IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μέλβιν Κάλβιν

Ο Μέλβιν Κάλβιν (αγγλ. Melvin Ellis Calvin) ήταν Αμερικανός βιοχημικός, ο οποίος έγινε γνωστός για την επινόηση του φερώνυμου «κύκλου του Κάλβιν», που ανέπτυξε μαζί με τους ερευνητές - συνεργάτες του, Andrew Benson και James Bassham, με τους οποίους μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία το 1961. Ο βασικός αυτός κύκλος (βιοχημικών αντιδράσεων) εμπεριέχει τις αναγκαίες αντιδράσεις και μηχανισμούς για τη σωστή στοιχειομετρία, ώστε να μετατραπούν τρία μόρια διοξειδίου του άνθρακα σε ένα μόριο φωσφορικής διυδροξυακετόνης (DHAP), στα φυτά.

 Γεννήθηκε το 1911 στη Μινεσότα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής από γονείς που ήταν μετανάστες από τη Σοβιετική Ένωση. Το 1931 απέκτησε το πτυχίο Χημείας από το Michigan College of Mining and Technology. Ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στην ανόργανη χημεία ("ηλεκτροχημική συμπεριφορά των αλογόνων") στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα το 1935.Εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη διετία 1935-1937 στο πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, συνεργαζόμενος με τον καθηγητή Χημείας, Michael Polanyi. Ξεκίνησε το 1937 να εργάζεται ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και το 1947 έγινε τακτικός καθηγητής. Αφιέρωσε τη ζωή του στην έρευνα και εργάστηκε για σαράντα τρία χρόνια ως Καθηγητής στο University of California, στο Μπέρκεϋ. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1997. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Melvin Calvin στο Wikimedia Commons
Καλλίστρατος

Ο Καλλίστρατος ήταν Έλληνας σοφιστής και ρήτορας και ήκμασε πιθανώς τον 3ο ή τον 4ο αι. Έγραψε το Ἐκφράσεις, γνωστό και με τον λατινικό τίτλο Statuarum descriptiones, το οποίο περιλαμβάνει περιγραφές δεκατεσσάρων τεχνέργων σε πέτρα ή ορείχαλκο από διακεκριμένους καλλιτέχνες. Αυτό το μικρό έργο συνήθως παρουσιάζεται με το Εικόνες του Φιλόστρατου, του οποίου η μορφή μιμείται.

 Εκδόσεις του ελληνικού κειμένου Έκδοση των C. Schenkl και E. Reisch (Teubner series, 1902) C. G. Heyne, Opuscula Academica, v. σελ. 196–221, με σχολιασμό πάνω στις Ἐκφράσεις A. Fairbanks, έκδοση της Κλασικής Βιβλιοθήκης Λεμπ (με τον Φιλόστρατο), με αγγλική μετάφραση (1931) Balbina Bäbler και Heinz-Günther Nesselrath, Ars et verba: die Kunstbeschreibungen des Kallistratos, Ελληνικό κείμενο με εισαγωγή, σχολιασμούς και αρχαιολογικό σχολιασμό στα γερμανικά. Μόναχο και Λειψία: K.G. Saur, 2006. F. Jacobs, Animadversiones criticae in Callistrati statuas (1797) Michel Costantini, Françoise Graziani, Stéphane Rolet, Le défi de l'art. Philostrate, Callistrate et l'image sophistique. Ρεν: Presses Universitaires de Rennes, 2006. Flavii Philostrati opera, C. L. Kayser (edit.), 2 voll., Λειψία, in aedibus B. G. Teubneri, 1870–71, τόμ. 2 σελ. 421-438. Philostratus: Imagines. Callistratus: Descriptiones, Arthur Fairbanks (edit.), Λονδίνο: William Heinemann LTD, Νέα Υόρκη: G. P. Putnam's Sons, 1931, σελ. 375-424. Philostrati minoris imagines et Callistrati descriptiones, C. Shenkl - A. Reisch (ed.), Λειψία, in aedibus B. G. Teubneri, 1902. Philostratorum et Callistrati opera, Eunapii vitae sophistarum, Himerii sophistae declamationes, A. Westermann, Jo. Fr. Boissoade, Fr. Dübner (εκδ.), Παρίσι, editore Ambrosio Firmin Didot, 1849, σελ. 415-424.
Μάτι Βάνχανεν

Ο Μάτι Βάνχανεν (Matti Vanhanen, 4 Νοεμβρίου 1955-) είναι Φινλανδός πολιτικός, υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2020, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 24 Ιουνίου 2003 ως τις 21 Ιουνίου 2010. Ήταν επίσης πρόεδρος του Κόμματος του Κέντρου. Στο δεύτερο μισό του 2006 είχε την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Σήμερα ζει στο Κλαούκαλα.

 Γεννήθηκε στη Γυβάσκυλα στις 4 Νοεμβρίου του 1955. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και εργάστηκε αργότερα ως δημοσιογράφος. Εξελέγη βουλευτής το 1991 και το 2003 έγινε υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση της Άνελι Γιάτενμακι (Anneli Jäätteenmäki). Μετά την παραίτηση της τελευταίας, έγινε πρωθυπουργός. Είναι πατέρας δύο παιδιών και δεν πίνει καθόλου αλκοόλ. Το διαζύγιό του ανακοινώθηκε στις 6 Απριλίου του 2005 και ήταν απρόσμενο. Κατά τη διάρκεια της Ευρασιατικής Συνόδου (ASEM) του 2006 στο Ελσίνκι, ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ περιέγραψε αστειευόμενος τον Βάνχανεν ως "τον πιο σέξι άνδρα στη Φινλανδία". Το 2006 διεκδίκησε ανεπιτυχώς την προεδρία της χώρας. Στις προεδρικές εκλογές έλαβε 18,6% και ήρθε τρίτος, με πρώτη την Τάρια Χάλονεν. Στις 15 Απριλίου του 2007 ανακοίνωσε το σχηματισμό νέας κυβέρνησης συνασπισμού μετά τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών στις 18 Μαρτίου εκείνης της χρονιάς. Το Κόμμα του Κέντρου απώλεσε 4 έδρες (κέρδισε συνολικά 51) αλλά κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία. Στον κυβερνητικό συνασπισμό συμμετέχουν το συντηρητικό Εθνικό Κόμμα, οι Πράσινοι και το μικρό Λαϊκό Κόμμα. Την 1η Οκτωβρίου του 2009 η κυβέρνηση του Βάνχανεν επέζησε πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο, καθώς την καταψήφισαν 117 βουλευτές, έναντι 27 που ήταν υπέρ της πρότασης. Στις 18 Ιουνίου 2010 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία για λόγους υγείας, Είχε προαναγγείλει την παραίτησή του από τον Δεκέμβριο του 2009, επικαλούμενος μια επέμβαση στο πόδι που θα απαιτούσε ένα μεγάλο διάστημα ανάρρωσης Τον διαδέχθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα η Μάρι Κιβινιέμι. Στις 5 Ιουνίου 2020 παραιτήθηκε ο υπουργός Οικονομικών Κάτρι Κούλμουνι και ο Βάνχανεν διορίστηκε στη θέση του και ορκίστηκε στις 9 Ιουνίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Matti Vanhanen στο Wikimedia Commons
Αυγούστα Αναστασία της Λιθουανίας

H (Αυγούστα) Αναστασία Γκεντιμίνοβνα, ρωσ. Анастаси́я Гедими́новна (π. 1320 - 1345) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα της Μόσχας.

 Ήταν μάλλον κόρη του Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Δεν υπάρχει άμεση απόδειξη γι' αυτό, αλλά επειδή έκανε σπουδαίο γάμο, οι πιο πολλοί ιστορικοί συμπεραίνουν ότι ήταν μέλος της οικογένειας του Γκεντιμίνας. Γεννήθηκε μάλλον το διάστημα 1316-21. Βαπτίστηκε Ορθόδοξη με το όνομα Αναστασία, με σκοπό να παντρευτεί τον Συμεών το 1333. Αυτός έγινε μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας το 1341. Ο γάμος ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, διότι η Ρωσία και η Λιθουανία έριζαν σφοδρά για την υπεροχή στη Ρουθηνία. Ωστόσο οι συγκρούσεις επαναλήφθηκαν δύο έτη μετά τον γάμο, το 1335. Το 1345 ο αδελφός της Γιαουνούτις μέγας δούκας της Λιθουανίας εκτοπίστηκε από τον μεαλύτερο αδελφό Αλγκίρντας και ζήτησε τη συνδρομή της. Λίγο πριν το τέλος της, η Αναστασία έγινε μοναχή. Τάφηκε στο Κρεμλίνο της Μόσχας σε έναν ναό μονής, που είχε χρηματοδοτήσει. Παντρεύτηκε το 1333 τον Συμεών μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνα; Βασίλι, Κονσταντίν, απεβ. νήπια. Βασιλίσα, παντρεύτηκε τον Μικαήλ Βασίλιεβιτς του Κασίν, έναν πρίγκιπα από το Τβερ που αντιμαχόταν τη Λιθουανία. Rowell, S. C. (1994). Lithuania Ascending: A Pagan Empire Within East-Central Europe, 1295–1345. Cambridge Studies in Medieval Life and Thought: Fourth Series. Cambridge University Press. pp. 89–93. ISBN 978-0-521-45011-9.
Σάιρους Βανς

Ο Σάιρους Βανς (Cyrus Roberts Vance, 27 Μαρτίου 1917 – 12 Ιανουαρίου 2002) ήταν Αμερικανός δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλε υπουργός Εξωτερικών και υφυπουργός Άμυνας.

 Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1917 στη πόλη Κλάσμπουργκ της Βιρτζίνια και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό, στον Β' Π.Π., από το 1942 μέχρι το 1946, ως αξιωματικός πυροβολικού αντιτορπιλικού. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη όπου και ασχολήθηκε επί αρκετό καιρό με τη δικηγορία. Κατά καιρούς ανέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις μεταξύ των οποίων ειδικός σύμβουλος της Επιτροπής Διερεύνησης Ετοιμότητας των Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας των ΗΠΑ (1957 - 1960) και σύμβουλος της Ειδικής Επιτροπής Διαστήματος και Αστροναυτικής της Γερουσίας (1958). Επί προεδρίας του Τζ. Κένεντυ και στη συνέχεια του Λ. Τζόνσον διορίστηκε γραμματέας Στρατού (υπουργός Στρατιωτικών) 1962-1963 και στη συνέχεια αναπληρωτής υφυπουργός Άμυνας (1963). Την περίοδο εκείνη υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου του Βιετνάμ, πλην όμως το 1967 παραιτήθηκε του αξιώματος και επέστρεψε στη δικηγορία. Τον Νοέμβριο του 1967 όταν ενέσκηψε το ζήτημα της Κοφίνου στην Κύπρο μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων που έφερε Ελλάδα και Τουρκία (χώρες του ΝΑΤΟ) στο χείλος του πολέμου, ο Σάιρους Βανς ήλθε στην Ελλάδα (Αθήνα) ως ειδικός απεσταλμένος και διαμεσολαβητής του προέδρου Τζόνσον για διεξαγωγή συνομιλιών και διευθέτηση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Στις συνομιλίες εκείνες ασκώντας πίεση για ταχύτατη διευθέτηση και λύση του ζητήματος υποχρέωσε τον τότε Έλληνα υπουργό Εξωτερικών Π. Πιπινέλη να αποδεχθεί άμεσα τους όρους που έθετε η τουρκική πλευρά. Στη συνέχεια για τον ίδιο σκοπό επισκέφθηκε και την Τουρκία (Άγκυρα) και Κύπρο (Λευκωσία). Μετά από δύο χρόνια ανέλαβε καθήκοντα υπαρχηγού της αμερικανικής αποστολής στη ειρηνευτική διάσκεψη για το Βιετναμικό που συγκλήθηκε στο Παρίσι λαμβάνοντας τότε και το Προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας. Αργότερα ανέλαβε διάφορες άλλες αποστολές είτε ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ είτε ως εκπρόσωπος του ΟΗΕ. Ο Σάιρους Βανς πέθανε στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 84 ετών, από πνευμονικό οίδημα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμ. 13ος, σελ. 274 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Cyrus Vance στο Wikimedia Commons
Ο Πόλεμος του Εγκλήματος (ταινία)

Το Ο Πόλεμος του Εγκλήματος (αγγλικά: Bullets or Ballots) είναι ένα φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής 1936 σε σκηνοθεσία Ουίλιαμ Κέκλι. Πρωταγωνιστούν οι Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον, Τζόαν Μπλόντελ και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.

 Ο Ντετέκτιβ Τζόνι Μπλέικ (Έντουαρντ Τζέι Ρόμπινσον) είναι αστυνομικός της Νέας Υόρκης, ο οποίος έχει κάνει τη φήμη του συλλαμβάνοντας μικροκακοποιούς. Όταν ο Μπλέικ θα βρεθεί στο απόγειο της καριέρας του, ένας ισχυρός αλλά αφελής εγκληματίας, ο Αλ Κρούγκερ (Μπάρτον Μακλέιν) τον προσλαμβάνει σε μια προσπάθεια να αποκτήσει νέες ιδέες για την επέκταση της εγκληματικής του αυτοκρατορίας. Σύντομα ο Μπλέικ σύντομα κερδίζει την εμπιστοσύνη του Κρούγκερ και αυξάνει την επιρροή του μέσα στις τάξεις της εγκληματικής οργάνωσης, με εξαίρεση τον Μπαγκς Φένερ (Χάμφρευ Μπόγκαρτ), ο οποίος πιστεύει ότι ο Μπλέικ είναι πληροφοριοδότης της αστυνομίας. Για να αντισταθμίσει τη μείωση των εσόδων της οργάνωσης, ο Μπλέικ προτείνει στον Κρούγκερ να μπει στη τοκογλυφία, που αυτή τη στιγμή ασχόλειται σε μικρή κλίμακα η φίλη του Μπλέικ, Λι Μόργκαν (Τζοάν Μπλόντελ). Ο Κρούγκερ δέχεται την πρόταση του Μπλέικ και η ροή χρημάτων του ομίλου είναι τόσο μεγάλη που ο Kρούγκερ αγνοεί τις άλλες συμμορίες. Στην πραγματικότητα, ο Μπλέικ συνεργάζεται με τον Διοικητή Νταν Μακλάρεν (Τζόσεφ Κινγκ) για να βρει τους ηγέτες του υποκόσμου του εγκλήματος. Με πληροφορίες του Μπλέικ, η αστυνομία αρχίζει μια σειρά επιδρομών σχετικά με τις επιχειρήσεις της οργάνωσης. Ο Φένερ, δυσαρεστημένος με την αναμίξη τους στη τοκογλυφία, σκοτώνει τον Κρούγκερ σε μια προσπάθεια να αναλάβει ως επικεφαλής της οργάνωσης. Όμως, ο Μπλέικ έχει ήδη λάβει τον τίτλο ως αρχηγός από τους άλλους ηγέτες της μαφίας και αναλαμβάνει τον έλεγχο. Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον ως Τζόνι Μπλέικ Τζόαν Μπλοντέλ ως Λι Μόργκαν Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ως Μπαγκς Φένερ Μπάρτον Μακλέιν ως Αλ Κρούγκερ Τζόσεφ Κινγκ ως Νταν Μακλάρεν Ο Πόλεμος του Εγκλήματος (1936) στην IMDb (Αγγλικά)
Ο Ευαγγελισμός με τον Άγιο Εμίδιο (Κριβέλλι)

Ο Ευαγγελισμός του Άσκολι ή Ο Ευαγγελισμός με τον Άγιο Εμίδιο (ιταλικά: Annunciazione di Ascoli, Annunciazione con Sant'Emidio) είναι έργο ζωγραφικής που φιλοτέχνησε το 1486 ο Βενετσιάνος ζωγράφος Κάρλο Κριβέλλι (1430/35-1494/95). Ανήκει στη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου με το αριθμό καταλόγου αριθμού 739.

 Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε για την διακόσμηση της εκκλησίας του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (Santissima Annunziata) του Άσκολι Πιτσένο. Το 1811 το έργο πέρασε στην Ακαδημία της Μπρέρα και από εκεί, το 1821, στη συλλογή Solly του Λονδίνου. Αργότερα, το 1864, δόθηκε ως δωρεά στην Εθνική Πινακοθήκη. Ο Άγιος Εμίδιος, πολιούχος του Άσκολι, συνοδεύει τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Κρατάει στα χέρια του μικρογραφία της πόλης. Πλησιάζουν το παράθυρο στο οποίο κάθεται η Θεοτόκος γονατιστή διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Το Άγιο Πνεύμα εν είδει περιστεράς κατεβαίνει από τον ουρανό, οδηγούμενο από μια ακτίνα φωτός. Το ύφος του Κριβέλλι είναι υστερογοτθικό, αξιοποιώντας παράλληλα την αναγεννησιακή αντίληψη για το χώρο και ειδικότερα για την απόδοση του προοπτικού βάθους. Ο υποβλητικός Ευαγγελισμός είναι το μοναδικό παράδειγμα «δημόσιου» έργου του Κριβέλλι. Ήταν παραγγελία της πόλης του Άσκολι για τον εορτασμό της παραχώρησης διοικητικής αυτονομίας από τον πάπα Σίξτο Δ'. Η είδηση έγινε γνωστή στην πόλη στις 25 Μαρτίου 1482, κατά τον εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και οι κάτοικοι αποφάσισαν να παραγγείλουν μία σύνθεση με θέμα τον Ευαγγελισμό για την Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας της Ανουντσιάτα. Το γεγονός εξηγεί το περιεχόμενο της λατινικής επιγραφής «Libertas Ecclesiastica» (Εκκλησιαστική ελευθερία) στη βάση του έργου, αλλά και την παρουσία του Αγίου Εμιδίου, πολιούχου του Άσκολι, ο οποίος εικονίζεται στο πλευρό του αρχαγγέλου Γαβριήλ, κρατώντας κατά τη συνήθεια του Μεσαίωνα, μία μικρογραφία της πόλης. Κάρλο Κριβέλλι Αναγεννησιακή τέχνη στην Ιταλία Τζωρτζ Φράνσις Χιλλ (1867-1948) (1916). The annunciation: XII representations. Toronto: Oxford University Press, H. Milford. σελίδες 26. Ανακτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 2012. Fiorenzo Fisogni (2007). «Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο», μετάφραση: Στέλλα Πεκιαρίδη, σειρά: Μουσεία του Κόσμου · 5, 1η έκδοση, Αθήνα : Η Καθημερινή, ISBN 9789606709173. (Ιταλικά) «Annunciazione con Sant'Emidio», λήμμα για το έργο στην Cathopedia, την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια. «Annunciation with St Emidius», μεγέθυνση του έργου στην Web Gallery of Art.
395 Δηλία

Η Δηλία (Delia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,38. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Δηλίας υπολογίσθηκε σε 51 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 139 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,048 (από δεδομένα του IRAS). Η Δηλία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 42 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τζέιμς ΜακΚόνβιλ

Ο Τζέιμς Τσαρλς ΜακΚόνβιλ (αγγλικά: James Charles McConville) είναι ένας Αμερικανός στρατηγός, ο οποίος κατέχει το αξίωμα του Αρχηγού του Στρατού Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών. Από τις 16 Ιουνίου 2017 ως τις 26 Ιουλίου 2019 κατείχε τη θέση του Υπαρχηγού του Στρατού Ξηράς, ενώ προηγουμένως ήταν Αναπληρωτής Αρχηγός Προσωπικού του Στρατού Ξηράς (G1). Στο σημερινό πόστο του βρίσκεται από τις 9 Αυγούστου 2019.

 Ο ΜακΚόνβιλ γεννήθηκε στο Κουίνσιτης Μασαχουσέτης στις 16 Μαρτίου 1959. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα αξιωματικού πεζικού στο Στρατό Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών. Έλαβε πτυχίο από την Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών, μεταπτυχιακό στην Αεροδιαστημική Μηχανική από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Γεωργίας και το 2002 υπήρξε Συνεργάτης Εθνικής Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Οι διοικητικές θέσεις του ΜακΚόνβιλ περιλαμβάνουν: Γενικός Διοικητής της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, όπου επίσης διετέλεσε Γενικός Διοικητής της Ενιαίας Κοινής Ομάδας Κρούσης-101 (Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία), Αναπληρωτής Γενικός Διοικητής της Ενιαίας Κοινής Ομάδας Κρούσης-101 (Επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία), Διοικητής της 4ης Ταξιαρχίας, της 1ης Μεραρχίας Ιππικού (Επιχείρηση Ελευθερία του Ιράκ), Διοικητής της 2ης Μοίρας, της 17ης Μεραρχίας Ιππικού, της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας; και Διοικητής του Στρατεύματος C, 2ης Μοίρας, 9ης Μεραρχίας Ιππικού, 7ου Τμήματος Πεζικού.Από τις σημαντικότερες θέσεις που έχει αναλάβει ο ΜακΚόνβιλ είναι αυτές του Υπαρχηγού του Στρατού Ξηράς, του Επικεφαλής Νομοθετικού Συνδέσμου, του Εκτελεστικού Αξιωματικού στον Υπαρχηγό του Στρατού Ξηράς, του J5 στρατηγικού προγραμματιστή για την Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ κλπ. Ο ΜακΚόνβιλ είναι άριστος πιλότος ελικοπτέρων, πιστοποιημένος στο χειρισμό του OH-58 Kiowa Warrior, του AH-64D Longbow Apache, του AH-6, του AH-1 Cobra και άλλων αεροσκαφών.
Αγραπιδιά Ηλείας

Η Αγραπιδιά είναι ημιορεινός οικισμός του δήμου Ζαχάρως στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκων.

 Η Αγραπιδιά είναι κτισμένη σε υψόμετρο 212 μέτρων και βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας. Απέχει 16 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω (οδικώς μέσω Θολού), 48 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 28 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να ανήκει στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Λεπρέου του δήμου Ζαχάρως, έχοντας μόνιμο πληθυσμό 17 κατοίκων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά, τα Ρεβελαίικα και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως.
Τεατάο Τεανάκι

Ο Τεατάο Τεανάκι (Teatao Teannaki, 1936 – 11 Οκτωβρίου 2016) ήταν πολιτικός από το Κιριμπάτι. Υπήρξε πρόεδρος από το 1991 ως το 1994. Υπηρέτησε και ως αρχηγός του Εθνικού Προοδευτικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε το 1936 και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής τη δεκαετία του 1970, στην Αμπιάνγκ. Το 1979 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της χώρας, με πρόεδρο τον Γερέμια Ταμπάι. Το 1987 ορίστηκε υπουργός Εσωτερικών και από το 1987 ως το 1991 υπηρέτησε και ως υπουργός Οικονομικών. Εξελέγη με οριακή πλειοψηφία για να αντικαταστήσει τον Ταμπάι στην προεδρία της χώρας. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 8 Ιουλίου 1991 και κυβέρνησε ως την 1η Οκτωβρίου 1994. Παράλληλα, από το 1992 ανέλαβε και υπουργός Εξωτερικών. Λέγεται ότι ο προκάτοχός του, Ταμπάι, είχε ασκήσει πολιτική επίδραση στον Τεανάκι όσο ο τελευταίος ήταν πρόεδρος. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1994 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές, στις οποίες ο Τεανάκι ηττήθηκε από τον Τεμπουρόρο Τίτο. Ο τελευταίος ανέλαβε νέος Πρόεδρος την επόμενη μέρα. Ο Τεανάκι απεβίωσε από ανακοπή της καρδιάς στα 80 του χρόνια, το 2016. Lentz, Harris M., III.: Heads of State and Governments, Jefferson, NC:McFarland & Company, Inc., 1994, ISBN 0-89950-926-6
Άλαν Γκρέκοφ

