IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νιγηριανές γενικές εκλογές (2019)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νιγηρία στις 23 Φεβρουαρίου 2019 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία. Οι εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί για τις 16 Φεβρουαρίου, αλλά η εκλογική επιτροπή ανέβαλε την ψηφοφορία για μία εβδομάδα στις 03:00 την αρχική ημέρα των εκλογών, επικαλούμενη τις υλικοτεχνικές προκλήσεις για την έγκαιρη παραλαβή του εκλογικού υλικού στα εκλογικά κέντρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ψηφοφορία καθυστέρησε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου λόγω εκλογικής βίας. Η ψηφοφορία σε ορισμένες περιοχές αργότερα καθυστέρησε μέχρι τις 9 Μαρτίου, όταν διεξήχθη ψηφοφορία παράλληλα με τις εκλογές των κυβερνητών και των πολιτειακών συνελεύσεων. Οι εκλογές ήταν εκείνες με τα περισσότερα έξοδα που διεξήχθησαν ποτέ στη Νιγηρία, κοστίζοντας κατά 69 δισ. ευρώ περισσότερο από τις εκλογές του 2015. Ο πρόεδρος Μουχαμάντου Μπουχάρι κέρδισε την επανεκλογή του, νικώντας τον πλησιέστερο αντίπαλο Άτικου Αμπουμπακάρ με διαφορά άνω των 3 εκατομμυρίων ψήφων και ορκίστηκε στις 29 Μαΐου 2019, την παραμονή της Ημέρας της Δημοκρατίας.

 Ο Πρόεδρος της Νιγηρίας εκλέγεται χρησιμοποιώντας ένα τροποποιημένο σύστημα δύο γύρων. Για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο, ένας υποψήφιος πρέπει να λάβει την πλειοψηφία των ψήφων και πάνω από το 25% των ψήφων σε τουλάχιστον 24 από τις 36 πολιτείες . Αν κανένας υποψήφιος δεν περάσει αυτό το όριο, διενεργείται ένας δεύτερος γύρος. Τα 109 μέλη της Γερουσίας εκλέχθηκαν από 109 εκλογικές μονοεδρικές περιφέρειες (τρεις για καθεμιά πολιτεία και μία στην επικράτεια της Ομοσπονδιακής Πρωτεύουσας ) με το πλειοψηφικό σύστημα. Τα 360 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν επίσης με πλειοψηφικό σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Αμέσως μετά τις εκλογές υπήρξαν καταγγελίες από την αντιπολίτευση για εκτεταμένη νοθεία. Μεταξύ άλλων καταγγέλθηκαν κλοπή καλπών, εξαγορά ψήφων και πλαστοπροσωπία. Υπήρχαν επίσης ισχυρισμοί ότι οι αστυνομικές δυνάμεις ανακάλυψαν κρύπτες με εκρηκτικά. Η Αφρικανική Ένωση δήλωσε ότι οι εκλογές ήταν «σε μεγάλο βαθμό ειρηνικές και ευνοϊκές για τη διεξαγωγή αξιόπιστων εκλογών». Η εκλογική επιτροπή χαρακτήρισε τις εκλογές ως επί το πλείστον ειρηνικές. Τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών ανακοινώθηκαν τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Φεβρουαρίου 2019. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας Μπουκόλα Σαράκι (PDP) νικήθηκε στην Κεντρική Κουάρα από τον υποψήφιο του APC. Επί του παρόντος, 64 γερουσιαστές δεν θα επιστρέψουν ως μέλη της 9ης Γερουσίας, μετά την ήττα τους στις εκλογές. Ενώ το APC θα έχει απλή πλειοψηφία στη Γερουσία, δεν θα έχει απόλυτη πλειοψηφία (74 ψήφοι), που σημαίνει ότι δεν μπορεί να προωθήσει σημαντικά νομοσχέδια από μόνο της. Τρεις έδρες της Γερουσίας δεν έχουν ακόμη πληρωθεί. Στις 2 Μαρτίου 2019 πραγματοποιήθηκαν εκλογές για κυβερνήτες στις 29 από τις 36 πολιτείες της Νιγηρίας . Οι εκλογές αναβλήθηκαν την αρχική ημερομηνία στην πολιτεία Ρίβερς . Αργότερα πραγματοποιήθηκαν στις 3 Απριλίου, όπου η INEC δήλωσε ότι ο κατεστημένος Wike κέρδισε την επανεκλογή.
Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης

Το Μεγάλο Δουκάτο της Έσσης και παρά τω Ρήνω (γερμανικά: Großherzogtum Hessen und bei Rhein‎) ή όπως ήταν ευρύτερα γνωστό τα έτη 1806-1816 Μέγα Δουκάτο της Έσσης, υπήρξε κράτος-μέλος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας από το 1806 (οπότε και το υφιστάμενο Πριγκηπάτο Έσσης-Ντάρμστατ (Landgrafschaft Hessen-Darmstadt) προήχθη σε Μέγα Δουκάτο) έως το 1918, όταν όλα τα γερμανικά μοναρχικά κράτη διαλύθηκαν. Πριν το 1866 είχε κοινά σύνορα με το αδελφό πριγκηπάτο (και μετέπειτα, από το 1803 ελεκτοράτο) Έσσης-Κάσσελ· για τον παραπάνω λόγο το δουκάτο ήταν ευρύτερα γνωστό ως Έσση-Ντάρμστατ.

 Με τη νίκη του Μεγάλου Ναπολέοντος στη Μάχη του Άουστερλιτς δημιουργείται το 1806 η Συνομοσπονδία του Ρήνου. Ως εκ τούτου το σύμμαχο κράτος-μέλος της Έσσης-Ντάρμστατ υποχρεώνεται να παραδώσει σημαντικό ποσοστό εκτάσεων, σε συμμόρφωση των αποφάσεων του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815. Συγκεκριμένα, το Δουκάτο της Βεστφαλίας, το οποίο αποτελούσε από το 1803 μέρος της Έσσης-Ντάρμστατ, παραδώθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας. Ωστόσο, παρέλαβε και ενσωμάτωσε περιοχές της δυτικής όχθης του Ρήνου, συμπεριλαμβανομένου και του σημαντικής στρατηγικής σημασίας Οχυρού του Μάιντς. Το 1816 το Μέγα Δουκάτο μετονομάζεται σε Μέγα Δουκάτο της Έσσης και παρά τω Ρήνω. Το 1867 το βόρειο τμήμα του δουκάτου (Άνω Έσση) προσαρτάται στη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία, ενώ το υπόλοιπο κομμάτι (Στάρκενμπουργκ και Έσση Ρηνανίας) νότια του ποταμού Μάιν παραμένει εκτός. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1871, ενσωματώνονται όλες οι περιοχές του δουκάτου ως κράτος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Περί το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο τελευταίος Δούκας, Ερνστ Λούντβιχ (εγγονός της Βασίλισσας Βικτώριας και αδελφός της Αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας της Ρωσίας) υποχρεώνεται σε παραίτηση του θρόνου του· με την καταλυτική αυτή πράξη το μέγα δουκάτο πλέον μετονομάζεται σε Λαϊκή Δημοκρατία της Έσσης (Volksstaat Hessen). Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος του νεοσύστατου κράτους συνενώνεται με τη Φρανκφούρτη, την περιοχή Βάλντεκ της Ρηνανίας και την προηγουμένως Πρωσική επαρχία Έσσης-Νάσσαου, συναποτελώντας έτσι το νέο κράτος της Έσσης. Από τη συνένωση μένουν εκτός η περιοχή Μόνταμπάουρ καθώς και η Έσση Ρηνανίας, η οποία αργότερα ενσωματώνεται στη Ρηνανία-Παλατινάτο. Το δε εξκλάβιο του Βίμπφεν (Wimpfen) ενσωματώνεται στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, αποτελώντας μέρος της περιφέρειας Ζίνσχάιμ.
Βερενίκη Α΄ της Αιγύπτου

Η Βερενίκη Α΄ της Αιγύπτου ( περίπου 340 - 277 π.Χ. ), κόρη του Μάγα τού Μακεδόνα και της Αντιγόνης των Αντιπατριδών, κόρης τού Κάσσανδρου ευγενούς Μακεδόνα, αποτέλεσε βασίλισσα της Αιγύπτου, πλάι στον Πτολεμαίο Α΄ τον Σωτήρα, ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Αποτέλεσε την τέταρτη κατά σειρά σύζυγό του και τη μητέρα του διαδόχου του, Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου.

