IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χισάο Νακάι

Ο Χισάο Νακάι (中井久夫) (16 Ιανουαρίου 1934 - 8 Αυγούστου 2022) ήταν ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κόμπε και ένας από τους κορυφαίους ψυχιάτρους στην Ιαπωνία. Συνέβαλε καθοριστικά στο να γίνει γνωστή η Ελληνική ποίηση στην Ιαπωνία μεταφράζοντας ποιήματα Ελλήνων ποιητών.

 Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1934 στην πόλη Τένρι του νομού Νάρα και σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιότο. Το 1952 αποφοίτησε από το Λύκειο Κόναν. Εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιότο. Μεταγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κιότο το 1955. Το 1960 έγινε Βοηθός στο Ινστιτούτο Έρευνας για τους Ιούς του Πανεπιστημίου του Κιότο. Το 1966 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Ιατρικής (Πανεπιστήμιο Κιότο). Το 1971 έγινε Βοηθός στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Τόκιο και αργότερα λέκτορας. Το 1975 έγινε Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Ψυχιατρικής, Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Ναγκόγια. Το 1980 έγινε καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Κόμπε.Το 1997 έγινε καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών στη Σχολή Γραμμάτων του Πανεπιστημίου Κόναν και αργότερα έγινε Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κόναν. Ασχολήθηκε με τη θεραπεία της σχιζοφρένειας και τη διαταραχή μετατραυματικού στρες (PTSD). Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην ψυχολογική υποστήριξη επιζώντων του καταστροφικού σεισμού του Κόμπε (1995). Το 2004 ίδρυσε το Ινστιτούτο Τραυματικού Στρες του Χιόγκο, που ειδικευόταν στην έρευνα και τη θεραπεία της διαταραχής μετατραυματικού στρες.Κατά τα έτη 2004-2007 ήταν Διευθυντής του Hyogo Mental Care Center. Εκτός από συγγραφέας πολλών ιατρικών βιβλίων υπήρξε δοκιμιογράφος και μεταφραστής έργων ξένης λογοτεχνίας. Μετέφρασε στα Ιαπωνικά τα βιβλία του Αμερικανού ψυχιάτρου Σάλιβαν και του Γάλλου ποιητή Πωλ Βαλερύ, καθώς και ελληνική λογοτεχνία.Μετέφρασε στα Ιαπωνικά τα Άπαντα του Κωνσταντίνου Καβάφη καθώς και πολλά ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου.Πέθανε στις 8 Αυγούστου 2022 από πνευμονία σε νοσηλευτικό ίδρυμα στην πόλη Κόμπε, στην επαρχία Χιόγκο σε ηλικία 88 ετών. Το 1989 έλαβε το Βραβείο Λογοτεχνίας Γιομιούρι για τη μετάφραση των ποιημάτων του Καβάφη.Το 1991 βραβεύτηκε στην Ελλάδα για τη μετάφραση των ποιημάτων του Καβάφη. Έλαβε το βραβείο Mainichi Publishing Culture Award το 1996 για το βιβλίο του "Kazoku no Abyss". Το 2001 του απονεμήθηκε το Κοινωνικό Βραβείο Νομαρχίας Χιόγκο. Ανακηρύχθηκε Πρόσωπο Πολιτιστικής Αξίας το 2013.
Κατάληψη της Καλλίπολης από τους Οθωμανούς

Η Κατάληψη της Καλλίπολης από τους Οθωμανούς έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1354 - μέχρι τότε, η Καλλίπολη ήταν κτήση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά από πολλές ήττες που υπέστη τον τελευταίο μισό αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε χάσει σχεδόν όλες τις κτήσεις της στην Ανατολία. Η έξοδος στο Αιγαίο και στη Θάλασσα του Μαρμαρά επέτρεπε στους Οθωμανούς να καταλάβουν τις νότιες περιοχές των Βαλκανίων και να επεκταθούν στη Σερβία και στην Ουγγαρία.

 Κατά τη διάρκεια του βυζαντινού εμφυλίου πολέμου 1352-1357, οι Τούρκοι μισθοφόροι ενώθηκαν με τον Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' και λεηλάτησαν το θέμα Θράκης, ενώ κατέλαβαν επίσης και το μικρό οχυρό της Τζύμπης πλησίον της Καλλίπολης. Στις 2 Μαρτίου 1354, ένας σεισμός κατέστρεψε εκατοντάδες χωριά και πόλεις στην περιοχή. Σχεδόν κάθε κτήριο στην Καλλίπολη καταστράφηκε, αναγκάζοντας τους Έλληνες κατοίκους να εκκενώσουν την πόλη. Σε λιγότερο από ένα μήνα, ο Σουλεϊμάν πασάς κατέλαβε την πόλη, την οχύρωσε γρήγορα και την κατοίκησε με τουρκικές οικογένειες από τα βάθη της Ανατολίας. Ο Ιωάννης ΣΤ' προσέφερε χρηματική αποζημίωση στον Οθωμανό Σουλτάνο Ορχάν ώστε αυτός να εκκενώσει την πόλη, αλλά η προσφορά του δεν έγινε δεκτή. Ο Σουλτάνος, σύμφωνα με αναφορές, δήλωσε ότι δεν κατέλαβε την πόλη δια της βίας και δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει κάτι που του «έχει παραχωρηθεί από τον Αλλάχ». Στην Κωνσταντινούπολη ξέσπασε πανικός, καθώς οι κάτοικοι της βυζαντινής πρωτεύουσας θεώρησαν πως οι Τούρκοι θα επιτεθούν σύντομα στην πόλη. Εξαιτίας αυτού, ο Καντακουζηνός εκθρονίστηκε τον Νοέμβριο του 1354.Η Καλλίπολη έγινε μεγάλο προγεφύρωμα που χρησιμοποιήθηκε από τους Οθωμανούς για τη μετέπειτα επέκταση τους στην Ευρώπη. Σε λιγότερα από 10 χρόνια, σχεδόν ολόκληρη η Θράκη έπεσε στα χέρια των Τούρκων, εκτός της Αδριανούπολης.
Άνω Κερδύλιο Σερρών

Το Άνω Κερδύλλιο, έως το 1927 γνωστό ως Άνω Κρούσοβον, είναι ιστορικός εγκαταλελειμμένος οικισμός του Νομού Σερρών, στον σημερινό Δήμο Αμφίπολης. Πολλοί κάτοικοι του χωριού εκτελέσθηκαν κατά την σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλλια Σερρών, ενώ οι εναπομείναντες κάτοικοι εγκαταστάθηκαν μαζί με εκείνους του Κάτω Κερδυλλίου στο σημερινό χωριό των Νέων Κερδυλίων. Στο χωριό βρίσκεται μέχρι σήμερα ο Ιερός Ναός των Αγίων Θεοδώρων.

 Το χωριό φέρεται να δημιουργήθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα, όταν διαχωρίστηκε από τον Κάτω Κρούσοβο λόγω της αύξησης της πληθυσμιακής συγκέντρωσης σε αυτόν. Σύμφωνα με το έργο "Εθνογραφία των Βιλαετιών της Αδριανούπολης, του Μοναστηρίου και της Θεσσαλονίκης" το 1873 το Άνω Κρούσοβο διέθετε 49 νοικοκυριά με 95 Έλληνες και 50 μουσουλμάνους κατοίκους. Ο Αλεξάντρ Συνβέ στο έργο του "Les Grecs de l'Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique" ανέφερε ότι το 1878 στο Άνω Κρούσοβο ζούσαν 336 Έλληνες. Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», το 1900 το Άνω Κρούσοβο είχε 330 Έλληνες κατοίκους.
Φουλβία Πλαυτίλλα

