IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μουσείο Σομ 1916

Το Μουσείο Σομ 1916 (Γαλλικά: Μusée Somme 1916) είναι στρατιωτικό μουσείο στην πόλη Αλμπέρ, στη βόρεια Γαλλία, αφιερωμένο στη ζωή των στρατιωτών στα χαρακώματα στην περιοχή της μάχης του Σομ (1η Ιουλίου έως 18 Νοεμβρίου 1916) κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Αλμπέρ είναι μια από τις πόλεις που βρέθηκαν στο επίκεντρο των σφοδρών μαχών (1914-1918), ανακαταλήφθηκε επανειλημμένα και μεγάλο τμήμα της καταστράφηκε.

 Το μουσείο Σομ 1916 βρίσκεται στην πόλη Αλμπέρ του νομού Σομ, στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο βόρειο τμήμα της Γαλλίας. Στεγάζεται σε μια παλιά υπόγεια σήραγγα του 13ου αιώνα, βάθους 10 μέτρων και μήκους 230 μέτρων, που χρησίμευσε ως καταφύγιο για τον πληθυσμό κατά τη διάρκεια των αεροπορικών επιδρομών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η είσοδος του μουσείου βρίσκεται στα δεξιά της βασιλικής Νοτρ-Νταμ ντε Μπρεμπιέρ. Στην έξοδο του μουσείου βρίσκεται δημόσιος κήπος όπου ρέει ο ποταμός Ανκρ, κάτω από τα ερείπια των τειχών της Αλμπέρ.Το μουσείο άνοιξε την 1η Ιουλίου 1992. Εκείνη τη χρονιά η επισκεψιμότητα του μουσείου ανήλθε στους 10.000 επισκέπτες. Ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 57.500 το 2013, 60% εκ των οποίων ήταν αγγλόφωνοι τουρίστες. Κάθε χρόνο, το μουσείο αποκτά νέα εκθέματα και βελτιώνει την παρουσίαση των συλλογών του. Το υπόγειο μουσείο αποτελείται από περίπου δεκαπέντε εσοχές (καταφύγια) στις δύο πλευρές μιας σήραγγας μήκους 230 μέτρων. Περίπου είκοσι βιτρίνες εκθέτουν αντικείμενα, εξοπλισμό και όπλα της εποχής, που καθιστούν δυνατή την κατανόηση της εξέλιξης των εξοπλισμών και της εμφάνισης νέων τεχνικών όπως τα χημικά όπλα και τα άρματα μάχης. Στα εκθέματα περιλαμβάνονται αφίσες, άρθρα εφημερίδων, έγγραφα και φωτογραφίες. Στις εσοχές αναπαρίστανται με εντυπωσιακό ρεαλισμό διάφορες σκηνές που απεικονίζουν την καθημερινή ζωή των στρατιωτών στα χαρακώματα κατά τη γαλλο-βρετανική επίθεση του 1916, τη μάχη του Σομ.Σ' αυτά τα ανασυσταθέντα χαρακώματα, αναπαρίσταται η αντιπαράθεση με τον εχθρό, καθώς και η λάσπη, το κρύο, ο παγετός, οι νύχτες αγρύπνιας, στα οποία προσθέτονταν και προβλήματα υγιεινής: οι στρατιώτες στα χαρακώματα συχνά είχαν να αντιμετωπίσουν ψείρες, ψύλλους, αρουραίους κ.ά.Περιλαμβάνουν: γερμανικά, αυστραλιανά, βρετανικά, καναδικά και γαλλικά χαρακώματα. το φαρμακείο - σταθμός βοήθειας τον χώρο ανάπαυσης των στρατιωτών. σκηνή επίθεσης, στην έξοδο του υπόγειου.Οι επεξηγηματικές πινακίδες είναι γραμμένες στα γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά και ολλανδικά. Στο μουσείο υπάρχει αίθουσα προβολής ταινιών και ντοκιμαντέρ για τον Μεγάλο Πόλεμο και τον εξοπλισμό των στρατιωτών. Τέλος, πριν τελειώσει η επίσκεψη, ένας νέος εκθεσιακός χώρος, η «Αίθουσα των Ηρώων» παρουσιάζει τη ζωή 9 ηρώων που διακρίθηκαν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου. Προς την έξοδο υπάρχει κατάστημα με αναμνηστικά, με μεγάλη ποικιλία από προϊόντα με το σήμα της παπαρούνας, πολλά γαλλικά και αγγλικά έργα καθώς και στρατιωτικά αντικείμενα.Εικόνες από το Μουσείο Σομ 1916 Η ιστοσελίδα του Μουσείου Σομ 1916 Βίντεο του μουσείου Σομ 1916 στο youtube
Λυδία Καβράκη

Η Λυδία Ε. Καβράκη είναι Ελληνίδα επιστήμονας υπολογιστών και ειδική της ρομποτικής. Είναι καθηγήτρια της Επιστήμης των Υπολογιστών του Noah Harding, καθηγήτρια εμβιομηχανικής στο Πανεπιστήμιο Ράις και καθηγήτρια δομικής και υπολογιστικής βιολογίας και μοριακής βιοφυσικής στο Baylor College of Medicine. Είναι γνωστή για το έργο της σχετικά με τον σχεδιασμό κίνησης και την βιοπληροφορική, και ειδικότερα για τον πιθανοτικό χάρτη πορείας, μία μέθοδο για τη σχεδίαση κίνησης ρομπότ και ανάλυσης βιομοριακών παραμέτρων.

 Η Λυδία Καβράκη γεννήθηκε στην Κρήτη το 1967 και ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές της σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης πάνω στην επιστήμη των υπολογιστών. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για μεταπτυχιακές της σπουδές, όπου απέκτησε τον διδακτορικό της τίτλο το 1995, υπό την επίβλεψη του Ζαν-Κλωντ Λατόμπ. Εντάχθηκε στο διδακτικό προσωπικό του Ράις το 2004. Το 2000 κέρδισε το Βραβείο Γκρέις Μάρεϊ Χόπερ για την εργασία της σχετικά με τον πιθανοτικό χάρτη πορείας. Το 2002, το περιοδικό Popular Science την συμπεριέλαβε στα "Brilliant 10" βραβεία, και την ίδια χρονιά το Technology Review την ενέταξε στον ετήσιο κατάλογό τους με τους 35 καινοτόμους κάτω από την ηλικία των 35. Το 2010, εξελέγη ως μέλος του Association for Computing Machinery για τη συνεισφορά της στο σχεδιασμό της ρομποτικής κίνησης και την εφαρμογή αυτού στην υπολογιστική βιολογία. Είναι επίσης μέλος της ένωσης για την Πρόοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης και της Αμερικανικής ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης.
Μαρία Μαγδαληνή της Αυστρίας

H Μαρία Μαγδαληνή (γερμ. Maria Magdalena von Habsburg, 7 Οκτωβρίου 1589 - 1 Νοεμβρίου 1631) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Τοσκάνης.

 Ήταν η έβδομη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1608 τον Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων, Μεγάλο Δούκα της Τοσκάνης, και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Β΄ 1610-1670, Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης. Τζανκάρλο 1611-1663, καρδινάλιος. Μαργαρίτα 1612-1679, παντρεύτηκε τον Οδοάρδο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμας. Ματτίας 1613-1667, κυβερνήτης της Σιέννα. Φραγκίσκος 1614-1634. Άννα 1616-1676, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φερδινάνδο Κάρολο, Αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας. Λεοπόλδος 1617-1675, καρδινάλιος, κυβερνήτης της Σιέννα. Acton, Harold: The Last Medici, Macmillan, London, 1980, ISBN 0-333-29315-0 Strathern, Paul: The Medici: Godfathers of the Renaissance, Vintage books, London, 2003, ISBN 978-0-09-952297-3 Hale, J.R.: Florence and the Medici, Orion books, London, 1977, ISBN 1-84212-456-0
Προεδρικές εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (2016)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις 17 Ιουλίου 2016 και ο δεύτερος γύρος στις 7 Αυγούστου. Πρόεδρος από τον πρώτο γύρο εξελέγη ο πρώην πρωθυπουργός, Εβαρίστο Καρβάλιο από την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση, επικρατώντας του έως τότε προέδρου, Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα. Ωστόσο, τα αποτελέσματα τελικά ακυρώθηκαν και κρίθηκε απαραίτητη η διεξαγωγή και δεύτερου γύρου, στις 7 Αυγούστου ανάμεσα στον Καρβάλιο και στον Κόστα. Ο Πίντο ντα Κόστα δεν πήρε μέρος στον δεύτερο γύρο, με αποτέλεσμα ο Καρβάλιο να εκλεγεί χωρίς αντίπαλο.