 Πρώτος σύζυγος της Βερενίκης ήταν ο Φίλιππος, ένας Μακεδόνας ευγενής, με τον οποίο έφερε στον κόσμο τον Μάγα, μέλλοντα βασιλιά της Κυρήνης, τη Θεοξένα των Συρακουσών και την Αντιγόνη, σύζυγο του Πύρρου, βασιλιά της Ηπείρου. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου του Μεγάλου το 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα, ξεσπά μια σειρά εμφυλίων πολέμων ανάμεσα στους διαδόχους του. Τη μεγαλύτερη ισχύ αποκτά ο Περδίκκας, πράγμα που κάνει τους άλλους διεκδικητές να συνάψουν μεταξύ τους συμμαχίες. Ενώ ο Φίλιππος είχε πεθάνει, η Βερενίκη συνόδευσε στην Αίγυπτο σαν κυρία επί των τιμών την Ευρυδίκη, την κόρη του Αντίπατρου, η οποία επρόκειτο να παντρευτεί στα πλαίσια αυτών των συμμαχιών τον Πτολεμαίο. Η Βερενίκη τράβηξε την προσοχή του βασιλιά, ο οποίος τελικά την παντρεύτηκε. Του χάρισε δύο κόρες, την Αρσινόη, μέλλουσα βασίλισσα της Θράκης, αλλά και της Αιγύπτου, και τη Φιλωτέρα. Απέκτησαν ακόμη το 308 π.Χ. ένα γιο, τον Πτολεμαίο. Ο τελευταίος, ονομάστηκε διάδοχος ως Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος, παραμερίζοντας τους γιους της Ευρυδίκης (κατόπιν έγιναν βασιλείς της Μακεδονίας). Ο Πτολεμαίος Α΄ φρόντισε ώστε και τα υπόλοιπα παιδιά της, ακόμη και αυτά από τον πρώτο της γάμο, να καταλάβουν διοικητικές θέσεις ή να παντρευτούν άτομα από άλλους βασιλικούς οίκους, ασκώντας παράλληλα διπλωματική πολιτική. Η Βερενίκη ήρθε σε ρήξη με την Ευρυδίκη και τελικά η δεύτερη αποχώρησε. Εκδικούμενη πάντρεψε την κόρη της, Πτολεμαΐδα με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, μεγάλο εχθρό του πρώην συζύγου της. Η Βερενίκη, που έμεινε πλέον μόνη βασίλισσα στην Αίγυπτο, επηρέαζε τον σύζυγό της σε όλα τα κρατικά θέματα. Μάλιστα πολέμησε και πλάι του στο πεδίο της μάχης. Εκείνος για να την τιμήσει, χάρισε το όνομά της σε ένα λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας. Μετά τον θάνατό της, ο γιος της Πτολεμαίος Β΄ της απέδωσε θεϊκές τιμές. Βιογραφία από τον Christopher Bennett. Βιογραφία στο livius.org. Αρχειοθετήθηκε 2016-03-17 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Berenice I στο Wikimedia Commons
Εθνική Αϊτής (ποδόσφαιρο ανδρών)

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αϊτής εκπροσωπεί την Αϊτή στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Αϊτινής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (FHF), η οποία είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής και της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ Σιλβιό Κατόρ.

 Έχει μια συμμετοχή στην τελική φάση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1974, αλλά ηττήθηκε και στα τρία παιχνίδια που έδωσε στη φάση των ομίλων από τις εθνικές Ιταλίας, Πολωνίας και Αργεντινής. Έχει επίσης δεκατρείς συμμετοχές στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ, με ποιο επιτυχημένη αυτή του 1973, όταν και κατέκτησε το τρόπαιο. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1ος γύρος, 1974 Πρωτάθλημα Κ. Αμερικής και Καραϊβικής Νικήτρια (1): 1957 Τέταρτη θέση (1): 1961 Πρωτάθλημα ΚΟΝΚΑΚΑΦ / Γκολντ Καπ Νικήτρια (1): 1973 Φιναλίστ (2): 1971, 1977 Πρωτάθλημα / Κύπελλο Καραϊβικής Νικήτρια (2): 1979, 2007 Φιναλίστ (1): 2001 Τρίτη θέση (5): 1978, 1998, 1999, 2012, 2014 Παναμερικανικοί Αγώνες Τέταρτη θέση (1): 1959 Αγώνες Κ. Αμερικής και Καραϊβικής Τέταρτη θέση (1): 2002 Ποδοσφαιρικό Φεστιβάλ Αγ. Χριστοφόρου και Νέβις Νικήτρια (1): 2003 Διεθνές Τουρνουά Αϊτής Νικήτρια (1): 1997 Κουπ Ντιβαλιέ Νικήτρια (1): 1966 Κύπελλο Προέδρου Πολ Μαγκλουάρ Νικήτρια (1): 1956 Επίσημος ιστότοπος
Ζωρζ Μπρακ

Ο Ζωρζ Μπρακ (Georges Braque, 13 Μαΐου 1882 – 31 Αυγούστου 1963) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γλύπτης, χαράκτης και σκηνογράφος, από τις ηγεμονικές φυσιογνωμίες της εικαστικής δημιουργίας του 20ού αιώνα και ένας από τους θεμελιωτές του κινήματος του κυβισμού μαζί με τον Πάμπλο Πικάσο.

 Ο Μπρακ γεννήθηκε στο Αρζαντέιγ του Σεν-ε-Ουάζ (Seine-et-Oise) της Γαλλίας αλλά μεγάλωσε στη Χάβρη, όπου και σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών την περίοδο 1897 - 1899. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και το 1902 παρακολούθησε μαθήματα στην Ακαδημία Humbert, όπου γνωρίστηκε με τον Φράνσις Πικαμπιά. Τα πρώτα έργα του Μπρακ χαρακτηρίζονται ως ιμπρεσιονιστικά αλλά σύντομα το ύφος του δανείζεται στοιχεία και από το κίνημα των φωβιστών, ιδρυτής του οποίου θεωρείται ο Ανρί Ματίς. Το διάστημα 1909-1911, εργάστηκε μαζί με τον Πικάσο πάνω στην ανάπτυξη του κυβισμού. Επιπλέον, ο Μπρακ είναι ο εμπνευστής της τεχνικής των παπιέ κολέ (κολλημένων χαρτιών ή αλλιώς κολάζ), με το έργο του Πιάτο του φαγητού και ποτήρι (1912). Η συνεργασία του με τον Πικάσο έληξε περίπου το 1914. Κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου, ο Μπρακ πολέμησε και τραυματίστηκε σοβαρά. Μεταπολεμικά, συνέχισε να εκπροσωπεί το κυβιστικό ρεύμα, πάνω σε περισσότερο αφηρημένα στοιχεία, θεμελιώνοντας τον λεγόμενο συνθετικό κυβισμό. Παράλληλα με τη ζωγραφική, τα έργα του περιλαμβάνουν λιθογραφίες, χαρακτικά καθώς και γλυπτά. "Δεν υπάρχει στην τέχνη παρά ένα πράγμα που αξίζει: αυτό που δεν μπορεί να εξηγηθεί", υποστήριζε ο Ζωρζ Μπρακ. Γεωμετρικό λεξιλόγιο, αντιρρεαλιστικά χρώματα, άλλοτε ασκητικά άλλοτε έντονα, σχηματοποίηση των μορφών (άνθρωποι και νεκρές φύσεις με μουσικά όργανα), πολλοί πίνακες με θέμα τα πουλιά, υπαινικτικά, συμβολικά στοιχεία χαρακτηρίζουν την τέχνη ενός μεγάλου δημιουργού που άφησε την τελευταία του πνοή στις 31 Αυγούστου του 1963 στο Παρίσι, σε ηλικία 81 ετών. Πίνακες του Ζωρζ Μπρακ Έργα του Μπρακ Αρχειοθετήθηκε 2006-11-18 στο Wayback Machine. Σύντομο βιογραφικό Βιογραφικό & έργα του
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1954-55

