IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χαϊνταρκάν

Το Χαϊνταρκάν (κιργιζικά: Айдаркен‎, ρωσικά: Хайдаркан‎ ή, πιο πρόσφατα, Айдаркен) είναι οικισμός αστικού τύπου στην Περιφέρεια Μπατκέν του Κιργιστάν. Ο πληθυσμός είναι 10.331 κάτοικοι (απογραφή 2009).

 Το εργοστάσιο υδραργύρου του Χαϊνταρκάν ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός πρωτογενής υδραργύρου του 2005. Τα αποθέματα που εξορύσσονται βρίσκονται στο Χαϊνταρκάν ή κοντά σε αυτό. Η Σύμβαση της Μιναμάτα περιλαμβάνει διατάξεις που θα εξαλείψουν την εξόρυξη του πρωτογενής υδραργύρου. World Gazetteer: Κιργιζία – World-Gazetteer.com
Συμμετοχή της Σερβίας και Μαυροβουνίου στη Eurovision

Η Σερβία και Μαυροβούνιο συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision δύο φορές, από το 2004. Η πρώτη συμμετοχή ήταν μια επιτυχία, με τη χώρα να τερματίζει δεύτερη με την συμμετοχή του Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς. Το 2005, η χώρα τερμάτισε 7η με το συγκρότημα No Name από την Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου. Η Σερβία και Μαυροβούνιο είναι μία από τις λίγες χώρες που έχουν στείλει όλα τα τραγούδια σε μία από τις επίσημες γλώσσες.

 Η Σερβία και Μαυροβούνιο ήθελε να λάβει μέρος το 2003, όμως δεν ήταν σε θέση να λάβουν μέρος, γιατί η EBU αποφάσισε ότι πάρα πολλές χώρες θα υποβιβαζόταν αν η χώρα λάμβανε μέρος. Το RTS πραγματοποίησε έναν διαγωνισμό, το "Beovizija 2003" (χρησιμοποιήθηκε ως «πρόβα» για τα επόμενα χρόνια επιλογής της Eurovision) που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 12 και 14 Απριλίου. Ο νικητής ήταν ο Τόσε Πρόεσκι με το "Čija si". Ο Προέσκι θα πήγαινε για να εκπροσωπήσει την πατρίδα του, την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας το επόμενο έτος. Το "No Name" ήταν κοντά στο να συμμετάσχει για μια ακόμη φορά, για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2006 στην Αθήνα, ωστόσο, από τη νίκη στον εθνικό προκριματικό γύρο το 2005, είχε αμφισβητηθεί η κριτική επιτροπή, λόγω της τακτικής ψήφου της Ραδιοτηλεόρασης του Μαυροβουνίου, και από την ψηφοφορία του εθνικού προκριματικού το 2006 είδε μια επανάληψη αυτού. Έτσι, η UJRT, η εθνική ένωση των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών, δεν κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με την αποστολή τους στο διαγωνισμό και πάλι. Στις 20 Μαρτίου 2006, Σερβία και Μαυροβούνιο αποσύρθηκε επίσημα από το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Η χώρα ωστόσο συμμετείχε στην τελική ψηφοφορία για το νικητή. Ο ημιτελικός της Eurovision δεν μεταδόθηκε στο Μαυροβούνιο το 2006, και έτσι οι ψήφοι από τη Σερβία και Μαυροβούνιο, ήταν μόνο από τη Σερβία. Και οι δύο χώρες έστειλαν ξεχωριστές συμμετοχές στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2007, μετά το δημοψήφισμα του Μαυροβουνίου για την ανεξαρτησία και διάλυση της κρατικής ένωσης, τον Ιούνιο του 2006. Το Μαυροβούνιο έκανε το ντεμπούτο του ως ανεξάρτητο κράτος και έστειλε τον Στίβαν Φάντι και η Σερβία έστειλε τη Μαρίγια Σερίφοβιτς που έφερε το τρόπαιο στη Σερβία για πρώτη φορά. Η Σερβία και Μαυροβούνιο, αποχώρησε το 2006, αλλά ψήφισε. Ανάμεσα στο 2004 και το 2006, το ιστορικό ψηφοφορίας της Σερβίας και Μαυροβουνίου έχει ως εξής: Στους τελικούς: Στους ημιτελικούς: Από το 1961 ως το 1991 η χώρα συμμετείχε ως μέρος της Γιουγκοσλαβίας. Βαθμοί προς και από τη Σερβία και Μαυροβούνιο eurovisioncovers.co.uk
Δουκάτο της Καρνιόλας

Το Δουκάτο της Καρνιόλας (σλοβενικά: Vojvodina Kranjska, γερμανικά: Herzogtum Krain, λατινικά: Ductatus Carnioliae) ήταν αυτοκρατορικό κτίσμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ιδρύθηκε υπό τον κανόνα των Αψβούργων στο έδαφος του πρώην Ανατολικού Φραγκικού Μαργραβινάτου της Καρνιόλας το 1364. Μια κληρονομική γη της μοναρχίας του Αψβούργου, έγινε συστατικό έδαφος της αυστριακής αυτοκρατορίας το 1804 και μέρος του Βασιλείου της Ιλλυρίας έως το 1849. Μια ξεχωριστή γη του στέμματος από το 1849, ενσωματώθηκε στα εδάφη της Κισιλιθάνης της Αυστρίας-Ουγγαρίας από το 1867 μέχρι τη διάλυση του κράτους το 1918.

 Ροδόλφος 1364-1365. Επίσης δούκας της Αυστρίας από το 1358. Τον διαδέχθηκαν οι δύο αδελφοί του: Αλβέρτος 1365-1379, μαζί με τον αδελφό του Λεοπόλδο 1365-1386, επίσης δούκα της Έσω Αυστρίας από το 1379. Γουλιέλμος 1386-1406, γιος του Λεοπόλδου. Ερνέστος 1406-1424, αρχιδούκας της Αυστρίας από το 1414. Φρειδερίκος 1424-1493, γιος του Ερνέστου, αυτοκράτορας της Γερμανίας από το 1452, αρχιδούκας της Αυστρίας από το 1457. Μαξιμιλιανός 1493-1519, αρχιδούκας της Αυστρίας, αυτοκράτορας της Γερμανίας από το 1508. Κάρολος Α΄ 1519-1521, αρχιδούκας της Αυστρίας, αυτοκράτορας της Γερμανίας από το 1520. Φερδινάνδος Α΄ 1521-1564, αρχιδούκας της Αυστρίας, αυτοκράτορας της Γερμανίας από το 1558. Κάρολος Β΄ 1564-1590, γιος του Φερδινάνδου, αρχισδούκας της Έσω Αυστρίας. Φερδινάνδος Β΄ 1590-1637, αρχιδούκας της Αυστρίας και αυτοκράτορας της Γερμανίας από το 1619. Map – Duchy of Carniola in 1849 Slovenian National Insignia
Βουνιχώρα Φωκίδας

Η Βουνιχώρα είναι ιστορικό, μαρτυρικό, ορεινό χωριό της τέως επαρχίας Παρνασσίδας του Νομού Φωκίδας, σε απόσταση 18 χλμ. από την πρωτεύουσα Άμφισσα. Βρίσκεται βορειοδυτικά του Γαλαξειδίου και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Δελφών. Βρίσκεται κτισμένη στους πρόποδες της Γκιώνας και σε υψόμετρο 690 μ., ενώ αριθμεί 414 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Στις σημερινές ασχολίες τους περιλαμβάνονται η ελαιοκαλλιέργεια, η μελισσοκομία, η κτηνοτροφία, ενώ παλαιότερα έξω από το χωριό λειτουργούσε λατομείο βωξίτη.

