IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Down to Earth

Down to Earth είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor".

 Μετά το πέρας της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Long Live Rock 'n Roll", το καλοκαίρι του 1978, ο μπασίστας Μπομπ Ντέισλι και ο κιμπορντίστας Ντέηβιντ Στόουν απολύθηκαν. Ο πρώην μπασίστας των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ συνεργάστηκε με το συγκρότημα για την παραγωγή και τη συγγραφή νέων κομματιών. Ο κιθαρίστας και ιδρυτής των Rainbow, Ρίτσι Μπλάκμορ, απέλυσε και τον τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο λόγω των συνεχών διαφωνιών τους οι οποίες τους είχαν οδηγήσει στο σημείο να μη μιλούν αναμεταξύ τους. Μέχρι τα Χριστούγεννα του 1978, ο Ντον Έρεϊ εντάχθηκε στο συγκρότημα ενώ για το μπάσο είχε έρθει μαζί του ο Κλάιβ Τσέημαν για ένα μικρό διάστημα. Για την θέση του τραγουδιστή, ο Μπλάκμορ έκανε πρόταση στον Ίαν Γκίλαν ο οποίος αρνήθηκε. Τελικά, το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο Γκράχαμ Μπονέτ και ο Ρότζερ Γκλόβερ έγινε ο νέος μπασίστας του συγκροτήματος. Την άνοιξη του 1979, πήγαν στο Château Pelly de Cornfeld στη Γαλλία, όπου ηχογράφησαν το νέο τους δίσκο, "Down to Earth", μέχρι τις αρχές Ιουλίου, με τη μίξη να γίνεται άμεσα για να προλάβουν στα τέλη του μήνα την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του. Ο δίσκος γνώρισε μεγάλη επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία όπου έγινε χρυσός και συνοδευόταν από δύο Top-10 επιτυχίες, τα σινγκλ "Since You've Been Gone" (το οποίο έγραψε ο Ρας Μπάλαρντ) και "All Night Long". Παρ' όλη την άνοδο των πωλήσεων που παρουσίασε ο δίσκος στις Ηνωμένες Πολιτείες σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, στον υπόλοιπο κόσμο η εμπορική επιτυχία του δίσκου κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, φτάνοντας στο Top-20 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών, ενώ τα δύο σινγκλ δε γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου οι Rainbow εμφανίστηκαν σαν πρώτο όνομα στο φεστιβάλ "Monsters of Rock" στο Ντόνινγκτον της Αγγλίας. Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος με τον Μπονέτ στα φωνητικά, ενώ μετά την περιοδεία για την προώθηση του, αποχώρησε από το συγκρότημα και ο ντράμερ Κόζι Πάουελ, για να αντικατασταθεί από τον Μπόμπι Ροντινέλι. 1. All Night Long (Blackmore, Glover) - 3:53 2. Eyes of the World (Blackmore, Glover) - 6:42 3. No Time to Lose (Blackmore, Glover) - 3:45 4. Makin' Love (Blackmore, Glover) - 4:38 5. Since You've Been Gone (Bullard) - 3:25 6. Love's No Friend (Blackmore, Glover) - 4:55 7. Danger Zone (Blackmore, Glover) - 4:31 8. Lost in Hollywood (Blackmore, Glover, Powell) - 4:51 Down to Earth (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Down to Earth" είχε την εξής μορφή:Γκράχαμ Μπονέτ - φωνητικάΡίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσοΝτον Έρεϊ - πλήκτραΡότζερ Γκλόβερ - μπάσοΚόζι Πάουελ - τύμπανα Allmusic review Επίσημη ιστοσελίδα Ronnie James Dio Rate Your Music review Sputnik Music review Encyclopaedia Metallum review Classic Rock Radio Deluxe edition review Βρετανικά τσαρτ Σουηδικά τσαρτ Ολλανδικά τσαρτ Αμερικανικά τσαρτ Γερμανικά τσαρτ
Δημοκρατία του Ριφ

Η Δημοκρατία του Ριφ (βερβερικές γλώσσες: ⵜⴰⴳⴷⵓⴷⴰ ⵏ ⴰⵔⵔⵉⴼ, Tagduda n Arrif, επίσημα Συνομόσπονδη Δημοκρατία των Φυλών του Ριφ) ήταν βραχύβια δημοκρατία στο βόρειο Μαρόκο που υπήρχε μεταξύ του 1921 και 1926. Δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1921, όταν οι άνθρωποι του Ριφ επαναστάτησαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από την ισπανική κατοχή, καθώς και από το σουλτάνο του Μαρόκου Γιουσέφ.

 Πρωτεύουσα ήταν το Ατζντίρ και νόμισμα το Ριφφάν. Η εθνική Ημέρα της Ανεξαρτησίας εορταζόταν στις 18 Σεπτεμβρίου και ο συνολικός πληθυσμός του εκτιμόταν σε 550.000 άτομα. Η ανεξαρτησία του Ριφ ανακοινώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1921 με τον Μοχάμεντ Αμπντ αλ-Κριμ ως πρόεδρος ή αρχηγός. Η Δημοκρατία του Ριφ συστάθηκε επίσημα στις 1 Φεβρουαρίου 1923, με τον Αμπντ αλ-Κριμ ως αρχηγό του κράτους. Ο πρωθυπουργός, από τον Ιούλιο του 1923 έως τις 27 Μαΐου 1926, ήταν ο Μπεν Χατζ Χατμί και ο Στρατηγός Ντρις Ρίφι Τεμσάμανι ονομαζόταν Μπασά ή Κυβερνήτης του Ριφ. Το κράτος διαλύθηκε από τις ισπανικές και γαλλικές δυνάμεις κατοχής στις 27 Μαΐου του 1926, μετά από τις μεγάλες και αιματηρές μάχες του πολέμου του Ριφ. Στις μάχες χρησιμοποιήθηκαν γερμανικά χημικά όπλα κατά των βερβερικών πληθυσμών από τις ισπανικές και γαλλικές δυνάμεις κατοχής. Αν και οι Βέρβεροι αντιστέκονταν ενάντια στους Ισπανούς και Γάλλους εισβολές στο Μαρόκο, δεν ήταν σε θέση να εδραιώσουν την εξουσία και επανειλημμένα επέστρεφαν στις εμφύλιες διαμάχες. Η εξέγερση μετά τη συνθήκη της Φεζ του 1912 κατέληξε σε αποτυχία, διότι οι φυλετικές συμμαχίες εναντίον του γαλλικού κράτους διαλύθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Ο Μουχάμαντ Ίμπν Αμπντ αλ Καρίμ αλ-Χατάμπι, πρώην δικαστής (καντής), έγινε αρχηγός των Βερβέρων στο Ριφ. Έχοντας δημιουργήσει μια δομή διοίκησης και εξουσίας, ο Αμπντ νίκησε επανειλλημένως τους Ισπανούς και τους περιόρισε σε μερικά παράκτια φυλάκια. Ήθελε να δημιουργήσει σταθερό βερβερικό κράτος για να τους προστατεύσει από τις μακροχρόνιες συγκρούσεις. Ο Αμπντ ελ-Κριμ απέστειλε διπλωματικούς εκπροσώπους στο Λονδίνο και στο Παρίσι για να προσπαθήσει να εδραιώσει διπλωματικές σχέσεις με την Ευρώπη. Στα τέλη του 1925, οι Γάλλοι και Ισπανοί δημιούργησαν κοινή ομάδα εργασίας 500.000 ανδρών υποστηριζόμενη από άρματα μάχης και αεροσκάφη. Από το 1923 και μετά, οι Ισπανοί χρησιμοποιούσαν γερμανικά χημικά όπλα. Η Δημοκρατία του Ριφ κατέρρευσε τον Μάιο του 1926, αλλά οι αντάρτες του Ριφ συνέχισαν να παλεύουν μέχρι το 1927.
Τέρι Ίγκλετον

Ο Τέρενς Φράνσις "Τέρι" Ίγκλετον (αγγλ.: Terence Francis "Terry" Eagleton, γεν.: 22 Φεβρουαρίου 1943) είναι επιφανής Βρετανός διανοούμενος, κριτικός και θεωρητικός της λογοτεχνίας Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής της Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, καθηγητής Θεωρίας του Πολιτισμού στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας και διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής Αγγλικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Νορτ Νταμ. Έχει συγγράψει πάνω από σαράντα βιβλία, ενώ αποτελεί σημαντικό ενάντιο του Μενταμοντερνισμού καθώς και του Νέου Αθεϊσμού των Ρίτσαρντ Ντόκινς και Κρίστοφερ Χίτσενς.

