IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου

Η Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (γερμανικά: Akademie der Bildenden Künste München), επίσης γνωστή και ως Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου, είναι μια από τις παλαιότερες και πιο σημαντικές σχολές καλών τεχνών στη Γερμανία.

 Η Ακαδημία Καλών Τεχνών ιδρύθηκε το 1808 από τον Μαξιμιλιανό Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας στο Μόναχο, ως η Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Ως Σχολή του Μονάχου περιγράφεται μια ομάδα ζωγράφων που εργάστηκαν στο Μόναχο ή φοίτησαν στην Ακαδημία μεταξύ του 1850 και 1918. Οι πίνακες τους έχουν νατουραλιστικό ύφος και σκούρα φωτοσκίαση. Τυπικά θέματα στα έργα τους είναι τα τοπία, τα πορτρέτα, η καθημερινή ζωή, η νεκρή φύση και τα ιστορικά γεγονότα. Μεταξύ 1900-1918 διευθυντής της ακαδημίας ήταν Φέρντιναντ Φρέϊχερ φον Μίλερ. Το 1946 η Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών συγχωνεύθηκε με τη Σχολή των τεχνών και χειροτεχνίας και τη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών. Το 1953 μετονομάστηκε σε Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το κτίριο του 19ου αιώνα είναι σχεδιασμένο με βάση την Αναγεννησιακή αρχιτεκτονική και σχεδιάστηκε από τον Gottfried Neureuther. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1886 και φιλοξενεί την Ακαδημία από τότε. Το 2005 ολοκληρώθηκε μια νέα επέκταση Ντεκονστρουκτιβιστικού στυλ, σχεδιασμένη από τον Κουπ Χιμαλμπλάου ως επέκταση του αρχικού κτιρίου. Λώρενς Άλμα-Τάντεμα Άντον Άζμπε Νικόλαος Γύζης Πέτερ φον Κορνέλιους Φραντς φον Λέμπαχ Τζέικομπ Ούνγκερερ Σον Σκάλι Χέρμαν Άνσουτζ Γουόλτερ Μάουρερ Ρες Ίνγκολντ http://www.adbk.de/ https://web.archive.org/web/20050410080641/http://www.adbk.mhn.de/190jahre.html http://www.designbuild-network.com/projects/akademie/
Κλιματικό αποτύπωμα

Ο όρος κλιματικό αποτύπωμα προέκυψε από τον τομέα του αποτυπώματος άνθρακα και αναφέρεται σε ένα μέτρο του πλήρους συνόλου των αερίων του θερμοκηπίου (GHGs) που ελέγχονται βάσει του πρωτοκόλλου του Κιότο. Το κλιματικό αποτύπωμα είναι ένα πιο ολοκληρωμένο μέτρο των ανθρωπογενών επιπτώσεων στο κλίμα από ένα αποτύπωμα άνθρακα, αλλά είναι επίσης πιο δαπανηρό και απαιτητικό για υπολογισμό.Το κλιματικό αποτύπωμα είναι ένας υπολογισμός της συνολικής ποσότητας ενός καθορισμένου πλυθησμού, συστήματος ή δραστηριότητας διοξειδίου του άνθρακα (CO2), μεθανίου (CH4), υποξειδίου του αζώτου (N2O), υδροφθορανθράκων (HFC), υπερφθορανθράκων (PFC) και εξαφθοριούχου θείου (SF6), λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές πηγές, νεροχύτες και αποθήκευση εντός του χωρικού και χρονικού ορίου του πληθυσμού, του συστήματος ή της δραστηριότητας ενδιαφέροντος. Υπολογίζεται ως ισοδύναμο του διοξειδίου του άνθρακα (CO2e) χρησιμοποιώντας το σχετικό 100ετές ενδεχόμενο υπερθέρμανσης του πλανήτη (GWP100).

 Για την παραγωγή τροφίμων, το μεθάνιο (CH4) και το υποξείδιο του αζώτου (N2O) είναι δύο άλλα αέρια του θερμοκηπίου με συχνά πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στην κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην παραγωγή τροφίμων οι εκπομπές μεθανίου προέρχονται κυρίως από τα πεπτικά συστήματα των μηρυκαστικών, τη διαχείριση κοπριάς και την παραγωγή ρυζιού. Τα διαφορετικά αέρια αντιδρούν διαφορετικά. Έτσι, ενώ το μεθάνιο είναι βραχύβιο αλλά πολύ, το οξείδιο του αζώτου είναι ένα τόσο ισχυρό όσο και μακροχρόνιο αέριο του θερμοκηπίου. Το οξείδιο του αζώτου εκπέμπεται από καλλιεργήσιμες εκτάσεις που γονιμοποιούνται και ένα μικρό ποσοστό του αζώτου που εφαρμόζεται σε χωράφια μετατρέπεται σε νιτρώδες οξείδιο. Οι εκπομπές οξειδίου του αζώτου προέρχονται επίσης από το χειρισμό κοπριάς και από την παραγωγή συνθετικών λιπασμάτων. Υπάρχουν επίσης εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) από την παραγωγή τροφίμων κατά τη χρήση ορυκτών καυσίμων για μηχανήματα και μεταφορές. Ωστόσο, αυτές οι εκπομπές αποτελούν μικρό μέρος των συνολικών εκπομπών ενός προϊόντος διατροφής. Επομένως, για να κάνουμε μια αληθινή εκτίμηση του συνολικού αντίκτυπου των τροφίμων στο κλίμα πρέπει να υπολογίσουμε το κλιματικό αποτύπωμα και όχι το αποτύπωμα άνθρακα. Η μεγαλύτερη ανοιχτή βάση δεδομένων στον κόσμο, για τα κλιματικά αποτυπώματα για τα τρόφιμα είναι μέρος ενός ψηφιακού δικτύου όπου οι παραγωγοί τροφίμων κ.λπ. προσθέτουν τα δεδομένα τους για γνώση του κοινού.
Κονσταντίν Μελάτζε

Ο Κονσταντίν Σοτάγιεβιτς Μελάτζε (Ρωσικά: Константин Шотаевич Меладзе, Γεωργιανά: კონსტანტინე მელაძე), είναι Γεωργιανός και Ουκρανός συνθέτης και παραγωγός. Είναι γνωστός για την εφεύρεση του στο Ρωσο-Ουκρανό γυναικείο συγκρότημα "ΒΙΑ Γκρα" (Ρωσικά: ВИА Гра).

 Γεννήθηκε στο Μπατούμι 11 Μαΐου του 1963, από τον Σότα και τη Νέλι Μελάτζε, που ήταν μηχανικοί. Ο Κονσταντίν έχει δύο αδέρφια, τον διάσημο τραγουδιστή της ποπ Βαλέρι (1965) και την Λιάνα (1968). Ο Κονσταντίν έχει συνθέσει και παράγει τραγούδια για τον Βαλέρι Μελάτζε, το γκρουπ ΒΙΑ Γκρα, το γκρουπ Ιν-Γιαν, την Βέρα Μπρέζνιεβα, την Αλμπίνα Τζαναμπάγεβα και την Πολίνα Γκαγκάρινα. Τα τραγούδια του βγαίνουν σε βίντεο κλιπ και συνήθως τα σκηνοθετεί ο Αλάν Μπαντόγεφ. Ο Κονσταντίν έχει συνθέσει τραγούδια για αμέτρητες ταινίες, ανάμεσά τους και η ταινία του 2002 Λίλια Για Πάντα, με την Οξάνα Ακίνσινα. Το 1994 ο Κονσταντίν παντρεύτηκε με την Τζάνα Μελάτζε μαζί έχουν αποκτήσει τρία παιδιά: Αλίσα (γενν. Απρίλιος του 2000) Λίγια (γενν. το 2004) Βαλέρι (γενν. 2005), του διαγνώστηκε αυτισμός. Κονσταντίν Μελάτζε στην IMDb
Λίο Φάλκαμ

Ο Λίο Φάλκαμ (Leo Amy Falcam, 1935-2018) ήταν Μικρονήσιος πολιτικός. Υπήρξε Πρόεδρος της νησιωτικής χώρας, από τις 11 Μαΐου 1999 ως τις 11 Μαΐου 2003.

 Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1935 στο Πονπέι. Χρημάτισε κυβερνήτης του Πονπέι την περίοδο από το 1979 ως το 1983 και αντιπρόεδρος της Μικρονησίας την περίοδο 1997-99. Τον Μάιο του 1999 εξελέγη Πρόεδρος, αξίωμα που διατήρησε ως το 2003. Στις βουλευτικές εκλογές τον Μάρτιο του 2003 ο Φάλκαμ έχασε την έδρα του, γεγονός που δεν του επέτρεψε να διεκδικήσει και δεύτερη προεδρική θητεία. Τον διαδέχθηκε στο ύπατο αξίωμα ο Τζόζεφ Ουρουσεμάλ. Απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου 2018. Βιογραφία Αντικείμενο αριθμημένης λίστας
Αιολικός Κυδωνιών

Ο Γυμναστικός Σύλλογος "Αιολικός Κυδωνιών" ήταν ελληνικός αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1906 στο Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικρασίας. Επιβίωσε ως το 1920 περίπου. Διέθετε ιδιαίτερο στάδιο και διοργάνωνε αθλητικούς αγώνες με συμμετοχή αθλητών από την ευρύτερη περιοχή της Μικρασίας.

