IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επαρχία Μεντόσα

Η επαρχία Μεντόσα (ισπ. Mendoza) είναι μία από τις 23 επαρχίες της Αργεντινής και βρίσκεται στα δυτικά του κεντρικού μέρους της χώρας, στην περιοχή Κούγιο. Η πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μεντόσα. Συνορεύει με τις επαρχίες Σαν Χουάν, Σαν Λούις, Λα Πάμπα και Νεουκέν. Δυτικά συνορεύει με τη Χιλή.

 Τα κρασιά της Μεντόσας είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο και οι τοπικοί οινοπαραγωγοί δίνουν 70% της συνολικής ποσότητας κρασιού που παράγεται στην Αργεντινή. Εκτός από το αμπέλι στην επαρχία καλλιεργούνται μηλιές, αχλαδιές, ντομάτες, κρεμμύδια, δαμασκηνιές, ελιές, βυσσινιές, ροδακινιές και κυδωνιές. Η μελισσοκομία είναι άλλος ένας κλάδος της γεωργίας που αναπτύσσεται τελευταία χρόνια. Ο αριθμός των κυψελών ανέρχεται στις 30 000 κυψέλες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mendoza Province στο Wikimedia Commons
Μαρσέλα Τεμέρ

Η Μαρσέλα Τεντέσκι ντε Αραούζο Τέμερ (πορτογαλικά: Marcela Tedeschi de Araújo Temer) (γεν. 16 Μαΐου 1983) ήταν Πρώτη Κυρία της Βραζιλίας μεταξύ 2016 και 2018, παντρεμένη με τον Μισέλ Τέμερ.

 Γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1983 στην Παουλίνια, στη πολιτεία του Σάο Πάολο, κόρη του Κάρλος Αντόνιο ντε Αραούζο και της Νόρμα Τεντέσκι. Μετά την αποφοίτησή της από την Εσκόλα Εσταντουάλ Πορφίριο ντα Παζ στην Παουλίνια, η Μαρσέλα εργάστηκε ως ρεσεψιονίστ στην εφημερίδα O Momento. Το 2002, κέρδισε τον τίτλο της Μις Παουλίνια και στη συνέχεια προχώρησε για να μοιραστεί τον πολιτειακό τίτλο Μις Σάο Πάολο.Το 2002, η Μαρσέλα συνόδευσε τον θείο της Ζεράλντο, έναν δημοτικό υπάλληλο της Παουλίνια, στην ετήσια πολιτική συνδιάσκεψη του Βραζιλιάνικου Κόμματος Δημοκρατικού Κινήματος. Εκεί, η Μαρσέλα γνώρισε τον Μισέλ Τέμερ. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 26 Ιουλίου 2003 σε μικρή τελετή.Το 2009, η Μαρσέλα αποφοίτησε με πτυχίο νομικής από το Fadisp, ιδιωτική σχολή του Σάο Πάολο. Σε μια συνέντευξη, η Μαρσέλα δήλωσε ότι δεν έδωσε εξετάσεις για να γίνει δικηγόρος λόγω της γέννησης του γιου του ζευγαριού Μισέλ (γνωστός ως "Μισελζίνιο"). Στις 12 Μαΐου 2016, η αστυνομία της Βραζιλίας συνέλαβε τρία άτομα για την προσπάθεια απόσπασης χρημάτων από τη Μαρσέλα μετά το χακάρισμα του προσωπικού λογαριασμού της στο διαδίκτυο. Το συντηρητικό βραζιλιάνικο εβδομαδιαίο περιοδικό Veja περιείχε ένα προφίλ της Μαρσέλα Τεμέρ στην έκδοση της 18ης Απριλίου 2016. Ο τίτλος, "Bela, recatada, e do lar'" (μεταφράζεται ως "όμορφη, σεμνή και νοικοκυρά") απεικόνιζε τη Μαρσέλα ως θηλυκό βοήθημα της κυβέρνησης., κάτι πυ οδήγησε σε επικρίσεις.
Κάρλος Βέιγκα

Ο Κάρλος Βέιγκα (Carlos Alberto Wahnon de Carvalho Veiga ) είναι πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο. Υπήρξε ο δεύτερος και ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός του νησιωτικού κράτους από το 1991 ως το 2000.

 Γεννήθηκε στο Μιντέλο του νησιού Σάο Βισέντε στις 21 Οκτωβρίου του 1949. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πράια. Στη συνέχεια συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Λισαβώνα. Το 1971 απέκτησε ντοκτορά στις Νομικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο Κλασικών Σπουδών της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Την περίοδο 1972-74 εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στην Αγκόλα. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1975 και ανέλαβε διάφορες δικαστικές θέσεις. Το 1982 εξαιτίας διαφωνιών με την κυβέρνηση επέστρεψε στην εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Το 1985 εξελέγη βουλευτής και επανεξελέγη το 1988. Την περίοδο αυτή ζήτησε σθεναρά τη διεξαγωγή πολυκομματικών εκλογών και τον τερματισμό του μονοκομματισμού. Έτσι, δύο χρόνια αργότερα, το 1990 , ιδρύθηκε το Κόμμα της Αντιπολίτευσης, που ονομάστηκε MpD (Κίνημα για τη Δημοκρατία). Τον Οκτώβριο του 1990 ο Βέιγκα εξελέγη πρόεδρος του κόμματος αυτού, κατά το πρώτο συνέδριό του. Στις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 13 Ιανουαρίου του 1991 το MpD κατήγαγε μεγάλη εκλογική νίκη, εξασφαλίζοντας τις 56 επί συνόλου 79 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Έτσι, εξελέγη πρωθυπουργός και σχημάτισε την πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση στη χώρα. Το 1995 κέρδισε και νέα εκλογική νίκη και παρέμεινε στην πρωθυπουργία. Κυβέρνησε από τις 4 Απριλίου του 1991 ως τις 29 Ιουλίου του 2000. Το 2000 παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, για να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2001. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γκουαλμπέρτο ντο Ροζάριο. Στις προεδρικές εκλογές του 2001 ο Βέιγκα έχαε με διαφορά 17 ψήφων στον 2ο γύρο από τον Πέντρο Πίρες. Στις επόμενες εκλογές, ήταν ξανά υποψήφιος και ηττήθηκε πάλι από τον Πίρες. Οι εκλογές στο Πράσινο Ακρωτήριο το Μάρτιο του 2001 από το BBC Βιογραφία Αρχειοθετήθηκε 2005-12-25 στο Wayback Machine. Ιστότοπος
Ιωσίας

Ο Ιωσίας είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης και φέρεται ως γιος του Αμών. (Δ' Βασ. 21:26) Υπήρξε βασιλιάς του Ιούδα από το 639 μέχρι 608 π.Χ. όπου και φονεύθηκε στη Μεγιδδώ ή Μαγεδδή πολεμώντας κατά του Βασιλιά της Αιγύπτου (Φαραώ) Νεχώ Β'.

