IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τούβλο

Το τούβλο είναι ένας τεχνητός λίθος με διάφορες διαστάσεις και σχήματα που χρησιμοποιείται, από τους αρχαίους χρόνους αλλά και σήμερα, στην οικοδομή. Τα τούβλα κατασκευάζονται από άργιλο κυρίως και άλλα υλικά. Για την κατασκευή τους ακολουθείται η παρακάτω διαδικασία: Η πρώτη ύλη καθαρίζεται, ζυμώνεται με το νερό από ειδικούς κυλίνδρους, μπαίνει σε καλούπια ή πρέσες και παίρνει διάφορα σχήματα, ψήνεται στον ήλιο ή σε καμίνια ή σε θαλάμους ηλεκτρικούς.

 Ανάλογα με τα υλικά, τον τρόπο κατασκευής και χρήσης τους διακρίνονται σε: ωμόπλινθους (όταν στεγνώνουν στον ήλιο), οπτόπλινθους (όταν ψήνονται σε θαλάμους ή καμίνια), πλίνθους οδοστρωσίας, πυρίμαχους, που χρησιμοποιούνται για επενδύσεις λεβήτων, πλίνθους από ασβεστοκονίαμα, ασβεστοπυριτικούς, ασβεστοσκωριακούς, ασβεστοκισσηριακούς, πλίνθους πορσελάνης, πλίνθους τσιμέντου. πλίνθους χώματος («πλίθρες»)Στην κατηγορία των τούβλων ανήκουν τα κεραμίδια (καμπύλα και επίπεδα) που χρησιμοποιούνται για κάλυψη οικοδομών, καθώς και διάφοροι σωλήνες, καπνοδόχοι και διακοσμητικά αργιλώδη πλακάκια. Τα τούβλα ως οικοδομικό υλικό χρησιμοποιούνται συνήθως σε σχήμα παραλληλεπίπεδου. Επίσης κατασκευάζονται πλίνθοι διάφορων σχημάτων για ειδικές κατασκευές. Στις οικοδομές χρησιμοποιούνται διάτρητα τούβλα παραλληλεπίπεδα, που είναι εύχρηστα, ελαφρά στη μεταφορά τους, ανθεκτικά, προσφέρουν ικανοποιητική αντίσταση στις καταπονήσεις και απομονώνουν τη θερμότητα και τον ήχο λόγω των στρωμάτων αέρα που περικλείουν.
Angerfist

Ο Danny Masseling (γεννήθηκε 20 του Ιουνίου 1981), περισσότερο γνωστός με το καλιτεχνικό όνομα Angerfist, είναι Ολλανδός hardcore παραγωγός και DJ . Εκτός από το κύριο ψευδώνυμό του, παράγει επίσης μουσική για άλλα είδη με διάφορα ψευδώνυμα και είναι μέρος των ακόλουθων ομάδων: The Supreme Team (με Outblast, Tha Playah & Evil Activities), Masters Elite (με Catscan and Outblast) και Roland & Sherman (με Outblast). Κατά τη διάρκεια ζωντανών εμφανίσεων, συνοδεύεται από τον MC Prozac (Minne Roos).

 Ο Masseling άρχισε να κάνει μουσική στην ηλικία των 16 προγραμματίζοντας 4-beatες λούπες και breakbeats, το ενδιαφέρον του για παραγωγή μουσικής άρχισε να αυξάνεται. Ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 αφού έστειλε ένα demo στον Mark Vos, επίσης γνωστό ως DJ Buzz Fuzz, διευθυντή της BZRK Records. Το demo άρεσε στον Vos ο οποίος υπέγραψε τον Masseling, ο οποίος στη συνέχεια κυκλοφόρησε τα πρώτα του EP με τα ονόματα "Menace II Society" και "Angerfist". Ο Masseling σύντομα κέρδισε τη δημοτικότητα στην «σκηνή gabber» λόγω του επιθετικού NUSTYLE ήχου που έκανε. Το στυλ του χαρακτηρίζεται από σκληρά ντραμς επικές σκοτεινές μελωδίες και φωνητικά κυρίως απο ταινίες, σειρές, άνιμε και χιπχόπ. Έχει ήδη κάποιες επιτυχίες στο όνομά του, όπως: "Dance With The Wolves", "Raise Your Fist" και "Riotstarter". Η αυξανόμενη δημοτικότητά του του έδωσε την ευκαιρία να παράγει τον ύμνο για το Masters of Hardcore του 2005, με τίτλο "The World Will Shiver". Ο Angerfist έχει παίξει σε πολλές γνωστές εκδηλώσεις όπως Sensation Black, Masters of Hardcore, Defqon. 1, Mysteryland και Dominator. Κέρδισε την περίφημη 39η θέση στην κορυφαία έκδοση DJ του DJ Mag 2011 του 2011, πέφτοντας στην 42η την επόμενη χρονιά και ανέβηκε στην 34η θέση το 2013, πράγμα που τον καθιστά νούμερο 1 hardcore παραγωγό στη λίστα. Από το 2020, η υψηλότερη κατάταξή του στη λίστα ήταν το Νο 29, το οποίο πέτυχε το 2018. Αυτή τη στιγμή κατατάσσεται στο Νο 33 στη λίστα DJ Mag για το 2019. Τον Ιούλιο του 2013, ανακοίνωσε το project Bloodcage που ανέλαβε ο MC Prozac (με το ψευδώνυμο DJ Bloodcage) στα λάηβ, ενώ εξακολουθούσε να εμπλέκει και τους δύο καλλιτέχνες (MC Prozac και Angerfist) στην παραγωγή του στούντιο. Κατά τη διάρκεια ζωντανών εμφανήσεων με τον MC του, σχεδόν πάντα παίζουν φορώντας ειδικά σχεδιασμένες μάσκες χόκεϊ και μαύρα ή άσπρα φούτερ . Pissin 'Razorbladez (2006) Mutilate (2008) Retaliate (2011) The Deadfaced Dimension (2014) Raise & Revolt (2015) Creed of Chaos (2017) Diabolic Dice (2019) Επίσημη ιστοσελίδα Angerfist στο Discogs
Αυγούστα της Βυρτεμβέργης

H Αυγούστα (γερμ. Augusta von Württemberg, 4 Οκτωβρίου 1826 - 3 Δεκεμβρίου 1898) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.

 Η Αυγούστα Βιλελμίνη Ερριέττα ήταν η τέταρτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Παυλίνας Θηρεσίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης. Παντρεύτηκε το 1851 τον Χέρμανν της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και είχε τέκνα: Παυλίνα (1852 - 1904), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αύγουστο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Γουλιέλμος (1853 - 1924), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Βερνάρδος (1855 - 1907), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Αλέξανδρος (1857 - 1891), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Ερνέστος (1859 - 1909), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Όλγα (1869 - 1924), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο του Ίζενμπουρκ-Μπύντινγκεν. Sönke Lorenz, Dieter Mertens, and Volker Press (eds.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon, Kohlhammer Verlag, Stuttgart, 1997, ISBN 3-17-013605-4
Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ

Το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ (KAUST) (αραβικά:جامعة الملك عبد الله للعلوم و التقنية) είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Thuwal της Σαουδικής Αραβίας κοντά στην Τζέντα. Ιδρύθηκε το 2009, το πανεπιστήμιο παρέχει ερευνητικά και μεταπτυχιακά προγράμματα κατάρτισης στα αγγλικά ως την επίσημη γλώσσα διδασκαλίας. Το KAUST είναι η πρώτη πανεπιστημιούπολη στη Σαουδική Αραβία που δέχεται γυναίκες και άνδρες. Το 2013, το πανεπιστήμιο εντάχθηκε στη λίστα των 500 κέντρων στον κόσμο με τον ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης, όσον αφορά τον αντίκτυπο της έρευνας και τις αναφορές. Στο Nature Index Rising Stars 2016 το πανεπιστήμιο κατατάσσεται στην 19η θέση για έρευνα υψηλής ποιότητας. Το 2019 κατέκτησε την όγδοη θέση μεταξύ των πανεπιστημίων νέων (γεννημένων κάτω των 50 ετών) με πολύ υψηλό ρυθμό ανάπτυξης, χάρη στα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στην έρευνα από το 2015.

