IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανάθημα των Αρκαδίων (Δελφοί)

Μεταξύ των αναθημάτων των ελληνικών πόλεων στους Δελφούς βρισκόταν μια πολυπρόσωπη σύνθεση αφιερωμένη από τους Τεγεάτες και τους λοιπούς Αρκάδιους. Σήμερα τα αγάλματα δεν σώζονται, μας είναι όμως γνωστά από την περιγραφή του Παυσανία.

 Κατά μήκος της Ιεράς Οδού μετά τη βάση του Ταύρου των Κερκυραίων διακρίνεται μία επιμήκης βάση όπου έστεκαν χάλκινα αγάλματα, αφιέρωμα των Αρκαδίων, και ιδιαίτερα των Τεγεατών . Το σύνταγμα αυτό ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη νικηφόρα εκστρατεία που έκαναν οι Τεγεάτες στη Λακωνία, από κοινού με τους Θηβαίους, το 370/369 π.Χ. Τα γλυπτό σύνταγμα αποτελούταν από εννέα αγάλματα που απεικόνιζαν τον Απόλλωνα, τη Νίκη, την Καλλιστώ και έξιΑρκάδες ήρωες:τον Έφασο, τον Τρίφυλο, τον Αζάνα, τον Έλατο, τον Αφείδα και τον Αρκά. Ως χαλκοπλάστες αναφέρονται ο Παυσανίας από την Απολλωνία (που φιλοτέχνησε τον Απόλλωνα και την Καλλιστώ), ο Σαμόλας από την Αρκαδία (που φιλοτέχνησε τον Τρίφυλο και τον Αζάνα), ο Αντιφάνης από το Άργος (που φιλοτέχνησε τον Έφασο, τον Έλατο και τον Αφείδα) και ο Δαίδαλος από τη Σικυώνα (που φιλοτέχνησε την Νίκη και τον Αρκά). Στο σημείο εκείνο βρέθηκαν και πολλές στήλες με επιγραφές προς τιμήν των Αρκαδίων από διάφορες ελληνικές πόλεις. Τρία ακόμη αναθήματα έστεκαν στο σημείο εκείνο (το ένα έφερε το άγαλμα του Αχαιού στρατηγού Φιλοποίμενος), που μαζί με το αφιέρωμα των Αρκαδίων δέσποζαν της πρόσοψης μίας στοάς (διαστάσεων 22,23 Χ 6,27 μ.), με στυλοβάτη από ασβεστόλιθο και δωρικούς κίονες από πωρόλιθο, που ανήκει στον 4ο αιώνα π.Χ., και πιθανόν ανεγέρθηκε και αυτή από τους Αρκάδιους. Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le Site, Paris 1991, 104-106
Νινουρτά

Στην ακκαδική και σουμεριακή μυθολογία, ο Νινούρτα είναι ο θεός της πόλης Νιππούρ, ο οποίος συχνά ταυτίζεται με τον Νινγκίρσου, ενώ λατρευόταν ως τριάδα μαζί με τους θεούς Ενλίλ και Νινλίλ, τους γονείς του. Ο Νινούρτα είναι θεός της βροχής και της αστραπής, της γονιμότητας και της γεωργίας. Το όνομά του σημαίνει «Κύριος της Γης». Όταν οι Πινακίδες του Πεπρωμένου κλάπηκαν από το πλάσμα Ανζού, κατάφερε να τις επανακτήσει.

 Ο Νινούρτα εμφανίζεται, συνήθως, με τόξο και βέλος, ή σπαθί (σαν δρεπάνι) το οποίο ονομάζεται «σαρούρ». Το σπαθί αυτό (ή σκήπτρο σε άλλες αναπαραστάσεις) έχει την ικανότητα της ομιλίας και κάποιες φορές μεταμορφώνεται σε φτερωτό λιοντάρι. Άλλα σύμβολα είναι ο κεραυνός και τα 2 φίδια που εμφανίζονται σε κάποιες αναπαραστάσεις στο σκήπτρο του. Κείμενα της Εγγύς Ανατολής, Ενούμα Έλις, Σειρά: Τα κείμενα των Λαών - Εκδ. Καστανιώτη Μυθολογία της Μέσης Ανατολής - Ε.Χουκ – Εκδ. Γ.Αναγνωστίδη. Μύθοι της Μεσοποταμίας - Henrietta Mc Call – Εκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμα
Σουζάνα Μαργαρίτα του Άνχαλτ-Ντέσαου

Η Σουζάνα-Μαργαρίτα, γερμ.: Susanna-Margarete von Anhalt-Dessau (Dessau, 23 Αυγούστου 1610 - Babenhausen, 13 Οκτωβρίου 1663) του Οίκου των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ.

 Ήταν η όγδοη κόρη (5η από τον 2ο γάμο) του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της δεύτερης συζύγου του Δωροθέας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ιωάννη-Κάζιμιρ πρίγκιπα του Παλατινάτου-Ζίμμερν. Το 1641, σε ηλικία 31 ετών, η Σουζάνα-Μαργαρίτα μνηστεύθηκε με τον Ιωάννη-Ερνέστο κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ-Σβάρτσενφελς, τον τελευταίο άρρενα του κλάδου του Χάναου-Μύνσενμπεργκ. Ωστόσο, αυτός απεβίωσε από ευλογιά λίγο πριν από τον γάμο το 1642. Στο Μπούσβαϊλερ στις 16 Φεβρουαρίου 1651 η Σουζάνα-Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φίλιππο του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, μικρότερο αδελφό του κυβερνώντος κόμη Φρειδερίκου-Κάζιμιρ, σύζυγο της μεγαλύτερης αδελφής της, Σίβυλλας-Χριστίνας. Πιθανώς λόγω της σημαντικής ηλικιακής διαφοράς μεταξύ των συζύγων (η Σουζάνα-Μαργαρίτα ήταν 16 έτη μεγαλύτερη από τον Ιωάννη-Φίλιππο), ο γάμος ήταν άτεκνος.
Χώρος αρνητικών διαστάσεων

Στην τοπολογία, που είναι κλάδος των μαθηματικών, χώρος αρνητικών διαστάσεων (negative-dimensional space) ονομάζεται η επέκταση της συνήθους έννοιας του χώρου, έτσι ώστε εντός αυτού να επιτρέπεται η ύπαρξη αρνητικών διαστάσεων.

 Ας υποθέσουμε ότι Mt0 είναι ο συμπαγής χώρος της διάστασης Hausdorff t0, η οποία αποτελεί στοιχείο της κλίμακας των συμπαγών χώρων που ενσωματώνεται σε άλλον και παραμετροποιείται με t (0 < t < ∞). Τέτοιες κλίμακες θεωρούνται ισοδύναμο σε σχέση με το Mt0, όταν οι συμπαγείς χώροι που τις αποτελούν συμπίπτουν για t ≥ t0. Λέγεται ότι ο συμπαγής χώρος Mt0 είναι η τρύπα (hole) στο ισοδύναμο αυτό σύνολο κλιμάκων και −t0 είναι η αρνητική διάσταση της αντίστοιχης κλάσης ισοδυναμίας. Από τη δεκαετία του 1940, η επιστήμη της τοπολογίας είχε αναπτύξει και μελετήσει σε βάθος τη βασική θεωρία των τοπολογικών χώρων θετικής διάστασης. Οι τοπολογιστές, παρακινημένοι από υπολογισμούς και σε κάποιο βαθμό την αισθητική, αναζήτησαν τα μαθηματικά πλαίσια για να επεκταθεί η αντίληψη μας σε έναν χώρο που θα επιτρέπει αρνητικές διαστάσεις. Τέτοιες διαστάσεις, όπως η τέταρτη και οι υψηλότερες διαστάσεις, είναι δύσκολο να τις φανταστεί κάποιος, δεδομένου ότι δεν είμαστε σε θέση να τις παρατηρήσουμε άμεσα. Έτσι χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1960 ώστε να κατασκευαστεί ένα ειδικό τοπολογικό πλαίσιο, η κατηγορία των φασμάτων. Το φάσμα είναι μια γενίκευση του χώρου που επιτρέπει αρνητικές διαστάσεις. Για παράδειγμα, η έννοια των χώρων αρνητικών διαστάσεων εφαρμόζεται για να αναλύσει γλωσσολογικές στατιστικές.
Τάσος Κατσαμπής

