IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
The Wake of Magellan

Το The Wake of Magellan είναι το δέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Επανεκδόθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2002 από την "SPV/Steamhammer" με επιπλέον κομμάτια το "This is Where You Should Be" και την ακουστική εκτέλεση του "Desiree" και στις 18 Μαΐου 2010 από την "Ear Music" με τις ακουστικές εκτελέσεις του "Desirée" και του "Stay". Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο συμμετείχε ο τραγουδιστής Ζακ Στίβενς. Σκαρφάλωσε στην ενδέκατη θέση των γερμανικών τσαρτ και κατάφερε να μπει στους καταλόγους επιτυχιών της Ολλανδίας και της Ελλάδας.

 Ο δίσκος έχει κοινό στιχουργικό περιεχόμενο ("concept άλμπουμ") και παρουσιάζει μία ιστορία βασισμένη σε δύο πραγματικά γεγονότα. Το πρώτο συνέβη έναν χρόνο πρις τις ηχογραφήσεις του δίσκου, όταν ο καπετάνιος ενός φορτηγού πλοίου αποφάσισε να πετάξει τρεις Ρουμάνους λαθρεπιβάτες στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ένας τέταρτος λαθρεπιβάτης σώθηκε από ένα μέλος του πληρώματος του πλοίου. Το δεύτερο γεγονός αναφέρεται στην Ιρλανδή δημοσιογράφο Βερόνικα Γκουέριν η οποία δολοφονήθηκε από καρτέλ ναρκωτικών προσπαθώντας να καταπολεμήσει την διακίνηση στην χώρα της. Τα γεγονότα αυτά ενώνονται στους στίχους του άλμπουμ στην ιστορία ενός γέρου Ισπανού ναύτη, ο οποίος αποφάσισε να αυτοκτονήσει πλέοντας με την βάρκα του στην θάλασσα μέχρι αυτή να βυθιστεί, θεωρώντας αυτή του την πράξη ως αξιέπαινη και ηρωική. Λίγο μετά, βρέθηκε σε μία μεγάλη τρικυμία, κάτι που τον ώθησε να πιστέψει ότι το τέλος του πλησιάζει. Παρ' όλα αυτά, προσπάθησε να σώσει την ζωή του ενός λαθρεπιβάτη που βρήκε να κολυμπάει μέσα στο νερό. Αφού κατάφερε να τον σώσει και να επιστρέψει ασφαλής στην στεριά, συνειδητοποίησε ότι κάθε ζωή και κάθε στιγμή αυτής, είναι πολύτιμες. 1. The Ocean (J.Oliva, O'Neill) - 1:33 2. Welcome (J.Oliva, O'Neill) - 2:11 3. Turns to Me (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 6:01 4. Morning Sun (J.Oliva, O'Neill, Caffery) - 5:49 5. Another Way (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 4:35 6. Blackjack Guillotine (J.Oliva, O'Neill, Caffery) - 4:33 7. Paragons of Innocence (J.Oliva, O'Neill) - 5:33 8. Complaint in the System (Veronica Guerin) (J.Oliva, O'Neill) - 2:37 9. Underture (J.Oliva, O'Neill) - 3:52 10. The Wake of Magellan (J.Oliva, O'Neill, Caffery, Middleton) - 6:10 11. Anymore (J.Oliva, O'Neill) - 5:16 12. The Storm (J.Oliva, O'Neill) - 3:45 13. The Hourglass (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 8:05 The Wake of Magellan (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 15 Σεπτεμβρίου 1997 Το "The Wake of Magellan" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ζακ Στίβενς - φωνητικά Κρις Κάφερι - κιθάρα Αλ Πιτρέλλι - κιθάρα Τζόνι Λι Μίντλτον - μπάσο Τζον Όλιβα - πλήκτρα, φωνητικά Τζεφ Πλέιτ - τύμπανα The Wake of Magellan - Savatage | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Savatage - The Wake of Magellan (album review ) | Sputnikmusic Savatage - The Wake of Magellan - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Savatage - The Wake of Magellan - Metal Storm
Αλέκος Ράντος

Ο Αλέξανδρος (Αλέκος) Ράντος (Κατερίνη, 29 Οκτωβρίου 1966) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα, κυρίως γνωστός από τη θητεία του στον Ολυμπιακό την περίοδο των λεγόμενων «πέτρινων χρόνων» της ομάδας. Συγκαταλεγόταν στους ποιοτικότερους τερματοφύλακες της γενιάς του, με σήμα κατατεθέν τις εντυπωσιακές εκτινάξεις, αλλά ήταν από τους πιο άτυχους παίκτες την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, με την καριέρα του να σημαδεύεται από δεκάδες σοβαρούς τραυματισμούς και χειρουργεία. Παρ' όλα αυτά, στο τέλος της διαδρομής του με την ομάδα του Πειραιά ευτύχησε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1997 και 1998, τα πρώτα της εποχής Κόκκαλη) αν και είχε πλέον χάσει τη θέση του βασικού. Σήμερα είναι προπονητής τερματοφυλάκων του Ολυμπιακού, θέση που κατέχει από το 2005, με εξαίρεση ένα μικρό διάλειμμα τριών μηνών το 2012.

 Ο Αλέκος Ράντος ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πιερικού Κατερίνης, ομάδα της γενέτειράς του, στην οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στον Πιερικό παρέμεινε για αρκετά χρόνια πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, οι οποίες κίνησαν το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της Ελλάδας. Τελικά, το καλοκαίρι του 1988 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, στον οποίο και παρέμεινε για μια δεκαετία, μέχρι το καλοκαίρι του 1998. Στα δέκα χρόνια που πέρασε στην ομάδα του Πειραιά, είχε να παλέψει με αξιόλογους τερματοφύλακες για τη θέση του βασικού, όπως ο Ηλίας Ταληκριάδης, ο Φότο Στρακόσια και, αργότερα, ο νεαρός Δημήτρης Ελευθερόπουλος. Κύριο χαρακτηριστικό του Ράντου ως τερματοφύλακα ήταν οι θεαματικές εκτινάξεις. Επίσης, είχε καλές τοποθετήσεις κάτω από τα δοκάρια και άγνοια κινδύνου, καθώς δεν δίσταζε να βουτήξει ανάμεσα σε πόδια αμυνόμενων και επιτιθέμενων προκειμένου να αποκρούσει τη μπάλα. Ωστόσο, οι δεκάδες τραυματισμοί που είχε δεν του επέτρεψαν ποτέ να φτάσει στο επίπεδο που μπορούσε. Συνήθως ξεκινούσε τη σεζόν ως βασικός, αλλά κάποιος τραυματισμός τον έβγαζε εκτός μάχης.Συγκεκριμένα, με τον Ολυμπιακό ο Ράντος πραγματοποίησε 71 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, 19 στο κύπελλο Ελλάδας καθώς και 6 εμφανίσεις σε παιχνίδια Ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Επίσης, με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε και κέρδισε δύο φορές το πρωτάθλημα Ελλάδας, το 1997 και το 1998. καθώς επίσης και δύο κύπελλα Ελλάδας (1990, 1992). Μετά τη θητεία του στον Ολυμπιακό, ο Αλέκος Ράντος αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Πανελευσινιακό, ​ και στη συνέχεια στον ΠΑΣ Γιάννινα αλλά και τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, με αξιόλογη παρουσία. Μετά το τέλος της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής, ο Ράντος συνέχισε την ενασχόλησή του με το άθλημα από το πόστο του προπονητή τερματοφυλάκων. Αρχικά, εργάστηκε σε αυτή τη θέση στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ενώ από το 2005 μέχρι σήμερα είναι ο προπονητής τερματοφυλάκων του Ολυμπιακού, με εξαίρεση μία σύντομη τρίμηνη απομάκρυνσή του από την ομάδα κατά τη διάρκεια του 2012. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1997, 1998 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1990, 1992 Το προφίλ του Αλέκου Ράντου στο eurosport.com Το προφίλ του Αλέκου Ράντου στο transfermarkt.co.uk
Αντισθένης

Ο Αντισθένης ο νεότερος, (αρχ. Ἀντισθένης, 444 π.Χ. - 365 π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της σχολής των Κυνικών Φιλοσόφων. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 444 π.Χ. Υπήρξε αρχικά μαθητής του Γοργία και στη συνέχεια του Σωκράτη.