 Αρκετά έργα του Ίγκλετον, κυκλοφορούν στα ελληνικά: Ο Μαρξισμός και η λογοτεχνική κριτική, Ύψιλον (1981) Μαρξ, Ενάλιος (2002) Οι αυταπάτες της μετανεωτερικότητας, Εκδόσεις Καστανιώτη (2003) Η έννοια της κουλτούρας, Πόλις (2003) Η ιδεολογία του αισθητικού, Πολύτροπον (2006) Μετά τη θεωρία, Μεταίχμιο (2007) Ιερός τρόμος, Εκδόσεις Πατάκη (2007) Εισαγωγή στη θεωρία της λογοτεχνίας, Οδυσσέας (2008) Λογική, πίστη και επανάσταση, Εκδόσεις Πατάκη (2011) Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο, Εκδόσεις Πατάκη (2012) Συνέντευξη με τον Τέρι Ίγκλετον, rnbnet.gr Άρθρο για την θεολογική αντίληψη του Ίγκλετον, Ντένια Αθανασοπούλου-Κυπρίου, Ενθέματα της Αυγής Ανθολόγιο άρθρων του Ίγκλετον (στα αγγλικά), London Review of Books Άρθρο για τον Σοσιαλισμό (στα αγγλικά), redpepper.org.uk
Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί Χίντι Βισουαβιντγιαλάγια

Το Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί Χίντι Βισουαβιντγιαλάγια, είναι κρατικό πανεπιστήμιο στην Μποπάλ του Μάντια Πραντές στη Ινδία. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2011. Το πανεπιστήμιο πήρε το όνομά του από τον ποιητή στα Χίντι και και πρώην πρωθυπουργό της Ινδίας Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί. Ο Μοχάν Λαλ Τσχίπα είναι ο πρώτος Αντιπρύτανης του πανεπιστημίου.

 Το 2016, το πανεπιστήμιο λειτουργούσε από δύο ενοικιαζόμενα κτίρια. Τα μαθήματα γίνονται στη παλιή Νομοθετική Συνέλευση του Μάντια Πραντές, ενώ οι διοικητικές λειτουργίες του βοηθούνται σε ένα κτίριο στη πανεπιστημιούπολη του Ανοιχτού Πανεπιστημίου του Μάντια Πραντές Μποτζ. Ο θεμέλιος λίθος για μια πανεπιστημιούπολη 50 εκταρίων στο Μουνγκάλια Κοτ ρίχτηκε το 2013. Το πανεπιστήμιο προωθεί τη μελέτη στα Χίντι. Το 2015 ζήτησε στο Ιατρικό Συμβούλιο της Ινδίας να επιτρέψει στους μαθητές να γράψουν έγγραφα μαθημάτων MBBS στα Χίντι. Το 2016 άνοιξε το πρώτο μάθημα μηχανικής στην Ινδία που διδάσκεται στη γλώσσα Χίντι, αν και το 2017 το πανεπιστήμιο εξετάζει τη διακοπή του προγράμματος λόγω έλλειψης μαθητών και υποδομών. Επίσημος ιστότοπος
Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο

Το Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο είναι διαγωνισμός τραγουδιού της Ιταλίας, που διεξάγεται από το 1951 στο Σαν Ρέμο. Θεωρείται ο προπομπός του Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision. Για κάποια χρόνια (από το 1953 ως το 1971, με εξαίρεση το 1956), κάθε τραγούδι παρουσιαζόταν δύο φορές από τους ερμηνευτές. Επιπλέον, από το 1956 ως το 1966, το 1972 έως το 1997, το 2015 και μετά το νικητήριο τραγούδι οριζόταν ως η ιταλική συμμετοχή για την Eurovision.

 Το 71ο Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Άριστον του Σανρέμο από τις 2 έως τις 6 Μαρτίου 2021. Οι Ζλάταν Ιμπραχίμοβιτς και Ακίλε Λάουρο ήταν προσκεκλημένοι της εκδήλωσης Όπως και το 2019, ο διαγωνισμός είχε δύο κύριες κατηγορίες: μια κατηγορία διάσημων καλλιτεχνών που αποτελείται από 26 τραγουδιστές και μια κατηγορία νέων καλλιτεχνών αποτελούμενη από 8 τραγουδιστές. . Τον διαγωνισμό κέρδισαν οι Måneskin με το τραγούδι Zitti e buoni στο τμήμα των διάσημων καλλιτεχνών και από τον Gaudiano με το τραγούδι Polvere da sparo για το τμήμα των νέων καλλιτεχνών. Ως εκ τούτου, οι Måneskin κέρδισαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021, με αποτέλεσμα να στεφθούν νικητές και να επαναφέρουν στην Ιταλία τη νίκη του ευρωπαϊκού φεστιβάλ τραγουδιού 31 χρόνια μετά το τελευταίο.
Ντομπιέγκνιεφ

Το Ντομπιέγκνιεφ (πολωνικά: Dobiegniew, γερμανικά: Woldenberg‎) είναι πόλη του Πόβιατ Στσέλτσε-Ντρεζντένκο, στο Βοεβοδάτο Λούμπους της δυτική Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.004 κάτοικοι (2021). Βρίσκεται στον ποταμό Μιεζέτσκα Στρούγκα και στη νότια όχθη της λίμνης Βιέλγκιε.

 Η περιοχή αποτελούσε μέρος της Μείζονος Πολωνίας στην Πολωνία που κυβερνούσε ο Οίκος των Πιαστ. Ο οικισμός αναφέρθηκε το 1250, όταν ο Δούκας Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας τον παραχώρησε στους Κιστερκιανούς από την Οβίνσκα. Το 1280 αναφέρθηκε με το λατινοποιημένο όνομα villa Dobegneve σε έγγραφο του Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1298. Το 1333, το όνομα της πόλης αναφέρεται ως Βάλντινμποργκ (Waldinborg). Το 1373, μαζί με την περιοχή έγινε μέρος των Εδαφών του Βοημικού Στέμματος, που κυβερνούσε ο Οίκος του Λουξεμβούργου. Το 1402, οι Λουξεμβούργοι κατέληξαν σε συμφωνία με το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας στην Κρακοβία, σύμφωνα με την οποία η Πολωνία επρόκειτο να αγοράσει και να ενσωματώσει εκ νέου την περιοχή, αλλά τελικά οι Λουξεμβούργοι την πούλησαν στο Τευτονικό Τάγμα. Καταλήφθηκε από κοινές Πολωνο-Τσεχικές δυνάμεις το 1433, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Τευτονικού Πολέμου (1431-1435). Όταν ξέσπασε ο Δεκατριετής Πόλεμος (1454-1466) το 1454, οι Τεύτονες Ιππότες πούλησαν την περιοχή στο Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου για να συγκεντρώσουν κεφάλαια για τον πόλεμο. Η ευημερία της πόλης προήλθε από τη γεωργία, την υφασματουργία και το εμπόριο. Βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο που συνέδεε το Πόζναν και το Στσέτσιν, και παρά την προσάρτησή του από την Πολωνία, είχε ακόμα ισχυρούς δεσμούς με τη Μείζων Πολωνία. Μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648) πολλοί Πολωνοί εγκαταστάθηκαν στην πόλη και μέχρι το 1660 οι ντόπιοι έμποροι απαλλάσσονταν από τους δασμούς στο εμπόριο με την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Από τον 18ο αιώνα ήταν μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας και από το 1871 της Γερμανίας, μέχρι το 1945. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Oflag II-C βρισκόταν κοντά (σήμερα εντός των ορίων της πόλης). Το στρατόπεδο στέγαζε Πολωνούς αξιωματικούς. Σήμερα στεγάζει το Muzeum Woldenberczyków, το οποίο είναι αφιερωμένο στην ιστορία των κρατουμένων. Πολωνοί και Γάλλοι αιχμάλωτοι στρατιώτες υποβλήθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στην πόλη, με δύο Πολωνούς να εκτελούνται δημόσια από την Γκεστάπο τον Απρίλιο του 1941 επειδή μίλησαν με τους Γάλλους. Οι Γερμανοί δημιούργησαν επίσης φυλακή για αλλοδαπούς, κυρίως Πολωνούς, που κατηγορούνταν ότι ήθελαν να δραπετεύσουν από την καταναγκαστική εργασία. Στα τελευταία στάδια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταστράφηκε βαριά και τελικά καταλήφθηκε τον Ιανουάριο του 1945. Στη συνέχεια, η πόλη έγινε και πάλι μέρος της Πολωνίας και το ιστορικό της όνομα, Dobiegniew, αποκαταστάθηκε. Το Ντομπιέγκνιεφ βρίσκεται στη διασταύρωση της Εθνικής Οδού 22 και της Οδού Βοεβοδάτου 160, και υπάρχει επίσης ένας σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη. Επίσημος ιστότοπος της πόλης Εβραϊκή Κοινότητα στο Ντομπιέγκνιεφ στο Virtual Shtetl
Βόρεια Αστέρια

Τα Βόρεια Αστέρια, γνωστοί και ως Βορ.Ας, ήταν Ελληνικό hip-hop συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε το 1999 και αποτελούνταν από τους Μικρό Κλέφτη, Λεξ, Τζαμάλ, Ζήνων και Mondi. Στην αρχική δομή του συγκροτήματος συμμετείχε ο 3D, ο Des και ο Aldo. H στιχουργική τους δείχνει να είναι επηρεασμένη από τη ζωή και την καθημερινότητά τους. Η πόλη τους, η Θεσσαλονίκη, αναφέρονταν επανειλημμένα σε κομμάτια όπως το Θερμή Θεσσαλονίκη και το 24/7.

