IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουίλιαμ Ουάρτον

Ο Γουίλιαμ Τζέιμς Λλόιντ Ουάρτον (αγγλικά: William James Lloyd Wharton, Λονδίνο 1843 – Νότιος Αφρική 1905) ήταν Βρετανός ναύαρχος και υδρογράφος του βρετανικού πολεμικού ναυτικού, που είχε τιμηθεί με τον τίτλο του ιππότη.

 Γεννήθηκε στο Λονδίνο, και ο πατέρας του Ρόμπερτ ήταν δικαστής στην κομητεία του Γιόρκ. Έλαβε τη μόρφωση του στη ακαδημία του Μπάρνεϊ και στη Βασιλική Ναυτική Ακαδημία,και κατόπιν έγινε μέλος του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού το 1857, αποκτώντας τον βαθμό του σημαιοφόρου το 1863. Προήχθηκε σε ανθυποπλοίαρχο το 1872, και ως κυβερνήτης του πολεμικού πλοίου HMS Shearwater διεξήγαγε εκτεταμένη υδρογράφηση στην Προποντίδα και το Βόσπορο. Ως κυβερνήτης του HMS Fawn χαρτογράφησε τις ακτές της ανατολικής Αφρικής, και ως κυβερνήτης του HMS Sylvia έκανε εκτενείς καταγραφές γεωγραφικού μήκους. Προήχθει σε υποπλοίαρχο το 1880, και το 1884 ανέλαβε το επίσημο πόστο του υδρογράφου του Βασιλικού Ναυτικού, στο οποίο και παρέμεινε για τα επόμενη 20 έτη, λαμβάνοντας τον βαθμό του αντιναύαρχου το 1895. Πέθανε στη Νότια Αφρική από τυφοειδή πυρετό στην ηλικία των 62 ετών. Ιππότης Διοικητής της τάξης του Μπάθ Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, 1886 Μέλος της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας Μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής ΕταιρείαςΕπίσης το όρος Ουάρτον στην Ανταρκτική, και η λεκάνη Ουάρτον στον Ινδικό Ωκεανό είναι ονομασμένα προς τιμή του. A Short History of H.M.S. Victory, Gathered from Various Sources, Griffen & Co, Portsmouth. (1872) Hydrographical Surveying. A Description of the Means and Methods Employed in Constructing Marine Charts, John Murray, London. (1882) Captain Cook's Journal during the First Voyage round the World Elliot Stock, London. (1893) The Eruption of Krakatoa, and Subsequent Phenomena, Trübner & Co, London (1888) Συλλογή έργων του στο Internet Archive
Γιούργκεν Σπάρβασερ

Ο Γιούργκεν Σπάρβασερ (γερμανικά Jürgen Sparwasser, γεννήθηκε 4 Ιουνίου 1948) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Ήταν επίσης διεθνής με την Εθνική Ανατολικής Γερμανίας.

 Ο Σπάρβασερ γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1948 στο Χάλμπερσταντ της Σαξωνίας και αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του (από το 1966 ως το 1979) στο Μαγδεβούργο. Με τη φανέλα του Μαγδεβούργου πανηγύρισε την κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων, τεσσάρων κυπέλλων καθώς και ενός Κυπέλλου Κυπελλούχων. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων είχε 48 επίσημες συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ανατολικής Γερμανίας, σημειώνοντας 14 τέρματα. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας, ενώ δύο χρόνια μετά ήταν ο σκόρερ του νικητήριου τέρματος στον αγώνα ενάντια στην Δυτική Γερμανία, στο πλαίσιο της φάσης των ομίλων του Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Για αυτό του το τέρμα θεωρήθηκε ως ήρωας από το κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας του, ο ίδιος όμως δεν θέλησε να εμπλακεί με την πολιτική και μερικά χρόνια αργότερα κατέφυγε στην Δυτική Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ακολούθησε την προπονητική όντας αρχικά βοηθός προπονητή στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης ενώ έπειτα ανέλαβε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα ηνία της Ντάρμσταντ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jürgen Sparwasser στο Wikimedia Commons
Επαρχία Ναυπλίας

Η επαρχία Ναυπλίας ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Αργολίδας. Έδρα της ήταν το Ναύπλιο. Καταλάμβανε το κεντρικό τμήμα του νομού και συνόρευε με τις επαρχίες Άργους στα βόρεια και Ερμιονίδας στα νότια.

 Δημιουργήθηκε αρχικά to 1828 από τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια με το Ι' ψήφισμα της 13ης Απριλίου 1828 σαν επαρχία του Τμήματος Αργολίδος. Με την διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν μία από τις έξι επαρχίες του νομού Αργολίδας και Κορινθίας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Παρέμεινε με την αρχική της μορφή μέχρι την τελική της κατάργηση το 1997 που ήταν αποτέλεσμα του σχεδίου Καποδίστριας. Στην περιοχή που καταλάμβανε η πρώην επαρχία συγκροτήθηκαν με το σχέδιο Καποδίστριας οι δήμοι Ναυπλίου, Ασκληπιείου, Ασίνης, Μιδέας και Επιδαύρου, ενώ με το σχέδιο Καλλικράτης απέμειναν οι δήμοι Ναυπλίου και Επιδαύρου.
Πιπεριά

Η πιπεριά είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, ποώδες και θαμνώδες φυτό του γένους Καψικόν (Capsicum - δημοτική: Καψικό). Ανήκει στην τάξη Στρυχνώδη (Solanales) της οικογένειας Στρυχνοειδών (Solanaceae). Η πιπεριά υπάρχει σε 50 περίπου είδη ανά τον κόσμο, άλλοτε με γλυκούς και άλλοτε με καυτερούς καρπούς.

 Το φυτό έχει ύψος 50–75 εκατοστά, βλαστούς που στην αρχή είναι τρυφεροί και στη συνέχεια ξυλώδεις, φύλλα σχετικά μικρά, ανοιχτοπράσινα, άνθη λευκά που φύονται μεμονωμένα σε ομάδες των 2 ή 3. Ο καρπός της πιπεριάς είναι πολύσπερμος πράσινος ή κιτρινοπράσινος, που γίνεται κόκκινος ή κίτρινος όταν ωριμάσει. Το σχήμα του, ανάλογα με την ποικιλία, είναι κωνικό και μακρύ έως σφαιρικό ή τοματόμορφο. Οι γλυκείς καρποί είναι μεγαλύτεροι από τους καυτερούς, αυλακωτοί και διογκωμένοι. Μαζεύονται 60–80 μέρες μετά από τη μεταφύτευση του φυταρίου από το φυτώριο και όταν έχουν ζωηρό πράσινο χρώμα, πριν ωριμάσουν. Πλούσιοι σε βιταμίνη C και βιταμίνη Α, τρώγονται σε σαλάτες ή μαγειρεμένοι. Αποτελούν ένα από τα κύρια υλικά της Ελληνικής κουζίνας, καθώς χρησιμοποιούνται στη χωριάτικη σαλάτα, στα γεμιστά, αλλά και ως συμπλήρωμα σε σάλτσες κ.λ.π. Οι καυτεροί καρποί χρησιμοποιούνται ψητοί ως ορεκτικό ή γίνονται σκόνη και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό. Η καυστικότητα των καρπών οφείλεται σε μία ουσία, την καψαϊκίνη, ένα αλκαλοειδές που βρίσκεται στο εσωτερικό τους. Χαρακτηρίζει σήμερα πολλές κουζίνες της Ανατολής, της Ινδίας, της Άπω Ανατολής και Λατινικής Αμερικής, ενώ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ισπανία και το Μεξικό. Στα θερμά κλίματα η καυτερή πιπεριά καταναλώνεται κατά κόρον, καθώς ερεθίζει ορισμένα κέντρα του υποθαλάμου, προκαλώντας εφίδρωση και μείωση της θερμοκρασίας του σώματος. Γνωστότερα από τα μπαχαρικά που παράγονται από την καυτερή πιπεριά είναι το τσίλι και το καγιέν, από ξηραμένους καρπούς των ποικιλιών Frutescens και Annum, και η καυτερή σάλτσα Ταμπάσκο. Η γλυκιά πάπρικα προέρχεται από μία ποικιλία με ιδιαίτερο άρωμα αλλά μη καυτερή. Στην Ελλάδα η πιπεριά καλλιεργείται σε όλη σχεδόν τη χώρα σε λαχανόκηπους και θερμοκήπια. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στη Βόρεια Ελλάδα. Οι κυριότερες ποικιλίες είναι η πράσινη της Νέας Μαγνησίας με τους γλυκούς και σαρκώδεις καρπούς, Φλωρίνης με τους κόκκινους καρπούς γλυκούς ή καυτερούς, σχήματος κωνικού, μακριού, μετρίου μεγέθους που τρώγονται ψητές, γίνονται πάπρικα ή κονσερβοποιούνται, Τσούσκα με ελαφριά καυτερή γεύση και κιτρινοπράσινο χρώμα, κίτρινη Κουφαλίων, πιπερούδι, που γίνεται τουρσί και καλλιεργείται στις περιοχές της Θεσσαλονίκης, και άλλες. Η ξερή, τριμμένη κόκκινη πιπεριά σε ορισμένες περιοχές είναι γνωστή και σαν μπούκοβο. *Στην περιοχή των Κουφαλίων Θεσσαλονίκης, όπου αναφέρεται και η κίτρινη πιπεριά, "τσούσκα" λέγεται και η συνήθεια να σηκώνεις στην πλάτη σου κάποιον άνθρωπο σαν τσουβάλι/ γκαλιγκότσα-ι. Καψικόν το ετήσιον (Capsicum annuum) Τσίλι
Lancia Appia

Το Lancia Appia ήταν ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Lancia, μεταξύ του 1953 και του 1963. Αντικατέστησε το Lancia Ardea και αντικαταστάθηκε το 1963 από το Lancia Fulvia.