 Ο Αντισθένης ήταν γιος του Αντισθένη, ενός Αθηναίου, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Πολέμησε στη Μάχη της Τανάγρας (426 π.Χ.). Είχε τη φήμη εγκρατούς ανθρώπου. Κυκλοφορούσε στην αγορά, φορώντας μόνο έναν τρίβωνα, ένα σακούλι στον ώμο και κρατούσε ένα ραβδί. Περιφρονούσε κάθε άνεση και κοινωνική συμβατικότητα, σαν τον Διογένη από τη Σινώπη που υπήρξε και μαθητής του. Αυτός και οι μαθητές του ονομάστηκαν Κυνικοί. Συνήθιζε να λέει “Η αληθινή αρετή δεν έχει ανάγκη από τίποτα. Ούτε νόμων ανάγκη έχει ο σοφός που δρα και φέρεται σύμφωνα με την κρίση του. Οι νόμοι είναι για τους πολλούς και τους μέτριους και όχι για τους Εκλεκτούς”. Στις διαλεκτικές συζητήσεις δοκίμαζε να ανατρέψει τον ορισμό του Σωκράτη για τις γενικές έννοιες. Καταπολεμούσε, δηλαδή, την περί ιδεών θεωρία του Πλάτωνα, και παραδεχόταν σαν πραγματικό μόνο το επί μέρους. Μονάχα αυτό που βλέπουμε, αγγίζουμε ή άλλως πως αισθανόμαστε υπάρχει πραγματικά (αισθησιοκρατική διδασκαλία).Οι γενικές έννοιες, κατά τον Αντισθένη, είναι ανύπαρκτες (ίππον μεν ορώ, ιππόττητα δε ουκ ορώ). Κάθε, δε, έννοια εννοεί ένα μόνο πράγμα. Από εδώ συνάγει ο φιλόσοφος ότι δεν μπορεί να αποδοθεί διαφορετική έννοια σε κανένα υποκείμενο και οι μόνες, σωστές, κρίσεις είναι οι ταυτολογικές (Α εστίν Α). Δεν είναι ορθό, κατά τον Αντισθένη, να λέγεται, φεριπείν, «Ο χρυσός είναι ξανθός» αλλά «Ο χρυσός είναι χρυσός», όπως, επίσης, δεν είναι ορθό το: «Ο άνθρωπος είναι θνητός» αλλά «Το θνητό είναι θνητό». Γι’ αυτόν τον λόγο ο Αντισθένης απέρριπτε και τον ορισμό που στηρίζεται πάνω στα ουσιώδη γνωρίσματα. Τα διδάγματα αυτά πρόθυμα ασπάσθηκαν οι Κυνικοί. Και από αυτά πηγάζει η τάση των Κυνικών να κάνουν τους εαυτούς των τελείως ανεξάρτητους από τις ανάγκες του έξω κόσμου, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις ανάγκες τους, ασκούμενοι να υπομένουν κάθε στέρηση και κάθε πόνο, και θεωρώντας τις απολαύσεις και ιδιαίτερα την ηδονή μέγιστα κακά.
Φανταστικά Ζώα και πού Βρίσκονται (ταινία)

Το Φανταστικά Ζώα και πού Βρίσκονται (αγγλικά: Fantastic Beasts and Where to Find Them) είναι μια ταινία φαντασίας 2016 σε σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Γέιτς. Πρόκειται για μια επέκταση του κόσμου των μάγων από τη σειρά ταινιών του Χάρι Πότερ που δημιουργήθηκε και γράφτηκε από την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ στο ντεμπούτο της σε σεναριογραφία και εμπνευσμένο από το βιβλίο της με το ίδιο όνομα του 2001. Στην ταινία πρωταγωνιστή ο Έντι Ρέντμεϊν ως Νιούτ Σκαμάντερ, μαζί με τους Κάθριν Γουότερστον, Άλισον Σούντολ, Έζρα Μίλερ, Σαμάνθα Μόρτον, Τζον Βόιτ, Κάρμεν Ετζόγκο, Ρον Πέρλμαν, Κόλιν Φάρελ σε υποστηρικτικούς ρόλους. Είναι η πρώτη δόση στη σειρά Φανταστικά Ζώα και η ένατη συνολικά στο Κόσμο της Μαγείας της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Μία συνέχεια της ταινίας με τίτλο "Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ" κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 16 Νοεμβρίου 2018.

 Κρατώντας μια μυστηριώδη δερμάτινη βαλίτσα στο χέρι του, ο Νιούτ Σκαμάντερ, ένας νεαρός ακτιβιστής μάγος από την Αγγλία, επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη στον δρόμο του για την Αριζόνα. Μέσα στην εκτεταμένη βαλίτσα του, κρύβει μια μεγάλη ποικιλία από διαφορετικά, μαγικά πλάσματα που υπάρχουν ανάμεσα μας, που κυμαίνονται από μικροσκοπικά, κλαδευμένα, μέχρι μεγαλοπρεπή και τεράστια. Είναι η μέση της δεκαετίας του '20 και οι χρόνοι είναι συγκλονισμένοι, καθώς η ήδη εύθραυστη ισορροπία της μυστικότητας μεταξύ του αόρατου κόσμου των μάγων και των απλών "Άμαγων" ανθρώπων που το συνέδριο MACUSA αγωνίζεται να διατηρήσει, κινδυνεύει να αποκαλυφθεί. Εν τω μεταξύ, οι φωνές εναντίον της μαγείας συνεχίζουν να αυξάνονται με τις καθημερινές διαμαρτυρίες υπό την ηγεσία της Mary Lou Barebone και τροφοδοτούνται από τις αυξανόμενες καταστροφές που αποδίδονται σε έναν σκοτεινό μάγο, τον Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ. Την ίδια στιγμή, με μια συστροφή της τύχης, η πολύτιμη βαλίτσα του Νιούτ θα αλλάξει με εκείνη του επίδοξου αρτοποιού Άμαγου, Τζέικομπ Κοβάλσκι, ενώ η υποβαθμισμένη Auror, Τίνα Γκόλντστεϊν, συλλαμβάνει τον Νιούτ επειδή είναι μη εγγεγραμμένος μάγος. Καθώς τα πράγματα χειροτερεύουν, η βαλίτσα του Νιούτ στα χέρια του Τζέικομπ μένει εκτεθημένη και πολλά από τα μαγικά πλάσματα βγαίνουν στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Έντι Ρέντμεϊν ως Νιούτ Σκαμάντερ Κάθριν Γουότερστον ως Πορπεντίνα "Τίνα" Γκόλντστιν Ντάν Φόγκλερ ως Τζέικομπ Κοβάλσκι Άλισον Σούντολ ως Κουίνι Γκόλντστιν Έζρα Μίλερ ως Credence Barebone Σαμάνθα Μόρτον ως Mary Lou Barebone Τζον Βόιτ ως Henry Shaw, Sr Κάρμεν Ετζόγκο ως Seraphina Picquery Ρον Πέρλμαν ως Γκνάρλακ Κόλιν Φάρελ ως Πέρσιβαλ Γκρέιβς Τζόνι Ντεπ ως Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ Με προϋπολογισμό 180 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία Φανταστικά Ζώα και που Βρίσκονται έκανε άνοιγμα τριημέρου με 219.9 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό και καναδέζικο box office έφτασαν τα 234 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 580 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 814 εκατομμύρια δολάρια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Fantastic Beasts and Where to Find Them στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Φανταστικά Ζώα και πού Βρίσκονται στο IMDb
Άνω Πυξάρι Δράμας

Το Πυξάρι είναι μικρός οικισμός της Δημοτικής Ενότητας Νικηφόρου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμου Παρανεστίου της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Η δημοτική κοινότητα Ανω Πυξαρίου, που περιλαμβάνει και τους οικισμούς Γύρος, Τείχος και Ψηλόκαστρο, το 2021 είχε 71 κατοίκους. Το Πυξάρι βρίσκεται σε υψόμετρο 277 μέτρων.

 Το χωριό ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα τον καιρό της τουρκοκρατίας. Μετά τον Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Πυξαρίου εκδιώχθηκε στην Τουρκία, ενώ οι Έλληνες πρόσφυγες φιλοξενούνταν στο χωριό. Το 1927 το όνομα του χωριού πήρε τη σημερινή του ονομασία. Το 1928 το χωριό ήταν απόλυτα προσφυγικό με συνολικά 236. άτομα. Στο Πυξάρι βρίσκεται το ιστορικό «Γεφύρι της Δράμας», για το οποίο υπάρχει και δημοτικό τραγούδι για τον Ντέμπρελη Χασάν, τοπικό ήρωα από τα τέλη του 19ου - αρχές του 20ού αιώνα.
Αχμέντ Μοχάμεντ Μοχάμουντ

Ο Αχμέτ Μοχάμετ Μαχαμούντ Σιλάνγιο (Ahmed Mohamed Mahamoud "Silanyo", σομαλικά: Axmed Maxamed Maxamuud "Siilaanyo"}}, αραβικά: احمد محمد محمود سيلانيو) είναι Σομαλός πολιτικός και πρόεδρος του Κόμματος Ειρήνης, Ενότητας και Ανάπτυξης (Kulmiye). Εξελέγη πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου κράτους Σομαλιλάνδη το 2010 και κυβέρνησε ως το 2017. Το κράτος διεκδικείται εξ ολοκλήρου από τη Σομαλία.

 Ο Σιλάνγιο προέρχεται από την σημαντική φατρία Ισαάκ του υποφύλου Χαμπάρ Τζέκλο. Από το 1946 ως το 1957 παρακολούθησε μαθήματα σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στις πόλεις Σικχ και Αμούντ στα βορειοδυτικά της Σομαλίας. Την περίοδο 1958-1960 πέτυχε στις εξετάσεις για το GCE στο Λονδίνο και εν συνεχεία φοίτησε στο κολέγιο του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, από όπου απέκτησε τιμητικό πτυχίο Μπάτσελορ στα Οικονομικά (1960-63). Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στις οικονομικές επιστήμες στο ίδιο πανεπιστήμιο, το 1966. Υπηρέτησε ως υπάλληλος στο υπουργείο σχεδιασμού και συντονισμού στο Μογκαντίσου την περίοδο από το 1965 ως το 1969. Εν συνεχεία χρημάτισε υπουργός στο εν λόγω χαρτοφυλάκιο (1969-1973), υπουργός εμπορίου (1973-1978 και1980-1982), καθώς επίσης και επικεφαλής της Εθνικής Οικονομικής Επιτροπής (1978-1980). Ήταν επίσης ο μακροβιότερος πρόεδρος του Σομαλικού Εθνικού Κινήματος, στο παράρτημα του Ηνωμένου Βασιλείου, από το 1982 ως το 1990. Το 1993 έγινε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Σομαλιλάνδης, αξίωμα που διατήρησε ως το 1997. Ακολούθησε η θητεία του στο υπουργείο οικονομικών για την περιοχή της Σομαλιλάνδης (1997-1999), διάστημα κατά το οποίο ξεκίνησε την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων για την οικονομία. Το 1999 και για έναν χρόνο εργάστηκε ως υπουργός σχεδιασμού και συντονισμού, για να παραιτηθεί το 2001. Ο Σιλάνγιο διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα με την αντιπολίτευση και έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Ιουνίου 2010. Εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 49,94 % των ψήφων. Ο έως τότε πρόεδρος, Νταχίρ Ριγιάλε Καχίν, είχε λάβει 33%. Ο Σιλάνγιο ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Ιουλίου 2010. Παρέμεινε πρόεδρος ως τις 13 Δεκεμβρίου 2017, οπότε τον διαδέχθηκε ο Μιουζ Μπίχι Αμπντί.
Σμόλαντ

Το Σμόλαντ (σουηδικά: Småland‎, προφορά: [ˈsmǒːland]) είναι ιστορική επαρχία στη νότια Σουηδία. Το Σμόλαντ συνορεύει με το Μπλεκίνιε, την Σκάνια, το Χάλαντ, το Βέστεργκετλαντ, το Έστεργκετλαντ και το νησί Έλαντ στη Βαλτική Θάλασσα. Το όνομα Σμόλαντ σημαίνει "μικρά εδάφη". Το υψηλότερο σημείο στο Σμόλαντ είναι το Τομταμπάκεν, στα 377 μέτρα (1.237 πόδια). Έχει συνολική έκταση, παρόμοιο με το Βέλγιο.

 Από το 1772, οι Σουηδοί/ές Πρίγκιπες/ίσσες φέρουν τον τίτλο του/ης Δούκα/ισσας από διάφορες επαρχίες και είναι αποκλειστικά μόνο ονομαστικός τίτλος. Πρίγκιπας Ερρίκος (1275), επίσης Δούκας του Σβίαλαντ Διάδοχος Πρίγκιπας Ερρίκος (1557–1560) Πρίγκιπας Κάρολος Γουσταύος (1782–1783) Πρίγκιπας Λένναρτ (1909–1932) Visit Småland - Official tourist site (Kronoberg and Jönköping counties) Eastern Småland and Öland Αρχειοθετήθηκε 2021-06-16 στο Wayback Machine. - Official tourist site (Kalmar County) VisitSweden Αρχειοθετήθηκε 2017-01-12 στο Wayback Machine. - Sweden's official website for tourism and travel information Travel Smaland Αρχειοθετήθηκε 2012-11-11 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Småland στο Wikimedia Commons
Ντούσαν Μάτιτς

Ο Ντούσαν Μάτιτς (σερβικά: Душан Матић), (31 Αυγούστου 1898 - Βελιγράδι, 12 Σεπτεμβρίου 1980 ) ήταν ποιητής, φιλόσοφος, μεταφραστής, μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και συγγραφέας, ένας από τους ιδρυτές του υπερρεαλισμού στη λογοτεχνία της Σερβίας. Ήταν ποιητής με πνευματικές και φιλοσοφικές αναζητήσεις. Εργάστηκε ως καθηγητής γυμνασίου πριν από τον πόλεμο, μετά τον πόλεμο εργάστηκε στην Ακαδημία θεάτρου κινηματογράφου και τηλεόρασης του Βελιγραδίου. Ένα σύντομο χρονικό διάστημα μετά τον πόλεμο ήταν στη συντακτική επιτροπή της «Prosveta». Ως καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δίδαξε για 13 χρόνια θα αποσυρθεί.

 Γεννήθηκε στην Ćupriji και σπούδασε στη Γκρενόμπλ τη Νίκαια, το Παρίσι, και στο Βελιγράδι. Ως νέος άνθρωπος, επέζησε στην υποχώρηση μέσω της Αλβανίας του σερβικού στρατού και λαού γνωστής σαν Αλβανικός Γολγοθάς. Ήταν συντελεστής σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. Τα δοκίμια του χαρακτηρίζονται από ακρίβεια της έκφρασης, μεγάλη πολυμάθεια και υφολογική σαφήνεια. Στην αρχή του πολέμου συνελήφθη και πέρασε μεγάλο χρόνο στο στρατόπεδο της Μπάνιτσα. Έκδωσε το πρώτο του βιβλίο το 1952 και την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1954. Το 1970 έγινε μέλος της Σερβικής ακαδημίας επιστημών και τεχνών. „Положај надреализма у друштвеном процесу“ са Оскаром Давичом и Ђ.Костићем „Глуво доба“ са Александром Вучом (1940) „Један вид француске књижевности“ (1952) Књига песама „Багдала“ (1954) „Буђење материје“ - песме (1959) „Лажа и паралажа“ (1962) Избор раније објављених текстова (1966) „Књига ритуала" „Прошлост дуго траје“ (1977) велики број есеја, филозофских расправа, критика и сценарија за радио емисије Βιογραφία στην ιστοσελίδα του САНУ
Πράσινο Αριστερό Κόμμα

Το Yeşil Sol Parti (Πράσινο Αριστερό Κόμμα) ή YSP είναι πολιτικό κόμμα στην Τουρκία που ιδρύθηκε στις 25 Νοεμβρίου 2012. Το σύμβολό του αποτελείται από ένα δέντρο με μωβ κορμό που σχηματίζει μια ανθρώπινη φιγούρα, την κόμη που αποτελείται από μεμονωμένα πράσινα φύλλα και τον κίτρινο ήλιο που σχηματίζει το κεφάλι της ανθρώπινης φιγούρας στο κέντρο της κόμης.

 Το YSP, που παλαιότερα ονομαζόταν Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi (Κόμμα Πράσινου και Αριστερού Μέλλοντος), ιδρύθηκε από τη συγχώνευση του Eşitlik ve Demokrasi Partisi (Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας) και του Yeşiller Partisi (Πράσινο Κόμμα). Αυτοπροσδιορίζεται ως πράσινο κόμμα με αριστερές-φιλελεύθερες ιδέες. Το 2014, το κόμμα υποστήριξε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς ως υποψήφιο πρόεδρο στις τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2014. Υποστήριξαν επίσης το HDP στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2015. Στο Δεύτερο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος στις 2 Απριλίου 2016, το κόμμα άλλαξε το όνομά του σε Yeşil Sol Partisi (YSP). Το σημερινό λογότυπο του κόμματος οφείλεται στην απόφαση που ελήφθη στο Δεύτερο Έκτακτο Συνέδριο στις 16 Οκτωβρίου 2022 Ο Ντεμιρτάς πρότεινε αργότερα ότι σε περίπτωση πιθανής απαγόρευσης του HDP, όλοι οι υποψήφιοι της κοινοβουλευτικής ομάδας του HDP θα κατέβαιναν στο όνομα του YSP στις βουλευτικές εκλογές του 2023. Με την απόφαση της 24ης Μαρτίου 2023, το HDP, το Emekçi Hareket Partisi (Κόμμα Εργατικού Κινήματος) και το Toplumsal Özgürlük Partisi (Κόμμα Κοινωνικής Ελευθερίας) αποφάσισαν να κατέλθουν στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές ενωμένοι στις λίστες του YSP, προκειμένου να ενισχύσουν τη συμμαχία Millet İttifakı (Συμμαχία του Έθνους) του ηγέτη της αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Ως εκ τούτου, το YSP αντιμετωπίζεται ως κόμμα-κλειδί για τις προεδρικές εκλογές του 2023. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Green Left Party στο Wikimedia Commons
Πρώτος γύρος προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΑΦΚ)

Ο Πρώτος γύρος των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΑΦΚ αποτελούνταν από τις εθνικές ομάδες που κατέκτησαν την 28η ως την 45η θέση στην κατάταξη της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Το πρώτο σκέλος έλαβε χώρα στις 29 Ιουνίου και το δεύτερο στις 2 και 3 Ιουλίου.

 Οι ομάδες τοποθετήθηκαν σε δύο γκρουπ: στο γκρουπ 1 που συμπεριλαμβάνει τις ομάδες που έχουν από την 28η ως την 35η θέση στην κατάταξη της ΑΦΚ και στο στο γκρουπ 2 που συμπεριλαμβάνει τις ομάδες που έχουν από την 36η ως την 45η θέση. Η Μαλαισία προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο μέσω του εκτός έδρας γκολ (4-4 συνολικό σκορ). Το Μπανγκλαντές προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 3-0. Το Λάος προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 8-6. Οι Φιλιππίνες προκρίθηκαν στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 5-1. Η Παλαιστίνη προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 3-1. Το Βιετνάμ προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 13-1. Το Νεπάλ προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 7-1. Το Μιανμάρ προκρίθηκε στο δεύτερο γύρο με συνολικό σκορ 2-1. Results and schedule (έκδοση FIFA.com) Αρχειοθετήθηκε 2011-12-04 στο Wayback Machine. Results and schedule (έκδοση the-AFC.com)
Αλώνι Πρέβεζας

Το Αλώνι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σκιαδά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λούρου, του δήμου Πρέβεζας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρέβεζας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Μέχρι το 1963 ο οικισμός ονομαζόταν Κάμπος.

 Το Αλώνι είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Πρεβέζης. Βρίσκεται κοντά στους δυτικούς πρόποδες των Θεσπρωτικών Ορέων και στις ανατολικές όχθες του Αχέροντα, πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Ιωαννίνων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. της Πρέβεζας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 ως Κάμπος και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σκιαδά του νομού Πρεβέζης. Το 1963 μετονομάστηκε σε Αλώνι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σκιαδά και προσαρτήθηκε στον δήμο Λούρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λούρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πρέβεζας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ελικώνας Βοιωτίας

Ο Ελικώνας (ή Ζερίκια και Ζερίκι) είναι χωρίο του νομού Βοιωτίας, χτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρων σε ένα μικρό οροπέδιο του Ελικώνα. Πρόκειται για το ορεινότερο χωριό του Ελικώνα. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Λεβαδέων και έχει μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 31 κατοίκους. Ο Ελικώνας μέχρι το 1953 ονομαζόταν Ζερίκια οπότε και μετονομάστηκε σε Ελικώνα. Είναι ένα από τα χωριά που δημιούργησαν Αρβανίτες έποικοι στην περιοχή, περίπου στα μέσα του 14ου αιώνα.

 Τα Ζερίκια είχαν, όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, αξιόλογες διοικητικές μεταβολές κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής: ΦΕΚ 18Α - 18/10/1835Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Κορωνείας ΦΕΚ 22Α - 18/12/1840Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Κορωνείας και προσαρτάται στο δήμο Πέτρας ΦΕΚ 13Α - 08/05/1858Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Πέτρας και προσαρτάται στο δήμο Διστομίων ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Αττικής και Βοιωτίας από το νομό Βοιωτίας ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Διστομίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ζερικίων ΦΕΚ 223Α - 26/07/1943Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Βοιωτίας από το νομό Αττικής και Βοιωτίας ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953Ο οικισμός μετονομάζεται σε Ελικών ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Ζερίκια ΦΕΚ 20Α - 23/01/1974Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ελικώνος και προσαρτάται στο δήμο Λεβαδέων Ο Ελικώνας υπήρξε μεγάλο χωριό της Βοιωτίας μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950 διατηρούσε πληθυσμό περισσότερο από 1.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 όμως ο πληθυσμός μειώθηκε κατακόρυφα και η μείωση συνεχίστηκε και την επόμενη δεκαετία με αποτέλεσμα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το χωριό είχε σχεδόν ερημώσει. Ο κύριος λόγος της εγκατάλειψης του οικισμού ήταν η αστυφιλία, η φτώχεια του τοπικού πληθυσμού και η απομόνωση καθώς μέχρι την δεκαετία του 1980 δεν υπήρχε δρόμος που να συνδέει το χωριό απευθείας με τη Λιβαδειά. Μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού που το εγκατέλειψαν εγκαταστάθηκαν στη Λιβαδειά σε μία συνοικία κοντά στο κάστρο της πόλης που ονομάζεται Ζαγαράς. Η πορεία του πληθυσμού με τις δραματικές διακυμάνσεις φαίνεται στον παρακάτω πίνακα: Πορεία του πληθυσμού Το χωριό αποτελούσε έδρα κοινότητας, στο διάστημα 1912-1974, οπότε και καταργήθηκε καθώς ο πληθυσμός του χωριού είχε ήδη μειωθεί δραματικά. Με την κατάργηση της κοινότητας το χωριό εντάχθηκε στον δήμο Λεβαδέων. Καθημερινή, Τα χωριά του Ελικώνα Σύλλογος Ελικωνίων Επαρχίας Λιβαδειάς
The Hell of Steel: Best of Manowar

Το The Hell of Steel: Best of Manowar είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1994 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Atlantic Records.Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατέσσερα τραγούδια, τα οποία προέρχονται από τους τρεις δίσκους που κυκλοφόρησαν οι Manowar υπό την σκέπη της Atlantic, τους "Fighting the World", "Kings of Metal" και "The Triumph of Steel". Η αρχική του έκδοση πραγματοποιήθηκε σε μορφή κασέτας, CD και δίσκου βινυλίου, ενώ το 2006 επανεκδόθηκε από την Atlantic Records σε μορφή CD.

 "Fighting the World" – 3:46 "Kings of Metal" – 3:43 "Demon's Whip" – 7:44 "Warrior's Prayer" – 4:20 "Defender" – 6:01 "Crown and the Ring" – 4:46 "Blow Your Speakers" – 3:36 "Metal Warriors" – 3:59 "Black Wind, Fire and Steel" – 5:17 "Hail and Kill" – 5:54 "Power of Thy Sword" – 7:49 "Herz Aus Stahl" – 5:10 "Kingdom Come" – 3:55 "Master of the Wind" – 5:27 The Hell of Steel: Best of Manowar (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1994 Τα τραγούδια του "The Hell of Steel: Best of Manowar" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Έρικ Άνταμς - φωνητικά Ross the Boss - κιθάρα, πλήκτρα Ντέιβιντ Σανκλ - κιθάρα Τζόι Ντι Μάιο - μπάσο Σκοτ Κολούμπους - τύμπανα Κένι Ερλ Έντουαρντς - τύμπανα, κρουστά Manowar - The Hell of Steel - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Hell of Steel: The Best of Manowar - Manowar | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Manowar - Best Of Manowar - The Hell Of Steel at Discogs
Amadou & Mariam

Οι Amadou & Mariam είναι μουσικό ντουέτο από το Μάλι που αποτελείται από τον Amadou Bagayoko (κιθάρα και φωνητικά) και τη Mariam Doumbia (φωνητικά). Το μουσικό ντουέτο είναι γνωστό ως "το τυφλό ντουέτο από το Μάλι" και έχει συνεργαστεί με τον Ισπανό μουσικό Μάνου Τσάο. Το κοινό ενδιαφέρον για τη μουσική ήταν ο λόγος γνωριμίας τους στο Ινστιτούτο Τυφλών Νέων του Μάλι (Institute for the Young Blind). Ο Αμαντού έχασε την όρασή του σε ηλικία 16 ετών ενώ η Μαριάμ έχασε την όρασή της σε ηλικία 5 ετών λόγω ιλαράς, η οποία δεν είχε αντιμετωπιστεί εγκαίρως.

 Το μουσικό ντουέτο ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις τη δεκαετία του 1980 και 1990 με μουσικές συνθέσεις κιθάρας και φωνητικών. Στο τέλος της δεκαετίας του 1990 οι Amadou & Mariam έκαναν μουσική η οποία περιείχε παραδοσιακή μουσική από το Μάλι μαζί με ροκ κιθάρα, Συριακό βιολί, Κουβανική Τρομπέτα, Αιγυπτιακό Νέι, Ινδική τάμπλα και κρουστά ντογκόν. Την περίοδο 1974-1980 ο Αμαντού έπαιζε με το μουσικό συγκρότημα Les Ambassadeurs du Hotel. Το 1980 οι Αμαντού & Μαριάμ παντρεύτηκαν και ξεκίνησαν τη μουσική καριέρα ως μουσικό ντουέτο. Παράλληλα ο Αμαντού συνέχισε τη σόλο καριέρα τρέχοντας το μουσικό πρόγραμμα στο Ινστιτούτο Τυφλών του Μάλι. Το 1985 οι Αμαντού & Μαριάμ άρχισαν να γίνονται διάσημοι παίζοντας μπλουζ από το Μάλι και ξεκίνησαν μουσική περιοδεία στο Μπουρκίνα Φάσο. Το 1986 μετακομίζουν στην Ακτή Ελεφαντοστού όπου ηχογραφούν δίσκους σε κασέτες. Ένας δίσκος από αυτούς ο Sou Ni Tile γίνεται επιτυχία στο Παρίσι, Γαλλία και το το ντουέτο άρχισε να παίζει σε φεστιβάλ σε όλο το κόσμο. Το 2003 συνεργάζονται με το μουσικό Μάνου Τσάο στο άλμπουμ του 2004: Dimanche à Bamako (μεταφράζεται ως Κυριακή στο Μπαμακό). Το 2006 ηχογράφησαν μαζί με τον Herbert Grönemeyer (Γερμανός μουσικό και ηθοποιός - διάσημος στη Γερμανία, Αυστρία και Ελβετία) τον επίσημο ύμνο (Γερμανικά: "Zeit, dass sich was dreht", Αγγλικά: "Celebrate The Day") για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006. Το τραγούδι αυτό έγινε πολύ δημοφιλές στη Γερμανία τον Ιούνιο του 2006. Το 2007-2008 έπαιξαν σε πολλά φεστιβάλ όπως το MEN Arena στο Μάντσεστερ (Manchester Evening News Arena - 30 Ιουλίου 2007), το 2008 στο φεστιβάλ Lollapalooza στο Σικάγο, Ιλλινόις και το Latitude Festival στο πάρκο Henham του Suffolk της Αγγλίας. Το 2008 το τραγούδι Sabali σύμφωνα με το δικτυακό μουσικό περιοδικό Pitchfork Media τοποθετείται 15ο στα 100 καλύτερα τραγούδια της χρονιάς.Το 2010 η αυτοβιογραφία τους στο βιβλίο Away From the Light of Day δημοσιεύτηκε από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο Route Publishing.Στις 11 Ιουνίου του 2010, το μουσικό ντουέτο εμφανίστηκε στη γιορτή έναρξης του Παγκόσμιου Κύπελλου Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική. Se Te Djon Ye (1999-01-26) Sou Ni Tile (1999-06-15) Tjé Ni Mousso (2000-10-19) Wati (album) (2003-04-01) Dimanche à Bamako (μεταφράζεται ως Κυριακή στο Μπαμακό) (2005-08-02) Je pense à toi: Best of (2005-10-25) Zeit, Dass Sich Was Dreht (με τον Herbert Grönemeyer) (2006) Welcome to Mali (2008-11-17) The Magic Couple (2009-07-07) The Twilight Saga: New Moon Soundtrack (2009) – "All I Believe In" Επίσημη ιστοσελίδα (γαλλικά) Amadou & Mariam στο Myspace
Πόδι πήλινου σκεύους με ψαράδες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π5782)

Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π5782 είναι όψιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε κατά τις αρχαιολογικές ανασκαφές που διενήργησε η Βρετανική Σχολή Αθηνών στην Φυλακωπή Μήλου.

 Το κεραμικό με γεωμετρικό σχήμα κυλίνδρου πιστεύεται ότι είναι τμήμα από το πόδι πήλινου σκεύους. Έχει χοντρά τοιχώματα και είναι κοίλο, ενώ φέρει ίχνη από χρώμα και στο εσωτερικό του. Εξωτερικά είναι διακοσμημένο με ζωγραφιά σε κόκκινο και μαύρο χρώμα πάνω σε λευκό φόντο, που εικονίζει μια πομπή ψαράδων. Οι τέσσερις ψαράδες είναι στραμμένοι προς τα δεξιά. Βηματίζουν και κρατούν στα χέρια τους από ένα ψάρι που κρέμεται από την ουρά. Διακρίνεται ένας από τους ψαράδες διότι κρατάει μόνο ένα ψάρι, ενώ με το άλλο χέρι του τακτοποιεί το ρούχο που φοράει. Είναι ντυμένοι με την χαρακτηριστική μυκηναϊκή ποδιά, ενώ και πάλι ξεχωρίζει ο ίδιος ψαράς, διότι η ποδιά του είναι περισσότερη διακοσμημένη από τις άλλες. Η κόμη τους είναι καλά περιποιημένη και πέφτει με μακρές κυματιστές μπούκλες στους ώμους. Τα ψάρια, αν και φαίνονται μικρά, έχουν κεφάλι από δελφίνι. Η ταινία κάτω από τα πόδια τους πιστεύεται ότι παριστάνει τα χαλίκια του ακρογιαλιού. Φύλλα κισσού διακοσμούν τα κενά ανάμεσα στις κεφαλές των ψαράδων. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ψαράδων είναι τα χέρια τους και το τεράστιο μάτι στο μέσο της παρειάς. Το πήλινο πόδι θεωρείται ως η πιο αξιοσημείωτη αγγειογραφία σε κεραμικό του αρχαιολογικού χώρου της Φυλακωπής, του πιο σημαντικού οικισμού της εποχής του χαλκού στο Αιγαίο. Δεν είναι γνωστό σε τι χρησίμευε, αλλά πιστεύεται ότι ήταν το πόδι ενός βάζου, ίσως μιας λύχνου, η οποία γέμιζε με λάδι. Έναν παρόμοιο ψαρά συναντούμε σε ένα δακτυλίδι που φυλάσσεται στο Βρετανικό μουσείο, ενώ η πομπή θυμίζει τους πολεμιστές στον περίφημο κρατήρα από τις Μυκήνες. Ωστόσο η παράσταση ετούτη παραμένει μοναδική ανάμεσα στα έργα μυκηναϊκής τέχνης. Είναι εμπνευσμένη πιθανόν από τοιχογραφίες. Κατατάσσεται στην υστεροκυκλαδική περίοδο, του 16ου αιώνα π.Χ., και στην πρώιμη μυκηναϊκή σχολή. Η απόδοση των σωμάτων ομοιάζει με πολλά άλλα έργα μυκηναϊκής τέχνης, ιδιαίτερα με εικόνες που συναντούμε χαραγμένες σε χρυσά δακτυλίδια της ίδιας εποχής. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 84-85. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Thomas Dinham Atkinson, Βρετανική Σχολή Αθηνών (1904). Excavations at Phylakopi in Melos (1904). Λονδίνο: Published by the Council. σελίδες 123-125 και πίνακας ΧΧΙΙ. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2012.
Μίκαελ Ντένερ

Ο Μίκαελ Ντένερ (αγγλ.: Michael Denner, 5 Νοεμβρίου 1958) είναι Δανός κιθαρίστας της heavy metal μουσικής, γνωστός για την συμμετοχή του σε συγκροτήματα όπως οι Mercyful Fate, King Diamond και Denner / Shermann.

