IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ενέντα Ταρίφα

Η Ενέντα Ταρίφα (αλβανικά: Eneda Tarifa, γεν. 30 Μαρτίου 1982) είναι Αλβανίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Αλβανία στην Eurovision του 2016 με το τραγούδι "Përrallë", ως νικήτρια του Αλβανικού Εθνικού Τελικού "Festivali i Këngës 54". Έχει προσπαθήσει να εκπροσωπήσει την χώρα της ξανά,το 2003 και το 2007.

 Γεννήθηκε στα Τίρανα της Αλβανίας, στις 30 Μαρτίου του 1982. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2003, όταν συμμετείχε στο "Festivali i Këngës 42" με το τραγούδι "Qëndroj", καταφέρνοντας να φτάσει μέχρι τον τελικό. Το 2006, συμμετείχε στο "Kënga Magjike" με το τραγούδι "Rreth zjarrit tënd" και κατέλαβε την 4η θέση με 154 βαθμούς. Της απονεμήθηκε, επίσης, το βραβείο "Çesk Zadeja". Την επόμενη χρόνια συμμετείχε για άλλη μια φορά στο "Festivali i Këngës", όπου βγήκε 10η με 11 πόντους. Το 2008, συμμετείχε ξανά στο "Kënga Magjike", αυτή τη φορά με το τραγούδι "Zeri im" και κέρδισε 577 πόντους.Το 2010, έλαβε μέρος στον διαγωνισμό "Top Fest 2010", τραγουδώντας το "Me veten", τον οποίο και νίκησε. Στη συνέχεια, διετέλεσε παρουσιάστρια της τηλεοπτικής εκπομπής "Portokalli". Έπειτα από ένα "διάλειμμα", η Tarifa επέστρεψε, λαμβάνοντας μέρος στο "Festivali i Këngës 2015" με το τραγούδι "Përrallë". Νικώντας το, κέρδισε το δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία στον 61ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ

Ο Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ (Georg Anton Friedrich Ast) (29 Δεκεμβρίου 1778 – 31 Οκτωβρίου 1841) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος και μεταφραστής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι γνωστός ως συγγραφέας του έργου Πλατωνικό Λεξικό.

 Γεννήθηκε στη Γκότα της Θουριγγίας. Ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Κατόπιν έγινε privatdozent στην Ιένα το 1802. Το 1805 έγινε καθηγητής της κλασικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της βαυαρικής πόλης Λάντσχουτ, όπου παρέμεινε έως το 1826, οπότε μετέβη στο πανεπιστήμιο του Μονάχου. Έζησε εκεί έως τον θάνατό του, το 1841. Σε αναγνώριση του έργου του έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Αστ, που ήταν οπαδός του Σέλινγκ, εισήγαγε ως πλατωνιστής ερμηνείες που την εποχή του θεωρήθηκαν ανατρεπτικές των καθιερωμένων απόψεων για τον έργο του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου. Προχωρώντας πέρα από τον Φρίντριχ Σλάιερμαχερ (Friedrich Daniel Ernst Schleiermacher), διερεύνησε την εσωτερική σχέση των πλατωνικών διαλόγων, διακρίνοντάς τους σε τρεις κατηγορίες. Τους σωκρατικούς, που χαρακτηρίζονταν από την παρουσία ποιητικού και δραματικού στοιχείου, τους διαλεκτικούς, των οποίων η ποιητικότητα ήταν περιορισμένη και, τέλος, τους καθαρά επιστημονικούς («σωκρατικοπλατωνικούς»), όπου διαλεκτική και ποίηση συνδυαζεται αρμονικά. Η κατηγοριοποίηση χρησιμοποιηθηκε από τον Αστ προκειμένου να κρίνει την αυθεντικότητα των πλατωνικών διαλόγων, θεωρώντας ως νόθους εκείνους που δεν ενέπιπταν σε καμιά από τις τρεις ομάδες. Η μέδοδος αυτή θεωρήθηκε από αρκετούς μελετητές ως υπερβολική και προκρούστεια. Πλάτωνας Platons Leben und Schriften (1816) Πλήρης έκδοση των Απάντων του Πλάτωνα (2 τόμ, 1819–1832) με λατινική μετάφραση και σχολιασμό Lexicon Platonicum (3 τόμ., 1834–1839) Αισθητική System der Kunstlehre (1805) Grundriß der Aesthetik (1807) Ιστορία της Φιλοσοφίας Grundlinien der Philosophie (1807) Grundriß einer Geschichte der Philosophie (1807 και 1825) Hauptmomente der Geschichte der Philosophie (1829) Φιλολογία Grundlinien der Philologie (1808) Grundlinien der Grammatik, Hermeneutik und Kritik (1808). Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Ast, Georg Anton Friedrich» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 2 (11η έκδοση) Cambridge University Press
Παγετώνας Φενττσένκο

Ο Παγετώνας Φενττσένκο (ρωσ. Ледник Федченко) είναι μεγάλος παγετώνας στον ορεινό όγκο Γιαζγκουλέμ του Παμίρ, που σήμερα υπάγεται στην Αυτόνομη επαρχία Γκόρνο-Μπανταχσάν του Τατζικιστάν. Ο παγετώνας αυτός είναι μακρύς και αρκετά στενός, και σήμερα έχει μήκος 77 χιλιόμετρα, κάτι που τον καθιστά τον μεγαλύτερο σε μήκος παγετώνα στον κόσμο εκτός των πολικών περιοχών. (Στα όρη Καρακορούμ ο παγετώνας Σιατσέν έχει μήκος 76 χιλιόμετρα, ο Μπιάφο 67 και ο Μπαλτόρο 63 χιλιόμετρα, ενώ στη νότια Χιλή ο Παγετώνας Μπρύγγεν φθάνει τα 66 χιλιόμετρα.) Αλλά και η έκτασή του είναι πολύ μεγάλη, πάνω από 700 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μέγιστο πάχος του πάγου του Φενττσένκο ανέρχεται σε 1.000 μέτρα περίπου και ο συνολικός όγκος του ίδιου και των δεκάδων μικρών παράπλευρων παγετώνων που τον τροφοδουτούν εκτιμάται σε 144 κυβικά χιλιόμετρα, πολλαπλάσιος του όγκου του νερού όλων μαζί των λιμνών της Ελλάδας.

 Ο Παγετώνας Φενττσένκο ακολουθεί μια κατεύθυνση προς βορρά, όντας στα ανατολικά του όρους Γάρμο, που έχει υψόμετρο 6.595 μέτρα. Ο παγετώνας ξεκινά από ένα υψόμετρο 6.200 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και τελικώς ο πάγος του καταλήγει λιώνοντας στο ποτάμι Μπαλαντκίικ, κοντά στα σύνορα με την Κιργισία, σε υψόμετρο μόλις 2.909 μέτρα. Τα νερά αυτά τροφοδοτούν κατά σειρά τους ποταμούς Μουκσού, Σουρχόμπ-Σουρχόμπ-Βαχς και Αμού Ντάρια, με τον τελευταίο να εκβάλλει στα απομεινάρια της λίμνης Αράλης. Στα δυτικά του Παγετώνα Φενττσένκο υψώνεται η Οροσειρά Ακαδημίας Επιστημών, με το Γάρμο, την κορυφή Ισμοΐλ Σομόνι, την Κορυφή Κορζενέφσκαγια και τις πηγές των ποταμών Βαντζ και Γιαζγκουλέμ. Στα νότια υψώνεται η Κορυφή της Ανεξαρτησίας και στα ανατολικά η κάπως χαμηλότερη Κορυφή Γκορμπούνοφ. Ο Παγετώνας Φενττσένκο ανακαλύφθηκε το 1878 και ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Αλεξέι Πάβλοβιτς Φενττσένκο, Ρώσου φυσιοδίφη και εξερευνητή της ευρύτερης περιοχής, ο οποίος όμως δεν ήταν αυτός που ανεκάλυψε τον παγετώνα. Η πλήρης εξερεύνηση του παγετώνα δεν έγινε παρά μόνο μετά τις αρχές του 20ού αιώνα, από μία γερμανο-σοβιετική αποστολή του 1928 με επικεφαλής τον Willi Rickmer Rickmers. Είναι γνωστό ότι μεταξύ του 1910 και του 1913 ο παγετώνας επεκτάθηκε κατά 800 και πλέον μέτρα, φράσσοντας και το ποτάμι Μπαλαντκίικ το 1914. Αντιθέτως, από τις μετρήσεις του 1928 μέχρι το 1960 υπεχώρησε σημαντικά, διαχωριζόμενος από τους εισρέοντες σε αυτόν μικρούς παράπλευρους παγετώνες Κοσινένκο, Ούλουγκμπεκ και αρκετούς άλλους. Το λήμμα «Fedchenko Glacier» στην online έκδοση της Encyclopædia Britannica «The First National Communication of the Republic of Tajikistan under the United Nations Framework Convention on Climate Change», Υπουργείο Προστασίας της Φύσεως του Τατζικιστάν, Dushanbe 2002 «Tajikistan 2002: Vital Maps and Graphics on Climate Change» Αρχειοθετήθηκε 2006-05-01 στο Wayback Machine., Μετεωρολογική Υπηρεσία του Τατζικιστάν. Ανακτήθηκε στις 18 Αυγούστου 2005. «Tajikistan - Topography and Drainage». U.S. Department of the Army. Ανακτήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2005. Δορυφορική εικόνα του παγετώνα στους Google Maps (είναι η λευκή γραμμή που διατρέχει σχεδόν κατακόρυφα το αριστερό μέρος της εικόνας)
Μενεμένη