 Στο θρόνο ανήλθε μόλις σε ηλικία 8 ετών και η βασιλεία του διακρίθηκε από τη δρομολόγηση μιας σχολαστικής θρησκευτικής αναμόρφωσης μέσα από το πλήθος και την έκταση των μεταρρυθμίσεων τις οποίες και εφάρμοσε ως ηγεμόνας όταν ενηλικιώθηκε.Ο Ιωσίας θεωρείται ένας από τους καλύτερους Βασιλείς του Ιούδα εκτελώντας πλήρη θρησκευτική αναμόρφωση μεταξύ των οποίων επανέφερε την εορτή του Πάσχα που είχε εγκαταλειφθεί. (Δ' Βασ. 23:21) Στην εποχή του ανακαλύπτεται κάποιος παλαιός Νόμος, πιθανώς αντίγραφο του Δευτερονομίου, και η δημόσια ανάγνωσή του ακολουθείται με ανανέωση συμβολαίου - Διαθήκης (συμφωνίας) με τον Θεό και εκκαθάριση των δημόσιων χώρων από κάθε τι ειδωλολατρικό. Επίσης ιδιωτικά αδικήματα γρήγορα τακτοποιούνται. Ο Ιωσίας φονεύθηκε σε μια ασήμαντη σύγκρουση με τον Φαραώ Νεχώ όταν προχωρούσε για να ενώσει τις δυνάμεις του με την Ασσυρία μετά την πτώση της Ασσυριακής πρωτεύουσας (Νινευή) στους Βαβυλώνιους. (Δ'Βασ. 23:28-30)Η διήγηση για το θάνατο του Ιωσία (Β΄ Βασ.23:29) είναι περιορισμένη και σκοτεινή με συνέπεια να μην έχουμε σαφή εικόνα για τα πραγματικά γεγονότα. Αλλά και η παράλληλη διήγηση του Β΄ Χρον.35,20-24 αναφέρεται πράγματι σε μία μάχη, η οποία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με μία άλλη που έγινε στη Ρεμμάθ Γαλαάδ (Α΄ Βασ.22,34-37) και κατέληξε στον θάνατο του βασιλιά Αχαάβ. Ο δευτερονομιστής συγγραφέας στο Β΄ Βασιλέων καλύπτει με μία περίεργη σιωπή το τέλος του Ιωσία και προσπαθεί να το δικαιολογήσει θεολογικά επιρρίπτοντας τις ευθύνες στο Μανασσή. (Β΄ Βασ.23,26) ΄Ομως ο Χρονικογράφος συνδέει το θάνατο του Ιωσία με το πραγματικό γεγονός της μάχης μεταξύ του Νεχώ και του Ιωσία, πράγμα που θεωρείται και ως το πλέον πιθανό. Τον θάνατό του θρήνησε ο Ιερεμίας. Μετά από τον θάνατό του, στη θέση του Ιωσία ως βασιλιάς χρίστηκε ο γιος του Ιωάχαζ. Μούρτζιος Ιωάννης, «Το τέλος του βασιλιά Ιωσία», ΚΑΙΡΟΣ, Αφιέρωμα στον καθηγητή Δ. Δόϊκο, τ. Α΄, Θεσσαλονίκη 1994, 251-258. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα King Josiah στο Wikimedia Commons
Σάμμερ Μπίσιλ

Η Σάμμερ Μπίσιλ (αγγλική γλώσσα: Summer Yasmine Bishil, 17 Ιουλίου 1988) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε για πρώτη φορά γνωστή χάρη στο ρόλο της Ζαρίσα στη ταινία Towelhead. Επιλέχθηκε να παίξει τον ρόλο της Αζούλα στην σειρά ταινιών The Last Airbender.

 Η Σάμμερ Μπίσιλ γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1988, στη Πασαδένα της Καλιφόρνιας. Η μητέρα της κατάγεται από την Αμερική ενώ ο πατέρας της από την Ινδία. Το 1991, η οικογένεια της μετακόμισε στη Σαουδική Αραβία και αργότερα στο Μπαχρέιν, όπου μαζί με τον αδερφό της σπούδασε στο Αγγλικό Σχολείο του Μπαχρέιν. Μετά, όταν η Σάμμερ ήταν 14 χρονών, επέστρεψε στη Καλιφόρνια, όπου τελείωσε τις σπουδές της. Η Σάμμερ ήταν 14 χρονών όταν για πρώτη φορά έλαβε μάθημα ηθοποιάς. Μετά από 9 μήνες της πρότειναν συμβόλαιο. Η πρώτη της εμφάνιση στη τηλεόραση έγινε στην εκπομπή Just for Kicks της Nickelodeon. Το 2006, επιλέχτηκε να εκτελέσει το ρόλο της Ζαρίσα στη ταινία του Άλαν Μπολ, Towelhead, η οποία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλλα. Ο κριτικός Νάνα Στήβενς, του περιοδιοκύ Slate, είπε ότι «η εμφάνιση της ήταν το πιο αληθινό πράγμα στην ταινία, η οποία παρά τις καλές προθέσεις της, είναι ενοχλητική και μοιάζει με ανακοίνωση δημόσιων υπηρεσιών για το ακατάλληλο άγγιγμα». 2008 - Young Hollywood Awards, Ηθοποιός για να δεις: Towelhead 2008 - Independent Spirit Awards, Καλύτερη Ηθοποιός: Towelhead 2007 - Το περιοδικό Variety την συμπεριλαμβάνει στον κατάλογο των 10 Καλύτερων Ηθοποιών Για να Δεις. 2008 - Το περιοδικό Vanity Fair της έδωσε θέση στον κατάλογο Young Hollywood Ρortfolio. Summer Bishil στην IMDb
Στρόπωνες Εύβοιας

Οι Στρόπωνες, με πληθυσμό 498 κατοίκους το 2011, είναι από τα μεγαλύτερα χωριά του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Εύβοιας. Είναι χτισμένο ανάμεσα στο υψηλότερο βουνό της Ευβοίας, τη Δίρφυ με υψόμετρο 1743μ., το Ξεροβούνι και άλλα. Απέχει 13 χλμ. από την παραλία της Χιλιαδούς, στην Εύβοια, και 48 περίπου χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού, Χαλκίδα. Με τους οικισμούς Αγία Ειρήνη, Λάμαρη και Παραλία Χιλιαδούς συγκροτούν την Τοπική Κοινότητα Στροπώνων, με συνολικό πληθυσμό 650 κατοίκους.Η εμπορική δραστηριότητα του χωριού επικεντρώνεται σε κρέατα, κάστανα και κηπευτικά: καλλιεργούνται κερασιές, καρυδιές, μηλιές, ενώ παράγονται και λαχανικά, φασόλια,ντοματες, ρίγανη και κτηνοτροφικά προϊόντα. Υδρεύεται από πηγαία νερά με υδραγωγείο. Το 1836 εμφανίζεται για πρώτη φορά στη διοικητική διαίρεση της Εύβοιας, ως έδρα του Δήμου Διρφύων.

 Η Λάμαρη είναι ένα χωριό με παλιά παραδοσιακά σπίτια, όπου λειτουργεί και Λαογραφικό Μουσείο. Η Χιλιαδού αποτελεί ραγδαία αναπτυσσόμενο τουριστικός οικισμό, λόγω της παραλίας της, ενώ η Παναγία Χιλιαδού είναι βυζαντινός σταυρεπίστεγος ναός ιστορικής σημασίας. Το καθολικό του χωριού είναι η Αγία Τριάδα, στην περιοχή του οποίου άκμαζε η βυζαντινή ομώνυμη μονή που καταστράφηκε από πειρατές κατά τον 14ο αιώνα. Ο σημερινός ναός βρίσκεται πάνω στα θεμέλια του παλιού και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο του 1847. Γύρω από τον οικισμό βρίσκονται δάση με έλατα, ενώ τη χαράδρα διασχίζει ο Στροπωνιάτης, ο αρχαίος Διρφωσσός. Το όνομα είναι προελληνικό και σημαίνει ποτάμι που πηγάζει από τη Δίρφη. Γιάννης Ντεγιάννης (1914 - 28 Μαΐου 2006) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, Βουλευτής και λογοτέχνης. Στρόπωνες | Στην Δίρφυ με θέα προς το Αιγαίο στο https://www.youtube.com/ Δήμος Διρφύων: Γύρω Χωριά - Στρόπωνες
Μάχη του Σορ

Η Μάχη του Σορ, (γερμανικά: Schlacht bei Soor, Sohr, Sorr), στις 30 Σεπτεμβρίου 1745, αναφέρεται στην μάχη μεταξύ του πρωσικού στρατού υπό τον Φρειδερίκο Β΄ και του ενωμένου αυστροσαξωνικού στρατού, υπό τον Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης.