 Ξεκίνησαν ως graffiti crew στη Θεσσαλονίκη το 1997, αλλά η φιλία των παιδικών χρόνων και η από κοινού αγάπη για τη μουσική οδήγησε στη σύνθεση του συγκροτήματος το 1999. Η δημιουργία οφείλεται στην ένωση των Άλυτων Γρίφων, Χάσμα και Παρείσακτων, τα οποία ήταν project στα οποία δούλεψαν τα μέλη του συγκροτήματος στο παρελθόν. Από το 1999, τα Βόρεια Αστέρια παρήγαν και έγραφαν μονοί τους τη μουσική τους. Την παραγωγή των κομματιών είχε αναλάβει ο Mondi με τον Μικρό Κλέφτη, ενώ συχνά συμμετείχαν ο Dof και ο Aldo. Τη μίξη συνήθως αναλάμβανε ο Squeezy Anks. Το 2003 κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα οι πέντε πρώτοι δίσκοι τους, ως αποτέλεσμα των προηγούμενων χρόνων προετοιμασίας. Μέσα στο 2003, αυτές οι δουλειές μοιραστήκαν δωρεάν μέσα από τις συναυλίες στις οποίες έλαβαν μέρος. Μέχρι το 2010, κυκλοφόρησαν άλλα επτά άλμπουμς. Τα Βόρεια Αστέρια είχαν απορρίψει τις προτάσεις των δισκογραφικών εταιριών. Τα περισσότερα άλμπουμς τους έχουν κυκλοφορήσει ελευθέρα, ενώ κάποια είχαν αρχικώς κυκλοφορήσει με μια ελάχιστη συμβολική τιμή. Ωστόσο, μέσα στο 2010, αποφάσισαν να συνεργαστούν με μια ανεξάρτητη ραπ δισκογραφική εταιρία, την Ηχοκρατορία. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 2010 κυκλοφόρησαν τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, με τίτλο 5 Αστέρων. Χαλαρά (2003) Χαλαρότερα (2004) Squeezy Anks - H.A.S.H. Mixtape (2007) Τα Αυθεντικά της Πόλης (2010) 5 Αστέρων (2010) Μικρός Κλέφτης (MC) Λεξ (MC) Τζαμάλ (MC) Αρτέμης Ζήνων (MC) Mondi (παραγωγός) 3D (ΜC) Des (MC) Aldo (παραγωγός) Βόρεια Αστέρια στο Discogs Συνέντευξη στο hip-hop.gr
Πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων

Μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, ή ολυμπιακή πισίνα, εναρμονίζεται σε ρυθμιζόμενες διαστάσεις που είναι αρκετά μεγάλες για διεθνείς διοργανώσεις. Αυτός ο τύπος πισίνας χρησιμοποιείται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου η κάθε διαδρομή έχει μήκος 50 μέτρα, όπου συνήθως αναφέρεται ως «μεγάλη διαδρομή» και διακρίνεται από την «μικρή διαδρομή» που ισχύει για διοργανώσεις με πισίνες που έχουν μήκος 25 μέτρα. Εάν τα πάνελ αφής χρησιμοποιούνται σε αγώνες, τότε η απόσταση μεταξύ των πάνελ αφής πρέπει να είναι είτε 25 είτε 50 μέτρα για να πληρούν τις προϋποθέσεις έγκρισης της FINA. Αυτό σημαίνει ότι οι πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων είναι γενικά μεγάλου μεγέθους, ώστε να φιλοξενούν πάνελ αφής που χρησιμοποιούνται στους αγώνες. Μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων χρησιμοποιείται ως μια συνεκτική μονάδα όγκου, για να γίνουν συγκρίσεις κατά προσέγγιση με παρόμοια μεγέθη αντικείμενα ή όγκους. Δεν είναι συγκεκριμένος ορισμός, καθώς δεν υπάρχει επίσημο όριο στο βάθος μιας ολυμπιακής πισίνας. Η τιμή έχει τάξη μεγέθους 1 μεγαλίτρου (ML).

 Οι προδιαγραφές της FINA για μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων είναι οι εξής: Πρέπει να υπάρχουν δύο μεγάλες εξωτερικές λωρίδες 2,5 μέτρων, οι 1 και 8 (στην πραγματικότητα, δύο κενές λωρίδες). Το μήκος των 50 μέτρων πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα στα τακάκια αφής στο τέλος κάθε λωρίδας, εάν χρησιμοποιούνται. Εάν χρησιμοποιούνται μπλοκ εκκίνησης, τότε πρέπει να υπάρχει ελάχιστο βάθος 1,35 μέτρου από μεταξύ 1 μέτρου από το τέλος της πισίνας σε τουλάχιστον 6 μέτρα στο τέλος της πισίνας. Σε όλα τα άλλα σημεία, το ελάχιστο βάθος είναι 1 μέτρο. Εάν η πισίνα χρησιμοποιείται για Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τότε το ελάχιστο βάθος αυξάνεται στα 2 μέτρα. Στο Συνέδριο της FINA το 2009, εγκρίθηκαν κανονισμοί για πισίνες 10 λωρίδων για διοργανώσεις, ως εναλλακτική λύση για την πιο παραδοσιακή πισίνα των 8 λωρίδων. Αυτή η έκδοση της πισίνας ολυμπιακών διαστάσεων έκανε το ντεμπούτο της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο. Προηγουμένως, οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες παρουσίασαν την πιο παραδοσιακή διαδρομή 8 λωρίδων με βάθος περίπου επτά ποδιών, τώρα το ελάχιστο απαιτούμενο βάθος. Είκοσι πέντε παγκόσμια ρεκόρ καταρρίφθηκαν σε αυτήν την πισίνα. Η νέα πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων σχεδιάστηκε για να παρέχει πλεονεκτήματα στους κολυμβητές, με την πρώτη να είναι η αύξηση του αριθμού των λωρίδων. Η αύξηση του αριθμού των λωρίδων από οκτώ σε δέκα δίνει στους κολυμβητές μια «ρυθμιστική λωρίδα», βοηθώντας στην απορρόφηση των κυμάτων που δημιουργούνται από τις κινήσεις των κολυμβητών, επιτρέποντας λιγότερη αντίσταση εναντίον των κολυμβητών. Επιπλέον, η αύξηση του βάθους της πισίνας δίνει ένα ακόμη πλεονέκτημα στους κολυμβητές, καθώς το προστιθέμενο βάθος βοηθά τις γραμμές λωρίδας να εξαπολύσουν τη ροή του νερού από τους κολυμβητές, δημιουργώντας λιγότερη υδροδυναμική αντίσταση για τους κολυμβητές.
Μίρκα Καλατζοπούλου

Η Μίρκα Καλατζοπούλου (γεννηθείσα στις 5 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Μαζί με τον αδελφό της Γιάννη Καλατζόπουλο και τον Βασιλάκη Καΐλα θεωρήθηκαν τα παιδιά θαύματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

