IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θάλασσα της Νότιας Κίνας

Η Θάλασσα της Νότιας Κίνας ή Νότια Σινική Θάλασσα είναι θάλασσα του δυτικού Ειρηνικού ωκεανού και περιλαμβάνει μια περιοχή από τη Σιγκαπούρη και τα στενά της Μαλάκας μέχρι τα στενά της Ταϊβάν, με έκταση περίπου 3,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Περίπου το 1/3 της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας διέρχεται από τα νερά της, ενώ θεωρείται ότι κάτω από τον πυθμένα της βρίσκονται τεράστιες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου.

 Η θάλασσα της Νότιας Κίνας περιβάλλεται από την ενδοχώρα της Κίνας και την Ταϊβάν στα βόρεια, τις Φιλιππίνες στα ανατολικά, τη χερσόνησο της Μαλαισίας και τη Σουμάτρα στα δυτικά και το Βόρνεο στα νότια. Μεγάλοι κόλποι της θάλασσας της Νότιας Κίνας είναι ο κόλπος της Ταϊλάνδης και ο κόλπος του Τονκίνο. Ακτογραμμές στη θάλασσα έχουν (με τη φορά των δεικτών του ρολογιού ξεκινώντας από βόρεια) η Κίνα (συμπεριλαμβανομένου του Μακάου και του Χονγκ Κονγκ), η Ταϊβάν, οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία, το Μπρουνέι, η Ινδονησία, η Σιγκαπούρη και το Βιετνάμ. Επίσης, στο κόλπο της Ταϊλάνδης έχουν ακτογραμμές η Ταϊλάνδη και η Καμπότζη. Μεγάλα ποτάμια που εκβάλλουν στη θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι ο ποταμός Περλ, ο Ερυθρός ποταμός και ο Μεκόνγκ. Ο πυθμένας της θάλασσας αποτελείται από εκτεταμένες ηπειρωτικές υφαλοκρηπίδες, κυρίως προς τα βόρεια και δυτικά, και ένα αβυσσικό πεδίο με βάθος περίπου 4.500 μέτρα. Το βαθύτερο σημείο της θάλασσας είναι η τάφρος της Μανίλα, με μέγιστο καταγεγραμμένο βάθος 5.377 μέτρα. Στη θάλασσα βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός από υποθαλάσσια βουνά, τα οποία θεωρείται ότι είναι σβηστά ηφαίστεια. Νησιωτικά συστήματα που βρίσκονται μέσα στη θάλασσα είναι τα Νησιά Παρασέλ και τα Νησιά Σπράτλι, τα οποία διεκδικούνται από τις χώρες στην περιφέρεια της θάλασσας. Brian Mortona, Graham Blackmoreb (2001). «South China Sea». Marine Pollution Bulletin 42 (12): 1236–1263. doi:10.1016/S0025-326X(01)00240-5. https://archive.org/details/sim_marine-pollution-bulletin_2001-12_42_12/page/1236.
Ρομπέρτο Μαρκαριάν

Ο Ρομπέρτο Μαρκαριάν Αμπραχαμιάν (ισπανικά: Roberto Markarian Abrahamian, γεννημένος στις 12 Δεκεμβρίου 1946) είναι Ουρουγουανός μαθηματικός ειδικός επί των δυναμικών συστημάτων και της θεωρίας του χάους, καθώς και συγγραφέας και καθηγητής, ο οποίος, παράλληλα, διετέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας, μεταξύ του 2014 και του 2018.

 Πραγματοποίησε τις σπουδές του στη Σχολή Επιστημών του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας. Είναι συγγραφέας, συνολικά, οκτώ βιβλίων. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών εργάστηκε ως καθηγητής στη Σχολή Μηχανικών εντός του Ινστιτούτου Μαθηματικών και Στατιστικής «Ραφαέλ Λαγουάρδια» (IMERL). Τον Αύγουστο του 2014, εξελέγη ως πρύτανης του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας.Κατά τη διάρκεια της δικτατορικής περιόδου, φυλακίστηκε ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουρουγουάης, ενώ, πλέον, δεν είναι ενταγμένος σε οποιοδήποτε κόμμα.Είναι πέμπτης τάξεως καθηγητής στη Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας, και τρίτου επιπέδου ερευνητής εντός του Εθνικού Συστήματος Ερευνητών της Εθνικής Υπηρεσίας Έρευνας και Καινοτομίας (ANII)., ενώ, στις 27 Αυγούστου 2014, εξελέγη ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Δημοκρατίας.Αδερφός του είναι ο προπονητής ποδοσφαίρου Σέρχιο Μαρκαριάν.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Σφαιροβολία ανδρών

Η σφαιροβολία ανδρών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα ρίψεων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. Το αγώνισμα διεξήχθη στις 7 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας.

 Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες πήραν μέρος στον αγώνα που ξεκίνησε στις 15:40 το μεσημέρι. Ωστόσο, έλειπαν οι δύο καλύτεροι σφαιροβόλοι της εποχής: ο Καναδός Τζορτζ Γκρέι και ο Ιρλανδός Ντένις Χόργκαν, οι ρίψεις των οποίων ξεπερνούσαν σταθερά τα 13,50 μέτρα. Οι συμμετέχοντας είχαν δικαίωμα για τρεις ρίψεις και στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτοι για τρεις ακόμα προσπάθειες. Οι ρίψεις πραγματοποιούνταν από μία τετράγωνη περιοχή πλάτους 2,13 μέτρων. Νικητής αναδείχτηκε ο Ρόμπερτ Γκάρετ από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την πρώτη του προσπάθεια να είναι και η καλύτερη του αγωνίσματος (11,22 μέτρα). Η τελευταία ρίψη του Μιλτιάδη Γκούσκου έφτασε τόσο κοντά σε αυτή του Γκάρετ, που οι έλληνες θεατές πανηγύρισαν νομίζοντας πως είχε κερδίσει τον αγώνα. Τελικά, μετρήθηκε στα 11,20 μέτρα και του έδωσε τη δεύτερη θέση. Τρίτος βρέθηκε ο έτερος Έλληνας Γεώργιος Παπασιδέρης, ενώ παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 7. Το ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στη σφαιροβολία πριν την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896: Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Α'): Σπυρίδων Λάμπρος, Νικόλαος Πολίτης, επιμ. (1896). Die Olympischen Spiele 776 - 1896 (Τόμος Α') (PDF). Αθήνα, Λειψία, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, F. Volckmar, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 16 Ιανουαρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012. Επίσημο Χρονικό των Αγώνων (Τόμος Β'): Πιερ ντε Κουμπερτέν, Τιμολέων Φιλήμων, Νικόλαος Πολίτης και Χαράλαμπος Άννινος, επιμ. (1897). The Olympic Games 776 - 1896 (Τόμος Β') (PDF). Αθήνα, Λονδίνο: Καρλ Μπεκ, H. Grevel and co. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 15 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2012. Εθνοσπόρ: 108 Χρόνια Ολυμπιακοί Αγώνες (1896-2004) (σελ. 13). Bill Mallon & Ture Widlund (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Michael Llewellyn Smith (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games.
Πέτρος Πετρόβιτς Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ

Ο Πέτρος Πέτροβιτς Γκρουζίνσκυ, γεωργιανά: პეტრე გრუზინსკი Πέτρε Γκρουζίνσκυ, (28 Μαρτίου 1920 – 13 Αυγούστου 1984) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι) ήταν Γεωργιανός ποιητής και τιμημένος καλλιτέχνης της Γεωργιανής ΣΣΔ (1979). Ήταν γιος του πρίγκιπα Πέτρε Αλεξάντροβιτς Γκρουζίνσκι και τρισεγγονός τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας.