 Ο Πρόεδρος του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε εκλέγεται με τη χρήση του συστήματος δύο γύρων. Επειδή κανείς από τους υποψήφιους δεν έλαβε περισσότερο από το 50% των ψήφων, ο νικητής θα κριθεί σε τελικό γύρο ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους του 1ου γύρου. Ο δεύτερος γύρος θα διεξαχθεί στις 7 Αυγούστου. Στις εκλογές ψήφισαν και οι απόδημοι της χώρας, ιδίως αυτοί που βρίσκονται στην Πορτογαλία, στην Γκαμπόν, στη Ισημερινή Γουινέα και στην Αγκόλα. Στις εκλογές έλαβαν μέρος πέντε υποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένων του προέδρου Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα, και δύο πρώην πρωθυπουργών, του Εβαρίστο Καρβάλιο από την Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση και τη Μαρία ντας Νέβες από το MLSTP/PSD, καθώς και δύο ανεξάρτητων υποψηφίων.
Sanyo

Η Sanyo Electric Co., Ltd. (三洋電機株式会社 San'yō Denki Kabushiki-gaisha) (στυλιζαρισμένη ως SANYO) είναι μείζων Γιαπωνέζικη εταιρεία ηλεκτρονικών προϊόντων και πρώην μέλος των Fortune Global 500. Οι εγκαταστάσεις της βρίσκονταν στο Μοριγκούτσι της Οσάκα, στην Ιαπωνία. Η Sanyo είχε πάνω από 230 θυγατρικές. Τα προϊόντα της εταιρείας στην Ελλάδα διανεμήθηκαν από την Τρόπαια Συμμετοχική. Στις 21 Δεκεμβρίου 2009, η Panasonic Corporation απέκτησε το 50.2% της Sanyo, έναντι 400 δισεκατομμυρίων γιεν (€3.3 δισεκατομμύρια), κάνοντας την Sanyo θυγατρική της Panasonic. Τον Απρίλιο του 2011, η Sanyo έγινε εξ ολοκλήρου θυγατρική της Panasonic, με τα περιουσιακά της στοιχεία ενσωματωμένα στο χαρτοφυλάκιο της τελευταίας.

 Η Sanyo ιδρύθηκε όταν ο Τόσιο Ιούε (井植 歳男 Iue Toshio, 1902–1969), ο κουνιάδος του Κονόσουκε Ματσούσιτα και πρώην υπάλληλος της Matsushita, δανείστηκε ένα αχρησιμοποίητο εργοστάσιο της Matsushita το 1947 και το χρησιμοποίησε για να κατασκευάσει λαμπτήρες με γεννήτρια ποδηλάτων. Η Sanyo συστήθηκε το 1949. Το 1952 έφτιαξε το πρώτο πλαστικό ραδιόφωνο της Ιαπωνίας και το 1954 το πρώτο πλυντήριο ρούχων της Ιαπωνίας. Το όνομα της εταιρείας σημαίνει τρεις ωκεανοί στην γιαπωνέζικη γλώσσα, αναφερόμενο στη φιλοδοξία του ιδρυτή να πωλεί τα προϊόντα του παγκοσμίως στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό. Ένα άρθρο σχετικά με το "Στυλ Sanyo" που γράφτηκε το 1992, περιγράφει τη χρήση εκτεταμένης διαδικασίας κοινωνικοποίησης για νέους υπαλλήλους, έτσι ώστε να εγκλιματιστούν στην συνεταιρική κουλτούρα της Sanyo. Οι νέοι υπάλληλοι συμμετέχουν σε πεντάμηνο πρόγραμμα κατά το οποίο τρώνε μαζί και κοιμούνται μαζί σε καταλύματα. Μαθαίνουν τα πάντα, από τις βασικές απαιτήσεις εργασίας έως τις προσδοκίες της εταιρείας για προσωπική περιποίηση και τον κατάλληλο τρόπο ντυσίματος για συναδέλφους και ανώτερους. Τεχνολογικά, έχουν υπάρξει καλοί δεσμοί μεταξύ των εταιρειών Sanyo και Sony, με την πρώτη να υποστηρίζει τη μορφή βίντεο Betamax από την εφεύρεση του έως τα μέσα της δεκαετίας του '80 (ο καλύτερος πωλητής βίντεο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1983 ήταν το Sanyo VTC5000), παράλληλα με την παραγωγή της μορφής βίντεο VHS για την μάρκα Fisher κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και αργότερα υιοθετώντας την εξαιρετικά επιτυχημένη μορφή βιντεοκάμερας Video8. Πιο πρόσφατα, όμως, η Sanyo αποφάσισε να μην υποστηρίξει τη μορφή της Sony, τον δίσκο Blu-Ray και, αντ 'αυτού, υποστήριξε το HD DVD της Toshiba. Αυτό τελικά απέτυχε, καθώς το Blu-Ray της Sony θριάμβευσε.Στη Βόρεια Αμερική, η Sanyo κατασκεύασε κινητά τηλέφωνα CDMA αποκλειστικά για το εμπορικό σήμα Sprint PCS της Sprint στις Ηνωμένες Πολιτείες και για την Bell Mobility στον Καναδά. Η Panasonic Corporation επανέφερε τη μάρκα Sanyo στην Ινδία, με την κυκλοφορία της σειράς τηλεοράσεων Sanyo LED στις 8 Αυγούστου 2016. Στις 11 Ιουλίου 2017 η Sanyo λάνσαρε τη σειρά Smart TV στο Amazon Prime Day. Τον Αύγουστο του 2017, η Sanyo παρουσίασε τη σειρά τηλεοράσεων LED NXT αποκλειστικά στο Flipkart. Τον Δεκέμβριο του 2017, η Sanyo εισήγαγε την premium σειρά 4K Smart TV σε 2 μεγέθη - 49 ίντσες και 55 ίντσες. Πληροφορίες για την Sanyo στον ιστότοπο της Panasonic
Χουάν Ορλάντο Ερνάντες

Ο Χουάν Ορλάντο Ερνάντες (Juan Orlando Hernández Alvarado, 28 Οκτωβρίου 1968-) είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από την Ονδούρα, ο οποίος διατέλεσε ως ο 55ος πρόεδρος της χώρας από τις 27 Ιανουαρίου 2014 έως τις 27 Ιανουαρίου 2022. Είναι μέλος του συντηρητικού Εθνικού Κόμματος της Ονδούρας και υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εθνικού Κογκρέσου από τον Ιανουάριο του 2010 ως τον Ιούνιο του 2013. Επανεξελέγη πρόεδρος, έπειτα από τη νίκη του στις εκλογές του 2017.

 Αποφοίτησε από το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Ονδούρας, του οποίου ήταν πρόεδρος της Ένωσης Φοιτητών την περίοδο 1988-89. Έχει επίσης Μάστερ στη Δημόσια Διοίκηση από το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Εργάζεται ως δικηγόρος. Ανέπτυξε παράλληλα επιχειρηματική δραστηριότητα, στο χώρο της καλλιέργειας καφέ στη γενέτειρά του Γκράσιας και στη ραδιοτηλεοπτική βιομηχανία, όπως και ως ιδιοκτήτης ξενοδοχείων. Εκλέγεται βουλευτής από το 2001 στο Διαμέρισμα Λεμπίρα. Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εξελέγη πρόεδρος του Κογκρέσου και ανέλαβε καθήκοντα έπειτα από 4 ημέρες.Το Νοέμβριο του 2012 κέρδισε το χρίσμα του συντηρητικού Εθνικού Κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2013.Τον Ιούλιο του 2013 ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία με τίτλο El Pueblo Propone (Ο Λαός Προτείνει). Κέρδισε τις εκλογές στις 24 Νοεμβρίου 2013, επικρατώντας με 36,8% της αντιπάλου του Σιομάρα Κάστρο με διαφορά 250.000 ψήφων (η Κάστρο πήρε 28,7%). Στη διάρκεια της εκστρατείας του κατάφερε να βγει σώος από τα συντρίμμια του ελικοπτέρου του, όταν εκείνο συνετρίβη.Ορκίστηκε πρόεδρος στις 27 Ιανουαρίου 2014. Στις 15 Δεκεμβρίου 2016, το Ανώτατο Εκλογοδικείο αποφάσισε με δύο ψήφους έναντι μιας, να επιτρέψει στον Ερνάντες να διεκδικήσει την ηγεσία του Εθνικού Κόμματος στις εσωκομματικές εκλογές στις 12 Μαρτίου 2017, παρά τις αντιδράσεις ότι μια τέτοια απόφαση ήταν παράνομη. Ο πρόεδρος κέρδισε τον προκριματικό γύρο και έλαβε ξανά το χρίσμα να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 26 Νοεμβρίου 2017 και η νίκη και επανεκλογή του ήταν οριακή. Οι εκλογές σημαδεύτηκαν από βία με νεκρούς και τελικός νικητής ανακηρύχθηκε με ποσοστό γύρω στο 43% ο Ερνάντες. Ορκίστηκε για δεύτερη συνεχή θητεία στις 27 Ιανουαρίου 2018. Βιογραφία από το CIDOB Αρχειοθετήθηκε 2015-04-02 στο Wayback Machine. (στα ισπανικά)
Κλίση πλοίου

Με το γενικό όρο κλίση πλοίου (roll) χαρακτηρίζεται η από οποιονδήποτε λόγο και αιτία στιγμιαία απομάκρυνση του πλοίου από τη κατακόρυφη θέση του (θέση ισορροπίας), προς οποιαδήποτε διεύθυνση, κατά την έννοια του εγκάρσιου. Σε ένα μηχανοκίνητο ή και ιστιοφόρο ακόμα πλοίο, μία κλίση μπορεί να προκληθεί είτε λόγω κυματισμού, είτε κατά τη διάρκεια στροφής, υπό την επίδραση φυγόκεντρης δύναμης, είτε τέλος από μετατόπιση φορτίου. Σ΄ ένα ιστιοφόρο η κλίση προκαλείται κυρίως από τον άνεμο και πάντα προς την υπήνεμη πλευρά του σκάφους.

