα αριστερά της κάσας είναι του Βετζέτσι Μπόσσι. Το 1995 ο Ντον Λάουρο Τσινγκολάνι ανέθεσε το έργο της εγκατάστασης της νέας κονσόλας με τρία πληκτρολόγια, η οποία σχεδιάστηκε για την περίσταση, με ψηφιακή μετάδοση ώστε να παίζουν και τα δύο όργανα από το πρεσβυτέριο. Δίπλα στη Βασιλική είναι το παλιό επισκοπικό μέγαρο, το οποίο, μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης, είναι, από το 1957, η έδρα του Επισκοπικού μουσείου.
Κίζι Πογκόστ

Το Κίζι Πογκόστ (ρωσικά: Кижский Погост) είναι ένας ιστορικός χώρος που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα στο νησί Κίζι. Το νησί βρίσκεται στη λίμνη Ονέγκα της Δημοκρατίας της Καρελίας στη Ρωσία. Το Πογκόστ είναι η περιοχή μέσα σε έναν φράκτη που περιλαμβάνει δύο μεγάλες ξύλινες εκκλησίες (η μία εκκλησία της Μεταμορφώσεως με 22 τρούλους και η άλλη εκκλησία της Παναγίας με 9 τρούλους) και ένα καμπαναριό. Το Πογκόστ είναι γνωστό για την ομορφιά και τη μακροβιότητά του, παρά το γεγονός ότι είναι χτισμένο αποκλειστικά από ξύλο. Το 1990 περιλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ για τις τοποθεσίες παγκόσμιας πολιτιστικές κληρονομιάς και το 1993 καταχωρήθηκε ως τόπος Ρωσικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 Η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Церковь Преображения Господня) είναι το πιο αξιοσημείωτο μέρος του πογκόστ. Η εκκλησία δεν είναι θερμαινόμενη και, ως εκ τούτου, θεωρείται ως θερινή εκκλησία, καθώς δεν λειτουργεί το χειμώνα. Η Αγία Τράπεζα του ναού τοποθετήθηκε στις 6 Ιουνίου 1714, όπως αναγράφεται σε χάραξη πάνω στον Σταυρό που βρίσκεται στο εσωτερικό του. Αυτή η εκκλησία χτίστηκε στο χώρο μιας παλαιότερης, που κάηκε από κεραυνό. Τα ονόματα των οικοδόμων της δεν είναι γνωστά. Ένας θρύλος λέει ότι ο κύριος οικοδόμος χρησιμοποίησε ένα τσεκούρι για ολόκληρη την κατασκευή, το οποίο έριξε στη λίμνη μετά την ολοκλήρωσή του λέγοντας «δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει άλλο που να του μοιάζει».Η εκκλησία έχει 22 τρούλους και, με ύψος 37 μέτρα, είναι ένα από τα ψηλότερα ξύλινα κτίρια στη Βόρεια Ευρώπη. Η περίμετρός της είναι 20×29 μέτρα. Θεωρείται ότι εκκλησία με τους 18 τρούλους στη νότια ακτή της λίμνης Ονέγκα, που χτίστηκε το 1708 και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1963, ήταν πρόδρομος αυτής. Σύμφωνα με τη ρωσική ξυλουργική παράδοση εκείνης της εποχής, η εκκλησία χτίστηκε από ξύλο χωρίς καθόλου καρφιά, εκτός από τους τρούλους και τη στέγη. Υπάρχουν περίπου 180.000 καρφιά τα οποία ασφαλίζουν τις 60.000 σανίδες της στέγης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kizhi Pogost στο Wikimedia Commons
Παναγιώτης Βατικιώτης

Ο Παναγιώτης Τζ. Βατικιώτης (Panayiotis Jerasimof Vatikiotis, 5 Φεβρουαρίου 1928 – 15 Δεκεμβρίου 1997), γνωστότερος στις ΗΠΑ συντετμημένα ως P.J. Vatikiotis, ήταν Έλληνας πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός με ειδίκευση σε θέματα Μέσης Ανατολής. Απέκτησε σε νεαρή ηλικία την αμερικανική υπηκοότητα, ωστόσο το τελευταίο και μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του ήταν στο Λονδίνο, όπου δίδασκε ως καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στην εκεί Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS). Ο Βατικιώτης γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ και ήταν γιος της Παρασκευής και του Γεράσιμου Βατικιώτη. Φοίτησε σε ελληνικά και βρετανικά ιδιωτικά σχολεία στην Παλαιστίνη, και συνέχισε με σπουδές στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου και στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς.Το 1993 εκδόθηκε ένας τιμητικός τόμος προς τιμή του Παναγιώτη Βατικιώτη, με δοκίμια για τη νεότερη Αίγυπτο.

 The Egyptian Army in politics; pattern for new nations? (1961) Politics and the military in Jordan: a study of the Arab Legion, 1921-1957 (1967) Egypt since the revolution (1968) The modern history of Egypt (1969), 2η έκδοση υπό τον τίτλο The history of Egypt (1980) Conflict in the Middle East (1971) Revolution in the Middle East, and other case studies (επιμέλεια, 1972) Nasser and his generation (1978) The history of modern Egypt: from Muhammad Ali to Mubarak (1991) Islam and the state (αρχικώς από University of Michigan Press, ανατύπωση έκδοση). Routledge. 1991 [1987]. ISBN 9780415057530. OCLC 716235510. Ελλην. μετάφραση: Ισλάμ και κράτος, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2000 Popular Autocracy in Greece, 1936-41: A Political Biography of General Ioannis Metaxas (1998) Ελλην. μετάφραση: Π.Γ. Βατικιώτης, Μια πολιτική βιογραφία του Ιωάννη Μεταξά: Φιλολαϊκή απολυταρχία στην Ελλάδα 1936-1941, εκδ. «Ευρασία», Αθήνα 2005
Πόθος

Ο Πόθος είναι φημισμένο γλυπτό του αρχαίου Έλληνα γλύπτη Σκόπα. Το πρωτότυπο που έχει χαθεί χρονολογείται στο 330 π.Χ., ενώ πολλά αντίγραφα της Ρωμαϊκής εποχής σε μάρμαρο φυλάσσονται στα μουσεία. Σημαντικότατο αντίγραφο είναι το έκθεμα στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Συνολικά σώζονται περίπου είκοσι αντίγραφα, στο Μουσείο του Λούβρου και αλλού.

