IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πασχάλης Τσαρούχας

Ο Πασχάλης Τσαρούχας (Αθήνα, 6 Ιουνίου 1966) είναι Έλληνας ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας. Έχει βραβευτεί ως καλύτερος ηθοποιός στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 1997, του Καΐρου το 1998 και της Αργεντινής το 1998 ενώ έχει λάβει το βραβείο Αγαπημένου Ηθοποιού στην Ελλάδα το 2003. Το 2002 βραβεύτηκε για το συγγραφικό έργο παίρνοντας συγκεκριμένα το Ελληνικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου το 2002.

 Γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε ενώ η καταγωγή του είναι από το Σουφλί και την Κεφαλονιά. Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης, από όπου αποφοίτησε κάποια χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις στην τηλεόραση με μικρούς ρόλους στις σειρές "Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης", "Ο κίτρινος φάκελος", "Η Εκτέλεση" και "Τμήμα Ηθών". Έγινε ευρύτερα γνωστός τη σεζόν 1997-1998 όταν είχε έναν από τους βασικούς ρόλους στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη Ψίθυροι καρδιάς. Την ίδια χρονιά έπαιξε και στη σειρά "Για σένα". Την επόμενη σεζόν έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στη σειρά "Χωρικά Ύδατα", ενώ την περίοδο 1999-2000 πρωταγωνίστησε στη σειρά "Φύγαμε". Ακολούθησαν οι σειρές "Ερασιτέχνης άνθρωπος" και "Πρόκληση" στις οποίες είχε και πάλι πρωταγωνιστικό ρόλο τη σεζόν 2001-2002. Το 2003 γνώρισε μεγάλη επιτυχία η συμμετοχή του στη σειρά "Το Παιχνίδι της Συγγνώμης" όπου συμπρωταγωνίστησε με την Τζίνα Αλιμόνου, ενώ είχε συμμετοχή και στο σενάριο της σειράς. Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές Φάε τη σοκολάτα σου, Τζένη και Ευανθία, Το καφέ της Χαράς και Το Κόκκινο Δωμάτιο μέσα στα επόμενα χρόνια όπως επίσης συμμετείχε και σε διάφορες τηλεταινίες. Τη σεζόν 2006-2007 πρωταγωνίστησε στις σειρές "Για την καρδιά ενός αγγέλου" και "Η γη της Ευαγγελίας". Τη σεζόν 2020 πρωταγωνίστησε στις σειρές Αν Ήμουν Πλούσιος και Η τούρτα της μαμάς Από το 2014 δραστηριοποιείται επαγγελματικά ως ηθοποιός και στην κυπριακή τηλεόραση. Εκεί έχει λάβει μέρος στις σειρές "Όμικρον θετικό" τη σεζόν 2014-2015, "Καταιγίδα" (2015-2016) και "Σαν Οικογένεια" (2016-2017). Το 2019 έλαβε μέρος στον πέμπτο κύκλο του show μεταμφιέσεων Your Face Sounds Familiar όπου κατέλαβε την ένατη θέση. Τη σεζόν 2021-σήμερα πρωταγωνιστεί στην καθημερινή δραματική σειρά του Mega "Η Γη της Ελιάς". Το 1999, παράλληλα με την ενασχόληση του με την υποκριτική, ξεκίνησε να ασχολείται με την συγγραφή βιβλίων. Μέχρι σήμερα έχει γράψει 17 συνολικά βιβλία, μεταξύ των οποίων είναι: • Πολιτείες • Το παραμύθι είναι… • Η φωνή του δάσους • Δον Κιχώτης • Εκείνοι/Εμείς • Η παράσταση αρχίζει τώρα • Και να σκεφτείς, είχαμε σχεδόν νικήσει... • Ο άλλος και ο άνθρωπος • Σκούνα Κοραλλία • Ω, τι κόσμος παιδιά Από το 2006 μέχρι το 2013 υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Θεοφανία Παπαθωμά με την οποία απέκτησαν ένα γιο, τον Αχιλλέα. Το 2016 ήρθε στον κόσμο η κόρη του Αλεξάνδρα από την τότε σχέση του. Εργογραφία
Ριζοσπηλιά Αρκαδίας

Η Ριζοσπηλιά (ή Άνω Ριζοσπηλιά, παλαιά ονομασία: Στρούζα) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Ριζοσπηλιάς που ανήκει στην δημοτικής ενότητας Δημητσάνης του δήμου Γορτυνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 33 μόνιμους κατοίκους.

 Η Ριζοσπηλιά βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, σε υψόμετρο 413 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 72 χλμ. Δ. από την Τρίπολη. Η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία που υπάρχει για το χωριό είναι του 1623 στον κώδικα της Μονής Αιμυαλών όπου καταγράφεται το όνομα "Δήμος Στρούζας". Υπάρχει ακόμα, γραπτή μαρτυρία με σαφή αναφορά στο χωριό "της Στρούζας", η οποία προέρχεται από ενετικό έγγραφο του έτους 1694 (σχεδόν κατεστραμμένου) που βρίσκεται μέσα στα αρχεία της Μονής Φιλοσόφου. Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Στρούζες ή Επάνω Στρούτζα ή Στρούντζαις υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, να καταγράφεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Καρύταινας - Τμήμα Ηλιοδώρας. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Στρούζες το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ζατούνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Ριζοσπηλιά και το 1928 με το ΦΕΚ 36Α - 14/03/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Ριζοσπηλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ριζοσπηλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητσάνης του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 51 κατοίκους ενώ ως οικσμός 33. Η Ριζοσπηλιά εμφάνισε σταθερό πληθυσμό την περίοδο 1879 - 1971 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά. Δείγμα διαλεκτικού ηχητικού υλικού από το χωριό Ριζοσπηλιά στον ιστότοπο: Κέντρο Eρεύνης των Νεοελληνικών Διαλέκτων και Ιδιωμάτων - Ι.Λ.Ν.Ε. της Ακαδημία Αθηνών
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1936

Τα 2α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1937, απονεμήθηκαν στις 24 Ιανουαρίου 1937, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1936.

 Καλύτερη Ταινία Ο Πρίγκηψ των Δολλαρίων Επιλαχούσες: Fury Dodsworth WintersetΚαλύτερη Σκηνοθεσία Ρούμπεν Μάμουλιαν – The Gay Desperado Επιλαχών: Γουίλιαμ Γουάιλερ – These Three και Dodsworth Φριτς Λανγκ - FuryΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Γουόλτερ Χιούστον – Dodsworth Επιλαχόντες: Σπένσερ Τρέισι – Σαν Φρανσίσκο, η πόλη της αμαρτίας Γκάρι Κούπερ - Ο Πρίγκηψ των ΔολλαρίωνΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Λουίζ Ρέινερ – Ο μέγας Ζίγκφελντ Επιλαχούσες – Ruth Chatterton – Dodsworth Νόρμα Σίρερ - Ρωμαίος και ΙουλιέταΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Γαλλία Carnival in Flanders Επιλαχούσα: Γαλλία Toni Ο Επίσημος ιστότοπος
Αυγούστα Ρόις του Έμπερσντορφ

Η Αυγούστα (γερμ. Augusta Reuß,19 Ιανουαρίου 1757 - 16 Νοεμβρίου 1831) από τον Οίκο του Ρόυς ήταν κόρη του Κόμη του Έμπερσντορφ & Λόμπενσταϊν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ. Γιος της ήταν ο Λεοπόλδος Α΄ του Βελγίου.

