IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Α.Ο. Τρίκαλα 1963

Ο Αθλητικός Όμιλος Τρίκαλα 1963 ήταν ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τα Τρίκαλα. Ιδρύθηκε το 2011, έπειτα από συμφωνία για αλλαγή της επωνυμίας της ομάδας «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού» σε «Α.Σ. Τρίκαλα 2011».Η αγωνιστική περίοδος 2013–2014 έμελλε να είναι και η τελευταία για τον σύλλογο, ο οποίος λόγο αντιδημοτικότητας αλλά και της συνεχιζόμενης διαμάχης σχετικά με την ομοιότητά του ως προς τον Α.Ο. Τρίκαλα, αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας και διέκοψε τη λειτουργία του.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2011, όταν η ομάδα «Α.Ο. Θύελλα Πετρωτού», έπειτα από συμφωνία, άλλαξε την επωνυμία της σε «Αθλητικός Σύλλογος Τρίκαλα 2011». Ο Α.Σ. Τρίκαλα 2011, έλαβε μέρος για δύο συνεχείς αγωνιστικές περιόδους στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2012–2013, έπειτα από την αναδιάρθρωση των εθνικών πρωταθλημάτων, εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Στις 29 Μαΐου 2013, η επωνυμία της ομάδας άλλαξε με δικαστική απόφαση σε «Α.Ο. Τρίκαλα 1963». Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη νομικά θέματα να επιλυθούν σχετικά με το όνομα και το λογότυπο του συλλόγου, καθώς ήταν παρόμοια με τον ιστορικό σύλλογο που μετείχε στη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Τρικάλων, του Α.Ο. Τρίκαλα που ιδρύθηκε το 1963, προκαλώντας έτσι σύγχυση στο κοινό. Τον Αύγουστο του 2014, ο πρόεδρος του συλλόγου, Χρήστος Ζαχόπουλος, αποφάσισε να μην συμμετάσχει στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, την επερχόμενη περίοδο και να διαλύσει την ομάδα, λόγω του μίσους των οπαδών στην πόλη των Τρικάλων και τη χαμηλή προσέλευση στο γήπεδο. Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2011–2012 (5ος Όμιλος): 2η Θέση Δ΄ Εθνική Κατηγορία 2012–2013 (5ος Όμιλος): 5η Θέση Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία 2013–2014 (3ος Όμιλος): 7η Θέση
Δημήτριος Νταλίπης

Ο Δημήτριος Κεχαγιάς ή Κωνσταντινίδης (Γάβρος Καστοριάς, 19ος αιώνας, - Ανταρτικό Φλώρινας, 19 Νοεμβρίου 1906), γνωστός με το ψευδώνυμο Δημήτριος Νταλίπης, ήταν σλαβόφωνος Έλληνας μακεδονομάχος και οπλαρχηγός.

 Ο Δημήτριος Νταλίπης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στον Γάβρο Καστοριάς από οικογένεια κτηνοτρόφων. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας ήταν Κεχαγιάς. Προσέλαβε το προσωνύμιο "Νταλίπης" από τον ξακουστό κλέφτη και επαναστάτη Στέφανο Νταλίπη, ενός από τους πρωτεργάτες της Μακεδονικής Επανάστασης του 1878. Αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους οπλαρχηγούς στα Κορέστια που αγωνίστηκαν για την υποστήριξη της Ελληνικής πλευράς. Αρχικά πήρε μέρος το 1903 στην εξέγερση του Ίλιντεν. Στη συνέχεια όμως διαχώρησε τη θέση του από την ΕΜΕΟ, όταν αυτή στράφηκε εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων. Συνεργάστηκε τότε, με τον Κώττα Χρήστου. Στη συνέχεια συμμετείχε στον αγώνα στο πλευρό του Παύλου Μελά. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1904, συνεργάστηκε διαδοχικά με τους Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα), Ευθύμιο Καούδη και Ιωάννη Καραβίτη. Έλαβε μέρος στη μάχη του Ζελόβου (Αντάρτικο) με τους Παύλο Κύρου και Γ. Κατεχάκη, το 1905. Το Νοέμβριο του 1905, συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα). Σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τον οθωμανικό στρατό ή σε βουλγαρική ενέδρα στο Ζέλοβο (Αντάρτικο) Φλώρινας στη θέση Ασβού Ράχη, στις 19 Νοεμβρίου του 1906. Γιος του ήταν ο συνταγματάρχης, υφυπουργός Βορείου Ελλάδος (Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας) της κυβέρνησης Δημητρίου Μαξίμου και μέλος της οργάνωσης ΕΕΕ, Αναστάσιος Νταλίπης.
Δωροθέα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ

Η Δωροθέα, γερμ. Dorothea von Braunschweig-Lüneburg (1 Ιανουαρίου 1570 - 15 Αυγούστου 1649) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Νεότερου, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Δωροθέας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Παντρεύτηκε το 1590 τον Κάρολο Α΄ των Βίττελσμπαχ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ και είχε τέκνα: Γεώργιος Γουλιέλμος 1591-1669, κόμης του Μπίρκενφελντ Σοφία 1593-1676, παντρεύτηκε τον Κράτο Ζ΄ του Χοενλόε-Νόιενσταϊν-Βάικερσχαϊμ, γιο του Βόλφγκανγκ, κόμη του Χοενλόε-Βάικερσχαϊμ Φρειδερίκος 1594-1626, ιερέας (canon) στο Στρασβούργο Χριστιανός Α΄ 1598-1654, κόμης του Μπίρκενφελντ-Μπίσβαϊλερ Jahresbericht [afterw.] Trierer Jahresberichte, 1858, p. 50 (Digitalised)
Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας

Το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (σουηδικά: Nobelpriset i litteratur, και τονισμός Νομπέλ) είναι βραβείο που απονέμεται από το 1901 ετησίως σε έναν εν ζωή συγγραφέα, από οποιαδήποτε χώρα, ο οποίος σύμφωνα με την διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ παρήγαγε το πιο εντυπωσιακό έργο στο τομέα της λογοτεχνίας, σε μια ιδεώδη κατεύθυνση. Εδώ ο όρος έργο αναφέρεται στη συνολική εργογραφία του συγγραφέα και όχι σε κάποιο συγκεκριμένο λογοτέχνημα.

 Κατάλογος βραβευθέντων με το Βραβείο Νόμπελ στη Λογοτεχνία από το 1901 έως σήμερα. Οι γυναίκες που έχουν τιμηθεί με το βραβείο είναι οι: Σέλμα Λάγκερλεφ, Γκράτσια Ντελέντα, Σίγκριντ Ούντσετ, Περλ Μπακ, Γκαμπριέλα Μιστράλ, Νέλλυ Ζαχς, Ναντίν Γκόρντιμερ, Τόνι Μόρισον, Βισλάβα Συμπόρσκα, Ελφρίντε Γέλινεκ, Ντόρις Λέσινγκ, Χέρτα Μίλερ, Άλις Μονρό, Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, Όλγκα Τοκάρτσουκ και Λουίζ Γκλικ.Τα βραβεία δεν είναι μέτρο της λογοτεχνικής ικανότητας. Σπουδαίοι λογοτέχνες που δεν τιμήθηκαν με το βραβείο είναι οι: Αντονέν Αρτώ, Ζωρζ Μπατάιγ, Μωρίς Μπλανσό, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πωλ Σελάν, Ρενέ Σαρ, Άντον Τσέχωφ, Τζόζεφ Κόνραντ, Χούλιο Κορτάζαρ, Ουμπέρτο Έκο, Ρόμπερτ Φροστ, Γκράχαμ Γκρην, Άλντους Χάξλεϊ, Ερρίκος Ίψεν, Τζαίημς Τζόυς, Φραντς Κάφκα, Νίκος Καζαντζάκης, Αλμπέρτο Μοράβια, Ρόμπερτ Μούζιλ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Τζορτζ Όργουελ, Φερνάντο Πεσσόα, Έζρα Πάουντ, Μαρσέλ Προυστ, Γερτρούδη Στάιν, Γουάλας Στήβενς, Λέων Τολστόι, Μαρκ Τουαίην, Βιρτζίνια Γουλφ, Κωνσταντίνος Καβάφης, Σύλβια Πλαθ, Μίλαν Κούντερα, Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και άλλοι. Σημειωτέον επίσης ότι από τους 117 τιμηθέντες μέχρι το 2020, οι 16 ήταν Σκανδιναβοί, εκ των οποίων οι 8 Σουηδοί (όσοι και οι Γερμανοί και διπλάσιοι των Ρώσων). Αλέξανδρος Δεσύλλας, Τα Βραβεία Νόμπελ Λογοτεχνίας 1901-2013, Εκδόσεις ΑΛΔΕ, Αθήνα 2012, ISBN 978-960-9451-52-9 Επίσημος ιστότοπος Οι βραβευθέντες με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας Βραβείο Νόμπελ
Ζησιμαίικα Αχαΐας

Τα Ζησιμαίικα είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας που υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Είναι σχετικά καινούριος οικισμός και βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Φλόκας και Άρλα, σε μια περιοχή με ιδιαίτερο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Εγγύς του βρίσκεται και το χωριό Άνω Σουδεναίικα. Στην περιοχή του χωριού βρίσκεται χτισμένο το Αιγυπτόκαστρο.

 Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας (Ζήσιμος ή Ζησιμόπουλος) που κατοικούσε στην περιοχή. Τα Ζησιμαίικα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός την 05/04/1981 και προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Φλόκα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτάται στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αιγυπτόκαστρο Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ζησιμαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ζησιμαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 31/10/2017. Ζησιμαίικα Αχαΐας. moriasnow.gr
Αρθούρος του Κόννωτ & Στράθερν

Ο Αρθούρος (αγγλ. Arthur, 1 Μαΐου 1850 - 16 Ιανουαρίου 1942) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν δούκας του Κόννωτ & Στράθερν, κόμης του Σάσσεξ, και γενικός κυβερνήτης του Καναδά.

 Ο Αρθούρος Γουλιέλμος Πατρίκιος Αλβέρτος ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1942 απεβίωσε στο Μπάγκσοτ Παρκ του Σάρρεϋ της Αγγλίας σε ηλικία 92 ετών. Νυμφεύτηκε το 1879 τη Λουίζα Μαργαρίτα των Χόεντσολλερν, κόρη του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας, και είχε τέκνα: Μαργαρίτα (1882-1920), παντρεύτηκε τον Γουσταύο ΣΤ΄ Αδόλφο της Σουηδίας. Αρθούρος (1883-1938), Πρίγκιπας του Κόννωτ. Πατρικία (1886-1974), παντρεύτηκε τον Αλεξάντερ Ράμσεϋ, αξιωματικό του Ναυτικού. Works by or about Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn at Internet Archive "Archival material relating to Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn". UK National Archives. 8 May 1915, newspaper coverage of the Duke of Connaught's appearance at McGill University Convocation. Scouting Round the World, John S. Wilson, first edition, Blandford Press 1959 p. 81
Τσάιτγκαϊστ

Τσάιτγκαϊστ (γερμανικά: Zeitgeist, ετυμ.: zeit: χρόνος, geist:πνεύμα) είναι το γενικό πολιτιστικό, πνευματικό, ηθικό και/ή πολιτικό κλίμα μέσα σε ένα έθνος ή ακόμη και σε συγκεκριμένες ομάδες, παράλληλα με τη γενική ατμόσφαιρα, τα ήθη και την κοινωνικοπολιτιστική κατεύθυνση ή διάθεση μιας εποχής (παρόμοια με την αγγλική λέξη mainstream ή trend).

 Η έννοια του Zeitgeist χρονολογείται από τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ και άλλους Γερμανούς Ρομαντιστές όπως ο Κορνήλιος Γιάγκντμαν, αλλά είναι περισσότερο γνωστή σε σχέση με τη φιλοσοφία της ιστορίας του Χέγκελ. Το 1769 ο Χέρντερ έγραψε μια κριτική για το έργο Genius seculi του φιλολόγου Christian Adolph Klotz και εισήγαγε την λέξη Zeitgeist στα γερμανικά ως μετάφραση του genius seculi [στα λατινικά genius (πνεύμα φύλακας) και saeculi (του αιώνα)]. Οι Γερμανοί Ρομαντιστές συνήθως προσπαθούσαν να μειώσουν το παρελθόν ως αποστάγματα και αντιμετώπιζαν το Zeitgeist ως ιστορικό χαρακτήρα από μόνο του, παρά μια γενικευμένη περιγραφή για την εποχή. Μιμίδιο
Ιωάννα της Ναβάρρας (αντιβασίλισσα)

Η Ιωάννα (γαλλικά: Jeanne‎, ισπανικά: Juana‎, 1382 - Ιούλιος 1413) από των Οίκο των Καπετιδών-Εβρέ ήταν η διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας το 1402–1413 και αντιβασίλισσα της Ναβάρρας κατά την απουσία του πατέρα της το 1409–1411.

 Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του βασιλιά Καρόλου Γ΄ της Ναβάρρας από τη σύζυγό του Ελενόρα των Τραστάμαρα, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης. Ήταν η μεγαλύτερη αδελφή τής Λευκής Α΄ της Nαβάρρας, τής Βεατρίκης συζύγου του κόμη του Λα Μαρς και τής Ισαβέλλας συζύγου του κόμη του Αρμανιάκ. Η Ιωάννα αρχικά είχε μνηστευθεί το 1401 με τον Μαρτίνο Α΄ της Σικελίας, διάδοχο του θρόνου της Αραγωνίας. Αυτός ήταν χήρος της Μαρίας από τον Οίκο της Βαρκελώνης, η οποία δεν του είχε δώσει επιζώντα παιδιά. Ωστόσο τα σχέδια άλλαξαν και ο Μάρτιν νυμφεύτηκε τη Λευκή, αδελφή της Ιωάννας. Η Ιωάννα παντρεύτηκε στο Ολίτε στις 12 Νοεμβρίου 1402 τον Ιωάννη υποκόμη του Καστελμπό και διάδοχο της κομητείας Φουά της Γαλλίας. Το ζευγάρι παντρεύτηκε για 11 χρόνια, αλλά απέτυχε να γεννήσει παιδιά. Ένα μήνα μετά το γάμο της η Ιωάννα αναγνωρίστηκε ως διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας στην Ολίτε στις 3 Δεκεμβρίου 1402. Εκεί οι ευγενείς της Ναβάρρας ορκίστηκαν στην Ιωάννα και τον Ιωάννη ως τους μελλοντικούς ηγεμόνες τους. Αυτό έγινε μετά το πρόωρο τέλος των μοναδικών αδελφών της Ιωάννας, του Καρόλου (απεβ. 5 ετών) και του Λουδοβίκου (απεβ. νήπιο), που απεβίωσαν το 1402. Το 1404 η Ιωάννα μολύνθηκε από ευλογιά και υποβλήθηκε σε θεραπεία από τον Εβραίο γιατρό Άμπραχαμ Κομινέτο. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της είχε τον δικό της μισθωτό γιατρό, Σάλομον Γκοθέυνο, επίσης Εβραίο. Η Ιωάννα κυβερνούσε τη Ναβάρρα στο όνομα του πατέρα της, όσο αυτός ήταν στο Παρίσι μεταξύ 1409 και 1411. Το 1412 έγινε κόμισσα της Φουά, όταν ο σύζυγός της διαδέχθηκε τον πατέρα του στην κομητεία. Πέθανε στο πριγκιπάτο του Μπέαρν τον Ιούλιο του 1413, χωρίς παιδιά. Η μικρότερη αδερφή της Λευκή έγινε διάδοχος του θρόνου της Ναβάρρας και τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα τους Κάρολο Γ΄ στις 8 Σεπτεμβρίου 1425.
Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων

Η Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων είναι μια ελληνική συνεταιριστική τράπεζα που ιδρύθηκε το 1995. Ο Όμιλος της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων απασχολεί συνολικά 206 άτομα με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, ενώ το σύνολο του δικτύου καταστημάτων αριθμεί 23 μονάδες.

