Σίνσεν

Τα σίνσεν (神饌) (Shinsen) είναι φαγητά ή τρόφιμα που προσφέρονται στα πνεύματα (κάμι) ως μέρος της σιντοϊστικής τελετουργίας. Τα προσφερόμενα τρόφιμα κυμαίνονται από το ρύζι έως τα θαλασσινά, τα τρόφιμα που συλλέγονται από τα βουνά, τα εποχιακά, τις τοπικές σπεσιαλιτέ ή τα τρόφιμα, που συνδέονται με το συγκεκριμένο πνεύμα στο οποίο είναι αφιερωμένο το ιερό. Στο τέλος του τελετουργικού, το προσφερόμενο φαγητό τρώγεται από κοινού, για να αποκτήσουν μια αίσθηση ενότητας με τα καμί και να κερδίσουν την ευλογία και την προστασία τους. Η ιεροτελεστία είναι γνωστή ως ''ναοράι'' (naorai).Στα μεγάλα ιερά, υπάρχουν ειδικοί χώροι που προετοιμάζουν το σίνσεν, στα μικρότερα όμως, ένας συγκεκριμένος χώρος απομονώνεται από τους υπόλοιπους από ειδικό τύπο κουρτινών, και εκεί ιερείς που απέχοντας από το κρέας έχουν εξαγνιστεί, ετοιμάζουν τις προσφορές. Από τότε που η Ιαπωνία έμαθε πώς να καλλιεργεί ρύζι, το προϊόν αυτό έγινε το θεμέλιο της ιαπωνικής κοινωνίας και γι' αυτόν τον λόγο τα τρόφιμα ή τα ποτά, που παρασκευάζονται από ρύζι, όπως το μότσι ή το σάκε, αποτελούν βασική προσφορά, τόσο πολύ που υπάρχει ακόμη και ένα ρητό που λέει, "Δεν υπάρχει κάμι χωρίς σάκε". Εκτός από τα δημητριακά, είναι επίσης σύνηθες να προσφέρονται θαλασσινά και λαχανικά, και υπάρχουν μερικά ιερά, που προσφέρουν πτηνά. Ωστόσο, είναι σπάνιο το κρέας ζώων να προσφέρεται ως σίνσεν. Παρόλο που πολλά ιερά επιθυμούν το σίνσεν, που αποτελείται μόνο από λαχανικά, που δεν εκπέμπουν έντονη μυρωδιά, μια βουδιστική δίαιτα γνωστή ως κινκουνσόκου (kinkunshoku), υπάρχουν ιερά που δεν το κάνουν. Για παράδειγμα, το σκόρδο προσφέρεται στο Ιερό Καμιγκάμο και το κρέας ζώων προσφέρεται στο ιερό Σιρόμι, όπου πραγματοποιείται μια ιεροτελεστία γνωστή ως ονίε (onie) κατά την οποία προσφέρεται το κεφάλι ενός αγριογούρουνου, που είχε κυνηγηθεί εκείνη τη χρονιά. Τα ιερά όπου τιμώνται οι πιστοί, όπως εκείνοι που πέθαναν στον πόλεμο, είναι σύνηθες να προσφέρεται μπύρα, τσιγάρα ή άλλα τέτοια τυποποιημένα είδη, τα οποία επίσης θεωρούνται σίνσεν. Τοπικές σπεσιαλιτέ ή είδη, που συνδέονται με τις παραδόσεις συχνά δίδονται ως σίνσεν. Αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, και πολλά έχουν παραμείνει με τη μορφή των χαρακτηριστικών σιντοϊστικών τελετουργιών μιας περιοχής. Για παράδειγμα, το τελετουργικό της κολλιτσίδας στο νομό Νάρα, το τελετουργικό της μελιτζάνας στο νομό Σιμάνε, το φεστιβάλ του αγγουριού στο νομό Σίγκα, το φεστιβάλ του γουασάμπι του Κιότο, και το φεστιβάλ της Ιαπωνικής δαμασκηνιάς στο Τόκιο.Εκτός από τα τρόφιμα που συμβολίζουν μια ώριμη σοδειά, υπάρχουν ιερά όπως το ιερό Μίμι στο Μιχάμα, στο νομό Φουκούι, το ιερό Σούβα στο Νάμπου, στο νομό Αομόρι και το ιερό Μίχο, που βρίσκεται στο Ματσούε, στο νομό Σιμάνε, όπου αυτό που προσφέρεται είναι το Dioscorea tokoro, ένα φυτό, που δεν τρώγεται τακτικά στην καθημερινή ζωή. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές ερμηνείες για το γιατί το τοκόρο (tokoro) προσφέρεται από τα τρία διαφορετικά ιερά: προσφέρεται στο ιερό Μίμι σε ένδειξη ευχαριστίας, που κράτησαν την πείνα τους σε απόσταση κατά τη διάρκεια του λιμού, το ιερό Μίχο, επειδή λέγεται ότι ήταν ένα τυχερό γούρι σε ένα βιβλίο της περιόδου Έντο με αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται ως φυλαχτό στην Πρωτοχρονιά, το ιερό Σούβα, επειδή χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες.

 Τουγκάσι Τα τρόφιμα, που παρασκευάζονται με λάδι συχνά προσφέρονται ως σίνσεν. Το λάδι παρασκευαζόταν παραδοσιακά από συστατικά όπως σουσάμι, καγιά ή καρύδια, αλλά λέγεται ότι η μέθοδος χρήσης λαδιού για το τηγάνισμα τροφίμων προήλθε από την Κίνα, με αποτέλεσμα να ονομάζονται τουγκάσι (tougashi), ή κινέζικα γλυκά. Γλυκά που ονομάζονται χεσό-ντάνγκο (heso-dango), και ονομάζονται έτσι επειδή μοιάζουν με αφαλό (heso), προσφέρονται στο Ιερό Ικούτα του Κόμπε. Φτιάχνονται χτυπώντας το ρύζι σε ρυζάλευρο, κυλώντας τα σε μπαλάκια και στη συνέχεια πιέζοντας ένα δάχτυλο στη μέση του. Όταν αυτά γίνονται μέσα σε ένα ημι-κυκλικό σχήμα όπως τα γκιόζα ζυμαρικά αντ' αυτού, καλούνται μπουτό. Όταν αναμειγνύονται μεταξύ τους με τρόπο που μοιάζει με 8, λέγεται μαγκαριμότσι. Όταν έχει σχήμα κυλίνδρου, ονομάζεται μπάισι (baishi), αν και αρχικά φτιάχτηκε χωρίζοντάς το σε σχήμα Υ. Φυτά Υπάρχουν επίσης πολλά ιερά που προσφέρουν φυτά. Για παράδειγμα, το Ιερό Ισαγκάβα στην Νάρα προσφέρει ένα βαρέλι σάκε διακοσμημένο με κρίνα σασαγιούρι (sasayuri).Αυτό συμβαίνει επειδή η λατρευόμενη θεότητα, Χιμεταταραϊσουζουχίμε-νο-Μικότο, έζησε στο βουνό Μίβα, όταν ήταν μικρή. Υπάρχει ένας θρύλος ότι στην όχθη του ποταμού Σαϊγκάβα, που ρέει μέσα από αυτό, υπήρχε μια περιοχή, όπου αυτά τα κρίνα άνθιζαν. Ακόμα και τώρα, τα κρίνα που προσφέρονται ως σίνσεν προέρχονται από το όρος Μίβα. Προκειμένου να αποφευχθεί η μετατροπή της τελετής του σίνσεν από προσφορές στο κάμι σε απλά κανονικά είδη, πολλές από τις λεπτομέρειες, που συνδέονται με την προσφορά του σίνσεν μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά μεταξύ των έμπιστων μελών της οικογένειας, έτσι ώστε να μην αμελούν να διαδώσουν τις μεθόδους. Ως αποτέλεσμα, τυχόν γραπτά αρχεία, που απομένουν είναι συχνά προσωπικά σημειώματα με πολύ λίγα επίσημα αρχεία να έχουν μείνει πίσω. Αυτό συμβαίνει επίσης με την προετοιμασία του σίνσεν, και έτσι υπάρχουν πολλά ιερά, που δεν γνωρίζουν πλέον γιατί είναι παράδοση να γίνονται ορισμένες προσφορές, καθώς δεν έχουν μείνει γραπτά αρχεία. Ωστόσο, υπάρχουν και ιερά τα οποία, όταν συνειδητοποίησαν ότι θα ήταν δύσκολο να περάσουν ορισμένες πτυχές της προετοιμασίας μέσω παραδοσιακών μεθόδων, επέλεξαν να αφήσουν γραπτά αρχεία. Το 1871, το Μεγάλο Συμβούλιο της Επικρατείας εξέδωσε μια διακήρυξη, που καταργούσε το κληρονομικό σύστημα των σιντοϊστών ιερέων στο οποίο κάθε νέα γενιά διαδεχόταν την τελευταία. Σε μια προσπάθεια να μεταβιβάσει τις πληροφορίες, το Ιερό Κατόρι σημείωσε τις λεπτομέρειες των τελετουργιών σε διάφορα έγγραφα. Μεταξύ αυτών υπήρχαν λεπτομέρειες και συνημμένες εικόνες για το πώς να ανάβουν ένα ιμίμπι (imibi), τα απαιτούμενα εργαλεία, πώς να τα χρησιμοποιούν, πώς να κόβουν και να πλέκουν το άγριο ρύζι της Μαντζουρίας, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των αγγείων, που κρατούν τις προσφορές, πώς να προετοιμάζουν και να στεγνώνουν τα ψάρια και πώς να φτιάξουν καπνό εξαγνισμού.Σε περιοχές όπου ένα Ουτζίκο παρασκεύαζε το σίνσεν, οι μέθοδοι μεταδόθηκαν από μια ομάδα γνωστή ως μιγιάζα (miyaza). Η οικογένεια, που ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μιγιάζα ήταν γνωστή ως τόουγια (touya), ή η επικεφαλής οικογένεια, και η κεντρική φιγούρα αυτής της οικογένειας ονομαζόταν τόουνιν (tounin). Σύμφωνα με αρχεία, που περιγράφουν λεπτομερώς το σύστημα, ο τόουνιν έπρεπε να υποστεί τη δοκιμασία της ακραίας νηστείας. Υπάρχουν ιερά όπως το Ιερό Μίχο, που εξακολουθούν να διατηρούν τους αυστηρούς κανόνες σχετικά με αυτό. Για παράδειγμα, εάν κάποιος επιλεγεί για να γίνει τόουνιν, πρέπει να περάσει από κάθαρση για τέσσερα χρόνια χωρίς αποτυχία και να φροντίζει πάντα να προσεύχεται στο ιερό τα μεσάνυχτα. Εάν συναντηθούν με οποιονδήποτε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, απαιτείται να κάνουν επανεκκίνηση από την αρχή. Υπήρχαν μερικά ιερά όπου ακόμη και όταν κάποιος έγινε τελικά τόουνιν, έπρεπε να περάσουν από περαιτέρω αυστηρή εκπαίδευση, που τους απαιτούσε να παραμείνουν σε ένα δωμάτιο με όλες τις ακαθαρσίες αφαιρούμενες, και τους περιοριζόταν όχι μόνο να συναντούν γυναίκες, αλλά και να συναντούν οποιονδήποτε. Έτσι κέρδισαν τον σεβασμό των χωρικών και απέκτησαν την εξουσία να γίνουν τόουνιν. Κατά γενικό κανόνα, εκείνοι που αποτελούσαν μέρος της μιγιάζα ήταν τα αρσενικά μέλη του νοικοκυριού, αλλά υπήρχαν επίσης και γυναικείες θέσεις.Δεν είναι σπάνιο στις μέρες μας τα αγροτικά ιερά να δυσκολεύονται να βρουν διάδοχο. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ποσότητα του μότσι, που χρειάζεται είναι τόσο μεγάλη, που χρειάζεται πολύς χρόνος και άνθρωποι για να τα προετοιμάσουν, τόσο πολύ που θα ήταν αδύνατο για έναν ιερέα να τα αναλάβει όλα αυτά μόνος του. Ως εκ τούτου, πρέπει να καταφύγουν στο να αγοράσουν ήδη αχνιστά και κοπανισμένα μότσι από καταστήματα και να αναλάβουν μόνο τη διαμόρφωση του μότσι.Αρχικά, ο αρχιερέας στο Ιερό Κιτάνο Τενμάνγκου έμενε στους θαλάμους τους για επτά ημέρες πριν από ένα τελετουργικό και δεν έτρωγε κανένα φαγητό φτιαγμένο από γυναίκα. Θα το έφτιαχνε μόνο ο ίδιος ο άνδρας πριν παρευρεθεί στην τελετουργία. Όμως, το 2012, το τελετουργικό διευκόλυνε την αποχή από το κρέας μόνο για τρεις ημέρες, αφού ελήφθησαν υπόψη τα άλλα καθήκοντα, που απαιτούνται από τον ιερέα. Ωστόσο, ο ιερέας, που αναλαμβάνει την προετοιμασία, δεν οφείλεται απλώς στην έλλειψη διαδόχων, αλλά μάλλον στο ότι οι απόγονοι των οπαδών του Σουγκαβάρα νο Μιτζιζάνε προετοιμάζουν οι ίδιοι το σίνσεν. Αυτό οφείλεται στους θρύλους ότι αφού ο Σουγκαβάρα νο Μιτζιζάνε στάλθηκε στο Νταζαΐφου και οι οπαδοί του επέστρεψαν στο Κιότο με τα υπάρχοντά του, όταν χτίστηκε το Ιερό Κιτάνο Τενμάνγκου, ήταν αυτοί που ετοίμασαν και πρόσφεραν το σίνσεν, συνεχίζοντας τη ζωή τους ενώ εξαγνίζονταν τα πνεύματα των νεκρών. 南里空海 (2011). 神饌. 世界文化社. ISBN 978-4-418-11202-9. 岩井宏實 (2007). 神饌 神と人との饗宴. 法政大学出版局. ISBN 978-4-588-21401-1. 増田昭子 (2011). 雑穀の社会史. 吉川弘文館. ISBN 9784642063784. 上田正昭 (1995). 春日大社 秘儀開封 生きている正倉院. 角川書店. ISBN 4-04-851109-2. 井上順孝 (2006). 図解雑学シリーズ|図解雑学 神道. ナツメ社. ISBN 4-8163-4062-9. 國學院大學日本文化研究所 (2003). 日本の食とこころ - そのルーツと行方. 慶友社. ISBN 4-87449-233-9. Σίνσεν άρθρο στον ιστότοπο https://www.japanese-wiki-corpus.org/Shinto/Shinsen%20(Food%20and%20Alcohol%20Offering%20to%20the%20gods).html