IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πέταρ Σκάνσι

Ο Πέταρ Σκάνσι (σερβ-κυριλ: Иво Данеу, 23 Νοεμβρίου 1943 – 4 Απριλίου 2022) ήταν Γιουγκοσλάβος (από την Κροατία) πρώην καλαθοσφαιριστής και προπονητής. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους παίκτες της εποχής του. Συμπεριλήφθηκε στους 50 καλύτερους παίκτες στη ιστορία της FIBA το 1991.

 Ο Σκάνσι έπαιξε για πρώτη φορά μπάσκετ συλλόγων σε επίπεδο ανδρών με την Γιουγκοπλάστικα, όπου αγωνίστηκε από το 1964 έως το 1972. Στη συνέχεια έπαιξε για ένα χρόνο στην Ιταλία από το 1972 έως το 1973. Μετά από αυτό, επέστρεψε στην πρώην ομάδα του, όπου παρέμεινε μέχρι να αποσυρθεί από το μπάσκετ το 1976.Ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Επιλογής της FIBA (Μικτή Ευρώπης) το 1971 και πρώτος σκόρερ των τελικών του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1972.Ο Σκάνσι ήταν επίσης μέλος της εθνικής ομάδας μπάσκετ Γιουγκοσλαβίας, με τη οποία κέρδισε πολλά μετάλλια σε μεγάλες διοργάνωσεις της FIBA, όπως: το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1965, το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1967, το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού το 1968 και το χρυσό μετάλλιο στους Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του ​​1970. Κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1967. Το 1970 ο Σκάνσι ανακηρύχθηκε Κροάτης αθλητής της χρονιάς. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική καριέρα με ιδιαίτερη επιτυχία. Ήδη ήταν προπονητής της Γιουγκοπλάστικα κατά τη διάρκεια της δεύτερης περιόδου στην ομάδα και έως το 1978, ενώ μετά ανέλαβε την εθνική Γιουγκοσλαβίας για ένα χρόνο. Το 1977 οδήγησε την ομάδα στο τριπλό στέμμα καθώς εκείνη τη χρονιά ο κατέκτησε το Εθνικό Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας, το Κύπελλο και το Κύπελλο Κόρατς. Ήταν προπονητής της εθνικής Γιουγκοσλαβίας στις δύο διαδοχικές ήττες της από την Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 1979, στους Βαλκανικούς Αγώνες και στους Μεσογειακούς. Στη δεκαετία του 1980 ανέλαβε ιταλικές ομάδες μέχρι το 1999, όταν ανέλαβε τον ΠΑΟΚ για ένα χρόνο. Το διάστημα 1991—92 ήταν προπονητής της Κροατίας οδηγώντας την στην κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992. Απεβίωσε στις 4 Απριλίου 2022, Παίκτης Μικτή Ευρώπης (1971) Πρώτος σκόρερ τελικής φάσης Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1972) Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (1971) 2 × Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1972, 1974) Κροάτης αθλητής της χρονιάς (1970) FIBA : 50 κορυφαίοι παίκτες όλων των εποχών (1991)Προπονητής Κύπελλο Κυπελλούχων (1983) 2 × Κύπελλο Κόρατς (1976, 1977) Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (1977) Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1977) Πρωτάθλημα Ιταλίας (1992) Κύπελλο Ιταλίας (1993) Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας (1998)
Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης Αθανάσιος Β΄

Ο Μητροπολίτης Ηλείας και Ωλένης Αθανάσιος Β΄ (κατά κόσμον Αριστείδης Μπαχός, Ξυλοκέρα Ηλείας, 10 Φεβρουαρίου 1954), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπηρέτησε ως Επίσκοπος Ωλένης, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης, από το 2009 έως την εκλογή του στις 7 Οκτωβρίου 2022.

 Ο κατά κόσμον Αριστείδης Μπαχός γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1954 στο χωριό Ξυλοκέρα του νομού Ηλείας από αγρότες γονείς, τον Γεώργιο και την Μαρία. Τις εγκύκλιες και γυμνασιακές του σπουδές τις περάτωσε στον Πύργο Ηλείας και κατόπιν φοίτησε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1975. Σπούδασε Θεολογία στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας πτυχίο το 1982. Τον Ιούλιο του 1975 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Χρυσοπηγής Λαμπείας και έλαβε το όνομα Αθανάσιος. Το 1976 χειροτονήθηκε διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Ηλείας Αθανάσιο. Τον Σεπτέμβριο του 1982 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη από τον Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανό. Υπηρέτησε από το 1980 ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Άνω Δίβρης Ηλείας και ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης, από το 1982 και έπειτα. Επίσης διετέλεσε Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας. Στις 13 Οκτωβρίου 2009 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Επίσκοπος Ωλένης, Βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης. Χειροτονήθηκε στο επισκοπικό αξίωμα την 1η Νοεμβρίου 2009 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο και έξι ακόμη αρχιερείς, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πύργου. Στις 7 Οκτωβρίου 2022 εξελέγη από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης, λαμβάνοντας 55 ψήφους. Ενθρονίστηκε στις 14 Νοεμβρίου 2022.
Κενσόριος

Ο Κενσόριος, λατιν.: Censorius, (απεβ. το 448) ήταν κόμης (comes) της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 432 μέχρι το τέλος του. Αναφέρεται στο Χρονικό του Υδατίου κατά τα έτη 432 και 440.

 Το 432, 437 και 440 στάλθηκε στην Hispania (Ρωμαϊκή Ιβηρική) ως πρεσβευτής στους Σουηβούς. Στη δεύτερη εκστρατεία του τον συνόδευε ο απεσταλμένος (legatus) Φρετίμουνδ. Ενώ επέστρεφε από την τρίτη του εκστρατεία, αιχμαλωτίστηκε από τον Ρεχίλα, τον βασιλιά των Σουηβών, κοντά στη Μέρτολα (Μύρτιλις). Πέρασε τα επόμενα οκτώ χρόνια σε αιχμαλωσία, πριν εκτελεστεί από τον Aϊούλφ στη Σεβίλλη (Hispalis). Η εκτέλεσή του μπορεί να έχει κάποια σχέση με την επακόλουθη πολεμική στάση τού διαδόχου τού Ρεχίλα, Ρεχίαρ, απέναντι στους Ρωμαίους. Thompson, EA "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." Βησιγοτθική Ισπανία: Νέες προσεγγίσεις . εκδ. Έντουαρντ Τζέιμς . Οξφόρδη: Oxford University Press, 1980.(ISBN 0-19-822543-1).
Γκραν Πρι Μαλαισίας 2017

Το Γκραν Πρι Μαλαισίας 2017 ήταν ο 15ος αγώνας του Παγκοσμίου πρωταθλήματος Φόρμουλα 1 2017 και διεξήχθη στο Sepang International Circuit που βρίσκεται στη πόλη Σεπάνγκ της Μαλαισίας. Ο αγώνας διεξήχθη στις 1 Οκτωβρίου 2017 και νικητής ήταν ο Μαξ Φερστάπεν. Το φετινό Γκραν Πρι θα είναι το τελευταίο που διεξάγεται σε αυτή τη πίστα καθώς από το 2018 η Μαλαισία βγαίνει από το καλεντάρι της Φόρμουλα 1.

 Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων για μηχανικούς λόγους. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, ο καιρός ήταν βροχερός και έτσι οι οδήγοι έκαναν λίγους γύρους. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τα ενδιάμεσα (Intermediate) και τα βρόχινα (Wet) ελαστικά της Pirelli. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής η βροχή είχε σταματήσει και έτσι οι οδηγοί είχαν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν τα στεγνά ελαστικά της Pirelli. Το FP3 διεξήχθη το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017 και εκεί οι οδηγοί είχαν την ευκαιρία να κάνουν τις τελευταίες δοκιμές πριν τις κατατακτήριες. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος όμως δεν έβρεχε και έτσι οι οδηγοί έτρεξαν με τα στεγνα ελαστικά της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον ενώ ο Σεμπάστιαν Φέτελ αντιμετώπισε προβλήματα στο Q1 και έτσι δεν πήρε μέρος στις κατατακτήριες και γι'αυτό εκκίνησε τελευταίος στον αγώνα. Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017 με τον Μαξ Φερστάπεν να παίρνει την πρώτη νίκη για το 2017 και 2η συνολικά στην καριέρα του. Ο Κίμι Ράικονεν αντιμετώπισε πρόβλημα πριν την έναρξη του αγώνα και έτσι δεν εκκίνησε. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με χρόνο 1.34.080 που είναι και ρεκόρ πίστας. Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2017) Επίσημος ιστότοπος Φόρμουλα 1
Ενορία του Ουεστμόρλαντ

Η Ενορία της Γουεστμόρλαντ (αγγλικά: Parish of Trelawny) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 807,0 τ.χλμ. και πληθυσμό 138.947 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαβάννα-λα Μαρ.

