IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χέλβιγκ του Σλέσβιχ

Η Χέλβιγκ του Σλέσβιχ (περί το 1320 - 1374), βασίλισσα της Δανίας ως σύζυγος του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και μητέρα της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας ήταν κόρη του Ερρίκος Β΄ του Σλέσβιχ και της Αδελαΐδας του Χόλσταϊν- Ρέντσμπουργκ, η ημερομηνία γέννησης της είναι άγνωστη αλλά είναι βέβαιο οτι είχε γεννηθεί αυτή όπως και όλα τα αδέλφια της όταν πέθανε ο πατέρας της (1325), νεώτερες εκτιμήσεις τοποθετούν την ημερομηνία γέννησης της γύρω στο 1320.

 Ο αδελφός της Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας εξελέγη βασιλιάς της Δανίας την τριετία (1326 - 1329) το μοναδικό μέλος από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας που ανέβηκε στον θρόνο και επειδή ήταν ακόμα παιδί βρισκόταν υπό την κηδεμονία του από μητέρα θείου Γεράρδου του Χόλσταϊν ο οποίος είχε ανατρέψει τον βασιλιά Χριστόφορο Β΄. Την δεκαετία του 1330 πραγματοποιήθηκε συμμαχία ανάμεσα στον αδελφό της Βάλντεμαρ ο οποίος είχε ανατραπεί και στον νέο βασιλιά της Δανίας Βάλντεμαρ Δ΄ γιο του Χριστοφόρου Β΄ εναντίον του θείου του Γεράρδου του Χόλσταϊν, σαν επισφράγιση της συμμαχίας ήταν ο γάμος της Χέλβιγκ με τον ίδιο τον βασιλιά, η γαμήλια τελετή έγινε στο κάστρο του Σόντεμπουργκ (1340) στην συνέχεια μετακινήθηκα στο Βίμποργκ όπου χαιρετήθηκαν σαν βασιλικό ζεύγος. Η προίκα που έφερε στον σύζυγο της ήταν μια περιοχή στην βόρεια Γιουτλάνδη βόρεια του ποταμού Κονγκέα. Ελάχιστες αναφορές υπάρχουν για τον ρόλο της Χέλβιγκ ως βασίλισσας, η μοναδική αναφορά φαίνεται την εποχή που είχε τον ρόλο της αντιβασίλισσας στο ταξίδι του Βάλντεμαρ σε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους (1346) αλλά τίποτε άλλο πέρα απο αυτό, ζούσε μαζί μέχρι τον σύζυγο της μέχρι την γέννηση του τελευταίου τους παιδιού Μαργαρίτας αλλά μετά χώρισαν. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τον λόγο του διαζυγίου τους μια παραδοσιακή θεωρία από κάποιο λαϊκό τραγούδι λέει ότι φυλακίστηκε στο κάστρο του Σόμποργκ αλλά μένει ανεπιβεβαίωτη, άλλη μια θεωρία λέει ότι χώρισαν λόγω της οργής της για την ερωμένη του Βάλντεμαρ Τόβ αλλά ούτε και αυτή έχει επιβεβαιωθεί. Το βέβαιο είναι ότι μετά το διαζύγιο τους έμεινε στα αβαείο του Εσρούμ όπου πέθανε ως μοναχή έναν χρόνο πριν τον θάνατο του συζύγου της, τάφηκε μαζί με τον Βάλντεμαρ Δ΄ στο αβαείο του Σόρο, τον θρόνο της Δανίας διαδέχθηκε η μικρότερη κόρη τους Μαργαρίτα. Με τον σύζυγό της Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας παιδιά τους ήταν: Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ. Ίνγκεμποργκ της Δανίας. Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας. Alf Henrikson: Dansk historia (Danish history) (1989) (Swedish) Sven Rosborn (In Swedish): När hände vad i Nordens historia (When did what happen in the historiy of the Nordic countries) (1997) https://web.archive.org/web/20161122000742/http://www.xn--nstvedhistorie-0ib.dk/dronning_helvig.pdf Dansk Biografisk Leksikon, 1933-34
Βενάδο Τουέρτο

Το Βενάδο Τουέρτο (ισπανικά: Venado Tuerto, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [beˈnaðo ˈtwerto]) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας της Σάντα Φε, Αργεντινή, 322 χλμ από τη επαρχιακή πρωτεύουσα. Έχει περίπου 70.000 κατοίκους.Το Βενάδο Τουέρτο ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου του 1884 από τον Εδουάρδο Κάσεϊ, γεννημένος στο Λόμπος, Μπουένος Άιρες το 1847. Ήταν ο γιος των δύο ιρλανδών μεταναστών οι οποίοι είχαν συσσωρεύσει σημαντικό πλούτο. Ο Κάσεϊ αγόρασε μια μεγάλη επέκταση της γης από όπου οι ιθαγενείς είχαν πρόσφατα απελαθεί, για να χρησιμοποιηθεί για τη γεωργία και την εκτροφή αλόγων. Το όνομα της πόλης σημαίνει κυριολεκτικά μονόφθαλμο ελάφι.

 Νόρμα Μπεατρίς Νόλαν (γεννημένη το 1938) Μις Υφήλιος 1962 Λέο Χενοβέσε (γεννημένος το 1979) Μουσικός της τζαζ Κρις ντε Μπεργκ (γεννημένος το 1948) Μουσικός Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Venado Tuerto στο Wikimedia Commons Δήμος του Βενάδο Τουέρτο Αρχειοθετήθηκε 2017-07-13 στο Wayback Machine. επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Δημοτικές πληροφορίες: στατιστικά στοιχεία (Ισπανικά) www.venadotuerto.com Toda la ciudad de Venado Tuerto en un sólo sitio web. Αρχειοθετήθηκε 2021-04-10 στο Wayback Machine. Portal Automotor de Agencias y Concecionarias de Venado Tuerto Guia Turistica, Hoteles, Parrillas, Alojamientos, Bares y Cafes de Venado Tuerto Guia Comercial, Telefonos, Emails, Mapas, Fotos de Todas las empresas y emprendimientos de Venado Tuerto Agenda de Venado Tuerto Guia Estudiantil todas las universidades e institutos, Guia de Carreras ordenadas por Instituciones.
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, δούκισσα του Μιλάνου

Η Ισαβέλλα, ιταλ. Isabella di Aragona, di Napoli (2 Οκτωβρίου 1470 - 11 Φεβρουαρίου 1524) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Νάπολης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.

 Ήταν η μόνη (γνήσια) κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης και της Ιππολύτης-Μαρίας των Σφόρτσα, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Μιλάνου. Παντρεύτηκε το 1489 τον Τζαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου και είχε τέκνα: Φραγκίσκος 1491-1512, κόμης της Παβία, απεβ. 21 ετών. Μπόνα 1494-1557, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο Α΄ των Γιαγκιελλόνων βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Ιππολύτη 1493-1501 απεβ. 8 ετών, Μπιάνκα-Μαρία 1495-1496 απεβ. 1 έτους. Jacqueline Glomski, Patronage and Humanist Literature in the Age of the Jagiellons: Court and Career in the Writings of Rudolf Agricola Junior, Valentin Eck, and Leonard Cox (University of Toronto Press, 2007), p.186
Απόστολος Μαγγανάρης

Ο Απόστολος Μαγγανάρης (Σμύρνη, 1904 - Αθήνα, 29 Αυγούστου 1990) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Θεωρείται από πολλούς ως ο "αρχιτέκτονας του περιοδικού Τύπου στην Ελλάδα". Είναι γνωστός από την έκδοση του δημοφιλούς περιοδικού "Η Μάσκα".

