IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μυστίκ

Η Μυστίκ (αγγλικά: Mustique; γαλλικά: Moustique) είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί των Γρεναδίνων και πέμπτο του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Πρωτεύουσα είναι η Λοβέλ, ενώ άλλα χωριά είναι η Μπριτάννια Μπέυ και η Ντοβέρ. Έχει πληθυσμό 500 κατοίκους με πυκνότητα 88 κατοίκων ανά τ.χλμ.Έχει έκταση 6 τ.χλμ., μήκος 4,8 χλμ., πλάτος 2,3 χλμ. και επιφάνεια 5,7 χλμ. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 183 μέτρα. Από αυτήν πήρε το όνομά του και ένα μικρότερο νησί, που βρίσκεται στα νότια, η Πετίτ Μυστίκ (που σημαίνει "Μικρή Μυστίκ"). Το νησί ανήκει στην Εταιρεία Μυστίκ, η οποία, με τη σειρά της, ανήκει στους κατοίκους του νησιού.

 Η Μυστίκ βρίσκεται κεντρικά του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων και βόρεια-κεντρικά των Γρεναδίνων. Βρίσκεται νότια των νησιών Μπατοβία και Μπαλικώ, βόρεια των Πετίτ Μυστίκ και Σαβάν και νοτιοανατολικά των Μπεκία και Κουάτρ. Έχει έκταση 6 τ.χλμ., μήκος 4,8 χλμ., πλάτος 2,3 χλμ. και επιφάνεια 5,7 χλμ.. Το ψηλότερο υψόμετρο είναι 183 μέτρα.Τα σημαντικότερα χωριά είναι το Λοβέλ, το Μπριτάννια Μπέυ και το Ντοβέρ. Το Λοβέλ είναι το μεγαλύτερο. Η Μυστίκ είναι το τέταρτο μεγαλύτερο νησί των Γρεναδίνων και πέμπτο του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Έχει πληθυσμό 500 κατοίκων με πυκνότητα 88 κατοίων ανά τ.χλμ. Έχει πάνω από 100 βίλες. Επίσης, υπάρχει και ένα ξενοδοχείο που λέγεται Κόττον Χάουζ και ανήκει στην Εταιρεία Μυστίκ. Ένα άλλο ξενοδοχείο είναι το Φάιρφλαϊ, που ανήκει στους Σταν και Λιζ Κλέυτον. Η ιστορία της Μυστίκ και του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων αρχίζει τον 15ο αιώνα, όταν Ισπανοί κωπηλάτες είδαν αυτό το βραχώδες σύμπλεγμα νησιών και το ονόμασαν 'Los Pájaros' (Λος Πάχαρος, "Τα Πουλιά"), επειδή έμοιαζαν με κοπάδι πουλιών που φαίνονταν να σκορπίζονται προς τη θάλασσα. Αργότερα, κατά τον 17ο αιώνα, μετονομάστηκαν σε Γρεναδίνες από πειρατές που χρησιμοποιούσαν τους κόλπους για να κρύβουν τους θησαυρούς τους και τα πλοία τους. Αργότερα, τα νησιά χρησιμοποιήθηκαν από τους Ευρωπαίους για να καλλιεργήσουν ζαχαροκάλαμα. Αυτή η επικερδής βιομηχανία διήρκεσε μέχρι τον 19ο αιώνα. Οι καλλιέργειες ζάχαρης της Μυστίκ εγκαταλείφθηκαν. Το Πλαντέισιον Χάουζ" (Σπίτι της Καλλιέργειας) χτίστηκε τον 18ο αιώνα. Η Μυστίκ αγοράστηκε το 1958 από τον Κόλλιν Τρέννατ, υπό την συνοδία του οποίου το νησί άρχισε να αναπτύσσεται. Η Πριγκήπισσα Μάργκαρετ, αδερφή της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄, έχτισε ένα διοικητήριο που λέγεται Les Jolie Eaux (Λε Ζολί Ω). Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο της Μυστίκ, το οποίο ανήκει στην Εταιρεία Μυστίκ. Βρίσκεται 2 μέτρα (8 πόδια) πάνω από τη θάλασσα. Έχει μήκος 992 μέτρων (3.255 ποδιών). Κατάλογος νησιών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνες Mustique Blues Festival
Ατόλη

Η ατόλη είναι κατηγορία κοραλλιογενών νησιών, τα οποία έχουν δακτυλιοειδές σχήμα και βρίσκονται σε τροπικές θάλασσες. Στο κέντρο τους βρίσκεται λιμνοθάλασσα, η διάμετρος της οποίας μπορεί να είναι άνω των 75 χιλιομέτρων. Τέτοια νησιά απαρτίζουν και ολόκληρα κράτη, όπως οι Μαλδίβες, το Τουβαλού, η Γαλλική Πολυνησία και ο Άγιος Βικέντιος & Γρεναδίνες, κυρίως στον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό.

 Αναφορικά με το σχηματισμό των ατολών, οι επιστημονικές έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η σύνθεσή τους δεν είναι πάντα η ίδια. Στις πιο πολλές περιπτώσεις κάτω από ένα λεπτό στρώμα κοραλλιών βρίσκεται συνήθως ένα υπόστρωμα από ιζηματογενή ή εκρηξιγενή πετρώματα. Αυτό σημαίνει ότι, η ατόλη στηρίζεται πάνω σε ηφαιστειακό κρατήρα κάτω από το βυθό. Σε άλλες περιπτώσεις η σύνθεσή της είναι νεκρά κοράλλια και απολιθωμένα λείψανα του Τριτογενούς. Σύμφωνα με το Δαρβίνο, η βάση των ατολών είναι ένα ηφαιστειογενές νησί. Αρχικά σχηματίζονται μικροί κοραλλιογενείς σκόπελοι και έπειτα ένας σκόπελος-φράγμα. Ο σχηματισμός της κυρίως ατόλης θα επιτευχθεί όταν το νησί βυθιστεί ολόκληρο στο νερό και θα συνεχίζει να αναπτύσσεται προς την επιφάνεια. Η δομή των πολυάριθμων ατολών δικαιολογεί τη θεωρία αυτή του Άγγλου φυσιοδίφη. Γεωτρήσεις που έγιναν, έδειξαν ότι, υπάρχει στερεό νησιωτικό υπόβαθρο. Ωστόσο, δε δικαιολογούνται έτσι όλα τα ατολικά συγκροτήματα. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, ατόλες σχηματίζονται εκεί όπου υποχωρεί η στάθμη των ωκεανών. Ορισμένοι πιστεύουν πως, τα πρώτα στηρίγματα των ατολών ήταν νησιά, τα οποία διαβρώθηκαν από την ενέργεια της θάλασσας σε βαθμό τέτοιο, ώστε η επιφάνειά τους βρέθηκε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας (η οποία τότε ήταν χαμηλότερη της σημερινής). Έτσι, όταν η επιφάνεια της θάλασσας άρχισε να ανυψώνεται, αναπτύχθηκαν οι ατόλες. Στην ατόλη ζουν έντομα, καρκινοειδή, γαστερόποδα και θαλασσοπούλια. Κάτω από τις πέτρες μέσα σε λάκκους, όπου υπάρχει λιγοστό νερό, ζουν αχινοί. Επίσης, στον δακτύλιο της ατόλης (ξηρά) υπάρχουν σκελετοί κοραλλιών. Το μέρος της ατόλης που είναι πάνω από την επιφάνεια του θαλασσινού νερού περιβάλλεται από κοκοφοίνικες. Η επιφάνεια προς τη λιμνοθάλασσα κατεβαίνει ομαλά και συνεχίζεται κάτω από τα νερά, σε αντίθεση με τις εξωτερικές ακτές, οι οποίες παρουσιάζουν απότομη κατωφέρεια προς τη θάλασσα. Γλυκό νερό δεν υπάρχει και τα φυτά απορροφούν θαλασσινό. Εγκυκλοπαίδεια Παιδεία, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, τόμος 4, σελ. 287-88.
Μάρκος Πάουλο

Ο Μάρκος Πάουλο Γκέλμινι Γκόμες (Marcos Paulo Gelmini Gomes, γεννημένος στις 13 Ιουλίου 1988), γνωστός ως Μάρκος Πάουλο, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος. Έχει επίσης την ιταλική υπηκοότητα.

