IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φιλελεύθερος φεμινισμός

Ο φιλελεύθερος φεμινισμός είναι μια μορφή φεμινισμού που υποστηρίζει πως η ισότητα των γυναικών μπορεί να επιτευχθεί με νόμιμα μέσα και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και πως οι άντρες ως ομάδα δεν πρέπει να αντικρουστούν. Με τα σημερινά στάνταρ ο φιλελεύθερος φεμινισμός είναι μια κάπως συντηρητική μορφή φεμινισμού, αν και έχει τις ρίζες του παραδοσιακά στον φιλελευθερισμό. Ο φιλελεύθερος φεμινισμός τείνει προς μια ισότητα ομοιότητας με τους άντρες (όχι ένας φεμινισμός διαφορών). Ο φιλελεύθερος φεμινισμός κατανοεί την πολιτική υπό ατομιστικούς όρους και στοχεύει στην μεταρρύθμιση παρόντων “φιλελεύθερων” πρακτικών στην κοινωνία, παρά στην υποστήριξη μιας συλλήβδην επαναστατικής αλλαγής. Οι φεμινιστές συγγραφείς που συνδέθηκαν με την παράδοση αυτή είναι μεταξύ άλλων οι Μαίρη Γουόλστονκραφτ, Τζον Στιούαρτ Μιλ και η φεμινίστρια δευτέρου κύματος Μπέττυ Φρίνταν.

 Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν προς την υποστήριξη της νομιμοποίησης των γάμων ατόμων ιδίου φύλου, καθώς και της πολυγαμίας (που περιλαμβάνει την πολυγυνία και την πολυανδρία). Η άποψή τους είναι πως η κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα να ορίζει ποιο είδος ομόφωνης σχέσης θα συνάψουν οι πολίτες. Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να είναι επίσης υπέρ της επιλογής όσον αφορά στις συζητήσεις για την έκτρωση. Ένα κοινό επιχείρημα που δίνεται γι' αυτή τη θέση είναι πως κάθε άτομο πρέπει να έχει τον έλεγχο του σώματός του, και αυτό τους δίνει το δικαίωμα να παίρνουν ιατρικές αποφάσεις. Εξαιτίας της προσέγγισης αυτής στην αυτοδιάθεση, οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να υποστηρίζουν την νομιμοποίηση ή αποποινικοποίηση της πορνείας, θέση που συχνά αντικρούεται από ριζοσπαστικούς φεμινιστές και από το θρησκευτικό δικαίωμα. Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές τείνουν να βλέπουν την ποινικοποίηση της πορνείας ως μία νομοθετική πράξη βασισμένη στον πατριαρχικό έλεγχο επί των προσωπικών και επιχειρηματικών υποθέσεων των γυναικών, και γι´αυτό καταπιεστική. Οι φιλελεύθεροι φεμινιστές βλέπουν τα παρακάτω ως πηγές της ανισότητας των φύλων: Στερεοτυποποίηση με βάση το φύλο και υποτίμηση των γυναικών Διαχωρισμός της εργασίας σε γυναικείες δουλειές και αντρικές δουλειές Χαμηλοί μισθοί για την γυναικεία εργασία Περιορισμένη είσοδος σε αρχηγικές θέσεις Έλλειψη οικονομικής παιδικής περίθαλψης για μητέρες που δουλεύουν εκτός οικίας Εμπόδια στην έκτρωση Οι ριζοσπαστικοί φεμινιστές συχνά αισθάνονται πως η προσέγγιση των φιλελεύθερων φεμινιστών, για απλή δουλειά για περισσότερη ισότητα στην κοινωνία, αποτυγχάνει να εντοπίσει τις ρίζες της πατριαρχίας. Αισθάνονται πως η αρσενική κυριαρχία έχει ριζώσει πολύ βαθειά στην δυτική κοινωνία και για την εξάλειψή της χρειάζονται δραστικές, προσεκτικές και λεπτομερείς προοδευτικές αλλαγές.
ΦΚ Βάρνταρ

Η Βάρνταρ Σκοπίων (σλαβομακεδονικά: ФК Вардар‎) είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πρωτεύουσα της Βόρειας Μακεδονίας τα Σκόπια. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1947 και από τότε αγωνίζεται στην Πρβα Λίγκα. Η ΦΚ Βαρντάρ είναι ο πιο δημοφιλής ποδοσφαιρικός σύλλογος τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, κερδίζοντας 8 εθνικά πρωταθλήματα και 6 εθνικά κύπελλα. Εδρεύει στο στάδιο Φίλιπ ΙΙ (Национална Арена Филип II Македонски) με χωρητικότητα 33.460 θεατών.

 Περιφερειακό Πρωτάθλημα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας: Πρωταθλήτρια (2): 1947, 1956 Α΄ κατηγορία Γιουγκοσλαβίας: Πρωταθλήτρια (1): 1987 (ανακλήθηκε) Β΄ κατηγορία Γιουγκοσλαβίας: Πρωταθλήτρια (6): 1951, 1956, 1960, 1963, 1971, 1979 Δεύτερη (1): 1991 Πρβα Λίγκα: Πρωταθλήτρια (7): 1993, 1994, 1995, 2002, 2003, 2012, 2013 Δεύτερη (2): 2001, 2005 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας: Κυπελλούχος (1): 1961 Περιφερειακό Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας: Κυπελλούχος (1): 1992 Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας: Κυπελλούχος (5): 1993, 1995, 1998, 1999, 2007 Φιναλίστ (1): 1996 Τουρνουά "Βούκο Καρόφ": Κυπελλούχος (3): 1993, 2001, 2006 Φιναλίστ (1): 2011 Μιτρόπα Καπ: Ημιτελική φάση (1): 1968 Φάση των 16 (2): 1969, 1970Βαλκανικό Κύπελλο: Φιναλίστ (2): 1972, 1974 Κομιτατζής Επίσημη ιστοσελίδα Η σελίδα του συλλόγου στην UEFA Πρωταθλητές Βόρειας Μακεδονίας στο rsssf.com
Παύλος Μπελιγράτης

Ο Παύλος Μπελιγράτης είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής άμμου, νυν προπονητής πετοσφαίρισης, γνωστός με το προσωνύμιο "Beli". Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1977 στην Αθήνα και θεωρείται ένας από τους καλύτερους αμυντικούς που πέρασαν από το ελληνικό beach volley, με διακρίσεις σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, και όντας στη μοναδική ανδρική ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε ολυμπιακούς αγώνες ως τώρα.

 Ξεκίνησε το βόλεϊ ως πασαδόρος στην ομάδα του Νηρέα Χαλανδρίου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Έσπερο Καλλιθέας, τους Ίωνες και τον Πανελλήνιο, που αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του στη σάλα, καθώς τον κέρδισε το beach volley, παίζοντας σε υψηλό επίπεδο από τα 18. Το 1997 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο βαλκανικό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βάρνα της Βουλγαρίας, με συμπαίκτη τον Δημήτρη Κελεπούρη. Αμέσως εντάχθηκε στον εθνικό σχεδιασμό και το το 1999 στέφθηκαν Πρωταθλητές Ελλάδας Εφήβων και την ίδια χρονιά Δευτεραθλητές Ευρώπης Under 23, στη διοργάνωση που διεξήχθη στον Σχοινιά, χάνοντας 15-10 από την Ισπανία. Το 2000 ξεκίνησε την πορεία στα FIVB World Tour, με τη μεγαλύτερη διάκριση τότε την κατάληψη της 13ης στο World Tour του Βερολίνου. Το 2001 με συμπαίκτη τον Θανάση Χατζηαντωνίου κατέκτησε την 5η θέση στο Παγκόσμιο Challenger που διεξήχθη στο Ξυλόκαστρο. To 2002 αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ελλάδας και MVP Πρωταθλήματος με συμπαίκτη τον Θανάση Μιχαλόπουλο. Το 2003 κατέκτησε την υψηλότερη θέση για ελληνική ομάδα, την πρώτη στο World Challenger που διεξήχθη στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, μια διοργάνωση πρόβα τζενεράλε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η στιγμή που σημάδεψε την καριέρα του ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες Αθήνα 2004, που έκλεισε με την άτυχη στιγμή του τραυματισμού στο πόδι στο δεύτερο παιχνίδι του ομίλου και την αποχώρηση της ομάδας από την διοργάνωση. Τις χρονιές 2005 και 2006 συμμετείχε σε πολλές διοργανώσεις του FIVB World Tour με συμπαίκτη τον Γιώργο Κουλιέρη. Το 2007 επέστρεψε στο βόλεϊ σάλας, παίζοντας στον Μίλωνα στη θέση του λίμπερο, συμβάλλοντας στην άνοδο της ομάδας από στην Α1. Η προπονητική καριέρα ξεκίνησε με τη δημιουργία της ακαδημίας Beach Volley στην Ανάβυσσο το 2010. · Δευτεραθλητής Βαλκανίων 1997 · Πρωταθλητής Ευρώπης Εφήβων 1999 · Δευτεραθλητής Ευρώπης U23 1999 · Πρωταθλητης A2 2006-07 Είναι γιος του πρώην προέδρου της ΕΟΠΕ Θανάση Μπελιγράτη. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και έχει έναν γιο, τον Νάσο. Bιογραφικό Beach Volleyball Database Παύλος Μπελιγράτης: "Όλο πιο ψηλά"
Η Γάτα

Η Γάτα (Ισπανικά: La Gata) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2014. Είναι ριμέικ της Βενεζουελάνικης τηλενουβέλας του 1968 La Gata και της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1987 Rosa Salvaje.Πρωταγωνιστούν Μάιτε Περρόνι, Ντανιέλ Αρένας, Λάουρα Σαπάτα και Έρικα Μπουενφίλ.

