IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βύβλος

Η Βύβλος ή Τζουμπάιλ (αραβικά: جبيل) είναι πόλη του Λιβάνου στις ακτές της Μεσογείου. Πιστεύεται ότι πρωτοκατοικήθηκε μεταξύ 8800 και 7000 π.Χ. και σύμφωνα με αποσπάσματα αποδιδώμενα στον ημιθρυλικό φοίνικα ιστορικό Σαγχουνιάθων, χτίστηκε από τον Κρόνο ως η πρώτη πόλη στην Φοινίκη. Κατά τους φοινικικούς χρόνους ήταν μεγάλο ναυτιλιακό και εμπορικό κέντρο, κυρίως λόγω της εξαγωγής παπύρου. Σήμερα θεωρείται η παλαιότερη συνεχώς κατοικούμενη πόλη του κόσμου. Απότελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Η Βύβλος ήταν Χαναανίτικη πόλη κατά την εποχή του χαλκού με την ονομασία Gubal, ενώ την ίδια εποχή εμφανίζεται και ως Gubla στις επιστολές της Αμάρνα. Κατά την εποχή του σιδήρου η πόλη ονομάζεται Gebal στη φοινικική γλώσσα () ενώ εμφανίζεται στην εβραϊκή βίβλο με το όνομα Geval (εβραϊκά:גבל). Πολύ αργότερα, κατά τις σταυροφορίες, η πόλη αναφέρεται Gibalet. Το χαναανικό/φοινικικό όνομα (GBL, ήτοι Gubal, Gebal κτλ) μπορεί να ετυμολογηθεί από το gb, που σημαίνει «πηγάδι» ή «πηγή/προέλευση», και El, το όνομα του ανώτατου θεού του πανθέου της Βύβλου. Η σύγχρονη πόλη είναι γνωστή με το αραβικό όνομα Jubayl ή Jbeil (جبيل), που συνδέεται άμεσα με το χαναανιτικό. Κατά μία άλλη άποψη το όνομα προέρχεται από τη φοινικική λέξη GBL που σημαίνει «όριο», «περιοχή» ή «κορυφή βουνού», όπως στην ουγκαριτική γλώσσα όπου το GBL σημαίνει «βουνό», παρόμοια με το αραβικό jabal. Το όνομα Βύβλος είναι ελληνικό. Ο πάπυρος πήρε το αρχικό ελληνικό του όνομα (βύβλος, βυβλινός) από το γεγονός ότι εξάγωνταν στο Αιγαίο μέσω της Βύβλου, ενώ επίσης η λέξη βιβλίον, και «Βίβλος» έλκουν την καταγωγή τους από αυτό το όνομα. Σύμφωνα με τον μύθο, η αρχαία αιγυπτιακή θεότητα Ίσιδα πήγε στη Βύβλο για να βρει τα μέλη του νεκρού συζύγου της Όσιρι. Τα νερά ξέβρασαν το κιβώτιο με τα μέλη του Όσιρι στις ακτές της Φοινίκης, όπου και χώθηκε στη ρίζα ενός δένδρου. Το δένδρο αναπτύχθηκε ταχύτατα και έκρυψε το κιβώτιο στον κορμό του. Όταν όμως το έκοψαν για την υποστύλωση της στέγης του βασιλικού ανακτόρου, το δένδρο άρχισε να διαχέει εξαιρετική ευωδία. Ακούγοντας η Ίσιδα το γεγονός ταξίδεψε στη Βύβλο. Εκεί μεταμορφωμένη σε βρεφοκόμο, η βασίλισσα της εμπιστεύθηκε την ανατροφή του νεογέννητου γιου της. Η Ίσιδα δέχτηκε και θα έκανε το παιδί αθάνατο, αν η μητέρα του δεν ταραζόταν, όταν είδε τη θεά κάποιο βράδυ να λούζει το παιδί στις καθαρτήριες φλόγες. Για να την καθησυχάσει, η Ίσιδα της αποκάλυψε ποια ήταν και τον λόγο που την έφερε στη Φοινίκη. Ο βασιλέας της παρέδωσε τον πολύτιμο στύλο και η θεά απέσπασε το φέρετρο του συζύγου της, το κατάβρεξε με τα δάκρυά της και το μετέφερε στην Αίγυπτο. Εκεί το έκρυψε στα έλη της Βουτούς, μακριά από το μίσος του Σετ. Ζαν-Πιερ Τιολλέ, Je m'appelle Byblos, Η & D, 2005. ISBN 2-914 266 04 9
Τελετάμπις

Τα Τελετάμπις (Teletubbies) είναι παιδική σειρά που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Δημιουργήθηκε από την Αν Γουντ (Anne Wood) και τον Άντριου Ντάβενπορτ (Andrew Davenport) της Ragdoll Productions, για το BBC, ενώ στην Ελλάδα προβλήθηκε από το Star Channel, αργότερα από την ΕΤ1 και μετά από το Nickelodeon Greece. Η σειρά έχει προβληθεί σε 111 χώρες και έχει μεταφραστεί σε 41 γλώσσες. Τα Τελετάμπις για πρώτη φορά προβλήθηκαν στις 31 Μαρτίου του 1997 και διήρκεσαν ως τις 5 Ιανουαρίου του 2001 (365 επεισόδια) σε πολλά τηλεοπτικά δίκτυα παγκοσμίως. Οι κύριοι χαρακτήρες της εκπομπής είναι οι Τίνκι Ουίνκι (Tinky Winky), Ντίψι (Dipsy), Λάλα (Laa-Laa), και Πο (Po), τέσσερα παράξενα πλάσματα που μοιάζουν και συμπεριφέρονται σαν μωρά και ζουν σε ένα θόλο. Κάθε ένα από αυτά, έχει διαφορετικό μέγεθος και χρώμα. Η σειρά βραβεύτηκε με Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 1998 ως η Καλύτερη Παιδική Σειρά.

 Το CD single Teletubbies say "Eh-oh!", βασισμένο στη μουσική της σειράς, έφτασε στο νούμερο ένα των αγγλικών singles τον Δεκέμβριο του 1997 και παρέμεινε στο Top 75 για 32 εβδομάδες, με πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.Τον Απρίλιο του 1997, στον πρώτο κύκλο της σειράς, έπαιξε το επεισόδιο με τίτλο "See-Saw". Περιλάμβανε ένα λιοντάρι (με τη φωνή του Έρικ Σάικς) που κυνηγά μια αρκούδα (με τη φωνή της Πενέλοπε Κιθ). Αυτό το επεισόδιο ήταν αντικείμενο αρνητικής κριτικής για την άβολη κινηματογράφησή του, τη μουσική και το σχέδιο των χαρακτήρων και κρίθηκε ακατάλληλο για παιδιά. Έπειτα, η προβολή του απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Το 2000, έπαιξε μια βελτιωμένη εκδοχή αυτού του σκετς με καλύτερο σχέδιο, ήχο και ηθοποιία φωνής. Και οι δύο εκδοχές του επεισοδίου έχουν ανέβει διαδικτυακά πολλές φορές. Το 1999, ο Αμερικανός βαπτιστής πάστορας και ακτιβιστής Τζέρυ Φάλγουελ (Jerry Falwell), υποστήριξε ότι ο Τίνκι Ουίνκι είναι ομοφυλόφιλος, λόγω του μωβ χρώματος και της τριγωνικής του κεραίας, αποκαλώντας τον "ομοφυλοφιλικό πρότυπο". Αυτό είχε ως αποτέλεσμα αρκετοί να μποϋκοτάρουν την σειρά. Αυτή όμως συνέχισε να προβάλλεται για άλλα δύο χρόνια. Τον Μάιο του 2007, διατάχθηκε έρευνα στην Πολωνία από την Συνήγορο του Πολίτη για τα παιδιά, Εύα Σοβίνσκα, για το αν η σειρά διαφημίζει την ομοφυλοφιλία. Η άποψη ενός σεξολόγου που ηγήθηκε της έρευνας ήταν ότι "η σειρά δεν έχει αρνητικές επιδράσεις στην ψυχολογία του παιδιού", και η Σοβίνσκα θεώρησε αυτή την εκτίμηση ως "απόλυτα αξιόπιστη". Πρόσθεσε ότι αποφάσισε πως "δεν είναι πλέον απαραίτητο να ψάξω τη γνώμη άλλων ψυχολόγων".Η σειρά, αν και απευθύνεται σε άτομα προσχολικής ηλικίας, απέκτησε θαυμαστές και σε διάφορες άλλες ηλικίες και κυρίως σπουδαστές κολεγίων, λόγω των έντονων χρωμάτων, των ασυνήθιστων σχημάτων και του επαναλαμβανόμενου λεξιλογίου, που υποδήλωναν ψυχεδελικές επιρροές. Επίσημη ιστοσελίδα Τελετάμπις στην IMDb
Φαράγγι Λόιτας

