IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βόρεια Περιφέρεια (Μαλάουι)

Η Βόρεια Περιφέρεια (αγγλικά: Northern Region) είναι μια από τις 3 περιφέρειες του βόρειου Μαλάουι, εξού και το όνομα. Έχει έκταση 26.931 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.698.502. Πρωτεύουσα είναι η Μζούζου.

 Η Βόρεια Περιφέρεια είναι η βορειότερη περιφέρεια του Μαλάουι και καλύπτει όλη τη βόρεια πλευρά του (εξού και το όνομα). Συνορεύει στα νότια με τις συνοικίες Νχοτακότα και Κασουνγκού της Κεντρικής Περιφέρειας. Συγκεκριμένα η Συνοικία Μζίμπα συνορεύει με την Κασουνγκού στα νοτιοανατολικά και με τη Νχοτακότα στα νοτιοδυτικά, και ο Κόλπος Νχάτα συνορεύει στα νότια με τη Νχοτακότα. Η περιφέρεια συνορεύει στα βορειοδυτικά με τη Βόρεια και στα κεντρο-δυτικά με την Ανατολική Επαρχία της Ζάμπια, στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Μπέϋα της Τανζανίας και στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Τέτε, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Ζαμπέζια και στα νοτιο-κεντρικά με την Επαρχία Νιάσα της Μοζαμβίκης. Στα δυτικά βρέχεται από τη Λίμνη Μαλάουι. Η Λικόμα είναι σύμπλεγμα νησιών που αποτελείται από δύο νησιά: το Λικόμα και το Τσιζουμουλού. Τα δύο αυτά νησιά βρίσκονται στη λίμνη Μαλάουι. Η Βόρεια Περιφέρεια περιλαμβάνει τις 6 από τις 28 συνοικίες του Μαλάουι. Το 2008 η Βόρεια Περιφέρεια είχε 1.698.502 κατοίκους, ποσοστό 13% του συνολικού πληθυσμού του Μαλάουι. Η πυκνότητα ήταν 63 κάτοικοι ανά χιλιόμετρο. Από το συνολικό πληθυσμό το 51,1% είναι γυναίκες και το 48,5% άνδρες. Από το συνολικό πληθυσμό το 47% είναι παιδιά 18 χρονών. Ο υψηλός αριθμός των παιδιών φτάνει το 37,7 % από το 1998 μέχρι το 2008. Το 59,8% των παιδιών μέχρι 17 χρονών μένουν με με κυδεμόνες. Το 17,6% μένουν με τους γονείς τους και το 11,2% είναι ορφανά. Πέρα από τα αγγλικά και τα τσιτσέουα, τις δύο επίσημες γλώσσες του Μαλάουι, στα βόρεια ομιλείται και η Τσιτουμπούκα. Αυτή ομιλείται από περίπου 750.000 μέχρι 1.000.000 ανθρώπους. Η μεγαλύτερη πόλη του Βόρειου Μαλάουι είναι η Μζούζου. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Εκουεντένι, η Μζίμπα, η Καρόνγκα, η Ρούμφι και η Νχάτα. Μικρότεροι οικισμοί είναι η Λικόμα, η Τσιτίπα, η Τσιλούμπα, το Εδινγκένι, η Λιβινγκστόνια, η Τσιντέτσε, η Τσαμφίρα, η Τζέντα και το Εμπαγκουένι. Βόρεια Περιφέρεια Περιφέρειες και Συνοικίες του Μαλάουι
Έλοντ

Ο Έλοντ, ουγγρ. Előd (έδρασε κατά τον 9ο αι.) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν ένας από τους επτά αρχηγούς φυλών των Μαγιάρων (Ούγγρων), που τους οδήγησε στην κοιλάδα των Καρπαθίων το 895.

 Ήταν γιος τού Ουγκιέκ. Υπάρχουν δύο κάπως διαφορετικές εκδοχές που αφορούν τη σχέση του με τον Άλμος των Ούγγρων ηγέτη των Μαγιάρων π. 820-π. 895: Π. το 1215 ο Ανώνυμος συγγραφέας της Ουγγρικής κατάκτησης αναφέρει, πως ο Έλοντ ήταν συναρχηγός με τον Άλμος κατά την κατάκτηση των Μαγιάρων στην κοιλάδα των Καρπαθίων και πως ο Άλμος ήταν γιος τού Ουγκιέκ. Ο Σίμων του Κέζα, συγγραφέας της Κατάκτησης των Ούννων και των Ούγγρων π. το 1283, δηλώνει ότι ο Έλοντ ήταν πατέρας τού Άλμος.Ο Έλοντ ήταν ο αρχηγός της Ουγγρικής φυλής των Νυέκ, που κατέλαβε την περιοχή περί τη λίμνη Μπάλατον, κυρίως τα εδάφη που είναι τώρα γνωστά ως επαρχίες Ζάλα και Σομόγκυ. Béla Kálmán, The world of names: a study in Hungarian onomatology, Akadémiai Kiadó, 1978, p. 134
EuroCup Basketball

To Eurocup Basketball είναι επαγγελματική διασυλλογική διοργάνωση καλαθοσφαίρισης και θεωρείται η δεύτερη σε τάξη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση μετά την Ευρωλίγκα υπό την αιγίδα της ιδιωτικής εταιρείας Euroleague Basketball. Η ομάδα που κατακτά το τρόπαιο κερδίζει μια θέση στην Ευρωλίγκα της επόμενης χρονιάς και υπό προϋποθέσεις και ο φιναλίστ μπορεί να εξασφαλίσει μια θέση. Ο τίτλος έχει κερδηθεί από 14 διαφορετικούς συλλόγους, 3 από τους οποίους έχουν κερδίσει τον τίτλο περισσότερες από μία φορές. Η Βαλένθια είναι συνολικά η πιο επιτυχημένη ομάδα της διοργάνωσης με τέσσερις κατακτήσεις. Στο τέλος της διοργάνωσης δίνονται τα βραβεία για τον MVP της διοργάνωσης, τον MVP των τελικών, των δυο καλύτερων πεντάδων, τον Ανερχόμενο Αστέρα και τον Προπονητή της χρονιάς. Από την περίοδο 2016-17, η επίσημη ονομασία της διοργάνωσης είναι 7DAYS EuroCup, για εμπορικούς λόγους.

 Η διοργάνωση ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 2002-03 με την ονομασία ULEB Cup και με διοργανώτρια την ULEB, αντικαθιστώντας τα κύπελλα Σαπόρτα και Κόρατς που διοργάνωνε η FIBA και που ουσιαστικά συγχωνεύθηκαν στην εν λόγω διοργάνωση. Στις 2 Ιουλίου 2008 ανακοινώθηκε η συνεργασία της ULEB και της FIBA σε μία προσπάθεια επανένωσης των Ευρωπαϊκών ομοσπονδιών και αυτό σαν αποτέλεσμα είχε την από κοινού διοργάνωση του Κυπέλλου αυτού εφεξής, το οποίο πλέον ονομάζεται Eurocup και δεν θα πρέπει να συγχέεται με το FIBA EuroCup το οποίο διοργάνωνε η FIBA και άλλαξε την ονομασία του σε EuroChallenge. Τη σεζόν 2019-20, το πρωτάθλημα ακυρώθηκε και δεν υπήρξε πρωταθλητής, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Η απόφαση πάρθηκε στις 25 Μαΐου 2020. Τη σεζόν 2020/21, από τις 24 ομάδες οι 8 θα είναι σίγουρα εκείνες που έφτασαν στα προημιτελικά της διοργάνωσης, ως μέτρο δικαιοσύνης. Ξεκινώντας από τη σεζόν 2016-17, η πρώτη φάση του EuroCup είναι η κανονική περίοδος, στην οποία συμμετέχουν 24 ομάδες. Κάθε ομάδα παίζει δύο παιχνίδια (εντός και εκτός έδρας) εναντίον κάθε άλλης ομάδας. Στο τέλος της κανονικής περιόδου, η φάση περνά από 24 σε 16 ομάδες. Ακολούθως ξεκινά η επόμενη φάση, γνωστή ως Top 16, με τους 16 επιζώντες της κανονικής περιόδου να οργανώνονται σε γκρουπ τεσσάρων ομάδων. Όπως και στην κανονική περίοδο, κάθε ομάδα του Top 16 αγωνίζεται σε μορφή διπλού γύρου (εντός και εκτός έδρας). Οι πρώτοι και οι δεύτεροι του ομίλου, προχωρούν στην τρίτη φάση, τα Playoffs. Κάθε σειρά πλέι-οφ κρίνεται στις δυο νίκες και οι νικητές κάθε σειράς προχωρούν στον επόμενο γύρο μέχρι τους τελικούς. Το πλεονέκτημα έδρας της σειράς πηγαίνει στις ομάδες που βγήκαν πρώτες στον Top16. Οι Τελικοί διαθέτουν τους δύο νικητές των δύο τελευταίων σειρών σε μια σειρά που κρίνεται στις δυο νίκες, με το πλεονέκτημα της έδρας στη σειρά να πηγαίνει στην καλύτερη ομάδα του Top 16. Το λογότυπο της διοργάνωσης όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 2007, το οποίο επίσης αντικαταστάθηκε το 2008. Ελληνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης στις διεθνείς διοργανώσεις Η επίσημη ιστοσελίδα του FIBA EuroCup Όλα τα αποτελέσματα των Ευρωπαϊκών διοργανώσεων στο μπάσκετ
Σαχάν Ντόσοβα

