IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματθίλδη του Αινώ

Η Ματθίλδη του Αινώ (Mathilde de Hainaut, 29 Νοεμβρίου 1293 - Αβέρσα, 1331) από τον Οίκο του Αβέν ήταν πριγκίπισσα της Αχαΐας από το 1313 μέχρι το 1318.

 Ήταν κόρη του Φλωρέντιου του Αινώ (Florent de Hainaut) και της Ισαβέλλας Βιλλεαρδουίνου, πριγκίπισσας της Αχαΐας, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ πρίγκιπα της Αχαΐας. Ο πρώτος της γάμος, όταν ήταν μόλις έξι ετών, έγινε με τον δούκα των Αθηνών Γκυ Β΄ ντε λα Ρος, από τον οποίο έμεινε χήρα το 1308. Το 1313 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το Λουδοβίκο της Βουργουνδίας τιτουλάριο βασιλιά της Θεσσαλονίκης. Ο γάμος αυτός είχε σκοπό να ενώσει τις απαιτήσεις των Καπετιδών-Ανζού και των Καπετιδών-Βουργουνδίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας: Ο Ούγος Ε΄ δούκας της Βουργουνδίας και μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκου είχε αρραβωνιαστεί την Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί, αλλά ο πατέρας της, Κάρολος κόμης του Βαλουά, χάλασε τον αρραβώνα για να παντρέψει την κόρη του με τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Για να αποζημιώσει ο Φίλιππος Α΄ την οικογένεια της Βουργουνδίας, παραχώρησε τα δικαιώματα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας στη διεκδικήτριά του Ματθίλδη, την οποία πάντρεψε με το Λουδοβίκο. Το ζευγάρι έφτασε στην Αχαΐα για να πάρει την εξουσία του πριγκιπάτου, το οποίο είχε στο μεταξύ καταλάβει ο Φερδινάνδος της Μαγιόρκας και η σύζυγός του Ισαβέλλα ντε Σαμπράν, εξαδέλφη της Ματθίλδης και επίσης διεκδικήτρια του πριγκιπάτου. Ο Φερδινάνδος νικήθηκε και σκοτώθηκε στην Μάχη της Μανωλάδας, στην Ηλεία στις 5 Ιουλίου 1316, αλλά και ο Λουδοβίκος πέθανε δηλητηριασμένος (ή από πυρετό) λίγο μετά. Εκμεταλλευόμενος την απουσία πρίγκιπα στο πριγκιπάτο της Αχαΐας, ο Ιωάννης δούκας του Δυρραχίου, αδελφός του Φιλίππου Α΄, την παντρεύτηκε δια της βίας το 1318 και με τη δικαιολογία ότι δεν έκανε παιδιά τη χώρισε το 1321, όμως κράτησε το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η Ματθίλδη παντρεύτηκε μυστικά στε τέταρτο γάμο τον Ούγο του Λα Παλίς (Hugues de La Palice) και αποσύρθηκε στην Αβέρσα, όπου και απεβίωσε το 1331. Καθώς δεν είχε απογόνους, η εξαδέλφη της Ισαβέλλα ντε Σαμπράν και οι απόγονοί της διεκδίκησαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας. Έκανε τους εξής γάμους: 1299, Γκυ Β΄ ντε Λα Ρος († 1308), δούκας των Αθηνών. 1316, Λουδοβίκος των Καπετιδών-Βουργουνδίας (1297 † 1316). 1318, Ιωάννης κόμης της Γραβίνας, δούκας του Δυρραχίου (τη χώρισε το 1321). Ούγος ντε Λα Παλίς (Hugues de La Palice).Δεν απέκτησε απογόνους και το πριγκιπάτο πέρασε από τον 3ο σύζυγό της Ιωάννη στον αδελφό του Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Ταυτόχρονα το διεκδίκησε η Ισαβέλλα ντε Σαμπράν επίσης εγγονή του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας. Grousset, René. L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient. 1949. Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe (in French). Paris: De Boccard. Topping, Peter (1975). "The Morea, 1311–1364". In Hazard, Harry W. A History of the Crusades, Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries. University of Wisconsin Press. pp. 104–140. ISBN 0-299-06670-3.
Μαρία του Νάσσαου (1491-1547)

Η Μαρία, ολλανδ.: Maria van Nassaou-Vianden-Dietz (1 Φεβρουαρίου 1491, Βιάντεν - 1547, Zήγκεν) ήταν ευγενής γυναίκα από τις Κάτω Χώρες, κόρη του κόμη του Νάσσαου-Βιάντεν-Ντητς, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Nάσσαου-Βιάντεν-Ντητς και της Ελισάβετ της Έσσης-Μάρμπουργκ, κόρης του Ερρίκου Γ΄ λαντγκράβου της Άνω Έσσης. Η Μαρία ήταν η θεία του Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Στο Ζήγκεν στις 17 Φεβρουαρίου 1506 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Α΄ των Σάουενμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Πίνεμπεργκ, με τον οποίο είχε τέκνα: Όθων, απεβ. νέος. Aδόλφος Γ΄ 1511-1556, εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας από το 1547 έως το 1556. Αντώνιος απεβ. 1558, εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος Κολωνίας από το 1556 έως το 1558. Ιωάννης Ε΄ π.1512-1560, κόμης του Χόλσταϊν-Σάουενπουργκ από το 1531, παντρεύτηκε το 1555 με την Ελισάβετ, κόρη του κόμη της Ανατολικής Φρισίας (1531-1558). Κόρντουλα 1516-1542, παντρεύτηκε πρώτα στις 8 Απριλίου 1529 στον Έβερβιν κόμη του Μπέντχαϊμ (1461-13 Δεκεμβρίου 1530) και μετά το 1536 τον Γκούμπρεχτ Β΄ κόμη του Nόιεναχρ-Άλπεν. Όθων Δ΄ 1517-1576, συγκυβερνήτης από το 1531 έως το 1560, μετά μόνος κόμης του Χόλσταϊν-Σάουενμπουργκ από το 1560. Ιάκωβος Β΄ π.1520-1581, κύριος του Γκέμεν από το 1531, παντρεύτηκε το 1561 με την Eλισάβετ του Πάλαντ (απεβ. 1606). Γουλιέλμος Β΄ (απεβ. 1580), κοσμήτορας του Συλλόγου του καθεδρικού του Χίλντεσχαϊμ. John Morby, Dynasties of the World: ένα χρονολογικό και γενεαλογικό εγχειρίδιο (Oxford, Oxfordshire, UK: Oxford University Press, 1989), σελίδα 135.
Όχη

Η Όχη είναι βουνό της Εύβοιας με μέγιστο υψόμετρο 1.398 μέτρα. Βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα του νησιού και απλώνεται από την Κάρυστο ως το ακρωτήριο Καφηρέας (Κάβο Ντόρο). Η Όχη είναι ιδιαίτερα γνωστή για τις μυστηριώδεις αρχαίες μεγαλιθικές κατασκεύες, που οι ντόπιοι ονομάζουν δρακόσπιτα. Το πιο διάσημο από τα δρακόσπιτα είναι χτισμένο στην κορυφή της Όχης. Άλλα γνωστά δρακόσπιτα βρίσκονται στα Στύρα και στο Νιμποριό.

