IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τζακ Γουόρνερ

Ο Τζακ Γουόρνερ (Jack Leonard "J. L." Warner, πραγματικό όνομα: Jacob Warner, 2 Αυγούστου 1892 - 9 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Καναδός παραγωγός ταινιών, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ηθοποιός.

 Γεννήθηκε στο Λονδίνο του Οντάριο, το έτος 1892. Μαζί με τρία από τα έντεκα αδέρφια του, τον Χάρι, Άλμπερτ και Σαμ Γουόρνερ, ίδρυσαν το 1923 την εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών Warner Brothers Pictures, Inc. (την σημερινή Warner Bros.) Η εταιρεία αυτή παρήγαγε το 1927 την ταινία The Jazz Singer, την πρώτη ταινία με ήχο. Την δεκαετία του 1930 τα αδέρφια έκαναν γνωστά στο κοινό διάφορους αστέρες του κινηματογράφου όπως τους Μπέτι Ντέιβις, Έρολ Φλιν, Τζέιμς Κάγκνεϊ, Έντουαρντ Ρόμπινσον και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Ο Τζακ Γουόρνερ ήταν επίσης ένα από τα 36 ιδρυτικά μέλη της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, η οποία απονέμει κάθε χρόνο το βραβείο Όσκαρ. Πέθανε στην ηλικία των 86 ετών, το 1978, στο Λος Άντζελες.
Διονύσιος Βούρβαχης

Ο Διονύσιος Βούρβαχης (γαλ: Constantin Denis Bourbaki) ήταν Έλληνας αξιωματικός του γαλλικού στρατού και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Σκοτώθηκε την 27η Ιανουαρίου στη μάχη του Καματερού. Ήταν γυναικαδελφός (κουνιάδος) του πολιτικού Ανδρέα Μεταξά.

 Ο Βούρβαχης γεννήθηκε το 1787 στην Κεφαλονιά. Ο πατέρας του Σωτήριος Βούρβαχης υπήρξε πιστός φίλος του Ναπολέοντα Α΄, προσφέροντάς του σημαντικές υπηρεσίες κατά τη διάρκεια της εγκατάστασης της οικογένειας στη Μασσαλία. Όταν ο Σ. Βούρβαχης πέθανε (1806), ο Ναπολέων Α΄, προστατεύοντας τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, εισήγαγε στη στρατιωτική σχολή του Φοντενεμπλό το νεαρό Διονύσιο. Ο τελευταίος, ανατραφείς πλήρως στη Γαλλία, ακολούθησε σημαντική στρατιωτική καριέρα συμμετέχοντας με τον γαλλικό στρατό το διάστημα 1805 – 1815 σε πολεμικές επιχειρήσεις σε Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία στα πλαίσια των ναπολεόντιων πολέμων.. Ο ίδιος προσέφερε σημαντική βοήθεια στο Ναπολέοντα, όπως και ο πατέρας του, ενημερώνοντάς τον κατά τη διάρκεια της εξορίας στη νήσο Έλβα ότι οι σύμμαχοι σκόπευαν να τον εκτοπίσουν σε άλλο, πιο απομακρυσμένο νησί κι έτσι ο έκπτωτος αυτοκράτορας κινήθηκε αστραπιαία ανακτώντας το θρόνο του. Μετά την ήττα στο Βατερλό, ο Δ. Βούρβαχης όπως και οι υπόλοιποι πιστοί στο Ναπολέοντα αξιωματικοί του Γαλλικού στρατού, διέφυγε στο εξωτερικό (Ισπανία) αλλά αργότερα γύρισε στη Γαλλία και αποσύρθηκε σε μια μικρή πόλη του νότου. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη ιππικού. Εγκατέλειψε τη Γαλλία ένεκα μιας μονομαχίας ενώ αργότερα απελάθηκε από την Ισπανία εξαιτίας των αντιμοναρχικών του απόψεων.Στα τέλη του 1826 έφτασε στην εξεγερμένη Ελλάδα και με την άδεια της κυβέρνησης συγκρότησε, με δικά του χρήματα αλλά και με ποσό που είχε προσφερθεί από φιλελληνικούς συλλόγους της Ευρώπης, τάγμα δύναμης 800 – 1000 ανδρών. Έπειτα, κατά τις τελευταίες μέρες του 1826 αποβιβάστηκε στο Λουτράκι με στόχο την ενίσχυση του Καραϊσκάκη μετά όμως από εντολές της κυβέρνησης κινήθηκε προς την Ελευσίνα όπου βρισκόταν ο Βάσος Μαυροβουνιώτης. Εκεί, προσήλθε λίγες μέρες αργότερα και ο Παναγιώτης Νοταράς. Από την Ελευσίνα, ο Βούρβαχης και οι άλλοι δύο οπλαρχηγοί, με ενωμένες τις δυνάμεις τους κινήθηκαν προς το Μενίδι όπου στις 22 Ιανουαρίου επικράτησαν σε μάχη εναντίον των Οθωμανών.Στις 25 Ιανουαρίου, ο Βούρβαχης μαζί με τους Μαυροβουνιώτη, Νοταρά καθώς και με τους 3500 περίπου άνδρες τους κινήθηκαν προς το Καματερό. Εκεί, δύο μέρες μετά δέχτηκαν επίθεση από 2600 Οθωμανούς. Το απόσπασμα του Βούρβαχη, ευρισκόμενο στην πεδιάδα δέχτηκε μεγάλη πίεση με αποτέλεσμα να υποκύψει ενώ οι δυνάμεις των Μαυροβουνιώτη και Νοταρά που βάλλονταν από το εχθρικό πυροβολικό τράπηκαν σε φυγή. Από ελληνικής πλευράς σκοτώθηκαν πάνω από 300 άνδρες, μεταξύ των οποίων και ο Βούρβαχης, ο οποίος αποκεφαλίστηκε. Μάλιστα, το κεφάλι του στάλθηκε από τον Κιουταχή μαζί με άλλα λάφυρα ως τρόπαιο στον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄. Διονύσιος Βούρβαχης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Προσωπογραφία του Διονυσίου Βούρβαχη, έργο του ζωγράφου Επαμεινώνδα Πανταζόπουλου (1874-1961)
Κομερσάντ

Η Κομερσάντ (ρωσικά: Коммерсантъ, ΔΦΑ: [kəmʲɪrˈsant], δηλαδή «Ο Επιχειρηματίας») είναι ημερήσια εφημερίδα της Ρωσίας. Κυκλοφορεί από το 2005, ενώ η καθημερινή κυκλοφορία της είναι γύρω στα 131.000 αντίτυπα.

 Η εφημερίδα αρχικά ιδρύθηκε το 1909 και έκλεισε μετά την μπολσεβικική κατάληψη της εξουσίας και την καθιέρωση της λογοκρισίας, το 1917. Το 1989, με την απαρχή της ελευθερίας του Τύπου στη Ρωσία, η εφημερίδα είχε αποκατασταθεί υπό την ιδιοκτησία του επιχειρηματία και του δημοσιολόγου Βλαντιμίρ Γιάκοβλεφ. Το 1997, ο Μπόρις Μπερεζόφσκι, μέλος της "οικογένειας" του τότε προέδρου της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, αγόρασε τον εκδοτικό οίκο «Κομερσάντ», ο οποίος περιλάμβανε το «Κομερσάντ-Ημερησίως» (Коммерсантъ-Daily), καθώς και άλλα δύο σημαντικά περιοδικά, το «Κομερσάντ-Βλαστ» (εξουσία) και το «Κομερσάντ-Ντένγκι» (χρήμα). Επίσης περιλαμβάνει τα ψυχαγωγικά περιοδικά «Ντομοβόι», «Αφτοπιλότ» και «Μολοτόκ». Στις 14 Ιουλίου 2005, ο Μπερεζόφσκι απέλυσε τον Γενικό Διευθυντή της εφημερίδας, τον Αντρέι Βασίλιεφ και τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, τον Αλεξάντερ Στουκάλιν, σε μια κίνηση προετοιμασίας για τις προεδρικές εκλογές του 2008. Τον Ιανουάριο του 2005 η εφημερίδα δημοσίευσε κενές σελίδες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το διάταγμα της ΔΕΚ η εφημερίδα να δημοσιεύσει ότι η ιστορία με την κρίση της τράπεζας "Άλφα" δεν είναι αληθής. Το μοναδικό άρθρο αυτού του έντυπου ήταν αυτό που δημοσιεύτηκε ανάποδα στην πρώτη σελίδα. Ο τίτλος του άρθρου «Полный истец» (Πλήρης Ενάγων) είχε μικρή σημασία, αλλά ομοιοκατάληκτη με τη ρωσική βρισιά «Полный пиздец» (Πλήρης καταστροφή). Μετά ο Μπερεζόφσκι πούλησε τον εκδοτικό οίκο σε ένα παλιό φίλο του και συνεργάτη, τον Μπάντρι Παταρκατσισβίλι, ο οποίος ήταν ο πρόεδρος της εφημερίδας υπό την ηγεσία του. Τον Αύγουστο του 2006, ο Παταρκατσισβίλι πώλησε τον εκδοτικό οίκο στον Αλισέρ Ουσμάνοφ, επικεφαλής της Γκαζπρόμ (Газпром). Μετά από διαφωνία με του Ουσμάνοφ, ο Βλαντισλάφ Μποροντούλιν, ο οποίος ήταν ο κύριος συντάκτης, παραιτήθηκε από τη θέση του. Από τον Φεβρουάριο του 2009 η εφημερίδα άρχισε να τυπώνεται και στη Μεγάλη Βρετανία. Τον Ιανουάριο του 2000 η εφημερίδα κρίθηκε ένοχη για συκοφαντική δυσφήμιση κατά του Ρώσου επιχειρηματία, Άλεξ Κονανίχιν, και διατάχθηκε να καταβάλει αποζημίωση 3 εκατομμύρια δολάρια. Τον Μάιο του 2009 ένας Ρώσος βουλευτής και επιχειρηματίας, ο Ολέγκ Μιχέγεφ, είχε μηνύσει την εφημερίδα ζητώντας αποζημίωση 217 εκατομμύρια δολάρια, υποστηρίζοντας ότι ένα άρθρο της εφημερίδας για την τράπεζά του της είχε προξενήσει ζημιές.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1999-2000

