Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ

Ο Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ {Hendrik Frans van Lint – Σεπτέμβριος 1763) ήταν Φλαμανδός τοπιογράφος και ζωγράφος απόψεων που μέλος της ομάδας των Φλαμανδών και των Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη. Ήταν ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους τοπίων στη Ρώμη κατά το πρώτο ήμισυ του 18ου αιώνα και οι πάτρονές του περιλάμβαναν τις παλαιές αριστοκρατικές οικογένειες της Ρώμης καθώς και Ευρωπαίους ταξιδιώτες στο Grand Tour τους .

 Ο Χέντρικ Φρανς φαν Λιντ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του ζωγράφου ιστορικών θεμάτων Πίτερ φαν Λιντ και της δεύτερης συζύγου του Άννα Μούρεν (Anna Moeren, Moren ή Morren). Καθώς ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν μόλις 6 ετών ο φαν Λιντ έγινε το 1696 μαθητευόμενος του Πίτερ φαν Μπρέντελ, ζωγράφου ιταλικών τοπίων. Ο φαν Λιντ δεν έμεινε για να ολοκληρώσει τη μαθητεία του, αλλά έφυγε για τη Ρώμη κάπου μεταξύ του 1697 και του 1700. Εδώ θα παρέμενε για το υπόλοιπο της ζωής του, εκτός από μια σύντομη επίσκεψη στην Αμβέρσα το 1710 μετά τον θάνατο της μητέρας του. Το 1697, ο φαν Λιντ εντάχθηκε στο Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τους Bentvueghels να υιοθετήσουν ένα ελκυστικό ψευδώνυμο. Το προσωνύμιο του φαν Λιντ ήταν studie (στα ολλανδικά) ή lo studio (ή ακόμη και «Monsú Studio») (ο κύριος Μελέτη (στα ιταλικά)). Αυτό το ψευδώνυμο μπορεί να του δόθηκε λόγω της σχολαστικής τεχνικής του, η οποία βασίστηκε σε εκτεταμένες προπαρασκευαστικές εργασίες και μελέτες. Συνήθιζε να κάνει λεπτομερή σχέδια με μολύβι, πενάκι και αραιωμένο μελάνι, συχνά επί τόπου . Συχνά πήγαινε σε αποστολές που διαρκούσαν έως και μερικές εβδομάδες στην εξοχή γύρω από τη Ρώμη. Σε αυτές τις αποστολές συνοδεύτηκε μερικές φορές από τον Ολλανδό ζωγράφο Τέοντοορ Βίλκενς (Theodoor Wilkens) . Ο φαν Λιντ θα χρησιμοποιούσε τις προπαρασκευαστικές του μελέτες για να αναπτύξει συνθέσεις πλήρους κλίμακας σε καμβά και συχνά πρόσθετε ερείπια και κλασικά κτίρια για να δημιουργήσει τα περίτεχνα φανταστικά του τοπία. Ο φαν Λιντ έζησε στο via del Babuino και νυμφεύτηκε το 1719 τη Λουντοβίκα Μαργκαρέτε Τάσσελ (Ludovica Margarete Tassel), θυγατέρα ενός Ιταλού ράφτη. Το ζευγάρι απέκτησε δέκα παιδιά, ένα εκ των οποίων ονομάστηκε Γιάκομπ ή Τζάκομο φαν Λιντ (Ρώμη, 1723 - 1790) και έγινε επίσης ζωγράφος. Ένας άλλος γιος του, που ονομάστηκε Τζοβάννι Ρόκκο (Giovanni Rocco) (1736-1781) έγινε αργυροχόος. Ο φαν Λιντφαίνεται να εντάχθηκε στον κύκλο του Ολλανδού ζωγράφου Κασπάρ φαν Βίττελ, γνωστού στη Ρώμη ως «il Vanvitelli». Ο φαν Βίττελ είχε εγκατασταθεί στη Ρώμη το 1675, όπου οι τοπογραφικές του απόψεις τον έκαναν έναν από τους πιο φημισμένους καλλιτέχνες της γενιάς του. Ο φαν Λιντ εργάστηκε πιθανώς στο εργαστήριο του φαν Βίττελ για να βοηθήσει τον ηλικιωμένο καλλιτέχνη στην ολοκλήρωση των πολλών παραγγελιών του. Ο Βαν Λιντ είχε επιτυχημένη σταδιοδρομία και οι πάτρονές του περιλάμβαναν επιφανείς επισκέπτες στη