 Ο Γκρουζίνσκυ ήταν απόγονος τού κλάδου τού Καχέτι (Γκρουζίνσκι) της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, πρώην βασιλικού οίκου της Γεωργίας. Ο παππούς του Αλέξανδρος Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκι ήταν γιος τού Βαγράτ πρίγκιπα της Γεωργίας, 4ου γιου τού Γεωργίου ΙΒ΄ βασιλιά της Γεωργίας. Η λογοτεχνική σταδιοδρομία του Πέτρε ξεκίνησε το 1933, με το ψευδώνυμο Ταμαρασβίλι. Ο Γκρουζίνσκυ κέρδισε δημοτικότητα ως συγγραφέας στίχων για τα τραγούδια των Revaz Lagidze, Giorgi Tsabadze και Giya Kancheli, συμπεριλαμβανομένου τού Tbiliso (Τραγούδι της Τιφλίδας) του Lagidze, ένα από τα πιο γνωστά γεωργιανά τραγούδια, και για τη λατρευτική σοβιετική κωμωδία Mimino (1977). Ο Γκρουζίνσκυ συνελήφθη και δικάστηκε με την κατηγορία της αντισοβιετικής δράσης και της μοναρχικής συνωμοσίας το 1945 και φυλακίστηκε για ψυχιατρική εγκατάσταση μέχρι την απελευθέρωση το 1948. Πολλά από τα λογοτεχνικά του έργα εκδόθηκαν στη συνέχεια με τα ονόματα της συζύγου τού Γκρουζίνσκυ, Liya Mgeladze και τού δημοσιογράφου Irakli Gotsiridze. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε μεταθανάτια, το 2001. Ο Γκρουζίνσκυ απεβίωσε το 1984. Είναι θαμμένος στον καθεδρικό ναό Σβετιτσχοβέλι στη Mτσχέτα. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1939 την Kετεβάν Σιράντζε (γεννημένη στις 9 Απριλίου 1915), κόρη τού Φιλίμον Σιράντζε, και απέκτησε μία κόρη: Ντάλι Μπαγκρατιόν-Γκρουζίνσκυ (γενν. 1939). Παντρεύτηκε πρώτα στην Τιφλίδα, τον Μπρούνο Μπαμπουνοσβίλι (1938-1993). ΜΕτά παντρεύτηκε τον Zουράμπ Βαχτανγκόβιτς Κουρασβίλι (γεννήθηκε το 1950).Το 1944 ο Γκρουζίνσκι νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Λίγια Mγκελάντζε (γεννημένη στις 19 Αυγούστου 1925, Manglisi), κόρη του Ντιμίτρι Μγκελάντζε (1889–1979), λογοτεχνικού μελετητή και πρώην μέλους της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Είχαν δύο παιδιά: Mζία Μπαγκρατιόν-Γκρουζίνσκυ (γενν. 1945). Nουγκζάρ (γενν. 1950), σκηνοθέτης θεάτρου και διεκδικητής της αρχηγίας του βασιλικού οίκου της Γεωργίας. Επίτιμος Εργάτης Τέχνης (1979). ბაგრატიონები.-თბ., 2003.-გვ.537. ბაგრატოვანნი.-2004.-ტ.2.-გვ.76. კიკნაძე ვ. საქართველოს სამეფო ტახტის მემკვიდრე ოჯახი.-თბ., 2006.-გვ.14. პეტრე ბაგრატიონ-გრუზინსკი.-თბ., 2004.-გვ.73,82-83. საქართველოს რესპუბლიკა.-2001.-4სექტ.-გვ.12.-2000.-14ოქტ.-გვ.8. ჯაგოდნიშვილი თ. ერეკლეს ეპოსი.-თბ., 2005.-გვ.182. ჯავახიშვილი ნ. ნარკვევები ქართველი და ადიღელი ხალხების ურთიერთობის ისტორიიდან.-თბ., 2005.-გვ.251. Джавахишвили Н. Грузины под российским флагом.-Тб., 2003.-с.177,180. საქართველოს თავადაზნაურობა.-თბ.,2010.-გვ.146. Кеснер Д. Сцена.-Канада-г.Виктория,2011.-с.32.
Βερνάρδος Εζί Δ΄ του Αλμπρέ

Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄, γαλλ. Bernard Ezi IV (άκμασε στα μέσα του 14ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1324-1358).

 Ήταν γιος του Αμανιέ Η΄ κυρίου του Αλμπρέ. Το 1330 ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας έστειλε άνδρες του να διαπραγματευτούν με τους ευγενείς της Γασκώνης. Ο Βερνάρος-Εζί Δ΄ προσπάθησε να παντρέψει τον γιο του Αρνώ-Αμανιέ με μία ανιψιά του Εδουάρδου Γ΄, αλλά αυτό δεν τελεσφόρησε. Ωστόσο ο βασιλιάς του χορήγησε χρήματα και γαίες. Ο Εδουάρδος Γ΄ τον όρισε υποδιοικητή του στ Γασκώνη, μαζί με τον Όλιβερ Ίνγκαμ το 1337. Η θέση ήταν κυρίως στρατιωτική. Ακολούθως απεδείχθη από τους πιο πιστούς βαρόνους της Γασκώνης στην Αγγλική μερίδα: ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας βρήκε αδύνατο να τον κερδίσει, ακόμη και με χρηματισμό. Το 1351 ο γιος του Βερνάρδος μνηστεύθηκε τη μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά, αλλά η Ισαβέλλα άλλαξε γνώμη και επέστρεψε στην Αγγλία. Νυμφεύτηκε τη Ματ, κόρη του Βερνάρδου ΣΤ΄ κόμη του Αρμανιάκ και είχε τέκνα: Αρνώ-Αμανιέ κύριος του Αλμπρέ. Βερνάρδος. Lodge, Eleanor C. Gascony under English Rule. Kennikat Press, 1926.
BMW M GmbH

Η BMW M (πλήρες όνομα: BMW M GmbH, παλαιότερα BMW Motosport GmbH) είναι θυγατρική εταιρεία της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας BMW. Έδρα της εταιρείας είναι το Μόναχο. Ιδρύθηκε τον Μάιο του 1972, με σκοπό την οργάνωση των αγωνιστικών δραστηριοτήτων της BMW, ενώ αργότερα άρχισε να προσφέρει στην αγορά βελτιωμένες εκδόσεις των αυτοκινήτων παραγωγής της εταιρείας. Ακόμη παράγει και διαθέτει στην αγορά πακέτα μηχανικής και εξωτερικής αναβάθμισης για τα μοντέλα της BMW.

 BMW M2 F87 BMW M3 F80 BMW M4 F82 BMW M5 F10 BMW M6 F13 (GRAND COUPE OR CABRIO OR 3DOORS) BMW M760LI BMW X5M F85 BMW X6M F86 M1 - E26 Supercar Coupe - δεν σχετίζεται με το σημερινό E81/E82/E87/E88 (Σειρά 1) M3 - E30 Coupe/Cabriolet, E36 Coupe/Sedan/Cabriolet, E46 Coupe/Cabriolet M5 - E28 Sedan, E34 Sedan/Touring, E39 Sedan, E60 Sedan, E61 Touring M635CSi/M6 - E24 Coupe, E63 Coupe, E64 Cabriolet M Coupe - E36/8 and E86 Coupe M Roadster - E36/7 and E85 RoadsterΤα M Roadster και M Coupe βασίστηκαν στα μοντέλα BMW Z3/Z4, αλλά δεν φέρουν αριθμό, παρά μόνο το γράμμα Μ.
Μελίντα ΜακΓκρο

Η Μελίντα ΜακΓκρό (Melinda McGraw ; 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως οι Albino Alligator (1996), Wrongfully Accused (1998) και Nutty Professor II: The Klumps (2000). Είναι επίσης γνωστή για τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της στα The Commish, The X-Files, NCIS, The West Wing και Mad Men.

 Η ΜακΓκρό γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου από Αμερικανούς γονείς. Η μικρότερη από τρεις κόρες, μεγάλωσε στο Κέμπριτζ και στο Ντόβερ, στην περιοχή της Βοστώνης. Ο πατέρας της ήταν διπλωμάτης στο Γραφείο Διεθνούς Ανάπτυξης πριν γίνει ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στην Βοστώνη. Φοίτησε στο Buckingham Browne & Nichols School στο Κέμπριτζ και ξεκίνησε την καριέρα της στην υποκριτική με το Παιδικό Θέατρο της Βοστώνης. Μετά την φοίτησή της στο Bennington College, η ΜακΓκρό έγινε δεκτή στην Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο (μία από τις μόλις επτά γυναίκες που έγιναν δεκτές εκείνη την χρονιά). Ακολούθησαν οι θεατρικές εμφανίσεις της στο West End και αλλού στην Βρετανία, μεταξύ των οποίων στα Don Carlos, The Foreigner και Twelfth Night. Επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1990. Η ΜακΓκρό είναι παντρεμένη με τον συνθέτη Στηβ Πίρσον και έχουν μια κόρη, την Λούσυ. Συμμετέχουν στο συγκρότημα του Πίρσον Jambo, το οποίο ερμηνεύει μουσική για παιδιά. Μελίντα ΜακΓκρο στην IMDb
Άγιος Ανδρέας Λακωνίας

Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Βλαχιώτη, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Έλους, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι ημιορεινός οικισμός στη νότια Λακωνία, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Πάρνωνα και σην ανατολική όχθη του Μαριορέματος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 52 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γουβών Με το ΦΕΚ 209Α - 10/12/1962 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γουβών και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βλαχιώτη Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Έλους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα(Πηγή: ) Η ερειπωμένη εκκλησία και το ασκηταριό του Άη Στράτηγου, στο Μαριόρεμα Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην άκρη ορθοπλαγιάς Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=SiZj9oh3Y84
Λουδοβίκος Ροδόλφος του Βολφενμπύτελ

Ο Λουδοβίκος Ροδόλφος (22 Ιουλίου 1671 - 1 Μαρτίου 1735) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1731-1735), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο μικρότερος γιος του Αντωνίου Ούλριχ, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ και της Ελισάβετ από τον Οίκο του Ολδεμβούργου, κόρης του Φρειδερίκου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Νόρμπουργκ. Το 1690 έγινε υποστράτηγος του Λεοπόλδου Α΄ των Αψβούργων. Συνελήφθη σε μάχη στη Γαλλία και απελευθερώθηκε το ίδιο έτος. Τότε ο πατέρας του του παραχώρησε την κομητεία του Μπλάνκενμπουργκ. Το 1707 ο Λεοπόλδος Α΄ αναβάθμισε την κομητεία του σε πριγκιπάτο, έτσι έγινε πρίγκιπας πριν τον μεγαλύτερο αδελφό του Αύγουστο Γουλιέλμο. Το 1714 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Αύγουστος Γουλιέλμος, που με τις δαπάνες του κατάστρεψε τα οικονομικά του πριγκιπάτου· αυτός απεβίωσε το 1731. Τον διαδέχθηκε ο Λουδοβίκος Ροδόλφος ως πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ, που κατάφερε να αποκαταστήσει τα οικονομικά της επικράτειάς του. Απεβίωσε το 1735 χωρίς άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφός του Φερδινάνδος Αλβέρτος Β΄, πρίγκιπας του Μπέβερν, που είχε νυμφευτεί την κόρη του, Αντουανέτα Αμαλία. Το 1690 νυμφεύτηκε τη Χριστίνα-Λουίζα, κόρη του Αλβέρτου-Ερνέστου Α΄, πρίγκιπα του Έτινγκεν-Έτινγκεν και είχε τέκνα: Ελισάβετ-Χριστίνα 1691-1750, παντρεύτηκε τον Κάρολο ΣΤ΄ των Αψβούργων αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας· παιδί τους ήταν η: Μαρία Θηρεσία 1717-1780, αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Καρλόττα-Χριστίνα 1694-1715, παντρεύτηκε τον Αλέξιο των Ρομάνοφ, γιο του Μεγάλου Πέτρου Α΄, τσάρου της Ρωσίας. Πέτρος Β΄ 1715-1730, Αυτοκράτορας της Ρωσίας Αντουανέττα 1696-1762, παντρεύτηκε τον εξάδελφο του πατέρα της και διάδοχό του, Φερδινάνδο Αλβέρτο Β΄, πρίγκιπα του Μπέβερν. http://welfen.de/LudRud.htm
Ανανίας γιος του Ανανία

Ο Ανανίας γιος του Ανανία ή Άνανους μπεν Άνανους από την παράταξη των Σαδδουκαίων κατέλαβε το αξίωμα του αρχιερέα του ιουδαϊκού Ναού της Ιερουσαλήμ δυο φορές το 62 και το 66.

 Ο Ανανίας διορίστηκε αρχιερέας από τον βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα ΙΙ για πρώτη φορά το 62. Εκείνη την εποχή είχε πεθάνει ο επίτροπος της Ιουδαίας Φήστος και ο αντικαταστάτης του Αλβίνος δεν είχε φτάσει στην έδρα του αλλά βρίσκονταν ακόμη στην Αλεξάνδρεια. Ο Ανανίας εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και συγκάλεσε ένα συμβούλιο δικαστών που καταδίκασε σε θάνατο τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιησού πιθανόν δε και άλλους. Κάποιοι πολίτες που ανήκαν κατά πάσα πιθανότητα στην παράταξη των Φαρισαίων και ήταν προσηλωμένοι στην τήρηση των Νόμων διαμαρτυρήθηκαν για τις ενέργειες του Ανανία. Αν και δεν εμπόδισαν τις εκτελέσεις έστειλαν κρυφά μήνυμα στον Ηρώδη Αγρίππα και του ζήτησαν να στείλει επιστολή στον αρχιερέα στην οποία θα του ζητούσε να μην κάνει ξανά τέτοιες ενέργειες. Κάποιοι άλλοι από τους διαμαρτυρόμενους πιο τολμηροί πήγαν στην Αλεξάνδρεια και ενημέρωσαν τον νέο επίτροπο για τα όσα είχαν συμβεί. Ο Αλβίνος έστειλε επιστολή στον Ανανία επιπλήττοντας τον δριμύτατα και αναφέροντας του ότι είχε παραβεί το ρωμαϊκό δίκαιο που όριζε ότι μόνο ανώτερος Ρωμαίος αξιωματούχος μπορούσε να διατάξει εκτέλεση σε επαρχία που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του αυτοκράτορα. Ο Ανανίας καθαιρέθηκε τρεις μήνες ύστερα από την ανάληψη του αξιώματος του και αντικαταστάθηκε από τον Ιησού του Δαμναίου. Ο Ανανίας παρά το γεγονός ότι έχασε το αρχιερατικό αξίωμα διατήρησε την επιρροή του στους ιερατικούς κύκλους. Λίγα χρόνια αργότερα το 66, αφού ο πόλεμος με την Ρώμη είχε ξεσπάσει, εκλέχθηκε ξανά αρχιερέας ύστερα από την δολοφονία του προκατόχου του εκπροσωπώντας την παράταξη των μετριοπαθών που, παρά τον επαναστατικό ζήλο που έδειχναν, ήθελαν την συνδιαλλαγή με τους Ρωμαίους. Ο Ανανίας απέτυχε στην αποστολή του και έπεσε θύμα μιας εμφύλιας διαμάχης που ξέσπασε μεταξύ της παράταξης των μετριοπαθών και εκείνης των φιλοπόλεμων Ζηλωτών που είχαν ηγέτες τον Ελεάζαρο του Σίμωνα και τον Ιωάννη από τα Γίσχαλα(68). Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ιώσηπος.Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Σάντερς Ε.Π. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού, Εκδόσεις Φιλίστωρ 2000 Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου τόμος 2, σελ. 841
NGC 900

Ο NGC 900 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κριό και απέχει περίπου 430 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) το 1864.

 Δεδομένα για το NGC 900 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 900 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 900 στο Wikimedia Commons
Γλυκογονογένεση

Γλυκογονογένεση (αγγλ. Glycogenesis) ονομάζεται η μεταβολική διαδικασία σύνθεσης του γλυκογόνου από γλυκόζη. Στην περίπτωση που έχει καλυφθεί η ανάγκη του οργανισμού σε γλυκόζη, η περίσσεια 6-φωσφο-γλυκόζη με τη βοήθεια της ορμόνης ινσουλίνης, εισέρχεται στα κύτταρα του σωματος από το αίμα και αποθηκεύεται σε μορφή γλυκογόνου, διαδικασία που πραγματοποιείται κατά κύριο λόγο στους σκελετικούς μύες και το ήπαρ. Το γλυκογόνο λειτουργεί έως μέσο αποθήκευσης ενέργειας όταν έχουν καλυφθεί οι ενεργειακές ανάγκες του οργανισμού, και μετατρέπεται ξανά σε γλυκόζη κατά τη διαδικασία της Γλυκογονόλυσης και με τη συμβολή της ορμόνης Γλυκαγόνης και Κορτιζόλης όταν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα είναι χαμηλά (υπογλυκαιμία).

