IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (ρωσικά: Казакская Автономная Социалистическая Советская Республика‎, Kazakskaya Avtonomnaya Socialisticheskaya Sovetskaya Respublika καζακικά: Қазақ Автономиялық Социалистік Советтік Республикасы, Qazaq Avtonomïyalıq Sotsialïstik Sovettik Respuwblïkası, قازاق اۆتونومئيالىق سوتسىالئستىك سوۆەتتىك زەسپۋبلئكاسى‎*, Καζακικό Ομοιόμορφο Τουρκικό Αλφάβητο: Qazaq Aptonom Sotsijalistik Sovettik Respuʙlikasь), ήταν μια αυτόνομη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ), υφιστάμενη από το 1925 μέχρι το 1936.

 Η Καζακική ΑΣΣΔ δημιουργήθηκε αρχικά ως Κιργιζική ΑΣΣΔ (δεν πρέπει να συγχέεται με την Κιργιζική ΑΣΣΔ των ετών 1926-36, μια περιοχή της Κεντρικής Ασίας, η οποία σήμερα είναι το ανεξάρτητο κράτος του Κιργιστάν) στις 26 Αυγούστου 1920, και ήταν μέρος της ΡΣΟΣΔ. Πριν από τη Ρωσική Επανάσταση, οι Καζάκοι στη Ρωσία ήταν γνωστοί ως "Κιργίζιοι-Καζάκοι" ή απλά "Κιργίζιοι" (και από τους Κιργιζίους ως "Καρά-Κιργκίζ"). Αυτή η πρακτική συνεχίστηκε ως τις αρχές της Σοβιετικής περιόδου, και η Κιργιζική ΑΣΣΔ ήταν μια εθνική δημοκρατία για τους Καζάκους. Ωστόσο, στις 15-19 Ιουνίου 1925 το πέμπτο Καζακικό Συμβούλιο των Σοβιέτ αποφάσισε να μετονομάσει τη δημοκρατία, ως Καζακική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Η πρωτεύουσα της πρώην Κιργιζικής ΑΣΣΔ ήταν το Ακ-Μετσέτ, έγινε η πρωτεύουσα της Καζακικής ΑΣΣΔ αλλά μετονομάστηκε σε Κιζιλορντά, από το καζακικό ''κόκκινο κέντρο". Το 1927 ή το 1929 το Άλμα-Άτα ορίστηκε ως η νέα πρωτεύουσα της ΑΣΣΔ. Τον Φεβρουάριο του 1930, υπήρξε μια αντισοβιετική ανταρσία στο χωριό Σοζάκ. Στις 5 Δεκεμβρίου του 1936, η Καζακική ΑΣΣΔ αποσπάστηκε από τη ΡΣΟΣΔ και δημιουργήθηκε η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν. Η Καζακική ΑΣΣΔ, η οποία διαδέχτηκε την Κιργιζική ΑΣΣΔ, είχε όλη την επικράτεια της προηγούμενης ΑΣΣΔ, συν ένα μέρος του Ουζμπεκιστάν (Αυτόνομη Περιφέρεια των Καρακαλπάκ), του Τουρκμενιστάν (βόρεια ακτή του Κάρα-Μπογκάζ-Γκολ) και τη Ρωσία (μέρος της σημερινής περιφέρειας Αρινμπούρκ). Τα εδάφη αυτά μεταφέρθηκαν από την Καζακική ΑΣΣΔ την επόμενη δεκαετία. Οι διοικητικές υποδιαιρέσεις της ΑΣΣΔ άλλαξαν αρκετές φορές στην ιστορία της. Το 1928, τα γκουμπερνίγια (κυβερνεία) τα οποία κληρονόμησε από την Κιργιζική ΑΣΣΔ αντικαταστάθηκαν με 13 οκρούγκ και επαρχίες. Το 1932, η δημοκρατία χωρίστηκε σε έξι μεγαλύτερα ομπλάστ (περιφέρειες). Αυτές ήταν: Περιφέρεια Ακτόμπε (πρωτεύουσα: Ακτομπέ) Άλμα-Άτα (πρωτεύουσα: Αλμάτι) Ανατολική Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Σεμέι) Περιφέρεια Καραγκάντα (πρωτεύουσα: Πετροπάβλ) Νότια Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Σιμκέντ) Δυτική Καζακική Περιφέρεια (πρωτεύουσα: Οράλ).Στις 31 Ιανουαρίου του 1935, δημιουργήθηκε μια νέα εδαφική διαίρεση που περιελάμβανε τα ομπλάστ με ένα νέο οκρούγκ, το Καρκαραλίνσκ.
Ψευδοαριστοτέλης

Η ονομασία Ψευδοαριστοτέλης αποδίδεται στους αγνώστους συγγραφείς των ψευδεπίγραφων έργων που παλαιότερα αποδίδονταν στον Αριστοτέλη, κυρίως φιλοσοφικές ή ιατρικές πραγματείες οι οποίες παρότι ψευδεπίγραφες είχαν σημαντική επιρροή ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα.

 Τα πρώτα ψευδοαριστοτελικά έργα γράφτηκαν από μέλη της Περιπατητικής σχολής, πολλά περισσότερα όμως γράφτηκαν αρκετά αργότερα κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα. Καθώς το συγγραφικό έργο του Αριστοτέλη αποτελούνταν από πολλά έργα, ήταν σχετικά εύκολο για πολλούς μετέπειτα συγγραφείς -κυρίως στην χριστιανική δυτική Ευρώπη, και αραβική βόρεια Αφρική- να δημιουργήσουν ένα σύγγραμμα και να το αποδώσουν στον Αριστοτέλη. Αυτό συνέβαινε γιατί με αυτόν ως τον υποτιθέμενο δημιουργό, το κείμενο αποκτούσε ιδιαίτερη αξία, αποδοχή και βαρύτητα, καθώς ο Αριστοτέλης θεωρούνταν από τις πλέον σημαντικές αυθεντίες της αρχαιότητας, τόσο από τους χριστιανούς όσο και από τους μουσουλμάνους λόγιους. Δεν είναι ξεκάθαρο ωστόσο για όλες τις περιπτώσεις το εάν ο ίδιος ο δημιουργός του κάθε συγγράμματος απέδιδε επίτηδες το έργο στον Αριστοτέλη, ή μεταγενέστεροι λόγιοι απέδιδαν λανθασμένα ή επίτηδες το έργο θέλοντας να προωθήσουν τα συγγράμματα αυτά. Κατά τον Μεσαίωνα υπήρχαν περισσότερα από 100 ψευδοαριστοτελικά έργα σε κυκλοφορία. Αυτά διακρίνονται σε 3 ομάδες με βάση την γλώσσα του έργου, σε αραβικά, ελληνικά ή λατινικά, με τα αραβικά να είναι τα περισσότερα και τα λατινικά να είναι τα λιγότερα, ωστόσο πολλά από τα αραβικά μεταφράστηκαν στα λατινικά αργότερα. Η πλειοψηφία των έργων ασχολούνται με αποκρυφιστικά θέματα όπως αλχημεία, αστρολογία, χειρομαντεία, και φυσιογνωμική, ενώ άλλα έργα ασχολούνταν με φιλοσοφικά θέματα, κυρίως πλατωνικά και νεοπλατωνικά παρά αριστοτελικά. Από όλα τα έργα, το αραβικής προέλευσης Secretum Secretorum ήταν το πλέον διαδεδομένο ψευδοαριστοτελικό έργο, και για κάποιο καιρό είχε μεγαλύτερη δημοφιλία και από τα πραγματικά έργα του Αριστοτέλη.Υπήρξαν και ψευδεπίγραφα έργα τα οποία εμφανίστηκαν μετά τον Μεσαίωνα, όπως το Aristotle's Masterpiece (μτφ. Αριστούργημα του Αριστοτέλη) το οποίο ήταν σεξουαλικό εγχειρίδιο το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1684 και είχε ιδιαίτερα μεγάλη δημοφιλία στην Αγγλία και πωλούνταν έως και τις αρχές του 20ού αιώνα. Τα έργα με αρίθμηση Μπέκερ αποτελούν μέρος του ακαδημαϊκά παραδοσιακού αριστοτελικού σώματος κειμένου. Aristotelis Opera - Immanuel Bekker, 1836, ελληνικό κείμενο για τα έργα Περί χρωμάτων, Εκ του περί ακουστών, Φυσιογνωμικά, Περί φυτών, Περί θαυμασίων ακουσμάτων, Μηχανικά, Περί άτομων γραμμών, Περί Ξενοφάνους, περί Ζήνωνος, περί Γοργίου)
Κόμα Πεδρόζα

Η Κόμα Πεδρόζα (Coma Pedrosa), είναι η υψηλότερη κορυφή και βουνό στο μικρό κράτος της Ανδόρρας, στα Πυρηναία, με υψόμετρο κορυφής 2.943 μέτρα. Είναι δημοφιλές βουνό στους ορειβάτες και έχει αρκετές ορεινές λίμνες, μερικές παγετωνικής προελεύσεως, με πλέον αξιοσημείωτη την Εστάνις ντε Βαγιάου στις δυτικές πλαγιές του. Κοντινότερος οικισμός είναι το χωριό Αρινσάλ. Στους ιστορικούς χρόνους το βουνό παρείχε ασφάλεια από εισβολείς στην Ανδόρρα. Σήμερα αποτελεί τμήμα εθνικού πάρκου.