 Το άγαλμα παρουσιάζει έναν νεαρό γυμνό έφηβο, με λεπτά χαρακτηριστικά και εύκαμπτο σώμα. Ακουμπάει κάπου με το αριστερό του χέρι. Η κεφαλή είναι μικρή με όμορφη κώμη, αφηρημένη έκφραση με το βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό. Συνοδεύεται από μια περιστερά. Το άγαλμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό του ερωτικού ρεμβασμού, του πόθου και το ίνδαλμα της αγάπης. Συμβολίζει την επιθυμία και την αναπόληση. Την ερμηνεία αυτή έδωσε για πρώτη φορά ο Φούρτβένγκλερ. Το έργο φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τέχνης του 4ου αιώνα π.Χ. Το πρότυπο χρονολογείται πιθανώς στο τελευταίο στάδιο της παραγωγής του Σκόπα. Αναφέρεται από τον Παυσανία και τον Πλίνιο, και ήταν μέλος μιας ομάδας αγαλμάτων μαζί με τον Έρωτα και τον Υμέναιου που ήταν αφιερωμένα στα Μέγαρα στην Αφροδίτη, τον Φαέθοντα και στη Σαμοθράκη.
The Longest EP

To The Longest EP είναι μια συλλογή τραγουδιών απο τους NOFX, η οποία κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου 2010. Παρά τον τίτλο, δεν είναι EP, αλλά συλλογή τραγουδιών από το 1987 μέχρι το 2009. Περιέχει σπάνια τραγούδια και ακυκλοφόρητο υλικό. Το The Longest EP αναφέρεται ως το "σίκουελ" του 45 or 46 Songs That Weren't Good Enough to Go on Our Other Records(2002). Το εξώφυλλο και το σχεδιασμό του άλμπουμ ανέλαβε "ο ίδιος τύπος που σχεδίασε το εξώφυλλο του The Longest Line".

 1. "The Death of John Smith" The Longest Line (1992) 3:51 2. "The Longest Line" The Longest Line (1992) 2:04 3. "Stranded" The Longest Line (1992) 2:09 4. "Remnants" The Longest Line (1992) 2:58 5. "Kill All the White Man" The Longest Line (1992) 2:48 6. "I Wanna Be an Alcoholic" Ακυκλοφόρητο 0:31 7. "Perverted" Ακυκλοφόρητο 1:04 8. "My Name is Bud" Bottles to the Ground (2000) 0:51 9. "Hardcore 84" Regaining Unconsciousness (2003) 1:56 10. "War on Errorism Commercial" Regaining Unconsciousness (2003) 2:04 11. "13 Stitches" (Acoustic) 13 Stitches (2003) 1:54 12. "Glass War" 13 Stitches (2003) 1:58 13. "Jaw Knee Music" Rock Against Bush, Vol. 1 (2004) 2:31 14. "Concerns of a GOP Neophyte" Take Action, Vol. 4 (2004) 2:23 15. "Golden Boys" (Vagina Dentata cover) Never Trust a Hippy (2006) 2:47 16. "You're Wrong" Never Trust a Hippy (2006) 2:06 17. "Everything in Moderation (Especially Moderation)" Never Trust a Hippy (2006) 1:23 18. "I'm Going to Hell for This One" Never Trust a Hippy (2006) 1:53 19. "I've Become a Cliché" Μπόνους τραγούδι από το Coaster (2009) 3:13 20. "Cokie the Clown" Cokie the Clown (2009) 2:26 21. "Straight Outta Massachusetts" Cokie the Clown (2009) 1:16 22. "Fermented and Flailing" Cokie the Clown (2009) 2:40 23. "Codependence Day" Cokie the Clown (2009) 1:28 24. "My Orphan Year" (Acoustic) Cokie the Clown (2009) 2:58 25. "S&M Airlines" (7" version) NOFX/Drowning Roses split (1988) 4:30 26. "Dueling Retards" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987) 0:47 27. "On the Rag" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987) 1:53 28. "A200 Club" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987) 2:02 29. "Shut Up Already" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987) 2:29 30. "The Punk Song (περιέχει το Johnny B. Goode σαν κρυφό τραγούδι)" The P.M.R.C. Can Suck on This (1987) 2:47 Fat Mike – φωνή, μπάσο Eric Melvin – κιθάρα, φωνητικά El Hefe – κιθάρα, φωνητικά (τραγούδια 1-24) Erik Sandin – ντραμς Dave Casillas - κιθάρα (τραγούδια 25-30) Κριτική στο AllMusic
Ιβαγκός

Ο Ιβαγκός (βουλγαρ. Иванко, Ιβάνκο), μετέπειτα Αλέξιος ήταν ο φονέας του Ιβάν Ασέν Α΄ της Βουλγαρίας. Αρχικά σύμμαχος του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, έπειτα στράφηκε εναντίον του.

 Ο Ιβάν Ασέν Α΄ ηγεμόνας του νεοπαγούς Β΄ Βουλγαρικού κράτους κάλεσε θυμωμένα τον Ιβαγκός, που είχε σχέση με την αδελφή της συζύγου του, να πειθαρχήσει. Τότε ο Ιβαγκός σκότωσε τον Ιβάν Ασέν Α΄ το 1196. Σύμφωνα με την ορολογία του Νικήτα Χωνιάτη, ο Ιβάνκο ήταν Βλάχος. Το 1197 νυμφεύτηκε τη Θεοδώρα, κόρη του Ισαακίου Κομνηνού και της Άννας Αγγελίνας. Η Άννα, 2η κόρη του Αυτοκράτορα Ισαακίου Γ΄ Αγγέλου, είχε παντρευτεί σε 1ο γάμο τον Ισαάκιο Κομνηνό. Ο Ισαάκιος είχε αποβιώσει λίγους μήνες πρωτύτερα, όσο ήταν αιχμάλωτος των Βουλγάρων. Ο Ιβαγκός, που υιοθέτησε το όνομα Αλέξιος, πολέμησε πρώτα στο πλευρό του Αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου, πατέρα της Άννας Αγγελίνας, αλλά μετά στράφηκε εναντίον του. Συνέλαβε τον στρατηγό Μανουήλ Καμύτζη το 1198, ο οποίος έπειτα εξαγοράστηκε από τον γαμπρό του Δοβρομηρό. Οι γαμπροί του Αυτοκράτορα Αλέξιος Παλαιολόγος (σύζυγος της 1ης κόρης του Ειρήνης) και Θεόδωρος Λάσκαρης (δεύτερος σύζυγος της Άννας, 2ης κόρης του) βάδισαν εναντίον του το 1200. Ο Ιβαγκός/Αλέξιος τους κάλεσε να συσκεφθούν για ειρήνη και υποσχέθηκε να μην τους κάνει κακό, αλλά μετά τους κράτησε αιχμαλώτους και τους φυλάκισε. Νυμφεύτηκε το 1197 τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού (μικρανιψιού του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού) και της Άννας Αγγελίνας (κόρης του Αυτοκράτορα Αλεξίου Γ΄). Η Θεοδώρα έπειτα παντρεύτηκε τον Ντόμπρομιρ Χρυσό. O city of Byzantium: annals of Niketas Choniates tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984) pp. 257–259, 281-285. Robert Lee Wolff, "The `Second Bulgarian Empire'. Its Origin and History to 1204". Speculum, Vol. 24, No. 2 (Apr., 1949), pp. 167–206. Published by: Medieval Academy of America
Εθνική Μαρόκου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 2 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μαρόκου αντιπροσωπεύει το Μαρόκο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Βασιλικής Μαροκινής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Royale Marocaine de Basket-Ball).

 Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Μαρόκου δεν έχει μέχρι σήμερα προκριθεί σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών.Το 2000 συμμετείχε για πρώτη και μοναδική φορά στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα (Afrobasket) που διοργανώνει η FIBA Africa χωρίς να εξασφαλίσει μια θέση στο βάθρο της κορυφαίας τριάδας.Το Μαρόκο διαθέτει επίσης το δικαίωμα συμμετοχής στους Παναφρικανικούς Αγώνες υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Ομοίως στους Παναραβικούς Αγώνες και στους Μεσογειακούς Αγώνες, δεν έχει, όμως, στείλει ποτέ αγωνιστική ομάδα σε καμία από τις διοργανώσεις αυτές. Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Εθνική Μαρόκου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Morocco, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Royale Marocaine de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Μήτσος Μαρουκάκης

Ο Δημήτρης (Μήτσος) Μαρουκάκης (1902 – 13 Οκτωβρίου 1936) ήταν χημικός, κομμουνιστής και αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη. Δολοφονήθηκε με εκπαραθύρωση από τα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στις 13 Οκτωβρίου 1936 κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου.

 Ο Δημήτρης Μαρουκάκης γεννήθηκε σε χωριό της Χίου το 1902 και ήταν γιος παπά. Στη Χίο ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, ενώ στη συνέχεια σπούδασε χημικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήρθε σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία, την ασπάστηκε και εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του έκανε στο Πανεπιστήμιο της Ντιζόν στη Γαλλία μεταπτυχιακές σπουδές στην οινολογία, όπου αρίστευσε. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Για τις επαναστατικές του ιδέες είχε πολλές φορές διωχθεί. Εξορίστηκε στον Αη Στράτη το 1935 από το καθεστώς του Γ. Κονδύλη. Από το 1934 ήταν συντάκτης στο Ριζοσπάστη και αργότερα έγινε αρχισυντάκτης του.Το 1935 έγινε γραμματέας της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ). Το βράδυ της 4ης Αυγούστου, ελάχιστες ώρες μετά την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, ο Μαρουκάκης συνελήφθηκε στα γραφεία του Ριζοσπάστη, μαζί με άλλους κομμουνιστές, και οδηγήθηκε στην Γενική Ασφάλεια Πειραιά. Εκεί κρατήθηκε αρκετές μέρες και βασανίστηκε για να μαρτυρήσει τα μέρη που βρισκόταν τα παράνομα τυπογραφεία του Ριζοσπάστη. Ο Μαρουκάκης άντεξε τα σκληρά βασανιστήρια και δεν ομολόγησε τίποτε. Στις 10 το βράδυ στις 13 Οκτώβρη 1936 πετάχτηκε από τους βασανιστές του από την ταράτσα της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά στο οδόστρωμα. Το άψυχο σώμα του Μαρουκάκη περισυνέλλεξαν άτομα που εκείνη την ώρα περνούσαν μπροστά από το κτίριο της Γενικής Ασφάλειας Πειραιά. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄τόμος 1919-1949, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 "Έπεσαν για τη ζωή", Έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, Αθήνα 1988 Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979 "Η 4η Αυγούστου", Σπύρος Λιναρδάτος, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, Αθήνα 1967 "Ακτίνα Θ'", Βασίλης Νεφελούδης, εκδόσεις της Εστίας, Αθήνα 2007
Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ο Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (5 Οκτωβρίου 1934 - 9 Μαΐου 2019) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης μοναχός, θεολόγος και συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε καθηγούμενος στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

 Ο κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης γεννήθηκε το 1934 στη Νίκαια Αττικής από γονείς μικρασιατικής καταγωγής. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Το 1960, μετά από πρόσκληση του συμπατριώτη του Μικρασιάτη Μητροπολίτη Τρίκκης Διονύσιου Χαραλάμπους, εντάχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης. Εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερέας. Στα τέλη του επόμενου έτους (1961) ο Μητροπολίτης Διονύσιος τον όρισε καθηγούμενο της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων. Η αδελφότητα σταδιακά μεγάλωνε ενώ το 1970 ο Μητροπολίτης Διονύσιος εκοιμήθη. Το 1973 η αδελφότητα κλήθηκε να επανδρώσει την Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους. Στην κενή θέση του ηγουμένου εξελέγη ο Γέροντας Αιμιλιανός. Διετέλεσε Καθηγούμενος από το 1973 έως το 2000. Έκτοτε εφησύχαζε στο Ιερό Μετόχιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμύλιας, όπου και εκοιμήθη στις 9 Μαΐου 2019.
Αλβανοί

Ως Αλβανοί (αλβανικά: Shqiptarët) αναφέρονται οι ανήκοντες στο αλβανικό έθνος ή οι πολίτες της Αλβανίας. Ο χώρος κατοίκησης της εθνοτικής ομάδας εντοπίζεται στην δυτική πλευρά της βαλκανικής χερσονήσου. Είχε υποστηριχθεί σε μια θεωρία ότι υπάρχει κάποια πιθανή φυλετική σύνδεση με αρχαία ιλλυρικά φύλλα, τα οποία αργότερα αναμείχθηκαν κυρίως με σλαβικά, ελληνικά και με θρακικά φύλα. Η πλειοψηφία τους ομιλεί την Αλβανική γλώσσα. Οι Αλβανοί είναι συγκεντρωμένοι, κατά πλειοψηφία, στην σημερινή Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Μεγάλοι πληθυσμοί υπάρχουν επίσης στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και στο Μαυροβούνιο. Αλβανική διασπορά έχει δημιουργήσει κοινότητες σε πολλές χώρες στον κόσμο όπως στην Ελβετία, τη Γερμανία, τη γειτονική Ελλάδα και Ιταλία, τις ΗΠΑ. Η πλειοψηφία των Αλβανών ακολουθεί το Σουνιτικό Ισλάμ, ύστερα από την άφιξη των Οθωμανών στην περιοχή ενώ, υπάρχουν πληθυσμοί Ορθοδόξων Χριστιανών, Καθολικών, Άθρησκων και Άθεων.

