IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διαφορική τοπολογία

Στα μαθηματικά, η διαφορική τοπολογία είναι το πεδίο που ασχολείται με διαφοροποιήσιμες συναρτήσεις σε διαφοροποιήσιμες πολλαπλότητες. Είναι στενά συνδεδεμένη με τη διαφορική γεωμετρία και μαζί συνθέτουν τη γεωμετρική θεωρία των διαφοροποιήσιμων πολλαπλοτήτων.

 Η διαφορική τοπολογία ασχολείται με τις ιδιότητες και τις δομές που απαιτούν μόνο την ιδιότητα της ομαλής δομής σε μια πολλαπλότητα. Οι ομαλές πολλαπλότητες είναι πιο «ομαλές» από τις πολλαπλότητες με πρόσθετες γεωμετρικές δομές, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν ως εμπόδια σε ορισμένους τύπους ισοδυναμιών και παραμορφώσεων που υπάρχουν στη διαφορική τοπολογία. Για παράδειγμα, ο όγκος και η ριμάνια καμπυλότητα είναι αναλλοίωτες που μπορούν να διακρίνουν διαφορετικές γεωμετρικές δομές στην ίδια ομαλή πολλαπλότητα — δηλαδή, μπορεί να "ισιώσει" κανείς ομαλά ορισμένες πολλαπλότητες, αλλά αυτό ίσως απαιτήσει τη στρέβλωση του χώρου προκαλώντας αλλαγή της καμπυλότητας ή του όγκου. Από την άλλη πλευρά, οι ομαλές πολλαπλότητες είναι πιο άκαμπτες από τις τοπολογικές πολλαπλότητες. Ο Τζον Μίλνορ ανακάλυψε ότι ορισμένες σφαίρες έχουν περισσότερες από μία ομαλή δομή-δείτε την εξωτική σφαίρα και το θεώρημα του Ντόναλτσον. Ο Κερβέρ παρουσίασε τοπολογικές πολλαπλότητες χωρίς ομαλή δομή. Ορισμένες κατασκευές της θεωρίας ομαλών πολλαπλοτήτων, όπως η ύπαρξη εφαπτόμενων δεσμών, μπορούν να γίνουν στο τοπολογικό πλαίσιο με πολύ περισσότερη δουλειά, ενώ άλλες δεν μπορούν καθόλου. Ένα από τα κύρια θέματα της διαφορικής τοπολογίας είναι η μελέτη ειδικών ειδών ομαλών απεικονίσεων μεταξύ των πολλαπλοτήτων, δηλαδή οι εμφυτεύσεις και οι εκβυθίσεις, και οι τομές των υποπολλαπλοτήτων μέσω εγκαρσιότητας. Γενικότερα, κάποιος ενδιαφέρεται για τις ιδιότητες και τις αναλλοίωτες των ομαλών πολλαπλοτήτων που μεταφέρονται μέσω διαφορομορφισμών, ένα άλλο ειδικό είδος ομαλής απεικόνισης. Η θεωρία Μορς είναι ένας άλλος κλάδος της διαφορικής τοπολογίας, στην οποία οι τοπολογικές πληροφορίες για μια πολλαπλότητα προκύπτουν από τις αλλαγές στην τάξη της ορίζουσας Τζακόμπι μιας συνάρτησης.
Μπρετ Έμερτον

Ο Μπρετ Μίτσελ Έμερτον (Brett Michael Emerton, 22 Φεβρουαρίου 1979) είναι Αυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής και αγωνίζεται ως δεξί μπακ-χαφ.Αγωνίζεται στην Σίδνεϊ ΦΚ ενώ στο παρελθόν αγωνίστηκε με επιτυχία στα γήπεδα της Ευρώπης με τις φανέλες της Φέγενορντ κα της Μπλάκμπερν.

 Γεννήθηκε στο Μπάνκστοου του Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας στις 22 Φεβρουαρίου του 1979 και έχει ύψος 185 εκ. Έκανε ντεμπούτο στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας (NSL) σε ηλικία 17 χρονών με τη φανέλα της Ολυμπίκ Σίντνεϊ. Το καλοκαίρι του 2000 μετά τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ με την Ολυμπιακή Ομάδα της Αυστραλίας, της οποίας ήταν αρχηγός, παίρνει μεταγραφή για την Ευρώπη και συγκεκριμένα για την ολλανδική Φέγενορντ.Θα παραμείνει εκεί για 3 χρόνια και το Καλοκαίρι του 2003 θα μετακινηθεί στην αγγλική Μπλάκμπερν ως προσωπική επιλογή του τότε προπονητή της ομάδας Γκρέιαμ Σούνες.Τη σεζόν 2007/08 ανανέωσε το συμβόλαιο του με την Μπλάκμπερν μέχρι το 2010 ενώ αποτελεί ένα από τα βασικά στέλεχη της ομάδας. Με την εθνική Αυστραλίας έχει από το 1998, 92 συμμετοχές και 19 τέρματα. Το 2002 είχε ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής από την Ωκεανία ενώ έχει συμμετάσχει με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του,στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 καθώς και στο ανεπιτυχές για την Αυστραλία,Ασιατικό Κύπελλο του 2007. Επίσημη ιστοσελίδα της Μπλάκμπερν (Αγγλικά) Βάση Δεδομένων Αυστραλών ποδοσφαιριστών ozfootball (Αγγλικά) Ποδοσφαιρική ομοσπονδία Αυστραλίας Αρχειοθετήθηκε 2011-05-27 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Australian FourFourTwo,τεύχος 26,Δεκ 2007
Μπλάνκα Βλάσιτς

Η Μπλάνκα Βλάσιτς (κροατικά: Blanka Vlašić, γεννήθηκε 8 Νοεμβρίου 1983) είναι Κροάτισσα πρώην αθλήτρια του άλματος εις ύψος, δύο φορές Ολυμπιονίκης και κάτοχος της δεύτερης καλύτερης επίδοσης όλων των εποχών στο αγώνισμα.

 Κόρη του Κροάτη κατόχου του ρεκόρ του δέκαθλου Γιόσκο Βλάσιτς ο οποίος ήταν και προπονητής της, ήταν ταλαντούχα αθλήτρια ήδη από την κατηγορία των νεανίδων και συμμετείχε τους Ολυμπιακούς Αγώνες της το 2000 στο Σίδνεϊ σε ηλικία 17 ετών. Κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων το 2000 και το 2002, η πρώτη άλτρια του ύψους που κατάφερε κάτι τέτοιο. Κατέρριψε το εθνικό ρεκόρ της Κροατίας το 2004 και κέρδισε επίσης το πρώτο της παγκόσμιο μετάλλιο στην κατηγορία των γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου εκείνη τη χρονιά.Νόσησε από υπερθυρεοειδισμό, γεγονός που εμπόδισε την ουσιαστική δεύτερη εμφάνιση της στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα (κατετάγη 11η) και πέρασε τη σεζόν του 2005 αναρρώνοντας από το χειρουργείο. Επέστρεψε το 2006, παίρνοντας το αργυρό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Η σεζόν του 2007 σηματοδότησε μία εξαιρετική πορεία: κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Οσάκα (η πρώτη αθλήτρια από τη χώρα της που κέρδισε στη τον κορυφαίο τίτλο στη διοργάνωση), έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια στον κλειστό το 2008 και το νικηφόρο σερί της έληξε με ήττα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου πήρε το αργυρό μετάλλιο. Με άλμα στα 2,05 μέτρα έχασε το χρυσό μετάλλιο από την Τία Ελεμπό με διαφορά προσπαθειών. Έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια για δεύτερη φορά το 2009. Οι διακρίσεις της περιλαμβάνουν ακόμα το έχω βραβείο του Αθλητή της Χρονιάς της IAAF για το 2010 και το Τρόπαιο του Ευρωπαίου Αθλητή της Χρονιάς (2007, 2010).Στις 31 Αυγούστου 2008, στη συνάντηση στίβου Hanžekovićev memorijal στο Ζάγκρεμπ, η Βλάσιτς πέρασε τα 2,08 μ., ρεκόρ Κροατίας και δεύτερη καλύτερη επίδοση στο άλμα εις ύψος όλων των εποχών μετά το ρεκόρ κόσμου της Στέφκα Κοσταντίνοβα. Ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2010, ενώ την επόμενη χρονιά καθώς και το 2015 ήταν δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Τις χρονιές 2011 έως 2013 υπέφερε από τραυματισμούς, που ήταν αρκετοί για να της στερήσουν τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Κατέκτησε το χάλκινο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 με άλμα στα 1,97 μέτρα με τη δεύτερη προσπάθεια. Η ισοβαθμία τεσσάρων αθλητριών στο συγκεκριμένο ύψος την άφησε στην τρίτη θέση. Είναι κάτοχος του εθνικού ρεκόρ Κροατίας στο συγκεκριμένο αγώνισμα και στον κλειστό στίβο με 2,06 μέτρα από τις 6 Φεβρουαρίου 2010. Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση, τον Οκτώβριο του 2021 εκλέχθηκε μέλος της επιτροπής αθλητών των Ευρωπαϊκών Ολυμπιακών Επιτροπών. Blanka VLAŠIĆ
Αφροδίτη του Λεσπύγκ

Η Αφροδίτη του Λεσπύγκ (γαλλικά: Vénus de Lespugue) είναι παλαιολιθικό ειδώλιο Αφροδίτης, ένα αγαλματίδιο γυμνής γυναικείας μορφής. Χρονολογείται περίπου από το 25.000 π.Χ., κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική περίοδο.