 Ο Ντένερ ξεκίνησε να παίζει κιθάρα σε ηλικία έντεκα ετών και τα πρώτα του συγκροτήματα ήταν οι Lucifers Airship και οι Iron Space. Αφού σχημάτισε τους Star Chaser, το 1979 εντάχθηκε στους Brats, με τους οποίους κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ στις 28 Απριλίου 1980. Αφού αποχώρησε από τους Brats, σχημάτισε τους Danger Zone, με τους οποίους ηχογράφησε δύο ντέμο με την συμμετοχή των King Diamond και Χανκ Σέρμαν. Λόγω της πολύ καλής συνεργασίας τους, ο Ντένερ εντάχθηκε τελικά στους νεοσύστατους Mercyful Fate, με τους οποίους κυκλοφόρησε τους δίσκους "Melissa" και "Don't Break the Oath".Μετά την διάλυση του συγκροτήματος το 1985, εντάχθηκε στο προσωπικό σχήμα του King Diamond, ηχογραφώντας μαζί του τα άλμπουμ "Fatal Portrait" και "Abigail", πριν αποχωρήσει το 1987. Στην συνέχεια, σχημάτισε μαζί με τον Χανκ Σέρμαν τους Zoser Mez, με τους οποίους κυκλοφόρησε το "Vizier of Wasteland" το 1991.Το 1992, επανενώθηκαν οι Mercyful Fate, με τον Ντένερ να αποχωρεί το 1996 μετά την κυκλοφορία τριών δίσκων, λόγω προβλήματος υγείας που αντιμετώπιζε ο νεογέννητος υιός του. Το 2002, επανήλθε στην μουσική βιομηχανία με τους Force of Evil, οι οποίοι παρέμειναν ενεργοί ως το 2006 ηχογραφώντας δύο άλμπουμ.Πραγματοποίησε διάφορες γκεστ συμμετοχές σε δίσκους καλλιτεχνών όπως οι Volbeat, Deadlands, Artillery και Critical Solution, ενώ τον Φεβρουάριο του 2015 έγινε γνωστό ότι σχηματίζει τους Denner / Sherman μαζί με τον Χανκ Σέρμαν, το ντράμερ Σνόουι Σο, τον τραγουδιστή Σον Πεκ και τον μπασίστα Μαρκ Γκραμπόφσκι. Πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος ήταν το ΕΡ "Satan's Tomb" το 2015, ακολουθούμενο από το άλμπουμ "Masters of Evil" ένα χρόνο αργότερα.Ο Ντένερ είναι παντρεμένος από το 1988 και ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου Beat-Bop στην Κοπεγχάγη. Michael Denner Biography - Denner / Shermann Michael Denner - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Michael Denner | Biography, Albums, Streaming Links | AllMusic Denner / Shermann | Official Website Denner / Shermann | Facebook
Κόιντος Πομπόνιος Μούσας

Ο Κόιντος Πομπόνιος Μούσας (λατινικά: Quintus Pomponius Musa, 1ος αιώνας π.Χ.) ήταν πολιτικός, δικαστής, και τραπεζίτης με καταγωγή από την Ρώμη κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, και μέλος της φυλής των Πομπονίων.

 Ήταν επίσης χρηματιστής (μπορούσε να εκδώσει τα δικά του νομίσματα) και είναι κυρίως γνωστός για τα 10 σχέδια ρωμαϊκών δηναρίων που παρήγαγε με αναπαραστάσεις των Μουσών το 56 π.Χ., κάνοντας παράλληλα λογοπαίγνιο με το επώνυμο του. Σε όλα τα νομίσματα υπάρχει η αναπαράσταση του Απόλλωνα από τη μια πλευρά, και στην άλλη η παράσταση της αντίστοιχης Μούσας. Τα 9 από αυτά αντιστοιχούσαν στις 9 μούσες, και το 10ο στον Ηρακλή Μουσαγέτη (HERCULES MUSARUM ή MUSAGETES) μια εξειδικευμένη παράσταση του Ηρακλή ως καθοδηγητή των Μουσών, κάτι που φαίνεται πως προκύπτει από ένα συγκρότημα αγαλμάτων το οποίο είχε μεταφερθεί από την Ελλάδα στη Ρώμη με τις Μούσες και τον Ηρακλή.
2-ναφθυλαμίνη

Η 2-ναφθυλαμίνη (αγγλικά 2-naphthylamine) είναι αρωματική οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C10H9N. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια αρωματική αμίνη, που ανήκει στα «θυγατρικά» ναφθαλίνια. Χρησιμοποιείται για την παραγωγή αζωχρωμάτων. Είναι ένα γνωστό καρκινογόνο και γι' αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει αντικατασταθεί από λιγότερο τοξικές ενώσεις.

 2-Ναφθυλαμίνη παράγεται με συνθέρμανση 2-ναφθόλης με ψευδαργυροτετραχλωριούχο αμμώνιο {(NH4)2[ZnCl4]} στους 200-210°C, σύμφωνα με την αντίδραση Μπάχιρερ (Bucherer reaction). Μπορεί να παραχθεί επίσης από ένα ακετυλοπαράγωγο της 2-ναφθόλης με οξικό αμμώνιο (CH3COONH4), στους 270-280 °C. Δίνει έγχρωμο προϊόν με τριχλωριούχο σίδηρο (FeCl3). Όταν αναχθεί με νάτριο διαλυμένο σε βραστή αμυλική αλκοόλη, δίνει τετραϋδρο-2-ναφθυλαμίνη, η οποία παρουσιάζει τις ιδιότητες των αλειφατικών αμινών, που είναι έντονα αλκαλική αντίδραση, έχει αμμωνιακή οσμή και δεν μπορεί να δώσει διαζωνιακές ενώσεις. Οξειδώνεται δίνοντας 2-καρβοξυδροκινναμικό οξύ [(2-HOOC(C6H4)CH2CH2COOH] . Πολλά παράγωγα της 2-ναφθυλαμίνης με θειικό οξύ χρησιμοποιούνται στο εμπόριο, ως πρόδρομες ενώσεις για χρωστικές. Επειδή, όμως, η 2-ναφθυλαμίνη είναι καρκινογόνα, συνήθως οι χρωστικές αυτές παράγονται με αμίνωση των αντιστοίχων ναφθολών (συνήθως της 2-ναφθόλης). Από αυτά τα παράγωγα, αυτό που έχει τη μεγαλύτερη τεχνική αξία είναι το δ-οξύ (δ-acid) και το οξύ του οξύ του Μπρόνερ (Bronner's acid), καθώς συνδυάζονται με ορθοτετραζωδιοτολυλομάδα, για να δώσουν μια θαυμάσια κόκκινη χρωστική ουσία για τρόφιμα. Η 2-ναφθυλαμίνη βρίσκεται στα τσιγάρα και υπάρχει υποψία ότι συμβάλει στην ανάπτυξη του καρκίνου της ουροδόχου κύστης.Ενεργοποιείται στο ήπαρ, αλλά γρήγορα απενεργοποιείται από την σύζευξη με γλυκουρονικό οξύ. Στην κύστη, το ένζυμο γλυκουρονιδάση την επανενεργοποιεί τη 2-ναφθυλαμίνη με υδρόλυση του ενδιάμεσα σχηματισμένου αμιδίου, οδηγώντας στην (πιθανή) ανάπτυξη του καρκίνου της ουροδόχου κύστης. Ναφθαλίνιο 1-ναφθόλη 2-ναφθόλη 1-ναφθυλαμίνη 1,8-δι(διμεθυλαμινο)ναφθαλίνιο
Ελένη Παλαιολογίνα (κόρη του Δημητρίου Παλαιολόγου)

Η Ελένη Παλαιολογίνα (Απρίλιος 1442 – 1470) ήταν κόρη του Δημητρίου Παλαιολόγου, Δεσπότη του Μυστρά και της δεύτερης συζύγου του, Θεοδώρας Ασάνινας, κόρης του Παύλου Ασάνη. Εισήλθε στο χαρέμι του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄.

