IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βουζέτκα

Η βουζέτκα (πολωνικά: wuzetka) είναι σοκολατένια τάρτα κρέμας και παντεσπάνι που προέρχονται από τη Βαρσοβία της Πολωνίας. Το όνομά της προέρχεται πιθανώς από τον Αυτοκινητόδρομο Α-Δ Βαρσοβίας (Trasa W-Z w Warszawie), στον οποίο βρισκόταν το ζαχαροπλαστείο που άρχισε να πουλάει το επιδόρπιο στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Παραδοσιακό στη βαρσοβιανή κουζίνα, το επιδόρπιο σερβίρεται αποκλειστικά από καφετέριες και εστιατόρια στη Βαρσοβία, αλλά σύντομα έγινε ένα αγαπημένο σπιτικό επιδόρπιο στην Πολωνία.

 Το επιδόρπιο προήλθε πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και του 1950 σε ένα από τα νεοσύστατα καταστήματα γλυκών της Βαρσοβίας. Ωστόσο, η ακριβής προέλευση του ονόματος είναι αμφισβητήσιμη. Ιστορικοί και ορισμένες πηγές συμφωνούν ότι το κέικ πήρε το όνομά του πιθανώς από τιν Αυτοκινητόδρομο Α-Δ Βαρσοβίας (Trasa W-Z w Warszawie), ο οποίος ήταν δίπλα στο κατάστημα. Άλλες πηγές δηλώνουν ότι το όνομα προέρχεται από το ακρωνύμιο «WZC», το οποίο σημαίνει είτε Warszawskie Zakłady Cukiernicze (Φυτά Ζαχαροπλαστικής της Βαρσοβίας) είτε ο πολωνικός όρος wypiek z czekoladą (ψημένο γλυκό με σοκολάτα). Η συντομογραφία «WZK» για το wypiek z kremem (ψημένο γλυκό με κρέμα) είναι επίσης πιθανή.Το ζαχαροπλαστείο ήταν πιθανότατα τοποθετημένο κάπου κοντά ή εντός του κινηματογράφου «Kino Muranów» στην οδό Αντέρσα 5, στην περιοχή Μουράνουφ της Βαρσοβίας. Τα δύο τετράγωνα στρώματα σοκολάτας του κέικ αποτελούνται από αλεύρι σίτου, αυγά, ζάχαρη και κακάο. Το μείγμα ψήνεται στο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 20-30 λεπτά. Τα ψημένα στρώματα στη συνέχεια βυθίζονται και εμποτίζονται σε παντς. Το άνω στρώμα καλύπτεται με λεπτή μαρμελάδα, ακολουθούμενο από παχύ στρώμα σοκολάτας. Η γέμιση κρέμας αποτελείται από κρέμα γάλακτος 36%, ζάχαρη άχνη και ζελατίνη. Η τάρτα είναι παραδοσιακά γεμιστή με σαντιγί. Ναπολεόνκα Καρπάτκα
Ευρωμπάσκετ 2007

Το 35ο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών, γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 2007, διεξήχθη στην Ισπανία από τις 3 Σεπτεμβρίου ως τις 16 Σεπτεμβρίου του 2007. Συμμετείχαν 16 ομάδες, χωρισμένες σε τέσσερις ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι αγώνες του Α' ομίλου έγιναν στη Γρανάδα, του Β' στη Σεβίλλη, του Γ' στην Πάλμα της Μαγιόρκας και του Δ' στο Αλικάντε. Ο δεύτερος γύρος καθώς και η τελική φάση των αγώνων (αγώνες νοκ-αουτ) έγιναν στη Μαδρίτη. Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε η Ρωσία, σε έναν συγκλονιστικό τελικό όπου επικράτησε με 60-59 έναντι της διοργανώτριας Ισπανίας.

 Οι τρεις κορυφαίες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίνονται στον Δεύτερο προκριματικό γύρο, όπου χωρίζονται σε δύο ομίλους (Α1, A2, A3, B1, B2, B3 στον όμιλο Ε) και (C1, C2, C3, D1, D2, D3 στον όμιλο F). Οι κορυφαίες τέσσερις ομάδες καθενός εκ των δύο ομίλων του Δεύτερου προκριματικού γύρου προκρίνονται στους νοκ-άουτ προημιτελικούς (E1 εναντίον F4, E2 εναντίον F3, κτλ). Οι 3 πρώτες ομάδες της τελικής κατάταξης προκρίνονται αυτομάτως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, ενώ οι ομάδες που κατατάχθηκαν στις θέσεις 4 έως 7 θα έχουν μια δεύτερη ευκαιρία λαμβάνοντας μέρος σε Προολυμπιακό τουρνουά το καλοκαίρι του 2008. Η ισοβαθμία σε έναν όμιλο αναιρείται σύμφωνα με τα παρακάτω κριτήρια, με την πρώτη επιλογή ως πρώτο κριτήριο και ούτω καθεξής: Αποτελέσματα μεταξύ των δύο ομάδων αντιμέτωπων μεταξύ τους Μέσοι πόντοι (όχι διαφορά πόντων), δηλαδή οι πόντοι που κατάφερε μια ομάδα δια τους πόντους που δέχτηκε, μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων Μέσοι πόντοι μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων με όλες τις ομάδες στον όμιλο. Η κλήρωση για το Ευρωμπάσκετ 2007 έγινε στη Μαδρίτη, στις 19 Οκτωβρίου 2006. Όλες οι ώρες είναι σε Θερινή Ώρα Κεντρικής Ευρώπης (UTC+2).*ΠΥ: Πόντοι Υπέρ, ΠΚ: Πόντοι Κατά 1Νίκες και ήττες ενάντια στις ομάδες που ισοβαθμούν Καλύτερη Πεντάδα: Πάου Γκασόλ Χοσέ Καλδερόν Ραμούνας Σισκάουσκας Αντρέι Κιριλένκο Ντιρκ ΝοβίτσκιΚορυφαίος Σκόρερ: Ντιρκ Νοβίτσκι (Γερμανία) Κορυφαίος Ριμπάουντερ: Γιανίβ Γκριν (Ισραήλ) Περισσότερες ασίστ: Σαρούνας Γιασικέβιτσιους (Λιθουανία) 1. Ρωσία: Αντρέι Κιριλένκο, Τζον Ρόμπερτ Χόλντεν, Βίκτορ Χριάπα, Νικίτα Μοργκουνόφ, Αλεξέι Σαβρασένκο, Ζαχάρ Πασούτιν, Πετρ Σαμοϊλένκο, Σεργκέι Μόνια, Αντόν Πονκρασόφ, Νικολάι Πάντιους, Νικίτα Σαμπάλκιν, Σεργκέι Μπίκοφ2. Ισπανία: Πάου Γκασόλ, Χοσέ Καλδερόν, Ρούδι Φερνάντεθ, Χόρχε Γκαρμπαχόσα, Κάρλος Χιμένεθ, Κάρλος Καμπέθας, Μπέρνι Ροδρίγκεθ, Φελίπε Ρέγιες, Μαρκ Γκασόλ, Σέρχιο Ροδρίγκεθ, Άλεξ Μουμπρού,3. Λιθουανία: Σαρούνας Γιασικέβιτσιους, Ραμούνας Σισκάουσκας, Ριμάντας Καουκένας, Σίμας Γιασάιτις, Ντάριους Σονγκάιλα, Κσίστοφ Λαβρινόβιτς, Λίνας Κλέιζα, Ρομπέρτας Γιαβτόκας, Γιόνας Ματσιούλις, Πάουλιους Γιανκούνας, Γκιέντριους Γκούστας4. Ελλάδα: Δημήτρης Διαμαντίδης, Θοδωρής Παπαλουκάς, Βασίλης Σπανούλης, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Νίκος Ζήσης, Μιχάλης Κακιούζης, Δήμος Ντικούδης, Νίκος Χατζηβρέττας, Κώστας Τσαρτσαρής, Γιάννης Μπουρούσης, Παναγιώτης Βασιλόπουλος, Μιχάλης Πελεκάνος Η Επίσημη Ιστοσελίδα του Ευρωμπάσκετ 2007 (Αγγλικά), (Ισπανικά) FIBA Europe Eurobasket 2007 (Αγγλικά) (Ισπανικά)
Μαργαρίτα της Μασοβίας

Η Μαργαρίτα της Μασοβίας (πολωνικά: Małgorzata, «Μαουγκοζάτα») (πριν από το 1358 - 14 Μαΐου 1388/4 Απριλίου 1396) ήταν Δούκισσα της Πομερανίας και του Μπζεγκ, από τους γάμους της με τον Καζιμίρ Δ΄, Δούκα της Πομερανίας και στη συνέχεια με τον Ερρίκο Ζ΄ του Μπζεγκ. Ήταν μέλος του Οίκου των Πιάστ. Η Μαργαρίτα ήταν κόρη του Σιεμόβιτ Γ΄ της Μαζοβίας και της συζύγου του, Ευφημίας της Οπάβα. Οι παππούδες από τον πατέρα της ήταν ο Τρόιντεν Α΄ της Μαζοβίας και η σύζυγός του Μαρία, κόρη του Γιούρι Α΄ της Γαλικίας και της Ευφημίας της Κουγιαβίας.