Η Σαχάν Ντόσοβα, ή Σάχαν Ντόσοβα (καζακικά: Сaxaн Дocoвa‎, 27 Μαρτίου 1879 – 9 Μαΐου 2009) ήταν μια γυναίκα από το Καζακστάν για την οποία υπάρχουν ισχυρισμοί ότι είναι ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο.

 Αν ο ισχυρισμός για την ημερομηνία γέννησής της είναι σωστός και είχε γεννηθεί στις 27 Μαρτίου 1879, η Σαχάν θα ήταν 130 ετών και 43 ημερών όταν πέθανε στις 9 Μαΐου 2009. Θα ήταν 8 χρόνια μεγαλύτερη από την Ζαν Καλμάν, μια Γαλλίδα η οποία πέθανε το 1997 με την μεγαλύτερη επιβεβαιωμένη διάρκεια ζωής στην ιστορία, 122 έτη και 164 ημέρες. Η υπόθεση της Ντόσοβα αποκαλύφθηκε κατά την διάρκεια απογραφής στο Καζακστάν. Ωστόσο, υπήρχαν αμφιβολίες για την ημερομηνία γέννησής της, επειδή δεν έχει πιστοποιητικό γεννήσεως και είναι συνηθισμένο για ανθρώπους σε αυτήν την ηλικία να δηλώνουν δική τους ημερομηνία γέννησης. Ένα άλλο σημείο διαφωνίας είναι ότι κατά την στιγμή των υποτιθεμένων 130ων γενεθλίων της, η μόνη εν ζωή κόρη της ήταν 76 ετών, που σημαίνει ότι η Ντόσοβα θα ήταν 54 ετών όταν την γέννησε. Η Ντόσοβα πέθανε στις 9 Μαΐου του 2009, σε υποτιθέμενη ηλικία 130 ετών, περίπου ένα μήνα μετά αφότου γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα του μπάνιου στο σπίτι της. Ένας γείτονάς της είπε ότι "Έσπασε το γοφό της το φθινόπωρο και ποτέ δεν επανήλθε". Σε μια συνέντευξη το Μάρτιο του 2009, η Σαχάν είπε: "δεν έχω κανένα μυστικό. Δεν έχω πάρει ποτέ χάπια και αν ήμουν άρρωστη, θα χρησιμοποιούσα τις θεραπείες της γιαγιάς για να με θεραπεύσουν. Δεν έχω φάει ποτέ γλυκό. Δεν μου αρέσουν." Ομολόγησε όμως ότι τις αρέσει το κουρτ, τοπικό έδεσμα το οποίο φτιάχνεται από αποξηραμένο αλατισμένο τυρί cottage και αλεσμένο σιτάρι. Σύμφωνα με την μεγαλύτερη εγγονή της, η Ντόσοβα μεγάλωσε ως ορφανή στα βρεφικά και παιδικά της χρόνια. Είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε μείνει χήρα στην Μάχη του Στάλινγκραντ κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο τρία από τα παιδιά της βρίσκονται εν ζωή το 2011. Ισχυρισμοί μακροζωίας Παραδόσεις μακροζωίας Υπεραιωνόβιος
Λουτσία Βισκόντι

Η Λουτσία, ιταλ. Lucia Visconti (π. 1380 - 14 Απριλίου 1424) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυρίου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Κεντ.

 Ήταν η δέκατη κόρη του Μπερναμπό κυρίου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυρίου της Βερόνα, Πάρμα, Μπρέσια & Βιτσέντσα. Ο πατέρας της διαπραγματεύθηκε τον γάμο της νήπιας κόρης του με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, όταν όμως ο Μπερναμπό εκτοπίστηκε, οι συνομιλίες σταμάτησαν. Ως έφηβη προοριζόταν να παντρευτεί τον Χένρυ Μπόλινγκμπροουκ, αλλά μετά την εξορία εκείνου στη Γαλλία, οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν. Παντρεύτηκε το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά σύντομα ο γάμος ακυρώθηκε. Το 1407 παντρεύτηκε τον Έντμουντ Χόλλαντ, 4ο κόμη του Κεντ. Έμειναν άτεκνοι. Η σχέση τους είχε προβλήματα, καθώς ο Έντμπουντ είχε λίγο πριν τον γάμο μία σχέση και έπειτα από τον γάμο του γεννήθηκε μία κόρη από τη σχέση εκείνη. Τον Σεπτέμβριο του 1408 ο Έντμουντ σκοτώθηκε σε μάχη. Ο Ερρικος Δ΄ εγγυήθηκε στη Λουτσία το 1/3 του εισοδήματος τού συζύγου της από τα εδάφη του στην Αγγλία. Ωστόσο η Λουτσία είχε σταθερά οικονομικά προβλήματα, καθώς η προίκα που της είχε υποσχεθεί η οικογένειά της δεν δόθηκε ποτέ. Το 1464 και 1489 έγιναν αντίποινα στο Λονδίνο σε εμπόρους από το Μιλάνο, τα οποία σχετίζονται με την προίκα που δεν πληρώθηκε. Απεβίωσε 44 ετών στο Κεντ και τάφηκε στην Αυγουστινιανή αδελφότητα των μοναχών Ώστιν στο Λονδίνο. Παντρεύτηκε πρώτα το 1399 τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν μέλλοντα εκλέκτορα της Σαξονίας, αλλά ο γάμος σύντομα ακυρώθηκε. Η Λουτσία έκανε δεύτερο γάμο το 1407 με τον Εδμόνδο Χόλλαντ 4ο κόμη του Κεντ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Bradley, Helen (1 January 1994). "Lucia Visconti, Countess of Kent (d. 1424)". In Barron, Caroline; Sutton, Anne F. (eds.). Medieval London Widows, 1300–1500. London ; Rio Grande, OH, US: Hambledon Press. pp. 77–84. ISBN 9781852850852. OCLC 741690179, 939702568. Bueno de Mesquita, D. M. (2011) [1941]. Giangaleazzo Visconti, Duke of Milan (1351–1402): A Study in the Political Career of an Italian Despot. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521234559. OCLC 941946696. Hinds, Allen B., ed. (1912). Calendar of State Papers and Manuscripts in the Archives and Collections of Milan 1385-1618. London: His Majesty's Stationery Office. OCLC 847534039, 502583712, 314981305. Stansfield, Michael M. N. (1987). The Hollands, Dukes of Exeter, Earls of Kent and Huntingdon, 1352–1475 (PDF) (Thesis). Corpus Christi College, Oxford University. Tait, James (1895). "Eine mailändisch-thüringische Heiratsgeschichte aus der Zeit König Wenzels". In Creighton, Mandell (ed.). The English Historical Review. The English Historical Review Ehr. Volume X. London and New York: Longmans, Green, & Co. p. 791. ISSN 0013-8266. OCLC 754650998.
Αβραάμ Καλφίν

Ο Αβραάμ Καλφίν είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε επί σειρά ετών στην Α' Εθνική με τη φανέλα της Παναχαϊκής. Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1948 στην Κωνσταντινούπολη. Αν και ξεκίνησε ως επιθετικός στη συνέχεια καθιερώθηκε στην άμυνα.