 Το μηχανικό σύνολο όλων των Lancia Appia ήταν ένας βενζινοκινητήρας, με μονό καρμπυρατέρ, 4-κύλινδρος, διάταξης V4 για εξοικονόμηση χώρου στον θάλαμο του κινητήρα, και με συνολικό κυβισμό 1.089 cm³. Συνέχισε έτσι την τότε παράδοση της τοποθέτησης κινητήρων διάταξης V4 στα μικρομεσαία μοντέλα της Lancia επί αρκετές δεκαετίες. Μάλιστα ο κινητήρας αυτός είχε τη διάταξη V4 σε γωνία μόλις 10,2°. Λόγω της αύξησης των διαστάσεων και του βάρους του Appia ως προς τον προκάτοχο Lancia Ardea, ο κινητήρας είχε λάβει αύξηση του κυβισμού του στα 1.089 cm³, έναντι 903 cm³ στο Ardea. Σειρά 1 - παραγωγή: 1953 - 1956, σε 19.700 αντίτυπα. Διατέθηκε αποκλειστικά σε 4-πορτη σεντάν εκδοχή (Berlina) και είχε αισθητική παρόμοια με αυτήν της Aurelia. Σειρά 2 - παραγωγή: 1956 - 1959, σε 22.100 αντίτυπα. Το μεταξόνιο και η ισχύς του κινητήρα είχαν αυξηθεί. Το 1957 εισήχθη και μια 2-πορτη εκδοχή, με πιο σπορ αισθητική, που είχε διαμορφωθεί από τον Πινινφαρίνα. Σειρά 3 - παραγωγή: 1959 - 1963, σε 55.226 αντίτυπα. Είχε νέα σχεδίαση στο μπροστινό μέρος, οριζόντια γρίλια (αντί της κάθετης στις Σειρές 1 και 2) και νέα αύξηση της ισχύος του κινητήρα.Αθροιστικά, παρήχθησαν 97.026 αντίτυπα των «κανονικών» επιβατικών μοντέλων, αλλά υπήρξαν και κάποιες επιπλέον επαγγελματικές εκδόσεις: η Furgoncino (van), η Camioncino (pick-up) και η Autolettiga (3-πορτο ασθενοφόρο) σε περιορισμένο αριθμό οχημάτων. Μαζί με τις ειδικές αυτές εκδόσεις, η συνολική παραγωγή όλων των εκδοχών του Lancia Appia έφτασε τα 107.024 αντίτυπα στα 10 έτη παραγωγής του μοντέλου. «Lancia» by Michael Frostick, 1976. ISBN 0-901564-22-2. Fornai, Alberto; Puttini, Sergio: Media, robusta, di panno vestita. La Manovella, November 1984, pp. 55–61. Ιστορία του Lancia Appia 1957 Lancia Appia Zagato GTE data Lancisti.net - An Information Exchange and Support Community for Lancia Owners and Enthusiasts Lancia Motor Club (UK)
Δήμος Αυλώνα Εύβοιας

Ο Δήμος Αυλώνα ήταν δήμος του νομού Εύβοιας ο οποίος από την 1η Ιανουαρίου 2011 συγχωνεύτηκε στο νέο Δήμο Κύμης - Αλιβερίου, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, καταλάμβανε έκταση 143.406 στρεμμάτων και το 2001 είχε (πραγματικό) πληθυσμό 5.335 κατοίκους. Έδρα του ήταν το Αυλωνάρι.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 8 δημοτικά διαμερίσματα: Δημοτικό διαμέρισμα Αυλωναρίου το Αυλωνάρι η Δάφνη η Ελαία ο Λοφίσκος η Μονή Αγίου Χαραλάμπους Λευκών τα Χάνια Δημοτικό διαμέρισμα Αγίου Γεωργίου -- ο Άγιος Γεώργιος Δημοτικό διαμέρισμα Αχλαδερής οι Συκιές η Αχλαδερή ο Κάλαμος η Κορασίδα τα Περιβόλια Δημοτικό διαμέρισμα Νεοχωρίου -- το Νεοχώρι Δημοτικό διαμέρισμα Οκτωνιάς η Οκτωνιά ο Άγιος Μερκούριος η Μουρτερή Δημοτικό διαμέρισμα Ορίου το Όριο η Μυρτέα Δημοτικό διαμέρισμα Πυργίου -- το Πυργί Δημοτικό διαμέρισμα Ωρολογίου το Ωρολόγι η Αγία Θέκλα το Πρινάκι Στοιχεία για τον Δήμο Αυλώνα από το Υπουργείο Εσωτερικών
Ντομίνικα Λασότα

Η Ντομίνικα Λασότα είναι ακτιβίστρια από το Μπίντγκοτς της Πολωνίας με ενεργό δράση στις μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα. Η Λασότα έγινε ιδρυτικό μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2020 στο πλαίσιο των πολωνικών απεργιακών κινητοποιήσεων του Οκτωβρίου 2020.

 Η Λασότα γεννήθηκε το 2001. Φοίτησε στο Stonyhurst College στην Αγγλία για δύο χρόνια και συμμετείχε σε κατασκηνώσεις νεολαίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Λασότα συμμετείχε ως ακτιβίστρια στις μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα. Στις 15 Ιουνίου 2020, η Λασότα ήταν ανάμεσα στους ακτιβιστές που διοργάνωσαν εκδήλωση μπροστά στην καγκελαρία του πρωθυπουργού της Πολωνίας για να ασκήσουν πίεση στην πολωνική κυβέρνηση για ζητήματα της κλιματικής κρίσης στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τη 19η Ιουνίου του 2020. Η Λασότα ισχυρίστηκε ότι, δεδομένου ότι εισακούστηκαν οι συμβουλές των επιστημόνων κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19, έτσι θα πρέπει να εισαακουστούν οι συμβουλές των επιστημόνων της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αξιολόγηση της Κλιματικής Αλλαγής (IPCC). Η Λασότα επέκρινε την αποτυχία του γραφείου του πρωθυπουργού να παρέμβει σε επίθεση εναντίον κλιματικής ακτιβίστριας. Η επίθεση σημειώθηκε κατά τη διάρκεια συνάντησης μεταξύ πολιτικών και πολιτών στο Μπίντγκοτς στις 26 Ιουνίου, στο πλαίσιο των πολωνικών προεδρικών εκλογών του 2020. Αρκετά "μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα" επιτέθηκαν στην κλιματική ακτιβίστρια Μαλβίνα Χμάρα, "μόλις 1,5-2 μέτρα μακριά από τον πρωθυπουργό", σύμφωνα με τη Λασότα. Η Λασότα δήλωσε ότι "δεν έγινε τίποτα για να σταματήσει η επίθεση". Οι Λασότα και Χμάρα δήλωσαν ότι δεν κατάλαβαν τον λόγο των βίαιων επιθέσεων και θεώρησαν επώδυνο που ούτε το γραφείο του πρωθυπουργού ούτε του προέδρου ζήτησαν συγγνώμη για την αποτυχία παρέμβασης. Τον Δεκέμβριο του 2020, η Λασότα συμμετείχε σε διαδήλωση Πολωνών στις Βρυξέλλες εναντίον της κυβέρνησής τους, σε μια προσπάθεια να πείσουν τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μείνουν σταθερά στις θέσεις της περί κράτους δικαίου και στη συμφωνία για το κλίμα. "«Μας κάψατε, μας ενώσατε», έγραψε σε πλακάτ η 19χρονη ακτιβίστρια Ντομίνικα Λασότα σε μια επιστολή που απευθύνεται στον πρωθυπουργό Ματέους Μοραβιέτσκι: «Μια νέα γενιά ηγετών αναδύεται από το χάος που έχετε δημιουργήσει. Μια νέα γενιά γυναικών και νέων - χορεύοντας μαζί στους δρόμους, θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο ενώνουν μεγάλα τμήματα της χώρας μας»." Η Λασότα επελέγη ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συμβουλευτικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2020 στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων του Οκτωβρίου 2020. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Dominika Lasota στο Wikimedia Commons
ΦΚ Μπάνικ Οστράβα

Η ΦΚ Μπάνικ Οστράβα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Οστράβα της Τσεχίας, που ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Μπάζαλι, χωρητικότητας 17372 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας. Είναι μία από τις παραδοσιακές ομάδες της χώρας.

