IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λαιτιπόρος ο θειαφένιος

O Λαιτιπόρος ο θειαφένιος (Laetiporus sulphureus) είναι ένα είδος μανιταριού που αναπτύσεται σε κορμούς δέντρων και συναντάται κυρίως στην Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική. Είναι κοινώς γνωστός ως κοτόπουλο του δάσους καθώς σε γεύση και υφή θυμίζει αρκετά κοτόπουλο.

 Το καπέλο του έχει ακανόνιστο σχήμα που μοιάζει με βεντάλια και βγαίνει απευθείας από τον κορμό του δέντρου πάνω στο οποίο αναπτύσεται σε πλάτος έως 30 εκ. και πάχος έως 4 εκατοστά. Το επάνω μέρος του έχει χρώμα θείο-κίτρινο έως έντονο πορτοκαλί, ενώ είναι βελούδινο με κυματιστή περιφέρεια. Η κάτω επιφάνεια αποτελείται από θειό-κίτρινους πόρους και σωλήνες. Η παχιά του σάρκα αρχικά είναι κίτρινη, μαλακή και χυμώδης, αργότερα γίνεται ξηρή λευκή και εύθραυστη, με ελαφρά ξινή γεύση και με ευχάριστη οσμή μανιταριού όσο είναι σε νεαρή ηλικία. Το αποτύπωμα των σπόρων του έχει λευκό χρώμα. Κυρίως το βρίσκουμε επάνω σε βελανιδιές, όμως πολύ συχνά έχει βρεθεί σε πρίνους, αχλαδιές, ιτιές, καστανιές και λεύκες αλλά και σε οπωροφόρα, σε αλληλοκαλυπτόμενα καρποσώματα στα οποία προκαλεί καφέ σήψη στον κορμό και τις ρίζες. Το κοτόπουλο του δάσους θεωρείται βρώσιμο όσο είναι σε νεαρή ηλικία και αφού μαγειρευτεί καλά, ενώ δεν θα πρέπει να καταναλώνεται ωμο. Είναι σημαντικό πως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που έχει προκαλέσει ναυτία και άλλες σοβαρές γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Ορισμένοι συγγραφείς προτείνουν να μην συλλέγονται δείγματα από κωνοφόρα δέντρα, ευκάλυπτος και από χαρουπιές.
Endless Wire

Endless Wire είναι ο τίτλος του ενδέκατου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" στην Μεγάλη Βρετανία και της "Universal Republic" στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος βασίστηκε στην ροκ-όπερα "Wire & Glass", προερχόμενη από τη νουβέλα του Πιτ Τάουνσεντ με τίτλο "The Boy Who Heard Music". Υπήρξε το πρώτο στούντιο άλμπουμ των The Who μετά το "It's Hard" του 1982 και ανέβηκε στο # 7 στο Billboard των Ηνωμένων Πολιτειών και το # 9 των τσαρτ της πατρίδας τους. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Endless Wire", οι The Who εμφανίστηκαν στο "Roundhouse" του Λονδίνου ως μέρος των "BBC Electric Proms", στο "Glastonbury Festival" του 2007, στο Superbowl XLIV το 2010 και στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012.

 1. Fragments (Townshend, Ball) - 3:582. A Man in a Purple Dress (Townshend) - 4:143. Mike Post Theme (Townshend) - 4:284. In the Ether (Townshend) - 3:355. Black Widow's Eyes (Townshend) - 3:076. Two Thousand Years (Townshend) - 2:507. God Speaks of Marty Robbins (Townshend) - 3:268. It's Not Enough (Townshend, Fuller) - 4:029. You Stand by Me (Townshend) - 1:3610. Sound Round (Townshend) - 1:2111. Pick Up the Peace (Townshend) - 1:2812. Unholy Trinity (Townshend) - 2:0713. Trilby's Piano (Townshend) - 2:0414. Endless Wire (Townshend) - 1:5115. Fragments of Fragments (Townshend, Ball) - 2:2316. We Got a Hit (Townshend) - 1:1817. They Made My Dream Come True (Townshend) - 1:1318. Mirror Door (Townshend, Fuller) - 4:1419. Tea & Theatre (Townshend) - 3:24 Endless Wire (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Το "Endless Wire" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά, κιθάρα Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα, συνθεσάιζερ, πιάνο, φωνητικά, βιολί, μαντολίνο, τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΈλεν Μπλερ - βιόλα Μπράιαν Ράιτ - βιολί Γκιλ Μόρλεϊ - βιολί Βίκι Μάθιους - τσέλο Τζον Μπούντρικ - πλήκτρα, φωνητικά Σάιμον Τάουνσεντ - φωνητικά Μπίλι Νίκολς - φωνητικά Τζόλιον Ντίξον - ακουστική κιθάρα Ρέιτσελ Φούλερ - πλήκτρα, ενορχήστρωση Πίτερ Χάντινγκτον - τύμπανα Πίνο Παλαντίνο - μπάσο Λόρενς Μπολ - Ηλεκτρονική μουσική Στιούαρτ Ρος - μπάσο Ζακ Στάρκι - τύμπανα Endless Wire - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic The Who - Endless Wire (album review ) | Sputnikmusic The Who Endless Wire Album Review | Rolling Stone
FCA Italy

Η FCA Italy S.p.A. είναι ιταλική εταιρεία, θυγατρική της Fiat Chrysler Automobiles, αφιερωμένη στην παραγωγή και την πώληση επιβατικών αυτοκινήτων και ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων και εδρεύει στο Τορίνο της Ιταλίας.

 Τον Ιανουάριο του 1979, οι αυτοκινητοβιομηχανικές παραγωγικές δραστηριότητες του ομίλου Fiat διαχωρίστηκαν σε μια νέα θυγατρική, τη «Fiat Auto S.p.A.», ως μέρος μιας συνεχιζόμενης διαδικασίας αποκέντρωσης εντός της Fiat. Ο Βιτόριο Γκιντέλα ονομάστηκε διευθύνων σύμβουλος. Η «Fiat Group Automobiles S.p.A.» δημιουργήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2007 από τη «Fiat Auto S.p.A.». Ταυτόχρονα τα τέσσερα τμήματα της Fiat Auto (Fiat, Alfa Romeo, Lancia και Fiat Professional) μετατράπηκαν σε τέσσερις Società per azioni (ανώνυμες εταιρείες), 100$ υπό τον έλεγχο της FCA. Οι πρώην διευθυντές της κάθε μάρκας έγιναν διευθύνοντες σύμβουλοι των νέων εταιρειών που δημιουργήθηκαν. Την ίδια στιγμή η μάρκα Abarth λειτούργησε εκ νέου ως Abarth & C. SpA, η πέμπτη ανεξάρτητη εταιρεία και πάλι 100$ υπό τον έλεγχο της FGA.Στις 15 Δεκεμβρίου του 2014, η Fiat Group Automobiles S.p.A. μετονομάστηκε σε «FCA Italy S.p.A.», ενώ η αλλαγή της επωνυμίας ανακοινώθηκε στον τύπο την επόμενη ημέρα.Η Maserati S.p.A. δεν είναι υπό τον έλεγχο της FCA Italy, καθώς ανήκει απευθείας στη μητρική εταιρεία της Fiat Chrysler Automobiles. Abarth & C. S.p.A. Alfa Romeo Fiat Fiat Professional S.p.A. Lancia Automobiles Fiat Chrysler Automobiles
Δήμος Κεφαλονιάς

Ο Δήμος Κεφαλονιάς είναι πρώην Δήμος της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, που περιλάμβανε την Κεφαλονιά με τις κοντινές της νησίδες, καθώς και τις Εχινάδες. Λειτούργησε από 01-01-2011, μέχρι 31-08-2019. Δημιουργήθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων και Κοινοτήτων του νησιού, των Δήμων Αργοστολίου, Ελειού-Πρόννων, Ερίσου, Λειβαθούς, Παλικής, Πυλαρέων και Σάμης και της Κοινότητας Ομαλών. Η έκταση του Δήμου ήταν 788,32 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του, 38.082 κάτοικοι, με βάση την Απογραφή του 2011. Έδρα του Δήμου ορίστηκε το Αργοστόλι.

 Το 2019, ο Δήμος Κεφαλονιάς διαιρέθηκε σε τρεις Δήμους: Δήμος Αργοστολίου, με έδρα το Αργοστόλι και αποτελούμενος από τις Δημοτικές Ενότητες Αργοστολίου, Ελειού - Προνών (χωρίς την Κοινότητα Αγίου Νικολάου), Λειβαθούς και Ομαλών. Δήμος Ληξουρίου, με έδρα το Ληξούρι και αποτελούμενος από τη Δημοτική Ενότητα Παλικής. Δήμος Σάμης, µε έδρα τη Σάμη και αποτελούμενος από τις Δημοτικές Ενότητες Σάμης (συν την Κοινότητα Αγίου Νικολάου, της Δημοτικής Ενότητας Ελειού - Προνών), Ερίσου και Πυλαρέων.Οι νέοι Δήμοι λειτούργησαν από την 1η Σεπτεμβρίου 2019, μετά δηλαδή την εγκατάσταση των νέων Δημοτικών Αρχών, που προέκυψαν από τις Δημοτικές Εκλογές Μαΐου 2019. Διοικητικές μεταβολές - Δήμος Κεφαλονιάς (Ε.Ε.Τ.Α.Α.)
Κιαμήλ Πασάς

Ο Μεχμέτ Κιαμήλ Πασάς (οθωμανικά τουρκικά: محمد كامل پاشا, τουρκικά: Kıbrıslı Mehmet Kâmil Paşa, 1833 – 14 Νοεμβρίου 1913), ήταν Οθωμανός πολιτικός τουρκοκυπριακής καταγωγής. Ήταν μεγάλος Βεζίρης της Αυτοκρατορίας για τέσσερις διαφορετικές περιόδους.

 Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1833, γιος του Κυβερνήτη Σαλίχ Αγά από το χωριό Πυρόι, στην Κύπρο. Η πρώτη του θέση ήταν στο νοικοκυριό του Αντιβασιλέα της Αιγύπτου. Ο Κιαμήλ Πασάς με την ελπίδα να διαιρέσει τους συμμάχους σκέφτηκε να συνάψει ειρήνη με τον βασιλιά Φερδινάνδο, καθώς μετά την αποτυχία της βουλγαρικής επίθεσης εναντίον των οχυρωμάτων της Τσατάλτζας, οι Τούρκοι θεώρησαν τους Βούλγαρους ως τον ισχυρότερο εχθρό τους. Σε αυτήν τη στενάχωρη τοποθεσία στη Τσατάλτζα, οι Βούλγαροι δεν είχαν πλέον την ικανότητα να τους υπερφαλαγγίσουν με γρήγορες κινήσεις. Η θάλασσα και από τις δύο πλευρές και ταβαριά πυροβόλα των τουρκικών πολεμικών πλοίων, που οριοθετούσαν την επίθεση σε μια περιορισμένη κεντρική πεδιάδα, επέτρεψαν στον Τούρκο στατιώτη να μείνει στα χαρακώματα και τα αναχώματά του, και από εκεί να βάλλει με σταθερά πυρά κατά του επελαύνοντος βουλγαρικού ιππικού.Ενώ ο Φερδινάνδος έστειλε στην Κωνσταντινούπολη ως αντιπρόσωπο τον διακριθέντα κατά τον πόλεμο στρατηγό Σάβωφ, τελικά έπαψαν όλες οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Βουλγάρων και της Πύλης. Στις 14 Νοεμβρίου 1913, ενώ άρχισε τα σχέδια να επισκεφθεί την Αγγλία το 1914, ο Κιαμήλ Πασάς ξαφνικά πέθανε από συγκοπή και θάφτηκε στην αυλή του Τζαμιού Αράμπ Αχμέντ Πασά. Ο Σερ Ρόναλντ Στορς, Βρετανός Κυβερνήτης της Κύπρου από το 1926 έως το 1932, ανήγειρε ένα μνημείο πάνω από τον τάφο του Κιαμήλ Πασά. Συνέθεσε επίσης μια αγγλική επιγραφή χαραγμένη στη ταφόπλακα κάτω από μία τουρκική επιγραφή στην παλαιά τουρκική γραφή. Αναφέρει ως εξής: Η Υψηλότητά Του Κιαμήλ Πασά. Ο γιος του Καπετάν Σαλίχ Αγά του Πυρόι. Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1833 . Δημόσιος Υπάλληλος. Ο επίτροπος της Λάρνακας. Διευθυντής του Εβκάφ. Τέσσερις φορές μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένας Μεγάλος Τούρκος και Ένας Σπουδαίος Άνθρωπος.
Οκταβία η Πρεσβύτερη

H Οκταβία η Πρεσβύτερη (λατιν. Octavia Major, πριν το 69 π.Χ. - μετά το 29 π.Χ.) από το γένος των Οκταβίων, ήταν η μεγαλύτερη, ετεροθαλής αδελφή του Αυγούστου. Λίγα γνωρίζουμε γι' αυτή· ο Πλούταρχος τη συγχέει με την Οκταβία τη Νεότερη, αμφιθαλή αδελφή του Αυγούστου.

 Ήταν το πρώτο τέκνο του Γαΐου Οκταβίου IV ανθυπάτου από την πρώτη του σύζυγο Ανχαρία. Ο Γ. Οκτάβιος IV έκανε δεύτερο γάμο με την Ατία Βάλβα και απέκτησε άλλα δύο τέκνα, την Οκταβία τη Νεότερη και τον Γάιο Οκτάβιο V, που μετά την υιοθεσία του ονομάστηκε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ, απεκαλείτο όμως Οκταβιανός (= μικρός Οκτάβιος) και αργότερα έγινε Αύγουστος. Εγγονός της ήταν ο Σέξτος Αππουλείος ΙΙΙ, που οι ιστορικοί πίστευαν, ότι νυμφεύθηκε την Κλαυδία Μαρκέλλα την Πρεσβύτερη, εξαδέλφη του πατέρα του Σέξτου Αππουλείου ΙΙ ως κόρη της Οκταβίας της Νεότερης. Αλλά το 1939 ο σερ Ρόνλντ Σάυμ υποστήριξε, ότι τέτοιος γάμος απαγορευόταν, λόγω στενής συγγένειας (αιμομιξίας). Παντρεύτηκε τον Σέξτο Αππουλείο Ι, ίσως ιερέα του Ιουλίου Καίσαρα (flamen Julialis) και είχε τέκνα: Σέξτος Απουλείος ΙΙ, ύπατος το 29 π.Χ., με συνύπατο τον θείο του Αύγουστο. Παντρεύτηκε την Κουινκτίλια, αδελφή του Πούμπλιου Κουινκτίλιου Βάρου, και είχαν τέκνα: Αππουλεία Βαρίλλα άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ. Κατηγορήθηκε από τον Τιβέριο για μοιχεία με τον Μάνλιο και εξορίστηκαν. Σέξτος Απουλείος ΙΙΙ, ύπατος το 14 μ.Χ. Παντρεύτηκε τη Φαβία Νουμαντίνα και είχε γιο: Σέξτος Απουλείος IV. (;) Μάρκος Αππουλείος π. 55 π.Χ. - π. 15 π.Χ., ύπατος το 20 π.Χ.. Tacitus, The Annals of Imperial Rome (Revised Edition) – Translated with an Introduction by Michael Grant, Penguin Books, 1996 Braund, D.; Augustus to Nero: A Source Book on Roman History 31 BC-AD 68 (Taylor & Francis, 1985) ISBN 0-7099-3206-5, ISBN 978-0-7099-3206-2 Syme, Ronald; Augustan Aristocracy (Oxford University Press, 1989). ISBN 0-19-814731-7, ISBN 978-0-19-814731-2
Πόνος και δόξα

Το Πόνος και δόξα (πρωτότυπος τίτλος: Dolor y gloria) είναι ισπανική δραματική ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Πρωταγωνιστούν οι Αντόνιο Μπαντέρας, Ασιέρ Ετξεαντία, Πενέλοπε Κρουζ, Λεονάρντο Σμπαράλια και Χουλιέτα Σεράνο. Η ταινία κυκλοφόρησε στην Ισπανία στις 22 Μαρτίου 2019 από τη Sony Pictures Releasing.

 Αντόνιο Μπαντέρας ως Σαλβαδόρ Μάγιο Πενέλοπε Κρουζ ως Χασίντα, η μητέρα του Σαλβαδόρ Χουλιέτα Σεράνο ως η μητέρα σε μεγάλη ηλικία Ραούλ Αρέβαλο ως ο πατέρας Λεονάρντο Σμπαράλια ως Φεδερίκο Ασιέρ Ετξεαντία ως Αλμπέρτο Κρέσπο Νόρα Νάβας ως Μερσέντες Σεσίλια Ροτ ως Ζουλέμα Κίτι Μάνβερ Επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών του 2019, όπου ο Μπαντέρας κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού και ο Αλμπέρτο Ιγκλέσιας κέρδισε το βραβείο καλύτερου σάουντρακ.Στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κέρδισε στις κατηγορίες: καλύτερου ηθοποιού (Μπαντέρας) και σχεδιασμού παραγωγής. Επίσης, ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στα 92α Βραβεία Όσκαρ και για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.Στα Βραβεία Γκόγια του 2020 ήταν υποψήφια σε δεκαπέντε κατηγορίες και κέρδισε σε επτά, μεταξύ των οποίων της καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερου ηθοποιού (Μπαντέρας) και Β' γυναικείου ρόλου (Χουλιέτα Σεράνο).
Αγγλεσίτης

Ο αγγλεσίτης (αγγλ. anglesite) είναι θειικό ορυκτό του μολύβδου. Το όνομά του οφείλεται στη νήσο Άνγκλεσι (Anglesey) της Ουαλλίας, στο Pary's Mine όπου και πρωτοβρέθηκε. Ανήκει στην ομάδα του βαρύτη, με τον οποίο έχει παρόμοια δομή, πολύ υψηλότερη, όμως, πυκνότητα.

 Είναι ορυκτό συχνά συναντώμενο στις ζώνες οξείδωσης κοιτασμάτων μολύβδου, στις οποίες μπορεί να συνιστά σημαντικό μετάλλευμα. Σχετίζεται με κερουσίτη, γαληνίτη, γύψο, μαλαχίτη, βουλφενίτη και θείο. Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Σημαντικές εμφανίσεις του, εκτός από την νήσο Άνγκλεσι, υπάρχουν στην Κάμπρια και στην Σκωτία (Ηνωμένο Βασίλειο), στην Αυστρία (Καρινθία), Γερμανία, Σλοβενία, Ρωσία (Ουράλια όρη και χερσόνησος Καμτσάτκα), στην Τυνησία και στο Μαρόκο. Επίσης σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ, στο Μεξικό και την Αυστραλία. Κατάλογος ορυκτών Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Ιωάννης Ερνέστος Β΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης

Ο Ιωάννης-Ερνέστος Β΄ (γερμανικά: Johann-Ernst II, 11 Σεπτεμβρίου 1627 - 15 Μαΐου 1683) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1662-83).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Ελεονώρας-Δωροθέας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άννχαλτ-Ντεσάου. Νυμφεύτηκε το 1625 τη Χριστίνα-Ελισάβετ, κόρη του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ (γιου τού Αλεξάνδρου) και είχε τέκνα: Άννα-Δωροθέα 1657-1704, ηγουμένη στο Κέντλινμπουρκ. Βιλελμίνα-Χριστίνα 1658-1712, παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Γουλιέλμο του Σβάρτσμπουρκ-Σόνντερσχαουζεν. Ελεονώρα-Σοφία 1660-1687, παντρεύτηκε τον Φίλιππο των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ. Γουλιέλμος-Ερνέστος 1662-1728, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης-Ερνέστος Γ΄ 1664-1707, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ernst Wülcker: Johann Ernst, Herzog von Sachsen-Weimar. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 14, Duncker & Humblot, Leipzig 1881, S. 360–362. Karl Helmrich: Geschichte des Grossherzogthums Sachsen-Weimar-Eisenach, Weimar 1852, S. 102
Ferrari FF

Η Ferrari FF (το όνομα FF σημαίνει «Ferrari Four», υποδηλώνοντας τις τέσσερις θέσεις στο σαλόνι και την τετρακίνηση) ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, τύπου grand tourer, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari, μεταξύ του 2011 και του 2016. Ήταν το πρώτο μοντέλο παραγωγής στην ιστορία της Ferrari με τετρακίνηση. Αντικατέστησε την Ferrari 612 Scaglietti, έχει τελική ταχύτητα 335 χλμ./ώρα και επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα σε μόλις 3,7 δευτερόλεπτα και μάλιστα η Ferrari είχε αναφέρει επίσημα κατά την εισαγωγή της, το 2011, ότι η FF ήταν το ταχύτερο τετραθέσιο αυτοκίνητο παγκοσμίως. Επίσης αποτέλεσε τη βάση για την Ferrari F12berlinetta, όπως η 612 Scaglietti αποτέλεσε τη βάση για την 599 GTB Fiorano.

 Το μοντέλο παρουσιάστηκε στις 1 Μαρτίου 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, και η παραγωγή της ξεκίνησε μέσα στο ίδιο έτος. Αρχικά, η Ferrari FF είχε τον μεγαλύτερο κυβισμό για κινητήρα μη αγωνιστικού αυτοκινήτου στην ιστορία της Ferrari : έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα κυβισμού 6.262 cm³, ρεκόρ που ισοφαρίστηκε από την Ferrari LaFerrari που εισήχθη στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2013 και είχε κυβισμό επίσης 6.262 cm³. Ο κινητήρας της Ferrari FF είναι 12-κύλινδρος βενζίνης, διάταξης V12 σε γωνία 65°. Το μηχανικό αυτό σύνολο, είναι άμεσου ψεκασμού και παράγει 651 hp (485 kW, 660 PS) στις 8.000 στροφές το λεπτό και μάλιστα έχει ίση ισχύ με την Ferrari Enzo, ενώ η ροπή της FF είναι 683 N·m στις 6.000 στροφές το λεπτό. Ο κινητήρας της FF συνδυάζεται με ένα 7-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη, με σύστημα αλλαγής ταχυτήτων στο τιμόνι, παρόμοιο με το κιβώτιο ταχυτήτων των Ferrari California και Ferrari 458 Italia. Το εντελώς νέο τότε σύστημα κίνησης στους τέσσερις τροχούς, που εξελίχθηκε και κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τη Ferrari, ονομάζεται 4RM : είναι κατά 50% ελαφρύτερο από ένα συμβατικό σύστημα, και παρέχει έξυπνα την ισχύ σε κάθε έναν από τους 4 τροχούς, ανάλογα με τις ανάγκες. Λειτουργεί μόνο όταν το καντράν manettino στο τιμόνι είναι στις θέσεις «comfort» («άνεση») ή «snow» («χιόνι»), αφήνοντας το αυτοκίνητο πιο συχνά στην παραδοσιακή διάταξη στους πίσω τροχούς. Η επίσημη ιστοσελίδα της Ferrari FF Αρχειοθετήθηκε 2015-08-01 στο Wayback Machine.
Ιωάννης Γλαβίνας

Ο Ιωάννης Γλαβίνας του Αθανασίου (1938-2012) ήταν νομικός, εκπαιδευτικός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 1981 έως το 1996. Νωρίτερα , διετέλεσε δήμαρχος Σοχού από το 1964 έως το 1967 και από το 1975 έως το 1978.

 Γεννήθηκε στο Σοχό. Έκανε σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία και τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης. Εξελέγη πριν από τη χούντα των Συνταγματαρχών δήμαρχος Σοχού, για να παυτεί από το δικτατορικό καθεστώς και να επανέλθει μετά, εκλεγείς στις δημοτικές εκλογές του 1975 και του 1978. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στη Β΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ έπειτα από τις εκλογές του 1981. Το 1985 αντικατέστησε το Γιώργο Σαλαγκούδη από τη ΝΔ όταν ο τελευταίος εξέπεσε του βουλευτικού αξιώματος. Εν συνεχεία κέρδισε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και τον Οκτώβριο του 1993. Πέθανε σε ηλικία 74 ετών στις 2 Φεβρουαρίου 2012 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Σοχό. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μία κόρη και ένα γιο, ονόματι Θανάση.
Αγία Τριάδα Σάμου

Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Βαθέος, του δήμου Ανατολικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. .

 Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινός οικισμός της Α. Σάμου, λίγο νοτιότερα από το μοναστήρι της Αγίας Ζώνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 5 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Βαθέος του δήμου Βαθέος Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Βαθέος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Σάμου(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=28109) Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία νοτιοανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Μάρια Κατσίνσκα

Η Μάρια Χελένα Κατσίνσκα (πολωνικά: Maria Helena Kaczyńska) (21 Αυγούστου 1942 – 10 Απριλίου 2010) ήταν η πρώτη κυρία της Πολωνίας από το 2005 έως το 2010 ως σύζυγος του Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι. Αυτή και ο σύζυγός της έχασαν τη ζωή της στο αεροπορικό δυστύχημα στη ρωσική πόλη Σμολένσκ.

 Η Κατσίνσκα γεννήθηκε στη Μαχάβα (κοντά στο Καμπίλνικ, τώρα Λευκορωσία). Οι γονείς της ήταν οι Λίντια και Τσέσουαφ Ματσκιέβιτς. Ο πατέρας της πολέμησε στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό στο Βίλνιους, ενώ ένας θείος της πολέμησε στο Πολωνικό II Σώμα του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Άντερς στη Μάχη του Μόντε Κασίνο και ένας άλλος θείος δολοφονήθηκε από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (σοβιετική μυστική αστυνομία) κατά τη Σφαγή του Κάτιν.Η Κατσίνσκα παρακολούθησε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Ράμπκα-Ζντρούι στη νότια Πολωνία. Σπούδασε οικονομικά μεταφορών και εξωτερικό εμπόριο στο Σόποτ στο σημερινό Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ. Μετά την αποφοίτησή της το 1966, εργάστηκε στο Ναυτικό Ινστιτούτο στο Γκντανσκ, όπου γνώρισε τον Λεχ Καζίνσκι το 1976. Παντρεύτηκαν το 1978 και απέκτησαν μια κόρη. Εκτός από τη μητρική της πολωνική, η Μάρια Κατσίνσκα μιλούσε τέσσερις γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και ικανοποιητικά ισπανικά και ρωσικά. Στις 10 Απριλίου 2010, στις 10:41 Ώρα Μόσχας (06:41 UTC), η Μάρια Κατσίνσκα και ο σύζυγός της, ο Πολωνός Πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι, σκοτώθηκαν όταν το Tupolev Tu-154 της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας συνετρίβη ενώ προσπαθούσε να προσγειωθεί στο Αεροδρόμιο Βόρειου Σμολένσκ στη ρωσική πόλη Σμολένσκ. Και οι 89 επιβάτες και τα 7 μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν. Οι Κατσίνσκι ταξίδευαν μαζί με πολλά ανώτερα κυβερνητικά στελέχη σε ένα ταξίδι για τον εορτασμό της 70ης επετείου από τη Σφαγή του Κάτιν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χιλιάδες Πολωνοί στρατιωτικοί εκτελέστηκαν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων.Ενταφιάστηκε μαζί με τον σύζυγό της στις 18 Απριλίου 2010 στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας. Το ημερολόγιό της βρέθηκε από την κόρη της μετά τον θάνατό της, προκαλώντας το ενδιαφέρον πολλών εκδοτών που ήθελαν να το αγοράσουν και να το κυκλοφορήσουν. Ωστόσο, η Μάρτα Κατσίνσκα-Ντουμπιενιέτσκα είπε ότι το ημερολόγιο ήταν πολύ πολύτιμο για να το πουλήσει και εξήγησε επίσης ότι δεν ήταν πιθανό να αποκαλύψει το περιεχόμενό του. Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (16 Απριλίου 2010, μετά θάνατον) Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Βιτάουτας του Μέγα (15 Απριλίου 2009, Λιθουανία) Xirka Ġieħ ir-Repubblika (26 Ιανουαρίου 2009, Μάλτα) Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Πρίγκιπα Ερρίκου (1 Σεπτεμβρίου 2008, Πορτογαλία) Γυναικείος Μεγαλόσταυρος του Τάγματος προ μερίτο Μελιτένσι (14 Μαΐου 2007) Επίσημος ιστότοπος της Πρώτης Κυρίας της Πολωνίας Αρχειοθετήθηκε 2009-07-20 στο Wayback Machine. Επίσημη βιογραφία της Μάρια Κατσίνσκα (στα αγγλικά)
Εθνική Μαδαγασκάρης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Μαδαγασκάρης αντιπροσωπεύει τη Μαδαγασκάρη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Μαδαγασκάρης (Fédération Malagasy de Basket-Ball).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στο Τόγκο το 1970. Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μαδαγασκάρης σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μαδαγασκάρης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Μαδαγασκάρης σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Εθνική Μαδαγασκάρης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Madagascar, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Malagasy de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Χρήστος Δώνης

Ο Χρήστος Δώνης (Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 1994) είναι Έλληνας διεθνής (με τις μικρότερες εθνικές ομάδες) ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην πολωνική Ραντόμιακ Ράντομ. Είναι γιος του πρώην Έλληνα διεθνούς ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή, Γιώργου Δώνη και μεγαλύτερος αδερφός του επίσης διεθνούς ποδοσφαιριστή Τάσου Δώνη.

 Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής του Παναθηναϊκού και προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου την 1η Ιουλίου 2012, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας έως το 2015. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην επικράτηση της ομάδας του με σκορ 4-0 επί της Προοδευτικής στα πλαίσια του κυπέλλου Ελλάδας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα σε μία αναμέτρηση απέναντι στον Λεβαδειακό, η οποία διεξήχθη στις 18 Δεκεμβρίου 2013, πετυχαίνοντας, στη διάρκειά της, το πρώτο του τέρμα με την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Τον Ιανουάριο του 2015, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Στις 21 Ιανουαρίου 2018 άνοιξε το σκορ στην εντός έδρας επικράτηση του Παναθηναϊκού απέναντι στην Κέρκυρα για το Ελληνικό Πρωτάθλημα που έληξε 4-0. Αυτό ήταν το δεύτερό του γκολ με την φανέλα του Παναθηναϊκού στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. Τον Μάϊο του 2018, ανανέωσε ξανά τη συνεργασία του με την ομάδα έως τον Ιούνιο του 2020. Δανεικός στην Λουγκάνο (2016) Τον Ιανουάριο του 2016 παραχωρήθηκε δανεικός για έξι μήνες στην ελβετική Λουγκάνο, όπου αγωνιζόταν και ο αδελφός του Τάσος. Δανεικός στον ΠΑΣ Γιάννινα (2016) Στις 28 Ιουνίου 2016 παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, για έναν χρόνο στον ΠΑΣ Γιάννινα, Δανεικός στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2017) Τον Ιανουάριο του 2017 αποχώρησε από τον ΠΑΣ Γιάννινα για να συνεχίσει, εκ νέου ως δανεικός, στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Στις 16 Σεπτεμβρίου του 2020, υπέγραψε συμβόλαιο 3 ετών με την Ιταλική Άσκολι έναντι 300χιλ. ευρώ ετησίως. Τερμάτισε το συμβόλαιό του με τον Ιταλικό σύλλογο, στις 12 Φεβρουαρίου του 2022. Δανεικός στην ΦΦΦ-Φένλο (2021) Στις 19 Ιανουαρίου του 2021, υπέγραψε ως δανεικός στην Ολλανδική Φένλο και έγινε συμπαίκτης με τον αδελφό του, Τάσο Δώνη. Εκεί, κατέγραψε 11 συμμετοχές και 1 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Στις 24 Ιανουαρίου του 2023, ο Δώνης υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Πολωνική Ραντόμιακ Ράντομ. Με τη σύντροφο του, Σοφία Χατζηανδρέου, απέκτησαν έναν γιό, τον Γιώργο (γενν. 6 Νοεμβρίου 2019) και μια κόρη, την Εμμανουέλα (γενν. 24 Ιανουαρίου 2022). Ως τις 12 Μαρτίου 2021 * Γιουρόπα Λιγκ, Τσάμπιονς Λιγκ ΠαναθηναϊκόςΚύπελλο Ελλάδος: 2014 Η καριέρα του Χρήστου Δώνη στο soccerway Το προφίλ του Χρήστου Δώνη στο transfermarkt
Μολάοι

Οι Μολάοι είναι κωμόπολη του Νομού Λακωνίας και έδρα του καλλικρατικού Δήμου Μονεμβασίας. Ο οικισμός βρίσκεται 61 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Σπάρτης, χτισμένος σε υψόμετρο 200 μέτρων, δυτικά της ομώνυμης πεδιάδας. Ο πληθυσμός είναι 2.534 κάτοικοι, που σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το όνομα του οικισμού προέκυψε από παραφθορά της λατινικής λέξης mola που σημαίνει μύλος.

 Ο οικισμός, με μια μικρή παραφθορά του ονόματος - στον τύπο Mola - απαντάται για πρώτη φορά σε κείμενο του 1209 και συγκεκριμένα στη λεγόμενη Συνθήκη της Σαπιέντζας. Η συνθήκη αυτή είχε συναφθεί ανάμεσα στο Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, ηγέτη των Φράγκων, και στους Βενετούς οι οποίοι βοήθησαν τους Σταυροφόρους στην κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και στην κατάκτηση του Μορέως. Στη Συνθήκη αυτή οριοθετούνται το Πριγκηπάτο και οι κτήσεις των Βενετών, και σε κάποιο σημείο της ο Γοδεφρείδος δηλώνει ότι "... έχει ήδη στην κατοχή του την πόλη Mola, ενώ το σύνολο της Λακεδαίμονος..."1Στην διάρκεια των Ορλωφικών οι Μολάοι έπαθαν μεγάλες καταστροφές από τις επιδρομές των Τουρκαλβανών. Απελευθερώθηκαν σχεδόν με το ξεκίνημα της επανάστασης του 1821, άλλα καταστράφηκαν το 1825 από επιδρομή του Ιμπραήμ στην περιοχή. Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, εξελίσσονται σε διοικητικό κέντρο, αρχικά ως έδρα του Δήμου Ασωπού και από το 1864 ως έδρα της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς. Πρόσφατα υπήρξαν έδρα του ομώνυμου δήμου, ενώ από το 2011 αποτελούν έδρα του καλλικρατικού Δήμου Μονεμβασιάς. Αν και έχει σήμερα την όψη μιας τελείως σύγχρονης πόλης, υπάρχουν παράλληλα αρκετά σημεία της που μας πείθουν ότι έχει τις ρίζες της βαθιά μέσα στην ιστορία. Τέτοια είναι: τάφοι και πλούσια μυκηναϊκά ευρήματα στη Θέση Γκαγκανιά, ο μεταλλευτικός ορυκτός πλούτος της στην ίδια θέση, ο λόφος Βίγκλα με λείψανα αρχαίας ακρόπολης στην κορυφή του, ο "παλιόπυργος"- ένα Μεσαιωνικό κτίσμα πάνω στον κοκκινωπό βράχο της Αγίας Παρασκευής, αλλά κυρίως το φαράγγι με την ονομασία Λάρνακας που διασχίζει την πόλη. Στο χώρο αυτό του φαραγγιού, ο οποίος μάλιστα διέθετε και δικό του πηγαίο νερό - από την πηγή την ονομαζόμενη "μάνα" - φαίνεται ότι αναπτύχθηκε ο πρώτος οικιστικός πυρήνας, ο οποίος αργότερα, στα Βυζαντινά χρόνια, εξελίχτηκε σ΄ένα αρκετά μεγάλο και οικονομικά εύρωστο οικισμό. Διέθετε μάλιστα και κάστρο, στο οποίο κατέφευγαν οι κάτοικοι σε περιπτώσεις εχθρικών επιδρομών και από το οποίο ήλεγχαν την πεδιάδα μέχρι τη Μονεμβασιά. Η Μονεμβάσια και η Ενδοχώρα της.(Τόμος Β΄).Γ.Δ. Κουτσογιαννόπουλος 2001
Υβόν Λε Ρου

Ο Υβόν Λε Ρου, γεννημένος στις 19 Απριλίου 1960 στο Πλουβόρν (Φινιστέρ), είναι παλιός διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού. Με 28 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας (για ένα τέρμα), συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 (το οποίο κατέκτησαν οι Γάλλοι) και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Μετά το πέρας της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ασχολήθηκε με την προπονητική.

 Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Σταντ Μπρεστουά, ο Βρετόνος αμυντικός αποτέλεσε τμήμα της ομάδας που αγωνίστηκε στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία της Γαλλίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Μαζί της, κατέκτησε σε δύο περιπτώσεις τον τίτλο του πρωταθλητή της Ντιβιζιόν 2. Το 1983, ο νεαρός Γάλλος διεθνής υπέγραψε στην ΑΣ Μονακό, με την οποία κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας και καθιερώθηκε στην βασική ομάδα της Εθνικής Γαλλίας, με την οποία κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984. Το 1985, επέστρεψε κοντά στην γενέτειρά του περιοχή, στην ΦΚ Ναντ. Έχοντας επιλεγεί να αγωνιστεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 με τους Μπλε, αποβλήθηκε στη διάρκεια του πρώτου αγώνα της ομάδας του και παρέμεινε ως αναπληρωματικός κατά το υπόλοιπο της διοργάνωσης. Το 1987, υπέγραψε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, όπου προετοιμαζόταν μια ομάδα υψηλού επιπέδου. Νικητής του νταμπλ Πρωταθλήματος-Κυπέλλου το 1989, εγκατέλειψε ξανά την ομάδα ύστερα από δύο σεζόν, για χάρη της Παρί ΣΖ, όπου ταλαιπωρημένος από συνεχόμενους τραυματισμούς, υποχρεώθηκε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση με το τέλος της πρώτης του σεζόν στους Παριζιάνους, σε ηλικία 30 ετών. Μετρούσε, τότε, 290 συμμετοχές σε αγώνες πρώτης κατηγορίας (για 32 γκολ) και 28 διεθνείς συμμετοχές (για ένα γκολ). Σύντομα, επέστρεψε στην ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά, η οποία είχε μόλις χρεοκοπήσει, ως προπονητής. Έπειτα από δύο σεζόν, εγκατέλειψε τον χώρο του ποδοσφαίρου, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε για ένα σύντομο διάστημα αθλητικός διευθυντής της ΟΣ Κονκαρνώ (CFA 2). Στις 21 Απριλίου 2007, αγωνίστηκε με τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο Βρετάνης σε έναν αγώνα απέναντι στην ομάδα επίλεκτων Africa Stars (Γαλλικά) Προφίλ από την Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αρχειοθετήθηκε 2005-10-26 στο Wayback Machine.
Γιούζεφ Γκάρμπιεν

Ο Γιούζεφ Ντάνιελ Γκάρμπιεν (πολωνικά: Józef Daniel Garbień) (11 Δεκεμβρίου 1896 — 3 Μαΐου 1954) ήταν Πολωνός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός, τόσο για την Πόγκον Λβουφ όσο και για την Εθνική Πολωνίας. Ήταν μέρος των θρυλικών επιθετικών της Πόγκον, η οποία στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ήταν ανώτερη από όλους τους αντιπάλους της χώρας.

 Ο Γκάρμπιεν γεννήθηκε στο Γουούπκουφ (κοντά στο Σάνοκ). Εκτός από το ποδόσφαιρο, ήταν ιατρός, απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γιαν Καζίμιες του Λβουφ το 1924. Η καριέρα του ξεκίνησε στην Πόγκον Στρίι. Το 1916 μετακόμισε στην Πόγκον Λβουφ, όπου παρέμεινε μέχρι το 1928 (στη συνέχεια, μέχρι το 1933, έπαιξε για την Ολντμπόγιε Λβουφ, μια ομάδα βετεράνων παικτών). Με την Πόγκον, ήταν πολλάκις πρωταθλητής Πολωνίας (1922, 1923, 1925, 1926). Έπαιξε επίσης 8 παιχνίδια με την Εθνική Πολωνίας. Το παρατσούκλι του Γκάμπριεν, «Τανκ», αντανακλούσε πλήρως τη σωματική διάπλαση και το στυλ παιχνιδιού του. Ήταν δυνατός και δυναμικός, αλλά κάποιες πηγές υποστηρίζουν ότι θα μπορούσε να είναι πολύ εγωιστής στο γήπεδο. Μετά την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, το 1933 μετακόμισε στο Χσάνουφ, όπου ήταν διευθυντής του νοσοκομείου. Ήταν μέλος των Πολωνικών Λεγεώνων του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, πολέμησε στο Ιταλικό Μέτωπο στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη συνέχεια τραυματίστηκε σοβαρά το 1919, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με την Ουκρανία για το Λβουφ. Συμμετείχε στην πολωνική εκστρατεία Σεπτεμβρίου ως αξιωματικός του Πολωνικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας ήταν ενεργό μέλος του υπόγειου κινήματος, συνελήφθη από την Γκεστάπο και πέρασε αρκετούς μήνες στη διαβόητη φυλακή Μοντελούπιχ στην Κρακοβία. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνελήφθη από τους κομμουνιστές και φυλακίστηκε για την υποτιθέμενη αντισοβιετική του στάση. Απελευθερώθηκε, εγκαταστάθηκε στο Χόζουφ, όπου μέχρι το 1949 ήταν διευθυντής του νοσοκομείου. Πέθανε στο Τσιέσιν. eu-football.info
Μστισλάβ του Τσέρνιγοβ

O Μστισλάβ Βλαντιμίρβιτς, Λευκορωσικά: Мсціслаў Уладзіміравіч (απεβ. π. 1035) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Τμουταρακάν (988-π. 1035) και του Τσέρνιγοβ (1024-π. 1035).

 Ήταν γιος τού Βλαδίμηρου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και της Ρογκνέντας, κόρης του Ρογκβόλοντ πρίγκιπα του Πολότσκ. Είναι ο πρώτος πρίγκιπας του Τμουταρακάν και του Τσέρνιγοβ, που αναφέρεται στους Ρώσους τού Κιέβου. Ο πατέρας του τον όρισε κυβερνήτη τού Τμουταρακάν, ενός σημαντικού φρουρίου στο Στενό τού Κερτς το 988 ή αργότερα. Ο Μστισλάβ κατέλαβε τις κεντρικές περιοχές των Ρώσων τού Κιέβου, τις οποίες κυβερνούσε ο αδελφός του Γιαροσλάβ Α΄ ο σοφός το 1024, αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει το Κίεβο. Ανάγκασε τις φυλές των Ανατολικών Σλάβων να εγκατασταθούν ανατολικά τού ποταμού Δνείστερου και να αποδεχθούν την κυριαρχία του. Ο Γιαροσλάβ Α΄ έδωσε μάχη εναντίον του στο Λίστβεν τού Τσέρνιγοβ, αλλά ηττήθηκε και αποδέχθηκε τη διαίρεση των Ρώσων τού Κιέβου με διαχωριστική γραμμή τον Δνείστερο. Τότε ο Μστισλάβ μετέφερε την έδρα του στο Τσέρνιγοβ (νυν Τσέρνιχιβ Ουκρανίας) και έγινε ο πρώτος ηγεμόνας του πριγκιπάτου, που δημιουργήθηκε γύρω από την πόλη. Απέκτησε ένα τέκνο: Ευστάθιος. Russian Primary Chronicle (year 6539), p. 136.
Τήνος (πόλη)

Η Τήνος (ή Χώρα) είναι η πρωτεύουσα της νήσου Τήνου και κύριο λιμάνι της. Αποτελεί έδρα του σημερινού δήμου Τήνου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 4.762 κάτοικοι.Η πόλη βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Απλώνεται γύρω από τις δύο κεντρικές της λεωφόρους που συνδέουν το λιμάνι με τον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τις λεωφόρους Ευαγγελιστρίας και Μεγαλόχαρης. Στην πόλη υπάρχει το Αρχαιολογικό μουσείο και το Μουσείο Τηνίων Καλλιτεχνών.

 Η πόλη της Τήνου άρχισε να κατοικείται την ίδια περίοδο που άρχισε να εγκαταλείπεται η παλιά Χώρα του νησιού, που βρισκόταν στον βράχο του Εξωμβούργου , ο οποίος βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού, Βορειοδυτικά του χωριού Τριπόταμος. Η μετακίνηση του πληθυσμού από το παλιό κάστρο στην νέα πόλη του νησιού συντελέστηκε κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα. Πριν την ελληνική επανάσταση, το παλιό όνομα της Χώρας ήταν "Σαν Νικολό".Την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης ο πληθυσμός της Τήνου σημείωσε μεγάλη αύξηση λόγω εγκατάστασης στο νησί προσφύγων από περιοχές που είχαν υποστεί αντίποινα των Τούρκων, όπως οι Κυδωνίες της Μικράς Ασίας, τα Μοσχονήσια της Μικράς Ασίας, η Χίος, τα Ψαρά, η Κάσος και η Κρήτη. Μεγάλη ανάπτυξη γνώρισε η πόλη μετά την ανεύρεση της εικόνας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την ανέγερση του ναού της Παναγίας της Τήνου. Έτσι, εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα στον ελλαδικό χώρο. Ο ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, πιο γνωστός ως Παναγία της Τήνου είναι ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα του ελλαδικού χώρου. Ο ναός ανοικοδομήθηκε για να στεγάσει την θαυματουργή εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που βρήκε στο σημείο αυτό η μοναχή Πελαγία, η οποία ζούσε στην Ιερή μονή του Κεχροβουνίου. Όπως αναφέρει η παράδοση η μοναχή κατέληξε στην ανεύρεση της εικόνας ύστερα από όραμα. Η Παναγία εμφανίστηκε στον ύπνο της και της υπόδειξε που θα πρέπει να σκάψει ο τηνιακός λαός για να βρει τη θαυματουργή εικόνα της, Πράγματι, η εικόνα της Παναγίας βρέθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1823. Η ανοικοδόμηση του ναού ξεκίνησε την ίδια χρονιά και ολοκληρώθηκε λίγα χρόνια αργότερα. Ο ναός υπήρξε το πρώτο δημόσιο οικοδόμημα της ελεύθερης Ελλάδας. Η ανοικοδόμηση του ναού στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης του προσέδωσε μεγάλη σημασία. Η εικόνα της Παναγίας που στέγασε θεωρήθηκε θαυματουργή και σύντομα ο ναός απέκτησε τεράστια φήμη και εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τόπους λατρείας και προσκυνήματος της Ελλάδας. Την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου, συρρέει πλήθος κόσμου για να προσκυνήσει. Πολλοί πιστοί έρχονται στον ναό για να εκπληρώσουν κάποιο τάμα ή να κάνουν αφιερώματα. Τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου είναι πολύ συνηθισμένη η εικόνα πιστών που πραγματοποιούν τη διαδρομή από το λιμάνι μέχρι τον ναό με τα γόνατα, εκπληρώνοντας κάποιο τάμα. Τήνου Επίσημη σελίδα της Παναγίας της ΤήνουΕπίσκεψη στο μουσείο του Κώστα Τσόκλη στην Τήνο, στου χωριό Κάμπος της Τήνου.
Βούζι Φθιώτιδας

Το Βούζι είναι ορεινό χωριό του δήμου Δομοκού του νομού Φθιώτιδας. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη «βούζια» η οποία περιέγραφε υδροφυή φυτά τα οποία αναπτύσσονταν στην περιοχή. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται στους 128 μόνιμους κατοίκους.

 Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρων σε απόσταση 5 χιλιομέτρων ανατολικά του Δομοκού και 40 χλμ βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, Λαμίας. Συνολικά, το χωριό διαθέτει έκταση 17.000 στρεμμάτων από τα οποία τα 13.000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα χέρσα. Διαθέτει τρεις εκκλησίες οι οποίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Φανούριο και τον Άγιο Νικόλαο εκ Βουνένοις. Ιστορικά το χωριό αναφέρεται το 1880 ως αποκλειστικά μουσουλμανικό, ενώ μετά την ενσωμάτωση της ευρύτερης περιοχής στην Ελλάδα κατά το επόμενο έτος, πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση ή επανεγκατάσταση στο Βούζι 13 ελληνικών οικογενειών. Κατ' αυτόν τον τρόπο το 1883 ήταν εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο του χωριού 13 Έλληνες και 58 Οθωμανοί. Διοικητικά το χωριό αποτέλεσε από το 1883 ως το 1912 τμήμα του δήμου Θαυμακών ενώ στη συνέχεια υπαγόταν στην επαρχία Δομοκού ως έδρα κοινότητας. Το 1997 προσαρτήθηκε στον καποδιστριακό δήμο Δομοκού στον οποίο παρέμεινε και μετά τις αλλαγές που επέβαλε στην τοπική αυτοδιοίκηση το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στο χωριό λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο και ξενώνας που ανήκουν στον τοπικό επιμορφωτικό σύλλογο, ο οποίος έχει στην κατοχή του μετάλλια και φωτογραφικό υλικό παραχωρημένα από την Ολυμπιονίκη Νίκη Μπακογιάννη, η οποία κατάγεται από το χωριό. Παράλληλα το Βούζι είναι γνωστό για την παραγωγή φακής, τοπικό προϊόν το οποίο έχει βραβευθεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κάθε χρόνο, στα μέσα Αυγούστου, πραγματοποιείται στο Βούζι η γιορτή φακής σε συνεργασία με τους παραγωγούς του χωριού.
SunExpress

Η SunExpress (Gunes Ekspres Havacilik AS), είναι αεροπορική εταιρεία με έδρα την Αττάλεια στην Τουρκία. Εκτελεί τακτικές και ναυλωμένες (charter) πτήσεις από την Αττάλεια προς την Ευρώπη. Οι δραστηριότητες της SunExpress επικεντρώνονται στην τουριστική κίνηση. Η κύρια βάση της εταιρείας είναι ο Διεθνής Αερολιμένας Αττάλειας (ΙΑΤΑ: ΑΥΤ)

 IATA: XQ ICAO: SXS Callsign: Sunexpress Η SunExpress ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1989 και ξεκίνησε την πτητική δραστηριότητα το 1990 με ναυλωμένες πτήσεις από Αττάλεια προς Φρανκφούρτη. Είναι κοινοπραξία μεταξύ των Τουρκικών Αερογραμμών (ΤΗΥ) και της γερμανικής Lufthansa. Πέντε χρόνια αργότερα, η Lufthansa μετέφερε το μετοχικό της μερίδιο στη θυγατρική της Condor (σήμερα Thomas Cook Airlines), ώστε όλες οι ναυλωμένες πτήσεις να διοικούνται από τον ίδιο φορέα. Σήμερα, η SunExpress διοικείται από την Thomas Cook (50%) και τις Τουρκικές Αερογραμμές (50%).Είναι ο μοναδικός Τουρκικός αερομεταφορέας που έχει λάβει πιστοποίηση ISO9001, ISO 14001 και OHSAS. Εκτός από τις ναυλωμένες πτήσεις, η SunExpress το καλοκαίρι του 2005 εκτελούσε πτήσεις από την Αττάλεια προς: Ζυρίχη, Κολωνία, Μόναχο και Φρανκφούρτη. Το περασμένο καλοκαίρι ο στόλος της SunExpress, αποτελείτο από: 10 Boeing 737-800 4 Boeing 757-200Το Boeing 757-200 είχε επινοικιαστεί κατά τους θερινούς μήνες από την International Lease Finance Corporation, για να ανταποκριθεί η εταιρεία στην υψηλή επιβατική ζήτηση. Ιστότοπος της SunExpress [1] Λεπτομέρειες στόλου της SunExpress SunExpress Fleet Detail Αρχειοθετήθηκε 2007-05-03 στο Wayback Machine.
Μάττερταλ

Η κοιλάδα του Μάττερ (Γερμανικά: Mattertal) βρίσκεται στη νοτιοδυτική Ελβετία, νοτίως της κοιλάδας του Ροδανού στο καντόνι του Βαλαί. Το χωριό του Ζερμάττ είναι ο πιο σημαντικός οικισμός της κοιλάδας, η οποία περικλείεται από πολλές κορυφές των 4000 μέτρων, μεταξύ αυτών και του Μάτερχορν.

 Ευρισκόμενο στις Πέννινες Άλπεις, η κοιλάδα του Μάττερ αρδεύεται από τον Μάττερ Βίσπα, έναν παραπόταμο του Ροδανού. Η ίδια η κοιλάδα τελειώνει στο Στάλντεν, όπου συναντά την Σααστάλ ή κοιλάδα του Σάας. Η επόμενη κοιλάδα συνεχίζει για μερικά χιλιόμετρα μέχρι που φτάνει στην πόλη του Βισπ. Η κοιλάδα αρχίζει ανάμεσα από τις υψηλές κορυφές νότια του Ζερμάττ (Μόντε Ρόζα, Μάττερχορν) στα σύνορα με την Ιταλία. Η επάνω πλευρά έχει παγετώνα, τον δεύτερο μεγαλύτερο παγετώνα των Άλπεων, τον Παγετώνα Γκόρνερ που κείται στις υπώρειες του Μόντε Ρόζα (4,634 m), ενώ ο Παγετώνας Ζμουττ κείται στις υπώρειες του Μάττερχορν (4,478 m). Γύρω από το χωριό Ράντα βρίσκονται το Βάισσχορν (4,505 m) και το Ντομ (4,545 m). Η διαφορά υψομέτρου ανάμεσα στο χαμηλότερο σημείο και τις κορυφές των δυο πλευρών ξεπερνά τα 3 χλμ. Το συνολικό μήκος της κοιλάδας είναι περίπου 40 χλμ. Η Ζερμάττ (1,600 m), με περίπου 5600 κατοίκους, είναι ο μεγαλύτερος οικισμός της κοιλάδας και βρίσκεται στο μεγαλύτερο υψόμετρο. Το St. Niklaus ακολουθεί με 2400 κατοίκους. Μεταξύ αυτών βρίσκονται τα μικρότερα χωριά Täsch και Randa. Τα χωριά Grächen, Embd και Törbel βρίσκονται πάνω από την κοιλάδα. Το Stalden, ευρισκόμενο προς το τέλος της κοιλάδας, είναι το χαμηλότερο σε υψόμετρο χωριό (800 m). Από το τέλος του 19ου αιώνα το άνω τμήμα της κοιλάδας συνδέεται σιδηροδρομικά από το Βισπ (Matterhorn Gotthard Bahn). Αν και ο κύριος δρόμος συνδέει το Ζερμάττ με το Βισπ, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταξύ Täsch και Ζερμάττ, καθώς ο δεύτερος είναι εντελώς απαλλαγμένος από αυτοκίνητα. Από το 1930 η κοιλάδα συνδέεται ευθέως με το Σαιν Μόριτς με το πανοραμικό τραίνο Εξπρές του Παγετώνα. Χάρτες του Swisstopo
Κάστρο του Κοπερτίνο

Το Κάστρο του Κοπερτίνο (Ιταλικά: Castello di Copertino) είναι κάστρο στην Απουλία της Νότιας Ιταλίας ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα της περιοχής. Βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη του Κοπερτίνο, στα βόρεια της Γκαλλίπολι στα όρια της Απουλίας, μεταξύ της Μαντουρία και της Γκαλατίνα.

 Όπως και το κάστρο του Οτράντο, το Κοπερτίνο ανεγέρθηκε για την ενίσχυση της άμυνας της χερσονήσου του Σαλέρνο. Το κάστρο ήταν αρχικά χτισμένο κατά τη νορμανδική περίοδο, ενώ η μορφή του άλλαξε δραματικά έπειτα από τις αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, για λογαριασμό του Αλφόνσο Καστριότα, από τον περίφημο ειδικό επί οχυρωματικών εργασιών του Καρόλου Ε΄, Εβαντζελίστα Μένγκα το 1540, ως αντίδραση στην ραγδαία πρόοδο που είχε σημειωθεί στην στρατιωτική επιστήμη, με, μεταξύ άλλων, την εφεύρεση της μπαρούτης. Τα βελτιωτικά έργα περιελάμβαναν το σκάψιμο μιας τάφρου και την κατασκευή επιβλητικών προμαχώνων με 90 πολεμίστρες για να επιτρέπεται η τοποθέτηση κανονιών. Το Κοπερτίνο, στη συνέχεια, διέθετε Ανδεγαυική φρουρά, επεκτεινόμενο αργότερα, υιοθετώντας τετράγωνο σχέδιο με έναν κωνικό προμαχώνα σε καθεμία από τις τέσσερεις γωνίες του. Η πύλη εισόδου στο κάστρο είναι σε Καταλανικό-Δυρραχιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, αν και αρχικώς προοριζόταν ως αψίδα θριάμβου, με την είσοδο στο οικογενειακό παρεκκλήσι του Αγίου Μάρκου στα δεξιά της εισόδου του προθαλάμου. Το παρεκκλήσι αυτό καθαυτό είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, φιλοτεχνημένες από τον μανιεριστή ζωγράφο Τζιανσέριο Στραφέλλα. Η εσωτερική αυλή του κάστρου περιλαμβάνει αριθμό επιβλητικών στοών, ενώ στα αριστερά της εισόδου του κάστρου βρίσκεται το παλάτι που χτίστηκε για λογαριασμό των Σκουαρτσιαφίκο Πινέλλι, Κόμητων του Κοπερτίνο και Μαρκησίων του Γκαλατόνε, προγόνων των Πριγκίπων του Μπελμόντε. Το Κάστρο του Κοπερτίνο είναι από τα μεγαλύτερα φρούρια που να έχουν κατασκευαστεί στην Απουλία. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η Ισαβέλλα του Τάραντα, κόρη του Τριστάν ντε Κλερμόν και της Αικατερίνης του Τάραντα, η οποία στη συνέχεια έγινε Βασίλισσα της Νάπολης, γεννήθηκε στο Κάστρο του Κοπερτίνο. Calasso, S., 1966, Ricerche storiche intorno al comune di Copertino, Copertino. Mumford, L., 1970, La città nella storia, Milano. de Vita, R. 1982, a cura di, Castelli, torri ed opere fortificate di Puglia, Bari. Franco, C., 1982, Cronache di storia meridionale intorno al Comune di Copertino, Copertino. Santoro, L., 1982, Castelli angioini e aragonesi nel Regno di Napoli, Milano, σ. 126. Nestola, E. 1983, Le origini medievale di Copertino, Galatina. Novembre, A. and G.Fiorillo, 1989, Il Castello ed il centro antico di Copertino, Copertino. AA.VV., 1993, Copertino in Epoca moderna e contemporanea, V.II, Galatina. Greco, G., 1995, 1723: viaggiatori "barocchi" da Copertino a Napoli, Congedo. AA.VV., 1996, Guida di Copertino, Galatina. Cazzato, M., 1996, «L'epigrafe di Alfonso Granai Castriota sul castello di Copertino», in "Il Bardo" del 5 agosto 1996, σ. 11. Cazzato, M., 1997, Guida ai castelli pugliesi, Galatina. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Castello di Copertino στο Wikimedia Commons
Ποταμός Κουίλου

Ο ποταμός Κουίλου (ή Κουίλο) είναι ένας σημαντικός ποταμός που πηγάζει στην Ανγκόλα και ρέει βόρεια μέσω της επαρχίας Μπαντούντου στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (ΛΔΚ) προς την πόλη Μπαντούντου, όπου συμβάλει με τον ποταμό Κουάνγκο λίγο πριν αυτός συμβάλει με τον ποταμό Κασάι. Στη ΛΔΚ ο ποταμός ρέει από τις πόλεις Γκούνγκου, Κικουίτ, Μπουλούνγκου, Μπαγκάτα, Ραδερφόρντια και Μπαντούντου. Η πόλη Λουσάνγκα, πρώην Λέβερβιλ, βρίσκεται στο σημείο όπου ο ποταμός Κουένγκε συμβάλει με τον Κουίλου, μεταξύ Κικουίτ και Μπουλούνγκου.

 Είναι ελικοειδής ποταμός. Κοντά στην εκβολή του έχει πλάτος 950 μέτρα ενώ η κοίτης του είναι αμμώδης. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 965 χιλιόμετρα. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των βροχοπτώσεων η πλημμυρική περιοχή καλύπτει 1.559 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οι πηγές του ποταμού βρίσκονται σε υψόμετρα μεταξύ 1.000 και 1.800 μέτρων στα ορεινά της Ανγκόλας. Κατεβαίνει απότομα στην επίπεδη κεντρική λεκάνη του Κονγκό σε υψόμετρο μεταξύ 500 και 300 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μια έρευνα του 2011 διαπίστωσε 113 είδη ψαριών σε 21 οικογένειες και 8 τάξεις. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kwilu River στο Wikimedia Commons
Γκαμπριέλ Ζεσούς

Ο Γκαμπριέλ Φερνάντο ντε Ζεσούς (πορτογαλικά: Gabriel Fernando de Jesus, γενν. στις 3 Απριλίου 1997), γνωστός ως Γκαμπριέλ Ζεσούς, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιρστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Άρσεναλ και την Εθνική Βραζιλίας.

 Ο Ζεσούς ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με την Παλμέιρας και το 2015 ψηφίστηκε ως καλύτερος νεοεισερχόμενος στο πρωτάθλημα Βραζιλίας, σε μία χρονιά που βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το Κόπα ντο Μπραζίλ. Τον επόμενο χρόνο ψηφίστηκε παίκτης της χρονιάς για την Παλμέιρας, η οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από 22 χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2017 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι για 32 εκατομμύρια ευρώ και κέρδισε την Πρέμιερ Λιγκ το 2018, 2019, 2021 και 2022 το Λιγκ Καπ Αγγλίας το 2018, 2019 και 2020 και το Κύπελλο Αγγλίας το 2019. Σε 236 εμφανίσεις σκόραρε 95 φορές. Τον Ιούλιο του 2022 αποκτήθηκε από την Άρσεναλ για 45 εκατομμύρια λίρες. Αφότου είχε 21 συμμετοχές και εφτά γκολ με τις νεανικές εθνικές ομάδες, φτάνοντας στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου Κ-20 και κατακτώντας το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2016, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική αντρών το Σεπτέμβριο του 2016. Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 και στο Κόπα Αμέρικα 2019, το οποίο και κατέκτησε. Σε 39 εμφανίσεις με το εθνόσημο έχει σκοράρει 18 φορές.