Η Μενεμένη (παλιότερα: Νέα Μαινεμένη) είναι περιοχή στα βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης η οποία ανήκει στον Δήμο Αμπελοκήπων - Μενεμένης. Έως το 2011 αποτελούσε ξεχωριστό Δήμο του Πολεοδομικού Συγκροτήματος Θεσσαλονίκης, που συνόρευε με τους δήμους Θεσσαλονίκης, Αμπελοκήπων, Ελευθερίου - Κορδελιού και Ευόσμου. Ο πληθυσμός της είναι 15.039 κάτοικοι (σύμφωνα με την απογραφή του 2011).

 Η Νέα Μενεμένη ιδρύθηκε το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, από 160 περίπου οικογένειες Μικρασιατών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, πρόσφυγες από τη Μαινεμένη της Μικράς Ασίας. Το 1928 ολοκληρώθηκε η ανέγερση του ναού της Αγίας Παρασκευής (αφιερωμένος στην ίδια αγία σε ανάμνηση του παλαιού ναού της Αγίας Παρασκευής στη Μαινεμένη της Μικράς Ασίας), τρίκλιτη βασιλική με τρούλο. Το 1937 κτίστηκε το δημοτικό σχολείο (σημερινό 2ο Δημοτικό Σχολείο Μενεμένης), πέτρινο κτίσμα, στην οδό που σήμερα είναι ο πεζόδρομος Νίκου Κυριακίδη. Από το 1926 έως το 1929, η Μαινεμένη ανήκε στην Κοινότητα Χαρμάνκιοϊ. Από το 1929 έως το 1934 η Μαινεμένη αποτελούσε τμήμα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Το 1935 δημιουργήθηκε η Κοινότητα Νέας Μαινεμένης, έχοντας αποσχισθεί από τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Το 1982 με πληθυσμό άνω των 10.000 κατοίκων η Κοινότητα Νέας Μαινεμένης γίνεται Δήμος Μενεμένης (πλέον με 'ε', αντί του 'αι'). Το 2011 συνενώθηκε διοικητικά με τον Δήμο Αμπελοκήπων και δημιουργήθηκε ο νέος Δήμος Αμπελοκήπων - Μενεμένης με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στη Μενεμένη βρίσκεται ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων ΚΤΕΛ Μακεδονία, η Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης καθώς και το ηλεκτροαμαξοστάσιο του ΟΣΕ. Πολιτιστικό Κέντρο και Βιβλιοθήκη Μενεμένης (Ν. Βότση 15) Νέο Πολιτιστικό Κέντρο, Θέατρο και υπαίθριος Κινηματογράφος Μενεμένης, έργο των βραβευμένων αρχιτεκτόνων Πρόδρομου Νικηφορίδη και Bernard Cuomo (οδός Έλλης Αλεξίου και Δελφών, υπό αποπεράτωση). Μνημείο Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και Μικρασιατικής Καταστροφής (πλατεία Τσομπάνογλου, παραπλεύρως Ναού Αγίας Παρασκεύης). Μνημείο Πεσόντων (πλατεία Αγίου Νεκταρίου). Συμμαχικό Κοιμητήριο Χαρμάνκιοϊ. Το Συμμαχικό Ινδικό νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε για την ταφή και την αποτέφρωση Ινδών που στρατολογήθηκαν από τους Βρετανούς για να ενισχύσουν τον συμμαχικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη βόρεια πλευρά του νεκροταφείου βρίσκεται ένα οκτάγωνο μνημείο 220 Ινδουιστών, που αποτεφρώθηκαν, ενώ στη νότια πλευρά βρίσκονται 105 τάφοι με όρθιες πέτρινες πλάκες. Νικόλαος Κυριακίδης (Πρώτος πρόεδρος Κοινότητας Μενεμένης) Γιώργος Μουτάφης Θωμάς Χατζίκος 1935, (1945-1946), (1949-1964) Κωνσταντίνος Τσομπάνογλου 1975-1982 (τελευταίος πρόεδρος) Σωτήριος Γεωργιάδης (1931-2020) 1964-1967, 1983-1990 (πρώτος δήμαρχος) Παναγιώτης Γαβριηλίδης 1991-1998 Γεώργιος Μύθημης 1999-2002 Γιώργος Ακτσελής 2003-2010 (τελευταίος δήμαρχος). Η Μενεμένη αποτελείται από τους συνοικισμούς: Νέα Μενεμένη Βόσπορος Καζαντζάκη Άγιος Νεκτάριος (Δενδροπόταμος) Η εξέλιξη του πληθυσμού της Μενεμένης έχει ως εξής: Υπουργείο εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine. Ιστορικό Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης Αρχειοθετήθηκε 2014-04-27 στο Wayback Machine.
Ταϊλανδέζικη κουζίνα

Με τον όρο ταϊλανδέζικη κουζίνα ή ταϊλανδική κουζίνα αναφερόμαστε σε όλα τα εδέσματα και τις πρακτικές μαγειρικής που συνδέονται με την Ταϊλάνδη, αλλά και τα υλικά που έχουν σχέση με την Ταϊλάνδη.

 Πολλοί είναι οι λόγοι που οδήγησαν την Ταϊλάνδη στην ανάπτυξη και τελειοποίηση της μαγειρικής της παράδοσης, με βασικότερο το γεγονός ότι υπήρξε η μόνη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας που σώθηκε από την επιβολή ανοιχτής αποικιοκρατίας, χάρη στην «επιδέξια» πολιτική των Βασιλιάδων της που υπέγραψαν εμπορικές συμφωνίες με τους Ευρωπαίους. Άλλος επίσης σημαντικός παράγοντας υπήρξε η κοινωνική συνοχή της λόγω της Βουδιστικής θρησκείας (94% του πληθυσμού της) και της Μοναρχίας. Η εισβολή της ταϊλανδέζικης κουζίνας στις αγγλόφωνες χώρες έγινε αισθητή τις τρεις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Η ταχύτατη εξάπλωσή της οφείλεται όχι μόνον στην ποιότητα της αλλά και στο επιχειρηματικό δαιμόνιο των Ταϊλανδών. Συνδυάζοντας τα χαρακτηριστικά αυτά μαζί με την εγχώρια παραγωγή αγροτικών προϊόντων η Ταϊλάνδη κατόρθωσε να δημιουργήσει μια υψηλή και ιδιαίτερα ανεπτυγμένη γαστρονομική παράδοση. Η γεωγραφική της θέση επίσης, έδωσε στην Ταϊλανδέζικη κουζίνα μια μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της κινεζικής επιρροής που δέχθηκε. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της ασχολείται με τη γεωργία ενώ το ρύζι αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της οικονομίας της. Το 2003 κατέλαβε την 6η θέση μεγαλύτερης παραγωγού χώρας ρυζιού (27 εκατ. τόνοι) Εκτός από το ρύζι, το ζαχαροκάλαμο (74 εκατ. τόνοι το 2003), το καλαμπόκι, το σιτάρι, η ταπιόκα και ο ανανάς αποτελούν τα κύρια εξαγώγιμα προϊόντα της Ταϊλάνδης, όπως η σόγια και το σουσάμι. Η αλιεία, η πτηνοτροφία και η κτηνοτροφία αποτελούν επίσης σημαντικό, αλλά όχι πρωτεύοντα ρόλο, στην ανάπτυξη της οικονομίας της. Σε ένα ταϊλανδέζικο εστιατόριο εκτός από χοιρινό, κοτόπουλο και ψάρι, μπορεί να γευθεί κανείς νουντλς και ντάμπλινγκ φτιαγμένα από ρυζάλευρο, πικάντικες σάλτσες, αρωματισμένες με φρέσκο κορίανδρο, σκόρδο, πιπερόριζα, γκαλανγκάλ, χυμό μοσχολέμονου (λάιμ) και πολλά άλλα. Μετά το γεύμα ακολουθεί συνήθως κάποιο φρέσκο εξωτικό φρούτο όπως μάνγκο ή καρύδα ή άλλα εξωτικά φρούτα.
Φάχεντ Άταλ

Ο Φάχεντ Άταλ (αραβικά: فهد عتال , γεννήθηκε 1 Ιανουαρίου 1985) είναι Παλαιστίνιος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας της Παλαιστίνης με 16 γκολ.