 Καταγόταν από τη Νάξο από εύπορη οικογένεια. Φοίτησε αρχικά στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και έπειτα σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες σε πανεπιστήμιο στη Γερμανία. Σε πρώτο γάμο παντρεύτηκε την Ιταλικής καταγωγής Αννα Παλόνε με την οποία απέκτησε το 1935 μια κόρη την Αικατερίνη Μαγγανάρη, η οποία και στη συνέχεια ασχολήθηκε κι εκείνη με την δημοσιογραία. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του γράφοντας επιθεωρήσεις και έργα για το θέατρο. Σε ηλικία 24 ετών έγινε αρχισυντάκτης στο περιοδικό "Εβδομάς", ξεκινώντας ουσιαστικά τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία, που κράτησε σχεδόν 50 χρόνια. Από το 1952 και για 18 χρόνια εργάστηκε στην εφημερίδα "Τα Νέα" και σε εκείνον αποδίδεται η μετονομασία της στήλης των "Σταυρωτών Λέξεων" σε "σταυρόλεξο". Σε δεύτερο γάμο (1982) παντρεύτηκε την Ελληνικής καταγωγής Καίτη Κοντώση του Παναγιώτη η οποία ασχολείται απο μικρή με τη λογοτεχνία δημοσιεύοντας συνεργασίες σε περιοδικά. Εκδόθηκαν: "Ας περιμένουμε την ανοιξη" ποιητική συλλογή 1974, τη ποιητική ανθολογία "Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες" 1989 και τα ποιήματα "Απορίες" 1996. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του ΕΑΜ και το 1931 έλαβε μέρος στην πρώτη απεργία δημοσιογράφων στο περιοδικό "Εβδομάς". Εξέδωσε και άλλα περιοδικά, πέρα από τη δημοφιλή "Μάσκα", όπως "Φαντάζιο", "Θησαυρός", "Μπουκέτο". Έγινε αρχισυντάκτης του νέου τότε περιοδικού "Ταχυδρόμος". Μεταξύ άλλων διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΕΣΗΕΑ και ιδρυτής (1935) και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου.Αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1972 αλλά συνέχισε να ασχολείται με τη λογοτεχνία. Η τελευταία του ποιητική συλλογή έχει τον τίτλο "Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες".Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών το 1990. "Η τελευταία των ρωμαντικών". Αθήνα, Ωρίων, 1943. "Το ταξίδι· Σε λυρικούς στίχους". Αθήνα, 1924. "Στον πρώτο σταθμό· Νέα ποιήματα (1925-1929)". Αθήνα, Μαυρίδης, 1929. "Ο άλλος δρόμος" Αθήνα, Ωρίων, 1943. "Διαδρομή". Αθήνα, 1972. "Ο κύκλος του ταξιδιού" Αθήνα, 1973. "Εν έτει δύο χιλιάδες και…" Αθήνα, 1974. "Δωδεκασπόνδυλα" Αθήνα, 1975. "Γουοντερμάτζικα· 38 νέα ποιήματα". Αθήνα, 1976 "Οι θυρεοί" Αθήνα, 1978 "Ύφη και στυλ· A la maniere de… 120 ποιητών". Αθήνα, 1979. "Ύφη και στυλ· Βιβλίο β’ ·A la maniere de… 89 ποιητών". Αθήνα, 1980. "Η άλλη γραφή". Αθήνα, 1980. "Libido", Αθήνα, 1982. "Απόστολος Μαγγανάρης και Καίτη, Ανθολογία· Θρήνοι και παινέματα για τις χαμένες πατρίδες". Αθήνα, Νέα Σύνορα, 1988.
Επαρχία Μπένγκο

Το Μπένγκο (πορτογαλικά: Bengo‎) είναι επαρχία της Ανγκόλας. Η πρωτεύουσά του είναι το Κασίτο. Έχει έκταση 31.371 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της στην απογραφή του 2014 ήταν 356.641 κάτοικοι. Η επαρχία δημιουργήθηκε το 1980 μετά τη διάσπαση της αρχική επαρχίας Λουάντα σε Μπένγκο και τη νυν επαρχία Λουάντα.

 Η επαρχία συνορεύει με τις επαρχίες Ζαΐρε στον βορρά, Ουίγκε στα βορειοανατολικά, Κουάνζα Νόρτε στα ανατολικά και Κουάνζα Σουλ στα νότια. Έχει δύο παράκτιες εκτάσεις στα δυτικά κατά μήκος του Ατλαντικού Ωκεανού και σχηματίζει έναν θύλακα γύρω από την επαρχία της εθνικής πρωτεύουσας Λουάντα. Το Εθνικό Πάρκο Κισσάμα και το προστατευόμενο δάσος Κιμπίντα βρίσκονται στην επαρχία. Η επαρχία έχει επίσης πολλές λίμνες και λιμνοθάλασσες. Δήμος Αμπρίζ: - Αμπρίζ, Μπέλα Βίστα, Ταμπί Δήμος Μπούλα-Ατούμπα: - Μπούλα Ατούμπα, Κιάγκε Δήμος Ντάντε: - Μπάρα ντο Ντάντε, Κασίτο,* Μαμπούμπας, Κικάμπο, Ούκουα Δήμος Ντέμπος: - Παρέντες, Πίρι, Κιμπάσε, Σάο Ζοσέ ντας Μάτας Δήμος Ναμπουανγκόνγκο: - Κάγκε, Κανακασσάλα, Γκόμπε, Μουσαλουάντο, Κικούνζο, Κισίκο, Ζάλα Δήμος Πάνγκο-Αλουκέμ: - Καζουανγκόνγκο, Πάνγκο-Αλουκέμ Δήμος Ικόλο ε Μπένγκο: - Μπομ Ζεσούς ντο Κουάνζα, Καμπίρι, Κακούλο Καχάνγκο, Καλομπολόκα, Κατέτε Δήμος Κισάμα: - Κάμπο Λέντο, Ντέμπα Τσίο, Μουμπόντο, Μουσίμα, Κισίνζε Το Μπένγκο είναι γνωστό από τα άφθονα ψάρια, με λίγες κοινότητες ψαρέματος κατά μήκος της ακτής. Τα ύστερα κρητιδικά απολιθώματα είναι γνωστά από αυτήν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων μοναδικών χελωνών (Angolachelys) και του πρώτου απολιθωμένου σκελετού δεινοσαύρου από την Ανγκόλα: τον Ανγκολατιτάνας.
Πεϊνιρλί

Το πεϊνιρλί (ή πενιρλί) είναι ένα είδος μακρόστενης ανοιχτής πίτας σε σχήμα βάρκας, που στο εσωτερικό της περιέχει κατά βάση κίτρινο τυρί, πάνω στο οποίο, μπορούν να προστεθούν αλλαντικά ή λαχανικά, διαφόρων ειδών. Η καταγωγή του είναι από τη Μικρά Ασία και η παρασκευή του καθιερώθηκε μετά την άφιξη των Μικρασιατών στον ελλαδικό χώρο. Στην Τουρκία σήμερα είναι γνωστό ως pide (πιντέ). Υπάρχουν δύο είδη pide: το peynirli pide, στο οποίο το τυρί καλύπτει όλη την επιφάνεια της γέμισης και το karışık pide, που έχει τυρί μόνο σε ένα σημείο (συνήθως το ένα τρίτο), απο την γέμιση.

 Η λέξη πεϊνιρλί ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη peynirli (όπου peyinir = τυρί) που σημαίνει «με τυρί». Η κατάληξη -li χρησιμοποιείται και για άλλα υλικά όπως kıymalı (= «με κιμά»), pastırmalı (= «με παστουρμά»), ıspanaklı (= «με σπανάκι») κ.ο.κ. Το πεϊνιρλί είναι παραδοσιακό τούρκικο ορεκτικό, το οποίο έφτασε στην Ελλάδα μαζί με τις έντονες προσφυγικές ροές του 20ού αιώνα. Είναι ένα είδος ζύμης σε σχήμα μακρόστενης βάρκας. Η βασική πρώτη ύλη είναι μαλακή ζύμη, που γεμίζεται με τυρί αλλαντικά και λαχανικά. Ψημένο το πεϊνιρλί έχει μια τραγανή υφή αλλά όχι σκληρή κρούστα. Παραδοσιακά στο κέντρο περιείχε παστουρμά, ο οποίος με το πέρασμα των χρόνων αντικαταστάθηκε από κιμά, σαλάμι, ζαμπόν, μπέικον κλπ. Μπορούμε να συναντήσουμε διάφορα είδη πεϊνιρλί, όπως το πεϊνιρλί με κιμά, το απλό(μόνο με τυρί), το πεϊνιρλί με 4 τυριά, το πεϊνιρλί με φέτα, το λαχανικών και άλλα πολλά.
Μάρτσιν Κούζμπα

Ο Μάρτσιν Κριστόφ Κούζμπα (γεννημένος στην πολωνική Tomaszow Mazowiecki, στις 15 Απριλίου του 1977) είναι πρώην διεθνής Πολωνός ποδοσφαιριστής. Σήμερα εργάζεται ως σκάουτερ στην Wisła Kraków.