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1954-55 ήταν η 18η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1954-55 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1955-56. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1953-54, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1954-55 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1953-54 Άρης Λεμεσού. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 63. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1954-55
Ναπολέων Β΄

Ο Ναπολέων Β΄ (Napoléon II, Παρίσι, 20 Μαρτίου 1811 – Βιέννη, 22 Ιουλίου 1832) ήταν Αυτοκράτορας των Γάλλων από τις 22 Ιούνιου έως τις 7 Ιουλίου 1815, Βασιλιάς της Ρώμης (με την γέννηση του), Δούκας του Ράιχστατ και Δούκας της Πάρμα, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα.

 Ο Ναπολέων Φραγκίσκος Ιωσήφ Κάρολος ήταν γιος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Αυτοκράτορα της Α΄ Γαλλικής Αυτοκρατορίας, και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θείοι του, από την μεριά του πατέρα του, ήταν ο Ιωσήφ , Βασιλιάς της Ισπανίας, ο Λουδοβίκος Α΄, Βασιλιάς της Ολλανδίας, και ο Ιερώνυμος, Βασιλιάς της Βεστφαλίας. Λίγο μετά την γέννησή του, το 1811, ο πατέρας του τον έκανε βασιλιά της Ρώμης. Τρία χρόνια αργότερα, με την πολιορκία του Παρισιού, ο Ναπολέων Α΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του. Ο Ναπολέων Β΄ ήταν τότε τεσσάρων ετών μόνο και κράτησε τιμητικά τον τίτλο για ελάχιστες μέρες, καθώς στη συνέχεια ακολούθησε τη μητέρα του, που γύρισε πίσω στην Αυστρία. Ο Ναπολέων Β΄ δεν έγινε πότε κανονικός βασιλιάς, αλλά κράτησε τον τίτλο του δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα, τον οποίο απέκτησε από την μητέρα του, καθώς και άλλους τίτλους που του χάρισε ο πάππος του στην Αυστρία, όπως δούκας του Ράιχστατ. Κατατάχθηκε στον στρατό και άρχισε την εκπαίδευσή του, περίπου το 1823, αλλά δεν πρόλαβε να κάνει κάτι άλλο, εκτός από το να τελειώσει την εκπαίδευσή του. Ο Ναπολέων Β΄ απεβίωσε από φυματίωση στις 22 Ιουλίου 1832 σε ηλικία 21 ετών. Με τον θάνατό του δεν υπήρξε άλλος απευθείας νόμιμος απόγονος του Μεγάλου Ναπολέοντα. Η Οικογένεια Βοναπάρτη ήλπιζε ότι κάποια στιγμή, ο Ναπολέων θα κατάφερνε να πάρει τον θρόνο της Γαλλίας, αλλά αυτό που δεν πρόλαβε να κάνει αυτός, το πραγματοποίησε ο εξάδελφός του Ναπολέων το 1852, που για λόγους σεβασμού προς τον εξάδελφό του, ονόμασε τον εαυτό του «Ναπολέων Γ΄».
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1980

Το 66ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1980 διεξήχθη από 26 ως 28 Σεπτεμβρίου στο "Μακάρειο" Στάδιο, στη Λευκωσία της Κύπρου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1980. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Ευαγόρας Αμμοχώστου για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.

 Στους αγώνες υπήρξε περιορισμένη συμμετοχή αθλητών από την Ελλάδα για οικονομικούς προφανώς λόγους, αφού το πρωτάθλημα διεξήχθη στην Κύπρο. Φυσικά, υπήρξε πολυπληθής κυπριακή παρουσία, κάτι που φάνηκε και στα αποτελέσματα, όπου κυριάρχησαν οι κυπριακοί σύλλογοι. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 2 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο, ο οποίος διεξήχθη για τελευταία φορά με αυτή τη μορφή, δηλαδή παράλληλα με τις εκδηλώσεις για την ολυμπιακή ημέρα. Την ίδια ημέρα έγινε το πρωτάθλημα 20.000μ βάδην στο Καυτανζόγλειο Στάδιο Θεσσαλονίκης και στον περιβάλλοντα χώρο του. Ξεχωριστά είχε γίνει και το πρωτάθλημα δεκάθλου, στις 12-13 Απριλίου, στην Καβάλα, μαζί με το αντίστοιχο των εφήβων και το πένταθλο γυναικών-νεανίδων. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων. Στους αγώνες εμφανίστηκαν δυνατοί οι κυπριακοί σύλλογοι, όπως αναμενόταν. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε ο προσφυγικός σύλλογος Γ.Σ. Ευαγόρας Αμμοχώστου που φιλοξενείτο στη Λεμεσό, με 8 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο ΓΣ Παγκύπρια. *Βαθμολογήθηκαν πάνω από 24 σωματεία. "Ριζοσπάστης", 3/4/1980. "Μακεδονία", 3/4/1980. "Μακεδονία", 26/9/1980. "Μακεδονία", 27/9/1980. "Μακεδονία", 28/9/1980. "Μακεδονία", 30/9/1980. "Ματιές στα Σπορ", Ιανουάριος 1981. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 215.
Πρωτάθλημα Basket League Κύπρου Ανδρών 2020-2021

Η Α΄ κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2020–21 αποτελει την 66η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ αποτελει την 54η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 9 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τρεις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες τέσσερις συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 9 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2019-20: Πετρολίνα ΑΕΚ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού ΑΠΟΠ Πάφου Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια Λευκωσίας
Δήμος Σπερχειάδας