 Το KAUST άνοιξε τον Σεπτέμβριο του 2009 και εδρεύει στο Thuwal, περίπου 50 χιλιόμετρα βόρεια της Τζέντα στην Ερυθρά Θάλασσα. Το πανεπιστήμιο πήρε το όνομά του από τον Βασιλιά Αμπντουλάχ, ο οποίος δώρισε 10 δισεκατομμύρια δολάρια στο πανεπιστήμιο. Περίπου 1200 φοιτητές από περισσότερες από 60 χώρες είναι εγγεγραμμένοι στο KAUST. Η γλώσσα διδασκαλίας είναι η αγγλική. Το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε τρία ακαδημαϊκά τμήματα: Βιολογικές και Περιβαλλοντικές Επιστήμες και Μηχανική (BESE). Υπολογιστών, Ηλεκτρολόγων και Μαθηματικών Επιστημών και Μηχανικής (CEMSE); Φυσικές Επιστήμες και Μηχανική (PSE). Προσφέρονται μεταπτυχιακά (MS) και διδακτορικά προγράμματα(Ph.D.). Το KAUST εστιάζεται στην έρευνα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και στη διαχείριση του νερού. Παράδειγμα, διερευνήθηκε εάν η γεωργία μπορεί να ασκηθεί με τη χρήση του θαλασσινού νερού για ανάγκες άρδευσης. Σε αντίθεση με την υπόλοιπη Σαουδική Αραβία, οι άνδρες και οι γυναίκες επιτρέπεται να σπουδάζουν και να κάνουν έρευνες μαζί στο KAUST, το τσαντόρ και η αμπάγια δεν είναι υποχρεωτικά στην πανεπιστημιούπολη, παρ' όλα αυτά δυτικές φοιτήτριες αναφέρουν περιορισμούς, π.χ. Διαχωρισμός φύλου στον αθλητισμό.Ένα από τα εργαστήρια φιλοξενεί τον υπερυπολογιστή Shaheen, ο οποίος ήταν ένας από τους δέκα πιο ισχυρούς υπερυπολογιστές στον κόσμο το 2016.Υπάρχουν επίσης έντεκα ερευνητικά κέντρα υπό την αιγίδα του KAUST, στα οποία διεξάγεται έρευνα με γνώμονα τα αποτελέσματα. Τα ερευνητικά κέντρα υποστηρίζουν επιστημονικά έργα στους τομείς της μηχανικής πετρελαίου, της ηλιακής ενέργειας, των μεμβρανών, των υπερυπολογιστών, των οπτικών υπολογιστών, της γεωργίας της ερήμου, της κατάλυσης, της αφαλάτωσης του νερού, του αλμυρού νερού και των βιοεπιστημών. Official website Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο ....King Abdullah King Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Σαουδική Αραβία Τζέντα Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Τσόρλου

Το Τσόρλου ή Τσορλού (τουρκικά: Çorlu), γνωστό στα ελληνικά και ως Τυρολόη, είναι πόλη στην Ανατολική Θράκη της Τουρκίας, που διοικητικά υπάγεται στην επαρχία Ραιδεστού. Η πόλη σήμερα αναπτύσσεται με ταχύ ρυθμό και σύμφωνα με την απογραφή του 2012 έχει 235.354 κατοίκους, δηλαδή σχεδόν τρεις φορές περισσότερους από ότι το 1991 (74.681), και έχει ξεπεράσει σε πληθυσμό τη πρωτεύουσα της επαρχίας, τη Ραιδεστό (Τεκιρντάγ). Είναι μια βιομηχανική πόλη στο δρόμο που ενώνει την Κωνσταντινούπολη με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, 12 χιλιόμετρα νότια του Εργίνη. Είναι έδρα της Μητρόπολης Τυρολόης και Σερεντίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

 Είναι άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε. Η περιοχή βρισκόταν κατά την αρχαιότητα υπό τον έλεγχο των αρχαίων Ελλήνων, των Περσών, των Ρωμαίων και των Βυζαντινών. Στα αρχαία ελληνικά λεγόταν Τζίραλλο. Από την ύστερη ρωμαϊκή εποχή στον Ποϊτινγκεριανό χάρτη σώζεται με παρεφθαρμένο όνομα . Στους βυζαντινούς χρόνους η πόλη αναφερόταν ως Τζουρουλόν (ουδέτ.) ή Τζουρουλός (αρσ.), ενώ ο Μελέτιος Αθηνών την αναφέρει ως Τούρουλον, Τερλώνην και Τζορούπολιν. Κάποιοι συγγραφείς έχουν ταυτίσει το Τσόρλου με τη ρωμαϊκή πόλη Καινοφρούριο, ένα οχυρό των Καινών, το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αυρηλιανός το 275 μ.Χ. Το αρχείο όμως των ρωμαϊκών δρόμων Antonini Itinerarium αναφέρει ότι βρίσκεται 36 μίλια και 2 στάδια πιο κοντά στο Βυζάντιο απ'ότι το Τζίραλλο, ενώ ο χάρτης του Πόιτινγκερ τα δείχνει ως δύο ξεχωριστά μέρη. Τόσο οι Βυζαντινοί όσο και οι Ρωμαίοι είχαν σημαντικές οχυρώσεις στη περιοχή, που ήλεγχαν μεγάλες εκτάσεις της Θράκης. Η πόλη λεηλατήθηκε από τον Αττίλα το 443, το 813 από τους Βουλγάρους με αρχηγό τον Κρούμο και το 1206 από τους Βουλγάρους, τους Κουμάνους και τους Βλάχους, με αρχηγό τον Ιωαννίτση. Το 1359 κατελήφθη από τους Οθωμανούς, υπό τον Σουλτάνο Μουράτ Α΄, ο οποίος διέταξε την κατεδάφιση των ρωμαϊκών τειχών. Σήμερα σώζονται μερικά ερείπιά τους. Το 1511 κοντά στη πόλη δόθηκε η μάχη ανάμεσα στο σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ και το γιο του Σελίμ Α΄, η οποία έληξε με νίκη του Σελίμ και τελικά ο Βαγιαζήτ του παραχώρησε το θρόνο το 1512. Συμπτωματικά, ο Σελίμ Α΄ πέθανε στο Τσόρλου εννέα χρόνια μετά. Η πόλη επί τουρκοκρατίας ήταν λόγω της θέσης της σημαντικό εμπορικό κέντρο. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου, το 1878, η πόλη πέρασε στην κατοχή των Ρώσων, μέχρι την υπογραφή της συνθήκης του Αγίου Στεφάνου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού πολέμου η πόλη κατελήφθη από τον Οκτώβριο του 1912 μέχρι τον Ιούλιο του 1913 από τους Βουλγάρους, οπότε την ανακατέλαβαν οι Τούρκοι. Από το 1920 μέχρι το 1922 βρισκόταν υπό την κατοχή του ελληνικού στρατού και τελικά έγινε τμήμα της Τουρκίας το 1923. Έχει αναπτυχθεί πολύ γρήγορα τις τελευταίες δεκαετίες, με την αύξηση του πληθυσμού να οφείλεται στην έλευση Τούρκων μεταναστών από τη Βουλγαρία και την Ανατολία.
Βηρωσσός

Ο Βηρωσσός ή Βηρωσός ή Βήρωσος (εξελληνισμένη μορφή του περσικού Περούξ) (π. 350 π.Χ. - π. 270 π.Χ.) ήταν Βαβυλώνιος αστρολόγος, αστρονόμος, ιστοριογράφος και ιερέας του Ναού του Βήλου (ελληνική απόδοση του τύπου Μπελ, υπό τον οποίο αναφέρεται ο φοινικικός και χαναναίος θεός Βάαλ). Περί ναού του Βήλου στην Βαβυλώνα αναφέρει ο Ηρόδοτος. Σύμφωνα με τον Αλέξανδρο τον Πολυΐστορα και τον Αθήναιο, έγραψε την ιστορία της Βαβυλωνίας στα ελληνικά με τον τίτλο Βαβυλωνιακά.