 Οι κλίσεις που παρατηρούνται σ΄ ένα πλοίο είναι η εγκάρσια ή πλευρική, η διαμήκης κλίση, και κατά χρόνο: η μόνιμη και η παροδική. Εγκάρσια κλίση ή πλευρική κλίση (transverse inclination): ονομάζεται η αλλαγή θέσης ως προς την εγκάρσια ισορροπία και μετράται ως γωνία που δημιουργείται μεταξύ της κατακορύφου και του διαμήκους επιπέδου του πλοίου. Η περιοδική κλίση αυτή, κατά πλευρά του σκάφους, δημιουργεί τον διατοιχισμό (το κοινώς λεγόμενο μπότζι ή μποτζάρισμα) του πλοίου. Διαμήκης κλίση (longitudinal iclination): ονομάζεται η αλλαγή θέσης ως προς τη διαμήκη ισορροπία του σκάφους και μετράται ως γωνία μεταξύ του διαμήκους άξονα και της εγκάρσιας καθέτου (κατακορύφου). Η περιοδική κλίση αυτή κατά πλώρη - πρύμνη δημιουργεί τον προνευστασμό, (κοινώς σκαμπανέβασμα) του πλοίου. Μόνιμη κλίση (list inclination): ονομάζεται η προκαλούμενη από ακανόνιστη κατανομή βαρών επί του πλοίου. Η αυτή είναι μόνιμη συνήθως μετά από μετασκευή πλοίου μέχρι και να διορθωθεί τεχνικά. Παροδική κλίση (loll inclination): ονομάζεται η κατάσταση εκείνη που για να έλθει το πλοίο σε κατάσταση ισορροπίας πρέπει ν΄ ασκηθεί εξωτερική δύναμη π.χ. άνεμος ή κύμα. Συνεπώς στη περίπτωση αυτή η ισορροπία του πλοίου δεν είναι σταθερή. Η παροδική κλίση μπορεί να επέλθει είτε με μετακίνηση φορτίου ή βαρών ψηλά στο πλοίο είτε με προσθήκη έρματος (ηθελημένη κλίση). Η παροδική είναι τελείως διάφορος της μονίμου δεδομένου ότι συντελείται υπό διαφορετικές συνθήκες με συνέπεια διαφορετικό τρόπο διόρθωσής της. Πολλές φορές όμως συμβαίνει να γίνεται ηθελημένα, για παράδειγμα: ένα πλοίο αποπλέει από Πειραιά για Κρήτη με δελτίο καιρού έντονων δυτικών ανέμων, τότε αυξάνει το έρμα από δεξιά πλευρά ώστε να πλέει με δεξιά κλίση, λόγω όμως του υφιστάμενου ανέμου στη πραγματικότητα το πλοίο πλέει ισορροπημένο και με μεγαλύτερη ευστάθεια. Διαγωγή πλοίου
Κεκροπίδα φυλή

Με την ονομασία Κεκροπίς (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίς) ή Κεκροπίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Κεκροπίδα (γενική: Κεκροπίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Κεκροπίδης (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίδης), ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Κεκροπίδες (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της Κεκροπίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.

 Η Κεκροπίδα, πήρε το όνομά της από τον μυθικό Κέκροπα. Η φυλή και η περιοχή των Κεκροπιδών δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής: Ἐρεχθηΐς, (ονομάστηκε από τον Ερεχθέα), Αἰγηΐς, (ονομάστηκε από τον Αιγέα), Πανδιονίς, (ονομάστηκε από τον Πανδίονα), Λεοντίς, (ονομάστηκε από τον Λέω, γιο του Ορφέα), Ἀκαμαντίς, (ονομάστηκε από τον Ακάμα, γιο του Θησέα), Οἰνηΐς, (ονομάστηκε από τον Οινέα), Κεκροπίς, (ονομάστηκε από τον Κέκροπα), Ἱπποθοντίς, (ονομάστηκε από τον Ιπποθόωντα), Αἰαντίς, (ονομάστηκε από τον Αίαντα), Ἀντιοχίς, (ονομάστηκε από τον Αντίοχο, γιο του Ηρακλή). Η φυλή Κεκροπίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν και έφεραν τις ονομασίες: Άθμονον ή Αθμονία, ο δημότης Αθμονεύς, Αιξωνή ή Αιξώνη, ο δημότης Αιξωνεύς, Αλαί αι Αιξωνίδες, ο δημότης Αλεύς Αιξωνεύς, Δαιδαλίδαι, ο δημότης Δαιδαλίδης, Επιεικίδαι ή Επικείδαι, ο δημότης Επιεικίδης, Μελίτη, ο δημότης Μελιτεύς, Ξυπέτη, ο δημότης Ξυπετεών, Πίθος ή Πιτθεύς, ο δημότης Πιθεύς ή Πιτθεύς, Συπαληττός ή Συπάληττος, ο δημότης Συπαλήττιος ή Συπαληττεύς, Τρινέμεια ή Τρινεμείς ή Τρινέμειαν ή Εκάλη Τρινέμειαν, ο δημότης Τρινεμεύς, Φλύα ή Φλυείς, ο δημότης Φλυεύς, Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες: Μελίτη, ο δημότης Μελιτεύς, (αναφέρεται και ως δήμος της Οινηίδος φυλής) Πιτθείς ή Πιτθεύς ή Πιτθός, ο δημότης Πιτθεύς (αναφέρεται και ως δήμος της Αιγηίδος φυλής) Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Κεκροπίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ.. Οι πιο μεγάλοι από τους δήμους της Κεκροπίδας ήταν: Αιξωνή, Ξυπέτη, Μελίτη, Φλύα, Άθμονον και Αλαί Αιξωνίδες. Με καταγωγή από τον αρχαίο δήμο Αιξωνής, αναφέρονται οι εξής: Λάχης, με τον οποίο συνομιλεί ο Σωκράτης στον πλατωνικό διάλογο. Αρχαία Αθήνα Στέφανος Βυζάντιος, «Εθνικών», Έκδοση 1839: Stephanus (Byzantius), Anton Westermann: “Stephani Byzantii Ethnikōn quae supersunt”, Sumptibus et typis B.G. Teubneri, Λειψία 1839.
541 Δεββώρα

Η Δεββώρα (Deborah) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,01. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη βιβλική προφήτιδα Δεββώρα.

 Η μέση διάμετρος της Δεββώρας εκτιμάται σε 57,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι B, ενώ το άλβεδό της είναι 0,050. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Δεββώρα γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νυχτερινές Σκέψεις

Νυχτερινές σκέψεις, με πλήρη τίτλο Το Παράπονο ή Νυχτερινές Σκέψεις για τη Ζωή, τον Θάνατο και την Αθανασία (αγγλικά:The Complaint: or, Night-Thoughts on Life, Death, & Immortality) είναι ποίημα του Άγγλου ποιητή Έντουαρντ Γιανγκ, που δημοσιεύτηκε από το 1742 έως το 1745.Το ποίημα περιέχει προβληματισμούς για τον θάνατο στη ζοφερή και μελαγχολική ατμόσφαιρα που χαρακτηρίζει το λογοτεχνικό ρεύμα στο οποίο ανήκε ο ποιητής, την «ποίηση του νεκροταφείου» κατά την εποχή του συναισθηματισμού, που συνεχίστηκε με τον Τόμας Γκρέι και άλλους και επηρέασε τις μελλοντικές γενιές των ρομαντικών ποιητών.Τον 18ο αιώνα, το ποίημα ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε όλη την Ευρώπη. Θεωρείται έργο-πρόδρομος του ρομαντισμού.

