IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιρ-Γιαμ

Η Μίλιτσα Γιακόβλεβιτς, συγγραφικό ψευδώνυμο Μιρ-Τζαμ, ( σερβικά κυριλλικά: Милица Јаковљевић, Мир-Јам‎ ) ήταν Σέρβα συγγραφέας, της οποίας πολλά μυθιστορήματα εποχής έχουν προσαρμοστεί επιτυχώς σε δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές.

 Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1887 στην Γιάγκοντινα. Έζησε στο Κραγκούγιεβατς, αλλά μετακόμισε στο Βελιγράδι μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο Beogradske Novosti και αργότερα στη Nedeljne Ilustracije. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημοσίευσε πολλές ιστορίες αγάπης και μυθιστορήματα με το ψευδώνυμο Μιρ-Τζαμ. Η δουλειά της αποτελείται από ευανάγνωστες ιστορίες αγάπης γραμμένες σε πολύ γραφικό και περιγραφικό στιλ, γεγονός που της φέρνει συνεχή δημοτικότητά μέχρι και σήμερα. Η αξία της δουλειάς της έγκειται στη λεπτομερή και ρεαλιστική αναπαράσταση της καθημερινής ζωής στη Γιουγκοσλαβία μεταξύ των παγκόσμιων πολέμων. Εξαιτίας αυτού, πήρε το παρατσούκλι της Σέρβας Τζέιν Όστεν . Μιλούσε άπταιστα ρωσικά και γαλλικά. Αν και έγραφε συχνά για το γάμο, δεν παντρέυτηκε ποτέ. Πέθανε στο Βελιγράδι στις 22 Δεκεμβρίου 1952. Η Μιρ-Τζαμ ήταν η αδερφή του συγγραφέα Στίβαν Γιακόβλεβιτς. Η δημοτικότητα της Μιρ-Τζαμ αναζωπυρώθηκε όταν το μυθιστόρημά της Ranjeni orao (Πληγωμένος Αετός) προσαρμόστηκε σε μία τηλεοπτική σειρά που σκηνοθετήθηκε από τον Ζντράβκο Σότρα και μεταδόθηκε από το RTS μεταξύ 2008 και 2009. Χάρη στη δημοτικότητα του Ranjeni orao, τα γυρίσματα του Greh njene majke, μίας άλλης τηλεοπτικής προσαρμογής μυθιστορήματος της Μιρ-Τζαμ, ξεκίνησαν στις 26 Ιουνίου 2009 και έφτασε επίσης σε υψηλά επίπεδα δημοτικότητας. Το έργο της Nepobedivo srce προσαρμόστηκε επίσης για τηλεοπτική σειρά μετά από λίγο καιρό. Ranjeni orao (Πληγωμένος Αετός) To je bilo jedne noći na Jadranu (Ένα βράδυ στην Αδριατική θάλασσα) Nepobedivo srce (Αήττητη καρδιά) Otmica muškarca (Απαγωγή ενός άνδρα) Greh njene majke (Η αμαρτία της μητέρας της) U slovenačkim gorama (Στα Σλοβενικά Όρη) Mala supruga (Μια μικρή σύζυγος) Samac u braku (Άγαμος σε έναν γάμο) Izdanci Šumadije (Προέλευση της Sumadija) Dama u plavom (Η κυρία στα μπλε) Časna reč muškarca (Λόγος τιμής ενός ανθρώπου) Sve one vole ljubav (Όλοι συμπαθούν την αγάπη) Devojka sa zelenim ocima (Το κορίτσι με τα πράσινα μάτια) Prvi sneg (Πρώτο χιόνι) Tamo daleko (Κάπου μακριά) Emancipovana porodica (Ελευθερωμένη οικογένεια) Γέλενα Ντιμιτρίεβιτς Ισιντόρα Σέκουλιτς
Αλέκος Δέλλιος

Ο Αλέξανδρος Δέλλιος (γεννημένος την 15η Δεκεμβρίου 1970, στη Σωσάνδρα Αλμωπίας ) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας σε Αλμωπό Αριδαίας, Πόντιους Βέροιας, Βέροια και τον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Ο Δέλλιος ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Ακρίτα Σωσάνδρας και γρήγορα μεταπήδησε στη μεγάλη ομάδα της περιοχής, τον Αλμωπό Αριδαίας και λίγο αργότερα στους Πόντιους Βέροιας. Το ταλέντο του γρήγορα τράβηξε το ενδιαφέρον των υπευθύνων της άλλης ομάδας της πόλης, και το καλοκαίρι του 1995 φόρεσε την φανέλα της «Βασίλισσας του Βορρά», η οποία αγωνίζονταν τότε στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής. Το καλοκαίρι του 1996 η ομάδα κατέκτησε τη 2η θέση στο πρωτάθλημα και ταυτόχρονα προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία. Για τα επόμενα 2 1/2 χρόνια, ο Δέλλιος υπήρχε βασικό γρανάζι της ομάδας του στην Ά Εθνική, συμμετέχοντας σε 67 αγώνες. Το Δεκέμβριο του 1998, την πρώτη χρονιά παρουσίας τού Δημήτρη Κοντομηνά στα διοικητικά του Άρη Θεσσαλονίκης, ο Δέλλιος μεταγράφηκε, μαζί με τον συμπαίκτη του στη Βέροια, Γιάννη Μαλλού, (αμφότεροι γνωστοί για τα κιτρινόμαυρα αισθήματά τους ) στην ομάδα της Θεσσαλονίκης. Στον Άρη αγωνίστηκε για 7 σεζόν, έχοντας 59 συνολικά συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις (45 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα και 14 στο Κύπελλο Ελλάδας), φορώντας και το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κίτρινη φανέλα στις 7 Φεβρουαρίου 1999, στον νικηφόρο (με 0-1) εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του με τον Εθνικό Αστέρα. Την σεζόν 2001-2002 ξεκίνησε ως βασικός πορτιέρο των «κιτρίνων» αλλά στις 18 Νοεμβρίου 2001 έσπασε το χέρι του σε μια διεκδίκηση της μπάλας σε αγώνα Παναθηναϊκού-Αρη κι έχασε το υπόλοιπο της χρονιάς. Οι σοβαροί όμως τραυματισμοί του στέρησαν τη δυνατότητα να καθιερωθεί στη βασική ενδεκάδα αλλά και να αγωνιστεί στον τελικό του κυπέλλου του 2003. Το Φλεβάρη του 2005 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη για να συνεχίσει στον ΠΑΟΝΕ αλλά υπέστη ρήξη χιαστών το Δεκέμβριο του 2006 και έμεινε έξι μήνες εκτός αγωνιστικής δράσης. Το καλοκαίρι του 2007 μεταπήδησε στην Νίκη Πολυγύρου όπου και ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα αγωνιζόμενος στη Δ’ Εθνική, μέχρι το 2011, διατελώντας και αρχηγός της ομάδας.Μετά το τέλος της καριέρας του εντός των αγωνιστικών χώρων, εργάστηκε στην Κ19 του Άρη ως προπονητής τερματοφυλάκων (2016-17), αλλά κι ως σκάουτερ στη Βέροια (2022-23). Προφίλ Α.Δέλλιου στο transfermarkt.com Προφίλ του Α. Δέλλιου στο oiassoitouareos.gr
Λοκρική διάλεκτος

Η Λοκρική διάλεκτος είναι διάλεκτος της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία ομιλούνταν από τους Λοκρούς στη Λοκρίδα της κεντρική Ελλάδας. Ανήκει στις βορειοδυτικές διαλέκτους της δωρικής και μπορεί να διαιρεθεί σε δύο κλάδους με βάση τις δύο λοκρικές φυλές που τη μιλούσαν, τους Οζολούς και τους Οπούντιους Λοκρούς.

 Στη δοτική πληθυντικού του τρίτου προσώπου η κλίση στο -οις αντί -σι , είναι ένα χαρακτηριστικό, π.χ. πάντοις — πᾶσι, μειόνοις — μείοσι. Το επίθετο διπλειός αντί διπλοῦς διπλούς Η αφομοίωση του κ στην πρόθεση ἐκ με το πρώτο σύμφωνο της επόμενης λέξης, π.χ. ἐλ λιμένος e (ιβ) ΛΙΜΕΝΟΣ — ἐκ λιμένος ΛΙΜΕΝΟΣ. Η πρόθεση κατά + γενική αντί αιτιατική, π.χ. καθ'ὧν — καθ'ἅ. Η Δοτική πληθυντικού του τρίτου κλίση στο -εσσι αντί -οις , είναι ένα Αιολικό χαρακτηριστικό που βρέθηκε στη φωκική διάλεκτο, π.χ. Κεφαλλάνεσσι, χρημάτεσσι.
Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ

Η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ, (γνωστή με τα αρχικά AEC, αρκτικόλεξο εκ του Atomic Energy Commission) ήταν ένας κυβερνητικός οργανισμός των Ηνωμένων Πολιτειών που δημιουργήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από το αμερικανικό Κονγκρέσο προκειμένου να προωθήσει τον έλεγχο και την ανάπτυξη, εν καιρώ ειρήνης, της ατομικής επιστήμης και τεχνολογίας. Η AEC διατηρήθηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 1975 όπου οι αρμοδιότητές της μεταφέρθηκαν στην ERDA, στο Υπουργείο Ενέργειας και σε άλλους αμερικανικούς φορείς.

 Ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν με την Πράξη McMahon / Ατομικής Ενέργειας, που υπέγραψε την 1η Αυγούστου του 1946, (ήτοι ένα χρόνο μετά τη ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι), μετέφερε τον έλεγχο της αμερικανικής ατομικής ενέργειας από στρατιωτικά σε πολιτικό χέρια, με έναρξη ισχύος από 1 Ιανουαρίου, 1947. Αυτή η μεταφορά αρμοδιότητας έδωσε στα πρώτα μέλη της εν λόγω Επιτροπής πλήρη έλεγχο για την παραγωγή και εξέλιξη της ατομικής βόμβας. Κατά τη διάρκεια της αρχικής εγκατάστασης στην Ουάσιγκτον (1946-1957), και μετέπειτα λειτουργικότητα, στη Germantown, Μαίρυλαντ (1958-1975) η AEC έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του θεσμικού πλαισίου των οικοσυστημάτων οικολογίας. Συγκεκριμένα, υπό την προϋπόθεση ζωτικής σημασίας οικονομικών πόρων, επέτρεψε σε οικολόγους με ένα ευρύ φάσμα πρωτοπορειακών τεχνικών την ολοκλήρωση των ερευνών τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και αρχές της δεκαετίας του 1960, η AEC ενέκρινε επίσης τη χρηματοδότηση για πολλά βιο-περιβαλλοντικά έργα στην Αρκτική και περί την Αρκτική. Τα έργα αυτά είχαν ως σκοπό την εξέταση των συνεπειών της πυρηνικής ενέργειας στο περιβάλλον που ήταν ένα μέρος της προσπάθειας της Επιτροπής για τη δημιουργία ειρηνικών εφαρμογών της ατομικής ενέργειας. Ένας αυξανόμενος όμως αριθμός των επικριτών, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, υποστήριζαν ακυρωτικά ότι οι κανονισμοί της AEC ήταν αρκετά αυστηροί σε ορισμένους σημαντικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ακτινοβολίας και πρότυπα προστασίας, της ασφάλειας των πυρηνικών αντιδραστήρων, της επί των σχεδιασμών χωροθέτησής τους, καθώς και στην προστασία του περιβάλλοντος γενικότερα, με συνέπεια η εφαρμογή τους να καθίσταται ιδιαίτερα δαπανηρή μέχρι αποτρεπτική, τουλάχιστον στον ιδιωτικό τομέα. Μέχρι το 1974, τα ρυθμιστικά προγράμματα της AEC είχαν έρθει κάτω από τέτοιες ισχυρές επιθέσεις που το Κογκρέσο αποφάσισε τελικά την κατάργησή της. Ο οργανισμός αυτός καταργήθηκε με το νόμο περί Ενέργειας Αναδιοργάνωση του 1974, δια του οποίου δημιουργήθηκαν δύο νέες υπηρεσίες: η Διοίκηση Ενεργειακής Έρευνας και Ανάπτυξης και η Ρυθμιστική Επιτροπή Πυρηνικής Ενέργειας. Στις 4 Αυγούστου του 1977, ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε σε νόμο Το Τμήμα του Οργανισμού Ενέργειας Πράξη του 1977, που δημιούργησε το Υπουργείο Ενέργειας. Η νέα υπηρεσία ανέλαβε τις ευθύνες της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ενέργειας, της Ενεργειακής Έρευνας και Ανάπτυξης Διοίκησης, της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ισχύος, καθώς και τα προγράμματα διαφόρων άλλων οργανισμών.
Ρεμ Κούλχαας

Ο Ρεμ Κούλχαας (Remment Koolhaas) είναι Ολλανδός αρχιτέκτονας και καθηγητής Αρχιτεκτονικού και Αστικού Σχεδιασμού στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1944 στο Ρότερνταμ. Σπούδασε αρχικά στην ολλανδική ακαδημία κινηματογράφου και έπειτα διετέλεσε δημοσιογράφος για το Haagse Post πριν αρχίσει το 1968 να σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Λονδίνο, από όπου αποφοίτησε το 1972. Κατόπιν έκανε περαιτέρω σπουδές στο πανεπιστήμιο του Cornell στη Νέα Υόρκη. Ο Κούλχαας είναι πρόεδρος του γραφείου για τη μητροπολιτική αρχιτεκτονική OMA, που είχε ιδρύσει μαζί με τον Ηλία Ζεγγέλη, ο οποίος αργότερα αποχώρησε.

 Η πρόταση του Κούλχαας για τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγινε το λογότυπο της αυστριακής προεδρίας στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2006. Μετά από την υπογραφή της Συνθηκης της Νίκαιας τον Μάιο του 2001, που έκαναν τις Βρυξέλλες την επίσημη πρωτεύουσα της Ευρώπης, ο τότε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι και ο Βελγος πρωθυπουργός Γκι Φερχόφστατ κάλεσαν τον Κούλχαας για να συζητήσουν τις ανάγκες και απαιτήσεις μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Κατά τη διάρκεια αυτών των συζητήσεων και ως ώθηση για την περαιτέρω συζήτηση, ο Κούλχαας και το think-tank του ΑΜΟ - ένα ανεξάρτητο τμήμα της OMA - πρότειναν την ανάπτυξη μιας οπτικής γλώσσας. Αυτή η ιδέα ενέπνευσε μια σειρά σχεδίων, συμπεριλαμβανομένου του Barcode. Οι γραμμές επιδιώκουν να ενώσουν τις σημαίες των χωρών μελών της ΕΕ σε ένα ενιαίο, ζωηρόχρωμο σύμβολο. Στην τρέχουσα ευρωπαϊκή σημαία, υπάρχει ένας σταθερός αριθμός αστεριών. Στο κώδικα αυτό, τα νέα κράτη μέλη της ΕΕ μπορούν να προστεθούν χωρίς περιορισμούς. Αρχικά, ο κώδικας επέδειξε 15 χώρες της ΕΕ. Το 2004, το σύμβολο προσαρμόστηκε για να περιλάβει τα δέκα νέα κράτη μέλη. Από το χρόνο των πρώτων σχεδίων του κώδικα ποτέ δεν έχει χρησιμοποιηθεί επίσημα από τα εμπορικά ή πολιτικά ιδρύματα. Κατά τη διάρκεια της αυστριακής προεδρίας το 2006 της ΕΕ χρησιμοποιήθηκε επίσημα για πρώτη φορά. Το λογότυπο έχει χρησιμοποιηθεί ήδη για την εκστρατεία πληροφόρησης της ΕΕ που θα συνεχιστεί επίσης κατά τη διάρκεια της αυστριακής προεδρίας της ΕΕ. Office for Metropolitan Architecture Αρχειοθετήθηκε 2011-08-07 στο Wayback Machine. Harvard Design School Faculty Profile
Βασίλης Λάζος

Ο Βασίλης Λάζος είναι πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του ΠΑΟΚ για οκτώ χρόνια, κατακτώντας δύο κύπελλα Ελλάδος. Έκλεισε την καριέρα του στον Άρη το 1976.