 Όσον αφορά στην εποχή που έζησε ο Βηρωσσός, υπάρχουν τα εξής δεδομένα: ο ίδιος επιβεβαιώνει στα έργα του ότι είναι σύγχρονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ τα «Βαβυλωνιακά» είναι αφιερωμένα στον Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα. Έτσι, η γέννησή του υπολογίζεται περί το 350 και ο θάνατός του περί το 270 π.Χ., έζησε δηλαδή κατά την Ελληνιστική Περίοδο. Η αστρολογία ήταν για τον Βηρωσσό ένα απαραίτητο εργαλείο, για την απόκτηση γνώσης σχετικά με τον άνθρωπο, το παρελθόν του και το μέλλον του. Κάνοντας αστρολογικούς και αστρονομικούς υπολογισμούς, συμπέρανε ότι το ανώτατο όριο της ζωής του ανθρώπου είναι τα 116 έτη. Υποστήριξε επίσης ότι, όταν όλοι οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται στον Αιγόκερω, ο Κόσμος υποφέρει από πλημμύρες, ενώ όταν ευθυγραμμίζονται στον Καρκίνο, υποφέρει από καύσωνες. Με βάση αυτόν τον ισχυρισμό και κάνοντας αστρονομικούς υπολογισμούς, επεχείρησε να προβλέψει το τέλος του Κόσμου, ο οποίος σύμφωνα με τον ίδιο θα ερχόταν μέσω ενός κατακλυσμού. Η ερμηνεία του σχετικά με τις σεληνιακές φάσεις, η οποία βασίζεται στην ιδέα ότι η Σελήνη έχει ένα φωτεινό κι ένα σκοτεινό ημισφαίριο, αντικατοπτρίζει αστρονομικές αντιλήψεις πολύ πιο πρωτόγονες και παρωχημένες, σε σύγκριση με αυτές που υπήρχαν στην Ελλάδα, ακόμα και κατά την Κλασσική Περίοδο. Τα Βαβυλωνιακά εμπεριείχαν μυθικές παραδόσεις και ιστορικά γεγονότα, εκ των οποίων μόνο λίγα αποσπάσματα σώθηκαν μέσω των Ιώσηπου, Αλέξανδρου του Πολυΐστορα, Αβυδηνού, Ευσέβιου, Τατιανού και Σύγκελλου. Χωρίζονται σε 3 βιβλία. Τα δύο πρώτα πραγματεύονται τις κοσμολογικές παραδόσεις, ενώ παρατίθενται και κατάλογοι βασιλέων. Το τρίτο βιβλίο δίνει πληροφορίες σχετικά με ιστορικά γεγονότα και τις αστρονομικές και φιλοσοφικές γνώσεις του πολιτισμού αυτού. Το έργο αφιερώθηκε από τον Βηρωσσό στον Σύριο βασιλιά Αντίοχο Α΄ τον Σωτήρα. Οι ισχυρισμοί του Βιτρουβίου ότι ίδρυσε αστρολογική σχολή στην Κω και του Πλίνιου του Νεότερου ότι οι Αθηναίοι, όντες ευγνώμονες για τις αστρολογικές γνώσεις που τους μετέδωσε, ανήγειραν άγαλμα με τη μορφή του στο Γυμνάσιο, θεωρούνται αναξιόπιστοι. Εικάζεται πως ο αληθής πυρήνας, στον οποίο βασίζονται οι παραπάνω ισχυρισμοί, είναι ο σημαντικός ρόλος που πιθανότατα διαδραμάτισε ο Βηρωσσός στη διάδοση της μεσοποταμιακής αστρολογίας στην Ελλάδα. Εκτός από την ίδρυση της σχολής, ο Βιτρούβιος τού αποδίδει την εφεύρεση ενός συγκεκριμένου τύπου ηλιακού ρολογιού, κάτι που επίσης θεωρείται αναληθές. P. Schnabel: Berossos und die babylonisch-hellenistische Literatur, Teubner, Λειψία 1923 (γερμανικά) G.P. Verbrugghe, J.M. Wickersham: Berossos and Manetho Introduced and Translated: Native Traditions in Ancient Mesopotamia and Egypt, University of Michigan, 2000 (αγγλικά)
The Gathering (άλμπουμ)

The Gathering είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Burnt Offerings Records", όπως και της "Spitfire Records". Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τον Στιβ ντι Τζόρτζιο στο μπάσο και τον Ντέιβ Λομπάρντο στα τύμπανα, οι οποίοι πήραν την θέση των Ντέρικ Ραμίρεζ και Τζην Χόγκλαν, αντίστοιχα. Το συγκρότημα συνεργάστηκε για τρίτο συνεχόμενο στούντιο άλμπουμ με τον σχεδιαστή Ντέιβ ΜακΚιν για το εξώφυλλο του "Τhe Gathering". Ο δίσκος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5, το "Metal Archives" με 79%, το "Metal Storm" με 9,8 / 10 και το "The Metal Observer" με 9,5 / 10.

 1. D.N.R. (Do Not Resuscitate) (Billy, Peterson) - 3:342. Down for Life (Billy, Peterson) - 3:233. Eyes of Wrath (Billy, James, Peterson) - 5:264. True Believer (Peterson, Ramirez) - 3:365. 3 Days in Darkness (Billy, James, Peterson) - 4:416. Legions of the Dead (Peterson) - 2:377. Careful What You Wish For (Billy, James, Lombardo, Peterson) - 3:308. Riding the Snake (Billy, Peterson) - 4:139. Allegiance (Billy, Lombardo, Peterson) - 2:3710. Sewn Shut Eyes (Billy, James, Peterson) - 4:1511. Fall of Sipledome (Billy, Peterson) - 4:48 The Gathering (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 28 Ιουνίου 1999 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Gathering" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Τζέιμς Μέρφι - κιθάρα Στιβ ντι Τζόρτζιο - μπάσο Ντέιβ Λομπάρντο - τύμπανα The Gathering - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - The Gathering (album review) | Sputnikmusic Testament - The Gathering - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
113 Αμάλθεια

Η Αμάλθεια (Amalthea), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Δία, είναι ένας αστεροειδής του εσωτερικού τμήματος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1871 από τον Γερμανό αστρονόμο Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ της Γερμανίας, και πήρε το όνομα της τροφού του Δία στην ελληνική μυθολογία. Η Αμάλθεια έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,74.

 Η μέση διάμετρος της Αμαλθείας υπολογίσθηκε σε 46,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 100 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αμαλθείας εκτιμάται σε 1,29 cm/sec² (759 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 24,4 m/sec (88 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αμαλθείας είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,265 ± 0,017, ενώ η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 92 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Αμάλθεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 57 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Φλορεστάνος Α΄ του Μονακό

Ο Φλορεστάνος Α΄ (γαλλικά: Florestan I) ήταν ο Πρίγκιπας του Μονακό από τις 2 Οκτωβρίου 1841 μέχρι το θάνατό του στις 20 Ιουνίου 1856. Το πλήρες όνομά του ήταν το Τανκρέντ Φλορεστάνος Ρογήρος Λουδοβίκος Γκριμάλντι και γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ονώριος Δ΄ του Μονακό και η Λουίζα του Ομόν.

 Ο Φλορεστάνος δεν ήταν προετοιμασμένος να αναλάβει το ρόλο του κυρίαρχου πρίγκιπα, καθώς ήταν στη δεύτερη θέση της γραμμής διαδοχής, πίσω από τον αδελφό του Ονώριο Ε΄. Ο ίδιος μάλιστα είχε ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού στο Παρίσι και ζούσε στο ξενοδοχείο Οτέλ ντε Κρεκί (hôtel de Créqui), το οποίο είχε αγοράσει και ανακαινίσει.Η σύζυγός του και επίσης ηθοποιός Καρολίνα Ζιμπέρ, την οποία νυμφεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 1816 στο Κομερσί της Γαλλίας, ασκούσε την πραγματική εξουσία στο Πριγκιπάτο του Μονακό. Μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Κάρολο (1818-1889) και τη Φλορεστίνα (1833-1897).Για ένα διάστημα, η σύζυγός του ήταν σε θέση να ανακουφίσει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Πριγκιπάτου. Το πριγκιπικό ζεύγος επιχείρησε επίσης να ικανοποιηθούν οι τοπικές ανάγκες για μεγαλύτερη δημοκρατία, προσφέροντας δύο συντάγματα στον τοπικό πληθυσμό, τα οποία όμως απορρίφθηκαν, κυρίως από τους κατοίκους του Μεντόν. Όταν είδαν ότι οι προσπάθειές τους ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία, παρέδωσαν την εξουσία στον γιο τους Κάρολο.Το 1848 οι πόλεις Μεντόν και Ρόκεμπρουν εξεγέρθηκαν και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, ελπίζοντας να προσαρτηθούν στη Σαρδηνία. Το 1861 ο Κάρολος Γ΄ δέχτηκε την ένωση των περιοχών αυτών με τη Γαλλία.Όταν ο Φλορεστάνος πέθανε στις 20 Ιουνίου 1856, το Μονακό ήταν ένα διχασμένο κρατίδιο σε κακή οικονομική κατάσταση, κάτι που ωστόσο άλλαξε την περίοδο του Πρίγκιπα Καρόλου Γ΄. Νυμφεύτηκε το 1816 την Καρολίνα Ζιμπέρ ηθοποιό και είχε τέκνα: Κάρολος Γ΄ 1818-1889, πρίγκιπας του Μονακό. Φλορεστίνα 1833-1897, πριγκίπισσα του Μονακό, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Οίκου της Βυρτεμβέργης δούκα του Ούραχ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Florestan I, Prince of Monaco στο Wikimedia Commons
Ταγματάρχης