 Νικήτρια Μιτρόπα Καπ: 1989 Νικήτρια Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ: 1970, 1974, 1976, 1979, 1985, 1988, 1989 Προημιτελικά ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 1981 Ημιτελικά Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (ποδόσφαιρο): 1979 Προημιτελικά ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ: 1975 Πρωταθλήτρια Τσεχοσλοβακίας (3): 1976, 1980, 1981 Πρωταθλήτρια Τσεχίας (1): 2004 Κύπελλο Τσεχοσλοβακίας (3): 1973, 1978, 1991 Κύπελλο Τσεχίας (ποδόσφαιρο ανδρών) (1): 2005 Bruzl, Igor· Šiřina Petr (2004). Baníčku, my jsme s tebou!. Praha: Ottovo nakladatelství. ISBN 80-7181-124-6. Επίσημος ιστότοπος Οπαδικό σάιτ Πορτρέτο της Μπάνικ στον ιστότοπο της ΟΥΕΦΑ (uefa.com)
Αλβανοί του Μαυροβουνίου

Οι Αλβανοί στο Μαυροβούνιο (αλβανικά: Shqiptarët e Malit të Zi) είναι μια εθνοτική ομάδα αλβανικής καταγωγής, η οποία αποτελεί το 4,91% του συνολικού πληθυσμού του Μαυροβουνίου. Είναι η μεγαλύτερη μη σλαβική εθνοτική ομάδα στο Μαυροβούνιο.Οι Αλβανοί είναι συγκεντρωμένοι ιδιαίτερα στο νοτιοανατολικό και ανατολικό Μαυροβούνιο, κατά μήκος των συνόρων με την Αλβανία. Συγκεκριμένα βρίσκονται ακόλουθους δήμους Ούλτσιν (71% του συνολικού πληθυσμού), Τούζι (68%), Πλαβ (19%), Μπαρ (6%), Ποντγκόριτσας (5%) και Ρόζαγιε (5%).Η μεγαλύτερη κοινότητα Αλβανών στο Μαυροβούνιο είναι η πόλη Ούλτσιν, όπου βρίσκονται και τα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης Αλβανικό Εθνικό Συμβούλιο.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 2003, το 73,37% των Αλβανών που ζούσαν στο Μαυροβούνιο ήταν Μουσουλμάνοι και το 26,08% Ρωμαιοκαθολικοί. Η θρησκευτική ζωή των Μουσουλμάνων Αλβανών οργανώνεται από την Ισλαμική Κοινότητα του Μαυροβουνίου, στην οποία εντάσσονται όχι μόνο Αλβανοί, αλλά και άτομα από τις υπόλοιπες μουσουλμανικές μειονοτικές ομάδες της χώρας. Οι Καθολικοί Αλβανοί, που ζουν κυρίως στη Μαλέσια, τη Σεστάνη και μερικοί στους δήμους Μπαρ και Ούλτσιν, είναι μέλη της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Μπαρ, της οποίας μέλη είναι κυρίως Αλβανοί, αν και περιλαμβάνεται ένας μικρός αριθμός Σλάβων. Ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, Ζεφ Γκάσι, είναι εθνοτικά Αλβανός. Σύμφωνα με το Άρθρο 13 του Συντάγματος του Μαυροβουνίου, η αλβανική γλώσσα (μαζί με τη Σερβική, τη Βοσνιακή και την Κροατική) είναι μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες του κράτους.Οι Αλβανοί στο Μαυροβούνιο μιλούν την γκεγκική διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο αριθμός τους ήταν 32.671 (δηλάδή το 5,27% του συνολικού πληθυσμού). Το πρώτο πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε από Αλβανούς στη χώρα είναι η Δημοκρατική Ένωση στο Μαυροβούνιο, η οποία ιδρύθηκε από τον Μεχμέτ Μπάρντι το 1990. Οι περισσότεροι Αλβανοί στηρίζουν την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου, το Μάιο του 2006, στο Δήμο Ούλτσιν, όπου οι Αλβανοί αντιπροσώπευαν πάνω από το 72% του πληθυσμού, το 88,50% των ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας. Συνολικά, η ψήφος της αλβανικής μειονότητας ήταν καθοριστικής σημασίας για την απόσχιση της χώρας από την ένωση με τη Σερβία.Το 2008, ιδρύθηκε το Αλβανικό Εθνικό Συμβούλιο (αλβανικά: Këshilli Kombëtar i Shqiptarëve, KKSH) για την εκπροσώπηση των πολιτικών συμφερόντων της αλβανικής κοινότητας. Ο σημερινός πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Γκέντσι Νιμανμπέγκου.
Άρδας

Ο ποταμός Άρδας (βουλγάρικα: Арда Άρντα) είναι παραπόταμος του Έβρου. Στην αρχαιότητα, ονομαζόταν Άρπησσος. Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 290 χιλιόμετρα, από τα οποία τα 241 βρίσκονται στο έδαφος της Βουλγαρίας και τα 49 στο έδαφος της Ελλάδας.

 Πηγάζει από τη βουλγαρική πλευρά των ορέων της Κούλας, και συγκεκριμένα από το όρος Στάμνα, και εισέρχεται στο ελληνικό έδαφος δίπλα από το χωριό Μηλέα. Αφού διασχίσει 49 χιλιόμετρα σε ελληνικό έδαφος στην επαρχία Ορεστιάδας, εκβάλλει στον ποταμό Έβρο, στην περιοχή του χωριού Καστανέων, κοντά στην Αδριανούπολη. Κατά μήκος αυτής της πορείας του έχουν αναπτυχθεί διάφορα μικρά και μεγάλα χωριά μέσα στη λεκάνη του ποταμού. Τα χωριά αυτά, από δυτικά προς ανατολικά, είναι η Μηλέα (ή Μηλιά), το Θεραπειό, ο Κυπρίνος, τα Κόμαρα, το Αμμοβούνο, το Φυλάκιο, η Ελαία (ή Ελιά), ο Κέραμος, η Πλάτη, ο Άρζος, ο Καναδάς, τα Μαράσια και τέλος τα μεγάλα χωριά Ρίζια και Καστανιές. Στον Άρδα κάθε καλοκαίρι από το 1995 πραγματοποιείται η Συνάντηση Νέων, φεστιβάλ με τη συμμετοχή διάσημων καλλιτεχνών και νέων της Ελλάδας αλλά και των Βαλκανίων. Φεστιβάλ Άρδα
Μπόρις Ρομαντσένκο

Ο Μπόρις Ρομαντσένκο (στα ουκρανικά: Борис Тимофійович Романченко, στα αγγλικά: Borys Tymofiyovych Romanchenko) (1926 -18 Μαρτίου 2022) ήταν Ουκρανός επιζήσας του Ολοκαυτώματος και ακτιβιστής. Έχασε τη ζωή του από ρωσικούς βομβαρδισμούς, στη διάρκεια της Μάχης του Χαρκόβου, κατά την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