 Η Αυγούστα Καρολίνα Σοφία γεννήθηκε στο Ζάαλμπουργκ-Έμπερσντορφ και ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου ΚΔ΄ του Ρόις-Έμπερσντορφ και της Καρολίνας Ερνεστίνης, κόρης του Γεωργίου Αυγούστου του Έρμπαχ-Σένμπεργκ. Το Έρμπαχ ήταν κέντρο Ευσεβισμού ('Pietismus) στη Θουριγγία και οι γονείς των γονέων της ήταν διακαείς θαυμαστές του θρησκευτικού αυτού κινήματος. Η μεγάλη θεία της Ερδμούδη Δωροθέα του Ρόις-Έμπερσντορφ είχε παντρευτεί τον Νίκολαους Τσίντσεντορφ, ηγέτη της αναβιωμένης Μοραβικής Εκκλησίας. Το υπόβαθρο αυτό εξηγεί τα βαθιά θρησκευτικά αισθήματα της Αυγούστας στα επόμενα έτη. Ο πατέρας της παρήγγειλε ένα πορτραίτο της ως "Αρτεμισία" στον ζωγράφο Γιόχαν Χάινριχ Τίσμπαϊν και το έδειξε στη Διαρκή Συνέλευση (Dieta), έτσι οι υποψήφιοι γαμπροί θα έβλεπαν την όμορφη κόρη του. Ο Φραγκίσκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ απέκτησε το έργο πληρώνοντας τέσσερις φορές την αξία του, καθώς ήταν βαθιά ερωτευμένος με την Αυγούστα. Ωστόσο έπρεπε να νυμφευτεί μία συγγενή του, τη Σοφία της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Αυτή απεβίωσε 7 μήνες μετά, έτσι ο δούκας ήταν μετά ελεύθερος να ζητήσει το χέρι της αγαπημένης του. Παντρεύτηκε το 1777 τον Φραγκίσκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, και είχε τέκνα: Σοφία 1778-1835, παντρεύτηκε τον Εμμανουέλ, Κόμη του Μένσντορφ-Πουιγύ. Αντουανέττα 1779-1824, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο του Οίκου της Βυρτεμβέργης στρατηγό. Ιουλιανή 1781-1860, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Πάβλοβιτς της Ρωσίας, διάδοχο και Αυτοκράτορα για 25 ημέρες. Ερνέστος Α΄ 1784-1844, Δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Αλβέρτος 1819-1861, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου. Φερδινάνδος 1785-1851, Πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Φερδινάνδος Β΄ 1816-1885, Βασιλιάς της Πορτογαλίας. Βικτωρία 1784-1861, παντρεύτηκε πρώτα τον Έμιχ Κάρολ του Λάινινγκεν και έπειτα τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ & Στράθερν. Κόρη της από τον 2ο γάμο ήταν η: Βικτωρία 1819-1901, Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλβέρτο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Λεοπόλδος Α΄ 1790-1865, Βασιλιάς του Βελγίου. Λεοπόλδος Β΄ 1835-1909, Βασιλιάς του Βελγίου. Καρλόττα 1840-1927, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Α΄ του Μεξικού. Gertraude Bachmann: Natur und Kunst in den Reisetagebüchern der Herzogin Auguste Caroline Sophie von Sachsen-Coburg-Saalfeld (text of the lecture from the 175th anniversary of Duchess Augusta's death on 16 November 2006 at the Naturkunde-Museum Coburg), Coburg 2006.
Ιερά όρη του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας

Τα Ιερά όρη του Πεδεμοντίου και της Λομβαρδίας (ιταλ. Sacri Monti del Piemonte e della Lombardia) είναι μια σειρά από εννέα χριστιανικά προσκυνήματα, εννέα ομάδες παρεκκλησίων και άλλων κτισμάτων, τα οποία δημιουργήθηκαν στη βόρεια Ιταλία κατά τον ύστερο 16ο και τον 17ο αιώνα. Θεωρείται ότι παρουσιάζουν ξεχωριστή ομορφιά εξαιτίας της επιδεξιότητας με την οποία ενσωματώθηκαν στο γύρω τους φυσικό τοπίο, που περιλαμβάνει λόφους, δάση και λίμνες. Επιπλέον, φιλοξενούν σημαντικά καλλιτεχνικά έργα με τη μορφή τοιχογραφιών και αγαλμάτων. Το 2003 ανακηρύχθηκαν ως ενιαίο σύνολο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Το πρότυπο του «Γολγοθά» ή «ιερού βουνού» είναι σύλληψη του ρωμαιοκαθολικού Χριστιανισμού, που χρονολογείται από τον ύστερο 15ο αιώνα. Αργότερα, κατά την Αντιμεταρρύθμιση, εξαπλώθηκε από την Ιταλία στην υπόλοιπη Δυτική Ευρώπη και τον Νέο Κόσμο. Πρόκειται για ένα προσκυνηματικό συγκρότημα κτισμάτων στις πλαγιές κάποιου λόφου ή βουνού, κυρίως παρεκκλησίων και ιερών που περιέχουν σκηνές από τον βίο του Χριστού, της Παναγίας ή αγίων, είτε ως έργα ζωγραφικής, είτε ως έργα γλυπτικής. Ως υπόμνηση της Νέας Ιερουσαλήμ, τα «Ιερά όρη» προσέφεραν στους προσκυνητές μια ευκαιρία νοητής επισκέψεως στους Αγίους Τόπους, δημιουργώντας την εντύπωση, σε μικρότερη κλίμακα, των κτισμάτων όπου έλαβαν χώρα τα Άγια Πάθη. Τα Ιερά όρη βρίσκονται σε κάποια απόσταση και υψηλότερα από το κέντρο μιας πόλεως, σε φυσικό περιβάλλον. Συνήθως τα επισκέπτονται άνθρωποι που βρίσκονται σε προσκυνηματικό ταξίδι. Η διαδρομή που ανεβαίνει προς το Ιερό όρος προσομοιώνει συχνά την Οδό των Παθών, δηλαδή τη διαδρομή που διάνυσε ο Χριστός από το κέντρο της Ιερουσαλήμ μέχρι τον Γολγοθά μεταφέροντας τον Σταυρό. Τα εννέα «Ιερά όρη» που περιλαμβάνονται στην περιγραφή Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO είναι τα ακόλουθα: Το Ιερό όρος (Sacro Monte) της Νέας Ιερουσαλήμ του Βαράλλο (1486), Βαράλλο Σέζια, Επαρχία του Βερτσέλλι (το παλαιότερο όλων) Το Ιερό όρος της Σάντα Μαρία Ασούντα ντι Κρέα, Σερραλούνγκα ντι Κρέα (1589), Επαρχία της Αλεσσάντρια Το Ιερό όρος του Αγίου Φραγκίσκου της Όρτα, Όρτα Σαν Τζούλιο (1590), Επαρχία της Νοβάρα Το Ιερό όρος του Κομποσκοινίου, Βαρέζε (1598) Το Ιερό όρος της Ευλογημένης Παρθένου της Ορόπα (1617), Επαρχία της Μπιέλλα Το Ιερό όρος της Ευλογημένης Παρθένου του Σουκκούρ, Οσσούτσιο (1635), Επαρχία του Κόμο Το Ιερό όρος της Αγίας Τριάδας, Γκίφφα (1591), Επαρχία Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα Το Ιερό όρος και Γολγοθάς της Ντομοντόσσολα, Ντομοντόσσολα (1657), Επαρχία Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα Το Ιερό όρος του Μπελμόντε, Βαλπέργκα (1712), Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο «Sacri Monti of Piedmont and Lombardy», η καταχώρηση στον κατάλογο της UNESCO Τα Ιερά όρη στο sacrimonti.net
Λάμπαινα Μεσσηνίας

Η Λάμπαινα είναι χωριό του Δήμου Ιθώμης του Νομού Μεσσηνίας. Απέχει 21 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 10 χιλιόμετρα από την Αρχαία Μεσσήνη. Το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Λέζι. Μετονομάστηκε σε Λάμπαινα στις 2 Ιουνίου 1921 με την υπ' αριθμόν 24609 απόφαση του Υπουργείου Εσωτερικών. Το 1951 είχε 552 κατοίκους, φτάνοντας στο μεγαλύτερο πληθυσμιακό της όριο, ενώ στην τελευταία απογραφή (2001) είχε 247 κατοίκους.