 Ανακαλύφθηκε το 1922 σε σπήλαιο της κοινότητας Λεσπύγκ, στο νομό Ωτ-Γκαρόν στους πρόποδες των Πυρηναίων από τον αρχαιολόγο Ρενέ ντε Σαιν-Περιέ (1877-1950). Το αγαλματίδιο έχει ύψος περίπου 150 χιλιοστά και πλάτος 60 χιλιοστά. Είναι λαξευμένο σε θραύσμα από ελεφαντόδοντο μαμούθ. Το κεφάλι είναι μικρό και ωοειδές, χωρίς ανατομικές λεπτομέρειες. Κατά την ανασκαφή του σπηλαίου, ένα τελευταίο χτύπημα αξίνας έφερε στο φως το αγαλματίδιο αλλά του προκάλεσε σοβαρές ζημιές και έχει ανακατασκευασθεί. Από όλα τα ειδώλια της Αφροδίτης που ανακαλύφθηκαν από την ανώτερη Παλαιολιθική, η Αφροδίτη του Λεσπύγκ φαίνεται να εμφανίζει τα πιο υπερβολικά γυναικεία χαρακτηριστικά, ειδικά τα εξαιρετικά μεγάλα, κρεμαστά στήθη και υπέρμετρη ανάπτυξη των γλουτών.Το αγαλματίδιο ανάγεται στον παλαιολιθικό πολιτισμό της Γραβέττιας περιόδου (31.000 - 23.000 χρόνια πριν). Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, το άγαλμα εμφανίζει απεικόνιση υφάσματος, καθώς στο πίσω τμήμα, μια σειρά από παράλληλες κάθετες ραβδώσεις ξεκινά από μια οριζόντια γραμμή που βρίσκεται κάτω από τους γλουτούς, υποδηλώνοντας τμήμα υφάσματος. Η Αφροδίτη του Λεσπύγκ φυλάσσεται στο Παρίσι, στο Μουσείο του Ανθρώπου.
Φασματικό κεντροειδές

Το φασματικό κεντροειδές είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο χρησιμοποιείται στην ανάλυση ηχητικών σημάτων. Ανήκει στην κατηγορία των φασματικών ηχητικών χαρακτηριστικών, εφόσον απαιτεί τον υπολογισμό του διακριτού μετασχηματισμού Fourier του προς ανάλυση σήματος.

 Τα φασματικά ηχητικά χαρακτηριστικά χρησιμοποιούν σαν βάση τον βραχυπρόθεσμο μετασχηματισμό Fourier (short-time Fourier Transform - STFT) του ηχητικού σήματος. Έστω, X i ( k ) {\displaystyle X_{i}(k)} , k = 1 … , N {\displaystyle k=1\ldots ,N} , οι συντελεστές του διακριτού μετασχηματισμού Fourier (DFT) του i {\displaystyle i} -οστού βραχυπρόθεσμου παραθύρου, όπου $N$ είναι το μήκος του παραθύρου. Το φασματικό κεντροειδές C i {\displaystyle C_{i}} του i {\displaystyle i} -οστού παραθύρου ορίζεται ως το "κέντρο βάρους" του φάσματος, δηλαδή, C i = ∑ k = 1 N ( k + 1 ) X i ( k ) ∑ k = 1 N X i ( k ) {\displaystyle C_{i}={\frac {\sum _{k=1}^{N}(k+1)X_{i}(k)}{\sum _{k=1}^{N}X_{i}(k)}}} Το συγκεκριμένο ηχητικό χαρακτηριστικό είναι ένα μέτρο της φασματικής θέσης, ενώ υψηλές τιμές του χαρακτηριστικού αντιστοιχούν σε πιο "έντονους" ήχους. Σύμφωνα με πειράματα, η ακολουθία του φασματικού κεντροειδούς έχει υψηλές διακυμάνσεις για σήματα ομιλίας, και για τον λόγο αυτό, έχει χρησιμοποιηθεί (εκτός των άλλων) σε μεθόδους διαχωρισμού ομιλίας - μουσικής (speech music discrimination)
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1904

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1904, οι Αγώνες της 3ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης ιστορίας, διοργανώθηκαν στο Σεντ Λούις των Ηνωμένων Πολιτειών από την 1 Ιουλίου έως και τις 23 Νοεμβρίου 1904.

 Λόγω της εξαιρετικά μεγάλης απόστασης έως τη διοργανώτρια χώρα και της δυσκολίας των μετακινήσεων με τα μεταφορικά μέσα της τότε εποχής, αλλά και λόγω της έντασης που προκάλεσε ο Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος του 1904 - 1905, η συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών που έλαβαν μέρος σε αυτή τη διοργάνωση ήταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις 62 από τους 651 αθλητές που έλαβαν μέρος δεν ήταν από τη Βόρεια Αμερική (δείτε τους σχετικούς πίνακες). Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι στην τρίτη σύγχρονη Ολυμπιάδα καθιερώθηκαν οριστικά, από τότε και μέχρι σήμερα, τα αντίστοιχα μετάλλια για τους 3 πρώτους αθλητές: χρυσό μετάλλιο για τον πρώτο, αργυρό μετάλλιο για τον δεύτερο και χάλκινο μετάλλιο για τον τρίτο. Σημαντικό ιστορικά ήταν το γεγονός ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) προχώρησε τότε σε εκ των υστέρων απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων και στους τρεις πρώτους αθλητές των αγωνισμάτων των δύο πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, του 1896 και του 1900, προκειμένου να υπάρξει δίκαιη ιστορική εναρμόνιση με τους κατόχους μεταλλίων όλων των επόμενων διοργανώσεων. Η Ελλάδα κατέκτησε δυο μετάλλια με τον Περικλή Κακούση στην άρση βαρών (Α΄ Ολυμπιονίκης με 112 κιλά, επίδοση που ήταν τότε παγκόσμιο ρεκόρ) και Νικόλαο Γεωργαντά στο δίσκο (Γ΄ Ολυμπιονίκης με βολή στα 37,68 μέτρα). "St. Louis 1904". Olympic.org. Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή.
Μάρκος Λίβιος Δρούσος (ύπατος)

Ο Μάρκος Λίβιος Δρούσος, λατιν.: Marcus Livius Drusus, (155 – 108 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, που υπηρέτησε ως ύπατος το 112 π.Χ. Ήταν επίσης κυβερνήτης της Μακεδονίας και εκστράτευσε με επιτυχία στη Θράκη κατά των Σκορδίσκιων.

