IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
4-μεθυλοπυριδίνη

Η 4-μεθυλοπυριδίνη ή 4-πικολίνη (αγγλικά 4-methylpyridine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση , που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C6H7N. Η χημικά καθαρή 4-πικολίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις τρεις (3) ισομερείς του μεθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που η μεθυλομάδα (CH3) τους επισυνάπτεται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο. Το συζυγές οξύ της 4-μεθυλοπυριδίνης, δηλαδή το κατιόν 4-μεθυλοπυριδιώνιου [4-(C5H4N+H)CH3], έχει pKa = 5.98, δηλαδή +0,7 σε σύγκριση με τη «μητρική» πυριδίνη.

 Η 4-μεθυλοπυριδίνη απομονώνεται ως παραπροϊόν από τη λιθανθρακόπισσα, αλλά και συνθέτεται βιομηχανικά. Παράγεται μέσω της αντίδρασης συμπύκνωσης ακεταλδεΰδης (CH3CHO) και αμμωνίας (NH3), παρουσία ενός οξειδίου ως καταλύτη. Η μέθοδος αυτή συμπαράγει, επίσης, ποσότητα 2-μεθυλοπυριδίνης. Επίσης, η παραγωγή της 4-μεθυλοπυριδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών. Με μείγμα προπινίου (CH3C≡CH), αιθινίου (HC≡CH) και υδροκυανίου (HCN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C5H5)2], παράγεται μείγμα τριών (3) μεθυλοπυριδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγoνται 2-μεθυλοπυριδίνη, 3-μεθυλοπυριδίνη και 4-μεθυλοπυριδίνη: Με επίδραση αιθεναμίνης (CH2=CΗNH2) σε 3-οξοβουτανάλη [CH3COCH2CHO], που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυβουτ-2-ενάλης [CH3C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 4-μεθυλοπυριδίνης: Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε προπένιο (CH3CH=CH2) παράγεται αρχικά μείγμα από 2,3-διυδρο-3-μεθυλο-2-πυριδινόλη και 2,3-διυδρο-4-μεθυλο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά μείγμα από 3-μεθυλοπυριδίνη και 4-μεθυλοπυριδίνη: Η 4-μεθυλοπυριδίνη είναι μονοϋποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη. Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 4-μεθυλοπυριδίνης, σχηματίζοντας άλατα 4-μεθυλοπυριδινωνίου. Ο σχηματισμός του 4-μεθυλοπυριδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων. Η 4-μεθυλοπυριδίνη έχει σχετικά χαμηλή τιμή, αλλά είναι ένας πρόδρομη ένωση για άλλα εμπορικά σημαντικά είδη, όπως διάφορα φαρμακευτικά προϊόντα. Η αμμωξείδωση 4-μεθυλοπυριδίνης δίνει 4-κυανοπυριδίνη, που είναι πρόδρομη ένωση σε μια ποικιλία από άλλα παράγωγα, όπως η ισονιαζίδη (που επονωμάζεται επίσης ισονικοτινική υδραζίδη), που είναι αντιφυματικό φάρμακο. Πυριδίνη 2-μεθυλοπυριδίνη 3-μεθυλοπυριδίνη 2-αιθυλοπυριδίνη 3-αιθυλοπυριδίνη 2,3-λουτιδίνη 2,4-λουτιδίνη 2,5-λουτιδίνη 2,6-λουτιδίνη 3,4-λουτιδίνη 3,5-λουτιδίνη Τολουόλιο Ανιλίνη π-τολουϊδίνη
Bee Gees

Οι Bee Gees ήταν αγγλικό ποπ μουσικό συγκρότημα, δημιουργημένο το 1958. Αποτελούνταν από τα αδέρφια Μπάρι, Ρόμπιν και Μόρις Γκιμπ. Αυτό το τρίο υπήρξε επιτυχημένο, σχεδόν σε όλες τις δεκαετίες που ήταν ενεργό. Παρόλα αυτά, η περισσότερη τους επιτυχία έλαβε χώρα τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ενώ θεωρούνται και πρωτοπόροι ερμηνευτές της disco. Έχοντας πουλήσει πάνω από 220 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα εισπρακτικώς συγκροτήματα όλων των εποχών.Το 1997 εισήλθαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Η μνεία που τους έγινε λέει: «Μόνο ο Έλβις Πρίσλεϊ, οι The Beatles, ο Μάικλ Τζάκσον, ο Γκαρθ Μπρουκς και ο Πολ Μακάρτνεϊ έχουν πουλήσει περισσότερο από τους Bee Gees». Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Μόρις, το 2003, το συγκρότημα έπαυσε ύστερα από 45 χρόνια παρουσίας. Το 2009, τα εναπομείναντα μέλη, Μπάρι και Ρόμπιν, συμφώνησαν να ανασχηματίσουν το γκρουπ τους, καθώς επίσης και να αρχίσουν τις συναυλίες. Όμως, τον Μάιο του 2012, απεβίωσε και ο Ρόμπιν, αφήνοντας τον Μπάρι, ως το μόνο μέλος του σχήματος.

 The Bee Gees Sing and Play 14 Barry Gibb Songs (1965) Spicks and Specks (1966) Bee Gees' 1st (1967) Horizontal (1968) Idea (1968) Odessa (1969) Cucumber Castle (1970) 2 Years On (1970) Trafalgar (1971) To Whom It May Concern (1972) Life in a Tin Can (1973) Mr. Natural (1974) Main Course (1975) Children of the World (1976) Spirits Having Flown (1979) Living Eyes (1981) E.S.P. (1987) One (1989) High Civilization (1991) Size Isn't Everything (1993) Still Waters (1997) This Is Where I Came In (2001) Bilyeu, Melinda; Cook, Hector; Hughes, Andrew Môn (2009), The Bee Gees – Tales of The Brothers Gibb, Omnibus Press, ISBN 978-0-85712-004-5, https://books.google.com/books?id=KugbDQHX0R8C, ανακτήθηκε στις 14 May 2013 Bee Gees – official website Αρχειοθετήθηκε 2011-07-07 στο Wayback Machine. Barry Gibb – official website Robin Gibb – official website Bee Gees at Rolling Stone Bee Gees στο Allmusic Bee Gees' Vocal Group Hall of Fame webpage Αρχειοθετήθηκε 2015-02-02 στο Wayback Machine. Bee Gees at bmi.com Robin Gibb sadly passes away after losing his battle with cancer Who Do You Think You Are? – Bee Gees Family History
Λεσβιακός Αύγουστος

Ο Λεσβιακός Αύγουστος είναι ερωτική, δραματική ταινία (μετέπειτα γνωστή και ως Οι λύκαινες ή Κατακραυγή) ελληνικής παραγωγής του 1974, σε σενάριο Πέτρου Αναγνωστόπουλου και σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου. Πρωταγωνιστούν οι Κάτια Δανδουλάκη, Γιώργος Χριστοδούλου και Ρένα Κοσμίδου.

 Ο Αλέξης (Σταύρος Φαρμάκης), ένας ζωγράφος, κάνει διακοπές σε ένα ελληνικό νησί με τη νεαρή δεύτερη γυναίκα του Έλενα (Τζοάννα Παππά) και την κόρη του, από τον πρώτο του γάμο, Χριστίνα (Ρένα Κοσμίδου). Η ερωτική σχέση ανάμεσα στις δύο γυναίκες, δεν εμποδίζει τη Χριστίνα να στραφεί και στον Κώστα (Γιώργος Χριστοδούλου), έναν παντρεμένο ψαρά, που εγκαταλείπει για χάρη της τη γυναίκα του Αγγελική (Κάτια Δανδουλάκη). Ο ζωγράφος, που αντιλαμβάνεται τη σχέση των δύο γυναικών, δηλητηριάζεται από την Έλενα, αλλά πριν πεθάνει γράφει το όνομα της δολοφόνου στον τελευταίο του πίνακα. Ο Κώστας βρίσκει τον πίνακα, αλλά μαχαιρώνεται από τη Χριστίνα, με προτροπή της μητριάς της. Θανάσιμα τραυματισμένος, εμφανίζεται στην αστυνομία και αποκαλύπτει την αλήθεια. Σταύρος Φαρμάκης ως Αλέξης Κάτια Δανδουλάκη ως Αγγελική Γιώργος Χριστοδούλου ως Κώστας Ρένα Κοσμίδου ως Χρίστινα Τζοάννα Παππά ως Έλενα Γιάννης Παπαθανάσης ως Νίκος Τα γυρίσματα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας έγιναν στο Πλωμάρι και κάποια από αυτά έγιναν σε ξενοδοχείο του Μόλυβου και στις θερμές πηγές της λουτρόπολης της Θερμής ή της Γέρας.Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 17 Ιουλίου 1974, έκοψε 56.973 εισιτήρια και ήρθε στην 9η θέση από τις 47 ταινίες αυτής της περιόδου. Λεσβιακός Αύγουστος στην IMDb (Αγγλικά)
Κωστάκης Ανάν