 Τρεις μήνες μετά την μάχη του Χόενφρίντμπεργκ, oι Πρώσοι είχαν στρατοπεδεύσει έξω από το χωριό Μπούρκερσντορφ. Ο Κάρολος Αλέξανδρος αποφάσισε να επωφεληθεί από την απρόσεκτη παράταξη του πρωσικού στρατοπέδου και να επιτεθεί αιφνιδιαστικά, στον μειωμένο αριθμητικά πρωσικό στρατό. Ο στρατός του Φρειδερίκου είχε ελαττωθεί καθώς ο βασιλιάς άφησε πολλά αποσπάσματα στρατού, κατά την διάρκεια της πορείας στην Βοημία, με αποτέλεσμα να διαθέτει μόνο 22.500 ετοιμοπόλεμους άντρες. Ο Κάρολος Αλέξανδρος είδε πως οι Πρώσοι είχαν αφήσει ελεύθερο τον λόφο βόρεια του χωριού, με το όνομα Γκράνερ-Κόπε (Graner-Koppe) που κυριαρχούσε ανατολικά και νότια του τοπίου. Ο Αυστριακός διοικητής επάνδρωσε τον λόφο με πεζικό της γραμμής, γρεναδιέρους, ιππικό και 16 κανόνια. Τον υπόλοιπο στρατό τον επέκτεινε νότια σε σχηματισμό γραμμής. Οι Πρώσοι τελικά εντόπισαν τους αντιπάλους τους και αποφάσισαν να επιτεθούν πρώτοι παρά τα εδαφικά πλεονεκτήματα των Αυστριακών. Ο Φρειδερίκος παρέταξε τον στρατό του σε στήλη και τον κατεύθυνε βόρεια όπου η μάχη άρχισε με κανονιοβολισμό των Αυστριακών εναντίον του πρωσικού ιππικού, καθώς περνούσε κάτω από τον λόφο. Έχοντας απώλειες από τα αυστριακά κανόνια, το ιππικό των Πρώσων παρατάχθηκε βόρεια του λόφου. Το ιππικό του στρατηγού Μπούντενμπροκ, ξεκίνησε την επίθεση και εκδίωξε το αυστριακό ιππικό από το υπερυψωμένο έδαφος αλλά στην συνέχεια δέχθηκαν πυκνά πυρά από το αντίπαλο πεζικό και υποχώρησε. Την ίδια ώρα το πρωσικό πεζικό επιτίθονταν στον λόφο. Επίλεκτοι γρεναδιέροι βάδισαν κατευθείαν στις κάννες των κανονιών, αποδεκατιζόμενοι από συνδυασμένες ομοβροντίες κανονιών και μουσκέτων. Η δεύτερη γραμμή του πεζικού εφόρμησε μπροστά νικώντας τους Αυστριακούς γρεναδιέρους και κυριεύοντας την κορυφή του λόφου, βάζοντας τέλος στις βολές του αυστριακού πυροβολικού. Στο μεταξύ το δεξιό πλευρό των Αυστριακών πολεμούσε την δική του μάχη καθώς οι Πρώσοι κινούνταν για να καταλάβουν το Μπούρκεσντορφ. Η πρωσική επίθεση παραλίγο αποτύχει εξαιτίας ακόμη μιας αυστριακής πυροβολαρχίας κοντά στο χωριό. Τελικά οι Πρώσοι τα κατάφεραν με αποτέλεσμα να προκληθεί ρήγμα στο αυστριακό κέντρο και οι Αυστριακοί να υποχωρήσουν. Ο Φρειδερίκος ξεπέρασε την πιο δύσκολη κατάσταση μέχρι τότε στην καριέρα του, λέγοντας «Ήμουν μες στην σούπα μέχρι τα αυτιά». Chandler, David: The Art of Warfare in the Age of Marlborough. Spellmount Limited, (1990). ISBN 0-946771-42-1 Asprey, Robert B.: "Frederick the Great: TheMagnificent Enigma" Ticknor & Fields (1986). pp 333–338 ISBN 0-89919-352-8 Duffy, Christopher: "The Army of Frederick the Great" The Emperor's Press (1996) pp 243–245. ISBN 1-883476-02-X Duffy, Christopher: "Frederick the Great, A Military Life" Routledge (1985) pp 69–71 ISBN 0-415-00276-1 http://obscurebattles.blogspot.com/2013/02/the-battle-of-soor-1745_23.html
Λούπος Γ΄ Σεντούλε της Γασκώνης

Ο Λούπος Γ΄, γαλλ.: Lupo III Centule, βασκικά: Otsoa Wasco, γαλλικά: Loup Centulle, γασκωνικά: Lop Centullo, λατινικά: Lupus Centullus, ισπανικά: Lope ή Lobo Centulo, καταλανικά: Llop Centule (απεβ. π. 820) ήταν δούκας της Γασκώνης για λίγο, από το 1888 μέχρι την εκτόπισή του από τον Πεπίνο Α' της Ακουιτανίας το 819.

 Ήταν είτε γιος τού Γκαρθία Α΄ είτε του Σεντούλε, αδελφού του Σάντσο Α΄. Ο Λούπος Γ΄ ήταν επαναστάτης της Γασκώνης ενάντια στην εξουσία του Πεπίνου στην Ακουιτανία. Το 818 το τέλος του Γκαρθία άφησε ένα κενό εξουσίας στη Γασκώνη, το οποίο ο Λούπος Γ΄ προσπάθησε να καλύψει. Ωστόσο, ο Πεπίνος απάντησε γρήγορα και μπήκε στη Γασκώνη, εκδίδοντας δίπλωμα στο Καστιγιόν-συρ-Ντορντόν τον επόμενο χρόνο. Καθαίρεσε επίσημα τον Λούπο Γ΄ και έστειλε τον Βερεγγάριο της Τουλούζης και τον Γκερέν του Ωβέρν στην περιοχή, για να τον απομακρύνουν από την εξουσία. Ο Λούπος Γ΄ αντικαταστάθηκε από τον Aθνάρ Σάντσεθ, ο οποίος ανέλαβε την εξουσία και στην Αραγόνα. Higounet, Charles. Μπορντό μενταγιόν le haut moyen ηλικίας . Μπορντό, 1963. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050 . University of Texas Press: Austin, 1965. Zurita, Gerónimo . Anales de la Corona de Aragón I . Επιμέλεια: Antonio Ubieto Arteta και Desamparados Pérez Soler. Βαλένθια: 1967.
Καλιμαντάν

Καλιμαντάν ονομάζεται το ινδονησιακό κομμάτι του νησιού Βόρνεο. Το Καλιμαντάν αποτελεί το 73% της επιφάνειας του νησιού. Τα μη ινδονησιακά μέρη του Βόρνεο είναι το Μπρουνέι και η Ανατολική Μαλαισία. Στην Ινδονησία, ως «Καλιμαντάν» αναφέρεται ολόκληρο το νησί του Βόρνεο. Το 2019, ο ινδονήσιος πρόεδρος Τζόκο Ουιντόντο πρότεινε να μετακινηθεί η πρωτεύουσα της Ινδονησίας στο Καλιμαντάν.

 Το όνομα Καλιμαντάν, το οποίο λέγεται συχνά Κλεμαντάν, προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη Καλαμανθάνα (कालमंथन), που σημαίνει «νησί με καυτό καιρό» ή νησί με πολύ ζεστή θερμοκρασία, για να περιγράψει το ζεστό και υγρό του τροπικού κλίματος. Αποτελείται από τις δύο λέξεις καλ[α] (χρόνος, εποχή, περίοδος) και το μανθάν[α] (βρασμός, ανατίναξη, καύση). Η λέξη Καλαμανθάνα προφέρεται Καλμαντάν, και έπειτα οι αυτόχθονες το έκαναν Κλεμαντάν. Η ινδονησιακή περιοχή αποτελεί το 73% της επιφάνειας του νησιού και το 69,5% (13.772.543 κάτοικοι στην απογραφή του 2010 της Ινδονησίας) του πληθυσμού. Τα μη ινδονησιακά τμήματα του Βόρνεο είναι το Μπρουνέι (450.000 κατ.) και της Ανατολικής Μαλαισίας (5.625.000 κατ.), η οποία περιλαμβάνει τα κρατίδια Σαμπάχ, Σαράουακ και την Ομοσπονδιακή Επικράτεια της Λαμπουάν. Η περιοχή στην Ινδονησία είναι επίσης γνωστή και ως ινδονησιακό Βόρνεο. Η συνολική έκταση του Καλιμαντάν είναι 544.150 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Στάνλεϋ Προύζινερ

Ο Στάνλεϋ Μπέντζαμιν Προύζινερ (Stanley Benjamin Prusiner, γενν. 28 Μαΐου 1942) είναι Αμερικανός νευρολόγος και βιοχημικός. Ο Προύζινερ ανεκάλυψε τα πριόνια, μία τάξη μολυσματικών αυτοαναπαραγόμενων πρωτεϊνών, και το 1997 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής.

