IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μστισλάβ Μστισλάβιτς

Ο Μστισλάβ Β΄ Μστισλαβιτς ο τολμηρός, ρωσ. Мстисла́в II Мстисла́вич Удатный [προφ. Ουντάτνι] (απεβ. 1228) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Σμολένσκ ήταν πρίγκιπας τού Νόβγοροντ (1210-15), Γαλικίας (1219-27) και Τουρτσέσκ (1227-28).

 Ήταν γιος τού Μστισλάβ του γενναίου πρίγκιπα τού Σμολένσκ, Νόβγκοροντ, Μπελγκόρντ και μίας κόρης τού Γκλεμπ Ροστισλάβιτς πρίγκιπα τού Ριαζάν (γιου του Ροστισλάβ Γιαροσλάβιτς τού Τσέρνιγοβ). Το 1193 και 1203 η γενναιότητά του στους πολέμους εναντίον των Κιπτσάκων έκανε τη φήμη του γνωστή σε όλους τους Ρώσους.Το 1209 αναφέρεται ως πρίγκιπας τού Τόροπετς. Το επόμενο έτος έλαβε τον θρόνο τού Νόβγκοροντ, συλλαμβάνοντας τους άνδρες τού Σβιατοσλάβ Γ΄ (2ου εξαδέλφου τού πατέρα του), αφού ο ίδιος ο Σβιατοσλάβ Γ΄ κρατούσε την έδρα τού αρχιεπισκόπου τού Νόβγκοροντ. Κατά την επιστροφή του στο Νόβγκοροντ, ο Μστισλάβ Β΄ παρέδωσε την πόλη-κλειδί Τορχόκ, που είχε καταλάβει με πολιορκία, στον Βσέβολοντ Γ΄ (πατέρα τού Σβιατοσλάβ Γ΄). Οδήγησε δύο εκστρατείες των Νοβγκοροντιανών το 1212 και 1214 εναντίον των Εσθονών, με επιτυχία. Το 1215 εκτόπισε τον Βσέβολοντ Δ΄ του Τσέρνιγοβ (εξάδελφο τού πεθερού του) από το Κίεβο και αναβάθμισε τον εξάδελφό του Μστισλάβ Γ΄ στον θρόνο τού Κιέβου. Νυμφεύτηκε μία κόρη τού Κοτιάν χαν των Κιπτσάκων και είχε τέκνο: Ροστισλάβα, παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ Β΄ των Ρουρικιδών πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ (2ο εξάδελφο τού Μστισλάβ τού γενναίου) και μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Άννα, παντρεύτηκε τον 3ο εξάδελφό της Ντάνιελ των Ρουρικιδών βασιλιά της Γαλικίας-Βολινίας. A. N. Nasonov, ed., Novgorodskaia pervaia letopis: starshego i mladshego izvodov (Moscow and Leningrad: AN SSSR, 1950), 63, 267; John Fennell, The Crisis of Medieval Russia 1200-1304 (London and New York: Longman,1983), 66-68.
Σέρχιο Αραούχο

Ο Σέρχιο Εσεκιέλ Αραούχο (ισπανικά: Sergio Ezequiel Araujo, γενν. 28 Ιανουαρίου 1992) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός, και συγκεκριμένα ως κεντρικός επιθετικός στην ΑΕΚ. Έχει υπάρξει διεθνής με τις μικρές ομάδες της εθνικής Αργεντινής.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του στην Μπόκα Τζούνιορς, όπου αγωνίστηκε από το 2009 έως και το 2015, με τις τρεις από τις πέντε συνολικά σεζόν να παίζει δανεικός στις ομάδες Μπαρτσελόνα Β (2012-13), Τίγρε (2013-14) και Λας Πάλμας (2014-15). Αυτήν την περίοδο κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, το 2011, το πρωτάθλημα Αργεντινής.Το 2015 πήρε μεταγραφή στη Λας Πάλμας. Το 2018 κατέκτησε το πρωτάθλημα με την ΑΕΚ. Τον Ιανουάριο του 2020 ανακοινώθηκε ότι επιστρέφει στην ΑΕΚ με δανεισμό και οψιόν αγοράς το καλοκαίρι. Η οψιόν δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ, εξαιτίας των απαιτήσεων της Λας Πάλμας και έτσι επέστρεψε για ακόμη μια φορά στα Κανάρια Νησιά. Από τις 13 Ιουλίου 2021 θεωρείται μόνιμος παίκτης της ΑΕΚ αφού η ομάδα αγόρασε τον παίκτη για 1,5 εκ. ευρώ, πόσο το οποίο μπορεί να φτάσει τα 1,7 εκ. ή ακόμα και τα 2 εκ. ευρώ με την εκπλήρωση κάποιων μπόνους. Από τον Αύγουστο του 2022 ο Αραούχο είναι ο πρώτος αρχηγός της ΑΕΚ.Τον Απρίλιο του 2023 χρειάστηκε να υποβληθεί σε επέμβαση στο μηνίσκο του αριστερού του γόνατου κάτι που τον έθεσε εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν σε χρονικό σημείο όπου η ΑΕΚ βρίσκονταν στην κορυφή της βαθμολογίας της Σούπερ Λιγκ, μαζί με τον Παναθηναϊκό, έπειτα από τέσσερις αγωνιστικές των πλει-οφ του πρωταθλήματος. ΑΕΚ Πρωταθλήματα Ελλάδας: 2017–18, 2022-23 Κύπελλο Ελλάδας: 2022-23 Προφίλ Σέρχιο Αραούχο στο Transfermarkt (Αγγλικά) Προφίλ στον επίσημο ιστότοπο της Μπαρτσελόνα (Αγγλικά) (Αγγλικά) Προφίλ Σέρχιο Αραούχο στο Soccerway Προφίλ στο ESPN Deportes (Ισπανικά)
Αλχασάν Καμαρά

Ο Αλχασάν Καμαρά (Alhassan A. Kamara, γενν.13 Ιανουαρίου 1993), γνωστός ως Κρέσπο, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Σιέρα Λεόνε, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Παναιτωλικό.

 Ο Καμαρά ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Καλόν και έγινε δόθηκε δανεικός στη σουηδική Μπόντενς, που συμμετείχε στην 1η κατηγορία, στις 29 Ιουλίου 2011. Κατά τη διάρκεια του πεντάμηνου δανεισμού του, σημείωσε 5 γκολ σε 10 αγώνες.Στις 5 Οκτωβρίου 2011, ο Καμαρά υπέγραψε συμβόλαιο με την AΙΚ Στοκχόλμης. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου της σεζόν του 2012, έκανε 11 εμφανίσεις για την AΪK. Μετά το καλοκαίρι, δανείστηκε στην Έρεμπρο, όπου σημείωσε 4 γκολ σε 8 αγώνες. Στις 24 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ο επαναδανεισμός του στην Έρεμπρο για το υπόλοιπο του 2013. Ύστερα από το τέλος της σεζόν, η Έρεμπρο αποφάσισε να τον αγοράσει από την AΪK, όπου δεν κατάφερε να έχει αντίκτυπο με την απόδοση του, καθώς δεν κατάφερε να σκοράρει σε δεκατέσσερις αγώνες πρωταθλήματος. Αφού τραυματίστηκε νωρίς στη σεζόν 2014, ο Καμαρά σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 9 Αυγούστου, εναντίον της Μιάλμπι. Στη συνέχεια συνέχισε να σκοράρει, τελειώνοντας την σεζόν με 14 γκολ στους 12 τελευταίους αγώνες, παρά το γεγονός ότι συχνά αντικαθιστόταν στο δεύτερο ημίχρονο (έπαιξε 90 λεπτά σε 7 από τους 19 αγώνες). Είχε μέσο όρο 1 γκολ κάθε 65 λεπτά στους 12 τελευταίους αγώνες της σεζόν, ολοκληρώνοντας με ένα χατ τρικ σε 7 λεπτά εναντίον της Χέκεν.Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018, ο Παναιτωλικός ανακοίνωσε επίσημα την υπογραφή του Καμαρά μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20. Ο 25χρονος επιθετικός είχε αποδεσμευτεί πρόσφατα από τη Χέκεν, μετά από δύο επιτυχείς σεζόν στην Άλσβενσκαν. Στις 2 Ιουνίου 2012, έκανε το διεθνές ντεμπούτο του για την Εθνική Σιέρα Λεόνε σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014 εναντίον του Πράσινου Ακρωτηρίου. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Σαλαμάνδρα του Καστελλόριζου

Η σαλαμάνδρα του Καστελλόριζου, Lyciasalamandra luschani (Steindachner, 1891) ή Νυφίτσα, όπως είναι γνωστή στους κατοίκους του νησιού (διεθνής κοινή ονομασία: Luschan's salamander) είναι ένα είδος σαλαμάνδρας στην οικογένεια Salamandridae, που απαντάται στο Καστελλόριζο. Η γεωγραφική κατανομή του είδους περιλαμβάνει επίσης ένα μικρός μέρος της ΝΑ Ανατολίας (Τουρκία). Στο Καστελλόριζο απαντάται το ενδημικό υποείδος L. luschani basoglui (Baran & Atatür, 1980). Μαζί με τη σαλαμάνδρα της Καρπάθου αποτελούν τα μοναδικά είδη του γένους Lyciasalamandra που απαντώνται στην Ελλάδα. Κατατάσσεται ως Τρωτό (VU) στη λίστα της IUCN.