 Το Φθινόπωρο του 1458, ο Μωάμεθ Β΄ έστειλε απεσταλμένο στον πατέρα της Ελένης, τον Δεσπότη του Μυστρά Δημήτριο Παλαιολόγο, με διαταγή να του παραδώσει την ηλικίας δεκαέξι ετών Ελένη, η οποία ήταν γνωστή για την ομορφιά της, ώστε να ενταχθεί στο Αυτοκρατορικό Χαρέμι.Το 1460, ο Μωάμεθ εισέβαλε στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο Δημήτριος συμφώνησε να αποχωρήσει από την πρωτεύουσά του, Μυστρά, και να την παραδώσει στους Τούρκους στις 30 Μαΐου. Ο Σουλτάνος κατέφθασε με τον κύριο όγκο του στρατού του την επόμενη ημέρα, ενώ ο Δημήτριος κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιόν του. Ο Μωάμεθ δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας στον Δημήτριο πως ο ίδιος ήταν αιχμάλωτός του και πως η ελληνική περίοδος κυριαρχίας στον Μυστρά είχε λάβει τέλος, ενώ απαίτησε εκ νέου η Ελένη, η οποία βρισκόταν, τότε, στην Μονεμβασία με την μητέρα της, να παραδοθεί στον ίδιο.Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Φραντζή, οδηγήθηκε στο χαρέμι του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ στις 30 Μαΐου 1460, ενώ αργότερα απελευθερώθηκε. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Οθωμανολόγο Φραντς Μπάμπινγκερ, η Ελένη είναι πιθανό ουδέποτε να εισήλθε στο χαρέμι του Σουλτάνου, καθώς ο Μωάμεθ φοβόταν πως θα μπορούσε να τον δηλητηριάσει.Ο Δημήτριος απεβίωσε το 1470 σε μοναστήρι στην Αδριανούπολη. Η μητέρα της Ελένης, Θεοδώρα Ασάνινα, επίσης απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα. Η ίδια η Ελένη απεβίωσε από βουβωνική πανώλη, λίγο καιρό πριν τον πατέρα της. Ένας άγνωστος ρήτορας, ο οποίος συνέγραψε ένα μοιρολόι προς τιμήν της αδυνατούσε να βρει επαρκή δάκρυα προκειμένου να θρηνήσει τον χαμό της. Babinger, Franz (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Princeton University Press. ISBN 978-0-691-01078-6.
Φρίντριχ Ούμπελχερ

Ο Φρίντριχ Ούμπελχερ (γερμανικά: Friedrich Uebelhoer, 25 Σεπτεμβρίου 1893, Ρότενμπουργκ ομπ ντερ Τάουμπερ, Βασίλειο της Βαυαρίας - θεωρήθηκε νεκρός το 1945) ήταν Γερμανός πολιτικός και αξιωματούχος του ναζιστικού Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος.

 Ο Ούμπελχερ υπηρέτησε ως αξιωματικός στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έγινε μέλος του ναζιστικού Κόμματος αρχικά το 1922 και πάλι το 1925, μετά την ανάκληση της απαγόρευσης που επιβλήθηκε στο κόμμα μετά το πραξικόπημα του Μονάχου.Έγινε Κράισλαϊτερ στο Νάουμπουργκ το 1931. Διετέλεσε δήμαρχος του Νάουμπουργκ από το 1933 έως το 1939 και διετέλεσε επίσης επικεφαλής της Εθνικής Σοσιαλιστικής Λαϊκής Πρόνοιας στο Γκάου Χάλε-Μέρζενμπουργκ. Ο Ούμπελχερ κατείχε το βαθμό του Μπριγκάντεφυρερ (Ταξιάρχου) στη Σούτσσταφφελ και έλαβε επαίνους για τη συμμετοχή του στην προσάρτηση της Σουδητίας και για τον ρόλο του στην προσάρτηση της Αυστρίας. Μετά την κατοχή της Πολωνίας, υπηρέτησε ως επιθεωρητής στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ. Διέταξε την κατασκευή του Γκέτο του Λοτζ στις 10 Δεκεμβρίου 1939, ένα μέτρο που χαρακτήρισε ως προσωρινό, προσθέτοντας ότι τελικά οι Ναζί σκόπευαν να «κάψουν αυτό το χωματερή πανούκλας».Στις αρχές Οκτωβρίου 1941, ο Ούμπελχερ προκάλεσε την οργή του Ράινχαρντ Χάιντριχ, όταν διαμαρτυρήθηκε έντονα ενάντια στην προβλεπόμενη απέλαση 60.000 Γερμανοβραίων στο ήδη γεμάτο γκέτο. Σε μια επιστολή προς τον Ούμπελχερ, ο Χάιντριχ απείλησε να βγάλει «κατάλληλα συμπεράσματα» εάν ο Ούμπελχερ δεν άλλαζε τη στάση του. Μέσα από διαπραγματεύσεις με τον Άντολφ Άιχμαν, ο αριθμός που τελικά έφτασε ήταν 20.000 Εβραίοι και 5.000 τσιγγάνοι που στάλθηκαν στο Λοτζ, ενώ δεκάδες χιλιάδες στάλθηκαν σε άλλα γκέτο. Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, για να κατευνάσει τους προβληματισμούς του Ούμπελχερ σχετικά με τον εμπρησμό του γκέτο που ξεκίνησε από τους τσιγγάνους, ο Χάινριχ Χίμλερ συμβούλεψε τον Ούμπελχερ να πυροβολήσει δέκα τσιγγάνους για κάθε πυρκαγιά που ξέσπασε μέσα στο γκέτο.Όσοι τσιγγάνοι δεν χάθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ σκοτώθηκαν από φορτηγά αερίων τον Ιανουάριο του 1942 στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο.Ο Ούμπελχερ απολύθηκε από τη θέση του ως κυβερνήτης του Λοτζ τον Δεκέμβριο του 1942, αφού κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση από τον Άρτουρ Γκράιζερ (Arthur Greiser). Οι κατηγορίες τελικά δεν αποδείχθηκαν, αλλά η υποψία έβλαψε τη φήμη του και σταμάτησε την πρόοδό του στη Σούτσσταφφελ. Θα επέστρεφε τον Ιανουάριο του 1944, στον μικρότερο ρόλο του κυβερνήτη της περιοχής Μέρζεμπουργκ. Ο Ούμπελχερ εξαφανίστηκε τις τελευταίες μέρες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και παρέμεινε αγνοούμενος. Κηρύχθηκε νομικά νεκρός το 1950. Γκέρβαρτ, Ρόμπερτ (2011). Hitler's Hangman: The Life of Heydrich. Νιου Χέιβεν, Κονέκτικατ: Πανεπιστήμιο του Γέιλ. ISBN 978-0-300-11575-8. Λόνγκεριχ, Πίτερ (2012). Heinrich Himmler: A Life. Οξφόρδη; Νέα Υόρκη: Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. ISBN 978-0-19-959232-6.
Χορτιάτης Θεσσαλονίκης

Ο Χορτιάτης είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και έχει οριστεί ιστορική έδρα του Δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη. Έχει πληθυσμό 4.873 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.

