IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
WWE SmackDown

Το SmackDown, επίσης γνωστό κι ως SmackDown Live, είναι ενα τηλεοπτικό πρόγραμμα πάλης που ανήκει στο WWE και είναι το ένα από τα πέντε σόου της εταιρίας μαζί με το WWE RAW, το WWE NXT, το WWE Superstars και το WWE Main Event. το WWE SmackDown άρχισε τον Απρίλιο του 1999 και προβάλλεται ζωντανά κάθε Τριτη . Καθε επεισόδιο διαρκεί δύο ώρες περίπου (συμπεριλαμβανομένων των διαφημίσεων). Από το 2016 , το SmackDown προβάλλεται από το κανάλι USA Network στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

 Το σόου του SmackDown αρχικά δημιουργήθηκε το 1999, για να υπάρξει άλλο ένα σόου μετά το WWE Raw. Εκείνη την εποχή, μεγάλο αστέρι ήταν ο The Rock, ο οποίος εμφανιζόταν σταθερά κάθε εβδομάδα. Ως το 2002 δεν υπήρχε άλλη χρήση του, μέχρι που έγινε ο διαχωρισμός των παλαιστών του WWE, σε δύο ρόστερ, του Raw και του SmackDown. Κάπως έτσι πήρε την δική του ταυτότητα. Από την αρχή της δημιουργίας του, ως και σήμερα, το SmackDown λογίζεται από τα αφεντικά του WWE, ως το δεύτερο σόου της εβδομάδας μετά το Raw. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν να κοντράρει την ναυαρχίδα της εταιρείας, δηλαδή το Raw, έχοντας στο ρόστερ του, μερικούς από τους καλύτερους παλαιστές, απέτυχαν. Το SmackDown έγινε ζωντανό show στις 19 Ιουλίου 2016. Η ιστορία του SmackDown στην τηλεόραση, χαρακτηρίζεται από αστάθεια, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, σε σχέση με το άλλο σόου του WWE, το ζωντανό Raw, που δεν αλλάζει εύκολα κανάλι προβολής. Το 1999 που ξεκίνησε η προβολή του, το SmackDown έβγαινε στον αέρα κάθε Πέμπτη μέχρι το 2005.Μετά προβαλλόταν κάθε Παρασκευή, ώσπου στις 15 Ιανουαρίου του 2015 ξαναγύρισε στις Πέμπτες η προβολή του. Πρώτη του "τηλεοπτική στέγη" ήταν το κανάλι UPN television network. Έμεινε στο UPN, από το ξεκίνημα ως το 2006, όπου το συγκεκριμένο κανάλι συγχωνεύτηκε με το WB, και δημιουργήθηκε το κανάλι The CW. Εκεί έμεινε από το 2006 ως το 2008, που ανακοινώθηκε συμφωνία με το MyNetworkTV. Άλλες δύο χρονιές έμεινε εκεί και το 2010 εξαγοράστηκε από το Syfy, όπου είναι μέχρι και αυτή την περίοδο. Το SmackDown προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελληνική Τηλεόραση στα τέλη του 2003 από το κανάλι Magic Πειραιά. Δυστυχώς η πορεία του ήταν μικρή, καθώς αργότερα αυτό τον χρόνο διακόπηκε μαζί με το RAW. Η προβολή των προγραμμάτων διακόπηκε μετά από τη καταγγελία του ΕΣΡ, λόγω της προβολής του σόου σε ακατάλληλη ώρα. Τον Μάρτιο του 2019 επέστρεψε επιτελους στις ελληνικές τηλεοράσεις μέσω του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ. Το Smackdown Live προβάλλεται κάθε Κυριακή στη 01.00, ενώ το RAW τα Σάββατα στην ίδια ώρα. http://wwe.com/shows/smackdown https://web.archive.org/web/20120616044829/http://www.syfy.com/smackdown/ http://tv.com/show/3316/summary.html Αρχειοθετήθηκε 2009-04-21 στο Wayback Machine. WWE WWE Raw Pay Per View (WWE)
Αικατερίνη της Γκορίτσια

H Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Gorizia (απεβ. 1391) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόρη του κόμη της Γκορίτσια και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Μάινχαρτ ΣΤ΄ κόμη της Γκορίτσια και της Αικατερίνης, κόρης τού Ούλριχ Ε΄ κόμη του Πφάννμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1372 τον Ιωάννη Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και είχε τένα: Ερνέστος 1373-1438, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Γουλιέλμος Γ¨ 1375-1435, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Σοφία 1376-1425, παντρεύτηκε τον Βεντσέσλαο Δ΄ της Βοημίας και της Γερμανίας. https://www.genealogie-mittelalter.de/
Νίσκα Μπάνια

Η Νίσκα Μπάνια (Σερβικά: Нишка Бања) είναι ένας από τους πέντε δήμους πόλεων που αποτελούν τη πόλη Νις στη Σερβια.Είναι επίσης ένα από τα θέρετρα σπα της χώρας.Βρίσκεται 9 χιλιόμετρα ανατολικά του Νις.Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της αστικής περιοχής είναι 4.180, ενώ ο πληθυσμός του δήμου είναι 14.098.

 Ο Δημος Νίσκα Μπάνια απέχει 9 χιλιόμετρα από τη πόλη Νις και βρίσκεται νότια από το κεντρικό αυτοκινητόδρομο Νις-Σόφια.Ο δήμος συνορεύει με τους δήμους Παλίλουλα και Μέντιανα στα δυτικά, με το δήμο Πάντελεϊ στα βορειοδυτικά, το δήμο Σεβρλίγκ στα βόρεια, το δήμο Μπέλα Πάλανκα στα ανατολικά και το δήμο Γκατζίν Χαν στα νότια.Ο δήμος Νίσκα Μπάνια βρίσκεται στο κάτω μέρος του βουνού Σούβα Πλάνινα.Το πλησιέστερο αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Νις Κωνσταντίνος ο Μέγας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο δήμος Νίσκα Μπάνια έχει πληθυσμό 14.098 κατοίκων. Το Νίσκα Μπάνια Σπα είναι ένα από τα πιο γνωστά κέντρα τουρισμού υγείας στη Σερβία και είναι το τρίτο πιο δημοφιλές σπα στη Σερβία μετά την Βρνιατσκα Μπάνια και τη Σόκομπανια.Είναι γνωστό για το ζεστό, ραδιενεργό νερό που περιέχει ραδόνιο.Το σπα φιλοξενεί ένα θερινό πολιτιστικό φεστιβάλ.Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία στη πόλη Νίσκα Μπάνια: Partizan, Radon, Serbia, Ozren και Terme.Επίσης, διατίθενται πολλές βίλες. Ο δήμος Νίσκα Μπάνια βρίσκεται στο κάτω μέρος του βουνού Σούβα.Αναφέρθηκε για πρώτη φορά αιώνες πριν, το 448, και έχοντας ερείπια και ίχνη από αντίκες (θερμά - δημόσια λουτρά κ.λπ.) και ιδιαίτερα από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο διατηρεί την παράδοση και τη μοναδικότητά της.Ο Μάρσελ Προυστ σημείωσε μια φορά το 1768 ότι το μπάνιο του στο ύπαιθρο ήταν σαν αυτό της Βουδαπέστης.Κάποτε καλλιεργούνταν ρύζι σε αυτή την περιοχή. Κατά τη δεκαετία του 1920, ο δήμος Νίσκα Μπάνια άρχισε να αναπτύσσεται εντατικά και μεθοδικά.Το 1925 πολλοί διάσημοι έχτισαν τις βίλες τους εκεί και οργανώθηκαν παραλιακοί χώροι και πάρκα, χτίστηκαν ξενοδοχεία και τραμ ερχόντουσαν από το Νις από το 1929.Σήμερα το σπα εξυπηρετείται από συχνά λεωφορεία αντί για τραμ. Πιστεύεται πως το σπα Νίσκα Μπάνια μπορεί να θεραπεύσει στεφανιαία και αιμοφόρα αγγεία, αυξημένη αρτηριακή πίεση και ρευματικές διαταραχές.Προσφέρει επίσης τη θεραπεία ορθοπεδικών τραυματισμών, ελέγχου σωματικού βάρους, θεραπείας κατά της κυτταρίτιδας και μετεγχειρητικής αποκατάστασης.Το Ινστιτούτο Νίσκα Μπάνια είναι εξοπλισμένο με σύγχρονες ανέσεις. Η πόλη Νίσκα Μπάνια είναι αδελφοποιημένη πόλη με: Σοφάδες, Ελλάδα Λιούμπισα Σάμαρτζιτς, ηθοποιός και σκηνοθέτης, μεγάλωσε στο Γιελάσνιτσα Βότζισλαβ Β. Γιοβάνοβιτς, συγγραφέας Μπαντσάρεβο Γκόρνια Στούντενα Ντόνια Στούντενα Γιελάσνιτσα Κόριτνικ Κουνόβιτσα Λαζάρεβο Σέλο Μαναστίρ Νίκολα Τέσλα Νίσκα Μπάνια Οστρόβιτσα Πρβα Κούτινα Πρόσεκ Ράβνι Ντο Ραντίκινα Μπάρα Ράουτοβο Σίτσεβο Τσούκλιενικ "2011 Census of Population, Households and Dwellings in the Republic of Serbia" "Municipalities of Serbia, 2006" Official website of the Municipality of Niska Banja Web portal with accommodation in Niska Banja Web portal Niska Banja
Τόμπιας Βελτζ

Ο Τόμπιας Βελτζ (Tobias Welz, γεννημένος στις 11 Ιουλίου 1977) είναι Γερμανός διαιτητής ποδοσφαίρου με έδρα το Βίζμπαντεν. Είναι διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται στο πρώτο γκρουπ διαιτητών της ΟΥΕΦΑ.