 Η Γουεστμόρλαντ βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τζαμάικα. Στα νότια και δυτικά βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Είναι η δυτικότερη ενορία της Τζαμάικα. Συνορεύει στα βόρεια με το Αννόβερο, στα νοτιοανατολικά με την Αγία Ελίζαμπεθ και στα βορειοανατολικά με την Τρελόνι. Έχει έκταση 807,0 τ.χλμ.. Είναι η όγδοη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά την Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ, την Κλαρεντόν, την Αγία Κατερίνα, την Τρελόνι, την Μάντσεστερ και την Πόρτλαντ. Η Γουεστμόρλαντ έχει πολλά ζώα όπως αγελάδες, άλογα και μουλάρια. Το κυριότερο ποτάμι είναι το Καμπαρίτα. Η Γουεστμόρλαντ είναι πλούσια σε κόλπους. Ο κυριότερος είναι ο Μπλακ Ρίβερ Μπέυ. Η Γουεστμόρλαντ είχε πληθυσμό 138.947 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η όγδοη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα, την Αγία Αικατερίνη, την Κλάρεντον, την Μάντσεστερ, τον Άγιο Ιάκωβο, την Αγία Άννα και την Αγία Ελίζαμπεθ. Μέιφιλντς Φολς Μπριτζγουότερ Νεγκρίλ Πίτερσφιλντ Ρόουρινγκ Ρίβερ Παρκ Σαβάννα-λα Μαρ Σίφορντ Τάουν Η κύρια οικονομική δραστηριότητα είναι η γεωπονία. Στην Γουεστμόρλαντ καλλιεργούνται ρούμι, ζαχαροκάλαμο, κακάο, μπανάνες, καφές, κακάο, μέλι, πιπερποριζα, πριμέντο και ρύζι. Η Γουεστμόρλαντ είναι ένας από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Τζαμάικα. Έχει πολλά ξενοδοχεία, όπως το Καπλς Σουέπτ Αγουέι, το Καπλς Νεγκρίλ, το Σάνταλς Νεγκρίλ, το Γκραντ Λίντο και το Χέντονισμ ΙΙ. Ενορίες της Τζαμάικα Πληροφορίες για Γουέστμορλαντ, Τζαμάικα
440 Θεοδώρα

Η Θεοδώρα (Theodora) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ε.Φ. Κόντινγκτον, που παρατηρούσε από το Όρος Χάμιλτον.

 Οι διαστάσεις της Θεοδώρας εκτιμώνται σε 11 ως 24 χιλιόμετρα ή 15,7 χιλιόμετρα μέση διάμετρος (από δεδομένα καμπύλης φωτός), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 4,05 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,180. Η Θεοδώρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 50 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιωσήφ του Ιακώβ

Ο Ιωσήφ του Ιακώβ ήταν πατριάρχης του Ισραήλ. Ήταν γιος του Ιακώβ και της Ραχήλ και αδερφός του Βενιαμίν. Τα ετεροθαλή του αδέρφια, εκτός από τον Ρουβήν, τον πούλησαν για σκλάβο στους εμπόρους, επειδή τον φθονούσαν.

 Πουλήθηκε στον Πετεφρή, που τον εμπιστεύθηκε για όλες τις δουλειές. Η γυναίκα όμως του Πετεφρή ήθελε να κοιμηθεί μαζί του στο κρεβάτι, όμως αυτός δεν δέχτηκε. Η γυναίκα του Πετεφρή τότε τον συκοφάντησε πως μπήκε παράνομα στο δωμάτιό της. Ο Πετεφρής τον έβαλε στην φυλακή. Όταν όμως εξήγησε ένα όνειρο του Φαραώ, ο Φαραώ τον έκανε βοηθό του. Τα αδέρφια του Ιωσήφ ήρθαν για να βρουν σιτάρι στην Αίγυπτο, όλοι εκτός από τον Βενιαμίν. Ο Ιωσήφ τους έδωσε και διέταξε να φέρουν και τον Βενιαμίν. Έβαλε στην σάκα του Βενιαμίν ένα ασημένιο ποτήρι του και έβαλε τον υπηρέτη του να τον κατηγορήσει. Τότε ο Ιωσήφ τους είπε πως είναι ο αδερφός τους. Εκτός απο τον Βενιαμίν, ο Ιωσήφ είχε και άλλα αδέρφια απο τον ίδιο πατέρα αλλά από άλλη μάνα. Αυτά ήταν ο Ρουβήν, ο Συμεών, ο Λευΐ, ο Ιούδας, ο Ισσάχαρ (ή Ισάχαρ), ο Ζαβουλών, ο Δαν, ο Νεφθαλίμ, ο Γαδ , ο Ασήρ και η Δείνα. (Γέν. 29,31-35) Είχε δυο γιούς τον Μανασσή και τον Εφραίμ.
Βουνί Κεφαλονιάς

Το χωριό Βουνίον ή Βουνί βρίσκεται στη νότια πλευρά της Παλλικής χερσονήσου, επτά μόλις χιλιόμετρα από την πόλη του Ληξουρίου. Στο χωριό αυτό γινόταν μέχρι και πριν σαράντα περίπου χρόνια παραγωγή αλατιού από θαλασσινό νερό.

 Όσοι από τους κατοίκους του χωριού ενδιαφέρονταν να παρασκευάσουν αλάτι έπρεπε να πάνε να το ανακοινώσουν στον πρόεδρο της κοινότητας. Αφού γινόταν λοιπόν το συμβόλαιο, η κοινότητα παραχωρούσε για τέσσερα μόνο χρόνια ένα μέρος της ακτής στην περιοχή (Ακρωτήρι) για να ασχοληθούν οι κάτοικοι με την παρασκευή του αλατιού. Η περιοχή που γίνεται το αλάτι είναι μια παραλία πετρώδης, στην οποία δημιουργούνται μικρές και μεγαλύτερες λιμνούλες. Τις λιμνούλες αυτές οι ντόπιοι τις ονόμαζαν "λίμπες". Οι λίμπες λοιπόν έπρεπε πρώτα να επισκευαστούν, να κλειστούν δηλαδή από όλες τις μεριές ώστε να μη φεύγει το νερό. Αυτό γινόταν φτιάχνοντας ένα μικρό τοιχάκι από λάσπη γύρω-γύρω από τη λίμπα. Τη λάσπη αυτή την έβρισκαν κοντά στην αμμουδιά: λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς της σε αλάτι, είχε την ιδιότητα να "πετρώνει", προσδίδοντας ανθεκτικότητα στα τοιχάκια αυτά. Κατόπιν οι λίμπες πλένονταν καλά να φύγουν τα χώματα, με γερό τρίψιμο με σκληρό χόρτο της περιοχής, με την ντόπια ονομασία "λαϊπόδι". Αφού τις ξέπλεναν με άφθονο θαλασσινό νερό, οι κάτοικοι τις γέμιζαν με άλμη από τις μεγαλύτερες λίμνες στα σημεία που δεν φτάνει το κύμα. Η άλμη αυτή μαζευόταν στις λίμνες κατά τη διάρκεια φουρτούνας, όπου τα νερά φτάνουν βαθιά μέσα στην ακτογραμμή. Η άλμη στις λίμνες αυτές παρέμενε αρκετό καιρό, και με τη βοήθεια της θερμότητας από τον ήλιο εξατμιζόταν μέρος του νερού με αποτέλεσμα το διάλυμα να γίνεται πιο περιεκτικό σε αλάτι. Αυτό το διάλυμα χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι ως "μαγιά" για την παρασκευή του δικού τους αλατιού. Στη συνέχεια λοιπόν οι κάτοικοι γέμιζαν τις λίμπες με την άλμη - "μαγιά". Μια ή δυο μέρες μετά - ανάλογα με τη θερμοκρασία και τις καιρικές συνθήκες - το πρώτο αλάτι έχει δημιουργηθεί σαν κρούστα πάνω στην επιφάνεια της λίμπας και οι κάτοικοι το μαζεύουν. Το αλάτι αυτό λέγεται "αφράλα" στην Κεφαλονιά, και μοιάζει σαν θρυμματισμένο κρύσταλλο λευκού χρώματος. Μόλις μαζευτεί το πρώτο αλάτι, οι λίμπες ξαναγεμίζονται με άλμη και ακολουθείται ξανά η ίδια διαδικασία. Κατά τη διάρκεια του μήνα Αυγούστου - οπότε και γίνεται το αλάτι - ο κάθε νοικοκύρης μπορούσε να παρασκευάσει μέχρι και τετρακόσια κιλά αλάτι, το οποίο κατέληγε στα παντοπωλεία του Ληξουρίου και αποτελούσε συμπλήρωμα στο ετήσιο εισόδημα της οικογένειας. Οι κάτοικοι του χωριού δεν ασχολούνται πλέον με την παραγωγή αλατιού και η διαδικασία αποτελεί ανάμνηση του παρελθόντος, και μέρος της λαογραφικής παράδοσης του χωριού. "Ελληνικό Πανόραμα", τέυχος 41 (Σεπτ.-Οκτ. 2004), αναφορά στις φυσικές αλυκές του Ακρωτηρίου Παλικής
Μεσούντ Β΄

