IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ο Ιησούς Χριστός στη Φλάνδρα

Ο Ιησούς Χριστός στη Φλάνδρα (γαλλικός τίτλος: Jésus-Christ en Flandre) είναι νουβέλα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που εκδόθηκε το 1846 και περιλαμβάνεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.

 Στο πλοιάριο του πορθμείου που συνδέει το νησί Κάζνταντ (σήμερα συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα της επαρχίας Ζηλανδία στην Ολλανδία αλλά τον 18ο αιώνα ήταν ακόμη νησί) και τις ακτές της Δυτικής Φλάνδρας κοντά στην Οστάνδη, οι πλούσιοι προύχοντες συγκεντρώνονται στο μπροστινό μέρος ενώ οι φτωχοί ταξιδιώτες συνωστίζονται στην πρύμνη. Όταν φτάνει ένας άγνωστος, λίγο πριν την αναχώρηση, οι προύχοντες δεν κάνουν χώρο για να του δώσουν μια θέση ανάμεσά τους, ενώ το φτωχό πλήθος μαζεύεται (ένας από αυτούς μάλιστα κάθεται στην άκρη του σκάφους για να του αφήσει χώρο να καθίσει). Ο ουρανός είναι απειλητικός, η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη, ακόμα και ο πορθμέας νιώθει ότι θα ξεσπάσει καταιγίδα. Καθώς το σκάφος προχωρά, αρχίζει η τρικυμία. Λίγο πριν βυθιστεί, ο άγνωστος ταξιδιώτης πηδάει στη θάλασσα και αρχίζει να βαδίζει πάνω στα κύματα. Καλεί τους ταξιδιώτες να τον ακολουθήσουν, όσοι έχουν πίστη μέσα τους και θέλουν να σωθούν. Το σκάφος βυθίζεται, οι πλούσιοι πνίγονται, αλλά οι φτωχοί που πίστεψαν στη θαυματουργή σωτηρία και περπάτησαν μαζί του πάνω στα κύματα, σώθηκαν από τον άγνωστο που αποδεικνύεται ότι είναι ο Χριστός.Στο δεύτερο μέρος της ιστορίας, σε ένα παρεκκλήσι που χτίστηκε αργότερα στο νησί, ο αφηγητής έχει ένα όραμα: βλέπει μια ηλικιωμένη γυναίκα να μεταμορφώνεται σε μια όμορφη νεαρή γυναίκα (η Εκκλησία μπορεί να ανακτήσει τη λάμψη της). Η δράση του έργου διαδραματίζεται σε απροσδιόριστο χρόνο, γεγονός που δίνει στη θρησκευτική παραβολή μια διαχρονική αξία. Το έργο είχε σαφή ηθικολογικό προσανατολισμό, τονίζοντας τον ρόλο της Καθολικής Εκκλησίας στην κοινωνική ζωή. Η έκδοσή του μπορεί να είχε σχέση με τις αντιεκκλησιαστικές ταραχές του 1831, όταν ο Μπαλζάκ, αναστατωμένος από αυτό το ξέσπασμα βίας, θεώρησε απαραίτητο να παρουσιάσει ξεκάθαρα τις μοναρχικές και φιλοκληρικές απόψεις του. Ταυτόχρονα, το έργο συνδυάζει τα χαρακτηριστικά μιας παραβολής με ένα έργο φαντασίας. Ο Ιησούς Χριστός στη Φλάνδρα, μετάφραση: Μαριάννα Γαβρηιλίδου, εκδόσεις Αιγόκερως, 1988
Στρούγκα

Η Στρούγκα ή Στρούγγα (σλαβομακεδονικά: Струга‎, αλβανικά: Strugë/Struga, βλάχικα: Strungã/Strunghe) είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός που βρίσκεται στη νοτιοδυτική περιοχή της ΣΚΟΠΙΑ και βρίσκεται στην όχθη της λίμνης Οχρίδας. Η πόλη της Στρούγκας είναι έδρα του Δήμου Στρούγκας.

 Η προέλευση του ονόματος Στρούγκα προέρχεται από την παλαιά εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα.Υπάρχουν τρεις θεωρίες σχετικά με το όνομα, οι οποίες υποστηρίζονται από όλους τους κατοίκους της περιοχής Στρούγκα. Η πρώτη θεωρία είναι ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη γεωγραφική θέση της πόλης. Βρίσκεται στους πρόποδες μιας ανοιχτής κοιλάδας και υπόκειται σε ένα θυελλώδες κλίμα, προτάθηκε ότι το όνομα προέρχεται από τον παλαιό σλαβομακεδονικό όρο: струже ветер (φυσάει άνεμος). Η δεύτερη θεωρία λέει ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από το στράγκα, που σημαίνει σταυρός. Η τρίτη θεωρία ότι προέρχεται από τη λέξη στρ'γκ που σημαίνει κλαδί νερού.Το παλιό όνομα της πόλης είναι Εγχαλών, δηλαδή η αρχαία ελληνική λέξη για το χέλι, είδος ψαριού που ζει στη λίμνη Οχρίδα. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, η Στρούγκα ήταν μέρος του Βιλαέτιου του Μοναστηρίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Στρούγκα ήταν η γενέτειρα το 1865, του Ιμπραήμ Τέμο, ο οποίος έγινε γιατρός και ήταν ένας από τους ιδρυτές του οθωμανικού μεταρρυθμιστικού κινήματος γνωστού ως η Επιτροπή της Ένωσης και Προόδου.Από το 1929 έως το 1941, η Στρούγκα ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Η Στρούγκα βρίσκεται σε μια ανοιχτή κοιλάδα στη λίμνη Οχρίδα. Ο ποταμός Μαύρος Δρίνος (Τσρν Ντριμ) ξεκινά από τη λίμνη και χωρίζει την πόλη. Η Στρούγκα είναι αδελφοποιημένη με: Κάλλατις, Ρουμανία Αμμόχωστος, Κατεχόμενη Κύπρος Γουότερμπερι, Κονέκτικατ, Ηνωμένες Πολιτείες Μπιουγιούκτσεκμετζέ, Τουρκία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Struga στο Wikimedia Commons
Λίμνη Κισίμπα

Η Λίμνη Κισίμπα (Lake Kisiba) ή άλλως Λίμνη Μασόκο (Lake Masoko) είναι λίμνη - κρατήρας και βρίσκεται 19 km από το Tukuyu, στην Περιοχή Ρούνγκουε, στην Περιφέρεια Μπέυα της Τανζανίας.Είναι επίσης γνωστή και ως Λίμνη - Κρατήρας Κισίμπα (Kisiba Crater Lake) ή και ως Λίμνη Κρατήρας Μασόκο (Masoko Crater Lake). Η Λίμνη Κισίμπα είναι μία από της εννέα λίμνες - κρατήρες στη νότια Τανζανία: οι υπόλοιπες οκτώ λίμνες είναι οι λίμνες Ικάπου (Ikapu), Ιλάμπα (Ilamba), Ιτάμπα (Itamba), Ιτέντε (Itende), Κινγκίρι (Kingiri), Κουιουνγουλούλου (Kyungululu), Ντουάτι (Ndwati) και Νγκόζι (Ngozi) καθώς και οι ρηχές δορυφορικές λίμνες Τσικουκούτου (Chikukutu) και Τσιλινγκάλι (Chilingali) στο κεντρικό Μαλάουι. Η λίμνη βαθαίνει σχετικά απότομα και το μέγιστο βάθος της φτάνει τα 35 μ.

 Ο κόσμος που επιθυμεί να επισκεφθεί το αξιοθέατο, παίρνει τα μέσα μαζικής μεταφοράς από το σταθμό λεωφορείων της πόλης Tukuyu μέχρι το χωριό Masoko που βρίσκεται βορείως της λίμνης. Ιστορικά η περιοχή ελεγχόταν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς, καθώς εκεί είχαν το στρατιωτικό τους κέντρο.Πλησίον της λίμνης υπάρχει και ένα δέντρο mvule που είναι το γηραιότερο δέντρο στην περιοχή, καθώς έχει ηλικία άνω των 500 ετών. Η περιοχή είναι όμορφη με υδάτινα σώματα που περιβάλλονται από το φυσικό δάσος. Οι αλιευτικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται από τους ντόπιους.Η λίμνη ενδείκνυται για ποικίλες τουριστικές δραστηριότητες όπως: κολύμβηση, παράλια σπορ, πεζοπορία, παρατήρηση πτηνών κτλ. Περιφέρεια Μπέυα Περιοχή Ρούνγκουε Παραπομπές Σημειώσεων Πρότυπο:Sw Lake Kisiba Masoko
Ιορδάνης Ιορδανίδης

Ο Ιορδάνης Ιορδανίδης (στην ΕΣΣΔ Ιορντάν Γιελεφτέροβιτς Ιορντανίντι, ρωσικά: Иордан Елефтерович Иорданиди‎, (1890, Προύσα) - 1938, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης παιδαγωγός, κομμουνιστής και μέλος του ΚΚΕ. Εκτελέστηκε στη Σοβιετική Ένωση κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων

 Ο Ιορδάνης Ιορδανίδης γεννήθηκε στην Προύσα το 1890 και ανατράφηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε παιδαγωγικά και έγινε δάσκαλος. Η πρώτη του επαφή με τον σοσιαλισμό έγινε το 1909, όταν διάβασε το έργο του Γεωργίου Σκληρού Το Κοινωνικό μας ζήτημα.Το 1922 αναγκάστηκε να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και να μεταβεί στην Ελλάδα όπου έγινε μέλος του ΚΚΕ. Αμέσως μετά μετέβη στην Αλεξάνδρεια όπου εργάστηκε ως καθηγητής στο «Βικτόρια Κόλετζ» και εντάχθηκε στον κύκλο των Ελλήνων διανοουμένων που ζούσαν εκεί. Το 1923 παντρεύτηκε με την ελληνίδα λογοτέχνιδα Μαρία Ιορδανίδου. Κυνηγημένοι για τις ιδέες τους από την Αλεξάνδρεια, έρχονται στην Αθήνα εντάσσονται στις τάξεις του ΚΚΕ και εργάζονται και οι δύο ως υπάλληλοι στη σοβιετική πρεσβεία. Το 1931 χώρισε με τη σύζυγό του με την οποία είχε στο μεταξύ αποκτήσει δυο παιδιά. Διώχθηκε κατ' επανάληψη από την Ασφάλεια για την κομμουνιστική του δράση και το 1935 με τη βοήθεια του ΚΚΕ μετέβη παράνομα στη Σοβιετική Ένωση Στη Σοβιετική Ένωση δραστηριοποήθηκε στις ελληνικές κοινότητες στο Ροστόφ και στην Οδησσό και με εντολή του ΠΚΚ(μπ) εντάχθηκε ως υπεύθυνος εκπαιδευτικών θεμάτων στο "Ελληνικό Εκδοτικό" στην πόλη Κρίμσκ της Κριμαίας. Παράλληλα ανέλαβε επικεφαλής της συντακτικής ομάδας του περιοδικού "Κομμουνιστής".Τον Δεκέμβριο του 1937 με την οδηγία 50215 της NKVD της 11.12.1937 με τίτλο «Ελληνική Επιχείρηση» συνελήφθη με την κατηγορία του κατασκόπου, υπονομευτή της ΕΣΣΔ και αντεπαναστάτη και προσήχθη σε δίκη στις 17 Ιανουαρίου 1938. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο συμμετείχε σε ελληνική και γερμανική κατασκοπευτική επιχείρηση υπέρ αντεπαναστατικής και εθνικιστικής οργάνωσης, με σκοπό αποσχιστικές και τρομοκρατικές ενέργειες κατά της ΕΣΣΔΣτις 24 Ιανουαρίου 1938 καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών και εκτελέστηκε το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα χωρίς να έχει γίνει γνωστή η ακριβής ημερομηνία εκτέλεσής του. Ο Ιορδανίδης ήταν στη λίστα του πορίσματος της Επιτροπής για την Αποκατάσταση της Μνήμης Αγωνιστών της Αριστεράς που δημοσιεύτηκε το 1988. Δεν περιλαμβανόταν όμως στη λίστα των 13 ατόμων της 10ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 που εκτελέστηκαν στην ΕΣΣΔ την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων και αποκαταστάθηκαν κομματικά. ΚΚΕ, "Τα επίσημα κείμενα", τόμος 9ος, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2002 Άγγελος Ελεφάντης, "Η Επαγγελία της Αδύνατης Επανάστασης", Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1976 Μάριος Μαρκοβίτης, "Όχι δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονόκη 2017 Νίκος Παπαδάτος, "Ο Μπεζεντάκος μας άφησε γεια", Εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2021
Χαγκακούρε

Το Χαγκακούρε (葉隱, κυριολεκτικά: Στην σκιά των φύλλων) είναι ένας πρακτικός και πνευματικός οδηγός για τον πολεμιστή. Το βιβλίο είναι μια συλλογή από σύντομες ιστορίες διδακτικού χαρακτήρα αντλημένες από τα βιώματα και τα ακούσματα του Γιαμαμότο Τσουνετόμο, πρώην υποτελή του Ναμπεσίμα Μιτσουσίγκε, τον τρίτο νομάρχη της σημερινής Νομαρχίας Σάγκα της Ιαπωνίας. Παρόλο που τα λόγια ειπώθηκαν και γράφτηκαν τις χρονολογίες 1709-1716, το βιβλίο εκδόθηκε πολύ αργότερα.

 Προκειμένου κανείς να δώσει την γνώμη του σε κάποιον άλλο, θα πρέπει πρώτα να σκεφτεί εάν ο άλλος μπορεί να τη δεχτεί. Ποτέ δε φθείρεται μάταια η πένα αυτού που γράφει μια ευγενική επιστολή. Ο άνδρας που υποκρίνεται οτι γελά είναι δειλός. Hagakure: The Secret Wisdom of the Samurai, Yamamoto Tsunetomo, Translated by Alexander Bennett, Tuttle Publishing, 2014, (ISBN 978-4-8053-1198-1) (Full Translation) The Art of the Samurai: Yamamoto Tsunetomo's Hagakure, Yamamoto Tsunetomo, Translated by Barry D. Steben, Duncan Baird, September 2008, (ISBN 1-84483-720-3) (Partial translation) Hagakure, The Way of the Samurai, Yamamoto Tsunetomo, Translated by Takao Mukoh, Angkor Verlag, 2000 (Reprint) (ISBN 3-8311-1530-3) Hagakure, The Book of the Samurai, Yamamoto Tsunetomo, Translated by William Scott Wilson, Kondansha International Ltd., 1979, (ISBN 4-7700-1106-7)
Γιούκι Τσουνόντα

Ο Γιούκι Τσουνόντα είναι Ιάπωνας οδηγός αγώνων που αγωνίζεται στη Φόρμουλα 1 για τον λογαριασμό της Scuderia AlphaTauri. Είναι ο πρωταθλητής της Ιαπωνικής F4 για το 2018 και είναι μέλος του Honda Formula Dream Project και του Red Bull Junior Team. Τερμάτισε τρίτος στο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 2 το 2020 και έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο 2021 για την AlphaTauri, μια ομάδα που ανήκει στην Red Bull και χρησιμοποιεί κινητήρες Honda.