 Διευθύνει αγώνες της Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (DFB) από το 1999. Έκανε το ντεμπούτο του στη Μπουντεσλίγκα στις 28 Αυγούστου 2010, σε έναν αγώνα μεταξύ της Νυρεμβέργης και της Φράιμπουργκ. Ο Βελτζ είναι αστυνόμος. Ζει στο Βίζμπαντεν, όπου στη νεανική ηλικία του έπαιξε για τις SC Klarenthal 1968 και FV Biebrich 02. Προφίλ στο DFB.de (Γερμανικά) Προφίλ στο WorldFootball.net
Χάντρα

Χάντρες είναι μικρά διακοσμητικά αντικείμενα οποία εμφανίζονται σε μια ποικιλία σχημάτων και μεγεθών ενός υλικού όπως πέτρα, κόκκαλο, κέλυφος, γυαλί, πλαστικό, ξύλο ή μαργαριτάρι και είναι με διαμπερή τρύπα για να μπορεί να περάσει από εκεί κάποια κλωστή, αλυσίδα, καρφίτσα κλπ. Οι χάντρες μπορούν να υφανθούν μαζί με εξειδικευμένο νήμα, να αρθρωθούν επάνω σε σπείρωμα ή μαλακό, εύκαμπτο σύρμα ή να προσκολληθούν σε μια επιφάνεια (π.χ. ύφασμα, πηλό).

 Οι χάντρες μπορούν να χωριστούν σε διάφορους τύπους επικαλυπτόμενων κατηγοριών με σβάση διαφορετικά κριτήρια όπως τα υλικά από τα οποία κατασκευάζονται, η διαδικασία που χρησιμοποιείται για την κατασκευή τους, ο τόπος ή η περίοδος προέλευσης, τα σχέδια στην επιφάνεια τους ή το γενικό σχήμα τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως οι χάντρες millefiori και cloisonné, πολλές κατηγορίες μπορεί να αλληλεπικαλύπτονται κατά τρόπο αλληλοεξαρτώμενο. Οι χάντρες μπορούν να κατασκευαστούν από πολλά διαφορετικά υλικά. Οι πρώτες χάντρες κατασκευάστηκαν από μια ποικιλία φυσικών υλικών τα οποία, αφού μαζεύτηκαν, μπορούσαν εύκολα να τρυπηθούν και να διαμορφωθούν. Καθώς οι άνθρωποι έγιναν ικανοί να αποκτήσουν και να εργαστούν με πιο δύσκολα υλικά, αυτά τα υλικά προστέθηκαν στο εύρος των διαθέσιμων ουσιών. Τα φυσικά υλικά είναι κόκαλα, κοράλλια, κέρατα, ελεφαντόδοντο, σπόρουι (όπως καρύδια tagua), κέλυφος ζώων, ξύλο, μαργαριτάρια, πέτρες, μέταλλα, χαρτί. Αλλά σήμερα προστέθηκαν και τα συνθετικά υλικά όπως κεραμικά και γυαλί (τα παλαιότερα επιζόντα συνθετικά υλικά), πλαστική ύλη, πολυαιθυλένιο. στρογγυλές ορθογώνιες τετράγωνες οβάλ σωληνωτές τριγωνικέςΟ αριθμός των σχημάτων χαντρών αυξάνεται συνεχώς. Η ιδιαιτερότητα του προσδιορισμού του μεγέθους για τις χάντρες είναι ότι όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός διαμετρήματος, τόσο μικρότερες είναι οι χάντρες. Για παράδειγμα, χάντρες με №13/0 είναι μικρότερες από №10/0. Αν και το σύστημα βαθμονόμησης αναγνωρίζεται ως κοινό, οι χάντρες από διαφορετικούς κατασκευαστές με το ίδιο διαμέτρημα μπορεί να διαφέρουν. Ανάλογα με το χρώμα, τη διαφάνεια και τη λάμψη, υπάρχει μεγάλη ποικιλία από χάντρες.
Εξωτικές βιταμίνες

Οι Εξωτικές βιταμίνες γνωστή και με τον τίτλο Ερωτικές βιταμίνες είναι ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1964 σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καψάσκη και σενάριο του Γεωργίου Ρούσσου, βασισμένο στο ομότιτλο θεατρικό του έργο. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Νάντια Χωραφά και η Σαπφώ Νοταρά.

 Ο Πέτρος είναι ένας γυναικοκατακτητής που ζει με την οικονόμο του, την κυρα-Λένη, σε ένα μεγάλο διαμέρισμα στην Αθήνα. Η Μαρία, μια νεαρή κοπέλα, η οποία είναι η τρίτη ξαδέλφη του Πέτρου, ζει στην Κρήτη. Προκειμένου να αποφύγει την πίεση των γονιών της για να παντρευτεί έναν Κρητικό, τον Μανωλιό, έρχεται στην Αθήνα και φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Πέτρου. Η Μαρία ερωτεύεται τον Πέτρο, ο οποίος την αγαπά μεν, αλλά δεν της δίνει την παραμικρή σημασία ερωτικά. Απογοητευμένη απο την αδιαφορία που της δείχνει, αποφασίζει να ακολουθήσει τη συμβουλή της οικονόμου του ύστερα από την επιμονή της, η οποία τη φέρνει σε επαφή με μια τσιγγάνα που φτιάχνει ερωτικά ματζούνια. Η Μαρία ποτίζει τον Πέτρο διάφορα βότανα και ερωτικά φίλτρα, τα οποία ομως του προκαλούν κοιλόπονο. Ο Πέτρος αρρωσταίνει και αρχίζουν ατελείωτες επισκέψεις τεσσάρων γιατρών στο σπίτι του με αντικρουόμενες απόψεις και συμβούλια μεταξύ τους. Όταν ο Πέτρος μάθει την αλήθεια από την κυρα-Λένη, από τη μια εκπλήσσεται ευχάριστα και από την άλλη αποφασίζει να εκδικηθεί τους γιατρούς που δεν μπόρεσαν να βρουν τι έχει. Νίκος Σταυρίδης ως Πέτρος Κανάκης Νάντια Χωραφά ως Μαρία Σαπφώ Νοταρά ως κυρα-Λένη Γιάννης Γκιωνάκης ως Φωστέρης (γιατρός) Μάρθα Βούρτση ως Λόλα Πουλάκη (νευροστομαχολόγος) Τάκης Μηλιάδης ως Κουρουπίδης (στομαχολόγος) Σταύρος Ξενίδης ως Περικλής (γιατρός) Ζαννίνο ως χειρομαλάκτης γιατρός Καίτη Λαμπροπούλου ως Κικίτσα Ζωή Φυτούση ως Λιλίκα Καραφωτιά Κώστας Καζάκος ως Μανωλιός Δέσποινα Παναγιωτίδου ως κυρα-Ζαμπιά Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1963-1964 και έκοψε 67.999 εισιτήρια. Ήρθε στην 55η θέση σε 92 ταινίες. Οι Εξωτικές βιταμίνες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Οι Εξωτικές βιταμίνες στην IMDb
Σεμπέριγια

Η Σεμπέριγια (Σερβικά Κυριλλικά: Семберија, προφέρεται [sɛ̌mbɛːrija]) είναι μια γεωγραφική περιοχή στην βορειοανατολική Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η κύρια πόλη της περιοχής είναι η Μπιέλινα. Η Σεμπέριγια βρίσκεται μεταξύ του ποταμού Δρίνου και Σάβα. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής βρίσκεται εντός των ορίων της Σερβικής Δημοκρατίας, ενώ ένα μικρό μέρος βρίσκεται στην Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η Σεμπέριγια έχει πολύ πλούσια ιστορία. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1533. Το όνομα Σεμπέριγια είναι ουγγρικής προέλευσης. Σήμερα, περίπου 200.000 άνθρωποι κατοικούν στην περιοχή της Σεμπέριγια, κυρίως στους δήμους της Μπιέλινα, του Ούγκλιεβικ και του Λόπαρε.