Ο Τάσος Κατσαμπής είναι Έλληνας παλαίμαχος επαγγελματίας διεθνής ποδοσφαιριστής του Ηρακλή που αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010-11 έχοντας συμπληρώσει 535 συμμετοχές και 45 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτές οι 416 συμμετοχές και τα 26 γκολ αφορούν το πρωτάθλημα της πρώτης εθνικής.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1973 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στον Ηρακλή Νέου Ηρακλείου, έναν ερασιτεχνικό σύλλογο της Αθήνας. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Αχαρναϊκό όπου αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και από εκεί τον απέκτησε ο Πανιώνιος όπου πλέον καθιερώθηκε σαν αμυντικός. Συνέχισε την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στον ΠΑΟΚ και από το 2002 στον Ηρακλή, του οποίου αποτέλεσε βασικό στέλεχος ως και το τέλος της καριέρας του, το καλοκαίρι του 2011. Η πρώτη του παρουσία στην Α' εθνική έγινε τη σεζόν 1994-95 σ' έναν αγώνα Πανιωνίου - Λάρισας 2-1 στις 11 Σεπτεμβρίου 1994, ενώ η πρώτη του συμμετοχή στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ έγινε στις 11 Αυγούστου 1998, στον αγώνα Ρέιντζερς Γλασκώβης - ΠΑΟΚ 2-0. Συνοπτικά, συμπεριλαμβανομένης και της σαιζόν 2009-10, αγωνίστηκε σε 393 αγώνες Α' εθνικής με Πανιώνιο, ΠΑΟΚ και Ηρακλή πετυχαίνοντας 25 γκολ, σε 31 αγώνες Β' εθνικής με τον Πανιώνιο τη σαιζόν 1996-97 (11 γκολ), σε 34 αγώνες Γ' εθνικής με τον Αχαρναϊκό τη σαιζόν 1993-94 (7 γκολ), ενώ με την ίδια ομάδα αγωνίστηκε και στη Δ' εθνική τη σαιζόν 1992-93. Ο Τάσος Κατσαμπής αγωνίστηκε και 9 φορές στην Εθνική Ελλάδας έχοντας πετύχει κι ένα γκολ. Η πρώτη του συμμετοχή έγινε στις 5 Φεβρουαρίου 1999 σ' ένα φιλικό αγώνα Ελλάδας - Βελγίου 1-0 που είχε γίνει στη Λάρνακα. Προπονητής του ο Άνχελ Ιορντανέσκου. Με την εθνική ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997, ενώ έχει αγωνιστεί και στην εθνική ελπίδων. Στην καριέρα του έχει κατακτήσει 3 τίτλους: Με τον Πανιώνιο το κύπελλο του 1998. Με τον ΠΑΟΚ το κύπελλο του 2001, όπου μάλιστα σαν αρχηγός της ομάδας σήκωσε πρώτος το τρόπαιο. Με την εθνική ενόπλων το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997.
Ευρωλίγκα ανδρών 2016-17

Η Ευρωλίγκα ανδρών 2016-17 ήταν η 17η διοργάνωση υπό τη Euroleague Basketball και η έβδομη με την Turkish Airlines ως χορηγό, καθώς και η 60ή συνολικά συμπεριλαμβανομένων των διοργανώσεων της FIBA Europe. Η σεζόν ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 21 Μαΐου με την διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας και το γήπεδο Σινάν Ερντέμ.

 Τον Ιούλιο του 2015 η Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA) προσπάθησε να πάρει τα ηνία της Ευρωλίγκα προσπαθώντας να πείσει οκτώ από τις έντεκα ομάδες με A-Licence, ώστε να μετέχουν σε μία νέα διοργάνωση της οποίας είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή αντί της τρέχουσας Ευρωλίγκα. Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε ομόφωνα από τους συλλόγους της Ευρωλίγκα.Το Νοέμβριο του 2015 η Euroleague Basketball ήρθε σε συμφωνία 10ετούς κοινοπραξίας με την IMG. Στο δελτίο τύπου της η Euroleague Basketball ανακοίνωσε μια νέα μορφή της διοργάνωσης για την περίοδο 2016–17, μόνο με 16 ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των έντεκα ομάδων με A-Licence (Αναντολού Εφές, Σάσκι Μπασκόνια, ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μπαρτσελόνα, Φενέρμπαχτσε, Μακάμπι Τελ Αβίβ, Ολίμπια Μιλάνο, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Ρεάλ Μαδρίτης και Ζάλγκιρις Κάουνας) που θα μετέχουν σε ένα μόνο όμιλο και θα αγωνίζονται μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας. Οι οκτώ πρώτες ομάδες θα προκριθούν στα playoffs τα οποία θα κρίνονται στις τρεις νίκες και θα οδηγούν στο Final Four.Έπειτα από την απόρριψη της πρώτης πρότασης από τις ομάδες της Euroleague Basketball, η FIBA δημιούργησε το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, μία νέα διοργάνωση με βάση την αθλητική επίδοση των ομάδων. Η διοργάνωση ξεκίνησε επίσημα στις 21 Μαρτίου του 2016. Η διοργάνωση συνοδεύτηκε από τις 11 ομάδες με μόνιμη δικαιόχρηση (franchise), τρεις εγχώριες πρωταθλήτριες, τη νικήτρια του Γιούροκαπ και μία προσκεκλημένη (wild card). Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου 2016. Οι πόντοι που επετεύχθησαν κατά τη διάρκεια παράτασης/παρατάσεων, δεν υπολογίζονται στην κατάταξη. Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στον όμιλο (1-4) παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους. Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 18 και 19 Απριλίου, οι 2οι στις 20 και 21, οι 3οι στις 25 και 26, οι 4οι στις 27 και 28 και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) 1 και 2 Μαΐου 2017. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο στάδιο "Σινάν Ερντέμ" στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας το τριήμερο 19-21 Μαΐου 2017. Eurocup Ανδρών 2016-17 Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2016–17 FIBA Europe Cup 2016–17 Επίσημος ιστότοπος
Γλαρονήσι Φωκίδας

Το Γλαρονήσι είναι μια μικρή βραχονησίδα που βρίσκεται στον κολπίσκο της Αγίας Ειρήνης στα βόρεια παράλια του Κορινθιακού Κόλπου στο Νομό Φωκίδας. Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος. Είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από την ακτή της Δωρίδος. Δεν κατοικείται ούτε έχει κάποιο κτίσμα.

 Γλαρονήσι Φωκίδας ΑΝΩΘΕΝ από το https://www.youtube.com Μιχάλης Θεοχαρόπουλος, «Αναγκαιότητα προσανατολισμού των Προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης για τη διαχείριση της βιοποικιλότητας, στην κατεύθυνση της αειφόρου ανάπτυξης και της ευαισθητοποίησης των πολιτών. Η περίπτωση των οικοσυστημάτων των νησίδων του δυτικού Κορινθιακού Κόλπου της παραλιακής Φωκίδας» στο: Πρακτικά 4ου Συνεδρίου Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (Π.Ε.ΕΚ.Π.Ε.) "Προς την Αειφόρο Ανάπτυξη: Φυσικοί Πόροι, Κοινωνία, Περιβαλλοντική Εκπαίδευση". Ναύπλιο, 12-14/12/2008. Ανακτήθηκε: 25/11/2015. (ηλεκτρονικό έγγραφο· αρχείο pdf)
Χόμμερτ φαν ντερ Χραχτ

Ο Χόμμερτ φαν ντερ Χραχτ (φλαμανδικά: Gommaert van der Gracht ή Gommaer van der Gracht (περ. 1590 - 1639) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος στους πίνακές του απεικόνιζε νεκρές φύσεις και τοπία.