 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Φάχεντ Άταλ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Φάχεντ Άταλ – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Προφίλ στο Goal.com Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.
Χρίστο Σταμπόλσκι

Ο Χρίστο Τάνεφ Σταμπόλσκι (βουλγαρικά: Христо Танев Стамболски‎, 1843-1932) ήταν Βούλγαρος ιατρός, επαναστάτης, πολιτικός και σημαντική προσωπικότητα της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης. Ήταν ο πρώτος που μετέφρασε την ιατρική ορολογία από τα αραβικά στα τουρκικά.

 Ο Χρίστο Σταμπόλσκι γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1843 στο Καζανλούκ της Βουλγαρίας, το οποίο τότε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το πρώτο παιδί του Στοένκο Σταμπόλογκλου, δασκάλου και της συζύγου του, Ντάφινα. Στις 14 Αυγούστου 1852, στην ολονυκτία της Κοίμησης της Θεοτόκου, συνελήφθη επειδή βοήθησε τον ιερέα να χρησιμοποιήσει το νέο Σήμαντρο. Κατόπιν αιτήματος των ισχυρών χριστιανών που ζούσαν στο Καζανλούκ, απελευθερώθηκε. Μετά από αυτή το γεγονός άρχισε να σκέφτεται για μια ελεύθερη Βουλγαρία. Ξεκίνησε τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Καζανλούκ και το 1858 μεταφέρθηκε στην Αυτοκρατορική Ιατρική Σχολή στην Κωνσταντινούπολη, η οποία εκπαίδευε χειρουργούς για τον οθωμανικό στρατό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε το ενδιαφέρον του για τις μολυσματικές ασθένειες. Ενώ ήταν ακόμη φοιτητής βοήθησε στη θεραπεία θυμάτων της επιδημίας χολέρας της Κωνσταντινούπολης του 1865. Το 1867 η Κωνσταντινούπολη είδε ένα ξέσπασμα τύφου και για το έργο του κατά τη διάρκεια αυτής της επιδημίας απονεμήθηκε με το τουρκικό Τάγμα του Μετζιντιγέ. Έγινε γνωστός στην Κωνσταντινούπολη και γνώριζε πολλά άτομα με επιρροή. Στη συνέχεια το χρησιμοποίησε ως ευκαιρία να αναλάβει ρόλο στον αγώνα για μια αυτόνομη βουλγαρική εκκλησία. Ήταν μέλος του προσωρινού συμβούλου της Βουλγαρικής Εξαρχίας και πρόεδρος του βουλγαρικού τσιτάλιστε στην Κωνσταντινούπολη. Συνεργάστηκε όχι μόνο με τους υποστηρικτές του αγώνα της εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου του Ιλαρίων Μακαριουπόλεως, αλλά και με τους επαναστάτες Γκεόργκι Σάβα Ρακόβσκι και Βασίλ Λέφσκι. Το 1877 εξορίστηκε στην Υεμένη, όπου περιέγραψε την ασθένεια δρακουνκουλίαση (νόσος του σκουληκιού της Γουινέας).Μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας το 1878 επέστρεψε στο Καζανλούκ και έγινε αναπληρωτής στο κοινοβούλιο της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1881 ήταν υπουργός ταχυδρομικών υπηρεσιών και οδικής κυκλοφορίας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Στέφαν Σταμπολόφ τέθηκε υπό κατ΄ οίκον περιορισμό. Αργότερα εργάστηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξαντρόβσκα και έγραψε το βιβλίο Παλαιά Βουλγαρική Ιστορία. Το 1931 δημοσιεύθηκε το τελευταίο μέρος της αυτοβιογραφίας του. Πέθανε το 1932, σε ηλικία 88 ετών.
Προεδρικές εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ (2019)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ στις 3 Φεβρουαρίου 2019, με τους ψηφοφόρους να εκλέγουν τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο για πενταετή θητεία.Οι εκλογές διενεργήθηκαν σε ειρηνικό, σχεδόν εορταστικό κλίμα, με γύρω στα 5,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους να προσέρχονται στην κάλπη. Πρόεδρος εξελέγη από τον πρώτο γύρο ο 37χρονος Ναγίμπ Μπουκέλε από τη συμμαχία GANA επικρατώντας του Κάρλος Καγιέχα από τη συμμαχία ARENA, η οποία είχε τον έλεγχο της Βουλής την περίοδο των εκλογών και άλλων δύο υποψηφίων.

 Ο αρχηγός κράτους (Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ) εκλέγεται από το λαό για πενταετή θητεία, μη ανανεώσιμη εκτός αν δεν είναι συνεχής. Ωστόσο, οι προηγούμενοι εκλεγμένοι πρόεδροι μπορούσαν να διεκδικήσουν επανεκλογή για δεύτερη , μη συνεχή θητεία. Σε περίπτωση που η απόλυτη πλειοψηφία (το 50% + 1) δεν επιτευχθεί από κάποιον υποψήφιο του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών, διεξάγεται δεύτερος γύρος 30 ημέρες μετά, μεταξύ των δύο υποψηφίων που συγκέντρωσαν τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο. Με καταμετρημένο το 90% των ψήφων, το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο ανακήρυξε νικητή των εκλογών τον πρώην δήμαρχο του Σαν Σαλβαδόρ Ναγίμπ Μπουκέλε από την Μεγάλη Συμμαχία για την Εθνική Ενότητα (GANA) με ποσοστό άνω του 53% των ψήφων, αποφεύγοντας την διεξαγωγή δεύτερου γύρου, ο οποίος αν χρειαζόταν, θα ελάμβανε χώρα τον Μάρτιο.
Ρας Καν

Ο Ρας Τζόζεφ Καν (Russ Joseph Kun, γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου 1975) είναι πολιτικός από το Ναουρού και Πρόεδρος του Ναουρού από τότε που εκλέχθηκε στις προεδρικές εκλογές του Ναουρού το 2022. Υπηρετεί ως βουλευτής για την Ουμπένιντε από το 2013.

 Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1975. Υπηρέτησε ως ελεγκτής για τις γενικές εκλογές του 2003 και του 2004. Διετέλεσε αναπληρωτής γραμματέας του υπουργείου Εμπορίου Βιομηχανίας & Πόρων το 2005. Υπηρέτησε ως εκτελών χρέη αρχιγραμματέα το 2008 και ως αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών το 2012 Πριν εισέλθει στη Βουλή, εργάστηκε στο υπουργείο Εμπορίου, Βιομηχανίας και Περιβάλλοντος. Ο Καν ήταν επίσης μέλος της Εθνικής Επιτροπής του Ναουρού για την UNESCO από το 2008 έως το 2010 και από το 2012 έως το 2013 Ο Καν εξελέγη για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο του Ναουρού το 2013, ως ένα από τα τέσσερα μέλη της εκλογικής περιφέρειας Ουμπένιντε. Επανεξελέγη το 2016, το 2019 και το 2022. Στην τελευταία κυβέρνηση του Λάιονελ Αϊνγκιμέα, ο Καν ήταν αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Λιμένων του Ναούρου, Τουρισμού και Εθνικής Κληρονομιάς και Μουσείου. Είναι μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Κοινοβουλευτικών κατά της Διαφθοράς (GOPAC). Αφού παρακολούθησε ένα εργαστήριο της GOPAC, ηγήθηκε των προσπαθειών για την ανάπτυξη ενός κώδικα δεοντολογίας για το Κοινοβούλιο του Ναουρού. Για το σκοπό αυτό, διετέλεσε πρόεδρος της μόνιμης κοινοβουλευτικής επιτροπής για τον κώδικα ηγεσίας. Στην πρώτη συνεδρίαση του κοινοβουλίου μετά τις γενικές εκλογές του 2022, ο Καν ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για Πρόεδρος του Ναούρου . Ορκίστηκε μαζί με το υπουργικό του συμβούλιο στις 29 Σεπτεμβρίου. Τα δικά του χαρτοφυλάκια περιλαμβάνουν τις εξωτερικές υποθέσεις και τη δικαιοσύνη και τον έλεγχο των συνόρων.
Ανατόλι Ζουρπένκο

Ο Ανατόλι Ζουρπένκο (Βόλγκογκραντ, 5 Νοεμβρίου 1975 - 24 Οκτωβρίου 2022) ήταν Ρώσος -με ελληνική υπηκοότητα- πρώην καλαθοσφαιριστής. Είχε ύψος 2,10μ και αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ αλλά και ως σέντερ. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, που διήρκεσε δεκαπέντε χρόνια, το πέρασε στην Ελλάδα αγωνιζόμενος συνολικά σε επτά ομάδες.