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 1999−2000 ήταν το δεύτερο στην ιστορία. Στις δύο πρώτες φάσεις συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση από τη Γ' φάση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε και πάλι ο ΦΟ Βριλησσίων.

 30 και 31 Οκτωβρίου 1999 Χωρίς αγώνα στη Β' φάση: ΑΣ Παπάγου, Ηλυσιακός 7 Νοεμβρίου 1999 Χωρίς αγώνα στη Γ' φάση: Α.Ο. Μαρκοπούλου, ΖΑΟΝ 17, 20 και 21 Νοεμβρίου 1999 22 Δεκεμβρίου 1999 Φάιναλ−4, Θεσσαλονίκη, Κλειστό Πυλαίας, 26 και 27 Φεβρουαρίου 2000 26 Φεβρουαρίου 2000 27 Φεβρουαρίου 2000 MVP: Μαρία Γκαραγκούνη Βριλήσσια (Μπαχράμης): Μ. Γκαραγκούνη, Ν. Γκαραγκούνη, Μεμετζή, Χατζηνικολάου, Ντουμιτρέσκου, Μουρζάκου, Λιχολιέτοβα (λίμπερο), Μεντβέντεβα. Φιλαθλητικός (Δερμάτης): Απίνε, Παλάγκινα, Μαξίμοβα, Δρακουλίδου, Σάλτσεβιτς, Σάκκουλα, Τσιούλκα (λίμπερο), Ορδουλίδου, Φράγκου, Παπαλεξίου. Ιστότοπος archive.sport.gr Αρχείο Αθλητικής Ηχούς Ιστότοπος exedrasports.gr
Αύγουστος Θεολογίτης

Ο Αύγουστος Θεολογίτης (1892 - 4 Ιανουαρίου 1975), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, κτηματίας και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις. Ιδιαίτερη πατρίδα του ήταν η Θάσος.

 Γεννήθηκε στην Παναγία Θάσου το 1892. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Ως δημοσιογράφος ανέλαβε αρχισυντάκτης της εφημερίδας "Μακεδονία". Το 1924 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης. Άρχισε να ασχολείται με την πολιτική από το 1920, οπότε εξελέγη βουλευτής Δράμας, για να εκλεγεί ξανά το 1923 στην εκλογική περιφέρεια Καβάλας, όπως και το 1926 με τη Δημοκρατική Ένωση, το 1928 και το 1933 με το Αγροτικό και Εργατικό Κόμμα. ;Το 1923 αναφέρεται τοποθετημένος ως Νομάρχης Έβρου. Συνέχισε να εκλέγεται βουλευτής το 1936 με τον Δημοκρατικό Συνασπισμό, το 1946 με την Εθνική Πολιτική Ένωση (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα), το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου (Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα) και τέλος με την ΕΡΕ το 1958 και το 1961. Ήταν αντιπρόεδρος της Βουλής από τις 6 Μαρτίου 1936 έως την κήρυξη της δικτατορίας, στις 4 Αυγούστου 1936. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου στην κυβέρνηση Παπαναστασίου από τις 26 Μαΐου 1932 ως τις 5 Ιουνίου 1932 , υπουργός ΤΤΤ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου από τις 23 Οκτωβρίου 1944 έως τις 3 Ιανουαρίου 1945. και μετά ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου, από τον Νοέμβριο του 1950 έως τις 28 Ιανουαρίου 1951. Τελευταία υπηρέτησε στην κυβέρνηση Καραμανλή ως υπουργός Βορείου Ελλάδος από τις 17 Μαΐου 1958 έως τις 20 Σεπτεμβρίου 1961. Επί της θητείας του έγιναν πολλά έργα, ανάμεσα στα οποία η ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, χαρακτηρισμός των δασών της Θάσου ως κοινοτικών, η εκτέλεση υδρευτικών και αποξηραντικών έργων στο Νέστο και στους Φιλίππους και η ίδρυση του πρώτου μουσείου στη Βόρεια Ελλάδα το 1933, που είναι το Αρχαιολογικό Μουσείο Θάσου.Απεβίωσε στις αρχές του 1975 και κηδεύτηκε στη Θάσο με δημόσια δαπάνη.
Τι Απέγινε η Σολάνζ;

Τι Απέγινε η Σολάνζ;; ή Τρόμος στο Παρθεναγωγείο ή Βιασμός στο Παρθεναγωγείο (ιταλικά: Cosa avete fatto a Solange?) είναι Ιταλική τζάλο ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία του Μάσιμο Νταλαμάνο. Πρωταγωνιστούν οι Φάμπιο Τέστι, Κάριν Μπάαλ, Γιοάχιμ Φούξμπεργκερ, Κριστίνα Γκαλμπό, και Καμίλ Κίτον. Η υπόθεση αφορά μια σειρά βίαιων φόνων που λαμβάνουν χώρα σε ένα καθολικό σχολείο θηλέων στην Αγγλία, όπου μια νεαρή μαθήτρια αγνοείται. Η ταινία αποτελεί συμπαραγωγή των χωρών και παραγωγών Ιταλίας και Δυτικής Γερμανίας.

 Ενώ βρίσκεται στην βάρκα και ερωτοτροπεί με τον καθηγητή της γυμναστικής της Ενρίκο Ροσένι, η μαθήτρια Ελίζαμπεθ βλέπει έναν άνδρα να μαχαιρώνει μια κοπέλα στο δάσος, στην απέναντι όχθη. Ο Ενρίκο την πείθει να μην μιλήσει γι' αυτό που είδε, ειδικά αφού αποδειχθεί ότι το θύμα ήταν μία από τις συμμαθήτριές της. Λίγο αργότερα, η ερωμένη του Ενρίκο δολοφονείται στην μπανιέρα της. Η αστυνομία υποπτεύεται τον Ενρίκο, ο οποίος παραδέχεται για την παράνομη σχέση του στην καταπιεσμένη σεξουαλικά σύζυγό του, Χέρτα, με την ελπίδα να τον βοηθήσει να "καθαρίσει" το όνομά του. Ενώ συμβαίνουν αυτά, κι άλλες μαθήτριες αρχίζουν να αγνοούνται. Ο Ενρίκο παύει να θεωρείται ύποπτος. Όλα τα θύματα είχαν επισκεφθεί τον τοπικό ιερέα και ήταν φίλες με μια νεαρή γυναίκα ονόματι Σολάνζ, η οποία φοιτούσε στο προηγούμενο εξάμηνο, αλλά έκτοτε εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Η έρευνα του Ενρίκο οδηγεί στην ύπαρξη μιας μυστικής ηδονιστικής λέσχης από φοιτήτριες, στην οποίαν ανήκαν οι δολοφονημένες κοπέλες και η ερωμένη του. Έπειτα, η αστυνομία μαθαίνει ότι ο ιερέας στον οποίον εξομολογούνταν τα κορίτσια, δεν ήταν πραγματικός ιερέας. Ήταν ο πατέρας της Σολάνζ, ένας πλούσιος επιχειρηματίας. Το τελευταίο μέλος της λέσχης του σεξ έχει απαχθεί και δολοφονηθεί, μαχαιρωμένη στο αιδοίο με ένα κοφτερό κουζινομάχαιρο. Ο Ενρίκο, η Χέρτα και η αστυνομία αντιμετωπίζουν τον πατέρα, ο οποίος αρχικά αρνείται οποιοδήποτε αδίκημα, ώσπου εμφανίζεται η κόρη του Σολάνζ. Βουβή και διαταραγμένη συναισθηματικά, οδηγεί την Χέρτα στο μέρος όπου το τελευταίο μέλος της λέσχης δολοφονήθηκε. Στη συνέχεια, ο πατέρας της, ομολογεί τον λόγο για τον οποίον δολοφόνησε τα θύματά του. Η κόρη του Σολάνζ έγινε φίλη με τις κοπέλες και μέλος του σεξ κλαμπ. Ωστόσο, μετά το πρώτο της όργιο, έμεινε έγκυος και αρνούνταν να κάνει έκτρωση. Τα άλλα κορίτσια στο σεξ κλαμπ απήγαγαν την Σολάνζ και την πήγαν σε μία γυναίκα η οποία κάνει εκτρώσεις με βελόνα πλεξίματος. Η προδοσία στο πρόσωπο των φίλων της, οι οποίες δολοφόνησαν το αγέννητο παιδί της ενάντια στη θέλησή της (και την άφησαν στείρα λόγω της μεθόδου της εκτρώσεως), γεγονός που την έκανε ανεπανόρθωτα τρελή. Μετά την ομολογία, ο πατέρας της αυτοκτονεί. Φάμπιο Τέστι ως Ενρίκο "Χένρι" Ροσένι Κάριν Μπάαλ ως Χέρτα Ροσένι Γιοάχιμ Φούξμπεργκερ ως Επιθεωρητής Μπαρτ Γκύντερ Στολλ ως Καθηγητής Μπασκόμπε Κλαούντια Μπούτενουτ ως Μπρέντα Πίλτσαρντ Καμίλ Κίτον ως Σολάνζ Μπορεγκάρ Κριστίνα Γκαλμπό ως Ελίζαμπεθ Σεκλς Μαρία Μόντι ως Κυρία Έρικσον Τζανκάρλο Μπαντέσι ως Κύριος Έρικσον Αντόνιο Καζάλε ως Κύριος Νιούτον Τι Απέγινε η Σολάνζ; στην IMDb What Have You Done to Solange? τρέιλερ στο YouTube
Μαρτέν Φρεμινέ