 Οι λεπτομέρειες του βίου του είναι σπάνιες. Γεννήθηκε στο Μέχελεν ανάμεσα στο 1580 και στο 1600 και ήταν γιος του Χόμμερτ φαν ντερ Χραχτ, ο οποίος απεβίωσε το 1603, και της Αν Νταρτς. Σύμφωνα με το αρχείο καταγραφής της τοπικής Συντεχνίας του Αγίου Λουκά, εκπαιδεύτηκε από τον Μίχιελ Κόξι τον νεότερο, γιο του Μίχιελ Κόξι, εκκινώντας από την 1η Ιανουαρίου 1602. Δεν είναι σαφές αν καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του διέμεινε στη γενέτειρά του. Απεβίωσε στο Μέχελεν.Είχε έναν μικρότερο αδελφό (ή συγγενή) που λεγόταν Γιάκομπ φαν ντερ Χραχτ, ο οποίος εκπαιδεύτηκε μαζί του, έγινε προσωπογράφος και χαράκτης και απεβίωσε στη Χάγη το 1651 ή το 1652. Ο Χόμμερτ φαν ντερ Χραχτ ειδικευόταν σε τοπία και νεκρές φύσεις. Οι νεκρές του φύσεις περιλαμβάνουν απεικονίσεις από την αγορά ή από την κουζίνα καθώς και καρπούς και παιχνίδια. Συχνά ενέθετε νεκρές φύσεις σε τοπία. Ζωγράφιζε, επίσης, σκηνές της καθημερινότητας. Μέχρι πρότινος ήταν γνωστά ελάχιστα έργα του, τα οποία πρόσφατα αυξήθηκαν με εκ νέου αποδόσεις. Στο Δημοτικό Μουσείο του Μέχελεν (Stedelijke Musea Mechelen) υπάρχει ένας μεγάλος (174 x 270 εκ.) υπογεγραμμένος πίνακάς του που απεικονίζει άνθη, καρπούς, λαχανικά και τρία putti Ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος με μεγάλη ακρίβεια και η τονικότητά του είναι χαρακτηριστική της εποχής, με αποχρώσεις του καφέ, του πράσινου και του μπλε.. Ο μεγάλος πίνακας που εικονίζει η φωτογραφία επάνω (Εκτεταμένο τοπίο με εξωτικά άνθη, καρπούς και λαχανικά και τη σκηνή Μη μου Άπτου στον κήπο), διαστάσεων 175,3 x 269,2 εκ., αποκτήθηκε από το "National Trust" και σήμερα εκτίθεται στο "Rufford Old Hall" στο Ράφφορντ του Λάνκασαϊρ. Στη σύνθεση αυτή συνδυάζονται τοπίο, νεκρή φύση, απεικόνιση ζώων και η θρησκευτική σκηνή Μη Μου Άπτου στο παρασκήνιο, που απεικονίζει τον Ιησού να εμφανίζεται στη Μαρία Μαγδαληνή σε έναν κήπο. Στις 7 Απριλίου 2007 στη Βιέννη ο οίκος δημοπρασιών "Dorotheum" εξέθεσε σε δημοπρασία τη σύνθεση του φαν ντερ Χραχτ "Η φιλανθρωπική αγορά του Αγίου Γεωργίου σε φλαμανδικό χωριό", μια σκηνή καθημερινότητας που ανάγει σε παρόμοιες σκηνές που ζωγράφισαν κατά τον 16ο αιώνα Φλαμανδοί καλλιτέχνες, όπως ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Works by Gommaert van der Gracht at arcadja.com
Βίκτωρ Αμεδαίος Α΄ της Σαβοΐας-Καρινιάν

Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α' (1 Μαρτίου 1690 - 4 Απριλίου 1741) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πρίγκιπας του Καρινιάνο (1709-1741). Απόγονοί του είναι τέσσερις βασιλείς της Ιταλίας, ένας της Σαρδηνίας και ένας της Ισπανίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Μαρίας-Άντζελας-Κατερίνας, κόρης του στρατηγού Μπόρσο των Έστε (γιου του Καίσαρα δούκα της Μόντενα). Το 1714 νυμφεύτηκε τη Μαρία Βικτωρία της Σαβοΐας, νόθη κόρη του 2ου εξαδέλφου του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ βασιλιά της Σαρδηνίας και είχε τέκνα: Άννα-Θηρεσία 1717-1745, παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε Ροάν πρίγκιπα του Σουμπίζ. Λουδοβίκος-Βίκτωρ 1717-1778, πρίγκιπας του Καρινιάνο. Guichenon, Samuel, Seigneur de Painesuyt. Histoire généalogique de la Royale Maison de Savoye. Lyon, 1660 (2 vols.; other editions published).
Μπογάζι

Το Μπογάζι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Boghazi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Χρήστος Ελευθεριάδης

Ο Χρήστος Ελευθεριάδης (Αριδαία 30 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού. Για την ομάδα της «Αθλητικός Όμιλος Προοδευτική Νεολαία FC για το Πρωτάθλημα της Super League 2

 Ξεκίνησε την καριέρα του στον Αλμωπό Αριδαίας, στον οποίο έμεινε μέχρι το καλοκαίρι του 2010. Συνέχισε στην Καβάλα, στην οποία έμεινε για ένα χρόνο. Ακολούθησε ο Πιερικός για 3 χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι του 2014. Μετά επέστρεψε στον Αλμωπό Αριδαίας, όπου έμεινε το πρώτο εξάμηνο της σεζόν 2014–15, και τον Ιανουάριο του 2015 συνέχισε την καριέρα του στις Σέρρες. Το καλοκαίρι του 2015 μεταγράφηκε στη Νίκη Βόλου, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στις 9 Ιουνίου 2021 υπέγραψε στην ομάδα της Λαμίας διετές συμβόλαιο. Παναχαϊκή Το καλοκαίρι του 2016 μεταγράφηκε στην Παναχαική.Βγήκε πρώτος σκόρερ της Β΄ Εθνικής μαζί με τον Μιγκέλ Μπιανκόνι του Πλατανιά, σημειώνοντας 16 γκολ.Το καλοκαίρι του 2019 τελείωσε το συμβόλαιό του και έμεινε ελεύθερος. ΠΑΣ Γιάννινα Το καλοκαίρι του 2019 υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα.Στην αρχή της πρώτης χρονιάς ο Ελευθεριάδης είχε έναν σοβαρό τραυματισμό που τον άφησε εκτός για το μεγαλύτερο κομμάτι της χρονιάς.Επέστρεψε προς το τέλος της σεζόν αλλά η σεζόν διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19.Την σεζόν 2020-21 αγωνίστηκε με τον ΠΑΣ στην Σούπερ Λίγκα και τον βοήθησε να τερματίσει στην 9η θέση και να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου. Λαμία Στις 9 Ιουνίου 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Λαμία.ΑΟ Προοδευτική Στις 22 Ιουλίου 2022 υπέγραψε μονοετείς συμβόλαιο με την Προοδευτική ΠΑΣ Γιάννινα Σούπερ Λιγκ 2 (1): 2019–20 Χρήστος Ελευθεριάδης , transfermarkt.gr (Αγγλικά) Χρήστος Ελευθεριάδης ,soccerway.com
Ανδρεάς Άρτας

Ο Ανδρεάς είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεντρικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Ανδρεάς είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Αράχθου, βόρεια της φερώνυμης τεχνητής λίμνης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Βαθύκαμπου-Κεντρικού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 275. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεντρικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεντρικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Χαβριάτα Κεφαλονιάς

Τα Χαβριάτα είναι χωριό στην χερσόνησο της Παλικής στην Κεφαλονιά. Βρίσκονται σε υψόμετρο 61 μέτρων και ο πληθυσμός τους ανέρχεται στους 220 κατοίκους (απογραφή 2011). Η πλειονότητα του πληθυσμού ασχολείται με τη γεωργία, με κύρια προϊόντα ελιές, σταφίδα, κρασί και λαχανικά. Τα Χαβριάτα ήταν ο τόπος γέννησης του φιλοσόφου Βικεντίου Δαμοδού (Vincenzo Damodo), ο τάφος του οποίου βρίσκεται στην εκκλησία.

