IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Άνοιξη

Η άνοιξη είναι μία από τις τέσσερις εποχές της εύκρατης ζώνης. Έξω από τις τροπικές περιοχές, η άνοιξη σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον χειμώνα στο καλοκαίρι, τον Μάρτιο (Βόρειο Ημισφαίριο) ή τον Σεπτέμβριο (Νότιο Ημισφαίριο). Αστρονομικά ξεκινά με την εαρινή ισημερία κατά τις 21 Μαρτίου στο Βόρειο ημισφαίριο (η ακριβής ημερομηνία ποικίλει ανάμεσα στις 19 και 21 Μαρτίου), περιλαμβάνει τους μήνες Μάρτιο, Απρίλιο, Μάιο και τελειώνει με το θερινό ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου. Στο Νότιο ημισφαίριο η εαρινή ισημερία ξεκινά στις 21 Σεπτεμβρίου, περιλαμβάνει τους μήνες Σεπτέμβριο, Οκτώβριο και Νοέμβριο και τελειώνει στο χειμερινό ηλιοστάσιο, στις 21 Δεκεμβρίου. Στη μετεωρολογία αναφέρονται συμβατικά οι τρεις μήνες του βόρειου είτε του νότιου ημισφαίριου ως άνοιξη, παρόλο που η πραγματική διάρκεια της εν λόγω εποχής είναι 21 Μαρτίου - 21 Ιουνίου και 21 Σεπτεμβρίου - 21 Δεκεμβρίου αντίστοιχα. Στο Κελτικό ημερολόγιο, η άνοιξη περιλαμβάνει τους μήνες Φεβρουάριο - Απρίλιο.

 Όπως και το καλοκαίρι, η αξονική κλίση της Γης στρέφει το βόρειο ημισφαίριο προς τον ήλιο, η διάρκεια της ημέρας αυξάνεται, σταδιακά, κατά αρκετές ώρες και το φως της ημέρας διαρκεί περισσότερο από 12 ώρες. Το ημισφαίριο αρχίζει να ζεσταίνεται σημαντικά χωρίς να έχει ακόμη υπερβολική ζέστη, γι' αυτό και θεωρείται ο ιδανικότερος καιρός από όλες τις εποχές του χρόνου, γεγονός που ευνοεί την ανθοφορία και τη φυτική ανάπτυξη. Το χιόνι (αν υφίσταται) αρχίζει να λιώνει, το πολύ κρύο του χειμώνα υποχωρεί και τα ποτάμια ή οι χείμαρροι φουσκώνουν. Τα περισσότερα φυτά ανθίζουν αυτή την εποχή του χρόνου, ακόμη και αν υπάρχουν χιόνια σε ορεινές περιοχές. Σε περιοχές που δεν υπάρχουν βαριές χιονοπτώσεις, η άνοιξη είναι δυνατόν να ξεκινήσει νωρίς τον Φεβρουάριο. Στις υποτροπικές περιοχές οι αλλαγές των εποχών παρουσιάζουν πολύ μικρές διαφορές μεταξύ τους και οι τροπικές σχεδόν καμία. Οι υποαρκτικές περιοχές αντιλαμβάνονται την άνοιξη κατά τον Μάιο ή ακόμη και τον Ιούνιο και στην Ανταρκτική τον Δεκέμβριο.
Διάβολος

Με την ονομασία Διάβολος, ή Σατανάς, ονομάζουμε τον αρχηγό των πονηρών πνευμάτων, του κόσμου της αμαρτίας και του κάτω κόσμου. Η μορφή του συνήθως εμφανίζεται στο Χριστιανισμό, το Ισλάμ, τον Ιουδαϊσμό και άλλες θρησκείες, έτσι ώστε να προξενήσει κακό στους ανθρώπους, ο Διάβολος πριν εκδιωχθεί ήταν ο Αρχάγγελος Σαμαήλ.

 Ο εβραϊκός όρος "satan" είναι ουσιαστικό, και όχι όνομα, προερχόμενο από ρήμα που σημαίνει "εμποδίζω ή είμαι αντίθετος". Κυριολεκτικά μεταφράζεται ως "ο κατήγορος" ή "ο αντίπαλος" και στην Παλαιά Διαθήκη εμφανίζεται τις περισσότερες φορές με το άρθρο του "ha-satan". Στην Παλαιά Διαθήκη πότε χρησιμοποιείται για κάποιον άνθρωπο (Σαμουήλ 29:4) και πότε για έναν άγγελο του Θεού (π.χ. στο βιβλίο του Ιώβ, 1 και 2). Στην παραδοσιακή Χριστιανική εκδοχή, η λέξη satan μεταφράζεται ως ο "Διάβολος" και είναι ένας άγγελος ο οποίος επαναστάτησε κατά του Θεού, προσπαθώντας να εξαπατήσει και να θέσει υπό τον έλεγχό του την ανθρωπότητα, στρέφοντας και αυτήν ενάντια στον Θεό. Επίσης σύμφωνα με την Χριστιανική παράδοση, το φίδι που παρασύρει την Εύα ώστε να φάει τον απαγορευμένο καρπό στο βιβλίο της Γένεσης (2:8) της Παλαιάς Διαθήκης ταυτίζεται με τον Διάβολο, όπου φερόταν να είναι και αυτός εγκατεστημένος στον Κήπο της Εδέμ. Εκτός από τη λέξη "Διάβολος", χρησιμοποιείται ισοδύναμα και η εξελληνισμένη μορφή της λέξης satan ως Σατανάς. Στην καινή διαθήκη ο Διάβολος αποκαλείται "άρχοντας του κόσμου" ("νῦν κρίσις ἐστὶ τοῦ κόσμου τούτου, νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω").Από τη συνηθισμένη χρήση του ονόματος του Διαβόλου στην εκκλησία, ως εχθρού του έργου του Χριστού και κάθε ηθικής αρχής, έγινε γνωστός όχι μόνο στον ελληνικό, αλλά σε όλους τους χριστιανικούς λαούς. Μεταφορικά σημαίνει τον έξυπνο, τετραπέρατο, αλλά και τον κακόβουλο και μοχθηρό. Στο Ισλάμ υπάρχει έντονη η παρουσία και η δράση του Διαβόλου. Ονομάζεται Ιμπλίς (Iblis) ή Σαϊτάν (Shaitan) και σκοπός του είναι η ακύρωση του λόγου του Θεού. Στην κατηγορία των πνευμάτων ανήκουν και τα Τζιν (Jinn). Υπάρχουν τα καλά τζιν, που πιστεύουν στο Κοράνιο, αλλά υπάρχουν και τα κακά Τζιν, «που έκλεψαν τα μυστικά του ουρανού, γι' αυτό λιθοβολήθηκαν με θραύσματα αστέρων και κύλησαν στην άβυσσο». Οι πιο συνηθισμένες εναλλακτικές ονομασίες για τον Σατανά ή Διάβολο είναι "ο Εξ από δω", "ο Πονηρός", Βεελζεβούλ, Μεφιστοφελής και Λούσιφερ ή Εωσφόρος που σημαίνει "Ο φέρων το φως" [Εωσφόρος < αρχαία ελληνική Ἕωσφόρος < Ἕως, (αυγή) + φέρω].
Μονή Μυριοκεφάλων

Η Μονή Μυριοκεφάλων (ορισμένες φορές απαντώμενη και ως Μονή Αντιφωνήτριας) είναι Ορθόδοξο μοναστήρι στην Κρήτη. Ευρίσκεται στο χωριό των Μυριοκεφάλων και εξακολουθεί ως σήμερα να αποτελεί έναν εκ των κυριότερων τόπων προσκυνήματος της περιοχής.