 Η Κόμα Πεδρόζα έχει πυραμιδοειδές σχήμα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά της Ανδόρρας, στην Ενορία Λα Μασάνα, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία και την Ισπανία. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι πλάτος 42°35΄26΄΄ Βόρειο και μήκος 1°26′41΄΄ Ανατολικό. Η Ανδόρρα, ως αποκλειστικά ορεινή χώρα των Πυρηναίων, έχει 65 κορυφές υψηλότερες των 2.000 μέτρων και από αυτές η Κόμα Πεδρόζα είναι η υψηλότερη, περίπου 24 μέτρα ψηλότερη από τον Μύτικα του Ολύμπου.Η σχετικώς πρόσφατη έκθεσή της στον τουρισμό έχει προσελκύσει δεκάδες χιλιάδες τουρίστες. Οι χαμηλότερες πλαγιές της Κόμα Πεδρόζα έχουν μερικές καλλιεργήσιμες εκτάσεις, ενώ ψηλότερα οι πλαγιές καλύπτονται από δάσος. Η μεγάλη χιονοκάλυψη τους χειμερινούς μήνες παρέχει ευκαιρίες για σκι και αναρρίχηση σε πάγο, ενώ το καλοκαίρι υπάρχουν εύκολα μονοπάτια για πεζοπορία στην κοιλάδα του Αρινσάλ, μια πεζοπορία που μπορεί να συνεχισθεί στο έδαφος της Ισπανίας, στη Βαλ Φερέρα, μετά την ορεινή συνοριακή διάβαση Βαγιάου.Το χωριό Αρινσάλ βρίσκεται στη στενή κοιλάδα κάτω από το βουνό. Η γύρω περιοχή είναι γνωστή με το ίδιο όνομα μονολεκτικά, ως Κομαπεδρόζα (Comapedrosa). Σήμερα αποτελεί τμήμα του εθνικού πάρκου Parc Natural Comunal de les Valls del Comapedrosa (= «Κοινοτικό Φυσικό Πάρκο των Κοιλάδων της Κομαπεδρόζα»), ενώ υπάρχει και ομώνυμος χείμαρρος, ο Κόμα Πεδρόζα. Η δασική βλάστηση του βουνού και των κοιλάδων του αποτελείται από πεύκα, έλατα και σημύδες. Υψηλότερα υπάρχουν πολλοί αλπικοί λειμώνες. Το τουριστικό ρεύμα ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον με καταφύγια, ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλες μονάδες που εξυπηρετούν τους τουρίστες. Η ανάβαση στην Κόμα Πεδρόζα αρχίζει από το χωριό Αρινσάλ, σε υψόμετρο 1.580 μέτρα. Από εκεί χρειάζονται περί τις 4 έως 4,5 ώρες για να φθάσει κάποιος στην κορυφή. Το πρώτο μέρος της αναβάσεως, περίπου μισή ώρα, γίνεται ακολουθώντας ένα πλατύ μονοπάτι. Η άνοδος συνεχίζεται σε μία απότομη πλαγιά, στη χαράδρα του χειμάρρου Κόμα Πεδρόζα και φθάνει στο καταφύγιο σε υψόμετρο 2.272 μέτρα, κοντά στη l'Estany de les Truites (= «Λίμνη με τις πέστροφες»). Μία ακόμα ώρα οδοιπορίας οδηγεί στην Estany Negre (= «Μαύρη Λίμνη»), ονομασμένη έτσι από το χρώμα της. Το τελευταίο τμήμα της διαδρομής είναι περίπου μία ώρα με δύσκολη ανάβαση σε πετρώδες έδαφος, από την Estany Negre μέχρι την υψηλότερη κορυφή της Ανδόρρας.Στην κοιλάδα του Αρινσάλ υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο για τους χειμερινούς μήνες. Οι πρώτοι αναβατήρες σκι εγκαταστάθηκαν το 1973. Το κέντρο απέχει 10 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ανδόρρα λα Βέλλα. Πεζοπορία στην Ανδόρρα Πεζοπορία στην Κόμα Πεδρόζα
NGC 3185

Ο NGC 3185 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λέοντα. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Πάρσονς (William Parsons) το 1850 με το περίφημο τηλεσκόπιο του που ονομάζονταν "Λεβιάθαν".

 Δεδομένα για το NGC 3185 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3185 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3185 στο Wikimedia Commons
Cosmote

Η Cosmote αποτελεί ενιαία εμπορική μάρκα για όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες του Ομίλου ΟΤΕ σε σταθερή και κινητή τηλεφωνία, ευρυζωνικές υπηρεσίες, συνδρομητική τηλεόραση και ολοκληρωμένες λύσεις τεχνολογίας πληροφοριών και επικοινωνιών (ICT). Το κεντρικό μήνυμα της εμπορικής μάρκας Cosmote είναι «ένας κόσμος, καλύτερος για όλους».

 Η εταιρεία συστάθηκε ως Κυψελοειδές Λειτουργικό Σύστημα Κινητών Τηλεπικοινωνιών Α.Ε. τον Οκτώβριο του 1997. Τον Απρίλιο του 1998 προστίθεται η Cosmote ως διακριτικός τίτλος, όνομα που ξεκίνησε και τυπικά την εμπορική λειτουργία ένα χρόνο μετά, σηματοδοτώντας τη δραστηριοποίηση του Ομίλου ΟΤΕ στην κινητή τηλεφωνία και συμπληρώνοντας ένα εκατομμύριο συνδρομητές. Τον Ιούλιο του 1999 η εταιρεία μετατράπηκε στην τωρινή Cosmote Κινητές Τηλεπικοινωνίες Α.Ε.Το 2001 απέκτησε άδεια κινητής τηλεφωνίας 3ης γενιάς (UMTS) στην Ελλάδα, ενώ το 2006 ανακοίνωσε την εξαγορά της Γερμανός Group, της πιο πετυχημένης τηλεπικοινωνιακής αλυσίδας λιανικής στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Το 2009 ολοκληρώθηκε η μεταβίβαση στην Telekom Slovenije του 100% της Cosmofon και της Germanos Skopje, θυγατρικών της Cosmote, σε συνέχεια εξαγοράς του 40% του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom, καθώς η τελευταία διατηρούσε ήδη μια θυγατρική ανταγωνιστική εταιρεία στην Βόρεια Μακεδονία. Το 2010, αναβάθμισε το δίκτυό της, διαθέτοντας ευρυζωνικές ταχύτητες μέχρι 42,2 Mbps καθοδικής ζεύξης και 5,8 Mbps ανοδικής ζεύξης, ενώ ήταν η πρώτη που εγκαινίασε στην Ελλάδα, σε πιλοτική βάση, δίκτυο κινητής τηλεφωνίας τέταρτης γενιάς, τεχνολογίας LTE, με ταχύτητες 100 Mbps. Το 2014 ήταν η πρώτη που προχώρησε σε πιλοτικές δοκιμές κινητού ευρυζωνικού δικτύου 4G+, για ταχύτητες έως και τα 300 Mbps. Τον Οκτώβριο του 2015, καθιερώθηκε ως ενιαία εμπορική μάρκα για όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες του Ομίλου ΟΤΕ. Στο πλαίσιο αυτό διατέθηκαν εμπορικά το Cosmote One, ένα «σχήμα» υπηρεσιών επικοινωνίας και ψυχαγωγίας που καλύπτει τις σύγχρονες τηλεπικοινωνιακές ανάγκες των καταναλωτών για ομιλία, Διαδίκτυο και ψυχαγωγία, και το Cosmote Business One ένα «σχήμα» υπηρεσιών σταθερής, κινητής, διαδικτύου, υπηρεσιών υπολογιστικής νέφους και τηλεφωνικού κέντρου για επιχειρήσεις.Το 2018 ο Όμιλος ΟΤΕ αποφάσισε να εισέλθει σε νέες αγορές, με αιχμή αρχικά την παροχή ασφαλιστικών υπηρεσιών μέσω του COSMOTE Insurance, αλλά και των υπηρεσιών ηλεκτρονικών πληρωμών μέσω του COSMOTE Payments. Το 2018 η Cosmote ανέλαβε την ανάπτυξη πιλοτικού δικτύου πέμπτης γενιάς (5G) στο Δήμο του Ζωγράφου, όπου την ίδια χρονιά υλοποίησε το πρώτο δοκιμαστικό δίκτυο 5G στην Ελλάδα, πετυχαίνοντας ζωντανές ταχύτητες πάνω από 1.2Gbps. Η Cosmoκάρτα, το What's Up και η Frog Mobile, είναι οι τρεις καρτοκινητές της εταιρίας και προσφέρουν ξεχωριστά πακέτα υπηρεσιών για τους συνδρομητές της. Η Cosmote Μονοπρόσωπη Α.Ε. λειτουργεί σύμφωνα με το Καταστατικό της, την ισχύουσα για τις ανώνυμες εταιρείες νομοθεσία και, μοναδικός μέτοχος αυτής, με ποσοστό 100%, είναι η ΟΤΕ Α.Ε. Deutsche Telekom Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος Otenet Γερμανός Group COSMOTE TV COSMOTE Greece
Μενθία δε Μεντόθα

Η Μενθία, ισπαν.: Mencía de Mendoza y Fonseca (30 Νοεμβρίου 1508 - 4 Ιανουαρίου 1554) από τον Οίκο των Μεντόθα ήταν μία προστάτης του πολιτισμού. Ήταν μία ηγετική προσωπικότητα της Αναγέννησης στις Κάτω Χώρες και ήταν γνωστή για τις προοδευτικές απόψεις της στην εκπαίδευση των γυναικών.