 Η Εσμεράλδα και ο Πάμπλο, αγαπούν ο ένας τον άλλον από την παιδική τους ηλικία. Αρκετά χρόνια αργότερα, η Εσμεράλδα μεγαλώνει και γίνεται μια όμορφη νεαρή γυναίκα που ακόμα δεν διαβάζει ούτε γράφει και δεν έχει αλλάξει από την παιδική ηλικία. Μια ιστορία αγάπης μεταξύ ενός νεαρού κοριτσιού που επιθυμεί να γίνει επαγγελματικό μοντέλο και ενός πλούσιου αγοριού που εργάζεται σε ένα σπίτι μόδας και την ερωτεύεται. Μάιτε Περρόνι ως Εσμεράλδα Κρους ντε Μαρτίνες-Νεγρέτε "Λα Γάτα"/Εσμεράλδα ντε λα Σάντα Κρους Σάντσεζ Ντανιέλ Αρένας ως Πάμπλο Μαρτίνες-Νεγρέτε Λάουρα Σαπάτα ως Λορένσα ντε Μαρτίνες-Νεγρέτε Μόνικα Σάντσεζ ως Χισέλα Σιενφουέγος Μανουέλ Οχέδα ως Φερνάντο ντε λα Σάντα Κρους "Ελ Σιλενσιόσο" Έρικα Μπουενφίλ ως Φέλα "Λα Λόκα"/Μπλάνκα Ραφαέλα Σάντσεζ ντε ντε λα Σάντα Κρους Πιλάρ Πεγισέρ ως Δόνια Ρίτα Πέρες χηρ. ντε Ολέα Χόρχε Πόσα ως Μαριάνο Μαρτίνες-Νεγρέτε Λετίσια Περδιγόν ως Λετίσια "Λα Χαρότσα" Χουάν Βερδούσκο ως Αγουστίν Μαρτίνες-Νεγρέτε Λουπίτα Λάρα ως Εουχένια Καστανιέδα ντε Ελισάλντε Σοκόρρο Μπονίγια ως Μερσέντες "Δόνια Μέτσε" Ρέγες Κάρλος Μποναβίδες ως Ντομίνγκο/Ντομένικο "Ελ Ιταλιάνο" Αλμόντε Πατρίσιο Καστίγιο ως Ενρίκε "Ελ Τσατσάρας" Γιάνις Γκερέρο ως Νταμιάν Ρέγες Μαριλούζ Μπερμούντες ως Βιρχίνια Μαρτίνες-Νεγρέτε Πιέρ Λουίς ως Κάρλος "Ελ Τσενταβίτο" Όσκαρ Φερρέτι ως Δον Λούπε Τεό Τάπια ως Ρομπέρτο Ελισάνλτε Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ ως Ινές Ολέα Πέρες Χόρχε Αλμπέρτο Μπολάνιος ως Ομάρ Μπενχαμίν Ριβέρο ως Χεσούς Ολέα Πέρες "Τιλίκο"/Χουάν Γκάρσα Ρούτ Ρόσας ως Ντορίτα Ρικάρδο Μπαράντα ως Γκαραβάτο/Βίκτορ ντε λα Φουέντε Χόρχε Ορτίν ως Οσόριο Αντόνιο Μεντεγίν ως Διεθυντής φυλακών Ανίκ Μος ως Αλίσια Πατρίσια Μαρκέο ως Εσμεράλδα (παιδί) Χοσέ Εδουάρδο Άλβαρες ως Πάμπλο (παιδί) Άνα Σοφία ως Βιρχίνια (παιδί) Κριστιάν Βέγα ως Μαριάνο (παιδί) Μάουρο Ναβάρρο ως Γκαραβάτο (παιδί) Καρίμ ως Τσενταβίτο (παιδί) Ροχέλιο Ερνάντες ως Νταμιάν (παιδί) Κλάουδιο Μπάες ως Ερνέστο Καντού Ελισαμπέτ Ντουπεϊρόν ως Καρολίνα Παλόμα Ρουίς ντε Άλντα ως Μόνικα Ελισάλντε Καστανιέδα Μαρσέλο Κόρδοβα ως Χαβιέρ Πενιουέλα Λουίς Γατίκα ως Φιντέλ Γκουτιέρρες Χουάν Άνχελ Εσπάρσα ως Πάδρε Ρίβας Νίκολας Μπουενφίλ ως Πάμπλο "Παμπλίτο" Μαρτίνες-Νεγρέτε ντε λα Σάντα Κρους (παιδί) Σάουλα Σατίνκα ως Λετίσια Μαρτίνες ντε λα Σάντα Κρους (παιδί) Αλέξις Ντανιέλ Ράνχελ ως Κάρλος Οράσιο ντε λα Φουέντε Ολέα Άφρικα Σαβάλα ως Λετίσια Μαρτίνες ντε λα Σάντα Κρους (ενήλικη) Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο Ghana Movie (Ξενόγλωσση τηλεοπτική σειρά) 2 Βραβεία TV Adicto Golden (Διεθνές Αστέρι, Γυναίκα Πρωταγωνίστρια) Η Γάτα στην IMDb
Δυτική ανδαλουσιανική διάλεκτος

Η δυτική ανδαλουσιανική διάλεκτος είναι μία εκ των νότιων διαλέκτων της ισπανικής γλώσσας στην Ιβηρική χερσόνησο. Παρότι τα ανδαλουσιανικά ιδιώματα συχνά εντάσσονται σε μια κοινή ανδαλουσιανική διάλεκτο, οι διαφορές μεταξύ των δύο κύριων ιδιωματικών μπλοκ είναι τέτοιες που κάνουν απαραίτητη τη διαφοροποίησή τους, ακολουθώντας ταυτόχρονα το έτερο διακριτικό κριτήριο της ισπανικής διαλεκτολογίας μεταξύ δυτικών και ανατολικών διαλέκτων. Η δυτική διάλεκτος εκτείνεται στις επαρχίες της Ουέλβα, Σεβίλλης, Κάδιθ και εν μέρει σε αυτές της Μάλαγα και Κόρδοβας και χαρακτηρίζεται από μια αυξομειούσα χρήση ανά περιοχή και κοινωνική ομάδα.

 Οι κύριες διαφορές μεταξύ των ανδαλουσιανικών διαλέκτων μεταξύ τους και σε σχέση με τις υπόλοιπες ισπανικές διαλέκτους εντοπίζονται στο φωνολογικό επίπεδο και στο λεξιλόγιο. Στη φωνολογία, τα δυτικά ανδαλουσιανικά δεν διαθέτουν τα ανοικτά φωνηεντικά φωνήματα των ανατολικών ενώ χαρακτηρίζονται από την, περιορισμένη πάντα, παρουσία δασέων αλλοφώνων του άηχου υπερωικού /x/. Στις ακτές της Μεσογείου και του Ατλαντικού εμφανίζουν το οδοντικό αλλόφωνο [θ] του φωνήματος που προέκυψε από τη σύγχυση των μεσαιωνικών φωνημάτων /dz/, /ts/, /s/ και /z/ (θεθέο) ενώ η Σεβίλλη και η επαρχία της Κόρδοβας και η περιοχή της Αντεκέρα εμφανίζουν το οδοντικό-φατνιακό αλλόφωνο [s]. Στη γραμματική, τα δυτικά ανδαλουσιανικά χαρακτηρίζονται από τη χρήση της αντωνυμίας ustedes με το δεύτερο πρόσωπο πληθυντικού των ρημάτων (π.χ. ustedes cantáis).Γενικότερα η ιστορική πρωτοκαθεδρία της Σεβίλλης έχει ασκήσει μια ιδιαίτερη επιρροή στη διαμόρφωση ενός περιφερειακού προτύπου που χαίρει αξιόλογου κύρους, σε αντίθεση με τις περισσότερες διαλέκτους που δεν διαθέτουν κάποιο έγκυρο πρότυπο. Εντούτοις, οι νεότεροι ομιλητές που προέρχονται από παραδοσιακές επικράτειες των δυτικών ανδαλουσιανικών όπως η Μάλαγα σταδιακά τείνουν προς την διαλεκτική ισοπέδωση, συγκλίνοντας προς τις διαλέκτους της Καστίλλης-Λα Μάντσα.
Μάξιμος ο εκ Τύρου

Ο Μάξιμος υπήρξε Έλληνας φιλόσοφος που άκμασε περί το 180 μ.Χ.. Γεννήθηκε στην Τύρο και ήταν ένας από τους Σοφιστές και Πλατωνικούς φιλοσόφους. Άκμασε στον καιρό του Αντωνίνου και Κομμόδου. Διέτρεψε το περισσότερο της ζωής του στην Ελλάδα.

