IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπιγκ Τζον Σταντ

Ο Τζον Γουίλιαμ Μίντον (γεννημένος στις 19 Φεβρουαρίου 1948 – θάνατος 20 Μαρτίου 1995) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής και ηθοποιός, που ήταν πιο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Μπιγκ Τζον Σταντ.

 Η επαγγελματική του καριέρα διήρκεσε 14 έτη, από το 1976 έως το 1990. Εκπαιδεύτηκε από τον Κίλερ Κοβάλσκι, μαζί με τον οποίο κατέκτησε και ομαδικούς τίτλους. Στο WWE εμφανίστηκε την περίοδο 1982 - 1986 και το 1989. Τις υπόλοιπες περιόδους της καριέρας του, τις πέρασε σε ανεξάρτητες εταιρείες πάλης. Κατέκτησε συνολικά 16 τίτλους, ομαδικούς και ατομικούς. Το 1996, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame. Κινηματογράφος Micki + Maude (1984) The Protector (1985) Double Agent (1987) Hyper Space (1989) Caged in Paradiso (1990) Harley Davidson and the Marlboro Man (1991) Shock 'Em Dead (1991) The Marrying Man (1991)Τηλεόραση The A-Team (November 12, 1985) Hunter (January 10, 1987) Beauty and the Beast (March 18, 1988) Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπάτλερ της Πενσιλβανία. Πέθανε πολύ νέος από καρκίνο, μόλις στα 47 του έτη. Απέκτησε έναν γιο, τον Τζον Μίντεον Jr., που έχει προσπαθήσει να ακολουθήσει καριέρα επαγγελματία παλαιστή, χωρίς επιτυχία. Προφίλ στο WWE Hall of Fame Προφίλ στο IMDb.com Προφίλ στο findagrave.com
Τζέι Κόουλ

Ο Ζερμέιν Λαμάρ Κόουλ (αγγλικά: Jermaine Lamarr Cole) (γενν. 28 Ιανουαρίου 1985), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Τζέι Κόουλ (J. Cole), είναι Αμερικανός ράπερ, στιχουργός και μουσικός παραγωγός. Ο πολυβραβευμένος μουσικός γεννήθηκε σε μία στρατιωτική βάση στη Γερμανία και μεγάλωσε στο Φαγέτιβιλ της Βόρειας Καρολίνας. Έχει συνεργαστεί με διακεκριμένους μουσικούς-ράπερ όπως ο Drake, ο Kanye West, ο Jay-Z και ο Κέντρικ Λαμάρ.

 Εμπνευσμένος από καλλιτέχνες όπως ο Eminem, o Canibus και ο Nas, ο Κόουλ ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία να προσπαθεί να ραπάρει.Το 2007, αφου τελείωσε το κολλέγιο κυκλοφόρησε το πρώτο του μίξτειπ με τίτλο The Come Up.Μετά από αυτό,το 2009,ακολούθησαν το The Warm Up και το Friday Night Lights.Χάρη στην επιτυχία του τελευταίου ο Κόουλ πραγματοποίησε το παιδικό του όνειρο και έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης της εταιρίας ψυχαγωγίας του Jay-Z, Roc Nation.Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2011 με τίτλο Cole World: The Sideline Story πουλώντας πάνω από 218.000 αντίγραφα την πρώτη εβδομάδα. Το επόμενο άλμπουμ, το Born Sinner,ήρθε το 2013,χαρίζοντας του την υποψηφιότητα στα βραβεία Γκράμι, στην κατηγορία Best New Artist.Το 2014 Forest Hills Drive, όντας το τρίτο του άλμπουμ και έχοντας πάρει το όνομα του από τη διεύθυνση του σπιτιού που μεγάλωσε, γνώρισε σημαντική επιτυχία καθώς έγινε τρεις φορές πλατινένιο.Ο Κόουλ το 2016 κυκλοφόρησε το άλμπουμ 4 Your Eyez Only, υο οποίο έγινε επίσης πλατινένιο. Ο τίτλος του ήταν αναφορά στο κλασσικό άλμπουμ του Tupac Amaru Shakur, All Eyez on Me.Το 2018 κυκλοφόρησε το 5ο στουντιο άλμπουμ του, KOD, το οποίο ήταν και το 5ο άλμπουμ του,που έφτασε στην πρώτη θέση του Billboard 200. Στην ίδια θέση έφτασε και το άλμπουμ με τίτλο: The Off-Season,που κυκλοφόρησε στις 14 Μαιου του 2021.Ο Κόουλ είναι κάτοχος 8 BET Hip Hop Awards, 3 Soul Train Awards, 1 Billboard Music Award και 1 Γκράμι βραβείου. Rap
Βιοστατιστική

Η βιοστατιστική (μερικές φορές γνωστή ως βιομετρία) είναι η εφαρμογή των στατιστικών μεθόδων στη βιολογία και, συνηθέστερα, στην ιατρική. Επειδή οι ερευνητικές υποθέσεις και σενάρια στις επιστήμες της βιολογίας και της ιατρικής είναι ποικίλες, η βιοστατιστική συμπεριλαμβάνει γενικότερα κάθε ποσοτική, και όχι μόνο στατιστική, προσέγγιση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να απαντήσει σε ερευνητικά ερωτήματα ή να ελέγξει την ορθότητα επιστημονικών θεωριών, υποθέσεων και σεναρίων. Ο Σχεδιασμός και η ανάλυση των κλινικών δοκιμών είναι ίσως η περισσότερο γνωστή εφαρμογή των στατιστικών μεθόδων στη ιατρική.

 Τα εκπαιδευτικά προγράμματα Βιοστατιστικής είναι σχεδόν αποκλειστικά μεταπτυχιακά. Συχνά βρίσκονται στα σχολεία της δημόσιας υγείας, που συνδέονται με τις σχολές της ιατρικής, της δασοπονίας, ή της γεωργία ή ως ειδικές κατευθύνσεις εφαρμογής στα τμήματα Στατιστικής επιστήμης. Επιπλέον, πολλά πανεπιστημιακά τμήματα σχετικά με τις οικολογικές επιστήμες διοργανώνουν μια σειρά μαθημάτων βιοστατιστικής που εισάγει έννοιες όπως αυτή των ελέγχων υποθέσεων για μία μεταβλητή ή για πολυμεταβλητά δεδομένα ενός ή περισσότερων δειγμάτων ή ομάδων. Συχνά αυτά τα μαθήματα συνδυάζονται με μαθήματα Πειραματικού Σχεδιασμού. Πολλοί επιστήμονες της στατιστικής δυσανασχετούν για το διαχωρισμό της Βιοστατιστικής από τη Στατιστική με την έννοια ότι ένας στατιστικός μπορεί να χειριστεί και Ιατρικά προβλήματα. Όμως η πράξη στις χώρες της Ευρώπης και τις Η.Π.Α έδειξε ότι χρειάζονται εξειδικευμένες γνώσεις (τόσο στην ορολογία όσο και στην ανάλυση) που ένας στατιστικός δεν γνωρίζει. Αυτό, σε συνδυασμό με αυξημένη ζήτηση Βιοστατιστικών επιστημόνων από Ιατρικές και φαρμακευτικές εταιρείες, οδήγησε στη δημιουργία εντατικών μεταπτυχιακών προγραμμάτων βιοστατιστικής ή ιατρικής στατιστικής σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ εκ των οποίων αρκετά είναι άμεσα συνδεδεμένα με τη διαδικασία της παραγωγής και της Ιατρικής έρευνας. Τα τελευταία χρόνια λειτουργεί μεταπτυχιακό τμήμα βιοστατιστικής στην Ιατρική Σχολή Αθηνών σε συνεργασία με το Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημιού Αθηνών ενώ τόσο το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών όσο και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς έχουν καθιερώσει κατευθύνσεις σχετικές με την Ιατρική Στατιστική στα μεταπτυχιακά τους. Επίσης, πρόσφατα εγκρίθηκε το "Μεταπτυχιακό Μεθοδολογία Βιοϊατρικής Έρευνας, Βιοστατιστική και Κλινική Βιοπληροφορική" που δίνει έμφαση στην εφαρμογή της Βιοστατιστικής και Βιοπληροφορικής στις Βιοϊατρικές Επιστήμες. Το Μεταπτυχιακό οργανώνεται από το Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Το συγκεκριμένο Μεταπτυχιακό παρέχει υπόβαθρο για i) το σχεδιασμό, τη διεξαγωγή και την ανάλυση Κλινικών Μελετών, ii) την επεξεργασία και ερμηνεία Βιοϊατρικών (και Γενετικών) Δεδομένων, iii) τη διαχείριση Βιοϊατρικών Δεδομένων και iv) τη Λήψη Αποφάσεων βασισμένων στη Συστηματική Ανασκόπηση και Μέτα-ανάλυση. Statistics for College Students and Researchers
Αντώνιος της Βουργουνδίας