Ο Κωστάκης Ανάν είναι Έλληνας ή Ελληνίδα συγγραφέας ή αλλοδαπός ή αλλοδαπή συγγραφέας που γράφει στα Ελληνικά. Ποιος ή ποια ακριβώς κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο Κωστάκης Ανάν ουδείς γνωρίζει. Βιβλία του Κωστάκη Ανάν είναι τα «... και ύστερα ήρθες και μ' έλυσες» (2005), «Η τελική λήθη (δε φάιναλ θολούθιον)» (2008), «Το ουράνιο talkshow» (2010), «Βολική αναισθησία» (2012) και «Φορμόλη» (2014). Την εικονογράφηση των βιβλίων του έχει επιμεληθεί ο Sotos Anagnos.

 Ο Κωστάκης Ανάν πρωτοπαρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα μέσα από τις σελίδες του περιοδικού Βαβέλ δημοσιεύοντας αντισυμβατικά, ξεκαρδιστικά ημερολόγια της καθημερινής του ζωής αποκτώντας σκληροπυρηνικούς οπαδούς που αγαπούν τον εξτρίμ σουρεαλισμό. Παρ' όλ' αυτά, ελάχιστα, αν όχι τίποτα, είναι γνωστά για την πραγματική του ζωή, αφού κάθε βιβλίο του έχει και ένα διαφορετικό αυτοσαρκαστικό βιογραφικό. Ο Κωστάκης Ανάν μέσα από τα σατιρικά βιβλία του κατακεραυνώνει τον δυτικό άνθρωπο που έχει γνώμη για οτιδήποτε στον κόσμο, ενώ δεν ζει σ' αυτόν, μόνο τον βλέπει από την τηλεόραση. ... και ύστερα ήρθες και μ' έλυσες, Εκδόσεις Βαβέλ 2005 Η τελική λήθη (δε φάιναλ θολούθιον), Εκδόσεις Βαβέλ 2008 Το ουράνιο talkshow, Babelart 2010 Βολική αναισθησία, Babelart 2012 Φορμόλη, Babelart 2014 Τόμας Πίντσον Βιβλιονέτ, Κωστάκης Ανάν Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Κωστάκης Ανάν
Ηλίας Μεταξάτος

Ο Ηλίας Μεταξάτος (1939 - 28 Νοεμβρίου 1958) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, η πορεία του οποίου ανακόπηκε από τον αδόκητο θάνατό του. Έγινε γνωστός στο πανελλήνιο εξαιτίας του πρωτοφανούς στα χρονικά του παγκόσμιου αθλητισμού ατυχήματος που είχε με ακόντιο στη διάρκεια των χειμερινών διασυλλογικών αγώνων στίβου β΄ και γ' κατηγορίας και το οποίο τελικά είχε αποτέλεσμα το θάνατό του.

 Αρχικά ήταν αθλητής του Πανιωνίου και έπειτα εντάχθηκε στον Πειραϊκό. Ήταν μεταξύ των 256 νέων που αγωνίστηκαν στους 6ους αγώνες ανωμάλου δρόμου (Λαϊκός Ανώμαλος Δρόμος), που είχε προκηρύξει η εφημερίδα Αθλητική Ηχώ το 1958 και κατατάχθηκε 63ος με χρόνο 18.08.8. Οι συμμετέχοντες σε εκείνον το δρόμο κλήθηκαν από τον Ολυμπιακό να μετάσχουν σε αγώνες στίβου στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο Μεταξάτος, της νεοσύστατης τότε ομάδας, Νίκαιας-Κορυδαλλού, κέρδισε στα 5 χλμ. με χρόνο 18.35.0. Ακολούθησε η επιτυχία του, στο ίδιο αγώνισμα, στους διασυλλογικούς αγώνες β΄ και γ΄ κατηγορίας τον Οκτώβριο του 1958 και μια τρίτη θέση στο δρόμο των 800 μ. Στις 23 Νοεμβρίου του 1958 διεξάγονταν ταυτόχρονα οι αγώνες του ακοντισμού και των 5.000 μέτρων. Ενώ οι δρομείς έτρεχαν στον πέμπτο ή έκτο γύρο, σε μια βολή ακοντισμού το ακόντιο έπεσε και καρφώθηκε στον πρώτο διάδρομο. Σε αντίθεση με τους τρεις πρώτους δρομείς, οι οποίοι είδαν το καρφωμένο ακόντιο και το απέφυγαν, ο Μεταξάτος, έπεσε πάνω στο ακόντιο, καθώς δεν το είχε αντιληφθεί. Αποτέλεσμα ήταν το κοντάρι να μην πέσει, να αντισταθεί στην ορμή του αθλητή και να του σφηνωθεί στο μάτι. Αργότερα έγινε γνωστό ότι το κοντάρι είχε αποτέλεσμα να σχιστεί το βλέφαρο του Μεταξάτου και ο νεαρός να υποστεί εγκεφαλική διάσειση , εγκεφαλικό αιμάτωμα και ημιπληγία. Ο νεαρός αθλητής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου υποβλήθηκε σε απανωτές χειρουργικές επεμβάσεις και σε αφαίρεση θρόμβων. Ωστόσο, απεβίωσε στις 28 Νοεμβρίου, σε ηλικία μόλις 19 ετών, προκαλώντας πανελλήνια συγκίνηση. Η κηδεία του έγινε την επομένη ημέρα. Το θλιβερό συμβάν είχε αποτέλεσμα να προβούν σε αλλαγές οι αρχές του στίβου τόσο στο χρόνο διεξαγωγής των αγωνισμάτων, όσο και στο στάδιο.
Ντυράνς

Ο ποταμός Ντυράνς (γαλλικά: La Durance, οξιτανικά: Durença) είναι ποταμός της νότιας Γαλλίας, αριστερός παραπόταμος του Ροδανού. Οι πηγές του βρίσκονται στις Κοττιανές Άλπεις σε υψόμετρο περίπου 2.390 μέτρων, κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο Μονζενέβρ, στα γαλλο-ιταλικά σύνορα, στο νομό Ωτ-Αλπ, στο νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.

 Ο ποταμός Ντυράνς έχει μήκος 324 περίπου χιλιόμετρα και είναι ο πιο σημαντικός ποταμός της Προβηγκίας. Η κοιλάδα του αντιπροσωπεύει μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές οδούς της περιοχής. Συμβάλει με τον Ροδανό λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αβινιόν μετά από πορεία 305 χιλιομέτρων. Έχει έκταση λεκάνης απορροής 14.225 χμ². Διέρχεται από τους νομούς Ωτ-Αλπ, Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς (σε διάφορα τμήματα σχηματίζει το σύνορο μεταξύ αυτών των δύο νομών), Βαρ (στο βορειοδυτικό άκρο του), Μπους-ντυ-Ρον και Βωκλύζ. Οι κύριες πόλεις που διαρρέει είναι οι Μπριανσόν, Σιστερόν, Καβαγιόν και Αβινιόν. Οι 2 κύριοι παραπόταμοι είναι οι ποταμοί Μπλεόν και Βερντόν. Για προστασία από τις καταστροφικές πλημμύρες έχουν κατασκευαστεί πολλά φράγματα κατά μήκος του ποταμού. Ένα από αυτά δημιούργησε μια από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στη Δυτική Ευρώπη: τη λίμνη του Σερ-Πονσόν. Η κατασκευή του φράγματος ξεκίνησε το 1955 και έληξε το 1961, με αλουβικά υλικά από την κοίτη του ποταμού. Πολλά κανάλια επίσης κατασκευάστηκαν ήδη από τον Μεσαίωνα για την άρδευση περιοχών. Ένα από τα πιο σημαντικά είναι το κανάλι της Μασσαλίας που κατασκευάστηκε από το 1839 έως το 1854 για την παροχή πόσιμου νερού στην πόλη της Μασσαλίας. Έχει μήκος 80 χιλιομέτρων με 17 χιλιόμετρα υπόγεια διαδρομή. Ο ποταμός Ντυράνς εξακολουθεί να προμηθεύει σήμερα τα δύο τρίτα πόσιμου νερού της Μασσαλίας. Ο ποταμός Ντυράνς αποτελεί ένα αναμφισβήτητο οικονομικό πλεονέκτημα χάρη στην υδροηλεκτρική παραγωγή του και το δίκτυο άρδευσης γεωργικών εκτάσεων. Είναι συγχρόνως τουριστικός προορισμός, είτε πρόκειται για τις πολλές εγκαταστάσεις στις όχθες είτε για τη λίμνη του Σερ-Πονσόν. Ο ποταμός Ντυράνς διασχίζει ένα πλούσιο φυσικό τοπίο, παρόλο που η κοιλάδα του χαρακτηρίζεται από μεγάλες πόλεις, εγκαταστάσεις μεταφορών και βιομηχανικές ζώνες. Ο ποταμός εκτείνεται στο άνω τμήμα του μεταξύ του Εθνικού Πάρκου των Εκρέν και του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου Κερά. Στα χαμηλότερα σημεία, αποτελεί τμήμα των συνόρων με το Περιφερειακό φυσικό πάρκο του Βερντόν, το Περιφερειακό φυσικό πάρκο Λυμπερόν και το Περιφερειακό φυσικό πάρκο Αλπίγ. Ο ποταμός Duranza ήταν, μεταξύ 1125 και 1271, τα σύνορα που χώριζαν την επικράτεια της κομητείας της Τουλούζης (βόρεια του ποταμού) από την κομητεία της Βαρκελώνης (νότια). Η κοιλάδα του ποταμού Ντυράνς (επιλογή γλώσσας)
Βιοκυβερνητική

Η βιοκυβερνητική είναι ένα άλλο σχήμα ονομασίας (ο ίδιος ο όρος "κυβερνητική" προήλθε ως αντανάκλαση της λειτουργίας των βιολογικών συστημάτων) που χρησιμοποιείται στην κυβερνητική ως περιγραφή της βιολογικής επιστήμης κατανοητής με τεχνολογικούς όρους, που περιλαμβάνει βιολογικούς κλάδους που επωφελούνται από την εφαρμογή της κυβερνητικής, συμπεριλαμβανομένης της νευρολογίας και των πολυκυτταρικών συστημάτων. Η βιοκυβερνητική διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη συστημική βιολογία, επιδιώκοντας την ενσωμάτωση διαφορετικών επιπέδων πληροφοριών για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των βιολογικών συστημάτων. Η βιοκυβερνητική είναι μια αφηρημένη επιστήμη και αποτελεί θεμελιώδες μέρος της θεωρητικής βιολογίας, βασισμένη στις αρχές της συστημικής.

 Η βιοκυβερνητική είναι μια σύνθετη λέξη από το bio (ελληνικά: βίο / ζωή) και την κυβερνητική (ελληνικά: κυβερνητική / έλεγχος-κυβέρνηση). Αν και η εκτεταμένη μορφή της λέξης είναι βιολογική κυβερνητική, ο τομέας αναφέρεται συνηθέστερα ως βιοκυβερνητική σε επιστημονικές εργασίες. Η βιοπληροφορική μπορεί επίσης να αναφέρεται σωστά ως βιοπληροφορική. Στους πρώτους υποστηρικτές της βιοκυβερνητικής περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι Ross Ashby, Hans Drischel και Norbert Wiener. Τα δημοφιλή άρθρα που δημοσίευσε ο κάθε επιστήμονας παρατίθενται παρακάτω. Ross Ashby, "Introduction to Cybernetics", 1956 Hans Drischel, "Einführung in die Biokybernetik." 1972 Norbert Wiener, "Cybernetics or Control and Communication in the Animal and the Machine", 1948 Εργασίες και έρευνες που εμβαθύνουν σε θέματα που αφορούν τη βιοκυβερνητική μπορούν να βρεθούν με πλήθος παρόμοιων ονομάτων, όπως μοριακή κυβερνητική, νευροκυβερνητική και κυτταρική κυβερνητική. Τέτοια πεδία περιλαμβάνουν κλάδους που εξειδικεύουν ορισμένες πτυχές της μελέτης του ζωντανού οργανισμού (για παράδειγμα, η νευροκυβερνητική επικεντρώνεται στη μελέτη νευρολογικών μοντέλων σε οργανισμούς). Βιοκυβερνητική - η μελέτη ενός ολόκληρου ζωντανού οργανισμού Νευροκυβερνητική - η κυβερνητική που ασχολείται με νευρολογικά μοντέλα. (Η Ψυχοκυβερνητική ήταν ο τίτλος ενός βιβλίου αυτοβοήθειας και δεν αποτελεί επιστημονικό κλάδο) Μοριακή κυβερνητική - κυβερνητική που ασχολείται με μοριακά συστήματα (π.χ. κυβερνητική της μοριακής βιολογίας) Κυτταρική κυβερνητική - κυβερνητική που ασχολείται με κυτταρικά συστήματα (π.χ. τεχνολογία πληροφοριών/κυτταρικά τηλέφωνα ή βιολογικά κύτταρα) Εξελικτική κυβερνητική - μελέτη της εξέλιξης των πληροφοριακών συστημάτων (βλέπε επίσης εξελικτικός προγραμματισμός, εξελικτικός αλγόριθμος) Max Planck Institute for Biological Cybernetics Journal "Biological Cybernetics" Scientific portal on biological cybernetics UCLA Biocybernetics Laboratory
Μίλος Μάριτς

Ο Μίλος Μάριτς (Милош Марић, 5 Μαρτίου 1982) είναι Σέρβος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται στο χώρο του κέντρου και ανήκε στην ομάδα του Ολυμπιακού από το 2004 ως το 2007.

 Γεννήθηκε στο Ούζιτσε της Σερβίας. Ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Σλόμποντα Ούζιτσε, ενώ έκανε το ντεμπούτο του στην μεγάλη ομάδα το 1998. Συνολικά στη Σλόμποντα Ούζιτσε αγωνίστηκε 8 φορές. Το 2000 και για δυο χρονιές αγωνίστηκε στη Ρέμοντ Κάκακ και από εκεί πήρε μεταγραφή στη Ζέτα. Το 2004 αλλάζει πρωτάθλημα και έρχεται στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό με τον οποίο αγωνίζεται μέχρι το 2007.Τον πρώτο χρόνο επί Ντούσαν Μπάγεβιτς είχε ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής αλλά τις επόμενες δυο σεζόν αγωνιζόταν κυρίως ως αλλαγή.Μετά την αποχώρησή του από τον Ολυμπιακό βρήκε ποδοσφαιρική στέγη στην βελγική Γάνδη ενώ τον Ιανουάριο του 2010 αγωνίστηκε στην Μπόχουμ προτού μετακομίσει στο Βέλγιο όπου τα επόμενα πέντα χρόνια θα αγωνιστεί στις Λιρς, Λόκερεν και Μπέβερεν. Το 2004 ήταν μέλος της εθνικής Σερβίας-Μαυροβουνίου κάτω των 21 ετών στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 21. Ακόμα ψηφίστηκε και από την UEFA στην καλύτερη ομάδα του τουρνουά. 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας (2005, 2006, 2007) 2 Κύπελλα Ελλάδας (2005, 2006)
Ανίτσαιο Αίγινας

Το Ανίτσαιο (Ανιτσαίο ή Ανιτσαίου για τους ντόπιους) είναι οικισμός της Αίγινας. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Αίγινας, του δήμου Αίγινας, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν από το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αίγινας του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Μέχρι το 1940 ο οικισμός ονομαζόταν Ανετσαίο ή Ανιτσάκι. Ακόμη παλαιότερα ονομαζόταν Αινίκαος και Ανικαίου.

 Το Ανίτσαιο είναι ηπειρωτικός οικισμός στο νότιο τμήμα της Αίγινας. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές πλαγιές του βουνού Όρος (531 μ.), μεταξύ των χωριών Παχειά Ράχη και Βλάχηδες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΝΑ. της πόλης Αίγινας (μέσω Κυλινδρά). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Αινίκαος και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίνης του νομού Αττικής & Βοιωτίας. Το 1879 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ανικαίου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Αττικής και το 1909, πάλι, στον νομό Αττικής & Βοιωτίας. Το 1912 η ονομασία του διορθώθηκε σε Ανετσαίο ή Ανιτσάκι και το 1940 σε Ανίτσαιο. Το 1943 εντάχθηκε στον νομό Αττικής, το 1964 στον νομό Πειραιώς και με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και ο ερειπωμένος μύλος, στη βόρεια είσοδο του οικισμού Ο ναός Κοίμησης της Θεοτόκου (Ευαγγελίστριας) στο κέντρο του οικισμού Το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου Ο ερειπωμένος Ναός του Ελλανίου Διός, στο βουνό Όρος (Ελλάνιον Όρος), δυτικά του οικισμού. Κατά τη μυθολογία, κτίστηκε από τον βασιλιά Αιακό για να ευχαριστήσει τον Δία για τις βροχές που έστειλε στο νησί. Τα εκκλησάκια των Ταξιαρχών και της Υπαπαντής-Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, στον αρχαιολογικό χώρο του Ελλανίου Διός Η διαδρομή προς την κορυφή Όρος, την ψηλότερη της Αίγινας, με το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία σε περίοπτη θέση Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» eetaa.gr https://www.saronicmagazine.gr/saronikos/aigina/7951-to-anitsaio-tis-petras-kai-ton-ane-o-ilon
Αγριανά Ηρακλείου

Τα Αγριανά είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας, δημοτικής ενότητας και δήμου Χερσονήσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Η παλαιότερη ονομασία του οικισμού ήταν Μετόχια Αγριανά.

 Τα Αγριανά είναι πεδινός οικισμός στο ΒΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκονται, στην ευρύτερη τουριστική περιοχή της Χερσονήσου, πάνω στην εθνική οδό Ηρακλείου-Αγίου Νικολάου (ΕΟ 90) και δίπλα στον ποταμό Αποσελέμη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχουν 22 χλμ. περίπου Α. του Ηρακλείου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Μετόχια Αγριανά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χερσονήσου Ηρακλείου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χερσονήσου. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, στο ανατολικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 eetaa.gr
Mitch Murder

Ο Johan Bengtsson, γεννήθηκε το 1980, γνωστός με το ψευδώνυμο Mitch Murder, είναι Σουηδός παραγωγός ηλεκτρονικής και synthwave μουσικής από τη Στοκχόλμη. Έχει χρησιμοποιήσει και τα ψευδώνυμα Stratos Zero και Michel Meurtre. Το 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο του EP με τίτλο After Hours. Το 2010 και το 2011 κυκλοφόρησε τα Current Events και Burning Chrome από την δισκογραφική εταιρεία Rosso Corsa Records. Σε συνέντευξή του έχει δηλώσει ότι έχει εμπνευστεί από την "τζαζ, την μπόσα νόβα του '50, τον ήχο motown του '70 και την ποπ του '80", και ανέφερε τους Paul Hardcastle, Jan Hammer και Vince DiCola σαν παραδείγματα. Το 2013 ο σκηνοθέτης David Sandberg της ταινίας Kung Fury επικοινώνησε μαζί του ώστε να δημιουργήσει το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής. Πριν από την πρεμιέρα της ταινίας, συνεργάστηκε με τον Ντέιβιντ Χέισελχοφ για το single True Survivor. Τόσο το βιντεοκλίπ όσο και η ταινία έγιναν γρήγορα γνωστές. Το 2014 κυκλοφόρησε και το τρίτο του άλμπουμ με τίτλο Interceptor από την δισκογραφική εταιρεία Mad Decent.

 Burning Chrome (Οκτώβριος 2010, Rosso Corsa Records) Τρέχοντα γεγονότα (Νοέμβριος 2011, Rosso Corsa Records) Interceptor (Ιούλιος 2014, Mad Decent) Αfter Hours (Σεπτέμβριος 2009) Television (Μάρτιος 2010, Karakasa Music) This is Now (Φεβρουάριος 2011) Elevator Music (Φεβρουάριος 2011) High Plains Drifter (Michel Meurtre) (Απρίλιος 2012) MARS (Ιούνιος 2012) Glass Cities (Σεπτέμβριος 2012, Dharma Records) Mitch Murder vs. Mega Man (Οκτώβριος 2012) SPRAWL OST (Σεπτέμβριος 2012) Planet V (Stratos Zero) (Δεκέμβριος 2012) The Touch (Ιούνιος 2013, Mad Decent) Descent (Stratos Zero) (Αύγουστος 2013) Another Place (Οκτώβριος 2013) The Real Deal (Οκτώβριος 2016) Strike Zero OST (Αύγουστος 2017) Instances (Stratos Zero) (Ιανουάριος 2018) Hardwired (Νοέμβριος 2018) Selection 1 (Δεκέμβριος 2012) Selection 2 (Μάρτιος 2014) Selection 3 (Μάιος 2015) Selection 4 (Δεκέμβριος 2016) Selection 5 (Σεπτέμβριος 2018) Mirage (Μάιος 2013) Just till Midnight (συμμετέχει η Miranda Carey) (Δεκέμβριος 2013) Ocean Avenue (Μάιος 2014) Breeze (Αύγουστος 2014, Mad Decent) Savage (Οκτώβριος 2014) True Survivor (με τον David Hasselhoff) (Μάιος 2015) Sniper Rouge (συμμετέχει η Emi) (Φεβρουάριος 2016) Story Mode (Αύγουστος 2016) Lit (Σεπτέμβριος 2016) Turning Point (Φεβρουάριος 2017) Of Below (Οκτώβριος 2017) Taken (Οκτώβριος 2017) Mega64 : KUTARAGI'S WAY (Μάρτιος 2014) The Video Craze (Ιούλιος 2014) Hotline Miami 2: Wrong Number (Μάρτιος 2015) Kung Fury (Ιούλιος 2015) Kung Fury: Street Rage (Ιούλιος 2015) The Suicide Theory (Ιούλιος 2015) Kung Fury (Lost Tapes) (Αύγουστος 2015) Megamagic - Wizards of the Neon Age (Απρίλιος 2016) Impact Winter (Μάιος 2018)
Super Victor

Ο Super Victor είναι η μασκότ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2016, το οποίο θα διεξαχθεί στη Γαλλία. Αναπαριστά ένα μικρό αγόρι, το οποίο κατέχει υπερδυνάμεις χάρη στην κάπα και τα μαγικά παπούτσια του, τα οποία του δίνουν τη δυνατότητα να ίπταται, να είναι ένας μικρός μάγος του ποδοσφαίρου και να δίνει από τη μαγεία του τριγύρω του.

 Η παρουσίαση της μασκότ έλαβε χώρα στη διάρκεια της φιλικής αναμέτρησης Γαλλίας-Σουηδίας στις 18 Νοεμβρίου 2014 στη Μασσαλία, καθώς και λίγες ώρες νωρίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν διέθετε όνομα έως τις 30 Νοεμβρίου 2014, ημερομηνία κατά την οποία το όνομά της γνωστοποιήθηκε στη διάρκεια της εκπομπής Téléfoot του TF1. Για την επιλογή της ονομασίας της μασκότ, οι διαδικτυακοί χρήστες οι οποίοι επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στην ψηφοφορία είχαν τρεις επιλογές ψήφου: Driblou, Goalix και Super Victor. Η τελευταία επελέγη με ποσοστό 48% επί του συνόλου των ψήφων, έναντι 27% για το Goalix και 25% για το Driblou. Σύμφωνα με τη διοργανώτρια επιτροπή, το Super Victor συμβολίζει τόσο τη νίκη, όσο και τους υπερήρωες. Επιπλέον, το Super Victor είναι διεθνής ονομασία. Ο Super Victor διαθέτει μια κόκκινη κάπα, μαγικά παπούτσια και μια μπάλα τα οποία βρήκε μέσα σ'ένα μαγικό σεντούκι, ενώ έπαιζε ποδόσφαιρο με τους φίλους του. Έχει την ικανότητα να ίπταται και να εφευρίσκει νέες ποδοσφαιρικές ντρίμπλες. Αποστολή του είναι να φέρνει τη χαρά και την καλή διάθεση σε όλους τους φιλάθλους ανά τον κόσμο. Δημιουργήθηκε από τη Zebrand, γαλλική εταιρεία design.
Rebel Meets Rebel

Το Rebel Meets Rebel είναι country metal άλμπουμ από τα μέλη του David Allan Coe και Pantera, Dimebag Darrell, Rex Brown και Vinnie Paul. Η μουσική γράφτηκε και καταγράφηκε από τη μπάντα όταν οι μουσικοί είχαν χρόνο εκτός από τα υπόλοιπα έργα τους, συμπεριλαμβανομένης της παγκόσμιας περιοδείας των Pantera που υποστηρίζει Reinventing the Steel. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το κύκνειο άσμα των Pantera και του Dimebag Darrell. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου 2005, με δική του ετικέτα του Vinnie Paul, Big Vin Records, μεταθανάτια, μετά τη δολοφονία του Dimebag τον Δεκέμβριο του 2004.

 Στο τέλος της δεκαετίας, ο Coe συναντήθηκε με τον κιθαρίστα των Pantera Dimebag Darrell στο Fort Worth, Texas και οι δύο μουσικοί, που επηρεάστηκαν από την ομοιότητα των προσεγγίσεων μεταξύ Country και heavy metal, συμφώνησαν να συνεργαστούν και ξεκίνησαν την παραγωγή στο άλμπουμ Vinnie Paul και Rex Brown, η οποία καταγράφηκε περιοδικά μεταξύ 1999 και 2003 και κυκλοφόρησε το 2005, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Dimebag.Αρχικά το τραγούδι "Rebel Meets Rebel" έπρεπε να κυκλοφορήσει ως ντουέτο με τους Coe και Φιλ Ανσέλμο. Το Μουσικό-εκφραστικό περιεχόμενο κυμαίνεται από άγρια ​​τρελά τραγούδια για μέθη μέχρι πιο σοβαρά θέματα, όπως το αντιρατσιστικό τραγούδι "Cherokee Cry", το οποίο επικρίνει τη κακομεταχείρηση των αμερικανών ιθαγενών από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών.Το Rebel Meets Rebel χαρακτηρίζεται ως περιγραφή, σαν ένα "πρωτοποριακό" μείγμα country music και heavy metal. Όλος ο μουσικός συγγραφέας Megan Frye έγραψε: Στην πρώτη ακρόαση, το "Nothin' to Lose" ακούγεται άβολο - σαν να έχει κάποιος συναρμολογήσει ένα τραγούδι Pantera μαζί με έναν David Allan Coe στον υπολογιστή του σπιτιού, το μπάσο φαίνεται να είναι πολύ κοφτερό και λεπτό, αλλά όταν ακούς το άλμπουμ μερικές φορές, αρχίζει να έχει νόημα»." Ο Dimebag Darrell επαινέθηκε για το παίξιμο της κιθάρας του, στο οποίο ενσωμάτωσε στοιχεία από thrash metal καθώς και σκοτεινές μελωδίες - riffs. Το "Rebel Meets Rebel" παρουσιάζει το παιχνίδι του Joey Floyd. Όλοι οι στίχοι είναι από David Allan Coe, όλη η μουσική είναι από Dimebag Darrell & Vinnie Paul. David Allan Coe – lead vocals, rhythm guitar Dimebag Darrell – lead guitar, backing vocals Rex Brown – bass guitar Vinnie Paul – drums Joey Floyd — fiddle on "Rebel Meets Rebel" Hank Williams III — vocals on "Get Outta My Life" Rex Mauney — keyboards Album Official website
Ένωσις Αγίων Ομολογητών

Ο Εθνικός Σύλλογος Ένωσις Αγίων Ομολογητών (ή ΕΝΑΟ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την ενορία των Αγίων Ομολογητών της Λευκωσίας. Έδρα της ομάδας ήταν το Παλιό Γ.Σ.Π.. Είχε συμμετάσχει 3 φορές στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας. Το 1961 κατάφερε να το κατακτήσει αλλά δεν προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία καθώς δεν ίσχυε ο προβιβασμός. Στη συνέχεια ενοποιήθηκε με τον Κεραυνό Στροβόλου, δημιουργώντας την ομάδα Ένωσις-Κεραυνός.

 Η Ένωσις Αγίων Ομολογητών ιδρύθηκε το 1944 .Στις 22 Σεπτεμβρίου 1957 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας. Η πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1957-58. Την περίοδο εκείνη η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε γεωγραφικές περιφέρειες. Η Ένωσις Αγίων Ομολογητών συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας. Την περίοδο 1957-58 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα. Ωστόσο, η ΚΟΠ διοργάνωσε το κύπελλο Κύπρου με την Ένωσιν Αγίων Ομολογητών να λαμβάνει για πρώτη και μοναδική φορά μέρος στη διοργάνωση. Αντιμετώπισε στον Α΄ γύρο την Νέα Σαλαμίνα. Στο πρώτο παιχνίδι έχασε εκτός έδρας με 4-0 ενώ στο δεύτερο κέρδισε εντός έδρας με 3-2 και αποκλείστηκε. Την περίοδο 1959-60 κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου της και έδωσε αγώνες μπαράζ με την νικήτρια του ομίλου Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου, Αλκή Λάρνακας. Η νικήτρια των μπαράζ θα αναδεικνυόταν πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας. Επιπλέον, θα αντιμετώπιζε σε αγώνες μπαράζ την τελευταία ομάδα της Α΄ κατηγορίας 1959-60, με τη νικήτρια να συμμετέχει στην Α΄ κατηγορία 1960-61. Ο πρώτος αγώνας έγινε στο Παλιό Γ.Σ.Π. στις 26 Ιουνίου 1960 με την Αλκή να κερδίζει 1-6. Ο δεύτερος αγώνας έγινε στο Παλιό ΓΣΖ στις 29 Ιουνίου με την Ένωση Αγίων Ομολογητών να κερδίζει με 3-4. Η Αλκή στέφθηκε πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων.Την περίοδο 1960-61 κατέκτησε την πρώτη θέση του ομίλου της και έδωσε αγώνες μπαράζ με τον νικητή του ομίλου Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου, Πανελλήνιο. Η νικήτρια των μπαράζ θα αναδεικνυόταν πρωταθλήτρια Β΄ κατηγορίας. Στον πρώτο αγώνα η Ένωσις Αγίων Ομολογητών κέρδισε με 6-5 εκτός έδρας (στάδιο ΓΣΟ)..Στο δεύτερο αγώνα (παλιό Γ.Σ.Π.) κέρδισε ξανά με 3-2 και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια. Ωστόσο, δεν ίσχυσε ο προβιβασμός στην Α΄ κατηγορία και θα συνέχιζε στη Β΄ κατηγορία. Το Δεκέμβριο του 1961 ενοποιήθηκε με τον Κεραυνό Στροβόλου (του οποίου η αίτηση για ένταξη στην ΚΟΠ είχε απορριφθεί το Σεπτέμβριο του 1961 επειδή δεν ήταν σωματείο που προερχόταν από πόλη), δημιουργώντας την ομάδα Ένωσις-Κεραυνός, η οποία πήρε τη θέση της Ένωσις Αγίων Ομολογητών στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1961-62. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η Ένωσις Νέων Αγίων Ομολογητών συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας-Αμμοχώστου. Β΄ Κατηγορία:Πρωταθλήτρια (1): 1961 Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. ISBN 978-9963-688-87-6. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
NAMC YS-11

Το NAMC YS-11 είναι τουρμποπρόπ επιβατικό αεροσκάφος κατασκευασμένο από τον Ιαπωνικό όμιλο εταιριών Nihon Aircraft Manufacturing Corporation. Το πρόγραμμα ξεκίνησε από το Υπουργείο Διεθνούς Εμπορίου και Βιομηχανίας το 1954, το αεροσκάφος παρουσιάστηκε το 1962 ενώ η παραγωγή τερματίστηκε το 1974.

 Μέχρι σήμερα το YS-11 είναι το μόνο επιτυχημένο εμπορικό αεροσκάφος που κατασκευάστηκε από Ιαπωνική εταιρία πριν ή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Συνολικά κατασκευάστηκαν 182 αεροσκάφη. Παρόλο που όλο σχεδόν το αεροσκάφος κατασκευάστηκε στην Ιαπωνία, οι κινητήρες κατασκευάστηκαν από την Βρετανική Rolls-Royce. Επίσης οι ηλεκτρικές συσκευές, οι διακόπτες, τα μηχανήματα και τα εξαρτήματα του πιλοτηρίου προήρχοντο είτε από Ιαπωνικές βιομηχανίες είτε από ξένους προμηθευτές. Το γεγονός ότι στον όμιλο των εταιριών που κατασκεύασαν το YS-11 συμμετείχαν η Mitsubishi Heavy Industries και η Fuji Heavy Industries (η οποία σήμερα είναι ευρέως γνωστή ως η μητρική εταιρία της αυτοκινητοβιομηχανίας Subaru), οι οποίες παρήγαγαν μαχητικά αεροσκάφη στη διάρκεια του πολέμου, είχε ως αποτέλεσμα η άτρακτος του YS-11 να είναι ιδιαίτερα ανθεκτική. Το δικινητήριο YS-11 είχε παρόμοιες επιδόσεις με το τετρακινητήριο Vickers Viscount ενώ είχε 50% μεγαλύτερη μεταφορική ικανότητα από το παρόμοιας διάταξης Fokker F.27. Στις 30 Σεπτεμβρίου του 2006 η πτήση 3806 της Japan Air Commuter ήταν η τελευταία πτήση του YS-11 στην Ιαπωνία. Το 1970 η Ολυμπιακή Αεροπορία προμηθεύτηκε τα νέα αεροσκάφη YS-11A, με κινητήρες Rolls-Royce, της Ιαπωνικής εταιρείας NIHON τα οποία θα αντικαθιστούσαν σταδιακά τα παλιά Douglas DC-3 και DC-6 στις πτήσεις του εσωτερικού. Η πορεία του αεροσκάφους όμως σημαδεύτηκε από δύο πολύνεκρα δυστυχήματα. Το πρώτο, στις 21 Οκτωβρίου 1972, όταν ένα YS-11A της Ολυμπιακής συνετρίβη στις ακτές της Βούλας Αττικής. 37 από τους επιβαίνοντες πνίγηκαν (ιατροδικαστικώς, δεν υπήρξε κανένας θάνατος από την πρόσκρουση), ενώ 19 κατάφεραν να σωθούν φτάνοντας στην ακτή. Το δεύτερο συνέβη στις 23 Νοεμβρίου 1976, όταν ένα αεροσκάφος που εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα - Λάρισα - Κοζάνη, συνετρίβη κοντά στην Κοζάνη σκοτώνοντας τους 50 επιβαίνοντες. Το 1980 τα YS-11A παραδόθηκαν στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και εντάχθηκαν στην 356 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών. Τον Αύγουστο του 2006 συνολικά 21 NAMC YS-11 (όλων των εκδόσεων) βρισκόταν σε υπηρεσία με τις Aboitiz Air (6), Air Link International Airways (1), Air Philippines (3), Asian Spirit (2), Mahfooz Aviation (1), Phuket Airlines (4), South Phoenix Airways (2), Aero Union (1) και Gacela Air Cargo (1).Όλοι οι πρώην και νυν χρήστες του NAMC YS-11 είναι: Avro 748 An-24 An-26 Φωτογραφίες του YS-11 από τον Tony Hara Φωτογραφίες του YS-11 στο airliners.net
Οίκος των Κορραδιδών

Ο Οίκος των Κορραδιδών ή Οίκος της Φραγκονίας, γερμ. Conradines, είναι ένας ευγενής Οίκος της Γερμανίας, που μέλη του ήταν κόμητες και δούκες της Φραγκονίας (8ος-11ος αι.). Ήταν απόγονοι του Κορράδου δούκα της Θουριγγίας. Ο γιος του Κορράδος Α΄ διαδέχθηκε τον τελευταίο Καρολίδη βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας· τον Κορράδο Α΄ διαδέχθηκε ο Οίκος των Οθωνιδών.

 Η παλαιότερη μνεία του Οίκου είναι το 832, όταν ο Γκέμπχαρτ κόμης της περιοχής του κάτω ρου του Λαν (Λάνγκαου). Οι γιοί του αναφέρονται το 861 ως στενοί συγγενείς του Αδαλάρδου του σενεσάλη, που υπηρέτησε τον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων. Η άνοδος του Οίκου έγινε με την Όντα, σύζυγο του επίσης Καρολίδη Αρνούλφου των Ανατολικών Φράγκων. Ο Κορράδος δούκας της Θουριγγίας, ο λεγόμενος πρεσβύτερος ήταν ανιψιός της. Ο Αρνούλφος, κατά τη διαμάχη του με τους κόμητες του Μπάμπενμπερκ, στηρίχθηκε πολύ στον Κορράδο και τους δύο αδελφούς του και τους αντάμειψε με περιοχές στην Έσση, Θουριγγία και Φραγκονία του Μάιν. Το 899 απεβίωσε ο Αρνούλφος και τον διαδέχθηκε ο 6ετής γιος του Λουδοβίκος ο Παις ως βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων. Οι Κορραδίδες ήταν οι μόνοι εξ αίματος συγγενείς του και έτσι έγιναν η δεσπόζουσα οικογένεια του βασιλείου. Ο αδελφός του Κορράδου, ο Γκέμπχαρτ έγινε δούκας της Λωρραίνης το 903. Τρία έτη μετά ο Κορράδος με τον γιο του Κορράδο Α΄ τον νεότερο νίκησαν αποφασιστικά τους στασιαστές κόμητες του Μπάμπενμπερκ στη μάχη του Φρίτσλαρ και απέκτησαν υπεροχή στην Φραγκονία. Ο πατέρας απεβίωσε στη μάχη, αλλά ο γιος έγινε δούκας της Φραγκονίας. Το 911 απεβίωσε ο Λουδοβίκος ο παις, τελευταίος των Καρολιδών στην Ανατολική Φραγκία και τον διαδέχθηκε ο Κορράδος Α΄ ο νεότερος, αντί του Καρολίδη Καρόλου Γ΄ της Δυτικής Φραγκίας. Ο Κορράδος Α΄ δεν κατάφερε να ενοποιήσει το κράτος του, ένεκα της πεισματώδους αντίστασης των δουκών Σουαβίας, Βαυαρίας και Λωρραίνης. Στην επιθανάτιο κλίνη του το 918 έπεισε τον αδελφό του Έμπερχαρντ να απέχει από το αξίωμα και να συστήσει στους Φράγκους ευγενείς να εκλέξουν τον ικανό δούκα της Σαξονίας ως νέο βασιλιά για να υπάρχει ενότητα και συνέχεια στο βασίλειο. Έτσι το 919 στο Φρίτσλαρ ο Ερρίκος Α΄ ο Ορνιθοθήρας εκλέχθηκε βασιλιάς των Ανατολικών Φράγκων. Ο Έμπερχαρτ διαδέχθηκε τον Κορράδο Α΄ ως δούκας της Φραγκονίας και ήταν πιστός στο νέο βασιλιά. Όμως όταν τον Ερρίκο Α΄ τον διαδέχθηκε ο γιος του Όθων Α΄, ο Έμπερχαρτ συμμάχησε με δύο άλλους εναντίον του. Ηττήθηκαν στη μάχη του Άντερναχ (939), όπου ο Έμπερχαρτ σκοτώθηκε. Το δουκάτο της Φραγκονίας χάθηκε για τον Οίκο του. O εγγονός του εξαδέλφου τους, ο Κορράδος Α΄ έγινε δούκας της Σουαβίας το 983. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Χέρμαν Β΄ και αυτόν ο γιος του Χέρμαν Γ΄, που απεβίωσε το 1012. Τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου ήταν ο δισεγγονός τού Γκέμπχαρτ δούκα της Λωρραίνης, ο Όθων κόμης του Ζύτφεν, που απεβίωσε το 1036.
Άνω Καλλινίκη Φλώρινας

Η Άνω Καλλινίκη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίτης, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Άνω Καλλινίκη είναι ορεινό χωριό στο βόρειο τμήμα του νομού Φλωρίνης. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Φλώρινας-Νίκης (Ε 65) και κοντά στις όχθες του Παλαιορέματος (Καλλινικιώτικου Ρέματος), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 605. Απέχει 10 χλμ. περίπου Β. της Φλώρινας. Η τοπική κοινότητα Άνω Καλλινίκης είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 10,602 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Άνω Κάλενικ και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Φλωρίνης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Άνω Καληνίκη και το 1940 σε Άνω Καλλινίκη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Καλλινίκης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κάτω Κλεινών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κάτω Κλεινών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης. Ο ναός του Αγίου Νικολάου στο κέντρο του οικισμού Ο ναός του Προφήτη Ηλία, στη νότια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1964 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Κορφές», τεύχος 119 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=ph5ZwGluBjc
Σοφία Ραζουμόφσκαγια

Η Σοφία Ραζουμόφσκαγια (1746-1803), ήταν Ρωσίδα αυλική. Υπηρέτησε ως αυλική στην αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη. Παντρεύτηκε τον Πέτερ Κιρίλοβιτς Ραζουμόβσκι και ήταν η ερωμένη του Παύλου Α' της Ρωσίας πριν από το γάμο του, με τον οποίο είχε έναν γιο, τον Σεμέν Βελίκιυ (1772-1794).

 Η Σοφία Ραζουμόβσκαγια γεννήθηκε από τον Στέφαν Φεντόροβιτς Ουσάκοφ και την Άννα Σεμένοβνα. Διορίστηκε αυλική στην Αικατερίνη τη Μεγάλη. Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Πέτροβιτς Τσερτορύζσκυ, αλλά έμεινε νωρίς χήρα. Συμμετείχε στην κοινωνική ζωή της αυλής και ήταν γνωστή για τον έντονο τρόπο ζωής της. Εν αναμονή των σχεδίων για να παντρευτεί ο Μεγάλος Δούκας Παύλος, υπήρχαν ανησυχίες σχετικά με το αν ήταν σεξουαλικά ικανός να έχει κληρονόμο και ζητήθηκε από τη Σοφία να διερευνήσει τη σεξουαλική του λειτουργία αποπλανώντας τον. Πέτυχε με το καθήκον της και απέκτησε έναν γιο μαζί του τον Σέμεν Βελίκι (1772-1794), του οποίας η ανατροφή παρασχέθηκε από την αυτοκράτειρα. Ο Παύλος παντρεύτηκε το 1773 και το 1776, η Σοφία ξαναπαντρεύτηκε τον Πίτερ Κιρίλοβιτς Ραζούμοφσκι, γιο του στρατάρχη Κιρίλ Γκριγκόριεβιτς Ραζούμοφσκι. Καθώς ο πεθερός της διαμαρτυρήθηκε και εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το γάμο, πιθανότατα δεν ήταν προξενιό και ο γάμος περιγράφεται ως ευτυχισμένος. Издание вел. кн. Николая Михайловича. Русские портреты XVIII и XIX столетий. Т.3.Вып.3. № 110
Βουτάδης ο Σικυώνιος

Ο Βουτάδης ο Σικυώνιος (7ος αιώνας π.Χ.) ή και Διβουτάδης σε νεότερες παραφθορές του ονόματος, ήταν Έλληνας κεραμοποιός με καταγωγή από τη Σικυώνα στον οποίο αποδίδεται πως ήταν ο πρώτος αγγειοπλάστης που έκανε χρήση πηλού. Οι πληροφορίες για τη ζωή του διασώζονται από τον Αθηναγόρα τον Αθηναίο και Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.

 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες της αρχαιότητας η κόρη του η οποία ονομάζονταν Κόρα -σε άλλες πηγές και Καλλιρρόη-, ήταν ερωτευμένη με έναν νεαρό στην Κόρινθο όπου διέμενε με τον πατέρα της, ζωγράφισε στον τοίχο του σπιτιού της το περίγραμμα της σκιάς του αγοριού, και βάσει του σχήματος του προσώπου στο σχέδιο αυτό ο πατέρας της ο Βουτάδης δημιούργησε το πήλινο γλυπτό με το πρόσωπο του νέου. Αναφέρεται πως το έργο αυτό σωζόταν στο Νυμφαίον της Κορίνθου έως ότου ο Ρωμαίους ύπατος Λεύκιος Μόμμιος κατέστρεψε την πόλη το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας. Κατά τη διήγηση του ιστορικού του 2ου αιώνα μ.Χ. Πλίνιου του Πρεσβύτερου, ο Βουτάδης συνέχισε να δημιουργεί καλλιτεχνήματα με ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία και τοποθετούσε στα κεραμίδια που βρίσκονταν στις άκρες των στεγών των οικιών -γνωστά ως πρόστυπα ή και ἔκτυπα-, μια πρακτική η οποία γνώρισε ευρεία αποδοχή μετέπειτα. Αναφέρεται πως χρησιμοποιούσε ένα μείγμα πηλού και ερυθράς όχρας, και πως εισήγαγε τη χρήση ενός ειδικού είδους κόκκινου πηλού. Η διήγηση του Πλινίου σχετικά με την κόρη του Βουτάδη και την σκιά του αγοριού, ενέπνευσε αρκετά έργα ζωγραφικής κατά την Αναγέννηση έως και την σύγχρονη εποχή, τα οποία αποτύπωσαν την ιστορία ως ορόσημο περιστατικό της ζωγραφικής τέχνης.
Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ

Η Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (αγγλικά: Rugby Football League, RFL) είναι ο επίσημος φορέας για επαγγελματικό ράγκμπι λιγκ στην Αγγλία. Το όνομα «Ράγκμπι Φούτμπολ Λιγκ» προηγουμένως αναφερόταν, επίσης, στο πρωτάθλημα το οποίο διοργάνωνε η RFL. Αυτό έχει έκτοτε αντικατασταθεί από τη Σούπερ Λιγκ, την Τσάμπιονσιπ και τη Λιγκ 1. Εδρεύει στο Ρεντ Χαλ του Ληντς και είναι επιφορτισμένη με την οργάνωση των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων, του πρωταθλήματος Αγγλίας, του Τσάλεντζ Καπ, της Σούπερ Λιγκ και των Πρωταθλημάτων Ράγκμπι Λιγκ. Για τη διεξαγωγή αγώνων ερασιτεχνών και νέων η RFL συνεργάζεται με τη Βρετανική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Ερασιτεχνών (BARLA). Η RFL είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RLEF) και ως κύριο πλήρες μέλος έχει τη δυνατότητα αρνησικυρίας (veto) στο Συμβούλιο μαζί με τη Γαλλία. Η RFL αποτελεί μέρος του Κοινοτικού Συμβουλίου (Community Board), το οποίο έχει επίσης εκπροσώπους από τη BARLA, τις Συνδυασμένες Υπηρεσίες (Combined Services), τα Αγγλικά Σχολεία Ράγκμπι Λιγκ (English Schools Rugby League) και το Ράγκμπι Λιγκ Σπουδαστών (Student Rugby League).

 Ιδρύθηκε αρχικά ως «Βόρεια Ένωση Ράγκμπι» (γνωστή και ως Βόρεια Ένωση) τον Αύγουστο του 1895 από εκπροσώπους των είκοσι ενός συλλόγων της Ομοσπονδίας Ράγκμπι (RFU) στο Τζορτζ Χοτέλ του Χάντερσφιλντ. Το 1922 μετονομάστηκε σε «Βόρεια Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ»,, σύμφωνα και με τις αντίστοιχες οργανώσεις στο εξωτερικό, την Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (ARL) και την Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας (NZRL). Τελικά η λέξη «Βόρεια» απαλείφθηκε από την ονομασία της ομοσπονδίας στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το πρώτο λογότυπο που χρησιμοποιήθηκε από την RFL είχε ωοειδές σχήμα, που αντιπροσώπευε την μπάλα με την αναγραφή XIII - The Rugby Football League γύρω από αυτό. Το λογότυπο εμφανίστηκε επίσης στις φανέλες των ομάδων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το λογότυπο άλλαξε σε πιο απλοϊκό σχεδιασμό από το παλιό. Είχε σχήμα μπάλας ράγκμπι με τρεις μικρές γραμμές και δύο μακριές, τοποθετημένες σε σχήμα μπάλας ράγκμπι, με την αναγραφή της συντομογραφίας RFL. Το 2017 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, το οποίο περιελάμβανε στοιχεία όπως το κτίριο MyLocal Morrisons του Χάντερσφιλντ, όπου συστάθηκε η ομοσπονδία και η αναγραφή του έτους ίδρυσης. Επίσημος ιστότοπος
Βασιλικό Σαουδαραβικό Ναυτικό

Το Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό είναι η Ναυτική δύναμη του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας. Αριθμεί περίπου 12.000 άνδρες(ναύτες και αξιωματικούς), στους οποίους συγκαταλέγονται 1.200 πεζοναύτες. Αρχηγείο του Ναυτικού είναι το Ριάντ. Ο Δυτικός Στόλος δρα στην Ερυθρά Θάλασσα, με κύρια βάση τη Τζέντα. Ο Ανατολικός Στόλος δρα στον Περσικό Κόλπο με αρχηγείο το Τζουμπάιλ. Άλλες ναυτικές εγκαταστάσεις του βρίσκονται στο Γιάνμπου, τη Νταμάμ, και το Ρας αλ Μισάμπ.