 Γεννημένος στο Πέδρο Λεοπόλδο της πολιτείας Μίνας Ζεράις, πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο στη Venda Nova Futebol Clube και ακολούθως στην Associação Atlética Caldense της χώρας του. Τον Ιανουάριο του 2008, πήρε μεταγραφή στη Λε Μαν της Λιγκ 1.Κατά τη διάρκεια των 2,5 ετών του στη Γαλλία, συμμετείχε σχεδόν αποκλειστικά στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 18 Απριλίου 2009, παίζοντας 17 λεπτά σε ένα παιχνίδι ενάντια στη Βαλανσιέν (εκτός έδρας νίκη με 2-0).Πέρασε τις επόμενες σεζόν, αγωνιζόμενος στην πορτογαλική Πριμέιρα Λίγα, αρχικώς με τη Λεϊρία και ακολούθως με την Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα. Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με τον Παναιτωλικό. Στοιχεία CBF (στα πορτογαλικά) Marcos Paulo Μάρκος Πάουλο στο footballzz.co.uk (Πορτογαλικά) Μάρκος Πάουλο στο ForaDeJogo (Αγγλικά) Προφίλ Μάρκος Πάουλο στο Soccerway
Δραΐνα Μεσσηνίας

Η Δραΐνα Μεσσηνίας, είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, που διοικητικά ως Κοινότητα Δραΐνας, ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Τρίκορφο και Κορομηλιά. Έχει πλούσια παραγωγή εξαιρετικού ελαιόλαδου και άριστης ποιότητας σύκων. Ένα βασικό προνόμιο που κατέχει, είναι η μαγευτική θέα, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 495 μέτρων. Επίσης διαθέτει ένα ποτάμι στην τοποθεσία Πορί,το ποτάμι ξεκινάει από το Ξεροκασι έπειτα διασχίζει την Κορομηλια, Δραινα, Στερνα και καταλήγει στην Βελικα. Επίσης το χωριό εχει αρκετες πηγες. Όλη η περιοχή είναι πλούσια σε φυσικές ομορφιές. Το χωριό ιδρύθηκε επί Τουρκοκρατίας. Λέγεται ότι το ίδρυσαν, διωκόμενοι από τους Τούρκους, Μακεδόνες. Σε ένα σπίτι, στην είσοδό του, υπάρχει λαξευμένη η χρονολογία 1861, αλλά ο οικισμός είναι παλαιότερος (ίσως από το 1700). Έναν από τους πρώτους κατοίκους, οι Τούρκοι τον κρέμασαν από το μουστάκι, σε μια βελανιδιά. Ανήκε στην οικογένεια Κουτέλα, η οποία ήταν και η πρώτη, η οποία έφτασε από τη Μακεδονία και καταγόταν από τη Μικρά Ασία, πιθανόν από το Αϊβαλί. Η Δραΐνα αρχικά, ήταν το μέρος που ο Παπαφλέσσας, είχε σχεδιάσει να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, πριν μετακινηθεί στο Μανιάκι. Ο Παπαφλέσσας έμεινε στην Δραΐνα, σε σπίτι στο βουνό. Εκείνο το σπίτι κατοικείται μέχρι και σήμερα. Το χωριό πήρε το όνομά του από δύο μεγάλες βελανιδιές (δρυς), που βρίσκονταν στην ανατολική είσοδό του. Οι βελανιδιές αυτές ήταν εκεί μέχρι και τη δεκαετία του '50. Το χωριό δε διαθέτει Δημοτικό Σχολείο, εδώ και πολλές δεκαετίες. Οι μόνιμοι κάτοικοι το χωριού, σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή του 2011, που διεξήχθη από την Ελληνική Στατιστική Αρχή, ανέρχονται σε 50 και ασχολούνται ως επί το πλείστον με αγροτικές εργασίες και κυρίως με την καλλιέργεια της ελιάς και την συγκομηδή των σύκων. Διαθέτει έναν Ιερό Ναό, αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο, έναν Ναό αφειερωμένο στον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη και το Ναό του Κοιμητηρίου, αφιερωμένο στον Άγιο Αθανάσιο. Στις 17 Αυγούστου, γίνεται ένα πανηγύρι στην πλατεία του χωριού, με κλαρίνα, λαούτο και πολλά άλλα μουσικά όργανα. Διατίθεται άφθονη γουρουνοπούλα, μπύρες, χυμοί κ.ά. Στα όρια του χωριού υπάρχουν δύο εξωκλήσια, ο Άγιος Κωνσταντίνος και ο Άγιος Ιωάννης. Κατά τη διάρκεια των εορτών των αγίων αυτών, γίνονται στο χωριό τοπικά πανηγύρια. Στις 21-04-1835, ο οικισμός Δραΐνα προσαρτάται στο Δήμο Υάμειας. Στις 18-12-1840, προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης. Στις 31-08-1912, ορίζεται έδρα της Κοινότητας Δραΐνας. Στις 04-12-1997, ο οικισμός Δραΐνα προσαρτάται στην Κοινότητα Τρικόρφου και στις 07-06-2010, προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης. Πρώην Δήμος Υάμειας Υάμεια Αρχαία Υάμεια
Βιστούλας

Ο Βίστουλας ή Βιστούλας (λατινικά Vistula, στα πολωνικά Wisła) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που εκβάλει στη Βαλτική καθώς και ο μακρύτερος και ο σημαντικοτερος της Πολωνίας. Ο Βιστούλας είναι κυρίως γνωστός από το ότι διαρρέει την πρωτεύουσα της Πολωνίας, τη Βαρσοβία, αλλά διαρρέει και αρκετές άλλες πόλεις της, όπως την Κρακοβία. Το μήκος του Βιστούλα είναι 1.047 χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 194.424 τετρ.χιλιόμετρα, είναι δηλαδή μεγαλύτερη από ολόκληρη την Ελλάδα και περιλαμβάνει πάνω από το μισό της συνολικής εκτάσεως της Πολωνίας, αλλά απλώνεται και στην Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Σλοβακία. Ο Βιστούλας πηγάζει από τα δυτικά Καρπάθια όρη και συγκεκριμένα από το Μπαράνια Γκούρα στα όρη Μπεσκίντι της νότιας Πολωνίας, σε υψόμετρο 1.106 μέτρων, και ρέει προς τα βόρεια. Ξεκινά από τους «Λευκό Μικρό Βιστούλα» (Biała Wisełka) και «Μέλανα Μικρό Βιστούλα» (Czarna Wisełka), και στη συνέχεια διαρρέει τις απέραντες πολωνικές πεδιάδες. Εκτός από τις πόλεις που αναφέρθηκαν, περνά και από τις πόλεις Σαντόμιες, Πουότσκ, Βουότσουαφεκ, Τόρουν, Σβιέτσιε, Τσεφ και Γκντανσκ. Σχηματίζοντας δέλτα με αρκετούς κλάδους (Λένιβκα, Πζέκοπ, Σμιάουα Βίσουα, Μάρτβα Βίσουα, Νόγκατ και Σκαρπάβα), χύνεται στην ομώνυμη λιμνοθάλασσα και στον Κόλπο του Γκντανσκ στη Βαλτική Θάλασσα. Η μέση παροχή του Βιστούλα σε νερό ανέρχεται στα 1.080 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο στόμιό του.

 Είναι άγνωστο αν η ρίζα του ονόματος Vistula είναι ινδοευρωπαϊκή ή προγενέστερη. Το όνομα απαντά για πρώτη φορά στον Πλίνιο, στη «Φυσική Ιστορία» (77 μ.Χ.), τόσο ως Vistula (4.52, 4.89) όσο και ως Vistillus (3.06). Από όλες τις πηγές συμπεραίνεται ότι στα δυτικά του δέλτα του ζούσαν οι φυλές Σουηβοί και Βουργουνδοί, ενώ γύρω από το ίδιο το δέλτα οι Γότθοι και οι πρόγονοί τους του πολιτισμού Οκσίβιε. Ανατολικά του δέλτα κατοικούσαν οι φυλές που μιλούσαν τις βαλτικές γλώσσες, ταυτιζόμενες γενικώς με τους Αιστιανούς της Ιστορίας: Γαλίνδιοι, Σουδοβιανοί και Βορούσκοι. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει επίσης τις φυλές που κατοικούσαν γύρω από τον Βιστούλα, τον οποίο θεωρεί ως το σύνορο μεταξύ της Γερμανίας και της Σαρματίας. Χρησιμοποιεί την εξελληνισμένη μορφή του ονόματος, «Ουιστούλα», ενώ άλλες αρχαίες πηγές αποκαλούν τον ποταμό «Ιστούλα». Ο Πομπόνιος Μέλα αναφέρεται στον Visula (Βιβλίο 3) και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος στον Bisula (Βιβλίο 22). Η καλύτερη αναφορά είναι ίσως του Ιορδάνη (Getica 5 και 17), που γράφει "Viscla". Ο Βιστούλας, μετά τη γερμανική φυλετική και γλωσσική επέκταση προς τα ανατολικά (από τον δέκατο αιώνα μ.Χ.), ήταν επίσης πολύ γνωστός στη Γερμανία και τους γερμανόφωνους ως Weichsel ή Wissel, Wixel, κλπ. σε μεσαιωνικά γερμανικά έγγραφα. Ο Βιστούλας ενωνόταν κατά την αρχαιότητα με τον ποταμό Δνείπερο, και μέσα από αυτόν με τη Μαύρη Θάλασσα. Η υδάτινη οδός Βαλτική-Βιστούλας-Δνείπερος-Μαύρη Θάλασσα ήταν μία από τις αρχαιότερες εμπορικές οδούς, ο «Δρόμος του Ηλέκτρου», δια της οποίας το ήλεκτρο και άλλα προϊόντα του βορρά έφθαναν ως την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή, την Αίγυπτο και αλλού.
Τριαδική περίοδος