 Αν και γεννημένος στη Ρωσία (τότε Σοβιετική Ένωση), στο Βόλγκογκραντ, ο Ζουρπένκο ήρθε στην Ελλάδα σε πολύ νεαρή ηλικία (ως παιδί) με την οικογένειά του. Πρώτος σταθμός της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας ήταν ο Σπόρτιγκ τη σεζόν 1994-95. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό το 1995. Στον Ολυμπιακό παρέμεινε για τρία χρόνια, κατακτώντας μάλιστα δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (1996, 1997), ένα Κύπελλο Ελλάδας (1997) και μία Ευρωλίγκα (1997). Επίσης, αγωνίστηκε και στον τελικό του ΝΒΑ-FIBA Τουρνουά OPEN το 1997, έχοντας ως αντίπαλο τους Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν. Το 1998 μεταπήδησε στον Αθλητικό Σύλλογο Παπάγου, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Την περίοδο 1999-00, ο Ζουρπένκο αγωνίστηκε με τη φανέλα του Γ.Σ. Αμαρουσίου. Τον Ιούνιο του 2000, ο Ανατόλι Ζουρπένκο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Α.Ο. Νήαρ Ηστ. Μάλιστα με τη φανέλα της ομάδας από την Καισαριανή είχε αναδειχθεί και καλύτερος μπλοκέρ του πρωταθλήματος το 2001. Στην ομάδα παρέμεινε για περίπου τρία χρόνια. Μετά το πέρασμά του από τον Α.Ο. Νήαρ Ηστ Καισαριανής, ο Ζουρπένκο αγωνίστηκε αρχικά με τη φανέλα του Πανελληνίου τη σεζόν 2002-03 και επέστρεψε στο Σπόρτιγκ το 2003 και έμεινε μέχρι το 2005. Το 2005 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Ρωσία για λογαριασμό της Βολζαλίν κι επέστρεψε το 2006 στην Ελλάδα για τον Ηλυσιακό τη σεζόν 2006-07, που ήταν και η τελευταία του παρουσία σε ελληνική ομάδα. Κατά την περίοδο 2007-08 επέστρεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Βολζαλίν ΓΕΣ Βόλσκι, η οποία αποτέλεσε και την τελευταία ομάδα της καριέρας του, αφού αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2009, σε ηλικία 34 ετών. Απεβίωσε στις 24 Οκτωβρίου 2022, σε ηλικία 46 ετών, με την είδηση να γίνεται γνωστή από τον συμπαίκτη και φίλο του Αλεξέι Ζεβροσένκο. Ολυμπιακός Ευρωλίγκα: (1997) 2x Πρωταθλήματα Ελλάδας: (1996, 1997) Κύπελλο Ελλάδας: (1997) Πρώτος στις τάπες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2001) http://www.tanea.gr/news/sports/article/4133630/?iid=2 http://basketball.eurobasket.com/player/Anatoli_Zhurbenko/19889
Νορβηγικές βουλευτικές εκλογές (2017)

Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκε στη Νορβηγία στις 11 Σεπτεμβρίου του 2017. Τα μη σοσιαλιστικά κόμματα διατήρησαν μια μειωμένη πλειοψηφία των 88 εδρών, επιτρέποντας στον συνασπισμό Συντηρητικών-Προοδευτικών της Έρνα Σόλμπεργκ να παραμείνει στην κυβέρνηση. Το Φιλελεύθερο Κόμμα εντάχθηκε στο συνασπισμό τον Ιανουάριο του 2018, αλλά παρέμεινε σε ένα υπουργικό συμβούλιο μειοψηφίας εξαιτίας της απόφασης του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος να μην συμμετάσχει στο συνασπισμό. Τα τρία μεγαλύτερα κεντροαριστερά κόμματα κέρδισαν 79 έδρες. Το Πράσινο Κόμμα διατήρησε την μοναδική του έδρα, ενώ το Ερυθρό Κόμμα κέρδισε την πρώτη έδρα στην ιστορία του.

 Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές στη Νορβηγία πραγματοποιήθηκαν στις 9 Σεπτεμβρίου 2013. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τους Συντηρητικούς και τους λαϊκιστές δεξιούς συμμάχους. Το Συντηρητικό Κόμμα, με επικεφαλής την Έρνα Σόλμπεργκ, και το δεξιό λαϊκιστικό Κόμμα της Προόδου σχημάτισαν μια κυβέρνηση μειοψηφίας, με τη Σόλμπεργκ στην πρωθυπουργία. Τα δύο κόμματα έλαβαν την εμπιστοσύνη και τη στήριξη από δύο κεντρώα κόμματα, που ήταν οι Φιλελεύθεροι και οι Χριστιανοδημοκράτες. Οι εκλογές έγιναν με λίστα κομμάτων και με αναλογική εκπροσώπηση σε δεκαεννέα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, μία για καθεμία από τις κομητείες της Νορβηγίας. Ο αριθμός των μελών που εκλέγονται ανά εκλογική περιφέρεια κυμαίνεται μεταξύ 4 και 19. Για να προσδιοριστεί η κατανομή των 169 εδρών μεταξύ των 19 κομητειών, χρησιμοποιείται μία διπλή φόρμουλα, με βάση τον πληθυσμό και το γεωγραφικό μέγεθος. Κάθε κάτοικος λαμβάνει έναν βαθμό, ενώ σε κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο αντιστοιχούν 1,8 βαθμοί.150 από τις έδρες είναι κανονικές έδρες σε εκλογικές περιφέρειες. Αυτές απονέμονται με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών σε κάθε κομητεία, και δεν επηρεάζονται από τα αποτελέσματα σε άλλες κομητείες. Η πρωθυπουργός Σόλμπεργκ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τη συμμετοχή του Συντηρητικού Κόμματος, του Κόμματος Προόδου, του Φιλελεύθερου Κόμματος και των χριστιανοδημοκρατών. Στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2017, οι Χριστιανοδημοκράτες αποχώρησαν από τις συνομιλίες για συνασπισμό, λόγω της ένταξης σε αυτόν του Κόμματος Προόδου.Στις 14 Ιανουαρίου 2018 σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού από το Συντηρητικό Κόμμα, το Κόμμα Προόδου και το Φιλελεύθερο Κόμμα.
Σεντ Χέλενς ΡΦΚ

Η Σεντ Χέλενς ΡΦΚ (αγγλικά: St Helens RFC) είναι επαγγελματικός σύλλογος ράγκμπι λιγκ στο Σεντ Χέλενς της Αγγλίας. Αγωνίζεται στη Σούπερ Λιγκ, το κορυφαίο πρωτάθλημα ράγκμπι λιγκ στην Ευρώπη. Συστάθηκε το 1873 και είναι ένα από τα 22 ιδρυτικά μέλη της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι. Επίσης είναι πολυνίκης του βρετανικού πρωταθλήματος. Η Σεντ Χέλενς είναι από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες στο Τσάλεντζ Καπ. Ο σύλλογος είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Σούπερ Λιγκ και είναι μία από τις τέσσερις ομάδες που παραμένουν σ' αυτή από τη δημιουργία της το 1996. Από το 1961 τα εντός έδρας χρώματα της ομάδας είναι λευκό, με κόκκινο «V» στη φανέλα. Η Σεντ Χέλενς διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Totally Wicked Stadium του Σεντ Χέλενς, έχοντας μετακομίσει από την προηγούμενη έδρα της το Knowsley Road το 2012.