Ο Άλαν Γκρέκοφ (Ζαντάρ της Κροατίας, 1 Απριλίου 1970), είναι Κροάτης πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Γκρέκοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία είκοσι ετών, υπογράφοντας συμβόλαιο με την ομάδα της ΚΚ Ζάνταρ, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια, με μεγαλύτερη επιτυχία την κατάκτηση της δεύτερης θέσης την σεζόν 1991-92. Το 1994, μεταγράφηκε στην Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, με την οποία κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Κροατίας. Στην Τσιμπόνα παρέμεινε μέχρι το 1998. Το 1998, υπέγραψε στην πολωνική Άνβιλ Βλότσλαβεκ και την επόμενη χρονιά παρέμεινε στην Πολωνία, κατακτώντας το πρωτάθλημα με την ομάδα της Σλασκ Βρότσλαβ.Την σεζόν 2000-01, επέστρεψε στην πατρίδα του και την ΚΚ Σπλιτ, ενώ το καλοκαίρι του 2001 συμφώνησε με την Προκόμ Τρεφλ, αγωνιζόμενος για τρίτη χρονιά στην καριέρα του στην Πολωνία. Το 2002-03, φόρεσε την φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Με 15 πόντους ήταν ο πρώτος σκόρερ των "κίτρινων", αλλά η ομάδα του ηττήθηκε με 81-76 από τον Παναθηναϊκό. Την ίδια χρονιά, ο Άρης κατέκτησε το FIBA Champions Cup, χωρίς όμως ο Γκρέκοφ να έχει δικαίωμα συμμετοχής.Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Σλασκ Βρότσλαβ, ολοκλήρωσε την αγωνιστική του καριέρα στον Απόλλωνα Πάτρας το 2003-04. Αποτέλεσε σταθερό στέλεχος της κροατικής εθνικής ομάδας, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και τα χάλκινα μετάλλια στο Μουντομπάσκετ του 1994, και στα Ευρωμπάσκετ του 1993 και του 1995. Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ 4x Πρωταθλήματα Κροατίας: (1995, 1996, 1997, 1998) 2x Κύπελλα Κροατίας: (1995, 1996) Σλασκ Βρότσλαβ 1x Πρωτάθλημα Πολωνίας: (2000) Alan Gregov Player Profile, , Events Stats, Game Logs, Awards - RealGM Alan Gregov Olympic Stats | Basketball-Reference.com DraftExpressProfile: Alan Gregov, Stats, Comparisons, and Outlook
Φίλιππος Φρειδερίκος του Παλατινάτου

Ο Φίλιππος-Φρειδερίκος, γερμ. Philipp-Friedrich (16 Σεπτεμβρίου 1627 - 16 Δεκεμβρίου 1650) από τον Οίκο του Βίττελσμαχ ήταν αδελφός του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου εκλέκτορα του Παλατινάτου και του Ρούπρεχτ στρατηγού στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο και μετά ναυάρχου.

 Ήταν ο πέμπτος (επιζών) γιος του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ο Φρειδερίκος Ε΄ έγινε βασιλιάς της Βοημίας τον χειμώνα του 1619-20, αλλά στη μάχη του Λευκού όρους έχασε τη Βοημία και το Παλατινάτο. Εξορίστηκε στη Χάγη, όπου γεννήθηκε ο Φίλιππος-Φρειδερίκος. Αυτός και ο αμέσως μεγαλύτερος αδελφός του Εδουάρδος εκπαιδεύτηκαν, κατόπιν αιτήματος του αδελφού τους Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου, στην Αυλή της Γαλλίας, όταν όμως οι Γάλλοι συνέλαβαν τον Κάρολο Α΄ Λουδοβίκο, η μητέρα τους ζήτησε πίσω τα δύο τέκνα της. Το βράδυ της 20ης Ιουνίου 1646 ο Φίλιππος-Φρειδερίκος σκότωσε τον Ζακ νε λ' Επιναί κύριο του Βω, εξόριστο αντισυνταγματάρχη, σε μονομαχία. Φήμες έλεγαν ότι ο Ζακ απόλαυσε την εύνοια της Λουίζας, αδελφής του Φιλίππου-Φρειδερίκου και της μητέρας της. Παρά τις αλλεπάλληλες κλήσεις των Ολλανδικών αρχών, δεν εμφανίστηκε για να λογοδοτήσει. Υπηρέτησε στο στρατό του Καρόλου Δ΄ δούκα της Λωρραίνης ως συνταγματάρχης. Κατά την εξέγερση της Σφενδόνης, στη μάχη του Ρετέλ το 1650, σκοτώθηκε. Η σορός του μεταφέρθηκε στο Σεντάν και τάφηκε στο ναό του Αγ. Καρόλου. Johann Michael von Söltl: Der Religionskrieg in Deutschland, Band 2, J. A. Meissner, 1840, S. 401 ff. (in German) Carl Eduard Vehse: Geschichte der deutschen Höfe seit der Reformation: 4. Abth., Geschichte der Höfe der Häuser Baiern, Würtemberg, Baden und Hessen; 2. Th, Band 24, Hoffmann und Campe, 1853, S. 101 (in German)
ReLoad

ReLoad είναι ο τίτλος του έβδομου στούντιο δίσκου του Αμερικάνικου Heavy Metal συγκροτήματος Metallica, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records".

 Το "ReLoad" ηχογραφήθηκε στο "The Plant" του Σοσαλίτο της Καλιφόρνια, με παραγωγό τον Μπομπ Ροκ. Αρχικός σκοπός του συγκροτήματος ήταν να κυκλοφορήσει το "Load" σαν διπλό άλμπουμ, αλλά προβλήματα με τον αριθμό των νέων κομματιών οδήγησαν τα μέλη των Metallica στο να εκδώσουν τα μισά τραγούδια το 1996 και να συνεχίσουν να δουλεύουν πάνω στα υπόλοιπα για μία μελλοντική κυκλοφορία. Αυτή ήταν η τελευταία στούντιο ηχογράφηση με νέο υλικό που έκανε ο μπασίστας Τζέισον Νιούστεντ με τους Metallica, αφού αποχώρησε πριν τις ηχογραφήσεις του επόμενου τους στούντιο δίσκου, "St. Anger". Το εξώφυλλο είναι δημιουργία του Αντρές Σεράνο και είναι η εικόνα ούρων και αίματος πάνω σε πλεξιγκλάς. Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες προς θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" 2,5 / 5, το "Metal Archives" 58%, το "Rolling Stone" 3 / 5, το "Ultimate Guitar" 7,8 / 10 και το "Metal Storm" 6,1 / 10. Οι πωλήσεις του δίσκου ήταν μεγάλες αλλά όχι στο ίδιο επίπεδο με αυτό των προηγούμενων κυκλοφοριών του συγκροτήματος. Το "ReLoad" σκαρφάλωσε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει βραβευθεί ως τετραπλά πλατινένιο. Επίσης, έφθασε στο # 1 στη Γερμανία, τη Νορβηγία, τη Νέα Ζηλανδία, την Αυστρία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, ενώ ανέβηκε στην τέταρτη θέση των βρετανικών τσαρτ. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε στις 22 Αυγούστου 1997 από το Άσσελτ του Βελγίου με τους Metallica να δίνουν τρεις συναυλίες με την ονομασία "Blitzkrieg '97". Ακολούθησαν έξι εμφανίσεις το Νοέμβριο του 1997 με τίτλο "Re-Load Promo Tour", για να συνεχίσουν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1998 στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Η βορειοαμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος ξεκίνησε στα τέλη Ιουνίου του 1998 και ολοκληρώθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου μετά από 39 ζωντανές εμφανίσεις. Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τους Τζέιμς Χέτφιλντ, Λαρς Ούλριχ και Κιρκ Χάμμετ, εκτός από τα σημειωμένα Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "ReLoad" είχε την εξής μορφή: Τζέιμς Χέτφιλντ - κιθάρα, κύρια φωνητικά Κερκ Χάμμετ - κιθάρα Τζέισον Νιούστεντ - μπάσο, φωνητικά Λαρς Ούλριχ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΜάριαν Φέιθφουλ - φωνητικά στο "The Memory Remains" Μπερνάντο Μπιγκάλι - βιολί στο "Low Man's Lyric" Ντέιβιντ Μάιλς - οργανέτο στο "Low Man's Lyric" Τζιμ ΜακΓκίλβεραϊ - κρουστά ReLoad - Metallica | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Metallica - ReLoad (album review ) | Sputnikmusic Metallica - ReLoad - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Metallica - ReLoad review - Metal Storm
Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου (ποδόσφαιρο γυναικών)