 Ο Κούζμπα ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις ακαδημίες της LKS Lubochnia, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1992, όταν και αποκτήθηκε από την Gwarek Zabrze. Από το 1995, μέχρι και το 1998, ο Κούζμπα πραγματοποίησε με τη φανέλα της Górnik Zabrze 83 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 31 γκολ. Το 1998 μεταπήδησε στη γαλλική AJ Auxerre, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο, πραγματοποιώντας συνολικά 5 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 1999, ο Κούζμπα ταξίδεψε στην Ελβετία για λογαριασμό της FC Lausanne-Sport, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002, πετυχαίνοντας συνολικά 35 γκολ σε 70 εμφανίσεις. Το καλοκαίρι του 2002, ο Κούζμπα επέστρεψε στη Γαλλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της AS Saint-Étienne, με την οποία πραγματοποίησε 27 εμφανίσεις, ενώ κατάφερε να πετύχει και 4 γκολ. Το 2003 επέστρεψε στην Πολωνία και αγωνίστηκε με τα χρώματα της Wisła Kraków, με την οποία πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις (27), ενώ παράλληλα κατάφερε να πετύχει ουκ ολίγα γκολ (21). Οι πολύ καλές του εμφανίσεις ανάγκασαν μεταξύ άλλων και τον Ολυμπιακό να κινηθεί για την απόκτησή του. Ο Κούζμπα είδε ιδιαίτερα "ζεστά" την προοπτική του Ολυμπιακού, και τελικά έπιασε λιμάνι το καλοκαίρι του 2003. Στον Ολυμπιακό ωστόσο έκατσε μόνο για ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά 10 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 γκολ. Το 2004 επέστρεψε στην Wisła Kraków στην οποία έκατσε μέχρι το 2006, πραγματοποιώντας 23 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας 5 γκολ. Επόμενος και τελευταίος σταθμός στην καριέρα του, ήταν η Πολωνική Górnik Zabrze, η ομάδα από την οποία ξεκίνησε την πολυετή καριέρα του. Ο Κούζμπα έχει πραγματοποιήσει συνολικά 6 εμφανίσεις με την Εθνική Πολωνίας, ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 2 γκολ. https://en.wikipedia.org/wiki/Marcin_Ku%C5%BAba https://web.archive.org/web/20130614003033/http://www.transfermarkt.co.uk/en/marcin-kuzba/transfers/spieler_9700.html
The Stormies

Οι Stormies ήταν ένα ελληνικό συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στην Αθήνα το 1965. Ηχογράφησαν τρείς δίσκους 45 στροφών. Οι δύο από αυτούς ηχογραφήθηκαν με αυθεντικό garage ήχο και όλα τα τραγούδια τους έχουν αγγλικό στίχο.

 Κατά τη διάρκεια παρουσίας του στην ελληνική σκηνή, το συγκρότημα αποτελούνταν από τους: Αλέκος Γλύκας - Κιθάρα Σπύρος Μεταξάς - Μπάσο, Κιθάρα, Φωνητικά Θύμιος Πέτρου - Φωνητικά, Κιθάρα Ντέμης Ρούσσος - Μπάσο Παναγιώτης Ζαχαρίου - Μπάσο Κώστας Καρύδας - Φωνητικά Μάκης Σαλιάρης - Τύμπανα Λουκάς Σιδεράς - τύμπανα Νίκος Ιγνατιάδης - ΠλήκτραΌλοι οι μουσικοί ήταν μέλη και άλλων γνωστών συγκροτημάτων: Αλέκος Γλύκας, The Charms Θύμιος Πέτρου, Forminx και Minis Μάκης Σαλιάρης, We Five Σπύρος Μεταξάς, We Five και Sound Λουκάς Σιδεράς, ο δεύτερος ντράμερ, έπαιξε στους Minis και αργότερα στους Aphrodite's Child, στα δύο αυτά συγκροτήματα συνεργάστηκε με τον Ντέμη Ρούσσο. Ο πρώτος τους δίσκος 45 στροφών περιλαμβάνει στην μία πλευρά το τραγούδι "Dilly Dilly", με τον καλύτερο beat ήχο της εποχής. Η δεύτερη πλευρά παρουσιάζει ένα ποπ τραγούδι: "Teenager's love". Την μελωδία και στα δύο τραγούδια έχει συνθέσει ο Σπύρος Μεταξάς και τους στίχους ο Νίκος Μαστοράκης. Ο Μαστοράκης επίσης συνέθεσε τους στίχους πολλών τραγουδιών και για άλλα γνωστά ελληνικά συγκροτήματα της δεκαετίας του '60, συμπεριλαμβανομένων των Forminx, των Charms και των Juniors. Ο δεύτερος δίσκος 45 στροφών περιλαμβάνει το single "Try, try, try" με fuzztone εφέ στον ήχο και ένα εξαιρετικό σόλο στην κιθάρα. Η δεύτερη πλευρά περιέχει το "Drum in the storm" (ενόργανη μουσική), με τον Λουκά Σιδερά και Μάκης Σαλιάρης τόσο για τύμπανα. Ο τρίτος δίσκος 45 στροφών παρουσιάζει την Ζωή Κουρουκλή, μια πολύ γνωστή τραγουδίστρια της εποχής, στα φωνητικά. Περιλαμβάνει μια αγγλική εκδοχή του τραγουδιού "Laisse tomber les filles" της France Gall και το αιθέριο "The girl of yè-yè". Ο Ντέμης Ρούσσος έγινε μέλος του συγκροτήματος, λίγο πρίν τη διάλυση του. Αποχώρησε το 1966.
Δημήτριος (γιος Φιλίππου Ε΄)

Ο Δημήτριος (206 π.Χ. - Ηράκλεια Σιντική, 181 π.Χ.) ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Αντιγονιδών, ο οποίος βασίλεψε στη Μακεδονία κατά την ελληνιστική περίοδο μέχρι και την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους. Ήταν γιος του βασιλιά Φιλίππου Ε΄ και αδελφός του τελευταίου βασιλιά της χώρας, του Περσέα. Το όνομα της μητέρας του δεν μας είναι γνωστό.

 Γεννημένος το 206 π.Χ., ο Δημήτριος υποστήριξε αργότερα πως ήταν ο νόμιμος διάδοχος του πατέρα του, γιατί ο μεγαλύτερος αδελφός του Περσέας δεν ήταν τέκνο νόμιμου γάμου. Αλήθεια ή ψέματα, στο μυαλό του πατέρα τους, Φιλίππου, δεν υπήρχε άλλος υποψήφιος διάδοχος πέρα από τον Περσέα, τον οποίο και υποστήριξε στο θέμα αυτό. Το θέμα που οδήγησε σε πλήρη ρήξη των τριών ανδρών ήταν η στάση που το κράτος έπρεπε να κρατήσει απέναντι στη σταθερά ανερχόμενη πολιτική και στρατιωτική δύναμη της εποχής, τους Ρωμαίους. Τόσο ο Φίλιππος, όσο και ο Περσέας έτρεφαν βαθιά αντιρωμαϊκά αισθήματα και ενεπλάκησαν επανειλημμένα σε πολέμους με τη Ρώμη, μια σειρά μαχών που έμειναν στην ιστορία ως Μακεδονικοί Πόλεμοι. Μετά τη συντριπτική ήττα του Φιλίππου Ε΄ στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλαί το 197 π.Χ., ο Φίλιππος αναγκάστηκε να στείλει το γιο του, Δημήτριο, ως όμηρο στη Ρώμη. Η κατάσταση αυτή της ομηρείας έληξε το 191 π.Χ., όμως από την εμπειρία του ο Δημήτριος απέκτησε γνώσεις και σχέσεις με τους Ρωμαίους. Για τον λόγο αυτό εστάλη αργότερα στη Ρώμη, το 184/183 π.Χ. για διπλωματικούς λόγους, καθώς σύννεφα σκίαζαν για άλλη μια φορά τις σχέσεις των δύο κρατών. Εκεί ο Δημήτριος σύναψε νέες φιλίες, και συγκεκριμένα με τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο, γεγονός που κίνησε υποψίες στη μακεδονική αυλή. Είναι σαφές πως συνέφερε τους Ρωμαίους να υποδαυλίζουν τις κακές σχέσεις στην οικογένεια των Αντιγονιδών για δικό τους πολιτικό όφελος. Αυτή ήταν ιδανική ευκαιρία για τον Περσέα, ο οποίος βρισκόταν μονίμως σε διαμάχη με τον αδελφό του για το θέμα της διαδοχής, να διαβάλλει το Δημήτριο στα μάτια του πατέρα τους. Το 182 π.Χ. κατηγόρησε τον αδελφό του για προδοσία και συνωμοσία κατά του θρόνου. Τον επόμενο χρόνο βρέθηκε στα χέρια του Φιλίππου μια επιστολή – πλαστή ή αληθινή – που αποδείκνυε ότι ο Δημήτριος συνωμοτούσε με τους Ρωμαίους, ώστε το μακεδονικό στέμμα να περάσει στον ίδιο. Ο βασιλιάς, θεωρώντας ότι ο Δημήτριος πρόδιδε την πατρίδα του, έδωσε εντολή να τον θανατώσουν, ιδιαίτερα πικραμένος για την τροπή των πραγμάτων. Δυναστεία των Αντιγονιδών Μακεδονικό βασίλειο Ελληνιστική περίοδος Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», ειδικό ένθετο «Οι μάχες του ελληνισμού 10», Κυνός Κεφαλές 197 π.Χ. - Πύδνα 168 π.Χ. [1] Δημήτριος [2] Το άρθρο Περσέας της Μακεδονίας
Αδαλούλφος της Βουλώνης

