IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ντιού

Το Ντιού (Diu) είναι πόλη της περιοχής Ντιού, της πολιτείας Ντάμαν και Ντιού, της Ινδίας. Βρίσκεται πάνω στο ομώνυμο νησί. Έχει 21.576 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η πόλη είναι γνωστή για την ομώνυμη ναυμαχία που συνέβη το 1509. Διαθέτει αεροδρόμιο, ενώ είναι διάσημη για το φρούριό της, καθώς και για την παραλία Ναγκόα, αγαπητό τουριστικό προορισμό, της ευρύτερης περιοχής.

 Το κλίμα στο νησί είναι δροσερό και ξηρό, ενώ το ύψος βροχής, κάθε χρόνο, είναι κοντά στα 700 mm. Το Ντιού είναι μια μάλλον πολύγλωσση κοινότητα, αφού μιλιούνται Χίντι, Αγγλικά, Πορτογαλικά και γκουτζαράτι, επίσημη γλώσσα της Πολιτείας Γκουτζαράτ. Η πόλη είναι γνωστή για την πορτογαλική της αρχιτεκτονική. Το φρούριο της πόλης είναι χτισμένο στα 1535 και η φρουρά του ήταν ενεργή μέχρι και το 1960. Χαρακτηριστικές είναι και οι τρεις πορτογαλικές εκκλησίες, όλες σε ρυθμό μπαρόκ. Η παλαιότερη, αυτή του Αγ. Φραγκίσκου της Ασίζης, χτίστηκε το 1593 και σήμερα λειτουργεί ως νοσοκομείο. Η Εκκλησία του Αγ. Θωμά, σήμερα είναι μουσείο. Σημαντικότερη, ωστόσο, είναι αυτή του Αγ. Παύλου. Αποπερατώθηκε το 1610 και είναι η μοναδική από τις τρεις προαναφερθέντες εκκλησίες που παραμένει χριστιανικός ναός. Θεωρείται μάλιστα ένα εκ των σπουδαιότερων παραδειγμάτων μπαρόκ ρυθμού, σε ολόκληρη την Ινδία. Know more about Diu Αρχειοθετήθηκε 2009-03-01 στο Wayback Machine.
Πολ Σάουθγουελ

Ο Πολ Σάουθγουελ (Caleb Azariah Paul Southwell, 18 Ιουλίου 1913 - 18 Μαΐου 1979) ήταν πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις από το 1978 ως το θάνατό του, το 1979. Ήταν μέλος του Εργατικού Κόμματος Αγίου Χριστόφορου και Νέβις και νωρίτερα υπηρέτησε ως ο πρώτος επικεφαλής υπουργός στη νησιωτική χώρα, από το 1960 ως το 1966.

 Γεννήθηκε στη Δομινίκα. Έγινε δάσκαλος σε ηλικία 13 ετών και εργάστηκε, όπως και άλλοι πολιτικοί του νησιού του, σε εργοστάσιο ζάχαρης. Το 1946 ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ενώσεως των Συνδικάτων και των Εμπόρων στον Άγιο Χριστόφορο, θέση στην οποία έμεινε ως το θάνατό του. Νωρίτερα εργάστηκε και στην Αστυνομία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1952 και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου το 1955. Με την εγκαθίδρυση του συστήματος υπουργών, ανέλαβε υπουργός Μεταφορών και Έργων. Την 1η Ιανουαρίου 1960 ανέλαβε πρώτος επικεφαλής υπουργός, θέση στην οποία έμεινε ως τον Ιούλιο του 1966. Κατά την πρωθυπουργία του Ρόμπερτ Λουέλιν Μπράντσο υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών, Εμπορίου, Ανάπτυξης, Βιομηχανίας και Τουρισμού. Με το θάνατο του Μπράντσο, το 1978, ο Σάουθγουελ έγινε πρωθυπουργός. Πέθανε από καρδιακή νόσο στις 18 Μαΐου 1979, σε διάστημα λιγότερο από ένα έτος αφότου έγινε πρωθυπουργός. Ο θάνατός του επήλθε στο Κάστρις, πρωτεύουσα της Αγίας Λουκίας, κατά τη διάρκεια σύσκεψης του συμβουλίου υπουργών των συνδεόμενων κρατών στις Δυτικές Ινδίες.
Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη Βιοιατρική

Η Σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την Βιοϊατρική ή Σύμβαση για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου σε σχέση με τις εφαρμογές της βιολογίας και της ιατρικής είναι σύμβαση μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αποσκοπεί στην οριοθέτηση των εφαρμογών και των καινοτομιών της βιοϊατρικής και στην προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η Σύμβαση συνήφθη στις 4 Απριλίου 1997 στο Οβιέδο της Ισπανίας, γι΄ αυτό και είναι γνωστή και ως Σύμβαση του Οβιέδο. Η σύμβαση είναι μια εκδήλωση της προσπάθειας του Συμβουλίου της Ευρώπης να συμβαδίσει με τις εξελίξεις στον τομέα της βιοϊατρικής και αποτελεί το πρώτο πολυμερές δεσμευτικό μέσο που είναι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στο βιολογικό δίκτυο. Τέθηκε σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου του 1999.

 Η Σύμβαση παρέχει ένα δομικό πλαίσιο για την πλήρη διατήρηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας σε όλο τον τομέα της βιοηθικής. Διαμορφώνεται γύρω από την υπόθεση ότι υπάρχει μια θεμελιώδης σύνδεση μεταξύ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της βιοϊατρικής. Ένας κοινός κανόνας (άρθρο 27) επιτρέπει στα κράτη να νομοθετούν λαμβάνοντας μέτρα προστασίας όσον αφορά την εφαρμογή της βιολογίας και της ιατρικής, πέρα από αυτά που ορίζονται στην Σύμβαση. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο βάσει του οποίου ένα άτομο μπορεί να ασκήσει προσφυγή μόνο σε σχέση με τη Σύμβαση του Οβιέδο. Η Σύμβαση μπορεί να αναφέρεται μόνο σε συνδυασμό με διαδικασίες που έχουν σχέση με την παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η απουσία οποιωνδήποτε διατάξεων για δικαστική διαδικασία από τη Σύμβαση θεωρείται ότι αποτελεί σημαντική αδυναμία της. Τριάντα πέντε χώρες έχουν υπογράψει τη Σύμβαση του Οβιέδο από τότε που έγινε διαθέσιμη για υπογραφή το 1997. Ωστόσο, μόνο 29 από αυτές τις χώρες έχουν επικυρώσει και εφαρμόσει πλήρως τους όρους της Σύμβασης στο εθνικό τους δίκαιο. Επιπλέον, έξι από αυτές τις 29 χώρες έχουν επιφυλάξεις που περιορίζουν τον βαθμό εφαρμογής ορισμένων διατάξεων (Γαλλία, Δανία, Ελβετία, Κροατία, Νορβηγία και Τουρκία). Χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία δεν έχουν υπογράψει ούτε επικυρώσει τη Σύμβαση, γιατί τη θεωρούν πολύ περιοριστική. Κείμενο της Σύμβασης. Επικυρώσεις. Γενικές πληροφορίες για τη Σύμβαση Roberto Andorno Περίληψη των Γενικών Θεμάτων Επεξηγηματική Έκθεση
Βολίνα

Η Βολίνα ή Βολίνη ήταν νύμφη της Ελληνικής μυθολογίας. Κάποτε την αγάπησε ο θεός Απόλλων και την κυνήγησε, η Βολίνα στην προσπάθεια της να τον αποφύγει έπεσε από έναν γκρεμό στη θάλασσα και πνίγηκε, αλλά οι θεοί την έκαναν αθάνατη. Στο σημείο που έπεσε στη θάλασσα ονομάστηκε Βολίνη και το ίδιο όνομα πήρε αργότερα μικρή κώμη, Βολίνη, που υπήρχε στην περιοχή.

 Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής δήμου Ρίου νομού Αχαίας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, ISBN 960-8260-32-9 Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001 "ἀπωτέρω δὲ Ἀργυρᾶς ποταμός ἐστιν ὀνομαζόμενος Βολιναῖος, καὶ πόλις ποτὲ ᾠκεῖτο πρὸς αὐτῷ Βολίνα. παρθένου δὲ ἐρασθῆναι Βολίνης Ἀπόλλωνα, τὴν δὲ φεύγουσαν ἐς τὴν ταύτῃ φασὶν ἀφεῖναι θάλασσαν αὑτήν, καὶ ἀθάνατον γενέσθαι χάριτι τοῦ Ἀπόλλωνος. ἐφεξῆς δὲ ἄκρα τε ἐς τὴν θάλασσαν ἔχει, καὶ ἐπ' αὐτῇ λέγεται λόγος ὡς Κρόνος τῆς θαλάσσης ἐνταῦθα ἔρριψε τὸ δρέπανον, ᾧ τὸν πατέρα Οὐρανὸν ἐλυμήνατο: ἐπὶ τούτῳ δὲ καὶ τὴν ἄκραν Δρέπανον ὀνομάζουσιν. ὀλίγον δὲ ὑπὲρ τὴν λεωφόρον Ῥυπῶν ἐστι τὰ ἐρείπια: σταδίους δὲ Αἴγιον περὶ τοὺς τριάκοντα ἀπέχει Ῥυπῶν."Παυσανία Αχαϊκά
Δίδυμο όρος

Το Δίδυμο όρος είναι βουνό της Αργολίδας με υψόμετρο 1.050 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της νότιας Αργολίδας μετά το Αραχναίο, το οποίο βρίσκεται στα βόρεια του. Στα ανατολικά του συνδέεται με τα υψώματα Αδέρες, ενώ νότια καταλήγει στις πιο ομαλές και επίπεδες περιοχές της Ερμιονίδας.

 Το Δίδυμο έχει κυρίως χαμηλή βλάστηση. Κυριαρχεί ένα είδος γιουνίπερου το οποίο στην Πελοπόννησο ονομάζεται βένιο. Στη βόρεια πλευρά του όμως κυρίως σε κοίτες ρεμάτων συναντώνται και πλατύφυλλα όπως πλατάνια. Το Δίδυμο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από γεωλογικής άποψης. Στους πρόποδες της δυτικής απόληξης του, σχηματίζονται κάποιοι εντυπωσιακοί γεωλογικοί σχηματισμοί με μορφή κρατήρα, που αποκαλούνται δολίνες. Είναι καθιζήσεις του εδάφους με σχήμα κυκλικό. Σχηματίστηκαν από κατακρήμνιση των ανθρακικών πετρωμάτων της περιοχής. Σημαντικότερος οικισμός της περιοχής των Διδύμων είναι ο ομώνυμος οικισμός που είναι χτισμένος σε ένα λεκανοπέδιο, δυτικά του βουνού, κοντά στη θέση που βρίσκονται οι Δολίνες. Στις πλαγιές του βουνού είναι χτισμένοι και τρεις μικροί κτηνοτροφικοί οικισμοί, το Ράδο και η Πελεή στα βόρεια και το Λουκαΐτι στα νοτιοανατολικά. Σημαντικότερο αξιοθέατο στο βουνό είναι η βυζαντινή Μονή Αυγού. Η μονή είναι χτισμένη στις βόρειες πλαγιές του βουνού, πάνω από τη χαράδρα του ποταμού Ράδου (αρχαίου Σέλλα). Ιδρύθηκε τον 14ο αιώνα και έχει εγκαταλειφθεί από τον 18ο. Τα τελευταία χρόνια έχει αναστηλωθεί και αποτελεί αξιόλογο προορισμό στην περιοχή.Στην κορυφή του Διδύμου υπάρχουν κεραίες τηλεόρασης και ραδιοφωνίας, ενώ πλέον στα παρακείμενα υψώματα έχουν τοποθετηθεί και ανεμογεννήτριες. Εικόνες από τους κρατήρες των Διδύμων και απ’ τη Μονή Αυγού
Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού

Το Χάνιμπαλ, το ξύπνημα του Κακού (Hannibal Rising) είναι μυθιστόρημα (ψυχολογικό θρίλερ) του αμερικανού μυθιστοριογράφου Τόμας Χάρις που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2006. Το μυθιστόρημα αναφέρεται στην παιδική και νεανική ηλικία του πρωταγωνιστή του, αλλά και πρωταγωνιστή και των υπόλοιπων βιβλίων του Χάρις, του διαβόητου ψυχίατρου-κανίβαλου και κατά συρροήν δολοφόνου Χάνιμπαλ Λέκτερ. Παράλληλα σχεδόν με το βιβλίο ο Χάρις έγραψε και το σενάριο για την κινηματογραφική διασκευή του που κυκλοφόρησε με τον ίδιο τίτλο "Hannibal Rising", (ελληνικός τίτλος «Χάνιμπαλ: Η Αρχή») το 2007.Στην Ελλάδα το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2007. (ISBN 978-960-450-887-7).

 Ο Χάνιμπαλ Λέκτερ ήταν ο όγδοος στη σειρά απόγονος του Χάνιμπαλ του Βλοσυρού (ευγενή της Λιθουανίας) που έχτισε και τον πύργο της οικογένειας Λέκτερ. Με την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (της γερμανικής επίθεσης στην ανατολική Ευρώπη) το 1941, η οικογένεια θα εγκαταλείψει τον πύργο, για να βρει καταφύγιο σε ένα απομονωμένο κυνηγετικό περίπτερο στο δάσος. Εκεί θα ζήσει τριάμισι χρόνια, πριν αφανιστεί. Οι γονείς και οι υπηρέτες σκοτώνονται κατά τη διάρκεια της τελευταίας γερμανικής επίθεσης, ενώ τα δυο αδέρφια (ο οχτάχρονος Χάνιμπαλ και η αδερφή του Μίσα), θα πέσουν στα χέρια Λιθουανών δολοφόνων και πλιατσικολόγων. Όταν ο σοβιετικός στρατός θα φτάσει στην περιοχή δεν θα βρεί παρά μόνο τον δεκάχρονο Χάνιμπαλ, σε κατάσταση μεταξύ ζωής και θανάτου. Οι σοβιετικοί θα στείλουν τον μικρό σε ένα ορφανοτροφείο (η αδερφή του ήταν θύμα κανιβαλισμού από τη μεριά των Λιθουανών), και εκεί θα τον ανακαλύψει ένας θείος του ζωγράφος, ο οποίος θα καταφέρει να τον πάρει μαζί του στο Παρίσι. Στο Παρίσι, θα σπουδάσει ιατρική και θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο της θείας του, της Λαίδη Μουρασάκι, αλλά άνθρωπος δεν θα ξαναγίνει ποτέ. Ο Λέκτερ θα εκδικηθεί τους δολοφόνους της αδερφής του - αφού και αυτοί είχαν καταφύγει στη Γαλλία. Αν και θα συλληφθεί από την αστυνομία, η έλλειψη αποδείξεων και το γεγονός ότι σκότωσε εγκληματίες πολέμου, δεν θα τον οδηγήσουν στη φυλακή, αλλά στις Η.Π.Α., όπου και θα εργαστεί στο νοσοκομείο Τζων Χόπκινς του Μέριλαντ. Ανάλυση και κριτική του βιβλίου http://www.protoporia.gr/chanimpal-to-xypnima-toy-kakoy-p-289940.html «Το τέλος του Χάνιμπαλ», άρθρο για την εμπορική αποτυχία βιβλίου και ταινίας στο http://ew.com/article/2007/02/16/hannibal-lecter-meets-his-end/
Ρόμαν Σόρκιν

Ο Ρόμαν Σόρκιν (εβραϊκά: רומן סורקין‎, γενν. 11 Αυγούστου 1996) είναι Ισραηλινός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,10 μ. αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ / σέντερ για τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Όρεγκον πριν παίξει επαγγελματικά στο Ισραήλ.