 Το Διοικητικό Συμβούλιο της Τράπεζας αποτελεί το ανώτερο διοικητικό όργανο της Τράπεζας. Η θητεία του Δ.Σ. της Τράπεζας είναι τετραετής και κατά τη λήξη της οι σύμβουλοι είναι πάντοτε επανεκλέξιμοι. Αποτελείται από (όπως συγκροτήθηκε σε σώμα κατά την συνεδρίαση Νο 619/31-07-2017):Πρόεδρος είναι ο Μιχαήλ Μαρακάκης. Ο Όμιλος της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων αποτελείται από τις εταιρείες Κρητικά Ακίνητα, Κρητικές Συμμετοχές και Χανίων Συμμετοχές. Λειτουργούν 23 καταστήματα. 7 στην Π.Ε. Χανίων, 1 στο Ρέθυμνο, 4 στην Π.Ε. Ηρακλείου, 3 στην Π.Ε. Λασιθίου και 7 στο λεκανοπέδιο της Αττικής. Επίσημη ιστοσελίδα
Ο μεγάλος διχασμός

Ο μεγάλος διχασμός (εναλλακτικοί τίτλοι Το καλοκαίρι της ελευθερίας και Οι διχασμένοι) είναι ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και σενάριο Χριστόφορου Ζήκα.

 Ο Νικόλας Ρούβης (Λαυρέντης Διανέλλος), ένας φτωχός αγρότης έχει δύο γιους. Ο ένας, ο Γιώργος (Γιάννης Φέρτης), σπουδάζει γιατρός με τα χρήματα που βγάζει από τη δουλειά ο άλλος, ο Ανέστης (Ανέστης Βλάχος). Ο νέος γιατρός επιστρέφει στο πατρικό του. Η Στέλλα Μπάρη (Χριστίνα Σύλβα), μοναχοκόρη ενός τσιφλικά, θέλει το γιατρό εκείνος όμως την απορρίπτει καθώς έχει δεσμό με μια φτωχιά κοπέλα. Η κόρη του τσιφλικά αρραβωνιάζεται τον αδελφό του γιατρού και συκοφαντεί τον γιατρό στον αρραβωνιαστικό της, στρέφοντάς τον εναντίον του. Ο πατέρας του γιατρού του συμπαρίσταται όπως και όλο το χωριό, και τελικά ο αδελφός του θα μεταστραφεί συνειδητοποιώντας πως ήταν υποχείριο της αρραβωνιαστικιάς του. Χριστίνα Σύλβα - Στέλλα Μπάρη Γιάννης Φέρτης - Γιώργος Ρούβης Ανέστης Βλάχος - Ανέστης Ρούβης Λαυρέντης Διανέλλος - Νικόλας Ρούβης Ελένη Θεοφίλου - Άννα Είναι η τελευταία ταινία που γύρισε η Χριστίνα Σύλβα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1967-1968 και, κόβοντας 46.504 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 74η θέση ανάμσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Γρηγόρης Γρηγορίου, εκδ. Αιγόκερως, Αθήνα, 1996, σελ. 146-147
Σανγκουλέ Λαμιζανά

Ο Υποστράτηγος Σανγκουλέ Λαμιζανά (Aboubakar Sangoulé Lamizana, 31 Ιανουαρίου 1916 – 26 Μαΐου 2005) ήταν 2ος πρόεδρος της Άνω Βόλτα (η οποία το 1984 μετονομάστηκε σε Μπουρκίνα Φάσο), από τις 3 Ιανουαρίου 1966 ως τις 25 Νοεμβρίου 1980. Επιπλέον, την περίοδο από τις 8 Φεβρουαρίου 1974 ως τις 7 Ιουλίου 1978 διετέλεσε και πρωθυπουργός.

 Ο Λαμιζανά ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και ήταν στρατηγός επί προεδρίας του Μορίς Γιαμεογκό. Ο Γιαμεογκό είχε επιβάλει μονοκομματικό καθεστώς, προκαλώντας αντιδράσεις από φοιτητές και συνδικάτα, με αποκορύφωμα την γενική απεργία τον Ιανουάριο του 1966, που οδήγησε στην παραίτησή του. Στις 3 Ιανοαυρίου 1966 ο Γιαμεογκό παρέδωσε την εξουσία στον Λαμιζανά, ο οποίος ήταν πρόσωπο αποδεκτό από τους διαδηλωτές. Έτσι, ο στρατηγός ήταν κατ' όνομα αρχηγός μιας "προσωρινής στρατιωτικής κυβέρνησης" μέχρι την επικύρωση ενός νέου Συντάγματος, στις 14 Ιουνίου 1970. Με βάση το Σύνταγμα εκείνο, η εξουσία θα παραδιδόταν σε μη στρατιωτικούς εντός 4 ετών, έπειτα από την διεξαγωγή εκλογών. Ο Λαμιζανά ανέλαβε επίσης υπουργός εξωτερικών από το 1966 ως το 1967. Οι εκλογές που διεξήχθησαν με το νέο Σύνταγμα έδωσαν καθαρή πλειοψηφία στο κυβερνών κόμμα UDV. Η μετέπειτα διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από προβλήματα, όπως η ξηρασία που διήρκεσε 5 χρόνια και η ερημοποίηση στην περιοχή Σαχέλ, τα οποία απείλησαν με λιμό τους κατοίκους πολλών χωρών, ανάμεσα στις οποίες και η Άνω Βόλτα. Ο Λαμιζανά είχε διορίσει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ζεράρ Ουεντραογκό (Gérard Ouédraogo). Για μια ακόμη φορά παρενέβη ο στρατός και ο Λαμιζανά κυβέρνησε ως δικτάτορας. Το κόμμα του ονομαζόταν Εθνικό Κίνημα για Ανανέωση, παρά το γεγονός ότι ήταν βραχύβιο. Το 1977 θεσπίστηκε και ψηφίστηκε ένα νέο Σύνταγμα και ο Λαμιζανά επανεξελέγη στις ανοικτές προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1978.Εν συνεχεία ο Λαμιζανά έγινε μέλος του UDV. Στις 25 Νοεμβρίου 1980 εκδηλώθηκε ένα αναίμακτο πραξικόπημα που διοργανώθηκε με την υποστήριξη πολιτών και συλλόγων. Νέος αρχηγός κράτους ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Σάγιε Ζέρμπο (Saye Zerbo). Ο Λαμιζανά πέθανε το Μάιο του 2005. Kenneth Janda, "Political Parties: A Cross-National Survey": Upper Volta Συνοπτική ιστορία της Μπουρκίνα Φάσο
Fathers and Sons

Fathers and Sons είναι ο τίτλος του διπλού άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".Ο δίσκος αποτελείται από στούντιο ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις 21 ως τις 23 Απριλίου του 1969 στα "Tel Mar Studios" του Σικάγου, όπως και από ζωντανές ηχογραφήσεις που έλαβαν χώρα στις 24 Απριλίου στο "Super Cosmic Joy-Scout Jamboree". Την παραγωγή του ανέλαβε ο Νόρμαν Ντέιρον, υπό την εποπτεία του Μάρσαλ Τσες.Η ιδέα για τον δίσκο ήλθε μετά από πρόταση του Μάικ Μπλούμφιλντ και του Πολ Μπάτερφιλντ στον Μάρσαλ Τσες, αφού του γνωστοποίησαν ότι θα βρίσκονταν στο Σικάγο για μία φιλανθρωπική συναυλία. Ο Τσες συγκέντρωσε τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος του Waters για τις ηχογραφήσεις. Στο δεύτερο μέρος του "Got My Mojo Working", πραγματοποίησε γκεστ εμφάνιση ο ντράμερ του Τζίμι Χέντριξ, Μπάντι Μάιλς. Το εξώφυλλο του δίσκου ήταν δημιουργία του Ντον Ουίλσον και βασίστηκε στο σχέδιο του Μιχαήλ Άγγελου στην οροφή της Καπέλα Σιξτίνα. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 70 του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιονδήποτε άλλο δίσκο του Waters.