 Ο Δρούσος ήταν γιος τού Γάιου Λίβιου Δρούσου. Είχε έναν αδελφό ονόματι Γάιο Λίβιο Δρούσο (νομομαθή) και μία αδελφή που ονομαζόταν Λιβία. Ο Δρούσος τοποθετήθηκε ως τριβούνος των πληβείων από τη Σύγκλητο το 122 π.Χ., για να υπονομεύσει τα νομοσχέδια για την αγροτική μεταρρύθμιση τού Γάιου Γράκχου. Για να γίνει αυτό (σύμφωνα με την περιγραφή τού Αππιανού), πρότεινε τη δημιουργία δώδεκα αποικιών με 3.000 αποίκους η καθεμία από τις φτωχότερες τάξεις και την ελάφρυνση των ενοικίων σε ακίνητα, που διανέμονταν από το 133 π.Χ. Είπε επίσης ότι οι Λατίνοι σύμμαχοι δεν πρέπει να κακομεταχειρίζονται από τους Ρωμαίους στρατηγούς, κάτι που ήταν η αντιπρόταση στην πρόταση τού Γράκχου για πλήρη υπηκοότητα. Αυτά ήταν γνωστά ως Νόμοι τού Λιβιου (Leges Liviae), αλλά ποτέ δεν θεσπίστηκαν, επειδή η Σύγκλητος ήθελε απλώς να αποσπάσει την υποστήριξη από τον Γράκχο. Το σχέδιό τους ήταν επιτυχές. Ο Δρούσος είχε αρκετή λαϊκή υποστήριξη για να δικαιολογήσει το βέτο του στα νομοσχέδια τού Γράκχου. Ο Δρούσος ήταν αργότερα ύπατος το 112 π.Χ. και πολέμησε στη Μακεδονία νικώντας τους Σκορδίσκιους ακόμη τους απώθησε από τη Θράκη, πέρα από τον Δούναβη. Το 109 π.Χ. εξελέγη τιμητής (censor) μαζί με τον πρεσβύτερο Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο. Απεβίωσε κατά την υπηρεσία του. Νυμφεύτηκε κάποια Κορνηλία και είχαν τρία γνωστά παιδιά: Mάρκος Λίβιος Δρούσος, ο περίφημος τριβούνος τού 91 π.Χ., η δολοφονία τού οποίου υποκίνησε τον Ιταλικό Κοινωνικό Πόλεμο. Mαμέρκος Αιμίλιος Λέπιδος Λιβιανός, ύπατος το 77 π.Χ. (υιοθετήθηκε στο γένος των Aιμιλίων Λεπίδων), ο οποίος νυμφεύτηκε την Κορνηλία, κόρη τού δικτάτορα Σύλλα. Λιβία Δρούσα, η μητέρα της Σερβιλίας και του Κάτωνα τού Νεότερου. Πηγές Broughton, TRS (1951). Magistrates of the Roman Republic. 1. American Philological Association.
Ισότοπα του μαγνησίου

Ισότοπα του μαγνησίου είναι χημικά στοιχεία με ατομικό αριθμό 12, που αντιστοιχεί στο στοιχείο μαγνήσιο. Σταθερά είναι τα ισότοπα 24Mg, 25Mg και 26Mg, ενώ τα υπόλοιπα είναι ασταθή και συνήθως ραδιενεργά.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Αλεξάντερ Σίτυ

Η Αλεξάντερ Σίτυ (αγγλ. Alexander City), γνωστή στους ντόπιους ως Άλεξ Σίτυ, είναι μικρή πόλη στο ανατολικό μέρος της πολιτείας Αλαμπάμα των ΗΠΑ, με πληθυσμό 14.843 κατοίκους στην απογραφή του 2020. Ωστόσο είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Κομητείας Ταλαπούζα από το 1910. Είναι γνωστή κυρίως για τη Λίμνη Μάρτιν, δίπλα στην οποία είναι κτισμένη και η οποία προσφέρει ευκαιρίες για βαρκάδες, κολύμβηση, ψάρεμα και κάμπινγκ. Πολλές πολυτελείς κατοικίες είναι κτισμένες στις όχθες της λίμνης. Η οικονομία της πόλεως βασιζόταν παραδοσιακά στην υφαντουργία, και αργότερα σε χυτήρια σιδήρου και εργοστάσια ξυλείας. Τον 21ο αιώνα η οικονομική βάση παρουσιάζει μεγαλύτερη διαφοροποίηση.

 Η Αλεξάντερ Σίτυ ιδρύθηκε το 1872 με την ονομασία Γιάνγκσβιλ (Youngsville), από το επώνυμο του ιδρυτή της, Τζέιμς Γιανγκ. Το επόμενο έτος ωστόσο ήλθε στην πόλη ο σιδηρόδρομος και η πόλη μετονομάσθηκε προς τιμή του προέδρου της σιδηροδρομικής εταιρείας Έντουαρντ Πόρτερ Αλεξάντερ, ήρωα των Νοτίων στη Μάχη του Γκέτισμπεργκ του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου.Στις 13 Ιουνίου 1902, στις 1 το μεσημέρι, μια πυρκαγιά ξέσπασε στο μηχανουργείο της Αλεξάντερ Σίτυ και τελικώς κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλεως. Εκείνη την εποχή η πόλη δεν είχε δίκτυο υδρεύσεως και έτσι πολλά κτήρια κάηκαν, μεταξύ των οποίων το τηλεγραφείο, το ταχυδρομείο και τρεις τράπεζες. Η Αλεξάντερ Σίτυ είναι κτισμένη σε υψόμετρο 215 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της 32°55΄59΄΄ Βόρειο πλάτος και 85°56΄10΄΄ Δυτικό μήκος. Η περιοχή είναι δασώδης, όπως εξάλλου καί όλο σχεδόν το μήκος της όχθης της Λίμνης Μάρτιν, που φθάνει τα 1.200 χιλιόμετρα. Η τεχνητή αυτή λίμνη, που απλώνεται στα νότια της Αλεξάντερ Σίτυ, έχει έκταση 178 τετρ. χιλιόμετρα, αλλά εξαιρετικά πολυδαίδαλες όχθες. Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, η πόλη έχει συνολική έκταση 101,0 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 0,44% (500 στρέμματα) καλύπτεται από νερό. Από την Αλεξάντερ Σίτυ διέρχεται η Εθνική Οδός (U.S. Route) 280. Η πόλη απέχει από το Μοντγκόμερι, την πρωτεύουσα της Αλαμπάμα, 80 χιλιόμετρα, ενώ από το Μπέρμιγχαμ απέχει 97 χιλιόμετρα. Το κλίμα στην περιοχή της Αλεξάντερ Σίτυ χαρακτηρίζεται από πολύ ζεστά και υγρά καλοκαίρια, και από ήπιους χειμώνες με σύντομα ψυχρά «ξεσπάσματα» (-21 °C ρεκόρ ελάχιστης θερμοκρασίας). Κατά την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν η πόλη έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (Cfa). Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.448 χιλιοστόμετρα. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 97 Επίσημος ιστότοπος του δήμου Αρχειοθετήθηκε 2012-06-14 στο Wayback Machine. Εμπορικό Επιμελητήριο της Αλεξάντερ Σίτυ
Παρασκευαστής - Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων

Ο Τεχνολόγος Ιατρικών Εργαστηρίων εργάζεται σε ιατρικά εργαστήρια νοσοκομείων και διαγνωστικών κέντρων και ασχολείται με το παρασκευαστικό και τεχνολογικό μέρος των διαφόρων εργαστηριακών εξετάσεων, συνεργάζεται με ιατρούς βιοπαθολόγους-μικροβιολόγους και ακολουθεί τις οδηγίες αυτών και άλλων επιστημόνων που ενδέχεται να εργάζονται στο εργαστήριο όπως χημικοί, βιολόγοι, μοριακοί βιολόγοι και βιοχημικοί, ενώ παρέχει στοιχεία που βοηθούν τους κλινικούς ιατρούς και κλινικούς νοσηλευτές στο να ορίσουν τη βέλτιστη θεραπεία για τον ασθενή. Επίσης ελέγχει και είναι υπεύθυνος για την ακρίβεια των αποτελεσμάτων που εξάγονται κατά την ανάλυση και τα ανακοινώνει στους ιατρούς. Εστιάζει, γενικότερα, στη συγκέντρωση, επεξεργασία και ανάλυση βιολογικών δειγμάτων, αλλά και τηρεί σχετικά αρχεία των ελέγχων. Στις περισσότερες χώρες του εξωτερικού ο επαγγελματικός τίτλος που αποδίδεται είναι "medical laboratory technologist" (MLT) ή "Biomedical laboratory Scientist" (MLS)