Ο Αδαλούλφος της Βουλώνης ή Αδελόλφος (890 – 933) ευγενής από τον Οίκο της Φλάνδρας ήταν δεύτερος γιος του Βαλδουίνου Β΄ κόμη της Φλάνδρας και της Έλφθριθ των Ουέσσεξ, μικρότερης κόρης του Αλφρέδου της Αγγλίας. Ο πατέρας του, όταν απεβίωσε, κληροδότησε τα εδάφη του βόρεια της σημερινής Γαλλίας και δυτικά του Βελγίου στους γιους του. Ο μεγαλύτερος Αρνούλφος Α΄ έγινε κόμης της Φλάνδρας, ενώ ο μικρότερος Αδαλούλφος έγινε κόμης της Βουλώνης, Σαιν-Πολ & Τερουάν και επίτροπος στο αββαείο του Αγίου Μπερτίνου και στο Σαίντ–Ομέρ.

 To 926, ο Αδαλούλφος στάλθηκε στον εξάδελφό του Έθελσταν της Αγγλίας από τον κόμη Ούγο τον Μέγα, κυβερνήτη της βόρειας Γαλλίας υπό την κηδεμονία του Ροδόλφου, που είχε εκλεγεί βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (923). Ο Αδαλούλφος είχε αποστολή να ζητήσει μία από τις αδελφές τού Έθελσταν για γάμο με τον Ούγο· μεταξύ των πολυτελών δώρων που εστάλησαν στον Έθελσταν, μανιώδη συλλέκτη λειψάνων, λέγεται ότι ήταν το ξίφος του ιδρυτή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κωνσταντίνου Α΄ του Μεγάλου και η Αγία Λόγχη. Η αποστολή είχε επιτυχία και ο Ούγος νυμφεύτηκε μια από τις ετεροθαλείς αδελφές του Έθελσταν, την Ίδχίλδ. Τον Αδαλούλφο διαδέχθηκε ο γιος του Αρνούλφος Β΄ της Βουλώνης, είχε άλλον έναν νόθο γιο τον Βαλδουίνο που έγινε κηδεμόνας του Αρνούλφου Β΄ της Φλάνδρας. Ο Αδαλούλφος πέθανε (933) και τάφηκε στο αβαείο του Σαιν Μπερτίν. Είχε τέκνα: Αρνούλφος Β΄ απεβ. 972, κόμης της Βουλώνης. (νόθος) Βαλδουίνος απεβ. 973, κηδεμόνας τού Αρνούλφου Β΄ κόμη της Φλάνδρας. Anglo-Saxon England, Volume 15, Ed. Peter Clemoes, Simon Keynes, Michael Lapidge, (Cambridge University Press, 1986) Renée Nip, 'The Political Relations between England and Flanders (1066-1128)', Anglo-Norman Studies 21: Proceedings of the Battle Conference 1998, ed. Christopher Harper-Bill (The Boydell Press, Woodbridge, UK, 1999) The History of the Counts of Guines and the Lords of Ardres, trans. Leah Shopkow (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2007)
Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα

Η Ελζμπιέτα Μάρια Μπαρτσέφσκα-Βιζικόφσκα (πολωνικά: Elżbieta Maria Barszczewska-Wyrzykowska) (29 Νοεμβρίου 1913, Βαρσοβία - 14 Οκτωβρίου 1987, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

 Οι γονείς της Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα ήταν ο Βίτολντ Ταντέους Μπαρτσέφσκι (1867–1926) και η Μάρια Χελένα Σούμσκα (1880–1951). Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Μάριαν Βιζικόφσκι, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Γιούλιους, επίσης ηθοποιό. Πέρασε τις τελικές της εξετάσεις το 1932 στο 11ο Κρατικό Γυμνάσιο Θηλεών «Μάρια Κονοπνίτσκα» στη Βαρσοβία. Σκόπευε να μπει στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, αλλά τελικά αποφάσισε να σπουδάσει υποκριτική. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών της Βαρσοβίας (όπου γνώρισε και τον μέλλοντα σύζυγό της) το 1934. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή του Πολωνικού Θεάτρου με τον ρόλο της Έλενας στο Όνειρο Θερινής Νύχτας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία του Λέον Σίλερ.Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, η κριτική και η μεγάλη δημοτικότητα της έφεραν τους κινηματογραφικούς ρόλους, κυρίως της Stefcia Rudecka στο Trędowata (1936), της Beata Wilczur και η κόρη της, Μάρια, στο Znachor (1937), της Bronka Mossakowska στο Dziewczęta z Nowolipek (1937) και της Elżbieta Biecka στο Granica (1938).Έως το 1939 έπαιζε στις σκηνές της Εταιρείας Προαγωγής του Θεατρικού Πολιτισμού (ΤΚΚΤ) και ως καλεσμένη στο Εθνικό Θέατρο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας εργάστηκε ως σερβιτόρα στο Café Bodo και στο U Aktorek. Έλαβε μέρος στην υπόγεια θεατρική ζωή. Τον Μάρτιο του 1941 συνελήφθη από τους Γερμανούς σε σχέση με τη δολοφονία του Ίγκο Σιμ. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε στο Πολωνικό Θέατρο (1945–62), στο Εθνικό Θέατρο (1962–65) και από το 1965 έως το 1987 ξανά στο Πολωνικό Θέατρο. Στις 23 Αυγούστου 1980, συμμετείχε στην Έφεση των 64 λογίων, συγγραφέων και δημοσιογράφων προς τις κομμουνιστικές αρχές για διάλογο με τους απεργούς εργάτες.Η τελευταία πρεμιέρα στην οποία συμμετείχε η ηθοποιός ήταν το Memoirs του Τζον Μούρελ,l με τον ρόλο της Σαρά Μπερνάρ. Στο Θέατρο Τηλεόρασης, εμφανίστηκε στο Songs της Μαρίας της Γαλλίας. Εντάφηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (Διάδρομος της Αξίας, σειρά 1, θέση 98). Τάγμα του Λαβάρου της Εργασίας, 1η τάξη (1959) Τάγμα του Λάβαρου της Εργασίας, 2η τάξη (22 Ιουλίου 1949) Χρυσός Σταυρός της Αξίας (δύο φορές: 25 Ιουνίου 1946, 13 Νοεμβρίου 1953) Μετάλλιο της 10ης Επετείου της Λαϊκής Πολωνίας (1955) Μετάλλιο της 40ης Επετείου της Λαϊκής Πολωνίας (1985) Σήμα της 1000ης επετείου του Πολωνικού Κράτους (1966) Αξιότιμος Πολιτιστικός Ακτιβιστής (1968) Χρυσό Τιμητικό Σήμα «Για τις αξίες για τη Βαρσοβία» Σήμα Αξίας για το Πολωνικό Θέατρο στη Βαρσοβία (1976) Filler, Witold (1998). «Elżbieta Barszczewska». Poczet aktorów polskich: Od Solskiego do Lindy. Βαρσοβία. σελ. 14–16. ISBN 83-87571-54-7. 0058341 Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα στην IMDb Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα στην Πολωνική Ακαδημία Κινηματογράφου (πολωνικά) Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα σε φωτογραφίες στη βιλιοθήκη Polona
Αντίος, Σαμπάτα

Αντίος, Σαμπάτα (ιταλικά: Adios, Sabata) είναι ένα σπαγκέτι γουέστερν ιταλικής παραγωγής 1971 σε σκηνοθεσία Τζιανφράνκο Παρολίνι και πρωταγωνιστούν οι Γιουλ Μπρίνερ, Ιγκνάσιο Σπάλα και Γκερχαρντ Έρτερ. Η ταινία αποτελεί το δεύτερο μέρος της Τριλογίας Σαμπάτα με τον Γιουλ Μπρίνερ να αντικαθιστά τον Λι Βαν Κλιφ, ο οποίος ήταν και ο πρωταγωνιστής της πρώτης και τρίτης ταινίας της Τριλογίας.