 Ήταν κόρη του Ροδρίγο Ντίαθ δε Βιβάρ υ Μεντόθα, 1ου μαρκησίου του Θενέτε και της Μαρία δε Φονσέκα υ Τολέδο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1524 με τον Ερρίκο Γ΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ, που απεβίωσε το 1538. Απέκτησαν έναν θνησιγενή γιο. Το 1541 η Μενθία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Φερδινάνδο των Τραστάμαρα δούκα της Καλαβρίας, τον μεγαλύτερο και επιζώντα γιο του Φρειδερίκου Δ΄ της Νάπολης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Matty Klatter, Mendoza y Fonseca, Mencía de, σε: Digitaal Vrouwenlexicon van Nederland. Διεύθυνση URL: http://resources.huygens.knaw.nl/vrouwenlexicon/lemmata/data/MenciadeMendoza [13/01/2014]
Πτελέα Οινηίδας

Δεν θα πρέπει να συγχέεται με τον μεταγενέστερο, από το 1999 έως το 2010, Δήμο Πτελεού, του νομού Μαγνησίας, με έδρα τη Πτελεό. Η Πτελέα (αρχαία ελληνικά: Πτελέα), (ο δήμος: Πτελέας, Δήμος Πτελεασίων) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).

 Ο δήμος πήρε το όνομά του, κατά πάσα πιθανότητα, από τον μυθικό, επώνυμο ήρωα Πτελεό, τον εραστή της Προκρίδας, η οποία ήταν επίσης προστάτιδα του δήμου. Σε άλλη παραλλαγή του μύθου, η Πρόκρις, μετά την ανακάλυψη της απιστίας της, από το σύζυγό της Κέφαλο (γενάρχη του αττικού γένους των Κεφαλιδών) κατέφυγε στην Κρήτη, στο βασιλιά Μίνωα. Το όνομα, πιθανώς να απορρέει επίσης και από το δέντρο πτελέα, στη δημοτική φτελιά, όπως και σε άλλες παρεμφερείς περιπτώσεις (δείτε: Άλλες χρήσεις). Ο δήμος της Πτελέας, ήταν μικρός δήμος, του άστεως. Η ακριβής θέση του δήμου δεν είναι γνωστή, αλλά μάλλον βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Κηφισού, δυτικά της Αθήνας και βόρεια της Ιεράς Οδού, κοντά στο σημερινό Αιγάλεω ή κοντά στον Ασπρόπυργο (πρώην Καλύβια Χασιώτικα), ή και στην περιοχή του θριασίου πεδίου, κοντά στην Ελευσίνα, χωρίς να έχει ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή. Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο στην Πλατάναν. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.), στην αρχαία Βουλή των 500. Τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), συμμετείχε επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης της αρχαίας Πτελέας ονομαζόταν Πτελεάσιος. Αρχαία Αθήνα Οινηίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Πτελ Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Ptelea, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”, (49, 70, 112 Nr. 124, Tab. 6.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 133. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 «Ptelea». www.ancientworlds.net. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2015. Traill, J. «Places: 580095 (Ptelea)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2017. Ptelea, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Ptelea, Attic Inscriptions Online.
Την απήγαγαν!

Το έργο Την απήγαγαν! (ισπανικά: Que se la llevaron!) είναι το όγδοο (8ο) από τη σειρά 80 χαρακτικών Τα Καπρίτσια (Los Caprichos) του Ισπανού καλλιτέχνη Φρανθίσκο Γκόγια. Ο Γκόγια δημιούργησε τα χαρακτικά αυτά κατά τα έτη 1797 και 1798, και τα δημοσίευσε σαν μία συλλογή έργων το 1799. Περιγράφοντας αυτή τη σειρά έργων, ο καλλιτέχνης ανέφερε ότι απεικονίζει τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες και ανοησίες που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμένη κοινωνία, και τις κοινές προκαταλήψεις και τις παραπλανητικές πρακτικές που τα έθιμα, η αμάθεια, ή η ιδιοτέλεια τις έχουν καταστήσει συνήθεις.

 Στο χαρακτικό αυτό απεικονίζονται δύο άντρες που απαγάγουν μία γυναίκα. Το έργο αποτελεί μια βίαιη καταγγελία του Γκόγια για τη βία κατά των γυναικών. Μόνο το κεφάλι της γυναίκας αποδίδεται με λεπτομέρειες, ενώ τα πρόσωπα των απαγωγέων ούτε καν διακρίνονται. Ο ουρανός αλλά και πρόσωπα των δύο απαγωγέων είναι κατάμαυρα, ενώ τα ρούχα όλων των πρωταγωνιστών, καθώς και το πρόσωπο της γυναίκας, κατάλευκα. Περισσότερο απ' ό,τι καθαυτό το γραμμικό στοιχείο, αυτό που εντυπωσιάζει εδώ, και το οποίο δημιουργεί την ατμόσφαιρα βίας και απειλής, είναι κυρίως η αξιοποίηση των τονικών αντιθέσεων που επιτρέπει η χρήση της ακουατίντας.
Νυμφαίο Ιωνίας

Το Νυμφαίο Ιωνίας είναι πόλη της Μικράς Ασίας στην Τουρκία (τουρ. Kemalpasa), που έγινε γνωστή την περίοδο της Βυζαντινής εποχής για τις δύο ιστορικές συνθήκες που υπεγράφησαν εκεί. Βρίσκεται 20 χλμ. ανατολικά της Σμύρνης. Το Νυμφαίο, πιο συγκεκριμένα η Μονή του Σωτήρος Χριστού Σωσάνδρων, αναφέρεται σαν τόπος ταφής του αυτοκράτορα Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, ο οποίος ήταν ο δεύτερος αυτοκράτορας της Νικαίας. Εις μνήμη του μάλιστα, οικοδομήθηκε στην πόλη και ναός. Στο Νυμφαίο γεννήθηκε και ο Δημήτρης Μιχελίδης, ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και αντιστασιακός (1909-1990).

 Το 1214 υπογράφεται στο Νυμφαίο συνθήκη ανάμεσα στον αυτοκράτορα Ερρίκο της Κωνσταντινούπολης και τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας που σηματοδοτεί το τέλος της προέλασης των Λατίνων προς την Βυζαντινή Μικρά Ασία. Τον Μάρτιο του 1261 υπογράφεται συνθήκη από τον Μιχαήλ Η΄ της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και την Γένοβα, σύμφωνα με την οποία τα δύο μέρη συμμαχούν εναντίον των Βενετών. Ο Μιχαήλ Η΄ εξασφάλισε την ναυτική υποστήριξη των Γενουατών στην προσπάθειά του για αναστήλωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με αντάλλαγμα την ελεύθερη εμπορική δραστηριότητά τους σε όλα τα λιμάνια της αυτοκρατορίας, την επικύρωση της γενουατικής κυριότητας σε κτήσεις σε διάφορα λιμάνια των νησιών και της Ρωμανίας (της σημερινής νότιας Θράκης) καθώς και την εξασφάλιση της προστασίας των γενουατικών αποικιών. Λίγους μήνες μετά, 25 Ιουλίου 1261, γίνεται ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης και ο Μιχαήλ Η΄ στέφεται αυτοκράτορας. Χάρτης με το Νυμφαίο εντός των ορίων της Μητρόπολης Εφέσου
Δημογραφία της Κροατίας

Τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Κροατίας είναι γνωστά μέσα από απογραφές, που συνήθως διεξάγονται κάθε δέκα έτη. Η κροατική στατιστική υπηρεσία έχει αναλάβει αυτό το έργο από το 1990, με την τελευταία απογραφή να έχει γίνει τον Απρίλιο του 2011. Ο μόνιμος πληθυσμός της Κροατίας στην απογραφή εκείνη ήταν περίπου 4,290 εκατομμύρια κάτοικοι, με πυκνότητα 75,8 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