 Το 1369, η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον πρώτο σύζυγό της, τον Καζίμιρ Δ΄, Δούκα της Πομερανίας, γιο του Μπόγκισλαβ Ε΄, Δούκα της Πομερανίας και της Ελισάβετ της Πολωνίας. Ο γάμος κανονίστηκε επειδή ο Καζίμιρ ήταν εγγονός του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα και ήταν πιθανός διάδοχος του παππού του (που δεν είχε ποτέ γιούς). Επομένως, αυτός ο γάμος ήταν μια πολύ σημαντική συμμαχία και ήλπιζαν ότι θα εισήγαγε το μασοβιανό αίμα στην πολωνική βασιλική οικογένεια. Ο Καζίμιρ είχε προηγουμένως παντρευτεί μια φορά, με την Γιοάννα της Λιθουανίας, η οποία είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν από το γάμο της Μαργαρίτας, χωρίς παιδιά. Μετά το θάνατο της μητέρας της Μαργαρίτας, ο Σιεμόβιτ ξαναπαντρεύτηκε, με την Άννα του Ζιενμπίτσε. Είχαν δύο παιδιά, τα οποία πέθαναν μικρά, προτού γεννήσει η Άννα έναν υγιή γιο, τον Ερρίκο. Ο Σιεμόβιτ δεν πίστευε ότι το παιδί ήταν δικό του, κατηγόρησε τη γυναίκα του για μοιχεία και την στραγγάλισε. Τότε, ο Ερρίκος απομακρύνθηκε. Μετά από λίγα χρόνια αναφέρθηκε ότι το παιδί είχε φυσικές ομοιότητες με τον πατέρα του. Η Μαργαρίτα αποφάσισε να σώσει τον αδερφό της και τον πήγε στο αρχοντικό της στο Σουούπσκ. Ο Σιεμόβιτ αργότερα δέχτηκε ότι το παιδί ήταν δικό του και τον έκανε Επίσκοπο του Πουότσκ. Λίγο μετά το γάμο της, η Μαργαρίτα υιοθέτησε έναν παράνομο γιο του Βασιλιά Καζίμιρ.Στις 2 Ιανουαρίου 1377, ο σύζυγος της Μαργαρίτας, Καζίμιρ, πέθανε. Δεν είχαν παιδιά. Δύο χρόνια μετά το θάνατο του πρώτου συζύγου της το 1379, η Μαργαρίτα ξαναπαντρεύτηκε, με τον Ερρίκο Ζ΄ του Μπζεγκ. Ήταν παντρεμένοι για οκτώ χρόνια και είχαν δύο παιδιά: Μαργαρίτα (γεν. 1380/84 - πεθ. μετά τις 2 Οκτωβρίου 1408), ήταν αρραβωνιασμένη με το Σιγισμούνδο του Λουξεμβούργου, Βασιλιά της Βοημίας και Αυτοκράτορα, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Λουδοβίκος Β΄ του Μπζεγκ (γ. 1380/85 - πεθ. 30 Μαΐου 1436).Η ημερομηνία θανάτου της Μαργαρίτας αμφισβητείται, αλλά πιστεύεται ότι πέθανε είτε στις 14 Μαΐου 1388 είτε στις 4 Απριλίου 1396. Ο σύζυγός της πέθανε το 1399.
Ποστόινια

Η Ποστόνια (σλοβενικά:Postojna, γερμανικά: Adelsberg, ιταλικά: Postumia) είναι πόλη στην περιοχή της Εσωτερικής Καρνιόλα, 35 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, στη νοτιοδυτική Σλοβενία. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου. Επιπλέον, στην περιοχή βρίσκεται το ομώνυμο σπήλαιο που αποτελεί παγκόσμιο πόλο έλξης.

 Η περιοχή είναι γνωστό ότι κατοικήθηκε από την παλαιολιθική εποχή λόγω της ανακάλυψης ενός οικισμού σπηλαίων κοντά στην πόλη που ονομάζεται Betalov spodmol. Γραπτές πηγές αναφέρουν για πρώτη φορά τον οικισμό από τον 13ο αιώνα. Αναγνωρίστηκε ως πόλη το 1909.Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, ήταν μέρος του Δουκάτο της Καρνιόλας και ως εκ τούτου της Μοναρχίας των Αψβούργων. Ήταν υπό ιταλική κυριαρχία μεταξύ 1918 και 1943 (τυπικά έως το 1947) και ήταν μέρος της επαρχίας της Τεργέστης ως Ποστούμια. Στη Ποστόνια βρίσκεται ένας ομαδικός τάφος που σχετίζεται με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ομαδικός τάφος βρίσκεται νοτιοανατολικά της κωμόπολης, μεταξύ του Mali Trebevnik και του Veliki Trebevnik. Πρόκειται για μια απότομη καταβόθρα που περιέχει τα λείψανα αγνώστων θυμάτων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Postojna στο Wikimedia Commons
Νατζντ

Η Νατζντ, λιγότερο γνωστή ως Κεντρική Περιφέρεια (αραβικά: نجد , Υψίπεδα) είναι μια από τις 5 περιφέρειες της Σαουδικής Αραβίας. Καλύπτει όλο το κεντρικό τμήμα της Αραβικής Χερσονήσου. Πρωτεύουσα είναι το Ριάντ, που είναι και η πρωτεύουσα όλου του έθνους.

 Η Νατζντ καλύπτει όλο το κεντρικό τμήμα, εξ ού και το όνομά της. Είναι η μεγαλύτερη περιφέρεια της Σαουδικής Αραβίας. Η Νατζντ συνορεύει με όλες τις άλλες επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας, με εξαίρεση την Τζιζάν και την Μπαά. Στα δυτικά συνορεύει με τις επαρχίες Ταμπούκ, Μαδίνα, Μακά και Ασίρ: η επαρχία Χαΐλ συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Ταμπούκ και στα νοτιοδυτικά με τη Μαδίνα, η επαρχία Κασίμ στα δυτικά με την Μεδίνα και η επαρχία Ριάντ στα βορειοδυτικά με την Μεδίνα, στα βορειο-κεντρικά με την Μακά και στα νοτιοδυτικά με την Ασίρ. Στα νότια η επαρχία Ριάντ συνορεύει με την Νατζράν. Στα ανατολικά η επαρχία Ριάντ συνορεύει με την Ανατολική επαρχία. Στα βορειοανατολικά η Νατζντ συνορεύει με τα Βόρεια Σύνορα: η επαρχία Χαΐλ στα ανατολικά και η επαρχία Ριάντ στα βορειοανατολικά. Η αραβική λέξη νατζντ σημαίνει υψίπεδα. Η Νατζντ διαιρείται σε 3 επαρχίες. Το κεντρο-δυτικό τμήμα της Ανατολικής Περιφέρειας ανήκει στη Νατζντ, χωρίς, όμως να αποτελεί επαρχία. Οι 3 επαρχίες της Νατζντ είναι: Οι κυριότερες πόλεις της Νατζντ είναι η Ριάντ που είναι και η πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας, η Μπουραϊντά και η Χαΐλ. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Ουναϊζά και η Αν-Ρας. Μικρότερες πόλεις είναι η Σουνταΐρ, η Αλ Χαρτζ, η Νταουάδμι, η Αλ Ζιλφί, η Αλ Ματζμαά, η Σάρκαα, η Ταρμαντά, η Ντούρμα, η Αλ Γκουαϋίγια, η Αλ Χαρήκ, η Χοτάτ Μπάνι Ταμίμ, η Λάϋλα, η Ας Σουλαϋγίλ και η Ουάντι αντ-Νταουασίρ, η νοτιότερη πόλη της Νατζντ. Η Νατζντ είναι γνωστή για την πουριτανική ερμηνεία του Ισλάμ και θεωρείται μια έπαλξη θρησκευτικής συντηρητικότητας, που σήμερα είναι γνωστή ως Ουαχαμπισμός. Περιφέρειες και επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Najd στο Wikimedia Commons
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε (φεροϊκά: Fótbóltssamband Føroya, FSF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στις Νήσους Φερόε. Εδρεύει στο Τόρσχαβν και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων των Νήσων Φερόε.