H Φουλβία Πλαυτίλλα, λατιν. Fulvia Plautilla (π. 185/9- 211) ήταν Αυτοκράτειρα ως σύζυγος του Καρακάλλα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ο οποίος ήταν 2ος εξάδελφός της. Αφού ο πατέρας της καταδικάστηκε για προδοσία, η Φ. Πλαυτίλλα εξορίστηκε και τελικά φονεύτηκε, πιθανόν κατά διαταγή του Καρακάλλα. Ήταν συγγενής της Κορνηλίας, πρώτης συζύγου τού Ιουλίου Καίσαρα.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη και ανήκε στη Φουλβία γενεά της αρχαίας Ρώμης. Το γένος της είχε καταγωγή από πληβείους και προερχόταν από το Τούσκουλον τού Λατίου· ήταν πολιτικά ενεργό από την εποχή της Δημοκρατίας. Ήταν κόρη τού Γάιου Φούλβιου Πλαυτιανού, διοικητή της Πραιτωριανής Φρουράς, υπάτου (consul), εξαδέλφου και στενού συμμάχου τού Σεπτιμίου Σεβήρου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (πατέρα τού Καρακάλλα). Ο Γ. Φ. Παυτιανός ήταν εξάδελφος τού Λ. Σ. Σεβήρου, καθώς ο ομώνυμος πατέρας τού πρώτου ήταν αδελφός της Φουλβίας Πίας, μητέρας τού Λ. Σ. Σεβήρου. Αδελφός της Πλαυτίλλας ήταν ο Γάιος Φούλβιος Πλαύτιος Ορτενσιανός. Ο Πλαυτιανός και ο Σεβήρος κανόνισαν τον γάμο των τέκνων τους, που έγινε με πολυτελή τελετή τον Απρίλιο τού 202. Ο αναγκαστικός γάμος αυτός δεν αποδείχθηκε ευτυχισμένος: ο Καρακάλλας την απεχθανόταν. Σύμφωνα με τον Κάσσιο Δίωνα η Πλαυτίλλα ήταν σπάταλη. Από νομισματικές ενδείξεις ξέρουμε, ότι γέννησε το 204 μία κόρη, δεν γνωρίζουμε όμως το όνομά της. Το ίδιο έτος ο πεθερός της διέταξε την έγερση της Αψίδας του Σεπτίμιου Σεβήρου προς τιμήν τού ιδίου και της οικογένειάς του: της συζύγου του Ιουλίας Δόμνας, των τέκνων του Καρακάλλα και Γέτα και της Πλαυτίλλας. Στις 22 Ιανουαρίου 205 ο Γ. Φ. Πλαυτιανός εκτελέστηκε για προδοσία και οι ιδιοκτησίες της οικογένειάς του κατασχέθηκαν. Η Πλαυτίλλα και η κόρη της εξορίστηκαν από τον Καρακάλλα στη Σικελία και μετά στη νήσο Λίπαρι. Τους συμπεριφέρθηκαν πολύ σκληρά και τελικά τις στραγγάλισαν, πιθανά με διαταγή τού Καρακάλλα έπειτα από το τέλος τού Σεπτιμίου Σεβήρου, ο οποίος απεβίωσε στις 4 Φεβρουαρίου 211. Νομίσματα και τη μορφή της έχουν διασωθεί κυρίως από την εποχή τού πεθερού της. Φέρουν την επιγραφή Πλαυτίλλα Αυγούστα ή Πλαυτίλαι Αυγούσται. Μία μαρμάρινη προτομή της υπάρχει στο Λούβρο. Η Σολινιάνκα ή Σαλονιτάνκα, δηλ. η γυναίκα από το Σολίν (αρχαία Σαλόνα) είναι ένα από τα πιο διάσημα ρωμαϊκά πορτραίτα, που βρέθηκαν στην Κροατία. Πιστεύεται, ότι παριστάνει την Πλαυτίλλα σε νεαρή ηλικία. Αρχικά βρέθηκε στα αρχαία Σάλονα και τώρα φυλάσσεται στο Μουσείο τού Ζάγκρεμπ. Η Φ. Πλαυτίλλα συνδέει τη Δυναστεία του ανδρός της, αυτή των Σεβήρων, με τη Δυναστεία του Κωνσταντίνου, καθώς ο αδελφός της Γάιος Φούλβιος Πλαύτιος Ορτενσιανός είχε 6η απόγονο τη Γάλλα, σύζυγο τού Ιούλιου Κωνστάντιου (αδελφού του Κωνσταντίνου Α΄). Ο γιος της Γάλλας, ο Κωνστάντιος Γάλλος νυμφεύτηκε την Κωνσταντίνα, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄. Παντρεύτηκε τον Καρακάλλα Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνο: μία κόρη 204-211, απεβ. 7 ετών. History of Rome and of the Roman people (from its origin to the invasion of the barbarians), Victor Duruy and John Pentland Mahaffey, C.F. Jewett Publishing Company, 1883, pg. 535. The Greek and Roman Collection, Web page of Archaeological museum in Zagreb.
Γκοριόκακου

Το Γκοριόκακου (Goryōkaku) (五稜郭) (κυριολεκτικά, "φρούριο πέντε σημείων") είναι ένα φρούριο σε σχήμα πεντάκτινου αστεριού στην πόλη Χακοντάτε στην Ιαπωνία στο νησί Χοκκάιντο. Το φρούριο ολοκληρώθηκε το 1866. Ήταν το κύριο φρούριο της βραχύβιας Δημοκρατίας του Έζο.

 Το Γκοριόκακου σχεδιάστηκε το 1855 από τον Takeda Ayasaburō. Το σχέδιό του βασίστηκε στο έργο του Γάλλου αρχιτέκτονα Vauban. Το φρούριο ολοκληρώθηκε το 1866, δύο χρόνια πριν από την κατάρρευση του Σογκουνάτο Τοκουγκάβα. Έχει σχήμα αστεριού με πέντε ακτίνες. Αυτό επέτρεπε μεγαλύτερο αριθμό τοποθετήσεων όπλων στους τοίχους του από ένα παραδοσιακό ιαπωνικό φρούριο και μείωσε τον αριθμό των τυφλών σημείων, όπου ένα κανόνι δεν μπορούσε να πυροβολήσει. Το φρούριο χτίστηκε από το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα, για να προστατεύσει το στενό Τσουγκάρου από πιθανή εισβολή από τον ρωσικό στόλο. Το Γκοριόκακου είναι διάσημο ως το σημείο της τελευταίας μάχης του πολέμου Μπόσιν. Οι μάχες διήρκεσαν μια εβδομάδα (20-27 Ιουνίου 1869). Σήμερα, το Γκοριόκακου είναι ένα πάρκο, που έχει χαρακτηριστεί ως εξαιρετική ιστορική τοποθεσία, και αποτελεί μέρος του μουσείου της πόλης Χακοντάτε καθώς και το αγαπημένο μέρος των πολιτών, για να βλέπουν τις ανθισμένες κερασιές την άνοιξη. Ο σύγχρονος πύργος Γκοριόκακου έχει ύψος 60 μέτρα και προσφέρει εξαιρετική θέα του φρουρίου. Benesch, Oleg and Ran Zwigenberg (2019). Japan's Castles: Citadels of Modernity in War and Peace. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 374. ISBN 9781108481946. Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co. σελ. 144. ISBN 0-8048-1102-4. Japan Atlas: Φρούριο Goryokaku Αξιοθέατα στο Χακοντάτε: Περιοχή Γκοροκάκου Πύργος Γκοροκάκου
NGC 5112

Ο NGC 5112 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBc στον αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών, τον οποίο ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 17 Μαρτίου 1787. Η απόσταση του από την Γη εκτιμάται ανάμεσα στα 15,2 και 18 εκατομμύρια παρσέκ.

 Δεδομένα για το NGC 5112 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5112 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 5112 στο Wikimedia Commons
Απαγορευμένο Summer Tour

Απαγορευμένο Summer Tour ονομάζεται η καλοκαιρινή περιοδεία της Άννας Βίσση για την προώθηση του στούντιο άλμπουμ της, Απαγορευμένο.Η συναυλία επρόκειτο να κυκλοφορήσει σε DVD αλλά τα σχέδια ακυρώθηκαν μετά τον θάνατο του παραγωγού Greg Ladanyi. Ωστόσο η συναυλία στο Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη" προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV την Παραμονή Χριστουγέννων του 2009.Κατά τη διάρκεια της περιοδείας χρησιμοποιήθηκαν τελευταίας τεχνολογίας οθόνες LED της εταιρίας SunnyWell.