Ο δήμος Σπερχειάδας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μακρακώμης. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και καταλάμβανε μία περιοχή από την κοιλάδα του Σπερχειού, μέχρι τις πλαγιές του Τυμφρηστού και των Βαρδουσίων. Ο δήμος Σπερχειάδας αποτελούταν από 20 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 379,5 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 10.594 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Σπερχειάδα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Σπερχειάδος -- η Σπερχειάδα [ 2.875 ] Δ.δ. Αγίου Σώστου [ 409 ] ο Άγιος Σώστης [ 310 ] το Δίλοφο [ 99 ] Δ.δ. Ανατολής -- η Ανατολή [ 236 ] Δ.δ. Αργυρίων -- τα Αργύρια [ 403 ] Δ.δ. Γαρδικίου [ 561 ] το Γαρδίκι [ 462 ] η Κουτσούφλιανη [ 99 ] Δ.δ. Καλλιθέας Σπερχειάδος [ 511 ] η Κάτω Καλλιθέα [ 301 ] η Άνω Καλλιθέα [ 210 ] Δ.δ. Καμπιών [ 186 ] τα Κάτω Καμπιά [ 159 ] τα Άνω Καμπιά [ 13 ] τα Χάνια Καμπιών [ 14 ] Δ.δ. Καναλίων [ 311 ] τα Κανάλια [ 246 ] τα Κάτω Κανάλια [ 65 ] Δ.δ. Κλωνίου [ 462 ] το Κλωνί [ 355 ] τα Ανοίγματα [ 57 ] τα Τριφύλλια [ 50 ] Δ.δ. Κολοκυθιάς -- η Κολοκυθιά [ 335 ] Δ.δ. Κυριακοχωρίου -- το Κυριακοχώρι [ 387 ] Δ.δ. Λευκάδος -- η Λευκάδα [ 833 ] Δ.δ. Μαρμάρων -- τα Μάρμαρα [ 443 ] Δ.δ. Μεσοποταμίας -- η Μεσοποταμία [ 474 ] Δ.δ. Νικολιτσίου -- το Νικολίτσι [ 64 ] Δ.δ. Παλαιοβράχας -- η Παλαιοβράχα [ 576 ] Δ.δ. Παλαιοχωρίου Τυμφρηστού -- το Παλαιοχώρι [ 162 ] Δ.δ. Περιβολίου Φθιώτιδας -- το Περιβόλι [ 151 ] Δ.δ. Πιτσίου -- το Πίτσιον [ 164 ] Δ.δ. Πλατάνου -- ο Πλάτανος [ 102 ] Δ.δ. Πουγκακίων [ 245 ] τα Πουγκάκια [ 118 ] ο Βλάχικος [ 40 ] τα Κέδρα [ 43 ] τα Μαστοραίικα [ 20 ] το Νεοχώρι [ 24 ] Δ.δ. Φτέρης [ 704 ] η Φτέρη [ 670 ] η Άνω Φτέρη [ 34 ] Ο πρώτος διευρυμένος δήμος Σπερχειάδας συστάθηκε το 1835 και περιλάμβανε τους οικισμούς Παλαιοβράχα, Σπερχειάδα (τότε ονομαζόταν Αγά), Φτέρη, Χαλίλι (Μεσοποταμία), Λευκάδες (Λευκάδα), Κάρνα, Μπρούφλιανη ( Δίλοφο), Αιγυπτοχώρι (Άνω Καλλιθέα), Γοριανη, Καληγά, Κουφόδεντρα, Κλωνί, Καμπιά, Κιλυμόδι, Άγιος Ιωάννης και Κουκιά. Έδρα του δήμου ορίστηκε αρχικά η Παλαιοβράχα και αρχότερα έγινε η Σπερχειάδα που τότε ονομαζόταν Αγά. Το 1840 ο δήμος Σπερχειάδας διευρύνθηκε με την ένταξη σε αυτόν του δήμου Ομιλαίων, ο οποίος αποκαταστάθηκε ξανά το 1878. Με την διοικητική μεταρρύθμιση του 1912 ο δήμος Σπερχειάδας καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες Η κοινότητα Σπερχειάδας λειτούργησε στο διάστημα 1912-1998. Περιλάμβανε την Σπερχειάδα καθώς και τους οικισμούς Γόριανη και Κουφόδενδρα. Ο οικισμός Κουφόδενδρα καταργήθηκε το 1951 καθώς είχε ενωθεί οικιστικά με την Σπερχειάδα και ο οικισμός Γόριανη καταργήθηκε το 1961. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1998 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Σπερχειάδας. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865

Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Μαρτίου 1865 - (Υπουργείον Κουμουνδούρου), (Μάρτιος - Οκτώβριος 1865) είναι η πρώτη κοινοβουλευτική κυβέρνηση, με τη σύγχρονη έννοια του όρου, αφού και η άνοδος αλλά και η πτώση της έγιναν με βάση την εμπιστοσύνη ή μη του Κοινοβουλίου. Ο Κουμουνδούρος ανέρχεται για πρώτη φορά στην πρωθυπουργία και σχηματίζει την κυβέρνησή του με κύριο σκοπό την διεξαγωγή εκλογών. Έτσι, την πρώτη βδομάδα μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές του 1865, με τον νέο εκλογικό νόμο, που καθιέρωνε την μυστικότητα της ψηφοφορίας. Η εκλογή ως προέδρου της Βουλής, του υποψήφιου που υποστηριζόταν από την πτέρυγα του Κουμουνδούρου, του Ευθύμιου Κεχαγιά, θα λειτουργήσει ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, η οποία συνέχισε την διακυβέρνηση και μετά τις εκλογές, βασιζόμενη στην ισχνή πλειοψηφία των 80 εδρών που κατέκτησε. Η κυβέρνηση σε ακόμα μία εκδήλωση πρώιμου κοινοβουλευτισμού παραιτήθηκε όταν στις 11 Οκτωβρίου 1865 καταψηφίστηκε το νομοσχέδιο της «Περί σχηµατισµού πόρων πρός συντήρησιν της δια ξηράς και θαλάσσης συγκοινωνίας».

 «Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Δημήτριος Μπουντούρης- αντικαταστάθηκε στις 16 - 3 - 1865 από τον Σύμβουλο της Επικράτειας, Αρμένη Βράιλα - αντικαταστάθηκε στις 6 - 8 - 1865 από τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο«Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Ανάργυρος Ανδρέου Χατζηαναργύρου- αντικαταστάθηκε (επειδή δεν εξελέγη βουλευτής, στις 24 - 9 - 1865 από τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο«Επί των Οικονομικών υπουργός»: Σωτήριος Σωτηρόπουλος- αντικαταστάθηκε στις 16 - 3 - 1865 από τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρο«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Αριστείδης Καρνάλης- αντικαταστάθηκε στις 24 - 9 - 1865 από τον υποστράτηγο Τριαντάφυλλο Λαζαρέτο«Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Αλέξανδρος Κουμουνδούρος- αντικαταστάθηκε στις 16 - 3 - 1865 από τον Λυκούργο Κρεστενίτη - αντικαταστάθηκε στις 24 - 9 - 1864 από τον Παύλο Καλλιγά«Επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός»: Ανδρέας Χ. Λόντος- αντικαταστάθηκε στις 16 - 3 - 1865 από τον Σύμβουλο της Επικρατείας, Κωνσταντίνο Λομβάρδο - αντικαταστάθηκε στις 24 - 9 -1865 από τον Παύλο Καλλιγά«Επί των Ναυτικών υπουργός»: Δημήτριος Μπουντούρης- αντικαταστάθηκε (επειδή δεν εξελέγη βουλευτής) στις 24 - 9 - 1865 από τον Τριαντάφυλλο Λαζαρέτο Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη. σελ. 122.
Αγία Μαρίνα Κύμης Εύβοιας

Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κύμης, του δήμου Κύμης - Αλιβερίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα της Εύβοιας. Βρίσκεται σε ύψωμα των βορειοανατολικών απολήξεων του Μαυροβουνίου, σε θέση που βλέπει στον όρμο της Κύμης και το Αιγαίο Πέλαγος. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 140 και απέχει περίπου 95 χλμ. ΒΑ. της Χαλκίδας. Δυτικά της είναι η Κύμη, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. ενώ νότια το λιμάνι και η Παραλία Κύμης Εύβοιας. Η Αγία Μαρίνα αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στο δήμο Κύμης της Εύβοιας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Κύμης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης – Αλιβερίου. Η βοτσαλωτή παραλία «Σουτσίνι», με τα χαρακτηριστικά χρωματιστά πετρώματα στα βορειοανατολικά. Λέγεται ότι η άμμος της παραλίας είχε μεταφερθεί τεχνητά, από φορτηγά πλοία, ενώ σήμερα έχει μειωθεί αισθητά. Στα τελευταία χρόνια η περιοχή έχει υποβαθμιστεί, ενώ το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας που στόλιζε την ακτή φαίνεται ότι καταστράφηκε. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.kimanews.gr/now/item/433-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%AF%CE%BD%CE%B9-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%B9-s-o-s Αρχειοθετήθηκε 2016-08-13 στο Wayback Machine.
Νεφέλωμα ανέμου πάλσαρ

Ένα νεφέλωμα ανέμου πάλσαρ είναι ένας τύπος νεφελώματος που μερικές φορές βρίσκεται μέσα στο κέλυφος ενός υπολείμματος σουπερνόβα ( SNR), που τροφοδοτείται από ανέμους που παράγονται από ένα κεντρικό πάλσαρ . Αυτά τα νεφελώματα προτάθηκαν ως κατηγορία το 1976 ως βελτιώσεις σε μήκη κύματος ραδιοφώνου μέσα σε υπολείμματα σουπερνόβα. Από τότε έχει βρεθεί ότι είναι υπέρυθρες, οπτικές, χιλιοστών, πηγές ακτίνων Χ και ακτίνων γάμμα .