 Εντάχτηκε σε ηλικία 14 ετών στην Πέρα Κλουμπ, ομάδα της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης και σε ηλικία 17 ετών προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου η οποία τότε αγωνιζόταν στη Β' Κατηγορία της Τουρκίας. Τη σεζόν 1970-71 αφήνει την Πέρα Κλουμπ που συμμετείχε τότε στην Γ' Κατηγορία και μεταγράφεται στην Γαλατασαράι ενώ τον Μάιο του ίδιου έτους έρχεται στην Ελλάδα και δοκιμάζεται από την ΑΕΚ χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πείσει τον τότε προπονητή της ομάδας, Μπράνκο Στάνκοβιτς, παρά το γεγονός πως άφησε καλές εντυπώσεις. Τελικά αποκτάται από την Παναχαϊκή στην οποία θα μείνει μέχρι και το 1980, μετρώντας 210 συμμετοχές και 2 γκολ στην Α' Εθνική και αποτελώντας ένα από τα βασικά στελέχη της μεγάλης ομάδας της Παναχαϊκής της δεκαετίας του 1970, μαζί με ποδοσφαιριστές όπως ο Δαβουρλής, ο Ρήγας, ο Λεβεντάκος, ο Στραβοπόδης, ο Μιχαλόπουλος και άλλους. Μάλιστα, συμμετείχε και σε τέσσερα ευρωπαϊκά παιχνίδια της πατραϊκής ομάδας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1973-74 εναντίον των Γκράτσερ και Τβέντε. Μετά την αποχώρησή του από την Παναχαϊκή αγωνίστηκε για μια τριετία στην Αχαϊκή, τότε ομάδα της Β' Εθνικής, όπου και κρέμασε τα παπούτσια του. Σήμερα ασχολείται με ακαδημίες ποδοσφαίρου. Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ,4/5/1971,σελ 8. Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ,9/5/1971,σελ 6. Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ,22/9/2002,σελ 17.
Κουβενζανέ Γουόλις

Η Κουβενζανέ Γουόλις (αγγλικά: Quvenzhané Wallis, γενν. 28 Αυγούστου 2003) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Χασπάπι στην πολυβραβευμένη ταινία φαντασίας Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (Beasts of the Southern Wild, 2012). Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και έγινε η νεότερη ηθοποιός που το κατορθώνει αυτό στη συγκεκριμένη κατηγορία.

 Η Γουόλις γεννήθηκε στην πόλη Χούμα της Λουιζιάνα απο τους Κουλίντρια και Βέντζι Γουόλις. Η μητέρα της είναι δασκάλα και ο πατέρας της οδηγός φορτηγού. «Κούβεν», το πρώτο μέρος του ονομάτός της συνδυάζει τα πρώτα ονόματα των γονιών της και σύμφωνα με τη μητέρα της «ζανέ», το δεύτερο μέρος του ονομάτός της, σημαίνει «νεράιδα» στα σουαχίλι.Στην ηλικία των 5, η Γουόλις αναγκάστηκε να πει ψέματα για την ηλικία της για να περάσει από δοκιμαστικό για τον πρώτο της ρόλο στην ταινία Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (Beasts of the Southern Wild, 2012) καθώς το μικρότερο όριο ηλικίας ήταν 6. Τελικά κατάφερε να νικήσει 4.000 υποψήφιες για το ρόλο της Χασπάπι, το ατρόμητο κορίτσι που ζει με τον ετοιμοθάνατο πατέρα της σε μια κοινότητα σε ένα ποτάμι της Λουιζιάνα. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Μπεν Ζέιτλιν, δήλωσε πως όταν πέρασε από ακρόαση τη Γουόλις, αμέσως συνειδητοποίησε ότι ήταν αυτό που έψαχνε και άλλαξε το σενάριο ώστε να ταιριάζει με την προσωπικότητά της. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς στις 20 Ιανουαρίου 2012 όπου απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής και με το Βραβείο Φωτογραφίας. Το Μάιο του 2012, η Γουόλις ταξίδεψε μέχρι τη Γαλλία για να παρευρεθεί στην πρεμιέρα της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών και τον Ιανουάριο του 2013 έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου και έγινε η νεότερη ηθοποιός που το κατορθώνει αυτό στη συγκεκριμένη κατηγορία.Το 2013, ενσάρκωσε τον χαρακτήρα της Μάρκαρετ Νόρθαπ, στην κινηματογραφική ταινία 12 χρόνια σκλάβος (12 Years a Slave) καθώς συνεργάστηκε και με την εταιρία παραγωγής Sundance για δεύτερη φορά, παίρνοντας μέρος σε μια ταινία μικρού μήκους, που ονομάζεται Boneshaker. Το 2014, ενσάρκωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στο διεθνούς φήμης & πολυβραβευμένο μιούζικαλ Annie, με το οποίο, ήρθε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και έλαβε έπαινο από τους περισσότερους σχολιαστές - θεατές, που βρίσκονταν εκεί, παρά το γεγονός οτι η συγκεκριμένη παράσταση θεωρείται μια κακή προσαρμογή του μιούζικαλ απο το θέατρο Brodway στην Νέα Υόρκη. Τον Μάιο του ίδιου έτους, σε ηλικία μόλις 11 ετών, πήρε τον τίτλο του κεντρικού προσώπου του Armani Junior, της σειράς παιδικού ρουχισμού του παγκοσμίου φήμης σχεδιαστή μόδας Giorgio Armani. Αυτό την καθιστά την πρώτη σημαντική προσωπικότητα του παιδιού να είναι το πρόσωπο της πολυτελούς μάρκας. Επίσης την ίδια χρονιά, έδωσε την φωνή της, στην ταινία Kahil Gibran's The Prophet, στον ρόλο της Αλμίτρα, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 7 Αυγούστου 2015 ενώ το 2015, συμμετείχε και στην ταινία Fathers and Daughters. Κουβενζανέ Γουόλις στο IMDb
Live at Berkeley

Live at Berkeley είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD τον Σεπτέμβριο του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records". Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου 1970 στο "Berkeley Community Theatre". Η συναυλία αυτή έγινε στο πλαίσιο της αναδημιουργίας των Experience με τον Μπίλι Κοξ στο μπάσο και τον Μιτς Μίτσελ στα τύμπανα. Το συγκρότημα εμφανιζόταν με το εναλλακτικό όνομα The Cry of Love.

 1. Introduction (Hendrix) - 1:472. Pass It On (Straight Ahead) (Hendrix) - 6:583. Hey Baby (New Rising Sun) (Hendrix) - 6:074. Lover Man (Hendrix) - 2:595. Stone Free (Hendrix) - 4:086. Hey Joe (Roberts) - 4:497. I Don't Live Today (Hendrix) - 5:268. Machine Gun (Hendrix) - 11:229. Foxey Lady (Hendrix) - 6:3010. The Star Spangled Banner (Key, Smith) - 2:4511. Purple Haze (Hendrix) - 3:4812. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 10:49 Live at Berkeley (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 16 Σεπτεμβρίου 2003 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Berkeley" είναι οι εξής: Τζίμι Χέντριξ - κιθάρα, φωνητικά Μπίλι Κοξ - μπάσο Μιτς Μίτσελ - τύμπανα Live at Berkeley - Jimi Hendrix | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jimi Hendrix Experience, The - Live At Berkeley at Discogs Jimi Hendrix Plays Berkeley in 1970 | Rolling Stone Αρχειοθετήθηκε 2015-01-01 στο Wayback Machine.
Κάρολος των Βουρβόνων (1848-1909)

Ο Κάρολος (Carlos de Borbón, 30 Μαρτίου 1848 - 18 Ιουλίου 1909) ήταν δούκας της Μαδρίτης, μέλος του Οίκου των Βουρβόνων-Ισπανίας, διεκδικητής του θρόνου της Ισπανίας υπό το όνομα Κάρολος Ζ΄ (1868 - 1909) και διεκδικητής του θρόνου της Γαλλίας υπό το όνομα Κάρολος ΙΑ΄ (1887 - 1909).