 Το όρος Όχη και η παράκτια ζώνη του είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000 με κωδικό GR2420001. Η περιοχή περιλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις με θαμνώδη βλάστηση, φρύγανα, πουρνάρια και σκληρόφυλλους θάμνους, πολλά πράσινα λιβάδια με ανατολικούς πλάτανους, μικρά δάση καστανιάς κοντά στην υψηλότερη κορυφή, και ποτάμια όπου κυριαρχούν οι λυγαριές και οι πικροδάφνες. Η υδάτινη ζώνη χαρακτηρίζεται από υποθαλάσσια λιβάδια Ποσειδωνίας, κυρίως στα μεγάλα βάθη (>20 μ.), και από κοραλλιογενείς υφάλους κατά μήκος του ακρωτηρίου Καφηρέας. Στη βλάστηση περιλαμβάνονται περιοχές με φτέρες και ρείκια. Στα προστατευόμενα είδη χλωρίδας περιλαμβάνονται: τα τοπικά ενδημικά παιώνια η αρρενωπή υποείδος η ελληνική, κεράστιο του Ρούνεμαρκ και στάχυ της Εύβοιας. Τα Ευβοϊκά ενδημικά: τσάι της Εύβοιας, βιόλα της Εύβοιας, αρμέρια του Γιόνσεν και καμπανούλα της Καρυστίας και το Βαλκανικό ενδημικό Ανθεμίς η Κρητική. Στην προστατευόμενη ερπετοπανίδα περιλαμβάνονται τα είδη: φρύνοι, σαπίτες, λαφιάτες, στικτές νεροχελώνες, μεσογειακές και κρασπεδωτές χελώνες, κ.α. Στην προστατευόμενη πανίδα περιλαμβάνονται τα ασπόνδυλα: ελαφοκάνθαροι, κεράμβυξ ο κέδρος, μόριμος ο πένθιμος και τα θηλαστικά: ευρωπαϊκές ενυδρίδες, ρινόλοφοι και μυωτίδες. Η περιοχή απειλείται από την υπερβόσκηση, την επέκταση του οδικού δικτύου, πυρκαγιές, το παράνομο κυνήγι και την αλιεία. Τα Δρακόσπιτα της Εύβοιας Δρακόσπιτα στην Εύβοια Όρος Όχη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Το σπίτι του Δράκου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1939-40

Το Κύπελλο Κύπρου 1939-40 ήταν η 6η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1939-40. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ για δεύτερη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1939-40 συμμετείχαν οι 6 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1939-40. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στο ίδιο γήπεδο. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΛ και ο Πεζοπορικός. Ο τελικός διεξήχθη στις 11 Φεβρουαρίου 1940 στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Ο αγώνας διακόπηκε στο ημίχρονο λόγω βροχής ενώ το σκορ ήταν 1-1. Ο επαναληπτικός διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου 1940 στο ίδιο στάδιο. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ με σκορ 3-1. Α΄ τελικός (11 Φεβρουαρίου 1940)Διαιτητής: Ανδρέας Παπαμιχαήλ ΑΕΛ: Λόλος Γεωργιάδης «Ππούρος», Μιχάλης Ξιούτας, Κώστας Σολέας, Κόκος Κυπριανού, Γιαννής Σάββα, Ελισσαίος Ελευθερίου, Μιχάλης Φράγκος, Χρίστος Νικολάου «Ίτταλος», Πανίκος Αραδιπιώτης, Κώστας Αϊβαλιώτης, Βάσος Αϊβαλιώτης Πεζοπορικός: Ξάνθος Σαρρής, Λίλλης Ιερωνυμίδης, Αλκής Δημητρίου, Παντελής Δημητρίου, Φοίβος Πάπυρος, Κόκος Ηρακλείδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Γιάννης Μαυροψής, Τάκης Ταλιαδώρος, Κόκος Τζυρκώτης, Ανδρέας Κωνσταντίνου «Γιατρός» Σκόρερ: 10΄ 1-0 Πανίκος Αραδιπιώτης, 30΄ 1-1 (δεν αναφέρεται) Β΄ τελικός (18 Φεβρουαρίου 1940)Διαιτητής: Γιόζεφ Κιούνσλερ ΑΕΛ: Χριστάκης Πιερίδης, Κώστας Σολέας, Μιχάλης Ξιούτας, Κόκος Κυπριανού, Γιαννής Σάββα, Ελισσαίος Ελευθερίου, Πανίκος Αραδιπιώτης, Χρίστος Νικολάου «Ίτταλος», Βάσος Αϊβαλιώτης, Κώστας Αϊβαλιώτης, Δήμος Ανδρέου Πεζοπορικός: Ξάνθος Σαρρής, Λίλλης Ιερωνυμίδης, Αλκής Δημητρίου, Παντελής Δημητρίου, Φοίβος Πάπυρος, Κόκος Ηρακλείδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Γιάννης Μαυροψής, Τάκης Ταλιαδώρος, Κόκος Τζυρκώτης, Ανδρέας Κωνσταντίνου «Γιατρός» Σκόρερ: 30΄ 0-1 Τάκης Ταλιαδώρος, 48΄ 1-1 Κώστας Αϊβαλιώτης, 65΄ 2-1 Πανίκος Αραδιπιώτης, 70΄ 3-1 Πανίκος Αραδιπιώτης «1939/40 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 39. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 85–88, 285. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1939-40
Εγιαλέτι της Αιγύπτου

Το Εγιαλέτι της Αιγύπτου (οθωμανικά τουρκικά: ایالت مصر, Eyālet-i Mıṣr) ή Μπεηλερμπεηλίκι της Αιγύπτου ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συστάθηκε το το 1517, έπειτα από την κατάκτηση της μαμελουκικής Αιγύπτου από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα του οθωμανομαμελουκικού πολέμου. Η Αίγυπτος ήταν πάντα μια δύσκολη επαρχία για τους Οθωμανούς σουλτάνους, όσον αφορά τον έλεγχό της. Το 1798, έπειτα από την εισβολή των γαλλικών δυνάμεων του Ναπολέοντα, η περιοχή τέθηκε υπό την κυριαρχία των Γάλλων. Μετά την απομάκρυνση των Γαλλικού Στρατού το 1805, ανέλαβε την εξουσία ο Μεχμέτ Αλή Πασάς, στρατιωτικός διοικητής του οθωμανικού στρατού στην Αίγυπτο. Η Αίγυπτος υπό τη δυναστεία του Μεχμέτ Αλή παρέμεινε τυπικά ως μια οθωμανική επαρχία. Το 1867 έλαβε το καθεστώς αυτόνομου υποτελούς κράτους με την ονομασία Χεδιβάτο της Αιγύπτου.

 Μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου, οι Οθωμανοί διατήρησαν τις διοικητικές διαιρέσεις που δημιούργησαν οι Μαμβούκοι, οι οποίες ήταν δομημένες σε 13 υποεπαρχίες που περιλάμβαναν 24 κιράτ. Σε αντίθεση με την κατάσταση σε άλλες οθωμανικές επαρχίες, ο όρος σαντζάκι δεν είχε εδαφική σημασία, καθώς το τιμαριωτικό σύστημα δεν εφαρμόστηκε στην περιοχή. Η θέση του σαντζάκμπεη, που ήταν θεσμοθετημένη στην αυτοκρατορία, δεν χρησιμοποιήθηκε στην Αίγυπτο.Οι δεκατρείς υποεπαρχίες ήταν οι εξής: Μινουφίγια Καλγιούμπ Γκαρμπίγια Μανσούρα Σαρκίγια Μπεχέιρα Γκίζα Φαγιούμ Ατφίχ Ουσμουναγίν Μανφαλούτ Αλ Μπαχνάσα Γκίργκα Lane, Edward William (1837). An account of the manners and customs of the modern Egyptians: written in Egypt during the years 1833, -34, and -35, partly from notes made during a former visit to that country in the years 1825, -26, -27, and -28. 1. C. Knight and Co. Ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2011.
Διαμέρισμα της Χάιφα

Το Διαμέρισμα της Χάιφα (εβραϊκά: מחוז חיפה‎) είναι διοικητικό διαμέρισμα που περιβάλλει την πόλη της Χάιφα, Ισραήλ. Το διαμέρισμα αποτελεί ένα από τα επτά διοικητικά διαμερίσματα του Ισραήλ και η πρωτεύουσά του είναι η Χάιφα. Η έκταση της περιοχής είναι 864 χλμ².

 Σύμφωνα με τα στοιχεία του Κεντρικού Στατιστικού Γραφείου του Ισραήλ για το 2016: Συνολικός πληθυσμός: 996.300 Εθνικότητα: Εβραίοι: 642.700 (69,4%) Άραβες: 233.000 (25,1%) Άλλα: 51.000 (5,5%) Θρησκεία (από το 2017):Ιουδαίοι: 684.100 (68,6%) Μουσουλμάνοι: 213.400 (21,4%) Δρούζοι: 26.300 (2,6%) Χριστιανοί: 17.600 (1,7%) Χωρίς ταξινόμηση: 56.300 (5,6%) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Haifa District στο Wikimedia Commons
No No No

Το No No No είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Fireball" και αποτέλεσε το δεύτερο κομμάτι του δίσκου.

