IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εύα Φίσερ

Η Εύα Φίσερ ( Νταρουβάρ, 19 Νοεμβρίου 1920 – Ρώμη, 7 Ιουλίου 2015) ήταν μια Ιταλίδα καλλιτέχνιδα, γεννημένη στην Κροατία, που ζωγράφησε σε ελαιογραφίες, ακουαρέλες, και επίσης ασχολήθηκε με τη χαρακτική και τη λιθογραφία.

 Η Εύα Φίσερ γεννήθηκε στο Νταρουβάρ (σημερινή Κροατία) το 1920. Ο πατέρας της, Λεοπόλντ, ήταν ο Αρχιραβίνος της κοινότητας και ένας διάσημος Ταλμουδιστής. Απελάθηκε από τους Ναζί από τη Γιουγκοσλαβία πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μαζί με περισσότερα από τριάντα μέλη της οικογένειάς της. Πολύ λίγοι επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Φίσερ μπόρεσε να αποφοιτήσει από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Λυών, λίγο πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Φίσερ συνελήφθη στο Βελιγράδι και φυλακίστηκε με τη μητέρα της και τον μικρότερο αδερφό της στο στρατόπεδο φυλακών Βαλεγκράντε στο κροατικό νησί Κόρτσουλα, τότε υπό τη διοίκηση της φασιστικής Ιταλίας. Αυτή και ο αδελφός της επετράπη να βοηθήσουν την άρρωστη μητέρα της στο νοσοκομείο του Σπλιτ. Αργότερα τους δόθηκε άδεια να μεταφερθούν στη Μπολόνια. Το 1943, μετά το ξέσπασμα του Ιταλικού Εμφυλίου Πολέμου, η Φίσερ πήγε κρυφά με την οικογένειά της και υιοθέτησαν το επώνυμο "Βεντούρι". Άρχισε να συνεργάζεται με το «Partito d'Azione» (ένα κίνημα αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή) και συναντήθηκε με την παρτιζάνα Βάντα Βαρόττι και τον Μάσιμο Μασέι. Στο τέλος του πολέμου η Φίσερ μετακόμισε στη Ρώμη. Εντάχθηκε σε μια ομάδα καλλιτεχνών στη Βία Μαργκούτα και έγινε στενή φίλη του Τζιοβάνι Ομοτσιόλι. Καθοριστική στιγμή ήταν η συνάντησή της με τον Πάμπλο Πικάσο κατά τη διάρκεια ενός πάρτι στο σπίτι του Λουκίνο Βισκόντι. Μιλούσαν το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας και εκείνος την ενθάρρυνε να συνεχίσει τη δουλειά της και να συνεχίσει την έρευνά της για τα σκάφη και την αρχιτεκτονική του Νότου στην ζωγραφική της. Μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Σαν Ζερμέν ντε Πρε και έγινε φίλη με τον Μαρκ Σαγκάλ και τον Οσίπ Ζάντκιν. Τη δεκαετία του 1960, η Φίσερ εξέθεσε στην γκαλερί Λεφέβρ στο Λονδίνο, όπου ο Ιταλός ζωγράφος Μοντιλιάνι πραγματοποίησε την τελευταία ατομική του έκθεση. Το 1992 ο Ιταλός συνθέτης Ένιο Μορικόνε έγραψε και ηχογράφησε μουσική για μια από τις εκθέσεις της, για να συγκεντρωθεί αργότερα στον κατάλογο άλμπουμ/έκθεσης Η Εύα Φίσερ, ζωγράφος. Giuseppe Marchiori, Eva Fischer, Sperling & Kupfer: Μιλάνο, 1957 Πίνακες της Eva Fischer, Lefevre Gallery, Λονδίνο, 1960 Jacopo Recupero, Eva Fischer: 39 Engravings and 21 Lithographs, Cidac, Ρώμη 1978 Jacopo Recupero and Elio Toaff, Eva Fischer: Yad Vashem, Abef Press, Λονδίνο, 1989 Ennio Morricone, A Eva Fischer, Pittore, Forum Studios, Ρώμη, 1992
Κολοκυνθού (Αθήνα)

Η Κολοκυνθού (ή αλλιώς Κολοκυθού) είναι δυτική συνοικία του Δήμου Αθηναίων. Συνορεύει με Κολωνό την Ακαδημία Πλάτωνα και τους Δήμους Αιγάλεω και Περιστερίου. Μέχρι πριν από τριάντα χρόνια η περιοχή είχε πολλά περιβόλια και χωράφια.

 Το «ν» στο τοπωνύμιο προέρχεται από υπερδιόρθωση υπό την επιρροή της καθαρεύουσας. Η αρχαία λέξη ήταν κολοκύνθη (προελληνικής προέλευσης πρβλ. ερέβυνθος, Κόρινθος), αλλά ο τύπος εξελίχτηκε σε κολοκύθι ή κολοκύθα, εξού και το επίθετο Κολοκύθης και Κολοκυθάς, με θηλυκό το Κολοκυθού. Υπήρχε και εκκλησάκι, «Παναγία η Κολκυθιώτισσα». Ως Κολοκυθού αναφέρεται στον Ροΐδη, στον Δροσίνη, σε εφημερίδες και χάρτες του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα (π.χ. Γρηγουράς). Σήμερα το τοπωνύμιο τείνει να χαθεί, υπερκεραζόμενο από τον Κολωνό. Λέγεται πως το όνομα της συνοικίας προήλθε από το όνομα του ιερέα Δημητρίου Κολοκύνθη, μιας και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, στην περιοχή υπήρχε μόνο το σπίτι αυτου πίσω από το εκκλησάκι. Αλλά αυτή η εκδοχή δεν πρέπει να εμπεριέχει καμία δόση αλήθειας. Η αληθινή εκδοχή είναι πως τότε που η περιοχή δεν ήταν ακόμα ενταγμένη στο σχέδιο πόλεως και ήταν καθαρά αγροτική υπήρχαν εκεί πολλά περιβόλια με κολοκυθιές. Άλλωστε και ο ιερέας έλαβε το προσωνύμιο Κολοκύνθης απ' αυτό ακριβώς το γεγονός.
Εθνικό Δασικό Πάρκο της Ζανγκτζιατζιέ

Το Εθνικό Δασικό Πάρκο της Ζανγκτζιατζιέ (κινεζικά: 湖南张家界国家森林公园, πινγίν: Húnán Zhāngjiājiè Guójiā Sēnlín Gōngyuán) είναι μια ορεινή δασική περιοχή η οποία βρίσκεται κοντά στην πόλη Ζανγκτζιατζιέ στα βόρεια της επαρχία Χουνάν της Κίνας. Είναι ένα από τα πάρκα εντός της ευρύτερης γραφικής περιοχής της Γουλινγκγιουάν.

