IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλης Κόκκαλης

Ο Βασίλης Κόκκαλης είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ. Γεννήθηκε στη Λάρισα στις 10 Ιανουαρίου 1972, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω στο επάγγελμα στη Λάρισα, είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Ομιλεί άπταιστα αγγλικά και γερμανικά.

 Στις 25 Ιανουαρίου 2015 εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής με τους Ανεξάρτητους Έλληνες στην περιφέρεια Λάρισας, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 πάλι ανανέωσε τη βουλευτική του θητεία. Στον πρώτο ανασχηματισμό της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα στις 5 Νοεμβρίου 2016 αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Επιτροπές στη Βουλή: Υποεπιτροπή με θέμα «Το χρέος και η απομείωσή του» Διαρκής Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων Υποεπιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας Ειδική μόνιμη επιτροπή σωφρονιστικού συστήματος και λοιπών δομών εγκλεισμού κρατουμένων Ειδική Μόνιμη Επιτροπή παρακολούθησης των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Επιτροπή Κανονισμού της ΒουλήςΣτις 14 Ιανουαρίου 2019, διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εκλέχθηκε βουλευτής Λάρισας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξελέγη Πρόεδρος του ΙΝ.ΚΑ από το 2005 έως το 2014, επίσης δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Λάρισας από το 2000 έως το 2010, επίσης Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Φ.Ε.Τ από το 2006 έως το 2009, επίσης Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Καταναλωτή και Αγοράς από το 2007 έως το 2009, επίσης είναι τομεάρχης σε θέματα αγροτικής παραγωγής.
Αλυφαντά Λέσβου

Τα Αλυφαντά είναι χωριό της Λέσβου. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Αλυφαντά ή Ελεφαντά.

 Τα Αλυφαντά είναι ηπειρωτικός οικισμός της νοτιοανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται πολύ κοντά στην πρωτεύουσα του νησιού και στην επαρχιακή οδό Μυτιλήνης-Καλλονής, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170. Βορειοδυτικά του οικισμού βρίσκεται ελικοδρόμιο και το Στρατόπεδο «Κυριαζή». Απέχει 3,5 χλμ. περίπου Δ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα Αλυφαντών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 9,629 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κέδρο, Ουτζά και Πυργί. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Αλεφαντά (Ελεφαντά) και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης του νομού Λέσβου. Το 1940 μετονομάστηκε σε Αλυφαντά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και επανήλθε στον δήμο Μυτιλήνης. Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε οθωμανικά κατάστιχα του 16ου αιώνα, αλλά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα δεν αναφέρεται πουθενά ως οικισμός. Το 1849 θεωρείται μάλλον ως παραθεριστικός οικισμός των Μυτιληναίων με ελάχιστα σπίτια. Πρώτη επίσημη αναφορά για την ύπαρξή του γίνεται το 1881, οπότε και καταγράφονται 50 σπίτια και ένας ναός, του Αγίου Γεωργίου. Το 1908 καταγράφονται στα Αλυφαντά περίπου 60 σπίτια. Στα Αλυφαντά έχει την έδρα του ο Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Λέσβου, που ιδρύθηκε το 1982, και έκτοτε έχει διαρκή δράση και παρουσία. Αποτελείται από 110 μικρούς και μεσαίους μελισσοκόμους απo όλο το νησί της Λέσβου ενώ τυποποιεί και διανέμει αποκλειστικά και μόνο μέλι και προϊόντα μέλισσας των συνεταίρων. Το σπήλαιο «Μαγαράς» σε χαμηλό λόφο κοντά στον οικισμό. Είναι δαιδαλώδες και πολυεπίπεδο σπήλαιο, εξαιτίας των έντονων καταπτώσεων, με στενή και χαμηλή είσοδο, επιμήκη κάτοψη και δύο κύριες αίθουσες. Τα δάπεδα των αιθουσών καλύπτονται από λατύπες, αργιλικά υλικά και κομμάτια από την οροφή. Τα επιφανειακά κινητά ευρήματα, κυρίως θραύσματα κεραμικής και λύχνων καθώς και τμήματα πήλινων πινακίδων, καταδεικνύουν τη χρήση του σπηλαίου από τους αρχαϊκούς χρόνους έως και την ύστερη αρχαιότητα Ο ναός του Αγίου Γεωργίου που «αναγέρθηκε εκ βάθρων» σε ρυθμό βασιλικής βάσει σχεδίου του αρχιτέκτονα Ιωάννη Κόκκινου ή Μαλή, μετά την πυρκαγιά του 1912 που αποτέφρωσε την παλιά εκκλησία Η εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, στη νότια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=Pku4mzTmLD8
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2020-21

Το Κύπελλο Κύπρου 2020-21 ήταν η 47η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (44η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Α΄ κατηγορία 2020-21. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 7η φορά στην ιστορία της.

 Στην προκριματική φάση κληρώθηκε ένα ζευγάρι ενώ οι άλλες επτά ομάδες πέρασαν χωρίς αγώνα.Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set): Πρώτος αγώνας 3 – 0, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 1, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 2 – 3 τότε χρυσό σετ Πρώτος αγώνας 3 – 0 ή 3 – 1, δεύτερος αγώνας 2 – 3 προκρίνεται ο νικητής του πρώτου αγώνα Πρώτος αγώνας 3 – 2, δεύτερος αγώνας 0 – 3 ή 1 – 3 προκρίνεται ο νικητής του δεύτερου αγώναΟ τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα. Στην προκριματική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 16 Απριλίου 2021 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-0 σετ (25-18, 25-21, 25-16). ΚΟΠΕ, επιμ. (2021-01-31) (pdf). ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ OΠΑΠ Α’ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ ΑΝΔΡΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2020 – 2021. Λευκωσία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2021-03-21. https://web.archive.org/web/20210321000729/https://new.volleyball.org.cy/wp-content/uploads/docs/202021/cupmen_202021.pdf.
Απόστολος Φίλιππος

Ο Απόστολος Φίλιππος ήταν ένας από τους μαθητές του Ιησού, και ένας από τους δώδεκα απόστολους. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μικρά Ασία (Λυδία και Μυσία), μαζί με τον Βαρθολομαίο και την αδελφή του Μαριάμνη. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ιεράπολη της Φρυγίας, καθώς τρυπήθηκε στους αστραγάλους και καρφώθηκε σ' ένα ξύλο. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Φίλιππος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους και πέθανε μαρτυρικά στην Ιεράπολη της Συρίας.

 Το σεπτό σκήνωμα του αποστόλου για πολλά χρόνια στόλισε τον ιερό ναό που είχε κτισθεί στην Ιεράπολη προς τιμή του αγίου. Η δε αγία κάρα του τιμήθηκε από διάφορους αυτοκράτορες, όπως τον Θεοδόσιο, τον Ηράκλειο και άλλους με τις βασιλικές σφραγίδες τους. Μετά την άλωση της Βασιλίδος των πόλεων από τους Λατίνους κατά το 1204 μ.Χ. το σεπτό λείψανο μεταφέρθηκε στην Κύπρο και για πολλά χρόνια φυλασσόταν στο χωριό Άρσος (Αρσινόη της Πάφου) στον ιερό ναό που κτίστηκε εκεί προς τιμή του αποστόλου. Αργότερα ένα μέρος των λειψάνων για ευλογία διανεμήθηκε σε διάφορα μέρη. Η θήκη δε με την ιερή κάρα προ του 1788 μ.Χ. για μεγαλύτερη ασφάλεια μετακομίσθηκε στην Ιερά Μονή του Σταυρού στο Όμοδος και εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Μία παλάμη του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Κύκκου Κύπρου. Ένας δάκτυλος του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Νεάμτς Ρουμανίας. Μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Ρώμης. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στις Μονές Διονυσίου και Ξενοφώντος Αγίου Όρους.Στις 27 Ιουλίου του 2011 ομάδα αρχαιολόγων ανακοίνωσε την ανακάλυψη του τάφου του στην δυτική Τουρκία. Η Λουθηρανική και η Αγγλικανική εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στη 1 Μαΐου, η Καθολική στις 3 Μαΐου και η Ορθόδοξη στις 14 Νοεμβρίου. Απολυτίκιο (Ἦχος γ') Θείαν ἔλλαμψιν, τοῦ Παρακλήτου, εἰσδεξάμενος, πυρὸς ἐν εἴδει, παγκοσμίως ὡς ἀστὴρ ἀνατέταλκας, καὶ τῆς ἀγνοίας τὸν ζόφον διέλυσας, τῇ θείᾳ αἴγλῃ Ἀπόστολε Φίλιππε. Ὅθεν πρέσβευε, Χριστῷ τῷ Θεῷ δεόμεθα, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Έτερο Απολυτίκιο (Ἦχος γ') Ἀπόστολε Ἅγιε Φίλιππε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν. Βιογραφία
Κομίνο