 Η γλυκόζη μετατρέπεται σε 6-φωσφορική γλυκόζη με τη δράση της γλυκοκινάσης στο ήπαρ ή της εξοκινάσης στους μύες (και άλλους ιστούς) με τη μετατροπή του ATP σε ADP. Η 6-φωσφορική γλυκόζη μετατρέπεται σε γλυκόζη-1-φωσφορική με τη δράση της φωσφογλυκομουτάσης, περνώντας από την υποχρεωτική ενδιάμεση γλυκόζη-1,6-διφωσφορική. Η γλυκόζη-1-φωσφορική μετατρέπεται σε UDP-γλυκόζη με τη δράση του ενζύμου UDP-πυροφωσφορυλάση γλυκόζης. Σχηματίζεται πυροφωσφορικό, το οποίο αργότερα υδρολύεται από την πυροφωσφατάση σε δύο μόρια φωσφορικού. Το ένζυμο γλυκογονίνη χρειάζεται για τη δημιουργία αρχικών μικρών αλυσίδων γλυκογόνου, οι οποίες στη συνέχεια επιμηκύνονται και διακλαδίζονται από τα άλλα ένζυμα της γλυκογένεσης. Η γλυκογενίνη, ένα ομοδιμερές, έχει ένα υπόλειμμα τυροσίνης σε κάθε υπομονάδα που χρησιμεύει ως άγκυρα για το αναγωγικό άκρο του γλυκογόνου. Αρχικά, περίπου επτά με δώδεκα καταλοιπα γλυκόζης προστίθενται από UDP-γλυκόζης σε κάθε υπόλειμμα τυροσίνης από το ένα μονομερερές γλυκογονίνης στο άλλο μέσω αυτογλυκοζυλίωσης, σχηματίζοντας δεσμούς α(1→4). Μόλις σχηματιστεί μια αλυσίδα επτά μονομερών γλυκόζης, η συνθάση γλυκογόνου συνδέεται με την αναπτυσσόμενη αλυσίδα γλυκογόνου και προσθέτει UDP-γλυκόζη στην ομάδα 4-υδροξυλίου του υπολείμματος γλυκόζης στο μη αναγωγικό άκρο της αλυσίδας γλυκογόνου, σχηματίζοντας περισσότερο α(1→ 4) ομόλογα στη διαδικασία. Οι κλάδοι δημιουργούνται από το ένζυμο διακλάδωσης γλυκογόνου (επίσης γνωστό ως αμυλο-α(1:4)→α(1:6)τρανσγλυκοζυλάση), το οποίο μεταφέρει το άκρο της αλυσίδας σε προγενέστερο τμήμα μέσω γλυκοσιδικού δεσμού α-1:6, σχηματίζοντας κλαδιά, τα οποία αναπτύσσονται περαιτέρω με την προσθήκη περισσότερων α-1:4 γλυκοσιδικών μονάδων. Διατροφή & Μεταβολισμός, Λάμπρος Συντώσης, Κατερίνα Σκενδέρη, Ιατρικές Εκδόσεις Π. Χ. Πασχαλίδης, 2008. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Glycogenesis στο Wikimedia Commons
Ελισάβετ Δωροθέα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ

H Ελισάβετ-Δωροθέα, γερμ. Elisabeth-Dorothea von Sachsen-Gotha von Wettin (8 Ιανουαρίου 1640 - 24 Αυγούστου 1709) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Γκότα και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ντάρμστατ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ-Σοφίας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Φιλίππου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1650 τον Λουδοβίκο ΣΤ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Ντάρμστατ και είχε τέκνα: Ερνέστος-Λουδοβίκος 1667-1739, λάντγκραβος της Έσσης-Ντάρμστατ. Γεώργιος 1669-1705, στρατάρχης της Αυστρίας. Σοφία-Λουίζα 1670-1758, παντρεύτηκε τον Άλμπρεχτ-Έρνστ Β΄ φον Έττινγκεν-Έττινγκεν. Φίλιππος 1671-1736, στρατάρχης της Αυστρίας. Ερρίκος 1674-1741. Ελισάβετ-Δωροθέα 1676-1721, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Φρειδερίκος 1677-1708, στρατηγός της Ρωσίας· σκοτώθηκε σε μάχη. Ιωάννης 1672-1673, απεβ. νήπιο. Puppel Pauline, Die Regentin p. 279. Curtius Michael Conrad, Geschichte ... von Hessen p. 257. Roloff Hans Gert, Chloe - Beihefte zum Daphnis Bd. 25 Editiondesiderate der frühen Neuzeit Editions Rodopi B. V., Amsterdam.
Valentine

Το VALENTINE είναι μία ρομαντική κωμική τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Kevin Murphy, ο οποίος λειτουργεί και ως παραγωγός παράλληλα με την Courtney Conte. Η πρεμιέρα της έγινε στις 5 Οκτωβρίου 2008 στις 8:00 μ.μ. από το κανάλι CW και στον Καναδά από το Citytv. Η σειρά έχει μόνο 13 επεισόδια. Η ημερομηνία για την ολοκλήρωση της σειράς είναι 19 Ιουλίου 2009. Η σειρά στην Ελλάδα προβάλλεται από το συνδρομητικό κανάλι Fox Life.

 Η σειρά εστιάζει στην οικογένεια Valentine, μια ομάδα από θεούς που ζουν στη Γη. Διατηρούν την ταυτότητα τους μυστική και βοηθούν τις αδερφές ψυχές να γίνουν ζευγάρι και να μείνουν για πάντα μαζί. Η Γκρέις, γνωστή και ως η θεά Αφροδίτη, αποφάσισε να προσλάβει μία ρομαντική μυθιστοριογράφο την Κέιτ Πρόβιντενς για να τους βοηθήσει να προσαρμόσουν τις δεξιότητές τους. Με τη βοήθεια από την τύχη και το Μαντείο των Δελφών, που τώρα στεγάζεται σε μία πισίνα, εξαρτάται από τους αυτούς και την Κέιτ να προσελκύσουν και πάλι την αγάπη σε ανθρώπινες ζωές. Στις 13 Οκτωβρίου 2008,το MRC σταματήσει την παραγωγή του για 4-6 εβδομάδες, λόγω της αδυναμίας διασφάλισης δανείου για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. 8 από τα 13 επεισόδια γυρίστηκαν πριν από τη διακοπή. Δύο εβδομάδες αργότερα, το MRC ακύρωσε το Valentine. Στις 20 Νοεμβρίου 2008, το CW ανακοίνωσε ότι τελειώνει την Κυριακή το βράδυ συμφωνία με MRC, αντί προγραμματισμού το ίδιο βράδυ. Στα τέλη Ιουνίου του 2009, το CW ανακοίνωσε ότι ακυρώνεται η σειρά , και θα επιστρέψει την Κυριακή 28 Ιουνίου,για να ξεκινήσει από εκεί που σταμάτησε και να προβληθούν και τα υπόλοιπα επεισόδια. 1 Jaime Murray ως Grace Valentine Είναι η γυναίκα αρχηγός της οικογένειας και η θεά Αφροδίτη. Η Grace επιβλέπει τους Valentines.Είναι ακόμα ερωτευμένη με τον πρώην σύζυγό της Ρέι Χάουαρντ, τον θεό Ήφαιστο. Έχει εγκαταλείψει τον Θεό Άρη εδώ και χιλιάδες χρόνια και λυπάται για την απόφαση που έχει πάρει από τότε.2 Kristoffer Polaha ως Danny Valentine Ο θεός του έρωτα,και γιος του Άρη και της Γκρέις. Το κλασικό τόξο και βέλος έχει πλέον αντικατασταθεί από ένα όπλο, το οποίο είναι μαγικό και το χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει πόθο στους στόχους του. Ωστόσο, το όπλο του καταστράφηκε από την Γκρέις, η οποία έχει βαρεθεί με τη συμπεριφορά του.3 Christine Lakin ως Kate Providence Μια ρομαντική θνητή μυθιστοριογράφος. Η Κέιτ εισέρχεται στον κόσμο μετά τη συνάντηση της με την Γκρέις σε μια ανάγνωση του βιβλίου της. Η Γκρέις ζήτησε από την Κέιτ να τους βοηθήσει με την αγάπη στον κόσμο. Ωστόσο,η Φοίβη, μια Τιτάνας που μένει με την οικογένεια Valentine, αρχίζει να λαμβάνει σήματα από το Μαντείο ότι η Κέιτ έχει κακές προθέσεις, και δη από το Μαντείο των Δελφών ότι η ίδια σκοτώνει την Γκρέις σε κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον. Η σειρά Valentine έκανε πρεμιέρα στη Πορτογαλία από το FΟΧLife στις 12 Φεβρουαρίου 2009 και στην Ελλάδα πάλι από το Fox Life στις 3 Μαρτίου 2009. Όλα τα επεισόδια έχουν μεταδοθεί στην Πορτογαλία. Τα πρώτα 8 επεισόδια. "Valentine" "Daddy's Home" "Act Naturally" "The Book of Love" "Summer Nights" "Hound Dog" "She's Gone" "Only God Knows"
Αβραμίδα

Η Αβραμίδα (Abramis brama, κν. χάνι, λέστια ή λέστικα) είναι ένα Ευρωπαϊκό είδος ψαριού του γλυκού νερού της οικογένειας των Κυπρινιδών. Σήμερα θεωρείται το μόνο είδος του γένους Αβραμίς (Abramis).