 Λόγω της στρατηγικής τους θέσης, τα Χαβριάτα υπήρξαν στόχος εχθρικών εισβολών στη μακρά τους ιστορία. Στο αμφιλεγόμενο βιβλίο Odysseus Unbound, η Παλική αναγνωρίζεται ως η αρχαία τοποθεσία της Ιθάκης, πατρίδας του Οδυσσέα.Κατά τη διάρκεια των δυο Παγκοσμίων Πολέμων, εκατοντάδες κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν σε τοπικά αντιστασιακά κινήματα. Κατά το σεισμό του 1953, το χωριό καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό. Σε απόσταση 1 χιλιομέτρου βρίσκεται η Μονή Κηπουρέων, στην οποία έχει απομείνει ένας μοναχός, ο πατήρ Ευσέβιος. Το μοναστήρι ιδρύθηκε το 17ο αιώνα από τον Παξιώτη μοναχό Χρύσανθο Πετρόπουλο και είναι αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Το 1915, γαλλικό καταδρομικό βομβάρδισε το μοναστήρι, γιατί νόμισε ότι η καμινάδα του ήταν εχθρικό σκάφος.
Κεντροχώρι Ρεθύμνου

Το Κεντροχώρι (επίσημος: Κεντροχώριον, μέχρι το 1933 Δουμαεργιό και Βουιδομαγεργειό) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 37,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 530 μ. στους νότιους πρόποδες του όρους Κέντρος.

 Σύμφωνα με ένα τοπικό θρύλο κατά τη βυζαντινή εποχή ζούσε στην περιοχή μια αρχόντισσα Μαρία, στην οποία ανήκε μεγάλη έκταση γης, από το όρος Κέντρος μέχρι τη θάλασσα στα νότια. Για την καλλιέργεια όλης αυτής της έκτασης είχε φέρει βόδια και ζευγολάτες. Τόσο τα σπίτια των ζευγολατών όσο και οι στάβλοι των βοδιών και των άλλων ζώων βρίσκονταν στην περιοχή του σημερινού χωριού, με αποτέλεσμα αυτό να ονομαστεί Βουιομαγεργειό, από την παρουσία των βοδιών και των μαγειρείων των ζευγολατών. Η ίδια η αρχόντισσα έκτισε και την κοντινή μονή του Αγίου Πνεύματος, όπου μόνασε μέχρι τον θάνατό της.Η αρχαιότερη μνεία του χωριού γίνεται σε συμβόλαιο του 1301, το οποίο συντάχθηκε από τον συμβολαιογράφο του Χάνδακα. Στο συμβόλαιο αυτό αναφέρεται ως Vudomaierio. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vuidhomagiergio στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vuidhomargiergio με 60 κατοίκους, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Vuidho Magiero. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Vidu Mayeryo, με 20 σπίτια.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται ως Δουμαεργειό στον δήμο Αγίου Πνεύματος και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 195 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 246 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, το Κεντροχώρι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρδάκτου, αλλά το 1931 ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Λάμπης.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε: Κοινότητα Κεντροχωρίου Το Κεντροχώρι αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1925,με την παλιά του ονομασία Δουμαεργιό, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Αρδάκτου και το 1930 στο ΦΕΚ 283Α - 14/08/1930 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1933 με το ΦΕΚ 179Α - 05/07/1933 μετονομάστηκε σε Κεδροχώρι και το 1940 διορθώθηκε σε Κεντροχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Πλατανέ αποτελούν την κοινότητα Κεντροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λάμπης του δήμου Αγίου Βασιλείου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 39 κατοίκους.
Σάρχος Ηρακλείου

Ο Σάρχος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρα. Απέχει περί τα 22 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, στο νομό του οποίου υπάγεται, και 11 χιλιόμ. νοτιοδυτικά του Αγίου Μύρωνα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, καθώς επίσης και με την καλλιέργεια οπωροφόρων δέντρων. Παράγονται σταφίδα, λάδι και επιτραπέζια σταφύλια. Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται το ιστορικό σπήλαιο Σάρχου, σε μια καταπράσινη κοιλάδα. Το εν λόγω σπήλαιο έχει συνολικό μήκος 2χλμ. και βάθος 225μ.

 Στον Σάρχο βρίσκονται οι ιεροί ναοί του Τιμίου Σταυρού, της Παναγίας της Θεοτόκου, του Αγίου Νικολάου, Παναγίας της Κεράς και η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στις 14 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο το χωριό πανηγυρίζει. ''Άρχος. Θεός ή ήρως τιμώμενος υπό τών Κνωσίων και Τυλισίων εν Κρήτη, ώς μανθάνομεν εξ επιγραφής αναγραφούσης τα όρια των δύο πόλεων περί 450 π.χ. Είχεν ιερόν εν Αχάρνα. Εκ τούτου πιθανώς παρέμεινε και το σημερινον όνομα του χωριου Σάρχος. (εις Άρχο).'' Στέφανος Ξανθουδίδης (αρχαιολόγος-ιστορικός) Το χωριό αναφέρεται σε αγοροπωλησία κρασιού τον 13 αιώνα.Το 1583 ο Σάρχος αναφέρεται στον Καστροφύλακα με την ονομασία Sargho με 82 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ 102). Στο χωριό δεν κατοίκησαν Τούρκοι. Κατά την Επανάσταση του 1866 στο σπήλαιο Σάρχου ή Χώνος, στην κοίτη παλαιού υπόγειου ποταμού, βρήκαν καταφύγιο τα γυναικόπαιδα του χωριού και κατάφεραν να σωθούν. Στην είσοδο του σπηλαίου φρουρός ήταν ο Σαρχιανός Ζαχαρίας Φιλιππάκης, με δύναμη 50 ανδρών. Ο τελευταίος επέδειξε μεγάλη γενναιότητα και το καλοκαίρι του 1866 αντιμετώπισε με επιτυχία τις τουρκικές επιθέσεις, σε βαθμό που οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να λύσουν την πολιορκία.Της 13 Αυγούστου του 1944 οι Γερμανοί εκτέλεσαν 20 Σαρχιανούς μαζί και τον πρόεδρο της κοινότητας Γεώργιο.Ζ.Χριστοδουλάκη, μετά από μερικές ημέρες εκτέλεσαν άλλους 15 στο χωρίο Σείσαρχα όπου είχαν πάρει για αγγαρεία.(Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας - Κατάλογος αναγνωρισμένων μαρτυρικών πόλεων και χωριών κατά την Γερμανική Κατοχή) Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κρουσσώνος και το 1927 στο ΦΕΚ 132Α - 01/07/1927 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κρουσώνα του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 165 κάτοικοι. Δείτε: Κοινότητα Σάρχου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ασκληπιείο Ρόδου

Το Ασκληπιείο (ή Ασκληπιειό) είναι χωριό της Ρόδου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νότιας Ρόδου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Το Ασκληπιείο είναι πεδινό, μεσόγειο χωριό στη νοτιοκεντρική Ρόδο. Βρίσκεται δίπλα στο ρέμα του Αγρενού και κοντά στα δυτικά παράλια του όρμου Λόρδου, πάνω στο δρόμο προς το Κιοτάρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Απέχει 60 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης της Ρόδου. Η τοπική κοινότητα Ασκληπιείου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 47,478 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κιοτάρι. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1948 και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Νότιας Ρόδου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νότιας Ρόδου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου. Η κοινοτική βρύση στην πλατεία του χωριού που σχεδιάστηκε από Ιταλούς, αλλά κτίσθηκε από ντόπιους, σημαντική για τη μελέτη της τοπικής αρχιτεκτονικής. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το κτήριο της «Κέλλας» (αποθήκης) και το παλαιό ελαιοτριβείο, εκκλησιαστικής ιδιοκτησίας, τυπικα παραδοσιακά σύνολα με την χαρακτηριστική λιτότητα και πλαστικότητα των όγκων. Έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία Το ερειπωμένο μεσαιωνικό/βυζαντινό κάστρο, στην κορυφή λόφου πάνω από τον οικισμό. Στην αρχική του μορφή το κάστρο είχε 4 πύργους. Η οχύρωση είχε περίμετρο περί τα 110 μέτρα που περιέκλειαν έναν εσωτερικό χώρο 750 τ.μ. Το πάχος του εξωτερικού περιμετρικού τείχους είναι 1,30-1,50 μέτρα. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στο κέντρο του οικισμού. Είναι κτίσμα του 11ου αιώνα, με ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες των 13ου-16ου αιώνων. Διαθέτει αξιόλογο καμπαναριό και λαογραφικό μουσείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ρόδος, 1:100.000) Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Ασκληπιείο – ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΣ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ (Χωριό) ΝΟΤΙΑ ΡΟΔΟΣ - Greek Travel Pages Το χωριό Ασκληπιείο της Ρόδου είναι και επίσημα ένας διεθνής προορισμός _ Parallaxi Magazine Το χωριό Ασκληπιός, νησί της Ρόδου
Μπαστέτ

Μπαστέτ, ή Μπάστετ, είναι η ονομασία που συνήθως χρησιμοποιείται από μελετητές για να αναφερθούν σε μια θεά γάτα στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία, που λατρευόταν τουλάχιστον από τη Δεύτερη Δυναστεία (περίπου 2890 π.Χ.). Το όνομά της επίσης προφερόταν και Μπαστ, Ουμπάστι και Μπασέτ.