 Απαγορευμένο Το Παρελθόν Μου Λόγια Και Σιωπές Από Μακριά Κι Αγαπημένοι Πέντε Χρόνια Δικασμένος Έρωτα Ή Πόλεμο Δε Με Αγαπάς Έχω Πεθάνει Για Σένα Αλήτισσα Ψυχή Αντίδοτο Δώδεκα Με Αγάπη Από Μένα Για Σένα Όσο Έχω Φωνή Τρένο Ερωτευμενάκι Κακά Παιδιά Κόντρα Στη Πυρά Αγάπη Υπερβολική Κραυγή Nylon Σκηνοθεσία - Christine Crokos Χορογραφίες - Jermaine Browne Styling - Patricia Field Καλλιτεχνική επιμέλεια - Greg Ladanyi, Γιάννης Κυφωνίδης Επιμέλεια ήχου - Άρης Κουντούρης Φωτισμός - Σπύρος Κουρκουμέλης Σχεδιασμός φωτισμού και video - Γιώργος Τέλλος Management - Κωνσταντίνος Καφίρης Παραγωγή - Γαλαξίας Παραγωγές Μαέστρος, πλήκτρα - Γιάννης Κυφωνίδης Κιθάρα - Φοίβος Ζαχαρόπουλος Μπουζούκι - Χρήστος Ολύμπιος Πλήκτρα - Βαγγέλης Καραβελάκης Κρουστά - Σωτήρης Χόντος Τύμπανα - Κώστας Λασκαράκης Απαγορευμένο
Ντάνιελ Φρίντμαν

Ο Ντάνιελ Ζ. Φρίντμαν (Daniel Z. Freedman)(γεννηθείς το 1939, Χάρτφορντ, Κονέκτικατ) είναι ένας Αμερικάνος θεωρητικός φυσικός με τον τίτλο του καθηγητή φυσικής και εφαρμοσμένων μαθηματικών στο MIT της Βοστώνης. Είναι παγκοσμίως γνωστός στην επιστημονική κοινότητα για την ανακάλυψη της υπερβαρύτητας (supergravity), μαζί με τους Σέρτζιο Φεράρα και Πίτερ Βαν Νιούβενχόιζεν.

 Ο Ντάνιελ Ζ. Φρίντμαν ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Wesleyan και αργότερα τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Wisconsin–Madison. Αφού εργάσθηκε σε διάφορα κέντρα και πανεπιστήμια (CERN, Institute of Advanced Study, κ.α. ) διορίσθηκε ως καθηγητής φυσικής και εφαρμοσμένων μαθηματικών στο MIT το 1980 ενώ προάχθηκε στη βαθμίδα του Καθηγητή Φυσικής το 2001. Πριν από τη θέση του στο ΜΙΤ κατείχε θέση στο Πανεπιστήμιο Stony Brook (για την ακρίβεια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Stony Brook). Το έτος 1976 ο Ντάνιελ Ζ. Φρίντμαν μαζί με τους Σέρτζιο Φεράρα και Πίτερ Βαν Νιούβενχόιζεν, εργαζόμενοι στο Stony Brook ανακάλυψαν την υπερβαρύτητα (supergravity) η οποία είναι μια θεωρία που γενικεύει τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν αφού συμπεριλαμβάνει την τότε νέα ιδέα της υπερσυμμετρίας. Από τότε η υπερβαρύτητα είναι μια θεωρία πάνω στην οποία γίνεται εκτεταμένη έρευνα καθώς σχετίζεται και με την θεωρίας τς γενικής σχετικότητας αλλά και με τις θεωρία των χορδών ως το όριο χαμηλής ενέργειάς τους. Ειδικότερα, από το 1997 κι έπειτα το ενδιαφέρον για την υπερβαρύτητα αναθερμάνθηκε με την ανακάλυψη της αντιστοιχείας AdS/CFT από τον Χουάν Μαλντασένα. Η υπερβαρύτητα λοιπόν παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής. Για την συνεισφορά του στη φυσική, το μετάλλιο Dirac για το έτος 1993 απονεμήθηκε στον Ντάνιελ Ζ. Φρίντμαν ενώ το 2006 βραβεύτηκε με το βραβείο Dannie Heineman για την προσφορά του στη μαθηματική και θεωρητική φυσική. Ο Ντάνιελ Ζ. Φρίντμαν έχει εργασθεί σε πολλούς τομείς της σύγχρονης θεωρητικής φυσικής. Είναι ειδικός σε θέματα κβαντικής θεωρίας πεδίου και βαρύτητας, θεωρίας χορδών και υπερσυμμετρίας ενώ συνεχίζει να εργάζεται πάνω στην υπερβαρύτητα. Οι δυο πιο πρόσφατές του δημοσιεύσεις (Φεβρουάριος 2014) έχουν να κάνουν με την αντιστοιχία AdS/CFT. Επίσης έχει συγγράψει μαζί με τον Αντουάν Βαν Πρόεγιεν (Antoine Van Proeyen) ένα από τα σχετικά ελάχιστα βιβλία πάνω στην υπερβαρύτητα. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2014 έχει συγγράψει πάνω από 150 επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Τζάστιν Γκάμπριελ

Ο Πολ Λόιντ Jr. (γεννημένος στις 3 Μαρτίου, 1981) είναι ένας Νοτιαφρικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE που εμφανίζεται στα ρινγκ με το ψευδώνυμο Τζάστιν Γκάμπριελ.

 Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το άθλημα σε ηλικία 16 ετών, το 1997, στη Νότια Αφρική. Το 2000, μετά και τον θάνατο του πατέρα του, μετακινήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ανάμεσα στις δύο χώρες συνέχισε να ασχολείται με την επαγγελματική πάλη, και αφού πέρασε από διάφορες μικρότερες οργανώσεις, το 2008 κατέληξε στο WWE, που τον έστειλε για εκπαίδευση στο θυγατρικό FCW. Τον Φεβρουάριο του 2010, έκανε τις πρώτες του τηλεοπτικές εμφανίσεις, ως διαγωνιζόμενος στην πρώτη σεζόν του σόου WWE NXT, όπου τερμάτισε στην τρίτη θέση. Μετά το τέλος του NXT, συμμετείχε στην ομάδα Νέξους, που απαρτίστηκε από όλους τους συμμετέχοντες της πρώτης σεζόν του NXT. Εκεί συμμάχησε με τον Χιθ Σλέιτερ, με τον οποίο κατέκτησαν μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Τον Ιανουάριο του 2011, ακολούθησε τα πρώην μέλη του γκρουπ, Γουέιντ Μπάρετ και Χιθ Σλέιτερ. Οι τρεις τους, μαζί με τον Ιζέκιελ Τζάκσον, δημιούργησαν νέα ομάδα, με το όνομα Κορ. Με τον Σλέιτερ κατέκτησαν άλλες δύο φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Από τον Ιούλιο του 2011 συνεχίζει μόνος του. Το 2012 είχε μια συμμαχία με τον Τάισον Κιντ, αλλά σε μια προσπάθεια να κατακτήσουν το Ομαδικό Πρωτάθλημα, απέτυχαν. 450 Splash Προφίλ στην ιστοσελίδα του WWE Προφίλ στο OWoW.com
Μονή Αγίου Νικολάου Σπάτων Αχαΐας

Η Μονή Αγίου Νικολάου Σπάτων είναι μοναστήρι που ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, από έναν καλόγερο της Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας και της οποίας αποτέλεσε μετόχι για αρκετά χρόνια. Γιορτάζει τρεις φορές το χρόνο· την 6η Δεκεμβρίου, ημέρα μνήμης του αγίου, την 10η Μαΐου πιο πανηγυρικά, την ημέρα δηλ. μετακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Νικολάου από τα Μύρα Λυκίας της Μικράς Ασίας (σημερινή Τουρκία) προς το Μπάρι της Ιταλίας, καθώς και κατά την εορτή της Πεντηκοστή. Το μοναστήρι αποτελεί σημαντικό ιστορικό και θρησκευτικό μνημείο και παράλληλα τοπόσημο της περιοχής, καθώς και πόλο έλξης πολλών προσκυνητών από την Αχαΐα, την Ηλεία και αλλού.