 Ο Κάρολος Μαρία δε λος Ντολόρες Ιωάννης Ισίδωρος Ιωσήφ Φραγκίσκος Κήρυκος Αντώνιος Μιχαήλ Γαβριήλ Ραφαήλ γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα της σημερινής Σλοβενίας και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη Καρόλου, Κόμη του Μοντιθόν, και της Μαρίας Βεατρίκης της Αυστρίας-Έστε. Αρχικά ζούσε με τους γονείς του στο Λονδίνο, ενώ μετά τον χωρισμό τους ζούσε με την μητέρα του στη Μόντενα. Ο αδελφός της μητέρας του, Φραγκίσκος Ε΄ της Μόντενα, ανέλαβε την εκπαίδευσή του. Ο Κάρολος έγινε γνωστός για τον συντηρητισμό του σε αντίθεση με τον προοδευτικό του πατέρα. Πραγματοποίησε τον 3ο Καρλικό πόλεμο, ενώ το διάστημα 1872 - 1876 είχε καταλάβει το μεγαλύτερο τμήμα της Ισπανίας. Σε ότι αφορά τον Γαλλικό θρόνο τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Ιάκωβος των Βουρβόνων. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1867 με τη Μαργαρίτα της Πάρμα (1847-1893), κόρη του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα, και παιδιά του ήταν: Μπλάνκα/Λευκή (1868 - 1949), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Σαλβάτορ, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ιάκωβος (1870 - 1931), Δούκας της Μαδρίτης. Ελβίρα (1871 - 1929), άγαμη. Από τη σχέση της με τον καλλιτέχνη Φιλίππο Φόλτσι είχε αποκτήσει παιδί. Βεατρίκη (1874 - 1961), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Φαμπρίτσιο Μάσσιμο του Ροβιάνο. Αλίκη (1876 - 1975), παντρεύτηκε πρώτα τον Φρειδερίκο του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ και μετά τον Λίνο ντελ Πρέτε.Το 1893 απεβίωσε η Μαργαρίτα και το 1894 ο Κάρολος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Μπερτ ντε Ροάν, κόρη του Αρτύρ, Πρίγκιπα του Ροσφόρ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Τζιτζάκ

Η Τζιτζάκ (τουρκικά: Çiçek), ή αλλιώς Τσιτσέκα, που βαφτίστηκε Ειρήνη, ήταν μια πριγκίπισσα των Χαζάρων, κόρη του χαγάνου Μπιχάρ, η οποία έγινε η πρώτη σύζυγος του βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄. Το όνομα Τσιτσέκα φαίνεται να είναι μια ελληνική εκδοχή της τουρκικής λέξης Τσιτσέκ, που σημαίνει λουλούδι.

 Στα πλαίσια μιας συμμαχίας, ο Λέων Γ΄ συμφώνησε με τον χαγάνο Μπιχάρ να παντρέψει τον γιο του Κωνσταντίνο με την κόρη του, Τζιτζάκ. Η Τζιτζάκ οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για το γάμο της. Ο Κωνσταντίνος ήταν περίπου δεκατεσσάρων ετών, ενώ η Τζιτζάκ μπορεί να ήταν ακόμη νεότερη δεδομένου ότι δεν γέννησε για δεκαοχτώ χρόνια. Η Τζιτζάκ βαπτίστηκε χριστιανή με το όνομα Ειρήνη. Το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή καταγράφει ότι η Τζιτζάκ έμαθε να διαβάζει θρησκευτικά κείμενα. Την περιγράφει ως ευσεβή και έρχεται σε αντίθεση με την «ασέβεια» του πεθερού και του συζύγου της. Οι αυτοκράτορες Λέων Γ΄ και Κωνσταντίνος Ε΄ ήταν εικονοκλάστες, ενώ ο Θεοφάνης ήταν ένας εικονολάτρης μοναχός. Έπαινο του αντανακλούσε μάλλον το γεγονός ότι η Ειρήνη συμμερίστηκε τις απόψεις του. Ο Λέων Γ 'πέθανε στις 18 Ιουνίου 741. Ο Κωνσταντίνος τον διαδέχθηκε με την Ειρήνη ως αυτοκράτειρα-σύζυγό του. Ωστόσο, ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε σχεδόν αμέσως με τον Αρταβάσδο, κουνιάδο του Κωνσταντίνου,που διεκδίκησε το θρόνο για τον εαυτό του. Ο ρόλος της Τζιτζάκ δεν αναφέρεται από τον Θεοφάνη. Στις 25 Ιανουαρίου 750, ο Κωνσταντίνος και η Τζιτζάκ έκαναν ένα γιο, τον Λέοντα, ο οποίος θα διαδεχθεί τον πατέρα του ως αυτοκράτορα Λέων Δ΄-περισσότερο γνωστός ως «Λέων του Καζάρ». Η γέννηση του Λέοντα είναι η τελευταία αναφορά της Ειρήνης-Τζιτζάκ στο ιστορικό ρεκόρ. Μέχρι το επόμενο έτος, ο Κωνσταντίνος είχε ήδη παντρευτεί με τη δεύτερη σύζυγό του Μαρία. Η Λίντα Γκάρλαντ πιστεύει ότι η Τζιτζάκ πέθανε στη γέννα.
Κρανιώνας Καστοριάς

Ο Κρανιώνας ή η Κρανιώνα είναι ορεινός οικισμός, σε υψόμετρο 810 μέτρων, της Π.Ε. Καστοριάς με πληθυσμό 5 κατοίκων το 2011, 8 κατοίκων το 2001 και 1.200 χριστιανών ορθοδόξων το 1878. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της περιφερειακής ενότητας, 24 χλμ. βορείως της πόλης της Καστοριάς μέσω της επαρχιακής οδού Βυσσινιάς- Γάβρου. Η μετάβαση γίνεται και μέσω του καθέτου άξονα της Εγνατίας οδού, μπάρα Σιάτιστας - Κρυσταλλοπηγής () στον κόμβο του Γάβρου. Το χωριό διαρρέει παραπόταμος του Λαδοπόταμου, ενώ ο Κάτω Κρανιώνας είναι κτισμένος στην Ανατολική όχθη του Λαδοπόταμου.

 Τον 15ο αιώνα κατοικούσαν 42 οικογένειες. Μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας το 1870, οι κάτοικοι παρέμειναν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και μόλις το 1903 μετά από πιέσεις των Βουλγάρων κομιτατζήδων, μεταστράφηκαν στην εξαρχία. Στα τέλη του 19ου αιώνα λειτουργούσαν στο χωριό Ελληνικό και Εξαρχικό σχολείο. Αποτελούνταν από δύο συνοικισμούς που ονομάζονταν Άνω Δρανοβαίνη ή Όσσον και την Κάτω Δρανοβαίνη ή Κάμπος. Μετά τη Συνθήκη του Νεϊγύ το 1919 και την εθελούσια ανταλλαγή πληθυσμών με τη Βουλγαρία, μόνο 2 οικογένειες ρευστοποίησαν την περιουσία τους και προσέφυγαν στη Βουλγαρία. Η Δρανοβαίνη Φλωρίνης, αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα (1918).«Η κοινότης Δρανοβαίνης, μετονομάζεται εις κοινότητα Κρανιώνα και ο ομώνυμος αυτής συνοικισμός Δρανοβαίνη εις Κρανιώνας». Ακολουθεί πίνακας εξέλιξης του πληθυσμού Άνω και Κάτω Κρανιώνα, συνολικά: Μετά τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου (1946-1949) 28 οικογένειες (152 άτομα) μετανάστευσαν στη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και άλλες σοσιαλιστικές χώρες και 27 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στο γειτονικό χωριό Μικρολίμνη Πρεσπών, ενώ τη δεκαετία του 1970 σχεδόν όλοι οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στον Nέο Οικισμό της Δ.Ε. Κορεστίων. Το χωριό έγινε γνωστό για τα πλίθινα σπίτια του από την κινηματογραφική ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθιά» που γυρίστηκε το 2009. Η αρχιτεκτονική κληρονομιά στο όρος Βέρνον Τα πλίθινα χωριά (εφημερίδα Καθημερινή) Το τοπίο στη λογοτεχνία Αρχειοθετήθηκε 2022-02-24 στο Wayback Machine. (Σόνια Ευθυμιάδου: Αποχαιρετώντας θριαμβευτικά τον βασιλιά Αύγουστο)
Σουλτάν Ραχμάνοφ

Ο Σουλτάν Σαμπούροβιτς Ραχμάνοφ (ρωσικά: Султан Сабурович Рахманов, 6 Ιουλίου 1950 – 5 Μαΐου 2003) ήταν Σοβιετικός αθλητής της άρσης βαρών στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980.