 Η αβραμίδα κατοικεί στην Ευρώπη βορείως των Άλπεων και των Πυρηναίων καθώς και στα Βαλκάνια. Απαντάται ανατολικά μέχρι την Κασπία Θάλασσα, τον Εύξεινο Πόντο και την Αράλη. Ζει σε νερόλακκους, λίμνες, κανάλια και σε ήρεμα ποτάμια.
Τζάκοπο Ρικκάτι

Ο Τζάκοπο Φραντσέσκο Ρικκάτι (Jacopo Francesco Riccati, 28 Μαΐου 1676 – 15 Απριλίου 1754) ήταν Ιταλός (Ενετός μαθηματικός και δικαστής. Είναι γνωστός από την εξίσωση που αναφέρεται σήμερα με το όνομά του.

 Ο Ρικάτι γεννήθηκε στη Βενετία και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Η γενιά του πατέρα του, του κόμη Μοντίνο Ρικκάτι, ήταν γαιοκτήμονες, κατέχοντας εκτάσεις κοντά στη Βενετία. Η μητέρα του ήταν από την ισχυρή οικογένεια Κολόννα. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Τζάκοπο ήταν μόλις δέκα ετών, αφήνοντάς του μεγάλη ακίνητη περιουσία. Ο Τζάκοπο πήγε πρώτα στη σχολή των Ιησουιτών για ευγενείς στη Μπρέσια και μετά, το 1693, εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα για να σπουδάσει νομικά. Πήρε πράγματι δίπλωμα νομικής (LL.D.) το 1696. Ενθαρρυμένος, ωστόσο, από τον Στέφανο ντέλλι Άντζελι να μελετήσει μαθηματικά, επιδόθηκε στη μελέτη της μαθηματικής αναλύσεως. Ο Ρικκάτι είχε διάφορες προτάσεις να αναλάβει ακαδημαϊκές θέσεις, αλλά τις αρνήθηκε όλες προκειμένου να αφιερώσει ολόκληρη την προσοχή του στην προσωπική του μελέτη της αναλύσεως. Ο ίδιος ο Μέγας Πέτρος τον προσεκάλεσε στη Ρωσία για να αναλάβει πρόεδρος της Ακαδημία Επιστημών της Αγίας Πετρουπόλεως. Προσκλήθηκε επίσης στη Βιέννη ως αυτοκρατορικός σύμβουλος και του προσφέρθηκε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα. Απέρριψε όλες αυτές τις προσφορές. Η Σύγκλητος της Βενετίας τον συμβουλευόταν συχνά σε θέματα κατασκευής διωρύγων και φραγμάτων ποταμών. Το 1723 ο Ρικκάτι ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Ινστιτούτου της Μπολόνια. Απεβίωσε στο Τρεβίζο σε ηλικία 78 ετών. Μέρος των εργασιών του επί των πολυωνύμων περιελήφθη από τη Μαρία Γκαετάνα Ανιέζι, μετά από αίτημα του Ρικκάτι, στο βιβλίο για τον ολοκληρωτικό λογισμό του έργου της Analytical Institutions.Η εξίσωση Riccati είναι γνωστή με το επώνυμο του Τζάκοπο Φραντσέσκο Ρικκάτι επειδή αυτός την μελέτησε. Ο γιος του Τζάκοπο, ο Βιντσέντο Ρικκάτι έγινε Ιησουίτης και ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, πρωτοπορώντας στην ανάπτυξη των υπερβολικών συναρτήσεων. Ο Τζορντάνο Ρικκάτι, άλλος γιος του Τζάκοπο, υπήρξε ο πρώτος που μέτρησε τον λόγο του μέτρου ελαστικότητας του Young μεταξύ μετάλλων, 25 χρόνια πριν τον ομώνυμο επιστήμονα Τόμας Γιανγκ. Μαθηματική βιογραφία από τους J.J. O'Connor and E.F. Robertson στο MacTutor History of Mathematics archive, στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους
Στακάτο

Το στακάτο (ιταλικά: staccato‎ [stakˈkaːto], «αποκομμένο») είναι ένας τύπος μουσικής άρθρωσης. Στη σύγχρονη μουσική σημειογραφία, το στακάτο αφορά στην εκτέλεση μιας νότας με απότομο τρόπο ώστε να καταστεί συντομευμένης διάρκειας και να χωριστεί από μια νότα που ενδέχεται να ακολουθήσει από μικρή παύση.

 Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, διάφορα σύμβολα χρησιμοποιηήθηκαν για το στακάτο, όπως κουκκίδες, κατακόρυφες και οριζόντιες παύλες και σφήνες, με την προσπάθεια ενοποίησης των συμβολισμών να μην είναι πάντοτε επιτυχής.Στο κάτωθι παράδεγιμα χρησιμοποιείται ο πιο διαδεδομένος συμβολισμός του στακάτο, αυτός της κουκκίδας ακριβώς πάνω από την κεφαλή της νότας: Στο πρώτο μέτρο, τα ζεύγη νοτών βρίσκονται ενωμένα στο ίδιο στέλεχος και η κουκκίδα του στακάτο αφορά και τις δύο νότες, ενώ στο δεύτερο μέτρο έχουμε δύο φωνές και το στακάτο αφορά μόνο τις νότες της υψηλότερης φωνής. Το αντίθετο του στακάτο είναι το λεγκάτο, που αφορά στην εκτέλεση των νοτών με συνεκτικό τρόπο, ούτως ώστε αυτές να ακούγονται «δεμένες» μεταξύ τους, «κρατημένες». Ο ενδιάμεσος τρόπος εκτέλεσης των νοτών κατά τον οποίον αυτές δεν ακούγονται ούτε πολύ κοφτές ούτε πολύ «δεμένες», ονομάζεται «νον λεγκάτο» η «πορτάτο». Στη μουσική σημειογραφία, το στακατίστικο (ιταλικά: stacatissimo‎) αφορά στην εκτέλεση των νοτών με ιδιαίτερα «κοφτό», απότομο τρόπο, ακόμα περισσότερο από ό,τι στο στακάτο. Σημειώνεται με έναν κατακόρυφο τόνο πάνω από την κεφαλή της νότας, όπως φαίνεται σε αυτό το παράδειγμα από τη Συμφωνία σε Ρε ελάσσονα του Άντον Μπρούκνερ : Εναλλακτικά, μπορεί να σημειωθεί με τη λέξη «staccatissimo» ή τη συντομογραφία «staccatis» πάνω από το πεντάγραμμο. Μερικοί συνθέτες, όπως ο Μότσαρτ, έχουν χρησιμοποιήσει τις κουκκίδες του στακάτο σε συνδυασμό με τη γραπτή οδηγία staccatissimo για να υποδείξουν παίξιμο νοτών με τρόπο στακατίσιμο.
Κσίστοφ Λαβρινόβιτς

Ο Κσίστοφ Λαβρινόβιτς (λιθουανικά:Kšyštof Lavrinovič, πολωνικά:Krzysztof Ławrynowicz, γενν. την 1η Νοεμβρίου 1979) είναι Λιθουανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ για την ΜΚ Βίτις.

 Ο Λαβρινόβιτς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στην ΜΚ Αλίτους και στη συνέχεια αγωνίστηκε στις: Ουράλ Γκρέιτ Περμ, Ντιναμό Μόσχας, Ούνικς Καζάν, Μοντεπάσκι Σιένα, Ζάλγκιρις Κάουνας, Βαλένθια, Παλακανέστρο Ρετζάνα, Λιέτουβος Ρίτας και Λιετκάμπελις. Επιλέχθηκε δύο φορές στην Δεύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα.Στις 22 Αυγούστου 2018, υπέγραψε με την ΜΚ Πριέναϊ του Πρωταθλήματος Λιθουανίας.Στις 21 Σεπτεμβρίου 2019, υπέγραψε με την αγγλική Λόντον Σίτι Ρόιαλς.Στις 19 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε με τη λιθουανική ΜΚ Βίτις. Ο Λαβρινόβιτς έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Λιθουανίας. Μερικές από τις διοργανώσεις που έχει παίξει με τη Λιθουανία περιλαμβάνουν: το Ευρωμπάσκετ του 2003, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το Ευρωμπάσκετ του 2005, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006, το Ευρωμπάσκετ του 2007, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, το Ευρωμπάσκετ του 2009, το Ευρωμπάσκετ του 2011, το Ευρωμπάσκετ του 2013 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Βοήθησε τη Λιθουανία να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2003, το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2007 και το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2013. Ο Λαβρινόβιτς είναι πολωνικής καταγωγής. Έχει έναν δίδυμο αδερφό, τον Ντάριους, με τον οποίο έπαιξε μαζί στη ρωσική Ούνικς Καζάν, καθώς και στην Εθνική Λιθουανίας. Η σύζυγος του Κσίστοφ είναι η Μις Ρωσία, Τατιάνα Σιντόρτσουκ. Στις 18 Οκτωβρίου 1998, ο Κσίστοφ, ο δίδυμος αδελφός του Ντάριους και ο ξάδελφος τους βίασαν εκείνη την εποχή ένα κορίτσι ηλικίας δεκαεπτά ετών. Στις 25 Ιουνίου 1999, το δικαστήριο καταδίκασε τους δίδυμους αδελφούς σε 5 χρόνια φυλάκιση και τον ξάδελφό τους σε 6 χρόνια φυλάκιση. Δεύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα (2): (2008, 2011) Πολυτιμότερος Παίκτης Κυπέλλου Ιταλίας: (2011) Πολυτιμότερος Παίκτης Σούπερ Καπ Ιταλίας: (2011) Ευρωμπάσκετ 2003: Χρυσό Ευρωμπάσκετ 2007: Χάλκινο Ευρωμπάσκετ 2013: Αργυρό Προφίλ στο Euroleague.net Προφίλ στο ιταλικό πρωτάθλημα Αρχειοθετήθηκε 2012-05-20 στο Wayback Machine. (στα ιταλικά)
Σαιν-Λο

Το Σαιν Λο (Saint-Lô) είναι πόλη της βορειοδυτικής Γαλλίας στην περιοχή της Νορμανδίας και πρωτεύουσα του νομού Μανς (Manche). Καταλαμβάνει έκταση 23,18 τετ. χλμ. Οι κάτοικοί της (20.009, απογραφή 1999) αποκαλούνται "Σαινλουά" (Saint-lois).

 Το πρώτο όνομα της πόλης ήταν "Briovère", ερμηνευόμενο στη γαλατική γλώσσα ως "γέφυρα πάνω στον ποταμό Βιρ" (Vire) και αποτελούσε ένα απλό γαλατικό οχυρό. Τον 8ο αιώνα αναφέρεται για πρώτη φορά με το σημερινό της όνομα, προερχόμενο από τον Επίσκοπο της Κουτάνς (Coutances), τον άγιο Λο (Saint Laud, 525 - 565), ο οποίος κατασκεύασε σε αυτήν μια εξοχική κατοικία. Στις αρχές του 9ου αιώνα στις ήδη υπάρχουσες οχυρώσεις ο Καρλομάγνος προσέθεσε νέες, οι οποίες όμως δεν απέτρεψαν τη λεηλασία της από τους Βίκινγκς το 890. Λίγα χρόνια αργότερα, ο επίσκοπος της Κουτάνς Ζεφρουά ντε Μονμπρέ (Geffroy de Montbray, 1048-1093) κατασκεύασε μια γέφυρα και μερικούς νερόμυλους, δίνοντας νέα ανάπτυξη στην πόλη: Οι κάτοικοί της σχεδόν δεκατετραπλασιάζονται, ενώ ο Φίλιππος ο 3ος δίνει άδεια στην πόλη, που πλέον είναι η τρίτη της Νορμανδίας μετά τη Ρουέν και την Καν, να κόβει δικό της νόμισμα (1275 - 1693).Οι θρησκευτικοί πόλεμοι επιφέρουν την παρακμή της, καθώς οι Ουγενότοι τη λεηλατούν το 1562, ενώ η πολιορκία της το 1574 οδηγεί σε μερική καταστροφή της. Πολυάριθμοι τεχνίτες εγκαταλείπουν την πόλη ύστερα από την ανάκληση του Έδικτου της Ναντ το 1685. Ωστόσο, το 1795 γίνεται η πρωτεύουσα του νομού Μανς και το 1858 περνά από αυτήν η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Παρίσι με το Σερμπούρ. Στις 17 Ιουνίου 1940 τα στρατεύματα της Ναζιστικής Γερμανίας καταλαμβάνουν την πόλη. Κατά την Απόβαση της Νορμανδίας το 1944 η πόλη στεγάζει το Αρχηγείο του γερμανικού 84ου Σώματος. Όπως είναι φυσικό, δέχεται έντονη επίθεση από τους Συμμάχους, που τη βομβαρδίζουν άγρια. Συνέπεια αυτής της επίθεσης, που επονομάστηκε "la grande brûlerie" (η μεγάλη πυρά) από τον ποιητή και συγγραφέα Λουί Μπεβ (Louis Beuve) είναι η κατά 95% καταστροφή της, που, σύμφωνα με τον Σάμουελ Μπέκετ, της αποδίδει τον τίτλο της "πρωτεύουσας των ερειπίων", ενώ στοιχίζει τη ζωή σε περίπου 500 από τους 12.000 κατοίκους της. Αρχικά τέθηκε το δίλημμα μήπως η πόλη δεν έπρεπε να ανοικοδομηθεί, αλλά να παραμείνει εν είδει μουσείου θηριωδών βομβαρδισμών και να οικοδομηθεί νέα λίγο πιο μακριά. Η επιμονή των κατοίκων της απέτρεψε αυτό το ενδεχόμενο. Η πόλη αποτελεί σήμερα σημαντικό εμπορικό και οικονομικό πόλο της περιοχής της Μανς αλλά και της χερσονήσου Κοταντέν, καθώς βρίσκεται στο κέντρο της "βάσης" της. Πληθυσμιακά είναι η δεύτερη πόλη της Μανς με περίπου 20.000 κατοίκους, ενώ οι αγροτικές εργασίες κυριαρχούν στη γύρω της περιοχή. Λόγω του ότι ανοικοδομήθηκε μετά τον Πόλεμο, η ανοικοδόμηση πραγματοποιήθηκε με σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο, με διασπορά τόσο των κατοικιών όσο και των δραστηριοτήτων. Το σχέδιο ανέδειξε και το παλαιότατο Κάστρο (Castrum) της πόλης και τις οχυρώσεις του από καφέ σχιστόλιθο. Επίσης, οι μεγάλοι ελεύθεροι χώροι τη μετασχημάτισαν σε μια ήσυχη "πόλη - κήπο". Ιστοσελίδα της πόλης
Αλβούρνος

Ο Αλβούρνος ή λευκίσκος ή σίρκο (Alburnus) είναι γένος ψαριών του γλυκού νερού της οικογένειας των Κυπρινιδών. Το γένος είναι ενδημικό της δυτικής Παλαιαρκτικής οικοζώνης και παρουσιάζει την μέγιστη ποικιλότητά του στην Τουρκία.

 Το γένος Alburnus περιλαμβάνει αυτήν την στιγμή 42 είδη εκ των οποίων τα 5 ενδημούν, είτε αποκλειστικά είτε μερικά, στην Ελλάδα: Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου. Τ. 2. Αθήνα: Ήλιος. 1945–1960. σελ. 204. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica. Τ. 50. Αθήνα: Πάπυρος Λαρούς. 2007. σελίδες 707–704. ISBN 978-960-6715-09-9.
Γεώργιος Αλεξάνδροβιτς Γιουριέφσκι

Ο Γεώργιος Αλεξάνδροβιτς Γιουριέφσκι, ρωσικά Гео́ргий Алекса́ндрович Ю́рьевский (12 Μαΐου 1872 - 30 Απριλίου 1872) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν ετεροθαλής αδελφός του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.