 Βρίσκεται πολύ κοντά στο ομώνυμο χωριό της Δημοτικής Ενότητας Λαρισσού του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, στου οποίου χωριού την Τοπική Κοινότητα ανήκει διοικητικά. Yπάγεται εκκλησιαστικά στη Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης. Η Ιερά Μονή βρίσκεται σε υψόμετρο 430 μέτρων σε μια μαγευτική τοποθεσία, ανάμεσα στις καταπράσινες κορυφές Αϊ-Λιά, Ρουπακιά και Γαριζά, στις χαμηλές πλαγιές της νότιας Μόβρης. Με αφορμή την εύρεση θαυματουργής εικόνας, που η λαϊκή παράδοση την τοποθετεί στα χρόνια της εικονομαχίας, χτίστηκε εκκλησάκι για τους προσκυνητές στις αρχές του 19ου αιώνα και αργότερα, το 1875, άλλο μεγαλύτερο στη θέση του. Σύμφωνα με την παράδοση Αχαιών και Ηλείων, οδοιπόροι κατευθύνονται προς το προσκύνημα του Αγίου την ημέρα της εορτής της παρόδου του λειψάνου. Κατά την παράδοση και διάφορες ιστορικές πηγές το 1087 το ιερό λείψανο είχε μετακομιστεί από τα Μύρα της Λυκίας (σημερινή Τουρκία) στο Μπάρι της Ιταλίας όπου εναποτέθηκαν στις 20 Μαΐου. Η νοτιοδυτική Ελλάδα γιορτάζει το πέρασμα του λειψάνου στις 10 Μαΐου. Η Μονή σήμερα έχει μεταβληθεί σε προσκήνυμα-ησυχαστήριο με πολλαπλή φιλανθρωπική δράση, κέντρο λατρείας για Αχαιούς και Ηλείους, ενώ στις εγκαταστάσεις του συγκαταλέγονται ορφανοτροφείο, ξενώνες και αίθουσα φιλοξενίας. Στην απογραφή 2011 δεν βρέθηκε να έχει μοναχούς ενώ σε αυτήν του 2001 είχε 15. Άγιος Νικόλαος Σπάτων Αχαΐας (χωριό) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Σπάτα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μονής Αγίου Νικολάου Σπάτων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Νικολάου Σπάτων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Άγιος Νικόλαος Σπάτα. imilias.gr. Ανακτήθηκε: 03/10/2016. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Μοναστήρια. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 02/10/2016.
Αβράμι Αχαΐας

Το Αβράμι (ή και Αβράμη), γνωστότερο ωστόσο ως Διάσελο, είναι χωριό της Αχαΐας με 68 κατοίκους και σήμερα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τριταίας του Δήμου Ερυμάνθου. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και ο οικισμός ανήκει διοικητικά κατά το ήμισυ στην Κοινότητα Καλετζίου, όπου αποκαλείται η καθαυτή συνοικία του χωριού ως Αβράμι Καλετζέικων, και στην Ερυμάνθεια, όπου αποκαλείται ο εκεί συνοικισμός ως Διάσελο. Στην πραγματικότητα ήταν δύο οικισμοί, το Αβράμι και το Διάσελο, που ενώθηκαν οικιστικά. Βρίσκεται πάνω στην Ε.Ο. 111 και συγκεκριμένα στην διασταύρωση για Ερυμάνθεια και Καλέντζι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 352 μέτρων και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Ερυμάνθεια και 13 χιλιόμετρα από το Καλέτζι. Συνορεύει με τα χωριά Χιόνα, Μαστραντώνη, Μάνεσι, Μικρουλαίικα, Γολέμι, Άγιο Γεώργιο και τον οικισμό Κακαφωναίικα.

 Ο οικισμός αναφέρεται σε Οθωμανικούς φορολογικούς καταλόγους (κατάστιχο τιμαρίων 1461/63) σαν ανεξάρτητο χωριό με την ονομασία Αβράμη και κατοίκους αλβανικής καταγωγής. Έκτοτε δεν εμφανίζεται ξανά. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 16/05/1928 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ερυμανθείας ενώ στις 31/12/1960 υπήχθη στην τότε Κοινότητα Καλεντζίου. Στο Αβράμι λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από το 1962 μέχρι το 1986 που έκλεισε. Η ονομασία Αβράμι είναι ανθρωπωνυμικό και οφείλεται στην οικογένεια Αβραμόπουλου από το Καλέντζι, τους πρώτους οικιστές της περιοχής. Αργότερα ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα ποιμένες από την Δερβινή, η οικογένεια Αντωνόπουλου, που δημιούργησαν τον οικισμό Διάσελο, αλλά και από το Καλέντζι. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Γεώργιος Αθ. Πετρόπουλος, Καλέτζι και Καλετζιώτες, Αθήνα 2003. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αβράμη, λήμμα Διάσελο. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αβραμίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλεντζίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου/Κοινότητας Ερυμανθίας Αχαΐας (1835-1841, 1912-1997), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2017.
Κόμμα Ελευθερίας της Αλβανίας

Το Κόμμα Ελευθερίας (Partia e Lirisë së Shqipërisë, PL) είναι σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Αλβανία. Το PL συστάθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2004 όταν ο Ιλίρ Μέτα, πρώην πρωθυπουργός της Αλβανίας, απομακρύνθηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας. Μέσω της χρήσης του όρου «κίνημα», το PL επιχειρεί να δώσει το μήνυμα ότι είναι ανοιχτό και χωρίς αποκλεισμούς. Ο άλλος λόγος για τη χρήση αυτού του όρου είναι η πρόθεσή του να διαφοροποιηθεί από τα άλλα κόμματα. Το PL χρησιμοποίησε το σύστημα ψηφοφορίας «ένα μέλος, μία ψήφος» τον Μάρτιο του 2005 για να εκλέξει τον ηγέτη του, Ιλίρ Μέτα.

 Στις βουλευτικές εκλογές του 2005 το κόμμα κέρδισε πέντε έδρες στο αλβανικό κοινοβούλιο με το 8,4% των ψήφων. Το κόμμα υποστηρίχθηκε κυρίως από την αλβανική νεολαία σε αυτές τις εκλογές. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2009 κέρδισε τέσσερις έδρες με το 4,8% των ψήφων. Το κόμμα μαζί με το Σοσιαλιστικό Κόμμα έγιναν οι κυρίαρχες δυνάμεις συνεργασίας για τον σχηματισμό του κυβερνητικού συνασπισμού. Τον Ιούνιο του 2009, το PL συμμάχησε με το κεντροδεξιό Δημοκρατικό Κόμμα της Αλβανίας (PD) για να σχηματίσει κυβερνητικό συνασπισμό.Το PL αύξησε με επιτυχία το ποσοστό του στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2013, κερδίζοντας 16 έδρες με το 10,4% των ψήφων. Ο Ιλίρ Μέτα ίδρυσε το κόμμα και παρέμεινε ηγέτης του μέχρι τις 30 Απριλίου 2017. Στις 28 Απριλίου 2017 εξελέγη 7ος Πρόεδρος της Αλβανίας και παραιτήθηκε από το κόμμα. Ο Πετρίτ Βασίλι, εξέχουσα προσωπικότητα του κόμματος, υπήρξε ηγέτης του PL μέχρι τις 29 Ιουνίου, και παραιτήθηκε μετά τα αποτελέσματα των εκλογών. Η Μόνικα Κρυεμάντι, σύζυγος του Ιλίρ Μέτα αν και σύζυγος του προέδρου, αρνήθηκε να λάβει την τιμητική θέση της Πρώτης Κυρίας της Αλβανίας, παραχωρώντας τη θέση στη μεγαλύτερη κόρη της. Διατέλεσε πρόεδρος του κόμματος από το 2017 μέχρι το 2022. Διάδοχος της κρίθηκε ο σύζυγος της Ιλίρ Μέτα. - Επίσημος ιστότοπος
To the Faithful Departed

Το "To the Faithful Departed" είναι το τρίτο άλμπουμ των The Cranberries. Κυκλοφόρησε στις 3 Απριλίου του 1996 από την Island Records. Παραγωγός ήταν ο Bruce Fairbairn, γνωστός για τις συνεργασίες του με τους Scorpions, τους AC/DC, τους Bon Jovi και άλλους. Το άλμπουμ είναι αφιερωμένο στην μνήμη των Denny Cordell (που υπέγραψε την μπάντα στην Island Records) και Joe (ο παππούς της τραγουδίστριας Dolores O'Riordan), που είχαν πεθάνει μέσα στη χρονιά.

 Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από την Dolores O'Riordan. Όλη η μουσική γράφτηκε από την Dolores O'Riordan εκτός από τα κομμάτια 2, 8, 9 και 12 που γράφτηκαν από την O'Riordan και τον Noel Hogan Αυστραλία - 1 Γαλλία - 5 - Διπλά πλατινένιος - 600.000 Γερμανία - 2 - Χρυσός - 250.000 Νέα Ζηλανδία - 1 Ηνωμένο Βασίλειο - 2 - Χρυσός - 100.000 ΗΠΑ - 4 - Διπλά πλατινένιος - 2.000.000 Αργεντινή - Χρυσός - 30.000 Αυστρία - Πλατινένιος - 100.000 Καναδάς - Τριπλά πλατινένιος - 300.000 Χονγκ Κονγκ - Διπλά πλατινένιος - 40.000 Μαλαισία - Διπλά πλατινένιος - 60.000 Ταϊβάν - Τετραπλά πλατινένιος - 40.000 Dolores O'Riordan – φωνή, ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, πλήκτρα, σφύριγμα, μαντολίνο Noel Hogan – ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα, μαντολίνο Mike Hogan – μπάσο Fergal Lawler – ντραμς, κρουστά Michael Kamen – ενορχήστρωση Henry Daag – πριόνι ("Bosnia") Richie Buckley – σαξόφωνο ("Salvation") Michael Buckley – σαξόφωνο ("Salvation") Bruce Fairbairn – τρομπέτα ("Salvation") Randy Raine-Reusch – επιπλέον κρουστά Bruce Fairbairn – παραγωγός The Cranberries – παραγωγός Mike Plontikoff – μηχανικός, μίξινγκ Andy Earl – φωτογραφία Adrian Myers – βοηθός φωτογραφίας Baron Kallstein – φωτογραφία
Σιταροχώραφο με Κοράκια

Το Σιταροχώραφο με Κοράκια είναι έργο ζωγραφικής του 1890 του Βίνσεντ βαν Γκογκ. Είναι κοινά αποδεκτό πως αυτός ήταν ο τελευταίος πίνακας του Βαν Γκογκ. Ωστόσο, υπάρχουν ιστορικοί τέχνης που είναι αβέβαιοι ως προς το ποιος πίνακας είναι το τελευταίο του έργο, καθώς δεν υπάρχουν σαφή ιστορικά αρχεία. Υπάρχουν αναφορές από τα γράμματα του πως το "Σιταροχώραφο με Κοράκια" ολοκληρώθηκε κατά τις 10 Ιουλίου και προηγείται των έργων "Δημαρχείο στην Ωβέρ" στις 14 Ιουλίου 1890 και του πίνακα "Κήπος του Ντωμπινύ". Επιπλέον, ο Γιάν Χούλσκερ επισημαίνει ότι ο πίνακας με τη συγκομιδή σιταριού, Field with Stacks of Wheat (F771), πρέπει να είναι μεταγενέστερος.

 Το Σιταροχώραφο με Κοράκια του Μουσείου Βαν Γκογκ ζωγραφίστηκε τον Ιούλιο του 1890 τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του Βαν Γκογκ. Πολλοί έχουν υποστηρίξει πως πρόκειται για τον τελευταίο πίνακά του, ενώ είναι επίσης πιθανόν ο πίνακας Ρίζες Δέντρων ή ο Κήπος του Ντωμπινύ να είναι οι τελευταίοι του. To Σιταροχώραφο με Κοράκια έγινε σε διπλό τετράγωνο καμβά και απεικονίζει έναν δραματικό, συννεφιασμένο ουρανό γεμάτο κοράκια πάνω από ένα χωράφι με σιτάρι. Η αίσθηση της απομόνωσης ενισχύεται από ένα κεντρικό μονοπάτι που οδηγεί στο πουθενά και από την αβέβαιη κατεύθυνση της πτήσης των κορακιών. Το χωράφι με το σιτάρι είναι ανεμοδαρμένο και γεμίζει τα δύο τρίτα του καμβά. Ο Τζουλς Μισελέτ, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Βαν Γκογκ, έγραψε για τα κοράκια: «Έχουν ενδιαφέρον για τα πάντα και παρατηρούν τα πάντα. Οι αρχαίοι που έζησαν πολύ περισσότερο από εμάς μέσα και με τη φύση, βρήκαν ότι θα επωφελούνταν πολύ, στα εκατό σκοτεινά πράγματα όπου η ανθρώπινη εμπειρία δεν έχει προσφέρει ακόμα κανένα φως, από τις κατευθύνσεις που είναι τόσο συνετές και σοφές σε ένα πουλί.»Η Καθλίν Έρικσον βρίσκει τον πίνακα ένα μέσο έκφρασης τόσο της θλίψης όσο και μια αίσθηση της ζωής του που φτάνει στο τέλος της. Τα κοράκια χρησιμοποιούνται από τον Βαν Γκογκ ως σύμβολο του θανάτου και της αναγέννησης ή της ανάστασης. Ο δρόμος, σε σχέση με την αντίθεση χρωμάτων του κόκκινου και του πράσινου, λέγεται από την Έρικσον πως είναι μια αλληγορία για ένα κήρυγμα που έδωσε βασισμένο στο βιβλίο Η Πορεία του Προσκυνητή του Τζον Μπάνιαν, όπου ο προσκυνητής είναι θλιμμένος που ο δρόμος είναι τόσο μακρύς, αλλά χαρούμενος γιατί τον περιμένει η Αιώνια Πόλη στο τέλος του ταξιδιού του. Για όλους πίνακες του Βαν Γκογκ με σιταροχώραφα δείτε Σιταροχώραφα (σειρά έργων του Βαν Γκογκ). Erickson, Kathleen Powers. At Eternity's Gate: The Spiritual Vision of Vincent van Gogh, 1998. ISBN 0-8028-4978-4 Walther, Ingo F.· Metzger, Rainer (2010). Van Gogh: The Complete Paintings. Taschen. σελίδες 680–682. ISBN 3-8365-2299-3.
Ευλογιασμός

Ο Ευλογιασμός (αγγλ. Variolation) ήταν παλαιά τεχνική, εν είδει εμβολιασμού, η οποία αρχικά χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά μάλλον στην Κίνα- για την ανοσοποίηση των ανθρώπων έναντι της ευλογιάς (από τον ιό Variola) με υλικό που λαμβάνονταν από έναν ασθενή με ευλογιά, ή από άτομο που είχε νοσήσει από ευλογιά, με την ελπίδα ότι θα νοσούσε τη λοίμωξη αυτή με πολύ ελαφρότερα συμπτώματα.Η ιδέα της πρόκλησης ανοσίας από μία ασθενή μορφή μίας ασθένειας ως προς την ασθένεια αυτή δεν ήταν καινούργια- ήταν γνωστή εδώ και αιώνες για την ευλογιά. Ο Έντουαρντ Τζέννερ είχε ανακαλύψει το σχετικό εμβολιασμό χρησιμοποιώντας ευλογιά των βοοειδών (δαμαλισμός), το 1796, μια μέθοδο που ήταν διαδεδομένη στα χρόνια του Λουί Παστέρ.

 Η διαδικασία αυτής της αρχέγονης τεχνικής πρόληψης (σαφέστατα όχι εμβολιασμού), συνηθέστερα γινόταν με το τρίψιμο κονιορτοειδούς κηλίδας ευλογιάς, ή συλλογή του υγρού (πύον) από φλύκταινες σε επιφανειακές γρατσουνιές που γίνονταν στο δέρμα. Ο ασθενής ανέπτυσσε φλύκταινα όμοια με εκείνα που προκαλούνται από την ευλογιά και συνήθως νοσούσε μια λιγότερο σοβαρή ασθένεια, από ότι με τη φυσική ευλογιά. Μετά από περίπου 2-4 εβδομάδες, τα συμπτώματα υποχωρούσαν, δείχνοντας εμφανώς μια επιτυχημένη ανάρρωση και ανοσία. Η μέθοδος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην Κίνα, την Ινδία και τη Μέση Ανατολή προτού εισαχθεί στην Αγγλία και τη Βόρεια Αμερική τη δεκαετία του 1720. Η τεχνική αυτή δεν χρησιμοποιείται πλέον σήμερα. Αντικαταστάθηκε από το εμβόλιο ευλογιάς, μια ασφαλέστερη και σίγουρη ιατρική λύση. Ο σπουδαίος Άγγλος γιατρός Έντουαρντ Τζέννερ (1749–1823) θεωρείται ευρέως ως «ο πατέρας του εμβολιασμού». Ωστόσο, η προέλευση του εμβολιασμού, με την πρωταρχική τεχνική του Ευλογιασμού, βρίσκει τις ρίζες του πολύ πίσω στο παρελθόν. Αυτή έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη από τη συγγραφέα και την ποιήτρια Lady Mary Wortley Montagu, γνωστή για τα «γράμματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Ως σύζυγος του Βρετανού πρέσβη στην Τουρκία, είδε για πρώτη φορά την εφαρμογή της τεχνικής αυτής στην Κωνσταντινούπολη το 1717, την οποία ανέφερε με επιστολή της σε φίλους της στη Βρετανία. Τον επόμενο χρόνο, η κόρη της υποβλήθηκε στην τεχνική Ευλογιασμού στην Αγγλία το 1721. Η τεχνική, ωστόσο, αντιμετωπίστηκε αρχικά με μέγιστο σκεπτικισμό και αρνητικότητα, τόσο πολύ, ώστε η πρώτη πειραματική εφαρμογή της στην Αγγλία (συμπεριλαμβανομένης της επακόλουθης πρόκλησης για την ευλογιά) πραγματοποιήθηκε σε 6 φυλακισμένους – καταδικασμένους σε θάνατο δια απαγχονισμού, στους οποίους είχαν υποσχεθεί ελευθερία εάν επιζούσαν. Πράγματι έτσι και έγινε, αφού το πείραμα αυτό επέτυχε. Τελικά η τεχνική αυτή έμελλε να αντικατασταθεί πλήρως από τον πολύ ασφαλέστερο και επιστημονικά ορθό «εμβολιασμό» κατά της ευλογιάς, όπως επινοήθηκε από τον γιατρό δρ. Τζέννερ.
Παΐσιος του Χιλανδαρίου

Ο Παΐσιος του Χιλανδαρίου (βουλγαρικά: Свети Паисий Хилендарски‎, 1722–1773) ήταν Βούλγαρος κληρικός της μονής Χιλανδαρίου, ο οποίος αποτέλεσε σημαντική μορφή της βουλγαρικής εθνικής αναγέννησης, και άγιος της βουλγαρικής ορθόδοξης εκκλησίας από το 1962. Είναι κυρίως γνωστός ως ο συγγραφέας του έργου Ιστορίγια Σλαβγιανομπολγκάρσκαγια (История славяноболгарская, σλαβοβουλγαρική ιστορία) το οποίο αποτέλεσε το δεύτερο βουλγαρικό ιστορικό έργο της νεότερης εποχής μετά την Ιστορία της Βουλγαρίας του 1667 του Πέταρ Μπόγκνταν Μπάξεβ.

 Ο Παΐσιος γεννήθηκε στην επαρχία του Σάμοκοβ, πιθανώς στο χωριό του Μπάνσκο στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Έγινε κληρικός στη μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους το 1745 και μετέπειτα εξελίχθηκε σε ιερομόναχο και αναπληρωτή ηγούμενο. Για το έργο της σλαβοβουλγαρικής ιστορίας του, συγκέντρωσε υλικό επί δύο έτη, ταξιδεύοντας και σε μέρη όπως η Γερμανία, πριν ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου το 1762 στη μονή Ζωγράφου. Τα περιεχόμενα του βιβλίου κάλυπταν την πλήρη ιστορία των Βουλγάρων έως τότε και την περιγραφή της εθνικής τους ταυτότητας. Το πλέον διάσημο σημείο του βιβλίου του είναι στο σημείο όπου παρακινεί τους ομοεθνείς του να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα και έθιμα, έναντι των ελληνικών:"Ω, ανόητο έθνος! Γιατί ντρέπεστε να αποκαλείτε τον εαυτό σας Βουλγάρους και γιατί δεν γράφετε και δεν διαβάζετε στη μητρική σας γλώσσα; Δεν ήταν οι Βούλγαροι παντοδύναμοι και δοξασμένοι κάποτε; Δεν εισέπρατταν φόρους από τους δυνατούς Ρωμαίους και τους σοφούς Έλληνες; Από όλα τα σλαβικά έθνη ήταν το πιο γενναίο. Οι ηγεμόνες μας ήταν οι πρώτοι που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους βασιλείς, οι πρώτοι που είχαν πατριάρχες, οι πρώτοι που βάπτιζαν τον λαό τους(...) Γιατί ντρέπεστε για τη μεγάλη σας ιστορία και για τη μεγάλη σας γλώσσα και γιατί αφήνεστε στο να μετατρέπεστε σε Έλληνες; Γιατί νομίζετε πως είναι καλύτεροι σας; Λοιπόν, εδώ έχετε δίκιο γιατί είδατε ποτέ σας έναν Έλληνα να αφήνει τη χώρα του και την καταγωγή του όπως κάνετε εσείς;" Τα διαγγέλματα αυτά του Παΐσιου επικεντρώνονταν στον τάση εξελληνισμού των Βουλγάρων η οποία γινόταν κυρίως από τους Έλληνες ιερωμένους και την παραδοσιακή ελληνική γραφή των ιερών κειμένων. Τα ανθελληνικά αυτά γραπτά παρουσίαζαν τους Έλληνες σαν κάποιο είδος εθνικού εχθρού των Βουλγάρων. Το πρώτο αντίγραφο του βιβλίου έγινε το 1765. Ως προς την οργάνωση του, το βιβλίο αποτελείται από δύο εισαγωγές, αρκετά κεφάλαια στα οποία περιγράφονται διάφορα ιστορικά γεγονότα, ένα κεφάλαιο σχετικά με τους Σλάβους διδασκάλους, τους μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθόδιου, ένα κεφάλαιο για τους Βούλγαρους αγίους, και επίλογο. Ο Παΐσιος συνέχισε κατόπιν τη διδασκαλία του ως μέλος επαιτικού τάγματος, ταξιδεύοντας σε διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας. Θεωρείται πως πέθανε κατά την επιστροφή του από τη Βουλγαρία στο Άγιο Όρος, στην περιοχή του Ασένοβγκραντ. Η κορυφή Παΐζυ (Paisy Peak) στη νήσο Λίβινγκστον των νοτίων Σέτλαντ στην Ανταρκτική, είναι ονομασμένη προς τιμή του Παΐσιου του Χιλανδαρίου. Ο άγιος Παΐσιος του Χιλανδαρίου, απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 2 λεβ το οποίο εκτυπώθηκε το 1999 και το 2005.
Δήμος Πηνείας

Ο Δήμος Πηνείας ήταν δήμος του Νομού Ηλείας που συστάθηκε με το «Πρόγραμμα Καποδίστριας» από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του «Προγράμματος Καλλικράτης» και εντάχθηκε στο νεοπαγή Δήμο Ήλιδας. Βρισκόταν στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού στην περιοχή που διαρρέεται από τους ποταμόούς Πηνειό και Πηνειακό Λάδωνα. Ο δήμος αποτελούταν από 16 δημοτικά διαμερίσματα και κατά την απογραφή του 2001 είχε μόνιμο πληθυσμό 4.733 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Σιμόπουλο.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Σιμοπούλου [ 510 ] το Σιμόπουλο [ 477 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 33 ] Δ.δ. Αγνάντων [ 172 ] τα Άγναντα [ 117 ] τα Αμπελάκια [ 55 ] Δ.δ. Αγραπιδοχωρίου [ 161 ] το Αγραπιδοχώρι [ 21 ] η Βάλμη [ 118 ] η Κοτρώνα [ 22 ] Δ.δ. Ανθώνα [ 247 ] ο Ανθώνας [ 154 ] το Καλό Παιδί [ 93 ] Δ.δ. Αυγής [ 224 ] η Αυγή [ 76 ] η Ωραία [ 148 ] Δ.δ. Βελανιδίου [ 309 ] το Βελανίδι [ 225 ] η Ρουπακιά [ 63 ] το Σούλι [ 21 ] Δ.δ. Βουλιαγμένης [ 340 ] η Βουλιαγμένη [ 314 ] τα Γαβράκια [ 26 ] Δ.δ. Εφύρας [ 374 ] η Εφύρα [ 355 ] το Πιρίο [ 19 ] Δ.δ. Κάμπου -- ο Κάμπος [ 135 ] Δ.δ. Λαγανά -- ο Λαγανάς [ 304 ] Δ.δ. Λάτα -- ο Λάτας [ 356 ] Δ.δ. Λουκά [ 204 ] ο Λουκάς [ 119 ] το Πρινάρι [ 85 ] Δ.δ. Μαζαρακίου [ 526 ] το Μαζαράκιον [ 242 ] η Απιδούλα [ 51 ] ο Πρόδρομος [ 233 ] Δ.δ. Οινόης -- η Οινόη [ 332 ] Δ.δ. Ροδιάς [ 362 ] η Ροδιά [ 223 ] η Ακροποταμιά [ 139 ] Δ.δ. Σκλίβας -- η Σκλίβα [ 177 ] Νικόλαος Νικολόπουλος: 01/01/1999 - 31/12/2002 Βασίλειος Παπαδόπουλος: 01/01/2003 - 31/12/2010 Δήμος Ήλιδας Δήμος Αμαλιάδας Δήμος Πηνείας - Ιστορία, pinia.gov.gr. Ανακτήθηκε: 06/09/2016. Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Δήμος Πηνείας. erymanthos.eu. Ανακτήθηκε: 08/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας (1997-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνειΐων (1835-1912). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017.
20000 Βαρούνα

Ο 20000 Βαρούνα (αγγλικά: Varuna), με προσωρινό προσδιορισμό 2000 WR106, είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της Ζώνης του Kuiper. Όταν ανακαλύφθηκε το 2000, ήταν το μεγαλύτερο μεταποσειδώνιο αντικείμενο που είχε ανακαλυφθει. Λόγω της ταχύτατης περιστροφής του έχει πεπλατυσμένο σχήμα. Η μέση διάμετρός του είναι περίπου 800 χιλιόμετρα.

 Η τροχιά του Βαρούνα είναι σχεδόν κυκλική με μέση απόσταση 6,45 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα (~43 ΑΜ). Το αφήλιό του είναι 6,8 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα και το περήλιό του είναι 6,1 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Η περιφόρα του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί 283 γήινα έτη. Ο Βαρούνα έχει διάμετρο περίπου 800 χιλιόμετρα. Στοιχεία από μελέτες πριν το 2005 έδωσαν μέση διάμετρο 940 χλμ., ενώ παρατηρήσεις από το παρατηρητήριο Σπίτζερ, υπέδειξαν διάμετρο περίπου 500 χιλιομέτρων. Είναι ένα μετρίως κόκκινο, σκοτεινό (το αλβέδο είναι <0,04) αντικείμενο. Περιστρέφεται σε 3,14 ή 6,34 ώρες εάν η καμπύλη φωτός είναι μονή ή διπλή αντιστοίχως. Επίσης έχει πυκνότητα σχεδόν ίση με αυτή του νερού, 0,992 g/cm3. Έχουν ανακαλυφθεί μικρές ποσότητες νερού. στην επιφάνειά του.Στοιχεία από δύο επιπροσθέσεις δείχνουν ότι ο Βαρούνα έχει έντονα ελλειψοειδές σχήμα, με τη μεγάλη διάμετρο να είναι περίπου 1000 χλμ.
234 Βαρβάρα

Η Βαρβάρα (Barbara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,02. Ανακαλύφθηκε το 1883 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης.

 Η μέση διάμετρος της Βαρβάρας υπολογίσθηκε σε 44 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,227. Η Βαρβάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 26,5 ώρες, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Το 2009 παρατηρήθηκαν ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες η Βαρβάρα ίσως να είναι διπλός αστεροειδής. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα Η Βαρβάρα ως διπλός αστεροειδής
Μονοφθοριούχο χλώριο

Το (μονο)φθοριούχο χλώριο (αγγλικά chlorine (mono)fluoride) είναι ανόργανη διατομική ομοιοπολική χημική ένωση με μοριακό τύπο ClF. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων.Το χημικά καθαρό μονοφθοριούχο χλώριο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αέριο και είναι σταθερό, ακόμη και σε (σχετικά) υψηλές θερμοκρασίες. Όταν ψυχθεί στους −100°C, το μονοφθοριούχο χλώριο συμπυκνώνεται, σχηματίζοντας ανοιχτοκίτρινο υγρό. Πολλές από τις ιδιότητές του βρίσκονται ενδιάμεσα από τις αντίστοιχες των μητρικών αλογόνων που το σχηματίζουν, δηλαδή το χλώριο (Cl2) και το φθόριο (F2). Όπως οι περισσότερες από τις διαλογονούχες ενώσεις, καθώς και όπως όλα τα φθοροχλωρίδια, είναι εξαιρετικά δραστικό.

 Η μοριακή δομή του μονοφθοριούχου χλωρίου, όπως σε όλες τις διατομικές ουσίες, είναι αναγκαστικά γραμμική. Σημειώνεται ότι στην ένωση αυτή το χλώριο βρίσκεται στην ασυνήθιστη γι' αυτό +1 βαθμίδα οξείδωσης, αφού το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερό του. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Όττο Ρουφ (Otto Ruff). Το μονοφθοριούχο χλώριο μπορεί να παραχθεί με θέρμανση στους 250 °C μείγματος χλωρίου και φθορίου, παρουσία χάλκινου σπιράλ: Επίσης είναι πιθανό να παραχθεί μονοφθοριούχο χλώριο με αντίδραση ανάμεσα σε τριφθοριούχο χλώριο (ClF3) και χλώριο: Το μονοφθοριούχο χλώριο είναι άχρωμο στην αέρια και στη στερεά φάση, αλλά ανοικτοκίτρινο στην υγρή. Με το νερό, με τα περισσότερα μέταλλα, με πολλά αμέταλλα και με πολλές οργανικές ενώσεις αντιδρά με δριμύτητα και λάμψη φωτιάς. Επίσης, αντιδρά με το γυαλί, με το οποίο σχηματίζει τετραφθοριούχο πυρίτιο (SiF4) και εκρηκτικά οξείδια του χλωρίου (γενικού τύπου ClxOy). Το μονοφθοριούχο χλώριο είναι ευέλικτο και μέτριο φθοριωτικό μέσο, που μετατρέπει μέταλλα και αμέταλλα στις αντίστοιχες φθοριούχες ενώσεις, εκλύοντας (συνήθως) παράλληλα στοιχειακό χλώριο (Cl2) ως παραπροϊόν. Για παράδειγμα, μετατρέπει το βολφράμιο σε εξαφθοριούχο βολφράμιο (WF6) και το σελήνιο σε τετραφθοριούχο σελήνιο (SeF4). Μερικά παραδείγματα αντιδράσεων του μονοφθοριούχου χλωρίου είναι οι ακόλουθες: Το μονοφθοριούχο χλώριο μπορεί επίσης να σχηματίσει φθοροχλωριούχες ενώσεις με αντιδράσεις προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς ή και μέσω οξείδωσης. Για παράδειγμα, μπορεί να δώσει αντίδραση προσθήκης στον τριπλό δεσμό του μονοξειδίου του άνθρακα, σχηματίζοντας φθοροχλωροκαρβονύλιο (ClCOF):
2893 Πείροος

Ο Πείροος (Peiroos) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,992. Ανακαλύφθηκε το 1975 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου «Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο Θρακιώτη πολεμιστή του Τρωικού Πολέμου.

 Η μέση διάμετρος του Πειρόου εκτιμάται σε 87,5 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,047 ± 0,008. Ο Πείροος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 58 λεπτά. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νικκολό ντι Λιμπερατόρε

Ο Νικκολό ντι Λιμπερατόρε (Niccolò di Liberatore, γνωστός ως L'Alunno (επίσης Niccolò di Liberatore και Niccolò da Foligno, το όνομα γράφεται μερικές φορές Nicolò), 1430-1502) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Ούμπρια.

 Γεννήθηκε στο Φολίνιο, γιος αποθηκάριου. Ήταν μαθητής του Μπαρτολομέο ντι Τομάζο (Bartolomeo di Tomaso). Βοηθός του δασκάλου του ήταν ο Μπενότσο Γκοτσόλι, μαθητής του Φρα Αντζέλικο. Η απλή αίσθηση της Ούμπρια στο έργο του τροποποιήθηκε κάπως από αυτήν την επιρροή της Φλωρεντίας. Το παλαιότερο γνωστό του έργο (με χρονολογία 1458) βρίσκεται στη Φραγκισκανική Εκκλησία της Ντουρούτα, κοντά στην Περούτζα . Ζωγράφιζε πανό για θρησκευτικές πομπές, καθώς και ρετάμπλ και άλλες εικόνες, πέθανε πλούσιος, και ο Μαρτιόττι υποθέτει ότι ήταν ο δάσκαλος των Περουτζίνο, Πιντουρίκκιο και Αντρέα ντι Λουίτζι. Ο Βαζάρι απέδωσε λανθασμένα μερικά από τα έργα του στον Alunno di Foligno ή στο l'Alunno, διαβάζοντας λάθος μια επιγραφή στη βάση του μεγάλου πολυπτύχου του στην εκκλησία του San Nicolò, όπου ο ζωγράφος υπέγραψε Ως «Alumnus Fulginiae» ή «Nicholaus Alumnus Fulginiae ", η οποία μεταφράζεται σωστά ως" Νικολό, πολίτης του Φολίνιο". Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Pope-Hennessy, John· Kanter, Laurence B. (1987). The Robert Lehman Collection I, Italian Paintings. New York, Princeton: The Metropolitan Museum of Art in association with Princeton University Press. ISBN 0870994794. (see index; plate 84) Niccolò Alunno στην Artcyclopedia
NGC 7087

Ο NGC 7087 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 215 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Γερανό. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 4 Σεπτεμβρίου 1834 και ανήκει στην ομώνυμη ομάδα γαλαξιών.

 NGC 1300 Δεδομένα για το NGC 7087 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 7087 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 7087 στο Wikimedia Commons
Διοικητική διαίρεση της Αρμενίας

Η Αρμενία υποδιαιρείται σε 11 διοικητικές διαιρέσεις. Από αυτές, οι δέκα είναι περιφέρειες, γνωστές ως μάρζερ (αρμενικά: մարզեր) και στον ενικό ως μαρζ (αρμενικά: մարզ) στα Αρμενικά. Το Γερεβάν αποτελεί ξεχωριστή διοικητική περιοχή, και έχει ειδικό διοικητικό καθεστώς, καθώς είναι η πρωτεύουσα της χώρας. Ο εκτελεστικός αρχηγός για κάθε από τις 10 περιφέρειες της Αρμενίας λέγεται μαρζπέτ, και διορίζεται από την κυβέρνηση της Αρμενίας. Ο διοικητής της περιφέρειας του Γερεβάν είναι ο δήμαρχος της πόλης, που διορίζεται από τον Πρόεδρο της χώρας.

 Ο ακόλουθος κατάλογος έχει πληροφορίες για τον πληθυσμό, την έκταση, την πρωτεύουσα, τις αστικές κοινότητες, τις αγροτικές κοινότητες και την πυκνότητα του πληθυσμού. Οι πληροφορίες είναι από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας. Σημειώστε ότι στην έκταση της Περιφέρειας Γκεγαρκουνίκ περιλαμβάνεται η Λίμνη Σεβάν, με έκταση 1.278 τ.χλμ. (493 τ.μιλ). Για την ταξινόμηση των πληροφοριών, χρησιμοποιήστε τα βελάκια στις επικεφαλίδες των κουτιών. Σε κάθε περιφέρεια υπάρχουν κοινότητες (χαμαϋνκνέρ, ενικός: χάμαϋνκ, αρμενικά: համայնք). Κάθε κοινότητα έχει δική της αυτοδιοίκηση και αποτελείται από έναν ή περισσότερους οικισμούς (μπνακαβαϋρέρ, ενικός: μπνακάβαϋρ). Οι οικισμοί ταξινομούνται είτε σε πόλεις (καγκακνέρ, ενικός: καγκάκ) ή σε χωριά (γκιουγκέρ, ενικός: γκιουγκ). Η Αρμενία έχει 953 χωριά, 48 πόλεις και 932 κοινότητες, από τις οποίες οι 871 είναι αγροτικές και 61 είναι αστικές. Επιπροσθέτως, το Γερεβάν διαιρείται σε δώδεκα ημιαυτόνομες επαρχίες. Ακολουθεί ένας κατάλογος των επίπεδων της διοικητικής διαίρεσης της Αρμενίας: ISO 3166-2:AM Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Δημοκρατίας της Αρμενίας Οι περιφέρειες της Αρμενίας στο Statoids.com
Ντανιέλ Χάρκε

Ο Ντανιέλ Χάρκε (Daniel Jarque González, 1 Ιανουαρίου 1983 - 8 Αυγούστου 2009) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του στην ομάδα της Εσπανιόλ και ορίστηκε αρχηγός της ομάδας έναν μόλις μήνα πριν τον αδόκητο θάνατό του, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 26 ετών.

 Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, την 1η Ιανουαρίου του 1983 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην πρώτη εθνική κατηγορία του πρωταθλήματος Ισπανίας με την ομάδα της πατρίδας του στις 20 Οκτωβρίου του 2002, σε αγώνα με τη Ρεκρεατίβο ντε Ουέλβα (Recreativo de Huelva) το 2002–03. Έπειτα από 15 εμφανίσεις σε δύο περιόδους, καθιερώθηκε στην αμυντική γραμμή της καταλανικής πλευράς που κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας του 2006. Στο πρωτάθλημα του 2006–07, έπειτα από την ανανέωση του συμβολαίου του ως το 2009, ο Χάρκε έπαιξε σε 14 αγώνες του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Η Εσπανιόλ έφτασε στον τελικό του 2007 όπου ηττήθηκε στα πέναλτι από την ομάδα της Σεβίλλης. Κατά την προηγούμενη περίοδο πέτυχε 4 τέρματα στο ισπανικό πρωτάθλημα, με την Εσπανιόλ να τερματίζει στην 15η θέση. Κατά την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 2009-2010, ο Χάρκε ανέλαβε αρχηγός της θρυλικής ομάδας. Ο Χάρκε βρέθηκε νεκρός κατά την προαγωνιστική περίοδο της Εσπανιόλ. Οι προπονήσεις διεξάγονταν στο Κοβερτσιάνο της Φλωρεντίας, στην Ιταλία. Ο νεαρός παίκτης υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο με τη φιλενάδα του σε ξενοδοχείο όπου κατέλυε η ομάδα. Βρέθηκε από συμπαίκτες του όταν δεν είχε προσέλθει για γεύμα. Η φιλενάδα του ήταν έγκυος 7 μηνών και σύμφωνα με μερικές πηγές ανέφερε την απουσία του παίκτη σε έναν συμπαίκτη.Στις 15 Αυγούστου του 2009, ο αρχηγός της Άρσεναλ Σεσκ Φάμπρεγας, άλλοτε συμπαίκτης του Χάρκε στην εθνική ομάδα της Ισπανίας κάτω των 21 ετών αφιέρωσε το δεύτερό του τέρμα του αγώνα με την Έβερτον (6-1) στην Πρέμιερ Λιγκ στον Χάρκε. Ο Ισπανός σήκωσε μια φανέλα με το όνομα του Χάρκε και με τον αριθμό 21, που φορούσε ο παίκτης της Εσπανιόλ κατά τις πέντε τελευταίες αγωνιστικές περιόδους. Με την Εσπανιόλ: Κύπελλο Ισπανίας (Copa del Rey): 2005–06 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: Φιναλίστ 2006–07Με την εθνική Ισπανίας κάτω των 19 ετών : Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών : 2002 Βιογραφικό στη σελίδα της Εσπανιόλ Προφίλ στο BDFutbol