 Με πληθυσμό 4,29 εκατομμύρια κατοίκους, το 2011, η Κροατία βρισκόταν στην 125η θέση της παγκόσμιας πληθυσμιακής κατάταξης. Η πληθυσμιακή της πυκνότητα έφθανε τους 75,8 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Στο πεδίο του προσδόκιμου ζωής η μέση τιμή ήταν τα 78 έτη, ενώ ο δείκτης γονιμότητας βρισκόταν στο 1,50 ανά μητέρα, ένα ποσοστό που είναι από τα χαμηλότερα στον πλανήτη. Το κροατική στατιστική υπηρεσία έχει προβλέψει ότι ο πληθυσμός μπορεί να συρρικνωθεί στα 3,1 εκατομμύρια μέχρι το 2051, εξαιτίας του χαμηλού ποσοστού γεννήσεων και του επιπέδου της μετανάστευσης.Το 2014 υπήρξαν 39.566 γεννήσεις στην Κροατία, εκ των οποίων οι 20.374 αφορούσαν αγόρια και οι 19.192 κορίτσια. Ο μέσος όρος ηλικίας των μητέρων κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους ήταν τα 28,4 έτη. Το 2009, 52.414 άτομα έχασαν τη ζωή τους στην Κροατία, 48,5% των οποίων έχασαν τη ζωή τους σε ιατρικές εγκαταστάσεις και 90% αυτών λάμβανε ιατρική θεραπεία. Οι Καρδιαγγειακές παθήσεις και ο καρκίνος ήταν τα κύρια αίτια θανάτου στη χώρα, με 26.235 και 13.280 θανάτους αντίστοιχα. Την ίδια χρονιά, υπήρχαν 2.986 βίαιοι θάνατοι, συμπεριλαμβανομένων 2.121 που οφείλονται σε ατυχήματα. Ο τελευταίος αριθμός περιλαμβάνει 616 θανάτους σε τροχαία δυστυχήματα.Το 2009, συνολικά 22.382 γάμοι τελέσθηκαν στην Κροατία, καθώς και 5.076 διαζύγια. Η απογραφή του 2001 κατέγραψε 1.470.000 νοικοκυριά σε όλη τη χώρα. Η Κροατία κατοικείται κυρίως από Κροάτες (90,42%), ενώ οι μειονοτικές ομάδες περιλαμβάνουν Σέρβους (4,36%), Βόσνιους, Ούγγρους, Ιταλούς, Αλβανούς, Σλοβένους, Γερμανούς, Τσέχους, Ρομά και άλλους (5,22%). Στο Σύνταγμα της Κροατίας περιέχονται 22 μειονοτικές ομάδες. Το κροατική γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα της Κροατίας και μία από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από το 2013. Οι γλώσσες των μειονοτήτων βρίσκονται σε επίσημη χρήση από την τοπική αυτοδιοίκηση, όταν πρόκειται για περιοχές αποτελούμενες από εθνικές μειονότητες σε ποσοστό πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού τους, ή όπου η τοπική νομοθεσία εξουσιοδοτεί τη χρήση τους. Αυτές οι γλώσσες είναι η τσεχική, η ουγγρική, η ιταλική, η ρουθηνιακή, η σερβική και η σλοβακική. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 95,60% των πολιτών της Κροατίας, δήλωσαν τα κροατικά ως τη μητρική τους γλώσσα, το 1,23% δήλωσε τα σερβικά, ενώ καμία άλλη γλώσσα δεν συγκέντρωσε ποσοστό άνω του 0,5% των αυτοχθόνων ομιλητών της χώρας.
Φτηνή Ποπ για την Ελίτ

Η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ είναι ο δεύτερος "κανονικός" δίσκος του μουσικού συγκροτήματος Κόρε. Ύδρο.. Ηχογραφημένος στο "σπιτικό" studio του συγκροτήματος στην Κέρκυρα, ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2006 από την ΕΜΙ, υπό το label της Capitol και γνώρισε απρόσμενη εμπορική επιτυχία, φτάνοντας ως το #21 του επίσημου ελληνικού album chart της IFPI, με το τραγούδι "Όχι πια Έρωτες" να απολαμβάνει εξαιρετικό ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό airplay. Στις 13 Φεβρουαρίου του 2012, έξι χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του σε CD, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε σε διπλό συλλεκτικό βινύλιο από την ανεξάρτητη Inner Ear.

 "Οι Εραστές του Τίποτα" – 3:33 "Το Σπίτι" – 4:36 "Χειραψία / Gay Anthem for the New Millenium" – 6:32 "Ραντάρ" – 4:41 "Περί Πάθους '05" – 3:18 "Όχι πια Έρωτες" – 3:50 "Τώρα που δεν Έχω Κανέναν" – 4:38 "Ξανά με τους Κακούς" – 3:27 "Καμιά Χριστίνα" – 3:54 "Άλλη μια Νύχτα Σύγχυσης και Γέλιου" – 5:23 "(Ένας) Εφιάλτης" – 3:02 "Δεύτερο Πρόγραμμα" – 3:25 Στο τεύχος 6-13 Απριλίου 2006 του περιοδικού Αθηνόραμα, «o πιο αυστηρός Έλληνας μουσικοκριτικός που υπήρξε ποτέ», Αργύρης Ζήλος, βαθμολόγησε τον δίσκο με 4,5/5 αστέρια, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ ονομάστηκε από το μουσικό περιοδικό Sonik «o σημαντικότερος ελληνικός δίσκος της δεκαετίας μέχρι στιγμής». Στο επετειακό 100ό τεύχος του ίδιου περιοδικού, ο δίσκος βρέθηκε στην 1η θέση της λίστας “Τα 100 ελληνικά άλμπουμ της Sonik δεκαετίας”. Η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ στο Discogs Η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ στο MusicBrainz Η Φτηνή Ποπ για την Ελίτ στο YouTube Η επίσημη δισκογραφία των Κόρε. Ύδρο.
Περιοχή Σάμε

Το Περιοχή Σάμε (Αγγλικά: Same District Σουαχίλι: Wilaya ya Same), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα βόρεια με την Περιοχή Μουάνγκα, βορειοανατολικά με την Κένυα, νότια και νοτιοανατολικά με το Περιφέρεια Τάνγκα και δυτικά από την Περιφέρεια Μανυάρα. Διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής είναι η πόλη Σάμε (Same). Τα νότια Όρη Πάρε (Pare Mountains) βρίσκονται εντός των συνόρων της περιοχής, οπότε και αποτελεί τμήμα του Εθνικού Πάρκου Μκομάζι (Mkomazi National Park).Σύμφωνα με την Εθνική απογραφή του 2002, η Επαρχία Σάμε (Same District) είχε πληθυσμό 212.235 κατοίκους.[1] Έκτοτε, ο πληθυσμός αυξήθηκε σε 269.807 άτομα, σύμφωνα με την Εθνική απογραφή του 2012.Επαρχιακός Επίτροπος είναι ο I. W. Marwa και Εκτελεστικός Διευθυντής Περιοχής, ο J.A.R. Iddi.

 Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T2 από το Νταρ ες Σαλαάμ να Αρούσα περνά μέσα από την Περιοχή Σάμε (Same District).Η Σιδηροδρομική Γραμμή Ουσαμπάρα (Usambara Railway) από την Τάνγκα προς την Αρούσα, επίσης περνά μέσα από την περιοχή. Από το 2012, η Περιοχή Σάμε (Same District) διαιρείται διοικητικά σε 31 Τμήματα: (Αγγλικά) Same Profile, Kilimanjaro Region website (Περιφερειακή ιστοσελίδα) (Αγγλικά) «Population by Sex, Number of Households and Average Household Size». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2016. (Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2005-02-17) (Αγγλικά) Same District, Kilimajaro Area (ανεπίσημη σελίδα, φαίνεται όμως να περιέχει κάποια επίσημα στοιχεία) (Αγγλικά) Tanganyika history Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο Περιοχή Χάι Περιοχή Ρόμπο Περιοχή Μουάνγκα Αγροτική Περιοχή Μόσι Αστική Περιοχή Μόσι Σάμε Παραπομπές σημειώσεων
Έλικα του Όλντενμπουργκ

Η Έλικα του Όλντενμπουρκ (Eilika von Oldenburg, 22 Αυγούστου 1972 -) είναι η σύζυγος του Γεωργίου των Αψβούργων. Ήταν στη σειρά της διαδοχής του Βρετανικού θρόνου πριν από το γάμο της με Ρωμαιοκαθολικό.

 Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1972 στο Μπαντ Σίγκεμπεργκστ και είναι κόρη του Ιωάννη, Δούκα του Όλντενμπουρκ και της Κόμισσας Ίλκα του Όρτενμπουρκ.Στις 18 Οκτωβρίου 1997 παντρεύτηκε τον Γεώργιο των Αψβούργων στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου στη Βουδαπέστη. Μερικοί από τους καλεσμένους ήταν ο Φίλιππος, Πρίγκιπας των Αστουριών, ο πρίγκιπας Αλβέρτος του Μονακό και ο Χασάν Β΄ του Μαρόκου. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε τρία παιδιά: την Αρχιδούκισσα Σοφία Μαρία Τατιάνα Μόνικα Ελισάβετ Αικατερίνη (γενν. το 2001-) την Αρχιδούκισσα Χίλντα Μαρία Βαλμπούργκα (γενν. το 2002-) τον Αρχιδούκα Κάρολο Κωνσταντίνο Μιχαήλ Στέφανο Μαρία (γενν. το 2004-)Ο Γεώργιος είναι το μοναδικό παιδί του Όθωνα των Αψβούργων, που κάνει έναν δυναστικό γάμο σύμφωνα με τους προηγούμενους οικογενειακούς νόμους των Αψβούργων. Η Έλικα και η οικογένειά της ζουν στην κομητεία Πέστη της Ουγγαρίας. 22 Αυγούστου 1972 - 18 Οκτωβρίου 1997: Η Υψηλότητα Δούκισσα Έλικα του Όλντενμπουργκ 18 Οκτωβρίου 1997 - μέχρι σήμερα: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Έλικα της Αυστρίας
Δαμασίας

Ο Δαμασίας ή Δαμάσιος ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Αχαΐας. Σύμφωνα με τον Παυσανία όταν πέθανε ο Τισαμενός που ήταν βασιλιάς των Αχαιών που εγκαταστάθηκαν στην Αιγιαλό όπου πριν κατοικούσαν οι Ίωνες. Βασίλεψαν οι γιοι του Τέλλις, Δαϊμένης, Σπάρτων και Λεοντομένης, ο ανιψιός του Δαμασίας και Σπαρτιάτες Πατρεύς με τον πατέρα του Πρευγένη. Ήταν γιος του Πενθίλου, εγγονός του Ορέστη και η μητέρα του ήταν αδελφή του Τισαμενού.

 [...] [6.2] ἦσαν δὲ οἱ τὸ μέγιστον <ἐν> τοῖς Ἀχαιοῖς ἔχοντες κράτος οἵ τε Τισαμενοῦ παῖδες Δαϊμένης καὶ Σπάρτων καὶ Τέλλις τε καὶ Λεοντομένης: Κομήτης δὲ ὁ πρεσβύτατος τῶν Τισαμενοῦ παίδων πρότερον ἔτι διεβεβήκει ναυσὶν ἐς τὴν Ἀσίαν. οὗτοί τε δὴ τηνικαῦτα ἐν τοῖς Ἀχαιοῖς ἐδυνάστευον καὶ Δαμασίας ὁ Πενθίλου τοῦ Ὀρέστου, τοῖς Τισαμενοῦ παισὶν ἀνεψιὸς πρὸς πατρός. ἴσχυον δὲ ἐπ' ἴσης τοῖς κατειλεγμένοις καὶ Ἀχαιῶν τῶν ἐκ Λακεδαίμονος Πρευγένης καὶ ὁ υἱός, ὄνομα δέ οἱ ἦν Πατρεύς: καί σφισιν ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἐδόθη κτίσασθαι πόλιν ἐν τῇ χώρᾳ, καὶ τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ Πατρέως ἐτέθη τῇ πόλει. [...] Παυσανίου, Αχαϊκά, κεφάλαιο 6
Οικία Εντένσα

Η οικία Εντένσα, επίσης γνωστή ως Οικία Μελέτης Περίπτωσης #9 (αγγλ.: Case study house), είναι κτήριο κατοικιών στο Πάσιφικ Παλισέιντς, στο Λος Άντζελες, ευρισκόμενο στην λεωφόρο Τσοτάκουα 205 και ιστορικό μνημείο των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Σχεδιάστηκε από τον βιομηχανικό σχεδιαστή Τσαρλς Ιμς και τον αρχιτέκτονα Έερο Σάαρινεν για τον Τζον Εντένσα ως μέρος του Προγράμματος Μελέτης Περίπτωσης μέσω της κατασκευής Σπιτιών. Το σπίτι σχεδιάστηκε μεταξύ 1945 και 1949 και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1950. Ο Εντένσα ήθελε να χρησιμοποιήσει το σπίτι σαν ιδιωτική του κατοικία. Έζησε μέσα στο σπίτι για πέντε χρόνια πριν το πουλήσει. Το πρόγραμμα σπιτιών μελέτης περίπτωσης, περιελάβανε 36 πρωτότυπα, και το πρόγραμμα καθοδηγήθηκε από τον Τζον Εντένσα το 1945 έως το 1966. Ο ίδιος πήρε την έμπνευση από την έκθεση Weißenhof-siedlung σε μια προσπάθεια μελέτης με στόχο την εύρεση τρόπων για την δημιουργία «οικονομικών, εύκολων στην κατασκευή σπιτιών» για να κατοικήσουν άνθρωποι, ως μέρος των προγραμμάτων ανοικοδόμησης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ως το ένατο σπίτι που θα κατασκευαστεί για το έργο Case Study Houses, το σπίτι Εντένσα ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1945 και ολοκληρώθηκε το 1949 σε μοντέρνο στυλ. Τα νέα υλικά από σκυρόδεμα, πάνελ από κόντρα πλακέ, μέταλλο και γυαλί χρησιμοποιήθηκαν για να αναδείξουν τις τεχνολογικές εξελίξεις της εποχής, παραδειγματίζοντας τη νέα εποχή του αυτοκινήτου. Αυτά τα υλικά επέτρεψαν έναν ευέλικτο και προσαρμόσιμο σχεδιασμό με ανοιχτές ιδέες. Λόγω της ανάκαμψης της οικονομίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτά τα υλικά θεωρήθηκαν επίσης χαμηλού κόστους και οικονομικά για να τα προμηθευτεί ένας κατασκευαστής. Το σπίτι Εντένσα αργότερα έλαβε μια θέση στη λίστα για το Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων το 2013. Ο Ιμς, ο οποίος βοήθησε στο σχεδιασμό του σπιτιού Εντένσα, σχεδίασε επίσης το δικό του σπίτι κοντά σε αυτό του Εντένσα. Σε ένα παρακείμενο κομμάτι γης, αυτό το σπίτι είναι πλέον γνωστό ως σπίτι μελέτης περίπτωσης #8 ή σπίτι του Ιμς.
Φιλ Κάμπελ

Ο Φιλ Κάμπελ (αγγλ. Philip Anthony Campbell) είναι Ουαλός κιθαρίστας, γνωστός ως πρώην μέλος του χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ενώ έχει παίξει και στους Persian Risk.

 Ο Κάμπελ γεννήθηκε στο Πόντιπριντ της Ουαλίας και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε παιδική ηλικία. Το 1974 έγινε μέλος των Contrast με τους οποίους έπαιζε σε τοπικά κλαμπ, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στους Roktopus. Το 1979 σχημάτισε το New Wave of British Heavy Metal συγκρότημα Persian Risk, με τους οποίους κυκλοφόρησε το σινγκλ "Calling for You" με τον Καρλ Σέντανς στα φωνητικά. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στη συλλογή "Heavy Metal Heroes Vol.2", ενώ το 1983 κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Ridin' High" μέσω της "Neat Records". Πριν την κυκλοφορία του ΕΡ "Too Different" το 1984, ο Κάμπελ έγινε μέλος των Motörhead μετά από οντισιόν που έκανε με το συγκρότημα. Ο Κάμπελ πήρε τη θέση του Μπράιαν Ρόμπερτσον και μαζί με τον Würzel αποτέλεσαν το δίδυμο κιθαριστών του συγκροτήματος μέχρι το 1995. Αρχικός σκοπός ήταν να κρατήσουν έναν από τους δύο, αλλά όταν ο Lemmy είδε το επίπεδο της συνεργασίας τους αποφάσισε να παραμείνουν και οι δύο. Πρώτη κυκλοφορία με τους Motörhead ήταν η συλλογή "No Remorse" το 1984 για την οποία ηχογράφησαν τέσσερα νέα τραγούδια. Ακολούθησαν τα "Orgasmatron" του 1986 και "Rock 'n' Roll" του 1987 με το συγκρότημα να φτάνει σε νέα επίπεδα αναγνώρισης από το κοινό του Heavy Metal. Μετά το "Sacrifice" του 1995, ο Κάμπελ παρέμεινε ως μοναδικός κιθαρίστας του συγκροτήματος στη μακροβιότερη σύνθεση των Motörhead η οποία έχει αντέξει για σχεδόν είκοσι χρόνια, έχοντας πραγματοποιήσει μία δεύτερη εμπορική ακμή από το 2006 μέχρι το 2015. Πλέον, ο Κάμπελ ενεργοποιείται με τους All Starr Band, ηχογραφώντας το 2016 το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με την συμμετοχή του Κρις Φεν των Slipknot. Ο Κάμπελ διαμένει στην γενέτειρα του, το Πόντιπριντ, με τη σύζυγο του Γκέινορ και τα τρία τους παιδιά, Τοντ, Ντέιν και Τίλα. Είναι οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Κυριότερες επιρροές του είναι ο Τζίμι Χέντριξ, ο Τόνι Αϊόμι, ο Μίκαελ Σένκερ, ο Τζίμι Πέιτζ, κ.α. και παίζει με "Gibson Les Paul". Phil Campbell | Credits | AllMusic Phil Campbell - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Campbell Phil (Motörhead)- Musician Profile - Spirit of Metal webzine Phil Campbell / 100 Welsh Heroes / 100 Arwyr Cymru Αρχειοθετήθηκε 2013-01-21 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα των Motörhead
Λούκιος Άννιος Βινικιανός (γαμπρός του Γ. Δ. Κόρβουλο)

Ο Λoύκιος Άννιος Βινικιανός ΙΙ, λατιν.: Lucius Annius Vinicianus (36 - 66) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός κατά το τελευταίο μέρος του 1ου αι. Έγινε αντιπρόσωπος λεγεώνας. Είναι πιο γνωστός από μία αποτυχημένη συνωμοσία για την ανατροπή του Νέρωνα το 66.

 Ο Βινικιανός ήταν γιος του Λούκιου Αννίου Βινικιανού και εγγονός του Γαΐου Αννίου Πολίο, αντικαταστάτη υπάτου το 21 ή το 22 και της Βινικίας. Αυτή ήταν η αδελφή του Mάρκου Βινικίου, συζύγου της Ιουλία Λιβίλλας, αδελφής του Καλιγούλα.Ο Βινικιανός νυμφεύτηκε τη Δομιτία, κόρη του Γναίου Δομιτίου Κόρβουλο και της Κασσίας Λογγίνας. Η πεθερά του Κασσία Λογγίνα ήταν κόρη του Γαΐου Κασσίου Λογγίνου υπάτου το 30 και της Ιουνίας Λεπίδας, τρισεγγονής του Οκταβιανού Αυγούστου. Η αδελφή της Δομιτία Λογγίνα παντρεύτηκε τον Δομιτιανό, μετέπειτα Αυτοκράτορα. Με τον γάμο ο Βινικιανός συσχετίστηκε τόσο με την Ιουλιο-Κλαυδιανή δναστεία, όσο και με τη μεταγενέστερη δυναστεία των Φλαβίων. Ο Σουητώνιος αναφέρει στην παράγραφο 12, ότι η Δομιτία και ο Βινικιανός είχαν επίσης έναν γιο. Το 63 ο Βινικιανός υπηρέτησε ως legatus legionis (αντιπρόσωπος της λεγεώνας) στη Λεγεώνα V "Macedonica" στην επαρχία της Αρμενίας, υπό τον πεθερό του Γ. Δ. Κόρβουλο. Σε αυτήν την περίοδο, ο ίδιος και ο Κόρβουλο πολέμησαν στον Ρωμαιο-Παρθικό Πόλεμο των ετών 58–63. Ο Βινικιανός προερχόταν από μία οικογένεια συνωμοτών εναντίον των Καισάρων: ο πατέρας του ήταν ένας από τους άνδρες, που συμμετείχαν στη δολοφονία του Καλιγούλα και αργότερα σε μία εξέγερση εναντίον του Κλαύδιου. Ο αδελφός του Άννιος Πολίο συμμετείχε στη συνωμοσία του Πίσο το 65. Το 66 θα ήταν ο Βινικιανός που θα συνωμοτούσε εναντίον του Nέρωνα, αλλά η συνωμοσία απέτυχε. Ο Βινικιανός αρνήθηκε να μιλήσει ή να αποδείξει την αθωότητά του στον Αυτοκράτορα και αυτοκτόνησε το 67. Ο Κόρβουλο θα αναγκαζόταν επίσης να αυτοκτονήσει. Νυμφεύτηκε τη Δομιτία, κόρη του Γναίου Δομιτίου Κόρβουλο στρατηγού. Είχε τέκνο: έναν γιο.
Πεκανμπάρου

Το Πεκανμπάρου (Pekanbaru) είναι μεγάλη πόλη της Ινδονησίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Ριάου. Με πληθυσμό 983.356 κατοίκους στην απογραφή του 2020 και 897.767 κατοίκους στην απογραφή του 2010, αποτελεί μείζον οικονομικό κέντρο της ανατολικής Σουμάτρα και τη 18η σε πληθυσμό πόλη όλης της Ινδονησίας. Η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τις μαλαϊκές λέξεις pekan = αγορά και baru = νέα. Είναι κτισμένη στη νότια (δεξιά) όχθη του ποταμού Σιακ. Στη θέση του Πεκανμπάρου υπήρχε οικισμός από τον 17ο αιώνα, ενώ ως πόλη ιδρύθηκε στις 22 Ιουνίου 1784. Στα τέλη του 19ου αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε, εξυπηρετώντας την παραγωγή καφέ και γαιάνθρακα, ενώ οι Ολλανδοί αποικιοκράτες κατασκεύασαν δρόμους για την εξαγωγή αγαθών στη Σιγκαπούρη και τη Μαλάκκα. Σήμερα η πόλη διαθέτει και αεροδρόμιο, τον «Διεθνή Αερολιμένα Σουλτάνου Σιαρίφ Κασίμ Β΄».

 Η πόλη είναι πεδινή, σε υψόμετρο 12 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και έχει έκταση 632,26 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Δεν είναι παραλιακή πόλη (απέχει εκατό χιλιόμετρα από τη θάλασσα σε ευθεία γραμμή), αλλά δια του ποταμού Σιακ και του ποτάμιου λιμανιού της, του Σουνγκάι Ντούκου, έχει πρόσβαση στον θαλάσσιο Πορθμό της Μαλάκκα, σε σημείο που απέχει λιγότερο από 120 ναυτικά μίλια από τον λιμένα της Σιγκαπούρης. Το κέντρο του Πεκανμπάρου βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 0°30΄45΄΄ Βόρειο πλάτος και 101°27΄ Ανατολικό μήκος. Το Πεκανμπάρου διαιρείται σε 15 διαμερίσματα (kecamatan), που παλαιότερα ήταν 12. Αυτά παρατίθενται στον παρακάτω πίνακα με την έκταση, τον πληθυσμό τους και τον αριθμό των «συνοικιών» (kelurahan, «αστικών χωριών») του καθενός. Δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα εκτάσεως για τα διαμερίσματα Tuah Madani και Binawidya, καθώς αμφότερα προέκυψαν σχετικώς πρόσφατα από το παλαιότερο διαμέρισμα Tampan. Η συνολική τους έκταση είναι 59,81 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Πεκανμπάρου στα Βικιταξίδια
Τουίλ

Το τουίλ (αγγ. tuile, /twiːl/ ) είναι μια ψημένη γκοφρέτα, γαλλικής προέλευσης, γενικά σε σχήμα τόξου, που συνήθως φτιάχνεται από ζύμη (αλλά περιστασιακά και από τυρί κυρίως για αλμυρές παρασκευές), που συχνά χρησιμεύει ως συνοδευτικό πιάτων. Το Tuile είναι η γαλλική λέξη για το κεραμίδι, καθώς έχει το καμπύλο σχήμα των κεραμιδιών. Η τραγανότητά τους προκύπτει από τα υψηλά ποσοστά ζάχαρης και λιπαρών του μίγματος.

 Τα τουίλ (tuiles, ή tiles, δηλαδή κεραμίδια/πλακάκια) είναι λεπτά μπισκότα που ονομάζονται από την μορφή των κεραμιδιών που καλύπτουν τις στέγες των γαλλικών εξοχικών σπιτιών. Ιδιαίτερη βάση δίνεται σε εκείνων όπως στην Προβηγκία. Για να αποκτήσουν καμπύλο σχήμα, τα τουίλ συνήθως φτιάχνονται σε καμπύλη επιφάνεια, όπως μπουκάλι κρασιού ή πλάστη. Στη Γαλλία πωλούνται και καλούπια για τουίλ. Τα τουίλ πρέπει να είναι κυρτά όσο είναι ζεστά, διαφορετικά θα σκάσουν και θα σπάσουν. Τα τουίλ μπορούν επίσης να μείνουν επίπεδα μετά το ψήσιμο. Το παραδοσιακό κουρκούτι τουίλ αποτελείται από αλεύρι, λευκή ζάχαρη, λιωμένο βούτυρο και αμύγδαλα. Οι σύγχρονες παραλλαγές περιλαμβάνουν μια μεγάλη ποικιλία βάσεων και γεύσεων (βλ. γκαλερί). Τα τουίλ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως γαρνίρισμα σε γλυκές όσο και αλμυρές παρασκευές. Ταυτόχρονα, μπορούν να πάρουν πολλές μορφές, σχήματα και γεύσεις που συνεπώς συμβάλλουν στην χρηστική τους ευελιξία. Είναι, επίσης, αρκετά διαδεδομένα ως γαρνίρισμα σορμπέ και παγωτών ενώ και ως βρώσιμα κύπελλα για αυτά. Το τουίλ στην παραδοσιακή του μορφή δεν θεωρείται υγιεινή τροφή καθώς χρησιμοποιεί τη λευκή ζάχαρη σε σκόνη που είναι αρκετά υψηλή σε θερμίδες. Μπορεί να λειτουργήσει ως δότης ενέργειας, αν και η κατανάλωση πολλών από αυτά δεν συνιστάται από τους ειδικούς υγείας. Οι παραλλαγές του γαλλικού μπισκότου που είναι γεμάτες με φρέσκα φρούτα ή φτιαγμένες με καρύδα είναι πολύ πιο υγιεινές. Το τυρί παρμεζάνα μπορεί να αντικατασταθεί με τυρί χαμηλών λιπαρών και σε περίπτωση αλμυρών μπισκότων. Σάλτσα καραμέλας Μπισκότα Αμαρέτι Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tuiles (cookie) στο Wikimedia Commons
Σπήλαιο της Γκοβιέστιτσα