 Στις 13 Ιανουαρίου του 1979 ιδρύθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε. Αρχικά συνεργάστηκε με την οργάνωση του ποδοσφαίρου στις Νήσους Φερόε. Η πρώτη αγωνιστική περίοδος εθνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γυναικών των Νήσων Φερόε πραγματοποιήθηκε το 1985. Στη δεκαετία του 1980 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νήσων Φερόε ξεκίνησε την εκπαίδευση προπονητών και βοηθών. Στην αρχή έγινε με βοήθεια από τη Δανία, αλλά από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η εκπαίδευση τελεί υπό την πλήρη ευθύνη των Νήσων Φερόε. Στις 2 Ιουλίου του 1988, η ομοσπονδία έγινε μέλος της FIFA, και στις 18 Απριλίου του 1990 έγινε μέλος της UEFA. Από τότε οι Νήσοι Φερόε συμμετέχουν σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Επίσημος ιστότοπος Οι Νήσοι Φερόε Αρχειοθετήθηκε 2018-11-07 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Οι Νήσοι Φερόε στον ιστότοπο της UEFA
Πέταρ του Χουμ

Ο Πέταρ Μίροσλαβλιεβιτς, σερβ. Петар Миросављевић (13ος αι.) από τον Οίκο των Βόισλαβλιεβιτς ήταν Σέρβος ευγενής, που κατείχε εδάφη στο Χουμ, στο πριγκιπάτο της Σερβίας.

 Ήταν γιος τού Μίροσλαβ Ζάβιντοβιτς πρίγκιπα της Ζαχούμλια και της αδελφής τού Κούλιν μπάνου της Βοσνίας. Αν και ο αδελφός του Άντρια/Αντρέας έλαβε τον τίτλο τού διαδόχου του Μίροσλαβ, οι ευγενείς του Χουμ/Ζαχούμλια εξέλεξαν τον Πέταρ ως πρίγκιπα του Χουμ. Τότε ο Πέταρ εξόρισε τον Άντρια και τη χήρα μητέρα τους. Ο Άντρια διέφυγε στη Ράσκια, στην Αυλή τού Στεφάνου Νεμάνια. Εν τω μεταξύ ο Πέταρ πολέμησε με επιτυχία με τη γειτονική Βοσνία και Κροατία. Ο Στέφανος Νεμάνιτς έλαβε τη μεριά τού Άντρια και πήγε σε πόλεμο για να εξασφαλίσει το Χουμ και το πεδίο τού Πόποβο για τον Άντρια, λίγο μετά την ανάρρησή του. Ο Πέταρ νικήθηκε και διέσχισε τον ποταμό Νέρετβα, συνεχίζοντας να εξουσιάζει δυτικά και βόρεια του Νέρετβα μία περιοχή, που πριν το 1203 είχε καταληφθεί για λίγο από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Ο πέταρ ήταν κόμης της πόλης τού Σπλιτ το διάστημα 1222-25. Ο Στέφανος Νεμάνιτς έδωσε τον τίτλο και την ανώτερη εξουσία τού Χουμ στον γιο τού Άντρια, τον Ράντοσλαβ. Ο Άντριαν αρχικά κατείχε την περιοχή τού Πόποβο με τις παράκτιες γαίες του Χουμ, περιλαμβανομένου τού Στον. Με συμφωνία, αν ο Ράντοσλαβ απεβίωνε, οι επικράτειά του θα περιερχόταν στον πατέρα του Άντρια. Sima M. Ćirković, The Serbs, p. 37. ISBN 978-0-631-20471-8 Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Michigan: The University of Michigan Press. pp. 52–54. ISBN 0472100793.
Διαμαντής Κουκουβίνος

Ο Διαμαντής Κουκουβίνος, γεννημένος στη Στοκχόλμη στις 11 Μαρτίου 1984, είναι Έλληνοσουηδός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 m και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Κουκουβίνος αγωνίστηκε σε τέσσερα παιχνίδια για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα Παίδων του 1999 με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σουηδίας, με 5,8 πόντους και 2,3 ριμπάουντ ανά αγώνα, ενώ υπήρξε μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της χώρας. Παράλληλα, αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα των τμημάτων υποδομής με την ομάδα των Σόλνα Βίκινγκς.Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, υπέγραψε το πρώτο του συμβόλαιο με τους Σόλνα Βίκινγκς, για να μεταγραφεί την επόμενη χρονιά στη Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης. Το καλοκαίρι του 2003, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε ως εφεδρικός, παίρνοντας χρόνο συμμετοχής και στη διοργάνωση του FIBA Cup, όπου αγωνίστηκε στη νίκη των "κίτρινων" εναντίον του Κιέβου με 74-53. Με την ομάδα της Θεσσαλονίκης κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδος, αν και δεν αγωνίστηκε στον τελικό με τον Ολυμπιακό.Από την επόμενη σεζόν επέστρεψε στους Χιούμαν Ράιτς Στοκχόλμης, στους οποίους παρέμεινε για τρία χρόνια, με αποκορύφωμα τη δεύτερη θέση του σουηδικού πρωταθλήματος τη σεζόν 2006/07, με τον Κουκουβίνο να αγωνίζεται σε 21 αγώνες με 4,5 πόντους και 1,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Αγωνίστηκε για τελευταία χρονιά το 2007/08 με τη φανέλα της Ακροπόλ και αποσύρθηκε σε μικρή ηλικία από την ενεργό δράση. Κυπελλούχος Ελλάδας: 2003/04 Δευτεραθλητής Σουηδίας: 2006/07 Diamantis Koukouvinos | FIBA Europe League (2004) Diamantis Koukouvinos | European Championship Diamantis Tadeusz Koukouvinos profile
Bluetooth Low Energy

Το Bluetooth Low Energy (Bluetooth χαμηλής ενέργειας, γνωστό με τα αρχικά BLE, πρώην Bluetooth Smart) αποτελεί ένα βιομηχανικό πρότυπο για ασύρματα προσωπικά δίκτυα υπολογιστών (Wireless Personal Area Network, WPAN) που σχεδιάζεται και προωθείται από την Bluetooth SIG, με εφαρμογές στους τομείς της υγείας, των έξυπνων σπιτιών, της ασφάλειας, αλλά και σε πολλούς άλλους. Είναι ανεξάρτητο από το κλασσικό Bluetooth, με το οποίο δεν παρουσιάζει συμβατότητα, αν και οι δύο εκδόσεις μπορούν να συνυπάρχουν στην ίδια συσκευή. Η πρώτη του έκδοση αναπτύχθηκε το 2006 από την Nokia με την ονομασία Wibree, το οποίο ενσωματώθηκε στο Bluetooth 4.0 τον Δεκέμβριο του 2009 ως Bluetooth Low Energy. Συγκριτικά με το Bluetooth, έχει δημιουργηθεί με σκοπό χαμηλό κόστος, μικρή κατανάλωση ισχύος και παρόμοια εμβέλεια με το κλασσικό. Λειτουργικά συστήματα κινητών τηλεφώνων (όπως τα Android, iOS, Windows Phone) καθώς και υπολογιστών (όπως τα Windows, MacOS, Linux) υποστηρίζουν το BLE χωρίς την χρήση τρίτων εφαρμογών ή προγραμμάτων.

 Αν και το Bluetooth Low Energy ξεχωρίζει από το κλασσικό Bluetooth, εφόσον παρουσιάζουν διαφορές στην ταχύτητα μετάδοσης των δεδομένων, δύναται να υποστηρίζονται συγχρόνως από την ίδια συσκευή. Η έκδοση 4.0 του Bluetooth, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που ορίζει η Bluetooth SIG, επιτρέπει την χρήση μόνο της μίας ή και των δύο τεχνολογιών από την συσκευή. Το 2011 η Bluetooth SIG παρουσίασε το λογότυπο του Bluetooth Smart προκειμένου να διευκρινίσει την συμβατότητα μεταξύ αυτού και του κλασσικού Bluetooth. Ο χαρακτηρισμός μίας συσκευής ως Bluetooth Smart Ready δηλώνει συμβατότητα και με τις δύο εκδόσεις. Η επισήμανση μίας συσκευής ως Bluetooth Smart χαρακτηρίζει συμβατότητα μόνο με το Bluetooth Smart και απαιτεί μία συσκευή Bluetooth Ready ή γενικότερα μίαέξυπνη συσκευή ώστε να λειτουργήσει. Από τον Μάιο του 2016 η Bluetooth SIG άρχισε να αντικαθιστά σταδιακά τα λογότυπα Bluetooth Smart και Bluetooth Smart Ready με το λογότυπο του Bluetooth και την λέξη Bluetooth σε νέο μπλε χρώμα. Το 2001 ερευνητές της Nokia προσδιόρισαν ένα πλήθος περιστάσεων στις οποίες οι τεχνολογίες ασύρματης επικοινωνίας της εποχής αποδεικνύονταν ανεπαρκείς για την κάλυψη των εκάστοτε αναγκών. Για τον λόγο αυτό η εταιρεία άρχισε την ανάπτυξη μίας νέας τεχνολογίας, βασιζόμενη στο Bluetooth, παρέχοντας χαμηλότερη κατανάλωση ενέργειας και κόστος, ενώ διατηρώντας πλήθος οποιωτήτων με το κλασσικό. Τα αποτελέσματα των ερευνών παρουσιάστηκαν το 2004 από το όνομα Bluetooth Low End Energy. Επίσημη ιστοσελίδα της Bluetooth SIG
Μεγαλέξαντρος

Ο Μεγαλέξαντρος είναι μια ελληνική ταινία του 1980 σε σκηνοθεσία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και σενάριο του ίδιου και του Πέτρου Μάρκαρη. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές ταινίες σε διάρκεια, καθώς διαρκεί περίπου 4 ώρες.

 Η υπόθεση αφορά τον Αλέξανδρο, έναν ισχυρό ηγέτη που, στις αρχές του 20ού αιώνα, πάνω στο άσπρο άλογό του και με τη συνοδεία μιας ομάδας ληστών καταφέρνουν να διαφύγουν από το σωφρονιστικό ίδρυμα στο οποίο κρατούνταν. Πιάνουν σαν ομήρους μερικούς Άγγλους ευγενείς και μαζί με αρκετούς αναρχικούς οδεύουν προς ένα μικρό χωριό, στο οποίο βρισκόταν ο αρχηγός τους. Σε εκείνο το μέρος έχει κατασκευαστεί επιτυχώς ένα σύστημα που λειτουργεί με βάση την κοινοκτημοσύνη, την ισότητα και τη δικαιοσύνη των πολιτών. Λένε στους τοπικούς άρχοντες να δώσουν πίσω τα κτήματα που κατέχουν στους χωρικούς και τους αγρότες, όμως τα αιτήματά τους αντικρούουν σε στρατιωτικά τάγματα που περικυκλώνουν το μέρος αυτό. Από αυτό το σημείο και μετά τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο. Ο Αλέξανδρος, πληγωμένος, γίνεται βορά του πλήθους, και το σώμα του εξαφανίζεται. Ό,τι απέμεινε απ' τον μυθικό ήρωα, είναι ένα μαρμάρινο κεφάλι και λίγο αίμα γύρω του. Στην έρημη πλατεία του χωριού, μετά την αντιπαράθεση με το στρατό, ο μικρός Αλέξανδρος, καβάλα σ’ ένα μουλάρι, θα απομακρυνθεί με προορισμό την πόλη. Ομέρο Αντονούτι ως ΑλέξανδροςΕύα Κοταμανίδου ως κόρη Αλέξανδρου Μιχάλης Γιαννάτος ως δραγουμάνος Γρηγόρης Ευαγγελάτος ως δάσκαλος Μιράντα Κουνελάκη ως κυρία Τσελέπη Χριστόφορος Νέζερ ως Τσελέπης Ηλίας Ζαφειρόπουλος ως μικρός Αλέξανδρος Πολλά από τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν σε τοποθεσίες του Νομού Γρεβενών, όπως στην πόλη των Γρεβενών, στο Δοτσικό και στη Δεσκάτη. Σύμφωνα με τον ιστορικό κινηματογράφου Sergio Arreco, το «αρχικό Άλφα στη λέξη Αλέξανδρος είναι το Άλφα του ονόματος Αγγελόπουλος, το Άλφα του Άρης (Βελουχιώτης). Ο Αλέξανδρος είναι ο “αμύνων άνδρας”, αυτός που πολεμάει τους ανθρώπους, ο πατριάρχης πόλεμος, ο πατήρ πάντων, του Ηράκλειτου». Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος γράφει:Στην ταινία του Αγγελόπουλου, ο Αλέξανδρος είναι μια μορφή μεσολάβησης ανάμεσα σε δύο κόσμους. Αναλαμβάνει να βάλει τάξη στο επίγειο χάος. Ασκεί την εξουσία κατά την κρίση του και φυλακίζεται. Τα κατορθώματα του ήρωα έχουν συμβεί στο παρελθόν του κινηματογραφικού μύθου, πριν ακόμα αρχίσει η ταινία, κι ο Μεγαλέξαντρος, μυθοποιημένος ήδη, δραπετεύει από τη φυλακή για να πορευτεί προς την τελείωση, να παρευρεθεί στη θεοποίηση του ειδώλου του. O Αλέξανδρος βγαίνει από τη φυλακή για να πραγματοποιήσει το ταξίδι προς την Ουτοπία. Στην πορεία του, θα διαπιστώσει την εξάρτηση των πράξεών του από τον ίδιο του το μύθο και θα επιδιώξει εναγώνια την οριστική του απελευθέρωση μέσα απ’ την αυτοκαταστροφή και τον αφανισμό του. Η ταινία κέρδισε 5 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και τα βραβεία Special Jury Prize και FIPRESCI Prize στο Φεστιβάλ Βενετίας.Βραβεύθηκε επίσης με Χρυσό Λέοντα.
Επαρχία Μεγαλόπολης

Η επαρχία Μεγαλόπολης ήταν μία από τις τέσσερις επαρχίες του νομού Αρκαδίας και η μεγαλύτερη σε έκταση. Έδρα της ήταν η Μεγαλόπολη. Καταλάμβανε το νοτιοδυτικό τμήμα του νομού.

 Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις πέντε αρχικές επαρχίες του νομού Αρκαδίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε αμετάβλητη στην συνέχεια μέχρι το 1997, οπότε και καταργήθηκε με το σχέδιο Καποδίστριας. Με το σχέδιο Καποδίστριας δημιουργήθηκαν στην θέση της οι δήμοι Μεγαλόπολης και Φαλαισίας. Με το σχέδιο Καλλικράτης που ακολούθησε το σχέδιο Καποδίστριας τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν πάλι αυτοδιοικούμενη μονάδα ως δήμος Μεγαλόπολης.
Νέο Ροεινό Αργολίδας

Το Νέο Ροεινό (παλαιά ονομασία: Κυναμπάρδι, επίσημα: Νέον Ροεινόν) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κτισμένο επάνω σε μία λοφοσειρά στην ανατολική πλευρά του Αργολικού κάμπου, σε υψόμετρο 120 μέτρων. Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Νέου Ροεινού που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Νέας Τίρυνθας του δήμου Ναυπλιέων της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 429 μόνιμους κατοίκους.

 Το Νέο Ροεινό ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από Αρκάδες κτηνοτρόφους που κατάγονταν από το χωριό Ροεινό του (πρώην) δήμου Φαλάνθου στο όρος Μαίναλο. Πριν ιδρυθεί το χωριό, η περιοχή ανήκε στην Ιερά Μονή Καρακαλά και οι κάτοικοι του Ροεινού συχνά ξεχειμώνιαζαν σε αυτή μαζί με τα ζώα τους. Η πρώτη εγκατάσταση έγινε το 1915 και το 1920 κτίστηκε η πρώτη εκκλησία της Αγίας Μαρίνας με την βοήθεια του βουλευτή Αρκαδίας Θεόδωρου Τουρκοβασίλη. Την δεκαετία του 1960 χάρη στην συνδρομή του Ζαχαριώτη δασκάλου Αριστόδημου Τριγάζη το χωριό απέκτησε τρεχούμενο νερό, ρεύμα και την καινούργια εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Το 1966 το Νέο Ρεινό αποσπάστηκε από τον Άγιο Ανδριανό και έγινε ξεχωριστή κοινότητα. Το Νέο Ροεινό έχει γνωρίσει σημαντική αύξηση του πληθυσμού του από το 1920, όταν πρωτοαναγνωρίστηκε μέχρι και το 2011. Το 2021 κατέγραψε μία αξιωσημείωτη μείωση.
Αγία Ειρήνη Ηρακλείου

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στον ίδιο νομό, δείτε: Αγία Ειρήνη Κρουσώνος ΗρακλείουΗ Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας και δήμου Ηρακλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τεμένους του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται σε λοφώδη τοποθεσία στις βόρειες απολήξεις του Γιούχτα, πάνω στο δρόμο προς Κνωσό και Αρχάνες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150. Απέχει περίπου 8 χλμ. Ν. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε και είναι προσηρτημένος στον δήμο Ηρακλείου από το 1924. Η Καμάρα, γέφυρα μεταφοράς νερού, κατασκευασμένη μεταξύ 1831-41 από τους Αιγυπτίους, κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής κατοχής του νησιού Βρίσκεται στον οικισμό Σπήλια Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης στα ανατολικά i. ^ Συγκρινομένων των πληθυσμικών στοιχείων από τις άλλες δεκαετίες, είναι πολύ πιθανόν να πρόκειται περί λανθασμένης καταγραφής των επισήμων στατιστικών δεδομένων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Erth eetaa.gr
Ο Μιμίκος και η Μαίρη (ταινία)

Ο Μιμίκος και η Μαίρη είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1958 σε παραγωγή Γιάννη Καρατζόπουλου και σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου, ενώ το σενάριο είναι του Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάριο βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Μιμίκου και της Μαίρης.

 Στα 1893 στην Αθήνα, η νεαρή Γερμανίδα Μαίρη Βέμπερ (Αλίκη Βουγιουκλάκη) αναγκάζεται να αρραβωνιαστεί τον Πέτρο Παντόπουλο (Δημήτρης Καλλιβωκάς), έναν άνδρα που της επιβάλλει ο πατέρας της (Λυκούργος Καλλέργης), τον οποίο δεν γνωρίζει καν και δεν αγαπά ούτε κι αυτός είναι ερωτευμένος μαζί της. Στη δεξίωση των αρραβώνων της, γνωρίζει τον Μιχαήλ Μιμίκο (Ανδρέας Μπάρκουλης), έναν νεαρό ανθυπίατρο που είναι φίλος του αρραβωνιαστικού της, και ερωτεύονται. Παράλληλα, με τον Μιμίκο είναι ερωτευμένη η δις Μπράουν (Θεανώ Ιωαννίδου), κυρία επί των τιμών στα ανάκτορα, και τον πολιορκεί στενά. Ο αρραβωνιαστικός της Μαίρης, πληγωμένος από την προδοσία του φίλου του, καλεί αρχικά σε μονομαχία τον νεαρό αξιωματικό, μα τελικά την ματαιώνει ο ίδιος ο αρραβωνιαστικός της που την αποδεσμεύει. Ο πατέρας της δεν θέλει τον ανθυπίατρο και έτσι εκείνοι, αν και τα οικονομικά τους δεν είναι καλά, αποφαζίσουν να κλεφτούν. Την ημέρα όμως της φυγής τους εκείνος καλείται εσπευσμένα στο Ναύπλιο για να αντιμετωπίσει μια επιδημία. Κι ενώ ο Μιμίκος την ενημερώνει με γράμμα του για την έκτακτη φυγή του, το γράμμα δεν φτάνει ποτέ στο προορισμό του κι εκείνη αποφασίζει να αυτοκτονήσει νομίζοντας πως ο αγαπημένος της την έχει εκγαταλείψει. Για να το κάνει, ανεβαίνει στην Ακρόπολη, όπου είχαν βρεθεί πολλές φορές με τον Μιμίκο κατά τη διάρκεια της σχέσης τους. Μπαίνει στον Παρθενώνα, βγάζει το καπέλο της και πέφτει από τον Ιερό Βράχο. Ο Μιμίκος, ειδοποιημένος, σπεύδει στο νοσοκομείο που έχουν μεταφέρει την αγαπημένη του και ξεψυχά δίπλα της, λίγο μετά από εκείνη. Αλίκη Βουγιουκλάκη - Μαίρη Βέμπερ Ανδρέας Μπάρκουλης - Μιχαήλ Μιμίκος Θεανώ Ιωαννίδου - δις Μπράουν Δημήτρης Καλλιβωκάς - Πέτρος Παντόπουλος Αλέκα Στρατηγού - Ρόζα Θανάσης Βέγγος - Χαρίλαος Στέλλα Στρατηγού - Τζίνα Γιάννης Δαλιανίδης - Ανδρέας Λυκούργος Καλλέργης - κύριος Βέμπερ Νικήτας Πλατής - Παναγιώτης Γιώργος Μοσχίδης - αξιωματικός Αλέκα Παΐζη - κυρία Βέμπερ Δημήτρης Κουκής - Τζον Ρούλα Χρυσοπούλου - Τερέζα Μαίρη Αντωνοπούλου - Κατερίνα Τα γυρίσματα στην Ακρόπολη έγιναν με πολύ μεγάλη δυσκολία, διότι απαγορευόταν η λήψη με κάμερα. Η ταινία στην πρώτη της προβολή έκοψε 130.209 εισιτήρια και έλαβε τη 2η θέση σε σύνολο 51 ταινιών της περιόδου. Η πρεμιέρα της έγινε στις 24 Νοεμβρίου 1958. Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ.98, 100 Γιάννης Σολδάτος, Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου, τομ.Δ', εκδ. Αιγόκερως, 1991 Ο Μιμίκος και η Μαίρη Αρχειοθετήθηκε 2011-09-26 στο Wayback Machine. στο Veggos.gr Ο Μιμίκος και η Μαίρη στην IMDb
Γιάνους ο Νεότερος

Ο Γιάνους ο νεότερος, πολων. Janusz młodszy (1376-81 - π. 18 Οκτωβρίου 1422) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν διάδοχος στο δουκάτο της Βαρσοβίας (1376/81-1422).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γιάνους Α΄ δούκα της Βαρσοβίας και της Ντανούτε των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Κεστούτις μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Με σκοπό να προετοιμαστεί για τη διαδοχή, εστάλη στην Κρακοβία, όπου διέμενε στην Αυλή τού βλαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν βασιλιά της Πολωνίας και εξαδέλφου της Ντανούτε. Νυμφεύτηκε την κόρη τού Σπίτκο Β΄ του Μέλστιν, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη τού ποταμού Βόρκσκλα εναντίον των Τατάρων το 1399. Ήταν μικροευγενής και ο κύριος λόγος για τον γάμο αυτόν ήταν η περιουσία τού πατέρα της: ως προίκα η Αικατερίνη έλαβε το ποσό των 5.000 φίνες. Πάντως το ποσό δεν πληρώθηκε αμέσως και οι αδελφοί της καθυστερούσαν την απόδοσή του για πολλά έτη· μετά από μία σειρά από διαδικασίες αναγκάστηκαν να αποπληρώσουν ολόκληρο το ποσό μόλις το 1420. Η προίκα εξασφαλίστηκε από τον Γιάνους με μερικά ακίνητα στις πόλεις Ρούζαν και Νουρ. Απεβίωσε άτεκνος το 1422 και έπειτα από επτά έτη απεβίωσε ο πατέρας του. Η χήρα του Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Νικόλας Μπιάλουχα τού Μιχάλουφ, καστελλάνο της Κρακοβίας. Νυμφεύτηκε το 1408 την Αικατερίνη των Ταρνόβσκι, κόρη τού Σπίτκο Β΄ του Μέλστιν· δεν απέκτησαν απογόνους. A. Supruniuk: Wojewoda płocki Abraham Socha. Przyczynek do genealogii Nałęczów mazowieckich, [in:] A. Supruniuk, Szkice o rycerstwie mazowieckim XIV/XV wieku, Toruń 2008, pp. 7–8.
Νύχτα Γάμου

Το Νύχτα γάμου είναι κωμική ταινία του 1967 σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστούν οι: Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Φαίδων Γεωργίτσης και Μπέτυ Αρβανίτη.

 Ο Θάνος Καμπίρης (Φαίδων Γεωργίτσης) και η Πέπη (Μάρθα Καραγιάννη) διατηρούν ερωτική σχέση επί δύο έτη. Όταν χωρίζουν επειδή εκείνος δεν θέλει να την παντρευτεί, εκείνη γνωρίζει τον Τζακ (Ιάκωβο) Ιορδανίδη (Κώστας Βουτσάς), έναν απόγονο Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη και αποφασίζουν να παντρευτούν. Ταυτόχρονα ο Θάνος γνωρίζει και παντρεύεται την Τζένη (Μπέτυ Αρβανίτη) και τα δύο ζευγάρια κατά τύχη κανονίζουν να περάσουν την πρώτη νύχτα του γάμου τους στο ίδιο ξενοδοχείο. Αφού τα ζευγάρια φτάνουν και εγκαθίστανται στο ξενοδοχείο, ο Θάνος τυχαία συναντά την Πέπη και, αφού της αποκαλύπτει το γάμο του, εκείνη θυμώνει και δημιουργεί σκηνή. Η Τζένη τους βλέπει μαζί και αφού μαθαίνει ότι τα δύο ζευγάρια μένουν σε αντικριστά δωμάτια, αποφασίζει να χωρίσει τον Θάνο και ειδοποιεί τη μητέρα της, Ασπασία (Μαίρη Λαλοπούλου). Ο Τζακ μαθαίνει κατά τύχη από τη Τζένη ότι η Πέπη και ο Θάνος ήταν εραστές και μαλώνει έντονα με την Πέπη. Εκείνη τον διώχνει από το δωμάτιο και εκείνος ειδοποιεί τη μητέρα του (Μαίρη Μεταξά) για τα γεγονότα από το τηλέφωνο. Ταυτόχρονα η Τζένη αναθέτει στον κύριο Τριανταφύλλου (Γιάννης Βογιατζής), έναν δικηγόρο που είναι τακτικός πελάτης του ξενοδοχείου και παρατηρεί τις συνήθειες των πελατών, το διαζύγιό της. Το επόμενο πρωί, μετά την πρώτη νύχτα, η μητέρα του Τζακ και η Ασπασία φτάνουν στο ξενοδοχείο, όπου αποκαλύπτεται ότι ο κύριος Τριανταφύλλου είναι παλιός γνωστός της Ασπασίας. Η Ασπασία πείθει τη Τζένη να σκίσει την αγωγή διαζυγίου, αλλά μετά από ένα τηλεγράφημα από έναν παλιό εραστή της Τζένης, ο Θάνος ζητά με τη σειρά του διαζύγιο, αλλά τελικά πείθεται να συμφιλιωθεί με τη Τζένη. Ο Τζακ μαζί με την οικογένειά του κυνηγά την Πέπη και ο Θάνος ακολουθεί τη Τζένη που έχει μπει σε ένα ταξί. Την τραβάει με το ζόρι στο δικό του αυτοκίνητο και φεύγουν μαζί, συμπαρασύροντας τον Τζακ και την Πέπη, οι οποίοι πέφτουν πάνω στο καπό του αυτοκινήτου και τα δυο ζευγάρια φεύγουν μαζί με το αυτοκίνητο, με τους συγγενείς τους να τους αποχαιρετούν. Στην ταινία, που είναι ελεύθερη διασκευή θεατρικής κωμωδίας του Ζορζ Φεντό, εμφανίστηκαν ως κινηματογραφικό ζευγάρι ο Φαίδων Γεωργίτσης και η Μπέτυ Αρβανίτη, οι οποίοι ήταν και στην πραγματικότητα παντρεμένοι εκείνη την εποχή. Η Νύχτα γάμου έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Δεκεμβρίου 1967. Κόβοντας 525.647 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 3η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Μετά την επιτυχία που σημείωσε, ο σκηνοθέτης μετέφερε την ταινία και στο θέατρο. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Νοεμβρίου 2006. Νύχτα γάμου στο Cine.gr Νύχτα γάμου στη Φίνος Φιλμ
Μάιος 1940: Η μεγάλη φυγή (ταινία, 2015)

Μάιος 1940: Η μεγάλη φυγή (πρωτότυπος τίτλος: En mai, fais ce qu'il te plaît) είναι γαλλική πολεμική δραματική ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία Κριστιάν Καριόν. Πρωταγωνιστούν οι Άουγκουστ Ντιλ και Ολιβιέ Γκουρμέ. Η μουσική επένδυση είναι του Ένιο Μορικόνε.Η ταινία βασίζεται στην Έξοδο του 1940 στη Γαλλία, στην αρχή της μάχης της Γαλλίας, όταν οκτώ εκατομμύρια άμαχοι έφυγαν από τα σπίτια τους από το Βέλγιο, την Ολλανδία και τον βορρά της Γαλλίας για να εγκατασταθούν σε ασφαλέστερες περιοχές, μπροστά στον κίνδυνο από την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων.

 Στις 10 Μαΐου 1940, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στο Βέλγιο και τη Γαλλία μέσω των Αρδεννών. Φοβισμένοι από την προέλαση του εχθρού, οι κάτοικοι του μικρού χωριού Λεμπυκιέρ στο Πα-ντε-Καλαί αποφασίζουν, έπειτα από συστάσεις της νομαρχίας, να εγκαταλείψουν τα πάντα και να φύγουν προς τα ανατολικά, στη Διέππη. Ανάμεσά τους είναι ο Πωλ, ο δήμαρχος του χωριού. Ηγείται της ομάδας, επιδιώκοντας να διατηρήσει κάποια τάξη στην πορεία τους. Η Μαντώ, η σύζυγός του, προσπαθεί να τους ενθαρρύνει οργανώνοντας ακόμη και μια μικρή υπαίθρια γιορτή με μουσική, πριν η πορεία πάρει δραματική τροπή μετά από βομβαρδισμό γερμανικών αεροπλάνων. Η Σουζάν, η νεαρή δασκάλα του χωριού, έχει πάρει υπό την προστασία της τον Μαξ, ένα 8χρονο αγόρι, που είχε εγκατασταθεί στο χωριό λίγο καιρό πριν με τον πατέρα του Χανς, αντιφρονούντα αυτοεξόριστο Γερμανό. Το παιδί είναι μόνο του επειδή ο Χανς, δηλώνοντας ψεύτικη ταυτότητα, είχε συλληφθεί ως πράκτορας μετά την κήρυξη του πολέμου και βρισκόταν στη φυλακή στο Αράς.Καθώς οι Γερμανοί πλησιάζουν, οι έγκλειστοι απελευθερώνονται από τη φυλακή και εγκαταλείπονται στην έρημη πόλη. Ο Χανς καταφέρνει να φύγει από την πόλη, μαζί με έναν Σκωτσέζο αξιωματικό, τον Πέρσι, του οποίου ολόκληρη η μονάδα σκοτώθηκε από γερμανικά πυρά. Αυτοί τα δύο θα ταξιδέψουν μαζί. Ο Χανς προσπαθεί να βρει τον γιο του που έφυγε από το χωριό, και ο Πέρσι προσπαθεί να φτάσει στη θάλασσα για να βρει μια βάρκα και να επιστρέψει στην Αγγλία. Μέσα από μηνύματα που σημειώνει ο μικρός Μαξ στον πίνακα του σχολείου, αρχικά του χωριού τους και στη συνέχεια των μικρών χωριών που διαβαίνουν, ο Χανς ακολουθεί την ομάδα και καταφέρνει τελικά να βρει τον γιο του. Άουγκουστ Ντιλ : Χανς Ολιβιέ Γκουρμέ : Πωλ Ματίλντ Σενιέ : Μαντώ Αλίς Ισαάζ : Σουζάν Μάθιου Ρις : Πέρσι Joshio Marlon : Max Λωράν Ζερά : Αλμπέρ Ζακ Μποναφέ : Ροζέ
Πίτερ φαν ντερ Πλας Ι

Ο Πίτερ φαν ντερ Πλας Ι (φλαμανδικά: Pieter van der Plas, περ. 1595 - περ. 1661 ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες κατά το πρώτο τμήμα του 17ου αιώνα. Είναι γνωστός για τα ατομικά και ομαδικά πορτρέτα καθώς και τις ρωπογραφίες του.

 Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή του Πίτερ φαν ντερ Πλας. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στις Βρυξέλλες ή στο Χάαρλεμ. Είναι γνωστό ότι είχε δραστηριοποιηθεί στις Βρυξέλλες μεταξύ 1610 και 1650, όπου ήταν "Δάσκαλος" στην τοπική Συντεχνία. Πιστεύεται ότι απεβίωσε στην ίδια πόλη μεταξύ 1650 και 1661.Μερικές φορές συγχέεται με τον καλλιτέχνη που αναφέρεται ως P.V. Plas (γνωστό επίσης και ως Pieter van de Plassen, P. van Dillen και ως αυτός που υπέγραφε με τα αρχικά P.V.P.). Ο καλλιτέχνης αυτός δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες μεταξύ 1630 και 1650 και πιθανώς ήταν Ολλανδός. Ο P.V. Plas ήταν ζωγράφος νεκρών φύσεων και εργαζόταν με το φλαμανδικό ύφος ζωγραφικής. Ο Πίτερ φαν ντερ Πλας ζωγράφισε πορτρέτα μεμονωμένων ατόμων καθώς και ομαδικά πορτρέτα για τις τοπικές συντεχνίες των Βρυξελλών. Πίνακας που απεικονίζει ιερακοτρόφους αποτελεί τμήμα της Εθνικής Πινακοθήκης της Νορβηγίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pieter van der Plas I στο Wikimedia Commons
Πολαβία

Η Πολαβία ήταν η περιοχή εγκατάστασης των Σλάβων η οποία βρίσκεται στη σημερινή Βορειοανατολική Γερμανία, βορείως του ποταμού Χάβελ, ανάμεσα στους ποταμούς Έλβα και Όντερ. Από τον Βορρά βρέχεται από την Βαλτική θάλασσα.

 Οι Σλάβοι της περιοχής αυτής ήταν πολυδιασπασμένοι σε φυλές και η οργάνωσή τους ήταν πρωτόγονη. Αρκετές φορές έρχονταν μεταξύ τους σε σύγκρουση. Οι φυλές διακρίνονται σε τρεις ομάδες. Οι Σόρβοι νοτιότερα στη Λουσατία μεταξύ των ποταμών Ζάαλε στα δυτικά και Όντερ στα ανατολικά. Το βορειότερο όριο το ποτάμι Χάφελ. Οι Βελετοί προς βορρά μέχρι τη Βαλτική θάλασσα και ανατολικά μέχρι τον Οντέρ και την Πομερανία. Στα δυτικά τους βρίσκονταν οι Οβοδρίτες και ζούσαν στην ακτή της Βαλτικής μέχρι τον ποταμό Τράβε. Από τις φυλές αυτές μόνο οι Σόρβοι επιβίωσαν μέχρι σήμερα ως γλωσσική ομάδα. Η Πολαβική γλώσσα εξαφανίστηκε τον 19ο αιώνα, και μόνο διάφορα τοπωνύμια επιβεβαιώνουν την ύπαρξη Σλάβων στην περιοχή. Πρώτοι οι Οβοδρίτες συμμαχούν με τον Καρλομάγνο καθώς επιχειρεί να εκχριστιανίσει βίαια τους Σάξονες,με τους οποίους συμμάχησαν οι Βελετοί. Η Αρχιεπισκοπή του Αμβούργου πρωτοστατεί στην ιεραποστολή. Ναοί χτίζονται και αρκετοί ηγεμόνες ασπάζονται τον χριστιανισμό, όπως ο Σλαβομίρ το 821. Οι Σλάβοι είναι φόρου υποτελείς στους Γερμανούς, όμως οι τελευταίοι από τον 10ο αιώνα κλιμακώνουν τον βίαιο εκχριστιανισμό τους εκμεταλλευόμενοι την απουσία ισχυρής κεντρικής εξουσίας: με επιδρομές, αναγκαστικές βαπτίσεις, ίδρυση οχυρών και μητροπόλεων. Δεν θα λείψουν οι αντιγερμανικές και παγανιστικές αντιδράσεις των γηγενών απέναντι σε με τέτοια πολιτική. Το 983 θα ξεσπάσει εξέγερση και δύο πόλεις, το Χάφελμπουργκ και το Μπράντεμπουργκ, θα λεηλατηθούν. Τον 12ο αιώνα η κατάσταση χειροτερεύει για τους Σλάβους της περιοχής, επειδή πλέον και μετά τον εκχριστιανισμό των Δανών βρίσκονται περικυκλωμένοι από εκχριστιανισμένους λαούς (Γερμανούς, Δανούς, Πολωνούς). Αυτοί εποφθαλμιούν και τα λιμάνια τους αφού ο κίνδυνος των Βίκινγκ έχει εξαλειφθεί. Ελένη Στεργιοπούλου, Εισαγωγή στη Σλαβική Φιλολογία II-Σημειώσεις, Ε.Κ.Π.Α. τμ. Σλαβικών Σπουδών, Αθήνα 2011-2012, σελ.39-41 [1]
Galasy ZMesta (μπάντα)

Οι Galasy ZMesta (στα Ελληνικά: Οι φωνές της πόλης) είναι ένα Λευκορωσικό συγκρότημα, το οποίο είχε προγραμματιστεί να εκπροσωπήσει τη Λευκορωσία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, προτού το τραγούδι αποκλειστεί από την EBU λόγω παραβίασης των κανόνων του διαγωνισμού.

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στην πόλη Μπαρανοβίτσι, μια πόλη στα δυτικά της Λευκορωσίας. Από εκεί, ξεκίνησαν να δουλεύουν μαζί, όταν οι μισοί του συγκροτήματος δουλεύαν ήδη ως μουσικοί και οι άλλοι μισοί δουλεύαν με το τοπικό κλαμπ κωμικών, το KVN.Κατά τη διάρκεια των Λευκορωσικών διαδηλώσεων του 2020 με 2021, το συγκρότημα κατέκρινε τους διαδηλωτές και έδειξαν την υποστήριξή τους για τον Αλεξάντερ Λουκασένκο, Πρόεδρος της Λευκορωσίας από το 1994. Το συγκρότημα κατακρίθηκε, επίσης, για τρανσφοβικούς και ομοφοβικούς στίχους σε κάποια από τα προηγούμενα τραγούδια του. Το "Ya nauchu tebya" κατακρίθηκε για τους στίχους που κορόιδευαν το Λευκορωσικό προ δημοκρατικό κίνημα. Το "Ya nauchu tebya (I'll Teach You)" είναι ένα τραγούδι του Λευκορωσικού συγκροτήματος Galasy ZMesta. Το τραγούδι είχε σχεδιαστεί να εκπροσωπήσει τη Λευκορωσία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, αφού επιλέχθηκε εσωτερικά από την Εθνική Δημόσια Ραδιοτηλεόραση της Λευκορωσίας (BTRC). Στις 9 Μαρτίου 2021, το BTRC επιβεβαίωσε ότι οι Galasy ZMesta θα εκπροσωπήσουν τη Λευκορωσία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021 με το τραγούδι "Ya Nauchu Tebya (I'll Teach You)". Οι Galasy ZMesta επιλέχθηκαν ανάμεσα σε διάσημους Λευκορώσους καλλιτέχνες, όπως η ZENA και οι CHAKRAS.Η 65η έκδοση της Eurovision, έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και θα αποτελείται από δύο ημιτελικούς που θα πραγματοποιηθούν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Λευκορωσία τοποθετήθηκε στον πρώτο ημιτελικό, που θα διεξαχθεί στις 18 Μαΐου 2021, και είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο πρώτο μισό του σόου.
Μάρια Όλεχ

Η Μάρια Αγκάτα Όλεχ (πολωνικά: Maria Agata Olech) (γενν. το 1941) είναι Πολωνή ερευνήτρια της Ανταρκτικής, γνωστή για το έργο της στη λειχηνολογία και τη μυκητολογία της Ανταρκτικής και της Αρκτικής. Η Όλεχ ήταν αρχηγός της βάσης του πολωνικού σταθμού της Ανταρκτικής «Χένρικ Αρκτόφσκι» και οι Λόφοι Όλεχ στην περιοχή του Σημείου Τριών Αδελφών (Three Sisters Point) της Ανταρκτικής ονομάστηκαν από εκείνη.

 Η Όλεχ γεννήθηκε στο Νόβι Σοντς στη Νότια Πολωνία το 1941. Τελείωσε το διδακτορικό στη βιολογία (1963) στο Τμήμα Βιολογίας και Επιστημών της Γης στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία της Πολωνίας. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε το διδακτορικό στη λειχηνολογία (1968) στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου. Ο τίτλος της διατριβής της ήταν ο Stosunki lichenologiczne Beskidu Sądeckiego (σχέσεις λειχηνολογίας στα Δυτικά Καρπάθια). Η Όλεχ έχει εργαστεί εκτενώς στην ταξινομία, τη βιοποικιλότητα, την οικολογία, τη βιογεωγραφία και τις προσαρμογές των λειχηνοποιημένων και λειχηνικών μυκήτων σε βουνά και πολικές περιοχές. Εργάστηκε επίσης σε βαρέα μέταλλα και ρύπους ραδιονουκλεϊδίων από το περιβάλλον της Ανταρκτικής και σε άλλες ανθρώπινες επιπτώσεις στα επίγεια οικοσυστήματα της Ανταρκτικής. Έχει περιγράψει περίπου 100 φύκια, λειχήνες, μύκητες, λειχηνικούς μύκητες νέους στην επιστήμη.Η Όλεχ ήταν βοηθός έρευνας στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1968-1971), όπου οργάνωσε το εργαστήριο και το βοτανολόγιο λειχήνων. Στη συνέχεια διορίστηκε Επίκουρη Καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1971-1986) και προήχθη σε Καθηγήτρια (1986-1992) στο Ινστιτούτο Βοτανολογίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου, όπου οργάνωσε το Τμήμα Πολικής Έρευνας και Τεκμηρίωσης. Έγινε πλήρης καθηγήτρια Βιολογίας στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο το 1992. Είναι επίσης επιμελήτρια του Κρυπτογραφικού Βοτανολογίου του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου, είναι η Πρόεδρος του Συντακτικού Συμβουλίου Πολωνικής Πολικής Έρευνας, Πρόεδρος της Ομάδας Βιολογίας και Ανάπτυξης Πολικών Τοπίων στο πλαίσιο της Επιτροπής Πολικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.Η Όλεχ ήταν επικεφαλής του Πολωνικού Σταθμού της Ανταρκτικής από το 1991-1993 και στη συνέχεια και πάλι από το 2005-2006. Ήταν επικεφαλής Πολικής Έρευνας και Τεκμηρίωσης του Τμήματος Ζντζίσουαφ Τσέπε του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (1996-2011). Έχει συμμετάσχει και ηγηθεί σε αρκετές αποστολές στην Αρκτική και την Ανταρκτική. Η Όλεχ έγινε μέλος του The Explorers Club το 2001. Επιπλέον, οι Λόφοι Όλεχ στο σημείο Three Sister της Ανταρκτικής ονομάστηκαν προς τιμήν του.
Φίλιππος της Έσσης

Ο Φίλιππος (γερμ.: Philipp, 6 Νοεμβρίου 1896 - 25 Οκτωβρίου 1980) από τον Οίκο της Έσσης ήταν τιτουλάριος εκλέκτορας της Έσσης και τιτουλάριος βασιλιάς της Φινλανδίας (1940-1980).

 Γεννήθηκε στο Ανάκτορο Ρούμπενχαϊμ στο Όφφενμπαχ και ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου-Καρόλου τιτουλάριου εκλέκτορα της Έσσης και βασιλιά της Φινλανδίας και της Μαργαρίτας των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του απεβίωσαν 23 και 20 ετών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δίδυμος αδελφός του ήταν ο Βόλφγκανκ. Μορφώθηκε στο σχολείο Μπέξχιλλ-ον-Σίι της Βρετανίας, μετά στη Φρανκφούρτη και έπειτα στο Πότσνταμ. Ήταν ο μόνος από τα τέκνα του Φρειδερίκου-Καρόλου που δεν σπούδασε σε στρατιωτική Ακαδημία. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εγγράφτηκε στο 24ο Σύνταγμα Δραγώνων μαζί με τον δευτερότοκο Μαξιμιλιανό, ο οποίος αργότερα σκοτώθηκε στο Βέλγιο, 20 ετών. Ο Φίλιππος συνέχισε ως υπολοχαγός, υπεύθυνος για την προμήθεια πυρομαχικών· τραυματίστηκε σε μάχη στην Ουκρανία. Το 1916 απεβίωσε και ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος σε μάχη. Το 1918 ο πατέρας του εξελέγη βασιλιάς της Φινλανδίας. Μέσα στους επόμενους δύο μήνες ηττήθηκε η Γερμανία, έληξε ο Πόλεμος και η Φινλανδία έγινε Δημοκρατική, έτσι ο πατέρας του δεν πρόλαβε να αναλάβει βασιλιάς. Ο Φίλιππος εγγράφτηκε στον Μεταβατικό στρατό. Το 1920-22 σπούδασε ιστορία και αρχιτεκτονική στο Ντάρμστατ. Έκανε μερικές επισκέψεις στην Ελλάδα, στη θεία του Σοφία, σύζυγο τού Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας. Το 1922 άφησε, χωρίς να τελειώσει, τις σπουδές του και εργάστηκε στο Μουσείο βασιλέως Φρειδερίκου Γ΄ του Βερολίνου (νυν Μουσείο Μπόντε). Το επόμενο έτος εργάστηκε ως διακοσμητής εσωτερικών χώρων στη Ρώμη. Κατά το βιογράφο του μάλλον είχε σχέση με τον Ζήγκφρητ Σασούν, Άγγλο ποιητή. Νυμφεύτηκε τη Μαφάλντα, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας. Διέμενε με την οικογένειά του κυρίως στη βίλλα Πολισένα, μέρος της βίλλας Σαβοΐα του βασιλιά της Ιταλίας, σε προάστιο της Ρώμης. Το 1930 ταξίδεψε στη Γερμανία και έγινε μέλος των Ναζί. Μετά τη λήξη του πολέμου κρατήθηκε από τους Συμμάχους σε κέντρα κράτησης, ώσπου τον ελευθέρωσαν το 1947. Το 1940 είχε αποβιώσει ο πατέρας του και ο Φίλιππος τον είχε διαδεχθεί ως τιτουλάριος εκλέκτορας της Έσσης-Κάσσελ. Το 1968 απεβίωσε ο τελευταίος απόγονος της Έσσης-Νάρμστατ, ο Λουδοβίκος μέγας δούκας της Έσσης και παρά τω Ρήνω. Ο Φίλιππος τον διαδέχθηκε ως (μακρινός) εξ αρρενογονίας συγγενής, αλλά ήταν και 2ος εξάδελφός του. Πιο πριν ο Λουδοβίκος είχε υιοθετήσει τον πρωτότοκο γιο του Φιλίππου, τον Μαυρίκιο, ο οποίος έτσι κληρονόμησε σημαντικές καλλιτεχνικές συλλογές. Νυμφεύτηκε το 1924 τη Ματθίλδη της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας και είχε τέκνα: Μαυρίκιος 1926-2013, τιτουλάριος εκλέκτορας της Έσσης. Ερρίκος 1928-1999. Όθων-Αδόλφος 1936-1997. Ελισάβετ-Μαργαρίτα γενν. 1941, νυμφεύτηκε τον Φρήντριχ κόμη φον Όππερσντορφφ. Jonathan Petropoulos, Royals and the Reich: The Princes von Hessen in Nazi Germany (Oxford University Press, 2006). Jobst Knigge, Prinz Philipp von Hessen. Hitlers Sonerbotschafter für Italien, Humboldt University Berlin (open access) 2009
Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας

Η Υποψηφιότητα Λαϊκής Ενότητας (κατ. Candidatura d'Unitat Popular) είναι ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα της Καταλονίας το οποίο τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, ενώ δραστηριοποιείται και στο σύνολο των Καταλανικών Χωρών. Το κόμμα δραστηριοποιείται παραδοσιακά σε επίπεδο δήμων και αποτελείται από ανεξάρτητους υποψήφιους που συμμετέχουν στις τοπικές εκλογές στην παράταξη αυτή. Το 2012, το κόμμα κατήλθε για πρώτη φορά σε εκλογές για το Καταλανικό Κοινοβούλιο, κερδίζοντας 3 από τις συνολικά 135 έδρες του Καταλανικού Κοινοβουλίου.

 Το κόμμα αποτελείται από αυτόνομες τοπικές συνελεύσεις που εκπροσωπούν πόλεις ή γειτονιές. Αυτές οι συνελεύσεις μπορεί να έχουν ιδεολογικές διαφορές, όμως κοινός τόπος για τις συνελεύσεις αυτές είναι η καταλανική ανεξαρτησία και η στήριξη αριστερών πολιτικών και, συγκεκριμμένα, πολιτικών ιδεολογιών όπως ο οικοσοσιαλισμός και ο ελευθεριακός σοσιαλισμός. Ο συντονισμός των τοπικών υποψηφιοτήτων πραγματοποιείται από τη Δημοτική Συνέλευση της Αυτονομιστικής Αριστεράς, όπου συζητούνται θέματα σχετικά με την πολιτική πλατφόρμα του κόμματος. Σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο, οι αποφάσεις λαμβάνονται σε συνελεύσεις σύμφωνα με τις αρχές της διαβουλευτικής δημοκρατίας. Η αποκεντρωμένη λειτουργία του κόμματος βασίζεται στην αρχή του ελευθεριακού κοινοτισμού.