 Η Σεντ Χέλενς είναι ένα από τα παλαιότερα μέλη της Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ. Ιδρύθηκε με την ονομασία Σεντ Χέλενς Φούτμπολ Κλαμπ στις 19 Νοεμβρίου 1873 στο Fleece Hotel από τον Γουίλιαμ Ντάγκλας Χέρμαν, ενώ έδωσε τον πρώτο της αγώνα στις 31 Ιανουαρίου 1874 με το Βασιλικό Νοσοκομείο του Λίβερπουλ. Ήταν γνωστή ως Σεντ Χέλενς Ρέιντζερς μέχρι το 1880. Ο σύλλογος μετακόμισε από το City Ground το 1890 το οποίο μοιράζονταν με την Σεντ Χέλενς Ρικς, όταν και οι δύο δύλλογοι ήταν μέλη της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι. Μπόρεσε να νικήσει τη Μάντσεστερ Ρέιντζερς στον πρώτο αγώνα που έπαιξε στο Knowsley Road. Το 1895 ο σύλλογος ήταν ένας από τους 22 συλλόγους που παραιτήθηκαν από την Ένωση Ράγκμπι και ίδρυσαν τη Βόρεια Ένωση. Ο πρώτος αγώνας του νέου αθλήματος ήταν μια εντός έδρας νίκη με 8–3 επί της Ρότσντεϊλ Χόρνετς μπροστά σε 3.000 θεατές, ενώ ο Μπομπ Ντόχερτι σημείωσε την πρώτη προσπάθεια της Σεντ Χέλενς. Η ομάδα φορούσε μπλούζα ριγέ μπλε άσπρη, εντελώς διαφορετική από τη λευκή φανέλα με το κόκκινο «V» που υιοθέτησε αργότερα. Ο σύλλογος επανέφερε αυτή τη μπλούζα για μία περίοδο κατά τη διάρκεια του εορτασμού των εκατό χρόνων από την ίδρυσή της το 1996. Επίσημος ιστότοπος
Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (2022)

Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (ΕΠΚ) είναι φόρουμ πολιτικών και στρατηγικών συζητήσεων σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, που ιδρύθηκε το 2022. Η διάσκεψη πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2022, με συμμετέχοντες από 44 ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα προτάθηκε από τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν τον Μάιο του 2022, στο ρόλο του ως προέδρου του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις 23–24 Ιουνίου 2022, το παρουσίασε επίσημα στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η ομάδα συνήλθε στις 6 Οκτωβρίου 2022 με ηγέτες 44 χωρών που πόζαραν για μια κοινή φωτογραφία. Η Ρωσία και η Λευκορωσία αποκλείστηκαν από τη συμμετοχή λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Στόχος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας είναι να παρέχει μια πλατφόρμα συντονισμού πολιτικών για τις ευρωπαϊκές χώρες σε όλη την ήπειρο και να ενθαρρύνει τον πολιτικό διάλογο και τη συνεργασία προκειμένου να αντιμετωπιστούν θέματα κοινού ενδιαφέροντος, ώστε να ενισχυθεί η ασφάλεια, η σταθερότητα και η ευημερία της ευρωπαϊκής ηπείρου., ιδίως όσον αφορά την ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση. Εκτός από τα κράτη μέλη της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα περιλαμβάνει επίσης χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισλανδία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν, τη Γεωργία και την Αρμενία. Προβλέπεται ότι θα πραγματοποιούνται δύο σύνοδοι κορυφής κάθε χρόνο, εναλλάξ μεταξύ χωρών της ΕΕ και τρίτων χωρών. Η πρώτη σύνοδος κορυφής πραγματοποιήθηκε στην Πράγα στις 6-7 Οκτωβρίου 2022. Η εκδήλωση αναμένεται να καλυφθεί ζωντανά από το δίκτυο της Eurovision . Στις 29 Σεπτεμβρίου 2022, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε ότι θα παρευρεθεί στη συνάντηση και προσφέρθηκε να φιλοξενήσει την επόμενη συνεδρίαση. Η Μολδαβία προσφέρθηκε επίσης να πραγματοποιήσει την επόμενη συνάντηση. Οι χώρες και οι διεθνείς οργανισμοί που συμμετέχουν στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα είναι: Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Associated Press, «Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι το νέο φόρουμ είναι μια προσπάθεια να μπει φρένο στη διεύρυνση της ΕΕ . Άλλοι φοβούνται ότι μπορεί να γίνει ένα όργανο συζήτησης, που ίσως να συγκαλείται μία ή δύο φορές το χρόνο αλλά χωρίς πραγματική επιρροή ή περιεχόμενο." Το ρεπορτάζ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «Δεν προσφέρονται χρήματα ή προγράμματα της ΕΕ και δεν θα εκδοθεί επίσημη δήλωση μετά τη σύνοδο κορυφής. Η απόδειξη της επιτυχίας του είναι πιθανό να είναι αν θα πραγματοποιηθεί ποτέ μια δεύτερη συνάντηση» Η δημιουργία αυτού του νέου φόρουμ φέρεται να «μπέρδεψε» το Συμβούλιο της Ευρώπης, με έναν εκπρόσωπο να δηλώνει «Στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, μια τέτοια πανευρωπαϊκή κοινότητα υπάρχει ήδη: είναι το Συμβούλιο της Ευρώπης. " Ένα χαρακτηριστικό του νέου φόρουμ είναι ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία αποκλείονται σκόπιμα, αλλά αυτό δεν εξηγεί αμέσως την ανάγκη για διαφορετική οντότητα: η Ρωσία δεν είναι πλέον μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και η Λευκορωσία συμμετέχει μόνο εν μέρει, καθώς ένα μη μέλος.
Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ

Ο Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ (Josep Puig i Cadafalch, Ματαρό, 15 Οκτωβρίου 1867 - Βαρκελώνη, 21 Δεκεμβρίου 1956) ήταν σημαντικός Καταλανός μοντερνιστής αρχιτέκτονας του 20ού αιώνα. Το στυλ του ήταν αρκετά διαφορετικό από αυτό του Αντόνι Γκαουδί, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να δημιουργεί πρόβλημα στις σχέσεις τους. Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται στη Βαρκελώνη και το Ματαρό. Στη Βαρκελώνη, τα έργα του Casa de les Punxes και Casa Amatller συγκαταλέγονται στα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης.

 Casa Macaya (Βαρκελώνη) Casa Amatller (Βαρκελώνη, Pg. de Gràcia, 41) Casa Company (Βαρκελώνη) Casa Serra (Βαρκελώνη) Casa Martí (Βαρκελώνη) Casa Muley-Afid (Βαρκελώνη) Casa Muntades (Βαρκελώνη) Casa de les Punxes/Casta Tarrades (Βαρκελώνη, Av. Diagonal, 416-420) (1903 - 1905) Casa Sastre Marquès (Βαρκελώνη) Fàbrica Casaramona (Βαρκελώνη) Palau Baró de Quadras (Βαρκελώνη, Av. Diagonal, 373 i Rosselló, 279) (1904 - 1906) Torre Pastor de Cruïlles (Βαρκελώνη) Casa Garí (Αργεντόνα) Casa Puig i Cadafalch (Αργεντόνα) Casa Furriols (Λα Γκαρρίγα) Ajuntament (Ματαρό) Casa Coll i Regàs (Ματαρό) Casa Parera (Ματαρό) Casa Sisternes (Ματαρό) El Rengle (Ματαρό) La Beneficiència (Ματαρό) Caves Codorniu (Sant Sadurní d'Anoia) La telegrafia (El Prat de Llobregat) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Josep Puig i Cadafalch στο Wikimedia Commons
Βοκάκιος

Ο Τζοβάνι Μποκκάτσιο (ιταλικά: Giovanni Boccaccio, μεταξύ Ιουνίου και Ιουλίου 1313 - 21 Δεκεμβρίου 1375), γνωστός με το εξελληνισμένο Ιωάννης Βοκάκιος, ήταν Ιταλός συγγραφέας, ο μεγαλύτερος από τους μαθητές του φημισμένου Πετράρχη. Θεωρείται σημαντικός Ανθρωπιστής της Αναγέννησης και υπήρξε συγγραφέας ενός αξιοσημείωτου αριθμού έργων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται το Δεκαήμερον και το Περί Διασήμων Γυναικών. Οι χαρακτήρες του Βοκάκιου διακρίνονται για τον ρεαλισμό, την έμπνευση, την εξυπνάδα και την προσγείωσή τους στην πραγματικότητα της εποχής τους (αντίθετα με χαρακτήρες συγχρόνων του συγγραφέων, που συνδέονταν περισσότερο με τις μεσαιωνικές αξίες της Ιπποσύνης, της Ευσέβειας και της Ταπεινότητας).