 Ακολουθεί ένας κατάλογος των δήμων στην περιοχή της Σεμπέριγια: Μπιέλινα (με πληθυσμό 114.663 κατοίκων) Ούγκλιεβικ (με πληθυσμό 16.538 κατοίκων) Λόπαρε (με πληθυσμό 16.568 κατοίκων) Το Μοναστήρι Τάβνα βρίσκεται στο νότιο τμήμα του δήμου Μπιέλινα. Η ημερομηνία ίδρυσης είναι κρυμμένη στα βάθη του μακρινού παρελθόντος. Τα χρονικά των μοναστήριων Τρόνοσα και Πετς αναφέρουν ότι χτίστηκε από τον Βλαδισλάβο και τον Ούροσιτς, που ήταν γιοι του Ντραγκουτίν. Ο Στέφαν Ντραγκουτίν ήταν Βασιλιάς της Σερβίας από το 1276 έως το 1282 και Βασιλιάς του Σρεμ από το 1282 έως το 1316. Η σημερινή εκκλησία του Μοναστηρίου Τάβνα χτίστηκε στην ίδια τοποθεσία με την αρχική. Το Μοναστήρι Τάβνα είναι παλαιότερο από άλλα μοναστήρια στην περιοχή, όπως το Όζρενα, το Λίπλια, το Βόζουτσε και το Γκοστόβιτσα. Αν και καταστράφηκε στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, αποκαταστάθηκε από το λαό. Επίσης, το μοναστήρι βομβαρδίστηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Ουστάσι. Στην ταφόπλακα του Ζντράβκο Γιοβάτσνοβιτς, ο οποίος σκοτώθηκε το 1943, αναγράφεται ότι σκοτώθηκε από την Μπλε Διοίκηση των Ουστάσι, ενώ προστάτευε και αμυνόταν το μοναστήρι. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το μοναστήρι Τάβνα ανακατασκευάστηκε. Επίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποτέλεσε Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια εντός της Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Σερβική Αυτόνομη Περιφέρεια της Σεμπέριγια SKUD Semberija Bijeljina Semberija folk fest: Ritam Evrope
Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Μιχαήλοβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Μιχαήλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Елизавета Михайлова Романова/Velikaya Knyaginya Yelizaveta Mikhailovna Romanova, 26 Μαΐου 1826 - 28 Ιανουαρίου 1845) ήταν η πρώτη σύζυγος του Αδόλφου Α΄ του Νάσσαου, μετέπειτα Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου.

 Γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1826 στη Μόσχα, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της Καρλόττας της Βυρτεμβέργης (μετέπειτα Έλενα Πάβλοβνα).Η Ελισάβετ γνωστή περισσότερο ως "Λίλι" πήρε το όνομα της από την θεία της αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα που πέθανε λίγες μέρες πριν από την γέννηση της. Μεγάλωσε με τα άλλα αδέλφια της στο Παλάτι Μιχαήλοφσκι στην Αγία Πετρούπολη. Η Ελισάβετ λέγεται ότι ήταν η ομορφότερη μεταξύ των αδελφών της, και όπως η μητέρα της, Έλενα Πάβλοβνα, ήταν χαριτωμένη με τρόπους και με καλή μόρφωση. Στα τέλη του 1843, ο Αδόλφος, Δούκας του Νάσσαου επισκέφτηκε την Αγία Πετρούπολη και γνώρισε την Ελισάβετ για πρώτη φορά. Η μητριά του Αδόλφου, η Παυλίνα της Βυρτεμβέργης, ήταν μητρική θεία της Ελισάβετ. Ο Αδόλφος και η Ελισάβετ ερωτεύτηκαν και τελικά παντρεύτηκαν στις 31 Ιανουαρίου 1844 στην Αγία Πετρούπολη. Η Ελισάβετ ήταν 17 ετών και ο Αδόλφος ήταν 26 ετών. Μετά το γάμο, το ζευγάρι έμεινε στη Ρωσία για κάποιο χρονικό διάστημα έως ότου μετακόμισαν στη Γερμανία και εγκατέστησαν στο Κάστρο Μπίμπριχ στο Βίζμπαντεν. Η Ελισάβετ ως Δούκισσα του Νάσσαου ήταν δημοφιλής στον λαό. Η Ελισάβετ και ο Αδόλφος είχαν ευτυχισμένο γάμο και η είδηση ότι ήταν έγκυος με το πρώτο τους παιδί έφερε ακόμα μεγάλη ευτυχία στο ζευγάρι. Πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 1845 μετά από την γέννηση της θνησιγενούς κόρης της στο Βίζμπαντεν σε ηλικία 18 ετών. Παντρεύτηκε τον Αδόλφο, Δούκα του Νάσσαου, και απέκτησε: κόρη (28 Ιανουαρίου 1845), θνησιγενής. 26 Μαΐου 1826 – 31 Ιανουαρίου 1844: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Μιχαήλοβνα της Ρωσίας 31 Ιανουαρίου 1844 – 28 Ιανουαρίου 1845: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Η Δούκισσα του Νάσσαου Den russisk-ortodokse Sankt Elisabeths Kirke i Wiesbaden (Ρωσικά) Biografie, PDF-Dokument I. S. Semjonow: Christliche Dynastien in Europa (Христианские династии Европы), Olma Media Group, 2002, Seite 425 (russisch) (Γερμανικά) Elisabeth Michailowna in Wiesbaden (Ρωσικά) Site officiel du temple Sv.Elizavety
Χατσιγιέ Χοσγιάρ Καντινεφέντι

Η Χατσιγιέ Χοσγιάρ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:النساء هوشيار لورد) (Τούρκικα: Haciye Hoşyar Kadınefendi, 1796 - 1859) ήταν η όγδοη σύζυγος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haciye Hoşyar Kadın Efendi Hazretleri

 Η Χοσγιάρ Καντινεφέντι ήταν θετή κόρη της Μπεϊχάν Σουλτάν, κόρη του Μουσταφά Γ΄ και εξαδέλφη του Μαχμούτ. Όταν ήρθε η ώρα να βρει έναν σύζυγο, η Χοσγιάρ αποφάσισε ότι θα πρέπει να κάνει την επιλογή της. Το 1811, η Μπεϊχάν Σουλτάν έκανε ένα μεγάλο συμπόσιο για τον Μαχμούτ. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, ο Μαχμούτ ζήτησε το χέρι της Χοσγιάρ. Η Μπεϊχάν μετά από μερικές ημέρες σε μια μεγάλη τελετή προσέφερε θαυμάσια δώρα. Στις 29 Ιουνίου 1812 η Χοσγιάρ γέννησε το μοναδικό της παιδί μια κόρη, την Μιχριμάχ Σουλτάν. Το 1859, η Χοσγιάρ πήγε για προσκύνημα στη Μέκκα, όπου και πέθανε. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Χέρμπερτ Ντάφας

Ο Σερ Χέρμπερτ Ντάφας (Sir Herbert George Holwell Duffus , 30 Αυγούστου 1908 – 22 Οκτωβρίου 2002) ήταν Τζαμαϊκανός νομικός και αξιωματούχος. Υπηρέτησε προσωρινά ως Γενικός Κυβερνήτης της Τζαμάικα το 1973.

 Γεννήθηκε στο Σεντ Ανς Μπέι της Τζαμάικα. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη το 1966 και δύο χρόνια αργότερα έγινε ανώτατος δικαστής. Η έκθεσή του για τις συνθήκες στις γυναικείες φυλακές στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '50 είχε ως αποτέλεσμα να μεταχθούν οι κρατούμενες στις φυλακές της Φορτ Ογκούστα της Σεντ Κατρίν. Μετά την αποχώρηση του γενικού κυβερνήτη Σερ Κλίφορντ Κάμπελ ο Ντάφας διορίστηκε προσωρινά στο αξίωμα του Γενικού Κυβερνήτη και ορκίστηκε στις 2 Μαρτίου 1973. Τον διαδέχθηκε στις 27 Ιουνίου 1973 ο Σερ Φλόραϊζελ Γκλάσποουλ. Πέθανε πλήρης ημερών το 2002.
Αϊσέ Σουλτάνα (σύζυγος του Οσμάν Β΄)

Η Χασεκί Αϊσέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:عایشه سلطان) (Τούρκικα: Haseki Ayşe Sultan, 1607-1640) ήταν η πρώτη σύζυγος του Σουλτάνου Οσμάν Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Χασεκί Σουλτάν του.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Ayşe Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Αϊσέ Σουλτάν γεννήθηκε το 1607 και ήταν κόρη του Αχμέτ Εφέντι. Είχε δεσμούς με την αυτοκρατορική οικογένεια. Η γιαγιά της ήταν μια από τις κόρες της Χατιτζέ Σουλτάν, κόρης του Σελίμ Α΄ και αδελφής του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπή, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν Χανίμ Σουλτάν. Ήταν, επίσης, εγγονή του πολιτικού Περτέβ Πασά. Ο γάμος της με τον Οσμάν φαίνεται να έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1620 καθώς την συνάντησε τον Δεκέμβριο του 1619. Μετά το θάνατο του Οσμάν το 1622 έμεινε στο αυτοκρατορικό παλάτι. Η τελευταία καταγεγραμμένη παρουσία της ήταν το 1640.Πέθανε μετά το 1640. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο Εγιούπ νεκροταφείο, στην Κωνσταντινούπολη. Τάφηκε μαζί με τον πατέρα της και τα άλλα μέλη της οικογένειας της. "Turkey: The Imperial House of Osman". web.archive.org. Retrieved 6 February 2014. Gabriel Piterberg (2003). An Ottoman Tragedy: History and Historiography at Play. University of California Press. pp. 18–19. ISBN 978-0-520-93005-6. Anthony Dolphin Alerson (1956). The Structure of the Ottoman Dynasty. Clarendon Press. "Consorts Of Ottoman Sultans (in Turkish)". Ottoman Web Page. Leslie P. Peirce (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. Oxford University Press. pp. 106–107. ISBN 978-0-195-08677-5. Ahmed Akgündüz, Said Öztürk (2011). Ottoman History: Misperceptions and Truths. Oxford University Press. ISBN 978-9-090-26108-9. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback). Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover).
Κώστας Μήτσης

Ο Κώστας Μήτσης (27 Νοεμβρίου 1936 - 28 Αυγούστου 2016) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και εκδότης, ο οποίος ανέπτυξε επιχειρηματικές δραστηριότητες στον κλωστοϋφαντουργικό και ιδίως στον ξενοδοχειακό τομέα, ενώ υπήρξε και ιδιοκτήτης των εφημερίδων «Αδέσμευτος Τύπος» και «Βραδυνή». Ίδρυσε και οργάνωσε τον επιχειρηματικό ξενοδοχειακό όμιλο Mitsis Hotels που δραστηριοποιείται σε διάφορες τουριστικές περιοχές της Ελλάδας (Κως, Ρόδος, Κρήτη, Καμένα Βούρλα, Μύκονος, Ιωάννινα) και σήμερα διευθύνεται από τα παιδιά του, Σταύρο Μήτση και Χριστίνα Μήτση.

 Γεννήθηκε το 1936 στο χωριό Κρυονέρι Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων, όπου και έζησε τα πρώτα του χρόνια. Προερχόταν από πολύ φτωχή οικογένεια και είχε δύσκολα παιδικά χρόνια στην τότε ταραγμένη εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945 για βιοποριστικούς λόγους μεταναστεύει στην Αθήνα. Αρχικά φοιτά στο 1ο Γυμνάσιο Αθηνών στην Πλάκα και ως έφηβος αρχίζει να ασχολείται με διάφορες δουλειές, όπως σερβιτόρος, πλασιέ βιβλίων κ.α. Σε ηλικία 17 ετών ο Κ. Μήτσης αρχίζει να δραστηριοποιείται στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας όπου επενδύει όλες τις οικονομίες του σε ένα μικρό πλεκτήριο στο Γαλάτσι και ασχολείται με το μικρεμπόριο υφασμάτων, ρούχων και κουρτινών. Αυτή η πρώτη του επιχείρηση σε δέκα έτη θα φτάσει να απασχολεί 170 άτομα προσωπικό. Αποτελείται από καθετοποιημένη μονάδα, με πλεκτήριο και βαφείο, με καινοτομίες στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας της δεκαετίας του 1950 και 1960. Στη συνέχεια αρχίζει -παράλληλα με την κλωστοϋφαντουργία- να επενδύει και στον τομέα του τουρισμού και ανοίγει το 1974 το πρώτο all inclusive ξενοδοχείο στην Κω, το Ramira, εισάγοντας ένα νέο μοντέλο φιλοξενίας στον κλάδο αυτό. Από τη μια επένδυση στον τομέα των ξενοδοχείων προχωρά αμέσως στην επόμενη και με το πέρασμα των χρόνων επεκτείνεται σημαντικά.Ο ξενοδοχειακός όμιλος Mitsis Hotels που ίδρυσε ο Κώστας Μήτσης τη δεκαετία του 1970, σήμερα περιλαμβάνει συνολικά 19 ξενοδοχεία και απασχολεί περισσότερους από 4.000 εργαζόμενους. Πέθανε αιφνίδια στην Αθήνα στις 28 Αυγούστου 2016 και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του. Κώστας Μήτσης, ο ιδρυτής - πηγή: mitsishotels.com Ιστοσελίδα της επιχείρησης Mitsis Hotels
Κλημεντίνη της Ορλεάνης

Η Κλημεντίνη (γαλλ. Clémentine d'Orléans, 6 Μαρτίου 1817 - 16 Φεβρουαρίου 1907) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα.

 Η Μαρία Κλημεντίνη Λεοπολδίνα Καρολίνα Κλοτίλδη ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας και της Μαρίας Αμαλίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1843 τον Αύγουστο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και είχε τέκνα; Φίλιππος 1844-1921, παντρεύτηκε τη Λουίζα Μαρία του Βελγίου. Λουδοβίκος Αύγουστος 1845-1907, παντρεύτηκε τη Λεοπολδίνη της Βραζιλίας. Κλοτίλδη 1846-1927, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ Κάρολο των Αψβούργων-Λωρραίνης, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Αμαλία 1848-1894, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Εμμανουήλ, Δούκα εν Βαυαρία. Φερδινάνδος 1861-1948, που έγινε πρίγκιπας της Βουλγαρίας το 1887 και βασιλιάς το 1908. Aronson, T. (1986) Crowns in conflict: the triumph and the tragedy of European monarchy, 1910–1918, J. Murray, London. ISBN 0-7195-4279-0. Barman, R. (2002) Citizen Emperor: Pedro II and the Making of Brazil, 1825–1891, Stanford University Press. ISBN 0-8047-4400-9. Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861–1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London. ISBN 0-283-98515-1. de Saint-Amand, I. (1895) The Revolution of 1848, Charles Scribner's Sons, New York. Ilchev, I., Kolev, V. & Yanchev, V. (2005) Bulgarian parliament and Bulgarian statehood, St. Kliment Ohridski University Press, ISBN 954-07-2197-0. Jobson, D. (1848) Career of Louis-Philippe: with a full account of the late revolution, E. Churton. Longford, E. (1987) Victoria R.I., George Weidenfeld & Nicolson Ltd, London. ISBN 0-297-17001-5. Mansel, P. (2001) Paris Between Empires, Phoenix, London. ISBN 1-84212-656-3. Princess Catherine Radziwill (1916, reprinted 2010) Sovereigns and Statesmen of Europe, Get Books, ISBN 1-4455-6810-1.
Ονομαστικόν

Το Ονομαστικόν είναι ονομαστικό λεξικό και θησαυρός λέξεων της ελληνικής γλώσσας -αττική διάλεκτος μέσω αττικισμού- και είδος εγκυκλοπαίδειας, το οποίο δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Ιούλιο Πολυδεύκη. Είναι το μόνο έργο που διασώζεται από τον συγγραφέα, αποτελείται από 10 τόμους, και εκδόθηκε πριν το 177.