 Studio"All Aboard" (Waters) – 2:50 "Mean Disposition" (Waters) – 5:42 "Blow Wind Blow" (Waters) – 3:35 "Can't Lose What You Ain't Never Had" (Waters) – 3:03 "Walkin' Thru The Park" (Waters) – 3:07 "Forty Days and Forty Nights" (Bernard Roth) – 3:04 "Standin' Round Crying" (Waters) – 4:01 "I'm Ready" (Dixon) – 3:33 "Twenty Four Hours" (Eddie Boyd) – 4:46 "Sugar Sweet" (London) – 2:16Live"Long Distance Call" (Waters) – 6:35 "Baby, Please Don't Go" (Big Joe Williams) – 3:05 "Honey Bee" (Waters) – 3:57 "The Same Thing" (Dixon) – 6:00 "Got My Mojo Working, Part 1" (Preston Foster, Waters) – 3:39 "Got My Mojo Working, Part 2" (Foster, Waters) – 5:33 Fathers and Sons (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Αύγουστος 1969 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Fathers and Sons" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Ότις Σπαν - πιάνο Μάικ Μπλούμφιλντ - κιθάρα Πολ Άσμπελ - κιθάρα Πολ Μπάτερφιλντ - φυσαρμόνικα Τζεφ Καρπ - φυσαρμόνικα Ντόναλντ Νταν - μπάσο Φιλ Άπτσερτς - μπάσο Σαμ Λέι - τύμπανα Μπάντι Μάιλς - τύμπανα Fathers And Sons - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits - AllMusic Review - Muddy Waters: Fathers And Sons Muddy Waters - Fathers And Sons (Vinyl, LP, Album) at Discogs
Βραδυποδόμορφα

Τα Βραδυποδόμορφα (Pilosa = Τριχώδη, Τριχωτά) αποτελούν τάξη πλακουντοφόρων θηλαστικών που απαντώνται αποκλειστικά στην Αμερική. Περιλαμβάνει τους μυρμηγκοφάγους και τους βραδύποδες. Οι απαρχές της τάξης βρίσκονται στις αρχές του τριτογενούς (εμφανίστηκαν περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια πριν, λίγο μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων), στη Νότια Αμερική. Η παρουσία αυτών των ζώων στη Βόρεια Αμερική εξηγείται από τη μεγάλη αμερικανική ανταλλαγή. Παλαιότερα, τα Βραδυποδόμορφα ταξινομούνταν, μαζί με τους αρμαδίλους, στην τάξη των ξενάρθρων. Τον 19ο αιώνα, αυτές οι οικογένειες σχημάτιζαν με τους παγκολίνους και τον ορυκτερόποδα, την τάξη των νωδών. Παρατηρήθηκε εν συνεχεία ότι η τάξη Νωδά ήταν πολυφυλετική, δηλαδή ότι περιελάμβανε άσχετες μεταξύ τους οικογένειες και ήταν λοιπόν άκυρη.

 Σύμφωνα με το NCBI (5 Μαρτίου 2012) : Υποτάξη Φυλλοφάγα (Delsuc, Catzeflis, Stanhope & Douzery, 2001). Οικογένεια Βραδυποδίδες (Γκρέυ, 1821). Γένος Βραδύπους (Λινναίος, 1758). Bradypus pygmaeus (Βραδύπους ο πυγμαίος) (Άντερσον & Χάντλεϋ, 2001) — Πυγμαίος βραδύποδας. Bradypus torquatus (Βραδύπους ο στρεπτοφόρος) (Ίλλιγκερ, 1811) — Χαιτοφόρος βραδύποδας. Bradypus tridactylus (Βραδύπους ο τριδάκτυλος) (Λινναίος, 1758) — Τριδάκτυλος βραδύποδας. Bradypus variegatus (Βραδύπους ο ποικιλόχρους) (Σιντζ, 1825) — Καστανόλαιμος βραδύποδας. Οικογένεια Μεγαλονυχίδες (Αμεγκίνο, 1889). Γένος Χωλόπους (Ίλλιγκερ, 1811). Choloepus didactylus (Χωλόπους ο διδάκτυλος) (Λινναίος, 1758) — Διδάκτυλος βραδύποδας. Choloepus hoffmanni (Χωλόπους του Χόφμαν) (Πήτερς, 1858) — Βραδύποδας του Χόφμαν. Οικογένεια †Μεγαθηριίδες (Γκρέυ, 1821). Οικογένεια †Μυλοδοντίδες(Τζιλλ, 1872)Υποτάξη Σκωληκόγλωσσα (Ίλλιγκερ, 1811). Οικογένεια Κυκλοποδίδες (Πόχοκ, 1924). Γένος Κυκλόπους (Γκρέυ, 1821). Cyclopes didactylus (Κυκλόπους ο διδάκτυλος) (Λινναίος, 1758) — Μεταξένιος μυρμηγκοφάγος. Οικογένεια Μυρμηκοφαγίδες (Γκρέυ, 1825). Γένος Μυρμηκοφάγος (Λινναίος, 1758). Myrmecophaga tridactyla (Μυρμηκοφάγος ο τριδάκτυλος) (Λινναίος, 1758) — Γιγάντιος μυρμηγκοφάγος. Γένος Ταμαντούα (Γκρέυ, 1825). Tamandua mexicana (Ταμαντούα η μεξικάνα) (Saussure, 1860) — Ταμαντούα του Μεξικού. Tamandua tetradactyla (Ταμαντούα η τετραδάκτυλος) (Λινναίος, 1758) — Ταμαντούα του νότου.
Ξένια Γεωργίεβνα της Ρωσίας

Η Ξένια Γεωργίεβνα της Ρωσίας (Княгиня Ксения Георгиевна Романова/Knyaginya Kseniya Georgiyevna Romanova, 22 Αυγούστου 1903 - 17 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν κόρη του Μέγα Δούκα Γεώργιου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1903 στο Παλάτι Μιχαήλοβιτς, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Μεγάλου Δούκα Γεώργιου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας και της Πριγκίπισσας Μαρίας της Ελλάδας και της Δανίας. Στις 9 Οκτωβρίου 1921 παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Μπέιτμαν Λιντς Τζ. στο Παρίσι. Ο Γουίλιαμ ήταν γιος της Νάνσυ Στιούαρτ από τον 2ο της γάμο με τον Γουίλιαμ Μπέιτμαν Λιντς· η Νάνσυ παντρεύτηκε σε 3ο γάμο τον πρίγικπα Χριστόφορο της Ελλάδας, θείο της Ξένιας. Η Ξένια και ο Γουίλιαμ απέκτησαν ένα παιδί: την Νάνσυ Ελένη Μαρία (1925-2006), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Τζόντσον Γουίνκιουπ. Απέκτησαν 1 παιδί.Η Ξένια και ο Γουλιέλμος χώρισαν το 1930. Στις 10 Αυγούστου 1946 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Χέρμαν Γιούντ στο Γκλεν Κόουβ της Νέας Υόρκης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1965 στο Γκλεν Κόουβ σε ηλικία 62 ετών. Είναι θαμμένη στο Γκλεν Κόουβ. 22 Αυγούστου 1903 – 9 Οκτωβρίου 1921: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ξένια Γεωργίεβνα Ρομάνοβα της Ρωσίας 9 Οκτωβρίου 1921 – 10 Αυγούστου 1946: Πριγκίπισσα Ξένια Γεωργίεβνα Κα. Λιντς 10 Αυγούστου 1946 – 17 Σεπτεμβρίου 1965: Πριγκίπισσα Ξένια Γεωργίεβνα Κα. Γιούντ Οίκος των Ρομανόφ: Κυρία του Αυτοκρατορικού Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης "Anastasia" by Peter Kurth https://web.archive.org/web/20091028121426/http://www.geocities.com/henrivanoene/genrussia4.html https://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9D04E0DE113AF936A25755C0A9609C8B63 http://freepages.genealogy.rootsweb.com/~wynkoop/webdocs/9181945.htm
Παναγία Αλεξιώτισσα (συνοικία)

Η Παναγία Αλεξιώτισσα είναι συνοικία της Πάτρας, που οφείλει την ονομασία της στην εκεί ομώνυμη εκκλησία, η οποία έχει και κοιμητήριο στον προαύλιο χώρο της. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του κέντρου της Πάτρας και απέχει οδικώς περίπου 2 χιλιομέτρων από αυτό. Γειτνιάζει με τις συνοικίες και γειτονιές: Σύνορα, Μαρούδα, Ταμπάχανα, Γλαράκη, Αστυνομικά, Παγώνα, Δροσιά και Αρόη. Κύριες οδικές αρτηρίες της συνοικίας είναι, μεταξύ άλλων, οι οδοί: Μαραγκοπούλου, Λοχαγού Μενούνου, Φώκαιας, 12ου Συντάγματος. Στην περιοχή υπάρχουν επίσης και οι εκκλησίες του Αγίου Λαζάρου και της Αγίας Άννης, που βρίσκονται στο εκκλησιακό συγκρότημα της Παναγίας Αλεξιώτισσας.