 Πρόκειται για μια μεσαίου μεγέθους σαλαμάνδρα, με λεπτό σώμα, επίπεδο κεφάλι και μεγάλα μάτια. Το σώμα της έχει πορτοκαλί-καφέ χρωματισμό ραχιαία, ενώ κοιλιακά είναι λευκή-κιτρινωπή. Η ουρά είναι λεπτή. Τα ενήλικα άτομα μπορεί να φτάσουν έως και τα 14cm σε μήκος. Τα αρσενικά φέρουν μια μυτερή απόφυση στην βάση της ουράς τους από την ραχιαία πλευρά. Τον περισσότερο χρόνο βρίσκεται κρυμμένη κάτω από πέτρες ή βαθιά μέσα στο έδαφος. Ανεβαίνει στην επιφάνεια του εδάφους κατά τη διάρκεια του χειμώνα (περίπου από τον Οκτώβριο μέχρι και τον Απρίλιο) όταν τα επίπεδα υγρασίας είναι υψηλά, συνήθως μετά από βροχή. Έτσι, δραστηριοποιείται συνήθως βραδινές ώρες, αν και έχει παρατηρθεί και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Οι πυκνότητες των πληθυσμών του είδους τοπικά μπορεί να είναι και πολύ υψηλές. Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα στη ξηρά, όπου το αρσενικό σέρνεται κάτω από το θηλυκό, πιάνοντας τα μπροστινά πόδια του θηλυκού και πιέζοντας το κεφάλι του προς τα πάνω. Είναι ζωοτόκο, γεννάει δηλαδή πλήρως ανεπτυγμένα μικρά και δεν εξαρτάται καθόλου από το νερό. Τρέφεται με ασπόνδυλα, όπως κάμπιες και σκουλήκια.
336 Λακαντιέρα

Η Λακαντιέρα (Lacadiera) είναι ένας αρκετά μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,76. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Λα Καντιέρ ντ' Αζύρ της νότιας Γαλλίας, στην Κυανή Ακτή.

 Η διάμετρος της Λακαντιέρας υπολογίσθηκε σε 69,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 349 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι D, ενώ το άλβεδό της είναι 0,046 (από δεδομένα του IRAS). Η Λακαντιέρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 42 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 85 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Haiku OS

Το Haiku (επίσης γνωστό ως Haiku OS) είναι ελεύθερο και ανοιχτού κώδικα λειτουργικό σύστημα για προσωπικούς υπολογιστές. Αναπτύσσεται ως συνέχεια του BeOS από μια ανεξάρτητη ομάδα εθελοντών και προορίζεται για οικιακή χρήση, ενώ είναι συμβατό με τα πρότυπα POSIX.

 Μετά την εμπορική αποτυχία του λειτουργικού συστήματος BeOS και την πώληση, τον Αύγουστο του 2001 και σε τιμή 11 εκατ. $, της ιδιοκτησίας του στην εταιρεία Palm, η οποία δεν θα συνέχιζε την ανάπτυξη του προϊόντος, παρουσιάστηκε έντονο ενδιαφέρον για την συνέχεια υποστήριξης του συστήματος μέσω ενός μοντέλου ανοιχτού κώδικα. Ωστόσο, η πρόταση για πώληση μιας άδειας και την μεταβίβαση του κώδικα στην ενδιαφερόμενη κοινότητα δεν εγκρίθηκε από την Palm.Την ίδια χρονιά ξεκινούν εγχειρήματα λειτουργικού συστήματος ανοιχτού κώδικα που έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν έναν κλώνο του BeOS. Όλα σχεδόν έπαψαν να αναπτύσσονται μέσα σε πέντε χρόνια από το 2001. Από αυτά επιβίωσε μόνο το εγχείρημα OpenBeOS.Για την υποστήριξη του εγχειρήματος OpenBeOS ιδρύθηκε το 2003 η μη κερδοσκοπική οργάνωση Haiku Inc. με έδρα τη Νέα Υόρκη, από τον ιδρυτή του εγχειρήματος, Μάικλ Φίππς.To 2004, μετά από απαίτηση της Palm, το εγχείρημα OpenBeOS μετονομάζεται σε Haiku. Επίσημη ιστοσελίδα Haiku Inc. Haiku Depot (αποθετήριο εφαρμογών)
Πωλίνα Μπίλλια

Η Πωλίνα Μπίλλια (γεννημένη στις 29 Αυγούστου 1994 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στην Α1 Εθνική κατηγορία της Ελλάδας ως κεντρική.

 Αν και αρχικά ασχολήθηκε με το άθλημα της κολύμβησης, η Πωλίνα Μπίλλια αποφάσισε στη συνέχεια να ασχοληθεί με το βόλλευ, κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης το 2001 στις ακαδημίες του Πειραϊκού. Στην ομάδα του Πειραϊκού παρέμεινε μέχρι το 2005, όταν και μεταγράφηκε στην έτερη ομάδα του Πειραιά, τον Φοίνικα Πειραιώς. Το 2007, σε ηλικία 13 ετών, η Πωλίνα Μπίλλια εντάχθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς με τον οποίο συμμετείχε στα διάφορα πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ. Το 2011 και το 2012, η Μπίλλια κατέκτησε με την ομάδα του Ολυμπιακού δύο Πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων. Μάλιστα, ανακηρύχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια αλλά και κορυφαία σέρβερ του τελικού το 2012. Οι πολύ καλές εμφανίσεις της Πωλίνας Μπίλλια με τις ομάδες νέων του Ολυμπιακού, οδήγησαν στον προβιβασμό της στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Στην ομάδα του Πειραιά παραμένει μέχρι και σήμερα έχοντας μάλιστα κατακτήσει δύο πρωταθλήματα αλλά και δύο Κύπελλα Ελλάδος (2013, 2014). 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος: 2013, 2014 2 Κύπελλα Ελλάδος: 2013, 2014 2 Πρωταθλήματα ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων: 2011, 2012 Το προφίλ της Πωλίνας Μπίλλια στο gavros.gr Το προφίλ της Πωλίνας Μπίλλια στο katimagiko.gr Πρωταθλήτριες για δεύτερη συνεχή χρονιά οι Νεανίδες του Ολυμπιακού, MVP η Μπίλλια Συνέντευξη της Πωλίνας Μπίλλια στο woop.gr
Παράβαση (καλαθοσφαίριση)

Στην καλαθοσφαίριση, μία κοινή παράβαση είναι η πιο μικρή κατηγορία παράνομης ενέργειας. Οι περισσότερες παραβάσεις διαπράττονται από την ομάδα που έχει την κατοχή της μπάλας, όταν ένας παίκτης χειρίζεται λανθασμένα την μπάλα ή κάνει παράνομη κίνηση. Η τυπική ποινή για μία παράβαση είναι η απώλεια της μπάλας προς την άλλη ομάδα. Αυτός είναι ένας τύπος λάθους . Οι συνήθεις παραβιάσεις ορίζονται στον Κανόνα υπ' αριθμόν 10 του Κανονισμού του NBA.