 Αφιερωμένη στην Παρθένο Μαρία, η συγκεκριμένη κατασκευή είναι σταυροειδούς τύπου με τρούλο και χρονολογείται από τις αρχές του 11ου αιώνα, ιδρυθείσα από τον Ιωάννη Ξένο, γνωστό ως Ερημίτη. Οι βυζαντινές τοιχογραφίες του Καθολικού των Μυριοκεφάλων, των οποίων το πρώτο στρώμα χρονολογείται από τον 10ο-11ο αιώνα και το δεύτερο από τα τέλη του 12ου αιώνα και τις αρχές του 13ου αιώνα, αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα βυζαντινού ρυθμού. Άλλες τοιχογραφίες, ύστερης χρονολογίας, χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Παρά την ιδιαιτερότητά τους, παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της τέχνης της περιόδου των Κομνηνών και, ως αποτέλεσμα, συνδέονται με τις τοιχογραφίες των εκκλησιών της Κωνσταντινούπολης, της Μακεδονίας και της Κύπρου. Στο σύνολο των τοιχογραφιών κυριαρχούν τα ανοιχτόχρωμα χρώματα. Οι ζωγράφοι δεν αντέγραψαν τα πρότυπα των παλαιότερων περιόδων και προσέθεσαν περαιτέρω λεπτομέρειες στις ζωγραφισμένες αναπαραστάσεις. Επρόκειτο για αρχαΐζοντες ζωγράφους, παρά το γεγονός πως οι ιδιαιτερότητες των τοιχογραφιών τους φαίνεται να τους καθιστά ως προδρόμους του καλλιτεχνικού ρεύματος το οποίο έκανε την εμφάνισή του στην Κωνσταντινούπολη στην διάρκεια του 15ου και του 16ου αιώνα και το οποίο είναι γνωστό ως Κρητική Σχολή. Λίγες πληροφορίες υπάρχουν αναφορικά με το μοναστήρι στην διάρκεια της ενετικής και τουρκικής περιόδου. Θεωρείται πιθανό ο συγκεκριμένος χώρος λατρείας να έχασε σε σημασία στην διάρκεια των παραπάνω περιόδων, παρά το γεγονός πως παρέμεινε ενεργός.
Στάδιο Χοακίμα Αμέρικο Γκιμαράες

Το Στάδιο Χοακίμα Αμέρικο Γκιμαράες (πορτογαλικά: Estádio Joaquim Américo Guimarães), περισσότερο γνωστό ως Αρένα ντα Μπαϊσάντα ή Μπασάντα (πορτογαλικά: Arena da Baixada), είναι ένα στάδιο στην συνοικία Άκουα Βέρντε της πόλης Κουριτίμπα της Βραζιλίας.

 Το στάδιο χτίστηκε σε τοποθεσία όπου προηγουμένως σταγάζονταν οι μπαρουταποθήκες του Στρατού της Βραζιλίας. Ιδρύθηκε το 1914 και αποτελεί έδρα της τοπικής ομάδας Ατλέτικο Παραναένσε, στην οποία ανήκει το στάδιο και το λειτουργεί. Για μια περίοδο, από το 2005 μέχρι το 2008, το στάδιο μετονομάστηκε σε Kyocera Arena, καθώς η ιαπωνική εταιρεία Kyocera αγόρασε τα δικαιώματα του ονόματος του σταδίου. Επιπροσθέτως, είναι ένα από τα στάδια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014. Enciclopédia do Futebol Brasileiro, Volume 2 - Lance, Rio de Janeiro: Aretê Editorial S/A, 2001. Arena da Baixada, Atlético Paranaense official website. FIFA World Cup Profile Αρχειοθετήθηκε 2014-06-05 στο Wayback Machine.
Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 5 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Πράσινου Ακρωτηρίου αντιπροσωπεύει το Πράσινο Ακρωτήριο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Πράσινου Ακρωτηρίου (Federaçao Caboverdiana de Basquetbol).

 Η ομάδα του Πράσινου Ακρωτηρίου δεν έχει μέχρι σήμερα λάβει ποτέ μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών.Το 2005 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα (Afrobasket) που διοργανώνει η FIBA Africa, χωρίς να έχει καταφέρει προς το παρόν να τερματίσει στην κορυφαία τριάδα.Το Πράσινο Ακρωτήρι διαθέτει επίσης το δικαίωμα συμμετοχής στους Παναφρικανικούς Αγώνες υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, αν και δεν έχει στείλει ποτέ αγωνιστική ομάδα. Μετρά, ωστόσο, δύο συμμετοχές στους Αγώνες των Πορτογαλόφωνων Κρατών, καθώς η Ολυμπιακή Επιτροπή της χώρας είναι μέλος της ACOLOP. Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σενεγάλης σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Πράσινου Ακρωτηρίου σε Αγώνες Πορτογαλόφωνων: Εθνική Πράσινου Ακρωτηρίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Cape Verde, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά)
Γκοτσαίικα Μοίρας Αχαΐας

Τα Γκοτσαίικα είναι μικρός ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Μοίρας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στον «καλλικρατικό» Δήμο Πατρέων.

 Η ονομασία του οικισμού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το επίθετο των οικιστών του. Ο οικισμός των Γκοτσαίικων αναγνωρίστηκε την 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μοίρας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον «καποδιστριακό» Δήμο Πατρέων ως τμήμα του πρώην Δημοτικού διαμερίσματος Μοίρας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείου Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γκοτσαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γκοτσαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μοίρας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/07/2018.
Μαρία Ερριέττα της Αυστρίας, πριγκίπισσα του Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ

Η Μαρία Ερριέττα (γερμ. Maria Enrietta von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Teschen, 10 Ιανουαρίου 1883 - 2 Σεπτεμβρίου 1956) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Δούκα του Τέσσεν και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Χόενλοε-Σίλινγκσφυρστ.

 Η Μαρία Ερριέττα Καρολίνα Γαβριέλα ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Τέσσεν, και της Ισαβέλλας, κόρης του Δούκα του Κρόυ. Παντρεύτηκε το 1908 τον Γοδεφρείδο του Χόενλοε-Σίλινγκσφυρστ και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1909-1987. Ναταλία 1911-1989. Φρειδερίκος 1913-1945. Darryl Lundy (7 Nov 2004). "Maria Henrietta Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Archived from the original on 9 February 2010. Retrieved 2010-01-12. Paul Theroff. "AUSTRIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2010-01-12.
Πήτερ Φόργκατς

Ο Πήτερ Φόργκατς (Péter Forgács, 1950) είναι καλλιτέχνης (media artist) και ανεξάρτητος παραγωγός ταινιών που έχει την έδρα του στη Βουδαπέστη. Είναι γνωστός κυρίως για τη σειρά βραβευμένων ταινιών του "Ιδιωτική Ουγγαρία", που βασίζονται σε ερασιτεχνικές ταινίες από τη δεκαετία του 1930 και του 1960, στις οποίες καταγράφεται η καθημερινότητα ανθρώπων που σύντομα θα διαταραχθεί εξαιτίας κατακλυσμιαίων και τραυματικών ιστορικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα εκτός της ταινίας.

 Ο Φόργκατς είναι ενεργός στα καλλιτεχνικά δρώμενα της χώρας του από το 1976. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στη δεκαετία του 1980 συνεργάστηκε με το μουσικό σύνολο "Group 180" [2] και παράλληλα ξεκίνησε να δουλεύει στο κινηματογραφικό στούντιο Béla Balázs. Το 1983 ίδρυσε στη Βουδαπέστη το Private Photo & Film Archives Foundation, μια μοναδική συλλογή παλιών ερασιτεχνικών φιλμ, μέρη των οποίων αξιοποίησε ως "ακατέργαστα δεδομένα" για τις μοναδικές μεταμοντέρνες επαναορχηστρώσεις της ιστορίας που κάνει. Το 2002 έγινε έκθεση στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Γκέτι με τίτλο The Danube Exodus: Rippling Currents of the River. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Οικογένεια Bartos (1988), στην οποία απονεμήθηκε το Grand Prix στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Βίντεο στη Χάγη (1990). Έκτοτε ο Φόργκατς έχει λάβει πολλές ακόμα τιμητικές διακρίσεις και βραβεύσεις στη Βουδαπέστη, τη Λισαβόνα, τη Μασσαλία, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο και αλλού. Στο Prix Europa στο Βερολίνο έλαβε το European TV Documentary of the Year Award για το 1997. Το 2007 τιμήθηκε με το βραβείο Erasmus και το 2009 εκπροσώπησε την Ουγγαρία στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το 2013 δημιούργησε βιντεοσύνθεση (″Letters to Afar″) για το Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων στη Βαρσοβία, μαζί με το The Klezmatics Group, καθώς και τη ″Looming Fire - Stories from The Dutch East Indies 1900-1940″ στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου EYE. Official website of Peter Forgacs Péter Forgács' exhibition at the 53rd Venice Biennale - Hungarian Pavilion The Danube Exodus data website Prix Europa 1997 FREE FALL awarded https://archive.today/20140303102932/http://www.jewishmuseum.org.pl/en/event/letters-afar-may-18th-september-30th-2013
Αηδονοχώρι Σερρών

Το Αηδονοχώρι είναι χωριό του Δήμου Βισαλτίας και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, στο νομό Σερρών. Έχει πληθυσμό 287 κατοίκους (απογραφή 2011). Από το 1920 ήταν αυτόνομη κοινότητα . Το 1999 με το πρόγραμμα Καποδίστριας συνενώθηκε με άλλες κοινότητες της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου, στον Δήμο Τραγίλου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης το 2011 εντάχθηκε στο νέο δήμο Βισαλτίας. Το παλαιό Δημοτικό σχολείο του χωριού έχει μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο. Η τοπική κοινότητα Αηδονοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 41,893 χλμ² (2011).

