IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπονακόσα Μπόρι

H Μπονακόσα, ιταλ. Bonacossa/bonaccossi/Bonaca Borri (1254 - 13 Ιανουαρίου 1321) από τον Οίκο των Μπόρι ήταν κόρη του καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Μιλάνου.

 Ήταν κόρη του Σκουαρτσίνο Μπόρι (1230-1277) ή Σκαρσίνι, καπετάνιου των εξόριστων από το Μιλάνο από την έλευση της οικογένειας Τοριάνι, πιστός υποστηρικτής των Βισκόντι, και της Αντωνίας (γενν. 1236) αγνώστου καταγωγής, που παντρεύτηκαν το 1254. Η οικογένεια του Μπόρι καταγόταν από την πόλη του Σάντο Στέφανο Τιτσίνο μαζί με μερικά φεουδαλικά εδάφη κοντά στο Κορπύ. Η οικογένεια Μπόρι ήταν μία από τις πιο αξιοσέβαστες στο Μιλάνο και είχε ως μέλος της έναν άγιο, τον Μόνας επίσκοπο του Μιλάνου. Όταν ο βισκόντι κατέκτησε το Μιλάνο, ο Σκουαρτσίνα Μπόρι έδωσε την κόρη του σε γάμο με τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι, κύριο του Μιλάνου το 1269, για να στερεώσει τους δεσμούς τους αναγκαίους για τη διατήρηση της εξουσίας των Βισκόντι. Η Μπονακόσσα και ο σύζυγός της ίδρυσαν μαζί το παρεκκλήσιο του Σάντο Τόμας στη βασιλική του Σαντ'Εουστόργκιο του Μιλάνου, όπου τάφκαν μαζί με τον γιο τους Στέφανο, τις δύο κόρες του Βεατρίκη και Αικατερίνη, και τον Ουμπέρτο Γ΄ Βισκόντι αδελφό του Ματτέο. Η Μπονακόσσα απεβίωσε στο Μιλάνο στις 13 Ιανουαρίου 1321, 67 ετών. Παντρεύτηκε τον Ματτέο Α΄ Βισκόντι κύριο του Μιλάνου και είχε τέκνα: Γκαλεάτσο Α΄ 1277-1328, κύριος του Μιλάνου. Βεατρίκη γενν. 1280, παντρεύτηκε τον Σπινέτα Μαλασπίνα της Βερουτσόλα. Αικατερίνη 1282-1311, παντρεύτηκε τον Αλμποΐνο ντελα Σκάλα. Λουκίνο 1287/92-1349, κύριος του Μιλάνου. Στέφανο π.1287-1327, κόμης της Αρόνα. Μάρκο γενν. 1289. Τζιοβάννι 1290-1354, αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου. Ζακαρία γενν. 1295. Φλοραμόντα, παντρεύτηκε τον Γκουίντο Μαντέλλι, κόμη του Μακάνιο. Ανιέζε, παντρεύτηκε τον Τσεκίνο ντελα Σκάλα. Marchi, François. "Bonacossa Borri's Genealogy". François Marchi's genealogy website. Retrieved 5 December 2010.
Ευγονική

Eυγονική είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων και πρακτικών που στοχεύουν στη βελτίωση της γενετικής ποιότητας του πληθυσμού. Οι πρακτικές αυτές ασκούνται εις βάρος πληθυσμιακών ομάδων που θεωρούνται κατώτερες, λόγου χάριν οι μη εβραίοι απο τους ακραίους ταλμουδικούς εβραίους. Πρακτικές ευγονικής υπάρχουν από την Αρχαία Ελλάδα, ωστόσο, η σύγχρονη ιστορία της ευγονικής ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα από το Ηνωμένο Βασίλειο , βασιζόμενη στην ψευδοεπιστήμη του Επιστημονικού ρατσισμού.

 Στα πλαίσια της οργάνωσης του προγράμματος ευγονικής τους, οι Ναζί είχαν εμπνευστεί από τα προγράμματα υποχρεωτικής στείρωσης των Ηνωμένων Πολιτειών, ιδίως όσον αφορά τους νόμους ευγονικής που είχαν θεσπιστεί στην Καλιφόρνια. Υπό το νόμο για την Πρόληψη απογόνων των ασθενών με κληρονομικές ασθένειες, που εφαρμόστηκε στις 14 Ιουλίου του 1933, οι γιατροί υποχρεούνταν να καταγράφουν κάθε περίπτωση κληρονομικής ασθένειες που περιέπιπτε στην αντίληψή τους, εκτός από των γυναικών άνω των 45 ετών. Οι γιατροί θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με πρόστιμο σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Το 1934, το πρώτο έτος της εφαρμογής του Νόμου, περίπου 4.000 άτομα άσκησαν έφεση κατά των αποφάσεων των υπηρεσιών στείρωσης. Συνολικά 3.559 εφέσεις απερρίφθησαν. Μέχρι το τέλος του ναζιστικού καθεστώτος, πάνω από 200 Δικαστήρια Γενετικής Υγείας (Erbgesundheitsgerichte) δημιουργήθηκαν, και, με τις αποφάσεις τους, πάνω από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους.
Ταμαντανί Ενσαλίβα

Ο Ταμαντανί Ενσαλίβα (Tamandani Wazayo Phillip "Tam" Nsaliwa) (γεν. 1982) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής διεθνής με τον Καναδά αλλά με καταγωγή από το Μαλάουι. Από το 2006 αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική. Τώρα παίζει στην Β κατηγορία Τουρκίας για την Μπούκασπορ. Έχει ύψος 1,78 μ. και παίζει στη θέση του αμυντικού μέσου. Διαθέτει ευρωπαϊκό διαβατήριο της Γερμανίας.

 Ο Ταμ Ενσαλίβα γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1982 στο Λιλόνγκβε, πρωτεύουσα του Μαλάουι αλλά σε ηλικία οκτώ ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στο Χάλιφαξ του Καναδά. Γράφτηκε στο πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα και έπαιξε σε τοπικές ομάδες ποδοσφαίρου σάλας και υπαίθρου ως το 2000. Στη συνέχεια μετακόμισε στη Γερμανία, όπου αγωνίστηκε ως το 2006. Πήρε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας με τη Νυρεμβέργη αλλά δεν συνέχισε μαζί της στην Μπουντεσλίγκα, αφού παραχωρήθηκε στη Σααρμπρίκεν και αργότερα στη Γιαν Ρέγκενσμπουργκ (Jahn Regensburg). Παράλληλα, απέκτησε γερμανικό διαβατήριο ώστε να παίζει ως κοινοτικός στην Ευρώπη αν και αγωνίζεται στην εθνική Καναδά. Το 2006 ήρθε στην Ελλάδα, στον Πανιώνιο, με τον οποίο τερμάτισε στην 5η θέση του πρωταθλήματος. Το 2007 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ, με την οποία αγωνίστηκε στον συγκλονιστικό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος 2009, που έληξε ισόπαλος 4-4 (3-3 ο κανονικός αγώνας) και η ομάδα του ηττήθηκε 14-15 στα πέναλτι (ο ίδιος σκόραρε στο 6ο και στο 15ο πέναλτι). Τον Ιούνιο του 2001 ο Ενσαλίβα αγωνίστηκε με την εθνική Καναδά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων (κάτω των 20 ετών) της ΦΙΦΑ. Τον Απρίλιο του 2001 είχε ήδη κάνει το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών εναντίον της Αιγύπτου και ως το 2009 έχει αγωνιστεί σε 13 ματς, μεταξύ των οποίων σε ένα ματς στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2001 και σε δύο αγώνες στο Χρυσό Κύπελλο CONCACAF 2002, στο οποίο ο Καναδας κατέκτησε την τρίτη θέση. Μάλιστα, στον προημιτελικό με τη Μαρτινίκα σκόραρε το 4ο πέναλτι στη νίκη-πρόκριση της ομάδας του στα πέναλτι με 6-5 έπειτα από το ισόπαλο 1-1. Όμως, στον ισόπαλο 0-0 ημιτελικό με τις ΗΠΑ, το πέναλτί του αποκρούστηκε από τον αντίπαλο τερματοφύλακα και η ομάδα του ηττήθηκε με 2-4 στα πέναλτι. Χρυσό Κύπελλο CONCACAF 2002: 3η θέση Κύπελλο Ελλάδος 2007: φιναλίστ Πρωτάθλημα Β΄ Γερμανίας: 2001.
Γιάννης Δραγασάκης

Ο Γιάννης Δραγασάκης (Ανατολή Λασιθίου, 20 Ιανουαρίου 1947) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού, αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα (26 Ιανουαρίου 2015 -9 Ιουλίου 2019) και υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης (28 Φεβρουαρίου 2018 - 9 Ιουλίου 2019).

 Γεννήθηκε στην Ανατολή Λασιθίου στις 20 Ιανουαρίου 1947. Έχει σπουδάσει πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Στα μαθητικά του χρόνια ανέπτυξε δραστηριότητα ως μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Ως φοιτητής συμμετείχε στην αντιδικτατορική δράση ενώ υπήρξε και γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών Λονδίνου. Αργότερα, έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και ηγετικό στέλεχος του Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου από την ίδρυσή του. Το 1991 διεκδίκησε τη γενική γραμματεία της ΚΕ μετά την παραίτηση του Γρηγόρη Φαράκου, εκπροσωπώντας την ανανεωτική πτέρυγα του κόμματος, αλλά στην ψηφοφορία έχασε από την Αλέκα Παπαρήγα καθώς συγκέντρωσε 53 ψήφους έναντι των 57 της Παπαρήγα.Στις εθνικές εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Χανίων με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου. Συμμετείχε ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα. Το διάστημα 1994-1999 ήταν μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου της Αθήνας.Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις αναμετρήσεις του 1996, ως επιλαχών το 2000 (αντικατέστησε τη Μαρία Δαμανάκη μετά την παραίτησή της), το 2004, το 2007, στις δύο αναμετρήσεις του 2012 και του 2015.Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015 ανέλαβε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας, και εξελέγη βουλευτής επικρατείας. Μετά τις εκλογές, ο Δραγασάκης ανέλαβε, για δεύτερη φορά, καθήκοντα αντιπροέδρου της κυβέρνησης υπό τον Αλέξη Τσίπρα. Στις 28 Φεβρουαρίου 2018 ανέλαβε και υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019. Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Β2' Δυτικού Τομέα Αθηνών. Ανανέωσε τη θητεία του στις εκλογές του Μαΐου 2023, ωστόσο δεν επανεξελέγη σε αυτές του Ιουνίου 2023.Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Προσωπική σελίδα
Μαρία Αυγούστα της Σαξονίας

H Μαρία Αυγούστα (γερμ. Maria Augusta von Sachsen von Wettin, 21 Ιουνίου 1782 - 14 Μαρτίου 1863) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Εκλέκτορα, μετά Βασιλιά, της Σαξονίας.

 Η Μαρία Αυγούστα Νεπομυκήνη Αντωνία Φραγκίσκη Ιαβερία Αλοϋσία ήταν το μόνο (επιζών) τέκνο του Φρειδερίκου Αυγούστου της Σαξονίας και της Αμαλίας, κόρης του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Γεννήθηκε στη Δρέσδη. Ο προπάππος της ήταν βασιλιάς της Πολωνίας και το Σύνταγμα του 1791 την όριζε ως δυνητική διάδοχο του θρόνου, αν δεν υπήρχε άρρεν μέλος από τον Οίκο των Βέττιν. Σχεδιαζόταν ο γάμος της με τον Στανίσλαφ Πονιατόφκυ, ανιψιό του Στανίσουαφ Αυγούστου της Πολωνίας-Λιθουανίας (διάδοχο του προπάππου της). Όμως ο δισταγμός του πατέρα της και ο Διαμελισμός της Πολωνίας το 1795 απέτρεψαν τον γάμο. Δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Βαρσοβίας και δόθηκε στον πατέρα της. Τη θεωρούσαν εκεί διάδοχό του, αν και ίσχυε το Σαλικό Δίκαιο. Σχέδια επιγαμίας με Οίκο που θα ισχυροποιούσε το δικαίωμα διαδοχής στην Πολωνία απέτυχαν, καθώς κανείς δεν ήθελε να ενδυναμώσει τη Σαξονία ή να αποκαταστήσει το βασίλειο της Πολωνίας. Ένας δυνητικός υποψήφιος ήταν ο Ιωσήφ Πονιατόφσκυ, άλλος ανιψιός του Στανίσουαφ Αυγούστου και εξάδελφος του προηγουμένου υποψηφίου συζύγου της. Zamoyski, Adam. The last king of Poland.
Ιντίρα Μουρίγιο

Η Ιντίρα Μουρίγιο (Indira Davelba Murillo Alvarado) (Tegucigalpa, 7 Απριλίου 1969 – Βιρτζίνια, 5 Ιανουαρίου 2019) ήταν δημοσιογράφος της Ονδούρας, παραγωγός τηλεόρασης, πρώην παίκτρια μπάσκετ και φιλάνθρωπος, ιδρύτρια του TN5, του Ισπανικού Δικτύου Πληροφοριών της Βιρτζίνια (Sinova), και του Fundación Amor.

 Γεννήθηκε στην Τεγκουσιγκάλπα, όπου ζούσε στη γειτονιά του Ελ Μπόσκ μαζί με τους γονείς της, τον Αλφρέντο Μουρίγιο και τη Norma Alvarado, και ήταν η νεότερη από τα οκτώ αδέλφια της. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο Escuela 14 de Julio και τις δευτεροβάθμιες σπουδές της στο Instituto Alfonso Guillén Zelaya, όπου την ίδια στιγμή είχε τη δικιά της σχολή μπάσκετ με την ονομασία "Indi del Bosque", όπου δίδασκε τα παιδιά της γειτονιάς της να παίζουν μπάσκετ. Η Μουρίγιο αποφοίτησε με πτυχίο δημοσιογραφίας από το Universidad Nacional Autónoma de Honduras και απέκτησε επίσης μεταπτυχιακό τίτλο στη δημογραφία και την ανάπτυξη. Ήταν μέλος της γυναικείας ομάδας μπάσκετ της Ονδούρας, μαζί με την αδερφή της, Νόρμα Μουρίγιο. Στην Εθνική Ομάδα, η Μουρίγιο εκπροσώπησε την Ονδούρα σε διάφορους διεθνείς αγώνες μπάσκετ, συμπεριλαμβανομένης της τέταρτης έκδοσης των Κεντρικών Αμερικανικών Αγώνων και ενός διεθνούς διαγωνισμού που πραγματοποιήθηκε στη Νικαράγουα το 1987. Στη συνέχεια έγινε η προπονητής της ομάδας μπάσκετ γυναικών της Ονδούρας.Η Μουρίγιο έπαιξε για τέσσερις διαφορετικές ομάδες μπάσκετ στην Ονδούρα μέχρι την απόσυρσή της στη δεκαετία του '90. Ως δημοσιογράφος, η Μουρίγιο ξεκίνησε την καριέρα της δουλεύοντας στο Radio Cadena de Noticias και αργότερα στο Televicentro, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και παρουσίαζε τις ειδήσεις και ίδρυσε επίσης το τηλεοπτικό κανάλι TN5. Αργότερα, η Μουρίγιο εργάστηκε για την Inter-American Development Bank ως παραγωγός και προγραμματιστής εκθέσεων και ερευνών. Στο τέλος εργάστηκε για το Telemundo. Το 2005, η Μουρίγιο ίδρυσε το Fundación Amor με την οικογένειά της, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που ωφελεί ορφανά παιδιά και γυναίκες με HIV.Το 2009, ίδρυσε το Ισπανικό Δίκτυο Πληροφοριών της Βιρτζίνια (Sinova), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό για να ενημερώσει τη Λατίνο κοινότητα της Βιρτζίνια για τα νέα δρόμενα, να δώσει συμβουλές για τη διαδικασία μετανάστευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες δωρεάν μεταξύ άλλων υπηρεσιών. Η Μουρίγιο ήταν πρόεδρος μέχρι το θάνατό της το 2019. Πήρε την αμερικανική ιθαγένεια κατά τη διάρκεια της διαμονής της στη χώρα. Το 2014, παντρεύτηκε τον Ομάρ Νάβα, από τη Βολιβία. Η Μουρίγιο πέθανε στις 5 Ιανουαρίου του 2019 στην πολιτεία της Βιρτζίνια, σε ηλικία 49 ετών. Είχε καρκίνο του ήπατος. Έλαβε το Βραβείο Αλληλεγγύης το 2014 από τη Διαμερικανική Τράπεζα Ανάπτυξης για το αλτρουιστικό έργο της. Έλαβε ένα βραβείο από την Unicef ​​για μια ιστορία για το Montaña de la Flor. Έλαβε ένα βραβείο για μέρος του EFE, για την οπτικοακουστική της παραγωγή "Η ελπίδα της απελπισίας", για μια οικογένεια που επλήγη από τον τυφώνα Mitch.
Άγιος Γεώργιος Ζάκρου Λασιθίου

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητος Ζάκρου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιτάνου, του Δήμου Σητείας, στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου, της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λασιθίου, στις νοτιοανατολικές απολήξεις της κορυφής «Βίγλα Ζάρκου» (711 μ.), νότια του Ζάκρου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 110 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Ζάκρου του δήμου Ιτάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ιτάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στο νότιο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ισλάμ στην Κύπρο

Το Ισλάμ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία στην Κύπρο. Το ισλάμ εισήχθη όταν το νησί κατακτήθηκε από την Τουρκία το 1571. Πριν από αυτό, η Μουσουλμανική παρουσία στο νησί ήταν περιστασιακή, λόγω των περιοδικών επιδρομών από Άραβες. Η πλειοψηφία των λατίνων καθολικών του νησιού, μαζί με μερικούς Έλληνες Ορθοδόξους, έγιναν μουσουλμάνοι για να ωφεληθούν από το προνομιακό φορολογικό καθεστώς - όπως υπαγορεύεται από το οθωμανικό σύστημα μιλλέτ.Πριν από την τουρκική εισβολή το 1974, οι Τουρκοκύπριοι αποτελούσαν το 18% του πληθυσμού του νησιού και ζούσαν διάσπαρτοι σε όλο νησί. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος των περίπου 264.172 Μουσουλμάνων του νησιού ζει στα βόρεια του νησιού. Η τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι αρκετά κοσμική, ωστόσο, τουλάχιστον επίσημα, οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι είναι εγγεγραμμένοι Σουνίτες, ενώ ο Σουφισμός έχει ισχυρή επίδραση σε αυτούς. Ο Ναζίμ αλ-Κουμπρουσί, ηγέτες του τάγματος Νακσμπαντί-Χακανί, καταγόταν από τη Λάρνακα και έζησε στη Λεύκη. Μερικοί τουρκοκύπριοι είναι αλεβίτες. Υπάρχουν και μερικοί μουσουλμάνοι Αχμαντίγια.

 Το Ισλάμ εισήχθη στην Κύπρο από τους άραβες κατακτητές, ωστόσο το νησί απέκτησε μόνιμη παρουσία Μουσουλμάνων μόνο μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Κύπρου το 1571. Φημολογείται ότι μια θεία του Προφήτη Μωάμεθ, η Ουμ Χαράμ, είχε συνοδεύσει μία από τις πρώτες αραβικές αποστολές στο νησί. Πέθανε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας και θάφτηκε στο σημερινό μνημείο Χαλά Σουλτάν Τεκκέ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι στα βόρεια του νησιού (συμπεριλαμβανομένων των εποίκων από τη Τουρκία) είναι σχεδόν αποκλειστικά Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Το καθεστώς αυτών των εποίκων αμφισβητείται βάσει του διεθνούς δικαίου και ειδικά με την απαγόρευση, βάσει της Σύμβασης της Γενεύης, της διασυνοριακής μεταφοράς πληθυσμών από μία χώρα με στόχο να αλλοιώσει την δημογραφική σύνθεση μιας άλλης χώρας. Ο διαχωρισμός των Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων έχει αλλοιώσει την μουσουλμανική κοινότητα στις περιοχές που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στις περιοχές που ελέγχει η Κυπριακή Δημοκρατία είναι Άραβες μετανάστες και πρόσφυγες, μη σχετιζόμενοι με την τουρκική κοινότητα η οποία ζει εδώ και αιώνες στο νησί. Το νησί έχει πολλούς Ισλαμικούς ναούς, συμπεριλαμβανομένων: το τέμενος Αραμπαχμέτ στην Λευκωσία (χτίστηκε τον 16ο αιώνα) το Χαλά Σουλτάν Τεκκέ/Τέμενος Ουμ Χαράμ στη Λάρνακα (χτίστηκε τον 18ο αιώνα) Τα τεμένη Λαλά Μουσταφά Πασά Σελιμιγιέ και Χαϊνταρπασά, πρώην Καθολικοί καθεδρικοί ναοί, οι οποίοι ιδρύθηκαν κατά την εποχή των Σταυροφόρων. Οι Οθωμανοί κατακτητές τα μετέτρεψαν σε τεμένη
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1954

Το 9ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στο Βέλγιο, σε διάφορες πόλεις από 6 ως 17 Απριλίου 1954. Ο τελικός διεξήχθη στις Βρυξέλλες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων του Βελγίου. Στην τελική φάση μετείχαν δέκα χώρες. Η Ελλάδα κατέλαβε την όγδοη θέση.

 Από την πρώτη φάση εξαιρέθηκε η Γαλλία, η οποία προκρίθηκε χωρίς αγώνα στον ημιτελικό γύρο. Οι υπόλοιπες εννιά ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των τριών ομάδων. Οι πρώτες των τριών ομίλων και η Γαλλία αγωνίστηκαν στους ημιτελικούς, από τους οποίους προέκυψαν οι δύο φιναλίστ, ενώ οι ηττημένοι αγωνίστηκαν για την 3η θέση. Οι υπόλοιπες ομάδες έδωσαν αγώνες για τις θέσεις 5η ως 7η (μετείχαν οι δεύτερες των τριών προκριματικών ομίλων) και για τις θέσεις 8η ως 10η. 13/4/54, Ναμούρ: Ελλάδα-Λουξεμβούργο: 6-2 (Νεμπίδης 13΄, Ιωάννου 25΄, 30΄, 55΄, Μπέμπης 56΄, Πούλης 79΄) 14/5/54: Λουξεμβούργο-ΗΠΑ: [;] 15/4/54: Ελλάδα-ΗΠΑ: 8-1. Κατάταξη: 8) Ελλάδα, 9) Λουξεμβούργο, 10) ΗΠΑ. 15/4/54, Βρυξέλες: Ιταλία - Αίγυπτος: 6-1 16/4/54: Ολλανδία-Αίγυπτος: 2-1 17/4/54, Γκεντ: Ολλανδία-Ιταλία: 2-1 Κατάταξη: 5) Ολλανδία, 6) Ιταλία, 7) Αίγυπτος. 14/4/54, Λιέγη: Βέλγιο-Γαλλία: 3-1 14/4/54, Οστάνδη: Τουρκία-Πορτογαλία: 3-1 17/4/54, Τουρνχούτ: Πορτογαλία-Γαλλία: 1-0 17/4/1954, Βρυξέλλες Βέλγιο-Τουρκία: 5-1 Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης. Ποδοσφαιριστές (αποστολής): Τερματοφύλακες: Χαράλαμπος Ταουξής (Απόλλων), Απέργης (ΠΑΟ). Αμυντικοί: Κουρτζίδης (ΠΑΟ), Κώστας Λινοξυλάκης (ΠΑΟ), Θανάσης Κίνλεϊ (Σούλης) (Ολυμπιακός), Αλούπης (ΠΑΟ) Μέσοι: Κώστας Πούλης (ΑΕΚ), Γιάννης Νεμπίδης (ΠΑΟ), Ευθύμης Πολύζος (ΑΕΚ). Επιθετικοί: Παύλος Εμμανουηλίδης (ΑΕΚ), Θανάσης Μπέμπης (Ολυμπιακός), Γιάννης Ιωάννου (Ολυμπιακός), Λάκης Πετρόπουλος (ΠΑΟ), Βαγγέλης Πανάκης (ΠΑΟ), Ασημακόπουλος (ΠΑΟ), Δημήτρης Κοκκινάκης (Ολυμπιακός), Μιχαλάκος. RSSSF Αθλητικά αρχεία εφ. "Ελευθερία", 3/4/54 κ.επ.
Σουίτα Αβάνα

Το Σουίτα Αβάνα (Suite Habana) είναι ένα κουβανικό ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Φερνάντο Πέρεζ γυρισμένο το 2003. Το ντοκιμαντέρ απεικονίζει μια μέρα από τη ζωή δέκα υπαρκτών προσώπων, από ένα δεκάχρονο αγόρι, που πάσχει από το σύνδρομο Ντάουν, μέχρι μια 79χρονη Κουβανή που πουλάει φιστίκια στο δρόμο. Η ταινία δεν έχει διαλόγους, και προσπαθεί να προκαλέσει τα συναισθήματα του θεατή μόνο με τη χρήση εικόνας και ήχου.

 Η ταινία θεωρήθηκε από τους Κουβανούς κριτικούς σαν μία από τις καλλίτερες ταινίες των τελευταίων δεκαετιών. Ένας φόρος τιμής στους κλυδωνιζόμενους αλλά ελαστικούς κατοίκους μιας κλυδωνιζόμενης αλλά ελαστικής πόλης. ΑΒΑΝΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ - 2003 Καλλίτερος Σκηνοθέτης Καλλίτερη Μουσική Καλλίτερος ήχος Καλλίτερη αφίσα ταινίας Βραβείο Φιπρέσκι Πρώτο Βραβείο Grand CoralΗ ταινία συγκέντρωσε πολλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Διεθνές Φαστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπάστιαν (San Sebastián International Film Festival) Βραβείο SIGNIS Βραβείο Glauber Rocha Βραβείο Martin Luther King Memorial Center
Χριστόδουλος Ταραμουντάς

Ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς (2 Μαΐου 1957 - 8 Νοεμβρίου 2022) ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 2001-2006.

 Ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς γεννήθηκε στο Κάτω Δίκωμο στις 2 Μαΐου 1957. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι δικηγόρος.Ήταν νυμφευμένος με τη Στέφη Στεφάνου και είχε δύο γιούς και μια κόρη. Την περίοδο 1982-1993 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της Νεολαίας του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΝΕΔΗΣΥ) Κερύνειας. Την περίοδο 1993-2003 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας του ΔΗΣΥ Κερύνειας.Επιπλέον, ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Κερύνειας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Ακόμη, την περίοδο 1995-2001 ήταν μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων (ΠΕΠ). Επιπρόσθετα, ήταν μέλος του Τμήματος Νεολαίας του Συνδέσμου Ηνωμένων Εθνών Κύπρου.Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2001 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με τον ΔΗΣΥ για την Η΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Το 2004 διαφώνησε με τον ΔΗΣΥ σχετικά με την υποστήριξη του Σχεδίου Ανάν στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Ο ΔΗΣΥ τάχθηκε υπέρ της αποδοχής του σχεδίου λύσης ενώ ο Χριστόδουλος Ταραμουντάς, όπως και άλλα στελέχη, διαφώνησαν. Παρόλο που δεν διαγράφηκε από τον ΔΗΣΥ, αποχώρησε και μαζί με άλλα πρώην στελέχη του κόμματος ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία.Στις 3 Ιουλίου 2005 αποτέλεσε ένα εκ των ιδρυτικών στελεχών του Ευρωπαϊκού Κόμματος (ΕΥΡΩΚΟ). Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ.Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2006 με το ΕΥΡΩΚΟ αλλά δεν εξελέγη.Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων - Εγκλωβισμένων - Αγνοουμένων - Παθόντων.Στις προεδρικές εκλογές του 2013 υποστήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα. Αργότερα στο ίδιο έτος εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών. Στις προεδρικές εκλογές του 2018 υποστήριξε τον Νικόλα Παπαδόπουλο.Απεβίωσε στις 8 Νοεμβρίου 2022 σε ηλικία 65 ετών «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 234. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «ΤΑΡΑΜΟΥΝΤΑΣ Σ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Δεκεμβρίου 2004. Ανακτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2004.
Αρένα Κλουζ

Η Αρένα Κλουζ (ρουμανικά: Cluj Arena) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας. Εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 2011 και είναι η έδρα της ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. Είναι επίσης ο χώρος διεξαγωγής του Untold Festival. Η εγκατάσταση, που ανήκει στο συμβούλιο της περιοχής του Κλουζ, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για μια ποικιλία άλλων δραστηριοτήτων, όπως αγώνες στίβου και ράγκμπι γιούνιον. Αντικατέστησε το Στάδιο Ιόν Μόινα, το οποίο χρησίμευε ως έδρα της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ από το 1919 έως το τέλος της σεζόν 2007-08.Το στάδιο έχει 30.201 θέσεις, καθιστώντας το το πέμπτο μεγαλύτερο στάδιο στη Ρουμανία βάση χωρητικότητας Διαθέτει τέσσερις κερκίδες δύο επιπέδων, όλες καλυμμένες. Τα καθίσματα του γηπέδου είναι γκρι. Το κτήριο βρίσκεται δυτικά του Κεντρικού Πάρκου και δίπλα στον ποταμό Σόμεσουλ Μικ.

 Το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου και στίβου κατασκευάστηκε από το 1908 έως το 1911. Το Στάδιο Ιόν Μόινα άνοιξε το 1911, αποτελούμενο από μια ενιαία ξύλινη κερκίδα χωρητικότητας μόλις 1.500 θεατών. Το πρώτο παιχνίδι στο νέο στάδιο ήταν ένα φιλικό εναντίον της τουρκικής Γαλατασαράι, το οποίο κέρδισε η Κλουζ με 8–1. Νέες ξύλινες κερκίδες κατασκευάζονται επίσης το 1961, αυξάνοντας τη χωρητικότητα σε 28.000. Το στάδιο ονομάστηκε από τον Ιόν Μόινα, τον ταχύτερο σπρίντερ στην Ευρώπη το 1948. Η κατεδάφιση ξεκίνησε επίσημα στις 20 Νοεμβρίου 2008. Η κατασκευή του νέου σταδίου ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 2009. Το στάδιο αναμενόταν να ολοκληρωθεί τον Ιούλιο του 2011. Μέχρι τον Ιούλιο του 2011, το στάδιο είχε ολοκληρωθεί κατά 90%. Το στάδιο άνοιξε την πύλη του για το κοινό την 1η Οκτωβρίου 2011. Οκτώ μέρες αργότερα, οι Scorpions έδωσαν συναυλία στο γήπεδο. Η παράσταση ήταν sold out με 45.000 θεατές. Ο πρώτος αγώνας στο στάδιο ήταν ένας φιλικός αγώνας μεταξύ της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ και της ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν ο Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ εναντίον ΦΚ Μπρασόβ στις 17 Οκτωβρίου 2011, τον οποίο κέρδισε η Κλουζ με 1–0. clujarena.ro, επίσημος ιστότοπος του σταδίου
Αλεξάντρα Λισόφσκα

Η Αλεξάντρα Λισόφσκα (πολωνικά: Aleksandra Lisowska) (γενν. 12 Δεκεμβρίου 1990, Μπρανιέβο) είναι Πολωνή δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μαραθώνιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022.

 Το 2011, αγωνίστηκε στα 3000 μέτρα στιπλ γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 που πραγματοποιήθηκε στην Οστράβα της Τσεχίας. Αγωνίστηκε στον ημιμαραθώνιο γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ημιμαραθωνίου του 2020, που πραγματοποιήθηκε στη Γκντίνια της Πολωνίας.Στις 15 Αυγούστου 2022, η Λισόφκσα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο μαραθώνιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, με χρόνο 2:28:34.
Σαμουήλ Ιωσήφ Άγκνον

Ο Σαμουήλ Ιωσήφ Άγκνον (Shmuel Yosef Agnon, 17 Ιουλίου 1888 – 17 Φεβρουαρίου 1970) ήταν βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ισραηλινός συγγραφέας και ανανεωτής της εβραϊκής γλώσσας.Ξεκίνησε να γράφει, νεαρός ακόμα, ποιήματα και διηγήματα στα εβραϊκά. Το 1912 έκανε την πρώτη του δημοσίευση, το μυθιστόρημα Και το άδικο θα γίνει δίκαιο, στο οποίο περιγράφει από τις αρχές του τον εβραϊκό κόσμο. Το 1966 μοιράστηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας με τη Νέλλυ Ζαχς.

 Agunot, 1908 Vehaya Ha'akov Lemishor, 1912 Hachnasat Kalla, 1931 Sippur Pashut, 1935 Ore'ah Noteh Lalun, 1938 Tmol Shilshom, 1945 Arnold J. Band, Nostalgia and nightmare : a study in the fiction of S.Y. Agnon, Berkeley and Los Angeles : University of California Press, 1968. Gershon Shaked, Shmuel Yosef Agnon: A Revolutionary Traditionalist. New York University Press, 1989. Anne Golomb Hoffman, Between Exile and Return: S.Y. Agnon and the Drama of Writing, New York: SUNY, 1991. ISBN 0-7914-0541-9. Nitza Ben-Dov, Agnon's art of indirection: Uncovering latent content in the fiction of S.Y Agnon, Brill, (Leiden). 1993. ISBN 90-04-09863-1. Amos Oz, The Silence of Heaven: Agnon's Fear of God, Princeton University Press, 2000. Abramson, Glenda (2008). Hebrew Writing of the First World War. Valentine Mitchell. Yaniv Hagbi, Language, Absence, Play: Judaism and Superstructuralism in the Poetics of S. Y. Agnon, Syracuse: Syracuse University Press, 2009. Ilana Pardes, Agnon's Moonstruck Lovers: The Song of Songs in Israeli Culture, Seattle: University of Washington Press, 2013. Ahuva Feldman, "Consciousness of time and mission in S. Y. Agnon's Shira. Hebrew Studies 50 (2009) 339-381. Marc Bernstein, Midrash and marginality: The Agunot of S. Y. Agnon and Devorah Baron. Hebrew Studies 42:7-58. Biography of Shmuel Yosef Agnon (Jewish Agency for Israel) Archive of Midrash Agnon course on 5 short stories from Agnon House and WebYeshiva.org. Archive of course on Agnon's novella "Tehilla" broadcast from Agnon House and WebYeshiva.org. Shiri Lev Ari: S.Y. Agnon's relatives: The East Jerusalem Nashashibis (Ha'aretz, July 10, 2006) Dan Laor: Agnon's biographer describes his long journey home Photo Biography Jewish Renaissance Pioneers: Shmuel Yosef Agnon Agnon's Nobel Prize Speech
Το χωριό της Γέρας στη Μυτιλήνη (Σπύρος Παπαλουκάς)

Το χωριό της Γέρας στη Μυτιλήνη είναι έργο ζωγραφικής του Σπύρου Παπαλουκά που χρονολογείται το 1925. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 34 x 28,5 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Στον πίνακα του Παπαλουκά απεικονίζεται το χωριό της Γέρας της Λέσβου που ξεπροβάλλει ανάμεσα από μεγάλους όγκους βουνών σε μια πλαγιά του νησιού. Διακρίνονται ο ουρανός που συμπληρώνεται από τους ορεινούς όγκους που περιορίζουν τον ορίζοντα και στους πρόποδές τους οι γεωμετρικά απεικονισμένες κατοικίες. Τα κυπαρίσσια ορθώνονται κάθετα, ενώ τα σύννεφα ζωγραφίζονται οριζόντια και καμπυλόγραμμα. Η ζωγραφική του Παπαλουκά είναι απλή, καθώς το χρώμα μεταφράζει όγκους και ρυθμούς. Τα χαρακτηριστικά που επικρατούν στον πίνακα είναι η απλοποίηση και η σχηματοποίηση των μορφών, που πλησιάζει σε μερικά σημεία την αφαίρεση, η έμφαση σε καμπυλόμορφα σχήματα και η χρησιμοποίηση περισσότερο τονικών διαβαθμίσεων αντί των καθαρών χρωμάτων. Ο Σπύρος Παπαλουκάς ανήκει μαζί με τον Κωνσταντίνο Παρθένη και τον Κωνσταντίνο Μαλέα, στους δασκάλους και ανανεωτές της νεοελληνικής ζωγραφικής του 20ού αιώνα και αποκαλείται υπαιθριστής, όπως ο Νίκος Λύτρας και ο Μιχάλης Οικονόμου. Με το έργο του έδειξε πως η μοντέρνα τέχνη και η ελληνικότητα δεν είναι έννοιες ασύμβατες. Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία αλλά και με την προσωπογραφία και τη νεκρή φύση. Στα τοπιογραφικά έργα του φαίνονται οι επιρροές από τα διδάγματα της βυζαντινής τέχνης αλλά και από τις μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις, ιδιαίτερα από τον Γκωγκέν, τους Ναμπί και τους Πουαντιγιστές. Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια (2η έκδοση). Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου. 2001. ISBN 960 7791 02 9. Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων (2η αναθεωρημένη έκδοση). Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία. 2010. ISBN 978 960 6757 29 7. Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Αμαλία της Βυρτεμβέργης

Η Αμαλία (γερμ. Amalie, 28 Ιουνίου 1799 - 28 Νοεμβρίου 1848) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Απόγονοί της έγιναν βασιλείς της Ελλάδας, Ρουμανίας, Γιουγκοσλαβίας και Ισπανίας.

 Η Αμαλία Θηρεσία Λουίζα Βιλελμίνη Φιλιππίνη ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης και της 2ης συζύγου του Ερριέττας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουργκ. Η Αμαλία παντρεύτηκε στο Κίρχαϊμ ούντερ Τεκ και απεβίωσε το 1848 σε ηλικία 49 ετών. Δύο ημέρες μετά ο σύζυγός της παραιτήθηκε υπέρ του αδελφού του Γεωργίου και απεβίωσε το 1868 στο Άλτενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1817 τον Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα: Μαρία (1818 - 1907), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Ε΄ του Αννοβέρου. Ερνέστος Αύγουστος Β΄ του Ανοβέρου. Ερνέστος Αύγουστος του Αννοβέρου. Φρειδερίκη, παντρεύτηκε τον Παύλο της Ελλάδας. Σοφία της Ελλάδας, Βασίλισσα της Ισπανίας. Παυλίνα Φρειδερίκη (1819 - 1825). Θηρεσία (1823 - 1915). Ελισάβετ (1826 - 1896), παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ του Ολδεμβούργου, αδελφό της Αμαλίας, Βασίλισσας της Ελλάδας. Αλεξάνδρα (1830 - 1911), παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας. Ένα από τα παιδιά τους ήταν η: Όλγα (1851 - 1926), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας. Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας. Αλέξανδρος της Ελλάδας. Αλεξάνδρα της Ελλάδας, Βασίλισσα της Γιουργοσλαβίας. Ελένη της Ελλάδας, Βασίλισσα της Ρουμανίας. Μιχαήλ της Ρουμανίας. Παύλος της Ελλάδας. Λουίζα (1832 - 1833). Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 111. The peerage
Ρωσική Υπηρεσία του BBC

Η Ρωσική Υπηρεσία του BBC (ρωσικά: Русская служба Би-би-си́‎, αγγλικά: BBC Russian Service‎) είναι υπηρεσία του BBC World Service για τη Ρωσία. Η Υπηρεσία ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου του 1946.

 Το ραδιοφωνικό πρόγραμμα της Ρωσικής Υπηρεσίας σίγησε μετά από 65 χρόνια εκπομπής, επειδή η Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα και όλη η ενημέρωση γίνεται από εκεί. Πριν την ολοκληρωτική μετακίνηση στο διαδίκτυο το ραδιοφωνικό πρόγραμμα έκπεμπε μόνο στα μεσαία κύματα AM. Ο ραδιοφωνικός σταθμός συνεργαζόταν με τον Bol'shoe Radio, ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας στα FM, και έκπεμπε το πρόγραμμα του BBC από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 2007. Στις 17 Αυγούστου του 2007 ο ραδιοφωνικός σταθμός Bol'shoe Radio ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την εκπομπή του BBC. Η μετάδοση του BBC σταμάτησε στις 17:00 (τοπική ώρα). Στις 21 Απριλίου του 2009 η Ρωσική Υπηρεσία δημιούργησε ιστοσελίδα. Στις 26 Μαρτίου του 2011 η Υπηρεσία σταμάτησε τη μετάδοση στα ραδιοκύματα και συνέχισε τη λειτουργία της αποκλειστικά μόνο μέσω διαδικτύου. Τον Μάρτιο του 2012 η Υπηρεσία άρχισε κάποιες προσπάθειες μετάδοσης, στην τηλεόραση από τον πάροχο TV Dozhd. Επίσημη Ιστοσελίδα
Κανονικοποίηση ποσοστημορίων

Στη στατιστική, η κανονικοποίηση ποσοστημορίων είναι μια τεχνική για τον μετασχηματισμό δύο κατανομών ώστε να αποκτήσουν παρόμοιες στατιστικές ιδιότητες. Για την κανονικοποίηση μιας κατανομής βάσει αυτής της μεθόδου, ορίζουμε μια κατανομή αναφοράς ίδιου μήκους και τις ταξινομούμε και τις δύο χωριστά. Τότε, η υψηλότερη τιμή της πρώτης κατανομής παίρνει την υψηλότερη τιμή της κατανομής αναφοράς, τη δεύτερη υψηλότερη τιμή της κατανομής αναφοράς κ.ο.κ., μέχρις ότου η κατανομή που μας ενδιαφέρει να αποτελεί τελικά μια αναδιάταξη των στοιχείων της κατανομής αναφοράς. Για να κανονικοποιήσουμε δύο ή περισσότερες κατανομές μεταξύ τους, χωρίς τη χρήση μιας κατανομής αναφοράς, ταξινομούμε όπως πριν, κι έπειτα θέτουμε τον μέσο όρο (συνήθως τον αριθμητικό μέσο όρο) των κατανομών. Έτσι, η υψηλότερη τιμή σε όλες τις κατανομές γίνεται ο μέσος όρος των υψηλότερων τιμών, η δεύτερη υψηλότερη γίνεται ο μέσος όρος των δεύτερων υψηλότερων κ.ο.κ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κατανομή αναφοράς θα είναι μια συνήθης στατιστική κατανομή, όπως η Κατανομή Gauss ή η κατανομή Poisson. Μπορεί επίσης να παραχθεί τυχαία ή να κατασκευαστεί με δειγματοληψία από την αντίστοιχη συνάρτηση κατανομής. Όπως και να 'χει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιαδήποτε συνάρτηση αναφοράς. Η κανονικοποίηση ποσοστημορίων χρησιμοποιείται συχνά στην ανάλυση δεδομένων από μικροσυστοιχίες γονιδίων. Προτάθηκε αρχικά στην αγγλική ως quantile standardization κι έπειτα η ονομασία της άλλαξε σε quantile normalization.

 Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της μεθόδου σε ένα πολύ μικρό σύνολο δεδομένων. Έστω οι μικροσυστοιχίες 1 έως 3 και τα γονίδια A έως D: A 5 4 3 B 2 1 4 C 3 4 6 D 4 2 8 Για κάθε στήλη αντιστοιχίζουμε ένα βαθμό (i-iv) από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη τιμή: A iv iii i B i i ii C ii iii iii D iii ii iv Αυτοί οι βαθμοί θα χρησιμοποιηθούν σε επόμενο βήμα. Επιστρέφουμε στο αρχικό σύνολο δεδομένων. Ταξινομούμε κάθε στήλη ξεχωριστά κατά αύξουσα σειρά. (Η πρώτη στήλη αποτελείται από τα 5, 2, 3, 4. Μετά την ταξινόμηση θα γίνει 2, 3, 4, 5. Η δεύτερη στήλη περιέχει τα 4, 1, 4, 2 και θα γίνει 1, 2, 4, 4. Τέλος, η τρίτη στήλη η οποία περιέχει τα 3, 4, 6, 8 θα παραμείνει ως έχει αφού είναι ήδη ταξινομημένη κατά αύξουσα σειρά.) Το αποτέλεσμα είναι: A 5 4 3 γίνεται A 2 1 3 B 2 1 4 γίνεται B 3 2 4 C 3 4 6 γίνεται C 4 4 6 D 4 2 8 γίνεται D 5 4 8 Τώρα υπολογίζουμε τον μέσο όρο κάθε γραμμής για να αντιστοιχίσουμε τους βαθμούς: A (2 1 3)/3 = 2.00 = βαθμός i B (3 2 4)/3 = 3.00 = βαθμός ii C (4 4 6)/3 = 4.67 = βαθμός iii D (5 4 8)/3 = 5.67 = βαθμός iv Στη συνέχεια παίρνουμε τον πίνακα βαθμών που υπολογίσαμε νωρίτερα και αντικαθιστούμε τις τιμές τους. Το: A iv iii i B i i ii C ii iii iii D iii ii iv γίνεται: A 5.67 4.67 2.00 B 2.00 2.00 3.00 C 3.00 4.67 4.67 D 4.67 3.00 5.67 Αυτές είναι και οι νέες κανονικοποιημένες τιμές, οι οποίες ακολουθούν την ίδια κατανομή και μπορούν πλέον να συγκριθούν με ευκολία. Normalization of Affymetrix Chips Quantile Standardization for Microarray data
Κόσμος 132

Ο Κόσμος 132 (ρωσικά: Космос 132) ή Ζενίτ-2 No.46 ήταν σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που εκτοξεύτηκε το 1966. Ήταν ο τεσσαρακόστος τρίτος από τους 81 συνολικά δορυφόρους τύπου Ζενίτ-2 που τέθηκε σε τροχιά και είχε μάζα 4730 kg.

 Ο Κόσμος 132 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-2 από το κοσμοδρόμιο του Μπαίκονούρ στις 19 Νοεμβρίου 1966 (08:09 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε την ονομασία Κόσμος 132, τον διεθνή προσδιορισμό 1966-106A και τον αριθμό 2599 στον Κατάλογο Δορυφόρων.Στις 27 Νοεμβρίου 1966 (07:12 UTC), έπειτα από οκτώ ημέρες παραμονής σε τροχιά, η κάψουλα που μετέφερε το φωτογραφικό φιλμ επέστρεψε με επιτυχία στην Γη.
Φρανκ Μπάρτλεμαν

Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν (Frank Bartleman, 14 Δεκεμβρίου 1871 - 23 Αυγούστου 1936), ήταν ο χρονικογράφος και ιστορικός της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος στην οδό Αζούζα 312, στο Λος Άντζελες, το 1906 (γεγονός ορόσημο για τους Πεντηκοστιανούς).

 Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν γεννήθηκε σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια κοντά στο Κάρβεσβιλ της Πενσυλβάνια από πατέρα Ρωμαιοκαθολικό, και μητέρα Κουάκερη. Όντας ασθενικός, αφού τελείωσε το δημοτικό ασχολήθηκε για λίγο στη φάρμα του πατέρα του, αλλά αντιμετωπίζοντας δυσκολία με τη βαριά αγροτική ζωή, σε ηλικία 17 ετών έφυγε από το σπίτι του. Στις 15 Οκτωβρίου 1893, βρισκόμενος στην Φιλαδέλφεια, αναγεννήθηκε και πίστεψε στο Θεό, από τη μαρτυρία Βαπτιστών. Αν και ο Βαπτιστής ποιμένας, του πρότεινε να πληρώσει τα έξοδα για να σπουδάσει σε Βιβλικό κολέγιο με την προοπτική μιας επαγγελματικής καριέρας ιεροκήρυκα, ο 22χρονος Μπάρτλεμαν του δήλωσε ότι «προτιμά την φτώχεια και την υπηρεσία στους δρόμους παρά την άνεση των μισθωτών». Από το 1897 και μετά ακολούθησε ομάδες της Γουεσλεηανής Αγιαστικής Κίνησης, και έκανε παρέα με μαύρους σοκάροντας τους λευκούς «αναγεννημένους». Επιπλέον δίδασκε με έμφαση την «θεία θεραπεία». Στις 2 Μαΐου 1900, παντρεύτηκε την Βουλγαρικής καταγωγής Άννα Λαντ, που είχε υιοθετηθεί και μεγαλώσει από Μεθοδιστές ιεραποστόλους που δρούσαν στη Βουλγαρία, και ήταν υπεύθυνη σε ένα ίδρυμα παραστρατημένων κοριτσιών. Ο Φρανκ Μπάρτλεμαν αρνήθηκε την προσφορά του πεθερού του να γίνει μισθωτός ποιμένας σε μια Μεθοδιστική εκκλησία λέγοντας ότι οι άνθρωποι αυτοί «είναι (πνευματικά) νεκροί και συμβιβασμένοι». Απέκτησε τέσσερα παιδιά. Το πρώτο του παιδί, η Εσθήρ, πέθανε σε ηλικία τριών ετών, μόλις είχαν μετακομίσει στο Λος Άντζελες. Αυτή την εποχή (1906-1909) έγινε η έκχυση στην οδό Αζούζα, την οποία εξιστορεί στο γνωστό «Χρονικό» του. Το «Χρονικό» το συνέταξε στα 1909. Παράλληλα έγραψε πέντε ακόμη βιβλία, ενώ τύπωσε 100 φυλλάδια που τα μοίραζε κατά χιλιάδες και έγραψε 550 άρθρα-ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν σε Αγιαστικά και αργότερα Πεντηκοστιανά περιοδικά. Μετά το 1910 ο Μπάρτλεμαν ταξίδευε αδιάκοπα, κηρύττοντας σε όλες σχεδόν τις ΗΠΑ, και δύο φορές (1911 και 1913) κατά τη διάρκεια μεγάλων περιοδειών, επισκέφθηκε Αποστολικές κοινότητες, σε πολλές άλλες χώρες. Αργότερα, ήλθε σε οξεία σύγκρουση με την Ευαγγελική πτέρυγα του Πεντηκοστιανισμού, κριτικάροντας τον εθνικισμό τους και την ύπαρξη της Αμερικανικής σημαίας πάνω στους άμβωνες, ενώ κατέκρινε εξίσου τον Μαρξισμό και τον Καπιταλισμό (που πολλοί θεωρούσαν σαν το σύστημα του Θεού). Έμεινε ανένδοτος στην άρνηση του για συμμετοχή στον «πυρετό» του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν μπορεί να είναι "μέρος του κόσμου". Τους πολέμους τους κάνει ο κόσμος και αυτός ας βρει υποστηρικτές να σκοτώσουν άλλους ανθρώπους.». Τέλος ζήτησε την ανοχή των άλλων Πεντηκοστιανών σ’ όσους βάπτιζαν μόνο στο όνομα του Ιησού (Jesus Only). Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1936 και θάφτηκε στο Μπούρμπανκ της Καλιφόρνια.
Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (συντ.: ΟΛΚΕ) είναι ελληνικό μη κυβερνητικό, μη κερδοσκοπικό σωματείο. Ιδρύθηκε στις 17 Απριλίου 2004 και έδρα του είναι η Αθήνα. Απευθύνεται στους ομοφυλόφιλους, λεσβίες και επίσης (παρ' ότι δεν περιλαμβάνονται στον τίτλο του σωματείου) αμφισεξουαλικούς και τρανσεξουαλικούς πολίτες που ζουν στην Ελλάδα.

 Η ΟΛΚΕ είναι ένα σωματείο που κυρίως στοχεύει: Στην αλληλοαποδοχή, αλληλοϋποστήριξη και γενικότερα την ανάπτυξη αλληλεγγύης μεταξύ των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφισεξουαλικών γυναικών και ανδρών και τρανσεξουαλικών ατόμων ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνική, πολιτισμική και θρησκευτική προέλευση, τη γλώσσα, την ηλικία, την κατάσταση υγείας, τη σωματική κατάσταση ή άλλο γνώρισμα. Στην προάσπιση, διεκδίκηση και προώθηση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των παραπάνω κοινωνικών ομάδων και την καταπολέμηση των σε βάρος τους προκαταλήψεων, των στερεοτύπων, του στιγματισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού. Στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση της κοινής γνώμης, της οικογένειας, των θεσμών, των οργανωμένων ή μη φορέων και της κοινωνίας γενικότερα σε θέματα σεξουαλικότητας, ταυτότητας κοινωνικού φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού και σεξουαλικής υγείας. Το πολιτικό πρόγραμμα της ΟΛΚΕ ψηφίσθηκε ομόφωνα σε γενική συνέλευση του σωματείου στις 22 Ιουνίου 2006 και βασικός του σκοπός είναι η χειραφέτηση, η συμμετοχή και η ισότιμη ένταξη των ομοφυλόφιλων, λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανσεξουαλικών ατόμων στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο αυτό η ΟΛΚΕ έχει αναλάβει άμεσα δράσεις για: Την προάσπιση των δικαιωμάτων των παραπάνω κοινωνικών ομάδων με διαβήματα, παρεμβάσεις και παραστάσεις προς τους αρμόδιους φορείς. Την κατάργηση του άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα (διαφορά στο όριο συναίνεσης μεταξύ ανδρών και ποινικοποίηση εγχρήματων σεξουαλικών πρακτικών μεταξύ ανδρών). Την προώθηση της νομικής αναγνώρισης του πολιτικού γάμου μεταξύ ζευγαριών του ίδιου φύλου. Την παρακολούθηση των ΜΜΕ, όταν αυτά αναφέρονται απαξιωτικά στον σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά και γενικότερα την παρέμβασή της σε αυτά. Την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας κατά των ΛΟΑΤ ατόμων (π.χ. ενδοοικογενειακή βία, παρεμβάσεις της αστυνομίας κλπ.) Την ευαισθητοποίηση και βοήθεια των μελών της σε θέματα αυτοπροσδιορισμού, ανάπτυξης συλλογικής ταυτότητας, ακτιβισμού κλπ.Λίγους μήνες μετά την ίδρυσή της, η ΟΛΚΕ οργάνωνε σε τακτικά χρονικά διαστήματα ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις για πολλά θέματα, όπως «η ομοφοβία στα ΜΜΕ», «διακρίσεις λόγω ομοερωτικής συμπεριφοράς», «HIV και gay: ομάδα υψηλής ενοχής» κλπ. Οι εκδηλώσεις γινόταν στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια. Επίσης καθιέρωσε σε κάθε εκλογική διαδικασία τα τελευταία χρόνια (Δημοτικές και Νομαρχιακές εκλογές 2006, Βουλευτικές εκλογές 2007, Ευρωεκλογές 2009 και Βουλευτικές εκλογές 2009) ένα συγκεκριμένο ανά περίπτωση ερωτηματολόγιο που θέτει προς τα κοινοβουλευτικά και μη κόμματα σε σχέση με τις θέσεις τους σε ζητήματα που αφορούν την ΛΟΑΤ κοινότητα, δίνοντας στη συνέχεια στη δημοσιότητα τις απαντήσεις των κομμάτων. Επίσημη ιστοσελίδα της ΟΛΚΕ
Μπεηλίκι της Δύσης

Το μπεηλίκι της Δύσης (αραβικά: ايلك الغرب, τουρκικά: Garp Beyliği) ήταν ένα από τα τρία μπεηλίκια (με τα αντίστοιχα του Τιτρί και της Ανατολής) στο εγιαλέτι του Αλγερίου. Δημιουργήθηκε γύρω στο 1563 και εξαφανίζεται με τη γαλλική κατάκτηση. Το διαμέρισμα του Οράν θα διαμορφώθηκε στη θέση του το 1848.

 Με την επιστροφή του στο Μοσταγκανέμ το 1563, έπειτα από την εκστρατεία του εναντίον του Μερς ελ-Κεμπίρ, ο Χασάν πασάς αποφάσισε να έρθει σε επαφή με το Αλγέρι και να οργανώσει τον αγώνα κατά της Ισπανίας.. Ο Χασάν πασάς όρισε τον Μπου Κεντιντζά ως διοικητή. Ο Μπου Κεντιντζά οργάνωσε την περιοχή, διόρισε από έναν καΐντ σε κάθε μεγαλούπολη και επέλεξε ως κατοκία του τη Μαζούνα, ενώ συσπείρωσε τις φυλές μαχζέν, παρέχοντάς τους προνόμια και τη δύναμη να επιβάλονται ενάντια στις φυλές που επαναστατούσαν. Αυτή η οργανωτική δομή που εφαρμόστηκε στο Οράν, ήταν η αρχική μορφή που πήρε το μπεηλίκι. Στη συνέχεια θεσμοθετήθηκε και χρησιμοποιήθηκε στην Κωνσταντίνη και στο Αλγέρι. Ο διάδοχός του, Σουάγκ της Μαζούνα συνέχισε το έργο του προκατόχου του, βρισκόμενος ενάντια σε μια εξέγερση με επικεφαλής τον μαραμπούτ Μοχάμεντ Μπεν Αλή. Οι μπέηδες Σαγιάχ και Σαάντ εδραίωσαν την εξουσία τους στις βερβερικές φυλές του Νταχρά. Η Μαζούνα παρέμεινε μέχρι το τέλος του δεκάτου εβδόμου αιώνα, η πρωτεύουσα του μπεηλικίου. Ο μπέης, Μουσταφά Μπουσελαγκέμ μετέφερε την έδρα του στη Μάσκαρα επειδή βρισκόνταν σε ποιο κεντρικό σημείο, ενώ κατέλαβε το Οράν από τους Ισπανούς το 1708, το οποίο στη συνέχεια έγινε η κατοικία του Μπέη. Αλλά το 1732, οι Ισπανοί ανέκτησαν την πόλη και ο Μπουσελαγκέμ κατέφυγε στο Μοσταγκανέμ. Το 1748, οι Κουλουγλίδες εξεγέρθηκαν στο Τλεμσέν σε μια προσπάθεια να σχηματίσουν ένα είδος κυβέρνησης, αλλά η εξέγερση καταστάλθηκε. Το 1754 ξέσπασε μια νέα εξέγερση στην πόλη, που διοργάνωσε ο αρχηγός Ρατζέμ.Το 1779, ο Μοχάμεντ ελ-Κεμπίρ διορίστηκε μπέης της Μάσκαρα, αποκατέστησε την τάξη και οργάνωσε το μπεηλίκι, ενώ επανακατέλαβε το Οράν από τους Ισπανούς το 1792, γεγονός για το οποίο του αποδώθηκε το προσωνύμιο «ελ-Κεμπίρ». Το Οράν έγινε η πρωτεύουσα του μπεηλικίου. Μετά το θάνατό του το 1799, ο γιος του Οθμάν ορίστηκε μπέης. Η επαρχία αντιμετώπισε και πάλι δυσκολίες. κυρίως, φυλετικές εξεγέρσεις που υποκινήθηκαν από τους μαραμπούτ και τις θρησκευτικές αδελφότητες Τιτζανίγια και Ντερκάουα. Alger : O.P.U. (επιμ.). «L'Algérie durant la période ottomane». Alger.
Μνημείο της Μάρια Κονοπνίτσκα (Βζέσνια)

Το Μνημείο της Μάρια Κονοπνίτσκα στη Βζέσνια (πολωνικά: Pomnik Marii Konopnickiej we Wrześni) είναι χάλκινο άγαλμα, που βρίσκεται στην πόλη Βζέσνια, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, αφιερωμένο στη Μάρια Κονοπνίτσκα (1842–1910), μια Πολωνή ποιήτρια, συγγραφέα παιδική λογοτεχνίας και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών και για την ανεξαρτησία της Πολωνίας.

 Το μνημείο σχεδιάστηκε από τον γλύπτη Μιστσίσουαφ Βέλτερ (Mieczysław Welter) και αποκαλύφθηκε επίσημα το 1979. Το χάλκινο εκμαγείο του αγάλματος κατασκευάστηκε στο Εργαστήριο Μεταλλουργίας Πόμετ στο Πόζναν (Zakłady Metalurgiczne "Pomet" w Poznaniu). Η τοποθεσία του μνημείου επιλέχθηκε για να αποτίσει φόρο τιμής στην ποιήτρια για την υποστήριξή της και την υπεράσπιση των μαθητών που συμμετείχαν στη σχολική απεργία της Βζέσνια ενάντια στην πολιτική της γερμανοποίησης κατά τα έτη 1901–1904. Το μνημείο ανεγέρθηκε με πρωτοβουλία και χρηματοδότηση των κατοίκων της Βζέσνια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Πάρκο «Παιδιά της Βζέσνια». Κοντά στο μνημείο, έχουν τοποθετηθεί 8 χάλκινα γλυπτά βιβλίων, σχεδιασμένα από τον γεννημένο στο Πόζναν γλύπτη, Γιούζεφ Στασίνσκι.
Παγκόσμια ρεκόρ Ελλήνων αθλητών και αθλητριών

Οι Έλληνες αθλητές και αθλήτριες που κατέρριψαν παγκόσμια ρεκόρ δεν είναι πολλοί. Τα περισσότερα ρεκόρ όσον αφορά ολυμπιακά αγωνίσματα καταρρίφθηκαν στην άρση βαρών, αν και κάποια από αυτά τα ρεκόρ καταρρίφθηκαν εκ νέου άμεσα, ακόμα και στον ίδιον αγώνα. Στους παρακάτω πίνακες παρουσιάζονται οι αθλητές και αθλήτριες που κατέρριψαν ή ισοφάρισαν παγκόσμια ρεκόρ. Με έντονα γράμματα τα παγκόσμια ρεκόρ που ισχύουν σήμερα (τελευταία ενημέρωση 2/8/2023)

 Επίσης, σύμφωνα με την Ελληνική Ένωση Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες, κατάρριψη παγκοσμίου ρεκόρ είχε κάνει και ο Νικόλαος Γεωργαντάς στη Λιθοβολία, η οποία δεν υπήρξε ολυμπιακό αγώνισμα παρά μόνο υπήρξε στο πρόγραμμα της Μεσολυμπιάδας του 1906, η οποία πλέον δεν αναγνωρίζεται επισήμως ως Ολυμπιακοί Αγώνες. Στον πίνακα αυτόν παρουσιάζονται ορισμένες από τις καταρρίψεις παγκόσμιων ρεκόρ από Έλληνες αθλητές σε παραολυμπιακά αγωνίσματα. Με έντονα γράμματα τα παγκόσμια ρεκόρ που ισχύουν. Την 1η Αυγούστου 2020, η Ελίνα Τζένγκο σημείωσε βολή στα 63,96 μ., στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ20. Η επίδοση αυτή θα αποτελούσε παγκόσμιο ρεκόρ Κ20 αλλά δεν της αναγνωρίστηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Στίβου για γραφειοκρατικό λόγο, επειδή δεν έγινε έγκαιρα ο έλεγχος αντιντόπινγκ.Στις 27 Μαρτίου 2021, ο μετέπειτα παραολυμπιονίκης Αθανάσιος Προδρόμου έκανε επίδοση 14,91 στο άλμα εις τριπλούν στην κατηγορία Τ20. Ωστόσο το ρεκόρ αυτό δεν φαίνεται να έχει αναγνωριστεί καθώς στην βάση δεδομένων της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής συνεχίζει να εμφανίζεται το ρεκόρ του Ουκρανού Ντμίτρο Προυντνίκοφ με 14,50 από τις 18 Ιουλίου 2017.Το ρεκόρ της Στυλιανής Σμαραγδή με 10,46 μ. στο άλμα εις τριπλούν, κατηγορία Τ47, που πέτυχε στις 12 Μαΐου 2023, προς το παρόν τουλάχιστον δεν φαίνεται να έχει επικυρωθεί, αλλά παραμένει η ίδια κάτοχος με 10,35 μ. Το παγκόσμιο ρεκόρ του Κάχι Καχιασβίλι, στην κατηγορία των 91 κιλών, στο αρασέ με 185,5 κιλά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή Γκαλά στις 17 Σεπτεμβρίου 1994 στην Θεσσαλονίκη είχε γίνει με τα χρώματα της Γεωργίας παρότι λανθασμένα κάποιες πηγές αναφέρουν ότι είχε γίνει με τα χρώματα της Ελλάδας. Ελληνικά ρεκόρ κόσμου sportsfeed.gr, 2 Μαρτίου 2015. Τα ελληνικά παγκόσμια ρεκόρ sportsfeed.gr, 1 Αυγούστου 2020. Οι Έλληνες πρωταθλητές και τα παγκόσμια ρεκόρ Ελληνική Ένωση Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες
Χλάντιλα

Η Χλάντιλα (σερβικά κυριλλικά: Хладила) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Νόβο Γκόραζντε και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 54 κατοίκους.

 Η Χλάντιλα ευρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του Δρίνου. Το 1991, το χωριό αριθμούσε 93 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Εθνικό Μνημείο (Βοσνία και Ερζεγοβίνη) (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Χλάντιλα στο fallingrain.com