IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αυγούστα Βικτωρία του Χοεντσόλερν

Η Αυγούστα Βικτωρία του Χοεντσόλλερν (γερμανικά: Auguste Viktoria von Hohenzollern, 19 Αυγούστου 1890 - 29 Αυγούστου 1966) ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα, η οποία υπήρξε σύζυγος του Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας. Στην πράξη δεν υπήρξε ποτέ βασίλισσα, καθώς ο Εμμανουήλ είχε ήδη εκθρονιστεί όταν παντρεύτηκαν.

 Η Αυγούστα Βικτωρία Βιλελμίνη Αντωνία Ματθίλδη Λουδοβίκα Ιωσηφίνα Μαρία Ελισάβετ γεννήθηκε στο Πότσδαμ της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στις 19 Αυγούστου 1890. Ήταν η κόρη του Γουλιέλμου του Χοεντσόλλερν και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών.Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Λεοπόλδος του Χοεντσόλλερν και η Αντωνία της Πορτογαλίας, μία από τους διαδόχους του θρόνου της Πορτογαλίας. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και η Ματθίλδη Λουδοβίκα, κόρη του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία. Η Αυγούστα Βικτωρία ήταν ανιψιά του Φερδινάνδου της Ρουμανίας. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1913 η Αυγούστα Βικτωρία παντρεύτηκε τον Εμμανουήλ Β΄ της Πορτογαλίας. Εκείνος είχε ανέλθει στον πορτογαλικό θρόνο μετά τη δολοφονία του πατέρα του Καρόλου Α΄ της Πορτογαλίας και του μεγαλύτερου αδερφού του Λουδοβίκου Φίλιππου της Πορτογαλίας, την 1η Φεβρουαρίου 1908. Έπειτα καθαιρέθηκε με την Επανάσταση της 5ης Οκτωβρίου 1910. Όταν παντρεύτηκαν, η Αυγούστα Βικτωρία ήταν 23 ετών και ο Εμμανουήλ 24. Ο Εμμανουήλ πέθανε στις 2 Ιουλίου του 1932 στο Φούλγουελ του Λονδίνου. Από το γάμο τους δεν απέκτησαν παιδιά. Στις 23 Απριλίου 1939 εκείνη παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ρόμπερτ Ντάγκλας, ο οποίος προερχόταν επίσης από αριστοκρατική οικογένεια. Η Αυγούστα Βικτωρία δεν απέκτησε απογόνους ούτε με τον δεύτερο σύζυγό της. Ο Ντάγκλας πέθανε στις 26 Αυγούστου 1955. Η Αυγούστα πέθανε στις 29 Αυγούστου 1966 στο Άιγκελτινγκεν της Δυτικής Γερμανίας σε ηλικία 76 ετών.
1341 Εντμέ

Η Εντμέ (Edmée) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,403. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και ονομάσθηκε προς τιμή της Γαλλίδας αστρονόμου Εντμέ Σαντόν (Edmée Chandon).

 Η μέση διάμετρος της Εντμέ εκτιμάται σε 27,48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XB (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1371. Η Εντμέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ή 24 περίπου ώρες. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Citroën C-Airplay

Το Citroën C-Airplay ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Μπολόνια τον Δεκέμβριο του 2005, ως μια σχεδιαστική σπουδή για ιδέες που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε κάποιο μελλοντικό αυτοκίνητο πόλης.

 Το ιδιαίτερα συμπαγές C-Airplay ήταν ένα αυστηρά διθέσιο όχημα πόλης, μήκους μόλις 3,30 μέτρων, δηλαδή ήταν 13,5 εκατοστά κοντύτερο από το Citroën C1 πρώτης γενιάς, του 2005 - 2014, ενώ είχε και πολύ έντονα καμπυλωτό σχήμα, που θύμιζε κάπως το ντιζάιν του Fiat 500 που εισήχθη το 2007. Μηχανικά, το C-Airplay έφερε έναν 4-κύλινδρο σε σειρά (I4) κινητήρα βενζίνης, 1.6 λίτρων και ισχύος 110 ίππων, σε συνδυασμό με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων SensoDrive, που διέθετε και χειροκίνητη λειτουργία, με έλεγχο μέσω μοχλών paddles πάνω στο τιμόνι. Επιπλέον, το C-AirPlay διέθετε την τεχνολογία Stop & Start για μείωση της κατανάλωσης και των εκπομπών καυσαερίων, μια τεχνολογία ήδη γνωστή την τότε εποχή από το Citroën C2 και το Citroën C3 πρώτης γενιάς. Πρωτίστως, ωστόσο, το C-AirPlay είχε ως στόχο να παρέχει στον οδηγό και στον συνοδηγό μια διαφορετική αντίληψη του περιβάλλοντός τους, με μια αίσθηση ελευθερίας, καθώς: Το εσωτερικό του C-Airplay ήταν πολύ φωτεινό, λόγω της ημιανοιχτής οροφής του. Το κάτω μισό τμήμα των 2 θυρών του, ήταν από γυαλί, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση της άμεσης αίσθησης της ταχύτητας και παρέχοντας στους επιβάτες και μια «διαφάνεια» προς τον δρόμο. Επιπρόσθετα, ένα σύστημα εξαερισμού επέτρεπε στους επιβάτες να αισθάνονται τον αέρα γύρω τους. Τέλος, το μοντέλο διέθετε ιδιαίτερα ελκυστικά και φωτεινά χρώματα, μέσα και έξω. Επισήμως ανακοινώθηκε τότε ότι αυτό το αυτοκίνητο δεν επρόκειτο να περάσει στην παραγωγή στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, πολλά σχεδιαστικά στοιχεία του C-Airplay θα έχουν άμεση εφαρμογή σύντομα. Γενικότερα, η έντονα καμπυλωτή εμφάνιση και η γενικότερη σχεδιαστική φιλοσοφία του C-Airplay φαίνεται να παραπέμπουν κάπως στο μεταγενέστερο πρωτότυπο Citroën DS Revolte του 2009, για το οποίο είχαν υπάρξει τότε πιθανά σχέδια να φτάσει στην παραγωγή μελλοντικά, με πιθανότερη τελική ονομασία Citroën DS2, αν και με κάποιες διαφορές στην αισθητική. Αφιέρωμα στο Citroën C-Airplay από το Citroënët (στα αγγλικά) Citroën C-Airplay
Ταχύτητα του ήχου

Η ταχύτητα του ήχου σε ατμοσφαιρικό ξηρό αέρα στους 20 °C είναι 343 m/sec ή 1.235 km/h. Γενικά δεν είναι σταθερή, αλλά εξαρτάται από τις καταστατικές μεταβλητές του συστήματος (πίεση, θερμοκρασία). Είναι σημαντική παράμετρος για ρευστομηχανικά συστήματα συμπιεστών ρευστών στα οποία η ταχύτητα της ροής πλησιάζει ή ξεπερνά το 0.8 Mach (πρακτικώς αεριοστρόβιλοι και υπερηχητικά αεροσκάφη), οπότε το ρευστό παύει να συμπεριφέρεται ως ασυμπίεστο και είναι πλέον συμπιεστό.

 Η ταχύτητα με την οποία διαδίδεται ένα ηχητικό κύμα δια μέσω ενός οποιουδήποτε ελαστικού στερεού μέσου υπολογίζεται από τη σχέση c = E ρ {\displaystyle c={\sqrt {\frac {E}{\rho }}}} (m/s)όπου, E {\displaystyle \ E} είναι το μέτρο ελαστικότητας (Ν/ m 2 {\displaystyle m^{2}} ) ρ {\displaystyle \rho \,} είναι η πυκνότητα (kg/ m 3 {\displaystyle m^{3}} ) Η ταχύτητα του ήχου δια μέσω ιδανικού αερίου υπολογίζεται από τη σχέση c I A = γ ⋅ R ⋅ T {\displaystyle c_{\mathrm {I} \mathrm {A} }={\sqrt {\gamma \cdot R\cdot T}}} όπου, R = R ∗ / M {\displaystyle \ R=R_{*}/M} R ∗ = 8.315410 ⋅ J ⋅ m o l − 1 ⋅ K − 1 {\displaystyle \ R_{*}=8.315410\cdot \mathrm {J\cdot mol^{-1}} \cdot K^{-1}} η σταθερά των αερίων M {\displaystyle \ M} το μοριακό βάρος του αερίου ( 0.0289645 ⋅ k g ⋅ m o l − 1 {\displaystyle 0.0289645\cdot \mathrm {kg\cdot mol^{-1}} } για τον αέρα) ο λόγος των ειδικών θερμοτήτων γ = C P C V {\displaystyle \gamma ={\frac {C_{P}}{C_{V}}}} μπορεί να ληφθεί για ιδανικό διατομικό αέριο ίσος περίπου με γ = 1.4000 {\displaystyle \ \gamma \,=1.4000} C P {\displaystyle \ C_{P}} η ισόθλιπτη (ή ισοβαρής) θερμοχωρητικότητα και C V {\displaystyle \ C_{V}} η ισόχωρη θερμοχωρητικότητα T {\displaystyle \ T} η θερμοκρασία σε °Κ Μαθιουλάκης, Δ., Συμπιεστά ρευστά, ΕΜΠ, 2000.
Στάδιο Μιλούντ Χαντεφί