 Ο Τσουνόντα ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στα καρτ το 2010, συμμετέχοντας στο Πρωτάθλημα Junior Karting JAF, και ύστερα ανεβαίνοντας στην περιφερειακή τάξη το 2013 και στην εθνική τάξη το 2014. Το 2016, o Τσουνόντα αποφοίτησε από το Suzuka Circuit Racing School της Honda και έγινε μέλος του Honda Formula Dream Project. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο στα μονοθέσια παίρνοντας μέρος στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα F4 με την Sutekina Racing Team για ένα μοναδικό αγώνα στη πίστα της Suzuka. Εκεί πήρε το πρώτο του βάθρο με μια 2η θέση στον πρώτο αγώνα και τερματίζοντας 4ος στον δεύτερο αγώνα. Το 2017, ο Τσουνόντα ξεκίνησε την πρώτη του ολόκληρη σεζόν στο Ιαπωνικό Πρωτάθλημα F4 ενώ επίσης αγωνιζόταν στην Ανατολική σειρά του Πρωταθλήματος JAF F4. Ο Τσουνόντα κέρδισε τον τίτλο του περιφερειακού πρωταθλήματος ενώ τερμάτισε τρίτος στο εθνικό πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε και τα δύο πρωταθλήματα με τη Honda.Ο Τσουνόντα συνέχισε να αγωνίζεται στο Ιαπωνική F4 το 2018 με την ομάδα της Honda Formula Dream Project. Εκεί ο Τσουνόντα κέρδισε τον τίτλο συγκεντρώνοντας επτά νίκες. Με τη Honda να συνεργάζεται με τη Red Bull στη Formula 1, ο Τσουνόντα εντάχτηκε στην ακαδημία της παράλληλα με το πρόγραμμα της Honda. Στο τέλος του 2018, Ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει με την Jenzer Motorsport στο πρόσφατα ανακοινωθέν πρωτάθλημα της Formula 3. Τερμάτισε 9ος στο πρωτάθλημα με τρία βάθρα και μια νίκη, σημειώνοντας όλους τους πόντους για την ομάδα του κατά τη διάρκεια της σεζόν. Ο Tsunoda επίσης διαγωνίσθηκε για τη Motopark στο Πρωτάθλημα Open Euroformula, μετά την ακύρωση των Formula European Masters. Μετά από μια δεύτερη θέση στον πρώτο αγώνα στο Paul Ricard πέτυχε μια τρίτη στο Γκραν Πρι του Πω, Ύστερα ο Τσουνόντα διεκδίκησε τη πρώτη του νίκη στο πρωτάθλημα στον δεύτερο αγώνα στο Hockenheim. Στις αρχές του 2020, η Honda ανακοίνωσε ότι ο Τσουνόντα θα ενταχθεί στην Carlin για να αγωνιστεί στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2. Κατά τη σεζόν του 2020 πήρε τρεις νίκες, τέσσερις pole, επτά βάθρα και τερμάτισε 3ος στο πρωτάθλημα με 200 πόντους. Τον Αύγουστο του 2020, ο επικεφαλής της ομάδας της Scuderia AlphaTauri, Φράνς Τόστ, ανακοίνωσε ότι ο Τσουνόντα θα οδηγούσε για την ομάδα στο τεστ νέων οδηγών στο Αμπού Ντάμπι τον Δεκέμβριο. Οδήγησε επίσης σε ένα αυτοκίνητο με προδιαγραφές 2018 στο Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari στη Ίμολα της Ιταλίας. Δοκίμασε και πάλι μονοθέσιο Φόρμουλα 1 στην Imola τον Ιανουάριο του 2021, αλλά αυτή τη φορά, οδήγησε το STR14 με χρώματα της Scuderia AlphaTauri, το αυτοκίνητο που αγωνίστηκε η Τόρο Ρόσο στην σεζόν του 2019. AlphaTauri (2021) Για της σεζόν του 2021 ο Γιούκι θα είναι ο επίσημος οδηγός της ομάδος αντικαθιστώντας τον Ντανιίλ Κβίατ και θα χρησιμοποιήσει τον αριθμό 22.
Τριαζένιο

Το τριαζένιο (αγγλικά triazene) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο N3H3, αλλά χρησιμοποιείται και ο ημισυντακτικός τύπος NH2Ν=NH. Το τριέζάνιο είναι το δεύτερο απλούστερο μέλος της ομόλογης σειράς των άκυκλων αζενίων. Το πρώτο μέλος της σειράς είναι το διαζένιο. Δεν έχει βρεθεί στη φύση.

 Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για μια σειρά «θυγατρικών» ανόργανων και οργανικών ενώσεων με γενικό τύπο NR2N=NR, όπου τα όχι απαραίτητα ίδια R μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή μονοσθενείς (ανόργανες ή οργανικές) ρίζες. Ακόμη, δύο R μαζί μπορούν να αντικατασταθούν, επίσης, από μια δισθενή ρίζα, οπότε σχηματίζονται και ετεροκυκλικά τριαζένια. Ένα καλά μελετημένο «θυγατρικό» τριαζένιο είναι το 1,3-διφαινυλοτριαζένιο (PhNHN=NPh), που παράγεται με αντίδραση μεταξύ φαινυλοδιαζωνιακού άλατος και ανιλίνης: Προς το παρόν, η μόνη αποδειγμένη μέθοδος παραγωγής του «μητρικού» τριαζενίου είναι η αυθόρμητη διάσπαση του τετραζανίου σε τριαζένιο και αμμωνία: Το χημικά καθαρό τριαζένιο, στη θερμοκρασία δωματίου, δηλαδή σε θερμοκρασία 20°C και υπό πίεση 1 atm, το τριαζένιο είναι αέριο, όπως πολλά από τα αζένια, είναι ακόμη έγχρωμο και έχει ισχυρή και δυσάρεστη οσμή. Το τριαζένιο εχει υψηλότερη πυκνότητα και θερμοκρασία βρασμού σε σύγκριση με το διαζένιο, εξαιτίας του μεγαλύτερου (μοριακού του) μεγέθους. Έχει ελαφρά χαμηλώτερη θερμοκρασία βρασμού, δηλαδή μεγαλύτερη πτητικότητα, σε σύγκριση με το τριαζάνιο. Έχει ισχυρά πολωμένους δεσμούς, και το μόριό του έχει μεγάλη διπολική ροπή, εξαιτίας της μειωμένης συμμετρίας του (σε σύγκριση με το διαζένιο). Το τριαζένιο έχει τον ίδιο μοριακό τύπο με την τριαζιριδίνη , αλλά διαφέρει από αυτήν την ανόργανη ισοκυκλική ένωση στον τρόπο σύνδεσης των ατόμων αζώτου. Το γεγονός αυτό καθιστά τις δυο αυτές ανόργανες ενώσεις ισομερή θέσης. Τα τριαζένια χρησιμοποιούνται ως in situ πηγή διαζωνίου (-N2+). Τα τριαζένια διασπούνται παρουσία πρωτονιωτικών ή αλκυλιωτικών μέσων σε τεταρτοταγή αμμωνιακά άλατα και διαζωνιακά άλατα. Μια στρατηγική για προστασία και αποπροστασία δευτεροταγών αμινών βασίζεται σε αυτήν την αρχή. Τα (αρυλο)τριαζένια μπορούν να αντιδράσεουν με το θειούχο νάτριο (Na2S), παρουσία τριχλωραιθανικού οξέος (CCl3COOH) δίνοντας τις αντίστοιχες θειοφαινόλες: Κάποια αντιακαρκινικά φάρμακα ανήκουν στα τριαζένια, επειδή περιέχουν τριαζενική λειτουργική ομάδα. Τα τριαζένια αποτελούν ομάδα αλκυλιωτικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία του καρκίνου. Παραδείγματα τέτοιων ενώσεων συμπεριλαμβάνουν τη δεκαρβαζίνη και το τεμοζολαμίδιο. Λειτουργούν μεθυλιώνοντας γουανίνη στις θέσεις O-6 και Ν-7.
Απολλώνιος ο Κιτιεύς

Ο Απολλώνιος ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός (γ. 60 π.Χ.), από το Κίτιο της Κύπρου. Σπούδασε ιατρική στην Αλεξάνδρεια ή κατά μια άλλη εκδοχή στο Κίτιο μολονότι δεν είναι σαφές αν μια ιατρική σχολή υπήρχαν εκείνη την εποχή.

 Η φήμη του διαδόθηκε σε όλο τον αρχαίο Ελληνικό κόσμο, και ήταν ο σημαντικότερος όλων των Κυπρίων ιατρών. Η ιατρική γνώμη του Απολλώνιου θεωρήθηκε έγκυρη και αυθεντική σύμφωνα με τον Ηροδιανό. Σημαντικές προσωπικότητες, όπως Στράβων, ο Κικέρων και ο Διοσκουρίδης έχουν γράψει θετικά σχόλια για τον Απολλώνιο . Ο Απολλώνιος έγραψε αρκετά βιβλία για τα φάρμακα , αλλά το πιο σημαντικό, και αυτό που διασώθηκε, είναι το περί άρθρων που είναι μια σπουδή για τη διδασκαλία του Ιπποκράτη , ο βιβλίο αυτό γράφτηκε στην Κύπρο. Ένα αντίγραφο του έργου αυτού βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του βυζαντινού γιατρού Νικήτα, και τώρα φυλάσσεται στη Φλωρεντία. Το βιβλίο γράφτηκε υπό την αιγίδα του βασιλιά Πτολεμαίου (81-58 π.Χ.). Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία τμήματα και γραμμένο κάθε τμήμα σε διαφορετική εποχή. Κάθε μέρος εξετάζει διαφορετικά μέρη του σώματος ενώ περιέχει και ζωγραφισμένες εικόνες. Το πρώτο μέρος είχε 30 εικόνες, πιστεύεται ότι είχε να αντιγράψει κάποιο βιβλίο του Ιπποκράτη. Πιστεύεται ότι είχε γράψει βιβλίο για την επιληψία , αλλά δεν διασώθηκε.. Ο Ηροδίων αναφέρει ότι ο Απολλώνιος έγραψε συνολικά 21 βιβλία. Ένα από αυτά μιλούσε για τις αρνητικές συνέπειες ου οινοπνεύματος και την αλλαγή της φωνής που παράγεται από τη μέθη. Κάποιο άλλο βιβλίο μιλούσε για γενική θεραπεία. Κείμενα του Απολλώνιου χρησιμοποιούνται σήμερα από σπουδαστές της ιατρικής. Ο Δήμος Λάρνακας έχει δώσει το όνομά του σε δρόμο, και πιο πρόσφατα, αφιέρωσε ένα άγαλμα σε κεντρική πλατεία της πόλης. Τα χειροποίητα ζωγραφισμένα σχέδια του Απολλώνιου από τα βιβλία του στις αρθρώσεις έχουν εκτεθεί σε διάφορες ιατρικές και ιστορικές εκθέσεις. Η Λαυρεντιανή βιβλιοθήκη της Φλωρεντίας, όπου φυλάσσεται το αρχικό χειρόγραφο έχει συμφωνήσει να επιτρέπει την απομάκρυνση του χειρόγραφου για εκθέσεις , μόνο σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.
Τορρεπεροχίλ

Το Τορρεπεροχίλ (στα ισπανικά, Torreperogil) είναι πόλη της επαρχίας του Jaén της περιφέρειας της Ανδαλουσίας. Σύμφωνα με τα απογραφικά στοιχεία έχει πληθυσμό 7,500 κατοίκους. Γειτνιάζει με τις πόλεις Ούβεδα (Úbeda), Σαβιότε (Sabiote) και Καθόρλα (Cazorla).

 Το Τορρεπεροχίλ έλαβε το όνομά του από τον ιππότη του πύργου, γύρω από τον οποίο χτίσθηκε η πόλη, Pero Xil de Zatico. Ο Don Pero Xil διακρίθηκε κατά την κατάκτηση της πόλης Úbeda υπό τη διοίκηση του Fernando III το 1231. Μέχρι το 1369 η οικογένεια του Χιλ κυβέρνησε την πόλη. Το Τορεπεροχίλ κηρύχθηκε ανεξάρτητο από την Úbeda to 1639. Η ανεξαρτησία της δόθηκε από τον βασιλιά Felipe IV. Με την πάροδο των αιώνων η ιστορική αυτή συνοικία ενοποιήθηκε. Η πόλη ήταν γνωστή για τον αγώνα της κατά των Γάλλων κατά τη διάρκεια του Ισπανικού πολέμου για την Ανεξαρτησία το 1808. Ήταν η πρώτη πόλη η οποία κηρύχθηκε ανεξάρτητη από τον βασιλιά Alfonso XII στα τέλη του 19ου αιώνα. Στις μέρες μας το Τορεπεροχίλ αποτελεί ένα ήσυχο και γοητευτικό μέρος όπου μπορείτε να θαυμάσετε την γοτθικού ρυθμού εκκλησία της Santa María la Mayor και να γευτείτε τοπικά προϊόντα. Επίσημη σελίδα του Τορρεπεροχίλ Βίντεο για το Τορρεπεροχίλ
Corvina

Η Corvina είναι μία Ιταλική ποικιλία αμπέλου, η οποία συχνά αναφέρεται και ως Corvina Veronese ή Cruina ενώ στην Ευρώπη είναι κυρίως γνωστή ως "Cassabria". Καλλιεργείται κυρίως στην περιοχή του Βένετο στη ΒΑ Ιταλία. Η Corvina χρησιμοποιείται με διάφορες άλλες ποικιλίες σταφυλιών για τη δημιουργία των κρασιών Bardolino και Valpolicella με το χαρακτηριστικό ανοιχτό κόκκινο χρώμα τους και την ήπια φρουτώδη γεύση με νότες αμυγδάλου. Αυτές οι ποικιλίες ονομάζονται Rondinella, Molinara (και Rossignola για το τελευταίο κρασί). Χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή του Amarone και του Recioto.

 Η Corvina παράγει κρασιά με γεύση ελαφριά ως μέτρια με ένα απαλό βυσσινί χρώμα. Φυσικά η υψηλή οξύτητα των σταφυλιών μπορεί να κάνουν το κρασί κάπως ξινό, με μία απαλή νότα από πικραμύγδαλο. Μερικές φορές το φινίρισμα έχει μία χαρακτηριστική γεύση από βύσσινο. Σε ορισμένες περιοχές της Valpolicella, οι παραγωγοί χρησιμοποιούν βαρέλι γήρανσης για να αποκτήσει το κρασί καλύτερη δομή και πολυπλοκότητα. Οι μικροί καρποί της Corvina έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε τανίνες και δεν προσδίδουν ιδιαίτερο χρώμα αλλά χάρη στο παχύ περίβλημά τους είναι ιδανικά για την αποξήρανση και για την προστασία του σταφυλιού από τη σήψη. Η Corvina αμπέλου ωριμάζει αργά και είναι επιρρεπής στην παραγωγή μεγάλης σοδειάς που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα του οίνου. Κατά τη διάρκεια του κύκλου ανάπτυξης της αμπέλου, τα πρώτα μπουμπούκια δεν παράγουν φρούτα. Τα αμπέλια πρέπει να αναπτυχθούν σε μια κληματαριά η οποία θα βοηθήσει στο να δημιουργηθεί μακρύς κορμός που μπορεί να παράγει περισσότερα μπουμπούκια. Στο Βένετο η Corvina συχνά συγχέεται με την ποικιλία Corvinone, ένα κόκκινο σταφύλι που συχνά χρησιμοποιείται για την παραγωγή κρασιών από σταφίδες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, Corvinone θεωρούνταν ένας κλώνος του Corvina αλλά δείγματα DNA έχουν δείξει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ποικιλίες. Το 2005, εξέταση DNA έδειξε ότι Corvina ήταν ένας γονέας ποικιλία στην ενετική ποικιλία Rondinella.
Ειδική εκλογή κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια 2011

Οι εκλογές κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια 2011 ήταν μια ειδική εκλογή στις 4 Οκτωβρίου 2011 για να πληρωθεί το αξίωμα του Κυβερνήτη της Δυτικής Βιρτζίνια. Το αξίωμα έμεινε κενό με την παραίτηση του Κυβερνήτη Τζο Μαντσίν, ο οποίος εκλέχθηκε για να αναλάβει την έδρα του Ρόμπερτ Μπερντ στην Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών το 2010 μετά τον θάνατο του Μπερντ. Ο Πρόεδρος της Πολιτειακής Γερουσίας Ερλ Ρέι Τόμπλιν, πρώτος στην γραμμή διαδοχής, αναρρήθηκε στην θέση του κυβερνήτη το 2010. Στις 18 Ιανουαρίου 2011 το Ανώτατο Δικαστήριο της Δυτικής Βιρτζίνια αποφάσισε ότι έπρεπε να διεξαχθεί μια εκλογή για το αξίωμα του Κυβερνήτη ούτως ώστε ένας νέος Κυβερνήτης να τοποθετηθεί στις 15 Νοεμβρίου 2011, ακριβώς ένα έτος μετά την παραίτηση του Μαντσίν και την ανάληψη του αξιώματος από τον Τόμπλιν. Η προκριματική εκλογή διεξάχθηκε στις 14 Μαΐου. Ο Τόμπλιν και ο Ρεπουμπλικανός Μπιλ Μάλονι κέρδισαν τους αντίστοιχους προκριματκούς των κομμάτων τους.Ο Τόμπλιν ανακηρύχθηκε νικητής της εκλογής από το Associated Press στις 4 Οκτωβρίου 2011 και ορκίσθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2011.

 Δνακονωθέντες Τζεφ Κέσσλερ, Ενεργών Πρόεδρος της Γερουσίας Άρν Μόλτις, Σάουθ Τσάρλστον resident Τζον Πέρντιου, πολιτειακός θησαυροφύλακας Νάταλι Τένναντ, Γραμματέας της Πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια Ρικ Τόμσον, Ομιλητής της Βουλής των Αντιπροσώπων της Δυτικής Βιρτζίνια Ερλ Ρέι Τόμπλιν, Ενεργών Κυβερνήτης και Πρόεδρος της Γερουσίας της Δυτικής Βιρτζίνια Αρνήθηκαν Μπρουκς ΜακΚέιμπ, state senator Μπομπ Χένρι Μπέιμπερ (Mountain), συγγραφέας και πρώην Δήμαρχος του Ρίτσγουντ Μπιλ Μάλονι (Ρεπουμπλικανικό), επιχειρηματίας της Κομητείας Μονονγκάλια Ερλ Ρέι Τόμπλιν (Δημοκρατικό), current Acting Governor and President of the West Virginia Senate Harry Bertram (American Third Position Party) Marla Dee Ingels (Independent) Rick Bartlett (write-in) Phil Hudok (write-in), teacher and registered Constitution Party member Donald Lee Underwood (write-in) CandidatesBob Henry Baber for Governor Harry Bertram for Governor Phil Hudok for Governor Αρχειοθετήθηκε 2014-10-31 στο Wayback Machine. Marla Ingels for Governor Bill Maloney for Governor Αρχειοθετήθηκε 2012-01-18 στο Wayback Machine. Earl Ray Tomblin for GovernorInformationElections Division at the Secretary of State 2011 Gubernatorial Election West Virginia Governor Candidates at Project Vote Smart Campaign contributions for 2011 West Virginia Governor from Follow the Money West Virginia Governor 2011 from OurCampaigns.com 2011 West Virginia Governor - Maloney vs. Tomblin Polling Data from Real Clear Politics
Ιωάννα του Βαλουά, κόμισσα του Μπωμόν

Να μη συγχέεται με την ομώνυμη, ετεροθαλή αδελφή της Ιωάννα του Βαλουά (1294-1352), σύζυγο του κόμη του Αινώ.Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (1304 - 1363) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βαλουά γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Βαλουά και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αρτουά.

 Ήταν η 5η κόρη (η 2η από τον 2ο γάμο) του Καρόλου κόμη του Βαλουά και της 2ης συζύγου του Αικατερίνης Α΄ των Κουρτεναί τιτουλάριας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης. Ετεροθαλής αδελφός της ήταν ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ο σύζυγός της Ροβέρτος Γ΄ ήταν κόμης του Αρτουά, του Μπωμόν-λε-Ροζέ και κύριος του Κονς. Όταν η θεία του Μαώ του Αρτουά του πήρε την κομητεία, ο Ροβέρτος Γ΄ προσπάθησε να την ανακτήσει. Τότε καταδικάστηκε σε εξορία το 1331, διότι έφτιαξε και παρουσίασε πλαστά έγγραφα εναντίον της Μαώς. Έτσι η Ιωάννα και τα παιδιά της φυλακίστηκαν με διαταγή του Φιλίππου ΣΤ΄. Παντρεύτηκε περί το 1320 τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη του Αρτουά και είχε τέκνα: Ιωάννης 1321-1387, κόμης του Ε. Ιάκωβος π.1325-1347, απεβ. 22 ετών. Ροβέρτος π.1326-1347, απεβ. 21 ετών. Κάρολος 1328-1385, κόμης του Πεζνά. "Les Rois maudits: Casting de la saison 1" (in French). AlloCiné. 2005. Archived from the original on 19 December 2014.
Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζομένου Λαού

Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού (Δ.Κ.Ε.Λ.) ήταν ελληνικό πολιτικό κόμμα στο χώρο της κεντροαριστεράς, που ιδρύθηκε το 1953 από τον Γεώργιο Καρτάλη και τον Αλέξανδρο Σβώλο. Το κόμμα ανέστειλε τη λειτουργία του το 1961 μετά τη συμμετοχή του στην ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου.

 Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού ιδρύθηκε την 1 Σεπτεμβρίου 1953. Προήλθε από τη συγχώνευση του Δημοκρατικού Κόμματος των στελεχών που είχαν διαγραφεί από την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου, σημαντικότερα από τα οποία ήταν ο Γεώργιος Α. Καρτάλης και του Σοσιαλιστικού Κόμματος-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, του οποίου ηγέτης ήταν ο Αλέξανδρος Σβώλος. Σε σύσκεψη στελεχών του Δημοκρατικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού στον Βόλο, τέλος Απριλίου 1956, ο Γεώργιος Καρτάλης ανέπτυξε τις θέσεις του κόμματος. Επιγραμματικά ανέφερε, "για την εσωτερική πολιτική, γενική πολιτική αμνηστία, κατάργηση των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, παροχή συνδικαλιστικών ελευθεριών. Για τον οικονομικό τομέα, δικαία κατανομή φορολογικών βαρών, λύση αγροτικού προβλήματος δια της αναπτύξεως εμπορικών σχέσεων με τα ανατολικά κράτη. Για την εξωτερική πολιτική, ίση φιλία προς όλους, ευθυγράμμιση της πολιτικής της Ελλάδας με την πολιτική της ενεργού συνυπάρξεως". Άρθρο στην εφημερίδα Η ΩΡΑ. Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού υποστήριξε ανοιχτά τη συνεργασία με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά το 1954 μετά την ψήφιση του εκλογικού νόμου που έφερε ο Ελληνικός Συναγερμός. Ο Καρτάλης με τα δέκα σημεία του "ελάχιστου προγράμματος" που προτείνει προωθεί την συμπαράταξη όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και θέτει τα θεμέλια δημιουργίας της "Δημοκρατικής Ενώσεως". Στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 η Δημοκρατική Ένωσις λαμβάνει το 48,15 % των ψήφων ενώ η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις λαμβάνει το 47,38%. Εντούτοις, λόγω του εκλογικού συστήματος και των εκλογικών περιφερειών, τις περισσότερες έδρες καταλαμβάνει η Ε.Ρ.Ε., με τη Δημοκρατική Ένωση να παίρνει 132 έδρες. Εκ των 132 εδρών της Δημοκρατικής Ένωσης, το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού λαμβάνει 20 έδρες. Λαμβάνει δηλαδή το 7 % των εδρών, ποσοστό μεγαλύτερο από την πραγματική του εκλογική δύναμη. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι η Ε.Δ.Α. ενίσχυσε τους υποψηφίους του κόμματος.Λίγες μέρες μετά τις εκλογές απεβίωσε αιφνιδίως ο Αλέξανδρος Σβώλος, και ο Γεώργιος Καρτάλης παραμένει ο μόνος αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού. Μετά το θάνατο και του Καρτάλη, την ηγεσία του κόμματος ανέλαβε ο Στυλιανός Αλλαμανής.Ενόψει των εκλογών του 1958, έγιναν συζητήσεις για εκλογική συνεργασία με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά, οι οποίες δεν καρποφόρησαν, με αποτέλεσμα επτά βουλευτές (Ζάκκας, Μπραδήμας, Βουλόδημος, Σκυλλάκος, Παπαβασιλείου, Γαληνός, Στρατής) και στελέχη, μεταξύ άλλων ο Ηλίας Τσιριμώκος και ο Κομνηνός Πυρομάγλου, να αποχωρήσουν από το κόμμα και να συνεργαστούν με την Ε.Δ.Α.. Τελικά το Δ.Κ.Ε.Λ. συμμετείχε στο συνασπισμό της Προοδευτικής Αγροτικής Δημοκρατικής Ενώσεως και κατέκτησε μία μόνον έδρα. Το έτος 1961 απετέλεσε ένα από τα πολλά κόμματα του Κέντρου που συγχωνεύθηκαν για την ίδρυση της Ενώσεως Κέντρου.
Ναυκύδης (γλύπτης)

Ο Ναυκύδης (γιος του Μόθωνος, ή του Πατροκλή, 5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν γλύπτης με καταγωγή από το Άργος γνωστός για την κατασκευή ανδριάντων, καθώς και για την γλυπτική παράσταση του δισκοβόλου του.

 Εργάστηκε κατά την περίοδο της 95ης διοργάνωσης (400 π.Χ.) των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, και ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του γλύπτη Πολύκλειτου -ή Περίκλειτου- στον οποίο δίδαξε την τέχνη της γλυπτικής -διαφορετικό άτομο από τον γλύπτη Πολύκλειτο τον Πρεσβύτερο του 5ου αιώνα π.Χ., ασαφές για το αν πρόκειται για τον Πολύκλειτο τον Νεότερο-.Είχε ακόμα έναν αδερφό, τον Δαίδαλο, ενώ μαθητής του υπήρξε επίσης ο γλύπτης Άλυπος ο Σικυώνιος. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει πως ο Ναυκύδης είχε φιλοτεχνήσει άγαλμα του Ερμή, ανδριάντα δισκοβόλου αθλητή, καθώς και άγαλμα όπου ένας άντρας θυσίαζε ένα κριάρι. Ρωμαϊκά αντίγραφα του αγάλματος του δισκοβόλου διασώζονται στο Λούβρο, και το Βρετανικό μουσείο. Σημαντικό έργο του επίσης ήταν το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Ήβης το οποίο δημιούργησε και το οποίο είχε τοποθετηθεί δίπλα από το διάσημο άγαλμα της Ήρας -έργο του Πολύκλειτου του Πρεσβύτερου- στον Ηραίο ναό κοντά στις Μυκήνες, καθώς και ένα ορειχάλκινο άγαλμα της Εκάτης το οποίο είχε τοποθετηθεί στην πόλη του Άργους. Κατασκεύασε επίσης και ορειχάλκινο άγαλμα της ποιήτριας Ήριννας, καθώς και αρκετούς ανδριάντες ολυμπιονικών με τους πιο δημοφιλής να είναι τα 2 αγάλματα του Χείμωνα του Αργείου εκ των οποίων το ένα βρισκόταν στην Ολυμπία, και το άλλο το οποίο βρισκόταν στο Άργος και κατά την ρωμαϊκή περίοδο μετακινήθηκε στην Ρώμη στον ναό της Ειρήνης (Templum Pacis). Υπάρχουν επίσης αναφορές για 2 άλλα γνωστά αγάλματα που δημιούργησε, ένα κάποιου Βαυκύδη του Τροιζηνίου και ένα του Ευκλή του Ροδίου. Άλλοι γλύπτες της εποχής του Ναυκύδη οι οποίοι εργάστηκαν στην κατασκευή ανδριαντών κατά την 95η διοργάνωση των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων, ήταν οι Κάναχος, Πατροκλής, και ο Δεινομένης.
Χρήστος Κωστής

Ο Χρήστος Κωστής (γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1972, Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν κυρίως ως δεύτερος επιθετικός και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους καλύτερους τεχνίτες ποδοσφαιριστές που παρήγαγε η Ελλάδα. Η καριέρα του δεν έμεινε πολλά χρόνια σε υψηλό επίπεδο λόγω σοβαρών τραυματισμών.

 Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα, στην ηλικία των 17 ετών, από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης και σύντομα εντυπωσίασε με τις ικανότητές του. Η καριέρα του στον σύλλογο της Θεσσαλονίκης πήγαινε από το καλό στο καλύτερο και από πολύ νωρίς είχε γίνει απαραίτητο στέλεχος της ομάδας. Το καλοκαίρι του 1994, ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, "πάλεψαν" για να τον αποκτήσουν κι ενώ ο ίδιος είχε πληροφορηθεί πως ταξίδευε στον Πειραιά για να υπογράψει με τον Ολυμπιακό, μόλις έφτασε στην Αττική, τον περίμεναν οι άνθρωποι της ΑΕΚ, καθώς ήταν αυτοί που τελικά είχαν κάνει καλύτερη πρόταση στον Ηρακλή. Στη νέα του ομάδα, είχε σπουδαίες εμφανίσεις στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, συν 2 κατακτήσεις Κυπέλλου Ελλάδας και 1 Σούπερ Καπ. Στις 23 Οκτωβρίου του 1997 τραυματίστηκε σοβαρά (κάταγμα κνήμης και περόνης) σε ευρωπαϊκό αγώνα με τη Στουρμ Γκρατς. Στο τέλος της περιόδου 1997-98 και παρόλο που δεν αγωνίστηκε ξανά, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη βελγική Άντερλεχτ αλλά παρέμεινε σχεδόν ενάμιση χρόνο ακόμα τραυματίας, με υποτροπές, ενώ όποτε επέστρεφε στις προπονήσεις, δεν κατάφερνε να επανέλθει σε υψηλό επίπεδο φυσικής κατάστασης και να θυμίσει τον ποδοσφαιριστή με την άριστη τεχνική. Αποχώρησε το 2000, χωρίς να αγωνιστεί ούτε μια φορά για τον βελγικό σύλλογο. Η επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους αλλά και στην ΑΕΚ, έγινε το 2000 και παρέμεινε στην "Ένωση" μέχρι το 2005, κατακτώντας ένα ακόμα Κύπελλο το 2002. Τη συγκεκριμένη χρονιά όμως στάθηκε και πάλι άτυχος καθώς στον αγώνα με τον Απόλλων Αθηνών για το Κύπελλο Ελλάδας στις 19 Δεκεμβρίου 2002, έσπασε το πόδι του στο ίδιο σημείο, με τον προηγούμενο -πριν πέντε ετών- τραυματισμό του. Ουσιαστικά, από το 2002 έως το 2005, δεν επανήλθε ποτέ σε υψηλό επίπεδο, καθώς οι συμμετοχές που πήρε ήταν ελάχιστες, κυρίως ως αλλαγή σε αγώνες κυπέλλου και φιλικούς. Την περίοδο 2005/06, στα 33 του πλέον, πραγματοποίησε μια τελευταία γεμάτη χρονιά, στην κυπριακή Αλκή Λάρνακας. Το 2006, αγωνίστηκε δύο φορές για τον Άγιαξ Κέιπ Τάουν, ομάδα της Νοτίου Αφρικής, πριν αποχωρήσει οριστικά από την ενεργό δράση. Ο Χρήστος Κωστής υπήρξε διεθνής με την Ελλάδα 15 φορές, έχοντας πετύχει και 4 γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 10 Μαρτίου 1993. 3 Κύπελλα Ελλάδος με ΑΕΚ (1996, 1997, 2002) 1 Σούπερ Καπ Ελλάδος με ΑΕΚ (1996) Καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής ελληνικού πρωταθλήματος: 1996-97 Η καριέρα του Χρήστου Κωστή στο national-football-teams Το προφίλ του Χρήστου Κωστή στο transfermarkt
Αλεχάντρο Αμπάδ

Ο Αλεχάντρο Αντόνιο Γκαρθία Αμπάδ (Ισπανικά: Alejandro Antonio García Abad, γεννημένος στις 22 Σεπτεμβρίου 1962 στο Σαντιάγκο της Χιλής), γνωστός ως Αλεχάντρο Αμπάδ (Ισπανικά: Alejandro Abad), είναι ένας Ισπανός τραγουδιστής-τραγουδοποιός και παραγωγός μουσικής από τη Χιλή, γνωστός για τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 1994.

 Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, ο Αλεχάντρο Αμπάδ κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ στην Ισπανία: Quédate conél, Buscando tu destino και Confidencias, με το τελευταίο με τη δισκογραφική PolyGram. Αργότερα, συνέθεσε τραγούδια για αρκετούς Ισπανούς καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του φίλου του Dyango. Ο Dyango ανέθεσε στον Αμπάδ τη μουσική καριέρα του γιου του Μάρκος Γιούνας, του οποίου το πρώτο άλμπουμ συνέθεσε ο Αμπάδ. Αρκετά τραγούδια από αυτό το άλμπουμ, όπως τα "Reconquistarte", "Hay algo en ti" ή "Vale la pena" έγιναν επιτυχίες στη Λατινική Αμερική. Το 1993 συνέθεσε το νικητήριο τραγούδι του Φεστιβάλ OTI που πραγματοποιήθηκε στη Βαλένθια, "Enamorarse", ερμηνευμένο από την Ana Reverte. Το 1994, επιλέχθηκε εσωτερικά από τον τηλεοπτικό οργανισμό TVE για να εκπροσωπήσει την Ισπανία ως σόλο καλλιτέχνης στον 39ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Δουβλίνο με το αυτογραφημένο τραγούδι "Ella no es ella" και ηχογράφησε ένα ομώνυμο άλμπουμ, το τέταρτο του, με τη δισκογραφική Horus. Το 1995, κέρδισε ξανά το Φεστιβάλ OTI ως τραγουδοποιός στο Ασουνσιόν της Παραγουάης με το τραγούδι "Eres mi debilidad", που τραγούδησε ο Μάρκος Γιούνας. Ο Αμπάδ προσκλήθηκε σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ενεργήσει ως μέλος της κριτικής επιτροπής σε διεθνείς εκδηλώσεις. Το 2000, συνέβαλε με πολλά τραγούδια στο άλμπουμ του Ραούλ Φουέντες Κουένκα, το Sueño su boca, από τα οποία 600.000 αντίτυπα πωλήθηκαν στην Ισπανία. Συμμετείχε επίσης στην παραγωγή του άλμπουμ της Παουλίνα Ρούμπιο, Lo haré por ti, από το οποίο τρία εκατομμύρια αντίτυπα πουλήθηκαν παγκοσμίως. Την ίδια χρονιά ανακάλυψε τον Νταβίδ Θιβέρα στην τηλεοπτική εκπομπή Lluvia de estrellas. Το 2001 ο Θιβέρα κέρδισε τον Ισπανικό εθνικό τελικό για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2001 με ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Αμπάδ, το "Dile que la quiero". Το τραγούδι τερμάτισε έκτο στην τελική κατάταξη στην Κοπεγχάγη. Το 2001, ο Αμπάδ, μαζί με τη Susana Saura, ίδρυσαν μια νέα εταιρεία, τη Garsa Music, για τη διαχείριση της καριέρας του Νταβίδ Θιβέρα. Ο Αμπάδ έχει δημιουργήσει έξι άλμπουμ για τον Θιβέρα. Επίσης το 2001 δημιούργησε το τραγούδι "Mi música es tu voz" για τους διαγωνιζόμενους του τάλεντ σόου Operación Triunfo. Το 2003 παρήγαγε το τραγούδι "Desde el cielo" για τον Sergio, ένα τραγούδι που τερμάτισε στη δεύτερη θέση στον 2003. Το 2004 δημιούργησε το πρώτο άλμπουμ του νικητή της τρίτης σεζόν του Operación Triunfo, Βιθέντε Σεγκουί. Συνέθεσε επίσης το πρώτο single ("Sin Medida") της νικήτριας της πέμπτης έκδοσης, τη Λορένα, και έχει ενεργήσει ως μέλος της κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού. Τον Ιανουάριο του 2017, ο Αμπάδ μπήκε στο reality show Gran Hermano VIP 5, την πέμπτη σεζόν της ισπανικής έκδοσης του Celebrity Big Brother. Επίσημη ιστοσελίδα
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1996-97

Το Κύπελλο Κύπρου 1996-97 ήταν η 23η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (20η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1996-97. Νικητής ήταν ο Παφιακός για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στην κλήρωση της Α΄ φάσης συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5 έως 9 της τελικής κατάταξης του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1996-97 (Παφιακός, Μαραθώνας, Νέα Σαλαμίνα, Αναγέννηση, Διόνυσος). Από αυτές τις πέντε ομάδες κληρώθηκε μόνο ένα ζευγάρι ενώ οι υπόλοιπες τρεις πέρασαν στην προημιτελική φάση χωρίς αγώνα.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας). Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 18 Απριλίου 1997. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Παφιακός και η Ομόνοια. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 19 Απριλίου 1997 στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Παφιακός με σκορ 3-1 σετ (15-6, 15-4, 9-15, 15-8). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Γιώργος Καλογήρου

Ο Γιώργος Καλογήρου του Κλεάρχου (1 Ιανουαρίου 1928 - 28 Φεβρουαρίου 2015) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Βοιωτίας με το ΠΑΣΟΚ από το 1981 ως το 1989.

 Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Βοιωτίας στις εκλογές του 1981 και επανεκλέχθηκε το 1985. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Λεβαδέων με το συνδυασμό «Ενωμένη Λιβαδειά» στις εκλογές του 1998 και ήρθε 2ος με ποσοστό 49,3% στον 2ο γύρο έναντι 50,7% για τον τελικό νικητή, Χρήστο Παλαιολόγο. Απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 2015 σε ηλικία 87 ετών και κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό Λιβαδειάς.
Μαργαρίτα Φαρνέζε

H Μαργαρίτα Φαρνέζε, ιταλ. Margherita Farnese (7 Νοεμβρίου 1567 - 13 Απριλίου 1643) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν κόρη του δούκα της Πάρμας· παντρεύτηκε τον διάδοχο του δουκάτου της Μάντοβας. Αργότερα έγινε μοναχή.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αλεξάνδρου δούκα της Πάρμας & της Πλακεντίας και της Μαρίας των Αβίς, κόρης του Εδουάρδου 4ου δούκα του Γκουιμαράες. Γεννήθηκε στην Πάρμα και έλαβε το όνομα της εκ πατρός μάμμης της Μαργαρίτας, νόθης κόρης του Καρόλου Ε΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά τη Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Η Μαργαρίτα Φαρνέζε παντρεύτηκε τον διάδοχο της Μάντοβας, μάλλον για να συμφιλιωθεί η οικογένειά του των Γκοντζάγκα με τη δική της των Φαρνέζε, καθώς το 1547 ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα είχε οργανώσει σχέδιο εναντίον του Πιερ-Λουίτζι Φαρνέζε 1ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας (πάππου του Αλεξάνδρου). Η συνένωση των οικογενειών έγινε με τον πολιτικό σκοπό μίας αντι-Φλωρεντιανής συμμαχίας. Ωστόσο ο γάμος λύθηκε δύο έτη μετά λόγω μη ολοκλήρωσης: ο σύζυγός της Βιντσέντσο Α΄ είπε ότι η Μαργαρίτα δεν μπορούσε να ολοκληρώσει τον γάμο λόγω μίας παραμόρφωσής της. Τότε ο αδελφός της Ρανούτσο την πήρε πίσω στην Πάρμα. Ο Βιντσέντσο Α΄ νυμφεύτηκε το 1584 την Ελεονώρα των Μεδίκων και έκανε έξι τέκνα ενώ απέκτησε και πέντε νόθα. Αφού δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, η Μαργαρίτα αναγκάστηκε να αποσυρθεί σε μοναστήρι και να αναλάβει τον όρκο της μοναχής. Ακολούθησε το Τάγμα των Βενεδικτίνων στη μονή του Σαν Πάολο της Πάρμας, με το όνομα αδελφή Μάουρα Λουτσένια. Το 1616 παρενέβη, με την υποστήριξη οικονομικής βοήθειας που έδωσαν αφιερωτές, με σκοπό να ολοκληρώσει τη Φραγκισκανική εκκλησία του Σάντι Γκερβάζο ε Ποτάζο, τώρα αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Παναγίας, σύμφωνα με τα σχέδια του Τζαμπατίστα Φορνόβο. Παντρεύτηκε το 1581 τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας & του Μομφερράτου. Ο γάμος λύθηκε το 1583 λόγω μη ολοκλήρωσης. Matthews-Grieco, SaraF (2017-07-05). "Cuckoldry, Impotence and Adultery in Europe (15th-17th century) ". Routledge. p. 38. ISBN 9781351570466. "Diocesi di Parma - Chiesa della Santissima Annunziata - Via M.D'Azeglio". 2015-02-07. Retrieved 2018-07-01.
Γλυκοβιολογία

Με την στενή έννοια, η γλυκοβιολογία είναι υποκλάδος της βιολογίας που πραγματεύεται την μελέτη της δομής, της βιοσύνθεσης και της βιολογίας των σακχαριτών (αλυσίδες σακχάρων ή γλυκάνες), που είναι ευρέως διαδεδομένοι στη φύση.Τα σάκχαρα ή οι σακχαρίτες είναι απαραίτητα συστατικά όλων των ζωντανών όντων και οι πτυχές των διαφόρων (βιολογικών ή βιοχημικών) ρόλων που διαδραματίζουν στη βιολογία ερευνώνται σε διάφορους ιατρικούς, βιοχημικούς και βιοτεχνολογικούς τομείς.

 Σύμφωνα με το λεξικό Oxford English Dictionary, ο συγκεκριμένος όρος -γλυκοβιολογία- εισήχθη το 1988 από τον καθηγητή Raymond Dwek για να ΄΄αναγνωρίσει΄΄ τη συνένωση των παραδοσιακών κλάδων της χημείας των υδατανθράκων και της βιοχημείας. Αυτή η συνένωση ήταν αποτέλεσμα μιας πολύ μεγαλύτερης κατανόησης της κυτταρικής και μοριακής βιολογίας των γλυκανών. Ωστόσο, ήδη από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα έγιναν πρωτοποριακές προσπάθειες από τον Εμίλ Φίσερ για την καθιέρωση της δομής ορισμένων βασικών μορίων των σακχάρων. Κάθε χρόνο, η Εταιρεία Γλυκοβιολογίας απονέμει το βραβείο Rosalind Kornfeld για σημαντικά επιτεύγματα στον τομέα της γλυκοβιολογίας.Η Αμερικανίδα βιοχημικός δρ. Ρόζαλιντ Κόρνφελντ υπήρξε εκείνη που ήταν πρωτοπόρος στην έρευνα για την γλυκοβιολογία. Τα προηγμένα αναλυτικά όργανα (συσκευές) και τα προγράμματα λογισμικού, όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό, μπορούν να ΄΄ξεκλειδώσουν΄΄ το μυστήριο των δομών της γλυκάνης. Οι τρέχουσες τεχνικές για δομικό σχολιασμό και ανάλυση των γλυκανών περιλαμβάνουν: υγρή χρωματογραφία (LC), τριχοειδή ηλεκτροφόρηση (CE), φασματομετρία μάζας (MS), πυρηνικό μαγνητικό συντονισμό (NMR) και συστοιχίες λεκτίνης.Φάρμακα που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά, όπως η ηπαρίνη, η ερυθροποιητίνη και μερικά αντιγριπικά φάρμακα, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά και υπογραμμίζουν τη σημασία των γλυκανών ως νέας κατηγορίας φαρμάκων. Επιπλέον, η αναζήτηση νέων αντικαρκινικών φαρμάκων ανοίγει νέες δυνατότητες στη γλυκοβιολογία. Τα αντικαρκινικά φάρμακα με νέους και ποικίλους μηχανισμούς δράσης μαζί με τα αντιφλεγμονώδη και τα αντιλοιμώδη φάρμακα υποβάλλονται σήμερα σε κλινικές δοκιμές. Μπορούν να ανακουφίσουν ή να ολοκληρώσουν τις τρέχουσες θεραπείες. Αν και αυτές οι γλυκάνες είναι μόρια που είναι δύσκολο να συντεθούν με αναπαραγόμενο τρόπο, λόγω της πολύπλοκης δομής τους, αυτό το νέο πεδίο έρευνας είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για το μέλλον.
Αβλέμονας