 Τα νεφελώματα του ανέμου Pulsar εξελίσσονται σε διάφορες φάσεις. Νέα νεφελώματα ανέμου πάλσαρ εμφανίζονται αμέσως μετά τη δημιουργία ενός πάλσαρ και τυπικά κάθονται μέσα σε ένα υπόλειμμα σουπερνόβα, για παράδειγμα το νεφέλωμα του Καβουριού, ή το νεφέλωμα μέσα στο μεγάλο Κατάλοιπο του Υπερκαινοφανούς Βέλας . Καθώς το νεφέλωμα του ανέμου πάλσαρ γερνά, το υπόλειμμα σουπερνόβα εξαφανίζεται και εξαφανίζεται. Με την πάροδο του χρόνου, τα νεφελώματα του ανέμου πάλσαρ μπορεί να μετατραπούν σε νεφελώματα τόξου σοκ που περιβάλλουν πάλσαρ χιλιοστών του δευτερολέπτου ή αργά περιστρεφόμενα. Οι άνεμοι πάλσαρ αποτελούνται από φορτισμένα σωματίδια (πλάσμα) που επιταχύνονται σε σχετικιστικές ταχύτητες από τα ταχέως περιστρεφόμενα, εξαιρετικά ισχυρά μαγνητικά πεδία άνω του 1 teragauss (100 εκατομμύρια τέσλα) που δημιουργούνται από το περιστρεφόμενο πάλσαρ. Ο άνεμος του πάλσαρ συχνά ρέει στο περιβάλλον διαστρικό μέσο, δημιουργώντας ένα μόνιμο κρουστικό κύμα που ονομάζεται "κρουστικό κύμα τερματισμού του ανέμου", όπου ο άνεμος επιβραδύνεται σε υποσχετικιστική ταχύτητα. Πέρα από αυτή την ακτίνα, η εκπομπή σύγχροτρον αυξάνεται στη μαγνητισμένη ροή. Τα νεφελώματα του ανέμου πάλσαρ παρουσιάζουν συχνά τις ακόλουθες ιδιότητες: Μια αυξανόμενη φωτεινότητα προς το κέντρο, χωρίς δομή που μοιάζει με κέλυφος όπως φαίνεται στα υπολείμματα σουπερνόβα. Μια εξαιρετικά πολωμένη ροή και ένας επίπεδος φασματικός δείκτης στη ζώνη ραδιοφώνου, α=0–0,3. Ο δείκτης αυξάνεται σε ενέργειες ακτίνων Χ λόγω απωλειών ακτινοβολίας σύγχροτρον και κατά μέσο όρο έχει δείκτη φωτονίων ακτίνων Χ 1,3–2,3 (φασματικός δείκτης 2,3–3,3). Ένα μέγεθος ακτίνων Χ που είναι γενικά μικρότερο από το ραδιόφωνο και το οπτικό τους μέγεθος (λόγω της μικρότερης διάρκειας ζωής σύγχροτρον των ηλεκτρονίων υψηλότερης ενέργειας). Ένας δείκτης φωτονίων σε ενέργειες ακτίνων γάμμα TeV ~2,3.Τα νεφελώματα του ανέμου πάλσαρ μπορούν να είναι ισχυροί ανιχνευτές της αλληλεπίδρασης ενός αστέρα πάλσαρ/νετρονίων με το περιβάλλον του. Οι μοναδικές τους ιδιότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να συμπεράνουμε τη γεωμετρία, την ενέργεια και τη σύνθεση του ανέμου πάλσαρ, τη διαστημική ταχύτητα του ίδιου του πάλσαρ και τις ιδιότητες του περιβάλλοντος περιβάλλοντος.
Άντονι Μπλίνκεν

Ο Άντονι Τζον Μπλίνκεν (αγγλ. Anthony John Blinken, 16 Απριλίου 1962), είναι Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος και διπλωμάτης, που υπηρετεί ως 71ος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2021 στην Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης, εχει διατελέσει Υφυπουργός Εξωτερικών από το 2015 έως το 2017, καθώς και Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.

 Ο Μπλίνκεν, γεννήθηκε το 1962 στην Νέα Υόρκη, από γονείς Εβραϊκής καταγωγής. Μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη και στο Παρίσι. Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο "Jeannine Manuel" του Παρισιού, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να σπουδάσει Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1980-1984). Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, πήγε στην Νέα Υόρκη, για να σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, από το οποίο έλαβε πτυχίο το 1988. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, εργάστηκε ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Η πρώτη του ενασχόληση έγινε όταν έγινε στέλεχος της καμπάνιας του τότε Δημοκρατικού υποψηφίου για την Προεδρία των ΗΠΑ, Μάικλ Δουκάκη, το 1988. Προεδρία Κλίντον Από το 1994 έως το 2001, εργάστηκε ως μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Από το 1994 έως το 1998, ήταν Ειδικός Βοηθός στον Πρόεδρο αρμόδιος για τον στρατηγικό σχεδιασμό, ενώ από το 1999 έως 2001, ήταν αρμόδιος για τις Ευρωπαϊκές και τις Καναδικές υποθέσεις. Προεδρία Μπους Το 2002, ο Μπλίνκεν, διορίστηκε διευθυντής προσωπικού για την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2008. Εκείνη την περίοδο, ήταν βοηθός του τότε Προέδρου της Επιτροπής (και μετέπειτα Αντιπροέδρου και Προέδρου των ΗΠΑ), Τζο Μπάιντεν. Επίσης, εκείνη την περίοδο, ήταν ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν. Από το 2009 έως το 2013, ο Μπλίνκεν, διατέλεσε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας στον τότε Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν. Από το 2013 έως το 2015, υπηρέτησε Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, στον τότε Πρόεδρο Ομπάμα. Στις 7 Νοεμβρίου 2014, ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε ότι θα διορίσει τον Μπλίνκεν, Υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, θέση την οποία έλαβε ύστερα από επιβεβαίωση της Γερουσίας, τον Ιανουάριο του 2015. Στις 22 Νοεμβρίου 2020, ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, ανακοίνωσε τον Άντονι Μπλίνκεν, ως υποψήφιο για τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις 25 Ιανουαρίου 2021, η Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, επικύρωσε τον διορισμό του Μπλίνκεν, με ψηφοφορία 15 υπέρ και 3 κατά. Στις 26 Ιανουαρίου 2021, η ολομέλεια της Γερουσίας των ΗΠΑ, επιβεβαίωσε τον διορισμό του Μπλίνκεν, ως 71ου Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, με ψηφοφορία 78 υπέρ και 22 κατά. Την ίδια ημέρα, ορκίστηκε στο αξίωμα. Στέιτ Ντιπάρτμεντ Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Υπουργικό Συμβούλιο των ΗΠΑ Υπουργικό Συμβούλιο του Τζο Μπάιντεν
Πολιτική Φιλελεύθερη Συμμαχία

Η Πολιτική Φιλελεύθερη Συμμαχία (Κροατικά: Građansko-liberalni savez, ακρωνύμιο: Glas) είναι ένα φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στην Κροατία. Αναφέρεται και ως Γκλας, που στα Κροατικά σημαίνει «Φωνή» και «Ψήφος». Το κόμμα ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2017, κατόπιν διάσπασης μίας τετραμελούς κοινοβουλευτικής ομάδας από το Κροατικό Λαϊκό Κόμμα. Ιδρύτρια και προεδρίνα του Γκλας είναι η Άνκα Μρακ-Τάριτας, η πρώην Υπουργός Κατασκευών και Χωροταξικού Σχεδιασμού Κροατίας.