Ο Αντώνιος, ο νόθος της Βουργουνδίας, γαλλ. Anthony, bâtard de Bourgogne (1421 - 5 Μαΐου 1504) από τον Οίκο του Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν νόθος γιος του δούκα της Βουργουνδίας. Έγινε κόμης του Λα Ρος (Αρντέν), του Γκρανπρέ, του Σαιν-Μενεούλ και του Γκιν, κύριος του Κρεβκέρ, Μπεβρέν και Τουρνεέμ και ιππότης του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

 Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της ερωμένης του Ιωάννας ντε Πρεσλ. Γεννήθηκε μάλλον στο Λιζύ της Πικαρδίας και μεγάλωσε στην Αυλή της Βουργουνδίας μαζί με τον ετεροθαλή Κάρολο τότε κόμη του Σαρολαί, γνήσιο γιο του Φιλίππου Γ΄. Όπως και ο ετεροθαλής αδελφός του Κορνήλιος, πρώτος νόθος γιος του Φιλίππου Γ΄, ήταν ευνοούμενος μεταξύ των πολλών νόθων παιδιών του δούκα της Βουργουνδίας. Νυμφεύτηκε το 1459 τη Μαρία ντε λα Βιεβίλ και απέτησε: πέντε τέκνα. Vaughan, Richard. Charles the Bold: The Last Valois Duke of Burgundy. Longman Group, London 1973. ISBN 0-582-50251-9 Vaughan, Richard. Philip the Good: The Apogee of Burgundy. Boydell & Brewer, London 2004. ISBN 0-85115-917-6 Philippe de Commynes. Memoires 1464–1474. Josephe Calmette, 1964. Olivier de la Marche. Memoires d'Olivier de la Marche. ed. H. Beaune & J. d'Arbaumont, Paris 1888
Σταντ Φρανσαί

Η Σταντ Φρανσαί (γαλλικά: Stade Français, προφέρεται: [stad fʁɑsɛ]) είναι γαλλικό αθλητικό σωματείο με έδρα το Παρίσι. Το πιο επιτυχημένο τμήμα του είναι αυτό του ράγκμπι γιούνιον, ενώ διαθέτει πληθώρα άλλων αθλητικών τμημάτων.

 Το σωματείο ιδρύθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1883 στο Café Procope στο Saint-Germain-des-Prés, από μερικούς εφήβους που επιθυμούσαν να οργανώσουν αθλητικές δραστηριότητες έξω από το Λύκειο Σαιντ-Λουί, που βρίσκεται στην boulevard Saint-Michel στο 6ο διαμέρισμα του Παρισιού. Στην αυλή του σχολείου τοποθετήθηκε μια πλάκα για τον εορτασμό του γεγονότος. Στο Café Procope τοποθετήθηκαν δύο πλάκες (μία εντός και μία εκτός) με σκοπό να θυμίζει την ίδρυση. Στίβος Αντιπτέριση Καλαθοσφαίριση Μπριτζ Χορός Ξιφασκία Ποδόσφαιρο Παραποδηλασία Χόκεϊ επί χόρτου Τζούντο ζίου-ζίτσου Κολύμβηση Συγχρονισμένη κολύμβηση Ράγκμπι γιούνιον Σκι Σκουός Αντισφαίριση Τρίαθλο Ιστιοπλοΐα Πετοσφαίριση Επίσημος ιστότοπος
Θεοδώρα Κομνηνή της Σουαβίας

Η Θεοδώρα Κομνηνή (1134 - 2 Ιανουαρίου 1184) ήταν κόρη του σεβαστοκράτορα Ανδρόνικου και της Ειρήνης (Αινειάδισσας;). Πρέπει να ήταν η δεύτερη κόρη του, σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη. Ο Ανδρόνικος ήταν υιός του Ιωάννη Β' Κομνηνού και αδελφός του Μανουήλ Α'.

 Ο πατέρας της απεβίωσε το 1142. Το 1147 ο Κορράδος Γ' Χοενστάουφεν πέρασε με το στρατό του από την Κωνσταντινούπολη για τη Β' Σταυροφορία. Εκεί ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα ως σύζυγο στον ετεροθαλή αδελφό τού Κορράδου Γ', τον Ερρίκο Β' Μπάμπενμπερκ. Η μητέρα τους Αγνή Σαλίων είχε παντρευτεί πρώτα τον Φρειδερίκο Α' δούκα της Σουαβίας και έπειτα το Λεοπόλδο Γ' μάργραβο της Αυστρίας. Ο γάμος της Θεοδώρας και του Ερρίκου Β' έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ερρίκος Β' ήταν δούκας της Βαυαρίας, παλατινός κόμης του Ρήνου και μάργραβος (αργότερα δούκας) της Αυστρίας. Η πρώτη σύζυγος του Ερρίκου Β' είχε αποβιώσει το 1143 χωρίς παιδιά. Με τη δεύτερη σύζυγό του Θεοδώρα έκαναν τρία παιδιά. Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Schottenstift, μοναστήρι στην καρδιά της Βιέννης,του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της. Ο δισεγγονός τους θα είναι ο τελευταίος Μπάμπενμπερκ. Αργότερα το δουκάτο της Αυστρίας θα περιέλθει στους Αψβούργους και πιο μετά με επιγαμία με απόγονο της Θεοδώρας Κομνηνής, οι Αψβούργοι θα γίνουν απόγονοι του Ιωάννη Β' Κομνηνού. Με αυτό το δεδομένο θα διεκδικήσουν μετά το 1453 τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και έμβλημα τους, για την Αυστρία, θα κάνουν τον δικέφαλο αετό. ττο 1147 τον Ερρίκο Β' Μπάμπενμπερκ δούκα της Αυστρίας και είχε παιδιά: Αγνή π.1154-1182, παντρεύτηκε τον Στέφανο Γ' Αρπάντ βασιλιά της Ουγγαρίας Λεοπόλδος Ε' 1157-1194, δούκας της Αυστρίας. Ερρίκος Α΄ 1158-1223, δούκας του Μέντλινγκ. Runciman, S.; A History of the Crusades, Vols. 1-3 (Penguin Books, 1978) Fuhrmann, H., (trans. Reuter, T.); Germany in the high middle ages c.1050-1200 (Cambridge University Press, 1995) Pertz, G. H. (ed.); Auctarium Zwetlensis et Continuatio (Hannover, 1851, 1925) Hereberg-Fränke, S. (ed.); Diocesis Salisburgensis Regiones Salisburgensis et Bavarica (Berlin, 1904) Johannes Preiser-Kapeller, Von Ostarrichi an den Bosporus. Ein Überblick zu den Beziehungen im Mittelalter (From Ostarrichi to the Bosporus: an overview of relations in the Middle Ages), in: Pro Oriente Jahrbuch 2010. Vienna 2011, p. 66-77
Ιβάν Πεδρόσο

Ο Ιβάν Πεδρόσο (ισπανικά: Iván Lázaro Pedroso Soler, γεννήθηκε 17 Δεκεμβρίου 1972) είναι πρώην αθλητής του άλματος εις μήκος από την Κούβα. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης το 2000 στους Αγώνες του Σίδνεϊ, ενώ υπήρξε πέντε φορές πρωταθλητής κόσμου στον ανοικτό στίβο και τέσσερις στον κλειστό.