 Ο Προύζινερ γεννήθηκε στο Ντε Μόιν (Αϊόβα), και ήταν γιος της Μίριαμ (το γένος Σπίγκελ) και του αρχιτέκτονα Λώρενς Προύζινερ. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Ντε Μόιν και στο Σινσινάτι, όπου πήγαινε στο Γυμνάσιο Γουόλνατ Χιλς, στο οποίο ήταν γνωστός ως «η μικρή ιδιοφυΐα» εξαιτίας της πρωτοποριακής μελέτης του για ένα εντομοαπωθητικό της αφίδας του σφενδαμιού. Ο Προύζινερ πήρε πτυχίο χημείας από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και αργότερα το δίπλωμα της ιατρικής από την Ιατρική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Στη συνέχεια προσλήφθηκε ως ερευνητής στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) των ΗΠΑ, όπου μελέτησε τις γλουταμινάσες του E. coli στο εργαστήριο του Ερλ Στάντμαν. Μετά από τρία χρόνια στα NIH, ο Προύζινερ πήγε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο για να πάρει ειδικότητα στη νευρολογία και τελειώνοντας το 1974, έγινε λέκτορας του Τμήματος Νευρολογίας. Από τότε δίδαξε σε διάφορες θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, τόσο στο Σαν Φρανσίσκο, όσο και στο Μπέρκλεϋ. Σήμερα (2015) είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Νευροεκφυλιστικών Ασθενειών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο, ερευνώντας τις ασθένειες που οφείλονται στα πριόνια, τη νόσο Αλτσχάιμερ και τις ταυοπάθειες. Ο Προύζινερ είναι νυμφευμένος με τη Σάντυ Τέρκ και έχουν δύο παιδιά. Ο Στάνλεϋ Προύζινερ κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1997 για την εύρεση του αιτίου της «νόσου των τρελών αγελάδων» σπογγοειδής εγκεφαλοπάθεια των βοοειδών) και του αντιστοίχου της στον άνθρωπο, του συνδρόμου Creutzfeldt-Jakob. Σε αυτή την έρευνά του επινόησε τον όρο «πριόνιο», από τις λέξεις «πρωτεϊνικός» και «μολυσματικός» (infectious) το 1982, αναφερόμενος σε μία μορφή μολύνσεως που δεν είχε περιγραφεί ως τότε και οφειλόταν στην κακή αναδίπλωση μιας πρωτεΐνης. «Βραβείο Ποτάμκιν για έρευνα στη νόσο Αλτσχάιμερ», της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας (1991) Βραβείο Ρίτσαρντ Λούνσμπερυ για Ασυνήθιστη Επιστημονική Έρευνα στη Βιολογία και Ιατρική, από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών (1993) Διεθνές Βραβείο Gairdner ιατρικής (Καναδάς, 1993) Βραβείο Βασικής Ιατρικής Έρευνας Άλμπερτ Λάσκερ (1994) Βραβείο Πάουλ `Ερλιχ και Λούντβιχ Νταρμστέντερ (Γερμανία, 1995) Βραβείο Ιατρικής Βολφ (Ισραήλ, 1996) Διεθνές Βραβείο Keio για την Ιατρική Επιστήμη (1996) Βραβείο Λουίζα Γκρος Χόρβιτς από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια (1997) Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής (1997) Μετάλλιο Βενιαμίν Φραγκλίνου του Ιδρύματος Φραγκλίνου (1998) Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης (2010) Το 1992 ο Προύζινερ εκλέχθηκε μέλος της Εθνική Ακαδημία Επιστημών και το 2007 μέλος του διοικητικού της συμβουλίου. Είναι επίσης εκλεγμένο μέλος της Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών (1993), εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1997, μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (1998), της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (2003) και της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Ιατρικής. Ο Προύζινερ στον οδηγό Βραβείων Νόμπελ
Κώστας Σούκουλης

Ο Κώστας Σούκουλης είναι Συνεργαζόμενος Ερευνητής στο Εργαστήριο Έιμς (Ames Laboratory) και Διακεκριμένος Ομότιμος Καθηγητής Φυσικής στο Πολιτιακό Πανεπιστήμιο της Άιοβα στον τομέα της Θεωρητικής Φυσικής Συμπυκνωμένης Ύλης και Οπτικής. Γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1951, στον Άγιο Ιωάννη Κορινθίας. Έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1974, το μεταπτυχιακό (1975) και το διδακτορικό (1978) του στη Φυσική από το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Από το 1978 έως το 1981 εργαζόταν στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Στη συνέχεια, για τρία χρόνια (1981-84) εργάστηκε στην εταιρεία Exxon Research and Engineering Co, και από το 1984 εργάζεται στο Πολιτιακό Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και το Εργαστήριο Έιμς. Επίσης, από το 1984 είναι μέλος του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΗΔΛ-ΙΤΕ) στο Ηράκλειο Κρήτης.

 Ο Σούκουλης και οι συνεργάτες του στο Εργαστήριο Έιμς του Πολιτιακού Πανεπιστημίου της Αϊόβα πρότειναν το 1990 και το 1994, τον φωτονικό κρυσταλλικό σχεδιασμό (δικτύωμα διαμαντιού και δομή από σωρό ξύλου, αντίστοιχα), ο οποίος έδωσε το μεγαλύτερο αμφικατευθυντικό φωτονικό φάσμα. Πολλές επιστημονικές ομάδες ανά τον κοσμό χρησιμοποιούν ακόμη τη δομή του με σωρούς ξύλου για την κατασκευή φωτωνικών κρυστάλλων σε οπτικά μήκη κύματος, την ενίσχυση της τυχαίας εκπομπής και την παραγωγή νανολέιζερ με χαμηλή τιμή κατωφλίου. Ο Σούκουλης και ο Βέγκενερ (Wegener) αναπαριστούν μαγνητικές αποκρίσεις και αρνητικό δείκτη διάθλασης σε οπτικές συχνότητες σε μετα-υλικά, που δεν υπάρχουν σε φυσική ύλη. Σε άλλα πεδία έρευνας του περιλαμβάνονται το φως και ο εντοπισμός Άντερσον, τυχαία λέιζερ, η γραφίνη και η πλασμονική. Είναι συνεργάτης της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικών (APS), της Αμερικανικής Εταιρείας Οπτικών (OSA) και του Αμερικανικού Συνδέσμου για την Πρόοδο της Επιστήμης (AAAS). Είναι κάτοχος του Βραβείου Έρευνας Χούμπολτ (2002) και ο πρώτος κάτοχος της τιμητικής έδρας Φυσικής "Frances M. Craig" του Πολιτιακού Πανεπιστημίου της Αϊόβα (2007). Μοιράστηκε το Βραβείο Ντεκάρτ από την Ευρωπαϊκή Ένωση με τους Τζον Πέντρι, Ντέιβιντ Σμιθ, Εκμέλ Οζμπάι και Βέγκενερ το 2005, για τη συνεισφορά του στα μετα-υλικά. Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Βρίγιε στις Βρυξέλλες (2011). Σούκουλης, Πέντρυ και Σμιθ είναι κάτοιχοι του Βραβείου APS James C. McGroddy Prize του 2013 για την «ανακάλυψη των μετα-υλικών». Κάτοχος του Βραβείου Μαξ Μπορν 2014 από την Αμερικανική Εταιρεία Οπτικών. Το 2014 και το 2015 εξελέγη στους καλύτερους ερευνητές από το Reuters. Κάτοχος του Μεταλλίου Rolf Landauer της Διεθνούς Εταιρείας ETOPIM (2015). Επιστημονική Ομάδα Κώστα Σούκουλη - Ames LAB-ISU Επιστημονική Ομάδα Κώστα Σούκουλη - IESL-FORTH Βίντεο: Ο Κώστας Σούκουλης για τα μετα-υλικά
Φούτμπολ Λιγκ Του

Η Λιγκ Του (αγγλικά: League Two) είναι η τέταρτη ποδοσφαιρική κατηγορία στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Ακόμη, αποτελεί την τρίτη κατά σειρά από τις τρεις κατηγορίες της Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ. Είναι επίσης γνωστή ως Sky Bet League 2, από την στιγμή που χορηγός της είναι η Sky Bet. Περιλαμβάνει 24 ομάδες.

 Οι τρεις πρώτες ομάδες της βαθμολογίας στην Λιγκ Του προβιβάζονται κατευθείαν στην Φούτμπολ Λιγκ Ουάν, ενώ οι ομάδες από την θέση 4 έως 7 μπαίνουν σε διαδικασία πλέι οφ με διπλούς ημιτελικούς και τους νικητές να αγωνίζονται σε τελικό με έπαθλο το τέταρτο εισιτήριο του προβιβασμού. Οι 2 τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην Κόνφερενς Πρέμιερ.
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 20

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-20 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ είναι διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Βρίσκεται μεταξύ των συγκροτημάτων LC-19 και LC-34, στο βόρειο τέρμα του συμπλέγματος συγκροτημάτων εκτόξευσης διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (αγγλ. Intercontinental Ballistic Missile, ICBM). Στο σύμπλεγμα των ICBM, το συγκρότημα αυτό έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τα άλλα.

 Μαζί με τα συγκροτήματα LC-15, LC-16 και LC-19, το συγκρότημα LC-20 κατασκευάστηκε στις αρχές του 1959 για τις εκτοξεύσεις του προγράμματος Τιτάνας Ι, τροποποιήθηκε το 1964 για τους πυραύλους Τιτάνας ΙΙΙ, και τροποποιήθηκε ξανά προς το τέλος της δεκαετίας του '80 για τους πυραύλους Starbird στα πλαίσια της αποστολής Starlab. Στις 1 Ιουλίου 1960 έγινε η πρώτη εκτόξευση, ένας πύραυλος Τιτάνας Ι, ο οποίος ανατινάχτηκε σε ύψος 90 μέτρων πάνω από την εξέδρα. Στους επόμενους μήνες εκτοξεύθηκαν άλλοι δεκαπέντε Τιτάνες Ι καθώς και τέσσερις ή πέντε Τιτάνες ΙΙΙ. Το συγκρότημα σταμάτησε να λειτουργεί στις 6 Μαΐου 1964 και έκλεισε το 1996 για να επαναλειτουργήσει το 1999 υπό την διεύθυνση της υπηρεσίας εμπορικών εκτοξεύσεων Florida Spaceport για να υποβοηθήσει νέες εγκαταστάσεις εκτοξεύσεων. Με την επανενεργοποίηση διεξάχθηκαν διάφορες βελτιώσεις της εξέδρας εκτοξεύσεων Α και την οικοδόμηση ενός νέου κτηρίου κατά μήκος του περιμετρικού δρόμου, βορειοανατολικά του οχυρού καταφύγιου. Νέα ηλεκτρονικά συστήματα για την εκτόξευση μικρών πυραύλων εγκαταστάθηκαν απευθείας στο έδαφος. Περαιτέρω κτίστηκε και δεύτερη εξέδρα. Σήμερα το συγκρότημα χρησιμοποιείται από το Κέντρο Ανάπτυξης Προηγμένης Τεχνολογίας (ATDC) της NASA, ένα πρόγραμμα υπό την καθοδήγηση της NASA για την ανάπτυξη υποδομής δοκιμών, επίδειξης και αξιολόγησης νέας τεχνολογίας διαστημοδρομίων. LC-20 από τον Astronautix.com (αγγλ.) Περιγραφή των εργασιών αναμόρφωσης (αγγλ.) Spaceport Authority Selects Lockheed Martin to Operate Launch Pads (αγγλ.) Webcams του συγκροτήματος Αρχειοθετήθηκε 2019-10-19 στο Wayback Machine. Φωτογραφίες
Σετνακτέ

Ο Σετνακτέ, αρχ. αιγυπτ. Setnakhte, Setnakht ή Sethnakht ήταν ο πρώτος φαραώ της 20ης δυναστείας της Αιγύπτου, τελευταίας τού Νέου Βασιλείου. Το όνομα που έλαβε κατά την ενθρόνισή του ήταν Userkhaure-setepenre· γιος του ήταν ο Ραμσής Γ΄.

 Ο Σετνακτέ δεν ήταν γιος, αδελφός ή απευθείας απόγονος των προκατόχων του, της Τουοσρέτ, τού Σιπτά ή τού Σέτι Β΄, των οποίων ο Σετνακτέ θεωρείται επίσημα ο τελευταίος νόμιμος διάδοχος. Είναι δυνατό να ήταν σφετεριστής, που κατέλαβε τον θρόνο σε μία περίοδο κρίσης και πολιτικής αναστάτωσης, ή μπορεί να είναι μέλος ενός πλαγίου κλάδου της βασιλικής οικογένειας των Ραμσιδών, που ανήλθε ως φαραώ. Ο Σενακτέ νυμφεύτηκε την Τιύ-Μερενέσε, ίσως κόρη τού Μερνεπτά. Μία σύνδεση μεταξύ των διαδόχων τού Σετνακτέ και της προηγούμενης 19ης δυναστείας προτείνεται από το γεγονός ότι ένα από τα τέκνα τού Ραμσή Β΄ επίσης έφερε το όνομα αυτό και ότι όμοια ονόματα υπήρχαν στους απογόνους τού Σετνακτέ, όπως Ραμεσής, Αμούν-ερ-κεπσέφ, Σετ-ερ-κεπσέφ και Μοντού-ερ-κεπσέφ. James H. Breasted, Ancient Records of Egypt, Vol No.4,(1906) Erik Hornung, Untersuchungen zur Chronologie und Geschichte des Neuen Reiches (1964) J. Von Beckerath, Chronologie des Pharaonischen Ägypten, Philip Von Zabern, (Mainz: 1997), pp. 94–98 and pp. 201–202
Σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας

Το σαντζάκι της Γκιουμουλτζίνας (τουρκικά: Sancak-i Gümülcine) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην δυτική Θράκη. Διοικητική του έδρα ήταν η πόλη Γκιουμουλτζίνα, η σημερινή Κομοτηνή και καταλάμβανε εδάφη που σήμερα ανήκουν σε Ελλάδα και Βουλγαρία.

 Δημιουργήθηκε το 1878 σε τμήμα των σαντζακίων Καλλίπολης, Φιλιππούπολης, Δράμας και Αδριανούπολης, διοικητικά ανήκε στο βιλαέτι της Αδριανούπολης. Το 1913 καταργήθηκε όταν η Βουλγαρία κατέλαβε την Δυτική Θράκη και άλλαξε την διοικητική διαίρεση της περιοχής. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 245 072. Από αυτούς, 206 914 είναι μουσουλμάνοι, 15 241 είναι Έλληνες, 20 671 είναι Βούλγαροι, 360 είναι Αρμένιοι, 739 είναι Εβραίοι, 912 είναι Κόπτες και 235 είναι αλλοδαποί. Το σαντζάκι διοικητικά χωριζόταν σε επτά καζάδες που διαιρούνταν σε ναχαγιέ. Οι διοικητικές διαιρέσεις του σαντζακίου ήταν οι εξής: Καζάς Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής), με τους νεχαγιέ: Σεΐχ Tζουμαγιά, Kιρλί, Tσακάλ, Nτζελεμπιέ, Σεχίρ, Σαπχανέ, Γιασί, Mαρωνείας και Kουρά ι Nτζεντίντ. Καζάς Σουλτάν Γερί (Κρούμοβγκραντ), με τους νεχαγιέ: Aντά, Tασλή, Γκιουβέ, Tεκέ και Mαστανλή. Καζάς Αχί Τσελεπί (Σμόλιαν), με τους νεχαγιέ: Σμιλιάν, Tσιτάκ, Kαρσιλί, Πασαβήκ, Tουζ Mπουρούν και Σουγιουτζίκ. Καζάς Ιξλαντέ (Ξάνθης), με τους νεχαγιέ: Γενιτζέ, Σακάρ Kαγιά, Tζελεπλί, Nτζεντίντ και Γιασή Oρέν. Καζάς Εγρί Δερέ (Αρντίνο), με τους νεχαγιέ: Mεσγκουλλί, Kιουτσούκ Bιράν, Nταούντ, Xοσατλή και Nτολαστίρ. Καζάς Δαρί Δερέ (Ζλάτογκραντ), με τους νεχαγιέ: Σαχίν και Aκ Mπουνάρ Καζάς Pούπτσοζ, δημιουργήθηκε το 1886. Παρασκευάς Kονόρτας, Γκιουμουλτζίνας Σαντζάκι (1878 - 1912), Θρακικός ηλεκτρονικός οδηγός. Διονύσης Βοργιάς (25 Οκτωβρίου 2017). «Η εκπαίδευση στην Κομοτηνή την ύστερη οθωμανοκρατία». Δημοσιογραφικός Οργανισμός Χρόνος. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2018.
Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών

Η Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών (Βουλγαρικά: Българска академия на науките, σύντμηση: БАН) είναι η Εθνική Ακαδημία της Βουλγαρίας που ιδρύθηκε το 1869. Βρίσκεται στη Σόφια, είναι αυτόνομη και διαθέτει μια Κοινότητα Ακαδημαϊκών, ανταποκριτών και Εξωτερικών συνεργατών. Ο εκδοτικός της οίκος εκδίδει και κυκλοφορεί διάφορα επιστημονικά συγγράμματα, εγκυκλοπαίδειες, λεξικά και περιοδικά. Από το 2012, Πρόεδρος της Ακαδημίας διατελεί ο μηχανικός Στέφαν Βοντενιτσάροφ. Ο προϋπολογισμός της το 2009 ήταν 84 εκατ. Λέβ ή 42,7 εκατ. Ευρώ. Η Βουλγαρική Υπηρεσία Διαστήματος που υπάγεται στην Ακαδημία έχει προϋπολογισμό 1 εκατ. ευρώ.