 Τον Ιούνιο του 2017, το Κροατικό Λαϊκό Κόμμα – Φιλελεύθεροι Δημοκράτες συμφώνησε για κυβέρνηση συνεργασίας με την Κροατική Δημοκρατική Ένωση. Από τους 9 βουλευτές που είχε το ΚΛΚ-ΦΔ οι 5 δέχτηκαν να υποστηρίξουν την κυβέρνηση του Πλένκοβιτς, ενώ οι 4 διασπάστηκαν και σχημάτισαν την Πολιτική Φιλελεύθερη Συμμαχία. Το ιδρυτικό συνέδριο του Γκλας διεξήχθη στις 9 Ιουλίου 2017, και εγγράφηκε επίσημα στους καταλόγους του Υπουργείου Δημόσιας Διοίκησης Κροατίας στις 26 Ιουλίου 2017. Το κόμμα, που άρχισε με 4 βουλευτές στο Κοινοβούλιο, έγινε το πέμπτο μεγαλύτερο κόμμα ως προς τον αριθμό εκπροσώπων στη χώρα. Μεταξύ των μελών του ήταν η πρώην Υπουργός Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Βέσνα Πούσιτς και ο Ευρωβουλευτής Γιόζο Ράντος. Την 1η Δεκεμβρίου 2017 το Γκλας εντάχθηκε στη Συμμαχία Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη ως νέο μέλος.Τον Δεκέμβριο του 2018, το Γκλας και άλλα 6 φιλελεύθερα κεντροαριστερά πολιτικά κόμματα της Κροατίας σχημάτισαν την «Συμμαχία Άμστερνταμ», που συμμετείχε στις Ευρωεκλογές του 2019. Η επιλογή του ονόματος βασίστηκε στο ότι η έδρα του Ευρωκόμματος ΣΦκΔΕ βρίσκεται στο Άμστερνταμ.
Μέχρι το πλοίο

Το Μέχρι το πλοίο είναι μια ταινία σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέξη Δαμιανού. Πρόκειται για μία από τις λίγες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου που επηρεάστηκαν εμφανώς από τον ιταλικό νεορεαλισμό.

 Η ταινία αφηγείται τρεις φάσεις από τη ζωή του ενός ορεσίβιου ανθρώπου, που κατεβαίνει στον κάμπο κι έπειτα στο λιμάνι του Πειραιά, για να μεταναστεύσει στην Αυστραλία. Κατά τη διάρκεια αυτού του οδοιπορικού, γίνεται μάρτυρας τριών μικροεπεισοδίων, μέσα από τα οποία δίνεται το κοινωνικό στίγμα του ελληνικού χωριού και η εξελικτική πορεία του από το βουνό στον κάμπο κι από κει στην πόλη (όπου και αντιστοιχούν οι τρεις στάσεις του ήρωα). Έτσι, ο ήρωας αρχικά πιάνει δουλειά στο χωριό του ως παραγιός σε έναν γνωστό του σιδερά, αλλά η ερωτική έλξη προς την κοπέλα του θα τον κάνει να φύγει από τη δουλειά. Στη συνέχεια, κατεβαίνοντας στον κάμπο, γνωρίζει ένα αγριοκόριτσο,το οποίο καταλήγει να εργαστεί σε οίκο ανοχής. Τέλος, στον Πειραιά, φιλοξενείται στο σπίτι ενός φτωχού ζευγαριού το οποίο χωρίζει και φεύγει για την Αυστραλία μαζί με τη γυναίκα του σπιτιού. Αλέξης Δαμιανός - Φώτης Λιάνακας Χρήστος Τσάγκας - Αντώνης Νιάκας Βένια Παλλίρη - Νανότα Ελένη Μπουρμπουχάκη - Λενιώ Γιώργος Μάζης - μοτοσικλετιστής Λουίζα Ποδηματά - γριά Βασίλης Μητσάκης - Μιμάτσος Γιώργος Χαραλαμπίδης - σύζυγος Η ταινία, που είναι η πρώτη από τις τρεις ταινίες του Aλέξη Δαμιανού, βασίζεται στα διηγήματα Το δαχτυλίδι του Σπήλιου Πασαγιάννη, Νανότα του Γρηγορίου Ξενόπουλου και σε ένα λαϊκό τραγούδι. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1967-1968 και, κόβοντας 14.900 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 93η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κέρδισε τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας, βραβείο καλύτερης ταινίας ΕΚΚΑ (Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών) στο πλαίσιο του 7ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1966, ενώ την επόμενη χρονιά, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ιέρ της Γαλλίας, βραβείο σκηνοθεσίας.Το 2004, η ταινία προβλήθηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο του αφιερώματος Αλέξης Δαμιανός: Ο λυρισμός της βίας. Κωνσταντίνος Κυριακός, Η θεατρική όψη του Αλέξη Δαμιανού, εκδ.Αιγόκερως, 2007 Δαμιανός, Αλέξης, Θ. Αγγελόπουλος και Λ. Παπαστάθης, "Μέχρι το πλοίο: μια συζήτηση". Σύγχρονος κινηματογράφος 1 (1969): σ. 47-50
Γιακουτική γλώσσα

Η γιακουτική γλώσσα (саха тыла, σάχα τίλα) επίσης γνωστή ως Σαχά ή Σακά, είναι τουρκική γλώσσα με περίπου 450.000 αυτόχθονες ομιλητές, τους Σαχά, που κατοικούν κυρίως στην Δημοκρατία των Σαχά στη Ρωσική Ομοσπονδία. Όπως και οι περισσότερες τουρκικές γλώσσες και ο προτουρκικός τους πρόγονος τους, η γιακουτική είναι μια συγκολλητική γλώσσα και χρησιμοποιεί την φωνηεντική αρμονία.

 Η Γιακουτική είναι μέλος των βόρειων τουρκικών γλωσσών, στις οποίες περιλαμβάνονται τα Σορ, τα τιβανικά, τα ντολγκανικά και τα γιακουτικά. Όπως και τα τούρκικα, τα γιακουτικά έχουν φωνηεντική αρμονία, είναι συγκολλητική και δεν έχει γραμματικό φύλο. Η σειρά λέξεων είναι συνήθως αντικείμενο-ρήμα. Η γιακουτική έχει επηρεαστεί από τις τουνγκουζικές και μογγολικές γλώσσες. Τα γιακουτικά ομιλούνται κυρίως στη Δημοκρατία των Σαχά. Χρησιμοποιείται επίσης από τους εθνοτικούς Γιακούτ στην περιφέρεια Χαμπαρόφσκ και μια μικρή διασπορά σε άλλα μέρη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της Τουρκίας και άλλων περιοχών του κόσμου. Τα ντολγκανικά, μια γλώσσα που παρουσιάζει στενή συγγένεια με τα γιακουτικά, ομιλείται από τους Ντολγκάν στην περιφέρεια Κρασνογιάρσκ. Τα γιακουτικά είναι η γλώσσα διαεθνικής επικοινωνίας για άλλες εθνοτικές μειονότητες στη Δημοκρατία των Σαχά, ενώ οι περισσότεροι Ντολογκάνοι, Εβένκοι, Εβένοι και Γιουκαγκίρ ξέρουν τα γιακουτικά. Περίπου το 8% των ανθρώπων άλλων εθνικοτήτων στη δημοκρατία των Σαχά ανέφεραν γνώση της γιακουτικής γλώσσας κατά τη διάρκεια της απογραφής του 2002.
Γεώργιος Κωνσταντόπουλος

Ο Γεώργιος Κωνσταντόπουλος του Λεωνίδα (γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1958) είναι Έλληνας γιατρός και βουλευτής της ΝΔ στο νομό Πιερίας. Διετέλεσε υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση Καραμανλή από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 19 Σεπτεμβρίου 2007.