 Ο Βοκάκιος γεννήθηκε πιθανότατα στη Φλωρεντία και ήταν νόθος γιος του Μποκκάτσιο ντι Κελλίνο (Boccaccio di Chellino), πλούσιου έμπορου, και μιας άγνωστης κοπέλας ταπεινής καταγωγής. Ο πατέρας του τον αναγνώρισε ως γιο του και τον πήρε το 1327 στην Νάπολη, όπου ασχολείτο με το εμπόριο. Ο Βοκάκιος, όμως, που δε συμπάθησε το εμπόριο και τις αναγκαστικές σπουδές στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο, από το 1334 ξεκίνησε να δημοσιεύει έργα του. Σε μια οικονομική κρίση το 1340, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Φλωρεντία, όπου το 1350 γνώρισε τον Πετράρχη, και τελείωσε το γνωστότερο έργο του το Δεκαήμερο. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ακολουθώντας τις μετακινήσεις του Πετράρχη, με ανθρωπιστικές μελέτες και συγγράφοντας. Πέθανε μετά από μακροχρόνια ασθένεια ένα χρόνο μετά τον Πετράρχη, το 1375. Amorosa visione (Ερωτικά οράματα) (1342) Buccolicum carmen (Βουκολικό άσμα) (1367-69) Caccia di Diana (Το κυνήγι της Άρτεμης, 1334-37) Comedia delle ninfe fiorentine (Κωμωδία των Φλωρεντινών Νυμφών) (Amato, 1341-42) Corbaccio (περί το 1365, η ημερομηνία αμφισβητείται) De mulieribus claris (Περί διασήμων γυναικών, 1361, αλλεπάλληλες εκδόσεις έως το 1375) Decameron (Δεκαήμερον) (1349-52, ανανεωμένη έκδοση 1370-71) ― ελληνική μετάφρ. Γεράσιμος Σπαταλάς, εκδ. Δημητράκου, 1950 / Κοσμάς Πολίτης, εκδ. Γιοβάνη, 1966 / Μανώλης Βατάλας, εκδ. Δαρεμά, 1971 / Νίκος Σαρλής, εκδ. Πάπυρος, 1972 Elegia di Madonna Fiammetta (Ελεγεία της Μαντόνα Φιαμμέττα) (1343-44) Esposizioni sopra la Comedia di Dante (Γνώμες για την [Θεία] Κωμωδία του Δάντη, 1373-74) Filocolo (1336-39) Filostrato (1335 or 1340) Genealogia deorum gentilium libri (Βιβλία γενεαλογίας εθνικών θεών) (1360, ανανεωμένη έκδοση 1374) Ninfale fiesolano (1344-46, η ημερομηνία αμφισβητείται) Rime (Ρίμες) (ολοκληρώθηκε το 1374) Teseida delle nozze di Emilia (πριν το 1341) Trattatello in laude di Dante (1357, αλλαγή τίτλου De origine vita studiis et moribus viri clarissimi Dantis Aligerii florentini poetae illustris et de operibus compositis ab eodem) Zibaldone Magliabechiano (περ. 1351-56) Από το Δεκαήμερο Decameron Web, (Πολλά από τα έργα του Βοκάκιου στο Τμήμα Ιταλικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Brown στο πρωτότυπο ιταλικό κείμενο και σε αγγλική μετάφραση
Η Εφημερίδα των Συντακτών

Η Εφημερίδα των Συντακτών είναι καθημερινή ελληνική εφημερίδα. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2012 από ομάδα πρώην εργαζομένων της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Διευθυντής της επί μία δεκαετία ήταν ο Νικόλας Βουλέλης. Από τον Οκτώβριο του 2022, διευθυντής της είναι ο Σωτήρης Μανιάτης.

 Ιδρύθηκε το 2012, υπό δύσκολες συνθήκες λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης, από πρώην συντάκτες της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Το εγχείρημα στηρίχθηκε εθελοντικά και από άλλους επαγγελματίες δημοσιογράφους καθώς και αρθρογράφους από τον επιστημονικό, πολιτικό και πολιτισμικό χώρο. Η εφημερίδα λειτουργεί ως συνεταιρισμός. Όλοι οι εργαζόμενοι λαμβάνουν ίσες αμοιβές, εκτός από τον τέως διευθυντή της Νικόλα Βουλέλη, που εργάζονταν αμισθί. Μέσω της συνεταιριστικής φύσης εξασφαλίζεται στην εφημερίδα πολυφωνία, που αποτέλεσε αναγκαίο όρο για την αυτονομία της. Όλοι οι συνεταιριστές στην εφημερίδα είναι αυτόματα εργαζόμενοι. Οι αμοιβές των μισθών έχουν συγκεκριμένο όριο που έχει τεθεί από την εφημερίδα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται ένα πλεόνασμα, το οποίο δαπανάται για τις ανάγκες της εφημερίδας και την ένταξη περισσότερων ατόμων. Η διοίκηση του συνεταιρισμού εκλέγεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, οι οποίοι αποτελούν και τους βασικούς μετόχους στην εφημερίδα, αφού διαθέτουν το 97% της εταιρίας που την εκδίδει (Ανεξάρτητα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης Α.Ε.). Η ιεραρχία εξακολουθεί να υφίσταται στο εσωτερικό της εφημερίδας και προκύπτει από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Στόχος του συνεταιρισμού είναι να αποτελείται αποκλειστικά από εργαζόμενους. Σύμφωνα με το καταστατικό της εφημερίδας, ενδεχόμενη αποχώρηση δημοσιογράφου ισοδυναμεί με αποχώρηση και από τον ίδιο το συνεταιρισμό. Σε καθημερινό επίπεδο, οι πωλήσεις της υπολογίζονται σε 5.000 φύλλα περίπου, που την καθιστά 2η ή 3η σε κυκλοφορία ελληνική εφημερίδα. Το Σάββατο οι πωλήσεις είναι περίπου 12.000 με 15.000 φύλλα και είναι μεταξύ 3ης και 4ης θέσης σε κυκλοφορία.Κυκλοφορεί το Σάββατο με ενισχυμένη έκδοση και τίτλο Εφημερίδα των Συντακτών - Σαββατοκύριακο και παραμένει στα περίπτερα Σάββατο και Κυριακή. Παράλληλα εκδίδει ένθετα για την υγεία, το αυτοκίνητο, το περιβάλλον και άλλα σχετικά ενδιαφέροντα. Τον Ιούνιο του 2019, η εφημερίδα αναπροσάρμοσε την τιμή της σε 1,5 € τις καθημερινές (από 1,3 €) και σε 3,90 € την έκδοση του Σαββάτου με τις προσφορές (από 3,50 €), διατηρώντας την τιμή στα 2 € για την απλή έκδοση. Από το Νοέμβριο του 2021 μέχρι το καλοκαίρι του 2022 κυκλοφορούσε σε μηνιαία βάση το αμερικάνικο περιοδικό Rolling Stone, του οποίου απέκτησε τα δικαιώματα για την ελληνική έκδοση. Σε ιδεολογικό επίπεδο, η Εφημερίδα των Συντακτών έχει χαρακτηριστεί αριστερή και φιλολαϊκιστική και ότι εκφράζει την «ριζοσπαστική» ή «νέα αριστερά». Την περίοδο των κυβερνήσεων Αλέξη Τσίπρα (2015-2019) στήριζε συχνά την κυβερνητική πολιτική.
Παππαδάτες Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Παππαδάτες Πρέβεζας Οι Παππαδάτες, επίσημα Παππαδάται, είναι χωριό της Αιτωλοακαρνανίας, στην Στερεά Ελλάδα, 15 χλμ. νότια του Αγρινίου και 30 χλμ. βόρεια του Μεσολογγίου.