 Ο Χορτιάτης βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χορτιάτης νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης. Κατά τον Μακεδονικό αγώνα, οι Χορτιατινοί αγωνίστηκαν με σημαντικότερο μακεδονομάχο τον οπλαρχηγό Γεώργιο Αλεξόπουλο. Στον Χορτιάτη έλαβε χώρα κατά την Κατοχή το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944, από τους Γερμανούς κατακτητές. Στο όρος Χορτιάτης, κοντά στον οικισμό, βρίσκεται η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος η οποία ιδρύθηκε το 1961 από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Α' και το 1979 εντάχθηκε στην τότε νέα Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως από τον Μητροπολίτη Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονύσιο. Έκτοτε ανεγέρθηκαν σταδιακά τα νέα μοναστηριακά κτίρια και ο κεντρικός ναός. Το Παρεκκλήσι Αγίας Παρασκευής Ο Ναός της Μεταμόρφωσης, βυζαντινό μνημείο χρονολογούμενο στον 12ο αιώνα Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου, θεμελιώθηκε το 1806 και εγκαινιάσθηκε το 1837. Το λιθόκτιστο πυργοειδές κωδωνοστάσιο τετράγωνης κάτοψης χτίστηκε το 1874, σύμφωνα με μία επιγραφή που φέρει. Ο Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου (1953) Γεώργιος Αλεξόπουλος, Μακεδονομάχος οπλαρχηγός
Σκαφιδιά Ηλείας

Η Σκαφιδιά είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας, 12,71 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης του Πύργου, σε υψόμετρο 55 μέτρων. Κατά την απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 122 κατοίκων. Διοικητικά η έδρα μαζί με τους οικισμούς Καλακαίικα και Πατρονικολαίικα, συμπεριλαμβανομένης και της Μονής Σκαφιδιάς, συγκροτούν την Τοπική κοινότητα Σκαφιδιάς που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και έχει 211 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Στο χωριό Σκαφιδιά βρίσκεται χωροταξικά και η Ιερά Μονή Παναγίας Σκαφιδιάς (ή Σκαφιδιώτισσας) που υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης. Η Μονή χρονολογείται από τον 10ο αιώνα και αποτελεί προσκύνημα πλήθους πιστών ολόκληρη την διάρκεια του χρόνου. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας και της Μονής Σκαφιδιάς αντίστοιχα τον 21ο αιώνα είναι η εξής: https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=2319 (Διοικητικές Μεταβολές Σκαφιδιά Ηλείας 1835) https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=2238 (Διοικητικές Μεταβολές Σκαφιδιά Ηλείας 1912) https://www.eetaa.gr/metaboles/dkmet_details.php?id=5222 (Διοικητικές Μεταβολές Σκαφιδιά Ηλείας 1928 - 1997)
Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων

Η Φραγκίσκη Μαρία (γαλλ. Françoise Marie, 4 Μαΐου 1677 – 1 Φεβρουαρίου 1749) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν νόθη κόρη του Βασιλιά της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Ορλεάνης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Φρανσουάζ Ατεναΐς, Μαρκησίας του Μοντεσπάν, κόρης του Γαμπριέλ ντε Ροσεσουάρ, Δούκα του Μορτεμάρ. Παντρεύτηκε το 1692 τον Φίλιππο Β΄ της Ορελάνης και είχε τέκνα: Μαρία Ισαβέλλα (1693-1694). Μαρία Λουίζα Ελισάβετ (1695-1719), παντρεύτηκε τον Κάρολο, Δούκα του Μπερρύ. Λουίζα Αδελαΐδα (1698-1743), ηγουμένη στο Αββαείο του Σέλλ. Καρλόττα Αγλαΐα (1700-1761), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Γ΄ της Μόντενα. Λουδοβίκος (1703-1752), Δούκας της Ορλεάνης. Λουίζα Ελισάβετ (1709-1742), παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Φίλιππο της Ισπανίας. Φιλιππίνη Ελισάβετ (1714-1734). Λουίζα Νταϊάνα (1716-1736), παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φραγκίσκο Α΄ του Κοντί. Pas, Leo van de. "Françoise Marie de Bourbon, Mademoiselle de Blois". Genealogics.org. Retrieved 29 March 2010.
Γη του Μπάφιν

Η νήσος Μπάφιν ή Γη του Μπάφιν (αγγλικά: Baffin island, ινούκτιτουτ: ᕿᑭᖅᑖᓗᒃ, Κουικικτααλούκ, γαλλικά: Île de Baffin) είναι το μεγαλύτερο νησί του Καναδά και 5ο μεγαλύτερο στη Γη. Ανήκει στο καναδικό έδαφος Νούναβουτ. Έχει έκταση 507.451 τ.χλμ. και πληθυσμό 13.148 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι το Ικαλούιτ, το οποίο είναι πρωτεύουσα του Νούναβουτ. Η γη του Μπάφιν εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από το Μάρτιν Φρόμπισερ το 1576-1578, και από το Oυίλιαμ Μπάφιν το 1616.

 Το νησί χωρίζεται από το ηπειρωτικό Κεμπέκ με τον πορθμό του Χάντσον. Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού, το στενό Φίουρι και Χέκλα χωρίζει το νησί από τη χερσόνησο Μέλβιλ. Στα ανατολικά, πορθμός του Ντέιβις και ο κόλπος του Μπάφιν χωρίζουν το νησί από τη Γροιλανδία. Ο κόλπος Μπούθια και το Λάνκαστερ Σάουντ χωρίζουν τη γη του Μπάφιν από το υπόλοιπο αρχιπέλαγος. Τα όρη του Μπάφιν διασχίζουν τη βορειοδυτική άκρη του νησιού. Είναι μέρος μιας μεγαλύτερης οροσειράς, της Αρκτικής Κορδιλιέρας. Το ψηλότερο βουνό είναι το όρος Όντιν με ύψος 2.143 μέτρα, αν και κάποιες πηγές αναφέρουν ότι έχει ύψος 2.147 μέτρα. Άλλες αξιοσημείωτες κορυφές είναι το όρος Άσγκαρντ (2.011 μέτρα) και το όρος Θορ (1.675 μέτρα), το οποίο παρουσιάζει τη μεγαλύτερη τελείως κάθετη πλαγιά στη Γη με ύψος 1.250 μέτρα. Στη κεντρική νότια περιοχή του νησιού βρίσκονται οι δύο μεγαλύτερες λίμνες του, η λίμνη Νέστιλιν, με έκταση 5.066 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και η λίμνη Αμάντζουακ πιο νότια. Η πρωτεύουσα Ικαλούιτ έχει κτιστεί στο βάθος του κόλπου Φρόμπισερ, στο δυτικό νότιο τμήμα του νησιού.
Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος

Ο Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος Κλουκίνας είναι Έλληνας επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδας και πρώην βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον τίτλο της πάλαι πότε διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης.

 Ο κατά κόσμον Θεόδωρος Κλουκίνας γεννήθηκε στη Σπάρτη το 1950, όπου παρακολούθησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στη συνεχεία σπούδασε Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1977. Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Τιµίου Προδρόµου Στεμνίτσας Γορτυνίας το 1972, χειροτονήθηκε Διάκονος στην ίδια Ιερά Μονή το 1972 και χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης το 1977 στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μεγαλοπόλεως από το Μακαριστό Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κυρό Θεόφιλο. Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητρόπολης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως από το έτος 1981. Παράλληλα άσκησε το λειτούργηµα του Θεολόγου Καθηγητή στο Γυμνάσιο – Λύκειο της Μεγαλόπολης, όπου χρημάτισε και ως Διευθυντής. Υπεύθυνος για την πνευματική κίνηση της περιοχής της Μεγαλόπολης, που αριθμεί 50 ενορίες, υπηρέτησε την Ιερά Μητρόπολή του επί 36 συνεχιζόμενα έτη. Στις 14 Οκτωβρίου 2009, εξελέγη Βοηθός της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης, με τον τίτλο της Πάλαι πότε Διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 25 Οκτωβρίου 2009 στον Ιερό Ναό του Οσίου Νίκωνος Σπάρτης από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, συμπαραστούμενος από πολλούς Μητροπολίτες. Στις 25 Ιουνίου 2014 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Φωκίδος, ύστερα από την παραίτηση του μητροπολίτη Φωκίδος Αθηναγόρα, συγκεντρώνοντας στον Α' γύρο 50 ψήφους σε σύνολο 73 ενώ στον Β' γύρο έλαβε 46 ψήφους.