 Ο Ιβάν Πεδρόσο γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1972 στην Αβάνα. Από το 1993 μέχρι το 2001 κυριάρχησε στο άλμα εις μήκος στα παγκόσμια πρωταθλήματα ανοικτού και κλειστού στίβου. Το 1993 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου, στο Τορόντο με άλμα στα 8,23 μ. Δύο χρόνια αργότερα ήταν και πάλι πρώτος στον ανοικτό στίβο, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Γκέτεμποργκ, με 8,70 μέτρα αλλά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στη Βαρκελώνη με 8,51 μ.Ακολούθησαν τα χρυσά μετάλλια στο Παρίσι και στην Αθήνα στον Κλειστό και στον Ανοικτό Στίβο αντίστοιχα το 1997. Στη γαλλική πρωτεύουσα έκανε άλμα 8,51 μ. ενώ στην Ελλάδα 8,42 μ. Το 1999 κέρδισε και πάλι το χρυσό μετάλλιο τόσο στον Κλειστό όσο και στον Ανοικτό Στίβο, στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, που αυτή τη φορά διεξήχθησαν στο Μαεμπάσι, στην Ιαπωνία και στη Σεβίλλη αντίστοιχα. Στην Ιαπωνία πήδησε 8,62 μ. ενώ στη Σεβίλλη 8,56 μ.Τέλος, το 2001 ήταν πρώτος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην Λισαβώνα, με 8,43 μ. και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Έντμοντον, στον Καναδά, 8,55 μ.Με ένα άλμα στα 8,55 μ. ο Πεδρόσο κέρδισε το 2000 και το μοναδικό ολυμπιακό του μετάλλιο (που ήταν χρυσό), στο Σίδνεϊ.Επίσης ήταν πρώτος τρεις φορές σε παναμερικανικούς αγώνες: το 1995, το 1999 και το 2003.Το καλύτερο άλμα του Ιβάν Πεδρόσο στον κλειστό στίβο ήταν 8,62 μ. και το έκανε στο Μαεμπάσι το 1999 ενώ στον ανοιχτό στίβο, επίσημα, ήταν 8,71 μ. και το έκανε στη Σαλαμάνκα το 1995. Την ίδια αυτή χρονιά όμως στο Sestriere, στην Ιταλία, πήδηξε 8,96 μ. που θα αποτελούσε νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ομως, το αποτέλεσμα αυτό δε διαβιβάστηκε για επικύρωση στην IAAF από την Ιταλική Ομοσπονδία Στίβου, που υποστήριξε ότι επειδή κάποιος στάθηκε μπροστά στο ανεμόμετρο, δεν μπόρεσαν να μετρήσουν αν και πόσο θετικός ήταν ο άνεμος κατά τη διάρκεια του άλματος.
Αιώνας

Ως αιώνας ή αιών ορίζεται η χρονική περίοδος 100 ετών. Λέγεται αλλιώς και εκατονταετία.Σημαίνει, εναλλακτικά, τη χρονική περίοδο με αυτοτελή ιστορική ταυτότητα που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη ιδιαίτερων πολιτισμικών στοιχείων ή προσωπικοτήτων. Παράδειγμα χρήσης: Ο 20ός αιώνας περιλαμβάνει τα χρόνια 1901 έως 2000, ομοίως ο 15ος αιώνας περιλαμβάνει τα χρόνια 1401 έως 1500 κ.ο.κ.

 Χρυσός Αιώνας του Περικλή και Χρυσούς αιών του Περικλέους, γνωστή ως Χρυσή εποχή σηματοδοτεί τον 5ο αιώνα π.Χ. κατά τον οποίον άκμασε η δημοκρατία, άνθισαν τα γράμματα και οι τέχνες. Υπήρξε περίοδος μεγάλης οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και πνευματικής ακμής. Αργυρός Αιώνας και Αργυρούς αιών ορίζεται ως περίοδος μεγάλης άνθησης, όπως για παράδειγμα της λατινικής, της ρωσικής λογοτεχνίας. Ορίζεται ως χρονική υποδιαίρεση του παρελθόντος της γης, βάσει του προσδιορισμού των στρωματογραφικών και τεκτονικών δεδομένων. ΚαινοζωικόςΟ τρίτος κατά σειρά και νεότερος γεωλογικός αιώνας που χαρακτηρίζεται από την επικράτηση των θηλαστικών στο ζωικό κόσμο και των αγγειοσπέρμων στον φυτικό. ΜεσοζωικόςΟ Μεσοζωικός αιώνας είναι ο δεύτερος κατά σειρά αιώνας και αναφέρεται στην πέμπτη περίοδο της γεωλογικής ιστορίας κατά την οποία ξεκίνησε ο διαχωρισμός των ηπείρων από μία αρχέγονη χερσαία μάζα και η μετατόπισή τους. ΠαλαιοζωικόςΟ Παλαιοζωικός αιώνας είναι ο πρώτος κατά σειρά από τους τρεις που ανήκουν στον Φανεροζωικό μεγααιώνα. Σχετίζεται με τα παλαιότερα ίχνη ζωής. Θεωρείται πως τότε συνέβη το σημαντικό βήμα ζωής από τη θάλασσα στην ξηρά. ΑζωικόςΔε φέρει ίχνη ζωής. Πρόκειται για τη γεωολογική περίοδο κατά την οποία δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί ζωή πάνω στην επιφάνεια της γης. ΚοσμικόςΤο διάστημα όπου η Γη βρισκόταν σε διάπυρη κατάσταση. Η περίοδος ολοκληρώθηκε με τον πιθανό σχηματισμό του γήινου φλοιού. Γ. Μπαμπινιώτης (2008). Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας, Εκτύπωση Τυποεκδοτική Α.Ε. σελ. 2064. ISBN 960-86190-0-9.
Ραούλ Μπραγκάνσα Νέτο

Ο Ραούλ Μπραγκάνσα Νέτο (Raul Wagner da Conceição Bragança Neto, 1946 - 17 Απριλίου 2014) ήταν πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Διετέλεσε πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από το 1996 ως το 1999.

 Έγινε πρωθυπουργός στις 19 Νοεμβρίου 1996 και παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 5 Ιανουαρίου 1999. Ήταν μέλος του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε- Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (MLSTP-PSD) και υπηρέτησε ως ταγματάρχης στο στρατό της χώρας. Πέθανε το 2014 σε ηλικία 68 ετών.
Νικ Μπράουν

Ο Νίκολας Ντέιβιντ Μπράουν (αγγλ. Nicholas David Brown), γνωστός ως Νικ Μπράουν (γεν. 4 Δεκεμβρίου 1962), είναι Βρετανός βοτανολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου. Από το 2010 είναι Διευθυντής (αγγλ. Principal) του Κολλεγίου Λίνακερ (αγγλ. Linacre College) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

 Ο Νικ Μπράουν γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1962 στο Μπρόκγουορθ του Γκλώστερσαϊρ (αγγλ. Brockworth, Gloucestershire) της Αγγλίας. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ουαλία το 1981. Από το 1982 έως το 1985 σπούδασε Γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου ήταν μέλος του Κολλεγίου Τσέρτσιλ (αγγλ. Churchill College). Έλαβε τον μεταπτυχιακό του τίτλο (MSc) με ειδικότητα στην Οικολογία από το Πανεπιστήμιο του Αμπερντίν της Σκωτίας το 1986. Το 1986, έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για να κάνει το διδακτορικό του στη Δασική Οικολογία, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Τίμοθυ Τσαρλς Γουίτμορ (αγγλ. Timothy Charles Whitmore). Το 1990 απέκτησε τον διδακτορικό του τίτλο (DPhil) με την υποστήριξη της θέματος Dipterocarp regeneration in tropical rain forest gaps of different sizes. Στα χρόνια της Οξφόρδης ήταν μέλος του Κολλεγίου Λίνακερ (αγγλ. Linacre College). Ο Νικ Μπράουν δίδαξε ως λέκτορας (αγγλ. lecturer) στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ (αγγ. Manchester University) από το 1989 έως το 1992. Αμέσως μετά δίδαξε ως καθηγητής στο Τμήμα Δασολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το 2010 ανέλαβε τη διεύθυνση του Κολλεγίου Λίνακερ της Οξφόρδης.Από το 2014 είναι πρόεδρος της Επιτροπής Απονομής Υποτροφιών της Κοινοπολιτείας (αγγλ. Commonwealth Scholarship and Fellowship Plan Commissioner). Από το 2015 είναι πρόεδρος της Επιτροπής Κτηρίων και Κτημάτων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (αγγλ. University of Oxford Buildings and Estates Committee). Προεδρεύει, επίσης, των Συμβουλευτικών Επιτροπών Ανάπλασης του Αστεροσκοπείου Ράντκλιφ (αγγλ. Radcliffe Observatory Quarter) και της Περιοχής Επιστημών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (αγγλ. Science Area of the University of Oxford). Ο Νικ Μπράουν είναι παντρεμένος με την Δρ. Ρόοσα Λεϊμού-Μπράουν (αγγλ. Roosa Leimu-Brown), καθηγήτρια στο Τμήμα της Επιστήμης των Φυτών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης (αγγλ. Department of Plant Sciences, University of Oxford). Στα ενδιαφέροντα του Νικ περιλαμβάνεται και η ιστιοπλοΐα.
Μεσιέ 32

Ο Μεσιέ 32 (γνωστός και ως Μ32 και NGC 221) είναι νάνος ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 2,65 MLy στον αστερισμό Ανδρομέδα. Ο Μ32 είναι δορυφόρος του γαλαξία της Ανδρομέδας, σε απόσταση 22 λεπτών της μοίρας νότια του πυρήνα του Μ31, και ανακαλύφθηκε από τον Λε Ζεντίλ το 1749. Ο Μεσιέ 32 έχει διάμετρο μόνο 6.200 ±200 έτη φωτός στο φαρδύτερο σημείο του. Όπως οι περισσότεροι ελλειπτικοί ο Μεσιέ 32 περιέχει κυρίως παλαιά άστρα με σχεδόν καθόλου αέριο. Όμως, υπάρχουν υπαινιγμοί πρόσφατης δημιουργίας άστρων.