 Το συγκεκριμένο τραγούδι ηχογραφήθηκε στα "Olympic Studios" του Λονδίνου στα μέσα Μαρτίου του 1971, διάστημα κατά το οποίο το συγκρότημα δημιούργησε και το τραγούδι "Fools".Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στην μόλυνση του περιβάλλοντος και την όλο και πιο δυστοπική μελλοντική πραγματικότητα λόγω του περιορισμού των ελευθεριών μέσα στην κοινωνία. Οι Deep Purple περιέλαβαν το "No No No" σε πολύ λίγες ζωντανές τους εμφανίσεις και το άφησαν εκτός set list αφού είδαν ότι η αντίδραση του κοινού ήταν σχετικά ψυχρή απέναντι στο συγκεκριμένο κομμάτι. Ζωντανά ηχογραφημένη εκτέλεση του "No No No" υπάρχει στις κυκλοφορίες "Listen, Learn, Read On" (2002) και το DVD "Special Edition EP" (2002), από τη 1 Σεπτεμβρίου 1971 για την γερμανική τηλεοπτική εκπομπή "Beat Club". Το "No No No" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Τζον Λορντ - πλήκτρα Deep Purple 25th Anniversary CD Booklet 1995 EMI Records The Complete Deep Purple, Michael Heatley, Reynolds & Hearn, 2005 Ian Gillan: The Autobiography of "Deep Purple's" Lead Singer, Blake Publishing, 1998 Στίχοι του No No No Αρχειοθετήθηκε 2013-03-28 στο Wayback Machine. Tabs - No No No - The Highway Star Tablature - No No No - The Highway Star Deep Purple - No No No - YouTube
Μπρούνο Λάουζι

Ο Μπρούνο Λάουζι (8 Αυγούστου 1937 – 24 Οκτωβρίου 2006) ήταν Ιταλός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Γεννήθηκε στην Ασμάρα της Ερυθραίας. Έγραψε τραγούδια μεταξύ άλλων και για το Ζωρζ Μουστακί. Πέθανε από τη νόσο Πάρκινσον.

 1965 - Lauzi al cabaret 1965 - Ti ruberò Kabaret n. 2 1968 - Cara I miei giorni 1970 - Bruno Lauzi 1971 - Amore caro amore bello (doppio) 1972 - Il teatro di Bruno Lauzi 1973 - Simon 1974 - Lauzi oggi 1975 - L'amore sempre 1975 - Quella gente là 1975 - Genova per noi 1976 - Johnny Bassotto, la tartaruga...ed altre storie 1977 - Persone 1978 - Alla grande 1981 - Amici miei (Q disc con quattro brani) 1982 - Palla al centro 1985 - Piccolo grande uomo 1985 - Back to Jazz 1987 - Ora! 1988 - La musica del mondo 1989 - Inventario latino 1992 - Il dorso della balena 1994 - 10 Belle canzoni d'amore (raccolta) 1995 - Una vita in musica (raccolta) Pagine 1996 - Johnny Bassotto e i suoi amici 2001 - Omaggio alla città di Genova 2003 - Il manuale del piccolo esploratore 2003 - Nostaljazz Επίσημος ιστότοπος Στίχοι
66 (αριθμός)

Το 66 (εξήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 65 και πριν από το 67. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 66:2 = 33, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 66 συμβολίζεται ως LXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞϚ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 66 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 11, 22, 33 και 66, δηλαδή έχει καιάλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 68. Το 66 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 66 είναι 66 = 2 · 3 · 11. Το 66 είναι σφηνικός αριθμός καθώς το ανάπτυγμα των πρώτων παραγόντων του είναι τρεις πρώτοι αριθμοί (2, 3, 11). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 66 αντιστοιχεί στο δυσπρόσιο. Ο Μεσιέ 66 είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ 2 σε απόσταση περίπου 35 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Σχηματίζει μαζί με τον Μεσιέ 65 και τον NGC 3628 την Τριάδα του Λέοντα.
Άνοιγμα του ίππου του βασιλιά

Το Άνοιγμα του ίππου του βασιλιά (King's Knight Opening) είναι ένα αρκετά δημοφιλές και συνηθισμένο άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο είναι γονέας αρκετών επώνυμων ανοικτών ανοιγμάτων και χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις 1.ε4 ε5 2.Ιζ3 (σε αλγεβρική σημειογραφία).

 Το Άνοιγμα του ίππου του βασιλιά υπήρξε στο παρελθόν και εξακολουθεί να είναι ένα από τα δημοφιλέστερα μεταξύ των ανοικτών ανοιγμάτων. Το άνοιγμα είναι πιθανό να συνεχιστεί με μια σειρά από άλλα επώνυμα ανοίγματα, τα οποία εξαρτώνται κυρίως από τη δεύτερη κίνηση των μαύρων. Το Άνοιγμα του ίππου του βασιλιά καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων στον κωδικό C40, ενώ οι επώνυμες βαριάντες του ανοίγματος καταχωρήθηκαν στους κωδικούς C41–C99. Οι καραχωρήσεις φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Kasparov, Garry· Keene, Raymond (1994) [1989]. Batsford Chess Openings 2. ISBN 0-8050-3409-9. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: King's Knight Opening
295

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 295 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 295 (CCXCV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τούσκου και Ανουλλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1048 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 295 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Γαλέριος, Ρωμαίος Καίσαρας στα Βαλκάνια, αποστέλλεται στην Αίγυπτο για να πολεμήσει έναντι των εξερθέντων πόλεων Βούσιρι και Κόπτου. Περσία Ο Βασιλιάς Ναρσής, Σάχης της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, κηρύττει τον πόλεμο στη Ρώμη και εισβάλλει στην Αρμενία με το στρατό του. Κίνα Ο Τουομπά Λουγκουάν διαχωρίζει την περιοχή της φυλής Τουομπά σε τρεις υποπεριοχές. Οι ανηψιοί του Τουομπά Γιλού και Τουομπά Γιτουό γίνονται αρχηγοί του δυτικού και κεντρικού τμήματος (της σημερινής επαρχίας Σανξί). Ο Τουομπά Λουγκουάν κυριαρχεί στο ανατολικό τμήμα (πλησίον του Χοχότ). Θρησκεία Η Πέτρα επανεντάσσεται στην επαρχία της Παλαιστίνης και μεταστρέφεται στο Χριστιανισμό από τον Σύριο μοναχό Βαρσαουμά. Σι Χου, Κινέζος αυτοκράτορας του Μετέπειτα Τζάο (πεθαίνει το 349) Μαξιμιλιανός της Θεβέστης, Βερβερικός Χριστιανός άγιος και μάρτυρας
Αγίασμα Αττικής

Το Αγίασμα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Κερατέας, του δήμου Λαυρεωτικής, της περιφερειακής ενότητας Ανατολικής Αττικής, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».

 Το Αγίασμα βρίσκεται στη Ν. Αττική, 1 χλμ. ΒΑ από την Ανάβυσσο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερατέας.Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κερατέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαυρεωτικής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) eetaa.gr
Μονοδιάστατος χώρος

Μονοδιάστατος χώρος στη φυσική και τα μαθηματικά είναι μια ακολουθία ν αριθμών η οποία μπορεί να γίνει κατανοητή ως σημείο ενός πολυδιάστατου χώρου. Έστω ότι ο χώρος αυτός είναι ν διαστάσεων, τότε, όταν το ν = 1, το σύνολο όλης αυτής της περιοχής ονομάζεται Μονοδιάστατος Ευκλείδειος χώρος.

 Το μόνο κανονικό πολύτοπο σε μία διάσταση είναι το ευθύγραμμο τμήμα, και συμβολίζεται με { }. Η υπερσφαίρα σε μία διάσταση είναι ένα ζεύγος σημείων. Επίσης, ονομάζεται και 0-σφαίρα διότι η επιφάνειά της είναι μηδέν-διαστάσεων. Το μήκος της είναι L = 2 r {\displaystyle L=2r} όπου r {\displaystyle r} είναι η ακτίνα της. Τα πιο γνωστά συστήματα συντεταγμένων σε μία διάσταση είναι η ακολουθία αριθμών και η γωνία.
Μεθυλενογερμανάνιο

Το μεθυλενογερμανάνιο (αγγλικά: methylenegermane) είναι οργανομεταλλική ένωση, που περιέχει άνθρακα, γερμάνιο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο είναι CH4Ge, αν και αποδίδεται επίσης αναλυτικότερα με τον ημισυντακτικό του τύπο CH2=GeH2. Είναι η απλούστερη ακόρεστη οργανική ένωση του γερμανίου.

 Από τις παραπάνω αναφερθείσες ονομασίες: Η πρώτη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί υποκατεστημένο γερμανάνιο (GeH4), δηλαδή δύο (2) άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν αντικατασταθεί από μεθύλιδένιο (ή μεθυλένιο, =CH2). Η δεύτερη προκύπτει αν η ένωση θεωρηθεί υποκατεστημένο μεθάνιο (CH4), δηλαδή δύο άτομα υδρογόνου του οποίου έχουν αντικατασταθεί από γερμανυλιδένιο (=GeH2). Η τρίτη είναι ονομασία που προκύπτει από την «ονοματολογία αντικαταστάσεως», δηλαδή αιθένιο (CH2=CH2) στο οποίο έχει αντικατασταθεί ένα άτομο άνθρακα (C) από γερμάνιο (Ge). Η δομή του ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του αιθενίου. Ωστόσο οι δεσμοί C-Ge και Ge-H είναι πολωμένοι κατά την έννοια Cδ--Geδ+ και Geδ+-Hδ-, αντίστοιχα, γιατί το γερμάνιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (2,01 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling). Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αλομεθυλογερμανάνιο παράγεται μεθυλενογερμανάνιο: Το μεθυλενογερμανάνιο συνδυάζει τις ιδιότητες των αλκενίων με εκείνες των γερμανανίων. Είναι πολύ πιο δραστικό από το αιθένιο και από το μεθυλενοσιλάνιο (CH2=SiH2), γιατί ο διπλός δεσμός C=Ge είναι πολύ λιγότερο σταθερός από τους δεσμούς C=C και C=Si. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Μονακό

Η Ασσοσιασιόν σπορτίβ ντε Μονακό (γαλλικά: Association sportive de Monaco) είναι αθλητικό σωματείο από το Πριγκιπάτο του Μονακό, ενώ τα διάφορα τμήματα του αγωνίζονται κατά κύριο λόγο στις γαλλικές διοργανώσεις.

 Ο σύλλογος, η ιστορία του οποίου συνδέεται στενά με την ΑΣ Μονακό Φουτμπόλ Κλαμπ (AS Monaco Football Club), ιδρύθηκε στις 23 Αυγούστου του 1924 και απορρόφησε την ποδοσφαιρική ομάδα η οποία δημιουργήθηκε 5 χρόνια νωρίτερα. Τα αθλητικά τμήματα της ΑΣ Μονακό είναι τα εξής: Στίβος Αϊκίντο Καλαθοσφάιριση Μπόμπσλεϊ Πυγμαχία Ποδόσφαιρο ανδρών και γυναικών Άρση βαρών Χειροσφαίριση Καράτε Πάλη Κολύμβηση / Υδατοσφαίριση Μοντέρνο πένταθλο Ράγκμπι Πινγκ πονγκ Τρίαθλο Πετοσφαίριση Γιόγκα Επίσημος ιστότοπος
Victoria

Η Victoria είναι βρετανική δραματική τηλεοπτική σειρά. Δημιουργός της σειράς είναι η Νταίζι Γκούντγουιν, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβαν οι Ρεμπέκα Ήτον και Πολ Φρίφτ. Η σειρά απεικονίζει τα πρώτα χρόνια της βασιλείας της Βασίλισσας Βικτώριας, από την άνοδό της στο θρόνο σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, την έντονη φιλία και συμπάθεια με τον Λόρδο Μέλμπουρν, το φλερτ και αργότερα το γάμο με τον Πρίγκιπα Αλβέρτο. Τους αγώνες της Βικτώριας να διαχειριστεί το ρόλο της ως Βασίλισσα και τα καθήκοντα της προς τον σύζυγό της και τα παιδιά της. Η Βικτώρια έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου 2016 στο κανάλι ITV. Η πρώτη σεζόν αποτελείται από οκτώ επεισόδια και τελείωσε στις 9 Οκτωβρίου 2016. Τον Σεπτέμβριο του 2016, ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα συνεχιστεί για δεύτερη σεζόν αποτελούμενη από οκτώ επεισόδια επίσης, και έκανε πρεμιέρα στις 28 Αυγούστου 2016, ακολουθούμενη από ένα σπέσιαλ Χριστουγεννιάτικο επεισόδιο. Τον Δεκέμβριο του 2017 ανακοινώθηκε ότι η σειρά θα συνεχιστεί για τρίτη σεζόν η οποία έκανε πρεμιέρα στις 24 Μαρτίου 2019 και τελείωσε στις 12 Μαΐου 2019. Αναμένεται η τέταρτη σεζόν. Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε από το COSMOTE TV. Η πρώτη σεζόν προβλήθηκε τον Αύγουστο του 2017, ενώ η δεύτερη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 10 Σεπτεμβρίου 2017 και η τρίτη σεζόν στις 24 Απριλίου 2019. Αργότερα, η σειρά προβλήθηκε επίσης από την ΕΡΤ2.

 Τζένα Κόουλμαν ως Βασίλισσα Βικτώρια Ρούφους Σιούελ ως Λόρδος Γουίλιαμ Λαμπ, 2ος Υποκόμης Μέλμπουρν (σεζόν 1-2) Τομ Χιουζ ως Πρίγκιπας Αλβέρτος Πίτερ Μπολς ως Αρθούρος Γουέλσλι, 1ος Δούκας του Ουέλινγκτον Κάθριν Φλέμμινγκ ως Δούκισσα του Κεντ Ντανιέλα Χολτζ ως Βαρώνη Λουίζα Λέζεν (σεζόν 1–2) Νελ Χάντσον ως Μις Σκέρετ Φέρντιναντ Κίνγκσλεϊ ως Κάρολος Έλμε Φρανκατέλλι Τόμμυ Νάιτ ως Άρτσιμπαλντ Μπρούντι Νάιτζελ Λίντσεϊ ως Σερ Ροβέρτος Πιλ Ίβ Μάιλς ως Κα. Τζένκινς (σεζόν 1) Ντέιβιντ Όξς ως Πρίγκιπας Ερνέστος Πολ Ρις ως Ιωάννης Κονρόϊ (σεζόν 1) Έντριαν Σίλερ ως Κος. Πέντζ Πίτερ Φερθ ως Δούκας του Κάμπερλαντ και Τίβιοτντελ Άλεξ Τζένινγκς ως Βασιλιάς Λεοπόλδος Μπέμπε Κέϊβ ως Βιλελμίνα Κοκ (σεζόν 2–) Μάργκαρετ Κλούνι ως Χάρριετ Σάδερλαντ-Λέβεσον-Γκόουερ, Δούκισσα του Σάδερλαντ (δεύτερος ρόλος σεζόν 1, βασικό σεζόν 2–) Τίλλυ Στιλ ως Μις Κλέρι (σεζόν 2–) Λιο Σούτερ ως Έντουαρντ Ντράμοντ (σεζόν 2) Τζόρνταν Γουόλερ ως Λόρδος Αλφρέδος Πάτζετ (δεύτερος ρόλος σεζόν 1, βασικό σεζόν 2–) Άννα Γουίλσον-Τζόουνς ως Λαίδη Έμμα Πόρτμαν, Υποκόμισσα του Πόρτμαν (δεύτερος ρόλος σεζόν 1, βασικό σεζόν 2–) Νταϊάνα Ριγκ ως Καρλότα Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ, Δούκισσα του Μπεκλέου (σεζόν 2–) Γκεστ εμφανίσεις Μπρούνο Γόλκοϊτς ως Βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος (σεζόν 2) Μάρτιν Κόμπστον ως Ροβέρτος Τράιλ (σεζόν 2) Ντένις Λόουσον ως Ροβέρτος Μάρεϊ, 6ος Δούκας του Άθολ (σεζόν 2) Victoria στην IMDb Victoria at TV.com Victoria at epguides.com Victoria at rottentomatoes.com Victoria at Metacritic.com
Μάχη του Ποιμανηνού

Η Μάχη του Ποιμανηνού διεξήχθη στις αρχές του 1224 (ή πιθανώς στα τέλη του 1223) μεταξύ των δυνάμεων των δύο κύριων διαδόχων κρατών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας: τη Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Οι αντίπαλες δυνάμεις συναντήθηκαν στο Ποιμανηνόν, νότια της Κυζίκου στη Μυσία, κοντά στη Λίμνη Κους.

 Me τη Συνθήκη του Νυμφαίου το 1214, η Λατινική αυτοκρατορία έλεγχε τα βορειοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, από τη Νικομήδεια έως το Αδραμύττιο, καθώς και την πεδιάδα thw Μυσίας. Τον Νοέμβριο του 1221 ο ενεργητικός ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Θεόδωρος Α΄ Λάσκαρης, απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του, Ιωάννης Γ΄ Βατάτζης. Η διαδοχή αμφισβητήθηκε από τους αδελφούς του Θεόδωρου, τους σεβαστοκράτορες Αλέξιο Λάσκαρη και Ισαάκ Λάσκαρη, οι οποίοι εξεγέρθηκαν και ζήτησαν τη βοήθεια του Λατίνου αυτοκράτορα Ροβέρτου του Κουρτενέ. Ως επικεφαλής ενός Λατινικού στρατού βάδισαν εναντίον του Βατάτζη. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο Ποιμανηνό, κοντά σε μία εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Βατάτζης επέτυχε μία αποφασιστική νίκη. Μεταξύ των αιχμαλώτων ήταν και οι δύο αδελφοί Λάσκαρη, οι οποίοι τυφλώθηκαν. Συνοψίζοντας τη σημασία αυτής της μάχης, ο Ρωμαίος ιστορικός του 13ου αιώνα Γεώργιος Ακροπολίτης έγραψε ότι «από τότε (από αυτή η μάχη), το κράτος των Ιταλών [η Λατινική Αυτοκρατορία] ... άρχισε να παρακμάζει». Η είδηση για την ήττα στο Ποιμανηνό προκάλεσε πανικό στον Λατινικό αυτοκρατορικό στρατό, που πολιορκούσε τις Σέρρες για να τις αποσπάσει από το δεσποτάτο της Ηπείρου, ο οποίος αποσύρθηκε με σύγχυση και αταξία προς την Κωνσταντινούπολη· ως εκ τούτου ηττήθηκε αποφασιστικά από τα στρατεύματα του Ηπειρώτη ηγεμόνα Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα. Αυτή η νίκη άνοιξε τον δρόμο για την ανάκτηση των περισσότερων από τις Λατινικές κτήσεις στην Ασία. Ο Λατίνος αυτοκράτορας, απειλούμενος τόσο από τη Νίκαια στην Ασία, όσο και από την Ήπειρο στην Ευρώπη, ζήτησε ειρήνη, η οποία συνήφθη το 1225. Σύμφωνα με τους όρους της, οι Λατίνοι εγκατέλειψαν όλες τις ασιατικές κτήσεις τους, εκτός από την ανατολική ακτή του Βοσπόρου και την πόλη της Νικομήδειας με τη γύρω περιοχή. Abulafia, David, ed. (1999). The New Cambridge Medieval History, Volume 5, c.1198–c.1300. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9781139055734. Macrides, Ruth (2007). George Akropolites: The History - Introduction, translation and commentary. Oxford University Press. σελίδες 165–169. ISBN 978-0-19-921067-1. . Setton, Kenneth M. (1976). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume I: The Thirteenth and Fourteenth Centuries. Philadelphia: The American Philosophical Society. p. 52. ISBN 0-87169-114-0. Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Leiden: Brill. ISBN 978-90-04-20323-5.
Βίλχελμ Γκλίζε

Ο Βίλχελμ Γκλίζε (γερμ. Wilhelm Gliese, 21 Ιουνίου 1915 – 12 Ιουνίου 1993) ήταν Γερμανός αστρονόμος, που ασχολήθηκε με τη μελέτη και την καταλογογράφηση των κοντινών μας αστέρων.

 Ο Γκλίζε γεννήθηκε στο Γκόλντμπεργκ της Σιλεσίας, τη σημερινή Ζουοτορίγια της Πολωνίας, και ήταν γιος δικαστή. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου (σημερινό Βρότσλαβ της Πολωνίας) και μετά στο Βερολίνο. Εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών (Astronomisches Rechen-Institut), πρώτα στο Βερολίνο και κατόπιν στη Χαϊδελβέργη. Ως φοιτητής, ενθαρρύνθηκε από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Πήτερ βαν ντε Καμπ να μελετήσει τους κοντινούς αστέρες, κάτι που ο Γκλίζε έπραξε για το υπόλοιπο της ζωής του. Η αστρονομική έρευνά του διακόπηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν στρατολογήθηκε από τον γερμανικό στρατό το 1942 και στάλθηκε στο φονικό Ανατολικό μέτωπο. Το 1945 αιχμαλωτίστηκε από τον σοβιετικό στρατό και αφέθηκε ελεύθερος μόλις το 1949. Τότε επέστρεψε στις έρευνές του στο Ινστιτούτο, το οποίο είχε μεταφερθεί σε δυτικό έδαφος, στη Χαϊδελβέργη. Παρά το ότι τυπικά συνταξιοδοτήθηκε το 1980, συνέχισε την έρευνά του στο Ινστιτούτο Αστρονομικών Υπολογισμών μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 77 ετών. Ο Βίλχελμ Γκλίζε είναι γνωστός από τον κατάλογο αστέρων που φέρει το όνομά του: Κατάλογος Κοντινών Αστέρων του Γκλίζε (Gliese Catalogue of Nearby Stars). Ο κατάλογος αυτός δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1957 περιέχοντας 915 αστέρες και επανεκδόθηκε το 1969 επαυξημένος. Μερικοί αστέρες είναι κυρίως γνωστοί με τον αριθμό τους στον κατάλογο αυτόν, όπως οι Gliese 581 και Gliese 710 (συντομογραφικά Gl 581 και Gl 710, αντιστοίχως). Οι αστέρες του καταλόγου του Γκλίζε αποτελούν συχνά αντικείμενο μελέτης εξαιτίας της εγγύτητάς τους στη Γη, όπως προδίδεται από την υψηλή τους ιδία κίνηση. Αργότερα ο Γκλίζε δημοσίευσε δύο συμπληρώματα στον κατάλογο (το 1979 και το 1991), σε συνεργασία με τον Χάρτμουτ Γιάρεϊς (Hartmut Jahreiß, γενν. 1942). Οι αστέρες αυτών των συμπληρωμάτων φέρουν τη συντομογραφία GJ. Ο Γιάρεϊς έγραψε και τη νεκρολογία του Γκλίζε όταν εκείνος απεβίωσε. Ο αστεροειδής 1823 Γκλίζε (Gliese), που ανακαλύφθηκε το 1951 από τη Χαϊδελβέργη. MitAG 77 (1994) 5–7 (νεκρολογία στη γερμανική γλώσσα)
Αμύγδαλο

Το αμύγδαλο είναι ο καρπός της αμυγδαλιάς. Το εξωκάρπιο έχει χρώμα γκριζοπράσινο και είναι χνουδωτό. Στο εσωτερικό του υπάρχει ο πυρήνας, ένας ξυλώδης φλοιός και μέσα σε αυτό ένα ή δύο σπέρματα που είναι και αυτά που χρησιμοποιούνται για τροφή ή επεξεργασία.

