Σουκ Αχράς

Το Σουκ Αχράς (βερβερικές γλώσσες: Tagast, αραβικά: سوق أهراس‎) είναι κοινότητα στην Αλγερία. Είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η νουμιδιακή πόλη της Θαγάστης (ή Ταγάστης), πάνω στα ερείπια της οποίας κτίστηκε το Σουκ Αχράς, ήταν η γενέτειρα του Αυγουστίνος Ιππώνος και κέντρο της κουλτούρας των Βερβέρων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 155.259 κατοίκους από 116.745 το 1998 σημειώνοντας ετήσια αύξηση 2,95%.

 Το όνομα προέρχεται από την αραβική λέξη «σουκ» που σημαίνει αγορά και τη βερβερική Σαουί λέξη αχρά που σημαίνει λιοντάρι, το οποίο αναφέρεται στα βερβερικά λιοντάρια που υπήρχαν στα γειτονικά δάση μέχρι την εξαφάνισή τους το 1930. Έτσι Σουκ Αχράς σημαίνει αγορά λιονταριών. Το παλιό όνομα της νουμιδιακής πόλης Θαγάστη προέρχεται από τη βερβερική λέξη Θαγκούστ, που σημαίνει τσάντα, δεδομένου ότι η τοποθεσία της πόλης βρίσκεται στους πρόποδες ενός βουνού που περιβάλλεται από τρεις κορυφές με τη μορφή μιας τσάντας που περιέχει την πόλη. Στη συνέχεια, όταν άρχισαν να χρησιμοποιούνται τα αραβικά, ονομάστηκε Σουκάρα. Σε άλλες πηγές αναφέρεται ως το Παλάτι της Αφρικής, σύμφωνα με τον Αλ Μασουντί. Η πόλη του Σουκ Αχράς, όπως και η ευρύτερη περιοχή της, βίωσε τον Ατεριανό πολιτισμό από το τέλος της Μέσης Παλαιολιθικής έως την πρώιμη Παλαιολιθική εποχή. Μετά τους Ατεριανούς, το Σουκ Αχράς κατοικήθηκε από λαούς του Καψιανού πολιτισμού. Πολλά λίθινα εργαλεία που χρονολογούνται σε αυτή την περίοδο έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή. Διάφορα βέλη βρέθηκαν στη θέση του σημερινού Σουκ Αχράς, αλλά και σε κοντινές περιοχές. Ήταν η γενέτειρα του Αυγουστίνου Ιππώνος (γεν. 13 Νοεμβρίου 354 ΜΚΕ) από τη Μόνικα της Ιππώνος (Αγία Μόνικα), και αργότερα έγινε επίσκοπος Ιππώνος και Άγιος Αυγουστίνος. Το Σουκ Αχράς (Θαγάστη) διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική και πολιτιστική ιστορία της περιοχής λόγω της στρατηγικής του θέσης στο σταυροδρόμι των πολιτισμών της Νουμιδίας, της Αρχαίας Ρώμης και των Βέρβερων. Το 1830 το Σουκ Αχράς έγινε αποικιακός οικισμός της Γαλλικής Αλγερίας (1830 – 1962). Στα τέλη του 19ου αιώνα, η σύνδεση του μέσω του σιδηροδρόμου και τον 20ό αιώνα η εξόρυξη σιδηρομεταλλευμάτων και φωσφορικών αλάτων έδωσαν σημασία και ευημερία στην πόλη. Κατά τη διάρκεια του Αλγερινού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1954 – 1962), το Σουκ Αχράς στέγασε τη Βάση Ουλέντ Μπεχία ως αυτόνομη στρατιωτική βάση του Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης, με την ονομασία «Βάση της Ανατολής». Η πόλη Σουκ Αχράς βρίσκεται σε λεκάνη που περιβάλλεται από βουνά, όπως το Ντζεμπέλ Μπενί Σαλάχ ή το Ντζεμπέλ Ουλέντ Μουμέν. Το Σουκ Αχράς διασχίζεται από έναν μεγάλο ποταμό της βόρειας Αφρικής, τον Μετζερντά. Το Σουκ Αχράς έχει θερμό μεσογειακό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Csa) με θερμά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Η γειτνίαση του με τη Μεσόγειο Θάλασσα βοηθά στη συγκράτηση των θερμοκρασιών της πόλης. Ως αποτέλεσμα, στο Σουκ Αχράς συνήθως δεν παρατηρούνται οι ακραίες θερμοκρασίες που παρατηρούνται στις παρακείμενες ερήμους. Το Σουκ Αχράς κατά μέσο όρο δέχεται περίπου 840,74 χιλιοστά βροχοπτώσεων ετησίως, με τον κύριο όγκο να παρατηρείται μεταξύ Οκτωβρίου και Απριλίου. Οι κάτοικοι της πόλης του Σουκ Αχράς έχουν βερβερική καταγωγή. Οι πρώτες φυλές που εγκαταστάθηκαν στο Σουκ Αχράς ήταν γνωστές ως Παπιρία ή Μπαμπίρια.Οι φυλές Μουσουλάμι και της Κιρίνα ζούσαν εκεί. Οι άλλες φυλές, οι Χνάντσας που αναπτύχθηκαν περισσότερο και οι Χράκτα έχουν βερβερική καταγωγή. Αυτές οι φυλές ζούσαν σε σκηνές και ασκούσαν τον νομαδισμό. Εγκαταστάθηκαν εκεί αργότερα και ίδρυσαν πόλεις για καθεμία από αυτές, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Σουκ Αχράς. Αγία Μόνικα Αυγουστίνος Ιππώνος, Διδάσκαλος της Εκκλησίας Μαρτιανός Καπέλλα, συγγραφέας Απουλήιος, συγγραφέας Αλύπιος της Θαγάστης, επίσκοπος Φίρμος και Ρούστικος, Χριστιανοί μάρτυρες (4ος αιώνας) Αχμάντ αλ-Τιφάσι, συγγραφέας Κατέμπ Γιασίν, συγγραφέας Ταχάρ Ουετάρ, συγγραφέας Ταουφίκ Μακλουφί, δρομέας μεσαίων αποστάσεων και χρυσός Ολυμπιονίκης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 Nacéra Benseddik (2005). Thagaste. Souk Ahras, ville natale de saint Augustin. Algiers: Ed. Inas. Serge Lancel (2002). Saint Augustine, Hymns Ancient & Modern. Chapter I: Ltd. σελίδες 3–7. «The Martyrs of Madaura». Ανακτήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 2020.