Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο (ιταλικά: La classe operaia va in paradiso‎) είναι δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1971 σε σκηνοθεσία Έλιο Πέτρι και σενάριο των Πέτρι και Ούγκο Πίρο. Πρωταγωνιστούν ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ και η Μαριάντζελα Μελάτο. "Με την ταινία μου όλοι ήταν αμφιλεγόμενοι, συνδικαλιστές, φοιτητές της αριστεράς, διανοούμενοι, κομμουνιστές ηγέτες, μαοϊκοί. Όλοι θα ήθελαν ένα έργο που να υποστηρίζει τους λόγους τους: αντ' αυτού είναι μια ταινία για την εργατική τάξη".. Η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα για την καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ των Καννών του 1972 .

 Ο Λουλού Μάσα είναι ένας πολύ παραγωγικός εργαζόμενος σε ένα εργοστάσιο που πληρώνει με το κομμάτι, αλλά δεν αρέσει στους συναδέλφους του, καθώς η αποδοτικότητά του χρησιμοποιείται από τη διοίκηση για να δικαιολογήσει τις απαιτήσεις της για υψηλότερη παραγωγή. Ενώ οι εργαζόμενοι φροντίζουν και βασίζονται στα μηχανήματά τους, βλέπουν ριζοσπαστικούς φοιτητές έξω από το εργοστάσιο να διαμαρτύρονται για υψηλότερα ποσοστά αμοιβών και λιγότερη εργασία. Ο Λουλού ζει με τη Λίντια και τον γιο της. Βάζει την έλλειψη ενδιαφέροντος για σεξ μαζί της στις πιέσεις της εργασίας. Ο Λουλού καθώς χάνει ένα δάχτυλο σε ένα εργατικό ατύχημα, οι εργαζόμενοι κατηγορούν την εργοδοσία για τους γρήγορους χρόνους που αυτή θέλει. Σοκαρισμένος ο Λουλού, υιοθετεί την ανάλυση των φοιτητών και κάνει απεργία για τον τερματισμό της εργασίας με το κόμματι, ενάντια στην πολιτική των συνδικάτων, η οποία θέλει απλώς μια αύξηση των ποσοστών σε αυτού του είδους την εργασία. Ο Λουλού κάνει μια εφήμερη σχέση με μια γυναίκα συνάδελφο του, αλλά διαπιστώνει ότι είναι δύσκολο να κάνει σεξ μαζί της σε ένα αυτοκίνητο. Η Λίντια, είναι δυσαρεστημένη με τις νέες αριστερές συμπάθειές του, αλλά του λέει ότι ποτέ δεν την ένοιαζε πραγματικά. Όταν οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στη δουλειά, ο Λούλου απολύεται για την προώθηση των εξτρεμιστικών απόψεων των φοιτητών. Η Λίντια και το παίδι της επιστρέφουν στο διαμέρισμα, για να διαπιστώσουν ότι ο Λουλού έχει καταστρέψει τη φουσκωτή κούκλα του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Οι συνδικαλιστές φτάνουν να ενημερώσουν τον Λουλού ότι έχουν κάνει μια συμφωνία με τους εργοδότες σχετικά με τους κανονισμούς εργασίας και την επιστροφή του δουλειά. Η ταινία γυρίστηκε στο εργοστάσιο Ascensori Falconi στη Νοβάρα που, εκείνη την εποχή, είχε σταματήσει την παραγωγή και είχε επίσης αποτελέσει αντικείμενο κοινοβουλευτικής ερώτησης από τον κομμουνιστή βουλευτή Λούτσιο Λιμπερτίνι.. Η ταινία προβλήθηκε εκτός ανταγωνισμού στο Venice Free Cinema της Porretta Terme, όπου κατείχε την παγκόσμια πρεμιέρα. Με την ευκαιρία αυτή, ο σκηνοθέτης Έλιο Πετρι και ο Τζιάν Μαρία Βολοντέ, στο τέλος της προβολής, πήγαν στα εργοστάσια του Demm, της ιστορικής βιομηχανίας μηχανών της πόλης Apennine, για να συζητήσουν με τους εργαζόμενους την αποξένωση και τους κοινωνικούς μηχανισμούς που δημιούργησε η γραμμή παραγωγής. Η ταινία προκάλεσε ένα έντονο κύμα διαμάχης κατά την κυκλοφορία της. Παρουσιάζοντας σε μια κινηματογραφική αίθουσα, ο σκηνοθέτης Ζαν-Μαρί Στράουμπ πήρε το μικρόφωνο στο κοινό και δήλωσε ότι όλα τα αντίγραφα έπρεπε να καούν επιτόπου.Η ταινία δέχτηκε επίσης κριτική από την ιταλική αριστερά, τόσο από την άρχουσα τάξη όσο και από τους κριτικούς του κινηματογράφου, διότι από τη μια πλευρά περιγράφει τους συνδικαλιστές ως καλούς να προκαλέσουν την εξέγερση των άλλων, αλλά τελικά φοβισμένους και διεφθαρμένους και από την άλλη αντιπροσωπεύει τους ακροαριστούς φοιτητές ως απλές αφηρημένες λέξεις. Στα μάτια ορισμένων κριτικών της εποχής ως μιας τάσης της αστικής πραγματικότητας που υπάρχει, «ο Λουλού Μάσα δεν ισχύει καθόλου ως εκπρόσωπος της ίδιας της τάξης, από την οποία παρέχει μια μερική εικόνα που να είναι ψευδής και μυστηριώδης». Γκαούντιο, Κάρλο (2014). Il Cinema Civile di Gian Maria Volonté (στα Ιταλικά). Edizioni Nuova Cultura. σελ. 268. ISBN 9788868123710. Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο στην IMDb Φεστιβάλ των Καννών Αρχειοθετήθηκε 2007-03-10 στο Wayback Machine.