 Ο όρος "Αλβανοί" συναντάται για πρώτη φορά στα Γεωγραφικά του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αι.). Πιστεύεται ότι αναφέρεται σε πληθυσμιακή ομάδα στην περιοχή της Ιλλυρίας, χωρίς να δίνει κάποιες πληροφορίες γι' αυτούς. Η επόμενη φορά που συναντάται στη βιβλιογραφία είναι σε χρονικό του Μιχαήλ Ατταλειάτη, (11ος αι.). Εκεί αναφέρονται Αλβανοί σε δύο περιπτώσεις. Η Ε. Βρανούση πιστεύει ότι στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται ως "Αλβανοί" οι Νορμανδοί της Νότιας Ιταλίας και στη δεύτερη πληθυσμοί από την Αλβανία. Η ίδια αναφέρει ότι στη μετά το Μεσαίωνα εποχή, ο όρος σήμαινε επίσης "ξένος" και "αλλοδαπός". Κατά τον αλβανολόγο Όλιβερ Σμιτ τον Μεσαίωνα ο όρος "Αλβανός" σήμαινε είτε τον ομιλητή της αλβανικής γλώσσας, είτε κάποιον που κατάγεται από την "Αλβανία" (εισαγωγικά του συγγραφέα) ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλάει, είτε άνθρωπο της υπαίθρου και των βουνών. Στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα ο όρος "Αλβανός" εναλλασσόταν με τον όρο "Αρβανίτης" και αυτός με το "Βλάχος". Και οι τρεις όροι χρησιμοποιήθηκαν με τη γενική σημασία του ανθρώπου της υπαίθρου, του χωρικού. Αυτή η σημασία βαθμιαία εγκαταλήφθηκε από τις αρχές του 20ού αιώνα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Albanians στο Wikimedia Commons
Λουδοβίκος Αύγουστος του Μαιν

Ο Λουδοβίκος Αύγουστος (Louis-Auguste, 31 Μαρτίου 1670 - 14 Μαΐου 1736) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Μαιν. Ήταν ο ευνοούμενος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄.

 Γεννήθηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι και ήταν ο πρώτος (επιζήσας) νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της επίσημης ερωμένης του Φρανσουάζ Ατεναΐς, Μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γκαμπριέλ, Δούκα του Μορτεμάρ. Έλαβε τα ονόματα Λουδοβίκος προς τιμήν του πατέρα του και Αύγουστος προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου. Το 1692 νυμφεύτηκε την 4η εξαδέλφη του Λουίζα Βενεδίκτη των Βουρβόνων, κόρη του Ερρίκου Γ΄ του Κονντέ, και είχε τέκνα: κόρη (11 - 24 Σεπτεμβρίου 1694). Λουδοβίκος Κωνσταντίνος (1695 - 1698). κόρη (1697 - 1699). Λουδοβίκος Αύγουστος (1700 - 1755), Πρίγκιπας του Ντομπ. Λουδοβίκος Κάρολος (1701 - 1775), Κόμης του Ε. Κάρολος (1704 - 1708). Λουίζα Φραγκίσκη (1707 - 1743). Lewis, W.H., Louis XIV, the Sun King, ISBN 978-3-453-55034-6 Wolf, J. B., Louis XIV, New York: Norton, 1968. Lewis, W.H., Sunset of the splendid century; the life and times of Louis Auguste de Bourbon, duc du Maine, 1670-1736, Eyre & Spottiswoode, London, 1955. Hilton, Lisa, Athénaïs:The Real Queen of France. Antonia Fraser, Love and Louis XIV. Nancy Mitford, The Sun King.
Άσμα Ράσιντ

Η Άσμα Ζαμίλ Ράσιντ (αραβικά: أسماء جميل رشيد) είναι Ιρακινή καθηγήτρια στο Κέντρο Σπουδών Γυναικών του Πανεπιστημίου της Βαγδάτης. Έχει διδακτορικό στην κοινωνιολογία και ειδικεύεται στην κοινωνιολογία του φύλου. Η Ράσιντ είναι εκπρόσωπος της Ιρακινής Ένωσης Γυναικών και έχει δώσει παρουσιάσεις και σεμινάρια σχετικά με την απροθυμία των νέων να ψηφίσουν, την ενδοοικογενειακή βία, τις διακρίσεις λόγω φύλου στο σχολικό πρόγραμμα μαθημάτων, το ποσοστό εγκατάλειψης των γυναικών στις αγροτικές περιοχές, τον περιορισμό του παιδικού γάμου και την απασχόληση χηρών γυναικών. Η Ράσιντ είναι επίσης δασκάλα στο Κέντρο για την Αναβίωση της Αραβικής Επιστημονικής Κληρονομιάς.

 Η Ράσιντ έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα, συμπεριλαμβανομένων των εξής: «Ιδρύματα που ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία και συμβουλευτικές υπηρεσίες και κέντρα υποστήριξης στο Ιράκ» στο Al-Adab Journal «Ιστορικές μελέτες σχετικά με τη γυναίκα. Αναλυτική ανασκόπηση της ιστορικής γραφής στο Ιράκ μεταξύ 2008-1996» στην Εφημερίδα των Αραβικών Επιστημών «Παράγοντες που σχετίζονται με το φαινόμενο του γάμου με προξενιό και τις συνέπειες αυτού. Μια μελέτη πεδίου στην πόλη Σαντρ» στο περιοδικό Εκπαιδευτική και Ψυχολογική Έρευνα «Τα κοινωνικά, ψυχολογικά και εκπαιδευτικά προβλήματα των εκτοπισμένων γυναικών στο Ιράκ, επιτόπια μελέτη στα στρατόπεδα της Βαγδάτης, του Αμπάρ και του Σαλαντίν» «Μηχανισμοί προστασίας της αντρικής δύναμης στην κατασκευή φυλών» στο Arab Scientific Heritage Journal
Καταστροφή του Γαλαξειδίου

Η καταστροφή του Γαλαξειδίου, που ακολούθησε αμέσως μετά την Καταστροφή του Αιγίου ήταν μία από τις φοβερότερες καταστροφές και λεηλασίες που επιχείρησαν οι Τούρκοι στον πρώτο χρόνο της επανάστασης του 1821 στην οποία οι κάτοικοι της πόλης αναγκάστηκαν να την εγκαταλείψουν (όσοι πρόλαβαν). Πρόκειται για την πρώτη από τις τρεις καταστροφές που υπέστη το Γαλαξείδι στην διάρκεια του Ελληνικού αγώνα της απελευθέρωσης. Πλοία από τον στόλο που έκανε την καταστροφή έφεραν στην Κωνσταντινούπολη 30 αιχμάλωτους ναύτες δήθεν του Ελληνικού στόλου του Πατραϊκού και τους κρέμασαν στα κατάρτια. Πιστεύεται ότι μάλλον ήταν Χριστιανοί ναύτες του Οθωμανικού στόλου καθώς ο Ελληνικός στόλος δεν είχε υποστεί σοβαρές απώλειες.

