IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σις κεμπάπ

Το σις κεμπάπ είναι δημοφιλές γεύμα το οποίο αποτελείται από ψητούς κύβους κρέατος προσδεμένους σε ξυλάκι. Είναι παρόμοιο ή συνώνυμο με το σασλίκ, το οποίο τρώγεται στον Καύκασο.Το σις κεμπάπ είναι ένα από τα πολλά είδη κεμπάπ. Το κεμπάπ είναι μια κατηγορία κρεατικών πιάτων από τη Μέση Ανατολή. Άλλες κατηγορίες του κεμπάπ είναι για παράδειγμα το ντονέρ κεμπάπ και το τας κεμπάπ. Είναι επίσης ένα δημοφιλές πιάτο στην Αρμενία. Παραδοσιακά το σις κεμπάπ παράγεται από κρέας αρνιού. Ωστόσο, το σις κεμπάπ παράγεται επίσης από κρέας πουλερικών ή ψαριών. Στην Τουρκία, το σις κεμπάπ και τα λαχανικά που το συνοδεύουν ψήνονται ξεχωριστά, συνήθως όχι στην ίδια σχάρα.

 Το σις κεμπάπ είναι η ελληνική απόδοση των τουρκικών λέξεων σις (τουρκικά: şiş = σπαθί, ξυλάκι) και κεμπάπ (ψητό κρεατικό πιάτο). Στα αγγλικά ο όρος σις κεμπάπ υφίσταται από τις αρχές του 20ού αιώνα.Σύμφωνα με το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης, η παλαιότερη αναφορά του φαγητού σε αγγλόφωνο βιβλίο είναι στο βιβλίο του Σινκλέρ Λιούις, Our Mr. Wrenn (Ο Κύριος Ρεν μας). Το συγκεκριμένο βιβλίο εκδόθηκε το 1914.Η λέξη κεμπάπ πέρασε στην ελληνική γλώσσα από τα τουρκικά. Στα αγγλικά η λέξη υπάρχει από τα τέλη του 17ου αιώνα. Η προέλευση της λέξης κεμπάμπ είναι αραβική (αραβικά: كَبَاب‎, kabāb), αν και στα ελληνικά λόγω της τουρκοκρατίας έχει υιοθετηθεί η τουρκική προφορά της λέξης, κεμπάπ (τουρκικά kebap). Η λέξη κεμπάπ σημαίνει στα αραβικά "τηγανίζω/καίω". Ο ειδικός σε θέματα ετυμολογίας των λέξεων Σεβάν Νισανιάν δηλώνει ότι η λέξη καμπάμπ έχει την ίδια σημασία με τη λέξη "kabābu" της παλαιάς ακκαδικής γλώσσας και την λέξη "kbabā/כבבא" της αραμαϊκής γλώσσας. Η αρχαιότερη γνωστή αναφορά της λέξης σις προέρχεται από το βιβλίο Ντιβάν Λουγκάτ αλ-Τουρκ (Diwan Lughat al-Turk) του 11ου αιώνα. Το έργο αποδίδεται στον Μαχμούτ του Κασγκάρ. Πιθανότατα η αρχική σημασία της λέξης ήταν "αιχμηρή ράβδος".
Κασέμπα

Η Κασέμπα (αγγλικά: Kasempa) είναι μια πόλη της Βορειοδυτικής Επαρχίας και της συνοικίας Κασέμπα στη Ζάμπια. Έχει πληθυσμό 11.700 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει υψόμετρο 1.140 πόδια (3.740 μέτρα). Βρίσκεται βορειοδυτικά της Ζάμπιας. Βρίσκεται 550 χλμ., από το δρόμο, βορειοδυτικά της Λουσάκα, πρωτεύουσα της Ζάμπιας.

 Η Κασέμπα βρίσκεται βορειοδυτικά της Ζάμπιας στην Βορειοδυτική Επαρχία στη συνοικία Κασέμπα. Βρίσκεται 550 χλμ., από το δρόμο, βορειοδυτικά της Λουσάκα, πρωτεύουσα της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο1.140 πόδια (3.740 μέτρα). Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Ποταμού Λουφούπα, ο οποίος πηγάζει από το Εθνικό Πάρκο του Κάφουε, όπου χύνεται στον Ποταμό Κάφουε. Η Κάφουε είχε το Δεκέμβριο του 2000 είχε 11.700 Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Κασλεμπα. Βρίσκεται 550 χλμ., από το δρόμο, βορειοδυτικά της Λουσάκα, πρωτεύουσα της Ζάμπιας. Οι δύο κύριοι σιδηρόδρομοι είναι ο Σιδηρόδρομος Μούμπουα-Κανκουέντα (Mumbwa-Kankwenda) και ο Σιδηρόδρομος Καόμα Κασέμπα (Kaoma-Kasempa). Ανάμεσα σε αυτούς υπάρχει μια διασταύρωση. Το κύριο λύκειο της Κασέμπα είναο το Λύκειο της Κασέμπα. Γενικό Νοσοκομείο της Κασέμπα Κεντρική Αγορά της Κασέμπα Διασταύρωση μεταξύ του Σιδηρόδρομου Μούμπουα-Κανκουέντα (Mumbwa-Kankwenda) και του Σιδηρόδρομου Καόμα Κασέμπα (Kaoma-Kasempa) Λύκειο Κασέμπα Αεροδρόμιο Κασέμπα Βορειοδυτική Επαρχία (Ζάμπια)
Ακούσνετ

Το Ακούσνετ (αγγλ. Acushnet) είναι μικρή πόλη στην Κομητεία Μπρίστολ της Μασαχουσέτης, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020 είχε 10.559 κατοίκους, μια αύξηση κατά 2,5% σε σχέση με την απογραφή του 2010.

 Οι πρώτοι κάτοικοι του Ακούσνετ εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία το 1659. Σε όλη την ιστορία του ήταν μέλος μιας τριάδας ξεχωριστών πόλεων (Νιου Μπέντφορντ - Φαίρχεϊβεν - Ακούσνετ), που εντάσσονταν στον δήμο του Ντάρτμουθ μέχρι το 1787, Το Ακούσνετ αναγνωρίσθηκε επισήμως ως πόλη το 1860. Η ονομασία «Ακούσνετ», την οποία φέρει και το ποτάμι που διαρρέει την πόλη, προέρχεται από την ινδιάνικη γλώσσα μασατσούσετ, ως παραφθορά της φράσεως Cush-nea, που σήμαινε «τόπο αναπαύσεως κοντά στο νερό». Το 1841 ο Χέρμαν Μέλβιλ εντάχθηκε στο πλήρωμα του ομώνυμου φαλαινοθηρικού πλοίου «Ακούσνετ» και αργότερα έγραψε για τις πολύχρονες εμπειρίες του σε αυτό στο περίφημο μυθιστόρημα Μόμπι Ντικ. Το 1910 μία από τις παλαιότερες εταιρείες στη νοτιοανατολική Μασαχουσέτη, η ομώνυμη «Acushnet Company», ιδρύθηκε στην πόλη και παράγει μέχρι σήμερα τα είδη γκολφ με την επωνυμία «Titleist». Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών η πόλη έχει συνολική έκταση 49,1 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 1,4 (ποσοστό 2,76%) καλύπτεται από εσωτερικά ύδατα. Η πόλη βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 22 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της 41°40΄50΄΄ Βόρειο πλάτος και 70°54΄30΄΄ Δυτικό μήκος, δηλαδή 80 χιλιόμετρα νοτίως της Βοστώνης και αρκετά λιγότερο, 48 χιλιόμετρα, από το Πρόβιντενς, πρωτεύουσα της Πολιτείας Ρόουντ Άιλαντ. Το Ακούσνετ συνορεύει προς τα ανατολικά και τα βορειοανατολικά με το Ρότσεστερ, στα νοτιοανατολικά με το Ματαπόιζετ, στα νότια με το Φαίρχεϊβεν, στα δυτικά με το Νιου Μπέντφορντ και στα βορειοδυτικά με τη Φρήταουν. Επίσημος ιστότοπος της πόλεως
Κάστρο του Τσαντίρ

Το Κάστρο της Τσαντίρ (τουρκικά: Çandır Kalesi) είναι βυζαντινό κάστρο στην Τουρκία στην Επαρχία Μερσίνης δίπλα στο χωριό Τσαντίρ. Είναι χτισμένο σε λόφο της οροσειράς του Ταύρου σε υψόμετρο 1.125 μέτρα, 40 χλμ από την κοντινότερη πόλη, την Μερσίνη. Το κάστρο έχει μία μόνο είσοδο, ένα στενό 30 περίπου μέτρων κι έπειτα σκάλες 140 μέτρων. Το μεγαλύτερο τμήμα του σήμερα είναι ερειπωμένο, διασώζονται λείψανα των προμαχώνων και εκκλησίας.