Η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου. Αποτελεί τμήμα του σωματείου της Νέας Σαλαμίνας Αμμοχώστου. Ιδρύθηκε το 2006 και το 2010 ανέστειλε τη λειτουργία της. Επαναδραστηριοποιήθηκε το 2019.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα γυναικών της Νέας Σαλαμίνας ιδρύθηκε το 2006. Στην πρώτη συμμετοχή της στο κυπριακό πρωτάθλημα την περίοδο 2006-2007, κατέλαβε την τρίτη θέση και προκρίθηκε στο τελικό του κυπέλλου Κύπρου, όπου έχασε 1-3 από την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων στο Νεο Γ.Σ.Π.. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το Super Cup κερδίζοντας την ΑΕΚ Κοκκινοχωρίων με 2-1 στο στάδιο Αμμόχωστος.Την περίοδο 2007-08 κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Το ίδιο έγινε και την περίοδο 2008-09, χάνοντας το πρωτάθλημα λόγω μηδενισμού στο παιχνίδι της με την πρωταθλήτρια ομάδα Apollon Ladies, αφού στο μεταξύ τους παιχνίδι με γηπεδούχο τη Νέα Σαλαμίνα, ο διαιτητής διέκοψε το παιχνίδι λόγω υπερβολικής παρουσίας φιλάθλων συγκριτικά με τη χωρητικότητα του σταδίου. Την ίδια περίοδο αναδείχθηκε πρωταθλήτρια χειμώνα καθώς τερμάτισε πρώτη με τη λήξη του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2008-2009 παίχτρια της Νέας Σαλαμίνας, η Σκεύη Αντωνίου, αναδείχθηκε πρώτη σκόρερ του πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 64 γκολ.Το σωματείο αναγκάστηκε να διακόψει τη λειτουργία του γυναικείου ποδοσφαιρικού τμήματος το 2010 για οικονομικούς λόγους. Το 2019 η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε και δήλωσε συμμετοχή στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2019-20, σε συνεργασία με την προϋπάρχουσα ομάδα του Πύργου Λεμεσού. Super Cup: Νικήτρια (1): 2007 Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών) Super Cup (ποδόσφαιρο γυναικών Κύπρου) Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Στυλιανού, Πάμπος (2018). Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου 1948-2018. Κύπρος: Αθλητικό Σωματείο Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. ISBN 978-9925-559-17-6. Επίσημος ιστότοπος Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου
Ρανούτσο Β΄ Φαρνέζε της Πάρμας

Ο Ρανούτσο Β΄, ιταλ. Ranuccio II (17 Σεπτεμβρίου 1630 - 11 Δεκεμβρίου 1694) από τον Οίκο των Φαρνέζε ήταν δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1646-94) και τού Κάστρο (1646-49).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Οδοάρδου 4ου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαργαρίτας των Μεδίκων, κόρης τού Κόζιμο Β΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1646 αιφνίδια και ο Ρανούτσο Β΄ τον διαδέχθηκε. Ήταν ανήλικος και για δύο έτη επιτροπεύθηκε από τον θείο του Φραγκίσκο-Μαρία και τη μητέρα του. Κατά τη διακυβέρνησή του το δουκάτο, που ήταν σε παρακμή, ενεπλάκη στους Πολέμους τού Κάστρο, ένα φέουδο εντός τού Παπικού κράτους, βόρεια της Ρώμης. Ο ισχυρός Οίκος των Μπαρμπερίνι τού πάπα Ουρβανού Η΄ ήταν πρόθυμος να το αποκτήσει. Βρήκαν αφορμή, όταν ο δούκας δεν μπορούσε να πληρώσει τους πιστωτές του. Αυτοί απευθύνθηκαν στον Ουρβανό Η΄ για βοήθεια, ο οποίος κατέλαβε το Κάστρο. Ακολούθησε ο Α΄ Πόλεμος τού Κάστρο, που έληξε με ήττα τού πάπα. Ο Ρανούτσο Β΄ αρνήθηκε να πληρώσει τους πιστωτές τού πατέρα του, αν και αρχικά είχε υπογράψει συμφωνητικό. Ο διάδοχος τού Ουρβανού Η΄, ο Πάπας Ιννοκέντιος Ι΄ έστειλε νέο επίσκοπο στο Κάστρο, αλλά ο Ρανούτσιο Β΄ αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει. Το 1649 ο νέος επίσκοπος Κριστόφορο Τζιάρντα, καθ' οδόν προς το Κάστρο, φονεύτηκε. Ο πάπας κατηγόρησε τον δούκα για το φόνο και ως αντίποινα, στρατός πιστός στον Ιννοκέντιο Ι΄ πολιόρκησε το Κάστρο και το ισοπέδωσε. Τον Αύγουστο ο στρατός τού Ρανούτσο Β΄ συντρίφθηκε κοντά στη Μπολόνια. Ο δούκας προσπάθησε να αγοράσει με χρήματα το φέουδό του, αλλά μάταια. Το 1672 αγόρασε το πριγκιπάτο τού Μπάρντι & Κομπιάνο από τη Τζιαναντρέα Ντόρια Λάνντι και έτσι η επικράτειά του απέκτησε την τελική της έκταση. Κατά τα τελευταία έτη της εξουσίας του το δουκάτο υπέφερε βαριά από την παρουσία των Γερμανικών στρατευμάτων, που συμμετείχαν στη διαμάχη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας με τη Γαλλία. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1660 τη Μαργαρίτα-Γιολάντα, κόρη τού Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ δούκα της Σαβοΐας και είχε δύο τέκνα, που απεβίωσαν πρόωρα. Το 1663 απεβίωσε η Μαργαρίτα-Γιολάντα και το 1664 ο Ρανούτσο Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ισαβέλλα των Έστε, κόρη τού Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Μόντενα και είχε τέκνα: Μαργαρίτα-Μαρία 1664-1718, παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ των Έστε δούκα της Μόντενα. Τερέζα 1665-1702, μοναχή στη μονή Βενεδικτίνων του Σαντ' Αλεσσάνντρο στην Πάρμα. Οδοάρδος 1666-1693, διάδοχος της Πάρμα.Το 1666 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Ρανούτσο Β΄ έκανε το 1668 τρίτο γάμο, με τη Μαρία των Έστε, αδελφή της Ισαβέλλας και είχε τέκνα: Ισαβέλλα-Φραντσέσκα-Μαρία 1668-1718, μοναχή στη μονή Βενεδικτίνων στης Σάντα Μαρία ντι Καμπάνα στη Πλακεντία. Φραγκίσκος 1678-1727, δούκας της Πάρμα. Αντώνιος 1679-1731, δούκας της Πάρμας. https://web.archive.org/web/20050204142743/http://www.comune.piacenza.it/english/history/Ifarnese.htm https://web.archive.org/web/20110526032759/http://www.italycyberguide.com/History/factspersons/wxyz.htm https://web.archive.org/web/20110517114544/http://page.freett.com/mako_vl/name/hausf.html
Άντναν Τέρζιτς

Ο Άντναν Τέρζιτς (Adnan Terzić, 5 Απριλίου 1960-) είναι πολιτικός, που χρημάτισε πρωθυπουργός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από το 2002 μέχρι το 2007. Είναι μέλος του Κόμματος της Δημοκρατικής Δράσης (SDA).

 Γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ το 1960. Το 1986 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Σαράγεβου και από το 1986 ως το 1990 ήταν σύμβουλος στην τοπική κυβέρνηση του Τράβνικ. Από το 1992 ως το 1995 υπηρέτησε στον βοσνιακό στρατό. Είναι παντρεμένος, με ένα παιδί. Μετά τον πόλεμο ανέλαβε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Τράβνικ. Το 1996-2001 ήταν διοικητής και υποδιοικητής του καντονιού της Κεντρικής Βοσνίας. Τον Οκτώριο του 2001 έγινε αντιπρόεδρος του SDA στη Βοσνία. Έγινε πρωθυπουργός στις 23 Δεκεμβρίου του 2002 έπειτα από τη διεξαγωγή εκλογών. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία, στις 11 Ιανουαρίου του 2007, ο Νίκολα Σπίριτς. Επίσημος ιστότοπος
Κενοτάφιο

Το κενοτάφιο είναι άδειος τάφος ή μνημείο που ανεγείρεται προς τιμήν ενός ατόμου ή ομάδας ανθρώπων των οποίων η σορός βρίσκεται αλλού. Μπορεί επίσης να είναι ο αρχικός τάφος για ένα άτομο που έχει επαναταφεί σε άλλη τοποθεσία από τότε. Αν και η συντριπτική πλειοψηφία των τιμών των κενοταφίων τιμά άτομα, πολλά κενοτάφια είναι αφιερωμένα στις μνήμες ομάδων ατόμων, όπως οι χαμένοι στρατιώτες μιας χώρας ή μιας αυτοκρατορίας.

 Η λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη κενοτάφιον. Τα κενοτάφια ήταν δημοφιλή στον αρχαίο κόσμο. Έχουν χτιστεί πολλά στην Αρχαία Αίγυπτο, στην Αρχαία Ελλάδα και σε ολόκληρη τη Βόρεια Ευρώπη. Το κενοτάφιο στο Γουάιτχολ του Λονδίνου σχεδιάστηκε το 1919 από τον Σερ Έντουιν Λούτγιενς και επηρέασε το σχεδιασμό πολλών άλλων μνημείων πολέμου στη Βρετανία και στους βρετανικούς τομείς του δυτικού μετώπου, καθώς και σε άλλα έθνη της Κοινοπολιτείας. Η εκκλησία της Σάντα Ενγκράσια στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, μετατράπηκε σε Εθνικό Πάνθεον το 1966. Περιέχει τα κενοτάφια των Λουίς ντε Καμόες, Πέντρο Άλβαρες Καμπράλ, Αφόνσο ντε Αλμπουκέρκε, Νούνο Άλβαρες Περέιρα, Βάσκο ντα Γκάμα και Ερρίκο τον Θαλασσοπόρο. Η Βασιλική της Σάντα Κρότσε στην Φλωρεντία στην Ιταλία περιέχει μια σειρά από κενοτάφια, μεταξύ των οποίων και ένα για τον Δάντη Αλιγκέρι, που είναι θαμμένος στη Ραβέννα.
Ιωσηφίνα της Λωρραίνης

Η Ιωσηφίνα, γερμ. Josepfine (26 Αυγούστου 1753 - 8 Φεβρουαρίου 1797) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του πρίγκιπα του Μπριόν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Καρινιάνο.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου-Καρόλου πρίγκιπα του Μπριόν και της Λουίζας ντε Ροάν, κόρη του πρίγκιπα του Ροσφόρ. Παντρεύτηκε τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Β΄ του Οίκου της Σαβοΐας πρίγκιπα του Καρινιάνο και είχε τέκνο: Κάρολος-Εμμανουήλ 1770-1800, πρίγκιπας του Καρινιάνο. van de Pas, Leo. "Louis de Lorraine, Prince of Lambesc". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-21. Vail, J.L. "Maison de Lorraine". Génélogie .org. Retrieved 2010-03-21.
Λεβητοστάσιο πλοίου

Λεβητοστάσιο πλοίου, (στα αγγλικά stokehold, ή fire-room, ή boiler-room), ή στόκολο στη κοινή ναυτική διάλεκτο, ονομάζεται το ιδιαίτερο διαμέρισμα του κύτους του πλοίου μέσα στο οποίο εγκαθίστανται ο ναυτικός ατμολέβητας ή οι ατμολέβητες με τα αναγκαία για τη λειτουργία τους μηχανήματα και συσκευές.

 Στα πολεμικά πλοία υπάρχουν ένα ή περισσότερα λεβητοστάσια που καθένα εξ αυτών περιλαμβάνει ένα ή περισσότερους ατμολέβητες αποτελώντας ξεχωριστό στεγανό χώρο. Στα εμπορικά πλοία συνηθέστερα ακολουθείται η διάταξη του ενός λεβητοστασίου, πρώραθεν του Μηχανοστασίου, που περιλαμβάνει όλους τους λέβητες του σκάφους, δύο ή και τρεις. Συνήθως όμως στα εμπορικά πλοία το λεβητοστάσιο αποτελεί ενιαίο χώρο με το μηχανοστάσιο οπότε και ο χώρος ονομάζεται "μηχανολεβητοστάσιο". Για λόγους καλύτερης ασφαλείας οι δύο χώροι, μηχανοστάσιο και λεβητοστάσιο, αποτελούν ιδιαίτερα στεγανά διαμερίσματα που χωρίζονται με εγκάρσια φρακτή (χώρισμα). Η φρακτή αυτή φέρει άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα προκειμένου να παραμένει ανοικτή έτσι ώστε να επικοινωνούν μεταξύ τους. Το ενδιάμεσο αυτό άνοιγμα ή ανθρωποθυρίδα σε περίπτωση κινδύνου κλείνει είτε με το φερόμενο επ΄ αυτού κατάλληλο μηχανισμό, είτε αυτόματα με τηλεχειρισμό. Για την ικανοποιητική λειτουργία των ατμολεβήτων απαραίτητες είναι ορισμένες συσκευές και μηχανήματα τα οποία και εγκαθίστανται μέσα στο χώρο του λεβητοστασίου και που εξυπηρετούν και άλλες βοηθητικές εργασίες στο πλοίο. Σημαντικότερα εξ αυτών είναι: Προθερμαντήρες πετρελαίου Προθερμαντήρες τροφοδοτικού νερού Οικονομητήρες τροφοδοτικού νερού Προθερμαντήρες αέρος Υπερθερμαντήρες Αφυπερθερμαντήρες, και Αναθερμαντήρες. Ιππάρια ή αντλίες πετρελαίου Τροφοδοτικά ιππάρια ή αντλίες νερού, και Ανεμιστήρες τεχνητού ελκυσμού
Νέο Βουπράσιο Αχαΐας

Το Νέο Βουπράσιο είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μετοχίου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός του Νέου Βουπρασίου βρίσκεται σε πεδινή περιοχή της δυτικής Αχαΐας, πολύ κοντά στα διοικητικά όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας. Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα νοτιοδυτικά η Νέα Μανολάδα, στα ανατολικά ο Απιδεώνας, στα βορειοανατολικά το κεφαλοχώρι του Λάπα, στα βορειοδυτικά το Βουπράσιο, στα βόρεια το Μετόχι, ενώ στα δυτικά του βρίσκεται η λίμνη-έλος Λάμια. Απέχει λιγότερο από 8 χλμ. από το Μετόχι, έδρα της Τ.Κ. Μετοχίου στην οποία υπάγεται, 4 χλμ. από το γειτονικό Λάπα, 2 χλμ. από το Βουπράσιο, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 15 μέτρων. Το Νέο Βουπράσιο είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μετοχίου. Δημιουργήθηκε από κατοίκους του γειτονικού Βουπρασίου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Μετοχίου. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Βουπράσιον. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Νέου Βουπρασίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μετοχίου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Το Νέο Βουπράσιο στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
Θανάσης Βασιλόπουλος

Ο Θανάσης Βασιλόπουλος είναι Ελεύθερος Επαγγελματίας και γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1970, στην Καλαμάτα. Είναι 2 φορές εκλεγμένος Δήμαρχος Καλαμάτας, με συνολική συνεχόμενη θητεία από 1 Σεπτεμβρίου 2019, μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2028.

