Λιουμπομίρ Χούσαρ

Ο Λιουμπομίρ Χούσαρ (ουκρανικά: Любомир Гузар‎, Liuboyr Huzar ή Lubomyr Husar; 26 Φεβρουαρίου 1933 – 31 Μαΐου 2017) ήταν ο Μέγας Αρχιεπίσκοπος της Ουκρανικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας και ο πρώτος εκλεγμένος στην ανεξάρτητη Ουκρανία. Ήταν επίσης καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Μετά τη μεταφορά της έδρας του Λβιβ στο Κίεβο το 2005, ήταν ο Ουκρανός Καθολικός Μέγας Αρχιεπίσκοπος Κιέβου-Γαλικίας. Τον Φεβρουάριο του 2011 έγινε Μέγας Ομότιμος Αρχιέπαρχος μετά την παραίτησή του λόγω κακής υγείας.

 Γεννήθηκε στη σημερινή πόλη Λβιβ (τώρα στην Ουκρανία), στην οικογένεια του Γιάροσλαβ Χούσαρ και της Ροστισλάβα Ντέμτσουκ. Ο Λούκα Ντέμτσουκ, ο Ιερέας της Ενορίας του χωριού Κάλνε από το 1909 έως το 1929, ήταν ο παππούς του καρδινάλιου Λιουμπομίρ Χούσαρ από τη πλευρά της μητέρας. Ο Χούσαρ μετανάστευσε με τους γονείς του το 1944 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου λόγω του Σοβιετικού Στρατού, που προέλαυνε. Στην αρχή η οικογένεια Χούσαρ έζησε για λίγο στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας και στη συνέχεια μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1949.Από το 1950 έως το 1954 σπούδασε στο Σεμινάριο του Κολλεγίου του Αγίου Βασιλείου στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ. Σπούδασε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και στο Πανεπιστήμιο Φόρνταμ στις Ηνωμένες Πολιτείες, και χειροτονήθηκε ιερέας στις 30 Μαρτίου 1958 για την Ουκρανική Καθολική Επαρχία του Στάμφορντ. Από το 1958 έως το 1969, δίδαξε στο Σεμινάριο του Κολλεγίου του Αγίου Βασιλείου και ήταν πάστορας στην Ουκρανική Καθολική Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Κερχόνκσον της Νέας Υόρκης μεταξύ 1966 και 1969. Το 1969, ο Χούσαρ πήγε στη Ρώμη, όπου πέρασε τρία χρόνια αποκτώντας διδακτορικό στη θεολογία στο Ποντίφικο Πανεπιστήμιο Ουρμπανιάνα. Στη συνέχεια εισήλθε στη Μονή των Στουδιτών στο Castel Gandolfo στην Ιταλία και ονομάστηκε Προϊστάμενός της το 1974. Χειροτονήθηκε επίσκοπος το 1977 στο παρεκκλήσι Castel Gandolfo από τον Μέγα Αρχιεπίσκοπο Ιωσήφ Σλίπουι με τη βοήθεια του τιτουλάριου επισκόπου Ζίγκρις Ιβάν Πράσκο και του επισκόπου του Τορόντο Ισιδώρου Μπόρεκι χωρίς παπική έγκριση (αποστολική εντολή) σε μια πράξη που προκάλεσε πολλούς εκνευρισμούς στη Ρωμαϊκή Κουρία, καθώς ο κανονικός νόμος απαιτούσε παπική άδεια για τη χειροτονία ενός επισκόπου. Το 1978 ονομάστηκε Αρχιμανδρίτης των Στουδιτών Μοναχών στην Ευρώπη και την Αμερική. Οργάνωσε ένα νέο μοναστήρι Στουδιτών στην Τερνόπιλ της Ουκρανίας το 1994 και εξελέγη από τη Σύνοδο των Επισκόπων της Ουκρανικής Εκκλησίας ως έξαρχος της αρχιεπισκοπικής εξαρχίας Κιέβου και Βισχόροντ το 1995, πήρε το χρίσμα από τον Πάπα το επόμενο έτος (Φεβρουάριος 1996) με το διορισμό στην τιμητική έδρα του Nisa di Licia. Στις 14 Οκτωβρίου 1996, η Σύνοδος των Επισκόπων της UGCC όρισε τον Χούσαρ βοηθό του Μέγα Αρχιεπισκόπου του Λβιβ ως συνοδηγό με ειδικές αποστολές. Τον Οκτώβριο του 1999 παρακολούθησε τη 2η Ειδική Συνέλευση για την Ευρώπη. Αν και κάποτε ήταν πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Χούσαρ εγκατέλειψε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τη μετάθεσή του στην Ουκρανία και υιοθέτησε την υπηκοότητα της Ουκρανίας. Τον Δεκέμβριο του 2000, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' όρισε τον Χούσαρ ως αποστολικό διαχειριστή της Ουκρανικής Ελληνικής Μεγάλης Αρχιεπαρχίας του Λβιβ, και τον Ιανουάριο του 2001 η Ουκρανική Ελληνική Σύνοδος τον εξέλεξε Μέγα Αρχιεπίσκοπο, που εγκρίθηκε από τον Πάπα την επόμενη μέρα. Στις 21 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' έκανε τον Χούσαρ Καρδινάλιο-Ιερέα της Santa Sofia Via Boccea. Ο Καρδινάλιος Χούσαρ ήταν