Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας (15 Νοεμβρίου 1895 – 17 Ιουλίου 1918) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του τελευταίου τσάρου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, του Νικολάου Β΄ της Ρωσίας, και της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας της Έσσης. Κατά τη διάρκεια της ζωής της, ο μελλοντικός γάμος της Όλγας αποτέλεσε αντικείμενο μεγάλων συζητήσεων μέσα στη Ρωσία. Η ίδια η Όλγα επιθυμούσε να παντρευτεί Ρώσο και να παραμείνει στην πατρίδα της. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Όλγα βοηθούσε τραυματίες στρατιώτες σε στρατιωτικό νοσοκομείο μέχρις ότου εξαντλήθηκαν τα νεύρα της και, στη συνέχεια, επέβλεπε διοικητικά καθήκοντα στο νοσοκομείο. Η δολοφονία της Όλγας μετά τη ρωσική επανάσταση του 1917 είχε ως αποτέλεσμα να ονομαστεί ως φορέας πάθους από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Στα επόμενα χρόνια, όταν δεκάδες άνθρωποι ισχυρίζονται ότι είναι επιζώντα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, μια γυναίκα που ονομαζόταν Μάργκα Μπουντς ισχυρίστηκε ότι ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα, αλλά ο ισχυρισμός της δεν ελήφθη σοβαρά υπόψη. Η Όλγα δολοφονήθηκε μαζί με την οικογένειά της στο Αικατερίνμπουργκ. Τα κόκκαλά της ταυτοποιήθηκαν μέσω δοκιμών DNA και θάφτηκε κατά τη διάρκεια μιας κηδείας το 1998 στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου και του Παύλου στην Αγία Πετρούπολη μαζί με τους γονείς της και δύο από τις αδελφές της.

 Τα αδέρφια της Όλγας ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Τατιάνα, η Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, η Μεγάλη Δούκισσα Αναστασία και ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς, Τσάρεβιτς της Ρωσίας. Ο ρωσικός τίτλος της (Velikaya Knyazhna Великая Княжна) μεταφράζεται με την μεγαλύτερη ακρίβεια ως «Μεγάλη Πριγκίπισσα», που σημαίνει ότι η Όλγα, ως «αυτοκρατορική ανωτερότητα», ήταν υψηλότερη σε σχέση με άλλες πριγκίπισσες στην Ευρώπη που ήταν «βασιλικές υψηλότητες». Ωστόσο, η "Μεγάλη Δούκισσα" είναι η συνήθης αγγλική μετάφραση. Οι φίλοι και η οικογένεια της Όλγα γενικά την αποκαλούσαν απλά Όλγα Νικολάγιεβνα ή με τα υποκοριστικά "Όλισκα", "Όλενκα" ή "Όλια". Μεταξύ των νονών της ήταν η προγιαγιά της, η Βασίλισσα Βικτώρια. Η Όλγα ήταν πολύ δεμένη με την αδελφή της Τατιάνα. Τα δύο κορίτσια μοιράζονταν ένα δωμάτιο, ντύνονταν παρόμοια, και ήταν γνωστές ως «το μεγάλο ζευγάρι».Από τα πρώτα της χρόνια ήταν γνωστή για την συμπονετική της καρδιά και την επιθυμία της να βοηθήσει τους άλλους, αλλά και για την ιδιοσυγκρασία της. Ως μικρό παιδί έχασε μια φορά την υπομονή της, ενώ ένας ζωγράφος της έφτιαχνε το πορτρέτο και του είπε: "Είσαι πολύ άσχημος και δεν σε συμπαθώ καθόλου!" Τα παιδιά του Τσάρου ανατράφηκαν όσο το δυνατόν απλούστερα, κοιμόντουσαν σε σκληρά κρεβάτια στρατοπέδου εκτός αν ήταν άρρωστα και λάμβαναν κρύα λουτρά κάθε πρωί. Οι υπηρέτες φώναζαν την Όλγα και τα αδέλφια της με τα ονόματα και τα πατρώνυμά τους και όχι με τους αυτοκρατορικούς τους τίτλους. Ωστόσο, η γκουβερνάντα και οι δασκάλες της Όλγας σημείωσαν επίσης μερικές από τις αυταρχικές παρορμήσεις της κόρης του Τσάρου Όλων των Ρωσών, ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Σε μια επίσκεψη σε ένα μουσείο όπου εκτείνονταν κρατικά βαγόνια, η Όλγα κάποτε διέταξε έναν από τους υπηρέτες να ετοιμάσει το μεγαλύτερο και πιο όμορφο μεταφορικό μέσο για την καθημερινή της διαδρομή. Οι επιθυμίες της δεν πραγματοποιήθηκαν, προς ανακούφιση της γκουβερνάντας της, Μαργαρίτας Έγκαρ. Επίσης θεωρούσε ότι πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα των πρωτότοκων παιδιών. Όταν της είπαν τη βιβλική ιστορία του Ιωσήφ με το παλτό του με τα πολλά χρώματα, συμπαθούσε τους μεγαλύτερους αδελφούς του και όχι τον Ιωσήφ. Επίσης, συμπαθούσε τον Γολιάθ περισσότερο απ' τον Δαβίδ στη βιβλική ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ. Η Όλγα αγαπούσε να διαβάζει και, σ' αντίθεση με τα τέσσερα αδέλφια της, απολάμβανε τη σχολική εργασία. "Η μεγαλύτερη, η Όλγα Νικολάγιεβνα, είχε έναν εξαιρετικά γρήγορο εγκέφαλο", θυμόταν ο Ελβετός δάσκαλός της, ο Πιερ Γκιλλιάρ. "Ήταν δίκαιη, είχε δυναμισμό και ήταν ανεξάρτητη, γρήγορη και διασκεδαστική". Η Όλγα απολάμβανε να επιλέγει βιβλία από την συλλογή βιβλίων της μητέρας της. Όταν πιάστηκε να έχει πάρει ένα βιβλίο προτού το διαβάσει η μητέρα της, η Όλγα είπε αστεία στη μητέρα της ότι η Αλεξάνδρα πρέπει να περιμένει να διαβάσει το μυθιστόρημα, μέχρις ότου η Όλγα αποφασίσει αν ήταν κατάλληλο βιβλίο γι' αυτήν. Η Μαργαρίτα Έγκαρ σημείωσε επίσης ότι η Όλγα ήταν έξυπνη αλλά είχε λίγη εμπειρία με τον κόσμο λόγω της προστατευμένης ζωής της. Αυτή και οι αδελφές της είχαν ελάχιστη κατανόηση των χρημάτων επειδή δεν είχαν την ευκαιρία να ψωνίσουν στα καταστήματα ή να δουν τον τρόπο ανταλλαγής χρημάτων. Η νεαρή Όλγα πίστευε κάποτε ότι ένας κατασκευαστής καπέλων που ήρθε στο παλάτι της είχε δώσει ένα νέο καπέλο ως δώρο. Η Όλγα κάποτε φοβήθηκε όταν είδε έναν αστυνομικό να συλλαμβάνει κάποιον στο δρόμο. Σκέφτηκε ότι ο αστυνομικός θα έρθει να τη συλλάβει επειδή είχε συμπεριφερθεί άσχημα στην κυρία Έγκαρ. Όταν διάβαζε ένα μάθημα ιστορίας, παρατήρησε ότι ήταν ευτυχής που έζησε στη σημερινή εποχή, όπου οι άνθρωποι ήταν καλοί και όχι τόσο κακοί όπως ήταν στο παρελθόν. Όταν ήταν οκτώ, το Νοέμβριο του 1903, η Όλγα έμαθε για το θάνατο από πρώτο χέρι όταν η πρώτη της ξαδέλφη, η πριγκίπισσα Ελισάβετ της Έσσης και του Ρήνου, πέθανε από τυφοειδή πυρετό ενώ επισκέπτονταν τους Ρομανόφ στην Πολωνία. "Τα παιδιά μού μιλούσαν πολύ για την ξαδέλφη Έλλα και πως ο Θεός είχε πάρει το πνεύμα της, και κατάλαβαν ότι αργότερα ο Θεός θα πήρε και το σώμα της στον ουρανό", έγραψε η Έγκαρ. "Το πρωί των Χριστουγέννων, όταν η Όλγα ξύπνησε, αναφώνησε αμέσως: «Έστειλε ο Θεός το σώμα της ξαδέρφης Έλλα; Ένιωσα έκπληκτη σε μια τέτοια ερώτηση το πρωί των Χριστουγέννων, αλλά απάντησα: «Αχ, όχι, αγαπητή μου, όχι ακόμα». Ήταν πολύ απογοητευμένη και είπε: «Νόμιζα ότι θα την έστελναν να μείνει μαζί μας τα Χριστούγεννα»". Η Όλγα έβλεπε τον πατέρα της ως πρότυπο και φορούσε ένα κολιέ με μια εικόνα του Αγίου Νικολάου στο στήθος της. Αυτή, όπως και τα αδέλφια της, απολάμβανε τα παιχνίδια τένις και κολυμπούσε με τον πατέρα της κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών και συχνά τον εμπιστευόταν όταν πήγαινε μαζί του σε μακρινούς περιπάτους. Αν και αγαπούσε επίσης την Αλεξάνδρα, η σχέση της με τη μητέρα της ήταν κάπως τεταμένη κατά την εφηβεία και την πρώιμη ενηλικίωσή της. Σ' επιστολή προς τον Νικόλαο, η Αλεξάνδρα παραπονέθηκε ότι η κακή συμπεριφορά της Όλγας, το κακό χιούμορ και η γενική απροθυμία της να πραγματοποιήσει την επίσημη επίσκεψη στο νοσοκομείο, όπου εργαζόταν συνήθως ως νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού, κατέστησε τα πράγματα δύσκολα. Η Όλγα επίσης έβρισκε τη στάση της μητέρας της δύσκολη. Η Ελιζαβέτα Νικολάγιεβνα Έρσμπεργκ είπε στην ανηψιά της ότι ο Τσάρος έδινε μεγαλύτερη προσοχή στα παιδιά από την Αλεξάνδρα, που συχνά ήταν άρρωστη με ημικρανία ή καβγάδιζε με τους υπηρέτες. Το 1913, η Όλγα διαμαρτυρήθηκε σε μια επιστολή προς τη γιαγιά της, την αυτοκράτειρα Μαρία Φεόντοροβνα σχετικά με την αναπηρία της μητέρας της. "Όπως συνήθως, η καρδιά της δεν είναι καλά", έγραψε η Όλγα. «Όλοι είναι τόσο δυσάρεστα».Ως έφηβη, η Όλγα έλαβε συχνές υπενθυμίσεις από τη μητέρα της για να αποτελέσει παράδειγμα για τα άλλα παιδιά και για να είναι υπομονετική με τις νεότερες αδελφές της και τις νοσοκόμες της. Στις 11 Ιανουαρίου 1909, η Αλεξάνδρα προειδοποίησε την 13χρονη Όλγα για αγένεια και κακή συμπεριφορά. Είπε στην έφηβη ότι πρέπει να είναι ευγενική στους υπηρέτες, που την φροντίζουν καλά και κάνουν ό, τι καλύτερο γι' αυτήν και δεν πρέπει να κάνει τη γκουβερνάντα της «νευρική» όταν είναι κουρασμένη και δεν αισθάνεται καλά. Η Έρσμπεργκ, μία από τις καμαριέρες, είπε στην ανιψιά της ότι οι υπάλληλοι είχαν μερικές φορές καλό λόγο να τσακωθούν με την Όλγα, επειδή η μεγαλύτερη κόρη του Τσάου μπορούσε να είναι κακομαθημένη, ιδιότροπη και τεμπέλα. Τρία χρόνια αργότερα, η Αλεξάνδρα κατηγόρησε την δεκαεξάχρονη Όλγα, που καθόταν δίπλα στον επτάχρονο αδελφό της, επειδή δεν κατάφερε να ελέγξει τον Αλεξέι κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου. Ο κακομαθημένος Αλεξέι έδιωχνε τους άλλους από το τραπέζι, αρνούνταν να καθίσει στην καρέκλα του, δεν έτρωγε το φαγητό του κι έγλειφε το πιάτο του. Η προσδοκία της Τσαρίνας ήταν παράλογη, είπε ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας, ένας μακρινός ξάδερφος της αυτοκρατορικής οικογένειας. «Η Όλγα δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει», έγραψε στο ημερολόγιό του στις 18 Μαρτίου 1912. Παρά τις περιστασιακές ιδιοτροπίες του, η Όλγα, όπως και όλη η οικογένειά της, λάτρευε τον πολυαναμενόμενο κληρονόμο Τσαρέβιτς Αλεξέι ή "Μωρό". Το μικρό αγόρι υπέστη συχνές κρίσεις αιμοφιλίας και παραλίγο να πεθάνει αρκετές φορές. Όπως και η μητέρα τους, η Όλγα και οι τρεις αδερφές της ήταν επίσης φορείς του γονιδίου της αιμοφιλίας. Η μικρότερη αδελφή της Όλγας, Μαρία φέρεται να αιμορραγούσε τον Δεκέμβριο του 1914 κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης για την αφαίρεση των αμυγδαλών της, σύμφωνα με την εκ πατρός θεία της Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. Ο γιατρός που έκανε την επέμβαση ήταν τόσο απρόθυμος που έπρεπε η Τσαρίνα Αλεξάνδρα να τον διατάξει να συνεχίσει. Η Όλγα Αλεξάνδροβνα είπε ότι πίστευε ότι και οι τέσσερις από τις ανιψιές της αιμορραγούσαν περισσότερο από ό,τι ήταν φυσιολογικό και πίστευαν ότι ήταν φορείς του γονιδίου αιμοφιλίας όπως η μητέρα τους, που το κληρονόμησε από τη γιαγιά της Βασίλισσα Βικτώρια. Οι συμπτωματικοί φορείς του γονιδίου, αν και οι ίδιοι δεν είναι αιμοφιλικοί, μπορεί να παρουσιάσουν συμπτώματα αιμοφιλίας συμπεριλαμβανομένου ενός χαμηλότερου από τον φυσιολογικό παράγοντα πήξης αίματος που μπορεί να οδηγήσει σε βαριά αιμορραγία. Η μητέρα της Όλγας στηρίχθηκε στη συμβουλή του Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ενός Ρώσου χωρικού και περιπλανώμενου γέροντα ή "άγιου ανθρώπου", και πίστευε τις προσευχές του για τη σωτηρία του Αλεξέι σε πολλές περιπτώσεις. Η Όλγα και τα αδέλφια της διδάσκονταν επίσης να βλέπουν τον Ρασπούτιν ως "τον φίλο μας" και να τον εμπιστεύονται. Το φθινόπωρο του 1907, η θεία της Τατιάνας, Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας συνοδεύτηκε από τον Τσάρο για να συναντηθεί με τον Ρασπούτιν. Η Τατιάνα, οι αδελφές της και ο Αλεξέι φορούσαν όλοι τους μακριά λευκά νυχτικά. "Όλα τα παιδιά φάνηκαν να τον συμπαθούν", θυμόταν η Όλγα Αλεξάντροβνα. "Ήταν εντελώς άνετα μαζί του."Μια από τις γκουβερνάντες των κοριτσιών, η Σοφία Ιβανόβα Τυούτσεβα, τρομοκρατήθηκε το 1910, επειδή ο Ρασπούτιν είχε πρόσβαση στο παιδικό δωμάτιο όταν τα τέσσερα κορίτσια ήταν στα νυχτικά τους. Η Τυούτσεβα ήθελε να απαγορευτεί στον Ρασπούτιν η είσοδος στο δωμάτιο. Σε απάντηση των καταγγελιών της Τυούτσεβα, ο Νικόλαος ζήτησε από τον Ρασπούτιν να σταματήσει τις επισκέψεις του. "Είμαι τόσο φοβισμένη ότι η Σοφία Ιβάνοβνα μπορεί να πει... κάτι κακό για τον φίλο μας", έγραψε στη μητέρα της η δωδεκάχρονη Τατιάνα, στις 8 Μαρτίου 1910, αφού ζήτησε από την Αλεξάνδρα να της συγχωρήσει για κάτι δεν της άρεσε. «Ελπίζω ότι η γκουβερνάντα μας θα είναι καλή με τον φίλο μας τώρα». Η Αλεξάνδρα τελικά απέλησε την Τυούτσεβα.Μια άλλη γκουβερνάντα ισχυρίστηκε την άνοιξη του 1910 ότι βιάστηκε από τον Ρασπούτιν. Η Μαρία Ιβανόβνα Βισνιάκοβα ήταν αρχικά λάτρης του Ρασπούτιν, αλλά αργότερα απογοητεύτηκε. Η αυτοκράτειρα αρνήθηκε να πιστέψει τη Βισνιάκοβα και είπε "Ότι κάνει ο Ρασπούτιν είναι άγιο". Η Βισνιάκοβα απολύθηκε από τη θέση της το 1913.Οι φήμες έλεγαν ότι ο Ρασπούτιν είχε αποπλανήσει όχι μόνο την Τσαρίνα αλλά και τις τέσσερις Μεγάλες Δούκισσες. Ο Νικόλαος διέταξε τον Ρασπούτιν να εγκαταλείψει την Αγία Πετρούπολη για κάποιο χρονικό διάστημα, προς μεγάλη δυσαρέσκεια της Αλεξάνδρας και ο Ρασπούτιν πήγε σε προσκύνημα στην Παλαιστίνη. Παρά τις φήμες, η σχέση της αυτοκρατορικής οικογένειας με τον Ρασπούτιν συνεχίστηκε μέχρι να δολοφονηθεί ο Ρασπούτιν στις 17 Δεκεμβρίου 1916. "Ο φίλος μας είναι τόσο ευχαριστημένος με τις κόρες μας, λέει ότι έχουν πάρει βαριά μαθήματα για την ηλικία τους και ότι οι ψυχές τους έχουν αναπτυχθεί πολύ", έγραψε η Αλεξάνδρα στον Νικόλαο στις 6 Δεκεμβρίου 1916, μερικές εβδομάδες πριν δολοφονηθεί ο Ρασπούτιν. Ωστόσο, καθώς μεγάλωσε, η Όλγα ήταν λιγότερο πρόθυμη να δει τον Ρασπούτιν ως φίλο της και γνώριζε περισσότερο πως η φιλία με τους γονείς της επηρέασε τη σταθερότητα της χώρας της. Η Όλγα έγραψε στο ημερολόγιό της την ημέρα μετά τη δολοφονία ότι υποψιάστηκε ότι ο Μέγας Δούκας Ντμίτρι Πάβλοβιτς, ο πρώτος της ξάδελφος και άντρας που αναμενόταν να παντρευτεί, ήταν ο δολοφόνος του «Πατέρα Γρηγορίου». Ο Ντμίτρι και ο Felix Yussupov, ο σύζυγος της πρώτης της εξαδέλφης, Ιρίνας, ήταν μεταξύ των δολοφόνων. Στα απομνημονεύματά του, ο A. A. Mordvinov ανέφερε ότι οι τέσσερις Μεγάλες Δούκισσες εμφανίστηκαν «ψυχρώς και εμφανώς τρομερά αναστατωμένες» από το θάνατο του Ρασπούτιν και κάθισαν «συσσωρευμένες κοντά» σε έναν καναπέ σε ένα από τα υπνοδωμάτιά τους τη νύχτα που έλαβαν τα νέα. Ο Μορντβίνοφ ανέφερε ότι οι νέες γυναίκες ήταν σε μια ζοφερή διάθεση και φάνηκαν να αισθάνονται την πολιτική αναταραχή που επρόκειτο να εξαπολυθεί. Ο Ρασπούτιν θάφτηκε με μια εικόνα που υπογράφηκε από την Όλγα, τις αδελφές και τη μητέρα της. Ωστόσο, η Όλγα ήταν το μοναδικό μέλος της οικογένειας που δεν παρακολούθησε την κηδεία του Ρασπούτιν, σύμφωνα με το ημερολόγιο του πρώτου ξαδέλφου της, του Μέγα Δούκα Αντρέι Βλαντιμίροβιτς της Ρωσίας. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της Βαλεντίνας Ιβάνοβνα Σεμποτάρεβα, μιας γυναίκας που ήταν νοσοκόμα με την Όλγα κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Όλγα δήλωσε τον Φεβρουάριο του 1917, περίπου ένα μήνα μετά τη δολοφονία, ότι ενώ θα χρειαζόταν να σκοτωθεί ο Ρασπούτιν, έγινε "τόσο τρομερά". Ένιωθε ντροπή που οι δολοφόνοι ήταν συγγενείς της. Μετά από τη δολοφονία της Όλγας και των αδελφών της, οι μπολσεβίκοι διαπίστωσαν ότι καθεμιά φορούσε ένα φυλαχτό με την εικόνα του Ρασπούτιν και μια προσευχή γύρω από τους λαιμούς τους.Εμπνευσμένη από τη θρησκευτική της ανατροφή, η Όλγα πήρε τον έλεγχο ενός τμήματος της αρκετά μεγάλης περιουσίας της όταν ήταν είκοσι και άρχισε να ανταποκρίνεται ανεξάρτητα σε αιτήσεις φιλανθρωπίας. Μια μέρα, όταν ήταν έξω για μια κίνηση, είδε ένα μικρό παιδί που χρησιμοποιούσε πατερίτσες. Ρώτησε για το παιδί και έμαθε ότι οι γονείς του νεαρού ήταν πολύ φτωχοί για να παρέχουν θεραπεία. Η Όλγα έδωσε ένα επίδομα για την κάλυψη των ιατρικών λογαριασμών του παιδιού. Ένας υπάλληλος του βασιλείου, ο Αλέξανδρος Μόσολλοφ, θυμόταν ότι ο χαρακτήρας της Όλγας ήταν "ακόμη και καλός, με μια σχεδόν αγγελική καλοσύνη" από τη στιγμή που ήταν νεαρή γυναίκα. Η Όλγα ήταν καστανόξανθη με λαμπερά μπλε μάτια, ευρύ πρόσωπο και μύτη. Θεωρήθηκε λιγότερο όμορφη από τις αδερφές της Μαρία και Τατιάνα, αν και η εμφάνισή της βελτιωνόταν καθώς μεγάλωνε. «Ως παιδί ήταν απλή, στα δεκαπέντε ήταν πανέμορφη», έγραψε η φίλη της μητέρας της, Λίλι Ντεν. "Ήταν ελαφρώς πάνω από το μέσο ύψος, με βαθιά μπλε μάτια και πλήθος από ανάλαφρα καστανά μαλλιά και όμορφα χέρια και πόδια."Η Όλγα και οι μικρότερες αδελφές της περιστοιχίστηκαν από νεαρούς άνδρες. Όταν η Όλγα ήταν δεκαπέντε, μια ομάδα αξιωματικών στο αυτοκρατορικό γιοτ της έδωσε ένα πορτρέτο του γυμνού Δαβίδ του Μικελάντζελο, που κόπηκε από μια εφημερίδα, ως δώρο για την ονομαστική εορτή της στις 11 Ιουλίου 1911. "Η Όλγα γέλασε πολύ και σκληρά" , έγραψε η αγανακτισμένη 14χρονη αδερφή της Τατιάνα στη θεία της, Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Αλεξάνδροβνα της Ρωσίας. "Και κανένας από τους αξιωματικούς δεν θέλει να ομολογήσει ότι το έχει κάνει. Σαν τα γουρούνια, έτσι δεν είναι;" Ενώ η έφηβη Όλγα απολάμβανε τα αθώα φλερτ της, η κοινωνία συζητούσε για τον μελλοντικό της γάμο. Τον Νοέμβριο του 1911 πραγματοποιήθηκε μια γιορτή για να γιορτάσει τα δέκατα έκτα γενέθλιά της και την είσοδό της στην κοινωνία. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε επίσης κάποια συζήτηση για έναν γάμο μεταξύ της Όλγας και του Πρίγκιπα Καρόλου της Ρουμανίας, αλλά στην Όλγα δεν άρεσε ο Κάρολος. Κατά την επίσκεψή της στη Ρουμανία την άνοιξη του 1914, αγωνίστηκε να κάνει μικρές συζητήσεις με τον Ρουμάνο πρίγκιπα. Η μητέρα του Καρόλου, η βασίλισσα Μαρία της Ρουμανίας, δεν εντυπωσιάστηκε από την Όλγα, βρήκε τους τρόπους της απότομους και το πρόσωπό της «δεν ήταν όμορφο». Τα σχέδια διακόπηκαν, εν πάση περιπτώσει, με το ξέσπασμα του πολέμου το 1914. Ο Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, ο μεγαλύτερος γιος του Γεώργιου Ε΄ και ο Πρίγκιπας Αλέξανδρος της Σερβίας συζητήθηκαν επίσης ως πιθανοί μνηστήρες, αν και κανένα σχέδιο δεν ελήφθη σοβαρά. Η Όλγα είπε στον Γκιλλιάρ ότι ήθελε να παντρευτεί έναν Ρώσο και να παραμείνει στη χώρα της. Είπε ότι οι γονείς της δεν θα την αναγκάσουν να παντρευτεί κάποιον που δεν θα ήθελε.Ενώ η κοινωνία συζητούσε τους αρραβώνες με πρίγκιπες, η Όλγα ερωτεύτηκε μια σειρά αξιωματικών. Στα τέλη του 1913, η Όλγα ερωτεύτηκε τον Πάβελ Βόρονοφ, έναν κατώτερο αξιωματικό στο αυτοκρατορικό γιοτ Standart, αλλά μια τέτοια σχέση θα ήταν αδύνατη λόγω των διαφορετικών τους τάξεων. Ο Βόρονοφ παντρεύτηκε μερικούς μήνες αργότερα μια από τις κυρίες επί των τιμών. «Ο Θεός να του δίνει καλή τύχη, του αγαπημένου μου», έγραψε μια θλιμμένη Όλγα την ημέρα του γάμου του: «Είναι πολύ θλιβερό». Αργότερα, στα ημερολόγιά της το 1915 και το 1916, η Όλγα αναφέρθηκε συχνά σε έναν άντρα ονόματι Μίρτια με μεγάλη αγάπη.Σύμφωνα με το ημερολόγιο της Βαλεντίνας Τσεμποτάρεβα, μιας νοσοκόμας με την Όλγα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο «χρυσός Μίτια» της Όλγας ήταν ο Ντμίτρι Τσάκ-Μπαγκόφ, τραυματίας στρατιώτης που είχε ερωτευτεί όταν ήταν νοσοκόμα Ερυθρού Σταυρού. Η Τσεμποτάρεβα έγραψε ότι η αγάπη της Όλγα γι' αυτόν ήταν "καθαρή, αφελής, χωρίς ελπίδα" και προσπάθησε να αποφύγει να αποκαλύψει τα συναισθήματά της σε άλλες νοσοκόμες. Του μιλούσε τακτικά στο τηλέφωνο, έπεσε σε κατάθλιψη όταν έφυγε από το νοσοκομείο, και χάρηκε όταν έλαβε ένα μήνυμα από αυτόν. Αρκετά μέλη της οικογένειας προτάθηκαν, μεταξύ των οποίων και ο πρώτος ξάδερφος της Όλγας, Μέγας Δούκας Μπόρις Βλαντιμίροβιτς της Ρωσίας. Η Αλεξάνδρα αρνήθηκε να δει θετικά την ιδέα του γάμου της αθώας κόρης της με τον πολύ μεγαλύτερο Μπόρις Βλαντιμίροβιτς. "Ένα άπειρο κορίτσι θα υπέφερε τρομερά", έγραψε η Αλεξάνδρα. Γνώριζε επίσης ότι η καρδιά της Όλγας άνηκε αλλού. Η Όλγα βίωσε για πρώτη φορά τη βία στην ηλικία των δεκαπέντε, όταν είδε τη δολοφονία του κυβερνητικού υπουργού Πιότρ Στολίπιν κατά τη διάρκεια μιας παράστασης στην Όπερα του Κιέβου. "Η Όλγα και η Τατιάνα με ακολούθησαν και είδαν ό, τι συνέβη", ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ έγραψε στη μητέρα του, την Επίτιμη Αυτοκράτειρα Μαρία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1911. "... είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στην Τατιάνα, που έκλαψε πολύ, και δεν κοιμήθηκαν καλά». Τρία χρόνια αργότερα, είδε πληγές πυροβολισμών να κλείνουν όταν εκπαιδεύτηκε για να γίνει νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού. Η Όλγα, η αδερφή της Τατιάνα, και η μητέρα της Τσαρίνα Αλεξάνδρα νοσήλευσαν τραυματίες στρατιώτες σε νοσοκομείο στο χωριό Τσάρσκογιε Σέλο. Η Όλγα ήταν έντονα πατριωτική. Τον Ιούλιο του 1915, ενώ συζητούσε για το γάμο μιας γνωστής της με άλλες νοσοκόμες, η Όλγα δήλωσε ότι κατάλαβε γιατί η καταγωγή της Γερμανίδας γιαγιάς του γαμπρού κρατιόταν κρυμμένη. "Φυσικά πρέπει να το κρύψει", είπε. "Τον καταλαβαίνω αρκετά, ίσως να είναι ένας πραγματικός αιμοσταγής Γερμανός." Τα σχόλια της Όλγας έβλαπταν τη μητέρα της, η οποία είχε γεννηθεί στη Γερμανία, ανέφερε η νοσοκόμα Βαλεντίνα Ιβάνοβνα Τσεμποτάρεβα. Το να είναι νοσοκόμες κατά τη διάρκεια του πολέμου παρείχε στην Όλγα και στην αδελφή της Τατιάνα μια έκθεση σε εμπειρίες που δεν είχαν προηγουμένως. Στα κορίτσια άρεσε να μιλάνε με άλλες νοσοκόμες, γυναίκες που ποτέ δεν θα είχαν συναντήσει και γνώριζαν τα ονόματα των παιδιών τους και τις οικογενειακές τους ιστορίες. Η Όλγα φρόντισε και προσευχόταν για τους στρατιώτες που νοσήλευε. Ωστόσο, το άγχος της φροντίδας για τους τραυματίες, τους πεθαμένους άνδρες τελικά άρχισε να κουράζει τα ευαίσθητα νεύρα της Όλγας. Η αδελφή της Μαρία ανέφερε σε επιστολή ότι η Όλγα έσπασε τρία παράθυρα με την ομπρέλα της επειδή είχε νεύρα στις 5 Σεπτεμβρίου 1915. Σε άλλη περίπτωση, κατέστρεψε τα αντικείμενα σε μια γκαρνταρόμπα επειδή θύμωσε, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της Βαλεντίνας Τσεμποτάρεβα. Στις 19 Οκτωβρίου 1915 ανέλαβε καθήκοντα γραφείου στο νοσοκομείο επειδή δεν ήταν πλέον σε θέση να αντέξει να νοσηλεύει η ίδια τους τραυματίες. Τον Οκτώβρη του 1915, της δόθηκε έγχυση αρσενικού, που θεωρούταν θεραπεία για κατάθλιψη ή νευρικές διαταραχές.Σύμφωνα με τους λογαριασμούς των αυλικών, η Όλγα γνώριζε την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας κατά τη διάρκεια του πολέμου και της επανάστασης. Σύμφωνα με πληροφορίες, γνώριζε επίσης πως ο Ρωσικός λαός αντιπαθούσε τη μητέρα και τον πατέρα της. «Φαινόταν από τη φύση της ως στοχαστής», είχε πει ο Γκλεμπ Μπότκιν, ο γιος του ιατρού της οικογένειας, Ευγένιου Μπότκιν, «και όπως μου φάνηκε αργότερα, κατανοούσε την γενική κατάσταση καλύτερα από οποιοδήποτε μέλος της οικογένειάς της, ακόμη και από τους γονείς της και κατά συνέπεια ήταν συχνά λυπημένη και ανήσυχη». Η οικογένεια συνελήφθη κατά τη διάρκεια της Ρωσικής επανάστασης του 1917 και φυλακίστηκε πρώτα στο σπίτι τους στο Tsarskoye Selo και αργότερα σε ιδιωτικές κατοικίες στο Tobolsk και στο Αικατερίνμπουργκ της Σιβηρίας. «Αγαπητέ μου, πρέπει να ξέρεις πόσο φοβερό είναι», έγραψε η Όλγα σε μια επιστολή προς έναν φίλο από το Tobolsk. Κατά τους πρώτους μήνες του 1917, τα παιδιά έπαθαν ιλαρά. Η Όλγα αρρώστησε επίσης από πλευρίτιδα. Στο Ιπάτιεφ, η Όλγα και οι αδελφές της υποχρεώθηκαν τελικά να φτιάξουν τα δικά τους ρούχα και έμαθαν πώς να φτιάχνουν ψωμί. Τα κορίτσια έκαναν παρέα στην Αλεξάνδρα και διασκέδαζαν τον Αλεξέι, ο οποίος ήταν ακόμα περιορισμένος στο κρεβάτι και υπέφερε από πόνο μετά τον τελευταίο τραυματισμό του. Η Όλγα φαινόταν βαθιά καταθλιπτική και έχασε πολύ βάρος κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής της. «Ήταν λεπτή, χλωμή και φαινόταν πολύ άρρωστη», θυμόταν ένας από τους φρουρούς, ο Αλέξανδρος Στρεκότιν, στα απομνημονεύματά του. «Έκανε λίγους περιπάτους στον κήπο και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της με τον αδελφό της». Αργότερα, η Όλγα ήταν θυμωμένη με την μικρότερη αδελφή της Μαρία επειδή ήταν πολύ φιλική προς φύλακες, ανέφερε ο Στρεκότιν. Μετά τα τέλη Ιουνίου, όταν εγκαταστάθηκε νέα εντολή, απαγορεύτηκε στην οικογένεια να κάνει παρέα με τους φρουρούς και οι συνθήκες της φυλάκισής τους έγιναν ακόμα πιο αυστηρές. Στις 14 Ιουλίου 1918, οι τοπικοί ιερείς στο Αικατερίνγκμπουργκ διεξήγαγαν ιδιωτική εκκλησιαστική υπηρεσία για την οικογένεια και ανέφεραν ότι η Όλγα και η οικογένειά της, αντίθετα από το έθιμο, έπεσαν στα γόνατά τους κατά την προσευχή για τους νεκρούς. Καθώς η οικογένεια έτρωγε δείπνο στις 15 Ιουλίου, ο Γιακώβ Γιουρόφσκι, ο επικεφαλής της διμοιρίας, μπήκε και ανακοίνωσε ότι ο σύντροφος παιχνιδιού του Αλεξέι, ο 14χρονος Λεονίντ Σεντνέφ, πρέπει να μαζέψει τα πράγματά του και να πάει σε ένα μέλος της οικογένειας. Το αγόρι είχε πράγματι σταλθεί σε ένα ξενοδοχείο απέναντι από το δρόμο επειδή οι φρουροί δεν ήθελαν να τον σκοτώσουν μαζί με το υπόλοιπο υπηρετικό προσωπικό των Ρομάνοφ. Η οικογένεια, αγνοώντας το σχέδιο της εκτέλεσής τους, αναστατώθηκε από την απουσία του Σεντνέφ. Ο Γιούροφσκι τους είπε ότι το αγόρι θα επέστρεφε σύντομα, αλλά η οικογένεια δεν πείστηκε.Αργά τη νύχτα, η οικογένεια ξύπνησε και τους είπαν να κατέβουν στο υπόγειο του σπιτιού γιατί υπήρχαν αναταραχές στην πόλη γενικά και θα έπρεπε να μετακινηθούν για δική τους ασφάλεια. Ο Νικόλαος είπε στους υπηρέτες και την οικογένειά του: "Λοιπόν, θα φύγουμε από αυτό το μέρος." Ρώτησαν τους φρουρούς αλλά δεν φάνηκαν να υποψιάζονται ότι επρόκειτο να σκοτωθούν. Αφέθηκαν περίπου μισή ώρα ενώ έγιναν περαιτέρω παρασκευές. Η Αλεξάνδρα ψιθύρισε στα κορίτσια στα αγγλικά, παραβιάζοντας τους κανόνες της φρουράς ότι πρέπει να μιλούν στα ρωσικά. Ο Γιούροφσκι ήρθε, τους διέταξε να σταθούν και να διαβάσουν την ποινή εκτέλεσης. Η Όλγα και η οικογένειά της είχαν χρόνο μόνο για να αρθρώσουν μερικούς ασυνήθιστους ήχους σοκ ή διαμαρτυρίας προτού να αρχίσεί να πυροβολεί η ομάδα θανάτου υπό την εντολή του Γιούροφσκι. Ήταν στις πρόωρες ώρες της 17ης Ιουλίου του 1918.Αρχικά σκότωσαν μόνο τον αυτοκράτορα, την αυτοκράτειρα και δύο υπηρέτες, τραυμάτισαν τη Μεγάλη Δούκισσα Μαρία, τον Δρ Μπότκιν και την υπηρέτρια της αυτοκράτειρας Άννα Ντεμίντοβα. Στο σημείο αυτό, οι ένοπλοι έπρεπε να εγκαταλείψουν το δωμάτιο λόγω καπνού και τοξικών αναθυμιάσεων από τα όπλα τους. Αφού επέτρεψαν στη θολότητα να διαυγαστεί για αρκετά λεπτά, οι ένοπλοι επέστρεψαν. Ο Δρ Μπότκιν σκοτώθηκε και ένας δράστης που ονομάζεται Ερμακόφ προσπάθησε επανειλημμένα να πυροβολήσει τον Τσαρέβιτς Αλεξέι, αλλά απέτυχε επειδή τα κοσμήματα που ήταν ραμμένα στα ρούχα του αγοριού τον προστάτευαν. Ο Ερμακόφ προσπάθησε να μαχαιρώσει τον Αλεξέι με ξιφολόγχη, αλλά απέτυχε πάλι και τελικά ο Γιούροφσκι έριξε δύο σφαίρες στο κεφάλι του αγοριού. Ο Γιούροφσκι και ο Ερμακόφ πλησίασαν την Όλγα και την Τατιάνα, οι οποίες συγκρατιόντουσαν στον πίσω τοίχο του δωματίου, προσκολλημένες η μια στην άλλη και ουρλιάζοντας για τη μητέρα τους. Ο Ερμακόφ τραυμάτισε και τις δύο νεαρές γυναίκες με το μπαγιονέτα των 8 ιντσών, αλλά δυσκολεύτηκε να διεισδύσει στα σώματά τους λόγω των κοσμημάτων που είχαν ραμμένο στα ρούχα τους. Οι αδελφές προσπάθησαν να σταθούν, αλλά η Τατιάνα σκοτώθηκε αμέσως όταν ο Γιούροφσκι την πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού της. Πολύ λίγο αργότερα, η Όλγα πέθανε όταν ο Ερμακόφ την πυροβόλησε στο κεφάλι.Πολλοί άνθρωποι ισχυρίστηκαν ότι ήταν επιζώντα μέλη της οικογένειας Ρομάνοφ μετά τις εκτελέσεις. Μια γυναίκα που ονομαζόταν Μάργκα Μπουντς ισχυρίστηκε ότι ήταν η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα. Οι περισσότεροι ιστορικοί το αποκλείουν και πιστεύουν ότι η Όλγα πέθανε με την οικογένειά της. Ο Michael Goleniewski, ισχυρίστηκε ήταν ο Αλεξέι και ότι οι «αδελφές» του ήταν η Όλγα και η Τατιάνα και ολόκληρη η οικογένεια είχε δραπετεύσει. Τα σώματά τους βρέθηκαν το 1991, εκτός από εκείνο του Αλεξέι και μιας από τις αδερφές του, που γενικά θεωρείται είτε η Μαρία είτε η Αναστασία. Τελικά όλα τα σώματα βρέθηκαν το 2007. Το 2000, η Όλγα και η οικογένειά της ονομάστηκαν μάρτυρες από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Τα σώματα του Τσάρου Νικολάου Β΄, της Τσαρίνας Αλεξάνδρας και τριών από τις κόρες τους θάφτηκαν τελικά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη στις 17 Ιουλίου 1998, ογδόντα χρόνια μετά τη εκτέλεση τους. Azar, Helen: "The Diary of Olga Romanov: Royal Witness to the Russian Revolution. Westholme Publishing, 2013. (ISBN 978-1594161773) Bokhanov, Alexander, Knodt, Dr. Manfred, Oustimenko, Vladimir, Peregudova, Zinaida, Tyutyunnik, Lyubov; trans. Lyudmila Xenofontova. The Romanovs: Love, Power, and Tragedy, Leppi Publications, 1993, (ISBN 0-9521644-0-X) Buxhoeveden, Baroness Sophie: The Life and Tragedy of Alexandra Feodorovna Christopher, Peter, Kurth, Peter, and Radzinsky, Edvard: Tsar: The Lost World of Nicholas and Alexandra (ISBN 0-316-50787-3) Gilliard Pierre, Thirteen Years at the Russian Court King, Greg, and Wilson, Penny. The Fate of the Romanovs, John Wiley and Sons, Inc., 2003, (ISBN 0-471-20768-3) Kurth, Peter. Anastasia: The Riddle of Anna Anderson, Back Bay Books, 1983, (ISBN 0-316-50717-2) Massie, Robert K. Nicholas and Alexandra, Dell Publishing Co., 1967, (ISBN 0-440-16358-7) idem. The Romanovs: The Final Chapter, Random House, 1995, (ISBN 0-394-58048-6) Maylunas, Andrei, and Mironenko, Sergei, eds.; Galy, Darya, translator. A Lifelong Passion: Nicholas and Alexandra: Their Own Story, Doubleday, 1997 (ISBN 0-385-48673-1) Rappaport, Helen. The Last Days of the Romanovs. St. Martin's Griffin, 2008. (ISBN 978-0-312-60347-2) Radzinsky, Edvard. The Last Tsar, Doubleday, 1992, (ISBN 0-385-42371-3) idem. The Rasputin File, Doubleday, 2000, (ISBN 0-385-48909-9) Sullivan, Michael John. A Fatal Passion: The Story of the Uncrowned Last Empress of Russia, Random House, 1997, (ISBN 0-679-42400-8) Tschebotarioff, Gregory P. Russia: My Native Land: A U.S. engineer reminisces and looks at the present, McGraw-Hill Book Company, 1964, ASIN 64-21632 Vorres, Ian. The Last Grand Duchess, 1965, ASIN B0007E0JK0 Wilton, Robert "The Last Days of the Romanovs" 1920 Zeepvat, Charlotte. The Camera and the Tsars: A Romanov Family Album, Sutton Publishing 2004, (ISBN 0-7509-3049-7)