 Μπαστέτ, η μορφή του ονόματος που έχει υιοθετηθεί από Αιγυπτιολόγους μέχρι και σήμερα, είναι μια σύγχρονη σύμβαση που προσφέρει μια πιθανή ανασυγκρότηση. Στις αρχές της Αιγυπτιακής εποχής, το όνομα της φαίνεται να ήταν bȝst, όπου το ȝ αποτελεί aleph. Στην αιγυπτιακή γραφή, το δεύτερο t σηματοδοτεί μια θηλυκή κατάληξη, αλλά δεν προφερόταν συχνά, και το aleph ȝ μπορεί να έχει μετακινηθεί σε μια θέση πριν την τονισμένη συλλαβή, όπως αποδεικνύεται από την αραμαϊκή γραφή. Η Μπαστέτ θεωρούν οι αιγυπτιολόγοι πως ήταν η θεά των αιλούρων. Αυτό επειδή συχνά απεικονιζόταν να έχει γατίσιο κεφάλι. Συνδέεται με τη Μόριγκαν, θεά των όρνεων (ανιψιά). Ζούσε στο σκοτάδι, επειδή κατά την παράδοση δεν άντεχε τον ήλιο. Όταν λοιπόν πήγε μαζί με την ανιψιά της να πολεμήσει την αδελφή της νίκησε λόγω της γρηγοράδας της. Ο πιο γνωστός για τη θεά Μπαστέτ είναι αυτός όπου αντιμάχεται με τον θεό Άποφι. Η Μπαστέτ ήταν το «μάτι του Ρα». Η προασπίστρια του θεού ήλιου, το όργανο της θέλησής του. Η πρώτη προασπίστρια του ήταν η Σεκχμέτ, η λέαινα. Αλλά ήταν υπερβολικά βίαιη, υπερβολικά εκτός ελέγχου. Τελικά, η Σεκχμέτ αναγκάστηκε να αποσυρθεί και ο Ρα διάλεξε τη θεά Μαστέτ για πολεμίστρια του. Η θεά πολεμούσε τον θεό Απόφι, τον θεό ερπετό για αιώνες. Αργότερα, όμως ο Ρα αποσύρθηκε στους ουρανούς. Με το τελευταίο του ξόρκι έδεσε τη μοίρα της με του ερπετού. Με τη μαγεία του, τους έστειλε και τους δυο στην άβυσσο και της ανέθεσε την αποστολή να αντιμάχεται με το ερπετό, ώστε να το κρατάει για πάντα αποδυναμωμένο.
Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών

Το Ατομικό πρωτάθλημα σκακιού γυναικών είναι μια από τις σημαντικότερες διοργανώσεις σε εθνικό επίπεδο στην Ελλάδα στο σκάκι. Η (WGM) Μαρίνα Μακροπούλου έχει τις περισσότερες κατακτήσεις (9 πρωταθλήματα).

 9 φορές: Μαρίνα Μακροπούλου 8 φορές: Άννα-Μαρία Μπότσαρη 4 φορές: Ευαγγελία Κοντού, Κατερίνα Παυλίδου 3 φορές: Άρτεμις Φουρίκη, Μαρία Πετράκη, Αικατερίνη Φαχιρίδου, Χαριτωμένη Μαρκαντωνάκη 2 φορές: Αικατερίνη Νίκα 1 φορά: Κλειώ Μουζινά, Ευφροσύνη Κασιούρα, Ασπασία Γιαϊτζή–Κοτρωνιά, Μαρία Κουβάτσου, Βέρα Παπαδοπούλου, Σταυρούλα Τσολακίδου, Ιουλία Μάκκα Κατάλογοι πρωταθλητών Ελλάδας στο σκάκι
Σούκορ Σαλέ

Ο Σούκορ Σαλέ (μαλαϊκά: Shukor Salleh, γεννήθηκε 4 Δεκεμβρίου 1948) είναι Μαλαισιανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος. Συχνά τον αποκαλούσαν ως "Μίστερ Κουλ" ("Mr. Cool") της Εθνικής Μαλαισίας για τον τρόπο που καθοδηγούσε τη μεσαία γραμμή της ομάδας, ήρεμα και συγκροτημένα. Κέρδισε το Βραβείο Εθνικού Αθλητή της Μαλαισίας το 1977 για τη συμβολή του στην εθνική ομάδα.

 Έκανε το ντεμπούτο του για την Πενάνγκ ΦΑ σε ηλικία 18 ετών το 1966. Αγωνίστηκε όλη τη σταδιοδρομία του στην ομάδα μέχρι τα 37 του, έως το 1985. Κέρδισε το βραβείο του Αθλητή της Πενάνγκ το 1978–79. Αγωνίστηκε για πρώτη φορά για την Εθνική Μαλαισίας το 1970 στο Κινγκς Καπ. Έπαιξε επίσης στην Εθνική Μαλαισίας Β' από το 1971 έως το 1972. Σύμφωνα με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Μαλαισίας, έπαιξε σε 215 αγώνες για τη Μαλαισία (συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της ομάδας "Β"): 163 είναι οι συμμετοχές που αναγνωρίζει η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA), που είναι μόνο οι εμφανίσεις απέναντι σε επίσημες εθνικές ομάδες, ενώ η RSSSF αναγνωρίζει 172. Είναι ο δεύτερος Μαλαισιανός ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές, πίσω από τον Σου Τσινάν.Έπαιξε για τη Μαλαισία σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Αγώνων Νοτιοανατολικής Ασίας, του Κυπέλλου Μερντέκα και των Ασιατικών Αγώνων. Ήταν βασικός παίκτης της ομάδας της Μαλαισίας που προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, τους οποίους η Μαλαισία μποϊκοτάρισε. Η Μαλαισία κέρδισε σε αγώνες κατάταξης τη Νότια Κορέα με σκορ 2–1 στο Στάδιο Μερντέκα. Κύπελλο Μερντέκα (4): 1973, 1974, 1976, 1979 Ασιατικοί Αγώνες, χάλκινο μετάλλιο: 1974 Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας, χρυσό μετάλλιο (2): 1977, 1979 Γκολντ Καπ Αγά Χαν: 1976 Κύπελλο Μαλαισίας: 1974 Πρωτάθλημα Μαλαισίας: 1982 Κύπελλο Τρίτης Κατηγορίας Μαλαισίας: 1967 Κύπελλο Ανεξαρτησίας Νοτίου Βιετνάμ: 1971 Εθνικό Βραβείο Αθλητή της Μαλαισίας: 1977 Βραβείο Αθλητή της Πενάνγκ: 1978-79 AFC Century Club FIFA Century ClubΤάγματα Μέλος του Τάγματος του Υπερασπιστή του Βασιλείου: 1978 Κατάλογος ποδοσφαιριστών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Προφίλ στη FIFA
Ακτινοβακτήρια

Τα Ακτινοβακτήρια (παλαιά ονομασία Ακτινομύκητες) είναι συνομοταξία βακτηρίων που χαρακτηρίζονται από τα υψηλά ποσοστά ζευγών γουανίνης-κυτοσίνης (G+C) στο γονιδίωμά τους και από τη νηματοειδή μορφή ανάπτυξής τους. Το ποσοστό G+C κυμαίνεται, για τα περισσότερα ακτινοβακτήρια, μεταξύ 63% και 78%. Χαρακτηριστικό γένος αυτής της ομάδας είναι οι στρεπτομύκητες από τους οποίους παράγονται χρήσιμα αντιβιοτικά (στρεπτομυκίνη, τετρακυκλίνη κ.ά.).