 Γεννημένος από Ουζμπέκο πατέρα και Ουκρανή μητέρα, η οικογένεια του Ραχμάνοφ μετακόμισε στο Ντνιπροπετρόβσκ της Ουκρανικής ΣΣΔ το 1966, όπου ξεκίνησε η ενασχόληση του εφήβου με την άρση βαρών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του βρισκόταν πάντα υπό τη σκιά του κορυφαίου Βασίλι Αλεξέεφ. Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής δύο φορές (1979 στη Θεσσαλονίκη και 1980), δεύτερος το 1978 και πρωταθλητής Ευρώπης το 1980. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με ανύψωση στο σύνολο 440 κιλών. Κατέρριψε δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αρασέ με 200,5 κιλά το 1978 και 201 κιλά το 1981. Σημείωσε επίσης 14 εθνικά ρεκόρ και πέντε πανευρωπαϊκά. Το 1980 αποφοίτησε από το Κρατικού Ινστιτούτου Φυσικής Πολιτισμού και Αθλητισμού του Ντνιπροπετρόβσκ.Ο Ραχμάνοφ υπήρξε ο πρώτος από τη σειρά πολυάριθμων αρσιβαριστών της Σοβιετικής Ένωσης (Σεργκέι Ντίντικ, Αλεξάντρ Γκινάσιεφ, Ανατόλι Πισαρένκο, Αλεξάντρ Κούρλοβιτς, Λεονίντ Ταρανένκο, Αντρέι Τσεμέρκιν), που κυριάρχησαν στην κατηγορία των υπερβαρέων βαρών ως το τέλος του 20ού αιώνα. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 1982, ασχολήθηκε με φιλανθρωπικό έργο για πολλά χρόνια. Ήταν πρόεδρος του ουκρανικού παραρτήματος της Διεθνούς Ένωσης Βετεράνων Αθλητισμού με Αναπηρία και το 2000, επιλέχθηκε Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Βετεράνων Αθλητισμού με Αναπηρία, θέση την οποία κράτησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sultan Rakhmanov στο Wikimedia Commons Sultan Rakhmanov
Μεσσαπική γλώσσα

Η μεσσαπική γλώσσα είναι αρχαία εξαφανισμένη γλώσσα η οποία ήταν σε χρήση στην περιοχή της Απουλίας στην νοτιοανατολική ιταλική χερσόνησο κατά τον 6ο με 1ο αιώνα π.Χ., και ομιλούνταν από τις ιαπυγικές φυλές των Μεσσαπίων, Πευκέτιων, και Δαύνιων. Διασώζονται περίπου 300 επιγραφές στην γλώσσα αυτή, κυρίως τοπωνύμια, ενώ έχει προταθεί πως ενδεχομένως σχετίζεται με τις ιλλυρικές γλώσσες χωρίς κάτι τέτοιο να έχει επιβεβαιωθεί. Εξαφανίστηκε μετά την κατάκτηση της περιοχής από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία τον 1ο αιώνα π.Χ. και οι κάτοικοι της περιοχής ενσωματώθηκαν σε αυτή.

 Η γλώσσα θεωρείται ινδοευρωπαϊκή, αλλά όχι ιταλική. Η σύνδεση της γλώσσας με τις ιλλυρικές γλώσσες, έγινε βάσει των μαρτυριών των Ρωμαίων ιστορικών πως ο λαός των Μεσσαπίων προέρχονταν από την περιοχή της Ιλλυρίας, ωστόσο το πολύ μικρό σώμα κειμένων που διασώζεται στις ιλλυρικές γλώσσες κάνει την υπόθεση αυτή να αποτελεί απλώς εικασία καθώς η γλωσσολογική ανάλυση δεν είναι εφικτή.Για την γραφή της, γινόταν χρήση του τοπικού ελληνικού αλφαβήτου. Η πιο γνωστή επιγραφή στην γλώσσα αυτή είναι ο λεγόμενος χάρτης του Σολέτο, επιγραφή σε θραύσμα αγγείου του 500 π.Χ. στην οποία περιέχονται λέξεις στην μεσσαπική και την ελληνική γλώσσα, και αναπαριστάται η γεωγραφική τοποθεσία της χερσονήσου του Σαλέντο μαζί με τις τοποθεσίες των πόλεων της περιοχής, εκ των οποίων ο Τάραντας είναι γραμμένος με την ελληνική του ονομασία (ΤΑΡΑΣ) ενώ οι υπόλοιπες πόλεις με τις μεσσαπικές. Θεωρείται ο παλαιότερος γνωστός γεωγραφικός χάρτης που διασώζεται στην Ευρώπη, αν και η γνησιότητα του έχει αμφισβητηθεί. Carlo De Simone, Simona Marchesini, Monumenta linguae Messapicae, 2 voll., Reichert: Wiesbaden 2002. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Messapii» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 18 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σσ. 189–190
Οίνος του παγετού

Ο οίνος του παγετού ή παγετωνικός οίνος (γερμανικά: Eiswein· καναδικά αγγλικά: Icewine· αμερικάνικα αγγλικά: Ice Wine· γαλλικά: Vin de glace) είναι εκλεκτός οίνος με υψηλή οξύτητα και γλυκύτητα. Ο παγετός οίνος προέρχεται από σταφύλια τα οποία συλλέγονται και εκγλευκώνονται σε τουλάχιστον -7 ° C.

 Ακόμα κι αν συγκομίζονται τα σταφύλια για τον παγετό οίνο τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, το κρασί παίρνει το έτος κατά τo οποίο αναπτύχθηκαν τα σταφύλια. Παράγεται στη Γερμανία, στο Λουξεμβούργο, στον Καναδά, στις ΗΠΑ, και στη Νέα Ζηλανδία. Αν τα σταφύλια μολύνονται το φθινόπωρο από την ευγενή σήψη (Botrytis cinerea), την οποία υγρασία, ζέστη και ομίχλη ευνοούν, γίνεται ένας πολύ γλυκός οίνος. Και τα δύο κρασιά είναι επιδόρπιοι οίνοι. Willi-Dieter Osterbrauck: Eiswein und Gewürztraminer. Weinbrevier von A–Z für Kenner und Liebhaber. Compact-Verlag, München 1989. ISBN 3-8174-3187-2 Hans Ambrosi: Der Wein, der aus der Kälte kam. In: Wein- und Sekt-Journal. Mainz 1990,6, S. 10–12. ISSN 0936-5508 Manfred Klimek: Geliebter Schädling: Der Schimmelpilz Botrytis. Erschienen am 29. Juli 2009 auf CaptainCork.com Helmut Hans Dittrich, Manfred Großmann: Mikrobiologie des Weines. 3. Aufl., Verlag Eugen Ulmer, Stuttgart 2005, S. 191-200.
Όσμουντ Μποπεαράχτσι

Ο Όσμουντ Μποπεαράχτσι (γαλλικά: Osmund Bopearachchi, 1949) είναι ιστορικός και νομισματολόγος με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα, με εξιδείκευση στα νομίσματα του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής και του ινδοελληνικού βασιλείου.

 Τελείωσε τις σπουδές του στη Γαλλία όπου και ζει έκτοτε. Το 1983 συνέχισε με μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας (CNRS) και το 1989 έγινε ειδικός ερευνητής στο ίδρυμα.Το 1991, εξέδωσε το εκτεταμένο έργο του σχετικά με τα νομίσματα των ελληνιστικών ηγεμονιών σε Βακτρία και Ινδία με τίτλο Monnaies gréco-bactriennes et indo-grecques (χρήματα των Ελληνοβακτρών και των Ινδοελλήνων) το οποίο εξελίχθηκε σε έργο αναφοράς στο πεδίο του. Τα συμπεράσματα που εξάγει εντός του βιβλίου, στηρίζονται σε εκτεταμένη νομισματική ανάλυση όπως τοποθεσία ανακάλυψης, αστοχίες κοπής, μονογράμματα, μεταλλουργία, τεχνοτροπία, ελληνικές και ινδικές γραφές και επιγραφές κ.α.. Το έργο αυτό τιμήθηκε με το βραβείο Μέντελ για την ιστορική έρευνα το 1992.Έχει γράψει συνολικά 9 βιβλία και έχει πάνω από 130 δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά. O. Bopearachchi, Monnaies gréco-bactriennes et indo-grecques, Catalogue raisonné, Bibliothèque Nationale, Paris, 1991, 459 p., 69 pl. O. Bopearachchi, Catalogue of Indo-Greek, Indo-Scythian and Indo-Parthian Coins of the Smithsonian Institution, Washington D.C., 1993, 140 p., 41 pl. O. Bopearachchi & A. ur Rahman, Pre-Kushana Coins in Pakistan, Iftikhar Rasul IRM Associates (Pvt.) Ltd., Karachi, 1995. 237 p., 76 pl. O. Bopearachchi & W. Pieper, Ancient Indian Coins, Brépols, Turnhout, Belgique, 1998, Indicopleustoi, vol. 11, 289 p., 59 pl. O. Bopearachchi, Sylloge Nummorum Graecorum. Graeco-Bactrian and Indo-Greek Coins. The Collection of the American Numismatic Society, Part 9, New York, 1998, 94 p., 76 pl. O. Bopearachchi & R.M. Wickremesinhhe, Ruhuna. An Ancient Civilisation Re-visited. Numismatic and Archaeological Evidence on Inland and Maritime Trade, 1999, Colombo, 140 p., 3 maps, 36 pl. O. Bopearachchi, An Indo-Greek and Indo-Scythian Coin Hoard from Bara (Pakistan), Seattle, 2003, 104 p. 33 pls. O. Bopearachchi & Philippe Flandrin, Le Portrait d’Alexandre. Histoire d’une découverte pour l’humanité, Édition du Rocher, Monaco, 2005, 267 p. 8 pls. O. Bopearachchi, The Pleasure Gardens of Sigiriya. A New Approach, Godage Book Emporium, Colombo, 2006. p. 80. (Sinhalese translation, Godage Emporium, Colombo, 2008). Monnaies Gréco-Bactriennes et Indo-Grecques, Catalogue Raisonné (in French), by Osmund Bopearachchi, Bibliothèque Nationale de France, 1991, ISBN 2-7177-1825-7 Pre-Kushana Coins in Pakistan, Islamabad, 1995. 237 p. Επίσημος ιστότοπος
Φεοντόρα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ

H Θεοδώρα (γερμ. Feodora von Hohenlohe-Langenburg, 7 Ιουλίου 1839 - 10 Φεβρουαρίου 1872) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Η Θεοδώρα Βικτωρία Αδελαΐδα ήταν η τρίτη κόρη του Ερνέστου Α΄ του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και της Θεοδώρας, κόρης του Έμιχ Καρόλου του Λάινινγκεν. Παντρεύτηκε το 1858 τον Γεώργιο Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Ερνέστος (1859 - 1941), Πρίγκηπας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Φρειδερίκος (1861 - 1914), Πρίγκηπας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Βίκτωρ (14 - 17 Μαϊου 1865). Koller, Ann Marie (1984). The Theater Duke: George II of Saxe-Meiningen and the German Stage. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1196-8.
Αγουστίν Ουμπάλ

Ο Αγουστίν Ουμπάλ (γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο, στις 19 Ιουλίου 2003) είναι Ουρουγουανός καλαθοσφαιριστής που εργάζεται ως πόιντ γκαρντ για το Ισπανικό Πρωτάθλημα (Liga ACB) με την ομάδα της Μπαρτσελόνα . Είναι επίσης διεθνής παίχτης με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ουρουγουάης .

 Ξεκίνησε την αθλητική του σταδιοδρομία στο Κλουμ Μαλβίν και από εκεί πήγε στην Μπαρτσελόνα B. Στα μέσα Αυγούστου του 2021, κλήθηκε να είναι μέλος της πρώτης ομάδας της Μπαρτσελόνα που αγωνίζεται στο Ισπανικό Πρωτάθλημα (Liga ACB) και έκανε την παρθενική εμφάνισή του τον Οκτώβριο απέναντι στην Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέστο. Πέτυχε τους πρώτους επαγγελματικούς πόντους του σε έναν αγώνα που έπαιξε με την Κλουμπ Μπαλονθέστο Μιραφλόρες (επίσης γνωστή ως Σαν Πάμπλο Μπούργος), στην 11η αγωνιστική του Ισπανικού Πρωταθλήματος (Liga ACB).Σε διεθνείς διοργανώσεις, έπαιξε τον πρώτο του αγώνα στην Ευρωλίγκα απέναντι στην ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν τον Νοέμβριο του 2021. Ο Ουμπάλ κλήθηκε για πρώτη φορά στην ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ουρουγουάης τον Ιανουάριο του 2021 μετά από αίτημα του προπονητή Ρουμπέν Μανιάνο για να παίξει αρκετούς αγώνες στην Προκριματική Φάση του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης της FIBA στην Αμερικανική Ζώνη για το 2021. Τελικά έκανε την πρώτη εμφάνισή του στις 21 Φεβρουαρίου 2021 στον αγώνα με την ομάδα καλαθοσφαίρισης της Παραγουάης όπου σημείωσε 20 πόντους, αποτελώντας με αυτόν τον τρόπο, τον «καλύτερο παρθενικό αγώνα παίχτη στην Εθνική Ομάδα Ανδρών στον 21ο αιώνα».
Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης

Υπάρχουν τρεις εκδόσεις του συντάγματος της Σοβιετικής Ένωσης, που διαμορφώθηκαν μετά το Σύνταγμα του 1918 που ιδρύθηκε από την Ρωσική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία (ΡΣΟΣΔ), ο άμεσος προκάτοχος της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.

 Τα τρία αυτά συντάγματα ήταν τα παρακάτω: Σοβιετικό Σύνταγμα του 1924 Σοβιετικό Σύνταγμα του 1936 Σοβιετικό Σύνταγμα του 1977Αυτά τα συντάγματα είχαν διατάξεις κατά κύριο λόγο. Οι διατάξεις αυτές, δήλωναν την ηγεσία της εργατικής τάξης, και οι δύο τελευταίες, τον ηγετικό ρόλο του ΚΚΣΕ στην κυβέρνηση και την κοινωνία. Όλα τα συντάγματα επικύρωναν τις μορφές της κοινωνικής ιδιοκτησίας. Κάθε ένα από τα συντάγματα ονόμαζαν το σύστημα των σοβιέτ (συμβούλια) να ασκήσουν τη κυβερνητική εξουσία. Στην επιφάνεια, τα συντάγματα έμοιαζε με πολλά συντάγματα που εγκρίθηκαν στη Δύση. Οι διαφορές μεταξύ των Σοβιετικών και Δυτικών συνταγμάτων, ωστόσο, επισκιάζουν τις ομοιότητες. Τα σοβιετικά συντάγματα δήλωναν ορισμένα πολιτικά δικαιώματα, όπως η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του συνέρχεσθαι και η ελευθερία της θρησκείας. Επίσης, προσδιόριζαν μια σειρά οικονομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, καθώς και μια σειρά από καθήκοντα όλων των πολιτών. Τα νομοθετικά σώματα εκλέγονταν κατά τις περιοδικές εκλογές. Ο ειδικός ηγετικός ρόλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης αναφερόταν στα συντάγματα. Στην πραγματικότητα, η ηγεσία του Κόμματος έκανε όλες τις πολιτικές αποφάσεις της χώρας.Κατά τη διάρκεια της Περεστρόικα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 το σύνταγμα βοήθησε στην παροχή ενός πλαισίου για την ανάδυση της εκτεταμένης δημοκρατίας. Σοβιετική δημοκρατία
Χειμέριος ύπνος

Σε χειμέριο ύπνο πέφτουν κάποια από τα ομοιόθερμα ζώα (αυτά που διατηρούν σταθερή τη θερμοκρασία του σώματός τους) , όπως η αρκούδα, επειδή την εποχή αυτή είναι δύσκολο να εξασφαλίσουν την αναγκαία τροφή που τους χρειάζεται.