 Τον καιρό που η Βουλγαρία ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ορισμένοι Βούλγαροι μετανάστες ίδρυσαν τη Βουλγαρική Λογοτεχνική Εταιρεία την 26 Σεπτεμβρίου 1869 στη Βραΐλα του Βασιλείου της Ρουμανίας. Τα πρώτα καταστατικά που θεσπίστηκαν ήταν: Διοικητικό συμβούλιο Νικολάι Τσένοφ – Πρόεδρος Βασιλάκη Μιχαηλίδη Πετράκη Σιμόφ Κωστάκη Πόποβιτς Στέφαν ΜπερόνΕνεργά μέλη: Μαρίν Ντρίνοφ (1838-1906) – Πρόεδρος Βασίλης Ντρουμέφ (1840-1901) – Μέλος Βασίλης Στογιανόφ (1839-1910) – ΓραμματέαςΤο επόμενο έτος η Λογοτεχνική Εταιρεία άρχισε να εκδίδει το Περιοδικό Εφημερίδα και το 1871 εξέλεξε το πρώτο επίτιμο μέλος της, τον πολιτικό-ιστορικό Γαβριήλ Κράστεβιτς. Το 1878, λίγο μετά την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την Οθωμανική κυριαρχία, η Γενική Συνέλευση ψήφισε να μεταφερθεί η έδρα της Εταιρείας από τη Βραΐλα στη Σόφια, και την 1η Μαρτίου 1893 μετακόμισαν σε ιδιόκτητο κτίριο, του οποίου η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1892, ακριβώς δίπλα στην έδρα του Βουλγαρικού Κοινοβουλίου. Το κτίριο ήταν σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Χέρμαν Μάγιερ και επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920.Η Βουλγαρική Λογοτεχνική Εταιρεία υιοθέτησε τη σημερινή της ονομασία το 1911, και πρώτος πρόεδρος της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών ήταν ο Ιβάν Γκεσόφ. Το 1913 η Ακαδημία εντάχθηκε στην Ένωση των Σλαβικών Ακαδημιών και Επιστημονικών Κοινοτήτων, και το 1931 έγινε δεκτή ως μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Επιστημονικών Ενώσεων. Η Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών έχει 9 κύρια τμήματα: Φυσικής, Μαθηματικών, Μηχανικών, Βιολογίας, Ιατρικής, Γεωργίας, Τεχνών, Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών επιστημών. Έκαστο περιλαμβάνει ανεξάρτητα επιστημονικά ινστιτούτα και εργαστήρια, και διακρίνεται σε κλάδους. Η Κορυφή Ακαδημία και η Κατασκήνωση Ακαδημία της Νήσου Λίβινγκστον στα Νότια Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάστηκαν προς τιμήν της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, ως ένδειξη εκτίμησης για τη συνεισφορά της Ακαδημίας στην εξερεύνηση της Ανταρκτικής.
Γεώργιος Σκουταρίδης

Ο Γεώργιος Σκουταρίδης (1885–1962) ήταν Κύπριος αθλητής ο οποίος ειδικευόταν στα 110 μέτρα με εμπόδια και στο άλμα εις μήκος. Το προσωπικό ρεκόρ του στα 110 μέτρα με εμπόδια ήταν 16.6 και στο άλμα εις μήκος 6.35, που τα πραγματοποίησε το 1908. Συμμετείχε σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες χωρίς να έχει διακρίσεις. Σε εθνικό επίπεδο, ο Σκουταρίδης κέρδισε επτά μετάλλια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου και τέσσερα στους Πανιώνιους Αγώνες. Ο Σκουταρίδης σε όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας του αγωνιζόταν για την Ελλάδα, και ανήκε στο τμήμα στίβου του Πανελλήνιου Γ.Σ. έως το τέλος της καριέρας του το 1909.

 Γεννήθηκε το 1885 στην Κύπρο και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό κατά την διάρκεια των σπουδών του στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε σπουδές στον τομέα της οινοβιομηχανίας. Το 1904 συμμετείχε στο Τρίτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας από 6 έως 9 Μαΐου, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια. Ο Σκουταρίδης τερμάτισε πρώτος με επίδοση 19.0 μπροστά από τον Γεώργιο Ισηγόνη του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ. με επίδοση 19.8. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου του 1906 που πραγματοποιήθηκε στις 16 έως 19 Μαρτίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κατέκτησε την δεύτερη θέση στο ίδιο αγώνισμα με επίδοση 19.4 πίσω από τον Αλέξανδρο Τουφερή του Εθνικού Γ.Σ. που έκανε χρόνο 19.2. Τον ίδιο χρόνο πήρε μέρος στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες που έλαβαν τόπο στις 22 Απριλίου έως τις 2 Μαΐου στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Στις 29 Μαρτίου του 1907, συμμετείχε στους αθλητικούς αγώνες προς τιμήν του βασιλιά της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε που διοργανώθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, ο οποίος πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα. Ο Σκουταρίδης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 110 μέτρα με εμπόδια με επίδοση 19.2 μπρόστα από τον Α. Ραγκαβόπουλο του Πειραϊκού Συνδέσμου. Την ίδια χρονιά κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας στις 24 έως 29 Απριλίου, στα αγωνίσματα 110 μέτρα με εμπόδια και άλμα εις μήκος. Στα 110 μέτρα με εμπόδια τερμάτισε με χρόνο 17.8 μπροστά από τους Αλέξανδρο Τουφερή του Πανελλήνιου Γ.Σ., με επίδοση 18.0 και Γεώργιο Κασσάρ του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ. που κατέλαβαν την δεύτερη και την τρίτη θέση αντίστοιχα. Στο άλμα εις μήκος ο Σκουταρίδης κατέκτησε την πρώτη θέση με επίδοση 6.01. Τη δεύτερη θέση κέρδισε ο Π. Οικονομίδης του Πανελλήνιου Γ.Σ, με επίδοση 5,965 και την τρίτη ο Νικόλαος Ανδρεαδάκης του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ., με επίδοση 5.93. 110 μέτρα με εμπόδια – 16.6 (1908) Άλμα εις μήκος – 6.35 (1908) Βιογραφικό του Γεωργίου Σκουταρίδη στον Γ.Σ. Τα Παγκύπρια Λευκωσίας
Συμεών Χαραλαμπίδης

Ο Συμεών Χαραλαμπίδης, γνωστότερος και ως Σίμος Χαραλαμπίδης, (23 Οκτωβρίου 1933-) είναι Έλληνας διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Δήμαρχος Κατερίνης από το 1975 έως το 1986. Κατά την περίοδο της χούντας ετέθη σε δυσμένεια από το καθεστώς και του απαγορεύτηκε η έξοδος από τη χώρα. Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη ως ο πρώτος δήμαρχος Κατερίνης στις εκλογές του 1975 και ήταν ο μακροβιότερος στην ιστορία του εν λόγω δήμου, έχοντας επανεκλεγεί το 1978 και το 1982.