 Το έργο προοριζόταν για χρήση από μαθητές για την εμπλούτιση του λεξιλογίου τους. Εντός του κάθε τόμου περιλαμβάνεται μια διαφορετική πραγματεία, η οποία περιέχει τις πιο σημαντικές λέξεις σχετικά με την περιγραφή του κάθε θέματος, με σύντομες αποδόσεις των εννοιών των λέξεων, οι οποίες συνοδεύονται επίσης και με ιστορικά παραδείγματα χρήσης τους μέσω αποφθεγμάτων αρχαίων συγγραφέων. Τα περιεχόμενα δεν είναι ταξινομημένα αλφαβητικά, αλλά θεματολογικά. Στο πρώτο κεφάλαιο του πρώτου βιβλίου γίνεται μια ευρεία εισαγωγή σε μια πλειάδα θεμάτων (Ἐν τοὐτω τῷ αἴ τὲ θεῶν καὶ δαιμόνων ὀνομασίαι, καὶ τῶν περί αὐτοὺς τιμῶν, καὶ τόπων, καὶ χωρῶν, καὶ τῶν περὶ τοὺς νεὼς καὶ τὰ ἔδη τεχνιτῶν, καὶ θεραπευτῶν), και κατόπιν στα υπόλοιπα κεφάλαια τα θέματα γίνονται πιο συγκεκριμένα και αφορούν νομική, μουσική, θέατρο, και πολλά άλλα γνωστικά πεδία.Το σύγγραμμα είναι ιδιαίτερα πολύτιμο καθώς ως πηγές χρησιμοποίησε προγενέστερα του γραπτά τα οποία δεν διασώζονται πλέον, έτσι για πολλά θέματα αποτελεί την μοναδική πηγή σε ότι αφορά την γνώση σχετικά με τον αρχαίο κόσμο, καθώς και παραθέτει πολλά αποσπάσματα συγγραφέων που δεν βρίσκονται σε άλλα κείμενα.Σημαντική πηγή του θεωρείται πως υπήρξε ο Πάμφιλος ο Αλεξανδρινός (1ος αιώνας). Τα περιεχόμενα του έργου διασώζονται κυρίως μέσω της χειρόγραφης επιτομής του 10ου αιώνα η οποία συντάχθηκε από τον Αρέθα, σημαντικό βυζαντινό λόγιο και επίσκοπο Καισαρείας.Οι πρώτες έντυπες εκδόσεις του έργου περιείχαν μόνο το ελληνικό κείμενο χωρίς απόδοση στα λατινικά, και έγιναν από τους Άλδο Μανούτιο (Βενετία, 1502), B. Junta (Φλωρεντία, 1520), και S. Grynaeus (Βασιλεία, 1536). Το 1608 κυκλοφόρησε στην Φρανκφούρτη το έργο με λατινική μετάφραση και με διορθώσεις του περιεχομένου από τα χειρόγραφα (Wolfgang Seber) με την λατινική μετάφραση να βασίζεται σε αυτήν που είχε κάνει ο Walther στην Βασιλεία το 1541. Αξιοσημείωτη έκδοση είναι επίσης αυτή του 1706 στο Άμστερνταμ από τους J. H. Lederlin και Tib. Hemstershuis με μεγάλο αριθμό σημειώσεων και σχολίων. Κατά τον 19ο αιώνα, εκδόθηκε επίσης από τον Ιμμάνουελ Μπέκερ με μόνο το ελληνικό κείμενο.Σημαντική έκδοση του «Ονομαστικόν» είναι επίσης αυτή του Βίλχελμ Ντίντορφ (Wilhelm Dindorf) (Guilielmus Dindorfius), Libraria Kuehniana, Lipsiae (Λειψία), 1824, με εκτεταμένο ευρετήριο και σημειώσεις: τόμος 1: βιβλίο 1 - βιβλίο 5 (I-V) [1] (το αρχαίο κείμενο από σελ. [2]) τόμος 2: βιβλίο 6 - βιβλίο 10 (VI-X) [3] τόμος 3: (Vol III): Indices (Ευρετήρια) [4] τόμος 4 (vol IV): Annotationes I-V (Σημειώσεις βιβλίων 1 - 5) [5]τόμος 5, μέρος 1 (vol V, pars I): Annotationes VI-VIII (Σημειώσεις βιβλίων 6 - 8) [6] τόμος 5, μέρος 2 (vol V, pars II): Annotationes IX-X (Σημειώσεις βιβλίων 9 - 10) [7] Το κείμενο της έκδοσης του 1824, Λειψία - archive.org
Εθνική Τόγκο (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 11 Φεβρουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Τόγκο αντιπροσωπεύει το Τόγκο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Τόγκο (Fédération Togolaise de Basket-Ball).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε το 1977 στη Σενεγάλη. Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Τόγκο σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Εθνική Τόγκο (καλαθοσφαίριση ανδρών) Togo, ιστορικό στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Togolaise de Basket-Ball Αρχειοθετήθηκε 2011-02-07 στο Wayback Machine., επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Γκλομπ

Ρόπαλο είναι ράβδος από ξύλο, καουτσούκ, πλαστικό ή μέταλλο. Χρησιμοποιείται ως εργαλείο συμμόρφωσης και αμυντικό όπλο από αστυνομικούς, φύλακες ασφαλείας και στρατιωτικό προσωπικό. Σε πολλές χώρες, χρησιμοποιούνται απλώς συμβολικά για την επιβολή του νόμου και σπάνια χρησιμοποιούνται ως όπλο. Κάποιοι εγκληματίες χρησιμοποιούν τα ρόπαλα ως όπλα λόγω της απλής κατασκευής τους και της εύκολης απόκρυψης. Η χρήση ή η μεταφορά ροπάλων από άλλους ανθρώπους εκτός των οργάνων περιορίζεται από το νόμο σε πολλές χώρες και είναι παράνομη όπως η οπλοφορία.

 Στη βικτοριανή εποχή, σύμφωνα με το Λεξικό Online Ετυμολογίας, το όνομα "κλομπ" καταγράφεται για πρώτη φορά το 1856. Το βικτοριανό πρωτότυπο έχει εξελιχθεί από τότε σε διάφορες ποικιλίες που είναι διαθέσιμες σήμερα. Το τυπικό μέγεθος είναι μία ευθεία ράβδος από ξύλο ή συνθετικό υλικό, διαμέτρου περίπου 32 mm έως 910 mm, με μια αυλακωτή λαβή. Τα ρόπαλα συχνά διακοσμούνται με τα οικόσημα των οργανώσεών τους. Ευθεία ρόπαλα από καουτσούκ έχουν μαλακότερο αντίκτυπο. Κάποια από την κινητική ενέργεια κάμπτουν και συμπιέζουν το λάστιχο και αναπηδούν όταν το αντικείμενο χτυπηθεί. Οι ράβδοι από καουτσούκ δεν είναι πολύ αποτελεσματικοί όταν χρησιμοποιούνται στους βραχίονες ή τα πόδια του ατόμου και μπορούν ακόμη να προκαλέσουν τραυματισμό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα έχουν σταματήσει την έκδοση τους. Η Ρωσική Αστυνομία χρησιμοποιεί καουτσούκ, εκτός από περιοχές όπως η Σιβηρία, όπου μπορεί να είναι αρκετά κρύο ώστε το λάστιχο να μπορεί να γίνει εύθραυστο και να σπάσει εάν χτυπηθεί. Στη Ρωσία, τα ρόπαλα της τροχαίας είναι ασπρόμαυρα για τον ίδιο λόγο και στη Σουηδία είναι λευκά. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, Bρετανοί αστυνομικοί έφεραν παραδοσιακά ξύλινα ρόπαλα ενός είδους που είχε αλλάξει ελάχιστα από τους βικτοριανούς χρόνους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η πτυσσόμενη σκυτάλη εκδίδεται εκτός από τα καθήκοντα δημόσιας τάξης, όπου χρησιμοποιείται σταθερή ακρυλική σπάγκος. Οι βραχίονες με πλευρικά χειριστήρια εκδόθηκαν για λίγο.
Παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου

Η παραμόρφωση δίκην (ή τύπου) λαιμού κύκνου είναι παραμόρφωση της θέσης του δακτύλου, στην οποία η άρθρωση που βρίσκεται πλησιέστερα στα ακροδάκτυλα είναι μόνιμα λυγισμένη προς την παλάμη, ενώ η πλησιέστερη άρθρωση προς την παλάμη είναι λυγισμένη μακριά από αυτήν (κάμψη της άπω μεσοφαλαγγικής άρθρωσης [DIP] με υπερέκταση της εγγύς μεσοφαλαγγικής άρθρωσης [PIP]). Συνήθως προκαλείται από τραυματισμό ή από φλεγμονώδεις καταστάσεις όπως ρευματοειδής αρθρίτιδα ή μερικές φορές οικογενείς (εκ γενετής, όπως το σύνδρομο Ehlers-Danlos).