 Οι Παππαδάτες βρίσκονται νοτιοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας, πλησίον των όχθεων της, σε απόσταση 15 χιλιόμ. Ν.-ΝΑ. από την πόλη του Αγρινίου. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 80 περίπου μέτρων και σε θέση που βόρεια απλώνονται πεδινές εκτάσεις και νότια υψώνονται και φτάνουν οι παρυφές του όρους Αράκυνθος. Βρίσκεται ανάμεσα στο Κάτω Κεράσοβο (Δ.) και στη Ματαράγκα (Δ.). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα γραμμένη ως Παπαδάται το 1835 στο ΦΕΚ 19Α - 07/12/1835 να ορίζεται έδρα του τότε Δήμου Κερασιάς. Το 1940 το όνομά τους διορθώνεται σε Παππαδάται και το 1997 ορίζονται έδρα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αρακύνθου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τα Λωλέϊκα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Παππαδατών που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρακύνθου του Δήμου Αγρινίου. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 1.098 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.077.
Κατάληψη της Τήνου (1715)

Η Κατάληψη της Τήνου ήταν η στρατιωτική ενέργεια των Οθωμανών σε βάρος της Βενετοκρατούμενης Τήνου στα πλαίσια του Έβδομου Βενετοτουρκικου πολέμου,η οποία πραγματοποιήθηκε στις 5 Ιουνίου 1715

 Στα πλαίσια του Έβδομου Βενετοτουρκικου πολέμου ο οθωμανικός στόλος κινήθηκε στο κεντρικό και νότιο Αιγαίο με σκοπό να ελέγξει τον χώρο ανάμεσα στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Τουρκία. Έτσι στις 5 Ιουνίου 1715 ο οθωμανικός στόλος φτάνει στην Τήνο. Με την άφιξή του ο Τηνιακός πληθυσμός, αγρότες και κτηνοτρόφοι με τις οικογένειές τους, καταφεύγει στο κακοσυντηρημένο φρούριο του Εξώμβουργου. Εκεί θα βρεθούν συνωστισμένοι με τους κατοίκους της πρωτεύουσας του νησιού. Με τη βοήθεια κάποιων ντόπιων που επέλεξαν την προσχώρηση στις τάξεις τους εχθρού, οδήγησαν τα βαρειά τους πυροβόλα μπροστά από τα τείχη τους φρουρίου. Καθώς οι συνθήκες των πολιορκημένων είναι ασφυκτικές λόγω του μεγάλου συνωστισμού ανθρώπων και ζώων και της απροθυμίας των ντόπιων να πολεμήσουν, ο έκτακτος προνοητής Μπερνάρντο Μπάλμπι και ο γενικός προνοητής Αντόνιο Μπαντοέρ συσκέπτονται με τους εκπροσώπους των ντόπιων και καταλήγουν στο να έλθουν σε συζητήσεις με τους πολιορκητές τους.Την ελληνική πλευρά εκπροσωπεί ο καγκελλάριος Γεώργιος Δαρμής. Μετά από 27 ώρες πολιορκία κλείνεται η συμφωνία ανάμεσα σε πολιορκητές και πολιορκημένους με την οποία το νησί περιέρχεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκτιμώντας την ανδρεία των Τηνίων, ο καπουδάν πασάς Χότζα Μεχμέτ επέτρεψε στη φρουρά του Κάστρου να βγει από τα τείχη με υψωμένα τα λάβαρα της, ενώ ο Οθωμανικός στρατός απέδιδε τιμές. Εκδικούμενοι, όμως, την αντίσταση του πανίσχυρου Κάστρου, οι Τούρκοι έκαψαν, ολοσχερώς την πόλη και τα τείχη. Οι Βενετοί ιθύνοντες μαζί με τις οικογένειές τους , το διοικητικό προσωπικό, οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί με τον οπλισμό και την κινητή περιουσία τους ελευθέρως εγκαταλείπουν το νησί. Πρόκειται να μεταφερθούν ή στην Πελοπόννησο ή στην Κέρκυρα, δηλαδή σε Βενετοκρατούμενες περιοχές. Τους Βενετούς πρόσφυγες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν όσοι από τους γηγενείς επιθυμούσαν ενώ όσους επιθυμούσαν να παραμείνουν απαλλασσόμενοι για τα δύο πρώτα χρόνια από κάθε φορολογία, ενώ ελεύθερα θα ασκούσαν τα θρησκευτικά δικαιώματα τους. Διοικούμενος από τον καπουδάν πασά αποτελείται από 45 πλοία της γραμμής, δύο πυρπολικά,, δύο παλλάνδρες, σαράντα γαλέρες, σαράντα γαλιότες. Ο συνολικός αριθμός των στρατιωτών υπολογίζεται από τον αρχηγό του Βενετικού στόλου Ντανιέλ Ντολφίν σε 25.000 άνδρες περίπου. Από την Βενετική πλευρά υπάρχουν μόνο 50 στρατιώτες υπό την διοίκηση τους Ferdinando Petrovitch και του Λορέντζο Λοκατέλλι. Δήμος Εξωμβρόργου-Ιστορία της περιοχής [2] Αρχειοθετήθηκε 2014-10-31 στο Wayback Machine. Διονύσιος Χατζόπουλος, Ο τελευταίος Βενετο-Οθωμανικός πόλεμος 1714-1718, εκδ.Παπαδήμας, Αθήνα, 2002, σελ.106-109
Αγάθυρνον

Το Αγάθυρνον ή Αγάθυρνα (λατ. Agathyrnum) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βόρεια ακτή της Σικελίας, που ιδρύθηκε κατά την παράδοση από τον μυθικό ήρωα Αγάθυρνο (γιο του θεού των ανέμων Αιόλου) και πήρε το όνομά της από αυτόν («επώνυμος ήρωας»). Βρισκόταν ανάμεσα στις πόλεις Τυνδαρίδα και Καλή Ακτή (Καλάκτα). Ωστόσο, παρά το ότι μπορεί να συμπεράνει κάποιος από τον παραπάνω «ιδρυτικό μύθο» ότι το Αγάθυρνον ήταν πανάρχαια πόλη, πιθανώς ιδρυθείσα από Δωριείς της πολύ κοντινής κωμοπόλεως Δημέννης, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά σε αυτό στις ιστορικές πηγές πριν από την εποχή που η Σικελία κατέστη ρωμαϊκή επαρχία. Κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η πόλη έγινε το άντρο μιας τεράστιας συμμορίας ληστών και τυχοδιωκτών λεηλατών, που επεξέτειναν τις λεηλασίες τους στη γύρω περιοχή, αλλά ο ύπατος Λαίβινος σταμάτησε τη δράση τους το 210 π.Χ. και μετέφερε 4 χιλιάδες από αυτούς στο Ρήγιο. Είναι πολύ πιθανό ότι εξαιτίας αυτού η πόλη αποστερήθηκε των δικαιωμάτων της ως δήμου, τα οποία είχαν παραχωρηθεί στις περισσότερες σικελικές πόλεις, και για αυτό ίσως δεν αναφέρεται από τον Κικέρωνα, αν και αναφέρεται από τον Στράβωνα ως μία από τις λίγες πόλεις που υπήρχαν ακόμα στη βόρεια ακτή της Σικελίας, αλλά και αργότερα από τον Πλίνιο και τον Πτολεμαίο, καθώς και τον Χάρτη του Αντωνίνου και τον Πευτιγγεριανό Πίνακα.

 Οι μελετητές ευνοούν την άποψη ότι η θέση του Αγαθύρνου ήταν κοντά στο σημερινό Κάπο ντ' Ορλάντο ή κοντά στη Σάντα Αγκάτα ντι Μιλιτέλλο. Ωστόσο το θέμα έχει συζητηθεί πολύ κατά το παρελθόν, εξαιτίας της μεγάλης ασυμφωνίας μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων: Ο Στράβων την τοποθετεί 30 ρωμαϊκά μίλια από την Τυνδαρίδα και επίσης 30 μίλια από την Alaesa. Ο Χάρτης του Αντωνίνου δίνει 28 μίλια από την Τυνδαρίδα και 20 από την Καλή Ακτή, ενώ ο Πευτιγγεριανός Πίναξ (του οποίου οι αριθμοί φαίνονται πιο αξιόπιστοι για το μέρος αυτό της Σικελίας από εκείνους του Χάρτη του Αντωνίνου) δίνει μόνο 12 μίλια απόσταση από την Καλή Ακτή. Αν η τελευταία απόσταση θεωρηθεί η σωστή, θα συνέπιπτε ακριβώς με εκείνη από τη σημερινή Καρόνια (την Καλή Ακτή) μέχρι μια κωμόπολη που ονομάζεται σήμερα Ακουεντόλτσι, κάτω από το Σαν Φρατέλλο και περί τα 3 χιλιόμετρα δυτικά της Σάντα Αγκάτα ντι Μιλιτέλλο, όπου ο Fazello περιέγραψε ευμεγέθη ερείπια που υπήρχαν ακόμα κατά την εποχή του (αλλά ο ίδιος και ο Κλουβέριος τα θεωρούσαν ερείπια του Αλουντίου). Με δεδομένη την ανυπαρξία άλλης αρχαίας πόλεως οποιουδήποτε μεγέθους στην περιοχή, τα ερείπια αυτά του Ακουεντόλτσι θα μπορούσαν να είναι η Αγάθυρνα, ωστόσο στον πλέον πρόσφατο άτλαντα για την αρχαιότητα, εκείνον του Barrington, ταυτοποιούνται με τα ερείπια της μικρής αρχαίας κωμοπόλεως Απολλωνίας. Smith, William (επιμ.): Dictionary of Greek and Roman Geography, εκδ. John Murray, Λονδίνο 1854-1857 Talbert, Richard: Barrington Atlas of the Greek and Roman World, Princeton University Press, 2000, ISBN 0-691-03169-X, Χάρτης 47
Red Dead Redemption

Το Red Dead Redemption είναι γουέστερν βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, το οποίο αναπτύχθηκε από τη Rockstar San Diego και εκδόθηκε από τη Rockstar Games. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις 18 Μαΐου του 2010 στη Βόρεια Αμερική και στις 21 του ίδιου μήνα στην Ευρώπη. Είναι το δεύτερο παιχνίδι της σειράς Red Dead, με πρώτο το Red Dead Revolver. Η Rockstar Games χρησιμοποίησε το ιδιόκτητο Rockstar Advanced Game Engine (RAGE) για την ανάπτυξη του παιχνιδιού.