 Ανάλογα με την ποικιλία του δέντρου, τα σπέρματα είναι γλυκά ή πικρά. Τα αμύγδαλα περιέχουν 25-40% αμυγδαλέλαιο, που χρησιμοποιείται στη φαρμακοποιία, την κοσμετολογία και στην αρωματοποιία. Σε ορισμένες χώρες η αμυγδαλιά-νάνος καλλιεργείται και ως διακοσμητικό φυτό. Τα αμύγδαλα μπορούν να φαγωθούν ωμά ή ψημένα και αλατισμένα. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι Χετταίοι, οι Ρωμαίοι και οι Ευρωπαίοι τον Μεσαίωνα τα χρησιμοποιούσαν και στην μαγειρική, κάτι που γίνεται ακόμα και σήμερα. Επίσης καβουρντισμένα και τριμμένα, λιωμένα ή και ολόκληρα χρησιμοποιούνται και στη ζαχαροπλαστική. Στην Ελλάδα γνωστά γλυκά που παρασκευάζονται με βάση τα αμύγδαλα είναι τα αμυγδαλωτά. Επίσης τα αμύγδαλα χρησιμοποιούνται ευρύτατα στη γέμιση σοκολάτας. Τα αμύγδαλα περιέχουν 18% πρωτεΐνη. Τα πικρά αμύγδαλα αναπτύσσουν, όταν ο καρπός πληγωθεί ή υποστεί μηχανική παραμόρφωση, ένα πολύ ισχυρό δηλητήριο, το υδροκυάνιο. Αμυγδαλιά
Γέφυρα του Τουίκεναμ

Η γέφυρα του Τουίκεναμ (αγγλικά: Twickenham Bridge) βρίσκεται επί του Τάμεση στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοανατολικού Λονδίνου. Η κατασκευή της ολοκλήρωθηκε το 1933 ως μέρος της ευρύτερης αρτηριακής οδού A316 για την αποσυμφόρηση της οδικής κίνησης των γειτονικών περιοχών, και συνδέει την περιοχή του παλαιού πάρκου των ελαφιών του Ρίτσμοντ με την περιοχή Σαιντ Μάργκαρετς του Τουίκεναμ. Καθώς υπήρχε ήδη από πολύ παλιά η σε κοντινή απόσταση γέφυρα του Ρίτσμοντ, η νέα οδική γέφυρα ονομάστηκε βάσει της περιοχής της άλλης όχθης, με το κέντρο του Τουίκεναμ να βρίσκεται σε περίπου 3 χλμ απόσταση από την γέφυρα. Από το 2008 αποτελεί προστατευόμενο κτίσμα σύμφωνα με τις βρετανικές διατάξεις προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.

 Η γέφυρα εγκαινιάστηκε στις 3 Ιουλίου του 1933 από τον πρίγκηπα και μετέπειτα βασιλιά Εδουάρδο Η´. Οι διαστάσεις της είναι 31,8 μ. συνολικό μήκος και πλάτος 21,4 μέτρα. Κατασκευάστηκε με χρήση ενισχυμένου σκυροδέματος, και ήταν η πρώτη γέφυρα στην Βρετανία η οποία έκανε χρήση μόνιμων αρμών για την σύνδεση των τριών συνολικά αψίδων της. Η καινοτομία αυτή επέτρεπε την αυτόματη προσαρμογή της γέφυρας ανάλογα με τις αλλαγές της θερμοκρασίας.Τα διακοσμητικά στοιχεία της στα κάγκελα, βάσεις και φανοστάτες της είναι τύπου Αρ Ντεκό, και φέρει διακοσμητική κάλυψη από ορείχαλκινες κατασκευές.Το 1992 η γέφυρα υπήρξε η πρώτη στο Ηνωμένο Βασίλειο στην οποία εγκαταστάθηκαν κάμερες παρακολούθησης ταχύτητας οχημάτων τύπου Gatso.Το 1994 έγιναν εκτεταμένες εργασίες συντήρησης που διήρκησαν για 5 μήνες.Σε πολύ μικρή απόσταση από την γέφυρα βρίσκεται η σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ. (Αγγλικά) Twickenham Bridge - Engineering Timelines
Δήμοι του Μαυροβουνίου

Το Μαυροβούνιο αποτελείται από 23 δήμους (opština / општина), την Παλιά Βασιλική Πρωτεύουσα Τσετίνγιε και την Πόλη Πρωτεύουσας της Ποντγκόριτσα. Η Ποντγκόριτσα χωρίζεται σε δύο υποδιαιρέσεις που ονομάζονται αστικοί δήμοι (градска општина / gradska opština). Πρόσφατα ιδρυμένοι δήμοι: Δήμος Πέτνγιτσα Δήμος ΓκουσίνιεΑστικοί δήμοι: Δήμος Ποντγκόριτσα: Αστικός Δήμος Γκολουμπόβτσι Αστικός Δήμος ΤούζιΗ Ένωση Δήμων του Μαυροβουνίου είναι μια εθνική ένωση των τοπικών αρχών του Μαυροβουνίου.

 Κατάλογος των περιφερειών του Μαυροβουνίου Κατάλογος πόλεων του Μαυροβουνίου Κατάλογος των κατοικημένων περιοχών του Μαυροβουνίου Υποδιαιρέσεις του Μαυροβουνίου ISO 3166-2:ΜΕ Στατιστική υπηρεσία του Μαυροβουνίου - MONSTAT. Απογραφή πληθυσμού του 2003 Στατιστικής υπηρεσίας του Μαυροβουνίου - MONSTAT. Απογραφή του Πληθυσμού, των Νοικοκυριών και των Κατοικιών στο Μαυροβούνιο το 2011. Πληθυσμός κατά ηλικία, φύλο και είδος των οικισμών ανά δήμο, καθώς και το πιο συχνό όνομα στο Μαυροβούνιο. Απογραφή του Πληθυσμού, των Νοικοκυριών και των Κατοικιών στο Μαυροβούνιο, 2011 (προκαταρκτικά στοιχεία). Διαδραστικός Χάρτης των Δήμων του Μαυροβουνίου
Σοφία, πριγκίπισσα του Χόενμπεργκ

Η Σοφία (γερμ. Sophie von Hohenberg, 24 Ιουλίου 1901 - 27 Οκτωβρίου 1990) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Νόστιτς-Ρήνεκ.

 Η Σοφία Μαρία Φραγκίσκη Αντωνία Ιγνατία Αλβέρτα ήταν η μόνη κόρη του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Σοφία φον Τσότεκ, κόρης του Μπόχουσλαβ, Κόμη του Σότκοβ & Βογκνίν. Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο του Νόστιτς-Ρήνεκ (1893-1973) και είχε τέκνα: Έρβαϊν 1921-1949, απεβίωσε σε στρατόπεδο των Σοβιετικών. Φραντς 1923-1945, απεβίωσε στο Ανατολικό Μέτωπο. Άλοϋς 1925-2003, κόμης του Νόστιτς-Ρήνεκ. Νυμφεύτηκε τη Τερέζια, Κόμισσα του Βάλντμπουργκ τσου Τσάιλ & Τράουχμπουργκ, και απέκτησε 4 τέκνα. Σοφία γενν. 1929, παντρεύτηκε τον Ερνστ, Βαρόνο του Γκούντενς, (1916-1972) και απέκτησε 4 τέκνα. Ιστότοπος Σοφίας Χόενμπεργκ
Τζούλι Μίτσαμ

Η Τζούλι Μίτσαμ (αγγλικά: Julie Mitchum), (23 Ιουλίου 1914 – 21 Φεβρουαρίου 2003), γεννήμενη ως Ανέτ Μίτσαμ στο Τσάρλεστον (Νότια Καρολίνα), από τον Τζέιμς Μίτσαμ και την Αν Χάριετ Γκουντέρσον. Μαζί με τα αδέλφια της Ρόμπερτ και Τζον, η Μίτσαμ εργάστηκε στη βιομηχανία του θεάματος ως ηθοποιός.

 Sarge Goes to College (1947) - Nurse Attendant Killer Dill (1947) - Miss Croft - Jones' Secretary The High and the Mighty (1954) - Susie Wilby Edge of Hell (1956) - Miss Halsey The Ten Commandments (1956) - Slave Hit and Run (1957) - Circus Girl House on Haunted Hill (1959) - Ruth Bridgers (final film role) Η Τζούλι Μίτσαμ στην IMDb
Ανθούσα Μεσσηνίας

Η Ανθούσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιγαλά, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσσήνης του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Ζέζα.

 Η Ανθούσα είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται δυτικά του αυτοκινητοδρόμου Α7 και λίγο νοτιότερα του Μελιγαλά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει 31 χλμ. περίπου ΒΑ. της Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Ανθούσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,072 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Ζέζα και προσαρτήθηκε στον δήμο Στενυκλήρου του νομού Μεσσηνίας. Το 1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1927 μετονομάστηκε σε Ανθούσα. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανθούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελιγαλά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελιγαλά και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας. Στον οικισμό γεννήθηκε ο αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, Νικόλαος Αραποστάθης. Η εκκλησία του Ευαγγελισμού στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Ευδοξία του Κιέβου

Η Ευδοξία Γιαροσλάβνα, ρωσ. Евдоксия Изяславна (π. 1131 - π. 1187) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πριγκίπισσα του Κιέβου και με τον γάμο της έγινε υψηλή δούκισσα της Πολωνίας & δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.

 Ήταν κόρη του Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου & πρίγκιπα των Τούροφ, Ρόστοφ, Βολυνίας, Περεγιασλάβλ και της Αγνής των Χοενστάουφεν, κόρης του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1154 τον Μιέσκο Γ΄ τον Γηραιό, υψηλό δούκα της Πολωνίας και δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ 1159-1195, δούκας της Κουγιάβια. Μιέσκο ο Νεότερος 1106-65 - 1193, δούκα του Κάλις. Βλάντισλαφ Γ΄ ο Μακροσκελής 1161/7-1231, δούκας της μεγαλύτερης Πολωνίας, υψηλός δούκας της Πολωνίας. Σαλώμη/Σαλωμέα π. 1162/4-1183, παντρεύτηκε τον Ράτιμπορ πρίγκιπα της Πομερανίας. Αναστασία π. 1164-1240, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Α΄ δούκα της Πομερανίας. "KONRAD III Deutscher König + 1152". Archived from the original on 2011-06-29. Retrieved 2009-11-07. Genealogia, Reyes y Reinos by Nicolas Homar
Πίος Αύγουστος στη Βαυαρία

Ο Πίος Αύγουστος (Pius August in Bayern, 1 Αυγούστου 1786 - 3 Αυγούστου 1837) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου, του κλάδου Μπίρκενφελντ-Γκελνχάουζεν, ήταν δούκας στη Βαυαρία. Ήταν μέλος της ηγεμονικής οικογένειας, ο ίδιος όμως δεν ηγεμόνευσε.

 Γεννήθηκε στο Λάντσχουτ και ήταν ο γιος του Γουλιέλμου, δούκα στη Βαυαρία και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Μιχαήλ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν. Το 1815 έγινε τιμητικό μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Του άρεσε να ταξιδεύει. Απεβίωσε το 1837 στο Μπαϊρόιτ. Νυμφεύτηκε το 1807 την Αμαλία Λουίζα, κόρη του Λουδοβίκου Μαρία, δούκα του Άρενμπεργκ και είχε τέκνα: Μαξιμιλιανός Ιωσήφ 1808-1888, δούκας στη Βαυαρία. Μεταξύ των δέκα τέκνων του ήταν: Ελισάβετ (Σίσι), σύζυγος του Φραγκίσκου Ιωσήφ των Αψβούργων-Λωρραίνης, αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Κάρολος Θεόδωρος, πατέρας της Ελισάβετ, συζύγου του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου.
Χάμπστεντ, Δομινίκα

Η Χάμπστεντ (αγγλικά: Hampstead) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 495 κατοίκων (2001). Ήταν το μέρος που γυρίστηκε η ταινία "Πειρατές της Καραϊβικής: Το Μπαούλο του Νεκρού Άντρα".

 Η Χάμπστεντ βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Ανς ντυ Με, βορειοδυτικά της Καλιμπισί και δυτικά του Ποταμού Χάμπστεντ, από τον οποίο πήρε το όνομά του. Η Χάμπστεντ πήρε το όνομά της από το Ποταμό Χάμπστεντ, ο οποίος βρίσκεται ανατολικά της. Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας
Αμύντας της Γαλατίας

Ο Αμύντας, λατιν.: Amyntas, ο τετράρχης των Τρόκμων ήταν βασιλιάς της Γαλατίας και πολλών παρακείμενων χωρών μεταξύ 36 και 25 π.Χ., που αναφέρεται από τον Στράβωνα ως σύγχρονός του. Ήταν γιος του Βρογιτάρου βασιλιά της Γαλατίας στη Μ. Ασία, και της Αδοβογιόνας, κόρης του βασιλιά Δειόταρου του Φιλορωμαίου.

 Ο Αμύντας φαίνεται ότι κατείχε πρώτα τη Λυκαονία, όπου διατηρούσε περισσότερα από 300 κοπάδια. Σε αυτήν πρόσθεσε την επικράτεια της Δέρβης με τον φόνο του πρίγκιπά της, Αντίπατρου της Δέρβης, φίλου του Κικέρωνα, και την Ισαυρία και την Καππαδοκία με τη ρωμαϊκή εύνοια. Αρχικά ήταν γραμματέας του Δειόταρου βασιλιά της Καππαδοκίας και έγινε από αυτόν στρατηγός των Γαλατών, του επικουρικού στρατού που στάλθηκε για να βοηθήσει τον Δ. Ι. Βρούτο και τον Γ. Κάσσιο εναντίον της Β΄ Τριανδρίας, αλλά αυτομόλησε προς τον Μάρκο Αντώνιο λίγο πριν από τη μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. Μετά το τέλος του Δειόταρου ο Αμύντας έγινε βασιλιάς της Καππαδοκίας το 37 ως ηγεμόνας-πελάτης του Μάρκου Αντώνιου. Ο Πλούταρχος τον απαριθμεί στους οπαδούς του Μάρκου Αντώνιου στο Άκτιο και αναφέρεται, ότι αυτομόλησε προς στον Οκταβιανό λίγο πριν τη μάχη. Είχε σαν σχέδιό του την επέκταση του κράτους του. Προσπαθώντας να μειώσει τους ανθεκτικούς ορεινούς ηγεμόνες γύρω του, ο Αμύντας έγινε κύριος της Ομονάδα ή της Οινώνα, και σκότωσε τον πρίγκιπα εκείνου του τόπου. Αλλά το τέλος αυτού το εκδικήθηκε η χήρα του, έτσι ο Αμύντας έπεσε θύμα το 25, σε ενέδρα που του έστησε εκείνη. Με το τέλος του η Γαλατία έγινε ρωμαϊκή επαρχία. Ο Αμύντας ήταν πατέρας του: Αρτεμίδωρου των Τροκμίων, ενός Γαλάτη ευγενή, ο οποίος νυμφεύτηκε μια πριγκίπισσα των Τεκτοσαγίων, την κόρη του Αμύντα, τετράρχη των Τεκτοσαγίων. Ήταν γονείς τού: Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, ενός ευγενή από την Ακμονία της Γαλατίας, ο οποίος ήταν με τη σειρά του πατέρας των: Γάιου Ιούλιου Βάσσου, ανθυπάτου της Βιθυνίας το 98. Γάιου Ιούλιου Σεβήρου, τριβούνου της Λεγεώνας VI Ferrata. Smith, William (επιμέλεια); Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, "Amyntas (6)", Boston, (1867) Κεφάλι, Μπάρκλεϊ ; Historia Numorum, "Galatia", (1911) Settipani, Christian, Les Ancêtres de Charlemagne (Γαλλία: Éditions Christian, 1989).
Νετιβότ

Η Νετιβότ (εβραϊκά: נְתִיבוֹת, «μονοπάτια»· αραβικά: نتيڤوت) είναι πόλη στο Νότιο Διαμέρισμα του Ισραήλ, μεταξύ της Μπερ Σεβά και της Γάζας. Το 2021 είχε πληθυσμό 42.039 κατοίκους.