Ο Μαρτέν Φρεμινέ (γαλλικά: Martin Fréminet) (1567 - 1619) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ένας από τους τελευταίους μανιεριστές καλλιτέχνες και πρόδρομος της τέχνης του μπαρόκ. Ανήκει στη δεύτερη Σχολή του Φονταινεμπλώ.Πολλά από τα διακοσμητικά έργα του στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας του ανακτόρου του Φονταινεμπλώ σώζονται.

 Ο Μαρτέν Φρεμινέ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 24 Σεπτεμβρίου 1567. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του πατέρα του που ήταν σχεδιαστής ταπισερί. Σύντομα σημείωσε πρόοδο στην καριέρα του στο Παρίσι, και εκτέλεσε αρκετές παραγγελίες, μεταξύ των οποίων μια εικόνα του Αγίου Σεμπαστιάν για την εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ. Το 1587 ταξίδεψε στην Ιταλία. Έμεινε κυρίως στη Ρώμη, την Πάρμα και τη Βενετία και μελέτησε τα έργα του Παρμιτζανίνο και του Μιχαήλ Άγγελου, η μελέτη του τελευταίου είχε μεγάλη επιρροή στην τεχνοτροπία του. Το 1603, μετά από απουσία περίπου δεκαέξι ετών επέστρεψε στην πατρίδα του μέσω της Λομβαρδίας και του δουκάτου της Σαβοΐας, στο τελευταίο ζωγράφισε μερικά σημαντικά έργα για το δουκικό παλάτι. Η φήμη του προηγούνταν, έτσι μετά το θάνατο του Τουσαίν Ντυμπρέιγ το 1602 διορίστηκε από τον Ερρίκο Δ΄ Επίσημος βασιλικός ζωγράφος, αποκτώντας ταυτόχρονα θέση στη βασιλική αυλή. Το 1608 άρχισε, κατά παραγγελία του βασιλιά, τη διακόσμηση του παρεκκλησίου της Αγίας Τριάδας στο Φονταινεμπλώ. Στους πέντε χώρους της οροφής, απεικόνισε τον Νώε εισερχόμενο στην Κιβωτό, την Πτώση των Αγγέλων, τον Κύριό μας στη Δόξα, τον Άγγελο Γαβριήλ και τη Δημιουργία. Πίσω από το βωμό ζωγράφισε τον Ευαγγελισμό και εκτέλεσε και άλλες τοιχογραφίες που απεικονίζουν βασιλιάδες, προφήτες, και σκηνές από τη ζωή του Χριστού. Αυτό το έργο τελείωσε κατά την επόμενη βασιλεία επί Λουδοβίκου ΙΓ΄ και μετά την ολοκλήρωσή του, το 1615, έλαβε το σταυρό του Τάγματος του Αγίου Μιχαήλ. Ο Φρεμινέ ήταν ουσιαστικά ζωγράφος θρησκευτικών σκηνών. Τα έργα που του αποδίδονται, με εξαίρεση τις διακοσμήσεις του θόλου του παρεκκλησίου του Φονταινεμπλώ, είναι ελάχιστα. Μεταξύ αυτών, Η Λατρεία των ποιμένων στο δημοτικό μουσείο του Γκαπ και Η Φιλανθρωπία του Αγίου Μαρτίνου που φυλάσσεται στο Λούβρο αποδίδονται σ' αυτόν με βεβαιότητα.Ο Μαρτέν Φρεμινέ πέθανε στο Παρίσι στις 18 Ιουνίου 1619, και ενταφιάστηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο αβαείο του Μπαρμπώ, κοντά στο Φονταινεμπλώ, για το οποίο είχε ζωγραφίσει αρκετές εικόνες, οι οποίες καταστράφηκαν όταν το αβαείο κάηκε το 1793. Άφησε έναν γιο τον Λουί, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του ως ζωγράφος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Martin Fréminet στο Wikimedia Commons
Φορεσιά της Καλύμνου

Η φορεσιά γνωστή με την ονομασία τα καβάδια αποτελούσε την παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία της Καλύμνου. Με την πάροδο τον ετών τροποποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε σταδιακά αντικαταστάθηκε από ενδυμασία που φέρει την ονομασία φουστάνι. Ωστόσο, η παλαιότερη φορεσιά παρουσιάζει μεγαλύτερο λαογραφικό ενδιαφέρον. Η παραδοσιακή φορεσιά της Καλύμνου εντοπιζόταν με μικρές τροποποιήσεις και σε άλλα νησιά των Δωδεκανήσων όπως η Λέρος, η Κως και η Τήλος ενώ παρουσίαζε και αρκετά ανατολίτικα στοιχεία στο σύνολό της.Τα κύρια μέρη της ενδυμασίας είναι το πουκάμισο, το καβάδι, το κοντογέλεκο, η νενδρέικη ζώνη, οι κάλτσες και τα παπούτσια. Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε το σκουφάκι, το κεφαλόδεμα, το τσεμπέρι, ενώ άφηναν τις τσούλες με τα πλεξούδια να στολίζουν την πλάτη. Στα νεότερα χρόνια, ο κεφαλόδεσμος καταργήθηκε και τη θέση του πήρε το σταμπωτό τσεμπέρι. Η φορεσιά συμπληρώνεται με την αρματσά.

 Το πουκάμισο είναι φτιαγμένο από βαμβάκι για την καθημερινή χρήση και από μαλλί και μετάξι, με μικρά και διακριτικά κεντήματα για τις επίσημες περιστάσεις. Το καβάδι, μακρύ ως τους αστράγαλους διακρίνεται σε καθημερινό, σχολιανό και πολίτικο. Το πρώτο να φτιάχνεται από λινό, το δεύτερο από μεταξωτό ύφασμα και το τρίτο ήταν χρυσομέταξο. Το κοντογέλεκο αποτελείται συνήθως από μονόχρωμο μεταξωτό ύφασμα ή μαύρη τσόχα, ενώ εμφανίζεται και γαλάζιο ή βυσσινί βελούδο. Φοριέται πάνω από το καβάδι, φτάνει ως τη μέση και έχει μακριά και πλατιά μανίκια. Η νεδρέικη ζώνη είναι μεταξωτή, πολύχρωμη, με ρίγες και κρόσσια στις άκρες, ενώ η καθημερινή είναι φτιαγμένη από μαύρο σκληρό ρούχο. Οι κάλτσες είναι πλεκτές, κατά κανόνα κόκκινες και φτάνουν μέχρι τα γόνατα. Τα παπούτσια μοιάζουν με μποτίνια, φτιαγμένα από λεπτό πετσί, με κορδόνια ή λάστιχα στα πλάγια. Το κεφαλόδεμα αποτελείται από κόκκινο, μεταξωτό, σταμπωτό μαντήλι δεμένο σε στεφάνι στο κεφάλι, το οποίο συγκρατούσε το σκουφάκι. Το τσεμπέρι που ήταν επίσης σταμπωτό, έμπαινε κάτω από το σκουφάκι και το κεφαλόδεμα. Ήταν άσπρο βαμβακερό για τις νύφες, με πολύχρωμα σχέδια, συνήθως άσπρα, χρυσαφί ή μελί. Για τα κορίτσια υπήρχαν πολλά χρώματα, ενώ οι ηλικιωμένες συνήθιζαν τα σκούρα χρώματα. Η Ελληνική Λαϊκή Φορεσιά (Τόμοι Πρώτος & Δεύτερος) Αγγελική Χατζημιχάλη, Μουσείο Μπενάκη, Εκδόσεις "Μέλισσα". Καρότση Β. Ειρήνη, Η τοπική ενδυμασία σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ΤΕΙ Πειραιά, Πειραιάς 2011.
Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ

Το Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ (Coupe des régions de l'UEFA ή UEFA Regions' Cup) είναι μια διεθνής ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση για ερασιτέχνες, στην οποία κάθε χώρα μετέχει με μια μικτή ομάδα ερασιτεχνών από κάποια επαρχία ή περιφέρειά της. Η Ελλάδα εκπροσωπείται από την τοπική Ε.Π.Σ. που κατακτά το Κύπελλο Περιφερειών ποδοσφαίρου ανδρών της ΕΠΟ. Η διοργάνωση ξεκίνησε το 1999 και διεξάγεται ανά διετία. Την πρώτη διοργάνωση του 1999 κέρδισε η επαρχία Βένετο της Ιταλίας όπως και την πιο πρόσφατη του 2013. Το Κύπελλο Περιφερειών αντικατέστησε κατά κάποιον τρόπο το παλιό Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ που είχε διακοπεί από το 1978.

 Η διοργάνωση δημιουργήθηκε το 1996 καθώς δεν υπήρχε κάποια ευρωπαϊκή διοργάνωση για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο μετά την διακοπή του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Εθνικών Ομάδων ΟΥΕΦΑ το 1978, λόγω της μικρής ανταπόκρισης του κοινού. Έτσι το Κύπελλο Περιφερειών αποτελεί τη μοναδική ευρωπαϊκή διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου. Η πρωτοτυπία της διοργάνωσης είναι ότι δεν μετέχουν ποδοσφαιρικά σωματεία ούτε Εθνικές ομάδες ερασιτεχνών. Κάθε εθνική ομοσπονδία δηλώνει μια μικτή ερασιτεχνική ομάδα, η οποία αντιπροσωπεύει κάποια επαρχία ή τοπική ένωση, με την προϋπόθεση ότι έχει κερδίσει τη συμμετοχή της έπειτα από αγώνες σε εθνικό επίπεδο. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλες οι ομοσπονδίες-μέλη της UEFA, αρκεί να διοργανώνουν κάποια σχετική εθνική διοργάνωση για την πρόκριση στο Κύπελλο Περιφερειών της ομάδας που θα συμμετάσχει. Εξαιρούνται τα μικρά κράτη σε πληθυσμό, τα οποία μετέχουν με την Εθνική Ερασιτεχνική τους ομάδα. Λόγω του μεγάλου αριθμού συμμετοχών η διοργάνωση γίνεται σε τρεις φάσεις. Όλες οι φάσεις διεξάγονται σε ομίλους των τεσσάρων ομάδων, οι αγώνες των οποίων γίνονται στην έδρα κάποιας από τις συμμετέχουσες περιφέρειες σε μορφή τουρνουά τριών αγωνιστικών. Προκριματική φάση: διεξάγεται όταν συμμετέχουν περισσότερες από 32 ομάδες, με σκοπό στην επόμενη φάση να απομείνουν 32. Μετά από κλήρωση κάποιες ομάδες προκρίνονται χωρίς αγώνες κατευθείαν στην ενδιάμεση φάση. Ενδιάμεση φάση: μετέχουν 32 ομάδες χωρισμένες σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων ομάδων και οι πρώτοι κάθε ομίλου (8 ομάδες) προκρίνονται στην τελική φάση. Τελική φάση: διεξάγεται στη χώρα μίας από τις οκτώ ομάδες που έχουν προκριθεί, η οποία αποφασίζεται μετά την ολοκλήρωση της ενδιάμεσης φάσης. Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους και οι νικητές παίζουν στον τελικό. Δεν γίνεται αγώνας για την τρίτη θέση. Αρχείο RSSSF. Επίσημη ιστοσελίδα Κυπ. Περιφερειών ΟΥΕΦΑ
Μαξιμιλιανός του Μπάντεν (1933-2022)

Ο Μαξιμιλιανός, γερμ. Maximilian (3 Ιουλίου 1933- 29 Δεκεμβρίου 2022) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας ("μαργράβος") του Μπάντεν και επικεφαλής του Οίκου.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπέρτολτ τιτουλάριου μεγάλου δούκα του Μπάντεν και της Θεοδώρας πριγκίπισσας της Ελλάδας, κόρης του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας. Νυμφεύτηκε το 1966 τη Βαλερία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Ουμβέρτου-Σαλβαδόρ αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και είχε τέκνα: Μαρία-Λουίζα γενν. 1969, παντρεύτηκε τον Ζεντάτσου-Ρίτσαρντ Μπέικερ διδάσκαλο του Σότο Ζεν. Βερνάρδος γενν. 1970, τιτουλάριος διάδοχος του Μπάντεν. Λεοπόλδος γενν. 1971. Μιχαήλ γενν. 1976, νυμφεύτηκε την Χριστίνα Χένε. Απεβίωσε στις 29 Δεκεμβρίου 2022 σε ηλικία 89 ετών "Heads of the Post-Napoleonic German Ruling Families & their Wives and Heirs Apparent". Theodore's Royalty & Monarchy Site.
Λάδι σιλικόνης

Ένα λάδι σιλικόνης είναι οποιοδήποτε υγρό πολυμερισμένο σιλοξάνιο με οργανικές πλευρικές αλυσίδες. Σχηματίζονται με ένα σκελετό εναλλασσόμενων ατόμων πυριτίου-οξυγόνου (...Si-O-Si-O-Si...) – δηλαδή σιλοξάνιο – αντί για άτομα άνθρακα (...C-C-C-C...). Άλλα είδη προσαρτώνται στα τετρασθενή άτομα σιλικόνης, όχι στα δισθενή άτομα οξυγόνου που υποβάλλονται πλήρως στο σχηματισμό αλυσίδας σιλοξανίου. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι το εξαμεθυλοδισιλοξάνιο, όπου τρεις ομάδες μεθυλίου προσαρτώνται σε κάθε άτομο πυριτίου για να σχηματίσουν Si(CH3)3OSi(CH3)3. Το ανάλογο του άνθρακα θα ήταν ένα αλκυλοαλκάνιο, δηλαδή 2,2,4,4-τετραμεθυλοπεντάνιο C(CH3)3CH2C(CH3)3. Δείτε επίσης πολυδιμεθυλοσιλοξάνιο.

 Τα λάδια σιλικόνης χρησιμοποιούνται κυρίως ως λιπαντικά ή υδραυλικά υγρά. Είναι εξαίρετοι ηλεκτρικοί μονωτές και αντίθετα με τα ανάλογα τους με άνθρακα, δεν είναι εύφλεκτα. Η θερμοκρασιακή σταθερότητά τους και τα καλά χαρακτηριστικά μεταφοράς θερμότητας τα κάνουν ευρέως χρησιμοποιούμενα στα εργαστήρια ως ("λουτρά λαδιού") που τοποθετούνται πάνω από θερμαινόμενους αναδευτήρες, καθώς και σε ξηραντήρες με κατάψυξη ως ψυκτικά. Τα λάδια σιλικόνης χρησιμοποιούνται επίσης συχνά ως υγρό λειτουργίας αποσβεστήρων, ξηρών τύπων μετασχηματιστών, αντλιών διάχυσης και θερμαντήρων λαδιού. Μερικά λάδια σιλικόνης, όπως σιμεθικόνη, είναι αποτελεσματικοί αντιαφριστικοί παράγοντες λόγω της χαμηλής τους επιφανειακής τάσης. Χρησιμοποιούνται σε βιομηχανικές εφαρμογές όπως απόσταξη ή ζύμωση όπου υπερβολικά ποσά αφρού μπορεί να είναι προβληματικά. Κάποιες φορές προστίθενται στα μαγειρικά λάδια για να αποτρέψουν υπερβολικό αφρισμό κατά τη διάρκεια έντονου τηγανίσματος. Τα λάδια σιλικόνης που χρησιμοποιούνται ως λιπαντικά μπορεί να είναι ακούσια αποαφριστικά (επιμολυντές) σε διεργασίες όπου ο αφρός είναι επιθυμητός, όπως στην κατασκευή αφρού πολυουρεθάνης. Τα λάδια σιλικόνης είναι επίσης από τα κύρια συστατικά σε είδη στόκων, μαζί με το βορικό οξύ. Καταναλωτικά προϊόντα που ελέγχουν αέρια εντέρου (αντιαεριώδη) συχνά περιέχουν λάδι σιλικόνης. Τα λάδια σιλικόνης έχουν χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατα του υαλώδους υγρού για να αντιμετωπίσουν δύσκολες περιπτώσεις αποκόλλησης αμφιβληστροειδούς, όπως περίπλοκες περιπτώσεις με πολλαπλασιαστική υαλοαμφιβληστροειδοπάθεια, μεγάλες ρωγμές αμφιβληστροειδούς και διαμπερή οφθαλμικά τραύματα. Τα λάδια σιλικόνης χρησιμοποιούνταν ως το υγρό στα συστήματα ψύξης οχημάτων στον ανεμιστήρα, πριν τη μετάβαση της βιομηχανίας σε ηλεκτρικούς ψυκτικούς ανεμιστήρες.
Μινμπάρ

Ο όρος Μινμπάρ (αραβικά: منبر‎, επίσης προφέρεται ως μιμπάρ ή μιμπέρ) είναι μια υπερυψωμένη πλατφόρμα (αντίστοιχη του άμβωνα στις χριστιανικές εκκλησίες) μέσα στο ισλαμικό τέμενος όπου ο Ιμάμης (καθοδηγητής της μουσουλμανικής προσευχής) ανεβαίνει για να κάνει θρησκευτικό κήρυγμα στην προσευχή (γνωστή ως Χούτμπα Αραβικά: خطبة ) της Παρασκευής.Η λέξη προέρχεται από αραβική ρίζα ν-μπ-ρ η οποία σημαίνει 'ανεβάζω, ανυψώνω'. Ο πληθυντικός στα αραβικά είναι μανάμπιρ (Αραβικά: منابر).

 Το μινμπάρ χρησιμοποιείται επίσης για σημαντικές δημόσιες ανακοινώσεις. Εκτός από τους Ιμάμιδες, Ισλαμικοί ηγέτες όπως χαλίφηδες ή τοπικοί διοικητές το χρησιμοποιούν επίσης για το κήρυγμα της Παρασκευής. Σε χώρες όπως την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία το μινμπάρ έχει χρησιμοποιηθεί και για άσκηση πολιτικής κριτικής (άλλοτε θετικής ή αρνητικής) υπέρ/κατά των αρχών. Το 1979 στο Ιράν τα κηρύγματα από το μινμπάρ χρησιμοποιήθηκαν για αρνητική κριτική στην πολιτική του Σάχη. Η κύρια χρήση του μινμπάρ δεν είναι για πολιτικά κηρύγματα αλλά κυρίως για κηρύγματα περί ηθικής και θρησκευτικού περιεχομένου (όπως κηρύγματα για την ζωή, την οικογένεια, την παιδεία και τις διαπροσωπικές σχέσεις).
Μαίρη Μπόρντεν

Η Μαίρη Μπόρντεν (αγγλ. Mary Borden) (1886-1968) ήταν Αγγλοαμερικανίδα μυθιστοριογράφος στις αρχές του 20ού αιώνα. Έδρασε ως νοσοκόμα στο Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου.

 Γεννήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια του Σικάγου. Ζούσε στην Αγγλία το 1914 στο ξέσπασμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και διέθεσε την περιουσία της για να εξοπλίσει και να επανδρώσει ένα υπαίθριο νοσοκομείο κοντά στο δυτικό μέτωπο στο οποίο η ίδια υπηρέτησε ως απλή νοσοκόμα από το 1914 μέχρι το τέλος του Πολέμου. Εκεί συνάντησε τον ταξίαρχο Έντουαρντ Λούις Σπίαρς (Edward Louis Spears), τον οποίο παντρεύτηκε το 1918 μετά από το διαζύγιο της με τον Τζορτζ Ντάγκλας Τέρνερ (George Douglas Turner). Παρά τις ιδιαίτερες κοινωνικές υποχρεώσεις της ως σύζυγος ενός προεξέχοντος διπλωμάτη, συνέχισε μια επιτυχή σταδιοδρομία ως συγγραφέας. Η εργασία της περιλαμβάνει ένα εντυπωσιακό σύνολο σκίτσων και διηγημάτων με τίτλο The Forbidden Zone (1929), το οποίο δημοσιεύθηκε το ίδιο έτος με τα Αποχαιρετισμός στα όπλα (του Χέμινγουεϊ), Good-Bye to All That (του Ρόμπερτ Γκρέιβς) και το Ουδέν νεώτερο από το Δυτικό Μέτωπο (του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ). Το κοινό της εποχής της ενοχλήθηκε από τις έντονες και μερικές φορές παραισθησιακές παραστάσεις στα έργα της, ως εργασία που προέρχεται από τα χέρια μιας γυναίκας. Three Pilgrims and a Tinker (1924) Flamingo (1927) The Forbidden Zone (1929) OCLC: 1852756 Jehovah's Day (1929) A Woman with White Eyes (1930) Sarah Gay (1931) Journey Down a Blind Alley (1946) Bleiler, Everett (1948). The Checklist of Fantastic Literature. Chicago: Shasta Publishers. σελίδες 56. Obituaries: Miss Mary Borden Writer and head of hospital unit. The Times, 3 December 1968 (p10, Issue 57424)
Darkness Descends

Το Darkness Descends είναι το δεύτερο άλμπουμ του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Dark Angel, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου το Νοέμβριο του 1986 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Combat Records" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 31 Μαΐου του 1999 από την "Century Media", με δύο ζωντανές εκτελέσεις των "Merciless Death" και "Perish in Flames / Darkness Descends".

 Στις αρχές του 1985, οι Dark Angel συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή "Metal Massacre VI" με το κομμάτι "Welcome to the Slaughter House". Αυτή η κίνηση τράβηξε την προσοχή της "Combat Records", η οποία τους πρότεινε συμβόλαιο για τις επόμενες κυκλοφορίες τους. Μέσα στο 1986 το συγκρότημα ηχογράφησε το "Darkness Descends", σε παραγωγή του Ράντι Μπερνς. Το άλμπουμ παρουσιάζει ένα ηχητικό σύνολο σε γρήγορες ταχύτητες, με επιθετικά φωνητικά και πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στα όργανα. Το ομώνυμο κομμάτι θεωρείται ένα από τα κλασικά του είδους και οι στίχοι του αναφέρονται σε χαρακτήρες του κόμικ "Judge Dredd", ενώ το "Merciless Death" ήταν επανεκτέλεση του τραγουδιού από το πρώτο τους άλμπουμ, "We Have Arrived". Το τραγούδι "Black Prophecies" αναφέρεται στο Νοστράδαμο και το "Perish in Flames" σε ένα φανταστικό πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ο δίσκος θεωρείται ένας από τους καλύτερους στην ιστορία του ιδιώματος και ανέβασε τη δημοτικότητα του συγκροτήματος στο κοινό του ανερχόμενου, το 1986, μουσικού κινήματος. Σε αυτό το άλμπουμ συμμετείχε για πρώτη φορά ο βασικός ντράμερ του συγκροτήματος Τζην Χόγκλαν, προσφέροντας και με τη συνθετική του ικανότητα. 1. Darkness Descends (Durkin, Hoglan) - 5:49 2. The Burning of Sodom (Durkin, Hoglan, Doty, Meyer) - 3:16 3. Hunger of the Undead (Durkin, Hoglan, Meyer) - 4:16 4. Merciless Death (Durkin, Doty) - 4:04 5. Death is Certain (Life is not) (Durkin, Hoglan, Meyer, Yahn) - 4:15 6. Black Prophecies (Durkin, Hoglan) - 8:29 7. Perish in Flames (Durkin, Doty) - 4:49 Το "Darkness Descends" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντον Ντότι - φωνητικά Έρικ Μέγιερ - κιθάρα Τζιμ Ντάρκιν - κιθάρα Ρομπ Γιαν - μπάσο Τζην Χόγκλαν - τύμπανα Darkness Descends - Dark Angel | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Darkness Descends - Dark Angel | Releases | AllMusic Dark Angel - Darkness Descends - Encyclopaedia Metallum Rate Your Music's "Best Thrash Metal Albums of all time 10 albums that prove 1986 was the best year for thrash - TeamRock
Αγία Ζώνη Χανίων

Η Αγία Ζώνη είναι οικισμός της κοινότητας Μουζουρά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ακρωτηρίου, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Ζώνη είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο κέντρο της χερσονήσου του Ακρωτηρίου, σε πεδινή περιοχή κοντά στο αεροδρόμιο των Χανίων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 75. Απέχει περίπου 15 χλμ. Α.ΒΑ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακρωτηρίου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ακρωτηρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων. Η Σταυροπηγιακή Μονή Αγίας Τριάδας Τζαγκαρόλων, βορειοανατολικά του οικισμού. Είναι το μεγαλύτερο μοναστικό συγκρότημα στην Κρήτη, με βιβλιοθήκη και μουσείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Αχμέτ Ναζίφ

Ο Αχμέτ Ναζίφ (8 Ιουλίου 1952) είναι Αιγύπτιος πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας από τις 14 Ιουλίου 2004 έως τις 29 Ιανουαρίου 2011. Ήταν ο νεότερος σε ηλικία πρωθυπουργός στη χώρα του από την ίδρυση της δημοκρατίας.

 Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στις 8 Ιουλίου του 1952. Αποφοίτησε από το σχολείο αρρένων της Ελ Νασρ της Αλεξάνδρειας. Έκανε σπουδές ηλεκτρονικής και τηλεπικοινωνιών στο πανεπιστήμιο του Καΐρου. Απέκτησε διδακτορικό τίτλο στο Computer Engineering (Μηχανικός Υπολογιστών) από το πανεπιστήμιο Μακ Τζιλ του Καναδά. Είναι παντρεμένος και έχει 2 γιους. Υπηρέτησε ως υπουργός Τηλεπικοινωνιών στην κυβέρνηση του προκατόχου του, Ατέφ Εμπέιντ. Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ στις 9 Ιουλίου του 2004. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2005 η κυβέρνησή του παραιτήθηκε λόγω εκλογών και παρέμεινε υπηρεσιακός ως το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, οπότε σχηματίστηκε η νέα κυβέρνηση. Στις 29 Ιανουαρίου 2011 ο Μουμπάρακ έπαυσε τον Ναζίφ από τα καθήκοντά του, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει το εντελώς έκρυθμο κλίμα που έχει δημιουργηθεί στη χώρα από τις 23 Ιανουαρίου, με αλλεπάλληλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις. Μετά από διάταγμα του Αιγύπτιου προέδρου, νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο υπουργός Αεροπορίας, πτέραρχος Αχμέντ Σαφίκ. Τον Ιούλιο του 2015 ο Ναζίφ καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών για διαφθορά, έπειτα από έφεση σε προηγούμενη καταδίκη του, που ήταν σε ποινή φυλάκισης 3 ετών. Άρθρο στο περιοδικό Egypt Today Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ahmed Nazif στο Wikimedia Commons
Χόκοκου-τζι

Ο Χόκοκου-τζι (報国寺, Hōkoku-ji) είναι παλιός βουδιστικός ναός, που ανήκει στη σχολή Κέντσο-τζι της αίρεσης Ρινζάι του Ζεν βουδισμού. Βρίσκεται στην Καμακούρα της Ιαπωνίας. Είναι διάσημος για τον κήπο του με τα μπαμπού και είναι γνωστός επίσης ως «Ναός Μπαμπού». Ένα άγαλμα του Γκαουτάμα Βούδα, που ονομάζεται Σακά Νιοράι στα ιαπωνικά, σε μια ιερή αίθουσα είναι η κύρια εικόνα του ναού. Το πρωτότυπο ενός αγάλματος του Σο Κάννον εκτίθεται στο Μουσείο Εθνικών Θησαυρών της Καμακούρα. Ο ναός μερικές φορές ονομάζεται Τακούμα-ντέρα (Takuma-dera) από τον καλλιτέχνη ενός αγάλματος του Κασίαπ, που καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1891 σε μια παρακείμενη αίθουσα. Ο ναός είναι το Νο. 10 στο προσκύνημα 33 Κάννον στην Καμακούρα. Οι χώροι καλύπτουν περίπου 13.000 τετραγωνικά μέτρα.

 Ο οικογενειακός ναός και των δύο φυλών Ασικάγκα και Ουεσούγκι, ο Χόκοκου-τζι ιδρύθηκε από τον ιδρυτή του ιερέα Τένγκαν Έκο το 1334 (το πρώτο έτος της εποχής Κένμου) για να τιμήσει τη μνήμη του Ασικάγκα Ιετόκι, παππού του Ασικάγκα Τακάουτζι του πρώτου σόγκουν του σογκουνάτου Ασικάγκα. Γνωστός μετά θάνατον με το βουδιστικό όνομά του Μπουτσούτζο Ζέντζι, ο Έκο ήταν μέλος της λογοτεχνικής σχολής του Ζεν Πέντε βουνά. Αντίγραφα που έφτιαξε από βουδιστικές διδασκαλίες και σκαλιστές ξύλινες σφραγίδες με τα ονόματά του «Τένγκαν» και «Έκο» είναι σημαντικές πολιτιστικές περιουσίες και βρίσκονται στο Μουσείο Καμακούρα στο χώρο του σιντοϊστικού ιερού Τσουρουγκαόκα Χατσιμάνγκου. Άλλοι θησαυροί που ανήκουν στο ναό περιλαμβάνουν έναν πίνακα ζωγραφικής σε μετάξι του Ζάιτσου Κόεν, που χρονολογείται στα 1388, έναν πίνακα ζωγραφικής των Άρχατς της περιόδου Μουρομάτσι, και ένα ζευγάρι των έργων ζωγραφικής από λουλούδια και πουλιά από τη δυναστεία Μινγκ της Κίνας. Όλα αυτά έχουν χαρακτηριστεί Νομαρχιακή Πολιτιστική Περιουσία και διατηρούνται στο ίδιο μουσείο. Μια σειρά από επιπλέον έργα έχουν οριστεί για προστασία σε δημοτικό επίπεδο. Οι στάχτες της οικογένειας Ασικάγκα, συμπεριλαμβανομένων των Ιετόκι και Γιοσιχίσα, που πέθαναν και οι δύο με σεππούκου (seppuku) (ο Γιοσιχίσα ήταν μόλις 13 ετών), φέρεται να είναι θαμμένοι στις μεγάλες σπηλιές στη δυτική πλευρά του ναού. Ο μεγάλος σεισμός του 1923 στο Καντό κατέστρεψε τις περισσότερες από τις δομές του ναού συμπεριλαμβανομένης της αρχικής ψάθινης στέγης στην κύρια αίθουσα. Ανάλογη στέγη διατηρείται και στο καμπαναριό σήμερα. Οι περισσότερες από τις κατασκευές του ναού ξαναχτίστηκαν. Κοντά στο καμπαναριό, οι πύργοι μνήμης πέντε επιπέδων που ονομάζονται γκορίντο τιμούν την μνήμη των χιλιάδων πολεμιστών, που σκοτώθηκαν στη μάχη του 1333 στην Καμακούρα, που σήμανε το τέλος της κυριαρχίας από τη φυλή Χότζο. Το πρώην παράρτημα πίσω από την κύρια αίθουσα ήταν ένας χώρος εκπαίδευσης, όπου Μπουτσούτζο Ζέντζι έγραψε επίσης ποίηση. Σήμερα, στη θέση του παραρτήματος βρίσκεται ένα άλσος ή δάσος με περίπου 2000 μόσο μπαμπού. Η τοποθεσία διαθέτει ένα μικρό τεϊοποτείο ή τσασίτσου, που είναι δημοφιλές στους τουρίστες.
Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας

Το βιβλίο με τίτλο Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας (ισπανικά: Historia universal de la infamia), είναι συλλογή διηγημάτων του Αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1935, και ανανεώθηκε από τον συγγραφέα το 1954.

 Πολλά από τα διηγήματα αυτά είχαν δημοσιευθεί ξεχωριστά στην εφημερίδα Critica μεταξύ του 1933 και 1934. Οι ιστορίες της συλλογής, χαρακτηρίστηκαν ως αντιπροσωπευτικές του μαγικού ρεαλισμού, όρος ο οποίος ξεκίνησε ως λογοτεχνικό είδος μέσω αυτού του βιβλίου. Όλες οι ιστορίες (εκτός από το Άνδρας σε ρόδινο στέκι) αποτελούν μυθιστορηματικές περιγραφές πραγματικών εγκληματιών. Οι πηγές για το κάθε διήγημα παρατίθενται στο τέλος κάθε διηγήματος, και εντός των διηγημάτων ο Μπόρχες έχει αλλάξει κάποιες από τις λεπτομέρειες σε σχέση με τις ημερομηνίες και τα ονόματα έτσι ώστε τα διηγήματα να μην λογιστούν ως ιστορικά. Κατά την ανανέωση της συλλογής το 1954 προστέθηκαν τρεις επιπλέον ιστορίες, τα Ένας σωσίας του Μωάμεθ, Ο γενναιόψυχος εχθρός, και το Περί της ακριβείας εν τη επιστήμη το οποίο είναι το πιο γνωστό από τα γραπτά της συλλογής. Παγκόσμια Ιστορία της Ατιμίας, εικονογράφηση χαρακτήρων με βάση το έργο, του Κυριάκου Μαυρίδη - kyriakosmauridis.gr
Σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας

Οι σχέσεις Κύπρου και Ιρλανδίας‎ είναι οι σχέσεις μεταξύ της Κύπρου και της Ιρλανδίας. Η Κύπρος έχει πρεσβεία στο Δουβλίνο, ενώ η Ιρλανδία διατηρεί πρεσβεία στην Λευκωσία. Οι δύο χώρες είναι μέλη των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ είναι και νησιωτικά κράτη.

 Ιρλανδοί στρατιώτες αποτελούν μέλος της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος επισκέφθηκε το Δουβλίνο σε επίσημη επίσκεψη το 2005, μαζί με μια αντιπροσωπεία πολιτικών και διπλωματών. Στόχος της επίσκεψης ήταν η περαιτέρω ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ της Ιρλανδίας και της Κύπρου. Ως μέρος της κυπριακής επίσκεψης στην Ιρλανδία, ο Παπαδόπουλος εγκαινίασε επίσημα τη μόνιμη έκθεση κυπριακών αρχαιοτήτων και άλλων εκθεμάτων με προέλευση από τη Κύπρο στο Εθνικό Μουσείο της Ιρλανδίας.
Γιάννης Γαρεφαλάκης

Ο Γιάννης (Ιωάννης) Γαρεφαλάκης (1940 - 27 Σεπτεμβρίου 2009) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε νομάρχης σε Ηράκλειο και Λασίθι. Ήταν ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Ηρακλείου το 1994.

 Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως μάχιμος δικηγόρος. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και μετά το 1981 διορίστηκε γραμματέας της νομαρχιακής επιτροπής του κινήματος. Εν συνεχεία διορίστηκε Νομάρχης Λασιθίου. Στις πρώτες νομαρχιακές εκλογές που έγιναν τον Οκτώβριο του 1994, ο Γαρεφαλάκης εξελέγη από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 61,3% (έλαβε 91,901 ψήφους και υποστηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ). Επανεξελέγη στις εκλογές του 1998 (με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ) και πάλι από τον πρώτο γύρο, συγκεντρώνοντας ποσοστό 52,17%.Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών στην Πνευμονολογική Κλινική του ΠΑΓΝΗ, στο Ηράκλειο. Κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά, στις 28 Σεπτεμβρίου 2009.
Ισμαήλ Σαμπρί

Ο Ισμαήλ Σαμπρί μπιν Γιαακόμπ (Ismail Sabri bin Yaakob, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1960) είναι Μαλαισιανός πολιτικος, ο οποίος ήταν ο ένατος στην ιστορία Πρωθυπουργός της Μαλαισίας από τις 21 Αυγούστου 2021, μετά την παραίτηση του προκατόχου του έως τον Νοέμβριο του 2022. Είναι ο πρώτος πρωθυπουργός της Μαλαισίας που γεννήθηκε μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας το 1957, καθώς και ο πρώτος που δεν είναι αρχηγός πολιτικού κόμματος.

 Ο Ισμαήλ Σαμπρί γεννήθηκε στον Δήμο Τεμερλόχ, στο κρατίδιο Παχάνγκ της Μαλαισίας (περίπου 130 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας), και μεγάλωσε ως γιος ενός αγρότη. Τελείωσε την εννιάχρονη εκπαίδευση και μια τεχνική σχολή (Sekolah Menengah Teknik Kuantan). Κατόπιν, το 1980, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Μαλάγιας, από όπου απεφοίτησε με πτυχίο νομικής (LLB). Ο τίτλος της διπλωματικής εργασίας του ήταν «Η μεταχείριση των πολιτικών κρατουμένων στη Μαλαισία» (Layanan terhadap tahanan politik di Malaysia).
Μαστόδοντας

Ο Μαστόδοντας είναι γένος προϊστορικών προβοσκιδωτών, που έζησε στην Βόρεια και την Κεντρική Αμερική από το Μειόκαινο μέχρι το Πλειστόκαινο (από 5,3 εκατομμύρια έως 11 χιλιάδες χρόνια πριν). Η ονομασία του οφείλεται στο ότι τα δόντια τους είχαν διάσπαρτα φύματα που έμοιαζαν με μαστούς και με αυτόν τον τρόπο άλεθαν την τροφή τους. Απολιθώματα όμοιων προβοσκιδωτών βρέθηκαν και στην Ευρώπη (και την Ελλάδα) και μερικοί τα συγχέουν με αυτά του μαστόδοντα. Όμως αυτά τα οστά ανήκουν στο γένος Ζυγολοφόδον (Zygolophodon).

 Ο Μαστόδοντας ήταν γιγάντιο θηλαστικό και μπορούσε να φτάσει τα 2,8 μέτρα ύψος και τους 4,5 τόνους βάρος. Ήταν μικρότεροι από τους σημερινούς ελέφαντες, αλλά είχαν πιο γερή κατασκευή. Παρά το γεγονός ότι το κρανίο του μαστόδοντα ήταν μικρότερο και πιο επίπεδο από αυτό του ελέφαντα, ήταν παρόμιοι στην εμφάνιση. Τα αυτιά του ήταν μικρότερα και όχι τόσο εμφανή όσο των σημερινών ελεφάντων. Ο μαστόδοντας καλυπτόταν από μακρύ, καστανοκόκκινο τρίχωμα. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του μαστόδοντα, που φαίνεται πως τρεφόταν επί το πλείστον με φύλλα, είναι ο διακριτικός χαρακτήρας των δοντιών, που από πολλές απόψεις είναι σχετικά πρωτόγονα. Οι μεγάλοι άνω χαυλόδοντες ήταν μακριοί και μεγάλωναν παράλληλα μεταξύ τους με μια ανοδική καμπυλότητα. Οι μικροί κάτω χαυλιόδοντες ήταν μόνο στα αρσενικά, ενώ τα θηλυκά δεν είχαν. Παρά τις ομοιότητες του με το μαμούθ, ο μαστόδοντας δεν είναι στενός του συγγενής. Και τα δύο είδη ανήκουν στην τάξη Προβοσκιδωτά, όμως το μαμούθ κατατάσσεται στην οικογένεια Ελεφαντίδες (που περιλαμβάνει και τους σύγχρονους ελέφαντες), ενώ ο μαστόδοντας κατατάσσεται στην εξαφανισμένη οικογένεια Μαστοδοντίδες (που περιλαμβάνει άλλα 4 γένη). Το γένος Μαστόδον περιλάμβανε 4 είδη: Τον Αμερικανικό μαστόδοντα (Mammut americanum) που έζησε από το πρώιμο-μέσο Πλειόκαινο μέχρι το Πλειστόκαινο στην Αλάσκα και τις Δυτικές ΗΠΑ. Τον Μαστόδοντα του Μάθιου (Mammut matthewi) που βρέθηκε στη Νεμπράσκα και χρονολογείται από το Ύστερο Μειόκαινο Τον Mammut raki που βρέθηκε στο Νέο Μεξικό και χρονολογείται από το πρώιμο-μέσο Πλειόκαινο και Τον Mammut cosoensis που βρέθηκε στην Καλιφόρνια και χρονολογείται από το Ύστερο Πλειόκαινο. Βασισμένοι στα απολιθώματα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, όπως οι σημερινοί ελέφαντες, οι μαστόδοντες μετακινούνταν σε κοπάδια, που αποτελούνταν από ενήλικα θηλυκά και νεαρά άτομα. Τα αρσενικά ζούσαν μόνα ή πιθανόν να έφτιαχναν μικρές ομάδες και να συναντιόταν με τα θηλυκά κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Η τροφή του αποτελούνταν κυρίως από φύλλα και καρπούς. Ο μαστόδοντας εξαφανίστηκε από την Βόρεια Αμερική πριν από 10.500 χρόνια. Η πιθανή κύρια αιτία ήταν η εξολόθρευσή του από τον άνθρωπο (όπου πριν από 15.000 χρόνια περίπου πέρασαν τον Βερίγγειο Πορθμό και έφτασαν στην Αμερική).
Ε΄ Εθνοσυνέλευση 1832

Η Ε΄ Εθνοσυνέλευση άρχισε τις εργασίες της στο Άργος το Δεκέμβριο του 1831 (σπανιότερα αποκαλείται Εθνοσυνέλευση Άργους 1831) και τις συνέχισε στο Ναύπλιο μέχρι το Μάρτιο του 1832, τρία χρόνια μετά την Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους (και συνηθέστερα αποκαλείται Ε΄ Εθνοσυνέλευση Ναυπλίου). Στην Εθνοσυνέλευση ψηφίστηκε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» του 1832.

 Ξεκίνησε στο Άργος στις 5 Δεκεμβρίου του 1831 και συνεχίστηκε στο Ναύπλιο, μέχρι τις 17 Μαρτίου του 1832, οπότε ο κυβερνήτης Αυγουστίνος Καποδίστριας έκλεισε τη συνέλευση με καταληκτήριο λόγο. Επόμενη εθνική συνέλευση συγκλήθηκε έντεκα χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 1843, η Α΄ Εθνική Συνέλευση του 1843, μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843. Πρόεδρος στην προκαταρκτική συνεδρίαση ήταν ο Αναγνώστης Διδασκάλου. Στη συνέχεια πρόεδρος ανέλαβε ο Δημήτριος Τσαμαδός. Έγιναν συνολικά 64 συνεδριάσεις.Στις 15 Μαρτίου 1832 η συνέλευση ψήφισε το «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος του 1832» (που αναφέρθηκε και ως «Ηγεμονικόν Σύνταγμα»), το οποίο δεν εφαρμόστηκε. Στο Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, αναφέρονται στο προεδρείο εκτός από τον Δημήτριο Τσαμαδό (Πρόεδρο) αναφέρονται και οι Λάμπρος Νάκος (Αντιπρόεδρος), Σταύρος Παρθενόπουλος (Γραμματεύς), Γεώργιος Αινιάν (Γραμματεύς). Κάποιοι από τους πληρεξουσίους της Ε΄ Εθνοσυνέλευσης αναφέρονται παρακάτω, σύμφωνα με τη σειρά που αναφέρονται ως υπογράφοντες στο «Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος» της Ε΄ Εθνικής Συνέλευσης: Από άλλες πηγές αναφέρονται οι: Γεώργιος Σαχίνης Κυριάκος Καλλίνικος Κριτοβουλίδης Σπυρίδων Βαλέτας
Κλάρα Μαρία της Πομερανίας-Μπαρτ

Η Κλάρα-Μαρία, γερμ.: Clara Maria von Pommern-Barth von Greifen (10 Ιουλίου 1574 - 19 Φεβρουαρίου 1623) από τον Οίκο της Πομερανίας ήταν κόρη του δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν-Ίφενακ και μετά δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ-Χίτσακερ.

 Γεννήθηκε στο Φράντσμπουργκ και ήταν η πρώτη κόρη του Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας-Μπαρτ από την πρώτη του σύζυγο Κλάρα των Γουέλφων, κόρη του Φραγκίσκου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Γκίφχορν. Η Κλάρα-Μαρία ανήκε στην τελευταία γενιά του Οίκου της, ο οποίος κυβέρνησε το δουκάτο της Πομερανίας από τον 12ο αιώνα. Από τα δέκα αδέλφια της, μόνο μία αδελφή, η Άννα (σύζυγος του δούκα του Κρόυ και Χάβρης) έκανε επιζώντες απογόνους. Πρώτα στο Μπαρτ στις 7 Οκτωβρίου 1593 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, τον δεύτερο γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Mεκλεμβούργου-Σβερίν. Λόγω του -όπως αναφέρεται- «αδύναμου μυαλού» του, ο πατέρας του δεν τού κληρονόμησε κάποια έκταση· με τη διαθήκη του τού χορήγησε σύνταξη 6.000 φλορίνια και ο Σιγισμοούνδος-Αύγουστος έλαβε το δικαίωμα να ζει στις πόλεις Στρέλιτς, Mίροβ και Ίβενακ, αλλά χωρίς να τις κυβερνά πραγματικά. Μετά τον γάμο της, η Κλάρα-Μαρία διέμενε στο Ίβενακ με τον σύζυγό της, όπου, μετά από σχεδόν επτά χρόνια χωρίς παιδιά, αυτός απεβίωσε στις 5 Σεπτεμβρίου 1600. Στο Στρέλιτς στις 13 Δεκεμβρίου 1607 η Κλάρα-Μαρία παντρεύτηκε για 2η φορά με τον Αύγουστο Β΄ τον Νεότερο κύριο του Χίτσακερ, γιο του Ερρίκου Ζ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ. Είχαν δύο θνησιγενή παιδιά: Η Κλάρα-Μαρία απεβίωσε στο Χίτσακερ σε ηλικία 48 ετών χωρίς επιζώντες απογόνους. Τάφηκε στο Στάτκιρχε του Ντάνενμπεργκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1593 τον Σιγισμούνδο-Αύγουστο, γιο του Ιωάννη-Αλβέρτου Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Σιγισμούνδος-Αύγουστος απεβίωσε το 1600. Η Κλάρα-Μαρία το 1607 έκανε δεύτερο γάμο με τον Αύγουστο Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και είχε τέκνα: μία κόρη 1609, θνησιγενής. ένας γιος 1610, θνησιγενής.
Άγιος Θαλάλαιος Νάξου

Ο Άγιος Θαλέλαιος είναι χωριό της δυτικής πεδινής Νάξου σε υψόμετρο 75-95 μέτρων και έχει 106 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται ο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων στο δυτικό τμήμα του νησιού, 5 χλμ ανατολικά της πρωτεύουσας του νησιού Χώρας επί του οδικού άξονα Χώρας - Μελάνων - Κυνιδάρου. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Άγιος Θαλάλαιος ενώ διοικητικά ανήκε έως το 1997 στην κοινότητα Μελάνων της επαρχίας Νάξου. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Νάξου ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του καλλικρατικού δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Θαλέλαιος προς τιμήν του οποίου διοργανώνεται κάθε χρόνο πανηγύρι στις 20 Μαΐου ενώ σημαντικό αξιοθέατο είναι τα απομεινάρια αρχαίου υδραγωγείου των ρωμαϊκών χρόνων. Το 1835, με 85 κατοίκους (21 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1912, ο οικισμός των αποσπάται από το δήμο Βίβλου και προσαρτάται στη κοινότητα Μελάνων. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μελάνων, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Κουρουνοχώρι ( 105 κ.), Μέλανες ( 414 κ.) και Μύλους ( 27 κ.) την Τοπική Κοινότητα Μελάνων ( 652 κ.). Η τ.κ. Μελάνων υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Αρίστος Κασμίρογλου

Ο Αρίστος Κασμίρογλου είναι Έλληνας νομικός και Αναπληρωτής διοικητής της Αυτόνομης Πολιτείας του Αγίου Όρους από τον Οκτώβριο 2019. Από το 2010 ως το 2018 διετέλεσε Πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους.

 Ο Άριστος Κασμίρογλου γεννήθηκε στην Αθήνα, από γονείς από την Μικρά Ασία. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι συνταξιούχος διευθυντής της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας (ΕΥΔΑΠ Α.Ε.) και στέλεχος του Συλλόγου «Φίλοι του Αγίου Όρους».Το 1996 ανέλαβε καθήκοντα Αναπληρωτή Πολιτικού Διοικητή της Αυτόνομης Μοναστικής Πολιτείας Αγίου Όρους, και έχαιρε της εκτίμησης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Αγίου Όρους. Παράλληλα, από το 1999 έως το 2004, άσκησε καθήκοντα Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Παράλληλα συμμετείχε στην Συνοδική Επιτροπή Τύπου, Δημοσίων Σχέσεων και Διαφωτίσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ασχολείται με το Άγιο Όρος, από το 1977 ως ιδρυτικό μέλος και γραμματέας των «Φίλων του Αγίου Όρους». Στις 29 Απριλίου 2010, προήχθη σε Πολιτικό Διοικητή της Αυτόνομης Μοναστικής Πολιτείας του Αγίου Όρους, θέση την οποία διατήρησε έως τις 12 Αυγούστου 2018, ενώ από τις 27 Αυγούστου 2019, είναι Αναπληρωτής διοικητής.
Ideal Bikes

Η Ideal Bikes είναι μια βιομηχανία ποδηλάτων που εδρεύει στην Πάτρα. Ιδρύθηκε το 1926 με το όνομα "Μανιατόπουλος" και από το 1977 πουλάει με το όνομα Ideal. Σήμερα είναι η μεγαλύτερη εταιρία του είδους της στην Ελλάδα, απασχολεί 120 άτομα, και με περίπου 190.000 ποδήλατα το χρόνο μια από τις λίγες μεγάλες που κατασκευάζουν ποδήλατα στην Ευρώπη.

 Το 1926 ιδρύεται στην Πάτρα με το όνομα ΑΦΟΙ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΙ ως εισαγωγική εταιρία. Το εμπορικό σήμα της εταιρίας γίνεται γνωστό ως "Ideal" το 1977. Η εταιρία ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΙΑΤΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε. μεταφέρεται το 1991 στις σημερινές ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της στον Άγιο Βασίλειο Πατρών. Το 1996 το Mountain-Bike Team Varese μετονομάζεται λόγου του ονόματος του χορηγού σε Ideal Bikes Team ενώ το 2006/2007 κερδίζει το Team Zwilligscraft με ποδήλατα Ideal το Transalpchallenge. http://www.idealbikes.net Το "Ideal Bikes Team" (από το Βαρέζε της Ιταλίας)