Ο Μεσούντ Β΄ (αποβιώσας το 1308) των Σελτζούκων, ήταν Σουλτάνος του Ρουμ (1284 - 1296 και 1303 - 1307). Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του σουλτάνου Καϊκαούσης Β΄. Ο Μεσούντ Β΄ κυβέρνησε σαν υποτελής των Μογγόλων και δεν είχε ποτέ πραγματική εξουσία. Τα νεανικά του χρόνια έζησε στην Κριμαία και ταξίδευε σποραδικά στην Κωνσταντινούπολη, εμφανίστηκε για πρώτη φορά σαν διεκδικητής του θρόνου των Σελτζούκων του Ρουμ το 1280.

 Ο σουλτάνος Καϊχοσρόης Γ΄ εκθρονίστηκε και εκτελέστηκε λόγω συμμετοχής του σε συνωμοσία για την ανατροπή που νέου σουλτάνου του Ιλχανάτου Αχμάντ (1284), τον αντικατέστησε ο Μεσούντ Β΄. Ο διάδοχος του Αχμάντ Αργκούν διαίρεσε το Σουλτανάτο του Ρουμ, παραχώρησε το Ικόνιο και το δυτικό τμήμα στους δύο νεαρούς γιους του Καϋχοσρόη Γ΄. Ο Μεσούντ Β΄ επιτέθηκε με μία μικρή στρατιωτική δύναμη, εκτέλεσε τα δύο μικρά παιδιά και κατέλαβε την πόλη (1286).Ακολούθησε τους Μογγόλους σε πολλές εκστρατείες εναντίον των Τουρκομάνων άλλοτε συμμετείχε στον στρατό τους άλλοτε με στρατεύματα Μογγόλων, η σημαντικότερη ήταν η εκστρατεία απέναντι στους Γερμιγιανίδες (1286). Οι Γερμιγιανίδες ήταν μία πολεμική φυλή Τουρκικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε στα νοτιοδυτικά από τους Σελτζούκους πριν από μερικά χρόνια για να ελέγξουν τις ασύνταχτες φυλές των νομάδων. Ο Μεσούντ Β΄ είχε μερικές επιτυχίες αλλά δεν κατάφερε να τους διώξει από την περιοχή, την ίδια αποτυχία είχε αργότερα και με άλλες φυλές όπως οι Καραμανίδες. Σε μιά ατμόσφαιρα με συνεχείς συνομωσίες εναντίον του σουλτάνου του Ιλχανάτου ο Μεσούντ Β΄ συμμετείχε σε μία από αυτές (1296), ο σουλτάνος τον συγχώρεσε αλλά εκθρονίστηκε και εξορίστηκε στην Ταμπρίζ. Ο αντικαταστάτης του Καϊκοβάδης Γ΄ ενεπλάκη σε νέα συνωμοσία εναντίον του σουλτάνου Μαχμούτ Γκαζάν, εκτελέστηκε και ο Μεσούντ Β΄ επέστρεψε στον θρόνο (1303). Το Σουλτανάτο του Ρουμ και ο ίδιος ο Μεσούντ Β΄ εξαφανίστηκαν από όλες τις ιστορικές πηγές μετά το 1307. Τα τελευταία αρχαιολογικά ευρήματα (2015) έχουν αναγνωρίσει τον τάφο του στην Σαμψούντα. Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Μεσούντ Β΄ «είχε διπλή πίστη χριστιανική και Ισλαμική και διπλή εθνότητα Ελληνική και Τουρκική.»
Μαχμούτ Μπέη Τζαμί

Το Μαχμούτμπε Τζαμί είναι ιστορικό τζαμί στο χωριό Κασαμπά της Επαρχίας Κασταμονής, στην Τουρκία. Το Κασαμπά ήταν, παλαιότερα, σημαντικός οικισμός εντός της Επαρχίας Κασταμονής. Σήμερα, αποτελεί μικρό χωριό ευρισκόμενο σε απόσταση περίπου 18 χμ. από την Κασταμονή. Ωστόσο, το ιστορικό τζαμί του χωριού αποτελεί σημαντικό πολιτισμικό μνημείο για το σύνολο της επαρχίας.

 Η εντολή για την ανέγερση του δόθηκε από τον Μαχμούτ Μπέη, μέλος του οίκου των Τσανταριδών το 1366. Το τζαμί είναι μοναδικό ως προς την αρχιτεκτονική, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκε τσιμέντο για την ανέγερσή του (με εξαίρεση το μιχράμπ του). Η οροφή του, επίσης, κατασκευάστηκε χωρίς την χρήση κάποιου μεταλλικού δομικού υλικού. Το σχέδιο του τζαμιού είναι ορθογώνιο. Αποτελεί ένα από τα πρώτα τζαμιά με ξύλινους κίονες, καθώς και ξύλινη οροφή στην Ανατολία. Το εξωτερικό του τζαμιού κατασκευάστηκε από πελεκητή πέτρα. Η οροφή του κτιρίου υποστηρίζεται από τέσσερις κίονες. Εντός του τζαμιού, το σύνολο των ξύλινων επιφανειών είναι διακοσμημένο με σχέδια φιλοτεχνημένα με φυτικές βαφές γνωστά ως kalem işi. Η πύλη του τζαμιού, ωστόσο, η οποία αποτελούσε έργο τέχνης, σήμερα, φυλάσσεται στο Μουσείο της Κασταμονής. Ένα αντίγραφο της αρχικής πύλης έχει τοποθετηθεί στην θέση της. Το τζαμί προστέθηκε εντός του ενδεικτικού καταλόγου στην πολιτισμική κατηγορία των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις 15 Απριλίου 2014 και αναγνωρίστηκε ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 2023, από κοινού με τέσσερα άλλα τζαμιά, με τον τίτλο Τζαμιά με ξύλινο υποστυλίο της Μεσαιωνικής Ανατολίας.
Κολωνίδες

Οι Κολωνίδες ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στην περιοχή κοντά στα Βουνάρια και στο πρώην χωριό Καστέλλια της Μεσσηνίας, το οποίο καταστράφηκε το 1886 από σεισμό. Το 1887 δημιουργήθηκε σε κοντινή απόσταση, στην τοποθεσία Καντιάνικα, ο οικισμός Νέα Κορώνη, με σύγχρονο ρυμοτομικό σχέδιο και οι κάτοικοι από τα Καστέλλια εγκαταστάθηκαν εκεί.