Ο Αβλέμονας (επίσημη ονομασία Αυλέμων) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μητάτων, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Ο Αβλέμονας είναι παραθαλάσσιος οικισμός των Α. Κυθήρων, σε υψόμετρο 5, στον βορειοανατολικό μυχό του όρμου του Αγ. Νικολάου, 20 περίπου χλμ. ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Ζακύνθου, Αργολίδος & Κορινθίας (1869), Λακωνικής (1899), Αργολίδος & Κορινθίας (1909), Αττικής & Βοιωτίας (1929) και Αττικής (1943). Το 1964 εντάχθηκε στον νομό Πειραιώς και το 1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μητάτων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων. Για την προέλευση της ονομασίας του οικισμού, υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη, προέρχεται από την ίδια λέξη αβλέμονας, πιθανόν εκ του αβλέμμων < α (στερητικό) + βλέμμα «εκεί που δεν φθάνει το βλέμμα» και κατ’ επέκταση «απύθμενος, άπατος», που δικαιολογεί την παραθαλάσσια θέση του οικισμού. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, το τοπωνύμιο είναι παράφραση της λέξης ευλίμενος, όρμος κατάλληλος για αγκυροβολία, που δικαιολογεί το μικρό λιμάνι του οικισμού. Έτσι, πιθανότατα, εξηγείται και η παλαιότερη -και ίσως ορθότερη- γραφή του οικισμού, που ήταν Αυλέμονας. Κοντά στον οικισμό, στη θέση Καστρί (Σκάνδεια) της σημερινής Παλαιόπολης, είχαν αποβιβαστεί Κρήτες της Μινωϊκής Εποχής, περί το 2.000 π.Χ. Τα κεραμικά ευρήματα δείχνουν ότι, είχαν φέρει μαζί τους πολλά αγγεία από την πατρίδα τους, αλλά είχαν κατασκευάσει και άλλα επί τόπου, εκμεταλλευόμενοι τα κοχύλια πορφύρας που αφθονούσαν στους βυθούς των Κυθήρων, για να τα βάφουν με έντονο κόκκινο χρώμα. Λέγεται ότι, στις παρακείμενες ακτές, ναυάγησε το πλοίο «Μέντωρ» του Έλγιν το 1802, που μετέφερε κομμάτια μαρμάρου από τον Παρθενώνα. Επίσης, το λιμανάκι του Αβλέμονα ήταν το σημείο αποβίβασης των Άγγλων, όταν κατέλαβαν τα Κύθηρα το 1809. Η θέση του Αβλέμονα αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης πολλών τουριστών, λόγω του φυσικού του κάλλους, ενώ και οι ίδιοι οι Κυθήριοι θεωρούν τον οικισμό ώς, ίσως, τον ομορφότερο του νησιού και από τα ομορφότερα ψαροχώρια της Μεσογείου. Το μικρό αλιευτικό λιμάνι, αλλά κυρίως η θέση «Λουτρό της Αφροδίτης», ένας πολύ μικρός κολπίσκος εν είδει πισίνας, είναι εξαιρετικής ομορφιάς. Στο ύψωμα απέναντι απο τον κολπίσκο του οικισμού, υπάρχουν τα ερείπια ενετικού φρουρίου των 13ου – 16ου αιώνα («Καστράκι»), ενώ πίσω από το χωριό υπάρχει κτήριο («οικία Cavallini») με ηλιακό ρολόι. Η εκκλησία του Αγ. Παντελεήμονα θεωρείται ότι έχει κτιστεί πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Γεωργίου Δ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα 2002 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» eetaa.gr Αβλέμονας - Ταξιδιωτικός Οδηγός
Ούρκο Πάρντο

Ο Ούρκο Ράφαελ Πάρντο Γκόας (Urko Rafael Pardo Goas, 28 Ιανουαρίου 1983) είναι Κύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, βελγικής και ισπανικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την κυπριακή Αλκή Ορόκλινη. Διαμορφωμένος στη Μπαρτσελόνα, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Α΄ Κατηγορία Κύπρου, κυρίως με τον ΑΠΟΕΛ, με τον οποίο κέρδισε οκτώ τίτλους, συμπεριλαμβανομένων πέντε πρωταθλημάτων. Επίσης, αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Ελλάδα και στη Ρουμανία. Μετά την απονομή της κυπριακής ιθαγένειας, εκπροσώπησε την Εθνική Κύπρου.

 Γεννημένος στις Βρυξέλλες από Βάσκο πατέρα και Γαλικιανή μητέρα, ο Πάρντο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με την Άντερλεχτ, ολοκληρώνοντας τη διαμόρφωση του με τη Μπαρτσελόνα, αλλά χωρίς ποτέ να τα καταφέρει να αγωνιστεί πέρα από τη Μπαρτσελόνα Β. Μοίρασε τη σεζόν 2005-06 -πάντα με δανεισμό- μεταξύ της Καρταχένα και της Σαβαδέλ στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, βιώνοντας τον υποβιβασμό με την τελευταία. Το καλοκαίρι του 2007, υπέγραψε με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, πριν μετακινηθεί το επόμενο έτος στη Ραπίντ Βουκουρεστίου, αλλά με σπάνιες συμμετοχές στην πρώτη του σεζόν.Τη σεζόν 2009-10, ακολούθησε άλλος ένας δανεισμός, καθώς μετακινήθηκε στον Ολυμπιακό, παίζοντας μόνο σε τρεις αγώνες της Σούπερλιγκ κατά το πρώτο του έτος. Ο δανεισμός του επεκτάθηκε από τη Ραπίντ για την επόμενη σεζόν και εμφανίστηκε πιο τακτικά (ο Ολυμπιακός αναζητούσε αντικαταστάτη του θρυλικού Αντώνη Νικοπολίδη (40), ο οποίος ήταν να αποσυρθεί τον Ιούνιο του 2011 και δήλωσε ότι ο Ισπανός θα ήταν μια πολύ καλή επιλογή για τη διαδοχή του), ώντας ο πιο χρησιμοποιημένος παίκτης στη θέση του. Την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου του καλοκαιριού του 2011, ο Πάρντο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια της Κύπρου, ΑΠΟΕΛ. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 19 Οκτωβρίου εναντίον της Πόρτο, αντικαθιστώντας τον τραυματισμένο Διονύση Χιώτη, νωρίς στο δεύτερο μισό μιας ισοπαλίας 1-1 για το Τσάμπιονς Λιγκ και πρόσθεσε τέσσερις ακόμη συμμετοχές, καθώς ο σύλλογος έφτασε στους προημιτελικούς για πρώτη φορά στην ιστορία του.Τη σεζόν 2014-15, εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες της φάσης ομίλων, στην τρίτη εκστρατεία του ΑΠΟΕΛ στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στις 26 Μαΐου 2016 και οι δύο πλευρές συμφώνησαν για διετή προέκταση του συμβολαίου του, με επιλογή για τρίτο έτος. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2017, ηλικίας 34 ετών, ο Πάρντο εντάχθηκε στην Αλκή Ορόκλινη. Το 2017, ο Πάρντο πολιτογραφήθηκε Κύπριος πολίτης. Κέρδισε τη πρώτη του συμμετοχή στις 13 Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς στην ηλικία των 34 ετών, σε μία φιλική ήττα με 2-3 εναντίον της Αρμενίας. Μέχρι τις 17 Μαρτίου 2019. Ολυμπιακός Superleague: 2010-11ΑΠΟΕΛ Α΄ Κατηγορία: 2012-13 , 2013-14 , 2014-15 , 2015-16 , 2016-17 Κύπελλο: 2013-14 , 2014-15 Σούπερ Καπ: 2013 Eπίσημο προφίλ στον ΑΠΟΕΛ Προφίλ Ούρκο Πάρντο στο BDFutbol Προφίλ στο Transfermarkt.com