 Για την άσκηση του επαγγέλματος απαιτείται η λήψη σχετικού πτυχίου από Τ.Ε.Ι τμήματος Ιατρικών Εργαστηρίων, ή από αντίστοιχη σχολή της αλλοδαπής. Μετά την κατάργηση των Τ.Ε.Ι το επάγγελμα ασκούν οι απόφοιτοι των τμήματων Βιοϊατρικών Επιστημών του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας (ΔΙΠΑΕ) και του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής (ΠΑΔΑ) με κατεύθυνση ιατρικά εργαστήρια. Τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων παρασκευαστών-τεχνολόγων ιατρικών εργαστηρίων έχουν καθοριστεί από το Π.Δ. 163/1996(Φ.Ε.Κ.118/14-6-1996/τ.Α’)Συνοπτικά, οι πτυχιούχοι τεχνολόγοι ιατρικών εργαστηρίων έχουν δικαίωμα απασχόλησης σε φορείς που παρέχουν υπηρεσίες σχετικές με το γνωστικό τους αντικείμενο, είτε στο δημόσιο, είτε στον ευρύτερο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Αναλυτικότερα στις αρμοδιότητές τους περιλαμβάνονται τα εξής: να δίνουν οδηγίες στους εξεταζόμενους για την κατάλληλη προετοιμασία τους και τη σωστή συλλογή του δείγματος για την εκάστοτε εξέταση, να προβαίνουν στη λήψη του δείγματος, να παραλαμβάνουν τα δείγματα που προσκομίζονται στο εργαστήριο, να προετοιμάζουν τα προς εξέταση δείγματα, να παρασκευάζουν όλα τα απαραίτητα υλικά, αντιδραστήρια και διαλύματα, να παρασκευάζουν επιχρίσματα και να εκτελούν τεχνικές χρώσης, να προετοιμάζουν και ελέγχουν κάθε είδους όργανο και μηχάνημα που πρόκειται να χρησιμοποιηθεί, να αναλαμβάνουν υπεύθυνα την εφαρμογή όλων των σύγχρονων επιστημονικών μεθόδων που έχουν σχέση με την εκτέλεση των εργαστηριακών εξετάσεων, να αξιολογούν το ποιοτικό αποτέλεσμα (τεχνογνωσία) και να υπογράφουν την εκτέλεση του τεχνολογικού μέρους όλων των εργαστηριακών εξετάσεων που πραγματοποιούνται. Τμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών Πανεπιστήμιου Δυτικής ΑττικήςΤμήμα Βιοϊατρικών Επιστημών Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδας
Κομνηνός Αριανίτης

Ο Κομνηνός Αριανίτης, αλβαν.: Komnen Arianiti (άκμασε 1392–1407) ήταν Αλβανός ευγενής της Οικογένειας Αριανίτη, ο οποίος κατείχε μία περιοχή στην κεντρική Αλβανία γύρω από το Δυρράχιο. Ο γιος του Γεώργιος/Γκιέργκι έγινε εξέχων ηγέτης των Αλβανο-οθωμανικών πολέμων.

 Η Αλβανική Ακαδημία τον αντιμετωπίζει ως το ίδιο πρόσωπο με τον Κόμιν Σπάτα (αλβανικά: Komin Spata‎), που αναφέρεται μεταξύ 1392 και 1407. Αυτό το όνομα εμφανίζεται στα ενετικά αρχεία. Ο Γκιέργκι Αριανίτι αναφέρεται επίσης σε σύγχρονα έγγραφα ως Aranit Spata. Δεν είναι σαφές, εάν οι Αριανίτες υιοθέτησαν το όνομα μέσω επιγαμιών με την οικογένεια Σπάτα της κεντρικής Αλβανίας ή ως τοπωνυμικό, που προέρχεται από την περιοχή Σπατ (Shpat), την οποία κατείχαν τον Μεσαίωνα. Αδιευκρίνιστη είναι επίσης η σχέση του με τη δυναστεία των Κομνηνών: μπορεί να καταγόταν από μία γυναίκα πρόγονο, που ανήκε σε εκείνη την αυτοκρατορική οικογένεια και έζησε στις αρχές έως τα μέσα του 13ου αιώνα, ή υιοθέτησε το όνομα όπως άλλοι συγγενείς του Αριανίτη, για να ενισχύσουν τις αξιώσεις του. Οι περιοχές του αναφέρονται στις σύγχρονες βενετικές πηγές ως περιοχές, που βρίσκονται κοντά στο Δυρράχιο (in partibus Durrachii). Σύμφωνα με τον Φραντς Μπάμπινγκερ και τη Λίντσεϋ Λ. Μπρουκ, ο Aριανίτι ήταν σίγουρα νυμφευμένος με μία κόρη του NικολόΣεβάτι, ενώ σύμφωνα με τον Ντιμίτερ Σουτερίκι, με μία κόρη του Nικόλα Ζαχαρία. Είχε τρεις γιους, που ονομάζοντο Γκιέργκι, Μουζάκα (πατέρας τού Μοϊσί Αριανίτι Γκολέμι) και Βλάνταν. και μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Nικήτα Τόπια (σύμφωνα με τον Ντιμίτερ Σκουτερίκι) ή τον Παλ Ντουκαγκίνι (σύμφωνα με τον Σκέντερ Αναμάλι). Γκιέργκι Αριανίτι, Αλβανός κύριος (άρχοντας). Mουζάκα Αριανίτης. Γιος του ήταν ο: Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι απεβ. 1464, διοικητής της αντι-οθωμανικής Ένωσης του Λέζε. Βλάνταν Αρανίτι (ή Βλάντιν Αριανίτης), νυμφεύτηκε την Αγγελίνα Καστριώτη. μία κόρη, παντρεύτηκε τον Νικήτα Τόπια ή τον Παλ Ντουκαγκίνι. Σημειώσεις ΠηγέςShuteriqi, Dhimitër (2012). Zana Prela, επιμ. Aranitët: Historia- Gjenealogjia-Zotërimet. Toena. ISBN 978-99943-1-729-5.
Εταιρεία στοιχημάτων

Εταιρία στοιχημάτων ή bookmaker, είναι ένας οργανισμός, μία εταιρία ή ένα άτομο που παίρνει στοιχήματα επί αθλητικών και άλλων εκδηλώσεων σε προσυμφωνιμένες αποδόσεις. Οι εταιρίες εστιάζουν σε στοιχήματα από τον επαγγελματικό αθλητισμό, ιδίως τις ιπποδρομίες και το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια διαθέτουν ένα ευρύτερο φάσμα στοιχημάτων, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών εκλογών, τελετές απονομής βραβείων, όπως τα Όσκαρ, και ότι καινοτόμα στοιχήματα μπορούν να τεθούν σε στοιχηματισμό.

 Οι εταιρίες στοιχημάτων κερδίζουν από την γκανιότα η οποία προκύπτει από τον τύπο: Γκανιότα = 1/Απόδοση του 1 + 1/Απόδοση του Χ + 1/Απόδοση του 2 x 100 (αφορά σε στοίχημα με 3 δυνατά αποτελέσματα). Όσο μεγαλύτερη είναι η γκανιότα τόσο μεγαλύτερα είναι τα κέρδη για την εταιρία στοιχήματος. Μια γκανιότα θεωρείται αποδεκτή όταν κυμαίνεται μεταξύ 5-8% και 4-6% στα μεγάλα πρωταθλήματα. Κάτω από 4% η γκανιότα είναι πολύ καλή για τον παίκτη, όμως δε θα τη συναντήσετε συχνά, εκτός από τα κορυφαία παιχνίδια. Η νομιμότητα των εταιρίων στοιχημάτων είναι αρκετά ασαφής σε πολλές χώρες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, από την 1η Μαΐου 1961 οι εταιρίες στοιχημάτων είναι νόμιμες και έχουν σημαντική συμβολή στη βρετανική οικονομία, σε σχέση με τη διεθνή βιομηχανία των τυχερών παιχνιδιών. Αντίθετα οι στοιχηματικές εταιρίες είναι παράνομες στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την πολιτεία της Νεβάδα να είναι μια αξιοσημείωτη εξαίρεση, λόγω της επιρροής του Λας Βέγκας. Σε ορισμένες χώρες, όπως η Σιγκαπούρη, η Σουηδία, ο Καναδάς, η Ιαπωνία και η μόνη νόμιμη εταιρεία στοιχημάτων ανήκει και λειτουργεί από το κράτος .Στην Ελλάδα, πριν το 2011, το νομικό πλαίσιο ήταν αρκετά ασαφές, ουσιαστικά νόμιμα λειτουργούσε μόνο ο κρατικός οργανισμός προγνωστικών αγώνων ποδοσφαίρου, ο ΟΠΑΠ ενώ οι υπόλοιπες εταιρίες λειτουργούσαν παράνομα. Από το 2011 η νομοθεσία άλλαξε με τον νόμο 4002/2001 ενώ ο κρατικός ΟΠΑΠ, πλέον είναι ιδιωτικός, μετά τις τελευταίες αποκρατικοποιήσεις που έγιναν από το Ελληνικό Δημόσιο. Το 2011 με απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών (ΠΟΛ.1248/13.12.2011), νομοθετήθηκε η υπαγωγή των εταιρειών παροχής υπηρεσιών στοιχημάτων και τυχερών παιγνίων μέσω διαδικτύου στο φορολογικό καθεστώς της μεταβατικής περιόδου της παρ. 12 του άρθρου 50 του ν.4002/2011. Οι στοιχηματικές εταιρείες έχουν υπαχθεί στο συγκεκριμένο μεταβατικό στάδιο βάσει της παρ.12 του άρθρου 50 του ν.4002/2011. Εντός του 2021 αναμένεται νέο πλαίσιο λειτουργίας με 7ετή ισχύ για κάθε νόμιμη αδειδοτημένη στοιχηματική (στοίχημα και λοιπά παίγνια) σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ε.Ε.Ε.Π.
Βρομερό τόφου

Το βρομερό τόφου (κινέζικα: 臭豆腐, πινγίν: chòu dòufu) είναι μια κινεζική μορφή ζυμωμένου τόφου που έχει έντονη μυρωδιά. Πωλείται συνήθως στις νυχτερινές αγορές ή στους πάγκους του δρόμου ως σνακ, ή σε μπαρ μεσημεριανού ως συνοδευτικό πιάτο, παρά σε εστιατόρια.