 Κάθε τέλη Ιουλίου στο χωριό πραγματοποιούνται τα Κορεάσμια τα οποία αποτελούν μεγάλο γεγονός για το χωριό καθώς συγκεντρώνει κόσμο από όλα τα γύρω χωριά, αλλά και από την πόλη των Σερρών και την Θεσσαλονίκη. Γεννήθηκαν στο ΑηδονοχώριΔημήτριος Λιώτης, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ'τάξεως) Μαντίλας ή Αγγελάκης, Έλληνας συνεργάτης Μακεδονομάχων του Μακεδονικού Αγώνα Γεώργιος Μπασλής ή Μπασδής, Έλληνας πράκτορας Μακεδονομάχος (Γ' τάξεως) Κώστας Μπασλής (1922 - 2002), Έλληνας αντιστασιακός, μαέστρος, χοράρχης και δάσκαλος μουσικής Γεώργιος Σερίφης, Έλληνας συνεργάτης Μακεδονομάχων του Μακεδονικού Αγώνα Νίτσα Τσίτρα (1932 - 2021), Ελληνίδα τραγουδίστρια παραδοσιακών τραγουδιώνΚατάγονται από το ΑηδονοχώριΘανάσης Τσαλταμπάσης, Έλληνας ηθοποιός Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Κβαντική διεμπλοκή

Η κβαντική διεμπλοκή (αποκαλούμενη και κβαντικός εναγκαλισμός) είναι το φαινόμενο κατά το οποίο δύο σωματίδια ή ομάδες σωματιδίων που δημιουργούνται μαζί ή αλληλεπιδρούν συνενώνοντας τις κυματοσυναρτήσεις τους, μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν σταλεί το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και συμβεί κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, φαίνεται είτε πως η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει με άπειρη ταχύτητα, είτε πως στην πραγματικότητα τα δύο αντικείμενα βρίσκονται ακόμα σε «επαφή», σε σύνδεση μεταξύ τους, σε κατάσταση διεμπλοκής. Η κβαντική διεμπλοκή είναι υπαρκτό φαινόμενο και παρατηρείται σε πειράματα, όχι μόνο στο μικρόκοσμο, αλλά και σε μεγαλύτερες κλίμακες.

 Η προέκταση της κβαντικής διεμπλοκής, με την προϋπόθεση πως συνέβη η μεγάλη έκρηξη, είναι πως τα πάντα, αφού δημιουργήθηκαν μαζί, είναι ακόμα συνδεδεμένα μεταξύ τους, «ακουμπούν» υπό μία έννοια ακόμα το ένα το άλλο. Έτσι, ο χώρος εμφανίζεται σαν ένα κατασκεύασμα που δίνει την ψευδαίσθηση πως υπάρχουν χωριστά αντικείμενα. Υπό την έννοια αυτή, η κβαντική διεμπλοκή κάνει να καταρρέει η εμπειρία του ανθρώπου για τον χώρο. Το 1935 ο Άλμπερτ Αινστάιν και οι συνεργάτες του Μπόρις Ποντόλσκι (Boris Podolski) και Νέιθαν Ρόζεν (Nathan Rosen) (EPR) έγραψαν ένα άρθρο για τις "διαπλεγμένες ή εναγκαλισμένες καταστάσεις", συστήματα δηλαδή τα οποία σύμφωνα με την κβαντομηχανική πρέπει να τα μεταχειριζόμαστε ως ενιαίο σύνολο, όσο μακριά και αν βρίσκονται τα τμήματα που τα αποτελούν. Το συμπέρασμα αυτό τους οδήγησε τότε στην παραδοχή ότι η κβαντομηχανική δεν μπορούσε να αποτελεί μια πλήρη θεωρία. Συμπέραναν ότι χρειάζονται και άλλες πρόσθετες φυσικές ποσότητες (οι λεγόμενες κρυμμένες μεταβλητές) για να περιγραφεί η φυσική πραγματικότητα. Από τότε, η θεωρητική και πειραματική δουλειά που έγινε στο μεταξύ, έχει αποκλείσει τις πιο απλές εκδοχές των κρυμμένων μεταβλητών και μας υποδεικνύει ότι ο κβαντομηχανικός εναγκαλισμός είναι πραγματικό χαρακτηριστικό του κόσμου. Ο κβαντικός εναγκαλισμός (διεμπλοκή) αναφέρει ότι σε ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από ένα ή περισσότερα υποσυστήματα, δεν μπορούμε να αποδώσουμε μια συγκεκριμένη κβαντική κατάσταση στο κάθε υποσύστημα τη στιγμή που τα αντίστοιχα σωμάτια δεν έχουν δικές τους ιδιότητες. Αν επιχειρήσουμε να κάνουμε μέτρηση του ενός, επιφέρεται αυτομάτως η αλλαγή των ιδιοτήτων του άλλου, όσο μακριά και αν είναι το ένα από το άλλο.
Alfa Romeo SZ

Η Alfa Romeo SZ (Sprint Zagato), γνωστή και ως ES-30 (Experimental Sportscar, 3.0 Litre) ήταν ένα περιορισμένης παραγωγής σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Alfa Romeo μεταξύ του 1989 και του 1991, σε μόλις 1.036 αντίτυπα. Η SZ ήταν προϊόν συνεργασίας της Alfa Romeo με τον σχεδιαστικό οίκο Zagato, ο οποίος ανέλαβε και την κατασκευή του μοντέλου. Λόγω της εμφάνισής της, η SZ απέκτησε το προσωνύμιο «Il Monstro» (Το τέρας).

 Μηχανικά, η SZ βασιζόταν στην αγωνιστική έκδοση της Alfa Romeo 75, που είχε εξελιχθεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Ο κινητήρας της, ήταν V6 βενζίνης, σε γωνία V κατά 60°, 12-βάλβιδος, κυβισμού 2.959 cm³ και ισχύος 210 ίππων στις 6.200 στροφές το λεπτό. Όλα αυτά, της προσέφεραν επιτάχυνση 0 - 100 km/h σε μόλις 7,0 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα στα 245 km/h, νούμερα εντυπωσιακά για τα τότε δεδομένα. Το κιβώτιο ταχυτήτων είχε τοποθετηθεί στον πίσω άξονα, για καλύτερη κατανομή του βάρους. Επίσης, η SZ διέθετε υδραυλικά ρυθμιζόμενη σε ύψος ανάρτηση, μια ιδιότητα εξαιρετικά χρήσιμη σε χαμηλό σπορ αυτοκίνητο για την αποφυγή εμποδίων. Το εντυπωσιακό είναι ότι η Alfa Romeo SZ θεωρήθηκε εξ αρχής ως κλασικό αυτοκίνητο, ενώ ήταν ακόμα στην παραγωγή, και σήμερα είναι πλέον άκρως συλλεκτικό. Επίσης, αποτέλεσε τη βάση για ένα άμεσα συγγενικό 2-πορτο roadster, την Alfa Romeo RZ (Roadster Zagato), η οποία ήταν ουσιαστικά η καμπριολέ εκδοχή της SZ και παρήχθη τα έτη 1992 και 1993, σε μόλις 278 αντίτυπα (να σημειωθεί ότι και τα δύο μοντέλα δεν προσέφεραν ποτέ αερόσακους). Το αποτέλεσμα ήταν η RZ να έχει αποκτήσει διαχρονικά ακόμα υψηλότερη συλλεκτική αξία, λόγω του μικρότερου αριθμού αντιτύπων της. Alfa Romeo RZ Georg Amtmann, Halwart Schrader: Italienische Sportwagen. Stuttgart (Motor Buch Verlag) 1999. ISBN 3-613-01988-4. Kevin Brazendale: Enzyklopädie Automobil von Alfa Romeo bis Zagato. Die 600 schönsten Modelle. Augsburg (Bechtermünz) 2000. ISBN 3-8289-5384-0. Hartmut Lehbrink, Frank Oleski, Rainer W. Schlegelmilch: Gericke´s 100 - 100 Jahre Sportwagen. Düsseldorf 2005. ISBN 3-938118-00-8. Jürgen Lewandowski, Marion Zellner: Kult-Cabrios. Die legendärsten Cabriolets von 1945 bis heute. München (Steiger) 2000. ISBN 3-89652-195-0. Andrew Montgomery: Sportwagen in Bildern und Fakten. London (Parragon) 2005. ISBN 978-1-4054-8267-7. Das Monster aus Mailand. Vorstellung Alfa Romeo RZ in: Autobild Klassik 1/2010, S. 18 f. «The SZ & RZ (ES-30) Story». home.wxs.nl/~evdbeek. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουνίου 2007.
Δωροθέα της Σαξονίας (1591-1617)