 Η Νετιβότ ιδρύθηκε το 1956 και πήρε το όνομά της από τη Βίβλο: «Όλα τα μονοπάτια της είναι εν ειρήνη.». (Παροιμίες 3:17) Αρχικά ήταν μααμπαρά (δηλαδή στρατόπεδο απορρόφησης μεταναστών και προσφύγων κατά τη δεκαετία του 1950), αργότερα μετατράπηκε σε αναπτυξιακή πόλη. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν μετανάστες από το Μαρόκο και την Τυνησία. Στη δεκαετία του 1990, προστέθηκαν μετανάστες από τη Ρωσία και την Αιθιοπία. Για πολλά χρόνια, η Νετιβότ υπέφερε από υψηλή ανεργία. Από το 2008, η Νετιβότ έχει γίνει στόχος επιθέσεων με πυραύλους Γκραντ από τη Γάζα. Το 2012, ένας πύραυλος εξερράγη κοντά σε σχολείο της πόλης.Ένα σημαντικό ορόσημο είναι ο τάφος του Μπάμπα Σάλι (1889–1984), ενός μαροκινής καταγωγής καμπαλιστή που είναι θαμμένος εκεί.
Αλ Τσαντίρι Νιουζ

Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ ήταν ζωντανή πολιτική - σατιρική εκπομπή που παρουσιάζε ο Λάκης Λαζόπουλος. Προβλήθηκε από τον Alpha TV από το 2004 μέχρι και το 2016 και το 2019 στο OPEN για ακόμη μία σεζόν. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2021 μεταδόθηκαν δύο διαδικτυακές εκπομπές.

 Η εκπομπή μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 23 Νοεμβρίου 2004. Τα πρώτα δύο χρόνια η εκπομπή είχε χαμηλή τηλεθέαση. Η εκπομπή γινόταν σε εβδομαδιαία βάση κάθε Τρίτη, στις 21:00 μέχρι και τον Ιούνιο του 2008. Από τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους έπαιζε έκτακτα. Στο Open μεταδόθηκε για πρώτη φορά στις 12 Μαρτίου 2019. Το 2021 αποφασίστηκε να προβληθούν διαδικτυακά δύο ζωντανές εκπομπές για το Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου, και το Σάββατο, 13 Μαρτίου. Βασιζόταν στην σάτιρα και περιείχε μια ποικιλία από πολιτική επισκόπηση, σχολιασμό επικαιρότητας, αποσπάσματα από τηλεοπτικές εκπομπές, ανέκδοτα, χιουμοριστικά βίντεο, θέατρο, τραγούδια, ιστορικές αναδρομές. Ταυτόχρονα ο παρουσιαστής εξέφραζε τις απόψεις του για την εκάστοτε κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα, όπως και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η σκηνή ήταν διαμορφωμένη σαν λαϊκή σκηνή (τσαντίρι) ενώ υπήρχε και ορχήστρα. Στην εκπομπή συμμετείχαν ως προσκεκλημένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, και άλλα αναγνωρίσιμα πρόσωπα. Η τηλεθέαση της εκπομπής ήταν για μεγάλο διάστημα πάνω από το 30% ή και το 40%, ξεπερνώντας ακόμη και το 60% και το 70% Ο δεύτερος κύκλος προβολής της εκπομπής, από το 2019, δεν είχε την ίδια απόδοση.Κάποιες εκπομπές μεταδιδόταν και από πόλεις εκτός Αθηνών.Δημιούργησε ιστοσελίδα με το ίδιο όνομα της εκπομπής του, το altsantiri.gr, που έκλεισε και αυτή το 2021. Η εκπομπή είχε επαινεθεί γιατί κατάφερε να δώσει φωνή στις ανησυχίες του μέσου πολίτη.Από την άλλη πλευρά, είχε επικριθεί από πρόσωπα του δημόσιου βίου όπως και κριτικους για την σύγχυση ρόλων μεταξύ καλλιτέχνη και ηγέτη (με δεδομένη την επιρροή στην κοινή γνώμη που έδωσε στον Λαζόπουλο η επιτυχία της εκπομπής), αλλά και για την ακρίβεια πληροφοριών που αναπαράγονταν μέσω της εκπομπής. Κριτική δέχτηκε και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιαζόταν η εκπομπή, ενώ ο λόγος του Λαζόπουλου κατηγορήθηκε ότι παρέπεμπε σε λαϊκισμό. Ο ίδιος ο Λαζόπουλος είχε δηλώσει ότι «δεν ήμουν φιλικός με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ήμουν με τον Τσίπρα». Επίσημη ιστοσελίδα του Λάκη Λαζόπουλου (παλαιότερα) Επίσημη ιστοσελίδα του Λάκη Λαζόπουλου Η σελίδα της εκπομπής στον επίσημο ιστότοπο του Alpha Μ. Πετρούτσου, Σ. Μανιάτης, Δ. Παπαγεωργίου (1 Νοεμβρίου 2007). «Αυτοψία στο «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου». Τέχνες. Ελευθεροτυπία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Φεβρουαρίου 2008. Ανακτήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2008.
Άντονι Χόουπ

Ο Άντονι Χόουπ (αγγλικά: Sir Anthony Hope Hawkins) με πλήρες όνομα σερ Άντονι Χόουπ Χώκινς (9 Φεβρουαρίου 1863 – 8 Ιουλίου 1933), ήταν Βρετανός δικηγόρος, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Έγραψε μυθιστορήματα περιπέτειας, το πιο γνωστό του έργο είναι Ο αιχμάλωτος της Ζέντα (1894).

 Ο Άντονι Χόουπ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1863. Ήταν γιος του αιδεσιμότατου Έντουαρντ Κόνερφορντ Χώκινς, ενός Αγγλικανού πάστορα, και της Τζέιν Ιζαμπέλα Γκράχαμ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αποφοίτησε το 1885 με πτυχίο πρώτης τάξεως και έγινε δικηγόρος στο Λονδίνο. Άσκησε τη δικηγορία μέχρι το 1894 όταν αποφάσισε να αφιερώσει όλο τον χρόνο του στη συγγραφή. Περιόδευσε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 1897 και έκανε αρκετά μεταγενέστερα ταξίδια εκεί. Σε ένα από αυτά γνώρισε την Αμερικανίδα Ελίζαμπεθ Σέλντον και παντρεύτηκαν το 1903, απέκτησαν δύο γιους και μια κόρη. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε στο Υπουργείο Πληροφοριών. Το 1918 χρίσθηκε ιππότης για τις υπηρεσίες του κατά τη διάρκεια του πολέμου.Ο Χόουπ πέθανε το 1933 σε ηλικία 70 ετών στο εξοχικό του στο Σάρρεϋ. Η μνήμη του τιμάται με αναμνηστική πλακέτα στην πλατεία Μπέντφορντ του Λονδίνου, όπου έζησε για 14 χρόνια. Το πρώτο του βιβλίο ήταν το A Man of Mark (1890), αργότερα έγραψε τους Διάλογους της Ντόλι (1894). Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν Ο αιχμάλωτος της Ζέντα (1894), που γνώρισε τεράστια επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταφέρθηκε στη σκηνή του θεάτρου το 1896 και αργότερα στον κινηματογράφο. Διαδραματίζεται στη σύγχρονη φανταστική χώρα της Ρουριτανίας και προκάλεσε το είδος που είναι γνωστό ως Ρουριτανικά μυθιστορήματα, βιβλία περιπέτειας που διαδραματίζονται σε φανταστικές ευρωπαϊκές τοποθεσίες και περιλαμβάνουν ίντριγκες, σωσίες, διεκδικητές εξουσίας και απαγορευμένα ειδύλλια σε βασιλικές αυλές. Στη συνέχεια έγραψε το Ρούπερτ του Χέντσαου (1898), Τα χρονικά του Κόμη Αντώνιου, Σοφία της Κραβωνίας, Διπλή πανοπλία, συνολικά τριάντα δύο μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα. Το 1927 εξέδωσε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο Αναμνήσεις και Σημειώσεις.Η Wikisource έχει μια αγγλόφωνη σελίδα αφιερωμένη στο σύνολο των έργων του Άντονι Χόουπ.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1988-89

Το Κύπελλο Κύπρου 1988-89 ήταν η 15η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (12η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1989-90 και οι 6 ομάδες της Β΄ κατηγορίας 1988-89. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 7η φορά στην ιστορία της.

 Στον Α΄ γύρο έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 23 Ιουνίου 1989 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0 σετ (17-15, 15-13, 15-5). «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.