 Ο Λάζος ξεκίνησε την καριέρα του το 1967 σε ηλικία δεκαεννέα ετών και συμμετείχε σε ευρωπαϊκό αγώνα στις 20 Σεπτεμβρίου 1967, στην ήττα του δικέφαλου από την Λιέγη με 3-2. Αποτέλεσε βασικό μέλος της ομάδας του ΠΑΟΚ και την σεζόν 1968-69 έπαιξε σε 17 αγώνες, σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά ο ΠΑΟΚ τερμάτισε στην πέμπτη θέση και έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από τον Άρη με 1-0 στο Καυτατζόγλειο. Ο Λάζος έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες πρωταθλήματος, αλλά συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου.Το 1970-71 ήταν βασικός στη μεσαία γραμμή του δικεφάλου, παίζοντας σε 23 αγώνες και σκοράροντας μία φορά. Την επόμενη χρονιά, ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της ιστορίας του νικώντας τον Παναθηναϊκό με 2-1 στο στάδιο Καραϊσκάκη, με τον Λάζο να αγωνίζεται ως αλλαγή του Σταύρου Σαράφη. Το 1972-73 έπαιξε και πάλι στον τελικό του κυπέλλου, όπου ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε με 1-0 από τον Ολυμπιακό, ενώ κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να παίζει σε 17 ματς, πετυχαίνοντας ένα τέρμα.Το 1973-74 ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το δεύτερο του κύπελλο κερδίζοντας στον τελικό τον Ολυμπιακό στα πέναλτι, ενώ κατέλαβε την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, με τον Λάζο να αγωνίζεται σε δεκατέσσερα παιχνίδια. Στην τελευταία του χρονιά με τον δικέφαλο κατέκτησε την τρίτη θέση, παίζοντας σε δώδεκα αγώνες.Έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στον Άρη για την σεζόν 1975-76, όπου συμμετείχε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος και τρεις αγώνες κυπέλλου, πετυχαίνοντας τέσσερα γκολ. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6
Nokia 3310

Το Nokia 3310 είναι ένα κινητό τηλέφωνο GSM που ανακοινώθηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 2000 και κυκλοφόρησε το τέταρτο τρίμηνο του έτους, αντικαθιστώντας το δημοφιλές Nokia 3210 . Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα τηλέφωνα καθώς κατάφερε να πουλήσει 126 εκατομμύρια τεμάχια παγκοσμίως . Το τηλέφωνο εξακολουθεί να είναι ευρέως αναγνωρισμένο έως σήμερα. Έχουν κυκλοφορήσει αρκετές παραλλαγές του 3310, συμπεριλαμβανομένων των Nokia 3315, 3320, 3330, 3350, 3360, 3390 και 3395 . Το Nokia 3310 κατασκευάστηκε σε εργοστάσια στη Φινλανδία και την Ουγγαρία. Τα 3315 δημιουργήθηκαν στη Νότια Κορέα για την αγορά Ασίας-Ειρηνικού. Ένα νέο κινητό τηλέφωνο βασισμένο στον σχεδιασμό του 3310 κυκλοφόρησε το 2017. Το νέο μοντέλο Nokia 3310 έρχεται πολύ ενημερωμένο σε σχέση με τον προκάτοχό του με έγχρωμη οθόνη 2,4 ", πίσω κάμερα 2MP και υποδοχή για κάρτες μνήμης microSD.

 Είναι γνωστό ότι το 3310 είναι αρκετά ανθεκτικό λόγω του περιβλήματος και της κατασκευής του, ένα χαρακτηριστικό που συχνά είναι χιουμοριστικό, κυρίως στο διαδίκτυο. Υπάρχουν επίσης πολλά βίντεο σχετικά με το ότι το τηλέφωνο υποβάλλεται σε όλο και πιο σοβαρές δοκιμές ζημιών για να δοκιμάσει τη δύναμη του τηλεφώνου, συμπεριλαμβανομένης της πτώσης από μεγάλο ύψος (μερικές φορές ενώ προστατεύεται με πρόχειρες θήκες από διάφορα αντικείμενα), συνθλίβεται από βαριά αντικείμενα ή χτυπιέται με οχήματα ή σφυριά, πολλές φορές από τις οποίες το τηλέφωνο απέδειξε το ρεκόρ του. Η φήμη της αντοχής του 3310 οδήγησε την HMD Global να αναπτύξει το Nokia 800 Hard έχοντας κατά νου το πρότυπο συμμόρφωσης MIL-STD-810G. Το κύριο νέο χαρακτηριστικό του Nokia 3310 που δεν είχαν οι προκάτοχοί του ήταν η δυνατότητα chat. Πρόκειται για μια λειτουργία άμεσης ανταλλαγής μηνυμάτων που λειτουργεί σε τυπικά SMS . Το 3310 ήταν δημοφιλές για τα γραπτά μηνύματα SMS, επειδή επέτρεπε μεγάλα μηνύματα έως 459 χαρακτήρες. Περιελάμβανε επίσης φωνητικές εντολές για γρήγορη κλήση επιλεγμένων αριθμών. Το 3310 είναι γνωστό ότι έχει πολλά χαρακτηριστικά που ήταν σπάνια εκείνη την εποχή. Αυτά περιλαμβάνουν πολλά εργαλεία, όπως αριθμομηχανή, Nokia network monitor, χρονόμετρο και λειτουργία υπενθύμισης. Έχει, επίσης τέσσερα παιχνίδια: το Pairs II, το Space Impact, το Bantumi και το εξαιρετικά δημοφιλές Snake II . Η σειρά παιχνιδιών Snake ήταν δημοφιλής στις συσκευές Nokia από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το CNET θυμήθηκε το Space Impact, που ένας παίκτης πυροβολεί εξωγήινους, ως ένα μέτριο παιχνίδι συνολικά αλλά εντυπωσιακό για την τοποθέτηση μιας κινητής συσκευής με την πολυπλοκότητα και το μήκος της. Αργότερα δημιουργήθηκε ξανά για άλλες φορητές συσκευές. Το Nokia 3310 λειτουργεί με το λογισμικό της σειράς 20 της Nokia. Το Nokia 3310 χρησιμοποιεί μία MiniSim (πιο γνωστή και ως τυπική SIM). Το Nokia 3310 έχει τη φήμη ότι έχει μεγάλη αντοχή και πολλά μιμίδια στο Διαδίκτυο έχουν αποκαλούν το τηλέφωνο «αθάνατο» και επαινούν την ανθεκτικότητά του σε σύγκριση με τα σύγχρονα έξυπνα τηλέφωνα . Σε ένα αναδρομικό κομμάτι, η TechRepublic χαρακτήρισε το Nokia 3310 ως "μια μεγάλη σκληρή κατσαρίδα ενός τηλεφώνου" και επαίνεσε τη "θρυλική ανθεκτικότητα" του.
Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα (μάνγκα)

Τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα - (Ιαπωνικά : 七つの大罪 ) - (Λατινισμός Χέπμπορν : Nanatsu no Taizai ) είναι σειρά ιστοριών της κατηγορίας Shōnen (Μάνγκα) , γραμμένη και εικονογραφημένη από τον Νακάμπα Σουζούκι (Nakaba Suzuki). Κυκλοφόρησαν πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 2012 από το περιοδικό "Weekly Shōnen Magazine" και η δημοσίευσή τους σε κύκλους επεισοδίων διήρκεσε ως τον Μάρτιο του 2020. Το έργο τιμήθηκε με το "Βραβείο Kodansha Manga", το 2015.

 Η συμμορία που είναι γνωστοί ως οι «Εφτά θανάσιμες αμαρτίες», είναι πρώην Ιππότες του Βασιλείου της Μπριτανίας. Ως Ιππότες συκοφαντήθηκαν και κατηγορήθηκαν άδικα ως οργανωτές πραξικοπήματος κατά του Βασιλιά Λάιονες, αμαύρωσε τη φήμη τους και τους έριξε στο περιθώριο της κοινωνίας. Δέκα χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα, οι εφτά πολεμιστές αποφασίζουν να οργανωθούν ξανά προκειμένου να αποκαταστήσουν την τιμή και την αξιοπρέπειά τους, και να βοηθήσουν να αποκατασταθεί στο θρόνο ο νόμιμος Βασιλιάς. Η σειρά διασκευάστηκε για την τηλεόραση (άνιμε) πρώτη φορά , το 2014, από το γιαπωνέζικο animation studio"A-1 Pictures".Την τηλεοπτική σειρά ακολούθησαν οι ταινίες: The Seven Deadly Sins the Movie: Prisoners of the Sky" (2018) "The Seven Deadly Sins: Cursed byLight" (2021)
Κωνσταντίνα Αδάμου

Η Κωνσταντίνα Αδάμου από τη Θεσσαλονίκη, είναι Ελληνίδα βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου από το 2019 στην Β' Θεσσαλονίκης. Είναι ιστορικός, φιλόλογος και πολιτικός με μεταπτυχιακό στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας.