 Γεννήθηκε στην Κατερίνη. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ειδικεύτηκε στην παιδιατρική, με σπουδές στη Γερμανία. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ Κοινωνικής Παιδιατρικής και Εφηβικής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και υφηγητής της Γερμανικής Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης. Είναι επίσης επίκουρος καθηγητής Αναπτυξιακής και Κοινωνικής Παιδιατρικής στο ΑΠΘ. Εργάστηκε επίσης στην Παιδιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Ανέλαβε γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης και αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Αναπτυξιακής Αποκατάστασης. Έχει δημοσιεύσει σε επιστημονικά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού πολλές επιστημονικές μελέτες. Είναι παντρεμένος με την Ευρυδίκη Δοσίου και έχουν 1 γιο. Κατά τα φοιτητικά και νεανικά του χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ στο νομό Πιερίας, πρόεδρος της Φοιτητικής Ένωσης Πιερίας και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ. Ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος εξελέγη βουλευτής Πιερίας για πρώτη φορά στις εκλογές του 2000 με τη Νέα Δημοκρατία και ήταν πρώτος σε αριθμό ψήφων. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 2004 και του 2007. Ακολούθησαν άλλες δύο εκλογικές νίκες, στις δύο απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012. Το Νοέμβριο του 2009 ήταν ανάμεσα στα 49 πρόσωπα από την Πιερία (ως πρώην βουλευτής) που πήραν μέρος στο έκτακτο συνέδριο της ΝΔ στην ελληνική πρωτεύουσα. Την περίοδο που ήταν υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης εγκαινιάστηκε, στις 15 Σεπτεμβρίου 2004, από τον ίδιο η πρώτη οργανωμένη πλαζ στην Ελλάδα για παιδιά και άτομα με αναπηρίες, σε χώρο του Kέντρου Αποκατάστασης Αναπήρων Παιδιών Βούλας (πρώην ΠIKΠA Βούλας). Ο βουλευτής έχει ταχθεί υπέρ της επαναλειτουργίας του ΠΙΚΠΑ, για την πρόνοια των ανήλικων μεταναστών που φτάνουν στην Ελλάδα. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής της Βουλής για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ΑΜΕΑ (2000-2004). Ο Κωνσταντόπουλος ανέλαβε πρόεδρος της Ελληνογερμανικής εταιρείας βοήθειας ατόμων με αναπηρίες ("AKTION SONNENSCHEΙN"), την οποία συνίδρυσε με την Δρ. Ευτυχία Νανάκου (Ιδρύτρια του Ψυχολογικού Κέντρου Βορείου Ελλάδος). Είναι μέλος κοινοβουλευτικών επιτροπών για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων, όπως της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων (υποεπιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών), αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας και Πρόνοιας της ΝΔ και ως αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Φιλίας Ελλάδας–Γερμανίας κατά την ίδια χρονική περίοδο.
Καρολίνα Γιουστσικόφσκα

Η Καρολίνα Γιουστσικόφσκα (πολωνικά: Karolina Juszczykowska) (1 Ιουλίου 1898 – 9 Ιανουαρίου 1945) ήταν Πολωνή εργάτρια στο τμήμα κουζίνας της Οργάνωσης Τοτ, η οποία εκτελέστηκε επειδή έκρυψε δύο Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Αναγνωρίστηκε μεταθανάτια ως Δίκαιη των Εθνών το 2011.

 Η Καρολίνα Γιουστσικόφσκα γεννήθηκε το 1898 στο Μπούντκοβο της Πολωνίας. Έζησε με τους γονείς της μέχρι τα 13 της, πριν μετακομίσει στη Γερμανία, όπου εργάστηκε για τα επόμενα 5 χρόνια σε μια φάρμα στο Μεκλεμβούργο. Πέντε χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Πολωνία για να ζήσει με την αδερφή της, μένοντας μαζί της μέχρι το 1934. Πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εργάστηκε στην κατασκευή δρόμων, στη συνέχεια εργάστηκε σε διαφορετικές δουλειές καθ΄ όλη τη διάρκεια του πολέμου: πρώτα πλύστρα, μετά υπηρέτρια και τέλος για το τμήμα κουζίνας της Οργάνωσης Τοτ στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι. Η Γιουστσικόφσκα είπε ότι είχε γνωρίσει δύο Εβραίους, τους Γιάνεκ και Πάβεου, οι οποίοι της ζήτησαν να τους δώσει καταφύγιο. Εκείνη συμφώνησε και τους άφησε να κρυφτούν στο σπίτι της από τους Ναζί, όπου έμεναν στο υπόγειο και κοιμόντουσαν στο πάτωμα για να μην τους δουν. Έξι εβδομάδες αργότερα ακολούθησε επιδρομή, οι δύο άνδρες σκοτώθηκαν και η Γιουστσικόφσκα τέθηκε υπό κράτηση. Η εικοσάχρονη κόρη της, Μπρονισουάβα, επιστρατεύτηκε σε καταναγκαστικά έργα και στάλθηκε στη Γερμανία. Τον Αύγουστο του 1944, οδηγήθηκε στη φυλακή για να περιμένει τη δίκη της. Δύο εβδομάδες αργότερα, διεξήχθη η δίκη της και τα δικαστήρια Sondergericht του Πιότρκουφ καταδίκασαν τη Γιουστσικόφσκα σε θάνατο. Οι δικαστές του δικαστηρίου πίστεψαν ότι η ποινή της ήταν άσκοπη καθώς όλοι οι Εβραίοι της περιοχής είχαν ήδη απελαθεί ή σκοτωθεί. Συνιστώντας τη συγχώρεση έγραψαν: «Ως εκ τούτου, στο δικαστήριο φαίνεται ότι το έγκλημα της κατηγορουμένης δεν είναι τόσο σοβαρό ώστε να δικαιολογεί την εκτέλεσή της, ειδικά εν όψει του γεγονότος ότι αυτή η ποινή δεν θα αποτρέψει άλλους». Το αίτημα των δικαστών απορρίφθηκε και εκτελέστηκε στις 9 Ιανουαρίου 1945 στη φυλακή Πράινγκεσχαϊμ στη Φραγκφούρτη της Γερμανίας. Τον Μάιο του 2011, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ στην Ιερουσαλήμ και μια πλακέτα αφιερώθηκε στη Γιουστσικόφσκα κοντά στο διαμέρισμά της το 2020.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου (γνωστό στην Ελλάδα και ως «Πανευρωπαϊκοί Αγώνες Στίβου» ή «Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αθλητισμού») είναι διοργάνωση αγώνων στίβου ανδρών και γυναικών και διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού. Στη διοργάνωση δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη - μέλη της ομοσπονδίας. Είναι η παλαιότερη διοργάνωση στη ιστορία του ευρωπαϊκού κλασικού αθλητισμού.

 Η διοργάνωση ξεκίνησε το 1934 και από τότε διεξάγεται ανελλιπώς, πλην του 1942, που δεν διεξήχθη λόγω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το 2010, η διοργάνωση διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια, σε ζυγές χρονιές, ανάμεσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονται επίσης ανά τετραετία σε ζυγές χρονιές και ανάμεσα στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Στίβου που διεξάγονται ανά διετία τις μονές χρονιές.Μέχρι το 1966, το πρωτάθλημα γινόταν κανονικά ανά τετραετία και η επόμενη φορά θα ήταν το 1970. Όμως λόγω κάποιων τεχνικών προβλημάτων, έγιναν δύο διοργανώσεις, η πρώτη το προηγούμενο έτος (1969) και η δεύτερη το επόμενο (1971). Από το 1974 επανήλθε και πάλι η διοργάνωση ανά τετραετία, όμως από το 2010 αποφασίστηκε η ανά διετία διεξαγωγή των αγώνων, πράγμα που σημαίνει ότι Πανευρωπαϊκοί και Ολυμπιακοί Αγώνες μπορούν να συνυπάρξουν την ίδια χρονιά. Στη δεύτερη διεξαγωγή των αγώνων (1938), υπήρξε διαχωρισμός των αθλημάτων, καθώς τα αγωνίσματα των ανδρών έγιναν στο Παρίσι και των γυναικών στη Βιέννη. Η Ελλάδα φιλοξένησε δύο φορές τη διοργάνωση. Το 1969 στο παλιό Στάδιο Καραϊσκάκη και το 1982 στο νεόχτιστο Ολυμπιακό Στάδιο. Μάλιστα η τελετή έναρξης των αγώνων συνδυάστηκε και με την τελετή εγκαινίων του Σταδίου. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση διεξήχθη το 2022 στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου. Οι πόλεις που φιλοξένησαν και θα φιλοξενήσουν το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου είναι: Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου - Ιστορικό Διοργανώσεων στην EAA
Ισαβέλλα της Πορτογαλίας