 Το ποίημα είναι γραμμένο σε στίχους χωρίς ομοιοκαταληξία και αποτελείται από περίπου 10.000 στίχους. Περιγράφει τις σκέψεις του ποιητή για τον θάνατο σε μια σειρά από εννέα «νύχτες» στις οποίες συλλογίζεται την απώλεια της γυναίκας και των φίλων του και θρηνεί για τις ανθρώπινες αδυναμίες.Τα εννέα μέρη του κύκλου έχουν τους τίτλους: «Ζωή, Θάνατος και Αθανασία», «Χρόνος, Θάνατος και Φιλία», «Ναρκίσσα», «Ο χριστιανικός θρίαμβος», «Η υποτροπή», «Ο ξανακερδισμένος άπιστος» (δύο μέρη: «Δόξα και πλούτη» και «Η φύση, απόδειξη και σημασία της αθανασίας»), «Η απολογία της αρετής ή Απαντήσεις στον άνθρωπο του κόσμου» και «Η Παρηγοριά». Γύρω στο 1740 ο Γιανγκ έζησε τον θάνατο της γυναίκας του, της θετής κόρης του και άλλων αγαπητών του προσώπων. Αυτές οι διαδοχικές απώλειες έριξαν τον ποιητή σε μια θλιβερή διάθεση που είχε ως αποτέλεσμα αυτό το θρησκευτικό, ηθικό, ρομαντικό ποίημα, όπου εμφανίζει τη θλίψη του με μια αφθονία εικόνων. Η αθανασία της ψυχής, η αλήθεια του Χριστιανισμού, η αναγκαιότητα μιας θρησκευτικής και ηθικής ζωής, αυτά είναι τα θέματα που ο Γιανγκ προσπαθεί να ανανεώσει προσθέτοντας σ' αυτά χαρακτήρες και περιστατικά που αντιπροσωπεύουν γεγονότα και πραγματικά όντα. Το έργο είχε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη, κάτι που ήταν εξαιρετικό εκείνη την εποχή, κυρίως ως έκφραση της σύγχρονης στάσης απέναντι στην ευαισθησία. Μεταφράστηκε σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και βρήκε θαυμαστές μέχρι τη Ρωσία. Στη Γερμανία, ο Φρίντριχ Κλόπστοκ ανήκε επίσης στον κύκλο των θαυμαστών του. Στη Γαλλία έγινε κλασικό της ρομαντικής σχολής. Στα τέλη του αιώνα, το έργο εικονογραφήθηκε από τον ποιητή και ζωγράφο Ουίλιαμ Μπλέικ. Ένα ακόμη σύνολο εικονογραφήσεων δημιουργήθηκε από τον Τόμας Στόταρντ το 1799.
Καρατσαΐτες

Οι Καρατσαΐτες είναι τουρανικό φύλο του βορείου Καυκάσου. Ομιλούν την ομώνυμη γλώσσα που είναι διάλεκτος της Καρατσαϊκής-Μπαλκαρικής (μία από τις δυτικές τουρκικές γλώσσες). Θρησκευτικά είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. Ο συνολικός αριθμός τους υπολογίζεται στους 300.000, με τους περισσότερους να ζουν στη Ρωσική Ομοσπονδία (192.182 - απογραφή 2002 Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine.), κυρίως στο Καρατσάγεβο-Κιρκασία. Αρκετοί ζουν επίσης στο Καζακστάν και την Τουρκία.

 Οι Καρατσαΐτες είναι απόγονοι (όχι οι μοναδικοί) των Αλανών, ενός ιρανικού φύλου που ζούσε στην περιοχή του Καυκάσου από τα αρχαία χρόνια και κατά τον Μεσαίωνα είχε συγκροτήσει το Βασίλειο της Αλανίας, το οποίο μας είναι γνωστό από βυζαντινές πηγές. Τον 14ο αιώνα, η Αλανία καταλύθηκε από τον τουρκομογγόλο Ταμερλάνο, με αποτέλεσμα τον εκτουρκισμό του πληθυσμού και τον προσηλυτισμό τους στο Ισλάμ. Η ένταξη των Καρατσαϊτών στη Ρωσία έγινε το 1828 χωρίς τη θέλησή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει μία μακρά περίοδος εξεγέρσεων, από κοινού με άλλα μη σλαβικά φύλα του Καυκάσου, που κράτησε τρεις δεκαετίες, μέχρι να επιβληθεί οριστικά ο ρωσικός έλεγχος στην περιοχή (1860). Τα αντιρωσικά συναισθήματα παρέμειναν ισχυρά και δεν αμβλύνθηκαν ούτε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, μολονότι η σοβιετική κυβέρνηση τους παραχώρησε εκτεταμένη αυτονομία. Έτσι το 1942, όταν τα χιτλερικά στρατεύματα κατέλαβαν τον Καύκασο, οι Καρατσαΐτες υποδέχθηκαν τους Γερμανούς ως ελευθερωτές και έσπευσαν να ενταχθούν στα δωσιλογικά σώματα. Όμως τον επόμενο χρόνο ο Κόκκινος Στρατός ανακατέλαβε την περιοχή, με αποτέλεσμα 80.000 άτομα (κυρίως γυναικόπαιδα και υπερήλικες, αφού οι άνδρες πολεμούσαν στο πλευρό των Γερμανών) να εκτοπισθούν στο Καζακστάν και την Κιργιζία. Η επιστροφή τους επετράπη 14 χρόνια αργότερα, το 1957.
Δήμος Γαλαξειδίου

Ο Δήμος Γαλαξειδίου ήταν δήμος του νομού Φωκίδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Δελφών. Αποτελούταν από τέσσερα δημοτικά διαμερίσματα. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν το Γαλαξίδι. Ο συνολικός πληθυσμός του δήμου ήταν 3.030 κάτοικοι. Ο δήμος Γαλαξειδίου ήταν παραθαλάσσιος δήμος. Βρίσκόταν στα νότια του νομού και απλωνόταν σε μία περιοχή ανάμεσα στον Κορινθιακό κόλπο και στις νότιες απολήξεις της Γκιώνας.

 Ο δήμος Γαλαξειδίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Γαλαξιδίου [1.718] το Γαλαξίδι [1.718] ο Άγιος Γεώργιος (νησίδα) [0] η Αψηφιά (νησίδα) [0] Δ.δ. Αγίων Πάντων [386] οι Άγιοι Πάντες [180] οι Νέοι Άγιοι Πάντες [81] η Παραλία Αγίων Πάντων [125] Δ.δ. Βουνιχώρας -- η Βουνιχώρα [447] Δ.δ. Πεντεορίων -- τα Πεντεόρια [479] Ο Δήμος πρωτοσυστάθηκε το 1835 ως Δήμος Μεσσαπίας. Το 1840 ο οικισμός Μεσσάπιον μετονομάστηκε σε Γαλαξείδιον. Ο δήμος καταργήθηκε το 1912, οπότε υποβιβάστηκε σε Κοινότητα. Στις 29 Δεκεμβρίου 1989 η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο, ο οποίος λειτούργησε ως το 2010, οπότε και καταργήθηκε. ... 1903 Ευθύμιος Βλάμης (1851-1937)... ... 1914-1921 και 1929-1933 Ευθύμιος Βλάμης (1851-1937)... 1983-1986 Γεώργιος-Ευθύμιος Τσελές 1987-1989 Ηλίας Μιχόπουλος 1989-1994 Ηλίας Μιχόπουλος 1995-1998 Νικόλαος Γουργούρης 1999-2002 Δημήτριος Κουτόνιας 2003-2006 Νικόλαος Γουργούρης 2007-2010 Δρόσος Αγγουράς Δήμος Γαλαξειδίου Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών από την ΕΕΤΑΑ.
Το σόι σου (3ος κύκλος)

Η Ελληνική τηλεοπτική κωμική σειρά του Alpha Το σόι σου ανανεώθηκε για τρίτο κύκλο επεισοδίων τον Ιούλιο του 2016, με τα γυρίσματα να ξεκινούν στις 9 Σεπτεμβρίου 2016. Έκανε πρεμιέρα στις 5 Οκτωβρίου 2016 και προβαλλόταν κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00. Το τελευταίο επεισόδιο του τρίτου κύκλου προβλήθηκε στις 29 Ιουνίου του 2017.Από το βασικό καστ του τρίτου κύκλου αποχώρησε η ηθοποιός Γωγώ Καρτσανά, η οποία υποδυόταν την Αλίνα.