 Η φόνευση του ζώου, είτε λόγω πρόκλησης ζημιών σε παραγωγικές μονάδες (κτηνοτροφικά ζώα, μελίσσια, καλλιέργειες), είτε τυχαία φόνευση κατά το κυνήγι ή σκόπιμη φόνευση για τρόπαιο ή σύλληψη των μικρών κ.λ.π. Η υποβάθμιση ή η απώλεια των βιοτόπων του ζώου λόγω αλόγιστης διάνοιξης δασικών δρόμων, απρογραμμάτιστης και αλόγιστης υλοτομίας και πυρκαγιών. Ο κατακερματισμός της γεωγραφικής κατανομής του είδους και η συρρίκνωση των συνδετικών περιοχών της κατανομής του ζώου σε εθνική ή διασυνοριακή κλίμακα λόγω υλοποίησης μεγάλων τεχνικών έργων οι οποίες στερούνται τις αναγκαίες περιβαλλοντικές προδιαγραφές. Η ελλιπής ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού που εκλαμβάνει την παρουσία του είδους ως απειλή στην περιουσία των παραγωγών και την ανθρώπινη ασφάλεια.
Πάνερμος Νάξου

Ο Πάνερμος (ή Πάνορμος) είναι μικρός παράλιος οικισμός σε ομώνυμο όρμο της νοτιοανατολικής Νάξου με 8 κατοίκους (απογραφή 2011). Υπάγεται στην Δημοτική Κοινότητα Απεράθου της Δημοτικής Ενότητας Δρυμαλίας του Δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Το 1991, στην απογραφή, ο οικισμός αναγνωρίζεται και προσαρτάται στην κοινότητα Απειράθου (έδρα Απέραθος). Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα της Απεράθου καταργείται και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Απεράθου, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αζάλα ( 29 κ.), Απέραθο ( 722 κ.), Κανάκι ( 14 κ.), Κλειδώ ( 24 κ.), Λυγαρίδια ( 23 κ.) και Μουτσούνα ( 84 κ.) τη δημοτική κοινότητα Απεράθου ( 904 κ.). Η δ.κ. Απεράθου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Κίτρινο

Το κίτρινο είναι, μαζί με το μπλε και το κόκκινο, ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός, με μήκος κύματος που κυμαίνεται από 575 έως 585 νανόμετρα.

 Η λέξη κίτρινος προέρχεται από το κίτρο, καρπός όμοιος με το λεμόνι. Το χρώμα αυτό είναι συνδεδεμένο με πολλούς συμβολισμούς. Κατεξοχήν με τον ήλιο, το φως, τον πλούτο, τη δόξα, την αισιοδοξία και την ευτυχία. Στην Κίνα θεωρείται το χρώμα της σοφίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στην Ευρώπη είχε αρνητική αντιμετώπιση, καθώς για άγνωστο λόγο είχε συνδεθεί με τον Ιούδα Ισκαριώτη. Έτσι με αυτό χαρακτηρίζονταν και στιγματίζονταν οι Εβραίοι (κάτι που επανέφεραν οι Ναζί τον 20ό αιώνα), αλλά και οι αιρετικοί. Σήμερα, λόγω της φωτεινότητάς του χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις χαμηλής ορατότητας ή και ως προειδοποίηση, όπως το κίτρινο στα φανάρια της τροχαίας που προειδοποιεί ότι σε λίγα δευτερόλεπτα ακολουθεί κόκκινο φως στο φανάρι. Επίσης, είναι το δημοφιλέστερο χρώμα, διεθνώς, στα ταξί, λόγω της έντονης φωτεινότητάς του, που το κάνει να ξεχωρίζει στο μάτι ευκολότερα από διαφορετικά χρώματα. Στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, στον Καναδά και σε άλλες χώρες διεθνώς, το κίτρινο σχετίζεται στην κοινή γνώμη με τη διασκέδαση, την ευγένεια, το χιούμορ, την ευτυχία και τον αυθορμητισμό. Doran, Sabine (2013). The Culture of Yellow, or, The Visual Politics of Late Modernity. Bloomsbury. ISBN 978-1-4411-8587-7. Ball, Philip (2001). Bright Earth, Art and the Invention of Colour. Hazan (French translation). ISBN 978-2-7541-0503-3. Heller, Eva (2009). Psychologie de la couleur – Effets et symboliques. Pyramyd (French translation). ISBN 978-2-35017-156-2. Keevak, Michael (2011). Becoming Yellow: A Short History of Racial Thinking. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-14031-5. Pastoureau, Michel (2005). Le petit livre des couleurs. Editions du Panama. ISBN 978-2-7578-0310-3. Gage, John (1993). Colour and Culture – Practice and Meaning from Antiquity to Abstraction. Thames and Hudson (Page numbers cited from French translation). ISBN 978-2-87811-295-5. Varichon, Anne (2000). Couleurs – pigments et teintures dans les mains des peuples. Seuil. ISBN 978-2-02084697-4. Zuffi, Stefano (2012). Color in Art. Abrams. ISBN 978-1-4197-0111-5. Ethan Russo; Melanie Creagan Dreher; Mary Lynn Mathre, eds. (2003). Women and Cannabis: Medicine, Science, and Sociology (1st ed.). Psychology Press (published March 2003). ISBN 978-0-7890-2101-4. Retrieved 9 October 2013. Willard, Pat (2002). Secrets of Saffron: The Vagabond Life of the World's Most Seductive Spice. Beacon Press (published 11 April 2002). ISBN 978-0-8070-5009-5. Arvon, Henri (1951). Le bouddhisme. Presses Universitaires de France. ISBN 978-2-13-055064-8.
Τυρμείδες

Οι Τυρμείδες ή Τυρμίδες (αρχαία ελληνικά: Τυρμεῖδαι ή Τυρμίδαι), (ο δήμος: Τυρμειδών ή Δήμος Τυρμιδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Τυρμείδες ή Τυρμίδες) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.

 Ο δήμος των Τυρμειδών, ήταν μικρός δήμος, του άστεως ή των μεσογείων. Η ακριβής θέση του δήμου είναι άγνωστη, αλλά μάλλον βρισκόταν στην κοιλάδα του ποταμού Κηφισού, δυτικά της Αθήνας, κοντά στην Ιερά Οδό, πιθανώς νοτιοανατολικά του σημερινού Κορυδαλλού. Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο στην τοποθεσία Τριμόρφι. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή (πιθανόν και με 2) στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Μεταξύ 360/359 και 335/334 δεν απέστειλε βουλευτή. Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) συμμετείχε με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600 και επίσης με 1 βουλευτή την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) ο δήμος εντάχθηκε στην Ατταλίδα φυλή, καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας), με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων. Πιθανολογείται επίσης, ότι ο δήμος ίσως να μοιραζόταν εναλλάξ ένα κοινό βουλευτή με το δήμο της Επικηφισίας ή το δήμο των Ιπποτομαδών. Ο δημότης των αρχαίων Τυρμειδών ονομαζόταν Τυρμείδης ή Τυρμίδης. Αρχαία Αθήνα Οινηίδα φυλή Ατταλίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Αρποκρατίων, «Λεξικόν των δέκα ρητόρων», Τυρμεῖδαι Ελληνικές επιγραφές - IG Τυρμ Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Tyrmeidae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council,“Attica”, (9, 19, 49, 70, 78, 112 no. 141 tab. 6, 14.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 15, 134, 143 f., 149. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 «Tyrmeidai». www.ancientworlds.net. Ανακτήθηκε στις 1 Μαΐου 2015. Traill, J. «Places: 585972 (Tyrmeidai)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2017. Tyrmeidai, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Tyrmeidai, Attic Inscriptions Online.
Λουγκάνο

Το Λουγκάνο (ιταλικά: Lugano, λατινικά: Luganum) είναι η μεγαλύτερη ιταλόφωνη πόλη στο καντόνι Τιτσίνο στην νότια Ελβετία. Ο πληθυσμός του είναι 52.000 κάτοικοι, ενώ η ευρύτερη περιφέρεια έχει περίπου 140.000 κατοίκους. Το Λουγκάνο διαθέτει το δικό του αεροδρόμιο, το Lugano Airport. Το όνομα της πόλης προέρχεται, πιθανόν, από τη λατινική λέξη Lucus, που σημαίνει δάσος ή ιερό δάσος, ή από τη γαλατική locovanno "κάτοικος λίμνης".