 Παράβαση γηπέδου μπρος-πίσω Μεταφορά ή παλάμη Διπλή ντρίμπλα Μεταφορά Αμυντική παράβαση τριών δευτερολέπτων (Παράνομη άμυνα) (τιμωρείται ως τεχνική ποινή ) Κανόνας πέντε δευτερολέπτων Παράβαση ρολογιού βολής Παράβαση της γραμμής χρόνου, υπέρβαση του χρονικού ορίου για να φτάσει κανείς στο μπροστινό γήπεδο (παράβαση 8 ή 10 δευτερολέπτων) Κανόνας τριών δευτερολέπτων (παραβίαση λωρίδας) Παρεμβολή καλαθιού ΓκολτέντινγκΤο πάτημα ή η απώλεια της μπάλας εκτός ορίων μπορεί επίσης να θεωρηθεί παράβαση, καθώς έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της μπάλας. Οι πράξεις που περιλαμβάνουν επαφή μεταξύ αντιπάλων ή αντιαθλητική συμπεριφορά ονομάζονται φάουλ, συνήθως προσωπικά φάουλ .
Κράτα μου το χέρι

Κράτα μου το χέρι (Elimi Bırakma) είναι τούρκικη τηλεοπτική σειρά παραγωγής 2018-2019 και προβάλλονταν στο τουρκικό κανάλι TRT 1. Στην Ελλάδα η σειρά έκανε πρεμιέρα την Κυριακή 2 Ιουλίου στις 8 το βράδυ στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV. Η σειρά έπαιζε καθημερινά από Δευτέρα έως Παρασκευή την ίδια ώρα, για μια ώρα και τέλειωσε το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου, μετά απο 57 επεισόδια.

 Η Αζρά επιστρέφει στο πατρικό της μετά τις σπουδές της στην Αμερική σε σχολή μαγειρικής, προκειμένου να γίνει επαγγελματίας μαγείρισσα, όπως ο πατέρας της. Όταν αυτός πεθαίνει κάτω από ύποπτες συνθήκες σε μια πυρκαγιά που ξέσπασε στο οικογενειακό τους εστιατόριο, ο κόσμος της Αζρά θα καταρρεύσει. Τώρα καλείται να στηρίξει την οικογένειά της με όποιο τρόπο μπορεί. Όμως, η μητριά της, Σουμρού, έχει άλλα σχέδια και φιλοδοξίες στο μυαλό της και σ’ αυτά δεν περιλαμβάνονται η Αζρά και ο μικρότερος αδελφός της. Η μοίρα θα τη φέρει στο δρόμο του Τζενκ, του νεαρού εγγονού της γνωστής μεγαλοεπιχειρηματία Φεριντέ Τσελέν. Ο Τζενκ έχει πρόσφατα αποβληθεί από το πανεπιστήμιο που φοιτούσε στην Αμερική και προσπαθεί τώρα να δει τι θα κάνει στη ζωή του. Η τυχαία γνωριμία του Τζενκ με την Αζρά θα επηρεάσει τη ζωή του καθοριστικά, αφού η Αζρά θα καταφέρει να γιατρέψει τις πληγές του. Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου σφιχτά, ζουν τον απόλυτο έρωτα. Τόσο σφιχτά όμως, που κανείς δεν μπορεί να δει τη βαριά σκιά που θα αρχίσει σύντομα να απλώνεται πάνω από τη σχέση τους. Η Φεριντέ Τσελέν, η γιαγιά του Τζενκ, είναι μια ώριμη γυναίκα και ιδιοκτήτρια μεγάλης αλυσίδας εστιατορίων, που πάντα κρατούσε σωστή ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και την οικογένειά της. Παρόλο που έχασε νωρίς τον γιο της, εκείνη εξακολουθεί να τον έχει κοντά της μέσα από τον εγγονό της. Γι’ αυτό το λόγο έχει μεγάλες προσδοκίες από εκείνον και φροντίζει να μην του λείπει τίποτα. Η δύναμή της είναι η ικανότητά της να αλλάζει θετικά τις ζωές των γύρω της. Το αδύναμο σημείο της είναι ότι δεν μπορεί να χειριστεί καλά την απογοήτευση που της δίνουν. Ειδικά, όταν η απογοήτευση έρχεται από αυτούς που θεωρεί δική της οικογένεια… Αζρά, Τζενκ και Φεριντέ έχουν ανάγκη από ένα χέρι να τους κρατήσει. Η απώλεια σημαδεύει τις ζωές και των τριών. Κάποιες φορές, πρέπει να χάσεις τα πάντα για να ξεκινήσεις να ζεις. TRT 1'in resmî sitesinde Elimi Bırakma Κράτα μου το χέρι στο Instagram Κράτα μου το χέρι, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Κράτα μου το χέρι, επίσημος λογαριασμός στο Facebook. YouTube'da Elimi Bırakma
Άγιος Παντελεήμων Λεχαινών Ηλείας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Παντελεήμονας (αποσαφήνιση) Ο Άγιος Παντελεήμων ή Άγιος Παντελεήμονας είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 1 μέτρο.

 Ο Άγιος Παντελεήμονας βρίσκεται στα βορειοδυτικά παράλια της Πελοποννήσου, στον κόλπο της Κυλλήνης και στα νοτιοδυτικά της λιμνοθάλασσας Κοτυχίου. Απέχει 4 χλμ. ΒΔ. από τα Λεχαινά (έδρα του δήμου). Η ονομασία του οφείλεται στο ομώνυμο μικρό εκκλησάκι που πανηγυρίζει στις 27 Ιουλίου όλη η πόλη των Λεχαινών προς τιμή του Αγίου Παντελεήμονος του Ιαματικού. Ο ναός κτίστηκε το 1938 από τον τότε σύλλογο Οινοπωλών στη θέση παλαιότερου ναϊδρίου. Η παραλία και ο θαλάσσιος πυθμένας είναι αμμώδεις και στο βορειοανατολικό άκρο της οριοθετείται από το αλιευτικό καταφύγιο του Αγίου Παντελεήμονα.Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1971 να απογράφεται στον τότε δήμο Λεχαινών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Λεχαινά, τους Αγίους Θεοδώρους και το Καταρράχι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λεχαινών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κάστρου - Κυλλήνης του Δήμου Ανδραβίδας - Κυλλήνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 37 κατοίκους. Φωτογραφίες του αλιευτικού καταφυγίου Αγίου Παντελεήμονα από τον ιστότοπο http://www.greece.com/ Στην Ηλεία και το δήμο Πηνειού υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Παντελεήμων Βαρθολομιού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Μουχαμάντ Φαγέ

Ο Μουχαμάντ «Μο» Φαγέ (γαλλικά: Mouhammad "Mo" Faye, γενν. στις 14 Σεπτεμβρίου 1985) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τον Προμηθέα Πατρών.

