IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουλιέλμος Αδόλφος του Βιντ

Ο Γουλιέλμος Ε΄ του Βιντ γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1845 στο Βιντ, όπου και πέθανε στις 22 Οκτωβρίου 1907, ήταν Γερμανός πρίγκηπας (Fürst), ανώτατος στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός. Υπήρξε μεταξύ άλλων πρόεδρος της Deutscher Flottenverein (Ένωσης του Γερμανικού Στόλου) και της Βουλής των Ευγενών της Πρωσίας. Ήταν αδερφός της Ελισάβετ της Ρουμανίας.

 Ο Γουλιέλμος Αδόλφος Μαξιμιλιανός Κάρολος ήταν γιος του Χέρμαν του Βιντ και της Μαρίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ (αδερφής του Αδόλφου του Λουξεμβούργου). Ανέλαβε την ηγεμονία του Πριγκιπάτου του Βιντ με τον θάνατο του πατέρα του το 1864. Παντρεύτηκε το 1871 την Μαρία της Οράγγης-Νάσσαου, Πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών (1841-1910), κόρη του Φρειδερίκου της Ολλανδίας και της Λουίζας της Πρωσίας, εγγονής του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας, με την οποία απέκτησε έξι παιδιά: Γουλιέλμος Φρειδερίκος (1872-1945), ο οποίος παντρεύτηκε την Παυλίνα Θηρεσία της Βυρτεμβέργης (1877-1965), μοναχοκόρη του Γουλιέλμου Β΄ της Βυρτεμβέργης Αλέξανδρος (1874-1877). Γουλιέλμος, μελλοντικός πρίγκηπας της Αλβανίας (1876-1945), ο οποίος παντρεύτηκε την Σοφία του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ (1885-1936) Βίκτωρ (1877-1946), ο οποίος παντρεύτηκε την κόμισσα Γκίζελα του Ζολμς-Βίλντενφελς (1891-1976) και αργότερα υπήρξε διπλωμάτης Λουίζα (1880-1965). Ελισάβετ (1883-1938). Ο πρίγκηπας του Βιντ ήταν υπολοχαγός της ΙΙ Μεραρχίας του Πρωσικού Στρατού στη διάρκεια του Αυστροπρωσικού Πολέμου το 1866. Προήχθη σε ταγματάρχη το 1869, ενώ συμμετείχε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870. Ανήλθε στο αξίωμα του στρατηγού του πεζικού το 1893. Ο πρίγκηπας ήταν αυτοκρατορικός επίτροπος και ταυτόχρονα γενικός επιθεωρητής των στρατιωτικών νοσοκομείων του εθελοντικού προσωπικού του Πρωσικού Στρατού την περίοδο μεταξύ 1893 και 1897. Ο πρίγκηπας του Βιντ ήταν φανατικός υποστηρικτής της απόκτησης γερμανικών αποικιών, ενώ ήταν πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου κατά της δουλείας μεταξύ 1891 και 1892. Χρηματοδότησε επιχειρήσεις εξερεύνησης στην Αφρική και έγινε από το 1897 μέλος του Αποικιακού Συμβουλίου (Kolonialrat). Υπήρξε επίσης υποστηρικτής του Γερμανικού Ναυτικού, ενώ ανέλαβε την ηγεσία του Flottenverein από το 1898 ως το 1901. Όντας μέλος της Βουλής των Ευγενών της Πρωσίας από το 1878, διατέλεσε πρόεδρος αυτής από το 1897 έως το 1904. Ανέλαβε ταυτόχρονα το ίδιο αξίωμα σε διάφορες επαρχιακές συνελεύσεις στην περιοχή της Ρηνανίας από το 1875 ως το 1901. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prince William, 5th Prince of Wied στο Wikimedia Commons
Ρήσος (τραγωδία)

Ο Ρήσος είναι τίτλος τραγωδίας του Ευριπίδη. Η πατρότητα του έργου αμφισβητείται από πολλούς ειδικούς ήδη απο την αρχαιότητα. Το έργο θεωρείται πολύ μεταγενέστερο και λόγω του τρόπου γραφής και αισθητικής του και λόγω των ιδιομορφιών του (μοιάζει με χρονικογράφημα). Μια πρόσφατη θεωρία είναι ότι ο Ρήσος είναι έργο αγνώστου συγγραφέα στην αυλή του Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας ή του Μεγάλου Αλέξανδρου στο τέλος του 4ου αιώνα ΠΚΕ.

 Το έργο αυτό ανάγεται στην ραψωδία Κ' της Ιλιάδας (Δολώνια). Ξεκινάει με την είσοδο του χορού, που αποτελείται από Τρώες στρατιώτες, οι οποίοι πληροφορούν τον Έκτορα πως οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στην σκηνή του Αγαμέμνονα. Αποφασισμένος να τους επιτεθεί, αναχαιτίζεται από τον Αινεία, και στέλνει τον Δόλωνα ώστε να τους κατασκοπεύσει. Ένας βοσκός αναγγέλει την άφιξη του Ρήσου, ο οποίος υπόσχεται στον Έκτορα την νίκη των Τρώων και πως θα πολιορκήσει την Ελλάδα ως αντίποινα. Αφού αποχωρήσουν ο Ρήσος και ο Έκτορας, αποχωρεί και ο χορός. Οι Οδυσσέας και Διομήδης, πληροφορούνται από την Αθηνά την άφιξη του Ρήσου και τον δολοφονούν, ενώ η Αθήνα, παίρνοντας την μορφή της Αφροδίτης, ξεγελάει τον Πάρη, ο οποίος έρχεται να πληροφορήσει τον αδερφό του, επειδή μπήκαν Έλληνες στο στρατόπεδο . Ο χορός επιστρέφει, και ο Ηνίοχος του Ρήσου αναγγέλει τον θάνατο του, ενώ η Μούσα μητέρα του, θρηνεί τον γιο της. Την τραγωδία αυτή απομιμήθηκε αργότερα ο Ρωμαίος Λούκιος Άττιος και έγραψε το δράμα Nyctegersia («Νυκτεγερσία»).
Μαρία Λουδοβίκη της Αυστρίας-Έστε

Η Μαρία Λουδοβίκα (γερμ. Maria Ludovika von Osterreich-Este, 14 Δεκεμβρίου 1787 - 7 Απριλίου 1816) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης, ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Μπράισγκαου και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ανήκε στον κλάδο της Αυστρίας-Έστε.

 Η Μαρία Λουδοβίκα Βεατρίκη ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Μπράισγκαου, και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε, κόρης του Έρκολε Γ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο.Η Μαρία Λουδοβίκα γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1787 στη Μόντσα, όμως εξορίστηκε μαζί με την οικογένειά της από την Ιταλία στην Αυστρία, μετά την εισβολή του Ναπολέοντα Α΄ στη Βόρεια Ιταλία, το 1796.Στις 6 Ιανουαρίου 1808 παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφό της Φραγκίσκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ωστόσο, το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.Η Μαρία Λουδοβίκα ήταν εχθρός του Γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄, ενώ βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τον Αυστριακό υπουργό εξωτερικών Κλέμενς φον Μέττερνιχ. Ο Μέττερνιχ παρουσίασε στο σύζυγό της την ιδιωτική αλληλογραφία της με τους συγγενείς της, προκειμένου να την συκοφαντήσει. Οι Γάλλοι είχαν διαμαρτυρηθεί ενάντια στο γάμο της με τον Φραγκίσκο, εξαιτίας των πολιτικών της απόψεων. Η Μαρία Λουδοβίκα ασκούσε σημαντική επιρροή στο σύζυγό της και κέρδισε το θαυμασμό πολλών πολιτικών προσώπων. Ιδιαίτερα δημοφιλής ήταν και στους πολίτες της αυτοκρατορίας, οι οποίοι την σύγκριναν με την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους υποστήριξε την έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό της συμμαχίας ενάντια στη Γαλλία.Η Μαρία Λουδοβίκα αντιτάχθηκε στο γάμο μεταξύ του Ναπολέοντα Α΄ και της θετής της κόρης Μαρίας Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης το 1809. Το 1812 παραβρέθηκε, χωρίς τη θέλησή της, σε δεξίωση Γερμανών μοναρχών, που είχε διοργανώσει ο Ναπολέων, προκειμένου να εορτασθεί ο πόλεμός του εναντίον της Ρωσίας. Μετά το τέλος των πολέμων βρέθηκε ως οικοδέσποινα στο Συνέδριο της Βιέννης και μετέπειτα ταξίδεψε στην πατρίδα της, τη Βόρεια Ιταλία.Απεβίωσε στη Βερόνα στις 7 Απριλίου 1816 από φυματίωση, σε ηλικία μόλις 28 χρόνων. Ενταφιάστηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Τριανταφυλλιά Σερρών

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Τριανταφυλλιά (αποσαφήνιση) Η Τριανταφυλλιά είναι χωριό του Δήμου Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού Σερρών, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Βερτίσκος και δυτικά του ποταμού Στρυμόνα. Απέχει οδικώς 35 χλμ. από τις Σέρρες και 17 χλμ. από τη Νιγρίτα. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2011, είναι 702 κάτοικοι. Για το χωριό, έχει εκδώσει βιβλίο ο Τριανταφυλλιώτης πρώην βουλευτής, Στάθης Κουτμερίδης.