 Η ανάπτυξη αυτής της ομάδας των βακτηρίων συνίσταται στο σχηματισμό αποικιών με μορφή διακλαδιζόμενων νηματίων που ονομάζονται (ελλείψει άλλης ορολογίας) μυκήλια. Βέβαια, τα μυκήλιά τους είναι βακτηριακών μεγεθών και διακρίνονται από τα πιο ευμεγέθη των μυκήτων. Σε αυτόν τον τρόπο ανάπτυξης οφείλεται και η παλαιότερη «παραπλανητική» ονομασία τους ως ακτινομύκητες αφού δεν είναι μύκητες αλλά βακτήρια. Μια άλλη ομοιότητα με τους μύκητες είναι ότι τα περισσότερα ακτινοβακτήρια σχηματίζουν σπόρια. Madigan M., Martinko J., Parker J., Brock: Βιολογία των μικροοργανισμών, απόδοση στα ελληνικά από Γεωργακόπουλο, Διαλλινά, Ζαχαριουδάκη, Καραγκούνη-Κύρτσου, Κοκκορογιάννη, Φριλίγγο, Χατζηλουκά, Χριστιά. Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο, 2005. ISBN 960-524-199-4.
Γκυ ΙΣΤ΄ του Λαβάλ

Ο Γκυ ΙΣΤ΄, κόμης τού Λαβάλ και τού Μαγιέν (1 Οκτωβρίου 1476 – 20 Μαΐου 1531) ήταν μέλος τού Οίκου ντε Λαβάλ. Βαπτίστηκε Νικόλαος, αλλά όταν κληρονόμησε τον τίτλο, πήρε το απαιτούμενο όνομα Γκυ, όπως είχαν κάνει οι προκάτοχοί του. Ήταν γιος τού Ιωάννη τού Λαβάλ, ο οποίος ήταν (αδελφός τού Γκυ ΙΕ΄ και) γιος τού Γκυ ΙΔ΄ και της Iσαβέλλας της Βρετάνης. Η Ισαβέλλα ήταν κόρη τού Ιωάννη Ε΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης τού Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε ως Nicolas de Laval, άρχοντας τού Λα Ρος-Μπερνάρ. Πέρασε μεγάλο μέρος της νεότητός του στην Αυλή τού συγγενή του, Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης (εξαδέλφου της γιαγιάς του Ισαβέλλας), όπου ήρθε κοντά με την κόρη του δούκα, Άννα. Όταν ο Φραγκίσκος Β΄ απεβίωσε και η Άννα παντρεύτηκε τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας, ο Νικόλαος την ακολούθησε στη βασιλική Αυλή, όπου παρέμειναν κοντά. Η βασίλισσα έγινε ανάδοχος της κόρης του Άννας. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ υπηρέτησε τους βασιλείς της Γαλλίας με διάκριση σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Αυτό περιλάμβανε υπηρεσία ως αντιστράτηγου (από το 1517), κυβερνήτη (από το 1525) και ναύαρχου της Βρετάνης, όπου βρίσκονταν πολλά από τα εδάφη του. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ αλληλογραφούσε συχνά με τον κουνιάδο του, Αν του Μονμορανσύ για να αποκτήσει διείσδυση και χάρες στη βασιλική Αυλή. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ διατηρούσε μία μεγάλη αυλή μικρότερων ευγενών από όλη τη Γαλλία και όχι μόνο. Τα εδάφη του περιελάμβαναν τα Βιτρέ, Lohéac, Moνφόρ, Μπεσερέλ, Κιντίν και Λα Ρος-Μπερνάρ. Το 1527 είχε διατάξει να πληρωθούν απευθείας 162 άτομα εντός τού νοικοκυριού του, και οι βιογράφοι υπολόγισαν ότι υπήρχαν κατά μέσο όρο 300 άτομα στην Αυλή του κάθε μέρα. Για ένα διάστημα, φιλοξένησε έναν εκπρόσωπο τού βασιλιά της Πορτογαλίας, ο οποίος ήρθε με δώρα για τον Γκυ ΙΣΤ΄. Ο Γκυ ΙΣΤ΄ ήταν ισχυρός προστάτης των τεχνών και τού άρεσε επίσης να κάνει κονταρομαχίες. Στο τουρνουά για τον εορτασμό της άφιξης της Mαρίας Τυδώρ στο Παρίσι, κονταρομάχησε 40 φορές. Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Καρλόττα της Νάπολης στις 10 Ιουνίου 1500. Αυτός ο γάμος κανονίστηκε από την 2η εξαδέλφη τού πατέρα του, Άννα της Βρετάνης. Τα παιδιά τους περιλάμβαναν: Φραγκίσκος (1503-1522 στη μάχη της Μπικόκα) Αικατερίνη (1504-1526), παντρεύτηκε τον Κλωντ Α΄ ντε Ριέ. Κόρη τους ήταν η Ρενέα/Γκυγιόν κόμισσα τού Λαβάλ από το 1547 έως το 1567. Άννα (1505-1554), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο ντε Λα Τρεμουάλ.Η πρώτη του σύζυγος απεβίωσε το 1506. Το 1517, νυμφεύτηκε την Άννα ντε Μονμορανσύ, αδελφή τού κοντόσταυλου της Γαλλίας Αν του Μονμορανσύ. Τα παιδιά τους περιελάμβαναν: Κλωντ (1522-1547), κληρονόμησε τον τίτλο ως Γκυ ΙΖ΄ (βασ. 1531-1547). Mαργαρίτα, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ε΄ τού Ροάν. Ανν, παντρεύτηκε τον Λουί ντε Σιλύ.Η δεύτερη σύζυγός του απεβίωσε το 1525. Λίγο καιρό μετά, ο Γκυ ΙΣΤ΄ νυμφεύτηκε την Aντουανέτ ντε Νταγιόν. Είχαν τουλάχιστον μία κόρη: Καρλόττα, παντρεύτηκε τον Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινύ .
Μανουέλ Βισέντε

Ο Μανουέλ Βισέντε (Manuel Domingos Vicente, 15 Μαΐου 1956-) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα, ο οποίος διατέλεσε Αντιπρόεδρος της χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2012 ως τον ίδιο μήνα του 2017. Προηγουμένως υπηρέτησε ως ανώτατος εκτελεστικός διευθυντής της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Ανγκόλας, της Sonangol. Το 2012 χρημάτισε για μικρό χρονικό διάστημα υπουργός Προεδρίας για τον Οικονομικό Συντονισμό. Ανήκει στο Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA).