 Η Μίρκα Καλατζοπούλου γεννημένη στην Αθήνα το 1945 από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικού χορού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε τις εμφανίσεις στο παιδικό θέατρο μαζί με τον αδελφό της Γιάννη. Έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της το 1955 σε ηλικία μόλις 9 ετών με την αισθηματική ταινία Η δούκισσα της Πλακεντίας σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά και με πρωταγωνίστρια την Ρίτα Μυράτ στο ρόλο της δούκισσας Σοφίας. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήταν στα Ερωτικά παιχνίδια του 1960 σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη. Άλλοι σημαντικοί της ρόλοι στην δεκαετία του 1960 ήταν στις ταινίες Ο κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο του Αλέκου Σακελλάριου και το Κορόιδο γαμπρέ του Κώστα Καραγιάννη. Το 1967 μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία Καρλ Έπσερ έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ξεκίνησε να εμφανίζεται στη αμερικανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, ενώ παράλληλα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή της Κολούμπια, καθώς και μαθήματα στην διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο UCLA. Το 1978 η Καλατζοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να παίρνει μέρος σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της στον κινηματογράφο με την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Καραβάν Σαράι του Τάσου Ψαρρά, όπου και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της. Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα το 1995 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου. Το 1967 γνώρισε και παντρεύτηκε τον σύζυγο της, τον Αμερικανό επιχειρηματία Καρλ Έπσερ γερμανικής καταγωγής και μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, εκεί όπου δραστηριοποιούταν ο σύζυγος της. Μαζί απέκτησαν δυο παιδιά και τέσσερα εγγόνια. Η Μίρκα Καλατζοπούλου στην IMDb
Νεγκόσκα

Η ποικιλία Νεγκόσκα δίνει κρασιά υψηλόβαθμα, φρουτώδη, με καλό ερυθρό χρώμα, μέτρια οξύτητα και μαλακή γεύση. Με αυτά της τα χαρακτηριστικά αμβλύνει την οξύτητα και την τανικότητα του Ξινόμαυρου, αυξάνοντας τον αλκοολικό τίτλο.

 Μακεδονία Ποπόλκα Ναούσης, Νεγκόσκα Ποπόλκα. Νάουσσα, Γουμένισσα. Οίνος Ο.Π.Α.Π. Γουμένισσα, Τοπικός οίνος Μακεδονίας. Είναι μια ποικιλία ζωηρή και παραγωγική. Η διαμόρφωσή της γίνεται σε κυπελλοειδή και σε αμφίπλευρα γραμμικά σχήματα. Είναι ανθεκτική στις περισσότερες ασθένειες.
Επανασχεδιασμός επιχειρησιακών διεργασιών

Ο επανασχεδιασμός της επιχειρησιακής διεργασίας ξεκίνησε ώστε να βοηθήσει τους οργανισμούς να αναθεωρήσουν τον τρόπο εργασίας και λειτουργίας τους με σκοπό να αναπτύξουν σε μεγάλο βαθμό την εξυπηρέτηση πελατών, να μειώσουν το λειτουργικό κόστος και να γίνουν παγκόσμια ανταγωνιστικοί. Βασικό κίνητρο για τον επανασχεδιασμό έχει καταστεί η διαρκής ανάπτυξη των συστημάτων πληροφόρησης και των δικτύων. Κορυφαίοι οργανισμοί γίνονται όλο και πιο τολμηροί όσον αφορά τη χρήση αυτής της τεχνολογίας για την υποστήριξη καινοτόμων επιχειρηματικών διαδικασιών, παρά φιλτράροντας τωρινούς τρόπους για να επιτελέσουν το έργο τους.

 Μπορούν να δοθούν διαφορετικοί ορισμοί. Κάποιοι από αυτούς δίνονται παρακάτω: «η Ανάλυση και Σχεδιασμός των ροών εργασιών και διαδικασιών μέσα και μεταξύ επιχειρήσεων», (Davenport & Short 1990). «η Κριτική Ανάλυση και ο Ριζικός Ανασχεδιασμός υπαρχόντων επιχειρησιακών διαδικασιών για την επίτευξη σημαντικών βελτιώσεων σε δείκτες μέτρησης επιδόσεων», (Teng et al., 1994)» Περιλαμβάνει την ριζική αλλαγή και εξέταση υποθέσεων και απόψεων που ισχύουν μέσα στην επιχείρηση, Οδηγεί σε Οργανωτική Αναδόμηση και Αναδιοργάνωση, Εκμεταλλεύεται όλους τους Τεχνολογικούς και Οργανωτικούς συντελεστές ιδιαίτερα όμως την Τεχνολογία της Πληροφορικής. Σχεδίαση με βάση τα Αποτελέσματα και όχι τις Ενέργειες, Εστίαση στις Θεμελιώδεις Διαδικασίες, Αυτοί που αποδέχονται το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας πρέπει να την εκτελούν, Ενσωμάτωση της Επεξεργασίας της Πληροφορίας στην Εργασία που την παράγει, Αντιμετώπιση Γεωγραφικά κατανεμημένων Πόρων ως Κεντρικά Παρεχόμενους, Σύνδεση των Παράλληλων Δραστηριοτήτων αντί Ολοκλήρωσης των Αποτελεσμάτων, Τα σημεία Αποφάσεων τοποθετούνται εκεί που εκτελείται η διαδικασία και ο έλεγχος ενσωματώνεται στην διαδικασία, Σύλληψη Πληροφορίας μία φορά και στην πηγή, Εξέταση των δυνατοτήτων της Τεχνολογίας της Πληροφορικής για νέους τρόπους Εργασίας. Διοίκηση επιχειρησιακών διεργασιών Βελτίωση επιχειρησιακών διεργασιών Ροή εργασιών Davenport, Thomas & Short, J. (1990), Η Νέα Βιομηχανική Μηχανική: Τεχνολογία Πληροφοριών και Επιχειρήσεων Ανασχεδιασμός Διεργασιών, σε: Sloan Management Review, Καλοκαίρι 1990, σσ. 11-27 Davenport, Thomas (1993), Process Innovation: Reengineering work through information technology, Harvard Business School Press, Boston Davenport, Thomas (1993), διαδικασία για την καινοτομία: Reengineering εργασίας μέσω της τεχνολογίας των πληροφοριών, το Harvard Business School Press, Boston
Volt Europa

Το Volt Europa (συντόμευση Volt) είναι ένα φιλοευρωπαϊκό πολιτικό κίνημα με όραμα μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης. Είναι ο πανευρωπαϊκός πυρήνας για διάφορα κόμματα σε πολλά κράτη μέλη της ΕΕ. Οι υποψήφιοι βουλευτές του Volt συμμετείχαν σε ένα κοινό, πανευρωπαϊκό μανιφέστο σε οκτώ κράτη μέλη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο του 2019. Το κίνημα ακολουθεί μια «πανευρωπαϊκή προσέγγιση» σε πολλούς τομείς πολιτικής όπως στην κλιματική αλλαγή, στην μετανάστευση, στην οικονομική ανισότητα, στις διεθνείς συγκρούσεις, στην τρομοκρατία και στο αντίκτυπο της τεχνολογικής επανάστασης στην αγορά εργασίας.

 Το Volt Europa ιδρύθηκε στις 29 Μαρτίου 2017 από τους Αντρέα Βενζόν, Κολόμπ Καέν-Σαλβαδόρ και Νταμιάν Μπεσελάγκερ, την ίδια ημέρα που το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοίνωσε επίσημα την πρόθεσή του να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τη δική τους δήλωση, η ίδρυση του Volt ήταν μια αντίδραση στην αύξηση του λαϊκισμού στον κόσμο, καθώς και στο Brexit. Ο Βενζόν έγινε πρόεδρος, ο Μπεσελάγκερ έγινε αντιπρόεδρος και η Καέν-Σαλβαδόρ έγινε αρχηγός πολιτικής. Τον Μάρτιο του 2018, το πρώτο εθνικό θυγατρικό κόμμα ιδρύθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας. Από τότε, το Volt έχει ιδρύσει τοπικές ομάδες σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ και είναι εγγεγραμμένο ως νόμιμο κόμμα σε πολλές από αυτές τις χώρες. Το Βολτ Ολλανδίας έχει τα περισσότερα μέλη με περίπου 3.000, ακολουθούμενη από το Βολτ Γερμανίας με περίπου 2.000. Σήμερα, το κίνημα ισχυρίζεται ότι έχει μεταξύ 8.000 με 15.000 μέλη σε περισσότερες από 30 ευρωπαϊκές χώρες. Περίπου το 70% των σημερινών μελών αναφέρεται ότι δεν ήταν πολιτικά ενεργοί πριν ενταχθούν στο Volt. Το Volt προσδιόρισε (το 2018) τι αποκαλεί Τις 5+1 βασικές προκλήσεις που είναι: 1. Έξυπνο κράτος - ψηφιοποίηση δημόσιων υπηρεσιών 2. Οικονομική αναγέννηση - μίξη κυκλικής, πράσινης και μπλε οικονομίας 3. Κοινωνική ισότητα - ανθρώπινα δικαιώματα συν ισότητα ευκαιριών και φύλου και ανοχή πολιτιστικών διαφορών 4. Παγκόσμια ισορροπία - Θέσπιση βιώσιμων και υπεύθυνων πολιτικών στον τομέα της γεωργίας και του εμπορίου, αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και των προσφυγικών κρίσεων, υποστήριξη της μετανάστευσης εργασίας και της αναπτυξιακής συνεργασίας 5. Ενδυνάμωση των πολιτών - μεγαλύτερη επικουρικότητα με κοινωνική ευθύνη και συμμετοχική δημοκρατία +1 Ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση - Ομοσπονδία κρατών της ΕΕ, αλλά μεγαλύτερες ευθύνες για τις περιφέρειες και τις πόλεις της Ο συνασπισμός «Σηκωθείτε! Έξω η Μαφία» κέρδισε 14 έδρες στις Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 2021, καμία από αυτές τις έδρες δεν δόθηκαν σε μέλη του Βολτ. Το κόμμα «Ανανεώστε τη Σκωτία» συμμετείχε σε πέντε περιοχές και καμία εκλογική περιφέρεια στις Σκωτσέζικες βουλευτικές εκλογές 2021.
Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ

Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ (Isaac Bashevis Singer, 21 Νοεμβρίου 1902 - 24 Ιουλίου 1991) ήταν Αμερικανοεβραίος συγγραφέας, γεννημένος στην Πολωνία, ο οποίος βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1978. Το 1970 και το 1974 του απονεμήθηκαν το Εθνικό Λογοτεχνικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (National Book Awards in Children's Literature) και το Εθνικό Λογοτεχνικό Βραβείο Μυθιστορήματος (National Book Awards in Fiction) των Η.Π.Α αντίστοιχα. Όλα τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του ο Σίνγκερ τα έγραψε στη γλώσσα των Εβραίων της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, τα Γίντις.

 Ο Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ γεννήθηκε το 1902 στο χωριό Leoncin, κοντά στη Βαρσοβία. Μολονότι συχνά αναφέρεται ότι γεννήθηκε το 1904, η πραγματική ημερομηνία γέννησής του πρέπει να η 21η Νοεμβρίου του 1902, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας είχε δηλώσει στον επίσημο βιογράφο του, Paul Kresh, και στη γραμματέα του, Dvorah Telushkin. Ο Σίνγκερ είχε δηλώσει, όταν ήταν νέος, ως ημερομηνία γέννησης τη 14η Ιουλίου του 1904, προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση. Ο πατέρας του ήταν ραββίνος και η μητέρα του κόρη ραββίνου. Ο Σίνγκερ όταν εγκαταστάθηκε στις Η.Π.Α και ξεκίνησε να γράφει χρησιμοποίησε διάφορα ψευδώνυμα μεταξύ των οποίων και το Μπάσεβις, από το όνομα της μητέρας του Bathsheba. Αργότερα πρόσθεσε αυτό το ψευδώνυμο στο πραγματικό του όνομα. Δύο από τα αδέρφια του, η Έστερ Κράιτμαν (Esther Kreitman) και ο Ίσραελ Γιόσουα Σίνγκερ (Israel Joshua Singer) έγιναν επίσης συγραφείς. Λίγο μετά τη γέννησή του, ο Σίνγκερ με την οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στην πόλη Radzymin και το 1914 μετακόμισαν στην οδό Krochmalna αρ. 12, στη φτωχή εβραϊκή γειτονιά της Βαρσοβίας. Τη ζωή και την ατμόσφαιρα της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσε ο Σίνγκερ τις έχει αποτυπώσει σε πολλά από τα έργα του. Το 1917 με την μητέρα του και τον μικρότερο αδερφό του Μόσε, εγκαταστάθηκε στην πόλη καταγωγής της μητέρας του, το Biłgoraj, όπου τα αδέρφια της μητέρας του ήταν ραββίνοι. Το 1921 ο Σίνγκερ επέστρεψε στη Βαρσοβία και μπήκε στο Tachkemoni Rabbinical Seminary γρήγορα όμως κατάλαβε ότι δεν ήθελε να γίνει ραββίνος. Επέστρεψε στο Biłgoraj όπου παρέδιδε μαθήματα εβραϊκών για να βγάζει κάποια χρήματα αλλά γρήγορα τα παράτησε. Το 1923 ο μεγαλύτερος αδερφός του Ίσραελ Γιόσουα του βρήκε δουλειά, ως διορθωτή τυπογραφείου στο Literarische Bleter, στη Βαρσοβία, όπου ο ίδιος ήταν εκδότης.
Κατάλογος βασιλέων της Ιορδανίας

Ο Βασιλιάς του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας (αραβικά: ملك المملكة الأردنية الهاشمية) είναι ο αρχηγός του κράτους και μονάρχης της Ιορδανίας. Υπηρετεί ως επικεφαλής της ιορδανικής μοναρχίας —της δυναστείας των Χασεμιτών. Ο βασιλιάς προσφωνείται ως Αυτού Μεγαλειότητα (صاحب الجلالة). Η Ιορδανία είναι μια συνταγματική μοναρχία. Ωστόσο, ο βασιλιάς έχει κάπως περισσότερη εκτελεστική και νομοθετική εξουσία από ό,τι συμβαίνει συνήθως με τους συνταγματικούς μονάρχες. Είναι γενικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της Ιορδανίας και διορίζει τον πρωθυπουργό της Ιορδανίας και τους διευθυντές των υπηρεσιών ασφαλείας. Διορίζει επίσης τα μέλη της άνω βουλής, τη Γερουσία, καθώς και τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου.Ο σημερινός βασιλιάς, Αμπντάλα Β΄, ανέλαβε το θρόνο στις 7 Φεβρουαρίου 1999 μετά το θάνατο του πατέρα του, Χουσεΐν.

 Οι γιοι του Χουσεΐν μπιν Άλι, του Μεγάλου Εμίρη και του Σαρίφη της Μέκκας ορίστηκαν ως βασιλιάδες του Ιράκ και της Ιορδανίας στον απόηχο της Αραβικής Εξέγερσης και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μοναρχία της Ιορδανίας ιδρύθηκε το 1921, με τον Αμπντάλα Α΄ να γίνεται Εμίρης του Εμιράτου της Υπεριορδανίας, θέση που κατείχε από τις 11 Απριλίου 1921 έως ότου η Υπεριορδανία κέρδισε την ανεξαρτησία της στις 25 Μαΐου 1946 ως Χασεμιτικό Βασίλειο της Υπεριορδανίας. Μόλις αποκτήθηκε η ανεξαρτησία, ο Αμπντάλα στέφθηκε ο πρώτος μονάρχης της χώρας. Το όνομα της χώρας συντομεύτηκε σε Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας στις 26 Απριλίου 1949, αφού το βασίλειο κέρδισε τον έλεγχο και των δύο πλευρών του ποταμού Ιορδάνη ως αποτέλεσμα του Αραβο-Ισραηλινού πολέμου του 1948. Η Χασεμιτική δυναστεία προέρχεται από την Χετζάζ, που είναι τώρα μέρος της Σαουδικής Αραβίας. Το Χασεμιτικό Οικογενειακό Δέντρο Αρχειοθετήθηκε 2018-06-12 στο Wayback Machine. The Official Website of the King
Αρχαίο θέατρο Ορχομενού Αρκαδίας

Το αρχαίο θέατρο του Αρκαδικού Ορχομενού ή Ορχομενού Αρκαδίας βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά του λόφου της της αρχαίας πόλης και αποτελεί ένα σημαντικό μνημείο της. Με χωρητικότητα περίπου 3.000 θεατών το θέατρο φιλοξενούσε αγώνες προς τιμήν του Διονύσου.