 Εκλέχτηκε το 2010 για πρώτη φορά, ως Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Καλαμάτας και έχει υπηρετήσει ως Αντιδήμαρχος Διεύθυνσης Καθαριότητας, Ανακύκλωσης και Αμαξοστασίου, Αντιδήμαρχος Διεύθυνσης Γεωτεχνικών Υπηρεσιών και Αγροτικής Ανάπτυξης, Αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας, Αναπληρωτής Δημάρχου, Πολιτικός Προϊστάμενος Τμήματος Κυκλοφοριακού και Συγκοινωνιακού, καθώς και Πρόεδρος και μέλος Δ.Σ. σε διάφορα Νομικά Πρόσωπα του Δήμου Καλαμάτας (Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Καλαμάτας, Δημοτική Φιλαρμονική, Αθλητικός Φορέας κ.ά.). Η συνδικαλιστική του δράση είναι πλούσια, καθώς πολύ νέος άρχισε να εκλέγεται από τους συναδέλφους του στην Ομοσπονδία Επαγγελματικών, Βιοτεχνικών και Εμπορικών Σωματείων Νομού Μεσσηνίας, την οποίαν υπηρέτησε από διάφορες θέσεις ευθύνης, ενώ διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της ομοσπονδίας και μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΒΕΕ. Ο Θανάσης Βασιλόπουλος εκλέχθηκε για πρώτη φορά Δήμαρχος Καλαμάτας, στις Δημοτικές Εκλογές του πρώτου γύρου, στις 26 Μαΐου 2019 και του δεύτερου γύρου, στις 2 Ιουνίου 2019, με θητεία από 1 Σεπτεμβρίου 2019, μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2023.Επανεκλέχθηκε για δεύτερη φορά Δήμαρχος Καλαμάτας, στις 8 Οκτωβρίου 2023, με θητεία από 1 Ιανουαρίου 2024, μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2028. Δήμος Καλαμάτας Κατάλογος δημάρχων Καλαμάτας Δήμος Καλαμάτας Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Δημοτικές Εκλογές - Δήμος Καλαμάτας
Αεροδρόμιο Νεράιδας

Το Αεροδρόμιο Νεράιδας ήταν ένα πρόχειρο συμμαχικό στρατιωτικό αεροδρόμιο που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα, στη διάρκεια της κατοχής, σε οροπέδιο των Αγράφων, περίπου 22 χλμ. δυτικά της Καρδίτσας (όπου σήμερα το χώρο του καλύπτει η λίμνη Πλαστήρα) το οποίο διαδραμάτισε ιδιαίτερα ιστορικό ρόλο στην εθνική αντίσταση.

 Το αεροδρόμιο αυτό χωρίς ιδιαίτερες εγκαταστάσεις διαμορφώθηκε ως τέτοιο με άκρα μυστικότητα υπό την επίβλεψη του Άγγλου λοχαγού μηχανικού Ντένις καθώς και Ελλήνων μηχανικών συνεπικουρούμενων από κατοίκους της περιοχής, κατ΄ εντολή του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, αμέσως μετά την εγκατάσταση του αρχηγού της αποστολής ταξίαρχου Έντυ Μάγιερ στο χωριό Νεράιδα Αγράφων, εξ ου και η ονομασία του αεροδρομίου. Οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου σε αεροδρόμιο ολοκληρώθηκαν σε πολύ σύντομο διάστημα στις αρχές Αυγούστου του 1943. Έφερε ένα κύριο διάδρομο κατά διεύθυνση Βορειοδυτικά - Νοτιοανατολικά, ικανό να εξυπηρετήσει μέχρι και ντακότα και ένα μικρότερο κάθετο περί το μέσον βοηθητικό κοντά στη Μονή Κορώνης προς απόκρυψη αεροσκαφών αν απαιτούταν. Η λειτουργία του ήταν μόνο κατά νυκτερινές ώρες και σε προγραμματισμένες αποστολές όπου ο διάδρομος επισημαινόταν με λάμπες θυέλλης, εντός δοχείων, ορατές μόνο από αέρος και κατά διεύθυνση προσέγγισης. Στη Δυτική άκρη του αεροδρομίου που είχε διαστάσεις πλάτους 200 μ. και μήκους 2.000 μ. περίπου προς τα Καλύβια Πεζούλας, υπήρχε ένα μικρό δάσος με ψηλά και φουντωτά δένδρα και στo σημείο αυτό υπήρχαν είσοδοι που έμπαιναν τα αεροπλάνα και έτσι είχαν τέλεια κάλυψη.Την ημέρα στο χώρο αυτού περιφέρονταν αιγοπρόβατα ενώ τοποθετούνταν διάφορα αγροτικά μέσα ή προϊόντα όπως ξυλεία, συγκομιδές, κτηνοτροφές κ.λπ. προς παραπλάνηση που φέρονταν να είχαν απόλυτη επιτυχία αφού παρά τις επισταμένες έρευνες των εισβολέων στην ευρύτερη περιοχή ποτέ δεν δέχθηκε εχθρική προσβολή. Η προσφορά του αεροδρομίου Νεράιδας ειδικά στην εθνική αντίσταση και μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς υπήρξε αναμφισβήτητα σπουδαία. Εκτός από τις τακτικές ρίψεις συμμαχικών εφοδίων, διακίνησης αλληλογραφίας κ.ά. σημαντικότερο όλων ήταν η εξ αυτού μεταφορά των εκπροσώπων των αντιστασιακών οργανώσεων στο Συνέδριο του Λιβάνου, τον Μάιο του 1944, όπου εκεί και συνομολογήθηκε το "Εθνικό Συμβόλαιο". Ευστ. Γεωργόπουλος, Εμφύλιος Πόλεμος 1942-1944, Έκδ. Περισκόπιο, "Μονογραφίες Στρατιωτικής Ιστορίας", Αθήναι 2010, σελ. 79.
Μισουά

Τα μισουά είναι ένα είδος Κινέζικου ζυμαρικού (Νουντλ) από αλεύρι σίτου. Η προέλευση τους είναι από την επαρχία Φουτζιάν της Κίνας. Το κύριο συστατικό τους είναι αλεύρι ενώ τα περισσότερα κινέζικα ζυμαρικά φτιάχνονται από ρύζι ή φασόλια.

 Η χρόνος παρασκευής των μισουά είναι ελάχιστος, δύο λεπτά σε βραστό νερό είναι αρκετά. Τα μισουά μαγειρεύονται συνήθως σε σημαντικές εκδηλώσεις και τρώγονται στην Κίνα καθώς και στην Ταϊβάν, τη Μαλαισία, την Ινδονησία, τη Σιγκαπούρη, το Βιετνάμ, το Μπρουνέι, την Ταϊλάνδη και τις Φιλιππίνες. Τα μισουά συμβολίζουν τη μακροζωία και για αυτό σερβίρονται συχνά σε γενέθλια. Συνήθως σερβίρονται με πληθώρα συνοδευτικών υλικών όπως αυγά, στρείδια, εντόσθια χοίρου, μανιτάρια, μοσχαρίσιο κρέας, κρεμμύδι, πράσινα κρεμμυδάκια και ξηροί καρποί. Στην Ταϊβάν τα μαγειρεύουν στον ατμό μέχρι να καραμελώσουν και να αποκτήσουν ένα ανοιχτό καφέ χρώμα. Ένα παραδοσιακό ταϊβανέζικο πιάτο για γενέθλια είναι μισουά με χοιρινά παιδάκια. Άλλη μια συνταγή είναι μισουά βραστά μέσα σε ζωμό με στρείδια. Misua page Photo of a bowl of misua soup
Στάνισλαβ Σμιρνόφ

Ο Στάνισλαβ Κονσταντίνοβιτς Σμίρνοφ (ρωσικά: Станисла́в Константи́нович Cмирно́в, γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Ρώσος μαθηματικός που εργάζεται σήμερα στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Φιλντς το 2010. Η έρευνά του αφορά την Μιγαδική ανάλυση, τα δυναμικά συστήματα και τη θεωρία πιθανοτήτων.

