Ίλζε Κοχ

Η Ίλζε Κοχ (22 Σεπτεμβρίου 1906 - 1 Σεπτεμβρίου 1967) ήταν η σύζυγος του Καρλ Κοχ, διοικητή των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ (1937–1941) και Μαϊντάνεκ (1941–1943). Το 1947, έγινε μια από τις πρώτες εξέχουσες Ναζί, που παραπέμφθηκε σε δίκη από τον Αμερικανικό Στρατό. Αφότου η δίκη έλαβε παγκόσμια προσοχή από τα ΜΜΕ, οι επιζώντες από τις ενέργειές της οδήγησαν άλλους συγγραφείς να χαρακτηρίσουν την κακοποίηση των κρατουμένων της ως σαδιστική και η εικόνα της ως «φόνισσα των στρατοπέδων συγκέντρωσης» ήταν παρούσα στην μεταπολεμική γερμανική κοινωνία.Κατηγορήθηκε ότι κρατούσε αναμνηστικά από το δέρμα δολοφονημένων κρατουμένων με χαρακτηριστικά τατουάζ, αν και οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν και στις δύο δίκες της. Ήταν γνωστή ως «η μάγισσα του Μπούχενβαλντ» (Die Hexe von Buchenwald) από τους κρατούμενους λόγω της σκληρότητας και της ασέλγειάς της προς αυτούς. Στα αγγλικά αναφέρεται ως «Το Τέρας του Μπούχενβαλντ», η «Βασίλισσα του Μπούχενβαλντ , η »Κόκκινη Μάγισσα του Μπούχενβαλντ« , η »Χασάπισσα Χήρα« και, συνηθέστερα, »Η σκύλα του Μπουχενβαλντ".

 Η Μαργκαρέτε Ίλζε Κέλερ γεννήθηκε στη Δρέσδη της Γερμανίας, κόρη πρώην στρατιωτικού διοικητή. Ήταν γνωστή ως ευγενικό και χαρούμενο παιδί στο δημοτικό σχολείο της. Σε ηλικία 15 ετών, μπήκε σε σχολή λογιστικής. Αργότερα, ξεκίνησε να εργάζεται ως υπάλληλος λογιστικής. Εκείνη την εποχή, η οικονομία της Γερμανίας δεν είχε ακόμη ανακάμψει από την ήττα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1932, έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος. Μέσω γνωστών στην SA και στα SS, γνώρισε τον Καρλ Κοχ το 1934. Το 1936, άρχισε να εργάζεται ως φρουρός και γραμματέας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζαξενχάουζεν κοντά στο Βερολίνο, όπου ο αρραβωνιαστικός της ήταν Διοικητής. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον ίδιο χρόνο. Το 1937, ο σύζυγός της τοποθετήθηκε στο Μπούχενβαλντ. Ενώ βρισκόταν στο Μπούχενβαλντ, η Κοχ φέρεται να συμμετείχε σε ένα φρικτό πείραμα, όπου λέγεται ότι διέταξε τη δολοφονία συγκεκριμένων κρατουμένων με τατουάζ, οι οποίοι μετά γδάρθηκαν για να ανακτηθεί το ζωγραφισμένο τμήμα του σώματός τους. Λέγεται ότι έγινε για να βοηθήσει έναν γιατρό φυλακής, τον Έριχ Βάγκνερ, στη διατριβή του σχετικά με τα τατουάζ και την εγκληματικότητα.Το 1940, δημιούργησε μια κλειστή αρένα, η οποία κόστισε πάνω από 250.000 ράιχσμαρκ (περίπου 62.500 δολάρια), τα περισσότερα από τα οποία είχαν κατασχεθεί από τους κρατούμενους. Το 1941, ο Καρλ Κοχ μεταφέρθηκε στο Λούμπλιν, όπου βοήθησε στην ίδρυση του στρατοπέδου συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαϊντάνεκ. Η Ίλζε Κοχ παρέμεινε στο Μπούχενβαλντ μέχρι τις 24 Αυγούστου 1943, όταν αυτή και ο σύζυγός της συνελήφθησαν με κατηγορίες για προσωπικό πλουτισμό, υπεξαίρεση και δολοφονία