 Τις Κολωνίδες τις ίδρυσε μετά από χρησμό, ο βασιλιάς Κόλαινος της αρχαίας Αθήνας, κοντά στην Κορώνη, σημερινό Πεταλίδι και τον οδήγησε σε αυτή την αποικία, το πτηνό κόρυδος. Η πιθανότερη θέση των αρχαίων Κολωνίδων, είναι οι τοποθεσίες των Βουναρίων και της Νέας Κορώνης, οι οποίες βρίσκονται πάνω σε λοφίσκους και κοντά στη θάλασσα. Επίσης κοντά στα Βουνάρια, βρέθηκαν τάφοι με πολλά αγγεία. Σύμφωνα με μελετητές, οι αρχαίες Κολωνίδες βρίσκονταν στο λόφο Στυλιανόπουλο, κοντά στη Νέα Κορώνη. Δήμος Κολωνίδων Μανιατάκειο Ίδρυμα - Η Ιστορική Διαδρομή των Καστελλίων
Δίγλωσσος ρυθμός

Δίγλωσσος ονομάζεται ο ρυθμός εκείνος της αρχαίας Ελληνικής αγγειογραφίας, που συνδυάζει τον ερυθρόμορφο και μελανόμορφο ρυθμό στις δύο όψεις αντίστοιχα σε ένα και το αυτό αγγείο.

 Εμφανίστηκε και γνώρισε την ακμή του στην Αττική του 6ου και 5ου αιώνα και σημάδεψε το πέρασμα της αγγειογραφικής τέχνης από τον μελανόμορφο στον ερυθρόμορφο ρυθμό. Συναντάται κυρίως σε αμφορείς, όπου η ίδια εικόνα στις δύο όψεις εικονίζεται στους δύο διαφορετικούς ρυθμούς αντίστοιχα, καθώς και σε οφθαλμωτές κύλικες, με μελανόμορφη εσωτερική και ερυθρόμορφη εξωτερική εικόνα. Σημαντικοί εκπρόσωποι του δίγλωσσου ρυθμού είναι ο Ζωγράφος του Ανδοκίδη, ο Ψίαξ, ο Επίκτητος, ο Όλτος και άλλοι. (Γερμανικά) Irma Wehgartner: Bilingue Vasen, in Der Neue Pauly Bd. 2 (1997), Sp. 677
Δυτικό Μπλοκ

Δυτικό μπλοκ ονομαζόταν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (υφίσταται εν μέρει σαν έννοια ακόμα και σήμερα) ένα σύνολο κρατών που αποτελείτο από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης που υπάγονταν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ), τον Καναδά, τη Γαλλική Γουιάνα και τις ΗΠΑ. Όλα τα κράτη που αποτελούσαν το ΝΑΤΟ και κατ' επέκταση το δυτικό μπλοκ όπως ονομάστηκε, βρίσκονταν στην άμεση σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, η οποία ήταν σε πολλά επίπεδα η πιο ισχυρή χώρα. Βασικό χαρακτηριστικό των χωρών αυτών ήταν η καπιταλιστική φιλελεύθερη οικονομία, που ήταν η ειδοποιός διαφορά από το ανατολικό μπλοκ, που απαρτιζόταν από κράτη με σοσιαλιστική οικονομία που βρίσκονταν στην σοβιετική σφαίρα επιρροής. Οι χώρες αυτές ήταν η Ισλανδία, η Νορβηγία, η Δανία, η Δυτική Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Πορτογαλία , η Ιταλία, η Ελλάδα και η Τουρκία.

 * Υποδεικνύει το ιδρυτικό κράτος μέλος Αυστραλία Καναδάς Νέα Ζηλανδία Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένες Πολιτείες Αυστραλία Νέα Ζηλανδία Ηνωμένες Πολιτείες Κίνα (από το 1978 ) Δημοκρατική Καμποτζη (από το 1978 ) Κυβέρνηση Συνασπισμού της Δημοκρατικής Καμπότζης (από το 1982) Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας (από το 1964) Γιουγκοσλαβία (από το 1948) Νήσοι Μάρσαλ Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας Παλάου Ηνωμένες Πολιτείες Ιράν (μέχρι το 1979 ) Ιράκ (μέχρι το 1958 ) Πακιστάν (μέχρι το 1979) Τουρκία (μέχρι το 1979) Ηνωμένο Βασίλειο (μέχρι το 1979) Αυστραλία Καμπότζη (μέχρι το 1956) Δημοκρατία των Χμερ (1970–1975) Γαλλία Λάος (μέχρι το 1975) Νέα Ζηλανδία Πακιστάν Φιλιππίνες Δημοκρατία του Βιετνάμ (μέχρι το 1975) Ταϊλάνδη Ηνωμένο Βασίλειο Ηνωμένες Πολιτείες Λευκορωσία (1991–1994) Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κύπρος Αιθιοπία (πριν από το 1974) Δημοκρατία των Χμερ (1970–1975) Κοσσυφοπέδιο Ρωσία (1991–1999) Νότια Αφρική Δυτικό Βερολίνο Ζαΐρ * Υποδεικνύει κράτος μέλος πριν από το 1991 Ηνωμένες Πολιτείες Ινδία Αυστραλία Ιαπωνία Αρμενία (από το 2018) Αυστρία Βοσνία και Ερζεγοβίνη Μποτσουάνα Κύπρος Γεωργία Γκάνα Ιρλανδία Ακτή Ελεφαντοστού Κένυα Κοσσυφοπέδιο Μάλτα Μαυρίκιος Μολδαβία Σουηδία Νότια Αφρική Ουγκάντα Τανζανία Matloff, Maurice. Δημιουργοί Σύγχρονης Στρατηγικής. Εκδ. Πίτερ Παρέτ. Princeton: Princeton UP, 1971. 702. Κίσινγκερ, Χένρι. Διπλωματία. Νέα Υόρκη: Simon & Schuster, 1994. 447.454. Lewkowicz, Nicolas. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σοβιετική Ένωση και οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της προέλευσης του ψυχρού πολέμου Νέα Υόρκη και Λονδίνο: Anthem Press, 2018.
Μείλιχος ποταμός

Ο Μείλιχος είναι χείμαρρος στην Αχαΐα που πηγάζει από το βορειοδυτικό μέρος του Παναχαϊκού όρους και εκβάλλει στον Πατραϊκό κόλπο στην περιοχή Αγυιά της Πάτρας. Έχει συνολικό μήκος περίπου 10 χιλιομέτρων και κατά την πορεία του διέρχεται πλησίον της Σκιόεσσας (Βούντενη), από τα Συχαινά και από τη βόρεια πλευρά της πόλης της Πάτρας, περνώντας ενδιάμεσα των συνοικιών Αμπελόκηποι και της Ανθούπολη και εν συνεχεία από την Αγυιά. Ρέμα που χύνεται στον Μείλιχο είναι ο Καραβάς.

 Κατά την αρχαιότητα, στην σημερινή περιοχή των Συχαινών και δίπλα στον Μείλιχο, βρισκόταν ο ναός της Τρικλαρίας Αρτέμιδος, ο οποίος δεν έχει βρεθεί και ανασκαφεί ακόμα από τους αρχαιολόγους. Στην Πάτρα, επί της Οδού Αρέθα, σε μικρή απόσταση από τον Μείλιχο έχει ανασκαφεί αρχαία γέφυρα, κτίσμα των Ρωμαϊκών χρόνων. Βασίλης Κ. Λάζαρης (επιμ.), Στέφανου Ν. Θωμόπουλου "Ιστορία της Πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι του 1821". Έκδοση τέταρτη στη δημοτική γλώσσα και με βάση τα χειρόγραφα του συγγραφέα, Τόμος Α', Αχαϊκές Εκδόσεις, Πάτρα 1998. ISBN 960-7960-08-4. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση.
Οτόνε Βισκόντι

O Οτόνε, ιταλ. Ottone (1207 - 8 Αυγούστου 1295) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν αρχιεπίσκοπος τού Μιλάνο και ο ιδρυτής της εξουσίας των Βισκόντι στο Μιλάνο.

 Ήταν γιος τού Ουμπέρτο Βισκόντι, κυρίου τού Μασσίνο, Αλμπιτσάτε και Μπεσνάτε και της Αναστασίας, που μερικές πηγές της αποδίδουν το επώνυμο Πιροβάνο. Πριν γίνει αρχιεπίσκοπος, ήταν βοηθός τού παπικού εκπροσώπου (legatus) και καρδιναλίου Οτταβιάνο Ουμπαλντίνι. Τo 1260 ήταν διοικητής (podestà) της Νοβάρα. Το 1262 διαδέχθηκε τον Λεόνε ντα Περέγκο ως αρχιεπίσκοπος τού Μιλάνο· τον εξέλεξε ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ σε αντίθεση με τον Μαρτίνο ντελλα Τόρρε και τον Μαμφρέδο των Χοενστάουφεν. Πολέμησε για την εξουσία της πόλης κατά της οικογένειας των Τορριάνι και ιδιαίτερα τού Νάπο ντελλα Τόρρε, που τού είχε αρνηθεί την πρόσβαση στο Μιλάνο και είχε νικήσει το 1276 στην Αντζέρα τον Τεομπάλντο Βισκόντι, ανιψιό τού Οττόνε. Όμως το επόμενο έτος ο Οτόνε νίκησε αποφασιστικά στη μάχη τού Ντέζιο και η νίκη αυτή ξεκίνησε την κυριαρχία των Βισκόντι επί τού Μιλάνου και της Λομβαρδίας, που κράτησε ως το 1450. Ως αποτελεσματικός κυβερνήτης της πόλης, την εξωράισε και ενίσχυσε την οικονομία. Όταν πέρασε η ηλικία του, αποσύρθηκε στο αββαείο Κιαραβάλλε και εμπιστεύθηκε την κυριαρχία στον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, γιο τού Τεομπάλντο. Απεβίωσε το 1295. Crivelli Visconti, Vittorio Urbano (1972). La nobiltà lombarda. Bologna. p. 6.
379

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 379 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 379 (CCCLXXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυσονίου και Ερμογενιανού (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1132 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 379 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 19 Ιανουαρίου - Στο Σίρμιο, ο αυτοκράτορας Γρατιανός απονέμει στον Θεοδόσιο Α' τον τίτλο του Αυγούστου και του δίνει εξουσία σε όλες τις ανατολικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Θεοδόσιος διαπραγματεύεται με όρους με τους Βησιγότθους και τους εγκαθιστά στα Βαλκάνια ως στρατιωτικούς συμμάχους (φοιδεράτοι). Ο Γρατιανός αρνείται τον τίτλο του Ανατολικού Αυτοκράτορα. Ο Γρατιανός αποκηρύττει τον τίτλο Ποντίφικας Μάξιμος. Η Βρετανία αναγκάζεται να υπομείνει τις αγρίους βαρβάρους επιδρομείς. Ευρώπη Ο Νιάλ γίνεται Υψηλός Βασιλέας της Ιρλανδίας. Περσία Ο Βασιλιάς Σαπώρης Β΄, ηγεμόνας της Περσικής Αυτοκρατορίας, σε ηλικία 70 ετών, πεθαίνει μετά από μία 69-ετή θητεία κατά την οποία κατέκτησε την Αρμενία και μετέφερε πλήθος ανθρώπων από τις δυτικές εκτάσεις στη Σουσιανή (Χουζιστάν). Η μεγάλη πόλη του Νισαπούρ στο Χορασάν (ανατολική Παρθία) ιδρύεται επίσης από αυτόν. Ο αδελφός του Αρδαδίρ Β΄, κυβερνήτης-βασιλιάς της Αδιαβηνής τοποθετείται από τους ευγενείς στο θρόνο. Κίνα Ο Βουδισμός ανακοινώνεται ως Επίσημη θρησκεία. Ο Πόλεμος των Φεϊσούι ξεσπά στην Κίνα. Μεσοαμερική 13 Σεπτεμβρίου - Ο Υάξ Νουούν Αυιίν Α΄ γίνεται ηγεμόνας του Τικάλ. Θρησκεία Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός γίνεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως και τραυματίζεται όταν του επιτίθεται ένας όχλος αιρετικών. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συγγράφει ένα βιβλίο για την Χριστιανική εκπαίδευση των παιδιών. Γουνδέριχος, βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (πεθαίνει το 428) Ουάνγκ Χονγκ, υψηλός αξιωματούχος της Δυναστείας των Λου Σονγκ (πεθαίνει το 432) Αιλία Πουλχερία, Ρωμαία ευγενής (πεθαίνει το 386) 1 Ιανουαρίου - Μέγας Βασίλειος, επίσκοπος Καισαρείας (γεννιέται το 330) 19 Ιουλίου - Μακρίνα η Νεώτερη, Χριστιανή καλόγρια και αγία (γεννιέται το 330) 5 Νοεμβρίου - Άγιος Δομνίνος (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Σαπώρης Β΄, αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών (γεννιέται το 309)
Μπιντσαρόβα

Η Μπιντσαρόβα (πολωνικά: Binczarowa, ρουθηνικά: Білцарьова, ουκρανικά: Більцарева) είναι χωριό στο Πόβιατ Νόβι Σοντς, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στη νότια Πολωνία. Βρίσκεται παράλληλα με το ρέμα γνωστό ως Μπιντσάρτσε (Binczarce).

 Η Μπιντσαρόβα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της Πολωνίας το 1365, σε ένα διάταγμα του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, με το όνομα Bibyczareban (Μπιμπιτσαρέμπαν), το οποίο ανάγκασε την πόλη Γκρίμπουφ να παραιτηθεί από τα δικαιώματά της στο γύρω δάσος. Το 1531, ο Ρουθήνιος Ίβαν Τρουχανόβιτς (πολωνικά: Iwan Truchanowicz) απέκτησε την πόλη και την πολωνική αριστοκρατία από τον Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας.Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, ήταν μέρος της γαλικιανής συνοικίας του Γκρίμπουφ και μέρος της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ήταν η γενέτειρα του Γιαρόσλαφ Καρμάρτσικ (1885-1944), προέδρου της Λεμκικής Δημοκρατίας, και του Μετόντι Τρουχανόφσκι (1885-1947), ο οποίος δημοσίευσε μια λεμκική γραμματική. Ήταν για λίγο ανεξάρτητη από τις 5 Δεκεμβρίου 1918 έως τον Μάρτιο του 1920, ως τμήμα της Λεμκικής Δημοκρατίας (Ruska Narodna Respublika Lemkiu, ή Ruska Lemkivska Respublyka). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά από την πολωνική κυβέρνηση στην Επιχείρηση Βιστούλας το 1947. Η Μπιντσαρόβα είναι ένα λέμκικο χωριό στη δυτική Λεμκίστσινα. Καταλαμβάνει μια ορεινή κοιλάδα στην πολωνική Γκμίνα Γκρίμπουφ, στο Πόβιατ Νόβι Σοντς του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας. Βρίσκεται κατά μήκος ενός ρέματος που είναι γνωστό ως Μπιντσάρτσε, παραπόταμος του Πόπραντ. Βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Φλορίνκα στα ανατολικά και Μπογκούσα στα δυτικά. Η πόλη είναι η τοποθεσία της Εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, που χτίστηκε το 1760 και ενός μεγάλου νεκροταφείου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου είναι ενταφιασμένοι 120 στρατιώτες (60 Ρώσοι και 60 Αυστροούγγροι).
Δήμος Λοκρών

Ο Δήμος Λοκρών είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αταλάντης, Δαφνουσίων, Οπουντίων και Μαλεσίνας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 614,7 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 17.788 μόνιμοι κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Αταλάντη.

 Ο δήμος Λοκρών περιλαμβάνει τις παρακάτω Δημοτικές και Τοπικές Κοινότητες και οικισμούς: Δημοτική Κοινότητα Αταλάντης [ 5.199 ] ο Άγιος Βλάσιος [ 0 ] η Αταλάντη [ 4.978 ] η Μονή Αγίων Αναργύρων [ 7 ] η Παλίρροια [ 36 ] η Σκάλα [ 178 ] Τοπική Κοινότητα Εξάρχου -- ο Έξαρχος [ 699 ] Τοπική Κοινότητα Καλαποδίου -- το Καλαπόδι [ 444 ] Τοπική Κοινότητα Κυπαρισσίου [ 194 ] ο Ευκάλυπτος [ 10 ] το Κυπαρίσσι [ 184 ] Τοπική Κοινότητα Κυρτώνης (Κολάκας) -- η Κυρτώνη (τ. η Κολάκα) [ 445 ] Τοπική Κοινότητα Μεγαπλατάνου -- ο Μεγαπλάτανος [ 418 ] Τοπική Κοινότητα Τραγάνας [ 868 ] ο Μικρόβιβος [ 4 ] η Τραγάνα [ 864 ] Σύνολο [ 8.267 ] Δημοτική Κοινότητα Λιβανατών -- οι Λιβανάτες [ 2.559 ] Τοπική Κοινότητα Αρκίτσας [ 939 ] η Αγία Αικατερίνη [ 31 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 26 ] η Αρκίτσα [ 840 ] η Καλυψώ [ 11 ] το Μελιδόνι [ 23 ] η Πουρνάρα [ 8 ] Τοπική Κοινότητα Γουλεμίου -- το Γουλέμι [ 131 ] Σύνολο [ 3.629 ] Δημοτική Κοινότητα Μαλεσίνας [ 4.427 ] ο Θεολόγος [ 499 ] η Λεκούνα [ 3 ] το Μάζι [ 90 ] η Μαλεσίνα [ 3.833 ] η Μονή Αγίου Γεωργίου [ 2 ] Τοπική Κοινότητα Προσκυνά -- ο Προσκυνάς [ 99 ] Σύνολο [ 4.526 ] Δημοτική Κοινότητα Μαρτίνου [ 1.923 ] το Μαρτίνο [ 1.916 ] το Μεταλλείο Τσούκκας [ 7 ] Τοπική Κοινότητα Λαρύμνης [ 1.278 ] το Λαγονήσι [ 22 ] η Λάρυμνα [ 883 ] τα Μεταλλεία [ 373 ] Σύνολο [ 3.201 ] Αίας ο Λοκρός Λοκρίδα Λοκροί Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Αποτελέσματα Απογραφής 2011 της ΕΛ.ΣΤΑΤ - Ελληνική Στατιστική Αρχή Μίχας Γεώργιος Κ. 1978, 1980, 2014. «Συμβολή στην Έρευνα της Ιστορίας των Αρβανιτών: Το Μαρτίνο (Μουζάκ) και τα προερχόμενα απ΄ αυτό Λάρυμνα (Καστρί) - Λούτσι - Πύργος. Συνοπτική Ιστορία Οπουντίων Λοκρών και Μινύειου Ορχομενού». Μίχας Γεώργιος Κ. 2014, 2019. «Συμβολή στην Έρευνα της Ιστορίας των Αρβανιτών: Αρβανίτικα (Πελασγικά), Επώνυμα - Φάρες - Τοπωνύμια - Λαογραφικά του τέως Δήμου Λαρύμνης. Αρχαίοι και Σύγχρονοι Οικισμοί, Ερμηνεία Επωνύμων και Τοπωνυμίων. Μαλεσίνα - Μαρτίνο - Παύλο - Τραγάνα - Λάρυμνα - Λούτσι - Προσκυνάς - Μάζι - Πύργος (1460 - 2011)». Μίχας Γεώργιος Κ. 2014, 2019. «Συμβολή στην Έρευνα της Ιστορίας των Αρβανιτών: Ιδιωματικές Λέξεις και Φράσεις στ΄ Αρβανιτοχώρια Βοιωτίας και Λοκρίδας».
Επαρχία Μαχατζάνγκα

Η Μαχατζάνγκα (μαλαγασικά: Mahajanga) είναι μια από τις έξι επαρχίες της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Μαχατζάνγκα. Έχει έκταση 150.023 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.896.000 κατοίκων (2004).

 Η Μαχατζάνγκα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Τολιάρα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ανταναναρίβο, στα δυτικά με την Τοαμασίνα και στα βόρεια με την Αντσιρανάνα. Έχει έκταση 150.023 τ.χλμ. Η Μαχατζάνγκα διαιρείται σε 4 περιφέρειες: Αμπατομαΐντι Αμπατομποένι Αμπέντζα Αναλαλάβα Ανταλάχα Αντσαλόβα Αντσιραμπαζάχα Αντσοχίχι Καντρέχο Μαεβατανάνα Μαϊντιράνο Μαμπικόνι Μαντριτσάρα Μαροβοάι Μιτσίντζο Μοεαλανάνα Μοραφενόμπε Μπεφαντριάνα-Αβαράτρα Μπεσαλάμπι Μποριζίνι Σοαλάλα Τσαρατανάνα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αμπορόβι, ή Φίλιμπερτ Τσιρανάνα, που βρίσκεται στην Μαχατζάνγκα. Μαχατζάνγκα Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Αμυγδαλή Ηλείας

Η Αμυγδαλή είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις νότιες πλαγιές του όρους Λάμπεια (Αστράς), διακλάδωσης του Ερυμάνθου, σε υψόμετρο περίπου 770-825 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 40,5 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Λάλα), περίπου 58,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Λάλα) και περίπου 72 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Πολύ κοντά στο χωρίο και επί της «111» βρίσκεται ο μικρός συνοικισμός Καλλιμάνι. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 61 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 16η Οκτωβρίου 1940 με την ονομασία Μπαρμπότα και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λαμπείας. Με το ΦΕΚ 287Α της 10ης Οκτωβρίου 1955 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Λαμπείας μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Λαμπείας του Δήμου Λαμπείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Λαμπείας του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αμυγδαλής Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λαμπείας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαμπείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 12/08/2020.
Χατζής

Ο όρος Χατζής, αραβικά Χάτζι, απαντάται εθιμικά ως προσωνύμιο μουσουλμάνων και χριστιανών, σημαίνοντας το προσκύνημα που έχει κάνει αυτός που το φέρει, στον ιερό τόπο της θρησκείας του. Πολλά ονόματα έχουν το πρώτο συνθετικό τη λέξη Χατζη ή είναι εξ'ολοκλήρου Χατζής.

 Ως τίτλος απονέμεται στους, μουσουλμάνους στο θρήσκευμα, προσκυνητές που πραγματοποιούν το Χατζ, το ιερό προσκύνημα δηλαδή στην ιερή πόλη του Ισλάμ τη Μέκκα (το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο τον δωδέκατο ισλαμικό μήνα, Ντουλ - Χιτζά) και το οποίο αποτελεί τον πέμπτο από τους πέντε στύλους του Ισλάμ. Το Ισλάμ ορίζει πως κάθε μουσουλμάνος επιβάλλεται να πραγματοποιήσει το ιερό προσκύνημα στη Μέκκα τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του εφόσον: Έχει ενηλικιωθεί Είναι ψυχικά και σωματικά υγιής Είναι ελεύθερος Οι πόροι του να είναι επαρκείς ώστε να πραγματοποιήσει το ταξίδι, να είναι συνεπής στις οικονομικές του υποχρεώσεις και να μπορούν να συντηρηθούν οι οικίοι του στη διάρκεια της απουσίας του Συνοδεύεται από τον σύζυγό της εάν είναι γυναίκαΟ τίτλος για τους άντρες που πραγματοποιούν το τελετουργικό προσκύνημα είναι Χατζή και για τις γυναίκες Χατζά. Ως προσωνύμιο τίθεται (κατ΄ έθιμο) προ του ονόματος του κάθε Ορθόδοξου Χριστιανού (στο θρήσκευμα) που επισκέπτεται τους Αγίους Τόπους και που βαπτίζεται στον Ιορδάνη ποταμό. Η αποδοχή του προσωνυμίου "Χατζής" δεν είναι υποχρεωτική. Αποτελεί όμως νόμιμο λόγο (εθιμικού δικαίου) αλλαγής του επιθέτου των απογόνων του προσκυνητή. Έχουν δε σημειωθεί πολλές τέτοιες αντικαταστάσεις επιθέτων. Π.χ. ένας χριστιανός που ονομάζεται Ανδρέας επισκέπτεται τους Αγίους Τόπους και όταν επιστρέφει προσφωνείται Χατζηανδρέας. Τα παιδιά του, που ενδεχομένως έφεραν το επίθετο Ανδρέου, μπορούν να το αντικαταστήσουν με το Χατζηανδρέου. Ανεξάρτητα από την επιστολογραφία σε εμπορικές κυρίως επιγραφές (ταμπέλες) προς περιορισμό του ονόματος αντί Χατζής τίθεται το ενδεικτικό Χ" προ του επιθέτου. Σήμερα το έθιμο αυτό τείνει να σβήσει.
Θεοφάνης Τάσης

Ο Θεοφάνης Τάσης είναι Έλληνας φιλόσοφος. Διδάσκει Σύγχρονη Πρακτική Φιλοσοφία στο Alpen-Adria Universität στην Αυστρία και είναι επισκέπτης καθηγητής στο Universität St. Gallen στην Ελβετία. Διετέλεσε Stanley J. Seeger Fellow στο Πανεπιστήμιο του Princeton, Marie Curie Fellow στο Université Saint-Louis στις Βρυξέλλες και Erasmus Fellow στο Freie Universität Berlin. Το μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνει βιβλία των Martin Heidegger, John Stewart Mill, Αλέξανδρου Νεχαμά και Roberto Mangabeira Unger. Η έρευνά του αφορά την σχέση πολιτικής, ηθικής και ψηφιακής τεχνολογίας με επίκεντρο τις έννοιες εικόνα, τέχνη του βίου, ανθρώπινη αναβάθμιση και θνητότητα.

 Ο Θεοφάνης Τάσης γεννήθηκε το 1976 στο Μόναχο από εργάτες γονείς όπου και μεγάλωσε. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Φιλοσοφία του ίδιου πανεπιστήμιου. Ολοκλήρωσε την διδακτορική του διατριβή (Cornelius Castoriadis. Disposition einer Philosophie) το 2007 στο Freie Universität Berlin υπό την επίβλεψη των Gunther Gebauer και Frieder Otto Wolf με άριστα μετ’ επαίνου (summa cum laude). Καστοριάδης: Μια φιλοσοφία της αυτονομίας (Εκδόσεις Ευρασία, 2007) Φάρμακον (Εκδόσεις Ευρασία, 2009) Πολιτικές του Βίου: Η Ειρωνεία (Εκδόσεις Ευρασία, 2012) Πολιτικές του Βίου ΙΙ: Η επιμέλεια εαυτού στην εικονιστική κοινωνία (Εκδόσεις Αρμός, 2017) Ψηφιακός ανθρωπισμός: Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη (Εκδόσεις Αρμός, 2019) Φιλοσοφία της ανθρώπινης αναβάθμισης (Εκδόσεις Αρμός, 2021)Ποιητικές συλλογές Φυσιολογικά ευρήματα (Εκδόσεις Κέδρος, 2001) Απογεύματα στον καπιταλισμό (Εκδόσεις Τυπωθήτω, 2010)Τα έργα του Θεοφάνη Τάση «Πολιτικές του Βίου: Η Ειρωνεία» (Εκδόσεις Ευρασία, 2012) και «Καστοριάδης: Μια φιλοσοφία της αυτονομίας» (Εκδόσεις Ευρασία, 2007) έχουν βραβευθεί με το Καυταντζόγλειο βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και το έργο Ψηφιακός ανθρωπισμός: Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη (Εκδόσεις Αρμός, 2019) ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου 2020. Υπερτροφικά Εγώ, Ατροφικοί Εαυτοί στην Εικονιστική Εποχή. Σπύρος Τέγος Ενσυναίσθηση στην ψηφιακή κοινωνία, Άννα Λυδάκη Βιβλιοnet - Ηλεκτρονική βάση βιβλιογραφικών δεδομένων - Θεοφάνης Τάσης
Ταντζουρά

Η Ταντζουρά (αραβικά: تجورة, γαλλικά: Tadjourah, Αφάρ: Tagórri) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Τζιμπουτί. Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Ταντζουρά. Έχει πληθυσμό 22.193 κατοίκων (2012).

 Η Ταντζουρά βρίσκεται κεντρικά του Τζιμπουτί και νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Ταντζουρά. Το όνομα Tagórri βγαίνει από την αφαρική λέξη tágor ή tógor (πληθυντικός tágar), που σημαίνει μπουκάλι δέρματος κατσίκας για τη σχεδίαση νερού. Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αλί Σαμπί. Κατάλογος πόλεων του Τζιμπουτί Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tadjoura στο Wikimedia Commons
Αρραβωνίτσα Αχαΐας

Η Αρραβωνίτσα είναι πρώην αυτοδιοίκητη κοινότητα του Νομού Αχαΐας και σήμερα η μεγαλύτερη σε έκταση δημοτική κοινότητα του Δήμου Αιγιαλείας Στην Αρραβωνίτσα υπάγονται επίσης ο οικισμός Συνανιά και οι συνοικισοί Άγιοι Θεόδωροι, Λιδωρίκι και Μαγαζιά. Πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Άννα. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 166 κατοίκους. Ο πληθυσμός είναι αγροτικός.

 Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα που χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική περίοδο (2000-1.600 π.Χ.). Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ιστοσελίδα δήμου Ερινεού
Ιωάννης Γεώργιος του Βρανδεμβούργου (1577-1624)

Ο Ιωάννης-Γεώργιος, γερμ. Johann-Georg (16 Δεκεμβρίου 1577 - 2 Μαρτίου 1624) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν Προτεστάντης διοικητής της επισκοπής του Στρασβούργου (1592-1604) και δούκας του Γέγκερνντορφ (Πολωνικά: Γκρνοβ).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Αικατερίνης των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβύργου-Κυστρίν. Γεννήθηκε στο Βόλμιρστετ και έφερε ονομαστικά μόνο τον τίτλο ευγενείας του δούκα του Βρανδεμβούργου, όπως όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη-Σιγισμούνδο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου από το 1588. Οι δύο Λουθηρανοί αδελφοί επηρεάστηκαν εκεί από τις Καλβινιστικές διδασκαλίες. Όταν απεβίωσε ο Ιωάννης φον Μάνντερσαϊνντ επίσκοπος του Στρασβούργου, η Προτεστανιτκή πλειοψηφία του Συλλόγου του καθεδρικού του Στρασβούργου ψήφισαν το 1592 τον 15ετή Ιωάννη-Γεώργιο ως διοικητή της επισκοπής. Αυτό έγινε για να ενοποιηθούν οι Προτεστάντες σε όλη τη Γερμανία. Αντίθετα οι καθολικοί ψήφισαν τον Κάρολο της Λωρραίνης και ακολούθησε 12ετής πόλεμος στο Στρασβούργο. Το 1604 η διαμάχη τελείωσε με τη συνθήκη του Χάγκεναου (Γαλλικά: Αγκενώ), όπου ο Ιωάννης-Γεώργιος παρέδωσε την επισκοπή στον Κάρολο και έλαβε αποζημίωση ως ανταμοιβή. Hirsch, Theodor (1881). "Johann Georg". Allgemeine Deutsche Biographie. 14. pp. 175–76. Wilson, Peter (2014). The Thirty Years War: Europe's Tragedy. London: Belknap Press. ISBN 978-0674062313.
Άντι Ντέρις

Ο Άντι Ντέρις (αγγλ. Andi Deris) είναι Γερμανός μουσικός, γνωστός ως τραγουδιστής των Helloween, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Pink Cream 69, από τους οποίους αποχώρησε το 1993.

 Ο Ντέρις γεννήθηκε στην Καρλσρούη τον Αύγουστο του 1964 και στα δεκαπέντε του χρόνια σχημάτισε τους Paranoid, οι οποίοι αργότερα μετονομάστηκαν σε Nameless. Το 1984 δημιούργησε τους Dragon, ηχογραφώντας μαζί τους ένα ντέμο. Τις κιθάρες του συγκροτήματος έπαιζαν οι αδελφοί Μπρούνο και Όσκαρ Ντι Μπλάσιο, οι οποίοι μαζί με το Ντέρις, το ντράμερ Ραλφ Μάουρερ και τον μπασίστα Ντάνιελ ντε Νίρο σχημάτισαν τους Kymera. Το νέο σχήμα κυκλοφόρησε το άλμπουμ "No Mercy' το 1987, με τον Κώστα Ζαφειρίου να κάθεται στα τύμπανα.Οι Ντέρις και Ζαφειρίου, μαζί με τον μπασίστα Ντένις Γουόρντ και τον κιθαρίστα Άλφρεντ Κόφλερ σχημάτισαν τους Pink Cream 69. Το συγκρότημα υπέγραψε στην CBS και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Με το Ντέρις στο μικρόφωνο, ηχογράφησαν τους δίσκους "Pink Cream 69" (1989), "One Size Fits All" (1991) και "Games People Play" (1993), πριν ο τραγουδιστής αποχωρήσει για να αντικαταστήσει τον Μίκαελ Κίσκε στους Helloween. Πρώτη του ηχογράφηση με το power metal συγκρότημα υπήρξε το άλμπουμ "Master of the Rings", ακολουθούμενο από τα "The Time of the Oath", "Better Than Raw" και "The Dark Ride". Ο Ντέρις μετακόμισε στην Τενερίφη, όπου διαμένει μέχρι σήμερα.Νέες αλλαγές επήλθαν στην σύνθεση του συγκροτήματος μετά την περιοδεία για την προώθηση του "The Dark Ride" και οι Helloween περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική το 2003 μετά από 14 χρόνια. Στο σινγκλ "Mrs. God" από τον δίσκο "Keeper of the Seven Keys: The Legacy" του 2005, ο Ντέρις τραγούδησε σε ντουέτο μαζί με την Κάντις Νάιτ των Blackmore's Night, ενώ το συγκρότημα συνεχίζει να ηχογραφεί μέχρι σήμερα, κυκλοφορώντας τα άλμπουμ "Gambling with the Devil" (2007), "7 Sinners" (2010), "Straight Out of Hell" (2013) και "My God- Given Right" (2015). Έχει κυκλοφορήσει τους σόλο δίσκους "Come In from the Rain" (1997), "Done by Mirrors" (1999) και "Million Dollar Haircuts on Ten Cent Heads" (2013), ενώ έχει συμμετάσχει σε ηχογραφήσεις των Saxon, Ayreon, Wolfpakk, Shaman, κ.α.. Andi Deris - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Andi Deris | Album Discography | AllMusic Andi Deris - Helloween.org
Μπόστον Μίνιτμεν

Οι Μπόστον Μίνιτμεν ήταν ποδοσφαιρική ομάδα από τη Βοστώνη η οποία συμμετείχε στο NASL. Ιδρύθηκε το 1974 και διαλύθηκε το 1976. Έδρα της ομάδας ήταν το Alumni Stadium, χωρητικότητας 30.000 θεατών.

 Σεπ Μέσινγκ (1975) Μάικι Κοέν (1976) Μπερτ Μπόουερι (1976) Τζον Κόιν (1974) [1] Τζοφ Ντέιβις (1975–76) [2] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Πάντι Γκρίνγουντ (1974/1976) [3] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Εουσέμπιο (1975) Ίαν ΜακΚέκνι (1974) [4] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Boston Minutemen on FunWhileItLasted.net
Γκόραν Ιβανίσεβιτς

O Γκόραν Ιβανίσεβιτς (γεννημένος στις 13 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Κροάτης πρώην επαγγελματίας τενίστας και νυν προπονητής. Είναι γνωστός για την κατάκτηση του Γουίμπλετον το 2001, του μοναδικού του Γκραν Σλαμ, κάτι το οποίο πέτυχε με κάρτα ελεύθερης εισόδου (wildcard) ενώ ήταν στο νούμερο 125 της παγκόσμιας κατάταξης. Ο Ιβανίσεβιτς είχε βρεθει μέχρι και το νούμερο 2 της παγκόσμιας κατάταξης το 1994. Στο Γουίμπλετον πριν στεφθεί πρωταθλητής είχε υπάρξει 3 φορές φιναλίστ, το 1992, το 1994 και το 1998 (την πρώτη φορά ηττήθηκε από τον Αντρέ Άγκασι και τις δύο επόμενες απο τον Πiτ Σάμπρας). Είχε μια επιτυχημένη καριέρα και κατάφερε να κατακτήσει συνολικά 22 τίτλους ATP στο μονό. Μάλιστα ήταν ανταγωνιστικός και στο διπλό όπου βρέθηκε δύο φορές στον τελικό του Ρολάν Γκαρός (1990 και 1999).

 Το 2001 μετά από προβλήματα τραυματισμών έπεσε πολύ στην παγκόσμια κατάταξη και βρέθηκε εκτός του top 100. Πριν το Γουίμπλετον ήταν στο νούμερο 125. Η κατάταξή του δεν του εξασφάλιζε μια θέση στο κυρίως ταμπλό αλλά οι διοργανωτές του έδωσαν κάρτα ελεύθερης εισόδου (wildcard) μιας και ήταν 3 φορές φιναλίστ στο συγκεκριμένο τουρνουά. Η κατάκτηση του Γουίμπλετον από τον ίδιο με τον τρόπο που επιτεύχθηκε θεωρήθηκε ένα ορόσημο στα χρονικά του αθλήματος. Μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση το 2004 επέλεξε την καριέρα του προπονητή. Από τις 30 Ιουνίου του 2019 προπονεί τον Νόβακ Τζόκοβιτς ενώ στο παρελθόν έχει προπονήσει και άλλους καταξιωμένους τενίστες: τον Μάριν Τσίλιτς (ο οποίος υπό την καθοδήγησή του κέρδισε το US Open το 2014), τον Μίλος Ράονιτς και τον Τόμας Μπέρντιχ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Goran Ivanišević στο Wikimedia Commons
Τζαντομένικο Μέστο

Ο Τζαντομένικο Μέστο (γεννήθηκε 25 Μαΐου 1982) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής. Γνωστός για την ταχύτητα, την εργατικότητα και την ευελιξία του, ο Μέστο συνήθως παίζει ως ακραίος αμυντικός ή ως ένας ακραίος μέσος.

 Αφού έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του κατά τη διάρκεια της 1998-99 Σέριε B σεζόν, ο Μέστο έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Ρετζίνα, πέρα από δανεισμούς στη Κρεμονένσε και τη Φερμάνα κατά τη διάρκεια της 2001-02 Serie C2 και C1 σεζόν, κάνοντας 138 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 1 γκολ. Ήταν δανεικός στην Ουντινέζε κατά τη διάρκεια της σεζόν 2007-08. Το 2008 μεταγράφηκε στην Τζένοα, όπου παρέμεινε για τέσσερις σεζόν. Το 2012, μετακόμισε στη Νάπολι , όπου παρέμεινε μέχρι τη 2014-15 Serie A σεζόν, κερδίζοντας ένα Coppa Italia και το Supercoppa Italiana , το 2014. Στο τέλος της σεζόν, το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε. Στις 31 Δεκεμβρίου 2015, υπέγραψε με τον Παναθηναϊκό για ενάμισυ χρόνο. την 1η Ιουνίου 2016, ο Μέστο επέκτεινε το συμβόλαιο του με την ομάδα για ακόμα ένα χρόνο, μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Σε διεθνές επίπεδο, ο Μέστο εμφανίστηκε στην ιταλική under-21 της εθνικής ομάδας που κέρδισε το 2004 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου για ηλικίες κάτω των 21 ετών, και ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας, η οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο το 2004 στους Ολυμπιακούς αγώνες στην Αθήνα. Στη συνέχεια, έκανε το διεθνές ντεμπούτο με την Ιταλία ένα χρόνο αργότερα, σε μια φιλική ισοπαλία 1-1 κόντρα στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, στις 8 Ιουνίου 2005. Συνολικά, έχει τρεις συμμετοχές με την Ιταλία. Ιταλία κάτω των 21UEFA European Under-21 Championship: 2004 Το Ολυμπιακό Χάλκινο Μετάλλιο: 2004 ΝάπολιCoppa Italia: 2013-14 Supercoppa Italiana: 2014 5η Τάξη / Ιππότης: Cavaliere Ordine al Merito della Repubblica Italiana: 2004