IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χριστόδουλος (αμιράς)

Ο Χριστόδουλος υπήρξε ο πρώτος Εμίρης (αμιράς = ναύαρχος) (Amiratus), αμιράς του Παλέρμο, κατά την περίοδο βασιλείας του Ρογήρου Β΄, τρίτου Νορμανδού Κόμη της Σικελίας (1105-1130).

 Η καταγωγή του είναι αβέβαιη, ωστόσο ελληνική πηγή τον αναφέρει ως καταγόμενο από την Αντιόχεια. Σύμφωνα με τον Έντμοντ Κέρτις, ο Χριστόδουλος ήταν Έλληνας από τη Σικελία, ενώ, για τον Φερντινάν Σαλαντόν, επρόκειτο για μουσουλμανικής καταγωγής άτομο. Ο Χριστόδουλος αναφερόταν από τους Άραβες ως «Αμπντούλ-Ραχμάν αλ-Νασράνι». Σε άγνωστη ημερομηνία, ο Χριστόδουλος εισήλθε στην υπηρεσία της Νορμανδικής Κομητείας της Σικελίας, όπου και ορίστηκε Αμιράς το 1107, στη διάρκεια της περιόδου αντιβασιλείας της Αντελαζία ντελ Βάστο, μητέρας του νεαρού Κόμη Ρογήρου. Το 1123, κατόπιν αιτήματος του Κόμη της Σικελίας, ηγήθηκε μεγάλης ναυτικής εκστρατείας εναντίον της Ιφρικίγια. Ο σικελικός στόλος, αποτελούμενος από 300 πλοία και 30000 άνδρες, επιτέθηκε στη Μαχντία. Η εκστρατεία στέφθηκε με αποτυχία και μόνον 100 πλοία επέστρεψαν στον λιμένα της Μαρσάλα. Βοηθούμενος από τον Γεώργιο της Αντιόχειας, Έλληνα στην υπηρεσία του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας, ο Χριστόδουλος κατέληξε να εκτοπιστεί οριστικά από τον τελευταίο, στα τέλη της δεκαετίας του 1120. Το όνομά του εξαφανίζεται από τις ιστορικές πηγές μετά την περίοδο εκείνη. Hiroshi Takayama, The Administration of the Norman Kingdom of Sicily, BRILL, 1993. John Julius Norwich, The Normans in the South, 1016-1130, Longman : London, 1967. Edmund Curtis, Roger of Sicily and the Normans in lower Italy, 1016-1154. New York : G. P. Putnam's Sons, 1912. Ferdinand Chalandon, Histoire de la domination normande en Italie et en Sicile, Paris, 1907. Léon-Robert Ménager, Amiratus-[Amēras]: l'émirat et les origines de l'amirauté, XIe-XIIIe siècles, S. E. V. P. E. N., 1960.
Λαδίσλαος ο Φαλακρός

Ο Λαδίσλαος ο φαλακρός, ουγγρ. szár László (πριν το 997 - πριν το 1030) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν δούκας της Νίτρα (π. 977-995 ή πριν το 1030).

 Ήταν γιος τού Μιχαήλ δούκα της Νίτρα και της συζύγου του από τον Οίκο των Κομητοπούλων. Αδελφός τού Μιχαήλ ήταν ο Γκέζα, πατέρας τού Στεφάνου Α΄. Είναι ο μόνος γνωστός αδελφός τού Βαζούλ, δούκα που εξεγέρθηκε και τυφλώθηκε με διαταγή τού εξαδέλφου τους Στεφάνου Α΄ πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας το 1031/2. Ο Στέφανος Α΄ έγινε άγιος· από τον Βαζούλ κατάγονται όλοι οι επόμενοι βασιλείς της Ουγγαρίας. Μερικοί μεσαιωνικοί χρονικογράφοι, για να κρύψουν ότι οι βασιλείς κατάγονται από κάποιον που τυφλώθηκε από τον άγιο πρώτο βασιλιά, έγραψαν ότι αυτοί κατάγονται από τον Λαδίσλαο τον Φαλακρό. Ο Γιαν Στάινχυμπελ και άλλοι ιστορικοί της εποχής μας αναφέρουν, ότι ήταν δούκας της Νίτρα, που διαδέχθηκε τον Μιχαήλ ή τον Γκέζα και ήταν υποτελής της Πολωνίας, αλλά αυτό δεν το υποστηρίζουν όλοι οι ερευνητές. Το Εικονογραφημένο Χρονικό γράφει, πως η σύζυγός του ήταν από τη Ρουθηνία. Έτσι η ιστορικός Γκυούλα Κριστό θεωρεί, ότι ήταν από τους Ρουρικίδες των Ρως τού Κιέβου και πως πρέπει να λεγόταν Πρεμισλάβα. Σύμφωνα με μερικά Χρονικά της Ουγγαρίας είχε τέκνα τους Λεβέντε, Ανδρέα Α΄ και Μπέλα Α΄. Όμως το Χρονικό του Ζάγκρεμπ και ο Θρύλος τού Αγ. Γεράρδου διατήρησαν την παράδοση, ότι ο πατέρας αυτών, ήταν πράγματι ο Βαζούλ. Οι Γκυέρφυ και Στάινχυμπελ γράφουν, πως ο Λαδίσλαος είχε γιο τον: Μπονούζλο (κατά τον πρώτο ιστορικό) ή Ντομοσλάβ (κατά τον δεύτερο). Bartl, Július; Čičaj, Viliam; Kohútova, Mária; Letz, Róbert; Segeš, Vladimír; Škvarna, Dušan (2002). Slovak History: Chronology & Lexicon. Bolchazy-Carducci Publishers, Slovenské Pedegogické Nakladatel'stvo. ISBN 0-86516-444-4. Györffy, György (1994). King Saint Stephen of Hungary. Atlantic Research and Publications. ISBN 0-88033-300-6. Györffy, György (2000). István király és műve [=King Stephen and his Work] (in Hungarian). Balassi Kiadó. Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). Az Árpád-ház uralkodói [=Rulers of the House of Árpád] (in Hungarian). I.P.C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3. Steinhübel, Ján (2011). "The Duchy of Nitra". In Teich, Mikuláš; Kováč, Dušan; Brown, Martin D. Slovakia in History. Cambridge University Press. pp. 15–29. ISBN 978-0-521-80253-6. The Hungarian Illuminated Chronicle: Chronica de Gestis Hungarorum (Edited by Dezső Dercsényi) (1970). Corvina, Taplinger Publishing. ISBN 0-8008-4015-1.
Ζουανολογία

Η Ζουανολογία (Κινέζικα: 壮学, Πινγίν: Zhuàngxué ) είναι η επιστημονική μελέτη της ιστορίας και πολιτισμός των Ζουάνγκ. Ως γνωστικό πεδίο είναι τοπικός και θεματικός κλάδος ευρύτερων γνωστικών αντικειμένων όπως η αρχαία ιστορία και η aνθρωπολογία. Ο ερευνητής του συγκεκριμένου γνωστικού πεδίου ονομάζεται Ζουάνολόγος.