 Το Ναυτικό της Σαουδικής Αραβίας ιδρύθηκε το 1960 και με τη βοήθεια των ΗΠΑ ξεκίνησε μια διαδικασία επέκτασης το 1972 με στόχο να φτάσει σε δύναμη το Αυτοκρατορικό Ιρανικό Ναυτικό. Μετά την Ιρανική Επανάσταση, άρχισε ένα ακόμη πρόγραμμα επέκτασης του Σαουδικού Ναυτικού, με τη βοήθεια της Γαλλίας υπό την ονομασία «Σαβάρι». Στις επόμενες δύο δεκαετίες αποκτήθηκαν μερικά σκάφη από την Αγγλία και τη Γαλλία. Το 1980, οι ΗΠΑ βοήθησαν το Βασιλικό Σαουδικό Ναυτικό να αναπτύξει δικά του κέντρα διοίκησης και επικοινωνιών. Το Σαουδικό Ναυτικό είναι μια εκσυγχρονισμένη δύναμη με φρεγάτες Γαλλικής κατασκευής, ναρκαλιευτικά Βρετανικής κατασκευής, και κορβέτες των ΗΠΑ. Διαθέτει : 3 φρεγάτες κλάσης Αλ Ριάντ 4 φρεγάτες κλάσης Αλ Μεδίνα 4 κορβέτες κλάσης Μπαντρ 9 περιπολικά κλάσης Αλ Σαδίγ 6 ναρκαλιευτικά κλάσης Σάνταου 2 τροποποιημένα μεταγωγικά σκάφη πολλά περιπολικά μικρού εκτοπίσματος, 2 Βασιλικά γιότ.
Βιλαίν Α΄ ντ'Ωλναί

Ο Βιλαίν ντ'Ωλναί ή ντ'Ωνουά (Villain d'Aulnay/d'Aunoy, ... - 1269) ήταν Γάλλος ιππότης από το Ωλναί-Λ'Έτρ της Καμπανίας που έγινε στρατάρχης της Λατινικής Αυτοκρατορίας και πρώτος βαρώνος της Αρκαδίας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Στην ελληνική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως αναφέρεται ως Βηλὲς ντὲ Ἀνόε, μορφή που πέρασε και σε άλλες εκδοχές του Χρονικού ως Anoé, Annoée ή Anoée.

 Ο Βιλαίν ήταν μάλλον γιος του Ουντάρ ντ'Ωλναί (Oudard d'Aulnay), ενός Γάλλου ευγενή της Καμπανίας ο οποίος το 1206 διαδέχτηκε τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο ως μαρεσάλος της Καμπανίας, μετά την αναχώρηση του τελευταίου για την Δ΄ Σταυροφορία. Ο J. Longon θεωρεί πιθανό η μητέρα του Ουντάρ, Αντελίν, να ήταν αδερφή του Γοδεφρείδου. Ο Ουντάρ είχε τρεις γιους, τους Εράρδο, Γοδεφρείδο και Βιλαίν. Οι δυο πρώτοι παρέμειναν στην Καμπανία, ενώ ο Βιλαίν αναζήτησε την τύχη του στη λατινική Ανατολή.Ο Βιλαίν εμφανίζεται στη Λατινική Αυτοκρατορία το 1229, όταν, μαζί με τον Πονς ντε Λυόν, του ανατέθηκε από τους ευγενείς της Αυτοκρατορίας να προσφέρει την κηδεμονία του ανήλικου αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β΄ στον Ιωάννη του Μπριέν. Το 1238, εμφανίζεται ήδη ως κάτοχος της θέσης του μαρεσάλου της Λατινικής Αυτοκρατορίας, στην συμφωνία υποθήκης του ακάνθινου στεφανιού του Χριστού στον Βενετό Νίκολα Κιρίνι (Nicolas Quirini) έναντι 13.134 χρυσών υπέρπυρων. Το 1243, του ανατέθηκε πιθανόν μια αποστολή στη Βασίλισσα της Γαλλίας, Μπλανς της Καστίλλης εκ μέρους του Βαλδουίνου.Φαίνεται ότι ο Βιλαίν ανελάμβανε συχνά αποστολές στη Γαλλία, και έτσι το Φεβρουάριο του 1249, ο Πρίγκηπας της Αχαΐας Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος, ξάδερφος του Βιλαίν, του παραχώρησε με γράμμα του στον Θεοβάλδο Δ΄ (Thibaud IV), Κόμη της Καμπανίας, τα έσοδα όλων των κτημάτων της οικογένειας των Βιλλαρδουίνων στην Καμπανία. Το 1261, με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Βυζαντινούς, ο Βιλαίν, όπως και αρκετοί άλλοι αξιωματούχοι της πρώην Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγε στο Μοριά. Εκεί ο Γουλιέλμος Β΄ συνέστησε μια νέα βαρωνία για τον ξάδερφό του, τη Βαρωνία της Αρκαδίας, από εδάφη που πριν ανήκαν στις πριγκιπικές κτήσεις. Ο Βιλαίν πέθανε το 1269, και τον διαδέχτηκαν οι δυο γιοί του, Εράρδος Α΄ (Erard) και Γοδεφρείδος (Geoffroi). Longnon, Jean (1939). Recherches sur la vie de Geoffroy de Villehardouin: suivies du catalogue des actes des Villehardouins (στα Γαλλικά). H. et É. Champion. de Mély, Fernand (1904). Riant, Paul Édouard Didier, επιμ. Exuviæ sacræ constantinopolitanæ. Fasciculus documentorum minorum, ad byzantina lipsana in occidentem sæculo xiii translata. spectantium, & historiam quarti belli sacri imperii: gallo-græci illustrantium (στα Γαλλικά). 3. Παρίσι: E. Leroux.
Καρατζάς Τροιζήνας

Ο Καρατζάς είναι χωριό στον δήμο Τροιζηνίας, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Καρατζάς έχει 287 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 300 μέτρων στους ανατολικούς πρόποδες του Ορθολιθίου. Απέχει 6,5 χιλιόμετρα από το Άνω Φανάρι.

 Στην περιοχή του Καρατζά έχουν εντοπιστεί αρχαία λείψανα, όπως ο λεγόμενος τάφος του Ευαγόρα. Στη θέση Χώριζα σώζονται ερείπια μικρού μεσαιωνικού οχυρού. Το χωριό παλαιότερα βρισκόταν στον δρόμο προς Κρανίδι, όμως καταστράφηκε επί Τουρκοκρατίας. Το όνομα του χωριού έχει τουρκική προέλευση, από τις λέξεις καρά και αντζά, που σημαίνουν μαύρος σκύλος. Το χωριό συμμετείχε στην αντίσταση εναντίον των Γερμανών, οπότε οι Γερμανοί στις 5 Ιουνίου 1944 εκτέλεσαν στον ξεροπόταμο στη θέση Νιχώρι 23 κατοίκους του χωριού ηλικίας 18 με 55 ετών.Ο Καρατζάς το 1834 προσαρτήθηκε στον δήμο Δρυόπης, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1912, οπότε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Φαναρίου. Με το ΦΕΚ 119Α - 07/06/1966 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Τροιζήνας και το 2010, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, στον δήμο Τροιζηνίας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο δρόμο προς Χώριζα έχει βρεθεί αρχαίος τάφος στον οποίο σωζόταν αρχαία επιγραφή με το όνομα Ευαγόρας, η οποία όμως κλάπηκε. Στη θέση Χώριζα, στην κορυφή απότομου μικρού λόφου, έχουν εντοπιστεί ερείπια μικρής μεσαιωνικής οχύρωσης και κεραμική της μυκηναϊκής εποχής. Λόγω της μικρής του έκτασης εικάζεται ότι ήταν φυλάκιο που κτίστηκε επί Φραγκοκρατίας για τη φύλαξη ανάμεσα στα κάστρα Κοκκινιάς και Φαναρίου. Πιθανόν σταμάτησε να χρησιμοποιείται τον 15ο αιώνα. Σήμερα σώζεται τείχος ύψους περίπου δύο μέτρων και μήκους 30 στη δυτική-βορειοδυτική πλευρά του λόφου.Στον Καρατζά λειτουργεί νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο και διαθέτει περιφερειακό ιατρείο. Η κεντρική εκκλησία του χωριό είναι αφιερωμένη στον Άγιο Σεραφείμ και στην πλατεία μπροστά από την είσοδό της βρίσκεται ηρώο για τους εκτελεσθέντες από τους Γερμανούς κατοίκους του χωριού. Στον Καρατζά έχει κατασκευστεί λιμνοδεξαμενή χωρητικότητας 400.000 κυβικών μέτρων.