 Μίρκα Παπακωνσταντίνου (Αλεξάνδρα Τριανταφύλλου) Παύλος Ορκόπουλος (Μενέλαος Τριανταφύλλου) Ρένια Λουιζίδου (Χαρούλα Χαμπέα) Γιώργος Γιαννόπουλος (Βαγγέλης Χαμπέας) Βάσω Λασκαράκη (Λυδία Χαμπέα) Μελέτης Ηλίας (Σάββας Τριανταφύλλου) Αλέξανδρος Μπουρδούμης (Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου) Ιωάννα Ασημακοπούλου (Αντωνία Τσιρίδου) Σοφία Πανάγου (Όλγα Χαμπέα) Γιάννης Δρακόπουλος (Μιχάλης Μπισμπίκης) Ευθύμης Ζησάκης (Άρης Τριανταφύλλου) Βίβιαν Κοντομάρη (Μπέλα Χαμπέα) Σόλων Τσούνης (Διονύσης Χαμπέας) Βάσια Γκολφινοπούλου (Σάντρα Τριανταφύλλου) Ηλιάνα Γαλάνη (Χαρά Τριανταφύλλου) Μαριτίνα Αλαφογιάννη (Ειρήνη Μπισμπίκη) Κωνσταντίνος Χρυσομαλλίδης (Μένιος Τριανταφύλλου) Το σόι σου Το σόι σου (1ος κύκλος) Το σόι σου (2ος κύκλος) Το σόι σου (4ος κύκλος) Το σόι σου (5ος κύκλος) Επίσημη στον Alpha Τα επεισόδια του τρίτου κύκλου στο επίσημο κανάλι του Alpha στο YouTube
Ντραγκολιούμπ Οϊντάνιτς

Ο Ντραγκολιούμπ Οϊντάνιτς (σέρβ: Драгољуб Ојданић) είναι Σέρβος απόστρατος Στρατηγός, πρώην αρχηγός του Γιουγκοσλαβικού Γενικού Επιτελείου την περίοδο 1998-2000, στενός συνεργάτης του Γιουγκοσλάβου Προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

 Γεννήθηκε στις 1 Ιουνίου 1941 στο Ούζιτσε. Το 1958 εισήχθη στη Γιουγκοσλαβική Στρατιωτική Ακαδημία, από όπου αποφοίτησε το 1964. Ήταν αναπληρωτής διοικητής του 37ου Σώματος στο Ούζιτσε. Στις 20 Απριλίου 1992 προήχθη στη θέση του Υποστράτηγου και ανέλαβε πλέον τη θέση του Διοικητή του Στρατού στο Ουζίτσε. Στον Πόλεμο της Βοσνίας δραστηριοποιήθηκε στην ανατολική Βοσνία. Το 1998 προήχθη σε Στρατηγό του Γιουγκοσλαβικού Γενικού Επιτελείου και συμμετείχε στον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου. Ανέλαβε επίσης την Άμυνα της Σερβίας κατά τη διάρκεια των Νατοϊκών βομβαρδισμών το 1999. Το 2000 μετά το θάνατο του Υπουργού Άμυνας Παύλε Μπουλάτοβιτς ανέλαβε τη θέση του και προήχθη στη θέση του Αρχιστράτηγου του Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Στις 25 Απριλίου 2002 μεταφέρθηκε οικειοθελώς στη Χάγη για να δικαστεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία με την κατηγορία ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου. Ο Οϊντάνιτς στο δικαστήριο δήλωσε αθώος.Το Μάρτιο του 2006 όταν πέθανε ο πρώην Πρόεδρος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ο Οϊντάνιτς ζήτησε να παραστεί στην κηδεία του παλιού του φίλου και συνεργάτη. Τελικά μπόρεσε να παρεβρεθεί.To 2009 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης του επέβαλε ποινή 15 ετών. Ο σύμβουλος στην προσφυγή του Οϊντάνιτς είναι ο Αμερικανός Πήτερ Ρόμπινσον. Τον Ιανουάριο του 2013, ο Οϊντάνιτς παραδέχθηκε δημοσίως την συμμετοχή του σε εγκλήματα πολέμου κατά των Κοσοβάρων Αλβανών και απέσυρε την προσφυγή κατά της καταδίκης του. Τον Αύγουστο του 2013, ο Οϊντάνιτς αποφυλακίστηκε πρόωρα και από τότε ζει στη Σερβία.Έχει τιμηθεί με το μετάλλιο του Τάγματος της Ελευθερίας.
Άγιος Αντώνιος Κιλκίς

Ο Άγιος Αντώνιος είναι μικρό χωριό του Δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Μάρκου του Δήμου Κρουσσών του νομού Κιλκίς με επίσημο πληθυσμό 149 κατοίκους (2001). Παλαιότερα ονομαζόταν Λέλοβο.

 Παρά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870 οι κάτοικοι του Λελόβου παρέμειναν πιστοί στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1879 με την εγκατάσταση του Βούλγαρου ουνίτη επισκόπου στο Κιλκίς, Νείλου Ισβόρωφ, οι κάτοικοι του χωριού ασπάστηκαν την Ουνία. Μετά το 1893, όταν ο νέος Βουλγαρουνίτης επίσκοπος, Λάζαρος Μλαντένωφ προσχώρησε στην Βουλγαρική εξαρχία, οι Λελοβίτες προσχώρησαν σταδιακά και αυτοί στη Βουλγαρική εκκλησία (το 1905 οι Ουνίτες του Λελόβου ήταν 120 άτομα, ενώ το 1910 δεν υπήρχαν πλέον Ουνίτες στο χωριό). Μετά την συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, και το Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ του 1924 οι κάτοικοι αποχώρησαν στη Βουλγαρία. Με τη συνθήκη της Λωζάνης, το 1923 με την Τουρκία, Έλληνες πρόσφυγες ήρθαν στο χωριό από τον Άγιο Αντώνιο του Πόντου. Η εκκλησία του χωριού κτίστηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας (1870).
Ρόμπερτ Μίτσαμ

Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ (Robert Charles Durman Mitchum, 6 Αυγούστου 1917 – 1 Ιουλίου 1997) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, σκηνοθέτης, συγγραφέας και συνθέτης. Ο Μίτσαμ έγινε γνωστός συμμετέχοντας σε διάφορα φιλμ νουάρ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50 και '60, όπου ερμήνευε ρόλους αντιήρωα. Είναι γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες: Ήρωες του Κασίνο (Story of G.I. Joe, 1945), που του χάρισε την πρώτη και μοναδική του υποψηφιότητα για Όσκαρ, Διασταυρούμενα πυρά (Crossfire, 1947), Αμάρτημα του παρελθόντος (Out of the Past, 1949), Η Νύχτα του Κυνηγού (The Night of the Hunter, 1955), Μονομαχία στον Ατλαντικό (The Enemy Below, 1957), Αυτοί που δε ριζώνουν πουθενά (The Sundowners, 1960), Δυο Γίγαντες Συγκρούονται (Cape Fear, 1962) και Η Κόρη του Ράιαν (Ryan's Daughter, 1970). Το 1999, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον κατέταξε στην 23η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.

 Mitchum, John. Them Ornery Mitchum Boys: The Adventures of Robert and John Mitchum. Pacifica, California: Creatures at Large, 1989. (ISBN 978-0-940064-07-2). Olson, James and Randy Roberts. John Wayne: American. Lincoln, Nebraska: Bison Books, 1997. (ISBN 978-0-8032-8970-3). O'Steen, Sam. Cut to the Chase: Forty-Five Years of Editing America's Favorite Movies. Los Angeles: Michael Wiese Productions, 2002. (ISBN 978-1-55862-449-8). Roberts, Jerry. Mitchum: In His Own Words. New York: Limelight Editions, 2000. (ISBN 978-0-87910-292-0). Server, Lee. Robert Mitchum: "Baby, I Don't Care". New York: St Martin's Press, 2001. (ISBN 978-0-312-28543-2). Sound, Owen. TCM Film Guide: Leading Men: The 50 Most Unforgettable Actors of the Studio Era. San Francisco, California: Chronicle Books, 2006. (ISBN 978-0-8118-5467-2). Tomkies, Mike. The Robert Mitchum Story: "It Sure Beats Working". New York: Ballantine Books, 1972. (ISBN 978-0-491-00962-1). Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ στην IMDb
Μελανίας

Οι Μελανίες (nimbus) αποτελούν επίσημη κατηγορία νεφών σύμφωνα με τον Άτλαντα νεφών που εξέδωσε το 1957 ο Π.Μ.Ο. και χρησιμοποιείται από τους Μετεωρολόγους σε όλα τα Γραφεία Καιρού του Κόσμου.