 Γεννήθηκε στον Κούκο της Πιερίας το 1933 και γονείς του ήταν ο Παναγιώτης (1900-1977) και η Ησαΐα Χαραλαμπίδου. Είναι νυμφευμένος με τη Μαρία Χαραλαμπίδου και έχουν δύο ενήλικα παιδιά. Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Κατερίνης από το 1946 έως το 1951 και τρία χρόνια αργότερα εισήχθη στο Πολυτεχνείο της Κωνσταντινούπολης στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών και το 1955 εισήχθη με εξετάσεις στο ΕΜΠ, από όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1960. Την ίδια περίοδο συνεργάστηκε με τη Δομική ΑΤΕ για το έργο «Γέφυρα του Ποταμού Αλιάκμονα στην Παλαιά Εθνική Οδό Κατερίνης - Θεσσαλονίκης». Από το 1960 έως το 1962 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και απολύθηκε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Η ενασχόλησή του με τα κοινά ανάγεται στις αρχές της δεκαετίας του '60, οπότε ορίστηκε μέλος της νομαρχιακής επιτροπής στην Ένωση Κέντρου από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Το 1963 εξελέγη μέλος στην ίδια επιτροπή, αναλαμβάνοντας την οργάνωση της νεολαίας. Ανέπτυξε έντονη δραστηριότητα εναντίον της αποστασίας και έπειτα από την κατάλυση της δημοκρατίας το 1967 τέθηκε σε περιορισμό, με την αφαίρεση διαβατηρίου, ενώ απειλήθηκε πολλαπλά με παραπομπή στο Στρατοδικείο. Την ίδια περίοδο ανεστάλη η επαγγελματική του δραστηριότητα στα δημόσια έργα στην Πιερία και ανέλαβε διάφορα έργα στην Ημαθία. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας κατήλθε ως υποψήφιος στις εκλογές του 1975 με τον συνδυασμό Ένωση-Δημιουργία λαμβάνοντας 5.864 ψήφους (42,37%) έναντι 4.650 (33,60%) για τον υποψήφιο της Νέα Πορείας, Κλέαρχο Γώττα στον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών επικράτησε ο συνδυασμός του Σίμου Χαραλαμπίδη με 7.041 ψήφους (ποσοστό 50,70%) έναντι 6.853 για τη «Νέα Πορεία» του Κλέαρχου Γώττα (49,30%). Ως δήμαρχος ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων νομού Πιερίας (1976). Επανεξελέγη δήμαρχος το 1978 με 57,04% από τον πρώτο γύρο και το 1982 με 56,72% στον δεύτερο γύρο, υπηρετώντας συνεχώς επί 12 χρόνια, έως τις 31 Δεκεμβρίου 1986.Κατά τη δημαρχιακή του θητεία συντελέστηκαν πολλά και σημαντικά έργα, με κυριότερα την κατασκευή δημοσίων κτηρίων (Δημαρχείο, Δημοτικό Ωδείο, παιδικοί σταθμοί, σχολεία, γήπεδα, Αθλητικό Κέντρο κλπ.), τα αντιπλημμυρικά έργα (επικάλυψη του Μοσχοποτάμου, περιφερειακή τάφρος και τις διευθετήσεις του Πέλεκα, του Μαυρονερίου και του ρέματος Βύθισμα), υδρευτικά και αποχετευτικά έργα και την επέκταση του σχεδίου πόλεως (διάνοιξη δρόμων, πλατειών). Μετά τη δημαρχία εργάστηκε (από το 1987) ως ελεύθερος επαγγελματίας με κύρια δραστηριότητα στη μελέτη και την κατασκευή ιδιωτικών και δημοσίων έργων. Το 2015 τιμήθηκε σε εκδήλωση από τον δήμο Κατερίνης στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αικατερίνεια», για το σύνολο του έργου του.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2012-13

Το Κύπελλο Κύπρου 2012-13 ήταν η 39η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (36η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2012-13. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ Καραβά για 3η φορά στην ιστορία της.

 Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν κάθε ομάδα ενός ζευγαριού είχε από μία νίκη, στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των αποκτηθέντων και απολεσθέντων και στους δύο αγώνες σετ. Σε περίπτωση που είχαν την ίδια διαφορά (π.χ. κάθε ομάδα είχε από μια νίκη με 3-0), στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα με την μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των αποκτηθέντων και απολεσθέντων και στους δύο αγώνες πόντων. Σε περίπτωση που η διαφορά αυτή ήταν η ίδια, στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα η οποία στον νικηφόρο της αγώνα είχε μεγαλύτερο λόγο στο κλάσμα που είχε σαν αριθμητή τους αποκτηθέντες και παρονομαστή τους απολεσθέντες πόντους της. Σε περίπτωση που και οι λόγοι του κλάσματος των δύο ομάδων ήταν ίδιοι διεξαγόταν επαναληπτικός αγώνας σε ουδέτερη έδρα.Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΚ Καραβά και η Αναγέννηση Δερύνειας. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 26 Απριλίου 2013 στο Κίτιον στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ Καραβά με σκορ 3-0 σετ (25-19, 25-18, 26-24). ΚΟΠΕ, επιμ. (26 Φεβρουαρίου 2013) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2012 – 2013. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Αυγούστου 2013. https://web.archive.org/web/20130823101311/http://www.volleyball.org.cy/docs/201213/cupmenA_201213.pdf. «Κύπελλο ΟΠΑΠ Α΄ Κατηγορίας Ανδρών 2012-13 - Αποτελέσματα» (PDF). www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Μαρτίου 2021. Ανακτήθηκε στις 21 Μαρτίου 2021.
Αυθεντία Θεοδωρούς

Η Αυθεντία Θεοδωρούς και Παραθαλασσίας, επίσης γνωστή και ως Γοτθία, ήταν μικρή ηγεμονία στα νοτιοδυτικά της Κριμαίας, από τις αρχές του 14ου αιώνα μέχρι την κατάληψή της από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1475. Πρωτεύουσα της ηγεμονίας ήταν το Δόρος ή Θεοδωρούς, σήμερα γνωστό ως Μανγκούπ. Η ηγεμονία ήταν στενά συνδεδεμένη με την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.

 Ο πληθυσμός της ήταν ένα μείγμα Ελλήνων, Γότθων της Κριμαίας, Αλανών, Βουλγάρων, Κουμάνων, Κιπτσάκων και άλλων εθνολογικών ομάδων, οι οποίοι ασπάστηκαν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Επίσημη γλώσσα του πριγκιπάτου ήταν τα ελληνικά. Το έδαφος ήταν αρχικά υπό τον έλεγχο της Τραπεζούντας, και αποτελούσε μέρος της Περατείας. Η ηγεμονία της Γοτθίας αναφέρεται για πρώτη φορά στις αρχές του 14ου αιώνα, από τον μεταβυζαντινό ιστορικό Θεόδωρο Σπανδουγίνο, που έχει καταγράψει την ύπαρξη μιας «Ηγεμονίας Γοτθίας» κατά τη βασιλεία του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341). Περαιτέρω αναφορές υπάρχουν κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, με αρκετούς μελετητές να ταυτίζουν τον «Ντμίτρι», έναν από τους τρεις πρίγκιπες των Τατάρων στη Μάχη των Γαλανών Νερών (π. 1362/3), με έναν ηγεμόνα της Γοτθίας. Το όνομα σε αυτή την περίπτωση μπορεί ενδεχομένως να είναι το βαπτιστικό όνομα του Τατάρου άρχοντα του Μανγκούπ, που ονομαζόταν Khuitani. Η ονομασία «Θεοδωρούς» εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ελληνική επιγραφή που χρονολογείται γύρω στο 1361/2, και στη συνέχεια και πάλι ως «Theodoro Mangop» σε γενουατικό έγγραφο του 1374. Προτάθηκε από τον Άντζελο Μερκάτι ότι το γενουατικό έγγραφο είναι παραφθορά του ελληνικού πληθυντικού «οι Θεόδωροι», «των Θεοδώρων», που πιθανόν θα εννοεί τους αγίους Θεόδωρο τον Στρατηλάτη και Θεόδωρο τον Τήρωνα, αλλά ο Νικολάε Μπανέσκου (Nicolae Bănescu) πρότεινε την εναλλακτική εξήγηση ότι αυτή προέκυψε από την οριστική του ελληνικού ονόματος «το Δόρος» ή «το Δόρυ», που ήταν πρώιμη μεσαιωνική ονομασία της περιοχής. Ανεξάρτητα από την προέλευσή του, το όνομα καθιερώθηκε: το 1420 η επίσημη ονομασία του ηγεμόνα ήταν «αὐθέντης πόλεως Θεοδωροῦς και παραθαλασσίας», ενώ στην καθομιλουμένη ονομαζόταν Θεοδωρίτσι («μικρή Θεοδωρούς») από τους κατοίκους της. Beyer, Hans-Veit (2001). История крымских готов как интерпретация Сказания Матфея о городе Феодоро (στα ρωσικά). Yekaterinburg: Ural University Press. ISBN 5-7525-0928-9. Bryer, Anthony M. (1970). "A Byzantine Family: The Gabrades, c. 979 – c. 1653". University of Birmingham Historical Journal (Birmingham) XII: 164–187. (Αγγλικά) Pritsak, Omeljan (1991). «Dory». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σσ. 654–655. ISBN 0-19-504652-8. Vasiliev, Alexander A. (1936). The Goths in the Crimea. Cambridge, Massachusetts: The Mediaeval Academy of America. Vasilyev, A. V.; Avtushenko, M. N. (2006). Загадка княжества Феодоро (στα Ρωσικά). Sevastopol: Bibleks. ISBN 9789668231643. Fadeyeva, Tatiana M.; Shaposhnikov, Aleksandr K. (2005). Княжество Феодоро и его князья (στα Ρωσικά). Simferopol: Biznes-Inform. ISBN 9789666480616.
Μάρτιν Μιούρσεπ