Ως Τριαδική (επίσης Τριασική, από το Τριάς στην πραγματικότητα) ή και απλά Τριαδικό ορίζεται εκείνη η γεωλογική περίοδος που εκτείνεται από τα 245,0 ± 1,5 έως τα 175,6 ± 2,0 εκατομμύρια έτη π.π., το σημείο έναρξης της Ιουρασικής (ICS, 2004). Ως πρώτη περίοδος της μεσοζωικής εποχής η Τριαδική ακολουθεί την Πέρμια του Παλαιοζωικού και ακολουθείται από την Ιουρασική. Μείζονα γεγονότα εξαφάνισης χαρακτηρίζουν την αρχή και το τέλος της συγκεκριμένης περιόδου.

 Εμφανίζονται τα θηλαστικά ζώα και επικρατούν τα σποριόφυτα. Από κλιματική άποψη η Βόρεια Αμερική και η Ευρώπη είναι τροπικές χώρες. Οι αμμωνίτες, τα μαλάκια και οι αχινοί, συνεχίζουν να κατακλύζουν τις θάλασσες και στο Τριαδικό, αφού επιβίωσαν από την καταστροφή της Πέρμιας περιόδου.Έχουμε την εμφάνιση των πρώτων κοραλλιών και υφάλων, όπως επίσης και γιγάντιων ερπετών(δεινόσαυροι), σαν τον ιχθυόσαυρο, με επίσης μεγάλη ανάπτυξη και ποικιλομορφία στα μικρότερου μεγέθους ερπετά, όπως οι σαλαμάνδρες, οι κροκόδειλοι, οι χελώνες και τα φίδια. Ακόμη, έχουμε την ανάπτυξη φυτικών οργανισμών, δηλαδή το φυτοπλαγκτόν. http://science.nationalgeographic.com/science/prehistoric-world/triassic/
1180 Ρίτα

Η Ρίτα (Rita) είναι μεγάλος αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,123. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ρίτας εκτιμάται σε 97 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι P, ενώ το άλβεδό της είναι 0,058. Η Ρίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 54 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μόλων (σατράπης)

Ο Μόλων της Μηδίας, (πέθανε το 220 π.Χ.) ήταν στρατηγός και σατράπης, υπό τον Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Γ΄ τον Μεγάλο (241 π.Χ. - 187 π.Χ.), έκτο ηγεμόνα της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, (βασίλεψε μεταξύ 223-187 π.Χ.).

 Ο Μολών κατείχε τη Σατραπεία της Μηδίας από την ένταξή της (223 π.Χ.) στις περιοχές του παραπάνω μονάρχη. Εκτός από την Μηδία, ο Αντίοχος είχε παράσχει στον Μόλωνα και στον αδελφό του Αλέξανδρο, επίσης στρατηγό και σατράπη της Περσίδος, τη διακυβέρνηση και όλων των άνω επαρχιών της αυτοκρατορίας του. Αλλά το μίσος που τα δυο αδέλφια είχαν για το στρατηγό Ερμεία, τον πρώτο τη τάξει επικεφαλής της διοίκησης (με τη σημερινή έννοια: πρωθυπουργός) του Αντιόχου, σύντομα οδήγησε και τους δυο τους σε εξέγερση. Οι δύο στρατηγοί καταρχήν ήρθαν αντιμέτωποι με τον βασιλιά τους, που δεν ήταν σε επαρκή θέση να αντιταχθεί στην ταχύτατη ανάπτυξή τους, αφού ο Μόλων βρέθηκε επικεφαλής ενός μεγάλου στρατού και κυρίαρχος ολόκληρης της χώρας προς τα ανατολικά του Τίγρη. Ο Μόλων όμως, ματαίωσε στις προσπάθειές του για να περάσει τον ποταμό Τίγρη ποτάμι όταν του έφραξε το δρόμο ο στρατηγός Ζεύξις. Ωστόσο, ο Ξενοίτας, στρατηγός επίσης του Αντιόχου, ο οποίος στάλθηκε εναντίον του Μόλωνα, με μεγάλη στρατιωτική δύναμη, αφού τόλμησε και διέσχισε τον ποταμό Τίγρη, με τη σειρά του, επιτέθηκε εναντίον του Μόλωνα και διέσπασε σε κομμάτια το στρατό του Μόλωνα. Ο επαναστάτης σατράπης αναγκάστηκε πλέον να διασχίσει τον Τίγρη και να γίνει κυρίαρχος της πόλης της Σελευκείας της επί του Τίγρη, μαζί με το σύνολο της Βαβυλωνίας και της Μεσοποταμίας. Ο τρομερός χαρακτήρας που εξέλαβε η εξέγερση ανάγκασε εν τέλει τον Αντίοχο να βαδίσει ο ίδιος αυτοπροσώπως, εναντίον των επαναστατών. Αφού πέρασε το χειμώνα στη πόλη της Νισίβεως, ο Αντίοχος διέσχισε τον Τίγρη το 220 π.Χ., και προχώρησε προς τα νότια εναντίον του Μόλωνα, ο οποίος βάδισε από τη Βαβυλώνα για να τον συναντήσει. Στη Μάχη της Απολλωνιάτιδος που ακολούθησε, η εγκατάλειψη της αριστερής πτέρυγας του στρατού των ανταρτών καθόρισε ταυτόχρονα και τη νίκη υπέρ του βασιλιά Αντίοχου. Ο Μόλων αυτοκτόνησε, δίδοντας ο ίδιος τέλος στη ζωή του, για να μην πέσει στα χέρια του εχθρού. Αλλά το σώμα του τελικά σταυρώθηκε με διάταξη του Αντίοχου, ή πιθανότερα με απόφαση από τον πρώτο τη τάξει διοικητή Ερμεία.Αφού, ο Αντίοχος κατέστειλε την επανάσταση στην Μικρή ή Ατροπατηνή Μηδία, στη συνέχεια έκανε το ίδιο και με την εξέγερση της Κάτω Μηδίας ή Μεγάλης Μηδίας, που διεκδίκησε και αυτή την ανεξαρτησία της με τον Αρταβαζάνη ως ηγέτη. Ο Αντίοχος αποφάσισε να απαλλαχθεί από τον Ερμεία δολοφονώντας τον και επέστρεψε στη Συρία το 220 π.Χ. Πολύβιος, Ιστορίαι, Histories, Evelyn S. Shuckburgh (translator); Λονδίνο - Νέα Υόρκη, (1889). William Smith (lexicographer) (editor); Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, "Molon", Βοστώνη, (1867). Thomas Fischer: Molon und seine Münzen (222-220 v. Chr.), Bochum.
Ευγενία Μαξιμιλιάνοβνα του Λόιχτενμπεργκ

Η Ευγενία Μαξιμιλιάνοβνα (Eugenia Maximilianovna von Leuchtenberg, 1 Απριλίου 1845 - 4 Μαΐου 1925) από τον Οίκο του Μπωαρναί ήταν κόρη του Δούκα του Λόιχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Όλντενμπουργκ.

 Γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1845 στο Παλάτι Μαριίνσκυ, και ήταν το τέταρτο παιδί και η τρίτη κόρη του Μαξιμιλιανού ντε Μπωαρναί, 3ου Δούκα του Λόιχτενμπεργκ, και της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Νικολάγιεβνας της Ρωσίας.Στις 19 Ιανουαρίου 1868 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Πέτροβιτς του Όλντενμπουργκ στα Χειμερινά Ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: τον Πέτρο (1868-1924), που νυμφεύτηκε την Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Δεν απέκτησαν παιδιά.Πέθανε στις 4 Μαΐου 1925 στο Μπιαρίτς σε ηλικία 80 ετών. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο ντε Σαμπαού. Belyakova, Zoia. Honour and Fidelity: The Russian Dukes of Leuchtenberg. Saint Petersburg: Logos Publishers. 2010 (ISBN 978-5-87288-391-3) A photograph of Eugenia
Μαρία Μανουέλα της Πορτογαλίας

Η Μαρία Μανουέλα (Maria Manuela de Portugal, 15 Οκτωβρίου 1527 - 12 Ιουλίου 1545) από τον Οίκο των Αβίς ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το δεύτερο παιδί του Ιωάννη Γ΄ της Πορτογαλίας και της συζύγου του Αικατερίνης της Αυστρίας. Ήταν πριγκίπισσα της Αστούριας και δούκισσα του Μιλάνου ως η πρώτη σύζυγος του μέλλοντος Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας και πριγκίπισσα της Πορτογαλίας ως κληρονόμος του πορτογαλικού θρόνου μεταξύ του 1527 και του 1535.

 Η δόνα Μαρία Μανουέλα γεννήθηκε στην Κοΐμπρα στις 15 Οκτωβρίου 1527 και ήταν ένα από τα λίγα παιδιά του Ιωάννη Γ΄ που επιβίωσε στην παιδική ηλικία. Έλαβε μια ανθρωπιστική εκπαίδευση που θεωρήθηκε τυπική για μια πριγκίπισσα της εποχής της. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φίλιππο της Ισπανίας στις 12 Νοεμβρίου 1543 στη Σαλαμάνκα. Δεδομένου ότι επρόκειτο να παντρευτεί με τον Πρίγκιπα της Αστούριας, δηλαδή διάδοχο του ισπανικού στέμματος, και εκείνη ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας, ο γάμος τους ήταν ένας από τους πιο αξιοσημείωτους στην ιστορία της Ισπανίας λόγω της πολυτέλειας. Σύγχρονοι συγγραφείς έχουν αφήσει λεπτομερείς περιγραφές του ταξιδιού από τη Μαδρίτη στο Βαδαχόθ της Σαλαμάνκας για να παραλάβουν την Πριγκίπισσα και τα πολυτελή δώρα που της δόθηκαν από τον Δούκα της Μεδίνα-Σιδόνια στο Βαδαχόθ. Γέννησε τον γιο τους Ο Κάρολος γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1545 στο Βαγιαδολίδ. Η Μαρία Μανουέλα απεβίωσε τέσσερις ημέρες αργότερα λόγω αιμορραγίας. Αρχικά τάφηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο της Γρανάδα στις 30 Μαρτίου 1549 και αργότερα μεταφέρθηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Μονής Ελ Εσκοριάλ. Ο Φίλιππος παντρεύτηκε άλλες τρεις φορές. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο της Ισπανίας. Απέκτησαν ένα γιο: Κάρολος (1545-1568), Πρίγκιπας των Αστουριών. Απεβίωσε σε ηλικία 23 ετών. Kamen, Henry: Philip of Spain. Yale University Press. 1998. (ISBN 978-0-300-07800-8).
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1994

Τα 20α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1994.

 Καλύτερη Ταινία: Pulp Fiction Επιλαχών: The Shawshank Redemption Καλύτερη Σκηνοθεσία: Κουέντιν Ταραντίνο – Pulp Fiction Επιλαχών: Ρόμπερτ Ρέντφορντ - Quiz Show Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζον Τραβόλτα – Pulp Fiction Επιλαχών: Μόργκαν Φρίμαν - The Shawshank Redemption Α' Γυναικείος Ρόλος: Τζέσικα Λανγκ – Blue Sky Επιλαχούσα: Τζόντι Φόστερ - Nell Β' Ανδρικός Ρόλος: Martin Landau – Εντ Γουντ Επιλαχών: Samuel L Jackson - Pulp Fiction Β' Γυναικείος Ρόλος: Dianne Wiest – Bullets over Broadway Επιλαχούσα: Ούμα Θέρμαν - Pulp Fiction Καλύτερο Σενάριο: Κουέντιν Ταραντίνο και Roger Avary – Pulp Fiction Επιλαχών: Frank Darabont - The Shawshank Redemption Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Stefan Czapsky – Εντ Γουντ Επιλαχών: John Toll - Legends of the Fall Καλύτερος Σχεδιασμός Παραγωγής: Dennis Gassner - The Hudsucker Proxy Καλύτερη Μουσική: Howard Shore – Εντ Γουντ Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Red (Trois couleurs: Rouge) • Πολωνία/Γαλλία/Ελβετία Επιλαχών: Burnt by the Sun • Ρωσία Best Non-Fiction Film: Hoop Dreams Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Lion King The Douglas Edwards Experimental/Independent Film/Video Award: John Maybury – Remembrance of Things Fast: True Stories Visual Lies Βραβείο Νέας Γενιάς: John Dahl – Red Rock West και The Last Seduction Βραβείο Επιτευγματος Καριέρας: Μπίλι Γουάιλντερ Ειδικό Βραβείο: Pauline Kael Επίσημος ιστότοπος
Δολάριο Λιβερίας

Το δολάριο είναι το νόμισμα της Λιβερίας από το 1943. Ήταν επίσης νόμισμα στη χώρα αυτή την περίοδο από το 1847 ως το 1907. Ο κωδικός του (ISO 4217) είναι: LRD και κανονικά γράφεται συντομογραφημένα με το σύμβολο του δολαρίου ($ ) ή εναλλακτικά με το L$ με σκοπό να διακρίνεται από δολάρια άλλων χωρών. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents).

 Το πρώτο δολάριο κυκλοφόρησε το 1847. Η ισοτιμία του ήταν "κλειδωμένη" με το Δολάριο ΗΠΑ με το οποίο είχαν την ίδια αξία και κυκλοφορούσαν μαζί ως το 1907, οπότε η Λιβερία υιοθέτησε ως νόμισμα τη Βρετανική Λίρα Δυτικής Αφρικής, η οποία είχε την ίδια αξία με τη στερλίνα. Τα κέρματα του πρώτου δολαρίου κυκλοφόρησαν το 1847 και ήταν του 1 και των 2 σεντς. Το 1896 κυκλοφόρησε πλήρης σειρά των 1, 2, 10, 25 και 50 σεντς. Η τελευταία σειρά κυκλοφόρησε το 1906. Μεταξύ 1857 και 1880 κυκλοφόρησαν επίσης χαρτονομίσματα των 10 και των 50 cents, όπως επίσης και των 1, 2, 3, 5 και των 10 δολαρίων. Το αμερικανικό δολάριο αντικατέστησε τη λίρα Δυτικής Αφρικής το 1935. Αρχής γενομένης από το 1937, η Λιβερία κυκλοφόρησε τα δικά της κέρματα, τα οποία κυκλοφόρησαν μαζί με το αμερικανικό νόμισμα. Έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1980 παρουσιάστηκε έλλειψη νομισμάτων, η οποία έγινε πιο έντονη παρά την κυκλοφορία κερμάτων των 5 δολαρίων από τη νέα κυβέρνηση. Τα νέα κέρματα είχαν το ίδιο βάρος και μέγεθος με το κέρμα του 1 δολαρίου. Έτσι, πολύ συχνά δεν έτυχε καλής μεταχείρισης στις συναλλαγές. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 τα κέρματα αντικαταστάθηκαν από ένα ειδικά σχεδιασμένο χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων, το οποίο δέχτηκε πολλές αλλαγές την περίοδο από το 1990 ως το 2004, οπότε σοβούσε ο εμφύλιος πόλεμος. Έτσι, δημιουργήθηκαν δύο νομισματικές ζώνες: τα νέα χαρτονομίσματα της "Ελευθερίας" χρησιμοποιούνταν για νόμιμες συναλλαγές στις ελεγχόμενες από την κυβέρνηση περιοχές (κυρίως στη Μονρόβια) , ενώ τα παλιά χαρτονομίσματα χρησιμοποιούνταν σε περιοχές που δεν ήλεγχαν οι κυβερνητικές δυνάμεις. Καθένα από αυτά ήταν παράνομο στο άλλο έδαφος. Έπειτα από την εκλογή του Τσαρλς Τέιλορ στο προεδρικό αξίωμα, το 1997 εισήχθησαν νέα χαρτονομίσματα. Το 1937 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των ½, 1 και 2 cents. Το 1960 κυκλοφόρησε σειρά των 1, 5, 10, 25 και 50 cents και του 1 δολαρίου. Κέρματα των 5 δολαρίων εισήχθησαν το 1982 και το 1985. Το 1989 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια που έφεραν το πορτρέτο του J. J. Roberts και πήραν το όνομα του τελευταίου. Το 1991 εισήχθησαν παρόμοια τραπεζογραμμάτια, με τη διαφορά ότι αντί για το πορτρέτο του Ρόμπερτς είχαν επάνω το εθνόσημο της Λιβερίας. Το 1997 κυκλοφόρησε νέα σειρά χαρτονομισμάτων σε αξίες των 5, 10, 20, 50 και 100 δολαρίων, τα οποία χρησιμοποιούνται και στις μέρες μας. Ισοτιμίες ευρώ σε λιβεριανά δολάρια Χαρτονομίσματα της Λιβερίας
Ιλκάι Γκουντογκάν