 Οι Μελανίες είναι νέφη συνήθως ογκώδη και πυκνά, που ονομάζονται έτσι επειδή η βάση τους είναι πολύ σκοτεινή. Σε αντίθεση με τους Σωρειτομελανίες, οι οποίοι δημιουργούνται συνήθως κατά την περίοδο του Καλοκαιριού, οι Μελανίες μπορεί να δημιουργηθούν ακόμα και στη διάρκεια του Χειμώνα. Τα νέφη αυτά, όταν δημιουργηθούν, καλύπτουν όλο τον ουρανό και δε βλέπουμε παρά μόνο τη βάση τους. Όταν δημιουργηθούν Μελανίες, είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσει βροχή ή χιόνι. Οι βροχές που πέφτουν από τους Μελανίες είναι συνεχείς, συχνά και καταρρακτώδεις, και μερικές φορές μπορεί να συνοδεύονται και από χαλάζι. Σε μέρη που βρίσκονται πάνω από ορισμένο υψόμετρο, τα νέφη αυτά γίνονται τόσο πυκνά, ώστε σκεπάζουν τα πάντα και η βάση τους σχεδόν φτάνει ή και ακουμπά στο έδαφος. Στα υψόμετρα αυτά, δεν ακολουθεί βροχή, αλλά μια έντονη χιονόπτωση. Σωρειτομελανίας Μελανοστρώματα
Γεώργιος Καστανίδης

Ο Γεώργιος Καστανίδης του Χαραλάμπους (Μεταλλείο Ταύρου Μικράς Ασίας, 26 Οκτωβρίου 1920 - Θεσσαλονίκη, 18 Ιανουαρίου 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Εκλέχθηκε βουλευτής Κοζάνης με την Ένωση Κέντρου το 1964.

 Γεννήθηκε το 1920 στο Μπουγά Μαντέν (Μεταλλείο Ταύρου) της Καππαδοκίας (οικισμός στον οποίο κατοικούσαν κυρίως Πόντιοι μεταλλωρύχοι από την περιοχή της Χαλδαίας) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκε οικογενειακά στην Ελλάδα. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο ΑΠΘ και παντρεύτηκε την Ελένη Ξιφιλίδου με την οποία απέκτησε δύο γιους. Εργάστηκε ως δικηγόρος στην πόλη της Κοζάνης και κατήλθε για πρώτη φορά σε εκλογές το 1958, χωρίς να εκλεγεί. Τελικά εκλέχθηκε βουλευτής Κοζάνης με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 16 Φεβρουαρίου 1964. Τον Απρίλιο του 1966 προκάλεσε σοβαρό επεισόδιο μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας της Βουλής όταν γρονθοκόπησε άγρια τον βουλευτή Ιωαννίνων Ανέστη Λώρα (από τους αποκαλούμενους «Αποστάτες» της Ένωσης Κέντρου) επειδή ο τελευταίος μίλησε άσχημα για τον Ανδρέα Παπανδρέου, του οποίου ο Καστανίδης ήταν θερμός υποστηρικτής.Κατά την περίοδο της χούντας υπέστη συνεχείς διώξεις και πέρασε από δύο στρατοδικεία. Ασθένησε σοβαρά καταφέρνοντας ωστόσο να αναρρώσει και να επιστρέψει στα δικηγορικά του καθήκοντα, τον Ιανουάριο του 1969. Πέθανε σε ηλικία 54 ετών στις 18 Ιανουαρίου 1974 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Πλατανιάς Κοζάνης. Γιος του είναι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός, Χαράλαμπος Καστανίδης.
Ελλοπία Βοιωτίας

Η Ελλοπία είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων, όπως αυτός δημιουργήθηκε σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στο Νομό Βοιωτίας. Έως το 2010 ανήκε στο Δήμο Θίσβης. Έχει 398 κατοίκους και βρίσκεται σε υψόμετρο 250 μέτρων. Βρίσκεται ανάμεσα στον Κιθαιρώνα και στον Ελικώνα και απέχει 20 χιλιόμετρα από τη Θήβα.

 Το όνομά του το χωριό το πήρε από την αρχαία Ελλοπία της Ηπείρου. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Καραντάς, ονομασία που διατηρήθηκε και επίσημα στη διοίκηση μέχρι το 1916, οπότε επανήλθε το κανονικό όνομα.. Η παλαιά ονομασία προέρχεται από τα τουρκικά και σημαίνει Μαύρη Πέτρα, μάλλον λόγω των ασβεστολιθικών πετρωμάτων που ως βράχοι γκρίζου χρώματος περικυκλώνουν το χωριό. Δεν είναι γνωστή η χρονολογία της πρώτης έλευσης κατοίκων στον οικισμό. Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, κατοικούνταν από γεωργούς και κτηνοτρόφους. Σε μικρή απόσταση στα ανατολικά του χωριού, βρέθηκαν λείψανα οικισμών προχριστιανικής εποχής. Ανήκαν κατά την αρχαιότητα στο Κράτος των Θεσπιών. Κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, εγκαταστάθηκαν στο μέχρι τότε εντελώς ελληνικό χωριό και κάποιες οικογένειες Αρβανιτών, που τελικά αφομοιώθηκαν εντελώς. Στην Επανάσταση του 1821 συμμετείχε και το χωριό, που αρχικά ήταν από τα πρώτα που απελευθερώθηκαν στη Βοιωτία. Όταν οι Τούρκοι επέστρεψαν με ενισχύσεις, οι κάτοικοι κατέφυγαν στα βουνά για να σωθούν. Η παράδοση λέει ότι ο παπα-Αναστάσης, ιερέας του χωριού, κατέφυγε σε μια σπηλιά, αλλά οι Τούρκοι τον βρήκαν και τον σκότωσαν. Από τότε ο βράχος αυτός ονομάζεται βράχος του Παπα-Αναστάση. Από την Ελλοπία καταγόταν ο Κώστας Κολιγιάννης (1909 - 1979), στέλεχος του ΚΚΕ και α΄ γραμματέας από το 1956 έως το 1972. Την περίοδο της δικτατορίας, με την ηγεσία του ΚΚΕ εξόριστη στις χώρες της τότε κομμουνιστικής Ανατολικής Ευρώπης, οι χουντικοί είχαν συλλάβει τα αδέλφια του, Αλέξη και Τάκη, ως μέσο πίεσης. Επίσης, από την Ελλοπία κατάγεται από την πλευρά του πατέρα του ο Βασίλειος Σύρος, Ιστορικός, Διευθυντής του Early Modern Greek Culture Program στο Medici Archive Project στη Φλωρεντία της Ιταλίας και Εταίρος στο Clare Hall στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο «Ελλοπιακός Αθλητικός Όμιλος» ιδρύθηκε το 1976 και εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Γήπεδο Ελλοπίας, το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού. Το 2023 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Βοιωτίας και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα, μέσω του οποίου κέρδισε την ιστορική άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Την ίδια χρονιά έφτασε για πρώτη φορά μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Βοιωτίας. Ο πρώτος αγώνας στην ιστορία του Ελλοπιακού στα Εθνικά πρωταθλήματα συνοδεύτηκε με νίκη επί του Ατρομήτου Πειραιά με 3-0 εντός έδρας στις 17 Σεπτεμβρίου 2023. Δημοτικές κοινότητες - Ελλοπία Βιβλίο (2016): "Βοιωτοί στην Αμερική", (Γ.Ε. Αντωνίου)
Ντάκιρι

Το ντάκιρι (ισπανικά: daiquirí‎ dajkiˈɾi) είναι οικογένεια κοκτέιλ των οποίων τα κύρια συστατικά είναι το ρούμι, ο χυμός εσπεριδοειδών (συνήθως χυμός λάιμ) και η ζάχαρη ή άλλο γλυκαντικό. Το ντάκιρι είναι ένα από τα έξι βασικά ποτά που αναφέρονται στο κλασικό The Fine Art of Mixing Drinks του Ντέιβιντ Έμπερι, το οποίο παραθέτει επίσης ορισμένες παραλλαγές.

 Νταϊκιρί είναι το όνομα μιας παραλίας και ενός ορυχείου σιδήρου κοντά στο Σαντιάγο ντε Κούβα, και η λέξη προέρχεται από τη γλώσσα των Ταΐνο. Το ποτό υποτίθεται ότι εφευρέθηκε από έναν Αμερικανό μηχανικό ορυχείων ονόματι Τζένινγκς Κοξ, ο οποίος βρισκόταν στην Κούβα (τότε ακόμη υπό ισπανική κυβέρνηση) την εποχή του Ισπανοαμερικανικού Πολέμου. Είναι επίσης πιθανό ότι ο Γουίλιαμ Τσάνλερ, ένας Αμερικανός βουλευτής που αγόρασε τα ορυχεία σιδήρου του Σαντιάγο το 1902, εισήγαγε το ντάκιρι σε κλαμπ στη Νέα Υόρκη εκείνη τη χρονιά.Η κατανάλωση του ποτού παρέμεινε εντοπισμένη μέχρι το 1909, όταν ο υποναύαρχος Λούσιους Τζόνσον, ιατρικός αξιωματικός του Ναυτικού των ΗΠΑ, δοκίμασε το ποτό του Κοξ. Στη συνέχεια ο Τζόνσον το παρουσίασε στη Λέσχη Στρατού και Ναυτικού στην Ουάσιγκτον και οι πότες του ντάκιρι αυξήθηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες. Ήταν ένα από τα αγαπημένα ποτά του συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ και του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.Η βασική συνταγή του ντάκιρι είναι παρόμοια με το ποτό που οι Βρετανοί ναύτες έπιναν στο πλοίο από τη δεκαετία του 1780 ως μέσο πρόληψης του σκορβούτου. Μέχρι το 1795 το ημερήσιο σιτηρέσιο του Βασιλικού Ναυτικού περιείχε ρούμι, νερό, ¾ ουγγιάς λεμόνι ή χυμό λάιμ και 2 ουγγιές ζάχαρη. Αυτό ήταν ένα κοινό ποτό σε όλη την Καραϊβική, και μόλις ο πάγος έγινε διαθέσιμος συμπεριλήφθηκε αντί για το νερό. Καϊπιρίνια – παρόμοιο βραζιλιάνικο κοκτέιλ Μοχίτο – άλλο δημοφιλές και παρόμοιο κοκτέιλ με ρούμι, προσθέτοντας λάιμ, μέντα και σόδα.
Η εκλογή του Ηρακλή