 Σε αντίθεση με το τυρί, η ζύμωση του βρόμικου τόφου δεν έχει σταθερή φόρμουλα για τα αρχικά βακτήρια. Υπάρχουν μεγάλες περιφερειακές και ατομικές παραλλαγές στην παραγωγή και την προετοιμασία. Η παραδοσιακή μέθοδος παραγωγής βρόμικου τόφου είναι η παρασκευή άλμης από γάλα, λαχανικά και κρέας που έχουν υποστεί ζύμωση. Η άλμη μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αποξηραμένες γαρίδες, φύλλα αμάρανθου, φύλλα καφέ μουστάρδας, βλαστούς μπαμπού και κινέζικα βότανα. Η ζύμωση άλμης μπορεί να διαρκέσει αρκετούς μήνες. Τα σύγχρονα εργοστάσια χρησιμοποιούν συχνά γρηγορότερες μεθόδους για μαζική παραγωγή τόφου. Το φρέσκο τόφου μαρινάρεται σε έτοιμη άλμη για μία ή δύο μόνο ημέρες, ειδικά για σκοπούς μαγειρέματος τηγανητών ή βραστών. Η διαδικασία προσθέτει μόνο μυρωδιά στο μαριναρισμένο τόφου αντί να το αφήσει να ζυμώσει εντελώς. Το βρομερό τόφου μπορεί να καταναλωθεί κρύο, στον ατμό, βρασμένο ή, συνήθως, τηγανητό, και συχνά συνοδεύεται από σάλτσα τσίλι ή σάλτσα σόγιας. Το χρώμα ποικίλλει από το χρυσό, τηγανητό στυλ Τσετσιάνγκ έως το μαύρο, χαρακτηριστικό του βρόμικου τόφου σε στυλ Χουνάν.Από απόσταση, η μυρωδιά του βρόμικου τόφου λέγεται ότι μοιάζει με αυτή των σάπιων σκουπιδιών ή των δύσοσμων ποδιών. Μερικοί άνθρωποι το έχουν συγκρίνει με τη γεύση του μπλε τυριού, ενώ άλλοι το έχουν συγκρίνει με το σάπιο κρέας. Λέγεται ότι όσο περισσότερο μυρίζει, τόσο καλύτερη είναι η γεύση του. Σύμφωνα με έναν κινεζικό θρύλο, ένας μελετητής που ονομαζόταν Ουάνγκ Τσιχού (王致和) με καταγωγή από το Χουάνγκ Σαν στην Επαρχία Ανχουέι, επινόησε το βρόμικο τόφου κατά τη δυναστεία των Τσινγκ. Αφού απέτυχε στην αυτοκρατορική εξέταση, ο Ουάνγκ έμεινε στο Πεκίνο και βασίστηκε στην πώληση τόφου για να ζήσει. Μια μέρα, έχοντας μια τεράστια ποσότητα αδιάθετου τόφου στα χέρια του, έκοψε το τόφου σε μικρούς κύβους και τα έβαλε σε ένα πήλινο βάζο. Μετά από αρκετές μέρες, άνοιξε το βάζο και ανακάλυψε ότι το τόφου είχε γίνει πρασινωπό και πολύ δύσοσμο. Αρχικά, θεωρώντας πως το τόφου θα έχει εξαιρετικά απαίσια γεύση, ανακάλυψε ότι ήταν εκπληκτικά νόστιμο, οπότε αποφάσισε να το πουλήσει στο κατάστημά του. Το βρόμικο τόφου που εφηύρε ο Ουάνγκ Τσιχού κέρδισε δημοτικότητα και αργότερα σερβιρίστηκε στο παλάτι της αυτοκρατορικής δυναστείας των Τσινγκ. Η Αυτοκράτειρα Τσισί ονόμασε αργότερα τη λιχουδιά «αυτοκρατορικούς πράσινους κύβους». Μια χημική ανάλυση του 2012 διαπίστωσε 39 πτητικές οργανικές ενώσεις που συνέβαλαν στη μοναδική μυρωδιά και γεύση του ζυμωμένου βρόμικου τόφου. Η κύρια πτητική ένωση ήταν το ινδόλιο, ακολουθούμενο από το τρισουλφίδιο του διμεθυλίου, τη φαινόλη, δισουλφίδιο του διμεθυλίου και το τετρασουλφίδιο του διμεθυλίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Stinky tofu στο Wikimedia Commons
Regensburger Domspatzen

Οι Regensburger Domspatzen (γερμ. «Τα σπουργιτάκια της Μητρόπολης του Ρέγκενσμπουργκ») είναι μια από τις πιο φημισμένες και αρχαιότερες χορωδίες αγοριών και εφήβων του κόσμου. Ανήκουν στην μητρόπολη του Ρέγκενσμπουργκ και έχουν χιλιετή και ένδοξη ιστορία. Το 2002 αναγορεύτηκαν πολιτιστικοί πρέσβεις της Ευρώπης. Η χορωδία είναι επίσης πρεσβευτές της UNICEF.

 Το έτος 975 ο επίσκοπος Βόλφγκανγκ φον Ρέγκενσμπουργκ ίδρυσε μια σχολή για την κατάρτηση των ανερχόμενων κληρικών. Οι νεαροί μαθητές διδάσκονταν λειτρουγία και ψαλμωδία. Η σχολή κατά διαστήματα έπαψε να λειτουργεί στην διάρκεια του τριακονταετούς πολέμου, λόγω έλλειψης πόρων. Η πόλη καταλείφθηκε από τους Σουηδούς που καταδυνάστευσαν τους καθολικούς και προώθησαν τους διαμαρτυρόμενους. Η σχολή επανιδρύθηκε το 1653 από τον Φραντς Βίλχελμ φον Βάρτενμπεργκ. Από το 1819 και μετά το κράτος της Βαυαρίας ανέλαβε από κοινού με την επισκοπή την οικονομική κατάρτιση της χορωδίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα η χορωδία αρχίζει τις διεθνείς περιοδείες και έλαβε το όνομα «Domspatzen». Karl Birkenseer (Hrsg.): Die Regensburger Domspatzen: Zur Ehre Gottes und zur Freude für die Menschen. Der weltberühmte Chor in Geschichte und Gegenwart. MZ-Buchverlag, Regensburg 2009, ISBN 978-3-934863-70-5. Paul Winterer: Die Regensburger Domspatzen. Mittelbayerische Druck- und Verlagsgesellschaft, Regensburg 1989, ISBN 3-921114-72-1. Paul Winterer: Der Domkapellmeister. Buchverlag der Mittelbayerischen Zeitung, Regensburg 1994, ISBN 3-927529-34-6. Anton Zuber: Der Bruder des Papstes. Georg Ratzinger und die Regensburger Domspatzen. Herder, Freiburg im Breisgau; Basel; Wien 2007, ISBN 978-3-451-29604-8. Christel Erkes (Hg.): Die Regensburger Domspatzen. Begegnung mit Theobald Schrems, Verlag Moritz Schauenburg Lahr 1993 Werner Chrobak (Hg.): Staat, Kultur, Politik. Beiträge zur Geschichte Bayerns und des Katholizismus. Festschrift zum 65. Geburtstag von Dieter Albrecht. Lassleben, Kallmünz 1992, ISBN 3-7847-3109-0 Georg Paul Köllner (Hg.): Musicus - Magister. Festgabe für Theobald Schrems zur Vollendung des 70. Lebensjahres, Verlag Friedrich Pustet Regensburg 1963. επίσημη ιστοσελίδα Δισκογραφία Αρχειοθετήθηκε 2008-08-04 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Λουίζα της Πρωσίας (1838-1923)

Η Λουίζα (γερμ. Louise von Preußen, 3 Δεκεμβρίου 1838 - 23 Απριλίου 1923) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν Πριγκίπισσα της Πρωσίας & κόρη του Αυτοκράτορα της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μπάντεν.