 Τα μέλη του εξέδιδαν την εφημερίδα "Κυδωνιατικός Αστήρ" και το περιοδικό "Αιολικός". Το 1906 ή 1907 διοργάνωσε τους Α΄ Αιολικούς Αθλητικούς Αγώνες. Το 1907 μετείχε με δύο αθλητές στους Πανιώνιους Αγώνες στη Σμύρνη. Τον Ιούνιο του 1908 διοργάνωσε τους Β΄ Αιολικούς Αγώνες, με τη συμμετοχή μεταξύ άλλων των καλύτερων αθλητών από τη Σμύρνη (Νικόλαος Ανδρεαδάκης, Κωνσταντίνος Ίσκος, Ν. Αναγνωστόπουλος, Γαλάτης, Γ. Σιτόπουλος), κάποιοι από τους οποίους είχαν διακριθεί στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1908 και στους Πανιώνιους Αγώνες. Στη διάρκεια των Β΄ Αιολικών Αγώνων καταρρίφθηκαν τα πανελλήνια ρεκόρ του μήκους από τον Ανδρεαδάκη του Πανιωνίου και του ελληνικού ακοντισμού από τον Σιτόπουλο του Απόλλωνα Σμύρνης. Επίσης, διεξήχθη για πρώτη φορά το αγώνισμα της σκυταλοδρομίας 4Χ100μ με νικήτρια την ομάδα του Απόλλωνα Σμύρνης. Τα ρεκόρ αυτά δεν αναγνωρίστηκαν από τον ΣΕΓΑΣ, διότι οι αγώνες θεωρήθηκαν "ανεπίσημοι". Στους αγώνες αυτούς ο Αιολικός πέτυχε μόνο μία νίκη με την ομάδα της διελκυστίνδας. Το 1909 μετείχε στους Πανιώνιους Αγώνες στη Σμύρνη. Το 1919 αναφέρεται μεταξύ των αθλητικών συλλόγων που ήταν μέλη του ΣΕΓΑΣ. Πέτρος Λινάρδος, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου", 1998, σελ. 111-112. Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού Αιολικος Κυδωνιών 1906-1922
IDLE (Python)

Το IDLE (συντομογραφία του Integrated DeveLopment Environment ή Integrated Development and Learning Environment) είναι ένα ολοκληρωμένο περιβάλλον ανάπτυξης (IDE) για την γλώσσα προγραμματισμού Python και παρέχεται δωρεάν μαζί με την εγκατάσταση από την έκδοση 1.5.2 beta. Είναι εξολοκλήρου γραμμένο σε Python και επειδή ως γραφικό περιβάλλον χρήστη (GUI) χρησιμοποιεί το Tkinter toolkit, μπορεί να εκτελεσθεί σε περιβάλλον Linux, Microsoft Windows και Mac OS X. Πιθανολογείται ότι το όνομα προήλθε από ένα μέλος της κωμικής σειράς «Monty Python's Flying Circus», τον Eric Idle.

 Ο Γκίντο βαν Ρόσσουμ (Guido van Rossum), όταν ξεκίνησε να δημιουργεί το IDLE δεν είχε πολύ χρόνο να το τελειοποιήσει, οπότε αποφάσισε κάθε βελτίωση να την κυκλοφορεί όσο πιο σύντομα μπορούσε και με συχνότερες εκδόσεις. IDLE 0.1, είναι πρώτη πρόχειρη έκδοση, η οποία κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου του 1998 και απευθυνόταν στα συνδρομητικά μέλη της Python, που είχαν την έκδοση 1.5.2 alpha. IDLE 0.2, κυκλοφορεί στις 8 Ιανουαρίου του 1999, που λειτουργεί σε Unix ή Windows (NT ή 9x), Tcl/Tk 8.0 και Python έκδοση 1.5.2 beta. Το IDLE να είναι ένα απλό IDE, κατάλληλο για αρχάριους, ιδιαιτέρως σε εκπαιδευτικό περιβάλλον. Σύμφωνα με το IDLE Help της εφαρμογής τα κύρια χαρακτηριστικά είναι: Κειμενογράφος που υποστηρίζει πολλαπλά παράθυρα με χρωματική επισήμανση σύνταξης (syntax highlighting), αυτόματη συμπλήρωση εντολών (autocompletion), κατάλληλη στοίχιση των εντολών με την έξυπνη χρήση των εσοχών και άλλα. Το κέλυφος (shell) της διαδραστικής χρήσης της Python με χρωματική επισήμανση σύνταξης. Ενσωματωμένο εργαλείο αποσφαλμάτωσης (debugger) για την παρακολούθηση της εκτέλεσης του κώδικα με σκοπό την εύρεση σφαλμάτων. Αγγελιδάκης, Νικόλαος Α., Εκπαιδευτικός Πληροφορικής, Μ.Δ.Ε. (M.Sc.) στην Επιστήμη Υπολογιστών (Ηράκλειο, Αύγουστος 2015). "Εισαγωγή στον προγραμματισμό με την Python". Αρχειοθετήθηκε 12/06/2018 Ανακτήθηκε 07/04/2019. (ISBN 978-960-93-7364-7). Ηλεκτρονικό βιβλίο 150 σελίδων, για αρχάριους και με άδεια: CC BY-SA 4.0. IDLE home page in the Python documentation IDLE page in the Python wiki A guide to using IDLE
Άνταμ Λάξαλτ

Ο Άνταμ Πολ Λάξαλτ (αγγλικά: Adam Paul Laxalt, 31 Αυγούστου 1978) είναι Αμερικανός δικηγόρος, πολιτικός και πρώην στρατιωτικός, που υπηρέτησε ως 33ος Γενικός Εισαγγελέας της Νεβάδας, από το 2015 έως το 2019. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Εξελέγη ως Γενικός Εισαγγελέας της Νεβάδας, το 2014, νικώντας τον Δημοκρατικό ανθυποψήφιό του, Ρος Μίλερ, με ποσοστό 46.2% έναντι 45.3%. Το 2018, ήταν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την θέση του Κυβερνήτη της πολιτείας, και έχασε από τον Δημοκρατικό Στιβ Σίσολακ με ποσοστό 45.3% έναντι 49.4%. Ήταν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την έδρα της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στη Νεβάδα για τις εκλογές του 2022, στις οποίες ηττήθηκε οριακά από την Δημοκρατική ανθυποψήφιά του, Γερουσιαστή Κάθριν Κόρτεζ Μάστο.Ο Λάξαλτ είναι αρνητής του αποτελέσματος των εκλογών του 2020 στη Νεβάδα, και υποστηρίζει ότι το αποτέλεσμα της νίκης του Τζο Μπάιντεν είναι προιόν νοθείας, ευθυγραμμισμένος με τον πρώην πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Ήταν μέλος της προσπάθειας για την ανατροπή των εκλογικών αποτελεσμάτων.

 Ο Άνταμ Λάξαλτ, γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978 στο Ρίνο της Νεβάδας. Μεγάλωσε στο Ρίνο της Νεβάδας και στην Αλεξάντρια της Βιρτζίνιας, σε μονογονεϊκή οικογένεια. Γονείς του ήταν οι Πιτ Ντομένιτσι (πρώην γερουσιαστής από το Νέο Μεξικό) - ο οποίος τον αναγνώρισε το 2013 και η Μισέλ Λάξαλτ. Ήταν παιδί εκτός γάμου.Φοίτησε στο Λύκειο "St. Stephen's & St. Agnes School" στην Αλεξάντρια της Βιρτζίνιας, όπου και αποφοίτησε το 1997. Το ίδιο έτος εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν στη Νέα Ορλεάνη, προκειμένου να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες. Το ίδιο έτος πήρε μετεγγραφή και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Κυβερνητικές Σπουδές, στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1997. Κατόπιν, συνέχισε τις σπουδές του, και σπούδασε Νομική στο ίδιο πανεπιστήμιο (Τζορτζτάουν) και έλαβε πτυχίο (JD) το 2005.Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως πολιτικός σύμβουλος στην Ουάσινγκτον έως το 2014. Ο Λάξαλτ, υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 2005 έως το 2010, λαμβάνοντας μέρος στον Πόλεμο του Ιράκ. Αποστρατεύτηκε ως Υποπλοίαρχος το 2010. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Adam Laxalt στο Wikimedia Commons
Χάνα Καναπάτσκαγια

Η Χάνα Ανατολίεβνα Καναπάτσκαγια (λευκορωσικά: Ганна Анатольеўна Канапацкая‎) ή Άννα Ανατολίεβνα Κανοπάτσκαγια (ρωσικά: А́нна Анато́льевна Канопа́цкая‎) γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1976 και είναι Λευκορωσίδα πολιτικός, δικηγόρος, επιχειρηματίας και υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2020 στη Λευκορωσία. Είναι, επίσης, πρώην βουλευτής, εκπροσώπησε το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα της Λευκορωσίας από το 1995 έως το 2019 και διετέλεσε βουλευτής από το 2016 έως το 2019. Είναι γνωστή για την πολιτική της εκστρατεία που καλεί τη Λευκορωσία να απελευθερωθεί από τη ρωσική παρέμβαση.

 Η Χάνα Καναπάτσκαγια γεννήθηκε κατά την ύστερη Σοβιετική εποχή, στις 29 Οκτωβρίου 1976 στο Μινσκ. Ο πατέρας της Ανατόλυ Τρουκάνοβιτς είναι εκατομμυριούχος και η μητέρα της είναι νοικοκυρά. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή της στη Σχολή του Μινσκ Νο 55 και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του κρατικού πανεπιστημίου της Λευκορωσίας. Αγωνίστηκε στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2016 εκπροσωπώντας το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα και εξελέγη βουλευτής της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κέρδισε μία έδρα στην 97η εκλογική περιφέρεια στην περιφέρεια Kastryjčnickaja του Μινσκ και εξελέγη στην κατώτερη βουλή της Εθνοσυνέλευσης της Λευκορωσίας ως μόνο μία από τους δύο υποψηφίους της αντιπολίτευσης μαζί με την Αλιένα Ανίσιμ. Το παράδειγμα έκανε, επίσης, αυτήν και έναν άλλο ανεξάρτητο υποψήφιο να είναι οι πρώτοι βουλευτές της αντιπολίτευσης που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο της Λευκορωσίας από το 2004. Παραιτήθηκε από τη θέση του βουλευτή το 2019 μετά από μια σύγκρουση με το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2019, όπου το κόμμα δεν έλαβε έδρες. Ανέφερε επίσης ότι διεκδίκησε τη θέση του βουλευτή το 2019, αλλά οι υπογραφές ακυρώθηκαν από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Λευκορωσίας. Στις 20 Μαΐου 2020, αυτοπροσδιορίστηκε ως ανεξάρτητη υποψήφια, καθώς αποφάσισε να θέση υποψηφιότητα ως ανεξάρτητη μετά από τη σύγκρουση της με το Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα το 2019. Αρχικά προσπάθησε, επίσης, να γίνει η βασική υποψήφια από την αντιπολίτευση, αλλά ο ισχυρισμός της για απορρίφθηκε από άλλους υποψηφίους. Υπέβαλε αίτηση για εγγραφή στις 12 Μαΐου 2020.Στις 10 Ιουνίου 2020, ισχυρίστηκε ότι είχε λάβει συνολικά 100.000 υπογραφές ως υποβολές στην Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Λευκορωσίας και έγινε η τέταρτη υποψήφια που έλαβε 100.000 υπογραφές και τελικά έγινε επιλέξιμη για να κατέβει στις εκλογές. Αρνήθηκε επίσης να συμμετάσχει σε τηλεοπτικές συζητήσεις πριν από τις εκλογές και κατά τη διάρκεια συνέντευξης τον Ιούλιο του 2020, ισχυρίστηκε ότι εκτός από τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο, άλλοι υποψήφιοι ήταν σχετικά αδύναμοι και επέμεινε ότι ο Λουκασένκο είναι ο μόνος μεγάλος αντίπαλος της. Αποκάλυψε επίσης ότι αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία ισχυριζόμενη ότι ο λαός της Λευκορωσίας έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στον δικτατορική διακυβέρνηση του Λουκασένκο για 26 χρόνια.Στις 10 Αυγούστου 2020, τα αποτελέσματα των εκλογών κυκλοφόρησαν και η Καναπάτσκαγια κατέκτησε την τρίτη θέση μεταξύ των υποψηφίων με συνολικό έγκυρο αριθμό ψήφων 1,68%.
Λούκας φαν Φάλκενμπορχ

Ο Λούκας φαν Φάλκενμπορχ (φλαμανδικά: Lucas van Valckenborch (αναφερόμενος και ως Valckenborch, Valkenborgh; περ. 1535 – 2 Φεβρουαρίου 1597)) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος κυρίως τοπίων και αλληγορικών σκηνών.

 Ο φαν Φάλκενμπορχ γεννήθηκε στο Λέουβεν. Ο βιογράφος του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ ανέφερε ότι ο φαν Φάλκενμπορχ έμαθε να ζωγραφίζει τοπία στο Μέχελεν, που τότε ήταν γνωστό ως κέντρο ζωγραφικής, ιδιαίτερα τοπίων, με ελαιοχρώματα ή υδροχρώματα. . Κατά τη διάρκεια του Beeldenstorm (εικονοκλασίας) του 1566 εγκατέλειψε την Αμβέρσα μαζί με τον αδελφό (ή ανεψιό) του Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ και ταξίδεψαν από το Λούικ ως το Άαχεν μέσω του ποταμού Μεύση ζωγραφίζοντας απόψεις της κοιλάδας. . Όταν ο Γουλιέλμος ο Σιωπηλός εξεγέρθηκε κατά της ισπανικής κυριαρχίας, επέστρεψαν στη Φλάνδρα. Εκεί μπόρεσαν να δημιουργήσουν ευπώλητα έργα. . Ο φαν Μάντερ αναγράφει ότι πάτρονας του Λούκας έγινε ο αυτοκράτορας Ματθίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας λόγω της ικανότητάς του ως προσωπογράφου και ταξίδεψε μαζί του στον ποταμό Δούναβη ως το Λιντς .Ήταν εξάδελφος των ζωγράφων Φρέντερικ και Χίλλις φαν Φάλκενμπορχ και ανεψιός ή αδελφός του ζωγράφου Μάρτεν φαν Φάλκενμπορχ.Διετέλεσε Δάσκαλος του Γκέοργκ Φλέγκελ (Georg Flegel). Απεβίωσε στη Φρανκφούρτη. Είναι γνωστός για τα τοπία, τα πορτρέτα και τις αλληγορικές σκηνές του. Το ύφος του ήταν παρόμοιο με του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, αλλά τροποποίησε αυτή του την επίδραση με προσωπικό τρόπο και δεν ήταν ένας απλός αντιγραφέας. Το έργο του έχει τις ρίζες του στην ίδια φλαμανδική παράδοση, χωρίς να ακολουθεί την νεότερη μανιεριστική κίνηση. Τα τοπία του εν γένει ακολουθούν τις συμβάσεις της σύνθεσης, με πανοραμικές σκηνές από υπερυψωμένο σημείο θέασης. Εν τούτοις, βασιζόταν περισσότερο στην άμεση παρατήρηση της Φύσης και φιλοτέχνησε τοπία πραγματικών θέσεων αντί για φανταστικά τοπία, όπως έκαναν άλλοι Φλαμανδοί τοπιογράφοι. Δημιούργησε, επίσης, ορισμένες κοντινές (close-up) αναπαραστάσεις δασικών τοπίων. Φιλοτέχνησε, επίσης, μια σειρά μεγάλων πινάκων, στους οποίους απεικονίζει τις εργασίες που γίνονταν ανάλογα με τον μήνα κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1580. Δημιούργησε, επίσης, προσωπογραφίες του πάτρονά του, Αυτοκράτορα Ματθία. Ήταν, επίσης, ζωγράφος μορφών όπως δείχνει μια σειρά πινάκων με εννέα αλληγορίες των εποχών, που ζωγράφισε στη Φρανκφούρτη από το 1592. Τοπίο την άνοιξη Τοπίο το καλοκαίρι Τοπίο με αγροτική πανήγυρι Η Σφαγή των Αθώων Ορεινό τοπίο Βραχώδες τοπίο Ο πυργος της Βαβέλ Άποψη της Αμβέρσας με τον παγωμένο Σκάλδη Άποψη του Χόι από το Άχιν Ο Λούκας φαν Φάλκενμπορχ αναφέρεται από τον Γερμανό συγγραφέα W. G. Sebald στο βιβλίο του Austerlitz, όπου περιγράφεται ο πίνακας Άποψη της Αμβέρσας με τον παγωμένο Σκάλδη του 1590. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Lucas van Valckenborch from Artcyclopedia. Lucas van Valckenborch paintings from Web Gallery of Art. Lucas van Valckenborch on Artnet
Θεόδωρος Βατάτζης

Ο Θεόδωρος (άκμασε μέσα 12ου αι.) από τη Δυναστεία των Βατάτζηδων ήταν μέλος της Ρωμαϊκής αριστοκρατίας και στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας κατά τις βασιλείες του Ιωάννη Β΄ και Μανουήλ Α΄ των Κομνηνών.

 Ο Οίκος του ήταν εξέχων στην Αδριανούπολη της Θράκης για γενεές. Η οικογένεια ανήλθε στην πρώτη τάξη των ευγενών και έγινε προέχουσα στην πολιτική της Αυτοκρατορίας στο πρόσωπο του ίδιου του Θεοδώρου. Ο Ιωάννης Β΄, που δεν εμπιστευόταν τους συγγενείς του, προώθησε μερικούς ικανούς άνδρες σε θέσεις εξουσίας· ένας από αυτούς ήταν και ο Θεόδωρος Βατάτζης. Αυτός νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη Β΄ και της Ειρήνης των Άρπαντ και έλαβε τον τίτλο σεβαστοϋπέρτατος.Δεν έχουμε πληροφορίες για τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις κατά τη βασιλεία του Ιωάννη Β΄. Το 1143 τον Αυτοκράτορα διαδέχθηκε ο γιος του Μανουήλ Α΄ και οι πηγές αναφέρουν, πως ο Θεόδωρος ήταν ανώτερος στρατηγός του συνόρου με την Ουγγαρία. Επέδραμε στην περιοχή γύρω από την πόλη Ζέμουν και απέκλεισε την πόλη, ώσπου αυτή παραδόθηκε στον ίδιο τον Μανουήλ Α΄. Το 1158 εξεγέρθηκαν οι Αρμένιοι της Κιλικίας και ο Αυτοκράτορας εκστράτευσε για να ανακτήσει τον έλεγχο της περιοχής. Εμπιστεύτηκε στον Θεόδωρο την κατάληψη της Ταρσού, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή. Οι πολιορκούμενοι, νομίζοντας ότι είχε φθάσει ο Μανουήλ Α΄ με όλο τον στρατό του, πανικοβλήθηκαν και η πόλη έπεσε αμέσως στον Ρωμαϊκό στρατό. Όταν αυτό επετεύχθη, άνοιξε η οδός προς την Αντιόχεια, της οποίας ο έλεγχος ήταν ο απώτερος στόχος του Αυτοκράτορα. Νυμφεύτηκε το 1131 την πορφυρογέννητη Ευδοκία Κομνηνή, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα: Ιωάννης π. 1132-1182, στρατηγός, ο καταστροφέας των Σελτζούκων στη μάχη του Υελίου και Λεομόχειρος, στο πέρασμα του Μαιάνδρου. Υηρέτησε τον Μανουήλ Α΄ και εξεγέρθηκε στον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό. Ανδρόνικος, απεβ. 1176 από τους Σελτζούκους, καθώς οδηγούσε μία εκστρατεία εναντίον τους στην Αμάσεια. Αλέξιος. Θεοδώρα, γνωστή για την ωραιότητά της, έγινε ερωμένη του θείου της Μανουήλ Α΄. Choniates, Niketas (1984). O City of Byzantium: Annals of Niketas Choniates. transl. by H. Magoulias. Detroit. ISBN 0-8143-1764-2. Kinnamos, John (1976). Deeds of John and Manuel Comnenus. transl. by Charles M. Brand. Columbia University Press. Magdalino, Paul (2002). The Empire of Manuel I Komnenos, 1143-1180. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-52653-1. Varzos, Konstantinos (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών, Τόμος Β' [The Genealogy of the Komnenoi, Volume II] (PDF) (in Greek). Thessaloniki: Byzantine Research Centre.
Αμμαδιές

Οι Αμμαδιές είναι εγκαταλελειμμένο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Amadies». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018.
Μάχη των Βρυσακίων

Η μάχη των Βρυσακίων ήταν ένα από τα πρώτα πολεμικά επεισόδια της επανάστασης του 21. Έγινε στην περιοχή "Βρυσάκια", κοντά στα Ψαχνά του σύγχρονου Δήμου Μεσσαπίων, τον Ιούλιο του 1821.

 Ο Ομέρ Βρυώνης, ερχόμενος στην Χαλκίδα, είχε πληροφορηθεί ότι οι επαναστάτες Έλληνες είχαν καταστραφεί σε δύο μάχες έξω από την Χαλκίδα από τον Σινάν Αγά. Οι Έλληνες όμως, μετά την ήττα τους, προσκάλεσαν τον καπετάνιο της Εύβοιας Αγγελή Γοβιό, ο οποίος έλαβε την αρχηγία των Ελλήνων επαναστατών της Εύβοιας. Συνεργάτη του πήρε τον Θηβαίο Κώτσο. Σχημάτισε στρατόπεδο στην παραλία της Εύβοιας, στα Βρυσάκια. Στην θέση αυτή ήρθε ο Βρυώνης με στρατό 2.000 ανδρών (συμπεριλαμβανομένου ιππικού και πυροβολικού) να περάσει έχοντας μαζί του και τους Οθωμανούς από την Χαλκίδα. Στις 15 Ιουλίου 1821, ο Βρυώνης επιτέθηκε στα οχυρώματα των Ελλήνων με απαραδειγμάτιστη ορμή, αλλά ο Γοβιός τους απέκρουσε επιτυχώς, βοηθούμενος και από το πλοίο του Αλέξανδρου Κριεζή που είχε αράξει στην παραλία και κανονιοβολούσε τους εχθρούς. Σύμφωνα με τον Διονύσιο Κόκκινο, η μάχη διήρκησε επτά ώρες και οι τρεις επιθέσεις των Οθωμανών αποκρούστηκαν επιτυχώς. Ο Βρυώνης εν τέλει υποχώρησε, έχοντας 70 νεκρούς και διπλάσιους τραυματίες.Στην Χαλκίδα είχε έρθει και ο Ομέρ Μπέης Καρυστινός, ο οποίος στην επαρχία της Καρύστου είχε καταστρέψει τους επαναστάτες και πυρπόλησε και την Κύμη. Ο Βρυώνης και ο Καρυστινός έμαθαν από μερικούς Τούρκους που είχαν διασπάσει την πολιορκία της Ακρόπολης, ότι στην Αθήνα είχαν τελειώσει οι τροφές, και κινδύνευαν. Αμέσως λοιπόν ο Βρυώνης και ο Καρυστινός έτρεξαν στην Αθήνα και έλυσαν την πολιορκία. Ο Βρυώνης έμεινε στην Αττική καταστρέφοντας τα πάντα, ενώ ο Ομέρ Μπέης επέστρεψε στην Χαλκίδα. Λάμπρος Κουτσονίκας (1863). Γενική ιστορία της ελληνικής επαναστάσεως, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Εκ του «Ευαγγέλιμου» Δ. Καρακατζάνη. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2011. Γεώργιος Κρέμος (1839-1926) (1879). Χρονολόγια της Ελληνικής Ιστορίας : προς χρήσιν πάντος φιλομαθούς, ιδία δε των εν τοις γυμνασίοις μαθητών. Εν Αθήναις: Τυπογραφείον Δημητρίου Ιασεμίδου. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. https://enromiosini.gr/arthrografia/afieroma-sti-machi-ton/ Αρχειοθετήθηκε 2022-05-05 στο Wayback Machine. https://tvstar.gr/2022/02/22/istoriko-ntokimanter-gia-ti-machi-ton-vrysakion-sta-psachna/ https://psaxna.gr/195-%CE%B5%CF%84%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B2%CF%81%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BA%CE%B9/ https://eviathema.gr/san-simera/san-simera-15-07-199-chronia-apo-tin-istoriki-machi-ton-vrysakion/20486/ https://www.stereanews.gr/2020/07/san-simera-to-1821-ginetai-h-maxi-sta-vrysakia/
Κοινός άνθρωπος

Ο κοινός λαός, επίσης γνωστός ως κοινός άνθρωπος, κοινά ή μάζες, είναι οι απλοί άνθρωποι σε μια κοινότητα ή έθνος που στερούνται σημαντικού κοινωνικού καθεστώτος, ειδικά εκείνοι που δεν είναι μέλη ούτε των βασιλικών οικογενειών, της ευγένειας, του κλήρου, ούτε κάποιου μέλους της αριστοκρατίας.Η διοίκηση του Άντριου Τζάκσον χρησιμοποίησε ένα σύστημα επιλογής διορισμών σε ομοσπονδιακά αξιώματα, το οποίο έδινε έτσι ευκαιρίες στα προηγουμένως περιθωριοποιημένα άτομα να κατέχουν αξιώματα. Επιπλέον, η προεδρία του χαρακτηρίστηκε από την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου σε όλους τους άνδρες (που αρχικά περιοριζόταν σε λευκούς άνδρες που κατείχαν περιουσία ή πλήρωναν φόρους), ως μέρος της μεγαλύτερης δημοκρατίας για τον κοινό άνθρωπο. Από οικονομική άποψη, η διοίκηση του Τζάκσον ενθάρρυνε το εμπόριο με την Ευρώπη, οδηγώντας σε αύξηση των θέσεων εργασίας για τον κοινό άνθρωπο στη γεωργία και τη βιομηχανία. Ενώ ιστορικά πολλοί πολιτισμοί έχουν θεσμοθετήσει την έννοια μιας κοινής τάξης στην κοινωνία, από τον 20ο αιώνα ο όρος κοινός άνθρωπος έχει χρησιμοποιηθεί με μια γενικότερη έννοια να αναφέρεται σε τυπικά μέλη της κοινωνίας σε αντίθεση με τους ιδιαίτερα προνομιούχους (είτε σε πλούτο είτε σε επιρροή). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Άντριου Τζάκσον έδωσε την ελπίδα στον κοινό άνθρωπο με βάση το δικό του παράδειγμα, επειδή εξελίχθηκε από ένα φτωχό Σκωτσεζοϊρλανδό Αμερικανό στον έβδομο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών (1829-1837).

 Ο κοινός άνθρωπος είναι επίσης όρος που χρησιμοποιείται στην Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία, περιγράφοντας τον άνθρωπο που κατασκευάζει τα "κοινά". Ο όρος προέρχεται ιστορικά από τη μεσαιωνική Αγγλία. Οι κοινοί άνθρωποι αποτελούσαν τότε μέρος των τριών τάξεων, δηλαδή της αριστοκρατίας, των κληρικών και των κοινών ανθρώπων. Σήμερα, ο κοινός άνθρωπος έχει διατηρήσει την παραπάνω έννοια του απλού και συνηθισμένου ανθρώπου, δηλαδή ενός ατόμου χωρίς διάκριση ή κοινωνικό κύρος. Στη Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία ο κοινός άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω. Εδώ ο κοινός άνθρωπός, εκτός από τον άνθρωπο που εργάζεται, προϋποθέτει και κάτι ακόμα: ο κοινός άνθρωποι δεν είναι μόνο κοινός επειδή εργάζεται, αλλά, το πιο σημαντικό, επειδή εργάζεται πάνω στο κοινό. Έτσι όπως εννοούμε τα ονόματα άλλων επαγγελμάτων, όπως δηλαδή ο φούρναρης (bak-er), ο υφαντής (weav-er) και ο μυλωνάς (mill-er), πρέπει να κατανοήσουμε και τον όρο κοινός άνθρωπος (common-er). Όπως ο φούρναρης φουρνίζει, ο υφαντής υφαίνει, και ο μυλωνάς αλέθει, έτσι και ο κοινός (commoner) «κοινωνεί» («commons»), δηλαδή κατασκευάζει το κοινό. Ο κοινός άνθρωπος, παρότι συνηθισμένο και απλό άτομο κάνει μια πολύ σημαντική δουλειά: ελευθερώνει την ιδιωτική ιδιοκτησία, ώστε όλοι να έχουν πρόσβαση και δικαίωμα χρήσης και μετατρέπει την δημόσια ιδιοκτησία, που ελέγχεται από το κράτος, σε κοινή. Ακόμα βρίσκει τρόπους, για να διαxειριστεί, να αναπτύξει και να συντηρήσει τον κοινό πλούτο μέσω της δημοκρατικής συμμετοχής. Έργο του κοινού ανθρώπου, λοιπόν, εκτός από να προσφέρει ελεύθερη πρόσβαση στα χωράφια και τους ποταμούς, είναι να δημιουργήσει επίσης ένα μέσο για την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, των εικόνων, των κωδικών, της μουσικής και της πληροφορίας.
Νετσερβάν Μπαρζανί

Ο Νετσερβάν Ίντρις Μπαρζανί (21 Σεπτεμβρίου 1966-) είναι Κούρδος πολιτικός, Πρόεδρος του Ιρακινού Κουρδιστάν από τις 10 Ιουνίου 2019 και νωρίτερα πρωθυπουργός της περιφερειακής κυβέρνησης του Ιρακινού Κουρδιστάν από το 2006 ως το 2009 και από το 2012 ως το 2019.

 Ο Μπαρζανί γεννήθηκε το 1966 στην περιοχή Μπαρζάν του Ιρακινού Κουρδιστάν. Το 1975, η οικογένειά του εξορίστηκε στο Ιράν. Συνόδευε συχνά τον πατέρα του, Ίντρις, για επίσημες επισκέψεις στη Μέση Ανατολή και τις ευρωπαϊκές χώρες, ένας προπομπός της μελλοντικής πολιτικής του σταδιοδρομίας. Μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε ενεργό ρόλο στην κουρδική πολιτική. Ο Μπαρζανί εξελέγη στην κεντρική επιτροπή KDP στο 10ο συνέδριό της το 1989 και επανεξελέγη στο 11ο Συνέδριο, το 1993, όταν ανέλαβε μια θέση στο πολιτικό γραφείο. Μετά τον πόλεμο του κόλπου συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με την ιρακινή κυβέρνηση. Το 1996, διορίστηκε αναπληρωτής πρωθυπουργός του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος ελεγχόμενη περιοχή στο ιρακινό Κουρδιστάν. Το 2006 επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός. Η θητεία του θα ολοκληρωνόταν το 2008, όμως παρατάθηκε για άλλον έναν χρόνο με απόφαση του κοινοβουλίου, ως το 2009. Από τον Σεπτέμβριο του 2009 ως τον Ιανουάριο του 2012 πρωθυπουργός ήταν ο Μπαρχάμ Σαλίχ. Ως μέρος συμφωνίας με τον κυβερνώντα συνασπισμό, ο Μπαρζανί επαναδιορίστηκε στην πρωθυπουργία τον Μάρτιο του 2012, υπηρετώντας ως τις 31 Μαΐου 2019.Στις 28 Μαΐου 2019, επί συνόλου 81 παρόντων βουλευτών, ο Μπαρζανί εξελέγη Πρόεδρος του Ιρακινού Κουρδιστάν με 68 ψήφους. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Ιουνίου 2019.
Μαργαρίτα της Βραβάντης, κόμισσα του Λουξεμβούργου

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marghrete (4 Οκτωβρίου 1276 - 14 Δεκεμβρίου 1311) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόρη του δούκα της Βραβάντης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λουξεμβούργου.

 Ήταν η πρώτη κόρη (1η από τον 1ο γάμο) του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βραβάντης και της Μαργαρίτας των Νταμπιέρ , κόρης του Γκυ κόμη της Φλάνδρας. Όταν η Μαργαρίτα απεβίωσε, το επόμενο έτος ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Γερμανίας & της Ιταλίας. Παντρεύτηκε το 1292 τον Ερρίκο Ζ΄ κόμη του Λουξεμβούργου και είχε τέκνα: Ιωάννης 1296-1346, κόμης του Λουξεμβούργου και βασιλιάς της Βοημίας. Μαρία του Λουξεμβούργου 1304-1324, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας. Βεατρίκη 1305-1319, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας. John A. Gades, Luxemburg in the Middle Ages, (Brill, 1951), 119.
Βιτάλης Παπαδόπουλος

Ο Βιτάλης Βλαδιμήροβιτς Παπαδόπουλος (ρωσ. Виталий Владимирович Пападопуло - Vitali Vladimirovich Papadopulo) (γεν. 1963) είναι Ρώσος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής με ελληνική καταγωγή. Με ύψος 1,77 μ., αγωνιζόταν στο κέντρο και την επίθεση. Τη σεζόν 1993-94 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.

 Ο Βιτάλης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1963 στη Ρωσία, στην περιοχή Ροστόφ στον Ντον και έπαιξε ποδόσφαιρο από το 1981 ως το 1998 σε μικρομεσαίες ομάδες της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Συνολικά σε πάνω από 450 ματς σημείωσε περισσότερα από 140 γκολ. Δύο φορές προσπάθησε να παίξει σε ομάδα από χώρα εκτός της πρώην ΕΣΣΔ, το 1991 στη Φινλανδία και το 1993 στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, μα δεν κατάφερε να καθιερωθεί. Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται έγινε προπονητής και από το 2006 εργάζεται στην Μπατάισκ, ομάδα β΄ κατηγορίας της Ρωσίας. 1981-1983: ΣΚΑ Ροστόφ του Δον: 38 (1) 1983-1987: Ρόστσελμας Ροστόφ: 154 (66) 1988-1989: ΣΚΑ Ροστόφ του Δον: 80 (33) 1990: Ρόστσελμας Ροστόφ: 34 (7) 1991: ΑΠΚ Αζόφ: 1 (1) 1991: Πάλο Λίροτ (Φινλανδία): 9 (1) 1991-1992: Κρίσταλ Χερσώνας: 13 (3) 1992: Λοκομοτίβ Νίζνι Νόβγκοροντ: 11 (0) 1993-94: Πανιώνιος: 1 (0) 1994-1996: Ρόστσελμας Ροστόφ: 51 (3) 1997-1998: Τορπέντο Αρζάμας: 60 (26) ΣΥΝΟΛΟ: 452 αγώνες (141 γκολ) 2006: Μπατάισκ (βοηθός) 2007-2008: Μπατάισκ-2007 2009-: Μπατάισκ-2007
Η Ψυχή του Καλλιτέχνη

Η Ψυχή του Καλλιτέχνη είναι έργο του Έλληνα ζωγράφου Νικολάου Γύζη. Είναι έργο αλληγορικό των ώριμων χρόνων του Γύζη, που έγινε το πιο διάσημο και αγαπημένο έργο του.

 Το έγχρωμο σκίτσο εικονίζει μια νεαρή γυναικεία μορφή με λεπτά μα και συγχρόνως αδρά χαρακτηριστικά και αιθέρια ενδυσμασία. Τα πεταλουδίσια φτερά στους λεπτούς της ώμους παραπέμπουν τον παρατηρητή στη μυθική Ψυχή, που μπορεί να περιγραφεί ως η προσωποποίηση πεταλούδας. Η κόρη βρίσκεται μπροστά στο στόμιο μιας σκοτεινής σπηλιάς, η οποία θεωρείται ότι είναι η είσοδος για τον κάτω κόσμο. Το βλέμμα της είναι πλήρως αφοσιωμένο στο μικρό κόκκινο κουτάκι, μια πυξίδα, που της έδωσε η θεά Αφροδίτη. Το αιθέριο ένδυμα μοιάζει κατασκευασμένο από το ίδιο υλικό όπως και τα πεταλουδίσια φτερά της. Το σχήμα των ποδιών της χάνεται. Στη «Ψυχή του Καλλιτέχνη» απεικονίζεται η Ψυχή από την ελληνική μυθολογία, που σύμφωνα με το μύθο, ήταν η νεότερη από τις τρεις όμορφες κόρες του βασιλιά της Σικελίας, και για την ομορφιά της προκάλεσε τον φθόνο της θεάς Αφροδίτης. Μετά από έναν κυριολεκτιό κυκεώνα συγκυριών, η Ψυχή βρίσκεται αντιμέτωπη με την δύσκολη αποστολή, να κατέβει στον κάτω κόσμο και να επιστρέψει φέρνοντας βάλσαμο μέσα στο μικρό κουτάκι της. Δεν ξέρουμε, αν ο καλλιτέχνης απεικονίζει την Ψυχή άραγε πριν την κάθοδο, ή μήπως μετά την επιστροφή της; Κάθεται σκεπτική και με την προσύλωσή της στο μόνο έγχρωμο αντικείμεον του πίνακα, πραπέμπει τον θεατη, όχι μόνο στο έργο της επίτευξης της αποστολής, αλλά και στο ευτυχές αποτέλεσμα, την προσφορά του βαλσάμου της ψυχής για την ανθρωπότητα. Ο Γύζης δημιούργησε το σκίτσο ως δείγμα του έργου του, για να κοσμίζει με αυτό το εξώφυλλο του βιογραφικού σημειώματός του, το οποίο έστειλε σε μεγάλο μουσείο του εξωτερικού. Το ίδιο το σκίτσο είναι αναφορά στη ζωή του. Η «Ψυχή του Καλλιτέχνη» ενέπνευσε αρκετούς Ευρωπαίους δημιουργούς. Τα έργα «Η Ψυχή» του Παύλου Μαθιόπουλου, «Η Ψυχή ανοίγει το χρυσό κουτί της Αφροδίτης» και «Η Ψυχή εισέρχεται στον κήπο του Έρωτα» του Τζ. Γ. Γουότερχαουζ, παρουσιάζουν την Ψυχή, όπως την αντιλαμβάνονται οι δημιουργοί της. Ευθυμία Γεωργιάδου - Κούντουρα. Ο συμβολισμός και άλλες τάσεις στην Ελληνική ζωγραφική (pdf) (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Δεκεμβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2012. Παρουσίαση του πίνακα Έργα του Νικολάου Γύζη στο Museum Syndicate
Λανάι

Tο Λανάι (αγγλικά: Lānaʻi) είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί της Χαβάης, με έκταση 364 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το νησί έχει μόνο μία πόλη το Λανάι Σίτυ, στο οποίο κατοικούν 3.100 άνθρωποι. Το νησί έχει σχήμα κόμμα ή ανανά με μήκος στην μεγαλύτερη διεύθυνση 29 χιλιόμετρα. Χωρίζεται από το Μολοκάι με το στενό του Καλόχι και από το Μάουι με το στενό Άου Άου.

 Το Λανάι είναι η κορυφή ενός και μόνο ασπιδωτού ηφαιστείου, το οποίο ήταν ενεργό κατά μήκος τριών ζωνών ρήξης πριν από περίπου 1,2 με 1,46 εκατομμύρια χρόνια. Η ψηλότερη κορυφή του ηφαιστείου ονομάζεται Λανάιχαλε και έχει υψόμετρο 1.024 μέτρα. Το νησί έχει σχεδόν κυκλικό σχήμα, με ήπιο ανάγλυφο, και, εξαιτίας του ξηρού κλίματός του, έχει ελάχιστα ρέματα.Το δυτικότερο σημείο του νησιού είναι το ακρωτήριο Κενάπαπα. Οι ακτές στο δυτικό άκρο του νησιού είναι βραχώδεις και απότομες και σχηματίζουν πολλές σπηλίες και αψίδες. Στο κεντρικό τμήμα της δυτικής ακτής βρίσκεται το Ναναχόα, στο οποίο βρίσκεται υπεράκτια μια ομάδα από μοναχικούς βράχους. Βρισκοντά κοντά στο στόμιο ενός από των λίγων χειμάρρων που έχουν καταφέρει να σκάψουν τη σκληρή λάβα. Προχωρόντας προς τα νότια, μέχρι το λιμένα Καουμαλαπάου (Kaumalapau Harbor) οι παράκτιοι γκρεμοί φτάνουν σε ύψος τα 105 μέτρα. Το λιμάνι εκμεταλεύεται τη παρουσιά ενός μικρού ημικυκλικού κόλπου, τον οποίο προστατεύει από τα κύματα του ωκεανού με ένα βραχίονα. Στο νοτιοδυτικό άκρου του νησιού, κατολισθήσεις έχουν δημιουργήσει απότομους γκρεμούς οι οποίοι φτάνουν σε ύψος τα 300 μέτρα. Οι γκρεμοί γίνονται όλο και μικρότεροι προς τα ανατολικά και, έτσι, στο νοτιότερο σημείο του νησιού έχουν ύψος 30 μέτρα.Η νότια ακτή του νησιού παρουσιάζει έντονο διαμελισμό, με πολλές εγκολπώσεις και μικρές βραχονησίδες κοντά στην ακτή. Κοντά στο κέντρο της νότιας ακτής, ανάμεσα σε δύο κόλπους, προβάλλει ο διαβρωμένος ηφαιστειακός κώνος Πούου πέχε (Pu‘u pehe). Οι ανατολικές και νοτιοανατολικές ακτές του νησιού διαθέτουν ένα σύστημα υφάλων, οι οποίοι προστατεύουν τις παραλίες από τη κακοκαιρία.Η βόρεια ακτή του Λανάι, από τη παραλία Καχοκουνούι (Kahokunui) στα ανατολικά μέχρι τη παραλία Πολιχούα (Polihua), είναι γνωστή με το όνομα ακτή των ναυαγίων (Shipreck beach). Λόγω τη δράσης των ανέμων, η βόρεια πλευρά του νησιού έχει αμμώδεις παραλίες με αμμόλοφους. Μικρά ρέματα εναποθέτουν ιζήματα που μεταφέρουν από το βουνό κατά τη διάρκεια έντονων βροχοπτώσεων. Η παραλία Πολιχούα στο δυτικό άκρο της περιοχής είναι η μεγαλύτερη της ακτής, με μήκος 2,4 χιλιόμετρα, ενώ ταυτόχρονα είναι στενή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lanai στο Wikimedia Commons
2304 Σλάβια

Η Σλάβια (Slavia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,40. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος στο Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του από τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Σλάβια Πράγας.

 Η μέση διάμετρος της Σλάβια εκτιμάται σε 11,88 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,137 ± 0,027. Η Σλάβια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ως 4 ώρες περίπου, μία γρήγορη περιστροφή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κομητεία Νατρόνα

Η Νατρόνα (Αγγλ. Natrona) είναι μία κομητεία στην πολιτεία του Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ. Κατά την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός ήταν 78.955, καθιστώντας την τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κομητεία στην πολιτεία. Πρωτεύουσα είναι η πόλη Κάσπερ (Casper).

 Η κομητεία πήρε το όνομά της από τα τεράστια κοιτάσματα Νατρίου που βρέθηκαν στην περιοχή. Πάνω από το 90% νατρίου που καταναλώνουν οι ΗΠΑ παράγεται στο Ουαϊόμινγκ. Το 2000 υπήρχαν 66.533 άτομα, 26.819 νοικοκυριά και 17.754 οικογένειες στην κομητεία Η φυλετική σύνθεση ήταν η εξής: Λευκοί 94% Μαύρος/Αφροαμερικανός 0,76% Ιθαγενείς Αμερικανοί 1% Από άλλη φυλή 2% από δύο ή και παραπάνω φυλές 1,68% Όπως σχεδόν όλο το Ουαϊόμινγκ, έτσι και η Νατρόνα, είναι μία καθαρά Ρεπουμπλικανική κομητεία. Ο Ντόναλντ Τραμπ στις εκλογές του 2020 έλαβε το 71,8%, το υψηλότερο ποσοστό που λαμβάνει προεδρικός υποψήφιος σε κομητεία του Ουαϊόμινγκ από το 1890 Κάσπερ (έδρα κομητείας) Μπαρ Νουν Ένγκερτον Έβανσβιλλ Μιντγουέστ Μιλλς
Γεράκι Ηρακλείου

Το Γεράκι (επίσημο: Γεράκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του βουνού Σαρακηνό (υψόμετρο 1.588 μ.) στη Δίκτη. Στα ανατολικά του χωριού βλέπουμε τη Γερακιανή Λαγκάδα, τοπίο με φυσική ομορφιά. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 48,9 χιλιόμετρα. Παράγει λάδι, σταφίδα, οινοστάφυλα και δημητριακά, ενώ φημίζεται και για τα κτηνοτροφικά του προϊόντα. Στον οικισμό βρίσκονται οι ναοί της Σύναξης των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, με καπνισμένες τοιχογραφίες και επίσης ο Άγιος Γεώργιος και η Αγία Παρασκευή. Υπάρχει Δημοτικό σχολείο και δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος, με το όνομα "Αργαστήρι".

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Γερακίου περιλαμβάνει και τον οικισμό Αρμάχα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Αρμάχα, η (68) Γεράκιον, το (254)Συνολικά η κοινότητα έχει 322 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Νικόλαο Γκιαουράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Γερακίου. Το όνομα πιθανολογείται ότι οφείλεται στον πρώτο οικιστή Γεράκη, που αναφέρεται σε έγγραφο του Δουκικού Αρχείου του Χάντακα το 1394. Η Γερακιανή Λαγκάδα είναι γνωστή γιατί το 1867 μέσω αυτής ο Ομέρ Πασάς οδήγησε το στρατό του και πυρπόλησε το οροπέδιο του Λασιθίου επειδή οι επαναστάτες φρουρούσαν τις εισόδους «Αμπέλου» και «Τσούλη Μνήμα». Το 1583 το χωριό αναγράφεται Gerachi με 200 κατοίκους και η Αρμάχα Ermagha με61 κατοίκους. Κανένας Τούρκος δεν υπήρχε στην Αρμάχα, όπως δείχνει η απογραφή του 1881. Το 1971 είχε 145 κατοίκους. Το Γεράκι στην ιστοσελίδα του Δήμου Καστελλίου. Το Ηράκλειο και ο Νομός του, έκδοση Νομαρχία Ηρακλείου. <<Το Γεράκι της Κρήτης: Ένα ριζίτικο χωριό στον χώρο και στον χρόνο>>, Δρ. Ιωάννης Σαϊτάκης
Γερτρούδη του Μπράουνσβαϊγκ

H Γερτρούδη, γερμ. Gertunde von Braunschweig (π. 1060 - 9 Δεκεμβρίου 1117) από τον Οίκο των Μπρουνονιδών ήταν κόρη τού μαργράβου τού Μάισεν και με τους γάμους της έγινε: η κόμισσα του Κάτλενμπουργκ, μετά η μάργραβος της Φρισίας και έπειτα η μάργαραβος της Σαξονίας.

 Ήταν η μόνη κόρη τού Έγκμπερτ Α΄ μαργράβου τού Μάισεν και της Ιμίλας του Τορίνο (του Οίκου των Αρδουινιδών), κόρης τού Ούλρικ-Μάνφρεντ Β΄ κόμη τού Τορίνο. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ντήτριχ Β΄ κόμη του Κάτλενμπουργκ και είχε τέκνο: Ντήτριχ Γ΄.Ο 1ος σύζυγός της απεβίωσε το 1085. Περί το 1086 έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο μάργραβο της Φρισίας και είχε τέκνο: Όθων Γ΄, μάργραβος της Φρισίας. Ρίχεντσα π.1088-1141, παντρεύτηκε τον Λοθάριο Γ΄ Σούπλινμπουργκ δούκα της Σαξονίας και μετά βασιλιά της Γερμανίας. Γερτρούδη π.1090-πριν το 1165, παντρεύτηκε πρώτα τον Ζήγκφρητ των Ασκάνια παλατινό κόμη του Ρήνου και μετά τον Όθωνα Α΄ κόμη του Ζαλμ και παλατινό κόμη του Ρήνου (ως συγκυβερνήτη με τον προγονό του Γουλιέλμο).Το 1101 απεβίωσε ο Ερρίκος και Γερτρούδη έκανε τρίτο γάμο με τον Ερρίκο Α΄ των Βέττιν μάργραβο της Σαξονικής Όστμαρκ (Ανατολικής μαρκιωνίας) και είχε τέκνο: Ερρίκος Β΄ 1103-1123, μαργράβος του Μάισσεν. B. Elpers, ‘Gertrud von Braunschweig (gest. 1117): die Akkumulation von Macht durch Herkunft und Heirat: eine übermächtige Witwe in Sachsen,’ in B. Elpers, Regieren, Erziehen, Bewahren. Mütterliche Regentschaften im Hochmittelalter (Frankfurt am Main, 2003), pp. 35-57. T. Brüsch, Die Brunonen, ihre Grafschaften und die sächsische Geschichte. Herrschaftsbildung und Adelsbewußtsein im 11. Jahrhundert (Husum 2000). L. Fenske, Adelsopposition und kirchliche Reformbewegung im östlichen Sachsen+-
Κότταβος

Ο κότταβος ήταν παιχνίδι επιδεξιότητας που έπαιζαν οι αρχαίοι Έλληνες στα νυχτερινά συμπόσια για διασκέδαση και για να περνάει η ώρα. Η προέλευσή του τοποθετείται στη Σικελία.

 Σκοπός του παιχνιδιού αυτού ήταν να πετύχουν ένα στόχο. Σαν βολή χρησιμοποιούσαν κρασί που το εκσφενδόνιζαν με το στόμα ή το πετούσαν με το χέρι κρατώντας ένα ρηχό πιάτο. Στόχος ήταν η πλάστιγγα, μια πιατέλα που ήταν προσαρμοσμένη ψηλά σε ένα ραβδί, ή έπλεε σε μια λεκάνη με νερό. Η πλάστιγγα έπρεπε να πέσει κάτω ή να βυθιστεί ή πέφτοντας να γίνει "καπέλο" σε ένα αγαλματάκι που ήταν στημένο από κάτω. Ανάλογα με την περίπτωση το χρησιμοποιούσαν και ως μαντείο, ερμηνεύοντας την τροχιά του κρασιού ή της πλάστιγγας κατά την ελεύθερη πτώση. Για ανταμοιβή έβαζαν την πλάστιγγα, ή διάφορα άλλα δώρα. Σημασία είχε όχι μόνο να πετύχουν το στόχο, αλλά και η καλαισθησία της κίνησης και της τροχιάς του βλήματος κατά το παιχνίδι. Το παιχνίδι ήταν τόσο δημοφιλές, που κάποιος ονόματι Αθηναίος λένε ότι είχε συγκεντρώσει πλούσια συλλογή βραβείων. Σε ένα ποίημα ο Έρωτας και ο Υμέναιος παίζουν κότταβο, ενώ ο Γανυμήδης με ένα στεφάνι στα χέρια είναι διαιτητής. Ανταμοιβή είναι ένα αγαλματάκι της Ήβης σε έναν αργυρό δίσκο. Ο Υμέναιος έριξε πρώτος, αλλά δεν πέτυχε. Τότε ο Έρως με την σειρά του σημάδεψε, και πριν ρίξει, έκανε από μέσα του προσευχή στην μητέρα του. Dr. Wilhelm Richter, επιμ. (1887). Die Spiele der Griechen und Römer (στα Γερμανικά). Λειψία: E. A. Seemann. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009.
Ρόμπερτ φον Τσέντλιτζ-Τρίτζσλερ

Ο Ρόμπερτ φον Τσέντλιτζ-Τρύτζσλερ (γερμανικά: Karl Eduard Robert Graf von Zedlitz und Trützschler, Καρλ Έντουαρντ Ρόμπερτ, κόμης του Τσέντλιτζ και Τρίτζσλερ‎) (Μπαντ Φράιενβαλντε, 8 Δεκεμβρίου 1837 - Βερολίνο, 21 Οκτωβρίου 1914) ήταν Γερμανός δημόσιος υπάλληλος στην Πρωσία και Υπουργός πολιτισμού.

 Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1837 στο Φράιενβαλντε του Βρανδεμβούργου. Ξεκίνησε την καριέρα του ως αξιωματικός στο σύνταγμα Garde du Corps του Πρωσικού στρατού, όπου υπηρέτησε από το 1856 ως το 1862. Στράφηκε στην διαχείρηση των ιδιωτικών του αγροτικών εκτάσεων στη Σιλεσία. Κατατάχθηκε εθελοντικά και πολέμησε στον Αυστρο-Πρωσικό πόλεμο του 1866, με τη θέση του υπασπιστή, στην 11η Ταξιαρχία Ιππικού της 2ης Στρατιάς. Έλαβε μέρος και στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο, ως υπασπιστής του γενικού επιτελείου της Garde du Corps. Μετά τη συνταξιοδότησή του αφοσιώθηκε στην καλλιέργεια του οικογενειακού κτήματος στο Γροσενμποράου (γερμανικά: Großenborau‎, το σημερινό Borów Wielki στην Πολωνία) της Σιλεσίας. Στη συνέχεια ανέπτυξε εκεί έντονη τοπική και επαρχιακή πολιτική δραστηριότητα και ορίστηκε εκπρόσωπος του Κυβερνήτη της περιοχής και Πρόεδρος του Επαρχιακού Διοικητικού συμβουλίου της. Ανήλθε στα αξιώματα του του Προέδρου της κυβέρνησης του Όλπεν, από το 1884 έγινε μέλος του κρατικού Συμβουλίου, το 1886, ανώτερος Πρόεδρος της επαρχίας Πόζεν. Επιπλέον διετέλεσε Πρόεδρος της διακανονιστικής επιτροπής των επαρχιών Πόζεν και και Δυτικής Πρωσίας. Διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων το 1891. Το Δεκέμβριο του 1898 διορίστηκε ανώτατος Πρόεδρος της επαρχίας της Έσσης-Νάσσαου , και από το 1903 έως το 1909, ο ανώτατος Πρόεδρος της Σιλεσίας. Εκλέχθηκε στην Πρωσική βουλή των Ανδρών το 1910. Σε αναγνώριση της πολύχρονης υπηρεσίας του τιμήθηκε από τον αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄ με το μετάλιο των ιπποτών του τάγματος του μαύρου αετού. Acta Borussica Bd.10 S.454 (PDF-Datei; 2,74 MB) Meyers Großes Konversations-Lexikon. Leipzig 1905-1909, Band 20, S. 862
21 Λουτησία

Η Λουτησία (Lutetia) είναι ένας μεγάλος και φωτεινός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,29 και φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος από τη Γη ίσο με 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1852 από τον γερμανικής καταγωγής αστρονόμο και ζωγράφο Χέρμαν Γκόλντσμιντ, που παρατηρούσε από το μπαλκόνι του διαμερίσματός του στο Παρίσι, και για τον λόγο αυτό έλαβε το όνομά του από τη λατινική ονομασία της πόλεως, όπως και το χημικό στοιχείο της ύλης λουτήτιο. Η ονομασία προτάθηκε από τον Γάλλο αστρονόμο Φρανσουά Αραγκό. Η Λουτησία υπήρξε ο πρώτος αστεροειδής που ανακαλύφθηκε ποτέ από το Παρίσι (και γενικότερα από τη Γαλλία), αλλά και ο πρώτος χρονικά από τους 14 που ανεκάλυψε συνολικά ο Γκόλντσμιντ.

 Η μέση διάμετρος της Λουτησίας ανέρχεται σε περίπου 100 χλμ. (115×96×80 ή 120×100×80), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,57 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λουτησίας εκτιμάται σε 2,5 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 390 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 50 m/sec (180 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Λουτησίας είναι M (μεταλλικός, με κύρια μέταλλα τον σίδηρο και το νικέλιο). Το άλβεδό της είναι 0,208, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 101 βαθμούς C κάτω από το μηδέν και η μέγιστη σε -7 °C. Η Λουτησία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10 λεπτά. Η σύσταση της Λουτησίας είναι ακόμα άγνωστη, καθώς το επίπεδο φάσμα χαμηλών συχνοτήτων είναι παρόμοιο αστεροειδών με φασματικό τύπο C. Εμφανίζει ακόμα χαμηλή ανακλαστικότητα στα μικροκύματα του ραντάρ και φαίνεται ότι έχει ένυδρα υλικά στην επιφάνεια με αφθονία πυριτικών ορυκτών (ρεγόλιθος). Η ανάλυση καμπυλών φωτός της Λουτησίας υποδεικνύει ότι ο άξονάς της σχηματίζει μικρή γωνία με το επίπεδο της τροχιάς της, όπως ο πλανήτης Ουρανός. Στις 10 Ιουλίου 2010 η ευρωπαϊκή αποστολή «Ροζέττα» πέρασε σε απόσταση 3000 χιλιομέτρων από τη Λουτησία στο ταξίδι της προς τον κομήτη Τσουριούμοφ-Γερασιμένκο, κάτι που είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον των αστρονόμων στη Λουτησία. Η προσέγγιση αυτή υπήρξε σημαντική για την έρευνα των αστεροειδών, καθώς η Λουτησία ήταν ο πρώτος αστεροειδής φασματικού τύπου M που προσεγγιζόταν ποτέ από διαστημόπλοιο. Κατά τη διάρκεια της προσεγγίσεως τα όργανα του σκάφους έλαβαν αρκετές εικόνες και συνέλεξαν επιστημονικά δεδομένα. Κανένας τόσο μεγάλος αστεροειδής δεν είχε δεχθεί επίσκεψη διαστημοπλοίου μέχρι τότε. Δύο επιπροσθήσεις αστέρα από τη Λουτησία έχουν καταγραφεί στην Ιστορία, η μία από τη Μάλτα το 1997 και η άλλη από την Αυστραλία το 2003. Μοντέλο του σχήματος της Λουτησίας από την καμπύλη φωτός (βλ. σελ. 358 Προσομοίωση της τροχιάς από το JPL (Java) / Ephemeris
Γρηγέντιος Ταφάρ

Ο Γρηγέντιος Ταφάρ (; - 552) ήταν Ιταλικής καταγωγής Χριστιανός επίσκοπος στην Αιθιοπία που έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ.. Είναι άγιος της Εκκλησίας και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Δεκεμβρίου.

 Δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο «Γρηγέντιος», πάντως καταγόταν από τα Μεδιόλανα. Οι γονείς του λέγονταν Αγάπιος και Θεοδότη. Στα χρόνια του Ιουστινιανού θα πάει στην Αίγυπτο για να ασκητέψει. Επειδή οι Αιθίοπες είχαν κατακτήσει τη χώρα των Ομηριτών (σημερινή Υεμένη) και ήθελαν να μεταστρέψουν στον Χριστιανισμό τους ντόπιους πληθυσμούς οι οποίοι είχαν εξιουδαϊσθεί, στάλθηκε εκεί από τον επίσκοπο Αλεξανδρείας ο Γρηγέντιος για να οργανώσει εκκλησιαστικά τους ντόπιους πληθυσμούς. Έτσι θα εγκατασταθεί ως επίσκοπος της πρωτεύουσας της χώρας των Ομηριτών Ταφάρ και άρχισε με τη βοήθεια του Χριστιανού βασιλιά Ελεσβαάν να διδάσκει, να κατηχεί και να βαπτίζει παρά τα μεγάλα εμπόδια που συναντούσε από φανατικούς Εβραίους. Προχώρησε σε χειροτονίες ιερέων και οικοδόμηση ναών. Πέθανε το 552 και η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Δεκεμβρίου. Δεν μας έχει σωθεί κάτι δικό του. Πάντως έχουμε κείμενα με το όνομά του, όπως το Διάλεξις μετά νομοδιδασκάλου Ερβάν τούνομα. Ο Γρηγέντιος συζητά με τον Ερβά, ο οποίος είναι ανήσυχος επειδή ο Χριστιανισμός διαδίδεται στην Αραβία. Όμως ο Γρηγέντιος επιχειρηματολογεί επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στην εκπλήρωση των προφητειών σχετικά με το πρόσωπο του Ιησού. Μόλις τελειώνει η μεταξύ τους συζήτηση εμφανίζεται ο Χριστός. Ο φανταστικός αυτός διάλογος πρόκειται για μεταγενέστερη κατασκευή βασιζόμενη στη δράση του Γρήγεντος στην Αραβία. Επίσης άλλο κείμενο με τον τίτλο Νόμοι των Ομηριτών είναι καταγραφή των ηθών και εθίμων των κατοίκων της περιοχής, που φέρουν τη σφραγίδα του χριστιανικού κηρύγματος του Γρηγέντιου. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, τόμ. Ε’, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσ/ίκη 2006, σελ.126-127