Dodge Charger

Η σειρά Dodge Charger κατασκευάζεται από την αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία Dodge, ξεκινώντας το 1966 με την παραγωγή της πρώτης γενιάς του. Το Charger είναι ένα αυτοκίνητο που έχει δώσει βάρος περισσότερο στην σπορ εμφάνιση και στις επιδόσεις, ως ένας γνήσιος διαχρονικός εκπρόσωπος της κατηγορίας των mucsle cars, ένα ίματζ που έχουν χτίσει πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Ford με την Mustang, η Chevrolet με την Camaro και η τέως Plymouth με τα Plymouth Barracuda και Plymouth Duster (παλαιότερα, εν μέρει, και η Toyota με την Celica). Από το 1966 έως και το 1978 είχαν παρουσιαστεί και κατασκευαστεί 5 γενιές μέχρι τη λήξη της παραγωγής του. Τον Φεβρουάριο του 2005 όμως, εισήχθη μια εντελώς νέα γενιά και μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο, ενώ τον Νοέμβριο του 2010 ξεκίνησε η παραγωγή της διαδόχου, που είναι και η σημερινή γενιά της. Η αναβίωση του 2005, σηματοδότησε την επιστροφή της Dodge στην κατηγορία των muscle cars και όλα τα νεότερα Charger φέρουν παραδοσιακή ρετρό αισθητική, εμπνευσμένη από τα κλασικά Charger του παρελθόντος, όπως συνέβη και με την αναβίωση του επίσης mucsle car Dodge Challenger στις αρχές του 2008. Μέσα στο 2005, επίσης, εισήχθη και μια αστυνομική έκδοση του Charger, που γνώρισε εξ αρχής μεγάλη απήχηση στην αμερικανική Αστυνομία και μάλιστα το 2012 εκθρόνισε οριστικά το Ford Crown Victoria (παραγωγή : 14 Ιανουαρίου 1991 έως 15 Σεπτεμβρίου 2011, σε δύο γενιές) ως το πρώτο σε απήχηση αστυνομικό σεντάν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Το Dodge Charger 1ης γενιάς εμφανίστηκε αρχικά ως πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) το 1964, επηρεασμένο από το Dodge Polara, όπου τοποθετήθηκε ο κινητήρας 426 Wedge και ο Τζιμ Ροντεμπό είχε κατασκευάσει το όχημα υπό την μορφή replica (καμπριολέ) και τοποθέτησε έναν ισχυρό κινητήρα V8 (κυλινδροκεφαλές τοποθετημένες που σχηματίζουν το γράμμα V). Την σχεδίαση του μοντέλου είχε αναλάβει ο Καρλ Κάμερον. Το όνομα Charger χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μια έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας του Dodge Dart το 1965, από την οποία είχαν κατασκευαστεί μόλις 180 οχήματα. Ως ανεξάρτητο μοντέλο, το Charger ξεκίνησε να κυκλοφορεί στα μέσα του 1966, με την πρώτη ματιά να έλκεται από την γρίλια του οχήματος και τα φωτιστικά σώματα, που μάλιστα στην ουσία ήταν μέσα από αυτήν. Στα τέλη του 1966, η Dodge πρόσθεσε την αεροτομή στο πορτ-μπαγκάζ, όντας το πρώτο όχημα με αεροτομή στην ιστορία του αυτοκινήτου. Μαζί με αυτές τις ιδιαιτερότητες, που ακόμα εντυπωσιάζουν τους λάτρεις των νεοκλασικών οχημάτων, επιπλέον προσοχή δόθηκε και στο εσωτερικό της καμπίνας, με τον πίνακα οργάνων να έχει έναν χαρακτηριστικό ηλεκτροχρωμικό φωτισμό, μοναδικό για τα στάνταρ της τότε τεχνολογίας, καθώς και στο δέρμα που υπήρχε στην επένδυση στις πόρτες. Μέχρι τα τέλη του έτους, είχαν παραχθεί 37.344 μοντέλα, έχοντας κερδίσει την