 Ο Φαγέ γεννήθηκε στο Ντακάρ από τους Ντεμπά και Μαμέ Γιουμανέ Νιάνγκ Φαγέ. Είναι ο νεότερος από πέντε παιδιά. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ασανέ Φαγέ, έπαιξε καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο του Νιού Χαμσάιρ. Ο Φαγέ παρακολούθησε την Ακαδημία SEED στο Ντακάρ της Σενεγάλης. Το 2002, ήταν μέλος της Εθνικής Σενεγάλης U18 και το 2004 ήταν μέλος της Εθνικής Σενεγάλης U20. Λόγω της καθυστέρησης στη μετάφραση των αντιγράφων του, ο Φαγέ δεν αγωνίστηκε την πρώτη του σεζόν και ξεκίνησε προπονήσεις με την ομάδα το φθινόπωρο του 2006. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του τη σεζόν 2006-07, αλλά η αρχική του κατάσταση ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω τραυματισμού στον καρπό που υπέστη σε ένα παιχνίδι με φίλους το καλοκαίρι. Ο Φαγέ έγινε βασικός όταν ο συμπαίκτης του, Λιούις Κλιντς, τέθηκε σε τιμωρία για το υπόλοιπο της σεζόν 2006–07 στις 5 Ιανουαρίου 2007. Ο Φαγέ παραμελήθηκε ξανά στις 5 Φεβρουαρίου 2007, αφού αντιμετώπιζε συμπτώματα που έμοιαζαν της γρίπης, τα οποία ο προπονητής Πολ Χιούιτ θεωρούσε ότι μπορεί να είχαν προκληθεί από μονοπυρήνωση. Ο Φαγέ έπαιξε με τους Ντάλας Μάβερικς στο NBA Σάμερ Λιγκ του 2010. Αργότερα, υπέγραψε με τους Ρίο Γκράντε Βάλεϊ Βάιπερς της NBA D-League. Μετά από ένα χρόνο στην NBA D-League, υπέγραψε με τη Γερ-Τουλόν Βαρ Μπασκέτ της LNB Pro B, όπου είχε μέσο όρο 12 πόντους και 5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Για τη σεζόν 2012–13, εντάχθηκε στον Ίκαρο Καλλιθέας της Α1 Εθνικής. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος του Παναλευσινιακού και τη σεζόν 2014–15 έπαιξε για το Ρέθυμνο.Στις 13 Αυγούστου 2015, ο Φαγέ εντάχθηκε στην Παλακανέστρο Βαρέζε. Έφυγε από την ομάδα πριν από το τέλος της σεζόν, καθώς βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ. Επίσης, τιμωρήθηκε σε έξι μήνες εκτός αγώνων. Στις 17 Ιουλίου 2016, υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών. Στις 24 Απριλίου 2017, υπέγραψε με τη λιβανέζικη Σαγκέσε.Στις 4 Αυγούστου 2018, μετακόμισε στη Σερβία και υπέγραψε με τον Ερυθρό Αστέρα για τη σεζόν 2018-19. Στις 28 Ιουνίου 2019, ανανέωσε με τον Ερυθρό Αστέρα για μία ακόμη σεζόν. Στις 7 Φεβρουαρίου 2020, ο Φαγέ αποχώρησε από την ομάδα. Στις 22 Φεβρουαρίου 2020, υπέγραψε με τη ρωσική Αβτοντόρ Σαράτοφ. Στις 27 Απριλίου 2020, ανακοινώθηκε η μετακίνησή του Φαγέ στον Προμηθέα Πατρών, για τρίτη θητεία. Ο Φαγέ υπήρξε επί σειρά ετών μέλος της Εθνικής Σενεγάλης. Με τη Σενεγάλη, έχει παίξει στα Αφρικανικά Πρωταθλήματα του 2007, 2009, 2011, 2013, 2015 και 2017. Κέρδισε χάλκινα μετάλλια το 2013 και το 2017. Έπαιξε επίσης με τη Σενεγάλη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019. Προφίλ στο EuroLeague.net Αρχειακό προφίλ της FIBA Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ ιταλικού πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 2020-01-29 στο Wayback Machine. (ιταλικά)
Ανδρέας Γκίζι

Ο Ανδρέας Γκίζι (Ιταλικά : Andrea Ghisi, πέθανε στις 19 Μαρτίου 1277) Βενετός ευγενής από την Οικογένεια Γκίζι ήταν ο πρώτος κύριος της Τήνου και της Μυκόνου.

 Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές για τον ίδιο μέχρι τη χρονιά που ο Μάρκος Α΄ Σανούδος οργάνωσε εκστρατεία για την κατάκτηση των Ελληνικών νησιών (1207). Η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στους Φράγκους που συμμετείχαν στην Δ΄ Σταυροφορία (1204), αλλά τρία χρόνια αργότερα δεν είχαν κατακτηθεί τα νησιά του Αιγαίου. Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Ιερεμίας Γκίζι κατέλαβαν την Τήνο, τη Μύκονο, τη Σκύρο, τη Σκόπελο και τη Σκιάθο, μετά τη διανομή τους ο Ανδρέας ανέλαβε τη διοίκηση της Τήνου και της Μυκόνου (1207). Τα δυο αδέλφια ήταν υποτελείς του Μάρκου Σανούδου που κυβερνούσε το Δουκάτο της Νάξου και εκείνος με τη σειρά του ήταν υποτελής στη Λατινική Αυτοκρατορία. Μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι πολύ πιθανό τα δυο αδέλφια να κατέκτησαν τα νησιά πριν την εκστρατεία του Μάρκου Σανούδου. Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Ιερεμίας βρέθηκαν από το 1243 σε σκληρή διαμάχη με τη Δημοκρατία της Βενετίας. Η Άνδρος ειχε ανατεθεί στον Μαρίνο Ντάντολο αλλά ο Ιερεμίας την κατέλαβε με τη βία (1238), ο Ντάντολο κλήθηκε να αναφέρει το γεγονός στη Βενετία αλλά πέθανε αμέσως μετά. Ο θάνατος του Ντάντολο δεν εμπόδισε της Βενετίας της Βενετίας να κάνει κατάσχεση της περιουσίας των αδελφών Γκίζι και να ζητήσει από τον δόγη Γιάκοπο Τιέπολο να τους πιέσει να παραδώσουν το νησί (11 Αυγούστου 1243). Τα δυο αδέλφια μετά την εξορία και την κατάσχεση της περιουσίας τους κλήθηκαν να απολογηθούν στον δόγη και να δηλώσουν την υποταγή τους στην απόφαση της κυβέρνησης (29 Ιουνίου 1244). Τα αδέλφια Γκίζι εξακολουθούσαν να κατέχουν την Άνδρο αφού τα κέρδη τους από το νησί ήταν πολύ μεγάλα παρά τις κυρώσεις. Ο Ιερεμίας πέθανε λίγο μετά τον Αύγουστο του 1243 με τον Ανδρέα χωρίς περιουσία και εξόριστο. Ο δυο αντίπαλες πλευρές προσπάθησαν μετά το 1251 να συμφιλιωθούν, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ο Ανδρέας έπρεπε να παραδώσει την Άνδρο που παραχωρήθηκε σε έναν υποτελή του δουκάτου της Νάξου. Μετά την υποταγή του ακυρώθηκε η εξορία του αλλά η επιστροφή της περιουσίας χρειάστηκε πολύ προσπάθεια και χρόνο να επανέλθει στην οικογένεια, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του (1280) μεγάλο μέρος της περιουσίας του δεν είχε επανέλθει στους κληρονόμους του. Η τελευταία πληροφορία για τον Ανδρέα προέρχεται από ένα διάταγμα το 1266 που εμφανίζεται το όνομα του. Ο Ανδρέας πέθανε την ίδια ημερομηνία που ο γιος του Βαρθολομαίος Α΄ Γκίζι εμφανίζεται λόρδος της Τήνου και της Μυκόνου (19 Μαρτίου 1277). Ο Ανδρέας Γκίζι είχε εκτός από τον Βαρθολομαίο άλλους έξι γιους από τους οποίους μόνο ο Μαρτίνο επέζησε και μια κόρη την Ανφελίζα που παντρεύτηκε τον Πιέτρο Κουερίνι. Guillaume Saint-Guillain, « Les Conquérants de l'Archipel. L'Empire latin de Constantinople, Venise et les premiers seigneurs des Cyclades », dans Gherardo Ortali, Giorgio Ravegnani et Peter Schreiner (dir.), Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero Latino, Venise, Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, 2006 Ravegnano, Giorgio (2000). "GHISI, Andrea" R.-J. Loenertz, Les Ghisi : dynastes vénitiens dans l'Archipel (1207-1390), Florence, Olschki, 1975
Όθων ντε Σικόν

Ο Οτόν ντε Σικόν ή Όθων ντε Σικόν (γαλλικά: Othon de Cicon) (;- μεταξύ 1263 και 1266), Γάλλος ευγενής, ήταν Κύριος της Καρύστου από το 1250 μέχρι τον θάνατο του. Στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται και Otto de Cicon καθώς και Odo de Cicon