 Το παιχνίδι τοποθετείται στην Άγρια Δύση στην χρονιά του 1911, δηλαδή τα τελευταία χρόνια που επικρατούσε η εποχή της Άγριας Δύσης. Πρωταγωνιστής είναι, ο John Marston, ένας πρώην καταζητούμενος καουμπόι, ο οποίος είχε δύσκολη ζωή και μεγάλωσε με φίλους που τον έμπλεξαν, αφού οι γονείς του ήταν νεκροί. Κάποια μυστική οργάνωση της τοπικής κυβέρνησης του Blackwater απήγαγαν την οικογένεια του (τη γυναίκα του και τον γιο του), με αντάλλαγμα να σκοτώσει ή να φέρει ζωντανά τα μέλη της παλιάς του συμμορίας, η οποία τον προδωσε. Το Red Dead Redemption είναι παιχνίδι ανοικτού κόσμου και εξελίσσεται σε τρίτο πρόσωπο. Ο παίκτης έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει πολλά όπλα της εποχής του 1900. Ως μεταφορικά μέσα χρησιμοποιούνται τα άλογα, οι άμαξες και το τρένο. Ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να κολυμπήσει γιατί οι λίμνες και οι θάλασσες είναι πολύ βαθιές. Το παιχνίδι διαθέτει σύστημα που δείχνει πόσο γνωστός για τις πράξεις του είναι ο χαρακτήρας και την φήμη που αποκτά από τον γύρω κόσμο. Εάν η φήμη του πρωταγωνιστή είναι αρνητική, καταζητείται από τον νόμο, ενώ εάν είναι θετική θα είναι υπέρ του νόμου. Για να αποκτήσει κάποιος υψηλή φήμη με τον θετικό τρόπο θα πρέπει να βοηθήσει τον κόσμο και τον νόμο και θα ανταποδίδεται για αυτό. Για να αποκτήσει κάποιος χαμηλή φήμη με αρνητικά στοιχεία θα πρέπει να σκοτώσει τους πάντες (εκτός από τους χαρακτήρες που θα συναντήσετε, γιατί οι αποστολές θα ακυρώνονται) και θα έρχεται αντιμέτωπος με τον νόμο. Οι μάχες σώμα με σώμα, αποτελούν σημαντικό κομμάτι για το παιχνίδι. Υπάρχει η δυνατότητα ο John να κρυφτεί, να στοχεύει τυχαία λέγοντας το και ως "blindfire", αλλά και να στοχεύει από όπου θέλει ο παίκτης. Τα όπλα του John, είναι πιστόλια Revolver, καραμπίνες, πολυβόλα, ενώ σε μια αποστολή μπορεί να χρησιμοποιήσει και κανόνι. Επίσης έχει λάσο, όπλα sniper, μαχαίρια, δυναμίτες και μολότοφ. Το παιχνίδι δέχθηκε πολύ καλές κριτικές από τους δημοσιογράφους. Οι ψηλότερες ήταν, συμπεριλαμβάνοντας και το Metacritic και το Game Rankings, με βαθμολογία 95%. Στο PlayStation Magazine συγκέντρωσε 92 βαθμούς από τους 100. Το 1UP.com του έδωσε βαθμό Α, ενώ το GameSpy και το GamePro 5 αστέρια. Επίσημος ιστότοπος
Αυτόνομο νευρικό σύστημα

Το αυτόνομο νευρικό σύστημα είναι το τμήμα του νευρικού συστήματος το οποίο ρυθμίζει τις σπλαχνικές λειτουργίες. Διακρίνεται σε συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα, τα οποία έχουν ανταγωνιστική λειτουργία: το συμπαθητικό ετοιμάζει τον οργανισμό για μια οξεία κατάσταση όπου θα σπαταλήσει μεγάλη ενέργεια, ενώ το παρασυμπαθητικό έχει αντίθετη λειτουργία.

 Τα σώματα των απαγωγών νευρώνων του συμπαθητικού, βρίσκονται στην φαιά ουσία του νωτιαίου μυελού από το ύψος του πρώτου θωρακικού σπονδύλου έως το δεύτερο οσφυϊκό σπόνδυλο. Πιο συγκεκριμένα, συγκροτούν το πλάγιο κέρας της φαιάς ουσίας του νωτιαίου μυελού. Από τα εκεί σώματα εκπορεύονται νευράξονες (μακρυές αποφυάδες των νευρικών σωμάτων), οι οποίες μέσω της πρόσθιας ρίζας και του λευκού αναστομωτικού κλάδου (white rami communicantis), εισέρχονται στα παρασπονδυλικά γάγγλια, όπου τα περισσότερα εξ αυτών θα συνδεθούν με χολινεργική νευρική σύναψη (δηλαδή το πρώτο κύτταρο εκκρίνει ακετυλοχολίνη) με άλλα νευρικά κύτταρα. Το νευρικό κύτταρο με το σώμα στον νωτιαίο μυελό και τον νευράξονα που καταλήγει στο γάγγλιο, ονομάζεται προγαγγλιακό, ενώ το επόμενο μεταγαγγλιακό. Ωστόσο, ορισμένοι προγαγγλιακοί νευράξονες, ίσως αντί να συνδεθούνε με δεύτερο νευρικό άξονα, ίσως ταξιδέψουν προς τα άνω, δηλαδή τα αυχενικά νευρικά γάγγλια ή προς τα κάτω, για να σχηματίσουν τα 3 σπλαχνικά νεύρα (μεγαλύτερα, μικρότερα και κατώτερα σπλαχνικά νεύρα). Τα παρασπονδυλικά γάγγλια είναι δυο μεγάλες ταινίες νευρικού ιστού που είναι παράλληλες με την σπονδυλική στήλη και ενώνονται στην ιερή χώρα για να σχηματίσουν το µονοφυές κοκκυγικό γάγγλιο. Οι προσαγωγοί νευρώνες του συμπαθητικού, ξεκινάνε από τα περιφερικά όργανα και χωρίς σύναψη εισέρχονται στο γάγγλιο της οπίσθιας νωτιαίας ρίζας. Τα απαγωγά σώματα των νευρώνων του παρασυμπαθητικού βρίσκονται εντός του κρανίου και στην ιερή μοίρα του νωτιαίου μυελού. Αυτά που εντοπίζονται στο κρανίο, σχηματίζουν τους πυρήνες της III (κοινό κινητικό νεύρο), VII (προσωπικό), IX (γλωσσοφαρυγγικό) και Χ (πνευμονογαστρικό) εγκεφαλικής συζυγίας. Τα κύτταρα στην ιερή μοίρα θα δώσουν νευράξονες που θα σχηματίσουν το ιερό πλέγμα. Οι νευράξονες των κυττάρων του παρασυμπαθητικού, συνάπτονται με τα επόμενα (μεταγαγγλιακά νευρικά κύτταρα) σε περιφερικά γάγγλια. Τα προσαγωγά σώματα των νευρώνων του παρασυμπαθητικού ταξιδεύουν από τα περιφερικά όργανα που νευρώνουν προς τα αισθητικά γάγγλια των κρανιακών νεύρων είτε προς τους νευρώνες στον νωτιαίο μυελό. Από εκεί, οι κεντρικοί νευράξονες των νευρώνων ταξιδεύουν προς το κεντρικό νευρικό σύστημα, όπως τα σωματικά νεύρα. Η φυσιολογική αποστολή του Αυτόνομου νευρικού συστήματος είναι να καθορίζει μια σειρά από παραμέτρους του σώματος, όπως τον καρδιακό και αναπνευστικό ρυθμό, την αρτηριακή πίεση, θερμοκρασία, την πέψη, τον μεταβολισμό και άλλα. Γενικά το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ετοιμάζει τον οργανισμό για "μάχη ή φυγή" ενώ το παρασυμπαθητικό προετοιμάζει τον οργανισμό για διατήρηση της ενέργειας.