 Δημιουργήθηκε τον 14° αιώνα μ.Χ. από Αρβανίτες επήλυδες, όπως και τα περισσότερα χωριά της περιοχής. Ως οικιστικό σύνολο εξαπλώνεται δυτικά της 7ης Επαρχιακής Οδού και διαιρείται σε τρεις μικρότερους οικισμούς: Άνω Χωριό, Μεσαία Λάμπαινα και Χάνια. Η πρώτη έγγραφη αναφορά στον οικισμό γίνεται στις 5 Μαρτίου 1625 στον κώδικα της Μονής Βουλκάνου, από την οποία η Λάμπαινα απέχει 4,5 χιλιόμετρα. Το έτος 1700, στην απογραφή του Ενετού Προνοητού Γκριμάνι, είχε 26 κατοίκους. Κάτοικοι του χωριού (Αναγνώστης Οικονόμου, Γεώργιος Γιαννακόπουλος, Θεοφάνης Παπαγεωργίου, Παναγιώτης Καλογερόπουλος, Παναγιώτης Κοσμάς, Αναγνώστης Σταματόπουλος, Γιάννης Θεοφιλόπουλος, Ιωάννης Πουλημενάκος, Χρήστος Αργυρόπουλος, Παναγιώτης Σταθόπουλος και Ιωάννης Χρονόπουλος) κατά την επανάσταση του 1821 έλαβαν μέρος στις μάχες Τριπολιτσάς, Δραμπάλας, Τρικόρφων, Δερβενακίων και Βαλτετσίου, υπό τον οπλαρχηγό Μητροπέτροβα. Ο ενοριακόςΙερος Ναός του χωριού (Άγιος Γεώργιος) είναι κτίσμα του 1824, όπως μαρτυρεί σχετική μαρμάρινη επιγραφή, ενώ το κωδωνοστάσιο του ναού κατασκευάστηκε από Λαγκαδιανούς τεχνίτες το 1863. Ενω Του Κατω Λαμπαινας Ειναι ο Ιερος ΝαοςΑγιου Ιωαννου Β.Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και οικισμοί της Πελοποννήσου 13ος-18ος αιώνας.
Σαρακήνα Χανίων

Η Σαρακήνα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. επέχει 66 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 420 μ. Είναι κτισμένη εντός εύφορης κοιλάδας, την οποία διαρρέει ο Σαρακηνιώτικος ποταμός, με κύρια προϊόντα το ελαιόλαδο, τα κάστανα, τα αμύγδαλα, τα εσπεριδοειδή και τα κτηνοτροφικά προϊόντα.

 Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρονται τρία χωριά με το όνομα Σαρακήνα στην επαρχία Σελίνου, τα Sarachina Stavro, Sarachina Perazzo και Sarachina Sirili. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται το χωριό Sarachina με 213 κατοίκους και 25 προνομιούχους, Sarachina Chieffali Zorzi, και Sraachina Perazzo με 21 οφειλόμενες αγγαρείες και 95 κατοίκους. Από Φραντσέσκο Βασιλικάτα το 1630 αναφέρεται το χωριό Sarachino Chiefali. Το όνομα του χωριού φαίνεται να προέρχεται από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι κατέλαβαν την Κρήτη τον 9ο αιώνα.Μετά την οθωμανική κατάκτηση του νησιού, κάποιοι Βενετοί γαιοκτήμονες της περιοχής για να μη χάσουν τις περιουσίες τους ασπάστηκαν το Ισλάμ. Στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 αναφέρεται ως Sarakena με αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό, 20 οικογένειες, όπως και το γειτονικό Κεφάλι, με 5 μουσουλμανικές οικογένειες. Στις 25 Ιανουαρίου 1897 δόθηκε στο δρόμο ανάμεσα στο Κεφάλι και την Παλαιόχωρα μάχη, γνωστή ως μάχη της Σαρακήνας, η οποία έληξε με τη σφαγή των μουσουλμάνων της περιοχής του Σελίνου.Το 1881 η Σαρακήνα ανήκε στον δήμο Παλαιόχωρας και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό, 44 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 14 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στη Σαρακήνα βρίσκεται ο μονόχωρος ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου. Στο εσωτερικό του σώζονται τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Επίσης στη Σαρακήνα βρίσκεται ο μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός του Αγίου Ιωάννη. Ο ναός ήταν και αυτός τοιχογραφημένος, αλλά σήμερα σώζονται μόνο οι τοιχογραφίες στον ανατολικό τοίχο. Σώζεται επίσης επιγραφή, η οποία τοποθετεί την κατασκευή του ναού το 6851 από κτίσεως Κόσμου, που αντιστοιχεί στο έτος 1346. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, γραμμένη ως Σαρακίνα (με "ι"), το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βουτά ενώ με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Σαρακήνα (με "η"). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Γρηγοριανά, Σταυρός και Χονδρός αποτελούν την κοινότητα Σαρακήνας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κανδάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 25 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Σαρακήνας
Μαγνήτιση

Μαγνήτιση λέγεται η διαδικασία (τρόπος) μετάδοσης των ιδιοτήτων του μαγνήτη σε μεταλλικά ή μαγνητικά σώματα. Συμβολίζεται με Μ. Η μαγνήτιση συνδέεται με το μαγνητίζον πεδίο Η μέσω της σχέσης Μ=χΗ, όπου χ η μαγνητική επιδεκτικότητα του υλικού. Το Μ έχει διάνυσμα παράλληλο με το Η και ομόρροπο με αυτό στα σιδηρομαγνητικά και παραμαγνητικά υλικά, ενώ αντίρροπο στα διαμαγνητικά υλικά.

 Η Μαγνήτιση μπορεί να γίνει δι΄ επαφής, δι΄ επαγωγής και διά μηχανικών παραμορφώσεων. Η Μαγνήτιση δι΄ επαφής ή εξ επαφής, γίνεται με την επαφή μαλακού σιδήρου ή χαλύβδινου τεμαχίου με τον πόλο ενός μαγνήτη, οπότε ο μαλακός μαγνήτης ή το χαλύβδινο τεμάχιο αποκτά μαγνητικές ιδιότητες, εμφανίζοντας δηλαδή δύο πόλους εκ των οποίων αυτός που είναι προς τον επιδρώντα μαγνήτη να είναι ετερώνυμος εκείνου. Η Μαγνήτιση δι΄ επαγωγής ή εξ επαγωγής, δημιουργεί τα ίδια παραπάνω αποτελέσματα με τη διαφορά ότι αυτή γίνεται από κάποια απόσταση με μαγνήτη, είτε αν το τεμάχιο του χάλυβα ή του μαγνητικού σώματος τοποθετηθεί ή βρεθεί μέσα σε μαγνητικό πεδίο. Η μετάδοση των μαγνητικών ιδιοτήτων δια του τρόπου αυτού ονομάζεται μαγνητική επαγωγή ή μαγνήτιση εξ επαγωγής. Τέλος μαγνήτιση μπορεί να προκληθεί και από μηχανικές καταπονήσεις (πχ κρούση) που μπορεί να υποστεί τεμάχιο μαλακού σιδήρου ή χάλυβα. Η επίδραση της θερμοκρασίας επί των μαγνητικών ιδιοτήτων της ύλης είναι περίπλοκη. Ερευνήθηκε από τον Κιουρί ο οποίος και διατύπωσε επ΄ αυτού τους φερώνυμους νόμους του, που ισχύουν όμως για περιορισμένες περιοχές (κλίμακας τιμών) της θερμοκρασίας.
Τετράεδρο

Τετράεδρο είναι το πολύεδρο που έχει τέσσερις έδρες, δηλαδή η τριγωνική πυραμίδα. Ειδικότερα, το κανονικό τετράεδρο είναι το Πλατωνικό στερεό που έχει τέσσερις έδρες. Με άλλα λόγια είναι ένα τριδιάστατο γεωμετρικό σχήμα, το οποίο οριοθετείται από τέσσερα κανονικά πολύγωνα, και συγκεκριμένα από τέσσερα ίδια ισόπλευρα τρίγωνα. Το τετράεδρο ως γεωμετρικό στερεό έχει τέσσερις έδρες, έξι ακμές και τέσσερις κορυφές.

 Έστω ότι η πλευρά του τετράεδρου είναι α, τότε: Μήκος ακμής: α Ύψος τριγώνου έδρας: α 3 2 {\displaystyle \mathrm {\alpha {\frac {\sqrt {3}}{2}}} } Γωνία τριγώνου έδρας: π 3 {\displaystyle \mathrm {\frac {\pi }{3}} } =60° Εμβαδόν έδρας: α 2 3 4 {\displaystyle \mathrm {\alpha ^{2}{\frac {\sqrt {3}}{4}}} } Εμβαδόν παράπλευρης επιφάνειας: α 2 3 3 4 {\displaystyle \mathrm {\alpha ^{2}{\frac {3{\sqrt {3}}}{4}}} } Εμβαδόν συνολικής επιφάνειας: α 2 3 {\displaystyle \mathrm {\alpha ^{2}{\sqrt {3}}} } Ύψος στερεού: α 6 3 {\displaystyle \mathrm {\alpha {\frac {\sqrt {6}}{3}}} } Όγκος: α 3 2 12 {\displaystyle \mathrm {\alpha ^{3}{\frac {\sqrt {2}}{12}}} }
Τεστ φωσφορικών

Το τεστ φωσφορικών είναι ένας τρόπος για να προσδιοριστεί η ποσότητα του φωσφωρικών που υπάρχουν σε ένα διάλυμα. Αυτό είναι χρήσιμο στην εργαστηριακή ανάλυση, ιδιαίτερα για υπολογισμό προσδιορισμό της ρύπανσης των υδάτων. Μια τέτοια αναλυτική δοκιμή μπορεί να είναι είτε ποιοτική ή ποσοτική.