 Πατέρας του ήταν ο Ζακ ντε Σικόν (Jacques de Cicon), και μητέρα του ήταν η Σιβύλλα ντε λα Ρος (Sibylle de la Roche). Ο πατέρας του, Ζακ, ήταν Κύριος του Σωβινιέ-λε-Γκραι και του Ρος. Η μητέρα του Σιβύλλα, Κυρία του Φλαζέ, κόρη του Πονς Β΄ ντε λα Ρος (Pons II de la Roche) και της Ποντιά ντε Ντραμελαί (Pontia de Dramelay) ήταν αδελφή του Όθωνα ντε λα Ρος, του πρώτου Κυρίου / Δούκα των Αθηνών. Τα παιδιά του Ζακ και της Σιβύλλας ήταν τα: ο Πονς ντε Σικόν (Ponce de Cicon), (; - 1249/50) , Κύριος του Châtillon-Guyotte ο Ετιέν (Étienne, Στέφανος) (; - 1256/67), με το επίθετο «Le François» ο Όθων ντε Σικόν (;-1264/5?) η Νταμιέτ (Damiette/Damett), σύζυγος του Renaud de Mons-Saint-LigierΟ Όθων παντρεύτηκε την Ανιές ή Ανιεσίνα Γκίζι, Agnes ή Agnesina Ghisi, αδελφή του Μάριο (Mario), του Τζερεμία (Geremia) και του Ανδρέα Γκίζι (Andrea Ghizi). Ο Τζερεμία ήταν Κύριος της Άνδρου και ο Ανδρέας Κύριος της Μύκονου, Τήνου, Αμοργού, Σκύρου, Σκιάθου, Σκοπέλου και Χίου, τα αδέλφια πήραν σημαντικό μέρος των νησιών του Αιγαίου μετά το 1204. Το 1250 υπογράφει γράμμα από το σπίτι του στο Νεγκροπόντε (Aigrepont), σύμφωνα με το οποίο αφήνει 20 λίρες στο Αββαείο του Bellevaux στη Βουργουνδία, την πατρίδα του όταν πεθάνει. Στο κείμενο αυτό υπογράφει ως «Otthes de Cycons, sire de Cariste». Αργότερα πήρε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό του Γουλιέλμου και εξόπλισε ένα πλοίο σε βοήθεια του Σανούδο, ενάντια στους Βενετούς. Ο Σανούδο τον αναφέρει ως «signor di Caristho ... Osto de Zuccon». Όταν το καλοκαίρι του 1261 ο τελευταίος λατίνος αυτοκράτορας Βαλδουίνος Β΄ έφυγε από την Κωνσταντινούπολη κυνηγημένος από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο έφτασε στο Νεγροπόντε και εκεί ο Όθων του δάνεισε 5.000 υπέρπυρα με αντάλλαγμα κάποια εχέγγυα, ανάμεσα στα οποία πρέπει να βρισκόταν και ιερά κειμήλια - λείψανα. Αυτό προκύπτει από το ότι δυο χρόνια αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1263, από το Νεγροπόντε, ο Όθων δώρισε στο αββαείο του Citeaux, το λείψανο του χεριού του Ιωάννη του Βαπτιστή και την επόμενη ημέρα, στις 21 Μαρτίου 1263, έδωσε εντολη στους αββάδες του Bellevaux και του Daphni να μεταφέρουν το κειμήλιο στο Citeaux.
Εθνική Φρουρά της Γεωργίας

Η Εθνική Φρουρά της Γεωργίας (γεωργιανά: საქართველოს ეროვნული გვარდია) είναι στρατιωτικός σχηματισμός εντός των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων και αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Άμυνας. Είναι επιφορτισμένη με την αντιμετώπιση εξωτερικών απειλών, πολιτικών αναταραχών και φυσικών καταστροφών. Η Εθνική Φρουρά είναι επίσης υπεύθυνη για την κατάταξη εφέδρων.

 Η Εθνική Φρουρά ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1990, όταν ο Πρόεδρος Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια διέταξε τη δημιουργία των γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων και πραγματοποιήθηκε η πρώτη στρατιωτική παρέλαση στο Στάδιο Μπόρις Παϊχάτζε. Ο Τενγκίζ Κιτοβάνι διορίστηκε ως επικεφαλής της Εθνικής Φρουράς. Η Εθνική Φρουρά επανδρώθηκε κυρίως από εθελοντές και πιο έμπειρους γεωργιανούς αξιωματικούς, οι οποίοι υπηρετούσαν στο παρελθόν στο σοβιετικό στρατό και επέστρεψαν στη Γεωργία για να υπηρετήσουν στο νεοσύστατο γεωργιανό στρατό. Έτσι, συγκροτήθηκε ο πρώτος εθνικός στρατιωτικός σχηματισμός στην τότε Σοβιετική Γεωργία, ο οποίος θα παρείχε αργότερα τη βάση για τις τακτικές ένοπλες δυνάμεις.Σχεδόν από τη σύστασή της, η Εθνική Φρουρά άρχησε άμεσα να εμπλέκεται στη γεωργιανή πολιτική. Τον Αύγουστο του 1991, αμέσως μετά την σύστασή της, η Εθνική Φρουρά χωρίστηκε μεταξύ των υποστηρικτών του Γκαμσακχούρντια και του Κιτοβάνι. Ο διαχωρισμός συνέβη έπειτα από την ανακοίνωση του Κιτοβάνι ότι ο Πρόεδρος ήταν έτοιμος να διαλύσει το γεωργιανό στρατό. Ο Κιτοβάνι και οι υποστηρικτές του άφησαν τους στρατώνες και στάθμευσαν κοντά στην Τιφλίδα. Σ' αυτούς προσχώρησαν ο Πρωθυπουργός Τενγκίζ Σίγκουα και ο παραστρατιωτικός ηγέτης Γιάμπα Ιοσελιάνι, κατά τη διάρκεια του γεωργιανού εμφυλίου πολέμου που ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1991. Τα υπόλοιπα τμήματα της Εθνικής Φρουράς παρέμειναν πιστά στον Γκαμσακχούρντια.Οι μονάδες της Εθνικής Φρουράς αποτέλεσαν μια μεγάλη παραστρατιωτική δύναμη, κατά τη συμμετοχή τους στο γεωργιανό εμφύλιο πόλεμο, όπως και στις συγκρούσεις της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έπειτα από τις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Διοίκησης Ηνωμένων Πολιτειών (US EUCOM), νέοι ρόλοι, λειτουργίες και δομή είχαν ανατεθεί στην Εθνική Φρουρά. Από τη δεκαετία του 2000, η Εθνική Φρουρά δεν περιλαμβάνει στρατιωτικές μονάδες και είναι επικεντρωμένη στις εφεδρείες και στην υποστήριξη της πολιτικής διακυβέρνησης σε περιόδους κρίσης.Οι κύριες αποστολές της Εθνικής Φρουράς είναι: Υποστήριξη της πολιτικής της κυβέρνησης σε καταστάσεις κρίσεων (φυσικές, τεχνολογικές, οικολογικές). Εγγραφή επιστράτευσης εφέδρων, μελέτης και παράδοσης. Σύγκλιση, επιλογή και οργάνωση των πολιτών, βάσει της συμφωνίας, για τις μονάδες, υπομονάδες και τις βάσεις των ενόπλων δυνάμεων. Παροχή τελετουργικών δραστηριοτήτων.Τον Ιανουάριο του 2007, η Εθνική Φρουρά της Γεωργίας αποτελούνταν από προσωπικό 554 βετεράνων. Επίσημος ιστότοπος
Ασπροχόρτι Σάμου

Το Ασπροχόρτι είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ανατολικής Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 11 κατοίκους.

 Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά κατά την απογραφή του 1991, στην οποία είχε πληθυσμό 9 κατοίκων. Διοικητικά, υπήχθη αρχικά στον δήμο Σαμίων της επαρχίας Σάμου, ενώ τα επόμενα χρόνια προσαρτήθηκε διαδοχικά στους δήμους Βαθέος και Σάμου. Από το 2019 ανήκει στον νεοσύστατο δήμο Ανατολικής Σάμου.
Αγνά Ρεθύμνου

Τα Αγνά είναι οικισμός της Κοινότητας Ατσιποπούλου του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 363 κατοίκους.

 Τα Αγνά βρίσκονται 4,5 χλμ. δυτικά από το λιμάνι του Ρεθύμνου, στη νότια πλευρά της Εθνικής Οδού 90 ή Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Β.Ο.Α.Κ.) κοντά στον κόμβο Ατσιπόπουλου και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 41 μέτρων. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ατσιποπούλου της επαρχίας Ρεθύμνης, με πληθυσμό 22 κατοίκων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Ατσιπόπουλο, το Πανόραμα και το Βιολί Χαράκι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ατσιποπούλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Τόνι Ιγουόμπι

Ο Τόνι Ιγουόμπι (ιταλικά: Toni Iwobi, γεννημένος στις 26 Απριλίου του 1955 ως Tony Chike Iwobi) είναι Ιταλός πολιτικός και επιχειρηματίας, νιγηριανικής καταγωγής. Ζώντας στην Ιταλία από τη δεκαετία του 1970, συμμετέχει επί σειρά ετών στα κοινά ως στέλεχος της Λέγκας του Βορρά. Στις ιταλικές γενικές εκλογές του 2018 εξελέγη στη Γερουσία της Δημοκρατίας, καταφέρνοντας παράλληλα να αποτελέσει τον πρώτο χρονικά μαύρο γερουσιαστή στην πολιτική ιστορία του κράτους. Η εκλογή του συνοδεύτηκε από σειρά αρνητικών σχολίων λόγω της πολιτικών απόψεων του ιδίου και της Λέγκας.