 Η Κωνσταντίνα Αδάμου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1986. Είναι Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στις «Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας» από το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Έλαβε μέρος στις ευρωεκλογές του 2019 με το ΜέΡΑ25, όπου κατατάχθηκε στην τρίτη θέση πανελληνίως λαμβάνοντας 14.040 ψήφους. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης με το ΜέΡΑ25 στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του 2019, συγκεντρώνοντας 2.127 ψήφους. Διετέλεσε, παράλληλα, μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΜέΡΑ25 και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Με σοβαρές καταγγελίες εναντίον του κόμματός της ανακοίνωσε στις 23 Ιουλίου του 2021 την απόφαση της να ανεξαρτητοποιηθεί από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΜέΡΑ25 αλλά και να αποχωρήσει από το κόμμα, κάνοντας λόγο για αυταρχικές και αντιδημοκρατικές συμπεριφορές εντός του ΜέΡΑ25. Σε συνεντεύξεις που έδωσε τις επόμενες ημέρες έκανε λόγο για διαρκή εκφοβισμό, τον οποίο υφίστατο, και την εχθρότητα που αντιμετώπισε κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της, καθώς ήταν ήδη έγκυος όταν εξελέγη Βουλευτής αλλά και όταν ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής. Επίσης, καταλογίζει στο κόμμα αντιδημοκρατικές πρακτικές, και κατάχρηση εξουσίας. . Σε ανάρτησή του στο Twitter ο Γιάννης Βαρουφάκης συνέδεσε την αποχώρηση της βουλευτού με την παραπομπή της στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος που είχε εισηγηθεί ο ίδιος, ωστόσο η κυρία Αδάμου δήλωσε ρητά ότι ουδέποτε έλαβε κλήση ή ενημέρωση για μία τέτοια παραπομπή, αλλά αυτό συνέβη μόνο τρείς ημέρες μετά την ανεξαρτητοποίησή της.Η Κωνσταντίνα Αδάμου έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ τον Δεκέμβριο του 2021. Επίσης συμμετείχε στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ - ΚΙΝΑΛ για την εκλογή προέδρου αλλά και για την αλλαγή ονόματος του κινήματος και την ανάδειξη συνέδρων, μελών τοπικών και νομαρχιακών οργανώσεων. Στις 11 Μαϊου 2022 συναντήθηκε με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. - ΚΙΝΑΛ Νίκο Ανδρουλάκη στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου επισφραγίσθηκε η ένταξή της στο κόμμα με την έκδοση εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ δελτίο τύπου για την κοινή τους συμπόρευση, χωρίς ωστόσο να συμμετέχει στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Ακόμα στις 20-22 Μαϊου συμμετείχε στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ - Κινήματος Αλλαγής όπου εκφώνησε και ομιλία. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στη Βουλή συμμετέχει ως μέλος στη Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής και στην Ειδική Διαρκή Επιτροπή Παρακολούθησης του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης
Σκρβίλνο

Το Σκρβίλνο (πολωνικά: Skrwilno) είναι χωριό του Πόβιατ Ρίπιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βορειοκεντρικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Σκρβίλνο. Απέχει περίπου 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρίπιν και 66 χιλιόμετρα ανατολικά του Τόρουν. Το χωριό έχει πληθυσμό περίπου 1.700 κατοίκους.

 Το Σκρβίλνο χρονολογείται από τον Μεσαίωνα, όταν ήταν πολωνικό προπύργιο. Το οχυρό χτίστηκε πιθανώς από τον πρώτο ιστορικό Πολωνό ηγεμόνα Μιέσκο Α΄ της Πολωνίας τον 10ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία, το 1658, οι Σουηδοί δολοφόνησαν τον ντόπιο Πολωνό ιερέα Βαλέριαν Τσάπσκι.Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), μεταξύ 15 Οκτωβρίου και 15 Νοεμβρίου 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις Πολωνών από το Ρίπιν, το Βομπζέζνο, τη Μπροντνίτσα και το Σκρβίλνο στο χωριό (βλ. ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Επίσης, στο χωριό θάφτηκαν Πολωνοί που δολοφονήθηκαν στο Ρίπιν. Οι Γερμανοί κατέστρεψαν και το ιστορικό παλάτι. Το 1961, μια συλλογή από χρυσά και ασημένια επιτραπέζια σκεύη, κοσμήματα και μαργαριτάρια του 16ου και 17ου αιώνα, βρέθηκε στο μεσαιωνικό οχυρό. Ονομάστηκε «Θησαυρός του Σκρβίλνο» και θεωρείται ένας από τους πιο πολύτιμους θησαυρούς που βρέθηκαν στην Πολωνία τον 20ο αιώνα. Ο θησαυρός ανήκε στην Πολωνή ευγενή Ζόφια Πιβόβα, η οποία πιθανότατα τον έθαψε κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία γύρω στο 1655. Εκτίθεται στο Περιφερειακό Μουσείο του Τόρουν.
3031 Χιούστον

Ο Χιούστον (Houston) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,80. Ανακαλύφθηκε το 1984 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του αστεροσκοπείου Λόουελ) και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού ερασιτέχνη αστρονόμου Γουόλτερ Σκοτ Χιούστον.

 Τον Απρίλιο του 2011, μια περιστροφική καμπύλη φωτός του Χιούστον αποκτήθηκε από φωτομετρικές παρατηρήσεις από αστρονόμους στο Oakley Observatory Southern Sky στην Αυστραλία. Η ανάλυση καμπύλης φωτός έδωσε μια καλά καθορισμένη περίοδο περιστροφής 11,218 ωρών με εύρος απόλυτου μεγέθους 0,11. Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη από την αποστολή NEOWISE του ευρέος πεδίου εξερευνητών υπερύθρων της NASA, η διάμετρός του είναι μεταξύ 5,45 και 6,761 χιλιομέτρων και η επιφάνεια του έχει άλβεδο μεταξύ 0,2456 και 0,39.
Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους

Σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη του Αγίου Όρους, Πρώτος ή Πρωτεπιστάτης, ονομάζεται ένα από τα τέσσερα μέλη της Ιεράς Επιστασίας, η οποία αποτελεί όργανο, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με πλειοψηφία, καθώς ο Πρωτεπιστάτης, ανάμεσα στους υπόλοιπους τρεις Επιστάτες, θεωρείται πρώτος μεταξύ ίσων.

 Μόνον οι Μονές Μεγίστης Λαύρας, Βατοπαιδίου, Ιβήρων, Χιλιανδαρίου και Διονυσίου έχουν το δικαίωμα να στέλνουν ανά 5 χρόνια ένα μοναχό ή ιερομόναχο τους, ο οποίος αναλαμβάνει Πρώτος ή Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους. Τα υπόλοιπα μοναστήρια στέλνουν ανά 5 χρόνια μοναχό ή ιερομόναχο, ο οποίος αναλαμβάνει Επιστάτης. Κατ’ αυτό τον τρόπο, οι Μονές χωρίζονται σε πέντε τετράδες, κάθε μία από τις οποίες, έχει επικεφαλής μία από τις παραπάνω Μονές: Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας: Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Ιερά Μονή Ξενοφώντος, Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Ιερά Μονή Βατοπαιδίου: Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, Ιερά Μονή Καρακάλλου, Ιερά Μονή Σταυρονικήτα. Ιερά Μονή Ιβήρων: Ιερά Μονή Παντοκράτορος, Ιερά Μονή Φιλοθέου, Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας. Ιερά Μονή Χιλιανδαρίου: Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, Ιερά Μονή Αγίου Παύλου, Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου. Ιερά Μονή Διονυσίου: Ιερά Μονή Ζωγράφου, Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσσικού), Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου.Κατ’ αντιστοιχία, οι παραπάνω πέντε επιστασίες ονομάζονται: Λαυριωτική, Βατοπαιδινή, Ιβηρητική, Χιλιανδαρινή και Διονυσιάτικη. Στην Βυζαντινή περίοδο ο Πρώτος είχε πολύ πιο ουσιαστικά και σημαντικά καθήκοντα: Αντιπροσώπευε τον Άθω στις τοπικές αρχές της Θεσσαλονίκης αλλά και στις πολιτικές και εκκλησιαστικές αρχές της αυτοκρατορίας. Με τη συνδρομή των ηγουμένων απέδιδε τη δικαιοσύνη στον Άθω και φρόντιζε για την τήρηση της τάξης, δρώντας ως ανώτερη δικαστική εξουσία του τόπου. Επικύρωνε την εκλογή των ηγουμένων και τους παρέδιδε τη ράβδο της ηγουμενίας στο όνομα του αυτοκράτορα, τον οποίο αντιπροσώπευε στο Όρος (μερικοί μόνο ηγούμενοι μεγάλων μονών, όπως η Λαύρα, έπαιρναν τη ράβδο απευθείας από τον αυτοκράτορα). Εκτός από τα διοικητικά και δικαστικά καθήκοντα, είχε πειθαρχική εξουσία όσον αφορά τα τρέχοντα ζητήματα της ζωής και τα πνευματικά, και επενέβαινε για να διευθετήσει ζητήματα σχετικά με την τήρηση των μοναστικών τυπικών, τη διαφύλαξη των εθίμων ή την ηθική διαγωγή των μοναχών.Ο τελευταίος Πρώτος, εμφανίζεται το 1593 και ακολουθεί μια περίοδος πενήντα περίπου ετών, όπου δεν υπάρχει εκλεγμένος Πρώτος ούτε κανείς υπογράφει έτσι. Το 1781 έγινε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γαβριήλ μια προσπάθεια επαναφοράς του θεσμού με την παλαιά μορφή του, όμως υπήρξαν αντιδράσεις από τα μεγάλα μοναστήρια. Σήμερα, «Άγιος Πρώτος», προσφωνείται ο Πρωτεπιστάτης.
Ουρράκα της Καστίλης, βασίλισσα της Ναβάρρας

Η Ουρράκα, ισπαν. Urraca (1133 - π. 1179) από τον Οίκο των Ιβρέα-Καστίλης ήταν πριγκίπισσα του Λεόν & της Καστίλης και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Παμπλόνας και μετά κυρία της Τσαντάδα.

 Ήταν νόθη κόρη του Αλφόνσου Ζ΄ των Ιβρέα βασιλιά του Λεόν & της Καστίλης και της ερωμένης του Γκοντρόδα Ρέρεθ, κόρης του Πέδρο Ντίαθ μεγιστάνα των Αστουριών. Παντρεύτηκε πρώτα το 1144 τον Γκαρθία Ραμίρεθ των Χιμένεθ βασιλιά της Ναβάρρας. Γι' αυτόν ήταν ο δεύτερος γάμος· απεβίωσε το 1150 και τον διαδέχθηκε ο γιος του από τον πρώτο του γάμο Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας, που νυμφεύτηκε τη Σάντσα των Ιβρέα-Καστίλης, ετεροθαλή αδελφή της Ουρράκας. Η Ουρράκα και ο Γκαρθία είχαν τέκνο: Σάντσα 1148-1176, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκαστόν Ε΄ υποκόμη του Μπεάρν και μετά τον Πέτρο Μανρίκε ντε Λάρα υποκόμη του Ναρμπόν, κύριο της Μολίνα.Ο πατέρας της την έθεσε κυβερνήτη των Αστουριών. Πριν το 1163 η Ουρράκα παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με τον Άλβαρο Ροδρίγεθ δε Κάστρο, γιο του Ροδρίγο Φερνάντεθ ντε Κάστρο. Αυτός ήταν κύριος της Τσαντάδα, κοντόσταυλος (alférez) και μέγας μαγιορδόμος του Φερδινάνδου Β΄, ετεροθαλούς αδελφού της Ουρράκας. Η Ουρράκα είχε τέκνο: Σάντσο Άλβαρεθ ντε Κάστρο π.1164-μετά το 1196, κυβερνήτης των Αστουριών. Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla (in Spanish). Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237. Casado Lobato, Concepción (1979). "¿Un intento de secesión asturiana en el siglo XII" (PDF). Asturiensia medievalia (in Spanish) (3). Oviedo: Universidad de Oviedo. Departamento de Historia Medieval. pp. 163–172. ISSN 0301-889X.
Πολιορκία της Ρομέττα

Η Πολιορκία της Ρομέττα ήταν πολιορκία της βυζαντινής πόλης της Ρομέττα στην βορειοανατολική Σικελία από τους Καλμπίδες για λογαριασμό των Φατιμιδών, με στόχο την ολοκλήρωση της Μουσουλμανικής κατάκτησης της Σικελίας.

 Η πολιορκία πραγματοποιήθηκε από δύο Καλμπίδες εξαδέρφους, τους αλ-Χασάν ιμπν Αμάρ και Αχμάντ ιμπν αλ-Χασάν αλ-Καλμπί. Μετά την πτώση του Ταυρομένιου το 962, οι Καλμπίδες κινήθηκαν προς τα βόρεια με κατεύθυνση τη Ρομέττα. Το επόμενο έτος, ο Αχμάντ ξεκίνησε την πολιορκία. Η πόλη σύντομα έστειλε απεσταλμένο προς τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, Νικηφόρο Β΄ Φωκά, ζητώντας στρατιωτική ενίσχυση και προμήθειες. Ο Νικηφόρος ανταποκρίθηκε δια της προετοιμασίας εκστρατευτικού σώματος περίπου 40.000 ανδρών, αρκετοί εκ των οποίων ήσαν βετεράνοι της βυζαντινής ανακατάκτησης της Κρήτης. Ο στόλος τέθηκε υπό την διοίκηση του Νικήτα Αβαλάντη, ενώ το ιππικό υπό τον Μανουήλ Φωκά. Τον Οκτώβριο του 964, οι πολιορκητές ενισχύθηκαν με την άφιξη Βερβερικών στρατευμάτων υπό την ηγεσία του κυβερνήτη της Σικελίας, αλ-Χασάν ιμπν Αλί αλ-Καλμπί. Στις 25 Οκτωβρίου, το βυζαντινό εκστρατευτικό σώμα και οι Μουσουλμάνοι πολιορκητές συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Οι Βυζαντινοί είχαν αρχικώς τον έλεγχο της μάχης, ωστόσο σύντομα οι Μουσουλμάνοι κατάφεραν να τους τρέψουν σε φυγή, σκοτώνοντας αριθμό μεγαλύτερο του ενός τετάρτου του συνόλου του στρατού, συμπεριλαμβανομένου του Μανουήλ. Οι επιζήσαντες Βυζαντινοί επιχείρησαν να διαφύγουν προς τα πλοία τους, που ναυλοχούσαν στη Μεσσήνη, ωστόσο έπεσαν σε ενέδρα κατά την αναχώρησή τους στη Ναυμαχία των Στενών και ηττήθηκαν. Χωρίς ενισχύσεις, η Ρομέττα δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί στους Καλμπίδες. Σύντομα, τον Μάιο του 965, η πόλη κατελήφθη. Ο πληθυσμός της πόλης σφαγιάστηκε, ενώ οι επιζήσαντες πωλήθηκαν ως σκλάβοι, με την πόλη να εποικίζεται με Μουσουλμάνους. (Αγγλικά) Kaldellis, Anthony (2017). Streams of Gold, Rivers of Blood: The Rise and Fall of Byzantium, 955 A.D. to the First Crusade. Oxford University Press. ISBN 0190253223. (Αγγλικά) Brett, Michael (2001). The Rise of the Fatimids: The World of the Mediterranean and the Middle East in the Fourth Century of the Hijra, Tenth Century CE. The Medieval Mediterranean. 30. Leiden: BRILL. ISBN 9004117415. (Αγγλικά) Metcalfe, Alex (2009), The Muslims of Medieval Italy, Edinburgh: Edinburgh University Press, ISBN 978-0-7486-2008-1, https://books.google.com/books?id=VRXTzPOly-oC (Αγγλικά) Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013) (στα γερμανικά). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt. Βερολίνο και Βοστόνη: De Gruyter. https://www.degruyter.com/view/db/pmbz. (Αγγλικά) Halm, Heinz (1996). The Empire of the Mahdi: The Rise of the Fatimids. Handbook of Oriental Studies. 26. transl. by Michael Bonner. Leiden: BRILL. ISBN 9004100563.
Ξέρξης της Αρμενίας

Ο Ξέρξης, αρμεν. Շավարշ, Šavarš (απεβ. 212 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Σωφηνής & Κομμαγηνής (228-212 π.Χ.), περιοχών της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.