H Δωροθέα, γερμ. Dorothea von Wettin, Äbtissin von Uuedlinburg (7 Ιανουαρίου 1591 - 17 Νοεμβρίου 1617) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας. Έγινε ηγουμένη του αββαείου του Κβέντλινμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Γεννήθηκε στη Δρέσδη. Τον Απρίλιο του 1610 εκλέχθηκε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουργκ. Την εποχή εκείνη επίτροπος (vogt) και προστάτης του αββαείου-πριγκιπάτου ήταν ο αδελφός της Χριστιανός Β΄ εκλέκτορας της Σαξονίας. Τρεις μήνες μετά ο Ροδόλφος Β΄ των Αψβούργων επικύρωσε την εκλογή της. Η σχετικά μικρή διοίκησή της ήταν ήσυχη. Έδωσε επιπρόσθετα προνόμια στην πόλη του Κβέντλινμπουργκ και αύξησε το εισόδημα των ιερέων και των διδασκάλων. Κατά τη διάρκεια μίας επίσκεψης στον αδελφό της στη Δρέσδη, απεβίωσε αιφνίδια 26 ετών. Τάφηκε στο Φράιμπεργκ. Καθώς δεν είχε επιλέξει βοηθό-ηγουμένη, ο Σύλλογος του αββαείου εξέλεξε την Δωροθέα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης, ως πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Saxony" . Encyclopædia Britannica. 24 (11th ed.). Cambridge University Press.
Κοντέ-αν-Μπρι

Το Κοντέ-αν-Μπρι (γαλλ. Condé-en-Brie) είναι κοινότητα της Γαλλίας που ανήκει στο διαμέρισμα του Αιν (Aisne), στην περιφέρεια της Πικαρδίας (Picardie) της Βόρειας Γαλλίας. Βρίσκεται σε απόσταση 100 χιλιομέτρων από το Παρίσι και έχει πληθυσμό περίπου 600 κατοίκων. Βρίσκεται στη θέση ενός πανάρχαιου οικισμού και κατοικείτο από το 500 π.Χ. Ο οικισμός γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη και ήταν εμπορικό σταυροδρόμι λόγω της θέσης του, στη συμβολή των παραποτάμων Συρμελέν (Surmelin) και Ντυί (Dhuys) του ποταμού Μάρνη. Είναι γνωστό για το περίφημο κάστρο του, η ιστορία του οποίου είναι συνδεδεμένη με την οικογένεια Κουσί. Ο λόρδος του Κουσί Ενγερράνδος Β΄ (γαλλ. Enguerrand III de Coucy) άρχισε την κατασκευή του κάστρου στα τέλη του 12ου αιώνα, με τείχος πάχους δύο μέτρων και καπνοδόχους υπό τη μορφή πύργου. Η τελευταία απόγονος του, Μαρία του Κουσί, το μεταβίβασε μέσω του γάμου της στην κομητεία του Μπάρι και στην συνέχεια πέρασε στον Οίκο του Λουξεμβούργου.

 Η τελευταία απόγονος Μαρία του Λουξεμβούργου με τον γάμο της με τον Φραγκίσκο των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ (1487) κληροδότησε τον πύργο στους Βουρβόνους. Εκεί εγκαταστάθηκε ο εγγονός της Λουδοβίκος των Βουρβόνων θείος του μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ΄, ως πρίγκηπας του Κοντέ. Ο καρδινάλιος των Βουρβόνων ξανάκτισε το κάστρο σε αναγεννησιακούς ρυθμούς του 16ου αιώνα, ήταν ένα από τα ισχυρότερα Γαλλικά φρούρια και οι κάτοχοί τους ήταν αρχηγοί της Γαλλικής Προτεσταντικής μερίδας, μετά τον προσηλυτισμό του Λουδοβίκου Α΄ του Κοντέ στον Προτεσταντισμό. Το διάστημα 1711 - 1719 δημεύτηκε από στρατεύματα του Γάλλου βασιλέα Λουδοβίκου ΙΔ΄. Κατά σειρά οι πρίγκιπες του Κοντέ ήταν: Λουδοβίκος Α΄ του Κοντέ Ερρίκος Α΄ των Βουρβόνων του Κοντέ Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων του Κοντέ Λουδοβίκος Β΄ του Κοντέ Ερρίκος Γ΄ του Κοντέ Λουδοβίκος Γ΄ του Κοντέ Λουδοβίκος Ερρίκος Α΄ του Κοντέ Λουδοβίκος Ιωσήφ του Κοντέ Λουδοβίκος Ερρίκος Β΄ του ΚοντέΜε τον θάνατο του τελευταίου πρίγκηπα Λουδοβίκου Ερρίκου Β΄ χωρίς απογόνους το δουκάτο πέρασε στον βασιλικό Οίκο της Ορλεάνης.
Αστροχώρι Άρτας

Το Αστροχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τετραφυλίας, του δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1954 ο οικισμός ονομαζόταν Καταβόθρα.

 Το Αστροχώρι είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στις βόρειες κλιτύς των ορέων Βάλτου (κορυφή Αστρί), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Άνω Καλεντίνης-Μηλιανών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 905. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας. Η τοπική κοινότητα Αστροχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 10,018 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βουτανιάδα, Καστανιές και Πλάτανος. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Καταβόθρα. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αστροχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αστροχωρίου και ορίστηκε έδρα του δήμου Τετραφυλίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τετραφυλίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Το Αστροχώρι είναι κτισμένο σε κομβικό σημείο, στην περιοχή της αρχαίας Τετραφυλίας, μίας από τις σημαντικότερες πόλεις της Αθαμανίας. Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, κτισμένη το 1860 σε ειδυλλιακή τοποθεσία, με τρεχούμενα νερά και παλαιούς νερόμυλους. Στον οικισμό διοργανώνονται οι γιορτές της Αγίας Βαρβάρας στις 4 Δεκεμβρίου και της Αγίας Κυριακής στις 7 Ιουλίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
Καφέ Κάπσα

Το Καφέ Κάπσα (Cafe Capsa), το πιο ιστορικό και διάσημο καφε-ζαχαροπλαστείο του Βουκουρεστίου, βρίσκεται στην κεντρικότερη οδική αρτηρία της πόλης, στην Calea Victoriei αριθ. 36, πολύ κοντά στα πολιτιστικά μέγαρα του Βουκουρεστίου - τη Κεντρική Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, το Εθνικό Θέατρο, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης. Στεγάζεται στο ομώνυμο ξενοδοχείο, το Hotel Capsa.

 Το Ηotel Capsa ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση το 1852, με την επωνυμία «Casa Capsa». Ο ιδρυτής του Γρηγόρης Κάπσα (Grigore Capsa', 1841 - 1902) αγόρασε το κτίριο και το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο, το Hotel Capsa. Το ξενοδοχείο άνοιξε το 1886, με διευθυντή του τον Γάλλο Bourdelle, πρώην διευθυντή του Hotel Cafe Anglais του Παρισιού. Το «Καφέ Κάπσα», που λειτούργησε το 1891, ήταν προνομιακός τόπος συνάντησης της υψηλής αριστοκρατίας και των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών κύκλων του Βουκουρεστίου κατά την εποχή της Μπελ Επόκ. Εδώ σύχναζαν συγγραφείς, ποιητές, ηθοποιοί και μουσικοί της χώρας, αλλά και ξένοι καλλιτέχνες που έρχονταν να δώσουν παραστάσεις στο Βουκουρέστι, όπως η Σάρα Μπερνάρ, η Ζοζεφίνα Μπαίκερ, ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο. Κάθε κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό γεγονός της Ρουμανίας συνδεόταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με το «Καφέ Κάπσα». Μονάρχες, πολιτικοί, διπλωμάτες, συγγραφείς και καλλιτέχνες συγκαταλέγονταν στους θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης διέμεναν στο ξενοδοχείο και σύχναζαν στο αριστοκρατικό «καφέ» του. Ανάμεσα σ' αυτούς ο Κάιζερ Γουλιέλμος Α' της Γερμανίας, ο Αυτοκράτωρ Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρο-Ουγγαρίας, ο τσάρος Αλέξανδρος Β' της Ρωσίας, οι βασιλείς Κάρολος Α' και Φερδινάνδος της Ρουμανίας, καθώς και βασιλικές οικογένειες της Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας. Το «Καφέ Κάπσα» είχε ονομαστεί η «ακαδημία» των λογοτεχνών και καλλιτεχνών της ρουμανικής πρωτεύουσας. Ανάμεσα στους τακτικούς επισκέπτες του ήταν οι ποιητές Μιχάι Εμινέσκου (Mihai Eminescu, 1850 - 1889) και Τούντορ Αργκέζι (Tudor Arghezi, 1880 - 1967), καθώς και ο διάσημος Ρουμάνος συνθέτης Τζεόρτζε Ενέσκου (George Enescu, 1881 - 1955). Οι ζωγράφοι Τ. Αμάν (T. Amman), ιδρυτής της Σχολής Καλών Τεχνών του Βουκουρεστίου, και Νικολάε Γκριγκορέσκου (Nicolae Grigorescu, 1838 - 1907), όπως και ο κριτικός και ιστορικός της λογοτεχνίας Τζεόρτζε Καλινέσκου (George Calinescu, 1899 - 1965), ήταν τακτικοί θαμώνες του «Καφέ Κάπσα». Τη λαμπρότητα του «Καφέ Κάπσα», με την πλούσια επίπλωσή του, τους μαρμάρινους χρωματιστούς κίονες και τους χρυσοποίκιλτους καθρέπτες, περιγράφει με ζωηρές εικόνες στα μυθιστορήματά του ο συγγραφέας και θαμώνας του Τσέζαρ Πετρέσκου (Cezar Petrescu, 1892 - 1961). Με την άνοδο στην εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας άρχισε και η παρακμή του «Καφέ Κάπσα» και τελικά το 1948 ανέστειλε τη λειτουργία του. Ξαναλειτούργησε το 2003, τελείως ανακαινισμένο. Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. "Bucharest, In Your Pocket" series, Essential city guides, Bucharest.
Ekushey Television

Το Ekushey Television‎ (επίσης γνωστό ως ETV) (Βεγγαλικά: একুশে টেলিভিশন‎) είναι ιδιωτικό δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι στο Μπαγκλαντές. Εδρεύει στο Καουράν Μπαζάρ στη Ντάκα. Είναι το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι του Μπανγκλαντές που μεταδίδει εθνικές και διεθνείς ειδήσεις στο Μπαγκλαντές. Ξ επίσημη μετάδοση ξεκίνησε στις 14 Απριλίου 2000. Το 2011, το Ekushey έγινε το πρώτο κανάλι που μεταδίδει όλο το περιεχόμενο του στο διαδίκτυο για τηλεθεατές σε όλο τον κόσμο, μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα της. Το κανάλι θεωρείται ως το πιο δημοφιλές τηλεοπτικό κανάλι στο Μπαγκλαντές, λόγω των ειδήσεων και άλλων καινοτόμων προγραμμάτων.

 Ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2000 ως το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας. Τότε κάλυπτε το μισό πληθυσμό της χώρας και έγινε το πιο δημοφιλές κανάλι, προσφέροντας ποιοτικά ρογράμματα.Το κανάλι μεταδίδει και μερικές πρωτοποριακές εκπομπές για τα δεδομένα της χώρας, όπως η Μουκτοχαμπόρ, στην οποία παιδιά θα ανακοίνωναν της ειδήσεις με κοινωνική σημασία. Το πενήντα τοις εκατό της ομάδας νέων ήταν από μη προνομιούχες οικογένειες. Το ETV έπαιξε ζωτικό ρόλο στην προώθηση ταλαντούχων νέων καλλιτεχνών, ενώ οι καινοτόμες ιδέες και η δέσμευση για ποιοτικά προγράμματα έδωσε τεράστια δημοτικότητα στο κανάλι σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την λειτουργία για δύο χρόνια, στις 29 Αυγούστου 2002 το κανάλι έκλεισε και τέσσερα διευθυντικά στελέχη στερήθηκαν των αδειών εργασίας τους. Ωστόσο, η άδεια συνέχισης του καναλιού χορηγήθηκε στις 14 Απριλίου 2005. Η δορυφορική μετάδοση ξεκίνησε στις 1 Δεκεμβρίου 2006, σε δοκιμαστική βάση. Η επίσημη δορυφορική μετάδοση ξεκίνησε στις 29 Μαρτίου 2007 και άρχισε την 24ωρη μετάδοση στις 1 Ιουνίου. Σημερινός πρόεδρος του ETV είναι ο Μοχάμεντ Σαϊφούλ Αλάμ.Μεταδίδει εκπομπές συζητήσεων, δραματικές σειρές, ειδήσεις (και παιδικές), ειδικευμένες εκπομπές, ντοκιμαντέρ, παραστάσεις για παιδιά και άλλα προγράμματα. Το ETV μεταδίδει επίσης μια ειδική ζώνη για επιχειρηματικές ειδήσεις από τις 10:00 έως τις 14:30, κατά τη διάρκεια των ωρών διαπραγμάτευσης του Χρηματιστηρίου της Ντάκα με ενημερώσεις σε πραγματικό χρόνο, ζωντανές συζητήσεις και έκτακτες ειδήσεις. Είναι το πρώτο κανάλι της χώρας που μεταδίδει τα σχετικά προγράμματα. Κατάλογος τηλεοπτικών σταθμών στο Μπαγκλαντές Επίσημη Ιστοσελίδα Ekushey TV Web Ekushey TV, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Νέα Βρασνά

Τα Νέα Βρασνά είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης και έδρα της τοπικής κοινότητας Βρασνών του Δήμου Βόλβης με πληθυσμό 2.577 κατοίκους (2011). Βρίσκονται στην ανατολική πλευρά των Μακεδονικών τεμπών, 70 χλμ ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Οι ακτές της κωμόπολης βραβεύονται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία.

 Η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται οικιστικά στα μέσα του 20ού αιώνα (περί τις δεκαετίες 60'-70')με την άνθηση του παραθαλάσσιου τουρισμού. Ο οικισμός απορρόφησε πολλούς κατοίκους του ορεινού οικισμού των Βρασνών και προσέλκυσε νέους από την ευρύτερη Βόρεια Ελλάδα να δημιουργήσουν τις παραθεριστικές του κατοικίες. Η ακτή των Νέων Βρασνών βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία. Νέα Βρασνά Βρασνά Παλιάμπελα Κωνσταντίνος Νάζης, τραγουδιστής Βρασνά Ασπροβάλτα
Πτήση Britannia της 20 Απριλίου 1967

Στις 20 Απριλίου του 1967, αεροσκάφος τύπου Μπρίστολ Μπριτάνια της ελβετικής αεροπορικής εταιρίας Γκλόουμπ Ερ (Globe Air) συνετρίβη στο έδαφος, 3,5 χιλιόμετρα (2,2 μίλια) νότια του αεροδρομίου Λευκωσίας στην Κύπρο, με αποτέλεσμα τον θάνατο 126 επιβατών και πληρώματος του αεροσκάφους.

 Το Μπρίστολ Μπριτάνια εκτελούσε πτήση τσάρτερ μεταφέροντας τουρίστες από το Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης, προς τη Βασιλεία στην Ελβετία. Η πτήση σταμάτησε στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα και εν συνεχεία στη Βομβάη της Ινδίας με την επόμενη στάση να αναμένεται στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το πλήρωμα εξέτρεψε την πτήση του στη Λευκωσία, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών στο Κάιρο. Το αεροσκάφος ήταν στην τρίτη του προσπάθεια να προσγειωθεί στο Διάδρομο 32, μεσούσης μιας βίαιης καταιγίδας, όταν επλήγη από κεραυνό με αποτέλεσμα να προσκρούσει σε λόφο κοντά στο χωριό Λακατάμια και να ξεσπάσει σε φλόγες.Κατά τη στιγμή της συντριβής, οι δύο χειριστές είχαν υπερβεί κατά τρεις ώρες, τον επιτρεπόμενο χρόνο απασχόλησής τους. Ο συγκυβερνήτης της πτήσης είχε λιγότερο από 50 ώρες πτήσης στα αεροσκάφη αυτού του τύπου.Από την πρόσκρουση, επέζησαν δύο Γερμανοί και δύο Ελβετοί επιβάτες, οι τρεις από αυτούς τραυματίστηκαν σοβαρά και νοσηλεύτηκαν στο υπαίθριο νοσοκομείο των Ηνωμένων Εθνών πλησίον της Λευκωσίας, ο δε τέταρτος, αναφέρθηκε να μην έχει τραύματα.
Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας

Η Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας είναι μια από τις μεγαλύτερες τοξωτές γέφυρες με πολλαπλά ανοίγματα στον κόσμο, και η μεγαλύτερη αυτού του είδους στην Ελλάδα. Διασχίζει την Κοιλάδα της Τσακώνας και συνδέει μια επικίνδυνη τοποθεσία κοντά στη Μεγαλόπολη, όπου τα τελευταία χρόνια υπήρξαν πολλές κατολισθήσεις.

 Η Τοξωτή Γέφυρα Τσακώνας, με μήκος 490 μέτρων, ήταν το τελευταίο τμήμα προς παράδοση, στο τμήμα Παραδείσια - Τσακώνα, στον Αυτοκινητόδρομο Μορέας (Τρίπολη - Καλαμάτα), που κατασκευάστηκε από το Δημόσιο και αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης από την κοινοπραξία «Μορέας». Όπως έχει δηλωθεί από τον επικεφαλής της κατασκευής, Νίκο Ντονά, αυτή η γέφυρα είναι ένα από τα πιο δύσκολα κατασκευαστικά έργα, μετά από τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, και κοστολογείται στα 22 εκατομμύρια ευρώ, μαζί με την παράκαμψη που λειτουργούσε εως και πριν από την παράδοση του τμήματος. Η γέφυρα στηρίζεται σε τρία σημεία: ένα στήριγμα σε κάθε πλευρά (εγκαθίσεις) και ένα στήριγμα που βρίσκεται πλησίον της κορυφής της βάθρας της γέφυρας. Αυτό είναι και το πιο σημαντικό στήριγμα: πρόκειται ουσιαστικά για ένα γιγαντιαίο προκατασκευασμένο κτήριο, το οποίο διασφαλίζει τη στατικότητα της γέφυρας. Από τα βάθρα της γέφυρας ξεκινά το τόξο της γέφυρας, με μέγιστο ύψος 30 μέτρων, το οποίο ολοκληρώνεται στην αντίπερα πλευρά. Τα δύο τόξα, ένα σε κάθε πλευρά, στηρίζουν το ατσάλινο τμήμα της γέφυρας, στο οποίο βρίσκεται το τμήμα του δρόμου.Η κατασκευή της γέφυρας ξεκίνησε το 2008 και δόθηκε στην κυκλοφορία τον Ιανουάριο του 2016. Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Πελοποννήσου Παρουσίαση της γέφυρας από το news247.gr
Γκεβχερί Καντινεφέντι

Η Γκεβχερί Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:امرأة جميلة) (Τούρκικα: Gevheri Kadınefendi, 8 Ιουλίου 1856 - 6 Σεπτεμβρίου 1884) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Beşinci Gevheri Kadın Efendi Hazretleri

 Η Γκεβχερί Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1856 στο Χόπα, και ήταν κόρη του Σαλίχ Μπέης Σβατνμπά και της συζύγου του Σαζιγιέ Τσάμπα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εμινέ Σβατνμπά. Είχε μια αδελφή την Φατμά Χανίμ. Σε πολύ μικρή ηλικία δόθηκε στο παλάτι. Εκπαιδεύτηκε και μορφώθηκε από την Βαλιντέ Περτεβνιγιάλ Σουλτάν. Είχε μακρά σγουρά καστανά μαλλιά και μπλε μάτια. Πάντα φορούσε λευκό μακρύ φόρεμα και μπλε Χότος (hotoz). Δεν λάτρευε τις τελετές. Το 1872 η Εμινέ παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Αζίζ και της έδωσε ένα δαχτυλίδι, δώρο για το γάμο. Η Εμινέ δεν φορούσε κοσμήματα, είχε φυσική ομορφιά και ήταν κομψή. Μετονομάστηκε σε Γκεβχερί και έλαβε τον τίτλο "Beşinci Kadınefendi" (πέμπτη γυναίκα). Ένα χρόνο αργότερα γέννησε τον Ηγεμόνα Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι και το 1874 γέννησε την Εσμά Σουλτάν. Ήταν μια πολύ πιστή γυναίκα και συνήθιζε να βοηθά τους φτωχούς και τους άπορους. Χρησιμοποίησε τα χρήματα της για να επισκευάσει τα τζαμιά, τις μαστράσες και τα σχολεία. Η Γκεβχερί Καντινεφέντι πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1884 στο Παλάτι Ορτάκιοϊ σε ηλικία 28 ετών. Είναι θαμμένη στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Καμίλα Μπορδονάμπα

Η Καμίλα Μπορδονάμπα Ρολδάν, (ισπανικά: Camila Bordonaba Roldán, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [ kaˈmila βorðoˈnaβa]) γεννημένη στις 4 Σεπτεμβρίου 1984) στο Μπουένος Άιρες στην Αργεντινή), επίσης γνωστή ως και Cami ή Cato, είναι μια Αργεντίνα ηθοποιός, τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, παραγωγός αρχείων, χορεύτρια, μουσικός, σκηνοθέτης, εκπρόσωπος, φιλάνθρωπος, και πρώην περιστασιακό μοντέλο. Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις τηλεοπτικές σειρές Τσικιτίτας, Ανυπότακτες Καρδιές, Son de Fierro και Atracción x4 και ως μέλος του συγκροτήματος Erreway.

 Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1984 στο Μπουένος Άιρες. Οι γονείς της, Χουάν Κάρλος Μπορδονάμπα και Νόρα Ρολδάν είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και ιδιοκτήτες μπακάλικου. Έχει δύο αδέρφια, τη Μελίνα και τον Ροντρίγκο. Είχε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της Μπενχαμίν Ρόχας όταν ήταν και οι δύο στις σειρές Τσικιτίτας και Ανυπότακτες Καρδιές, χώρισαν το 2004. Μετά έβγαινε με μέλος της παραγωγικής ομάδας των Erreway, τον Chochi και ανακοίνωσε τον χωρισμό τους το 2007. Έχει ονομάσει τον συμπρωταγωνιστή της Φελίπε Κολόμπο κολλητό της και είναι η νονά της κόρης του μαζί με τον Μπενχαμίν Ρόχας. 1996 – Chiquititas Vol. 2 1997 – Chiquititas Vol. 3 1998 – Chiquititas Vol. 4 1999 – Chiquititas Vol. 5 2000 – Chiquititas Vol. 6 2001 – Chiquititas Vol. 7 2002 – Chiquititas: Rincón de Luz2003 rebelde way 2005 – El Patrón de la Vereda 2007 – Son de Fierro 2008 – Atracción x4 2002: Señales Erreway en Grand Rex 2003: Tiempo 2004: Memoria Gira 2004 2006: Erreway en Concierto 2006: El Disco de Rebelde Way 2007: Erreway presenta su caja recopilatoria 2007: Erreway en España 2021: Vuelvo Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Camila Bordonaba στο Wikimedia Commons Η Καμίλα Μπορδονάμπα στο IMDb Η Καμίλα Μπορδονάμπα στο Cinenacional.com
Επαρχία Μπιέ

Το Μπιέ (πορτογαλικά: Bié‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας που βρίσκεται στο οροπέδιο Μπιέ στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Πρωτεύουσά της είναι το Κουίτο, το οποίο ονομαζόταν Σίλβα Πόρτο μέχρι την ανεξαρτησία του από την Πορτογαλία το 1975. Η επαρχία έχει έκταση 70.314 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.455.255 κατοίκους το 2014. Ο σημερινός κυβερνήτης της επαρχίας είναι ο Ζοσέ Αμάρο Τάτι.

 Η επαρχία Μπιέ περιέχει τις ακόλουθες κοινότητες (comunas) ταξινομημένες στους αντίστοιχους δήμους τους: Δήμος Αντούλο - Αντούλο, Καλουσίνγκα, Κασούμπε, Κιβαούλο Δήμος Ενχαρέα - Γκάμπα, Ενχαρέα, Καλέι, Λούμπια, Ντάντο Δήμος Καμακούπα - Καμακούπα, Κουάνζα, Ουμπούλο, Ρινγκόμα, Σάντο Αντόνιο ντα Μουίνια Δήμος Καταμπόλα - Καϊβέρα, Καταμπόλα, Σάντε, Τσιπέτα, Τσιούκα Δήμος Κουέμπα - Κουέμπα, Λουάντο, Μουνιάνγκο, Σατσινεμούνα Δήμος Κουίτο - Καμπάντουα, Κουίτο, Κούνζε, Τρούμπα, Τσικάλα Δήμος Κουνίνγκα - Κουνίνγκα, Μπέλο Χοριζόντε Δήμος Τσινγκουάρ - Κανγκότε, Κουτάτο, Τσινγκουάρ Δήμος Τσιτέμπο - Κατσίνγκες, Μαλένγκουε, Ματούμπο, Μουμπουέ, Σόμα Κουένζε, Τσιτέμπο Η επαρχία Μπιέ συνορεύει βόρεια με την επαρχία Μαλάνζε, στα βορειοανατολικά με την επαρχία Λούντα Σουλ, την επαρχία Μόξικο στα ανατολικά, την επαρχία Κουάντο Κουμπάνγκο στα νότια και με τις επαρχίες Ουίλα, Χουάμπο και Κουάνζα Σουλ στα δυτικά. Το κλίμα της επαρχίας Μπιέ είναι δροσερό και οι άφθονες βροχοπτώσεις καθιστούν δυνατή την καλλιέργεια αραβοσίτου, ζαχαροκάλαμου, ρυζιού, καφέ και φυστικιών. Το έδαφος είναι από τα πιο εύφορα στην Ανγκόλα. Η επαρχία ήταν κάποτε ένας σημαντικός εμπορικός σύνδεσμος μεταξύ των Πορτογάλων εμπόρων στο λιμάνι της Μπενγκέλα στον Ατλαντικό Ωκεανό και των Οβιμπούντου στο εσωτερικό. Η πρωτεύουσα και άλλες πόλεις της επαρχίας παραμένουν σημαντικά εμπορικά κέντρα στην Ανγκόλα. Η επαρχία Μπιέ είναι μια από τις περιοχές που επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον εμφύλιο πόλεμο. Η γεωργία σταμάτησε σε αρκετές περιοχές και μέρος του αγροτικού πληθυσμού κατέφυγε στις πόλεις. Η πρωτεύουσα της επαρχίας, Κουίτο, καταστράφηκε εν μέρει από βομβαρδισμούς, όπως και δρόμοι και άλλες υποδομές. Από το 2002, οι προσπάθειες ανοικοδόμησης ήταν σημαντικές.
Αλέξανδρος Ηρακλίεβιτς Μπαγκρατιόν

Ο Aλέξανδρος Μπαγκρατιόν γεωργιανά: ალექსანდრე ბაგრატიონ-მუხრანელი Aλεξάντρε Μπαγκρατιόν-Μουχρανέλι, ρωσικά: Александр Ираклиевич Багратион-Мухранский‎ Aλεξάντρ Ιρακλίεβιτς Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκυ, ( 1 Αυγούστου [20 Ιουλίου Π.Η.] 1853– 12 Νοεμβρίου [20 Οκτωβρίου Π.Η.] 1918) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού πριγκιπικού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού πρώην βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και απόγονος τού Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας, τού προτελευταίου βασιλιά της Γεωργίας. Στρατηγός στην αυτοκρατορική ρωσική υπηρεσία και μέλος τού άμεσου κύκλου τού τσάρου Νικολάου Β΄, σκοτώθηκε από τους Μπολσεβίκους στη μεταπολεμική αναταραχή στη Ρωσία.

 Γεννήθηκε από τον πρίγκιπα Ηρακλή Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι και την πριγκίπισσα Kετεβάν Αργκουτίνσκι-Ντολγκορούκι στο χωριό Mτσαντιγιβάρι της Γεωργίας, τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σπούδασε στη Σχολή Ιππικού Νικολαέφσκι, εισήλθε στη ρωσική στρατιωτική υπηρεσία το 1874 και έλαβε μέρος στον Ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1877-1878) . Προήχθη σε συνταγματάρχη το 1893 και υπηρέτησε στη στρατιωτική περιφέρεια τού Καυκάσου μέχρι το 1902, όταν διορίστηκε διοικητής τού συντάγματος Δραγόνων τού Νίζνι Νόβγκοροντ. Το 1903 ο πρίγκιπας Αλέξανδρος διαδέχθηκε το τέλος τού εξαδέλφου του Κωνσταντίνου ως επικεφαλής τού υποκλάδου Σίντα Κάρτλι. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε υποστράτηγος και τέθηκε επικεφαλής τού συντάγματος ιππικού τού Σώματος Φρουράς. Το 1905 διορίστηκε υποστράτηγος à la suite στον Τσάρο Νικόλαο Β΄. Ήταν μέλος της Κρατικής Δούμας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και προήχθη σε αντιστράτηγο το 1917. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους προσπάθησε να φτάσει στην πατρίδα του τη Γεωργία, αλλά συνελήφθη από τους Ερυθρούς Φρουρούς στον Βόρειο Καύκασο και χάθηκε κατά τη διάρκεια μίας μαζικής δολοφονίας αξιωματικών τού Αυτοκρατορικού στρατού στο Πιατιγκόρσκ τον Οκτώβριο του 1918. Ο Αλέξανδρος επέζησε από την ευγενή σύζυγό του, την οποία νυμφεύτηκε στην Τιφλίδα στις 6 Νοεμβρίου [25 Οκτωβρίου Π.Η.] 1881, τη Mαρία Ντιμιτρίεβνα Γκολοβάστεβνα (Τιφλίδα, 23 Οκτωβρίου [11 Οκτωβρίου Π.Η.] 1855 – Νίκαια, 25 Ιουνίου [12 Ιουνίου Π.Η.] 1932), κόρη τού αντιναυάρχου Ντμίτρι Ζαχάροβιτς Γκολοβάστεφ (13 Ιανουαρίου 1822 - 4 Νοεμβρίου 1886) και της συζύγου Λεωνίδας Εγκορόβνας φον Έσσεν. Αυτή ήταν εκ πατρός εγγονή τού Zάχαρ Αλεξέγιεβιτς Γκολοβάτσεφ και της Βαρβάρας Αλεξάντροβνας Ιβίνας, και εκ μητρός εγγονή Ιγκόρ (Γεωργίου) φον Έσσεν και της Ελισαβέτα Ραϊνγκολντόβνα φαν Σέλτινγκα . Ο Αλέξανδρος απεβίωσε ως εμιγκρέ στη Γαλλία. Επέζησε από δύο από τα παιδιά του: Κυρίον (απεβ. σε βρεφική ηλικία το 1898). Μαρία (1882-1893). Περισσότερο από αυτόν έζησαν δύο άλλα παιδιά του: Γεώργιος, που η κόρη του η Λεωνίδα παντρεύτηκε τον Βλαντιμίρ Κυρίλλοβιτς. Νίνα.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1936

Tο 6ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1936 (στην πραγματικότητα το έβδομο, αφού το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 θεωρήθηκε εκτός σειράς), διεξήχθη στο Βουκουρέστι από τις 17 ως τις 24 Μαΐου 1936 και το κατέκτησε η Ρουμανία για τρίτη φορά.

 Στο Βαλκανικό Κύπελλο 1936 μετείχαν μόνο τρεις από τις έξι βαλκανικές χώρες. Δεν πήραν μέρος η Τουρκία και η Αλβανία, όπως στις περισσότερες διοργανώσεις της προπολεμικής περιόδου αλλά και η Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση έγινε στο Βουκουρέστι, στο γήπεδο Φυσικής Αγωγής και υπήρξε η τελευταία προπολεμική. Κατά το καθιερωμένο σύστημα οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο (δύο ματς) που έγινε στην ίδια πόλη. Έτσι το Κύπελλο ολοκληρώθηκε σε οκτώ μόλις ημέρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία με δύο νικες, η οποία έτσι έγινε η πολυνίκης του θεσμού με τρεις κατακτήσεις σε έξι επίσημες διοργανώσεις. Πρώτος σκόρερ με 4 γκολ αναδείχθηκε ο Ρουμάνος Σβαρτζ. Η διοργάνωση υπήρξε πιο παραγωγική σε γκολ από όλες τις προηγούμενες, αφού σημειώθηκαν 21 γκολ σε 3 μόλις αγώνες. Όλοι οι αγώνες έγιναν στo Βουκουρέστι, στο γήπεδο "Φυσικής Αγωγής". 17/5/1936: Ρουμανία - Ελλάδα: 5-2 21/5/1936: Βουλγαρία - Ελλάδα: 5-4 24/5/1936: Ρουμανία - Βουλγαρία: 4-1 RSSSF
Λυδία λίθος

Η λυδία λίθος είναι η κοινή ονομασία πετρώματος μαύρου χρώματος, το όνομα του οποίου προέρχεται από τη Λυδία της Μικράς Ασίας από όπου την εισήγαγαν αρχικά κατά την αρχαιότητα οι Έλληνες. Είναι είδος βασάλτη, ενός σκληρού πετρώματος που ετυμολογικά προέρχεται από την λέξη βάσανος. Με τη χρήση της Λυδίας λίθου μπορεί να εξακριβωθεί η περιεκτικότητα ενός κράματος σε χρυσό.

 Εάν συρθεί ένα κομμάτι χρυσού στην επιφάνεια της λυδίας λίθου, αφήνει ένα χαρακτηριστικό ίχνος. Όμως εάν συρθεί ένα κομμάτι όχι καθαρού χρυσού αλλά κράματος τότε η απόχρωση του χρώματος του ίχνους που αφήνει πάνω στην επιφάνεια της λυδίας λίθου είναι διαφορετική. Και ανάλογα με την περιεκτικότητα ενός κράματος σε χρυσό, το ίχνος αυτό έχει διαφορετική απόχρωση. Έτσι, αν η απόχρωση του ίχνους ενός κράματος συγκριθεί με τις αποχρώσεις ιχνών κραμάτων με γνωστή περιεκτικότητα, μπορεί να εκτιμηθεί η περιεκτικότητά του σε χρυσό με αρκετά ασφαλή τρόπο. Αυτή η τεχνική, γνωστή από την αρχαιότητα, χρησιμοποιήθηκε αρχικά στον ελληνικό χώρο για την εξακρίβωση της γνησιότητας τον χρυσών νομισμάτων, αλλά αργότερα επεκτάθηκε σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις όπου η διαπίστωση της περιεκτικότητας ενός κράματος σε χρυσό ήταν απαραίτητη. Ακόμα και σήμερα, χρυσοχόοι εκτιμούν την περιεκτικότητα χρυσών αντικειμένων σε καράτια με την ίδια μέθοδο. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, όμως, η λυδία λίθος όλο και συχνότερα απαντάται σε τεχνητή παρά σε φυσική μορφή, ή αντικαθίσταται με μεθόδους που δίνουν μετρήσεις με μεγαλύτερη ακρίβεια. Μεταφορικά, η φράση "λυδία λίθος", λόγω της χρήσης του πετρώματος για πολλούς αιώνες ως εργαλείου εξακρίβωσης της καθαρότητας κραμάτων χρυσού, χρησιμοποιείται για να δηλώσει την έννοια της δοκιμασίας, του τρόπου ελέγχου, της εξακρίβωσης κτλ.
Λουίζα Αδελαΐδα των Βουρβόνων (1696–1750)

Η Λουίζα Αδελαΐδα των Βουρβόνων (2 Νοεμβρίου 1696 - 20 Νοεμβρίου 1750) ήταν μια Γαλλίδα πριγκίπισσα εξ αίματος και μέλος του βασιλικού κύκλου των βασιλέων Λουδοβίκου ΙΔ΄ και Λουδοβίκου ΙΕ΄. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά είχε πολλά νόθα παιδιά.

 Γεννημένη στο Hôtel de Conti στο Παρίσι, η Λουίζα Αδελαΐδα ήταν η νεότερη επιζήσασα κόρη του Φραγκίσκου Λουδοβίκου, του πρίγκιπα του Κοντί από τη σύζυγό του Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, βασίλισσα της Πολωνίας. Από τη γέννηση, η Λουίζα Αδελαΐδα είχε τον τίτλο της Mademoiselle de La Roche-sur-Yon. Η μεγαλύτερη αδερφή της ήταν η Μαρία Άννα των Βουρβόνων (1689-1720), η μελλοντική πριγκίπισσα του Κοντί. Ο μεγαλύτερος επιζών αδερφός της ήταν ο Λουδοβίκος Αρμάνδος Β΄ του Κοντί.Ένα χρόνο μετά τη γέννησή της, ο πατέρας της έγινε ο βασιλιάς της Πολωνίας από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄, αλλά αργότερα απέρριψε την προσφορά λόγω της αγάπης του για τη Λουίζα Φραγκίσκη των Βουρβόνων, δούκισσα του Μπουρμπόν, την ερωμένη του και κόρη του βασιλιά. Στις 16 Φεβρουαρίου 1707, η Λουίζα Αδελαΐδα βαφτίστηκε στο Βασιλικό Παρεκκλήσι των Βερσαλλιών και πήρε το όνομά της προς τιμήν του Λουδοβίκου Μέγα Δελφίνου και της Αδελαΐδας, συζύγου του. Το 1709, η Λουίζα Αδελαΐδα έχασε τον πατέρα της και ο αδελφός της τον διαδέχθηκε. Η μεγαλύτερη αδερφή της παντρεύτηκε το 1713 σε ηλικία 24 ετών τον Λουδοβίκο Ερρίκο του Κοντέ.Η Λουίζα Αδελαΐδα δεν παντρεύτηκε ποτέ, αν και το 1748, προτάθηκε ένας γάμος με τον Στανίσλαο, πρώην βασιλιά της Πολωνίας.Μετά το θάνατο της αδερφής της, Μαρίας Άννας το 1720, στη Λουίζα Αδελαΐδα δόθηκε όλη η ιδιοκτησία της Πριγκίπισσας - προς ενόχληση του αδερφού της. Το 1732 η μητέρα της πέθανε έχοντας συμφιλιωθεί με τα παιδιά της - αυτή και τα αδέρφια της είχαν απομακρυνθεί από τη μητέρα τους λόγω της συμπεριφοράς του πατέρα τους, αν και η Λουίζα Αδελαΐδα, ως μικρότερη, δεν υπέφερε ιδιαίτερα. Ήταν εκείνη τη στιγμή που αγόρασε το Hôtel de Lauzun. Εκείνη την εποχή έγινε γνωστό ως Hôtel de La Roche-sur-Yon και εμφανίζεται με αυτό το όνομα στο χάρτη του 1739 του Παρισιού.Έχοντας επιβιώσει περισσότερο από όλα τα αδέλφια και τους γονείς της, η Λουίζα Αδελαΐδα πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 54 ετών. Θάφτηκε στο Carmel du faubourg Saint-Jacques, στην πρωτεύουσα. Ο Ρενέ Λουί ντ'Αρζενσόν σημείωσε στα απομνημονεύματά του: «Η Mademoiselle de la Roche-sur-Yon πέθανε χθες το βράδυ από την ευλογιά. Ήταν μια καλή πριγκίπισσα και άφησε πολλά μπάσταρδα».