 Η παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου έχει πολλές πιθανές αιτίες που προκύπτουν από τις αρθρώσεις DIP, PIP ή ακόμη και από τις αρθρώσεις MCP. Σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχει τέντωμα του παλαμιαίου συνδέσμου στην άρθρωση PIP για τη δημιουργία υπερέκτασης, συν κάποια βλάβη στη σύνδεση του εκτείνοντος τένοντα στη βάση της άπω φάλαγγας που προκαλεί ένα υπερκαμπτό σφυροδάκτυλο. Η παραμόρφωση δίκην ράμφους πάπιας είναι παρόμοια πάθηση που επηρεάζει τον αντίχειρα (ο οποίος δεν μπορεί να έχει πραγματική παραμόρφωση δίκην λαιμού κύκνου επειδή δεν έχει αρκετές αρθρώσεις). Γίνεται κυρίως κλινικά. Η μαγνητική τομογραφία του χεριού μπορεί να υποδηλώσει την εξασθένηση του παλαμιαίου συνδέσμου της PIP και βλάβη του εκτείνοντος τένοντα για την DIP. Νάρθηκας για το δάκτυλο. Παθητικό τέντωμα και εκκαθάριση της παραμόρφωσης. Swan neck deformity at Wheeless' Textbook of Orthopedics, a technical review of the condition Rheumatoid arthritis: Image showing deformities
Φαμπρίς Μπρι

Ο Φαμπρίς Μπρι είναι Γάλλος πρώην παίκτης βόλεϊ, γεννημένος στις 2 Απριλίου του 1972 στην πόλη Σεν Πιέρ λε Νεμούρ. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του Διαγώνιου. Είχε 85 συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας.

 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1997: 4η θέση Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 1999: 7η θέση Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 1999: 6η θέση Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2000: 7η θέση Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2001: 6η θέση Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2001: 7η θέση Το προφίλ του στη L'Equipe Αρχειοθετήθηκε 2011-08-10 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Το προφίλ του στο ιταλικό πρωτάθλημα
Μιχάλης Γιαννακίδης

Ο Μιχάλης Γιαννακίδης (γεννήθηκε στις 6 Απριλίου 1988) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και σημερινός διευθυντής της ομάδας καλαθοσφαίρισης του ΠΑΟΚ. Κατά τη διάρκεια της συλλογικής του σταδιοδρομίας, με ύψος 1,92 μέτρων, ήταν ένας ψηλός που έπαιζε στη θέση σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Γιαννακίδης ξεκίνησε την επαγγελματική του συλλογική πορεία στην Α2 Κατηγορία με τη ΜΕΝΤ, την περίοδο 2006–07. Μετεγράφη στον ΠΑΟΚ της Α1 Εθνικής, πριν από τη χρονιά 2008-09. Το 2012 μεταπήδησε στον Ίκαρο Χαλκίδας, όπου έπαιξε σε 27 αγώνες. Το 2013 εντάχθηκε στα Τρίκαλα . Το 2014, μετεγράφη στον Κόροιβο Αμαλιάδας, και τον Οκτώβριο του 2015, μεταπήδησε στην Καβάλας . Ολοκλήρωσε την αγωνιστική του σταδιοδρομία με τον Ηρακλή και το Αγρίνιο. Αποσύρθηκε από το επαγγελματικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου το 2020. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Ελλάδας, ο Γιαννακίδης έπαιξε στα εξής τουρνουά: Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 16 του 2004, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 του 2005, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών του 2006, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 της FIBA του 2007, και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 της FIBA του 2008 . Αφού τελείωσε την μπασκετική του πορεία, ο Γιαννακίδης άρχισε να εργάζεται ως στέλεχος μπάσκετ. Έγινε Διευθυντής Ομάδας του ΠΑΟΚ , το 2020. Προφίλ στο EuroCup Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στο Draftexpress.com Προφίλ στην Α1 ΕΣΑΚΕ (στα ελληνικά)
Δήμος Μάνδρας

Ο Δήμος Μάνδρας ήταν δήμος της Δυτικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1946-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της δυτικής Αττικής μετά τον δήμο Μεγάρεών με έκταση 206 τ.χλμ.. Ο δήμος Μάνδρας βρίσκόταν ανάμεσα στους δήμους Μεγαρεών, Ασπροπύργου και Βιλίων και εκτεινόταν από την Πάρνηθα μέχρι τον Σαρωνικό. Αποτελούταν από ένα δημοτικό διαμέρισμα που περιλαμβάνει πολλούς οικισμούς. Όλοι οι οικισμοί του δήμου ήταν μικροί με εξαίρεση την Μάνδρα που έχει πληθυσμό 10.947 κατοίκους και αποτελούσε την έδρα του δήμου. Ο δήμος στο μεγαλύτερο τμήμα του περιλάμβανε βιομηχανική περιοχή με εξαίρεση το βόρειο τμήμα του προς τα όρη Πάστρα, Πατέρας και Πάρνηθα όπου καλύπτεται από πευκοδάση.

 Αναλυτικά οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Δ.δ. Μάνδρας [ 12.792 ] η Μάνδρα [ 10.947 ] ο Άγιος Γεώργιος [ 73 ] ο Άγιος Σωτήρ [ 496 ] ο Άγιος Χαράλαμπος [ 16 ] τα Διόδια [ 174 ] η Θέα [ 62 ] η Λεύκα [ 26 ] η Λούτσα [ 0 ] η Μονή Οσίου Μελετίου [ 25 ] η Νέα Ζωή [ 443 ] το Παλαιοχώρι [ 356 ] το Πουρνάρι [ 174 ] Ο δήμος Μάνδρας δημιουργήθηκε το 1946 με την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Μάνδρας σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και περιλάμβανε τη Μάνδρα ως έδρα της και τον οικισμό της Οινόης (τότε Μάζι). Το 1919 αποσπάστηκε η Οινόη που αποτέλεσε νέα κοινότητα. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν μέσα στα όριά του νέου δήμου οι οικισμοί Άγιος Γεώργιος, Άγιος Σωτήρ, Άγιος Χαράλαμπος, Διόδια, Θέα, Λεύκα, Λούτσα, Μονή Οσίου Μελετίου, Νέα Ζωή, Παλαιοχώρι και Πουρνάρι. Ο δήμος Μάνδρας στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον νέο δήμο Μάνδρας – Ειδυλλίας. ... 1967-197? Μελέτιος Αθ. Τσαντίλας (διορισμένος από τη χούντα, 1967-1974), με αναπληρωτή τον Ευάγγελο Μ. Ρόκκα. 1975-1978 Μ. Χατζημήτρος 1979-1982 Αριστοτέλης Πέππας 1983-1990 Χρήστος Μαρουγκάς 1991-2002 Αλέξανδρος Μαραγκός 2003-2006 Ιωάννης Λιούλης 2007-2010 Ιωάννα Κριεκούκη 2011-2019 Γεώργιος Δρίκος 2019-2023 Χρήστος ΣτάθηςΠηγή: ΕΕΤΑΑ Δήμος Μάνδρας
Προ Ρέκο

Η Προ Ρέκο είναι ιταλικός σύλλογος υδατοσφαίρισης με έτος ίδρυσης το 1913 και που εδρεύει στην πόλη Ρέκο της περιφέρειας Λιγυρίας, Ιταλία. Η Προ Ρέκο είναι η πιο πετυχημένη ανδρική ομάδα της Ιταλίας και η πιο πετυχημένη στην Ευρώπη. Μετρά 35 πρωταθλήματα Ιταλίας και 17 κύπελλα Ιταλίας, ούσα πολυνίκης και στις δύο διοργανώσεις. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει κατακτήσει 11 Πρωταθλήματα Ευρώπης και 8 Ευρωπαϊκά Σούπερ καπ ούσα πολυνίκης στις δύο αυτές διοργανώσεις ενώ με 18 ευρωπαϊκούς τίτλους αποτελεί την πιο πετυχημένη ανδρική ομάδα στην Ευρώπη.

 Η Ρέκο ιδρύθηκε στη θάλασσα το 1913 ως Rari Nantes Enotria ενώ το 1922 ως Società Nuoto Enotria εγράφη στην Ιταλική Κολυμβητική Ομοσπονδία και μετείχε στο πρωτάθλημα μέχρι το 1929. Το 1946, τα πρώτα χρόνια μετά τον Β' ΠΠ, παλαιοί παίκτες του συλλόγου μετονόμασαν το σύλλογο ως Προ Ρέκο, ακριβώς όπως η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα. Το 1953 η Προ Ρέκο κατακτά το πρωτάθλημα Β' κατηγορίας και ανέρχεται στην ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει ανελλιπή παρουσία έκτοτε. Το 1959 με ηγέτη τον Εράλντο Πίτσο θα αναδειχθεί για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ιταλίας. Μέχρι και το 1974 η Ρέκο είχε κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα, εξαιρουμένων των ετών 1963 και 1973 ενώ το 1965 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης στη δεύτερη έκδοση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Από το 1965 έως και το 1973, η Ρέκο δημιούργησε ένα ρεκόρ 153 παιχνιδιών χωρίς ήττα. Όμως από το 1974 έως και το 1981 με εξαίρεση το 1978, η Ρέκο χάνει την δύναμη της στο ιταλικό πρωτάθλημα με τις Κανοτιέρι Νάπολι και ΡΝ Φλωρεντία να κυριαρχούν εντός συνόρων. Από το 1982 έως και το 1984 θα κατακτήσει τρία σερί πρωταθλήματα και το Κύπελλο Πρωταθλητριών του 1984 με πρόεδρο τον θρύλο Εράλντο Πίτσο. Τα επόμενα χρόνια μέχρι το 2001 η Ρέκο θα μείνει μακριά από τους τίτλους ενώ για μια τετραετία από το 1985 έως και το 1988 θα κάνει μέτριες χρονιές αποφεύγοντας τον υποβιβασμό. Από το 2002 ο σύλλογος βιώνει ξανά την χρυσή του εποχή ανάλογη με εκείνη της δεκαετίας του '60. Συγκεκριμένα θα κατακτήσει 17 πρωταθλήματα Ιταλίας (τα 14 συνεχόμενα), 15 Κύπελλα Ιταλίας, 9 Τσάμπιονς Λιγκ (επιτυγχάνοντας δις σερί συνεχόμενων κατακτήσεων, 2007-2008, 2021-2022) και 8 Ευρωπαϊκά Σούπερκαπ. Το 2023 κατάφερε κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της υδατοσφαίρισης, καθώς έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του αθλήματος που κατέκτησε τρία σερί Τσαμπιονς Λιγκ (2021-22-23). Πρωταθλήματα Ευρώπης Πρωταθλήτρια (11): 1965, 1984, 2003, 2007, 2008, 2010, 2012, 2015, 2021, 2022, 2023Ευρωπαϊκά Σούπερ καπ Κυπελλούχος (8): 2003, 2007, 2008, 2010, 2012, 2015, 2021, 2022 Πρωταθλήματα Ιταλίας Πρωταθλήτρια (35): 1959, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1974, 1978, 1982, 1983, 1984, 2002, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2022, 2023Κύπελλα Ιταλίας Πρωταθλήτρια (17): 1974, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2021, 2022, 2023 Αδριατική Λίγκα (μετείχε μόνο την περίοδο 2011-12) Πρωταθλήτρια (1): 2012 Επίσημη ιστοσελίδα (στα ιταλικά) Η Προ Ρέκο κερδίζει το ένατο ευρωπαϊκό «στέμμα» (Total Waterpolo)
Ταρίκ Ελιουνούσι

Ο Ταρίκ Ελιουνούσι (νορβηγικά: Tarik Elyounoussi, 23 Φεβρουαρίου 1988 - ) είναι επαγγελματίας και διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Νορβηγίας, που αγωνίζεται ως ακραίος μέσος και επιθετικός στο πρωτάθλημα Σουηδίας για την ΑΙΚ Στοκχόλμης.

 Ο Ελιουνούσι γεννήθηκε στο Αλ Χοσέιμα του Μαρόκο, αλλά σε ηλικία 12 ετών, μετανάστευσε με την οικογένεια του στη Νορβηγία. Η ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε στη Nylende, του Φρέντρικσταντ και κατόπιν στην Τρόσβικ. Θεωρήθηκε ως το μεγαλύτερο ταλέντο της πόλης, ενώ το 2006 και το 2007, βραβεύτηκε με το βραβείο Καλύτερου Νεαρού Ποδοσφαιριστή, στη Νορβηγία, μετά από δύο πολύ καλές χρονιές στη Φρέντρικσταντ ΦΚ, με την οποία κιόλας κατέκτησε κι ένα Κύπελλο Νορβηγίας. Το καλοκαίρι του 2008, αρκετές ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, έδειξαν το ενδιαφέρον τους, ώστε να αποκτήσουν τον ποδοσφαιριστή. Αρχικά, η ομάδα του δέχτηκε την πρόταση της Λε Μαν ΦΚ, ύψους 4 εκατομμυρίων ευρώ, όμως ο Ελιουνούσι, δεν ενδιαφερόταν να μετακινηθεί εκεί, έτσι τελικά υπέγραψε, έναντι 3.5 εκατομμυρίων ευρώ, στην ολλανδική Χέρενφεν. Το ντεμπούτο του με την ολλανδική ομάδα χρίζεται με επιτυχία, καθώς πετυχαίνει και γκολ. Στη θητεία του εκεί πανηγύρισε κι ένα Κύπελλο Ολλανδίας, τη σεζόν 2008-09. Δανεισμός στη Λίλεστρεμ ΣΚΤο 2010, ο 21χρονος τότε ποδοσφαιριστής παραχωρείται με τη μορφή δανεισμού στη Λίλεστρεμ ΣΚ. Παρόλα αυτά, τον Ιανουάριο του 2011. επιστρέψει στη Φρέντρικσταντ ΦΚ, για ένα χρόνο, και ακολούθως στη Ρόσενμποργκ ΜΚ. Εκεί παρέμεινε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2013, εντάχθηκε στο έμψυχο δυναμικό της γερμανικής ομάδας Χόφενχαϊμ 1899, όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Τις δύο πρώτες σεζόν είχε αρκετή συμμετοχή, ενώ την τελευταία του σεζόν, έκανε μόλις 6 σε όλες τις διοργανώσεις. Στις 25 Αυγούστου του 2016, ανακοινώθηκε επισήμως ότι εντάχθηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην 1 Σεπτεμβρίου του 2017, παραχωρήθηκε δανεικός στην Καραμπάγ. Στις 28 Μάη του 2008, στο ντεμπούτο του με την Εθνική Νορβηγίας, πέτυχε γκολ, το οποίο το πέτυχε μόλις τέσσερα λεπτά, αφού μπήκε, και είναι ένα από τα γρηγορότερα γκολ σε ντεμπούτο, σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Στη συνέχεια σκόραρε και στη δεύτερη του συμμετοχή. Συνολικά έχει πετύχει 9 γκολ σε 44 συμμετοχές με την εθνική του ομάδα. Σε δύο φιλικά του 2013, έγινε και ο αρχηγός της ομάδας. Έως τις 21 Απριλίου του 2016 ΦρέντρικσταντΚύπελλο Νορβηγίας: 2006ΧέρενφενΚύπελλο Ολλανδίας: 2008 Καλύτερος Νεαρός Νορβηγός ποδοσφαιριστής: 2006, 2007 Ταρίκ Ελιουνούσι στο Soccerway.com Ταρίκ Ελιουνούσι στο Trasnfermarkt.com
Τηλέμαχος Πλεύρης

Ο Τηλέμαχος Πλεύρης (Άγιος Γεώργιος Λασιθίου, 1917 – Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1982) του Γεωργίου και της Αριστέας, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ηρακλείου από το 1963 ως το 1967 και από το 1974 ως το 1977.

 Γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος του Λασιθίου (γιος του Γεωργίου Πλεύρη και της δασκάλας Αριστέας Τζερμιά), όπου τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Φοίτησε στη συνέχεια στο Γυμνάσιο Καστελλίου Πεδιάδος. Εισήλθε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ΄30 και απέκτησε πτυχίο Οικονομικών και Νομικών Επιστημών. Όταν ήταν φοιτητής υπήρξε πρόεδρος της Φιλελεύθερης φοιτητικής νεολαίας. Τιμήθηκε με το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας για τη δράση του κατά τον Πόλεμο (υπηρέτησε τη θητεία του ως έδεφρος ανθυπολοχαγός). Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος από το 1947 στην Αθήνα και έπειτα στο Ηράκλειο. Εντάχθηκε στην Ένωση Κέντρου, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1964. Όταν κηρύχθηκε η χούντα, το 1967, συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε έκτακτο στρατοδικείο, εξαιτίας της αντιδικτατορικής του δράσης. Εκτοπίστηκε και καταδικάστηκε σε φυλάκιση 1 έτους. Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη ξανά βουλευτής Ηρακλείου, με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, που μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976. Έπειτα από το 1977, η κλονισμένη υγεία του δεν του επέτρεψε να συνεχίσει την ενασχόληση με τα κοινά. Πέθανε σε ηλικία 65 ετών στην Αθήνα το 1982 και η ταφή του έγινε στις 23 Ιανουαρίου από τον ιερό ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο.
Φίλιπ Ρίτσαρντ Μορίς

Ο Φίλιπ Ρίτσαρντ Μορίς (αγγλικά: Philip Richard Morris), (4 Δεκεμβρίου 1836, Πλύμουθ – 22 Απριλίου 1902, Λονδίνο) ήταν Άγγλος ζωγράφος. Οι πίνακες του βρίσκονται σήμερα στις συλλογές των Γκαλερί τεχνών του Μπλάκμπερν, του Λιντς, του Λίβερπουλ, του Μάντσεστερ, και του Μουσείου τεχνών του Σάντερλαντ.