Η Εκλογή του Ηρακλή ή ο Ηρακλής στο σταυροδρόμι είναι ένα επεισόδιο από την ελληνική Μυθολογία που αφηγείται ο Πρόδικος και που αποτέλεσε έκτοτε αντικείμενο μακράς και συνεχούς εικονογράφησης. Ο Αννίμπαλε Καρράτσι στην διακόσμηση του μεγάρου της οικογένειας Φαρνέζε τοποθέτησε τον πίνακα στο κέντρο της οροφής στη μικρή αίθουσα και είναι ο μόνος ζωγραφισμένος σε μουσαμά.

 Βασισμένη στην κλασική γλυπτική, η μορφή του Ηρακλή τονίζεται από τον φοίνικα, σύμβολο δόξας και νίκης. Στα δεξιά η Κακία, που απευθύνεται στον Ηρακλή φορώντας λιγοστά ενδύματα, του δείχνει το δρόμο που οδηγεί στις απολαύσεις. Στα αριστερά, μια άλλη γυναίκα, η Αρετή, δείχνει τον γυμνό και ανηφορικό δρόμο που οδηγεί στη δόξα, η οποία συμβολίζεται από τον Πήγασο. Η Αρετή μερικές φορές αποδίδεται ως Αθηνά, θεά της σοφίας και προστάτιδα του Ηρακλή, άλλοτε τοποθετείται δίπλα στη Δόξα και κάποτε δίπλα στο χρόνο. Εδώ όμως συνοδεύεται μόνο από γέροντα που κρατάει ανοιχτό βιβλίο, στεφανώνεται με δάφνες και στρέφεται προς τον Ηρακλή κοιτάζοντάς τον. Ο γέροντας αντιπροσωπεύει τον ποιητή που είναι έτοιμος να τραγουδήσει τα κατορθώματα του ήρωα στην περίπτωση που ο τελευταίος επιλέξει τον δυσκολότερο δρόμο. Η Κακία, που παρουσιάζεται ως γυμνή γυναίκα, συνήθως συνοδεύεται από αντικείμενα τα οποία συμβολίζουν τις χαρές της επίγειας ζωής. Επιπλέον οι δύο μάσκες συμβολίζουν την εξαπάτηση που συνοδεύει την Κακία. Αυτά τα αντικείμενα είναι μια ωραία προσθήκη νεκρής φύσης που εξισορροπεί τη μορφή του γέροντα στην άλλη άκρη του πίνακα.Παρά τον ηθικοπλαστικό περιεχόμενό του (ο Ηρακλής προφανώς θα επιλέξει την Αρετή), ο πίνακας θα «εξοριστεί» από τους Βουρβόνους, μαζί με τη Δανάη και άλλα έργα που απεικονίζουν γυμνές γυναίκες, στην Αίθουσα των Άσεμνων Πινάκων. Ορατόριο του Χαίντελ
Ιωάννης Τορνίκιος

Ο Ιωάννης Τορνίκης (γεωργιανά : თორნიკე ერისთავი) ήταν στρατηγός του βασιλείου της Ιβηρίας και αργότερα μοναχός που έγινε περισσότερο γνωστός ως ιδρυτής της Μονής Ιβήρων στο όρος Άθως. Απεβίωσε το 985 και σήμερα είναι άγιος της γεωργιανής ορθόδοξης εκκλησίας. Ο Ιωάννης καταγόταν από οικογένεια με γεωργιανές ή αρμενικές ρίζες χωρίς να είναι αποδεδειγμένο αν ανήκε στην Οικογένεια Τορνικίων με αρμενικές ρίζες ή ήταν κάποιος κλάδος της στην Γεωργία. Ο πατέρας του Χοντνβανέλι ήταν στην αυλή του Ίβηρα πρίγκιπα Ασότ Β΄ του κουροπαλάτη. Ο ίδιος έκανε καριέρα δικαστικού και στρατηγού στο Βασίλειο της Ιβηρίας και το 979 βοήθησε τον βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ στην καταστολή της Στάσης του Βάρδα Φωκά. Για την υπηρεσία του αυτή του απονεμήθηκε ο βυζαντινός τίτλος του πατρικίου. Το 963 παραιτήθηκε, έγινε μοναχός με το όνομα Ιωάννης κι αποσύρθηκε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας στο άγιο όρος. Επανήλθε μόνο το 979 για να καταστείλει τη στάση του Φωκά. Ο Ίβηρας πρίγκιπας Δαβίδ Γ΄ του Τάο ο κουροπαλάτης του παραχώρησε εκτάσεις στη βορειοανατολική Ανατολία και έγινε βοηθός πατριάρχη. Επιστρέφοντας στο Άγιο όρος, ο Ιωάννης, και με τα λάφυρα που είχε αποκομίσει από τους πολέμους ανακατασκεύασε και επέκτεινε τη σημερινή μονή Ιβήρων και δημιούργησε μια Μονή αποκλειστικά με γεωργιανούς μοναχούς.

 Morris, R. (2002), Monks and Laymen in Byzantium, 843-1118, Cambridge University Press (UK), ISBN 0-521-26558-4, pp 85–6 Peelers P. Un Colophon georgien de Thornik le moine // Analecta Bollandiana, 1932–50 ბოგვერაძე ა., ქსე, ტ. 4, გვ. 695, თბ., 1979 გიორგი მთაწმიდელი, ცხორებაი იოვანესი და ეფთვიმესი, ძველი ქართული აგიოგრაფიული ლიტერატურის ძეგლები, II, ილია აბულაძის რედაქტორობით, თბილისი, 1967; მატიანე ქართლისაი, ქართლის ცხოვრება, I, ს. ყაუხჩიშვილის რედაქტორობით. თბილისი, 1955; სუმბატ დავითის ძის ქრონიკა ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ, ე. თაყაიშვილის გამოცემა/მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის. ნაკვ. 27, თბილისი, 1949; ბატონიშვილი ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, ქართლის ცხოვრება, IV, ს. ყაუხჩიშვილის გამოცემა, თბილისი, 1973; თ. ჟორდანია, ქრონიკები, I, 1893; გეორგიკა. ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ს. ყაუხჩიშვილის გამოცემა, IV -V, თბილისი, 1963; VI, 1966; Анна Комнина. «Алексиада».1965 г. სუმბატ სპარაპეტი. ჟამთააღმწერლობა, ერევანი, 1954 (სომხურ ენაზე). ივ. ჯავახიშვილი, ქართველი ერის ისტორია, II. თბილისი, 1948; ნ. ბერძენიშვილი, ივ. ჯავახიშვილი, ს. ჯანაშია, საქართველოს ისტორია, ნაწილი I, 1948; ე. მეტრეველი, ნარკვევები ათონის კულტურულ-საგანმანათლებლო კერის ისტორიიდან, თბილისი, 1996; ც. ქურციკიძე, ათონზე გადაწერილი ერთი ხელნაწერის შესახებ, კრებული “მწიგნობარი” თბილისი, 1980; ე. ცაგარეიშვილი, ზოგი რამ დავით კურაპალატის სახელმწიფოებრივ-პოლიტიკური მოღვაწეობის შესახებ, “მრავალტავი”, XX, თბილისი, 2003; Православная энциклопедия. Под редакцией патриарха Московского и всея Руси Алексея II. т.III, Москва, 2001; Н. Ломоури. К истории восстания Варды Склира, თსუ შრომები #67 С.Н. Джанашия, Об одном примере искажения исторической правды, Тб. 1947
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πάλης 2014

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ελληνορωμαϊκής πάλης ανδρών 2014 ήταν το 73ο στην ιστορία του θεσμού. Η τελική φάση διεξήχθη την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου στο Δημοτικό Γυμναστήριο Ηλιούπολης. Σε κάθε κατηγορία μετείχαν οκτώ αθλητές που πέρασαν από τις δύο προκριματικές φάσεις (οι τέσσερεις πρώτοι από κάθε προκριματική).