 Σαν χρονολογία εγκατάστασης και δημιουργίας του σημερινού χωριού της Τριανταφυλλιάς, θεωρείται η περίοδος 1928-1930, όταν οι πρόσφυγες του Πόντου, που αρχικά είχαν εγκατασταθεί στα ερείπια τριών ορεινών τούρκικων οικισμών της περιοχής, αποφάσισαν, προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης, να μετεγκατασταθούν σε νέα τοποθεσία. Οι τρεις οικισμοί από τους οποίος μετοίκησαν οι κάτοικοι της Τριανταφυλλιάς, ήταν: ο οικισμός Μαχμουτλή της κοινότητας Μακιών (Αμπέλων), ο οποίος το 1927 είχε μετονομαστεί σε Τριανταφυλλιές, ο οικισμός Μπαϊσλή της κοινότητας Μακιών (Αμπέλων), ο οποίος το 1927 είχε μετονομαστεί σε Μεσάδα και ο οικισμός Τζουμά-Μαχαλέ της κοινότητας Κοπατσίου (Βέργης), ο οποίος το 1927 είχε μετονομαστεί σε Παρχάρι.Η σύσταση της κοινότητας έγινε το 1928 με το ΦΕΚ 126Α'/16-71928 και ονομάστηκε Τριανταφυλλιές. Το 1940 άλλαξε σε Τριανταφυλλέαι και το 1988 μετονομάστηκε σε Τριανταφυλλιά. Καθώς το χωριό επεκτεινόταν κατά μήκος, δημιουργήθηκαν και πάλι τρεις συνοικισμοί, η Τριανταφυλλιά, η Μεσάδα και η Τζουμαγιά, οι οποίοι χωρίζονταν μεταξύ τους με ρέματα. Πριν την ελληνική απογραφή του 2001, ο συνοικισμός της Μεσάδας αναγνωριζόταν διοικητικά ως ξεχωριστός οικισμός που ανήκε στην κοινότητα Τριανταφυλλιάς. Έως το 1928 Μετά το 1928 Γεννήθηκαν στην ΤριανταφυλλιάΕυστάθιος Ανθόπουλος, Έλληνας πολιτικός Ιωάννης Ανθόπουλος, Έλληνας πολιτικός Στάθης Κουτμερίδης, Έλληνας πολιτικός Ο πλανόδιος Κινηματογράφος στην Τριανταφυλλιά Σερρών από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20200514222252/https://www.searchculture.gr/
Παντελής Δημητριάδης

Ο Παντελής Δημητριάδης ή αλλιώς Π.Ε. Δημητριάδης (25 Μαΐου 1978) είναι Έλληνας τραγουδοποιός, ερμηνευτής και περφόρμερ, γνωστός για τη δουλειά του με τα συγκροτήματα Κόρε. Ύδρο. (1993-2014) και Τα Παιδιά της Παλαιότητας (2013- ).

 Παιδί Κερκυραίων γονέων, μεγάλωσε στην Κέρκυρα, όπου το 1993, ως μαθητής λυκείου, σχημάτισε το συγκρότημα Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες (μετέπειτα Κόρε. Ύδρο.), μαζί με τους συμμαθητές του Σπύρο Καταγή, Γιώργο Αρβανιτάκη και Τέο Παϊραμίδη. Ο Δημητριάδης και ο Καταγής ήταν οι βασικοί δημιουργοί και ερμηνευτές των πρωτόλειων τραγουδιών των Κορε(σμένων) Υδρο(γονανθράκων), που, ηχογραφημένα με τα απολύτως βασικά μέσα, κυκλοφορούσαν σε κασέτες μερικών δεκάδων αντιτύπων στους underground μαθητικούς κύκλους του νησιού. Τα πρώτα χρόνια των Κόρε. Ύδρο. συνοδεύτηκαν από μια μάλλον cult φήμη στην Κέρκυρα, στηριζόμενη σε ανεπεξέργαστες σπιτικές ηχογραφήσεις, αλλά και σε μια γενικότερη αμφιλεγόμενη παρα-καλλιτεχνική δραστηριότητα. Η προσχώρηση του Αλέξανδρου Μακρή στο σχήμα το 2001, σηματοδότησε μια πιο τεχνοκρατική -ως προς την παραγωγή- προσέγγιση του υλικού του Δημητριάδη. Το δισκογραφικό ντεμπούτο του νέου δημιουργικού διδύμου, Αν Όλα Τέλειωναν Εδώ, κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη εταιρεία Wipe Out τον Μάρτιο του 2003. Ακολούθησαν -με χρονική σειρά και σε διάστημα δέκα ετών- οι κυκλοφορίες του mini album Εφτά Μήνες Μετά (2003 - αποκλειστικά online κυκλοφορία), των δίσκων Φτηνή Ποπ για την Ελίτ (Φεβρουάριος 2006) και Όλη η Αλήθεια για τα Παιδιά του '78 (Απρίλιος 2009) από τη δισκογραφική Minos EMI, και του δίσκου Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό (Απρίλιος 2013) από την ανεξάρτητη Inner Ear. Τον Ιανουάριο του 2014, Δημητριάδης και Μακρής ανακοίνωσαν από κοινού την παύση της συμπόρευσής τους, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας του συγκροτήματος. Το καλοκαίρι του 2013, o Δημητριάδης σχημάτισε το συγκρότημα Τα Παιδιά της Παλαιότητας, μαζί με συνεργάτες της τελευταίας περιόδου των Κόρε. Ύδρο. Με οδηγό έναν κύκλο ανέκδοτων τραγουδιών του, προέκυψε ο πρώτος δίσκος του νέου σχήματος 12 Τραγούδια από τις Κατακόμβες, που κυκλοφόρησε από την Inner Ear τον Ιούνιο του 2014, ενώ το Νοέμβριο του 2015, ακολούθησε ο δίσκος Consortium in Amato από την κερκυραϊκή L39. Τον Ιούνιο του 2020 κυκλοφόρησε από την Inner Ear ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος, Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών. Τον Απρίλιο του 2011 η εκδοτική εταιρεία Εξώστης πραγματοποίησε τη συγκεντρωτική έκδοση των ξεκαθαρισμένων ποιημάτων του Π.Ε. Δημητριάδη της περιόδου 2000-2010, υπό τον τίτλο Ξεκαθάρισμα Λογαριασμών. Ο Π.Ε. Δημητριάδης έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία (ειδίκευση Γλωσσολογίας) και έχει εργαστεί περιστασιακά στο χώρο της εκπαίδευσης διδάσκοντας ελληνικά ως ξένη γλώσσα, ενώ -σύμφωνα και με το βιογραφικό σημείωμα στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του- ασχολείται μεταξύ άλλων με τον επαγγελματικό αθλητισμό, την Εκκλησία και τη δορυφορική τηλεόραση.
Ουγκώ Σπάνγκενμπεργκ

Ο Ουγκώ Χερνάν Σπάνγκενμπεργκ (ισπανικά: Hugo Hernán Spangenberg‎, γενν. 22 Νοεμβρίου 1975, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ το 1993 και ο ανώτατος σκακιστικός τίτλος του Γκρανμαίτρ το 1996.

 Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων Ο Ο. Σπάνγκενμπεργκ εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτω Αργεντινής Ο Ο. Σπάνγκενμπεργκ συμμετείχε επανειλημμένα σε Σκακιστικά Πρωταθλήματα Αργεντινής. Ενδεικτικά, τα σημαντικότερα αποτελέσματά του είναι: Πρώτος (πρωταθλητής Αργεντινής) το 1993. Δεύτερος (φιναλίστ) το 1996 (νικητής αναδείχθηκε ο Πάμπλο Ρικάρντι). Αποτελέσματα Άλλων Σκακιστικών Τουρνουά 1989: Νίκησε στο Κουμπατάο το Πρώτο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής στην κατηγορία U14. 1995: Πήρε την 3η θέση στη Χάλλε, στο Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων-Νεανίδων, στην κατηγορία U20. 1996: Ισοβάθμισε στην 1η θέση με τον Πάμπλο Ρικάρντι στη Βίλλα Γκέζελλ. 1998: Κέρδισε ένα τουρνουά στο Μπουένος Άιρες. 1998: Ισοβάθμισε στην 1η - 3η θέση, με τους Κάρλος Γκαρσία Παλέρμο και Χέρμαν φαν Ρίμσντικ, στη Λα Πλάτα.
Χαλανδριανή Σύρου

Η Χαλανδριανή είναι μικρός οικισμός στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου σε υψόμετρο 254 μέτρα, όπου έχει ανασκαφεί προϊστορική ακρόπολη. Απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια από την πρωτεύουσα Ερμούπολη.Στην περιοχή ζουν σήμερα λιγοστοί κάτοικοι που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες, ενώ έχει χτιστεί και το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας της Χαλανδριανής. Βόρεια της Χαλανδριανής και σε απόσταση περίπου 45 λεπτών με τα πόδια, βρίσκεται ο επίσης προϊστορικός οικισμός του Καστρίου. Οι δύο αυτές περιοχές συνδέονται με ένα δύσβατο μονοπάτι.

 Η ακρόπολη βρίσκεται πάνω σε απόκρημνο βράχο που έχει πρόσβαση μόνο από μία πλευρά. Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν το 1898 από τον Χρήστο Τσούντα και βρέθηκαν όστρακα, επιγραφές, λείψανα τείχους, περιτειχίσματος και κτιρίων. Το περιτείχισμα ήταν χαμηλό και το τείχος ισχυρό, με έξι πύργους από τους οποίους διασώζονται ερείπια. Κοντά στην ακρόπολη βρέθηκε νεκροταφείο και ένα δεύτερο σε παρακείμενη πλαγιά του λόφου που περιλαμβάνει 600 τάφους. Δεν βρέθηκαν κατάλοιπα οικιών αλλά ο χώρος, σύμφωνα με τα ευρήματα, κατοικήθηκε από την προϊστορική εποχή. Βρέθηκαν επίσης πολλά πήλινα ειδώλια, εργαλεία, όπλα, κοσμήματα και πολλά τηγανοειδή αγγεία με περίτεχνες διακοσμήσεις. Διοικητικά, η Χαλανδριανή ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στον οικισμό ζουν σήμερα 3 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού: Αντουανέττας Καλλέγια, Περιοδικό CORPUS αρχαιολογία-ιστορία των πολιτισμών, τεύχος 22 Δεκεμβρίου 2000. Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Μονοπάτια της Σύρου: Χαλανδριανή, Καστρί στο https://www.youtube.com/. Ο αρχαιολογικός χώρος της Χαλανδριανής – Καστριού στον ιστότοπο https://www.apanomeria.org/.
We Are Motörhead

We Are Motörhead είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 15 Μαΐου 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC International".

 Μετά την είσοδο της νέας χιλιετίας, το μοναδικό ιδρυτικό μέλος των Motörhead, ο Lemmy, γιόρτασε τα 55α γενέθλια του μαζί με την επέτειο των 25 χρόνων του συγκροτήματος. Ταυτόχρονα, στα τέλη του 1999 και τις αρχές του 2000, ηχογράφησαν στα "Karo Studios" στη Γερμανία και τα "American Recorders" στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών τον διάδοχο του "Snake Bite Love". Το εξώφυλλο του άλμπουμ σχεδιάστηκε από τον Τζο Πετάνιο και ο δίσκος κυκλοφόρησε στα μέσα Μαΐου του 2000, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά μετά το 1992 στο Top-100 των βρετανικών τσαρτ, ενώ μπήκε στο Top-40 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών. Ο δίσκος έλαβε θετικές βαθμολογίες με το "Sputnik Music" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 3,5 και το "Allmusic" τρία αστέρια. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Lemmy ηχογράφησε μαζί με τους ροκαμπίλι μουσικούς Slim Jim Phantom και Danny B. Harvey κυκλοφορώντας το "Lemmy, Slim Jim & Danny B.", όπου έπαιζαν διασκευές σε ροκ εντ ρολ και μπλουζ τραγούδια. Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 4 Μαΐου 2000 από την Κουριτίμπα της Βραζιλίας, δίνοντας επτά συναυλίες στη Λατινική Αμερική για να μεταβούν στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη του μήνα, όπου έδωσαν 29 συναυλίες μέχρι τις 28 Ιουνίου. Ένα μικρό ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου από το "Walrock Festival" στο Μπουργκούμ της Ολλανδίας για να συνεχίσουν με μερικές εμφανίσεις στη Γερμανία, τη Βουλγαρία και την Μεγάλη Βρετανία. Τον Σεπτέμβριο του 2000 έδωσαν δύο συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλη μία στο Μανί-Κουρ της Γαλλίας, για να μεταβούν στην Ιαπωνία για τέσσερις εμφανίσεις τον Οκτώβριο και να ξεκινήσουν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία με την εμφάνιση για τα 25 τους χρόνια στο "Brixton Academy" του Λονδίνου, στις 22 Οκτωβρίου. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με 32 εμφανίσεις μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου του 2000. 1. See Me Burning (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:59 2. Slow Dance (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:29 3. Stay Out of Jail (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:02 4. God Save the Queen (Jones, Lydon, Cook, Matlock) - 3:19 5. Out to Lunch (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:26 6. Wake the Dead (Kilmister, Campbell, Dee) - 5:14 7. One More Fucking Time (Kilmister, Campbell, Dee) - 6:46 8. Stagefright/Crash & Burn (Kilmister) - 3:02 9. (Wearing Your) Heart on Your Sleeve (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:42 10. We Are Motörhead (Kilmister, Campbell, Dee) - 2:21 Το "We Are Motörhead" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Lemmy - μπάσο, φωνητικά Φιλ Κάμπελ - κιθάρα Μίκι Ντι - τύμπανα Χρονολόγιο Motörhead, δεκαετία του '90 Αρχείο συναυλιών των Motörhead, 2000 Allmusic review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Γερμανικά τσαρτ Σουηδικά τσαρτ Φινλανδικά τσαρτ Βρετανικά τσαρτ
Κρατιδιακές εκλογές της Βάδης-Βυρτεμβέργης 2021

Στις 14 Μαρτίου 2021 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, για να εκλεγούν τα μέλη του 17ου Λάνταγκ (κοινοβουλίου). Γύρω στους 7,7 εκατομμύρια πολίτες κλήθηκαν στις κάλπες για να ψηφίσουν την Κυριακή, από τους οποίους οι 500.000 είναι νέοι ψηφοφόροι. Η προσέλευση ήταν 63,8% (στις εκλογές του 2016 ήταν 70,4%).Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα έδειξαν ότι οι Πράσινοι παρέμειναν στην πρώτη θέση ενώ η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση ήρθε δεύτερη.

 Τα μέλη του Λάνταγκ Βάδης-Βυρτεμβέργης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό. Πρώτα, τα 70 μέλη εκλέγονται άμεσα, με πλειοψηφικό σύστημα από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Μετά, οι 50 έδρες καλύπτονται με αναλογική εκπροσώπηση από 4 πολυεδρικές περιφέρειες, έτσι ώστε να αποζημιωθούν τα κόμματα που δεν κέρδισαν έδρες με το πλειοψηφικό σύστημα. Το εκλογικό όριο είναι 5%. «παραπανίσιες» έδρες διατίθενται σε ορισμένο αριθμό μελών έτσι ώστε να διατηρηθεί η αναλογικότητα της αναλογικής εκπροσώπησης και να αντισταθμισθούν οι ανισότητες από τους δύο τρόπους εκλογής..Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Βάδης-Βυτεμβέργης ηλικίας άνω των 18 ετών.
Βολερένγκα Φούτμπαλ

Η Βολερένγκα Φούτμπαλ (νορβηγικά: Vålerenga Fotball, προφέρεται: [ʋoːləˈrəŋɑ]) είναι νορβηγική ποδοσφαιρική ομάδα από το Όσλο. Ιδρύθηκε στις 29 Ιουλίου 1913. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου Βολερένγκα ΙΦ. Έδρα της ομάδας είναι το Ούλεβαλ Στάντιον. Έχει κατακτήσει 5 φορές το πρωτάθλημα Νορβηγίας και 4 φορές το κύπελλο Νορβηγίας.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νορβηγίας: Πρωταθλήτρια (5): 1965, 1981, 1983, 1984, 2005 Φιναλίστ (3): 1948–49, 2004, 2010 Κύπελλο Νορβηγίας:Νικήτρια (4): 1980, 1997, 2002, 2008 Φιναλίστ (2): 1983, 1985 Σούπερ Καπ Νορβηγίας: Φιναλίστ (1): 2009 Κύπελλο Λα Μάνχα:Νικήτρια (2): 2007, 2015 Φιναλίστ (2): 2012, 2013 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας στις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Επίσημος ιστότοπος
Τέμενος της Πύλης του Ιησού

Το Τέμενος της Πύλης του Ιησού (Τουρκικά: Ese Kapı Mescidi ή Ιησά-καπού τέμενος), υπήρξε Βυζαντινή Ορθόδοξη εκκλησία, αγνώστου ονόματος στην Κωνσταντινούπολη, η οποία μετατράπηκε σε Ισλαμικό Τέμενος κατά την Οθωμανική αυτοκρατορία.

 Το κτίριο βρίσκεται ανατολικά της συνοικίας των «Έξι μαρμάρων», κοντά στην οδό «Πύλη του Ιησού». Βρίσκεται κοντά στο τέμενος «Σανδζακδάρ», την πάλαι Μονή των Γαστρίων. Το κτίριο είναι αρχαιότατο. Στην πίσω μεριά έχει εκτενή κήπο. Στην ανατολική πλευρά της εκκλησίας υπήρχε αρχαία ενεπίγραφη πλάκα, η οποία επετειχίσθη στην δεξιά πλευρά του θυσιαστηρίου. Στον δεξιό τοίχο βλέπουμε την απεικόνιση του Ευαγγελισμού. Πάνω από την καθολική θύρα του ναού βρίσκεται μικρό κατηχούμενο, που υποστηρίζεται από ξύλινους στύλους. Οι λευκοί τοίχοι είναι καλυμμένοι με ονόματα Μουσουλμάνων Αγίων. Το κτίριο έχει στέγη ξύλινη, μήκους είκοσι πέντε βημάτων. Στον περίβολο σώζεται μεγάλο Βυζαντινό κιονόκρανο. Το κτίριο πιθανός ήταν μοναστήρι, ή ευκτήριο μοναστηριού. Ο Σεΐδ Αλής δεν μνημονεύει ούτε το τέμενος, ούτε το αρχικό όνομα του ναού. Πρόκειται όμως περί Βυζαντινού κτηρίου, όπως φαίνεται από την βυζαντινή τοιχοποιία. Ως γνωστό, η συνοικία των «Έξι μαρμάρων» βρίσκονταν έξω από τα τείχη του Μεγάλου Κωνσταντίνου, των οποίων τα δυτικά όρια αγνοούμε. Σύμφωνα με τον Κωδινό «το δε χερσαίον τείχος ανέβαινεν έως το εξακίονον» και πάλι «το εξακιόνιον χερσαίον ήν τοίχος παρά του μεγάλου Κωνσταντίνου κτισθέν». Στην συνοικία αυτή βρισκόταν μια μαρμάρινη στήλη, το «εξωκιόνιον», που σημαίνει ο «έξω κίονας», δηλαδή η «έξω στήλη». Όταν η συνοικία αυτή συμπεριλήφθηκε στα εντός των Θεοδοσιακών τειχών, οι κάτοικοι ξέχασαν την σημασία της λέξης και το μετέτρεψαν σε «έξι κίονες» και «έξι μάρμαρα». Οι Τούρκοι το μετέφρασαν και το έκαναν «Αλτή μερμέρ». Γνωστοί είναι και οι «Εξωκιονίτες Αρειανοί», διότι τελούσαν τις λιτανείες τους στην συνοικία αυτή. Ίσως το κτίριο να ήταν εκκλησία που να έφερε άλλο ένα κοντινό ευκτήριο ή αγίασμα σκεπασμένο με θόλο ή ξύλινο όροφο. Πάντως η εκκλησία αυτή μάλλον δεν ήταν μοναστήρι, όπως συμπεραίνουμε από τον στενότατο περίβολο και τις πλησίον δύο οδούς. Από την απεικόνιση του Ευαγγελισμού θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ίσως να ήταν μια από τις τριάντα έξι εκκλησίες που ήταν αφιερωμένες στην Θεοτόκο. Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Σεΐδ Αλή, ο Κεμανκές Μουσταφά πασάς μετέτρεψε την εκκλησία σε Οθωμανικό τέμενος. Ο Πασάς αυτός καρατομήθηκε επί πρωθυπουργίας του το έτος 1643 και ετάφη σε ειδικό μαυσωλείο που ανεγέρθη στο ίδιο το τέμενος. Η χρήση του ναού πριν την μεταβολή του σε τέμενος δεν μας είναι γνωστή. Στον περίβολο του ναού είναι θαμμένος ο Κεμνκές Μουσταφά πασάς που μετέτρεψε τον ναό σε τέμενος. Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.
Άρνε Μέλλερ

Ο Άρνε Μέλλερ (γεννημένος στις 6 Απριλίου 1960 στο Σάντεφιορδ της Νορβηγίας) είναι Νορβηγός προπονητής ποδοσφαίρου, πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, μουσικός και συγγραφέας με έδρα το Μπέργκεν της Νορβηγίας.

 Ο Μέλλερ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την άσημη Χέλγκεροντ του Σάντεφιορδ, προτού αγωνιστεί στο ημιεπαγγελματικό πρωτάθλημα της Νορβηγίας με τη ΣΚ Μπραν του Μπέργκεν από το 1979 έως το 1988. Παράλληλα με το ποδόσφαιρο, ασκούσε και το επάγγελμα του φυσιοθεραπευτής σε δημόσιο θεραπευτήριο. Με την ΣΚ Μπραν κατέκτησε το Κύπελλο Νορβηγίας το 1982 και έχασε το τρόπαιο στους τελικούς του 1987 και του 1988. Αργότερα, και πιο συγκεκριμένα το Δεκέμβρη του 1988, μεταγράφηκε στον Άρη Θεσσαλονίκης, όπου και αγωνίστηκε για ενάμιση χρόνο. Παρά την συνολικώς μέτρια αγωνιστική παρουσία του συλλόγου, ο Μέλλερ με τη φανέλα του Άρη πραγματοποίησε καταπληκτικές εμφανίσεις και έγινε ένα από τα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας. Συνολικά αγωνίστηκε σε 56 αγώνες, 47 για το πρωτάθλημα της Ά’ Εθνικής, 7 για το Κύπελλο Ελλάδας και 2 αγώνες για τον βραχύβιο θεσμό του Ελληνικού Λιγκ Καπ. Με τους κίτρινους σημείωσε ένα και μοναδικό γκολ, στο τελευταίο του αγώνα στην Ελλάδα, όταν άνοιξε το σκορ στον αγώνα Άρη - Πανσερραϊκού 1-1, στις 27 Μαΐου 1990. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Μπέργκεν και αγωνίστηκε στην τοπική Μίντε, προτού αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Ο Μέλερ έπαιξε επίσης τέσσερις αγώνες για την εθνική ομάδα της Νορβηγίας τα έτη 1986 και 1987. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του, στις 26 Φεβρουαρίου 1986 στο διεθνή φιλικό αγώνα Γρανάδα-Νορβηγίας 1-2. Πολυσχιδής προσωπικότητα ο Μέλλερ, μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, διετέλεσε αρχικά γενικός διευθυντής της Σαντεφιορδ ΒΚ (το 1991) και προπονητής της Φάνα ΙΛ του Μπέργκεν (1η κατηγορία) κατά την περίοδο 1992-94. Παρακολούθησε μαθήματα ανώτερης προπονητικής και το 1999 ανέλαβε προπονητής της Βος ΦΚ (ομάδα 4ης κατηγορίας). Ενδιάμεσα, ο Μέλλερ διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΣΚ Μπραν από τον Φεβρουάριο του 1996 έως το καλοκαίρι του 1998, και μετέπειτα αθλητικός διευθυντής της ομάδας, από το 2000 έως το 2002 Από τα τέλη του 2005 και μέχρι το καλοκαίρι του 2009, προπονούσε τη γυναικεία αθλητική ομάδα Σαντκβικεν του Μπέργκεν και το 2014 ανέλαβε προπονητής της ομάδας Αβάλντνες (ομάδα 4ης κατηγορίας). Παράλληλα με την ενασχόληση του με τον αθλητισμό, ο Μέλλερ ίδρυσε το 2010 την εταιρεία SpeakLab μαζί με την πρώην παρουσιάστρια ειδήσεων στο TV2, Σίρι Λιλλ Μάνες . Η εταιρεία προσφέρει μαθήματα επικοινωνίας και οργανώνει εισηγητές για συνέδρια και συζητήσεις. Το 2012, ο Møller κυκλοφόρησε το άλμπουμ Vox Pop. Είναι επίσης συγγραφέας των βιβλίων Frispark (2004) και Jakten på Helena Reich (2016).
Δημοτική Κοινότητα Αφιδνών