 Η Λουίζα Μαρία Ελισάβετ ήταν η μοναδική κόρη του Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Αυγούστας, κόρης του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Αδελφός της ήταν ο Φρειδερίκος Γ´ της Γερμανίας και ανιψιός της ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας. Λόγω της ιδιότητάς της ως Μεγάλης Δούκισσας συμμετείχε σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Παντρεύτηκε το 1856 τον Φρειδερίκο Α΄ του Μπάντεν και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Β΄ (1857 - 1928), Μέγας Δούκας του Μπάντεν. Βικτωρία (1862 - 1930), παντρεύτηκε τον Γουσταύο Ε΄ της Σουηδίας. Λουδοβίκος (1865 - 1888).Όταν ανατράπηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία, της οποίας βασίλευε ο ανιψιός της Γουλιέλμος Β', η νέα κυβέρνηση της έβγαλε σύνταξη. Απεβίωσε το 1923 σε ηλικία 84 ετών.
Οι Ομπρέλες του Χερβούργου

Οι Ομπρέλες του Χερβούργου (Les Parapluies de Cherbourg) είναι γαλλικό μιούζικαλ του 1964. Τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Ζακ Ντεμί και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμήνευσαν οι Κατρίν Ντενέβ, Νίνο Καστελνουόβο και Αν Βερνόν. Πρόκειται για μία ρομαντική ιστορία αγάπης πλημμυρισμένη από μουσική και τραγούδια. Την αξιομνημόνευτη μουσική της ταινίας έγραψε ο Μισέλ Λεγκράν. Όλοι οι διάλογοι του φιλμ, ακόμα και οι πιο απλές, καθημερινές ομιλίες, τραγουδιούνται σαν ρετσιτατίβο. Πέρα όμως από ένα ευχάριστο μελόδραμα, η ταινία επιχειρεί να τοποθετήσει κοινωνικά τους ήρωές της. Οι Ομπρέλες είναι το δεύτερο από τα τρία φιλμ του Ντεμί που απαρτίζουν μια άτυπη "ρομαντική τριλογία" και έχουν πολλούς κοινούς ηθοποιούς, χαρακτήρες και μια κοινή αισθητική. Προηγήθηκε το φιλμ Lola (1961) και ακολούθησε το Les Demoiselles de Rochefort (1967).

 Η ταινία γυρίστηκε σε έγχρωμο αρνητικό Eastman το οποίο πολύ σύντομα ξεθώριασε και έγινε πρακτικά άχρηστο. Οι διάφορες κόπιες που διανεμήθηκαν στα σινεμά επίσης έχασαν σταδιακά την ποιότητα τους με αποτέλεσμα μετά από λίγα χρόνια να είναι αδύνατο να δει κανείς την ταινία έτσι όπως την οραματίστηκε ο σκηνοθέτης, με την πλούσια (και τόσο ασυνήθιστη για το Γαλλικό σινεμά της εποχής που μεσουρανούσε η Νουβέλ Βαγκ) χρωματική της παλέτα. Ευτυχώς ο Ντεμί γνωρίζοντας τη μικρή διάρκεια ζωής του αρνητικού προνόησε και παρήγαγε επίσης τρία μονόχρωμα αρνητικά (στις τρεις βασικές αποχρώσεις - RGB) με μια διαδικασία παρόμοια με αυτή που εφαρμόζονταν τα πρώιμα χρόνια του Technicolor (three-strip). Τα μονόχρωμα αρνητικά διατηρήθηκαν σε άριστη κατάσταση και έτσι όταν η σύζυγος του Ντεμί, επίσης σκηνοθέτιδα Ανιές Βαρντά, αποφάσισε να επανεκδώσει την ταινία το 1990, δημιουργήθηκε από τα τρία μονόχρωμα αρνητικά ένα νέο έγχρωμο που αποκατέστησε το αρχικό όραμα του δημιουργού. Επιπρόσθετα, ο συνθέτης Μισέλ Λεγκράν βοήθησε στην ψηφιακή επεξεργασία της μουσικής δημιουργώντας έτσι μια ηχητική μπάντα υψηλής ποιότητας. Οι εκδόσεις που κυκλοφορούν πλέον σε DVD προέρχονται από την αποκατεστημένη κόπια. Οι ηθοποιοί ντουμπλαρίστηκαν από επαγγελματίες τραγουδιστές ενώ η μουσική της έγινε μεγάλη επιτυχία. Δύο από τα τραγούδια του φιλμ ("I Will Wait For You" και "Watch What Happens") διασκευάστηκαν στα αγγλικά και έγιναν επίσης μεγάλες επιτυχίες.Το cd με την μουσική της περιλαμβάνει τα παρακάτω κομμάτια: Prix Louis-Delluc, 1963 Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών, 1964 Βραβείο Κριτικής Επιτροπής από το Συνδικάτο των Γάλλων Κριτικών Κινηματογράφου, 1965 Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, 1964 4 ακόμη Υποψηφιότητες για Όσκαρ (Καλύτερου Τραγουδιού, Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Μουσικής Εκτέλεσης) Κατρίν Ντενέβ: Ζενεβιέβ Εμερί Νίνο Καστελνουόβο: Γκι Φουσέ Αν Βερνόν: Μαντάμ Εμερί Μιρέιγ Περέ: Θεία Ελίζ Μαρκ Μισέλ: Ρολάντ Κασάρ Ελέν Φαρνέρ: Μαντλέν Ζαν Σαμπιόν: Ομπέν Πιέρ Καντέν: Μπερνάρ Ζαν-Πιέρ Ντορά: Ζαν Άρθρο στη Ναυτεμπορική Άρθρο στο Cinephilia.gr Οι Ομπρέλες του Χερβούργου στο Rotten Tomatoes Κριτική Αρχειοθετήθηκε 2008-12-18 στο Wayback Machine. στο Chicago Reader
Πετρέλευση

Με τον όρο πετρέλευση (bunkering)* χαρακτηρίζεται γενικά ο ανεφοδιασμός των πλοίων με καύσιμα και συγκεκριμένα με πετρέλαιο. Η επιχειρούμενη κάθε φορά διαδικασία αυτή απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και απαραίτητη λήψη ειδικών μέτρων ασφαλείας που ορίζονται από διεθνείς ναυτικούς κανονισμούς καθώς και από επιπρόσθετα μέτρα των εγκαταστάσεων που παρέχουν πετρέλευση.

 Η πετρέλευση των εμπορικών πλοίων γίνεται συνήθως εντός λιμένων ή όρμων καταφυγής, απαραίτητα όμως, κατόπιν αδείας της οικείας Λιμενικής Αρχής. Αυτή μπορεί να γίνει είτε από μόνιμη εγκατάσταση ξηράς, όπως συμβαίνει και σε οργανωμένες μαρίνες, είτε από ειδικά σκάφη, μικρά πετρελαιοφόρα, που πλαγιοδετούν στα υπό ανεφοδιασμό πλοία. Επειδή το πετρέλαιο και γενικά τα καύσιμα είναι υποκείμενα του τελωνειακού ελέγχου, η πετρέλευση σε ανοιχτή θάλασσα απαγορεύεται ρητά, θεωρούμενη ως λαθρεμπορική δραστηριότητα. Αντίθετα από τα εμπορικά πλοία τα πολεμικά πλοία λόγω της φύσεώς τους, μπορούν να προβαίνουν και σε "πετρέλευση εν πλω". Στην προκειμένη περίπτωση απαιτείται λήψη πρόσθετων μέτρων ασφαλείας και εξειδικευμένων γνώσεων και εκπαίδευσης του απασχολούμενου προσωπικού. Η "πετρέλευση εν πλω" επιτυγχάνεται με προσέγγιση των πλοίων σε απόσταση ασφαλείας, μείωση ταχύτητας και συντονισμό ίδιας πορείας και ταχύτητας. Όταν επιτευχθούν αυτά επιχειρείται η δημιουργία αερογέφυρας πρώτα με σχοινιά και στη συνέχεια με συρματόσχοινο, από το οποίο και ανακρεμάται ο σωλήνας ανεφοδιασμού. Όταν και αυτή η φάση ολοκληρωθεί και ελεγχθεί η ετοιμότητα του δικτύου και η τήρηση των μέτρων ασφαλείας, τότε δίνεται η εντολή έναρξης της πετρέλευσης. Κατά τη διάρκεια της πετρέλευσης υποχρεώνονται τα πλοία που ενεργούν αυτή να υψώσουν το διεθνές διακριτικό σήμα που είναι κόκκινη σημαία καλούμενη διεθνώς "bravo" (μπράβο) και που αποτελεί το δεύτερο γράμμα "Β" του διεθνή κώδικα σημάτων. Αν η πετρέλευση γίνεται εν πλω τότε τα πολεμικά πλοία υποχρεώνονται αμφότερα να υψώσουν και το ιδιαίτερο διεθνές σήμα του περιορισμού των χειρισμών τους, λόγω ακριβώς της απασχόλησής τους και το οποίο είναι συνδυασμός περίβλεπτων μαύρων σφαιρών και ρόμβου που φέρονται στον κύριο ιστό (κατάρτι) τους. Σήμερα τα μεγάλα πολεμικά πετρελαιοφόρα μπορούν να κάνουν ταυτόχρονη "πετρέλευση εν πλω" σε τέσσερα άλλα πλοία δύο από κάθε πλευρά σε επάλληλες πορείες μεταξύ τους. Η φορτοεκφόρτωση των πετρελαιοφόρων δεξαμενοπλοίων, αφενός λόγω του πολύ μεγάλου όγκου και αφετέρου ότι το μεταφερόμενο πετρέλαιο αποτελεί το κύριο φορτίο τους, δεν χαρακτηρίζεται απλά ως πετρέλευση, αλλά ως δραστηριότητα που εμπίπτει στις μεταφορές επικίνδυνων φορτίων.(*) Ο αγγλικός όρος bunkering, (προφέρεται μπώνκερινγκ) προέρχεται από την ονομασία της δεξαμενής καυσίμων bunker, και στο πληθυντικό bunkers ονομάζονται τα καύσιμα πλοίου. Ο ελληνικός όρος "πετρέλευση" είναι ο εξελικτικός όρος του παλαιότερου "ανθράκευση" όταν για καύσιμη ύλη τα πλοία εφοδιάζονταν και χρησιμοποιούσαν το κάρβουνο.
Κούμοι Ρεθύμνου

Οι Κούμοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 15 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 460 μ., πάνω σε άδεντρο λόφο ο οποίος είναι γνωστός ως Κεφάλα Κουμνιώτικη.

 Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την υστερομινωική εποχή. Στη θέση Πυργιόλικα υπάρχουν κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 23 επί 27 μέτρων της υστερομινωικής εποχής και στη θέση Κληματερά έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 17 επί 12 μέτρων της ίδιας εποχής. Επίσης, έχει εντοπιστεί μεμονομένος λαξευτός τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙ, ο οποίος απέδωσε μόνο σκελετικά υπολείμματα.Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη κούμος, η οποία χρησιμοποιείται για πρόχειρες κατασκευές για την προστασία των οικόσιτων ζώων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Cumus στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Cumus με 227 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 κάνει μνεία στο χωριό ως Cumus. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 54 σπίτια. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μανουήλ Χουρμούζη, το 1842. Την περίοδο της επανάστασης του 1866-1869, επέδραμε τον Οκτώβριο του 1866 στους Κούμους σώμα Τούρκων ατάκτων, ενώ τον Αύγουστο του 1868, δυνάμεις επαναστατών επιτέθηκαν εναντίον Οθωμανών στρατιωτών που στάθμευαν στον οικισμό, αναγκάζοντας τους σε υποχώρηση.Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Χρωμοναστηρίου και είχε 101 χριστιανούς κατοίκους και 8 τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 175 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Βρυσιναίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Οι Κούμοι αρχικά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αρμένων, αλλά το 1928 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.Δείτε: Κοινότητα Κούμων Από τους Κούμους κατάγονταν ο Νικόλαος Πισκοπάκης, λυράρης. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Υπαπαντή του Χριστού. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Kοίμηση της Θεοτόκου και Άγιος Γεώργιος και στην ενορία Κούμων υπάγονται επίσης τα εξωκκλησία Aγία Mαρίνα, Άγιος Γεώργιος και Άγιος Aντώνιος, με τον τελευταίο ναό είναι σπηλαιώδης.
Windows 2.1x

Τα Windows 2.1x (με κωδικό όνομα Blaze) είναι μια σειρά λειτουργικών συστημάτων λειτουργικών περιβαλλόντων βασισμένα σε γραφικά περιβάλλοντα και δημιουργήθηκε από την Microsoft. Αποτελείται από τα Windows/286 και Windows/386, τα οποία κυκλοφόρησαν 27 Μαΐου του 1988, λιγότερο από έξι μήνες μετά τα Windows 2.0. Και οι δύο εκδόσεις μπορούν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες των μικροεπεξεργαστών Intel 80286 και Intel 80386. Απαιτείται ένας σκληρός δίσκος για την πρώτη φορά εγκατάστασης.

 Δύο εκδόσεις των Windows 2.1x είχαν κυκλοφορήσει, και οι δύο εκδόσεις θα εκμεταλλευόντουσαν τον επεξεργαστή στου οποίου σχεδιάστηκαν. Τα Windows/286 εκμεταλλεύονται την Περιοχή Υψηλής Μνήμης (HMA) για να αυξήσουν την μνήμη διαθέσιμη για προγράμματα Windows, για αυτό και παρουσίασε το μηχάνημα HIMEM.SYS DOS. Υποστηρίζει επίσης πολλούς πίνακες EMS, παρόλο που δεν έχει κάποια σχέση με τον επεξεργαστή 80286. Το περιβάλλον των προγραμμάτων Windows 16-bit είναι αρκετά κατάλληλο για τη χρήση του EMS, καθώς τμήματα του κωδικού και των δεδομένων μπορούν να γίνουν ορατά στο πρώτο megabyte της μνήμης προσβάσιμο σε προγράμματα πραγματικής λειτουργίας, μόνο όταν δίνεται έλεγχος στο πρόγραμμα που το χρησιμοποιεί. Η Microsoft ενθάρρυνε χρήστες να ρυθμίσουν τους υπολογιστές του με μόνο 256KB της κύριας μνήμης, αφήνοντας το χώρο διευθύνσεων από 256 σε 640KB διαθέσιμο για δυναμική χαρτογράφηση της μνήμης EMS. Παρά το όνομά του, τα Windows/286 ήταν πλήρως επιχειρησιακά σε επεξεργαστή 8088 ή 8086. Τα Windows/286 δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν περιοχή υψηλής μνήμης καθώς κανένα δεν υπήρχε σε έναν επεξεργαστή 8086-class processor, αλλά το EMS θα μπορούσε ακόμα να χρησιμοποιηθεί, αν υπήρχε. Κάποιοι πωλητές υπολογιστών φόρτωσαν τα Windows/286 με σκεύη 8086. Τα Windows/386 ήταν πολύ πιο προχωρημένα από τον προκάτοχό τους. Παρουσίασαν ένα kernel προστατευμένης λειτουργίας, όπου τα GUI και εφαρμογές εκτελούνται ως μια πραγματική λειτουργία 8086. Επέτρεψε πολλά προγράμματα MS-DOS να τρέχουν σε παράλληλα σε πραγματική λειτουργία 8086 του ΚΜΕ, προτιμότερο από την συνεχή αναστολής εφαρμογών που τρέχουν στο παρασκήνιο. Εφαρμογές των Windows θα εκτελούνταν ήδη παράλληλα μέσω συνεργατικών πολλαπλών εργασιών. Με την εξαίρεση κάποιων kylobyte, κάθε εφαρμογή DOS θα χρησιμοποιούσαν κάθε χαμηλή μνήμη πριν αρχίσουν τα Windows. Τα Windows/386 επίσης υποστήριζαν την εξομοίωση EMS, χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες διαχείρισης της μνήμης του 80386 για να κάνουν τη RAM πέρα από 640K, για να συμπεριφέρεται σαν με την μνήμη κλίσης, που προηγουμένως παρεχόταν μόνο με πρόσθετες κάρτες, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από πολλές διάσημες εφαρμογές DOS. Αντικαθιστώντας το αρχείο WIN200.BIN με το COMMAND.COM, είναι δυνατή η εξομοίωση EMS σε DOS χωρίς την έναρξη των Windows. Δεν υπήρχε υποστήριξη για εικονική μνήμη βασισμένη σε δίσκους, οπότε προγράμματα DOS έπρεπε να χωρέσουν μέσα στην διαθέσιμη φυσική μνήμη. Έτσι, η Microsoft πρότεινε την αγορά πρόσθετης μνήμης και κάρτες, αν χρειαζόταν. Στις 13 Μαρτίου του 1989, τα Windows 2.11 κυκλοφόρησαν σε εκδόσεις Windows/286 και Windows/386, με μικρές αλλαγές στην διαχείριση μνήμης, υποστήριξη AppleTalk και γρηγορότερη εκτύπωση με αναβαθμισμένους εκτυπωτές.
Σπυρίδων Μπενιζέλος

Ο Σπυρίδων Μπενιζέλος (1792-1874) ήταν πρόκριτος και πολιτικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα και καταγόταν από μία εκ των δώδεκα αρχαιότερων αρχοντικών οικογενειών της Αθήνας, η οποία άκμασε κυρίως επί Τουρκοκρατίας. Υπήρξε ένας από τους πρώτους δημάρχους των Αθηνών και είναι θαμμένος στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Το πατρικό της οικογένειας βρίσκεται στην οδό Αδριανού στην Πλάκα, ιδιοκτησία της Αρχιεπισκοπής, και είναι το παλιότερο σπίτι της Αθήνας. Σήμερα δεν υπάρχουν απόγονοι της οικογένειας των Μπενιζέλων, οι οποίοι να φέρουν το συγκεκριμένο επώνυμο.

 Ως δήμαρχος Αθηνών ο Σπυρίδων Μπενιζέλος λίγα έργα πραγματοποίησε. Η καθαριότητα της πόλης χειροτέρεψε, οι δρόμοι δεν επισκευάστηκαν και τα οικονομικά του δήμου χειροτέρεψαν. Το υδραυλικό πρόβλημα έμεινε άλυτο. Έκτισε ένα νέο σχολείο στην συνοικία Ντέκα, κατασκεύασε 50 κρήνες, βελτίωσε την ελεεινή κατάσταση του Νεκροταφείου, δενδροφύτευσε μέρος της οδού Πατησίων και βελτίωσε τον φωτισμό της πόλης. Γεώργιος Π. Παρασκευόπουλος (1907). Oι Δήμαρχοι των Aθηνών (1835-1907) μετά προεισαγωγής περί δημογεροντίας. Εν Αθήναις: Τυπ. Ρουφτάνη-Παππαγεωργίου. σελίδες 176–188. Ανακτήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 2010. (pdf)
Κατάλογος αστέρων του Κρατήρος

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κρατήρος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κρατήρος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Χριστοφιλαίικα Μεσσηνίας

Τα Χριστοφιλαίικα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 31 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Αγίου Φλώρου και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Χριστοφιλαίικα βρίσκονται σε υψόμετρο 66 μέτρων, πάνω στην 7η Εθνική Οδό, Κορίνθου - Καλαμάτας. 17-06-1897, ο οικισμός Χριστοφιλέϊκα προσαρτάται στο Δήμο Αμφείας. 31-08-1912, ο οικισμός Χριστοφιλέϊκα αποσπάται από το Δήμο Αμφείας και προσαρτάται στην Κοινότητα Αγίου Φλώρου. 04-12-1997, ο οικισμός Χριστοφιλέϊκα αποσπάται από την Κοινότητα Αγίου Φλώρου και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Χριστοφιλέϊκα αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
793 Αριζόνα

Η Αριζόνα (Arizona) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,934. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Αμερικανό αστρονόμο Πέρσιβαλ Λόουελ, που παρατηρούσε από το Φλάγκσταφ της Αριζόνα, και πήρε το όνομά της από την τελευταία.

 Η μέση διάμετρος της Αριζόνα εκτιμάται σε 28,95 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1659. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Αριζόνα γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Χενριέτα Χάουαρντ, κόμισσα του Σάφοκ

Η Χενριέτα Χάουαρντ, κόμισσα του Σάφοκ ή Λαίδη Χενριέτα Σόμερσετ (πέθανε το 1715) δεύτερη σύζυγος του Χένρι Χάουαρντ, 6ου κόμη του Σάφοκ ήταν δεύτερη κόρη του Χένρι Σόμερσετ, 1ου δούκα του Μπωφόρ και της Μαρίας Κάπελλ.

 Η Χενριέτα παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (24 Ιουνίου 1686) τον Χένρι Οράτιο Ο' Μπράιαν, γιο του κόμητος του Θόμοντ που είχε κληρονομήσει τον ευγενή τίτλο "λόρδος Ιμπρακάν" από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του (1678), μαζί του απέκτησε : Μαρία Ο' Μπράιαν, (πέθανε το 1716) άγαμη Χένρι Ο' Μπράιαν, 8ος κόμης του Θόμοντ (1688 - 1741)Ο γιος της Χένρι κληρονόμησε τους τίτλους του παππού του Χένρι Ο' Μπράιαν, 7ου κόμη του Θόμοντ, ο λόρδος Ιμπρακάν πέθανε από ευλογιά (1690). Η Χενριέτα παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1705 σε δεύτερο γάμο το μέλος του Κοινοβουλίου Χένρι Χάουαρντ που η πρώτη του σύζυγος Λαίδη Ομπερί Άννα Πηνελόπη Ο' Μπράιαν κόρη του 7ου κόμη του Θόμοντ και αδελφή του δικού της πρώτου συζύγου λόρδου Ιμπρακάν είχε πεθάνει τον Νοέμβριο του 1703, άφησε τέσσερις γιους και μια κόρη. Ο Χένρι Χάουαρντ διάδοχος στην κομητεία του Σάφοκ έγινε 1ος κόμης του Μπίντον (1706) και κόμης του Σάφοκ (1709), η σύζυγος του κόμισσα.Ο μικρότερος αδελφός του Χένρι Χάουαρντ Τσάρλς παντρεύτηκε (1706) την ομώνυμη της κουνιάδας του Χενριέτα Χόμπαρτ την ερωμένη του πατέρα τους 5ου κόμη του Σάφοκ που είχε γίνει διάσημη και σαν βασιλική ερωμένη. Η Χενριέτα και ο δεύτερος σύζυγος της Χένρι Χάουαρντ δεν είχαν παιδιά, όταν πέθανε ο Χένρι (1718) τον διαδέχτηκε στην κομητεία και την Υπολοχαγεία ο Τσάρλς Γουίλιαμ ο μεγαλύτερος γιος του από τον πρώτο του γάμο. Η Χενριέτα πέθανε στο Αούντελι Έντ του Έσσεξ και τάφηκε στον οικογενειακό θόλο των Χάουαρντ στο Σάφρον Γουάλντεν. Mosley, Charles, editor. Burke's Peerage, Baronetage & Knightage, 107th edition, 3 volumes. Wilmington, Delaware, U.S.A.: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd, 2003. Tracy Borman, King's Mistress, Queen's Servant: The Life and Times of Henrietta Howard (London: Vintage, 2010) Λαίδη Χενριέτα Χάουαρντ Χένρι Χάουαρντ
Ερνέστος Χριστόφορος του Ρήτμπεργκ

Ο Ερνέστος-Χριστόφορος, γερμ.: Ernst Christopher von Rietberg von Cirksena (1 Απριλίου 1606 - 31 Δεκεμβρίου 1640) από τον Οίκο των Σίρκσκενα ήταν κόμης του Ρήτμπεργκ από το 1625 έως το 1640.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ρήτμπεργκ και της Σαβίνας-Αικατερίνης των Σίρκσενα, κόρης του Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας. Ήταν κληρονόμος του Ρήτμπεργκ από την ημέρα που γεννήθηκε. Λίγο πριν το τέλος του πατέρα του, ο Ερνέστος-Χριστόφορος υποσχέθηκε να κατασκευάσει ένα μοναστήρι Φραγκισκανών στο Ρήτμπεργκ. Ο Ιωάννης Γ΄ απεβίωσε το 1625 και ο Ερνέστος-Χριστόφορος τον διαδέχθηκε. Στις 10 Νοεμβρίου 1626 παντρεύτηκε την Aλμπερτίνα-Μαρία, μαρκησία του Σανκτ Μάρτιν· ο γάμος παρέμεινε άτεκνος. Στις 6 Ιανουαρίου 1629 ίδρυσε ένα μοναστήρι Φραγκισκανών, όπως είχε υποσχεθεί. Η εκκλησία του νέου μοναστηριού εγκαινιάστηκε αργότερα εκείνο το έτος. Οι γονείς του ξανατάφηκαν, αυτή τη φορά στην κρύπτη κάτω από την εκκλησία του μοναστηριού. Το 1631 ο Ερνέστος-Χριστόφορος διορίστηκε συνταγματάρχης του Ιππικού. Αργότερα προήχθη σε βοηθό-στρατάρχη και στις 8 Μαρτίου 1634, προήχθη σε αυτοκρατορικό υποστράτηγο. Απεβίωσε στις 31 Δεκεμβρίου 1640 και τάφηκε στην κρύπτη της Φραγκισκανικής εκκλησίας. Η χήρα του παντρεύτηκε τον Κάρολο ντε λα Μπωμ. Το 1645 ο αδεlφός του Φραγκίσκος-Φερδινάνδος ξεκίνησε δικαστική υπόθεση ενώπιον του αυτοκρατορικού Δικαστηρίου. Ήθελε να αντιστρέψει κάποιες δωρεές, που είχε κάνει ο Ερνέστος στη σύζυγό του κατά τη διάρκεια της ζωής του. Βιογραφία