Ο Ιλκάι Γκουντογκάν (ορθή προφορά: Ίλκαϊ Γκίντοαν) (İlkay Gündoğan, 24 Οκτωβρίου 1990) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στη Μπαρτσελόνα και στην Εθνική Γερμανίας.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2008 από τη δεύτερη ομάδα της Μπόχουμ και στη συνέχεια έπαιξε στη Νυρεμβέργη. Το 2011 υπέγραψε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, με την οποία κέρδισε ένα πρωτάθλημα, ένα Κύπελλο και δύο Σούπερ Καπ Γερμανίας, ενώ έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2013, στον οποίο σκόραρε το γκολ της ομάδας του. Από τον Ιούνιο του 2016 είναι παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι, με την οποία έχει κατακτήσει δύο πρωταθλήματα, δύο Κομιούνιτι Σιλντ δύο Λιγκ Καπ Αγγλίας και ένα Κύπελλο Αγγλίας. Στην Εθνική Γερμανίας παίζει από το 2011. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Euro του 2012. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 26 Μαρτίου 2013 στον αγώνα εναντίον του Καζακστάν για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2014. Επίσης, αγωνίστηκε με την ομάδα στο Μουντιάλ 2018.
Αστική Περιοχή Σινυάνγκα

Η Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Αγγλικά: Shinyanga Urban District, Σουαχίλι: Wilaya ya Shinyanga Mjini), είναι μία από τις πέντε επαρχίες στην Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) της Τανζανίας και συμπεριλαμβάνει και την πόλη Σινυάνγκα (Shinyanga). Συνορεύει στα βόρεια και ανατολικά με την Περιοχή Κισάπου (Kishapu District) και νότια και δυτικά με την Αγροτική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Rural District). Κατά το 2002, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Αστική Επαρχία Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), ήταν 134.523 άτομα, ενώ, κατά το 2012 αριθμούσε 161.391 άτομα.

 Σε ολόκληρη την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region) και συγκεκριμένα στην πόλη Σινυάνγκα (Shinyanga), βρισκόταν εγκατεστημένος μόλις ένας Έλληνας, ο εκ Σάμου Ιωάννης Γιάκας. Ήταν ιδιοκτήτης ξενοδοχείου και τριών οικιών. Ασχολείτο με εργολαβικές επιχειρήσεις, όπου όλες σχεδόν οι ανοικοδομήσεις των Κυβερνητικών οικημάτων, ανατίθεντο σε αυτόν. Είχε επίσης αναλάβει την τροφοδοσία και τον εφοδιασμό όλων των χρειωδών του προσωπικού και των εργατών του αδαμαντορυχείου του Ουίλλιαμσον, με τον οποίο ιδιοκτήτη του (Δρ. Τζων Τ.Ουίλλιαμσον [Dr. John Thoburn Williamson]) συνδεόταν και προσωπικά. Ο Ιωάννης Γιάκας, ήταν μια πολλή δυναμική προσωπικότητα. Από το 2012, η Αστική Περιοχή Σινυάνγκα (Shinyanga Urban District), διαιρείται διοικητικά σε 17 Τμήματα (σε παρένθεση, ο πληθυσμός εκάστου Τμήματος - κατά το 2012): Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Σινυάνγκα Σινυάνγκα Αδαμαντωρυχείο Ουίλιαμσον Παραπομπές σημειώσεων Shinyanga Urban District Homepage for the 2002 Tanzania National Census
Απαγωγή

Απαγωγή είναι η δια της βίας αρπαγή και κατακράτηση κάποιου, με συνήθη απώτερο σκοπό να εξαναγκασθεί το θύμα ή κάποιος τρίτος σε πράξη ή παράλειψη (π.χ. στη χορήγηση λύτρων στους απαγωγείς, στην αποκάλυψη μυστικών, σε προσωπικές, πολιτικές ή στρατιωτικές παραχωρήσεις κλπ).

 Στην Ελλάδα, η απαγωγή είναι κακούργημα που τιμωρείται με 5-20 χρόνια κάθειρξη, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη δόλου (γνώσης και βούλησης) του δράστη για κάποιο παράνομο όφελος. Στην επιβαρυντική περίσταση που υπάρχει τέτοιος δόλος ή επιδιώκεται ένας περαιτέρω σκοπός, ο δράστης τιμωρείται με 10-20 χρόνια κάθειρξη και, στην ιδιαιτέρως επιβαρυντική περίσταση που θύμα είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μέλος της Κυβέρνησης ή της Βουλής ή αρχηγός κόμματος, τιμωρείται με ισόβια κάθειρξη.(άρθρο 322, σε συνδυασμό με άρ. 157 παρ. 1 και 134 παρ. 1 ΠΚ). Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο, κατά το οποίο τα θύματα της απαγωγής διάκεινται θετικά προς τους απαγωγείς τους, νιώθοντας αγάπη ή / και συμπάθεια για αυτούς, ενίοτε ταυτιζόμενοι μαζί τους και προσπαθώντας να τους υπερασπιστούν. Ληστεία στο Νόρμαλμστοργκ
Λυδία Κονιόρδου

Η Λυδία Κονιόρδου (16 Οκτωβρίου 1953) είναι Ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια της πετοσφαίρισης και ηθοποιός, που έχει διακριθεί για τη συμμετοχή της στο θέατρο, κυρίως σε αρχαιοελληνικές τραγωδίες. Από τις 5 Νοεμβρίου 2016 έως τις 29 Αυγούστου 2018 ήταν υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση Τσίπρα.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Οκτωβρίου 1953 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1971 έως το 1974. Το 1977 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του «Θεάτρου της Άνοιξης» (1977), ενώ συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο σε έργα των Ιονέσκο, Πλαύτου, Δ. Ρώμα και έπαιξε την Αντιγόνη στις Φοίνισσες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή (1977-1978).Από το 1978 έως το 1987 ήταν μόνιμο μέλος του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν και έπαιξε ρόλους σε έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν, Γιώργου Λαζάνη και Μίμη Κουγιουμτζή. Πήρε μέρος ως Κορυφαία του Χορού σε πολλά έργα του αρχαίου δράματος, ενώ έπαιξε την Αθηνά στις Ευμενίδες και την Κλυταιμνήστρα στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή και στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου.Το 1996 σκηνοθέτησε την Ηλέκτρα του Σοφοκλή για το Εθνικό Θέατρο, κρατώντας και τον ομώνυμο ρόλο. Το 1998 έπαιξε στη Φόνισσα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το 2000 στη Γέρμα του Λόρκα και το 2001 στην Ορέστεια. Από το 1993 έως το 1996 ανέλαβε τη διεύθυνση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου. Έχει διδάξει υποκριτική σε ιδιωτικές σχολές και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, καθώς επίσης και στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Το 2004 πήρε μέρος στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαιωάννου. Από το 2007 (Ιούλιος) μέχρι και τον Απρίλιο του 2009 διετέλεσε καλλιτεχνική διευθύντρια στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας. Το καλοκαίρι του 2008 έπαιξε για πρώτη φορά την Μήδεια του Ευριπίδη με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.Το καλοκαίρι του 2009 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λάρισας ενσαρκώνει το διπλό ρόλο Ηλέκτρας - Κλυταιμνήστρας στις Χοηφόρες του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Ψαρρά στο ρόλο του Ορέστη.Στις 5 Νοεμβρίου 2016 ορίστηκε να αντικαταστήσει τον Αριστείδη Μπαλτά ως υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015. Στον δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015, όπου πραγματοποιήθηκε στις 29 Αυγούστου 2018, την διαδέχθηκε η Μυρσίνη Ζορμπά.Στις 27 Μαρτίου 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της στις ευρωεκλογές 2019 με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κατετάγη στη 13η θέση με 65.085 σταυρούς και δεν εξελέγη.Είναι Πρόεδρος του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Η Κονιόρδου ήταν αθλήτρια του ΖΑΟΝ Κηφισιάς, με την πετοσφαίριση είχε την πρώτη της επαφή από το Αρσάκειο όπου φοιτούσε και το σχολικό πρωτάθλημα του 1969. Με τον ΖΑΟΝ ήταν τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος, το 1974, 1975 και το 1976 ενώ κλήθηκε και στην Εθνική Ελλάδος που αποτέλεσε βασικό της στέλεχος. Το 2003 πήρε το Βραβείο «Κάρολος Κουν» Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου για το έργο «Ίων» του Ευριπίδη που παίχτηκε στο Εθνικό Θέατρο. Παρασκήνιο, Λυδία Κονιόρδου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Κάτω Τιθορέα