Το Φαράγγι Λόιτας (γερμανικά: Leutaschklamm‎ ή αλλιώς Leutascher Geisterklamm) είναι ένα φαράγγι κοντά στο Μίτενβαλντ και το Ουντέρλουτας, στην περιοχή των συνόρων ανάμεσα στη Βαυαρία και το Τιρόλο μέσω του οποίου ρέει ο ποταμός Λόιτασερ Αχ. Το φαράγγι είναι πολύ απότομο και γι' αυτό, μέχρι το 2006, δεν είχε ανοίξει για επίσκεψη σε τουρίστες. Για να γίνει αυτό εφικτό, υλοποιήθηκε ένα αυστρογερμανικό έργο συνολικού ύψους 1,4 εκατομμυρίων ευρώ, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το έργο προέβλεπε την κατασκευή χαλύβδινων πεζογεφυρών και γεφυρών, για την κάλυψη μιας απόστασης 970 μέτρων. Με συνολικό μήκος 1.650 μέτρα, το Λόιτας είναι το μακρύτερο προσβάσιμο φαράγγι στις ανατολικές ασβεστολιθικές Άλπεις. Το φαράγγι άνοιξε για επίσκεψη από το κοινό στις 24 Μαΐου του 2006.

 Ως τουριστικό έργο, το Φαράγγι Λόιτας προβλήθηκε με την επωνυμία Geisterklamm ("Φαράγγι των Πνευμάτων"), σε συνδυασμό με το Koboldpfad ("Μονοπάτι Κόμπολντ") ως οικογενειακός παράδεισος αναψυχής. Υπάρχουν 40 πίνακες με πληροφορίες για τους μύθους, τη γεωλογία, τη χλωρίδα και την πανίδα στη γύρω περιοχή, καθώς και ένα πνεύμα με μάτια που ανοιγοκλείνουν και πολύχρωμα παιχνίδια με ήχους. Οι διάδρομοι είναι οριζόντιοι όπου αυτό είναι εφικτό και έχουν κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί κάποιος να τους διασχίσει χωρίς αναρριχητικό εξοπλισμό. Το όποιο άγχος που μπορεί να προκληθεί από τη διαφορά ύψους άνω των 50 μέτρων σε σημεία μεταξύ του διαδρόμου και του πάτου του φαραγγιού εξουδετερώνεται από τη συμπαγή σχεδίαση του διαδρόμου. Επιπλέον, υπάρχει μια μικρή διαδρομή που οδηγεί σε έναν καταρράκτη μέσα στο φαράγγι. Το Φαράγγι Λόιτας είναι κατά βάση ανοιχτό καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, εκτός εάν σημειώνονται έντονες χιονοπτώσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων παραμένει κλειστό. Η διάσχιση του φαραγγιού γίνεται δωρεάν, ενώ υπάρχει χρέωση μόνο για τη διαδρομή προς τον καταρράκτη. Στις 7 Ιουλίου του 2007, περισσότερα από αρκετές εκατοντάδες κιλά βράχου πάνω από το Φαράγγι Λόιτας έπεσαν ξαφνικά πάνω στον χαλύβδινο διάδρομο και τον κατέστρεψαν εν μέρει. Δεν υπήρξαν τραυματίες, αλλά το φαράγγι έκλεισε για δύο εβδομάδες για λόγους επισκευής. Το εστιατόριο Ederkanzel, το οποίο βρίσκεται στα 1.184 μέτρα, σε μια οροσειρά δυτικά και πάνω από το Φαράγγι Λόιτας αποτελεί ένα σπάνιο γεωπολιτικό αξιοθέατο. Ενώ η τραπεζαρία και οι τουαλέτες βρίσκονται στη Γερμανία, η βεράντα του εστιατορίου βρίσκεται σε αυστριακό έδαφος. Το επίσημο ορόσημο, το οποίο σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών βρίσκεται δίπλα στην πόρτα της βεράντας, στον εξωτερικό τοίχο του κτηρίου του εστιατορίου. Τα ποτά και τα τρόφιμα που σερβίρονται στη βεράντα, ωστόσο, πωλούνται κατ' ακολουθία με τον γερμανικό φορολογικό κώδικα κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των δύο αρμόδιων οικονομικών υπηρεσιών στις πόλεις Γκάρμις-Παρτενκίρχεν και Ίνσμπρουκ. Άλλα αξιοσημείωτα φαράγγια που βρίσκονται στην επαρχία Γκάρμις-Παρτενκίρχεν είναι το φαράγγι Πάρτναχ κοντά στο Τσούγκσπιτσε και το φαράγγι Χόλενταλ κοντά στο Γκράιναου-Χάμερσμπαχ. Leutaschklamm Αρχειοθετήθηκε 2016-12-22 στο Wayback Machine. περιγραφή του "Geisterklamm" Φωτογραφίες
Πουργκάζ

Ο Πουργκάζ ή Ινιάζορ Πουργκάζ (έρζυα: Пургаз (Инязор Пургаз), ρωσικά: Пургас, Purgas) ήταν ηγέτης των Έρζυα στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα. Ήταν Μεγάλος Δούκας (ινιάζορ) του Ερζιανικού Πριγκιπάτου του Πουργκάζ. Ήταν σύμμαχος της Βουλγαρίας του Βόλγα, και αντιστάθηκε στην επέκταση της Ρωσίας του Σούζνταλ στην περιοχή. Αργότερα, έγινε σύμβολο της Ερζιανικής ανεξαρτησίας και θρυλικό άτομο.

 Το όνομα Πουργκάζ αναφέρθηκε στα ρωσικά χρονικά αρκετές φορές. Τον Ιανουάριο του 1229 ο στρατός απώθησε μια επιδρομή των ρώσων πριγκίπων Γιαροσλάβ Βσεβολόντοβιτς, Βασίλι Κονσταντίνοβιτς και Βσεβολόντ Κονσταντίνοβιτς. Στη συνέχεια, ο Πουργκάζ νίκησε τον πρίγκιπα των Μόκσα, τον Πουρές. Τον Απρίλιο του 1229 προσπάθησε να ανακτήσει το Νίζνι Νόβγκοροντ από τους Ρώσους, το οποίο παλαιότερα ήταν ο οικισμός των Έρζυα Ομπράν Ος. Τα στρατεύματά έκαψαν τον οικισμό, αλλά η ακρόπολη παρέμεινε ασφαλής. Αρκετούς μήνες αργότερα νικήθηκε από τον Πουρές. Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της βασίλειας του Πουργκάζ Ρώσοι αγρότες κατέφυγαν στο πριγκιπάτο του. Το καλοκαίρι του 1237 αντιστάθηκε με επιτυχία στην προέλαση των Μογγόλων, αλλά το φθινόπωρο-χειμώνα του 1238-1239 νικήθηκε. Από τον 13ο αιώνα, ο Πουργκάζ είχε θεοποιηθεί ως μυθικός ήρωας και άρχισε να αποκαλείται Βασιλιάς της Μορδοβίας. Στους επόμενους αιώνες, ο Πουργκάζ συνέχισε να θεωρείται ως ήρωας των Έρζυα. Γλώσσα Έρζυα Μορδβίνοι
Τουρκικό Κουρδιστάν

Το Τουρκικό Κουρδιστάν (ή Βόρειο Κουρδιστάν, κουρδικά: Kurdistana Tirkiyê, Bakurê Kurdistanê) είναι το συμβατικό όνομα για τις νοτιοανατολικές περιφέρειες της Τουρκίας, οι οποίες κατοικούνται από Κούρδους. Σε αρκετές περιοχές του βορείου Κουρδιστάν ζούσαν και Αρμένιοι πριν την Αρμενική Γενοκτονία (1915-1923). Η πρωτεύουσα της περιοχής είναι το Ντιγιαρμπακίρ (Αμέντ στα κουρδικά). Γεωγραφικά, το Τουρκικό Κουρδιστάν είναι μια μεγάλη ορεινή περιοχή και έχει ηπειρωτικό κλίμα. Το μεγαλύτερο μέρος του τουρκικού Κουρδιστάν υπάγεται στα αρμενικά υψίπεδα. Από πολιτική άποψη, το έδαφος του Τουρκικού Κουρδιστάν είναι το σκηνικό μιας μακροχρόνιας κουρδοτουρκικής σύγκρουσης ποικίλης έντασης, όπου το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα διεξάγει ανταρτοπόλεμο εναντίον των τουρκικών δυνάμεων με την υποστήριξη των Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία. Λόγω αυτής της σύγκρουσης πολλοί Κούρδοι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Ευρώπη.

 Στην πρώτη απογραφή της Τουρκίας το 1927, τα κουρδικά ήταν η μεγαλύτερη μητρική γλώσσα στις επαρχίες Άγρι (58%), Μπιτλίς (75%), Ντιγιαρμπακίρ (69%), Έλαζιγ (53%), Χακκιάρι (89%), Μαρντίν (61%), Σύρτη (74%, περιλαμβάνει το σημερινό Μπατμάν) και το Βαν (77%). Επιπλέον, τα κουρδικά ήταν η μεγαλύτερη μητρική γλώσσα με πλειοψηφία στη Σανλιούρφα με 42%. Το 69% του πληθυσμού στην επαρχία Μους είχε ως μητρική τους γλώσσα τα Κουρδικά στην απογραφή του 1935, την πρώτη απογραφή που πραγματοποιήθηκε εκεί μετά τη διάσπαση της επαρχίας από τη Μπιτλίς νωρίτερα. Η επαρχία Μπινγκιόλ χωρίστηκε από τη Μους το 1935, ενώ η επαρχία Τούντζελι χωρίστηκε από την Έλαζιγ το 1936 και τα κουρδικά ήταν επίσης η πρώτη γλώσσα σε αυτές τις νεοσύστατες επαρχίες στην πρώτη τους απογραφή το 1945 με 56% και 53%, αντίστοιχα.Επιπλέον, άλλες εθνοτικές ομάδες υπάρχουν επίσης στο τουρκικό Κουρδιστάν, συμπεριλαμβανομένων των Αράβων, των Ασσυρίων, των Κιρκασίων, των Οσσετών και των Τούρκων. Από τη δεκαετία του 1990, η αναγκαστική μετανάστευση από τα νοτιοανατολικά έχει φέρει εκατομμύρια Κούρδους σε πόλεις όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη. Κουρδιστάν Ιρακινό Κουρδιστάν Συριακό Κουρδιστάν Ιρανικό Κουρδιστάν Κουρδική Δημοκρατία του Αραράτ Βασίλειο του Κουρδιστάν Χανάτο του Αρνταλάν
Αιγίδα (αρχαία Αίγυπτος)

Η αιγίδα ήταν αρχαίο αιγυπτιακό κόσμημα που φοριόταν στο λαιμό. Ήταν φαρδύ και διακοσμημένο με χάντρες, ενώ στα άκρα του έφερε ως διακόσμηση κεφαλές ζώων ή πτηνών.

 Την αιγίδα συναντούμε αρχικά ως κόσμημα, το οποίο έδινε ο Φαραώ στους βασιλικούς του υπαλλήλους για δώρο ή για βραβείο. Επίσης οι αφέντες χάριζαν την αιγίδα σε δούλους τους για να τους ευχαριστήσουν. Την εποχή του Μέσου βασίλειου συναντούμε την αιγίδα ως νεκρικό κόσμημα σε ταφικές απεικονίσεις. Hans Bonnet: Reallexikon der ägyptischen Religionsgeschichte. Photomechanischer Nachdruck der 1. Auflage 1952. 3. unveränderte Auflage. de Gruyter Verlag, Berlin u. a. 2000, ISBN 3-11-016884-7, S. 8–9, → Ägis. Manfred Lurker: Lexikon der Götter und Symbole der Alten Ägypter. Neuausgabe. 3. Auflage. Fischer Taschenbuch Verlag, Frankfurt am Main 2008, ISBN 978-3-596-16693-0, S. 38–39, → Ägis.
Δευτεροκονία

Η δευτεροκονία (Deuterocohnia) είναι γένος φυτών που ανήκουν στην οικογένεια του ανανά, τα βρομελιοειδή, και είναι ενδημικά της Νότιας Αμερικής. Το γένος πήρε την ονομασία του από το επώνυμο του Γερμανοεβραίου βοτανολόγου και μικροβιολόγου Φερντινάντ Γιούλιους Κον.Τα φυτά που ανήκαν στο παλαιό γένος αβρομειτιέλα (Abromeitiella) ταξινομούνται σήμερα στο γένος δευτεροκονία μετά από πρόσφατες αναλύσεις του DNA τους.

 Deuterocohnia bracteosa, W. Till & L. Hromadnik - Βολιβία Deuterocohnia brevifolia (δευτεροκονία η βραχύφυλλος), M.A. Spencer & L.B. Smith - Βολιβία, Αργεντινή Deuterocohnia brevispicata, Rauh & L. Hromadnik - Βολιβία Deuterocohnia chrysantha (Philippi), Mez - Χιλή Deuterocohnia digitata, L.B. Smith - Βολιβία, Αργεντινή Deuterocohnia gableana, Vásquez & Ibisch - Βολιβία Deuterocohnia glandulosa, E. Gross - Βολιβία Deuterocohnia haumanii (δευτεροκονία του Hauman), Castellanos - Αργεντινή Deuterocohnia longipetala (δευτεροκονία η μακρυπέταλος), Mez - Βολιβία, Αργεντινή, Περού Deuterocohnia lorentziana (Mez), M.A. Spencer & L.B. Smith - Αργεντινή Deuterocohnia lotteae (Rauh), M.A. Spencer & L.B. Smith - Βολιβία Deuterocohnia meziana (δευτεροκονία του Mez), Kuntze ex Mez ποικιλία carmineoviridiflora, Rauh - Βολιβία ποικιλία meziana - - Βολιβία, Παραγουάη, Βραζιλία Deuterocohnia pedicellata, W. Till - Βολιβία (Διαμέρισμα Chuquisaca) Deuterocohnia recurvipetala, E. Gross - Αργεντινή Deuterocohnia scapigera (Rauh & L. Hromadnik), M.A. Spencer & L.B. Smith υποείδος sanctae-crucis, Vásquez & Ibisch - Βολιβία υποείδος scapigera - Βολιβία Deuterocohnia schreiteri, Castellanos - Αργεντινή Deuterocohnia seramisiana, R. Vásquez, Ibisch & E. Gross - Βολιβία Deuterocohnia strobilifera, Mez ποικιλία inermis, L.B. Smith - Βολιβία ποικιλία strobilifera - Βολιβία Φωτογραφίες
Επιμηθέας (δορυφόρος)

Ο Επιμηθέας (αγγλικά: Epimetheus) είναι ένας δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου, ευρισκόμενος μεταξύ των Δακτυλίων F και G του πλανήτη αυτού. Πήρε το όνομά του από τον τιτάνα αδερφό του Προμηθέα, Επιμηθέα , της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XI (Saturn XI). Ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1980 S 3. Ο Ωντουέν Ντολφύς παρατήρησε έναν δορυφόρο στις 15 Δεκεμβρίου του 1966, τον οποίο πρότεινε να ονομαστεί «Ιανός». Στις 18 Δεκεμβρίου , ο Richard Walker έκανε μια παρόμοια παρατήρηση η οποία πιστώνεται τώρα ως η ανακάλυψη του Επιμηθέα. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, υπήρχε η λανθασμένη πεποίθηση ότι υπήρχε μόνο ένας δορυφόρος, ανεπίσημα γνωστός ως «Ιανός», στη δεδομένη τροχιά.

 Ο Ιανός και ο μικρότερος δορυφόρος Επιμηθεύς είναι συντροχιακοί, περιφέρονται δηλαδή γύρω από τον Κρόνο σχεδόν πάνω στην ίδια τροχιά. Αυτό προκάλεσε σύγχυση στους αστρονόμους, που υπέθεταν ότι μόνο ένα σώμα θα μπορούσε να καταλαμβάνει μία τροχιά. Μόλις τον Οκτώβριο 1978 οι Stephen M. Larson and John W. Fountain αντιλήφθηκαν ότι οι παρατηρήσεις αφορούσαν δύο ξεχωριστά ουράνια σώματα. Η τρέχουσα μέση ακτίνα της τροχιάς του Ιανού (μεγάλος ημιάξονας της τροχιάς του ή μέση απόσταση του κέντρου του Ιανού από το κέντρο του Κρόνου) είναι μόνο 50 χιλιόμετρα μικρότερη από αυτή του Επιμηθέως. Αυτό σημαίνει ότι η ταχύτητά του είναι λίγο μεγαλύτερη και επομένως οι δύο δορυφόροι θα έπρεπε να πλησιάζουν κάποτε και να συγκρούονται (αφού η απόσταση 50 χλμ. είναι μικρότερη του αθροίσματος των ακτίνων τους). Αλλά καθώς το εσωτερικό σώμα «προλαβαίνει» το άλλο στην τροχιά του, η αμοιβαία βαρυτική τους έλξη το επιταχύνει περισσότερο, αυξάνει τη στροφορμή του και το ωθεί σε υψηλότερη τροχιά, οπότε επιβραδύνεται. Ο εξωτερικός δορυφόρος χάνει ίσο ποσό στροφορμής και άρα μεταπίπτει σε χαμηλότερη τροχιά, οπότε επιταχύνει. Με αυτό τον τρόπο οι δορυφόροι ανταλλάσσουν τις τροχιές τους μία φορά κάθε 4 γήινα χρόνια. Μοιράζονται δηλαδή ουσιαστικά την ίδια μέση τροχιά χωρίς ποτέ να συγκρούονται, ούτε και πλησιάζουν ποτέ μεταξύ τους λιγότερο από περίπου 10.000 χλμ). Η πιο πρόσφατη προσέγγισή τους έγινε στις 21 Ιανουαρίου 2006. Σε κάθε ανταλλαγή, η τροχιακή ακτίνα του Ιανού αυξάνεται ή μειώνεται κατά περίπου 20 χλμ., ενώ του Επιμηθέως μειώνεται ή αυξάνεται αντιστοίχως κατά 80 χλμ. (επειδή έχει 4 φορές μικρότερη μάζα από ό,τι ο Ιανός). Επιμηθέας από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Ευγένιος Παπαδόπουλος

Ο Ευγένιος Παπαδόπουλος του Ιωάννη (γενν. στο Νέο Κεραμίδι Πιερίας στις 29 Μαρτίου 1957) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας (με το ψευδώνυμο Ολύμπιος) και θεατράνθρωπος. Εξελέγη βουλευτής Πιερίας στις εκλογές που διεξήχθησαν το Μάιο του 2012.

 Στα τέλη της δεκαετίας του ' 70 εξέδωσε τρεις ποιητικές του συλλογές. Παράλληλα έχει ασχοληθεί με το θέατρο. Εργάστηκε σε τοπικούς ραδιοφωνικούς ("Ράδιο Φάρος", αρχές δεκαετίας ' 90) και τηλεοπτικούς σταθμούς (ΔΙΟΝ Τηλεόραση). Μερικές από τις εκπομπές του στην τηλεόραση είναι: "Δίον επί Τύπου" και "Ευ ζην". Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του Μαΐου του 2012 με το κόμμα Ανεξάρτητοι Έλληνες συγκεντρώνοντας 3.316 ψήφους και έγινε ο πρώτος βουλευτής του εν λόγω κόμματος που εξελέγη στην Πιερία. Υπηρέτησε για έναν μήνα, καθώς δεν εξελέγη ξανά βουλευτής στις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Στις δημοτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Κατερίνης και εξελέγη δημοτικός σύμβουλος, ως επικεφαλής του συνδυασμού "Ανατροπή – Αναγέννηση". Στις εκλογές εκείνες έλαβε στον πρώτο γύρο ποσοστό 2,01% και ήρθε 6ος με 985 ψήφους. Όλες εκδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη από τις εκδόσεις "Κύτταρο". "Το πρώτο ταξίδι" (1978) "Εικόνες και βιώματα" (1979) "Τα τραγούδια της φυλακής" (1980)
Άννα Σοφία της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Άννα-Σοφία, γερμ.: Anne-Sophie von Hessen-Darmstadt (17 Δεκεμβρίου 1638 - 13 Δεκεμβρίου 1683) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη του αβαείου του Κβέντλινμπουργκ ως Άννα-Σοφία Β΄.

 Ήταν κόρη του Γεωργίου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμσταντ και της Σοφίας-Ελεονώρας των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Μεγάλωσε ως Λουθηρανή, έλαβε καλή εκπαίδευση και μεγάλωσε για να είναι αυστηρά θρησκευόμενη. Το 1655, σε ηλικία 17 ετών, η Άννα-Σοφία εισήλθε στο Αβαείο του Κβέντλινμπουργκ. Το 1658 η Άννα Σοφία δημοσίευσε ένα βιβλίο πνευματικών διαλογισμών με τίτλο η αληθινή αδελφή ψυχή του Ιησού Χριστού. Αρχικά οι Λουθηρανοί θεολόγοι θεώρησαν το βιβλίο της ως ύποπτο. Υποστήριξαν ότι το βιβλίο εξισώνει τις γυναίκες με τους άνδρες, αλλά αργότερα εγκρίθηκε. Η Άννα-Σοφία δικαιολόγησε τη δουλειά της -όπως ήταν έθος τον 17ο αι.- λέγοντας ότι ήταν εντολή του Θεού. Όντας ηγουμένη και Λουθηρανή ταυτόχρονα, η Άννα-Σοφία υπερασπίστηκε την επιλογή της -δηλ. το να παραμείνει άγαμη- στο βιβλίο της. Ο ύμνος της Rede, liebster Jesu, rede (μίλα, αγαπητέ Ιησού, μίλα) μεταφράστηκε ως Μίλα, ω Κύριε, ο υπηρέτης σας ακούει. Η Άννα-Σοφία είχε μία κρίση στην πίστη της, όταν η αδελφή της Eλισάβετ-Αμαλία μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Σκέφτηκε να φύγει από το Κβέντλινμπουργκ για να ακολουθήσει το παράδειγμα της αδελφής της, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη. Παρά την ταλαιπωρία από «χρόνιο βήχα», η Άννα-Σοφία εξελέγη για να αντικαταστήσει την Άννα-Σοφία Α΄ των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, πριγκίπισσα-ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ, το 1681. Η νέα πριγκίπισσα-ηγουμένη επέλεξε τη Άννα-Δωροθέα των Βέττιν-Σαξονίας-Βαϊμάρης ως βοηθό της το 1683. Η Άννα Σοφία Β΄ απεβίωσε τον ίδιο χρόνο, μετά από δύο μόνο χρόνια βασιλείας και τη διαδέχτηκε η Άννα-Δωροθέα.
Λουαπούλα

Η Λουαπούλα (αγγλικά: Luapula) είναι μια από τις 9 επαρχίες της Ζάμπιας. Πρωτεύουσα είναι η Μάνσα. Έχει πληθυσμό 938.000 κατοίκων (απογραφή 2000). Έχει έκταση 50.567 τ.χλμ.. Βρίσκεται κεντρικά-βόρεια της Ζάμπιας. Η Δυτική Επαρχία διαιρείται σε 7 συνοικίες: Τσιένγκι, Καουάμπουα, Μάνσα, Μιλένγκε, Μουένσε, Ντσελένγκε και Σάμφυα.

 Η Λουαπούλα βρίσκεται κεντρικά-βόρεια της Ζάμπιας. Συνορεύει στα δυτικά με τη Βόρεια Επαρχία, στα νοτιοδυτικά με την Κεντρική Επαρχία και στα ανατολικά με τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έχει συνολική έκταση 50.567 τ.χλμ.. Η Λουαπούλα διαιρείται σε 7 συνοικίες: Καλάμπο Τσιένγκι Καουάμπουα Μάνσα Μιλένγκε Μουένσε Ντσελένγκε Σάμφυα Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, η Δυτική Επαρχία έχει 938.000 κατοίκους. Τα κυριότερα πάρκα της Λουαπούλα είναι τα ακόλουθα: Εθνικό Πάρκο Πεδιάδας Λουσένγκα Λίμνη Μουερού - Ποταμός Λουαπούλα Λίμνη Μπανγκουεουλού Επαρχίες της Ζάμπιας
Αεροπορική Βάση Τριπόλεως (Ελλάδα)

Η Αεροπορική Βάση Τριπόλεως ή Αεροδρόμιο Τριπόλεως (συντομογραφία: ICAO: LGTP) είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Τρίπολης στο Νομό Αρκαδίας που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1973. Έχει ένα μοναδικό φωτισμένο διάδρομο (02L / 20R). Ως επί το πλείστον χρησιμοποιείται από την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Είναι η βάση της Αερολέσχης Αρκαδίας και επίσης χρησιμεύει ως πίστα για αγώνες dragster.

 Η 124 Πτέρυγα Βασικής Εκπαίδευσης έχει τη βάση της στο αεροδρόμιο. Η συγκεκριμένη Πτέρυγα ξεκίνησε τη λειτουργία της το 1973 όταν και εγκαινιάστηκε το αεροδρόμιο. Πριν από τη Τρίπολη, η Μονάδα Εκπαίδευσης λειτουργούσε στον Άραξο (1946-1973). Τον Νοέμβριο του 2012, η μονάδα λειτούργησε ως διακλαδικό κέντρο κατάταξης και εκπαίδευσης νεοσύλλεκτων οπλιτών και των τριών κλάδων των ενόπλων Δυνάμεων. Από τον Ιούλιο του 2014 έως και σήμερα η Μονάδα κατατάσσει και εκπαιδεύει νεοσύλλεκτους οπλίτες του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας. Για την υποστήριξη της εκπαίδευσης η μονάδα διαθέτει. Τρείς (3) Μοίρες Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων (ΜΕΝ) και τη Μοίρα Εκπαίδευσης Τοπικής Άμυνας (ΜΕΤΑ). Πίστες εκπαίδευσης 90.000 τ.μ. Διδακτήρια με είκοσι οκτώ (28) αίθουσες διδασκαλίας. Αμφιθέατρο 1.000 θέσεων. Airliners.gr Αεροδρόμιο Τρίπολης WorldAero Data
Πολιτισμός των Μάγια

Οι Μάγια είναι ιθαγενής λαός της Κεντρικής Αμερικής. Κατά το παρελθόν καταλάμβανε μία συνεχή έκταση στο νότιο Μεξικό, στη Γουατεμάλα και στο βόρειο Μπελίζ και μιλούσαν διάφορες γλώσσες της γλωσσικής οικογένειας των Μάγια. Οι αρχαιολόγοι και οι ερευνητές των Μάγια διαίρεσαν τις περιοχές που ζούσαν οι λαοί των Μάγια σε 3 ζώνες: βόρεια, κεντρική και νότια. Η γεωγραφική, αυτή, διαίρεση συμπίπτει και με τη γλωσσική διαίρεση.

 Πριν από την κατάκτηση του Μεξικού από τους Ισπανούς, οι Μάγια είχαν αναπτύξει τον λαμπρότερο πολιτισμό του Δυτικού Ημισφαιρίου. Ασκούσαν τη γεωργία, έκτιζαν πέτρινα σπίτια και πυραμιδοειδείς ναούς, κατεργαζόταν τον χαλκό και τον χρυσό, γνώριζαν την υφαντουργία και χρησιμοποιούσαν μία μορφή ιερογλυφικής γραφής. Οι ρίζες του πολιτισμού των Μάγια φτάνουν πολύ πίσω στην προϊστορία, πέρα από το 2000 π.Χ., όπου αντιστοιχεί η Αρχαϊκή περίοδος. Μετά αρχίζει η Προκλασική περίοδος, που χρονολογείται από το 2000 π.Χ. μέχρι το 250 μ.Χ. Ακολουθεί η Κλασική περίοδος μέχρι το 1000 μ.Χ. Τέλος το διάστημα 1000 - 1540 χρονολογείται η Μετακλασική περίοδος. Τα κέντρα των μεγάλων πόλεών τους περιλάμβαναν μία ορθογώνια πλατεία, που περιβαλλόταν από τις τρεις ή τέσσερις πλευρές της από τεχνητούς λόφους ή εξέδρες. Πολλές φορές αυτές οι πλατείες ήταν κτισμένες σε τεχνητά, επίπεδα αναχώματα. Στην επίπεδη επιφάνεια των υψηλών πυραμίδων κτίζονταν ναοί. Στις πλατείες υπήρχαν και χαμηλές πυραμίδες, που χρησίμευαν για βάσεις ανακτόρων με πολλά δωμάτια, που ανήκαν κυρίως σε αριστοκράτες. Τα μικρά κέντρα αποτελούνταν από μία πλατεία, τα μεγάλα όμως είχαν αρκετές, που κάλυπταν τεράστιες εκτάσεις. Ένα άλλο χαρακτηριστικό των πόλεων ήταν το γήπεδο, όπου παιζόταν το πολύ διαδεδομένο παιχνίδι της μπάλας. Τα αρχαιολογικά μνημεία που διασώθηκαν μέχρι τις ημέρες μας, μας επιτρέπουν να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ο πολιτισμός τους έφτανε στο επίπεδο των περισσότερο γνωστών πολιτισμών της αρχαιότητας, της Ελλάδας, Αιγύπτου, Ινδίας κ.ά. Ανάπτυξαν σημαντικά την αρχιτεκτονική τους, δείγματα της οποίας έχουμε αρκετά. Έφτιαξαν πυραμίδες, ναούς, άλλα κτίρια που στολίστηκαν με αξιοθαύμαστα κομψά σχέδια, γλυπτά και ζωγραφιστά, ενώ στα μαθηματικά χρησιμοποιούσαν το εικοσαδικό σύστημα αρίθμησης. Ανάμεσα στα άλλα επιτεύγματά τους οι Μάγια είχαν γνώση της έννοιας του αριθμού 0, αν και είναι πιθανό να πήραν την γνώση αυτή από τους Ολμέκους. Κατελής Βίγκλας, «Η ισπανική κατάκτηση των βασιλείων των Μάγια. Η υποδούλωση της Κεντρικής Αμερικής», Στρατιωτική Ιστορία, τεύχ. 210, Ιούλιος 2014, 36-47. Κατελής Βίγκλας, «Η Έννοια Και Οι Πρακτικές Του Ιερού Των Μάγια», Ethnologhia On Line E-Journal of the Greek Society for Ethnology, τομ. 8, Ιούλιος 2017, 1-23. Κατελής Βίγκλας, «Έλληνες μελετητές του πολιτισμού των Μάγια» Αρχειοθετήθηκε 2021-10-05 στο Wayback Machine., Πάπυροι – Επιστημονικό Περιοδικό Αρχειοθετήθηκε 2020-09-29 στο Wayback Machine., τόμ. 8, 2019, 19-32.
Κένεθ Έντζγουορθ

Ο αντισυνταγματάρχης Κένεθ Έσεξ Έντζγουορθ (αγγλικά: Kenneth Essex Edgeworth, 26 Φεβρουαρίου 1880 – 10 Οκτωβρίου 1972) ήταν Ιρλανδός αστρονόμος, οικονομολόγος και μηχανικός. Είναι κυρίως γνωστός από το ότι πρότεινε κατά τη δεκαετία του 1940 την ύπαρξη ενός δίσκου από παγωμένα ουράνια σώματα πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα, παρόμοιου με αυτό που πρότεινε δέκα χρόνια αργότερα ο Γκέραρντ Κάιπερ. Μεταγενέστερες παρατηρήσεις επιβεβαίωσαν την ύπαρξη αυτής της ζώνης, που έγινε γνωστή, κάπως άδικα, ως Ζώνη του Κάιπερ.

 Ο Έντζγουορθ γεννήθηκε στο Streete της Κομητείας Ουέστμιθ, όπου ο θείος του κατασκεύασε ένα αστεροσκοπείο. Αφού κέρδισε μια υποτροφία για σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία, άρχισε μία στρατιωτική σταδιοδρομία ως αξιωματικός του Σώματος Μηχανικού του βρετανικού στρατού, κερδίζοντας παράσημα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους βραβευμένους με το Μετάλλιο Πόλοκ. Επέστρεψε στην Ιρλανδία τη δεκαετία του 1930, και ασχολήθηκε τόσο με δημοσιεύσεις σε θέματα διεθνούς οικονομίας, όσο και με την πλανητική Αστρονομία. Προς τιμή του ονομάσθηκε ο αστεροειδής 3487 Έντζγουορθ (3487 Edgeworth). Βιογραφικό σημείωμα στη Βρετανική Αστρονομική Ένωση Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine.
Κύπελλο Λίχτενσταϊν ποδοσφαίρου ανδρών 2008-09

Το Κύπελλο ποδοσφαίρου ανδρών του Λίχτενσταϊν 2008-09 ήταν η 64η διοργάνωση του ετήσιου Κυπέλλου του κράτους του Λίχτενσταϊν. Η νικήτρια του θεσμού, Βαντούζ κέρδισε το εισιτήριο για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ 2009-10.

 Στον πρώτο γύρο αγωνίστηκαν 12 ομάδες: η κανονική ομάδα Τρίσεν, οι δεύτερες ομάδες Έσεν/Μάουρεν Β΄, Βαντούζ Β΄, Τρίσενμπεργκ Β΄, Ρούγκελ Β΄, Τρίσεν Β΄, Μπάλζερς Β΄ και Σάαν Ατσούρι, καθώς και οι τρίτες ομάδες Μπάλζερς Γ΄, Βαντούζ Πόρτουγκεσε, Τρίσεν Γ΄ και Έσεν/Μάουρεν Γ΄. Οι αγώνες έγιναν το τριήμερο 26-27 και 28 Αυγούστου 2008. Οι έξι νικητές του πρώτου γύρου, μαζί με τις Τρίσενμπεργκ και Σάαν αγωνίστηκαν στον δεύτερο γύρο. Οι αγώνες έγιναν στις 17 και 19 Σεπτεμβρίου 2008. Οι τέσσερις νικητές, μαζί με τις πρώτες ομάδες Μπάλζερς, Έσεν/Μάουρεν, Ρούγκελ και Βαντούζ αγωνίστηκαν στα προημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 21, 22, 28 και 29 Οκτωβρίου 2008. Οι τέσσερις νικητές των προημιτελικών αγωνίστηκαν στα ημιτελικά. Οι αγώνες έγιναν στις 28 και 29 Απριλίου 2009. Ο τελικός, ανάμεσα στη Βαντούζ και στην Έσεν/Μάουρεν έγινε στο Ράινπαρκ Στάντιον. Η Βαντούζ κατέκτησε το κύπελλο νικώντας με 2-1. Ο τελικός έγινε στις 21 Μαΐου 2009. Τα αποτελέσματα των αγώνων
Περούλι Κέρκυρας

Το Περούλι (ή επίσημα Περούλιον) είναι παράκτιος οικισμός 39 κατοίκων (απογραφή 2011) σε υψόμετρο 74 μέτρων, στα βορειοανατολικά του νησιού της Κέρκυρας στις πλαγίες του όρους Παντοκράτορα. Μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρναρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητό (126 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας. Αποτελεί γενέτειρα του σπουδαίου σύγχρονου ποιητή, Σπύρου Αστερίου.

 Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής: Το 1940, κατά την απογραφή, αναγνωρίζεται ο οικισμός Περούλιο και προσαρτάται στην κοινότητα Περιθείας με έδρα τον οικισμό Περίθεια. Το 1989, η κοινότητα Περιθείας μαζί με τις κοινότητες Αγίου Παντελεήμονος, Λαυκίου, Πεταλείας, Επισκέψεως, Λουτσών και Σφακερών συνενώνονται για να αποτελέσουν τον δήμο Θιναλίου με έδρα τον οικισμό Αχαράβη. Έτσι ο οικισμός Περούλιο υπάγεται διοικητικά στο δήμο Θιναλίου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Θιναλίου, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Κέρκυρας.Σήμερα ο οικισμός Περούλι, μαζί με τους οικισμούς Περίθεια (3 κ.), Άγιος Ηλίας (232 κ.), Βαθύ (17 κ.), Βασιλικά (20 κ.), Βουνί (37 κ.), Κάρνιαρης (12 κ.), Κρινιάς (16 κ.), Πελεκητό (126 κ.), Πίθος (26 κ.) και Ριλιάτικα (32 κ.) αποτελεί την τοπική κοινότητα Περιθείας (560 κ.) της δημοτικής ενότητας Θιναλίου του δήμου Κέρκυρας.
Μαρία Χριστίνα της Σαβοΐας

Η Μαρία Χριστίνα (ιταλ. Maria Christina, 14 Νοεμβρίου 1812 – 21 Ιανουαρίου 1836) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Βασιλιά της Σαρδηνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Δύο Σικελιών.

 Η Μαρία Χριστίνα Καρλόττα Ιωσηφίνα Γαϊτανή Ευτυχία ήταν η τέταρτη κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1832 τον Φερδινάνδο Β΄ των Δύο Σικελιών και είχε ένα τέκνο: Φραγκίσκος Β΄ (1836 - 1894), Βασιλιάς των Δύο Σικελιών. Vatican Information Service press release, 3 May 2013
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1978

Τα 44α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1978, απονεμήθηκαν στις 28 Ιανουαρίου 1979, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1978.

 Καλύτερη Ταινία: Ο Ελαφοκυνηγός Επιλαχών: Days of Heaven και An Unmarried Woman Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζον Βόιτ - Coming Home Επιλαχών: Gary Busey - The Buddy Holly Story και Ρόμπερτ Ντε Νίρο - Ο Ελαφοκυνηγός Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Autumn Sonata (Höstsonaten) Επιλαχούσα: Jill Clayburgh - An Unmarried Woman και Τζέιν Φόντα - Coming Home και Comes a Horseman Καλύτερη Σκηνοθεσία: Τέρενς Μάλικ - Days of Heaven Επιλαχών: Paul Mazursky - An Unmarried Woman και Ίνγκριντ Μπέργκμαν - Autumn Sonata (Höstsonaten) Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Bread and Chocolate (Pane e cioccolata) • Ιταλία Επιλαχών: Autumn Sonata (Höstsonaten) and A Slave of Love (Raba lyubvi) Καλύτερο Σενάριο: Paul Mazursky - An Unmarried Woman Επιλαχών: Larry Gelbart και Sheldon Keller - Movie Movie, Franco Brusati, Jaja Fiastri και Nino Manfredi - Bread and Chocolate (Pane e cioccolata) και Bertrand Blier - Get Out Your Handkerchiefs (Préparez vos mouchoirs) Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Γουόκεν - The Deer Hunter Επιλαχών: Richard Farnsworth - Comes a Horseman και Barry Bostwick - Movie Movie Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Maureen Stapleton - Interiors Επιλαχών: Μάγκι Σμιθ - California Suite και Μέριλ Στριπ - Ο Ελαφοκυνηγός Ο Επίσημος ιστότοπος
Αχλαδές Ρεθύμνης

Ο Αχλαδές είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.Πρόεδρος της κοινότητας Αχλαδέ ήταν ο Πολυμίλης Κωνσταντίνος (2010-2023).

 Ο Αχλαδές βρίσκεται 28 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 60 μέτρων. Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 1881 είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 205 κατοίκων και αναφερόταν ως μέρος των συνοικισμών που αποτελούσαν τον Αχλαδόκαμπο. Στην απογραφή του 1900 είχε 243 κατοίκους, αναφέρεται ως Αχλαδές και υπαγόταν στον οθωμανικό δήμο Μελιδονίου.Το 1920 ανήκε στην κοινότητα Σιριπιδιανών και το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αχλαδέ, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Μυλοποτάμου. Ως οικισμός, ο Αχλαδές πέραν του πυρήνα του διαθέτει ακόμη επτά συνοικίες (Κοντομεριανά, Παπαδόπουλου, Μοσχονιανά, Λαδιανά, Σώπατα, Μετόχι Κιαγιά και Μετόχι Παπά).Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Δημήτριο και είναι μονόχωρος. Ο ναός στο κοιμητήριο είναι δίκλιτος, αφιερωμένος στην Aγία Παρασκευή και τους Tαξιάρχες, και το τέμπλο του χρονολογείται από το 1845. Άλλες εκκλησίες στο χωριό περιλαμβάνουν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και τα εξωκλήσια Aγία Παρασκευή και Άγιος Φανούριος. Στο χωριό άρχισε να λειτουργεί δημοτικό σχολείο το 1889, το οποίο εξυπηρετούσε και άλλους γειτονικούς οικισμούς, ενώ το 1916 ιδρύθηκε παρθεναγωγείο, το οποίο μερικά χρόνια αργότερα συγχωνεύθηκε με το δημοτικό. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Σιριπιδιανά και Σολοχιανά αποτελούν την κοινότητα Αχλαδέ που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 95 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Αχλαδέ
Ντίζυ Ριντ

Ο Ντάρεν Άρθουρ Ριντ (Darren Arthur "Dizzy" Reed) είναι Αμερικανός μουσικός. Είναι γνωστός κυρίως ως πιανίστας του hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses. Ο Ριντ και ο τραγουδιστής Αξλ Ρόουζ είναι τα μόνα μέλη που έχουν παραμείνει στο συγκρότημα από το 1990. Μέχρι το 2015 έπαιζε και στους Dead Daisies.

 Ο Ντάρεν Ριντ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1963 στο Χίνσντεϊλ, ενώ μεγάλωσε στο Κολοράντο. Η γιαγιά του τού έμαθε να παίζει πιάνο, ενώ είχε αρχίσει να σχηματίζει μπάντες πριν αποφοιτήσει από το σχολείο.Ο Ριντ γνώρισε τους Guns N' Roses (Αξλ Ρόουζ, Ίζυ Στράντλιν, Τρέισι Γκανς, Όλε Μπέιχ, Ρομπ Γκάρντνερ) το 1985 μέσω του συγκροτήματος του, The Wild. Κράτησε επαφή με τον Ρόουζ και το 1990 προσκλήθηκε να ηχογραφήσει τα άλμπουμ Use Your Illusion I και II. Σύντομα έγινε μόνιμο μέλος του συγκροτήματος, παίζοντας στις συναυλίες και στον δίσκο "The Spaghetti Incident?" του 1993. Το Chinese Democracy του 2008 έφερε τε πρώτα τραγούδια της μπάντας γραμμένα από τον Ριντ. Το 2013 ο Ριντ εντάχθηκε στο συγκρότημα Dead Daisies, του οποίου μέλη ήταν και οι Ρίτσαρντ Φόρτους (Guns N' Roses), Μάρκο Μεντόζα (Thin Lizzy), Τζον Κοράμπι (Mötley Crüe) και Μπράιαν Τίκι (Whitesnake). Ο Ριντ και ο Φόρτους αποχώρησαν το 2015. Όταν δεν περιοδεύει με τους Guns N' Roses, ο Ριντ κάνει συναυλίες με την cover μπάντα του, Hookers N' Blow. Ο Ριντ παντρεύτηκε το 1990 και χώρισε το 2010. Από αυτόν τον γάμο έχει δύο κόρες, τις Σκάι (1992) και Σέιντ (1996). Έχει και έναν για με το όνομα Τζάστιν (1988) από μια σχέση. Με τους Guns N' Roses: Use Your Illusion I (1991) Use Your Illusion II (1991) "The Spaghetti Incident?" (1993) Chinese Democracy (2008)Με τους Dead Daisies: The Dead Daisies (2013) Revolución (2015)Με τους Johnny Crash: Unfinished Business (2008)
NGC 5734

Ο NGC 5734 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ζυγού. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Φράνσις Ληβένγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) το 1851 και αργότερα τον κατέγραψε ο Γιόχαν Ντράιερ (Johan Dreyer) στο Νέο Γενικό Κατάλογο.

 Δεδομένα για το NGC 5734 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5734 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 5734 στο Wikimedia Commons
Πάπας Λιβέριος

Ο Λιβέριος (Papa Liberio, ... - 24 Σεπτεμβρίου 366) ήταν Πάπας από τις 17 Μαΐου του 352 έως το θάνατό του στις 24 Σεπτεμβρίου του 366. Σύμφωνα με τον Catalogus Liberianus, χειροτονήθηκε στις 22 Μαΐου ως διάδοχος του Πάπα Ιουλίου Α΄.

 Είναι αναγνωρισμένος ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πρώτη καταγεγραμμένη πράξη του ήταν, μετά από μία σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη, να γράψει στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β´, που τότε βρισκόταν στην Αρλ (353-354), ζητώντας να συγκληθεί συμβούλιο στην Ακυληία αναφορικά με τις υποθέσεις του Αθανασίου Αλεξανδρείας αλλά ο αγγελιοφόρος του αναγκάστηκε από τον αυτοκράτορα να προσυπογράψει ενάντια στη θέλησή του για καταδίκη του ορθόδοξου πατριάρχη Αλεξανδρείας. Ο Κωνστάντιος έδειχνε κατανόηση στις θέσεις του Αρειανισμού και, όταν δεν κατάφερε να πείσει τον Λιβέριο για τις απόψεις του, έστειλε τον Πάπα σε φυλακή στη Βέρροια της Θράκης. Το 357, ο Λιβέριος θα υποκείψει κατόπιν πιέσεων και θα υπογράψει το πρώτο Σύμβολο του Σιρμίου και το δεύτερο Σύμβολο του Σιρμίου, του 351 και 357 αντίστοιχα. Από υποστηρικτής της Συνόδου της Νίκαιας θα γίνει υπονομευτής της αφού θα καταδικάσει και τον Μέγα Αθανάσιο και θα συναινέσει στην μη επιβολή των αποφάσεών της Α΄Οικουμενικής. Εξαιτίας της στάσεώς του αυτής θα του επιτραπεί να επιστρέψει στην έδρα του. «Ο Λιβέριος δεν ήταν βέβαια θεολόγος και η στάση του δεν επηρέασε τα θεολογικά πράγματα.» Ο Ιλάριος Πικταβίου τρεις φορές τον αναθεμάτισε για τη στάση του αυτή. Τον διαδέχτηκε ο άγιος Πάπας Δάμασος Α΄. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 27 Αυγούστου. Έγραψε μόνο επιστολές. Σώζονται 13, ολόκληρες ή αποσπασματικά. Προς Ευσέβιον Vercelli τρεις, Προς τους ανατολικούς επισκόπους και Επιστολαί εννέα. Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ. Β, Αθήνα, 1990, σελ.238-239
Ευγένιος Ατζέ

Ο Ευγένιος Ατζέ (Jean-Eugène-Auguste Atget, 12 Φεβρουαρίου 1857 - 4 Αυγούστου 1927) ήταν Γάλλος φωτογράφος, γνωστός κυρίως από τις φωτογραφίες με τις οποίες αποτύπωσε την πόλη του Παρισιού.

 Γεννήθηκε το 1857 στη γαλλική πόλη Λιμπούρν (Libourne) της νοτιοδυτικής Γαλλίας, γιος του αμαξοποιού Ευγένιου Ατζέ και της Κλάρα-Αντελίν Ουρλιέ. Δύο χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Μπορντό, ωστόσο το 1862 οι γονείς του πέθαναν και την ανατροφή του ανέλαβαν ο παππούς και η γιαγιά του. Μετά τις σχολικές σπουδές του εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως ναύτης και καμαρότος, πριν εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1878, με στόχο να ακολουθήσει σταδιοδρομία ηθοποιού. Το 1879 έγινε δεκτός στη δραματική σχολή, έχοντας αποτύχει ένα χρόνο νωρίτερα. Τα επόμενα δέκα περίπου χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός χωρίς όμως να σημειώσει ιδιαίτερη επιτυχία και εγκατέλειψε την ηθοποιία εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας με τις φωνητικές του χορδές, αποφασίζοντας παράλληλα να στραφεί στη ζωγραφική, το σχέδιο και τη φωτογραφία. Το 1890 αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος, αντιλαμβανόμενος πως οι ζωγράφοι και σχεδιαστές της εποχής είχαν ανάγκη από φωτογραφίες ως πρότυπα για τη δημιουργία των έργων τους. Για το λόγο αυτό, διαφήμισε τις υπηρεσίες του ως ντοκουμέντα για καλλιτέχνες (documents pour artistes). Τα επόμενα χρόνια, φωτογράφισε με συστηματικό τρόπο το Παρίσι και τα περίχωρά του, δημιουργώντας τελικά μία σημαντική συλλογή φωτογραφιών, την οποία και εμπορευόταν. Παρά το γεγονός πως τροφοδοτούσε με φωτογραφίες σημαντικούς ζωγράφους της εποχής, όπως το Ζωρζ Μπρακ και τον Αντρέ Ντερέν, αλλά και την Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού, η οικονομική του κατάσταση υπήρξε γενικά δυσμενής, γεγονός που τον ανάγκαζε να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στα οικονομικά έσοδα της συζύγου του, η οποία εργαζόταν ως ηθοποιός. Από το 1914 άρχισε να εγκαταλείπει σταδιακά τη φωτογραφία. Πέθανε στις 4 Αυγούστου του 1927, ένα χρόνο μετά το θάνατο της συζύγου του. Η αξία του φωτογραφικού έργου του Ατζέ αναγνωρίστηκε αρχικά από την Αμερικανίδα φωτογράφο και βοηθό, εκείνη την εποχή, του Μαν Ραίη, Μπερενίς Άμποτ, η οποία τον συνάντησε περίπου να χρόνο πριν το θάνατό του, εξασφαλίζοντας αρκετά αρνητικά και εκτυπώσεις του. Μετά το θάνατό του, η Άμποτ προέβαλε το έργο του και συνέβαλε στην αναγνώρισή του ως ένα σημαντικό έργο τέχνης, πέρα από την ιστορική του διάσταση, ως ντοκουμέντο για την πόλη του Παρισιού. Το 1968, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, αγόρασε τη συλλογή της Άμποτ με έργα του Ατζέ και το 1985 παρουσίασε μία τετράτομη συλλογή με θέμα τη ζωή και το έργο του. Atget the pioneer, Jean-Claude Lemagny, Sylvie Aubenas, Pierre Borhan, Luce Lebart, Prestel, 2000 ISBN 3-79132-456-X Eugene Atget, Photo Poche, Centre National de la Photographie, 1984, ISBN 2-86754-018-6. Masters of Photography Συλλογή φωτογραφιών του Ατζέ Φωτογραφικό αφιέρωμα στον Ευγένιο Ατζέ στο DPGR
Ανάχαρσις ή Περί γυμνασίων

Ο Ανάχαρσις είναι έργο του συγγραφέα Λουκιανού κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ., το οποίο βασίζεται στην ιστορία του Σκύθη ηγεμόνα Ανάχαρσι ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ. και ταξίδεψε στις πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Στο διήγημά του ο Λουκιανός τον παρουσιάζει να συζητά με τον νομοθέτη Σόλωνα που δίδει στον Ανάχαρσι πληροφορίες για τις τότε επικρατούσες αντιλήψεις στην αρχαία Αθήνα σχετικά με τη σημασία της αγωγής του πολίτη σε μια ευνομούμενη πόλη, ιδιαίτερα δε περί των γυμναστικών ασκήσεων των νέων.

 Το κύριο θέμα του διαλόγου είναι ο τρόπος διαπαιδαγώγησης των νέων και ιδιαίτερα ο αθλητισμός. Για τον ξένο Σκύθη όλες αυτές οι ασχολίες, που ήταν άγνωστες στον λαό του, φαντάζουν άσκοπες και γελοίες. Ο Ανάχαρσις ασκεί την κριτική του με τον τρόπο ενός κυνικού φιλοσόφου. Αμφισβητεί τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής και οι παρατηρήσεις του γελοιοποιούν την ενασχόληση με τον αθλητισμό. Ξεναγείται από τον Σόλωνα στο γυμναστήριο Λύκειο κοντά στο σημερινό Ζάππειο και βλέπουν του νέους που γυμνάζονται ανενόχλητοι μέσα στη λαύρα του καλοκαιρινού μεσημεριού. Ο Ανάχαρσις δεν μπορεί να υποφέρει τον ήλιο και προτού καθίσουν σε σκιερό μέρος ο Σόλων παρατηρεί: «Αυτοί οι μάταιοι κόποι, Ανάχαρσι, οι συνεχείς ανακυβιστήσεις στη λάσπη και οι υπαίθριες ταλαιπωρίες στην άμμο μάς εξασφαλίζουν τις άμυνες απέναντι στα βέλη του ήλιου και δεν χρειαζόμαστε πια καπέλο, που να εμποδίζει τις ακτίνες να φτάνουν στα κεφάλια μας». Στην αρχαία Ελλάδα η άθληση στις απαρχές της απέβλεπε στην προπαρασκευή πολεμιστών που απαιτούσε σωματική ευεξία και συνδυάστηκε με την υγεία, την ομορφιά, την διασκέδαση, τον έμφυτο ανταγωνισμό, την ανδρεία και με την ιδέα ακόμα της καλλιγένειας, της άποψης πως δύο σώματα σφριγηλά και ωραία θα είχαν αναγκαστικά ανάλογους απογόνους. Ισοκράτους Αρεοπαγιτικός
Πάππος

Ο Πάππος ο Αλεξανδρεύς (περ. 260 - 180 π.Χ) ήταν ονομαστός Έλληνας μαθηματικός, γεωμέτρης και μηχανικός που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της ρωμαϊκής Αιγύπτου κατά την εποχή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

 Ο Πάππος γεννήθηκε και έδρασε στην Αλεξάνδρεια κατά τον 4ο μ.Χ αιώνα. Θεωρείται από τους τελευταίους Έλληνες μαθηματικούς της αρχαιότητας, καθώς μετά απ' αυτόν η εν λόγω επιστήμη παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα σε στασιμότητα. Ο Πάππος, διανοητικός κληρονόμος του Διόφαντου, δεν κατάφερε να επηρεάσει και να εντυπωσιάσει τους συγχρόνους του σε μία περίοδο όπου στη Μεσόγειο δέσποζαν μόνον η μεταφυσική έρευνα και το θρησκευτικό αίσθημα. Έγραψε εκτενή σχόλια επί των Στοιχείων του Ευκλείδη, από τα οποία ελάχιστα έχουν διασωθεί, επί της Μαθηματικής Σύνταξης του Κλαύδιου Πτολεμαίου, επί του Περί Μεγεθών του Αρίσταρχου και επί του Αναλήμματος του Διοδώρου. Όλα τα τελευταία έχουν απολεσθεί. Ακόμα ο Πάππος συγκέντρωσε, συστηματικά και συνοπτικά, στο δικό του έργο «Συναγωγή» τα σπουδαιότερα μαθηματικά ευρήματα του ελληνικού κόσμου στους τομείς της γεωμετρίας και της αριθμητικής, συμπληρωμένα και σχολιασμένα από τον ίδιο. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου αυτού έχει διασωθεί, καθώς είναι διαιρεμένο σε 8 βιβλία εκ των οποίων μόνο το πρώτο και μέρος του δεύτερου έχουν τελείως απολεσθεί. Σε καθένα από τα υπόλοιπα πραγματεύεται μαθηματικά θέματα όπως: "Περί μέσων όρων και αναρμονικών λόγων", "Περί τριχοτομήσεως γωνίας", "Περί ισοπεριμέτρων και κανονικών πολυέδρων", Περί επαφών κλπ.Το έργο του Πάππου ενέπνευσε πολλούς μεταγενέστερους μαθηματικούς Άραβες ή Δυτικοευρωπαίους, όπως ο François Viete, ο Καρτέσιος κλπ. Σωτήρης Χ. Γκουντουβάς, "Το νόημα της κατασκευής στην πορεία εξέλιξης της Γεωμετρίας", Διπλωματική Διατριβή, ΕΚΠΑ, Αθήνα 2009 Σωτήρης Χ. Γκουντουβάς, "Γεωμετρικές Διαδρομές", αυτοέκδοση, Αθήνα 2015 Thomas Heath, "Ιστορία των Ελληνικών Μαθηματικών", ΚΕΠΕΚ, Αθήνα 2001 Β. L. Van der Waerden, "Η αφύπνιση της επιστήμης", ΠΕΚ, Ηράκλειο 2003
Καρλόττα της Πρωσίας (1831-1855)

H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Preußen von Hohenzollern, 21 Ιουνίου 1831 - 30 Μαρτίου 1855) από τοn Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Η Φρειδερίκη Λουίζα Βιλελμίνη Μαριάννα Καρλόττα ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου της Πρωσίας και της Μαριάννας των Νάσσαου, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ των Κάτω Χωρών. Όταν παντρεύτηκε έκανε τρία παιδιά, όταν όμως γέννησε τέταρτο, απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας μαζί με το βρέφος. Το 1858 ο σύζυγός της Γεώργιος (Β΄) έκανε δεύτερο γάμο και το 1866 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Παντρεύτηκε το 1850 τον Γεώργιο Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και είχε τέκνα: Βερνάρδος Γ΄ (1851 - 1928), Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Γεώργιος Αλβέρτος (1852 - 1855). Μαρία Ελισάβετ (1853 - 1923). γιος (29 - 30 Μαρτίου 1855). Ebel, Otto (1913). Women Composers: A Biographical Handbook of Women's Work in Music. Chandler-Ebel. Koller, Ann Marie (1984). The Theater Duke: George II of Saxe-Meiningen and the German Stage. Stanford University Press. ISBN 0-8047-1196-8. Lodge, Edmund (1890). The Peerage, Baronetage, Knightage & Companionage of the British Empire. Hurst and Blackett. Osborne, John (1988). The Meiningen Court Theatre, 1866-1890. Cambridge University Press. ISBN 0-521-30394-X. Walker, Alan (2010). Hans Von Bulow: A Life and Times. Oxford University Press. ISBN 978-0195368680.
Η φωνή της καρδιάς (ταινία, 1943)

Το Η φωνή της καρδιάς είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1943, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου, με τον ίδιο να γράφει και το σενάριο. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία που έφερε το λογότυπο της Φίνος Φιλμ στην παραγωγή, παρ' όλα αυτά, πρόκειται για μία συμπαραγωγή της εταιρείας με τον Γιώργο Καβουκίδη. Πρωταγωνιστούν οι Αιμίλιος Βεάκης, Καίτη Πάνου και Δημήτρης Χορν.

 Ο κυρ-Σπύρος έχει αποφυλακιστεί μετά από χρόνια επειδή είχε σκοτώσει τον εραστή της γυναίκας του. Ένας φίλος του τον βοηθάει να εργαστεί ως κηπουρός. Αναζητά την κόρη του που συχνάζει στην ταβέρνα όπου εργάζεται ο ίδιος. Εκεί γνωρίζει ένα νεαρό ζευγάρι που η μητέρα της κοπέλας δεν θέλει τον νεαρό φίλο της επειδή είναι φτωχός. Τότε μαθαίνει πως η κοπέλα είναι η κόρη του καθώς προσπαθεί να τους βοηθήσει να παντρευτούν. Θα ματαιώσει έναν αρραβώνα που της ετοιμάζει η μητέρα της απειλώντας τη. Και βέβαια στο τέλος η νεαρή κοπέλα θα μάθει ότι είναι ο πατέρας της. Αιμίλιος Βεάκης ως κυρ-Σπύρος Δημήτρης Χορν ως Πέτρος Καίτη Πάνου ως Λίλα Σμαρούλα Γιούλη Λάμπρος Κωνσταντάρας ως Τζώρτζης Αλέκος Λειβαδίτης ως Αλέξης Νίτσα Τσαγανέα ως Στέλλα Παντελής Ζερβός Νίκος Ματθαίος Στέλιος Βόκοβιτς Σωτηρία Ιατρίδου Γιάννης Κοντούλης Ελένη Χαλκούση Τζαβαλάς Καρούσος ως κυρ-Σπύρος (φωνή) Σε αυτήν την ταινία πρωτοεμφανίζονται οι Δημήτρης Χορν, Καίτη Πάνου και Σμαρούλα Γιούλη. Ο Αιμίλιος Βεάκης ντουμπλάρεται από τον ηθοποιό Τζαβάλα Καρούσο. Ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Φιλοποίμενα Φίνου. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ. 50-51 Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ.467-468 Η Φωνή Της Καρδιάς(1943)[1]