 Ο Σόρκιν γεννήθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Έζησε τα δύο πρώτα του χρόνια στη Λευκορωσία πριν μεγαλώσει στο Ασντόντ του Ισραήλ.Ο Σόρκιν έπαιξε τέσσερα χρόνια κολεγιακού μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον. Στις 10 Νοεμβρίου 2017 κατέγραψε προσωπικό ρεκόρ με 23 πόντους και 7 ριμπάουντ στο ξεκίνημα της κολεγιακής πορείας του, ενώ ευστόχησε σε 8 από τα 9 σουτ εντός παιδιάς, σε μία νίκη με 70-54 επί του Κόπιν Στέιτ. Στις 28 Απριλίου 2018 ο Σόρκιν ξεκίνησε την επαγγελματική πορεία του με τη Μακάμπι Χάιφα του Ισραηλινού Πρωταθλήματος, υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο. Εκείνη τη χρονιά, η Χάιφα τελείωσε την αγωνιστική περίοδο στην τελευταία θέση μεταξύ 12 ομάδων και υποβιβάστηκε στην 2η Κατηγορία Ισραήλ. Στις 12 Απριλίου 2019 ο Σόρκιν σημείωσε 19 πόντους, υψηλό χρονιάς, ενώ πέτυχε 7 στα 11 σουτ εντός πεδιάς, μαζί με οκτώ ριμπάουντ σε μία ήττα με 77–79 από τη Χάποελ Άφουλα. Σε 30 παιχνίδια που έπαιξε κατά τη διάρκεια της περιόδου 2018-19, είχε μέσο όρο 8,4 πόντους και 4,4 ριμπάουντ ανά παιχνίδι. Ο Σόρκιν κέρδισε τον τίτλο της 2ης Κατηγορίας Ισραήλ το 2019 με τη Χάιφα, κερδίζοντας την άνοδο στην Ισραηλινή 1η Κατηγορία. Στις 8 Δεκεμβρίου 2019 ο Σόρκιν σημείωσε ένα νικητήριο σουτ με 1,6 δευτερόλεπτα να απομένουν, δίνοντας στη Χάιφα μία νίκη με 77–75 επί της Χάποελ Μπερ Σεβά. Στις 3 Φεβρουαρίου 2020 σημείωσε 22 πόντους, προσωπικό υψηλό του, ενώ ευστόχησε σε 6 από τα 6 τρίποντα, μαζί με πέντε ριμπάουντ σε μία νίκη με 93–84 επί της Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ. Την σεζόν 2020-21 «έγραψε» 13,4 πόντους, 7,2 ριμπάουντ και 2 ασίστ σε 29 παιχνίδια του Πρωταθλήματος Ισραήλ. Στις 21 Ιουλίου 2021 υπέγραψε με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ της 1ης Κατηγορίας Ισραήλ. Τη σεζόν 2021-22, μέτρησε στην Ευρωλίγκα 2.9 πόντους και 1.8 ριμπάουντ. Στις 6 Φεβρουαρίου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα μέχρι το 2025. Στις 13 Ιουνίου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισραήλ, αφού η Μακάμπι νίκησε την Χάποελ με 2-1 στη σειρά των τελικών. Ο ίδιος στον καθοριστικό αγώνα είχε 13 πόντους και 9 ριμπάουντ. Επίσης, αναδείχτηκε μέλος της καλύτερης πεντάδας του ισραηλινού πρωταθλήματος. Ο Σόρκιν ήταν μέλος των εθνικών ομάδων κάτω των 18 και κάτω των 20 του Ισραήλ. Τον Αύγουστο του 2014 ο Σόρκιν συμμετέσχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2ης Κατηγορίας της FIBA του 2014, όπου είχε μέσο όρο 14,1 πόντους και 9,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.Η πρώτη του μεγάλη διοργάνωση με την Εθνική Ισραήλ, ήταν η συμμετοχή του στο Ευρωμπάσκετ 2022. Βιογραφικό στους Όρεγκον Ντακς Προφίλ RealGM
Αντώνης Φλόκας

Ο Αντώνης Φλόκας (1931 – 1985) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και την ιταλική Βαρέζε.

 Ο Φλόκας ξεκίνησε την καριέρα του με την ομάδα του Άρη το 1948, όταν υπό την καθοδήγηση του Φαίδωνα Ματθαίου κατάφερε να αμφισβητήσει την κυριαρχία της ΧΑΝΘ στην Θεσσαλονίκη, ισοβαθμώντας μαζί της στην πρώτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος και χάνοντας τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ, όπου ηττήθηκε με 42-29. Οι "κίτρινοι" προκρίθηκαν στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου με μία μόλις νίκη σε έξι αγώνες, εναντίον του Σκαγιοπούλειου Πατρών, κατετάγησαν έκτοι. Ο Φλόκας αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια της ομάδας του, πετυχαίνοντας συνολικά 23 πόντους.Το 1949, ο Ματθαίου μετακόμισε στην Αθήνα και τα ηνία του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Άρη ανέλαβε ο Τάκης Νικολαΐδης, ο οποίος μεταγράφηκε από την ΧΑΝΘ. Μέχρι το 1953, οι "κίτρινοι" παρέμειναν σε μέτριες κατατάξεις για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Το 1951 το ο Φλόκας πηγαίνει στο Μιλάνο για να σπουδάσει αρχιτεκτονική. Στην πανεπιστημιακή ομάδα μπάσκετ που αγωνίζεται, τον ξεχώρισε ένας εύπορος Ιταλός που τελικά αποδεικνύεται πως ήταν ο ιδιοκτήτης της ιταλικής ομάδας του Βαρέζε, από τις πρωταγωνίστριες ομάδες στη γειτονική χώρα. Ο Ιταλός κάνει πρόταση στον Αντώνη, να αναλάβει τα έξοδα των σπουδών του στη σχολή καλών τεχνών του Μιλάνου και αυτός να αγωνίζεται στην ομάδα της Βαρέζε, όντας ο πρώτος Έλληνας καλαθοσφαιριστής που πραγματοποίησε αυτή την κίνηση. Καλύτερη του χρονιά με την ιταλική ομάδα υπήρξε το 1956-57, όταν κατέλαβε την πέμπτη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος. Ο Φλόκας επέστρεψε στην Ελλάδα το 1957, βοηθώντας τους "κίτρινους" να προκριθούν μετά από εννέα χρόνια στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, ενώ κατέκτησαν και το πρώτο τους πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης μετά από 28 χρόνια. Ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, με τον Φλόκα να πετυχαίνει 17 πόντους σε 5 συμμετοχές. Την επόμενη σεζόν, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση στο τοπικό και πανελλήνιο πρωτάθλημα, με τον ΠΑΟΚ να κατακτά τον τίτλο. Ο σούτινγκ γκαρντ των "κίτρινων" πέτυχε 100 πόντους σε 8 αγώνες, έχοντας 12,5 ανά αγώνα. Η τελευταία του χρονιά υπήρξε το 1959-60, όταν βοήθησε τον Άρη να καταλάβει την τέταρτη θέση στην Ελλάδα και την δεύτερη στην Θεσσαλονίκη. Με τον Άρη γνώρισε και μία επιτυχία στο "Διεθνές τουρνουά μπάσκετ της Λιέγης" στο Βέλγιο το Μάϊο του 1959, όπου νίκησε τις ομάδες του Αννόβερου Γερμανίας, της Γενεύης Ελβετίας και της Αμβέρσας Βελγίου.Μετά το τέλος της καριέρας του ίδρυσε οίκο υψηλής ραπτικής στη γενέτειρα του, ενώ ασχολήθηκε και με την ιστιοπλοΐα τη δεκαετία του 1960. Πέθανε το 1985 σε ηλικία 54 ετών εξαιτίας του καρκίνου. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7
Ασπρογερακάτα Λευκάδας

Τα Ασπρογερακάτα είναι χωριό της Λευκάδας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σφακιωτών, του δήμου Λευκάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λευκάδας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Λευκάδας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Ασπρογερακάτα είναι ορεινό χωριό της βόρειας Λευκάδας, στις βόρειες υπώρειες της Ελάτης και πάνω στον επαρχιακό δρόμο Καρυάς-Λαζαράτων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440. Απέχει 12 χλμ. περίπου ΝΔ. της πρωτεύουσας (μέσω Λαζαράτων). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 3,949 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σφακιωτών του νομού Κερκύρας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λευκάδος και, το 1909, πάλι στον νομό Κερκύρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα τηςομώνυμης κοινότητας. Το 1925 ο οικισμός εντάχθηκε στον νομό Πρέβεζας και το 1946 υπήχθη οριστικά στον νομό Λευκάδος. Το 1989 προσαρτήθηκε στον δήμο Σφακιωτών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σφακιωτών και προσαρτήθηκε στον δήμο Λευκάδας. Οι νερόμυλοι Κοσπέτου και Καρασούλα, κτίσματα ειδικής κατηγορίας οικοδομημάτων λαϊκών μαστόρων της προβιομηχανικής περιόδου. Έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία Ο ναός του Αγίου Χρυσοστόμου, στη βορειοδυτική είσοδο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Γερασίμου στο νότιο τμήμα του οικισμού Το εκκλησάκι της Ανάληψης, στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Λευκάδα 1:50.000) Google Earth eetaa.gr https://www.efaaitl.gr/%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9/
Ουμούρ του Αϊδινίου

Ο Ουμούρ Γαζί, Γαζί Ουμούρ ή Ουμούρ το Λιοντάρι, σύγχρονη τουρκική: Aydınoğlu Umur Bey, (π. 1309–1348), γνωστός και ως Ουμούρ Πασάς ήταν ο δεύτερος Τούρκος μπέης τού Αϊδινίου, στην ακτή τού Αιγαίου της Μ. Ασίας, από το 1334 έως το 1348. Ήταν διάσημος για τις ναυτικές του αποστολές. Ως συγγραφέας, ποιητής και προστάτης των τεχνών και των επιστημών, το Kαλιλά και Ντεμνά μεταφράστηκε για πρώτη φορά στα περσικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.

 Ο Ουμούρ περιγράφηκε σε ένα επικό χρονικό Düstürnâme-i Enverî, γραμμένο από τον ποιητή και ιστορικό Ενβερί κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού σουλτάνου Μεχμέτ Β΄, ως «το «λιοντάρι τού Θεού» που ηγείται ενός δίκαιου και ιερού πολέμου κατάκτησης εναντίον των «κακών» και των απίστων Χριστιανών". Σύμφωνα με μία αναξιόπιστη, αλλά περιγραφική πηγή, δύο Βενετοί πρεσβευτές παρατήρησαν ότι ήταν πάρα πολύ παχύς με στομάχι «σαν κασετίνα κρασιού». Τον είχαν βρει να φοράει μεταξωτά, να πίνει γάλα αμυγδάλου και να τρώει αυγά με μπαχαρικά από χρυσό κουτάλι. Ο Ουμούρ Γαζί ήταν πιστός σύμμαχος και φίλος τού Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τού παρείχε υλική βοήθεια κατά τις στρατιωτικές του εκστρατείες, ιδιαίτερα κατά τον Βυζαντινό Εμφύλιο Πόλεμο των ετών 1341–1347. Προφανώς έστειλε 380 πλοία και 28.000 άνδρες για να τον βοηθήσουν στη σύγκρουση, και πολιόρκησε την πόλη Διδυμότειχο στη Θράκη, στην Ελλάδα. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ φέρεται να θρήνησε τον θάνατό του. Στο απόγειο της ισχύος του, το εμιράτο τού Αϊδινίου διέθετε 350 πλοία και 15.000 άνδρες. Η λεηλασία τού Ουμούρ στη χριστιανική ναυτιλία, οδήγησε στην κήρυξη των Σταυροφοριών για τη Σμύρνη εναντίον του από τον πάπα Κλήμη ΣΤ΄ το 1343. Το 1348 ο στόλος του καταστράφηκε από συμμαχικό στόλο από τη Βενετία, τους Ιππότες της Ρόδου και την Κύπρο. Ο Ουμούρ σκοτώθηκε από καταιγισμό βελών, σκαρφαλώνοντας στα τείχη τού Κάστρου της Σμύρνης, κατά τη διάρκεια μίας προσπάθειας ανακατάληψης. Στη θέση του διορίστηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Χιζίρ Μπέης.Η σύγχρονη συνοικία της Σμύρνης Gaziemir (Γαζί Εμίρ) πήρε το όνομά του. İnalcık, Halil (1993). «The Rise of the Turcoman Maritime Principalities in Anatolia, Byzantium, and the Crusades». The Middle East & the Balkans Under the Ottoman Empire: Essays on Economy & Society (PDF). Indiana University Turkish Studies Department. σελίδες 309–341. ISBN 1878318047. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 29 Ιουλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2022. Lemerle, Paul (1957). L'émirat d'Aydin, Byzance et l'Occident: Recherches sur la "Geste d'Umur Pacha". Bibliothèque byzantine: Etudes No. 2. Paris: Presses Universitaires de France.
Πεζογέφυρα Σολφερίνο

Η Σολφερίνο (γαλλ. προφ. Σολφερινό) είναι πεζογέφυρα στον ποταμό Σηκουάνα στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού και συνδέει το μουσείο Ορσέ με τους κήπους του παλατιού του Κεραμικού. Από τον Οκτώβριο του 2006 η πεζογέφυρα μετονομάστηκε σε πεζογέφυρα "Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ".

 Η πρώτη γέφυρα στο ίδιο σημείο του ποταμού εγκαινιάζεται το 1861 από τον Ναπολέοντα Γ΄. Επρόκειτο για μια γέφυρα με τρία ανοίγματα από χυτοσίδηρο η οποία διευκόλυνε την κίνηση των οχημάτων της εποχής. Ονομάστηκε Σολφερίνο προς τιμή της νίκης των στρατευμάτων το 1859 στην ομώνυμη μάχη. Εξαιτίας της φθοράς του χρόνου και των συχνών συγκρούσεων των φορτηγίδων κατεδαφίζεται το 1961 και αντικαθίσταται με μια απλή προσωρινή πεζογέφυρα. Αυτή με την σειρά της κατεδαφίζεται το 1992. Η νέα γέφυρα άρχισε να χτίζεται το 1997 από τον αρχιτέκτονα Μαρκ Μίμραμ και τελείωσε το 1999. Πρόκειται για απλή τοξωτή ατσάλινη πεζογέφυρα με άνοιγμα 106 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα. Η κάλυψη του μεταλλικού σκελετού του διαδρόμου από τροπικό ξύλο από δένδρο της Βραζιλίας, η διακόσμηση, η θέα του ποταμού και τα παγκάκια κάνουν την γέφυρα φιλική στους περιπατητές. Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται στο Παρίσι "η γέφυρα της αγάπης", εξαιτίας του εθίμου των κλειστών λουκέτων που αφήνουν οι περιπατητές κλειδωμένα στα πλαϊνά κάγκελα της γέφυρας. Η ιστοσελίδα της γέφυρας
Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε

Η Αφροδίτη του Ντόλνι Βιεστόνιτσε (τσεχικά: Věstonická venuše‎) είναι παλαιολιθικό ειδώλιο Αφροδίτης. Συγκεκριμένα, το ειδώλιο είναι κεραμικό αγαλματίδιο και αναπαριστά μια γυμνή γυναικεία φιγούρα. Το αγαλματίδιο χρονολογείται κάπου ανάμεσα στο 29.000-25.000 π.Χ. (Γκραβεττιανή βιομηχανία). Το αγαλματίδιο βρέθηκε στο Παλαιολιθικό χώρο Ντόλνι Βιεστόνιτσε, στην λεκάνη της Μοραβίας νότια του Μπρνο, στη βάση του όρους Ντέβιν της Τσεχίας. Στα περίχωρα του Μπρνο έχει βρεθεί το αρχαιότερο κεραμικό κατασκεύασμα στον κόσμο.

 Το αγαλματίδιο έχει ύψος 111 χιλιοστών και πλάτος 43 χιλιοστών. Ο πηλός του είναι ψημένος σε σχετικά χαμηλή θερμοκρασία (500 °C - 800 °C). Το αγαλματίδιο ακολουθεί τη γενική μορφολογία των άλλων ειδωλίων της Αφροδίτης, έχοντας εξαιρετικά μεγάλο στήθος, κοιλιά και γοφούς. Πιθανώς αυτό συμβολίζει τη γονιμότητα, ενώ έχει σχετικά μικρό κεφάλι και μια μικρή λεπτομέρεια στο σώμα. Ο παλαιολιθικός οικισμός του Ντόλνι Βιεστόνιτσε στη Μοραβία (όταν ξεκίνησε η ανασκαφή, το χωριό ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας) βρίσκεται υπό συστηματική αρχαιολογική έρευνα από το 1924. Οι πρώτες ανασκαφές ξεκίνησαν από τον Κάρελ Αμπσoλόν. Εκτός από το ειδώλιο της Αφροδίτης, έχουν βρεθεί φιγούρες ζώων όπως αρκούδες, λιοντάρια, μαμούθ, άλογα, αλεπούδες, ρινόκεροι και κουκουβάγιες. Το ειδώλιο βρέθηκε στις 13 Ιουλίου 1925. Το αγαλματίδιο ήταν κάποτε έκθεμα στο Μοραβικό Μουσείο στο Μπρνο. Σήμερα βρίσκεται υπό προστασία, ωστόσο μερικές φορές μεταφέρεται σε προσωρινές εκθέσεις. Το άγαλμα εκτέθηκε στο Εθνικό Μουσείο στην Πράγα από τις 11 Οκτωβρίου 2006 μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 2007, ως μέρος της έκθεσης Lovci mamutů (Κυνηγοί των Μαμούθ). Το άγαλμα επέστρεψε στο Μοραβικό Μουσείο του Μπρνο για τις ανάγκες της εκθέσεως "Προϊστορική Τέχνη στην Κεντρική Ευρώπη". Γύρω στον Ιούνιο του 2009, επέστρεψε στην αποθήκη. Ανά τακτά διαστήματα, επιστήμονες ελέγχουν το αγαλματίδιο. Το 2004, μια τομογραφία στο άγαλμα ανακάλυψε δακτυλικό αποτύπωμα ενός παιδιού ηλικίας 7 και 15 ετών. Γενικές πληροφορίες National Geographic Society. Wonders of the Ancient World; National Geographic Atlas of Archaeology, Norman Hammond, Consultant, Nat'l Geogr. Soc., (Multiple Staff authors), (Nat'l Geogr., R.H.Donnelley & Sons, Willard, OH), 1994, 1999, Reg or Deluxe Ed., 304 pgs. Deluxe ed. photo (pg 248): "Venus, Dolni Věstonice, 24,000 B.C." In section titled: The Potter's Art, pp 246–253. Overview Pictures of Venus and other ceramic Details and timeline Jihomoravske venuse - South Moravian Venuses - video ( 2010 )
Plus ultra

Η έκφραση Plus ultra (λατινικά για το «παρά πέρα», στα ισπανικά «más allá») αποτελεί το εθνικό ρητό της Ισπανίας. Υιοθετήθηκε από το προσωπικό ρητό του Καρόλου Α' της Ισπανίας.

 Σχετίζεται άμεσα με το μύθο των Ηράκλειων Στηλών, τις οποίες σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία κατασκεύασε ο Ηρακλής, κοντά στα Στενά του Γιβραλτάρ, οριοθετώντας το τέλος του γνωστού κόσμου. Σύμφωνα με το μύθο οι πύλες έφεραν την προειδοποίηση «Nec plus ultra» (επίσης «Non plus ultra», "τίποτα παρά πέρα"), ώστε να αποτρέψουν τους ναυτικούς και τους εξερευνητές να προχωρούν παρά πέρα. Πιστεύεται πως ο νεαρός βασιλιάς υιοθέτησε το «Plus ultra» (μια αλλαγή στάσης λοιπόν, μια παρότρυνση για να ενθαρρύνει για «πάρα πέρα») μετά από υπόδειξη του ιατρού και στενού του συνεργάτη Λουίτζι Μαρλιάνο. Σκοπό είχε να τον ενθαρρύνει ώστε να αγνοήσει την αρχαία προειδοποίηση και να πάρει το ρίσκο να ανοίξει νέους δρόμους με τις αποικίες σε όλο τον κόσμο. Το Plus ultra χρησιμοποιείται σαν εθνικό σύνθημα της Ισπανίας. Εμφανίζεται στο εθνόσημό της αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις στην Ισπανία, αλλά και σε οργανισμούς που δεν έχουν σχέση με την Ισπανία.
Δήμος Καντάνου-Σελίνου

Ο Δήμος Καντάνου–Σελίνου είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης, που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανατολικού Σελίνου, Καντάνου και Πελεκάνου. Η έκτασή του είναι 369,06 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 5.645 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του ορίστηκε η Παλαιοχώρα και ιστορική έδρα η Κάντανος. Με το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι, οι τοπικές και δημοτικές Κοινότητες μετονομάστηκαν και πάλι σε Κοινότητες την 1η Σεπτεμβρίου 2019, έχοντας ξανά την ονομασία που έφεραν και προ του προγράμματος Καποδίστριας (1998).

 Ο Δήμος Καντάνου-Σελίνου αποτελείται από 14 Κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται στις τρεις Δημοτικές Ενότητες Ανατολικού Σελίνου, Καντάνου και Πελεκάνου. Εκτός από τις Στρόβλες και τη Γαύδο, ο δήμος περιλαμβάνει όλες τις Κοινότητες της Επαρχίας Σελίνου. Κοινότητα Επανωχωρίου Αγία Ειρήνη, η Επανωχώριον, το Πρινές, ο Σελινιώτικος Γύρος, ο Τσισκιανά, τα Κοινότητα Καμπανού Καμπανός, ο Μαράλια, τα Κοινότητα Ροδοβανίου Αγριλές, ο Καμάρια, τα Λιβάδα, η Μάζα, η Ροδοβάνιον, το Κοινότητα Σκάφης Αργαστήριον, το Πέρα Σκάφη, η Σκάφη, η Κοινότητα Σούγιας Κουστογέρακον, το Λιβαδάς, ο Μονή, η Σούγια, η Κοινότητα Τεμενίων Παππαδιανά, τα Στράτοι, οι Τεμένια, τα Κοινότητα Κακοδικίου Αρμίον, το Κάδρος, το Κακοδίκιον, το Καλλιθέα, η Μαρουδιανά, τα Μενιανά, τα Παλληκαριανά, τα Παππαδιανά, τα Σφακός, ο Κοινότητα Κανδάνου Άγιοι Απόστολοι, οι Ανισαράκιον, το Βαμβακάδες, οι Καβαλλαριανά, τα Κάνδανος, ο Λόφος, ο Πάνω Φλώρια, τα Σπίνα, η Τραχινιάκος, ο Φλώρια, τα Χρυσοπηγή, η Κοινότητα Πλεμενιανών Γρηγοριανά, τα Δεσποτικόν, το Δρύς, ο Κοπετοί, οι Μοτζιανά, τα Πλεμενιανά, τα Σέλλια, τα Ψαριανά, τα Κοινότητα Παλαιοχώρας Αγία Τριάς, η Αζογυρές, ο (Κ. Παλαιοχώρας) Άνυδροι, οι Ασφενδιλές, ο Αχλαδιάκες, οι Βλιθιάς, ο Κάλαμος, ο Παλαιοχώρα, η Πλατανές, ο Προδρόμιον, το Σπανιάκος, ο Κοινότητα Βοθιανών Αρχοντικόν, το Καματερά, τα Μουστάκος, ο Φαράγγι, το Κοινότητα Βουτά Άγιος Παύλος, ο Αζογυρές, ο (Κ. Βουτά) Βουτάς, ο Γιαλός, ο Κίτυρος, η Κοντοκυνήγιον, το Λιβάδιον, το Πλάτανος, ο Χασίον, το Κοινότητα Σαρακήνας Γρηγοριανά, τα Σαρακήνα, η Σταυρός, ο Χονδρός, ο Κοινότητα Σκλαβοπούλας Αγία Κυριακή, η Άγιοι Θεόδωροι, οι Καλαμιός, ο Λαγκαδάς, ο Λάκκος Σκλαβοπούλας, ο Μανιατιανά, τα Σκλαβοπούλα, η 2011-2014: Γεώργιος Δερμιτζάκης 2014- σήμερα: Αντώνιος Περράκης Πρώτη εκλογή το 2014, επανεκλογή το 2019 και από τον πρώτο γύρο το 2023 με ποσοστό 60,66%. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Επίσημος ιστότοπος του Δήμου Καντάνου-Σελίνου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kantanos-Selino στο Wikimedia Commons
Οικογένεια Λούντζη

Η οικογένεια Λούντζη είναι αριστοκρατική οικογένεια της Ζακύνθου, η οποία διακρίθηκε κυρίως κατά τον δέκατο ένατο αιώνα. Ανήκει στην γενιά των οικογενειών που γράφτηκαν στη Χρυσή Βίβλο κατά την τελευταία περίοδο της Ενετοκρατίας.

 Το πρώτο μέλος της οικογένειας που εντοπίζεται είναι ο Πέτρος Λούντζης στα 1504, όταν και εγκαταστάθηκε στη Ζάκυνθο μετά την πτώση της Μεθώνης από τους Οθωμανούς. Η επαγγελματική του ιδιότητα και ο τόπος κατοικίας του είναι άγνωστα. Σύμφωνα με μια πληροφορία που αποδίδεται στον Λεωνίδα Ζώη, η οικογένεια ενεγράφη στην Χρυσή Βίβλο το 1624. Δεν υπάρχουν αξίοπιστα στοιχεία για τα ονόματα αυτών που γράφτηκαν (η περίπτωση ενός παπά ονόματι Γεώργιος Λούντζης από το χωριό Τραγάκι που φέρεται ως "ευγενής" το 1624 δεν μπορεί να ληφθεί στα σοβαρά), ούτε για σημαντικούς εκπροσώπους της οικογένειας μέχρι τον δέκατο-όγδοο αιώνα, κάτι που καθιστά την πληροφορία προβληματική. Το 1755 τα αδέλφια Νικόλαος και Μάρκος Λούντζης του Φραγκίσκου γράφτηκαν τελικά στη Χρυσόβιβλο στη θέση της οικογένειας Δετζούφη που είχε εκλείψει. Το 1789 η οικογένεια έλαβε τον κληρονομικό τίτλο του κόμητος από τη Βενετική διοίκηση - το πιθανότερο με αγορά και όχι επ' ανδραγαθία, αφού η Βενετία δεν είχε βρεθεί σε πόλεμο μετά το 1718. Σημαντικότερος εκπρόσωπος της οικογένειας είναι ο ιστορικός και λογοτέχνης Ερμάννος Λούντζης (1806 - 1868). Πέτρος Λούντζης, γενάρχης της οικογένειαςΝικόλαος Λούντζης, κόμης (από το 1789) και απόγονος του Πέτρου Μάρκος Λούντζης, κόμης (από το 1789) και απόγονος του ΠέτρουΑναστάσιος Λούντζης (1764 - 1810), κόμης και γιος του μάρκουΕρμάννος Λούντζης (1806 - 1868), λογοτέχνης, ιστορικός, βουλευτής και γιος του ΑναστασίουΝικόλαος - Ιωάννης Λούντζης, δημοσιογράφος, βουλευτής και γιος του Ερμάννου Αναστάσιος Λούντζης (1841 - 1913), δήμαρχος Ζακύνθου, βουλευτή και γιος του ΕρμάννουΑλεξάνδρα Λούντζη, σύζυγος Φίλιππου Καρρέρ και κόρη του Αναστασίου Αβιγαήλ Λούντζη (1900 - 1980), σύζυγος Αναστασίου Νικοκάβουρα και κόρη του Αναστασίου Αλέξανδρος Λούντζης (1904 - 1963), γεωπόνος, κτηματίας και γιος του ΑναστασίουΝίκος Λούντζης (1936), νομικός, ιστοριοδίφης, κάτοχος του οικογενειακού αρχείου και γιος του ΑλέξανδρουΕρμάννος Λούντζος (1894 - 1958), γιος του ΑναστασίουΝικολός Κορράδος (ή Κουράδος) Ναθαναήλ Λούντζης (1798 - 1885), διανοούμενος, φίλος του Διονύσιου Σολωμού, σύζυγος Αννέτας Δημητρίου Σολωμού και γιος του ΑναστασίουΔημήτριος Λούντζης - Σολωμός (1848 - 1915), γιος του ΝικολούΝανά Λούντζη, κάτοχος οικογενειακού αρχείου και κόρη του ΔημητρίουΕλένη Λούντζη - Σολωμού, σύζυγος Ιωάννη Μερκάτη και κόρη της ΑννέταςΑγγελική - Διονυσία Μερκάτη (1909 - 2008), σύζυγος Χαράλαμπου Λ. Ζώη και κόρη της ΕλένηςΙωάννης - Γουλιέλμος Λούντζος (1801 - 1838), γιος του ΑναστασίουΦραγκίσμος Λούντζης, κόμης και γιος του Μάρκου
Μαργαρίτα της Κλέβης, δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Cleves (1416 - 1444) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη τού δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας-Μονάχου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Γ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και είχε τέκνα; Αδόλφος 1434-1441, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Γουλιέλμος 1435, απεβ. νήπιο.Το 1435 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄ και η Μαργαρίτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ούλριχ Ε΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνο: Αικατερίνη 1441-1497, έγινε Πρεμονστρατενσιανή (των Κανονικών του Πρεμοντρέ) μοναχή, μετά έγινε Δομινικανή και έπειτα ήταν υπό την προστασία του Ρούντολφ επισκόπου του Βύρτσμπουργκ. strinet.com
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1988-89

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1988-89 ήταν η 50η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 16η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1988-89 συμμετείχαν 15 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1989-90.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1989-90. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1989-1990. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1987-88, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1988-89 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1987-88 Κεραυνός Στροβόλου και Ομόνοια Αραδίππου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η ΑΠΕΠ Λεμεσού, η Αλκή Λάρνακας και η Αναγέννηση Δερύνειας που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1988-89. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1988/89 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. ΚΟΠ (Απρίλιος 2018). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-73. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2018-06-03. https://www.webcitation.org/6ztzEH8Uu?url=https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/PERIODIKO%20KOP%20T31.pdf. Ανακτήθηκε στις 2018-06-03. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 124. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 195. ISBN 9963-8841-1-3. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1988-89 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Σεγούντα Ντιβισιόν

Η Σεγούντα Ντιβισιόν (ισπανικά: Segunda División, προφέρεται: [seˈɣunda ðiβiˈsjon], είναι η δεύτερη κατηγορία μετά την Πριμέρα Ντιβισιόν. Το πρώτο της πρωτάθλημα διοργανώθηκε το 1929 και αποτελείται συνήθως απο 22 ομάδες.

 Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1929 από τη Βασιλική Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (RFEF). Από το 1983, την ευθύνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος έχει η Εθνική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP). Στις 16 Αυγούστου 2006, η LFP κατέληξε σε συμφωνία με τον τραπεζικό όμιλο BBVA για την χορηγία της Segunda División, μετονομάζοντας το πρωτάθλημα σε Liga BBVA. Στις 4 Ιουνίου 2008, το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Liga Adelante, από το σύνθημα της BBVA, «Adelante». («Εμπρός» στα ισπανικά), λόγω της επέκτασης της χορηγίας της BBVA στην Πριμέρα Ντιβισιόν (La Liga), η οποία έφερε πλέον το όνομα Liga BBVA. Το πρωτάθλημα περιλαμβάνει 22 ομάδες που αγωνίζονται μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας για μια περίοδο 42 αγώνων. Κάθε χρόνο τρεις ομάδες προβιβάζονται στην Πριμέρα Ντιβισιόν (La Liga). Οι δύο πρώτες ομάδες κερδίζουν αυτόματα την άνοδο. Η τρίτη ομάδα που προβιβάζεται είναι η νικήτρια των αγώνων κατάταξης (play-off) μεταξύ των τεσσάρων ομάδων που έχουν τερματίσει, στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, στις θέσεις 3 έως 6. Τα play-offs περιλαμβάνουν δύο ημιτελικούς, ενώ ακολουθεί διπλός τελικός. Το κάτω μέρος, τέσσερις ομάδες υποβιβάζονται στην Σεγούντα Ντιβισιόν Β (Segunda División Β). Το σύγχρονο λογότυπο του πρωταθλήματος καθιερώθηκε την περίοδο 2008-2009, έπειτα από τη συμφωνία συνεργασίας μεταξύ του τραπεζικού ομίλου BBVA με την Εθνική Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (LFP), διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, για τη χορηγία της Πριμέρα Ντιβισιόν (La Liga). Έκτοτε έχουν χρησιμοποιηθεί ανεπίσημες παραλλαγές του λογότυπου από ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Από το 2016, το πρωτάθλημα είναι γνωστό ως LaLiga 1|2|3 για εμπορικούς λόγους. Επίσημη ιστοσελίδα
Κίντελ Γουντς

Ο Κιντέλ Ντεόν Γουντς (Qyntel Deon Woods, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1981) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μ. και αγωνίζεται τόσο ως σμολ φόργουορντ όσο και ως σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Κιντέλ Γουντς ξεκίνησε το μπάσκετ παίζοντας στη λυκειακή ομάδα του Λυκείου Κάρβερ. Στη συνέχεια, εισήχθη αρχικά στο πανεπιστήμιο Μόμπερλι Έρεα Κομιούνιτυ κι έπειτα στο Νόρθιστ Μισσισίπι Κομιούνιτυ Κόλετζ. Το 2002, σε ηλικία 21 ετών, ο Γουντς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, στους οποίους αγωνίστηκε για δυόμιση χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2005, ο Γούντς μεαπήδησε στους Μαϊάμι Χιτ, στους οποίους παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς στις 6 Δεκεμβρίου του 2005 μετεγγράφη στους Νιου Γιορκ Νικς. Το 2007 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τη Μπέικερσφιλντ Τζαμ, ενώ το καλοκαίρι του ίδιου έτους ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Με την ελληνική ομάδα υπέγραψε διετές συμβόλαιο, το οποίο ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ μιας και το 2008 αφέθηκε ελεύθερος από την ομάδα. Το 2008 μεταπήδησε στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, στην οποία αγωνίστηκε για μία σεζόν. Την τριετία 2009-2012 αγωνίστηκε στην Ασέκο Πρόκομ Γκντίνια της Πολωνίας, στην Κράσνιε Κριλία της Ρωσίας, τη Μακάμπι Χάιφα του Ισραήλ και την Ντίνπρο της Ουκρανίας. Το καλοκαίρι του 2012, ο Κιντέλ Γούντς μετεγγράφη στην ισπανική Λαγκούν Άρο, ενώ στις 8 Ιουλίου του 2013 πήρε μεταγραφή στη Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Γούντς αποχώρησε από τη γαλλική ομάδα χωρίς να έχει πραγματοποιήσει κάποια εμφάνιση με τη φανέλα της. http://www.sport.gr/Article/%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%9C%CF%80%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84/Euroleague/%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9%E2%80%A6-%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D!/30-62222.html
Αλέξανδρος Φόμιτς Πετρουσέφσκι

Ο Αλέξανδρος Φόμιτς Πετρουσέφσκι (ρωσ. Александр Фомич Петрушевский, προφέρεται Αλεξάντερ Φόμιτς Πετρουσέφσκι) (1826—1904) — Ρώσος πολεμικός ιστορικός και αντιστράτηγος. Αδερφός του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Φόμιτς Πετρουσέφσκι (ρωσ. Михаил Фомич Петрушевский). Αποτελεί συγγραφέας του γνωστού βιβλίου «Αρχιστράτηγος Κόμης Σουβόροφ» (ρωσ. «Генералиссимус князь Суворов»), το οποιό αποτελεί και το πιο γνωστό βιβλίο την βιογραφία του γνωστού Ρώσου στρατιωτικού, Αλεξάντερ Σουβόροφ.

 Петрушевский А.Ф. Генералиссимус князь Суворов. — СПб.: Русская симфония, 2005. — 720 с. Петрушевский А. Ф. История Руси. Рассказы про старое время. От начала Русской земли до Петра Великого. — М.: АСТ, 1997. — 432 с. Петрушевский А. Ф. Сказание об Александре Невском. — СПб., 1867. Петрушевский А. Ф. Рассказы про Петра Великого и его время. — СПб., 1877.
Florence: Φάλτσο σοπράνο

Το Florence: Φάλτσο σοπράνο (πρωτότυπος τίτλος: Florence Foster Jenkins) είναι αγγλογαλλική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Φρίαρς. Αναφέρεται στη ζωή της σοπράνο Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, την οποία υποδύεται η Μέριλ Στριπ.

 Στη Νέα Υόρκη του 1944, η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς είναι μία σοπράνο που ζει μαζί με τον ηθοποιό σύζυγό της, τον Κλερ Μπέιφιλντ. Οι δυο τους ζουν σε διαφορετικά σπίτια και ο Κλερ έχει ερωμένη, την Κάθλιν. Η Φλόρενς θέλει να ξεκινήσει ξανά μαθήματα φωνητικής και προσλαμβάνει έναν δάσκαλο, καθώς και τον πιανίστα Κόσμε ΜακΜουν. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, αποκαλύπτεται ότι η Φλόρενς τραγουδά φάλτσα, κάτι που σοκάρει τον Κόσμε. Η Φλόρενς εμφανίζεται στο Verdi Club με επιτυχία, αφού ο Κλέρ έχει φροντίσει να πουλήσει τα εισιτήρια και να δωροδοκήσει κοινό και κριτικούς για να της πουν ότι τραγούδησε καλά. Στη συνέχεια, η Φλόρενς και ο Κόσμε ηχογραφούν ένα δίσκο, ο οποίος γίνεται ανάρπαστος και η Φλόρενς κλείνει συναυλία στο Carnegie Hall. Επίσης, αποκαλύπτεται ότι η Φλόρενς και Κλερ δεν είχαν ποτέ τους σεξουαλικές επαφές, αφού η Φλόρενς έχει σύφιλη, την οποία της μετέδωσε ο πρώτος της σύζυγος. Την ημέρα της συναυλίας, παρευρίσκονται στην αίθουσα Αμερικανοί στρατιώτες, φίλοι της Φλόρενς και κριτικοί. Οι στρατιώτες αρχίζουν να γελούν με τη φωνή της και η συναυλία καταλήγει ως μια μεγάλη επιτυχία. Την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες έχουν καλές κριτικές για τη Φλόρενς, εκτός από τη New York Post. Ο Κλερ και ο Κόσμε πετούν όλα τα φύλλα της εφημερίδας, για να μη δει η Φλόρενς την κριτική. Όμως η Φλόρενς βρίσκει κάποια αντίτυπα στα σκουπίδια, διαβάζει την κριτική και καταρρέει. Στη συνέχεια, βρίσκεται ετοιμοθάνατη στο κρεβάτι και φαντάζεται ότι βρίσκεται στη σκηνή φορώντας φτερά αγγέλου και τραγουδάει ωραία. Επίσης, φαντάζεται ότι αυτή, ο Κλερ και ο Κόσμε χειροκροτούνται με ενθουσιασμό από το κοινό. Στο τέλος, πεθαίνει ευτυχισμένη. Στα 89α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα σε δύο κατηγορίες: Α’ γυναικείου ρόλου (Μέριλ Στριπ) και κοστουμιών.Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017, η ταινία ήταν υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας (κωμωδία ή μιούζικαλ), Α’ γυναικείου ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ (Μέριλ Στριπ), Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ (Χιου Γκραντ) και Β’ ανδρικού ρόλου (Σάιμον Χέλμπεργκ).Στα BAFTA του 2017 έλαβε υποψηφιότητα σε τέσσερις κατηγορίες: Α’ γυναικείου ρόλου (Μέριλ Στριπ), Β’ ανδρικού ρόλου (Χιου Γκραντ), σχεδιασμού κοστουμιών και μέικ-απ και κέρδισε στην τελευταία. Επίσημος ιστότοπος Official US website Florence: Φάλτσο σοπράνο στην IMDb The Florence Foster Jenkins West End play "Glorious!" Αρχειοθετήθηκε 2015-06-15 στο Wayback Machine. by Peter Quilter, webpage Florence Foster Jenkins review by Paul Heath, webpage Florence Foster Jenkins στο Rotten Tomatoes Florence Foster Jenkins στο Metacritic Florence: Φάλτσο σοπράνο στο Box Office Mojo
Ίβυκος

Ο Ίβυκος (ή Ίβυκος ο Ρηγίνος) ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής από το Ρήγιο της Μεγάλης Ελλάδας. Η ακμή του τοποθετείται στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., στην εποχή του τυράννου της Σάμου Πολυκράτη, αφού στην αυλή του έζησε πολύ χρόνο.

 Ο Ίβυκος γεννήθηκε όταν ο Στησίχορος ήταν πια γέρος. Ο πατέρας του Ιβύκου ονομαζόταν Φύτιος. Παρότι προερχόταν από αριστοκρατική γενιά, ο Ίβυκος προτίμησε να φύγει από την πατρίδα του και να επισκεφθεί διάφορες χώρες. Σε κάποιο από τα ταξίδια του, όπως αναφέρει ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Σιδώνιος, σκοτώθηκε από ληστές στην Κόρινθο. Επειδή κανένας μάρτυρας δεν υπήρχε εκεί για να καταγγείλει τον φόνο του, ο Ίβυκος επικαλέσθηκε τους γερανούς που εκείνη τη στιγμή πετούσαν από πάνω του, να τιμωρήσουν τους δολοφόνους του. Μετά από καιρό, ένας από τους ληστές εκείνους, όντας στην Κόρινθο, μόλις είδε γερανούς είπε στους άλλους: «`Ιδε αι Ιβύκου έκδικοι.» Κάποιος τον άκουσε και έτρεξε και τον κατάγγειλε. Οι δολοφόνοι πιάστηκαν και τιμωρήθηκαν. Η παράδοση αυτή αναπτύχθηκε σε παραλλαγές και από μεταγενέστερους συγγραφείς και η φράση «οι γερανοί του Ιβύκου» έμεινε παροιμιώδης στους αρχαίους Έλληνες για την ανακάλυψη εγκλημάτων μετά από θεία επέμβαση. Στον Ίβυκο αποδίδονταν επτά ποιητικά βιβλία, από τα οποία όμως διασώθηκαν λίγα μόνο αποσπάσματα. Ακέραιοι βρίσκονται σήμερα μόλις 40 στίχοι του. Από τα ποιήματά του σημαντικότερα θεωρούνται τα ερωτικά, για την πρωτοτυπία και το θερμό τους συναίσθημα. Το είδος του θρησκευτικού ύμνου, που ο Στησίχορος τον είχε μετασχηματίσει σε ηρωικό, διαφοροποιήθηκε εκ νέου από τον Ίβυκο προς το καλύτερο, ώστε από αυτόν να γεννηθεί το εγκώμιο, δηλαδή ένας ύμνος καθαρά ανθρωποκεντρικός. Τα ποιήματά του πλησιάζουν περισσότερο στην τεχνοτροπία της λεσβιακής-αιολικής σχολής, χωρίς να απέχουν και από τη δωρική. Ο Ίβυκος μπορεί να χαρακτηρισθεί έτσι ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα δύο ποιητικά ρεύματα, καθώς μιμήθηκε τόσο τον Στησίχορο όσο και τη Σαπφώ. Η διάλεκτός του περιέχει ανάμικτα γλωσσικά στοιχεία και τύπους, πολλούς τεχνητούς. Ως λυρικός ποιητής, ο Ίβυκος κατατάχθηκε από τους Αλεξανδρινούς γραμματικούς πέμπτος ή έκτος στον «Κανόνα» των εννέα λυρικών («μελικών και χορικών») ποιητών, αμέσως μετά τη Σαπφώ και τον Στησίχορο. Η ποίησή του διακρινόταν για τη μεγάλη περιγραφική της δύναμη και την έντεχνη κατασκευή των στροφών. Τα σωζόμενα αποσπάσματα του έργου του εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1833 και ύστερα το 1882 στη Λειψία. Αναφέρεται ότι ο Ίβυκος εφεύρε το μουσικό όργανο σαμβύκη, όπως και το «ιβύκινο». Ιβύκειο μέτρο Ιβύκειο σχήμα Το εγχείρημα και ερευνητικό κέντρο «Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας» (Thesaurus Linguae Graecae, TLG), που υλοποιήθηκε από το 1972 στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν (UC Irvine) και ως αντικείμενο έχει την αποθησαύριση λέξεων και χωρίων της αρχαίας και βυζαντινής ελληνικής γλώσσας, αποκαλείται κάποτε και με το προσωνύμιο «Πρόγραμμα ΙΒΥΚΟΣ». Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, τόμος 13 (1971) Ιωάννη Κακαβούλια: «Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή)», εκδ. Νικόδημος, Αθήνα Άρθρο του Νικολάου Πολίτη στο Εθνικόν Ημερολόγιον του Έτους 1891 του Κωνσταντίνου Σκόκου
Τουπόου ΣΤ΄

Ο Γεώργιος Τουπόου ΣΤ΄ (γενν. στις 12 Ιουλίου 1959 πλήρες όνομα: Ahoʻeitu ʻUnuakiʻotonga Tukuʻaho Tupou VI) είναι ο Βασιλιάς της Τόνγκα από το 2012. Έγινε Βασιλιάς μετά το θάνατο του αδερφού του, Τουπόου Ε΄. Από τις 3 Ιανουαρίου 2000 ως τις 11 Φεβρουαρίου 2006 υπηρέτησε και ως πρωθυπουργός.

 Είναι ο 3ος γιος και το νεότερο παιδί του Βασιλιά Ταουφαχάου Τουπόου Δ΄ και αρχικά έκανε σπουδές στο Λέιζ Σκουλ του Κέμπριτζ (1973-77). Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας όπου σπούδασε Αναπτυξιακές Μελέτες (1977-80).Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα αρχικά στο Ναυτικό της Τόνγκα, το 1982 και έγινε ανώτερος αξιωματικός το 1987. Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολέγιο Ναυτικού Πολέμου το 1988. Ήταν διοικητής του περιπολικού σκάφους "Πανγκάι" στον Ειρηνικό , από το 1990 ως το 1995 και διηύθυνε τις ειρηνευτικές επιχειρήσεις στο Μπουγκαινβίλ. Απέκτησε τίτλο Μάστερ στις Αμυντικές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας το 1997 και Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο Μποντ το 1999. Το 1998 η στρατιωτική του καριέρα έλαβε τέλος, καθώς έγινε μέλος της κυβέρνησης, πρώτα ως υπουργός Άμυνας και την ίδια στιγμή ως υπουργός Εξωτερικών, από τον Οκτώβριο του 1998 ως τον Αύγουστο του 2004. Ανέλαβε τα πόστα αυτά από τον αδερφό του, ο οποίος αργότερα έγινε Βασιλιάς με το όνομα Τουπόου Ε΄. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 3 Ιανουαρίου 2000 και πιθανότατα έπειτα από τις ταραχές στη χώρα του παραιτήθηκε ξαφνικά στις 11 Φεβρουαρίου 2006. Το 2008 διορίστηκε ως ο πρώτος ύπατος αρμοστής της χώρας του στην Αυστραλία και παρέμεινε στη θέση αυτή ως την έναρξη της βασιλείας του, το 2012.Όταν πέθανε ο αδερφός του, Βασιλιάς Γεώργιος Τουπόου Ε΄ στις 18 Μαρτίου 2012, ο Αχοέιτου τον διαδέχθηκε στο θρόνο με το μοναρχικό όνομα Τουπόου ΣΤ΄. Είναι παντρεμένος με την κόρη του ανώτατου φυλάρχου Μπαρόν Βαέα, την Νανασιπάου Τουκουάχο (δεύτερή του ξαδέρφη) και έχουν 3 παιδιά: την Πριγκίπισσα (Lātūfuipeka Tukuʻaho) Angelika Lātūfuipeka Halaʻevalu Mataʻaho Napuaʻokalani Tukuʻaho (γ. 17 Νοεμβρίου 1983) Ακολούθησε τα βήματα του πατέρα της και έγινε ύπατη αρμοστής στην Αυστραλία από τον Αύγουστο του 2012. τον Τουπουτόα Ουλουκαλάλα - - Siaosi Manumataongo ʻAlaivahamamaʻo ʻAhoʻeitu Konstantin Tukuʻaho (γ. 17 Σεπτεμβρίου 1985), παντρεμένο με την Sinaitakala Fakafanua, κόρη του αποβιώσαντος φυλάρχου Kinikinilau Fakafanua. Έχουν 1 γιο, τον Taufaʻahau Manumataongo Tukuʻaho, γεννημένο στις 10 Μαΐου 2013 και μια κόρη, την Halaevalu Mata'aho, γεννημένη στις 12 Ιουλίου 2014. Τον Πρίγκιπα Viliami ʻUnuaki-ʻo-Tonga Mumui Lalaka-Mo-e-ʻEiki Tukuʻaho (γ. 1988).