 Σε χειρόγραφο στο Παρίσι σώζονται οι επτά πρώτοι λόγοι του. Σώζονται επίσης σαράντα ένας Λόγοι και Διαλέξεις τα οποία ο Ιανός Λάσκαρις πρώτος τα έφερε στην Ιταλία και τα χάρισε στον φλωρεντίνο ηγεμόνα και μαικήνα Λαυρέντιο των Μεδίκων. Τα συγγράμματα του Μαξίμου επαινούνται πολύ για την κομψότητα και την ρητορεία τους. Άνθιμος Γαζής (1807). Βιβλιοθήκης Ελληνικής βιβλία δύο : Περιέχοντα κατά χρονικήν πρόοδον τας περί των εξόχων Ελλήνων Συγγραφέων βεβαιωτέρας ειδήσεις / Συνερανισθέντα εκ παλαιών και νεωτέρων Κριτικών, και εκδοθέντα υπό Ανθίμου Γαζή του Μηλιώτου. Εν Βενετία: Εκ της Τυπογραφίας Πάνου Θεοδοσίου του εξ Ιωαννίνων. Ανακτήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 2011. F. Fauquier/B. Pérez-Jean (sous la dir.), Maxime de Tyr, entre rhétorique et philosophie au iie siècle de notre ère, Montpellier, Presses Universitaires de la Méditerranée, 2016 (ISBN 978-2-36781-214-4) P. Daouti, Homère et Platon chez Maxime de Tyr, Thèse, Université Paul Valéry – Montpellier III et Université Capodistria d' Athènes, Montpellier, 2015, http://www.biu-montpellier.fr/florabium/jsp/nnt.jsp?nnt=2015MON30042
Εθνόσημο της Σρι Λάνκα

Το εθνόσημο της Σρι Λάνκα αποτελεί δημιουργία εξαμελούς επιτροπής, η οποία ασχολήθηκε με το θέμα αυτό, αμέσως μόλις η χώρα έγινε δημοκρατία. Μέχρι που η χώρα ήταν βρετανική, ως το 1948, χρησιμοποιούνταν το βασιλικό εθνόσημο. Η υιοθέτηση του νέου εθνοσήμου έγινε το 1952. Με τη σημερινή του μορφή το εθνόσημο χρησιμοποιείται από το 1972.

 Κύριο χαρακτηριστικό του είναι ένα χρυσό λιοντάρι που κρατά ένα σπαθί στο δεξί του πόδι. Πρόκειται για το ίδιο ζώο που απεικονίζεται και στη σημαία της Σρι Λάνκα. Το ζώο βρίσκεται στο κέντρο σε φόντο ερυθρό και περιβάλλεται από χρυσά πέταλα του εθνικού λουλουδιού της χώρας, του Μπλε Λωτού(Nelumbo nucifera). Αυτό βρίσκεται στην κορυφή από ένα παραδοσιακό βάζο για σιτηρά, από όπου ξεφυτρώνουν στάχυα από ρύζι, τα οποία περικλείουν τις άκρες και συμβολίζουν την ευημερία. Το υπόλοιπο τμήμα του εθνόσημου είναι η Dharmacakra, που συμβολίζει το απώτατο σημείο του βουδισμού και απλώς την εξουσία. Αυτά που βαστούν το εθνόσημο είναι τα παραδοσιακά σύμβολα των Σινχαλέζων για τον ήλιο και το φεγγάρι. Επίσημος κυβερνητικός ιστοχώρος της Σρι Λάνκα Σημαίες του Κόσμου - Σρι Λάνκα
Παντελής Νικολαΐδης

Ο Παντελής Νικολαΐδης (1942-1979) του Νικολάου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδας στο άλμα επί κοντώ. Υπηρέτησε ως βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ από τις 20 Νοεμβρίου 1977 ως τον αδόκητο θάνατό του σε τροχαίο δυστύχημα σε ηλικία μόλις 37 ετών.

 Γεννήθηκε το 1942. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και έγινε μέλος του Ολυμπιακού το 1957 με προπονητή τον Τάκη Βεντίκο. Το 1962 διέκοψε την καριέρα του λόγω τραυματισμού. Επανήλθε στους στίβους έπειτα από δύο χρόνια ακινησίας και το 1968 πέτυχε ατομικό ρεκόρ με 4,80 στο Καυταντζόγλειο. Υπηρέτησε ως χωροφύλακας την ίδια περίοδο και γι' αυτό αποχώρησε από το στίβο. Κατέκτησε το πρωτάθλημα ΣΙΣΜ με την ομάδα της Χωροφυλακής. Πήρε πτυχίο Πολιτικών Επιστημών το 1966 και ολοκλήρωσε τις νομικές του σπουδές το 1975 στην Πάντειο. Ο Νικολαΐδης εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στη Νίκαια στις εκλογές του 1975. Ήταν από τους πρωτεργάτες της επανασύστασης του συλλόγου ΓΣ Κερατσινίου, ο οποίος είχε διαλυθεί από τη χούντα.Εξελέγη βουλευτής το 1977 με το ΠΑΣΟΚ στη Β' Πειραιώς. Ο Παντελής Νικολαΐδης συγκέντρωσε συνολικά στις εκλογές του 1977 5.099 ψήφους. Ως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Χορωδίας Νικαίας. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα που συνέβη στη Γιουγκοσλαβία (στο 38ο χλμ. της εθνικής οδού Βελιγραδίου - Ζάγκρεμπ) στις 28 Οκτωβρίου 1979, μαζί με τη σύζυγό του, Χριστίνα. Ειδικότερα, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο 37χρονος βουλευτής συγκρούστηκε μετωπικά με άλλο ιδιωτικό αυτοκίνητο, που είχε οδηγό έναν Γιουγκοσλάβο αξιωματικό του στρατού. Από τη σύγκρουση σκοτώθηκε και ο Γιουγκοσλάβος οδηγός του άλλου οχήματος , ενώ τραυματίστηκε ο σύγγαμπρος του βουλευτή. Το ζευγάρι μετέβαινε στο Παρίσι, προκειμένου να παραστεί στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής του Κώστα Γραμματόπουλου, αδερφού του σύγγαμπρου του βουλευτή. Η κηδεία του Νικολαΐδη έγινε παρουσία πλήθους κόσμου στη Νίκαια στις 31 Οκτωβρίου 1979.Κατέλιπε δύο κόρες. Την κενωθείσα έδρα του εκλιπόντος βουλευτή κατέλαβε ο επιλαχών Άγγελος Περδικούρης.Το όνομα του Παντελή Νικολαΐδη δόθηκε μετά το θάνατό του στο γήπεδο του Κερατσινίου. Επίσης, καθιερώθηκε από τον ΓΣ Κερατσινίου λαϊκός αγώνας ανωμάλου δρόμου με την ονομασία "Παντελής Νικολαΐδης".
Μαργαρίτα του Κόννωτ

Η Μαργαρίτα του Κόννωτ (Princess Margaret of Connaught, 15 Ιανουαρίου 1882 - 1 Μαΐου 1920) ήταν σύζυγος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου, Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλιά της Σουηδίας. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Αρθούρου, Δούκα του Κόννωτ & Στράθερν, και της Λουίζας Μαργαρίτας της Πρωσίας.

 Η Μαργαρίτα Βικτωρία Καρλόττα Αυγούστα Νόρα γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1882 στο Μπάγκσοτ Παρκ του Σάρρεϋ και βαπτίστηκε στο ιδιωτικό Παρεκκλήσιο του Κάστρου του Ουίνδσορ στις 11 Μαρτίου 1882 από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ, Άρτσιμπαλντ Τέητ. Ανάδοχοί της ήταν η Βικτωρία του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Γουλιέλμος Α΄ της Γερμανίας, η Βικτωρία, Βασιλική Πριγκίπισσα, η Έλενα του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Φρειδερίκος Κάρολος της Πρωσίας, η Μαρία Άννα του Άνχαλτ-Ντέσσαου και ο Αλβέρτος Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας.Το 1905 η Μαργαρίτα γνώρισε στο Κάιρο τον Γουσταύο Αδόλφο της Σουηδίας. Θεωρείται ότι ερωτεύθηκαν αμέσως μόλις γνωρίστηκαν. Ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος πρότεινε στη Μαργαρίτα γάμο, καθώς δειπνούσαν στη Βρετανική Πρεσβεία. Ο γάμος τους έγινε στις 15 Ιουνίου 1905 στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Κάστρου του Ουίνδσορ. Αφού πραγματοποίησαν ένα γαμήλιο ταξίδι στην Ιρλανδία, έφτασαν στη Σουηδία στις 8 Ιουλίου 1905.Η Μαργαρίτα και ο Γουσταύος ΣΤ΄ Αδόλφος απέκτησαν πέντε παιδιά: Γουσταύος Αδόλφος (1906-1947), διάδοχος, Δούκας του Βεστερμπόττεν. Γιος του ήταν ο: Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος της Σουηδίας. Σίγκβαρντ (1907-2002), Κόμης του Βίσμποργκ. Ίνγκριντ (1910-2000), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Θ΄ της Δανίας. Κόρη τους ήταν η: Άννα-Μαρία της Ελλάδας. Μπέρτιλ (1912-1997), Δούκας του Χάλλαντ. Κάρολος Ιωάννης (1916-2012), Κόμης του Βίσμποργκ.Την 1η Μαΐου 1920, ανήμερα των 70ών γενεθλίων του πατέρα της, η Μαργαρίτα απεβίωσε ξαφνικά στη Στοκχόλμη. Η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι αιτία ήταν μια λοίμωξη, που οφειλόταν σε επέμβαση μαστού. Η Μαργαρίτα όταν πέθανε ήταν οκτώ μηνών έγκυος, καθώς περίμενε το έκτο παιδί της.
Οσόεδρο