 Γεννήθηκε στη Λουάντα και απέκτησε πτυχίο ηλεκτρονικής μηχανικής από το Πανεπιστήμιο της Ανγκόλας (Πανεπιστήμιο Αγκοστίνιο Νέτο) το 1983. Εργάστηκε ως ανώτερος μηχανικός στη διάρκεια της δεκαετίας του ' 80 και εν συνεχεία τέθηκε επικεφαλής του τεχνικού τμήματος στο Υπουργείο Πετρελαίου από το 1987 ως το 1991. Διορίστηκε αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Sonangol, της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, το 1991. Το 1999 ο Βισέντε διορίστηκε πρόεδρος της Sonangol. Από αυτήν τη νευραλγική θέση έγινε συνεργάτης του προέδρου Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος. Στη διάρκεια της προεδρίας του στην εταιρεία, η βιομηχανία του πετρελαίου αυξήθηκε με γρήγορους ρυθμούς στη χώρα. Διορίστηκε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κυβερνώντος κόμματος MPLA τον Δεκέμβριο του 2009.Σε ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2011 στην Novo Jornalαναφέρθηκε ότι ο ντος Σάντος προόριζε τον Βισέντε για διάδοχό του.Το δημοσίευμα συνοδευόταν από ένα όργιο φημών. Ωστόσο, ο Βισέντε επαναδιορίστηκε ως πρόεδρος της Sonangol τον Δεκέμβριο του 2011, μετριάζοντας προσωρινά τη φημολογία.Ο πρόεδρος ντος Σάντος διόρισε τον Βισέντε ως υπουργό Προεδρίας για τον Οικονομικό Συντονισμό στις 30 Ιανουαρίου 2012. Ο Φρανσίσκο ντε Λέμος Ζοζέ Μαρία τον διαδέχθηκε στην Sonangol.Το Γαλλικό Πρακτορείο Agence France-Presse μετέδωσε τον Φεβρουάριο του 2012, επικαλούμενο μία πηγή από το MPLA, ότι ο Βισέντε μετά τις εκλογές του 2012 θα γινόταν Αντιπρόεδρος της Ανγκόλας. Όπως αναμενόταν, το 2012 η κεντρική Επιτροπή του MPLA διόρισε τον πρόεδρο Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος ως επικεφαλής στη λίστα του κόμματος και τον Βισέντε ως τον δεύτερο υποψήφιο στον κατάλογο στις 13 Ιουνίου 2012. Μετά τη νίκη του MPLA στις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ο Βισέντε ανέλαβε νέος αντιπρόεδρος στις 26 Σεπτεμβρίου 2012.Τον Αύγουστο του 2014 ο Βισέντε εκπροσώπησε τον αρχηγό κράτους της Ανγκόλας στη σύνοδο κορυφής ΗΠΑ και Αφρικής που έγινε στην Ουάσινγκτον με πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, με θέμα "Επενδύοντας στο μέλλον της Αφρικής." Ο Βισέντε ήταν παρών και στην 69η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, η οποία έλαβε χώρα στην Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο του 2014.Τον Νοέμβριο του 2014 τιμήθηκε με το βραβείο "Sirius Award" από τον πολυεθνικό οργανισμό Deloitte.
STS-101

Η πτήση STS-101 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς από τις 19 μέχρι τις 26 Μαΐου του 2001 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39A του ακρωτηρίου Κέννεντυ.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: Στόχοι της αποστολής STS-101 ήταν να παραδοθούν οι προμήθειες στο διεθνή διαστημικό σταθμό, να εκτελέσουν έναν διαστημικό περίπατο και να ανεβεί ο σταθμός από υψόμετρο 370 στα 402 χλμ. Περιληπτική περιγραφή (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2012-07-28 στο Wayback Machine. Βιντεο από την πτήση STS-101
Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς

Το Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς, γνωστό και ως Εθνική Χαρτοθήκη, βρίσκεται στην Άνω πόλη της Θεσσαλονίκης (περιοχή Τσινάρι) και αποτελεί τον εθνικό οργανισμό της Ελλάδας για την διατήρηση, αρχειοθέτηση, και επιστημονική μελέτη των χαρτών και της χαρτογραφίας.

 Ιδρύθηκε το 1997 ως Εθνική Χαρτοθήκη (πλήρης ονομασία Εθνικό Κέντρο Χαρτών και Χαρτογραφικής Κληρονομιάς / ΕΚΕΧΧΑΚ) με το διάταγμα 2466/1997, και το 2006 μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκό Κέντρο Επικοινωνίας Πληροφόρησης και Πολιτισμού - Εθνικό Κέντρο Χαρτών και Χαρτογραφικής Κληρονομιάς (ΕΚΕΠΠ - ΕΚΕΧΧΑΚ). Το 2013 μετατράπηκε στον παρόντα οργανισμό υπαγόμενος διοικητικά στο Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους.Δραστηριοποιείται επίσης στην διοργάνωση σχετικών σεμιναρίων και εκθέσεων, διαθέτει συνεργασίες με τις τοπικές αρχές και με διεθνείς χαρτογραφικούς οργανισμούς, ενώ κατά διαστήματα εκδίδει μελέτες ως εκδοτικός οργανισμός. Στεγάζεται σε ένα κτήριο μακεδονίτικης παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ου αιώνα που έχει 2 ορόφους, με τον πρώτο όροφο να φιλοξενεί την μόνιμη έκθεση χαρτογραφικών συλλογών. Στο αρχείο του οργανισμού βρίσκονται συνολικά 1000 χάρτες, οι οποίοι έχουν ψηφιοποιηθεί. Ο οργανισμός έχει εκδόσει τα παρακάτω βιβλία και μελέτες: Θεσσαλονίκης ανάδειξις - Χαρτών αναμνήσεις , Συλλογικό έργο, 2008 Catena Mundi - Άλυσις του κόσμου, 2007 Χάρτες πολύφυλλοι της Θεσσαλονίκης, 2006 Adrionian , Συλλογικό έργο, 2004 Ένας αυτοδίδακτος χαρτογράφος: Σωτήρης Ζήσης, 1902-1989, 2004 Η Επτάνησος σε χάρτες, 2004 Χαρτογραφώντας τη Μακεδονία 1870-1930, 2004 Η Κύπρος στα αζιμούθια του ανέμου, 2003 Φύλλα Χάρτη Βόρειας Ελλάδας , χ.ό., 2003 ΙΓΜΕ, 1952-2002: 50 χρόνια χαρτογραφικού έργου, 2002 Όρους Άθω γης και θαλάσσης περίμετρον , Συλλογικό έργο, 2002 Γερμανοί χαρτογραφούν την Ελλάδα, 2001 Ακτίνες ανέμων στη θάλασσα, 2000 Ελληνική χαρτογραφία του 20ού αιώνα, 1999 Ιστορίες σε χάρτες, 1998 Χαρτογραφίας και χαρτών περιήγησις , Λιβιεράτος, Ευάγγελος, 1998 Επίσημος ιστότοπος Χάρτες της εθνικής χαρτοθήκης - cartography.web.auth.gr Εκδόσεις της εθνικής χαρτοθήκης - ziti.gr
Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Βέροιας

Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Βέροιας ή Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Ημαθείας βρίσκεται στους πρόποδες των Πιερίων δίπλα στον ποταμό Αλιάκμονα ενώ απέχει περίπου 11 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Βέροια και 77 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Θεσσαλονίκη.

 Ειναι μία ιστορική Μονή η οποία φημολογείται ότι υπάρχει σαν Ιερά Σκήτη από τον 9ο αιώνα. Σαν μονή λειτούργησε τον 14ο αιώνα και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Βέροιας, Ναούσης & Καμπανίας. Από τη Μονή πέρασαν μεγάλοι Άγιοι της Ορθοδοξιας όπως ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, ο Άγιος Θεωνάς, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Όσιος Αντώνιος και ο Όσιος Θεοφάνης.Το 1822 πυρπολήθηκε ολοκληρωτικά από τους Τούρκους και το μοναδικό κτίσμα που σώθηκε είναι το παρεκκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κάτω από το βράχο. Η Μονή ανοικοδομήθηκε μέχρι το 1830 και διατηρεί τη μακεδονική αρχιτεκτονική της ενώ σήμερα η λειτουργεί ως Ανδρώα. Σώζονται πολλά ιερά λείψανα πολλών μεγάλων Αγίων οπως η Τίμια Κάρα του Αγίου Κλήμης Αχρίδος. To 1986 ο ηγούμενος Αρχιμ. Γρηγόριος Σοφός αναλαμβάνει μαζί με λίγους πιστούς την ανακαίνιση της Μονής και καταφέρνει να την ξανακάνει λειτουργική Μονή. Ηγούμενος είναι ο Αρχιμανδρίτης Πορφύριος Μπατσαράς. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Πολύδενδρο, την Ελαφίνα, τον Πόρο και τη Χαράδρα αποτελούν την κοινότητα Πολυδένδρου η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μακεδονίδος του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι. Οι απογραφές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Μονή Τιμίου Προδρόμου της Βέροιας από τον ιστότοπο https://golden-greece.gr/
Ντέιβιντ Μακμίλαν

Ο Σερ Ντέιβιντ Μακμίλαν (αγγλ. David William Cross MacMillan) είναι Σκωτσέζος χημικός και ερευνητής που βραβεύτηκε για το πρωτοποριακό έργο του με το Νομπέλ Χημείας 2021, το οποίο μοιράστηκε με το χημικό Μπέντζαμιν Λιστ «για την ανάπτυξη της ασύμμετρης οργανοκατάλυσης». Σήμερα είναι τακτικός καθηγητής Οργανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ, όπου και έχει διατελέσει Πρόεδρος του Τμήματος Χημείας από το 2010 έως το 2015.

