Ρόμπερτ Βάγκνερ

Ο Ρόμπερτ Τζον Βάγκνερ Τζουνιορ (αγγλικά: Robert John Wagner Jr. (γεν. 10 Φεβρουαρίου 1930) είναι Αμερικανός ηθοποιός της σκηνής, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι γνωστός ως πρωταγωνιστής του στις τηλεοπτικές εκπομπές It Takes a Thief (1968–1970), Switch (1975–1978) και Χαρτ και Χαρτ (Hart to Hart, 1979–1984). Αργότερα έπαιξε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Τέντι Λίοπολντ στην τηλεοπτική κωμική σειρά Δύο και κάτι άνδρες (Two and a Half Men, 2007–2008) και έκανε δώδεκα γκεστ εμφανίσεις (2010–2019) ως Άνθονι Ντινότσο ο πρεσβύτερος στην αστυνομική σειρά NCIS. Στις ταινίες, ο Βάγκνερ είναι γνωστός για τον ρόλο του ως Νούμερο 2 στην τριλογία ταινιών Austin Powers (1997, 1999, 2002), καθώς και για το Ένα φιλί πριν πεθάνεις (A Kiss Before Dying, 1956), Ο ροζ πάνθηρας (The Pink Panther, 1963), F.B.I. Φάκελος 17, άκρως εμπιστευτικόν (Harper, 1966), Ο πύργος της κολάσεως (The Towering Inferno, 1974), Πτήσις κονκόρντ - απειλή στα 20.000 μέτρα (The Concorde... Airport '79, 1979) και πολλά άλλα.

 Ο Βάγκνερ γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1930 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Είναι γιος της Χέιζελ Αλβέρα (το γένος Μπόε), τηλεφωνήτριας, και του Ρόμπερτ Τζον Βάγκνερ του πρεσβύτερους, εμπορικού αντιπροσώπου που εργαζόταν στην αυτοκινητοβιομηχανία Ford. Οι παππούδες του Ρόμπερτ Βάγκνερ από την πλευρά του πατέρα του ήταν από τη Γερμανία Ο Βάγκνερ άρχισε να ενδιαφέρεται για την υποκριτική και μετά από ένα αποτυχημένο δοκιμαστικό που σκηνοθέτησε ο Φρεντ Τσίνεμαν για την ταινία του Τερέζα (1951). Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο χωρίς αναγραφή του ονόματός του στο Χαρούμενα χρόνια (The Happy Years, 1950) και υπέγραψε συμβόλαιο με την 20th Century-Fox. «Ξεκίνησα ως ζεν πρεμιέ», θυμάται ο Βάγκνερ. «Ήμουν 19 χρονών. Ήμουν το αγόρι της διπλανής πόρτας. Αλλά πάντα ένιωθες ότι μπορούσες να ανέβεις, ότι θα μπορούσες να έχεις καλύτερο ρόλο στην επόμενη ταινία. Ο [επικεφαλής της Fox] Ντάριλ Ζάνουκ με τοποθετούσε πάντα σε διαφορετικές θέσεις». Η πρώτη ταινία του Βάγκνερ για τη Fox ήταν το Halls of Montezuma (1951) μια ταινία για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Βάγκνερ είχε δεύτερο ρόλο, με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. Το στούντιο στη συνέχεια τον έβαλε να ερμηνεύσει έναν παρόμοιο ρόλο σε μια άλλη πολεμική ταινία με τίτλο Οι κομάντος επιτίθενται (The Frogmen, 1951), πάλι με τον Γουίντμαρκ. Το καστ περιλάμβανε και έναν ακόμη νεαρό άνδρα με συμβόλαιο στο στούντιο, τον Τζέφρι Χάντερ, με τον οποίο ο Βάγκνερ δούλευε συχνά. Το Let's Make It Legal (1951) ήταν μια κωμωδία όπου ο Βάγκνερ έπαιζε ξανά πλάι σε ένα παλαιότερο αστέρι, στην προκειμένη περίπτωση την Κλοντέτ Κολμπέρ. Ο Βάγκνερ τράβηξε για πρώτη φορά το ενδιαφέρον με έναν μικρό ρόλο ως στρατιώτης με σοκ βομβαρδισμού στο Σ' έχω κλείσει στην καρδιά μου (With a Song in My Heart, 1952). Η Fox άρχισε να δίνει καλύτερους ρόλους στον Βάγκνερ. Πρωταγωνίστησε στην Παρέλαση της δόξας (Stars and Stripes Forever, 1952), μια βιογραφική ταινία για τον Τζον Φίλιπ Σούζα με πρωταγωνιστή τον Κλίφτον Γουέμπ. Έπαιξε μαζί με τους Τζέιμς Κάγκνεϊ και Νταν Ντέιλι στην έκδοση του Τζον Φορντ της ταινίας Δοξασμένοι πεζοναύτες (What Price Glory, 1952) και ξανά με τον Γουέμπ στον Τιτανικό (Titanic, 1953). Πρωταγωνιστής Η Fox έδωσε στον Βάγκνερ τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κάτω από τον ύφαλο των 12 μιλίων (Beneath the 12-Mile Reef, 1953). Οι κριτικές ήταν φτωχές, αλλά η ταινία ήταν μόλις η τρίτη που γυρίστηκε ποτέ σε σινεμασκόπ και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Επίσης δημοφιλές ήταν ένα γουέστερν, Η σπασμένη λόγχη (Broken Lance, 1954), όπου ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Σπένσερ Τρέισι για τον σκηνοθέτη Έντουαρντ Ντμίτρικ, εμφανιζόμενος ως γιος του Τρέισι. Η Fox έδωσε το προβάδισμα στον Βάγκνερ σε ένα ακριβό θεαματικό έργο, το Ο γενναίος πρίγκιψ (Prince Valiant, 1954). Ενώ ήταν δημοφιλής, οι κριτικές ήταν κακές και ο Βάγκνερ αργότερα αστειεύτηκε ότι η περούκα του στην ταινία τον έκανε να μοιάζει με την Τζέιν Γουάιμαν. Συνεργάστηκε με τον Τζέφρι Χάντερ στο γουέστερν Εναντίον θεών και δαιμόνων (White Feather, 1955). Η Fox δάνεισε τον Βάγκνερ στην Paramount για Ο Κάιν δεν σκότωσε τον Άβελ (The Mountain, 1956), σε σκηνοθεσία Ντμίτρικ, όπου ο Βάγκνερ έπαιζε τον αδελφό του Σπένσερ Τρέισι, έχοντας υποδυθεί τον γιο του μόλις δύο χρόνια νωρίτερα στην ταινία Η σπασμένη λόγχη του ίδιου σκηνοθέτη. Έλαβε περισσότερη αναγνώριση από τους κριτικούς για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ενα φιλί πριν πεθάνεις (A Kiss Before Dying, 1956), από το μυθιστόρημα του Άιρα Λεβίν. Πίσω στη Fox ο Βάγκνερ έπαιξε στο Μεταξύ ουρανού και κολάσεως (Between Heaven and Hell, 1956), μια πολεμική ταινία, και The True Story of Jesse James (1957), παίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τον σκηνοθέτη Νίκολας Ρέι. Και οι δύο ταινίες ήταν απογοητευτικές σε εισπράξεις και φαινόταν ότι ο Βάγκνερ δεν θα μπορούσε να γίνει σταρ κορυφαίου επιπέδου. Αυτό επιβεβαιώθηκε όταν ήταν ο πρωταγωνιστής στο Οι αετοί της κατασκοπείας (Stopover Tokyo, 1957). Το 1959, ο Βάγκνερ απαξίωσε την ταινία. Έπαιξε δίπλα στον Ρόμπερτ Μίτσαμ σε μια ταινία για τον πόλεμο της Κορέας με τίτλο Σμηναρχία εκδικητών (The Hunters, 1958) και εμφανίστηκε με αρκετούς ηθοποιούς της Fox σε ένα δράμα για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με τίτλο Μεταξύ αγάπης και πολέμου (1958). Το τελευταίο ήταν επιτυχία. Μετά από μια καμέο εμφάνιση στο Όταν είσαι 18 χρονών (Mardi Gras, 1958), ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Μπινγκ Κρόσμπι και την Ντάμπι Ρέινολντς στο Ένα τραγούδι για σένα (Say One for Me, 1959). Προσπαθώντας να ξεκινήσει την καριέρα του, ο Βάγκνερ εμφανίστηκε με την τότε σύζυγό του Νάταλι Γουντ (παντρεύτηκαν το 1957) στο Όλοι οι νέοι ήταν κανίβαλοι (All the Fine Young Cannibals, 1960), για την MGM. Η ταινία ήταν αποτυχία. Τον Ιανουάριο του 1961, ο Βάγκνερ και ο Γουντ δημιούργησαν τη δική τους εταιρεία με το όνομα Rona Productions, που πήρε το όνομά της από τα δύο πρώτα γράμματα και των δύο ονομάτων τους. Η Rona υπέγραψε μια συμφωνία τριών ταινιών με την Columbia pictures για τις υπηρεσίες του Βάγκνερ, η οποία θα ξεκινούσε με το Εύθυμοι λωποδύτες (Sail a Crooked Ship, 1961) και το The Interns. Είχε επίσης συμφωνία να κάνει μια ακόμη ταινία στο Fox, η οποία επρόκειτο να είναι το Solo, η ιστορία ενός ντράμερ της τζαζ σε σκηνοθεσία του Ντικ Πάουελ ή το The Comancheros με τον Γκάρι Κούπερ. Ο Βάγκνερ έκανε τους Εύθυμους λωποδύτες αλλά η συμμετοχή του στο The Interns πήγε στον Τζέιμς Μακάρθουρ. Το Solo δεν γυρίστηκε ποτέ και το The Comancheros έγινε με τον Τζον Γουέιν και τον Στιούαρτ Γουίτμαν. Ο Βάγκνερ έκανε το Σμήνος αυτοκτονίας 402 (The War Lover, 1962) με τον Στηβ Μακουίν που γυρίστηκε στην Αγγλία. Ο πρώτος γάμος του Βάγκνερ με τη Γουντ είχε διαλυθεί και εκείνος μετακόμισε στην Ευρώπη. /Έπαιξε έναν μικρό ρόλο στο Η πιο μεγάλη μέρα του πολέμου (The Longest Day, 1962) για τη Fox. Είχε μεγαλύτερο ρόλο στο Οι καταδικασμένοι της Αλτόνα (I sequestrati di Altona, 1962), μια εμπορική και κριτική απογοήτευση παρόλο που τη σκηνοθέτησε ο Βιτόριο ντε Σίκα και συμπρωταγωνίστησε τη Σοφία Λόρεν. Σημαντικά πιο δημοφιλές ήταν Ο ροζ πάνθηρας (1963), μια τεράστια επιτυχία, αν και ο ρόλος του Βάγκνερ υποστήριξε πολύ μικρός μπροστά στους Ντέιβιντ Νίβεν, Καπουσίν, Πίτερ Σέλερς και Κλαούντια Καρντινάλε. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Μπλέικ Έντουαρντς, ο οποίος ήθελε τον Βάγκνερ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Η μεγάλη κούρσα γύρω από το κόσμο (The Great Race, 1965), αλλά τον απέρριψε ο Τζακ Γουόρνερ. Η επιστροφή του στις ΗΠΑ τον βρήκε να παίζει στο θέατρο για πρώτη φορά με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Mister Roberts για μια εβδομάδα σε ένα θέρετρο λίγο έξω από το Σικάγο. Ο κλάδος του θεάτρου δεν ήταν το φόρτε του και ο Βάγκνερ χάρηκε που επέστρεψε στο Χόλιγουντ όπου βρήκε έναν καλό δεύτερο ρόλο στην ταινία με το όνομα του ιδιωτικού ερευνητή Harper (1966), με πρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν. Ο Βάγκνερ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Universal Pictures το 1966, πρωταγωνιστώντας στο πλευρό της μελλοντικής συζύγου του, Τζιλ Σεντ Τζον, στις ταινίες Η συμμορία του Μόντε Κάρλο (How I Spent My Summer Vacation, 1967) μια ταινία που κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Deadly Roulette και Banning (1967). Επέστρεψε στην Ιταλία για να κάνει μια ταινία με τη Ράκελ Γουέλς για την MGM με τίτλο Η πριγκίπισσα των πέντε δαχτύλων (The Biggest Bundle of Them All, 1968), η οποία δεν είχε επιτυχία. Το 1967, ο Βάγκνερ έκανε το ντεμπούτο του στην τηλεοπτική σειρά στο It Takes a Thief (1968–1970) στο ABC-TV. Ενώ η επιτυχία του Ροζ πάνθηρα και του Harper ξεκίνησε την επιστροφή του Βάγκνερ, οι επιτυχημένες δυόμισι σεζόν της πρώτης του τηλεοπτικής σειράς την ολοκλήρωσαν. Σε αυτή τη σειρά, έπαιξε με τον Φρεντ Αστέρ, ο οποίος ερμήνευε τον πατέρα του. Ο Βάγκνερ ήταν παλιός φίλος του Αστέρ, έχοντας πάει σχολείο με τον μεγαλύτερο γιο του, τον Πίτερ. Η ερμηνεία του Βάγκνερ του χάρισε μια υποψηφιότητα για Έμμυ Καλύτερου Τηλεοπτικού Ηθοποιού. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της σειράς γύρισε μια ταινία για τη Universal, την κωμωδία Don't Just Stand There! (1968) με τη Μαίρη Τάιλερ Μουρ, η οποία δεν ήταν επιτυχία. Πιο δημοφιλές ήταν το Ο νικητής (Winning, 1969), ένα δράμα με αγωνιστικά αυτοκίνητα όπου ο Βάγκνερ έπαιξε πλάι στον Πολ Νιούμαν και την Τζόαν Γούντγουορντ. Έπαιξε επίσης ως γκεστ σταρ στη σειρά The Name of the Game (1970). Ο φίλος και ατζέντης του Βάγκνερ, Άλμπερτ Μπρόκολι, του πρότεινε να περάσει από ακρόαση για να παίξει τον Τζέιμς Μποντ, αλλά εκείνος αποφάσισε ότι δεν του πήγαινε. Ο Βάγκνερ εμφανίστηκε στο πιλοτικό επεισόδιο της σειράς, Πόλη κάτω από τη θάλασσα (City Beneath the Sea, 1971), που δεν γυρίστηκε τελικά. Την επόμενη χρονιά, έκανε την παραγωγή και έπαιξε τον εαυτό του στο πλευρό της Μπέτι Ντέιβις στην ταινία Ο αρχικατάσκοπος (Madame Sin) που κυκλοφόρησε για τηλεόραση, η οποία κυκλοφόρησε στο εξωτερικό ως μεγάλου μήκους ταινία. Ήταν μόνιμος συμμετέχων στο δράμα παραγωγής BBC/Universal Colditz (1972–1974). Συναντήθηκε ξανά με τον Μακουίν, μαζί με τον Πολ Νιούμαν και τη Φέι Ντάναγουεϊ, στην ταινία καταστροφής Ο πύργος της κολάσεως που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά. Ήταν τεράστια επιτυχία, αν και ο ρόλος του Βάγκνερ ήταν σχετικά μικρός. Switch Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η τηλεοπτική καριέρα του Βάγκνερ βρισκόταν στο αποκορύφωμά της με την τηλεοπτική σειρά του CBS-TV Switch (1975–1978, δίπλα στους Έντι Άλμπερτ, Σάρον Γκλες και Τσάρλι Κάλας) αφού υπέγραψε ξανά συμβόλαιο με τη Universal το 1974. Ο Άλμπερτ ήταν ήρωας της παιδικής ηλικίας του Βάγκνερ. Η φιλία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και συμπρωταγωνίστησε επίσης σε μερικές ταινίες του Άλμπερτ. Μετά το τέλος της σειράς, οι δυο τους παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατο του Άλμπερτ, στις 26 Μαΐου 2005. Ο Βάγκνερ μίλησε στην κηδεία του για τη μακροχρόνια φιλία του μαζί του. Ως μερική πληρωμή για να πρωταγωνιστήσουν μαζί στην παραγωγή Άαρον Σπέλινγκ και Λένταρντ Γκόλντμπεργκ της τηλεοπτικής ταινίας The Affair, ο Βάγκνερ και η Νάταλι Γουντ έλαβαν ένα μερίδιο σε τρεις τηλεοπτικές σειρές που γύρισαν οι παραγωγοί για το ABC. Μόνο μία έφτασε στην οθόνη, η πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Η άγγελοι του Τσάρλι, για την οποία ο Βάγκνερ και η Γουντ είχαν μερίδιο 50%, αν και ο Βάγκνερ επρόκειτο να περάσει πολλά χρόνια στο δικαστήριο διαφωνώντας με τους Σπέλινγκ και Γκόλντμπεργκ για το ποσό που επιδικάστηκε ως κέρδος. Ο Βάγκνερ και ο Γουντ έπαιξαν με τον Λόρενς Ολίβιε στη Λυσσασμένη γάτα (1976), ως μέρος της τηλεοπτικής σειράς του Olivier Laurence Olivier Presents για το Granada Television του Ηνωμένου Βασιλείου. Χαρτ και Χαρτ Η τρίτη επιτυχημένη σειρά του Βάγκνερ ήταν το Χαρτ και Χαρτ (Hart to Hart), με συμπρωταγωνιστές τη Στέφανι Πάουερς και τον Λάιονελ Στάντερ και μεταδόθηκε από το ABC-TV από το 1979 έως το 1984. Κανείς άλλος δεν ήταν σοβαρά υποψήφιος για τον ρόλο. Ο Τζορτζ Χάμιλτον είχε μεγάλη αναγνωρισιμότητα εκείνη την εποχή και του προτάθηκε, αλλά ο παραγωγός Άαρον Σπέλινγκ είπε ότι αν του έπαιρνε τον ρόλο, «το κοινό δεν θα τον δεχόταν ως Χαρτ επειδή ήταν πολύ πλούσιος. Κανείς όμως δεν θα παραπονεθεί για τον RJ [Βάγκνερ]." Όσο παιζόταν η σειρά, ο Βάγκνερ επανέλαβε τον παλιό ρόλο του στον Ροζ πάνθηρα στο Το φάντασμα του ροζ πάνθηρα (Curse of the Pink Panther, 1983). Έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία I Am the Cheese (1983). Επίσης, έπαιξε έναν ερευνητή ασφαλιστικής εταιρείας στη βραχύβια τηλεοπτική σειρά Lime Street (1985). Ο Βάγκνερ εμφανίστηκε σε μια τηλεοπτική ταινία με την Όντρεϊ Χέπμπορν με τίτλο Ανάμεσα σε κλέφτες (Love Among Thieves, 1987) και σε μια μίνι σειρά με την Τζάκλιν Σμιθ με τίτλο Οι ανεμόμυλοι των θεών (Windmills of the Gods, 1988). Μαζί με τη Σεντ Τζον συνεργάστηκαν με τον Πιρς Μπρόσναν στο ριμέικ της μίνι σειράς του Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (Around the World in 80 Days, 1989). Έπαιξε επίσης έναν δεύτερο ρόλο στην ταινία Delirious (1991), ενώ γνωστότερη είναι η εμφάνισή του στο Dragon: Η ζωή του Μπρους Λι (Dragon: The Bruce Lee Story, 1993), όπου έπαιξε έναν παραγωγό. Ο Βάγκνερ πήρε μέρος στο θεατρικό έργο Love Letters με τη Στέφανι Πάουερς. Οι δυο τους επανέλαβαν τους ρόλους του ζεύγους Χαρτ σε μια σειρά τηλεοπτικών ταινιών. Η κινηματογραφική καριέρα του Βάγκνερ απογειώθηκε μετά τον ρόλο του στη σειρά παρωδιών κατασκοπείας Austin Powers με πρωταγωνιστή τον Μάικ Μάγιερς. Ο Βάγκνερ έπαιξε τον Νούμερο 2, υπασπιστή του Dr. Evil, και στις τρεις ταινίες: Austin Powers: Ο κατάσκοπος που γύρισε από... τρίο (Austin Powers: International Man of Mystery, 1997), Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, 1999) και Austin Powers: Το Χρυσό Εργαλείο (Austin Powers in Goldmember, 2002). Ερμήνευσε επίσης μικρούς ρόλους στα Wild Things (1998), Το καλοκαίρι της ελευθερίας (Crazy in Alabama, 1999), Παίξ' το μέχρι τέλους (Play It to the Bone, 2000), Γίνε σταρ! (Becoming Dick, 2001) και Ξαφνικά... ερωτευμένοι (Sol Goode, 2003). Το 2007, ο Βάγκνερ ερμήνευσε έναν ρόλο στη σειρά Hustle του BBC/AMC. Στην πρεμιέρα του τέταρτου κύκλου, ο Βάγκνερ έπαιξε έναν Τεξανό που τον εξαπατούν και του αποσπούν μισό εκατομμύριο δολάρια. Ο Βάγκνερ έπαιξε επίσης τον κεντρικό ρόλο του προέδρου Τζέιμς Γκάρφιλντ στην κωμωδία τρόμου Netherbeast Incorporated (2007). Ο ρόλος γράφτηκε έχοντας κατά νου τον Βάγκνερ. Έπαιξε τον επαναλαμβανόμενο ρόλο του πλούσιου μνηστήρα της μητέρας των πρωταγωνιστών στη κωμική σειρά Δύο και κάτι άνδρες (Two and a Half Men). Οι τελευταίες του εμφανίσεις στη σειρά έγιναν τον Μάιο του 2008. Ο Βάγκνερ έπαιξε ως γκεστ σταρ σε 13 επεισόδια της σειράς NCIS ως Άνθονι Ντινότσο ο πρεσβύτερος, πατέρας του Άνθονι Ντινότσο Τζούνιορ, τον οποίο υποδήθηκε ο Μάικλ Γουέδερλι. Ο Γουέδερλι είχε εμφανιστεί στο παρελθόν ως Βάγκνερ στην τηλεταινία Η ζωή της Νάταλι Γουντ (The Mystery of Natalie Wood, 2004). Ο Βάγκνερ επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει στον ρόλο του Τσάρλι στο ριμέικ του Οι άγγελοι του Τσάρλι το 2011, αλλά αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω προβλημάτων στον προγραμματισμό. Παρά την προφανή δυσαρέσκειά από τη συνεργασία του με τη Ράκελ Γουέλς στο Η πριγκίπισσα των πέντε δαχτύλων, οι δυο τους συνεργάστηκαν ξανά 50 χρόνια αργότερα στην καναδική σειρά του 2017 Date My Dad. Στα απομνημονεύματά του, ο Βάγκνερ ισχυρίστηκε ότι είχε ερωτικές σχέσεις με την Ιβόν Ντε Κάρλο, την Τζόαν Κρόφορντ, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, την Ανίτα Έκμπεργκ, τη Σίρλεϊ Αν Φιλντ, τη Λόρι Νέλσον και την Τζόαν Κόλινς, καθώς και μια τετραετή σχέση με την Μπάρμπαρα Στάνγουικ, αφού έπαιξαν μαζί στην ταινία Τιτανικός (1953). Σύμφωνα με τον Βάγκνερ, λόγω της διαφοράς ηλικίας –αυτός ήταν 22, εκείνη 45– κράτησαν τη σχέση μυστική για να αποφύγουν το κόστος στην καριέρα τους. Το 1956, όταν ήταν 26 ετών, ο Βάγκνερ συνδέθηκε με τη 18χρονη ηθοποιό Νάταλι Γουντ. Παντρεύτηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1957, στο Σκότσντεϊλ της Αριζόνας. Το ζευγάρι ανακοίνωσε τον χωρισμό του στις 20 Ιουνίου 1961 και χώρισε στις 27 Απριλίου 1962 Ενώ εργαζόταν σε εξωτερικά γυρίσματα στην Ευρώπη, ο Βάγκνερ επανασυνδέθηκε με μια παλιά φίλη, την ηθοποιό Μάριον Μάρσαλ. Μετά διετή σχέση, ο Βάγκνερ, η Μάρσαλ και οι δύο γιοι της από τον γάμο της με τον Στάνλεϊ Ντόνεν επέστρεψαν στις ΗΠΑ. Ο Βάγκνερ και η Μάρσαλ παντρεύτηκαν στις 21 Ιουλίου 1963 στο Δικαστήριο του Μπρονξ και απέκτησαν μια κόρη, την Κέιτι (γεν. το 1964). Πήραν διαζύγιο στις 14 Οκτωβρίου 1971. Ο Βάγκνερ αρραβωνιάστηκε την Τίνα Σινάτρα από τον Ιούνιο του 1970 έως τον Ιανουάριο του 1972. Αμέσως μετά, το ειδύλλιό του Βάγκνερ με τη Γουντ αναζωπυρώθηκε. Ξαναπαντρεύτηκαν στις 16 Ιουλίου στο Ramblin' Rose, ενώ ήταν αγκυροβολημένο στο Μαλιμπού. Απέκτησαν μια κόρη, την Κόρτνεϊ, το 1974. Μετά το θάνατο της Γουντ στα τέλη του 1981, ο Βάγκνερ έγινε ο νόμιμος κηδεμόνας της κόρης της από τον παραγωγό Ρίτσαρντ Γκρέγκσον, η οποία ήταν τότε 11 ετών. Σταδιακά διέκοψε τους δεσμούς του με την πρώην κουνιάδα του, Λάνα Γουντ. Η Λάνα ισχυρίστηκε δημόσια ότι ο λόγος πίσω από το πρώτο διαζύγιο του ζευγαριού ήταν ότι η Νάταλι έπιασε τον Βάγκνερ στην αγκαλιά ενός άλλου άνδρα. Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου του 1982, ο Βάγκνερ άρχισε να βγαίνει με την ηθοποιό Τζιλ Σεντ Τζον, την οποία γνώριζε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τα απομνημονεύματα του Βάγκνερ έχουν μια παλιά φωτογραφία τους μαζί, τραβηγμένη το 1959, όταν είχαν συμβόλαιο με τη Fox. Μετά από οκτώ χρόνια σχέση, παντρεύτηκαν στις 26 Μαΐου 1990 Ο γάμος είναι ο τέταρτος τόσο για τον Βάγκνερ όσο και για τη Σεντ Τζον και έχει διαρκέσει περισσότερο από ό,τι και οι έξι προηγούμενοι γάμοι τους μαζί. Το ζευγάρι συμπρωταγωνίστησε σε έξι ταινίες μεταξύ 1967 και 2014 - οι περισσότερες χαμηλού προϋπολογισμού. Ο Βάγκνερ έγινε για πρώτη φορά παππούς το 2006 όταν η Κέιτι Βάγκνερ, γέννησε τον γιο της. Τον Αύγουστο του 2007, ο Βάγκνερ και η Σεντ Τζον πούλησαν το αγρόκτημα Brentwood στο οποίο ζούσαν από το 1983 έναντι 14 εκατομμυρίων δολαρίων. Το ζευγάρι μένει τώρα στο Άσπεν του Κολοράντο, όπου έχτισε ένα σπίτι το 1995. Διατηρούν και ένα διαμέρισμα στο Λος Άντζελες. Στις 29 Νοεμβρίου 1981, η Γουντ πέθανε κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες κοντά ή πάνω στο γιοτ Splendor, ενώ ήταν αγκυροβολημένο κοντά στο νησί Καταλίνα. Επίσης επί του σκάφους ήταν ο Βάγκνερ, ο Κρίστοφερ Γουόκεν, ο οποίος πρωταγωνιστούσε μαζί της στην ταινία Θύελλα στον εγκέφαλο (Brainstorm, 1983), και ο Ντένις Ντέιβερν, καπετάνιος του Splendor. Ποτέ δεν εξηγήθηκε γιατί η σύζυγος του Γουόκεν δεν ήταν παρούσα στο ταξίδι. Σύμφωνα με τον Βάγκνερ, όταν πήγε για ύπνο, η Γουντ δεν ήταν εκεί. Η έκθεση της νεκροψίας αποκάλυψε ότι η Γουντ είχε 39 πρόσφατους μώλωπες στο σώμα της. Αργότερα, στα απομνημονεύματά του με τίτλο Pieces of My Heart, ο Βάγκνερ αναγνώρισε ότι είχε λογομαχήσει με τη Γουντ πριν εκείνη εξαφανιστεί. Η αυτοψία διαπίστωσε ότι η περιεκτικότητα σε αλκοόλ στο αίμα της Γουντ ήταν 0,14% και υπήρχαν ίχνη δύο φαρμάκων στο αίμα της: ένα χάπι για τη ναυτία και ένα παυσίπονο, τα οποία επιτείνουν τα αποτελέσματα του αλκοόλ. Δύο μάρτυρες, που βρίσκονταν σε άλλο σκάφος εκεί κοντά, δήλωσαν ότι είχαν ακούσει μια γυναίκα να ουρλιάζει για βοήθεια κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μετά την έρευνά του, ο ιατροδικαστής της κομητείας του Λος Άντζελες, Τόμας Νογκούτσι, έκρινε ότι ο θάνατός της ήταν ατύχημα από πνιγμό και υποθερμία. Η υπόθεση άνοιξε ξανά τον Νοέμβριο του 2011, αφού ο Ντέιβερν δήλωσε δημόσια ότι είχε πει ψέματα στην αστυνομία κατά την αρχική έρευνα και ότι η Γουντ και ο Βάγκνερ είχαν διαπληκτιστεί εκείνο το βράδυ. Υποστήριξε ότι η Γουντ φλέρταρε με τον Γουόκεν, ότι ο Βάγκνερ ζήλεψε και εξαγριώθηκε και ότι μετά την εξαφάνιση της Γουντ, ο Βάγκνερ είχε εμποδίσει τον Ντέιβερν να ανάψει τους προβολείς αναζήτησης και να ειδοποιήσει τις αρχές. Σύμφωνα με τον Ντέιβερν, ο Βάγκνερ ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο της Γουντ. Το 2012, ο ιατροδικαστής της κομητείας του Λος Άντζελες τροποποίησε το πιστοποιητικό θανάτου της Γουντ και άλλαξε την αιτία του θανάτου της από τυχαίο πνιγμό σε «πνιγμό και άλλους απροσδιόριστους παράγοντες». Το τροποποιημένο έγγραφο περιελάμβανε τη φράση ότι οι συνθήκες για το πώς κατέληξε η Γουντ στο νερό "δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως". Στις 14 Ιανουαρίου 2013, το γραφείο του ιατροδικαστή της Κομητείας του Λος Άντζελες εξέδωσε μια προσθήκη 10 σελίδων στην έκθεση νεκροψίας της Γουντ, αναφέροντας ότι μπορεί να είχε υποστεί μερικές από τις μελανιές πριν πέσει στο νερό και πνιγεί. Την 1η Φεβρουαρίου του 2018, η κομητεία του Λος Άντζελες ονόμασε τον Βάγκνερ "πρόσωπο ενδιαφέροντος" στην έρευνα για τον θάνατο της Γουντ. To 2022, ο επικεφαλής του LAPD φέρεται να είπε οτι "Όλα οδηγούν στο οτι η υπόθεση της Νάταλι Γουντ έχει εξαντληθέι, και οτι παραμένει ακόμα μια ανοιχτή, άλυτη υπόθεση". Η Φραντζέσκα Μπακάρντι, η οποία γράφει σχόλια κοινωνικού ενδιαφέροντος στη σελίδα PageSix.com, ερμήνευσε την παραπάνω αναφορά πως ο Βάγκνερ ¨καθαρίστηκε". Αν και βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία με τη Γουντ όταν εκείνη πέθανε, ο Βάγκνερ αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη. Wagner, Robert J. (with Scott Eyman) (2008). Pieces of My Heart: A Life. New York: Harper Collins. ISBN 978-0-06-137331-2. Wagner, Robert J. (with Scott Eyman) (2014). You Must Remember This: The Life and Style of Hollywood's Golden Age. New York: Viking. ISBN 978-0-670-02609-8. Wagner, Robert J. (with Scott Eyman) (2016). I Loved Her in the Movies: Memories of Hollywood's Legendary Actresses. New York: Viking. ISBN 978-0-525-42911-1. Επίσημος ιστότοπος Ρόμπερτ Βάγκνερ στην IMDb Robert Wagner στο Yahoo! Κινηματογράφος