 Η δομή και το αστρικό περιεχόμενο του Μεσιέ 32 είναι δύσκολο να εξηγηθεί με τα παραδοσιακά μοντέλα σχηματισμού γαλαξιών. Πρόσφατες προσομοιώσεις δείχνουν ένα νέο σενάριο με βάση το οποίο το ισχυρό βαρυτικό πεδίο του γαλαξία της Ανδρομέδας (Μ31) μπορεί να μετατρέψει έναν σπειροειδή γαλαξία σε νάνο ελλειπτικό. Καθώς ο μικρός σπειροειδής γαλαξίας έλκεται προς τα κεντρικά μέρη του Μ31, απομακρύνονται από αυτόν τα περισσότερα εξωτερικά στρώματά του. Το κεντρικό εξόγκωμα του μικρού γαλαξία επηρεάζεται λιγότερο και διατηρεί την μορφολογία του. Οι παλιρροϊκές δυνάμεις προκαλούν έντονες αστρογόνες διεργασίες στο κεντρικό εξόγκωμα με αποτέλεσμα ο Μ32 να έχει την τωρινή πυκνότητα. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι ο Μ32 έχει και έναν εξωτερικό δίσκο. Δύο τουλάχιστον μέθοδοι έχουν χρησιμοποιηθεί για να μετρηθεί η απόσταση του Μεσιέ 32. Η υπέρυθρη διακύμανση της επιφανειακής λαμπρότητας (μέθοδος μέτρησης απόστασης) έδειξε ότι ο Μ32 βρίσκεται σε μία απόσταση 2.46 ± 0.09 Mly (755 ± 28 kpc). Όμως ο Μ32 είναι αρκετά κοντά ώστε να χρησιμοποιηθούν οι λαμπρότεροι κόκκινοι γίγαντες για τον υπολογισμό της απόστασης του. Αυτή η μέθοδος έδειξε μία απόσταση 2.51 ± 0.13 Mly (770 ± 40 kpc).. Η μέση τιμή αυτών των μετρήσεων είναι 2.49 ± 0,08 MLy. Ένα πρόσφατο όμως έγγραφο υποστηρίζει ότι ο Μ32 είναι ένας φυσιολογικός γαλαξίας σε απόσταση τριπλάσια από αυτές τις τιμές και άρα είναι έξω από την τοπική ομάδα γαλαξιών. SEDS: Elliptical Galaxy M32
Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς

Η Μπιλιάνα Γιοβάνοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Биљана Јовановић, σερβικά λατινικά: Biljana Jovanović, 28 Ιανουαρίου 1953 - 11 Μαρτίου 1996) ήταν Σέρβα συγγραφέας, φεμινίστρια και ακτιβίστρια της υπέρ της ειρήνης. Έγραψε ποίηση, μυθιστορήματα και έργα και συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στο ειρηνευτικό κίνημα κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

 Η Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, (σήμερα στη Σερβία), στις 28 Ιανουαρίου 1953. Ο πατέρας της ήταν ο γνωστός Γιουγκοσλάβος, Μαυροβούνιος και Σέρβος πολιτικός, Μπάτρικ Γιοβάνοβιτς και ο αδερφός της ήταν ο νομικός και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Νόβι Σαντ, Πάβλε Γιοβάνοβιτς. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου με πτυχίο φιλοσοφίας. Παντρεύτηκε τον συγγραφέα Ντράγκαν Λακίσεβιτς ενώ ήταν φοιτήτρια. Ωστόσο αργότερα χώρισαν. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 παντρεύτηκε τον Σλοβένο κοινωνιολόγο Ράστκο Μόκνικ και χώρισαν το χρόνο τους μεταξύ της Λουμπλιάνα και του Βελιγραδίου. Η Γιοβάνοβιτς πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο στο Βελιγράδι στις 11 Μαρτίου 1996. Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε μια συλλογή ποιημάτων το 1977, ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια και ακολούθησε ένα μυθιστόρημα, το Avala is Falling, τον επόμενο χρόνο. Η Γιοβάνοβιτς δημοσίευσε δύο ακόμη μυθιστορήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το The Dogs and the Other (σερβικά λατινικά:Psi i ostali) το 1980 και το My Soul, My Only Child (σερβικά λατινικά: Duša, jedinica moja) το 1984. Συνολικά δημοσίευσε τέσσερα έργα, δύο στη δεκαετία του 1980 και τα άλλα δύο στη δεκαετία του 1990.Η Γιοβάνοβιτς ήταν επίσης δημόσια διανοούμενη και βοήθησε στην ίδρυση της Επιτροπής Άμυνας των Καλλιτεχνικών Ελευθεριών. Ήταν μέλος της Ένωσης Σέρβων Συγγραφέων από το 1982, υπηρετώντας ως πρόεδρος για μια χρονική περίοδο. Καθώς η ένωση έγινε πιο εθνικιστική στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Γιοβάνοβιτς απομακρύνθηκε από αυτήν. Αγκάλιασε το αντι-εθνικιστικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οργανώνοντας διαμαρτυρίες που ζητούσαν ειρήνη και ανοχή. Ήταν μία από τις ιδρύτριες του Κινήματος Πολιτικής Αντίστασης, το 1992 και, αργότερα εκείνο το έτος, του εργαστηρίου Flying Classroom, ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα που προσπαθεί να συνδέσει τους Γιουγκοσλάβους σε μια ήδη μερικώς διαμελισμένη χώρα. (Αγγλικά) Lukić, Jasmina (2005). «Jovanović, Biljana». Στο: Haan, Francisca de· Daskalova, Krassimira· Loutfi, Anna. Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries. Νέα Υόρκη: Central European University Press. ISBN 978-963-7326-39-4.
Αγαθάγγελος Κωνσταντινίδης

Ο Αγαθάγγελος Κωνσταντινίδης - Μάγνης (κατά κόσμον Στυλιανός Κωνσταντινίδης, 27 Δεκεμβρίου 1864 – 16 Αυγούστου 1935) ήταν εκκλησιαστική μορφή των αρχών του 20ού αιώνα, που διετέλεσε Μητροπολίτης πολλών επαρχιών.

 Γεννήθηκε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας (εξ'ού και το προσωνύμιο Μάγνης) και φοίτησε στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1886. Χειροτονήθηκε διάκονος από τον Εφέσου Αγαθάγγελο, συμπατριώτη και προστάτη του, του οποίου έγινε και αρχιδιάκονος. Εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολαρχείο και ιεροκήρυκας. Από το 1892 ως το 1896 σπούδασε νομικά στο Βερολίνο και το Παρίσι και έζησε και 4 μήνες στο Λονδίνο για να μάθει αγγλικά. Με την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη (Οκτώβριος 1896) δίδαξε νομικά στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1901 εξελέγη Μητροπολίτης Γρεβενών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ανέπτυξε έντονη εθνική δράση συνεργαζόμενος με το ελληνικό προξενείο. Η γενικότερη στάση του προκάλεσε την αντίδραση των οθωμανικών αρχών που πέτυχαν την ανάκλησή του στην Κωνσταντινούπολη δύο φορές, με αποτέλεσμα το 1910 το Πατριαρχείο να αναγκαστεί να τον μεταθέσει στη Μητρόπολη Δράμας. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, από τις 21 Ιουλίου 1916 έως το 1919, αναγκάστηκε να μείνει στη Θεσσαλονίκη, καθώς η Δράμα βρισκόταν στα χέρια των Βουλγάρων. Κατά τον Εθνικό Διχασμό υποστήριξε τη βασιλική παράταξη. Ανέπτυξε εκτεταμένη δράση κατά της βουλγαρικής κατοχής. Επέστρεψε στη Δράμα τον Ιούνιο του 1919, μετά από έγκριση της Ελληνικής Κυβέρνησης και άδεια της Ιεράς Συνόδου. Το 1920, ζήτησε και έλαβε την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τη μεταφορά των οστών του Πατριάρχη Νεοφύτου Η΄ στη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης. Το 1922 εξελέγη Μητροπολίτης Νεοκαισαρείας και το 1924 Μητροπολίτης της νεοϊδρυθείσας Μητρόπολης Πριγκηποννήσων. Στην πατριαρχική εκλογή της 1ης Ιουλίου 1925, οι τουρκικές αρχές αντέδρασαν σε τυχόν υποψηφιότητά του, λόγω της θητείας του σε Μητροπόλεις της ελληνικής επικράτειας. Το 1927 εξελέγη Μητροπολίτης Χαλκηδόνας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1932, οπότε και παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Το ίδιο έτος η Πατριαρχική Σύνοδος του απένειμε τον τίτλο του Μητροπολίτη Εφέσου. Απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 1935 στη Χάλκη και ετάφη στο εκεί κοινοτικό κοιμητήριο. Ο Μητροπολίτης Αγαθάγγελος είχε ιδιαίτερα πλούσιο συγγραφικό έργο. Μεταξύ αυτών: Ιερά Μητρόπολις Πριγκηποννήσων, Αγαθάγγελος Κωνσταντινίδης - Μάγνης Γεώργιος-Σπυρίδων Μάμαλος, Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στο επίκεντρο διεθνών ανακατατάξεων (1918-1972): εξωτερική πολιτική και οικουμενικός προσανατολισμός, Διδακτορική διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ), 2009
Μιχαήλ του Βλαντίμιρ

Ο Μιχαήλ (Μιχάλκο) Γιούριεβιτς, ρωσ. Михаил (Михалко) Юрьевич (απεβ. 20 Ιουνίου 1176) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τορτσέσκ (π. 1165-1173), Βλαντίμιρ & Σούζνταλ (1175-76) και μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου (1171).