 Το 1982 αναγνωρίστηκε ως το πρώτο εθνικό πάρκο της Κίνας με την περιοχή του να εκτείνεται σε 48.1 τ.χλμ. (4810 εκτάρια). Το πάρκο αποτελεί ένα μικρό μέρος μόνο της κατά πολύ μεγαλύτερης γραφικής περιοχής της Γουλινγκγιουάν με έκταση 264 τ. χλμ., και η οποία το 1992 αναγνωρίστηκε επίσημα ως Τοπίο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Το 2004, το γεωπάρκο της Ζανγκτζιατζιέ ονομάστηκε ως ένα από τα παγκόσμια γεωπάρκα της ΟΥΝΕΣΚΟ.Μια από τις στήλες στο πάρκο η οποία αποτελείται από χαλαζία και αμμόλιθο, έχει ύψος 1080 μέτρα και ονομαζόταν Στήλη του Νότιου Ουρανού έως τον Ιανουάριο του 2010, όταν και μετονομάστηκε παίρνοντας το όνομα Όρος Άβαταρ Αλληλούια (阿凡达-哈利路亚山, πινγίν: Āfándá hālìlùyà shān) προς τιμή της κινηματογραφικής ταινίας Άβαταρ. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους του πάρκου, οι φωτογραφίες από την Ζανγκτζιατζιέ ενέπνευσαν τους κινηματογραφικούς συντελεστές ώστε να δημιουργήσουν τα αιωρούμενα Όρη Αλληλούια στην ταινία. Ο σκηνοθέτης της ταινίας και οι σχεδιαστές της παραγωγής ανέφεραν πως εμπνεύστηκαν από διάφορα βουνά σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων αυτών στην επαρχία Χουνάν.Το 2015 ανακοινώθηκε η έναρξη της κατασκευής γυάλινης γέφυρας μήκους 380 μέτρων (1247 πόδια), εύρους 6.19 (20 πόδια), και σε ύψος 300 μέτρων (984 πόδια), με σκοπό τη σύνδεση δύο απόκρημνων κορυφών της περιοχής, και την διάθεση της στο κοινό να έχει προγραμματιστεί για τον Οκτώβριο του 2015. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του πάρκου είναι οι στηλοειδής σχηματισμοί μεγάλου μεγέθους που υπάρχουν διάσπαρτοι στο πάρκο. Αν και μοιάζουν με ασβεστολιθικούς σχηματισμούς, οι στήλες αυτές δεν αποτελούν το προϊόν διαδικασίας χημικής διάβρωσης, το κύριο φαινόμενο από το οποίο προέρχονται οι ασβεστόλιθοι στα καρστικά συστήματα, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης φυσικής αποσάθρωσης των πετρωμάτων.Τα κύρια κλιματικά χαρακτηριστικά τα οποία οδηγούν στον σχηματισμό των στηλών, είναι η δημιουργία του πάγου ο οποίος σχηματίζεται και διογκώνεται κατά τον χειμώνα, και των φυτών τα οποία φυτρώνουν ανάμεσα στα πετρώματα. Ο καιρός είναι υγρός κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου, με αποτέλεσμα η βλάστηση να είναι πολύ πυκνή. Τα παράπλευρα υλικά που δημιουργούνται από την κλιματική επίδραση, μεταφέρονται εκτός του περιβάλλοντος με ρυάκια. Οι σχηματισμοί αυτοί είναι σήμα κατατεθέν των φυσικών τοπίων της Κίνας, και συναντώνται επίσης και σε πολλά αρχαία κινεζικά έργα ζωγραφικής. Όρος Τιανζί Γραφική περιοχή της Γουλινγκγιουάν (Αγγλικά) Zhangjiajie China's National Park - Αναλυτική παρουσίαση από τον επίσημο φορέα της περιοχής
Μεταλλικό νερό

Το μεταλλικό νερό ή γνωστό επίσης και ως φυσικό μεταλλικό νερό είναι ένα είδος νερού που πηγάζει από μία μεταλλική πηγή που περιέχει διάφορα μέταλλα, όπως άλατα και ενώσεις θείου. Το μεταλλικό νερό μπορεί να είναι αναβράζον ή «αφρώδες» λόγω του περιεχόμενου αερίου διοξειδίου του άνθρακα. Παραδοσιακά, τα μεταλλικά νερά χρησιμοποιήθηκαν ή καταναλώθηκαν στις πηγές των πηγών τους, που συχνά αναφέρονται ως «λήψη των υδάτων» ή «λήψη της θεραπείας», σε μέρη όπως ιαματικά λουτρά, λουτρά ή πηγάδια. Ο όρος spa χρησιμοποιήθηκε για έναν τόπο όπου το νερό καταναλωνόταν και χρησιμοποιούνταν για μπάνιο όπου το νερό χρησιμοποιήθηκε κυρίως για κολύμβηση, θεραπεία ή αναψυχή. Σήμερα, είναι πολύ πιο συνηθισμένο το μεταλλικό νερό να εμφιαλώνεται στην πηγή για κατανεμημένη κατανάλωση. Η μετάβαση στην πηγή του μεταλλικού νερού για άμεση πρόσβαση στο νερό είναι πλέον ασυνήθιστη και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι δυνατή λόγω αποκλειστικών εμπορικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Υπάρχουν περισσότερα από 4.000 εμπορικά σήματα μεταλλικού νερού παγκοσμίως.

 Όσο περισσότερα ιόντα ασβεστίου και μαγνησίου διαλύονται στο νερό, τόσο πιο σκληρά λέγεται ότι είναι, το νερό με λίγα διαλυμένα ιόντα ασβεστίου και μαγνησίου περιγράφεται ως μαλακό. Η αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ταξινομεί το μεταλλικό νερό ως νερό που περιέχει τουλάχιστον 250 μέρη ανά εκατομμύριο ολικών διαλυμένων στερεών (TDS), που προέρχονται από γεωλογική και φυσικά προστατευμένη υπόγεια πηγή νερού. Δεν μπορούν να προστεθούν ορυκτά σε αυτό το νερό. Σε πολλά μέρη, ωστόσο, ο όρος «μεταλλικό νερό» χρησιμοποιείται συνειδητά για να σημαίνει οποιοδήποτε εμφιαλωμένο ανθρακούχο νερό ή νερό σόδας, σε αντίθεση με το νερό της βρύσης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το εμφιαλωμένο νερό μπορεί να ονομάζεται μεταλλικό νερό όταν εμφιαλώνεται στην πηγή και δεν έχει υποστεί τη παραμικρή επεξεργασία. Επιτρέπεται η απομάκρυνση του σιδήρου, του μαγγανίου, του θείου και του αρσενικού μέσω της απόχυσης, της διήθησης ή της επεξεργασίας με αέρα εμπλουτισμένο με όζον, εφόσον η επεξεργασία αυτή δεν μεταβάλλει τη σύνθεση του νερού όσον αφορά τα ουσιώδη συστατικά που του προσδίδουν τις ιδιότητές του. Δεν επιτρέπονται προσθήκες εκτός από το διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο μπορεί να προστεθεί, να αφαιρεθεί ή να εισαχθεί εκ νέου με αποκλειστικά φυσικές μεθόδους. Δεν επιτρέπεται η απολύμανση, ούτε η προσθήκη βακτηριοστατικών παραγόντων.
Βιβούρνο

Το βιβούρνο (Viburnum) είναι γένος περίπου 150-175 ειδών ανθοφόρων φυτών τα οποία ανήκουν στην οικογένεια Adoxaceae (Αδοξοειδή), ενώ παλαιότερα υπαγόταν στην οικογένεια Caprifoliaceae (Αιγοφυλλοειδή), όπου ανήκουν το αγιόκλημα και η βαλεριάνα. Η τρέχουσα ταξινόμηση έγινε με βάση μοριακή φυλογένεση.Τα βιβούρνα είναι αειθαλείς ή φυλλοβόλοι θάμνοι ή σε λίγες περιπτώσεις μικρά δέντρα, ιθαγενή στις εύκρατες περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου, ενώ λίγα είδη απαντούν σε τροπικές ορεινές περιοχές στη Νότια Αμερική και στη νοτιοανατολική Ασία. Στην Αφρική το γένος περιορίζεται στα Όρη του Άτλαντα.

 Τα φύλλα είναι αντιθετικά, απλά και ολόκληρα, οδοντωτά ή λοβώδη. Τα ψυχρά εύκρατα είδη είναι φυλλοβόλα ενώ τα περισσότερα σε θερμότερα κλίματα είναι αειθαλή. Κάποια είδη είναι τριχωτά σε φύλλα και οφθαλμούς. Τα λουλούδια παράγονται σε κόρυμβους με διάμετρο 5 με 15 εκατοστά και κάθε λουλούδι είναι λευκό προς κρεμ ή ρόζ, μικρό, με διάμετρο 3-5 χιλιοστά, με πέντε πέταλα, και έντονο άρωμα σε κάποια είδη. Το γυναικείον έχει τρία κωνικά καρπόφυλλα με νεκτάριο στην κορυφή. Κάποια είδη έχουν στην περίμετρο του κόρυμβου μία σειρά από μεγάλα στείρα λουλούδια για να προσελκύσουν έντομα. Τα φρούτα είναι σφαιρικές, οβάλ και κάπως επιπεδωμένες δρύπες, κόκκινες προς μοβ, μπλε ή μαύρες και περιέχουν ένα σπόρο. Κάποια είναι εδώδιμα για τους ανθρώπους ενώ άλλα είναι ηπίως δηλητηριώδη. Πολλά είδη βιβούρνου έχουν γίνει δημοφιλή ως καλλωπιστικά φυτά σε κήπους εξαιτίας των όμορφων λουλουδιών και φρούτων τους, του αρώματός τους, και τα όμορφα φθινοπωρινά χρώματα κάποιων ειδών.Τα φρούτα κάποιων ειδών, όπως το V. lentago, είναι εδώδιμα και μπορούν να φαγωθούν ωμά ή να γίνουν μαρμελάδα, ενώ άλλα είδη, όπως το V. opulus, είναι ηπίως τοξικά και μπορεί να προκαλέσουν εμετό αν καταναλωθούν σε μεγάλη ποσότητα. Στην προϊστορία, οι μακριοί, ευθείς βλαστοί κάποιων βιβούρνων χρησιμοποιήθηκαν σε βέλη, όπως αυτά που βρέθηκαν στον Ότσι. Ο κορμός κάποιων ειδών χρησιμοποιείται στη βοτανοθεραπεία ως αντισπασμωδικό και στη θεραπεία του άσθματος. Στη Ρωσία και στην Ουκρανία το βιβούρνο (και συγκεκριμένα το είδος V. opulus) είναι σημαντικό στοιχεία του παραδοσιακού λαϊκού πολιτισμού. Στην Ουκρανία θεωρείται εθνικό σύμβολο και είναι έμβλημα τόσο της γιορτής Κολιάντα όσο και ότι αντιπροσωπεύει την αγάπη και λεπτότητα ενός νεαρού κοριτσιού. Είναι επίσης κύριο στοιχεία του παραδοσιακού ουκρανικού στεφανιού. Στη Ρωσία ο καρπός του βιβούρνου (που αποκαλείται καλίνα) θεωρείται εθνικό σύμβολο. Το έντονο κόκκινο χρώμα των φρούτων αντιπροσωπεύει την ομορφιά στο Ρωσικά πολιτισμό και σύμβολο, μαζί με τα σμέουρα, του πάθους για μια όμορφα παρθένα. Το όνομα του τραγουδιού Καλίνκα προέρχεται από το καλίνα.
Ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα

Ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα (Γαλλικά: Une belle fille comme moi) είναι μια γαλλική ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφό με πρωταγωνίστρια την Μπερναντέτ Λαφόν. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1967 Such a Gorgeous Kid Like Me του Χένρι Φόρελ. Η ταινία είχε συνολικά 684 539 εισιτήρια στη Γαλλία.

 Ο Στανισλάς Πρεβίν είναι ένας νέος κοινωνιολόγος, που προετοιμάζει μια διατριβή πάνω στα εγκλήματα γυναικών. Συναντιέται στη φυλακή με την Καμίλ για να της πάρει συνέντευξη. Η Καμίλ κατηγορείται για τις δολοφονίες του εραστή της Άρθρουρ και του συζύγου της Κλόβις. Μιλάει λοιπόν στον Στανισλάς για τη ζωή της και τους ερωτικούς δεσμούς της. Μπερναντέτ Λαφόν : Camille Bliss Αντρέ Ντισολιέ : Stanislas Prévine Σαρλ Ντενέρ : Arthur Anne County : Hélène Κλοντ Μπρασέρ : Maître Murene Guy Marchand : Roger Philippe Leotard : Clovis Bliss Gilberte Géniat : Isobel Bliss A Gorgeous Girl Like Me στο Internet Movie Database Such a Gorgeous Kid Like Me στο Allrovi.com
Εγιαλέτι της Τεμεσβάρ

Το Εγιαλέτι ή Πασαλίκι της Τεμεσβάρ (τουρκικά: Eyâlet-i Temeşvar) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, διοικητικό κέντρο του ήταν η πόλη "Τεμεσβάρ", σημερινή πόλη της Ρουμανίας Τιμισοάρα, όπου οφείλει και το όνομα του.

 Το εγιαλέτι δημιουργήθηκε το 1552 όταν η περιοχή κατακτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Σερβίας, Ρουμανίας, και Ουγγαρίας. Στην περιοχή εισέβαλε και την κατέκτησε στο όνομα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο εξισλαμισμένος Σέρβος Μεχμέτ Πασάς Σοκόλοβιτς, και έπειτα προχώρησε και στην κατάκτηση του Βανάτου. Το εγιαλέτι υπήρξε μέχρι το 1716 όταν οι Τούρκοι εκδιώχθηκαν και η περιοχή και πέρασε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων μέχρι το 1718. Η Αυστροουγγαρία στην περιοχή δημιούργησε μια νέα επαρχία που ονομαζόταν Βανάτο Ταμίσκι. Το 1552 αναφέρονται τα εξής σαντζάκια :Σαντζάκι της Τεμεσβάρ Σαντζάκι της Λίποβα Σαντζάκι της Σανάντ Σαντζάκι του Γκιούλα Σαντζάκι του Μοράβα Σαντζάκι της Γιάνοβα Σαντζάκι του Μπεκερέκ Σαντζάκι του Λουγκόσι Σαντζάκι της Καρασέμπες Σαντζάκι του Βελίκι Βαραντίν Σαντζάκι της ΚάσαςΤο 1660 αποσπάστηκαν τα Σαντζάκια του Βελίκι Βαραντίν, Λουγκόσι, Κάσας, Μπεσλέκ και Γιάνοβας στο νέο Βιλαέτι του Βαραντίν.Το 1699 αποτελείται από τα εξής Σαντζάκια: Σαντζάκι της Τεμεσβάρ Σαντζάκι της Λίποβα Σαντζάκι της Σανάντ Σαντζάκι του Γκιούλα Σαντζάκι του Πάντσεβο Σαντζάκι της Γιάνοβα Σαντζάκι του Μπεκερέκ Σαντζάκι του Λουγκόσι Др Душан Ј. Поповић, Срби у Војводини, књига 1, Нови Сад, 1990. Милан Тутуров, Банатска рапсодија, Нови Сад, 2001.
Ελάτη Νίκκο

Η Ελάτη Νίκκο (στα Ιαπωνικά ウラジロモミ, Ουρατζίρο-μόμι, επιστημονική ονομασία Abies homolepis - Ελάτη η ωμολεπις) είναι ένα δέντρο της οικογένειας των Πευκοειδών του γένους των Ελάτων. Η προέλευση του είναι από την Ιαπωνία και έχει διαδοθεί σε πολλές χώρες για καλλωπιστικούς λόγους.

 Είναι ένα κωνοφόρο, αειθαλές δέντρο με μέτριας ταχύτητας ανάπτυξη που έχει την μορφή κώνου. Πρόκειται για ένα μεγαλοπρεπές δέντρο που φτάνει τα 40 μέτρα ύψος. Όταν είναι νεαρά ο φλοιός του κορμού είναι λεπτός και λείος γκρι χρώματος ενώ όταν ωριμάζει το χρώμα του γίνεται γκρι-ροζ και σχηματίζονται σχισμές χωρίζοντας τον σε μικρά λέπια. Ο κορμός αναπτύσσεται ευθύς με διακλαδώσεις σε τακτά διαστήματα που έχουν κλήση προς τα πάνω. Τα νεαρά κλαδιά έχουν βαθιές αυλακώσεις σε αντίθεση με τα άλλα είδη ελάτου που έχουν τα νεαρά κλαδιά λεία. Τα φίλα του είναι βελονοειδή με μήκος 1 – 3 εκατοστά και βαθύ πράσινο χρώμα, στο επάνω μέρος τους, ενώ έχουν δύο λευκές γραμμές στο κάτω. Το ίδιο δέντρο παράγει και αρσενικά και θηλυκά άνθη (κώνους). Τα αρσενικά έχουν μήκος 2,5 εκατοστά και έχουν ανοιχτό πράσινο χρώμα. Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα, από 3 ως 7 εκατοστά, με κοκκινωπό χρώμα. Μετά την γονιμοποίηση, που πραγματοποιείται το καλοκαίρι, δημιουργείται το κουκουνάρι, που είναι το φρούτο του δέντρου, το οποίο έχει κυλινδρικό σχήμα και μοβ-πορφυρό χρώμα. Κατά τον Οκτώβριο γίνονται ξυλώδη και παράγουν τους σπόρους. Η Ελάτη Νίκκο έχει προέλευση από την νότια Ιαπωνία, συγκεκριμένα από την νήσο Σικόκου (四国) και από το νότιο μέρος της νήσου Χονσού (本州). Φύεται σε υψόμετρο 650 με 2000 μέτρα σε μικτά, με άλλα είδη δέντρων, δάση στο εσωτερικό των οποίων σχηματίζει συστάδες. Στην περιοχή προέλευσης του το ξύλο του χρησιμοποιείται στις κατασκευές. Το 1854 εισήχθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη όπου και εγκλιματίστηκε καλά στην δυτική και βόρεια Ευρώπη καθώς και στην βόρεια Αμερική. Λόγω της μεγάλης αισθητικής του αξίας, τα θηλυκά άνθη θεωρούνται τα ομορφότερα από όλα τα είδη των ελάτων, η αντοχή του στο κρύο και η ανοχή στην μόλυνση βοήθησαν την διάδοση του σε κήπους και πάρκα των αστικών περιοχών. Farjon, A. 1990. Pinaceae. Regnum Vegetabile 121, Koeltz Scientific Books. 330 pp. Lange, J. 1994. Kulturplanternes Indførselshistorie i Danmark. (Introduction History of Cultivated Plants in Denmark). Jordbrugsforlaget, Frederiksberg. 458 pp. Liu, T.-S. 1971. A monograph of the genus Abies. National Taiwan University, Dept. of Forestry, Taipei. 608 pp. Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης Πληροφορίες για την φύση ITIS
Εδαφικό νερό

Ως εδαφικό νερό χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα το νερό που κυκλοφορεί (ή βρίσκεται) υπό την επιφάνεια του εδάφους σε διάφορα ιζηματογενή στρώματα (άμμου, χαλίκων κ.λπ.), στη λεγόμενη ζώνη αερισμού. Παλαιότερα ο όρος ταυτιζόταν με το υπόγειο νερό (υπόγεια ύδατα), σήμερα όμως με την εξέλιξη της υδρογεωλογίας και της εξ αυτής ακολουθούμενης κατάταξης, το εδαφικό νερό αποτελεί το πρώτο "στρώμα νερού" των υπογείων υδάτων.

 Το εδαφικό νερό προέρχεται συνηθέστερα από ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα (όπως βροχή, χιόνι, χαλάζι) όπου στη συνέχεια υπό την επίδραση της βαρύτητας αλλά και άλλων δυνάμεων διεισδύει στο έδαφος και στη συνέχεια μετακινείται προς διάφορες κατευθύνσεις μέχρι να συναντήσει κάποιο "υδατοστεγές" στρώμα δημιουργώντας υδροφόρο ορίζοντα. Το εδαφικό νερό αποτελεί το βασικότερο στοιχείο για την ανάπτυξη των καλλιεργειών. Τα φυτά τροφοδοτούνται απ΄ αυτό με τον ίδιο τρόπο που λαμβάνουν τα διάφορα θρεπτικά στοιχεία δια του ριζικού τους συστήματος. Προκειμένου όμως το εδαφικό νερό να είναι χρήσιμο θα πρέπει αυτό να παραμένει μεταξύ συγκεκριμένων (επιτρεπτών) ορίων. Οποιαδήποτε πτώση κάτω των επιτρεπτών ορίων, οι καλλιέργειες δεν μπορούν ν΄ αναπτυχθούν, ενώ αντίθετα οποιαδήποτε αύξηση από των επιτρεπτών ορίων μπορεί να καταστεί επιζήμιο. Η εκμετάλλευση του εδαφικού νερού επιτυγχάνεται συνηθέστερα με διάνοιξη φρεάτων, υπόγειων στοών, γεωτρήσεις κ.λπ. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.22ος, σελ.105. (εδαφικό νερό) "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τομ.59ος, σελ.56.(υπόγειο νερό) Πατακιούτας Γ. "Αρδεύσεις - Στραγγίσεις" Εκδ. ΤΕΙ Ηπείρου Τμ. Ανθοκομίας κ΄ Αρχιτεκτονικής τοπίου., σελ.1 και 3.
Πορνεία

Πορνεία ονομάζεται η προσφορά του ιδίου σώματος σε αόριστο αριθμό προσώπων, προς συνουσία έναντι χρηματικής ή άλλης αμοιβής. Το άτομο που συστηματικά (ως επάγγελμα) παρέχει σεξουαλικές υπηρεσίες με τον τρόπο αυτό ονομάζεται «εκδιδόμενο». Η γυναίκα που «εκδίδεται» ονομάζεται επίσης «ιερόδουλη» ή κοινώς «πόρνη». «Πόρνος» ονομάζεται και ο άνδρας που έρχεται συχνά σε επαφή με πόρνες ή αυτός που προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες έναντι χρημάτων, ενώ ήδη από την αρχαία Ελλάδα υπήρχαν άνδρες «ιερόδουλοι» που όμως δεν είχαν δικαίωμα ανεξάρτητης άσκησης του επαγγέλματός τους. Η πορνεία συχνά επίσης περιγράφεται ως «αγοραίος έρωτας» ή «αγοραίο σεξ» και κάποιες φορές αναφέρεται ως «το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου». Λεπτομερείς νόμοι για την πορνεία είχαν ήδη θεσπιστεί από τον Σόλωνα στην αρχαία Αθήνα.

 Κατά το ελληνικό δίκαιο η πορνεία ως επάγγελμα, δηλαδή η συστηματική επί χρήμασι προσφορά του ιδίου σώματος σε αόριστο αριθμό προσώπων προς συνουσία, δεν αποτελεί αδίκημα εφόσον ασκείται σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Απαιτείται όμως προηγουμένως άδεια της τοπικής αρμόδιας αρχής (αστυνομικής ή λιμενικής) για την εγκατάσταση του εκδιδόμενου προσώπου σε οποιοδήποτε οίκημα και ο χαρακτηρισμός αυτού ως «οίκος ανοχής». Ταυτόχρονα, επιβάλλεται και η παρακολούθηση της υγείας του εκδιδόμενου προσώπου από γιατρούς του δημοσίου.Η προαγωγή στην πορνεία αποτελεί έγκλημα και ονομάζεται «μαστροπεία». Σύμφωνα με το άρθρο 349 του Ποινικού Κώδικα: "παρ. 3: Όποιος κατ' επάγγελμα ή από κερδοσκοπία προάγει στην πορνεία γυναίκες τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον δεκαοκτώ μηνών και με χρηματική ποινή."Επίσης, στο καταργημένο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα από τον Δεκέμβριο του 2015, οριζόταν ως παράνομη η πορνεία μεταξύ ανδρών. Πιο συγκεκριμένα, ο Ποινικός Κώδικας ανέφερε: "παρ. 1: Η παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων που τελέστηκε: α) με κατάχρηση μίας σχέσης εξάρτησης που στηρίζεται σε οποιαδήποτε υπηρεσία. β) από ενήλικο με αποπλάνηση προσώπου νεώτερου από δεκαεπτά ετών ή από κερδοσκοπία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών." "παρ. 2: Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος ασκεί την ασέλγεια της παρ. 1 κατ' επάγγελμα." Γενετήσιες σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα Οίκος ανοχής Φυτράκης, Ευτύχης, σε: Ν.Παρασκευόπουλος / Ε.Φυτράκης, Αξιόποινες σεξουαλικές πράξεις, εκδ. Σάκκουλα, 2011, σελ. 419-511. Πετρόπουλος, Ηλίας, Το μπουρδέλο, εκδ. Νεφέλη, 1991.
Πηγές Μπιλιάνινι

Οι Πηγές Μπιλιάνινι είναι μια πηγή νερού στην Οχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας, η οποία είναι πιο γνωστή για τους θρύλους που σχετίζονται με αυτόν. Οι πηγές Μπιλιάνινι είναι στην πραγματικότητα η υπερχείλιση του νερού στην πισίνα που βρίσκεται πάνω από τα ανοίγματα όπου καταλήγει. Ένα μέρος του νερού της πισίνας χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της ύδρευσης στην Οχρίδα, ένα μέρος χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του Υδρολογικού Ινστιτούτου που διεξάγει τεχνητή αναπαραγωγή απογόνων ψαριών και για την παροχή καθαρού νερού. Μόλις ικανοποιηθούν αυτές οι ανάγκες, η ροή του άχρηστου νερού διαχέεται στα ανοίγματα των πηγών Μπιλιάνινι. Η περιοχή των πηγών Μπιλιάνινι και οι ίδιες οι πηγές αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το καλοκαίρι το επισκέπτονται έως και εκατό χιλιάδες εγχώριοι και ξένοι τουρίστες.

 Για το καθαρό νερό των πηγών της Μπιλιάνινα, ο λαός των σλαβομακεδόνων έχει φτιάξει πολλά τραγούδια. Για παράδειγμα, μια φορά στο παλάτι κάτω από τη λίμνη κοντά στο Στουντεντσίστα, ζούσε η βίλα Εζέρκα, κόρη του παππού Καραόρμαν. Η βίλα του Εζέρκα βασίλευε πάνω στη λίμνη και ταλαιπωρούσε συνεχώς τους ψαράδες, ανατρέποντας τα σκάφη τους και επιστρέφοντας τα αλιεύματα ψαριών στη λίμνη. Ήταν πολύ ζηλιάρης και μια μέρα άρπαξε την όμορφη κοπέλα Μπιλιάνα, εγγονή του Τσουν. Τη πήρε στο κάστρο της για να παίξει μαζί της. Η όμορφη Μπιλιάνα φώναξε όλη τη νύχτα με θλίψη και τα δάκρυά της μετατράπηκαν σε πηγές, οι οποίες ονομάζονταν επιπλέον πηγές Μπιλιάνινι. Ο Τσουν, για να νικήσει τη Εζέρκα, δημιούργησε μια μεγάλη βάρκα. Από τη μια πλευρά έκαναν κουπί 6-7 άτομα και μόνο ένας περιπλανιώταν. Η Βίλα Εζέρκα δεν μπορούσε να ανατρέψει αυτό το μεγάλο σκάφος και με αυτό ο Τσουν έσωσε την όμορφη Μπιλιάνα. Έτσι, μετά τον παππού Τσουν, το μεγάλο σκάφος ονομάστηκε βάρκα που είναι μοναδική στον κόσμο. Στην αρχαία εποχή, στην αρχαία πόλη της Οχρίδας ζούσε η όμορφη μητέρα Μπιλιάνα. Ήταν τόσο όμορφη που όλοι σταματούσαν για να δουν την ομορφιά της. Μια μέρα η μαμά της Μπιλιάνα πήγε στις πηγές για να ζωγραφίσει τον καμβά. Αφού λεύκανε τον καμβά στα καθαρά νερά της πηγής, επέτρεψε να στεγνώσει η λευκή άμμος. Στη συνέχεια, από εδώ, πέρασε το καραβάνι με 20 οινοποιεία. Ο οδηγός του καραβανιού παρακολουθούσε τη Μπιλιάνα κάτω από τα μάτια του. Έκπληκτος με αυτή τη θεϊκή ομορφιά, σταμάτησε το καραβάνι μπροστά από τον λευκό καμβά. Στη συνέχεια η μητέρα Μπιλιάνα είπε στους οινοποιούς: "Πάρτε ένα πενιχρό καραβάνι, ώστε να μην μπορείτε να με χωνέψετε".
Αντώνιος Παπανικολάου

Ο πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου (Χίος, 1971) είναι ιερέας της Εκκλησίας της Ελλάδας, γνωστός για την ίδρυση και λειτουργία της Μη Κερδοσκοπικής Οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου», για την οποία έχει βραβευτεί το 2018 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το «Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη».

 Γεννήθηκε στη Χίο το 1971 και μεγάλωσε στη Δραπετσώνα. Είναι παντρεμένος με την Σταματία Γεωργαντή και έχουν τρία παιδιά, από τα οποία δύο είναι υιοθετημένα. Έχει πέντε αδέλφια, ένας εκ των οποίων είναι επίσης κληρικός και ηγούμενος της Νέας Μονής της Χίου. Ολοκλήρωσε θεολογικές και παιδαγωγικές σπουδές και υπηρέτησε ως εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ακαδημίας Πλάτωνος. Με κοινό ενδιαφέρον το μπάσκετ προσέγγισε παραβατικά παιδιά, προσφυγόπουλα και παιδιά από προβληματικές οικογένειες. Με τη βοήθεια εθελοντών, δημιούργησε στον Κολωνό τη Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση «Κιβωτός του Κόσμου» το 1998, με στόχο να βγάλει όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη και να τους προσφέρει τη δυνατότητα «να σταθούν στα πόδια τους». Το 2015, εν μέσω της προσφυγικής κρίσης, η «Κιβωτός» επεκτάθηκε στη Χίο για να φιλοξενήσει προσφυγόπουλα. Έκτοτε έχει βοηθήσει εκατοντάδες ορφανά ή εγκαταλελειμμένα παιδιά. Η συμπερίληψη των μεταναστών προκάλεσε αντιδράσεις από ακροδεξιούς ακτιβιστές και πολιτικούς.Το 2015, η Κιβωτός επεκτάθηκε και στην Πωγωνιανή Ιωαννίνων, ενώ το 2017 δημιουργήθηκε γεωργικό σχολείο στο Διμήνι του Βόλου, που έλαβε το βραβείο GENE Global Education Award 2020/2021 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Νοέμβριο του 2022, έπειτα από καταγγελίες για κακοποίηση παιδιών στην «Κιβωτό», οι αστυνομικές αρχές ξεκίνησαν έρευνες, ενώ με απόφαση της κυβέρνησης αντικαταστάθηκε η διοίκησή της. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διέταξε τη διενέργεια κανονικών ανακρίσεων σε βάρος του Παπανικολάου, στον οποίο και επέβαλε απαγόρευση ιεροπραξιών μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Η Ιερά Σύνοδος εξήγησε ότι η «Κιβωτός» δεν υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή. Ο εκπρόσωπος Τύπου της Αρχιεπισκοπής ανέφερε μάλιστα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος επιχείρησε να βοηθήσει τον πατέρα Αντώνιο και την «Κιβωτό» με κάποιου είδους εποπτεία, ο τελευταίος αρνήθηκε.Τον Δεκέμβριο κλήθηκε από δύο Εισαγγελείς ανηλίκων, με την ιδιότητα του υπόπτου για τη διάπραξη κακουργηματικής ασέλγειας σε βάρος δύο ανηλίκων φιλοξενούμενων στην «Κιβωτό του Κόσμου», καθώς και για το αδίκημα, σε βαθμό πλημμελήματος, της ηθικής αυτουργίας σε σωματικές βλάβες ανηλίκων. 2008: Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ 2018: Βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη» από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 2019: Επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Γεωπονίας Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας 2019: Τιμητική διάκριση από τη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ 2019: Βραβείο Επίδειξης Θάρρους στην Ηγεσία Mary Chirwa», (Mary Chirwa Award for Courageous Leadership) 2021: Βραβείο GENE Global Education Award 2020/2021 της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2021: Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος από την Προεδρία της Δημοκρατίας (Η βράβευση αναγγέλθηκε αλλά δεν έγινε η τελετη).
32P/Κόμας Σολά

Ο Κομήτης Κόμας Σολά (32P/Comas Solà) είναι περιοδικός κομήτης με σημερινή περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο 8,8 (γήινα) έτη. Ο πυρήνας του εκτιμάται ότι έχει διαστάσεις περί τα 8,4 χιλιόμετρα.

 Ο κομήτης ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Ισπανό-Καταλανό αστρονόμο Χοσέπ Κόμας Σολά, όταν, ως μέρος της έρευνάς του επί των αστεροειδών στο Αστεροσκοπείο Φάμπρα της Βαρκελώνης (του οποίου υπήρξε ο πρώτος διευθυντής), φωτογράφιζε τα ουράνια με ένα τηλεσκόπιο 15 εκατοστών. Η τροχιακή εξέλιξη του κομήτη κατά το παρελθόν κατέστη ενδιαφέρον θέμα, καθώς αρκετοί αστρονόμοι υπεστήριξαν αρχικώς ότι το «νέο» ουράνιο σώμα μπορεί να αποτελούσε την επιστροφή του τότε χαμένου περιοδικού κομήτη 113P/Σπιτάλερ (Spitaler). Το 1935 πρόσθετες θέσεις του κομήτη είχαν παρατηρηθεί και ο Π. Ραμένσκι μελέτησε την τροχιά του προς τα πίσω στον χρόνο, μέχρι το 1911. Βρήκε ότι ο κομήτης πέρασε πολύ κοντά από τον Δία τον Μάιο του 1912 και ότι πριν από την προσέγγιση αυτή η τροχιά του ήταν αρκετά διαφορετική, με απόσταση περιηλίου 2,15 AU και περίοδο περιφοράς 9,43 έτη. Αυτό απέδειξε ότι δεν επρόκειτο για τον Κομήτη Σπιτάλερ. Το 1933 η Δανή αστρονόμος Γιούλιε Βίντερ Χάνσεν πραγματοποίησε σημαντική νέα έρευνα, υπολογίζοντας την τροχιά του κομήτη μέχρι το 1980 και προβλέποντας πότε θα περνούσε κοντά από τη Γη στο μέλλον. Ο τίτλος του πρώιμου μουσικού κομματιού του συγκροτήματος ηλεκτρονικής μουσικής Tangerine Dream «Fly and Collision of Coma[s] Sola», που υπάρχει στον δίσκο τους Alpha Centauri (1971), αναφέρεται σε αυτόν τον κομήτη, ο οποίος κατά την εποχή εκείνη περνούσε και πάλι κάπως κοντά (0,73 AU) από τον Δία. Προσομοίωση τροχιάς από το JPL / Horizons Εφημερίδα Ο 32P/Comas Solà στην «Κομητογραφία» του Gary Kronk
Τσορνομόσκε

Το Τσορνομόρσκε ή Τσερνομορσκόγιε (ουκρανικά: Чорномо́рське‎; ρωσικά: Черномо́рское‎; κριμαϊκά ταταρικά: Aqmeçit , αρχ.ελληνικά: Καλός Λιμήν) είναι πόλη και το διοικητικό κέντρο της διοικητικής διαίρεσης Τσορνομόρσκε στην βορειοδυτική Κριμαία (αμφισβητούμενη περιοχή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2014 διέθετε 11.267 κατοίκους.

 Η πόλη ιδρύθηκε αρχικά ως Καλός Λιμήν τον 4ο αιώνα π.Χ. και ήταν αποικία των Μιλησίων, ενώ είναι πιθανό πως κτίστηκε επί παλαιότερης αποικίας. Εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο εμπορίου και γεωργίας της περιοχής, ενώ σε απόσταση 700 περίπου σταδίων στα νότια υπήρχε η Κερκινίτις η οποία ήταν η πλησιέστερη ελληνική αποικία. Λόγω της απομακρυσμένης τοποθεσίας της η πόλη διέθετε ισχυρά αμυντικά τείχη, και από τις αρχές του 3ου αιώνα άρχισε να δέχεται τις επιθέσεις των τοπικών σκυθικών φυλών. Έως τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ. η πόλη είχε καταληφθεί πλέον από τους Σκύθες, επανακατακτήθηκε μετέπειτα από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. υπό τον στρατηγό Διόφαντο σε μεγάλης έκτασης μάχη με τους Σκύθες, αλλά ανακτήθηκε και πάλι από τις τοπικές φυλές οι οποίες διατήρησαν τον έλεγχο από τα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. έως τις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ., όταν πλέον η πόλη πέρασε στην εξουσία των Ρωμαίων. Από τον Μεσαίωνα και έπειτα η πόλη έγινε επίσης γνωστή με την ταταρική ονομασία της ως Ακ Μετσέτ (Ак-Мечеть, Λευκό τζαμί) από το τζαμί που υπήρχε εκεί. Μετά τις διώξεις των Τατάρων από την ΕΣΣΔ το 1944, η πόλη πήρε την σημερινή ονομασία της. Е. М. Поспелов (Ye. M. Pospelov). "Имена городов: вчера и сегодня (1917–1992). Топонимический словарь." (City Names: Yesterday and Today (1917–1992). Toponymic Dictionary." Москва, "Русские словари", 1993
370

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 370 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 370 (CCCLXX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αυγούστου και Ουάλη (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1123 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 370 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Γερμανικές επιδρομές: οι Γερμανικοί λαοί περιστοιχίζουν τα βόρεια σύνορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ οι Ούννοι καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους--χωριά, πόλεις ακόμη και αυτοκρατορίες. Ένας νόμος του Ουαλεντινιανού Α΄ και του Ουάλη απαγορεύει τους γάμους μεταξύ Ρωμαίων και βαρβάρων υπό την θανατική ποινή. Ένα διάταγμα εκδιδόμενο από τον Ουαλεντινιανό Α΄ και τον Ουάλη απαγορεύει την εισαγωγή οίνου και ελαιολάδου από ελεγχόμενες περιοχές των βαρβάρων. Ευρώπη Οι Ούννοι μεταναστεύουν στα δυτικά από το Βόλγα στην Ευρώπη και υποτάσσουν τους Αλανούς και τους Οστρογότθους. Με την άφιξή τους, μία συνήθεια συνθέτων τόξων εισάγεται. Ο Αθανάριχος, Γοτθικός αρχηγός των Θερβινγγίων, προχωρά προς τα ανατολικά και παίρνει μία αμυντική θέση στις όχθες του Δνείστερου Ποταμού (Ρουμανία). Ασία Το Πρώιμο Τσιν κατακτά το Πρώιμο Γιαν στην Κίνα. Θρησκεία Ο Βασίλειος ο Μέγας γίνεται επίσκοπος Καισαρείας (Καππαδοκία). Ο Δημόφιλος ο Κωνσταντινούπολης γίνεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, παρ' όλο που η θέση του αμφισβητείται από τον Ευάγριο τον Κωνσταντινούπολης. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος βαπτίζεται. Αλάριχος Α΄, βασιλιάς των Βησιγότθων (πεθαίνει το 410) Άγιος Μπρις, επίσκπος της Τουρ (πεθαίνει το 444) Κωνστάντιος Γ΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 421) Κλαύδιος Κλαυδιανός, Ρωμαίος ποιητής (πεθαίνει το 404) Υπατία, Ελληνίδα μαθηματικός και νεοπλατωνική φιλόσοφος (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 415) Ευδόξιος ο Αντιοχείας, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Λούσιφερ ο Καλιαρίου, ιδρυτής του Λουσιφεριανής αίρεσης (προσεγγιστικό έτος θανάτου) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Παραντζέμ, βασίλισσα και αντιβασίλισσα της Αρμενίας (πεθαίνει το 369 ή το 370) (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Κοτρώνα Ηλείας

Η Κοτρώνα είναι μικρός ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 165 μέτρων, εγγύς του Αγραπιδοχωρίου και σε κοντινή τοποθεσία ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πηνειού. Βρίσκεται σε απόσταση 27 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 31 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 56 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 17 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.

 Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 14η Μαρτίου 1971 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αγραπιδοχωρίου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αγραπιδοχωρίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αγραπιδοχωρίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοτρώνας Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγραπιδοχωρίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Μαργαρίτης Δήμιτσας

Ο Μαργαρίτης Δήμιτσας (Αχρίδα 1830 – Αθήνα 1903) ήταν διαπρεπής Έλληνας εκπαιδευτικός, φιλόλογος, ιστορικός και συγγραφέας που έπαιξε σημαντικό ρόλο, σε μια μακρά χρονική περίοδο των ελληνοβουλγαρικών αναταράξεων, κεντρίζοντας με τα βιβλία του το ενδιαφέρον των τότε τουρκοκρατουμένων ελληνοφρόνων και ελληνιζόντων της Μείζονος Μακεδονίας για τις ρίζες τους αναπτύσσοντας ταυτόχρονα και το αίσθημα, ότι δικαιωματικά τους ανήκε η γη που έκρυβε τις μαρτυρίες της ελληνικότητάς της. Ο Ιωάννης Καλοστύπης εξαίρει το έργο του.

 Σπούδασε στο Ελληνικό σχολείο στην Αχρίδα και είχε δάσκαλο στα μαθητικά του χρόνια τον Δημήτριο Μηλαντίνη (1810-1862), τον μετέπειτα Dimitar Miladinov. Παρακολούθησε μαθήματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα Ιωάννινα και Θεσσαλονίκη. Πτυχιούχος της φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών ειδικεύεται στην κλασική φιλολογία, φιλοσοφία και την αρχαιολογία στα πανεπιστήμια της Λειψίας και του Βερολίνου. Το 1858 λειτούργησε με δική του πρωτοβουλία το πρώτο ιδιωτικό ελληνικό γυμνάσιο στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Όταν τέθηκε το θέμα της διεκδίκησης της Αρχιεπισκοπής Αχρίδας από τη Βουλγαρική Εξαρχία ο Δήμιτσας έγινε ασυμβίβαστος και σφορδός αντίπαλος του Μηλαντίνωφ, του πρώτου δασκάλου του, που του απέδιδε αντικανονικές και παράνομες ενέργειες.α[›] Μετά απ' όλα αυτά και την κορύφωση των ελληνοβουλγαρικών αντιπαραθέσεων εν όψει προετοιμασίας της Εξέγερσης του Ίλιντεν μεταγκαταστάθηκε στη Αθήνα, όπου δίδαξε για ένα μικρό διάστημα κυρίως Γεωγραφία και απεβίωσε εκεί το 1903. «Η Μακεδονία εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις Ήτοι πνευματική και αρχαιολογική παράστασις της Μακεδονίας εν συλλογή 1409 ελληνικών και 189 λατινικών επιγραφών και εν απεικονίσει των σπουδαιοτέρων καλλιτεχνικών μνημείων / Υπό Μαργαρίτου Δήμιτσα» Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Αδελφών Περρή, 1896 Ήταν μια μακρά χρονική περιόδος, όπως προαναφέρθηκε, έντονων εθνικών αντιπαραθέσεων που η κάθε πλευρά παρέθετε τα δικά της επιχειρήματα. Ανάμεσα στ' άλλα συγγράμματα του συγκαταλέγονται: Η Γεωγραφία της Μακεδονίας (1870) και Οι αρχαίοι Μακεδόνες (1892) ^ α: Η Αρχιεπισκοπή Αχρίδας σύμφωνα με συνοδικό τόμο του Οικουμενικού Πατριαρχείου έτους 1831 επικυρώθηκε στη Σερβία και το 1879 κηρύχθηκε Αυτοκέφαλη. Μαργαρίτης Δήμιτσας. Διορθωτέα τινά των περί Αχρίδος δημοσιευθέντων εν τη Πανδώρα, 1, 01.09.1868 Μαργαρίτης Δήμιτσας. Διορθωτέα τινά των περί Αχρίδος δημοσιευθέντων εν τη Πανδώρα, 1, 15.10.1868
Φιλία (Αριστοτέλης)

Η Φιλία, κατά τον Αριστοτέλη, είναι μια από τις βασικότερες έννοιες της ανθρώπινης νόησης και δραστηριότητας, γι αυτό είναι και η μοναδική περίπτωση που την εξετάζει και την αναλύει σ΄ όλες τις πτυχές της σε δυο κεφάλαια των Ηθικών Νικομαχείων.

 Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ΄αυτό η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι΄αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον οι φίλοι συνδράμουν τους νέους ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. «Όταν δυο πηγαίνουν μαζί» διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν.
Εμβόλιο κοκκύτη

To εμβόλιο κοκκύτη είναι ένα εμβόλιο που προστατεύει από τον κοκκύτη. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι, τα ολοκυτταρικά και ακυτταρικά εμβόλια κοκκύτη. Τα ολοκυτταρικά εμβόλια είναι περίπου 78% αποτελεσματικά, ενώ τα ακυτταρικά εμβόλια 71-85%. Η αποτελεσματικότητα των εμβολίων φαίνεται να μειώνεται κατά 2-10% ανά έτος, με την ταχύτερη μείωση της αποτελεσματικότητας να σημειώνεται στα ακυτταρικά εμβόλια. Ο εμβολιασμός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να προστατεύσει το βρέφος. Εκτιμάται ότι με τον εμβολιασμό είχαν σωθεί πάνω από μισό εκατομμύριο ζωές το 2012.

 Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συστήνουν όλα τα παδιά να εμβολιάζονται κατά του κοκκύτη και ότι ο εμβολιασμός θα πρέπει να περιλαμβάνεται στους εμβολιασμούς ρουτίνας. Το εμβόλιο μπορεί να χορηγηθεί σε άτομα με HIV/AIDS. Στα μικρά παιδιά συνήθως συστήνονται τρεις δόσεις, με την πρώτη να δίνεται σε ηλικία έξι εβδομάδων. Επιπλέον δόσεις είναι δυνατόν να χορηγούνται σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά και στους ενήλικες. Το εμβόλιο είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια. Τα ακυτταρικά εμβόλια συνήθως χρησιμοποιούνται στον ανεπτυγμένο κόσμο λόγω των λιγότερων παρενεργειών τους. Το 10-50% των ατόμων που λαμβάνουν το ολοκυτταρικό εμβόλιο αναπτύσσουν κοκκίνισμα στο σημείο της έγχυσης και πυρετό. Πυρετικοί σπασμοί και μακρά χρονικά διαστήματα κλάματος σημειώνονται σε λιγότερο από 1%. Με τη χορήγηση του ακυτταρικού εμβολίου είναι δυνατόν να προκύψει ένα μη σοβαρό οίδημα στον βραχίονα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Και οι δύο τύποι εμβολίου έχουν παρενέργειες, αλλά ιδιαίτερα τα ολοκυτταρικά εμβόλια έχουν λιγότερες όσο μικρότερα είναι τα παιδιά. Τα ολοκυτταρικά εμβόλια δεν θα πρέπει να χορηγούνται σε άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 6 ετών. Σοβαρά μακροχρόνια νευρολογικά προβλήματα δεν σχετίζονται με κανένα από τους δύο τύπους. Το εμβόλιο του κοκκύτη αναπτύχθηκε το 1926. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Μια μορφή του που περιλαμβάνει το αντιτετανικό εμβόλιο, το εμβόλιο διφθερίτιδας, το εμβόλιο πολιομυελίτιδας και το εμβόλιο αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου Β κοστίζει 15,41 δολάρια ανά δόση από το 2014.
20th Century Studios

Η 20th Century Studios, Inc.(προηγούμενη ονομασία: Twentieth Century Fox Film Corporation ή απλά 20th Century Fox) είναι αμερικανική εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία είναι απο το 2019 θυγατρική της Walt Disney Studios, η οποία με την σειρά της είναι θυγατρική της Walt Disney Company. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1914 ως Fox Film Corporation. Ωστόσο η συγχώνευση ήταν προφανής, νωρίτερα καθώς το 1933 η ταινία Cavalcade είχε παραχθεί συλλογικά από τις δύο εταιρείες, μια συνεργασία που έδωσε στην ταινία αυτήν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.Το 2019 η Disney αγόρασε την 20th Century Fox, δια μέσω της αγοράς περιουσιακών στοιχείων της 21st Century Fox, με αποτέλεσμα να είναι πλέον θυγατρική της Disney.

 Η Fox Film Corporation ιδρύθηκε το 1915 από τον πρωτοπόρο Γουίλιαμ Φοξ, ο οποίος διαμόρφωσε την Fox Film Corporation από τη συγχώνευση δύο εταιριών που είχε ιδρύσει το 1913: την Greater New York Film Rental, μια εταιρεία διανομής, η οποία ήταν μέρος των Ανεξαρτήτων; και την Fox (or Box, ανάλογα με την πηγή) Office Attractions Company, μία εταιρεία παραγωγής. Αυτή η συγχώνευση των εταιρειών των δύο διαφορετικών τύπων ήταν ένα πρώιμο παράδειγμα της κάθετης ολοκλήρωσης. Μόλις ένα χρόνο πριν, η τελευταία εταιρεία είχε διανείμει το πρωτοποριακό καρτούν του Ουίνσορ Μακκέι Gertie the Dinosaur. Πάντοτε περισσότερο ως επιχειρηματίας παρά έναν θεατρίνος, ο Fox επικεντρώθηκε στην απόκτηση και την οικοδόμηση θεάτρων; οι εικόνες ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Τα πρώτα κινηματογραφικά στούντιο της εταιρείας τέθηκαν στο Φορτ Λι, Νιού Τζέρσεϊ, όπου και πολλά άλλα στούντιο ταινιών βασίστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1917, ο Γουίλιαμ Φοξ έστειλε τον Σολ M. Βουρτσέλ στο Χόλιγουντ για να επιβλέπει τις εγκαταστάσεις παραγωγής του στούντιο στην Δυτική Ακτή, όπου ένα πιο φιλόξενο και αποδοτικό κλίμα υπήρχε για τον κινηματογράφο. Ο Φοξ είχε αγοράσει το στούντιο Edendale της προβληματικής Selig Polyscope Company, η οποία είχε κάνει ταινίες στο Λος Άντζελες από το 1909 και ήταν το πρώτο στούντιο κινηματογραφικών ταινιών στο Λος Άντζελες.
Μπαλίκ

Το Μπαλίκ (κιργιζικά: балык‎) είναι τα αλατισμένα και αποξηραμένα μαλακά μέρη του ψαριού, που συνήθως προέρχονται από μεγάλα πολύτιμα είδη: οξυρρυγχίδες (π. χ., οξύρρυγχος) ή σολομοειδή (σολομός). Η λέξη σημαίνει "ψάρι" σε Τουρκικές γλώσσες (γράφεται balık στα τουρκικά).

 Με την πάροδο του χρόνου, ο όρος εφαρμόζεται σε καπνιστά ψάρια αυτού του είδους, και μπορεί κανείς να δει, π. χ., "κρύο καπνιστό χούτσο μπαλίκ." Ως περιέργεια, πρόσφατα, μια σειρά από προϊόντα κρύου καπνισμένου κρέατος εμφανίστηκαν με το όνομα "μπαλίκ" στη Ρωσία. Παραδοσιακά, το μπαλίκ οξύρρυγχου θεωρείται το πιο λεπτό και τρυφερό, το οποίο αναζητείται και επαινείται από τους καλοφαγάδες. Την ίδια στιγμή, η τρυφερή σάρκα του οξύρρυγχου είναι πιο επιρρεπή στην ανάπτυξη των βακτήριων Clostridium botulinum. Κατάλογος ξηρών τροφίμων Μπαλίκ (Ρωσικά)
Καρολίνα της Οράγγης-Νάσσαου

H Καρολίνα (γερμ. Karolina, 28 Φεβρουαρίου 1743 - 6 Μαΐου 1787) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.

 Η Βιλελμίνη Καρολίνα ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ της Οράγγης και της Άννας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Βρετανίας. Παντρεύτηκε το 1760 τον Κάρολο Χριστιανό του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα: Γεώργιος Γουλιέλμος 1760-1762. Γουλιέλμος Λουδοβίκος 1761-1770. Μαρία 1764-1802, μοναχή στη Μονή του Κβέντλινμπουργκ. Λουίζα 1765-1837, παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΓ΄ Ρόις του Γκράιτς. Θνησιγενές (1767). Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1768-1816, Πρίγκιπας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Καρολίνα Λουίζα Φρειδερίκη 1770-1828, παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο του Βιντ. Κάρολος Λουδοβίκος 1772. Κάρολος Γουλιέλμος Φρειδερίκος 1775-1807. Αμαλία 1776-1841, παντρεύτηκε πρώτα τον Βίκτωρα Β του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και έπειτα τον Φρειδερίκο, Κύριο του Στάιν-Λίμπενσταϊν του Μπάρχφελντ. Θνησιγενές (1778) Θνησιγενές (1779) Ερριέττα 1780-1857, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο της Βυρτεμβέργης. Κάρολος 1784. Θνησιγενές (1785). Montgomery-Massingberd, Hugh (ed.) (1977). Burke's Royal Families of the World, 1st edition. London: Burke's Peerage. p. 240. ISBN 0-85011-023-8 Bloks, Moniek. Carolina of Orange-Nassau : ancestress of the royal houses of Europe. Winchester, UK. ISBN 9781785359156. OCLC 1085181371 Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (γαλλ.). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 88
Καρυά Ηλείας

Η Καρυά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 30,55 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 424 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 55 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Στην Τοπική Κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Βαρβαρίνα και Σιτοχώρι. Απέναντί της βρίσκεται το Γούμερο.

 Την 20/04/1835 προσαρτάται στον τότε Δήμο Σελληεντίας. Το Φ.Ε.Κ. 5 Α της 08/03/1841 αποσπά τον οικισμό από το Δήμο Σελληεντίας και τον προσαρτά στον τότε Δήμο Πηνειΐων. Με το Φ.Ε.Κ. 256 Α της 28/08/1912 προσαρτάται στην κοινότητα Λουκά. Με το Φ.Ε.Κ. 290 Α της 26/09/1946 αποσπάται από την κοινότητα Λουκά και ορίζεται έδρα της κοινότητας Καρυάς. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 και σύμφωνα με την Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στον Δήμο Ωλένης μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στον Δήμο Πύργου (Φ.Ε.Κ. 87 Α - 07/06/2010) βάση της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από το Δελήμπαλι, την έδρα του τότε Δήμου Πηνειΐων στον οποίο ανήκε διοικητικά. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Καρυάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/03/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καρυάς Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.