 Γεννημένος στο Ντάβενπορτ του Πλύμουθ, από τον Τζον Σίμμονς Μορίς και της Ανν Σώντερς. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και ιδρυτής σιδηρουργείου, προόριζε τον Φίλιπ για την οικογενειακή επιχείρηση. Στα 14 του πήγε στο Λονδίνο και άρχισε να ενδιαφέρεται ολοένα και πιο πολύ για την τέχνη. Με την ενθάρρυνση του Ουίλιαμ Χόλμαν Χαντ, ο οποίος παρενέβη για λογαριασμό του στον πατέρα του, άρχισε να σπουδάζει τέχνη στο Βρετανικό Μουσείο, και αργότερα το 1855 στην Βασιλική Ακαδημία. Τα πήγε αρκετά καλά και κέρδισε ασημένιο μετάλλιο για ζωγραφική πορτρέτων. Το 1858 θα κερδίσει το χρυσό μετάλλιο και θα ταξιδέψει στη Γαλλία και στη Ιταλία, όπου παρέμεινε μέχρι το 1864. To 1877 έγινε επίσημος συνεργάτης της Βασιλικής Ακαδημίας, μέχρι το 1900. όπου και παραιτήθηκε. "Voices from the Sea", (1860), "Drift Wreck from the Armada" (1867) The Sailor's Wedding (1876) "The Mowers" (1875) "The Reaper and the Flowers" (1877) "Death and the Woodman" (1879) "The Summit of Calvary" (1871) "Sons of the Brave" (1880)
Οκτάβιους Έλις

Ο Οκτάβιους Έλις (αγγλικά:Octavius Ellis) (Μέμφις (Τενεσσί), 10 Μαρτίου 1993) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,08 μέτρα αγωνίζεται ως σέντερ για την Τρεβίζο.

 Αφού δεν επιλέχθηκε στο NBA Ντραφτ του 2016, ο Έλις υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με το μαυροβουνιακό σύλλογο ΚΚ Μορνάρ Μπαρ της Αδριατικής Λίγκας.Στις 9 Μαρτίου 2017, υπέγραψε στους Αλάσκα Έισις ως ο εισαγόμενος παίκτης τους για το PBA Commissioner's Cup 2017. Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου, τρεις ημέρες πριν από το πρώτο παιχνίδι της ομάδας, έφυγε από τις Φιλιππίνες για να παρευρεθεί σε μία «σημαντική οικογενειακή υπόθεση».Στις 24 Ιουλίου 2017, υπέγραψε στη ρωσική Ενισέι. Στις 29 Δεκεμβρίου 2017, έφυγε από την Ενισέι και εντάχθηκε στον Προμηθέα Πατρών του Ελληνικού Πρωταθλήματος. Στις 21 Ιουνίου 2018, ανανέωσε το συμβόλαιο του για ένα ακόμη έτος με τον Προμηθέα. Με τον Προμηθέα αγωνίστηκε στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ το 2019. Το 2019 έφτασε με τους Πατρινούς μέχρι τους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, όπου ηττήθηκαν 3-0 στη σειρά των τελικών από τον Παναθηναϊκό. Στις 28 Μαΐου 2019, ανανέωσε με τον Προμηθέα.Στις 27 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 1,5 έτους με τον Ολυμπιακό. Την σεζόν 2020-21, ο Έλις αγωνίστηκε σε 33 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα με τον Ολυμπιακό και είχε 5,9 πόντους και 4,1 ριμπάουντ μέσο όρο. Στις 28 Ιουνίου 2021, ανακοινώθηκε από την τούρκικη Τουρκ Τέλεκομ. Τη σεζόν 2021-22, είχε 8.4 πόντους και 5.6 ριμπάουντ μέσο όρο στο Γιούροκαπ,, ενώ στο ιταλικό πρωτάθλημα είχε 8.6 πόντους και 6.1 ριμπάουντ. Τον Σεπτέμβριο του 2022, συμφώνησε με τους Γκουανγκντόνγκ από την Κίνα. Εκεί αγωνίστηκε μέχρι τον Γενάρη του 2023 μετρώντας 7.6 πόντους και 7 ριμπάουντ μέσο όρο. Στις 18 Ιανουαρίου 2023, βρήκε τον επόμενο σταθμό της καριέρας του, καθώς μετακόμισε στην Ιταλία για λογαριασμό της Τρεβίζο με την οποία μέτρησε 11.8 πόντους και 7.6 ριμπάουντ. Νικητής στο διαγωνισμό καρφωμάτων στο Ελληνικό All-Star Game: (2019) Ο Έλις είναι ο γιος του Τζέρελ Χορν (Jerrell Horne), πρώην καλαθοσφαιριστή στο Πανεπιστήμιο του Μέμφις. Ο ξάδερφος του, Μόντα Έλις, έχει αγωνιστεί στο NBA, με την τελευταία του ομάδα να είναι οι Ιντιάνα Πέισερς. Στις 21 Ιουλίου 2020, παντρεύτηκε στο Τέξας των ΗΠΑ. Οκτάβιους Έλις στο Twitter Octavius Ellis Προφίλ Κολλεγίου Κινκινάι Μπάρκκατς Octavius Ellis στο aba-liga.com Octavius Ellis στο draftexpress.com Octavius Ellis στο eurobasket.com
Χαβουτσί Κυζίκου

Το Χαβουτσί (τσακώνικα: Χαβούτσι, τούρκικα: Havutça) είναι χωριό της Τουρκίας, στη Μικρά Ασία. Βρίσκεται στην περιοχή της πόλης Μπάλια και ανήκει στην επαρχία Μπαλίκεσιρ. Κοντά από το χωριό περνάει ο ποταμός Αίσηπος, ενώ βρίσκεται νότια από τα παράλια της Προποντίδας, στην περιοχή της αρχαίας χώρας της Μυσίας.

 Το 1670 Τσάκωνες από την Πελοπόννησο εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Χαβουτσιού κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Πολλοί τους θεώρησαν Τουρκαλβανούς λόγω της ακατανόητης νεοδωρικής τους γλώσσας. Οι Τσάκωνες αυτοί εγκαταστάθηκαν και στα Βάτικα, όπου αποτελούσαν πλέον τα τσακωνοχώρια της Προποντίδας.Το Χαβουτσί πήρε το όνομά του από το τουρκικό “havuc” που σημαίνει λάκκος, αφού ήταν χτισμένο σε ένα κοίλωμα στη νότια πλευρά του βουνού Κάκαρες. Ήταν χτισμένο σε δύο γειτονιές, στον Πάνω Μαχαλά (Βόρεια γειτονιά) και στον Κάτω Μαχαλά (Νότια γειτονιά). Ανάμεσα τις κυλούσαν τα λίγα νερά ενός παραπόταμου από τον Αίσηπο. Τα σπίτια του χωριού ήταν πετρόχτιστα. Το χωριό είχε μια μοναδική εκκλησία, του Αγίου Νικολάου, η οποία ήταν και αυτή πετρόχτιστη. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το Χαβουτσί περιλαμβανόταν στη Μητρόπολη Κυζίκου. Μέχρι τον ξεριζωμό των προσφύγων από το χωριό το 1922 και τα γεγονότα της Μικρασιατικής καταστροφής, σύμφωνα με μαρτυρίες προσφύγων, ζούσαν 52 οικογένειες Ελλήνων και οι κάτοικοι του ήταν περίπου στα 170 άτομα. Στο χωριό δεν υπήρχαν Τούρκοι κάτοικοι μέχρι τότε. Το 1922, με τη Μικρασιατική καταστροφή, οι ξεριζωμένοι Μικρασιάτες από το Χαβουτσί, ύστερα από σύντομη παραμονή τους στο Αίγιο, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Μακεδονία. Αυτοί που κατάγονταν από το Χαβουτζή έμειναν στο Χιονάτο του σημερινού Δήμου Νεστορίου, της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς. Βάτικα και Χαβουτσί: Τα Τσακωνοχώρια της Προποντίδας (1979) Ιστορία του Νέου Ελληνισμού (Τόμος Β) (2000)