 Πιθανότερη εξήγηση για την προέλευση του ονόματός του αποτελεί η απόδοση σε μια λέξη της φράσης «χώρα του βουνού». Οι αρχικοί κάτοικοι της Βουνιχώρας βρέθηκαν στην περιοχή από τα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Κατά την διάρκεια της κατοχής η κάτοικοι συμμετείχαν ενεργά στην Αντίσταση. Στις 10 Απριλίου του 1943 οι ιταλικές δυνάμεις Κατοχής πυρπόλησαν το χωριό, εκτελώντας παράλληλα όσους κατοίκους βρήκαν σε αυτό. Η συγκεκριμένη ενέργεια σημειώθηκε ως αντίποινα για τις απώλειες που υπέστησαν οι Ιταλοί δύο μέρες νωρίτερα σε σύγκρουση με αντάρτες του ΕΛΑΣ υπό τον καπετάν Νικηφόρο στον δημόσιο δρόμο Άμφισσας - Λιδωρικίου, κοντά στη γειτονική Αγία Ευθυμία, η οποία επίσης καταστράφηκε. Το 1987 η ποδοσφαιρική ομάδα Έλατος Βουνιχώρας κατέκτησε το πρωτάθλημα στη Φωκίδα, αλλά μηδενίσθηκε λόγω ενός τυπικού παραπτώματος και έτσι έχασε την ευκαιρία να διεκδικήσει την άνοδό της στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Από το 2002 το χωριό εκπροσωπεί η Αναγέννηση Βουνιχώρας, που αποτελεί εξέλιξη του Ελάτου. http://www.fokidanet.com Αρχειοθετήθηκε 2021-05-25 στο Wayback Machine. http://www.greekholocausts.gr Εφημερίδα Βουνιχώρα Φωκίδος, Α΄ Τρίμηνο 1998
630 Ευφημία

Η Ευφημία (Euphemia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,905. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Ευφημία. Η Ευφημία ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ευνομίας.

 Η μέση διάμετρος της Ευφημίας εκτιμάται σε 17,21 ± 0,9 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 7 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2,7 gr/cm³. Με βάση αυτή τη μάζα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευφημίας εκτιμάται σε 0,6 cm/sec² περίπου (1600 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής σε 11 m/sec (40 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,238. Η Ευφημία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 79 ώρες και 11 λεπτά, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 ως 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν, ενώ η μέγιστη μπορεί να φθάνει τους μείον 26 βαθμούς Κελσίου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μάχη στο Τυμπάκι

Η Μάχη στο Τυμπάκι διεξήχθη στην Ανατολική Κρήτη στα μέσα του 1822 μεταξύ των Ελλήνων επαναστατών και των Τούρκων και έληξε με τη νίκη των Ελλήνων.

 Από τα μέσα Μάϊου, οι Τούρκοι σχεδόν σε όλη την Κρήτη, βρίσκονταν κλεισμένοι στα κάστρα της. Στο νησί έφταναν πληροφορίες ότι, κατευθύνεται προς τα εκεί ο Αιγυπτιακός στόλος, γι' αυτό και ήταν απαραίτητο να σταλεί βοήθεια από την Πελοπόννησο και τα νησιά του Αιγαίου. Παρόλα αυτά, ο γενικός έπαρχος της Κρήτης Αφεντούλιεφ, φάνηκε να δείχνει είτε υποτίμηση είτε άγνοια του κινδύνου και μόλις στις 2 Ιουνίου, απευθυνόταν προς την κυβέρνηση για να τονίσει τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόταν η Κρήτη. Λίγες μέρες αργότερα, ο ελληνικός στρατός, πέτυχε μεγάλη νίκη εναντίον των Τούρκων στη Μαλάξα, νίκη η οποία ενθάρρυνε τους Έλληνες, οι οποίοι άρχισαν να παρενοχλούν τον εχθρό με συνεχείς ακροβολισμούς και ενέδρες. Στις 12 Ιουνίου οι Έλληνες επιτέθηκαν ενάντια στους οχυρωμένους Τούρκους στα Τσουκαλαριά και τελικά αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν στην Μαλάξα. Από εκεί αποσύρθηκαν στο ορεινό χωριό Κάμπος και οι Τούρκοι κατέλαβαν την Μαλάξα. Συγχρόνως με τα γεγονότα αυτά στην δυτική Κρήτη, στην ανατολική οι Έλληνες οπλαρχηγοί Βουρδουμπάς, Τσουδερός, Δεληγιαννάκης, Κουρμούλης και Ζερβουδάκης επιτέθηκαν εναντίον των Τούρκων στο Τυμπάκι. Στην θέση Τυμπάκι, είχαν στρατοπεδεύσει 2.000 Τούρκοι υπό την ηγεσία των Αφριολίδη και Μουσταφά Καψάλη. Διέθεταν πέραν αυτών και ιππικό και η αριθμητική υπεροχή τους έναντι των αντιπάλων ήταν φανερή. Από την άλλη οι Έλληνες, αγωνίστηκαν με γενναιότητα αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο χωριό Κλήμα όπου άρχισαν να συγκεντρώνονται αγωνιστές και από άλλες επαρχίες της Κρήτης, παρενοχλώντας συνεχώς τους Τούρκους των περιοχών αυτών. Τελικά, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να ζητήσουν ανακωχή κατά τη διάρκεια της οποίας οι Έλληνες επωφελήθηκαν και κατέλαβαν τα χωριά Βορρίζια, Ζερό, Γρηγοριά και Γέργερη εξοπλίζοντας τους κατοίκους των περιοχών αυτών. Αντιλαμβανόμενοι οι Τούρκοι [ως κινδυνεύουν να περικυκλωθούν, έσπευσαν να εγκαταλείψουν το Τυμπάκι. Οι Έλληνες τους επιτέθηκαν απωθώντας τους ως το χωριό της Αγίας Βαρβάρας, όπου τελικώς οι Τούρκοι οχυρώθηκαν. Από την πλευρά των Τούρκων σκοτώθηκαν περισσότερα από εκατό άτομα ενώ από τους Έλληνες μόνο τρείς. Έτσι, η περιοχή της Γόρτυνος έμεινε υπό την κυριαρχία των Ελλήνων. Ιστορία του ελληνικού Έθνους. Η ελληνική επανάσταση και η ίδρυση του ελληνικού κράτους (1821-1932). Τόμος ΙΒ. Εκδοτική Αθηνών Α.Ε, Αθήνα 1975
Δημοτική ενότητα Εξωμβούργου

Η δημοτική ενότητα Εξωμβούργου είναι μία από τις τρεις δημοτικές ενότητες του Δήμου Τήνου, ο οποίος δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τήνου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Η δημοτική ενότητα Εξωμβούργου περιλαμβάνει τα πρώην δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Εξωμβούργου που συστάθηκε το 1999 με το Σχέδιο Καποδίστριας και τελικά καταργήθηκε το 2011.

 Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές και τοπικές κοινότητες καθώς και οι οικισμοί της δημοτικής ενότητας Εξωμβούργου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική. Συνολικός πληθυσμός: 91 Αγάπη [91] Σκλαβοχωριό [0] Συνολικός πληθυσμός: 298 Αετοφωλιά [40] Καλλονή [201] Κάτω Κλείσμα [57] Συνολικός πληθυσμός: 222 Άγιος Ρωμανός [29] Βουρνή [2] Κάμπος [71] Λουτρά [24] Ξινάρα [17] Σμαρδάκιτο [51] Ταραμπάδος [24] Φσίνος [4] Συνολικός πληθυσμός: 87 Καρδιανή [73] Όρμος Καρδιανής [14] Συνολικός πληθυσμός: 386 Άγιος Μάρκος - Τσιαμπιά [38] Κιόνια [146] Κτικάδος [74] Σπεράδος [20] Τριπόταμος [83] Χατζιράδος [25] Συνολικός πληθυσμός: 318 Κολυμπήθρα [9] Κρόκος [25] Κώμη [188] Περάστρα [21] Σκαλάδος [75] Συνολικός πληθυσμός: 527 Κέχρος [49] Λιβάδα [3] Μέση [38] Μυρσίνη [99] Ποταμιά [33] Στενή [295] Τζάδος [10] Συνολικός πληθυσμός: 146 Όρμος Υστερνίων [47] Υστέρνια [99] Συνολικός πληθυσμός: 328 Βωλάξ [53] Κουμάρος [49] Φαλατάδος [226]
Φορεσιά του Τρικεριού

Η φορεσιά του Τρικεριού ήταν η γυναικεία τοπική ενδυμασία που φορέθηκε κατά τα παλιότερα χρόνια στον ομώνυμο οικισμό της Μαγνησίας κατά τους γάμους και τις υπόλοιπες επίσημες περιστάσεις. Η συγκεκριμένη γυναικεία ενδυμασία είναι νησιωτικού τύπου και διατηρεί έντονα τα γνωρίσματα των παραδοσιακών φορεσιών των Βόρειων Σποράδων.