ανταπόκριση του κοινού. Το 1967 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική αισθητική, ενώ η οροφή είχε κατασκευαστεί από βινύλιο. Επίσης, ένα υποβραχιόνιο (στήριγμα χειρός) είχε προστεθεί ενδιάμεσα των μπροστινών καθισμάτων, τα οποία είχαν διατηρήσει την αρχική μορφή τους. Εκείνη την χρονιά υπήρχε επιλογή ανάμεσα σε 5 κινητήρες, με μέγιστη απόδοση στους 375 ίππους. Άσχετα με την επιτυχία του ως αγωνιστικό όχημα στο NASCAR, στην πολιτική του μορφή δεν είχε ικανοποιητικό αριθμό πωλήσεων (μόλις 15.788 αντίτυπα τη σεζόν αυτή), με τους κύριους ανταγωνιστές Ford Mustang και Chevrolet Camaro να κλέβουν την παράσταση. Ανανεωμένη έκδοση Η πορεία του Charger 2ης γενιάς ξεκίνησε το 1968 με πολύ μεγαλύτερα νούμερα παραγωγής και μάλιστα κατασκευαζόταν σε τρεις πολιτείες των ΗΠΑ (Μίσιγκαν, Μιζούρι και Καλιφόρνια). Για το νέο Charger είχε εξελιχθεί ένα σαφώς μεγαλύτερο αμάξωμα, η φιλοσοφία ωστόσο μπορεί να εξακολουθεί να είναι ίδια, όμως αλλαγές υπήρξαν στην εγκατάσταση της νέας γρίλιας με τους νέους κρυφούς και αναδιπλούμενους προβολείς, ενώ η επιλογή χρωμάτων ήταν μεγάλη, τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Μηχανολογικά, στα δύο χρόνια ενεργής παραγωγής του οχήματος, είχαν κατασκευαστεί και βελτιωθεί ένας αριθμός κινητήρων V8 και τύπου ΗΕΜΙ, με τον αποδοτικότερο να είναι ο 426 κυβικών ιντσών που απέδιδε την ιπποδύναμη των 425 ίππων, επιτυγχάνοντας επιτάχυνση 0-60 μίλια / 0-97 χιλιόμετρα την ώρα σε 13,5 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 162 χλμ./ώρα. Οι πωλήσεις της δεύτερης γενιάς του μοντέλου ήταν πολύ μεγαλύτερες από τον προκάτοχό του, φτάνοντας μέσα σε ένα χρόνο τα 96.000 αντίτυπα. Μεγάλος ανταγωνιστής του Charger ήταν η Chevrolet Corvette C3 (η τρίτη γενιά της Chevrolet Corvette), η οποία στο πίσω τμήμα του αμαξώματος έφερνε πολλές ομοιότητες μαζί του. Σε παγκόσμια κλίμακα, το όνομα «Charger» ταυτίζεται με αυτό το μοντέλο και ως κύρια αιτία είναι η εμφάνιση ενός μοντέλου (για την ακρίβεια, μιας σειράς μοντέλων) του 1969 στην πασίγνωστη σειρά The Dukes of Hazzard (προβολή : 1979 - 1985, ελληνικός τίτλος Οι Ντιούκς), όπου είχε αποκτήσει το όνομα General Lee / Στρατηγός Λι. Γενικότερα πάντως, ακόμα και σήμερα πολλοί οπαδοί των παλαιών αυτοκινήτων έχουν τοποθετήσει αυτό το μοντέλο σε πολύ υψηλό βάθρο για την κατηγορία του. Το Charger 3ης γενιάς ξεκίνησε το 1971, έχοντας βασιστεί για άλλη μια φορά στην ίδια πλατφόρμα «B-body», και κυκλοφόρησε ως ο επίσημος αντικαταστάτης του διάσημου μοντέλου δεύτερης γενιάς. Το νέο Charger έμελλε να είναι και το τελευταίο που είχε την γνωστή μορφή που έμεινε στην ιστορία των Muscle Cars πριν στραφεί προς την μορφή της μπερλίνας. Το Charger τρίτης γενιάς είχε υποστεί σημαντικές αλλαγές στο μπροστινό τμήμα του οχήματος, που ήταν εμφανώς επηρεασμένο από την τότε αισθητική των αντίπαλων Pontiac Firebird και Pontiac GTO, με τα φωτιστικά σήματα να κάνουν την εμφάνιση τους (έναντι των προηγούμενων αναδιπλούμενων μπροστινών φώτων) και την