Το Κομίνο (μαλτέζικα: Kemmuna), γνωστό παλαιότερα ως Ηφαιστεία ή Εφαιστεία, είναι ένα μικρό νησί του Μαλτέζικου Αρχιπελάγους, μεταξύ των νησιών Μάλτας και Γκόζο. Το νησί έχει έκταση μόλις 3,5 χλμ2 και βρέχεται εξ ολοκλήρου από τη Μεσόγειο Θάλασσα. Το νησί που πήρε το σύγχρονο όνομά του από το κύμινο που κάποτε ευδοκιμούσε στη χώρα, είναι η πιο αραιοκατοικημένη περιοχή στη Δημοκρατία της Μάλτας. Έχει μόλις 3 κατοίκους ως μόνιμο πληθυσμό, έπειτα από το θάνατο του τέταρτου κατοίκου το 2017. Διοικητικά, ανήκει στο Δήμο Γκατζνσιελέμ, του νοτιοανατολικού Γκόζο. Ένας ιερέας και ένας αστυνομικός μεταβαίνουν όποτε παραστεί ανάγκη από το κοντινό Γκόζο. Το νησί αποτελεί καταφύγιο πτηνών και προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο.

 Το Κομίνο είναι γνωστό ότι κατοικείται από την εποχή των ρωμαϊκών χρόνων, ωστόσο το ελληνικό του όνομα «Ηφαιστεία» υποδηλώνει κάποιου είδους σχέση με τους αρχαίους Έλληνες. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα στην ιστορία του ήταν αραιοκατοικημένο ή ακόμα και πλήρως ακατοίκητο. Η βραχώδης ακτογραμμή του, στην οποία βρίσκονται σχηματισμένες βαθιές σπηλιές, το κατέστησε δημοφιλές «άντρο» πειρατών και επιδρομέων κατά το Μεσαίωνα. Οι σπηλιές και οι όρμοι του Κομίνο χρησιμοποιήθηκαν πολλές φορές ως ορμητήρια για επιδρομές σε πλοία που πραγματοποιούσαν τη διαδρομή μεταξύ Μάλτας και Γκόζο. Στα τέλη του 13ου αιώνα, το Κομίνο ήταν ο τόπος κατοικίας του εξόριστου Ισπανού φιλοσόφου Αβραάμ Αμπουλάφια (1240-1291), ο οποίος υποστήριζε ότι ήταν πορφήτης. Στο Κομίνο ο Αμπουλάφια συνέθεσε το έργο του «Το Βιβλίο του Οιωνού» (Sefer του ha-Ot) και το «Λέξεις της Ομορφιάς» (Imre Shefer).Οι Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Μάλτας χρησιμοποίησαν το νησί ως μέρος κυνηγιού και αναψυχής. Οι Ιππότες ήταν έδειξαν έντονο ενδιαφέρον για το τοπικό κυνήγι, το οποίο αποτελούνταν από αγριόγουρουνα και λαγούς. Αν κάποιος προέβαινε σε λαθροθηρία στο Κομίνο, καταδικαζόταν σε ποινή τριών ετών ως σκλάβος σε μαγειρεία. Το 16ο και τον 17ο αιώνα, το Κομίνο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης ή εξορίας για περιπλανώμενους ιππότες. Οι ιππότες που καταδικάζονταν για δευτερεύουσες εγκληματικές ενέργειες τιμωρούνταν μερικές φορές με την τοποθέτησή τους στο μοναχικό και επικίνδυνο Πύργο της Αγίας Μαρίας.Κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής της Μάλτας, το Κομίνο χρησίμευσε ως τόπος καραντίνας και τα υπάρχοντα κτίρια χρησίμευσαν ως νοσοκομείο. Το νησί χρησιμοποιήθηκε και ως χώρος κράτησης ατόμων που εκκρεμούσε η δίκη τους.Στις 6 Μαρτίου 1889 το βρετανικό θωρηκτό HMS Sultan προσάραξε σε αχαρτογράφητη ξέρα στο Στενό του Κομίνο, με αποτέλεσμα να βυθιστεί λίγες μέρες αργότερα στις 14 Μαρτίου. Το πλοίο ανασύρθηκε από μια ιταλική εταιρεία τον Αύγουστο του 1889 και μεταφέρθηκε στη Μάλτα για επισκευή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Comino στο Wikimedia Commons
Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός

Ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (World Meteorological Organization, WMO), ελληνικά Π.Μ.Ο. (πι-μι-ό), ιδρύθηκε το 1950 και αποτελεί σήμερα ένα από τους πλέον εξειδικευμένους οργανισμούς του ΟΗΕ. Εδρεύει στη Γενεύη και έχει μέλη όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου. Κύριος σκοπός του Οργανισμού αυτού είναι η μεταξύ των χωρών συνεργασία για καλλίτερες και πληρέστερες πληροφορίες στους ενδιαφερομένους και κυρίως στη Ναυτιλία και την Αεροπορία με την ανάπτυξη δικτύων Μετεωρολογικών Σταθμών και την κατά τακτά διαστήματα αναφορά παρατηρήσεων και σταθεροποίηση αυτών, επ΄ ωφελεία στη ναυσιπλοΐα, την αεροπλοΐα, τη γεωργία κ.λπ. Επίσης, προάγει και διατηρεί συστήματα ταχείας ανταλλαγής στοιχείων των σχετικών παρατηρήσεων, ενώ ενθαρρύνει την έρευνα και εκπαίδευση επί του αντικειμένου του.

 Όργανα του Π.Μ.Ο. είναι: Το Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Συνέδριο, που είναι το ανώτατο όργανο του Οργανισμού, καθορίζει την πολιτική. Κάθε κράτος μέλος και επικράτεια εκπροσωπείται από έναν μόνιμο αντιπρόσωπο με τον WMO όταν το Κογκρέσο συνέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια. Το Κογκρέσο εκλέγει τον Πρόεδρο και τους αντιπροέδρους του Οργανισμού και μέλη του Εκτελεστικού Συμβουλίου. και διορίζει τον Γενικό Γραμματέα. Η Εκτελεστική Επιτροπή που συγκροτείται από 24 Χώρες-μέλη. Η Γενική Γραμματεία του Π.Μ.Ο. που μπορεί να υπηρετήσει το πολύ δύο τετραετείς θητείες.Προς διευκόλυνση του έργου, των σκοπών και στόχων του ΠΜΟ, πέραν των παραπάνω, υφίστανται και έξι ακόλουθες επιμέρους "Περιφερειακές Μετεωρολογικές Ενώσεις" (Αφρικής, Ασίας, Ν. Αμερικής, Β. και Κ. Αμερικής, Ευρώπης και ΝΔ. Ειρηνικού). Ιδιαίτερο τμήμα του W.M.O. είναι η «Επιτροπή Ναυτιλιακής Μετεωρολογίας» (Commission for Maritime Meteorology) γνωστή και ως M.M. (=Εμ Εμ). Μαζί με το Πρόγραμμα Περιβάλλοντος του ΟΗΕ (UNEP) οδήγησε στη δημιουργία της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος. Το 2007, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), μια κοινή δημιουργία του WMO και του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (UNEP), έλαβε το Νόμπελ Ειρήνης «για τις προσπάθειές τους να δημιουργήσουν και να διαδώσουν μεγαλύτερη γνώση σχετικά με την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή και να τεθούν οι βάσεις για τα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπιση αυτής της αλλαγής». "Σύγχρονο Ναυτιλιακό Λεξικό" Interbooks Αθήναι 1977 σ.55 Α. Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο" - Αθήνα 1979 σ.136 WMO (World Meteorological Organization)
Ανθηρό Καστοριάς