Το Στάδιο Μιλούντ Χαντεφί (αραβικά: ملعب ميلود هدفي‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Οράν της Αλγερίας. Ολοκληρώθηκε το 2019 και χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Έχει χωρητικότητα 40.143 θεατών. Η αξία των εργασιών κατασκευής του σταδίου ήταν περίπου 142,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Είναι ένα Ολυμπιακό στάδιο με στίβο και αποτελεί μέρος του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Μιλούντ Χαντεφί, το οποίο είναι το πρώτο μεγάλο συγκρότημα στην Αλγερία που υπερβαίνει το Ολυμπιακό συγκρότημα Μοχάμεντ Μπουντιάφ στο Αλγέρι και είναι επίσης το πρώτο στάδιο που καλύπτεται εξ ολοκλήρου στην Αλγερία. Το στάδιο αναμένεται να είναι η έδρα της Εθνικής Αλγερίας, μαζί με το Στάδιο 5ης Ιουλίου 1962 και το Στάδιο Νέλσον Μαντέλα, καθώς και των συλλόγων του Οράν, ειδικά της ΜΚ Οράν. Το Στάδιο Μιλούντ Χαντεφί και όλο το συγκρότημα, που εκτείνεται σε συνολική έκταση 105 εκταρίων, περιλαμβάνει όλες τις υποδομές που είναι απαραίτητες για τη διοργάνωση διεθνών αθλητικών και ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε ως τόπος τελετής έναρξης και λήξης των Μεσογειακών Αγώνων του 2022. Ο εναρκτήριος αγώνας του σταδίου διεξήχθη στις 17 Ιουνίου 2021, όταν η Αλγερία κέρδισε τη Λιβερία με 5-1 σε φιλικό αγώνα.

 Το στάδιο έχει εμπνευστεί από το Στάδιο Σαν Νικόλα στο Μπάρι, που χτίστηκε το 1990, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο. Στις 20 Δεκεμβρίου 2006 σχεδιάστηκε το έργο κατασκευής του Ολυμπιακού Συγκροτήματος. Το στάδιο είχε προγραμματιστεί για χωρητικότητα 75.000 θέσεων, αλλά μειώθηκε σε 40.000. Στις 5 Δεκεμβρίου 2011, ο υπουργός Νεολαίας και Αθλητισμού, Ελ Χαχεμί Ντζιάρ, ανακοίνωσε ότι το στάδιο θα ολοκληρωνόταν πριν από το τέλος του 2012. Πρόσθεσε επίσης ότι το όλο έργο θα ολοκληρωθεί το 2015. Αλλά λόγω καθυστερήσεων στις κατασκευαστικές εργασίες, το συγκρότημα ολοκληρώθηκε το 2019. Το 2014, ο πρόεδρος της Αλγερινής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Μοχάμεντ Ρουράουα, πρότεινε ότι το στάδιο μπορεί να πάρει το όνομα του πρώην θρυλικού ποδοσφαιριστή της ΜΚ Οράν και της Εθνικής Αλγερίας, Αμπντέλκαντερ Φρέχα. Προτάθηκαν κάποια άλλα ονόματα, όπως ο άλλος πρώην θρυλικός ποδοσφαιριστής, Μιλούντ Χαντεφί. Τελικά επιλέχθηκε το όνομα του τελευταίου. Στις αρχές Ιουνίου 2022, το ολυμπιακό συγκρότημα ονομάστηκε Benhaddou Bouhadjar ή αλλιώς Ολυμπιακό συγκρότημα Συνταγματάρχη Οτμάνε. Όμως στις 23 Ιουνίου 2022, το συγκρότημα εγκαινιάστηκε και μετονομάστηκε από τον Πρόεδρο Αμπντελματζίντ Τεμπούν στο όνομα του πρώην διεθνούς ποδοσφαιριστή, Μιλούντ Χαντεφί και ως εκ τούτου έγινε το Ολυμπιακό Συγκρότημα Μιλούντ Χαντεφί. Αρχείο σταδίου στο stadiumdb.com Αρχείο σταδίου στο goalzz.com
Οδοντικός πολφός

Ο οδοντικός πολφός είναι ζωντανός ιστός(πιο συγκεκριμένα στην επιστημονική γλώσσα περιγράφεται σαν "αγγειοβριθής και νευροβριθής συνδετικός ιστός") που κατασκηνώνει (δηλαδή βρίσκεται εγκατεστημένος) μέσα στην εσωτερική κοιλότητα κάθε δοντιού και με την παρουσία του συμβάλλει σε τέσσερις βασικές λειτουργίες. Την πλάση κυττάρων, τη θρέψη του δοντιού (μέσω του ακρορριζικού τμήματός του), την αίσθηση (χωρίς πολφό ο άνθρωπος δεν αισθάνεται κανέναν οδοντικό πόνο) και την άμυνα.

 Ο πολφός, διαχωρίζεται (τυπικά, όχι ουσιαστικά καθότι αποτελεί ενιαία και συνεχόμενη ανατομική οντότητα) σε μυλικό (που βρίσκεται εντός του μυλικού θαλάμου και αφορίζεται από τα πολφικά τοιχώματα) και σε ριζικό τμήμα (εντός των ριζικών σωληνών των ριζών του δοντιού) Αυτές προκύπτουν συνήθως με τη δράση εξωτερικών ερεθισμάτων (χημικές ουσίες, ιατρογενή αίτια, πτώση, κακώσεις γνάθου, λήψη υπεβολικά ζεστής ή κρύας τροφής), είτε λόγω εσωτερικών διεργασιών (τερηδόνα, απορρόφηση ρίζας). Διακρίνονται κατά σειρά εκδήλωσης και βαρύτητας σε πολφίτιδα, που μπορεί να είναι ήπιας μορφής όπως η ορώδης ή μια βαρύτερη κατάσταση όπως η πυώδης, νέκρωση και εν τέλει, γάγγραινα του πολφού. Η τελευταία, μπορεί να οδηγήσει σε άμεσες ή χρόνιες επιπλοκές, όπως το ακρορριζικό (ή ακροφατνιακό) κοκκίωμα ή και απόστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από πόνο, οίδημα και συχνά πυρετική κίνηση. Η ενδεικνυόμενη θεραπεία σε περιπτώσεις οξείας πολφίτιδας είναι συνηθέστερα, η ενδοδοντική θεραπεία, η οποία μόνο εάν αποτύχει επανειλημμένα, μπορεί να οδηγήσει τελικά, στην απώλεια του πάσχοντος δοντιού από τον φραγμό. Σε αρκετές ήπιες πολφίτιδες, μπορεί να εφαρμοσθεί η πολφοτομή. Η αντοχή ενός πολφού στα ερεθίσματα εξαρτάται (και ποικίλλει αναλόγως) από την ιδιοσυγκρασία του ασθενούς. Έχει λεχθεί εμφατικά πως "Πολφοί τίνες αποθνήσκουν και κατόπιν εντόνου βλέμματος, έτεροι δε ανθίστανται γενναίως ακόμη και εάν πληγούν δια πελέκεως" Ελληνική Ενδοδοντική Εταιρεία-Συχνές ερωτήσεις Ενδοδοντία-Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π.
Μαρία Καρολίνα της Αυστρίας, πριγκίπισσα της Σαξονίας

Η Μαρία Καρολίνα (γερμ. Maria Carolina von Habsburg-Lorraine, 8 Απριλίου 1801 - 22 Μαΐου 1832) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα Διαδόχου της Σαξονίας.

 Η Μαρία Καρολίνα Φερδινάνδη Θηρεσία Ιωσηφίνα Δήμητρα ήταν η τέταρτη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Μαρίας Θηρεσίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών. Απεβίωσε το 1832 σε ηλικία 31 ετών. Ο σύζυγός της νυμφεύτηκε ξανά το 1833 και το 1836 έγινε βασιλιάς της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1819 τον Φρειδερίκο Αύγουστο της Σαξονίας. Η Μαρία Καρολίνα ήταν επιληπτική και δεν απέκτησε τέκνα. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1861). "Habsburg, Maria Theresia (deutsche Kaiserin)" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 7. p. 60 – via Wikisource.
Φουτσέκκιο

Το Φουτσέκκιο (ιταλικά: Fucecchio) είναι πόλη και comune της Επαρχίας της Φλωρεντίας στην ιταλική περιοχή της Τοσκάνης. Κύριος οικονομικός πόρος της πόλης είναι τα εργοστάσια υφαντουργίας, το εμπόριο υποδημάτων καθώς και άλλες βιομηχανικές δραστηριότητες, αν και τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους έχει μειωθεί, ελέω και της δημογραφικής υποχώρησης της πόλης. Η μεσαιωνική πόλη του Φουτσέκκιο αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις στην όπερα Gianni Schicchi (1917) του Τζάκομο Πουτσίνι - ένα από τα πρόσωπά της, ο Σιμόνε, ήταν κάποτε podestà της, ενώ ορισμένες από τις εκτάσεις που πρέπει να μοιραστούν βρίσκονται εκεί.

 Collegiata di San Giovanni Battista (11ος αιώνας, αν και ανακατασκευάστηκε σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό κατά τον 18ο αιώνα). Αββαείο του San Salvatore, με έτος ίδρυσης το 1001. Φιλοξενεί έναν πίνακα του Τζάκοπο Κιμέντι, ο οποίος προέρχεται από αντίστοιχου περιεχομένου πίνακα του Τζόρτζιο Βαζάρι Ορατόριο της Madonna della Ferruzza. Palazzo Corsini. Στους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί στο Φουτσέκκιο περιλαμβάνονται οι: Μάρκο Μπράτσι, αθλητής του βόλεϊ Λούκα Σετσόνι, προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην επιθετικός Ενρίκο ντα Φουτσέκκιο, Επίσκοπος του Λούνι Μανουέλα Φαλόρνι, περισσότερο γνωστή ως "la Venere bianca", ηθοποιός σε αισθησιακού περιεχομένου ταινίες Αλεσσάντρο Λαμπρουσίνι, δρομέας μεγάλων αποστάσεων Τζουζέπε Μοντανέλλι, συγγραφέας και πολιτικός Ίντρο Μοντανέλλι, συγγραφέας και δημοκσιογράφος Αντρέα Τάφι, ποδηλάτης (Ιταλικά) Επίσημος ιστότοπος
Μαρία Πάρνη

Μαρία Πάρνη ήταν η ονομασία ελληνικής κοινωνικής σειράς που προβλήθηκε στα μέσα του 1981 από τον τηλεοπτικό σταθμό ΕΡΤ, σε 24 επεισόδια. Ήταν από τις τελευταίες ασπρόμαυρες σειρές των πρώτων ετών της έγχρωμης, από τον Ιανουάριο του 1979, ΕΡΤ.

 Στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Μαρία Πάρνη, που είναι μια φεμινίστρια της εποχής, πεθαίνει σε βαθιά γεράματα. Ο νευρικός εγγονός της, ανοίγει το ημερολόγιό της, για να μάθει τη ζωή της γιαγιάς και των γονιών του. Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν το Δεκέμβριο του 1980 και έλαβαν χώρα στο Studio ATA 1, αν ήταν και σε παραγωγή της εταιρείας Αστήρ TV. Το σίριαλ αυτό βασίστηκε στο μυθιστόρημα του 1933 «Ο προορισμός της Μαρίας Πάρνη» του Ακαδημαϊκού συγγραφέα Θανάση Πετσάλη - Διομήδη, ενώ η διασκευή του σεναρίου για την τηλεόραση έγινε από τον Τάκη Χατζηαναγνώστου. Επίσης, σηματοδότησε την επιστροφή της Ζωής Λάσκαρη στην τηλεόραση για πρώτη φορά μετά τη σειρά Ρωμαίος και Ιουλιέτα του 1975 στην ΥΕΝΕΔ. Η σειρά Μαρία Πάρνη είναι μία από αυτές που, δυστυχώς, δεν διασώζονται στο Αρχείο της ΕΡΤ. Μάλιστα δεν έχει ποτέ προβληθεί σε επανάληψη από την ΕΡΤ, είχε όμως προβληθεί το 1981 στο ΡΙΚ, αλλά τελικώς διαγράφηκε το 1983. Ζωή Λάσκαρη (Μαρία Φωκά Πάρνη) Νικήτας Τσακίρογλου (Αλέκος Πάρνης, γιος της Μαρίας) Τάκης Χρυσικάκος (Πέτρος Πάρνης, σύζυγος της Μαρίας) Κώστας Δίγκας (Πετράκης Πάρνης,εγγονός της Μαρίας) Γιώργος Διαλεγμένος (Σταύρος Κουκάς, θείος της Μαρίας) Ρίκα Διαλυνά (Δασκάλα του πιάνου στον Πετράκη Πάρνη) Γιάννης Ζαβραδινός (Νίκος Λαζάρου, γιος της Ειρήνης) Τζένη Ζαχαροπούλου Σπύρος Μαβίδης (φίλος του Πέτράκη Πάρνη) Νίκος Παπαχρήστος (Αλέξανδρος Πάρνης) Όλγα Πολίτου (Ασπασία Πάρνη, σύζυγος του Αλέκου, μητέρα του Πετράκη) Σοφία Σεϊρλή (Ειρήνη Κουκά Λαζάρου) Γιώργος Κυρίτσης (Γιάννης Λαζάρου) Άννα Κουρή (πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση της ηθοποιού) Φρύνη Αρβανίτη Χρυσάνθη Κορνηλίου Άλκηστις Γάσπαρη (Λουκία Πάρνη, μητέρα του Πέτρου Πάρνη) Άντα Χρηστίδου (αναγραφόταν ως Άντα Χριστίδου) «Μαρία Πάρνη» στο retrodb.gr
Διαμελισμός της χέρσου

Στη Γεωγραφία και ειδικότερα στη Γεωμορφολογία με τον όρο χέρσος διαμελισμός, ή διαμελισμός της χέρσου, χαρακτηρίζεται η παρατηρούμενη διείσδυση της λιθόσφαιρας στις δύο άλλες γήινες ζώνες, δηλαδή στην υδρόσφαιρα και στην ατμόσφαιρα, ή απλούστερα η διείσδυση της ξηράς στη θάλασσα και τον αέρα. Εξ αυτού διακρίνονται δύο τέτοιες διεισδύσεις που ονομάζονται αντίστοιχα "οριζόντιος διαμελισμός" και "κατακόρυφος διαμελισμός" αντίστοιχα.

 Τα στοιχεία του οριζόντιου διαμελισμού είναι τα εξής: οι χερσόνησοι, οι κόλποι, τα νησιά, τα ακρωτήρια, οι πορθμοί,οι ήπειροι,οι ισθμοί κ.λπ. Όσο πλουσιότερος ή εντονότερος παρατηρείται ο οριζόντιος διαμελισμός μιας χώρας τόσο περισσότερο είναι ανεπτυγμένος ο πολιτισμός της. Οι λαοί παράκτιων περιοχών με την ανάπτυξη ναυτιλίας και εξ αυτής εμπορίου και συναλλαγών εκπολιτίστηκαν πολύ νωρίτερα από λαούς ενδοχωρίων περιοχών. Κατά τον γεωμορφολογικό κάθετο διαμελισμό της ξηράς αυτή διακρίνεται κατά πρώτον σε υψίπεδα και βαθύπεδα . Στα μεν υψίπεδα περιλαμβάνονται τα όρη και οι οροσειρές, τα οροπέδια και οι λόφοι. Στα δε βαθύπεδα που διακρίνονται επιμέρους σε παράκτια και ενδοχωρικά περιλαμβάνονται οι λιμνοθάλασσες, οι πεδιάδες, οι εσωτερικές θάλασσες και λίμνες (π.χ. Νεκρά θ. Κασπία θ. κ.λπ.) Στην έννοια των βαθυπέδων περιλαμβάνονται και οι μεγάλες ωκεάνιες και θαλάσσιες λεκάνες, που ο βυθός τους θεωρείται ξηρά που καταβυθίστηκε ή κατακλύστηκε από νερό από διάφορες γεωλογικές αιτίες. Έχει υπολογιστεί πως το μέσον ύψος της χερσαίας επιφάνειας της Γης, δηλαδή αν ισοπεδωνόταν κάθε προεξοχή της λιθόσφαιρας θα έφθανε τα 825 μέτρα. Αντίστοιχα το μέσο βάθος των ωκεανών και όλων των θαλασσών, δηλαδή της υδρόσφαιρας, υπολογίζεται περίπου στα 3.700 μέτρα. "Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.Ε΄, σελ.1021.
Γεώργιος Τρυφωνίδης

Ο Γεώργιος Π. Τρυφωνίδης (γεν. Πρέβεζα, 30.4.1945) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός. Διετέλεσε 4 φορές βουλευτής Πρέβεζας (1993-2004, 2007-2009) και είναι ο βουλευτής με τη δεύτερη μακρότερη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (12 χρόνια και 2 μήνες).