 Ο Μπόρις Ρομαντσένκο γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1926 στο Sumy Oblast, της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Το 1942 συνελήφθη και στάλθηκε στο Ντόρτμουντ, στην Ναζιστική Γερμανία, όπου υποχρεώθηκε σε αναγκαστική εργασία σε ανθρακωρυχεία. Ύστερα από μια αποτυχημένη προσπάθεια να δραπετεύσει στάλθηκε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ. Στη συνέχεια υποχρεώθηκε να εργαστεί στην κατασκευή πυραύλων V-2, στο Στρατιωτικό Κέντρο Ερευνών Peenemünde, (Peenemünde Army Research Center) και αργότερα μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Mittelbau-Dora και μετά στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν, από όπου απελευθερώθηκε με την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τους Βρετανούς, στις 15 Απριλίου 1945. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του, σπούδασε στη Μεταλλευτική Ακαδημία του Χάρκοβο και εργάστηκε ως senior engineer. Τις επόμενες δεκαετίες ο Ρομαντσένκο συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια διατήρησης της μνήμης αναφορικά με τη ναζιστική θηριωδία και υπήρξε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Πρώην Φυλακισμένων στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης Mittelbau-Dora και Μπέργκεν Μπέλζεν. Ο Ρομαντσένκο σκοτώθηκε στις 18 Μαρτίου 2022 όταν η πολυκατοικία στην οποία διέμενε στη περιοχή Σαλτίβκα, στο Χάρκοβο, επλήγη από τα ρωσικά πυρά κατά τη διάρκεια της Μάχης του Χάρκοβο. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας Ντμίτρο Κουλέμπα σχολιάζοντας το θάνατο του Ρομαντσένκο στο Twitter έγραψε: Ανείπωτο έγκλημα. Γλύτωσε από το Χίτλερ και δολοφονήθηκε από τον Πούτιν. Στις 9 Νοεμβρίου 2022 το δημοτικό συμβούλιο στο Λάιπτσιχ αποφάσισε την μετονομασία της οδού Turmgutstraße, όπου μεταξύ άλλων βρίσκεται το Γενικό Προξενείο της Ρωσίας, σε Boris-Romantschenko-Straße, για να τιμήσει τον Ρομαντσένκο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Borys Romanchenko στο Wikimedia Commons
Βελανιδιά Αργολίδας

Η Βελανιδιά είναι χωριό της Πελοποννήσου στον νομό Αργολίδας. Ανήκει στον Δήμο Άργους - Μυκηνών. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, οι μόνιμοι κάτοικοί της είναι 79.

 Βρίσκεται σε υψόμετρο 98 μέτρα. Απέχει 11 χιλιόμετρα από το Κιβέρι και 21 χιλιόμετρα από το Άργος. Η Βελανιδιά είναι ένας πρόσφατος οικισμός, ενός μόλις αιώνα, της παλιάς κοινότητας Κιβερίου. Ξεκίνησε να χτίζεται κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Η περιοχή αρχικά προσέλκυσε κτηνοτρόφους από τις γύρω ορεινές περιοχές. Σταδιακά κατοικήθηκε, αναπτύχθηκε και απέκτησε τη σημερινή της μορφή. Η Βελανιδιά πρωτοαναγνωρίστηκε το 1940 και εμφάνισε σημαντική αύξηση μέχρι και το 1961. Έκτοτε ο πληθυσμός σταθεροποιήθηκε και άρχισε να μειώνεται τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα, οι κάτοικοι της Βελανιδιάς ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Παρατηρείται αγροτική εκμετάλλευση και των γύρω περιοχών. Κυριαρχούν τόσο τα βερίκοκα, όσο και οι ελαιοκαλλιέργειες στους πρόποδες των βουνών της Αρκαδίας. Η κτηνοτροφία συναντάται, αλλά έχει πλέον περιοριστεί σημαντικά. Στη Βελανιδιά δεσπόζει ο Ιερός Ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει μέχρι και σήμερα η κτισμένη επί Τουρκοκρατίας βρύση, που μετέφερε νερό από το Σούγελο, πηγή 1 χιλιόμετρο μακριά. Δίπλα από το χωριό υπάρχει στάση, από την οποία περνούσε η σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών-Καλαμάτας. Η στάση «Κοτσώνη» είναι επίσης γνωστή ως «χιλιόμετρο 73». Ο σιδηρόδρομος αποτελούσε τη βασική μεταφορική λύση μέχρι τη δεκαετία του ΄80.Τη δεκαετία του ΄70 περίπου έγινε η διάνοιξη της επαρχιακής οδού και στρώθηκε άσφαλτος από το Σπηλιωτάκι προς το Ελαιοχώρι. Έκτοτε ξεκίνησε να αναπτύσσεται περισσότερο η οδική συγκοινωνία. Ο οικισμός της Ανδρίτσας απέχει 6 χιλιόμετρα από τη Βελανιδιά. Ο κυρίως χώρος της ομώνυμης σπηλιάς έχει διαστάσεις 65Χ75 μ. και είναι μία ενιαία αίθουσα. Η εξερεύνησή της στις αρχές του 2004 από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας Νότιας Ελλάδας έφερε στο φως ένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο αρχαιολογικό εύρημα. Συγκεκριμένα, βρέθηκαν ανθρώπινα σκελετικά λείψανα και αρκετά αντικείμενα καθημερινής χρήσης, αγγεία, νομίσματα. Η αποκάλυψη αυτή καθώς και το μυστήριο που ακόμη υπάρχει σχετικά με την αιτία που οδήγησε τους ανθρώπους στο σπήλαιο αυτό, μαγεύει μέχρι και σήμερα πολλούς. Το σπήλαιοβάραθρο της Ανδρίτσας έγινε γνωστό στον επιστημονικό κόσμο και ως «σπηλαιοβάραθρο Βελανιδιάς», εφόσον απέχει εξίσου από τους δύο οικισμούς. Τα πρώτα στοιχεία για το κλειστό αρχαιολογικό σύνολο του σπηλαίου Βελανιδιάς-Ανδρίτσας ανακοινώθηκαν στο 25ο Συνέδριο της ΧΑΕ (13-15 Μαΐου 2005). Σύρτης - Κοτσώνη
Αναστασία Αναργύρου

Η Αναστασία Αναργύρου υπήρξε μόνη γυναίκα επιτηρήτρια εργαστηρίου της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου. Επίσης, ήταν από τις πρώτες φοιτήτριες του τμήματος Χημείας.

 Η Αναργύρου ξεκίνησε ως φοιτήτρια του τμήματος Φυσικής, αλλά έκανε μετεγγραφή στο τμήμα Χημεία την χρονιά που ιδρύθηκε, το 1918, αποκτώντας το πτυχίο της το 1921. Ακολούθησαν δύο χρόνια κατά τα οποία εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου. Το 1925, ολοκληρώνει την διδακτορική της διατριβή στην «Μελέτη του κολλοειδούς οξειδίου του μαγγανίου» υπό την επίβλεψη του καθηγητή Κωνσταντίνου Ζέγγελη. Η ερευνητική της συνεισφορά συνεχίζεται με την αποδοχή της θέσης της επιβλέπουσας εργαστηρίου στο τμήμα χημείας. Η συμβολή της στην έρευνα δεν έχει διασωθεί, παρόλο που η συνεργασία της με τον Κ. Ζέγγελη έως το 1933 ήταν γνωστή.
Το κάρο του σανού

Το Κάρο του Σανού (The Hay Wain) είναι ελαιογραφία του Τζον Κόνσταμπλ που φιλοτεχνήθηκε από τον καλλιτέχνη το 1821. Ανήκει στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου και θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα βρετανικά έργα Τέχνης.

 Ο πίνακας απεικονίζει μια καθημερινή σκηνή της αγροτικής ζωής με ένα κάρο για το σανό να διασχίζει ένα ποτάμι κοντά στον νερόμυλο του Φλάτφορντ της Ανατολικής Αγγλίας, στα σύνορα ανάμεσα στις κομητείες του Σάφολκ και του Έσσεξ με φόντο το φως του ήλιου, τα σύννεφα και την ύπαιθρο. Σε αυτό το έργο είναι φανερές οι απόψεις του Κόνσταμπλ για τη ζωγραφική, δηλαδή άρνηση του να ακολουθήσει τις τετριμμένες τεχνικές που επικρατούσαν κατά την εποχή του στον τομέα της τοπιογραφίας, έλλειψη πόζας και εκζήτησης και προσπάθεια να αποδοθούν πιστά στον πίνακα αυτά που έβλεπε με την όρασή του. Ο πίνακας είναι φιλοτεχνημένος με λάδι σε μουσαμά και έχει διαστάσεις 130,2 x 185,4 εκ. Αρχικά εκτέθηκε το 1821 στην Βασιλική Ακαδημία των Τεχνών χωρίς να διακριθεί. Αντιθέτως όταν παρουσιάστηκε, μαζί με άλλα έργα του καλλιτέχνη, τρία χρόνια αργότερα (1824) στο Σαλόν του Παρισιού γνώρισε σημαντική επιτυχία και οδήγησε στην αναγνώριση του Κόνσταμπλ στη γαλλική πρωτεύουσα.
Ουνουκαλχάι

Ουνουκαλχάι είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα α (άλφα) του αστερισμού `Οφις, (Alpha Serpentis, α Ser). Είναι ο φωτεινότερος αστέρας σε όλο τον αστερισμό και βρίσκεται στο τμήμα του που αντιπροσωπεύει την κεφαλή του όφεως (Serpens Caput), δηλαδή το δυτικό. Ο α `Οφεως είναι ορατός από την Ελλάδα, όπως και από όλες τις χώρες της Γης, κατ' εξοχήν τα βράδια του Ιουνίου και του Ιουλίου. Είναι ένας τριπλός αστέρας.