Η δημοτική κοινότητα Αφιδνών αποτελεί ενότητα του δήμου Ωρωπού με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης. Αποτελείται από ένα κοινοτικό διαμέρισμα, καταλάμβανει έκταση 34,6 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 3.642 κάτοικοι κατανεμημένος σε 6 οικισμούς. Έδρα της δημοτικής κοινότητας είναι οι Αφίδνες.

 Η κοινότητα περιλάμβανει τους παρακάτω 6 οικισμούς με πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011 (σε παρένθεση απογραφή 2001): οι Αφίδνες 1.908 (1.736) η Αγία Τριάδα 959 (83) η Δροσοπηγή 156 (153) ο Κοκκινόβραχος 195 (175) η Κοσμοθέα 131 (51) ο Σταθμός Αφιδνών 293 (345) Ιστοσελίδα του δήμου Ωρωπού Αρχειοθετήθηκε 2014-02-28 στο Wayback Machine. Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υγειονομικών Διεθνής Ιπποκράτειος Πολιτεία Σύλλογος Οικιστών Ιπποκρατείου Πολιτείας πληροφορίες για την Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών Σύλλογος ο "Φελλεύς" πληροφορίες για την Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών Πληροφορίες για τον καιρό στην Αγία Τριάδα της κοινότητας Αφιδνών Πληροφορίες για τη Δροσοπηγή Αφιδνών Αρχειοθετήθηκε 2016-02-13 στο Wayback Machine. Μονάδα Αντιμετώπισης Κινδύνων Ντοκιμαντέρ για το Δήμο Ωρωπού
Μαργαρίτα της Βρετάνης

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margaret de Dreux de Bretagne (π. 1443 - 25 Σεπτεμβρίου 1469) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βρετάνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Βρετάνης και της (2ης συζύγου του) Ισαβέλλας των Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας. Από την εποχή του Πολέμου για τη Διαδοχή στη Βρετάνη, έγινε σαφές ότι στη Βρετάνη ίσχυε ο ημι-Σαλικός νόμος διαδοχής: οι γυναίκες κληρονομούσαν, μόνο αν δεν υπήρχε άρρην συγγενής. Όπως αναμενόταν από την πρόβλεψη στη συνθήκη του Γκεράντ, η οποία τελείωσε τον Πόλεμο, ούτε η Μαργαρίτα, ούτε η νεότερη αδελφή της Μαρία αναγνωριζόταν ως κληρονόμοι του δουκάτου: έπειτα από το τέλος του πατέρα τους, ο θείος της Πέτρος Α΄ της Βρετάνης τον διαδέχθηκε ως δούκας της Βρετάνης. Όμως ήταν άτεκνος και για να αποφευχθεί η επερχόμενη διαφωνία, μερίμνησε για τον γάμο της Μαργαρίτας με τον εξάδελφο του Φραγκισκου Α΄, τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, 2ο στη σειρά διαδοχής και τον τελευταίο άρρενα, που απέμεινε στον Οίκο των Ντρε-Μονφόρ. Επίσης κανόνισε και τον γάμο της Μαρίας με τον Ιωάννη Β΄ υποκόμη του Ροάν, του πιο ισχυρού ευγενούς στη Βρετάνη. Έτσι στις 13/16 Νοεμβρίου 1455 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο του Ετάμπ, εξάδελφο του πατέρα της στο Σατώ ντελ'Ερμίν στο Βανν. Έγινε δούκισσα της Βρετάνης με την άνοδό του στο δουκικό αξίωμα το 1458. Ωστόσο ο μόνος γιος τους απεβίωσε σε μικρή ηλικία. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 26 ετών στο Σατώ ντε Ναντ στη Νάντη. Τάφηκε στον καθεδρικό της Νάντης, σε τάφο που κατασκευάστηκε γι'αυτήν και τον σύζυγό της· μετά τάφηκε εκεί και η δεύτερη σύζυγός του. Παντρεύτηκε το 1455 τον Φραγκίσκο Β΄ των Ντρε-Μονφόρ δούκα της Βρετάνης (εξάδελφο του πατέρα της) και είχε τέκνο: Ιωάννης 1463, κόμης του Μονφόρ, απεβ. δύο μηνών. Chaubet, Daniel (1984). "Une enquête historique en Savoie au XVe siècle". Journal des Savants (in French). 1 (1): 112, n. 45. doi:10.3406/jds.1984.1477.
Μουσείο Γκούγκενχαϊμ

Το Μουσείο Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ ή απλά Μουσείο Γκούγκενχαϊμ Νέας Υόρκης (αγγλ. Solomon R. Guggenheim) είναι ένα μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη περιοχή Άπερ Ιστ Σάιντ της Νέας Υόρκης. Η μόνιμη συλλογή του περιέχει έργα διάφορων καλλιτεχνικών ρευμάτων, όπως του Ιμπρεσιονισμού, του Μεταϊμπρεσιονισμού και της Μοντέρνας τέχνης, ενώ φιλοξενεί ειδικές εκθέσεις κατά τη διάρκειας της χρονιάς. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ και θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα του 20ου αιώνα. Το μουσείο άνοιξε για πρώτη φορά το 1937, λειτούργησε όμως για πρώτη φορά στο κτήριο στην Πέμπτη Λεωφόρο της Νέας Υόρκης το 1959 και πήρε το όνομά του από τον Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ, Αμερικανό επιχειρηματία και συλλέκτη τέχνης. Το κτίριο ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 2019.

 Ο Σόλομον Γκούγκενχαϊμ άρχισε να συλλέγει έργα τέχνης το 1929 με την καθοδήγηση της καλλιτέχνιδος Χίλα Ρέμπαϊ, ενώ το 1937 ίδρυσε το Ίδρυμα Σόλομον Ρ. Γκούγκενχαϊμ και άρχισε να εκθέτει τα έργα που αγόραζε στο διαμέρισμά του. Κατά τα πρώτα χρόνια, άρχισε να εκθέτει έργα της Αφηρημένης τέχνης και συγκεκριμμένα έργα καλλιτεχνών όπως Βασίλι Καντίνσκι και Πιέ Μοντριάν. Στη συνέχεια, άρχισαν να εκτίθενται έργα των Μαρκ Σαγκάλ, Αμεντέο Μοντιλιάνι και Πάμπλο Πικάσο. Η συλλογή του μουσείου άρχισε να μεγαλώνει, με αποτέλεσμα να ζητήσει από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ να σχεδιάσει το νέο κτήριο του μουσείου. Το νέο κτήριο του μουσείου άνοιξε στις 21 Οκτωβρίου 1959, δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Γκούγκενχαϊμ και έξι μήνες μετά τον θάνατο του Ράιτ. Το κτήριο του μουσείο θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα του 20ου αιώνα. Κατά την τριετία 2005-2008 πραγματοποιήθηκαν έργα συντήρησης στο εξωτερικό του μουσείου.
Ρομπέρ Λεφέβρ

Ο Ρομπέρ Λεφέβρ (γαλλικά: Robert Lefèvre), 1755- 1830, ήταν Γάλλος νεοκλασικός ζωγράφος προσωπογραφιών και ιστορικών και θρησκευτικών συνθέσεων.Επηρεάστηκε έντονα από τον Ζακ-Λουί Νταβίντ και ήταν ανταγωνιστής του Αντουάν-Ζαν Γκρο και του Φρανσουά Ζεράρ. Υπήρξε διαδοχικά ο προσωπογράφος του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του Ναπολέοντα και των Βουρβόνων της Παλινόρθωσης.