 Οθωμανικός στόλος που είχε έλθει για βοήθεια της πολιορκούμενης Τρίπολης, αφού έκαψε το εγκαταλελειμμένο Αίγιο, την 19 Σεπτεμβρίου κατέπλευσε έξω από το Γαλαξείδι. Αυτό τότε είχε 700 σπίτια. Οι περισσότεροι κάτοικοι έφυγαν προς την ενδοχώρα, ενώ έμειναν περί τους 200 μαχητές στην ξηρά και ορισμένοι στα πλοία και κανονοστάσια γύρω από το λιμάνι.. Υπήρχαν και 90 πλοία, εκ των οποίων 13 εξοπλισμένα, καθώς και άλλα μικρά. Προς της υπέρτερης δύναμης του εχθρού οι μαχητές εγκατέλειψαν τη θέση τους και αποβιβάστηκαν περίπου 1.000 Οθωμανοί στην ξηρά. Σκότωσαν ορισμένους γέροντες που είχαν απομείνει και κατέκαψαν την πόλη, πήραν 34 πλοία και επανέπλευσαν στην Πάτρα. Σώμα ενόπλων υπό τους Υψηλάντη, Σολιώτη, Χαραλάμπη κ.ά. που βάδιζε παραλιακά προς το Αίγιο είδε στην απέναντι ακτή το Γαλαξείδι να καίγεται. Το σώμα αυτό έφτασε στα Βασιλικά (Σικυώνα) την 22 Σεπτεμβρίου. Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Δεύτερος: Ἀλαρκόν–Γωνιόμετρον. Ἀθήναι: Ἔκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. 1928, σελ. 430. OCLC 31255024.
Γ.Σ. Μαρκό

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Μαρκό είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα το Μαρκόπουλο Μεσογαίας της Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1927, έχει χρώματα το πράσινο και το άσπρο και έμβλημα το αμπελόφυλλο. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου ενώ από το 2016 στο σύλλογο λειτουργεί και τμήμα ποδηλασίας. Κατά το παρελθόν, ο σύλλογος διατηρούσε, επίσης, τμήματα στίβου, μπάσκετ, βόλεϊ και πινγκ-πονγκ. Το τμήμα ποδοσφαίρου ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής και αγωνίσθηκε επί σειρά ετών στις διοργανώσεις της Δ΄Εθνικής και Γ΄Εθνικής, ενώ τα τελευταία χρόνια συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣΑΝΑ. Τη σεζόν 2019-20 αγωνίσθηκε στη Γ' Εθνική. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Στάδιο Μαρκοπούλου.

 Ο «Γ.Σ. Μαρκό» ιδρύθηκε το 1927 και το 1930 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο Αθηνών κατόπιν της υπ΄ αριθμόν 7839 απόφασης. Το 1961 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου 932 και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του δράση τη σεζόν 1961-62. Το 1969 βρέθηκε για πρώτη φορά στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου και αγωνίστηκε για πρώτη φορά από τη σεζόν 1969-70 μέχρι και τη σεζόν 1972-73. Το 1978 επιστρέφει εκ νέου στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου και από τη σεζόν 1978-79 καθιερώθηκε. Το 1984 αναδείχθηκε υπερπρωταθλητής Ε.Π.Σ. Αθηνών και προβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, όπου και αγωνίστηκε τις χρονιές 1984-85, 1985-86 και 1986-87. Το 1994 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Αθηνών και προβιβάστηκε στα εθνικά πρωταθλήματα, όπου καθιερώθηκε στα πρωταθλήματα της Δ' Εθνικής και Γ' Εθνικής κατηγορίας για περισσότερο από μια 15ετία και συγκεκριμένα μέχρι και το 2010. Το 1995 κατέκτησε αμέσως το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής και προβιβάστηκε στην Γ' Εθνική κατηγορία όπου αγωνίστηκε από την περίοδο 1995-96 μέχρι και τη σεζόν 2004-05. Ακολούθως αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής από την περίοδο 2005-06 μέχρι και την περίοδο 2009-10, όπου υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής έπειτα από 16 χρόνια παρουσίας στα εθνικά πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής και της Δ' Εθνικής κατηγορίας. Το 2019 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α. και κέρδισε την επάνοδο στα εθνικά πρωταθλήματα. Το 1984 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών και το 1994 αναδείχθηκε κυπελλούχος, επικρατώντας στον τελικό του Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου. Επίσης τις χρονιές 2006, 2007 και 2018 υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ανατολικής Αττικής. Τη σεζόν 2019-20 τερμάτισε στη 2η θέση του 6ου Ομίλου της Γ΄ Εθνικής. Ενώ , Την επόμενη σεζόν (2020-21) τερμάτισε στην 9η θέση του 6ου ομίλου και υποβιβάστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα. Την σεζόν 2022-23 επέστρεψε στις επαγγελματικές κατηγορίες (Γ' Εθνική) κατακτώντας το πρωτάθλημα της Α' ΕΠΣ Ανατολικής Αττικής 2021-22 και την 3η θέση στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου. Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-12 στο Wayback Machine.
Τευτμπέργκα της Αρλ

Η Τευτμπέργκα, γαλλ.: Teutberge d'Arles, που ονομάζεται επίσης Theutberge ή Thiberge, (γενν. γύρω στο 887 - απεβ. πριν τον Σεπτέμβριο του 948), ήταν κόρη του Θεοβάλδου κόμης της Αρλ και της Μπέρτας, νόθης κόρης του βασιλιά Λοθαρίου Β΄. Ήταν αδερφή του Ούγου (π. 882-†947), κόμη της Aρλ και του Βιέν, μετά μαρκήσιου της Προβηγκίας και βασιλιά της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"), και του Μπόζο (885-†936) κόμη της Αρλ και κόμη της Προβηγκίας.