 Το μνημείο ανήκει εξολοκλήρου σε μια κατασκευαστική φάση που χρονολογείται στον 3ο αιώνα π. Χ και. Το κοίλο αποτελείται από έξι κερκίδες ενώ διατηρούνται έως και 11 σειρές εδωλίων. Το κοίλο του θεάτρου εδράζεται στο φυσικό λόφο με την κατάλληλη διαμόρφωση του εδάφους, ακολουθώντας όλους τους κανόνες που απαιτούνταν για την κατασκευή ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Η βόρεια πλευρά του θεάτρου, είναι διαμορφωμένη κυρίως πάνω στο φυσικό βράχο, αντίθετα με την νότια που εν μέρει εδράζονταν σε θεμέλιο. Σε ακτίνα 30 περίπου μέτρων, ίχνη ισχυρού αναλημματικού τοίχους μαρτυρούν το άνω όριο του κοίλου. Στο σημείο αυτό διαμορφώνεται και το διάζωμα του θεάτρου. Η προεδρία (πρώτη σειρά εδωλίων) είναι φτιαγμένη από λευκό μάρμαρο και διαθέτει στηρίγματα για την πλάτη (ερεισίνωτα) και για τα χέρια (ερεισίχειρα) στα άκρα. Η διάμετρος της ορχήστρας είναι 20,60 μ. και στο χώρο αυτό βρέθηκαν δύο μαρμάρινοι θρόνοι διακοσμημένοι με ανάγλυφα πάνω σε ορθογώνια πλίνθο. Πιθανώς να χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές λειτουργίες. Το προσκήνιο του θεάτρου ήταν λίθινο και είχε ορθογώνιο σχήμα. Είχε τη μορφή μιας στοάς με μήκος 13.35 μ. και πλάτος 3 μ. Από το προσκήνιο ορατός είναι μόνο ο στυλοβάτης, ο οποίος αποτελείται από ασβεστολιθικές πλάκες. Η σκηνή είναι κατασκευασμένη όμοια με το προσκήνιο από ασβεστόλιθο. Αποτελείται από δύο παράλληλους μεταξύ τους ορθογώνιους χώρους. Λόγω της απότομης κλίσης της πλαγιάς φαίνεται ότι ίσως το συγκρότημα της σκηνής λειτουργούσε και ως ανάλημμα. Παπαχατζής, Ν. 2002. Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις, Αχαϊκά και Αρκαδικά, Εκδ. Αθηνών. Σταϊνχάουερ Γ. 1973-74. Αρκαδία. Ανασκαφαί. Αρχαιολογικόν Δελτίον 29 Β2. Μποσνάκης Δ., Γκάγκτζης Δ. ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ. θέατρα θέας άξια, εκδ. ITANOS. Dilke O.A.W. 1948. The Greek Theatre Cavea. The Annual of the British School at Athens, Vol. 43 (1948), pp. 125-192.
Τόποι εξορίας στην Ελλάδα

Ως τόποι εξορίας στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκαν, σε περιόδους εμφύλιων πολέμων ή πολιτικής καταπίεσης, πολλά νησιά κυρίως του Αιγαίου. Ο εκτοπισμός ως αστυνομικό μέσο υπήρξε από την εποχή του Όθωνα. Εκτοπισμοί σημειώθηκαν και κατά τη διάρκεια της ταραγμένης περιόδου 1914-1918, κυρίως την περίοδο του Εθνικού Διχασμού. Σε μεγαλύτερη έκταση όμως το μέτρο χρησιμοποιήθηκε μετά την ψήφιση του νόμου 4229/1929, γνωστού ως «ιδιώνυμο». Με το ιδιώνυμο, που ψηφίστηκε στις 25 Ιουλίου 1929, θεσπίστηκε η ποινή της δικαστικής εκτόπισης και όλο και περισσότερα νησιά άρχισαν να χρησιμοποιούνται ως τόποι εξορίας. Ο αριθμός των πολιτικών εξορίστων αυξήθηκε πολύ την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά. Υπολογίζεται οτί οι εξόριστοι αυτή την περίοδο ξεπέρασαν τις 5.000. Πολύ μεγαλύτερος αριθμός πολιτικών εξορίστων υπήρξε την περίοδο του εμφυλίου, οπότε και δημιουργούνται νέα και μεγαλύτερα στρατόπεδα εξορίας. Το μέτρο του εκτοπισμού παρέμεινε σε ισχύ κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της μετεμφυλιακής περιόδου. Μέχρι το 1967 είχε αρχίσει να αδρανοποιείται, όμως την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών χρησιμοποιήθηκε ξανά σε μεγάλο βαθμό. Καταργήθηκε οριστικά μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974.

 Τα νησιά που δέχτηκαν το μεγαλύτερο πλήθος κρατουμένων ήταν τα νησιά Μακρόνησος, Γυάρος, Άγιος Ευστράτιος, Ανάφη και Ικαρία. Αναλυτικά: Μακρόνησος, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας για πρώτη φορά το 1947. Από το νησί πέρασαν περισσότεροι από 27.000 στρατιώτες που υπηρέτησαν εκεί θεωρούμενοι από το καθεστώς αντιφρονούντες και πάνω από 30.000 πολίτες. Το 1989 ανακηρύχθηκε ιστορικός τόπος Γυάρος (Γιούρα), χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας για πρώτη φορά το 1947 και λειτούργησε μέχρι το 1974 με μικρά διαστήματα παύσης λειτουργίας. Το 2002 ανακηρύχθηκε ιστορικός τόπος, αλλά το 2011 η απόφαση μεταβλήθηκε ωστέ ο χαρακτηρισμός να μην περιλαμβάνει ολόκληρο το νησί αλλά μόνο 2500 στρέμματα. Άγιος Ευστράτιος, (Αη Στράτης) υπήρξε τόπος εξορίας στο διάστημα 1928-1962. Πολλοί Έλληνες της διανόησης βρέθηκαν εξόριστοι στο νησί Ικαρία, υπήρξε τόπος εξορίας στο διάστημα 1947-1949, οπού εκτοπίστηκαν συνολικά 7.283 άνθρωποι Ανάφη, υπήρξε τόπος εξορίας από το 1923 και παρέμεινε μέχρι και την περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας. ΑκροναυπλίαΝησιά που δέχτηκαν μικρότερο αριθμό εξορίστων ήταν: Χίος, λειτούργησε στο νησί στρατόπεδο κρατουμένων Παλαιό Τρίκερι, χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας γυναικών την περίοδο του εμφυλίου Αίγινα Αλόννησος Αμοργός Αντικύθηρα Αντίπαρος Γαύδος Θήρα Ίος Κίμωλος Κύθηρα Λέρος, το μοναδικό από τα Δωδεκάνησα, υπήρξε τόπος εξορίας κατά τη διάρκεια της Απριλιανής δικτατορίας (1967-1974) Λήμνος Μήλος Νάξος Πάρος Σαμοθράκη Σέριφος Σίκινος Σίφνος Σκύρος, κυρίως την περίοδο του Μεσοπολέμου Φολέγανδρος, κυρίως την περίοδο του Μεσοπολέμου Φούρνοι ΟθωνοίΜικρό αριθμό εξορίστων, για μικρό χρονικό διάστημα έχουν φιλοξενήσει επίσης τα νησιά Άνδρος, Τήνος, Σύρος, Κύθνος, Μύκονος και Σκιάθος. Καθημερινή, Τόποι εξορίας στον Μεσοπόλεμο Πολιτιστική πύλη αρχιπελάγους, Το Αιγαίο ως τόπος εξορίας Έθνος, οι τόποι εξορίας
Τζούλιο ντελλα Ρόβερε

Ο Τζούλιο, ιταλ.: Giulio della Rovere, γνωστός και ως Giulio Feltrio della Rovere (5 Απριλίου 1533 – 3 Σεπτεμβρίου 1578) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Φραντσέσκο-Μαρία Α΄ δούκα του Ουρμπίνο και της Eλεονώρας Γκοντζάγκα, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ μαρκησίου της Μάντουας και ο μικρότερος αδελφός του Γκουιντομπάλντο Β΄ δούκα του Ουρμπίνο. Ο Τζούλιο αναβιβάστηκε σε καρδινάλιο το 1548 σε ηλικία 13 ετών Ως επίσκοπος, ήταν ο κύριος ιεροθέτης στις χειροτονίες των: Τζοβάννι Ολίβα, αρχιεπίσκοπος του Κιέτι (1568) και Aλεσσάντρο Μάτσα, επίσκοπος του Φοσομπρόνε (1569). Είχε δύο νόθους γιους: τον Ιππολίτο και τον Τζουλιάνο. Και οι δύο νομιμοποιήθηκαν αργότερα, όπως και τα παιδιά τους, από τον πάπα Πίο Ε΄ το 1572 και ο Ιππολίτο έγινε μαρκήσιος τουΣαν Λορέντσο.
Κρατικός Αερολιμένας Σκύρου

Ο Κρατικός Αερολιμένας Σκύρου (συντομογραφίες: IATA: SKU, ICAO: LGSY, ΥΠΑ: ΚΑΣΥ) βρίσκεται στην στρατιωτική βάση Τραχύ στο βόρειο τμήμα του νησιού. Το πολιτικό αεροδρόμιο βρίσκεται σε απόσταση 17 χιλιομέτρων από την πόλη της Σκύρου (ή Χώρα).