 Ο Ρομπέρ Λεφέβρ γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1755 στο Μπαγιέ της Νορμανδίας. Ο πατέρας του, που δεν ήθελε να τον δει να ακολουθεί καλλιτεχνική καριέρα καθώς από νωρίς ο νεαρός Λεφέβρ είχε δείξει σημάδια του ταλέντου του, τον τοποθέτησε υπάλληλο σε έναν εισαγγελέα στην Καέν, από όπου έκανε το πρώτο ταξίδι, με τα πόδια, στο Παρίσι για να δει τους πίνακες διάσημων ζωγράφων.Επιστρέφοντας στην Καέν, εγκατέλειψε το επάγγελμά του και έζησε ζωγραφίζοντας πορτρέτα και επιγραφές καταστημάτων. Έγινε αρκετά γνωστός στην περιοχή του, ώστε δημιούργησε μια σειρά διακοσμητικών πινάκων σε αρχοντικά και κάστρα. Το 1784, πραγματοποίησε το δεύτερο ταξίδι του στο Παρίσι και μπήκε μαθητευόμενος στο εργαστήριο που μόλις είχε ανοίξει ο Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ και μελέτησε σε βάθος τη ζωγραφική του Ζακ-Λουί Νταβίντ. Το 1791 εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν του Παρισιού. Το έργο του Κυρία με μαύρο βελούδο τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Το 1805, ο Λεφέβρ ζωγράφισε το πορτρέτο της αυτοκράτειρας Ιωσηφίνας, το οποίο μαζί με ένα δικό του, ο Ναπολέων χάρισε στην πόλη του Άαχεν το 1807, όπου βρίσκονται σήμερα στο δημαρχείο της πόλης και διακοσμούν την είσοδο. Φιλοτέχνησε και άλλα πορτρέτα, του Ναπολέοντα, της Ιωσηφίνας, της μητέρας του αυτοκράτορα Λετίτσια Μπουοναπάρτε, του ζωγράφου Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν, και του πάπα Πίου Ζ' που τον καθιέρωσαν ως προσωπογράφο. Η φήμη του επισφραγίστηκε από το πορτρέτο του της νέας συζύγου του Ναπολέοντα, Μαρίας- Λουίζας.Κατά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων, ο Ρομπέρ Λεφέβρ ζωγράφισε ένα πορτρέτο του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και τιμήθηκε με τον σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής και τον τίτλο του Πρώτου Ζωγράφου του Βασιλιά, τον οποίο έπαψε να κατέχει μετά την Ιουλιανή Επανάσταση. Ζωγράφισε μεγάλο αριθμό πορτρέτων και ιστορικών πινάκων. Ο τελευταίος του πίνακας ήταν Η Αποθέωση του Αγίου Λουδοβίκου για τον Καθεδρικό Ναό της Λα Ροσέλ. Ενώ δούλευε σ' αυτόν τον τελευταίο πίνακα, έλαβε χώρα η Ιουλιανή επανάσταση του 1830, γεγονός που έμελλε να του στερήσει την υποστήριξη και τις επίσημες θέσεις του. Άρρωστος, καταθλιπτικός και απελπισμένος, αυτοκτόνησε κόβοντας το λαιμό του στο σπίτι του τη νύχτα της 2/3 Οκτωβρίου 1830 σε ηλικία 75 ετών. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, στο Παρίσι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Robert Lefèvre στο Wikimedia Commons
444 Γκύπτις

Η Γκύπτις (Gyptis) είναι ένας πολύ μεγάλος αλλά σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,83. Ανακαλύφθηκε το 1899 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζερόμ Κοτζιά, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο γένος φυτών.

 Οι διαστάσεις της Γκύπτις υπολογίσθηκαν σε 179 επί 150 χιλιόμετρα (από επιπρόσθηση στις 14 Οκτωβρίου 2007), με μέση διάμετρο 159,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Η μάζα της εκτιμάται σε 4,25 τετράκις εκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³, ενώ το 2004 η Kochetova εκτίμησε ότι η μάζα είναι στην πραγματικότητα 12,5 τετράκις εκατομμύρια τόνοι, με υψηλή μέση πυκνότητα (5,5 gr/cm³, παρόμοια δηλαδή με εκείνη της Γης). Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Η Γκύπτις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 13 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Δημήτριος Α΄ της Ιμερετίας

Ο Δημήτριος, γεωργιανά: დემეტრე Demetre, (απεβ. το 1455) από τον Οίκο των Βαγρατιδών-Ιβηρίας ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας. Ήταν δούκας του Ιμερέτι, με διαλείμματα, από το 1401 έως το 1455.

 Ο Δημήτριος ήταν γιος του Αλέξανδρου Α΄ του Ιμερέτι (απεβ. το 1389), ο οποίος είχε αποσχιστεί από το βασίλειο της Γεωργίας κατά τις εισβολές του Τιμούρ στη χώρα αυτή το 1387. Αφού σκοτώθηκε ο θείος του Γεώργιος Α΄ το 1392, ο Δημήτριος παρασύρθηκε από τον άλλο θείο του, τον Κωνσταντίνο (Β΄), για να αναζητήσει καταφύγιο στα βουνά του Καυκάσου. Κατάφεραν να επιστρέψουν στο Ιμερέτι το 1396, οπότε ο Κωνσταντίνος Β΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Αυτός απεβίωσε άτεκνος το 1401, αφήνοντας τον θρόνο στον νεαρό και αδύναμο Δημήτριο. Ωστόσο την ανάρρησή του στον θρόνο εμπόδισε ο Γεώργιος Ζ΄ της Γεωργίας, ο οποίος, μόλις απελευθερώθηκε από έναν παρατεταμένο πόλεμο με τον Τιμούρ Λενκ, εισέβαλε στο Ιμερέτι. Οι Δαδιάνι της Μινγκρελίας και οι ευγενείς του Ιμερέτι αιχμαλώτισαν τον Δημήτριο και τον παρέδωσαν στον Γεώργιο Ζ΄, ο οποίος του φέρθηκε με προσοχή και τον έστειλε σε ασφαλές καταφύγιο στο Σομχίτη του Κάρτλι. Ο Αλέξανδρος Α΄ της Γεωργίας, ο οποίος νυμφεύτηκε την αδελφή του Δημητρίου Τάμαρ περί το 1415, τον επανέφερε στηο Ιμερέτι ως υποτελή εριστάβι (δούκα, φεουδάρχη). Ο Δημήτριος παρέμεινε πιστός στο στέμμα της Γεωργίας και απεβίωσε το 1455 . Ο ισχυρισμός του Γεωργιανού ιστορικού των αρχών του 18ου αι. πρίγκιπα Βαχούστι, ότι ο Βαγράτ ΣΤ΄, ο προπάτορας της μετέπειτα δυναστείας των βασιλέων του Ιμερέτι, ήταν γιος του Δημητρίου, είναι ψευδής. Η εκδοχή υιοθετήθηκε από τη Mαρί-Φελισιτέ Μπροσέ τον 19ο αι. και επέζησε μέχρι τον 2ό αι. Έχει απορριφθεί από αρκετούς μελετητές και ο Κύριλ Τουμάνοφ διευκρίνισε τελικά την πραγματική καταγωγή του Βαγράτ ως εγγονού του Κωνσταντίνου Α΄ της Γεωργίας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1989–90

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1989-90 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 97 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν το Α.Π.Ο. Κερατσίνι και η Δόξα Πειραιά. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα του Κερατσινίου, επικρατώντας της αντιπάλου της με σκορ 3-1. Και οι δυο πρωταθλήτριες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1990-91, καθώς και οι δευτεραθλήτριες και τριταθλήτριες κάθε ομίλου, μετά την αναδιάρθρωση της Δ΄ Εθνικής που αποφασίστηκε το καλοκαίρι του 1990. Η ομάδα του Κερατσινίου τη χρονιά αυτή κέρδισε το νταμπλ τίτλων, καθώς κατέκτησε και το Κύπελλο.

 Α΄ με 37 ομάδες σε δύο ομίλους των 19-18 ομάδων. Β΄ με 31 ομάδες σε δύο ομίλους των 16-15 ομάδων. Γ΄ με 29 ομάδες σε δυο ομίλους των 14-15 ομάδων. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Δ΄ Εθνική:Α.Π.Ο. Κερατσίνι Δόξα Πειραιά Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 9 Ιουνίου 1990, γήπεδο Μοσχάτου: Α.Π.Ο. Κερατσίνι - Δόξα Πειραιά: 3-1.Στη Δ΄ Εθνική προβιβάστηκαν επίσης ο δευτεραθλητής Ατρόμητος Πειραιώς και ο τριταθλητής Βύζας Μεγάρων από τον Α΄ όμιλο και ο δευτεραθλητής Ερμής Κορυδαλλού και ο τριταθλητής Α.Ο. Καστέλλας από τον Β΄ όμιλο. Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Άρης Μεγάρων και ο Α.Ο. Κορυδαλλού. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο σύλλογος του Κορυδαλλού (3-1). Το πρωτάθλημα κέρδισαν η Ελπίδα Νίκαιας και η Πίνδος Νίκαιας. Υπερπρωταθλήτρια ήταν η πρώτη. Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 9 Ιουνίου 1990, γήπεδο Νίκαιας: Ελπίδα Νίκαιας - Πίνδος Νίκαιας: 1-0. Αρχείο Αθλητικής εφημερίδας "Φως των Σπορ"
Αδέλα Νοριέγα

Η Αδέλα Νοριέγα (Adela Amalia Noriega Méndez, 24 Οκτωβρίου 1969 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Έγινε ευρέως γνωστή από τις Quinceañera, Dulce desafío, María Isabel, El privilegio de amar, El Manantial και Amor real. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Πόλη του Μεξικού. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν έφηβη και η μητέρα της πέθανε το 1995 από καρκίνο. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Ρέινα και έναν μικρότερο αδελφό, τον Αλεχάντρο. Σε ηλικία δώδεκα ετών, άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο και να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και μουσικά βίντεο. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών στην τηλενουβέλα Principessa και λίγο στην Juana Iris.

 Los Amantes del Señor de la Noche - 1984 (ταινία) Un sábado más - 1985, ως Λουσία (ταινία) Cachún cachún ra ra! - 1984/87, ως Αδέλα (σειρά) Principessa - 1984, ως Αλίνα Juana Iris - 1985, ως Ρομίνα Yesenia - 1986, ως Γιεσένια Quinceañera - 1987, ως Μαρικρούς Φερνάντες Σαρκοσέρ Dulce desafío - 1989, ως Λουσέρο Σαντοβάλ Guadalupe - 1993, ως Γουαδαλούπε Σαμπράνο Σάντος/Σολεδάδ "Τσόλε" Σάντος María Bonita - 1995, ως Μαρία "Μπονίτα" Ρεινόσο María Isabel - 1997, ως Μαρία Ισαμπέλ Σάντσεζ El privilegio de amar - 1999, ως Κριστίνα Μιράντα/Κριστίνα Βελάρδε Ερνάντες ντε Ντουβάλ El Manantial - 2001, ως Αλφονσίνα Βαλντές Ριβέρο Amor real - 2003, ως Ματίλντε Πενιαλβέρ ι Μπεριστάϊν Κουριέλ ντε Φουέντες Γκέρρα La esposa virgen - 2005, ως Βιρχίνια Αλφάρο ντελ Σουρ χηρ. ντε Ορτίζ Fuego en la sangre - 2008, ως Σοφία Ελισόντο Ατσεβέδο/Σοφία Ελισόντο Ροδρίγκες Βραβεία New York Latin ACEΒραβεία BravoΒραβεία Sol de OroΒραβεία Laurel de OroΒραβεία TVyNovelas MéxicoΒραβεία TVyNovelas ColombiaΒραβεία Palmas de OroΒραβεία EresΒραβεία Califa de OroΒραβεία El Heraldo de MéxicoΒραβεία INTEΒραβεία FAMA Αδέλα Νοριέγα στην IMDb Página oficial
Ίγκι Αζάλια

Η Άμεθιστ Αμίλια Κέλι (αγγλικά: Amethyst Amelia Kelly, γενν. 7 Ιουνίου 1990) ευρύτερα γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Iggy Azalea είναι Αυστραλή ράπερ, τραγουδίστρια, στιχουργός και μοντέλο.

 Γεννήθηκε ως Άμεθιστ Αμίλια Κέλι στο Σίδνεϊ και μεγάλωσε στο Μαλαμπίμπι. Ο πατέρας της, Μπρένταν Κέλι ζωγράφος και καλλιτέχνης κόμικ ενώ η μητέρα της, Τάνια, καθάριζε σπίτια και ξενοδοχεία. Η Αζέλια ζούσε σε ένα σπίτι που έφτιαξε ο πατέρας της από τούβλα λάσπης, περικυκλωμένο από 12 στρέμματα γης. Σε ηλικία 16 ετών, μετακόμισε στις ΗΠΑ για να ακολουθήσει μια καριέρα στη χιπ χοπ μουσική. Κέρδισε δημόσια αναγνώριση μετά την δημοσίευση μουσικών βίντεο για τα τραγούδια της «Pu$$y» και «Two Times». Η Αζέλια υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρεία του ράπερ T.I., Grand Hustle Records αφού κέρδισε την προσοχή από το ντεμπούτο μιξτέιπ της Ignorant Art. Το πρώτο άλμπουμ της, The New Classic (2014), έφτασε στην κορυφή σε πολλά τσαρτ παγκοσμίως και έλαβε γενικά μικτές κριτικές. Το άλμπουμ παρήγαγε το πρώτο σινγκλ της «Work», και τα επιτυχημένα τραγούδια «Fancy» και «Black Widow». Το «Fancy» έμεινε στην κορυφή του αμερικανικού Billboard Hot 100 για 7 συνεχείς εβδομάδες, κάνοντας έτσι την Αζάλια την τέταρτη γυναίκα ράπερ στην ιστορία του τσαρτ που έφτασε το νούμερο ένα. Επιπλέον, η συνεργασία της με την Αριάνα Γκράντε, «Problem», έφτασε στο νούμερο 2 όταν το «Fancy» ήταν νούμερο ένα. Έτσι η Ίγκι Αζάλια εντάχθηκε με τους Μπιτλς ως οι μόνες μουσικές πράξεις που κατάφεραν να έχουν δύο τραγούδια στο νούμερο ένα και δύο στο Billboard Hot 100. Επίσης, η Αζάλια πέρασε το ρεκόρ της Λιλ' Κιμ ως η γυναίκα ράπερ με το μακροβιότερο νούμερο ένα single στο Billboard Hot 100. Το δεύτερο άλμπουμ της Αζέλια θα κυκλοφορήσει το 2016, με το λιντ σινγκλ «Team» να έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Μαρτίου.
Π.Α.Ο.Κ. Τρίπολης

Ο Π.Α.Ο.Κ. Τρίπολης ήταν μια βραχύβια ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας στις 10 Σεπτεμβρίου 2018 ως μέλος του δικτύου ακαδημιών του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε σε τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αρκαδίας και τα χρώματά του συλλόγου ήταν το λευκό και το μαύρο. Η ομάδα χρησιμοποιούσε το σήμα του μητρικού ΠΑΟΚ. Ως έδρα του χρησιμοποιούσε το Γήπεδο Φιλικών στην Τρίπολη.

 Η σημαντικότερη στιγμή στην ιστορία του συλλόγου ήρθε την πρώτη κιόλας σεζόν, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας της Ενώσεως Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας 2018-19. Από την επόμενη κιόλας σεζόν ξεκίνησαν τα προβλήματα με το σύλλογο να μην καταφέρνει να ολοκληρώσει το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας τη σεζόν 2019-20. Με την ματαίωση της σεζόν 2020-21 λόγω πανδημίας, ο ΠΑΟΚ βρίσκεται στην τρίτη, και τελευταία αγωνιστική σεζόν του στο πρωτάθλημα της Β' Αρκαδίας τη σεζόν 2021-22. Με την αδυναμία του να συμμορφωθεί στους νέους κανόνες της σεζόν 2022-23 διακόπτεται η σύντομη παρουσία του στα τοπικά πρωταθλήματα της Αρκαδίας. Πρωταθλητής Β' ΕΠΣ Αρκαδίας: 2018-19 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας ΕΠΣ Αρκαδίας
MathWorld

Το MathWorld (online) είναι μια εργασία με αναφορά στα μαθηματικά, που δημιουργήθηκε και γράφτηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Eric W. Weisstein. Είναι υπό την αιγίδα και την άδεια της εταιρείας Wolfram Research, Inc (WRI) και χρηματοδοτείται εν μέρει από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών και την Εθνική Επιστημονική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Πολιτειών, με επιχορήγηση για το Πανεπιστήμιο του Ιλλινόις στο Urbana-Champaign.