σχάρα να έχει διαχωριστεί στην μέση (εκτός της έκδοσης Super Bee και R/T). Οι εκδόσεις που κυκλοφόρησαν σε αυτή την γενιά ήταν οι: Basic, Hardtop, SE, 500, RoadTrack και η έκδοση της Super Bee, που κέντρισε το ενδιαφέρον των φίλων της σειράς. Η έκδοση του Super Bee ήταν ο αντικαταστάτης του μοντέλου Coronet Super Bee που είχε απόδοση 300 ίππων με ένα κιβώτιο τριών ταχυτήτων. Η πιο αναβαθμισμένη έκδοση ήταν αυτή του RoadTrack, που απέδιδε ισχύ 370 ίππους με τον κινητήρα Magnum V8. Το 1972 και το 1973, άλλη μια έκδοση ήταν η Rallye, που είχε τον κινητήρα 440 και απέδιδε στο μέγιστο 280 ίππους. Το 1974, ο κινητήρας αυτός υπέστη ελαφρά μείωση απόδοσης κατά 5 ίππους, με αποτέλεσμα να φτάνει στους 275 hp. Η απλή έκδοση είχε διαθέσιμο τον κινητήρα 318, που είχε απόδοση 230 ίππων, ενώ το 1972 εμφανίστηκε άλλη μια στους 150 ίππους. Ακολούθησαν και άλλες, αυτές των 145 και των 110. Το Charger τρίτης γενιάς ήταν το τέταρτο μοντέλο με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας του 20-ού αιώνα. Το Charger 4ης γενιάς αποτέλεσε την σχετική εξέλιξη ενός από τα μοντέλα της Chrysler, το Cordoba, το οποίο ήταν σε παραγωγή τα ίδια χρόνια με αυτό του Charger. Το Charger άσχετα με την μεγάλη ομοιότητα του μοντέλου της Chrysler, για την σειρά της Charger είχε πολύ περισσότερες διαφορές από τα προηγούμενα μοντέλα και η παράδοση της μεγάλης γρίλιας αντικαταστάθηκε με μια πολύ μικρότερη, αν και με μεγαλύτερο ύψος. Επιπλέον, οι προβολείς διατηρήθηκαν με το αρχικό τους σχήμα και σε όλες τις εκδόσεις παρέμειναν εμφανείς. Η τέταρτη γενιά ήταν η μεγαλύτερη όλων των εποχών σε διαστάσεις, καθώς έφτασε σε μήκος σχεδόν στα 5,5 μέτρα και μάλιστα με μεγάλη διαφορά μήκους από τα προηγούμενα μοντέλα. Από την άλλη όμως, δεν θεωρήθηκε από το κοινό ως άξιο για να φέρει το όνομα Charger, ένα όνομα που είχε διαχρονικά συνδεθεί με το ακραίο ντιζάιν και τις πολλές ιδιαιτερότητες που είχε προσφέρει στο κοινό. Οι αντιδράσεις ήταν αρνητικές, με κάποιους να αποκαλούν το μοντέλο «μη συγκρίσιμο» με τα αντίστοιχα πρώτης και δεύτερης γενιάς, άσχετα αν διατηρήθηκαν τα στάνταρ της ισχύος, της ταχύτητας και των μεγάλων διαστάσεων.Οι εκδόσεις που κυκλοφόρησαν εξ αρχής ήταν η απλή (Base) και η SE (Special Edition). Αρχικά, οι διαθέσιμοι κινητήρες ήταν αυτοί των 318 κυβικών ιντσών / 5.2 λίτρων «LA» και των 360 κυβικών ιντσών / 5.9 λίτρων. Το 1976, εμφανίστηκαν οι εκδόσεις Charger Sport SE και Charger Daytona. Το 1977, τα Charger Base και Sport σταμάτησαν την παραγωγή τους, για να ανανεωθούν με την νεότερη πλατφόρμα της εταιρείας, την L-Body. Οι υποψήφιοι αγοραστές όμως είχαν μειωθεί δραματικά και ενώ ως τα τέλη του 1975 αγοράστηκαν 30.812 μοντέλα, το 1978 είχαν αγοραστεί μόλις 2.800 αντίτυπα. Έτσι, ως αντικαταστάτης του Charger επελέγη το Dodge Magnum. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Langworth: Encyclopedia of American Cars 1930-1980, p. 269, 286. www.carfolio.com/ Dodge Charger, specifications of all models of Dodge Charger cars.