Στη γεωμετρία, το n-γωνο οσόεδρο είναι μια ψηφιδοθέτηση μηνίσκων πάνω σε μια σφαιρική επιφάνεια, έτσι ώστε να μοιράζονται όλοι τις ίδιες δύο πολικά αντίθετες κορυφές.Το κανονικό n-γωνικό οσόεδρο έχει σύμβολο Schläfli {2, n}, με κάθε σφαιρικό μηνίσκο του να έχει εσωτερική γωνία 2π/n ακτίνια (360°/n).

 Ο όρος «οσόεδρο» επινοήθηκε από τον Χάρολντ Σκοτ ΜακΝτόναλντ Κόξετερ (Harold Scott MacDonald Coxeter) και πιθανότατα προέρχεται από την ελληνική λέξη «όσο» (αρχαία ελληνικά: ὅσον), η ιδέα είναι ότι το πολύεδρο αυτό μπορεί να έχει «όσες έδρες επιθυμούμε». Για ένα κανονικό πολύεδρο που έχει σύμβολο Schläfli {m, n}, το πλήθος των πολυγωνικών εδρών του μπορεί να βρεθεί από τον τύπο: N 2 = 4 n 2 m + 2 n − m n {\displaystyle N_{2}={\frac {4n}{2m+2n-mn}}} Τα γνωστά από τους αρχαίους χρόνους Πλατωνικά στερεά είναι οι μόνες ακέραιες λύσεις για m ≥ 3 και n ≥ 3. Ο περιορισμός m ≥ 3 συνεπάγεται ότι οι πολυγωνικές έδρες πρέπει να έχουν τουλάχιστον τρεις πλευρές. Όταν εξετάζονται τα πολύεδρα ως σφαιρική πλακόστρωση, ο περιορισμός αυτός μπορεί να είναι χαλαρός, δεδομένου ότι τα δίγωνα μπορούν να παρασταθούν ως σφαιρικοί μηνίσκοι, που έχουν μη μηδενικό εμβαδόν. Επιτρέποντας το m = 2 ορίζεται μια νέα τάξη άπειρων κανονικών πολυέδρων, τα οποία είναι τα οσόεδρα. Σε μια σφαιρική επιφάνεια, το πολύεδρο {2, n} αναπαρίσταται ως n εφαπτόμενοι σφαιρικοί μηνίσκοι, με εσωτερικές γωνίες 2π/n, όπου όλοι αυτοί οι μηνίσκοι μοιράζονται δύο κοινές κορυφές. Οι διγωνικές έδρες (σφαιρικοί μηνίσκοι) ενός 2n-οσοέδρου, {2,2n}, αναπαριστούν το θεμελιώδες πεδίο ορισμού της διεδρικής συμμετρίας σε τρεις διαστάσεις· Cnv, [n], (*nn), τάξης 2n. Τα συμμετρικά πεδία εμφανίζονται με εναλλαγή χρωμάτων στους μηνίσκους. Η διχοτόμηση των σφαιρικών μηνίσκων σε δύο σφαιρικά τρίγωνα δημιουργεί διπυραμίδες και ορίζει διεδρική συμμετρία Dnh, τάξης 4n. Το τετραγωνικό οσόεδρο είναι τοπολογικά ισοδύναμο με το στερεό του Στάινμετζ, που ονομάζει δικύλινδρο και είναι η τομή δύο κυλίνδρων σε ορθή γωνία. Το δυϊκό ενός n-γωνικού οσοέδρου {2, n} είναι το n-γωνικό δίεδρο, {n, 2}. Το πολύεδρο {2,2} είναι αυτοδυϊκό, δηλαδή οσόεδρο και δίεδρο ταυτοχρόνως. Ένα οσόεδρο μπορεί να τροποποιηθεί τοιουτοτρόπως με τα άλλα πολύεδρα για να παραχθεί μια κόλουρη παραλλαγή του. Το κόλουρο n-γωνικό οσόεδρο είναι το n-γωνικό πρίσμα. Οριακά το οσόεδρο γίνεται απειρογωνικό οσόεδρο ως ψηφιδοθέτηση δύο διαστάσεων: Κατ' αναλογία ένα πολυδιάστατο οσόεδρο ονομάζονται γενικά οσότοπο. Τα κανονικά οσότοπα με Schläfli συμβολισμό {2,p,...,q} έχουν δύο κορυφές, που η καθεμία έχει σχήμα κορυφής {p,...,q}. Το οσότοπο δύο διαστάσεων είναι το δίγωνο και συμβολίζεται με {2}. Πολύεδρο Πολύτοπο Coxeter, Harold Scott MacDonald, Regular Polytopes (3η έκδοση), Dover Publications Inc, ISBN 0-486-61480-8 McMullen, Peter; Schulte, Egon (2002), Abstract Regular Polytopes (1η έκδοση), Cambridge University Press, ISBN 0-521-81496-0 Schwartzman, Steven (1994). The Words of Mathematics: An Etymological Dictionary of Mathematical Terms Used in English. MAA. ISBN 978-0-88385-511-9.
Μαρίνους φαν Ρέιμερσβαλε

Ο Μαρίνους φαν Ρέιμερσβαλε (φλαμανδικά: Marinus Claeszoon van Reymerswaele (περ. 1490 - περ. 1546) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, από την ολλανδική Φλάνδρα, της πρώιμης φλαμανδικής σχολής. Ο ζωγράφος αργότερα πήρε το όνομα της πόλης Ρέιμερσβααλ της Ολλανδίας, όπου γεννήθηκε και εργάστηκε κατά την περίοδο 1533 - 1540. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Χους, όπου και απεβίωσε περί το 1546. Είχε, επίσης, επονομαστεί Marinus de Seeu (=από τη Ζηλανδία, ολλανδική επαρχία). Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λέουβεν (1504) και εκπαιδεύτηκε ως ζωγράφος στην Αμβέρσα (1509). Το όνομά του έγινε γνωστό από μικρό αριθμό υπογεγραμμένων πινάκων, ενώ μεγαλύτερος αριθμός πινάκων χωρίς υπογραφή τού αποδίδεται με βάση τις ομοιότητες ύφους. Το έργο του αποτελείται από μικρό αριθμό θεμάτων, κυρίως εμπνευσμένων από έργα των Κουέντιν Μασσάις και Άλμπρεχτ Ντύρερ: Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του Δύο φοροσυλλέκτες Το γραφείο του δικηγόρου Η Κλήση του Ευαγγελιστή ΜατθαίουΜεγάλος αριθμός πινάκων με θέμα τους φοροσυλλέκτες έχει εσφαλμένα αποδοθεί στον Μαρίνους φαν Ρέιμερσβαλε. Τα θέματά του ήταν δημοφιλή κατά τον 16ο αιώνα και οι πίνακές του αντιγράφηκαν πολλές φορές.

 Αμβέρσα, Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του (1541) Δρέσδη, Gemäldegalerie Alte Meister Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1541) Σαν Λορέντσο ντε ελ Εσκοριάλ, Εσκοριάλ Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1538) Φλωρεντία, Μπαργκέλλο Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1540) Κοπεγχάγη, Κρατικό Μουσείο Τέχνης Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1540) Μαδρίτη, Μουσείο Πράδο Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του (το πιθανότερο: 1541) Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1539) Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του (1541) Μόναχο, Alte Pinakothek Το γραφείο του δικηγόρου (1542) Ο αργυραμοιβός και η σύζυγός του (1538) Νέα Ορλεάνη, Μουσείο Τέχνης Νέας Ορλεάνης Το γραφείο του δικηγόρου (1545) Ντουαί, Μουσείο Σαρτρέζ Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του Μάαστριχτ, Μουσείο Μποννεφάντεν Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του (περ. 1541) Βιέννη, Kunsthistorisches Museum Ο Άγιος Ιερώνυμος στο σπουδαστήριό του Ο άδικος επιστάτης Αμβέρσα, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Δύο φοροσυλλέκτες Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου Δύο φοροσυλλέκτες (περ. 1540) Παρίσι, Μουσείο του Λούβρου Δύο φοροσυλλέκτες (περ. 1540) Αγία Πετρούπολη, Μουσείο Ερμιτάζ Δύο φοροσυλλέκτες Βαρσοβία, Εθνικό Μουσείο Βαρσοβίας Δύο φοροσυλλέκτες Νάπολι, Εθνικό Μουσείο Καποντιμόντε Δύο φοροσυλλέκτες Γάνδη, Μουσείο Καλών Τεχνών Γάνδης The Calling of Matthew Ιδιωτική συλλογή Η Κλήση του Ευαγγελιστή Ματθαίου (2x) Μαδρίτη, Μουσείο Thyssen-Bornemisza Η Κλήση του Ευαγγελιστή Ματθαίου Μαδρίτη, Μουσείο Πράδο Maria lactans Φουντσάλ, Μουσείο Θρησκευτικής Τέχνης του Φουντσάλ Ο Άγιος Ιερώνυμος Επιλεγμένα έργα Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Marinus van Reymerswaele on Artcyclopedia
Γενικές εκλογές στην Αλμπέρτα (2015)

Οι 29ες γενικές εκλογές στην Αλμπέρτα του Καναδά διεξήχθησαν πρόωρα στις 5 Μαΐου 2015. Εξελέγησαν τα μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης. Ο πρωθυπουργός της επαρχίας, Τζιμ Πρέντις ζήτησε από τον Αντικυβερνήτη να διαλύσει τη βουλή στις 7 Απριλίου 2015.