Το Ανθηρό είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Άργους Ορεστικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 24 μόνιμους κατοίκους. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της περιφερειακής ενότητας, στα όρια με την Π.Ε. Κοζάνης, στην οποίο ανήκε διοικητικά έως το 1974. Μέχρι και το 1918 υπάγονταν εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Καστοριάς, ενώ αργότερα εντάχθηκε εκκλησιαστικά στην Μητρόπολη Σισανίου και Σιατίστης.

 Το Ανθηρό βρίσκεται πολύ κοντά στο Νόστιμο, όπου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως σπάνια ευρήματα της προανθρώπινης εποχής Υποπερίοδος Καινοζωικού αιώνα όπως μύδια, κοχύλια, στρείδια, αστέρες, τροπικά και υποτροπικά είδη βλάστησης κ.α. Σύμφωνα µε µια τοπική παράδοση, κατά το έτος 1436 είχε ανεγερθεί ο Ναός της Κοιµήσεως της Θεοτόκου και αν αυτή η παράδοση είναι ακριβής θα πρέπει να υποθέσουμε ότι η περιοχή γύρω από το Ανθηρό είχε κατοικηθεί τουλάχιστον από εκείνη την χρονική περίοδο. Λέγεται ότι η παλιά ονομασία του οικισμού ήταν Μάντρα, επειδή κυκλικά η θέση παρουσίαζε φυσικές εδαφικές εξάρσεις. Στα αντάρτικα Σώματα του Μακεδονικού Αγώνα κατετάγησαν από το Ανθηρό οι εξής: Γρηγόριος Τσουτσουλιάνης και Φώτιος Καρακάσης, ως ένοπλα µέλη, και Ιωάννης Τσιάγγος και Δηµήτριος Λιάµπρας ως πληροφοριοδότες και οδηγοί των µάχιµων τµηµάτων. Οι κάτοικοι του Ανθηρού έχουν και αυτοί µε τη σειρά τους ιδιαίτερες σχέσεις με το µοναστήρι του Αγίου Αθανασίου. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και έχει χτιστεί το 1967. Το Ανθηρό πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου. Η ονομασία του οφείλεται στην πυκνή βλάστηση που το περιβάλλει. Διαθέτει ξενώνα σε κτίριο του αναπαλαιωμένου δηµοτικού σχολείου, συμβάλλοντας έτσι στη διαρκώς αυξανόμενη επισκεψιμότητα της περιοχής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Μαρίνος Μουσιούττας

Ο Μαρίνος Μουσιούττας (Καϊμακλί Λευκωσίας, 25 Φεβρουαρίου 1964) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας αρχικά εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ και μετέπειτα με τη ΔΗΠΑ.

 Ο Μαρίνος Μουσιούττας γεννήθηκε στο Καϊμακλί στις 25 Φεβρουαρίου 1964. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Άλμπανι των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και μεταπτυχιακές σπουδές στη δημόσια διοίκηση στο Μεσογειακό Ινστιτούτο Διεύθυνσης στη Λευκωσία. Πριν την εκλογή του στη θέση του βουλευτή εργαζόταν ως Δημοτικός Γραμματέας Δήμου Λευκωσίας.Είναι νυμφευμένος με τον Θεοδώρα Μιχαήλ και έχει ένα υιό και δύο κόρες. Διετέλεσε μέλος της τοπικής οργάνωσης του ΔΗΚΟ Καϊμακλίου. Είναι μέλος της επαρχιακής επιτροπής ΔΗΚΟ Λευκωσίας και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ. Επιπρόσθετα, είναι μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ ενώ διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΔΗΚΟ.Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Είναι αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Αναθεώρηση και τον Εκσυγχρονισμό του Κανονισμού της Βουλής. Επιπρόσθετα είναι μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση.Στις 28 Ιουλίου 2020 αποχώρησε από το ΔΗΚΟ και συνέχισε ως ανεξάρτητος βουλευτής. Στις 9 Οκτωβρίου 2020, με κοινή επιστολή, με άλλους δύο βουλευτές που επίσης αποχώρησαν από το ΔΗΚΟ, προς τον Πρόεδρο της Βουλής, κοινοποίησαν την απόφασή τους να ανήκουν στη νεοσυσταθείσα πολιτική πλατφόρμα Συνεργασία Δημοκρατικών Δυνάμεων.Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο με τη ΔΗΠΑ. «ΜΟΥΣΙΟΥΤΤΑΣ Μαρίνος». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Απριλίου 2021. Ανακτήθηκε στις 28 Απριλίου 2021. «MOUSHOUTTAS Marinos». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2019. «Μουσιούττας Μαρίνος». ΔΗΚΟ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουλίου 2019.
Πομεράνιος πολιτισμός

Με τον όρο Πομεράνιος πολιτισμός εννοούμε έναν πολιτισμό που αναπτύχθηκε κατά την Εποχή του Σιδήρου στην Πολωνία. Προήλθε από την Κασούβια ομάδα του Λουσάτιου πολιτισμού (Lusatian culture) και είχε ως κέντρο του την περιοχή ανάμεσα στο κάτω Βίστουλα και τη δυτική ακτή του κόλπου του Γκντανσκ Ανατολικά και τους ποταμούς Στούπια, (Słupia) και Μπρντα (Brda) Δυτικά.

 Οι Πομεράνιες φυλές, επηρεασμένες από τον Βόρειο Σκανδιναβικό πολιτισμό, όσον αφορά τουλάχιστον στη μεταλλοτεχνία, σχημάτισαν μια διακριτή ομάδα που ονομάστηκε Κασούβια ομάδα του Λουσάτιου Πολιτισμού. Αυτή διακριτή ομάδα γέννησε τον ανατολικό Πομεράνιο ή πομερανικό πολιτισμό κατά την περίοδο έναρξης της εποχής του Σιδήρου στην ευρύτερη περιοχή (650 π.Χ. - 1250 μ.Χ.). Ο λαός αυτού του πολιτισμού έκαιγε τους νεκρούς του μαζί με τα καθημερινά τους αντικείμενα και έβαζε τα οστά σε τεφροδόχους κάλπες. Ο λαιμός της κάλπης (τυπολογικά της υδρίας) διακοσμείτο συχνά με εικόνες ανθρώπινων προσώπων, σχέδια ζώων κ.λπ. Στις τεφροδόχους με οστά γυναικών αποδίδονταν συχνά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τέτοια όπως το σκουλαρίκια ή τα περιδέραιά της καμωμένα από γυαλί ή ήλεκτρο. Οι τεφροδόχοι κάλπες (υδρίες) τοποθετούνταν σε οικογενειακούς κιβωτιόσχημους τάφους κατασκευασμένους από μεγάλες πλάκες ασβεστόλιθου. Οι φυλές αυτού του πολιτισμού ήταν πατριαρχικά οργανωμένες και κάθε φυλή συνιστούσε διακριτή μονάδα. Εκτός από τις τεφροδόχους με τα πρόσωπα, είναι πολύ χαρακτηριστικές επίσης και οι τεφροδόχοι με τη μορφή κατοικίας, οι οποίες φυλάσσονταν συχνά σε λίθινες κίστες. Τα πρόσωπα έχουν πιλόμορφα φρύδια, και ορειχάλκινα σκουλαρίκια μικρογραφίες. Οι απεικονίσεις είναι ενίοτε πολύ νατουραλιστικές και διαφέρουν πάντα από υδρία σε υδρία. Εγχάρακτα σχέδια απεικονίζουν σκηνές κυνηγίου, αρματοδρομίες ή ιππείς. Στην Σκλάνα Χούτα (Szklana Huta) υπάρχει ένα αρχαίο νεκροταφείο, που ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στη δεκαετία '70. Εκατοντάδες κιβωτιόσχημοι τάφοι αποκαλύφθηκαν με τεφροδόχους-πρόσωπα. Το κάλυμμά τους είχε το σχήμα καλύμματος κεφαλής. Οι τεφροδόχοι εκτίθενται πλέον στο αρχαιολογικό μουσείο του Γκντανσκ. Η οικονομία ήταν παρόμοια με εκείνη του Λουσάτιου πολιτισμού. Καλλιεργούσαν κριθάρι, σιτάρι, σίκαλη (για πρώτη φορά στην ευρύτερη περιοχή), κεχρί και μπιζέλια, γνώριζαν την κτηνοτροφία, κυνηγούσαν και έφτιαχναν όμορφα, λεπτοδουλεμένα ορειχάλκινα αντικείμενα. Στην ύστερη εποχή του Σιδήρου ο Πομεράνιος πολιτισμός διαδόθηκε δυτικά, στις περιοχές του πρότερου Λουσάτιου πολιτισμού, στις οποίες είχε αναπτύχθεί ο πολιτισμός Βίσοκο (Wysoko-culture) και ο πολιτισμός Μίλογκραντ (Milograd culture). Στην Μασοβία και την Πολωνία η ανάμειξη οδήγησε στην ανάπτυξη μιας διακριτής πολιτισμικής ομάδας με κωδωνόσχημους τάφους (Glockengräbergruppe).
Στήβεν Νηλ

Ο Στήβεν Νηλ ή Στίβεν Νιλ (αγγλικά: Stephen Roy Albert Neale, 9 Ιανουαρίου 1958 - ) είναι Άγγλος Φιλόσοφος, καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του CUNY (City University of New York) από το 2007. Προηγουμένως, ο Νηλ ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς από το 1999 έως το 1999, καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια από το 1990 έως το 1999, καθηγητής φιλοσοφίας στο Κολέγιο του Birkbeck (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) από το 1996 έως το 1997 και καθηγητής-αναπληρωτής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον από το 1988 έως το 1990. Το 2002, του απονεμήθηκε η υποτροφία Guggenheim, το 1998 η Υποτροφία “National Endowment for Humanities” και το 1995 η υποτροφία του Ιδρύματος Rockefeller. Είναι ειδικός κατά κύριο λόγο στη Φιλοσοφία του Λόγου, στη Γλωσσολογία και στη Φιλοσοφική Λογική. Είναι “ρεαλιστικός” ως προς το ρόλο της γλώσσας στην έκφραση της σκέψης. Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς ως προς τα επιχειρήματα και τη Θεωρία των Περιγραφών του Μπέρτραντ Ράσελ.

 Descriptions MIT Press, 1993. (Αρχική δημοσίευση το 1990.) ISBN 0-262-64031-7 Facing Facts Oxford University Press, 2002. (Αρχική δημοσίευση 2001.) ISBN 0-19-924715-3 Mind (ed.) Ειδική έκδοση για τα 100 χρόνια του On Denoting του Russell. Oxford University Press, 2005 This, That, and the Other. Στο Descriptions and Beyond. Oxford University Press, 2004, pp. 68–182. On Location. Στο Situating Semantics: Essays in Honour of John Perry. MIT Press 2007, pp. 251–393 Pragmatism and Binding. Στο Semantics versus Pragmatics. Oxford University Press, 2005, pp. 165–286. No Plagiarism Here. Times Literary Supplement. 9 Φεβρουαρίου 2001, pp. 12–13. Logical Form and LF. Στο Noam Chomsky: Critical Assessments Routledge and Kegan Paul, 1993, pp. 788–838. Term Limits. Στο Philosophical Perspectives 7, 1993, pp. 89-124. Paul Grice and the Philosophy of Language. Στο Linguistics and Philosophy 15, 5, 1992, pp. 509–59. Meaning, Grammar, and Indeterminacy. Dialectica 41, 4, 1987, pp. 301–19. Σελίδα του Neale στο CUNY
Ανδρέας Αντ. Ζυγομαλάς

Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς του Αντωνίου (Αθήνα, 1890 – Νίβιτσα Βορείου Ηπείρου, 30 Ιουλίου 1914) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, που διακρίθηκε για την δράση και την ανδρεία του στο πεδίο των Βαλκανικών Πολέμων και του αγώνα της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.

 Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς γεννήθηκε το 1890 στην Αθήνα και ήταν γόνος παλαιάς Βυζαντινής οικογένειας, που καταγόταν από την περιοχή της Αργολίδας και στη συνέχεια μετοίκησε στην Κωνσταντινούπολη, έπειτα στη Χίο και τέλος στην Αθήνα. Ήταν γιος του βουλευτή και υπουργού Αντωνίου Ζυγομαλά(1856-1930) και της Λουκίας Μπαλάνου (1863-1947) και εγγονός του Ανδρέα Ζυγομαλά (1803-1876), αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μετέπειτα δημοσιογράφου και πολιτικού. Σπούδασε Νομική, ασκώντας ακολούθως τα στρατιωτικά του καθήκοντα στη θέση του διερμηνέα, καθώς ήταν άριστος γνώστης τριών γλωσσών. Το ξέσπασμα του Β’ Βαλκανικού Πολέμου οδήγησε τον Ζυγομαλά στην κατάταξή του ως εθελοντή στο 2ο Σύνταγμα Πεδινού Πυροβολικού, υπηρετώντας πρώτα στη Μακεδονία και έπειτα στην Ήπειρο, με τον ίδιο να αιτείται την αποστολή του στο Μπιζάνι, τόπο του βασικού μετώπου, μια κίνηση θάρρους που του χάρισε τον «επ’ ανδραγαθία» βαθμό του ανθυπολοχαγού. Στο πεδίο της μάχης ο Ζυγομαλάς με το άγημα καταλαμβάνουν το ύψωμα του Μπιζανίου, όπου ο ίδιος υπέστειλε την τουρκική σημαία των οχυρών, η οποία και του απονεμήθηκε ως πολεμικό λάφυρο (σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Ζυγομαλά του Αυλώνα Αττικής). Αργότερα, ο Ζυγομαλάς πολέμησε στο πεδίο της Βορείου Ηπείρου υπέρ της αυτονομίας της περιοχής, Ο Ανδρέας Ζυγομαλάς βρέθηκε δολοφονημένος στις 30 Ιουλίου 1914, στην περιοχή της Νίβιτσας Βορείου Ηπείρου. Το λείψανό του φυλάσσεται, μαζί με τα λείψανα των γονέων του, Αντωνίου και Λουκίας, σε κρύπτη του Ιερού Ναού Αγίου Αντωνίου, στον Αυλώνα Αττικής, ενώ τα στρατιωτικά παράσημα και ενθύμια του, μαζί με διάφορα προσωπικά αντικείμενα του ιδίου και της οικογένειάς του, φυλάσσονται στο Μουσείο Ζυγομαλά.
Ιεροκλής Στολτίδης

Ο Ιεροκλής Στολτίδης (2 Φεβρουαρίου 1975) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Σαν ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε ως αμυντικός μέσος στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον Ολυμπιακό και στην Κέρκυρα. Ξεχώρισε για το πάθος του εντός των αγωνιστικών χώρων, τη δύναμη και το θάρρος στις διεκδικήσεις και τη φυσική του κατάσταση. Ολοκλήρωσε την καριέρα του στο τέλος της περιόδου 2010-11 έχοντας συμπληρώσει 542 συμμετοχές και 75 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις. Από αυτές οι 417 συμμετοχές και τα 55 γκολ αφορούν το πρωτάθλημα της Α' Εθνικής.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Οδυσσέα Μαυροδενδρίου, την ομάδα του τόπου όπου μεγάλωσε, το Μαυροδένδρι Κοζάνης. Στη συνέχεια πήρε μεταγραφή στους Πόντιους Κοζάνης, όπου και αγωνίστηκε για 2 χρόνια στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Το 1992 υπέγραψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για 11 χρόνια. Η γερή σωματοδομή του και η φυσική του κατάσταση τον έκαναν να ξεχωρίσει από πολύ μικρή ηλικία. Έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄Εθνική τον Δεκέμβριο του 1992, αλλά δεν έγινε βασικός μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1995-96. Την περίοδο 2002-03 ξεχώρισε, καθώς αναδείχθηκε ο πολυτιμότερος ποδοσφαιριστής της ομάδας του. Τον Ιούνιο του 2003, ύστερα από 234 αγώνες πρωταθλήματος με τη φανέλα του Ηρακλή, υπέγραψε διετές συμβόλαιο στον Ολυμπιακό για να αντικαταστήσει τον Ζε Ελίας. Την περίοδο 2003-04 τα κρίσιμα τέρματα που σημείωσε εναντίον του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ τον κατέστησαν πλέον αγαπητό στους οπαδούς του Ολυμπιακού. Επίσης, πήρε την πρώτη του γεύση από το UEFA Champions League, σκοράροντας δύο φορές σε πέντε εμφανίσεις. Την περίοδο 2004-05 είχε 25 συμμετοχές και 2 τέρματα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε και στα 540 λεπτά των έξι αγώνων στη φάση των ομίλων του UEFA Champions League σκοράροντας μάλιστα το νικητήριο γκολ εναντίον της μετέπειτα πρωταθλήτριας Ευρώπης Λίβερπουλ. Την ίδια περίοδο κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα και κύπελλο Ελλάδας. Την περίοδο 2005-06 συμμετείχε στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος εναντίον του Παναθηναϊκού, ανοίγοντας το σκορ στη νίκη της ομάδας του με 0-2, ενώ το τέλος της περιόδου αυτής τον βρήκε να κατακτά εκ νέου το νταμπλ. Το 2010 υπέγραψε στην Κέρκυρα, όπου τιμήθηκε από τον Ολυμπιακό για την πολυετή προσφορά του στον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων, καθώς είχε διατελέσει αρχηγός στην ομάδα του Πειραιά και ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον φίλαθλο κόσμο. Ο «Ιέρο» ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων που αγωνίστηκε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1998 από την Ισπανία (0-1). Στην εθνική Ανδρών αγωνίστηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1999, ενώ εκπροσώπησε την Ελλάδα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ως μέλος της ολυμπιακής εθνικής ομάδας. 5 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2005, 2006, 2007, 2008, 2009) 4 Κύπελλα Ελλάδας (2005, 2006, 2008, 2009) 1 Σούπερ Καπ Ελλάδας (2007) Δεύτερος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής για την περίοδο 2004/05 Καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής για την περίοδο 2005/06 Δεύτερος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής για την περίοδο 2006/07 Προφίλ στο sports-reference.com
Αγκαμπάλα Αγκασαντίγκογκλου

Ο Αγκαμπάλα (αζερικά: Ağabala‎), γεννήθηκε ως Αγκαμπάλα Αγκασαντίγκ ογκλού (1860–1928), ήταν τραγουδιστής λαϊκής μουσικής και μουγκάμ (ένα πρωτότυπο αυτοσχεδιαστικό είδος της κλασικής λαϊκής μουσικής στο Αζερμπαϊτζάν).

 Ονομαζόταν επίσης Κάμπλα Αγκαμπάλι. Γεννήθηκε το 1860 στο Στεπανακέρτ από οικογένεια σιδεράδων. Κοντά στο τέλος του 19ου αιώνα, αποφασίζει να πάει στο Μπακού και εγκαθίσταται στο Σαράι. Πέθανε από μακροχρόνιο διαβήτη. Φουάντ Γκαντίρογκλου, Αζερική μουσική και μουσικοί, 1989
Τρέβορ Τόμσον

Ο Τρέβορ Τόμσον (Trevor Thompson, γεννήθηκε το Μάρτιο του 1936) είναι Βορειοϊρλανδός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ της εποχής του στη χώρα του, σημείωσε τουλάχιστον 512 γκολ σε 585 επίσημους αγώνες.

 Ο Τόμσον ξεκίνησε την καριέρα του ως αμυντικός στο σχολείο ενώ υπήρξε και τερματοφύλακας. Υπέγραψε στην Αρντς το 1955 και την επόμενη χρονιά μεταγράφηκε στη Γκλεντόραν. Έγινε ένα από τα είδωλα του συλλόγου σημειώνοντας 375 γκολ σε 463 επίσημους αγώνες.Ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος δύο φορές, το 1960–61 με 22 γκολ και το 1963–64 με 21 γκολ. Ήταν ο ποδοσφαιριστής της χρονιάς το 1964, αγωνίστηκε στους επικούς ευρωπαϊκούς αγώνες με αντιπάλους τη Μπενφίκα και τη Ρέιντζερς Γλασκόβης, κέρδισε ένα Κύπελλο Ιρλανδίας το 1966, δύο τίτλους πρωταθλήματος (1964 και 1967) και συμμετοχές μεταξύ των επίλεκτων ομάδων των πρωταθλημάτων με τη Σκωτία, την Αγγλία και την Λίγκα της Ιρλανδίας. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ
Κωνσταντίνος Παρνασσάς

Ο Κωνσταντίνος Παρνασσάς ήταν Έλληνας από την Πάτρα, 2ος ολυμπιονίκης στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας το 1906 και στο αγώνισμα της Διελκυστίνδας μαζί με τους Γ. Ψάχο, Β. Ψάχο, Σπ. Λάζαρο, Κ. Λάζαρο, Αντ. Τσίτα, Σπ. Βέλλα, Γ. Παπαχρήστου και Παν. Τριβουλίδα. Ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών.

 Πανελλήνιοι αγώνες 1906:1ος με την ομάδα διελκυστίνδας της ΓΕΠ Παναχαϊκοί αγώνες 1900:1ος Άρση Βαρών (80 οκάδες) 1ος ασκήσεις σε εφαλτήριο Κώστας Α. Κοκκοβίκας, Αχαΐα. Περί αθλητικού παρελθόντος, έκδοση: Ακτίνα. Επικοινωνία-Προβολή. Μονοπρόσωπη ΕΠΕ, Πάτρα 2004 Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Β΄, Από την εποχή του Τόφαλου ως την ίδρυση της Παναχαϊκής, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1997. ISBN 960716492X Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός αθλητισμός, Τόμος Α΄, Η πρώτη δεκαετία 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994. ISBN 9607164911
Πιερ-Ανρί ντε Βαλανσιέν

Ο Πιερ-Ανρί ντε Βαλανσιέν (Pierre-Henri de Valenciennes, 6 Δεκεμβρίου 1750 - 16 Φεβρουαρίου 1819) ήταν Γάλλος ζωγράφος που άσκησε σημαντική επιρροή στην καθιέρωση της πρακτικής En plein air (υπαίθρια ζωγραφική).

 Ο Βαλανσιέν εργάστηκε στη Ρώμη από το 1778 έως το 1782, όπου έκανε πολλές μελέτες τοπίου απευθείας από τη φύση, μερικές φορές ζωγραφίζοντας την ίδια συστάδα δένδρων ή σπιτιών σε διαφορετικές ώρες της ημέρας. Θεωρητικοποίησε αυτή την ιδέα στην πραγματεία του Éléments de perspective pratique, a l'usage des artistes, suivis de réflexions et conseils à un élève sur la peinture, et particulièrement sur le genre du paysage, (1799) αναπτύσσοντας μια ιδέα ενός « πορτρέτου τοπίου» στο οποίο ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει ένα τοπίο απευθείας ενώ το βλέπει, φροντίζοντας να συλλάβει τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Η ζωγραφική στην ύπαιθρο επέτρεψε στον Βαλανσιέν να συλλάβει τις φευγαλέες αλλαγές ενός τοπίου λόγω του φωτός και των καιρικών συνθηκών. Ήταν υποστηρικτής των καλλιτεχνών που εργάζονταν έξω και ζωγράφιζαν την ίδια σκηνή πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αν και μίλησε για αυτό ως ένα είδος ζωγραφικής που ενδιαφέρει κυρίως τους "ερασιτέχνες", όπως τη διακρίνει από την ανώτερη ακαδημαϊκή τέχνη, το θεώρησε ιδιαίτερα ενδιαφέρον και για τα δικά του έργα τα σωζόμενα "πορτρέτα τοπίου" ήταν τα πλέον αξιοσημείωτα σύμφωνα με μεταγενέστερους σχολιαστές. Προέτρεψε συγκεκριμένα τους καλλιτέχνες να συλλάβουν τις ξεχωριστές λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής, των κοσμητικών στοιχείων, της γεωργίας και των λοιπών σκηνών, προκειμένου να δώσει στο τοπίο μια αίσθηση ότι ανήκει σε συγκεκριμένο μέρος. Σε αυτό πιθανότατα επηρέασε άλλους Γάλλους καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στην Ιταλία, οι οποίοι υιοθέτησαν μια ανθρωπολογική προσέγγιση στη ζωγραφική αγροτικών περιοχών και εθίμων, όπως οι Υμπέρ Ρομπέρ, Πιερ-Ατανάζ Σωβέν (Pierre-Athanase Chauvin) και Ασίλ-Ετνά Μιχαγιόν (Achille-Etna Michallon). Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Ζαν-Βικτόρ Μπερτέν (Jean-Victor Bertin), Ασίλ-Ετνά Μιχαγιόν, Λουί Ετιέν Βατλέ (Louis Étienne Watelet), Λουί-Φρανσουά Λεζέν (Louis-François Lejeune) και ο πρώτος Γάλλος ζωγράφος πανοραμικών απόψεων Πιερ Πρεβό (Pierre Prévost). Γεννημένος στην πόλη της Τουλούζης, πέθανε στο Παρίσι και τάφηκε εκεί στο κοιμητήριο του Περ Λασάιζ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pierre-Henri de Valenciennes στο Wikimedia Commons
Φραγκίσκος Μανέλλης

Ο Φραγκίσκος Μανέλλης (Αδριανούπολη, 1911- 11 Απριλίου 1978) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός. Έπαιξε κυρίως το ρόλο του καλόκαρδου μπούφου, συχνά στο πλευρό του Τάκη Μηλιάδη και του Θανάση Βέγγου.

 Γεννήθηκε στην Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης το 1909 και ήταν γόνος ιταλικής οικογένειας εγκατεστημένης στην πόλη. Υπήρξε ηθοποιός της μουσικής σκηνής από το 1931. Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1943, στην ταινία Η θύελλα πέρασε. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο έργο Η εύθυμη χήρα και στη συνέχεια συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς θιάσους και περιόδευσε σε όλο τον Ελληνισμό τού εξωτερικού. Γνωστός σε όλους μας για το άφθονο χιούμορ του, πρωταγωνίστησε σε πολλές κωμωδίες συνεργαζόμενος, κυρίως, με τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Μελισσινό. Συνολικά έπαιξε σε 56 ταινίες, από τις οποίες στις 4 ήταν σεναριογράφος, στις 2 παραγωγός και στη μία διευθυντής παραγωγής. Αξέχαστη θα μείνει η σκηνή στην οποία υποδυόταν έναν οδοντίατρο που έγδυνε εύχυμη πελάτισσα και στην ερώτησή της "μα, τι κάνετε εκεί κάτω γιατρέ;", απαντούσε ο Μανέλλης "ψάχνω να βρω τη ρίζα". Επίσης, ο Μανέλλης, εκτός από ρόλους αφελούς και χαζού, ξεχώρισε και σε ρόλους "μαχαραγιάδων". Με το θίασό του ο καλοφαγάς Μανέλλης πήγαινε σε μια λαϊκή ταβέρνα της Νίκαιας που λεγόταν Κουμπούρα κι εκεί τραγουδούσαν όλοι, με τη συνοδεία της ορχήστρας του Γιάννη Λαουτάρη. Πέθανε στις 11 Απριλίου του 1978, λόγω προβλημάτων καρδιάς, και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο.. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαίρη Νικολαΐδου, κόρη της σπουδαίας στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και απέκτησαν μαζί μία κόρη, τη γνωστή χορεύτρια και συγγραφέα Ρέα Μανέλλη.
Γεωγραφία της Γαλλικής Γουιάνας

Η Γαλλική Γουιάνα είναι υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας, που βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής μεταξύ του Σουρινάμ και της Βραζιλίας. Βλέπε επίσης το άρθρο σχετικά με τη Γεωγραφία του Σουρινάμ.

 Βρίσκεται στη βόρεια Νότια Αμερική και σε ένα μέρος της Καραϊβικής Νότιας Αμερικής, που συνορεύει με το Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, μεταξύ της Βραζιλίας και του Σουρινάμ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της περιοχής είναι 4°00′N 53°00′W Νότια Αμερική. Συνολικά: 91.000 τ.χλμ. Γη: 89.150 τ.χλμ. Νερό: 1.850 τ.χλμ. Συνολικά: 1.183 χλμ. Γειτονικές χώρες: Βραζιλία 673 χλμ. Σουρινάμ 510 χλμ. (αμφισβητείται). Ακτογραμμή: 378 χλμ. Αποκλειστική οικονομική ζώνη: 200 ναυτικά μίλια (370.4 χιλιόμετρα). Χωρικά ύδατα: 12 ναυτικά μίλια (22.2 χιλιόμετρα). Τροπικό και ζεστό. Υπάρχουν χαμηλές παράκτιες πεδιάδες που αυξάνονται σε λόφους και μικρά βουνά, βλέπε Ασπίδα της Γουιάνας. Βορειότερο σημείο – Πουάντ Ισέρ Νοτιότερο σημείο – Σύνορα με τη Βραζιλία, στο Μαριπασουλά Το δυτικότερο σημείο – Σύνορα με το Σουρινάμ Ανατολικότερο σημείο – Σύνορα με τη Βραζιλία Υψηλότερο σημείο – Μπελεβιού ντε λ'Ινίνι: 851 μ. Χαμηλότερο σημείο – Ατλαντικός Ωκεανός: 0 μ. Βωξίτης, ξυλεία, χρυσός (διάσπαρτος), κινναβαρίτης, καολίνη, ψάρια, γαρίδες, ρύζι, μπανάνες. Καλλιεργήσιμη γη: 0%. Μόνιμες καλλιέργειες: 0%. Μόνιμοι βοσκότοποι: 0%. Δάση και δασικές εκτάσεις: 0%. Άλλες: 10% (εκτίμηση 1996). Αρδευόμενες εκτάσεις: 20 τ.χλμ. (εκτίμηση 1993). Φυσικοί κίνδυνοι: υψηλή συχνότητα έντονων βροχών και έντονες καταιγίδες, πλημμύρες. Περιβάλλον - τρέχοντα θέματα: όχι. Γεωγραφία - σημείωση: ως επί το πλείστον μια μη εποικισμένη ερημιά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Geography of French Guiana στο Wikimedia Commons
Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας

Ο Κάρολος Μαρτέλος (Charles Martel de Hongrie, 8 Σεπτεμβρίου 1271 - 12 Αυγούστου 1295) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν τιτουλάριος βασιλιάς της Ουγγαρίας (1290-1295). Έγινε βασιλιάς της Κροατίας.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου B΄ της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Το 1290 απεβίωσε ο γιος του Στεφάνου Ε΄, ο Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του Στεφάνου Ε΄, ο Ανδρέας Γ΄ της Ουγγαρίας. Τότε ο πάπας Νικόλαο Δ΄ -που είχε κηρύξει Σταυροφορία στον Λαδίσλαο Δ΄- και η εκκλησιαστική μερίδα της Ουγγαρίας έστεψε το 1290 τον 19ετή Κάρολο-Μαρτέλο ως βασιλιά της Ουγγαρίας. Όμως ο Ανδρέας Γ΄, ως άρρεν μέλος του Οίκου των Άρπαντ, αρνείτο να αφήσει τον Κάρολο-Μαρτέλο να αναλάβει την βασιλεία. Το πρόβλημα λύθηκε το 1301, όταν απεβίωσε ο Ανδρέας Γ΄ άτεκνος και τον διαδέχτηκε ο γιος του Καρόλου Μαρτέλου, Κάρολος Α'. Δεν κυβέρνησε ποτέ την Ουγγαρία, επέτυχαν όμως οι διεκδικήσεις του στο βασίλειο της Κροατίας, που ως τότε ήταν σε προσωπική ένωση με το Ουγγρικό στέμμα. Σε συνάντηση με τον Δάντη είχε προκαλέσει τον θαυμασμό του μεγάλου ποιητή, σε βαθμό που τον εξυμνεί στη «Θεία Κωμωδία». Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε το 1295 σε ηλικία 24 τών. Νυμφεύτηκε το 1281 την Κλημεντία των Αψβούργων, κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα: Κάρολος Α΄ 1288-1342, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Βεατρίκη 1290-1354, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ ντε Λα Τουρ-ντυ-Πεν κόμη του Βιενουά. Κλημεντία 1293-1328, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Ι΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας.
Volvo XC60

Το Volvo XC60 είναι ένα μεσαίο πολυτελές SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo, από το 2008 έως σήμερα, σε δύο γενιές. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2008, ενώ η δεύτερη γενιά του παρουσιάστηκε στο ίδιο Σαλόνι τον Μάρτιο του 2017. Μάλιστα και οι δύο γενιές του XC60 αξιολογήθηκαν ως κορυφαίες στον τομέα της ασφάλειας και απέσπασαν θετικά σχόλια και βραβεία για τις καινοτομίες τους στην ασφάλεια. Η δεύτερη γενιά του, κέρδισε το βραβείο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς στην Ιαπωνία για το 2017 / 2018. Διαχρονικά, το XC60 είναι το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της Volvo διεθνώς από το 2009 μέχρι σήμερα. Επίσης, είναι και το δεύτερο σε ιεραρχία μεγέθους SUV της εταιρείας, μετά το κορυφαίο στην παλέτα Volvo XC90, αλλά μεγαλύτερο από το κόμπακτ πολυτελές SUV Volvo XC40 που εισήχθη τον Νοέμβριο του 2017.

 Το XC60 αποτελεί μέρος της Σειράς 60 της Volvo, μαζί με τα S60, S60 Cross Country, V60 και V60 Cross Country. Η πρώτη γενιά του XC60 εισήγαγε μια εντελώς νέα αισθητική για όλα τα μοντέλα της Σειράς 60. Τον Μάρτιο του 2013 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, μαζί και με όλα τα μοντέλα της σειράς αυτής, που κυκλοφόρησαν ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2014. Παρομοίως, το XC60 δεύτερης γενιάς, που μπήκε στην παραγωγή τον Ιούλιο του 2017, για τη σεζόν του 2018, ήταν το πρώτο μοντέλο της Σειράς 60 με την καινούρια αισθητική φιλοσοφία. 2009 : Top Safety Pick 2010. 2011 : Allradauto des Jahres 2011. 2018 : World Car of the Year 2018. Το Volvo XC60 είναι το πρώτο σε πωλήσεις μοντέλο της Volvo, με τις πωλήσεις του μάλιστα να αυξάνονται διαρκώς κάθε χρόνο από την εισαγωγή του, το 2008, και μετά. Η δεύτερη γενιά του XC60, που εισήχθη το 2017, συνεχίζει να επιτυγχάνει νέα ρεκόρ πωλήσεων.Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Η επίσημη διεθνής ιστοσελίδα του Volvo XC60 Αρχειοθετήθηκε 2014-05-13 στο Wayback Machine. Η επίσημη ελληνική ιστοσελίδα του Volvo XC60 Αρχειοθετήθηκε 2020-07-09 στο Wayback Machine. Γνωριμία με το Volvo XC60 (4Τροχοί - Νοέμβριος 2008) Δοκιμή του Volvo XC60 Τ6 (4Τροχοί - Ιανουάριος 2009) VOLVO XC60 D5 Summum – 2008 – detailed test drive by Autoevolution.com Volvo XC60 review in June 2011
Κολομβιανές προεδρικές εκλογές (2018)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κολομβία στις 27 Μαΐου 2018. Δεδομένου ότι κανένας υποψήφιος δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουνίου ένας δεύτερος γύρος. Ο κάτοχος της προεδρίας Χουάν Μανουέλ Σάντος δεν μπορούσε να είναι υποψήφιος ξανά, έχοντας ήδη υπηρετήσει δύο θητείες. Ο πρόεδρος Iβάν Ντούκε υπηρετεί τετραετή θητεία από τις 7 Αυγούστου 2018 έως τις 7 Αυγούστου 2022.

 Ο πρόεδρος της Κολομβίας εκλέγεται χρησιμοποιώντας το σύστημα δύο γύρων. Σε περίπτωση που κανένας υποψήφιος δεν έχει συγκεντρώσει τις πιο πολλές ψήφους στον πρώτο γύρο, διεξάγεται δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων. Σύμφωνα με το κολομβιανό σύνταγμα , οι πολίτες ηλικίας άνω των δεκαοκτώ ετών που δεν ανήκουν στις ένοπλες δυνάμεις, οι οποίοι δεν βρίσκονται σε διαδικασία απαγόρευσης και δεν έχουν καταδικαστεί, μπορούν να ψηφίσουν. Οι άνθρωποι που βρίσκονται σε κέντρα κράτησης, όπως φυλακές και αναμορφωτήρια, μπορούν να ψηφίσουν από τα ιδρύματα που ορίζονται από το Εθνικό Αρχείο Καταγραφών . Η εγγραφή στο μητρώου δεν είναι αυτόματη και ο πολίτης πρέπει να μεταβεί στο περιφερειακό γραφείο του Μητρώου για να αναγράψει την προσωπική του ταυτότητα σε εκλογικό τμήμα.
The Visitor

Το The Visitor είναι το 19ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 2 Ιουνίου του 2009 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer".Ο μπασίστας Πιτ Γουέι δεν συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του δίσκου, λόγω μίας ασθένειας που επηρέασε το συκώτι του. Αντικαταστάθηκε από τον Πίτερ Πιχλ, αποκλειστικά για το συγκεκριμένο άλμπουμ.Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Blabbermouth" με 8 / 10, το "Sea of Tranquillity" με 3,5 / 5, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5 και το "Ultimate Guitar" με 8,2 / 10.

 "Saving Me" (Moore, Mogg) - 5:08 "On the Waterfront" (Raymond) - 3:50 "Hell Driver" (Moore, Mogg) - 4:26 "Stop Breaking Down" (Moore, Mogg) - 4:55 "Rock Ready" (Moore, Mogg) - 3:06 "Living Proof" (Moore, Mogg) - 4:32 "Can't Buy a Thrill" (Moore, Mogg) - 5:14 "Forsaken" (Raymond) - 3:57 "Villains & Thieves" (Raymond) - 3:34 "Stranger in Town" (Barth, Parker) - 3:39 The Visitor (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 2 Ιουνίου 2009 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Visitor" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Βίνι Μουρ - κιθάρα Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα, κιθάρα Άντι Πάρκερ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΠίτερ Πιχλ - μπάσο Μαρτίνα Φρανκ - φωνητικά Μέλανι Νιούτον - φωνητικά Όλαφ Σένκμπαϊλ - φωνητικά The Visitor - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - The Visitor | Sputnikmusic The Visitor Review | UFO | Compact Discs | Reviews | Ultimate Guitar
Γεώργιος Σερεμέτης

Ο Γεώργιος Σερεμέτης (1879-1950) ήταν Έλληνας νομικός, ο οποίος επί Κατοχής τοποθετήθηκε από τη δοσιλογική κυβέρνηση στη θέση του δημάρχου Θεσσαλονίκης. Για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο αντιμετωπίζει επικρίσεις με το σκεπτικό πως ως δήμαρχος και επιφανής παράγοντας της πόλης δεν προέβη σε ενέργειες προστασίας ή συμπαράστασης της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης.

 Γεννήθηκε το 1879 στην Σκαμνιά Ελασσόνας της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά τη γέννησή του, η οικογένεια του μετοίκησε στη Λάρισα. Το 1897 εγγράφηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1902. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λάρισα και τη Θεσσαλονίκη.Ο Σερεμέτης υπήρξε επί σειρά ετών επιφανές μέλος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος από το 1927 μέχρι και το 1943. Μαζί με τον τότε πρόεδρο του Ταμείου Νομικών Δ. Βλάχο, συνέβαλε στην ίδρυση του ταμείου προνοίας δικηγόρων στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα συμμετείχε στη διοίκηση του Παπαφείου Ιδρύματος. Στα τέλη Φεβρουαρίου του 1943 διορίστηκε στη θέση του δημάρχου Θεσσαλονίκης ως αντικαταστάτης του Κωνσταντίνου Μερκουρίου. Επί δημαρχίας Σερεμέτη ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες της καταστροφής του Εβραϊκού Νεκροταφείου και της απαλοιφής των υπαρχόντων εβραϊκών ονομάτων από τις οδούς της πόλης, οι οποίες είχαν ξεκινήσει από το προηγούμενο έτος. Επιπλέον, τους πρώτους μήνες της θητείας του πραγματοποιήθηκαν απολύσεις των Εβραίων δημοτικών υπαλλήλων, οι οποίοι απουσίαζαν λόγω του περιορισμού τους σε γκέτο και του επικείμενου εκτοπισμού τους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σύμφωνα με μεταγενέστερη έρευνα πάνω στα διαθέσιμα αρχεία της περιόδου, οι δημοτικές αρχές δεν προέβησαν σε κάποια κίνηση υποστήριξης ή έκφρασης συμπάθειας προς τους διωκόμενους. Παραιτήθηκε από τη θέση του δύο ημέρες πριν την απελευθέρωση της πόλης. Απεβίωσε το 1950. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014, υποψήφιοι της - προσκείμενης στον ΣΥΡΙΖΑ - δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή πόλη» υπό τον επικεφαλής του συνδυασμού, Τριαντάφυλλο Μηταφίδη, προχώρησαν σε συμβολική αποκαθήλωση των πορτρέτων του Σερεμέτη και του προκατόχου του, Κ. Μερκουρίου από το δημαρχείο, προσάπτοντας σε αμφότερους την κατηγορία του δοσιλογισμού. Η συγκεκριμένη κατηγορία απορρίφθηκε από τον ιστορικό Στράτο Δορδανά, ενώ η όλη ενέργεια χαρακτηρίστηκε αυθαίρετη από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου. Το ζήτημα της οριστικής αποκαθήλωσης των πορτρέτων τέθηκε το επόμενο έτος στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ωστόσο αποσύρθηκε έπειτα από εισήγηση του δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος χαρακτήρισε την υπόθεση ως μη ώριμη. Η αναβολή της συζήτησης προκάλεσε την αντίδραση - μεταξύ άλλων- και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. «ΑΡΜΕΝΟΠΟΥΛΟΣ» τ. 47 του 1993 (περιοδική έκδοση του Δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης)
Βασίλης Γουλανδρής

Ο Βασίλης Π. Γουλανδρής (Άνδρος, 1913 - Αθήνα, 27 Απριλίου 1994) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, φιλότεχνος και διακεκριμένος συλλέκτης έργων τέχνης. Μαζί με τη σύζυγό του, Ελίζα Β. Γουλανδρή, ήταν ιδρυτές του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, καθώς και του πρώτου μουσείου μοντέρνας τέχνης της Ελλάδας, του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Άνδρου.

 Ο Βασίλης Γουλανδρής γεννήθηκε στην Άνδρο το 1913. Ήταν γόνος της γνωστής Ανδριώτικης εφοπλιστικής οικογένειας Γουλανδρή, γιος του εφοπλιστή Πέτρου Γουλανδρή και δίδυμος αδερφός του πρώην προέδρου του Ολυμπιακού και συνιδρυτή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, Νίκου Γουλανδρή. Σπούδασε Νομικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Ελβετία. Το 1950, εγκαταστάθηκε στο Μανχάταν μαζί με την σύζυγό του, και ανέλαβε τη διεύθυνση των οικογενειακών ναυτιλιακών επιχειρήσεων με έδρα τη Νέα Υόρκη. Διετέλεσε για πολλά χρόνια Αντιπρόεδρος και στη συνέχεια Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του American Bureau of Shipping. Διακεκριμένος φιλότεχνος και συλλέκτης έργων τέχνης, ήταν μέλος πολλών μουσείων της Ευρώπης, της Αμερικής και κυρίως της Γαλλίας, όπου διέμενε τον περισσότερο χρόνο. Διατηρούσε ιδιαίτερους δεσμούς με επιχειρηματικούς και πολιτιστικούς κύκλους συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη των διαπολιτιστικών σχέσεων και ανταλλαγών μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας. Για τη συμβολή του αυτή, ονομάστηκε το 1981 από το γαλλικό κράτος Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de la Légion d’Honneur) και το 1986 Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής (Officier de la Légion d’Honneur). Το 1983 τιμήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας με το παράσημο του Ταξιάρχη των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Odre des arts et des Lettres). Στην Ελλάδα τιμήθηκε το 1956 με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Τάγματος του Γεωργίου του Α΄, το 1981 με το Αργυρούν Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το 1992 με τη διάκριση του Μεγάλου Άρχοντα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.Το 1979 ιδρύει μαζί με τη σύζυγό του Ελίζα Καραδόντη το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή. Πρόκειται για έναν κοινωφελή μη κερδοσκοπικό οργανισμό, που έχει ως κύριο σκοπό του την ενίσχυση των τεχνών και ιδιαίτερα των εικαστικών. Επιδιώκοντας την θέσπιση και λειτουργία ενός αποκεντρωμένου πολιτιστικού θεσμού με απήχηση εκτός εθνικών ορίων, το Ίδρυμα εγκαινιάζει την ίδια κιόλας χρονιά το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Άνδρο.Ο Βασίλης Π. Γουλανδρής πέθανε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1994.