κρατουμένων για αποτροπή κατάθεσής τους. Η Ίλζε Κοχ φυλακίστηκε μέχρι το 1944, όταν αθωώθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Ο σύζυγός της κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο από δικαστήριο των Ες-Ες στο Μόναχο και εκτελέστηκε στις 5 Απριλίου 1945 στην αυλή του στρατοπέδου, που κάποτε διέταζε. Στη συνέχεια έζησε με την οικογένειά της στην πόλη Λούντβιγκσμπουργκ, όπου συνελήφθη από τις αμερικανικές Αρχές στις 30 Ιουνίου 1945. Η Κοχ και 30 άλλοι κατηγορούμενοι βρέθηκαν ενώπιον του Αμερικανικού Στρατιωτικού Δικαστηρίου στο Νταχάου (Γενικό Δικαστήριο Στρατιωτικής Κυβέρνησης για τη Δίκη των Εγκληματιών Πολέμου) το 1947. Κατηγορήθηκε για «συμμετοχή σε εγκληματικό σχέδιο για βοήθεια, συνέργεια και συμμετοχή στις δολοφονίες στο Μπούχενβαλντ».Η Κοχ ανακοίνωσε στην αίθουσα του δικαστηρίου ότι ήταν οκτώ μηνών έγκυος, αλλά στις 19 Αυγούστου 1947 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για «παραβίαση των νόμων και εθίμων του πολέμου». Ο Στρατηγός Λούσιους Ντ. Κλέι ήταν ο προσωρινός στρατιωτικός κυβερνήτης της Αμερικανικής Ζώνης στη Γερμανία και μείωσε την ποινή σε φυλάκιση τεσσάρων ετών στις 8 Ιουνίου 1948, αφού είχε εκτίσει δύο χρόνια από την ποινή της, με την αιτιολογία ότι «δεν υπήρχαν πειστικά αποδεικτικά στοιχεία ότι είχε επιλέξει τρόφιμους για εξόντωση, προκειμένου να εξασφαλίσει κομμάτια δέρματος με τατουάζ ή ότι είχε αντικείμενα φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα». Οι ειδήσεις για τη μειωμένη ποινή δεν δημοσιοποιήθηκαν μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου 1948 και ο Κλέι παρέμεινε αμετακίνητος στην απόφασή του παρά την επακόλουθη αναταραχή. Σε βιογραφία του, παρατίθεται δήλωση, που έκανε ο Κλέι χρόνια αργότερα: Δεν υπήρχε απολύτως κανένα αποδεικτικό στοιχείο στα πρακτικά της δίκης, εκτός από το ότι ήταν ένα μάλλον απεχθές πλάσμα, που θα υποστήριζε τη θανατική ποινή. Υποθέτω ότι έλαβα περισσότερη κακοποίηση για αυτό από ό,τι άλλο έκανα στη Γερμανία. Κάποιος δημοσιογράφος την είχε αποκαλέσει "Σκύλα του Μπούχενβαλντ", είχε γράψει ότι στο σπίτι της είχε αμπαζούρ από ανθρώπινο δέρμα. Και αυτό παρουσιάστηκε στο δικαστήριο, όπου αποδείχθηκε απολύτως ότι τα αμπαζούρ ήταν κατασκευασμένα από δέρμα κατσίκας. Εκτός από αυτό, τα εγκλήματά της ήταν κυρίως κατά του γερμανικού λαού. Δεν ήταν εγκλήματα πολέμου εναντίον Αμερικανών ή Συμμάχων κρατουμένων...Αργότερα, δικάστηκε από γερμανικό δικαστήριο για τα εγκλήματά της και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Αλλά είχαν σαφή δικαιοδοσία. Εμείς όχι.