 Η φορεσιά του Τρικεριού περιλάμβανε δύο λευκά πουκάμισα από λεπτό βαμβακερό ύφασμα (χασεδένια) και πολυάριθμα μεσοφόρια από τα οποία τα κυριότερα ήταν η μαλλίνα και το κολοβόλι. Το καλό εξωτερικό πουκάμισο κατασκευαζόταν από λινό ή μεταξωτό ύφασμα και διέθετε ποικιλία χρωμάτων. Άλλο μέρος της φορεσιάς ήταν το πολύπτυχο, κοντό και αμάνικο φουστάνι. Στη μέση τοποθετούσαν μια φαρδιά χρυσοκέντητη ζώνη και στο ίδιο σημείο εφάρμοζε και το μαντήλι του κόρφου. Ως κάλυμμα του κεφαλιού χρησιμοποιούσαν ένα κατά κανόνα κίτρινο μαντήλι. Τη φορεσιά συμπλήρωναν διάφορα κοσμήματα όπως ο σταυρός του στήθους και τα ασημένια στολίδια του κεφαλιού και των πλεξίδων.
Λεσίνι Αιτωλοακαρνανίας

Το Λεσίνι, επίσημα Λεσίνιον, είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 20 μέτρα και με μόνιμο πληθυσμό 671 άτομα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2021). Είναι το μοναδικό χωριό του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου με φυσική ομορφιά και εξαιρετική δόμηση, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα του χωριού είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε λόφο.

 Το Λεσίνι βρίσκεται κοντά και δυτικά του Αχελώου ποταμού σε απόσταση 26,5 χλμ. ΒΔ. του Μεσολογγίου και 15 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Αιτωλικό. Στην ανατολικά πλευρά του χωριού περνάει η επαρχιακή οδός Αιτωλικού - Αστακού ενώ στο κέντρο του είναι ο Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου. Πρόκειται για μικρή βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα και η κατασκευή του άρχισε στα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Δάσος του Φράξου Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το δάσος Φράξου στα νότια του χωριού που έχει χαρακτηριστεί ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους (Τ.Ι.Φ.Κ) και συμπεριλαμβάνεται στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Νatura (Φύση) 2000. Πρόκειται για ένα από τα λίγα διασωθέντα υγρόφιλα δάση της Ελλάδας, το οποίο σχηματίζεται κυρίως από το δένδρο Νερόφραξος (Fraxinus angustifolia subsp. oxycarpa) καθώς και ασημόλευκες (Populus alba), φτέλιες (Ulmus minor), ασημοϊτιές (Salix alba). Ο σημερινός χώρος του δάσους και η γύρω του περιοχή ήταν βαλτολίμνη η οποία ονομαζόταν Κυνία (Γκυνιάς) και από το 1930 άρχισε να αποξηραίνεται σταδιακά. Το 1985 ανακηρύχθηκε διατηρητέο «Μνημείο της Φύσης» και η σημερινή έκτασή του έχει μειωθεί στα 600 περίπου στρέμματα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Παληοκατούνα από το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Οινιάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας κοινότητας Παληοκατούνας. Το 1940 διορθώνεται σε Παλαιοκατούνα ενώ το 1967 με το ΦΕΚ 91Α - 06/06/1967 μετονομάζεται σε Λεσίνιον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεσινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 671 κατοίκους. Εκτιμάται ότι το Λεσίνι έχει πληθυσμό διπλάσιο της απογραφής (1200-1500 άτομα) καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι εργάζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελληνικής επικράτειας και του εξωτερικού. Το σπάνιο δάσος του Φράξου στο Λεσίνι από τον ιστότοπο https://iaitoloakarnania.gr Μνημεία της Φύσης: Τα δάση φράξου στο Τριχώνιο και Λεσίνι από τον ιστότοπο https://www.agrinionews.gr Αρχειοθετήθηκε 2019-07-16 στο Wayback Machine.
Δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια

Ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας δολοφονήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010, έξω από το σπίτι του, στην Ηλιούπολη. Ο Γκιόλιας πυροβολήθηκε 13 φορές από μικρή απόσταση. Την ευθύνη ανέλαβε η τρομοκρατική οργάνωση Σέχτα Επαναστατών ενώ έως σήμερα οι δράστες της επίθεσης παραμένουν ασύλληπτοι.

 Ο Γκιόλιας γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1973, στη Γερμανία. Ήταν παιδί πολύτεκνης οικογένειας Ελλήνων μεταναστών, η οποία επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Από 19 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε εκπομπή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, στον τηλεοπτικό σταθμό New Channel και συνεργάστηκαν έως και τον Οκτώβριο του 2008. Επίσης εργάστηκε σε αθλητικές εφημερίδες καλύπτοντας για χρόνια ρεπορτάζ στίβου. Το διάστημα πριν από τη δολοφονία του εργαζόταν ως συντάκτης στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα και ήταν διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό Θέμα 9,89. Το όνομα του Γκιόλια είχε συνδεθεί με το ειδησεογραφικό ιστολόγιο troktiko σαν ένα από τα πρόσωπα που το δημιούργησαν το 2008. Οι συντάκτες του μπλογκ δεν παραδέχτηκαν την σχέση του Γκιόλια μαζί του, αν και αυτό ήταν κάτι ευρύτερα γνωστό, τουλάχιστον στους δημοσιογράφους.Το 2003 παντρεύτηκε τη σύζυγό του Αδαμαντία και απέκτησαν 2 παιδιά. Το πρωί της 19ης Ιουλίου 2010, έξω από το σπίτι του Γκιόλια στην Ηλιούπολη, οι δράστες χτύπησαν το κουδούνι και του ζήτησαν να κατέβει κάτω με την πρόφαση ότι του κλέβουν το αυτοκίνητο. Μόλις κατέβηκε στην είσοδο, οι δράστες τον πυροβόλησαν από μικρή απόσταση. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή το θύμα δέχτηκε και τις 13 σφαίρες στο σώμα. Οι περισσότερες είχαν πύλη εισόδου από πίσω ενώ δέχτηκε και τρεις σφαίρες στο κεφάλι.Από την έρευνα της αστυνομίας προέκυψε ότι τα δύο όπλα των δραστών χρησιμοποιήθηκαν σε προηγούμενες επιθέσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης Σέχτα Επαναστατών.Η Σέχτα Επαναστατών ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου με προκήρυξη της που στάλθηκε στην εφημερίδα Τα Νέα στις 27 Ιουλίου. Οι δράστες παραμένουν ασύλληπτοι μέχρι σήμερα. Ο αδελφός του Σωκράτη Γκιόλια φωτογράφισε τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως ηθικό αυτουργό της δολοφονίας του Σωκράτη. troktiko, το ιστολόγιο που διατηρούσε ο Σωκράτης Γκιόλιας, εκτός λειτουργίας σήμερα. Τroktiko - η αληθινή ιστορία: Ντοκιμαντέρ του 2013, από τον Κώστα Λακαφώση, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία του μπλογκ και διατίθεται από τον δημιουργό του στο YouTube.
Γλώσσες της Σρι Λάνκα

Στη Σρι Λάνκα, ομιλούνται πολλές γλώσσες που ανήκουν στις Ινδοευρωπαϊκές, Δραβιδικές και Αυστρονησιακές γλωσσικές οικογένειες. Η Σρι Λάνκα παραχωρεί επίσημο καθεστώς στα Σινχαλεζικά και τα Ταμίλ. Οι γλώσσες που ομιλούνται στο νησιωτικό έθνος είναι βαθιά επηρεασμένες από τις γλώσσες της γειτονικής Ινδίας, των Μαλδίβων και της Μαλαισίας. Οι Άραβες έποικοι και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας και της Βρετανίας έχουν επίσης επηρεάσει την ανάπτυξη των σύγχρονων γλωσσών στη Σρι Λάνκα.