 Ήταν γιος τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σοφηνής & Κομμαγηνής. Αδέλφια του ήταν ο Ορόντης Δ΄ της Αρμενίας και ο Μιθρένης Β΄ αρχιερέας τού ναού τού Ηλίου στο Αρμαβίρ. Τον πατέρα τους το 228 π.Χ. διαδέχθηκαν ο Ορόντης Δ΄ στην Αρμενία και ο Ξέρξης στη Σωφηνή & Κομμαγηνή το 228 π.Χ. Το 223 πολλοί σατράπες των Σελευκιδών εξεγέρθηκαν εναντίον τού Αντιόχου Γ΄ τού Μεγάλου, όπως ο Αρταβαζάνης της Μηδίας Ατροπατηνής (Άνω Μηδίας), ο Μόλων της Μηδίας (Κάτω Μηδίας), ο αδελφός του Αλέξανδρος της Περσίδος και ο Αχαιός των Σελευκιδών στη Μ. Ασία (2ος εξάδελφος τού πατέρα τού Αντιόχου Γ΄). Ως το 220 ο Αντίοχος Γ΄ κατέβαλε τους περισσότερους των εξεγερθέντων· το 213 κατέστειλε και τον Αχαιό. Οι εξεγέρσεις αυτές είναι η αιτία, που ο Αντίοχος Γ΄ είχε έπειτα επιθετική πολιτική προς τον Ξέρξη. Το 212 εισέβαλε στην σατραπεία τού Ξέρξη, πολιόρκησε τα Σαμόσατα και τον νίκησε. Σύντομα μετά ο Αντίοχος Γ΄ έδωσε την αδελφή του Αντιοχίδα ως σύζυγο στον Ξέρξη. Όμως η Αντιοχίδα το ίδιο έτος φόνευσε τον άνδρα της, ώστε ο αδελφός της να ελέγξει τη Σωφηνή. Δεν γνωρίζουμε αν ο Ξέρξης κατείχε και την Κομμαγηνή, όταν φονεύθηκε. Ωστόσο ο Αντίοχος Γ΄, περισπώμενος από τις πολλές εκστρατείες του, προτίμησε να θέσει στη Σωφηνή σατράπη τον Αβδισσάρη, γιο τού Ξέρξη. Νυμφεύτηκε την Αντιοχίδα των Σελευκιδών, κόρη τού Σέλευκου Β΄ Καλλίνικου της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και είχε τέκνα: Αβδισσάρης απεβ. 200 π.Χ., σατράπης της Σωφηνής. Ζαριάδρης, βασιλιάς της Σωφηνής (βασ. 212-188 π.Χ.). Johann Gustav Droysen, Geschichte des Hellenismus, vol. ii. p. 73 Joseph Hilarius Eckhel, vol. iii. p. 204. Richard G. Hovannisian, The Armenian People from Ancient to Modern Times, 2 vols. New York: St. Martin's Press, 1997
Περικλής Αργυρόπουλος

Για τον ομώνυμο εγγονό του δείτε Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος.Ο Περικλής Αργυρόπουλος (Φανάρι 1801 - 1860) ήταν νομικός, καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πολιτικός, βουλευτής και υπουργός Εξωτερικών.

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Ιάκωβου Αργυρόπουλου, γόνου παλιάς φαναριώτικης οικογένειας, και της Μαρίας Σούτσου, κόρη του Μιχαήλ Α΄ Σούτσου, ηγεμόνα της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Το 1830 μαζί με την οικογένειά του διέφυγε στην Αθήνα και εν συνεχεία μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει οικονομικές και πολιτικές επιστήμες. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα ιδιώτευσε ως δικηγόρος και στη συνέχεια έγινε δικαστικός. Το 1833 διορίστηκε καθηγητής διοικητικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1840 έγινε τακτικός. Την περίοδο 1838 - 1841 διετέλεσε κοσμήτωρ της νομικής σχολής ενώ την περίοδο 1852 - 1853 πρύτανης του πανεπιστημίου.Ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε υπουργός εξωτερικών, οικονομικών και εκκλησιαστικών στην κυβέρνηση Μαυροκοδράτου (1854 - 1855). Το 1859 εξελέγη βουλευτής πανεπιστημίου.Απεβίωσε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1860. Ήταν παντρεμένος με την Αγλαΐα Ροσέτι (1810-1871), κόρη του χέτμαν Ράντου Ροσέττι, και είχε τέκνα: Μαρία (απεβ. Αθήνα 1869(, παντρεύτηκε τους: 1.Ιωάννη Καρατζά (απεβ. 1864) και 2.Κωνσταντίνο Καλλιάρχη, ιατρό στη Μύκονο. Περικλής (Ιάσιο 1842-Μόντε-Κάρλο 1914), νυμφεύτηκε την Ελένη Σχοινά, κόρη του Κωνσταντίνου Σχοινά. Ιάκωβος Αργυρόπουλος (1845-1923), πρόξενος της Ελλάδας στη Σμύρνη και πρέσβης στο Βελιγράδι, νυμφεύτηκε τις: 1.Ασπασία Πετράκη, κόρη του Ανάργυρου 1ου δημάρχου Αθήνας και υπουργού των Στρατιωτικών και των Ναυτικών και 2. Δέσποινα Παντελίδη. Είχε τέκνα: Περικλής Ιακ. Αργυρόπουλος (Αθήνα 1871-Αθήνα 1955), στρατιωτικός και βουλευτής, υπουργός Μεταφορών, νυμφεύτηκε τις: 1.Ευφροσύνη Μαυρομιχάλη (απεβ. Αθήνα 1920) και 2.Χαρίκλεια Ράλλη. ΑΠό τον 1ο του γάμο είχε τέκνο: Μαρία Αργυροπούλου (1874-Κάπρι 1930), παντρεύτηκε τον Πέτρο Μάνο (1871-1918) στρατιωτικό και είχε τέκνο: Ασπασία Μάνου (1896-1972), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο βασιλιά της Ελλάδας. Δημήτριος (1847-1901), ναύαρχος, νυμφεύτηκε τη Σοφία Μαυρομιχάλη (1854-1928). Αλέξανδρος (Αθήνα 1849-Αθήνα 1909), στρατηγός στην Ελλάδα, νυμφεύτηκε την Ελένη Σούτσου (1858-1921). Αικατερίνη (1879-1960), παντρεύτηκε τον Γκυ ντε Βεντέλ (1878-1955) Γάλλο βουλευτή. Περικλής (1881-1966), κυβερνήτης της ΜΑκεδονίας, νυμφεύτηκε τους: 1.Σοφία Αργυροπούλου (1882-1969), διαζεύχθηκε· και 2.Μαρία Μαυροκορδάτου. Ελένη (1902-Λωζάννη 1977). Ναταλία (1882-Παρίσι 1971).
Κάρολος Λαμπρίνο

Ο Κάρολος Λαμπρίνο (ρουμαν.: Carol Lambrino, 8 Ιανουαρίου 1920 - 27 Ιανουαρίου 2006) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν νόθο τέκνο του Καρόλου Β΄ της Ρουμανίας.

 Ο Μιρτσέα Γρηγόριος Κάρολος ήταν γιος του Καρόλου Β΄ της Ρουμανίας και της Ζίζι Λαμπρίνο. Το 2006 απεβίωσε στο Λονδίνο σε ηλικία 86 ετών. Νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο το 1948 την τραγουδίστρια της όπερας Ελένη Ερριέττα Ναγκαβιτσίνε (καλλιτεχνικό όνομα Λένα Παστόρ), και είχε τέκνο: Παύλος Φίλιππος γενν. 1948, διεκδικητής του θρόνου της ΡουμανίαςΤο 1958 διαζεύχθηκε και το 1960 έκανε δεύτερο γάμο με την Τζιν Ουίλιαμς και είχε τέκνο: Ίων Γεώργιος Νικόλαος γενν. 1961.Το 1977 διαζεύχθηκε και το 1984 έκανε τρίτο γάμο με την Αντωνία Κόλβιλ. The Daily Telegraph, 9 Feb 2006
Χελένα Γιανίνα Παϊζντέρσκα

Η Χελένα Γιανίνα Παϊζντέρσκα (πολωνικά: Helena Janina Pajzderska), το γένος Μπογκούσκα (Boguska), επίσης γνωστή ως Σολτς-Ρογκοζίνσκα (Szolc-Rogozińska) (1862–1927), ήταν Πολωνή συγγραφέας, μεταφράστρια λογοτεχνίας, περιηγήτρια και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Έγραψε μια σειρά από μυθιστορήματα, ταξιδιωτική λογοτεχνία και μεταφράσεις, με το ψευδώνυμο Χαγιότα (Hajota).

 Η Χελένα Γιανίνα Μπογκούσκα γεννήθηκε στις 16 Μαΐου 1862 στο Σαντόμιες. Οι γονείς ήταν ο Γιαν Μπογκούσκι και η Εμίλια, το γένος Μαρτσέφσκα (Marczewska). Μεγάλωσε στη Βαρσοβία, όπου έλαβε πλήρη ιδιωτική εκπαίδευση και έμαθε διάφορες ξένες γλώσσες στο σχολείο της Λάουρα Γκουέριν. Έγινε φίλη με μια συνάδελφο συγγραφέα, τη Γιαντβίγκα Γουστσέβσκα. Η Χελένα έκανε το ντεμπούτο της το 1875 με το μυθιστόρημα Narcyzy Ewuni, όπου ήταν 13 ετών την εποχή της δημοσίευσης. Το έργο της περιλαμβάνει μυθιστορήματα, ταξιδιωτική λογοτεχνία και ποίηση. Η Χελένα έγραψε με το ψευδώνυμο «Χαγιότα», μερικές φορές χρησιμοποιώντας επίσης ένα δεύτερο ψευδώνυμο, το «Λάσκαρο» (Lascaro). Έγραψε για τον πολωνικό Τύπο, όπως τους Kurier Warszawski, Czas ή Kronika Rodzinna. Επίσης, μετέφρασε μια σειρά από λογοτεχνικά έργα συγγραφέων, όπως ο Λόρδος Βύρων, ο Χ. Τζ. Γουέλς, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Τζόζεφ Κόνραντ και ο Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ.Χάρη στη γνωριμία της με τον Μπολέσουαφ Πρους, η Χελένα γνώρισε τον Στέφαν Σολτς-Ρογκοζίνσκι, τον οποίο παντρεύτηκε το 1888 και πήρε το επώνυμό του. Το ζευγάρι ταξίδεψε μαζί στην Αφρική. Ενώ εγκαταστάθηκαν στο νησί Μπιόκο, όπου διατηρούσαν μια φυτεία κακάο, οι Ρογκοζίνσκι έκαναν επίσης ταξίδια στην ενδοχώρα (π.χ. Νιγηρία, Καμερούν) για τη συλλογή υλικού για τη συγγραφή και την έρευνά τους σχετικά με τον γηγενή πληθυσμό. Η Χελένα ήταν η πρώτη Πολωνέζα που έγινε γνωστό ότι ανέβηκε στο Πίκο Μπαζίλε, την ψηλότερη κορυφή του Μπιόκο. Μπορεί επίσης να ήταν η πρώτη Ευρωπαία γυναίκα που τεκμηριώθηκε ότι το έκανε. Το 1891, το ζευγάρι επέστρεψε στην Ευρώπη, όπου πρώτα έδωσαν μερικές επιστημονικές διαλέξεις στην Ισπανία και μετά επέστρεψαν στα πολωνικά εδάφη. Οι αναγνώσεις εξασφάλισαν στην Χελένα μια ιδιότητα μέλους στη Γεωγραφική Εταιρεία της Μαδρίτης και στην Αφρικανική Εταιρεία της Νάπολης.Το 1900, η Χελένα άρχισε να ασχολείται με τον ακτιβισμό για τα δικαιώματα των γυναικών. Επτά χρόνια αργότερα, συντόνισε τις εργασίες δύο επιτροπών (νομικής και πολιτικής, λογοτεχνίας και τεχνών) στο πρώτο Συνέδριο Γυναικών της Πολωνίας. Η Χελένα παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτα, τον ταξιδιώτη Στέφαν Σολτς-Ρογκοζίνσκι, τον οποίο παντρεύτηκε το 1888 και χώρισε το 1895. Το 1904 παντρεύτηκε τον αρχιτέκτονα Τόμας Παϊζντέρσκι, αλλά ο γάμος ήταν βραχύβιος.Η Χελένα πέθανε στις 4 Δεκεμβρίου 1927, στη Βαρσοβία. Είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι. Ένας δρόμος στην περιοχή Ζολίμπος της Βαρσοβίας φέρει το όνομα Χαγιότα - το ψευδώνυμο της Χελένα Γιανίνα Παϊζντέρσκα.
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - Δισκοβολία Ανδρών

Το αγώνισμα της δισκοβολίας των ανδρών στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 16 και την Τρίτη 19 Αυγούστου 2008 στο Εθνικό Στάδιο του Πεκίνου. Πήραν μέρος 37 αθλητές από 29 χώρες. Ο Εσθονός Γκερτ Κάντερ κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, ο Πιοτρ Μαλαχόφσκι από την Πολωνία το ασημένιο και ο Λιθουανός Βιργκίλιους Αλέκνα, νικητής το 2000 στο Σύδνεϊ και το 2004 στη Αθήνα, το χάλκινο.

 Οι προκριματικοί διεξήχθησαν στο πρωί του Σαββάτου 16 Αυγούστου. Το όριο πρόκρισης για το τελικό είχε οριστεί στα 64,50 μέτρα. Για τον τελικό πέρασαν 7 δισκοβόλοι που πέρασαν το όριο και οι 5 με τις καλύτερες επιδόσεις από τους υπόλοιπους. Το πρώτο προκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 10:40 τοπική ώρα (UTC+8). Το δεύτερο πρoκριματικό γκρουπ ξεκίνησε στις 12:05 τοπική ώρα (UTC+8). Ο τελικός διεξήχθη το βράδυ της 19ης Αυγούστου στις 21:00 τοπική ώρα (UTC+8). Επίσημα αποτελέσματα τελικού Αρχειοθετήθηκε 2012-07-18 στο Wayback Machine., IAAF Επίσημα αποτελέσματα προκριματικών, IAAF "Men's Discus Throw - FINAL", αναφορά για τον τελικό στο site της IAAF
Ιωακείμ Στρουμπής

Ο Ιωακείμ Στρουμπής (1880-1950) ήταν Έλληνας θεολόγος και Επίσκοπος που διετέλεσε Επίσκοπος Αρδαμερίου, Μητροπολίτης Καρδαμύλων και Μητροπολίτης Χίου, επιδεικνύοντας σημαντική φιλανθρωπική δράση καθώς και συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

 Ο κατά κόσμον Χριστόφορος Στρουμπής γεννήθηκε στα Θυμιανά Χίου το 1880. Διάκονος χειροτονήθηκε το 1903 στην Κωνσταντινούπολη, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Ιωακείμ. Το 1904 αποφοίτησε από την Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Διακόνησε την Ιερά Μητρόπολη Λήμνου ως πρωτοδιάκονος και αργότερα την Ιερά Μητρόπολη Ρόδου ως Πρωτοσύγκελλος. Το 1911 εξελέγη Επίσκοπος Αρδαμερίου (στην Κεντρική Μακεδονία). Μετά το μαρτύριο του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη, που δολοφονήθηκε από αποσπάσματα Νεοτούρκων, ο Ιωακείμ οργάνωσε σε όλη την Επισκοπή Αρδαμερίου μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεώς του και εράνους υπέρ της απροστάτευτης οικογένειας του εθνομάρτυρα Αιμιλιανού. Γενικότερα, πρωτοστάτησε στη διαφύλαξη της εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των ελληνικών πληθυσμών απέναντι στη βουλγαρική και νεοτουρκική προπαγάνδα. Για τη συνολική του εθνική-αντιστασιακή του δράση ο Ιωακείμ εξαναγκάστηκε να απομακρυνθεί από την επισκοπή του το 1922. Έτσι μετατέθηκε στη Μητρόπολη Κορυτσάς. Ωστόσο δεν κατόρθωσε να μεταβεί στην Επαρχία του λόγω απαγόρευσης των αλβανικών αρχών. Ακολούθως, στις 7 Οκτωβρίου 1924, εξελέγη Μητροπολίτης της προσωρινής Μητροπόλεως Καρδαμύλων, Ψαρών και Οινουσσών. Το 1933 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου. Ως Μητροπολίτης Χίου προχώρησε στην εκποίηση αφιερωμάτων και σκευών ναών χάριν των σχολείων του νησιού. Πρωτοστάτησε στην ανέγερση Νοσοκομείου στη Χίο για την καταπολέμηση ασθενειών που μάστιζαν το νησί, καθώς επίσης και άλλων κοινωφελών έργων όπως σχολείων, υδραγωγείου και αποστραγγιστικού έργου. Υποστήριζε μάλιστα και εργαζόμενους που διώκονταν από τη Δικτατορία του Μεταξά. Ακόμη φρόντιζε για την ανακούφιση και τον επισιτισμό του πληθυσμού καθώς η πείνα μάστιζε το νησί. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε σημαντική αντιστασιακή και κοινωνική δράση, ενώ ήταν μέλος του ΕΑΜ. Το 1946, επί αρχιεπισκόπου και αντιβασιλέα Δαμασκηνού, δικάστηκε για τη συμμετοχή του στο ΕΑΜ ως φιλοκομμουνιστής και τιμωρήθηκε με έκπτωση από τη μητρόπολή του. Ανακριτής στη δίκη του ήταν ο Θηβών Πολύκαρπος, αφού πρώτα αρνήθηκαν τρεις άλλοι επίσκοποι να αναλάβουν την συγκεκριμένη υπόθεση και τελικά καταδικάστηκε μετά από μία στημένη δίκη.. Ο Ιωακείμ απεβίωσε στις 28 Μαρτίου 1950, πάμπτωχος και φιλοξενούμενος από συγγενείς του. Τάφηκε στο προαύλιο του ναού της γενέτειράς του, όπου ανεγέρθηκε η προτομή του. Κατόπιν προσπαθειών από φορείς, πολίτες και συμπατριώτες του, ο Ιωακείμ αποκαταστάθηκε ηθικά από την Εκκλησία της Ελλάδος το 2021, όπως συνέβη νωρίτερα για τους άλλους δύο Μητροπολίτες που συμμετείχαν στο ΕΑΜ, Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιο.
Παντοκράτορας Ζακύνθου

Ο Παντοκράτορας είναι πεδινός οικισμός της Ζακύνθου. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 65 μέτρων, στις χαμηλές πλαγιές του όρους Μεγάλο Βουνό. Βρίσκεται σε απόσταση 10 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της πόλης της Ζακύνθου και περίπου 4 χιλιόμετρα δυτικά του τουριστικού θερέτρου του Λαγανά. Μέχρι την 28η Αυγούστου 1912 ονομαζόταν Πισυνόντα -ονομασία που διορθώθηκε τότε σε Πεισινώντας- ενώ στις 5 Μαΐου 1915 έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 925 μόνιμοι κάτοικοι.