 Οι Μεξικανοί αντάρτες προσλαμβάνουν τον πιστολέρο Σαμπάτα (Γιουλ Μπρίνερ) για να ληστέψει ένα φορτίο χρυσό από τις αυστριακές κατοχικές δυνάμεις. Όταν όμως ο Σαμπάτα βρίσκει την άμμο, υποψιάζεται ότι ο αυστριακός συνταγματάρχης Σκίμελ (Γκέραρντ Έρτερ) έχει κλέψει τον χρυσό. Γιουλ Μπρίνερ ως Σαμπάτα Ιγκνάσιο Σπάλα ως Εσκούδο Γκερχάρντ Έρτερ ως Σκίμελ Ντιν Ριντ ως Μπαλαντάιν Αντίος, Σαμπάτα (1971) στην IMDb
Δυναστεία των Αριοβαρζανιδών

Η δυναστεία των Αριοβαρζανιδών περιλαμβάνει βασιλείς της Καππαδοκίας, που εξουσίασαν το διάστημα 93-36 π.Χ. Περιλαμβάνει τέσσερις ηγεμόνες, με πρώτο τον Αριοβαρζάνη Α΄ τον Φιλορωμαίο, γενάρχη τού Οίκου. Προηγούμενη ήταν η Δυναστεία των Αριαραθιδών και τους Αριοβαρζανίδες ακολούθησε η Δυναστεία του Αρχέλαου. Την περίοδο της ηγεμονίας τους, η Καππαδοκία ήταν υποτελής της Ρώμης, την οποία τελικά προσάρτησε το 14 μ.Χ. ο Νέρωνας. Αν και Περσικής καταγωγής, είχαν εξελληνιστεί.

 Τον τελευταίο βασιλιά των Αριαραθιδών, τον Αριαράθη Η΄, σκότωσε ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ του Πόντου, σε μία προσπάθεια να υποτάξει την Καππαδοκία. Τότε έθεσε εκεί ως βασιλιά τον δικό του γιο Αριαράθη Θ΄. Η Σύγκλητος της Ρώμης όμως αντέπραξε, τοποθετώντας εκεί το 95 π.Χ. έναν ευγενή της χώρας, τον Αριοβαρζάνη Α΄ Φιλορωμαίο. Όμως ο Τιγράνης Β΄ της Αρμενίας, γαμπρός τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ έστειλε δύο στρατηγούς του και τον εκτόπισε. Η Σύγκλητος αντέδρασε αποστέλλοντας τον Σύλλα, που το 92 αποκατέστησε τον βασιλιά στον θρόνο του. Όταν το επόμενο έτος τον εκτόπισε ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, η Σύγκλητος έστειλε τον Μ. Ακουίλιο, που αποκατέστησε τον Αριοβαρζάνη Α΄ στην Καππαδοκία. Κατά τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο εκδιώχθηκε πάλι το 88 από τον βασιλιά τού Πόντου, επέστρεψε όμως το 84 με τη Συνθήκη της Δαρδάνου. Οι Ρωμαίοι για την πιστότητά του τον αντάμειψαν με τη Μικρά Αρμενία (Δυτική Αρμενία). Όταν ο Πομπήιος έγινε κύριος της Μ. Ασίας, ο βασιλιάς υποτάχθηκε σε αυτόν. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αριοβαρζάνης Β΄ Φιλοπάτωρ, που ευεργέτησε την Αθήνα οικοδομώντας το κατεστραμμένο από τον Σύλλα Ωδείον της. Έπεσε θύμα συνωμοσίας και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του Αριοβαρζάνης Γ΄ Ευσεβής Φιλορωμαίος και Αριαράθης Ι΄ Ευσεβείς Φιλάδελφος. Ο πρώτος έμεινε στην εξουσία με την υποστήριξη των Ρωμαίων, όπως ο Μ. Τ. Κικέρων ανθύπατος της Κιλικίας. Υποστήριξε τον Γ. Ιούλιο Καίσαρα, που τον αντάμειψε με την παραχώρηση της Μικράς Αρμενίας. Όταν ο Ι. Καίσαρας φονεύθηκε, ο Γ. Κάσσιος Λογγίνος τον κατηγόρησε για συνωμοσία και έτσι ο Αριοβαρζάνης Γ΄ εκτελέστηκε. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, εκτοπίστηκε όμως από τον Μάρκο Αντώνιο, που παραχώρησε την Καππαδοκία στον σύμμαχό του Αρχέλαο, γιο τού ιερέα-βασιλιά της πόλης Κόμανα στην Καππαδοκία. Hornblower, Simon; Spawforth, Antony (1996). The Oxford Classical Dictionary. Oxford University Press. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Ariobarzanes s.v." . Encyclopædia Britannica. 2 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 491–492.
Πάτρικ Ντόμπεκ

Ο Πάτρικ Ντόμπεκ (πολωνικά: Patryk Dobek) (13 Φεβρουαρίου 1994) είναι Πολωνός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικεύεται στα 400 μέτρα, στα 800 μέτρα και στα 400 μέτρα μετ΄ εμποδίων. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα των 800 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο.

 Ο Ντόμπερκ τερμάτισε τρίτος στα 400 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2011 στη Μητρόπολη της Λιλ. Ήταν εφεδρικός αθλητής για την πολωνική ομάδα σκυταλοδρομίας 4 x 400 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όπου τελικά δεν επιλέχθηκε να τρέξει. Η μεγαλύτερη επιτυχία του στα εμπόδια ήρθε το 2015, όταν έφτασε στον τελικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Πεκίνο, τερματίζοντας έβδομος. Αργότερα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου δεν κατάφερε να προκριθεί στον ημιτελικό. Το 2021, ξεκίνησε να ειδικεύεται στο αγώνισμα των 800 μέτρων, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο. Patryk Dobek στην World Athletics
Μίρα

Ο Μίρα (Mira), γνωστός και ως Θαυμάσιος ή όμικρον Κήτους είναι ένας παλλόμενος ερυθρός γίγαντας σε απόσταση 200 με 400 ετών φωτός στον αστερισμό Κήτος. Ο Μίρα είναι ένα δυαδικό σύστημα το οποίο αποτελείται από δύο αστέρες, τον Μίρα Α και Μίρα Β. Ο Μίρα ήταν το πρώτο μεταβλητό άστρο που παρατηρήθηκε, χωρίς να υπολογίζονται υπερκαινοφανείς αστέρες, ίσως με την εξαίρεση του Αλγκόλ. Με την εξαίρεση του ασταθούς Ήτα Τρόπιδος, ο Μίρα είναι το λαμπρότερο περιοδικό άστρο στον ουρανό, το οποίο δεν είναι ορατό με γυμνό μάτι για μέρος του κύκλου. Το μέγιστο μέγεθος που φτάνει είναι 2, αλλά δεν φτάνει σε κάθε κύκλο του αυτή την τιμή.

 Δεν είναι σαφές αν η μεταβλητότητά του ήταν γνωστή στην αρχαία Ελλάδα και Κίνα, καθώς οι ενδείξεις είναι περιστασιακές. Οι πρώτες καταγεγραμμένες παρατηρήσεις της μεταβλητότητας του Μίρα έγιναν Ντάβιντ Φαμπρίτσιους, οι οποίες ξεκίνησαν τις 3 Αυγούστου 1596. Χρειαζόταν ένα αστέρα για να συγκρίνει τις θέσεις του πλανήτη Ερμή και διάλεξε ένα κοντινό αστέρα τρίτου μεγέθους. Παρατήρησε ότι ο αστέρας αύξησε τη φωτεινότητά του για ένα μήνα και μετά, τον Οκτώβριο εξασθένισε τόσο όσο ώστε δε μπορούσε να ανιχνευτεί με γυμνό μάτι. Ο Φαμπρίτσιους νόμιζε ότι ήταν κάποιος καινοφανής, αλλά τον ξαναείδε τις 16 Φεβρουαρίου 1609. Ο Johannes Phocylides Holwarda προσδιόρισε την περίοδο του αστέρα σε 11 μήνες και συχνά η ανακάλυψη της μεταβλητότητας του αστέρα πιστώνεται σε αυτόν. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η περίοδος μεταβλητότητας του αστέρα είναι 332 μέρες. Ο Μίρα Α είναι ένας από τους καλύτερα μελετημένους αστέρες και ένας από τους πιο γνωστούς μεταβλητούς αστέρες τύπου Μίρα, οι οποίοι πήραν το όνομα του αστέρα. Η επιφάνεια του αστέρα, καθώς και όλων των άλλων αστέρων αυτής της κατηγορίας, ταλαντώνεται με τέτοιο τρόπο η φωτεινότητα του άστρου να μεταβάλλεται. Ο Μίρα Α έχει μάζα ίση με 1,18 ηλιακές μάζες. Η θερμοκρασία και η ακτίνα του μεταβάλλονται ανάλογα με το στάδιο του κύκλου του αστέρα. Οι τιμές αυτές είναι μεταξύ 2.900 και 3.200 Κ και 332 - 408 ηλιακές ακτίνες. Ο Μίρα είναι 8.400 με 9.360 φορές πιο φωτεινός από το Ήλιο. Ο Μίρα έχει ακανόνιστο σχήμα το οποίο μεταβάλλεται. Ο Μίρα Α έχει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Αυτό είναι μια ουρά αερίων που απομακρύνονται από το άστρο μήκους 13 ετών φωτός περίπου. Η αιτία δημιουργίας αυτής της ουράς είναι η αλληλεπίδραση του αστρικού ανέμου του Μίρα με το διαστρικό ενδιάμεσο, μέσα στο οποίο ο Μίρα Α κινείται με μεγάλη ταχύτητα, περίπου 130 χλμ/δευτ. Ο αστρικός άνεμος του Μίρα σχηματίζει ένα κρουστικό κύμα συμπυκνωμένου αερίου και πλάσματος, το οποίο στη συνέχεια φεύγει προς τα πίσω και σχηματίζει την ουρά. Τόσο το κρουστικό κύμα όσο και η ουρά είναι ορατά στην υπεριώδη ακτινοβολία και παρατηρήθηκαν το διαστημικό τηλεσκόπιο GALEX. Ο συνοδός αστέρας του Μίρα Α, ο Μίρα Β, είναι ένας λευκός νάνος, ο οποίος περιφέρεται σε απόσταση 70 ΑΜ γύρω από τον ερυθρό γίγαντα. Ολοκληρώνει μία περιφορά κάθε 400 χρόνια. Κατάλογος αστέρων του Κήτους
Πασχάλης Τσιάγκας

Ο Πασχάλης Α. Τσιάγκας ή Παπαπασχάλης, γνωστός αργότερα με το ψευδώνυμο Καπετάν Ανδρούτσος (Λιβαδοχώρι Σερρών, 1873 - Νικόκλεια Σερρών, 24 Φεβρουαρίου 1907) ήταν Έλληνας ιερέας και στην συνέχεια οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα. Υπήρξε ο πρώτος ιερέας του αγώνα που αυτοκαθαιρέθηκε του ιερατικού αξιώματος ώστε να γίνει οπλαρχηγός.

 Ο Πασχάλης Α. Τσιάγκας - το επίθετό του εμφανίζεται και ως Τσάγκας - γεννήθηκε το 1873 στα Σακάφτσια (νυν Λιβαδοχώρι) Σερρών και σε νεαρή ηλικία χειροτονήθηκε ιερέας. Αρχικά υπηρέτησε ως εφημέριος στη γενέτειρά του. Όντας πιστός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και ενάντιος στην βουλγαρική Εξαρχία έγινε στόχος κομιτατζήδων, οι οποίοι στις 15 Σεπτεμβρίου του 1905 προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν. Η απόπειρα απέτυχε και στη συνέχεια ο Τσιάγκας ειδοποίησε τις οθωμανικές αρχές οι οποίες καταδίωξαν και εξόντωσαν το σώμα των κομιτατζήδων. Έπειτα από αυτό το γεγονός, πριν λήξει το 1905 μετατέθηκε για λόγους ασφαλείας σε ενορία της πόλης των Σερρών ενώ η περιουσία του λεηλατήθηκε. Μάλιστα, το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου του 1906, ομάδα κομιτατζήδων επιτέθηκε εναντίον της οικίας του με αποτέλεσμα να σκοτωθούν ο πατέρας του (πυροβολήθηκε στην προσπάθειά του να αμυνθεί) και η σύζυγός του (κάηκε ζωντανή από φωτιά που άναψαν οι επιτιθέμενοι) και να τραυματιστούν σοβαρά η μητέρα του και ο ετεροθαλής αδελφός του. Μάλιστα, και ο ίδιος ο Τσιάγκας υπέστη εγκαύματα. Έπειτα από αυτό το συμβάν, ο Τσιάγκας σχημάτισε αντάρτικο σώμα δύναμης έξι ανδρών και έδρασε στην περιοχή της Βισαλτίας υπό το πολεμικό όνομα «καπετάν Ανδρούτσος». Στις 24 Φεβρουαρίου του 1907 - και ενώ την προηγούμενη ημέρα είχε καταδιώξει ομάδα κομιτατζήδων - ο ίδιος και το αντάρτικο σώμα του περικυκλώθηκαν στη Νικοσλάβη (νυν Νικόκλεια) από οθωμανικό απόσπασμα. Μετά την άρνησή του να παραδοθεί, ξεκίνησε μάχη κατά την οποία σκοτώθηκαν τρεις από τους άνδρες του ενώ παρόμοια τύχη είχε και ο ίδιος. Μάλιστα, το σώμα του υπέστη κακοποίηση τόσο πριν όσο και μετά το θάνατό του ενώ οι αρχές δεν επέτρεψαν να γίνει θρησκευτική ταφή. Μετά τη διάλυση του μικρού του αντάρτικου αποσπάσματος, ακολούθησαν διώξεις εναντίον Ελλήνων χωρικών της ευρύτερης περιοχής. Ο Πασχάλης Τσιάγκας ήταν ο πρώτος ιερέας του Μακεδονικού Αγώνα που πολέμησε και σκοτώθηκε ως οπλαρχηγός σώματος. Στις Σέρρες, θα διανοιχτεί δρόμος που θα φέρει το όνομά του, ενώ υπάρχει προτομή προς τιμήν του, στην Πλατεία Νίκης της συνοικίας Καλκανίου. Ο γιος του Νικόλαος, τέθηκε υπό την προστασία της τοπικής μητρόπολης και αργότερα ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, φτάνοντας μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου του Μηχανικού. Κυριάκος Παπακυριάκος, Ο Μακεδονικός Αγώνας στο Νομό Σερρών, Σέρρες 2012. Παύλου Λ. Τσάμη, Μακεδονικός Αγών, ΕΜΣ, Θεσσαλονίκη 1975. Νικόλαος Χρ. Χρηστίδης, Αγάλματα & μνημεία των Σερρών, Σέρρες 2010. Νικόλαος Χρ. Χρηστίδης, Οι δρόμοι των Σερρών και η ονοματολογία των, Σέρρες 2012.
59 (αριθμός)

Το 59 (πενήντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 58 και πριν από το 60. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 59 συμβολίζεται ως LIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 59 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 61. Το 59 και το 61 αποτελούν δίδυμους πρώτους αριθμούς. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 59 αντιστοιχεί στο πρασινοδύμιο. Ο Μεσιέ 59 είναι ένας ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου.
Αγία Κυριακή Περδικίου Ικαρίας

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της Ικαρίας. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Περδικίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Κηρύκου του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Η Αγία Κυριακή είναι παράλιος οικισμός της ΒΑ. Ικαρίας. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο αεροδρόμιο του νησιού, στο μυχό ορμίσκου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει περίπου 12 χλμ. ΒΑ. του Αγίου Κηρύκου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περδικίου της Ικαρίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Περδικίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Κηρύκου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Κηρύκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ικαρίας. Η μικρή εκκλησία της Αγίας Κυριακής στα ανατολικά Η φερώνυμη πηγή ιαματικών λουτρών στο δυτικό μυχό του ορμίσκου του οικισμού, που δέχεται αρκετούς επισκέπτες. Το νερό αναβλύζει δίπλα στη θάλασσα, σε τέσσερις μικρές θέσεις-λεκάνες. Θεωρείται από τις σημαντικότερες ραδιούχες ιαματικές πηγές στην Ελλάδα, με δημοτικά λουτροκαταστήματα που έχουν εκσυγχρονιστεί πρόσφατα Το μικρό λιμανάκι αλιευτικών σκαφών, μεταξύ του οικισμού και του διαδρόμου του αεροδρομίου Από την Αγία Κυριακή ξεκινάει πεζοπορικό μονοπάτι προς το απώτατο βορειοανατολικό άκρο της Ικαρίας, το ακρωτήριο Δράκανο στα ανατολικά του οικισμού, δίπλα στο αεροδρόμιο. Το πανηγύρι της εκκλησίας της Αγίας Κυριακής στις 7 Ιουλίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr http://www.panoramio.com/photo/78742323
Α.Ο. Σκαγιοπούλειο Πάτρας

Ο Αθλητικός Όμιλος Σκαγιοπούλειου Ορφανοτροφείου, είναι αθλητικός σύλλογος της Πάτρας. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης και αποτελεί μέλος της ΕΣΚΑ-Η. Τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του διατηρούσε ορειβατικό τμήμα αλλά και κλασικού αθλητισμού και για πολλά χρόνια τμήμα ποδηλασίας. Έχει ιδιόκτητο κλειστό γυμναστήριο το οποίο βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του Σκαγιοπούλειου ορφανοτροφείου στην ομώνυμη περιοχή της πόλης της Πάτρας.