Η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας (Isabel de Portugal, 24 Οκτωβρίου 1503 - 1 Μαΐου 1539) από τον Οίκο των Αβίς ήταν η σύζυγος του αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1503 στη Λισαβόνα και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας των Τραστάμαρα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας. Ονομάσθηκε Ισαβέλλα προς τιμήν της μητρικής γιαγιά της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης και της πατρικής θείας της, Ισαβέλλας, Πριγκίπισσας των Αστουριών. Ο σύζυγός της Κάρολος Ε΄ ήταν βαθιά ερωτευμένος με την όμορφη Ισαβέλλα. Ως αυτοκράτειρα, η Ισαβέλλα δεν ανατράφηκε μόνο για να είναι μητέρα και γυναίκα. Κληρονόμησε το αίμα της γιαγιάς της, ήταν μια αποφασισμένη γυναίκα, τιμώντας την εκπαίδευση που της δόθηκε. Η Ισαβέλλα ήταν επίσης μια εξαιρετική και αφοσιωμένη μητέρα, καθώς η ίδια φρόντισε και εξασφάλισε τη σωστή εκπαίδευση των παιδιών της, ιδιαίτερα του γιου της Φίλιππου, του παρείχε μεγάλη γνώση και σοφία και μάλιστα του δίδαξε τη μητρική της γλώσσα. Η Ισαβέλλα υπέφερε από τριτογενείς πυρετούς, οι οποίοι έγιναν χρόνιοι, ενώ αρκετές φορές προσβλήθηκε από ελονοσία, προκαλώντας την υγεία της να είναι πολύ ευαίσθητη. Οι απουσία του συζύγου της της προκάλεσαν μεγάλη μοναξιά, η οποία πιστεύουν ορισμένοι ιστορικοί, ότι αποδυνάμωσαν την ευαίσθητη υγεία της. Το 1539 η Ισαβέλλα έμεινε έγκυος για έβδομη φορά, αλλά τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της, προσβλήθηκε από έναν δυνατό πυρετό, που προκάλεσε προγεννητικές επιπλοκές και οδήγησε την αυτοκράτειρα να γεννήσει ένα θνησιγενή γιο. Πέθανε δυο εβδομάδες αργότερα την 1η Μαΐου 1539 στο Παλάτι της Φουενσαλίδα σε ηλικία 35 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Στις 10 Μαρτίου 1526 παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μαζί απέκτησαν επτά παιδιά: Φίλιππος Β΄ 1527-1598, βασιλιάς της Ισπανίας. Νυμφεύτηκε (1) τη Μαρία Μανουέλα της Πορτογαλίας και απέκτησαν 1 παιδί. (2) τη Μαρία Α΄ της Αγγλίας, δεν απέκτησαν παιδιά. (3) την Ελισάβετ των Βαλουά και απέκτησαν 5 παιδιά (2 θνησιγενή). (4) την Άννα των Αψβούργων και απέκτησαν 5 παιδιά. Μαρία 1528-1603, παντρεύτηκε τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν 16 παιδιά. Ιωάννα 1535-1573, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Εμμανουήλ των Αβίς πρίγκιπα της Πορτογαλίας. Απέκτησαν 1 παιδί. Φερδινάνδος 1529-1530, ένας γιος 1534, Χουάν/Ιωάννης 1537-1538, ένας γιος 1539, απεβίωσαν νήπια. 24 Οκτωβρίου 1503 - 10 Μαρτίου 1526: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ισαβέλλα της Πορτογαλίας 10 Μαρτίου 1526 - 1 Μαΐου 1539: Η Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα Της Η Αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Βασίλισσα της Ιταλίας, των Ρωμαίων και της Ισπανίας
Τέφτα Τάσκο-Κότσο

Η Τέφτα Τάσκο-Κότσο (αλβανικά: Tefta Tashko-Koço, Φαγιούμ, Χεδιβάτο Αιγύπτου, 1910 - Τίρανα, Αλβανία, 1947) ήταν σημαντική Αλβανίδα τραγουδίστρια που άκμασε στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα.

 Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1910 στο Φαγιούμ της Αιγύπτου και προερχόταν από οικογένεια Αλβανών μεταναστών. Πατέρας της ήταν ο εθνικιστής Αθανάς Τάσκο από το χωριό Φράσερι του σαντζακίου του Αργυροκάστρου, ενώ η μητέρα της ονομαζόταν Ελένη Ζωγράφι. Το 1921, λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα της, η ίδια και η οικογένειά της εγκατέλειψαν την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκαν στην Κορυτσά της Αλβανίας, όπου η Τάσκο ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Το 1927 μετέβη στη Γαλλία όπου πραγματοποίησε μουσικές σπουδές στα ωδεία του Μονπελιέ (1927 - 1931) και του Παρισιού (1931 - 1933). Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι πραγματοποίησε και τις πρώτες εμφανίσεις της στο κοινό. Το 1935 επέστρεψε στην Αλβανία όπου έκανε σημαντική καριέρα ως υψίφωνος, ενώ ενδιάμεσα πραγματοποίησε περαιτέρω σπουδές στην Ιταλία. Η Τάσκο-Κότσο διακρίθηκε για τις ερμηνείες της στο παραδοσιακό, αλλά και στο λυρικό ρεπερτόριο, καθώς και για τις περιοδείες της ακόμη και στα πιο απομονωμένα χωριά της αλβανικής επικράτειας. Επιπλέον, το 1937 και το 1942 πραγματοποίησε ηχογραφήσεις λυρικών τραγουδιών στην Ιταλία, ενώ μεταπολεμικά ασχολήθηκε και με το αντάρτικο τραγούδι. Πέθανε στα Τίρανα, στα τέλη Δεκεμβρίου (απεβίωσε στις 22 ή σύμφωνα με άλλη εκδοχή στις 28 ή 29 του μήνα) του 1947. Ήταν παντρεμένη με τον βαρύτονο Κρίστο Κότσο, μαζί με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον μουσικό και συγγραφέα Ένο Κότσο. Η Τέφτα Τάσκο-Κότσο θεωρείται, από κοινού με προσωπικότητες όπως η πιανίστρια Λόλα Γκιόκα, ο τραγουδιστής Κριστάκ Αντονίου, οι διευθυντές ορχήστρας Κοσταντίν Τράκο, Γκάκο Αβράζι κ.ά., ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της μουσικής ζωής της Αλβανίας, όπως αυτή διαμορφώθηκε στις πρώτες δεκαετίες μετά τη σύσταση του κράτους. Για την προσφορά της στην αλβανική τέχνη, τιμήθηκε με το βραβείο της «Καλλιτέχνιδας του Λαού». David Cooper, Kevin Dawe, The Mediterranean in Music. Critical Perspectives, Common Concerns, Cultural Differences, Scarecrow Press, 2005. Robert Elsie, A Biographical Dictionary of Albanian History, I.B. Tauris - Centre of Albanian Studies, London 2013. Sokol Shupo, Art music in the Balkans, ASMUS, 2004. Συλλογικό, Portrait of Albania, "8 Nëntori" Publishing House, Tirana 1982.