 Σήμερα αποτελεί έδρα τόσο της Κοινότητας Λαγανά όσο και της Δημοτικής Ενότητας Λαγανά του «Καλλικρατικού» Δήμου Ζακύνθου. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» υπήρξε η έδρα τόσο του Δήμου Λαγανά όσο και του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε, και ήδη από την 28 Αυγούστου 1912, την Κοινότητα Παντοκράτορα (πρώην Πεισινώντα). Για τον ομώνυμο οικισμό στην Πρέβεζα, δείτε: Παντοκράτορας Πρέβεζας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ο Παντοκράτορας στο χάρτη. toponavigator.com. Ανακτήθηκε: 06/07/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παντοκράτορα Ζακύνθου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Παντοκράτορα Ζακύνθου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Λαγανά. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 06/07/2020.
Παναγιώτης Πουλίτσας

Ο Παναγιώτης Πουλίτσας (Γεράκι Λακωνίας, 9 Σεπτεμβρίου 1881 - Αθήνα, 16 Ιανουαρίου 1968) ήταν Έλληνας ανώτατος δικαστικός, πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και προσωρινός πρωθυπουργός της Ελλάδας.

 Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αφού άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου για πέντε χρόνια, διορίστηκε δικαστής κατόπιν διαγωνισμού το 1907, υπηρετώντας αρχικά ως πρωτοδίκης και στη συνέχεια ως εφέτης σε διάφορες ελληνικές πόλεις. Συμπλήρωσε τις νομικές σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου και κατόπιν υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Έγινε στη συνέχεια πρόεδρος Εφετών στην Αθήνα και το 1932 διορίστηκε σύμβουλος Επικρατείας, ενώ το 1943 έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση που κράτησε ως το 1951.Στις πρώτες μετά την απελευθέρωση βουλευτικές εκλογές του 1946 και ως τη σύγκληση της Βουλής, διετέλεσε πρόεδρος της κυβέρνησης που συγκροτήθηκε και που στηριζόταν από τα ηγετικά στελέχη του Λαϊκού κόμματος. Η πρωθυπουργία αυτή διάρκεσε μόλις 14 ημέρες (4 έως 18 Απριλίου 1946) (Κυβέρνηση Παναγιώτη Πουλίτσα 1946).Πέντε χρόνια αργότερα, στις εκλογές του 1951, ο Παναγιώτης Πουλίτσας εξελέγη βουλευτής Αθήνας με το κόμμα του Ελληνικού Συναγερμού.Ήταν μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1947 και έγινε πρόεδρός της το 1957. Υπήρξε και πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας καθώς και της Εταιρείας Βυζαντινών σπουδών. Δημοσίευσε σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά νομικές μελέτες και έγραψε το βιβλίο «Σχέσεις Πολιτείας και Εκκλησίας».Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος και διακρίθηκε γενικά για το ήθος του, την ακεραιότητά του και την αυστηρή του αντικειμενικότητα. Εγγονός του (γιος της κόρης του Αμαλίας) είναι ο Δημήτρης Ρέππας, βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ.
Γκίτι ουντ Έρικα

Οι Γκίτι ουντ Έρικα (γερμ. Gitti und Erika ή Gitti und Erica) είναι ντουέτο της Γερμανικής ελαφράς μουσικής. Ιδρύθηκαν στη δεκαετία του 1970 και λόγω ανασύνθεσης έχουν δύο ονόματα.

 Η πρώτη σύνθεση του ντουέτου αποτελείτο από τις αδελφές Γκίττι (βαφτιστικό Μπριγκίττε Γκέτς, γερμ. Brigitte Goetz, γενν. 17 Ιανουαρίου 1958) και Έρικα (γερμ. Erica Bruhn, γενν. 17 Ιουλίου 1956). Το 1972 πήραν μέρος σε ραδιοφωνικό μουσικό διαγωνισμό, όπου και ανακαλύφθηκε το ταλέντο τους. Το 1975 άρχισαν να κυκλοφορούν δίσκους. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και τιμήθηκαν με διάφορα σημαντικά βραβεία. Το ντουέτο άλλαξε σύνθεση το 1990, και η Έρικα Μπρουν αντικαταστάθηκε από την Έρικα (Γιανίν Όλσεν, γερμ. Janine Ohlsen). Ένα χρόνο αργότερα, το ντουέτο αποκαταστάθηκε και έκτοτε εμφανίζεται στην αρχική του σύσταση. 1975: Ein bisschen süß, ein bisschen bitter 1976: Mädchen aus dem Odenwald 1976: Kornblumenwalzer 1977: Heidi 1978: Aus Böhmen kommt die Musik 1978: Solange die Kapelle spielt 1979: Captain Future 1980: Ciao, Marco, ciao! 1983: Tao Tao 1984: Alice im Wunderland 1984: Patrik Pacard 1985: Non è vero / Oliver Maass 1987: Lieder die von Herzen kommen 1989: Addio Angelo 1990: Solang noch rote Rosen blühn 1991: Mein Schatz das ist ein Feuerwehrmann 1991: Ich bin immer für Dich da 1992: Johnny (Gitti Goetz) 1993: Der rote Wein von Angelo 1995: Einsamer Abend am Strande 1996: Manolito 1996: Ave Maria 2000: Für immer jung 2006: Liebe auf Zeit 2009: Feste Feiern 2011: Wolkenlose Gefühle 2011: Denke an mich 2011: Es muss nicht gleich Champagner sein 1976: Sonne im Herzen 1977: Heidi 1978: Heidi und Peter 1980: Zwei Mädchen zum Verlieben 1982: Lieder aus Böhmen und Bayern 1982: So sind wir 1984: Ein Dankeschön an unsre Freunde 1985: Mal das Glück für mich 1986: Same / Alternativ auch Real Songs 1987: Musik kennt keine Grenzen 1987: Weihnachten zu Hause 1988: Laß mir Liebe da 1989: Solang' noch rote Rosen blüh'n 1991: Liebe öffnet alle Türen 1991: Soundtrack Hans im Glück 1992: Die Brücke zum Glück 1996: Ich hab' Dich lieb 1996: Manolito 2000: Für immer jung 2004: Sehnsucht findet ihren Weg 2006: Liebe auf Zeit 2006: Es ist nie zu spät 2011: Wolkenlose GefühleLady LilyPatrik Pacard / Alice In Wonderland - (Single, Maxi, 1984) Blade Runner (7", 1985) Non È Vero / Oliver Maass (Single, 1985) Get Out Of My Life (Maxi) 1986 Boogie Woogie Baby (Single, Maxi, 1987) Cash Machine (12", Maxi, 1987) Get Out Of My Life (CD, Album, 1987) Lady Lily (CD, Album, 1987) Hans Im Glück (1991) επίσημη ιστοσελίδα
Ώρα στην Τουρκία

Η ώρα στην Τουρκία είναι η ώρα Άπω Ανατολικής Ευρώπης (UTC+03:00). Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου μέχρι την επιστροφή της στην EET τον Οκτώβριο του 2017. Στις 28 Οκτωβρίου 2018 η Τουρκία θα επιστρέψει στην Ώρα Ανατολικής Ευρώπης.

 Μέχρι το 2016 είχε την ίδια ώρα με την Ελλάδα, και χρησιμοποιούσε την ώρα Ανατολικής Ευρώπης. Ωστόσο, αποφασίστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 να χρησιμοποιηθεί η θερινή ώρα όλη τον χρόνο, και πλέον χρησιμοποιεί την ζώνη ώρας UTC+03:00. Ακόμη, λόγω των τουρκικών προεδρικών εκλογών του 2015, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε αποφασίσει να παρατείνει την θερινή ώρα για δύο εβδομάδες, με αποτέλεσμα η θερινή ώρα να τελειώσει στις 8 Νοεμβρίου 2015. Τον Οκτώβριο του 2017, η τουρκική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι ξεκινώντας από τις 28 Οκτωβρίου 2018 η χώρα θα επιστρέψει στην EET, αλλά αυτή η απόφαση ανεστράφη τον Νοέμβριο του 2017.