 Γεννήθηκε στην Πρέβεζα στις 30.4.1945. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, από όπου αποφοίτησε το έτος 1968. Το 1974 ίδρυσε την πρώτη τοπική επιτροπή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στην Πρέβεζα, στην οποία συμμετείχε ως αντιπρόεδρος. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Πρέβεζας στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου 1986, χωρίς να εκλεγεί. Είναι ο βουλευτής με τη δεύτερη μακρότερη θητεία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας (4.443 ημέρες, ή 12 χρόνια και 2 μήνες), καθώς και τη δεύτερη μακρότερη συνεχόμενη θητεία (3.721 ημέρες, ή 10 χρόνια και 2 μήνες). Πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία στην εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας στις εκλογές της 18.6.1989 και της 5.11.1989, χωρίς να εκλεγεί. Εκλέχθηκε βουλευτής Πρέβεζας τέσσερες φορές: α) στις εκλογές της 10.10.1993, β) τις εκλογές της 22.9.1996, γ) τις εκλογές της 9.4.2000 και δ) τις εκλογές της 16.9.2007.Εκλέχθηκε, μεταξύ άλλων, αντιπρόεδρος της Ομάδας Κοινοβουλευτικού Ελέγχου (Ο.Κ.Ε.) Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. της Νέας Δημοκρατίας κατά την περίοδο 1993-1996, και από το 1997 πρόεδρος της Ο.Κ.Ε. Περιβάλλοντος και Χωροταξίας της Ν.Δ. Στην κυβέρνηση του 2004 του Κώστα Αλ. Καραμανλή διορίσθηκε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. στον τομέα Δημοσίων Έργων με υπουργό τον Γιώργο Σουφλιά. Κατάλογος βουλευτών Πρέβεζας
RealD 3D

Το RealD 3D είναι μια τεχνολογία ψηφιακής στερεοσκοπικής προβολής, που κατασκευάζεται και πωλείται από την RealD. Αυτή τη στιγμή είναι η περισσότερο ευρέως χρησιμοποιούμενη τεχνολογία για την παρακολούθηση ταινιών 3D στους κινηματογράφους. Σε όλο τον κόσμο, το RealD 3D έχει εγκατασταθεί σε περισσότερα από 26.500 σινεμά, από περίπου 1.200 εκθέτες σε 72 χώρες από τον Ιούνιο του 2015.

 Η τεχνολογία κινηματογράφου RealD 3D είναι ένα πολωμένο σύστημα 3D που χρησιμοποιεί κυκλικά πολωμένο φως για την παραγωγή στερεοσκοπικής προβολής εικόνας . Το πλεονέκτημα της κυκλικής πόλωσης έναντι της γραμμικής πόλωσης είναι ότι οι θεατές μπορούν να γέρνουν το κεφάλι τους και να κοιτάζουν το σινεμά κανονικά, χωρίς να βλέπουν διπλές ή σκοτεινές εικόνες. Ωστόσο, όπως και με άλλα συστήματα, οποιαδήποτε σημαντική κλίση της κεφαλής θα οδηγήσει σε εσφαλμένη παράλλαξη και θα εμποδίσει τον εγκέφαλο να συγχωνεύσει σωστά τις στερεοσκοπικές εικόνες. Ο υψηλής ανάλυσης, προτζέκτορας κινηματογράφου προβάλλει εναλλάξ τα καρέ του δεξιού και αριστερού ματιού, εναλλάσσοντας μεταξύ τους 144 φορές το δευτερόλεπτο. Ο προβολέας είναι είτε συσκευή DLP της Texas Instruments, είτε συσκευή LCOS (υγρός κρύσταλλος σε σιλικόνη) της Sony. Ένας ηλεκτρο-οπτικός διαμορφωτής υγρών κρυστάλλων push-pull που ονομάζεται ZScreen τοποθετείται ακριβώς μπροστά από τον φακό του προβολέα για να πολώνει εναλλάξ κάθε καρέ. Πολώνει κυκλικά τα πλαίσια δεξιόστροφα για το δεξί μάτι και αριστερόστροφα για το αριστερό μάτι. Το κοινό φοράει κυκλικά πολωμένα γυαλιά που έχουν αντίθετα πολωμένους φακούς που διασφαλίζουν ότι κάθε μάτι βλέπει μόνο το καθορισμένο πλαίσιο. Στο RealD Cinema, κάθε καρέ προβάλλεται τρεις φορές για να μειώσει το τρεμόπαιγμα, ένα σύστημα που ονομάζεται τριπλό φλας. Το αρχικό βίντεο παράγεται συνήθως με 24 καρέ ανά δευτερόλεπτο σε μάτι (συνολικά 48 καρέ/δευτερόλεπτο), που μπορεί να οδηγήσει σε ήπια θολώματα και κολλήματα στις οριζόντιες κινήσεις της κάμερας. Χρησιμοποιείται μια ασημένια οθόνη για τη διατήρηση της πόλωσης του φωτός κατά την ανάκλαση και για τη μείωση της απώλειας ανάκλασης για την αντιμετώπιση ορισμένων από τις σημαντικές απώλειες φωτός λόγω της απορρόφησης του φίλτρου πόλωσης. Το αποτέλεσμα είναι μια τρισδιάστατη εικόνα που φαίνεται να εκτείνεται πίσω και μπροστά από την ίδια την οθόνη. Επίσημος ιστότοπος
Όντον του Πόζναν

Ο Όντον, πολων. Odon (π.1149 - 20 Απριλίου 1194) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μεγάλης Πολωνίας, δούκας τού Πόζναν (1177-82) και τού Κάλις (1193-94).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μιέσκο Γ΄ τού γηραιού δούκα της Μεγάλης Πολωνίας & υψηλού δούκα της Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Β΄ της Ουγγαρίας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά να υπογράφει έγγραφο τού 1161 στη Βέντσιτσα, θέση της πρώτης Κάτω Βουλής. Το 1177 ο Όντον συμμετείχε στην εξέγερση των Χαμηλών ευγενών εναντίον τού ίδιου του τού πατέρα, διότι ο Μιέσκο Γ΄ είχε δείξει εύνοια στα τέκνα του από τον δεύτερο γάμο. Επιπλέον ο πατέρας του τον είχε πιέσει να γίνει ιερέας, με σκοπό να τον απαλείψει από τη διαδοχή. Επίσης ο Όντον ήθελε να επεκτείνει τις κτήσεις του και βρήκε την ευκαιρία να κατακτήσει το δουκάτο της Μεγάλης Πολωνίας. Ο θείος του Καζιμίρ Β΄ ο Δίκαιος το πρόσφερε μόνο το Πόζναν. Ο Όντον επεδίωξε τον πόλεμο εναντίον τού πατέρα του για ένα έτος, ωσότου ο Μιέσκο Γ΄ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να φύγει. Νυμφεύτηκε π. το 1184 τη Βιατσεσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη τού Γιαροσλάβ τού νουνεχούς πρίγκιπα της Γαλικίας και είχε τέκνα: Βλάντισλαφ π. 1190-1239, δούκας τού Κάλις, Πόζναν. Ρίκσα π. 1191-μετά το 1238. Ευφροσύνη π. 1192/4-1235, παντρεύτηκε τον Σβιεντόπελκ Β΄ δούκα της Πομερελίας. Włodzimierz Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 31; Jerzy Wyrozumski, Dzieje Polski piastowskiej, Kraków 1999, p. 153.
Eurofurence

Το Eurofurence είναι ένα συνέδριο furry που πραγματοποιείται σε διαφορετικά μέρη στην Ευρώπη κάθε χρόνο. Αρχικά ξεκίνησε το 1995 ως μια ιδιωτική συγκέντρωση από δεκαεννέα Ευρωπαϊκούς φανς των furries που γνωρίστηκαν στο Διαδίκτυο. Η παρουσία αυξάνεται σταθερά από τότε, με 2.573 παρευρισκόμενους στο Eurofurence 22 (που πραγματοποιήθηκε το 2016), κάνοντάς το, το μεγαλύτερο συνέδριο furry εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών. Το όνομα του συνεδρίου απορρέει από το τότε αντίστοιχο Αμερικάνικο ConFurence, δίνοντας έμφαση στον Ευρωπαϊκό χαρακτήρα της συγκέντρωσης. Από το 2000, Το Eurofurence δεν οργανώνεται πλέον από μεμονωμένα άτομα, αλλά από την Γερμανική Ένωση Eurofurence e.V., η οποία χρησιμεύει ως ένα διοικητικό όργανο για το συνέδριο. Αντίθετα με τα περισσότερα Αμερικάνικα συνέδρια furry, το Eurofurence παραδοσιακά πραγματοποιούταν σε ξενώνες νεότητας. Το 2007, το Eurofurence πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ξενοδοχείο (το ξενοδοχείο Ρίνγκμπεργκ στο Ζουλ της Γερμανίας).

 Το Eurofurence έχει πραγματοποιηθεί στις ακόλουθες τοποθεσίες: 30-06-1995 με 03-07-1995 : Κάιζερ-Βιλχέλμ-Κογκ, Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Γερμανία (Eurofurence 1) 18-07-1996 με 22-07-1996 : Λινκόπινγκ, Εστεργκότλαντ, Σουηδία (Eurofurence 2) 21-08-1997 με 24-08-1997 : Μπόντστεντ, Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, Γερμανία (Eurofurence 3) 01-08-1998 με 05-08-1998 : Χέεζε, Βόρεια Βραβάντη, Ολλανδία (Eurofurence 4) 22-07-1999 με 25-07-1999 : Βερολίνο, Γερμανία (Eurofurence 5) 10-08-2000 με 13-08-2000 : Γκέτινγκεν, Κάτω Σαξονία, Γερμανία (Eurofurence 6) 22-07-2001 με 25-07-2001 : Κίρχεν (Ζιγκ), Ρηνανία-Παλατινάτο, Γερμανία (Eurofurence 7) 15-08-2002 με 18-08-2002 : Ομπερμπέρνχαρντς, Έσση, Γερμανία (Eurofurence 8) 21-08-2003 με 24-08-2003 : Σαμόπσε, Κεντρική Περιφέρεια Βοημίας, Τσεχία (Eurofurence 9) 26-08-2004 με 29-08-2004 : Όλπε, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία (Eurofurence 10, κοινώς αποκαλούμενο EFX από την οργανωτική επιτροπή) 21-07-2005 με 24-07-2005 : Νυρεμβέργη, Βαυαρία, Γερμανία (Eurofurence XI) 23-08-2006 με 27-08-2006 : Νυρεμβέργη, Βαυαρία, Γερμανία (Eurofurence 12) 05-09-2007 με 09-09-2007 : Ζουλ, Θουριγγία, Γερμανία (Eurofurence 13) 27-08-2008 με 31-08-2008 : Ζουλ, Θουριγγία, Γερμανία (Eurofurence 14) 26-08-2009 με 30-08-2009 : Ζουλ, Θουριγγία, Γερμανία (Eurofurence 15) 01-09-2010 με 05-09-2010 : Μαγδεβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Γερμανία (Eurofurence 16) 17-08-2011 με 21-08-2011 : Μαγδεβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Γερμανία (Eurofurence 17) 29-08-2012 με 02-09-2012 : Μαγδεβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Γερμανία (Eurofurence 18) 21-08-2013 με 25-08-2013 : Μαγδεβούργο, Σαξονία-Άνχαλτ, Γερμανία (Eurofurence 19) 20-08-2014 με 24-08-2014 : Βερολίνο, Γερμανία (Eurofurence 20) 19-08-2015 με 23-08-2015 : Βερολίνο, Γερμανία (Eurofurence 21) 17-08-2016 με 21-08-2016 : Βερολίνο, Γερμανία (Eurofurence 22) 16-08-2017 με 20-08-2017 : Βερολίνο, Γερμανία (Eurofurence 23) Επίσημος ιστότοπος
Κριστίν Μπονεβί

Η Κριστίν Ελίζαμπεθ Χόικ Μπονεβί (Kristine Elisabeth Heuch Bonnevie) (8 Οκτωβρίου 1872 - 30 Αυγούστου 1948) ήταν Νορβηγίδα βιολόγος και η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια της Νορβηγίας. Τα πεδία της έρευνας της ήταν η κυτταρολογία, η γενετική και η εμβρυολογία .

 Ήταν το πέμπτο από τα επτά παιδιά του Jacob Aall Bonnevie (1838–1904) και της Anne Johanne Daae (1839–1876). Ο Jacob Aall Bonnevie είχε το όγδοο και ένατο παιδί του με τη δεύτερη σύζυγό του Susanne Bryn (1848–1927). Η οικογένειά της μετακόμισε από το Τρόντζιεμ στην Χριστιανία το 1886. Η Μπονεβί δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η αδερφή της Honoria, το μεγαλύτερο παιδί του Jacob και της Anne, παντρεύτηκε τον Νορβηγό φυσικό και μετεωρολόγο Vilhelm Bjerknes . Η Μπονεβί πήρε examen artium το 1892, άρχισε να μελετά ζωολογία το 1892, αργότερα ασχολήθηκε με τη βιολογία. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική της διατριβή, "Undersøgelser over kimcellerne hos Enteroxenos østergreni" (μελέτες για τα γεννητικά κύτταρα του Enteroxenos østergreni) το 1906. Σπούδασε επίσης υπό τον Arnold Lang στη Ζυρίχη από το 1898 έως το 1899, υπό τον Theodor Boveri στο Βύρτσμπουργκ από το 1900 έως το 1901, και υπό τον Edmund Beecher Wilson στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη από το 1906 έως το 1907. Διαδέχθηκε τον Johan Hjort ως επικεφαλής του εργαστηρίου Zootomic το 1900. Ήταν καθηγήτρια στο Βασιλικό Πανεπιστήμιο Φρέντερικ από το 1912 ως το 1937, και ίδρυσε το Ινστιτούτο Κληρονομικής Έρευνας, το 1916. Το 1911, η Μπονεβί έγινε η πρώτη γυναίκα μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας των Επιστημών και των Γραμμάτων. Αργότερα, ίδρυσε τη Νορβηγική Ένωση Γυναικών Ακαδημαϊκών, και διετέλεσε επικεφαλής από το 1922 έως το 1925. Ίδρυσε ένα σπίτι μελέτης για νεαρά κορίτσια το 1916 και ένα σπίτι φοιτητών το 1923. Η Μπονεβί ήταν μέλος της ραδιοφωνικής επιτροπής του Πανεπιστημίου από το 1927 έως το 1937. Ανάμεσα στους φοιτητές της ήταν οι Thordar Quelprud και Thor Heyerdahl . Η Μπονεβί ήταν βασικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Φιλελεύθερου Αριστερού Κόμματος από το 1909 έως το 1918. Εκλέχτηκε ως μέλος του δημοτικού συμβουλίου της Χριστιανίας, υπηρετώντας από το 1908 έως το 1919, και ως αναπληρώτρια αντιπρόσωπος στο κοινοβούλιο της Νορβηγίας το 1915. Υπηρέτησε την περίοδο 1916-1918 ως αναπληρώτρια του Otto Bahr Halvorsen στην εκλογική περιφέρεια Γκάμλε Άκερ . Η Μπονεβί έλαβε το Μετάλλιο της Αξίας του Βασιλιά, το χρυσό, το 1920, το Τάγμα του Αγίου Όλβα, 1η τάξη, το 1946, και το " Bραβείο του Φρίντγιοφ Νάνσεν " το 1935. Το κτήριο της βιολογίας στο Blindern στο Πανεπιστήμιο του Όσλο ονομάζεται Kristine Bonnevie's House. Μεταξύ 1922 και 1933, η Μπονεβί συνεισφέρει στα έργα της Επιτροπής Πνευματικής Συνεργασίας της Κοινωνίας των Εθνών (με τους Henri Bergson, Albert Einstein, Marie Curie κ.λπ. ). Χρονοδιάγραμμα των γυναικών στην επιστήμη «Kristine Elisabeth Heuch Bonnevie». Who Named it?. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2017. Stamhuis, Ida H; Monsen, Arve (2007). «Kristine Bonnevie, Tine Tammes and Elisabeth Schiemann in early genetics: emerging chances for a university career for women». Journal of the History of Biology 40 (3): 427–66. doi:10.1007/s10739-007-9132-x. PMID 18380054. Οικογενειακή γενεαλογία
131 Βάλα

Η Βάλα (Vala) είναι ένας αστεροειδής του εσωτερικού μέρους της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,03. Ανακαλύφθηκε το 1873 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομα μιας ιέρειας και προφήτιδας της σκανδιναβικής μυθολογίας, της Βάλα ή Βέλβα ή Spákona. Μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Βάλα έχει παρατηρηθεί στις 26 Μαΐου 2002 από την Ιταλία.

 Η μέση διάμετρος της Βάλας εκτιμάται σήμερα σε 31,3 ± 0,5 χλμ., ενώ παλαιότερες μετρήσεις στο υπέρυθρο (μήκος κύματος 10 μm) από το Κιτ Πηκ το 1975 είχαν δώσει εκτίμηση 34 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 69 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Βάλας εκτιμάται σε 1,14 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 858 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 21,4 m/sec (77 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Βάλας είναι SU (λιθώδης) κατά Tholen, Xc κατά SMASSII και K κατά Bus. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε −95 βαθμούς C. Η Βάλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες 10 λεπτά και 52 δευτερόλεπτα. Ωστόσο, δεν αποκλείεται, δεδομένου ότι εμφανίζει μία σχεδόν συμμετρική διπλή καμπύλη φωτός με πλάτος μεταβολής 0,09 ± 0,02 του μεγέθους, η περίοδος περιστροφής της να είναι ακριβώς η διπλάσια (10 ώρες και 22 λεπτά), όπως υποστηρίζει η ανάλυση παρατηρήσεων του 2007 από το Αστεροσκοπείο Organ Mesa (Λας Κρούσες, Νέο Μεξικό). Στις 5 Απριλίου 2028 η Βάλα θα περάσει σε απόσταση «μόλις» 0,0276 AU (4.130.000 χλμ.) από τον μεγάλο αστεροειδή 2 Παλλάς. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κυριάκος Σκούρτης

Ο Κυριάκος Σκούρτης ήταν πλοίαρχος από την Ύδρα ο οποίος συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821. Έμεινε γνωστός κυρίως για το γεγονός πως το 1825, αν και ναυτικός, διορίστηκε από την κυβέρνηση Κουντουριώτη αρχιστράτηγος των χερσαίων δυνάμεων.

 Κατά την προεπαναστατική περίοδο, ο Σκούρτης ναυτολογήθηκε και υπηρέτησε στο οθωμανικό ναυτικό. Με το ξέσπασμα της εξέγερσης, έλαβε ενεργά μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων της περιόδου 1823 - 1825 τάχτηκε στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων του Γεωργίου Κουντουριώτη. Μάλιστα, τον Μάιο του 1824, από κοινού με τον Χατζηχρήστο, νίκησε τις αντικυβερνητικές δυνάμεις των Νικηταρά, Πλαπούτα, Τσώκρη και Πάνου Κολοκοτρώνη στις μάχες της Δαλαμανάρας (8 Μαΐου) και των Μύλων (12 Μαΐου). Μετά τη λήξη του εμφυλίου και την επικράτηση των κυβερνητικών δυνάμεων ο Σκούρτης μετέφερε στην Ύδρα ως κρατούμενους μερικούς από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αντίπαλης παράταξης όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι αδελφοί Δεληγιάννη, δύο μέλη της οικογένειας Νοταρά, ο Μητροπέτροβας κ.ά. Όταν το 1825 οι δυνάμεις του Ιμπραήμ πασά αποβιβάστηκαν στην Πελοπόννησο, ο Σκούρτης, όντας ευνοούμενος του Κουντουριώτη, γέρος σε ηλικία και παρά το γεγονός πως ήταν ναυτικός, διορίστηκε από την κυβέρνηση αρχιστράτηγος των χερσαίων δυνάμεων, πράγμα που προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια και απειθαρχία ακόμη και στις τάξεις των φιλοκυβερνητικών οπλαρχηγών. Ο Μιχαήλ Σακελλαρίου αναφέρει ότι ο Κουντουριώτης τον διόρισε λόγω της έλλειψης έχθρας προς το προσωπό του και ότι από την πρώτη στιγμή αντιμετώπισε την περιφρόνηση από τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς αδυνατώντας να τους επιβληθεί. Ακολούθησε στις 7 Απριλίου του 1825 η καταστροφική για τις ελληνικές δυνάμεις μάχη του Κρεμμυδίου κατά την οποία η έλλειψη γνώσεων του Σκούρτη πάνω στην τακτική χερσαίων πολεμικών επιχειρήσεων, το χαμηλό αξιόμαχο της δύναμης που διοικούσε, η κακή διάταξη με την οποία παρέταξε το στράτευμα (το τμήμα που διοικούσε, το οποίο υπερασπιζόταν το κέντρο της ελληνικής παράταξης δεν οχυρώθηκε στα ταμπούρια) και ορισμένα φημολογούμενα περιστατικά όπως η εκφώνηση ναυτικών παραγγελμάτων από τον ίδιο, σε συνδυασμό με την ανώτερη πολεμική τακτική των αιγυπτιακών δυνάμεων, οδήγησε τους Έλληνες σε δεινή ήττα, με τις απώλειές τους να ανέρχονται σε 600 περίπου νεκρούς. Η ήττα των επαναστατών προκάλεσε την οργή των υπόλοιπων οπλαρχηγών που συμμετείχαν στη σύγκρουση ενώ ο Σκούρτης θεωρήθηκε ως ο βασικός υπεύθυνος για το ανεπιτυχές αποτέλεσμα με επακόλουθο να αντικατασταθεί από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που μέχρι τότε ήταν φυλακισμένος ως αντικυβερνητικός. Μετά τη λήξη της επανάστασης και τη δημιουργία του ελληνικού κράτους παραχωρήθηκαν στον Σκούρτη αγροτικές εκτάσεις στον Δαμαλά της Αργολίδας. Κωστή Παπαγιώργη, Κανέλλος Δεληγιάννης, εκδόσεις Καστανιώτη, πέμπτη έκδοση, Αθήνα 2001. Χρ. Α. Στασινόπουλου, Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, εκδόσεις Δεδεμάδη, 1979. Ιστορία Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, 1975, τ. ΙΒ'. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1993, τ. 54.
781 Καρτβελία

Η Καρτβελία (Kartvelia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,512. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την ονομασία της Γεωργίας στη γεωργιανή γλώσσα.

 Η μέση διάμετρος της Καρτβελίας εκτιμάται σε 66,02 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xc ή CPU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0704. Η Καρτβελία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 19 ώρες και 3,5 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νεάπολη (Αθήνα)

Η Νεάπολη είναι συνοικία της Αθήνας. Εκτείνεται μεταξύ του Λυκαβηττού και του Λόφου Στρέφη. Στο παρελθόν περιλάμβανε τις τοποθεσίες Πιθαράδικα και Πινακωτά. Η ονομασία Νεάπολη δόθηκε κατά τις πρώτες δεκαετίες της οικοδόμησης της Αθήνας, στην πέρα των οδών Πραξιτέλους και Ευριπίδου περιοχή, προς διάκριση από την Παλιά Πόλη. Με το πέρασμα του χρόνου η ονομασία περιορίστηκε μόνο στην ανατολική πλευρά. Η δυτική πλευρά έγινε γνωστή με την ονομασία Μεταξουργείο. Τα όρια της συνοικίας αρχίζουν από την οδό Ακαδημίας και φτάνουν βόρεια μέχρι τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ανατολικά στους πρόποδες του Λυκαβηττού και δυτικά μέχρι την περιοχή των Εξαρχείων.