 Το διδακτορικό του Σμίρνοφ διεξήχθη στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια (Caltech) με επιστημονικό σύμβουλο τον Νικολάι Μακάροφ. Το 1998 προσλήφθηκε ως μέλος του διδακτικού προσωπικού στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Στοκχόλμης, ενώ στη συνέχεια πήρε τη δεύτερη θέση του ως καθηγητής στην ομάδα Ανάλυσης, Μαθηματικής Φυσικής και Πιθανοτήτων στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης το 2003. Ο Σμίρνοφ ασχολήθηκε με τη θεωρία της διήθησης, όπου απέδειξε τον τύπο του Cardy για τη διήθηση των κρίσιμων περιοχών στο τριγωνικό πλέγμα και συμπέρανε τη σύμμορφη αναλλοίωτη. Η εικασία αποδείχθηκε στην ειδική περίπτωση της διήθησης των περιοχών στο τριγωνικό πλέγμα.Το θεώρημα του Σμίρνοφ οδήγησε σε μια αρκετά πλήρη θεωρία της διήθησης στο τριγωνικό πλέγμα και στη σχέση της με την εξέλιξη Σχραμ-Λούνερ που εισήγαγε ο Όντεντ Σχραμ. Κατέστησε επίσης τη συμμόρφωση για το δισδιάστατο πρότυπο Ising. 1986 /1987: κατέλαβε την πρώτη θέση και κέρδισε δύο φορές το χρυσό μετάλλιο με άριστη βαθμολογία στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. 1997: Βραβείο της Μαθηματικής Εταιρείας της Αγίας Πετρούπολης 2001: Βραβείο έρευνας Göran Gustafsson 2001: Βραβείο Σάλεμ, από κοινού με τον Όντεντ Σχραμ 2001: Νικητής του Βραβείου Έρευνας Clay. 2002: Βραβείο Ρόλλο Ντέιβιντσον 2004: Βραβείο της Ευρωπαϊκής Μαθηματικής Εταιρείας 2010: Μετάλλιο Φιλντς. Probability and Statistical Physics in St. Petersburg, American Math Society, (2015) Stanislav Smirnov - Eπίσημη σελίδα Stanislav Smirnov - Academia Europaea
Οι Ψίθυροι

Οι Ψίθυροι (The Children's Hour) είναι μια ασπρόμαυρη ταινία του 1961, διασκευή του ομώνυμου θεατρικού της Λίλιαν Χέλμαν. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Γουίλιαμ Γουάιλερ και πρωταγωνιστές οι Όντρεϊ Χέπμπορν, Σίρλεϊ Μακ Λέιν και Τζέιμς Γκάρνερ.

 Η Μάρθα Ντόμπι (Σίρλεϊ Μακ Λέιν) και η Κάρεν Ράιτ (Χέπμπορν), φίλες από την εφηβεία τους, είναι συνιδιοκτήτριες ενός σχολείου θηλέων. Η Κάρεν είναι αρραβωνιασμένη με το Τζο (Γκάρνερ), έναν νεαρό γιατρό. Όταν τα οικονομικά του σχολείου επιτέλους αρχίζουν να ανθίζουν, το ζευγάρι αποφασίζει να ορίσει ημερομηνία γάμου, γεγονός που κάνει τη Μάρθα να νιώσει ένα κέντρισμα ζήλιας. Κάποιο κακομαθημένο κοριτσάκι του σχολείου, το οποίο θέλει να εκδικηθεί τις δασκάλες γιατί τιμωρήθηκε για κάποια σοβαρή αταξία, διαδίδει ένα βαρύ ψέμα, πως τάχα οι δύο γυναίκες διατηρούν μεταξύ τους κρυφό δεσμό. Οι φήμες μεταδίδονται από στόμα σε στόμα, και ως αποτέλεσμα το σχολείο χάνει την αξιοπιστία του, τα κορίτσια απομακρύνονται από τους γονείς τους και η επιχείρηση κλείνει. Επιπλέον ο Τζο, αρχίζει να αμφιβάλλει σχετικά με την πίστη της Κάρεν στο πρόσωπό του και την πραγματική σχέση της με τη Μάρθα. Το θεατρικό έργο είχε μεταφερθεί πρωτύτερα στη μεγάλη οθόνη υπό τον τίτλο Οι σκιές που περνούν (These Three, 1936), αλλά οι επιβολές του δεοντολογικού κώδικα της εποχής ανάγκασαν τους δημιουργούς της ταινίας να μετατρέψουν την ιστορία σε ερωτικό τρίγωνο, αποβάλλοντας την ιδέα της ομοφυλοφιλίας. Μέχρι το 1961, ο κώδικας είχε καταστήσει το θέμα λιγότερο ταμπού, ωστόσο οι αναφορές σε αυτό ήταν γενικόλογες και υπαινικτικές. Σε μια συνέντευξή της για το ντοκιμαντέρ The Celluloid Closet (1996), η Μακ Λέιν είπε πως εκείνη και η Χέπμπορν δεν μιλούσαν ποτέ στα γυρίσματα για τον υπαινισσόμενο ομοφυλοφιλικό δεσμό των ηρωίδων και πως ο σκηνοθέτης έκοψε κάποιες σκηνές φοβούμενος την αντίδραση του Τύπου. Η ταινία αυτή αποτέλεσε την πρώτη για τον Τζέιμς Γκάρνερ μετά την αγωγή που κατέθεσε κατά της εταιρίας Warner Bros. ώστε να αφήσει την τηλεοπτική σειρά Μάβερικ και να δραστηριοποιηθεί στον κινηματογράφο. Ο Γουάιλερ έσπασε την άρρητη συμφωνία μεταξύ των δημιουργών και προσέλαβε τον ηθοποιό, που εμφανίστηκε πλέον σε πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Η Μίριαμ Χόπκινς, που υποδύθηκε την θεία Λίλυ Μόρταρ στην ταινία του 1961, είχε εμφανιστεί ως Μάρθα Ντόμπι στην προηγούμενη μεταφορά του έργου στη μεγάλη οθόνη, Σκιές που περνούν, (These Three 1936). Πρόκειται για την τελευταία ασπρόμαυρη ταινία στην οποία εμφανίστηκε η Όντρεϊ Χέπμπορν. Το όνομα της ταινίας προέρχεται από ένα ποίημα του Χένρι Γουάντσγουρθ Λονγκφέλοου. Υποψηφιότητα: Β’ Γυναικείου Ρόλου – Φέι Μπέιντερ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης, Ασπρόμαυρη ταινία – Φερνάντο Καρρέρε, Έντουαρντ Τζ. Μπόιλ Κινηματογράφησης, Ασπρόμαυρη ταινία – Φραντς Πλάνερ Σχεδιασμού κοστουμιών, Ασπρόμαυρη ταινία – Ντόροθυ Τζίκινς Ήχου – Γκόρντον Σόγιερ Υποψηφιότητα: Εξαιρετικής επίδοσης στη Σκηνοθεσία Ταινίας – Γουίλιαμ Γουάιλερ Υποψηφιότητα: Γυναικείας Ερμηνείας σε Δραματική Ταινία – Σίρλεϊ Μακ Λέιν Σκηνοθεσίας – Γουίλιαμ Γουάιλερ Β’ Γυναικείας Ερμηνείας – Φέι ΜπέιντερΓια πλήρη κατάλογο βραβείων κάντε κλικ εδώ. Η ιστοσελίδα της ταινίας στο IMDb.