 Το 1957 ο Χουάνγκ Ξιένφαν έδωσε έναν πρώτο ορισμό, γράφοντας πως "η Ζουάνολογία δεν ήταν ιστορία ή ανθρωπολογία. Ως αυτόνομη επιστήμη περιλαμβάνει τη δική της μεθοδολογία και εξειδικευμένες τεχνικές, για τη συγκέντρωση ή παραγωγή πολιτισμικής πληροφόρησης". Κυριολεκτικά η zουάνολογία είναι η "μελέτη των αρχαίων zουάνγκ πραγμάτων ". Ο όρος βέβαια αναπτύχθηκε στην εξελικτική πορεία της επιστήμης για να περιλαμβάνει πολύ περισσότερα πράγματα στο εννοιολογικό της πλαίσιο. Έχει μια διεπιστημονική προσέγγιση. Εξαιτίας του γεγονότος ότι περιλαμβάνει ως κλάδος ένα ευρύ φάσμα γνωστικών πεδίων, ερευνώντας σχεδόν όλες τις όψεις της zουάνγκ κοινωνίας σε, η zουάνολογία χρησιμοποιεί τα συμπεράσματα ερευνών που προέρχονται από άλλες επιστήμες, προκειμένου να εξάγει τα συμπεράσματά της. Ανάμεσα στις επιστήμες που χρησιμοποιεί συγκαταλέγεται η ιστορία, η γεωγραφία, η γλωσσολογία, η βιολογία, η ανατομία, η γενετική, η οικονομία, η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, μαζί με την αρχαιολογία και τη aνθρωπολογία που ήδη αναφέρθηκαν. Η αφθονία των ευρημάτων επιτρέπει στους Ζουάνολόγους να επιχειρήσουν μια ανασύνθεση της θρησκευτικής σκέψης, των οικονομικών συστημάτων, των λεπτομερειών του δημοσίου βίου, της αρχαίας παθολογίας και πολλών άλλων όψεων της καθημερινής ζωής. Η σύγχρονη Ζουάνολογία βρίσκει τις απαρχές της στο έτος 1957, όταν ο Χουάνγκ Ξιένφαν ανήγγειλε την Ζουάνγκ ιστορικό, με τη βόηθεια της aρχαία λογοτεχνία. Με την επακόλουθη αυξανόμενη γνώση της αρχαιολογία σε Γκουανξί, η μελέτη του Ζουάνγκής πολιτισμός γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη. Η Ζουάνολογία συγκεκριμένα ερευνά τη γλώσσα, τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη θρησκεία, την τέχνη, την οικονομία, τα ήθη της Ζουάνγκ και τα έθιμα αυτού του διακριτού πολιτισμού από την 7η χιλιετία π.Χ. έως το τέλος της 19ος αιώνας. Η zουάνολογία δίνει ιδιαίτερη σημασία σε έναν ειδικό τύπο έρευνας, την επιτόπια παρατήρηση, που εμπλέκει τον ερευνητή σε άμεση, καθημερινή και μακρόχρονη σχέση με τους ανθρώπους που μελετά . Σε πολλές κινέζος επαρχίες και πόλεις είναι δυνατόν να ξεκινήσει κανείς την σπουδή της η Ζουάνολογίας σε προπτυχιακό επίπεδο, ιδιαίτερα στο Γκουανξί, στο Διδασκαλική Ακαδημίας της Γκουανξί, προσφέρεται μάθημα zουάνολογίας από το 1958. Στις Πανεπιστήμιο Εθνοτήτων του Γκουανξί και τον Πανεπιστήμιο του Γκουανξί παρόλο που υπάρχουν προπτυχιακά μαθήματα Ζουάνολογίας, το μεγαλύτερο τμήμα της έρευνας και της σοβαρής δουλειάς σε ό,τι αφορά στην Ζουάνγκ ξεκινά σε μεταπτυχιακό επίπεδο. Jeffrey Barlow, The Zhuang: A Longitudinal Study of Their History and Their Culture ιδρυτής της η Ζουάνολογία: Χουάνγκ Ξιένφαν
Ρος Φρίντμαν

O Ρος Φρίντμαν, γνωστός και ως Ross the Boss είναι Αμερικανός κιθαρίστας της heavy metal και της punk μουσικής, γνωστός ως ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων Manowar και The Dictators.

 Ο Φρίντμαν σχημάτισε τους The Dictators το 1973, μαζί με τον Άντι Σέρνοφ. Μετά από τρία άλμπουμ, μετακόμισε στη Γαλλία όπου εντάχθηκε στους Shakin' Street μαζί με τον Φαμπιέν Σάιν. Το συγκρότημα άνοιγε τις εμφανίσεις των Black Sabbath κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Heaven and Hell", όπου γνώρισε τον Τζόι Ντι Μάιο, με τον οποίο σχημάτισε τους Manowar στα τέλη του 1980. Μαζί τους κυκλοφόρησε έξι άλμπουμ, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στους κύκλους του heavy metal, πριν αποχωρήσει το 1988. Το 1989, εντάχθηκε στους Wild Kingdom του Ντικ Μανιτόμπα μαζί με τον Άντι Σέρνοφ. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου "...And You?" αποχώρησε από το συγκρότημα και το 1994 σχημάτισε το μπλουζ ροκ σχήμα Heyday, ενώ δύο χρόνια αργότερα επανενώθηκε με τους The Dictators. Μετά από ένα άλμπουμ με τους The Spinatras το 1999, ηχογράφησε το "D.F.F.D." με τους The Dictators, ακολουθούμενο από το ζωντανά ηχογραφημένο "Viva Dictators".Το 2004, έγινε μέλος των Brain Surgeons του Άλμπερτ Μπουσάρντ των Blue Öyster Cult, ενώ κυκλοφόρησε έναν δίσκο με τους Thunderboss του πρώην ντράμερ των Dictators, JP Thunderbolt Patterson.Τον Ιούλιο του 2005, έπαιξε και πάλι με τους Manowar στο Earthshaker Festival, παίζοντας τα κομμάτια "Metal Daze", "Dark Avenger" και "Battle Humn". Τον Απρίλιο του επόμενου έτους έπαιξε και πάλι τη μουσική τους για το φεστιβάλ Keep It True IV με τους Men of War, ένα συγκρότημα διασκευών των Manowar. Αργότερα μετονομάστηκαν σε Ross the Boss, παίζοντας σε φεστιβάλ της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας.Σε συνεργασία με τον JP Thunderbolt Patterson περιόδευσε στην Ισπανία με τους The Thunderbolts το 2007, ενώ την ίδια χρονιά συμμετείχε σε άλμπουμ του Φαμπιέν Σάιν, των Wotan και των Atlantean Kodex. Τον Αύγουστο του 2009, ντεμπουτάρισε με το ομώνυμο συγκρότημα του στο κλαμπ Europa του Μπρούκλιν.Το 2009, κυκλοφόρησε τον δίσκο "21st Century Love Channel" με τους Shakin' Street, ενώ δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε στο "Land of the Dead" των Burning Starr. Από το 2012, συμμετέχει στους Death Dealer μαζί με τους Μάικ Ντέιβις, Στου Μάρσαλ, Σον Πεκ και Στιβ Μπολονέζ, ηχογραφώντας τους δίσκους "War Master" (2013) και "Hallowed Ground" (2015). Biography | Manowar Ross the Boss | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic Ross the Boss - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Δικαιούχο έθνος

Το δικαιούχο έθνος είναι η ενιαία κυρίαρχη εθνοτική ομάδα σε ένα κράτος, συνήθως από την οποία το κράτος έλαβε το όνομά του. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Μωρίς Μπαρές στα τέλη του 19ου αιώνα.

 Στη Σοβιετική Ένωση, η έννοια χρησιμοποιήθηκε για να υποδηλώσει τα έθνη που έδιναν τους τίτλους στις αυτόνομες οντότητες εντός της ένωσης: Σοβιετικές δημοκρατίες, αυτόνομες δημοκρατίες, αυτόνομες περιφέρειες, κλπ., όπως η Λευκορωσική ΣΣΔ για τους Λευκορώσους. Ένα έθνος, για να γίνει ένα δικαιούχο έθνος, έπρεπε να πληρούν ορισμένα κριτήρια όσον αφορά τη ποσότητα του πληθυσμού και την πυκνότητα του οικισμού. Η γλώσσα του δικαιούχου έθνους ανακηρυσσόταν πρόσθετη (μετά τα ρωσικά) επίσημη γλώσσα της αντίστοιχης διοικητικής μονάδας. Η ιδέα λειτούργησε καλά για τις περιπτώσεις καθιερωμένων, ομοιογενών και σχετικά ανεπτυγμένων εθνών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε ορισμένες ιδιαίτερα πολυεθνικές περιοχές όπως ο Βόρειος Καύκασος, η έννοια του δικαιούχου έθνους εισήγαγε εγγενή ανισότητα μεταξύ του δικαιούχου και μη δικαιούχου εθνών, ιδιαίτερα μετά την εισαγωγή των πολιτικών της κορενιζατσίγια, σύμφωνα με την οποία οι εκπρόσωποι του δικαιούχου έθνους προάγονταν σε διοικητικές θέσεις. Η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας έχει υιοθετήσει κάποιες από τις αρχές της Σοβιετικής έννοιας της πολιτικής της εθνοτικής μειονότητας—βλέπε Αυτόνομες οντότητες της Κίνας. Οι ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας θεωρούνταν ως έθνη-κράτη των συνταγματικών λαών. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μόνο η Βοσνία και Ερζεγοβίνη δεν όριζε στο σύνταγμά ότι ήταν έθνος-κράτος του δικαιούχου έθνος, ντε γιούρε λόγω της πολυεθνοτικής κοινωνίας της χώρας. Εθνική πολιτική του Λένιν Έθνος-κράτος Πριγκιπάτο
Έριθ

Έριθ είναι μια περιοχή στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Βρίσκεται βορειοανατολικά του Μπέξλιχιθ και βορειοδυτικά του Ντάρτοφορντ. Το κέντρο της πόλης έχει υποβληθεί σε μια σειρά από ενέργειες εκσυγχρονισμού και σε αύξηση των κατοικιών από το 1961. Ο σιδηροδρομικός σταθμός που έχει το ενώνει με το κεντρικό Λονδίνο και το Κεντ.

 Η περιοχή διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την Έριθ αντ Μπέλβεντερ ΦΚ. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Park View Road, στο Welling χωρητικότητας 5000 θεατών. Συμμετέχει στην Ίσθμιαν Λιγκ. erithtown.net - an introduction and guide to Erith, with comprehensive directory Bexley Local Studies Note 11 - Erith - gives a good outline history of the area North West Kent Family History Society - Erith Parish Page
Mystic Prophecy

Οι Mystic Prophecy είναι ένα power metal συγκρότημα από το Bad Grönenbach της Γερμανίας. Ο ήχος τους χαρακτηρίζεται από μελωδικά κιθαριστικά σχήματα και δυναμικό παίξιμο των τυμπάνων και είναι παρόμοιος με εκείνον των αμερικάνικων metal συγκροτημάτων όπως οι Iced Earth.

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2000 από τα μέλη των Valley's Eve, τον R.D. Liapakis (Ρομπέρτο Δημήτρη Λιαπάκη) και τον Martin Albrecht. Η μπάντα στελεχώθηκε ακόμα από τον Gus G. (μεταγενέστερο κιθαρίστα του Ozzy Osbourne και των Firewind) ο οποίος έπαιξε κιθάρα στα τρία πρώτα άλμπουμ, αλλά εγκατέλειψε τελικά το 2005 για να αφοσιωθεί στη προσωπική του μπάντα Firewind. Έκτοτε το συγκρότημα είχε αρκετές αλλαγές στη σύνθεσή του, με τον R.D. Liapakis και τον κιθαρίστα Markus Pohl (ο οποίος στελέχωσε τη μπάντα το 2005), να είναι τα δύο μακροβιότερα μέλη. Η τελευταία σύνθεση της μπάντας περιλαμβάνει την μπασίστρια Joey Roxx και τον drummer Hanno Kerstan. Τον Αύγουστο του 2017 το συγκρότημα ανακοίνωσε σαn νέο lead κιθαρίστα τον Evan K. Tον Ιανουάριο του 2020 οι Mystic Prophecy κυκλοφόρησαν το εντέκατο άλμπουμ τους με τίτλο "Metal Division" το οποίο εξελίχθηκε στο πιο επιτυχημένο άλμπουμ στην ιστορία της μπάντας. Το άλμπουμ μπήκε στο Νο.20 των Γερμανικών Album Charts και εξελίχθηκε σε ένα "All genre" hit στα iTunes Charts, σε χώρες όπως Γερμανία (Νο.7), ΗΠΑ (Νο.23), Καναδά (Νο.11) κλπ , καθώς και bestseller στο Amazon. Η κυκλοφορία του άλμπουμ συνοδεύτηκε από singles και βίντεο στα κομμάτια Metal Division, Eye To Eye, Dracula καθώς και από μία περιοδεία της μπάντας. Vengeance (2001) Regressus (2003) Never-Ending (2004) Savage Souls (2006) Satanic Curses (2007) Fireangel (2009) Ravenlord (2011) Killhammer (2013) War Brigade (2016) Monuments Uncovered (2018) Metal Division (2020) Επίσημη ιστοσελίδα
Αθερίνα

Η αθερίνα είναι μικρό ψάρι μήκους 8 – 15 εκατοστά και μοιάζει πολύ με τη μαρίδα. Λέγεται και «σουβλίτης». Το επίσημο όνομά της είναι "Αθερίνα η εψητός" (Atherina hepsetus) και ανήκει στην οικογένεια αθερινίδες (atherinidae).

 Το χρώμα της είναι γκριζοπράσινο, λίγο ασημί με μια μαύρη ταινία στα πλευρά που εκτείνεται από το κεφάλι μέχρι την ουρά. Το σώμα της στρογγυλεύει από το κεφάλι και μετά. Έχει μάτια σχετικά μεγάλα και ρύγχος μυτερό, εξ ου και το όνομα σουβλίτης. Τα λέπια της είναι μικρά και στρογγυλά με μαύρα στίγματα. Τα θωρακικά πτερύγια είναι κοντά και πίσω από τα βράγχια, ενώ τα δύο ραχιαία πτερύγια είναι σε αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Είναι ψάρι του αφρού (αφρόψαρο), ζει και μετακινείται κοπαδιαστά και τροφή του είναι περισσότερο πλαγκτόν. Κατά τον Μάρτιο πλησιάζει τις ακτές όπου και αποθέτει τ΄ αυγά του που μένουν κολλημένα σε πέτρες και σε φύκια. Αθερίνες υπάρχουν άφθονες στα ελληνικά νερά, το κρέας τους είναι πολύ νόστιμο (ειδικά όταν είναι αυγομένες). Παραλλαγή της είναι η κάπως μεγαλύτερη, λεγόμενη "κεφαλάς" (atherina boyeri) μήκους μέχρι 18 εκατοστά με ρύγχος στρογγυλό. Οι μεγάλες αθερίνες ψαρεύονται με δίκτυα της τράτας και οι μικρές κυρίως με τον αθερινολόγο ή μπέντουλα για να χρησιμοποιηθούν και ως δολώματα. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τ.1ος, σ.605 Θ. Μαρσέλλου "Τα ψάρια και το ψάρεμα" - Αθήναι 1973, σ.156 Αλιεία Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων
Προφήτης Ηλίας Καλαβρύτων

Ο Προφήτης Ηλίας (παλαιότερα: Γκέρμπεσι) είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.050 μέτρων περίπου, στην ορεινή περιοχή νότια του Παναχαϊκού όρους, και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας.

 Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Κοινότητας, στην οποία ανήκει και ο οικισμός Μουρίκι, ως τμήμα του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Την περίοδο 1997-2010 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων, ενώ παλιότερα ήταν αυτοτελής Κοινότητα. Ο Προφήτης Ηλίας γειτνιάζει με τα χωριά των Νεζερών, τις κοινότητες Μικρού και Μεγάλου Ποντιά, καθώς και με την περιοχή της Βλασίας. Ο ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ σε κορυφή ψηλότερα του οικισμού, στις κεραίες κινητής τηλεφωνίας της περιοχής, υπάρχει και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία από το οποίο πήρε την σύγχρονη ονομασία του το χωριό. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 70 μόνιμοι κάτοικοι, αν και κατά την χειμερινή περίοδο ο αριθμός στην πραγματικότητα είναι κατά πολύ μικρότερος. Το χωριό είχε επίσημα την ονομασία Γκέρμπεσι μέχρι το 1928. Οι πρώτοι κάτοικοι του είχαν αρβανίτικη καταγωγή. Σήμερα, πολλοί με καταγωγή από το χωριό, κατοικούν ή διατηρούν ιδιοκτησία στην περιοχή της Αγριλιάς Αχαΐας, όπου στο παρελθόν αποτέλεσε τοποθεσία ξεχειμωνιάσματος για ποιμένες από το Γκέρμπεσι. Αυτό συνέβη επίσης και με άλλους πεδινός οικισμούς, όπως στον Άραξο της Δυτικής Αχαΐας. Αγριλιά Άραξος Παραλίμνη Στεφάνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Ισλάμ Καρίμοφ

Ο Ισλάμ Καρίμοφ (ουζμπεκικά: Islom Abdugʻaniyevich Karimov- διαβάζεται Ισλόμ Αμπντουγανίεβιτς Καρίμοφ, 30 Ιανουαρίου 1938 - 2 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν, από τις 24 Μαρτίου 1990 έως το θάνατό του, στις 2 Σεπτεμβρίου 2016.

 Γεννήθηκε στη Σαμαρκάνδη στις 30 Ιανουαρίου 1938. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο της ΕΣΣΔ. Σπούδασε μηχανικός και οικονομολόγος στην Τασκένδη. Είναι παντρεμένος με την Τατιάνα Ακμπάροβνα Καρίμοβα και έχει 2 κόρες και 5 εγγόνια. Έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και πρώτος Γραμματέας του το 1989. Στις 24 Μαρτίου 1990 έγινε Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατιας του Ουζμπεκιστάν και ανακήρυξε την ανεξαρτησία του στις 31 Αυγούστου 1991. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στις 29 Δεκεμβρίου 1991 με 86% των ψήφων. Οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν άδικες και στηρίχθηκαν σε προπαγάνδα υπέρ του Καρίμοφ, παρόλο που συμμετείχε σε αυτές και υποψήφιος της Αντιπολίτευσης. Μετά τις εκλογές, οι περισσότεροι από τους πολιτικούς της Αντιπολίτευσης εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν ή εξαφανίστηκαν. Το 1995, ο Καρίμοφ με δημοψήφισμα παρέτεινε τη θητεία του ως το 2000 και επανεξελέγη με 91,9% στις 9 Ιανουαρίου 2000. Οι ΗΠΑ κατήγγειλαν τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών αυτών. Ο μοναδικός υποψήφιος από την Αντιπολίτευση παραδέχτηκε ότι είχε ψηφίσει αναγκαστικά υπέρ του Καρίμοφ. Στις 27 Ιανουαρίου 2002, ο Καρίμοφ κέρδισε και άλλο δημοψήφισμα και εξασφάλισε την παράταση της θητείας του Προέδρου από τα 5 στα 7 χρόνια. Στις προεδρικές εκλογές στις 23 Δεκεμβρίου του 2007 επανεξελέγη με 88,1% των ψήφων. Επανεκλέχθηκε με ποσοστό 90% στις 29 Μαρτίου 2015, κερδίζοντας τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, στις οποίες η συμμετοχή ήταν 91%. Η Διεθνής Κοινότητα άσκησε κριτική στην κυβέρνησή του για παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου αλλά και της ελευθερίας του Τύπου. Οι περιγραφές για βασανιστήρια -βράσιμο μέχρι θανάτου- είναι ανατριχιαστικές. Ο ίδιος ο Καρίμοφ πολέμησε τους ισλαμιστές αντάρτες, οι οποίοι προσπάθησαν να ανατρέψουν το καθεστώς του. Το 2004 έγιναν τρομοκρατικές επιθέσεις με βόμβες. Οι ένοχοι καταδικάστηκαν ερήμην σε θάνατο. Ένας από αυτούς, ο Ναμανγκάνι, φέρεται να σκοτώθηκε στο Αφγανιστάν. Ο Καρίμοφ απεβίωσε στο Ουζμπεκιστάν, στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, σε ηλικία 78 ετών. Επίσημη βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2005-04-07 στο Wayback Machine. Προφίλ στις ειδήσεις του ΒBC
Μαγδαληνή του Βρανδεμβούργου, κόμισσα του Χοεντσόλερν

Η Μαγδαληνή, γερμ.: Magdalene von Brandenburg von Hohenzollern (1460 στην Ταγγερμίνδη – 17 Ιουνίου 1496 στο Κάστρο Χοεντσόλερν) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Χοεντσόλερν.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου Γ¨ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άλτμαρκ (1424–1463) από το γάμο του με τον Αγνή (1436–1512), κόρη του Μπάρνιμ Η΄ δούκα της Πομερανίας. Παντρεύτηκε στις 17 Ιουνίου 1482 στο παλάτι της πόλης του Βερολίνου με τον Άιτελ-Φρειδερίκο Β΄ κόμη του Χοεντσόλερν (1452-1512). Αυτός ο γάμος αποτέλεσε μια σημαντική σύνδεση για τον Οίκο των Χοεντσόλερν, καθώς ενίσχυσε τον δεσμό μεταξύ του πλάγιου κλάδου της Σουαβίας και του κύριου (του Βρανδεμβούργου). Η Μαγδαληνή έγινε πρόγονος των κάδων Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν και Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν. Η Mαγδαληνή απεβίωσε το 1496 και τάφηκε στην καθεδρική εκκλησία του Αγ. Ιακώβου στο Χέτσινγκεν. Μία επιτύμβια πλάκα δίπλα στον υψηλό βωμό, πιθανότατα γλυπτό του Πέτερ Βίσερ του Πρεσβύτερου, δείχνει τη Μαγδαληνή και τον σύζυγό της με μία παραδοσιακή γερμανική φορεσιά, με ένα μετάλλιο του Τάγματος της Παναγίας του Κύκνου γύρω από τον λαιμό της και ένα σκυλί στα πόδια της (σύμβολο της γυναικείας πίστης). Η επιτύμβια πλάκα θεωρείται ένα σημαντικό έργο τέχνης στο Χέτσινγκεν. Παντρεύτηκε τον Άιτελ-Φρειδερίκο Β΄ των Χοεντσόλερν-Σουαβίας κόμη του Χοεντσόλερν: Φραγκίσκος-Βόλφγκανγκ 1483/84-1517, νυμφεύτηκε π.1503 με τη Ροζίνε, κόρη του μαργράβου του Μπάντεν (1487-1554). Βάντελμπερτα {π.1484-1551, παντρεύτηκε το 1507 με τον Αλβέρτο Γ΄ κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ (απεβ. 1551). Ιωακείμ 1485/86-1538, νυμφεύτηκε το 1513 με την Αναστασία του Στόφελν (απεβ. 1530). Μαρία-Σαλώμη 1488–1548, παντρεύτηκε το 1507 με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ κόμη του Έτινγκεν (απεβ. 1557). Άιτελ-Φρειδερίκος Γ΄ 1494–1525, μάργραβος του Βρανδεμβούργου, νυμφεύτηκε την Ιωάννα του Βίτχεμ (απεβ. 1544). Άννα 1496–1530, έγινε μοναχή. Ottmar F. Schönhuth: Die Burgen, Klöster, Kirchen und Kapellen Württembergs und der Preußisch-Hohenzollern'schen Landestheile mit ihren Geschichten, Sagen und Märchen, Fischhaber, 1860, σελ. 305 κ.λ.π. Nachrichten über die Königliche Stammburg Hohenzollern, με 1 λιθογραφικό χάρτη και 8 ξυλογραφίες, Duncker, 1863, σελ. 46 ( Διαδικτυακά ) Paul Theodor Marck: Der Gräflich Fürstlich Königliche Stamm der Hohenzollern, G. Egersdorff, 1849, σελ. 49
Άγιος Παύλος, Δομινίκα

Ο Άγιος Παύλος (αγγλικά: Saint Paul) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Πον Κασσέ. Έχει έκταση 67,4 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 8.397 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Ο Άγιος Παύλος βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Ιωσήφ, στα νότια με τον Άγιο Γεώργιο και στα ανατολικά με τον Άγιο Δαβίδ. Έχει έκταση 67,4 τ.χλμ.. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία σε έκταση και σε πληθυσμό, μετά τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Δαβίδ, τον Άγιο Ιωσήφ και τον Άγιο Πατρίκιο. Κέινφιλντ Κοσράν Μασσάκρ Μαώ Μπέλφαστ Πον Κασσέ Ροζέ Σπρίνγκφιλντ Εστέιτ Ο Άγιος Μάρκος, και συγκεκριμένα η Κέινφιλντ συμπεριλαμβάνει το μικρότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Αεροδρόμιο Κέινφιελντ, που βρίσκεται 3 μίλια βορειοανατολικά της Ροζό (το άλλο είναι το Μέλβιλ Χωλ). Ενορίες της Δομινίκας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Paul Parish, Dominica στο Wikimedia Commons
ΜΚ Ενισέι

Η ΜΚ Ενισέι (ρωσικά: БК Енисей) είναι ρωσικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Κρασνογιάρσκ στη Σιβηρία. Από τη σεζόν 2011–12, η Ενισέι αγωνίζεται στην VTB Λίγκα. Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε και λευκό.

 Η Ενισέι Κρασνογιάρσκ ιδρύθηκε ως Πολιτέκνικ και έπαιζε τους αγώνες της στο Πολιτειακό Τεχνικό Πανεπιστήμιο Κρασνογιάρσκ. Η ομάδα ξεκίνησε στα χαμηλότερα πρωταθλήματα της Σοβιετικής Ένωσης και το καλύτερο επίτευγμα ήταν να κερδίσει το Κύπελλο ΕΣΣΔ για ομάδες στη Σιβηρία το 1988. Τη σεζόν 1997–98, η ομάδα έπαιξε για πρώτη φορά στο υψηλότερο επίπεδο της Ρωσίας, όταν αγωνίστηκε στην Α' κατηγορία Ρωσίας. Ωστόσο, ο σύλλογος υποβιβάστηκε αμέσως και η επόμενη επιστροφή του συλλόγου στα ρωσικό υψηλότερο επίπεδο ήταν το 2007, όταν η ομάδα προήχθη ξανά, αφού ήταν η πρωταθλήτρια της ρωσικής Σούπερ Λιγκ 2. Τη σεζόν 2009–10, η Ενισέι έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε πανευρωπαϊκή διοργάνωση, όταν συμμετείχε στο FIBA EuroChallenge. Τη σεζόν 2015–16, η Ενισέι είχε την ευκαιρία να κερδίσει ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, αφού είχε φτάσει στο Φάιναλ Φορ του FIBA Europe Cup. Μετά από δύο ήττες, τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Η Ενισέι παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στην Αρένα Σέβερ, χωρητικότητας 4.100 ατόμων. Α' Κατηγορία Ρωσίας Πρωταθλήτρια (1): 2007 η θέση Επιλαχών (1): 2006 Επίσημος ιστότοπος (ρωσικά) Άλλος ιστότοπος ομάδας (ρωσικά) Πληροφορίες ομάδας στο Eurobasket.com
Αγία Παρασκευή Κλειδίου Άρτας

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κλειδίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Άρτας, στις βόρειες απολήξεις του Μακρυνόρους, ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Αιτωλοακαρνανίας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Απέχει 35 χλμ. περίπου Α. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κλειδίου του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κλειδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, με αψίδες περιμετρικά και αξιόλογο καμπαναριό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Γκρυζέλντα Κωνστάντσια Βισνιοβιέτσκα

Η Γκρυζέλντα-Κωνστάντσια, πολων. Gryzelda Konstancja Zamoyska Wiśniowiecka (27 Απριλίου 1623 - 17 Απριλίου 1672) από τον Οίκο του Ζαμοΰσκι ήταν κόρη του βοϊβόδα της Ποδολίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του βοϊβόδα της Ρουθηνίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Τόμας Ζαμοΰσκι βοϊβόδα της Ποδολίας, στάροστ της Κρακοβίας & αντικαγκελλάριου της Πολωνο-Λιθουανικής Ένωσης και της Καταζύνας Οστρόγκσκας, κόρης του Ολεκσάντερ βοϊβόδα του Βολύν. O αδελφός της Ιωάννης Ζαμοΰσκι (1627-1665) νυμφεύτηκε τη Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν. Όταν αυτός απεβίωσε, η Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας. Παντρεύτηκε το 1639 τον Ιερεμία Βισνιοβιέτσκι βοϊβόδα της Ρουθηνίας, πρίγκιπα του Βισνιόβιετς και είχε τέκνο: Μίχαλ-Κορύμπουτ 1640-1673, βασιλιάς της Πολωνίας-Λιθουανίας. http://genealogia.grocholski.pl/gd/osoba.php?id=001522 http://www.sejm-wielki.pl/b/dw.4626 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gryzelda Wiśniowiecka στο Wikimedia Commons
Όμπλαστ του Σαράτοφ

Το Όμπλαστ του Σαράτοφ (ρωσικά: Сара́товская о́бласть) είναι υποκείμενο της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο αποτελεί μέρος του Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος του Βόλγα. Διοικητικό του κέντρο είναι η πόλη Σαράτοφ. Συνορεύει: προς νότο — με το Όμπλαστ του Βολγκογκράντ, προς δυσμάς — με το Όμπλαστ του Βορόνεζ και το Όμπλαστ του Ταμπόφ, προς βορρά — με τα όμπλαστ της Πένζα, της Σαμάρα, της Ουλιάνοφσκ και του Αρινμπούρκ, ενώ προς ανατολάς ακολουθεί τα κρατικά σύνορα με το Καζακστάν. Το συνολικό μήκος των συνόρων του ξεπερνά τα 3.500 χιλιόμετρα. Ιδρύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1936 με την διοικητική αναδιοργάνωση του Κράι Σαράτοφ.

 Το Όμπλαστ του Σαράτοφ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος του Ευρωπαϊκού τμήματος της Ρωσίας, στο βόρειο μέρος της περιοχής του Κάτω Βόλγα. Από δυτικά ως τα ανατολικά η εδαφική περιφέρεια εκτείνεται σε μήκος 575 χλμ, και από τον βορρά ως τον νότο στα 330 χλμ. Μέσα από το έδαφος της διέρχεται ο ποταμός Βόλγας, ο οποίος και χωρίζει την περιφέρεια σε 2 μέρη. Το δυναμικό της υδροηλεκτρικής ενέργειας του όμπλαστ ανέρχεται σύμφωνα με τον Ηλεκτρικό Σταθμό του Σαράτοφ σε μέσο ετήσιο ρυθμό γύρω στα 5,4 δισεκατομμύρια κιλοβάτ ανά ώρα ηλεκτροενέργειας. Ιδιαίτερη σημασία για την γεωργία παρουσιάζουν οι συνηθισμένες αλλά πολύτιμες ζώνες μαύρου εδάφους στον νότο, περισσότερο γνωστές και ως καφέ ζώνες γόνιμου εδάφους (Каштановые почвы). Στην περιοχή κατά βάση υπάρχουν επαρκείς ποσότητες νερού, αφού εκτός από τον Βόλγα και τα πολυάριθμα ποτάμια είναι γνωστές και πολλές πηγές και δεξαμενές πόσιμων μεταλλικών υδάτων. Πολύτιμα ορυκτά Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πρώτες ύλες για τσιμέντο, φώσφορο, οικοδομικά υλικά κλπ. Με δεδομένα του έτους 2006 ο πληθυσμός του όμπλαστ αποτελείται από 2608,3 χιλιάδες κατοίκους (2625,7 — 2005). Υπερισχύει ο αστικός πληθυσμός με αναλογία 73,7 %, με τον αγροτικό να φτάνει το 26,3 %. Αρχές του Όμπλαστ του Σαράτοφ Αρχειοθετήθηκε 2016-07-21 στο Wayback Machine. Το Όμπλαστ του Σαράτοφ στο πληροφοριακό κατάλογο «Вся Россия» Πληροφορίες για τις πόλεις του Όμπλαστ του Σαράτοφ Πολιτιστική ζωή στο Σαράτοφ Γεωγραφία Όμπλαστ του Σαράτοφ. — Саратов: «Детская книга», 1997 г.
Εθνική Ουκρανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ουκρανίας (ουκρανικά: Жіноча збірна України з баскетболу) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ουκρανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ουκρανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Федерація баскетболу України, ФБУ).

 Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από την Ουκρανία διέθεταν το δικαίωμα συμμετοχής στην Εθνική Σοβιετικής Ένωσης. Για την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης το 1992 εντάχθηκαν στην Ενωμένη Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Η Ομοσπονδία της χώρας εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1992, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 3 χρόνια μετά.Στην πρώτη της παρουσία σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στην Τσεχία το 1995, η Ουκρανία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντας, διοργάνωση στην οποία κατέλαβε την 4η θέση. Έκτοτε δεν επανέλαβε τόσο υψηλές επιδόσεις, αν και εξακολουθεί να διαγωνίζεται τακτικά σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ουκρανίας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ουκρανίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ουκρανίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Ουκρανίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ουκρανίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ουκρανίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Ουκρανίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Ukraine, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Федерація баскетболу України, επίσημος ιστότοπος. (Ουκρανικά)
Σωτήριος Ζαριανόπουλος

Ο Σωτήρης Ζαριανόπουλος (Θεσσαλονίκη, 16 Φεβρουαρίου 1961) είναι Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Δραστηριοποιείται στην τοπική αυτοδιοίκηση και κατά το παρελθόν διετέλεσε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το ΚΚΕ (περίοδος 2014-2019).

 Ο Ζαριανόπουλος γεννήθηκε το 1961 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ενώ από το 1981 εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος. Αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο ως στέλεχος του ΠΑΜΕ και έχει διατελέσει μεταξύ άλλων μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ και επί σειρά ετών γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Έχει υπάρξει υποψήφιος βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με το ΚΚΕ σε διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς ωστόσο να εκλεγεί. Το 2010 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη Λαϊκή Συσπείρωση, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση με ποσοστό 9,5%. Το 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ αποσπώντας περισσότερες από 100.000 ψήφους. Κατά τη θητεία του στο Ευρωκοινοβούλιο αποτέλεσε μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, καθώς και μέλος διαφόρων επιτροπών σχετιζόμενες με υποθέσεις φορολογίας, φοροδιαφυγής κλπ. Τον Νοέμβριο του 2014 παρευρέθηκε με την ιδιότητα του διεθνή παρατηρητή στις εκλογές που διεξήχθησαν στην περιοχή του Ντονμπάς της Ουκρανίας, στα εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των μη αναγνωρισμένων κρατών της ΛΔ Λουχάνσκ και της ΛΔ Ντονέτσκ. Η παρουσία του πραγματοποιήθηκε μετά από αποδοχή πρόσκλησης που δέχτηκε από την πλευρά των αποσχιστικών δυνάμεων. Η συγκεκριμένη εκλογική διαδικασία καταδικάστηκε - μεταξύ άλλων - από τον ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ουκρανία (στην οποία ανήκουν de jure τα διαφιλονικούμενα εδάφη) συμπεριέλαβε τον Ζαριανόπουλο μεταξύ των φυσικών και νομικών προσώπων εναντίον των οποίων επιβλήθηκαν κυρώσεις για ενέργειες κατά του κράτους. Το 2019 ήταν εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τη Λαϊκή Συσπείρωση, αποσπώντας εν τέλει περίπου το 4,5% των ψήφων. Είναι μέλος της κομματικής επιτροπής του ΚΚΕ για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Χιμπέρνιανς ΦΚ

Η Χιμπέρνιανς ΦΚ (μαλτέζικα: Hibernians FC) είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πολη Πάολα. Ιδρύθηκε το 1922. Έχει κατακτήσει 12 φορές το πρωτάθλημα Μάλτας και 10 φορές το κύπελλο.

 Πρέμιερ Λιγκ Μάλτι (επίπεδο 1): Πρωταθλήτρια (13): 1960-61, 1966-67, 1968-69, 1978-79, 1980-81, 1981-82, 1993-94, 1994-95, 2001-02, 2008-09, 2014-15, 2016-17, 2021-22Τάτσα Μαλτία (κύπελλο): Κυπελλούχος (10): 1961-62, 1969-70, 1979-80, 1981-82, 1997-98, 2005-06, 2006-07, 2011-12, 2012-13Σούπερ Καπ Μαλτία: Νικήτρια (3): 1994, 2007, 2015 Η Χιμπέρνιανς ΦΚ έχει συμμετάσχει πάρα πολλές φορές σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Επίσημος ιστότοπος Προφίλ στην ιστοσελίδα της Μαλτέζικης Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αρχειοθετήθηκε 2015-08-26 στο Wayback Machine. Προφίλ ομάδας στο soccerway.com Προφίλ ομάδας στο uefa.com
Άγιος Ιωάννης Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Νέας Αλικαρνασσού, του δήμου Ηρακλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τεμένους του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Ηρακλείου, δίπλα και ανατολικά από τον Κρατικό Αερολιμένα Ηρακλείου. Βρίσκεται στην δυτική όχθη του ποταμού Καρτερού και βόρεια του Βόρειου Οδικού Άξονα Κρήτης (Α 90), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 6 χλμ. περίπου Α. από το κέντρο του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέας Αλικαρνασσού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νέας Αλικαρνασσού και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηρακλείου. Η εκτεταμένη παραλία του χωριού που αποτελεί συνέχεια της παραλίας του Καρτερού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Αμάντα Μιχαλοπούλου

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου (Αθήνα, 01 Οκτωβρίου 1966) είναι βραβευμένη Ελληνίδα συγγραφέας. Το 2013, η Αμάντα Μιχαλοπούλου βραβεύθηκε για συλλογή διηγημάτων της από την Ακαδημία Αθηνών. Για τη συλλογή διηγημάτων Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη του 1994, έλαβε Βραβείο Διη­γήματος από το περιοδικό Ρεύματα και για το μυθιστόρημα Γιάντες του 1996, έλαβε Βραβείο Μυθιστορήματος από το περιοδικό Διαβάζω. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το βιβλίο της Θα ήθελα του 2008, σε μετάφραση στην αγγλική γλώσσα, έλαβε το Βραβείο Διεθνούς Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών.

 Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη, Εκδόσεις Καστανιώτη , 1994 Γιάντες, Εκδόσεις Καστανιώτη , 1996 Το σπίτι που πετάει, Άμμος , 1997 Όσες φορές αντέξεις, Εκδόσεις Καστανιώτη , 1998 Γιατί γεννήθηκα, Εκδόσεις Πατάκη , 2000 Δύο σπίτια, Εκδόσεις Πατάκη , 2000 Τ' αγαπημένα μου Σαββατοκύριακα, Εκδόσεις Πατάκη , 2000 Παλιόκαιρος, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2001 Inbox, Απόπειρα , 2002 Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2003 Αρκεί να μην κόψω τα μαλλιά μου, Εκδόσεις Πατάκη , 2004 Η μετακόμιση, Εκδόσεις Παπαδόπουλος , 2004 Οι περιπέτειες της Αεροπλανούλας, Εκδόσεις Πατάκη , 2004 Θα ήθελα, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2005 Η μετακόμιση, Εκδόσεις Παπαδόπουλος , 2006 Η εγγονή του Αϊ-Βασίλη, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2007 Πριγκίπισσα Σαύρα, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2007 Εμπιστοσύνη, Τόπος , 2008 Η χήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2008 Ο Ισίδωρος και ο ναυαγός, Εκδόσεις Πατάκη , 2008 Η εγγονή του Αϊ-Βασίλη και τα μπισκότα της αγάπης, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2009 Διακοπές στο σπίτι με τον Ισίδωρο, Εκδόσεις Πατάκη , 2010 Πώς να κρυφτείς, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2010 Η εγγονή του Αϊ-Βασίλη και η εξαφάνιση των ξωτικών, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2011 Όσες φορές αντέξεις, Έθνος , 2011 Παλιόκαιρος, Έθνος , 2011 Τ + Υ = Αγάπη για πάντα, Εκδόσεις Πατάκη , 2011 Έρχεται ο Ίνξορ, Εκδόσεις Πατάκη , 2012 Λαμπερή μέρα, Εκδόσεις Καστανιώτη , 2012 Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2014 Η γυναίκα του Θεού, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2014 Γιάντες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018 Μπαρόκ, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2018Έχει συμμετάσχει και σε αρκετά συλλογικά έργα.
Κουάτσα της Ζάμπιας

Το κουάτσα (kwacha) είναι το νόμισμα στη Ζάμπια. Ο κωδικός ISO 4217 είναι ZMW και υποδιαιρείται σε 100 νγκουί (ngwee). Το όνομα που σημαίνει "αυγή" στις δύο τοπικές γλώσσες Νιάντζα και Μπέμπα, κάνει μνεία στο εθνικιστικό σύνθημα της Ζάμπιας "η νέα αυγή της ελευθερίας". Το όνομα νγκουί (ngwee) σημαίνει "λαμπρός" στη γλώσσα Νιάντζα.

 Το 1968 το κουάτσα αντικατέστησε τη Λίρα της Ζάμπιας με ισοτιμά των 2 κουάτσα = 1 λίρα (10 σελλίνια = 1 κουάτσα). Το νόμισμα υποφέρει από τον υπερπληθωρισμό. Το 1968 το κουάτσα κόστιζε 1,2 αμερικανικά δολάρια, ωστόσο το 2006 το δολάριο ήταν ίσο με 3.000 κουάτσα. Το 1968 εισήχθησαν τα 1 και 2 νγκουί από χαλκό και τα χαλκονικέλινα κέρματα των 5, 10 και 20 νγκουί, που ακολούθήθηκαν από τα κέρματα των 50 νγκουί το 1969 (Ακολουθήστε το σύνδεσμο για να δείτε την εικόνα). Ως το 1983 κόπηκαν τα κέρματα των 1 και 2 νγκουί ενώ η παραγωγή των κερμάτων των 5, 10 και 20 νγκουί σταμάτησε το 1987 (των δύο πρώτων) και το 1988. Εισήχθησαν στη συνέχεια κέρματα από νικέλιο και σίδηρο του 1 κουάτσα το 1989. Νέες αλλαγές έγιναν το 1992 με την εισαγωγή νέων κερμάτων από επίσης νέα υλικά. (Ακολουθήστε σύνδεσμο για εικόνα) Εξαιτίας του υπερπληθωρισμού, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς κέρματα στη Ζάμπια με εξαίρεση αυτά που πωλούνται ως αναμνηστικά για τους τουρίστες. Το 1968 εισήχθησαν από την Τράπεζα της Ζάμπιας χαρτονομίσματα των 50 νγκουί, 1, 2, 10 και 20 κουάτσα. Αυτά των 5 κουάτσα εισήχθησαν το 1973, χρονιά που κυκλοφόρησαν για τελευταία φορά χαρτονομίσματα των 50 νγκουί. Τα χαρτονομίσματα των 50 κουάτσα εισήχθησαν το 1986 και το χαρτονόμισμα του 1 κουάτσα αντικαταστάθηκε από κέρμα το 1988. Το 1991 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 100 και 500 κουάτσα και ακολούθησαν τα 1000, 5.000 και 10.000 κουάτσα το 1992, οπότε τα χαρτονομίσματα των 5 και 10 κουάτσα αντικαταστάθηκαν από κέρματα. Το 2003 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 20.000 και των 50.000 κουάτσα. Ως το 1991, όλα τα χαρτονομίσματα της Ζάμπιας είχαν το πορτρέτο του Προέδρου Κένεθ Καούντα στην εμπρόσθια όψη. Από το 1992 όλα τα τραπεζογραμμάτια έχουν επάνω τους αντί το πορτρέτο του Καούντα έναν αφρικανικό ψαραετό (African Fish Eagle) στην εμπρόσθια όψη. Από το 1989 όλα τα χαρτονομίσματα στην πίσω όψη έχουν ζωγραφισμένο το άγαλμα με τον άνθρωπο που σπάει τα δεσμά του. Το 2003 η Ζάμπια έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που εισήγαγε πολυμερή χαρτονομίσματα. Τα χαρτονομίσματα των 500 και των 1000 κουάτσα είναι αμφότερα τυπωμένα με πολυμερή. Το 2013 κυκλοφόρησαν τα εξής χαρτονομίσματα κουάτσα: Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801-1991, 18th ed., Krause Publications. ISBN 0-87341-150-1. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues, Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors), 7th ed., Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1998-1999

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 1998−1999 ήταν το πρώτο στην ιστορία της διοργάνωσης. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α1 και της Α2 κατηγορίας. Στην Α' και στη Β' φάση μετείχαν μόνο ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση στη Γ' φάση. Το φάιναλ 4 διεξήχθη στην Αλεξανδρούπολη 19 και 20 Μαρτίου 1999. Πρώτη νικήτρια του θεσμού αναδείχθηκε η ομάδα των Βριλησσίων.

 Χωρίς αγώνα στη Β' φάση: Ζ.Α.Ο.Ν., Πετρούπολη, Κοζάνη, Β.Α.Ο. Αλεξανδρούπολη, Γυμναστήριο Αλεξανδρούπολης, 20 Μαρτίου 1999 MVP: Καρίνα Μετβέτεβα. Βριλήσσια (Μπαχράμης): Μ. Γκαραγκούνη, Ν. Γκαραγκούνη, Μεμετζή, Μεντβέντεβα, Ντουμιτρέσκου, Μουρζάκου, Λιχολιέτοβα (λίμπερο), Πανουτσοπούλου. Παναθηναϊκός (Νικολάκης): Μάσσου, Ντουάρτε-Ρομάνοβα, Σαπαρέφσκα, Ντούλε, Φεντότοβα, Μπάμπουλη, Ζαννάρα, Γιαλένιου. Αθλητική Ηχώ, 25-10-1998 σελ. 35 Αθλητική Ηχώ, 26-10-1998 σελ. 17 Αθλητική Ηχώ, 1-11-1998 σελ. 34 Αθλητική Ηχώ, 2-11-1998 σελ. 18 Αθλητική Ηχώ, 12-11-1998 σελ. 32 Αθλητική Ηχώ, 24-12-1998 σελ. 32 Φάιναλ-4 Ιστότοπος exedrasports.gr
Στέλιος Μπέσης

Ο Στέλιος Μπέσης (γενν. Κοκκινιά, 24 Νοεμβρίου 1940 - 15 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν σαν επιθετικός. Αγωνίστηκε τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70 και διακρίθηκε κυριότερα στις δύο μεγάλες του αδυναμίες, την Προοδευτική και τον Ολυμπιακό, στους οποίους αγωνίστηκε στο πλείστον της καριέρας του. Απεβίωσε το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012, σε ηλικία 72 ετών.

 Μικρό παιδί έπαιζε μπάλα στις αλάνες της Αγίας Σωτήρας της Κοκκινιάς, από όπου τον είδε ο τότε προπονητής της Προοδευτικής, Γιούρκας Σεϊταρίδης (παππούς του Γιούρκα) και το 1955 τον ώθησε και εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών των «βυσσινί». Το ταλέντο του όμως διέκρινε γρήγορα ο προπονητής, ο οποίος το 1956 και σε ηλικία μόλις 16 ετών τον προώθησε στην πρώτη ομάδα. Με τη φανέλα της Προοδευτικής έκανε ντεμπούτο στο νεοσύστατο τότε πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας στις 9 Ιανουαρίου του 1960, στον αγώνα Προοδευτική - ΠΑΟΚ 1-1, που διεξήχθη στο στάδιο Καραϊσκάκη. Τον Ιανουάριο του 1962 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, με τη φανέλα του οποίου έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο σπουδαίο φιλικό με την Μπαρτσελόνα στις 5 Ιανουαρίου του 1962 στο στάδιο Ν. Φιλαδέλφειας. Ντεμπούτο με τη φανέλα του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής έκανε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1962 σε αγώνα στο στάδιο Καραϊσκάκη με τον Παναιγιάλειο. Στους «ερυθρόλευκους» παρέμεινε μέχρι το 1965, πραγματοποιώντας συνολικά 19 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και 1 συμμετοχή στο κύπελλο Ελλάδας.Το 1965 επέστρεψε στην αγαπημένη του Προοδευτική με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 1971 στην Α' Εθνική πραγματοποιώντας 187 συμμετοχές και 13 τέρματα, με εξαίρεση όμως τη χρονιά 1968-69 που αγωνίστηκε στην Β' Εθνική. Κατόπιν αγωνίστηκε για μια 2ετία (1971-1973) με τη φανέλα του Πανηλειακού Πύργου στην Β' Εθνική και στη συνέχεια στον Ιωνικό Νίκαιας για να κλείσει την καριέρα του ακολούθως στον Ήφαιστο Νίκαιας το 1986 σε ηλικία 46 ετών, αγωνιζόμενος στις ερασιτεχνικές κατηγορίες του Πειραιά με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε ξανά μαζί με τον παλαιό του συμπαίκτη στην Προοδευτική Σταμάτη Βουρδαμή. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ασχολήθηκε με την προπονητική. Αποτέλεσε προπονητής στα τμήματα υποδομών της Προοδευτικής και του Ολυμπιακού και αποτέλεσε προπονητής στον Περαμαϊκό. Αφιέρωμα στο Στέλιο Μπέση, εφ. Αθλητική Ηχώ, 17 Ιανουαρίου 1962
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Ατομικό γυναικών

Το ατομικό γυναικών ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα στο πρόγραμμα του γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 3 Οκτωβρίου, έλαβαν μέρος συνολικά 10 αθλήτριες από δύο χώρες. Ήταν η μοναδική φορά που διεξήχθη αγώνισμα γκολφ γυναικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Οι αθλήτριες στο ατομικό γυναικών έπαιξαν μισό γύρο (9 τρύπες) για τη συνολική βαθμολογία τους. Η αμερικανίδα αθλήτρια Μάργκαρετ Ιβές Άμποτ πήρε την πρώτη θέση με 47 βαθμούς, ενώ στη δεύτερη και τρίτη θέση ακολούθησαν οι επίσης αμερικανίδες Πολίν Γουίτιερ και Ντάρια Πρατ με 49 και 53 βαθμούς αντίστοιχα. International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Golf 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0.
Μπουράν (διαστημόπλοιο)

Το Μπουράν (Ρωσικά: Буран, Χιονοθύελλα) ήταν το μόνο Διαστημικό Λεωφορείο που ολοκληρώθηκε από το σοβιετικό Πρόγραμμα Μπουράν. Το Μπουράν ολοκλήρωσε μια μη επανδρωμένη πτήση το 1988 πριν από την ακύρωση του Σοβιετικού προγράμματος το 1993. Το Μπουράν μεταγενέστερα καταστράφηκε σε κατάρρευση υπόστεγου το 2002. Σήμερα το διαστημόπλιο βρίσκετε στο τεχνικό μουσείο του Σπάγιερ της Γερμανίας, νοτίως της Φρανκφούρτης, όπου υπάρχουν ιστορικά αεροσκάφη και πλοία.

 Το Μπουράν είχε σχεδιαστεί για μεταφορά κοσμοναυτών, εφοδίων, διαστημοπλοίων από την Γη στο διάστημα και αντίστροφα. Όπως και το Αμερικάνικο ομόλογο του και το Μπουράν μεταφερόταν από τον χώρο προσγείωσης στο συγκρότημα εκτόξευσης πάνω σε ένα μεγάλο αεροπλάνο. Το Μπουράν μεταφερόταν με το Antonov An-225 το οποίο κατασκευάστηκε γι' αυτό το σκοπό και παραμένει το μακρύτερο αεροπλάνο στον κόσμο. Η πρώτη και τελευταία πτήση του Μπουράν έγινε στις 3:00 UTC τη 15 Νοεμβρίου του 1988 από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στη πλατφόρμα 110/37. Για την εκτόξευση χρησιμοποιήθηκε ο ειδικά σχεδιασμένος πύραυλος Energia. Η υποστήριξη ζωής εν μέρει είχε εγκατασταθεί.Το Μπουράν έκανε την τροχιά της Γης δύο φορές σε 206 λεπτά πτήσης. Προσγειώθηκε αυτόματα σε διάδρομο στο Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, που παρά πλευρική ταχύτητα ανέμου 62,1 χλμ/ω, προσγειώθηκε με διαφορά μόνο 3 μέτρων πλαγίως και 10 μέτρων κατά μήκος από τον στόχο. Το 1989 είχε προβλεφθεί ότι θα μπορούσε να γίνει δεύτερη μη επανδρωμένη πτήση το 1993, με διάρκεια 15-20 ημερών. Λόγω της ακύρωσης του προγράμματος δεν έγινε αυτή η πτήση. Μερικοί επιστήμονες έψαχναν τρόπο για την αναβίωση του Μπουράν, ειδικά μετά την τραγωδία του Κολούμπια. Τώρα η Ρωσία σχεδιάζει τα PPTS και Kliper. Στις 12 Μαΐου 2002 το υπόστεγο όπου στεγαζόταν το Μπουράν στο Καζακστάν κατέρρευσε, λόγω κακής συντήρησης. Η κατάρρευση σκότωσε οκτώ εργάτες ενώ κατέστρεψε και το Μπουράν. Διαστημικό Λεωφορείο Energiya-Buran: The Soviet Space Shuttle, Bart Hendrick and Bert Vis, Springer-Praxis, 2007, pp526, ISBN 978-0-387-69848-9. Heinz Elser, Margrit Elser-Haft, Vladim Lukashevich: Buran - History and Transportation of the Russian Space shuttle OK-GLI to the Technik Museum Speyer, two Languages: German and Englisch, 2008, ISBN 3-9809437-7-1 buran.ru, Η επίσημη ιστοσελίδα του Μπουράν. Φωτογραφία του κατεστραμμένου υπόστεγου
Τριάδα του Λέοντα

Η τριάδα του Λέοντα (γνωστή και ως τρίο του Λέοντα, ομάδα Μ66 και Arp 317) είναι μία ομάδα γαλαξιών σε απόσταση περίπου 35 εκατομμυρίων έτη φωτός στον αστερισμό του Λέοντα. Αποτελείται από τους σπειροειδείς γαλαξίες Μεσιέ 66, Μεσιέ 65 και NGC 3628.

 Οι γαλαξίες στον παρακάτω πίνακα έχουν αναγνωριστεί ως μέλη της Τριάδας του Λέοντα από τον κατάλογο κοντινών γαλαξιών και τον Κατάλογο Ομάδων Γαλαξιών της Λυόν (LGG). Επιπλέον κάποιες πηγές υποδεικνύουν ότι πέρα από τους παραπάνω γαλαξίες ένας ή δύο γαλαξίες μπορεί να είναι μέλη της ομάδας. Ο NGC 3593 σύχνα θεωρείται μέλος της ομάδας αλλά όχι συνέχεια. Η ομάδα Μ96 βρίσκεται φυσικά κοντά στην Τριάδα του Λέοντα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτές οι δύο ομάδες μπορεί να αποτελούν δύο υποομάδες μίας πολύ μεγαλύτερης ομάδας, ένω κάποιοι αναγνωρίζουν την Τριάδα του Λέοντα ως μέρος της ομάδας Μ96. SEDS : The Leo Triplett (M66 group)