Ρώμη και αριστοκράτες στο Grand Tour τους, καθώς και μερικές από τις σημαντικές ρωμαϊκές οικογένειες πατρικίων, συμπεριλαμβανομένων των Altoviti, Capponi, Pamphili, Sacchetti και Soderini. Στον ντον Λορέντσο Κολόννα (Don Lorenzo Colonna) άρεσε ιδιαίτερα το έργο του και διέθετε τουλάχιστον 70 τοπία από τον καλλιτέχνη. Η σύζυγος του Βαν Λιντ πέθανε το 1744. Την ίδια χρονιά προσχώρησε στην Congregazione Artistica dei Virtuosi al Pantheon και εξελέγη Πρύτανης το 1755. Η Congregazione ήταν μια ομάδα καλλιτεχνών που διοργάνωναν ετήσιες εκθέσεις των δικών τους πινάκων πάνω στα μεταλλικά κάγκελα μπροστά από το Πάνθεον. Ο φαν Λιντ μάλλον εργάστηκε επίσης ως τεχνίτης αποκατάστασης εικόνων. Απεβίωσε στο σπίτι του στην οδό del Babuino στη Ρώμη στις 24 Σεπτεμβρίου 1763. Ο φαν Λιντ ειδικεύτηκε σε τοπία που εμπίπτουν εν γένει σε δύο κατηγορίες: εξιδανικευμένα τοπία ανθρώπων στη φύση και «vedute» (απόψεις), τοπία ή θέα στην πόλη που είναι κυρίως τοπογραφικά στη σύλληψή τους. Μεταξύ των παλαιότερων έργων του, που χρονολογούνται στη Ρώμη, είναι πίνακες ζωγραφικής από το 1711, συμπεριλαμβανομένης της άποψης ενός μοναστηριού στην Aventine, σήμερα στη συλλογή της Πινακοθήκης Ντόρια Παμφίλι. Υποστηρίχθηκε ότι αυτή ήταν η χρονιά κατά την οποία εγκατέλειψε το εργαστήριο του φαν Βίττελ για να εργαστεί μόνος του. Τα εξιδανικευμένα τοπία του ακολουθούν λιγότερο το ύφος των συγχρόνων και συμπατριωτών του, Άμπραχαμ Χενούλς και Γιαν Φρανς φαν Μπλούμεν, που ειδικεύονταν σε αυτό το θέμα. Ο φαν Λιντ στράφηκε σε διαφορετική κατεύθυνση υπό την επήρεια των "αρκαδικών" τοπίων του Κλωντ Λορραίν. Ο φαν Λιντ μπορεί να είχε μελετήσει τα έργα του Λορραίν σε πολλές ρωμαϊκές συλλογές. Έχει προταθεί ότι ο φαν Λιντ ξεκίνησε ως απρόθυμος αντιγραφέας του έργου του Λορραίν, του οποίου το έργο είχε μεγάλη ζήτηση, αλλά δεν ήταν διαθέσιμο στην αγορά. Μόνον αργότερα άρχισε να ζωγραφίζει τις δικές του συνθέσεις, εμπνευσμένες και διάστικτες με αναφορές στον Λορραίν, καθώς και στον Νικολά Πουσέν . Ένα καλό παράδειγμα της επιρροής του Λορραίν στα εξιδανικευμένα τοπία του είναι το ζευγάρι των ζωγραφικών έργων με τίτλο Landscape with a Watermill and Dancing Figures (ή ο γάμος Ισαάκ και Ρεβέκκας) και Landscape with the Nurture of Jupiter (ιδιωτικές συλλογές). Οι δύο συνθέσεις εμπνέονται άμεσα από το μνημειακό ζευγάρι τοπίων του Λορραίν στην πινακοθήκη Ντόρια Παμφίλι της Ρώμης. Συγκεκριμένα, η πρώτη δουλειά βασίζεται άμεσα στο τοπίο με μορφές που χορεύουν (ή ο μύλος) του Λορραίν, ενώ το δεύτερο εμπνέεται μόνο στο συνολικό σχεδιασμό του από το πρωτότυπο του Λορραίν Άποψη των Δελφών με πομπή. Ο φαν Λιντ δεν ήταν απόλυτος οπαδός του Λορραίν, αλλά μάλλον επινοητής δικών του έργων, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι εισήγαγε ορισμένα στοιχεία που απουσιάζουν από το έργο του Λορραίν, όπως το κυνηγετικό σκυλί στο κέντρο ή ο βοσκός που οδηγεί το κοπάδι του πάνω από μια γέφυρα . Ο φαν Λιντ δείχνει επίσης ότι είναι κατά βάσιν εικονογράφος που προτιμούσε ρεαλιστικές απόψεις, αντικαθιστώντας το φανταστικό θολωτό παλάτι του Λορραίν με αναπαράσταση του Κολοσσαίου και ενός μνημείου που είχε απεικονίσει σε πολλές περιπτώσεις στις απόψεις της Ρώμης και πιθανον βασίζεται σε υπάρχον μνημείο στη Ρώμη. Όπως ο Λορραίν, ο φαν Λιντ έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στα δένδρα στις συνθέσεις του. Οι ολάνοιχτες συνθέσεις του είναι γεμάτες σιωπή και προσκαλούν στοχασμό. Υποστηρίχθηκε ότι ο φαν Λιντ προσαρμόζει το στυλ του Λορραίν στα γούστα του 18ου αιώνα χρησιμοποιώντας πιο ανοιχτόχρωμους και καθαρότερους τόνους, πιο όμορφα χρώματα και πιο ευκρινή χειρισμό. Στις τοπογραφικές του απόψεις, ο φαν Λιντ οδηγήθηκε αρχικά από την εμπειρία του όταν εργάστηκε για τον φαν Βίττελ. Οι πρώτες τοπογραφικές απόψεις του (vedute dal vero) της Ρώμης περιελάμβαναν πανοραμική θέα στην πόλη από πολλές διαφορετικές προσεγγίσεις και τοποθεσίες. Τελικά ζωγράφισε όλα όσα αξίζει να δει κανείς στη Ρώμη, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα πολλές απόψεις παρόμοιων θεμάτων όπως το Κολοσσαίο, η Αψίδα του Κωνσταντίνου, η Πυραμίδα του Κέστιου και οι Θέρμες του Διοκλητιανού και του Καρακάλλα. Ο φαν Λιντ ζωγράφισε πολλές απόψεις από τις γέφυρες της Ρώμης, τις οποίες απέδωσε με μείγμα φυσιοκρατίας και ποίησης. Η εξαίρετη παρατηρητικότητά του τον κάνει να ξεχωρίζει ως κορυφαίος ζωγράφος απόψεων τον 18ο αιώνα. Ο φαν Λιντ ζωγράφισε επίσης πολλές απόψεις για τις πλωτές οδούς, τους καταρράκτες και τα λιμάνια γύρω από τη Ρώμη και πέρα. Αυτές περιλαμβάνουν απόψεις της Νάπολης και της Βενετίας, πόλεις για τις οποίες δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι πραγματικά ταξίδεψε εκεί. Είναι πιθανό ότι ανέπτυξε αυτές τις συνθέσεις με βάση τον χειρισμό παρόμοιων θεμάτων του φαν Βίττελ. Ενώ ο van Lint είναι γνωστό ότι απασχολούσε άλλους καλλιτέχνες όπως ο Κορράνφο Τζακουίντο (Corrado Giaquinto), Αντριέν Μανγκλάν, Άντον Ράφαλε Μενχς (Anton Raphael Mengs), Πιέρ Συμπλεϋρά (Pierre Subleyras), Σεμπαστιάνο Κόνκα (Sebastiano Conca), Τζουζέππε Κιάρι (Giuseppe Chiari) και Πλάσιντο Κοστάντσι (Placido Costanzi) για να ζωγραφίσει μορφές στα τοπία του, συχνά ζωγράφισε τον εαυτό του. Οι μοναδικοί καλλιτέχνες των οποίων οι μορφές έχουν αναγνωριστεί στο έργο του είναι ο Πομπέο Μπατόνι και ο Φραντσέσκο Τσουκαρέλλι . Οι μορφές που ζωγράφισε στις συνθέσεις του ήταν συχνά εμπνευσμένες από εκείνες των διάσημων ζωγράφων του 17ου αιώνα, όπως ο Γκουίντο Ρένι. Η συλλογή εκτυπώσεων του Χένρι Χόαρ (Henry Hoare) στο Στάουρχεντ (Stourhead) θεωρείται χρωματισμένη στο χέρι σε μια συνεργατική προσπάθεια του Χέντρικ φαν Λιντ και του γιου του, Τζάκομο. Σε έναν κατάλογο χειρόγραφων ο χρωματισμός αυτών των εκτυπώσεων αποδίδεται σε έναν «Mr Studio». Η τεχνική είναι σύμφωνη με τους πίνακες του φαν Λιντ, αλλά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου ενός καταγεγραμμένου σχολίου σχετικά με το «νεαρό στούντιο», υποδηλώνουν ότι ο χρωματισμός μπορεί να ήταν οικογενειακή επιχείρηση. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hendrik Frans van Lint στο Wikimedia Commons