 Μια ποσοτική μέθοδος για να καθοριστεί η ποσότητα των φωσφορικών ιόντων που περιέχονται σε δείγματα όπως το νερό τροφοδοσίας ενός λέβητα είναι η ακόλουθη. Μια καθορισμένο ποσότητα του νερού του λέβητα αναμιγνύεται με επταμολυβδαινικό αμμώνιο σε ένα σωλήνα ανάμιξης. Ο σωλήνας στη συνέχεια πωματίζεται και ανακινείται έντονα. Στη συνέχεια προστίθεται απεσταγμένο νερό και αραιός χλωριούχος κασσίτερος, ο οποίος έχει πρόσφατα παρασκευασθεί από συμπυκνωμένο αντιδραστήριο χλωριούχου κασσιτέρου. Αυτό παράγει ένα μπλε χρώμα (λόγω του σχηματισμού του μπλε του μολυβδαινίου) και η ένταση του μπλε χρώματος υποδεικνύει την ποσότητα των φωσφορικών που περιέχονται στο νερό του λέβητα. Η απορρόφηση του μπλε διαλύματος μπορεί να μετρηθεί με ένα φωτόμετρο και να υπολογιστεί η συγκέντρωση του φωσφόρου στο αρχικό διάλυμα. Εναλλακτικά, ένας άμεσος (αλλά κατά προσέγγιση) υπολογισμός της συγκέντρωσης του φωσφόρου μπορεί να επιτευχθεί χρησιμοποιώντας ένα σύστημα σύγκρισης Lovibond. Αυτή η μέθοδος προσδιορισμού των φωσφορικών είναι γνωστή ως μέθοδος Deniges. Μια απλή ποιοτική μέθοδος για να προσδιοριστεί η παρουσία φωσφορικών ιόντων σε ένα δείγμα είναι η εξής. Μια μικρή ποσότητα του δείγματος οξινίζεται με πυκνό νιτρικό οξύ στο οποίο έχει προστεθεί λίγο μολυβδαινικό αμμώνιο. Η παρουσία φωσφορικών ιόντων υποδεικνύεται από το σχηματισμό ενός φωτεινού κίτρινου ιζήματος, αυτού του φωσφομολυβδαινικού αμμωνίου. Αυτή η δοκιμή χρησιμοποιείται επίσης για την ανίχνευση αρσενικού, όπου σχηματίζεται ένα κίτρινο ίζημα.
Ρούντι Σάρζο

Ο Ρούντι Σάρζο (πραγμ. όνομα "Rodolfo Maximiliano Sarzo Lavieille Grande Ruiz Payret y Chaumont") είναι Κουβανός μπασίστας της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός για τη συμμετοχή του στα συγκροτήματα των Quiet Riot, Ozzy Osbourne, Whitesnake, Dio και Blue Öyster Cult.

 Ο Ρούντι Σάρζο γεννήθηκε στην Αβάνα της Κούβας στις 18 Νοεμβρίου 1950 και η οικογένεια του μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα χρόνο αργότερα. Σαν μουσικός, έγινε γνωστός όταν αντικατέστησε τον Μπομπ Ντέισλι στο προσωπικό σχήμα του πρώην τραγουδιστή των Black Sabbath, Όζι Όσμπορν. Πριν τον Όσμπορν, ο Σάρζο έπαιζε, μεταξύ άλλων, με τον κιθαρίστα Ράντι Ρόουντς στους Quiet Riot. Ο Ρόουντς αποχώρησε για να συνεχίσει με τον Όσμπορν και όταν μετά την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του αποχώρησε ο Ντέισλι, πρότεινε για αντικαταστάτη του τον Σάρζο. Μαζί, ηχογράφησαν τους δίσκους "Speak of the Devil" και "Tribute". Το 1982, ο Ρόουντς σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα και ο Σάρζο αποχώρησε από το συγκρότημα, επιστρέφοντας και πάλι στους Quiet Riot, ηχογραφώντας το πολυπλατινένιο άλμπουμ "Metal Health", με τη μεγάλη επιτυχία "Cum on Feel the Noize". Ακολούθησε το επίσης πλατινένιο "Condition Critical" αλλά οι συνεχείς διαφωνίες με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Κέβιν Ντουμπρόου, οδήγησαν τον Σάρζο σε αποχώρηση, στις αρχές του 1985. Μετά την αποχώρηση του, σχημάτισε τους M.A.R.S. μαζί με τον πρώην ντράμερ του Όσμπορν, Τόμι Όλντριτζ κυκλοφορώντας το δίσκο "Project Driver", το 1986. Τον Απρίλιο του 1987, έγινε μέλος των Whitesnake περιοδεύοντας μαζί τους για το δίσκο "1987" και ηχογραφώντας το "Slip of the Tongue", το 1989. Παρέμεινε μέλος τους μέχρι το 1994, όταν ο Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ διέλυσε το συγκρότημα για τρία χρόνια. Ο Σάρζο επέστρεψε και πάλι στους Quiet Riot, ηχογραφώντας τους δίσκους "Alive and Well" (1999) και "Guilty Pleasures" (2001). Το 2004, εντάχθηκε στο συγκρότημα του βιρτουόζου κιθαρίστα Yngwie Malmsteen για μία περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και αμέσως μετά, έγινε μέλος των Dio αντικαθιστώντας τον Τζεφ Πίλσον. Το 2007, έγινε μέλος των Blue Öyster Cult στους οποίους παρέμεινε μέχρι το 2012, χωρίς να ηχογραφήσει κάποιο δίσκο. Στα τέλη του 2012, εντάχθηκε στους Queensrÿche του τραγουδιστή Τζεφ Τέιτ, κυκλοφορώντας το δίσκο "Frequency Unknown", στις 23 Απριλίου 2013. Speak of the Devil (1982) Tribute (1987) Metal Health (1983) Condition Critical (1984) Alive and Well (1999) Guilty Pleasures (2001) Slip of the Tongue (1989) Live at Donington 1990 (2011) Holy Diver - Live (2006) Frequency Unknown (2013) M.A.R.S. - Project Driver (1986) Manic Eden - Manic Eden (1994) Michael Angelo Batio - Hands Without Shadows - "Tribute to Randy" (2005) Bassinvaders - Hellbassbeaters (2008) Tim "Ripper" Owens - Play My Game (2009) Animetal USA - Animetal USA (2011) Animetal USA - Animetal USA W (2012) Επίσημη ιστοσελίδα του Ρούντι Σάρζο Αρχειοθετήθηκε 2020-02-16 στο Wayback Machine. Rudy Sarzo Biography (Bio) - by Rudy Sarzo Rudy Sarzo - Zimbio Rudy Sarzo | Credits | AllMusic Rudy Sarzo - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
293 Βραζιλία

Η Βραζιλία (Brasilia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,94. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη χώρα, τη μεγαλύτερη της Νότιας Αμερικής.

 Η μέση διάμετρος της Βραζιλίας υπολογίσθηκε σε 55 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 175 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Τότε η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Βραζιλίας θα είναι περίπου 1,54 cm/sec² (637 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής 29,1 m/sec (105 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Βραζιλίας είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,061 από τον IRAS. Είναι άγνωστο αν η Βραζιλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της και με ποια περίοδο. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τρούρο

Το Τρούρο (αγγλικά: Truro, κορνουαλικά: Truru) είναι πόλη της Κορνουάλης. Είναι διοικητικό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο της Κορνουάλης, ενώ είναι και η μοναδική πόλη που βρίσκεται εκεί. Η πόλη ήταν γνωστή στο παρελθόν ως κέντρο για το εμπόριο κασσιτέρου. Σήμερα, η πόλη είναι περισσότερο γνωστή για τον καθεδρικό της ναό (ολοκληρώθηκε το 1910), για τους πλακόστρωτους δρόμους της, τους ανοιχτούς της χώρους, καθώς και για την Γεωργιανή αρχιτεκτονική των κτηρίων της πόλης. Η πόλη του Τρούρο, έχει πληθυσμό 22.900 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022). Βρίσκεται 460 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λονδίνου.