Ο Μάρτιν Μιούρσεπ (Τάλιν, 26 Σεπτεμβρίου 1974), είναι Εσθονός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής Έχει ύψος 2,08 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του πάουερ φόργουορντ. Θεωρείται ο κορυφαίος Εσθονός αθλητής καλαθοσφαίρισης καθώς και ο μόνος από την χώρα του που έχει αγωνιστεί στο ΝΒΑ.

 Ο Μιούρσεπ ξεκίνησε να αγωνίζεται από την παιδική του ηλικία και συμμετείχε στις ομάδες εφήβων της σοβιετικής Εσθονίας. Ο Στάνισλαβ Ερέμιν τον επέλεξε για την εθνική νέων της Σοβιετικής Ένωσης, μαζί με ονόματα όπως ο Ζακάρ Πασούτιν, ο Ρόμπερτς Στελμάχερς και ο Βιτάλι Ποταπένκο.Αγωνίστηκε επαγγελματικά στην Κάλεβ Τάλιν, με την οποία κατέκτησε το νταμπλ στην Εσθονία το 1992, συνεχίζοντας την σεζόν 1992-93 στην Άλβικ. Φόρεσε για δύο χρόνια την φανέλα της Μακάμπι Τελ Αβίβ, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ισραήλ.Αφου επανήλθε για έναν χρόνο στην πατρίδα του, υπέγραψε στους Μαϊάμι Χιτ για το 1996-97, με τους οποίους έπαιξε σε δέκα αγώνες με μέσους όρους 1,7 πόντων και 0,5 ριμπάουντ. Συνέχισε στους Ντάλας Μάβερικς, όπου αγωνίστηκε σε 73 παιχνίδια με μέσο όρο 5,1 πόντων και 2,4 ριμπάουντ.Το 1999, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, παίζοντας σε επτά αγώνες της κανονικής σεζόν με 17,1 πόντους ανά αγώνα, ενώ στα πλέι-οφ είχε μέσο όρο 14,0 πόντων σε επτά ματς, αλλά στιγματίστηκε από το γεγονός ότι βρέθηκε θετικός σε έλεγχο ντόπινγκ στον αγώνα εναντίον του ΠΑΟΚ στις 8 Μαΐου 1999.Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια, κατακτώντας δύο φορές το κύπελλο Ελλάδας, όπως και το κύπελλο Σαπόρτα της σεζόν 1999-2000.Ακολούθησε μία πενταετία όπου ο Μιούρσεπ έπαιξε σε ρωσικές ομάδες, φορώντας τις φανέλες των Ούνικς Καζάν, Ντιναμό Μόσχας, Ουράλ Γκρέιτ και ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Κατέκτησε το νταμπλ με την ΤΣΣΚΑ το 2005, όπως και το EuroChallenge με την Ούνικς Καζάν το 2004, κερδίζοντας στον τελικό την ομάδα του Αμαρουσίου με 87-63.Έκλεισε την καριέρα του το 2010, αγωνιζόμενος στην πατρίδα του, ενώ το 2007 έπαιξε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στους Τάιγκερς της Μελβούρνης. Κάλεβ Τάλιν 3x Πρωταθλήματα Εσθονίας: 1992, 1996, 2009 2x Κύπελλα Εσθονίας: 1992, 1996 Α.Ε.Κ. 2x Κύπελλα Ελλάδας: 2000, 2001 Κύπελλο Σαπόρτα: 2000 Ούνικς Καζάν EuroChallenge: 2004 ΤΣΣΚΑ Μόσχας Πρωτάθλημα Ρωσίας: 2005 Κύπελλο Ρωσίας: 2005 Τορτού Ροκ Πρωταθλήματα Εσθονίας: 2007 MVP τελικών του EuroChallenge: 2004 4x Εσθονός παίκτης τη χρονιάς: 1996, 2001, 2004, 2005 Martin Muursepp Stats | Basketball-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2017-06-08 στο Wayback Machine. MUURSEPP, MARTIN - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Martin Muursepp Stats, Bio - ESPN
Εστιακός μηχανισμός

Ο Εστιακός μηχανισμός είναι μία πληροφορία της ολίσθησης του ρήγματος από ένα σεισμό. Μπορεί να αναλυθεί γραφικά είτε με γραφική αναπαράσταση ή "πλοκή μπάλας θαλάσσης" ή με υπολογιστή μπάλας θαλάσσης.

 Focal Mechanisms Αρχειοθετήθηκε 2019-09-18 στο Wayback Machine. – United States Geological Survey A Primer on Focal Mechanism Solutions for Geologists – Baylor University Focal Mechanisms – enter fault parameters and a 'beachball' diagram is created Focal Mechanisms Explained: What are those “beach balls”? – IRIS Consortium
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1968

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης 1968, διοργανώθηκε, όπως όλα τα πανελλήνια πρωταθλήματα, σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση διεξήχθησαν τα τοπικά πρωταθλήματα, από τα οποία επτά ομάδες εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στην τελική φάση (4 ομάδες από το πρωτάθλημα Κέντρου, 2 ομάδες από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και 1 ομάδα από το Πανεπαρχιακό). Η τελική φάση διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πρώτη φορά στην ιστορία του.

 Η τελική φάση διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη 1 εώς 7 Ιουλίου 1968. Συμμετείχαν επτά ομάδες, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, το Παγκράτι και ο Πανελλήνιος από το πρωτάθλημα Κέντρου, ο Άρης και ο Ηρακλής από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και η Ολυμπιάς Πατρών από το Πανεπαρχιακό. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα και μάλιστα χωρίς να χάσει ούτε σετ. Συνολικά σε όλη τη σαιζόν, η μόνη ήττα που γνώρισε ο Ολυμπιακός, ήταν η απροσδόκητη ήττα μέσα στην έδρα του από το Νηρέα με 2−3 για το πρωτάθλημα Κέντρου. Αθλητική Ηχώ, 12 Ιουλίου 1968 σελίδα 5, αποτέλεσματα Πανελλήνιου πρωταθλήματος και τελική βαθμολογία. https://archive.today/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/ http://www.nlg.gr Δυναμικό Ολυμπιακού 1968 www.olympiacossfp.gr Δυναμικό Ολυμπιακού 1968-1994 Αρχειοθετήθηκε 2020-04-12 στο Wayback Machine. www.greekvolley.gr
Αχλάδες Χανίων

Οι Αχλάδες (επίσημη ονομασία Αχλάδαι) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παππαδιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κεραμειών, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Αχλάδες είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο υψίπεδο κοντά στις βόρειες παρυφές των Λευκών Ορέων και ανατολικά απο το φαράγγι Θερίσου, πάνω στην επαρχιακή οδό Γερολάκκου-Μουρνιών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 385. Απέχει 14 χλμ. περίπου Ν. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γερωλάκκου (Γερολάκκου) του νομού Χανίων. Το 1996 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παππαδιανών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεραμιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεραμιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων. Η κοιμητηριακή εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στο νότιο τμήμα του οικισμού Ιστορικό δημοτικό σχολείο Αχλάδων Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr