IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρεάλ Οβιέδο

Η Ρεάλ Οβιέδο (ισπανικά: Real Oviedo) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Οβιέδο της Αστούριας στην Ισπανία. Ιδρύθηκε στις 26 Μαρτίου 1926. Τα χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο, το κίτρινο και το μπλε.

 Η Ρεάλ Οβιέδο ιδρύθηκε το 1926, μετά την ένωσή της με την ομάδα της Οβεντέσε. Αγωνίστηκε στην Πριμέρα Ντιβισιόν (Α΄ εθνική κατηγορία) για 7 χρόνια. Το 1939 υποβιβάστηκε στη Σεγούντα Ντιβισιόν (Β΄ εθνική κατηγορία), όμως δεν αγωνίστηκε για 15 αγώνες καθώς ο τότε Στρατηγός της Ισπανίας Φρανσίσκο Φράνκο χρησιμοποίήσε το γήπεδό της Εστάδιο Οβεντέσε ως κρυσφύγετο βαρέων όπλων. Ο καλύτερος παίκτης που πέρασε από την ομάδα ήταν και είναι ο Τρίσταν Εσπεράνθα. Το 1962-63 είχε πάει στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ), αφού κατέκτησε τη 2η θέση πίσω απο τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1978 όμως έπεσε στη Σεγούντα Ντιβισιόν, στο Β΄ Ομιλο αλλά έμεινε για μια σεζόν. Το γήπεδό της, το Κάρλος Ταρτιέρε, είχε χρησιμοποιηθεί ως γήπεδο της Εθνικής Ισπανίας για ένα ματς με την Εθνική Χιλής το 1982. Παρ' όλα αυτά η Ρεάλ κατέκτησε την ίδια χρονιά το Ισπανικό Κύπελλο νικώντας τις ομάδες Σαλαμάνκα, Αθλέτικ Μπιλμπάο, Λόρκα Ντεπορτίβο, Σαβαδέλ ΦΚ και στον τελικό την Ατλέτικο Μαδρίτης με 2-1. Το 1988 τελικά επιστρέφει και πάλι στην Πριμέρα Ντιβισιόν νικώντας στα Πλέι-Οφ της Σεκούντα Ντιβιζιόν. Εκανε μέτρια εμφάνιση τερματίζοντας 12η. Το 1991 σίγουρα θεωρείται η καλύτερη χρονιά της ομάδας. Πήγε στα ευρωπαϊκά κύπελλα αλλά η Τζένοα την απέκλεισε νικώντας τη με 2-3. Κατάφερε να κατακτήσει την 6η θέση κάνοντας την καλύτερη της εμφάνιση στην Πρώτη Κατηγορία και αξιοσημείωτο είναι πως νίκησε την Μπαρτσελόνα μέσα στο Κάμπ Νου με 1-2. Μετά...ακολούθησαν τα προβλήματα.Τα οικονομικά προβλήματα,έφεραν την Οβιέδο σε δύσκολη θέση με αποτέλεσμα το 2003-04 να υποβιβαστεί στην Τρίτη Κατηγορία (θεωρητικά, Τέταρτη Κατηγορία) της Ισπανίας, γνωστή και ως Τέρεκρα Ντιβιζιόν. Τερμάτισε 1η και το 2005 στον δεύτερο όμιλο της Σεκούντα κατέκτησε την 7η θέση ενώ την επόμενη χρονιά έκανε μια πολύ κακή εμφάνιση τερματίζοντας 19η κάτι που την έφερε πάλι στην Τέταρτη Κατηγορία. Το 2008-09 τερμάτισε παλι 1η και τελικά στον δέυτερο όμιλο τερμάτισε 2η με 68 βαθμούς.Το 2014-15 κάνει και πάλι την ανατροπή,και με ισχυρή διοίκηση και οικονομική ενίσχυση από όλο τον κόσμο που αγαπάει την ρεαλ,τερματίζει στην πρώτη θέση στην τρίτη κατηγορία.Στα πλειόφ που ακολουθούν για την άνοδο,στον ημιτελικό αντιμετωπίζει την @Cadiz.Στον πρώτο αγώνα στο οβιέδο ο αγώνας λήγει ισόπαλος 1-1.Στο δεύτερο ματς η ρεαλ με εκπληκτική εμφάνιση κερδίζει 0-1 μέσα στο κάντιθ και περνάει στον τελίκο με την ταραγόνα. Το ντέρμπι της Αστούριας με τη Σπόρτινγκ Χιχόν παρέμεινε αμφίρροπο σε όλη την ιστορία του και οι δύο ομάδες έχουν συναντηθεί πάνω από 100 φορές. Η Σπόρτινγκ κέρδισε τον πρώτο μεταξύ τους αγώνα με 2–1 για το Περιφερειακό Πρωτάθλημα στις 6 Δεκεμβρίου του 1926. Το πρώτο κορυφαίο ντέρμπι έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της περιόδου 1944-45 και σε δύο παιχνίδια: Η Οβιέδο κέρδισε το πρώτο με 2–1, αλλά έχασε με ρεκόρ 0–6 στο Ελ Μολινόν. Απο τις ακαδημείες της ρεαλ οβιέδο έχουν βγεί πολλοί παίχτες.Οι ποιο γωωστοί είναι ο Σαντι Καθορλα,ο Μιτσου και ο Χουαν Ματα και ο Νταβιντ Σιλβα. Επίσημος ιστότοπος
Δημοτικό Στάδιο Λαμίας

Το Δημοτικό Στάδιο Λαμίας είναι ένα στάδιο που βρίσκεται στην πόλη της Λαμίας, στο Νομό Φθιώτιδας στην Στερεά Ελλάδα. Αποτελεί την έδρα του ποδοσφαιρικής ομάδας του Π.Α.Σ. Λαμία από την ίδρυση κιόλας του αθλητικού συλλόγου. Το στάδιο βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης της Λαμίας, δίπλα στο τοπικό Δημαρχιακό Μέγαρο και αποτελεί μέρος -και συνάμα την κύρια εγκατάσταση- του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (Δ.Α.Κ.) Λαμίας, ενώ ανήκει στο Δήμο Λαμιέων. Η χωρητικότητα του ανέρχεται σε 5.500 θέσεις.

 Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1952. Ανακατασκευάστηκε το 2004 και το 2008 και προστέθηκαν πλαστικά καθίσματα μπλε χρώματος σε όλες τις κερκίδες. Το καλοκαίρι του 2017 το γήπεδο ανακαινίστηκε για την αδειοδότηση του Π.Α.Σ. Λαμία στην Super League. Έτσι, προστέθηκαν πέντε καινούργιοι προβολείς για τον καλύτερο φωτισμό του γηπέδου και επίσης νέα πλαστικά καθίσματα. Ακόμη, κατασκευάστηκε στέγαστρο στην κύρια εξέδρα του γηπέδου, ανακαινίστηκαν τα αποδυτήρια, οι πάγκοι και πραγματοποιήθηκαν πολλές άλλες εκτενείς εργασίες αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού. Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών στο Δημοτικό Στάδιο της Λαμίας πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1968 σε αγώνα ανάμεσα στην Λαμία και τα Τρίκαλα, με 11.502 φιλάθλους να παρευρίσκονται στις εξέδρες του σταδίου. Το στάδιο παλαιότερα επισήμως ονομαζόταν «Εθνικό Στάδιο Λαμίας», ενώ πλέον η ονομασία του είναι «Δημοτικό Στάδιο Λαμίας». Συχνά, αποκαλείται ως «Δ.Α.Κ. Λαμίας» λόγω της συνολικής αθλητικής εγκατάστασης όπου ανήκει, ενώ επίσης αποκαλείται και πιο απλά και ως «Στάδιο Λαμίας». Τον Ιανουάριο του 2019, κατά την πρώτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Λαμιέων για το έτος, προτάθηκε από τον δημοτικό σύμβουλο Τάκη Συλεούνη να αποδοθεί η ονομασία «Αθανάσιος Διάκος» στο γήπεδο προς τιμήν του συγκεκριμένου ήρωα της Επανάστασης του ’21 ο οποίος έδρασε κυρίως στην Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα) και βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Λαμία. Η πρόταση συζητήθηκε εκτενώς στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Την 16η Σεπτεμβρίου του 2020 έγινε και επίσημα η αλλαγή της ονομασίας. Ο μέσος όρος εισιτηρίων ανά (εντός) αγώνα της Λαμίας στο Πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατά τις αγωνιστικές περιόδους 1967–68, 1968–69, 1969–70, 1970–71 και 1971–72: Ο μέσος όρος εισιτηρίων ανά (εντός) αγώνα της Λαμίας στο Πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ κατά τις αγωνιστικές περιόδους 2017-18 και 2018-19: Ιστοσ. Stadia.gr. Πληροφορίες για το Δημοτικό Στάδιο Λαμίας. Ιστοσ. Δήμου Λαμιέων, Lamia.gr. Πληροφορίες για το Δ.Α.Κ. Λαμίας Αρχειοθετήθηκε 2013-11-20 στο Wayback Machine..
Σουμπάουα

Η Σουμπάουα (ινδονησιακά: Sumbawa) είναι νησί της Ινδονησίας. Βρίσκεται στο κέντρο των μικρών Σουνδών, ανάμεσα στα νησιά Λομπόκ στα δυτικά και Φλόρες στα ανατολικά. Η Σούμπα βρίσκεται νοτιοανατολικά του νησιού. Ανήκει στην επαρχία Δυτική Νούσα Τενγκάρα μαζί με το Λομπόκ και μεγαλύτερη πόλη του νησιού είναι η Μπίμα, με 142.443 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων του νησιού είναι η γεωργία, ενώ ο τουρισμός είναι πολύ περιορισμένος και είναι επικεντρωμένος στο σέρφιν. Με έκταση 15.448 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Σουμπάουα είναι το 57ο μεγαλύτερο νησί στη Γη. Έχει ακανόνιστο ανάγλυφο όπου δεσπόζουν ενεργά και σβηστά ηφαίστεια. Το ψηλότερο από αυτά, το όρος Ταμπόρα είναι γνωστό για την κολοσσιαία έκρηξή του το 1815, η οποία ισοπέδωσε την κορυφή του και υπολογίζεται ότι σκότωσε 70.000 άτομα παγκοσμίως.

 Το νησί μέχρι τον 17ο αιώνα βρισκόταν στη σφαίρα επηροής των μουσουλμάνων της Ιάβας. Το 1625 το νησί κατακτήθηκε από το λαό Μακασσάρ, Σουλαουέζι, οι οποίοι εξισλάμισαν τους ηγέτες της Σουμπάουα. Σύντομα οι ηγέτες της δυτικής Σουμπάουας ήλεγχαν το Λομπόκ, γεγονός που τους έφερε σε αντιπαράθεση με τους κατοίκους του Μπαλί. Οι αντιπαραθέσεις συνεχίστηκαν τον 18ο αιώνα και μέχρι το 1815, όταν η κολοσσιαία έκρηξη του Ταμπόρα σκότωσε χιλιάδες κατοίκους του νησιού και η στάχτη κατέστρεψε τις καλλιέργειες. Το ίδιο το ηφαίστειο από τα 4.300 μέτρα ύψος που είχε μειώθηκε στα 2.722 εξαιτίας της έκρηξης. Η επανεγκατάσταση ανθρώπων στο νησί έγινε στα μέσα του 19ου αιώνα με μικρούς πληθυσμούς από διάφορες εθνικές ομάδες. Οι Ολλανδοί άρχισαν να ελέγχουν το νησί τις αρχές του 20ου αιώνα ώστε να αντιμετώπισουν το ενδεχόμενο πολέμου ανάμεσα στους Σουλτάνους του νησιού. Οι Σουλτάνοι έχασαν τις εξουσίες τους με την ανεξαρτησία της Ινδονησίας. Υπολείμματων του Σουλτανάτων είναι τα παλάτια στην Μπίμα και στο Μπεσάρ. Το νησί έχει μήκος 275 χιλιόμετρα. Στο νησί κυριαρχούν τα υψίπεδα, οι διαβρωμένοι λόφοι και οι ηφαιστειακές οροσειρές. Οι κόλποι Τελούκ Σαλέχ και Τελούκ Μπίμα εισχωρούν στη βόρεια ακτογραμμή του νησιού. Ο κόλπος Σαλέχ είναι ο μεγαλύτερος και χωρίζει το νησί σε δυτική και ανατολική Σουμπάουα οι οποίες ενώνονται με τον ισθμό Σαλέχ. Βόρεια του κόλπου εκτείνεται μια χερσόνησος που καταλήγει στο όρος Ταμπόρα. Το ηφαίστειο με ύψος 2722 μέτρα είναι περίπου 900 μέτρα ψηλότερο από κάθε άλλη κορυφή του νησιού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sumbawa στο Wikimedia Commons
Τουσνέλντα

Η Τουσνέλντα η Θουσνέλδα (αγγλικά: Thusnelda /ðʌsˈnɛldə/ περ. 10 π.Χ. - άγνωστο) ήταν Γερμανιδα ευγενης η οποία συνελήφθη από τον Ρωμαίο στρατηγο Γερμανικό κατά τη διάρκεια της εισβολής του στη Μεγάλη Γερμανία. Ήταν η σύζυγος του Αρμινίου. Ο Τάκιτος και ο Στράβων αναφέρουν τη σύλληψή της ως απόδειξη της σταθερότητας και της συγκράτησης των ρωμαϊκών όπλων.

 Η Τουσνέλντα ήταν η κόρη του φιλο-Ρωμαίου πρίγκιπα των Χερούσκων Σεγεστη. Το 9 μ.Χ. ο Αρμίνιος, ο μελλοντικός σύζυγος της Τουσνέλντα, ηγήθηκε συνασπισμού γερμανικών φυλών που νίκησε τις λεγεώνες του Πούπλιου Κουιντίλιου Βάρου στη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού. Η σύγκρουση μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των γερμανικών φυλών συνεχίστηκε μετά τη μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού και ο Αρμίνιος απήγαγε και άφησε έγκυο την Τουσνέλντα γύρω στο 14 μ.Χ., πιθανότατα ως αποτέλεσμα διαφωνίας με τον φιλο-Ρωμαίο πατέρα της.Τον Μάιο του 15 μ.Χ., η Τουσνέλντα συνελήφθη από τον Γερμανικό, ο οποίος διέταξε την εισβολή στη Γερμανία. Ήταν έγκυος και έμενε με τον πατέρα της, που κάποια στιγμή την είχε πάρει πίσω από τον Αρμίνιο. Ήταν ο Σεγεστης που την παρέδωσε στον Γερμανικό, αφού ο τελευταίος έσωσε τον πρώτο, απομακρύνοντας τις δυνάμεις του Αρμίνιου, οι οποίοι είχαν πολιορκήσει τον Σεγεστη. Ο Αρμινίος θρήνησε βαθιά την απώλεια της Τουσνέλντα και δεν παντρεύτηκε ξανά. Σύμφωνα με τον Τακίτο, ο Αρμινίος «παρασύρεται» από την απώλεια της συζύγου του.Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της, η Τουσνέλντα γέννησε το μοναδικό παιδί του Αρμινίου, τον Τουμελίκο. Στη μάχη του ποταμού Βέζερ, ο Αρμινίος συμμετείχε σε διάσημη διαμάχη με τον αδελφό του Φλάβους, ο οποίος εξακολουθούσε να υπηρετεί στο ρωμαϊκό στρατό. Ο Φλάβους πληροφόρησε τον Αρμινίο ότι η Τουσνέλντα είχε καλή μεταχείριση - επισης όπως ισχυρίστηκε, ήταν χαρακτηριστικό της Ρώμης. Στις 26 Μαΐου 17 μ.Χ., η Τουσνέλντα και ο γιος της Τουμέλικος εμφανίστηκαν ως τρόπαια του θριάμβου που δόθηκε στον Γερμανικό. Κατά τη διάρκεια της θριαμβευτικής παρέλασης, ο πατέρας της αναγκάστηκε να παρακολουθήσει από τα θεωρεια. Οι σύγχρονοι ιστορικοί αποδεικνύουν την ταλαιπωρία με την εμφάνισή της ως απόδειξη της ρωμαϊκής νίκης στη Γερμανία, καθώς ο Αρμινίος είχε αντισταθεί στη σύλληψη.Έτσι ο γιος της Τουσνέλντα, Τουμελίκος, εκπαιδεύτηκε στη σχολή μονομάχων στ Ραβέννα και πιστεύεται ότι πέθανε σε μια παράσταση μονομάχων σε νεαρή ηλικία. Ο Τάκιτος έγραψε ότι θα αναφέρει για τη μοίρα του Τουμέλικου «την κατάλληλη στιγμή» - δηλαδή, όταν συζήτησε το εν λόγω έτος στο χρονικό του. Το κύριο κενό στο κείμενο των Χρονικών είναι για το 30 και το 31 μ.Χ., οπότε θα μπορούσε ο Θουμελίκος να πέθανε τότε, σε ηλικία 15 ή 16 ετών. Οι λεπτομέρειες της ζωής της Τουσνέλντα μετά τον θρίαμβο του 17 μ.Χ. και η ημερομηνία θανάτου της είναι άγνωστες. 219 Θουσνέλντα Thusnelda, part of the Encyclopædia Romana by James Grout.
Λίγκα για την Πέμπτη Διεθνή

Η L5I ιδρύθηκε ως Κίνημα για μια Επαναστατική Κομμουνιστική Διεθνή . Οι πρώτες ομάδες-μέλη της ήταν η Εργατική Δύναμη στη Βρετανία, η Ιρλανδική Εργατική Ομάδα, το Πουβουάρ Ουβριέ στη Γαλλία και η Ομάδα Αρμπεϊτερμαχτ (GAM) στη Γερμανία. Μετά από συνέδριο το 1989 η οργάνωση υιοθέτησε κοινό πρόγραμμα, το Τροτσκιστικό Μανιφέστο, και ένα δημοκρατικό συγκεντρωτικό καταστατικό, σύμφωνα με το οποίο κάθε εθνικό τμήμα συμφωνεί να δεσμεύεται από τις αποφάσεις του διεθνούς οργανισμού στο σύνολό του.

 Η Λίγκα εκδίδει ένα τριμηνιαίο περιοδικό στην αγγλική γλώσσα με τίτλο Fifth International . Η πλειοψηφία των συγγραφέων αυτού φαίνεται να είναι από τη βρετανική ομάδα, αν και άλλες συνιστώσες δημοσιεύουν περιοδικά στις δικές τους γλώσσες. Το Revolutionärer Marxismus είναι το γερμανικό περιοδικό. Η Λίγκα δημοσίευε παλαιότερα το περιοδικό "Permanent Revolution", ένα πιο θεωρητικό περιοδικό που εξέταζε τις τακτικές που χρησιμοποιούν οι κομμουνιστικές οργανώσεις, τις θεωρίες του ιμπεριαλισμού και παρόμοια ζητήματα. Ακολούθησε η «Τροτσκιστική Διεθνής» που, αν και ακόμα θεωρητική, εξέταζε και θέματα της επικαιρότητας Το L5I έχει επίσης μεμονωμένα μέλη στην Ιρλανδία και τον Λίβανο . Επίσημη ιστοσελίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Μάχη του Σαρίκαμις

Η μάχη του Σαρίκαμις (ρωσικά: Сражение при Сарыкамыше‎, τουρκικά: Sarıkamış Muharebesi ή Sarıkamış Savaşı) ήταν μια στρατιωτική εμπλοκή των δυνάμεων της Οθωμανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έλαβε χώρα στα πλαίσια της εκστρατείας του Καυκάσου, διήρκεσε από την 22α Δεκεμβρίου 1914 έως την 17η Ιανουαρίου 1915 και κατέληξε σε νίκη του ρωσσικού στρατού.

 Η πόλη του Σαρίκαμις βρίσκεται στην τότε Ρωσο-τουρκική μεθόριο, 30 μίλια από το τουρκικό οχυρό του Ερζερούμ και 15 μίλια από το ρωσικό οχυρό του Καρς το οποίο η Ρώσοι είχαν αποκτήσει με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878. Οι πόλεις Σαρίκαμις και Καρς βρίσκονταν πάνω στον μοναδικό βατό δρόμο που διέσχιζε τον Καύκασο και οδηγούσε στην Τιφλίδα και τον έλεγχο των πετρελαίων του Καυκάσου. Οι Τούρκοι εποφθαλμιούσαν τις πετρελαιοπηγες στο Μπακού, και επιπρόσθετα θεωρούσαν ότι τα "φυσικά σύνορα" της αυτοκρατορίας εκτείνονταν ως το Αφγανιστάν.Για τη Ρωσία, το μέτωπου του Καυκάσου ήταν δευτερεύουσας σημασίας σε σύγκριση με το Ανατολικό Μέτωπο. Αντίθετα, η Γερμανία επιθυμούσε να αποδυναμώσει τις εκεί Ρωσικές δυνάμεις μέσω της παρενόχλησης των Τούρκων και, αν ήταν δυνατό να αποκόψει τις ενεργειακές πηγές του Αζερμπαϊτζάν. Μετά τον βομβαρδισμό της Οδησσού από πλοία με τουρκική σημαία που σηματοδότησε την ένταξη της οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, οι Τούρκοι ανέπτυξαν δυνάμεις κατά μήκος των συνόρων του Καυκάσου και ξεκίνησαν οι πρώτες μικροσυμπλοκές. Ο Ρωσικός στρατός διέσχισε πρώτος τα σύνορα σε μαζική κλίμακα κατά την επίθεση Μπέρκμαν τον Νοέμβριο, η οποία αντιμετωπίστηκε ικανοποιητικά με τα ρωσικά στρατεύματα να υποχωρούν στο Σαρίκαμις και το Köprüköy. Η μάχη ξεκίνησε επίσημα την 21η Δεκεμβρίου με τη συγκέντρωση τουρκικών στρατευμάτων στο Ερζερούμ και στόχο την κατάληψη των Σαρίκαμις και Καρς και την εκδίωξη του ρωσικού στρατού. Ο δρόμος για το Σαρίκαμις μετά την Τουρκική υποχώρηση, Δεκ. 1914 (βιντεο)
Θούλιο

Το Θούλιο είναι χημικό στοιχείο με τον ατομικό αριθμό 69 και το σύμβολο Tm. Είναι το δεύτερο λιγότερο άφθονο στοιχείο των λανθανίδων μετά το προμήθειο, το οποίο βρίσκεται μόνο σε ίχνοποσότητες στη Γη. Το θούλιο είναι ένα ευκολοδούλευτο μέταλλο με μία φωτεινή ασημένια-γκρίζα λάμψη. Είναι αρκετά μαλακό και αμαυρώνεται αργά στον αέρα. Παρά την υψηλή τιμή και την σπανιότητά του, το θούλιο χρησιμοποιείται ως πηγή ακτινοβολίας σε φορητές συσκευές ακτίνων Χ και λέιζερ στερεάς κατάστασης. Δεν έχει σημαντικό βιολογικό ρόλο και δεν είναι ιδιαίτερα τοξικό.

 Το θούλιο ανακαλύφθηκε από τον Σουηδό χημικό Περ Τεοντώρ Κλεβ το 1879 την ώρα που εξέταζε για προσμείξεις οξειδίων άλλων σπανίων γαιών (ήταν η ίδια μέθοδος που χρησιμοποίησε νωρίτερα ο Καρλ Γκουστάφ Μοσάντερ για να ανακαλύψει κάποιες άλλες σπάνιες γαίες). Ο Κλεβ ξεκίνησε με την μετακίνηση όλων των γνωστών προσμείξεων του ερβία (Er2O3). Μετά την πρόσθετη επεξεργασία, απέκτησε δύο νέες ουσίες: μία καφέ και μία πράσινη. Η καφέ ουσία μεν ήταν το οξείδιο του στοιχείου όλμιο και ονομάστηκε ολμίας από τον Κλεβ, η πράσινη ουσία δε ήταν το οξείδιο ενός άγνωστου στοιχείου. Ο Κλεβ ονόμασε το οξείδιο του στοιχείου αυτού Θουλία και το ίδιο το στοιχείο το ονόμασε θούλιο από το Θουλ (ορθή προφορά: Τουλ), στη Σκανδιναβία. Το ατομικό σύμβολο του θουλίου κάποτε ήταν Tu, αλλά αυτό άλλαξε σε Tm . Το θούλιο ήταν τόσο σπάνιο που κανένας από τους αρχικούς εργάτες δεν είχε αρκετό για να το καθαρίσει επαρκώς και να δει πραγματικά το πράσινο χρώμα· έπρεπε να αρκεστούν στο να παρατηρούν φασματοσκοπικά την ενίσχυση των δύο χαρακτηριστικών ζωνών απορρόφησης, καθώς το έρβιο είχε σταδιακά απομακρυνθεί. Ο πρώτος ερευνητής που κατάφερε να αποκτήσει σχεδόν καθαρό θούλιο ήταν Τσαρλς Τζέιμς, ένας Βρετανός ομογενής που εργαζόταν σε μεγάλη κλίμακα στο Νιου Χάμσιρ Κόλετζ στο Ντέρχαμ. Το 1911 ανέφερε τα αποτελέσματά του, αφού χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της βρωμικής κλασματικής κρυστάλλωσης που ανακάλυψε για να κάνει τον καθαρισμό. Γνωστό είναι ότι χρειάστηκε 15.000 "πράξεις" για να αποδείξει ότι το υλικό ήταν ομοιογενές . Το μεγάλης καθαρότητας οξείδιο του θουλίου για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στο εμπόριο στα τέλη του 1950, ως αποτέλεσμα της έγκρισης της τεχνολογίας διαχωρισμού μέσω ανταλλαγής ιόντων. Λίντσεϊ Τμήμα Χημικών της αμερικανικής Potash & Chemical Corporation προσέφερε στους βαθμούς του 99% και καθαρότητας 99,9%.
Commodore PET

Ο Commodore PET ήταν ο πρώτος οικιακός υπολογιστής 8-bit, που παρουσιάστηκε από την Commodore το 1977 . Η ονομασία PET ήταν ακρωνύμιο των λέξεων Personal Electronic Transactor. Κυκλοφόρησε σε τρεις σειρές μοντέλων: 2001, 4000 και 9000. Η αρχική τιμή του 2001 με 8 kB ήταν 700 λίρες Αγγλίας. Η παραγωγή του σταμάτησε το 1982 και τον διαδέχθηκε χρονικά ο Commodore VIC-20 και ως παρόμοιο μοντέλο ο Commodore CBM-II.

 Η κεντρική μονάδα περιελάμβανε τα ηλεκτρονικά κυκλώματα, πληκτρολόγιο 73 πλήκτρων, κασετόφωνο και τροφοδοτικό. Η οθόνη ήταν ανεξάρτητη μονάδα και μονόχρωμη. Τα χαρακτηριστικά του υπολογιστικού συστήματος ήταν: Μικροεπεξεργαστής στη σειρά 2001 ο 6502 της MOS, ενώ υπήρξε και ένα μοντέλο της σειράς 9000 με 6809 της Motorola. Όλοι είχαν συχνότητα λειτουργίας στο 1 MHz Η κεντρική μνήμη RAM ξεκινούσε από τα 4 Kb και έφτανε στα 96 Kb. Η μνήμη ROM ξεκινούσε από τα 18 kB και έφτανε στα 96 Kb. Οι διαθέσιμες οθόνες ήταν 9 ιντσών μονόχρωμη στη σειρά 2001 και 12 ιντσών μονόχρωμη σε όλες τις υπόλοιπες σειρές. Όλα τα μοντέλα υποστήριζαν τουλάχιστον 40 στήλες × 25 γραμμές ενώ τα μεταγενέστερα υποστήριζαν 80 στήλες × 25 γραμμές. Δεν υπήρχε υποστήριξη γραφικών. Η υποστήριξη ήχου όταν ήταν διαθέσιμη, περιορίζονταν σε ένα απλό μπήπερ. (Στα πρώτα 2001 δεν υπήρχε καν υποστήριξη ήχου).Οι διαθέσιμες θύρες που υποστήριζαν την επικοινωνία με επιπλέον περιφερειακά ήταν: IEEE 488, Παράλληλη θύρα (Parallel port) τύπου Centronics για εκτυπωτή. Θύρα χρήστη για 8 bit επικοινωνία I/Ο (input, output) Εσωτερική θύρα για επιπλέον κασετόφωνο.Τα περιφερειακά, που υποστήριζε ο Commodore PET ως επιπλέον συσκευές και δεν περιλαμβάνονταν στην αρχική διάταξη του υπολογιστή ήταν: Οδηγοί μαλακής δισκέτας (Floppy Disk Drive) 5.25 χωρητικότητας 170 Kb απλής και διπλής πλευράς (2031 και 4040), τα ονόματα των μοντέλων. Οδηγός δισκέτας (8280) διπλής πλευράς 8 ιντσών 500 kB. Οδηγός δισκέτας (8250) 1 MB, ίδιος με τον 8050, αλλά διπλής πλευράς. Οδηγός δισκέτας διπλής πλευράς (8050), 500 kB μονής πλευράς 5.25". Σκληροί δίσκοι (9060 και 9090) 5 και 7.5 MB. Εκτυπωτής ακίδας 8024 και σχεδιογράφος (Plotter) 8075. PET index (αγγλικά) PET killer poke discussion (αγγλικά) Commodore's version of the history (αγγλικά) Detailed discussion of PET 2001, with photos of exterior and interior (αγγλικά) Bo Zimmermann's pictures of CBM machines from his collection (αγγλικά) The Color Computers - 1979 to 1980 — Excerpt from the book On the Edge: The Spectacular Rise and Fall of Commodore (2005), Variant Press. (ISBN 0-9738649-0-7) documenting the creation of the Commodore PET. (αγγλικά)
Γέλενα Τζόκιτς

Η Γέλενα Τζόκιτς (σερβικά : Јелена Ђокић) είναι Σέρβα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου γεννημένη στις 24 Μαΐου 1977 στο Σπλιτ της τότε Γιουγκοσλαβίας. Είναι παντρεμένη με τον ηθοποιό και παραγωγό του κινηματογράφου Σβέτοζαρ Τσβέτκοβιτς και μαζί του έχει μια κόρη, την Κλάρα.

 Στο "Grand Prix Φεστιβάλ του Κότορ", βραβεύτηκε για το ρόλο της Πίπης στο έργο "Πίπη Φακιδομύτη" (Пипи дуга чарапа) Βραβείο του Συλλόγου Καλλιτεχνών Δραματικής του Μαυροβουνίου για το ρόλο της στην Πίπη στο έργο "Πίπη Φακιδομύτη" (Пипи дуга чарапа) Βραβείο "Στερίνα" Βραβείο "Μήλος Ζούτιτς" Βραβείο "Άβντο Μουιτσίνοβιτς" Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο "Φεστιβάλ Προυπατόριε" για το ρόλο της Αικατερίνης στην ταινία "Бокешки Д мол" Πλακέτα στο "Φεστιβάλ Προυπατόριε" για το ρόλο της Αικατερίνης στην ταινία "Бокешки Д мол" Βραβείο "Άβντο Μουιτσίνοβιτς" για τον ρόλο της στην ταινία "Јегоров пут" Βραβείο "Ζόραν Ραντμίλοβιτς" για τον ρόλο της στην ταινία "Хазарски речник" Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο "Νόβι Σαντ Αρένα" Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νις Χρυσή Μιμόζα για την καλύτερη ηθοποιό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Χέρσεγκ Νόβι 1982 : Daleko nebo 1983 : Poslednja oaza 1989 : Masmediologija na balkanu 1992 : Velika frka 1995 : Provalnik (τηλεοπτική σειρά) 1996 : Ivan (τηλεοπτική σειρά) 1997 : Ptice koje ne polete 2002 : Akcija Tigar (τηλεοπτική σειρά) 2003 : Сјај у очима 2004 : Опет пакујемо мајмуне 2004 : Диши дубоко 2005 : Звезде љубави 2006 : Сутра ујутру 2008 : Турнеја Јадранка 2008 : Чекај ме, ја сигурно нећу доћn 2011 : Како су ме украли Немци Јелена 2012 : Устаничка улица 2018 : Злогоње (sr) Америка други део, 2014 Барбело о псима и деци, 2012 Бог масакра Господа Глембајеви Из јуначког живота грађанства Метаморфозе Псећи валцер Самоудица Шине Η Γέλενα Τζόκιτς στο IMDb ((en)) Η Γέλενα Τζόκιτς στο PORT.rs
Όσιος Αβέρκιος

Ο Όσιος Αβέρκιος ήταν χριστιανός επίσκοπος της Ιεράπολης στη Φρυγία κατά τα τέλη του 2ου αιώνα. Ονομάστηκε ισαπόστολος, διότι περιόδευσε και κήρυξε όπως και οι κορυφαίοι Απόστολοι του Χριστού. Πέθανε ειρηνικά σε ηλικία 72 χρονών. Η εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 22 Οκτωβρίου.

 ΑπολυτίκιοΉχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον. «Αποστόλων τον ζήλον εκμιμησάμενος, τη Εκκλησία εκλάμπεις ως εωσφόρος αστήρ, την θεόδοτον ισχύν φαίνων τοις έργοις σου. συ γαρ θαυμάτων ιερών τας δυνάμεις ενεργών, Αβέρκιε ιεράρχα, προς ευσεβείας εισόδους, τους πλανωμένους καθωδήγησας.» ΚοντάκιοΉχος πλ. δ’. Ως απαρχάς. «Ως Ιερέα μεγιστον, και Αποστόλωv σύσκηνον, η Εκκλησία γεραίρει σε άπασα, η των πιστών Αβέρκιε, ηv ταις σαις ικεσίαις περιφύλαττε μάκαρ, ακαταγώνιοτον, εξ αιρέσεως πάσης, και άσειστοv πολυθαύμαστε.» Στη Σαντορίνη θεωρείται προστάτης άγιος του κρασιού, προφανώς γιατί η εορτή του συμπίπτει χρονικά με το άνοιγμα των βαρελιών, και κάθε χρόνο, στις 22 Οκτωβρίου, οργανώνεται μεγάλο πανηγύρι στο χωριό Εμπορείο.
Καλκάρ

Το Καλκάρ (Kalkar, Γερμανικά: [ˈkalkaːɐ̯] είναι δήμος στην περιφέρεια Κλίβε, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία . Βρίσκεται κοντά στο Ρήνο, περίπου. 10 χλμ νοτιοανατολικά του Κλίβε. Η καθολική εκκλησία του Αγίου Νικολάι έχει διατηρήσει έναν από τους πιο σημαντικούς ιερούς καταλόγους αγαθών από τον ύστερο Μεσαίωνα στη Γερμανία.

 Το Καλκάρ ιδρύθηκε από τον Ντιρκ VI του Κλίβε το 1230 και έλαβε τα δικαιώματα της πόλης το 1242. Ήταν μια από τις επτά «πρωτεύουσες» του Κλίβε (ονομαζόταν Kleve), μέχρι που η γραμμή του Δουκάτου του Κλίβε έσβησε το 1609, οπότε η πόλη πέρασε στο Μαργραβιάτο του Βραδεμβούργου . Η Μαρία της Βουργουνδίας, Δούκισσα της Κλέβης αποσύρθηκε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ στο Καλκάρ, όπου ίδρυσε ένα δομινικανό μοναστήρι το 1455. Υπό την επιρροή της η πόλη άνθισε και οι καλλιτέχνες προσελκύθηκαν από το ευνοϊκό κλίμα για πολιτιστικές επενδύσεις. Πέθανε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ το 1463. Η Μοίρα 470 της Αεροπορικής Βάσης της USAFυποστηρίζει το Κοινό Κέντρο Ικανότητας Αεροπορικής Ισχύος του ΝΑΤΟ (JAPCC) στο Καλκάρ και το NATO CAOC στο Ουέντεμ. Ωστόσο, η 470η δεν βρίσκεται στο Καλκάρ. Μεταξύ 1957 και 1991, η Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία ανέπτυξαν ένα φιλόδοξο σχέδιο κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα ταχείας αναπαραγωγής, με ισχύ 300 megawatts (400,000 hp), τον πρωτότυπο αντιδραστήρα SNR-300, κοντά στο Καλκάρ. Η κατασκευή του SNR-300 ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1973. Στον απόηχο των μεγάλων αντιπυρηνικών διαδηλώσεων στο Βυλ (Wyhl) και στο Μπρόκντορφ (Brokdorf), οι διαδηλώσεις κατά του αντιδραστήρα SNR-300 κλιμακώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μια μεγάλη διαδήλωση τον Σεπτέμβριο του 1977 περιελάμβανε «μαζική αστυνομική επιχείρηση που περιλάμβανε το πλήρες κλείσιμο των αυτοκινητοδρόμων στη βόρεια Γερμανία και ελέγχους ταυτότητας σχεδόν 150.000 ανθρώπων». Η κατασκευή του αντιδραστήρα του Καλκάρ ολοκληρώθηκε στα μέσα του 1985, αλλά η νέα πολιτειακή κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με το έργο και η αντιπολίτευση αυξήθηκε μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ τον Απρίλιο του 1986. Τον Μάρτιο του 1991, η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το SNR-300 δεν θα τεθεί σε λειτουργία. Το κόστος του έργου, που αρχικά εκτιμήθηκε σε 150 έως 200 εκατομμύρια δολάρια, κλιμακώθηκε σε τελικό κόστος περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων (που ισοδυναμεί με περίπου 8 δισεκατομμύρια δολάρια του 2019 ). Το εργοστάσιο του πυρηνικού αντιδραστήρα έχει μετατραπεί από τότε σε "Kern-Wasser Wunderland", λούνα παρκ με τρενάκι και πολλές άλλες περιοχές περιπάτων και εστιατόρια. Στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας "The Moon Maid", ο Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ χρησιμοποίησε τον όρο "Kalkars" ως όνομα για την κακόβουλη φανταστική φυλή που ζει στη Σελήνη και αργότερα εισβάλλει στη Γη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kalkar στο Wikimedia Commons
Ηχηρό διχειλικό τριβόμενο σύμφωνο

Το ηχηρό διχειλικό τριβόμενο σύμφωνο (ΔΦΑ: <β>) είναι σύμφωνο των ανθρώπινων γλωσσών. Τόσο στο φωνολογικό όσο και στο φωνητικό επίπεδο είναι αρκετά σπάνιο, όπως και το άηχό του ομόλογο /ɸ/, όντας τις περισσότερες φορές αλλόφωνο των αντίστοιχων κλειστών. Αποτελεί φώνημα σε γλώσσες όπως η Έβε στην Κεντρική Αφρική και μερικές νότιες μπαντού γλώσσες όπου λειτουργεί ως ελάχιστο ζεύγος με το χειλοδοντικό τριβόμενο. Σε αντίθεση με τα χειλοδοντικά που ενεργοποιούν μόνο το κάτω χείλος, κατά την άρθρωση των διχειλικών τίθενται σε λειτουργία και τα δύο χείλη. Πιθανότατα υπήρξε το ενδιάμεσο στάδιο στην εξέλιξη του αρχαίου ελληνικού κλειστού φωνήματος /b/ στο νεοελληνικό τριβόμενο /v/.

 Το ηχηρό διχειλικό προσεγγιστικό είναι σύμφωνο των ομιλούμενων ανθρώπινων γλωσσών. Το σύμβολο που χρησιμοποιείται συνήθως για να το συμβολίσει είναι το ελληνικό βήτα <β> που, δεδομένου ότι αυτό το σύμβολο αντιστοιχεί στο ηχηρό διχειλικό τριβόμενο, το αντιπροσωπεύει ορθότερα με την προσθήκη του διακριτικού <β̞>. Παράλληλα με τα υπόλοιπα εξακολουθητικά προσεγγιστικά (οδοντικό και φατνιακό) είναι παρόν στις γλώσσες της Ιβηρικής χερσονήσου, πάντοτε ως αλλόφωνο του αντίστοιχου κλειστού σε ενδοφωνηεντικά περιβάλλοντα, με το διχειλικό να αντιστοιχεί στο φώνημα /b/. Τα γραφήματα που το αντιπροσωπεύουν είναι τα <b,v>. Στη μεσαιωνική ισπανική ήταν το φώνημα που αντιστοιχούσε στα συμφωνικά γραφήματα <v, u> πριν τη σύγχυση των χειλικών που κατέληξε στην παραπάνω φωνολογική πραγματικότητα.Παραδείγματα του ηχηρού διχειλικού προσεγγιστικού:
Αρχέστρατος

Ο Αρχέστρατος ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής στη Γέλα ή τις Συρακούσες της Σικελίας, όπου και έζησε κατά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., και θεωρείται ο πατέρας της γαστρονομίας.

 Το πιό γνωστό του έργο είναι η Ηδυπάθεια ή Γαστρονομία, η οποία γράφτηκε σε ποιητικό εξάμετρο και διασώζεται εξ ολοκλήρου σε 62 τμήματα στο κείμενο των Δειπνοσοφιστών του Αθήναιου (2ος αιώνας μ.Χ.). Το ποιήμα με κωμικό ύφος πληροφορεί τον αναγνώστη για το που μπορεί να βρεί το καλύτερο φαγητό στις περιοχές της Μεσογείου καθώς και παραθέτει αρκετές μαγειρικές συνταγές και τρόπους παρασκευής εδεσμάτων, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα ψάρια. Το ποιήμα προτρέπει τον αναγνώστη να παραμερίσει την εγκράτεια και να αφεθεί στην απόλαυση και ευχαρίστηση του καλού φαγητού χωρίς καμία φειδώ, κάτι που εξηγεί τη φήμη του Αρχέστρατου ως ανθρώπου με έκλυτα ήθη κατά τους φιλοσόφους Κλέαρχο (4ος αιώνας) και Χρύσιππο (3ος αιώνας), καθώς και τον χαρακτηρισμό του ως τον Ησίοδο ή τον Θέογνη των λαίμαργων καθώς παρωδεί τον τρόπο γραφής των παλαιών συγγραφέων.Μια από τις συνταγές του περιλαμβάνει λαβράκι καρυκευμένο με σίλφιο και καλυμένο με γιδοτήρι, κροκέτες τόνου πασπαλισμένες με κύμινο, βουτήγματα σκουμπριού σε άρμη, και ξιφία τυλιγμένο σε φύλο συκιάς. Μετά από τα αρχικά ορεκτικά, ακολουθεί πάπια καλυμένη με υπόσφαγμα (κρεμώδης σάλτσα). Το συμπόσιο συνεχίζεται με γλυκό πλακούντα, το οποίο αποτελούνταν από διάφορα επίπεδα ζύμης γεμισμένα με μέλι και μαλακό τυρί, και το όλο δείπνο συνοδεύεται από κρασί. (Αγγλικά) Olson, S.D. and Sens, A., Archestratos of Gela: Greek Culture and Cuisine in the Fourth Century BC, Oxford (2000) (Αγγλικά) Dalby, A., ‘Archestratus where and when’, in Wilkins, Harvey, Dobson (1994) (Γερμανικά) Wellmann, M. , ‘Archestratus’ (16), Paulys Real Encyclopadie der Classischen Altertums-wissenschaft, ed. G. Wissowa (1896) Η κουζίνα του Πλάτωνα, του Οδυσσέα και του Αρχέστρατου - της Ισμαηλίδου Έλλης, Το Βήμα (Αγγλικά) Feasting with Archestratus Αρχειοθετήθηκε 2016-10-08 στο Wayback Machine. - by Kathryn Koromilas, odyssey.gr Συμπόσιο Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα Πλακουντοποιικόν σύγγραμμα Λοπαδο­τεμαχο­σελαχο...
Live at Luna Park

Το Live at Luna Park είναι τριπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και διπλό DVD του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου 2013 μέσω της εταιρίας "Eagle Rock Entertainment". Η σκηνοθεσία του βίντεο έγινε από τον Μάικ Λέοναρντ και η παραγωγή του από την Over The Edge Productions. Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2013 στο "Luna Park Stadium" του Μπουένος Άιρες και το DVD περιλαμβάνει και σκηνές από τα παρασκήνια των συναυλιών. Αυτό ήταν το πρώτο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο συμμετείχε ο ντράμερ Μάικ Μαντσίνι. Το DVD σκαρφάλωσε στην κορυφή των DVD-Charts στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, ενώ το άλμπουμ μπήκε στο Top-20 στη Γερμανία.

 1. Bridges in the Sky (Petrucci, Rudess, Myung) - 11:00 2. 6:00 (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 5:55 3. The Dark Eternal Night (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:09 4. This Is the Life (Petrucci, Rudess) - 7:02 5. The Root of All Evil (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 9:29 6. Lost Not Forgotten (Petrucci, Rudess, Myung, LaBrie) - 9:58 7. Drum Solo (Mangini) - 6:16 8. A Fortune in Lies (Petrucci, Dominici, Moore, Myung, Portnoy) - 5:20 9. The Silent Man (Petrucci) - 4:15 10. Beneath the Surface (Petrucci) - 5:29 1. Outcry (Petrucci, Rudess, Myung) - 11:30 2. Piano Solo (Rudess) - 3:04 3. Surrounded (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 6:05 4. On the Backs of Angels (Petrucci, Rudess, Myung) - 8:32 5. War Inside My Head (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 2:15 6. The Test That Stumped Them All (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 4:55 7. Guitar Solo (Petrucci) - 8:39 8. The Spirit Carries On (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 7:54 9. Breaking All Illusions (Petrucci, Rudess, Myung) - 12:43 10. Metropolis Pt. 1: The Miracle and the Sleeper (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 12:46 1. These Walls (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 7:28 2. Build Me Up, Break Me Down (Petrucci, Rudess, Myung, LaBrie) - 7:03 3. Caught in a Web (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 5:41 4. Wait for Sleep (Moore) - 2:51 5. Far from Heaven (Petrucci, Rudess, LaBrie) - 4:07 6. Pull Me Under (Petrucci, LaBrie, Moore, Myung, Portnoy) - 8:31 Live at Luna Park (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 5 Νοεμβρίου 2013 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Luna Park" ήταν οι εξής: Τζέιμς ΛαΜπρι - φωνητικά Τζον Πετρούτσι - κιθάρα, φωνητικά Τζόρνταν Ρούντες - πλήκτρα, continuum Τζον Μιανγκ - μπάσο Μάικ Μαντσίνι - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΌλεγκ Πισένιν - πρώτο βιολί Σερντάρ Γκελντιμουράντοφ - δεύτερο βιολί Γιέλε Πέρντενς - βιόλα Νέστωρ Τεντέσκο - βιολοντσέλο Live at Luna Park - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Dream Theater Discography list Dream Theater - Live at Luna Park - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Πυθωνίδες

Οι πυθωνίδες (Pythonidae) είναι οικογένεια από μη δηλητηριώδη φίδια, που απαντώνται στην Αφρική, την Ασία και την Αυστραλία. Μεταξύ των ειδών που ανήκουν στην οικογένεια συγκαταλέγονται μερικά από τα μεγαλύτερα φίδια που υπάρχουν. Σήμερα ταξινομούνται στις πυθωνίδες 10 γένη and 42 είδη, που ονομάζονται ομαδικά ανεπισήμως και «πύθωνες».

 Πυθωνίδες βρίσκονται στην Υποσαχάρια Αφρική, το Νεπάλ, την Ινδία, το Μπανγκλαντές, τη Σρι Λάνκα, τη Νοτιοανατολική Ασία, το νοτιοανατολικό Πακιστάν, τη νότια Κίνα, τις Φιλιππίνες και την Αυστραλία. Τα περισσότερα είδη της οικογένειας είναι ενεδρεύοντες θηρευτές, μένοντας συνήθως ακίνητα σε καλυμμένη θέση και πέφτοντας αιφνίδια σε λεία που περνά κοντά τους. Οι επιθέσεις τους εναντίον ανθρώπων, αν και είναι γνωστό ότι συμβαίνουν, είναι εξαιρετικά σπάνιες. Οι πύθωνες έχουν μυτερά και καμπυλωμένα προς τα πίσω δόντια, σε 4 σειρές στην άνω σιαγόνα και 2 σειρές στην κάτω σιαγόνα. Με αυτά συγκρατούν τη λεία τους, την οποία κατόπιν σκοτώνουν με σύσφιγξη, τυλιγόμενοι γύρω της. Αντίθετα με τη διαδεδομένη άποψη, ακόμα και τα μεγαλύτερα είδη όπως ο Malayopython reticulatus, δεν συνθλίβουν τη λεία τους, στην οποία δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί καν ανιχνεύσιμη παραμόρφωση τη στιγμή που την καταπίνουν. Η ταχύτητα με την οποία τυλίγουν το θύμα τους είναι εντυπωσιακή και η δύναμη που ασκούν μεγάλη, αλλά ο θάνατος της λείας προκαλείται από καρδιακή ανακοπή.Τα μεγαλύτερα σε μέγεθος είδη τρώνε συνήθως ζώα που έχουν περίπου το μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας, αλλά είναι γνωστό ότι κάποιες φορές τρώνε σαφώς μεγαλύτερα ζώα. Π.χ. κάποια μεγάλα ασιατικά είδη έχουν παρατηρηθεί να επιτίθενται σε ενήλικα ελάφια, ενώ ο αφρικανικός πύθωνας των βράχων (Python sebae) επιτίθεται κάποτε σε αντιλόπες. Το 2017 ένας άνθρωπος κατασπαράχθηκε από πύθωνα στο Σουλαουέζι της Ινδονησίας. Η λεία καταπίνεται ολόκληρη και μπορεί να χρειασθούν αρκετές ημέρες, ακόμα και εβδομάδες, για την πλήρη πέψη της. Οι πυθωνίδες είναι ωοτόκα ζώα και σε αυτό ξεχωρίζουν από τους βόες, οι περισσότεροι των οποίων είναι ωοζωοτόκα. Αφού γεννήσουν τα αβγά τους, οι θηλυκές πυθωνίδες τα επωάζουν μέχρι που να εκκολαφθούν, στα περισσότερα είδη. Αυτό το επιτυγχάνουν, παρότι ψυχρόαιμα ζώα, προκαλώντας «τρέμουλο» στους ισχυρούς μυς τους, κάτι που υψώνει τη θερμοκρασία του σώματός τους, μεταδίδοντας έτσι θερμότητα στα αβγά. Η διατήρηση των αβγών σε σταθερή θερμοκρασία είναι ουσιώδης για την κανονική ανάπτυξη των εμβρύων. Κατά την περίοδο της επωάσεως τα θηλυκά δεν τρώνε και αφήνουν για λίγο την επώαση προκειμένου να λιαστούν όπως τα περισσότερα ερπετά, ώστε να υψώσουν τη θερμοκρασία του σώματός τους. Οι πυθωνίδες στη βάση δεδομένων reptarium.cz Οι πύθωνες (πυθωνίδες) στο Answers.com.
Λιβ Μόργκαν

Η Τζιόνα Τζιν Ντάντιο (γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1994) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας παλαιστής που έχει υπογράψει συμβόλαιο αυτήν τη στιγμή στο WWE με το όνομα Λιβ Μόργκαν.

 Τον Οκτώβριο του 2014, υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και ανατέθηκε στο Κέντρο Απόδοσης του WWE και στην τότε αναπτυξιακή μάρκα, NXT. Η Μόργκαν προήχθη στο κύριο ρόστερ το 2017 και συνδυάστηκε με τις Ρούμπι Ράιοτ και Σάρα Λόγκαν για να σχηματίσουν την ομάδα The Riott Squad. Μετά τη διάλυση της ομάδας το 2019, η Μόργκαν συμμετέχει στο WWE Raw. Το 2014, αφού ανακαλύφθηκε στο γυμναστήριο του Τζο ΝτεΦράνκο στο Ουάικοφ του Νιου Τζέρσεϋ, η Ντάντιο υπέγραψε σύμβαση με την WWE, αναθέτοντάς την στο Κέντρο Απόδοσης και στο NXT τον Οκτώβριο του 2014. Έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στο NXT TakeOver: Rival event στις 11 Φεβρουαρίου 2015. Αργότερα εμφανίστηκε στο NXT TakeOver. Τον Οκτώβριο του 2015, εργάστηκε για λίγο με το όνομα Μάρλεϊ, και έκανε το ντεμπούτο της στο επεισόδιο της NXT στις 4 Νοεμβρίου, όπου εργάστηκε ως τζόμπερ χάνοντας από την Έβα Μαρί. Στις 2 Ιουλιου του 2022 κέρδισε το Money in The Bank και το γυναικείο πρωτάθλημα του SmackDown από τη Ronda Rousey.￼ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gionna Daddio στο Wikimedia Commons
Νίκος Τσουκάλης

Ο Νίκος Τσουκάλης είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας που διετέλεσε αρχηγός της προσωπικής ασφάλειας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, καθώς και φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων.

 Γεννήθηκε στις Στέρνες Μονοφατσίου Ηρακλείου.Μετά το 1981 υπηρέτησε στο Τμήμα Ασφαλείας της τότε Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ), ενώ τον Σεπτέμβριο του 1987 ανέλαβε διευθυντής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Παρέμεινε επικεφαλής της ασφάλειας του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το θάνατό του τον Ιούνιο του 1996, ενώ διετέλεσε και φρούραρχος της Βουλής των Ελλήνων από το 2000 ως το 2004.Την περίοδο της τελευταίας πρωθυπουργικής θητείας του Ανδρέα Παπανδρέου (1993—1996) θεωρούνταν πρόσωπο με επιρροή στον πρωθυπουργό και την σύζυγό του Δήμητρα Παπανδρέου.
STS-110

Η πτήση STS-110 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 7 Απριλίου 2002 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Β του ακρωτηρίου Κένεντι. Κύριος σκοπός της πτήσης ήταν η μεταφορά και εγκατάσταση του ζευκτικού τμήματος S0, το οποίο διαμορφώνει τη σπονδυλική στήλη της δομής του διαστημικού σταθμού.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: *Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-117), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος. Ο κύριος σκοπός της πτήσης STS-110 ήταν να συνδεθεί το τμήμα S0 με το διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS) στην εργαστηριακή ενότητα Destiny. Το τμήμα S0 διαμορφώνει τη σπονδυλική στήλη του σταθμού και συνδέει τα τμήματα S1 και P1 που θα ακολουθήσουν στις επόμενες αποστολές STS-112 και STS-113, αντίστοιχα. Η STS-110 επίσης παρέδωσε τον κινητό μεταφορέα (αγγλ. Mobile Transporter, MT), ο οποίος είναι ένα είδος γερανός βάρους 885 κιλών που γλιστρά πάνω σε ράγες του σταθμού. Κατά τη διάρκεια της επόμενης αποστολής, της STS-111, το κινητό σύστημα βάσεων (αγγλ. Mobile Servicing System, MBS) θα τοποθετηθεί στον κινητό μεταφορέα. Στο κινητό σύστημα συντηρήσεων είναι προσαρμοσμένος ένας άλλος πολυμορφικός γερανός, ο Canadarm2 που κινείται κατά μήκος της εγκατεστημένης δομής. περιληπτική περιγραφή (Αγγλικά) Αρχείο της NASA (Αγγλικά) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. Status reports Αρχειοθετήθηκε 2007-10-30 στο Wayback Machine. - Detailed NASA status reports for each day of the mission.
Ενρίκο Λέτα

Ο Ενρίκο Λέτα (Enrico Letta, 20 Αυγούστου 1966) είναι Ιταλός πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από τις 24 Απριλίου 2013 έως τις 14 Φεβρουαρίου 2014, καθώς και αναπληρωτής γραμματέας του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος.

 Ο Ενρίκο Λέτα γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1966 στην Πίζα, όπου και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πίζας και στη Σχολή Προηγμένων Σπουδών Σαντ'Άννα. Είναι ανηψιός του Τζιάνι Λέτα, ενός από τους κοντινότερους συνεργάτες του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ως μέλος της νεολαίας της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ο Λέτα χρημάτισε πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος από το 1991 μέχρι το 1995. Έχοντας γίνει μέλος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος το 1994, ο Λέτα έγινε αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος και, στα 32 του, διορίστηκε στη θέση του υπουργού Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Μάσιμο ντ' Αλέμα. Εξελέγη για πρώτη φορά στην Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογές του 2001 συμμετέχοντας στα ψηφοδέλτια του κόμματος Η Δημοκρατία είναι Ελευθερία - Η Μαργαρίτα. Μεταξύ του 2004 και του 2006, ο Ενρίκο Λέτα διετέλεσε ευρωβουλευτής, συμμετέχοντας στην πολιτική ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη και στην Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων. Αποχώρησε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2006 έτσι ώστε να γίνει Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου στην κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και, στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος το 2007, ήρθε τρίτος συγκεντρώνοντας το 11% των ψήφων. Από το 2009 ήταν αναπληρωτής γραμματέας του κόμματος υπό την ηγεσία του Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι. Από τις 24 Απριλίου 2013, ο Ενρίκο Λέτα είναι πρωθυπουργός της χώρας διαδεχόμενος τον Μάριο Μόντι ύστερα από το πολιτικό αδιέξοδο που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 2013. Η κυβέρνηση συνεργασίας Κεντροαριστεράς - Κεντροδεξιάς - Κέντρου που σχηματίστηκε έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή με 427 ψήφους υπέρ και 167 κατά.Αν και η κυβέρνηση Λέτα κατάφερε να παραμείνει σταθερή αντιμετωπίζοντας την κρίση που προκλήθηκε από τις δικαστικές υποθέσεις του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Ενρίκο Λέτα ανακοίνωσε στις 13 Φεβρουαρίου του 2014 την πρόθεσή του να παραιτηθεί από τη θέση του πρωθυπουργού ύστερα από την πρόταση του νέου γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος Ματέο Ρέντσι, για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης με τετραετή θητεία. Την επομένη, 14 Φεβρουαρίου 2014, υπέβαλε και επίσημα την παραίτησή του και των μελών της κυβέρνησής του στη διάθεση του Προέδρου Ναπολιτάνο.
Βενσάν Κοζιελό

Ο Βενσάν Κοζιελό είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 28 Οκτωβρίου 1995 στην Γκρας. Αγωνιζόμενος στη θέση του μέσου, αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις, αφότου εκπαιδεύτηκε στα τμήματα υποδομής της γειτονικής αντιπάλου ομάδας της ΑΣ Κάννες.

 Ο Βενσάν Κοζιελό ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο το 2001 με τη Σταντ Ολιμπίκ Ροκετάν, σύλλογο της Λα Ροκέτ-συρ-Σιάνι, πόλης καταγωγής του. Το 2006, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της ΑΣ Κάννες. Έπειτα από συνολικά επτά χρόνια παραμονής στην ομάδα των Καννών, εντάχθηκε στην ΟΖΚ Νις το 2013, ώστε να συνεχίσει εκεί την εκπαίδευσή του. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2014, ο Κοζιελό ενσωματώθηκε στην επαγγελματική ομάδα της Νις στα πλαίσια της θερινής περιόδου προετοιμασίας. Στις 29 Οκτωβρίου 2014, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα του συλλόγου σε αναμέτρηση για τη φάση των 32 του Λιγκ Καπ απέναντι στην ΦΚ Μετς, εισερχόμενος ως αλλαγή στη θέση του αρχηγού, Ντιντιέ Ντιγκάρ, στο 24ο λεπτό της αναμέτρησης. τρεις ημέρες αργότερα, στις 1 Νοεμβρίου 2014, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Λιγκ 1, σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Ολιμπίκ Λιονναί, εισερχόμενος ως αλλαγή στο 71ο λεπτό στη θέση του Γκρεγκουάρ Πυέλ, σκόρερ είκοσι λεπτά νωρίτερα. Στη διάρκεια της σεζόν 2014-2015, αγωνίστηκε συνολικά σε επτά αναμετρήσεις πρωταθλήματος. Στις 8 Ιουνίου 2015, ο Βενσάν Κοζιελό υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με την ΟΖΚ Νις. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2015, πέτυχε το πρώτο του τέρμα ως επαγγελματίας στην έδρα της Σαιντ-Ετιέν, Στάδιο Ζοφρουά Γκισάρ, στη νίκη της ομάδας του με σκορ 1-4, στα πλαίσια της 8ης αγωνιστικής της Λιγκ 1, στη διάρκεια της οποίας ο Χατέμ Μπεν Αρφά πέτυχε δύο πολύ όμορφα τέρματα. Πέτυχε ακόμη δύο τέρματα στη διάρκεια εκείνης της σεζόν: στις 20 Νοεμβρίου 2015 στη νίκη της ΟΖΚ Νις με σκορ 3-0 επί της Ολιμπίκ Λιονναί στην Allianz Riviera και στις 23 Ιανουαρίου 2016, στη νίκη της ομάδας του με σκορ 2-1 επί της ΦΚ Λοριάν, και πάλι στην Allianz Riviera. Υποψήφιος στην κατηγορία του Καλύτερου Νέου της Λιγκ 1, τελικώς ήταν ο παίκτης της Ρεν, Ουσμάν Ντεμπελέ, αυτός ο οποίος έλαβε το Βραβείο UNFP. Συνολικά, και για την πρώτη του πλήρη σεζόν υπό τις οδηγίες του Κλοντ Πυέλ, αγωνίστηκε συνολικά σε 35 αναμετρήσεις για τη Λιγκ 1, στη διάρκεια των οποίων και πέτυχε 3 τέρματα. Στις 13 Νοεμβρίου 2013, ο Βενσάν Κοζιελό αγωνίστηκε σε φιλική αναμέτρηση με την Εθνική Γαλλίας U19 απέναντι στη Γερμανία. Τον Μάρτιο του 2015, ο Κοζιελό κλήθηκε στην αποστολή της Εθνικής Γαλλίας U20 ενόψει δύο φιλικών αναμετρήσεων: στις 26 Μαρτίου απέναντι στην Ουρουγουάη και στις 30 Μαρτίου απέναντι στο Κατάρ. Ο βραχύσωμος αυτός μέσος κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γαλλίας U21 στις 11 Οκτωβρίου 2015 ενόψει αναμέτρησης για τα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2017 με αντίπαλο την Ουκρανία, προκειμένου να καλύψει το κενό του τραυματία Τιεμουέ Μπακαγιοκό, ωστόσο δεν αγωνίστηκε. Ο παρακάτω πίνακας συγκεντρώνει τα στατιστικά σε επίσημες αναμετρήσεις του Βενσάν Κοζιελό:
Ιερά Μητρόπολις Αίνου

Η Ιερά Μητρόπολις Αίνου είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από τον πρώιμο Μεσαίωνα έως το 1922 με έδρα την Θρακική πόλη Αίνος (σημερινό Enez της Τουρκίας). Ο τίτλος του Μητροπολίτη Αίνου, Υπερτίμου και Εξάρχου πάσης Ροδόπης είναι κενός από το 2002.

 Η Μητρόπολη Αίνου συνορεύει με την Μητρόπολη Ηρακλείας βόρεια και ανατολικά, το Αιγαίο Πέλαγος στα νότια και την Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλως στα δυτικά. Μια άλλη σημαντική πόλη εκτός από τον Αίνο στο έδαφος της επισκοπής είναι τα Κύψελα (τουρκικά: İpsala). Ο Αίνος, αιολική αποικία του 7ου αιώνα π.Χ., ήταν αρχικά έδρα επισκοπής που υπαγόταν στην Μητρόπολη Τραϊανουπόλεως. Μεταξύ 527 και 565 προήχθη σε αρχιεπισκοπή και πριν το 1032 σε Μητρόπολη. Το 1189 ο Αίνος κατελήφθη από σταυροφόρους της Τρίτης Σταυροφορίας υπό τον Φρειδερίκο ΣΤ΄ δούκα της Σουαβίας, με τους κατοίκους να διαφεύγουν από την θάλασσα. Το 1204 υπήχθη στην Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως και περιήλθε στην καθολική επισκοπή Τραϊανουπόλεως. Αργότερα ανακτήθηκε από τους Βυζαντινούς. Το 1384 η πόλη περιήλθε στην Δημοκρατία της Γένοβας και το 1456 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Το 1469 κατελήφθη για λίγο από τους Ενετούς. Το 1885, η νεοσυσταθείσα πόλη της Αλεξανδρούπολης με την περιοχή της αποσπάστηκε από την Μητρόπολη Μαρωνείας και υπήχθη στην Αίνου, που σύντομα έγινε έδρα της επισκοπής. Έτσι, το 1877, μετονομάστηκε σε Αίνου και Τραϊανουπόλεως. Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2021. Mamaloukos, Stavros; Perrakis, Ioannes (2011). «The Church of Theotokos Chrysopege at Ainos (Enez)». Byzantinische Forschungen. Byzantine Thrace: Evidence and Remains 30. https://www.academia.edu/2147544/133_Stavros_Mamaloukos_Ioannes_Perrakis_The_Church_of_Theotokos_Chrysopege_at_Ainos_Enez_%CF%83%CF%84%CE%BF_Charalambos_Bakirtzis_Nikos_Zekos_Xenophon_Moniaros_ed_Byzantine_Thrace_Evidence_and_Remains_Byzantinische_Forschungen_30_2011_503_535_fig_844_859?email_work_card=title. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2021. Σταμούλης, Μιλτιάδης (1940). «Συμβολή εις την ιστορίαν των Εκκλησιών της Θράκης». Θρακικά 14: 81. https://www.he.duth.gr/erg_laog/thrakika/Thrakika14.pdf. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2021. Preiser-Kapeller, Johannes (2008). Das Episkopat im späten Byzanz : ein Verzeichnis der Metropoliten und Bischöfe des Patriarchats von Konstantinopel in der Zeit von 1204 bis 1453. Saarbrücken: VDM Verlag Dr. Müller. ISBN 978-3836487863.
Λουίζα φον Μπόζε

Η Λουίζα-Βιλελεμίνη, γερμ.: Louise-Wilhelmine-Emilie, grafin von Bose, που γεννήθηκε ως κόμισσα του Ράινμπαχ-Λέσονιτς, γερμ.: grafin von Reichenbach-Lessonitz, (1813 - 1883) από τον Οίκο της Έσσης ήταν ευεργέτιδα των πενήτων και προστάτιδα των τεχνών και των επιστημών, ιδιαίτερα των φυσικών επιστημών.

 Ήταν η μεγαλύτερη από τα οκτώ παιδιά του Γουλιέλμου Β΄ εκέκτορα της Έσσης-Κάσσελ και της δεύτερης συζύγου του Αιμιλίας κόμισσας του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς. Η Λουίζα ήταν η αγαπημένη κόρη του πατέρα της, ο οποίος, όπως λέγεται, εκτίμησε την ευφυΐα και την γλυκιά, χαρωπή φύση της. Παντρεύτηκε τον Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Μπόζε (1814-1887) το 1845 και το ζεύγος ζούσε στη Φρανκφούρτη, στο Βήσμπαντεν και στο Μπάντεν-Μπάντεν. Η Λουίζα κληρονόμησε μία τεράστια περιουσία από τη μητέρα της, την Αιμιλία κόμισσα του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς, την κόρη του Γιόχαν-Κρίστιαν Όρτλεπ εμπόρου χρυσού. Η περιουσία της Αιμιλίας είχε αποτιμηθεί σε 48 εκατομμύρια μάρκα τη στιγμή του τέλους της, ποσό που ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια δολάρια στη σημερινή οικονομία και κατανεμήθηκε εξίσου μεταξύ της Λουίζας και των έξι επιζόντων αδελφιών της. Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε δημιούργησαν πολλά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένης μίας δωρεάς 733.500 χρυσών μάρκων στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ,το παλαιότερο ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης του Βερολίνου. Η δωρεά επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για ιατρική έρευνα, τόσο μέσω υποτροφιών σε φοιτητές ιατρικής, όσο και για επιχορηγήσεις σε ταξίδια και βοήθεια σε ενεργούς γιατρούς. Ο κόμης και η κόμισσα φον Μπόζε παρείχαν σημαντική χρηματοδότηση για την εκπαίδευση των μη προνομιούχων και παραμελημένων παιδιών στο Kάσσελ, περιοχής που έζησε μικρή η Λουίζα, και ιδρύθηκε το Νοσοκομείο Παίδων του Μπράμπαντ (καταστράφηκε το 1943), το οποίο φρόντιζε για τους διδασκάλους της Έσσης, τις χήρες και τα ορφανά. Ήταν ευεργέτες της Εθνικής Εταιρείας Έρευνας Ζένκενμπεργκ στη Φρανκφούρτη και το Ίδρυμα Κόμισσα Λουίζα φον Μπόζε χρηματοδότησε τη δημιουργία του Οδοντιατρικού Ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο του Mάρμπουργκ. Το Μουσείο Μπόζε στη Λουίζενστρασε (= οδός Λουίζας) στο Κάσσελ πήρε το όνομά της, όπως και το σχολείο των κοριτσιών (Λουίζενσουλε), που ίδρυσε το 1855 και το οποίο παραμένει ενεργό σήμερα. Το Ίδρυμα Λουίζα φον Μπόζε περιήλθε στην πόλη Κάσσελ μετά το τέλος της και περιλάμβανε την εκτενή συλλογή έργων τέχνης της, η οποία αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της συλλογής της Νέας Πινακοθήκης, μαζί με άλλα προσωπικά αναμνηστικά, έπιπλα και έγγραφα. Παντρεύτηκε το 1845 τον Κάρολο-Αύγουστο κόμη του Μπόζε.