 Με έντονα γράμματα οι αθλητές που κατέκτησαν μετάλλιο στην τελική φάση. Α' κλειστό γυμναστήριο Δήμου Ηλιούπολης, Κυριακή 9 Φεβρουαρίου. Στην τελική φάση μετείχαν οι 62 από τους 64 αθλητές που προκρίθηκαν. Αποτελέσματα Α' προκριματικής φάσης Ιστότοπος palema.gr Αποτελέσματα Β' προκριματικής φάσης Ιστότοπος palema.gr Αποτελέσματα τελικής φάσης Ιστότοπος palema.gr
Γεώργιος ΦιτςΤζωρτζ

Ο Γεώργιος, αγγλ. George (24 Αυγούστου 1843 - 2 Σεπτεμβρίου 1907) από τον Οίκου των Γουέλφων-Αννοβέρου ήταν μικρανιψιός των Γεωργίου Δ΄ και Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας.

 Ήταν ο πρώτος γιος του Γεωργίου δούκα του Κέιμπριτζ και της Λουίζας Φέιρμπραδερ, ηθοποιού, κόρης τού Τζον Φέιρμπραδερ υπηρέτη. Αδέλφια του ήταν ο Αδόλφος, ναύαρχος και ο Αύγουστος, συνταγματάρχης. Οι γονείς του παντρεύτηκαν χωρίς την έγκριση τού βασιλιά και σύμφωνα με την πράξη του 1772 ο γάμος δεν επέτρεπε στα τέκνα να διαδεχθούν τον πατέρα τους. Όταν μεγάλωσε, κατατάχθηκε στο 20ό σύνταγμα Ουσάρων. Κατά την εκστρατεία στην Αίγυπτο του 1882 ήταν ακόλουθος του στρατηγού Γκάρνετ Γουόλζλεϋ. Συμμετείχε στη μάχη του Τελ-ελ-Καμπίρ και οι αποστολές, που έφερε εις πέρας, ήταν ιδιαίτερης μνείας προς τους ανωτέρους του. Γι' αυτό έγινε αντισυνταγματάρχης, έλαβε μετάλλιο, τη διάκριση του Τάγματος των Οσμανιδών και τον Αστέρα του Χεδίβη. Αποσύρθηκε από το στρατό το 1895. Το 1907 ασθένησε και μετά από μερικές εβδομάδες, που ήταν κλινήρης, απεβίωσε στο ξενοδοχείο μέγαρο Εδέμ σε ηλικία 64 ετών. Νυμφεύτηκε το 1885 τη Ρόζα-Φρειδερίκη Μπέιρινγκ, κόρη του Γουίλιαμ-Χένρυ Μπέιρινγκ δικαστικού και είχε τέκνα: Μάμπελ-Ίρις 1886-1976, 1886-1976. Γεωργία-Δάφνη 1889-1954, παντρεύτηκε τον Τζορτζ Φόστερ Ερλ. Γεώργιος-Γουλιέλμος-Φρειδερίκος 1892-1960, διοικητής. Obituary, The Times, Tuesday, Sep 03, 1907; pg. 4
Τεοντόρ Στολοζάν

Ο Τεοντόρ Στολοζάν (ρουμανικά: Theodor Stolojan) είναι οικονομολόγος , ευρωβουλευτής και πολιτικός από τη Ρουμανία, ο οποίος διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2008 αλλά παραιτήθηκε μία εβδομάδα μετά. Είναι μέλος του Δημοκρατικού-Φιλελεύθερου Κόμματος. Χρημάτισε πρωθυπουργός την περίοδο από το 1991 ως το 1992. Είναι παντρεμένος με την Έλενα Στολογιάν και έχουν ένα γιο και μία κόρη.

 Γεννήθηκε στο Ταργκοβίστε στις 24 Οκτωβρίου του 1943. Ακολούθησε σπουδές στις Οικονομικές Επιστήμες, στην Ακαδημία Οικονομικών Επιστημών του Βουκουρεστίου . Στην περίοδο της διακυβέρνησης από το καθεστώς Τσαουσέσκου υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο Υπουργείο Οικονομικών. Πριν την Επανάσταση του 1989 εργάστηκε στην Επιτροπή Κρατικής Οργάνωσης, μαζί με το Νικολάοε Βακαρόιου, πρόεδρο της Γερουσίας την περίοδο από 20 Δεκεμβρίου του 2000 ως τις 14 Οκτωβρίου του 2008. Αργότερα εργάστηκε για λογαριασμό της Παγκόσμιας Τράπεζας και στη συνέχεια σε ιδιωτική εταιρεία. Από τις 16 Οκτωβρίου του 1991 ως τις 18 Νοεμβρίου του 1992 χρημάτισε πρωθυπουργός. Το 2000 επανήλθε δυναμικά στην πολιτική και κατήλθε υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL). Στις προεδρικές εκλογές ήρθε τρίτος, πίσω από τον Ιόν Ιλιέσκου και τον Κορνέλιου Βαντίμ Τουντόρ. Διορίστηκε πρόεδρος του κόμματος PNL τον Αύγουστο του 2002. Το 2003 το κόμμα του προσέγγισε τον ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος, Τραϊάν Μπασέσκου, την περίοδο εκείνη δήμαρχο του Βουκουρεστίου και σχηματίστηκε συνασπισμός με την ονομασία "D.A. - Dreptate şi Adevăr" (Δικαιοσύνη και Αλήθεια). Το Φεβρουάριο του 2004 ορίστηκε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2004 με τον εν λόγω συνασπισμό. Στις 2 Οκτωβρίου του 2004 παραιτήθηκε απρόσμενα από την ηγεσία του PNL και αποσύρθηκε και από την προεδρική κούρσα, επικαλούμενος σοβαρά προβλήματα υγείας για την απόφασή του αυτή. Στη συνέχεια έγινε σύμβουλος του νέου προέδρου Τραϊάν Μπασέσκου, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Δεκεμβρίου του 2004. Στις 10 Οκτωβρίου του 2006 αποβλήθηκε από το PNL και το Δεκέμβριο ίδρυσε ένα νέο κόμμα, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες (PLD), των οποίων εξελέγη πρόεδρος στο πρώτο συνέδριο του κόμματος στις 31 Μαρτίου του 2007. Τον Ιανουάριο του 2008 το PLD συγχωνεύτηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα και έτσι σχηματίστηκε το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα, του οποίου μέλος είναι σήμερα ο Στολογιάν. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 ο Στολογιάν έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο Μπασέσκου. Ο ίδιος δήλωσε ότι σκόπευε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με τη συμμετοχή των κομμάτων PDL, PSD και UDMR, ως τις 22 Δεκεμβρίου. Ωστόσο, στις 15 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους, ο εντολοδόχος πρωθυπουργός ανακοίνωσε την παραίτησή του, για να δώσει τόπο στη νέα γενιά πολιτικών, όπως φάνηκε να εννοεί. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε από τον Μπασέσκου ο αρχηγός του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PDL), Εμίλ Μποκ, έπειτα από την παραίτηση του Στολογιάν.
Υπερορθογώνιο

Στην γεωμετρία, ένα ορθότοπο, που επίσης ονομάζεται Υπερορθογώνιο, είναι μια γενίκευση του ορθογωνίου όσο αναφορά τις περισσότερες από δύο διαστάσεις του, επισήμως ορίζεται ως το Καρτεσιανό γινόμενο των ευθύγραμμων τμημάτων του. Ένα ορθότοπο τριών διαστάσεων καλείται επίσης ακριβές ορθογώνιο πρίσμα, ορθογώνιο κυβοειδές, ή ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο.Μια ειδική περίπτωση ν-ορθότοπου, όπου όλες οι ακμές του είναι ίσες, καλείται ν-υπερκύβος.

 Το Διπλό πολύτοπο ενός ν-ορθότοπου έχει ποικιλοτρόπως ονομαστεί ως ορθογώνιο (ν-orthoplex), ρομβοειδές (ν-fusil), ή παστίλια (ν-lozenge). Είναι κατασκευασμένο από 2ν σημεία που βρίσκονται στο κέντρο των ορθογώνιων επιφανειών του ορθότοπου. Τα σχήματα των επίπεδων που διασταυρώνονται σε όλα τα ζεύγη των αξόνων του είναι ρόμβοι. Ο συμβολισμός Schläfli για το ν-fusil αντιπροσωπεύεται από το άθροισμα των ν-ορθογώνιων ευθύγραμμων τμημάτων: { } + { } + ... + { } Coxeter, Harold Scott MacDonald (1973). Regular Polytopes (3η έκδοση). Νέα Υόρκη: Dover. σελίδες 122-123. ISBN 0-486-61480-8.