 Ο Ιγουόμπι γεννήθηκε το 1955 στο Γκουσάου της Νιγηρίας και είναι γόνος πολύτεκνης οικογένειας. Πραγματοποίησε σπουδές πρώτα στις ΗΠΑ και κατόπιν στην Ιταλία, όπου μετέβη το 1976 ως φοιτητής πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια. Αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μπέργκαμο, όπου πέρασε από διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα προτού καθιερωθεί ως επιχειρηματίας στον χώρο της πληροφορικής. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ο Ιγουόμπι είναι Καθολικός, παντρεμένος με Ιταλίδα και πατέρας δύο παιδιών. Αναφέρεται ως μέλος της Λέγκας του Βορρά από το 1993, σε μια περίοδο που το συγκεκριμένο κόμμα τασσόταν υπέρ της ομοσπονδιοποίησης του ιταλικού κράτους. Αργότερα ο Ιγουόμπι διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Σπιράνο της επαρχίας του Μπέργκαμο. Το 2015 τοποθετήθηκε από τον Ματέο Σαλβίνι στη θέση του υπεύθυνου μεταναστευτικής πολιτικής και ασφαλείας του κόμματος. Στις εκλογές του 2018 εξελέγη στην Ιταλική Γερουσία ως αντιπρόσωπος της Λομβαρδίας, όντας ο - χρονικά - πρώτος μαύρος γερουσιαστής. Σχολιάζοντας την εκλογική του επιτυχία, ο ίδιος αφενός την χαρακτήρισε ως εξαιρετική την τιμή και αφετέρου ισχυρίστηκε πως η εκλογή του ήταν απόδειξη πως η Λέγκα δεν τάσσεται γενικά κατά της μετανάστευσης, αλλά μόνο εναντίον της παράνομης. Ωστόσο, η εκλογή του συνοδεύτηκε από διάφορα αρνητικά σχόλια, ενώ μεταξύ των αντιδρώντων συγκαταλεγόταν και ο - επίσης - καταγόμενος από τη Νιγηρία, Ιταλός διεθνής ποδοσφαιριστής Μάριο Μπαλοτέλι. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Γερουσία, ο Ιγουόμπι διετέλεσε αντιπρόεδρος της Έκτακτης Επιτροπής Προστασίας και Προαγωγής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, καθώς και μέλος διαφόρων ακόμη επιτροπών. Τον Αύγουστο του 2022, ανακοινώθηκε επίσημα πως το όνομά του δεν συμπεριλαμβανόταν στις λίστες υποψηφίων της Λέγκας ενόψει των εκλογών του ιδίου έτους, γεγονός που επέφερε την αντίδρασή του.
Ιωακείμ Ερνέστος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ

Ο Ιωακείμ Ερνέστος, γερμ. Joachim Ernst (22 Ιουνίου 1583 - 7 Μαρτίου 1625) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ (1603-1625) και ιδρυτής του κλάδου Άνσμπαχ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ. Το 1625 απεβίωσε στο Κελλν αν ντερ Σπρέε σε ηλικία 42 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκος Γ΄. Νυμφεύτηκε το 1612 τη Σοφία, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄, κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ και είχε τέκνα: Σοφία 1614-1646, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Έρντμαν-Αύγουστο των Χοεντσόλερν, διάδοχο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Φρειδερίκος Γ΄ 1616-1634, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Αλβέρτος Β΄ 1620-1667, μαργράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ. Χριστιανός 1623-1633 απεβ. 10 ετών, Αλβέρτος 1617 απεβ. νήπιο. Gerhard Taddey: Lexikon der deutschen Geschichte, Stuttgart, 1998, ISBN 3-520-81303-3 M. Spindler, A. Kraus: Geschichte Frankens bis zum Ausgang des 18. Jahrhunderts, München, 1997, ISBN 3-406-39451-5 Hans-Jörg Herold: Markgraf Joachim Ernst von Brandenburg-Ansbach als Reichsfürst, Göttingen, 1973, ISBN 3-525-35872-5 (Issue 10 of the Schriftenreihe der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften) Theodor Hirsch (1881), "Joachim Ernst, Margrave of Brandenburg-Ansbach", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 91
Ιωάννης Κοντοστέφανος

Ο Ιωάννης (π. 1128 - 1176/82) από την Οικογένεια Κοντοστέφανων ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης θέματος. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής υπό τον θείο του Μανουήλ Α΄ Κομνηνό.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του πανυπερσέβαστου και μεγάλου δούκα (ναυάρχου) Στεφάνου και της πορφυρογέννητης Άννας Κομνηνής, κόρης του αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνού. Αδελφός της Άννας ήταν ο Μανουήλ Α΄. Ο Ιωάννης είχε αδέλφια τον Αλέξιο, τον Ανδρόνικο -και οι δύο εξέχοντες στρατιωτικοί διοικητές- και την Ειρήνη.Ο οίκος του ήταν αρχοντικής καταγωγής και ανήλθε σε εξέχουσα θέση μεταξύ των αριστοκρατών, στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, επί Ιωάννη Β΄. Έκανε επιγαμίες με τον αυτοκρατορικό οίκο των Κομνηνών. Η αρχή της σταδιοδρομίας του δεν είναι γνωστή· εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1162 σε ένα έγγραφο ιδιοκτησίας της μονής Μεγίστης Λαύρας. Την εποχή αυτή ήταν δούκας (κυβερνήτης) της Θεσσαλονίκης και ταυτόχρονα απογραφεύς και εξισωτής (εκτιμητής φόρων). Έπειτα αναφέρεται ως μετέχων της συνόδου στο ανάκτορο των Βλαχερνών τον Μάρτιο του 1166, μαζί με τον αδελφό του Αλέξιο.Έλαβε μέρος στις εκστρατείες του θείου του Μανουήλ Α΄· στην εκστρατεία του 1176 εναντίον του Σελτζουκικού σουλτανάτου του Ρουμ δεν αναφέρεται ρητά ότι έλαβε μέρος, είναι ασαφές. Αναφέρεται το θέρος του 1176, όταν ο αδελφός του Αλέξιος ασθένησε και απεβίωσε στο Λοπάδιον. Δεν ξέρουμε αν συμμετείχε στις 17 Σεπτεμβρίου στην καταστροφική ενέδρα στο Μυριοκέφαλον, αλλά δεν αναφέρεται έκτοτε, έτσι είναι πιθανό να ήταν ένα από τα πολλά μέλη της αριστοκρατίας που έχασαν τη ζωή τους στη μάχη αυτή. Ωστόσο ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βάρζος εκτιμά ότι, όταν ο αδελφός του Ανδρόνικος εξεγέρθηκε εναντίον του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού το 1182, τότε απεβίωσε και ο Ιωάννης. Νυμφεύτηκε π. το 1145/46 μία της αριστοκρατίας, της οποίας το όνομα δεν μας είναι γνωστό (ο συνώνυμός του εξάδελφος Ιωάννης νυμφεύτηκε την Θεοδώρα, αλλά ας μην γίνεται σύγχυση). Είχε τουλάχιστον ένα τέκνο: Στέφανος. Angold, Michael (1997). The Byzantine Empire, 1025–1204: A Political History. Longman. ISBN 0-582-29468-1. Magdalino, Paul (2002) [1993]. The Empire of Manuel I Komnenos, 1143–1180. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-52653-1. Varzos, Konstantinos (1984a). Η Γενεαλογία των Κομνηνών [The Genealogy of the Komnenoi] (PDF) (in Greek). A. Thessaloniki: Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki. Varzos, Konstantinos (1984b). Η Γενεαλογία των Κομνηνών [The Genealogy of the Komnenoi] (PDF) (in Greek). B. Thessaloniki: Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki.
Μπεν Μπερνάνκι

Ο Μπεν Μπερνάνκι (Ben Shalom Bernanke, 13 Δεκεμβρίου 1953) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και πρώην πρόεδρος της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας, για δύο θητείες. Ο Μπερνάνκι διορίστηκε σε αυτή τη θέση από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους, καθώς παλαιότερα είχε διατελέσει επικεφαλής του συμβουλίου του Προέδρου Μπους για οικονομικά θέματα. Διαδέχτηκε τον προκάτοχό του, Άλαν Γκρίνσπαν, την 1η Φεβρουαρίου 2006. Επιλέχτηκε για δεύτερη θητεία από τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις 28 Ιανουαρίου 2010. Το περιοδικό Τάιμ τον ανέδειξε «Πρόσωπο της Χρονιάς» για το 2009. Το 2022 του απονεμήθηκε μαζί με άλλους το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.