 Παντρεύτηκε το 908 τον Γκαρνιέ (Garnier ή Warnarius), (γενν. π. 885- απεβ. 6 Δεκεμβρίου 924 πολεμώντας τους Βίκινγκς στη μάχη του Calaus mons (Chaumont ή ίσως Chalmont, μεταξύ Milly-la-Forêt και Barbizon , ή Chalaux, στον ομώνυμο ποταμό, στο Nièvre, ή στο στόμιο του Arconce κοντά στο μέρος που ονομάζεται Caro, το οποίο από τότε έγινε Carrouges ), κόμη (ή υποκόμη) του Σαν (Sens), και κόμη (υποκόμη) του Τρουά (Troyes). Το ζευγάρι έχει παιδιά , : Μανασσής (απεβ. 962), επίσκοπος του Τρέντο (932/933-957), αρχιεπίσκοπος της Αρλ (914-962), στη συνέχεια του Μιλάνου (948), από το οποίο είναι γνωστός , . Μπέρτα του Μακόν (Mâcon) (γενν. 915). Μπόζον. Τευτμπέργκα (κόρη ή η εγγονή τους) (909 - μετά το 962), παντρεύτηκε τον Κάρολο-Κωνσταντίνο των Μπιβινιδών, κόμη του Βιέν. Ριχάρδος, κόμης του Τρουά π. το 926. Ούγος (απεβ. π. το 948), παλατινός κόμης του βασιλείου της Βουργουνδίας, κόμης του Βιέν, κόμης στη Λυών και τη Μπεζανσόν, πιστός ανιψιός του Ούγου της Αρλ. Νυμφεύτηκε τη Βίλλα (Willa) (από το Tούργκαου), πιθανώς κόρη του κόμη Λουδοβίκου Γουέλφ στο Tούργκαου, γιου του βασιλιά Ροδόλφου Α΄ της Βουργουνδίας και της Γκουίλας της Προβηγκίας, κόρης του βασιλιά Μπόζο, ή κόρη του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Γ΄ του Τυφλού, γιου του βασιλιά Μπόζο). Αποδίδουμε παιδιά σε αυτό το ζευγάρι: Μπόζο, Γκαρνιέ-Ουμβέρτος του Tρουά / Βιέν: μια υπόθεση που ανάγεται στον Ζορζ ντε Μαντεγιέ , καθιστά αυτόν τον Ουμβέρτο πρόγονο τού Ουμβέρτου Α΄ με τα Λευκά Χέρια, και επομένως μέλος του Οίκου της Σαβοΐας , Tιμπώ, άγιος, αρχιεπίσκοπος της Βιέννης (957-1001). Αδελαΐδα, η οποία είχε τουλάχιστον δύο συζύγους, τον Λαμπέρ του Σαλόν (Chalon) και στη συνέχεια τον Γοδεφρείδο Α΄ με τον Μακρύ Μανδύα κόμη του Ανζού. Οίκος των Μποζονιδών comtes de Provence
Άντον Πραιτόριους

Ο Άντον Πραιτόριους (Anton Praetorius, Λίπσταντ, Γερμανία, 1560 - Λάουντενμπαχ, 6 Δεκεμβρίου 1613) ήταν Γερμανός ιερέας, καλβινιστής θεολόγος, συγγραφέας και αγωνιστής εναντίον των δικών μαγισσών και των βασανιστηρίων.

 Ο Πραιτόριους ήταν διευθυντής της Λατινικής Σχολής στο Κάμεν της Βεστφαλίας, όπου η γυναίκα του, η Μαρία, γέννησε το 1586 τον γιό τους, Ιωάννη (Johannes). Ο Άντον Πραιτόριους έγινε ο πρώτος μεταρρυθμιστικός ιερέας στο χωριό Ντίττελσχαϊμ, όπου έγραψε το 1595 στα λατινικά την παλιότερη περιγραφή του Μεγάλου Βαρελιού στο Ανάκτορο της Χαϊδελβέργης. Το 1596 έγινε ηγεμονικός κήρυκας της αυλής στο Μπίρσταϊν (κοντά στην Φρανκφούρτη, Μάιν). Το 1597 ο ηγεμόνας τον διόρισε μέλος του δικαστηρίου σε μία δίκη μαγισσών. Ο Πραιτόριους διαμαρτυρήθηκε ενάντια στο βασανιστήριο των κατηγορουμένων γυναικών. Κατάφερε να σταματήσει η δίκη και να απελευθερωθεί η γυναίκα. Πρόκειται για τη μοναδική γνωστή υπόθεση που ένας κληρικός ζήτησε κατά τη διάρκεια μίας δίκης μαγισσών τον τερματισμό του απάνθρωπου βασανιστηρίου και επέτυχε. Ο Πραιτόριους έχασε τη θέση του ηγεμονικού κήρυκα και το 1598 έγινε ιερέας στο Λάουντενμπαχ (περιοχή Μπέργκστρασε). Υπό το ψευδώνυμο του γιου του, Γιοχάννες Σκουλτέτους (Johannes Scultetus) δημοσίευσε το 1598 το βιβλίο «Λεπτομερής έκθεση μαγείας και μάγων» εναντίον της μανίας κατά των μαγισσών και του βασανιστηρίου. Το 1602 πήρε το θάρρος σε μία έκδοση της «Λεπτομερούς έκθεσης» να χρησιμοποιήσει το δικό του όνομα ως συγγραφέα. Το 1613 εκδόθηκε η Τρίτη έκδοση με έναν προσωπικό πρόλογό του. Το 1629 κάποιοι άγνωστοι δημοσίευσαν μία τέταρτη έκδοση. Ο Γερμανός ιερέας Άντον Πραιτόριους αγωνίστηκε εναντίον των δικών μαγισσών και του βασανιστηρίου και το 1598 δημοσίευσε ένα βιβλίο εναντίον της μανίας καταδίωξης. Vas Heidelbergense, Heidelberg, (για το Μεγάλο Βαρέλι στο Ανάκτορο της Χαϊντελμπεργκ) Οκτώβριος 1595 Gründlicher Bericht von Zauberey und Zauberern. Του Joannem Scultetum Westphalo-camensem [Ιωάννης Σκουλτέτους (Johannes Scultetus) είναι ένα πσευδώνυμο του Άντον Πραιτόριους], 1598 (βιβλίο εναντίον της καταδίωξης μαγισσών και εναντίον βασανιστηρίου) Gründlicher Bericht von Zauberey und Zauberern: kurtz und ordentlich erkläret durch Antonium Praetorium 1602. Νέες εκδόσεις του1613 και του 1629 De Sacrosanctis Sacramentis novi foederis Jesu Christi 1602 (μυστηριολογία) Hartmut Hegeler: Anton Praetorius, Kämpfer gegen Hexenprozesse und Folter. Unna 2002, ISBN 3980896943 (ιστορική βιογραφία για τον Άντον Πραιτόριους, αγωνιστής εναντίον των δίκων μαγισσών και του βασανιστηρίου) Hartmut Hegeler und Stefan Wiltschko: Anton Praetorius und das 1. Große Fass von Heidelberg. Unna 2003, ISBN 3980896900 (για το μεγάλο βαρέλι του Χαϊντελμπεργκ) Βιογραφικά στοιχεία και βιβλιογραφία για τον Άντον Πραιτόριους Ο Άντον Πραιτόριους και το Μεγάλο Βαρέλι στο Ανάκτορο της Χαϊδελβέργης Γερμανικό πρωτότυπο της έκθεσης του Πραιτόριους του 1613
Λίλιαν Μπόουρντ

Η Λίλιαν Μπόουρντ (Lillian Barbara Board, 13 Δεκεμβρίου 1948 - 26 Δεκεμβρίου 1970) ήταν Βρετανή αθλήτρια. Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 400 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού και δύο χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1969 στην Αθήνα. Η καριέρα της διακόπηκε σύντομα, το 1970, όταν ανέπτυξε καρκίνο του εντέρου εξαιτίας του οποίου πέθανε μέσα σε λίγους μήνες.