 Το όνομα αυτό (Unukalhai), όπως και οι παραλλαγές του Unuk al Hay και Unuk Elhaija, προέρχεται από την αραβική φράση Unuq al-Ħayyah (عنق الحية), που σημαίνει «Λαιμός του Φιδιού», από τη θέση του στον αστερισμό. Παλαιότερα οι `Αραβες ονόμαζαν τον αστέρα και Alioth, Alyah ή Alyat, ονόματα συχνά (αλλά εσφαλμένα) θεωρούμενα ως επίθετα για την χονδρή ουρά του «Ανατολικού Προβάτου» το οποίο έβλεπαν οι πανάρχαιοι λαοί της ανατολής στην περιοχή αυτή της ουράνιας σφαίρας. Εξαλλου, ανήκε σε μια ομάδα άστρων που ο αραβικός λαός αποκαλούσε al-Nasaq al-Yamānī, «η Νότιος Γραμμή» των al-Nasaqān (= «οι δύο γραμμές». Ο Smyth κάπως αόριστα αναφέρει ότι τα ονόματα Alangue και Ras Alaugue εμφανίζονται στους Αλφόνσειους Πίνακες προφανώς για τον αστέρα αυτόν. Μία λατινική ονομασία για τον Ουνουκαλχάι είναι η Cor Serpentis = «Καρδιά του Φιδιού», που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην αστρολογία, ενώ στη λογοτεχνία είναι ίσως ο lucidus anguis των Οβιδίου και Βιργιλίου. Στην κινεζική, με το όνομα Tiān Shì Yòu Yuán (= «ο Δεξιός Τοίχος της Ουράνιας Αγοράς») χαρακτηριζόταν μια ομάδα άστρων που αναπαριστούσε 11 κρατίδια της αρχαίας Κίνας. Οι αστέρες αυτοί ήταν οι α `Οφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, γ, β, δ και ε `Οφεως, και ζ Οφιούχου. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ουνουκαλχάι ήταν ο Tiān Shì Yòu Yuán qī (= «ο έβδομος αστέρας του Δεξιού Τοίχου της Ουράνιας Αγοράς») και ονομαζόταν/αντιπροσώπευε το κρατίδιο Shu (蜀) ή Shuh (μαζί με τον λ κατά τον R.H. Allen). Ο άλφα `Οφεως απέχει περίπου 70 έτη φωτός από τη Γη και είναι ο φαινομενικά φωτεινότερος αστέρας σε όλο τον αστερισμό, έχει δηλαδή το μικρότερο φαινόμενο μέγεθος. Ο κύριος αστέρας του τριπλού αυτού συστήματος, ο α Ser A, είναι ένας πορτοκαλί γίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +2,65. Η πραγματική ολική του λαμπρότητα είναι 70 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 4300 K. Η διάμετρος του αστέρα είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ηλίου. Το φάσμα του εμφανίζει σχετικά έντονες φασματικές γραμμές της ρίζας κυάνιο (CN). Ο συνοδός αστέρας, ο α Ser B, έχει φαινόμενο μέγεθος +11,8 και απέχει 58,2 ΄΄ από τον κύριο αστέρα, ενώ ένας τρίτος αστέρας, ο α Ser C, απέχει 2,3 ΄ από τον κύριο αστέρα. Ο Ουνουκαλχάι παρουσιάζει ανιχνεύσιμη ιδία κίνηση, ίση με 0,145 ΄΄ ανά έτος. Richard Hinckley Allen: Star Names: Their Lore and Meaning, Dover Publ., 1963 Κατάλογος αστέρων του Όφεως Unukalhai
Τέμενος Σεκμπάν μπασή

Το Τέμενος του αρχιχωροφύλακος (Τουρκικά: Sekbanbaşı Mescidi ή Σεκμπάν μπασή μεστζηδί) υπήρξε Βυζαντινή χριστιανική εκκλησία αγνώστου ονόματος στην Κωνσταντινούπολη . Η εκκλησία μετατράπηκε επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας σε Ισλαμικό Τέμενος και το 1935 κατεδαφίστηκε (τότε ήταν ερειπωμένο τέμενος) για να γίνει η σημερινή λεωφόρος Ατατούρκ στην Κωνσταντινούπολη .

 Το κτίριο βρισκόταν στην συνοικία «σαράντα κρήνες», βόρεια του μεγάλου υδραγωγείου του Ουάλεντος. Απέναντι της εκκλησίας είναι οι λεγόμενες «σαράντα βρύσες», από τις οποίες σώζονται μόνο τέσσερις. Η εκκλησία έχει μήκος 10,30 μέτρα και πλάτος 9,10 μέτρα. Στην δεξιά μεριά έχει ανεγερθεί μιναρές. Η ιστορία του ναού είναι άγνωστη, όπως επίσης και το χριστιανικό όνομα του ναού. Ο ναός μετατράπηκε από κάποιον που πέθανε το 1496 και θάφτηκε στον ναό. Στον ναό υπήρξε θαμμένος αυτός που τον μετέτρεψε σε Οθωμανικό τέμενος. Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.
402 Χλόη

Η Χλόη (Chloe) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,02. Ανακαλύφθηκε το 1895 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη βοσκοπούλα της ελληνικής μυθολογίας.

 Η διάμετρος της Χλόης υπολογίσθηκε σε 54,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 167 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι K ή S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,148 (από δεδομένα του IRAS). Η Χλόη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 7 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πρωτάθλημα Μικτών των ποδοσφαιρικών Ενώσεων (Ελλάδα)

Το 'Πρωτάθλημα Μικτών των ποδοσφαιρικών Ενώσεων Ελλάδας είναι μια διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που πραγματοποιείται κάθε χρόνο υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο. με συμμετοχή των Μικτών Ομάδων των ποδοσφαιρικών Ενώσεων. Πολλοί γνωστοί ποδοσφαιριστες εχουν αγωνιστεί σε τελικούς μεταξύ των οποίων ο Θοδωρής Ζαγοράκης, o Δημήτρης Σαλπιγγίδης, o Γιώργος Καραγκούνης, o Γιώργος Γιακουμάκης, o Πέτρος Μάνταλος, o Τραϊανός Δέλλας, o Βασίλης Λάκης.

 Το πρώτο πρωτάθλημα μεταξυ Ενώσεων πραγματοποιήθηκε το 1924 με τη δημιουργία της διοργάνωσης του Κυπέλλου πόλεων (ανδρών) η οποία συνεχίστηκε μέχρι το 1957.. Η Γενική Συνέλευση του 1986 αποφάσισε την δημιουργία του πρωταθλήματος των Μικτών ομάδων Ενώσεων ΕΠΣ στις κατηγορίες Νεων και Παίδων, με δυνατή μονο τη συμμετοχη ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών. Η πρώτη διοργάνωση, με τις ομάδες είναι χωρισμένες σε 6 ομίλους, βάσει γεωγραφικών κριτηρίων, ξεκίνησε το 1986 αλλά ολοκληρωθηκε το 1988. Το 2006 η ΕΠΟ τροποποιησε το πρωτάθλημα και το μετονομασε πανελλήνιο πρωτάθλημα προεπιλογής Eθνικών ομάδων προσθέτοντας τις κατηγορίες Προπαίδων και Τζουνιορς. Μετα το 2010 η τελικη φάση διεξάγεται μεταξυ περιφερειών, δηλαδή συγχωνευμένων μικτών, για να επανέλθει στην παλιά του μορφη τα τελευταία χρονια.
Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς

Ο Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς (Bernardo O'Higgins Riquelme, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [berˈnarðo oˈxiɣins], 20 Αυγούστου 1778 - 24 Οκτωβρίου 1842) ήταν Χιλιανός στρατιωτικός και πολιτικός ηγέτης. Ήταν από τις κύριες μορφές του αγώνα της ανεξαρτησίας της Χιλής και της αποτίναξης της ισπανικής κυριαρχίας, μαζί με τον Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν. Ήταν ιρλανδικής και βασκικής καταγωγής.

 Ήταν νόθο παιδί του Αμπρόσιο Ο' Χίγκινς, Ιρλανδού στρατιωτικού στην υπηρεσία της Ισπανικής αυτοκρατορίας, που είχε χρηματίσει διοικητής της περιοχής της Χιλής (1789-1796) και αντιβασιλιάς της επαρχίας του Περού (1796-1801). Κατά την παιδική του ηλικία έλαβε ιδιαίτερα προσεγμένη μόρφωση, ενώ αργότερα πήγε για ανώτερες σπουδές σε Αγγλία και Ισπανία (1795-1802). Στην Αγγλία μάλιστα είχε την ευκαιρία να μελετήσει τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και τον φιλελευθερισμό, θεσμούς και πεποιθήσεις τις οποίες ασπάστηκε σε ολόκληρη τη διάρκεια της ζωής του. Το 1801, με τον θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε μεγάλες αγροτικές εκτάσεις, στο Τσιγιάν της Χιλής, όπου και αρχικά εγκαταστάθηκε. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1810, ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία της Χιλής, ενώ η Ισπανία είχε καταληφθεί από τη Γαλλία του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη. Ο Ο' Χίγκινς ξεκίνησε να αναμειγνύεται στην πολιτική από το 1811 όπου εκλέχτηκε πληρεξούσιος στο Συντακτικό Κογκρέσο, ενώ τα δύο επόμενα έτη διακρίθηκε για τη ρητορεία του και μετείχε στη σύνταξη του πρώτου Συντάγματος της Χιλής. Το 1814, καθώς σταθεροποιήθηκε η πολιτική κατάσταση στην Ισπανία, και ο ισπανικός στρατός ξεκίνησε να εισβάλει σε Χιλή και Περού, ανατέθηκε στον Ο' Χίγκινς η ηγεσία του στρατιωτικού αγώνα. Μετά την ήττα όμως των Χιλιανών στη Ρανκάγουα, αναγκάστηκε να καταφύγει στη γειτονική Αργεντινή, η οποία είχε καταφέρει να αποτινάξει τον ισπανικό ζυγό επιτυχώς. Το 1817, μαζί με τον Αργεντίνο Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, επέστρεψε στη Χιλή, επικεφαλής Χιλιανών και Αργεντίνικων στρατευμάτων, και εκδίωξαν οριστικά τους Ισπανούς από τη Χιλή στην επιτυχή για τους επαναστάτες Μάχη του Τσακαμπούκο. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους ανακηρύχτηκε ηγέτης του χιλιανού κράτους. Ο Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς κυβέρνησε τη Χιλή για έξη έτη, όπου διακρίθηκε για την εργατικότητα και προσήλωση στις ηθικές αξίες. Την περίοδο εκείνη ψηφίστηκε νέο, πιο φιλελεύθερο Σύνταγμα, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Επίσης, οργανώθηκε τακτικός στρατός που ενίσχυσε τον επαναστατικό αγώνα στο Περού. Προκάλεσε όμως την αντιπάθεια των Συντηρητικών κύκλων, με τη δήμευση εκκλησιαστικής εξουσίας και τον διαμοιρασμό της σε ακτήμονες, όπως και για την προστατευτική δημοσιονομική πολιτική, όπως και των ακραίων φιλελεύθερων που τον κατηγορούσαν για τάσεις εγκαθίδρυσης δικτατορίας. Τελικά, ανατράπηκε με πραξικόπημα το 1823. Ο Ο' Χίγκινς κατέφυγε στο Περού όπου και έζησε ως τον θάνατό του. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1987.
Αντίπαλος με τις σκιές 3D: Τελευταίος γύρος

Αντίπαλος Με Τις Σκιές 3D: Τελευταίος Γύρος (Ρωσικά: Бой с тенью 3D: Последний раунд), είναι ρωσική ταινία του 2011 στο είδος δράσης/δράμα/θρίλερ, πρωταγωνιστεί ο Ντενίς Νικιφόροφ.

 Ο πρωταθλητής στο μποξ Αρτιόμ Κόλτσιν ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες και έγινε εθνικός ήρωας. Δεν ξανανέβηκε στο ρινγκ πια, επιλέγοντας την προπόνηση και την άγρια ζωή, συμπεριλαμβανομένου τις συνεχείς εμφανίσεις στην τηλεόραση, βγαίνοντας βόλτα και έχοντας ερωτικές σχέσεις. Ένα πρωί η γυναίκα του Βίκα και η κόρη τους τον συναντάνε στο σπίτι. Η Βίκα δε βλέπει πλέον τον Αρτιόμ που γνώρισε και ερωτεύτηκε. Η ευτυχισμένη ζωή του Αρτιόμ καταρρέει όταν ο μποξέρ που ο ίδιος προπονεί παραλίγο να πεθάνει κατά τη διάρκεια αγώνα στο ρινγκ με αντίπαλο τον διάσημο μποξέρ Κουέρτε. Ο Αρτιόμ υποψιάζεται ότι ο Κουέρτε χρησιμοποίησε κάποια απαγορευμένη τεχνική. Για να το αποδείξει, πρέπει να ταξιδέψει στο Χονγκ Κονγκ, όπου ο παλιός του φίλος Βαγκίτ Βάλιεφ τον περιμένει: γνωρίζει κάτι για τον Κουέρτε, κάτι που δεν το ξέρει κανένας άλλος. Για να κερδίσει, ο Αρτιόμ πρέπει να ξανανέβει στο ρινγκ, ξανά. Ντενίς Νικιφόροφ - Αρτιόμ Κόλτσιν Γελένα Πανόβα - Βίκα Κόλτσινα Αντρέι Πάνιν - Βαγκίτ Βάλιεφ Ντμίτρι Σεβτσένκο - Συνταγματάρχης Νετσάγεφ Κχεμπράβι Σενπράσετ - Σου Μιχαήλ Γκόρεβοϊ - Μάικλ Μπατού Χάσικοφ - Αντόνιο Κουέρτε Σεργκέι Ριάμπιχ - Ολέγκ Κοσίκοφ Όλγκα Ντυμπτσέβα - Λέρα Μαρία Κουρκόβα - Γιούλια Αντίπαλος Με Τις Σκιές (ταινία) - 2005 Αντίπαλος Με Τις Σκιές 2: Η Εκδίκηση (ταινία) - 2007 Αντίπαλος με τις σκιές 3D: Τελευταίος γύρος στην IMDb
Νικόλαος Κομνηνός Παπαδόπουλος

Ο Νικόλαος Κομνηνός Παπαδόπουλος (ιταλικά: Niccolò Comneno Papadopoli‎· λατινικά: Nicolaus Comnenus Papadopoli‎), ή Νικόλαος Παπαδόπουλος Κομνηνός (6 Ιανουαρίου 1655 - 20 Ιανουαρίου 1740), ήταν ελληνικής καταγωγής (από την Κρήτη) Ιταλός θεολόγος, φιλόσοφος και νομομαθής, και πέρασε σημαντικό μέρος της ζωής του στην Πάντοβα.

 Σπούδασε στο ουνιτικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης, και αφού ασπάστηκε το καθολικό δόγμα, το 1672, κατετάγη στο Τάγμα των Ιησουιτών. Το 1689 ανήλθε στη δεύτερη έδρα του Κανονικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Το 1713 ανήλθε στην πρώτη έδρα, την οποία διατήρησε έως την αποχώρησή του, τον Νοέμβριο του 1738. Έγραψε πολλά έργα, τα περισσότερα από τα οποία αφορούν δογματικά θέματα. Γνωστότερο είναι το «Praenotiones Mystagogicae ex iure canonico» (Μυσταγωγική προθεωρία εκ του κανονικού δικαίου), το οποίο εκδόθηκε το 1697, και στο οποίο προσπάθησε να αποδείξει ότι οι διαφορές της Ορθοδοξίας και του Καθολικισμού δεν είναι ουσιώδεις. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.41 Βασιλική Μπόμπου-Σταμάτη, Οι «επιστολιμαίες πραγματείες» του Νικολάου Παπαδοπούλου Κομνηνού προς το μαθητή του Χρύσανθο Νοταρά, Εώα και Εσπερία, τομ.4(1999-2000),σελ.175-241 Νικόλαος Κομνηνός Παπαδόπουλος, Μυσταγωγική προθεωρία εκ του κανονικού δικαίου, εισαγωγή – έκδοση Κωνσταντίνος Γαρίτσης, Αθήνα 2012. Gerhard Podskalsky, Η Ελληνική Θεολογία επί Τουρκοκρατίας 1453-1821. Η ορθοδοξία στη σφαίρα επιρροής των δυτικών δογμάτων μετά τη Μεταρρύθμιση, μετ. Γ.Δ. Μεταλληνός, ΜΙΕΤ,Αθήνα 2005.
Μαυροβούνι Ιωαννίνων

Το Μαυροβούνι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Διοικητικά ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Καλπακίου και σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Πωγωνίου. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα Άνω Ραβένια και σε υψόμετρο 780 μέτρα. Είναι το πιο μικρό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Καλπακίου.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από την σύνθεση του επιθέτου «μαύρος» και του ουσιαστικού «βουνό» και την πυκνή βλάστηση φυλλοβόλων δέντρων που το περιβάλλει. Αυτό μπορεί επίσης να θεωρηθεί και ως μετάφραση της τουρκικής λέξης Karadag, «kara=μαύρος και dag=βουνό». Παλιότερα ήταν ένα από τα 46 χωριά του Ζαγορίου και στην τωρινή του θέση χτίστηκε μετά το 1706, όταν ο απόγονος του αρνήθρισκου Ισαήμ Αληζότ Πασάς (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ιωάννης Λαμπρίδης) "επέρασε δια πυρός και μαχαίρας τους κατοίκους του Μαυροβουνίου, για να αρπάξει την ευφορότατην πεδιάδα...". γεγονός που συμπίπτει και με την προφορική παράδοση. Αναφέρεται ανάμεσα στα Ζαγοροχώρια και την περίοδο της τουρκοκρατίας στην τουρκική στατιστική (σαλναμές) της Ηπείρου του 1895. Πριν το 1900 το χωριό διατηρούσε σχολείο, όπως και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1928 χτίστηκε το σημερινό σχολείο, το οποίο προπολεμικά είχε πάνω από 40 μαθητές. Παλαιότερα και μέχρι το 1970 οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στον εμφύλιο, λόγω της στρατηγικής θέσης του χωριού, έγιναν σκληρές μάχες τα Χριστούγεννα του 1947 με πολλά θύματα από τον Εθνικό και Δημοκρατικό Στρατό. Μετά την κατοχή οι κάτοικοι μαζικά εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες παρασυρόμενοι από το γενικό κλίμα μετανάστευσης. Σήμερα οι κάτοικοι λιγοστεύουν τους χειμερινούς μήνες και αυξάνονται τους καλοκαιρινούς. Από τον Προφήτη Ηλία, την κεντρική εκκλησία, που χτίστηκε το 1747, αγναντεύεις όλες τις κορυφές της Πίνδου, την θρυλική Γκραμπάλα, το Καλπάκι και τον Κασιδιάρη. Πηγαίνοντας πάντα βόρεια περνάς μέσα από ένα μεγάλο και πυκνό δάσος βελανιδιάς. Μέσα σε αυτό βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη της άγριας πανίδας της περιοχής όπως λύκοι, αγριογούρουνα, λαγοί, αλεπούδες, κουνάβια, σκίουρος και πολλά είδη πουλιών. Δήμος Πωγωνίου Καλπάκι
Redmi K40

Το Redmi K40 είναι μια σειρά από Android smartphones που κατασκευάζονται από την Xiaomi και διατίθενται στο εμπόριο τρία μοντέλα, το K40, το K40 Pro και το K40 Pro+. Στην παγκόσμια αγορά το Redmi K40 ονομάζεται POCO F3, και το Redmi K40 Pro+ ονομάζεται Xiaomi Mi 11i.

 Το μπροστινό και το πίσω μέρος είναι φτιαγμένο απο Gorilla Glass 5. Το πλαίσιο είναι κατασκευασμένο από πολυανθρακικό. Στην κάτω πλευρά υπάρχει μία θύρα USB-C, ηχείο, μικρόφωνο και dual SIM tray. Στην πάνω πλευρά υπάρχουν δύο επιπλέον μικρόφωνα, IR blaster και το δεύτερο ηχείο. Στη δεξιά πλευρά υπάρχουν κουμπιά έντασης ήχου και ενεργοποίησης με τοποθετημένο σαρωτή δακτυλικών αποτυπωμάτων. Το Redmi K40 διαθέσιμο σε 3 χρώματα: μαύρο,ασημένιο και λευκό). Το Redmi K40 Pro και το K40 Pro+ διατίθεται σε 3 χρώματα: μαύροασημένιο λευκό. Το POCO F3 είναι διαθέσιμο σε 3 χρώματα: Night black, Arctic White και Deep Ocean Blue.Το Xiaomi Mi 11i είναι διαθέσιμο σε 3 χρώματα: Cosmic Black, Celestial Silver και Frosty White. Official global website of POCO F3
Βίσοκε Τάτρι

Το Βίσοκε Τάτρι (σλοβακ. Vysoké Tatry, ουγγρ. Magastátra, γερμ. Höhe Tatra, πολ. Wysokie Tatry) είναι δήμος στη βόρεια Σλοβακία, στην Περιφέρεια του Πρέσοβ και στο Διαμέρισμα του Πόπραντ. Παλαιότερα ήταν γνωστός και με την πλήρη ονομασία Μεστό Βίσοκε Τάτρι, δηλαδή «Πόλη των Υψηλών Τάτρα», ενώ η σημερινή ονομασία είναι ομώνυμη της οροσειράς Υψηλά Τάτρα, στους νότιους πρόποδες και πλαγιά της οποίας βρίσκεται ο δήμος. Ο μόνιμος πληθυσμός του δήμου ήταν 3.851 κάτοικοι το έτος 2021, εμφανίζοντας σημαντική μείωση σε σχέση με τους 4.718 κατοίκους του Δεκεμβρίου 2006. Η οικονομία βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον χειμερινό τουρισμό. Το 1935 και το 1970 διεξάχθηκε στο έδαφος του σημερινού δήμου το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σκανδιναβικής χιονοδρομίας.

 Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του δήμου είναι 966 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ το μέσο υψόμετρο 1.010 μέτρα. Η έκτασή του ανέρχεται σε 359,78 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πράγμα που τον καθιστά τη δεύτερη μεγαλύτερη «αστική περιοχή» ολόκληρης της Σλοβακίας. Δεν υπάρχει κάποια κεντρική πόλη ή κωμόπολη στον δήμο, αλλά μόνο διάσπαρτοι οικισμοί, των οποίων το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι συναποτελούν το κυριότερο κέντρο χειμερινού τουρισμού στη σλοβακική πλευρά των Υψηλών Τάτρα, ενώ συνδέονται με ένα κοινό σιδηροδρομικό δίκτυο, τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο των Τάτρα. Μετά την πρωτεύουσα της χώρας, το Βίσοκε Τάτρι είναι ο μεγαλύτερος τουριστικός προορισμός της Σλοβακίας. Ο ορεινός τουρισμός γνώρισε «ημέρες δόξας» από το 1900 περίπου μέχρι το τέλος του Μεσοπολέμου, καθώς η περιοχή αποτελούσε προορισμό για την ελίτ της Ευρώπης γενικότερα. Οι αρχές του δήμου, το πολιτιστικό κέντρο και τα μεγαλύτερα καταστήματα βρίσκονται στον οικισμό Στάρι Σμόκοβετς. Το Βίσοκε Τάτρι αποτελείται από τρία παραδοσιακά τμήματα (παλαιότερα ήταν ξεχωριστοί δήμοι) με συνολικά 14 οικισμούς, ως εξής: Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού του 2001, οι κάτοικοι του Δήμου ανήκαν στις εξής εθνότητες: 92,95% Σλοβάκοι, 2,22% Τσέχοι, 0,57% Ούγγροι, 0,26% Γερμανοί και 0,17% Ρουθήνιοι. Ως θρήσκευμα δήλωσαν τα εξής: 61,96% Ρωμαιοκαθολικοί, 18,96% άθρησκοι (αλλά όχι απαραιτήτως άθεοι), 7,64% Λουθηρανοί και 3,62% Ελληνοκαθολικοί. Το Βίσοκε Τάτρι είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις ή χωριά: Ζακοπάνε της Πολωνίας Κόσιτσε της Σλοβακίας (από το 2006) Μπουκοβίνα Τατσάνσκα της Πολωνίας Νοσεβάγκα της Ιαπωνίας Παρντούμπιτσε της Τσεχίας Πόπραντ της Σλοβακίας Podrobný autoatlas - Slovenská Republika, έκδοση VKÚ, Harmanec Σλοβακίας 1997, ISBN 80-8042-093-9 Επίσημος ιστότοπος του Δήμου
Μεγάλη Παρασκευή

Η Μεγάλη Παρασκευή είναι ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, και η Παρασκευή προ του Πάσχα. Είναι μέρα πένθους και νηστείας για όλη την Χριστιανοσύνη καθώς τότε κορυφώνεται το Θείο Δράμα των Παθών του Χριστού.

 Το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής τελείται η ακολουθία των Μεγάλων Ωρών και ο Εσπερινός της Αποκαθηλώσεως, οπότε και ο Χριστός αποκαθηλώνεται και τοποθετείται στον Επιτάφιο. Από τα ξημερώματα τις ίδιας μέρας ετοιμάζεται ο επιτάφιος. Το βράδυ πραγματοποιείται η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου, δηλαδή ο Όρθρος του Μεγάλου Σαββάτου και ακολουθεί η περιφορά του επιταφίου. Λόγω του πένθιμου χαρακτήρα της ημέρας δεν τελείται Θείας Λειτουργία ούτε ακόμη και η κατανυκτική Λειτουργία Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων. Είναι κατά έθιμο αργία. Από το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης έως το πρωί της Μ. Παρασκευής στολίζεται ο επιτάφιος από τους πιστούς. Μετά την Αποκαθήλωση οι πιστοί προσέρχονται στις εκκλησίες για να προσκυνήσουν και, όπως συνηθίζεται, άντρες, γυναίκες και παιδιά περνάνε από κάτω για ευλογία. Όλη την ημέρα οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα σε όλη την Ελλάδα και παραδοσιακά απαγορεύεται πάσα εργασία και γίνεται άλαδη νηστεία. Στην Κρήτη συνηθίζουν να βράζουν σαλιγκάρια και να πίνουν το ζουμί τους, που είναι σαν χολή. Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας εκείνη τη μέρα, φτιάχνεται ένα ομοίωμα του Ιούδα το οποίο και καίγεται. Επίσης, την ίδια μέρα πολλοί πιστοί επισκέπτονται τους τάφους συγγενών και φίλων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Good Friday στο Wikimedia Commons
Ιερά Μητρόπολις Καρθαγένης

Η Ιερά Μητρόπολη Καρθαγένηςείναι μητρόπολη που υπάγεται στο Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας. Κατά την πρωτοχριστιανική περίοδο η Ιερά Μητρόπολη Καρθαγένης ήταν μεγάλο πνευματικό κέντρο και αυτόνομη Εκκλησία. Το 419 συνήλθε η Τοπική Σύνοδος της Καρθαγένης. Επανιδρύθηκε το 1931. Στην δικαιοδοσία της περιλαμβάνει το Μαρόκο, την Τυνησία, την Αλγερία και τη Μαυριτανία. Σημερινός μητροπολίτης είναι ο Μελέτιος Κούμανης.

 Κωνσταντίνος (Κατσαράκης) (20 Δεκεμβρίου 1931 — 27 Νοεμβρίου 1939) Θεοφάνης (Μοσχονάς) (1939 — 27 Ιανουαρίου 1954) Παρθένιος (Κοϊνίδης) (5 Δεκεμβρίου 1958 — 23 Φεβρουαρίου 1987) Ειρηναίος (Ταλαμπέκος) (14 Ιουνίου 1990 — 28 Νοεμβρίου 1994) Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος) (23 Σεπτεμβρίου 1997 — 11 Σεπτεμβρίου 2004) Αλέξιος (Λεονταρίτης) (27 Νοεμβρίου 2004 — 5 Σεπτεμβρίου 2016) Μελέτιος (Κούμανης) (από 17 Νοεμβρίου 2016)
289 Νενέττα

Η Νενέττα (Nenetta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,51. Ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η μέση διάμετρος της Νενέττας υπολογίσθηκε σε 33,7 χιλιόμετρα και η μάζα της σε 40,2 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι A, ενώ το άλβεδό της εκτιμήθηκε σε 0,244 από τον IRAS. Η Νενέττα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 54 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Εξάχνωση

Εξάχνωση, τόσο στη φυσική όσο και στη χημεία, ονομάζεται η μετατροπή στερεού απ' ευθείας σε αέριο, χωρίς να περάσει από την ενδιάμεση υγρή κατάσταση. Αποτελεί μια από τις αλλαγές φάσεων της φυσικής μορφής της ύλης (κατάσταση της ύλης). Κάτω από κανονικές συνθήκες πίεσης οι περισσότερες χημικές ενώσεις, και γενικά τα περισσότερα στερεά, σε διαφορετικές θερμοκρασίες βρίσκονται σε διαφορετική κατάσταση ύλης. Στα σώματα αυτά, η μετάβαση από την στερεά στην αέρια κατάσταση γίνεται αφού το σώμα ή η ουσία μεταβεί πρώτα στην υγρή κατάσταση.

 Υπάρχουν ορισμένες χημικές ενώσεις οι οποίες, σε κανονικές συνθήκες πίεσης, δεν μπορούν να υπάρξουν σε υγρή κατάσταση. Γνωστό παράδειγμα είναι η ναφθαλίνη που χρησιμοποιείται για την προστασία από τον σκώρο. Άλλο παράδειγμα είναι το στερεό διοξείδιο του άνθρακα, που είναι γνωστό και σαν ξηρός πάγος, το οποίο σε κανονικές συνθήκες πίεσης μετατρέπεται κατ' ευθείαν σε αέριο στους -78,5 °C. Για κάθε ουσία η εξάχνωση μπορεί να επιτευχθεί σε συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας στις οποίες η συγκεκριμένη ουσία δεν μπορεί να βρεθεί σε υγρή κατάσταση. Οι συνθήκες αυτές καθορίζονται από το τριπλό σημείο της. Η εξάχνωση χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό χημικών ενώσεων οι οποίες έχουν υψηλή θερμοκρασία βρασμού, με αποτέλεσμα να είναι ασύμφορη η απόσταξή τους. Στον καθαρισμό των οργανικών ενώσεων συνήθως χρησιμοποιείται αντλία κενού, καθώς το τριπλό σημείο της πλειονότητας των οργανικών ενώσεων βρίσκεται σε πίεση μικρότερη από την ατμοσφαιρική. Η αντίστροφη διαδικασία της εξάχνωσης, όπου ένα αέριο υποβάλλεται σε μια αλλαγή φάσης σε στερεά μορφή, ονομάζεται εναπόθεση. Εξάτμιση Τάση ατμών Διάγραμμα φάσεων καθαρής ουσίας Caroll, J. (2014). Natural Gas Hydrates. p. 16. ISBN 9780128005750. Staff writer(s) (2015). «what solid go through sublimation?». National Science Foundation and UCSB School-University partnership. Pavia, D. (2005). Introduction to organic laboratory technique. pp. 781–782. ISBN 978-0534408336. Girard, James (2011). Criminalistics: Forensic Science, Crime and Terrorism. Jones & Bartlett Learning. pp. 143–144. ISBN 978-0-7637-7731-9. R. B. King Organometallic Syntheses. Volume 1 Transition-Metal Compounds; Academic Press: New York, 1965. ISBN 0-444-42607-8. Harwood, Laurence M.; Moody, Christopher J. (1989). Experimental organic chemistry: Principles and Practice (Illustrated ed.). WileyBlackwell. pp. 154–155. ISBN 978-0-632-02017-1.
Infiniti

Η Infiniti είναι η πολυτελής θυγατρική εταιρεία της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Nissan. Η Infiniti ξεκίνησε επίσημα την πώληση αυτοκινήτων στις 8 Νοεμβρίου 1989 στη Βόρεια Αμερική. Το δίκτυο εμπορίας για τα αυτοκίνητα με το σήμα της Infiniti περιλαμβάνει σήμερα αντιπροσώπους σε 25 χώρες.

 Ειδικότερα στην Ευρώπη, η Infiniti παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 2008, για τη σεζόν του 2009, ενώ εισήχθη επίσημα στην Ιαπωνία μόλις το 2013. Ωστόσο, αυτό δεν σηματοδότησε την πρώτη εισαγωγή του ονόματος Infiniti στην Ιαπωνία, καθώς το αρχικό Infinity Q45 πωλούνταν ως Nissan Infiniti Q45 στην Ιαπωνία από τον Νοέμβριο του 1989 έως το 1996. Λόγω εξαιρετικά χαμηλών πωλήσεων σε πολλά κράτη, ωστόσο, η Infiniti ανακοίνωσε το 2019 ότι θα αποσυρθεί από αυτά. Το 2020 αποσύρθηκε από την Ευρώπη (εκτός από τη Ρωσία, το Καζακστάν και την Ουκρανία, όπου διατηρήθηκε), τη Νότια Αφρική, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, το Χονγκ Κονγκ, τη Νότια Κορέα, τη Μαλαισία, τη Σιγκαπούρη, το Μακάου και το Βιετνάμ. Ταυτόχρονα, μετέφερε τα κεντρικά της γραφεία από το Χονγκ Κονγκ στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας, όπου εδρεύει και η μητρική Nissan. Τον Νοέμβριο του 2021, η Nissan ανακοίνωσε επίσημα ότι η πολυτελής θυγατρική Infiniti θα γίνει 100% ηλεκτρική έως το 2030, λήγοντας μέχρι τότε την παραγωγή και πώληση μοντέλων με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Infiniti Q30 Infiniti Q50 Infiniti Q60 Infiniti Q70 Infiniti QX30 Infiniti QX50 Infiniti QX60 Infiniti QX70 Infiniti QX80 Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years). Nissan Επίσημη ιστοσελίδα