 Γεννήθηκε στην κοινότητα Bellshill της Σκωτίας το 1968 και μεγάλωσε στην κοντινή κωμόπολη New Stevenston. Παρακολούθησε τα τοπικά κρατικά σχολεία New Stevenston Primary και Bellshill Academy και έχει δημόσια αναγνωρίσει τις επιτυχίες του στην άρτια σκωτσέζικη εκπαίδευσή του, ιδίως όταν έλαβε το Νομπέλ.Έλαβε το βασικό του πτυχίο στη χημεία στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, όπου εργάστηκε με τον Έρνι Κόλβιν (Ernie Colvin).Το 1990, εγκατέλειψε το Ηνωμένο Βασίλειο για να ξεκινήσει τις διδακτορικές του σπουδές -υπό την εποπτεία του καθηγητή Larry Overman- στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (Ίρβάιν). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επικεντρώθηκε ερευνητικά στην ανάπτυξη μιας νέας μεθοδολογίας αντίδρασης που κατευθύνεται προς το στερεοελεγχόμενο σχηματισμό δικυκλικών τετραϋδροφουρανίων. Οι μεταπτυχιακές σπουδές του MacMillan κατέληξαν στην ολική σύνθεση της ένωσης, 7-(−)-deacetoxyalcyonin, μιας διτερπενοειδούς ευουνικελλίνης που απομονώθηκε από το μαλακό κοράλλι Eunicella stricta. Απέκτησε το διδακτορικό του το 1996. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της οργανοκατάλυσης. Το 2000 σχεδίασε ο ίδιος μικρά οργανικά μόρια που μπορούν να παρέχουν ή να δεχτούν ηλεκτρόνια και επομένως να καταλύουν αποτελεσματικά αντιδράσεις. Ανέπτυξε καταλύτες που μπορούν να οδηγήσουν σε ασύμμετρη κατάλυση, στην οποία μια αντίδραση παράγει περισσότερο από την αριστερόστροφη εκδοχή ενός μορίου από τη δεξιά (χειρομορφία) ή το αντίστροφο. Η ερευνητική ομάδα του δρ. Μακμίλαν έχει επιτύχει πολλές προόδους στον τομέα της ασύμμετρης οργανοκατάλυσης και έχει εφαρμόσει αυτές τις νέες μεθόδους στη σύνθεση μιας σειράς πολύπλοκων φυσικών προϊόντων. Ανέπτυξε χειρόμορφους καταλύτες ιμιδαζολιδινόνης. Οι ονομαζόμενοι (προς τιμήν του) καταλύτες Μακμίλαν χρησιμοποιούνται σε διάφορες ασύμμετρες συνθέσεις. Παραδείγματα περιλαμβάνουν ποικίλες αντιδράσεις Diels-Alder, 1,3-διπολικές κυκλοπροσθήκες, αλκυλιώσεις Friedel-Crafts ή/και προσθήκες Michael. 2002: Sloan Research Fellowship 2004: Μετάλλιο Corday-Morgan του Βασιλικού Ινστιτούτου Χημείας 2012: Εκλογή - Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας 2012: Εκλογή - Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών 2013: Εκλογή - Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου 2015: Βραβείο Harrison Howe 2017: Βραβείο Ryoji Noyori 2018: Εκλεγμένο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών 2021: Βραβείο Νόμπελ Χημείας
Οίκος της Φλάνδρας

Ο Οίκος της Φλάνδρας ή των Βαλδουίνων είναι ένας δυναστικός Οίκος της Ευρώπης, που μέλη του έγιναν κόμητες της Φλάνδρας, του Αινώ, της Βουλώνης και του Ναμύρ, βασιλείς της Ιερουσαλήμ και Λατίνοι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης.

 Ο Οίκος ιδρύθηκε από τον Βαλδουίνο Α΄ τον σιδηρόχειρα. Το 1051 ο Οίκος απέκτησε το Αινώ. Το διάστημα 1119-1191 δεν κατείχαν την κομητεία της Φλάνδρας, αλλά την ανέκτησαν το 1191. Το διάστημα 1188-1212 ήταν κόμητες του Ναμύρ. Από τον κλάδο της Βουλώνης, οι αδελφοί Γοδεφρείδος και Βαλδουίνος Α΄, από τους αρχηγούς της Α΄ Σταυροφορίας, έγιναν οι πρώτοι βασιλείς της Ιερουσαλήμ. Τους διαδέχθηκε ο εξάδελφός τους Βαλδουίνος Β΄ των Ρεtέλ και μετά η κόρη του Μελισσάνθη. Το 1204 η Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη και ένας από τους αρχηγούς της, ο Βαλδουΐνος Θ΄ της Φλάνδρας, ΣΤ΄ του Αινώ έγινε Α΄ Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Στην Κωνσταντινούπολη τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος, έπειτα η αδελφή τους Γιολάντα και τέλος ο γιος της Βαλδουίνος Β΄.
Μαριλέιντι Παουλίνο

Η Μαριλέιντι Παουλίνο (Marileidy Paulino) (γενν. 25 Οκτωβρίου 1996) είναι Δομινικανή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στα 400 μέτρα . Κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, και έγινε η πρώτη γυναίκα από τη Δομινικανή Δημοκρατία που κέρδισε ατομικό ολυμπιακό μετάλλιο στον στίβο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2022, κατέκτησε το χρυσό στη σκυταλοδρομία 4×400 μέτρων και το αργυρό στα 400 μέτρα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023, κέρδισε το χρυσό στα 400 μέτρα. Η Παουλίνο κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 200 μ. στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες του 2019 και το χρυσό στα 400 μ. στο Ιβηροαμερικανικό Πρωτάθλημα του 2022 και στους Αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής του 2023. Κέρδισε τον τίτλο στα 400 μ. στο Diamond League του 2022. Είναι η κάτοχος του ρεκόρ της Δομινικανής Δημοκρατίας στα 60 μ. κλειστού στίβου, στα 200 μ. κλειστού και ανοιχτού στίβου και στα 400 μ.

 Η Παουλίνο γεννήθηκε στο χωριό Don Gregorio, στην Επαρχία Περαβία, στις 25 Οκτωβρίου 1996. Ζει σε μια μονογονεϊκή οικογένεια, μεγαλωμένη από τη μητέρα της, Ανατάλια Παουλίνο και είναι το πέμπτο από τα έξι αδέρφια και αδερφές. Οι δυσκολίες που βίωσε την ενέπνευσαν να δημιουργήσει ένα ίδρυμα για να βοηθήσει τα ορφανά και αυτό είναι ακόμα ένα όνειρο που κουβαλά στο μυαλό και την ψυχή της. Η Παουλίνο ανακαλύφθηκε ενώ σπούδαζε στο Λύκειο Αλίριο Παουλίνο στη γενέτειρά της και άρχισε να ασχολείται με τον αθλητισμό. Έπαιζε Ππτοσφαίριση και παραλίγο να κληθεί στην εθνική ομάδα χειροσφαίρισης. Αφού έπαιξε για ένα χρόνο, την είδε να αγωνίζεται ο τότε υπουργός αθλητισμού και συμπεριλήφθηκε στην προετοιμασία στίβου και προσλήφθηκε από την Ομοσπονδία Στίβου. Άρχισε να εξασκείται στο στίβο ξυπόλητη. Ορίζεται από τον Κουβανό προπονητή της ως πειθαρχημένο άτομο. Ως Χριστιανή, έχει δηλώσει ότι το φυσικό της ταλέντο δόθηκε από τον Θεό. Από το 2021, σπουδάζει φυσική αγωγή.Η Παουλίνο είναι δεκανέας στη Δομινικανή Πολεμική Αεροπορία, έχοντας κερδίσει πολλά μετάλλια στους Στρατιωτικούς Αγώνες της Δομινικανής Δημοκρατίας.