 Η Λίλιαν Μπόουρντ γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1948 στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής. Υπήρξε αργυρή ολυμπιονίκης το 1968 (2η στα 400 μ. με χρόνο 52.1, μόλις 0.09 δευτερόλεπτα πίσω από τη Γαλλίδα Κολέτ Μπεσόν). Στους ίδιους αγώνες τερμάτισε 7η στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. (43.7), ενώ δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικά των 200 μ. (23.4). Το 1969, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Αθήνας, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια 800 μέτρα (2.01.4) και στη σκυταλοδρομία 4x400, που διεξήχθησαν στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο του Πειραιά. Στη σκυταλοδρομία, μάλιστα, ως μέλος της ομάδας του Ηνωμένου Βασιλείου, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ, με χρόνο 3.30.82. Η Μπόουρντ ξεπέρασε πάνω στο νήμα τη Γαλλίδα Μπεσόν. Η Μπόουρντ πέθανε στο Μόναχο στις 25 Δεκεμβρίου του 1970 από καρκίνο, στα 22 της χρόνια.
Πόνος

Ο πόνος είναι η δυσάρεστη αίσθηση που συνήθως προκύπτει από ένα πολύ έντονο ή καταστροφικό σωματικό ερέθισμα. Ο πόνος βιώνεται υποκειμενικά καθώς επηρεάζεται από την κατάσταση του εγκεφάλου μέσα στον οποίο σχηματίζεται η αίσθηση και ο πόνος ως προέκτασή της. Η συνήθεια, η ψυχική κατάσταση, το αν βρίσκεται κανείς σε ύπνωση, αν τελεί υπό ουσίες που επιδρούν στο κεντρικό νευρικό σύστημα κλπ κάνουν την αίσθηση του πόνου υποκειμενική.

 Ο ρόλος του πόνου είναι η προστασία του ζωντανού οργανισμού. Όταν οποιαδήποτε αίσθηση φθάνει σε κορεσμό από υπερβολικά έντονα ερεθίσματα, τότε συνήθως ο οργανισμός φτάνει στα όριά του και κινδυνεύει να υποστεί απώλειες. Ο πόνος δρα ως προειδοποίηση για φύλαξη από τέτοιες δυσάρεστες συνέπειες. Όταν κάποιος δεν έχει αίσθηση του πόνου δεν μπορεί να φυλαχτεί και αυτό συμβαίνει είτε σε όποιον δεν λειτουργεί το κέντρο του πόνου στον εγκέφαλο είτε ο πόνος βρίσκεται σε καταστολή από φάρμακα, τοπική αναισθησία κλπ. Καθώς ο πόνος είναι υποκειμενικός, η ανάγκη να τον βαθμονομήσουμε οδήγησε στην επινόηση πολλών μεθόδων. Μία από αυτές είναι η κλίμακα McGill που αξιολογεί τον πόνο σε διαβάθμισε κλίμακα, όπου στο 0 αντιστοιχεί το «καθόλου πόνος» και στο 10 το «ανυπόφορος πόνος». Μία άλλη χρήσιμη κλίμακα αξιολόγησης του πόνου αποτελεί η αριθμητική κλίμακα πόνου "Numerical Rating Scale" (NRS). Η NRS πλεονεκτεί των άλλων κλιμάκων πόνου, διότι είναι πιο προσιτή στους ασθενείς. Επιπρόσθετα, αξιολογεί καλύτερα τις μεταβολές της έντασης του πόνου. Ο πόνος, ανάλογα με την χρονική του διάρκεια, χαρακτηρίζεται ως παροδικός, περιστασιακός και χρόνιος. Ανάλογα με την έντασή του, χαρακτηρίζεται ως αμβλύς, ήπιος και έντονος ή οξύς. Ως οξύς, ορίζεται ο πόνος που εμφανίζεται αιφνίδια και είναι έντονος. Εμφανίζεται γύρω από τον τραυματισμένο ή τον πάσχοντα ιστό. Μπορεί να προκαλεί ταχυκαρδία, ταχύπνοια και αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Ως χρόνιος, ορίζεται ο πόνος που κρατά πάνω από τρεις μήνες και η έναρξή του φαίνεται να προσδιορίζεται χρονικά με ασάφεια. Οι επώδυνες περιοχές, ειδικά αν ο πόνος είναι σπλαχνικός, αναγνωρίζονται δύσκολα Ο πόνος, στη Δυτική Ιατρική, αντιμετωπίζεται φαρμακολογικά, με τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμωνώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) και τα οπιοειδή, ανεξάρτητα μεταξύ τους ή και με συνδυασμό. Σε άλλες παραδόσεις έχει χρησιμοποιηθεί ο ηλεκτρισμός των ζώων τη Ρωμαϊκή εποχή, ο υπνωτισμός, ο κοινωνικός εναγκαλισμός, ο βελονισμός, η φυσιοθεραπεία και άλλα.
Λαυρέντιος της Νάπολης

Ο Λαυρέντιος (ιταλικά : Lorenzo, λατινικά : Laurentius), (απεβίωσε το 717 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το 701 έως το 717. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.

 Η κύρια ιστορική πηγή για τον Λαυρέντιο της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιαντών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή και τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νάπολης μετά τον θάνατο του Αγίου Ιουλιανού το 701. Σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη διοίκηση της επισκοπής της Νάπολης από τον Λαυρέντιο. Το Liber Pontificalis αναφέρει ότι υπό αυτόν τον επίσκοπο, ο Πάπας Κωνσταντίνος επισκέφτηκε τη Νάπολη τον Οκτώβριο του 710. Εδώ συναντήθηκε με τον νέο έξαρχο της Ραβέννας, τον Ιωάννη Γ΄, και στη συνέχεια συνέχισε την πορεία του προς την Κωνσταντινούπολη προς την αυλή του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Β'. Οι Πράξεις των Ναπολιαντών επισκόπων αναφέρουν επίσης ότι στα μέσα της δεκαετίας του 710 μαίνεται μια σοβαρή επιδημία βουβωνικής πανώλης στην Καμπανία, σκοτώνοντας ένα άτομο μέσα σε τρεις ημέρες. Υπήρχαν τόσοι πολλοί νεκροί που δεν υπήρχαν αρκετοί άνθρωποι στη Νάπολη για να θάψουν αυτούς που μόλις είχαν πεθάνει. Πολλοί από τους εναπομείναντες Ναπολιτάνους, φεύγοντας από την πανούκλα, έφυγαν από την πόλη στα κοντινά νησιά. Πιθανώς, ήταν ακριβώς λόγω της πανώλης που ο επίσκοπος Λαυρέντιος δεν μπόρεσε το 717 να ευλογήσει τον ναπολιτάνικο στρατό που βάδιζε στην Κούμα, και αυτό έπρεπε να γίνει από τον πρεσβύτερο Σέργιο. Ως ανταμοιβή για τη διεξαγωγή αυτής της τελετής, ο δούκας Ιωάννης Α' υποσχέθηκε στον Σέργιο να προωθήσει τον διορισμό του ως Ναπολιτάνου επισκόπου. Ο Λαυρέντιος πέθανε στα τέλη του 717, έχοντας θητεύσει της επισκοπής Νεάπολης για δεκαπέντε χρόνια, οκτώ μήνες και είκοσι έξι ημέρες. Ο πρεσβύτερος Σέργιος έγινε διάδοχός του μετά από αίτημα του Δούκα Ιωάννη Α'. Αυτή η εκλογή ήταν η πρώτη ιστορικά γνωστή παρέμβαση των κοσμικών ηγεμόνων της Νεάπολης στην εκλογή των αρχηγών της τοπικής επισκοπής. Λίγο μετά το θάνατό του, ο Λαυρέντιος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Επί του παρόντος, τα λείψανά του φυλάσσονται κάτω από τον βωμό του Καθεδρικού Ναού της Νεάπολης, μαζί με τα λείψανα των επισκόπων Ιουλιανού, Σεργίου Α' και Αθανασίου Α'.
Βουλγαρική Ποδοσφαιρική Ένωση