 Σύμφωνα με στοιχεία του 2016, τα Σινχαλεζικά ομιλούνται κυρίως από τους Σινχαλέζους, που αποτελούν περίπου το 74,9% του εθνικού πληθυσμού και αριθμούν περίπου 16.6 εκατ. άτομα. Χρησιμοποιεί το Σινχαλεζικό αλφάβητο αμπουγκίντα, το οποίο προέρχεται από το αρχαίο αλφάβητο Βράχμι. Η γλώσσα Ροντίγια, μια διάλεκτο της Σινχαλεζικής, ομιλείται από την κοινότητα χαμηλής κάστας των τσαμόντι βέντχα. Οι βέντα, που αριθμούσαν μόνο 2.500 άτομα το 2002, λέγεται ότι κάποτε ομιλούσαν μια ξεχωριστή γλώσσα, ενδεχομένως μια κρεολοποιημένη μορφή νωρίτερης αυτόχθονης γλώσσας. Η ταμιλική γλώσσα ομιλείται από Ταμίλ της Σρι Λάνκα, καθώς και από μετανάστες Ταμίλ από τη γειτονική Ινδική πολιτεία Ταμίλ Ναντού και από τους περισσότερους Μαυριτανούς της Σρι Λάνκα. Οι ομιλητές της ταμιλικής αριθμούν περίπου 4.7 εκατομμύρια άτομα. Υπάρχουν πάνω από 50.000 ομιλητές της Μαλαισιακής Κρεολικής γλώσσας στη Σρι Λάνκα, η οποία έχει επηρεαστεί έντονα από τη Μαλαισιανή γλώσσα. Τα αγγλικά στη Σρι Λάνκα ομιλούνται άπταιστα από περίπου 10% του πληθυσμού, και χρησιμοποιείται ευρέως για επίσημους και εμπορικούς σκοπούς. Είναι η μητρική γλώσσα περίπου 74.000 ατόμων, κυρίως σε αστικές περιοχές. Μια χούφτα των 3.400 ατόμων πορτογαλικής καταγωγής ομιλούν την Πορτογαλική κρεολική γλώσσα της Σρι Λάνκα. Η μουσουλμανική κοινότητα στη Σρι Λάνκα χρησιμοποιεί ευρέως τα αραβικά για θρησκευτικούς σκοπούς. Επίσης, σήμερα χρησιμοποιείται σπάνια η Άρβι, γραπτή καταχώρηση των Ταμίλ που χρησιμοποιεί την αραβική γραφή και έχει εκτεταμένες λεξιλογικές επιρροές από τα αραβικά. Υπουργείο Εθνικής Γλώσσες και Κοινωνικής Ένταξης της Σρι Λάνκα Τμήμα Επίσημων Γλωσσών, Σρι Λάνκα Αρχειοθετήθηκε 2012-09-15 στο Wayback Machine. Έκδοση του Εθνολόγου για τη Σρι Λάνκα Σπουδές Χώρας της Σρι Λάνκα
Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο (Τσαντ)

Το Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο (CMT) ήταν η κυβερνητική μεταβατική στρατιωτική κυβέρνηση του Τσαντ από το 2021 έως τη διάλυσή της το 2022. Ανακοίνωσε το θάνατο του πρώην προέδρου Ίντρις Ντεμπί στις 20 Απριλίου 2021 και δήλωσε ότι θα αναλάβει την κυβέρνηση του Τσαντ και θα συνεχίσει τις εχθροπραξίες εναντίον των ανταρτών FACT στο βόρειο τμήμα της χώρας. Πρόεδρος Είναι ο Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο, γιο του αείμνηστου Προέδρου, καθιστώντας τον de facto πρόεδρο του Τσαντ.

 Στις 20 Απριλίου 2021, ο εκπρόσωπος του CMT, στρατηγός Αζέμ Μπερμαντόα Αγκούνα, ανακοίνωσε τη δημιουργία του στην κρατική τηλεόραση. Την ίδια ημέρα, ο Μαχαμάτ Ντέμπι Ίτνο ονόμασε 15 στρατηγούς, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του που θα είναι μέλη του Συμβουλίου και 14 άλλους που ήταν πιστοί στον πατέρα του. Είπε ότι το Συμβούλιο θα αναλάβει την εξουσία για δεκαοκτώ μήνες και μετά θα διεξαχθούν εκλογές.Το Ρόιτερς ανέφερε ότι το Συμβούλιο αντικατέστησε το Σύνταγμα του Τσαντ με νέο χάρτη, παραχωρώντας στον Μαχαμάτ την προσωρινή προεδρία και καθιστώντας τον ηγέτη των ενόπλων δυνάμεων. Το συμβούλιο διαλύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2022, έπειτα από έναν "εθνικό διάλογο" με τον οποίο ορίστηκε μεταβατικός πρόεδρος ο Ντεμπί και το συμβούλιο αντικαταστάθηκε με μια μεταβατική κυβέρνηση διορισμένη από τον ίδιο. Ιντρίς Ντεμπί Μαχαμάτ Ντεμπί
Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο

Το Βραβείο Β' Ανδρικού ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο (αγγλικά:San Francisco Film Critics Award For Best Supporting Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε υποστηρικτικό ρόλο.

 Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Βοστώνης Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου Βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Φλόριντα Ο Επίσημος ιστότοπος
Μικέλε Πλασίντο

Ο Μικέλε Πλασίντο (ιταλικά: Michele Placido), (19 Μαΐου 1946), είναι Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Είναι γνωστός για το ρόλο του Corrado Cattani στην τηλεοπτική σειρά της RAI Τα πλοκάμια της μαφίας.

 Ο Πλασίντο γεννήθηκε στο Άσκολι Σατριάνο, από μια φτωχή οικογένεια από την Βασιλικάτα και έκανε πολλές δουλειές από νεαρή ηλικία. Σπούδασε υποκριτική στο Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου στη Ρώμη και στην Ακαδημία Δραματικών Τεχνών Σίλβιο ντ' Αμίκο. Έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στο θεατρικό έργο Όνειρο Θερινής Νυχτός το 1969. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα με σκηνοθέτες όπως οι Λουίτζι Κομεντσίνι, Μάριο Μονιτσέλι, Σαλβατόρε Σαμπέρι, Νταμιάνο Νταμιάνι, Πασκουάλε Σκουιτιέρι και Φρανσέσκο Ρόσι. Η πρώτη του επιτυχία ήρθε με το ρόλο του στρατιώτη Πάολο Πασέρι στην ταινία "Marcia trionfale" (1976), για την οποία κέρδισε το Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο. Δύο χρόνια αργότερα κέρδισε το βραβείο Αργυρή Άρκτο Καλύτερου ηθοποιού στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για το ρόλο του ομοφυλόφιλου εργάτη στο μελόδραμα "Ernesto" (1978). Εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές ταινίες τη δεκαετία του '70, αλλά το 1983 σηματοδότησε την αρχή της μεγαλύτερης τηλεοπτικής του δημοτικότητας όταν υποδύθηκε τον αστυνομικό επιθεωρητή που ερευνούσε τη μαφία στην τηλεοπτική σειρά Τα Πλοκάμια της Μαφίας σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Νταμιάνι. Συνέχισε να παίζει το ίδιο ρόλο στις επόμενες τρεις σεζόν της σειράς, μέχρι την δολοφονία του χαρακτήρα του. Στη συνέχεια, θα εμφανιστεί ως αξιωματούχος της επιβολής του νόμου σε μια σειρά άλλων κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών παραγωγών που ασχολούνται με το οργανωμένο έγκλημα, συμπεριλαμβανομένης μιας ημιβιογραφικής ταινίας για τον Τζοβάνι Φαλκόνε, όπου υποδύθηκε έναν δικαστή. Το 2008, σε μια αναστροφή των ρόλων, υποδύθηκε τον ιστορικό ηγέτη της μαφίας Μπερνάρντο Προβεντσάνο στην τηλεοπτική ταινία Ο Τελευταίος Νονός. Ένας αναγνωρίσιμος ρόλος για το κοινό είναι αυτός ενός Ιταλού επιχειρηματία στην κωμωδία Big Business του 1988. Ο Πλασίντο ήταν παντρεμένος μέχρι το 1994 με την ηθοποιό Σιμονέτα Στεφανέλι με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Βιολάντε Πλασίντο που είναι επίσης ηθοποιός. Το 2012 παντρεύτηκε την ηθοποιό Φεντερίκα Βινσέντι μετά από 10 χρόνια σχέσης. Το ζευγάρι χώρισε επίσημα τον Δεκέμβριο του 2017. Ο Μικέλε Πλασίντο στην IMDb (Αγγλικά)
Φιλελεύθερο Κόμμα της Ανδόρρας

Το Φιλελεύθερο Κόμμα της Ανδόρρας (καταλανικά: Partit Liberal d'Andorra‎, PLA) είναι συντηρητικό-φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα στην Ανδόρρα. Είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς και της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη.

 Το κόμμα ιδρύθηκε ως Φιλελεύθερη Ένωση το 1992 από τον Μαρκ Φορνέ Μολνέ. Στις εκλογές του 1993 έλαβε το 22% των ψήφων και κατείχε 5 έδρες, καθιστώντας το το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο Γενικό Συμβούλιο. Αν και το κόμμα βρισκόταν στην αντιπολίτευση μετά τον σχηματισμό μιας προοδευτικής κυβέρνησης συνασπισμού από τον Όσκαρ Ρίβας Ρετς, ο Ρίβας αναγκάστηκε να αποχωρήσει από το αξίωμά του, αφού έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης και ο Φορνέ έγινε πρωθυπουργός στις 7 Δεκεμβρίου 1994.Μετά από δύο ψήφους δυσπιστίας, ο Φορνέ συγκάλεσε πρόωρες εκλογές το 1997. Πριν τις εκλογές, η Ένωση σχημάτισε συμμαχίες με πολλά τοπικά κόμματα, όπως η Φιλελεύθερη Ένωση - Φιλελεύθερη Ομάδα του Ενκάμ, η Ομάδα Φιλελεύθερης Γνώμης (GOL), η Ενότητα και Ανανέωση (UiR) και η Λωρεντιανή Ένωση (UL), με τα τοπικά κόμματα που συμμετέχουν μόνο σε επίπεδο ενορίας. Η Ένωση έλαβε 16 έδρες, εκ των οποίων η GOL πήρε 4, η UL 2 και η UiR 2, με τον Φορνέ να παραμένει πρωθυπουργός. Λίγο πριν τις εκλογές του 2001 το κόμμα μετονομάστηκε σε Φιλελεύθερο Κόμμα της Ανδόρρας. Έλαβε το 46,1% των ψήφων και 15 έδρες, με τον Φορνέ να παραμένει και πάλι πρωθυπουργός. Στις εκλογές του 2005 το κόμμα έχασε μια άλλη έδρα, αλλά ήταν ακόμη σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση, αυτή τη φορά με επικεφαλής τον Αλμπέρτ Πιντάτ. Ο Πιντάτ παραιτήθηκε από την ηγεσία, η οποία πέρασε στον Ζοάν Γκαμπριέλ ι Εστάνι, πριν από τις εκλογές του 2009. Στις εκλογές, το κόμμα συμμετείχε στο Μεταρρυθμιστικό Συνασπισμό παράλληλα με τη Λωρεντιανή Ένωση, το κόμμα Αιώνας 21, και δύο άλλα πολιτικά κόμματα. Ο Συνασπισμός έλαβε 11 έδρες, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες έλαβαν14 έδρες και απέκτησαν τον έλεγχο της κυβέρνησης.Πριν τις βουλευτικές εκλογές του 2011, το Φιλελεύθερο Κόμμα και τα άλλα μέλη του Μεταρρυθμιστικού Συνασπισμού υποστήριξαν τους Δημοκράτες για την Ανδόρρα (DA). Το νέο κόμμα επέλεξε τον Αντόνι Μαρτί ως ηγέτη και κέρδισε τις εκλογές στις 3 Απριλίου 2011 λαμβάνοντας 20 από τις 28 έδρες του Γενικού Συμβουλίου.Στα μισά της πρώτης θητείας στο αξίωμα, μια ομάδα ακτιβιστών του κόμματος άρχισε να πραγματοποιεί ενέργειες ώστε το Φιλελεύθερο Κόμμα να συμμετάσχει ξεχωριστά στις εκλογές του 2015. Παρουσίασαν το νέο τους όνομα Φιλελεύθεροι της Ανδόρρας και ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να ορίσουν υποψηφίους στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.Στις βουλευτικές εκλογές του 2015 που πραγματοποιήθηκαν την 1η Μαρτίου 2015, το Φιλελεύθερο Κόμμα έλαβε το 27,7% των ψήφων και 8 έδρες στο Γενικό Συμβούλιο.
Χοσέ Ορτίς

Ο Χοσέ Ραφαέλ Ορτίς (ισπανικά José Rafael Ortiz), είναι Πορτορικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής γεννημένος στις 25 Οκτωβρίου 1963. Με ύψος 2,08 μέτρα αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ, έχοντας αγωνιστεί σε ομάδες πολλές ομάδες, κυρίως της Ευρώπης με ιδιαίτερη επιτυχία. Είναι μέλος του Hall of Fame της FIBA.

 Αγωνιζόμενος με το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον (1985-1987) τιμήθηκε με τα βραβεία Pac 10 Player και NCAA All-American honors το 1987. Η στατιστική του στο κολλεγιακό πρωτάθλημα ήταν 19.8 πόντοι, 8.7 ριμπάουντ, 1.5 ασίστ, 1.4 κοψίματα και 0.9 κλεψίματα (μ.ο.). Το 1987 οι Γιούτα Τζαζ τον επέλεξαν στο νούμερο 15 του ντραφτ του ΝΒΑ, όμως εκείνος προτίμησε να αγωνιστεί στην Ισπανία και να επιστρέψει στους Γιούτα Τζαζ τη σεζόν 1989-90. Την επόμενη χρονιά γυρίζει στην Ευρώπη για να αγωνιστεί στη Ρεάλ Μαδρίτης και στην Μπαρτσελόνα. Μετά το 1992 αγωνίστηκε στις ομάδες Festina Andorra, CB Málaga, San Germán Athletics, Toritos Cayey. Το 1995 αγωνίστηκε στην Ελλάδα με το Γυμναστικό Σύλλογο Λάρισας. Την επόμενη σεζόν φόρεσε τη φανέλα του Ηρακλείου και με 13,3 ριμπάουντ ήταν ο πρώτος ριμπάουντερ της Α1 για τη σεζόν 1995-1996.Από το 1996 έως το 1998 αγωνίστηκε στον Άρη έχοντας σημαντική παρουσία και συμβολή στν κατάκτηση του κυπέλλου Κόρατς. Με καταλυτικές εμφανίσεις απέναντι στη Μπεννετόν Τρεβίζο με 26 και 17 πόντους σε Ελλάδα και Ιταλία αντίστοιχα οδήγησε τον Άρη στον τελικό, όπου με 19 πόντους στη Θεσσαλονίκη και 25 στην Μπούρσα οδήγησε τον Άρη στην ανατροπή της διαφοράς των 11 πόντων, που είχε ηττηθεί στη Θεσσαλονίκη, σε μια εκπληκτική νίκη με 18 μέσα στην έδρα της Τόφας Μπούρσα δίνοντας το κύπελλο στον Άρη. Το καλοκαίρι του 1998 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ. Βρέθηκε ντοπαρισμένος και αρχικά τιμωρήθηκε με διετή αποκλεισμό.Προσέφυγε στο ΑΣΕΑΔ όπου δικαιώθηκε αλλά δεν επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΟΚ. Αγωνίστηκε σε αρκετές πορτορικάνικες ομάδες μέχρι το τέλος της καριέρας του.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, στα 41 του ήταν ο αρχηγός της Εθνικής ομάδας του Πουέρτο Ρίκο 1982-1984 San Germán Athletics 1985-1987 Oregon State Beavers 1987-1988 CAI Zaragoza 1988-1990 Γιούτα Τζαζ 1990 Ρεάλ Μαδρίτης 1990-1992 Μπαρτσελόνα 1992-1993 Festina Andorra 1993-1994 CB Málaga 1994 San Germán Athletics 1994-1995 Toritos Cayey 1995 Γυμναστικός Σύλλογος Λάρισας 1995 San Germán Athletics 1995-1996 Ηράκλειο 1996 San Germán Athletics 1996-1997 Άρης 1997 Guayaquiries Margarita 1997-1998 Άρης 1998-2006 Santurce Crabbers 2006 Arecibo CaptainsΣημαντικότατη ήταν η πολύχρονη παρουσία του στην εθνική ομάδα της χώρας του. Αγωνιζόμενος με το Πουέρτο Ρίκο βρέθηκε πολλές φορές με την εθνική Ελλάδος απέναντι στην οποία έκλεισε τη διεθνή καριέρα του στις 28/08/2004. Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με την πολιτική. Καριέρα basketpedya.com
Επιστροφή φορέα