 Το όνομα της πόλης πιθανότατα προέρχεται από το Κορνουαλικό tri-veru που σημαίνει «τρία ποτάμια», ωστόσο το «Λεξικό για τα Αγγλικά Τοπωνύμια» του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης αμφισβητεί αυτή τη θεωρία. Το tru μπορεί να σημαίνει «τρία» ωστόσο αυτό είναι αμφισβητήσιμο. Ο ειδικός στην Κορνουαλική γλώσσα Όλιβερ Πάντελ υποστηρίζει πως αυτή η θεωρία για την ονομασία είναι πιθανή. Η πόλη, σύμφωνα με αρχαιολογικές ανασκαφές, ιδρύθηκε κατά την περίοδο της Νορμανδικής κατοχής της Αγγλίας. Ένα κάστρο χτίστηκε εκεί από τον Ρίτσαρντ ντε Λούσι, αρχιδικαστή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας. Το κάστρο δεν υπάρχει σήμερα. Κατά τα πρώτα χρόνια του 14ου αιώνα, το Τρούρο ήταν ένα σημαντικό λιμάνι εξαιτίας της θέσης του και της ακμής του εμπορίου ψαριού. Με το ξέσπασμα της επιδημίας πανώλης κατά τον 14ο αιώνα, η πόλη εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους. Το Τρούρο έφτασε ξανά στην ακμή της κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τυδώρ. Κατά τη διάρκεια του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, οι κάτοικοι του Τρούρο τάχθηκαν ως επί το πλείστον με το πλευρό του βασιλιά, ωστόσο οι υποστηρικτές του βασιλιά ηττήθηκαν από τους Προτεστάντες με ηγέτη τον Όλιβερ Κρόμγουελ, ενώ λίγα χρόνια αργότερα το γειτονικό λιμάνι του Φάλμουθ ανακηρύχθηκε αυτοδιοικούμενη πόλη. Η πόλη έφτασε ξανά στο απόγειό της κατά τον 19ο αιώνα με την ακμή της βιομηχανίας κασσίτερου, ενώ ονομάστηκε «Λονδίνο της Κορνουάλης».Ορισμένοι από τους διασημότερους κατοίκους της πόλης εκείνη την εποχή ήταν ο εξερευνητής Ρίτσαρντ Λάντερ, που ανακάλυψε την πηγή του Νίγηρα, ο χημικός Χάμφρι Ντέιβι και ο ηθοποιός Σάμιουελ Φουτ. Το Τρούρο συνδέθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο κατά τη δεκαετία του 1860, αναβαθμίστηκε σε επισκοπή το 1876, ενώ την επόμενη χρονιά ανακηρύχθηκε πόλη από την Βασίλισσα Βικτωρία. Τέλος, κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η βιομηχανία της πόλης παρήκμασε, παρέμεινε ωστόσο εμπορικό κέντρο της Κορνουάλης.
Δεκατετράγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκατετράγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκατέσσερα και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 14 πλευρές και 14 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκατετραγώνου έχουν άθροισμα 2160 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκατετραγώνου είναι {14}.

 Συνήθως ο όρος δεκατετράγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκατετράγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκατετράγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με 154°17΄ περίπου η καθεμιά. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκατετραγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 7 2 a 2 cot ⁡ ( π 14 ) ≃ 15 , 3345 a 2 . {\displaystyle E={\frac {7}{2}}a^{2}\cot \left({\frac {\pi }{14}}\right)\simeq 15,3345\,a^{2}.} Το κανονικό δεκατετράγωνο δεν είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Ωστόσο, η παρακάτω μέθοδος δίνει μία προσέγγιση περίπου τριών λεπτών της μοίρας για την κεντρική γωνία: Προσεγγιστική κατασκευή ενός κανονικού δεκατετραγώνου Το κανονικό δεκατετράγωνο χρησιμοποιείται ως σχήμα για κάποια αναμνηστικά χρυσά και αργυρά νομίσματα της Μαλαισίας, καθώς ο αριθμός των πλευρών συμβολίζει τις 14 πολιτείες της μαλαισιανής ομοσπονδίας. Το κανονικό δεκατετράγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για πολλά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, όπως αυτά που παρατίθενται παρακάτω σε ορθογώνιες προβολές:
Αξίοχος

Ο Αξίοχος Αλκιβιάδου Σκαμβωνίδης (μέσα του 5ου αιώνα-τέλη του 5ου αιώνα π.Χ) ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός και αριστοκράτης από την οικογένεια των Αλκμεωνίδων. Ήταν θείος του Αλκιβιάδη, με τον οποίο συνεργάστηκε σε αθηναϊκές και ξένες υποθέσεις. Αυτή η σχέση οδήγησε στην εμφάνιση του σ' αρχαία λογοτεχνικά κείμενα, όπως αυτά του Πλάτωνα και του Λυσία.

 Γιος του Αλκιβιάδη, αδερφός του Κλεινία και πιθανώς ανιψιός της Ασπασίας, ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια των Αλκμεωνίδων. Οι ιστορικές πηγές, καθώς ένας επιτάφιος του Λυσία, αναφέρουν πως ο Αξίοχος είχε ένα γιο, τον Κλεινία Γ', ενώ ο αδερφός του ήταν πατέρας του γνωστού Αθηναίου στρατηγού και πολιτικού Αλκιβιάδη. Όπως αναφέρει ο Ανδοκίδης και επιβεβαιώνουν αρχαιολογικά ευρήματα, ο Αξίοχος κατηγορήθηκε μαζί με τον Αλκιβιάδη για ασέβεια απέναντι στα Ελευσίνια μυστήρια, γεγονός που οδήγησε στην πανωλεθρία των Αθηναίων στην εκστρατεία στη Σικελία. Ο Αξίοχος έφυγε από την Αθήνα, χάνοντας την περιουσία του. Όπως και ο Αλκιβιάδης, έτσι κι αυτός φαίνεται να επέστρεψε στην Αθήνα κατά την περίοδο 411-407 π.Χ. Συμμετείχε στη δίκη των Δέκα Στρατηγών το 406 π.Χ (μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών), τους οποίους υπερασπίστηκε - αυτή είναι η τελευταία ιστορική ένδειξη για την ύπαρξη του. Αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς είχαν συμπεριλάβει τον Αξίοχο στα έργα τους και ο χαρακτήρας του παρουσιάζεται ως σκανδαλώδης και υπερβολικός. Ο ομώνυμός διάλογος του Αισχίνη του Σφήττιου παρουσιάζει τη σχέση του με τον Αλκιβιάδη, ενώ ο διάλογος του Λυσία (την αυθεντικότητα του οποίου οι ιστορικοί αμφισβητούν) περιγράφει την περίπτωση αιμομικτικής ακολασίας με τον διάσημο ανιψιό του μέσω των γάμων με γυναίκα από την Άβυδο και της κόρης που προέκυψε. Ο Πλάτωνας παρουσιάζει την απώλεια της αυτοπεποίθησης και τη μάχη με τη συνείδηση του ενώ ο Αξίοχος βρίσκεται στο νεκροκρέβατο. Στον διάλογο Ευθύδημος, ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον γιο του Αξίοχου, Κλεινία, να αποτελεί μαθητή του Σωκράτη που προβαίνει σε διαλεκτική κατά των σοφιστών Ευθύδημο και Διονυσόδωρο. Αξίοχος (πλατωνικός διάλογος)
Δήμος Τραγανού

Ο Δήμος Τραγανού ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Πηνειού. Βρισκόταν στο βόρειο πεδινό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 3.228 μόνιμους κατοίκους. Έδρα του ήταν το Τραγανό.

 1999-2002: Νικόλαος Ευσταθίου 2003-2006: Γρηγόριος Γιαννακόπουλος 2007-2010: Βασίλης Κασσιανός (19??-2021)Πηγή: ΕΕΤΑΑ. Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Τραγανού [ 2.574 ] το Τραγανό [ 2.181 ] το Μαρκόπουλο [ 168 ] η Όλγα [ 177 ] το Πηγάδι [ 48 ] Δ.δ. Αγίας Μαύρας -- η Αγία Μαύρα [ 550 ] Δ.δ. Σιμίζα (της πρώην κοινότητας Μελίσσης) -- η Σιμίζα [ 104 ] Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Τραγανού, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/09/2016. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Τραγανού
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 1998-99

Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 1998-99 αποτέλεσε το 1ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Λευκοθέα Λατσιών για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 1998-99 συμμετείχαν 5 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Πηγή: ««Σε σένα δάσκαλε μας»». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 16. 24 Μαΐου 1999. Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων, 3ος Καλύτερη επίθεση. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99 «Ιστορία». 28 Ιουνίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2016.
Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος

Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Στέφανος (κοσμικό όνομα Στόγιαν Βελιανόφσκι, σλαβομακεδονικά: Стојан Вељановски‎, γεν. 1 Μαΐου 1955, Ντομπρούσεβο, Σ.Δ.Μακεδονίας, Σ.Ο.Δ.Γιουγκοσλαβίας) είναι Σλαβομακεδόνας Ορθόδοξος κληρικός και προκαθήμενος της Εκκλησίας Αχρίδος, της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Βόρεια Μακεδονία.

 Ο Αρχιεπίσκοπος Στέφανος γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1955, στο χωριό Ντομπρούσεβο, του Δήμου Μόγκιλα στη Σ.Δ.Μακεδονίας της Σ.Ο.Δ.Γιουγκοσλαβίας, σήμερα Βόρεια Μακεδονία. Το 1969 γράφτηκε στο Μακεδονικό Ορθόδοξο Θεολογικό Σεμινάριο του Αγίου Κλήμεντος της Οχρίδας, στο Ντράτσεβο, από όπου αποφοίτησε το 1974. Την ίδια χρονιά συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, αποφοιτώντας το 1979. Με την επιστροφή του, η Ιερά Σύνοδος της τότε σχισματικής «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» τον όρισε καθηγητή στη Θεολογική Σχολή των Σκοπίων. Το 1980 έφυγε για μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι της Ιταλίας, που ειδικεύεται στις οικουμενικές-πατερικές και ελληνοβυζαντινές σπουδές. Το 1982 πήρε το μεταπτυχιακό του από αυτό το ινστιτούτο. Επιστρέφοντας, έγινε λέκτορας στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Κλήμεντος της Οχρίδας των Σκοπίων. Έλαβε τους μοναστικούς όρκους του στο Μοναστήρι του Οσίου Ναούμ στην Οχρίδα στις 3 Ιουλίου 1986 και στις 12 Ιουλίου χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Ζλέτοβο και Στρώμνιτσα. Λίγο αργότερα ενθρονίστηκε Επίσκοπος Bregalnica και Στιπ. Τα επόμενα χρόνια, ο Επίσκοπος Στέφανος υπηρέτησε ως κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής των Σκοπίων, εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», ως αρχισυντάκτης της επίσημης εφημερίδας της εκκλησίας «Εκκλησιαστική Ζωή» (Црковен живот) και ως γενικός γραμματέας της «Αρχιεπισκοπής Αχρίδας και Μακεδονίας». Στην Οχρίδα, στις 9 και στις 10 Οκτωβρίου 1999, η Κληρικολαϊκή Συνέλευση τον εξέλεξε επικεφαλής της «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας». Αντιδρώντας στις ενστάσεις ότι ο επίσκοπος Στέφανος ήταν μόλις 44 ετών όταν εξελέγη, ο πρωτοδιάκονος Σλάβε Προϊκόφσκι είπε ότι η τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία πίστευε στην πνευματική και ηθική ωριμότητα του Στέφανου. Ο Προϊκόφσκι πρόσθεσε, ωστόσο, ότι το μέλλον της Εκκλησίας δεν εξαρτάται μόνο από τον Αρχιεπίσκοπο Στέφανο, καθώς, ως επικεφαλής της «Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας», ήταν απλώς πρώτος μεταξύ ίσων. Στις 16 Μαΐου 2022, ο Αρχιεπίσκοπος Στέφανος έγινε ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος που αναγνωρίστηκε κανονικά μετά τον Δοσίθεο Β', λόγω της απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποδεχθεί το κανονικό καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Μακεδονίας. Είχε προηγηθεί, μία εβδομάδα πριν, η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να δεχτεί «σε ευχαριστιακή κοινωνία την Ιεραρχία, τον κλήρο και τον λαό της», με το όνομα Αρχιεπισκοπή Αχρίδος, «αποκλείουσα τον όρον "Μακεδονική" και οιοδήτι άλλο παράγωγο της λέξεως "Μακεδονία"».
Επίθεση στη Φλαμάντα

Η Επίθεση στη Φλαμάντα έλαβε χώρα από τις 29 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 5 Οκτωβρίου 1916 στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια της μάχης, η 2η Ρουμανική Στρατιά προσπάθησε να διασχίσει τον Δούναβη και να σταματήσει την επίθεση του Άουγκουστ φον Μάκενσεν προς τα νότια. Η μάχη έληξε με τακτική νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων.

 Η Ρουμανία εισήλθε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τον Αύγουστο του 1916, όταν οι ρουμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Τρανσυλβανία μέσω των Καρπαθίων Ορέων. Οι ρουμανικές δυνάμεις γρήγορα νίκησαν τις λίγες αυστροουγγρικές δυνάμεις στα σύνορα της περιοχής και ξεκίνησαν την προέλαση στην επικράτεια της Αυστροουγγαρίας, αλλά αναχαιτίστηκαν γρήγορα. Εν τω μεταξύ, βουλγαρικές, γερμανικές και τουρκικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Άουγκουστ φον Μάκενσεν εισήλθαν στη Δοβρουτσά, στη νοτιοανατολική Ρουμανία.Όταν οι Ρουμάνοι αντιμετώπισαν περισσότερες δυνάμεις απ' ό,τι περίμεναν, το Ρουμανικό Βασιλικό Συμβούλιο αποφάσισε να ενισχύσει την 3η Ρουμανική Στρατιά του Στρατηγού Αλεξάντρου Αβερέσκου με 150.000 άνδρες. Ο Αβερέσκου ενώθηκε με τις δυνάμεις της Στρατιάς της Δοβρουτσάς (50.000 άνδρες) του Ρώσου Στρατηγού Αντρέι Ζαϊοντσκόφσκι και σχεδίαζε να επιτεθεί στα νώτα του Μάκενσεν στον Δούναβη. Οι ρωσορουμανικές δυνάμεις σχεδίαζαν να περάσουν τον Δούναβη στη Φλαμάντα, ενώ οι μετωπικές ρωσορουμανικές δυνάμεις θα προχωρούσαν σε επίθεση στο Κομπάντιν και στο Ντόμπριτς - σκοπός της επίθεσης ήταν να αποκόψει τις δυνάμεις του Μάκενσεν από τις βάσεις τους στη βόρεια Βουλγαρία. Η επίθεση ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου σε ένα μέτωπο με πλάτος 50 χιλιομέτρων από τη Φλαμάντα, κοντά στην Ολτενίτα, στη Ζίμνιτσα προς το δυτικό άκρο του Μάκενσεν, με τους Ρουμάνους να έχουν πλεονέκτημα στο πεζικό και στο πυροβολικό. Ωστόσο, οι Ρουμάνοι δεν μπορούσαν να περάσουν γρήγορα τον ποταμό εξαιτίας του Αυστροουγγρικού Στολίσκου του Δούναβη.Στις 1 Οκτωβρίου, δύο ρουμανικές μεραρχίες πέρασαν τον ποταμό στη Φλαμάντα και έφτιαξαν ένα προγεφύρωμα με πλάτος 14 χιλιόμετρα και βάθος 4 χιλόμετρα. Την ίδια μέρα, ρουμανικές και ρωσικές μεραρχίες επιτέθηκαν στο μέτωπο της Δοβρουτσάς, ωστόσο είχαν λίγη επιτυχία. Τη νύχτα από την 1η προς τη 2η Οκτωβρίου ξέσπασε ισχυρή καταιγίδα που προκάλεσε σοβαρές ζημιές στην πλωτή γέφυρα που χρησιμοποιούσαν οι ρουμανικές δυνάμεις για να περάσουν τον Δούναβη. Η αποτυχία στη Δοβρουτσά, σε συνδυασμό με την σκληρή μάχη μεταξύ του ρουμανικού και του εχθρικού πεζικού στη Φλαμάντα στις 3 Οκτωβρίου, ανάγκασαν τον Αλεξάντρου Αβερέσκου να ακυρώσει την επιχείρηση και να συγκεντρώσει δυνάμεις για να αντεπιτεθεί στις Κεντρικές Δυνάμεις που επιτέθηκαν από την Τρανσυλβανία. Ο Δούναβης παρέμεινε ένα εμπόδιο για τις πολεμικές επιχειρήσεις μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου, όταν οι μισές δυνάμεις του Μάκενσεν διέσχισαν τον ποταμό. Spencer Tucker, Priscilla Mary Roberts (2005). Encyclopedia of World War I. ABC-Clio. ISBN 1-85109-420-2. The Flămânda Maneuver on worldwar2.ro (Αγγλικά)
Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου (ταινία)

Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου (αγγλικά: Mirror Mirror) είναι αμερικανική κωμωδία φαντασίας, παραγωγής 2012. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τάρσεμ Σινγκ και το σενάριο έγραψαν οι Μαρκ Κλέιν και Τζέισον Κέλερ. Η ταινία βασίζεται στο παραμύθι Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι των Αδερφών Γκριμ. Πρωταγωνιστούν οι Τζούλια Ρόμπερτς στο ρόλο της Κακιάς Βασίλισσας και η Λίλι Κόλινς στο ρόλο της Χιονάτης. Επίσης συμμετέχουν οι Άρμι Χάμερ, Νέιθαν Λέιν και Σον Μπιν. Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Χιονάτης, όταν εξόριστη από την Κακιά Βασίλισσα ενώνει τις δυνάμεις της με τους επτά νάνους για να διεκδικήσει το δικαίωμά της στο θρόνο. Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 30 Μαρτίου 2012. Παρά τα μικτά σχόλια που έλαβε από τους κριτικούς κινήθηκε ικανοποιητικά στo box office αποφέροντας 166,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έλαβε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ.

 Μετά την εξαφάνιση του αγαπητού Βασιλιά, η αδίστακτη σύζυγός του παίρνει τον έλεγχο του βασιλείου και κρατά την όμορφη 18χρονη κόρη του, Χιονάτη, φυλακισμένη και κρυφή στο παλάτι. Οι λάθος διαχειρίσεις όμως γεμίζουν με χρέη το βασίλειο και η απρόσμενη άφιξη του πλούσιου πρίγκηπα Άντριου Άλκοτ της δίνει μια ιδέα. Αν στήσει ένα χορό προς τιμήν του και τον πείσει να της κάνει πρόταση γάμου, οι δυο τους θα ζήσουν ευτυχισμένοι και το βασίλειο θα σωθεί. Στο χορό όμως, ο Πρίγκηπας θα προσέξει τη Χιονάτη και η Βασίλισσα από τη ζήλεια της θα την εξορίσει μέσα στο δάσος. Εκεί θα βρει καταφύγιο στο σπίτι όπου μένουν επτά νάνοι. Στην πορεία θα μεταμορφωθεί σε μια γενναία γυναίκα αποφασισμένη να πάρει το θρόνο που δικαιωματικά της ανήκει. Με τη βοήθεια των καινούριων φίλων της, θα εναντιωθεί στη Βασίλισσα και προσπαθήσει να πάρει πίσω και τον Πρίγκηπά της. Τζούλια Ρόμπερτς στο ρόλο της Βασίλισσας Λίλι Κόλινς στο ρόλο της Χιονάτης Άρμι Χάμερ στο ρόλο του Πρίγκηπα Άλκοτ Νέιθαν Λέιν στο ρόλο του Μπράιτον Μέαρ Γουίνιγκχαμ στο ρόλο της Μάργκαρετ Μάικλ Λέρνερ στο ρόλο του Βαρώνου Σον Μπιν στο ρόλο του Βασιλιά Ντάνι Γούντμπερν στο ρόλο του Γκριμ Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 20 Ιουνίου 2011 στο Μόντρεαλ του Καναδά με τον προσωρινό τίτλο Untitled Snow White Project. Η ταινία ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου και στις 4 Νοεμβρίου 2011 πήρε επίσημα τον τίτλο Mirror Mirror.Η Τζούλια Ρόμπερτς ήταν η πρώτη ηθοποιός που υπέγραψε, επειδή ο Τάρσεμ Σινγκ ήθελε εξ αρχής κάποια που το κοινό να μπορεί να συνδεθεί μαζί της. Δήλωσε ότι στην ταινία, η Βασίλισσα δεν είναι σατανική, αλλά μάλλον ανασφαλής. Αρχικά η Σάοϊρς Ρόναν είχε επιλεχθεί για το ρόλο της Χιονάτης αλλή η διαφορά ηλικίας με τον Άρμι Χάμερ (αυτός ήταν 25 και εκείνη 17) ήταν πολύ μεγάλη. Ο ρόλος επίσης προσφέρθηκε στη Φελίσιτι Τζόουνς, η οποία τον απέρριψε. Ο ρόλος τελικά δόθηκε στη Λίλι Κόλινς. Με προϋπολογισμό 85.000.000 δολάρια, η ταινία Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 3η θέση με 18,1 εκατομμύρια δολάρια. Στο αμερικανικό box office συγκέντρωσε συνολικά 64,9 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο έφτασε τα 101,2 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 166,1 εκατομμύρια δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου στο IMDb
Γκρικτάουν

Γκρικτάουν (Greektown) είναι ένας αγγλικός όρος της καθομιλουμένης που χρησιμοποιείται για να περιγράψει γειτονιές διαφόρων πόλεων εκτός Ελλάδος, στις οποίες έχουν εγκατασταθεί Έλληνες μετανάστες και κυριαρχεί το ελληνικό στοιχείο στις κατοικίες, στις υπηρεσίες και στις επιχειρήσεις.

 Ως παλιότερη περίπτωση περιοχής με κυρίαρχο το ελληνικό στοιχείο μπορεί να θεωρηθεί το Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη ή η συνοικία Σάτμπι στην Αλεξάνδρεια. Επίσης, για πολλούς αιώνες υπήρχε στη Βιέννη το "Ελληνικό τετράγωνο" (das Griechenviertel). Αν και αργότερα η ελληνική κοινότητα της πόλης μετακινήθηκε σε άλλες συνοικίες, μέχρι σήμερα υπάρχει εκεί ένα παραδοσιακό αυστριακό εστιατόριο με το όνομα "Griechenbeisl΄" (Ελληνική ταβέρνα) καθώς και η "οδός Ελλήνων" (Griechengasse). Αναλόγως, ελληνική γειτονιά υπήρχε για πολλούς αιώνες στη Βενετία. Στη νεώτερη εποχή η ονομασία "Γρικτάουν" δόθηκε σε συνοικίες αγγλοσαξονικών χωρών, όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Έλληνες μετανάστες. Γκρικτάουν, Μόντρεαλ, Κεμπέκ. Γκρικτάουν, Τορόντο, Οντάριο. Γκρικτάουν, Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία. Αστόρια, Νέα Υόρκη. Γκρικτάουν, Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν. Γκρικτάουν Καζίνο. Γκρικτάουν, Σικάγο, Ιλινόις. Γκρικτάουν, Βαλτιμόρη, Μέριλαντ. Γκρικτάουν, Ντένβερ, Κολοράντο Έλληνες στην Ομάχα, Νεμπράσκα. Τάρπον Σπρινγκς, Φλόριδα. Διάφορες περιοχές αποκαλούνται "Γκρικτάουν" στην Αυστραλία, λόγω των πολλών Ελλήνων μεταναστών, στη Μελβούρνη, στο Σίδνεϊ, στο Μπρισμπέιν κ.α. Ορισμένα παραδείγματα: Όουκλι Μελβούρνης στην πολιτεία Βικτόρια (Oakleigh, Victoria). Έρλγουντ Σίδνεϊ στην πολιτεία Νέα Νότια Ουαλία (Earlwood, New South Wales). Μπράιτον Λε Σαντς Σίδνεϊ στην πολιτεία Νέα Νότια Ουαλία (Brighton-Le-Sands, New South Wales). Ουέστ Εντ (Κουίνσλαντ), στο Μπρισμπέιν. Μάουντ Γκράβατ (Mount Gravatt, Queensland), στο Μπρισμπέιν. Πάλμερς Γκριν (Palmers Green), Λονδίνο.Πολλοί Έλληνες διαβιούν στις περιοχές: "Γουντ Γκριν" (Wood Green), "Γκριν Λέινς" (Green Lanes) και "Πάλμερς Γκριν" (Palmers Green) του Λονδίνου. Στην τελευταία υπάρχει η μεγαλύτερη ελληνοκυπριακή κοινότητα εκτός Κύπρου. Συχνά στην ομιλία στα ως άνω ονόματα η λέξη "Γκριν" (πράσινος) υποκαθίσταται από την λέξη "Γκρικ" (ελληνικός): "Γουντ Γκρικ", "Γκρικ Λέιν" και "Πάλμερς Γκρικ". Ελληνικό Γηροκομείο Καναδά. Ανθελληνικές διώξεις 1918.
Εδουάρδο Φλακέρ

Ο Εδουάρδο Φλακέρ ι Βάθκεθ (λατινικό αλφάβητο : Eduard Flaquer i Vázquez), (Βαρκελώνη, 4 Σεπτεμβρίου 1894 - Zumaia, 18 Αυγούστου 1951), ήταν Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής.