ένας από τους τρεις Ανατολικούς Καθολικούς, που συμμετείχαν στο παπικό κονκλάβιο το 2005, οι άλλοι ήταν ο Ιγνάτιος Μωυσής Α' Νταούντ της Συριακής Καθολικής Εκκλησίας και ο Βάρκεϊ Βιταγιάθιλ της Εκκλησίας Συρο-Μαλαμπάρ. ( Ο Νασράλα Μπούτρος Σφέιρ και ο Στέφανος Β' Γκάττας της Μαρωνιτικής Εκκλησίας και της Κοπτικής Καθολικής Εκκλησίας αντίστοιχα ήταν και οι δύο άνω των 80 ετών και επομένως δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος.) Σε εκείνο το παπικό κονκλάβιο, ήταν ένας από τους καρδινάλιους που θεωρούνταν παπικός, κάτι ασυνήθιστο για έναν Ανατολικό Καθολικό. Επίσης σε εκείνο το κονκλάβιο, ο καρδινάλιος Χούσαρ ήταν ο πρώτος Μέγας Αρχιεπίσκοπος από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, που συμμετείχε ποτέ σε παπικό κονκλάβιο ως καρδινάλιος-εκλέκτορας. Ο Χούσαρ ήταν ένας από τους δώδεκα περίπου ομοϊδεάτες Ευρωπαίους ιεράρχες που συναντιόνταν κάθε χρόνο από το 1995 έως το 2006 στο Σανκτ Γκάλεν της Ελβετίας, για να συζητήσουν μεταρρυθμίσεις σχετικά με τον διορισμό επισκόπων, τη συλλογικότητα, τις διασκέψεις επισκόπων, την πρωτοκαθεδρία του παπισμού και τη σεξουαλική ηθική. Διέφεραν μεταξύ τους, αλλά συμμερίζονταν την άποψη ότι ο καρδινάλιος Τζόζεφ Ράτζινγκερ δεν ήταν το είδος του υποψηφίου που ήλπιζαν να δουν να εκλεγεί στο επόμενο συνέδριο.Η κύρια αρχιεπισκοπική έδρα του Λβιβ μεταφέρθηκε στις 21 Αυγούστου 2005, στην πόλη του Κιέβου, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας. Αναγνωρίστηκε από τους οπαδούς του ως Πατριάρχης Κιέβου-Γαλικίας, τίτλος που δεν αναγνωρίζεται από την Αγία Έδρα. Τον Οκτώβριο του 2007, ο Χούσαρ έγινε επίτιμος διδάκτορας από το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής σε συνδυασμό με την 100ή επέτειο από τον πρώτο διορισμό επισκόπου του UGCC στις Ηνωμένες Πολιτείες.Τον Φεβρουάριο του 2008, πραγματοποιήθηκε εορταστική λειτουργία στη Βασιλική της Αγίας Σοφίας στη Ρώμη με την ευκαιρία των 75ων γενεθλίων και της 50ης επετείου της ιεροσύνης του Καρδινάλιου Χούσαρ. Τον Αρχηγό του UGCC χαιρέτισε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ', την προσφώνηση του οποίου διάβασε ο γραμματέας του καρδινάλιου Λεονάρντο Σάντρι, Μονσινιόρ Μαουρίτσιο Μαλβεστίτι.Το 2008 ο Βίκτορ Γιούστσενκο υπέγραψε διάταγμα για να παρασημοφορήσει τον Καρδινάλιο Χούσαρ με το Τάγμα του Πρίγκιπα Γιαροσλάβ του Σοφού (3ης τάξης). Τιμήθηκε με το ανώτατο κρατικό βραβείο «για την εξαιρετική προσωπική του προσφορά στην πνευματική αναβίωση του ουκρανικού έθνους, το μακροχρόνιο εκκλησιαστικό έργο και για τον εορτασμό των 75ων γενεθλίων του». Με εξασθενημένη όραση λόγω κακά θεραπευμένης οφθαλμικής νόσου, που τον αναγκάζει να εκτελεί από μνήμης τις περίπλοκες λειτουργικές τελετές της εκκλησίας, η πρόωρη παραίτησή του έγινε δεκτή στις 10 Φεβρουαρίου 2011 αν και κανονικά ο μεγάλος αρχιεπίσκοπος υπηρετεί ισόβια. Η παραίτηση του καρδινάλιου Χούσαρ προκάλεσε μια συνεδρίαση της Συνόδου της Ουκρανικής Εκκλησίας, που αποτελείται από το παγκόσμιο σώμα επισκόπων της, για την εκλογή νέου επισκόπου, η οποία πρέπει να ξεκινήσει εντός ενός μήνα. Στο ενδιάμεσο, ο Ιχόρ Βόζνιακ, C.SS. R., Αρχιέπαχος του Λβιβ, υπηρέτησε ως διαχειριστής. Η τελευταία φορά που ένας Ουκρανός Μέγας Αρχιεπίσκοπος άφησε το αξίωμα ενώ ζούσε ήταν το 1882. Ο νέος Μέγας Αρχιεπίσκοπος, Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ, εξελέγη από την Ουκρανική Σύνοδο στις 23 Μαρτίου και έλαβε το χρίσμα από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ' στις 25 Μαρτίου 2011. Στις 26 Φεβρουαρίου 2013, 2 ημέρες πριν από την ανακοινωθείσα παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ', ο καρδινάλιος Χούσαρ έγινε 80 ετών και έχασε το δικαίωμά του να συμμετάσχει σε ένα κονκλάβιο.Πέθανε στις 31 Μαΐου 2017 σε ηλικία 84 ετών.