IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεόδωρος Πουλάκης

Ο Θεόδωρος Πουλάκης (Κρήτη, c.1620 - Κέρκυρα, 16 Νοεμβρίου 1692) ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα. Θεωρείται από τα αξιολογότερα μέλη (μαζί με τον Εμμανουήλ Τζάνε) της τελευταίας περιόδου της Κρητικής Σχολής.

 Ο Θεόδωρος Πουλάκης γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης γύρω στο 1620. Τον τόπο καταγωγής του τον δηλώνει ο ίδιος ο ζωγράφος στην εικόνα του που φέρει τον τίτλο Επί σοι Χαίρει..., η οποία σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Μπενάκη : «Κόπος και σπουδή Θεοδώρου Πουλάκη εκ Κυδωνίας της περιφήμου νήσου Κρήτης». Σπούδασε και εργάστηκε στη Βενετία ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε, όπως και διάφοροι άλλοι αγιογράφοι από την Κρήτη, στα βενετοκρατούμενα Επτάνησα. Μέσα από τα έργα τους, που συνδέουν την παράδοση της Κρητικής Σχολής με σύγχρονα δυτικά ρεύματα, επηρέασαν τη μετέπειτα γενιά της τοπικής ζωγραφικής του 18ου αιώνα («Επτανησιακή Σχολή»).Ο Πουλάκης απεβίωσε το 1692, στο νησί της Κέρκυρας. Η ξηρή τέχνη του στηρίζεται αρχικά σε παλιές τοιχογραφίες, εξελίχτηκε αργότερα σε ιδιαίτερο είδος. Κατασκεύασε αριστουργήματα, όπως η «Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου» στην Μονή του Αγίου Ιωάννη στα Λαγκάδια Ζακύνθου, και άλλες που σώζονται σε μουσεία. Η τέχνη του παρουσιάζει φλαμανδικές επιρροές, διατηρεί όμως το αυστηρό χριστιανικό στερεότυπο της βυζαντινής αγιογραφίας. Ιωάννης Χατζηιωάννου, επιμ. (1927). Πανελλήνιον Λεύκωμα Εθνικής Εκατονταετηρίδος 1821-1921 : Η χρυσή βίβλος του ελληνισμού. Τόμος Δ' Καλλιτεχνία. Εν Αθήναις: Τυποις Ανώνυμου Εταιρείας Εκδόσεων. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2010. Δρανδράκης, Ν. Β. «Εξ εικόνες του Θεόδωρου Πουλάκη», Θησαυρίσματα, τομ. 13 (1976),σελ. 205-226 Ρηγόπουλος, Ιωάννης Κ. «Ο αγιογράφος Θεόδωρος Πουλάκης και η φλαμανδική χαλκογραφία» (1979), εκδ. Γρηγόρη «Από τη Σάρκωση του Λόγου στη Θέωση του Ανθρώπου. Βυζαντινές και μεταβυζαντινές εικόνες από την Ελλάδα». Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, 2008, Κατάλογος έκθεσης στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Ρουμανίας (6.10.2008-15.1.2009).
Φυσική γεωγραφία

Η Φυσική γεωγραφία, αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς κλάδους της σύγχρονης Γεωγραφίας ο οποίος είναι και ο κατεξοχήν κλάδος της. Πρόκειται για την επιστήμη που εξετάζει την μορφολογία της Γης γενικότερα, τα φυσικά χαρακτηριστικά της, μελετώντας συγχρόνως την πορεία εξέλιξης των διαφόρων φαινομένων που συμβαίνουν στην επιφάνειά της, καθώς και την επίδραση αυτών σε εξάρτηση των ανθρωπίνων και φυσικών διεργασιών στην αντίληψη του περιβάλλοντος.

 Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η Φυσική γεωγραφία είναι μία πολυμερής επιστήμη με επιμέρους επιστημονικούς κλάδους κυριότεροι των οποίων είναι: Η Γεωμορφολογία Η Κλιματολογία Η Γεωγραφία φυσικών καταστροφών Η Πεδολογία με κοινά μέρη Ηφαιστειολογίας, Σεισμολογίας κ.ά. της Γεωλογίας. Η Υδρολογία με όλους τους επιμέρους κλάδους,όπως η Υδρογεωγραφία. Η Βιογεωγραφία εκτός της Ανθρωπογεωγραφίας που αποτελεί έτερο αυτοτελή κλάδο της Γεωγραφίας. Η Παλαιογεωγραφία Η Περιβαλλοντική γεωγραφία Η Πυρογεωγραφία Η Οικογεωγραφία Καθώς και άλλοι δευτερεύοντες κλάδοι κοινοί άλλων επιστημών (π.χ. εδαφολογία, χαρτογράφηση κατανομών εδαφικών τύπων, τύπων βλάστησης και καλλιεργειών, σεισμογενών, διάβρωσης, καταστροφών κ.λπ.). Βασικά εργαλεία και τεχνικές που χρησιμοποιούνται είναι: Συστήματα Γεωγραφικών Πληροφοριών Τηλεπισκόπηση Χαρτογραφία Δειγματοληπτική έρευνα Στατιστική ανάλυση Μαθηματικά μοντέλα Επιτόπια παρατήρηση Ανάλυση περιεχομένου Μετεωρολογία Οικολογία Βασικές αρχές της Φυσικής Γεωγραφίας , 2η έκδοση , από τον M. Pidwirny , 2006 , (πλήρες κείμενο) Φυσική Γεωγραφία για φοιτητές και καθηγητές , UK National Grid for Learning. Physiography by T.X. Huxley, 1878, full text, physical geography of the Thames River Basin "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". τομ.17ος, σελ.12. Smithson, Peter· Addison, Ken· Atkinson, Ken (2002). Fundamentals of the Physical Environment. Routledge, London. Holden, Joseph (2004). Introduction to Physical Geography and the Environment. Prentice-Hall, London. Summerfield, Mike (1991). Global Geomorphology. Longman, London. Wainwright, J.· Mulligan, M. (2003). Environmental Modelling: Finding Simplicity in Complexity. John Wiley and Sons Ltd, London. Strahler, Alan· Strahler, Arthur (2006). Introducing Physical Geography. Wiley, New York. Yang, Xin-She (2009). Introductory Mathematics for Earth Scientists. Dunedin Academic, Edinburgh. Inkpen, Robert (2004). Science, Philosophy and Physical Geography. Routledge, London.
Έλζα Μπραντέις

Η Έλζα Μπραντέις (18 Σεπτεμβρίου 1907 – 6 Ιανουαρίου 2018) ήταν Ουγγαρέζα χορεύτρια, δασκάλα χορού και υπεραιωνόβιος. Θεωρήθηκε πρωτοπόρος του εξπρεσιονιστικού χορού στην Ουγγαρία. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έκρυψε αρκετούς Εβραίους στο εξοχικό της οικογένειάς της στο Μπαλατοναλμάντι, συμπεριλαμβανομένου του 14χρονου Τζωρτζ Σόρος. Το 1995 αναγνωρίστηκε από το Γιαντ Βασσέμ ως Δίκαιος Μεταξύ των Εθνών.