 Το κάστρο είναι άγνωστο το όνομα του ή η ιστορία του, κάποιοι ιστορικοί το ταυτίζουν με το κάστρο " της Χερρίδος" ή αλλιώς "Παπυρίου" ή "Παπυρίων". Το Παπυρίων κτίστηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ζήνωνα τον 5ο αιώνα. Κατά την Στάση του Ίλλου σε αυτό κατέφυγε ο Ίλλος ο Ίσαυρος όπου πολιορκήθηκε για τέσσερα χρόνια απο τον βυζαντινό στρατηγό Ιωάννη τον Σκύθη. Το 488 ο Ίλλος παραδόθηκε και παρέδωσε το κάστρο, εδώ πρωτύτερα είχε εκτελέσει τον Παμπρέπιο. Το κάστρο πέρασε μετά την Γ΄ Σταυροφορία στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας τον 12ο έως τον 13ο αιώνα, κι αργότερα θα περάσει στους Οθωμανούς.
Δερβένι Αχαΐας

Για οικισμούς κ.λπ. με την ονομασία Δερβένι στην Ελλάδα, δείτε: Δερβένι. Το Δερβένι, γνωστό και ως «Δερβενάκι», είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μαμουσιάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Διακοπτού ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μαμουσιάς. Εγγύς του, στο δρόμο προς τη Ροδιά, τη Γέφυρα Τσαγκρή, την Π.Ε.Ο. Πατρών-Αθηνών και την Ολυμπία Οδό βρίσκεται ο μικρός συνοικισμός των Βιλιβινιώτικων.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δερβενίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαμουσιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2018.
Δήμος Αριστομένους

Ο Δήμος Αριστομένους ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1998 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεσσήνης. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού, στην ενδοχώρα. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.413 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν ο Αριστομένης.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Αριστομένους [ 620 ] ο Αριστομένης [ 531 ] η Χορεύτρα [ 89 ] Δ.δ. Βουταίνης [ 199 ] η Άνω Βούταινα [ 108 ] η Κάτω Βούταινα [ 37 ] η Μάκρενα [ 54 ] Δ.δ. Διοδίων -- τα Διόδια [ 359 ] Δ.δ. Κεφαλοβρύσου [ 166 ] το Κεφαλόβρυσο [ 141 ] η Κουλκάδα [ 25 ] Δ.δ. Κουτίφαρη -- ο Κουτίφαρης [ 127 ] Δ.δ. Μάνεση -- ο Μάνεσης [ 409 ] Δ.δ. Πελεκανάδας -- η Πελεκανάδα [ 312 ] Δ.δ. Πλατανόβρυσης -- η Πλατανόβρυση [ 113 ] Δ.δ. Πουλιτσίου [ 85 ] το Πουλίτσι [ 27 ] η Περδικόβρυση [ 58 ] Δ.δ. Στέρνας [ 466 ] η Στέρνα [ 367 ] η Αετοφωλιά [ 99 ] Δ.δ. Στρεφίου [ 557 ] το Στρέφι [ 527 ] η Χρυσοφόρα [ 30 ] Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Υδραυλικό πιεστήριο

Το υδραυλικό πιεστήριο είναι ένας υδραυλικός μηχανισμός που επιτρέπει την εφαρμογή μιας μεγάλης δύναμης ανύψωσης ή συμπίεσης. Εφευρέτης του είναι ο βρετανός μηχανικός Joseph Bramah (μερικές φορές το υδραυλικό πιεστήριο περιγράφεται με τον όρο πιεστήριο του Bramah). Τα υδραυλικά πιεστήρια αποτελούν την πιο διαδεδομένη μορφή πιεστηρίων στις μέρες μας.

 Ο τρόπος που δουλεύει ένα υδραυλικό πιεστήριο σχετίζεται με την Αρχή του Πασκάλ: Η πίεση σε όλα τα σημεία ενός κλειστού συστήματος μεταδίδεται ομοιόμορφα σε όλα τα σημεία του. Ανεξάρτητα λοιπόν από τον τελικό σχεδιασμό ενός υδραυλικού πιεστηρίου, το βασικό μοτίβο είναι κοινό: δύο σωλήνες διαφορετικής διαμέτρου (Α1 και Α2 στο διπλανό σχήμα) είναι ενωμένοι μέσω μιας δεξαμενής που περιέχει κάποιο ρευστό (π.χ. νερό, λάδι ή κάποιο αέριο). Σε καθέναν από τους 2 σωλήνες εφαρμόζεται ένα έμβολο. Σύμφωνα με την αρχή του Πασκάλ, όση πίεση εφαρμόζεται στο πρώτο έμβολο μεταδίδεται και στο δεύτερο. Δηλαδή: P 1 = P 2 {\displaystyle P1=P2} Όμως η πίεση ορίζεται ως το πηλίκο της ασκουμένης δύναμης (F) σε μια επιφάνεια δια του εμβαδού (A) της επιφάνειας αυτής: P = F A {\displaystyle P={\frac {F}{A}}} Συνεπώς, η δύναμη που ασκείται στο δεύτερο έμβολο (F2) θα εξαρτάται από τη σχέση ανάμεσα στα δύο εμβαδά Α1 και Α2: F 2 = F 1 A 2 A 1 {\displaystyle F2=F1{\frac {A2}{A1}}} Αυτό σημαίνει ότι αν, για παράδειγμα, η δεύτερη επιφάνεια έχει πενταπλάσιο εμβαδό από την πρώτη, τότε μπορεί κανείς ασκώντας στο πρώτο έμβολο μία δύναμη 10 Ν, να μεταφέρει στο δεύτερο έμβολο πενταπλάσια δύναμη (F2 = 50 Ν).
Μάινχαρντ Γ΄ του Τυρόλου

Ο Μάιναρντ Γ΄, γερμ. Meinhard III (9 Φεβρουαρίου 1344 - 13 Ιανουαρίου 1363) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Βαυαρίας ήταν κόμης του Τυρόλου (1361-63) και δούκας της Άνω Βαυαρίας το ίδιο διάστημα.

 Γεννήθηκε στο Λάντσουτ και ήταν ο μόνος γιος του Λουδοβίκου Ε΄ δούκα της Άνω Βαυαρίας και της Μαργαρίτας των Γκορίτσια κόμισσας του Τυρόλου, κόρης του Ερρίκου της Βοημίας. Απεβίωσε το 1363, 18 ετών στο κάστρο του Τυρόλου, κοντά στο Μεράν(ο). Το Τυρόλο κατέλαβε ο Ροδόλφος Δ΄ των Αψβούργων δούκας της Αυστρίας, ως γιος της Ελισάβετ εξαδέλφης της Μαργαρίτας, αν και το διεκδίκησαν άλλοι δύο. Από τότε η κομητεία έμεινε στους Αψβούργους. Παντρεύτηκε το 1359 τη Μαργαρίτα των Αψβούργων (1346-1366), κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα της Αυστρίας (Στυρίας, Καρινθίας, Καρνιόλης). Δεν απέκτησαν παιδιά. Η μητέρα του αποφάσισε να δώσει το Τυρόλο στους Αψβούργους, έτσι αυτό ενώθηκε με την Αυστρία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Meinhard, Duke of Bavaria στο Wikimedia Commons
Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας

Η Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας (Luise Ulrike von Preußen, 24 Ιουλίου 1720 - 16 Ιουλίου 1781) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας, σύζυγος του Αδόλφου Φρειδερίκου της Σουηδίας και μητέρα των βασιλέων Γουσταύου Γ΄ και Καρόλου ΙΓ΄ της Σουηδίας.

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 24 Ιουλίου 1720 και ήταν το δέκατο παιδί και η έκτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου. Ήταν όμορφη, έξυπνη, με έντονη ιδιοσυγκρασία και ισχυρή θέληση. Της δόθηκε μια προηγμένη εκπαίδευση. Τα πνευματικά της συμφέροντα δεν αντιτάχθηκαν από τον πατέρα της ο οποίος, μολονότι αποδοκίμαζε το ενδιαφέρον του αδελφού της για τη μάθηση, δεν το έκανε στην περίπτωση της Λουίζας Ουλρίκας, η οποία φέρεται να ήταν αγαπημένη του πατέρα της. Στις 17 Ιουλίου 1744 παντρεύτηκε τον διάδοχο Αδόλφο Φρειδερίκο της Σουηδίας στο Βερολίνο. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά: θνησιγενές παιδί (1745). Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας (1746 - 1792), παντρεύτηκε την Σοφία Μαγδαληνή της Δανίας. Απέκτησαν 2 παιδιά. Κάρολος ΙΓ΄ της Σουηδίας (1748 - 1818), παντρεύτηκε την Εδβίγη Ελισάβετ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Απέκτησαν 2 παιδιά (1 θνησιγενές). Φρειδερίκος Αδόλφος (1750 - 1803), Δούκα του Οέστεργκετλαντ. Σοφία Αλβερτίνα (1753 - 1829), Ηγουμένη του Κίντλινμπουργκ.Ως Βασίλισσα, υπήρξε προστάτιδα του πολιτισμού και των επιστημών. Το 1753 ίδρυσε την Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, Ιστορίας και Αρχαιοτήτων. Πέθανε στις 16 Ιουλίου 1782 στο Παλάτι Σβάρτχο σε ηλικία 61 ετών. Θάφτηκε στην Εκκλησία του Ρίνταρχολμεν. 24 Ιουλίου 1720 – 17 Ιουλίου 1744: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Λουίζα Ουλρίκα της Πρωσίας 17 Ιουλίου 1744 - 25 Μαρτίου 1751: Η Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Σουηδίας 25 Μαρτίου 1751 – 12 Φεβρουαρίου 1771: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα 12 Φεβρουαρίου 1771 – 16 Ιουλίου 1782: Η Μεγαλειότητα Της η Χήρα Βασίλισσα της Σουηδίας Jonsson· Ivarsdotter, Anna, επιμ. (1993). Musiken i Sverige. 2, Frihetstid och gustaviansk tid 1720-1810 [Music in Sweden. 2, The Age of liberty and the Gustavian Age 1720-1810] (στα Swedish). Stockholm: Fischer. ISBN 91-7054-701-7. Πρότυπο:LIBRIS. Hadenius, Stig· Nilsson, Torbjörn· Åselius, Gunnar (1996). Sveriges historia: vad varje svensk bör veta [The History of Sweden: What every Swede should know] (στα Swedish). Stockholm: Bonnier Alba. ISBN 91-34-51784-7. Πρότυπο:LIBRIS. Jägerskiöld, Olof (1945). Lovisa Ulrika [Louisa Ulrika] (στα Σουηδικά). Stockholm: Wahlström & Widstrand. Πρότυπο:LIBRIS. Lindgärde, Valborg· Mansén, Elisabeth, επιμ. (1999). Ljuva möten och ömma samtal: om kärlek och vänskap på 1700-talet [Sweet encounters and tender conversations: about love and friendship in the 1700s]. Litteratur, teater, film, 0347-7770 ; N.S., 20 (στα Σουηδικά). Stockholm: Atlantis. ISBN 91-7486-038-0. Πρότυπο:LIBRIS.
Μπάμπης Λυκογιάννης

Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Λυκογιάννης (Πειραιάς, 22 Οκτωβρίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός και μέσος. Από το 2018 αγωνίζεται στην Ιταλία, αρχικά για την Κάλιαρι Κάλτσιο και από το 2022 για την Μπολόνια.

 Ο Λυκογιάννης είναι «προϊόν» των ακαδημιών του Ολυμπιακού και από πολύ νωρίς έγινε βασικό μέλος στις μικρές ομάδες του συλλόγου. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την ανδρική ομάδα τον Ιούνιο του 2011, τον Αύγουστο του 2012 επέκτεινε το συμβόλαιό του μέχρι το 2015 και ακολούθησε το 2013 νέα ανανέωση μέχρι το 2017. Στις 25 Ιανουαρίου 2012, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την ομάδα ανδρών του συλλόγου απέναντι στον Πανιώνιο για το κύπελλο Ελλάδας. Πέρασε ως αλλαγή στο 82ο λεπτό της αναμέτρησης, που πραγματοποιήθηκε μπροστά σε 15.000 φιλάθλους. Στις 25 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς, ο «Λύκος» έκανε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο με την ανδρική ομάδα του Ολυμπιακού στο Champions League απέναντι στη γαλλική Μονπελιέ, καθώς πέρασε στον αγώνα ως αλλαγή στο 80ό λεπτό. Τέσσερις ημέρες μετά, ο Λυκογιάννης αγωνίστηκε για πρώτη φορά και στο πρωτάθλημα Ελλάδας, περνώντας ως αλλαγή στο 68ο λεπτό της αναμέτρησης με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 2013-14 παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού για έναν χρόνο στον Λεβαδειακό πραγματοποιώντας 21 συμμετοχές στο πρωτάθλημα, ενώ το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του για την επόμενη περίοδο (και πάλι ως δανεικός) στον Εργοτέλη.Το καλοκαίρι του 2015 μετακινήθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στην Αυστρία και τη Στουρμ Γκρατς υπογράφοντας συμβόλαιο διαρκείας 2+1 ετών.Τον Ιανουάριο του 2018 αποκτήθηκε από την Κάλιαρι Κάλτσιο. Το 2022 αποκτήθηκε από την Μπολόνια. Έχει κληθεί σε όλες τις μικρότερες εθνικές ομάδες (Παίδων, Νέων, Ελπίδων). Το 2007 κλήθηκε στην Παίδων για να λάβει μέρος στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ-17 στον αγώνα απέναντι στη Νορβηγία. Αργότερα πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Νέων στον φιλικό αγώνα ενάντια στη Σουηδία. Στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κ-19, ο Λυκογιάννης πέτυχε το δεύτερο γκολ της Ελλάδας στο 108' του ημιτελικού της διοργάνωσης απέναντι στην Αγγλία και της έδωσε την πρόκριση για τον τελικό. Εκεί πέρασε ως αλλαγή στο 67ο λεπτό της αναμέτρησης, όπου η Ελλάδα ηττήθηκε από την Ισπανία με 1-0 και έμεινε στη δεύτερη θέση. Στις 15 Αυγούστου 2012, έκανε το ντεμπούτο του με την Ελπίδων στον φιλικό αγώνα που διεξήχθη στο Δημοτικό Στάδιο Κοζάνης με αντίπαλο την Πολωνία. Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Ανδρών για την εκτός έδρας αναμέτρηση εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης τον Ιούνιο του 2017, για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2018, χωρίς να αγωνιστεί. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε τελικά στις 3 Σεπτεμβρίου 2017 στον εντός έδρας αγώνα εναντίον του Βελγίου, όταν πέρασε ως αλλαγή στη θέση του Κώστα Σταφυλίδη. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2012, 20131 Κύπελλο Ελλάδας: 2012 Ο Μπάμπης Λυκογιάννης στο soccerway Το προφίλ του παίκτη στο http://www.transfermarkt.co.uk
Οφιούχος (αστερισμός)

Ο Οφιούχος (λατινικά: Ophiuchus, συντομογραφία: Oph) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα. Από τους 13 ζωδιακούς αστερισμούς (αστερισμοί που περιλαμβάνουν τον Ήλιο στη διάρκεια του έτους), ο Οφιούχος είναι ο μόνος που δεν λογίζεται ως αστρολογικό ζώδιο. Ο Οφιούχος απεικονίζεται ως ένας άνθρωπος που στηρίζει ένα Φίδι (τον αστερισμό του Φιδιού ή Όφεως)˙ η παρεμβολή του σώματος του διαιρεί το φίδι σε δυο μέρη, το Serpens Caput και το Serpens Cauda, που ωστόσο θεωρούνται ενιαίος αστερισμός.

 Ο Αργκελάντερ απέδιδε στο σύνολο του Όφεως 51 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 82 μέχρι το μέγεθος 6,7. Ο α Οφιούχου είναι γνωστός με το ιδιαίτερο όνομα Ρας Αλχάγκ (Rasalhague) και βρίσκεται στην κεφαλή του σχήματος. Ο β Οφιούχου είναι γνωστός και με το ιδιαίτερο όνομα Σαμπίκ Ο η Οφιούχου έχει φαινόμενο μέγεθος 2,43 Ο λ Οφιούχου, τριπλός αστέρας, βρίσκεται στον αγκώνα του. Ο αστέρας RS Οφιούχου ανήκει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία που ονομάζεται επαναληπτικοί καινοφανείς, των οποίων η φωτεινότητα αυξάνεται κατά ακανόνιστα διαστήματα κατά εκατοντάδες φορές εντός μόλις μερικών ημερών. Ο Αστέρας του Barnard, ένας από τους πλησιέστερους αστέρες προς το Ηλιακό Σύστημα (πιο μακριά μόνο από το σύστημα τριών αστέρων Άλφα Κενταύρου) είναι στον Οφιούχο (στο χάρτη βρίσκεται στα αριστερά του β και ίσια πάνω από τον ν). Ο Οφιούχος περιλαμβάνει αρκετά σμήνη αστέρων, όπως τα IC 4665, NGC 6633, M9, M10, M12, M14, M19, M62, και M107, καθώς και το νεφέλωμα IC 4603-4604. Ο ασυνήθιστος διπλός γαλαξίας NGC 6240, γνωστός ως Starfish Galaxy, βρίσκεται επίσης στον Οφιούχο. Κατάλογος αστέρων του Οφιούχου Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Οφιούχος
Αναεροβική αναπνοή

Η λεγόμενη στη Βιολογία αναερόβια ή αναεροβική αναπνοή, (anaerobic respiration) αποτελεί ένα τύπο κυτταρικής αναπνοής, που πραγματοποιείται στους αναερόβιους οργανισμούς, κατά την οποία η ενέργεια απελευθερώνεται από τη γλυκόζη ή άλλες τροφές, άνευ παρουσίας οξυγόνου.

 Οι χημικές αντιδράσεις της αναερόβιας αναπνοής ακολουθούν δύο στάδια: 1ο στάδιο: Γλυκόλυση, όπου η γλυκόζη μετατρέπεται σε δύο μόρια πυροσταφυλικού οξέος στο κυτταρόπλασμα του κυττάρου. Οι αντιδράσεις αυτές είναι ίδιες με αυτές της αεροβικής αναπνοής, όμως στην αναερόβια η απουσία οξυγόνου εμποδίζει την οξείδωση των δύο μορίων περιορισμένου NAD (Nicotinamide adenine dinucleotide, αδενινονικοτιναμιδοδινουκλεοτίδιο) που δημιουργείται μέσω του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρονίων (ETS) στα μιτοχόνδρια. Αντ' αυτού παράγεται ATP, (τριφωσφορική αδενοσίνη), από την ADP, (διφωσφορική αδενοσίνη), με φωσφορυλίωση επιπέδου υποστρώματος. Έτσι το καθαρό παράγωγο ATP (τριφωσφορική αδενοσίνη), κατά την αναπνοή αυτού του τύπου, το αποτελούν μόνο 2 μόρια, (4, μείον 2) που χρησιμοποιήθηκαν στην αρχική φωσφορυλίωση). 2ο στάδιο: Μετά την παραγωγή των πυροσταφυλικών μπορεί να εμφανιστούν δύο εναλλακτικές οδοί. Στους μεν φυτικούς οργανισμούς και σε πολλούς μικροοργανισμούς το πυροσταφυλικό οξύ διασπάται σε αιθανόλη μέσω αιθανάλης (ακεταλδεΰδης), με μια αντίδραση που ονομάζεται αλκοολική ζύμωση, η οποία και απαιτεί υδρογόνο από το NADH. Στους δε ζωικούς οργανισμούς το πυροσταφυλικό οξύ μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ με μια διαδικασία που ονομάζεται ζύμωση γαλακτικού οξέος, η οποία επίσης απαιτεί υδρογόνο από το NADH.Επισημαίνεται ο σπουδαίος ρόλος του NADH και στους δύο τύπους ζυμώσεων του 2ου σταδίου. Επειδή η ποσότητα NAD που βρίσκεται στο κύτταρο είναι περιορισμένη, η γλυκόλυση θα σταματούσε γρήγορα αν η αναεροβική αναπνοή σταματούσε στο πυροσταφυλικό οξύ. Συνεχίζοντας όμως προς την αιθανόλη ή το γαλακτικό οξύ, απελευθερώνεται NAD κατά τη ζύμωση για να επέλθει στη γλυκόλυση με συνέπεια να καταστεί δυνατή η συνέχεια του καταβολισμού της γλυκόζης. Η δε απόδοση σε ATP κατά την αναεροβική αναπνοή είναι μικρή, και τούτο διότι, αφενός μεν δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ETS χωρίς οξυγόνο, και αφετέρου τα τελικά προϊόντα εξακολουθούν να περιέχουν αρκετά μεγάλα ποσά ενέργειας. Συνέπεια των παραπάνω είναι ότι τελικά η ενέργεια που απελευθερώνεται και στη συνέχεια αποθηκεύεται αποτελεί ένα μόνο κλάσμα της ποσότητας που παράγεται κατά τη πλήρη οξείδωση της γλυκόζης.
Αναρχογυμνισμός

Ο αναρχογυμνισμός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως η ένωση αναρχικών και γυμνιστικών φιλοσοφιών. Σε πολλές από τις εναλλακτικές κοινότητες που ιδρύθηκαν στη Βρετανία στις αρχές του 1900, «ο γυμνισμός, ο αναρχισμός, η χορτοφαγία και η ελεύθερη αγάπη έγιναν αποδεκτοί ως μέρος ενός πολιτικά ριζοσπαστικού τρόπου ζωής». Στη δεκαετία του 1920, οι κάτοικοι της αναρχικής κοινότητας στο Ουάιτουει (Whiteway), κοντά στο Στράουντ στο Γκλόστερσιρ, «σόκαραν τους συντηρητικούς κατοίκους της περιοχής με τη ξεδιάντροπη γύμνια τους». Κυρίως, είχε σημασία στους αναρχοατομικιστικούς κύκλους στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Πορτογαλία και στην Κούβα.Ο αναρχογυμνισμός πρεσβεύει τη χορτοφαγία, την ελεύθερη αγάπη, το γυμνισμό, την πεζοπορία και μια οικολογική κοσμοθεωρία εντός και εκτός αναρχικών ομάδων. Προωθεί επίσης μια οικολογική κοσμοθεωρία, μικρά οικολογικά χωριά και κυρίως τον γυμνισμό ως τρόπο αποφυγής του τεχνητού της βιομηχανικής μαζικής κοινωνίας της νεωτερικότητας. Οι γυμνιστές αναρχοατομικιστές βλέπουν το άτομο στις βιολογικές, φυσικές και ψυχολογικές του πτυχές και προσπαθούν να εξαλείψουν τους κοινωνικούς προσδιορισμούς.

 Μια σημαντική πρώιμη επιρροή στον αναρχογυμνισμό ήταν η σκέψη των Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, Λέων Τολστόι και Ελιζέ Ρεκλού. Cleminson, Richard (2013). «Medical Understandings of the Body». Στο: Sarah Toulalan. The Routledge History of Sex and the Body: 1500 to the Present. Routledge. ISBN 978-1-136-74435-8. Cleminson, Richard (2000). Anarchism, science, and sex: eugenics in eastern Spain, 1900-1937. P. Lang. ISBN 978-3-906765-57-0. Cleminson, Richard (2004). «Making sense of the body: anarchism, nudism and subjective experience». Bulletin of Spanish Studies 81 (6): 697–716. doi:10.1080/1475382042000272256. ISSN 1475-3820. Josep Maria Rosello (ed). !Viva la Naturaleza! Escritos libertarios contra la civilización, el progreso y la ciencia. Virus editorial. 2008. (ISBN 978-84-96044-94-4)ISBN 978-84-96044-94-4 A look at the evolution of anarcho-naturism and early green anarchism followed by a selection of texts by anarcho-naturist and green anarchist authors from the late 19th and early 20th centuries such as Émile Gravelle, "Les Naturien", Henri Zisly, Georges Butaud and others (ισπανικά) La Iconoclasta (ο Εικονομάχος). Σύγχρονο ισπανικό αναρχογυμνιστικό περιοδικό
Νικόλαος Στουρνάρης

Ο Νικόλαος Στουρνάρας (μετέπειτα Στουρνάρης) (1778-1826) ήταν οπλαρχηγός, αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, με καταγωγή από τα Στουρναραίικα Τρικάλων. Το αρματολίκι του ήταν στην περιοχή του Ασπροποτάμου και σε όλη τη διάρκεια της περιόδου του Αλή Πασά ήταν ονομαστό κέντρο ένοπλων σωμάτων.

 Ο Στουρνάρης έδρασε κατά την Επανάσταση κυρίως στη Δυτική Στερεά. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και συμμετείχε στη σύσκεψη των οπλαρχηγών της Στερεάς που έγινε στις αρχές του 1821 στη Λευκάδα. Μετείχε ενεργά στην επανάσταση στον Ασπροπόταμο και πολέμησε επίσης στη Στερεά και την Πελοπόννησο, διακριθείς ιδιαίτερα στο Βουργαρέλι το 1824. Το αρματολίκι του στον Ασπροπόταμο υπήρξε θρυλικό. Μετά την καταστολή της επανάστασης στον Όλυμπο το 1822, ο Στουρνάρης συγκέντρωσε γύρω του όσους επαναστάτες και φιλέλληνες διέφυγαν. Συνεργάστηκε με τον Καραϊσκάκη την άνοιξη του 1823 στην αντίσταση εναντίον των Οθωμανών, που επεδίωκαν το "προσκύνημα" των αρματολών στη Στερεά και τη Θεσσαλία. Συμμετείχε στις μάχες εναντίον της στρατιάς του Ομέρ Βρυώνη στη Δυτική Στερεά το 1823 και το 1824. Πήρε μέρος στη Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό. Υπήρξε ονομαστός για τον πατριωτισμό και την ανδρεία του. Σκοτώθηκε ηρωικά κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου. Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία, Ε/Ιστορικά - Οι οπλαρχηγοί της Στερεάς Ελλάδας, 29 Νοεμβρίου 2001
Η μνηστή εφορτώθη

Η μνηστή εφορτώθη (αγγλ.The Bride Came C.O.D.) είναι σοφιστικέ κωμωδία σε σενάριο των αδελφών Έπσταϊν και σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Κέιλι. Η ταινία έδωσε την ευκαιρία στους πρωταγωνιστές της Τζέιμς Κάγκνεϊ και Μπέτι Ντέιβις να συμμετάσχουν σε κωμωδία, καθώς πολλοί κριτικοί είχαν παραπονεθεί για το γεγονός ότι κι οι δυο τους εμφανίζονταν σε σοβαρούς δραματικούς ρόλους.

 Μια πλούσια κληρονόμος η Τζόαν Γουίνφιλντ (Μπέτι Ντέιβις) αποφασίζει να πάει κόντρα στον πατέρα της και να κλεφτεί με τον μουσικό Άλεν Μπράις (Τζακ Κάρσον). Το ζευγάρι που αποφασίζει να παντρευτεί στο Λας Βέγκας μισθώνει το αεροπλάνο του πιλότου Στιβ Κόλινς (Τζέιμς Κάγκνεϊ) προκειμένου να τα καταφέρει. Πριν την απογείωση όμως ο Στιβ λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον πατέρα της Τζόαν, ο οποίος του προσφέρει τα χρήματα που χρειάζεται για να ξεχρεώσει κάποιο δάνειο, προκειμένου να του παραδώσει την κόρη του ανύμφευτη στο Αμαρίλο του Τέξας. Έτσι ο Στιβ καταφέρνει να απαγάγει την Τζόαν και μια σειρά ξεκαρδιστικών επεισοδίων ξεκινά. Ο Τζέιμς Κάγκνεϊ είχε αρχίσει να απομακρύνεται σταδιακά από το ρόλο του γκάνγκστερ που τον είχε κάνει διάσημο κατά τη δεκαετία του '30. Η συνεργασία του με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ στην ταινία Ο πειρασμός (Strawberry Blonde, 1941), είχε λάβει θετική υποδοχή από τους κριτικούς κι ο ίδιος ειχε αρχίσει να ενδιαφέρεται με την παραγωγή ταινιών. Ο Τζακ Γουόρνερ αρχικά σκεφτόταν να δώσει το ρόλο της Τζόαν Γουίνφιλντ σε κάποια από τις καταξιωμένες κωμικές ηθοποιούς της εταιρίας, όπως η Ρόζαλιντ Ράσελ, η Αν Σέρινταν και η Τζίντζερ Ρότζερς. Η επιλογή τελικά έπεσε στην Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, ανερχόμενο αστέρι της Warner την περίοδο εκείνη, όταν ξαφνικά η Μπέτι Ντέιβις, μεγάλη σταρ της εποχής ενδιαφέρθηκε για την ταινία. Η Ντέιβις που έτρεφε μεγάλη συμπάθεια για τον Κάγκνεϊ, με τον οποίο είχε πρωτοσυνεργαστεί το 1934 για την ταινία του Μάικλ Κερτίζ Jimmy The Gent, δεν έβλεπε την ώρα να ξαναεμφανιστεί στο πλευρό του. Κι οι δύο είχαν επαναστατήσει στο παρελθόν ενάντια στο σύστημα της εταιρίας που τους ανάγκαζε να πρωταγωνιστούν σε μέτριες ή αδιάφορες ταινίες. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο η Ντέιβις ενδιαφέρθηκε για την ταινία ήταν το γεγονός ότι το σενάριο θύμιζε το Συνέβη μια νύχτα (It Happened One Night, 1934) του Φρανκ Κάπρα. Η ταινία δεν είχε τον αντίκτυπο του Συνέβη μια νύχτα, κυρίως λόγω του αδύναμου σεναρίου της. Οι αδερφοί Έπσταϊν προσπάθησαν να το βελτιώσουν κάνοντας αλλαγές, αλλά το αποτέλεσμα παρέμεινε μέτριο. Οι κριτικοί την καλοσόρισαν με ανάμεικτα συναισθήματα, μάλιστα ένας από αυτούς έγραψε: "Εντάξει Τζέιμς και Μπέτι, κάνατε την πλάκα σας, καιρός να επιστρέψετε στη δουλειά". Χρόνια αργότερα η Ντέιβις είπε ότι το μόνο που αποκόμισε από τη συμμετοχή της στην εν λόγω ταινία ήταν ένα παλτό γεμάτο αγκάθια από έναν κάκτο πάνω στον οποίο έπεσε κατά τύχη (κάτι που προστέθηκε επίσης στο σενάριο). Η Ντέιβις, όσον αφορά την κωμωδία, είχε καλύτερη τύχη την επόμενη χρονιά όταν πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του θεατρικού των Κάουφμαν και Χαρτ, Επισκέπτης διάβολος (The Man Who Came To Dinner, 1942), ενώ ο Κάγκνεϊ την ίδια χρονιά κέρδισε το πρώτο και μοναδικό του όσκαρ για το Ο ουρανός της δόξας (Yankee Doodle Dandy!, 1942). Η ταινία στην ιστοσελίδα imdb
Κορέκα

Η Κορέκα (ιταλικά: Coraca, στην τοπική διάλεκτο Corica) είναι περιοχή του δήμου της της Αμάνθειας (Amantea) , στην επαρχία της Κοζέντσα στην Καλαβρία της νότιας Ιταλίας, κοντά στα σύνορα με την Καμπόρα σαν Τζοβάνι.

 Η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται δυτικά στο νότιο Τυρρηνικό πέλαγος και περιβάλλεται από την συνοικία της Αμάνθειας στα νότια, όπου τα σύνορα ξεκινούν με την Καμπόρα σαν Τζοβάνι. Το έδαφος αποτελείται κυρίως από ένα βραχώδες ακρωτήριο, ενώ στην πεδινή περιοχή βρίσκεται το κέντρο της πόλης. Περιλαμβάνει επίσης μια λοφώδη περιοχή και μεγάλες παραλίες. Το κλίμα είναι ήπιο. Η κύρια πηγή πλούτου στην Κορέκα, καθώς και στην ευρύτερη περιοχή, είναι ο τουριστικός και ξενοδοχειακός τομέας που αναπτύχθηκε με βάση τον φυσικό πλούτο και κάλος της περιοχής, όπως η περιοχή των βράχων της Κορέκα η οποία αποτελεί συχνό σημείο φωτογράφισης από τη δεκαετία του 1960 και χρησιμοποιοείται από ραδιοερασιτέχνες λόγω του υψόμετρου. Υπάρχουν επίσης μερικά μικρές βιοτεχνίες όπου παράγονται τρόφιμα, έπιπλα και μηχανήματα. Από το 2014 το έδαφος της Coreca χωρίζεται στους ακόλουθους οικισμούς: Φορμιτσικέ (Formiciche) Τζασκόνιε (Giascogne, Juascugnu / Γιουασκούνιου) Γκρότε (Grotte / Σπηλιές, στην τοπική διάλεκτο "i Grutti") Λα Πιέτρα (La Pietra / Η Πέτρα, στην τοπική διάλεκτο Petraja) Μαρινέλλα (Marinella) (από το 2011) Ολίβα (Oliva) (από το 2011) Στιττούρε (Stritture) (μέχρι το 2008, αργότερα μεταφέρθηκε στην Καμπόρα σαν Τζοβάνι και πάλι το 2011) Σάλτο ντα Ζίτα Την 1η Οκτωβρίου 1964 άρχισαν οι εργασίες για την ανέγερση της εκκλησίας της Κορέκκας, η οποία θα είναι αφιερωμένη στην Παναγία των Αγγέλων, και οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1965 με την παρουσία των τοπικών αρχών, με χωρητικότητα για 65 άτομα. Κάθε χρόνο κατά τους εορτασμούς στις 22 Αυγούστου υπάρχει πομπή στους δρόμους του κέντρου του χωριού. Στις 2 Απριλίου 2003 μετά από δημοτικό ψήφισμα, ορίστηκε η εκκίνηση των εργασιών κατασκευής της πλατείας στις 5 Μαΐου 2005. Στην γραφική αυτή πλατεία διαδραματίζονται οι καλοκαιρινές εκδηλώσεις του χωριού και από το 2015 η πλατεία ονομάστηκε Μαντόνα ντέλι Άντζελι (Madonna degli Angeli) λόγω της εγγύτητας της με την εκκλησία και την παρουσία αγάλματος της Παναγίας στην περιοχή αυτή. Η πλατεία διαχειρίζεται, καθαρίζεται και συντηρείται από τοπική τουριστική ένωση από το 2013. Πολύ σημαντική περιοχή είναι τα σπήλαια Κορέκα, τα οποία κατά την αρχαιότητα ήταν τα μεταλλεία σιδήρου της αρχαίας Τεμέσης, ενώ πολύ αργότερα κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησίμευσαν ως καταφύγιο για τους κατοίκους της περιοχής και για τους αγγλοαμερικανούς στρατιώτες που τις χρησιμοποιούσαν ως αποθήκες. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις των Χριστουγέννων και του Πάσχα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μερικώς γκρεμισμένος πύργος στον πρώτο όροφο, ο οποίος έχει κάποια ιστορική σημασία καθώς είναι μια μίξη τεχνοτροπιών μεταξύ των Αραβών και Νορμανδών.
Χάλλε (Ζάαλε)

Η Χάλλε είναι η μεγαλύτερη πόλη στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ. Το επίσημο όνομά της είναι Halle (Saale) (Χάλλε (Ζάαλε)), παλιότερα Halle an der Saale (Χάλλε επί του Ζάαλε), προκειμένου να διακρίνεται από την πόλη Χάλλε της Βεστφαλίας.

 Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Σαξονίας-Άνχαλτ, κατά μήκος του ποταμού Ζάαλε (Saale), βόρεια από το Δρυμό την Θουριγγίας. Η Λειψία, μία από τις άλλες μεγάλες πόλεις της ανατολικής Γερμανίας, απέχει 35 χλμ. Η πρώιμη ιστορία της συνδέεται με τη συγκομιδή του αλατιού. Το όνομα Halle προήλθε από το βρετανικό «Halen», λέξη για το αλάτι («salann» βλ. στα ιρλανδικά). Το όνομα του ποταμού Ζάαλε (Saale) περιέχει επίσης τη ρίζα της γερμανικής λέξης για το αλάτι, καθώς γίνεται συγκομιδή του στο Χάλλε από την εποχή του Χαλκού (2300-600 π.Χ.). Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά το 806. Αποτέλεσε τμήμα της Αρχιεπισκοπής του Μαγδεβούργου τον 10ο αιώνα. Σύμφωνα με ιστορικά έγγραφα η πόλη του Χάλλε υπήρξε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης τουλάχιστον από το 1281. Κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκαν δύο βομβαρδισμοί: ο πρώτος στις 31 Μαρτίου 1945, ο δεύτερος μερικές ημέρες αργότερα. Στις 17 Απριλίου 1945 η Χάλλε είχε καταληφθεί από τα αμερικανικά στρατεύματα, ενώ τον Ιούλιο οι Αμερικανοί αποσύρθηκαν και η πόλη κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό. Η πόλη είναι η γενέτειρα του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ (1685 - 1759).
Περιφέρεια Κουλικορό

Η Περιφέρεια Κουλικορό (γαλλικά: Région de Koulikoro, αραβικά: منطقة كوليكورو) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 95.848 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.418.305 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Κουλικορό.

 Η Περιφέρεια Κουλικορό βρίσκεται δυτικά του Μαλί. Συνορεύει στα δυτικά με την Περιφέρεια Καγιές, στα νότια και νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Σικασσό, στα ανατολικά με την Περιφέρεια Σεγκού, στα βόρεια με τη Μαυριτανία και στα νοτιοδυτικά με τη Μπουρκίνα Φάσο. Έχει έκταση 95.848 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Κουλικορό έχει 2.625.919 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 18,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 37,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Κουλικορό με πληθυσμό 43.174 κατοίκων και μεγαλύτερη πόλη η Κατί με 114.983 κατοίκους. Η Περιφέρεια Κουλικορό διαιρείται σε 7 επαρχίες: Ναρά Μπαναμπά Κολοκανί Κουλικορό Ντιοϊλά Κατί Κανγκαμπά Περιφέρειες του Μαλί
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2003-2004

Το κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2003-2004, διεξήχθη για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά υπό τη μορφή Φάιναλ-8, το οποίο έγινε στην Ορεστιάδα από 18 έως 21 Φεβρουαρίου. Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις οκτώ πρώτες θέσεις στο τέλος του Α' γύρου του πρωταθλήματος. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης για τρίτη φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Νικολάι Ζελιάσκοφ.

 18 Φεβρουαρίου 2004 19 Φεβρουαρίου 2004 20 Φεβρουαρίου 2004 Ο τελικός διεξήχθη στις 21 Φεβρουαρίου 2004 στην Ορεστιάδα, στο Γυμναστήριο «Νίκος Σαμαράς». Ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης επεκράτησε με 3−1 του Ολυμπιακού Πειραιώς και κατέκτησε το 3ο κύπελλο στην ιστορία του. Διαιτητές: Βασιλειάδης, Καραμπέτσος. MVP: Νικολάι Ζελιάσκοφ (Ηρακλής) Συνθέσεις: Ηρακλής Θεσσαλονίκης (Λεώνης): Κράβαρικ 15π., Μποζίδης 5, Χοφ 6, Γκρανβορκά 17, Ζελιάσκοφ 15, Μπάεφ 15 / Μπαμπαλιούτας (λ. − 50% υποδοχή), Γκιρτζίκης, Καλμαζίδης. Ολυμπιακός Πειραιώς (Τράβιτσα): Χριστοφιδέλης 15π., Μάρκοβιτς 6, Κουρνέτας 2, Γκάτιν 15, Τσακιρόπουλος 5, Γκόμεζ 23 / Δημητρακόπουλος (λ. − 46% υποδοχή), Αλεξανδρόπουλος, Κυριαζής 1, Ξενάκης. Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine. Προημιτελικοί Κυπέλλου 2004 www.rizospastis.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-04-24 στο Wayback Machine. Ολυμπιακός και Ηρακλής στον τελικό www.rizospastis.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-04-24 στο Wayback Machine. Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών 2004 - Φάιναλ-8 greekvolley.eu Αρχειοθετήθηκε 2021-01-04 στο Wayback Machine.
Τζον Έλερκερ Μπούλκοτ

Ο Τζον Έλερκερ Μπούλκοτ (1784-1855) ήταν έμπορος και πλοιοκτήτης από το Λονδίνο. Ήταν διευθυντής της Τράπεζας του Λονδίνου, της Τράπεζας του Δουβλίνου, καθώς και της εταιρείας "New Zealand Company". Υπηρέτησε ως σερίφης του Μεριόνετ στην Ουαλία. Μέχρι τον θάνατό του το 1855, διέθετε σημαντικές εκτάσεις και κτίρια στο Λονδίνο, καθώς και άλλα ακίνητα λίγο πιο έξω από την πόλη.

 Ο Τζον Έλερκερ Μπούλκοτ γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1784 στο Λάιμχαους, Stepney, στο Μίντλσεξ, με πατέρα τον Τζον Μπούλκοτ (1761-1833) και μητέρα τη σύζυγό του, Μέρι Μπούλκοτ . Ο πατέρας του, o John Boulcott senior, ήταν έμπορος ξυλείας στο Λονδίνο μέχρι και το 1794. Ο John senior συνεργάστηκε με τον γιο του Joseph Crew Boulcott (1788-1850) με μια αυλή στο Narrow St, Ratcliff στπ Λονδίνο, μέχρι και τον Ιούνιο του 1810. Η επιχείρηση αυτή συνέχισε να λειτουργεί έως και το 1834 υπό το όνομα "John Boulcott & Son". Ο John Boulcott ο οποίος ήταν διευθυντής της "Commercial Dock Company" μεταξύ του 1814 και του 1825, ήταν ίσως ο John senior, μιας και ο λιμένας εξειδικευμένος στην εισαγωγή ξυλείας. Ο John senior περιγράφηκε επίσης ως έμπορος της Ρωσίας μέχρι το 1800, υποδεικνύοντας ότι μερικά από τα ξύλα που πωλούσε εισήχθησαν από τις χώρες της Βαλτικής και στη συνέχεια ελέγχονταν από τη Ρωσία.
Φώκια της λίμνης Βαϊκάλης

Η φώκια της Βαϊκάλης, φώκια της λίμνης Βαϊκάλης ή nerpa ( Pusa sibirica ), είναι ένα είδος άωτης φώκιας, ενδημικό στη λίμνη Βαϊκάλη, στη Σιβηρία της Ρωσίας. Όπως η φώκια της Κασπίας, συγγενεύει με τη δακτυλιωτή φώκια της Αρκτικής. Η φώκια της Βαϊκάλης είναι μια από τις μικρότερες αληθινές φώκιες και το μόνο είδος πτερυγιόποδου, αποκλειστικά γλυκού νερού. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις, ο πληθυσμός της φώκιας Βαϊκάλης κυμαίνεται από 80.000 μέχρι 100.000 ζώα

 Η φώκια της Βαϊκάλης είναι μια από τις μικρότερες αληθινές φώκιες. Οι ενήλικες συνήθως φτάνουν σε μήκος τα 1,1–1,4 m (3 ft 7 in–4 ft 7 in) με σωματική μάζα από 63 έως 70 kg (139 έως 154 lb). Το μέγιστο αναφερόμενο μέγεθος είναι 1,65 m (5 ft 5 in) σε μήκος και 130 kg (290 lb) σε βάρος. Υπάρχουν σημαντικές ετήσιες διακυμάνσεις στο βάρος, με χαμηλότερο βάρος την Άνοιξη και υψηλότερο βάρος, περίπου 38–42% περισσότερο, το Φθινόπωρο. Οι φώκιες της Βαϊκάλης είναι κυρίως γκρίζες στην περιοχή της πλάτης και η γούνα στην κοιλιά τους έχει κιτρινωπή απόχρωση. Η φώκια της Βαϊκάλης ζει μόνο στα νερά και τις όχθες της λίμνης Βαϊκάλης. Οι περιοχές της λίμνης στις οποίες κατοικούν οι φώκιες, αλλάζουν ανάλογα με την εποχή, καθώς και με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες. Είναι μοναχικά ζώα για το μεγαλύτερο μέρος του έτους, ενώ μερικές φορές ζουν χιλιόμετρα μακριά από άλλα ζώα του είδους τους. Υπάρχουν περισσότερες φώκιες στη βόρεια λίμνη Βαϊκάλη, διότι εκεί οι Χειμώνες διαρκούν περισσότερο με αποτέλεσμα ο πάγος να καλύπτει τη λίμνη μεγαλύτερο μέρος του έτους από ότι στον Νότο, κάτι που ευνοεί τις γέννες Η φώκια της Βαϊκάλης είχε σχέσεις με αυτόχθονες φυλές που ζούσαν στις όχθες της λίμνης, από την αρχαιότητα. Ζωγραφιές της φώκιας της Βαϊκάλης υπάρχουν σε βραχογραφίες, και οστά φώκιας έχουν βρεθεί σε οικισμούς, ανθρώπινα νεκροταφεία και χώρους θυσιών, τα παλαιότερα από τα οποία είναι τουλάχιστον 10.000 ετών. Η φώκιες της Βαϊκάλης, παραδοσιακά θηρεύονται από τους ανθρώπους για τη γούνα και το κρέας τους Οι φώκιες της Βαϊκάλης τρώνε κυρίως ψάρια ενδημικά στη λίμνη Βαϊκάλη, όπως Comephorus και Cottocomephorus. Οι θηλυκές φώκιες της Βαϊκάλης φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 3-6 ετών, ενώ οι αρσενικές περίπου στα 4-7 έτη. Οι φώκιες της Βαϊκάλης ζευγαρώνουν στο νερό προς το τέλος της περιόδου νεογνών.( pupping season ) Η συνολική εγκυμοσύνη της φώκιας Βαϊκάλης είναι περίπου 11 μήνες. Τα αρσενικά τείνουν να μένουν στο νερό, κάτω από τον πάγο, όλο το χειμώνα. Τα θηλυκά γεννούν συνήθως έναν νεογνό, αλλά είναι ένα από τα δύο μοναδικά είδη αληθινής φώκιας με την ικανότητα να γεννούν δίδυμα. Πολύ σπάνια έχουν καταγραφεί τρίδυμα ή τετράδυμα.
169 Ζέλια

Η Ζέλια (Zelia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,56. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γάλλο αστρονόμο Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα μιας ανεψιάς του Γάλλου αστρονόμου Καμίλ Φλαμαριόν.

 Η μέση διάμετρος της Ζέλιας εκτιμάται σε 33,6 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,235. Η Ζέλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 16 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πριότελος

Ο πριότελος (επιστημονική-λατινική ονομασία Priotelus) είναι γένος πουλιών της οικογένειας του κετζάλ, τις τρωγωνίδες. Ο πριότελος ενδημεί στις νήσους της Καραϊβικής και περιλαμβάνει τα εξής δύο είδη:

 American Ornithologists' Union. Check-list of North American Birds - Trogoniformes. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2009. BirdLife International 2004: Priotelus temnurus στην 2006 IUCN Red List of Threatened Species, ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2007
Μπομπ Φόσι

Ο Μπομπ Φόσι (Bob Fosse, 23 Ιουνίου 1927 - 23 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Αμερικανός χορευτής, χορογράφος, ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1972 Καμπαρέ (Cabaret). Ο Φόσι που διέπρεψε στη σκηνοθεσία μιούζικαλ τόσο στα θέατρα του Μπρόντγουεϊ, όσο και στον κινηματογράφο, είναι επίσης γνωστός για τις ταινίες Γλυκειά Τσάριτι (Sweet Charity, 1969), Λένι, ο Βρωμόστομος (Lenny, 1974), Η Παράσταση Αρχίζει (All That Jazz, 1979) και Γυμνό Μοντέλο (Star 80). Αποτελεί το μοναδικό άτομο που έχει κερδίσει Όσκαρ, Έμμυ και Τόνυ μέσα σε μια χρονιά. Είχε λάβει τέσσερις υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ και κατάφερε να κερδίσει οκτώ βραβεία Τόνυ για τη χορογραφία και τη σκηνοθεσία του θεατρικού μιούζικαλ Pippin.

 Γεννημένος στο Σικάγο, από νορβηγό πατέρα και ιρλανδή μητέρα, ο Φόσι ήταν το πέμπτο από έξι παιδιά. Του άρεσε ο χορός και ξεκίνησε τα μαθήματα σε μικρή ηλικία και στα 13 του, χόρευε ήδη επαγγελματικά σε συνεργασία με τον χορευτή Τσαρλς Γκρας με τον οποίο είχαν δημιουργήσει το σχήμα The Riff Brothers και κατά την ενηλικίωση του, μετά τον πόλεμο, χόρευε σε νυχτερινά κέντρα. Μετά τον πόλεμο, ο Φόσι μεταφέρθηκε στο Χόλιγουντ έχοντας ως σκοπό να γίνει ο νέος Φρεντ Αστέρ. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία Φίλησέ με, Καίτη (Kiss me Kate) το 1953 κι ακολούθησε η συμμετοχή του στο μιούζιαλ Give a Girl a Break, 1953, όπου πληρούσε χρέη βοηθού σκηνοθέτη. Ήταν ο χορογραφία του σε μια σκηνή του Φίλησέ με, Καίτη που τράβηξε την προσοχή των παραγωγών του Μπρόντγουεϊ και έχοντας πλέον αφήσει την καριέρα του ηθοποιού πίσω του, άρχισε να δημιουργεί χορογραφίες για μιούζικαλ στο θέατρο. Το 1955 στις πρόβες του μιούζικαλ Damn Yankees γνώρισε την χορεύτρια Γκουέν Βερντόν, την οποία παντρεύτηκε αργότερα. Κατά τη δεκαετία του 1960, δούλεψε και στην τηλεόραση και στο τέλος της δεκαετίας αυτής σκηνοθέτησε με επιτυχία τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν στο μιούζικαλ Γλυκειά Τσάριτι (Sweet Charity, 1969). Η επιτυχία αυτής της ταινίας του επέτρεψε να σκηνοθετήσει τη δεκαετία του 1970 τα αριστουργήματά του: Καμπαρέ (Cabaret, 1972) με τη Λάιζα Μινέλι, Λένι, ο Βρωμόστομος (Lenny, 1974) με τον Ντάστιν Χόφμαν και Η Παράσταση Αρχίζει (All That Jazz, 1979) με τον Ρόι Σάιντερ. Τελευταία του ταινία ήταν το Γυμνό Μοντέλο (Star 80) το 1983. Ο σκηνοθέτης απεβίωσε το 1987 από έμφραγμα του μυοκαρδίου. Υπήρξε παντρεμένος τρεις φορές και από τον τρίτο του γάμο με την χορεύτρια Γκουέν Βερντόν απέκτησε μια κόρη επίσης χορεύτρια. Μπομπ Φόσι Αρχειοθετήθηκε 2021-01-26 στο Wayback Machine., σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά) Μπομπ Φόσι στην IMDb (Αγγλικά)
Αντώνης Μαρτσάκης

Ο Αντώνης Μαρτσάκης (Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1979) είναι Έλληνας τραγουδιστής της Κρητικής παραδοσιακής μουσικής και βιολιστής. Κατάγεται από τα Χαρχαλιανά Κισάμου. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους αναβιωτές της παραδοσιακής μουσικής τόσο για την Κρήτη, όσο και για την υπόλοιπη Ελλάδα.

 Ο Μαρτσάκης γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα. Καταγόμενος από την Κρήτη, επισκεπτόταν συχνά το νησί από μικρός, ενώ σήμερα έχει εγκατασταθεί εκεί μόνιμα. Σε ηλικία 9 ετών ξεκίνησε να παίζει βιολί, κάτι που ακολούθησε επαγγελματικά μαζί με το τραγούδι. Όντας αρκετά δημοφιλής και μάλιστα πολλές φορές σε νεότερες ηλικίες, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς νεότερους παραδοσιακούς τραγουδιστές της Ελλάδας.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-1993

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1992-93 ήταν το 34ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 14ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε η ΑΕΚ για δέκατη φορά στην ιστορία της και για δεύτερη συνεχόμενη, τερματίζοντας 1 βαθμό μπροστά από τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν το πρώτο στο οποίο εφαρμόστηκε το νέο σύστημα βαθμολογίας που ισχύει έως σήμερα, σύμφωνα με το οποίο αντιστοιχούν τρεις βαθμοί στη νίκη, ένας στην ισοπαλία και κανένας στην ήττα.

 ΑΕΚ Προπονητής: Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Ατματσίδης (δεν αγωνίστηκε), Μήνου (34), Οικονομόπουλος (δεν αγωνίστηκε). Αμυντικοί: Αγορογιάννης (24), Βασιλόπουλος (13), Γεωργιάδης (1), Θεοδωρίδης (1), Καραγιάννης (26), Κοπιτσής (11/1), Κούτουλας (8/1), Μανωλάς (30/1), Μ.Παπαδόπουλος (20). Μέσοι: Καραγκιοζόπουλος (8), Κλόπας (8), Μητρόπουλος (26/6), Παπαϊωάννου (32/2), Σαβέβσκι (33/4), Σαμπανάτζοβιτς (31/1), Σλίσκοβιτς (26/9), Σταματής (17/2), Τσιάρτας (14/3). Επιθετικοί: Αλεξανδρής (31/14), Δημητριάδης (33/33), Κακούσιος (1), Πατίκας (6). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Βαθμολογία (νίκη: 3 βαθμοί, ισοπαλία: 1 βαθμός, ήττα: 0 βαθμοί) Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 1992-93
Μετόχι Αγίου Θωμά Αιτωλοακαρνανίας

Το Μετόχι είναι πεδινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας, το οποίο βρίσκεται στα νότια του νομού, δίπλα στην Ιόνια Οδό. Απέχει 6 χλμ. βορειοανατολικά του Μεσολογγίου και μόλις 1 χλμ. βορειοδυτικά του Αγίου Θωμά. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1981 ως μέρος της τότε κοινότητας Αγίου Θωμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Θωμά, την Αγραφορράχη και τα Πασπαλιαρέικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Θωμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Θωμά του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.

 Στα βορειοδυτικά του χωριού βρίσκεται η αρχαία αιτωλική πόλη της Αλίκυρνας που χρονολογείται στον 4ο π.Χ. αιώνα. για την οποία γίνεται απλή αναφορά στο όνομά της στις αρχαίες πηγές. Ο Στράβωνας την αναφέρει ως κώμη και την τοποθετεί μετά την Πλευρώνα ενώ αναφέρει ότι απείχε 30 στάδια απόσταση από την αρχαία Καλυδώνα αναφέροντας επίσης ότι επρόκειτο για παραλιακή πόλη. Ο Πλίνιος απεναντίας αναφέρει ότι βρισκόταν στην ενδοχώρα. Με βάση τις πηγές αυτές οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι η αρχαία Αλίκυρνα βρίσκεται στο λόφο "Χίλια Σπίτια" κοντά στον οικισμό του Αγίου Θωμά, όπου σώζονται ερείπια μικρού οχυρωματικού περιβόλου. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως την αρχαία Αλίκυρνα κατά τη διάρκεια κατασκευής της Ιονίας Οδού. Ιερά και νεκροπόλεις στην περιοχή της αρχαίας Αλίκυρνας Το Μετόχι Αναλήψεως Αιτωλοακαρνανίας