IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ροδεσιανοί Ελαφροί Τυφεκιοφόροι

Οι Ροδεσιανοί Ελαφροί Τυφεκιοφόροι ή 1ο Τάγμα Ροδεσιανών Ελαφρών Τυφεκιοφόρων (1 RLI ή RLI-Rhodesian Light Infantry) ήταν τακτικός στρατιωτικός σχηματισμός αερομεταφερόμενων κομμάντο του Ροδεσιανού Στρατού. Διακρίθηκε για τη δράση του στον πόλεμο της Ροδεσίας, πόλεμο ανάμεσα στη λευκή κυβερνώσα μειοψηφία της χώρας και τους μαύρους εθνικιστές που επιδίωκαν την εκδίωξη των λευκών και την χειραφέτησή τους. Το παρατσούκλι τους ήταν οι Άγιοι και οι Απίθανοι και είχαν ως μότο τη φράση: έχουν την όψη αγοριών, μάχονται όμως ως λέοντες.

 Το RLI συγκροτήθηκε το 1961 αρχικά ως σύνταγμα ελαφρού πεζικού, μετασχηματίστηκε σε τάγμα καταδρομών το 1965, ενώ ακολούθησε ακόμη ένας μετασχηματισμός του σε τάγμα αλεξιπτωτιστών το 1977, μέχρι την οριστική του διάλυση με το τέλος του πολέμου της Ροδεσίας. Αποτέλεσε επίλεκτο σχηματισμό των περίφημων Ειδικών Δυνάμεων του Ροδεσιανού Στρατού. Το Σύνταγμα συγκροτήθηκε από Ροδεσιανούς λευκούς, ευρωπαϊκής καταγωγής. Περιελάμβανε τρεις λόχους κομμάντο (καταδρομέων), ένα λόχο υποστήριξης βαρέων όπλων πεζικού (ΛΥΤ-Λόχος Υποστήριξης Τάγματος) και ένα λόχο διοίκησης. Κάθε λόχος αποτελείτο από δύναμη 150 ανδρών. Κύρια αποστολή του τάγματος ήταν οι αντιανταρτικές επιχειρήσεις και η υποστήριξη των έτερων σχηματισμών Ειδικών Δυνάμεων του Ροδεσιανού Στρατού (Ροδεσιανή SAS-RhSAS, Ανιχνευτές Σέλους-Selous Scouts και Έφιπποι Ανιχνευτές-Grey's Scouts) εντός και εκτός των συνόρων. Δόθηκε έμφαση στο δόγμα μάχης μικρών και ευέλικτων μονάδων, αυτό που ονομάστηκε πόλεμος των δεκανέων. Η εκπαίδευση περιελάμβανε χειρισμό ελαφρού οπλισμού, τακτικές μάχης και επιβίωσης μικρών ομάδων, χρήση εκρηκτικών και ναρκών, χρήση βαρέων όπλων, ασύρματων συστημάτων-διαβιβάσεων, χρήση υγειονομικού εξοπλισμού, μαθήματα συμπεριφοράς ηγεσίας καθώς και αλεξίπτωτα. Δινόταν ιδιαίτερη προσοχή στην ψυχοσωματική αντοχή, στην καταπολέμηση του άγχους της μάχης και στην πλήρως αποτελεσματική και συνδυαστική χρήση του οπλισμού μέσα από μια εκπαίδευση ιδιαιτέρως σκληρή, σε σημείο βασανισμού. Οι Ροδεσιανοί Ελαφροί Τυφεκιοφόροι έδρασαν καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου της Ροδεσίας, ενώ προέβησαν και σε μεγάλο αριθμό μαύρων επιχειρήσεων στο έδαφος της Μοζαμβίκης και άλλων γειτονικών χωρών καταδιώκοντας ξένες αντάρτικες ομάδες που βοηθούσαν τους Ροδεσιανούς μαύρους αντάρτες. Ο τυπικός οπλισμός τους αποτελείτο από τη σειρά των τυφεκίων FN FAL Standard/Para 7,62 χιλιοστών, υποπολυβόλα Uzi 9 χιλ., πιστόλια Browning HP/High Power 9 χιλ., πολυβόλα γενικής χρήσης FN MAG 7,62 χιλ. και αντιαρματικούς εκτοξευτές M-72 LAW 40 χιλ. και RPG-2/7. Ο λόχος υποστήριξης χρησιμοποιούσε πολυβόλα Browning M1919 των 0,30 ιντσών και Μ2 ΗΒ 0,50 ιντσών και όλμους κομμάντο διαμετρήματος 60 και 82 χιλ. Έδρα του σχηματισμού ήταν το στρατόπεδο Λιουέλιν (Liewellyn Barracks) στο Μπουλαουάγιο. Οι αποστολές είχαν διάρκεια τεσσάρων έως έξι εβδομάδων και ακολουθούσαν δέκα ημέρες έως τρεις εβδομάδες ανάπαυσης-εκπαίδευσης στη βάση τους. Στον επίλεκτο αυτό σχηματισμό υπηρέτησαν και πάρα πολλοί ξένοι μισθοφόροι, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, ιδίως μετά το 1975. Ραιημόν Καρτιέ, Παγκόσμιος Μεταπολεμική Ιστορία, εκδόσεις Πάπυρος-Λαρούς Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Δομή, 2007
Ευρωλίγκα ανδρών 2010-11

Η Ευρωλίγκα ανδρών για την περίοδο 2010−11 ήταν η 11η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού από την καθιέρωση της το 2001. Στην Ευρωλιγκά συμμετείχαν συνολικά 38 ομάδες μαζί με την προκριματική φάση. Στην κυρίως φάση μετείχαν 24 ομάδες χωρισμένες σε 4 ομίλους των 6. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 6η φορά στην ιστορία του ο Παναθηναϊκός.

 Το Μαρούσι αποσύρθηκε από τη διοργάνωση. Με αστερίσκο σημειώνονται οι αγώνες που διεξήχθησαν στις έδρες των ομάδων με πλεονέκτημα έδρας. Το Final−4 της Ευρωλίγκας ανδρών 2011, διεξήχθη στην Βαρκελώνη, 6 και 8 Μαΐου. Παρασκευή 6 Μαΐου 2011 Κυριακή 8 Μαΐου 2011 Κυριακή 8 Μαΐου 2011 Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος Euroleague Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος Euroleague Βαθμολογίες και αποτελέσματα Ιστότοπος eurobasket.com Φάιναλ 4 Επίσημος ιστότοπος Euroleague Ο τελικός Επίσημο κανάλι Euroleague στο YouTube
Αλίκη του Κουρτεναί

Η Αλίκη του Κουρτεναί (γαλλικά: Alix de Courtenay, 1160 – 12 Φεβρουαρίου 1218) από τον Οίκο των Καπετιδών-Κουρτεναί ήταν Γαλλίδα ευγενής. Πατέρας της ήταν ο Πέτρος των Καπετιδών και αδελφός της ο Πέτρος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης. Η Αλίκη παντρεύτηκε τρεις φορές. Από τον τελευταίο σύζυγό της, τον Aϋμέρ κόμη του Ανγκουλέμ, έγινε η μητέρα της Iσαβέλλας, βασιλικής συζύγου του Ιωάννη της Αγγλίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη, από τα δέκα παιδιά του Πέτρου των Καπετιδών και της Eλισάβετ, κόρης και κληρονόμου τού Ρενώ κυρίου του Κουρτεναί . Η οικογένειά της ήταν μια από τις πιο επιφανείς στη Γαλλία: οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας και η Αδελαΐδα του Μωριέν. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Ρενώ κύριος του Κουρτεναί και η Αγουάιζ του Ντονζόν. Ο μεγαλύτερος αδελφός της Πέτρος έγινε Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης το 1216. Ο τρίτος σύζυγός της Aϋμέρ απεβίωσε στις 16 Ιουνίου 1202 και τον διαδέχθηκε η κόρη τους Iσαβέλλα ως κόμισσα του Ανγκουλέμ. Αυτή παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Ανζού(-Πλανταγενετών) βασιλιά της Αγγλίας, το 1200. Η Αλίκη απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 1218 σε ηλικία περίπου 58 ετών . Ο πρώτος σύζυγος της Αλίκης ήταν ο Ανδρέας κύριος του Λα Φερτέ-Γκωσέ, στην Καμπανία, τον οποίο παντρεύτηκε λίγο μετά το 1169. Μετά το τέλος του το 1177, η Αλίκη παντρεύτηκε τον κόμη Γουλιέλμο Α' του Ζουανύ. Με τον γάμο απέκτησε ένα παιδί που επέζησε: Πέτρος, μετέπειτα κόμης του Ζουανύ, (απεβ.1222). Το ζεύγος χώρισε περί το 1184. Ένα καταστατικό του 1180 αναφέρει, ότι ο Γουλιέλμος Α΄, με τη συγκατάθεση της Αλίκης, δώρισε περιουσία στο αβαείο του Ποντινύ.Η Αλίκη παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της Αϋμέρ των Ταγιφέρ περί το 1186. Αυτός, εκείνη τη χρονιά, διαδέχθηκε τον αδελφό του Γουλιέλμο Ε΄ ως κόμης του Ανγκουλέμ. Με τον γάμο απέκτησε ένα παιδί που επέζησε, την: Ισαβέλλα π. 1188 – 1246. Παντρεύτηκε πρώτα το 1200 τον Ιωάννη της Αγγλίας και μετά το 1220 τον Ούγο Ι' κύριο του Λουζινιάν, Ε΄ κόμη του Μαρς, 2ο εξάδελφο του Ερρίκου Α΄ της Κύπρου. Vincent, Nicholas (1999). «Isabella of Angouleme:John's Jezebel». Στο: Church, S. D. King John: New Interpretations. The Boydell Press.
Καρνομπάτ

Το Καρνομπάτ (βουλγαρικά: Карнобат) είναι κωμόπολη στην Επαρχία Μπουργκάς, στη Νοτιοανατολική Βουλγαρία. Είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου Δήμου Καρνομπάτ. Από τον Δεκέμβριο του 2009, η πόλη έχει πληθυσμό 18.480 κατοίκους.

 Ο δήμος Καρνομπάτ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Βουλγαρίας και εμπίπτει στα διοικητικά όρια της περιοχής του Πύργου. Το Πέρασμα Ρίσκι συνδέει τον δήμο με τη βόρεια Βουλγαρία. Η οροσειρά Καρνομπάτ-Αϊτός του Αίμου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του δήμου. Ο λόφος Χισάρ υψώνεται στα νότια της πόλης Καρνομπάτ. Η επικράτεια του δήμου Καρνομπάτ είναι 806 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 87,37% εκ των οποίων είναι γεωργική γη, 9,81% δασική γη και 2,82% κατοικημένες περιοχές.
Γιάννης Κωστόπουλος

Ο Γιάννης Κωστόπουλος (1938-2021) ήταν Έλληνας τραπεζίτης, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Alpha Bank. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους τραπεζίτες της μεταπολεμικής Ελλάδας που συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και ήταν γιος του τραπεζίτη Σπύρου Κωστόπουλου, μέλος της οικογένειας Κωστόπουλου.Απέκτησε πτυχίο Ναυπηγού Μηχανικού από το King College του Πανεπιστημίου Ντάραμ (Durham) της Βρετανίας.Ξεκίνησε την τραπεζική του σταδιοδρομία στην Τράπεζα Εμπορικής Πίστεως το 1963. Μετά από επιτυχή καριέρα, έγινε Διευθύνων σύμβουλος αλλά και Γενικός διευθυντής της εν λόγω τράπεζας το 1973. Εξελίχθηκε και έγινε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου από το 1984 έως το 1996. Αναδιάρθρωσε ριζικά την τράπεζα και κατάφερε να την αναδείξει, ως Τράπεζα Πίστεως, σε κύριο πιστωτικό ίδρυμα του ελληνικού τραπεζικού τομέα.Στη συνέχεια, με την εξέλιξη της τράπεζας, υπήρξε πρόεδρος του Δ.Σ. (1996-2005) καθώς επίσης και Διευθύνων Σύμβουλος της τράπεζας Alpha Bank. Το 1999 η Alpha Τράπεζα Πίστεως ολοκλήρωσε την εξαγορά του 51% των μετοχών της τότε Ιονικής Τράπεζας, πραγματοποιώντας τη μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση που είχε γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Την 1η Φεβρουαρίου 2013, υπό την ηγεσία του, η Alpha Bank απορρόφησε και την Εμπορική Τράπεζα. Τον Ιούνιο του 2014 η τακτική Γενική Συνέλευση των μετόχων της Alpha Bank, τον επιβράβευσε για την πολυετή προσφορά του με τον τιμητικό τίτλο του Επίτιμου Προέδρου του Δ.Σ. Απεβίωσε μετά από σύντομη περιπέτεια υγείας σε ηλικία 83 ετών, στις 9 Μαρτίου 2021 αφήνοντας πίσω δύο παιδιά, την Δάφνη και τον Φίλιππο.
Μονή Ρεντίνας Καρδίτσας

Η Μονή Ρεντίνας ή Ιερὰ Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ρεντίνας είναι μοναστήρι στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 7 χλμ. ΝΑ. από την Ρεντίνα, 55 Ν.-ΝΔ. από τους Σοφάδες και 60 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Καρδίτσα. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τις Περιφερειακές Ενότητες Φθιώτιδας και Ευρυτανίας, κτισμένο σε περιοχή κατάφυτη από δρύς. Αποτελεί σπουδαίο ιστορικό και θρησκευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής ενώ από το 1967 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.

 Η Μονή Ρεντίνας, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε τον 9ο μὲ 10ο αιώνα, χωρίς όμως να διασώζονται κατάλοιπα των τότε εγκαταστάσεών της. Ανακαινίσθηκε σύμφωνα με σωζόμενη επιγραφή το 1579, ενώ το σημερινό καθολικό κτίσθηκε το 1640 με δαπάνες της αρχοντικής οικογένειας Σταβογγίνη ή Στραβοένογλου από το Σμόκοβο. Πρόκειται για ναό αγιορείτικου τύπου, διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 1662 ενώ αυτές του νάρθηκα χρονολογούνται στα 1676. Οι τοιχογραφίες του βορείου παρεκκλησίου χρονολογούνται στα 1743. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μονή γνώρισε ιδιαίτερα μεγάλη άνθιση, είχε πολλούς μοναχούς και μετόχια, ἀκόμη και στη Ρωσία, γι' αυτὸ οι ντόπιοι το αποκαλούσαν "τὸ Ρωσικόν". Διέθετε σημαντικὰ κειμήλια, ιερὰ σκεύη καὶ εικόνες πολλά από τα οποία χάθηκαν ενώ τα εναπομείναντα εκτίθενται στο εκκλησιαστικὸ μουσεῖο της Ρεντίνας. Ήταν γνωστή για την πλούσια βιβλιοθήκη και τα εἰκονογραφημένα χειρόγραφα που διατηρούσε. Απο τον 18ο αιώνα φιλοξενούσε ανωτέρα σχολὴ γραμμάτων (εξέλιξη του Κρυφού Σχολειού) ποὺ κατὰ την τοπικὴ παράδοση, λειτούργησε σε υπόγεια κρύπτη ενὸς παρεκκλησίου. Ως ξεχωριστός οικισμός απογράφεται ξεχωριστά για πρώτη φορά το 1940. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο: Σύντομο ιστορικό της Μονής Ρεντίνας Φωτογραφίες από τη Μονή Ρεντίνας στον ιστότοπο https://www.greece.com/ Παραστάσεις κτητόρων στα μνημεία των Αγράφων από το «Αρχαιολογία και Τέχνες» 139
286

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 286 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 286 (CCLXXXVI ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μαξίμου και Ακουιλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1039 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 286 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 1 Απριλίου - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός ανακηρύσσει τον Μαξιμιανό συναυτοκράτορα με το βαθμό του Αυγούστου και του δίνει τον έλεγχο των δυτικών επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Βαγαύδες συντρίβονται, ύστερα από την εξέγερσή τους στη Γαλατία. Ο Καραύσιος, διοικητής του Κλάσσις Μπριτάννικα, κατηγορείται για πειρατεία και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποκρίνεται με την αυτοανακήρυξή του ως αυτοκράτορα της Βρετανίας και της Βορειοδυτικής Γαλατίας. Οι δυνάμεις του απαρτίζονται από το νεοναυπηγούμενο Ρωμαϊκό στόλο και τρεις λεγεώνες από τη Βρεταννία. Η Καραυσιανή Στάση υποστηρίζεται από Γαλατικά εμπορικά πλοία και βαρβαρικούς μισθοφόρους. Ο Διοκλητιανός διαιρεί την αυτοκρατορία σε δύο κράτη, κατόπιν οικονομικών και στρατιωτικών προβλημάτων. Παραχωρεί στο Μαξιμιανό τον έλεγχο όλης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αυτοδιορίζεται ως ο ηγεμόνας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (μετέπειτα γνωστής ως Βυζαντινής Αυτοκρατορίας). Κίνα Ο Τουομπά Τσουό διαδέχεται τον αδελφό του, Τουομπά Σιλού, ως αρχηγό της φυλής Τουομπά. Κορέα Ο Τσεκτζέ γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Μπακτζέ. Τουμπά Σιλού, αρχηγός της φυλής Τουομπά και μέλος του λαού Ξιανμπέι (σημερινή Μογγολία) Κρισπίνος και Κρισπινιανός, προστάτες και πολιούχοι άγιοι, μάρτυρες και υποδηματοποιοί
Φραγκίσκος Βιετά

Ο Φραγκίσκος Βιετά (γαλλικά: François Viète‎, Φρανσουά Βιέτ, λατινικά: Franciscus Vieta‎, 1540 - 23 Φεβρουαρίου 1603) ήταν Γάλλος μαθηματικός. Αν και οι κύριες σπουδές του ήταν νομικές, αναδείχθηκε στα μαθηματικά και ιδιαίτερα στην άλγεβρα.

 Το πρώτο του κατόρθωμα ήταν η αποκρυπτογράφηση του ισπανικού κώδικα αλληλογραφίας, που ήταν βασισμένος σε ένα περίπλοκο σύστημα αριθμών και γραμμάτων. Με την πράξη του αυτή βοήθησε σημαντικά τη Γαλλία και τον Ερρίκο Δ΄ στον πόλεμο με την Ισπανία. Συνέγραψε την «Εισαγωγή στην αναλυτική τέχνη» που αποτελεί ένα από τα πρώτα άρτια μνημεία του αλγεβρικού λογισμού. Ο Βιετά υπήρξε ο πρώτος μαθηματικός που χρησιμοποίησε σε ευρεία κλίμακα τα γράμματα για να εκφράσει αριθμητικές ποσότητες. Το 1593 κατάφερε να εκφράσει τον αριθμό π με τη βοήθεια ενός απειρογινόμενου και τον υπολόγισε με ακρίβεια εννέα δεκαδικών ψηφίων, βελτιώνοντας έτσι το σχετικό αποτέλεσμα του Αρχιμήδη. Συμπερασματικά ο Βιετά υπήρξε ο πρώτος που υποκατέστησε στις μαθηματικές του αποδείξεις τις γεωμετρικές κατασκευές με αλγεβρικές διαδικασίες. Ακόμα, γνωστοί έχουν μείνει οι «τύποι του Βιετά», που δίνουν απλές σχέσεις μεταξύ των ριζών ενός πολυωνύμου και των συντελεστών του. Ο Φραγκίσκος Βιετά συνεισέφερε σημαντικά στον αλγεβρικό συμβολισμό όταν χρησιμοποίησε για πρώτη φορά φωνήεντα για να παριστάνει τις άγνωστες μεταβλητές και σύμφωνα για τις γνωστές. Επίσης ο Βιετά χρησιμοποιούσε τα ίδια γράμματα για ύψωση σε δύναμη: Α, Α quadratum, A cubum ανοίγοντας τον δρόμο για την επικράτηση των x, x2, x3.
Ζοζέφ Προυστ

Ο Ζοζέφ Λουί Προυστ (Joseph Louis Proust, 26 Σεπτεμβρίου 1754 - 5 Ιουλίου 1826) ήταν Γάλλος χημικός. Διακρίνεται για την συνεισφορά του στην διατύπωση του κανόνα των σταθερών αναλογιών, ο οποίος είναι γνωστός και ως νόμος του Προυστ. Το ορυκτό προυστίτης (Ag3AsS3) ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του.

 Ο Ζοζέφ Λ. Προυστ γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1754 στην πόλη Ανζέ της Γαλλίας. Ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός στην Ανζέ. Ο Ζοζέφ μελέτησε χημεία στο φαρμακείο του πατέρα του και αργότερα μετακινήθηκε στο Παρίσι, όπου και διορίστηκε αρχιφαρμακοποιός στο νοσοκομείο Salpetriere. Δίδαξε, επίσης, χημεία μαζί και με τον Ζαν-Φρανσουά Πιλάτρ ντε Ροζιέ, έναν πρωτοπόρο της αεροναυτικής. Κάτω από την επιρροή του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας ο Προυστ δίδαξε στη Σχολή Χημείας της Σεγόβια και στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Όταν όμως ο Ναπολέων εισέβαλε στην Ισπανία, οι δυνάμεις του έκαψαν το εργαστήριο του Προυστ και τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη Γαλλία. Πέθανε στις 5 Ιουλίου του 1826 στο Παρίσι. Η πιο γνωστή ανακάλυψη του Προυστ, προήλθε από την διαμάχη του με τον χημικό Μπερτολέ (C.L. Berthollet). Ο Μπερτολέ αρνείτο την υπόθεση του Προυστ ότι οι ουσίες ενώνονται μεταξύ τους πάντα σε σταθερές αναλογίες. Ο Προυστ τελικά επέτυχε να αποδείξει ότι ο Μπερτολέ έσφαλλε και δημοσίευσε την δική του υπόθεσή το 1799. Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Προυστ στη σφαίρα της επιστήμης ήταν η αντίκρουση της άποψης του Μπερτολέ, με τον κανόνα των σταθερών αναλογιών, ο οποίος είναι γνωστός και ως νόμος του Προυστ. Ο Προυστ για να αποδείξει αυτόν το κανόνα, μελέτησε το καρβίδιο του χαλκού, τα δύο οξείδια του κασσίτερου, και τα δύο σουλφίδια του σιδήρου. Παρασκεύασε καρβίδιο του χαλκού στο εργαστήριο και το συνέκρινε με το καρβίδιο του χαλκού που βρίσκεται στη φύση. Η σύγκριση έδειξε ότι οι ενώσεις είχαν την ίδια αναλογία βαρών μεταξύ των τριών στοιχείων που εμπλέκονται (Cu, C, Ε). Μεταξύ των άλλων δύο ζευγών ενώσεων, ο Προυστ έδειξε ότι δεν υπάρχει άλλη ενδιάμεση ένωση μεταξύ τους. Ο Προυστ δημοσίευσε αυτή την εργασία το 1794, αλλά ο κανόνας δεν έγινε αποδεκτός μέχρι το 1811, όταν ο Σουηδός χημικός Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους επισήμανε την συνεισφορά του. Υπάρχουν, ωστόσο, εξαιρέσεις από το κανόνα των σταθερών αναλογιών. Μια ολόκληρη κατηγορία ουσιών δεν ακολουθεί αυτόν τον κανόνα. Οι ενώσεις αυτές ονομάζονται μη στοιχειομετρικές ενώσεις ή Μπερτολλίδες από τον Μπερτολέ. Η αναλογίες των στοιχείων που υπάρχουν στις ενώσεις αυτές, μπορεί να κυμαίνονται εντός ορισμένων ορίων, όπως στο παράδειγμα του οξειδίου του σιδήρου. Ο ιδανικός τύπος του είναι FeO, αλλά λόγω των κρυσταλλογραφικών διαφορών είναι μειωμένος σε περίπου 0,95 FeO. Ο Προυστ έδειξε επίσης ενδιαφέρον για την μελέτη των σακχάρων που υπάρχουν στα γλυκίζοντα λαχανικά και στα φρούτα. Το 1799, ο Προυστ απέδειξε, στους σπουδαστές του στη Μαδρίτη, πως η ζάχαρη που περιέχεται στα σταφύλια είναι πανομοιότυπη με αυτή που βρίσκεται στο μέλι. Αυτή έγινε αργότερα γνωστή ως γλυκόζη. Συνολικά, ο Προυστ, μαζί με τον Ματ Σταιρς ανακάλυψαν τρεις τύπους σακχάρων κατά τη διάρκεια των ερευνών τους. Joseph Louis Proust (1754 - 1826)
Κοινότητα Γουλεδιανών

Η Κοινότητα Γουλεδιανών είναι κοινότητα του δήμου Ρεθύμνης στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1933 με το ΦΕΚ 390Α - 16/12/1933 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Γουλεδιανά αποσπάστηκε από την τότε κοινότητα Καρές και ορίστηκε έδρα της κοινότητας.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γουλεδιανών περιλαμβάνει και τον οικισμό Γενή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Γενή, η (33) Γουλεδιανά, τα (73)Συνολικά η κοινότητα έχει 106 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Στυλιανό Βιδιαδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γουλεδιανών.
NGC 767

Ο NGC 767 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Κήτος και απέχει περίπου 241 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Φράνσις Πρηζέρβντ Λήβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1886.

 Δεδομένα για το NGC 767 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 767 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 767 στο Wikimedia Commons
Κώστας Βασάλος

Ο Κώστας Βασάλος (και Βασάλιος, 1901-18 Αυγούστου 1995) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Αριστεράς από τη Λέσβο, ο οποίος υπηρέτησε και ως βουλευτής με το ΚΚΕ.

 Γεννήθηκε στην Περίσταση της Ανατολικής Θράκης. Ο πατέρας του ήταν ναυτεργάτης πό την Απολλωνία της Σίφνου. Το 1917 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Μυτιλήνη και η μητέρα του εργάστηκε ως κανεργάτρια. Ο Βασάλος τελειώσε το Σχολαρχείο το 1914 στα Δαρδανέλλια και στη συνέχεια εργάστηκε ως εμποροϋπάλληλος. Υπηρέτησε στο Μικρασιατικό μέτωπο και μετά στη Θεσσαλονίκη κια στον Πειραιά. Απολύθηκε από τον στρατό το 1924. Συμμετείχε στην Οργάνωση Εφέδρων καιστο συνδικαλιστικό κίνημα. Υπήρξε Γενικός Γραμματέας της Ενώσεως Εμποροϋπαλλήλων Λέσβου στη δεκαετια του 1930. Το 1933 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Εκτοπίστηκε για έξι μήνες στη Φολέγανδρο Συμμετείχε στο 5ο συνέδριο του ΚΚΕ (Μάρτιος 1934) ως μέλος της Περιφερειακής Επιτροπής. Γενικός γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Χίου, συνελήφθη εκ νέου και εξορίσθηκε για ένα χρόνο στην Ανάφη. Συμμετείχε στην Κ.Ε. της Λαϊκής Βοήθειας στην Αθήνα και φυλακίσθηκε στην Αίγινα. Δραπέτευσε την ημέρα της δίκης του.Αανέλαβε γραμματέας του ΚΚΕ Καβάλας και Δράμας. συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1939και φυλακίσθηκε στην Αίγινα με καταδίκη έξι ετών για ερημοδικία.Εξορίσθηκε για δυο χρόνια στην Ακροναυπλία και μετά τη διάλυση των φυλακών της Ακροναυπλίας μεταφερθηκε στο Ιταλικόστρατόπεδο Λαζαρέτο (Κέρκυρα). Το 1943 με τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας αφέθηκε ελέυθερος. Το 1945 διέτελεσε Γενικός γραμματέας της Π.Ε Ιωαννίνων. Συμμετείχε στο 7ο Συνεδριο τυ ΚΚΕ και ανέλαβε οργανωτικός γραμματέας του Γραφείου ΚΚΕ περιοχής Αιγαίου., με έδρα της Μυτιλήνη. Συνελήφθη το 1946 ως ηθικός αυτουργός φόνου και καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο από το Κακουργοδικείου Μυτιλήνης (Νοέμβριος 1948 και Φεβρουάριος 1949). Έμεινε στη φυλακή συνολικά δεκαεπτά χρόνια. Αποφυλακίσθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1963. Ανέλαβε Γενικός Γραμματεας της ΕΔΑ Αιγαίου (1964-1967). Με την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών εξορίσθηκε στο Παρθένι της Λέρου για ένα χρόνο. Εξελέγη βουλευτής Λέσβου δύο φορές, στις εκλογές του 1977με 7.803 σταυρούς και επανεξελέγη στις εκλογές του 1981 με το ΚΚΕ. με 6.302 σταυρούς.Πέθανε σε ηλικία 94 ετών και κηδεύτηκε από το Μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης, ενώ η ταφή του έγινε στο κοιμητήριο Χρυσομαλούσης.
Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού (mέta)

Το Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού | mέta ιδρύθηκε το 2020 ως μη κερδοσκοπικός ερευνητικός οργανισμός για την ενίσχυση της κίνησης ιδεών σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και την πολιτική τροφοδοσία του ΜέΡΑ25, του DiEM25 και της Προοδευτικής Διεθνούς, που εκπροσωπούνται και στην διοίκησή του.Το mέta κινείται σε δύο άξονες: τον ακαδημαϊκό/πολιτικό/επιμορφωτικό και τις πολιτιστικές/καλλιτεχνικές δράσεις. Οι δράσεις του απλώνονται στην έρευνα, την διοργάνωση εκδηλώσεων, σεμιναρίων και φεστιβάλ, τις εκδόσεις, την παραγωγή ενημερωτικού υλικού μέχρι την δημιουργία καλλιτεχνικού υλικού και δρωμένων, με άξονα τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, οικολογικές και πολιτισμικές διαστάσεις των προκλήσεων που αναδύονται σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Μια περισσότερο σχετική με το ελληνικό κοινό πτυχή της αποστολής του mέta συνίσταται στη διάθεση πλατφόρμας πολιτικής εκπαίδευσης για τα μέλη του ΜέΡΑ25.

 Το mέta συνοψίζει την προσέγγισή του στον μετακαπιταλισμό ως εξής:Ζούμε σε μια μεταιχμιακή εποχή, σε ένα κατώφλι: κάτι έχει τελειώσει, το ξέρουμε, το βλέπουμε: αυτό που ζούμε δεν μπορεί να περιγραφεί πια ως «καπιταλισμός», έχει ξεφύγει από τα όριά του. Τα παλιά εργαλεία έχουν σπάσει, οι παλιοί κανόνες απλώς δεν ισχύουν πλέον. Κάτι ξεκινά, κάτι μετά-τον-καπιταλισμό όπως τον γνωρίζαμε, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα τι: τα πάντα είναι εφικτά, από ένα δυστοπικό μέλλον τεχνοφεουδαρχίας και ακόμα πιο ισχυρών οικονομικών ολιγαρχιών, μέχρι μια φωτεινή προοπτική δικαιοσύνης, ισότητας, ευημερίας. Στο Κέντρο Μετακαπιταλιστικού Πολιτισμού, στο mέta, εξετάζουμε και ερευνάμε αυτή τη μεταιχμιακή περίοδο, αυτό το κατώφλι. Και επιχειρούμε να προτείνουμε διεξόδους. Όχι μόνο με τον τρόπο της έρευνας, αλλά και με τον τρόπο της τέχνης, που δεν περιγράφει απλώς τον κόσμο: τον αλλάζει.Εκτενέστερες διευκρινίσεις σχετικά με την προσέγγιση του Κέντρου για τον μετακαπιταλισμό εντοπίζονται στη δήλωση αποστολής του mέta, καθώς και στα κείμενα εργασίας του συλλογικού εγχειρήματος «Μετακαπιταλισμός στην Πράξη | Οδηγός για Αρχαρίους»στο πλαίσιο της σειράς Working Papers του mέta αλλά και στο δίγλωσσο βιβλίο mέtavisions. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι από το 2020 η εικαστικός Δανάη Στράτου, στο πλαίσιο της ευρύτερης ομάδας. Κεντρικής σημασίας για τη λειτουργία του mέta είναι το Συμβουλευτικό Σώμα του, το οποίο περιλαμβάνει ως μέλη τους Michael Albert, Mark Blyth, Noam Chomsky, Brian Eno, iLiana Fokianaki, James K. Galbraith, Antara Haldar, Srećko Horvat, Anish Kapoor, Βασίλη Κωστάκη, Ken Loach & Paul Laverty, Beral Madra, Preethi Nallu, Shirin Neshat & Shoja Azari, Νίκο Παπαστεργιάδη, Guy Standing, Lyndsey Stonebridge, Νίκο Θεοχαράκη, Paul Tyson, Γιάνη Βαρουφάκη, Μάρη Βελονάκη και τον Slavoj Žižek, οι οποίοι διαλέγονται για το όραμα του mέta στο δίγλωσσο βιβλίο mέtavisions.
Περικλής Καλλιμανόπουλος

Ο Περικλής Καλλιμανόπουλος γεννήθηκε το 1892 στην Πάτρα και είναι γνωστός για την δημιουργία της εταιρείας τακτικών γραμμών Hellenic Lines το 1934, όπου ήταν η μοναδική στην Ελλάδα για την εποχή. Πέθανε το 1979.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1892 και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά του τελωνειακού υπαλλήλου Γρηγόρη Καλλιμανόπουλου, ο οποίος ήταν εγγονός του οπλαρχηγού Καλλιμάνη, ηγετική μορφή στην επανάσταση του 1821. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ερεθίσματα από την οικογένεια του, ο Περικλής εμφάνισε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ναυτιλία. Σπούδασε Αγγλικά, Γαλλικά και λογιστική, αλλά η κακή κατάσταση της οικονομίας της χώρας τον ώθησε να μεταναστέψει στην Αίγυπτο όταν ήταν 19 ετών. Εκεί δούλεψε στην Αλεξάνδρεια σε ένα πρακτορείο πλοίων και ανήλθε σε διευθυντική θέση στην Koulis & Co. Στην αρχή αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες, καθώς ο μισθός του ήταν πολύ χαμηλός και δεν δεχόταν την βοήθεια της οικογένειάς του. Η καριέρα του διακόπηκε με την εκκίνηση του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς επιστρατεύτηκε στον Ελληνικό στρατό. Μετά τον πόλεμο άνοιξε τα γραφεία του στον Πειραιά όπου εργαζόταν ως ναυλομεσίτης, ενώ δραστηριοποιούνταν και στο εμπόριο γαιάνθρακα. Το 1924 ξεκίνησε την καριέρα του ως εφοπλιστής αγοράζοντας το πρώτο του πλοίο, ένα ατμοπλοίου ηλικίας 34 ετών, το οποίο και ονόμασε "GRIGORIOS C." προς τιμήν του πατέρα του. Μόλις 2 χρόνια αργότερα αγόρασε ένα ακόμη ατμόπλοιο.Ίδρυσε την Hellenic Lines το 1934 και τα πλοία μεταφοράς του μετακινούνταν στην Μαύρη Θάλασσα, στην Μεσόγειο, στο Λονδίνο, στην Βόρεια Ευρώπη καθώς και στην Μέση Ανατολή. Στο τέλος του ίδιου έτους αγόρασε και το πρώτο πλοίο που εντάχθηκε στον στόλο της εταιρείας τακτικών γραμμών. Μέχρι το 1938 ο στόλος της Hellenic Lines είχε στο σύνολο 8 πλοία και έκανε αισθητή την παρουσία της στην διεθνή ναυτιλία, δημιουργόντας αντιδράσεις από τους συνασπισμούς της Βόρειας Ευρώπης που είχαν συνηθήσει να κατέχουν το μονοπώλιο. Έως το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο στόλος της εταιρείας μετέφερε πολλές εξαγωγές από την Ελλάδα πρός την Ευρώπη. Τα δρομολόγια της πύκνωσαν τόσο πολύ που η εταιρεία χρησιμοποιούσε 16 ατμόπλοια πέραν από τα 8 του στόλου της για την εκπλήρωσή τους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα πλοία της χρησιμοποιήθηκαν για την μεταφορά εθνικών φορτίων και 7 από αυτά βυθίστηκαν, αφήνοντας της μόνο το πρώτο της πλοίο.
Ενεσέ Ναϊμέχεν (ποδοσφαιρικός σύλλογος)

Η Ενεσέ (Ολλανδικά: Nijmegen Eendracht Combinatie, N.E.C.), γνωστή ως Ναϊμέγκεν, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Ναϊμέχεν, της Ολλανδίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο, το πράσινο και το μαύρο. Ιδρύθηκε το 1900 και προέρχεται από την ένωση των συλλόγων Έεντραχτ και Ναιμέχεν. Η έδρα της ομάδας είναι το ΜακΝτος Χόφερσταντιον με χωρητικότητα 12.500 θέσεις. Η 'Ενεσέ' την σεζόν 2020-2021 αγωνίστηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε αλλα κέρδισε την άνοδο στην Έρεντιβιζι. Αναφορικά με την ονομασία της ομάδας οι οπαδοί της θεωρούν προσβλητικό να αποκαλεί κάποιος την ομάδα 'ΝΕΚ' και χαρακτηριστικά λένε ότι : "Η 'ΝΕΚ' είναι εδώ (δείχνοντας τον αυχένα που στα ολλανδικά σημαίνει nek), ενώ η 'Ενεσέ' είναι εδώ (δείχνοντας την καρδιά).

 Η N.E.C. ιδρύθηκε από εργάτες που κατοικούσαν στις υποβαθμισμένες συνοικίες του Ναϊμέχεν. Το 1900 το ποδόσφαιρο ήταν ήδη αρκετά δημοφιλές, αλλά θεωρούνταν τότε ως ελιτίστικη δραστηριότητα. Στις 15 Νοεμβρίου του 1900, κάποιοι εργάτες που συνήθιζαν να παίζουν ποδόσφαιρο στην Βααλκάντε (Ολλανδικά:Waalkade) αποφασίζουν να ιδρύσουν ένα ποδοσφαιρικό σύλλογο και του δίνουν το όνομα Έεντραχτ, που στα Ολλανδικά σημαίνει ενότητα. Το όνομα N.E.C. καθιερώθηκε το 1903 όταν η Έεντραχτ ενώθηκε με την Ναιμέχεν. Η Ενεσέ ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο Ολλανδίας τις χρονιές 1972-73, 1982-83, 1993-94, 1999-00, όπου αντιμετώπισε κατά σειρά την ΝΑΚ Μπρέντα, τον ΑΦΚ Άγιαξ, την Φέγενορντ και την Ρόντα ΤΚΚ. Παρά την παρουσία της σε 4 τελικούς Κυπέλλου δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να κατακτήσει το τρόπαιο.Τη σεζόν 2007-2008 κατέλαβε την πρώτη θέση στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος Ολλανδίας και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ουέφα. Η χρονιά 2008-2009 θεωρείται από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία του συλλόγου αφού η Ενεσέ κατάφερε να φτάσει μέχρι τους 32 του Κυπέλλου Ουέφα όπου και αποκλείστηκε από την ομάδα του Αμβούργου. Η υψηλότερη θέση που έχει κατακτήσει η ομάδα στο Ολλανδικό πρωτάθλημα είναι η 5η τη σαιζόν 2002-2003. Οι αγώνες με την Φίτεσε του Άρνεμ, ομάδα στην οποία αγωνίστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία στο παρελθόν ο Νίκος Μαχλάς, έχουν ξεχωριστό χαρακτήρα καθώς παραδοσιακά υπάρχει αντιπαλότητα μεταξύ των δύο ομάδων. Τα ντέρμπι μεταξύ τους ονομάζονται 'Ντε Χέλντερσε Ντέρμπι' αφού οι δύο σύλλογοι είναι οι σημαντικότεροι στην επαρχία του Χέλντερλαντ. Από το 2008 στην διαφήμιση της φανέλας της ομάδας εμφανίζεται το Κράτος του Κουρασάο. Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Η επίσημη ιστοσελίδα της Ενεσέ (Ολλανδικά)
Μάφιν

Το μάφιν είναι ένα ατομικού μεγέθους ψημένο ψωμάκι γρήγορης εκτέλεσης. Τα μάφιν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι παρόμοια με τα καπ κέικ σε μέγεθος και στη μέθοδο παρασκευής. Η κύρια διαφορά είναι ότι τα καπ κέικ τείνουν να είναι γλυκά επιδόρπια σαν κέικ με γλάσο ζάχαρης. Τα μάφιν μπορούν να γίνουν είτε αλμυρά (αλεύρι βρώμης, τυρί) είτε γλυκά (βατόμουρο, σοκολάτα ή μπανάνα). Συνήθως τρώγονται για πρωινό μαζί με τον καφέ. Φρεσκοψημένα μάφιν πωλούνται στα αρτοποιεία, στα ζαχαροπλαστεία και σε επιλεγμένες καφετέρειες.

 Τα στιγμιαία μάφινς (που μερικές φορές περιγράφονται στο Ηνωμένο Βασίλειο ως "αμερικάνικα μάφινς") είναι προϊόντα σε σχήμα μάφινς ατομικού μεγέθους με υφή "υγρή, χονδρόκοκκη". Τα μάφιν διατίθενται τόσο σε μη ζαχαρούχες εκδόσεις, όπως τα μάφινς με καλαμποκάλευρο και τυρί, όσο και σε γλυκές εκδόσεις, όπως τα μάφινς με γεύση βατόμουρο, σοκολάτασοκολάτα με ψίχουλα, λεμόνι ή μπανάνα. Τα ζαχαρούχα μάφινς κυμαίνονται από ελαφρώς ζαχαρούχα μάφινς μέχρι προϊόντα που είναι "πιο πλούσια σε λίπος και ζάχαρη από πολλά κέικ". Μοιάζουν με τα μαφίνια ως προς το μέγεθος και τον τρόπο παρασκευής, με κύρια διαφορά ότι τα μάφιν είναι γενικά γλυκά γλυκάπου χρησιμοποιούν υγρό μείγμα κέικ και συχνά καλύπτονται με ζάχαρη άχνη (αμερικανικό γλάσο). Στερεές τροφές όπως μούρα, ροκανίδια σοκολάτας ή ξηροί καρποί μπορούν να πασπαλιστούν στο μείγμα του μάφιν. Τα φρεσκοψημένα μάφινς πωλούνται σε φούρνους, φρυγανιές και σε ορισμένα fast foodεστιατόριακαι καφετέριες. Τα εργοστασιακά ψημένα muffins πωλούνται σε παντοπωλείακαι μινι-μάρκετκαι σερβίρονται σε ορισμένα καφεκοπτείακαι καφετέριες.
Νοέλ Κουαπέλ

Ο Νοέλ Κουαπέλ (γαλλικά: Noël Coypel), 1628 - 1707, ήταν Γάλλος ζωγράφος του μπαρόκ, ο πρώτος μιας δυναστείας ζωγράφων και σχεδιαστών που δραστηριοποιήθηκαν στη Γαλλία στα τέλη του 17ου αιώνα και κατά τον 18ο αιώνα.

 Ο Νοέλ Κουαπέλ γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1628 στο Παρίσι και ήταν γιος καλλιτέχνη. Απέκτησε μεγάλη φήμη από πίνακες που δημιούργησε με εντολή του βασιλιά και το 1663 έγινε ακαδημαϊκός. Από το 1673 έως το 1675, υπηρέτησε ως διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη. Το 1695 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι. Υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης και είναι κυρίως γνωστός ως ένας από τους κύριους ζωγράφους διακοσμητικών πινάκων για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ στα ανάκτορα του Κεραμεικού, του Λούβρου, του Φονταινεμπλώ και των Βερσαλλιών, είναι επίσης διάσημος για τις σημαντικές εκκλησιαστικές παραγγελίες, όπως ο γνωστός πίνακας Το μαρτύριο του Αγίου Ιακώβου στην Παναγία των Παρισίων. Στιλιστικά, τα ώριμα έργα του δείχνουν την επιρροή του Σαρλ Λε Μπρεν, αλλά οι προηγούμενοι πίνακές του είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την τεχνοτροπία του Νικολά Πουσέν, και γι' αυτόν τον λόγο μερικές φορές ονομαζόταν Κουαπέλ λε Πουσέν.Πέθανε στο Παρίσι στις 24 Δεκεμβρίου 1707 σε ηλικία 78 ετών. Οι γιοι του Αντουάν Κουαπέλ και Νοέλ-Νικολά Κουαπέλ ήταν επίσης καταξιωμένοι ζωγράφοι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Noël Coypel στο Wikimedia Commons
Ιζαμπέλ ντ'Ορλεάν (1900-1983)

Η Ισαβέλλα (γαλλ. Isabelle d'Orléans, 27 Νοεμβρίου 1900 - 12 Φεβρουαρίου 1983) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν κόρη του δούκα του Γκιζ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Αρκούρ και μετά πριγκίπισσα Μυρά.

 Η Ισαβέλλα Φραγκίσκη Ελένη Μαρία ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη, δούκα του Γκιζ, και της Ισαβέλλας της Ορλεάνης, κόρης του Φιλίππου, δούκα της Ορλεάνης, γνωστού ως κόμη του Παρισιού. Η αδελφή της Φραγκίσκη παντρεύτηκε τον Χριστόφορο της Ελλάδας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1923 τον Μπρουνό, κόμη του Αρκούρ, και είχε τέκνα: Βερνάρδος 1925-1958, κόμης του Αρκούρ. Ζιλόν γενν. 1927. Ισαβέλλα 1927-1993, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο, πρίγκιπα Μυρά (1920-2004). Μόνικα γενν. 1929, παντρεύτηκε τον Αλφρέντ Μπουλαί ντα λα Μερτ (γενν. 1925).Το 1930 απεβίωσε ο Μπρουνό σε δυστύχημα που είχε σε αγώνες ταχύτητας. Το 1934 η Ισαβέλλα έκανε δεύτερο γάμο με τον Πιέρ, πρίγκιπα Μυρά, δισεγγονό του Λουσιέν Μυρά, 2ο πρίγκιπα του Ποντεκόρβο. de Montjouvent, Philippe. ‘’Le Comte de Paris et sa Descendance’’. Editions du Chaney, 1998, Charenton, France. pp. 33-34, 78, 323, 386. (French). ISBN 2-913211-00-3. Almanach de Gotha. 1944. Bourbon (Orléans). Gotha. Justus Perthes, 1944), pp. 1832, 490-491.
Τέρενς Ράττιγκαν

Ο Τέρενς Ράττιγκαν (Sir Terence Mervyn Rattigan, 10 Ιουνίου 1911 - 30 Νοεμβρίου 1977) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, από τους πιο επιτυχημένους του 20ου αιώνα. Θέμα των έργων του είναι κυρίως η ανώτερη μέση αστική τάξη της Αγγλίας.

 French Without Tears (Τα Γαλλικά χωρίς δάκρυα, 1936) The Winslow Boy (Ο νεαρός Ουίνσλοου, 1946) The Deep Blue Sea (Η βαθιά, γαλάζια θάλασσα, 1952) Separate Tables (Χωριστά τραπέζια,1954) Ross (με θέμα την ζωή του T. E. Lawrence, 1960)
Χουάν Μάτα

Ο Χουάν Μάτα (Juan Manuel Mata García, 28 Απριλίου 1988) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που έπαιξε τελεφταία φορά ως μέσογια την ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Εθνική Ισπανίας. Παίζει κυρίως ως μεσοεπιθετικός και μπορεί επίσης να παίξει ως εξτρέμ. Είναι γνωστός για την δημιουργικότητά του, την επιτάχυνση, την ταχύτητα, την ευελιξία και την τεχνική ικανότητά του και περιγράφεται ως "δημιουργική σπίθα".

 Το 2006 ο Μάτα πήγε στη Ρεάλ Καστίγια, όπου παρέμεινε εκεί μόνο για μία σεζόν. Παρ' όλα αυτά ήταν ο δεύτερος σκόρερ της ομάδας, πίσω από τον Άλβαρο Νεγρέδο. Την επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στην Βαλένθια. Κέρδισε τη θέση στη βασική εντεκάδα, επωφελούμενος από τους συνεχείς τραυματισμούς του Βιθέντε Ροδρίγκεθ. Στις 20 Μαρτίου 2008 ο Μάτα σκόραρε 2 γκολ στον δεύτερο ημιτελικό του Κυπέλλου Ισπανίας 2007-08, με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα, με αποτέλεσμα η Βαλένθια να κερδίσει τον αγώνα με 3-2. Επίσης, ο Μάτα σκόραρε το πρώτο γκολ για τη Βαλένθια στον νικηφόρο τελικό του κυπέλλου επί της Χετάφε με 3-1 Τη σεζόν 2008-09, αγωνίστηκε πολύ καλά: Σκόραρε το δεύτερο γκολ στη νίκη με 3-0 επί της Ρεάλ Μαγιόρκα, ενώ σκόραρε το μοναδικό γκολ στη νίκη επί της Οσασούνα, μετά από βαθιά μπαλιά του Νταβίδ Βίγια. ΒαλένθιαΚύπελλο Ισπανίας (1): 2007-08ΤσέλσιΚύπελλο Αγγλίας (1): 2011-12 Τσάμπιονς Λιγκ (1): 2011-12 Γιουρόπα Λιγκ (1): 2012-13 Εθνική ΙσπανίαςΠαγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου: 2010 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου: 2012 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19: 2006 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21: 2011 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21 (MVP): 2011 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21 (Καλύτερη εντεκάδα): 2011 Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς της Τσέλσι (2): 2011–12, 2012–13 Κύπελλο Αγγλίας MVP: 2012 Ποδοσφαιριστής του μήνα στην Πριέμιερ Λιγκ (1): Οκτώβριος 2012 (Εντεκάδα της Χρονιάς) (1): 2012–13
Γκαρτσία των Μεδίκων

O Γκαρτσία, ιταλ. Garzia (5 Ιουλίου 1547-6 Δεκεμβρίου 1562) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν το θέμα ενός πίνακα του Μπροντσίνο. Καθώς ταξίδευε με τη μητέρα του και τον αδελφό του Τζοβάνι προς την Πίζα προσβλήθηκε από ελονοσία και απεβίωσε λίγες ημέρες μετά από αυτόν.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Κόζιμο Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ελεονώρας δε Τολέδο, κόρης τού Πέδρο Άλβαρεθ μαρκησίου της Βιγιαφράνκα. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία. Οι γονείς του τον προόριζαν για στρατιωτική σταδιοδρομία και ήδη στα 13 έτη του ονομάστηκε Τιμητικός Διοικητής και Ανώτερος Διοικητής των Τοσκανικών γαλερών. Το 1562 συνόδευσε τους γονείς του και τους αδελφούς του Τζοβάνι και Φερδινάνδο στην ακτή της Τοσκάνης για να ταξιδέψουν στην Ισπανία, όπου ζούσε ο άλλος αδελφός του Φραγκίσκος. Όμως η Ελεονώρα και τα παιδιά ασθένησαν από ελονοσία και σε λίγες εβδομάδες απεβίωσαν, εκτός τού Φερδινάνδου. Αιώνες μετά δημιουργήθηκε ο μύθος ότι ο Γκαρτσία, σε διαφωνία που είχε με τον Τζοβάνι, τον σκότωσε. Ο πατέρας του θυμωμένος, με τη σειρά του σκότωσε τον Γκαρτσία με το ξίφος του. Στην εποχή μας έγιναν εκταφές των σορών τους, που δεν έδειξαν σημάδια βίας στο σώμα, αλλά ότι απεβίωσαν από ελονοσία. Staley, Edgcumbe. The Tragedies of the Medici. Archived 2007-12-17 at the Wayback Machine.
Άγιος Ανδρέας Ιωαννίνων

Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Σελλών, του δήμου Δωδώνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1977 ο οικισμός ονομαζόταν Λιβιάχοβο.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού, ανάμεσα στις βορειοανατολικές απολήξεις των ορέων Σουλίου και τις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Μιτσικέλι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Απέχει 45 χιλιόμετρα ΝΔ. από την Αγία Κυριακή Θεριακησίου (έδρα του δήμου Δωδώνης) και 51 χλμ. περίπου ΝΔ. της πόλης των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 12,266 χμ² (2011). Ως Λιβιάχοβο Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Λιβιαχόβου. Το 1977 μετονομάστηκε σε Άγιος Ανδρέας Ως Άγιος Ανδρέας Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ανδρέα (Λιβιαχόβου) και προσαρτήθηκε στον δήμο Σελλών Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σελλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωδώνης(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=17596) Το τοπωνύμιο του οικισμού έχει, πιθανόν, σλαβική προέλευση. Κατά την Τουρκοκρατία η περιοχή ήταν υπό την προστασία επιφανών Τούρκων και ανήκε στην υποδιοίκηση Παραμυθιάς. Στις αρχές του 16ου αιώνα δημιουργήθηκε η Σουλιώτικη Ομοσπονδία η οποία απέκτησε τον έλεγχο πολλών χωριών της περιοχής. Σε χάρτη που σώζεται για την εξέλιξη της Ομοσπονδίας (1746 έως 1790} ο οικισμός εμφανίζεται ως «Παρασουλιώτικο» χωριό της περιοχής Τσαρακοβίστα. Σημαντικό ρόλο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας έπαιξαν τα μοναστήρια και οι ναοί. Σε ένα από αυτά ξεκίνησε και η επανάσταση της Ηπείρου το 1611. Το 1920 το Λβιάχοβο εντάχθηκε στην υποδιοίκηση Ιωαννίνων και αργότερα στην επαρχία Δωδώνης. (Πηγή:) Ο ναός του Αγίου Ανδρέα απ' όπου πήρε την ονομασία του ο οικισμός Ο ναός της Μεταμορφώσεως Σωτήρος, χτισμένος το 1751 με πλούσιο αγιογραφικό διάκοσμο Ο ναός του Αγίου Δημητρίου από τον οποίο σώζεται μέρος του Αγίου Βήματος και λιθόχτιστο τέμπλο. Οι σύλλογοι του χωριού είναι δύο: η Αδελφότητα Λιβιαχοβιτών με έδρα στην Αθήνα και το Πνευματικό Κέντρο Αγίου Ανδρέα με έδρα το χωριό (στον ανακαινισμένο χώρο του σχολείου). Πανηγύρι γίνεται στο χωριό στις 19-20 Ιουλίου, ενώ το αντάμωμα Λιβιαχοβιτών γίνεται επίσης στο χωριό αλλά δεν έχει σταθερή ημερομηνία (συνήθως κάθε Αύγουστο πριν τις 15 του μηνός) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) liviahovo.com https://www.facebook.com/groups/50975492939/
Δίλοφο Ιωαννίνων

Το Δίλοφο είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων και ανήκει στο συγκρότημα των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές της Τύμφης. Το Δίλοφο υπάγεται στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 ανήκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 29 κάτοικοι, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Απέχει 32 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα.

 Ο οικισμός χρονολογείται από το 540, όταν εισέβαλαν οι Σλάβοι στην Ήπειρο κι οι κάτοικοι του Πιτουρνίου μετοίκησαν στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα το χωριό. Αργότερα, και οι κάτοικοι ενός άλλου κοντινού χωριού με το τότε όνομα Ζλάροβο μετακινήθηκαν στο Σοποτσέλι, ίσως το 1583. Το 1870, το χωριό είχε 550 κατοίκους και ένα ελληνικό σχολείο, ενώ αργότερα δυο, ένα θηλέων κι ένα αρρένων. Ωστόσο, μαστιζόταν από επιδρομές και ληστείες και έτσι μειώθηκε ο πληθυσμός του. Το 1940 είχε 140 κατοίκους. Το Δίλοφο είναι από τα καλύτερα διατηρημένα χωριά του Ζαγορίου. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα Ζαγορίτικης αρχιτεκτονικής, καθώς όλα τα κτίσματα είναι φτιαγμένα από τον τοπικό σχιστόλιθο, γι' αυτό τον λόγο το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός, όπου μόνο ανακατασκευάζονται ή αναστηλώνονται παλαιά κτίρια. Η απαγόρευση διέλευσης αυτοκινήτων μέσα από τον οικισμό έχει βοηθήσει σημαντικά στην διατήρηση του παραδοσιακού χαρακτήρα του Κεντρικού Ζαγορίου. Ο χαρακτηρισμός μάλιστα του οικισμού ως παραδοσιακού και διατηρητέου έχει ενισχύσει τον αναλλοίωτο χαρακτήρα του μίας και σε αυτό επιτρέπονται μόνο αναστηλώσεις και ανακατασκευές παλαιών κτισμάτων. Στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται πέτρινες βρύσες, λιθόστρωτα καλντερίμια, μικρά εκκλησάκια και αρχοντικά, ανάμεσα στα οποία και η ψηλότερη κατοικία στα Ζαγοροχώρια, ύψους 13,5 μέτρων, το αρχοντικό Μακρόπουλου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο γιος ενός πλούσιου Ζαγορίτη παντρεύτηκε μία κοπέλα από το γειτονικό χωριό Κουκούλι. Όταν εγκαταστάθηκαν στο σπίτι του γαμπρού στο Δίλοφο, η κοπέλα εξέφρασε έντονη νοσταλγία για το χωριό της. Τότε λοιπόν, ο σύζυγος έκτισε το πανύψηλο αρχοντικό για να μπορεί η γυναίκα του να αγναντεύει το χωριό της από τα ψηλότερα πατώματα του. Το παλαιότερο όνομα του χωριού μέχρι το 1920 ήταν Σωπετσέλι ή Σο(μ)ποτσέλι, ονομασία η οποία στα σλάβικα και βλάχικα σημαίνει "τόπος με πολλά νερά". Κωνσταντίνος Παληός (1897-1985), γιατρός και πολιτικός. Γεώργιος Νουτσόπουλος (1932-2008), πρύτανης ΕΜΠ και υπηρεσιακός υπουργός. Το γραφικό Δίλοφο στο κεντρικό Ζαγόρι Πληροφορίες για το χωριό Δίλοφο Μένουμε Ελλάδα-Το Δίλοφο
Αχιλλέας Καραμανλής

Ο Αχιλλέας Καραμανλής (Πρώτη Σερρών, 27 Δεκεμβρίου 1929) είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης και της Νέας Δημοκρατίας. Διατέλεσε πολλές φορές υπουργός και υφυπουργός. Είναι αδελφός του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή.

 Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1929 στην Πρώτη Σερρών. Γιος του δασκάλου και Μακεδονομάχου Γεωργίου Καραμανλή και της Φωτεινής, το γένος Δολόγλου (θαν. 1940). Είναι αδελφός του πρώην Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας και πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή. Σπούδασε Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην Πάντειο και το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Από το 1956 έως το 1963, διετέλεσε διευθυντής του Ιδιαίτερου γραφείου του τότε Προέδρου της Κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή. Εξελέγη, για πρώτη φορά Βουλευτής της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης στην εκλογική περιφέρεια Σερρών το 1963 και επανεξελέγη το 1964. Από το 1963 και μέχρι το 1974, κατά την περίοδο που ο Κων/νος Καραμανλής διέμενε στη Γαλλία, υπήρξε ο προσωπικός σύνδεσμός του με όλες τις προσωπικότητες του πολιτικού κόσμου, τόσο στη χώρα μας, όσο και το εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νέας Δημοκρατίας με την οποία εκλεγόταν συνεχώς Βουλευτής Σερρών από το 1974 μέχρι και το 2009.Έχει διατελέσει σε κυβερνητικές θέσεις ως Υφυπουργός Παρά τω Πρωθυπουργώ (21/11/1974 – 2/1/1975), Υφυπουργός Προεδρίας [αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού] (2/1/1975 – 17/9/1981), Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (11/4/1990 – 8/8/1991) και Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (8/8/1991 – 13/10/1993) Είναι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής». Είναι παντρεμένος με τη Νίκη Διαμαντή και έχει δύο παιδιά, τη Φωτεινή και τον Κωνσταντίνο.
Αργυρόμυλος Λάρισας

Ο Αργυρόμυλος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λουτρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κοιλάδας, του δήμου Λαρισαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λάρισας του νομού Λάρισας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Καρλίγκα.

 Ο Αργυρόμυλος είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του λαρισινού κάμπου, κοντά στους πρόποδες της κορυφής «Τίτανος» (693 μ.) και δίπλα στα όρια με τον νομό Καρδίτσας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΝΔ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Καρλίγκα και προσαρτήθηκε στον δήμο Κραννώνος του νομού Λαρίσης. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λουτρού και το 1928 μετονομάστηκε σε Αργυρόμυλος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λουτρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κοιλάδας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κοιλάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαρισαίων. Η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη βόρεια είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Πατριάρχης Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής

Ο Ιωάννης Δ΄ (... - 2 Σεπτεμβρίου 595), ο λεγόμενος Νηστευτής, ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την περίοδο 582-595. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης».

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν Καππαδόκης στην καταγωγή, γι' αυτό πολλές φορές απαντάται και με το προσωνύμιο Καππαδόκης. Από πολύ νωρίς έλαβε και το προσωνύμιο Νηστευτής, για τη μεγάλη του εγκράτεια. Εργάστηκε ως χαράκτης και χειροτονήθηκε διάκονος από τον Πατριάρχη Ιωάννη Γ΄. Υπηρέτησε ως διάκονος και σακελλάριος στο ναό της Αγίας Σοφίας και εξελέγη Πατριάρχης στις 11 Απριλίου του 582, μετά το θάνατο του Ευτύχιου. Συνέγραψε συλλογή κανόνων, η οποία σώζεται ως σήμερα. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 595 και ετάφη στο ναό των Αγίων Αποστόλων. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 2 Σεπτεμβρίου. Η κάρα του φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος Φθιώτιδας και μέρος των λειψάνων του στη Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους. Το 587 συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη Σύνοδος Πατριαρχών και επισκόπων, η οποία απένειμε στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο του «Οικουμενικού». Η Σύνοδος πήρε αυτή την απόφαση κατόπιν ενθάρρυνσης του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου, ο οποίος σχεδίαζε να παραδώσει στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως την εξουσία πάνω στους Πατριάρχες της Ανατολής, όπως ακριβώς ο επίσκοπος Ρώμης απολάμβανε την εξουσία πάνω σε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία. Εξάλλου, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η λέξη «Οικουμένη» είχε φτάσει να σημαίνει την ίδια την Αυτοκρατορία, και όχι αυτό που κυριολεκτικά σημαίνει, δηλαδή ολόκληρο τον κατοικημένο κόσμο, γι'αυτό και θεωρήθηκε σωστό ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως να φέρει αυτό τον τίτλο. Έτσι, ο Ιωάννης ο Νηστευτής έγινε ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Οικουμενικός Πατριάρχης», ο οποίος διατηρείται μέχρι σήμερα. Πάντως, η υιοθέτηση του τίτλου αυτού αποτέλεσε αιτία έριδας μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Οι Πάπες Πελάγιος Β΄ και Γρηγόριος ο Μέγας αντέδρασαν καθώς κατά τη γνώμη τους ο τίτλος αυτός υποβάθμιζε το Παπικό πρωτείο. Ο Πάπας Γρηγόριος μάλιστα έγραψε και περίφημες επιστολές για το θέμα αυτό, ενώ ως αντίδραση υιοθέτησε ο ίδιος τον τίτλο servus servorum Dei (δούλος των δούλων του Θεού). Απευθύνθηκε μάλιστα με επιστολή και στην Αυτοκράτειρα Κωνσταντίνα, πληροφορώντας την ότι η αλαζονεία του Ιωάννη του Νηστευτή ήταν σίγουρο σημάδι για την παρουσία του Αντιχρίστου. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil. Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (Αγγλικά) Steven Runciman (2005). Η Βυζαντινή Θεοκρατία. Εκδόσεις Δόμος. ISBN 9607217225.
Ζακ Ρουφιό

Ο Ζακ Ρουφιό (γαλλικά: Jacques Rouffio), (14 Αυγούστου 1928 - 8 Ιουλίου 2016), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Η ταινία του Mon beau-frère a tué ma sœur προβλήθηκε στο 36ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

 L'Horizon (1967) "Mon beau-frère a tué ma sœur" Sept morts sur ordonnance (1975) Violette et François (1977) Le sucre (1978) La Passante du Sans-Souci (1982) Mon beau-frère a tué ma sœur (1986) State of Grace (1986) L'Argent (1988) (TV) L'Orchestre rouge (1989) Le Stagiaire (1991) (TV) V'la l'cinéma ou le roman de Charles Pathé (1995) (TV) Ο Ζακ Ρουφιό στην IMDb (Αγγλικά)