Επιστροφή φορέα (αγγλ. carriage return) ή επιστροφή κυλίνδρου ή επιστροφή σαριό (από το γαλλικο chariot) λεγόταν αρχικά ένας χαρακτήρας ελέγχου στον κώδικα Baudot σε ένα τηλέτυπο για επιστροφή από το τέλος της γραμμής στην αρχή της και δεν περιλάμβανε τροφοδοσία γραμμής. Μετέπειτα χρησιμοποιήθηκε σαν όνομα για ένα μηχανισμό ή μοχλό σε μια γραφομηχανή που η χρήση του θα προκαλούσε την κίνηση του κυλίνδρου (σαριό), πάνω στον οποίο ήταν το χαρτί, να επιστρέψει στην αριστερή πλευρά του χαρτιού αφού είχε γραφτεί μια γραμμή, και συνήθως θα μετακινούσε το χαρτί και στην επόμενη γραμμή. Η πρώτη ηλεκτρική επιστροφή φορέα (σε αντίθεση με τον μοχλό που ήταν μηχανικός) εμφανίστηκε στις ηλεκτρικές γραφομηχανές το 1960 σε μοντέλο της εταιρίας Smith Corona. Το πλήκτρο για αυτήν την λειτουργία ονομαζόταν συνήθως carriage return (επιστροφή φορέα) ή return (επιστροφή). Για να βελτιώσουν το πληκτρολόγιο για μη-αγγλομαθείς πελάτες, εισήχθη το σύμβολο ↵ σαν διακριτικό σημάδι του πλήκτρου με την εν λόγω λειτουργία, αφού αυτό το γραφικό θα επικοινωνούσε καλύτερα την ενέργεια του πλήκτρου χωρίς τη χρήση λέξεων.

 Στους υπολογιστές ή επιστροφή φορέα με τη συντομογραφία CR από το carriage return είναι ένας από τους χαρακτήρες ελέγχου στον κώδικα ASCII, στο Unicode και στον EBCDIC που δίνει εντολή σε έναν εκτυπωτή ή σε κάποιο είδος οθόνης να μετακινήσει τη θέση του δρομέα (σημείο εισαγωγής κειμένου) στην πρώτη θέση της ίδιας γραμμής. Κυρίως χρησιμοποιήθηκε μαζί με την τροφοδοσία γραμμής (line feed), μια μετακίνηση στην επόμενη γραμμή, ενώ η επιστροφή φορέα προηγούμενη της τροφοδοσίας γραμμής σηματοδοτούσε μια νέα γραμμή. Ο όρος προέρχεται από την παραπάνω χρήση (εισαγωγική ενότητα) αφού οι πρώιμοι εκτυπωτές έμοιαζαν με γραφομηχανές, και αυτός ο χαρακτήρας θα ενεργοποιούσε ένα φυσικό-μηχανικό μηχανισμό επιστροφής φορέα. Πολλά προγράμματα υπολογιστών χρησιμοποιούν τον χαρακτήρα επιστροφή φορέα , μόνο του ή μαζί με τροφοδοσία γραμμής, για να σηματοδοτήσουν το τέλος μιας γραμμής κειμένου, αλλά για αυτήν την λειτουργία χρησιμοποιούνται και άλλοι χαρακτήρες (δείτε Νέα γραμμή). Άλλα προγράμματα τον χρησιμοποιούν σαν διαχωριστικό παραγράφου (μια σκληρή επιστροφή). Επίσης μερικά πρότυπα εισαγάγουν τις δικές τους αναπαραστάσεις χαρακτήρων ελέγχου γραμμής και παραγράφου (π.χ. η HTML χειρίζεται την επιστροφή φορέα και τροφοδοσία γραμμής σαν λευκό-διάστημα. Στον κώδικα ASCII και Unicode, ο κώδικας χαρακτήρα δεκαδικό 13 (ή δεκαεξαδικός 0D) ορίζεται να είναι επιστροφή φορέα . Στη C (γλώσσα προγραμματισμού) και άλλες γλώσσες που επηρεάστηκαν από αυτήν η ακολουθία χαρακτήρων, \r συμβολίζει αυτόν τον χαρακτήρα..
Μιγκέλ Κότο

Ο Μιγκέλ Κότο (Miguel Ángel Cotto Vázquez) είναι επαγγελματίας πυγμάχος από το Πουέρτο Ρίκο. Ως ερασιτέχνης εκπροσώπησε τη χώρα του στην κατηγορία των ελαφρών ημιβαρέων βαρών σε αρκετές διοργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες οι Παναμερικανικοί Αγώνες το 1999 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2000. Στο παγκόσμιο εφηβικό πρωτάθλημα του 1998 στο Μπουένος Άιρες, κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο . Στην επαγγελματική του (από το 2001) καριέρα του μετρούσε ως το Νοέμβριο του 2009 (οπότε και νικήθηκε από τον Μάνι Πακιάο και έχασε τον παγκόσμιο τίτλο στα ημιβαρέα) 36 συνολικά αγώνες, με 34 νίκες (27 εξ αυτών με νοκάουτ) και 2 ήττες.

 Γεννήθηκε στο Ρόουντ Άιλαντ της Νέας Υόρκης, στις 29 Οκτωβρίου του 1980 και μεγάλωσε στο Κάγουας του Πουέρτο Ρίκο. Είναι παντρεμένος με την Μελίσα Γκουσμάν και έχουν δύο παιδιά. Έχει και μία εξώγαμη κόρη που γεννήθηκε το 2006. Από οικογένεια πυγμάχων και προπονητών, ο Κότο ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 2001. Νίκησε τον Βραζιλιάνο Κέλσον Πίντο στις 11 Σεπτεμβρίου του 2004 και κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο του WBO στα ημιβαρέα βάρη στους νέους. Κατέκτησε τον τίτλο συνολικά έξι συνεχείς φορές και έπειτα τον εγκατέλειψε, καθώς μεταπήδησε στην κατηγορία των ημιβαρέων βαρών ανδρών. Στις 21 Φεβρουαρίου του 2009 κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο του WBO στα ημιβαρέα βάρη νικώντας τον Μάικλ Τζένινγκς. Στις 14 Νοεμβρίου του 2009 έχασε το τίτλο του από τον Μάνι Πακιάο. Αναφορικά με την εξωαγωνιστική του δραστηριότητα, ο Κότο ίδρυσε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, με την επωνυμία "El Ángel", που προωθεί τη σωματική άσκηση και τη λήψη μέτρων ενάντια στην νηπιακή παχυσαρκία. WBO- πρωταθλητής ελαφρών ημιβαρέων βαρών (11 Σεπτεμβρίου 2004 – 27 Οκτωβρίου 2006 WBA - πρωταθλητής ημιβαρέων βαρών (2 Δεκεμβρίου 2006 – 26 Ιουλίου 2008 WBO- πρωταθλητής ημιβαρέων βαρών (21 Φεβρουαρίου 2009 – 14 Νοεμβρίου 2009) Επίσημος ιστότοπος
Σύμβαση και Καταστατικό της Βαρκελώνης περί Ελεύθερης Διέλευσης

Η Σύμβαση και το Καταστατικό της Βαρκελώνης περί Ελεύθερης Διέλευσης είναι μια διεθνής συνθήκη που υπογράφηκε στη Βαρκελώνη της Ισπανίας στις 20 Απριλίου του 1921. Η συνθήκη διασφαλίζει την ελευθερία διέλευσης για διάφορα εμπορικά αγαθά πέρα από τα εθνικά σύνορα των συμβαλλομένων κρατών. Στις 8 Οκτωβρίου του 1921 καταχωρήθηκε στη Σειρά Συνθηκών της Κοινωνίας των Εθνών και τέθηκε σε ισχύ στις 31 Οκτωβρίου του 1922. Η σύμβαση εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα.

 Η σύμβαση απλώς επιβεβαίωσε το καταστατικό που είχε εγκριθεί λίγες μέρες νωρίτερα σε μια διάσκεψη της Κοινωνίας των Εθνών που πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη. Το άρθρο 1 του καταστατικού ορίζει ως διέλευση την μετακίνηση προσώπων και αγαθών από ένα κυρίαρχο κράτος σε ένα άλλο. Το άρθρο 2 αναγνωρίζει την ελευθερία των κυρίαρχων κυβερνήσεων να προβαίνουν σε ρυθμίσεις διέλευσης εντός της επικράτειάς τους. Το άρθρο 3 απαγορεύει στις κυβερνήσεις να απαιτούν πληρωμές για δικαιώματα διέλευσης, εκτός από τα τέλη που προορίζονται για την κάλυψη των λειτουργικών τους εξόδων. Το άρθρο 4 κατέστησε υποχρεωτικό στις κυβερνήσεις να εφαρμόζουν ίσα τέλη διέλευσης σε όλα τα άτομα, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Το άρθρο 5 επιτρέπει στις κυβερνήσεις να εμποδίζουν την είσοδο στο έδαφός τους ορισμένων προσώπων ή αγαθών για λόγους ασφαλείας. Το άρθρο 6 επιτρέπει στις κυβερνήσεις να μην χορηγούν άδεια διέλευσης σε πρόσωπα κρατών που δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση. Το άρθρο 7 επιτρέπει στις κυβερνήσεις να παρεκκλίνουν (όσο το δυνατόν για σύντομο χρονικό διάστημα) από τις διατάξεις του καταστατικού σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Το άρθρο 8 επιτρέπει εξαιρέσεις σε περιόδους πολέμου. Το άρθρο 9 ορίζει ότι καμία από τις διατάξεις δεν μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με τις υποχρεώσεις των κρατών εντός της Κοινωνίας των Εθνών. Το άρθρο 10 ορίζει ότι το καταστατικό αντικαθιστά όλες τις άλλες συμφωνίες περί διέλευσης που είχαν συναφθεί πριν από την 1η Μαΐου του 1921. Το άρθρο 11 επιτρέπει στις κυβερνήσεις να χορηγούν μεγαλύτερη ελευθερία διέλευσης από αυτή που προβλέπεται στο καταστατικό, εάν το επιθυμούν. Το άρθρο 12 επέτρεπε στις κυβερνήσεις να αναβάλουν προσωρινά την εφαρμογή των διατάξεων περί ελεύθερης διέλευσης, σε περίπτωση που η επικράτειά τους ή τμήματα αυτής εξακολουθούσαν να υποφέρουν από τις καταστροφές που προκλήθηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άρθρο 13 δίνει την δυνατότητα επίλυσης διαφορών σχετικά με την ερμηνεία της σύμβασης, μέσω του Μόνιμου Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαιοσύνης. Το άρθρο 14 επέτρεπε στις κυβερνήσεις να αναστέλλουν την εφαρμογή των διατάξεων περί ελεύθερης διέλευσης σε εδάφη που είτε ήταν αραιοκατοικήμενα είτε δεν διέθεταν υποδομές ενός κράτους δικαίου. Το άρθρο 15 όριζε περιοχές που βρίσκονταν υπό καθεστώς Εντολής της Κοινωνίας των Εθνών θα εφαρμόζονταν διαφορετικές ρυθμίσεις στο καθεστώς διέλευσης. Το κείμενο της σύμβασης Επικυρώσεις της σύμβασης
Indie Pop

Η Ίντι Ποπ (Indie Pop) είναι ένα είδος μουσικής το οποίο συνδυάζει guitar pop και DIY ethic σε αντίθεση με το ρεύμα της δημοφιλούς ποπ μουσικής. Προέκυψε ως εξέλιξη της post-punk μουσικής στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η Ίντι Ποπ είναι πιο μελωδική και ήρεμη από την Ίντι Ροκ (Indie Rock), ένα συγγενές είδος μουσικής. Η Ίντι Ποπ αποτέλεσε μια πρωτοφανή διαφορά από τις απότομες και σοβαρές αποχρώσεις της ροκ μουσικής των προηγούμενων ετών, καθώς και μια απόκλιση από τη σύγχρονη ποπ μουσική. Συνδυάζοντας τις pop και τις punk επιρροές της, η Ίντι διαθέτει απλή ποιότητα αλλά και γλυκιά μελωδικότητα.

 Οι όροι "Ίντι" και "Ίντι Ποπ" ήταν ταυτόσημοι στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Με επιρροές από το ήθος της punk rock DIY, συγκροτήματα με κιθάρες δημιουργήθηκαν με βάση το νέο - τότε - δεδομένο, ότι μπορούσαν να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν τη δική τους μουσική χωρίς την εμπλοκή κάποιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρίας. Η ουσία της Ίντι μουσικής δε σταθεροποιήθηκε παρά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μεγάλη επιρροή άσκησε το ντεμπούτο της Αμερικανικής Ίντι Ποπ μπάντας "Beat Happening's" το 1985. Στις αρχές του 1990 η Αγγλική Ίντι Ποπ επηρέασε το χώρο και χωρίστηκε σε μερικά διαφορετικά ακόμα είδη. Η Τουί Ποπ είναι ένα υπο-είδος της ίντι. Χαρακτηριστικά του στοιχεία είναι οι αρμονίες γυναικείων και αντρικών φωνών και οι στίχοι για την αγάπη και τον έρωτα. Η Σιμπούγια Κέι είναι ένα Ιαπωνέζικο είδος μουσικής του 1990 που υποστηρίχθηκε από τους λάτρεις της ίντι, με σημαντικότερο συγκρότημα- εκπρόσωπο το "Pizzicato Five". Η Τσέιμπερ ποπ είναι ακόμα ένα ακόμα υπο-είδος της ίντι με πλούσια ενορχήστρωση. Είναι βαριά επηρεασμένο από τον Brian Wilson και τον Μπερτ Μπάκαρα.
Δενδρόφυτο Σερρών

Το Δενδρόφυτο, έως το 1927 γνωστό ως Μπαχτιάρ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Το Δενδρόφυτο, μαζί με τους οικισμούς Μανιτάρι και Λιμνοχώρι (εγκαταλελειμμένος οικισμός), πλημμύρισε και καταστράφηκε με τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης Κερκίνης.

 Βρισκόταν νοτίως του όρους Μπέλλες, μεταξύ των χωριών Μανδράκι, Ακριτοχώρι και Μεγαλοχώρι, σε τοποθεσία όπου σήμερα βρίσκονται οι εκβολές του ποταμού Στρυμώνα στον υδροβιότοπο της λίμνης Κερκίνης. Στο ίδιο σημείο, υπάρχουν τα τελευταία υπολείμματα ενός μεγάλου παραποτάμιου δάσους του παρελθόντος, που αγκάλιαζε τις όχθες του ποταμού Στρυμώνα πριν τη δημιουργία της λίμνης. Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Το όνομα Μπαχτιάρ ήταν τούρκικο (ευτυχία), προερχόμενο από το περσικό بختیار που σημαίνει ευτυχία ή απλά τύχη. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ότι το 1873 το χωριό είχε 70 σπίτια με 238 κατοίκους. Η στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 380 κατοίκους.Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 175 ορθόδοξους Έλληνες κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε το έτος 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912, αλλά και κατά τον Αύγουστο του 1915, αναφέρονται 46 μουσουλμάνοι κάτοικοι. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 14 κατοίκων. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ράμνης (Ομαλό), μαζί με τα χωριά Χατζημπεηλίκ (Βυρώνεια), Μεσιλή (Πετρινό), Δερβέντι (Ακριτοχώρι) και Τσουρτσελή (Θρακικό), ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Δενδρόφυτο.Κατά την περίοδο των εγγειοβελτιωτικών έργων της πεδιάδας των Σερρών τη δεκαετία του 1930 και με τη δημιουργία φράγματος στον Λιθότοπο Σερρών για τον σχηματισμό της τεχνητής λίμνης Κερκίνης, ο οικισμός πλημμύρισε και καταστράφηκε.
Αδελαΐδα του Λίππε-Μπήστερφελτ

