Κέντσο-τζι

Το Κέντσο-τζι (建長寺, Kenchō-ji) είναι βουδιστικός ναός της σχολής Ρινζάι Ζεν στην Καμακούρα, στην επαρχία Καναγκάβα, στην Ιαπωνία, ο οποίος κατατάσσεται πρώτος μεταξύ των λεγόμενων Πέντε Μεγάλων Ναών Ζεν της Καμακούρα (το Καμακούρα Γκόζαν) και είναι το παλαιότερο εκπαιδευτικό μοναστήρι Ζεν στην Ιαπωνία. Αυτοί οι ναοί βρίσκονταν στην κορυφή του Συστήματος των Πέντε Βουνών, ενός δικτύου ναών του Ζεν, που ξεκίνησε από τους Αντιβασιλείς Χότζο. Ακόμα πολύ μεγάλο, είχε αρχικά ένα γεμάτο σιτσίντο γκάραν και 49 υποναούς. Το σάνγκο είναι Κοφουκουσάν (Kofukusan) (巨福山). Ο ναός κατασκευάστηκε με εντολή του αυτοκράτορα Γκο-Φουκακούσα και ολοκληρώθηκε το 1253, το πέμπτο έτος της εποχής Κέντσο, από την οποία πήρε το όνομά του. Ιδρύθηκε από τον Ρανκέι Ντοριού, έναν Κινέζο δάσκαλο του Ζεν, ο οποίος μετακόμισε στην Ιαπωνία το 1246, περνώντας μερικά χρόνια στο Κιούσου και το Κιότο πριν έρθει στην Καμακούρα.

 Ο αντιβασιλέας της Καμακούρα Χότζο Τοκιγιόρι ήταν ο κύριος προστάτης του ναού κατά τα πρώτα χρόνια του. Η χορηγία ήταν πνευματική (ήταν κοντά σε έναν δάσκαλο του Ζεν ο ίδιος) καθώς και πολιτική: η Καμακούρα Γκόζαν, οργάνωση της οποίας ήταν επικεφαλής αυτός ο ναός, είχε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του σογκουνάτου. Το σύστημα, στο οποίο ο Ασικάγκα πρόσθεσε μια σειρά από πέντε ναούς στο Κιότο, που ονομαζόταν Κιότο Γκόζαν, υιοθετήθηκε για την προώθηση του Ζεν στην Ιαπωνία, ωστόσο, εκεί όπως είχε ήδη συμβεί στην Κίνα, σύντομα ελέγχθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τις άρχουσες τάξεις της χώρας για τους δικούς τους διοικητικούς και πολιτικούς σκοπούς. Το σύστημα Γκόζαν επέτρεψε στους κορυφαίους ναούς να λειτουργούν ως de facto υπουργεία, χρησιμοποιώντας το εθνικό τους δίκτυο ναών για τη διανομή των κυβερνητικών νόμων και κανόνων και για την παρακολούθηση των τοπικών συνθηκών για τους στρατιωτικούς ανωτέρους τους. Οι Χότζο πρώτα και οι Ασικάγκα αργότερα μπόρεσαν να κρύψουν τη δύναμή τους κάτω από μια θρησκευτική μάσκα, ενώ μοναχοί και ιερείς εργάζονταν για την κυβέρνηση ως μεταφραστές, διπλωμάτες και σύμβουλοι. Υπό την αιγίδα των δασκάλων τους, ο Κέντσο-τζι και οι ναοί των Πέντε Βουνών σταδιακά έγιναν κέντρα μάθησης και ανέπτυξαν μια χαρακτηριστική λογοτεχνία, που ονομάζεται Ιαπωνική Λογοτεχνία των Πέντε Βουνών. Κατά τον ιαπωνικό Μεσαίωνα, οι μελετητές του άσκησαν εκτεταμένη επιρροή στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της χώρας. Το σύστημα Γκόζαν τελικά παρήκμασε με τη διάλυση του σογκουνάτου Ασικάγκα, που το είχε υποστηρίξει. Η ίδια η αναγέννηση του Κέντσο-τζι ήρθε τον 19ο αιώνα υπό την καθοδήγηση του δασκάλου του Ζεν Αοζόρα Κάντο. Το Κέντσο-τζι αρχικά αποτελούνταν από ένα σιτσίντο γκάραν με 49 υποναούς, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς χάθηκαν σε πυρκαγιές τον 14ο και τον 15ο αιώνα. Είναι ακόμα ένα κλασικό παράδειγμα ενός Ζεν γκάραν με τα κτήριά του ευθυγραμμισμένα από βορρά προς νότο. Το συγκρότημα σήμερα αποτελείται από δέκα υποναούς. Οι πιο σημαντικές κατασκευές του περιλαμβάνουν (με σειρά από την πρώτη πύλη): Το Σόμον (εξωτερική πύλη), όπου βρίσκονται οι θυρίδες εισιτηρίων, το οποίο μεταφέρθηκε εδώ από τον ναό Χάντζου Ζανμάι-ιν στο Κιότο. Η Σάνμον (Κύρια Πύλη), που χτίστηκε το 1754 με δωρεές από όλη την περιοχή Καντό. Σύμφωνα με έναν δημοφιλή μύθο, ένας σκύλος ρακούν (ένα τανούκι) βοήθησε να συγκεντρωθούν τα χρήματα μεταμορφώνοντας τον εαυτό του σε μοναχό, για να ανταποδώσει την καλοσύνη των ιερέων του ναού. Για το λόγο αυτό, ακόμη και σήμερα το σάνμον ονομάζεται συχνά Τανούκι-μον (狸門, Tanuki-mon, πύλη Τανούκι). Το Μπόνσο (καμπαναριό), είναι ένας Εθνικός Θησαυρός. Το Μπουτσούντεν (κυριολεκτικά Αίθουσα του Βούδα), μια σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία, που μεταφέρθηκε στην Καμακούρα από το Ζότζο-τζι στο Τόκιο το 1647. Το Χαττό (Αίθουσα Ντάρμα), που χτίστηκε το 1814, όπου πραγματοποιούνται δημόσιες τελετές. Είναι η μεγαλύτερη βουδιστική ξύλινη κατασκευή στην Ανατολική Ιαπωνία. Το Καράμον (Μεγάλη Πύλη), μια άλλη σημαντική πολιτιστική ιδιοκτησία, μεταφέρθηκε εδώ από το Ζότζο-τζι μαζί με το Μπουτσούντεν. Το Χότζο (ο χώρος διαβίωσης του αρχιερέα), επίσης μετακόμισε από το Χάντζου Ζανμάι-ιν στο Κιότο, που χρησιμοποιείται για θρησκευτικές τελετές. Το Μοναστήρι, όπου οι μοναχοί εκπαιδεύονται στο διαλογισμό, το οποίο ωστόσο είναι μόνιμα κλειστό για το κοινό. Αποτελείται από ένα Ζεν-ντό (αίθουσα διαλογισμού), από ένα κάισαν-ντό (αίθουσα των ιδρυτών, μια αίθουσα που περικλείει τον ιδρυτή του ναού) και από τα διοικητικά γραφεία. Ο μεγάλος κήπος του Ζεν πίσω από το Χότζο, που ονομάζεται Σιν-τζι Ίκε (心字池) και έχει σχήμα σαν τον κινεζικό χαρακτήρα για το «νους», σχεδιάστηκε από τον διάσημο δάσκαλο του Ζεν, λόγιο, ποιητή και σχεδιαστή κήπου Μούσο Σοσέκι. Ένας πρόσφατος πίνακας οροφής του Κοϊζούμι Τζουνσάκου (2003) που απεικονίζει έναν δράκο διακοσμεί την οροφή του Χαττό, του κτηρίου πίσω από το Μπουτσούντεν. Για το λόγο αυτό, το Χαττό ονομάζεται συχνά Ριούο-ντεν.Μπροστά από το Μπουτσούντεν στέκονται μερικά μεγάλα κινέζικα δέντρα αρκεύθου, που έχουν χαρακτηριστεί Φυσικοί Θησαυροί. Την εποχή της ίδρυσης του ναού, αυτά τα μεγάλα δέντρα ήταν απλά δενδρύλλια, που έφερε από την Κίνα ο ιδρυτής Ντοριού. Κάτω από το μεγαλύτερο, ένα μεγάλο πέτρινο μνημείο περιτριγυρισμένο από αλυσίδες έχει στηθεί προς τιμή των πολιτών της Καμακούρα, που πέθαναν κατά τη διάρκεια του ρωσο-ιαπωνικού πολέμου του 1904-1905. Κοντά στο τέλος του κήπου του ναού, πάνω από έναν λόφο βρίσκεται το Χανσόμπο, το μεγάλο σιντοϊστικό ιερό. Το κατοχυρωμένο πνεύμα είναι το Χανσόμπο Νταϊγκόνγκεν. Το γκόνγκεν ήταν αρχικά το πνεύμα προστάτης (chinju (鎮守/鎮主)) του Χόκο-τζι στη Σιζουόκα και μεταφέρθηκε εδώ το 1890 από τον Αοζόρα Κάντο. Τα αγάλματα στις σκάλες που οδηγούν στο ιερό αντιπροσωπεύουν τον Τένγκου, οντότητες παρόμοιες με τους καλικάντζαρους που συνοδεύουν το γκόνγκεν. Μερικά από τα πλάσματα έχουν φτερά και ράμφος: είναι ένας τύπος τένγκου, που ονομάζεται Καράσου-τένγκου (Karasu-tengu) (κοράκι τένγκου) λόγω της εμφάνισής τους. Σε μια καθαρή μέρα, από το ιερό μπορεί κανείς να δει το όρος Φούτζι στα δυτικά και τον κόλπο Σαγκάμι και το νησί Ίζου Οσίμα στα νότια. Οι πέτρες στον κήπο είναι γεμάτες ονόματα: είναι εκείνα των πιστών, που πρόσφεραν στον ναό και ανήκουν σε πάνω από 100 διαφορετικές θρησκευτικές οργανώσεις. Αυτή η περιοχή ήταν το Εσωτερικό Ιερό του ναού, το οποίο εξακολουθεί να στέκεται ανάμεσα στα δέντρα στην κορυφή του λόφου και στο οποίο μπορείτε να φτάσετε ανεβαίνοντας τις απότομες σκάλες, που ξεκινούν στα δεξιά του ιερού, μπροστά από το Τζίζο-ντό. Δίπλα στο ιερό υπάρχει ένα κατάστρωμα παρατήρησης από το οποίο, τις καθαρές μέρες, είναι ορατές η Καμακούρα, η Γιουιγκαχάμα και το όρος Φούτζι. Στο τέλος του κήπου, δίπλα στο Χανσόμπο, σε έναν μικρό λόφο με θέα σε μια λίμνη βρίσκεται το Κάισουν-ιν. Αυτός ο απομακρυσμένος ναός χτίστηκε το 1334 και φιλοξενεί ένα άγαλμα του Μόντζου Μποσάτσου. Στις 15 Ιουλίου (Ομπόν, ή το φεστιβάλ των νεκρών) ο Κέντσο-τζι γιορτάζει την περίφημη νεκρική τελετή Σάνμον Κατζίβαρα Σεγκάκι-ε (三門梶原施餓鬼会, Sanmon Kajiwara Segaki-e). Οι κανονικές τελετές κηδείας γίνονται νωρίς το πρωί κάτω από την πύλη Σάνμον. Μόνο στο Κέντσο-τζι, επαναλαμβάνονται αργότερα ρητά για την ψυχή του Κατζίβαρα Καγκετοκί, ενός σαμουράι της περιόδου Καμακούρα, που πέθανε κατά τη διάρκεια της πολιτικής αναταραχής, που ακολούθησε το θάνατο του Μιναμότο νο Σανετόμο. Η προέλευση της τελετής λέγεται ότι ανάγεται στις ημέρες του Ντοριού. Ο θρύλος λέει ότι μια μέρα, αμέσως μετά το τέλος ενός σεγκάκι, (μια βουδιστική τελετή υπέρ των πνευμάτων, που υποφέρουν) εμφανίστηκε ένα φάντασμα. Αφού ανακάλυψε ότι το σεγκάκι είχε ήδη τελειώσει, ο πολεμιστής φαινόταν τόσο λυπημένος, που ο ιερέας επανέλαβε την τελετή μόνο για αυτόν. Στη συνέχεια, ο άνδρας αποκάλυψε ότι ήταν το φάντασμα του Κατζίβαρα Καγκετοκί. Kamakura Shōkō Kaigijo (2008). Kamakura Kankō Bunka Kentei Kōshiki Tekisutobukku (στα Japanese). Kamakura: Kamakura Shunshūsha. ISBN 978-4-7740-0386-3. Mutsu, Iso (Ιουνίου 1995). Kamakura. Fact and Legend. Tokyo: Tuttle Publishing. ISBN 0-8048-1968-8. "A Brief Guide to Kenchoji", English language pamphlet from Kenchō-ji, October 15, 2008 The Gozan Temples, by Michael Dunn, The Japan Times, August 23, 2007, retrieved on July 4, 2008 (in ιαπωνική) Kamakura Gozan, Kyoto Gozan, from Bukkyō, retrieved on July 4, 2008 Dumoulin, Heinrich (2005). Zen Buddhism: A History. 2: Japan. Bloomington, IN: World Wisdom. ISBN 0-941532-90-9. , page 151 and following Kamiya, Michinori (2008). Fukaku Aruku - Kamakura Shiseki Sansaku Vol. 1 & 2 (στα Japanese). Kamakura: Kamakura Shunshūsha. ISBN 4-7740-0340-9.