 Ιδρύθηκε το 1925 σαν σύλλογος του Σκαγιοπούλειου ορφανοτροφείου και αγωνίζονταν σε αυτόν για πολλά χρόνια αποκλειστικά μόνο τρόφιμοι του. Με την ίδρυση του πήρε μέρος σε πολλά φιλικά παιχνίδια και από το 1929 στα τοπικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης της Πάτρας. Πρωταθλητής Πατρών και στα δύο αθλήματα πολλές φορές, με βασικούς αντίπαλους τον Απόλλωνα, την Παναχαϊκή, την ΕΑΠ και τον ΠΟΠ. Αναγνωρίστηκε επίσημα από τον ΣΕΓΑΣ το 1948 ώστε να έχει δικαίωμα να αγωνιστεί στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα όπου είχε προκριθεί. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης είναι αυτό με τις μεγαλύτερες διακρίσεις για τον σύλλογο. Έχει συμμετάσχει σε τρία εθνικά πρωταθλήματα σαν Πρωταθλητής Πατρών, το 1948-49, το 1950-51 και το 1953-54. Έχει και πολλές συμμετοχές στην Γ' Εθνική Κατηγορία. Στο πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα που συμμετείχε του 1948-49 κατέλαβε την 7η και τελευταία θέση, οι αθλητές που συμμετείχαν σε αυτό το πρωτάθλημα ήταν οι Βαθυπούλιας, Βλάχος, Μπελεγρής, Παλλαδάς, Μητρόπουλος, Κοκοσούλης, Μπενέτσης, Κασπίρης, Καλοβορνάς και προπονητής ο Π. Μαγκίνας, όλοι τρόφιμοι-ορφανά του ιδρύματος. Σημείωσε 6 ήττες, αυτές ήταν με Τρίτων 21-61, με Άρη 27-55, με Ολυμπιακό 22-55, με Παναθηναϊκό 31-38, με Σπόρτιγκ 31-48 και με τη ΧΑΝΘ 10-75. Πρώτος σκόρερ του Σκαγιοπουλείου και 6ος στο πρωτάθλημα ήταν ο Βαθυπούλιας με 53 πόντους.. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1950-51 κατέλαβε την 6η και προτελευταία θέση, όπως και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1952-53 που κατέλαβε την 5η και προτελευταία θέση. Έχει αγωνιστεί στην Γ' Εθνική και την περίοδο 1978-79 διεκδίκησε χωρίς επιτυχία την άνοδο του στην Β' Εθνική κατηγορία. Σήμερα αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΣΚΑ-Η. Προπονητής ήταν ο Στάθης Μαστρογιαννόπουλος για 26 χρόνια. Τα τελευταία 3 χρόνια προπονητής είναι ο Γ. Μιχαλόπουλος παλιός παίχτης της ομάδας. Το τμήμα Βόλευ του συλλόγου αγωνίζεται ανελλιπώς στα τοπικά πρωταθλήματα. Αθλητική Ηχώ, φύλλο 13 Οκτωβρίου 1949 Αθλητική Ηχώ, φύλλο 1 Ιουλίου 1951 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Έκδοση περιοδικό Τρίποντο, Αθήνα 1991 Κωνσταντίνος Ίντος, Η Ιστορία του Άρη. Μπάσκετ 1922-2000, τόμος 2, Θεσσαλονίκη 2000.
Ρενιερίτης

Ο ρενιερίτης (renierite) είναι σπάνιο θειούχο (S) ορυκτό του χαλκού (Cu), του ψευδαργύρου (Zn), του γερμάνιου (Ge), του αρσενικού (As) και του σιδήρου (Fe). Ο χημικός τύπος που του αποδίδεται είναι (Cu,Zn)11(Ge,As)2Fe4S16 με τον οποίο αναφέρεται στις βάσεις δεδομένων ορυκτών. Η ύπαρξη του ορυκτού αυτού αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Thoreau το 1928 ο οποίος το εντόπισε σε δείγμα προερχόμενο από το ορυχείο "Πρίγκιπας Λεοπόλδος" στο Kipushi του τότε Βελγικού Κογκό. Ονομάστηκε ρενιερίτης από τον Vaes το 1948 όταν σε επανεξέταση ανακαλύφθηκε ότι το ορυκτό περιείχε περισσότερο Fe από τον γερμανίτη καθώς και το στοιχείο Ge. Το ορυκτό ήταν μέχρι τότε γνωστό με διάφορα ονόματα : πορτοκαλί βορνίτης, κουβανίτης, λουζονίτης και βαλλεριίτης.. Το σημερινό του όνομα το πήρε από τον Αρμάντ Ρενιέρ (Armand Marie Vincent Joseph Reniér,1876 – 1951), Βέλγο γεωλόγο και διευθυντή της Βελγικής Γεωλογικής Εταιρείας

 Ο ρενιερίτης είναι χαλκόχρωμο, αδιαφανές, μη φθορίζον, μαγνητικό, ισχυρά ανισότροπο, μη ραδιενεργό ορυκτό που διαλύεται στο νιτρικό οξύ. Η πυκνότητά του μετρήθηκε πειραματικά 4,38 g/cm3 και υπολογίστηκε θεωρητικά 4,40 g/cm3. Ηλεκτρικές μετρήσεις έδειξαν ότι ο ρενιερίτης είναι ημιαγωγός p-τύπου. Σε πρόσφατη τομή δείχνει απόχρωση πορτοκαλί -καφέ. Κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό ψευδοκυβικό σύστημα και έχει δομή παρόμοια με του σφαλερίτη με επιπρόσθετη τετραεδρική θέση για σίδηρο. Περιέχει ως προσμίξεις γάλλιο (Ga) και μόλυβδο (Pb). Η χημική του σύσταση διαφέρει ανάλογα με την περιοχή από την οποία προέρχεται το προς εξέταση δείγμα. Έτσι, ρενιερίτης από το Tsumeb της Ναμίμπια περιέχει Ga και περισσότερο As από δείγμα προερχόμενο από το Kipushi του Κογκό που δεν περιέχει Ga αλλά ίχνη Pb. Ο χημικός τύπος του ρενιερίτη δεν είναι συγκεκριμένος και έχει τη μορφή Cu10(Zn1-xCux)(Ge2-xAsx)Fe4S16 με 0 ≤ x ≤ 1 . Στην πραγματικότητα με το όνομα "ρενιερίτης" αναφέρεται σειρά συνεχόμενων στερεών διαλυμάτων από το ένα ακραίο μέλος με τύπο Cu10ZnGe2Fe4S16 (ψευδαργυρο-ρενιερίτης, 0 ≤ x ≤ 0,5) μέχρι το άλλο ακραίο μέλος Cu11GeAsFe4S16 (αρσενο-ρενιερίτης, 0,5 ≤ x ≤ 1) όπου το ζεύγος Zn(II)+Ge(IV) αντικαθίσταται από το ζεύγος Cu(I)+As(V). Ο ρενιερίτης αποτελεί το πρώτο μεταλλικό σουλφίδιο που έχει αναφερθεί και παρουσιάζει εκτεταμένο συνδυασμό στερεού διαλύματος. Ο ρενιερίτης έχει συχνές εμφανίσεις σε θειούχα κοιτάσματα Cu-Pb-Zn, συνήθως στα πιο πλούσια σε Cu μέρη του κοιτάσματος, και ιδιαίτερα σ' αυτά που φιλοξενούνται από δολομίτες. Επίσης αυξημένες εμφανίσεις του έχουν παρατηρηθεί σε πυριγενή πετρώματα που σχετίζονται με πολυμεταλλικές αποθέσεις, πλούσιες σε Cu και As,. Συνυπάρχει με γερμανίτη, τενναντίτη, εναργίτη, διγενίτη, μπορνίτη, χαλκοπυρίτη και σφαλερίτη ενώ εμφανίσεις του αναφέρονται στην Αλάσκα, στην Αργεντινή, στη Ναμίμπια, στη Ζάμπια, στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Αρμενία, στη Ρωσία και στην Ιαπωνία. Εμφανίσεις αρσενο-ρενιερίτη αναφέρονται μόνο στην Αλάσκα και στην Ιαπωνία. Γερμάνιο Κατάλογος ορυκτών ATHENA MINERALOGY EUROmin Project École des Mines de Paris Google Images All Specimens with Renierite QUT Mineral Atlas RRUFF Project, Department of Geosciences, University of Arizona
Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι

Ο Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι (Giovan Battista Giraldi Cinzio, 12 Νοεμβρίου 1504 – 30 Δεκεμβρίου 1573) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος και ποιητής. Ήταν επίσης γνωστός με τα ψευδώνυμα Σύνθιος, Σύνθιο ή Σίντιο.

 Γεννήθηκε στην Φερράρα της Ιταλίας και σπούδασε στο εκεί πανεπιστήμιο. Το 1525 έλαβε έδρα καθηγητή φυσικής φιλοσοφίας, ενώ το 1537 έγινε διάδοχος του Τσέλιο Καλκανίνι (Celio Calcagnini) στην έδρα της λογοτεχνίας (belles-lettres). Μεταξύ 1542 και 1560 διετέλεσε ιδιωτικός γραμματέας, πρώτα του Δούκα της Φερράρας Έρκολε Β' και αργότερα του Αλφόνσο Β' Έστε, επίσης Δούκα της Φερράρας. Λόγω μιας λογοτεχνικής φιλονικίας έπεσε σε δυσμένεια και μετακόμισε στο Μοντοβί της βόρειας Ιταλίας, όπου δίδαξε λογοτεχνία μέχρι το 1568. Στη συνέχεια, έλαβε πρόσκληση της Συγκλήτου του Μιλάνου και ανέλαβε την έδρα ρητορικής στην Παβία μέχρι το 1573, όταν, για λόγους υγείας επέστρεψε στη Φερράρα όπου και απεβίωσε. Εκτός από το έπος με τον τίτλο Ercole (1557) σε 26 ωδές (cantos), ο Τζιράλντι έγραψε εννέα τραγωδίες. Η πιό γνωστή είχε τον τίτλο Orbecche και γράφτηκε το 1541. Το λογοτεχνικό του έργο είναι επηρεασμένο ιδεολογικά από την Αντιμεταρρύθμιση. Από τις πεζογραφικές εργασίες του, η σημαντικότερη είναι το «Εκατόμυθοι» (Hecatommithi ή Ecatomiti), μια συλλογή ιστοριών σε στιλ μεταξύ Βοκάκιου και Ματέο Μπαντέλο.
Δολάριο της Νέας Σκωτίας

Το δολάριο ήταν νόμισμα της Νέας Σκωτίας από το 1860 έως το 1871 και υποδιαιρούταν σε 100 σεντ. Αντικατέστησε την λίρα της Νέας Σκωτίας με ισοτιμία 5 δολάρια = 1 λίρα. Το 1871 αντικαταστάθηκε από το δολάριο του Καναδά με ισοτιμία 0,73 δολάρια Καναδά = 0,75 δολάρια της Νέας Σκωτίας διατηρώντας έτσι την ισοτιμία των δύο νομισμάτων όπως είχε διαμορφωθεί το 1860.

 Μεταξύ των ετών 1861 και 1864 κόπηκαν χάλκινα κέρματα του ½ και 1 σεντ τα οποία ήταν και τα μοναδικά κέρματα του νομίσματος αυτού που κόπηκαν ποτέ. Μεταξύ των ετών 1861 και 1866 η κυβέρνηση της Νέα Σκωτίας εξέδωσε χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων. Επιπλέον τρεις ιδιωτικές τράπεζες η Bank of Nova Scotia, η Halifax Banking Company και Merchants Bank of Halifax εξέδωσαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία 20 δολαρίων. Αργότερα οι τρεις αυτές τράπεζες συνέχισαν να τυπώνουν χαρτονομίσματα του Καναδικού δολαρίου. Επίσης η υπό διαμόρφωση τότε συνομοσπονδία του Καναδά λίγο πριν προσχωρίσει σε αυτήν η Νέα Σκωτία, εξέδωσε χαρτονομίσματα με ημερομηνία 1866 στα οποία είχε επιτυπωθεί η φράση «Payable in Halifax / only» (πληρωτέα στο Χάλιφαξ / μόνο). Αυτά τα χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν στην Νέα Σκωτία ως τοπικό νόμισμα. Τυπώθηκαν χαρτονομίσματα των 5 δολαρίων τα οποία όμως είχαν ισοτιμία 4,86 δολαρίων Καναδά Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1990). Standard Catalog of World Paper Money: Specialized Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (6th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-149-8.
Αίπος Χίου

Ο Αίπος είναι οικισμός του δήμου Χίου, στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 7 μόνιμους κατοίκους.

 Ο Αίπος αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1991 και οφείλει την ονομασία του στο ομώνυμο βουνό της Χίου. Διοικητικά, ανήκε μέχρι το 2010 στον δήμο Ομηρούπολης, ενώ πλέον υπάγεται στον διευρυμένο δήμο Χίου.
Γιώργος Κωνσταντινίδης (ποδοσφαιριστής)

Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως επιθετικός για την ομάδα του Άρη από το 1961 ως το 1973, κατακτώντας το κύπελλο Ελλάδας του 1970.

 Ο Κωνσταντινίδης ξεκίνησε να αγωνίζεται στις ακαδημίες του Άρη και προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα σε ηλικία δεκαέξι ετών, αγωνιζόμενος λίγο στις πρώτες δύο σεζόν, με πρώτη του συμμετοχή στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τον Πανελευσινιακό στις 4 Μαρτίου 1962. Ο προπονητής Μπέλα Πάλφι τον χρησιμοποίησε περισσότερο το 1963-64, δίνοντας του την θέση του δεξιού εξτρέμ. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης κέρδίσε την έξοδο της στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων και ο Κωνσταντινίδης αγωνίστηκε και στους δύο αγώνες εναντίον της Ρόμα.Διακρινόταν για το δημιουργικό κομμάτι του παιχνιδιού του, δίνοντας πολλά γκολ στον Αλέκο Αλεξιάδη. Αγωνίστηκε σε δώδεκα ευρωπαϊκούς αγώνες με την φανέλα του Άρη, σκοράροντας δύο φορές. Η πρώτη εναντίον της Κολωνίας στη νίκη των "κίτρινων" με 2-1, ενώ το δεύτερο του τέρμα ήλθε στην εντός έδρας ήττα με 1-2 από την Ουίπεστ Βουδαπέστης στις 6 Νοεμβρίου 1968. Συμμετείχε επίσης, σε αγώνες εναντίον της Γιουβέντους, της Κάλιαρι και της Τσέλσι.Ο Άρης πραγματοποίησε την καλύτερη του πορεία στο πρωτάθλημα την σεζόν 1968-69, όταν κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ ο μοναδικός του τίτλος με την ομάδα των "κίτρινων" ήλθε το 1970 με την κατάκτηση του κυπέλλου, με τον Κωνσταντινίδη να μην συμμετέχει στον τελικό λόγω τραυματισμού. Παρ' όλα αυτά, συμμετείχε στο νικηφόρο ημιτελικό με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, όπου ο Άρης επικράτησε με 0-1 στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον προημιτελικό εναντίον της Καλλιθέας και στην φάση των '32 κατά της Πάτρας.Φόρεσε για πρώτη φορά το περιβραχιόνιο του αρχηγού το 1973, λίγο πριν αποδεσμευτεί από τον σύλλογο στο πλαίσιο της ανανέωσης που πραγματοποίησε ο Άρης στα μέσα της δεκαετίας του '70. Συνέχισε για έναν ακόμη χρόνο στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής με την ομάδα του Π.Ο. Μουδανιών, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Το πουλί που πέταξε ψηλά με τον Άρη! | aris.re Κωνσταντινίδης Γιώργος | aris.re