 Ο αερολιμένας κατασκευάστηκε κατά τη περίοδο 1975-1981, και η πρώτη προσγείωση πραγματοποίηθηκε το 1978. Ο αερολιμένας βρίσκεται σε υψόμετρο 15 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και διαθέτει έναν διάδρομο απογειώσεων/προσγειώσεων με διεύθυνση 17/35 και μήκος 3.002 μ. (9.849 πόδια). Το εμβαδό του δαπέδου στάθμευσης είναι 15.000 μ2 ενώ του αεροσταθμού 7.500 μ2. Την επίγεια εξυπηρέτηση των επιβατών του Κρατικού Αερολιμένα Σκύρου έχει αναλάβει η Olympic Air. Πληροφορίες από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας
Πεσσινούς

Η Πεσσινούς (ή Πισσινούς) ήταν αρχαία πόλη και αρχιεπισκοπή στη Μικρά Ασία, μια γεωγραφική περιοχή που κάλυπτε κατά προσέγγιση τη σύγχρονη Ανατολία (Ασιατική Τουρκία). Η τοποθεσία της πόλης είναι το σύγχρονο τουρκικό χωριό Μπαλλιχισάρ (Ballıhisar), σε μια παραποτάμια κοιλάδα του Σαγγάριου ποταμού στο ψηλό οροπέδιο της Ανατολίας, περίπου 950 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, 13 χιλιόμετρα απόσταση από την κωμόπολη Σιβριχισάρ. Η Πεσσινούς παραμένει καθολική (πρώην διπλή) τιμητική έδρα.

 Η Πεσσινούς ήταν μεγάλη πόλη της Δυτικής Γαλατίας, στα σύνορα Φρυγίας-Γαλατίας. Ο Ιεροκλής την αναφέρει ως μια από τις 9 σημαντικές πόλεις και πρωτεύουσα της Γαλατίας. Αποτελούσε κέντρο λατρείας της Κυβέλης Πεσσινουντίδας, την οποία λάτρευαν με το όνομα Άγδιστις. Εκεί και επί του Δίνδυμου όρους υπήρχε ιερός βράχος ονόματι Άγδος. Στον ναό υπήρχε ξόανο της θεάς ή, κατά τον Λίβιο, λίθινο άγαλμα που είχε «εκπέσει από τον ουρανό». Στο ίδιο όρος υπήρχε και το ιερό «άντρο» της θεάς, το αρχαιότερο όλων, όπου βρισκόταν αντί ομοιώματός της λατρευτικός λίθος ακατέργαστος (πιθανώς αερόλιθος). Η περιοχή του ναού στην Πεσσινούντα ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1834 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα και αρχαιολόγο Σαρλ Τεξιέ στα νότια του χωριού κατά μήκος του Γάλλου ποταμού, και ανασκάφηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου της Γάνδης το 1967-1973 υπό τη διεύθυνση του Πιέτερ Λάμπρεχτς και το 1987-2008 υπό τη διεύθυνση του Τζον Ντεβρέκερ. Η διδακτορική διατριβή του Άντζελο Βερλίντε του 2012, που δημοσιεύτηκε το 2015, είναι επί του ναού.Μέχρι στιγμής, η περιοχή του ναού (τομέας Β) είναι η μόνη ενδελεχώς ερευνημένη περιοχή της πόλης, με εξαίρεση τη λεγόμενη Ακρόπολη (τομέας Ι) κοντά στη βόρεια είσοδο της κοιλάδας Μπαλλιχισάρ. Από το 2009, η πόλη ερευνάται από μια ομάδα του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, με επικεφαλής τον Γκότσα Τσετσχλάντζε. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pessinus στο Wikimedia Commons
Burzum

Το Burzum (αγγλική προφορά ΔΦΑ: [ˈ|b|ər|z|(ə)m], νορβηγική προφορά: [ˈbʉrtsʉm]) ήταν μουσικό πρότζεκτ του Νορβηγού μουσικού Βαργκ Βίκερνες. Ξεκίνησε ως black metal συγκρότημα το 1991. Παρά το ότι έχει ακολουθήσει καθαρά ambient κατεύθυνση, ο Βίκερνες θεωρείται από τους πιο χαρακτηριστικούς μουσικούς της νορβηγικής black metal σκηνής.

 Το 1990 ο Βίκερνες έπαιζε στην death metal μπάντα Old Funeral (από την οποία πέρασαν και οι Demonaz και Abbath των Immortal). Άφησε το συγκρότημα για να ασχοληθεί με την προσωπική του καριέρα το 1991. Σχημάτισε το γκρουπ Satanel με τον Abbath. Έπειτα, ξεκίνησε το σόλο πρότζεκτ του με το όνομα Burzum. Η λέξη «burzum» σημαίνει «σκοτάδι» σε μια γλώσσα που δημιούργησε ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Από από τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών, ο Βίκερνες πήρε και το ψευδώνυμο Count Grishnackh, που χρησιμοποιούσε αρχικά ως παραγωγός των Burzum.Έχοντας ηχογραφήσει δύο demo απέσπασε την προσοχή του ιδιοκτήτη της δισκογραφικής Deathlike Silence, Euronymous, και υπέγραψε συμβόλαιο. Ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις για το πρώτο του άλμπουμ το χειμώνα του 1992. Κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 1992 σε CD (δυο εκδόσεις) και σε περιορισμένα αντίτυπα βινυλίου, πιθανώς 300 (η α΄ εκτύπωση). Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να παίζει μπάσο στους Mayhem, συγκρότημα του Euronymous, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμό του. Ο Βίκερνες δεν είχε περιοδεύσει ποτέ. Ωστόσο το 1992 ενδιαφερόταν για μια περιοδεία. Έτσι πήρε ως μπασίστα τον πολυ-οργανίστα Samoth, των Emperor, και τον ντράμερ Έρικ Λάνσελοτ (Erik Olivier Lancelot, γνωστός ως AiwarikiaR). Αυτοί αποχώρησαν αργότερα, αφού ο Βίκερνες δεν είχε πλέον σχέδια για συναυλίες. Ένα δεύτερο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1993. Το 1994 κυκλοφόρησε ο δίσκος Hvis lyset tar oss, ο οποίος έδειξε μια αλλαγή προς την ambient μουσική με το τραγούδι «Tomhet». Το ίδιο έτος κυκλοφόρησε και το De Mysteriis Dom Sathanas των Mayhem, για το οποίο ο Βίκερνες ηχογράφησε το μπάσο. Αργότερα την ίδια χρονιά ο Βίκερνες συνελήφθη και καταδικάστηκε για τον εμπρησμό εκκλησιών και την δολοφονία του Euronymous. Το 1996 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Filosofem. Είχε ηχογραφηθεί το 1993 και ήταν το τελευταίο που ηχογράφησε ο Βίκερνες πριν τη φυλάκισή του. Μέσα στην φυλακή ηχογράφησε τραγούδια χρησιμοποιώντας μόνο συνθεσάιζερ, καθώς δεν είχε πρόσβαση σε άλλα όργανα. Αυτά τα τραγούδια αποτέλεσαν το υλικό για τα άλμπουμ Dauði Baldrs (1997) και Hliðskjálf (1999). Μετά την αποφυλάκισή του ο Βίκερνες άρχισε να γράφει νέο υλικό που οδήγησε στο άλμπουμ Belus του 2010. Την επόμενη χρονιά ήρθε το Fallen με το Umskiptar να ακολουθεί. Το Sôl austan, Mâni vestan του 2013 ήταν το πρώτο άλμπουμ χωρίς metal μουσική από το 1999. Λίγο νωρίτερα είχε δημοσιευτεί το τραγούδι "Back to the Shadows", το οποίο ο Βίκερνες αποκάλεσε το τελευταίο metal τραγούδι του. Το 2014 έφτασε ο δίσκος The Ways of Yore. Τον Ιούνιο του 2018, ο Βίκερνες ανακοίνωσε μέσω βίντεο στον λογαριασμού του "ThuleanPerspective" στο Youtube το τέλος της καριέρας του ως Burzum. H δισκογραφία του πρότζεκτ περιλαμβάνει τα παρακάτω κύρια άλμπουμ. Επίσημη ιστοσελίδα
Γεώργιος Δονάτος της Έσσης

Ο Γεώργιος-Δονάτος (γερμ. Georg-Donatus, 8 Νοεμβρίου 1906 - 16 Νοεμβρίου 1937) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν διάδοχος στο μεγάλο δουκάτο της Έσσης & παρά τω Ρήνω και (1906-18), τιτουλάριος διάδοχος (1918-37) και μετά τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω (1937).