 Η Μπραντέις γεννήθηκε στο Ρουστ, Μπούργκενλαντ, στην Αυστρία στις 18 Σεπτεμβρίου 1907. Μεγάλωσε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, σε μια γερμανική οικογένεια που ανήκε στη Λουθηρανική εκκλησία. Ως παιδί, έγινε μάρτυρας της στέψης του Καρόλου Α΄ της Αυστρίας στη Βουδαπέστη. Μεταξύ 1923 και 1928 σπούδασε χορό στη σχολή της Λίλης Καλλάη. Στη δεκαετία του 1930, σπούδασε στη Βιέννη και στη Δρέσδη με τη Μαίρη Γουίγκμαν. Η Μπραντέις ήταν χορεύτρια και αργότερα δασκάλα με άδεια από το κράτος σε μια ιδιωτική σχολή σύγχρονου χορού που διοικούσε η Béláné Lajtai, μια Εβραία. Η Μπραντέις θεωρήθηκε «μία από τις πρωτοπόρες του εξπρεσιονιστικού χορού στην Ουγγαρία». Οι διαγωνισμοί χορού εξακολουθούν να αποκαλούν μια δύσκολη, περιστροφική κίνηση, που αυτή δίδαξε ως το "Μπραντέις πήδημα". Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, για να αποφύγει την εξαγορά από τους Γερμανούς Ναζί, η Μπραντέις κατέγραψε το σχολείο της Lajtai στο όνομά της. Όταν η Lajtai μεταφέρθηκε αναγκαστικά σε ένα σπίτι με κίτρινους αστέρες, η Μπραντέις της έφερε φαγητό και τη βοήθησε να λάβει μια επιστολή προστασίας από την πορτογαλική πρεσβεία. Η Μπραντέις έκρυψε επίσης την Μπόζι Σόρος και τον 14χρονο γιο της, Γκιόργκι, στο εξοχικό της οικογένειάς της στο Μπαλατοναλμάντι. Μετά τη μετανάστευση στην Αμερική, ο Γκιόργκι άλλαξε το όνομά του σε Τζωρτζ Σόρος. Η οικογένεια Σόρος μοιραζόταν το σπίτι του ενός δωματίου με τον ηλικιωμένο πατέρα, τη μητέρα και την αδερφή της Μπραντέις. Στη μεταπολεμική εποχή, ο χορός αντιμετωπιζόταν αρνητικά από τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση και η Μπραντέις απαγορεύτηκε να παίξει το 1948. Άρχισε να διδάσκει γυμναστική και αθλητισμό στο Μπαλατοναλμάντι. Το 1963, η Μπραντέις συνταξιοδοτήθηκε και έγινε ξεναγός μουσείου στο Storno House στο Σόπρον, όπου εργάστηκε μέχρι το 1978. Αρνήθηκε να στηριχθεί από τον Τζορτζ Σόρος, αλλά με πρωτοβουλία του την υποστήριξαν νοσηλευτές. Το 1995, τιμήθηκε από το Γιαντ Βασσέμ ως Δίκαιος Μεταξύ των Εθνών. Τα τελευταία της χρόνια έζησε απομονωμένη στο Σόπρον. Τη στιγμή του θανάτου της, στις 6 Ιανουαρίου 2018, η Μπραντέις ήταν η γηραιότερη κάτοικος της πόλης, ηλικίας 110 ετών.
Σχοινί

Το σχοινί είναι η γραμμική κατασκευή που αποτελείται από ίνες τυλιγμένες η μια γύρω στην άλλη που χρησιμοποιείται για περίδεση ή για δέσιμο αντικειμένων ή ζώων. Οι ίνες μπορεί να είναι φυτικές, δερμάτινες, συνθετικές ή να είναι μεταλλικά σύρματα. Πωλείται τυλιγμένο σε κουβάρια σφαιρικής μορφής ή τυλιγμένο σε κυλινδρικό σχήμα.

 Η κατασκευή σπάγκου (λεπτό σχοινί) ή σχοινίου μεγαλύτερης διαμέτρου σε εργοστάσια ακολουθεί η διαδικασία από τα λεπτότερα συστατικά-τις ίνες που κλώθονται σε νήματα, μετά τα νήματα σε κορδόνια μέχρι το τελικό προϊόν. Στη βιβλιογραφία αναφέρονται σχοινοποιεία που χρησιμοποιούν χειρονακτικά εργαλεία με μέγιστο μήκος μονοκόμματου σχοινιού λιγότερο απο 400 μέτρα. Σχοινιά με διάμετρο 3 εκατοστομέτρων ονομάζονται παλαμάρια. Ένα σχοινί μπορεί να είναι από διάφορα υλικά: κάνναβη-τζίβα (αγαύη) δέρμα λινό μεταλλικά σύρματα συνθετικές ίνεςκαι άλλα. Στις διάφορες προσδέσεις με σχοινί χρησιμοποιούνται ειδικοί κόμποι. Στη ναυτική τέχνη τα σχοινιά (ropes) αποτελούν τα σημαντικότερα μέσα τόσο του εξοπλισμού όσο και των εφοδίων των πλοίων. Ναυτικά σχοινιά Σχοινί απλώματος ρούχων Οδοντιατρικό νήμα χορδή μουσικού οργάνου ή τόξου σχοινοβασίες για εκτέλεση ακροβατικών επιδείξεων γεωργικές χρήσεις-γεωργικά σχοινιά (τριχιές) Στην ελληνική καθημερινότητα, έρχεται συχνά η ώρα που μια λαϊκή παροιμία, διδαγμένη από τις παλαιότερες γενιές, μας βοηθάει να εκφράσουμε αυτό που σκεφτόμαστε ή αισθανόμαστε, περισσότερο ικανοποιητικά. Κάποιες τέτοιες εκφράσεις είναι και οι παρακάτω: «του σχοινιού και του παλουκιού» δηλ. άνθρωπος διεφθαρμένος «το πήρε σκοινί κορδόνι» δηλ. επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια «κάνει το σκοινί κορδόνι» δηλ. επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια «το παρατράβηξε το σχοινί» δηλ. ξεπέρασε τα όρια «έβγαλε και το σκοινί και το παλλούκι», δηλαδή ξεπέρασε όλα τα όρια «του χρειάζεται σχοινί και σαπούνι» δηλ. η αγχόνη (από την αμερικανική παράδοση, σχετικά με τον απαγχονισμό στην Άγρια Δύση / Far West) «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί» δηλ. μην κατηγορούμε άλλους, για πράξεις που έχουμε κάνει και οι ίδιοι Για ομιλίες που είναι πολύ μεγάλες και δεν έχουν τελειωμό δίδεται ο χαρακτηρισμός "σχοινοτενής ομιλία".Το σχοινί που χρησιμοποίησε ο Θησέας για να βρει το δρόμο του έξω από το λαβύρινθο είναι γνωστό ως μίτος της Αριάδνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος, Λαρούς, Μπριτάνικα, Έκδοση 1996, Τόμος 56, σελίδα227 ΝεώτερονΕγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν "ΗΛΙΟΥ",Έκδοση 1980,Τόμος21, σελίδα338
Δήμος Αιγίου

Ο Δήμος Αιγίου ήταν δήμος του Νομού Αχαΐας που λειτούργησε τις περιόδους 1835-1912 και 1924-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα στο νεοπαγή Δήμο Αιγιαλείας. Έδρα του δήμου ήταν το Αίγιο.

 Ο Δήμος Αιγίου συστάθηκε το 1924 και προήλθε από την αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Αιγίου σε δήμο. Τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν μέσα στα όρια του δήμου οι οικισμοί Άγιος Νικόλαος, Σωτήρ και Φωνησκαριά. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας το 1997 ο δήμος διευρύνθηκε με τη συνένωση παλαιότερων γειτονικών του κοινοτήτων οι οποίες αποτέλεσαν στη συνέχεια τα υπόλοιπα δημοτικά διαμερίσματα του νέου δήμου Αιγίου. Ο δήμος βρισκόταν στα βόρεια του νομού και κάλυπτε μία περιοχή μεταξύ του Παναχαϊκού και του Κορινθιακού κόλπου. Ο δήμος αποτελούταν από 14 δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 28.245 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η έκτασή του ήταν 117,4 τ.χλμ. Ο καποδιστριακός Δήμος Αιγίου περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Αιγίου [ 21.966 ] το Αίγιον [ 21.772 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 16 ] ο Σωτήρ [ 136 ] η Φωνησκαριά [ 42 ] Δ.δ. Βαλιμίτικων -- τα Βαλιμίτικα [ 498 ] Δ.δ. Δαφνών [ 368 ] οι Δάφνες [ 364 ] ο Άγιος Ηλίας [ 4 ] Δ.δ. Διγελιωτίκων -- τα Διγελιώτικα [ 398 ] Δ.δ. Κουλούρας -- η Κουλούρα [ 754 ] Δ.δ. Κούμαρη -- ο Κούμαρης [ 208 ] Δ.δ. Κουνινάς [ 627 ] η Κουνινά [ 489 ] η Αγία Άννα [ 37 ] η Μονή Πεπελενίτσης [ 1 ] η Πελεκίστρα [ 30 ] το Πετροβούνι [ 70 ] Δ.δ. Μαυρικίου [ 469 ] το Κάτω Μαυρίκιον [ 446 ] ο Άγιος Ιωάννης [ 7 ] το Άνω Μαυρίκιον [ 16 ] Δ.δ. Μελισσίων [ 392 ] τα Μελίσσια [ 345 ] η Λάκκα [ 26 ] η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών [ 14 ] το Πυργάκιον [ 7 ] Δ.δ. Παρασκευής -- η Παρασκευή [ 221 ] Δ.δ. Πτέρης [ 618 ] η Πτέρη [ 24 ] ο Άγιος Ανδρέας [ 101 ] ο Άγιος Παντελεήμων [ 14 ] η Αχλαδέα [ 171 ] η Κάτω Πτέρη [ 222 ] η Μπουφούσκια [ 86 ] Δ.δ. Σελινούντος -- ο Σελινούς [ 627 ] Δ.δ. Τέμενης -- η Τέμενη [ 1.070 ] Δ.δ. Χατζή -- ο Χατζής [ 29 ] Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αρίστος Σταυρόπουλος, Ιστορία της πόλεως Αιγίου από των μυθικών χρόνων μέχρι των ήμερων μας, Έκδοσις-Τύπος: Αγγ. Κουλουμπή, Πάτραι 1954. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α΄-Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου/Κοινότητας Αιγίου (1835-2010). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 21/11/2017. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Δήμος Αιγίου. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016. Επίσημη ιστοσελίδα Δήμου Αιγίου
Πενικιλλαμίνη

Η πενικιλλαμίνη, που πωλείται με την εμπορική ονομασία Cuprimine μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της νόσου του Γουίλσον. Χρησιμοποιείται επίσης για άτομα με πέτρες στα νεφρά που έχουν υψηλά επίπεδα κυστίνης στα ούρα, ρευματοειδή αρθρίτιδα και διάφορες δηλητηριάσεις από βαρέα μέταλλα. Λαμβάνεται από το στόμα. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν εξάνθημα, απώλεια όρεξης, ναυτία, διάρροια και χαμηλά επίπεδα λευκών αιμοσφαιρίων στο αίμα. Άλλες σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν ηπατικά προβλήματα, αποφρακτική βρογχιολίτιδα και μυασθένεια gravis. Δεν συνιστάται σε άτομα με ερυθηματώδη λύκο. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει βλάβη στο μωρό. Η πενικιλαμίνη δρα δεσμεύοντας βαρέα μέταλλα. Τα προκύπτοντα σύμπλοκα πενικιλαμίνης-μετάλλου αφαιρούνται από το σώμα στα ούρα. Η πενικιλαμίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1970. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

 Χρησιμοποιείται ως χηλικός παράγοντας: Στη νόσο του Γουίλσον, μια σπάνια γενετική διαταραχή του μεταβολισμού του χαλκού, η θεραπεία με πενικιλαμίνη βασίζεται στη δέσμευσή του με τον συσσωρευμένο χαλκό και την αποβολή μέσω των ούρων. Η πενικιλαμίνη ήταν η θεραπεία δεύτερης γραμμής στη δηλητηρίαση από αρσενικό, μετά τη διμερκαπόλη (BAL). Δεν συνιστάται πλέον.Στην κυστινουρία, μια κληρονομική διαταραχή στην οποία τα υψηλά επίπεδα κυστίνης στα ούρα οδηγούν στο σχηματισμό λίθων κυστίνης, η πενικιλλαμίνη συνδέεται με κυστεΐνη για να δώσει ένα μικτό δισουλφίδιο που είναι πιο διαλυτό από την κυστίνη.Η πενικιλαμίνη έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία του σκληρόδερμα. Η καταστολή του μυελού των οστών, η δυσγευσία, η ανορεξία, ο έμετος και η διάρροια είναι οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες εμφανίζονται στο ~ 20-30% των ασθενών που έλαβαν πενικιλαμίνη.Άλλες πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν: Νεφροπάθεια Ηπατοτοξικότητα Μεμβρανώδης σπειραματονεφρίτιδα Απλαστική αναιμία (ιδιοσυγκρασιακή) Μυασθένεια gravis μεσολαβούμενη από αντισώματα και μυασθενικό σύνδρομο Lambert-Eaton, τα οποία μπορεί να παραμείνουν ακόμη και μετά την απόσυρσή του Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος που προκαλείται από ναρκωτικά Ερπετοειδής διεισδυτική ελάστωση Τοξικές μυοπάθειες Ανεπιθύμητη ανάπτυξη του μαστού
Μπόννη του Λουξεμβούργου

Η Μπόννη ή Γιούτα, τσεχ.: Jitka Lucemburská, (20 Μαΐου 1315 - 11 Σεπτεμβρίου 1349) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη, βασιλιά της Βοημίας, και της πρώτης του συζύγου, Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας. Το βαπτιστικό της όνομα ήταν Γιούτα και παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών τον -κατά τέσσερα χρόνια μικρότερό της- διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, μέλλοντα βασιλιά Ιωάννη Β΄. Επειδή το βαπτιστικό της όνομα σήμαινε στη μητρική της γλώσσα «Καλή», με τον γάμο της με τον Γάλλο πρίγκηπα το όνομα της άλλαξε σε Μπόννη ή Μπόνα. Πέθανε το 1349 στη μεγάλη επιδημία της βουβωνικής πανώλης, που έπληξε τη Γαλλία σε ηλικία 32 ετών. Αμέσως μετά πέθανε και ο πεθερός της, Φίλιππος ΣΤ΄ και ο σύζυγός της Ιωάννης στέφθηκε βασιλιάς. Ο αδελφός της, Κάρολος Δ΄ της Βοημίας, στέφθηκε την ίδια χρονιά βασιλιάς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Παντρεύτηκε το 1332 τον Ιωάννη (Β΄) τότε δούκα της Νορμανδίας (μετέπειτα βασιλιά της Γαλλίας) και είχε τέκνα: Κάρολος Ε΄ 1338-1380, βασιλιάς της Γαλλίας. Λουδοβίκος Α΄ 1339-1384, δούκας του Ανζού. Ιωάννης 1340-1416, δούκας του Μπερρύ. Φίλιππος Β΄ ο Τολμηρός 1342-1404, δούκας της Βουργουνδίας. Ιωάννα 1343-1373, παντρεύτηκε τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρρας. Μαρία 1344-1404, παντρεύτηκε τον Ροβέρτο δούκα του Μπαρ. Ισαβελλα 1348-1372, παντρεύτηκε τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι τότε διάδοχο δούκα του Μιλάνου. Μαργαρίτα 1347-1352 απεβ. 5 ετών, Αγνή 1345-1349 απεβ. 4 ετών, Αικατερίνη 1338 απεβ. νήπιο. d'Arras, Jean (2012) [First publ. 1394]. Melusine; or The Noble History of Lusignan. Translated by Maddox, Donald; Sturm-Maddox, Sara. Penn State University Press. OCLC 782252390. Boehm, Barbara Drake; Fajt, Jiri, eds. (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437 (pdf). Yale University Press. Hand, Joni M. (2013). Women, Manuscripts and Identity in Northern Europe, 1350-1550. Ashgate Publishing. OCLC 1067212145. Nicolle, David (2004). Poitiers 1356: The Capture of a King. Osprey Publishing. ISBN 9781841765167.
Θεόφιλος Καρνεμίδης

Ο Θεόφιλος Καρνεμίδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας στις ομάδες του Μακεδονικού και του Άρη μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '30.

 Ο Καρνεμίδης έγινε μέλος της ομάδας του Μακεδονικού κατά την ίδρυση του συλλόγου, το 1928. Συμμετείχε για δύο χρόνια στην δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, πριν συμμετάσχει για πρώτη φορά στην α' κατηγορία το 1929-30, καταλαμβάνοντας όμως την έκτη και τελευταία θέση.Ο Καρνεμίδης διακρίθηκε για τα προσόντα του και κλήθηκε στην μεικτή Θεσσαλονίκης, ενώ την επόμενη σεζόν ο Μακεδονικός βρισκόταν στην τέταρτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος, όταν η ΕΠΟ διέκοψε τις διοργανώσεις για την διεξαγωγή του πανελλήνιου πρωταθλήματος.Ο Καρνεμίδης παρέμεινε στον Μακεδονικό άλλη μία χρονιά, πριν μεταγραφεί στον Άρη, όπου αποτέλεσε αναπληρωματικό τερματοφύλακα του Κώστα Κουμπλή. Με τους "κίτρινους" κατέκτησε το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης της σεζόν 1933-34 και το πρωτάθλημα Βορείου Ομίλου την επόμενη χρονιά, πριν αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Καρνεμίδης Θεόφιλος | aris.re
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1951

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1951 διεξήχθη από 19 ως 23 Σεπτεμβρίου 1951, παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Μετείχαν 6 σύλλογοι που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε έναν γύρο. Ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε πρωταθλητής για 7η φορά στην ιστορία του.

 19/9/1951 Εθνικός - Άρης 5–1 Παλαιό Φάληρο - ΝΟ Μυτιλήνης 3–3 Ολυμπιακός - ΝΟ Πατρών 3–320/9/1951 Ολυμπιακός - Παλαιό Φάληρο 5–2 Εθνικός - ΝΟ Πατρών 4–4 ΝΟ Μυτιλήνης - Άρης 7–021/9/1951 Ολυμπιακός - Εθνικός 2–1 ΝΟ Πατρών - ΝΟ Μυτιλήνης 2–2 Παλαιό Φάληρο - Άρης 5–322/9/1951 ΝΟ Πατρών - Άρης 2–0 α.α. Εθνικός - Παλαιό Φάληρο 6–4 Ολυμπιακός - ΝΟ Μυτιλήνης 6–223/9/1951 Εθνικός - ΝΟ Μυτιλήνης 2–2 ΝΟ Πατρών - Παλαιό Φάληρο 5–0 Ολυμπιακός - Άρης 2–0 α.α. *Ο Άρης έχει δύο μηδενισμούς (σε κάθε μηδενισμό, η ομάδα δεν λάμβανε τον ένα βαθμό που έπαιρνε ως ηττημένη). Η Β' κατηγορία ξεκίνησε μια ημέρα αργότερα, ενώ ολοκληρώθηκε επίσης στις 23 Σεπτεμβρίου. Σε αγώνα μπαράζ μετά την ισοβαθμία τους στην κορυφή της βαθμολογίας, ο Βόλος επικράτησε του Αχιλλέα με 2-1 και κατέκτησε την πρώτη θέση. Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 20/9/1951, σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 21/9/1951, σελίδες 1, 3 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 22/9/1951, σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 23/9/1951, σελίδες 1, 4 Εφημερίδα Αθλητική Ηχώ 24/9/1951, σελίδες 1, 3 Εφημερίδα «Ελευθερία», 19/9/1951, σελίδα 4 Εφημερίδα «Ελευθερία», 20/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Ελευθερία», 21/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Ελευθερία», 22/9/1951, σελίδα 4 Εφημερίδα «Ελευθερία», 23/9/1951, σελίδα 6 Εφημερίδα «Ελευθερία», 25/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Εμπρός», 19/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Εμπρός», 20/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Εμπρός», 21/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Εμπρός», 22/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Εμπρός», 25/9/1951, σελίδα 2 Εφημερίδα «Έθνος», 24/9/1951, σελίδα 4
Σαουδική γαζέλα

Η σαουδική γαζέλα (Gazella saudiya) είναι ένα εξαφανισμένο είδος γαζέλας που κάποτε βρισκόταν στην Αραβική Χερσόνησο. Η εξαφάνισή της οφείλεται στο κυνήγι ανθρώπων στον τόπο της. Ανακοινώθηκε ότι εξαφανίστηκε το 2008, αλλά είναι πιθανό να είχε εξαφανιστεί πριν από τότε.

 Η σαουδική γαζέλα έζησε κάποτε σε πετρώδεις και αμμώδεις πεδιάδες με ακακίες στη βόρεια και δυτική Αραβική Χερσόνησο από το Κουβέιτ έως την Υεμένη, με τα περισσότερα από τα αρχεία να προέρχονται από τη δυτική Σαουδική Αραβία. Βρέθηκε μεμονωμένα ή σε ομάδες έως και 20 ζώων. Η σαουδική γαζέλα θεωρήθηκε στο παρελθόν ως υποείδος της γαζέλας ντόρκας, γι' αυτό η πληθυσμιακή μείωση και η εξαφάνισή της έλαβε τόσο λίγη προσοχή από τους οικολόγους. Πρόσφατες γενετικές μελέτες υποστηρίζουν τη θέση της ως ξεχωριστό είδος. Εκτός από τις γενετικές διαφορές, η σαουδική γαζέλα είχε επίσης κοντύτερα πόδια από την γαζέλα ντόρκας και είχε πιο ανοιχτό χρώμα. Το είδος ήταν πάντα σπάνιο και παρακμάζον λόγω του υπερβολικού κυνηγιού. Δεν έχει παρατηρηθεί για μερικές δεκαετίες και κηρύχθηκε εξαφανισθέν στη φύση το 1980. Πρόσφατη γενετική ανάλυση όλων των αναφερόμενων δειγμάτων της σαουδικής γαζέλας σε συλλογές συλλεκτών έδειξε ότι αυτά αντιπροσωπεύουν διαφορετικά είδη ή υβρίδια. Παρά τις συχνές έρευνες που προσπαθούν να βρουν αγνές σαουδικές γαζέλες στην άγρια φύση και σε ιδιόκτητες, δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για επιζώντες. Η σαουδική γαζέλα κηρύχθηκε επίσημα εξαφανισμένη από την Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης το 2008. Αραβική στρουθοκάμηλος Αραβική γαζέλα The Extinction Website - Πληροφορίες για είδη - Σαουδική Γαζέλα
Αγνή του Λουν

Η Αγνή, γερμ. Agnes von Loon (1150 - 1191) από τον Οίκο του Λουν ήταν κόρη τού κόμη τού Λουν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ κόμισσα του Λουν και της Αγνής του Μετς, κόρης τού Φόλμαρ Ε΄ τού Μετς. Το 1183 απεβίωσε ο σύζυγός της δούκας της Βαυαρίας και η Αγνή ανέλαβε την επιτροπεία τού 10ετούς γιου της Λουδοβίκου Α΄ ως το 1191, οπότε αυτός ενηλικιώθηκε. Έγινε η προστάτιδα τού συγγραφέα Χάινριχ φον Bέλντεκε. Παντρεύτηκε τον Όθων Α΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Χαϊλίκα Α΄ γενν. 1171, παντρεύτηκε τον Ντίτριχ χαλγκράβο του Βάσενμπουργκ. Αγνή 1172-1200, παντρεύτηκε τον Ερρίκο κόμη του Πλάιν. Ριχάρδις 1173-1231, παντρεύτηκε τον Όθωνα Α΄ κόμη του Γκέλντερς. Λουδοβίκος Α΄ 1173-1231, δούκας της Βαυαρίας. Χαϊλίκα Β΄ γενν. 1176, παντρεύτηκε τον Άντελμπερτ Γ΄ κόμη του Ντιλλίνγκεν. Ελισάβετ γενν. 1178, παντρεύτηκε τον Μπέρτολντ Β΄ κόμη του Βόμπουργκ. Σοφία 1170-1238, παντρεύτηκε τον Χέρμαν Α΄ λαντγκράβο της Θουριγγίας. Μέχτιλτ/Ματθίλδη 1180-1231, παντρεύτηκε τον Ραπότο Β΄ κόμη το Όρτενμπουργκ. Όθων 1169-1181, απεβ. 13 ετών. Agnes von Loonν
Διαστρική μεθανάλη

Η διαστρική μεθανάλη, δηλαδή η παρουσία της μεθανάλης στο διαστρικό μέσο, είναι ένα θέμα που αφορρά την Αστροχημεία και διαπιστώθηκε για πρώτη φορά το 1969, από τον L. Snyder et al., χρησιμοποιώντας το Εθνικό Παρατηρητήριο Ραδιοαστρονομίας (National Radio Astronomy Observatory) των ΗΠΑ. Η μεθανάλη ανιχνεύθηκε με τη χρήση φασματοσκοπίας, στα 4830 MHz, σε μετάβαση περιστροφής βασικής κατάστασης 111-110.

 Η μεθανάλη ήταν η πρώτη πολυατομική οργανική ένωση που ανιχνεύθηκε στο διαστρικό μέσο και από την αρχική της ανίχνευση έχει παρατηρηθεί η παρουσία της σε πολλές περιοχές του Γαλαξία μας. Η ισοτοπική αναλογία άνθρακα-12/άνθρακα-13 καθορίστηκε περίπου στο 50% του γαλαξιακού δίσκου. Η μεθανάλη χρησιμοποιήθηκε για να χαρτογραφηθούν κινηματικά χαρακτηριστικά των σκοτεινών νεφελωμάτων που βρίσκονται κοντά στη Ζώνη Γκουΐλτ (Gould's Belt) των τοπικών λαμπρών άστρων. Το 2007 ανιχνεύθηκε η πρώτη φλόγα μέιζερ 6 εκατοστόμετρων μεθανάλης. Ήταν μιας μικρής διάρκειας έκλαμψη σε IRAS 18566 + 0408 που παρήγαγε ένα γραμμικό προφίλ που αποτελούνταν από την η υπέρθεση των δύο συνιστωσών Γκάους , που οδήγησαν στο να γίνει πιστευτό ότι ένα συμβάν έξω από το αέριο μέιζερ άναψε ταυτόχρονες φλόγες σε δυο διαφορετικές τοποθεσίες. Παρόλο που αυτή ήταν η πρώτη φλόγα μέιζερ που ανακαλύφθηκε, μέιζερ διυδρογόνου είχαν παρατηρηθεί από το 1974, από τους Downes και Wilson στο NGC 7538. Αντίθετα από το υδροξύλιο, το νερό και τη μεθανόλη, μόνο πέντε (5) γαλαξιακές περιοχές γέννησης άστρων έχουν συσχετιστεί με την εκπομπή μέιζερ μεθανάλης, που είναι η μόνη που παρατηρήθηκε μέσω της χαρακτηριστικής μετάβασης περιστροφής 110 → 111.
Αμπού Καμπίρ

Το Αμπού Καμπίρ (αραβικά: أبو كبير) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Σαρκία. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Δέλτα του Νείλου. Καλύπτει μια περιοχή 1.230 τργ χλμ, η περιοχή περιλαμβάνει 6 αγροτικές κοινότητες, οι οποίες περιλαμβάνουν 27 χωριά και 284 μικρούς οικισμούς.

 Η Αμπού Κεπίρ ιδρύθηκε υπό τους Φατιμίδες . Ο ιθαγενής πληθυσμός της πόλης θεωρείται ότι είναι απόγονοι της φυλής Χαζίλ που μετανάστευσαν σε αυτή την περιοχή για να ασχοληθούν στη γεωργία. Οφείλει το όνομα της στον Αμπού Καμπίρ Χουντχαλί. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις το 2008, η πόλη είχε πληθυσμό 106.050 κατοίκους.
Ντάφνι Σχίπερς

Η Ντάφνι Σχίπερς (Dafne Schippers, γενν. 15 Ιουνίου 1992) είναι Ολλανδή αθλήτρια του στίβου. Ξεκίνησε την ενασχόληση της με το στίβο ως αθλήτρια του επτάθλου. Πλέον τρέχει στα 100 μ., στα 200 μ. και στη σκυταλοδρομία 4×100 μ. Το 2015 σημείωσε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στο Πεκίνο νέο πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα 200 μ. με 21,63 δευτερόλεπτα, καταρρίπτοντας το ρεκόρ της Μαρίτα Κοχ, που κρατούσε από το 1979 και είχε ισοφαριστεί το 1986 από την Χάικε Ντρέξλερ.

 Η Ντάφνι Σχίπερς γεννήθηκε στην Ουτρέχτη. Σε ηλικία εννέα ετών ξεκίνησε να ασχολείται με τον στίβο.Αρχικά ασχολήθηκε με το έπταθλο, στο οποίο ήταν πρώτη το 2010 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων στο Μόνκτον του Καναδά και το 2011 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων στο Τάλιν. Στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Ελσίνκι το 2012 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 της Ολλανδίας, ενώ στα 200 μ. ήταν 5η. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η ομάδα της Ολλανδίας στην σκυταλοδρομία 4×100 μ., με τη συμμετοχή της Σχίπερς, ήταν 6η. Στους ίδιος αγώνες η Σχίπερς συμμετείχε και στο έπταθλο, όπου κατέλαβε τη 12η θέση. Το 2013 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων κάτω των 23 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100μ. και το χάλκινο στο άλμα εις μήκος στο Τάμπερε της Φινλανδίας. Την ίδια χρονιά πήρε μέρος στο έπταθλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Μόσχα και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με 6477 βαθμούς. Ήταν επίσης τέταρτη στα 60 μ. στο Πανευρωπαικό Πρωτάθλημα κλειστού Στίβου στο Γκέτεμποργκ με 7.14 δευτερόλεπτα. Την επόμενη χρονιά κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. και στα 200 μ. στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στη Ζυρίχη. Το 2015 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου στο Πεκίνο κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μ. με χρόνο 10.81 δευτερόλεπτα και το χρυσό στα 200 μ. με 21.63 δευτερόλεπτα. Έκανε έτσι νέο ρεκόρ Ευρώπης στα 200 μ. και κατέρριψε το ρεκόρ της Μαρίτα Κοχ, που το 1979 στο Κέμνιτς (πρώην Karl-Μarx-Stadt) της Σαξονίας είχε τρέξει τα 200 μ. σε 21.71 δευτερόλεπτα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου του 2016 στο Άμστερνταμ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. με χρόνο 10.9 δευτερόλεπτα. Επίσης κέρδισε με την ομάδα της Ολλανδίας το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία γυναικών 4×100 μ. Την ίδια χρονιά ήταν δεύτερη στα 60 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Πόρτλαντ των Η.Π.Α.
Γκέρχαρντ ΣΤ΄ του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ

Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄, γερμ.: Gerhard VI von Jülich, graf von Berg und Ravensberg (π. 1325 - 18 Μαΐου 1360) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ και της Ιωάννας των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ.

 Ο Γκέρχαρντ μνηστεύθηκε το 1333 (ανανεώθηκε το 1342) με τη Μαργαρίτα των Χέλρε, κόρη του Ρέγκιναλντ Β΄ δούκα του Χέλρε και της Σοφίας Μπέτρουτ. Ωστόσο αυτός ο γάμος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λόγω του τέλους της Μαργαρίτας το 1344. Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ νυμφεύτηκε στη συνέχεια περί το 1344 με τη Mαργαρίτα των Κάλβελαγκε, κληρονόμο του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ (απεβ. στις 13/19 Φεβρουαρίου 1389), κόρη του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Μαργαρίτας του Μπεργκ. Ο πατέρας της Mαργαρίτας των Κάλβελανγκε, ο Όθων, δεν είχε γιούς, οπότε με το τέλος του το 1328 η κομητεία του Ράβενσμπεργκ πήγε στον αδελφό του Μέρναρντ. Ωστόσο όταν ο Μπέρναρντ απεβίωσε το 1346 άτεκνος, η Mαργαρίτα έγινε κληρονόμος του Ράβενσμπεργκ, αφού η μεγαλύτερη αδελφή της Χέντβιχ είχε αποβιώσει το 1336. Στη συνέχεια, όταν ο θείος της Μαργαρίτας Aδόλφος Θ΄ των Λίμπουργκ κόμης του Μπεργκ, απεβίωσε το 1348 άτεκνος, η Mαργαρίτα κληρονόμησε επίσης το Μπεργκ από το δικαίωμα της μητέρας της. Έτσι οι τίτλοι του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ περιήλθαν στον Οίκο του Γύλιχ και παρέμειναν μέχρι το 1511, οπότε πέρασαν στους δούκες της Κλέβης του Οίκου του Λα Μαρκ. Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ έπαυσε αρκετές αναποτελεσματικές συμμαχίες και αντιτάχθηκε στον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Κέρδισε μεταξύ άλλων τα Χάρντενμπεργκ, Nέβιγκες, Λάνγκενμπεργκ, Ρέμανγκεν και Kάιζερσβερτ. Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ απεβίωσε στις 18 Μαΐου 1360 σε μία κονταρομαχία στο Ντύσελντορφ και τάφηκε με τη σύζυγό του στο αβαείο του Άλτενμπεργκ. Ο Γκέρχαρντ ΣΤ΄ και η σύζυγός του Mαργαρίτα των Κάλβελανγκε, κόρη του Όθωνα Γ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ είχαν παιδιά: Ελισάβετ (π. 1346 - 1388), παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΣΤ΄ κόμη του Βάλντεκ. Γουλιέλμος Ζ΄ (π. 1348 - 1408), κόμης του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ. Mαργαρίτα (π. 1350 - 1425/29), παντρεύτηκε τον Aδόλφο Γ΄ των Λα Μαρκ κόμη της Κλέβης και του Λα Μαρκ.
Ευρωμπάσκετ 1993

Η διοργάνωση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης του 1993 (γνωστό και ως Ευρωμπάσκετ 1993) ήταν η 28η, η οποία οργανώθηκε από τη FIBA Europe. Συμμετείχαν, για πρώτη φορά, δέκα έξι εθνικές ομάδες, λόγω της αύξησης των εθνικών χωρών από τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και της Σοβιετικής Ένωσης. Το τουρνουά διοργάνωσε η ενωμένη πλέον Γερμανία και έλαβε χώρα στην Καρλσρούη, στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Νικήτρια ήταν η εθνική ομάδα της Γερμανίας, κερδίζοντας στον τελικό τη Ρωσία με 71–70 (λίγο πριν, είχε αποκλείσει την Ελλάδα στον ημιτελικό με 76–73), και MVP του τουρνουά ανακηρύχθηκε ο Γερμανός Κρίστιαν Βελπ. Η εθνική ομάδα της Σερβίας αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, λόγω του εμφυλίου πολέμου στα εδάφη της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Κάτι ανάλογο συνέβη και στο ποδόσφαιρο ένα χρόνο νωρίτερα, όπου τη θέση της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1992 πήρε η επόμενη βαθμολογικά στον προκριματικό όμιλο Δανία και κατά μία ιστορική ειρωνεία κέρδισε τη διοργάνωση και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης.

 Στον προκριματικό γύρο, οι ομάδες χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι τρεις πρώτες ομάδες συνέχισαν στον επόμενο γύρο, δημιουργώντας συνολικά δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι τελευταίες κάθε ομίλου οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 13 ως 16. Γκρουπ A Γκρουπ B Γκρουπ Γ Γκρουπ Δ Οι ομάδες του Α' γκρουπ διασταυρώθηκαν με αυτές του Β' και, ομοίως, οι ομάδες του Γ' γκρουπ με αυτές του Δ'. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες των δύο γκρουπ συνέχισαν στην προημιτελική φάση. Τα στατιστικά στοιχεία των ομάδων προστέθηκαν με τα καινούρια, αλλά ο αγώνας με την τελευταία ομάδα του πρηγούμενου ομίλου δεν υπολογίστηκε. Οι δύο τελευταίες των καινούριων ομίλων οδηγήθηκαν στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 9-12. Γκρουπ 1 Γκρουπ 2 Τελική Φάση Θέσεις 5 ως 8 Για την έβδομη θέση, η Γαλλία νίκησε τη Βοσνία με 83-75. Ελλάδα: Παναγιώτης Γιαννάκης, Ευθύμης Μπακατσιάς, Γιώργος Μποσγανάς, Νίκος Οικονόμου, Νάσος Γαλακτερός, Λευτέρης Κακιούσης, Γιάννης Παπαγιάννης, Κώστας Παταβούκας, Γιώργος Σιγάλας, Χρήστος Τσέκος, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου. FIBA Europe Eurobasket 1993
Μπενεντέτο Λούτι

Ο Μπενεντέτο Λούτι (ιταλικά: Benedetto Luti), 1666 - 1724, ήταν Ιταλός ζωγράφος του μπαρόκ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη το πρώτο τέταρτο του 18ου αιώνα.

 Ο Μπενεντέτο Λούτι γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 17 Νοεμβρίου 1666. Μετά μια πρώτη περίοδο μαθητείας κοντά στον Άντον Ντομένικο Γκαμπιάνι στη Φλωρεντία, απορρόφησε πλήρως την τεχνοτροπία του Πιέτρο ντα Κορτόνα και των μεταγενέστερων μπαρόκ διαδόχων του. Έχαιρε της προστασίας του Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, ο οποίος είχε εκτιμήσει το ταλέντο του ως προσωπογράφου. Το 1691, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου, με την καθοδήγηση του Τσίρο Φέρρι, έγινε ένας από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες του κλασικιστικού ρεύματος του 18ου αιώνα. Ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που δούλεψαν τα παστέλ ως τελική σύνθεση σε αντίθεση με τις αρχικές μελέτες για πίνακες ή τοιχογραφίες. Εργάστηκε σε παστέλ και σε ελαιογραφίες και δημιούργησε τοιχογραφίες, μεταξύ των οποίων στον καθεδρικό ναό του Άγιου Ιωάννη του Λατεράνο.Ο Λούτι ήταν επίσης επιτυχημένος έμπορος έργων τέχνης. Ήταν διευθυντής και δάσκαλος σχεδίου της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη. Μεταξύ των μαθητών του ήταν οι Τζιοβάνι Πάολο Πανίνι, Κλωντ Αρνυλφί, Ζαν-Μπατίστ βαν Λου, Ουίλιαμ Κεντ, Σαρλ Αντρέ βαν Λου, και μέσω αυτών έγινε πολύ δημοφιλής και στο εξωτερικό. Το 1694 έγινε δεκτός στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά της Ρώμης και το 1720 εξελέγη διευθυντής της.Τον επόμενο χρόνο αφιερώθηκε στη ζωγραφική τοιχογραφιών στον τρούλο της εκκλησίας των Αγίων Λουκά και Μαρτίνας στη Ρώμη.Πέθανε στη Ρώμη στις 17 Ιουνίου 1724.
Μα Γινγκ-Τζέου