 Ήταν γιος τού Γιούρι Α΄ πρίγκιπα τού Σούζνταλ, Ροστόβ & μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Ελένης από την Κωνσταντινούπολη. Τον έδιωξε ο ετεροθαλής αδελφός του Αντρέι από το Σούζνταλ, διότι δεν συμπαθούσε τη μητέρα αυτού Ελένη. Ζούσε στο Οστιόρ το διάστημα 1162-69, μία μικρή πόλη κοντά στο Τσέρνιγοβ και έπειτα μετακινήθηκε στο Τορτσέσκ. Όταν το 1171 απεβίωσε ο ετεροθαλής αδελφός του Γκλεμπ μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου, ο Αντρέι τον όρισε κυβερνήτη εκεί, αλλά ο Μιχαήλ αρνήθηκε και έστειλε τον μικρότερο αδελφό του Βσέβολοντ Γ΄ στη θέση του. Ο Ρούρικ πρίγκιπας τού Σμολένσκ (γιος τού εξαδέλφου του), διεκδικητής τού Κιέβου, τον πολιόρκησε στο Τοστσέσκ· τελικά κατέληξαν σε ειρήνη και τού επετράπη να μετακινήσει την πρωτεύουσά του στο Περεγιασλάβ. Όταν το επόμενο έτος ο Αντρέι εισέβαλλε στους νότιους Ρως, ο Μιχαήλ διέρρηξε τους δεσμούς του με τον Ρούρικ και ορκίστηκε πίστη στον ετεροθαλή αδελφό του. Το 1174 απεβίωσε ο Αντρέι και ο Μιχαήλ τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας τού Βλαντίμιρ, αλλά η εχθρότητα από τους βογιάρους τού Σούζνταλ και τού Ροστόβ, που ένοιωθαν αγνοημένοι από την άνοδο τού Βλαντίμιρ, τον ανάγκασαν να το εγκαταλείψει· μετέβη του Τσέρνιγοβ. Σύντομα οι πολίτες του Βλαντίμιρ τον κάλεσαν να τους συνδράμει στον πόλεμο εναντίον τού ανιψιού του Γιαροπόλκ, γιού τού Ροστισλάβ. Αφού τον νίκησε, ξανακέρδισε τον θρόνο του στο Βλαντίμιρ το 1175. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Βσέβολοντ Γ΄ ο πολύτεκνος. The Russian Primary Chronicle, Laurentian Text (PDF). Translated by Hazzard Cross, Samuel; Sherbowitz-Wetzor, Olgerd P. Cambridge, MA: The Mediaeval Academy of America. 1953. p. 204. LCCN 53-10264.
Άντα της Ολλανδίας

Η Άντα, ολλανδ.: Ada van Holland (π. 1163–1205) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόρη του κόμη της Ολλανδίας και με τους γάμους της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου δύο φορές.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φλόρις Γ΄ κόμη της Ολλανδίας και της συζύγου του Άντας των Ντάνκελντ, κόρης του Ερρίκου διαδόχου της Σκωτίας. Ήταν η αδερφή των Ντίρκ Ζ΄ και Γουλιέλμου Α΄ κομήτων της Ολλανδίας. Το 1176 παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ μάργραβο του Βραδεμβούργου και έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου μέχρι το τέλος του το 1184. Ήταν ο δεύτερος γάμος του Όθωνα Α΄. Αυτός είχε πιο πριν νυμφευτεί την Ιουδήθ της Πολωνίας και είχε ήδη δύο γιους: τον Όθωνα Β΄, που διαδέχθηκε τον πατέρα του ως μάργραβος του Βρανδεμβούργου, (γενν. 1149), και τον Ερρίκο (που κληρονόμησε τις κομητείες του Tάνγκερμυντε και Γκάρντελεγκεν) (γενν. 1150). Παντρεύτηκε πρώτα τον Όθωνα Α΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου και είχαν τέκνο: Aλβέρτος Β΄ π.1177-1220, μάργραβος του Βρανδεμβούργου από το 1205.Μετά το τέλος του Όθωνα Α΄ η Άντα παντρεύτηκε τον γιο του από τον πρώτο του γάμο, τον Όθωνα Β΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου· αυτός ο γάμος έληξε χωρίς παιδιά.
Ιωάννης της Γεωργίας

Ο Ιοάνε μπατονισβίλι, γεωργιανά: იოანე ბაგრატიონი, (16 Μαΐου 1768 στην Τιφλίδα της Γεωργίας – 15 Φεβρουαρίου 1830 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας) ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) της Γεωργίας, συγγραφέας και εγκυκλοπαιδιστής.

 Ως ο δευτερότοκος γιος τού Γεωργίου ΙΒ΄, τού τελευταίου βασιλιά τού βασιλείου τού Kάρτλι-Καχέτι (κεντρικής και ανατολικής Γεωργίας), από την πρώτη του σύζυγο Kετεβάν Αντρονικασβίλι, ο Iοάνε διοίκησε την εμπροσθοφυλακή μίας γεωργιανής δύναμης, που εξολοθρεύτηκε από τον περσικό στρατό στη μάχη τού Κστσανίσι το 1795. Μετά τη μάχη, το βασίλειο εισήλθε σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης και πολιτικής αναρχίας. Για να εξαλείψει τα αποτελέσματα μίας περσικής επίθεσης και να ξεπεράσει την καθυστέρηση της φεουδαρχικής κοινωνίας, ο πρίγκιπας Ιοάνε πρότεινε στις 10 Μαΐου 1799 ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων της διοίκησης, τού στρατού και της εκπαίδευσης. Ωστόσο αυτό το έργο δεν υλοποιήθηκε ποτέ, λόγω της αδυναμίας τού Γεωργίου ΙΒ΄ και μίας εμφύλιας διαμάχης στη χώρα. Το 1800 διοίκησε ένα γεωργιανό ιππικό σώμα στις ενωμένες ρωσο-γεωργιανές δυνάμει, που νίκησαν τον θείο του Aλέξανδρο και τους συμμάχους του Νταγκεστανούς στη μάχη της Νιαχούρα. Μετά το τέλος τού Γεωργίου ΙΒ΄, το Κάρτλι-Καχέτι ενσωματώθηκε στην επεκτεινόμενη Ρωσική Αυτοκρατορία και ο Ιοάνε εκτοπίστηκε στη Ρωσία. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου έγραψε τα περισσότερα από τα έργα του, με σημαντικότερο το διδακτικό εγκυκλοπαιδικό μυθιστόρημα Kαλμασόμπα (1817–1828). Είναι επίσης συγγραφέας μίας εγκυκλοπαίδειας για τη φύση (1814), μίας εγκυκλοπαίδειας για παιδιά (1829), ενός ρωσο-γεωργιανού λεξικού, ενός γεωργιανού λεξικού και πολλών ποιημάτων. Τα χειρόγραφά του ανακαλύφθηκαν το 1861 από έναν γεωργιανό λόγιο, τον Ντιμίτρι Μπακράτζε, ο οποίος τα δημοσίευσε σε συντομευμένη έκδοση το 1862. Νυμφεύτηκε το 1787 την πριγκίπισσα Kετεβάν Τσερετέλι (1775–1832), κόρη τού πρίγκιπα Zουράμπ Τσερετέλι (1747–1823), μάγιστρο τού παλατιού (sakhlt-ukhutsesi) τού Ιμερέτι, και απέκτησε το μοναδικό τέκνο, τον: Γρηγόριο. David M. Lang, Prince Ioann of Georgia and His "Kalmasoba", American Slavic and East European Review, Vol. 11, Νο. 4 (Δεκ., 1952), σσ. 274–287 Σοβιετική Γεωργιανή Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 5, σελ. 188–189. Τιφλίδα, 1980 (στα γεωργιανά) Marek, Miroslav. «The Bagration dynasty». Genealogy.EU.
Βικτόρια Αμελίνα

Η Βικτορίγια Γιούργιβνα Αμελίνα (ουκραν. Вікторія Юріївна Амеліна, 1 Ιανουαρίου 1986 – 1 Ιουλίου 2023), αργότερα γνωστή διεθνώς ως Βικτόρια Αμελίνα (Victoria Amelina), ήταν {Ουκρανή μυθιστοριογράφος. Συνέγραψε δύο μυθιστορήματα και ένα παιδικό βιβλίο, ενώ κέρδισε το λογοτεχνικό Βραβείο «Γιόζεφ Κόνραντ» και ήταν μεταξύ των «φιναλίστ» για το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2022.

 Η Αμελίνα γεννήθηκε στο Λβιβ την Πρωτοχρονιά του 1986. Σε ηλικία 14 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά της στον Καναδά, αλλά επέστρεψαν στην Ουκρανία λίγο αργότερα. Η Αμελίνα πήρε πτυχίο επιστήμης υπολογιστών στο Λβιβ και άρχισε να εργάζεται στον χώρο της τεχνολογίας των πληροφοριών προτού στραφεί στη λογοτεχνία. Από το 2015, με την έκδοση του πρώτου βιβλίου της, του Синдром листопаду, або Homo Compatiens (= «Το σύνδρομο της πτώσεως: περί του Homo Compatiens») η Αμελίνα αφιερώθηκε αποκλειστικά στη συγγραφή. Το πρώτο της μυθιστόρημα είχε ως θέμα τα γεγονότα του Μαϊντάν του 2014. Το βιβλίο αυτό πήρε αρκετές τιμητικές διακρίσεις και θετικές κριτικές.Το 2016 η Αμελίνα δημοσίευσε ένα βιβλίο για παιδιά, με τίτλο Хтось, або водяне серце (= «Κάποιος, ή καρδιά από νερό»). Το επόμενο έτος εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της, το Дім для Дома (= «Το ονειρικό Βασίλειο του σπιτιού»), με θέμα την οικογένεια ενός Σοβιετικού συνταγματάρχη, που τη δεκαετία του 1990 έζησε στο διαμέρισμα του Πολωνού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Στανίσουαφ Λεμ. Το μυθιστόρημα μπήκε στη «μικρή λίστα» των υποψήφιων για το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2019. Η Αμελίνα ήταν μέλος της ομοσπονδίας συγγραφέων PEN International και το 2018 έλαβε μέρος στο παγκόσμιο συνέδριό της στην Ινδία, όπου είχε μια ομιλία για τον Ουκρανό σκηνοθέτη και συγγραφέα Όλεγκ Σεντσόφ, πολιτικό κρατούμενο στη Ρωσία.Το 2022 η Αμελίνα άρχισε να γράφει και ποίηση., που όπως και τα πεζά έργα της έχει μεταφρασθεί σε αρκετές γλώσσες. Μετά την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Αμελίνα ασχολήθηκε και με την έρευνα εγκλημάτων πολέμου. Στα πλαίσια αυτής της δραστηριότητας, τον Σεπτέμβριο του 2022 ανεκάλυψε στην περιοχή του Ίζιουμ το πολεμικό ημερολόγιο του Ουκρανού συγγραφέα και «βικιπαιδιστή» Βολοντίμιρ Βακουλένκο, ο οποίος είχε σκοτωθεί από τις ρωσικές δυνάμεις κατοχής. Το 2022 η Αμελίνα ζούσε στο Κίεβο. Αλλά στις 27 Ιουνίου 2023 τραυματίσθηκε από τη ρωσική πυραυλική επίθεση εκείνης της ημέρας στο Κραματόρσκ ενώ γευμάτιζε στη «RIA Pizza». Πέθανε από τα τραύματά της την 1η Ιουλίου στο Νοσοκομείο Μέτσνικοφ του Ντνιπρό σε ηλικία 37,5 ετών ακριβώς. Δοκίμιο της Αμελίνα στο Eurozine.com: «Η κουλτούρα της ακυρώσεως έναντι της κουλτούρας της εκτελέσεως» ή «γιατί τα ρωσικά χειρόγραφα δεν καίγονται, αλλά τα ουκρανικά χειρόγραφα καίγονται μια χαρά» «Υπό το ζώδιο της ειρήνης», απόσπασμα από το μυθιστόρημα «Το σύνδρομο της πτώσεως» στο λογοτεχνικό περιοδικό Apofenie, σε αγγλική μετάφραση της Ζένια Τόμπκινς Στήλη της Αμελίνα για τον πόλεμο με τη Ρωσία και το πώς επηρέασε την οικογένειά της Κείμενο της Αμελίνα για τη δραματική ιστορία της Ουκρανίας
Αδελία Γη

Η Αδελία Γη είναι μια λωρίδα εδάφους της Ανταρκτικής. Καλύπτει μία επιφάνεια έκτασης περίπου 432.000 τ.χλμ. αλλά με μόνο 30 κατοίκους που είναι επιστήμονες και παρατηρητές. Αποτελεί μέρος των Αυστραλιανών και Ανταρκτικών Γαλλικών Εδαφών. Στεγάζει τις επιστημονικές βάσεις Ντυμόν Ντυρβίλ, στη νήσο Πετρέλ, και Κυβερνήτη-Σαρκό.

 Το κλίμα της χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και χιονοθύελλες. Οι μέσες θερμοκρασίες στο Ντυμόν Ντυρβίλ, σε επίπεδο θαλάσσης κυμαίνονται κατά μέσο όρο από -1 έως +7 C κατά το καλοκαίρι (Ιανουάριος, Φεβρουάριος) και από -15 έως -20 βαθμούς κατά το χειμώνα. Από τον Μάρτιο, η θάλασσα καλύπτεται από στρώμα πάγου που πυκνώνει για να προσεγγίσει ένα με δύο μέτρα κατά το χειμώνα. Αυτός ο θαλάσσιος πάγος, κατά το χειμώνα, καλύπτει μία τεράστια έκταση και μπλοκάρει την πλοήγηση. Αυτά τα εδάφη, παραγνωρισμένα σε γενικό επίπεδο διαθέτουν μία βιολογική κληρονομιά πολύ συχνά υποτιμημένη. Η Ανταρκτική είναι η μόνη μεγάλη και συνάμα ψυχρή περιοχή της υδρογείου που βρίσκεται σε κατάσταση παραπλήσια με την αρχική της, σε αντίθεση με την Αρκτική. Η βιολογική κληρονομιά, ακόμα ανέπαφη, είναι σε παγκόσμιο επίπεδο πολύ σημαντική και η Γαλλία είναι υπεύθυνη μπροστά στη διεθνή κοινότητα. Υπογράφοντας την Σύμβαση του Ρίο το 1992, η Γαλλία δεσμεύτηκε να την προστατεύσει για να ικανοποιήσει τις ανάγκες και την ελπίδα των μελλοντικών γενεών παίρνοντας, σε εθνικό επίπεδο, όλα τα αναγκαία μέτρα. Ανακάλυψη και πρώτες κατοχές Ο κυβερνήτης της γαλλικής αποστολής στην Ανταρκτική, Ζυλ Ντυμόν Ντυρβίλ, ανακάλυψε αυτή την περιοχή το 1840 και της έδοσε το όνομα της γυναίκας του. Μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο κατά τη διάρκεια του οποίου η στρατηγική αξία της περιοχής έγινε πρόδηλη, πολλές χώρες εκ των οποίων η Γαλλία αντιμετώπισαν το ενδεχόμενο να δημιουργήσουν σ'αυτή την ήπειρο σταθμούς με σκοπό να στηρίξουν τις εδαφικές τους διεκδικήσεις.
Ουίνστον Σίνακ

Ο Ουίνστον Φράνσις Σίνακ (Winston Francis Cenac, 1925-2004) ήταν πολιτικός από την Αγία Λουκία και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας την περίοδο από το 1981 ως το 1982.

 Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1925. Υπηρέτησε ως γενικός προκουράτορας της Αγίας Λουκίας, του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων και της Γρενάδας. Το 1969 σταμάτησε τη δημόσια υπηρεσία του και άρχισε να εργάζεται ως δικηγόρος. Το 1979, με την άνοδο του Εργατικού Κόμματος στην εξουσία, ο Σίνακ έγινε γενικός εισαγγελέας στην κυβέρνηση του Άλαν Λουίζι. Όταν ο τελευταίος παραιτήθηκε στις 4 Μαΐου του 1981, ο Σίνακ ανέλαβε την πρωθυπουργία. Θήτευσε στο αξίωμα μόλις για 8 μήνες μέχρι που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση λόγω των πολιτικών διαμαχών στις 17 Ιανουαρίου του 1982. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μάικλ Πίλγκριμ. Απεβίωσε στις 22 Σεπτεμβρίου 2004.
Ίσαφιορδουρ

Η Ίσαφιορδουρ (ισλανδικά: Ísafjörður) είναι μια κωμόπολη της Ισλανδίας. Έχει συνολικό πληθυσμό 2.600 κατοίκων (2008). Είναι η πρωτεύουσα των Δυτικών Φιόρδ. Αναπτύχθηκε κατά τον 16ο αιώνα. Στο μουσείο της βρίσκεται το αρχαιότερο κτήριο, χτισμένο το 1786.

 Η Ίσαφιορδουρ βρίσκεται βορειοδυτικά της Ισλανδίας. Βρίσκεται βορειοδυτικά της πόλης Ούλσφα. Στην Ίσαφιορδουρ βρίσκεται το Πανεπιστημιακό Κέντρο των Δυτικών Φιόρδ. Οι μαθητές είναι από 16 έως 20 χρονών. Η Ίσαφιορδουρ είναι η γενέτειρα των Όλαφουρ Ράνγκαρ Γκρίμσον, προέδρου της Ισλνδίας, και του Μούγκισον, που ήταν μουσικός, Τρόνσμπεργκ, Νορβηγία Κατάλογος πόλεων της Ισλανδίας
Αρχιερατικός σταυρός

Ο αρχιερατικός σταυρός, ή και «εγκόλπιος σταυρός» είναι ένα εγκόλπιο, με την έννοια ότι κρέμεται από το λαιμό πάνω στο στήθος του επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο εγκόλπιος σταυρός φέρεται και από πρεσβυτέρους, που τιμήθηκαν με το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου ή του Αρχιμανδρίτη.

 Ο Σταυρός προέρχεται από την αρχαία συνήθεια να κρεμούν οι χριστιανοί σταυρό στο στήθος τους, ως φυλακτό. Φοριέται από τον επίσκοπο μόνος του ή μαζί με εγκόλπιο, ως εξάρτημα, όχι όμως απαραίτητο, της στολής του. Ενδυόμενος ο αρχιερέας τον Αρχιερατικό Σταυρό λέει αυτά Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πέτρος Λεβεντάκος

Ο Πέτρος Λεβεντάκος ήταν ποδοσφαιριστής και προπονητής που αγωνιζόταν στον χώρο της μεσαίας γραμμής ως επιτελικός μέσος και αγωνίστηκε επί σειρά ετών στην Α' Εθνική με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιώς, της Παναχαϊκής και του ΠΑΣ Γιάννινα.

 Γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου του 1945 στην Πάτρα και ξεκίνησε την καριέρα του το 1962 από την Παναχαϊκή. Το 1965 πήρε μεταγραφή για τον Εθνικό Πειραιώς, στον οποίο έμεινε ως το 1971 όταν και επέστρεψε στην ομάδα της Πάτρας. Το δεύτερο πέρασμά του από την Παναχαϊκή διήρκεσε τέσσερα χρόνια, κατά το οποίο αποτέλεσε μαζί με τους Δαβουρλή, Ρήγα, Στραβοπόδη και πολλούς άλλους, μέλος της μεγάλης ομάδας των κοκκινόμαυρων, η οποία κατέλαβε την τέταρτη θέση του Πρωταθλήματος την περίοδο 1972-73 και την έξοδο στην Ευρώπη. Το 1975 αποχώρησε από την Πάτρα και αγωνίστηκε για έναν χρόνο στη μεγάλη ομάδα του ΠΑΣ Γιάννινα που κατέλαβε την 5η θέση στο πρωτάθλημα 1975-76. Το 1976 συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην άλλη μεγάλη ομάδα της Πάτρας, τον Α.Π.Σ. Πάτραι, με τον οποίο αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε με την προπονητική έχοντας περάσει από ομάδες όπως ο Ναυπακτιακός Αστέρας, ο Α.Ο. Κέρκυρα, ο Φωκικός Άμφισσας, ο Α.Π.Σ. Πάτραι, ο Φωστήρας Οβρυάς κ.α. Την περίοδο 2008/09 είχε διατελέσει γενικός αρχηγός της Παναχαϊκής, ενώ τελευταία φορά ήταν προπονητής στον Ολυμπιακού Πύργου το 2010.Απεβίωσε σε ηλικία 76 ετών στις 29 Ιουνίου 2021. Πέτρος Λεβεντάκος, Πέτρος Λεβεντάκος: Το Δέκα το Καλό!, εκδόσεις Πικραμένος Γιάννης, 2016, ISBN 978-960-6628-74-0 Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation rsssf.com Συνέντευξη στον Sportfm Πάτρας
Ιστορίες της παλάμης

Το έργο Ιστορίες της παλάμης (ιαπωνικά: 掌の小説, το οποίο προφέρεται "Τενοχίρα νο σοσέτσου") είναι ο τίτλος που έδωσε ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιασουνάρι Καβαμπάτα σε 146 διηγήματα τα οποία έγραψε κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του. Τα πρώτα διηγήματα εκδόθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ενώ το τελευταίο κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του συγγραφέα, το 1972. Η πρώτη ιαπωνική έκδοση στην οποία συγκεντρώνονται αυτά τα διηγήματα έκανε την εμφάνισή της το 1971. Ο τίτλος της συλλογής αναφέρεται στη συντομία των διηγημάτων – πολλά από τα οποία εκτείνονται σε μόλις δύο ή τρεις σελίδες – ενώ κατά λέξη μεταφράζεται ως "κυριολεκτικά χωρούν στην μαλάμη του χεριού".

 Για τη Σούζαν Τζ. Νάπιερ στο Monumenta Nipponica, οι σύντομες ιστορίες του Καβαμπάτα εκφράζουν τις πτυχές των μυθιστορημάτων του, ενώ ταυτόχρονα «παρέχουν μια ένταση που είναι η ουσία του περίφημου στιλ «χαϊκού» του Καβαμπάτα», δουλεύοντας με «υπενθυμίσεις και υπαινιγμούς». Συχνά, οι ιστορίες επικεντρώνονται «στα συναισθήματα και όχι στην κατανόηση», παρουσιάζοντας «το χάος της ανθρώπινης καρδιάς» και απεικονίζουν «επιφοιτήσεις, μεταμορφώσεις και αποκαλύψεις». Οι κριτικοί επεσήμαναν επίσης έναν "λεπτό λυρισμό" καθώς και "ζεστασιά και ευθραυστότητα" καθώς και έναν "ψυχρό φορμαλισμό". Ο Καβαμπάτα φέρεται να ισχυρίστηκε ότι αισθάνεται πιο άνετα με τη φόρμα του διηγήματος και εξήγησε ότι, ενώ άλλοι συγγραφείς έτειναν να γράφουν ποίηση στα πρώτα τους χρόνια, εκείνος έγραψε τις Ιστορίες της παλάμης. Πράγματι, ο Καβαμπάτα θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του λογοτεχνικού είδους "κείμενο-μινιατούρα". Το 1988, η εκδοτική εταιρεία North Point Press εξέδωσε τον πρώτο ουσιαστικό τόμο αγγλικών μεταφράσεων ως Palm-of-the-Hand Stories, που αποτελούνταν από διάσπαρτες μεμονωμένες ιστορίες οι οποίες είχαν εμφανιστεί προηγουμένως στα αγγλικά. Ο τόμος περιείχε συνολικά 70 ιστορίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 μέχρι τον θάνατο του Καβαμπάτα το 1972, σε μετάφραση Λέιν Ντάνλοπ και Τζ. Μάρτιν Χόλμαν. Τα διηγήματα Γιαπωνέζα Άννα και Η θάλασσα, που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1920, δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ανθολογία των Ντάνλοπ και Χόλμαν και μεταφράστηκαν από τον Στιβ Μπράντμπερι. Στα ελληνικά, η συλλογή μεταφράστηκε από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη και κυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Πατάκη.
TRAPPIST-1e

O TRAPPIST-1e, επίσης γνωστός ως 2MASS J23062928-0502285 ε, είναι εξωπλανήτης , πιθανά βραχώδης, σε τροχιά μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη, γύρω από τον υπέρψυχρο νάνο αστέρα TRAPPIST-1, σε απόσταση 40 έτη φωτός (12,1 παρσέκ, ή σχεδόν 3.7336×1014 χιλιόμετρα) από τη Γη. Ήταν ένας από τους επτά νέους εξωπλανήτες που ανακαλύφθηκαν σε τροχιά γύρω από τον αστέρα, χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer. Ο εξωπλανήτης είναι εντός της κατοικήσιμης ζώνης.

 Ο TRAPPIST-1e είναι ένας εξωπλανήτης στο μέγεθος της Γης, που σημαίνει ότι έχει μάζα και ακτίνα κοντά σε αυτή της Γης. Η θερμοκρασία του είναι στους 251,2 K. Η ακτίνα του είναι 0.92 R⊕ και η μάζα του στο 0.62 M⊕. Αυτές οι τιμές επιτρέπουν να υπολογιστεί η βαρύτητα του στο 7,22 m/s2 (74% της Γης). Ο πλανήτης περιστρέφεται γύρω από τον υπέρψυχρο νάνο αστέρα τύπου M με το όνομα TRAPPIST-1. Το άστρο έχει μάζα 0,08 και ακτίνα 0,11 του Ήλιου. Στην επιφάνειά του επικρατεί θερμοκρασία 2.550 K και είναι τουλάχιστον 500 εκατομμυρίων ετών. Σε σύγκριση, ο Ήλιος είναι 4,6 δισεκατομμυρίων ετών και έχει θερμοκρασία 5778 Κ. Ο TRAPPIST-1e περιφέρεται γύρω από το άστρο με μια τροχιακή περίοδο περίπου 6 ημέρες και μια τροχιακή ακτίνα περίπου 0,028 φορές αυτή της Γης (σε σύγκριση με την απόσταση του Ερμή από τον Ήλιο, η οποία είναι περίπου 0.38 AU). Ο εξωπλανήτης ανακοινώθηκε σε τροχιά μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη του μητρικού άστρου, δηλαδή περιοχή όπου με τις σωστές συνθήκες και ιδιότητες της ατμόσφαιρας, το υγρό νερό μπορεί να βρίσκεται στην επιφάνεια του πλανήτη. Ο TRAPPIST-1e έχει ακτίνα περίπου 0,92 γήινες ακτίνες, οπότε πιθανότατα είναι βραχώδης. Το άστρο του είναι ένας κόκκινος νάνος, με μόλις το 8% της μάζας του Ήλιου. Ως αποτέλεσμα, τα αστέρια αυτού του τύπου έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μέχρι και 4-5 τρισεκατομμύρια χρόνια, 400-500 φορές περισσότερο χρόνο από τον Ήλιο.Ο πλανήτης είναι πιθανότατα παλιρροϊκά κλειδωμένος, με τη μία πλευρά του ημισφαιρίου μόνιμα στραμμένη προς το αστέρι, ενώ η απέναντι πλευρά του είναι τυλιγμένη στο σκοτάδι. Ωστόσο, μεταξύ αυτών των δύο έντονων περιοχών, μπορεί να υπάρχει μια λεπτή φέτα κατοικησιμότητας, όπου οι θερμοκρασίες μπορεί να είναι κατάλληλες (περίπου 273 K (0 °C; 32 °F) Κατάλογος πιθανώς κατοικήσιμων εξωπλανητών
Ζαρκαδιά Καβάλας

Η Ζαρκαδιά (μέχρι το 1926 Καρατζιλάρ) είναι χωριό του δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η δημοτική κοινότητα Ζαρκαδιάς, που περιλαμβάνει και τον οικισμό Εκάλη, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είχε 596 μόνιμους κατοίκους, από 671 το 2021.

 Βρίσκεται βορειοανατολικά της Καβάλας σε υψόμετρο 140 μέτρων. Η Ζαρκαδιά στις αρχές του 20ού αιώνα είχε μουσουλμανικό πληθυσμό και σύμφωνα με τα δεδομένα του ελληνικού στρατού το 1911 είχε 460 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, στη Ζαρκαδιά εγκαταστάθηκαν 188 οικογένειες Ελλήνων προσφύγων που προέρχονταν κυρίως από την Ανατολική Θράκη.Κατά τη διάρκεια της βουλγαρικής Κατοχής η Ζαρκαδιά αποτελούσε ένα από τα πολλά κέντρα τροφοδοσίας του ΕΛΑΣ στα νοτιοδυτικά της οροσειράς της Λεκάνης. Στις 6 Ιουνίου του 1944 σημειώθηκε κοντά στο χωριό συμπλοκή ανάμεσα σε μικρή ομάδα ανταρτών του ΕΛΑΣ και τμήμα βουλγαρικής χωροφυλακής.Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή της στο ελληνικό κράτος, η Ζαρκαδιά αποτελούσε μέχρι το 1997 έδρα ομώνυμης κοινότητας στην επαρχία Νέστου. Με βάση τις αλλαγές του προγράμματος Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Χρυσουπόλεως, ενώ από το 2011 υπάγεται στον καλλικρατικό δήμο Νέστου. Κάτοικος της Ζαρκαδιάς ήταν ο Νίκος Χατζηνικολάου ή καπετάν Μαύρος, σημαντικό στέλεχος του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ο οποίος μετά τη λήξη του Εμφυλίου κατέφυγε στην Πολωνία όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του.
L-Innu Malti

L-Innu Malti (ελληνικά: Ο Ύμνος της Μάλτας) είναι ο εθνικός ύμνος της Μάλτας. Είναι γραμμένος υπό τη μορφή προσευχής προς τον Θεό. Συνθέτης του είναι ο Ρόμπερτ Σάμιουτ (Robert Samut) και στιχουργός ο Ντουν Καρμ Ψάιλα (Dun Karm Psaila).

 Το 1850 ο Γκαν Άντον Βασάλο (Ġan Anton Vassallo) συνέθεσε το τραγούδι "Innu Lil Malta", το οποίο παιζόταν παλιότερα σε διάφορες μαλτέζικες εκδηλώσεις. Το 1922 ο καθηγητής Σάμιουτ (Robert Sammut) συνέθεσε μια σύντομη μελωδία. Έπειτα από έναν χρόνο ο διευθυντής των Δημοτικών Δρ Α. Β. Λαφέρλα απέκτησε τη σύνθεση εκείνη, καθώς ήθελε έναν ύμνο για να ψάλλεται από τους μαθητές και τις μαθήτριες στα σχολεία. Ο Λαφέρλα ζήτησε από τον Ντουν Καρμ να γράψει στίχους που θα ταίριαζαν στη μελωδία του Σαμιούτ. Τον Δεκέμβριο του 1922 ο ύμνος τραγουδήθηκε, ιδίως σε κυβερνητικά σχολεία. Για πρώτη φορά ακούστηκε στο κοινό στις 27 Δεκεμβρίου του 1922 και ξανά στις 6 Ιανουαρίου του 1923, στη διάρκεια δύο συναυλιών στο θέατρο Μανοέλ. Ωστόσο, κατά την πρώτη ακρόαση του ύμνου, κάποιος άλλαξε κάποιους στίχους από την πρώτη στροφή. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Ντουν Καρμ, ο οποίος έγραψε άρθρο διαμαρτυρίας σε τοπική εφημερίδα. Έκτοτε δεν έχει αλλάξει ούτε μια λέξη. Στις 3 Φεβρουαρίου του 1923 σε άλλη συναυλία στο θέατρο Μανοέλ τραγουδήθηκαν οι αρχικοί στίχοι του Καρμ από παιδιά.Η κυβέρνηση της Μάλτας καθιέρωσε τον ύμνο ως εθνικό στις 22 Φεβρουαρίου του 1941. Με το Σύνταγμα του 1964 ορίστηκε επίσημα ως εθνικός ύμνος. Guard her, Ο Lord, as ever Thou hast guarded, This Motherland so dear whose name we bear! Keep her in mind whom Thou hast made so fair! May he who rules for wisdom be regarded, In master mercy, strength in man increase! Confirm us all in unity and peace! Φύλαξέ την, Ω Κύριε, όπως τη φύλαξες πάντα! Αυτή η Μητέρα Πατρίδα που είναι τόσο αγαπημένη και της οποίας φέρουμε το όνομα! Έχε την στη σκέψη σου, Εσύ που την κατέστησες τόσο όμορφη ! Είθε αυτός που κυβερνά, να θεωρείται σοφός! Με τον κυρίαρχο οίκτο, αυξάνεται η δύναμη στον άνθρωπο! Σιγούρεψε όλους μας, με ενότητα και ειρήνη! Ιστότοπος για τον ύμνο- Υπουργείο Πληροφοριών της Μάλτας. [1] Αρχειοθετήθηκε 2008-07-05 στο Wayback Machine. - INNU MALTI, die Nationalhymne der Republik Malta - περιλαμβάνει τον ύμνο σε αρχείο μορφής MP3 και σύντομη ιστορία του στα γερμανικά. Malta Hymne - A page on the anthem at the Swiss site "Malta4You". Με ορχηστρικές εκδόσεις σε αρχεία μορφής MIDI και MP3. Dun Karm Psaila - Βιογραφία. Himnuszok - Έκδοση του ύμνου με τραγούδι, στον ιστότοπο "Himnuszok".