Το σπήλαιο Γκοβιέστιτσα βρίσκεται στο φαράγγι του ποταμού Πράτσα, στον δήμο Ρογκάτιτσα, 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Σεράγεβο και η ευρεία είσοδός του κείται σε υψόμετρο 580 μ. Το συνολικό μήκος του φέρεται ότι είναι 9.682 μ. Λίγο μετά την κύρια είσοδο, το σπήλαιο διακλαδίζεται στον βορειοδυτικό και νοτιοανατολικό βραχίονα.

 Το σπήλαιο έγινε γνωστό στην περίοδο κατασκευής της στενής (760mm) σιδηροδρομικής γραμμής Sarajevo - Višegrad το 1906, αλλά τότε ήταν δύσκολο να εξερευνηθεί χωρίς σύγχρονο σπηλαιολογικό εξοπλισμό. Σύμφωνα με έγγραφο του 1911 η βαθύτερη διείσδυση που επιτεύχθηκε στο σπήλαιο ήταν 100 μέτρα εξαιτίας εμποδίων στην προσπέλαση, κυρίως μιας μικρής λίμνης, το μέγεθος της οποίας ποικίλει ανάλογα με τις βροχοπτώσεις και ενός κάθετου εμποδίου ύψους 20 μέτρων που χρειάζεται αναρρίχηση με σκοινί. Σχεδόν ένα αιώνα μετά έφθασαν στο σπήλαιο Ιταλοί σπηλαιολόγοι και ξεκίνησαν την εξερεύνηση της σπηλιάς σε συνεργασία με το Κέντρο Καρστικών Ερευνών και Σπηλαιολογίας του Σεράγεβο. Τα επόμενα δύο χρόνια ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκε με όλο και περισσότερους σπηλαιολόγους να εξερευνούν τις διακλαδώσεις του σπηλαίου. Χρόνο με τον χρόνο (2010 - 2013) το σπήλαιο αποκτούσε νέες διαστάσεις: το 2011 - 3.800 μέτρα, το 2012 - 7.715 μέτρα, έως ότου καταγράφηκε ως το μεγαλύτερο σπήλαιο στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη με 9.682 μέτρα. Τα υπόγεια περάσματα που διερευνήθηκαν, συμπεριλαμβανομένων αρκετών μεγάλων αιθουσών, δεν είναι μόνο σημαντικά λόγω των διαστάσεών τους, αλλά περιλαμβάνουν σημαντικές φυσικές, επιστημονικές και αισθητικές αξίες. Μια μεγάλη αποικία από νυχτερίδες, περίπου χίλια άτομα, βρέθηκε στο σπήλαιο. Επίσης, σημαντική διανομή του κολεόπτερου Anthroherpon cylindricollis ενδημικού είδους στη Βοσνία Ερζεγοβίνη θεωρείται καλό σημάδι για μελλοντική έρευνα σχετικά με την υπόγεια βιοποικιλότητα. Στο σπήλαιο ανακαλύφθηκε επίσης ένα μεγάλο απόθεμα των οστών της άρκτου Ursus spelaeus και σε ορισμένα περάσματα τα τοιχώματα του σπηλαίου είναι καλυμμένα με μη αναγνωρισμένα απολιθώματα που προήλθαν από την περίοδο σχηματισμού των σπηλαίων. Υψηλής αισθητικής αξίας είναι το σταλακτιτικό και σταλαγμιτικό υλικό των αιθουσών του σπηλαίου. https://web.archive.org/web/20191221213905/http://www.centarzakrs.ba/bh/speleologija/80-pecina-govjestica.html http://www.opstinasokolac.net/index.php?option=com_content&view=article&id=4042:2013-10-06-08-55-39&catid=33&Itemid=316 https://web.archive.org/web/20191221214654/https://www.frontal.rs/rogaticki-dragulj-pecina-govjestica/ http://bljesak.info/rubrika/lifestyle/clanak/govjestica-najduza-pecina-u-bih/90899
Lockheed EP-3

Το Lockheed EP-3E ARIES II είναι μια έκδοση του P-3C Orion προοριζόμενη για ηλεκτρονικό πόλέμο και υποκλοπή σημάτων και επικοινωνιών, που χρησιμοποιείται από το Αμερικανικό Ναυτικό. Υπάρχουν 11 EP-3E σε υπηρεσία, το τελευταίο από τα οποία παραδόθηκε το 1997. Συνολικά τροποποιήθηκαν 12 αεροσκάφη με σκοπό να αντικαταστήσουν παλαιότερες εκδόσεις του αεροσκάφους, που είχαν τροποποιηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές του 1970. Τα EP-3E υπηρετούν μόνο σε δύο πτέρυγες του Αμερικανικού Ναυτικού, την VQ-1 και την VQ-2. Σήμερα και οι 2 πτέρυγες εδρεύουν στην αεροπορική βάση Whidbey Island της Ουάσινγκτον, μέχρι πρόσφατα όμως η VQ-2 έδρευε στην Rota της Ισπανίας. Από το 1960 μέχρι το 1991, οι πτέρυγες που χρησιμοποιούν σήμερα τα EP-3E είχαν χρησιμοποιηθεί από τα Douglas EA-3B Skywarrior Seawing.

 Την 1η Απριλίου 2001 ένα EP-3E του Αμερικανικού Ναυτικού αναχαιτίστηκε από Κινεζικά μαχητικά J-8 σε απόσταση περίπου 70 μιλίων (110 χλμ) από την Κινεζική νήσο Χαϊνάν. Παρόλο που το EP-3E βρισκόταν σε διεθνή εναέριο χώρο, η Κινεζική πλευρά ισχυρίστηκε ότι κατασκόπευε στρατιωτικές της εγκαταστάσεις. Ένα από τα κινεζικά μαχητικά προσέκρουσε στην πτέρυγα του αμερικανικού αεροσκάφους, το οποίο αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει αναγκαστική προσγείωση στο νησί. Το κινέζικο μαχητικό καταστράφηκε από την πρόσκρουση, ενώ η σορός του πιλότου του, Wang Wei, δεν βρέθηκε ποτέ. Το πλήρωμα των 24 Αμερικανών κρατήθηκε από τις Κινεζικές αρχές και ελευθερώθηκε στις 11 Απριλίου, αφότου η Αμερικανική κυβέρνηση εξέδωσε το λεγόμενο γράμμα των δύο απολογιών. Οι Κινέζοι δεν επέτρεψαν την επισκευή του αμερικανικού αεροσκάφους, ώστε να επιστρέψει πετώντας στις ΗΠΑ, αλλά μεταφέρθηκε στην αεροπορική βάση Dobbins της Τζόρτζια στις 3 Ιουλίου του 2001 από ένα μεταγωγικό αεροσκάφος Antonov An-124. EP-3A: Επτά αεροσκάφη τροποποιήθηκαν για δοκιμές ηλεκτρονικής αναγνώρισης. EP-3B: Δύο P-3A τροποποιήθηκαν σε αεροσκάφη ELINT κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. EP-3: Αεροσκάφος ELINT για την Ιαπωνική Ναυτική Δύναμη Αυτοπροστασίας. EP-3E ARIES: 10 P-3A και 2 EP-3B τροποποιημένα σε αεροσκάφη ELINT. EP-3E ARIES II: 12 P-3C τροποποιημένα σε αεροσκάφη ELINT. EP-3J: Δύο τροποποιημένα P-3A για διεξαγωγή δοκιμών και ασκήσεων. ΙαπωνίαΙαπωνική Ναυτική Δύναμη Αυτοπροστασίας - 5 EP-3 ΗΠΑΑμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό VQ-1 VQ-2 Το EP-3E στο Global Security (Αγγλικά) Το EP-3E στην επίσημη ιστοσελίδα του Αμερικανικού Ναυτικού (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2008-11-14 στο Wayback Machine. Το EP-3E στο fas.org (Αγγλικά)
Παναγιώτης Κατσιαρός

Ο Παναγιώτης Κατσιαρός είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν στη θέση του αριστερού μπακ. Πλέον εργάζεται ως μάνατζερ στις ακαδημίες νέων του Εθνικού Πυλαίας Θεσσαλονίκης.