Το Ίδρυμα Μνήμης Μπούχενβαλντ δηλώνει:Για την ύπαρξη λάμπας από ανθρώπινο δέρμα υπάρχουν δύο αξιόπιστοι μάρτυρες: ο Δρ. Γκούσταβ Βέγκερερ, Αυστριακός πολιτικός κρατούμενος, κάπο του ιατρείου, και ο Γιόζεφ Άκερμαν, πολιτικός κρατούμενος και γραμματέας του γιατρού του στρατοπέδου Βάλντεμαρ Χόβεν. Ο Βέγκερερ εξήγησε: "Μια μέρα, το 1941 ο διοικητής του στρατοπέδου Κοχ και ο γιατρός Μύλερ εμφανίστηκαν στο ιατρείο μου. Εκείνη την εποχή, ετοιμαζόταν μια λάμπα από σκούρο ανθρώπινο δέρμα γεμάτο τατουάζ για την Κοχ και ο Μύλερ επέλεξε μεταξύ των διαθέσιμων σκούρων λεπτών κομματιών, σαν περγαμηνή, ανθρώπινων δερμάτων με τα κατάλληλα τατουάζ για το αμπαζούρ. Από τη συνομιλία μεταξύ των δύο έγινε σαφές ότι τα προηγούμενα επιλεγμένα μοτίβα δεν είχαν ικανοποιήσει την Ίλζε Κοχ. Η λάμπα ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε στον Κοχ". Ο Δρ Χανς Μύλερ ήταν παθολόγος στο Μπούχενβαλντ από τον Μάρτιο του 1941 έως τον Απρίλιο του 1942. Η χρονική περίοδος μπορεί να καθοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια μέσω της δήλωσης του Άκερμαν.Ο Άκερμαν παρέδωσε τη λάμπα, όπως κατέθεσε το 1950 στο δικαστήριο. Το πόδι του αμπαζούρ ήταν φτιαγμένο από ανθρώπινο πόδι και σπονδυλική στήλη. Στη σκιά φαίνονταν τατουάζ, ακόμη και θηλές. Με την ευκαιρία της γιορτής γενεθλίων τον Αύγουστο του 1941, του ανατέθηκε από το γιατρό του στρατοπέδου να μεταφέρει τη λάμπα στη βίλα των Κοχ. Κι έτσι έκανε. Ένας από τους καλεσμένους του πάρτι του είπε αργότερα ότι η παρουσίαση του αμπαζούρ ήταν τεράστια επιτυχία. Η λάμπα εξαφανίστηκε αμέσως, αφότου ενημερώθηκε η ηγεσία των Ες-Ες. Η Ίλζε Κοχ δεν γινόταν να κατηγορηθεί ότι έφτιαξε αυτό το αμπαζούρ. Υπό την πίεση της κοινής γνώμης, η Κοχ συνελήφθη εκ νέου το 1949 και δικάστηκε ενώπιον δικαστηρίου της Δυτικής Γερμανίας. Η ακρόαση ξεκίνησε στις 27 Νοεμβρίου 1950 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στο Άουγκσμπουργκ και διήρκεσε επτά εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων ακροάστηκαν 250 μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων 50 για την υπεράσπιση. Η Κοχ κατέρρευσε και έπρεπε να μεταφερθεί από το δικαστήριο στα τέλη Δεκεμβρίου 1950 και πάλι στις 11 Ιανουαρίου 1951. Τουλάχιστον τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας κατέθεσαν ότι είδαν την Κοχ να επιλέγει κρατούμενους με τατουάζ, οι οποίοι στη συνέχεια δολοφονήθηκαν ή είχαν δει ή είχαν λάβει μέρος στη διαδικασία δημιουργίας λαμπτήρων φτιαγμένων από ανθρώπινο δέρμα με τατουάζ. Ωστόσο, αυτή η κατηγορία απορρίφθηκε από την Εισαγγελία, όταν δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι οι λάμπες ή άλλα αντικείμενα όντως κατασκευάστηκαν από ανθρώπινο δέρμα.Στις 15 Ιανουαρίου 1951, το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφασή του, με απόφαση έκτασης 111 σελίδων, για την οποία η Κοχ δεν ήταν παρούσα στο δικαστήριο. Συνήχθη το συμπέρασμα ότι οι προηγούμενες δίκες το 1944 και το 1947 δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στις διαδικασίες, καθώς στη δίκη του 1944 η Κοχ είχε κατηγορηθεί μόνο για υπεξαίρεση, ενώ το 1947 είχε κατηγορηθεί για εγκλήματα κατά αλλοδαπών μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1939 