Η Βουλγαρική Ποδοσφαιρική Ένωση (βουλγαρικά: Български футболен съюз, БФС) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βουλγαρία. Εδρεύει στη Σόφια και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει τα εθνικά επαγγελματικά πρωταθλήματα πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βουλγαρίας, με σκοπό τη συμμετοχή σε διοργανώσεις εγκεκριμένες από την UEFA και τη FIFA.

 Το 1894, εργαζόμενος στην Βάρνα ο Ελβετός καθηγητής Ζωρζ ντε Ρεζιμπύς, ήταν αυτός που έφερε πρώτος το άθλημα στη χώρα. Το 1909 ιδρύθηκε η πρώτη βουλγαρική ποδοσφαιρική ομάδα - «Футбол клуб». Το καταστατικό της τροποποιήθηκε το 1913 και μετονομάστηκε σε «Ф.К. 13». Το 1912 στο Πλόβντιβ ιδρύθηκε ο πρώτος επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, η Μπότεφ. Στις 16 με 17 Δεκεμβρίου του 1923 ιδρύθηκε η «Βουλγαρική Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία» (Българската национална спортна федерация, БНСФ), σκοπός της οποίας ήταν η συμμετοχή των αθλητών της χώρας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924. Το 1924 έγινε η ένταξη στη FIFA, ενώ δημιουργήθηκε επίσης η πρώτη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Βουλγαρίας, με προπονητή τον Αυστριακό τεχνικό Λέοπολντ Νιτς. Ο πρώτος αγώνας της ομάδας ήταν αυτός εναντίον της Αυστρίας στη Βιέννη, ενώ η πρώτη επίσημη αναμέτριση πραγματοποιήθηκε στις 28 Μαΐου του 1924 στο Παρίσι, σε έναν αγώνα με την Ιρλανδία. Το ποδοσφαιρικό τμήμα της Βουλγαρικής Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας διοργάνωσε το πρώτο πρωτάθλημα Βουλγαρίας το 1924, το οποίο κατέκτησε η Βλάντισλαβ Βάρνας. Το 1925, ήρθε το πρώτο γκολ για την εθνική ομάδα και το 1927 η πρώτη ισοπαλία εναντίον της Τουρκίας. Στις 12 Οκτωβρίου του 1930, η εθνική ομάδα πέτυχε την πρώτη της νίκη εναντίον της Ρουμανίας. Το 1932 η Βουλγαρία στέφθηκε πρωταθλήτρια Βαλκανίων μετά από τρεις νίκες επί της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας. Για πρώτη φορά η εθνική ομάδα μετείχε στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1934. Το 1944 διαλύθηκε η Βουλγαρική Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία, έπειτα από την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στη χώρα και δημιουργήθηκε η «Κεντρική Επιτροπή Ποδοσφαίρου» (Централен футболен комитет), η οποία το 1948 μετονομάστηκε σε «Δημοκρατικό Τμήμα στο Ποδόσφαιρο» (Републиканска секция по футбол), το οποίο έγινε μέλος της UEFA το 1954, ενώ το 1962 μετατράπηκε σε Βουλγαρική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Българската федерация по футбол, БФФ). Στις 27 Ιουνίου του 1985 στη Σόφια της Βουλγαρίας πήρε την ονομασία «Βουλγαρική Ποδοσφαιρική Ένωση» (Български футболен съюз). Το έμβλημα της Βουλγαρικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (БФС) έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Paytashev, Rumen (2001). World Football Encyclopedia. Trud. ISBN 954-528-500-1. Επίσημος ιστότοπος (Βουλγάρικα) και (Ρωσικά) Η Βουλγαρία Αρχειοθετήθηκε 2010-04-12 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Η Βουλγαρία στον ιστότοπο της UEFA
Αύγουστος του Μπράουνσβαϊγκ

Ο Αύγουστος Α΄ ο Πρεσβύτερος (August I., 18 Νοεμβρίου 1568 - 1 Οκτωβρίου 1636) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου, ήταν πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ (1633-36), που ήταν τμήμα του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. O εξάδελφός του Αύγουστος Β΄ ο Νεότερος δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ ήταν 11 έτη μικρότερός του.

 Ήταν ο τριτότοκος γιος του Γουλιέλμου ΣΤ΄ και της Δωροθέας του Ολδεμβούργου, κόρης του Χριστιανού Γ΄, βασιλιά της Δανίας. Όταν ήταν νέος υπηρέτησε στο στρατό του Ροδόλφου Β΄ των Αψβούργων και πολέμησε σε εκστρατείες εναντίον των Γάλλων και των Τούρκων. Το 1610 εκλέχθηκε ως ο λουθηρανός διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Ράτσεμπουργκ. Για να μην γίνει κληρονομικό το πριγκιπάτο-επισκοπή, το εκλογικό σώμα δέσμευσε τον Αύγουστο ότι δεν θα νυμφευτεί. Πάντως είχε μια ανεπίσημη οικογένεια και έκανε 12 τέκνα. Το 1633 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Χριστιανός και από αυτόν κληρονόμησε το πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ. Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου συνέχισε την πολιτική ουδετερότητας του αδελφού του. Απεβίωσε στο Τσέλε το 1636 και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος Δ΄. Εξελέγη διοικητής του πριγκιπάτου-επισκοπής του Ράτσεμπουργκ με τη συμφωνία να μη νυμφευτεί, αλλά είχε μια σταθερή σχέση με την Ίλσα Σμίτσεν και έκανε: 12 παιδιά που πήραν το επώνυμο φον Λύνεμπουργκ. www.Welfen.de Geckler, Christa (1986). Die Celler Herzöge: Leben und Wirken 1371–1705. Celle: Georg Ströher. ISBN 3-921744-05-8. OCLC 255990175.