IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ίμια

Τα Ίμια ή Λίμνια (Ανατολικό 37.048690°N 27.148245°E﻿ / 37.048690; 27.148245﻿ (Ίμια Ανατολικό) και Δυτικό 37.047538°N 27.146495°E﻿ / 37.047538; 27.146495﻿ (Ίμια Δυτικό) Ίμιο ή Λίμνιο) είναι δύο ελληνικές ακατοίκητες νησίδες, ανατολικά της Καλύμνου, στα Δωδεκάνησα. Τα νησιά αυτά έγιναν περισσότερο γνωστά το 1996, όταν έγιναν αφορμή να προκληθεί κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η κρίση αυτή είναι γνωστή ως Κρίση των Ιμίων.

 Η θέση της Ελλάδας είναι πως οι δυο βραχονησίδες αποτελούν ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα επικαλείται τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.Σύμφωνα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης, παραμένουν στην Τουρκία τα νησιά που απέχουν λιγότερο από 3 μίλια από τις ακτές της, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. Οι νησίδες Ίμια απέχουν 3,7 ν.μ. από τις ακτές της Τουρκίας. Το άρθρο 15 της ίδιας Συνθήκης προβλέπει ότι η Τουρκία παραχωρεί στην Ιταλία νησιά της Δωδεκανήσου (μεταξύ των οποίων την Κάλυμνο) «και τις εξαρτώμενες από αυτές νησίδες». Οι νησίδες αυτές υπάγονται στην Ιταλία σύμφωνα και με την Ιταλοτουρκική Σύμβαση του 1932 για τον καθορισμό των θαλασσίων συνόρων. Τέλος, με το άρθρο 14 στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, η κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων, περιήλθε από την Ιταλία στην Ελλάδα. Η θέση της Τουρκίας είναι ότι τα νησιά αυτά δεν αναφέρονται ονομαστικά στις συμφωνίες αυτές. Σύμφωνα με την Τουρκία, η κυριαρχία των βραχονησίδων είναι ακόμη αδιευκρίνιστη και πρέπει να καθοριστεί με μια συμφωνία. Μετά την κρίση του 1996, το Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας αλλά και ΜΜΕ και ιδιώτες έφεραν στη δημοσιότητα παλαιότερους ιταλικούς και τουρκικούς χάρτες που δείχνουν τα νησιά Ίμια να υπάγονται στην Ιταλία (προ του 1947) ή στην Ελλάδα. Επίσης υπάρχουν αμερικανικοί και ρωσικοί χάρτες που αναφέρουν τα Ίμια (μερικοί ως "Λίμνια") ως ανήκοντα στην Ελλάδα. Γκρίζες Ζώνες Τουρκικός Εθνικισμός
Εθνική Μαυροβουνίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Nacionalna košarkaška reprezentacija Crne Gore) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα του Μαυροβουνίου σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Μαυροβουνίου (Кошаркашки Савез Црне Горе, КСЦГ).

 Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης του Μαυροβουνίου ιδρύθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1955 ως παράρτημα της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τη διάσπαση του μεγάλου βαλκανικού κράτους, αποτέλεσε κομμάτι της Ομοσπονδίας της Σερβίας και Μαυροβουνίου από το 2003, προτού σταθεί αυτόνομα μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου το 2006.Η Ομοσπονδία προσχώρησε στη FIBA στις 27 Αυγούστου 2006, με τις εθνικές ομάδες να πραγματοποιούν το ντεμπούτο τους ένα χρόνο μετά. Η γυναικεία ομάδα ήταν η ευχάριστη έκπληξη του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2011 στην Πολωνία, καθώς κατέλαβε την 6η θέση χάνοντας τη συμμετοχή στο προολυμπιακό τουρνουά της επόμενης χρονιάς. Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας του Μαυροβουνίου σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας του Μαυροβουνίου σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Εθνική Μαυροβουνίου U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Μαυροβουνίου U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Μαυροβουνίου U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Μαυροβουνίου (καλαθοσφαίριση ανδρών) Montenegro, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Košarkaški Savez Crne Gore, επίσημος ιστότοπος. (Σερβικά)
Μπερνάρντο Ντάντι

Ο Μπερνάρντο Ντάντι (Bernardo Daddi, περ. 1280 - 1348) ήταν πρώιμος Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης και ο κορυφαίος ζωγράφος της Φλωρεντίας της γενεάς του. Ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που συνέβαλαν στην επαναστατική τέχνη της Αναγέννησης, η οποία ξέφυγε από τις συμβάσεις της προηγούμενης γενεάς γοτθικών καλλιτεχνών, δημιουργώντας συνθέσεις που στόχευαν στην επίτευξη μιας πιο ρεαλιστικής αναπαράστασης της πραγματικότητας. Ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος σε έργα μικρής κλίμακας και συνέβαλε στην ανάπτυξη του φορητού ρετάμπλ, μιας μορφής που στη συνέχεια απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα.

 Η ημερομηνία γέννησης του Ντάντι παραμένει άγνωστη. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1312. Μπορεί να ήταν μαθητής του Τζόττο. Το ύφος του Ντάντι προέρχεται από τις εργασίες του Τζόττο. Τα πρώιμα έργα του παρουσιάζουν εμφανείς συνδέσεις με έργα οπαδών του Τζόττο, όπως ο αποκαλούμενος "Δάσκαλος της Αγίας Καικιλίας" και άλλοι φλωρεντινοί δάσκαλοι του πρώτου τετα΄ρτου του 14ου αιώνα.Το κατοπινό του ύφος είναι εμφανώς πιο εκλεπτυσμένο και καταδεικνύει επιρροές από τον Μάζο ντι Μπάνκο Ο Ντάντι πιθανότατα είχε σε λειτουργία μεγάλο εργαστήριο, καθώς εμφανίστηκε ένας μεγάλος αριθμός έργων με το ύφος του, αλλά καταδεικνύουν το "χέρι" μαθητών και βοηθών του. Παρά το υψηλό επίπεδο στην τέχνη του, η λυρική του κομψότητα μειώνεται κάπως από μια ορισμένη ακαδημαϊκή και μηχανική σκληρότητα. Ο Ντάντι επικεντρώθηκε σε θρησκευτικά μοτίβα και ρετάμπλ. Ένα τρίπτυχο που ζωγράφισε το 1328 βρίσκεται στο Ουφίτσι και υπάρχουν πολλά πάνελ στην Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο Τέχνης Walters . Η Πινακοθήκη των Μουσείων του Βατικανού στεγάζει το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου, μια "πρεντέλλα" (Βάση στήριξης του ρετάμπλ) σε οκτώ πάνελ ζωγραφισμένη περίπου το 1345. Επηρεάστηκε επίσης από τη Σιένα τέχνη του Αμπρότζο Λορεντσέττι. Η τελευταία εργασία του Ντάντι χρονολογείται το 1347, και πιστεύεται ότι πέθανε τον επόμενο χρόνο. Το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου (1324, χωρίς επαλήθευση) Παναγία και δύο Άγιοι, ή τρίπτυχο Ognissanti (1328) Αγία Ούρσουλα (1333) Παναγία Βρεφοκρατούσα (1335), Orsanmichele, Φλωρεντία Γέννηση και Ευαγγελισμός στους Βοσκούς (1336), Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη Τέσσερις μουσικοί άγγελοι, τμήμα του ρετάμπλ Η Στέψη της Παρθένου, Christ Church Picture Gallery, Οξφόρδη Ο Γάμος της Παναγίας (1336–1340) Πλύπτυυχο του Αγίου Παγκρατίου (1336–1340) Η Κοίμηση της Θεοτόκου (1337–1339) Τρίπτυχο: Παναγία και Βρέφος ένθρονοι με Αγίους (1338), Πινακοθήκη Κουρτώ Τρίπτυχο με την Παναγία και το Βρέφος( 1339), Ινστιτούτο Τέχνης της Μινεάπολης Η στέψη της Παναγίας (περίπου 1340–1345), Εθνική Πινακοθήκη Πολύπτυχο: Σταύρωση με Αγίους (1348), Πινακοθήκη Κουρτώ Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Bernardo Daddi at the National Gallery of Art
Λούκας Κοσάρεκ

Ο Λούκας Κοσάρεκ (πολωνικά:Łukasz Koszarek, ορθή ελλ. απόδοση:Γούκας Κοσάρεκ, 12 Ιανουαρίου 1984) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τη Ζιελόνα Γκούρα.

 Ο Κοσάρεκ έχει περάσει σχεδόν όλη τη σταδιοδρομία του στο Πρωτάθλημα Πολωνίας. Έκανε το ντεμπούτο του για την Πολόνια Βαρσοβίας τη σεζόν 2003-04, έχοντας μικρό χρόνο συμμετοχής. Ωστόσο, το επόμενο έτος, είδε σημαντικά μεγαλύτερη δράση, όπου είχε κατά μέσο όρο 11,6 πόντους και 4,8 ασίστ ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα στην τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Την περίοδο 2008-09, είχε κατά μέσο όρο 13,9 πόντους και 6,1 ασίστ ανά αγώνα με την ΚΚ Βγουοτγουάβεκ. Το καλοκαίρι του 2013, υπέγραψε με τη Ζιελόνα Γκούρα. Έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Πολωνίας. Επιλέχθηκε στην εθνική ομάδα για πρώτη φορά για το Ευρωμπάσκετ 2007. Επίσης, είχε επιλεγεί για να παίξει για τη διοργανώτρια Πολωνία στο Ευρωμπάσκετ 2009, όπου κατετάγη πέμπτος στην ομάδα σε πόντους, τέταρτος σε ριμπάουντ και δεύτερος σε ασίστ.Αγωνίστηκε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2011, στο Ευρωμπάσκετ 2013, στο Ευρωμπάσκετ 2015 και στο Ευρωμπάσκετ 2017. Άνβιλ ΒγουοτγουάβεκΣούπερ Καπ Πολωνίας: 2007Τρεφλ ΣόποτΚύπελλο Πολωνίας: 2012Ζιελόνα ΓκούραΠρωτάθλημα Πολωνίας: 2012-13, 2014-15, 2015-16, 2016-17 Κύπελλο Πολωνίας: 2015, 2017 Σούπερ Καπ Πολωνίας: 2015 3 × Καλύτερος Πολωνός Παίκτης του Πρωταθλήματος Πολωνίας: 2011-12, 2012-13, 2013-14 2 × Πολυτιμότερος Παίκτης Κυπέλλου Πολωνίας: 2012, 2017 Προφίλ στο Euroleague.net
Προλίνη

Η προλίνη (σύντμηση Pro ή P) είναι ένα α-αμινοξύ. Είναι ένα από τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα και στο DNA κωδικοποιείται με τα κωδικόνια CCU, CCC, CCA, και CCG. Ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να συνθέσει προλίνη από άλλες ενώσεις, άρα δεν είναι διατροφικώς απαραίτητο αμινοξύ. Είναι το μοναδικό πρωτεϊνικό αμινοξύ το οποίο ενσωματώνει στο μόριό του μια δευτεροταγή αμίνη, δηλαδή το αμινικό άζωτο ενώνεται με δύο αλκυλομάδες (R1-N(H)-R2). Είναι υδρόφοβο αμινοξύ με σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της δομής των πρωτεϊνικών αλυσίδων λόγω της δομικής ιδιαιτερότητας που προσδίδει στο μόριο ο πενταμελής δακτύλιος.

 Ως χειρόμορφο μόριο, η προλίνη μπορεί να υπάρχει σε δύο οπτικά ισομερή, την L-προλίνη και την D-προλίνη. Όπως και τα άλλα πρωτεϊνικά αμινοξέα, η προλίνη σε βιολογικούς οργανισμούς απαντάται μόνο ως L-προλίνη. Η πλευρική αλυσίδα της προλίνης είναι μοναδική μεταξύ όλων των πρωτεϊνικών αμινοξέων στο ότι ενώνεται ομοιοπολικά με το άτομο αζώτου που συμμετέχει στον πεπτιδικό δεσμό, σχηματίζοντας έναν κυκλικό πυρρολιδινικό δακτύλιο, από τον οποίο προέρχεται και το όνομά της. Ο πυρρολιδινικός δακτύλιος περιορίζει την δυνατότητα περιστροφής περί του δεσμού N-Cα, επιβάλλοντας δομική ακαμψία στον πεπτιδικό δεσμό που προηγείται της προλίνης στην πρωτεϊνική αλυσίδα. Λόγω της ιδιαίτερης δομής της εντοπίζεται κυρίως σε σημεία καμπής (στροφής) των πρωτεϊνικών αλυσίδων, και όχι σε δευτεροταγείς δομές τύπου α-έλικας ή β-πτυχωτής επιφάνειας. Η L-προλίνη παράγεται βιοχημικά από το L-γλουταμινικό οξύ. Για την αντίδραση μετατροπής απαιτούνται ένα μόριο ATP και δύο μόρια NADPH . Η ίδια η προλίνη είναι πρόδρομη ένωση της υδροξυπρολίνης, ενός από τα βασικά συστατικά του κολλαγόνου. Εργαστηριακά η προλίνη μπορεί να παραχθεί σαν ρακεμικό μίγμα από τον διαιθυλεστέρα του μηλονικού οξέος και το ακρυλονιτρίλιο. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της προλίνης είναι η δομική ακαμψία της, και γι' αυτό αξιοποιείται πρωτίστως ως ρυθμιστής της δευτεροταγούς δομής των πρωτεϊνών. Ειδικότερα, η παρουσία της προλίνης στην αλληλουχία των αμινοξέων συνήθως επιφέρει την διακοπή μιας ελικοειδούς πρωτεϊνικής δομής (α-έλικα) και συνεπάγεται τη μετάβαση σε μία δομικά πιο άτακτη περιοχή του πολυπεπτιδίου. Η προλίνη είναι επίσης αναγκαία για τον σχηματισμό του κολλαγόνου. J. M. Berg, L. Stryer, J. L. Tymoczko, Βιοχημεία, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2005. D. Whitford, Proteins: structure and function, Wiley, 2005.
Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Α' Κατηγορίας Ανδρών Κύπρου 2014-2015

Η Α΄κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2014–15 αποτελεί την 61η διοργάνωση από την ίδρυση της Α' Κατηγορίας Κύπρου, ενώ απότελεί την 48η υπό την αιγίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. Πρωταθλήτρια ήταν η Πετρολίνα ΑΕΚ για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 7 ομάδες οι οποίες αναμετρώνται τρεις φορές μεταξύ τους στην κανονική περίοδο. Οι πρώτες τέσσερις συμμετέχουν στα πλέι-οφ. Η τελευταία ομάδα στο τέλος της κανονικής περιόδου διαβαθμίζεται στη Β1 κατηγορία. Τη θέση στο νέο πρωτάθλημα παίρνει η πρωταθλήτρια της Β1 κατηγορίας. Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στη διοργάνωση Basketball Champions League και η κυπελλούχος ομάδα στο FIBA Europe Cup. Και οι δύο διοργανώσεις ανήκουν στην FIBA. Οι ακόλουθες 8 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κύπρου κατά τη διάρκεια της περιόδου 2014-15: Πετρολίνα ΑΕΚ Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ* ΑΠΟΕΛ Απόλλων Λεμεσού Ένωσις Θυέλλης Αναγεννήσεως Έγκωμης (ΕΘΑ Έγκωμης) Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (ΕΝΠ) Κεραυνός Στροβόλου Ομόνοια Λευκωσίας*Το Σωματείο Α.Ε. Λεμεσού, αν και διέθετε δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα, δεν διευθέτησε εγκαίρως με τη F.I.B.A. σημαντικά οικονομικά ζητήματα, με αποτέλεσμα την αναστολή της λειτουργίας του ανδρικού του τμήματος. Στην κλήρωση έλαβε κλειδάριθμο, ωστόσο όλοι οι αγώνες κατακυρώθηκαν υπέρ της αντίπαλης ομάδας με σκορ 20-0. Πετρολίνα ΑΕΚ - Κεραυνός Στροβόλου ( 3 - 1 ) ΑΠΟΕΛ - ΕΘΑ Έγκωμης ( 3 - 2 ) Πετρολίνα ΑΕΚ - ΑΠΟΕΛ ( 3 - 1 ) «Βαθμολογία & Πρόγραμμα Α' Κατηγορίας Ανδρών 2014-2015», πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. «Ειδική Προκήρυξη Πρωταθλήματος Α' Κατηγορίας Ανδρών 2014-2015», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Καλαθόσφαιρας. (pdf)
Γκόρνταν Φίριτς

Ο Γκόρνταν Φίριτς, γεννημένος την 1 Σεπτεμβρίου 1970 στο Βαρές της Βοσνίας, είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,97 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Φίριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπόσνα Σαράγεβο, υπογράφοντας το πρώτο του συμβόλαιο σε ηλικία δεκαεννέα ετών. Παρέμεινε στην Μπόσνα μέχρι το 1993, με μεγαλύτερη επιτυχία τη συμμετοχή του στον τελικό του κυπέλλου Γιουγκοσλαβίας της σεζόν 1991-92.Το καλοκαίρι του 1993, υπέγραψε στην ιταλική Νάπολι, για να συνεχίσει μέχρι το 2000 στο ιταλικό πρωτάθλημα με τις ομάδες της Τορίνο, της Μόντενα, της Στεφανέλ Τριέστε και της Αουρόρα Τζέζι. Στην εξαετία αυτή, αγωνίστηκε σε 129 παιχνίδια με μέσους όρους 17,0 πόντων, 4,8 ριμπάουντ, 2,0 κλεψιμάτων και 1,9 ασίστ.Την σεζόν 2000-01, φόρεσε τη φανέλα του Άρη Θεσσαλονίκης, αγωνιζόμενος σε 23 αγώνες με μέσο όρο 7,8 πόντων, 4,2 ριμπάουντ και 3,8 ασίστ. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν, μεταγράφηκε στη γερμανική Μπράουνσβάιγκ, όπου παρέμεινε ως την σεζόν 2003-04. Επέστρεψε στην Αουρόρα Τζέζι για μόλις τέσσερις αγώνες το 2004, για να γυρίσει στην Μπράουνσβάιγκ μέχρι το 2006. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην ομάδα που τον ανέδειξε, την Μπόσνα Σαράγεβο το 2007, έχοντας κάνει ένα σύντομο πέρασμα από την Ελβετία και τη Φινλανδία.Παράλληλα, πραγματοποίησε μεγάλη, χρονικά, καριέρα στην εθνική ομάδα της Βοσνίας, από το 1993 ως το 2006. Αγωνίστηκε σε τέσσερις διοργανώσεις του Ευρωμπάσκετ, με μεγαλύτερη επιτυχία την όγδοη θέση του 1993.Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής στα τμήματα υποδομής της Μπάσκετ Ρίμινι μέχρι το 2014, όταν και ανέλαβε καθήκοντα βοηθού προπονητή στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Gordan Firic Basketball Player Profile Gordan Firic Europe Stats | Basketball-Reference.com Firic Gordan - Legabasket
Ρίτσαρντ Μπράντραμ

Ο Ρίτσαρντ Μπράντραμ, αγγλ. Richard Brandram (5 Αυγούστου 1911 - 28 Μαρτίου 1994) ήταν ταγματάρχης του Βρετανικού Στρατού, που νυμφεύτηκε την Αικατερίνη πριγκίπισσα της Ελλάδας το 1947. Αυτή ήταν συγγενής με τις πιο πολλές βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης. Ο Ρ. Μπράντραμ έλαβε τον Στρατιωτικό Σταυρό στη Βρετανία.

 Γεννήθηκε στο Μπέξιλ-ον-Ση (Bexhill-on-Sea), στο Σάσσεξ της Αγγλίας. Ο πατέρας του Ανδρέας ήταν επικεφαλής μίας ευγενούς οικογένειας γαιοκτημόνων και ίδρυσε τη Σχολή Μπίκλεϋ Παρκ (Bickley Park School) στο Κεντ, ενώ η μητέρα του Μωντ Κάμπμπελ Μπλέικερ (Maud Campbell Blaker) ήταν οικοκυρά. Η Αικατερίνη πριγκίπισσα της Ελλάδας ήταν μέλος του Ερυθρού Σταυρού, όταν ξεκίνησε το 1939 ο Β΄ Π. Π. Το 1941 οι δυνάμεις του Άξονα κατέλαβαν την Ελλάδα και η Αικατερίνη με τον αδελφό της Παύλο διέφυγαν στη Νότιο Αφρική με το αεροπλάνο. Η Αικατερίνη εργάστηκε σε ένα νοσοκομείο του Κέιπ Τάουν ως νοσοκόμος ως το 1946. Τότε για να επιστρέψει στη Βρετανία, μετέβη στην Αίγυπτο και πήρε το πλοίο RMS Ascania των Γραμμών Cunard. Επάνω σε αυτό γνώρισε τον Ρ. Μπράντραμ, ταγματάρχη του Πυροβολικού και παίκτη του ράγκμπυ. Όταν έφθασαν στην Αγγλία, έπειτα από τρεις εβδομάδες μνηστεύθηκαν, αλλά η ανακοίνωση των αρραβώνων τους έγινε το 1947. Τρεις εβδομάδες πριν τον γάμο τους, την 1η Απριλίου, ο αδελφός της Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας έπαθε καρδιακή προσβολή και απεβίωσε σύντομα, παρουσία της Αικατερίνης. Τον διαδέχθηκε ο Παύλος ως βασιλιάς, που τους πάντρεψε. Στις 25 Αυγούστου 1947 ο 2ος εξάδελφος της Αικατερίνης, ο Γεώργιος ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, της απένειμε τη θέση της κόρης δούκα, στη σειρά προτεραιότητας της Αυλής. Το ζεύγος έζησε στο Ήτον Σκουέαρ της Μπελγκράβια, στο κέντρο του Λονδίνου και έπειτα μετακόμισαν στο Κροφτ Κότατζ, στο Μάρλοου του Μπάκινγκχαμσαϊρ. Έπειτα από μακρά ασθένεια, ο Ρ. Μπράντραμ απεβίωσε το 1994, σε ηλικία 82 ετών. Νυμφεύτηκε στις 21 Απριλίου 1947 την Αικατερίνη πριγκίπισσα της Ελλάδας, κόρη του Κωνσταντίνου Α΄ βασιλιά της Ελλάδας και είχε τέκνο: (Ρίτσαρντ) Πωλ Τζωρτζ Άντριου γενν. 1 Απριλίου 1948, νυμφεύτηκε πρώτα στις 12 Φεβρουαρίου 1975 τη Jennifer Diane Steele (γενν. 23 Απριλίου 1951) και έχει τέκνα: Σοφί Έιλα γενν. 23 Ιανουαρίου 1981, παντρεύτηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2017 τον Humphrey Voelcker και έχει τέκνο: Μαξιμίλιαν Βάλτερ Voelcker γενν. 4 Φεβρουαρίου 2018. Νίκολας Τζωρτζ γενν. 23 Απριλίου 1982, παντρεύτηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2011 τη Katrina Johanne Marie Davis (γενν. 21 Μαρτίου 1978)· δεν έχουν τέκνα. Αλέξια Κάτριν γενν. 6 Δεκεμβρίου 1985, παντρεύτηκε στις 29 Απριλίου 2016 τον William John Palairet Hicks (γενν. 14 Αυγούστου 1983) και έχει τέκνο: Τεοντόρα γενν. 6 Μαρτίου 2019.Ο (Ρίτσαρντ) Πωλ Τζωρτζ Άντριου έκανε δεύτερο γάμο στις 19 Σεπτεμβρίου 2009 με την Kate Moreton (γενν. 1954)· δεν έχουν αποκτήσει απογόνους. Ricardo Mateos Sainz de Medrano, The Family of the Queen Sofía, The Greek Dynasty, the House of Hannover and the Real Cousins of Europe, The Sphere of Books, Madrid, 2004, No. 39847". The London Gazette (Supplement). 8 May 1953. p. 2574.
Ντε Βαλέρ

Ο Ντε Βαλέρ ήταν Τσεχοσλοβάκος προπονητής ποδοσφαίρου, ο οποίος κάθισε στον πάγκο της εθνικής ομάδας της Αιγύπτου, της Βικτόρια Ζίσκοφ και του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1932.

 Ο Ντε Βαλέρ ξεκίνησε την συνεργασία του με την ομάδα του Άρη τον Απρίλιο του 1930. Στον πρώτο του επίσημο αγώνα στον πάγκο των "κίτρινων", ο Άρης ηττήθηκε με 5-0 από τον Ολυμπιακό για το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1930. Ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με δημοσιογράφους της εποχής να αναφέρουν ότι η έλευση του νέου προπονητή λίγο πριν την έναρξη του πανελλήνιου πρωταθλήματος, αποδιοργάνωσε την ομάδα της Θεσσαλονίκης, κάτι που γίνεται πιο φανερό λόγω του ότι ο Άρης με το πέρασμα των ημερών παρουσίασε ένα πιο δυνατό σύνολο, χάνοντας τα δύο πρώτα ματς και φέρνοντας μία ισοπαλία και μία νίκη στα δύο τελευταία. Το 1931 διοργανώθηκε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος ως εθνική κατηγορία, με τους "κίτρινους" να τερματίζουν στη δεύτερη θέση, ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό. Εκείνη την χρονιά ο Ντε Βαλέρ, βαδίζοντας στα πρότυπα των συλλόγων του εξωτερικού, συγκρότησε τέσσερις ομάδες στον σύλλογο, με σύνολο 57 ποδοσφαιριστών. Την επόμενη χρονιά ο Άρης κατέκτησε εύκολα το πρωτάθλημα Ελλάδος, έχοντας διαφορά δύο νικών από τον δεύτερο Παναθηναϊκό, ενώ υπήρξε φιναλίστ του πρώτου τελικού του κυπέλλου, όπου ηττήθηκε με 5-3 από την ΑΕΚ. Ο Ντε Βαλέρ πήρε την πρωτοβουλία να χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά τον 16χρονο Κλεάνθη Βικελίδη στη νίκη του Άρη εναντίον του Απόλλωνα Αθηνών με 6-1.Μετά το τέλος της σεζόν 1931-32 ο σύλλογος δεν ανανέωσε το συμβόλαιο του προπονητή, λόγω των οικονομικών δυσχερειών που αντιμετώπιζε. "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7 Η Ιστορία του Συλλόγου: 1931-1950
Ζίτα Γκιλόφσκα

Η Ζίτα Γκιλόφσκα (πολωνικά: Zyta Janina Gilowska‎, 7 Ιουλίου 1949 - 5 Απριλίου 2016) ήταν Πολωνίδα οικονομολόγος, ακαδημαϊκός και πολιτικός. Διετέλεσε υπουργός Οικονομίας και αντιπρόεδρος της πολωνικής κυβέρνησης την περίοδο 2006 - 2007.

 Γεννήθηκε το 1949 στο Νόβε Μιάστο Λουμπάφσκιε του βοϊβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας στη βόρεια Πολωνία. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και το 1981 απέκτησε διδακτορικό στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο Μαρία Σκουοντόφσκα-Κιουρί του Λούμπλιν. Στο ίδιο ίδρυμα διετέλεσε βοηθός καθηγητή από το 1972 μέχρι το 1985 και αναπληρώτρια καθηγήτρια από το 1995 έως το 1999, ενώ από το 2001 δίδασκε ως καθηγήτρια στο ιδιωτικό Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν. Η ενεργή ενασχόλησή της με την πολιτική ξεκίνησε το 1994 όταν έγινε μέλος του φιλελεύθερου κόμματος Unia Wolności (ελλ: Ένωση Ελευθερίας), στους κόλπους του οποίου παρέμεινε για μια διετία. Επιπλέον υπήρξε από το 1992 έως το 1998 αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο συμβούλιο του Κογκρέσου Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών της Ευρώπης που εδρεύει στο Στρασβούργο και μέλος διαφόρων κρατικών οργανισμών και επιτροπών. Μετά την αποχώρησή της από την Unia Wolności, προσχώρησε στην Πολιτική Πλατφόρμα με την οποία εξελέγη το 2001 στη Σέιμ (Κάτω Βουλή της Πολωνίας), φτάνοντας παράλληλα μέχρι το αξίωμα της αντιπροέδρου του κόμματος. Τον Μάιο του 2005 αποχώρησε από την Πολιτική Πλατφόρμα και την 7η Ιανουαρίου του 2006 ανέλαβε ως ανεξάρτητη το υπουργείο Οικονομίας καθώς και τα καθήκοντα της αντιπροέδρου στην κυβέρνηση του συντηρητικού κόμματος του Νόμου και Δικαιοσύνης των αδελφών Κατσίνσκι υπό τον Καζιμίρ Μαρτσίνκεβιτς. Η πρώτη θητεία της Γκιλόφσκα ολοκληρώθηκε πρόωρα τον Ιούνιο του ίδιου έτους μετά την απομάκρυνσή της εξαιτίας κατηγοριών εναντίον της σχετικά με τη δράση της κατά την κομμουνιστική περίοδο, με την ίδια να τις αρνείται. Λίγους μήνες αργότερα (22 Σεπτεμβρίου του 2006) επέστρεψε στις θέσεις της στο υπουργείο Οικονομίας και την αντιπροεδρία της κυβέρνησης, τις οποίες διατήρησε μέχρι τον Νοέμβριο του 2007, όταν ανήλθε στην εξουσία η Πολιτική Πλατφόρμα. Απεβίωσε στις 5 Απριλίου του 2016.
Κατάλογος των επεισοδίων του Μέρλιν

Η παρακάτω ακολουθεί η λίστα των επεισοδίων της Βρετανικής τηλεοπτικής σειράς Μέρλιν. Ξεκίνησε τη μετάδοσή της στο BBC One στις 20 Σεπτεμβρίου του 2008 και μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου του 2011, 52 επεισόδια έχουν προβληθεί από τέσσερις κύκλους, με έναν πέμπτο έτοιμο να προβληθεί το 2012.Δημιουργήθηκε από τους Τζούλιαν Τζόουνς, Τζέικ Μίτσι, Τζούλιαν Μέρφι και Τζόνι Καπς με βάση τους Αρθουριανούς θρύλους του μυθικού μάγου Μέρλιν και τη σχέση του με τον Πρίγκιπα Άρθουρ, αλλά διαφέρει από τις παραδοσιακές εκδόσεις του μύθου με πολλούς τρόπους, κυρίως τους χαρακτήρες. Παράγεται από την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής Shine Limited. Ο αμερικάνικος τηλεοπτικός οργανισμός NBC ξεκίνησε να προβάλει το πρόγραμμα στις 21 Ιουνίου του 2009, αλλά μετά από μια μείωση στην τηλεθέαση, η σειρά μεταφέρθηκε στο καλωδιακό κανάλι Syfy, όπου ξεκίνησε τη μετάδοση του δεύτερου κύκλου στις 2 Απριλίου του 2010. Οι πρώτοι τρεις κύκλοι είναι διαθέσιμοι σε DVD στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ. Οι πρώτοι τρεις κύκλοι είναι διαθέσιμοι στο Netflix στη Βόρεια Αμερική.

 Γυρίσματα για τον κύκλο 5 του Μέρλιν ξεκίνησαν στις αρχές του Μαρτίου 2012. Λίγες λεπτομέρειές έχουν αποκαλυφθεί σχετικά με τον επερχόμενο πέμπτο κύκλο, ο οποίος, προφανώς, θα τοποθετηθεί αρκετά χρόνια μετά τα γεγονότα του τέταρτου κύκλου. Στον κύκλο θα δούμε την επιστροφή του Μόρντρεντ, αλλά μεγαλύτερο σε ηλικία, που παίζεται από τον Αλέξανδρο Βλάχο. Μια σειρά ντοκιμαντέρ η οποία δημιουργήθηκε από το BBC που ονομάζεται Μυστικά και Μαγεία παρήχθη για να συνοδεύσει τα επεισόδια του δεύτερου κύκλου. Κατά παρόμοιο τρόπο με το Doctor Who Εμπιστευτικό, εξετάζει την παραγωγή του κάθε επεισοδίου του δράματος, με συνεντεύξεις των ηθοποιών καθώς επίσης και του ομίλου στην εμφάνισή τους στα πλάνα. Αν και το Μέρλιν Μυστικά και Μαγεία δεν επαναλειτούργησε για τον δεύτερο κύκλο, η Αναζήτηση του Μέρλιν των Κόλιν & Μπράντλεϊ παρήχθη για να συνοδεύσει τον Κύκλο 3 του Μέρλιν. Ο Κόλιν Μόργκαν και ο Μπράντλεϊ Τζέιμς, οι οποίοι παίζουν τους Μέρλιν και Άρθουρ στο Μέρλιν, εμφανίζονται σε έναν εβδομαδιαίο κύκλο από μικρά (συνήθως 2 έως 4 λεπτών) απευθείας σύνδεσης βίντεο δημοσιευμένα στην επίσημη ιστοσελίδα του Μέρλιν. Σε κάθε επεισόδιο οι ηθοποιοί είναι υποχρεωμένοι να ολοκληρώσουν διάφορες προκλήσεις και αποστολές, συμπεριλαμβανομένων ερωτήσεων και παιχνιδιών με διασκεδαστικά λάθη από το Μέρλιν να εμφανίζονται τακτικά. Η Αναζήτηση του Μέρλιν των Κόλιν & Μπράντλεϊ παρήχθη από τον Ίαν Σμιθ με τον Λουκ Μπέικερ ως βοηθό παραγωγού. Μέρλιν στο BBC Online
Markarian 231

Ο Markarian 231 ή UGC 8058 είναι γαλαξίας Σίφερτ Τύπου 1 ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1969 στα πλαίσια έρευνας για τον εντοπισμό γαλαξιών με ισχυρή υπεριώδη ακτινοβολία. Βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος και απέχει περίπου 581 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη. Στον Markarian 231 υπάρχει το πλησιέστερο στην Γη γνωστό κβάζαρ και στον πυρήνα του υπάρχει υπερμεγέθης δυαδική μαύρη τρύπα.

 Είναι ιδιαίτερα έντονος ο σχηματισμός νέων άστρων στον γαλαξία. Στο κέντρο του υπάρχει δακτύλιος αστρογέννεσης όπου ο ρυθμός σχηματισμού νέων αστέρων φτάνει τις 100 ηλιακές μάζες κάθε χρόνο. Το 2015 ανακαλύφθηκε ότι η μεγάλη μαύρη τρύπα (με μάζα 150 εκατομμύρια φορές αυτή του Ήλιου) που βρίσκεται στο κέντρο του έχει ως συνοδό δεύτερη μαύρη τρύπα με μάζα τέσσερα εκατομμύρια φορές αυτή του Ήλιου. Για να ολοκληρωθεί μία πλήρης τροχιά της μιας μαύρης τρύπας πέριξ της άλλης χρειάζονται 1,2 χρόνια. Markarian 231 at ESA SpaceRef Feb 23, 2011 Quasar's Belch Solves Longstanding Mystery, from Gemini North Observatory, ApJ March 2011, to be published. Chang-Shuo Yan, Youjun Lu, Xinyu Dai, and Qingjuan Yu. "A probable milli-parsec supermassive binary black hole in the nearest quasar MRK 231" 2015 August 14 The Astrophysical Journal, Vol. 809, Iss. 2 doi:10.1088/0004-637X/809/2/117 http://www.cnn.com/2015/08/31/us/double-black-hole-nasa-hubble-feat/ http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-3216925/Quasar-powered-TWO-monster-black-holes-spotted-Whirling-binary-reveals-clues-galaxies-merge.html http://www.sci-news.com/astronomy/science-supermassive-binary-black-hole-markarian231-03180.html http://dso-browser.com/dso/info/UGC/8058
Νίκη της Πάρου

Η Νίκη της Πάρου είναι πρώιμη κλασική απεικόνιση της Νίκης από τον 5ο αιώνα π.Χ. (περ. 480 π.Χ.). Η λευκή μαρμάρινη μορφή βρέθηκε πριν από το 1885 στο νησί της Πάρου.

 Η γυναικεία φιγούρα, αρχικά φτερωτή, απεικονιζόταν να αιωρείται, σε έναν πέπλο χωρίς ζώνη που κρεμόταν ανοιχτός. Τα φτερά και αυτή η στάση την προσδιορίζουν ως Νίκη. Λείπουν το κεφάλι, το αριστερό χέρι, το κάτω μέρος του δεξιού χεριού, τα περισσότερα μέρη των φτερών και τα πόδια. Ακόμα κι έτσι, μπορεί να αναγνωριστεί ότι το αριστερό πόδι είναι ελαφρώς πιο μπροστά, ενώ το δεξί φαίνεται να είναι τεντωμένο προς τα πίσω. Αυτή η στάση σε σχέση με την πρόσθια κλίση της μορφής στο σύνολό της είναι επίσης μια χαρακτηριστική στάση σε μεταγενέστερες απεικονίσεις της Νίκης όπως η Νίκη του Μενδαίου Παιωνίου. Στην κλασική περίοδο αυτή η στάση αντικατέστησε το αρχαϊκό «γονατιστό τρέξιμο» ως τον συνήθη τρόπο απεικόνισης της Νίκης. Η κλίση προς τα εμπρός του άξονα του σώματος, η οποία δημιουργείται κυρίως από την ευθύτητα του πάνω μέρους του σώματος και την έντονη κλίση του κάτω σώματος προς τα αριστερά, θα έκανε ολόκληρη τη φιγούρα να γέρνει ελαφρά και θα είχε μετατοπίσει όλο το βάρος από το αριστερό πόδι. Ο αριστερός βραχίονας πρέπει να ανακατασκευάστηκε σαν να έχει τεντωθεί προς τα πάνω, όταν η φιγούρα στερεώθηκε στη θέση του. Είναι η παραβίαση των κανόνων βαρύτητας που προέκυψε που έδωσαν στη Νίκη της Πάρου την όψη της αιωρούμενης. Στη συνέχεια λαμβάνει χώρα μια μετάβαση στο αγαλματίδιο από μια πλαϊνή σε μια προς τα εμπρός κινούμενη φιγούρα, ως αποτέλεσμα της αλλαγής της στάσης. Οι αρχικές συνθήκες της δημιουργίας αυτής της Νίκης δεν είναι ξεκάθαρα γνωστές. Είτε χρησίμευε ως ακρωτήριο είτε πρέπει να ήταν μνημείο νίκης. Αν και δεν είναι γνωστό ότι υπήρξε νίκη των Πάριων γύρω στο 470/60 π.Χ., το γεγονός ότι είναι λαξευμένο πλήρως καθιστά πιο πιθανό ότι επρόκειτο για μνημείο νίκης. Αλεξάνδρα Γουλάκη. Klassische und Klassizistische Nikedarstellungen. Unpublished PhD Dissertation, Βόννη 1981, σελ. 36 επ. Cornelia Isler-Kerényi. Νίκη. Der Typus der laufenden Flügelfrau στο archaischer Zeit. 1969, σελ. 95 επ. Υ. Κουράγιος. Πάρος. Αντίπαρος. 2004, σελ. 88. Cornelia Thöne. Ikonographische Studien zu Nike im 5. Jahrhundert v. Ο Χρ. Untersuchungen zur Wirkungsweise und Wesensart. Χαϊδελβέργη 1999,(ISBN 3-9804648-2-2) . Φ. Ζαφειροπούλου. Πάρος. 1998, σελ. 50.
Μάχες της Κρεμίνας

Ως μάχες της Κρεμίνας είναι γνωστές δύο στρατιωτικές αναμετρήσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για τον έλεγχο της Κρεμίνας στην ανατολική Ουκρανία. Η πρώτη μάχη ξεκίνησε στις 18 Απριλίου 2022 και ολοκληρώθηκε την επόμενη μέρα με ρωσική νίκη, και θεωρήθηκε σαν αρχή της Μάχης του Ντονμπάς για τον έλεγχο της περιοχής του Ντονμπάς.Η δεύτερη μάχη ξεκίνησε στις 2 Οκτωβρίου 2022, μια ημέρα αφότου ο ουκρανικός στρατός ανακατέλαβε το Λιμάν.

 Η Κρεμίννα, μια πόλη 18.000 κατοίκων, αποτελεί μια πόλη με στρατηγική σημασία για την εξέλιξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επειδή ο έλεγχος της πόλης επιτρέπει την γρηγορότερη πρόσβαση στο Κραματόρσκ, το οποίο απέχει μόλις 1 ώρα οδικώς από την Κρεμίνα. Στις 18 Απριλίου, οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη της Κρεμίνας, και σχετικά με αυτό ο Κυβερνήτης της Περιφέρειας Λουχάνσκ Σέρχι Χαϊντάι ανέφερε ότι ξεκίνησαν οδομαχίες και ότι δεν ήταν δυνατή η εκκένωση της πόλης. Οι Ρώσοι, σύμφωνα με τον ίδιο, είχαν μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό και οι πολίτες ήταν περικυκλωμένοι. Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές, περικυκλώνοντας την πόλη. Οι μάχες συνεχίστηκαν όλη τη νύχτα με τις μάχες να συνεχίζουν να είναι ιδιαίτερα σκληρές. Στις 19 Απριλίου ο Χαϊντάι ανέφερε ότι τα ουκρανικά στρατεύματα στην πόλη αποσύρθηκαν, δίνοντας στα ρωσικά στρατεύματα τον πλήρη έλεγχο της πόλης. Η Κρεμίνα ήταν η πρώτη πόλη στη περιοχή του Ντονμπάς, η οποία έπεσε στους Ρώσους. Ο κυβερνήτης Χαϊντάι υποστήριξε ότι σκοτώθηκαν 200 άμαχοι, αλλά θα μπορούσαν να ήταν περισσότεροι. Ουκρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν στις 25 Απριλίου ότι μια έκρηξη στο Δημαρχείο της Κρεμίνας από έκρηξη αερίου στοίχισε τη ζωή σε Ρώσους στρατιώτες. Εν μέσω της ουκρανικής αντεπίθεσης στο Χάρκοβο του 2022, η Ουκρανία ξεκίνησε τη Δεύτερη Μάχη του Λιμάν στις 10 Σεπτεμβρίου και περίπου την ίδια ώρα, οι ουκρανικές δυνάμεις. Στις 19 Σεπτεμβρίου η Ουκρανία ανακατέλαβε την Μπιλοχορίβκα, ένα χωριό στη περιφέρεια Λουχάνσκ, με αποτέλεσμα πλέον η περιφέρεια Λουχάνσκ να μην είναι υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο.Τη νύχτα της 27ης προς 28η Σεπτεμβρίου, οι ουκρανικές δυνάμεις διέσχισαν τον βόρειο Ντονέτς στη Ντρονίβκα, εισέβαλαν στο δασικό πάρκο του ποταμού βόρειου Ντονέτς και απέκλεισαν επιτυχώς την πρόσβαση των Ρώσων στον κρίσιμο δρόμο Κρεμίνας-Τόρσκε, επιταχύνοντας την περικύκλωση των ρωσικών δυνάμεων στη περιοχή του Λιμάν και ανοίγοντας μια διαδρομή για την επίθεση στη Κρεμίνα.. Η ανακατάληψη του Λιμάν οδήγησε στην ανακατάληψη μιας πόλης με στρατηγική σημασία για τους Ουκρανούς, στις 1 Οκτωβρίου. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 οι Ρώσοι ανακοίνωσαν την προσάρτηση των περιφερειών Ντόνετσκ και Λουχάνσκ στη Ρωσία.Στις 2 Οκτωβρίου, οι ουκρανικές δυνάμεις βομβάρδισαν σφοδρά ρωσικές θέσεις στην Κρεμίνα και την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τον Γκάρντιαν, Ουκρανοί έριξαν πυρ κατά ρωσικών δυνάμεων που είχαν υποχωρήσει στην Κρεμίνα.Στις 3 Οκτωβρίου, τα ουκρανικά στρατεύματα κατέλαβαν κάποια εδάφη στην γραμμή ποταμός Όσκιλ-Κρεμίνα, με στόχο την περιφέρεια Λουχάνσκ. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, ρωσικά στρατεύματα την ίδια μέρα είχαν υποχωρήσει στην Κρεμίνα, όπου βρίσκεται, στις 7 Οκτωβρίου, η γραμμή του μετώπου.
Μακρυώτισσα Σερρών

Η Μακρυώτισσα ή Μαγκριώτισσα, έως το 1927 γνωστή ως Τουρπές, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Ηρακλείας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων νότια του χωριού Ζευγολατιό Σερρών, σε υψόμετρο 90 μέτρων, δίπλα από τον ποταμό Στρυμόνα. Ο οικισμός αναφέρεται σε κάποιες πηγές και ως Τουρμπές, Τουρμπέσι, Τρουμπέσι ή Τούραβος.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακιού των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ότι το 1873 το χωριό είχε 45 σπίτια με 50 χριστιανούς κατοίκους. Σύμφωνα με τη μελέτη «Αι Σέρραι και τα προάστεια, τα περί Σέρρας και η Μονή Ιωάννου του Προδρόμου» του Πέτρου Παπαγεωργίου, το 1894 το χωριό είχε 200 Τούρκους και 60 χριστιανούς κατοίκους. Η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», αναφέρει ότι το 1900 ο Τουρπές είχε 350 κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 230 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το χωριό πέρασε από την οθωμανική κυριαρχία στην βουλγαρική. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, το 1913, το χωριό ερημώθηκε και ο πληθυσμός διέφυγε στη Βουλγαρία. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 δεν είχε κατοίκους. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Δραγοσίου (Ζευγολατιό), μαζί με το χωριό Τουρίτσα (Τριάδα). Στο Τουρπές εγκαταστάθηκαν 60 οικογένειες προσφύγων από τη Μακρυώτισσα Βιζύης της Ανατολικής Θράκης, σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων και το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Μακρυώτισσα. Οι κάτοικοι του οικισμού, ήδη πρόσφυγες, υποχρεώθηκαν ξανά σε αναγκαστική εγκατάλειψη μετά τον εμφύλιο πόλεμο και μετεγκαταστάθηκαν στο Ζευγολατιό Σερρών, στη Μαυροθάλασσα Σερρών, στο Στρυμωνικό Σερρών και στο Δασοχώρι Σερρών. Από τα κτήρια του οικισμού σώζεται σήμερα μόνο η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Την 29η Σεπτεμβρίου 1941, γερμανικά στρατεύματα κατοχής εισήλθαν στην Μακρυώτισσα και εκτέλεσαν πέντε άμαχους κατοίκους, καθώς και έναν κάτοικο του Ζευγολατιού.
Ξύλινο δάπεδο

Το ξύλινο δάπεδο, παρκέτο, ή/και παρκέ (αγγλ. wood flooring, parquet) είναι πάτωμα που κατασκευάζεται από ξύλο ή προϊόντα ξύλου, που έχει κατάλληλα μορφοποιηθεί και σχεδιαστεί για δομική και αισθητική χρήση. Το ξύλο ως φυσικό υλικό υψηλής αισθητικής ομορφιάς και θερμικής μονωτικότητας είναι μια κοινή και συνηθισμένη επιλογή ως παρκέτο (δάπεδο) και μπορεί να διατίθεται σε διάφορα σχέδια, χρώματα, κοπές και είδη. Στα δάπεδα αυτά περιλαμβάνεται και τα δάπεδα από μπαμπού αν και αυτά είναι κατασκευασμένα από υλικό παρόμοιο και όχι από ξύλο.

 Τα δάπεδα από μασίφ ξύλο είναι κατασκευασμένα από ξύλινες σανίδες, πάχους 20-25 mm. Τα δάπεδα από μασίφ ξύλο χρησιμοποιήθηκαν αρχικά για δομικούς σκοπούς, τοποθετημένα κάθετα στις ξύλινες δοκούς στήριξης ενός κτηρίου, γνωστών ως δοκοί ή έδρανα. Προτιμούνται τα είδη, λευκή δρυς, σφενδάμι, οξιά, καρυδιά και πολλά άλλα, συνήθως με υψηλή σκληρότητα και καλές ηχομονωτικές ιδιότητες.Με την αυξημένη χρήση του σκυροδέματος ως υποδάπεδο, το κατασκευασμένο ξύλινο δάπεδο έχει αποκτήσει δημοφιλία. Ωστόσο, τα δάπεδα από μασίφ ξύλο εξακολουθούν να είναι κοινά, έχουν παχύτερη επιφάνεια φθοράς, μπορούν να τρίβονται και να συντηρούνται και φέρουν συνήθως ένα σκληρό λούστρο. Το δάπεδο λαμινέιτ είναι νεότερου τύπου δάπεδο, που αποτελείται από δύο ή περισσότερα στρώματα ξύλου που συγκολλούνται μαζί για να σχηματίσουν μια σανίδα. Συνήθως, το δάπεδο αυτό φέρει ως εξωτερική - εμφανής επιφάνεια ένα λεπτό στρώμα (φύλλο ξύλου) από ένα ακριβό και πανέμορφο είδος ξύλου που έχει συγκολληθεί με έναν πυρήνα κατασκευασμένο, α) είτε από φθηνότερα είδη (πεύκο, έλατο, ερυθρελάτη), β) είτε από συγκολλημένο προϊόν ξύλου (HPL) που είναι ινοσανίδα υψηλής πυκνότητας. Η αυξημένη σταθερότητα του δαπέδου αυτού επιτυγχάνεται με τη λειτουργία κάθε στρώματος υπό γωνία 90° προς το παραπάνω στρώμα (στρώση). Αυτή η σταθερότητα το καθιστά ένα ποιοτικό προϊόν που μπορεί να εγκατασταθεί σε όλους τους τύπους δαπέδων, κυρίως για επαγγελματικούς χώρους αλλά και σε κατοικίες. Σήμερα τα δάπεδα λαμινέιτ (που είναι και φθηνότερα) είναι ο πιο συνηθισμένος τύπος δαπέδων στην Ευρώπη, ενώ έχει αυξηθεί η δημοτικότητα τους και στη Βόρεια Αμερική.Τα ξύλινα δάπεδα συχνά συγχέονται με τα βινυλικά δάπεδα -που είναι και αυτά διαδεδομένα- αλλά δεν είναι παρκέτα. Το δάπεδο από βινύλιο είναι σαν πλαστικό, που ομοιάζει κάπως με ξύλο.
Δημήτρης Ρέγας

Ο Δημήτρης Ρέγας (17 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Έλληνας αθλητής του στίβου, που αγωνίζεται στα 400μ. Το 2005 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες εφήβων. Προπονητής του είναι ο Γιώργος Παναγιωτόπουλος.

 Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1986. Ο Ρέγας προκρίθηκε στον τελικό των 400 μέτρων στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου του 2006 και τερμάτισε 4ος, πετυχαίνοντας νέα ατομική επίδοση με 45.60 (το προηγούμενό του ρεκόρ ήταν 46.22). Ο πρωταθλητής πραγματοποίησε εντυπωσιακές εμφανίσεις στη διοργάνωση και τερμάτισε σε χρόνο 46.23, κατατασσόμενος στην όγδοη θέση στον τελικό του αγωνίσματος, στις 9 Αυγούστου του 2006. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο που έλαβε χώρα στην Αθήνα στις 16 και 17 Σεπτεμβρίου του 2006, τερμάτισε τρίτος με πανελλήνια επίδοση 45.11 , η οποία ήταν επίσης βαλκανικό ρεκόρ και 4η καλύτερη στην Ευρώπη. Τον Ιούλιο του 2008 έγινε γνωστό ότι ο Ρέγας βρέθηκε θετικός σε έλεγχο για αναβολικές ουσίες κατά τη διάρκεια του Πανελληνίου πρωταθλήματος στίβου. Φέρεται να έχει χρησιμοποιήσει την ουσία m3 στην οποία είχαν βρεθεί θετικοί οι 11 αρσιβαρίστες της Εθνικής ομάδας αλλά και ο κολυμβητής Γιάννης Δρυμωνάκος. Στο άκουσμα της είδησης, ο αθλητής εξέδωσε ανακοίνωση, όπου ανέφερε ότι θα υπέβαλε μήνυση κατ' αγνώστων.
Θέονταρντ του Μάαστριχτ

Ο Θέονταρντ (Theodard, Diethardt ή Dodart, περ. 618 - περ. 670) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν χριστιανός επίσκοπος Μάαστριχτ-Λιέγης, που σήμερα βρίσκονται σε Ολλανδία και Βέλγιο αντίστοιχα. Καθώς πήγαινε να διαμαρτυρηθεί για τη λεηλασία της επισκοπής του από τους Φράγκους ευγενείς, δολοφονήθηκε και θεωρείται μάρτυρας. Εορτάζεται στις 10 Σεπτεμβρίου. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Λάμπερτ.

 Ήταν γιος του Λάμπερτ Α΄ κόμη του Εσμπαί και της Χρότλιντ. Αδελφός του (ή γαμπρός του) ήταν ο Χρόντμπερτ Β΄, παλατινός κόμης της Νευστρίας. Γνωρίζουμε λίγα για τη ζωή του. Υπάρχει μία βιογραφία του 7ου αι., γραμμένη μάλλον από τον Χέριγκερ, ηγούμενο του αββαείου τού Λόμπες. Επίσης μια μεταγενέστερη βιογραφία του γράφτηκε από τον Άνσελμο, επίσκοπο Λιέγης. Θεωρείται μαθητής τού Ρέμακλους στη μονή τού Στάβελοτ στο Βέλγιο. Όταν ο διδάσκαλός του έγινε επίσκοπος τού Τόνγκερεν-Μάαστριχτ περ. το 653, ο Θέονταρντ τον διαδέχθηκε ως ηγούμενος της διπλής μονής Στάβελοτ-Μάλμεντυ. Το 663 ο Ρέμακλους αποσύρθηκε στο Στάβελοτ και ο Θέονταρντ τον διαδέχθηκε ως επίσκοπος του Μάαστριχτ. Οι βιογράφοι του τον περιγράφουν ως εύθυμο και αξιαγάπητο άνδρα, που εκτέλεσε τον ρόλο του επισκόπου με πολύ ενεργητικότητα και ποιμενική φροντίδα. Ως επίσκοπος το 664 προήδρευσε στην αφιέρωση των αββαείων Τρούντο (Σαιν-Τρον) στο Σαιν-Κεντέν και του Αγ. Ρεμίγιου στο Ρενς. Δολοφονήθηκε περ. το 670, καθώς ταξίδευε διαμέσου του δρυμού του Μπίνβαλντ κοντά στο Σπάιερ με σκοπό να ζητήσει δικαιοσύνη από τον Χιλπέριχο Β΄ της Αυστρασίας σε μια νομική διαμάχη, που αφορούσε τη λεηλασία της επισκοπής από ευγενείς των Φράγκων. Γενικά πιστεύεται ότι ο φόνος εκτελέστηκε για λογαριασμό των ευγενών αυτών. Αρχικά τάφηκε στο Ρύλτσχαϊμ. Μετά η σορός του μεταφέρθηκε στη Λιέγη από τον ανιψιό του Λάμπερτ, που τον διαδέχθηκε στην επισκοπή τού Μάαστριχτ. Paul Burns, Butler's Lives of the Saints, September (2000), pp. 90–1.
Πυθοδωρίδα του Πόντου

Η Πυθοδωρίς Φιλομήτωρ (30/29 π.Χ. - 38 μ.Χ.) ήταν βασίλισσα τού Πόντου ως σύζυγος τού Πολέμωνα Α΄ και βασίλισσα της Καππαδοκίας ως σύζυγος τού Αρχελάου.

 Ήταν το μόνο τέκνο τού βαθύπλουτου Πυθοδώρου τού Τραλλιανού και της Αντωνίας Πρίμας, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου, στρατηγού και μέλους της Β΄ Τριανδρίας. Μέσω της Αντωνίας και τού Μ. Αντωνίου ήταν εξαδέλφη τού Αυτοκράτορα Κλαυδίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σμύρνη. Ο πατέρας της ήταν Έλληνας της Μ. Ασίας, φίλος τού Γ. Πομπήιου. Έλαβε το όνομα τού πατέρα της. Η εκ μητρός μάμμη της ήταν η Αντωνία Υβρίδα η Νεότερη, εξαδέλφη τού συζύγου της Μ. Αντωνίου. Οι γάμοι της δείχνουν, πώς μία ευγενής, στα υποτελή στους Ρωμαίους βασίλεια, ανακατευόταν στην πολιτική και στα παιχνίδια εξουσίας. Περί το 14 π.Χ. παντρεύτηκε τον χήρο Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου, έτσι έγινε βασίλισσα τού Πόντου. Ο Πολέμων Α΄ απεβίωσε το 8 π.Χ. και η Πυθοδωρίδα έμεινε βασίλισσα τού Πόντου. Κράτησε την Κολχίδα, όχι όμως τον Κιμμέριο Βόσπορο, που δόθηκε στον γιο της πρώτης συζύγου τού Πολέμωνα Α΄, από προηγούμενο γάμο της, τον Τ. Ι. Ασπούργο. Έπειτα παντρεύτηκε τον χήρο Αρχέλαο της Καππαδοκίας, περιοχών της Κιλικίας και της Μικράς Αρμενίας. Έτσι έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας, κ.λπ.· δεν απέκτησαν τέκνα. Η Πυθοδωρίδα, έπειτα από τον γάμο αυτόν, είχε μετακινηθεί με τα τρία παιδιά της από τον Πόντο στην Καππαδοκία για να ζήσει με τον Αρχέλαο. Αυτός έκτισε ανάκτορο στην Ελαιούσα Σεβαστή της Κιλικίας Τραχέας. Το 17 μ.Χ. απεβίωσε ο Αρχέλαος και η Καππαδοκία έγινε ρωμαϊκή επαρχία· τα τμήματα της Κιλικίας δόθηκαν στον γιο του από τον πρώτο του γάμο, τον Αρχέλαο της Κιλικίας και η Μικρά Αρμενία στον Ζήνωνα, γιο της Πυθοδωρίδας, που βασίλευσε με το όνομα Αρταξίας Γ΄. Η Πυθοδωρίδα με τα υπόλοιπα τέκνα της επέστρεψε στον Πόντο. Ο Πολέμων Β΄ τη βοηθούσε στη διακυβέρνηση τού βασιλείου. Όταν εκείνη απεβίωσε, τη διαδέχθηκε στον θρόνο. Η Πυθοδωρίδα αναφέρεται από τον φίλο της Στράβωνα τον γεωγράφο, που την περιγράφει ως ενάρετη γυναίκα. Γράφει, ότι ήταν ικανή στο εμπόριο και πως ο Πόντος υπό την εξουσία της γνώρισε άνθηση. Στην Αθήνα βρέθηκε στήλη των τελών τού 1ου αι. π.Χ. με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΠΥΘΟΔΩΡΙΔΑ ΦΙΛΟΜΗΤΩΡ. Παντρεύτηκε πρώτα τον Πολέμωνα Α΄ τού Πόντου & τού Κιμμερίου Βοσπόρου και είχε τέκνα: Ζήνων 13 π.Χ.-34 μ.Χ., βασιλιάς της Αρμενίας ως Αρταξίας Γ΄. Πολέμων Β΄ 12 π.Χ.-74 μ.Χ., βασιλιάς τού Πόντου. Αντωνία Τρύφαινα 10 π.Χ.-55 μ.Χ., παντρεύτηκε τον Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης.Το 8 π.Χ. απεβίωσε ο Πολέμων Α΄ και η Πυθοδωρίδα έκανε δεύτερο γάμο με τον Αρχέλαο βασιλιά της Καππαδοκίας και περιοχών της Κιλικίας. Δεν απέκτησαν τέκνα. Cassius Dio, xlix. 32-51 Strabo, xii. p. 540 Suetonius, Tiberius, 37, Caligula, 1 Tacitus, Ann. ii. 42 Millar, Fergus, Schürer, Emil and Vermes, The History of the Jewish People in the Age of Jesus Christ (175 B.C. - A.D. 135), Geza Continuum International Publishing Group, 1973 A. Wagner, Pedigree and Progress, Essays in the Genealogical Interpretation of History, London, Philmore, 1975. Rutgers Alex CS4.W33.
Five to One

To Five to One είναι το ενδέκατο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου Waiting for the Sun, ο τρίτος δίσκος του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1968, από τη δισκογραφική εταιρεία Elektra Records.

 To τραγούδι, το οποίο αλληλοσυμπληρώνεται νοηματικά με το έκτο κομμάτι του άλμπουμ, "The Unknown Solder", περιγράφει το χάσμα των γενεών με τη μορφή "ένοπλης σύγκρουσης". Ο τίτλος αποτελεί αναφορά στην αναλογία μεταξύ λευκών και μαύρων, νέων και ηλικιωμένων, μη χρηστών και χρηστών μαριχουάνας, που υπήρχαν στις ΗΠΑ εκείνη την περίοδο. Η ηχογράφηση του τραγουδιού έγινε με τον Τζιμ Μόρισον σε έντονη κατάσταση μέθης, σε βαθμό που οι βοηθοί του συγκροτήματος χρειάστηκε να τον στηρίξουν ώστε να ολοκληρώσει την ερμηνεία του.Από μουσική άποψη, το "Five to One" έχει μια τραχύτητα που έχει περιγραφεί ως "πρώιμη χέβι μέταλ", ενώ ιδιαίτερα χαρακτηριστικός είναι και ο επιθετικός, παραμορφωτικός ήχος των τυμπάνων και του μπάσου. Πηγή έμπνευσης για ένα μέρος των στίχων του τραγουδιού φαίνεται πως υπήρξε το "Shadows of the Evening", ένας θρησκευτικός ύμνος της βικτωριανής εποχής. Το "Five to One" έχει συμπεριληφθεί στα ακόλουθα ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ: Absolutely Live (1970) In Concert (1991) Bright Midnight Records Sampler (2000) Live in Detroit (Cobo Hall, 05/08/1970) (2001) Live in Hollywood: Highlights from the Aquarius Theater Performances (2001) Box Set, Pt. 1 (2002) Bright Midnight: Live in America (2002) Live in Hollywood/Absolutely Live (2003) Boot Yer Butt! (2003) Set the Night on Fire: The Doors Bright Midnight Archives Collection (2006) Live in Boston 1970 (2007) Live in Pittsburgh 1970 (2008) Live in New York (2009) Live in Vancouver 1970 (2010) Live at the Bowl '68 (2012) Το "Five to One" έχει ερμηνευτεί από πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων: Yuya Uchida & The Flowers. Μέριλυν Μάνσον (με τον Ρόμπι Κρίγκερ στην κιθάρα). Velvet Revolver. Splean. Η Beyonce διασκεύασε το κομμάτι σ'ένα live. Το "Five to One" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Οι Doors Τζιμ Μόρισον – φωνητικά Ρόμπι Κρίγκερ – κιθάρα Ρέι Μάνζαρεκ – πλήκτρα Τζον Ντένσμορ– τύμπαναΣυμμετείχε επίσης ο: Νταγκλας Λούμπαν – μπάσο The Doors. «Five to One» (βίντεο). Live at the Aquarius Theatre. youtube. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015. «The Doors: Five to One (στίχοι)». Lyrics Freak. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Οκτωβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015. «The Doors: Five to One (Guitar) Tab». Ultimate Guitar. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015. «The Doors: Five to One Bass Tab». Ultimate Guitar. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2015.
Βάτα Πασχαλίεβιτς

Ο Μιχαήλο "Βάτα" Πασχαλίεβιτς (σερβικά : Михајло "Бата" Паскаљевић) (Ποζάρεβατς 14 Ιανουαρίου 1923 - 26 Ιανουαρίου 2004), ήταν ελληνικής καταγωγής ηθοποιός της Σερβίας. Έπαξε στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, μόνιμο μέλος του δραματικού θεάτρου του Βελιγραδίου από το 1950. Γεννήθηκε στην οικογένεια ενός πλούσιου Έλληνα του Ζώη Πασκάλ. Πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στο Κρούσεβατς. Έπαιζε κυρίως κωμικούς ρόλους. Πρώτος δραματικός ρόλος του ήταν πρωταγωνιστής στην ταινία "Σκέψεις" του 1987 σε σκηνοθεσία Γκόραν Μέρκοβιτς, για την οποία έλαβε το βραβείο για τον καλύτερο ανδρικό ρόλο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νις.

 Miraculous swordas Gricko, 1950 A suspicious person, 1954 Estranged country, 1957 I will be back, 1957 Diligence of dreams, 1960 There are no small Gods, 1961 The whistle at eight, 1962 Eagles fly early, 1966 Golden Sling, 1967 God died in vain, 1969 Father by force, 1969 My crazy head, 1971 The adventures of Borivoje Surdilovic, 1980 The Marathon family, 1982 Savamala, 1982 The man with four legs, 1983 Ciao, inspector, 1985 Black Marija, 1986 Déjà vu, 1987 The other man, 1988 Stand by, 1991 Aliens are to be blamed for everything, 1991 Tight skin 4, 1991 We're no angels, 1992 Tango Argentino, 1992 Better than escape, 1993 Things will get better, 1994 Birds that never fly, 1997 Barking on stars, 1998 Return of theives, 1998 The knife, 1999 War Live, 2000 Boomerang, 2001 Deadly cold, 2001 Natasha, 2001 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mihajlo Bata Paskaljević στο Wikimedia Commons
Νάξος (πόλη)

Η πόλη της Νάξου (Χώρα στην καθομιλουμένη - Νάξος επισήμως) είναι η πρωτεύουσα και το κύριο λιμάνι της νήσου Νάξου με 7.070 κατοίκους. Η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε λόφο ύψους περίπου 30 μέτρων και περιμετρικά γύρω από αυτόν. Από 1935 έως το 2010 ήταν έδρα του Δήμου Νάξου κι έκτοτε είναι έδρα του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

 Κατά τον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ., η Νάξος κυριάρχησε στις Κυκλάδες. Το 502 π.Χ. οι κάτοικοι της Νάξου εξεγέρθηκαν εναντίον των Περσών. Αυτή η εξέγερση οδήγησε στην Ιωνική Επανάσταση και στη συνέχεια στους Περσικούς πολέμους. Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία, με τον Λατίνο αυτοκράτορα υπό την επιρροή των Ενετών που εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, ο Ενετός Μάρκος Σανούδος κατέκτησε τη Νάξο και σύντομα κατέλαβε και τις υπόλοιπες νήσους των Κυκλάδων και έλαβε τον τίτλο του «Δούκα του Αρχιπελάγους». Είκοσι ένας δούκες από δύο δυναστείες κυβερνούσαν το Αρχιπέλαγος μέχρι το 1566. Η Ενετοκρατία συνεχίστηκε στα διάσπαρτα νησιά του Αιγαίου μέχρι το 1714. Η διοίκηση της νήσου κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας παρέμεινε ουσιαστικά στα χέρια των Ενετών. Η ανησυχία της Πύλης ικανοποιήθηκε από την επιστροφή των φόρων. Πολύ λίγοι Τούρκοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στη Νάξο και η τουρκική επιρροή στο νησί είναι μικρή. Η τουρκική κυριαρχία διήρκεσε μέχρι το 1821, όταν τα νησιά εξεγέρθηκαν. Η Νάξος έγινε τελικά μέλος του ελληνικού κράτους το 1832. Από τη Μικρασιατική Καταστροφή (σύμφωνα με την απογραφή προσφύγων του 1923), η πόλη της Νάξου δέχτηκε 1.052 πρόσφυγες (388 άρρενες και 644 θήλεις), σε σύνολο 3.656 προσφύγων στα νησιά της Νάξου και της Πάρου. Το 1835, με 2.425 κατοίκους (630 οικογένειες), αποτελεί μαζί με τα Αγκίδια τον νεοϊδρυθέντα Δήμο Νάξου της επαρχίας Νάξου, με έδρα την πόλη της Νάξου. Το 1912, καταργείται ο Δήμος Νάξου και δημιουργείται η κοινότητα Νάξου με έδρα την πόλη της Νάξου. Στην κοινότητα της Νάξου προσαρτώνται τα Αγκίδια και η Δυτική Επισκοπή. Το 1947, η κοινότητα της Νάξου μετατρέπεται σε Δήμο. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Νάξου και δημιουργείται ο δήμος Νάξου & Μικρών Κυκλάδων με έδρα την πόλη της Νάξου.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγκίδια ( 299 κ.) και Μονή Χρυσοστόμου ( 5 κ.) την Δημοτική Κοινότητα Νάξου ( 1327 κ.) όπου έχει οριστεί έδρα. Η δ.κ. Νάξου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου. Κάστρο Χώρας Νάξου