 Πευκάκια Ιπποκράτους Πιθαράδικα Λόφος Στρέφη Πινακωτά Παναθήναια Πλατεία Νεαπόλεως Βόρεια Λυκαβηττού Άγγελος Παπαδημητρίου, ηθοποιός και εικαστικός Βασίλης Ραφαηλίδης, κριτικός κινηματογράφου Ευγενία Σαμαρά, ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια Κάρολος Παπούλιας, πολιτικός, Πρόεδρος της Δημοκρατίας (2005-2015) Νίκος Νέζης, Τοπωνυμικά της Αττικής, Εκδόσεις Ανάβαση, Αθήνα 2013 Μάρω Βουγιούκα - Βασίλης Μεγαρίδης, ΟΔΩΝΥΜΙΚΑ (3 ΤΟΜΟΙ), Δ' Έκδοση, Πολιτισμικός Οργανισμός Δήμου Αθηναίων 2010 Γιάννης Καιροφύλας, Οδός Ιπποκράτους 100, Εκδόσεις ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, Αθήνα 2002 Γιάννης Καιροφύλας, Η ωραία ΝΕΑΠΟΛΙΣ και τα παρεξηγημένα ΕΞΑΡΧΕΙΑ, Εκδόσεις ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, Αθήνα 2002 Γιάννης Καιροφύλας, Τοπωνύμια της Αθήνας, του Πειραιά και των περιχώρων, Εκδόσεις ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, Αθήνα 1995 Κώστας Μπίρης, Τοπωνυμικά των Αθηνών, Έκδοσις ΑΤΤΙΚΟΥ, Αθήνα 1945 Κώστας Μπίρης, Αι τοπωνυμίαι της πόλεως και των περιχώρων των Αθηνών, Γ' Έκδοση, Αθήνα 2006 Ιωάννα Καραγιώργη Μπαχαριά, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΑΦΝΟΜΗΛΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, Εκδόσεις ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, Αθήνα 2016 Θανάσης Γιοχάλας - Τόνια Καφετζάκη, ΑΘΗΝΑ: Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία, Ε' Έκδοση, Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ, Αθήνα 2017
Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν

Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν (γαλλικά: Tartarin de Tarascon), με πλήρη αρχικό τίτλο Οι θαυμαστές περιπέτειες του Ταρταρέν της Ταρασκόν είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα και θεατρικού συγγραφέα Αλφόνς Ντωντέ που εκδόθηκε το 1872. Είναι επίσης ο κύριος φανταστικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος και των δύο επόμενων της τριλογίας.Η συνέχεια Ο Ταρταρέν στις Άλπεις εμφανίστηκε το 1885, ακολουθούμενη από το Πορ-Ταρασκόν. Τελευταίες περιπέτειες του διάσημου Ταρταρέν το 1890.

 Ο Ταρταρέν, ένας εύσωμος μεσήλικας, ζει στη μικρή γαλλική πόλη Ταρασκόν της Προβηγκίας. Στην περιοχή, οι κάτοικοι είναι ενθουσιώδεις με το κυνήγι, ο Ταρταρέν είναι πρόεδρος του τοπικού κυνηγετικού συλλόγου και θαυμάζεται πολύ από όλους τους συντοπίτες του. Μετά την ενθουσιώδη αντίδρασή του όταν είδε ένα λιοντάρι σε ένα περιοδεύον θηριοτροφείο, η πόλη με υπερβολική φαντασία καταλαβαίνει ότι σχεδιάζει μια κυνηγετική αποστολή στην Αλγερία. Υπό την πίεση του κοινωνικού περίγυρου, ο Ταρταρέν αναγκάζεται να φύγει για κυνήγι λιονταριών, αφού συγκέντρωσε τον εξοπλισμό και τα απαραίτητα όπλα. Στο πλοίο από τη Μασσαλία στο Αλγέρι, συνδέεται με έναν απατεώνα, έναν υποτιθέμενο πρίγκιπα του Μαυροβουνίου, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ένας αγύρτης που στοχεύει να τον εξαπατήσει. Ο Ταρταρέν αποκτά μια καμήλα και ξεκινά για το κυνήγι λιονταριών. Η ευπιστία, η αδεξιότητα και η αφέλεια του Ταρταρέν - ένας «Δον Κιχώτης» της εποχής του - του προκαλούν μια σειρά από διασκεδαστικές περιπέτειες και γκάφες μέχρι που τελικά, καταφέρνει και σκοτώνει ένα λιοντάρι, αν και διαπιστώνει ότι ήταν ένα τυφλό και ήμερο ζώο με το οποίο ένα ζευγάρι ζητιάνων έβγαζε τα προς το ζην εκθέτοντάς το. Ωστόσο, μπορεί να πάρει το δέρμα του ζώου και να αποδείξει στους γείτονές του ότι σκότωσε ένα μεγάλο λιοντάρι. Έτσι, επιστρέφει στον τόπο του θριαμβευτικά καλυμμένος με δόξα. Ο Ταρταρέν της Ταρασκόν έχει διασκευαστεί για το θέατρο καθώς και σε κινηματογραφική μορφή τρεις φορές, το 1908, το 1934 και το 1962. Η παλαιότερη κινηματογραφική εκδοχή ήταν μια ταινία του 1908 από τον πρωτοπόρο σκηνοθέτη Ζωρζ Μελιές. Ο Βέλγος συνθέτης Arthur Meulemans (1884 -1966) δημιούργησε το Opening voor Tartarin de Tarascon για ορχήστρα το 1955. Από το 1985, ένα μικρό μουσείο στην πόλη Ταρασκόν της Προβηγκίας είναι αφιερωμένο στον φανταστικό χαρακτήρα Ταρταρέν, σύμβολο της πόλης. Κάθε χρόνο την τελευταία Κυριακή του Ιουνίου διοργανώνεται τοπικό φεστιβάλ. μετάφραση: Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης με τίτλο Ταρταρίνος ο εκ Ταρασκώνος, εκδόσεις Εστία, επανέκδοση 1989. μετάφραση: Αλέξανδρος Ζαγκούρογλου, εκδόσεις Καστανιώτης, 1990
Λίβανος Κορμακίτη

Η Θρησκευτική Αθλητική Ένωση Κορμακίτη «Ο Λίβανος» (ή ο Λίβανος Κορμακίτη) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το μαρωνίτικο χωριό Κορμακίτης της επαρχίας Κερύνειας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ο Λίβανος ιδρύθηκε το 1957.

 Ο Λίβανος ιδρύθηκε αρχικά το 1934 έχοντας την ονομασία Γεωργικός Σύλλογος Μέγας Λίβανος.. Κάποια στιγμή μετονομάστηκε σε ΑΤΕ ΠΕΚ Κορμακίτη, αλλά μετά απο κάποιο χρονικό διάστημα διαλύθηκε λόγω διαφωνιών που προέκυψαν.. Το σωματείο επαναδημιουργήθηκε το 1957 με την ονομασία Θρησκευτική Αθλητική Ένωση Κορμακίτη «Ο Λίβανος». Χρώματα είχε το πράσινο και το άσπρο. Η ομάδα εντάχθηκε στην ΕΠΟΠΛ. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και την κατάληψη του Κορμακίτη από τα τουρκικά στρατεύματα ο Λίβανος επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λευκωσία. Το 1981 εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Στην πρώτη του συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1981-82, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα (ΕΠΟΠΛ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Λίβανος ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Την περίοδο 1986-87 κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Συμμετείχε για δύο περιόδους στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1988-89 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Ωστόσο, το 1989 ενοποιήθηκε με τον Κέδρο Κορμακίτη και την ΑΕΚ Κορμακίτη δημιουργώντας το σωματείο Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης». 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Λίβανος συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Δ΄ κατηγορία:Πρωταθλητής (1): 1987 (όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας) Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ Πρωταθλητής (2): 1981, 1985 Κύπελλο ΕΠΟΠΛ Κυπελλούχος (2): 1977, 1978
Ερυθρόλευκη σημαία της Λευκορωσίας

Η ερυθρόλευκη σημαία της Λευκορωσίας είναι μία ανεπίσημη εθνική σημαία. Στο παρελθόν, σε διάφορες περιόδους, είχε χρησιμοποιηθεί ως κρατική σημαία, ωστόσο ένα δημοψήφισμα το 1995 την αντικατέστησε με την σημερινή πρασινοκόκκινη σημαία της Λευκορωσίας. Η σημαία αποτελείται από τρεις οριζόντιες λωρίδες, με την μεσαία λωρίδα να είναι βαμμένη με κόκκινο χρώμα, ενώ οι άλλες δύο (πάνω και κάτω) να είναι βαμμένες με λευκό. Σήμερα η σημαία αυτή χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο από την Λευκορωσική αντιπολίτευση. Η σημαία έχει κοινή ιστορία με το ιστορικό εθνόσημο της Λευκορωσίας, την Παονία.

 Το κόκκινο και το άσπρο χρώμα έχουν ιδιαίτερη θέση στην Λευκορωσική παράδοση. Μάλιστα, τα χρώματα αυτά αποδίδονται σε διάφορούς λαϊκούς μύθους ή φορεσιές. Ωστόσο η ίδια η σημαία δεν είναι λαϊκό δημιούργημα. Η σημαία πιστεύεται ότι σχεδιάστηκε από τον Κλάουζι Ντους Ντουσέουσκι, έναν Λευκορώσο αρχιτέκτονα, το 1917, λίγο έπειτα την Ρωσική επανάσταση του Φεβρουαρίου. Τον επόμενο χρόνο, η Λευκορωσία ανακήρυξε ανεξαρτησία, δημιουργώντας την Λευκορωσική Λαϊκή Δημοκρατία. Αυτό το κράτος υιοθέτησε την ερυθρόλευκη σημαία ως επίσημη σημαία, μαζί με το ιστορικό εθνόσημο της Λευκορωσίας, την Παονία. Ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, στην θέση του δημιουργήθηκε η Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η οποία υιοθέτησε διαφορετική σημαία. Μέχρι την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η ερυθρόλευκη σημαία ήταν στο περιθώριο. Εξαίρεση βέβαια αποτελεί το γεγονός ότι στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Λευκορωσίας, την περίοδο 1941 με 1944, οι Ναζί επανέφεραν την ευθρόλευκη σημαία ως επίσημη σημαία του κράτους. Το 1991, πάλι η ερυθρόλευκη σημαία έγινε η επίσημη σημαία του κράτους, όμως μόνο για λίγο, αφού το 1995, ένα δημοψήφισμα για τα κρατικά σύμβολα ενέκρινε την αλλαγή της σημαίας από την ερυθρόλευκη, σε μία που θύμιζε την σημαία της Σοβιετικής εποχής. Από τότε την σημαία έχει υιοθετήσει η Λευκορωσική αντιπολίτευση, την οποία και χρησιμοποιεί σχεδόν σε κάθε δράση της.
Ο ασπασμός της Θεοτόκου και της Ελισάβετ

Ο ασπασμός της Θεοτόκου και της Ελισάβετ είναι εικονογραφικό θέμα της χριστιανικής ζωγραφικής κατά το οποίο η Θεοτόκος και η Ελισάβετ ευρισκόμενες μπροστά στην είσοδο του οίκου Ζαχαρίου αγκαλιάζονται μεταξύ τους.

 Στην Καινή Διαθήκη και στον Ευαγγελιστή Λουκά αναφέρεται πως η Θεοτόκος εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου και ησπάσατο την Ελισάβετ , όμως στην ζωγραφική αναπαριστάνεται εκτός του οίκου Ζαχαρίου και κατ΄επίδραση του Πρωτευαγγελίου. Σε κάποιες παραστάσεις απεικονίζονται μαζί με τις δύο γυναίκες και ο μνηστήρας της Θεοτόκου Ιωσήφ και ο Ζαχαρίας πατέρας του Ιωαννη Προδρόμου. Το εικονογραφικό θέμα εντοπίζεται ήδη στην παλαιοχριστιανική περίοδο, όπως στην σαρκοφάγο της Ραβέννας και στον θρόνο του επισκόπου Μαξιμιανού. Στο ψηφιδωτό του καθεδρικού ναού του Parenzo τον 6ο αι. μ.Χ έχουμε όχι σκηνή εναγκαλισμού μεταξύ των δύο γυναικών, αλλά με τις δύο γυναίκες σε στάση διερώτησης με τα χέρια προς τα κάτω. Η κοιλιά της Ελισάβετ φαίνεται ελαφρώς εξωγκωμένη. Αλλού εντοπίζεται στις τοιχογραφίες του ναού της Θεοτόκου στο Castelseprio, σε τοιχογραφίες της Καππαδοκίας, στους Αγίους Αναργύρους της Καστοριάς (11ος αι.), στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας. Σε μικρογραφία των Ομιλιών του Ιακώβου του Κοκκινοβάφου, στο Κουρμπίνοβο, σε μωσαϊκό του Μονρεάλε στη Σικελία, σε τοιχογραφίες των Παλαιολόγειων χρόνων (Γκρατσάνιτσα). Από τον 15ο αι. βρίσκουμε δείγματα του εικονογραφικού θέματος στην Δύση: εκεί γονυπέτής η Ελισάβετ αγκαλιάζεται με τη Θεοτόκο, έτσι έχουμε έργο του Ντομένικο Γκιρλαντάιο στη Santa Maria Novella στη Φλωρεντία, γύρω στα 1491. Άλλοτε εικονίζονται και οι δυο γυναίκες γονυπετείς ή και οι δυο όρθιες. Σε ορισμένες δυτικές απεικονίσεις συναντάμε κυρίως από τον 14ο αι.στις εξωγκωμένες κοιλιές των δύο γυναικών τα δύο έμβρυα,ο Χριστός και ο Πρόδρομος. Ο Ιωάννης κάποιες φορές βρίσκεται σε στάση γονυκλισίας προς τον Χριστό. Έργα τέτοια είναι του Κόνραντ Βιτς (15ος αι.) στο Μουσείο του Βερολίνου, το retable του μουσείου της Πράγας (σχολή Βοημιας, 15ος αι.) και του Marx Reichlich Το θέμα αυτό έχει βυζαντινή προέλευση καθώς το εντοπίζουμε στο Ψαλτήριο του Χλούδωφ στη Μόσχα. Τον 13ο αι. στο σερβικό Τετραευάγγελον της Βιβλιοθήκης Βελιγραδίου. Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Άρδακτος Αμαρίου Ρεθύμνης

Για τον οικισμό στον νομό Ρεθύμνης με το ίδιο όνομα δείτε: Άρδακτος Λάμπης Ρεθύμνου Ο Άρδακτος είναι οικισμός της Κοινότητας Λοχριάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κουρητών, του δήμου Αμαρίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Άρδακτος είναι ορεινός οικισμός στο απώτατο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ρεθύμνης, ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Ηρακλείου. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές της κορυφής «Βίγλα» (957 μ.) του Ψηλορείτη, πάνω στην επαρχιακή οδό Αγίας Φωτεινής-Λοχριάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ρεθύμνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλατάνου του νομού Ρεθύμνης. Το 1927 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λοχριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λοχριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Κουρητών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κουρητών και προσαρτήθηκε στον δήμο Αμαρίου. Ο Άρδακτος είναι ένα από τα χωριά της επονομαζομένης «Αμπαδίας». Στην περιοχή της κατοικούσαν επί τουρκοκρατίας αιμοβόροι Τούρκοι (με καταγωγή από Σαρακηνούς) οι λεγόμενοι «Αμπαδιώτες». Έτσι, επικράτησε στην κρητική διάλεκτο η λέξη «Αμπαδιώτης» να σημαίνει τον ατίθασο. Ο Άρδακτος φαίνεται να κατοικείται από τη βυζαντινή περίοδο (11ο-12ο αιώνα), όπως μαρτυρεί η μοναδική εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, ενώ αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1853 με 147 κατοίκους. Ο οικισμός οφείλει την ονομασία του, πιθανόν, σ’ ένα ξύλινο αδράχτι που κατασκεύασε ένας κάτοικός του και χρησιμοποιήθηκε στο αλετρογουδιό (φάμπρικα) της Λοχριάς. Σύμφωνα μ’ άλλην εκδοχή οφειλόταν στον αρδακτύλινα, ποώδες φυτό που αφθονεί στην περιοχή. Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://ellinismos.gr/istoria-ellinismoy/topikes-istories/ardaktos-lochrias-amarioy/ https://www.rethemnosnews.gr/apopseis/665172_ardaktos-amarioy