Σιπροφλοξασίνη

Η σιπροφλοξασίνη είναι αντιβιοτικό που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων βακτηριακών λοιμώξεων. Αυτό περιλαμβάνει λοιμώξεις των οστών και των αρθρώσεων, ενδοκοιλιακές λοιμώξεις, ορισμένους τύπους λοιμώδους διάρροιας, λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, δερματικές λοιμώξεις, τυφοειδή πυρετό και λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Για ορισμένες λοιμώξεις χρησιμοποιείται μαζί με άλλα αντιβιοτικά. Μπορεί να ληφθεί από το στόμα, ως οφθαλμικές ή ωτικές σταγόνες ή ενδοφλεβίως.Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, διάρροια και εξάνθημα. Σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αυξημένο κίνδυνο ρήξης τένοντα, ψευδαισθήσεις και νευρική βλάβη. Σε άτομα με μυασθένεια gravis, υπάρχει επιδείνωση της μυϊκής αδυναμίας. Η συχνότητα ανεπιθύμητων ενεργειών φαίνεται να είναι υψηλότερη από ορισμένες ομάδες αντιβιοτικών όπως οι κεφαλοσπορίνες, αλλά χαμηλότερη από άλλα όπως η κλινδαμυκίνη. Μελέτες σε άλλα ζώα εγείρουν ανησυχίες σχετικά με τη χρήση κατά την εγκυμοσύνη. Ωστόσο, δεν εντοπίστηκαν προβλήματα στα παιδιά ενός μικρού αριθμού γυναικών που έλαβαν το φάρμακο. Φαίνεται να είναι ασφαλής κατά τη διάρκεια του θηλασμού. Είναι μια φθοροκινολόνη δεύτερης γενιάς με ευρύ φάσμα αντιβιοτικής δράσης που συνήθως οδηγεί στο θάνατο των βακτηρίων.Η σιπροφλοξασίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1980 και εισήχθη το 1987. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει τη σιπροφλοξασίνη ως εξαιρετικά σημαντική για την ιατρική. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν η 107η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από έξι εκατομμύρια συνταγές.

 Η σιπροφλοξασίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μιας ευρείας ποικιλίας λοιμώξεων, όπως λοιμώξεις οστών και αρθρώσεων, ενδοκαρδίτιδα, γαστρεντερίτιδα, κακοήθης εξωτερική ωτίτιδα, λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος, κυτταρίτιδα, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, προστατίτιδα, άνθρακας και έλκος βαλάνου.Η σιπροφλοξασίνη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις κατευθυντήριες οδηγίες που εκδίδονται από μεγάλες ιατρικές εταιρείες για τη θεραπεία σοβαρών λοιμώξεων, ειδικά εκείνων που ενδέχεται να προκληθούν από αρνητικά κατά Gram βακτήρια, συμπεριλαμβανομένης της Pseudomonas aeruginosa. Για παράδειγμα, η σιπροφλοξασίνη σε συνδυασμό με μετρονιδαζόλη είναι ένα από τα πολλά σχήματα αντιβιοτικών πρώτης γραμμής που συνιστά η Εταιρεία Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής για τη θεραπεία κοιλιακών λοιμώξεων που έχουν αποκτηθεί από την κοινότητα σε ενήλικες. Περιλαμβάνεται επίσης στις οδηγίες για την οξεία πυελονεφρίτιδα, την επιπλεγμένη ή νοσοκομειακή λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, την οξεία ή χρόνια προστατίτιδα, ορισμένους τύπους ενδοκαρδίτιδας, ορισμένες δερματικές λοιμώξεις, και λοιμώξεις των προσθετικών αρθρώσεων.Σε άλλες περιπτώσεις, οι οδηγίες θεραπείας είναι πιο περιοριστικές, συνιστώντας στις περισσότερες περιπτώσεις τα παλαιότερα, στενότερου φάσματος αντιβιοτικά να χρησιμοποιούνται ως θεραπεία πρώτης γραμμής για λιγότερο σοβαρές λοιμώξεις για την ελαχιστοποίηση της ανάπτυξης αντοχής στη φθοροκινολόνη. Για παράδειγμα, η Εταιρεία Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής συνιστά τη χρήση σιπροφλοξασίνης και άλλων φθοροκινολονών σε λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος σε περιπτώσεις αποδεδειγμένης ή αναμενόμενης αντοχής σε φάρμακα στενότερου φάσματος όπως η νιτροφουραντοΐνη ή η τριμεθοπρίμη / σουλφαμεθοξαζόλη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Ουρολογίας συνιστά τη σιπροφλοξασίνη ως εναλλακτικό σχήμα για τη θεραπεία μη επιπλεγμένων λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος, αλλά προειδοποιεί ότι πρέπει να ληφθεί υπόψη η πιθανότητα "ανεπιθύμητων ενεργειών".Παρόλο που έχει εγκριθεί από ρυθμιστικές αρχές για τη θεραπεία αναπνευστικών λοιμώξεων, η σιπροφλοξασίνη δεν συνιστάται για αναπνευστικές λοιμώξεις από τις περισσότερες κατευθυντήριες γραμμές θεραπείας λόγω εν μέρει της μέτριας δραστηριότητάς της κατά του κοινού αναπνευστικού παθογόνου Streptococcus pneumoniae. Οι «αναπνευστικές κινολόνες» όπως η λεβοφλοξασίνη, που έχουν μεγαλύτερη δραστικότητα έναντι αυτού του παθογόνου, συνιστώνται ως παράγοντες πρώτης γραμμής για τη θεραπεία της πνευμονίας της κοινότητας σε ασθενείς με σημαντικές συννοσηρότητες και σε ασθενείς που χρειάζονται νοσηλεία (Infectious Diseases Society of America 2007). Ομοίως, η σιπροφλοξασίνη δεν συνιστάται ως θεραπεία πρώτης γραμμής για οξεία ιγμορίτιδα.Η σιπροφλοξασίνη έχει εγκριθεί για τη θεραπεία της γονόρροιας σε πολλές χώρες, αλλά αυτή η σύσταση θεωρείται ευρέως παρωχημένη λόγω της ανάπτυξης αντοχής. Η από του στόματος και η ενδοφλέβια σιπροφλοξασίνη εγκρίνεται από το FDA για χρήση σε παιδιά μόνο για δύο ενδείξεις λόγω του κινδύνου μόνιμης βλάβης στο μυοσκελετικό σύστημα: 1) Αναπνευστικός άνθρακας (μετά την έκθεση)2) Επιπλοκές λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και πυελονεφρίτιδα λόγω Escherichia coli, αλλά ποτέ ως αγωγή πρώτης γραμμής. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής σημειώνει ότι η συστηματική χρήση της σιπροφλοξασίνης σε παιδιά πρέπει να περιορίζεται σε λοιμώξεις που προκαλούνται από παθογόνα ανθεκτικά σε πολλαπλά φάρμακα ή όταν δεν υπάρχουν ασφαλείς ή αποτελεσματικές εναλλακτικές λύσεις. Το φάσμα δραστηριότητάς της περιλαμβάνει τα περισσότερα στελέχη βακτηριακών παθογόνων που είναι υπεύθυνα για πνευμονίες, βρογχίτιδα, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και γαστρεντερίτιδα. Η σιπροφλοξασίνη είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική έναντι των αρνητικών κατά Gram βακτηρίων (όπως Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Legionella pneumophila, Moraxella catarrhalis, Proteus mirabilis και Pseudomonas aeruginosa ), αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματική κατά των θετικών κατά Gram βακτηρίων (όπως ευαίσθητος στη μεθικιλίνη Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae και Enterococcus faecalis ) από τις νεότερες φθοροκινολόνες. Ως αποτέλεσμα της ευρείας χρήσης της για τη θεραπεία ελάσσονων λοιμώξεων που μπορούν να αντιμετωπιστούν εύκολα με παλαιότερα, στενότερου φάσματος αντιβιοτικά, πολλά βακτήρια έχουν αναπτύξει αντοχή σε αυτό το φάρμακο τα τελευταία χρόνια, αφήνοντάς το σημαντικά λιγότερο αποτελεσματικό από ότι θα ήταν διαφορετικά.Η αντοχή στη σιπροφλοξασίνη και σε άλλες φθοροκινολόνες μπορεί να αναπτυχθεί γρήγορα, ακόμη και κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Πολλά παθογόνα, συμπεριλαμβανομένων των εντερόκοκκων, του Streptococcus pyogenes και της Klebsiella pneumoniae (ανθεκτικών στην κινολόνη) παρουσιάζουν πλέον αντοχή. Η εκτεταμένη κτηνιατρική χρήση των φθοροκινολονών, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, έχει κατηγορηθεί για την ανάπτυξη αντοχής. Εν τω μεταξύ, ορισμένα στελέχη Burkholderia cepacia, Clostridium unfacuum και Enterococcus faecium έχουν αναπτύξει αντοχή στην σιπροφλοξασίνη σε διάφορους βαθμούς.Οι φθοροκινολόνες είχαν γίνει η κατηγορία των αντιβιοτικών που συνταγογραφήθηκαν περισσότερο σε ενήλικες το 2002. Σχεδόν οι μισές (42%) αυτών των συνταγών στις ΗΠΑ αφορούσαν καταστάσεις που δεν είχαν εγκριθεί από το FDA, όπως οξεία βρογχίτιδα, μέση ωτίτιδα και οξεία λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, σύμφωνα με μελέτη που υποστηρίχθηκε εν μέρει από τον Οργανισμό Έρευνας για την Υγεία και Ποιότητα. Επιπλέον, συνήθως συνταγογραφήθηκαν για ιατρικές παθήσεις που δεν ήταν καν αρχικά βακτηριακές, όπως ιογενείς λοιμώξεις ή για τις οποίες δεν υπήρχε αποδεδειγμένο όφελος. Οι παρενέργειες μπορεί να αφορούν τους τένοντες, τους μύες, τις αρθρώσεις, τα νεύρα και το κεντρικό νευρικό σύστημα.Τα ποσοστά παρενεργειών φαίνεται να είναι υψηλότερα από ό, τι με ορισμένες ομάδες αντιβιοτικών όπως οι κεφαλοσπορίνες, αλλά χαμηλότερα από ό, τι με άλλα όπως η κλινδαμυκίνη. Σε σύγκριση με άλλα αντιβιοτικά, ορισμένες μελέτες βρίσκουν υψηλότερο ποσοστό παρενεργειών ενώ άλλες δεν βρίσκουν διαφορά.Σε κλινικές δοκιμές οι περισσότερες από τις παρενέργειες περιγράφηκαν ως ήπιες ή μέτριες σε σοβαρότητα, μειώθηκαν αμέσως μετά τη διακοπή του φαρμάκου και δεν απαιτούσαν θεραπεία. Ορισμένες παρενέργειες μπορεί να είναι μόνιμες. Η σιπροφλοξασίνη διεκόπη λόγω παρενεργειών στο 1% των ατόμων που έλαβαν το φάρμακο από το στόμα. Τα πιο συχνά αναφερόμενα περιστατικά που σχετίζονται με τα ναρκωτικά, από δοκιμές όλων των σκευασμάτων, όλων των δόσεων, όλων των χρόνων θεραπείας με φάρμακα και για όλες τις ενδείξεις, ήταν ναυτία (2,5%), διάρροια (1,6%), μη φυσιολογικές εξετάσεις ηπατικής λειτουργίας (1,3%), έμετος (1%) και εξάνθημα (1%). Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες σημειώθηκαν σε ποσοστό <1%.Η σιπροφλοξασίνη περιλαμβάνει προειδοποίηση μαύρου κουτιού στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω αυξημένου κινδύνου τενοντίτιδας και ρήξης τένοντα, ειδικά σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών, άτομα που χρησιμοποιούν επίσης κορτικοστεροειδή και άτομα με μεταμόσχευση νεφρού, πνεύμονα ή καρδιάς. Η ρήξη του τένοντα μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας ή ακόμη και μήνες μετά τη διακοπή του φαρμάκου. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι η χρήση φθοροκινολόνης συσχετίστηκε με αύξηση κατά 1,9 φορές σε προβλήματα τένοντα. Ο κίνδυνος αυξήθηκε 3,2 φορές σε άτομα άνω των 60 ετών και σε 6,2 φορές σε άτομα άνω των 60 ετών που λάμβαναν επίσης κορτικοστεροειδή. Μεταξύ των 46.766 χρηστών κινολόνης στη μελέτη, εντοπίστηκαν 38 (0,08%) περιπτώσεις ρήξης αχιλλείου τένοντα.Οι φθοροκινολόνες, συμπεριλαμβανομένης της σιπροφλοξασίνης, σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο καρδιακής τοξικότητας, όπως παράταση του διαστήματος QT, πολύμορφη κοιλιακή ταχυκαρδία, κοιλιακή αρρυθμία και αιφνίδιο θάνατο.Μια άλλη προειδοποίηση μαύρου κουτιού είναι ότι η σιπροφλοξασίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε άτομα με βαριά μυασθένεια λόγω πιθανής επιδείνωσης της μυϊκής αδυναμίας που μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστικά προβλήματα με αποτέλεσμα θάνατο ή υποστήριξη αναπνευστήρα. Οι φθοροκινολόνες είναι γνωστό ότι εμποδίζουν τη νευρομυϊκή μετάδοση. Υπάρχουν ανησυχίες ότι οι φθοροκινολόνες συμπεριλαμβανομένης της σιπροφλοξασίνης μπορούν να επηρεάσουν τον χόνδρο σε μικρά παιδιά.Η διάρροια που σχετίζεται με το Clostridium difficile είναι μια σοβαρή ανεπιθύμητη ενέργεια της σιπροφλοξασίνης και άλλων φθοροκινολονών. Δεν είναι σαφές εάν ο κίνδυνος είναι υψηλότερος από ότι με άλλα αντιβιοτικά ευρέος φάσματος.Άλλες σπάνιες αλλά δυνητικά θανάσιμες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί περιλαμβάνουν το διαχωρισμό αορτής, την τοξική νεκρωτική επιδερμόλυση, το σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον, χαμηλή αρτηριακή πίεση, αλλεργική πνευμονίτιδα, χαμηλή αρτηριακή πίεση, καταστολή του μυελού των οστών, ηπατίτιδα ή ηπατική ανεπάρκεια και φωτοευαισθησία. Το φάρμακο θα πρέπει να διακοπεί σε περίπτωση εξανθήματος, ικτέρου ή άλλου σημαδιού υπερευαισθησίας. Οι αντενδείξεις περιλαμβάνουν: Ταυτόχρονη λήψη τιζανιδίνης Χρήση από άτομα που παρουσιάζουν υπερευαισθησία σε οποιοδήποτε μέλος της κατηγορίας αντιμικροβιακών παραγόντων κινολόνης Στις Ηνωμένες Πολιτείες η σιπροφλοξασίνη έχει τοποθετηθεί στην κατηγορία εγκυμοσύνης C. Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει τα φάρμακα για τα οποία δεν υπάρχουν επαρκείς και καλά ελεγχόμενες μελέτες στον άνθρωπο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, και για τα οποία οι μελέτες σε ζώα έχουν προτείνει την πιθανότητα πρόκλησης βλάβης στο έμβρυο, αλλά πιθανά οφέλη μπορεί να δικαιολογούν τη χρήση του φαρμάκου σε έγκυες γυναίκες παρά τους πιθανούς κινδύνους. Μια ειδική ανασκόπηση δημοσιευμένων δεδομένων σχετικά με τις εμπειρίες από τη χρήση σιπροφλοξασίνης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης από το Σύστημα Πληροφόρησης Τερατογόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι θεραπευτικές δόσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι απίθανο να ενέχουν σημαντικό τερατογόνο κίνδυνο (ποσότητα και ποιότητα των δεδομένων = αρκετή), αλλά τα δεδομένα δεν επαρκούν για να δηλώσουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Η έκθεση σε κινολόνες, συμπεριλαμβανομένης της λεβοφλοξασίνης, κατά το πρώτο τρίμηνο δεν σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο θνησιμότητας, πρόωρων γεννήσεων, γενετικών ανωμαλιών ή χαμηλού βάρους γέννησης.Δύο μικρές μελέτες επιδημιολογίας μετά την είσοδο στην αγορά, κυρίως βραχυχρόνιας έκθεσης του πρώτου τριμήνου, διαπίστωσαν ότι οι φθοροκινολόνες δεν αύξησαν τον κίνδυνο σημαντικών δυσπλασιών, αυθόρμητων αποβολών, πρόωρης γέννησης ή χαμηλού βάρους γέννησης. Η ετικέτα σημειώνει, ωστόσο, ότι αυτές οι μελέτες δεν επαρκούν για την αξιόπιστη αξιολόγηση της οριστικής ασφάλειας ή του κινδύνου λιγότερο κοινών ελαττωμάτων από την σιπροφλοξασίνη σε έγκυες γυναίκες και τα αναπτυσσόμενα έμβρυά τους. Οι φθοροκινολόνες έχουν αναφερθεί ότι υπάρχουν στο μητρικό γάλα και έτσι μεταφέρονται στο θηλάζον παιδί. Η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) συνιστά ότι, λόγω του κινδύνου σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών (συμπεριλαμβανομένης της αρθρικής βλάβης) σε βρέφη που θηλάζουν από μητέρες που λαμβάνουν σιπροφλοξασίνη, θα πρέπει να ληφθεί απόφαση εάν θα διακοπεί ο θηλασμός ή θα διακοπεί το φάρμακο, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του φαρμάκου για τη μητέρα. Η υπερδοσολογία της σιπροφλοξασίνης μπορεί να οδηγήσει σε αναστρέψιμη νεφρική τοξικότητα. Η θεραπεία της υπερδοσολογίας περιλαμβάνει την εκκένωση του στομάχου με επαγόμενο εμετό ή πλύση στομάχου, καθώς και τη χορήγηση αντιόξινων που περιέχουν μαγνήσιο, αλουμίνιο ή ασβέστιο για τη μείωση της απορρόφησης του φαρμάκου. Η νεφρική λειτουργία και το pH των ούρων πρέπει να παρακολουθούνται. Σημαντική υποστήριξη περιλαμβάνει επαρκή ενυδάτωση και οξίνιση ούρων εάν είναι απαραίτητο για την πρόληψη της κρυσταλλουρίας. Η αιμοκάθαρση ή η περιτοναϊκή κάθαρση μπορεί να απομακρύνει μόνο λιγότερο από το 10% της σιπροφλοξασίνης. Η σιπροφλοξασίνη μπορεί να ποσοτικοποιηθεί σε πλάσμα ή ορό για παρακολούθηση της συσσώρευσης φαρμάκων σε ασθενείς με ηπατική δυσλειτουργία ή για επιβεβαίωση διάγνωσης δηλητηρίασης σε οξέα θύματα υπερβολικής δόσης. Η σιπροφλοξασίνη δεν πρέπει να λαμβάνεται με αντιόξινα που περιέχουν μαγνήσιο ή αλουμίνιο, φάρμακα με υψηλό ρυθμιστικό διάλυμα ( σεβελαμέρη, ανθρακικό λανθάνιο, σουκραλφάτη, διδανοσίνη ) ή με συμπληρώματα που περιέχουν ασβέστιο, σίδηρο ή ψευδάργυρο. Θα πρέπει να λαμβάνεται δύο ώρες πριν ή έξι ώρες μετά από αυτά τα προϊόντα. Τα αντιόξινα μαγνησίου ή αλουμινίου μετατρέπουν την σιπροφλοξασίνη σε αδιάλυτα άλατα που δεν απορροφώνται εύκολα από την εντερική οδό, μειώνοντας τις μέγιστες συγκεντρώσεις στον ορό κατά 90% ή περισσότερο, οδηγώντας σε θεραπευτική αποτυχία. Επιπλέον, δεν πρέπει να λαμβάνεται μόνο με γαλακτοκομικά προϊόντα ή χυμούς εμπλουτισμένους με ασβέστιο, καθώς η μέγιστη συγκέντρωση στον ορό και η περιοχή κάτω από την καμπύλη συγκέντρωσης-χρόνου στον ορό μπορεί να μειωθεί έως και 40%. Ωστόσο, η σιπροφλοξασίνη μπορεί να λαμβάνεται με γαλακτοκομικά προϊόντα ή χυμούς εμπλουτισμένους με ασβέστιο ως μέρος ενός γεύματος.Η σιπροφλοξασίνη αναστέλλει το ένζυμο που μεταβολίζει το φάρμακο CYP1A2 και επομένως μπορεί να μειώσει την κάθαρση των φαρμάκων που μεταβολίζονται από αυτό το ένζυμο. Τα υποστρώματα CYP1A2 που εμφανίζουν αυξημένα επίπεδα ορού σε ασθενείς που έλαβαν σιπροφλοξασίνη περιλαμβάνουν τιζανιδίνη, θεοφυλλίνη, καφεΐνη, μεθυλοξανθίνες, κλοζαπίνη, ολανζαπίνη και ροπινιρόλη. Η συγχορήγηση σιπροφλοξασίνης με το υπόστρωμα CYP1A2 τιζανιδίνη (Zanaflex) αντενδείκνυται λόγω αύξησης 583% στις μέγιστες συγκεντρώσεις της τιζανιδίνης στον ορό όταν χορηγείται με σιπροφλοξασίνη σε σύγκριση με τη χορήγηση μόνο της τιζανιδίνης. Η χρήση της σιπροφλοξασίνης συνιστάται σε ασθενείς με θεοφυλλίνη λόγω του στενού θεραπευτικού δείκτη της. Οι συντάκτες μιας μελέτης συνέστησαν στους ασθενείς που λαμβάνουν σιπροφλοξασίνη να μειώσουν την πρόσληψη καφεΐνης. Τα στοιχεία για σημαντικές αλληλεπιδράσεις με πολλά άλλα υποστρώματα CYP1A2 όπως η κυκλοσπορίνη είναι αμφίσημα ή συγκρουόμενα.Η Επιτροπή Ασφάλειας Φαρμάκων και η FDA προειδοποιούν ότι οι ανεπιθύμητες ενέργειες του κεντρικού νευρικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου επιληπτικών κρίσεων, μπορεί να αυξηθούν όταν τα ΜΣΑΦ συνδυάζονται με κινολόνες. Ο μηχανισμός αυτής της αλληλεπίδρασης μπορεί να περιλαμβάνει συνεργιστικό αυξημένο ανταγωνισμό της νευροδιαβίβασης GABA.Έχουν αναφερθεί αλλοιωμένα επίπεδα ορού των αντιεπιληπτικών φαρμάκων φαινυτοΐνης και καρβαμαζεπίνης (αυξημένα και μειωμένα) σε ασθενείς που έλαβαν ταυτόχρονα σιπροφλοξασίνη.Η σιπροφλοξασίνη είναι ισχυρός αναστολέας των CYP1A2, CYP2D6 και CYP3A4. Η σιπροφλοξασίνη είναι ένα αντιβιοτικό ευρέος φάσματος της κατηγορίας φθοροκινολόνης. Είναι δραστικό έναντι ορισμένων κατά Gram θετικών και πολλών αρνητικών κατά Gram βακτηρίων. Λειτουργεί αναστέλλοντας την τοποϊσομεράση τύπου II (γυράση DNA) και την τοποϊσομεράση IV, απαραίτητη για τον διαχωρισμό του βακτηριακού DNA, αναστέλλοντας έτσι την κυτταρική διαίρεση. Η σιπροφλοξασίνη έχει περίπου 70% βιοδιαθεσιμότητα όταν χορηγείται από του στόματος, οπότε απαιτείται ελαφρώς υψηλότερη δόση για να επιτευχθεί η ίδια έκθεση κατά τη μετάβαση από ενδοφλέβια σε στοματική χορήγηση. Τα πρώτα μέλη της αντιβακτηριακής κατηγορίας κινολόνης ήταν σχετικά χαμηλής ισχύος φάρμακα όπως το ναλιδιξικό οξύ, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν κυρίως στη θεραπεία λοιμώξεων του ουροποιητικού συστήματος λόγω της νεφρικής απέκκρισης και της τάσης να συγκεντρωθούν στα ούρα. Το 1979, η δημοσίευση ενός διπλώματος ευρεσιτεχνίας που κατατέθηκε από τον φαρμακευτικό βραχίονα της Kyorin Seiyaku Kabushiki Kaisha αποκάλυψε την ανακάλυψη της νορφλοξασίνης και η απόδειξη ότι ορισμένες δομικές τροποποιήσεις συμπεριλαμβανομένης της προσάρτησης ενός ατόμου φθορίου στον δακτύλιο κινολόνης οδηγούν σε δραματικά ενισχυμένη αντιβακτηριακή δραστικότητα. Μετά από αυτήν την αποκάλυψη, αρκετές άλλες φαρμακευτικές εταιρείες ξεκίνησαν ερευνητικά και αναπτυξιακά προγράμματα με στόχο την ανακάλυψη επιπρόσθετων αντιβακτηριακών παραγόντων της κατηγορίας φθοροκινολόνης. Το πρόγραμμα φθοροκινολόνης της Bayer επικεντρώθηκε στην εξέταση των επιπτώσεων πολύ μικρών αλλαγών στη δομή της νορφλοξασίνης. Το 1983, η εταιρεία δημοσίευσε in vitro δεδομένα δραστικότητας για την σιπροφλοξασίνη, μια αντιβακτηριακή φθοροκινολόνη με χημική δομή διαφορετική από εκείνη της νορφλοξασίνης με την παρουσία ενός ατόμου άνθρακα. Η από του στόματος μορφή δισκίου σιπροφλοξασίνης εγκρίθηκε τον Οκτώβριο 1987, μόλις ένα έτος μετά την έγκριση της νορφλοξασίνης. Το 1991, εισήχθη η ενδοφλέβια σύνθεση. Οι πωλήσεις της σιπροφλοξασίνης έφτασαν στο αποκορύφωμά τους το 2001, με περίπου 2 δισεκατομμύρια ευρώ εκείνη τη χρονιά, προτού λήξει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Bayer το 2004, μετά το οποίο οι ετήσιες πωλήσεις είχαν κατά μέσο όρο περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ.