IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νισέμι

Η Νισέμι είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας της Καλτανισσέττα στην Περιφέρεια Σικελία στην νότια Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 27.558 κάτοικοι, βρίσκεται πολύ κοντά στην Τζέλα και την Καλτατζιρόνε και απέχει 90 χιλιόμετρα από την Κατάνια. Το όνομα της έχει Αραβική προέλευση και προσδιορίζει έναν μοναδικό τύπο δέντρου. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η 12η Αεροπορική Δύναμη των Η.Π.Α. κατασκεύασε ένα πολεμικό αεροδρόμιο για να το χρησιμοποιήσει στην Ιταλική εκστρατεία. Μετά την λήξη του πολέμου η περιοχή αναδιαμορφώθηκε και δεν υπάρχουν σήμερα ενδείξεις για την ύπαρξη του αεροδρομίου.

 Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατασκεύασε μια στρατιωτική βάση την "MUOS" με στόχο την επικοινωνία με τα πλοία (2017), η κεραία φτάνει σε ύψος 252 μέτρα και βρίσκεται στην θέση "37°7'32"N 14°26'11"E". Στις περιοχές αυτές έχει ξεκαθαριστεί απόλυτα, «ο διοικητής των ΗΠΑ έχει την απόλυτη στρατιωτική ευθύνη πάνω στο προσωπικό, τους εξοπλισμούς και τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ», με τη μοναδική υποχρέωση «να ενημερώνει από πριν τον Ιταλό διοικητή για κάθε σημαντική δραστηριότητα των ΗΠΑ». Η νέα βάση έφερε πολλές διαμαρτυρίες από τους ακτιβιστές που ισχυρίστηκαν ότι καταστρέφεται το περιβάλλον, ζήτησαν την απαγόρευση της επικοινωνίας ανάμεσα στην βάση και τα πλοία στην Μέση Ανατολή. Οι ισχυρισμοί τους ωστόσο δεν αποδείχτηκαν ποτέ, η νέα εγκατάσταση "MUOS" ήταν αναβάθμιση της παλιότερης και δεν είχε στόχο την επικοινωνία με τα πλοία. Οι κάτοικοι του Νισέμι ισχυρίστηκαν ότι η κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν ζήτησε την γνώμη τους πριν παραχωρήσει στο Ναυτικό των Η.Π.Α. την περιοχή. Maurer, Maurer. Air Force Combat Units of World War II. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History, 1983. Nadeau, Barbie Latza (April 28, 2015). "The Tiny Italian Town Killing the U.S. Navy's Surveillance Plans". The Daily Beast. Ναυτικά Δορυφορικά Προγράμματα
Έλληνες στην Αιθιοπία

Η ελληνική κοινότητα στην Αιθιοπία αριθμεί σήμερα περίπου 500 άτομα, ενώ η παρουσία των Ελλήνων στην χώρα χρονολογείται από την αρχαιότητα. Οι περισσότεροι Έλληνες της χώρας ζουν στην Αντίς Αμπέμπα και τη Ντίρε Ντάουα.

 Το όνομα της Αιθιοπίας είναι ελληνικής προελεύσεως. Το όνομα Αιθίοπας εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Ομηρικά έπη, αλλά είναι απίθανο ότι ο όρος αναφερόταν σε συγκεκριμένο έθνος, δηλαδή μάλλον θα εννοούσε τους ανθρώπους Αφρικανικής καταγωγής σε γενικές γραμμές. Η ελληνική κοινότητα στην Αιθιοπία βεβαιώνεται από την παρουσία βιοτεχνών και ναυτών κατά τα μέσα του 18ου αιώνα (1740) στην τότε Αβησσυνία. Ο εξερευνητής Τζέιμς Μπρους ανέφερε ότι ένας αριθμός Ελλήνων προσφύγων από τη Σμύρνη έφτασε στο Γκοντάρ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιγιάσου Β΄.Κατά τις αρχές 20ου αιώνα η κοινότητα βρισκόταν στην ακμή της, με την ίδρυση της Ιεράς Μητρόπολης του Αξούμ, (υπαγόμενη στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) το 1908, καθώς και την ίδρυση ελληνικών οργανώσεων στην Αντίς Αμπέμπα (1918) και τη Ντίρε Ντάουα (1921). Στη μεταπολεμική περίοδο, η κοινότητα μεγάλωσε και έφτασε 3.000 άτομα. Ωστόσο μετά την επανάσταση που ανέτρεψε τον Χαϊλέ Σελασιέ το 1974 η κοινότητα υπέφερε, καθώς η εχθρότητα του Ντεργκ εναντίον των ξένων κοινοτήτων μείωσε δραστικά το μέγεθος της κοινότητας, με τα περισσότερα μέλη της να έχουν εγκαταλείψει την χώρα για την Ελλάδα ή αλλού στο εξωτερικό. Σήμερα στην Αιθιοπία ζουν περίπου 500 Έλληνες.Σήμερα υπάρχει ακόμα ένα ελληνικό σχολείο, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα, καθώς και μια ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία στην ίδια πόλη (η εκκλησία του Αγίου Φρουμενδίου). Το σχολείο έχει περίπου 120 μαθητές, πολλοί από τους οποίους λαμβάνουν υποτροφίες για να συνεχίσουν τις σπουδές τους στην Ελλάδα. Ωστόσο, υπάρχουν αυξανόμενες ελληνικές πρωτοβουλίες εκμετάλλευσης των επενδυτικών ευκαιριών που διατίθενται σήμερα στην Αιθιοπία. Fouyas, P. G. (1971), «James Brice of Kinnaird and the Greeks in Ethiopia», Abba Salama (2): 161–178, OCLC 63208888 Natsoulas, Theodore (1977), The Hellenic Presence in Ethiopia: A Study of a European Minority in Africa (1730-1946), Addis Ababa, OCLC 14575420 . Reviewed in Sbacchi, Alberto (1980), «Reviewed work ...», The International Journal of African Historical Studies (Boston University African Studies Center) 13 (4): 726–727 Ghanotakis, Anestis John (1979), The Greeks of Ethiopia, 1889-1970, Ph.D. dissertation, Boston University, OCLC 9544485 Fanouris, Mellina (2005), Meskel: An Ethiopian Family Saga, Tsehai Publishers, ISBN 0-9748198-9-1 Οι διευθύνσεις των ελληνικών Οργανισμών στην Αιθιοπία Έλληνες στην Ερυθραία
Πρόεδρος του Σουρινάμ

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του Σουρινάμ (ολλανδικά: President van de Republiek Suriname‎ ) είναι, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1987, ο αρχηγός του κράτους και της κυβέρνησης του Σουρινάμ, και αρχηγός του Εθνικού Στρατού του Σουρινάμ (SNL). Ο πρόεδρος διορίζει επίσης το υπουργικό συμβούλιο. Ο σημερινός πρόεδρος είναι ο Τσαν Σαντόχι, πρώην αρχηγός της αστυνομίας. Είναι προσκείμενος στο Προοδευτικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (VHP). Ο Σαντόχι εξελέγη πρόεδρος στις 13 Ιουλίου 2020 διά βοής σε εκλογές χωρίς αντίπαλο και ανέλαβε καθήκοντα στις 16 Ιουλίου στην Onafhankelijkheidsplein στο Παραμαρίμπο σε μια τελετή χωρίς την παρουσία κοινού λόγω της πανδημίας COVID-19.

 Η θέση του προέδρου θεσμοθετήθηκε μετά την ανεξαρτησία από την Ολλανδία το 1975. Μέχρι το 1987 ο ρόλος ήταν σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικός. Ο πρώτος αξιωματούχος ήταν ο Γιόχαν Φεριέρ, ένας δάσκαλος και βετεράνος πολιτικός που υπηρετούσε ως κυβερνήτης από το 1968. Παραιτήθηκε από πρόεδρος τον Αύγουστο του 1980, αρκετούς μήνες έπειτα από ένα πραξικόπημα . Από τότε μέχρι το 1988, οι κατ' όνομα πρόεδροι ήταν ουσιαστικά μαριονέτες του αντισυνταγματάρχη, εγκατεστημένου από τον στρατό, του Ντέσι Μπουτέρσε, ο οποίος κυβέρνησε ως δικτάτορας με ελάχιστους πρακτικούς ελέγχους στην εξουσία του. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1988, το έτος μετά την ψήφιση του συντάγματος, στο οποίο περιλαμβάνονταν τα καθήκοντα και οι ευθύνες του προέδρου. Στις 24 Δεκεμβρίου 1990, δύο ημέρες μετά την παραίτηση του Μπουτέρσε από τη θέση του διοικητή του στρατού, ο στρατός κάλεσε τον πρόεδρο Ραμσεγουάκ Σανκάρ για να τον ενημερώσει ότι αυτός και το υπουργικό του συμβούλιο είχαν απομακρυνθεί από τα καθήκοντά τους. Ο αρχηγός της αστυνομίας και υπηρεσιακός διοικητής του στρατού, ο Ιβάν Γκράνουγκστ, διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος. Στις 27 Δεκεμβρίου 1990 ο Γιοχάνες Κράαγκ έγινε πρόεδρος. Από το 1991 ο πρόεδρος εκλέγεται δημοκρατικά. Ο πρόεδρος και ένας αντιπρόεδρος εκλέγονται από τα δύο τρίτα τουλάχιστον των μελών της Εθνοσυνέλευσης για πενταετή θητεία και είναι υπόλογοι στη Συνέλευση. Κατά τη διάρκεια της θητείας τους, ο πρόεδρος πρέπει να χάσει τυχόν πρόσθετες θέσεις στην πολιτική ή τις επιχειρήσεις. Ένας υποψήφιος πρέπει να είναι υπήκοος Σουρινάμ (κάτοικος της χώρας για τουλάχιστον έξι χρόνια) και να είναι τουλάχιστον 30 ετών. Ένας υποψήφιος πρέπει να κερδίσει τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ψήφων στη Συνέλευση για να εκλεγεί. Εάν κανένας υποψήφιος δεν κερδίσει τα δύο τρίτα ύστερα από τρεις γύρους, ψηφίζει στη συνέχεια το Ενωμένο Λαϊκό Κογκρέσο, που αποτελείται από τη Συνέλευση και τους τοπικούς κυβερνητικούς αξιωματούχους. Σε αυτή την περίπτωση απαιτείται απλή πλειοψηφία. Ο πρόεδρος έχει εκτεταμένες λειτουργικές εξουσίες. Ο πρόεδρος διορίζει και απολύει υπουργούς, υπογράφει νομοσχέδια και διορίζει και απολύει το διπλωματικό προσωπικό. Κηρύσσει πόλεμο και κατάσταση έκτακτης ανάγκης με την επικύρωση της Εθνοσυνέλευσης. Συνάπτει ξένες συνθήκες και συμφωνίες, πάλι με τη σύμφωνη γνώμη της Συνέλευσης. Ασκεί επίσης τελετουργικά καθήκοντα όπως η απονομή βραβείων, η υποδοχή ξένων διπλωματών και η χορήγηση χάρης. Πολιτικά κόμματα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Presidents of Suriname στο Wikimedia Commons
Κυβερνείο Καλγιούμπια

To Κυβερνείο Καλγιούμπια (αραβικά :محافظة القليوبية el-Alyobeyya) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Μπένχα. Έχει πληθυσμό 4.237.003 κατοίκους κι έκταση 1001 τ.χλμ..

 Βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου, δίπλα στο Κάιρο και μεγάλο μέρος του κυβερνείου είναι τμήμα του Μητροπολιτικού Καΐρου. Συνορεύει με το Κυβερνείο Γαρμπία, στα ανατολικά με το Κυβερνείο Σαρκία, στα νότια με το Κυβερνείο Καΐρου και δυτικά με το Κυβερνείο Μενούφια. Το 1913 το κυβερνείο είχε 434,575 κατοίκους κι έκταση 923 τ.χλμ., στην απογραφή του 1937 είχε 607.304 κατοίκους κι έκταση 953 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και πληθυσμό 693.908 κατοίκους.
Άγιος Βαρθολομαίος Φλώρινας

Ο Άγιος Βαρθολομαίος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Πρεσπών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1926 ο οικισμός ονομαζόταν Βαρτολώμ και, μέχρι το 1928, Βαρθολωμαίος. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Βαρθολομαίου ανήκει και ο οικισμός Σταθμός Βεύης.

 Ο Άγιος Βαρθολομαίος είναι χωριό στο ΑΚ. τμήμα του νομού Φλωρίνης, λίγο νοτιότερα της σιδηροδρομικής γραμμής προς Φλώρινα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 670. Από τον οικισμό περνάει το ρέμα Μελισσόβουνο. Απέχει 14 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 20,781 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Βαρτολώμ Φλωρίνης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Βαρθολωμαίος, και το 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Βαρθολομαίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Περάσματος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Περάσματος και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης. Οι κάτοικοι του Αγίου Βαρθολομαίου έχουν στη μεγάλη πλειονότητά τους Ποντιακή καταγωγή, αλλά και από περιοχές του Καυκάσου. Ο ναός του Αγίου Βαρθολομαίου στη βορειοανατολική είσοδο του χωριού Ο ναΐσκος της Παναγίας Σουμελά στη βορειοανατολική είσοδο του χωριού. Ο ναός της Αναλήψεως του Σωτήρος σε δασικό περιβάλλον, με πηγή πόσιμου νερού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 1996, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) https://www.facebook.com/ag.vartholomaiosflorinas/ https://www.youtube.com/watch?v=IVEK4Qn77ZE https://www.youtube.com/watch?v=RHGN3x9NGcY
Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης

Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης 1890-1925 (Gérasime D. Cangellaris), Αιγυπτιώτης γαλλόφωνος ποιητής και εκδότης, με καταγωγή από παλιές αριστοκρατικές οικογένειες της Κεφαλονιάς, τις οικογένειες Καγγελάρη και Ασάνη. Γονείς του ο Δημήτρης Π. Καγγελάρης (1844-1898) και η Ρόζα Δ. Ασάνη (1851-1912).

 Ο ποιητής και εκδότης Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς στις 19 Νοεμβρίου 1890 και απεβίωσε στο Παρίσι στις 23 Ιανουαρίου 1925. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Σουέζ και τα εφηβικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου μαθήτευσε στο δημοτικό και το γυμνάσιο των École des Frères του Port Tewfik και του Collège Sainte Catherine. Δημοσίευσε τα πρωτόλειά του στη γαλλόφωνη αλεξανδρινή εφημερίδα "Le Phare d'Alexandrie" σε νεαρή ηλικία και υπήρξε ένας από τους πρώτους συντάκτες του φιλολογικού περιοδικού "Le Lotus", που κυκλοφόρησε το 1910 από το κολλέγιό του ως όργανο της "Académie Saint Jean-Baptiste de la Salle", που αποτελούσε τη φιλολογική εταιρεία των μαθητών του και της οποίας εξελέγη γραμματέας (1907-1908). Έγραψε το σύνολο του έργου του στη γαλλική γλώσσα, αλλά τα ποιήματά του διακρίνονται για τον έντονα ελληνικό και πατριωτικό παλμό τους. Από το 1917 και μέχρι το τέλος της ζωής του διηύθυνε το μηνιαίο λογοτεχνικό περιοδικό "L'Orient Français", που εξέδωσε στο Παρίσι με σκοπό τη διάδωση των γαλλικών ιδεών στην Ανατολή. Εκτός από τη λογοτεχνία, έδειξε ιδιαίτερη κλίση και στη ζωγραφική. Και τα δύο του βιβλία είναι εικονογραφημένα από τον ίδιο. Αδελφή του ήταν η διανοούμενη Αικατερίνη Δ. Καγγελάρη. "L'Assemblée Nationale", Alexandrie (1910) "Quand l'Aigle se réveilla ...", Paris (1914) Αργυρούς Σταυρός, Τάγμα του Σωτήρος Luthi, Jean-Jacques: "Introduction à la littérature d'expression française en Égypte (1798-1945)", Paris 1974 Καγκελάρη, Παναγιώτου Δ. "Δύο 'Αγνωστοι Κεφαλονίτες Διανοούμενοι της Αιγύπτου - Γεράσιμος και Καίτη Δ. Καγγελλάρη", Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος, Έτος Ε', τεύχος 53-54, Αθήνα 1976 Καγκελάρη, Π.Δ.: "Ιστορία και Γενεαλογία του Οίκου Καγγελάρη της Κεφαλονιάς (16ος-20ός Αιώνες)", Κέρκυρα 2011 ISBN 978-960-85532-2-4 Γεράσιμος Δ. Καγγελάρης (1890-1925)
Βασίλειος Τσιατούρας

Ο Βασίλειος Τσιατούρας είναι Έλληνας αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διετέλεσε Αρχηγός το διάστημα 2008-2009. Η θητεία του συνέπεσε με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008 και το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, και ο Τσιατούρας έγινε στόχος δριμείας κριτικής.

 Γεννήθηκε στα Σιτσαινα Ιωαννίνων και κατατάχθηκε στο σώμα της Χωροφυλακής το 1971. Το 1976 εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών, απ´όπου αποφοίτησε το 1979. Την περίοδο 1985 - 1999 υπηρέτησε στο τμήμα δίωξης Ληστειών και Εγκλημάτων κατά της ζωής στη διεύθυνση Αττικής, του οποίου υπήρξε και προϊστάμενος. Το 1999 τοποθετήθηκε διευθυντής της νεοσύστατης υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002, οπότε και ορίστηκε διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής. Το 2004 προήχθη σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής. Το 2006 προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας Νοτίου Ελλάδος. Τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Επιτελείου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Την 1η Μαρτίου 2008 επελέγη για την αρχηγία της Αστυνομίας. Στις 22 Οκτωβρίου 2009 ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ζήτησε από τον Τσιατούρα να υποβάλει την παραίτησή του, το οποίο και έπραξε. Αφορμή στάθηκαν τα επεισόδια στα Εξάρχεια, που είχαν συμβεί τις προηγούμενες ημέρες, και στα οποία είχαν προσαχθεί άτομα από πολιτικούς χώρους. Υπήρξε τακτικός καθηγητής στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ και έχει βραβευθεί με το μετάλλιο του "Αστυνομικού Σταυρού". Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Ως αξιωματικός κατάφερε να διαλευκάνει αρκετά εγκλήματα μεταξύ των οποίων η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο, η δολοφονία Βακρινού, η σατανιστική τριάδα Κατσούλας - Δημητροκάλλης - Μαριέττη κ.α. Στην υπόθεση Σορίν Ματέι συμμετείχε ενεργά εισβάλλοντας μάλιστα μαζί και με τον τότε αρχηγό της αστυνομίας, Αθανάσιο Βασιλόπουλο, στο διαμέρισμα όπου ο Σορίν Ματέι κρατούσε τους ομήρους. Από τα θραύσματα της χειροβομβίδας τραυματίστηκε, όπως και ο Υπαρχηγός Γεωργακόπουλος. Όμως ως αρχηγός επικρίθηκε για την έλλειψη αστυνόμευσης, για την έκρηξη της εγκληματικότητας καθώς και για τις ενέργειες της αστυνομίας κατά την περίοδο των επεισοδίων του Δεκέμβρη του 2008.
Ιουλία η Πρεσβύτερη (αδελφή του Καίσαρα)

Η Ιουλία η Πρεσβύτερη, λατιν. Julia Major (πριν το 101 π.Χ. - μετά το 61 π.Χ. (;) ) από το γένος των Ιουλίων, ήταν αδελφή του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα της Α΄ Τριανδρίας, δικτάτορα, υπάτου τρις και της Ιουλίας της Νεότερης.

 Ήταν κόρη του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου Ασίας και της Αυρηλίας Κόττας. Ήταν το πρώτο από τα τρία τέκνα τους. Το ακριβές έτος της γέννησής της δεν είναι γνωστό, αλλά πρέπει να είναι πριν το 101 π.Χ., καθώς μετά γεννήθηκε η αδελφή της και το 100 π.Χ. ο αδελφός της Γ. Ιούλιος Καίσαρας. Την περίοδο αυτή οι κόρες των Ρωμαίων δεν λάμβαναν μικρό όνομα (praenomen), αλλά μόνο το όνομα του γένους τους (nomen)· αν ήταν δύο, προσδιοριζόταν ως "η Πρεσβύτερη και "η Νεότερη". Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Ιουλίας, εκτός από το ότι παντρεύτηκε δύο φορές: τον Λεύκιο Πινάριο, μέλος παλαιάς πατριαρχικής οικογένειας και τον Κουίντιο Πέντιο· η σειρά των γάμων δεν είναι γνωστή. Είχε έναν τουλάχιστον γιο από κάθε γάμο. Εγγονός της ήταν ο Λεύκιος Πινάριος και ο Κουίντος Πέντιος, που μαζί με τον 2ο εξάδελφό τους Γάιο Οκτάβιο (μετέπειτα Αύγουστο), εγγονό της Ιουλίας της Νεότερης, ονομάστηκαν κληρονόμοι του Καίσαρα με τη διαθήκη του δικτάτορα. Ο Τίτος Πινάριος, φίλος του Κικέρωνα, ήταν μάλλον άλλος εγγονός της, αδελφός του Λεύκιου. Πάντως μερικοί ερευνητές έχουν προτείνει, ότι o Λεύκιος Πινάριος και ο Κουίντος Πέντιος ήταν γιοί της και όχι εγγονοί της. Όταν ο Πόπλιος Κλόδιος Πούλχερ κατηγορήθηκε για ασέβεια το 61 π.Χ., κατέθεσαν εναντίον του η μητέρα τού Καίσαρα Αυρηλία Κόττα και μία από τις αδελφές του, αλλά δεν ξέρουμε ποια Ιουλία από τις δύο. Αυτό έγινε ως εξής: η δεύτερη σύζυγος του Καίσαρα, η Πομπηία προθυμοποιήθηκε να γίνει σπίτι της η εορτή της Καλής Θεάς (Bona Dea), που απαγορευόταν στους άνδρες να παρακολουθήσουν. Κατά την εορτή ο Κλόδιος εισήλθε στο σπίτι μεταμφιεσμένος σε γυναίκα και υποτίθεται, ότι αποπλάνησε την Πομπηία. Αν και ο Κλόδιος αθωώθηκε, το συμβάν έκανε τον Καίσαρα, που τότε ήταν Μέγιστος Αρχιερέας (Pontifex Maximus), να διαζευχθεί την Πομπηία, λέγοντας το διάσημο "η σύζυγος του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια", δηλ. να είναι υπεράνω υποψίας. Ίσως λοιπόν η Ιουλία η Πρεσβύτερη να κατέθεσε εναντίον του. Παντρεύτηκε τον Λεύκιο Πινάριο, μέλος παλαιάς πατριαρχικής οικογένειας και εγγονοί της ήταν οι: Λεύκιος Πινάριος, κληρονόμος του μεγάλου θείου του Ιουλίου Καίσαρα. Τίτος Πινάριος, φίλος του Κικέρωνα.Επίσης παντρεύτηκε τον Κουίντο Πέντιο και εγγονός της ήταν ο: Κουίντος Πέντιος, επίσης κληρονόμος του Ιουλίου Καίσαρα. Gaius Suetonius Tranquillus, The Twelve Caesars, "Caesar". Appianus Alexandrinus (Appian), Bellum Civile (The Civil War), book iii. Scholia Bobiensa, In Clodio, Johann Caspar von Orelli, ed.
Γιαροπόλκ Α΄ του Κιέβου

Ο Γιαροπόλκ Α' του Κιέβου ή Γιαροπόλκ Σβιατασλάβιτς ήταν ένας νεαρός και μάλλον αινιγματικός κυβερνήτης του Κιέβου μεταξύ 972 και 980. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου με την Πρεντσλάβα. Ο βασιλικός τίτλος του (Князь) παραδοσιακά μεταφράζεται ως "Ηγεμόνας".

 Στον Γιαροπόλκ δόθηκε το Κίεβο από τον πατέρα του Σβιατοσλάβ, ο οποίος πήγε σε μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίων των Βουλγάρων του Δούναβη. Ωστόσο, λίγο μετά τον θάνατο του Σβιατοσλάβ ο εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε μεταξύ του Γιαροπόλκ και των αδελφών του. Ο Γιαροπόλκ σκότωσε τον Όλεγκ και στη συνέχεια έστειλε στρατιώτες στο Νόγκβοροντ, από το οποίο ο άλλος αδελφός του Βλαδίμηρος είχε φύγει, όταν έμαθε για τον θάνατο του Όλεγκ. Ο Γιαροπόλκ έγινε ο μοναδικός ηγεμόνας των Ρως. Το 980, ο Βλαδίμηρος επέστρεψε με Βαράγγους μισθοφόρους και επιτέθηκε στον Γιαροπόλκ. Στον δρόμο για το Κίεβο, ο Βλαδίμηρος κατέκτησε το Πόλοτσκ, επειδή η Ρογκνέντα, η κόρη του πρίγκιπα Ρόγκβολοντ, είχε επιλέξει τον Γιαροπόλκ αντί γι' αυτόν. Ο Βλαδίμηρος ανάγκασε την Ρογκνέντα να τον παντρευτεί. Στη συνέχεια, κατέκτησε το Κίεβο με τη βοήθεια ενός συμβούλου του Γιαροπόλκ. Ο Βλαδίμηρος πολιόρκησε την πόλη Ρόντυα και οδήγησε τον Γιαροπόλκ σε διαπραγματεύσεις. Ο Γιαροπόλκ επισκέφτηκε τον σύμβουλό του και τις υποσχέσεις του Βλαδίμηρου και κατευθύνθηκε για το αρχηγείο του Βλαδίμηρου, όπου σκοτώθηκε σε ενέδρα από δύο Βαράγγους. Πιστεύεται ότι μπορεί να ήταν χριστιανός. Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Γιαροπόλκ παντρεύτηκε μια Ελληνίδα μοναχή και είχαν έναν γιο: Σβιατοπόλκ Α΄ του Κιέβου ο αθεόφοβος, π. 980-1019, πρίγκιπας του Τούροβ, μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου.
Νικόλαος Καλλικλής

Ο Νικόλαος Καλλικλής ήταν εξέχων ιατρός και αυλικός ποιητής, ο οποίος έδρασε στην βυζαντινή αυλή της Κωνσταντινούπολης κατά την διάρκεια των περιόδων βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού (1081-1118) και Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (1118-1143).

 Πολύ λίγα στοιχεία είναι γνωστά για τον βίο του Καλλικλή. Οι μόνες πληροφορίες που έχουν σωθεί έως σήμερα προέρχονται από μία σύντομη αναφορά προς το πρόσωπό του στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής, της αλληλογραφίας του με τον Θεοφύλακτο Αχρίδος, καθώς και προσωπικές αναφορές στα ποιήματά του. Ήδη προ του 1118, όταν εκλήθη να παρακολουθήσει τον Αλέξιο Α΄ κατά την διάρκεια της ύστατης ασθένειάς του, ήταν γνωστός ιατρός στην αυτοκρατορική αυλή. Σύμφωνα με την Αλεξιάδα (ΙΕ΄.11.3), ο Καλλικλής ήταν ο μόνος εκ των ιατρών ο οποίος διέγνωσε την σοβαρότητα της καταστάσεως της υγείας του αυτοκράτορα και ο οποίος πρότεινε την χρήση καθαρτικών. Καθώς οι συνάδελφοί του διαφώνησαν μαζί του, η συμβουλή του δεν ακολουθήθηκε.Από την αλληλογραφία του με τον Θεοφύλακτο, ο Καλλικλής εμφανίζεται ως ένας διανοούμενος και ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος, ενώ είχε στην κατοχή του αξιόλογη βιβλιοθήκη. Ως αυλικός ποιητής, ήταν, μαζί με τον σύγχρονό του Θεόδωρο Πρόδρομο, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του είδους των ποιητικών πανηγυρικών, οι οποίοι επικροτούσαν τους σημαντικότερους αριστοκράτες του καθεστώτος των Κομνηνών: τα σημαντικότερα θέματά του ήταν ο πλούτος και η ευγενής καταγωγή τους. Αφιέρωσε, επίσης, ποιήματα σε μεμονωμένα αντικείμενα όπως εικόνες, ενώ αριθμός επιγραφών επί λειψανοθηκών αποδίδονται στον ίδιο.Η ημερομηνία του θανάτου του είναι άγνωστη. Το τελευταίο γνωστό του συγγραφικό έργο είναι ένας επιτάφιος προς τιμήν του Ιωάννη Β΄, ο οποίος συνεγράφη προ του θανάτου του αυτοκράτορα, πιθανώς προς το 1142. Kazhdan, Alexander, επιμ. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Skoulatos, Basile (1980). Les Personnages Byzantins de I'Alexiade: Analyse Prosopographique et Synthese (στα Γαλλικά). Louvain-la-Neuve, Belgium: Nauwelaerts.
Μασάσι Κισιμότο

Ο Μασάσι Κισιμότο (ιαπωνικά: 岸本斉史‎, 8 Νοεμβρίου 1974) είναι Ιάπωνας σχεδιαστής μάνγκα. Γεννημένος στην επαρχία Οκαγιάμα, ο Κισιμότο είναι ευρέως γνωστός για τη δημιουργία της σειράς μάνγκα με τίτλο Naruto.

 Η πρώτη του δουλειά στο χώρο ήταν το Karakuri, το οποίο και έδωσε στην εταιρία Shueisha, κερδίζοντας το μηνιαίο βραβείο της με τίτλο Hop Step Award, σε ηλικία 20 ετών. Το ίδιο βραβείο έχει δοθεί σε σχεδιαστές που σήμερα θεωρούνται κορυφαίοι, όπως ο Γιοσιχίρο Τόγκασι (Hunter x Hunter, Yû Yû Hakusho), Νομπουχίρο Γουατσούκι (Ruruni no Kenshin) και Εϊτσίρο Όντα (One Piece). Το 1999, η σειρά Naruto άρχισε να εκδίδεται στο εβδομαδιαίο περιοδικό Weekly Shōnen Jump στο τεύχος Νο 17 και μεταφέρθηκε κατόπιν στη μικρή οθόνη το 2002. Και οι δύο σειρές εξακολουθούν μέχρι και σήμερα με εβδομαδιαία επεισόδια. Αυτή η σειρά είναι μια από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά τα τελευταία δέκα χρόνια αποφέροντας στο δημιουργό τεράστια κέρδη, με τα εισοδήματά του να είναι της τάξης των 800.000 ευρώ το χρόνο. Ο ίδιος ονομάζει τον Άκιρα Τοριγιάμα, δημιουργό του Dr. Slump και της σειράς Dragon Ball, ανάμεσα στις κυριότερες επιρροές του. Επίσης, ανέφερε πως το μάνγκα και η ταινία άνιμε Akira (1982 και 1988, αντίστοιχα) του Κατσουχίρο Οτόμο είχε αντίκτυπο στη δουλειά του.Ο δίδυμος αδερφός του, Σέισι Κισιμότο, είναι επίσης δημιουργός μάνγκα. Το 2003, ο Κισιμότο νυμφεύθηκε, και έχει αποκτήσει ένα γιο. Naruto Συνέντευξη με το Shōnen Jump στο Naruto Central.
Σεισμός στο Ιζμίτ το 1999

Ο σεισμός του Ιζμίτ συνέβη στις 17 Αυγούστου 1999 και είναι μια από τις πιο καταστροφικές στιγμές στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν στην πόλη Ιζμίτ, που είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας του Κοτζαελί και είχε μέγεθος 7,6 Ρίχτερ. Η επίσημη διάρκεια του σεισμού ήταν 37 δευτερόλεπτα, αν και διάφορες πηγές έκαναν λόγο για διαφορετικά νούμερα, από 35 έως 45 δευτερόλεπτα, το εστιακό βάθος ήταν ρηχό, μόλις στα 15 χιλιόμετρα, ενώ η μέγιστη αντιληπτή έντασή του ανήλθε στο επίπεδο X (10), ήταν δηλαδή «εξαιρετικά καταστροφικός», στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι. Από το σεισμό έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 17 χιλιάδες άνθρωποι, αν και σύμφωνα με κάποιες ανεπίσημες εκτιμήσεις ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων ενδέχεται να ξεπέρασε τις 35 χιλιάδες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ήταν και οι τραυματίες, πιθανώς έως και 50 χιλιάδες. Τεράστιες ήταν οι καταστροφές και σε σπίτια, δημόσια κτίρια και υποδομές.

 Η Τουρκία εξαιτίας του ρήγματος της Ανατολίας, καθίσταται ως μια σεισμογενής χώρα που δέχεται τέτοιες σοβαρές παρεμβάσεις της Φύσης. Το ρήγμα της Ανατολίας μετακινείται 2 - 2,5 εκ. προς τα δυτικά κάθε χρόνο, έχοντας ανάμεσά του το ρήγμα της Ευρασίας και της Αραβικής χερσονήσου.Ο σεισμός στο Ιζμίτ έγινε αισθητός από την επαρχία του Ντούζτζε μέχρι και την θάλασσα του Μαρμαρά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την πρόκληση ενός τσουνάμι 2,5 μέτρων από την τελευταία τοποθεσία, σκορπώντας τον θάνατο σε 155 ανθρώπους. Από το σεισμό επλήγη ιδιαίτερα η περιοχή Αβσιλάρ, στην Κωνσταντινούπολη, καθώς πολλά κτίρια στην περιοχή αυτή δεν ήταν σωστά κατασκευασμένα. Από τον σεισμό επηρεάστηκε και η βιομηχανική περιοχή στην ίδια περιοχή. Καταστράφηκαν δεξαμενές καυσίμων, εργοστάσια, αλλά και κτίρια του Τούρκικου Πολεμικού Ναυτικού.Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση, που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1999, οι νεκροί από το σεισμό έφτασαν τους 17.127 και οι τραυματίες τους 43.959. Σύμφωνα με άλλη ανακοίνωση του Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, συνολικά 120.000 σπίτια καταστράφηκαν από το σεισμό, 30.000 έπαθαν μεγάλες ζημιές, και συνολικά 6.000 κτίρια είχαν καταστραφεί μερικώς ή ριζικώς. Οι άστεγοι υπολογίστηκαν σε 500.000. Επιπλέον σοβαρές ζημιές προκλήθηκαν και στην Ευρωπαική οδό Ε80, η οποία περνάει από την περιοχή που χτυπήθηκε από τον σεισμό. Δείτε: Ελληνοτουρκική διπλωματία των σεισμών Μια παγκόσμια κινητοποίηση είχε συμβεί από πολλές χώρες, με διασώστες να παίρνουν εθελοντικά την ευθύνη για την προσωρινή φροντίδα των πληγέντων. Η υποστήριξη είχε περάσει σε μεγάλη κλίμακα, με πολλές χώρες να κάνουν ποσοστιαίες δωρεές σε οργανισμούς όπως ο Ερυθρός Σταυρός. Η Ινδία έδωσε 32.000 αντίσκηνα και 2 εκατομμύρια ρουπίες. Η BP ενέργησε υποστηρίζοντας την τοπική βιομηχανία καυσίμων «Turpas», η οποία έκανε επιτυχή προσπάθεια που επέβαλε ώστε τα καύσιμα να μην καταλήξουν στην θάλασσα.Πολιτικά πρόσωπα επισκέφτηκαν την Τουρκία σε ένδειξη συμπαράστασης, όπως ο τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον και ο Πακιστανός Ναγουάζ Σαρίφ.
Σαραϊμπουρνού

Το Σαραϊμπουρνού (τουρκικά: Sarayburnu, που σημαίνει Παλάτι Ακρωτήριο) είναι ακρωτήριο που χωρίζει τον Κεράτιο Κόλπο και τη Θάλασσα του Μαρμαρά στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Η περιοχή είναι το παλάτι Τοπ Καπί και το πάρκο Γιουλχανέ. Το Σαραϊμπουρνού περιλαμβάνεται στις ιστορικές περιοχές της Κωνσταντινούπολης, που προστέθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1985.

 Ο πρώτος οικισμός στο Σαραϊμπουρνού ανάγεται στη Νεολιθική, περ. 6600 π.Χ. Ο οικισμός διήρκεσε για σχεδόν μια χιλιετία πριν πλημμυριστεί από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Ωστόσο, θα μπορούσε να είχε μεταφερθεί περαιτέρω στην ενδοχώρα. Τα τεχνουργήματα από αυτόν τον οικισμό, που ανακτήθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εμφανίζουν μερικά από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά άλλων τεχνουργημάτων, που βρέθηκαν σε άλλες ανασκαφές στη βορειοδυτική Τουρκία.Ένας άλλος οικισμός στο Σαραϊμπουρνού, ονόματι Λυγός, ιδρύθηκε από θρακικές φυλές μεταξύ του 13ου και 11ου αιώνα π.Χ., μαζί με τη γειτονική Σεμίστρα, που ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος είχε αναφέρει στις ιστορικές του αναφορές. Μόνο λίγοι τοίχοι και υποδομές, που ανήκουν στον Λυγό έχουν σωθεί μέχρι σήμερα, κοντά στην τοποθεσία όπου βρίσκεται σήμερα το περίφημο παλάτι Τοπ Καπί. Κατά την περίοδο του αρχαίου Βυζαντίου, η Ακρόπολη βρισκόταν εκεί που βρίσκεται σήμερα το παλάτι Τοπ Καπί. Σύμφωνα με έναν μύθο, το 667 π.Χ. αρχαίοι Έλληνες άποικοι από τα Μέγαρα (κοντά στην Αθήνα) υπό τη διοίκηση του βασιλιά Βύζα ίδρυσαν το Βυζάντιο στο Σαραϊμπουρνού. Προηγουμένως, το 685 π.Χ., οι Μέγαροι είχαν ιδρύσει τη Χαλκηδόνα (σημερινό Καντίκιοϊ) στην ακτή της Ανατολίας, απέναντι από το Βόσπορο. Στην πραγματικότητα οι παλαιότεροι οικισμοί στη σημερινή Κωνσταντινούπολη βρίσκονται στην πλευρά της Ανατολίας, όπως ο τύμβος Φικιρτεπέ που χρονολογείται από τη Χαλκολιθική περίοδο (Εποχή του Χαλκού), με τεχνουργήματα, που χρονολογούνται από το 5500 έως το 3500 π.Χ. Στο κοντινό Καντίκιοϊ (αρχαία Χαλκηδόνα), έχει ανακαλυφθεί ένας μεγάλος λιμενικός οικισμός, που χρονολογείται από τους Φοίνικες (που προηγείται του οικισμού των Μεγαρέων). Στην αρχαιότητα υπήρχαν δύο φυσικά λιμάνια στην περιοχή κοντά στο Σαραϊμπουρνού, όπου βρίσκονται οι σημερινές συνοικίες Σιρκέτσι και Εμίνονου (τα λιμάνια του Προσφορίου και του Νεωρίου, τα οποία έφτασαν στην ακτογραμμή του Κεράτιου Κόλπου). Εξαιτίας αυτού του σχηματισμού, το σημείο του Σαραϊμπουρνού ήταν πιο εμφανές από ότι είναι σήμερα. Σε μεταγενέστερες περιόδους η περιοχή ήταν το σημείο σύγκλισης για τα Θαλάσσια Τείχη του Κόλπου με τη Θάλασσα του Μαρμαρά. Στη βυζαντινή περίοδο, η περιοχή ήταν γνωστή στα ελληνικά ως Άγιος Δημήτριος. Κατά τη διάρκεια της σιδηροδρομικής κατασκευής της ύστερης οθωμανικής περιόδου, το 1871, τα τείχη της πόλης της περιοχής Σαραϊμπουρνού κατεδαφίστηκαν εν μέρει, αλλά παραμένουν άθικτα σε ορισμένες περιοχές - ειδικά κοντά στο παλάτι Τοπ Καπί, το οποίο χτίστηκε τον 15ο αιώνα για τους Οθωμανούς. Σουλτάνους. Το αξιόλογο πάρκο Γιουλχανέ βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο παλάτι.
Έκα Τκεσελασβίλι

Η Εκατερίν "Έκα" Τκεσελασβίλι (γεωργιανά: ეკატერინე "ეკა" ტყეშელაშვილი, γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977) είναι Γεωργιανή νομικός και πολιτικός, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, Υπουργός Εξωτερικών, Γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Επανένταξης της Γεωργίας υπό τον Πρόεδρο Μιχαήλ Σαακασβίλι.

 Η Τκεσελασβίλι γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 στην Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στο κρατικό πανεπιστήμιο της Τιφλίδας το 1999 και εργάστηκε ως δικηγόρος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού της Γεωργίας και έπειτα για την IRIS Γεωργίας, γραφείο του Κέντρου του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ για τη θεσμική μεταρρύθμιση και τον άτυπο τομέα στη Τιφλίδα. Από τις 9 Οκτωβρίου 1997 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 1999 διετέλεσε επικεφαλής ειδικού κέντρου έρευνας και ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής στο Υπουργείο Εξωτερικών της Γεωργίας. Από την 1η Ιουνίου έως την 1η Νοεμβρίου 2001, η Τκεσελασβίλι ήταν δικηγόρος στην Επιτροπή Δικηγόρων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Υόρκης. Από το Δεκέμβριο του 2002 έως το Μάιο του 2003 εργάστηκε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία στη Χάγη της Ολλανδίας. Η Τκεσελασβίλι διορίστηκε στην πρώτη κυβερνητική της θέση ως Αναπληρωτής Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας στις 1 Φεβρουαρίου 2004. Στη συνέχεια διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών την 1η Σεπτεμβρίου 2005 και στη συνέχεια έγινε Πρόεδρος του Εφετείου της Τιφλίδας από την 1η Μαΐου 2006 έως την 1η Αυγούστου 2007. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης της Γεωργίας από τον Αύγουστο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008 και Γενικός Εισαγγελέας της Γεωργίας από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο 2008. Στις 5 Μαΐου 2008 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών, θέση που κατείχε μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2008. Ο διορισμός της συνέπεσε με τις ολοένα και πιο τεταμένες σχέσεις της Γεωργίας με τον βόρειο γείτονά της, τη Ρωσία για τις αποσχισθείσες περιοχές της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας και την επιθυμία της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη θέση αυτή, δεσμεύτηκε να επιδιώξει δραστήρια διπλωματία για να βρει μια ειρηνική λύση σε όλα τα υπάρχοντα προβλήματα. Στις 5 Δεκεμβρίου 2008, ο Γκριγκόλ Βασάντζε αντικατέστησε την Τκεσελασβίλι στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών, μετά από ένα κυβερνητικό ανασχηματισμό. Αργότερα τον Δεκέμβριο διορίστηκε επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Από το 2010 έως το 2012, ήταν Υπουργός για την Επανένταξη. Η Τκεσελασβίλι είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Εκτός από τα μητρικά της γεωργιανά, μιλάει αγγλικά, ρωσικά και γαλλικά.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1964-65

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1964-65 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Στην δεύτερη και την τρίτη κατηγορίες υπήρχαν προκριματική και τελική φάσεις. Η τέταρτη κατηγορία καταργήθηκε. Τον τίτλο της Α΄ κατηγορίας κατέκτησε ο Αίας Σαλαμίνας, ο οποίος έτσι επέστρεψε άμεσα στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Ακόμη, ο δευτεραθλητής Πειραϊκός Νέου Φαλήρου κέρδισε την προαγωγή του στη νεοσύστατη Γ΄ Εθνική κατηγορία της επόμενης χρονιάς.

 Α΄ με 11 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 16 ομάδες σε δυο ομίλους των 8 ομάδων. Τελική φάση με τέσσερις συλλόγους. Γ΄ με 23 ομάδες σε τρεις ομίλους. Τελική φάση με έξι ομάδες. Πρωταθλητής: άνοδος στη Β΄ Εθνική. Αίας Σαλαμίνας Δευτεραθλητής: άνοδος στη νεοσύστατη Ερασιτεχνική Β΄ Εθνική Κατηγορία (Γ΄ Εθνική). Πειραϊκός Νέου Φαλήρου *Διαβάθμιση: Νέοι Ευγενίας - Άσπρα Χώματα: επικράτησαν οι Ν. Ευγενίας και παρέμειναν στην κατηγορία. Διεξήχθη και εφηβικό πρωτάθλημα των συλλόγων Α΄ κατηγορίας σε ένα γύρο (10 αγώνες). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕ Μοσχάτου. Η σειρά κατάταξης των 4 πρώτων ήταν: ΑΕ Μοσχάτου: 25β (17-9) Σπίθα: 24β (20-8) Πειραϊκός: 24β (18-13) ΑΕ Ποντίων: 23β (19-10) Από τους δύο ομίλους στην τελική φάση πέρασαν: Άσπρα Χώματα, ΑΟ Παλαιάς Κοκκινιάς, Ερμής και Πανασπροπυργιακός. Τα Άσπρα Χώματα τερμάτισαν στην πρώτη θέση και απέκτησαν το δικαίωμα να διαβαθμιστούν με τους ουραγούς της Α΄ κατηγορίας "Νέους Ευγενίας", από τους οποίους ηττήθηκαν. Ωστόσο το αποτέλεσμα της διαβάθμισης ακυρώθηκε, λόγω αναδιάρθρωσης, με συνέπεια και οι δυο ομάδες να συμμετάσχουν στην Α΄ ΕΠΣΠ της επόμενης περιόδου. Πρωταθλητής που ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία: Άσπρα Χώματα 1Αγώνας κατάταξης: Προφήτης Ηλίας - Περαμαϊκός: επικράτησε ο Πρ. Ηλίας και παρέμεινε στην κατηγορία.2Διαβάθμιση: Προφήτης Ηλίας - Ορφεύς: επικράτησε ο Ορφέας και ανέβηκε κατηγορία. Τελικά, δεν υποβιβάστηκε ούτε ο Περαμαϊκός, λόγω αύξησης των ομάδων της Β΄. Από τους τρεις ομίλους στην τελική φάση μετείχαν έξι ομάδες. Την πρώτη θέση κέρδισε ο Ορφέας, ο οποίος κέρδισε την άνοδο έπειτα από αγώνες διαβάθμισης με τον ουραγό της Β΄ ΕΠΣΠ. Πρωταθλητής που ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία: Ορφέας Κερατσινίου 1 Μετονομασία της ομάδας «Μόντα Κλουμπ» το Νοέμβρη του 1964 2 Ο Ελλήσποντος μετονομάστηκε σε Αμφιάλη στην αρχή της επόμενης περιόδου Η ΕΠΣΠ διοργάνωσε δύο ακόμα πρωταθλήματα με τους εξής νικητές: Πρωτάθλημα Β΄ ομάδων Α΄ Εθνικής κατηγορίας με τρεις συλλόγους (ενός γύρου):Προοδευτική: 3β Εθνικός Πειραιώς: 2β Ολυμπιακός Πειρ.: 1βΠρωτάθλημα εφηβικών ομάδων Β΄ Εθνικής κατηγορίας με οκτώ συλλόγους (ενός γύρου):Πανελευσινιακός: 21β Βύζας Μεγάρων: 17β Α.Ε. Νίκαιας: 16β "Απολογισμός πρωταθλημάτων ΕΠΣ Πειραιώς", εφ. "Αθλητική Φωνή", 19/7/1965.
Χριστίνα Καρλόττα του Ζολμς-Μπράουνφελς

Η Χριστίνα-Καρλόττα, γερμ.: Christine Charlotte von Solms-Braunfels (10 Νοεμβρίου 1690 στο Greifenstein - 16 Οκτωβρίου 1771 στο Χόμπουργκ) από τον Οίκο του Ζολμς ήταν κόρη του κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς από τη γέννηση και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Χόμπουργκ.

 Ήταν κόρη του Γουλιέλμου-Μαυρικίου κόμη του Ζολμς-Μπράουνφελς (1651-1720) και της Μαγδαληνής-Σοφίας (1660-1720), κόρης του Γουλιέλμου-Χριστοφόρου λαντγκράβου της Έσσης-Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου 1722 στο Μπράουνφελς με τον Κάζιμιρ-Γουλιέλμο λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ (1690-1726). Κατοικούσαν στο Χέτενσλεμπεν. Η πριγκίπισσα φρόντισε για την εκπαίδευση των παιδιών της και για το σκοπό αυτό διόρισε τον θεολόγο Άουγκουστ-Φρήντριχ Σακ ως διδάσκαλο στην Αυλή. Το 1727 δημοσίευσε τα Conseils d'un ami à jeune homme qui entre dans le monde (Συμβουλές ενός φίλου, σε έναν νεαρό άνδρα που εισέρχεται στον κόσμο), περιγράφοντας την εκπαίδευση του γιου της. Ο Κάζιμιρ-Γουλιέλμος απεβίωσε σε ηλικία 36 ετών, λίγο μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού τους. Το 1727 η Reichskammergericht (Αυτοκρατορική Αυλή) στο Βέτσλαρ επιβεβαίωσε το διορισμό της Χριστίνας-Καρλόττας ως επιτρόπου για τον ανήλικο γιο της. Ο αδελφός της Φρειδερίκος-Γουλιέλμος ανήλθε σε αυτοκρατορικό πρίγκιπα το 1742. Το 1746 η επιτροπεία της τελείωσε και ο γιος της έγινε ο λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1722 τον Κάζιμιρ-Γουλιέλμο λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Δ΄ Κάρολος (1724-1751), λάντγκραβος της Έσσης-Χόμπουργκ. Ευγένιος (1725), απεβ. νήπιο. Ουλρίκα-Σοφία (1726–1792). Mark Pockrandt: Biblische Aufklärung, σελ. 28, διαδικτυακά Philipp Dieffenbach: Geschichte von Hessen mit besonderer Berücksichtigung des Grohßerzogthums, σελ. 232 ff, σε απευθείας σύνδεση
Λεωνίδας Κόκκας

Ο Λεωνίδας Κόκκας (Κακαβιά Δρόπολης, γεννήθηκε 3 Ιουνίου 1973) είναι Έλληνας πρώην αθλητής της άρσης βαρών και Ολυμπιονίκης. Γεννήθηκε στην Κορυτσά Αλβανίας. Το 1991 έφυγε από την Αλβανία για την Ελλάδα με τον Πύρρο Δήμα, τον Λεωνίδα Σαμπάνη και τον Βίκτωρα Μήτρου. Έχει ύψος 1,78μ. Είναι αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Υπήρξε για ένα χρονικό διάστημα και διαιτητής άρσης βαρών.

 Σε ηλικία 15 ετών αρχίζει την ενασχόληση του με το άθλημα της άρσης βαρών. Κατά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1991, συνεχίζει με την άρση βαρών και εντάσσεται στον Σπάρτακο Ιωαννίνων αλλά και στην Εθνική Ομάδα. Αγωνίζεται στη κατηγορία των 91 κιλών με τις διακρίσεις να έρχονται άμεσα σε όλα τα επίπεδα, πανευρωπαϊκό, παγκόσμιο, μεσογειακό. Έχει μόλις μία ολυμπιακή συμμετοχή (1996-Ατλάντα). Στην συγκεκριμένη Ολυμπιάδα κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο παρά το ότι πριν από λίγους μήνες είχε υποβληθεί σε επέμβαση στη μέση. Ένας σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο τον αφήνει εκτός Ολυμπιάδας του Σίδνεϊ, ενώ το 2003 αποφασίζει να ολοκληρώσει αναγκαστικά την καριέρα του και να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με το γκολφ όπου έχει κατακτήσει τέσσερα παγκόσμια πρωταθλήματα.. To 2004 στην Ολυμπιάδα της Αθήνας μετέφερε την ολυμπιακή σημαία μαζί με άλλους 7 αθλητές – μορφές του ελληνικού αθλητισμού στο ΟΑΚΑ, στην τελετή έναρξης. Ο Κόκκας κατέκτησε δύο ασημένια και δύο χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα (1998, 1999) και δύο ασημένια σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1995, 1998), μεσογειονίκης. Αναλυτικά παρουσιάζονται παρακάτω μερικές διακρίσεις ανά διοργάνωση/τόπο/έτος. Συνέντευξη στην Espresso
Μαστιχοχώρια

Τα Μαστιχοχώρια είναι ομάδα 24 χωριών στη νότια Χίο τα οποία είναι γνωστά για την παραγωγή της μαστίχας. Η μαστίχα είναι αρωματική ρητίνη που παράγεται από το μαστιχόδεντρο, μια τοπική ποικιλία του σχίνου.

 Τα Μαστιχοχώρια άρχισαν να δημιουργούνται κατά τους βυζαντινούς χρόνους, όμως οργανώθηκαν πιο συστηματικά από τους Γενουάτες, οι οποίοι ήταν κυρίαρχοι του νησιού από το 1346 μέχρι το 1566. Οι Γενουάτες δημιουργήσαν για την εκμετάλλευση της μαστίχας την Μαόνα, η οποία είχε το μονοπώλιο στην παραγωγή και εμπορεία μαστίχας. Τα χωριά στα οποία γινόταν η παραγωγή μαστίχας βρίσκονταν όλα μακριά από την ακτή, ώστε να μειωθεί το λαθρεμπόριο. Επίσης είχαν όλα φρουριακή δομή ώστε να είναι προστατευμένα από τις επιδρομές. Στο κέντρο του χωριού βρισκόταν συνήθως πύργος ενώ τα εξωτερικά όρια του οικισμού ορίζονταν από τους ενωμένους τοίχους της εξωτερικής σειράς σπιτιών. Τα χωριά είχαν συνήθως δύο εισόδους με σιδερένιες πύλες.Το 1566 οι Οθωμανοί κατέκτησαν τη Χίο και το 1705 παραχώρησαν προνόμια στα Μαστιχοχώρια, με τη μορφή περιορισμένης αυτονομίας. Όμως οι κάτοικοί τους εξακολουθούσαν να είναι υποχρεωμένοι να καλλιεργούν μαστίχα και να πληρώνουν φόρο στους Οθωμανούς σε είδος. Η συλλογή και πληρωμή του ειδικού φόρου μαστίχας γινόταν από τους επιτρόπους των χωριών. Το 1839, μετά τις οθωμανικές μεταρρυθμίσεις, ο φόρος μπορούσε να πληρωθεί σε μετρητά. Το 1881 τα περισσότερα από τα χωριά καταστράφηκαν από ισχυρό σεισμό και μόνο τα Μεστά, οι Ολύμποι και το Πυργί διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την αρχική τους μορφή.Με το πρόγραμμα Καποδίστριας συστάθηκε μεταξύ 1997 και 2010 ο δήμος Μαστιχοχωρίων, ο οποίος καταργήθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης και ενσωματώθηκε στον δήμο Χίου. Οι 24 κοινότητες των Μαστιχοχωρίων είναι οι εξής:
Τζορτζ Σαβάλας

Ο Γιώργος Δημοσθένης Σαβάλας (αγγλικά: Georgios Demosthenes Savalas, 5 Δεκεμβρίου 1924 - 2 Οκτωβρίου 1985) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του ηθοποιού Τέλι Σαβάλας, με τον οποίο έπαιξε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ της δεκαετίας του 1970.

 Ο Σαβάλας γεννήθηκε στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από Έλληνες μετανάστες και ήταν ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και τα άλλα αδερφια του ήταν ο Τέλι (Αριστοτέλης), ο Γκας (Κώστας), ο Τεντ (Θεόδωρος) και η Κάθριν (Κατερίνα). Πήγε σχολείο στο ίδρυμα Τιμίου Σταυρού στο Κοννέκτικατ και μετά στο Γυμνάσιο Mineola (Long Island). Υπηρέτησε στον Β' παγκόσμιο πόλεμο κυρίως του Ειρηνικού Ωκεανού στο ναυτικό των ΗΠΑ αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου επίσης παρήγαγε και σκηνοθέτησε θεατρικές παραστάσεις σε στρατιωτικές βάσεις. Μετά το τέλος του πολέμου ο Σαβάλας έκανε διάφορες δουλειές, συμπεριλαμβανομένων του οδηγού ταξί και υπαλλήλου τραπέζης. Παρόλο που ήταν γνωστός πρωτίστως ως τηλεοπτικός ηθοποιός, ο Σαβάλας ήταν αρχικά ηθοποιός του θεάτρου και δασκάλος υποκριτικής. Δίδαξε στο Coliseum Studios για πέντε χρόνια και εμφανίστηκε σε παραγωγές εκτός του Broadway, ενώ παραλλήλα εργάστηκε με τον πατέρα του σε δύο επιχειρήσεις: ένα ξενοδοχείο και μια εταιρεία θέρμανσης και κλιματισμού. Έγινε ευρύτερα γνωστός χάρη στη συμμετοχή του στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Κότζακ και το ρόλο του ντεντέκτιβ Σταύρου, όπου πρωταγωνίστουσε ο αδελφός του Τέλι. Στις δύο πρώτες σεζόν, ο Σαβάλας υποδύοταν τον «Δημοσθένη». Ο Τζορτζ Σαβάλας, με το πραγματικό του όνομα, ήταν επίσης βοηθός παραγωγής κατά τη διάρκεια της πρώτης και δεύτερης σεζόν. Ο Τζορτζ Σαβάλας και η σύζυγός του Ρομπέν απέκτησαν έξι παιδιά: τον Νικόλαο, τον Λεωνίδα, τον Κωνσταντίνο, τον Γρηγόρη, τον Μάθιου και την Μιλιτζά. Μετά το τέλος της σειράς μετακόμισαν στη Reseda της Καλιφόρνια. Ο Τζορτζ πέθανε από λευχαιμία σε ηλικία 60 ετών (αν και στο παρελθόν είχε αναφερθεί ότι ήταν 58), στο Λος Άντζελες. Ο Τζορτζ Σαβάλας στην IMDb (Αγγλικά)
Μυκήνη

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Μυκήνη ήταν κόρη του ποτάμιου θεού και γενάρχη της βασιλικής δυναστείας του Άργους Ίναχου και αδελφή του Φορωνέως, είναι η επώνυμη στις μετέπειτα Μυκήνες. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα καταγράφει την Μυκήνη μαζί με την Τυρώ και την Αλκμήνη στις πανέμορφες γυναίκες από βασιλικό γένος. Ο Παυσανίας στο έργο του Μεγάλαι Ηοίαι καταγράφει την Μυκήνη σαν κόρη του Ίναχου και σύζυγο του Αρέστορα χωρίς να αναφέρει το όνομα της μητέρας της. Σύμφωνα με έναν μελετητή της Οδύσσειας του Ομήρου η Μυκήνη ήταν κόρη του Ίναχου και της Ωκεανίδας Μελίας, σύμφωνα με τον Τρωικό κύκλο γιος της Μυκήνης και του Αρέστορος ήταν ο Άργος ο Πανόπτης. Ο Ίναχος θεωρείται ο πρώτος κάτοικος γηγενής του Άργους που διασώθηκε από τον Μεγάλο κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Σύμφωνα με τον Παυσανία η Μυκήνη έδωσε το όνομα της στην ομώνυμη Αργολική πόλη.

 Emmy Patsi-Garin: Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας, εκδ. οίκος «Χάρη Πάτση», Αθήνα 1969 Fowler, R. L. (2013), Early Greek Mythography: Volume 2: Commentary, Oxford University Press, 2013. Gantz, Timothy, Early Greek Myth: A Guide to Literary and Artistic Sources, Johns Hopkins University Press, 1996. Hard, Robin, The Routledge Handbook of Greek Mythology: Based on H.J. Rose's "Handbook of Greek Mythology", Psychology Press, 2004, Homer, The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, PH.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Most, G.W., Hesiod: The Shield, Catalogue of Women, Other Fragments, Loeb Classical Library, No. 503, Cambridge, Massachusetts, Harvard University Press, 2007, 2018. Pausanias, Pausanias Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Tripp, Edward, Crowell's Handbook of Classical Mythology, Thomas Y. Crowell Co; First edition (June 1970). West, M. L., Greek Epic Fragments: From the Seventh to the Fifth Centuries BC. Edited and translated by Martin L. West. Loeb Classical Library No. 497. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2003. Smith, William; Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, London (1867).
Αρχάμπολη

Η Αρχάμπολη (ή Χαρχάμπολη) είναι περιοχή 50 χλμ βορειοανατολικά της Καρύστου, μεταξύ των οικισμών Ευαγγελισμός και Θύμι, όπου βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος στον οποίο σώζονται τα ερείπια ενός οργανωμένου οικιστικού συνόλου. Στην τοποθεσία υπάρχει μια μικρή αλλά πλούσια αμμουδιά.

 Η χαράδρα της Αρχάμπολης, όπου είναι ορατά αρχαία ευρήματα που πιθανόν αποτελούσαν ίσως μια οργανωμένη πόλη ή απλώς ένα οικισμό μεταλλωρύχων και ο οποίος χρονολογείται απ΄τον 8ο έως 1ο αιώνα π.Χ και εγκαταλείφθηκε για άγνωστη αιτία κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο. Επίσης η περιοχή λεηλατήθηκε από τον Μιθριδάτη το 80 π.Χ. Στην αρχαιότητα αποτελούσε ένα από τα μεταλλεία του Καφηρέα και ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς στην περιοχή, η εξαφάνισή της οφείλεται, εκτός από το πέρασμα του χρόνου, σε διάφορα φυσικά αίτια. Σήμερα αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή,είναι από της περιοχές του Καφηρέα που επισκέπτονται αρκετοί (για τα δεδομένα της περιοχής)-κυρίως για ψάρεμα - και από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό,και οφείλεται κυρίως στην όμορφη αλλά και πλούσια αμμουδιά που διαθέτει,αλλά και στο γεγονός ότι αποτελεί ένα ιδιαίτερο τοπίο. Στην περιοχή υπάρχει μια μικρή Εκκλησία Άγιος Γεώργιος και γιόρταζε κατά παράδοση την πρώτη Κυριακή του Μάη. Κάβο Ντόρος Αρχειοθετήθηκε 2011-07-04 στο Wayback Machine.
Πρώτη Εποχή

Στην φαντασία του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν η Πρώτη Εποχή, γνωστή κι ως Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ, είναι η ηρωική περίοδος όπου οι περισσότεροι απο τους πρώιμους θρύλους του Τόλκιν διαδραματίζονται. Εκδοχές αυτών των ιστοριών εκδόθηκαν αργότερα στο Σιλμαρίλλιον, αν και ιστορίες απο αυτήν την περίοδο επηρεάζουν τον χρόνο και την ιστορία της μετέπειτα περιόδου, όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.

 Η Πρώτη Εποχή των Παιδιών του Ιλούβαταρ, που αναφέρεται και ως Ημέρες των Πρεσβυτέρων (Elder Days) στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ξεκίνησε κατά τη διάρκεια των Χρόνων των Δέντρων όταν τα Ξωτικά ξύπνησαν στο Κουιβιένεν, και ως εκ τούτου τα γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω στα Χρόνια των Δέντρων επικαλύπτονται με την αρχή της Πρώτης Εποχής. Έχοντας περάσει στην Μέση Γη, ο Fëanor σύντομα χάθηκε σε μια επίθεση άπο τα Balrogs του Morgoth.Ωστόσο, αλλά οι γιοι του επέζησαν και ίδρυσαν βασίλεια, όπως και οι οπαδοί του ετεροθαλή αδελφού του, του Fingolfin, ο οποίος έφθασε στο Beleriand μετά το θάνατο του Fëanor. Οι Νόλντορ για κάποιο διάστημα διατήρησαν την Πολιορκία του Άγκμπαντ, το προπύργιο του Μόργκοθ, με αποτέλεσμα τη Μακρά Ειρήνη. Αυτή η Ειρήνη κράτησε εκατοντάδες χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Άντρες έφτασαν πάνω από τα Μπλε Βουνά. Ο Morgoth έσπασε την πολιορκία στο Dagor Bragollach, ή τη Μάχη της Ξαφνικής Φλόγας. Ο Έλνταρ, ο Έντειν και οι Νάνοι ηττήθηκαν στη Νυρναέθ Αρνοεδιάδαή Μάχη των Αριθμημένων Δακρύων, και ένα ένα, τα βασίλεια έπεσαν, ακόμη και τα κρυμμένα βασίλεια των Ντόριαθ και Γκοντολίν . Στο τέλος της εποχής, τα μοναδικά ελεύθερα Ξωτικά καθώς και οι μοναδικοί ελεύθεροι Άνθρωποι στο Μπελεριάντ ήταν ένας οικισμός στις εκβολές του ποταμού Sirion και ένας άλλος στο Isle of Balar. Ο Eärendil κατείχε το Silmaril που είχαν πάρει οι παππούδες της γυναίκας του, της Elwing, οι Beren και Lúthien , από τον Morgoth. Αλλά οι γιοι του Fëanor εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν ότι όλα τα Silmarils τους ανήκαν, και έτσι υπήρχαν δύο ακόμη συγγενείς. Ο Eärendil και ο Elwing πέρασαν τη Μεγάλη Θάλασσανα παρακαλέσει τους Βάλαρ για βοήθεια εναντίον του Μόργκοθ. Απάντησαν, στέλνοντας έναν μεγάλο οικοδεσπότη. Στον Πόλεμο της Οργής, ο Μέλκορ ηττήθηκε ολοκληρωτικώς.Εξορίστηκε στο Κενό και τα περισσότερα του έργα καταστράφηκαν, φέρνοντας στο τέλος την Πρώτη Εποχή. Ωστόσο, αυτό είχε τρομερό κόστος, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του ίδιου του Beleriand βυθίστηκε. Η Πρώτη Εποχή στο The Lord of the Rings Wiki
Κοσμική Οδύσσεια

Κοσμική Οδύσσεια είναι ο τίτλος της πρώτης 40λεπτης παράστασης εικονικής πραγματικότητας του Ευγενιδείου Πλανηταρίου η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2003 στον επιφάνειας 950 τ.μ. (όσο δυόμισι γήπεδα του μπάσκετ) θόλο του.

 Επρόκειτο για μια θεαματική επισκόπηση της εξέλιξης των ανθρωπίνων γνώσεων για το Σύμπαν, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Μέσα από ένα οπτικοακουστικό πανόραμα παρουσιάζονταν τα μέσα, αλλά και τα αποτελέσματα των ΄αστρονομικών ερευνών για τον πλανήτη που μας φιλοξενεί, το Ηλιακό μας Σύστημα, και τη δομή και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Η πρώτη αυτή παράσταση του Νέου Ευγενιδείου Πλανηταρίου αποτελούσε μια παρουσίαση ψυχαγωγικής επιμόρφωσης που έχει μείνει αξέχαστη στους θεατές όλων των ηλικιών. Κοσμική Οδύσσεια στο νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ευγενίδειου Ιδρύματος Το Νέο Πλανητάριο της Αθήνας Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Οδηγός Παράστασης: Κοσμική Οδύσσεια Trailer Παράστασης: Κοσμική Οδύσσεια