 Ήταν νόθος γιος του Αλεξάνδρου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Αικατερίνης Ντολγκορούκοβ. Ο Αλέξανδρος Β΄ είχε ερωμένη την Αικατερίνη και είχε κάνει τρία τέκνα μαζί της· το 1880 απεβίωσε η σύζυγός του και 33 ημέρες μετά νυμφεύτηκε την Αικατερίνη μοργανατικά, νομιμοποιώντας τα τέκνα του. Ο Γεώργιος νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα, κόρη του Κωνστανίνου δούκα του Όλντενμπουρκ. Ο Κωνσταντίνος είχε κάνει μοργανατικό γάμο και ο Νικόλαος Β΄ αυτοκράτορας της Ρωσίας δεν επικροτούσε το γάμο του Γεωργίου. Έτσι το ζεύγος εγκατέλειψε την οικία του στην Αγ. Πετρούπολη και πήγε να ζήσει στο εξωτερικό. Το 1913 ο Γεώργιος απεβίωσε στο Μάρμπουργκ της Έσσης σε ηλικία 41 ετών. Νυμφεύτηκε το 1900 την Αλεξάνδρα φον Τσάρνεκαου, κόρη του Κωνσταντίνου Πέτροβιτς δούκα του Όλντενμπουρκ, από τον μοργανατικό γάμο του με την Αγριππίνα Γιαπαρίτζε κόμισσα φον Τσάρνεκαου. Ο Γεώργιος είχε τέκνα: Αλέξανδρος 1901-1988, πρίγκιπας Γιουριέφσκι, νυμφεύτηκε την Ούρσουλα-Άννα-Μαρία Μπέερ ντε Γκρύνεκ και είχε τέκνο: Γεώργιος γενν. 1961, νυμφεύτηκε πρώτα την Καταρίνα Φερχάγκεν και έπειτα τη Σίλβια Τρουμπ. Radzinsky, Edvard (2005). Alexander II, The Last Great Tsar. New York: Free Press. p. 379. ISBN 978-0-7432-7332-9 Lundy, Darryl. "The Peerage: Georgii Aleksandrovich Yourievsky, Prince Yourievsky". Retrieved 2 December 2010. Hughes, Lindsey (2008). The Romanovs: Ruling Russia 1613–1917. New York: Continuum Books. p. 185.
Ρίτσαρντ Γκόζνεϊ

Ο Σερ Ρίτσαρντ Γκόζνεϊ (Sir Richard Hugh Turton Gozney) είναι Βρετανός διπλωμάτης, Αντικυβερνήτης της Νήσου του Μαν από τις 27 Μαΐου 2016 έως τις 29 Αυγούστου 2021 και Κυβερνήτης των Βερμούδων από τις 12 Δεκεμβρίου 2007 ως τις 18 Μαΐου 2012..

 Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1951 και σπούδασε στην Οξφόρδη και σπούδασε Καλές Τέχνες και Γεωλογία. Το 1970 για μικρό χρονικό διάστημα παρακολούθησε μαθήματα σε σχολή στην Κένυα. Η διπλωματική του καριέρα ξεκίνησε το 1973 από διπλωματικά αξιώματα στην Κένυα και στη Σομαλία, ενώ αργότερα υπηρέτησε στις βρετανικές πρεσβείες στην Τζακάρτα και στο Μπουένος Άιρες. Την περίοδο 1981-84 υπηρέτησε στο ΝΑΤΟ και τα επόμενα 4 έτη στη Μαδρίτη. Το 1989-93 ανέλαβε γραμματειακή θέση στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών και το 1993-96 ύπατος αρμοστής της Βρετανίας στη Σουαζιλάνδη. Από το 2000 ως το 2004 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Βρετανίας στην Τζακάρτα και από το 2004 ως το 2007 ήταν Ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας στη Νιγηρία. 1993: Ακόλουθος του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου 2006: Ιππότης της Τιμής του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου Gibraltar and the EC: Aspects of the Relationship (Royal Institute of International Affairs Discussion Paper, 1993) Who's Who 2007 (A. & C. Black, London, 2007)
Ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν

Το ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν (αρμενικά: Արմենիա Մարիոթ Հյուրանոց Երևան‎), είναι ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην κεντρική συνοικία Κέντρον του Γερεβάν, στην Αρμενία. Το ξενοδοχείο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1958 ως Ξενοδοχείο Αρμενία, μια κρατική επιχείρηση κατά τη σοβιετική περίοδο. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το ξενοδοχείο ιδιωτικοποιήθηκε το 1998 και, μετά από μια μεγάλη ανακαίνιση, άνοιξε εκ νέου ως ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν το 1999. Το ξενοδοχείο βρίσκεται στην οδό Αμιριάν 1 και έχει θέα στην Πλατεία Δημοκρατίας. Η Εθνική Πινακοθήκη και το κτήριο της κυβέρνησης βρίσκονται μπροστά από το ξενοδοχείο. Από το 2016, με συνολικό αριθμό δωματίων 259, το Αρμενία Marriott είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ξενοδοχείο στη χώρα. Από το 2020, το ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν διαθέτει 144 δωμάτια, με την πτέρυγα Αραράτ να είναι προσωρινά κλειστή.

 Η ανέγερση του ξενοδοχείου ξεκίνησε το 1950 και ολοκληρώθηκε το 1958. Το ξενοδοχείο άνοιξε το 1958 και ονομαζόταν Αρμενία. Το διαχειριζόταν η κρατική υπηρεσία τουρισμού Intourist, που αποτελούσε τον ρυθμιστικό φορέα των ξενοδοχείων και του τουρισμού στη Σοβιετική Ένωση. Την εποχή που άνοιξε, το Αρμενία ήταν το μεγαλύτερο ξενοδοχείο της Αρμενικής ΣΣΔ. Το ξενοδοχείο σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Μαρκ Γκριγκοριάν και Έντουαρντ Σαραπιάν, με βάση το αρχικό σχέδιο του Γερεβάν που δημιούργησε ο Αλεξάντερ Ταμανιάν. Το έργο συντόνισε ο Κονσταντίν Αλτουνιάν. Τα θεμέλια του ξενοδοχείου είναι από πλάκες βασάλτη, ενώ το ίδιο το ξενοδοχείο είναι χτισμένο από ροζ αρμένικο τόφο. Μετά την οικονομική κρίση της Αρμενίας κατά τη δεκαετία του 1990, το ξενοδοχείο εξαγοράστηκε από την εταιρεία AK Development το 1998. Μετά από εργασίες ανακαίνισης μεγάλης κλίμακας και επένδυση 40 εκατομμυρίων δολαρίων, το ξενοδοχείο ανακαινίστηκε πλήρως για να πληροί τα υψηλότερα διεθνή πρότυπα. Άνοιξε ξανά το 1999 ως Ξενοδοχείο Αρμενία Marriott Γερεβάν, που λειτουργεί στο πλαίσιο των Marriott Hotels & Resorts της εταιρείας Marriott International. Επί του παρόντος, το ξενοδοχείο αποτελείται από τρία ξεχωριστά κτίρια (Αραράτ, Αρμενία και Νέο Κτήριο), που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο. Το ξενοδοχείο διαθέτει πολλά εστιατόρια, όπως το Crystal, το Armenia Brasserie, το υπαίθριο καφέ Meeting Point Gastro Cafe and Terrace (για το καλοκαίρι) και το μοναδικό Executive Lounge στην πόλη, που σερβίρει πρωινό και δείπνο σε όσους διαμένουν στην Executive και άνω κατηγορία δωματίων. Το ξενοδοχείο φιλοξενεί επίσης 10 αίθουσες συνεδριάσεων, ένα γυμναστήριο και κέντρο υγείας, καθώς και μια εξωτερική πισίνα. Το ξενοδοχείο είναι προσβάσιμο μέσω του κοντινού σταθμού του μετρό Πλατεία Δημοκρατίας. Armenia Marriott στο marriott.com
1-φθορομεθαναμίνη

Η 1-φθορομεθαναμίνη είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, άζωτο, υδρογόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο CH4NF, αν και συνήθως παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο FCH2NH2.