 Ο Γεώργιος-Δονάτος-Γουλιέλμος-Νικόλαος-Εδουάρδος-Ερρίκος-Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελεονόρας, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ. Στις 9 Οκτωβρίου 1937 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στον τίτλο του. Στις 20 Νοεμβρίου 1937 o μικρότερος αδελφός του Λουδοβίκος θα νυμφευόταν στην Αγγλία. Ο Γεώργιος Δονάτος πήρε τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του με τη νταντά τους, τη μητέρα του, την σε προχωρημένη κύηση σύζυγό του, ένα φίλο, τον πιλότο και δύο μέλη πλήρωμα και με αεροπλάνο απογειώθηκαν για την Αγγλία. Ήταν 16 Νοεμβρίου 1937. Στην πτήση η Καικιλία γέννησε και ο πιλότος θέλησε να κατεβεί στην Οστάνδη του Βελγίου, παρά τον κακό καιρό. Το αεροπλάνο χτύπησε σε μία καμινάδα εργοστασίου και συνετρίβη. Ετάφησαν στο Ρόζενχεε του Ντάρμστατ. Το τρίτο παιδί τους, η Ιωάννα, που δεν ήταν στο ταξίδι, υιοθετήθηκε από τον Λουδοβίκο, αλλά απεβίωσε δύο έτη μετά από μηνιγγίτιδα. Νυμφεύτηκε το 1931 την Καικιλία, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Ήταν κόρη της εξαδέλφης του Αλίκης. Είχε τέκνα: Λουδοβίκος 1931-1937, απεβίωσε 6 ετών. Αλέξανδρος 1933-1937, απεβίωσε 4 ετών. Ιωάννα 1936-1939, απεβίωσε 3 ετών. Ένα τέκνο, θνησιγενές στην πτήση το 1937. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Georg Donatus, Hereditary Grand Duke of Hesse στο Wikimedia Commons
Ασπρονέρι Καστοριάς

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ασπρονέρι (αποσαφήνιση) Το Ασπρονέρι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ασπροκκλησιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Άργους Ορεστικού, του δήμου Άργους Ορεστικού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καστοριάς, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Καστοριάς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Σκράπαρη.

 Το Ασπρονέρι είναι ορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Καστοριάς, βορειοδυτικά της Ασπροκκλησιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 730. Απέχει 18 χλμ. περίπου Ν. της Καστοριάς. και 6 χιλιόμετρα απο το ΑΡΓΟΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟ Οδική σύνδεση, προσέγγιση : Μέσω του δρόμου Άργος Ορεστικό -Αμπελοχώρι-Ασπρονέρι Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Σκράπαρη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ασπροκκλησιάς του νομού Φλωρίνης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ασπρονέρι και το 1941 υπήχθη στον νομό Καστοριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ασπροκκλησιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Άργους Ορεστικού (πρόγραμμα Καποδίστριας). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Άργους Ορεστικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορεστίδος ο οποίος, το 2013, μετονομάστηκε σε δήμο Άργους Ορεστικού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://asproneri.blogspot.com/ https://www.facebook.com/asproneri.kastorias
Τρίκαλα Κορινθίας

Τα Τρίκαλα είναι ορεινό χωριό του νομού Κορινθίας. Χωρίζεται σε τρεις επιμέρους συνοικίες (που αποτελούν επίσημα διαφορετικούς οικισμούς) με συνολικό πληθυσμό 427 ατόμων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Οι συνοικίες διαιρούνται με βάση το υψόμετρο με το χαμήλοτερο χωριό να είναι η Κάτω Συνοικία, στην μέση είναι η Μέση Συνοικία και πιο ψηλά είναι τα Άνω Τρίκαλα. Είναι χτισμένα στις πλαγιές του όρους Ζήρεια (Κυλλήνη) με μέσο υψόμετρο 980 μέτρων. Λόγω του όμορφου φυσικού τους περιβάλλοντος και της κοντινής τους απόστασης από την Αθήνα αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό.

 Τα Άνω Τρίκαλα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη, μέσα σε ελατοδάσος. Αποτελούν το ορεινότερο από τα τρία χωριά που απαρτίζουν τα Τρίκαλα. Ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 100 κάτοικοι.Εκεί ευρίσκεται η κατοικία όπου γεννήθηκε ο Άγιος Γεράσιμος ο εκ Τρικάλων Κορινθίας και έπειτα Αγιος Γεράσιμος ο εν Κεφαλληνία καθώς και το αρχοντικό της οικογένειας Νοταρα. Η Μέση Συνοικία Τρικάλων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1050 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 254 κάτοικοι και αποτελεί την πολυπληθέστερη συνοικία του χωριού. Βρίσκεται και αυτή μέσα σε πυκνό ελατοδάσος. Η Κάτω Συνοικία Τρικάλων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 900 μέτρων στις πλαγιές του όρους Κυλλήνη. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 73 κάτοικοι. Ο μεγαλύτερης πληθυσμός των Τρικάλων καταγράφτηκε το 1861 (όταν τα Τρίκαλα ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Κορινθίας) και έπειτα ακολούθησε μία πολύ μεγάλη μείωση. Μέχρι το 1940 ο πληθυσμός παρέμεινε σχετικά σταθερός, με μεγάλες διακυμάνσεις στις απογραφές εξαιτίας της μετακίνησης των κατοίκων κατά τους χειμερινούς μήνες στα χειμαδιά τους στα παράλια της Κορινθίας. Απο το 1940 μέχρι το 1991 τα Τρίκαλα γνώρισαν μία σημαντική ελάτωση του πληθυσμού τους, όμως τις τελευταίες τρείς απογραφές κατέγραψαν σταθερό πληθυσμό.
Κάτω Δροσιά Αχαΐας

Η Κάτω Δροσιά είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Δροσιάς, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Ερυμάνθου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Τριταίας ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Δροσιάς.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Προστοβίτσα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Δροσιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Δροσιάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017.
Όνγκερμανλαντ

Το Όνγκερμανλαντ (σουηδικά: Ångermanland‎, προφορά: [ˈɔ̂ŋːɛrmanˌland]) είναι ιστορική επαρχία στο βόρειο τμήμα της Σουηδίας. Συνορεύει με το Λάπλαντ, το Βεστερμπότεν, τον Βοθνιακό Κόλπο, το Μίεντελπαντ και το Γιέμτλαντ. Το όνομα προέρχεται από τον παλιό θυμό της Νορβηγίας, που σημαίνει "βαθύ φιόρδ" και αναφέρεται στην βαθιά εκβολή του ποταμού Όνγκερμαν. Παλαιότερα η επαρχία ήταν γνωστή, στα μεσαιωνικά λατινικά, ως Όνγκερμανια (Angermannia).

 Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος. Πρίγκιπας Ερρίκος (1302–1310), επίσης Δούκας του Σβίελαντ, Σόντερμανλαντ, Χάλαντ, Βέστεργκετλαντ και Βέρμλαντ Πριγκίπισσα Ίνγκεμποργκ (1318–1321), επίσης Δούκισσα του Σβίαλαντ, Σόντερμανλαντ, Χάλαντ, Βέστεργκετλαντ και Βέρμλαντ Πρίγκιπας Κάρολος (1560–1604), επίσης Δούκας του Νάρκε Πριγκίπισσα Μαρία (1579–1589), επίσης Δούκισσα του Νάρκε Πριγκίπισσα Χριστίνα (1592–1604), επίσης Δούκισσα του Νάρκε Διάδοχος Πρίγκιπας Γουσταύος Αδόλφος (1604–1607) Πρίγκιπας Κάρολος Φίλιππος (1607–1618), επίσης Δούκας του Νάρκε Πρίγκιπας Κάρολος (1772–1809) Πριγκίπισσα Καρλότα (1774–1809) Πρίγκιπας Όσκαρ (1811–1844) Διάδοχος Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα (1823–1844) Πρίγκιπας Κάρολος Όσκαρ (1852–1854) Πρίγκιπας Γουλιέλμος (1884–1965) Πριγκίπισσα Μαρία (1909–1914) Πρίγκιπας Αλέξανδρος (2016–σήμερα)