Ο Ταγματάρχης (τχης, ή Επίλαρχος, επχος, για τα Τεθωρακισμένα και παλαιότερα το Ιππικό) είναι ανώτερος βαθμός αξιωματικού (OF-3) του ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ο βαθμός του ταγματάρχη είναι στρατιωτικός βαθμός όλων των όπλων του Στρατού Ξηράς (εκτός, παλαιότερα, του Ιππικού) και της πάλαι ποτέ Χωροφυλακής. Ιεραρχικά, ο ταγματάρχης είναι κατώτερος του αντισυνταγματάρχη και ανώτερος του λοχαγού (παλαιότερα του υποταγματάρχη. Αντιστοιχεί με τον βαθμό του πλωτάρχη του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος, του επισμηναγού της Πολεμικής Αεροπορίας, του Αστυνόμου Α΄ της Ελληνικής Αστυνομίας και του Επιπυραγού της Πυροσβεστικής. Συμπληρωματικά,στον βαθμού του ταγματάρχη μπορούν να φτάσουν και οι δόκιμοι έφεδροι αξιωματικοί (ΔΕΑ). Συνήθως μετά από κάποια δωρεά στον ελληνικό στρατό ή κάποια άλλη σημαντική δωρεά. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Major.

 Η λέξη ταγματάρχης προέρχεται από το τάγμα (γενική: τάγματος) + άρχω (διοικώ). Οι ταγματάρχες ξεκινούν είτε ως απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων, οι οποίοι μετά από τουλάχιστον 15 χρόνια υπηρεσίας φτάνουν στο βαθμό του ταγματάρχη (σε ηλικία τουλάχιστον 34 - 36 ετών), είτε ως απόφοιτοι της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ) μετά από 32 έτη υπηρεσίας.Αρχικά, συνήθως, εργάζονται σε επιτελικά γραφεία, ως υποδιοικητές Ανεξαρτήτων Μονάδων, ή και ως διοικητές Ανεξαρτήτων Υπομονάδων. Αν και από τη σύνθεση της λέξης ταγματάρχης υποδηλώνεται, ότι πρόκειται για τον διοικητή του τάγματος, εντούτοις, αυτό δεν ισχύει κατά κανόνα στη σημερινή εποχή. Αρχικά, οι ταγματάρχες διοικούσαν τα (εξαρτημένα) τάγματα των Συνταγμάτων, όμως όταν δημιουργήθηκαν τα ανεξάρτητα Τάγματα του Στρατού Ξηράς, άρχισαν να αναλαμβάνουν καθήκοντα υποδιοικητή σε αυτά, καθώς η διοίκηση ανατέθηκε στους ανώτερους αντισυνταγματάρχες. Προβλέπεται, πάντως, οι ταγματάρχες να τοποθετούνται ως διοικητές ανεξάρτητων λόχων και, αν χρειαστεί, ως διοικητές ταγμάτων. Το φθινόπωρο του 1829, έπειτα από τη Μάχη της Πέτρας, ο τότε Κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, στο πλαίσιο προσπάθειας για εκσυγχρονισμό των ελληνικών στρατευμάτων διέλυσε τις χιλιαρχίες και δημιούργησε 13 ελαφρά τάγματα. Θέσεις ευθύνης και αρμοδιότητας σε αυτούς τους σχηματισμούς ορίστηκαν οι ακόλουθες: Διοικητής (ταγματάρχης) Υποταγματάρχης, ο υποδιοικητής του τάγματος Υπασπιστής, με βαθμό υπολοχαγού Καταλυματίας, με βαθμό υπολοχαγού Σημαιοφόρος, με βαθμό ανθυπολοχαγού σαλπιγκτές, ιερέας. Το διακριτικό της στολής του ταγματάρχη στον Στρατό Ξηράς είναι η χρυσή φλογοφόρος ροιά (= φλογοφόρος σφαίρα) με ένα αστέρι χρυσό, σε κάθετη διάταξη (σε κάθε επωμίδα) και μία σειρά χρυσής δάφνης στο γείσο του πηλήκιου της στολής εξόδου. Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Υποταγματάρχης Επιλοχαγός Πρωθυπολοχαγός
Ρόσεν Πλέβνελιεφ

Ο Ρόσεν Πλέβνελιεφ (βουλγαρικά: Росен Асенов Плевнелиев, γενν. στις 14 Μαΐου 1964) είναι πολιτικός από τη Βουλγαρία. Ανέλαβε Πρόεδρος της Βουλγαρίας από τις 22 Ιανουαρίου 2012 έπειτα την νίκη του στις προεδρικές εκλογές του 2011 και υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό ως τις 22 Ιανουαρίου 2017.

 Ο Πλέβνελιεφ γεννήθηκε στο Άνω Νευροκόπι. Είναι απόγονος Βούλγαρων προσφύγων από το χωριό Πλεύνα, Δράμας, που μετακόμισαν στη Βουλγαρία το 1913. Ο Ρόσεν Πλεβνέλιεφ φοίτησε στο Μπλαγκόεβγκραντ στο Μαθηματικό Γυμνάσιο, από το οποίο αποφοίτησε το 1982. Το 1989 αποφοίτησε από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Σόφιας, ενώ την ίδια χρονιά έγινε συνεργάτης στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας μικροεπεξεργαστών, Πράβετς. Το 1990 ίδρυσε μια ιδιωτική κατασκευαστική εταιρεία στη Βουλγαρία. Μεταξύ άλλων, η εταιρεία κατασκεύασε το Επιχειρηματικό πάρκο της Σόφιας. Επίσημη Ιστοσελίδα της Ρόσεν Πλέβνελιεφ - υποψήφιου για την Προεδρία της Βουλγαρίας Προεδρία της Βουλγαρίας Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine.
Καλέμα Μοτλάντε

Ο Καλέμα Μοτλάντε (Kgalema Motlanthe, 1949-) είναι πολιτικός από τη Νότια Αφρική, που χρημάτισε υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας από τον Σεπτέμβριο του 2008 ως τον Μάιο του 2009. Αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, υπηρετούσε ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου την περίοδο του διορισμού του στο ύπατο αξίωμα του κράτους. Από τις 9 Μαΐου του 2009 είναι αντιπρόεδρος της χώρας του.

 Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1949 και ήταν ένα από 13 παιδιά της οικογένειάς του. Επηρεάστηκε από την επαναστατική ιδεολογία του Κινήματος των Μαύρων του αγωνιστή Στιβ Μπίκο. Το 1977 φυλακίστηκε από την κυβέρνηση του απαρτχάιντ και αργότερα καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Νησί Ρόμπεν. Μετά την αποφυλάκισή του εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Εθνικής Ένωσης Μεταλλωρύχων και το 1997 έγινε Γενικός Γραμματέας του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου (ANC). Τον Δεκέμβριο του 2007 ο Μοτλάντε εξελέγη αντιπρόεδρος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου στο 52ο συνέδριο του κόμματος στο Πολοκουάνε. Επικράτησε του υποψηφίου Νκοσαζάνα Ντλαμίνι-Ζούμα, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τον πρόεδρο Τάμπο Μπέκι. Ο τελευταίος διόρισε το Μοτλάντε βουλευτή και υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου, υποκύπτοντας σε πιέσεις από τη νέα ηγεσία του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2008 ο Μοτλάντε έγινε ο επίσημος υποψήφιος του ANC για τη διαδοχή του Τάμπο Μπέκι στην προεδρία της Νότιας Αφρικής. Με βάση το Σύνταγμα της αφρικανικής χώρας, το Κοινοβούλιο εκλέγει τον πρόεδρο μεταξύ των μελών του. Η εκλογή του έγινε στις 25 Σεπτεμβρίου, με 269 επί συνόλου 360 ψηφισάντων βουλευτών στο Κοινοβούλιο. Τον διαδέχθηκε μετά τη νίκη του ANC στις εκλογές του 2009, ο Τζέικομπ Ζούμα. Βιογραφία Graft shakes South Africa's vaunted ANC party Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ANC Policy won change Jacob Zuma is new ANC president Kgalema Motlanthe named as president
Βέγας A-478 (υδρογραφικό)

Το υδρογραφικό Βέγας Α-478 (πρώην ναρκαλιευτικό BYMS-78, HMS J-878 και HMS BYMS-2078) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου BYMS που παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και την Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού των Η.Π.Α., στις αρχές του 1948.

 Ναυπηγήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "Wheeler Shipbuilding Corp., Whitestone" της Νέας Υόρκης, ως «BYMS-78» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου BYMS. Καθελκύστηκε στις 22 Μαΐου 1943 και μεταφέρθηκε, ως «HMS J-878», στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Ιουλίου 1943. Στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «HMS BYMS-2078». Τον Ιανουάριο του 1948, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πωλήθηκε στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών, αν και από τις 12 Φεβρουαρίου 1948 παρέμεινε στην επιμέλεια των Η.Π.Α., αλλά ουσιαστικά μόνο «στα χαρτιά». Στη συνέχεια μετετράπηκε σε υδρογραφικό και μετονομάστηκε σε «Βέγας» Α-478, από τον Βέγα τον φωτεινότερο αστέρα του αστερισμού Λύρα. Παραχωρήθηκε από το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών στην Υδρογραφική Υπηρεσία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού όπου ανέλαβε αμέσως υπηρεσία. Αναφέρεται ότι συμμετείχε στην ανέλκυση αεροσκάφους από τον βυθό του Τορωναίου κόλπου το 1954. Υδρογράφησε μεταξύ άλλων τις σεισμόπληκτες περιοχές της Κεφαλληνίας το 1953, του Βόλου κατά την περίοδο 1954–1955 και της Θήρας το 1956. Μετά τη συμπλήρωση της υπηρεσίας του ως υδρογραφικό, παροπλίστηκε στις 6 Νοεμβρίου 1972. Το υδρογραφικό «Βέγας» Α-478 είναι μέχρι σήμερα το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό. «HMS BYMS-2078». www.navsource.org. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014. «HMS BYMS 2078 (J 878)». www.uboat.net. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014. «Βέγας Α-478». www.hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 5 Μαρτίου 2014.
Ακίλ Ακίλοφ

Ο Ακίλ Ακίλοφ (Okil Ghaybulloyevich Okilov ή Oqil Oqilov, Оқил Оқилов, آقل غیباللهیوچ آقلاو) είναι πολιτικός από το Τατζικιστάν, που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 20 Δεκεμβρίου 1999 ως τις 23 Νοεμβρίου 2013.

 Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1944. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ινστιτούτο της Μόσχας, από όπου αποφοίτησε το 1967. Από το 1993 ως το 1994 ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων και από το 1994 ως το 1996 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.Το Νοέμβριο του 2007, σε μία προφανή απόπειρα δολοφονίας του, εξερράγη βόμβα σε κτήριο λίγο πριν εκφωνήσει ο Ακίλοφ ομιλία. Από την έκρηξη σκοτώθηκε ένας φρουρός έξω από το κτήριο.Το Νοέμβριο του 2013 απολύθηκε από την πρωθυπουργία με απόφαση του προέδρου Ραχμόν και τον αντικατέστησε ο Κοχίρ Ρασουλζόντα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Emomali Rahmon στο Wikimedia Commons
Δημήτρης Ηλιάδης

Ο Δημήτρης Ηλιάδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος, Υπουργός Άμυνας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με την ΕΔΕΚ την περίοδο 1985-2001.

 Ο Δημήτρης Ηλιάδης γεννήθηκε στο Λευκόνοικο το 1947. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Ακολούθησε σπουδές νομικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος.Είναι νυμφευμένος με την Αγγελική Χατζησάββα και έχει μια κόρη και ένα υιό. Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κοινοπολιτειακού Κοινοβουλευτικού Συνδέσμου.Το 2004 διαχώρισε τη θέση του από την ΕΔΕΚ και από τότε δεν άνηκε στις τάξεις της.Στις 2 Μαρτίου 2010 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Τον Ιούλιο του 2011 ανέλαβε παράλληλα και το Υπουργείο Άμυνας και τον Αύγουστο του 2011 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας. Διετέλεσε μέλος του European Association of Legislation από το 1990 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Τράπεζας (2005-2010). «Δημήτρης Ηλιάδης Υπουργός Άμυνας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 28 Ιουλίου 2019. «Βιογραφικό σημείωμα του Υπουργού Γεωργίας,Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ. Δημήτρη Ι. Ηλιάδη». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 13 Ιουλίου 2010. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 85. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Γιούζνο-Σαχαλίνσκ

Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ (Ρωσικά: «Южно-Сахалинск», κυριολεκτικά «Νότια Σαχαλίνη») είναι πόλη στη νήσο Σαχαλίνη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Σαχαλίνης της Ρωσίας. Λεγόταν Βλαντίμιροβκα (Влади́мировка) από το 1882 έως το 1905 και στη συνέχεια Τογιοχάρα (Ιαπωνικά: 豊原市 Χέπμπορν: Toyohara-shi) από το 1905 έως το 1946. Πληθυσμός: 181.728 (Απογραφή του 2010)· 175.085 (Απογραφή του 2002)· 159.299 (Απογραφή του 1989).

 Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ ξεκίνησε ως ένας μικρός ρωσικός οικισμός με το όνομα Βλαντίμιροβκα, που ιδρύθηκε από καταδίκους το 1882. Η συνθήκη του Πόρτσμουθ το 1905, η οποία έφερε τέλος στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-1905, απένειμε το νότιο μισό της νήσου Σαχαλίνης στην Ιαπωνία. Η Βλαντίμιροβκα μετονομάστηκε σε Τογιοχάρα (δηλαδή «πλούσια πεδιάδα») και ήταν η νομαρχιακή πρωτεύουσα του Ιαπωνικού Νομού Καραφούτο.Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ιαπωνικό τμήμα της νήσου Σαχαλίνης καταλήφθηκε από σοβιετικά στρατεύματα. Η κυριότητα της πόλης μεταφέρθηκε στη Σοβιετική Ένωση και μετονομάστηκε σε Γιούζνο-Σαχαλίνσκ («Νότια Σαχαλίνη»). Το καθεστώς της πόλης δόθηκε σε αυτήν το 1946. Το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ είναι αδελφοποιημένο με: Ασαχικάβα, Ιαπωνία Χακοντάτε, Ιαπωνία Βακκανάι, Ιαπωνία Γιαντζί, Κίνα Ανσάν, Νότια Κορέα
Σονάτα

Η σονάτα είναι πολυμερής οργανική μορφή. Κατ' εξοχήν μορφή της είναι η σόλο σονάτα, για ένα σολιστικό όργανο, η σονάτα για δύο ή περισσότερα όργανα, η Συμφωνία, που είναι σονάτα για ορχήστρα και το Κοντσέρτο, σονάτα για σόλο όργανο και ορχήστρα. Πρωτοεμφανίστηκε τον 16ο αι., χωρίς σταθερή μουσική μορφή. Ήταν όμως οργανωμένη σε τμήματα, κάτι που επέτρεψε τη μεταγενέστερη εξέλιξή της.

