Αυτοπυρπόληση του Βασίλη Χαρισόπουλου

Η αυτοπυρπόληση του Βασίλη Χαρισόπουλου έγινε στις 27 Απριλίου 1987 στην πλατεία της Κατερίνης στη διάρκεια ενός συλλαλητηρίου που οργάνωσε η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων του νομού Πιερίας. Ο 60χρονος αγρότης ήταν οπαδός του ΠΑΣΟΚ και , αφού ήπιε δηλητήριο, αυτοπυρπολήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αποτυχία της πολιτικής της κυβέρνησης στα αγροτικά ζητήματα. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, όπου όμως εξέπνευσε. Στην κασέτα που ηχογράφησε πριν το θάνατό του, ανέφερε ως αιτία για την αυτοκτονία του τα δίκαια της αγροτιάς. Επακόλουθο της αυτοπυρπόλησης ήταν η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων από τους αγρότες στην Πιερία.

 Ο Βασίλης Χαρισόπουλος ήταν γεωργός από τη Σφενδάμη Πιερίας. Γεννήθηκε το 1927 και οι συγγενείς του τον περιέγραψαν ως νοικοκύρη και ήσυχο άνθρωπο. Ήταν παντρεμένος, με 2 παιδιά, έναν γιο και μία κόρη. Πολιτικά ανήκε στο ΠΑΣΟΚ (μέλος της Τ.Ο. της Σφενδάμης) και ήταν υποψήφιος στις συνεταιριστικές εκλογές στο χωριό αυτό. Κατά την περίοδο του θανάτου του ήταν υγιής και δεν αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Ο Χαρισόπουλος είχε προετοιμάσει την πράξη του, καθώς λίγο πριν την αυτοκτονία φίλησε και χαιρέτισε την οικογένειά του και τακτοποίησε τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και τα χρέη του. Τέλος, έδωσε τα κλειδιά του ελκυστήρα του σε έναν συχωριανό του. Στις 11:40 το μεσημέρι ο Χαρισόπουλος, αφού ήπιε γεωργικό φάρμακο, περιέλουσε το σώμα του με βενζίνη, έβαλε φωτιά και κάηκε στη διάρκεια ενός συλλαλητηρίου που οργάνωσε η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων Πιερίας (ΟΑΣΠ), πριν προλάβουν τα γύρω του άτομα να αντιδράσουν. Άφησε δίπλα του μία κασέτα, η οποία παραδόθηκε στο Νομάρχη Θεόδωρο Κολιοπάνο από άλλο αγρότη. Ο αγρότης υπέστη εγκαύματα στο 55% του σώματός του και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο της Κατερίνης, όπου απεβίωσε στη 13:30, λόγω της κατάποσης του ισχυρού δηλητηρίου που είχε ληφθεί από τον ίδιο προτού αυτοπυρποληθεί, με βάση τα αποτελέσματα της νεκροψίας. Ο αυτόχειρας, δύο ημέρες προτού προβεί στο απονενοημένο διάβημα, ηχογράφησε στην οικία του στη Σφενδάμη μία κασέτα, η οποία ακούστηκε κατά την κηδεία του, όπως ήταν η επιθυμία του ίδιου, στο μήνυμά του. Στην κασέτα ακούγονταν πολιτικά τραγούδια και μουσική, ενώ στη συνέχεια ακούστηκε η φωνή του αγρότη να ζητά συγνώμη από τη σύζυγό του και τα δύο του παιδιά και τους υπόλοιπους συγγενείς του, για τη θλίψη που θα τους προκαλέσει η θυσία του. Επίσης, έκανε αναφορά στους αγροτικούς αγώνες και στο συνεταιριστικό κίνημα, προτείνοντας τη συνέχιση εκείνων των αγώνων. Παρομοίασε τους αγρότες με "γροθιά που μπορεί να γκρεμίσει και πολυκατοικίες" και ότι ο ίδιος αποφάσισε με πλήρη συνείδηση να θυσιαστεί για τα δίκαια της αγροτιάς. Εξέφρασε επίσης την ελπίδα να σταθεί αφορμή η θυσία του για να αρχίσουν να επιλύονται τα σοβαρά αγροτικά προβλήματα. Όταν έγινε γνωστός ο θάνατος του Χαρισόπουλου οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία τήρησαν ενός λεπτού σιγή και έψαλαν τον εθνικό ύμνο, ενώ μερικοί άλλοι εκδήλωσαν καταστροφικές διαθέσεις και απειλήθηκαν επεισόδια, τα οποία αποσοβήθηκαν έπειτα από την παρέμβαση των ψυχραιμότερων. Για τον θάνατό του εκδόθηκαν ψηφίσματα από το ΠΑΣΟΚ, την ΝΔ, το ΚΚΕ, το ΚΟΔΗΣΟ και από πλήθος τοπικών φορέων και οργανώσεων. Στο ψήφισμα της ΟΑΣΠ αποδίδονται ευθύνες για την πράξη του Χαρισόπουλου στην αντιαγροτική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η κηδεία του έγινε σε ατμόσφαιρα γενικού πένθους, στη Σφενδάμη, υπό τη συνοδεία των ήχων της Φιλαρμονικής του Δήμου Κατερίνης. Τα καταστήματα της Κατερίνης έμειναν κλειστά επί δίωρο σε ένδειξη συμπαράστασης.Το τραγικό γεγονός προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον από πλευράς της κυβέρνησης και της πολιτικής ηγεσίας. Μόλις έγινε γνωστός ο θάνατος του Χαρισόπουλου, ο Νομάρχης οι 4 βουλευτές της Πιερίας και οι Υπουργοί Υγείας και Πρόνοιας, Εσωτερικών, Βορείου Ελλάδος και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και τα λοιπά κόμματα ζήτησαν αμέσως πληροφορίες από κάθε δυνατή πηγή. Λίγες ημέρες μετά την αυτοπυρπόληση έγιναν κινητοποιήσεις από τους αγρότες της Πιερίας. Οι καπνοπαραγωγοί έστησαν οδοφράγματα και απέκλεισαν την πόλη της Κατερίνης, σύμφωνα με τον Τύπο στις 30 Απριλίου 1987.Μετά την δημόσια αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα, τον Απρίλιο του 2012, ορισμένοι είδαν ομοιότητες στο γεγονός της αυτοπυρπόλησης του Χαρισόπουλου το 1987.