H Αδελαΐδα (γερμ. Adelaide von Lippe-Biesterfeld, 22 Ιουνίου 1870 - 3 Σεπτεμβρίου 1948) από τον Οίκο του Λίππε ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελντ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Η Αδελαΐδα Καρολίνα Ματθίλδη Αιμιλία Αγνή Ίντα Σοφία ήταν η πρώτη κόρη του Ερνέστου του Λίππε-Μπήστερφελντ και της Καρολίνας, κόρης του Λεοπόλδου Όθωνα Φρειδερίκου του Βάρτενσλεμπεν. Παντρεύτηκε το 1889 τον Φρειδερίκο της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Φεοδώρα 1890-1972, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ερνέστο της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Αδελαΐδα 1891-1971, παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο της Πρωσίας. Γεώργιος Γ΄ 1892-1946, Τιτουλάριος Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ερνέστος 1895-1914, απεβίωσε στη μάχη. Λουίζα 1899-1945, παντρεύτηκε τον Γκετς, Βαρόνο φον Βάνγκενχαϊμ. Βερνάρδος Δ΄ 1901-1984, Τιτουλάριος Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Lemaire, A. (1929). L'invasion allemande au pays de Charleroi. Brussels: Janssens, Leunis et Havet. p. 325.
Θεόδωρος Αψευδής

Ο Θεόδωρος Αψευδής (1150–1215) ήταν Βυζαντινός αγιογράφος με καταγωγή από την Κύπρο. Σύγχρονός του στην Ιταλία ήταν ο Aλμπέρτο Σότιο. Και οι δύο ζωγράφοι δραστηριοποιήθηκαν την ίδια περίοδο. Ο Αψευδής και ο Σότιο επηρεάστηκαν από τη Μακεδονική Αναγέννηση και άλλους ρυθμούς τέχνης του Βυζαντίου. Δραστηριοποιήθηκαν κατά την αποκατάσταση του Κράτους από τους Κομνηνούς. Το έργο του Αψευδούς επηρέασε την Παλαιολόγεια Αναγέννηση. Αρκετοί Ιταλοί καλλιτέχνες που ζωγράφισαν με την τεχνοτροπία του, ήταν ο Κόπο ντι Μαρκοβάλντο και ο Γκουίντο ντα Σιένα. Ο Αψευδής και οι σύγχρονοί του έθεσαν το σκηνικό για την Ιταλική και Κρητική Αναγέννηση. Κάποια από τα αξιόλογα έργα του βρίσκονται στην Κύπρο.

 Γεννήθηκε στη Κύπρο κάποια στιγμή κατά τον 12ο αι.· δεν είναι πολλά πράγματα γνωστά για τη ζωή του. Ο τρόπος ζωγραφικής του μοιάζει με την τέχνη της Κωνσταντινούπολης, έτσι οι ιστορικοί έχουν συμπεράνει, ότι ήταν από την Πόλη. Μπορεί να ταξίδεψε σε όλη την Αυτοκρατορία ζωγραφίζοντας σε διαφορετικές εκκλησίες: η υπογραφή του βρέθηκε σε μία από τις εκκλησίες, που φιλοτέχνησε στην Κύπρο. Είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες της περιόδου, που το όνομά του είναι γνωστό· ο Ιταλός ζωγράφος Aλμπέρτο Σότιo ήταν ο άλλος γνωστός καλλιτέχνης του Ιταλο-Βυζαντίου την ίδια περίοδο. Το κύριο έργο του είναι στην Παναγία του Άρακα και στον Άγιο Νεόφυτο στην Πάφο. Μανουήλ Πανσέληνος Ιωάννης Κορνάρος
Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας κατά πληθυσμό

Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της Ρωσικής Ομοσπονδίας ανέρχεται σε 142.856.536 κατοίκους, χωρίς να συνυπολογίζονται οι Ρώσοι πολίτες που κατά την απογραφή βρίσκονταν στο εξωτερικό. Βάσει της διοικητικής διαίρεσης της χώρας, ο πληθυσμός κατανέμεται τοπικά ως εξής: ^1 Τα δεδομένα δεν περιλαμβάνουν τους Αυτόνομους θύλακες της Χαντίας-Μανσίας και των Γιαμάλων Νένετς. ^2 Τα δεδομένα δεν περιλαμβάνουν τον Αυτόνομο θύλακα της Νενετσίας.

 Εθνική σύνθεση: 184 διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, οι περισσότερες αυτόχθονες. Πενήντα από αυτές αριθμούν λιγότερα των χιλίων μέλη. Επτά έθνη ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο μέλη στα ρωσικά εδάφη: Ρώσοι: 115.889.107 - 79,8% Τάταροι: 5.554.601 - 3,8% Ουκρανοί: 2.942.961 - 2,0% Μπασκίρ: 1.673.389 - 1,2% Τσουβάς: 1.637.094 - 1,1% Τσετσένοι: 1.360.253 - 0,9% Αρμένιοι: 1.130.491 - 0,8%Αναλογία αστικού / αγροτικού πληθυσμού: 73 / 27.Αναλογία ανδρών / γυναικών: 47 / 53Μέση ηλικία του πληθυσμού: 37 έτη - 34 για τους άνδρες και 40 για τις γυναίκες. Ομοσπονδιακά υποκείμενα της Ρωσίας κατά έκταση
Ονήσιμος Βυζαντίου

Ο Ονήσιμος ήταν χριστιανός επίσκοπος στο Βυζάντιο από το 54 μέχρι το 68. Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Δωρόθεος τον θεωρεί ως έναν από τους Εβδομήκοντα Αποστόλους. Πέθανε μάλλον από φυσικά αίτια το 68, αφού ποίμανε για δεκατέσσερα έτη την πρόσφατα ιδρυθείσα εκκλησία του Βυζαντίου. Τάφηκε στον πρώτο επισκοπικό ναό της Αργυρούπολης, όπου είχε αποτεθεί και ο Στάχυς.

 Κάποιοι τον ταυτίζουν με το σκλάβο που αναφέρεται στην επιστολή προς Φιλήμονα του Αποστόλου Παύλου, ενώ άλλοι με τον Ονήσιμο που ονομάζει ο Ιγνάτιος Αντιοχείας ως επίσκοπο Εφέσου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο θάνατός του πρέπει να τοποθετηθεί προς το 95. Ο Ονήσιμος που αναφέρεται στην επιστολή του Παύλου πιστεύεται ότι ήταν ένας σκλάβος, ο οποίος δραπέτευσε για να αποφύγει να τιμωρηθεί για κλοπή για την οποία κατηγορήθηκε και κατέληξε στον χώρο φυλάκισης του Παύλου (πιθανότατα στη Ρώμη ή στην Καισάρεια). Αφού άκουσε το Ευαγγέλιο από τον Παύλο, ο Ονήσιμος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Αν και αμφισβητείται από αυθεντίες μπορεί να ήταν ο ίδιος Ονήσιμος που χειροτονήθηκε επίσκοπος από τους Αποστόλους και αποδέχθηκε τον επισκοπικό θρόνο στην Έφεσο μετά τον Τιμόθεο. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δομιτιανού και του διωγμού του Τραϊανού, ο Ονήσιμος φυλακίστηκε στην Ρώμη και ίσως υπέστη μαρτύριο με λιθοβολισμό (αν και ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι αποκεφαλίστηκε). Ωστόσο, δεδομένου ότι η βασιλεία του Δομιτιανού ήταν από το 81 μ.Χ. έως το 96 μ.Χ., ο θάνατος του Ονήσιμου θα έπρεπε να συνέβη μέσα σε αυτά τα χρόνια και όχι το 68 μ.Χ. Η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν την μνήμη του στις 15 Φεβρουαρίου. Μαθάς Ζαχαρίας, Κατάλογος ιστορικός των πρώτων επισκόπων και των εφεξής πατριαρχών της εν Κωνσταντινουπόλει Αγίας και Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας 2η έκδοση, επαυξηθείσα και μετά τον θάνατον του συγγραφέως συμπληρωθείσα. Εν Αθήναις Εκ των Καταστημάτων Ανδρέου Κορομηλά, 1884 Γεδεών, Μανουήλ (1884). Χρονικά του Πατριαρχικού Οίκου και του Ναού. Κωνσταντινούπολη: Πατριαρχικό Τυπογραφείο. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Joseph A. Fitzmyer S.J., 'The Letter to Philemon', The New Jerome Biblical Commentary, 1989, Geoffrey Chapman