 Η ονομασία «1-φθορομεθαναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα. Το αρχικό πρόθεμα «1-φθορο-» δηλώνει την ύπαρξη ενός ατόμου φθορίου, ανά μόριο της ένωσης, ενωμένο στο άτομο του άνθρακα. Έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, τη N-φθορομεθαναμίνη (CH3NHF). Η μοριακή δομή της 1-φθορομεθαναμίνης αντιστοιχεί γεωμετρικά στη δύο (2) γεωμετρικά στερεά, συνδεμένων με κοινή κορυφή το άτομο του αζώτου. Πιο συγκεκριμένα: Ενός τετραέδρου, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο, δύο (2) άτομα υδρογόνο, ένα (1) άτομο φθορίου και το άτομο του αζώτου στις κορυφές. Μιας τριγωνικής πυραμίδας, με το άτομο του αζώτου στην κορυφή και δύο (2) άτομα υδρογόνου στη βάση της.Επειδή το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερο όλων και το άζωτο ηλεκτραρνητικότερο του άνθρακα και του υδρογόνου (με αυτήν τη σειρά), ο βαθμός οξείδωσης του αζώτου στην 1-φθορομεθαναμίνη είναι -3, ενώ του άνθρακα 0. Η ενέργεια δεσμού C-F ανέρχεται σε 552 kJ/mol. Η ειδική θερμοχωρητικότητά του είναι Cp = 38,171 J/(mole·K) στους 25 °C. Ο δεσμός αυτός είναι πολύ σταθερός και έχει μεγάλη πολικότητα, αγγίζοντας τα όρια ετεροπολικού δεσμού. Με αποικοδόμηση φθοροακετυλαμίδιου παράγεται 1-φθορομεθαναμίνη: Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1-χλωρομεθαναμίνη (ClCH2NH2) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά: Το γεγονός ότι περιέχει φθόριο και υδρογονούχα ομάδα συνδεμένη με το ίδιο άτομο άνθρακα καθιστά την ένωση ασταθή, έχοντας την τάση να μετατραπεί σε μεθανιμίνη, αποβάλλοντας υδροφθόριο. Σταθεροποιείται (σχετικά) σε μορφή αλάτων της. Για παράδειγμα, με υδροχλώριο δίνει το υδροχλωρικό της άλας: Με τη χρήση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2) είναι δυνατή η υποκατάσταση του φθορίου από χλώριο, επειδή το φθοριούχο ασβεστιο (CaF2) είναι δυσδιάλυτο και έτσι απομακρύνεται από τη χημική ισορροπία: Παράγει δευτεροταγείς μεθυλαμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.: Παράγει δευτεροταγή αμίδια (RCONFCH3) με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Βίγλιστα

Η Βίγλιστα (αλβανικά: Bilisht‎ ή Bilishti, σλαβομακεδονικά: Билишта‎) είναι πόλη στα νοτιοανατολικά της Αλβανίας. Είναι η πρωτεύουσα του δήμου Ντεβόλ στον νομό Κορυτσάς. Η Βίγλιστα βρίσκεται 27 χιλιόμετρα από την Κορυτσά. Το 2015, ο δήμος της Βίγλιστας διαλύθηκε και ενσωματώθηκε στον νέο δήμο Ντεβόλ ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις κοινότητες της πρώην επαρχίας Ντεβόλ.

 Η Βίγλιστα βρίσκεται σε υψόμετρο 930 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας ανατολικά από την οροσειρά Μοράβα σε οροπέδιο, το οποίο διασχίζεται από τα άνω τμήματα του ποταμού Ντεβόλ. Από την πόλη διέρχεται η σημαντική οδός η οποία συνδέει την Κορυτσά με τη Φλώρινα στην Ελλάδα. Η συνοριακή διέλευση της Καπστίτσα απέχει 8 χιλιόμετρα. Η Βίγλιστα έχει 6250 κατοίκους (2011). Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι Μουσουλμάνοι (κυρίως Σουνίτες), αλλά και Μπεκτασήδες. Ωστόσο υπάρχει και μεγάλη χριστιανική ορθόδοξη κοινότητα και μικρές μειονότητες άλλων χριστιανικών δογμάτων. Ο πληθυσμός ασχολείται κυρίως από το εμπόριο και τη γεωργία. Η Βίγλιστα αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε γραπτά κείμενα το 1505. Εκείνη την εποχή, η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1913 η πόλη προσαρτήθηκε στην Αλβανία, αλλά για μικρό χρονικό διάστημα μέχρι το 1920 ήταν υπό ελληνική και κατά καιρούς γαλλική κατοχή. Το 1917 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο. Το 1921 η Βίγλιστα είχε περίπου 2000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή του Ντεβόλ ήταν θέατρο πολέμου. Από την περιοχή οι Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα το 1940. Αλλά απωθήθηκαν και οι Έλληνες κατέλαβαν τη Βίγλιστα μέχρι τον Απρίλιο του 1941. Στη συνέχεια, οι Ιταλοί ήταν και πάλι κυρίαρχοι στην πόλη, μέχρι να αντικατασταθούν το 1943 από τη Βέρμαχτ. Το καλοκαίρι του 1944 η Βίγλιστα απελευθερώθηκε από Αλβανούς αντάρτες. Στη Βίγλιστα υπάρχει εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας με περίπου 500 υπαλλήλους. Επιπλέον, υπάρχουν μερικές μικρότερες εμπορικές επιχειρήσεις. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού απασχολείται επίσης στη γεωργία και στην κτηνοτροφία και κάποιοι εργάζονται στη γειτονική Κορυτσά. Ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ΚΦ Μπιλίστ Σπορτ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της δεύτερης κατηγορίας και θα αγωνίζεται στην πρώτη την περίοδο 2019-20. Γιασάρ Κοβάτσι (1930-1992), λαϊκός μουσικός Θανάς Γιόργκι (γενν. 1955), συγγραφέας
Μπίλυ Κρίσταλ

Ο Μπίλυ Κρίσταλ (William Edward "Billy" Crystal), γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1948 και είναι Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός, κωμικός και σκηνοθέτης. Αναδείχτηκε τη δεκαετία του 1970 στο ρόλο του Τζόντι Ντάλλας στην αμερικάνικη σειρά "Soap" και έγινε σταρ του Χόλιγουντ στις δεκαετίες του 1980 και 1990 με την εμφάνισή του στις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες "Όταν ο Χάρι Γνώρισε την Σάλι..." και "Τι έκανες Μπαμπά στην άγρια Δύση;".

 Ο πρώτος σημαντικός ρόλος του Κρίσταλ ήταν αυτός του Jodie Dallas στη σειρά "Soap", ένας από τους πρώτους γκέι χαρακτήρες που εμφανίστηκαν στην αμερικανική τηλεόραση. Το 1976, ο Κρίσταλ εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο του "All in the Family". Έχει κάνει stand-up στο γνωστό αμερικάνικο σόου "Saturday Night Live", έπειτα ήταν ο παρουσιαστής ενός επεισοδίου του σόου και εν τέλει μπήκε στο καστ του το 1984. Ο Κρίσταλ εμφανίστηκε επίσης σε τηλεπαιχνίδια όπως το "The Hollywood Squares" και το "The $20,000 Pyramid". Κρατάει το ρεκόρ του παρουσιαστή που κατάφερε να φέρει τον διαγωνιζόμενο συνέταιρό του στη κορυφή της πυραμίδας στο μικρότερο χρονικό διάστημα (26 δευτερόλεπτα). Ο Κρίσταλ έχει παρουσιάσει τα βραβεία Όσκαρ εννέα φορές, με πρώτη φορά το έτος 1990 και τελευτάια φορά μέχρι στιγμής το έτος 2012. Το 1986, ο Κρίσταλ ξεκίνησε την παρουσίαση του "Comic Relief" με τους Ρόμπιν Γουίλλιαμς και Γούπι Γκόλντμπεργκ. Το "Comic Relief" μάζευε χρήματα για άστεγους άντρες, γυναίκες και παιδιά στις Η.Π.Α.. Soap - (1977-1981) ως "Jodie Dallas" Rabbit Test - (1978) ως "Lionel Carpenter" Animalympics - (1980) (voiceover) ως "Lodge Turkell" This Is Spinal Tap - (1984) ως "Morty the Mime" Running Scared - (1986) ως "Danny Costanzo" Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας - (1987) ως "Miracle Max" Πέτα τη μαμά από το τρένο - (1987) ως "Larry Donner" Memories of Me - (1988) ως Abbie Όταν ο Χάρι Γνώρισε την Σάλι... - (1989) ως "Harry Burns" Τι έκανες μπαμπά στην άγρια δύση; (1991) ως "Mitch Robbins" Horton Hatches the Egg (1992) αφηγητής Mr. Saturday Night (1992) ως "Buddy Young, Jr." City Slickers II: The Legend of Curly's Gold (1994) ως "Mitch Robbins" Forget Paris (1995) ως "Mickey Gordon" Άμλετ (1996) ως "First Gravedigger" Διαλύοντας το Χάρρυ (1997) ως "Larry/Διάολος" Fathers' Day (1997) ως "Jack Lawrence" My Giant (1998) ως "Sam 'Sammy' Kamin" Ανάλυσέ το (1999) ως "Ben Sobel, M.D." Το Ζευγάρι της Χρονιάς (2001) ως "Lee Phillips" Μπαμπούλας Α.Ε. (2001) ως "Michael (Mike) Wazowski" (φωνή) Ξανά Ανάλυσέ το (2002) ως "Ben Sobel, M.D." Αυτοκίνητα (2006) ως "Mike Car" (φωνή) Washington "D.C." ως "Commissioner Jeffreys" Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (2013) ως "Michael (Mike) Wazowski" (φωνή)