 Ο ναός της Παναγίας Αλεξιώτισσας έχει ιδιαίτερη ιστορική σημασία και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα χρόνιας της ύστερης Τουρκοκρατίας, καθώς και της Επανάστασης του 1821. Τα θυρανοίξια (εγκαίνια) του ναού πραγματοποιήθηκαν το 1805. Την περίοδο της Επανάστασης, οι Τούρκοι έκαψαν ζωντανό τον Παπα-Γιώργη, ιερέα της εκκλησίας, ενώ προς τιμήν του οποίου έχει τοποθετηθεί μνημείο στον προαύλιο χώρο του ναού. Στο νεκροταφείο του ναού εκεί, το οποίο αποτελεί το Γ΄ Δημοτικό Νεκροταφείο της πόλης, βρίσκονται τα ταφικά μνήματα του Ολυμπιονίκη Νικόλαου Ανδριακόπουλου και του πολιτικού Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο αθλητικός σύλλογος Έσπερος Α.Ο.Π.Α., που διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών κατηγοριών. Έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 2004, όταν και προέκυψε από την τότε συγχώνευση του Έσπερου Πατρών (ίδρυση 1978) και του Α.Ο. Παναγιάς Αλεξιώτισσας (ίδρυση 1987).. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο και ως σήμα της έχει ένα αστέρι και ένα κλαδί ελιάς. Ως αγωνιστική έδρα ο Έσπερος έχει το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο «Παναγία Αλεξιώτισσα» με χωρητικότητα 361 καθήμενων ατόμων. Η ομάδα των ανδρών έχει αγωνιστεί για μια σεζόν στο Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (2012-13) έπειτα από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Γ΄ Εθνικής (1ος Νότιος Όμιλος, 2011-12), ενώ επίσης έχει κατακτήσει και 2 φορές το Πρωτάθλημα της Α΄ Ε.Σ.Κ.Α.Η. Η ομάδα των γυναικών έχει κατακτήσει μία φορά το Πρωτάθλημα της Α΄ Ε.Σ.Κ.Α.Η. (2012-13), κερδίζοντας επίσης την άνοδο του στην Α2΄ Εθνική, όπου αγωνίζεται και σήμερα. Παναγία Αλεξιώτισσα
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1987-88

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1987-88 ήταν η 11η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 5η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1987-88 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι πρώτες 4 ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο πρωταθλητών Ευρώπης πετοσφαίρισης ανδρών 1988-89. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 254. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 179.
Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου

Ο Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου είναι δήμος της περιφέρειας Θεσσαλίας με έκταση 150,54 τ.χλμ και πληθυσμό 5.809 κατοίκους (6.936 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου είναι η Ζαγορά. Προέκυψε από την συνένωση με το Πρόγραμμα Καλλικράτης των προϋπαρχόντων δήμων Ζαγοράς και Μουρεσίου.

 Ο Δήμος Ζαγοράς - Μουρεσίου διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 συγχωνευθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια. Πιο συγκεκριμένα (σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001): Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Ζαγοράς έχει πληθυσμό 3.829 κατοίκους και καταλαμβάνει έκταση 96,1 τ.χλμ. Ο πρώην δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Ζαγορά. Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς: Κοινότητα Ζαγοράς [ 2.582 ] η Ζαγορά [ 2.389 ] η Ανάληψη [ 55 ] ο Πουριανός Σταυρός [ 39 ] το Χορευτό [ 99 ] Κοινότητα Μακρυρράχης [ 663 ] η Μακρυρράχη [ 602 ] οι Άγιοι Σαράντα [ 33 ] το Καράβωμα [ 28 ] Κοινότητα Πουρίου [ 584 ] το Πουρί [ 538 ] η Ελίτσα [ 12 ] ο Οβριός [ 34 ] Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Μουρεσίου έχει πληθυσμό 2690 κατοίκους. Η έκτασή της είναι περί τα 53,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει ελάχιστο υψόμετρο 0 μέτρα και μέγιστο υψόμετρο τα 1320 μέτρα κοντά στην κορυφή "Αγριόλευκες". Βρίσκεται στο βορειο-ανατολικό τμήμα της χερσονήσου που δημιουργείται από το όρος Πήλιο και συνορεύει βόρεια με την ενότητα Ζαγοράς, ανατoλικά βρέχεται από το Αιγαίο πέλαγος, νότια με το Δήμο Νοτίου Πηλίου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία την ανθοκομία και τον τουρισμό. Τα προϊόντα που συναντάμε πιο συχνά στην περιοχή είναι Μήλα, Αχλάδια, Κάστανα, Κηπευτικά, Λουλούδια Γαρδένιας κ.α. Ο πρώην δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010 με έδρα την Τσαγκαράδα. Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς: Κοινότητα Τσαγκαράδας [ 784 ] η Τσαγκαράδα [ 710 ] ο Μυλοπόταμος [ 74 ] Κοινότητα Αγίου Δημητρίου Πηλίου [ 520 ] ο Άγιος Δημήτριος [ 268 ] ο Άγιος Ιωάννης (Δ.δ. Αγίου Δημητρίου Πηλίου) [ 252 ] Κοινότητα Ανηλίου [ 508 ] το Ανήλιο [ 465 ] η Πλάκα [ 43 ] Κοινότητα Κισσού -- ο Κισσός [ 393 ] Κοινότητα Μουρεσίου ο Άγιος Ιωάννης [ 30 ] το Μούρεσι [ 485 ] η Νταμούχαρη [ 33 ] Κοινότητα Ξορυχτίου το Κάτω Ξορύχτι [ 29 ] το Ξορύχτι [ 219 ] Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Ζαγοράς διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: Αιρετοί δήμαρχοι διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Μουρεσίου διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: Αιρετοί δήμαρχοι διετέλεσαν οι εξής: Αιρετοί δήμαρχοι Ζαγοράς - Μουρεσίου διετέλεσαν οι εξής: Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Ζαγοράς - Μουρεσίου
Το Κιβώτιο

Το κιβώτιο είναι ιστορικό, πολιτικό και δυστοπικό μυθιστόρημα του Άρη Αλεξάνδρου. Γράφτηκε στο διάστημα 1966–1972, στο μεγαλύτερό του μέρος στο Παρίσι. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Αθήνα από τις Εκδόσεις Κέδρος το 1975. Έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά και στα Αγγλικά.

 Στα τέλη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, μια ομάδα ανταρτών αναλαμβάνει μετά από σχετική εντολή του Γενικού Αρχηγείου να μεταφέρει, περνώντας μέσα από εχθρικό έδαφος, ένα κιβώτιο αγνώστου περιεχομένου, με παραλήπτες τη διοίκηση μιας ανταρτοκρατούμενης πόλης. Στη διάρκεια της αποστολής η ομάδα αρχίζει να χάνει τα μέλη της σταδιακά μέχρι που σώζεται ένας μόνο αντάρτης, ο οποίος τελικά κατορθώνει να παραδώσει το κιβώτιο. Όταν όμως φτάνει στον προορισμό του διαπιστώνεται πως είναι άδειο και ο αντάρτης φυλακίζεται από τους άλλους συντρόφους του ως δολιοφθορέας. Αρχίζει λοιπόν τότε να συντάσσει αναφορές στον ανακριτή. Αυτές οι αναφορές είναι το μυθιστόρημα. Ο συντάκτης των αναφορών δεν γνωρίζει τίποτα για την ταυτότητα του ανακριτή ούτε για τους δεσμώτες του, ούτε αν ο ανακριτής διαβάζει τα όσα του γράφει. Το μυθιστόρημα ερμηνεύθηκε ως αλληγορία για τον εμφύλιο και ως καταγγελία των κάθε είδους εξουσιών και ιερατείων αλλά και ως σχόλιο στον δυτικό πολιτισμό. Ο ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης Σ.Ν. Φιλιππίδης χαρακτήρισε Το κιβώτιο μετακαφκικό ιστορικό μυθιστόρημα. Κούρτοβικ, Δημοσθένης (1999). Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς: Ένας κριτικός οδηγός (β΄ έκδοση). Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη. σελίδες 21–22. ISBN 978-960-360-509-6. Προγκίδης, Λάκης (Μάιος 2003). «Ο απόλυτος μονόλογος και το αντίδοτο: Ξαναδιαβάζοντας Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου». Νέα Εστία 153 (1756): 843-853. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2023-05-15. https://web.archive.org/web/20230515144129/http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=182217&code=3385. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2016. Φιλιππίδης, Σ.Ν. (29 Απριλίου 2010). «Προβληματισμοί σχετικά με τον όρο "ιστορικό μυθιστόρημα"». Ελευθεροτυπία (Αθήνα). http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=156936. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2016. Μάντης, Κωνσταντίνος (2014). «Άρης Αλεξάνδρου, "Το Κιβώτιο" [Η αυτοκτονία του Σοφοκλή]». latistor.blogspot.com. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2016. Παπαστοίκα, Χριστίνα· Κωσταβάρα, Κατερίνα. «Το Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου» (PDF). Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2016. Τσακνιάς, Σπύρος (2 Αυγούστου 1998). «Η άδεια Ιστορία…». Το Βήμα (Αθήνα). http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=101855. Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2016.
NGC 3953

Ο NGC 3953, γνωστός και ως Μεσιέ 109Β, είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Βρίσκεται σε απόσταση 55 περίπου εκατομμυρίων ετών φωτός και ανήκει στην ομάδα γαλαξιών Μ109. Ο γαλαξίας έχει διάμετρο περίπου 90.000 έτη φωτός και φαίνεται με κλίση 29° από το πλάι.

 Τον γαλαξία ανακάλυψε ο Πιέρ Μεσαίν, βοηθός του Σαρλ Μεσιέ, τις 12 Μαρτίου 1781, όταν κατέγραψε τις θέσεις τριών αντικειμένων. Από αυτά μόνο το Μεσιέ 97 ήταν στον κατάλογο που δημοσίευσε το 1781 ο Σαρλ Μεσιέ. Τα άλλα δύο αντικείμενα καταχωρήθηκαν το 1783 από τον Σαρλ Μεσιέ ως αντικείμενα με αύξοντα αριθμό 108 και 109 στον κατάλογό του. Ο Μεσιέ κατέγραψε το αντικείμενο 109 στην θέση RA=11h 43m και Dec=+54.5 deg. Ο Owen Gingerich ερεύνησε αυτή τη θέση και βρήκε ότι αντιστοιχεί στον γαλαξία NGC 3992.Παρόλα αυτά, ο Henk Bril, μελετώντας τον άτλαντα του Ζαν Νικολά Φορτάν και τις σημειώσεις του Πιέρ Μεσαίν το 2006, παρατήρησε ότι ο Πιέρ Μεσαίν δεν είχε καταγράψει τη θέση του NGC 3992, αλλά του NGC 3953. Ο Σαρλ Μεσιέ όταν παρατηρούσε το αντικείμενο που ανέφερε ο Μεσαίν, κατέγραψε την ορθή αναφορά που ταιριάζει στο NGC 3953 και την απόκλιση που αντιστοιχεί στον NGC 3992, πιθανώς παρατηρώντας και τους δύο γαλαξίες, χωρίς να καταλάβει ότι πρόκειται για διαφορετικά αντικείμενα.Τον NGC 3953 ανακάλυψε ανεξάρτητα το 1789 ο Ουίλιαμ Χέρσελ.Δύο υπερκαινοφανείς αστέρες έχουν παρατηρηθεί στον NGC 3953, ο SN 2001dp, τύπου Ια, και ο SN 2006bp, τύπου ΙΙ. Δεδομένα για το NGC 3953 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3953 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3953 στο Wikimedia Commons
Μοναστήρι του Κίντσβισι

Το Μοναστήρι του Κίντσβισι ( γεωργιανά: ყინწვისი) είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην δασωμένη πλαγιά ενός ψηλού βουνού της κοιλάδας του ποταμού Τζάμα, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι στην ανατολική Γεωργία, σε απόσταση 3 χλμ. από το ομώνυμο χωριό και 10 χλμ. από την πόλη Καρέλι.

 Η μοναστική ζωή στο Κιντσβίσι άρχισε κατά τον 10ο αιώνα, διακόπηκε κατά τον 19ο αιώνα και συνεχίστηκε το 1995.Ένα σημαντικό ορόσημο στην ιστορία του Μοναστηριού ήταν η περίοδος που βασίλευσε η Ταμάρ (1184-1212) και ήταν η Γεωργιανή χρυσή εποχή για τον πολιτισμό.Η εκκλησία της Παναγίας είναι η παλαιότερη του μοναστηριού, χτίστηκε τον 12ο αιώνα και τώρα είναι ερειπωμένη.Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου χτίστηκε τον 13ο αιώνα. Τον ίδιο αιώνα τοιχογραφήθηκε το εσωτερικό των 2 εκκλησιών.Το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεώργιου χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Τον 15ο αιώνα χτίστηκε ένα καμπαναριό στην είσοδο του μοναστηριού.Το μοναστηριακό συγκρότημα είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιλαμβάνει 3 εκκλησίες, ένα καμπαναριό και το οχυρωματικό τείχος. Εκκλησία του Αγίου Νικολάου: είναι θολωτή, διαστάσεων 19,7 x 14 μ., φτάνει σε ύψος τα 24,3 μ. και είναι χτισμένη με τούβλα στις αρχές του 13ου αιώνα. Έχει 3 εισόδους, στα δυτικά, νότια και βόρεια. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε 2 κολόνες στα δυτικά. Στο κυλινδρικό τύμπανο του θόλου υπάρχουν 12 παράθυρα. Ο νάρθηκας βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της εκκλησίας, περιλαμβάνει 3 δωμάτια και είναι πλήρως τοιχογραφημένος.Οι τοιχογραφίες της είναι του 13ου αιώνα και αποτελούν εξαιρετικά παραδείγματα της μεσαιωνικής τέχνης, όπως τα επιμελήθηκε ο βεζίρης της Ταμάρ, ο Αντόν Γκλοβιστανίτζης. Η εκκλησία είναι πλήρως τοιχογραφημένη, και οι εικόνες συνοδεύονται από επιγραφές στα Γεωργιανά ασομταβρούλι και μερικές στα Ελληνικά. Στα χαμηλότερα επίπεδα απεικονίζονται ιστορικές μορφές, όπως ο Γεώργιος Γ', η βασίλισσα Ταμάρ, ο Γεώργιος Δ'. Ο βεζίρης Αντόν απεικονίζεται να κρατά μία μινιατούρα της εκκλησίας. Στο δυτικό τοίχο απεικονίζονται σκηνές από την ζωή του Αγίου Νικολάου. Στον θόλο απεικονίζονται: ένας διακοσμημένος σταυρός, η Παναγία, ο Χριστός, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, 9 Αρχάγγελοι. Ο Αβραάμ και οι προφήτες: Ηλίας, Ζαχαρίας, Ιερεμίας, Μαλαχίας, Ιεζεκιήλ, Ησαΐας. Στην επόμενη σειρά απεικονίζονται οι άγιοι, και μετά είναι οι Ευαγγελιστές και άγγελοι. Στις τοιχογραφίες περιλαμβάνονται: η Παναγία Οδηγήτρια, αρκετοί άγιοι και ιερείς και σκηνές από την ζωή του Χριστού. Εκκλησία της Παναγίας: έχει διαστάσεις 11,2 x 7,8 μ. και βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Χρονολογείται του 12ου-13ου αιώνα και τοιχογραφήθηκε τον 13ο αιώνα. Η πέτρινη εκκλησία είναι ερειπωμένη τώρα, αλλά ορισμένα μέρη της και μερικές από τις τοιχογραφίες έχουν διασωθεί.Εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου: έχει διαστάσεις 5,1 x 4,5 μ., είναι πέτρινο και χτίστηκε τον 14ο αιώνα κοντά στον δυτικό τοίχο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Η είσοδος είναι στα νότια, Έχει ένα μικρό παράθυρο στα ανατολικά, ένα μικρό στα νότια, και ένα μεγάλο παράθυρο δυτικά. Πάνω από το παράθυρο της ανατολικής πρόσοψης υπάρχει ένας διακοσμητικός ανάγλυφος σταυρός.
Μαγδαληνή της Γαλλίας

Η Μαγδαληνή, γαλλικά: Madeleine (1 Δεκεμβρίου 1443 - 21 Ιανουαρίου 1495) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βιάνα. Έγινε αντιβασίλισσα της Ναβάρας κατά την ανηλικότητα των τέκνων της (1479-94).

 Ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης. Γεννήθηκε στο Τουρ και αρχικά είχε μνηστευθεί με τον Λαδίσλαο Ε΄ των Αψβούργων βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά αυτός -ενώ προετοιμαζόταν για τον γάμο- απεβίωσε 17 ετών αιφνίδια. Διαδόθηκε η φήμη ότι τον δηλητηρίασαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι,αλλά τον 20ό αιώνα αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του τέλους του ήταν η λευχαιμία. Τελικά παντρεύτηκε τον διάδοχο της Ναβάρρας, γιο της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσα της Ναβάρρας. Όμως ο σύζυγός της απεβίωσε το 1470, ο πεθερός της Γκαστόν Δ΄ κόμης του Φουά το 1472 και η πεθερά της το 1479. Έτσι ο γιος της Μαγδαληνής, ο Φραγκίσκος-Φοίβος, κληρονόμησε την κομητεία του Φουά όταν ήταν 5 ετών και μετά το βασίλειο της Ναβάρρας 12 ετών. Τότε η Μαγδαληνή ανέλαβε την αντιβασιλεία, ως το 1483 που ο γιος της απεβίωσε 17 ετών. Τον διαδέχθηκε η κόρη της Αικατερίνη, στην οποία η Μαγδαληνή συνέχισε να είναι αντιβασίλισσα, ως το 1494. Κατά την αντιβασιλεία της πιέστηκε να πολεμήσει τον Ιωάννη των Φουά, υποκόμη του Ναρμπόν, αδελφό του άνδρα της, όταν διεκδίκησε τη Ναβάρα ως ο άρρην κληρονόμος του Φραγκίσκου-Φοίβου. Το 1494 την πήρε όμηρο ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γαμπρός του Ιωάννη. Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1495 στην Παμπλόνα και το τέλος της προκάλεσε νέες συγκρούσεις. Το 1498 απεβίωσε ο ανιψιός της Κάρολος Η΄ της Γαλλίας και το 1522 η αδελφή του Άννα της Γαλλίας: οι τρεις τους ήταν οι τελευταίοι απόγονοι του κύριου κλάδου των Βαλουά. Τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας (βασ. 1498-1515) διαδέχθηκε ο κλάδος των Βαλουά-Ανγκουλέμ και μετά ο Ερρίκος Δ΄, απόγονος της Μαγδαληνής. Παντρεύτηκε το 1461 τον Γκαστόν των Φουά-Γκραγύ πρίγκιπα της Βιάνα και είχε τέκνα: Φραγκίσκος-Φοίβος 1467-1483, βασιλιάς της Ναβάρρας, απεβίωσε 16 ετών. Αικατερίνη 1468-1517, βασίλισσα της Ναβάρρας suo jure, παντρεύτηκε τον Ιωάννη κύριο του Αλμπρέ. Ερρίκος Β΄ των Αλμπρέ 1503-1555, βασιλιάς της Ναβάρρας. Ιωάννα του Αλμπρέ 1528-1572, βασίλισσα της Ναβάρρας, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο δούκα των Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ και μετά τον Αντώνιο των Βουρβόνων δούκα του Βαντόμ. Ερρίκος Β΄ των Βουρβόνων 1553-1610, βασιλιάς της Ναβάρρας και, ως Δ΄, της Γαλλίας. Fletcher, Stella (2013). The Longman Companion to Renaissance Europe, 1390-1530. Routledge. Anthony, R. (1931). Identification et Étude des Ossements des Rois de Navarre inhumés dans la Cathédrale de Lescar [Identification and Study of the Bones of the Kings of Navarre buried in the Cathedral of Lescar] (PDF). Archives du Muséum, 6e series (in French). VII. Masson et Cie.
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13

Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2012-13 είναι η 68η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Νικήτρια αναδείχτηκε η ΦΚ Βαντούζ (αυτός ήταν ο 41ος τίτλος της), η οποία κέρδισε έτσι το εισιτήριο για τον πρώτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14.

 Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν οκτώ ομάδες: οι επτά ρεζέρβες των συλλόγων της χώρας καθώς και η ΦΚ Ρούγκελ. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 21 και 22 Αυγούστου 2012. Στον δεύτερο γύρο αγωνίστηκαν οι τέσσερις νικητές του πρώτου γύρου καθώς και οι ομάδες ΦΚ Σάαν, ΦΚ Τρίσεν, ΦΚ Σάαν Ατζούρι (ρεζέρβες της ΦΚ Σάαν) και η ΦΚ Μπάλζερς Β΄ (ρεζέρβες της ΦΚ Μπάλζερς). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 26 Σεπτεμβρίου και στις 2-3 Οκτωβρίου 2012. Οι τέσσερις νικητές του δεύτερου γύρου αγωνίστηκαν ενάντια στις ομάδες που βρέθηκαν στα ημιτελικά την προηγούμενη σεζόν (ΦΚ Βαντούζ, ΟΣΦ Έσεν/Μάουρεν, ΦΚ Μπάλζερς και ΦΚ Τρίσενμπεργκ). Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 6 και 7 Νοεμβρίου 2012. Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών αναμετρήθηκαν μεταξύ τους στα ημιτελικά. Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 30 Μαρτίου και 17 Απριλίου 2013. Ο τελικός έγινε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Επίσημη ιστοσελίδα
Δήμος Κωνσταντίνου

Ο Δήμος Κωνσταντίνου είναι ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και της εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους τερματοφύλακες όλων των εποχών.

 Ο Δήμος έπαιξε για πρώτη φορά στην ομάδα αντρών της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου το 1963 σε ηλικία 16 ετών. Υπήρξε ο αρχηγός της μεγάλης ομάδας της περιόδου 1973-1977 με καλύτερες στιγμές την κατάληψη της Δεύτερης θέσης την περίοδο 1974-1975, τους δύο τελικούς (1974 και 1975) και τις τρεις συμμετοχές στα Κύπελλα Ευρώπης. Λόγω της Τουρκικής εισβολής το 1974 η ομάδα δεν αγωνίστηκε με την Λουξεμβουργιανή Αβενίρ και έχασε μοναδική ευκαιρία πρόκρισης στον Β' Γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Την περίοδο 1974-75 δέχθηκε μόνο 11 τέρματα με την ΕΝΠ να έχει πανευρωπαϊκά δεχθεί τα λιγότερα τέρματα και τον ίδιο να αναδεικνύεται ως ο Καλύτερος Τερματοφύλακας της Ευρώπης για το 1975. Ο ίδιος θεωρεί ως σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του την κλήση του στην εθνική ομάδα και τις ευρωπαϊκές του παρουσιές με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Αξέχαστη θα του μείνει η συγκινητική υποδοχή και φιλοξενία που έτυχε η ομάδα από τους Έλληνες της Γερμανίας στις δύο ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της το 1975 και το 1976 με Ντούισμπουργκ και Καϊζερσλάουτερν αντίστοιχα. Ως τη χειρότερη στιγμή της ζωής του περιγράφει τον Μαύρο Τελικό της 6ης Ιουλίου 1975 και η σφαγιαστική διαιτησία του Μιχαλάκη Κυριακίδη. Κάποιοι στέρησαν στην Ένωση τον πιο σίγουρο τίτλο στη μακρόχρονη ιστορία της.
Γουλιέλμος Αύγουστος του Χάρμπουργκ

Ο Γουλιέλμος Αύγουστος (Wilhelm August, 15 Μαρτίου 1564 – 30 Μαρτίου 1642) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Χάρμπουργκ, που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ και Λύνεμπουργκ. Ήταν πολύ μορφωμένος· ως ο τελευταίος του κλάδου των Λύνεμπουργκ-Χάρμπουργκ, τον κληρονόμησαν τα δεύτερα εξαδέλφια του Αύγουστος Β΄ του Βολφενμπύτελ και Φρειδερίκος Δ΄ του Λύνεμπουργκ.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Όθωνα Β΄, πρίγκιπα του Χάρμπουργκ και της 2ης συζύγου του Χέντβιχ των Σίρκσενα, κόρης του Έννο Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας. Ήταν εξαιρετικά μορφωμένος και το 1575 έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου του Ρόστοκ. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1582 έκανε μια "Μεγάλη Περιήγηση" (επιμορφωτικό ταξίδι) στη Γαλλία και την Αγγλία. Εγγράφηκε με τους αδελφούς του στο Πανεπιστήμιο του Χέλμστετ. Το 1594 έκανε άλλο ταξίδι στη Γερμανία, την Πολωνία, την Ελβετία, την Ιταλία, την Ολλανδία, τη Δανία και τη Λιβονία. Κρατούσε ημερολόγιο στις περιηγήσεις του. Ήταν λουθηρανός. Ο πρώτος αδελφός του Όθων Ερρίκος απεβίωσε το 1591 σε ηλικία 36 ετών και ο δεύτερος Ιωάννης Φρειδερίκος παραιτήθηκε του δικαιώματος να κυβερνήσει, έτσι όταν το 1603 απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε με συγκυβερνήτες τους νεότερους αδελφούς του Χριστόφορο και Όθωνα Γ΄. Το 1606 απεβίωσε ο πρώτος από αυτούς και το 1641 και ο δεύτερος, έτσι απέμεινε μόνος κύριος του πριγκιπάτου. Το 1618 άρχισε την οικοδόμηση του ανακτόρου του Μόισμπουργκ. Το 1634 απεβίωσε ο συγγενής του Φρειδερίκος Ούλριχ, πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ άτεκνος και τον διαδέχθηκε στην κομητεία του Χόγια. Ο Γουλιέλμος Αύγουστος απεβίωσε το 1642 άγαμος και τον κληρονόμησαν τα δεύτερα εξαδέλφια του Αύγουστος Β΄, πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ και Φρειδερίκος Δ΄, πρίγκιπας του Λύνεμπουργκ. August B. Michaelis, Julius Wilhelm Hamberger: Einleitung zu einer volständigen Geschichte der Chur- und Fürstlichen Häuser in Teutschland, Meyer, 1759, vol. 1, p. 121 Vaterländisches Archiv für hannoverisch-braunschweigische Geschichte, Herold & Wahlstab, 1835, p. 243 ff
Nintendo DS Lite

Το Nintendo DS Lite (ιαπωνικά: ニンテンドーDS Lite, Χέπμπορν: Nintendō Dī Esu Raito) είναι φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών με διπλή οθόνη που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την Nintendo και κυκλοφόρησε το 2006. Πρόκειται για ένα πιο ευέλικτο, φωτεινό και ελαφρύ ανασχεδιασμό της αρχικής κονσόλας Nintendo DS, λαμβάνοντας παράλληλα στιλιστικά στοιχεία από το Game Boy Advance SP, με σκοπό να είναι αισθητικά καλαίσθητη και να προσφύγει στο ευρύτερο εμπορικό κοινό.

 Η κυκλοφορία του ανακοινώθηκε στις 26 Ιανουαρίου 2006, ένα μήνα πριν από την πρώτη κυκλοφορία του στην Ιαπωνία στις 2 Μαρτίου 2006 σε τιμή 16.800 γιεν λόγω της συντριπτικής ζήτησης για το αρχικό μοντέλο. Έχει κυκλοφορήσει στην Αυστραλία σε τιμή 199,95 δολαρίων Αυστραλίας, στη Βόρεια Αμερική σε τιμή 129.99 δολαρίων ΗΠΑ, στην Ευρώπη σε τιμή 149.99 ευρώ, στη Νότια Κορέα και στη Νότια Αμερική. Στις 31 Δεκεμβρίου του 2009, οι πωλήσεις του DS Lite είχαν φθάσει στις 89.190.000 μονάδες σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την Nintendo. Official Nintendo DS Lite website (Ευρώπη) Official Nintendo DS Lite website (Ηνωμένες Πολιτείες) Αρχειοθετήθηκε 2014-05-10 στο Wayback Machine.
Ξενώνας Γαλάνου

Ο Ξενώνας Γαλάνου στη Βλάστη, Κοζάνης, είναι κληροδότημα από τον Έλληνα Μακεδόνα Χριστόδουλο Γαλάνο, ο οποίος είχε δημιουργήσει τεράστια περιουσία στην τότε Τανγκανίκα (σημερινή Τανζανία) της Αφρικής.

 Το κτήριο είναι πολυτελές και συγχρόνως παραδοσιακό. Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, στην άκρη του χωριού Βλάστη Κοζάνης σε υψόμετρο 1300 μ. Είναι κτισμένος σε Μακεδονική αρχιτεκτονική, σε ύφος κλασικό - ρομαντικό. Με το κληροδότημά του (στις 15 Ιουνίου 1953) και την διαθήκη του (στις 29 Μαΐου 1956), ο Χρήστος Γαλάνος χώριζε την τεράστια περιουσία του σε τρία ίσα μέρη και όριζε ως θεματοφύλακες του κληροδότηματός του τους: William Bain, William Peter Holder, Jorgen Larsen και Ανδρέα Σταυρόπουλο. Το ⅓ αυτής της περιουσίας του, κληροδοτήθηκε στη Βλάστη, το χωριό καταγωγής του, με σκοπό την δημιουργία κτηνοτροφικής μονάδας με αγελάδες καθώς και ενός Νοσοκομείου. Όμως το Εφετείο Αθηνών με την υπ' αριθμ. 9728/5 Νοεμβρίου 1979 απόφασή του, αποφάνθηκε ότι: η θέληση του δωρητή και διαθέτη Χριστόδουλου Γαλάνου... δια την ανέγερσιν και λειτουργία Νοσοκομείου στην Κοινότητα Βλάστης και την ίδρυσιν Γεωργικής Σχολής, δεν δύναται να πραγματοποιηθεί, η επωφελέστερη αξιοποίηση-διάθεση της δωρεάς... συνίσταται στα εξής: ανέγερση και λειτουργία στη Βλάστη «Υγειονομικού Σταθμού» για την πλήρη υγειονομική περίθαλψη των κατοίκων αυτής· ίδρυση και λειτουργία στη Βλάστη «Πρότυπου Κτηνοτροφικού Κέντρου» στο ίδιο χωριό· ανέγερση Ξενοδοχείου (Μοτέλ), δυναμικότητας τουλάχιστον 59 κλινών με σκοπό την τουριστική ανάπτυξη της Βλάστης· ίδρυση και λειτουργία βιοτεχνιών σε αυτή την κοινότητα, με σκοπό την παροχή εργασίας στους κατοίκουςΗ απόφαση του Εφετείου κατέληγε, επισημαίνοντας ότι: Ο ξενώνας λειτούργησε το 2006, 49 έτη μετά τον θάνατο του κληροδότη του. Λειτουργεί καθ' όλο το έτος με δυναμική 25 δωματίων και 55 κλινών, εστιατόριο, μπαρ, café, κήπο, τζάκι στα δωμάτια και δυνατότητα διοργάνωσης δεξιώσεων και μουσικών εκδηλώσεων. Η συνολική εκτίμηση είναι πως τα έργα στη Βλάστη, είναι πενιχρά σε σχέση με τη δωρεά του ευεργέτη Χρ. Γαλάνου και που παραμένει εδώ και πάνω από μισό αιώνα, κατά το μεγαλύτερο της μέρος σχεδόν αναξιοποίητη. Παραπομπές σημειώσεων Ελένη Γκίνου (2007). Χριστόδουλος Γαλάνος, Η οικουμενικότητα της ευεργεσίας. Αθήνα. ISBN 978-960-930419-1. Βικιταξίδια "Ξενώνας Γαλάνου" "Ξενώνας Γαλάνου", ολιγόλεπτη προβολή (βίντεο), Η προτομή του Χριστόδουλου Γαλάνου, προβολή (βίντεο) μισού λεπτού