Σιμουσίρ

Το Σιμουσίρ (ρωσικά: Симушир, ιαπωνικά: 新知島) είναι ρωσικό νησί και ειδικότερα το όγδοο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, των Κουρίλων νήσων μετά το Ιτουρούπ, το Παραμουσίρ, το Κουνασίρ, το Ουρούπ, το Ονεκοτάν, το Σουμσού και το Σικοτάν.

 Την εποχή της ευρωπαϊκής επαφής, το Σιμουσίρ κατοικούνταν από τους Αϊνού. Το νησί εμφανίζεται σε έναν επίσημο χάρτη που δείχνει τα εδάφη της περιοχής Matsumae, μιας φεουδαρχικής επικράτειας της περιόδου Έντο στην Ιαπωνία που χρονολογείται το 1644. Ο Ρώσος εξερευνητής Gerasim Izmailov περιορίστηκε στο Σιμουσιρ στις αρχές της δεκαετίας του 1770. Πέρασε έναν ολόκληρο χρόνο ζώντας με «χτένια, γρασίδι και ρίζες». Η κυριαρχία αρχικά πέρασε στη Ρωσία σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Shimoda, αλλά επιστράφηκε στην Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας σύμφωνα με τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης μαζί με τα υπόλοιπα νησιά Κουρίλ. Οι άποικοι στο νησί ασχολούνταν με το ψάρεμα και την εκτροφή της Αρκτικής αλεπούς και των ταράνδων. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο άμαχος πληθυσμός εκκενώθηκε στα ιαπωνικά νησιά και το Σιμουσίρ φρουρήθηκε από ένα απόσπασμα του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού. Παραδόθηκε στις σοβιετικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Μάχης των Κουρίλων Νήσων χωρίς αντίσταση. Κάτω από τη Σοβιετική Ένωση, ο κόλπος Μπρούτον χρησιμοποιήθηκε από το Σοβιετικό Ναυτικό ως μυστική βάση υποβρυχίων μεταξύ 1987 και 1994, και είχε πληθυσμό περίπου 3000 άτομα. Τα υπολείμματα της βάσης φαίνονται καθαρά σε δορυφορικές εικόνες. Σήμερα το νησί είναι ακατοίκητο. Τώρα διοικείται ως τμήμα της Περιφέρειας Σαχαλίνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Σιμουσιρ είναι πολύ επιμήκη, αποτελούμενο από μια σειρά στρατοηφαιστείων. Το νησί έχει μήκος 59 χιλιόμετρα (37 μίλια) και πλάτος 13 χιλιόμετρα (8,1 μίλια) και έκταση 227,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα (87,9 τετραγωνικά μίλια).Στο βόρειο άκρο του νησιού βρίσκεται μια μισοβυθισμένη καλντέρα, ο κόλπος Μπρoύτον, με είσοδο μόλις 2,5 μέτρα βάθος, που βυθίζεται στα 240 μέτρα στο κέντρο. Το Ουρατάμαν, 878 μέτρα (2.881 πόδια) ύψος και θέα στον κόλπο Μπρούτον, είναι το βορειότερο στρατοηφαίστειο του νησιού. Πιο νότια βρίσκονται: Πρέβο, με ύψος 1.360 μέτρα (4.460 πόδια). Η κορυφή εξερράγη στις αρχές του 19ου αιώνα, σχηματίζοντας έναν συμμετρικό κώνο με ομοιότητα με το όρος Φούτζι. Στην κορυφή βρίσκεται ένας κρατήρας κορυφής πλάτους 450 × 600 μέτρων με μια μικρή λίμνη καλντέρα στον πυθμένα του. Οι ροές λάβας από την κορυφή φτάνουν και στις δύο ακτές του κεντρικού Σιμουσίρ. Μόνο δύο εκρήξεις είναι γνωστές από την κορυφή Πρέβο στους ιστορικούς χρόνους. Το μεγαλύτερο από αυτά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1760, παρήγαγε πυροκλαστικές ροές που κατέστρεψαν όλη τη βλάστηση στους πρόποδες του ηφαιστείου. Ασθενής εκρηκτική δραστηριότητα σημειώθηκε κατά την πιο πρόσφατη έκρηξη, στις αρχές του 19ου αιώνα. Ζαβαρίτσκι, με ύψος 624 μέτρα (2.047 πόδια) και μια λίμνη καλντέρα γλυκού νερού 2 × 3 χιλιομέτρων περιθώρια της λίμνης. Ένας θόλος λάβας που δημιουργήθηκε στις εκρήξεις του 1916 και του 1931 σχημάτισε ένα μικρό νησί στο βόρειο τμήμα της λίμνης. Το 1957, ένας νέος θόλος λάβας πλάτους 350 μέτρων και ύψους 40 μέτρων δημιουργήθηκε μετά από εκρηκτικές εκρήξεις, μειώνοντας το μέγεθος της λίμνης. Η Μίλνα, με ύψος 1.540 μέτρα (5.050 πόδια), είναι το υψηλότερο σημείο του νησιού. Αυτό το ηφαίστειο εξερράγη το 1881 και το 1914. Οι εξωτερικές πλευρές του απότομου βουνού ανατέμνονται από βαθιές ρεματιές, με ροές λάβας να εκτείνονται μέχρι τη θάλασσα. Η καλντέρα πλάτους τριών χιλιομέτρων παραβιάστηκε προς τα νότια λόγω παγετώνων. Το Goriaschaia Sopka, με ύψος 891 μέτρα (2.923 πόδια), βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού. Αυτό το ηφαίστειο εξερράγη το 1881 και το 1914. Παρά το εύκρατο γεωγραφικό του πλάτος, το ισχυρό ρεύμα Oyashio δίνει στο Σιμουσίρ ένα ψυχρό και πολύ υγρό κλίμα που εκπληκτικά σχεδόν χαρακτηρίζεται ως πολικό κλίμα, το οποίο σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο θα αναμενόταν μόνο σε γεωγραφικά πλάτη περίπου 20 μοίρες ή 2.200 χιλιόμετρα (1.370 μίλια) βορειότερα. Σε αντίθεση με τα τυπικά υποαρκτικά ή πολικά κλίματα, ωστόσο, οι χειμώνες είναι μόνο μέτριας έντασης και δεν υπάρχει μόνιμος παγετός, καθώς η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 2,8 °C (37,0 °F), ενώ οι θερμοκρασίες δεν έχουν πέσει ποτέ κάτω από -22,2 °C (-8 °C ΦΑ). Ωστόσο, οι ακραίοι άνεμοι, που το χειμώνα κατά μέσο όρο φθάνουν τα 43 χιλιόμετρα την ώρα (27 mph), το κάνουν να νιώθει πολύ πιο κρύο. Τα καλοκαίρια είναι ήπια, αλλά εξαιρετικά συννεφιά με ομίχλες να εμφανίζονται τα έξι έβδομα όλων των ημερών το καλοκαίρι και ετήσιες ώρες ηλιοφάνειας λιγότερο από 1.100 ετησίως, που είναι συγκρίσιμο με το Ρέικιαβικ ή την εξαιρετικά ομιχλώδη λεκάνη του Σετσουάν. Η ηλιοφάνεια είναι στην πραγματικότητα πιθανότατα στους πιο υγρούς μήνες του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου, όταν η δυνατή βροχή απομακρύνει την ομίχλη χαμηλού επιπέδου, αλλά οι καθαρές μέρες είναι εξαιρετικά σπάνιες οποιαδήποτε εποχή του χρόνου.