και όχι με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, των οποίων οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί ήταν κατηγορούμενοι τόσο πριν όσο και μετά την ημερομηνία αυτή. Καταδικάστηκε για υποκίνηση δολοφονίας, υποκίνηση σε απόπειρα δολοφονίας και υποκίνηση στο έγκλημα της διάπραξης σοβαρής σωματικής βλάβης και στις 15 Ιανουαρίου 1951 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη και μόνιμη απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων.Στις 10 Μαΐου 1950, η Κοχ κατηγορήθηκε από τον Δρ Χανς Ίλκοφ, ο οποίος υπηρέτησε στο ανώτερο δικαστήριο του Άουγκσμπουργκ ως γενικός εισαγγελέας. Στις 15 Ιουνίου 1951, γνωστή και ως ημέρα «Γερμανικής Κρίσης», η Κοχ ξεκίνησε επίσημα την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Η Κοχ άσκησε έφεση για ακύρωση της απόφασης, αλλά η έφεση απορρίφθηκε στις 22 Απριλίου 1952 από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Αργότερα έκανε αρκετές αιτήσεις για απονομή χάριτος, αλλά όλες απορρίφθηκαν από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Βαυαρίας. Η Κοχ διαμαρτυρήθηκε για την ισόβια ποινή της, χωρίς αποτέλεσμα, στη Διεθνή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ο Καρλ και η Ίλζε Κοχ είχαν δύο γιους, ένας από τους οποίους αυτοκτόνησε μετά τον πόλεμο, «επειδή δεν μπορούσε να ζήσει με την ντροπή των εγκλημάτων των γονιών του». Ένας άλλος γιος της, ο Ούβε,γεννήθηκε στη φυλακή Άιχαχ κοντά στο Νταχάου, όπου η Κοχ στάλθηκε για να εκτίσει ποινή ισόβιας κάθειρξης και αμέσως της τον πήραν. Σε ηλικία 19 ετών, ο Ούβε Κέλερ έμαθε ότι η Κοχ ήταν μητέρα του και άρχισε να την επισκέπτεται τακτικά στο Άιχαχ. Η Κοχ κρεμάστηκε στη γυναικεία φυλακή Άιχαχ την 1η Σεπτεμβρίου 1967 σε ηλικία 60 ετών. Υπέφερε από παραισθήσεις και είχε πειστεί ότι οι επιζώντες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης θα την κακοποιούσαν στο κελί της.Το 1971, ο γιος της, Ούβε, ζήτησε μεταθανάτια αποκατάσταση για τη μητέρα του. Ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει το όνομα της μητέρας του μετά το θάνατό της το 1967. Μέσω του Τύπου, χρησιμοποίησε έγγραφα επιείκειας από τον πρώην δικηγόρο της το 1957 και την εντύπωσή του για τη βάση της σχέσης τους, σε μια προσπάθεια να αλλάξει τη στάση των ανθρώπων απέναντι στην Κοχ. Ίρμα Γκρέζε Μαρία Μαντλ Άριμπερτ Χάιμ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ilse Koch στο Wikimedia Commons «Ilse Koch». Jewish Virtual Library. «Frau Ilse Koch, General Lucius Clay, and Human-Skin Atrocities». Jewish Virtual Library. Adams, Cecil (4 Ιουνίου 2004). «Did the Nazis make lampshades out of human skin?». The Straight Dope. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Ιουλίου 2008. Ilse Koch (1906–1967) (dailymotion). The Most Evil Women in History. Discovery Channel. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2017.