 Γεννήθηκε στην Αουγκούστα, Τζόρτζια στις 13 Δεκεμβρίου 1953. Μεγάλωσε στο Ντίλον της Νότιας Καρολίνας. Ο πατέρας του Φίλιπ ήταν φαρμακοποιός και μερικώς απασχολούμενος ως μάνατζερ θεάτρου ενώ η μητέρα του Έντνα ήταν δασκάλα δημοτικού σχολείου μέχρι τη στιγμή που γεννήθηκε ο Μπεν. Είναι ο μεγαλύτερος από τρία αδέλφια, έχοντας ακόμη έναν αδελφό και μία αδελφή. Ο αδελφός του Σεθ είναι δικηγόρος στη Βόρεια Καρολίνα και η αδελφή του, Σάρον, είναι διευθύντρια σε μουσικό σχολείο της Βοστώνης. Η οικογένεια του ήταν από τις ελάχιστες εβραϊκές στην περιοχή του και συμμετείχαν σε μια τοπική συναγωγή. Ο Μπεν σε μικρή ηλικία έμαθε την Εβραϊκή γλώσσα από τον παππού του Χάρολντ. Ο πατέρας του και ο θείος του κατείχαν από κοινού ένα φαρμακείο που αγόρασαν από τον παππού από την πλευρά του μπαμπά του, Γιόνας. Ο Γιόνας γεννήθηκε στο Μπόρισλαβ της Αυστρουγγαρίας στις 23 Ιανουαρίου 1891 και μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Έφτασε στο νησί Έλλις στα 30 του χρόνια την Πέμπτη 30 Ιουνίου 1921 μαζί με τη γυναίκα του, ετών 25. Στα έγγραφα του πλοίου καταλογογραφήθηκαν ως ταμίας και ιατρός αντίστοιχα. Μετακόμισαν στον Ντίλον από τη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του '40. Η μητέρα του Μπεν δούλευε συχνά στο οικογενειακό φαρμακείο όπως έπραττε και ο ίδιος περιστασιακά. Ως έφηβος τη δεκαετία του '60, ο Μπερνάνκι βοηθούσε στην τοπική συναγωγή στο τύλιγμα της Πεντάτευχου. Οι γονείς του ανησυχούσαν ότι ο γιος τους θα χάσει την εβραϊκή του ταυτότητα αν φοιτούσε στο Χάρβαρντ. Με τη βοήθεια ενός καθηγητή από το Ντίλον οι γονείς του Μπεν τελικά πείστηκαν ότι υπάρχουν Εβραίοι και στη Βοστώνη και ότι ο γιος τους δεν διατρέχει κίνδυνο. Ο Μπερνάνκι από το δημοτικό έως το λύκειο συμμετείχε στις τάξεις των άριστων μαθητών. Ακόμη έπαιζε σαξόφωνο για τη σχολική μπάντα με διάκριση και σε επίπεδο πολιτείας. Κατάφερε να επιτύχει ένα σχεδόν τέλειο σκορ στο SAT, ένα αμερικανικό τεστ αξιολόγησης για την είσοδο στο πανεπιστήμιο, επιτυγχάνοντας 1590 βαθμούς με άριστα το 1600. Φοίτησε στο Χάρβαρντ όπου και πήρε με έπαινο το πτυχίο του στα Οικονομικά το 1975. Ακόμη πήρε το Διδακτορικό δίπλωμα του από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης το 1979. Για να καταφέρει να αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις του πανεπιστημίου δούλευε τα καλοκαίρια αλλά πριν την εκκίνηση των σπουδών του σε ένα τοπικό αξιοθέατο κοντά στο Ντίλον.
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας

Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Ουκρανίας (ουκρανικά: Професіональна футбольна ліга України, ПФЛ) αποτελεί αθλητική οργάνωση που εκπροσωπεί όλους τους επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους στην Ουκρανία. Η ПФЛ διοργανώνει τα πρωταθλήματα του δευτέρου και τρίτου επιπέδου ποδοσφαίρου στην Ουκρανία. Επιβάλλει τους κανονισμούς και διασφαλίζει ότι οι διοργανώσεις διεξάγονται υπό την έννοια του «ευ αγωνίζεσθαι».

 Η ПФЛ ιδρύθηκε στις 26 Μαΐου του 1996 κατά τη διάσκεψη των επαγγελματικών σωματείων (ομάδες) της Ουκρανίας. Ο πρώτος πρόεδρος της εν λόγω οργάνωσης διετέλεσε ο Χριχόρι Σούρκις. Στις 17 Ιουλίου, η ПФЛ πήρε την έγκριση της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (ФФУ) για τη διοργάνωση όλων των επαγγελματικών πρωταθλημάτων της χώρας. Τον Αύγουστο του 2000 ο Χριχόρι Σούρκις εξελέγη ο πρόεδρος της ФФУ, και ο νέος πρόεδρος της ПФЛ εξελέγη στις 22 Δεκεμβρίου, ο οποίος ήταν ο αντιπρόεδρος της Σαχτάρ Ντονέτσκ, Ραβίλ Σαφιούλιν. Αργότερα επανεξελέγη για δεύτερη θητεία.Το καλοκαίρι του 2008, η Βίσα λίχα (Вища ліга) αναμορφώθηκε σε αυτοδιοικούμενο οργανισμό που προστατεύει τα συμφέροντα των συλλόγων που συμμετέχουν σε αυτή. Ως αποτέλεσμα, από τότε η ПФЛ διοργανώνει μόνο την πρώτη και τη δεύτερη κατηγορία. Η ίδια η ПФЛ επίσης μεταρρυθμίστηκε, δημιουργώντας ξεχωριστό συμβούλιο για κάθε κατηγορία. Το λογότυπο της ένωσης έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε το 2017. Επίσημος ιστότοπος
Δημήτρης Μπουγάς

Ο Δημήτρης Μπουγάς (γεν. 1971) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και αμυντικός μέσος. Το 1998 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος με τον Πανιώνιο. Είχε τη φήμη σκληροτράχηλου αμυντικού, που δεν δίσταζε να βάλει το πόδι του στη φωτιά για να ανακόψει τον αντίπαλο επιθετικό.

 Ο Δημήτρης Μπουγάς γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1971. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα τη σεζόν 1992-93 στον Εθνικό Πειραιά, στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής. Με τον Εθνικό παρέμεινε δύο σεζόν στη δεύτερη κατηγορία και κατάφερε να ανεβεί με δυσκολία τη σεζόν 1993-94 καταλαμβάνοντας την 3η θέση. Το 1994-95 βοήθησε τον Εθνικό να παραμείνει στην κατηγορία. Όμως, το 1995-96 η ομάδα τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε, για να ανεβεί πάλι την επόμενη σεζόν καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση. Το 1997 ο Μπουγάς μεταπήδησε στον Πανιώνιο και στην πρώτη του σεζόν με την ομάδα της Νέας Σμύρνης κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος 1998. Το 1998-99 μετείχε στην μεγάλη πορεία του Πανιωνίου ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από τη Λάτσιο. Το Δεκέμβριο του 1999 μεταπήδησε στα νεοφώτιστα Τρίκαλα, τα οποία όμως δεν κατάφεραν να παραμείνουν στην πρώτη κατηγορία. Στη συνέχεια έπαιξε για δυο σεζόν στη Β΄ Εθνική με την Καλλιθέα, την οποία βοήθησε να ανεβεί στην Α΄ το 2001-02. Το 2002-03 συνέχισε στα Χανιά, στη Γ΄ Εθνική, για να τελειώσει την καριέρα του στον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Με τα Χανιά αγωνίστηκε σε 26 ματς και πέτυχε ένα γκολ στον τελικό παραμονής με τη Λάρισα με το τελικό 3-3 να καταδικάζει την ομάδα του σε υποβιβασμό. Συνολικά αγωνίστηκε σε 109 ματς Α΄ Εθνικής και σε περισσότερα από 100 στη Β΄ και στη Γ΄ Εθνική. Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής. Ήταν βοηθός του Νίκου Παντέλη, στον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου, στην Καλλιθέα και στο ξεκίνημα της σεζόν 2009-10 στην Ηλιούπολη. Επίσης, είναι πρόεδρος του Αετού Κορυδαλλού, ομάδας της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. Κύπελλο Ελλάδος: 1998 (Πανιώνιος) Β΄ Εθνική (άνοδος) (2): 1994, 1997 (Εθνικός), 2002 (Καλλιθέα) http://www.rsssf.com/tablesg/grk96.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk99.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk00.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk03.html
Αγαθό Εύβοιας