 Με βάση τον Εκλογικό Νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν εντός περιόδου 3 μηνών ανάμεσα στην 1η Μαρτίου και στην 31η Μαΐου στο 4ο ημερολογιακό έτος μετά τις προηγούμενες εκλογές, οι οποίες ήταν στις 23 Απριλίου 2012. Ωστόσο, ο Νόμος αυτός δεν επηρεάζει τις εξουσίες του Αντικυβερνήτη, ο οποίος μπορεί να διαλύσει τη βουλή και πριν την περίοδο εκείνη (στις εκλογές του 2015 έναν χρόνο νωρίτερα). Στην απερχόμενη 28η συνέλευση, η Προοδευτική Ένωση των Συντηρητικών της Αλμπέρτας (PCs) διέθετε την πλειοψηφία. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα της Αλμπέρτας (NDP) πλειοψήφησε στις εκλογές με νέα ηγέτιδα τη Ρέιτσελ Νότλι και σχημάτισε για πρώτη φορά στην ιστορία κυβέρνηση, ανατρέποντας τους Προοδευτικούς Συντηρητικούς (PC), οι οποίοι περιορίστηκαν στην 3η θέση. Ο Τζιμ Πρέντις παραιτήθηκε από αρχηγός του κόμματος. Οι Προοδευτικοί Συντηρητικοί κέρδισαν όλες τις προηγούμενες εκλογές από το 1971 έως και το 2012 και κυβέρνησαν ως το 2015, ως η μακροβιότερη κυβέρνηση για καναδική επαρχία. Το Κόμμα του Άγριου Ρόδου (Wildrose Party) με νέο ηγέτη τον Μπράιαν Τζιν παρέμεινε στην επίσημη αντιπολίτευση, κερδίζοντας 4 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες γενικές εκλογές του 2012. Αμφότερα το Κόμμα Φιλελευθέρων της Αλμπέρτας (Lib) και το Κόμμα της Αλμπέρτας (AP) κέρδισαν από μία έδρα. Elections Alberta
Γεώργιος Ζ΄ της Ιμερετίας

Ο Γεώργιος Ζ΄, γεωργιανά: გიორგი VII, εναλλακτικά γνωστός ως Γεώργιος ΣΤ΄, (απεβ. στις 22 Φεβρουαρίου 1720), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι (δυτικής Γεωργίας) στις περιόδους 1707–11, 1712–13, 1713–16 και 1719–1720.

 Νόθος γιος τού Αλέξανδρου Δ΄ τού Ιμερέτι, ο Γεώργιος Ζ΄ ανακηρύχθηκε, με την έγκριση της οθωμανικής κυβέρνησης, νόμιμος βασιλιάς τού Ιμερέτι από το πιστό κόμμα των ευγενών το 1702, αν και μόλις το 1707 μπόρεσε να αποσπάσει το στέμμα από τον σφετεριστή Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε (Γεώργιο ΣΤ΄). Τον Οκτώβριο του 1711 μία εξέγερση ευγενών τον καθαίρεσε υπέρ τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι, που ανάγκασε τον Γεώργιο Ζ΄ να αποσυρθεί στο Kάρτλι, στην κεντρική Γεωργία. Αργότερα, με την υποστήριξη τού Τούρκου πασά τού Αχαλτσίχε, νίκησε τον Μαμία στη μάχη της Τσχάρα τον Ιούνιο του 1712. Αφού εκτοπίστηκε και πάλι τον Νοέμβριο τού 1713, ο Γεώργιος Ζ΄ ανέλαβε ξανά τον θρόνο μετά το τέλος τού Μαμία τον Ιανουάριο τού 1714, για να εξαναγκαστεί, το 1716, από τους εξεγερμένους ευγενείς με επικεφαλής τον πρίγκιπα Μπεγιάν Νταντιάνι, σε εξορία στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γεώργιος Ζ΄ κατάφερε να λάβει την οθωμανική υποστήριξη και ανέκτησε το στέμμα το 1719. Ωστόσο, η βασιλεία του αποδείχθηκε βραχύβια: τον Φεβρουάριο του 1720 δολοφονήθηκε από τους συνωμότες, με επικεφαλής τον πρίγκιπα Simon Aμπασίντζε. Νυμφεύτηκε τέσσερις φορές. Η 1η του σύζυγος ήταν η Ροντάμ, κόρη τού Γεωργίου ΙΔ΄ τού Κάρτλι, την οποία πήρε το 1703 και χώρισε το 1712. Στη συνέχεια ο Γεώργιος Ζ΄ νυμφεύτηκε τη 2η σύζυγό του Tάμαρ, κόρη τού Γκιόργκι-Μαλάκια Αμπασίντζε, πρώην σύζυγο τού πρίγκιπα Γκιόργκι Nιζαράντζε, και αποκήρυξε τη συζυγία το 1713 (αυτή παντρεύτηκε τον τρίτο σύζυγό της πρίγκιπα Mεράμπ Τσουλουκίντζε το 1714). Στη συνέχεια νυμφεύτηκε για 3η φορά την Tάμαρ, κόρη του Παπούνα Β΄, δούκα της Ράτσα, μέχρι το τέλος της το 1714. Το 1716, ο Γεώργιος νυμφεύτηκε την 4η και τελευταία σύζυγό του Tάμαρ (Kοτσιμπρόλα· απεβ. το 1742), κόρη τού Mαμία Γ΄ Γκουριέλι. Ο Γεώργιος Ζ΄ ήταν πατέρας των πριγκίπων: Αλέξανδρος Ε΄ (1703–1752), γεννημένος από τον πρώτο γάμο τού Γεωργίου με τη Ροντάμ του Κάρτλι· βασιλιάς τού Ιμερέτι (1720–1741, 1741–1746, 1749–1749). Mαμούκα (απεβ. το 1769), γεννημένος από τη Ροντάμ. Βασιλιάς τού Ιμερέτι (1746–1749). Tάμαρ (άκμασε το 1735), γεννημένη από τη Ροντάμ, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ντάβιντ αμπασίντε. Τούτα (άκμασε το 1738), γεννημένη από τη Ρόνταμ, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παπούνα Τσιτσάουα. Ανώνυμη κόρη (άκμασε το 1735), γεννημένη από τη Ροντάμ, παντρεύτηκε με τον Mαμούκα πρίγκιπα του Mουχράνι. Γεώργιος Θ΄ (1718–1778), γεννημένος από τον τέταρτο γάμο τού Γεωργίου με την Tάμαρ Γκουριέλι. Βασιλιάς τού Ιμερέτι (1741). Άννα (άκμασε 1726), γεννημένη από την Tάμαρ Γκουριέλι, παντρεύτηκε τον Zάαλ, εριστάβι της Γκουρίας . Rοστόμ (άκμασε το 1746), γεννημένος από την Tάμαρ Γκουριέλι. (in ρωσική) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети. David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957. Donald Rayfield, Edge of Empires, A History of Georgia. London: Reakton Books Ltd, 2013.
Cool TV

Το Cool TV είναι ένα ουγγρικό τηλεοπτικό κανάλι, που μετακινήθηκε στη Ρουμανία, αφού απειλούταν με κλείσιμο από τις ουγγρικές αρχές. Το κανάλι ξεκίνησε το 1995 ως A3 TV και μετονομάστηκε σε Msat το 1997, αλλά έκλεισε στις 5 Οκτωβρίου 1999 λόγω οικονομικών προβλημάτων. Αργότερα, ξεκίνησε ως νέο κανάλι που ονομάζεται m+ στις 15 Σεπτεμβρίου 2003 αλλά άλλαξε το όνομά της στην Cool TV στις 4 Σεπτεμβρίου 2004 στην Ουγγαρία και άρχισε να μεταδίδει το 2005 σε άλλες χώρες.Σύντομα το Cool TV Romania διοχετεύει ένα κανάλι ταινιών, σειρών, ντοκιμαντέρ, έτος ψυχαγωγίας 2021.

 Αρχικά το Cool TV είχε στόχο το κοινό των 15-29 αστικών νέων που αγαπούν τη μουσική, τους εξωτερικούς συνεργάτες, τα ρούχα, το μοντέρνο τρόπο ζωής και την υπερβολή. Το κανάλι ξεκίνησε το 1995 ως A3 TV, αλλά άλλαξε το όνομά του σε Msat το 1997. Μέχρι τις 5 Οκτωβρίου 1999, το κανάλι έκλεισε αφού αφαιρέθηκε από πειρατικά αντίγραφα. Το κανάλι ανακαινίστηκε αργότερα στις 15 Σεπτεμβρίου 2003 ως m+, αλλά ένα χρόνο αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Cool TV στις 4 Σεπτεμβρίου 2004 και είναι διαθέσιμο σε 2,5 εκατομμύρια νοικοκυριά. Το κανάλι είναι σε ένα 24/7 χρονοδιάγραμμα εκπομπής, με στόχο το κοινό όχι μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το Cool TV έκανε αρχικά επαναλήψεις των σειρών του RTL Klub καθώς και σειρές στόχευσης της σημερινής νεολαίας. Αυτά περιλαμβάνουν τις σειρές: South Park, Παντρεμένος...με τα παιδιά (Egy rendes Rem család), 24, Σύζυγοι ποδοσφαιριστών (Futbalista feleségek), The L Word (L), Queer ως Λαογραφικό (Α fiúk ένα klubból), Η Μονάδα (Az egység ), Dead Like Me (Χαλάλι hullák), Weeds (Spangli), Δέρματα (δέρματα) και Desperate Housewives (Született feleségek). Το 2007, το Cool TV ξεκίνησε μια σειρά από επίκαιρες παραστάσεις που παράγονται από το κανάλι, όπως το Cool ζωντανή και δροσερή νύχτα που χαρακτηρίζει νεότερους οικοδεσπότες του Cool TV η του RTL Klub. Σήμερα αυτές οι εκπομπές λόγου ακυρωθεί. Το 2009, το Cool TV αγόρασε τα δικαιώματα της επιτυχής ουγγρικής έκδοσης του Ποιανού γραμμή είναι ούτως ή άλλως;. Από τις 30 Αυγούστου 2010 το Cool TV άλλαξε εικόνα και μετονομάστηκε. Από τότε το κανάλι είναι στον αέρα ως επί το πλείστον κανάλι εκπομπών εγκλημάτων, όπως το franchise του CSI, το Bones, το Castle, to Cobra 11, to The Mentalist κ.λπ. Η κίνηση ήταν επιτυχής διότι από τον Ιούλιο του 2012, το Cool TV είναι το 3η μεγαλύτερο Ουγγρικό τηλεοπτικό κανάλι, νικώντας τον κύριο ανταγωνιστή του, το Viasat 3. Επίσημος ιστότοπος
Παπούτσι από τον τόπο σου

Το Παπούτσι από τον τόπο σου είναι αισθηματική ταινία του 1946 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, με το σενάριο να είναι γραμμένο από τον σκηνοθέτη αλλά και τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.

 Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, διάφοροι Βρετανοί στρατιώτες που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα με σκοπό την επιβολή της τάξης συνάπτουν και ερωτικές σχέσεις με Ελληνίδες. Έτσι η Φανή ερωτεύεται τον Τζόνι, αν και ο πατέρας της δεν εγκρίνει τη σχέση τους. Ο Άγγλος εγκαταλείπει τη Φανή, ενώ την έχει καταστήσει έγκυο, κι εκείνη ντροπιασμένη αποπειράται να αυτοκτονήσει, μέχρι που βρίσκει την αγάπη σε έναν γείτονά της. Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Αλέκου Σακελλάριου στον κινηματογράφο, ο οποίος ήταν άσχετος με την κινηματογραφία, αλλά τον παρότρυνε και τον βοήθησε ο Φιλοποίμην Φίνος. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες Κρόνος και Πάνθεον της Αθήνας στις 9 Δεκεμβρίου 1946. Η κόπια έχει καταστραφεί και θεωρείται χαμένη, αλλά η ιστορία έχει διασκευαστεί στην ταινία Γαμπρός από το Λονδίνο του Γιάννη Δαλιανίδη. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.52 Δημήτρης Κολιοδήμος, Λεξικό ελληνικών ταινιών, εκδόσεις Γένους, Αθήνα, 2001, σελ.356
Γεώργιος του Όλντενμπουργκ

Ο Γεώργιος (δανικά: Georg, 9 Μαΐου 1784 - 27 Δεκεμβρίου 1812) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Όλντενμπουργκ. Η ανιψιά του Αμαλία έγινε σύζυγος του Όθωνα της Ελλάδας.

 Ο Πέτρος Φρειδερίκος Γεώργιος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πέτρου Α΄ του Όλντενμπουργκ και της Φρειδερίκης, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης. Το 1785, όταν ήταν ενός έτους, η μητέρα του απεβίωσε 20 ετών. Το ίδιο έτος ο πατέρας του έγινε επίσκοπος της Λυβέκης και επίτροπος του εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, που ήταν ανίκανος διανοητικά. Εκπαιδεύτηκε μαζί με τον αδελφό του στο σπίτι, υπό την επίβλεψη του πατέρα τους, το διάστημα 1788-1803. Μετά οι δύο τους συνέχισαν στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1805-1807 ταξίδευσαν εκτεταμένα στην Αγγλία και τη Σκωτία. Το 1808 το Όλντενμπουργκ καταλήφθηκε από Γαλλο-Ολλανδικά στρατεύματα. Ο Γεώργιος εστάλη στη Ρωσία να μείνει με τους συγγενείς του, μια και ο Παύλος της Ρωσίας ήταν δεύτερος εξάδελφός του. Ο γιος του Αλέξανδρος Α΄ τον διόρισε κυβερνήτη της Εσθονίας. Το 1809 ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας συνειδητοποίησε ότι η σύζυγός του Ιωσηφίνα, πλέον 46 ετών, δεν θα του έκανε απογόνους και αποφάσισε να την διαζευχθεί. Ζήτησε ως σύζυγο την Αικατερίνη, κόρη του Παύλου της Ρωσίας. Η μητέρα της τρομοκρατήθηκε και την πάντρεψε αμέσως με τον Γεώργιο. Την ημέρα του γάμου του ο Γεώργιος διορίστηκε κυβερνήτης του Τβερ, Γιαροσλάβλ και Νόβγκοροντ. Η Αικατερίνη ήταν όμορφη, ζωντανή και αφοσιωμένη στον σύζυγό της. Έζησαν στο Τβερ και ο Γεώργιος ήταν γνωστός ως Γκεόργκι Πετρόβιτς, Πρίγκιπας Ολντενμπύρσκι. Το 1811 το Όλντενμπουργκ προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Αυτό ήταν προσβολή για τον αδελφό της Αικατερίνης. Με την ήττα του Ναπολέοντα το μεγάλο δουκάτο αποδόθηκε στον Πέτρο Α΄. Ο Γεώργιος ορίστηκε κυβερνήτης του Βόλγα, αλλά απεβίωσε από τύφο το 1812 σε ηλικία 28 ετών. Η χήρα του παντρεύτηκε το 1816 τον Γουλιέλμο Α΄, εξάδελφο του Γεωργίου, όμως απεβίωσε το 1819. Τα παιδιά του Γεωργίου ανάθρεψε ο μοναδικός αδελφός του Αύγουστος. Το 1829 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο Αύγουστος ως μέγας δούκας του Όλντενμπουργκ. Νυμφεύτηκε το 1809 την Αικατερίνη Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα: Αλέξανδρος (1810-1829). Πέτρος (1812-1881), Δούκας του Όλντενμπουργκ. Grab, Alexander I. (2003). Napoleon and the Transformation of Europe. New York: Palgrave Macmillan. ISBN 0-333-68274-2 Seton-Watson, Hugh (1988). The Russian Empire, 1801-1917. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-822152-5 Theodor Merzdorf (1875), "Paul Friedrich August (Großherzog von Oldenburg)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (γερμ.), 1, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 667–669
Αλχημίλλη

Η αλχημίλλη ή αλχεμίλλη (Alchemilla) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της εύκρατης ζώνης, που ανήκει στην οικογένεια ροδοειδή. Οι αλχημίλλες είναι πολυετή ποώδη φυτά. Οφείλουν την ονομασία τους στους αλχημιστές, οι οποίοι συνέλεγαν τη δρόσο που επικαθόταν στα φύλλα τους, επειδή τη θεωρούσαν χρήσιμη για την παρασκευή της φιλοσοφικής λίθου. Μερικά είδη θεωρούνται καλλωπιστικά, ενώ άλλα αποτελούν πολύ καλή ζωοτροφή.

 Τα περισσότερα από τα 300 περίπου είδη αλχημίλλης είναι ιθαγενή σε χώρες της Ευρώπης και της Ασίας με ψυχρο εύκρατο ή και υποαρκτικό κλίμα, ενώ λίγα είδη είναι ενδημικά των βουνών της Αφρικής και της Βόρειας και Νότιας Αμερικής. Τα φυτά βρίσκονται συνήθως σε συστάδες. Τα φύλλα εκφύονται από ξυλώδη ριζώματα. Κάποια είδη έχουν φύλλα με λοβούς που εκφύονται ακτινωτά από ένα κέντρο, ενώ άλλα είδη έχουν διαιρεμένα φύλλα, ωστόσο όλα έχουν σχήμα βεντάλιας, μακρύ μίσχο και οδοντωτή περιφέρεια. Tο χρώμα τους είναι από γκριζοπράσινο έως πράσινο και συχνά καλύπτονται με απαλές τρίχες (χνούδι), με υδρόφοβο αποτέλεσμα, ώστε να μη μουσκεύουν. Τα άνθη είναι μικρά και ανοικτά κιτρινοπράσινα έως και πράσινα, δεν έχουν πέταλα και εμφανίζονται σε συστάδες πάνω από το φύλλωμα στα τέλη της ανοίξεως και το καλοκαίρι.Μερικά είδη, ιδίως το Alchemilla xanthochlora και η αλχημίλλη η κοινή, χρησιμεύουν ως αφέψημα ή ως φαρμακευτικά βότανα, π.χ. για γυναικολογικές παθήσεις. Alchemilla abyssinica Fresen. Alchemilla alpina L. - αλχεμίλλη η άλπειος Alchemilla argyrophylla Oliv. Alchemilla barbatiflora Juzepczuk Alchemilla bursensis Pawł. Alchemilla conjuncta Bab. Alchemilla diademata Rothm. — Alchemilla ellenbeckii Engl. Alchemilla erythropoda — dwarf lady's mantle Alchemilla filicaulis Buser Alchemilla glabra Neygenf. Alchemilla glaucescens Wallr. Alchemilla glomerulans Buser Alchemilla gracilis Engl. Alchemilla hungarica Soó Alchemilla japonica Nakai & H. Hara Alchemilla jaroschenkoi Grossh. — αλχεμίλλη η ολότριχος Alchemilla johnstonii Oliv. Alchemilla lapeyrousii Buser Alchemilla mollis (Buser) Rothm. Alchemilla monticola Opiz Alchemilla orbiculata Ruiz & Pav. Alchemilla sericata Rchb. Alchemilla splendens Christ ex Favrat Alchemilla stricta Rothm. Alchemilla subcrenata Buser Alchemilla stuhlmanii Alchemilla subcrenata Alchemilla subnivalis Baker f. Alchemilla triphylla Rothm. - αλχεμίλλη η τρίφυλλος Alchemilla venosa Buser Alchemilla vestita Alchemilla vulgaris L. - αλχεμίλλη η κοινή Alchemilla wichurae (Buser) Stefanss. - αλχεμίλλη η λιβάδιος, κοινώς λεοντοπόδι Alchemilla xanthochlora Rothm. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 581
Γιάνις Λούσις

Ο Γιάνις Βολντεμάροβιτς Λούσις (λετονικά: Jānis Lūsis, ρωσικά: Янис Вольдемарович Лусис, 19 Μαΐου 1939 – 29 Απριλίου 2020) ήταν Σοβιετικός αθλητής του στίβου από την Λετονική ΣΣΔ, ο οποίος αγωνιζόταν στον ακοντισμό. Από τους κορυφαίους στην ιστορία του αγωνίσματος, είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF από το 2014.

 Γεννημένος τον Μάιο του 1939 στην πόλη Γιέλγκαβα , εισήλθε στο Λετονικό Ινστιτούτο Φυσικής Πολιτισμού, αποφοιτώντας το 1961. Από το 1957 ξεκίνησε την αθλητική του καριέρα. Ήταν σπουδαίος αθλητής σε όλα τα επίπεδα, αγωνίστηκε στο δέκαθλο κατά τα πρώτα του χρόνια στο άθλημα, και μάλιστα κατέλαβε την πέμπτη θέση στον κόσμο το 1962 με καλύτερο 7.764 πόντους, αλλά το ακόντιο ήταν πάντα το πιο δυνατό του άθλημα. Κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλητή της Σοβιετικής Ένωσης το 1962, τον πρώτο από τους 12 εθνικούς του τίτλους, και στη συνέχεια κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου αργότερα εκείνο το έτος με ρεκόρ πρωταθλήματος 82,04 μ. Τελείωσε τη σεζόν ρίχνοντας την κορυφαία επίδοση στον κόσμο 86,04 μετρα, μένοντας αήττητος για όλη τη χρονιά.Το 1963 ήταν νικητής στη Πανεπιστημιάδα. Το 1964 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στην Ολυμπιάδα του Τόκιο με επίδοση 80,57 μέτρα. Στις 23 Ιουνίου 1968, στο Σααριγιάρβι της Φινλανδίας, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 91,98 μέτρα. Επέστρεψε στην Ολυμπιακή σκηνή το 1968 ως το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο έχοντας ρίξει πάνω από τα 90 μέτρα σε έξι περιπτώσεις εκείνη τη χρονιά. Επικράτησε δύσκολα στον τελικό με την τελευταία του προσπάθεια στα 90,10 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 στο Μόναχο ήταν στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Έχοντας κάνει παγκόσμιο ρεκόρ με 93,80 μέτρα τον στις 6 Ιουλίου του 1972 στη Στοκχόλμη, ήταν και πάλι φαβορί για τον τίτλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του εκείνο το έτος. Άνοιξε τον τελικό με βολή στα 88,88 μ. και το βελτίωσε στα 89,54 μ. στον τρίτο γύρο. Όμως ο Κλάους Βόλφερμαν της Δυτικής Γερμανίας, σημείωσε ολυμπιακό ρεκόρ 90,48 μ. στον προτελευταίο γύρο για να πάρει το προβάδισμα. Ο Λούσις, όπως είχε κάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, έκανε την καλύτερη ρίψη του στον έκτο και τελευταίο γύρο, αλλά το σημάδι του στα 90,46 μέτρα ήταν δύο εκατοστά μακριά από τη βολή του Βόλφερμαν, που σήμαινε ότι έπρεπε να αρκεστεί στο ασημένιο μετάλλιο. Το 1976, σε ηλικία 37 ετών, αγωνίστηκε στους τέταρτους Ολυμπιακούς Αγώνες του και τερμάτισε όγδοος.Τέσσερις φορές αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης: το 1962 (Βελιγράδι, 82, 04), το 1966 (Βουδαπέστη, 88,48), το 1969 (Αθήνα, 91,62) και το 1971 (Ελσίνκι, 90,67). Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1974 κατέλαβε την 6η θέση (83,06). Δύο φορές ο Λούσις έγινε νικητής του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου: το 1965 (85,62) και το 1967 (85,38). Κατέρριψε 10 φορές το ρεκόρ της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την αποχώρησή του από τον αγωνιστικό στίβο, εργάστηκε ως προπονητής. Δραστηριοποιηθηκε επίσης στην πολιτική, ως μέλος του Λετονικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Είχε παντρευτεί την Ελβίρα Οζόλινα, η οποία κέρδισε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στο ακόντιο το 1960. Ο γιος του έγινε επίσης ακοντιστής με συμμετοχή σε δύο Ολυμπιονικούς Αγώνες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jānis Lūsis στο Wikimedia Commons Jänis LUSIS
Δήμος Μαλεβιζίου

Ο Δήμος Μαλεβιζίου είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Γαζίου, Κρουσώνα και Τυλίσου. Ο νέος Δήμος καταλαμβάνει έκταση 292,70 τ.χλμ και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 24.864 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Γάζι. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019 έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

 Ο Δήμος Μαλεβιζίου αποτελείται από 19 κοινότητες, οι οποίες υπάγονται στην Επαρχία Μαλεβιζίου. Ο δήμος χωρίζεται σε τρεις διμοτικές ενότητες, αντίστοιχες με τους τέως δήμους Γαζίου, Κρουσώνα και Τυλίσου. Κοινότητα Γαζίου Άγιοι Θεόδωροι, οι Άγιος Γεώργιος ο Μεθυστής, ο Γάζι, το Καβροχώρι, το Κολλυβάς, ο Σκαφιδαράς, ο Τίμιος Σταυρός, ο Αμμουδαρα Ηρακλείου , Αμμουδαρα η Αγια Μαρίνα Τσαλικακι Λινοπεραματα Κοινότητα Αχλάδας Αγία Πελαγία, η Αμμούδι, το Αχλάδα, η Λυγαριά, η Μαδές, ο Μονοναύτης, ο Ξηρόκαμπος, ο Κοινότητα Καλεσιών Άνω Καλέσια, τα Κάτω Καλέσια, τα Κοινότητα Ροδιάς Άγιος Δημήτριος, ο Καπετανάκι Μετόχι, το Λινοπεράματα, τα Μονή Σαββαθιανών, η Παλαιόκαστρο, το Παντάνασσα, η Πλαϊτης, ο Ροδια, η Κοινότητα Φόδελε Μονή Αγίου Παντελεήμονος, η Παραλία Φόδελε, η Φόδελε, το Κοινότητα Κρουσώνος Αγία Ειρήνη, η Κιθαρίδα, η Κρουσώνας, ο Κοινότητα Κορφών Κορφές, οι Κοινότητα Λουτρακίου Κάτω Λουτράκι, το Λουτράκι, το Κοινότητα Σάρχου Σάρχος, ο Κοινότητα Αηδονοχωρίου Αηδονοχώρι, το Κοινότητα Αστυρακίου Αστυράκι, το Καμαράκι, το Κοινότητα Γωνιών Μαλεβιζίου Γωνίες, οι Κοινότητα Δαμάστας Αστρινό, το Δαμάστα, η Κοινότητα Καμαρίου Καμάρι, το Κοινότητα Καμαριώτου Καμαριώτης, ο Κοινότητα Κεραμουτσίου Κεραμούτσι, το Κοινότητα Μαράθου Μάραθος, ο Κοινότητα Μονής Μονή, η Κοινότητα Τυλίσσου Τύλισσος, η 2011-2019 Κωνσταντίνος Μαμουλάκης 2019-σήμερα: Μενέλαος Μποκέας (επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2023 με 50,47%). Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης Δήμος Μαλεβιζίου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Malevizi στο Wikimedia Commons
Βενέδικτος Αδαμαντιάδης

Ο Βενέδικτος Αδαμαντιάδης (Προύσα, 1875 - Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 1962) ήταν Έλληνας οφθαλμίατρος, ο οποίος περιέγραψε πρώτος το σύνδρομο υποτροπιάζουσας ιριδίτιδας με υπόπυο, αφθώδεις στοματίτιδες και εξελκώσεις γεννητικών οργάνων. Το σύνδρομο ονομάζεται σύνδρομο Αδαμαντιάδη-Μπεχτσέτ προς τιμή του.

 Ο Αδαμαντιάδης ήταν γιός του Φώτιου Αδαμαντιάδη. Έχασε τη μητέρα του σε μικρή ηλικία και λίγα χρόνια αργότερα έχασε και τον πατέρα του. Τελικά μεγάλωσε με τον θείο του Μητροπολίτη Ανατολικής Θράκης και Μικράς Ασίας. Τελικά τελείωσε τη Μεγάλη του Γένους Σχολή τον Ιούνιο του 1892 με Άριστα. Αρχικά ήθελε να σπουδάσει μηχανικός, όταν έφθασε όμως στην Αθήνα οι εγγραφές στο Πολυτεχνείο είχαν κλείσει, οπότε ενγράφει στην Ιατρική σχολή. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εκεί γνώρισε και τον καθηγητή Α. Αναγνωστάκη ο οποίος του εμφύσησε και την αγάπη για την οφθαλμολογία. Αρχικά για προσωπικούς λόγους επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όπου άσκησε γενική ιατρική από το 1896 μέχρι το 1911. Έπειτα ταξίδεψε στη Γαλλία και έλαβε την ειδικότητα του στην οφθαλμολογία στο Παρίσι στα νοσοκομεία Κενζ- Βεν (Quinz-Vingt) και Οτέλ Ντιε (Hôtel Dieu) από το 1911-14. Μετά επέστρεψε στην Προύσα όπου επιστρατεύθηκε από τον Οθωμανικό στρατό για να υπηρετήσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου και υπηρέτησε για ένα έτος. Απαλλάχθηκε λόγο μιας σοβαρής γαστρενετρικής λοίμωξης. Το 1922 ακολούθησε τους υπόλοιπους πρόσφυγες στην Αθήνα. Στη συνέχεια ορίστηκε διευθυντής του Οφθαλμολογικού Τμήματος του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου στην Αθήνα όπου ανέπτυξε σημαντικές επιστημονικές δραστηριότητες έχοντας γράψει πάνω από 200 επιστημονικά έργα. Λιγότερο γνωστές είναι οι εργασίες του για το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. Νυμφεύθηκε σε μεγάλη ηλικία και η κόρη του Ουρανία Ραγκαβή ήταν η πρώτη γυναίκα οφθαλμίατρος στην Ελλάδα. Πρόκειται για μία φλεγμονώδη διαταραχή με άγνωστη αιτιολογία. Το 1931 ο Αδαμαντιάδης παρουσίασε πρώτος έναν ασθενή με έλκη στα γεννητικά όργανα και στο στόμα, φλεγμονώδη αρθρίτιδα, ιριδίτιδα και θρομβοφλεβίτιδα. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1937, ο Τούρκος δερματολόγος Δρ. Ουλουζί Μπεχτσέτ παρουσίασε τρεις ασθενείς με παρόμοια συμπτώματα. Πιστεύεται ότι η ασθένεια μεταφέρθηκε από την Κεντρική Ασία από τις νομαδικές φυλές. Φραδέλος, Ευάγγελος (12 Μαρτίου 2009). «Νόσος Αδαμαντιάδη-Behçet: Μια νόσος καθρέφτης της ιστορίας». perceptum.gr. περιοδικό Perceptum. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 23 Ιουνίου 2016.
Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2014

Το 17o Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης ΦΙΜΠΑ, γνωστό και ως Μουντομπάσκετ 2014, έλαβε χώρα στην Ισπανία από τις 30 Αυγούστου έως τις 14 Σεπτεμβρίου 2014, με τη συμμετοχή 24 εθνικών ομάδων ανδρών. Τέσσερις πόλεις φιλοξένησαν τους αγώνες της πρώτης φάσης: Μπιλμπάο, Γρανάδα, Γκραν Κανάρια και Σεβίλλη. Οι αγώνες της τελικής φάσης διεξήχθησαν στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη. Το σύστημα διεξαγωγής προέβλεπε δύο φάσεις: Αρχικά οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 ομίλους και στη συνέχεια, ανάλογα με τη θέση τους, οδηγήθηκαν σε αγώνες νοκ-άουτ με προκαθορισμένες διασταυρώσεις.

 Η Μαδρίτη ήταν το κύριο στάδιο, φιλοξενώντας τον τελικό και τους περισσότερους αγώνες μεταξύ των πόλεων φιλοξενίας. Το Παλάθιο δε Δεπόρτες δε λα Κομουνιδάδ δε Μαδρίδ ήταν το στάδιο που χρησιμοποιήθηκε για τους αγώνες που έλαβαν χώρα στη Μαδρίτη. Στις 17 Απριλίου 2010, η Βαρκελόνη προστέθηκε στον κατάλογο των πόλεων όπου θα διεξαχθούν τα παιχνίδια, φέρνοντας το σύνολο τον πόλεων σε έξι. Θα είναι η πρώτη φορά που η Βαρκελόνη υπήρξε μέρος ενός μείζονος διεθνούς γεγονότος στην καλαθοσφαίριση από το Ευρωμπάσκετ 1997, στο οποίο το Παλάου Σαν Τζιόρντι φιλοξένησε την τελική φάση.Παρακάτω είναι ο κατάλογος των σταδίων που φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 2014. Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή σε δύο ομάδες: Ηνωμένες Πολιτείες - νικήτρια των Ολυμπιακών Αγώνων 2012 Ισπανία - διοργανώτρια χώρα Δεκαοκτώ εισιτήρια δόθηκαν στις ηπειρωτικές ζώνες, ανάλογα με τη δυναμικότητά τους, για να τις μοιράσουν μέσω των πρωταθλημάτων τους. Από αυτά προκρίθηκαν οι: Αμερική: (4) Αργεντινή Δομινικανή Δημοκρατία Μεξικό Πουέρτο ΡίκοΑσία: (3) Ιράν Νότια Κορέα ΦιλιππίνεςΑφρική: (3) Αίγυπτος Ανγκόλα ΣενεγάληΕυρώπη: (6) Γαλλία Κροατία Λιθουανία Ουκρανία Σερβία ΣλοβενίαΩκεανία: (2) Αυστραλία Νέα Ζηλανδία Μετά την ολοκλήρωση των ηπειρωτικών πρωταθλημάτων, η FIBA κάλεσε όσους συμμετέχοντες δεν είχαν τερματίσει σε θέση πρόκρισης, να υποβάλουν υποψηφιότητα για τέσσερεις προσκλήσεις (wild cards), υπό την προϋπόθεση ότι θα κατέβαλλαν 800.000 Ευρώ. Στη διαδικασία μπήκαν τελικά 15 χώρες, από τις οποίες η FIBA επέλεξε με ένα συνδυασμό κριτηρίων (εμπορικότητα, παράδοση κτλ.) τις εξής: Βραζιλία Φινλανδία Ελλάδα Τουρκία Κριτήρια σε περίπτωση ισοβαθμίας (ιεραρχικά): περισσότερες νίκες στους μεταξύ των ισοβαθμούντων αγώνες μεγαλύτερο πηλίκο Π+ δια Π- στους ίδιους αγώνες μεγαλύτερο πηλίκο Π+ δια Π- στο σύνολο των αγώνων κληρωση (δεν χρειάστηκε)