Η Κάτω Τιθορέα (γνωστή κατά το παρελθόν ως Καλύβια Βελίτσης και Κηφισοχώρι) είναι κωμόπολη του Νομού Φθιώτιδας και πρωτεύουσα του διευρυμένου Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας, ο οποίος βρίσκεται στην πεδιάδα του βοιωτικού Κηφισού, ανάμεσα στον ανατολικό Παρνασσό και το όρος Καλλίδρομο. Ο πληθυσμός της, κατά την Απογραφή του 2011, ανερχόταν σε 1.841 κατοίκους. Ως πρωτεύουσα του δήμου, αποτελεί διοικητικό και εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής.

 Πολλές είναι επίσης οι πολιτισμικές δραστηριότητες της Κάτω Τιθορέας. Δύο από τους σημαντικότερους θεσμούς είναι ο Σύλλογος Γυναικών και το ετήσιο περιοδικό που εκδίδεται από τους μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου, η Μαθητική Ηχώ. Ο Σύλλογος Γυναικών ιδρύθηκε το 1984 κι έχει μια επιτυχημένη πορεία στα πολιτιστικά και κοινωνικά δρώμενα του τόπου. Διοργανώνει κάθε χρόνο εορτές στο κύκλο του χρόνου όπως την Αποκριά, τη γιορτή της μητέρας και άλλες. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις εξαήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις τον Αύγουστο με μουσικές και θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, χειροτεχνημάτων και βιβλίων, βραδιές ελληνικών παραδοσιακών χορών, λαογραφικές εκθέσεις και αθλητικού περιεχομένου δραστηριότητες. Η Εθνικής Οδός 3 διέρχεται πλησίον της κωμόπολης ενώνοντάς τη με την Αθήνα, τη Λιβαδειά, τη Λαμία. Οι σιδηροδρομικές γραμμές Αθήνας - Καλαμπάκας και Αθήνας - Λειανοκλαδίου εξυπηρετούν την κωμόπολη με τον ομώνυμο σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος βρίσκεται εντός του οικισμού. Επίσης, από αυτό το σταθμό, θα ξεκινάει το νέο τμήμα της νέας γραμμής Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Ελένη Βαΐτσου, ηθοποιός. Ιωάννης Γρίβας (1923-2016), πρωθυπουργός της Ελλάδας (1989) Φιλοποίμην Φίνος (1908 - 1977), κινηματογραφικός παραγωγός και ιδρυτής της Φίνος Φιλμς.
Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ

Το Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ είναι μια αμερικανική μουσική κωμωδία του 1996 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Γούντι Άλεν, ο οποίος πρωταγωνιστεί επίσης μαζί με την Τζούλια Ρόμπερτς, τον Άλαν Άλντα, τον Έντουαρντ Νόρτον, τη Ντρου Μπάριμορ, τη Γκάμπι Χόφμαν, τον Τιμ Ροθ, τη Γκόλντι Χον, τη Νατάσα Λυών και τη Νατάλι Πόρτμαν. Γυρισμένη στη Νέα Υόρκη, τη Βενετία και το Παρίσι, η ταινία περιλαμβάνει τραγούδια από ηθοποιούς που συνήθως δεν είναι γνωστοί για τη φωνή τους. Το ''Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ'' δεν τα πήγε καλά εμπορικά, αλλά είναι από τις πιο επιτυχημένες από τις μετέπειτα ταινίες του Άλεν, με τον κριτικό του Chicago Sun-Times Ρότζερ Ίμπερτ να το κατατάσσει ακόμη και ως μια από τις καλύτερες του Άλεν

 Τα συναισθήματα μιας εκτεταμένης οικογένειας ανώτερης κατηγορίας στο Μανχάταν ακολουθούν στο τραγούδι από τη Νέα Υόρκη στο Παρίσι και τη Βενετία. Διάφοροι φίλοι, εραστές, γνωστοί και συγγενείς ενεργούν, αλληλεπιδρούν και τραγουδούν στις τρεις πόλεις. Αυτοί οι άνθρωποι περιλαμβάνουν τους νέους εραστές Χόλντεν και Σκάιλαρ στο Μανχάταν. Τους του Σκάιλαρ, ο Μπομπ και η Στέφι, τον Τζο -πρώην σύζυγος της Στέφι. Τη ΝτιΤζέι, κόρη από τον γάμο του Τζο και της Στέφι. Τη Βον, μια κυρία που συναντά ο Τζο στη Βενετία και ένας πρόσφατα αποφυλακισμένος, ο Τσαρλς Φέρι, ο οποίος μπαίνει μεταξύ του Σκάιλαρ και της Χόλντεν, με αποτέλεσμα το χωρισμό τους. Η ταινία κυκλοφόρησε θεατρικά στη Βόρεια Αμερική στις 8 Δεκεμβρίου 1996 σε τρεις κινηματγοράφους. Το άνοιγμα του Σαββατοκύριακου ήταν 131.678 $ (43.892 $ ανά οθόνη). Τα συνολικά έσοδα ήταν $9.759.200. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει 79% "φρέσκια" βαθμολογία, βασισμένη σε 43 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,2 / 10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Ένα ευχάριστο, μολυσματικό μιούζικαλ, ο Woody Allen's Everyone Says I Love You είναι μερικές φορές άνισο, αλλά πάντα διασκεδαστικό." Η Janet Maslin έγραψε μια εξαιρετικά θετική κριτική στους New York Times, περιγράφοντας την ταινία ως "μια ευχάριστη και πνευματώδη συλλογή των αγαπημένων πραγμάτων του δημιουργού της ταινίας" Η ταινία προτάθηκε για το Καλύτερο Κινηματογράφο - Μουσική ή Κωμωδία στα 54α Βραβεία Χρυσών Σφαιρών. Όλοι Λένε Σ' Αγαπώ στην IMDb
Αιγίνιον

Το Αιγίνιον ήταν αρχαία πόλη στα σύνορα μεταξύ Θεσσαλίας και Ηπείρου. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, ανήκε στους Τυμφαίους. Απαντάται επίσης στις αφηγήσεις του Λίβιου περί του Μακεδονικού πολέμου, όπου περιγράφεται ως ασφαλής και απόρθητη τοποθεσία. Καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ. Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων ο Καίσαρας συναντήθηκε εκεί με τον Δομίτιο Καλβίνο (Domitius Calvinus) πριν εκστρατεύσει κατά του Πομπηίου (Gnaeus Pompeius Magnus) στoν Φάρσαλο δηλαδή τα σημερινά Φάρσαλα.

 Η θέση του Αιγινίου έχει ταυτιστεί με ασφάλεια με τη σημερινή Καλαμπάκα. Πρώτος ο Άγγλος περιηγητής Ληκ είχε προχωρήσει σε αυτή την ταύτιση, με βάση αρχαία επιγραφή στον τοίχο μιας από τις παλιότερες εκκλησίες της πόλης (Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή). Όμως αυτή η θέση άργησε να γίνει δεκτή. Ελλείψει, αρχαιολογικών λειψάνων, η φιλολογική μαρτυρία έστρεψε την προσοχή στον Κατσικά, βόρεια του χωριού Νέα Κουτσούφλιανη, (σήμερα Παναγία Μαλακασίου Τρικάλων). Πρόκειται για μια αρχαιολογική θέση -πιθανώς ακρόπολη- που περιβάλλεται από απότομους βράχους και στην οποία διατηρούνται ακόμη ίχνη πύργου και τειχών δομημένων με τετραγωνισμένους λίθους. Έχει επίσης διανοιχτεί σύγχρονος δρόμος ανατολικά της ακρόπολης ο οποίος έφερε στην επιφάνεια μια ομάδα ταφικών κιστών και πιθοταφών. Αργότερα, την ταύτιση με την Καλαμπάκα επιβεβαίωσαν λείψανα οχυρωμένης πόλης που βρέθηκαν κάτω από τη σύγχρονη πόλη. Beldiceanu N. et Nasturel P.S., "La Thesslie entre 1454/55 et 1506", Byzantion 53, 1983, στο Σοφιανός, Δ. 1993, Acta Stagorum, τα υπέρ της Θεσσαλικής επισκοπής Σταγών παλαιά βυζαντινά έγγραφα, Τρικαλινά, Τρίκαλα. Livy. History of Rome. English Translation by. Rev. Canon Roberts. New York, New York. E. P. Dutton and Co. 1912. McAllister M. H. 1976, The Princeton encyclopedia of classical sites. Stillwell, Richard. MacDonald, William L. McAlister, Marian Holland. Princeton, N.J. Princeton University Press. . Strabo. ed. H. L. Jones, The Geography of Strabo. Cambridge, Mass.: Harvard University Press; London: William Heinemann, Ltd. 1924.
Κλεάνθης Βικελίδης

Ο Κλεάνθης Βικελίδης (15 Σεπτεμβρίου 1915 - 4 Νοεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1932 ως το 1949.

 Γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1915 στη Θεσσαλονίκη και έγινε γνωστός ως ποδοσφαιριστής του Άρη. Είχε άλλα 8 αδέλφια, από τα οποία τα 5 ήταν επίσης αθλητές του Άρη. Οι αδελφοί του Κώστας και Νικηφόρος ήταν μάλιστα συμπαίκτες του στον Άρη καθώς και στην Εθνική Ομάδα. Έπαιξε με τον Άρη για πρώτη φορά τη σεζόν 1931-32 και σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1949. Στην πολύ επιτυχημένη καριέρα του με τον Άρη κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1932 και του 1946, τα πρωταθλήματα Θεσσαλονίκης 1934, 1938, 1946 και 1949, το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου 1935 ενώ συμμετείχε με τον Άρη και στον τελικό του κυπέλλου του 1940. Στο πρωτάθλημα του 1946 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και οδήγησε τον Άρη στον τρίτο του τίτλο, όντας ο μεγάλος ηγέτης και πρωταγωνιστής της ομάδας. Ένας τραυματισμός του στον φιλικό αγώνα με την Αυστριακή Βίνερ στις 19 Ιανουαρίου 1949, τον οδήγησε σε μήνες αποθεραπείας και στην τελική του αποχώρηση από τους αγωνιστικούς χώρους. Στην τελετή έναρξης του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1949-50, πραγματοποίησε την τελευταία του παρουσία ως ποδοσφαιριστής του Άρη, όντας σημαιοφόρος του συλλόγου. Χρίστηκε επτά φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας Ανδρών και σκόραρε πέντε φορές. Πρώτη του συμμετοχή στις 17 Μαΐου του 1936 στο Βουκουρέστι, όπου η Εθνική Ελλάδος ηττήθηκε με 5-2 από την αντίστοιχη της Ρουμανίας για το Βαλκανικό Κύπελλο, ενώ η τελευταία φορά που φόρεσε τη γαλανόλευκη φανέλα ήταν στις 23 Απριλίου του 1948 στο εντός έδρας φιλικό με την Τουρκία ως αρχηγός της Εθνικής Ελλάδος, όπου και σκόραρε το μοναδικό της τέρμα (1-3). Όταν σταμάτησε ως παίκτης, έγινε προπονητής και κάθισε στον πάγκο του Άρη (1953-54, 1957-59, 1961), του ΠΑΟΚ (1956-57), του Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης (1960), του Απόλλωνα Καλαμαριάς (1960-61), του Πιερικού (Β' εθνική το 1961-62) και της Νίκης Βόλου (1963-64). Παράλληλα διετέλεσε προπονητής του κλιμακίου της εθνικής Ελλάδας στη Βόρεια Ελλάδα. (1962) Απεβίωσε στις 4 Νοεμβρίου 1988. Από το 2004 το ποδοσφαιρικό γήπεδο του Άρη (μέχρι τότε γνωστό ως "Χαριλάου") φέρει το όνομά του. Το προσωνύμιο του ήταν το Μακεδονικό Τάνκ λόγω της τρομερής δύναμης που έβγαζε στο παιχνίδι του. Γενικό Σύνολο Επίσημων Διοργανώσεων: 78 γκολ σε 135 αγώνες(τα στοιχεία είναι ελλιπή) Αθλητικός Σύλλογος Άρης 1914-2004 Κέντρο ιστορίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2004, ISBN 960-87344-8-7 Άρης 1914-2002, Άγγελος Καριπίδης Η Ιστορία του Άρη Κωνσταντίνος Ίντος,TYPOFFSET. Προπονητικό προφίλ στο transfermarkt.com] Συνέντευξη του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή του Άρη, Κλεάνθη Βικελίδη στην ΕΡΤ, 1976 (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
The Victorian Internet

The Victorian Internet: The Remarkable Story of the Telegraph and the Nineteenth Century's On-Line Pioneers (Το βικτωριανό Ίντερνετ: Η αξιοσημείωτη ιστορία του τηλέγραφου και οι online πρωτοπόροι του δεκάτου ενάτου αιώνα) είναι ο τίτλος βιβλίου του συγγραφέα Τομ Στάντατζ (Tom Standage) το οποίο εκδόθηκε τον Σεπτέμβριο του 1998 από τον οίκο Walker & Company και το οποίο εξετάζει την ανάπτυξη και τις χρήσεις του τηλέγραφου κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, καθώς και κάποιες από τις ομοιότητές του με το Ίντερνετ στο τέλος του 20ού αιώνα.Η κεντρική ιδέα του βιβλίου συνίσταται στο ότι από τις δύο αυτές τεχνολογίες, ο τηλέγραφος ήταν η πιο σημαντική, καθώς η ικανότητα για παγκόσμια επικοινωνία σε πραγματικό χρόνο ήταν ποιοτικό άλμα, ενώ η αλλαγή την οποία επέφερε το σύγχρονο Ίντερνετ ήταν σύμφωνα με τον Στάντατζ απλώς ποσοτικό άλμα.

 Το βιβλίο περιγράφει στον γενικό αναγνώστη το πως κάποιες από τις χρήσεις του τηλέγραφου σε εμπορικές, στρατιωτικές και κοινωνικές επικοινωνίες, ήταν κατά κάποιο τρόπο ανάλογες με τις σύγχρονες χρήσεις του διαδικτύου. Εξετάζονται σχετικά μερικές αρκετά ασυνήθιστες ιστορίες για ζευγάρια που ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν, για εγκληματίες που συνελήφθησαν μέσω του τηλέγραφου κ.ο.κ.. Η κουλτούρα που αναπτύχθηκε ανάμεσα στους χειριστές του τηλέγραφου είχε κάποιες μάλλον απροσδόκητες συνδέσεις με αυτή του σύγχρονου Ίντερνετ. Αμφότερες οι κουλτούρες χρησιμοποίησαν ή χρησιμοποιούν πολύπλοκη κωδικοποίηση κειμένου και συντετμημένη αργκό, αμφότερες απαιτούν ειδικούς στην ασφάλεια δικτύων, και αμφότερες προσέλκυσαν εγκληματίες που χρησιμοποίησαν τα δίκτυα για απάτες, υποκλοπές ιδιωτικών επικοινωνιών και αποστολή ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Η κριτικές που δέχθηκε το βιβλίο ήταν κυρίως θετικές. Το περιοδικό Smithsonian δημοσίευσε θετική κριτική, δηλώνοντας όμως ότι «το βιβλίο δεν είναι για αναγνώστες που θέλουν αναλυτική περιγραφή της ζωής επιστημόνων-εφευρετών όπως ο Τόμας Έντισον ή ο Τσαρλς Γουίτστοουν, λεπτομερή οικονομική ιστορία εταιρειών όπως η Western Union, ή τεχνική αντιμετώπιση θεμάτων όπως η ανάπτυξη σημαφορικών συστημάτων και υποθαλάσσιων καλωδίων». Οι Los Angeles Times είχαν κάποιες επικρίσεις για το βιβλίο ωστόσο είχαν κατά κύριο λόγο θετική κριτική.
Εφελκυόμενες κατασκευές

Εφελκυόμενες κατασκευές (tensile structures) ονομάζονται κατασκευές με στοιχεία που φέρουν μόνο εφελκυστικές τάσεις, και καθόλου θλίψη ή κάμψη. Τα στοιχεία αυτά είναι συνήθως λεπτές εύκαμπτες επιφάνειες (μεμβράνες) ή δίκτυα καλωδιώσεων. Συνήθως χρησιμοποιούνται ως οροφές. Πρόκειται για εύκαμπτες και ελαφρές κατασκευές (σε μη-εύκαμπτες και με σημαντικό ίδιο βάρος κατασκευές υπάρχουν καμπτικά, δηλαδή θλιπτικά φορτία), επομένως έχουν και το πλεονέκτημα ότι κατασκευάζονται και μεταφέρονται με μικρότερο κόστος, και επίσης συχνά έχουν αξιόλογο αισθητικό αποτέλεσμα. Οι κολώνες και άλλα στοιχεία στα οποία μπορεί να στηρίζονται οι μεμβράνες είναι συνήθη δομικά στοιχεία (π.χ. μεταλλικές κατασκευές) τα οποία βέβαια φέρουν θλιπτικά και καμπτικά φορτία.

 Υπάρχει πληθώρα εφαρμογών όπως αίθρια, στάδια, σκίαση για χώρους ξενοδοχείων, μπαρ, εστιατόρια, σκίαση σταθμών αυτοκινήτων, στέγες εμπορικών κέντρων, πάρκα και ανοιχτοί χώροι. Οι εφελκυόμενες κατασκευές παρέχουν ένα αισθητικά μοντέρνο και ευχάριστο αποτέλεσμα αλλά και μια λειτουργική κάλυψη σε στέγες και αίθρια. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης σαν σύστημα σκίασης αντικαθιστώντας τις συμβατικού τύπου τέντες. Η ικανότητα διαμόρφωσης του υφάσματος έτσι ώστε να αναδεικνύει το προφίλ και την αισθητική μιας κατασκευής.Είναι πολύ ελαφρύτερη από τις παραδοσιακές δομές, με αποτέλεσμα τη μείωση των φορτίων σε τοίχους και κολόνες.Ως λύση σκίασης, όταν απαιτείται ένα ημιδιαφανές αποτέλεσμα, είναι οικονομικότερη από το γυαλί ή το πολυκαρβονικό.Οι χρόνοι κατασκευής και ανέγερσης είναι σημαντικά μικρότεροι από αυτούς των παραδοσιακών υλικών.Απαιτεί λιγότερη συντήρηση από ό,τι οι στέγες από γυαλί ή πολυκαρβονικόΔημιουργεί ρεύματα μεταφοράς θερμότητας που μειώνουν σημαντικά τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος σε εξωτερικούς χώρους.Παρέχει τη δυνατότητα ελαφρών προσθηκών σε συμβατικά κτίρια για προστασία από καιρικά φαινόμενα σε εισόδους και πεζοδρόμια. Παρέχει επίσης τη δυνατότητα να επεκταθούν οι περιοχές χρήσης γύρω από εστιατόρια και μπαρ. Past and Future of Grid Shell Structures (αγγλικά) tensis Tensile Structures Λατινικής Αμερικής σχέδια
Άγιος Βλάσσης Κορινθίας

Ο Άγιος Βλάσσης είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Σοφικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σολυγείας του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Βλάσσης είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, ανατολικά του Σοφικού και στις νότιες απολήξεις της κορυφής «Ψηλοκορφή». Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Κορίνθου Επιδαύρου (ΕΟ 10) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 37 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Σοφικού του δήμου Σολυγείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σολυγείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. Η περιοχή ανατολικά του Σοφικού, όπου βρίσκεται ο οικισμός του Αγίου Βλάσση, είναι γεμάτη από μοναστήρια, εκκλησίες και χριστιανικά μνημεία. Τα κυριότερα είναι: Η μονή και το προσκυνητάρι της Αγίας Μαρίνας στο βόρειο τμήμα του οικισμού Το ξωκκλήσι του Αγίου Βλασίου στο δυτικό τμήμα του οικισμού Η μονή Παναγίας Οδηγήτριας βόρεια του οικισμού. Είναι οικοδομημένη πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού της Αφροδίτης και κοσμείται με τοιχογραφίες Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, κοντά στη μονή Οδηγήτριας Το ξωκκλήσι Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, βορειοανατολικά του οικσμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Καμτάι Σιφαντόν

Ο Στρατηγός Καμτάι Σιφαντόν (Khamtai Siphandone) (στη λαοτιανή γλώσσα:: ຄຳໄຕ ສີພັນດອນ γεννημένος στις 8 Φεβρουαρίου 1924) είναι Λαοτιανός πολιτικός που ήταν Πρόεδρος του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος του Λάος από τις 24 Νοεμβρίου 1992 έως τις 21 Μαρτίου 2006 και Πρόεδρος του Λάος από τις 24 Φεβρουαρίου 1998 έως τις 8 Ιουνίου 2006, όταν αντικαταστάθηκε από Τσουμάλι Σαγιασόνε. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδοκίνας το 1954 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος του Λάος το 1956. Από το 2022 είναι ο γηραιότερος εν ζωή αρχηγός κράτους .

 Ο Σιφαντόν προέρχεται από μια αγροτική οικογένεια από το νότιο τμήμα του Λάος. Η πρώτη του δουλειά ήταν ταχυδρόμος. Εντάχθηκε στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα Λάο Ισάρα μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο τάχθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας του Λάος και κατά της επιστροφής του γαλλικού προτεκτοράτου. Πριν οι Γάλλοι ανακτήσουν τον έλεγχο του Σαβαναχέτ τον Μάρτιο του 1946, ο Σιφαντόν άρπαξε ολόκληρο το επαρχιακό ταμείο (150.000 πιάστρες). Έγινε αξιωματικός της ένοπλης πτέρυγας του κινήματος και το 1948 αντιπρόσωπός τους για το νότιο Λάος. Μετά τη διάσπαση του Λάο Ισάρα το 1950, εντάχθηκε στην ομάδα Πάθετ Λάο που υποστηριζόταν από τους υπέρ του Βιετνάμ. Το 1954 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδοκίνας, του 1955 του Λαϊκού Κόμματος του Λάος, του οποίου η κεντρική επιτροπή ήταν από το 1957. Θεωρήθηκε στενός έμπιστος του πρώτου Γενικού Γραμματέα Καϊσόνε Πομβιχάνε. Το 1962 έγινε ο διάδοχός του ως αρχηγός του επιτελείου των ενόπλων μονάδων του Πάθετ Λάο. Το 1966 έγινε αρχιστράτηγος του «Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Λάος» που προέκυψε, ο οποίος πολέμησε με την υποστήριξη του Βορείου Βιετνάμ στον εμφύλιο πόλεμο του Λάος ενάντια στα βασιλικά στρατεύματα. Το 1972 ανήλθε στο Πολιτικό Γραφείο του LPRP . Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές το 1975, έγινε υπουργός Άμυνας και αναπληρωτής πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου. Κατείχε αυτό το αξίωμα για 16 χρόνια. Μετά τον Καϊσόν και τον Νουχάκ Φουμσαβάνχ ήταν από το 5ο συνέδριο του κόμματος το 1991 νούμερο τρία στην ηγεσία του κόμματος. Στις 15 Αυγούστου 1991, έγινε ο διάδοχος του Καϊσόνε ως διάδοχος. Μετά τον θάνατο του μακροχρόνιου ηγέτη του κόμματος Καϊσόνε, το 1992 ο Σιφαντόν ανήλθε στην κορυφή του κρατικού κόμματος LPRP. Ήταν ο στρατιωτικός διοικητής της εξέγερσης του Πάθετ Λάος. Κατά την ανάληψη της κυβέρνησης του Λάος το 1975 έγινε υπουργός Άμυνας, διοικητής του στρατού και αναπληρωτής πρωθυπουργός. Με τη δημιουργία της προεδρίας του LPRP το 1991, έγινε πρωθυπουργός, διαδεχόμενος τον αρχηγό του κόμματος Καϊσόνε Πομβιχάνε, ο οποίος έγινε πρόεδρος. Ο Σιφαντόν έγινε ηγέτης του κόμματος με τον θάνατο του Καϊσόνε και διαδέχθηκε τον Νουχάκ Φουμσαβάν στην προεδρία το 1998. Στο 8ο συνέδριο του Κόμματος το 2006, έγινε σύμβουλος της Κεντρικής Επιτροπής του LPRP. Ο Σιφαντόν παρέμεινε αρχηγός του κόμματος μέχρι τις 21 Μαρτίου 2006, όταν αντικαταστάθηκε από τον Τσουμάλι. Όπως ήταν αναμενόμενο, παραιτήθηκε από τη θέση του Προέδρου αμέσως μετά τις εκλογές της 30ης Απριλίου 2006, για την Εθνοσυνέλευση . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Khamtai Siphandon στο Wikimedia Commons