Το Αγαθό είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καλλιανού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαρμαρίου, του δήμου Καρύστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Το Αγαθό είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα της Εύβοιας. Βρίσκεται στούς βόρειους πρόποδες της Όχης, σε θέση που δεσπόζει στο Αιγαίο Πέλαγος, κοντά στη έξοδο του φαραγγιού του Δημοσάρη και λίγο βορειότερα του Καλλιανού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει περίπου 137 χλμ. ΝΑ. της Χαλκίδας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1875 και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρύστου του νομού Ευβοίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλιανού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλλιανού και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαρμαρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μαρμαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρύστου. Το Φαράγγι του Δημοσάρη: μέσω του χωριού Καλλιανός, υπάρχει πρόσβαση προς το τελευταίο τμήμα του φαραγγιού, λίγο πρίν την έξοδό του στο Αιγαίο Πέλαγος, μπορεί όμως κάποιος να το περπατήσει προς την αντίστροφη και δυσκολότερη, νότια κατεύθυνση, προς την Όχη. Επίσης, το Αγαθό είναι η κατάληξη πολλών μονοπατιών που διασχίζουν την Όχη και την Καρυστία, γενικότερα i. ^ Άλλες, νεότερες πηγές αναφέρουν μικρότερα υψόμετρα (300, 250 ή 200) για τον οικισμό, ωστόσο η θέση που δίνει η εφαρμογή Google Earth για τον οικισμό είναι στα 350 μέτρα, σε συμφωνία με τις παλιές πηγές Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Τέιτ ΜακΡέι

Η Τέιτ ΜακΡέι (Tate Rosner McRae, γεννημένη 1 Ιουλίου 2003) είναι Καναδή τραγουδίστρια και χορεύτρια. Σε ηλικία δεκατριών ετών, κέρδισε τη δημοσιότητα ως η πρώτη Καναδή φιναλίστ στο αμερικανικό τηλεοπτικό ριάλιτι So You Think You Can Dance . Η McRae τράβηξε την προσοχή της RCA Records το 2019 αφού το πρωτότυπο τραγούδι της "One Day" (2017) έγινε viral στο YouTube, στη συνέχεια κυκλοφόρησε το ντεμπούτο EP της, All the Things I Never Said (2020). Η McRae κέρδισε σύντομα ευρύτερη αναγνώριση αφού το τραγούδι της «You Broke Me First» έγινε διεθνής επιτυχία. Το 2021, η McRae έγινε η νεότερη μουσικός που συμπεριλήφθηκε στη λίστα 30 Under 30 του Forbes. Το δεύτερο EP της, Too Young to Be Sad (2021) ήταν το γυναικείο EP με τις περισσότερες ροές του 2021 στο Spotify. Το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της, I Used to Think I Could Fly, κυκλοφόρησε στις 27 Μαΐου 2022. Το άλμπουμ απέκτησε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και έφτασε στο τοπ 10 πολλών χωρών, ενώ μπήκε στο νούμερο δέκα τρία του αμερικανικού Billboard 200.

 Η McRae έχει ονομάσει τους Post Malone, The Weeknd, Khalid, Jessie Reyez και Jeremy Zucker ως τις μεγαλύτερες μουσικές της επιρροές. Αναφέρει τη Zendaya και τη Ντούα Λίπα ως επιρροές και έχει περιγράψει και τις δύο γυναίκες ως τα μεγαλύτερα είδωλά της, σημειώνοντας ότι τις προσέχει σε όλες τις πτυχές της ζωής. Έχει επίσης ονομάσει τους Μπρούνο Μαρς, Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Σιάρα, Τζένιφερ Λόπεζ και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ ως εμπνεύσεις για να φέρει τον χορό στις παραστάσεις της, ενώ ονομάζει την Τέιλορ Σουίφτ, την Τζούλια Μάικλς και τον Άλεκ Μπέντζαμιν ως εμπνευστές της στις συνθέσεις τραγουδιών. Επιπλέον, η McRae έχει αποκαλέσει τον εαυτό της «τεράστια θαυμάστρια» της Taylor Swift και την περιέγραψε ως «μια από τις μεγαλύτερες τραγουδοποιούς». Ο McRae έχει εκφράσει επίσης θαυμασμό για την Μπίλλι Άιλις. ΆλμπουμI used to think I could fly (2022)EPAll the things I never said (2020) Too young to be sad (2021) All the Things I Never Said Tour (2020) Tate McRae Live Tour (2022)Ως στήριξη Wonder: the World Tour (με τον Shawn Mendes) (Βόρεια Αμερική) (2022) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tate McRae στο Wikimedia Commons
Τζον ντε Γιονγκ

Ο Τζον Π. ντε Γιονγκ, Τζούνιορ (John Percy de Jongh, Jr., 13 Νοεμβρίου 1957) ήταν ο 27ος Κυβερνήτης των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων από το 2007 ως το 2015. Ανέλαβε Κυβερνήτης την 1 Ιανουαρίου 2007, με αντικυβερνήτη τον Γκρέγκορι Φράνσις. Επανεξελέγη Κυβερνήτης το 2010.

 Γεννήθηκε στο Σαιντ Τόμας και το 1987 διορίστηκε επίτροπος για την Οικονομία. Δημοκρατικός, εξελέγη στις εκλογές του 2006. Παντρεύτηκε τη Cecile René Galiber. Το 2002 απέτυχε να εκλεγεί Κυβερνήτης. Ωστόσο, στις εκλογές της 21 Νοεμβρίου 2006 ήταν ξανά υποψήφιος και έλαβε στον δεύτερο γύρο 57,3% έναντι 42,7% για τον ανεξάρτητο Κένεθ Μαπ. Ο ντε Γιονγκ επανεξελέγη κυβερνήτης στις εκλογές που έγιναν στις 2 Νοεμβρίου 2010 με ποσοστό 56,2% έναντι 43,5% για τον ανεξάρτητο Κένεθ Μαπ. Το 2015 τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του Κυβερνήτη ο Κένεθ Μαπ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John de Jongh στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή

H Αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή (αγγλικά: Australian Olympic Committee, AOC) είναι η εθνική ολυμπιακή επιτροπή που είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη, προώθηση και προστασία του ολυμπιακού κινήματος στην Αυστραλία. Η AOC έχει αποκλειστική ευθύνη για την εκπροσώπηση της Αυστραλίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες (θερινούς και χειμερινούς), στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων και στους Περιφερειακούς Αγώνες που διοργανώνονται από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Όλες οι εθνικές ολυμπιακές επιτροπές (επί του παρόντος 205 παγκοσμίως) αποτελούν μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

 Η Αυστραλία εκπροσωπήθηκε από τον Έντγουιν Φλακ στους Ολυμπιακούς του 1896 στην Αθήνα. Ο Φλακ κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια. Το 1905, ο Ρίτσαρντ Κόουμπς έγινε το πρώτο μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής της Αυστραλίας, όταν αντικατέστησε τον Νεοζηλανδό Λέοναρντ Καφ ο οποίος εκπροσώπησε την Αυστραλασία. Το 1914 ιδρύθηκε η Ολυμπιακή Ομοσπονδία της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας (Olympic Federation of Australia and New Zealand, OFANZ). Το 1920, η Νέα Ζηλανδία εγκατέλειψε την OFANZ και ιδρύθηκε το Αυστραλιανό Ολυμπιακό Συμβούλιο (Australian Olympic Council) με τον Τζέιμς Τέιλορ να είναι ο πρώτος πρόεδρος. Το 1923, το Αυστραλιανό Ολυμπιακό Συμβούλιο μετονομάστηκε σε Αυστραλιανή Ολυμπιακή Ομοσπονδία (Australian Olympic Federation, AOF). Το 1990, η AOF κατήργησε το καταστατικό της και έγινε Αυστραλιανή Ολυμπιακή Επιτροπή (Australian Olympic Committee, AOC).Η Αυστραλία φιλοξένησε δύο θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Το Μπρίσμπεϊν του Κουίνσλαντ ήταν υποψήφιο για τη διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 και η Μελβούρνη της Αυστραλίας έκανε ήταν υποψήφια για τη διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1996. Επίσημος ιστότοπος