 Ο Eric W. Weisstein, ο δημιουργός του ιστοτόπου, ήταν ένας φοιτητής της φυσικής και της αστρονομίας, ο οποίος είχε τη συνήθεια να γράφει σημειώσεις σχετικά με τις σπουδές του στα μαθηματικά. Το 1995 έβαλε τις σημειώσεις του στο διαδίκτυο και το ονόμασε Ο Θησαυρός των Μαθηματικών του Έρικ. Περιείχε εκατοντάδες σελίδες/λήμματα, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων των μαθηματικών. Η περιοχή έγινε δημοφιλής ως ένας εκτεταμένος μοναδικός πόρος για τα μαθηματικά στο διαδίκτυο. Στη συνέχεια, βελτίωνε συνεχώς τις σημειώσεις του και τις αποδεκτές διορθώσεις και σχόλια από τους αναγνώστες του. Το 1998, έκανε μια σύμβαση με την CRC Press και τα περιεχόμενα της ιστοσελίδας έχουν δημοσιευθεί σε έντυπη μορφή και CD-ROM της, με τον τίτλο «CRC Συνοπτική Εγκυκλοπαίδεια των Μαθηματικών». Η ελεύθερη σε απευθείας σύνδεση έκδοση έγινε μόνο εν μέρει προσιτή στο κοινό. Το 1999 πήγε να εργαστεί για την Wolfram Research, Inc (WRI) και Ο Θησαυρός των Μαθηματικών του Έρικ μετονομάστηκε από την WRI σε MathWorld στο http://mathworld.wolfram.com όπου και φιλοξενείται στην ιστοσελίδα της εταιρείας χωρίς περιορισμούς πρόσβασης. Το 2000, η CRC Press μήνυσε την WRI, τον πρόεδρο της WRI (Stephen Wolfram), και τον συγγραφέα Eric W. Weisstein, για παραβίαση της σύμβασης: διότι το περιεχόμενο της MathWorld είχε παραμείνει μόνο σε αυτή τη μορφή και η ιστοσελίδα κατεβάστηκε με διαταγή του δικαστηρίου. Η υπόθεση αργότερα διευθετήθηκε εκτός δικαστηρίου, με την WRI να πληρώνει ένα ποσό το οποίο δεν γνωστοποιήθηκε στον τύπο, και να υποχρεώνεται να τηρήσει κάποιες διάταξεις. Ανάμεσα σε αυτές τις διατάξεις είναι η συμπερίληψη των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας της CRC Press στο κάτω μέρος της ιστοσελίδας όσο και στην όποια έντυπη μορφή ή βιβλίο της MathWorld. Έτσι, ο ιστότοπος έγινε και πάλι διαθέσιμος με ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό.Η υπόθεση δημιούργησε ένα κύμα πρωτοσέλιδων στους σχετικούς εκδοτικούς κύκλους με την απευθείας σύνδεση (online). Το πρόγραμμα PlanetMath είχε ως αποτέλεσμα το έργο της MathWorld να γίνει μη διαθέσιμο. (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Μαρία της Αραγωνίας, κυρία του Καμέρος

H Μαρία, ισπαν. Maria de Aragon (π. 1299 - 1347) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κυρία του Καμέρος.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Απεβίωσε στη Βιλλανουέβα ντε Σιγένα σε ηλικία 48 ετών. Παντρεύτηκε τον Πέτρο του Καστιλιανού Οίκου της Ιβρέας κύριο του Καμέρος και είχε τέκνο: Λευκή 1319-1375. Μνηστεύθηκε με τον Πέτρο Α΄ της Πορτογαλίας, αλλά ο γάμος τελικά δεν έγινε. Agrait, Nicolás (1998). "The Reconquest During the Reign of Alfonso XI". In Donald J. Kagay; Therese M. Vann (eds.). On the Social Origins of Medieval Institutions: Essays in Honor of Joseph F. O'Callaghan. Leiden: Brill.
Πρώτο θεώρημα διαμέσων

Στην γεωμετρία, το πρώτο θεώρημα διαμέσων (ή θεώρημα Απολλωνίου) ονομάζεται το θεώρημα που σχετίζει τα τετράγωνα των πλευρών ενός τριγώνου και το τετράγωνο της διαμέσου. Πιο συγκεκριμένα,:372Θεώρημα: Σε ένα τρίγωνο A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } με διάμεσο την A M {\displaystyle \mathrm {AM} } , ισχύει ότι A B 2 + A Γ 2 = 2 ⋅ A M 2 + 1 2 B Γ 2 {\displaystyle \mathrm {AB} ^{2}+\mathrm {A\Gamma } ^{2}=2\cdot \mathrm {AM} ^{2}+{\frac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } ^{2}} .Το θεώρημα αποτελεί ειδική περίπτωση του θεωρήματος Στιούαρτ.

 Χρησιμοποιώντας τον νόμο των συνημιτόνων στο τρίγωνο A M B {\displaystyle \mathrm {AMB} } έχουμε ότι Χρησιμοποιώντας τον νόμο των συνημιτόνων στο τρίγωνο A M Γ {\displaystyle \mathrm {AM\Gamma } } έχουμε ότι A Γ 2 = A M 2 + M Γ 2 − 2 ⋅ A M ⋅ M Γ ⋅ cos ⁡ ( 180 o − ϕ ) {\displaystyle \mathrm {A\Gamma } ^{2}=\mathrm {AM} ^{2}+\mathrm {M\Gamma } ^{2}-2\cdot \mathrm {AM} \cdot \mathrm {M\Gamma } \cdot \cos(180^{o}-\phi )} καθώς M B = M Γ {\displaystyle \mathrm {MB} =\mathrm {M\Gamma } } , αφού M {\displaystyle \mathrm {M} } το μέσο του B Γ {\displaystyle \mathrm {B\Gamma } } . Προσθέτοντας τις εξισώσεις (1) και (2), λαμβάνουμε ότι A B 2 + A Γ 2 = 2 ⋅ A M 2 + 2 M B 2 . {\displaystyle \mathrm {AB} ^{2}+\mathrm {A\Gamma } ^{2}=2\cdot \mathrm {AM} ^{2}+2\mathrm {MB} ^{2}.} Χρησιμοποιώντας ότι M B = M Γ = 1 2 B Γ {\displaystyle \mathrm {MB} =\mathrm {M\Gamma } ={\tfrac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } } λαμβάνουμε την ζητούμενη σχέση. ◻ {\displaystyle \square } Τα μήκη των διαμέσων ενός τριγώνου δίνονται από μ A = 1 2 2 β 2 + 2 γ 2 − α 2 {\displaystyle \mu _{\rm {A}}={\tfrac {1}{2}}{\sqrt {2\beta ^{2}+2\gamma ^{2}-\alpha ^{2}}}} , μ B = 1 2 2 α 2 + 2 γ 2 − β 2 {\displaystyle \mu _{\rm {B}}={\tfrac {1}{2}}{\sqrt {2\alpha ^{2}+2\gamma ^{2}-\beta ^{2}}}} , μ Γ = 1 2 2 α 2 + 2 β 2 − γ 2 {\displaystyle \mu _{\rm {\Gamma }}={\tfrac {1}{2}}{\sqrt {2\alpha ^{2}+2\beta ^{2}-\gamma ^{2}}}} .Το Πυθαγόρειο θεώρημα προκύπτει ως συνέπεια του πρώτου θεωρήματος διαμέσων αφού A M = 1 2 B Γ {\displaystyle \mathrm {AM} ={\tfrac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } } , και επομένως A B 2 + A Γ 2 = 2 ⋅ A M 2 + 1 2 B Γ 2 = 1 2 B Γ 2 + 1 2 B Γ 2 = B Γ 2 {\displaystyle \mathrm {AB} ^{2}+\mathrm {A\Gamma } ^{2}=2\cdot \mathrm {AM} ^{2}+{\frac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } ^{2}={\frac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } ^{2}+{\frac {1}{2}}\mathrm {B\Gamma } ^{2}=\mathrm {B\Gamma } ^{2}} . Διάμεσος (γεωμετρία) Δεύτερο θεώρημα διαμέσων Θεώρημα Στιούαρτ Νόμος των συνημιτόνων Πυθαγόρειο θεώρημα