Θεόδωρος Βρανάς

Ο Θεόδωρος Βρανάς (άκμασε το 1200) από τον Οίκο των Βρανάδων ήταν στρατηγός των Ρωμαίων και μετά το 1204 των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Οι Λατίνοι τον έκαναν καίσαρα και το 1206 κυβερνήτη της Αδριανούπολης. Ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος τον αποκαλεί Le Vernas στην Ιστορία του.

 Ήταν γιος του στρατηγού Αλεξίου Βρανά και της Άννας Κομνηνής Βατάτζαινας, γι' αυτό εκαλείτο και Θεόδωρος Κομνηνός Βρανάς. Μάλλον γεννήθηκε στην Αδριανούπολη, όπου ο Οίκος του είχε κληρονομικές γαίες. Ήταν απόγονος των Κομνηνών και από τους δύο γονείς του. Όταν οι Νορμανδοί της Νότιας Ιταλίας άλωσαν τη Θεσσαλονίκη, ο πατέρας του τους αναχαίτισε το 1185 στη μάχη της Δημητρίτσας (νυν Σιδηρόκαστρο). Ο Αλέξιος εξεγέρθηκε το 1187 εναντίον του Ισαακίου Β΄ Αγγέλου, αλλά σκοτώθηκε. Το 1193 ο χρονικογράφος Αλμπερίκ ντε Τρουα-Φοντέν αναφέρει, πως ο Βρανάς αγάπησε την Αγνή των Καπετιδων (βαπτίστηκε Άννα στην Κωνσταντινούπολη), κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας και χήρα του Αλεξίου Β΄ Κομνηνού και μετά του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού, η οποία ήταν τότε 22 ετών. Η Άννα είχε γίνει Ελληνίδα στον πολιτισμό και τη γλώσσα και χρησιμοποιούσε διερμηνέα για να μιλήσει στους Σταυροφόρους, καθώς είχε ξεχάσει τελείως τα Γαλλικά. Ο Θεόδωρος πολέμησε υπό τον Ισαάκιο Β΄ με περιορισμένη επιτυχία. Ως αρχηγός των Αλανών μισθοφόρων, ήταν ο μόνος, που έμεινε να αντιμετωπίσει μία επίθεση των Γερμανών Σταυροφόρων στον Προυσηνό, κοντά στη Φιλιππούπολη, το 1189. Μαζί με τον Πετραλοίφα και τον Μιχαήλ Καντακουζηνό συνωμότησε για την αντικατάσταση τού Ισαακίου Β΄ από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο το 1195. Πολέμησε εναντίον διαφόρων εχθρών υπό τον Αλέξιο Γ΄ και διορίστηκε δούκας στο θέμα της Αδριανούπολης-Διδυμοτείχου. Διακρίθηκε στην αρχική άμυνα της Κωνσταντινούπολης ενάντια στην Δ΄ Σταυροφορία το 1202-03. Τον διαδέχθηκε ο Βαλδουίνος του Μπετύν ως κύριος της Αδριανούπολης. Επειδή η θέση ήταν κληρονομική, υποθέτουμε ότι ο Βαλδουίνος νυμφεύτηκε μία κόρη του (δεν είναι γνωστή από τις πηγές). Τον 13ο αι. ο Οίκος των Βρανά είχε εκτενείς ιδιοκτησίες περί τη Σμύρνη· φαίνεται ότι είχαν επιστρέψει πλήρως στη Ρωμαϊκή κοινωνία και η εγγονή του Ειρήνη παντρεύτηκε έναν Παλαιολόγο. Νυμφεύτηκε την Αγνή (Άννα) των Καπετιδών κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας. Μάλλον είχε τέκνο: (κόρη), παντρεύτηκε τον Βαλδουίνο του Μπετύν, κύριο της Αδριανούπολης. (κόρη), παντρεύτηκε τον Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1241) κύριο του Μπαζάρν, αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης. Fine, John V. A. (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08260-4. Kazhdan, Alexander, ed. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6 Saint-Guillain, G. (1216) Identities and Allegiances in the Eastern Mediterranean after 1204, Routledge Van Tricht, F (2011) The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204-1228), Brill, Leiden. Van Tricht, F (2014) The Byzantino-Latin Principality of Adrianople and the Challenge of Feudalism (1204/6–ca.1227/28): Empire, Venice, and Local Autonomy, Dumbarton Oaks Papers, Vol. 68 (2014), pp. 325-342, Dumbarton Oaks, Trustees for Harvard University K. Varzos, Ē genealogia tōn Komnēnōn (Thessalonica, 1984). O city of Byzantium: annals of Niketas Choniates tr. Harry J. Magoulias (Detroit: Wayne State University Press, 1984).