 Οι ρίζες της ιστορίας του Λουγκάνο βρίσκονται στην εποχή των Ετρούσκων, Γαλατών και των Ρωμαίων. Κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή έγινε σημείο διεκδίκησης μεταξύ των επισκοπών του Κόμο και του Μιλάνου. Στα 1798, υπήρξε η πρωτεύουσα διοικητικής ενότητας της Ελβετικής Δημοκρατίας στην οποία είχαν ενωθεί οι περιφέρειες του Λοκάρνο (Locarno), Mendrisio και Vallemaggia. Το καντόνι είχε περιορισμένη αυτονομία. Διοικητής είχε ορισθεί ο Giacomo Buonvicini. Στα 1799 αντικαταστάθηκε από τον Francesco Capra και στα 1800 ανέλαβε ο Giuseppe Giovanni Battista Franzoni. Η διάρκεια ζωής της συγκεκριμένης διοικητικής μονάδας ήταν περιορισμένη (14.4.1798-19.2.1803). Με την Πράξη της Μεσολάβησης, ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης επικύρωσε την κατάργηση του καντονιού του Λουγκάνο (1803). Ενωμένο πια με το καντόνι της Bellinzona, σχημάτισε το καντόνι του Τιτσίνο (Ticino). Το Λουγκάνο είναι η μεγαλύτερη πόλη του καντονιού Τιτσίνο, αλλά όχι η πρωτεύουσά του. Μετά την ένωση της πόλης με περιβάλλοντες δήμους (Breganzona, Cureggia, Davesco-Soragno, Gandria, Pambio-Noranco, Pazzallo, Pregassona, και Viganello) το 2004, το Λουγκάνο έχει πληθυσμό που ξεπερνά τις 52.000 κατοίκους. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγάλη επέκταση μετά την ένωση του 1972 με τους δήμους Brè-Aldesago και Castagnola. Η ακμάζουσα οικονομία της πόλης προσφέρει περίπου 50.000 θέσεις εργασίας, πολλές από τις οποίες καλύπτονται από εργατικά χέρια που ταξιδεύουν στην πόλη καθημερινά από τη γειτονική Ιταλία. Μεγάλος αριθμός των θέσεων εργασίας αφορούν στον τουριστικό τομέα, ενώ η πόλη είναι το τρίτο μεγαλύτερο τραπεζικό κέντρο της Ελβετίας (με κυρίως ιταλόφωνους πελάτες), μετά τη Ζυρίχη και τη Γενεύη. Ο πληθυσμός είναι ιταλόφωνος και κυρίως Ρωμαιοκαθολικού θρησκεύματος. Λίμνη Λουγκάνο Καθεδρικός του Σαν Λορέντσο (9ος και 15ος αιώνας) Εκκλησία Παναγίας των Αγγέλων (16ος αιώνας) με την τοιχογραφία τα Πάθη του Χριστού από τον Μπερναρντίνο Λουίνι (Bernardino Luini) Δημοτικό πάρκο - Villa Ciani Monte San Salvatore Monte Brè Monte Generoso Piazza della Riforma Villa Favorita Γειτονικές πόλεις: Μπελιντσόνα, Λοκάρνο, Βαρέζε, Κόμο και Μιλάνο Dizionario storico della Svizzera Επίσημο site Τουρισμός στο Λουγκάνο Site Lugano Monte Brè Dizionario storico della Svizzera Πυροσβεστική του Λουγκάνο (στα ιταλικά)
Μάικλ Μπένετ

Ο Μάικλ Φάραντ Μπένετ (αγγλικά: Michael Farrand Bennet, 28 Νοεμβρίου 1964), είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, δικηγόρος και πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κολοράντο από τον Ιανουάριο του 2009. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου του 1964 στο Νέο Δελχί της Ινδίας. Είναι γιος του Αμερικανού πρώην αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και διπλωμάτη, Ντάγκλας Μπένετ και της εβραϊκής καταγωγής Πολωνοαμερικανίδας Σουζάν Κλέτζμαν. Μεγάλωσε στην Ουάσινγκτον. Αποφοίτησε το Λύκειο "St. Albans School" το 1982, και στη συνέχεια σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Γουέσλιαν στο Κονέκτικατ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1987. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1993. Καριέρα Αφού εργάστηκε ως βοηθός στο γραφείο του τότε Κυβερνήτη του Οχάιο Ρίτσαρντ Σελέστ (από το 1988-1990), απασχολήθηκε ως δικαστικός υπάλληλος και ως σύμβουλος του Αναπληρωτή Γενικού Εισαγγελέα των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1997, μετακόμισε στο Ντένβερ. Ο Μπένετ εργάστηκε για έξι χρόνια στην επιχείρηση επενδύσεων Άντσουτζ, όπου ηγήθηκε στην αναδιοργάνωση τεσσάρων προβληματικών εταιρειών. Κατά την απασχόλησή του δίπλα στον Δήμαρχο του Ντένβερ (σημερινό Γερουσιαστή) Τζον Χικενλούπερ, εργάστηκε για την εξισορρόπηση των προϋπολογισμών και τη διαπραγμάτευση συμφωνιών συλλογικών διαπραγματεύσεων.Τον Ιούλιο του 2005 έγινε Διευθυντής των Δημοσίων Σχολείων του Ντένβερ, θέση με την οποία έγινε σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα για θέματα παιδείας. Τον Ιανουάριο του 2009 διορίστηκε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Κολοράντο, στην κενή θέση που άφησε ο Γερουσιαστής Κεν Σαλαζάρ, ώστε να αναλάβει Υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ.Στις Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών του Νοεμβρίου του 2010, ο Μάικλ Μπένετ, κατάφερε να εκλεγεί με μικρή πλειοψηφία, με ποσοστό 48,1%, έναντι 46,4% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Κεν Μπακ.Επανεξελέγη το 2016, με ποσοστό 50,0% έναντι 44,3% του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του Ντάριλ Γκλεν.
Κάκκο του Φρίουλι

Ο Κάκκο, γερμ. Kakko (απεβ. 617) από τον Οίκο των Γκαουζιδών ήταν δούκας του Φρίουλι μαζί με τον αδελφό του Τάσσο, από το τέλος του πατέρα τους (611) ως το δικό τους το 617.

 Ήταν γιος του Γισούλφου Β΄ δούκα του Φρίουλι και της Ρομίλδας των Αγιλολφιδών, κόρης του Γαριβάλδου Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Το 611 οι Άβαροι εισέβαλαν στο Φρίουλι και ο πατέρας τους πολεμώντας τους, σκοτώθηκε. Οι γιοί του Τάσσο, Κάκκο, Ραδοάλδος και Γριμοάλδος διέφυγαν από τους Αβάρους και έτσι απέφυγαν τη σύλληψη. Έπειτα εγκαταστάθηκαν με επιτυχία ως διάδοχοι του Γισούλφου Α΄. Κατά την εξουσία τους, κυβέρνησαν επί των Σλάβων της κοιλάδας του Γκάιλ ως το Ματρέι και επέβαλαν ένα φόρο υποτέλειας σε αυτούς. Μία ημέρα ο Τάσσο και ο Κάκκο σκοτώθηκαν προδοτικά από τον Γρηγόριο έξαρχο της Ραβέννας κατά τη βασιλεία του Ηρακλείου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ο έξαρχος, αφού κάλεσε τον Τάσσο στο Οντέρτσο για μία τελετουργική κοπή γενειάδας, κυνήγησε τον Τάσσο και τον Κάκκο και τους σκότωσε. Ο Ραδοάλδος και ο Γριμοάλδος κατέφυγαν στον Αρέχι Α΄ δούκα του Μπενεβέντο και το Φρίουλι περιήθε στον θείο τους Γισούλφο Β΄. Paul the Deacon. Historia Langobardorum. Available at Northvegr.