 Στο ποδόσφαιρο έπαιζε στην θέση του αμυντικού.Ήταν ποδοσφαιριστής της "Ιντερνασιονάλε" της Βαρκελώνης από το 1918 έως το 1920 αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Καταλωνίας. Στην αντισφαίριση ήταν αθλητής του συλλόγου "CT Turó de Barcelona". Ήταν ένας από τους πρώτους Ισπανούς παίκτες της αντισφαίρισης που ακολούθησαν τον επαγγελματισμό. Ήταν πρωταθλητής Ισπανίας στο μονό τρεις φορές, έτη 1923, 1924 και 1927, φιναλίστ το 1926 και το 1928 και στην Καταλονία σε άλλα δέκα. Στο διπλό ήταν νικητής το 1926, 1927, 1928, και το 1930 και στο μεικτό νικητής το 1927, 1928, 1929, 1930, και το 1933. Ήταν φιναλίστ στον τελικό του Γουίμπλεντον το 1923 με συμπαίκτη τον Μανουέλ ντε Γκομάρ και έφτασε στους προημιτελικούς στο Ρολάν Γκαρός. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αμβέρσας το 1920 και στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Παρίσι το 1924 στο μονό και στα διπλά με συμπαίκτες τον Ρικάρδο Σαπρίσα και την Λίλι ντε Άλβαρεθ ως ζευγάρια. Ήταν επίσης μέλος της πρώτης ισπανικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις στην ιστορία.
Κάρμεν Αμάγια

Η Κάρμεν Αμάγια (Carmen Amaya ; 2 Νοεμβρίου 1913 ή 1 Νοεμβρίου 1915 ή 1918) ήταν Ισπανίδα χορεύτρια του φλαμένκο και τραγουδίστρια, γεννημένη στην Βαρκελώνη. Αποκαλείται η "μεγαλύτερη Ισπανίδα χορεύτρια της γενιάς της" και η "μεγαλύτερη προσωπικότητα όλων των εποχών στο φλαμένκο". Ήταν η πρώτη γυναίκα χορεύτρια του φλαμένκο που αρίστευσε σε αυτόν τον κλάδο, που μέχρι τότε ήταν καθαρά ανδρική υπόθεση, λόγω της ταχύτητας και της έντασής του. Μερικές φορές χόρευε με ψηλόμεσα παντελόνια για να συμβολίσει τον ισχυρό της χαρακτήρα.

 1929 - La bodega (Wine Cellars) 1934 - 2 mujeres y 1 Don Juan 1935 - La hija de Juan Simón 1935 - Don Viudo de Rodríguez 1936 - María de la O 1939 - Embrujo del Fandango (Cuba) 1941 - Original Gypsy dances 1942 - Aires de Andalucía 1942 - Panama Hattie 1944 - Knickerbocker Holiday (Pierna de Plata) 1944 - Follow the Boys (Sueños de Gloria) 1945 - Los amores de un torero (México) 1945 - See My Lawyer (Entiéndase con mi abogado) 1953 - Quand te tues-tu? 1954 - Dringue, Castrito y la lámpara de Aladino 1955 - Música en la Noche 1963 - Los Tarantos Dublin, Anne (2009). Dynamic Women Dancers. Second Story Press. σελ. 27. ISBN 978-1-897187-56-2. Bois, Mario (1994). Carmen Amaya o la danza del fuego. Madrid: Espasa Calpe. Hidalgo Gómez, Francisco (2010). Carmen Amaya. La biografía. Barcelona: Ediciones Carena. Madridejos Mora, Montserrat (2012). El flamenco en la Barcelona de la Exposición Internacional (1929-1930). Barcelona: Edicions Bellaterra. Madridejos Mora, Montserrat y David Pérez Merinero (2013), Carmen Amaya. Barcelona: Edicions Bellaterra. Montañés, Salvador (1963). Carmen Amaya. La bailaora genial. Barcelona: Ediciones G.P. Pujol Baulenas, Jordi y Carlos García de Olalla (2003). Carmen Amaya. El mar me enseñó a bailar. Barcelona: Almendra Music. Sevilla, Paco (1999). Queen of the gypsies. The Life and legend of Carmen Amaya. San Diego, EE.UU: Sevilla Press. Francisco HIdalgo Gómez (1995). Carmen Amaya: cuando duermo sueño que estoy bailando. Barcelona. Libros PM. Revista de l'Associació d'Investigació i Experimentació Teatral, año 2008 num 66-67 Carmen Amaya at Papelesflamencos.com Short biography of Carmen Amaya at Historiasdeflamenco.com Carmen Amaya biography and related products Carmen Amaya description on her grandniece's website "Queen of the Gypsies", a portrait of Carmen Amaya, video clips from the documentary Centennial special: Carmen Amaya El Arte de Vivir el Flamenco
Μαργαρίτα, Κόμισσα του Πέμπροκ

Η Μαργαρίτα της Αγγλίας, αγγλ.: Margaret of England, Countess of Pembroke (20 Ιουλίου 1346 – Οκτώβριος/Δεκέμβριος 1361) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών ήταν βασιλική πριγκίπισσα, που γεννήθηκε στο Ουίνδσορ, κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της συζύγου του Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ. Ήταν επίσης γνωστή ως Μαργαρίτα του Ουίνδσορ.

 Η πρώτη προοπτική γάμου της Mαργαρίτας ήταν ο Aλβέρτος Γ΄ δούκας της Αυστρίας, αλλά αυτό άλλαξε λόγω της πολιτικής εκείνης της εποχής. Λίγα χρόνια αργότερα ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωάννη του Μπλουά, γιο του Καρόλου του Μπλουά και αντίπαλο του Ιωάννη Ε' δούκα της Βρετάνης για το δουκάτο της Βρετάνης. Ωστόσο αυτός ο αρραβώνας εγκαταλείφθηκε, επειδή η αδελφή της Μαρία ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Ιωάννη Δ' δούκα της Βρετάνης. Η Mαργαρίτα μεγάλωσε με τον Ιωάννη Χέιστινγκς, 2ο κόμη του Πέμπροκ, γιο του Λώρενς Χέιστινγκς, 1ου κόμη του Πέμπροκ, και τη σύζυγό του Aγνή Μόρτιμερ, κόρη του Ρότζερ κόμη του Μαρς (της αγαπημένης της Iσαβέλλας της Γαλλίας). Ως παιδιά είχαν στενή συντροφιά. Στις 13 Μαΐου 1359 έγινε σύζυγος του Ιωάννη Χέιστινγκς την ίδια εβδομάδα με τον αδελφό της Ιωάννη της Γάνδης δούκα του Λάνκαστερ, ο οποίος νυμφεύτηκε τη Λευκή του Λάνκαστερ, στο Ρήντινγκ. Δύο χρόνια αργότερα η Μάργκαρετ απεβίωσε, και τάφηκε στο Αββαείο του Άμπινγκντον. Η ακριβής ημερομηνία και η αιτία του θανάτου της είναι άγνωστη. Αναφέρεται για τελευταία φορά ως ζωντανή την 1η Οκτωβρίου 1361. Weir, Alison (1996). Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. London: Pimlico. ISBN 0-7126-7448-9.