 Στην περίοδο του Μπαρόκ υπήρχαν δύο βασικοί τύποι σονάτας για περισσότερα όργανα: η σονάτα δωματίου (sonata da camera), με Πρελούδιο και χορευτικά μέρη η εκκλησιαστική σονάτα (sonata da chiesa), με εναλλαγή αργό-γρήγορο-αργό-γρήγορο.Από την εποχή του Μπαρόκ υπήρχε και η σόλο σονάτα, για ένα όργανο. Η κλασική σονάτα έχει 3 ή 4 μέρη, με την εξής ακολουθία: Δείτε επίσης: Φόρμα σονάτας Το περισσότερο χαρακτηριστικό και με τον υψηλότερο βαθμό οργάνωδης μέρος της μορφής σονάτας είναι το πρώτο. Συνήθως έχει γρήγορη ρυθμική αγωγή, όπως allegro, και μερικές φορές ακολουθείται από μια εισαγωγή. Η δομή του πρώτου μέρους της σονάτας έχει πολλές ονομασίες, όπως μορφή της πρώτης κίνησης, μορφή σονάτα ή φόρμα σονάτας. Το πρώτο μέρος της σονάτας αποτελείται από την Έκθεση, την Ανάπτυξη και την Επανέκθεση. Το δεύτερο μέρος της σονάτας, είναι συχνά το αργό μέρος σε αντίθεση με το γρήγορο που προηγείται. Έχει μελωδικό χαρακτήρα και δίνει στον συνθέτη την ευκαιρία να φανερώσει τη λυρική όψη της μουσικής του τέχνης. Τις περισσότερες φορές είναι ένα andante ή ένα adagio με τριμερή μορφή Α-Β-Α ή με τη μορφή θέμα και παραλλαγές. Το τρίτο μέρος της κλασικής σονάτας είναι ένα μινουέτο και τρίο. Ο μεγαλοπρεπής του τρίσημος ρυθμός του (3/4), μεταδίδει τη γοητεία μιας αριστοκρατικής εποχής. Η ρυθμική αγωγή κυμαίνεται από τον αργό και επιβλητικό χαρακτήρα (largo κ.ά.) έως τον εύψυχο και ενεργητικό (vivace κ.ά.). Στη συνολιική δομή του μέρους η μορφή του είναι τριμερής (μινουέτο-τρίο-μινουέτο). Ο Μπετόβεν αντικατέστησε το μινουέτο με το ορμητικό σκέρτσο. Διαφέρει από το μινουέτο στη γρήγορη κίνηση και στο νευρώδη ρυθμό. Ο κλασικός κύκλος σονάτα ολοκληρώνεται συχνά με ένα rondo, μέρος ζωηρό. Διακριτικό του στοιχείο είναι η επάνοδος κάθε φορά του κεντρικού θέματος μετά την εναλλαγή τουμε αντιθετικά στοιχεία. Ήδη ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν πειραματίστηκε με αρκετές καινοτομίες στις σονάτες του, όπως οι σονάτες 13 και 14 "quasi una fantasia", η οι τελευταίες σονάτες, στις οποίες προσέθεσε φούγκες. Από την εποχή του ρομαντισμού η σονάτα διαφοροποιήθηκε αρκετά. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ενιαία σονάτα για πιάνο του Φραντς Λιστ.
Βασιλικά Αγίου Ιωάννη Κέρκυρας

Η Βασιλικά της τοπικής κοινότητας Αγίου Ιωάννη είναι πεδινός οικισμός 278 κατοίκων (απογραφή 2011), σε υψόμετρο 40-60 μέτρων, στο κέντρο του νησιού της Κέρκυρας, κοντά στις παραλίες τόσο της ανατολικής όσο και τις δυτικής ακτής. Βρίσκεται κοντά στο λιμάνι και το αεροδρόμιο αφού απέχει περίπου 9,5 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας. Μαζί με τους οικισμούς Αγία Τριάδα (192 κ.), Άγιος Ιωάννης (598 κ.) και Κουραμαδίτικα (72 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου (1140 κ.) της δημοτικής ενότητας Παρελίων του δήμου Κέρκυρας.

 Πολύ κοντά βρίσκεται το «Υδάτινο Πάρκο Κέρκυρας» της Aqualand, που εκτείνεται σε 75.000 τ.μ. και συγκαταλέγεται στα πιό μεγάλα της Ευρώπης. Για τα έτη από 1928 έως και 1991 η απογραφή αναφέρεται σε πραγματικό πληθυσμό και για τα 2001 και 2011 σε μόνιμο. Το 1928, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός «Βασιλικά» και προσαρτάται στην κοινότητα Κομπιτσίου με έδρα τον οικισμό Κομπίτσι. Το 1960, ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Κομπιτσίου και προσαρτάται στην κοινότητα του Αγίου Ιωάννου με έδρα τον οικισμό του Αγίου Ιωάννου. Το 1997, με την εφαρμογή του Σχέδιο Καποδίστριας (νόμος 2539/97) καταργείται η κοινότητα του Αγίου Ιωάννου και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Παρελίων που έχει έδρα τον οικισμό Κοκκίνι. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Παρελίων, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα μαζί με τους οικισμούς Αγία Τριάδα (192 κ.), Άγιος Ιωάννης (598 κ.) και Κουραμαδίτικα (72 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ιωάννου (1140 κ.) της δημοτικής ενότητας Παρελίων του δήμου Κέρκυρας.
Μοχάμετ Αχμέτ

Ο Μοχάμετ Αχμέτ (Mohamed Ahmed, στα αραβικά: محمد أحمد, Muhammad Ahmad, 2 Ιουλίου 1917 – 27 Ιανουαρίου 1984) ήταν πολιτικός από τις Κομόρες. Υπήρξε συμπρόεδρος (συναρχηγός Κράτους) το 1978 μαζί με τον Αχμέτ Αμπνταλά. Καταγόταν από το νησί Ανζουάν.

 Γεννήθηκε στο Μουτσαμούντου στις 2 Ιουλίου 1917. Στη δεκαετία του 1950 έγινε ένας από τους πλέον σημαντικούς μη Γάλλους πολιτικούς στα νησιά. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος στο κυβερνητικό συμβούλιο την περίοδο από το 1957 ως το 1962. Έπειτα από αυτό η επιρροή του εξασθένισε και το 1975 οι Κομόρες έγιναν ανεξάρτητο κράτος από τη Γαλλία. Το 1978 υποστήριξε σθεναρά το πραξικόπημα κατά το οποίο ανατράπηκε ο πρόεδρος Αλί Σοϊλί. Ο Αχμέτ ανέλαβε στις 23 Μαΐου του 1978 συνεπικεφαλής του διευθυντηρίου, το οποίο ανέλαβε την εξουσία μετά το πραξικόπημα. Στις 3 Οκτωβρίου του 1978 απώλεσε τη θέση αυτή, εξαιτίας του γεγονότος ότι ο άλλος συμπρόεδρος, Αχμέτ Αμπνταλά κατέλαβε πλήρως την εξουσία. Ο Αχμέτ πέθανε στις 27 Ιανουαρίου 1984. https://web.archive.org/web/20070101141754/http://usuarios.lycos.es/alpheratz/ahmed_mohamed.jpg - Φωτογραφία του πολιτικού.
Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας

Το Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΚΕΛ) είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε τον Μάιο του 2014 με πρόεδρο τον Ευάγγελο (Βάκη) Τσιομπανίδη. Η έδρα του κόμματος βρίσκεται στον Σάκκο Ορεστιάδας.

 Το ΑΚΚΕΛ συμμετείχε αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 2014, όπου έλαβε το 0,57% (32.366 ψήφους). Στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 συμμετείχε ως συνασπισμός κομμάτων με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος, την Πυρίκαυστο Ελλάδα και το Λ.Ε.Υ.Κ.Ο., συνεργασία που δεν επαναλήφθηκε στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Τον Φεβρουάριο του 2019, το ΑΚΚΕΛ συμμετείχε σε εκδήλωση και συνάντηση ως ιδρυτικό μέλος μαζί με το Ιταλικό κόμμα Κίνημα 5 Αστέρων, το κροατικό Zivi Zid (Ανθρώπινη Ασπίδα), το Πολωνικό Kukiz 15 και το Φινλανδικό Liike Nyt (Κίνημα Τώρα) με σκοπό τη δημιουργία πανευρωπαϊκής εκλογικής συμμαχίας για τις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019. Στις εθνικές εκλογές του 2019 συνεργάστηκε με το ΕΠΑΜ και έλαβε το 0.50% των ψήφων. Από το 2020 συμμετέχει από κοινού με άλλες πολιτικές οργανώσεις στον συνασπισμό Ενωτική Πρωτοβουλία. Σκοπός του κόμματος είναι η εκπροσώπηση των αγροτών και των ανθρώπων του πρωτογενούς τομέα στην Ελλάδα γενικότερα. Βασική του ιδεολογία σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος είναι η ανάπτυξη της χώρας μέσα από την πρωτογενή παραγωγή και έχει θέσει αρκετά ζητήματα που αφορούν τους Έλληνες αγρότες στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κόμμα αρνείται να τοποθετηθεί στο πολιτικό φάσμα Δεξιάς-Αριστεράς θεωρώντας το παρωχημένο και διχαστικό, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως ενωτικό κόμμα. Επίσημη ιστοσελίδα Αποτελέσματα Εκλογών Υπουργείου Εσωτερικών
Σεμιγαλλία

Η Σεμιγαλλία (λετονικά: Zemgale, γερμανικά: Semgallen, λιθουανικά: Žiemgala) είναι μία από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας που αναγνωρίζονται στο Σύνταγμα της Λετονικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στη μέση του νοτίου τμήματος της Λετονίας. Η Σεμιγαλλία αναγνωρίζεται μαζί με τη Σελονία ως μία περιοχή, αν και μερικές φορές η Σελονία θεωρείται χωριστή πέμπτη περιοχή. Επίσης, στο οικόσημο της Λετονίας, η Σεμιγαλλία εκπροσωπείται μαζί με την Κουρλάνδη, λόγω της ιστορικής σχέσης μεταξύ των δύο περιοχών. Η Σεμιγαλλία συνορεύει με άλλες ιστορικές περιοχές της Βαλτικής, όπως το Βίντζεμε (νότιο τμήμα της πρώην Λιβονίας) προς τα βορειοανατολικά, τη λιθουανική Σαμογιτία προς νότο, την Κουρλάνδη προς τα δυτικά και τη Λατγαλία προς τα ανατολικά, καθώς και τον κόλπο της Ρίγας προς τα βόρεια. Η γεωγραφία της Σεμιγαλλίας αποτελείται κυρίως από πεδιάδες και μερικούς λόφους. Ο Λιέλουπε είναι ο σημαντικότερος ποταμός μετά τον Νταουγκάβα. Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Γιέλγκαβα, η πρώην πρωτεύουσα του Δουκάτου της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας.

 Η Σεμιγαλλία θεωρείται μια από τις τέσσερις ιστορικές και πολιτιστικές περιοχές της Λετονίας. H περιοχή παίρνει το όνομά της από τον Βαλτικό λαό, γνωστό ως Σεμιγάλλιοι. Από τον 13ο αιώνα η Σελόνια έχει συμπεριληφθεί ως τμήμα της Σεμιγαλλίας και περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της. Ενώ παίρνει το όνομά της από τη βαλτική φυλή των Σελόνων. Η παραδοσιακή Σελόνια περιλαμβάνει επίσης τμήμα της βορειοανατολικής Λιθουανίας. Τα Σεμιγαλλικά, η γλώσσα της Σεμιγαλλίας, μιλιόταν στην περιοχή μέχρι τον 16ο αιώνα. Το Δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας ήταν ένα ημιανεξάρτητο δουκάτο που υπήρξε από το 1561 έως το 1795, και περιλάμβανε τις περιοχές της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας. Αν και τυπικά υποτελές στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, οι δούκες του λειτουργούσαν αυτόνομα. Μετά την προσάρτηση του Δουκάτου από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, από το 1795 έως το 1918, το Δουκάτο αποτέλεσε το Κυβερνείο της Κουρλάνδης, στο οποίο συμπεριλήφθηκε και η Σεμιγαλλία. Τέλος δόθηκε μαζί με την Κουρλάνδη στην ανεξάρτητη Λετονία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zemgale στο Wikimedia Commons The Semigallian cultural area (Αγγλικά)
Σπήλαια του Σκόκγιαν

Τα Σπήλαια του Σκόκγιαν (σλοβενικά: Škocjanske jame, ιταλικά: Grotte di San Canziano) είναι μια σειρά σπηλαίων στη Σλοβενία. Εξαιτίας της σημασίας τους, τα σπήλαια του Σκόκγιαν έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1986. Μετά την ανεξαρτησία της από τη Γιουγκοσλαβία, η Σλοβενία ανέλαβε την ενεργή προστασία της περιοχής και δημιούργησε το επαρχιακό πάρκο σπηλαίων του Σκόκγιαν και την υπηρεσία εποπτείας του πάρκου. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα υπόγεια φαράγγια στο κόσμο. Αποτελεί τυπικό παράδειγμα καρστικής αποσάθρωσης. Εξαιτίας του ιδιαίτερου μικροκλίματος, έχει αναπτυχθεί ένα μοναδικό οικοσύστημα. Είναι υδροβιότοπος ramsar από το 1999. Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία.

 Το εξερευνημένο μήκος των σπηλαίων είναι 6.200 μέτρα. Τα σπήλαια σχηματίστηκαν σε ένα πάχους 300 μέτρων στρώμα ασβεστόλιθου.Ο ποταμός Ρέκα εξαφανίζεται κάτω από το έδαφος στη μεγάλη δολίνη (Velika Dolina<) μέσα στα σπήλαια Σκόκγιαν και στη συνέχεια ρέει υπογείως για 34 χιλιόμετρα και εμφανίζεται πάλι στην επιφάνεια κοντά στο Μονφαλκόνε, όπου συνεισφέρει περίπου το ένα τρίτο της ροής του ποταμού Τιμάβο, ο οποίος εμβάλλει στην Αδριατική θάλασσα.Το μεγάλο μέγεθος του υπόγειου φαραγγιού είναι αυτό που ξεχωρίζει τα σπήλαια Σκόκγιαν από άλλα παρόμοια υπόγεια χαρακτηριστικά στο κόσμο. Το υπόγειο ποτάμι ρέει στο υπόγειο φαράγγι, στρίβει βορειοδυτικά πριν τη γέφυρα Τσέρκβενικ και συνεχίζει μέχρι το κανάλι του Χάνκε (Hankejev kanal). Αυτό το υπόγειο φαράγγι έχει μήκος 3,5 χιλιόμετρα, πλάτος 10 με 60 μέτρα και ύψος πάνω από 140 μέτρα. Σε κάποια σημεία σχηματίζει μεγάλους θαλάμους. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο θάλαμος του Μάρτελ, με όγκο 2,2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, και είναι ο μεγαλύτερος υπόγειος θάλαμος στην Ευρώπη. Ο θάλαμος καταλήγει σε ένα μικρό πέρασμα, το οποίο δεν μπορεί να διοχετεύσει σε περίπτωση ισχυρών βροχοπτώσεων το νερό, με αποτέλεσμα την άνοδο του επιπέδου του νερού για πάνω από εκατό μέτρα.
Δίκη Σπάρτακος

Η Δίκη Σπάρτακος (Ιταλικά: Processo Spartacus) ήταν μια σειρά από ποινικές δίκες που απευθύνονταν ειδικά κατά των δραστηριότητων της ισχυρής φατρίας των Καζαλέσι της Καμόρα. Η δίκη ξεκίνησε στο Corte d'Assise της Santa Maria Capua Vetere στην Καζέρτα. Πήρε το όνομά της από τον ιστορικό μονομάχο, τον Σπάρτακο, ο οποίος ηγήθηκε μιας εξέγερσης των δούλων που άρχισε κοντά στο Βεζούβιο κατά της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ονομάστηκε έτσι, σε αναγνώριση της ανάγκης για την καταπολέμηση μιας νέας γενιάς εγκληματιών στο έδαφος των Καζαλεσι. Η δίκη ήταν αρχικά υπό την προεδρία του Προέδρου της, Κατέλο Μαράνο και ξεκίνησε στις 1 Ιουλίου 1998 που συνέχισε μέχρι τις 19 Ιουνίου 2008, όταν τελικά διαβάσε την τελική ετυμηγορία του.

 Η 10 ετών ακροαματική διαδικασία, επεβάλε ποινές σε 36 μέλη της φατρίας με μια σειρά από δολοφονίες και άλλα εγκλήματα. Η φατρία των Καζαλέζι εκμετάλλευόνταν και αποσπούσε κέρδη από κάθε επιχειρηματική και οικονομική δραστηριότητα, από τη διάθεση αποβλήτων μέχρι με την δημιουργία μονοπωλίων στην αγορά τσιμέντου για τις δικές τους κατασκευές κτίριων και των επιχειρήσεων για τη διανομή των υλικών. Οι άλλες οικοδόμικες επιχειρήσεις θα έπρεπε να πληρώνουν για τις συμβάσεις για να μπορέσουν να αγοράσουν υλικά από την φατρία των Καζαλέζι καθώς επίσης και να πληρώνουν για την προστασία τους. Όλοι οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι και 16 από αυτούς καταδικάστηκαν σε ισόβιες κάθειρξεις, συμπεριλαμβανομένων των Αφεντικών της φατρίας, Φραντζέσκο Σκιαβόνε γνωστός και ως «Σαντοκάν», και τον υπολοχαγό του, Φραντζέσκο Μπιτοτζέτι. Τα άλλα δύο αφεντικά Αντόνιο Ιοβίνε και Μικέλε Ζαγκαρία δόθηκαν επίσης ποινές ισόβιας κάθειρξης. Ωστόσο, εκείνη την εποχή ήταν φυγάδες και εξακολουθούν να διαφεύγουν. Ήταν στον κατάλογο των πλέον καταζητούμενων φυγόδικων στην Ιταλία, με διεθνή εντάλματα για την σύλληψη τους. (Ο Αντόνιο Ιοβίνε συνελήφθη στις 17 Νοεμβρίου του 2010, στο Casal di Principe) Τα άλλα μέλη της φατρίας των Καζαλέζι που έλαβαν ποινές ισόβιας κάθειρξης ήταν οι: Τζιουσέπε Κατερίνο, Κυπριάνο Ντ'Αλεσάντρο, Ενρίκο Μαρτινέλι, Σεμπαστιάνο Πανάρο, Τζιουσέπε Ρούσο, Βάλτερ Σκιάβονε, Λουίτζι Βενόζα, Βιτσέντζο Ζαγκαρία, Αλφρέντο Ζάρα, Μάριο Κατερίνο και Ραφάελ Ντιάνα. Περισσότεροι από 1.300 άνθρωποι εξετάστηκαν, 508 μάρτυρες έδωσαν στοιχεία και 626 ερωτήθηκαν στη δίκη που επεβαλε τις βαρύτερες ποινές ποτέ για το οργανωμένο έγκλημα, με συνολικά 700 χρόνια φυλάκισης. Κατά τη διάρκεια της αρχικής δίκης και της μετέπειτα έφεσης, πέντε άτομα που εμπλέκονταν στην υπόθεση δολοφονήθηκαν. Ένας δικαστής και δύο δημοσιογράφοι απειλήθηκαν με θάνατο. Συνολικά, 115 άνθρωποι διώχθηκαν, 27 ποινές ισόβιας κάθειρξης, καθώς και 750 χρόνια στη φυλακή δόθηκαν στους κατηγορούμενους. Στις 15 Ιανουαρίου του 2010, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας επικυρώσε όλες τις ποινές. Η Δίκη Σπάρτακος των Καζαλέζι
Λωνστρόφ

Το Λωνστρόφ ( γερμανικά: Λάουνσντορφ‎ ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Το Λωνστρόφ είναι μία μικρή αγροτική κοινότητα που αποτελείται από 50-60 κατοικίες, με ελάχιστες εξαιρέσεις άνω των πενήντα ετών.

 Το Λωνστρόφ απέχει 1,5 χιλιόμετρα από τα γερμανικά σύνορα. Στην πλατεία του χωριού, δίπλα στην εκκλησία, βρίσκεται το πολεμικό μνημείο όσων έδωσαν τη ζωή τους στον Α' και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο . Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπάρχουν αρχεία για στρατεύματα των ΗΠΑ που βρίσκονται στο χωριό, το οποίο βρίσκεται σχεδόν στη γραμμή Ζίγκφριντ . Πολλά μεγάλα πέτρινα γλυπτά βρίσκονται στην περιοχή. Ακριβώς έξω από το χωριό, που εκτείνεται κατά μήκος των διεθνών συνόρων, μπορούν να βρεθούν πολλές μικρότερες λαξευτές πέτρες που σηματοδοτούν τα σύνορα όπως αυτά έχουν αλλάξει τα τελευταία 250 χρόνια. Η οικονομία βασίζεται στη γεωργία. Δεν υπάρχουν καταστήματα, εστιατόρια ή ξενοδοχεία στο χωριό. Το χωριό διαθέτει λεωφορείο που το συνδέει με κοντινές κοινότητες. Δεν υπάρχει σύνδεση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς προς τη Γερμανία ούτε σιδηροδρομική σύνδεση. Το χωριό περιβάλλεται από μονοπάτια και βρίσκεται σε πολλές ποδηλατικές διαδρομές. Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ
Αλί Ασλάνι

Ο Αλί Ασλάνι (αλβανικά: Ali Asllani, 28 Νοεμβρίου 1884, Βάιζα, Επαρχία Αυλώνα, Οθωμανική Αυτοκρατορία – 20 Δεκεμβρίου 1966, Τίρανα, Αλβανία) ήταν Αλβανός ποιητής, πολιτικός και ακτιβιστής της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης.

 Ο Ασλάνι γεννήθηκε στο χωριό Βάιζα της Επαρχίας Αυλώνα, στην Οθωμανική Αλβανία, σημερινό Κότε του Δήμου της Σελενίτσα. Έλαβε την εκπαίδευσή του στα Ιωάννινα (Ζωσιμαία Σχολή), καθώς και στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ξεκίνησε να εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος εντός της διοικήσεως της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστός για το τραγούδι του υπό τον τίτλο Hanko Halla. Συνεργάστηκε με τον Ισμαήλ Κεμάλ και την Προσωρινή Κυβέρνηση, την οποία ο τελευταίος σχημάτισε. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930, διετέλεσε πρόξενος της Αλβανίας στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Hanko Halla: poemë, Biblioteka e Traditës: Antikuar, "Naim Frashëri", 1999
Κυρούπολις

Η Κυρούπολις ήταν αρχαία πόλη που ίδρυσε ο Κύρος ο Μέγας το 544 π.Χ. για να οριοθετήσει τα βορειοανατολικά σύνορα της Αχαιμενιδικής αυτοκρατορίας του. Ταυτίζεται με τη μεσαιωνική και σύγχρονη πόλη Χουτζάντ του βόρειου Τατζικιστάν.

 Ήταν μια από τις επτά μεγάλες πόλεις της Σογδιανής, ο Μέγας Αλέξανδρος την πολιορκούσε με δυσκολίες το 329 π.Χ. αλλά άλλες πηγές, όπως του Αρριανού αναφέροντας τον Πτολεμαίο, γράφουν ότι η πόλη παραδόθηκε από την αρχή. Σύμφωνα με τον Αριστόβουλο, ο τόπος είχε δεχτεί επίθεση και όλοι είχαν σφαγιαστεί.
Α2 Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών

Το πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών (Elite League A2) είναι η δεύτερη κατηγορία στην πυραμίδα του πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα. Καθιερώθηκε την αγωνιστική περίοδο 1986−87. Οι ομάδες προβιβάζονται στην Α1 Εθνική (Basket League) ενώ αντίστοιχα υποβιβάζονται στην Β΄ Εθνική. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Οι ομάδες της Α2 Εθνικής έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας.

 Το πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Μπάσκετ καθιερώθηκε την αγωνιστική περίοδο 1986−87. Εκτός από την άνοδο στην Α1 Κατηγορία για τις πρώτες ομάδες της κατάταξης, τις 4 πρώτες σαιζόν της ιστορίας της Α2 (έως το 1989−90), οι ομάδες είχαν δικαίωμα εισόδου στα play off του πρωταθλήματος προκειμένου να διεκδικήσουν την έξοδό τους στο Κύπελλο Κόρατς. Από το 1990−91, περίοδο που σταμάτησε να ισχύει, ο τίτλος της κατηγορίας ως «Α» είναι περισσότερο συμβολικός, αφού στην ουσία πρόκειται για δεύτερη κατηγορία. Η σεζόν 2019-20 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Η Α2 Εθνική της σεζόν 2020-21 αποφασίστηκε να γίνει με 18 ομάδες αντί 16. Όμως μετά τις ανακατατάξεις του καλοκαιριού οι ομάδες παρέμειναν 16. |} Από την καθιέρωση της Α2 Εθνικής την περίοδο 1986–87 ως σήμερα (περίοδος 2023–24), συνολικά 103 ομάδες έχουν μετάσχει, οι εξής: