IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία ντε Ζεσούς

Η Μαρία ντε Ζεσούς (Maria de Jesus, 10 Σεπτεμβρίου 1893 - 2 Ιανουαρίου 2009) ήταν υπεραιωνόβια από την Πορτογαλία. Από τις 26 Νοεμβρίου του 2008 ως το θάνατό της ήταν το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο. Στις 11 Ιουνίου του 2008, σε ηλικία 114 ετών και 275 ημερών, κατάφερε να υπερβεί το ρεκόρ μακροζωίας στην Πορτογαλία, που ως τότε είχε η Μαρία ντο Κούτο Μάγια-Λόπες.

 Γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου του 1893 με το όνομα Μαρία ντος Σάντος και παντρεύτηκε το 1919. Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1951, όταν εκείνη ήταν 57 ετών. Από το γάμο της αυτόν απέκτησε 5 παιδιά, εκ των οποίων την περίοδο που η ντε Ζεσούς κέρδισε τον τίτλο του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο (Νοέμβριος 2008) ζούσαν ακόμα τα τρία. Η κόρη της, Μανταλένα (γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1924), ένα από τα τρία εν ζωή παιδιά της, ζούσε μαζί της την ίδια περίοδο. Απέκτησε 11 εγγόνια, 16 δισέγγονα και 6 τρισέγγονα. Σε όλη τη ζωή της επισκέφτηκε νοσοκομείο μόνο μία φορά και η υγεία της ήταν σε καλή κατάσταση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ζούσε στην οικία της και όχι σε οίκο ευγηρίας. Μπορούσε να περπατήσει με τη βοήθεια μπαστουνιού αλλά δεν μπορούσε να αναγνωρίσει τα αγαπημένα της πρόσωπα. Από τις αγαπημένες της ασχολίες ήταν να βλέπει παλιά οικογενειακά άλμπουμ, να απολαμβάνει τη λιακάδα στην ταράτσα της και να κάνει μπάνια. Τρεφόταν όχι με κρέας αλλά με ψάρι και λαχανικά και επίσης αγαπημένα της φαγητά ήταν η πορτογαλική πουτίγκα με ρύζι και παγωτό. Δεν κάπνισε ή ήπιε αλκοόλ ποτέ στη ζωή της. Η Πορτογαλίδα έγινε επίσημα το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο σε ηλικία 115 ετών και 77 ημερών, όταν πέθανε η προηγούμενη κάτοχος του τίτλου, η Αμερικανίδα Έντνα Πάρκερ, στις 26 Νοεμβρίου του 2008 Στις 25 Ιουλίου του 2005 είχε ήδη γίνει το γηραιότερο πρόσωπο στην Πορτογαλία (σε ηλικία 111 ετών και 318 ημερών, με το θάνατο της επίσης Πορτογαλίδας, Μαρίας ντο Κούτο Μάγια-Λόπες. Έγινε γηραιότερο πρόσωπο στην Ευρώπη σε ηλικία 112 ετών και 336 ημερών έπειτα από το θάνατο της ηλικίας 114 ετών Γαλλίδας Καμίλ Λουαζό, στις 12 Αυγούστου του 2006. Η ντε Ζεσούς ήταν το τελευταίο πρόσωπο που είναι σήμερα εν ζωή και πιστοποιείται επίσημα ότι γεννήθηκε το 1893. Σχεδόν έναν μήνα μετά την απόκτηση του τίτλου του γηραιότερου προσώπου στον κόσμο, η ντε Ζεσούς απεβίωσε στις 2 Ιανουαρίου του 2009. Ρεπορτάζ για τα 115α γενέθλια της ντε Ζεσούς Αρχειοθετήθηκε 2013-04-14 at Archive.is Ερευνητική Ομάδα Γεροντολογίας Αρχειοθετήθηκε 2008-12-29 στο Wayback Machine.
Live at the Rotterdam Ahoy

Live at the Rotterdam Ahoy είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 2000 και κυκλοφόρησε στις 22 Ιουλίου του 2002 από την εταιρεία "Thames Thompson". Η συμφωνική ορχήστρα της Ρουμανίας συνοδεύει το συγκρότημα στα τραγούδια του, όπως και άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο Μίλερ Άντερσον, οι Backstreet Dolls στα δεύτερα φωνητικά και οι Rip Horns στα πνευστά.Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης συναυλίας έπαιξαν και τα τρία "Movement" από το "Concerto for Group and Orchestra" του Τζον Λορντ, αλλά δεν περιλαμβάνονται σε αυτή την ηχογράφηση, ενώ παίζουν και δύο τραγούδια από τη σόλο καριέρα του Ντίο.Η εμφάνιση του συγκροτήματος περιελάμβανε την έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος, με τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα.

 CD 1 1. Introduction - 2:06 2. Pictured Within (Lord) - 9:26 3. Sitting in a Dream (Glover) - 4:18 4. Love is All (Glover, Hardin) - 4:16 5. Fever Dreams (Dio) - 4:23 6. Rainbow in the Dark (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 4:49 7. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) - 8. Fools (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:04 9. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:43 10. Vavoom: Ted the Mechanic (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 5:13 11. The Well-Dressed Guitar (Morse) - 3:31 CD 2 12. Pictures of Home (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:11 13. Sometimes I Feel Like Screaming (Gillan, Morse, Glover, Lord, Paice) - 7:26 14. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) - 7:37 15. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:20 16. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:27 17. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 7:18 Το Live at the Rotterdam Ahoy ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπαναΣτην ηχογράφηση συμμετείχαν: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Μίλερ Άντερσον - φωνητικά, κιθάρα The Backstreet Dolls - φωνητικά The Rip Horns - πνευστλα Ρουμανική Συμφωνική Ορχήστρα Deep Purple - Live At The Rotterdam Ahoy (CD) at Discogs
Εκλογές στο Λουξεμβούργο

Στο Λουξεμβούργο διεξάγονται εκλογές για την Βουλή των Αντιπροσώπων και για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική. Πέρα από τις εκλογές, στη χώρα διεξάγονται και δημοψηφίσματα.

 Καθώς οι εκλογικές περιφέρειες βασίζονται σε γεωγραφικές περιοχές και παραδοσιακά σύνορα, ο πληθυσμός τους διαφέρει σημαντικά. Για να αντικατοπτριστεί αυτό, κάθε περιοχή εκλέγει διαφορετικό αριθμό αντιπροσώπων: ο Βορράς με το 40% του πληθυσμού, εκλέγει 23 αντιπροσώπους, ενώ η Ανατολή, με μόνο το 12% του πληθυσμού, εκλέγει επτά. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ρίξουν τόσους ψήφους, όσους αντιπροσώπους εκλέγει η περιοχή τους (έτσι, στην Ανατολή, μπορεί να ρίξουν μέχρι 7 ψήφους), οι οποίες ψήφοι μποροί είτε να διαμοιραστούν στα διάφορα κόμματα είτε να είναι όλες για το ίδιο κόμμα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009, το κυβερνών Χριστιανοσοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κέρδισε άλλη μια νίκη, με 26 επί συνόλου 60 εδρών στη Βουλή. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Ιουνίου του 2009, ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές. Στις εκλογές που διεξήχθησαν πρόωρα στις 20 Οκτωβρίου 2013 μετά την ανακοίνωση της παραίτησης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ από την πρωθυπουργία, εξαιτίας εμπλοκής του σε σκάνδαλο κατασκοπείας το κόμμα του Γιούνκερ έχασε 3 έδρες. Ωστόσο, το εν λόγω κόμμα παρέμεινε πρώτο σε δύναμη, καθώς κέρδισε 23 από 60 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές εκείνες πήραν μέρος συνολικά 9 κόμματα. Στις 7 Ιουνίου 2015 διεξήχθη ένα συνταγματικό δημοψήφισμα και μη δεσμευτικό, αν και η κυβέρνηση δήλωσε ότι θα συμμορφωνόταν με το αποτέλεσμα. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για 3 ζητήματα και ειδικότερα την μείωση του ορίου ηλικίας για χορήγηση δικαιώματος ψήφου από τα 18 στα 16 χρόνια, το δικαίωμα των ξένων να ψηφίζουν και την εισαγωγή δεκαετούς χρονικού ορίου στη θητεία των μελών της κυβέρνησης.
Σπύρος Φλογαΐτης

Ο Σπύρος Φλογαΐτης (1950) είναι καθηγητής δημοσίου δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών, Διευθυντής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του European Public Law Organization, Επισκέπτης Καθηγητής της Νομικής Σχολής (Τμήματος Νομικής "Κατεύθυνσης Ελληνικού Δικαίου") του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου δυο φορές υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών, και μία φορά Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών.

 Γεννήθηκε στη Λευκάδα σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιστορία και Φιλολογία στην Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών του Παρισιού (École Pratique des Hautes Études). Επίσης, κατέχει διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία και το Δίκαιο από τα πανεπιστήμια Paris I και II αντίστοιχα. Το 1980 εξελέγη λέκτορας της Νομικής σχολής Αθηνών και το 1982 ανακηρύχθηκε τακτικός Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1992, εξελέγη καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών.Την περίοδο 1981-1982 διετέλεσε βοηθός του νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου ενώ έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος σε αρκετά υπουργεία. Επίσης, έχει χρηματίσει πρόεδρος της Επιτροπής για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (1996-97), του διοικητικού δικαστηρίου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Παροχής Αερίου Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Το καλοκαίρι του 2007, λόγω των επικείμενων εκλογών, ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Η θητεία του συνέπεσε με τις δασικές πυρκαγιές που συγκλόνισαν την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2009 διορίστηκε για δεύτερη φορά υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών με αφορμή τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου ανέλαβε Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), ο οποίος είναι διεθνής οργανισμός με έδρα την Αθήνα. Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της γαλλικής Δημοκρατίας . Έχει συγγράψει αρκετά μελέτες νομικού περιεχομένου.[1]
Εγιαλέτι των Αδάνων

Το εγιαλέτι των Αδάνων (οθωμανικά τουρκικά: ایالت ادنه, Eyālet-i Adana) ήταν διοικητή διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διοικητικό του κέντρο ήταν η πόλη των Αδάνων όπου πήρε και το όνομα του.

 Δημιουργήθηκε το 1608 όταν και το υποτελές στους Οθωμανούς κρατίδιο των Ραμαντάνογλου που ανήκε ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία. Περιελάμβανε σχεδόν ολόκληρη την ιστορική περιοχή της Κιλικίας. Το 1830 το εγιαλέτι καταργήθηκε, η περιοχή της Κιλικίας πέρασε υπό την κατοχή της Αιγύπτου. Ξανασυστάθηκε το 1868 με διαφορετική και μικρότερη εδαφική σύσταση και με Σαντζάκια που αποσπάστηκαν από τα βιλαέτια του Χαλεπίου και του Ικονίου. Καταργήθηκε το 1912. Σαντζάκια του βιλαετίου την περίοδο 1868 - 1912 ήταν τα εξής:Σαντζάκι των Αδάνων Σαντζάκι της Κοζάν Σαντζάκι της Τζεμπελίμπερεκετ Σαντζάκι του Ιτζέλ Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Άδανα (Οθωμανική Περίοδος)
Ρουπία Νεπάλ

Η Ρουπία Νεπάλ (νεπ. रूपैयाँ) είναι το νόμισμα του Νεπάλ. Συμβολίζεται ως Rs ή रू, ενώ η υποδιαίρεσή του είναι το πάισα. Η κυκλοφορία της ελέγχεται από την Κεντρική Τράπεζα του Νεπάλ.

 Η ρουπία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1932, όπου και αντικατέστησε το ασημένιο μοχάρ, ενώ ορίστηκε ισοτιμία 2 μοχάρ=1 ρουπία. Το 1993, καθορίστηκε η ισοτιμία της ρουπίας Νεπάλ με την Ρουπία Ινδίας, με ισοτιμία 1,6 ρουπίες Νεπάλ=1 ρουπία Ινδίας. Το 1932, παρουσιάστηκαν τα ασημένια κέρματα των 20 και 50 πάισα, καθώς και εκείνο της 1 ρουπίας. Μεταξύ 1933 και 1935 παρουσιάστηκαν τα χάλκινα κέρματα των 1, 2 και 5 πάισα. Κατά τη δεκαετία του 1940, παρουσιάστηκαν τα χάλκινα κέρματα των ¼ και ½ πάισα, καθώς και τα κέρματα των 5 πάισα από κράμμα νικελίου και ορειχάλκου. Το 1953, παρουσιάστηκαν νέα κέρματα, τα οποία αποτελούνταν από τα ορειχάλκινα κέρματα των 1, 2 και 4 πάισα, χάλκινα των 5 και 10 πάισα, και χαλκονικέλινα των 20, 25, 50 πάισα και της 1 ρουπίας. Τα 20 πάισα έπαψαν να κυκλοφορούν από το 1954 και έπειτα. Το 1966 παρουσιάστηκαν αλουμινένια κέρματα των 1, 2 και 5 πάισα και ορειχάλκινα των 10 πάισα. Το 1982 παρουσιάστηκαν αλουμινένια κέρματα των 25 πάισα, ενώ ακολούθησαν κέρματα από ανοξείδωτο ατσάλι των 50 πάισα και της 1 ρουπίας το 1987 και το 1988 αντίστοιχα. Τέλος, το 1994 παρουσιάστηκαν μικρότερα κέρματα των 10 και 25 πάισα, ενώ εμφανίστηκαν αλουμινένια κέρματα των 50 πάισα, καθώς και κέρματα των 1, 2, 5 και 10 ρουπίων από επίχρυσα ατσάλινα κέρματα. Το 1951, η κυβέρνηση κυκλοφόρησε χαρτονομίσματα των 1, 5, 10 και 100 ρουπιών με το όνομα μοχρού. Το 1956, η Κεντρική Τράπεζα του Νεπάλ ανέλαβε τον έλεγχο για την κυκλοφορία χαρτονομισμάτων και το όνομά τους άλλαξε σε ρουπία. Το 1972 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 500 και 1000 ρουπίων, ενώ το 1974 ακολούθησαν εκείνα των 50 ρουπίων και των 2 ρουπίων το 1981. Χαρτονομίσματα των 20 ρουπίων παρουσιάστηκαν το 1982. Χαρτονομίσματα των 1 και 2 ρουπίων δεν τυπώνονται πλέον, ωστόσο συνεχίζουν να κυκλοφορούν εκείνα που εκδόθηκαν πριν από το 1982. Το χαρτονόμισμα της 1 ρουπίας απεικονίζει το Άμα Νταμπλάμ, ένα γειτονικό βουνό του Έβερεστ. Το 1997 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 50 και 250 ρουπίων για να τιμηθεί το Ασημένιο Ιωβηλαίο του βασιλιά του Νεπάλ Μπιρέντρα. Τα χαρτονομίσματα τυπώνονται σήμερα στην Ινδονησία. ΚατηγορίαΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ:Νεπάλ
Μνημείο του Σαρνταραπάτ

Το Μνημείο Σαρνταραπάτ είναι μνημειακό συγκρότημα για την Μάχη του Σαρνταραπάτ, που βρίσκεται στο χωριό Αράκς της επαρχίας Αρμαβίρ της Αρμενίας, 55 χιλιόμετρα από το Γερεβάν και 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το Αρμαβίρ. Το 1968, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 50ής επετείου από την Μάχη του Σαρνταραπάτ που έλαβε χώρα στις 22-26 Μαΐου 1918, ανεγέρθηκε ένα μνημείο έξω από το σημείο της μάχης.

 Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραφαέλ Ισραελγιάν, ενώ τα γλυπτά σχεδιάστηκαν από τους Άρα Χαρουτγιουνγιάν, Αρσάμ Σαχινιάν και Σαμπέλ Μανασιάν. Η είσοδος πλαισιώνεται από τεράστια φτερωτά βόδια, φτιαγμένα από κόκκινη ηφαιστειακή τέφρα. Μια σκάλα οδηγεί σε ένα τετράγωνο από το οποίο υψώνεται ένα καμπαναριό ύψους 26 μέτρων. Η όμορφη δομή πέργκολας με δώδεκα καμπάνες φαίνεται από μακριά. Οι καμπάνες χτυπούν κάθε χρόνο την ημέρα της ιστορικής νίκης. Το μνημείο φυλάσσεται από μαζικά αρχαία φτερωτά λιοντάρια αρμενικού στυλ και πλαισιώνεται από ένα μνημειακό κήπο για τους μάρτυρες του Καραμπάχ (Αρτσάχ). Το μνημείο Σαρνταραπάτ είναι ένα σύμβολο υπερηφάνειας και επιβίωσης. Το μνημείο Σαρνταραπάτ σηματοδοτεί τη θέση της τελευταίας επιτυχής προσπάθειας της Αρμενίας είναι να σώσει το έθνος από την εξαφάνιση στα χέρια των Τούρκων στη Μάχη του Σαρνταραπάτ στις 22 με 26 Μαΐου 1918. Ενάντια σε τεράστιες αντιξοότητες, και την γενοκτονία που έγινε λίγα χρόνια πριν, ο αρμενικός αυτοσχέδιος στρατό κέρδισε τα τουρκικά στρατεύματα και διασφάλισε ένα μικρό μέρος της ιστορικής Αρμενίας, το οποίο αποτελεί την σημερινή Δημοκρατία της Αρμενίας. Δίπλα στο μνημείο υπάρχει επίσης το Ιστορικό Μουσείο Εθνογραφίας και Απελευθερωτικού Κινήματος του Σαρνταραπάτ. Γενοκτονία των Αρμενίων Εκστρατεία του Καυκάσου Μάχη του Σαρνταραπάτ Το μνημείο Σαρνταραπάτ στην Αρμενία Τρισδιάστατο μοντέλο του μνημείου
Ερριέτα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου

Η Ερριέτα Αμαλία του Άνχαλτ-Ντεσάου (Henriette Amalie von Anhalt-Dessau, 7 Δεκεμβρίου 1720 - 5 Δεκεμβρίου 1793) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου.

 Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Λεοπόλδου Α΄, Πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και της Άννας Λουίζας Φέζε. Το 1741 σε ηλικία 21 ετών η Ερριέτα γέννησε ένα εξώγαμο γιο. Όταν αρνήθηκε να παντρευτεί τον πατέρα (γιο ενός δικαστή) εξορίστηκε από το αυλή του Ντεσάου. Τα επόμενα έντεκα χρόνια έζησε ως καλόγρια στο Χέρτφορντ. Αργότερα ο πατέρας της προσπάθησε να βρει έναν κατάλληλο σύζυγο για αυτήν, αλλά όλα τα σχέδια γάμου απέτυχαν. Εν τω μεταξύ, είχε σχέση με τον Βαρώνο του Ράκμαν, ο οποίος ήταν δεκαπέντε χρόνια νεότερος της. Πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1720 στο Ντεσάου σε ηλικία 72 ετών. Είναι θαμμένη στο Ντεσάου. Στην κηδεία της δεν ήταν παρόν κανένα μέλος της οικογένειάς της. Walther Schmidt: Prinzessin Henriette Amalie von Anhalt-Dessau. Die Begründerin der Fürstlichen Amalienstiftung in Dessau. Funk Verlag Bernhard Hein, Dessau 2009, (ISBN 978-3-939197-38-6) Manfred Großkinsky (Hrsg.): Sammlerin und Stifterin – Henriette Amalie von Anhalt-Dessau und ihr Frankfurter Exil. Katalog zur Ausstellung im Haus Giersch Frankfurt und in der Anhaltischen Gemäldegalerie Dessau (dort unter dem Titel Die verstoßene Prinzessin – Kunst, Karriere und Vermächtnis der Henriette Amalie von Anhalt-Dessau). Haus Giersch, Frankfurt / Anhaltische Gemäldegalerie, Dessau 2002, ISBN 3-935283-04-0 bzw. ISBN 3-00-010315-5 Frankfurter Frauenzimmer Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Offizielle Seite Bad Kreuznach – Ausflug in die Geschichte des Schlossparkmuseums Πρότυπο:LAGIS Überlieferung der Amalienstiftung im Landesarchiv Sachsen-Anhalt, Abteilung Dessau
Άρση βαρών στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες 1906

Στους μεσοολυμπιακούς του 1906 στην Αθήνα διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα άρσης βαρών: με ένα χέρι και με δύο χέρια. Δεν υπήρχαν κατηγορίες ανάλογα με το βάρος των αθλητών.

 Άρση βαρών με ένα χέρι Άρση βαρών με δύο χέρια Άρση βαρών με ένα χέρι Γιόζεφ Στάινμπαχ Τούλιο Καμιλιότι Χάινριχ ΣναϊντεράιτΆρση βαρών με δύο χέρια Δημήτριος Τόφαλος Γιόζεφ Στάινμπαχ Αλεξάντρ Μασπόλ Χάινριχ Σναϊντεράιτ Χάινριχ Ροντλ
Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1568–1570)

Ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1568-1570) ή “Εκστρατεία Ντον - Βόλγα - Αστραχάν του 1569” (ή όπως αναφέρεται στις οθωμανικές πηγές: “Εκστρατεία στο Αστραχάν”, Astrakhan Expedition) ήταν πόλεμος ανάμεσα στο Βασίλειο της Ρωσίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η αιτία του πολέμου ήταν η διεκδίκηση του Χανάτου του Αστραχάν.

 Το 1556, το Χανάτο του Αστραχάν κατακτήθηκε από τον Ιβάν τον Τρομερό, ο οποίος κατασκεύασε και ένα νέο φρούριο σε έναν απότομο λόφο με θέα τον ποταμό Βόλγα. Το 1568 ο Μεγάλος Βεζύρης Σοκολού Μεχμέτ Πασάς, ο οποίος ήταν η πραγματική εξουσία στη διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον σουλτάνο Σελίμ Β΄, ξεκίνησε την πρώτη διένεξη μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την μέλλουσα βόρεια αντίπαλό της. Τα πρώτα αποτελέσματα προανήγγειλαν τις αρκετές καταστροφές που ακολούθησαν. Το σχέδιο των Τούρκων για να ενώσουν τους ποταμούς Βόλγα και Ντον, με κανάλι, ήταν σχεδιασμένο λεπτομερώς από την Κωνσταντινούπολη και το καλοκαίρι του 1569 μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη, υπό τις εντολές του Κασίμ Πασά, από 20.000 Τούρκους και 10.000 Τατάρους στάλθηκε να πολιορκήσει την Αστραχάν και να αρχίσουν τα έργα στο κανάλι, ενώ μέρος του οθωμανικού στόλου πολιόρκησε την περιοχή της Αζοφικής. Όμως η εξόρμηση της φρουράς, υπό τον Κνιάζ Σερεμπριανιί (Knyaz Serebrianyi), στρατιωτικό διοικητή του Αστραχάν οδήγησε σε οπισθοχώρηση τους πολιορκητές. Σύντομα αποστάλθηκε και απελευθερωτικός στρατός 30.000 Ρώσων στρατιωτών που επιτέθηκε και διασκόρπισε τους εργάτες και τη δύναμη των Τατάρων, οι οποίοι είχαν αποσταλεί για την προστασία τους. Στο δρόμο της φυγής τους, μέχρι την πατρίδα τους, περίπου το 70% των απομεινάντων στρατιωτών και εργατών, πάγωσε μέχρι θανάτου στις στέπες ή έπεσαν θύματα επιθέσεων από τους Κιρκάσιους. Ο οθωμανικός στόλος καταστράφηκε από μια καταιγίδα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, αν και στρατιωτικά ηττήθηκε, επέμεινε και κέρδισε, την ασφαλή διέλευση για τους μουσουλμάνους προσκυνητές και τους Οθωμανούς εμπόρους από την Κεντρική Ασία, καθώς και την καταστροφή του ρωσικού οχυρού στις όχθες του ποταμού Τέρεκ. Attila Weiszhár and Balázs Weiszhár: “Lexicon of Wars”, Atheneaum publisher, Budapest 2004. Finkel, Caroline, “Osman's Dream”, (Basic Books, 2005), 57; "Istanbul was only adopted as the city's official name in 1930".
Μπολέσλαφ Β΄ ο Γενναιόδωρος

Ο Μπολέσλαφ Β΄ ο γενναιόδωρος (πολων.: Bolesław II szczodry, 1042 - 2/3 Απριλίου 1081/1082) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Πολωνίας (1058-76) και μετά βασιλιάς της (1076-79).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καζιμίρ Α΄ τού αποκαταστάτη δούκα της Πολωνίας και της Μαρίας Ντομπρονιέγκας των Ρουρικιδών, κόρης τού Βλαντίμιρ Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Ο Μπολεσλάφ Β΄ θεωρείται ένας από τους πιο ικανούς ηγεμόνες. Το 1075 επανεγκατέστησε την αρχιεπισκοπή τού Γκνιέζνο (είχε καθαγιαστεί το 1064) και ίδρυσε την επισκοπή τού Πουότσκ. Εγκατέστησε μονές Βενεδικτίνων στο Μογκίλνο, Λούμπιν και Βρότσλαφ. Ήταν ο πρώτος Πολωνός μονάρχης, που έκοψε δικό του νόμισμα σε μεγάλες ποσότητες, ώστε να αντικαταστήσει τα ξένα, που είχαν επικρατήσει στη χώρα κατά τα έτη των πρώτων βασιλέων. Ίδρυσε βασιλικά νομισματοκοπεία στην Κρακοβία και στο Βρότσλαφ και αναμόρφωσε το νόμισμα, που απέφερε σημαντικά έσοδα στα βασιλικά θησαυροφυλάκια. Οι προσπάθειες αυτές είχαν τεράστια επιρροή στην οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη της χώρας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Γάλλο τον Ανώνυμο, τον αποκαλούσαν largus (γενναιόδωρο), καθώς έκτισε πολλούς ναούς και μονές σε όλη τη χώρα. Επίσης τολμηρός (śmiały) ή σκληρός (οkrutny) αποκαλείται από το μεταγενέστερο Χρονικό των Πολωνών βασιλέων. Νυμφεύτηκε το 1069 τη Βυσεσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Σβιατοσλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και είχε γιο: Μιέσκο π. 1069-1089, πρίγκιπας της Κρακοβίας.Ιστορικοί όπως ο Όσβαλντ Μπάλζερ (1895) αποκρούουν αυτό το όνομα της συζύγου του και θεωρούν, ότι νυμφεύτηκε την Αγνή των Πρεμυσλιδών. André Vauchez, Richard Barrie Dobson, Michael Lapidge, eds. (2000). "Boleslas II the Bold". Encyclopedia of the Middle Ages. Routledge. ISBN 978-1-57958-282-1. Retrieved 2010-03-25. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boleslaus II of Poland στο Wikimedia Commons
Αργουλιό Ρεθύμνης

Το Αργουλιό (επίσημο: το Αργουλιόν) είναι οικισμός της Κοινότητος Αγίου Μάμαντος του Δήμου Μυλοποτάμου στη Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 74 κατοίκους. Βρίσκεται 36 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 420 μ. Στη κρητική διάλεκτο η λέξη αργουλίδα σημαίνει αγριοελιά.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Arguglio, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Argulio με 147 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 το αναφέρει ως Arguglio. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Argulyo με 5 χαράτσια.Το 1881 ανήκε στον δήμο Αυδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 40 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 δεν αναφέρεται ενώ στην απογραφή του 1920 υπαγόταν στον αγροτικό δήμο Αγίου Μάμα. Το 1925 το Αργουλιό προσαρτήθηκε στη κοινότητα Αγίου Μάμαντος, όπου και παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στο δήμο Γεροποτάμου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός της Αγίας Τριάδας και ο ναός της Αγίας Παρασκευής. Υπάγεται στην ενορία Αγίου Μάμαντος, της μητρόπολης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Ο δεύτερος στο εσωτερικό του φέρει βυζαντινές αγιογραφίες οι οποίες χρονολογούνται από τις αρχές του 14ου αιώνα. Στους πλάγιος τοίχους του ναού βρίσκονται τοιχογραφίες των επισκόπων, όπως ο Άγιος Πολύκαρπος. Στη παράσταση της Μεταμόρφωσης, τη δόξα του Ιησού κρατάει άγγελος με ροζ χιτώνα. Στο χωριό βρισκόταν μέγαρο κτισμένο μάλλον επί οθωμανικών χρόνων· ήταν απομίμηση βενετσιάνικων προτύπων.
Σαμοανές γενικές εκλογές 2016

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σαμόα στις 4 Μαρτίου 2016. Τα κύρια κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές ήταν το Κόμμα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του πρωθυπουργού Τουιλαέπα Σαϊλέλε Μαλιελεγκαόι (HRPP) και το Κόμμα Ταουτούα των Σαμόα (TSP). Το HRPP πέτυχε σαρωτική νίκη, κερδίζοντας 35 από τις συνολικά 49 έδρες της νομοθετικής συνέλευσης, ενώ 12 ανεξάρτητοι προσχώρησαν σε αυτό και έτσι ενδυναμώθηκε η μονοκομματική κυριαρχία.

 Τα 49 μέλη της Fono εξελέγησαν από τις περιφέρειες, από τα οποία τα 35 σε μονοεδρικές περιφέρειες και τα 7 σε διεδρικές περιφέρειες. Όλες οι έδρες αναδείχθηκαν με το πλειοψηφικό σύστημα. Στις δύο διεδρικές περιφέρειες, οι ψηφοφόροι έριξαν δύο ψήφους. Η καθολική ψηφοφορία εισήχθη το 1990, επιτρέποντας στους Σαμοανούς πολίτες ηλικίας 21 ετών και άνω να ασκήσουν προσωπικά το εκλογικό τους δικαίωμα. Το ελάχιστο όριο ηλικίας για τους υποψηφίους ήταν τα 21 έτη ενώ έπρεπε να είναι επικεφαλής των οικογενειών τους και να διαμένει στη χώρα για τουλάχιστον τρία χρόνια πριν την ημερομηνία οριστικοποίησης των υποψηφιοτήτων. Γύρω στις 116.000 εκλογέων ήταν εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους.Με το ειδικό διάταγμα στο σύνταγμα του 2013 εξασφαλίστηκε ότι το ελάχιστο ποσοστό 10% των εδρών του κοινοβουλίου ήταν προορισμένες για τις γυναίκες. Συνολικά 164 υποψήφιοι (24 γυναίκες) έλαβαν μέρος στις εκλογές: 83 από το HRPP, 23 από το TSP και 60 ανεξάρτητοι. Τέσσερις υποψήφιοι συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού και του υπηρεσιακού υπουργού Δικαιοσύνης, Φιάμε Ναόμι Ματαάφα, εξελέγησαν χωρίς αντίπαλο. Η ψηφοφορία ξεκίνησε στις 8 π.μ. (UTC+14:00) και ολοκληρώθηκε στις 15:00 στις 4 Μαρτίου. Την ημέρα της ψηφοφορίας εφαρμόστηκε απαγόρευση στο λικέρ μέχρι τις 6 το επόμενο πρωί. Δεν αναφέρθηκε κανένα επεισόδιο βίας στη διάρκεια της ψηφοφορίας. Τα προσωρινά αποτελέσματα έδειξαν ότι το Κόμμα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε το προβάδισμα με τουλάχιστον 47 έδρες. Στις προηγούμενες εκλογές του 2011 κέρδισε 36 έδρες με 2ο μεγαλύτερο κόμμα το Κόμμα Ταουτούα των Σαμόα με 13 έδρες. Ορισμένοι υπουργοί της κυβέρνησης και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Παλουσάλουε Φαάπο ο Β΄ έχασαν τις έδρες τους από νεότερους βουλευτές. Εξελέγησαν και 4 γυναίκες υποψήφιες.
Τάγμα της Φιλίας των Λαών

Το Βραβείο της Φιλίας των Λαών (ρωσικά: Орден Дружбы народов) ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου του 1972, με το διάταγμα του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΕΣΣΔ. Το βραβείο, όμως, τροποποιήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1980. Ο σχεδιαστής του βραβείου ήταν ο Αλεξάντερ Ζούκ. Ως βραβείο της ΕΣΣΔ, έπαψε να υφίσταται μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991.

 Επανήλθε στις 2 Μαρτίου 1992 ως Βραβείο της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσικά: Орден Дружбы народов Российской Федерации) με την απόφαση του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Νο. 2424-1), ως βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Σε αντίθεση με το έμβλημα του Βραβείου της Φιλίας που είχε το έμβλημα της ΕΣΣΔ, το Βραβείο της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας είχε ως έμβλημα το έμβλημα της RSFSR. Το βραβείο υπήρχε μέχρι τις 2 Μαρτίου του 1994, για να αντικατασταθεί από το Βραβείο της Φιλίας. Πραγματοποιήθηκαν 1212 απονομές του Βραβείου της Φιλίας των Λαών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και 40 από αυτές τις απονομές έγιναν σε ξένους πολίτες (χωρίς τις βραβεύσεις σε πολίτες των κρατών της ΚΑΚ). Γκεόργκι Μπερντικόφ, κριτικός λογοτεχνίας (1915-1996). Βίκτορ Μποϊτσένκο, Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργείου της ΕΣΣΔ για τον εξωτερικό τουρισμό (1925- ). Βιτάλι Ιγκνατένκο, πολιτικός, συγγραφέας μυθιστορημάτων (1941- ). Σεργκέι Καπούστιν, Ολυμπιονίκης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1976 (1953- ). Σεργκέι Λόσεφ (1927-1988), Γενικός Διευθυντής του TASS. Βλαντιμίρ Στεπάνοφ (1912-1987), Σοβιετικός πρέσβης στην Γιουγκοσλαβία. Μισέλ Τονίνι (1949- ), Γάλλος ερευνητής και αστροναύτης. Πέταξε με ρωσικό διαστημόπλοιο 2 φορές (1986 και 1992). Информация об ордене
Δυναστεία Μανίκγια

Οι Βασιλιάδες του βασιλείου Τουίπρα (Τρίπουρα) έπαιρναν τον τίτλο του Μανίκγια. Η δυναστεία ιδρύθηκε όταν ο Ράτνα Φα (Ράτνα Μανίκγια) ανέλαβε το τίτλο το 1280. Ένας από τους πιο γνωστούς άρχοντες των Μανίκγια ήταν ο Μπιρ Τσάντρα Μανίκγια Μπαχαντούρ τον 19ο αιώνα. Ο Μπιρ Μπικράμ Κισόρε Μανίκγια (βασίλεψε το 1923-1947) πέθανε το 1947, και ο 14χρονος γιος του Κιρίτ Μπικράμ Κισόρε Μανίκγια ορίστηκε ως ο 185ος βασιλιάς, ακόμα κι αν ήταν πολύ νέος για να κυβερνήσει για τη μεταβατική περίοδο μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου 1949, όταν η Τρίπουρα προσχώρησε στην Ένωση της Ινδίας. Ωστόσο, σύμφωνα με το Εθιμικό Δίκαιο κυβερνούσε υπό τη Μητέρα του, Αντιβασίλισσα Καντσάν Πράβα Ντεβί. Ο Κιρίτ Μπικράμ Κισόρε Μανίκγια πέθανε το 2006, και ο γιος του Πραντγιότ Μπικράμ Κισόρε Μανίκγια (γεννήθηκε το 1978) θα είναι ο διεκδικητής, ως 186ος βασιλιάς όπως θεωρείται μερικές φορές στον Τριπουρικό αλυτρωτισμό.

 Ο πρώτος βασιλιάς της Δυναστείας Μανίκγια είναι ο 145ος βασιλιάς για τον υπολογισμό του Ρατζμάλα, στο Χρονικό των Βασιλέων, που γράφτηκε τον 14ο αιώνα. Οι νωρίτεροι βασιλιάδες είναι εν μέρει μυθολογικοί και εν μέρει θρυλικοί ή ημιθρυλικοί. 145. Ράτνα Φα (Ράτνα Μανίκγια) άκμασε το 1280 146. Πρατάπ Μανίκγια 147. Μουκούτ Μανίκγια (Μουκούντα) 148. Μάχα Μανίκγια 149. Ντάρμα Μανίκγια, άκμασε το 1430 150. Πρατάπ Μανίκγια Β΄ 151. Ντάνγια Μανίκγια 152. Ντουάτζ Μανίκγια 153. Ντεμπ Μανίκγια 154. Ίντρα Μανίκγια 155. Βιτζάι Μανίκγια (1532-1563) 156. Ανάντα Μανίκγια 157. Ουντάι Μανίκγια 158. Τζάι Μανίκγια (Λοκτόρ Φα) 159. Αμάρ Μανίκγια (1577-1586) 160. Ρατζντάρ Μανίκγια 161. Τζασοντάρ Μανίκγια 162. Καλγιάν Μανίκγια 163. Γκομπίντα Μανίκγια (άκμασε το 1660) 164. Τσχάτρα Μανίκγια (Ναχσάτρα Ράι) (άκμασε το 1660/1670) 165. Ραμντέβ Μανίκγια 166. Ράτνα Μανίκγια Β΄ 167. Ναρέντρα Μανίκγια 168. Μαχέντρα Μανίκγια 169. Ντάρμα Μανίκγια Β΄ (1714-1733) 170. Μουκούντα Μανίκγια 171. Τζάι Μανίκγια 172. Ίντρα Μανίκγια Β΄ 173. Βιτζάι Μανίκγια Β΄ 174. Κρίσνα Μανίκγια 175. Ρατζντάρ Μανίκγια 176. Ραμγκάνα Μανίκγια 177. Ντούργκα Μανίκγια 178. Κάσι Τσάντρα Μανίκγια 179. Κρίσνα Κισόρε Μανίκγια 180. Ισάν Τσάντρα Μανίκγια 181. Μπιρ Τσάντρα Μανίκγια 182. Ράντα Κισόρε Μανίκγια 183. Μπιρέντρα Κισόρε Μανίκγια 184. Μπιρ Μπικράμ Κισόρε Ντεμπάρμα (1923 – 1947) 185. Κιρίτ Μπικράμ Κισόρε Μανίκγια Ντεμπάρμα (1947-1949, πέθανε το 2006) 186. Κιρίτ Πραντγιότ Ντεμπ Μπαρμάν (γεννήθηκε το 1977 ή το 1978) Genealogy of Tripura Kingdom at Queensland University web site
Ντμίτρι του Τβερ

Ο Ντμίτρι Μιχαήλοβιτς του Τβερ ρωσ. Дми́трий Миха́йлович Тверcко́й, ο επιλεγόμενος με τα φοβερά μάτια ρωσ. Гро́зные О́чи (1299 - 15 Σεπτεμβρίου 1326) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τβερ ήταν πρίγκιπας του Τβερ (1318-26) και μέγας πρίγκιπας του Βλαντίμιρ-Σούζνταλ (1322-26).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μιχαήλ πρίγκιπα του Τβερ και της Άννας των Ρουρικιδών, κόρης του Ντμίτρι Μπορίσοβιτς πρίγκιπα του Ροστόβ, μετέπειτα αγίας. Εξάδελφος του πατέρα του ήταν ο Δανιήλ 1ος πρίγκιπας της Μόσχας και γιος αυτού ήταν ο Γιούρι Γ΄. Συνέχισε τη διαμάχη του πατέρα του με τον Γιούρι μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας για τη διεκδίκηση τού εγγράφου (yarlik) τού τίτλου τού μεγάλου πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ, που εχορηγείτο από τον χάνο της Χρυσής Ορδής. Ο τίτλος ήταν επίζηλος, διότι ο κάτοχός του ήταν ο εισπράκτορας φόρων του χάνου στους Ρώσους και ως τέτοιος μπορούσε να έχει εξουσία και πραγματική δύναμη επάνω στους άλλους πρίγκιπες της Ρωσίας. Οι μηχανορραφίες του Γιούρι έκαναν τον χάνο να τον κάνει μεγάλο πρίγκιπα του Βλαντίμιρ και να εκτελέσει τον Μιχαήλ το 1318. Τότε ο Ντμίτρι και ο αδελφός του Αλεξάντρ ξεκίνησαν μία σειρά από μάχες κατά τού Γιούρι και συνωμότησαν εναντίον του στην Ορδή. Έτσι ο Ντμίτρι κατάφερε να αποκτήσει τον τίτλο του μεγάλου πρίγκιπα του Βλαντίμιρ το 1322 και τρία έτη μετά να σκοτώσει τον Γιούρι στην πρωτεύουσα Σαράι της Ορδής. Ωστόσο το 1326 ο Ουζμπέγκ χαν συνέλαβε για τον φόνο τον Ντμίτρι και τον εκτέλεσε. Το λείψανό του μεταφέρθηκε στο Τβερ και τάφηκε στον εκεί καθεδρικό ναό. Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. John Fennell, "Princely Executions in the Horde 1308-1339," Forschungen zur Osteuropaischen Geschichte 38 (1988), 9-19; Jeremiah Curtin, The Mongols in Russia (Boston: Adamant Media Corporation,2002), 310-311; Janet Martin, Medieval Russia 980-1584 (Cambridge: Cambridge University Press, 1995), 176-177.
Ροδιά Διακοπτού Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ροδιά Αχαΐας Η Ροδιά είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και από το 2010 δημοτικό διαμέρισμα του νεοπαγούς Δήμου Αιγιαλείας. Βρίσκεται στα παράλια του δήμου και είναι ένα τυπικό χωριό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 στη Ροδιά κατοικούν 429 άνθρωποι ενώ στην απογραφή του 2001 κατοικούσαν 431 κάτοικοι.

 Στην Ροδιά εδρεύει και το ποδοσφαιρικό σωματείο Φλόγα ενώ υπάρχει και κοινοτικό γήπεδο ποδοσφαίρου. Στη Ροδιά υπήρχε διθέσιο δημοτικό σχολείο μέχρι το 2007, όταν και καταργήθηκε. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
The Friday Rock Show Sessions – Live at Reading '83'

The Friday Rock Show Sessions: Live at Reading είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε το 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Raw Fruit Records". Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε για την εκπομπή "The Friday Rock Show" του BBC στις 28 Αυγούστου 1983, κατά την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ. Η συγκεκριμένη μετάδοση αποτέλεσε εξαίρεση μιας και η εκπομπή αυτή ασχολούνταν, κατά κύριο λόγο, με συγκροτήματα της heavy metal μουσικής. Η εμφάνιση αυτή πραγματοποιήθηκε κατά την προσωρινή επανένωση των Ten Years After το 1983, μιας και τα μέλη του συγκροτήματος ένωσαν τις δυνάμεις τους το 1988 κυκλοφορώντας τον δίσκο About Time.

 1. Love Like A Man (Alvin Lee) - 5:112. Good Morning Little Schoolgirl (Williamson) - 6:283. Slow Blues In 'C' (Alvin Lee) - 5:504. Suzie Q (Hawkins, Broadwater, Lewis) - 7:045. Hobbit (Ric Lee) - 4:066. I May Be Wrong But I Won't Be Wrong Always (A.Lee, Churchill, Lyons, R.Lee) - 6:087. I Can't Keep From Cryin' Sometimes / Extension On One Chord (A.Lee, Churchill, Lyons, R.Lee, Kooper) - 9:298. Going Home (Alvin Lee) - 9:47 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Friday Rock Show Sessions: Live at Reading" είναι οι εξής: Άλβιν Λι - κιθάρα, φωνητικά Λίο Λάιονς - μπάσο Τσικ Τσέρτσχιλ - πλήκτρα Ρικ Λι - τύμπανα The Friday Rock Show Sessions: Live at Reading | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Live At Reading '83 (The Friday Rock Show Sessions) Ten Years After - Rarebird's Rock and Roll Rarity Reviews
392 Βιλελμίνη

Η Βιλελμίνη (Wilhelmina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,7. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Βασίλισσα Βιλελμίνη της Ολλανδίας (1880-1962).

 Η μέση διάμετρος της Βιλελμίνης εκτιμάται σε 62,9 χιλιόμετρα από δεδομένα του IRAS, ενώ η μάζα της σε 260 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, πάντως είναι σκουρόχρωμος αφού το άλβεδό της είναι 0,059 (από δεδομένα του IRAS). Η Βιλελμίνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 32 λεπτά. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Οι μικρομεσαίοι

Οι Μικρομεσαίοι είναι μια τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Δαλιανίδη που προβλήθηκε την περίοδο 1992-1993 και αναφερόταν στην ελληνική καθημερινότητα της εποχής, με πρωταγωνιστές σύγχρονους νεοέλληνες μικρομεσαίους. Όπως και Το Ρετιρέ, το οποίο και αντικατάστησε, έτσι και αυτή η σειρά παίχτηκε σε τακτικές επαναπροβολές, κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ οι καταστάσεις που πραγματεύεται έχουν χαρακτήρα ηθογραφικό και κοινωνικής σάτιρας.

 Η σειρά έχει δύο κεντρικούς χαρακτήρες. Ο ένας είναι η Μάρθα Φασιανού (Μάρθα Καραγιάννη), μια γυναίκα που μετά από δύο αποτυχημένους γάμους έχει αποφασίσει να μην ξαναπαντρευτεί. Ο άλλος ο Παύλος Πετρίδης (Παύλος Ευαγγελόπουλος) που είναι παντρεμένος με την Ελένη (Έλενα Τσαβαλιά) μαζί με το σόι του την αδελφή του την Μπέτυ (Νατάσσα Μανίσαλη) που είναι χωρισμένη, την καταπιεστική μητέρα του την Αφροδίτη (Τζέσσυ Παπουτσή) και την πεθερά του την Ζωρζέτ (Νεφέλη Ορφανού) που πρόσφατα γνώρισε τον Ανδρέα Χασιώτη και σκέφτονται να παντρευτούν. Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες συνθέτουν μία σειρά χιουμοριστικών καταστάσεων και παρεξηγήσεων που σκιαγραφούν τμήμα της ελληνικής καθημερινότητας. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 40 επεισόδια. Οι μικρομεσαίοι στην IMDb
Τζούνκο Ταμπέι

Η Τζούνκο Ταμπέι (田部井 淳子, 22 Σεπτεμβρίου 1939 στο Μιχάρου του Νομού Φουκουσίμα - 20 Οκτωβρίου 2016 στο Καβαγκόε ) ήταν Ιαπωνέζα ορειβάτισσα. Στις 16 Μαΐου 1975 έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ. Είναι η πρώτη γυναίκα που έφτασε στην κορυφή του Έβερεστ.

 Όταν η Ταμπέι επισκέθφηκε το Εθνικό Πάρκο Νικκόου στην ηλικία των 10 ετών, αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή της. Σπούδασε αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Σόουουα και εντάχθηκε στην τοπική ορειβατική λέσχη. Το 1969 ίδρυσε ορειβατικό σύλλογο. Μαζί με τον σύζυγό της ανέβηκαν στη κορυφή του Φούτζι, του Μάτερχορν και πολλών άλλων βουνών στην Ιαπωνία και άλλες χώρες του κόσμου. Το 1972 η Ταμπέι είχε πλέον αναδειχθεί σε μία από τις καλύτερες ορειβάτισσες στην Ιαπωνία. Η εφημερίδα Yomiuri Shimbun και το τηλεοπτικό κανάλι Nippon TV αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια ομάδα αποτελούμενη εξολοκλήρου από γυναίκες, η οποία θα ανέβαινε στο Έβερεστ. Επελέχθησαν 15 άτομα, μεταξύ άλλων και η Τζούνκο Ταμπέι. Η δεκαπενταμελής γυναικεία ομάδα έφθασε στο Κατμαντού την άνοιξη του 1975 βοηθούμενες από μια ομάδα Σέρπα. Ακολούθησαν την ίδια διαδρομή με τους Τένσινγκ Νοργκέι και Έντμουντ Χίλαρι. Το 1992, η Τζούνκο Ταμπέι έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέβηκε στις Επτά Κορυφές. Στις 23 Μαΐου 2000, ο αστεροειδής 6897 Ταμπέι πήρε το όνομά της.
Εθνόσημο του Παναμά

Το εθνόσημο του Παναμά έχει στο κέντρο του τη Διώρυγα του Παναμά. Το κύριο μέρος του αποτελείται από δύο τέταρτα. Το άνω αριστερά έχει ένα ασημένιο φόντο με ένα σπαθί και ένα όπλο. Το εθνόσημο έγινε επίσημο με νόμο, το 1904 από τον Πρόεδρο Μανουέλ Αμαδόρ Γκερρέρο.

 Το πράσινο φόντο αποτελεί σύμβολο της βλάστησης και στο κέντρο υπάρχει η Διώρυγα του Παναμά, με τις θάλασσες και τον ουρανό, στον οποίο αρχίζει η ανατολή του φεγγαριού πάνω από τα κύματα και ο ήλιος αρχίζει να κρύβεται πίσω από το βουνό, σηματοδοτώντας την ιερή ώρα διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Παναμά. Στη δεξιά μεριά υπάρχουν το σπαθί και το όπλο και στην αριστερή το φτυάρι και το τσαπί, που αφορούν την εργατιά. Το τελικό μέρος του εθνοσήμου επίσης χωρίζεται σε δύο τέταρτα: στο πρώτο στη δεξιά πλευρά, εικονίζεται το έμβλημα του πλούτου, η cornucopia, και στα αριστερά σε ασημί φόντο, ο τροχός με τις φτερωτές, σύμβολο προόδου. Πίσω από το θυρεό τον καλύπτει ένας αετός, έμβλημα κυριαρχίας, με το κεφάλι του γερμένο προς τα αριστερά και με τις φτερούγες ανοικτές και έχει κρεμασμένη μια ταινία με το εθνικό ρητό «Pro Mundi Beneficio». Πάνω στον αετό βρίσκονται εννέα χρυσά αστέρια, όσα και οι επαρχίες της δημοκρατίας του Παναμά. Το εθνόσημο κοσμείται από δύο εθνικές σημαίες. Στις 17 Μαΐου 2006 εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση ο νόμος 50 με τον οποίο τροποποιήθηκε ο νόμος 18 του 2002 και προστέθηκε ότι το είδος του αετού που εικονίζεται στο εθνόσημο είναι ο Harpia harpyja. Το εθνόσημο τροποποιήθηκε το 1941 διά νόμου και ανάμεσα στα άλλα, άλλαξε και η επιγραφή σε «Solo Dios sobre Nosotros» (Μόνο ο Θεός Υπεράνω Ημών). Ωστόσο, η Εθνοσυνέλευση επέλεξε το «Δικαιοσύνη, Τιμή και Ελευθερία». Το 1946 ο Παναμάς επέστρεψε στο ρητό «Pro Mundi Beneficio». Η επίσημη χρήση της σημαίας, του εθνοσήμου και του εθνικού ύμνου του Παναμά θεσμοθετήθηκε το 1949. http://flagspot.net/flags/pa.html - Σημαίες του Κόσμου:Παναμάς.
Μαζιλίς

Η Μαζιλίς (καζακικά: Мәжіліс‎, επίσης μεταγράφεται ως Ματζιλίς, σημαίνει "Συνέλευση" στα καζακικά) είναι η κάτω Βουλή του Καζακστάν, γνωστή ως Παρλαμεντί. Η άνω Βουλή του Κοινοβουλίου είναι η Γερουσία του Καζακστάν. Υπάρχουν 107 έδρες (98+9). Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται για πέντε χρόνια. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Νουρλάν Νιγκματούλιν (γεννήθηκε το 1962), από τις 22 Ιουνίου 2016, που διαδέχτηκε τον Μπακτικόζα Ιζμουχαμπέτοφ. Η έδρα βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας, την Αστανά.

 Οι πρώτες εκλογές υπό τη νέα κοινοβουλευτική δομή έγιναν τον Δεκέμβριο του 1995 και για τα δύο σώματα, ενώ έγιναν επίσης επαναληπτικές εκλογές που συμπλήρωσαν 23 έδρες για τις οποίες η αρχική ψήφος δεν είχε αποτέλεσμα. Οι διεθνείς παρατηρητές επισήμαναν παραβιάσεις στην εκλογή της Ματζλίς. Το νέο κοινοβούλιο, το οποίο συγκλήθηκε τον Ιανουάριο του 1996, περιλάμβανε 67 καζάκους και 31 ρώσους αντιπροσώπους. Ακόμη 10 βουλευτές ήταν γυναίκες. Για να μπει ένα κόμμα στην Μαζιλίς, πρέπει να έχει τουλάχιστον το 7% των ψήφων. Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 20 Ιανουαρίου 2016: Οι 9 διορισθέντες βουλευτές ήταν οι: Σαουϊτμπέκ Αμπντράχμοφ, Βλαντιμίρ Μπόζκο, Νατάλια Ζουμαντιλντάγιεβα, Ρομάν Κιμ, Νάρινε Μικαελγιάν, Αχμέτ Μουράντοφ, Σαϊμαρντάν Νουρούμοφ, Γιούρι Τυμοτσένκο και Σακίρ Χαχάζοφ. Όπως και στις άλλες βουλευτικές εκλογές, πρώτο με ποσοστά άνω του 80% είναι το Κόμμα Νουρ Οτάν (Πατρίδα). Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 15 Ιανουαρίου 2012: Τα αποτελέσματα των Βουλευτικών εκλογών στις 18 Αυγούστου 2007: Εκλογές στο Καζακστάν Ιστοσελίδα του Κοινοβουλίου Δομή της κυβέρνησης του Καζακστάν
Μαυρίκιος της Οράγγης

Ο Μαυρίκιος (ολλανδικά: Maurits van Oranje‎, 14 Νοεμβρίου 1567 – 23 Απριλίου 1625) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας της Οράγγης & βαρόνος της Μπρέντα (1618-25) και κυβερνήτης της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, του Γκέλντερς, Οβεράισελ και Χρόνινγεν. Το νησιωτικό κράτος Μαυρίκιος έχει ονομαστεί προς τιμή του.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου εκλέκτορα της Σαξονίας. Μεγάλωσε στο Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ και σπούδασε στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και του Λέιντεν. Το 1585 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας. Το 1590 έγινε κυβερνήτης της Ουτρέχτης, του Γκέλντερς, του Οβεράισελ και το 1620 του Γκρόνινγκεν. Ως γενικός στρατηγός και ναύαρχος των Ηνωμένων Επαρχιών οργάνωσε τη στάση εναντίον των Ισπανών ως μία συμπαγή, επιτυχή εξέγερση και απέκτησε φήμη στρατιωτικής τακτικής. Υπό την ηγεσία του και σε συνεργασία με τον Νομικό της Xώρας (Καγκελάριο) Γιόχαν φαν Όλντενμπαρνεβελτ ο στρατός των Επαρχιών επέτυχε πολλές νίκες και οδήγησε τους Ισπανούς έξω από τα βόρεια και ανατολικά της Δημοκρατίας. Απεβίωσε το 1625 χωρίς νόμιμα τέκνα και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Φρειδερίκος-Ερρίκος πρίγκιπας της Οράγγης.
Κάτω Βέργα Μεσσηνίας

Η Κάτω Βέργα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 90 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Βέργας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Κάτω Βέργα βρίσκεται σε υψόμετρο 211 μέτρων, σε απόσταση 8 χιλιομέτρων από την Καλαμάτα και μέχρι το 1956, ονομαζόταν Κάτω Σέλιτσα. Στην Κάτω Βέργα, από τις 22 μέχρι τις 24 Ιουνίου 1826, έγινε η ιστορική Μάχη της Βέργας, που οι Μανιάτες οχυρωμένοι πίσω από το «Τείχος της Βέργας», νίκησαν τον Ιμπραήμ και η Μάνη παρέμεινε αδούλωτη. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Κάτω Σέλιτσα και προσάρτησή του στην κοινότητα Σελίτσης. Ο οικισμός Κάτω Σέλιτσα ορίζεται έδρα της κοινότητας Σελίτσης. 21-05-1956, ο οικισμός Κάτω Σέλιτσα μετονομάζεται σε Κάτω Βέργα και η κοινότητα Σελίτσης μετονομάζεται σε κοινότητα Βέργας. 25-10-1972, ο οικισμός Κάτω Βέργα παύει να είναι έδρα της κοινότητας Βέργας. 04-12-1997, ο οικισμός Κάτω Βέργα αποσπάται από την κοινότητα Βέργας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Νακούρου

Το Νακούρου (Nakuru) είναι μεγάλη πόλη της Κένυας. Σήμερα είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης Κομητείας Νακούρου, ενώ μέχρι το 2010 ήταν η πρωτεύουσα της Επαρχίας της Κοιλάδας Ριφτ. Το 2019 το Νακούρου είχε πληθυσμό 570.674 κατοίκους, γεγονός που την καθιστά την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη στην Κένυα σε πληθυσμό, μετά την πρωτεύουσα Ναϊρόμπι, τη Μομπάσα και το Κισούμου. Το Νακούρου είναι γνωστό και με τα προσωνύμια «Ναξ» ή «Ναξάρ».

 Η πόλη είναι κτισμένη στα υψίπεδα της Κένυας, σε υψόμετρο 1.850 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην εθνική οδό Ναϊρόμπι-Νακούρου, σε απόσταση 107,7 χιλιόμετρα από το Ναϊρόμπι. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του Νακούρου είναι 0°18΄ Νότιο πλάτος και 36°04΄ Ανατολικό μήκος. Η ιστορία του Νακούρου ακολουθεί μια προϊστορική περίοδο κατοικήσεως, όπως υποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα περίπου 8 χιλιόμετρα από το σημερινό κέντρο της πόλης, στον Λόφο του Ύρακος (Hyrax Hill). Ωστόσο η σημερινή πόλη ιδρύθηκε επισήμως από τους Βρετανούς μόλις στις 28 Ιανουαρίου 1904. Τότε η έκταση εντός κύκλου με ακτίνα ένα μίλι (1.609 μέτρα) και κέντρο σημείο της σιδηροδρομικής γραμμής στο οποίο θα κτιζόταν ο σιδηροδρομικός σταθμός, κηρύχθηκε οικισμός.Η ονομασία της πόλεως, όπως και πολλές άλλες στην Κένυα, προέρχεται από τη γλώσσα των Μασσάι. Μετά την ίδρυσή της συνεχώς μεγάλωνε και έγινε δήμος το 1952. Οι δύο πρώτοι πρόεδροι της ανεξάρτητης Κένυας (οι Τζόμο Κενυάτα και Ντάνιελ Αράπ Μόι) διατηρούσαν ημιεπίσημη κατοικία στην πόλη. Το Νακούρου υπήρξε για πολλά χρόνια κέντρο ζυμώσεων της κενυατικής πολιτικής σκηνής. Η μετεκλογική βία του 2007 στοίχισε και στο Νακούρου, καθώς δεκάδες κτήρια κάηκαν ολοσχερώς από διάφορες φατρίες. Η πόλη είναι «αδελφοποιημένη» με την πόλη Ηστ Όραντζ του Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Για το Νακούρου Εικόνες από το Νακούρου
Ναός

Ο ναός είναι κτήριο το οποίο προορίζεται για λατρευτική και γενικότερα θρησκευτική χρήση και τελετές όπως προσευχή, τέλεση μυστηρίων, ή και θυσίες ανάλογα με την εποχή και τοποθεσία.

 Η ετυμολογία της λέξης στην ελληνική γλώσσα προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα ναίω (κατοικώ), ως κατοικία θεοτήτων. Ο παράπλευρος όρος ιερό ως προσδιορισμός κτηρίου, προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ἱερός με έννοια ως θείο. Κοινή είναι επίσης η έκφραση ναός της γνώσης για θέματα που αφορούν τη γνώση, για παράδειγμα όταν γίνεται αναφορά σε βιβλιοθήκες και γενικότερα στην εκπαίδευση. Οι περισσότερες θρησκείες διαθέτουν ναούς προσαρμοσμένους στις πεποιθήσεις, εθιμοτυπικό τους, και στοιχεία του ευρύτερου πολιτισμού τους, και ανάλογα με τη θρησκεία οι ναοί έχουν τον δικό τους συγκεκριμένο προσδιορισμό, όπως εκκλησία (πρόσκληση) για τον χριστιανισμό, τέμενος (συνώνυμο του ιερό) για το Ισλάμ, συναγωγή (συνάθροιση) για τον ιουδαϊσμό, και γενικότερα η λέξη ναός χρησιμοποιείται συμπεριληπτικά για όλα τα λατρευτικά κτήρια, όπως του ινδουισμού, βουδισμού, τζαϊνισμού κ.α., καθώς και για τις αρχαίες θρησκείες όπως την αρχαιοελληνική και αιγυπτιακή.Η μορφή και λειτουργία των ναών μπορεί να ποικίλει, και συχνά θεωρείται ως ο οίκος μιας ή περισσοτέρων θεοτήτων. Συνήθως γίνεται κάποια μορφή προσφοράς στη θεότητα μαζί με άλλες τελετές, ενώ υπάρχει και το σχετικό ιερατείο το οποίο εκτελεί τις τελετές αυτές καθώς και φροντίζει για τη γενικότερη λειτουργία του ναού. Ο βαθμός πρόσβασης σε κάποιον ναό ή τμήματα του, μπορεί να διαφέρει ανάλογα με τη λειτουργία του, κάποια σημεία ενδέχεται να είναι προσβάσιμα μόνο από τους ιερείς (π.χ. το Ιερό Βήμα στον χριστιανισμό), ενώ σε κάποιες άλλες περιπτώσεις υπάρχει συγκεκριμένος χώρος στον οποίο επιτρέπεται να βρίσκονται οι γυναίκες αντί να έχουν ελεύθερη πρόσβαση παντού (π.χ. το μοναστηριακό άβατο και ο γυναικωνίτης στον χριστιανισμό). Συνήθως οι ναοί αποτελούνται από το κύριο κτήριο τους, καθώς και από κάποια άλλα περιφερειακά κτήρια στον γενικότερο χώρο τους. Ο παλαιότερος γνωστός ναός είναι ηλικίας 11.500 ετών και ανακαλύφθηκε στην τοποθεσία Γκεμπεκλί Τεπέ στη νοτιοανατολική Τουρκία κοντά στα σύνορα με τη Συρία. Ιδιαίτερα γνωστοί από τους ναούς της αρχαιότητας είναι αυτοί της Μεσοποταμίας (Μπααλμπέκ), Αιγύπτου (Καρνάκ), Ελλάδας (Παρθενώνας), και Κεντρικής Αμερικής (Τικάλ), αλλά και της Άνγκορ Βατ στην Καμπότζη ο οποίος παράλληλα είναι όχι μόνο ο μεγαλύτερος σε έκταση ινδουιστικός ναός, αλλά γενικότερα ο μεγαλύτερος ναός στον κόσμο με εμβαδό 162.6 εκτάρια (1.626 τ. χλμ). Διάσημοι ναοί της αρχαιότητας οι οποίοι δεν διασώζονται πλέον, ήταν ο ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο (ένα από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου), και ο ναός του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Μεταγενέστεροι διάσημοι ναοί είναι, για τον Χριστιανισμό αυτοί της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη (πλέον λειτουργεί ως μουσείο), Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, Σαγράδα Φαμίλια στη Βαρκελώνη, και η Παναγία των Παρισίων στο Παρίσι, για το Ισλάμ τα 3 πιο ιερά τεμένη είναι το Μασγίντ αλ-Χαράμ στη Μέκκα, το τέμενος του Προφήτη στη Μεδίνα, και το τέμενος Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ, ενώ ο μεγαλύτερος βουδιστικός ναός είναι αυτός του Μπορομπουντούρ στην Ιάβα της Ινδονησίας.
Χαβιέρ Ερνάντες Γκουτιέρρες

Ο Χαβιέρ Ερνάντες Γκουτιέρρες (ισπανικά: Javier Hernández Gutiérrez, γεννημένος στις 1 Αυγούστου 1961 στο Τοτοτλάν του Μεξικού) είναι Μεξικανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Γνωστός ως Ελ Τσιτσάρο (ισπανικά: El Chicharo), ο Ερνάντες είναι γαμπρός του Τομάς Μπαλκάσαρ και πατέρας του Χαβιέρ Ερνάντες Μπαλκάσαρ, γνωστού ως Τσιτσαρίτο (ισπανικά: Chicharito), οι οποίοι, και οι δύο τους, υπήρξαν διεθνείς ποδοσφαιριστές.

 Ο Ερνάντες αγωνίστηκε κατά τη διάρκεια της καριέρας του για λογαριασμό των Εστουδιάντες Τέκος, ΚΦ Πουέμπλα και ΚΑ Μονάρκας Μορέλια. Συνολικά, πραγματοποίησε τρεις συμμετοχές με την Εθνική Μεξικού U20 κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 του 1979. Στη συνέχεια, ο Χαβιέρ υπήρξε βασικό στέλεχος της Εθνικής Μεξικού, ενώ, παράλληλα, ήταν μέλος της ομάδας η οποία έφθασε ως την προημιτελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986, το οποίο έλαβε χώρα στο Μεξικό, καθώς και της γενιάς η οποία υπέστη ποινή αποκλεισμού από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, λόγω της χρησιμοποίησης παικτών μεγαλύτερης ηλικίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του καριέρας, ο Ερνάντες διετέλεσε, για ορισμένο χρονικό διάστημα, προπονητής της δεύτερης ομάδας του συλλόγου της γενέτειράς του, Τσίβας δε Γουαδαλαχάρα. Αιτήθηκε άδεια προσωρινής αναστολής των καθηκόντων του προκειμένου να μπορέσει να παρακολουθήσει από κοντά τον υιό του, Χαβιέρ Ερνάντες Μπαλκάσαρ, να αγωνίζεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, το οποίο έλαβε χώρα στη Νότια Αφρική. Καθώς το συγκεκριμένο αίτημά του δεν έγινε αποδεκτό, ο ίδιος αποφάσισε, τότε, να παραιτηθεί των καθηκόντων του ως προπονητής της δεύτερης ομάδας του συλλόγου της Γουαδαλαχάρα, προκειμένου να μπορέσει να παρακολουθήσει από κοντά τον υιό του να αγωνίζεται.