 Ο Κατσιαρός γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1978 στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησε την καριέρα του από τα τμήματα υποδομής του Άρη Θεσσαλονίκης. Από το 1996 έκανε προπονήσεις με την επαγγελματική ομάδα, αλλά υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 17 Αυγούστου 1997 στον αγώνα κυπέλλου Αναγέννηση Άρτας-Άρης 0-0. Το ντεμπούτο του σε αγώνα πρωταθλήματος, πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα και πιο συγκεκριμένα στις 8 Σεπτεμβρίου 1997, στην αναμέτρηση Ηλτέξ Λύκοι-Άρης 0-3, στο Καλοχώρι.Στον Άρη παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβρη του 2003 καταγράφοντας 6 γεμάτες σεζόν ως αριστερός ακραίος οπισθοφύλακας. Με τη φανέλα του Άρη αγωνίστηκε συνολικά σε 160 αγώνες {98 για το πρωτάθλημα της Ά εθνικής Κατηγορίας, 24 για το πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής Κατηγορίας, 34 αγώνες για τον θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας καθώς και σε 4 αγώνες για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ}. Σημείωσε μόνο ένα γκολ, σε αγώνα κυπέλλου εναντίον του ΠΑΟΚ. Στο τέλος του 2003, χάνοντας τη θέση του στη βασική εντεκάδα, έλυσε το συμβόλαιό του με τον Άρη και μεταγράφηκε για ένα εξάμηνο στον Πανιώνιο. Το καλοκαίρι του 2004 μετακινήθηκε Κέρκυρα όπου αγωνίστηκε μόνο σε 2 αγώνες Κυπέλλου για να καταλήξει τον Γενάρη του 2005 στη Λάρισα, όπου με τη φανέλα της ΑΕΛ αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 2012. Ως παίκτης της Λάρισας κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας το 2008. Για τα επόμενα δυο χρόνια υπήρξε παίκτης του Ολυμπιακού Βόλου και έκλεισε την καριέρα του το 2015 στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Υπήρξε διεθνής την περίοδο 1997-1999, με την Εθνική Ελλάδας Κ-21 , με την οποία αγωνίστηκε σε 9 αγώνες χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Προφίλ στο Transfermarkt.com Συνέντευξη Π.Κατσιαρού "Όλα γίνονται για κάποιον λόγο"
Χλωδοβίκος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ

O Κλόντβιχ, γερμ. Chlodwig (30 Ιουλίου 1876 - 17 Νοεμβρίου 1954) από τον Οίκο της Έσσης ήταν τιτουλάριος λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ (1905-1954). Έγινε αξιωματικός του Πρωσικού στρατού. Από το 1925 έγινε ο εκπρόσωπος του κλάδου της Έσσης-Φίλιπσταλ.

 Ο Κλόντβιχ Αλέξιος Ερνέστος γεννήθηκε στο Μπουργκστάινφουρτ και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου, λαντγράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Ιουλιανής, κόρης του Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Μπέντχαϊμ & Στάινφουρτ. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, Φρειδερίκος Γουλιέλμος και Κάρολος Γουλιέλμος ήταν από τον πρώτο, μοργανατκό γάμο του πατέρα του και έτσι δεν είχαν δικαίωμα στη διαδοχή. Ο Κλόντβιχ ήταν από δεύτερο γάμο. Υπηρέτησε στον Πρωσικό στρατό και έφτασε ως το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Το 1866 η Πρωσία είχε προσαρτήσει την Έσση-Κάσσελ, συμπεριλαμβανομένου του Φίλιπσταλ και του Μπάρχφελντ. Έτσι ο θείος του Αλέξιος, λαντγράβος του Μπάρχφελντ, κράτησε τον τίτλο μόνο· αποζημιώθηκε με κάστρα, χρήματα και μια θέση στην Άνω Βουλή των Λόρδων της Πρωσίας. Ο Αλέξιος ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμου, ο οποίος ετελεύτησε το 1890. Όταν το 1905 απεβίωσε και ο Αλέξιος, τον διαδέχθηκε ο Κλόντβιχ ως τιτουλάριος λαντγράβος του Μπάρχφελντ και έλαβε τη θέση του στην Άνω Βουλή των Λόρδων της Πρωσίας. Η αδελφή της συζύγου του, Ελεονώρα, ήταν σύζυγος του Ερνέστου Λουδοβίκου, μεγάλου δούκα της Έσσης-Ντάρμστατ & παρά τω Ρήνω. Το 1925 κληρονόμησε τον 4ο εξάδελφό του Ερνέστο, τελευταίο εκπρόσωπο του κλάδου Φίλιπσταλ, επανενώνοντας έτσι τους τίτλους Φίλιπσταλ και Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ. Τη δεκαετία του 1930 οι γιοί του Γουλιέλμος και Αλέξανδρος Φρειδερίκος εισήλθαν στο κόμμα των Ναζί, αλλά ο δεύτερος έπασχε από επιληψία. Οι Ναζί τον στείρωσαν -για να μην κάνει απογόνους- το 1938 και απεβίωσε το επόμενο έτος, 18 ετών. Ο Γουλιέλμος έγινε λοχαγός της παραστρατιωτικής οργάνωσης Επιλαρχία Προστασίας (Schutzstaffel, SS) και σκοτώθηκε σε μάχη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1942. Ο Κλόντβιχ απεβίωσε το 1954 σε ηλικία 78 ετών στα Λουτρά Χέρσφελντ και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Γουλιέλμος. Νυμφεύτηκε το 1904 την Καρολίνα, κόρη του Χέρμαν, πρίγκιπα του Ζολμς-Χοενζόλμς-Λιχ και είχε τέκνα: Γουλιέλμος 1905-1942, τιτουλάριος διάδοχος της Έσσης-Φίλιπσταλ(-Μπάρχφελντ). Γιος του είναι ο: Γουλιέλμος γενν. 1933, τιτουλάριος λαντγράβος της Έσσης-Φίλιπσταλ-(Μπάρχφελντ) Ερνέστος Λουδοβίκος 1906-1934 Ειρήνη 1907-1980 Αλέξανδρος Φρειδερίκος 1911-1939 Βικτωρία Καικιλία 1914-1998 Έλαβε τις διακρίσεις των Ταγμάτων: του Χρυσού Λέοντος της Έσσης, του Λουδοβίκου Α΄ της Έσσης, του Οίκου του Λίππε, του Ερυθρού Αετού της Πρωσίας, του Αγ. Ιωάννου της Πρωσίας, του Οίκου της Σαξονίας-Ερνέστου, του Οίκου του Σάουμμπουργκ-Λίππε και του Οίκου του Βάλντεκ & Πύρμοντ.
Μονολίθι Κιλκίς

Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μονολίθι Ιωαννίνων Το Μονολίθι είναι ημιορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 390 μέτρων και απέχει 20χλμ από την πόλη του Κιλκίς .

 Το Μονολίθι βρίσκεται νοτιοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης, στις νότιες πλαγιές του όρους Δύσωρον (μέρος από τα Κρούσσια όρη). Το χωριό απέχει 20 χλμ. βόρεια της πόλης του Κιλκίς και 73,5 χλμ. βόρεια της Θεσσαλονίκης. Βορειοδυτικά του χωριού προς τον οικισμό Γάβρα, σε αγροτική περιοχή και στη συμβολή δύο χειμάρρων έχει βρεθεί προϊστορικός οικισμός (Τούμπα) ο οποίος από το 1996 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Ράμνα και αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μοράφτσης. Μετονομάστηκε σε Μονολίθι το 1927. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Αντιγόνεια, τη Γάβρα και το Μυλοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αντιγονείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 μόνιμους κατοίκους.
Μεταξία Σιμονιάν

Η Μεταξία Μιχράνι Σιμονιάν (αρμενικά: ՄԵՏԱՔՍՅԱ Միհրանի ՍԻՄՈՆՅԱՆ, 21 Ιανουαρίου 1926 - 11 Αυγούστου 1987) ήταν Αρμένισα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Περισσότερο γνωστή είναι για τους ρόλους της στις ταινίες: Anahit (1947), Manush (1955) και Arsha (1974).

 1947 - Anahit 1949 - A Girl From Ararat Valley 1955 - Looking of the Addressee 1957 - To Whom the Life Smiles 1959 - Her Fantasy 1959 - A Jump Over the Precipice 1960 - Sayat-Nova 1962 - Waters Rise 1970 - A Spring of Heghnar 1973 - The Last Deed of Kamo Metaksia Simonyan στην IMDb