Ο Μα Γινγκ-Τζέου ή ακριβέστερα Μα Ιν-Τζιόου (Ma Ying-jeou, κινέζικα: 馬英九|s=马英九, 13 Ιουλίου 1950 - ) είναι Ταϊβανέζος πολιτικός. Εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος τον Μάρτιο του 2008 ενώ επανεξελέγη το 2012. Παλαιότερα, διετέλεσε Δήμαρχος της Ταϊπέι, υπουργός Δικαιοσύνης και αρχηγός του κόμματος Κουομιντάν (KMT), από το 2005 ως το 2007.

 Γεννήθηκε στο Χον-Κον στις 13 Ιουλίου 1950 και οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στην Ταϊβάν όταν εκείνος ήταν μόλις ενός έτους. Σπούδασε Νομικά στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ταϊβάν και πήρε το πτυχίο του το 1972. Έκανε επιπλέον σπουδές στις ΗΠΑ. Επέστρεψε στη Δημοκρατία της Κίνας το 1981 για να διδάξει νομικά. Από το γάμο του απέκτησε δύο κόρες. Η σταδιοδρομία του στο χώρο της πολιτικής ξεκίνησε στο πλευρό του προέδρου Τσιαν Τσιν-Κούο, του οποίου υπήρξε προσωπικός μεταφραστής. Στη συνέχεια προήχθη σε άλλες θέσεις και ορίστηκε αναπληρωτής γενικός γραμματέας του κόμματος Κουομνιντάν για την περίοδο 1984-88. Το 1993 επί προεδρίας του Λι Τεν-Χουί ανέλαβε Υπουργός Δικαιοσύνης, αξίωμα που κράτησε ως την απόλυσή του, τρία χρόνια μετά. Για μικρό χρονικό διάστημα ήταν Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και επέστρεψε στην ακαδημαϊκή καριέρα. Την περίοδο εκείνη οι περισσότεροι νόμιζαν ότι είχε τελειώσει η πολιτική του σταδιοδρομία. Ωστόσο, το 1998,το Κουομιντάν (KMT) επέλεξε το Μα να αντιμετωπίσει τον τότε δήμαρχο της Ταϊπέι Τσεν Σουέι-Πιεν του Προοδευτικού Δημοκρατικού Κόμματος της Αντιπολίτευσης. Ο Τσεν ηττήθηκε και στις προεδρικές εκλογές του 2000 ο Μα παρέμεινε πιστός στο Κουομιντάν, υποστηρίζοντας τον υποψήφιό του, Λιεν Τσαν. Οι έριδες στο κόμμα συνετέλεσαν στην εκλογική νίκη για τον Τσεν στις προεδρικές εκλογές ενός γύρου όπου συμμετείχαν τρεις υποψήφιοι (ο Τσεν εκλέχθηκε με ποσοστό κάτω του 40%). Ο Μα επανεξελέγη δήμαρχος με 64% τον Δεκέμβριο του 2002 και στις 16 Ιουλίου του 2005 τα μέλη του Κουομιντάν τον εξέλεξαν πρόεδρο του κόμματος. Παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2007, έπειτα από την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του για διασπάθιση δημοτικών πόρων. Στις δύο δίκες που επακολούθησαν, ο Μα αθωώθηκε και η υπόθεση έφτασε στο Ανώτατο Δικαστήριο. Στις 17 Μαρτίου του 2008, ο Μα αποκάλεσε την Ταϊβάν "κυρίαρχο κράτος" και απείλησε με μποϊκοτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου για την συνεχή κρίση στο Θιβέτ, αν εκλεγόταν στην προεδρία. Ο Μα εξελέγη επίσημα στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Μαρτίου του 2008, με 58,4% των ψήφων, θέτοντας τέλος σε μια οκταετία διακυβέρνησης από το Προοδευτικό Δημοκρατικό Κόμμα. Έλαβε 7.658.724 ψήφους έναντι 5.445.239 για το Φρανκ Χσίε. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου του 2008Στις 14 Ιανουαρίου 2012, στις διπλές εκλογές που διεξήχθησαν στη χώρα (βουλευτικές και προεδρικές), ο Μα εξελέγη για δεύτερη συνεχή χρονιά στη θέση του προέδρου ενώ το Κουομιντάνγκ παρέμεινε το πρώτο κόμμα στη βουλή. Ο Μα κατέλαβε ποσοστό 51,60% (6.891.139 ψήφους) έναντι της υποψηφίου του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος (DPP), Τσάι Ιν-Γουέν, η οποία κατέλαβε ποσοστό 45,63% (6.093.578 ψήφους). Ma Ying-jeou Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2005-04-04 στο Wayback Machine. (στα παραδοσιακά κινεζικά)
Γενικές εκλογές στο Βανουάτου 2016

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Βανουάτου στις 22 Ιανουαρίου 2016. Το Κοινοβούλιο είχε διαλυθεί το 2015 έπειτα από την αποτυχία να εξασφαλίσει την έγκριση για μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Είχε προηγηθεί η καταδίκη 14 βουλευτών (μεταξύ των οποίων και ενός πρώην πρωθυπουργού) για δωροδοκία.

 Τα 52 μέλη του Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε 17 πολυεδρικές περιφέρειες με τη χρήση της απλής μη μεταφερόμενης ψήφου. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε ψηφοφόρος ρίχνει μία ψήφο για έναν υποψήφιο σε έναν γύρο με πολλούς υποψηφίους για πολλά αξιώματα. Τις θέσεις κερδίζουν οι υποψήφιοι που θα συγκεντρώσουν τις περισσότερες ψήφους.Συνεπώς, σε μία τριεδρική περιφέρεια, την έδρα κερδίζουν οι τρεις υποψήφιοι που θα πάρουν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων. Συνολικά 261 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές, συμπεριλαμβανομένων και 68 ανεξάρτητων και 193 από 36 πολιτικά κόμματα.
Σέρχιο Μπαδίγια Καστίγιο

Ο Σέρχιο Μπαδίγια Καστίγιο (Sergio Badilla Castillo, Βαλπαραΐσο, Χιλή, 30 Νοεμβρίου 1947) είναι Χιλιανός ποιητής, ο εφευρέτης της τάσης transrealista στη σύγχρονη ποίηση, με μεγάλη σκανδιναβική επιρροή στο έργο του. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Λατινικής Αμερικής. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Χιλής.

 Lower from my Branch Invandrarförlaget. 1980. Borås. Sweden. (Διηγήματα) Sign’s Dwelling. Bikupa Editions. 1982. Stockholm. (Ποίηση) Cantoniric. LAR Editions. 1983. Madrid. (Ποίηση) Reverberations Of Aquatic Stones. Bikupa. 1985. Stockholm. (Ποιήση) Terrenalis. Bikupa Editions. 1989. Stockholm. (Ποίηση) Nordic Saga. Monteverdi Editions. 1996, Santiago de Chile. (Ποιήση) The Fearful Gaze of the Bastard. 2003. Regional Council of Valparaiso. (Ποίηση) Transrealistic Poems and Some Gospels. 2005. Aura Latina. Santiago/Stockholm. (Ποίηση) XV Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Μεδεγίν Lyrikwelt Lahti International Writers Union Biography on the Online Poetry Classroom of the Academy of American Poets International Poetry Days in Malmö, Sweden Literati-Magazine Art Omi International Writers Council
Δάφνη Θεσπρωτίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Δάφνη (αποσαφήνιση) H Δάφνη είναι ημιορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 200 μέτρων.

 Η Δάφνη βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 11 χλμ. ΒΑ. από τους Φιλιάτες. Το χωριό είναι κτισμένο στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Φαρμακοβούνι, ανάμεσα στα χωριά Ξέχωρο (ΒΔ.), Κοκκινολιθάρι (Β.) και Ριζό (ΝΑ.). Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν "Τζούμα" και στα ανατολικά του στο δρόμο προς Ριζό, ανάμεσα σε πλατάνια και δίπλα σε χείμαρρο βρίσκεται ο εν ενεργεία νερόμυλος του Ριζού. Στην ίδια τοποθεσία είναι και το εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Ενοριακός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Παντελεήμων που υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 από την Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης να προσαρτάται στην τότε κοινότητας Ξεχώρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το Ξέχωρο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξεχώρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλιατών του δήμου Φιλιατών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 46 κατοίκων.
Θανάσης Κίνλεϊ

Ο Θανάσης (Σούλης) Κίνλεϊ (1928-2004) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και μετέπειτα προπονητής. Η καταγωγή του ήταν από τη Μεγάλη Βρετανία (ο παππούς του ήταν Άγγλος που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα).

 Ο Σούλης Κίνλεϊ γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα και αργότερα, λόγω της εργασίας του πατέρα του μετακόμισε με την οικογένειά του στον Πειραιά και συγκεκριμένα στη Νίκαια, όπου και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο παίζοντας στις αλάνες και κατόπιν με τη σχολική ποδοσφαιρική ομάδα του Γυμνασίου Νίκαιας, στην ομάδα της οποίας συνυπήρξε μεταξύ άλλων με τον Νίκο Λεκατσά. Γρήγορα διακρίθηκε για τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες και το 1943, στην ηλικία των 15 ετών, εντάχθηκε στις μικρές ομάδες των υποδομών της Προοδευτικής και 2 χρόνια αργότερα το 1945, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, ξεκινώντας επίσημα την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Το 1951 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε μέχρι το 1959 όταν και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο, έχοντας προλάβει να συμμετάσχει σε 2 αγώνες της περιόδου 1959-60, πρώτη χρονιά της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας. Χρίστηκε 7 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας κατά το διάστημα μεταξύ 1952-1957. Υπήρξε επίσης διεθνής με την εθνική Ενόπλων. Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε την προπονητική και αρχικά εργάστηκε στους Ατρόμητο Πειραιώς, Βύζαντα Μεγάρων, Προοδευτική, Α.Ο. Αιγάλεω και Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος της περιόδου 1967-68. Στη συνέχεια εργάστηκε στους ΟΦΗ, ΑΕΛ, Καλαμάτα, Ολυμπιακό Βόλου, Φ.Σ. Κοζάνης, Πέλοπα Κιάτου, Ιωνικό Νίκαιας, Γ.Σ. Καλλιθέα, Πιερικό, εκ νέου στην Προοδευτική κ.α. Απεβίωσε την Πέμπτη 6 Μαΐου 2004 και η κηδεία του έγινε στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών στη Νίκαια. 6 πρωταθλήματα Ελλάδας: 1954, 1955, 1956, 1957, 1958 και 1959 6 κύπελλα Ελλάδας: 1953, 1954, 1957, 1958, 1959 και 1960 7 πρωταθλήματα ΕΠΣ Πειραιώς: 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958 και 1959 Οι θρυλικές εποχές 1953-1959 1996-2003 οι πρωταγωνιστές, Ελληνικά γράμματα, Αθήνα 2003 ISBN 960-406-582-3Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος 'Art Press, Εκδοτική Α.Ε., Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο, Παπαζήσης, Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 Αλμανάκ Περιοδικό Εικόνες, 1991
Blue Impulse

ΟΙ Blue Impulse (ιαπωνικά ブルーインパルス Burū Inparusu) ή 11 Squadron είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος της Ιαπωνικής Αεροπορίας (Ιαπωνική Αεροπορική Δύναμη Αυτοπροστασίας). Δημιουργήθηκε το 1960 ως μία ομάδα από έξι F-86 Sabre. Το 1980 άρχισαν να χρησιμοποιούν τα Mitsubishi T-2 και από το 1995 τα Kawasaki T-4. Έχουν ως έδρα τους την αεροπορική βάση Ματσουσίμα (Matsushima).

 1960: Το Σμήνος δημιουργείται. 1964: Συμμετοχή στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκυο. 1982: Στις 14 Νοεμβρίου ένα αεροσκάφος Τ-2 συνετρίβει στην αεροπορική βάση Χαμαμάτσου (Hamamatsu). 1991: Στις 4 Ιουλίου δύο αεροσκάφη Τ-2 συνετρίβησαν στον Ειρηνικό Ωκεανό. 1998: Συμμετοχή στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Ναγκάνο. 2000: Στις 4 Ιουλίου δύο αεροσκάφη Τ-4 συνετρίβησαν στην χερσόνησο Oshika. 2002: Στις 4 Ιουνίου συμμετοχή στην έναρξη του ποδοσφαιρικού αγώνα Ιαπωνία - Βέλγιο στο στάδιο Σαϊτάμα (Saitama), κατά την διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002. Η επίσημη ιστοσελίδα των Blue Impulse (Ιαπωνικά) Σελίδα με φωτογραφίες από επιδείξεις των Blue Impulse
Τόλγκα Γκετσίμ

Ο Τόλγκα Γκετσίμ (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1996) είναι Τούρκος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της Εφές Αναντολού του Τουρκικού Πρωταθλήματος (BSL) και της Ευρωλίγκας . Παίζει κυρίως στη θέση του σμολ φόργουορντ, αλλά έχει και την ικανότητα να παίζει ως πόιντ γκαρντ και πάουερ φόργουορντ αν χρειαστεί.

 Ο Γκετσίμ γεννήθηκε στα Άδανα . Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ με την Άντανα Τσινάρλισπορ. Μεταπήδησε στην ομάδα νέων της Μπάνβιτ το 2008. Τα πρώτα χρόνια, έπαιξε για τις ομάδες παίδων, αστεριών και νέων της Μπάνβιτ. Δόθηκε δανεικός για τις περιόδους 2012–13 και 2013–14 στην ομάδα TB2L Μπαντιρμά Κιρμιζί, ο οποία είναι η πιλοτικός σύλλογος της Μπανβιτ. Το καλοκαίρι του 2014, ο Γκετσίμ πήγε στην πρώτη ομάδα Μπάνβιτ. Στις 24 Ιουνίου 2019 υπέγραψε 2ετές συμβόλαιο με την Εφές Αναντολού . Ο Τόλγκα Γκετσίμ στο draftexpress.com Ο Τόλγκα Γκετσίμ στο eurobasket.com Ο Τόλγκα Γκετσίμ στη FIBA Ο Τόλγκα Γκετσίμ στο tblstat.net Τόλγκα Γκετσίμ στο Twitter
Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης

Ο Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης ήταν αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονταν στο Δημοτικό Στάδιο Αλεξανδρούπολης «Φώτης Κοσμάς», χωρητικότητας 7.000 θεατών.

 Ο «Γυμναστικός Σύλλογος Αλεξανδρούπολης» ιδρύθηκε το 1969, έπειτα από συγχώνευση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Εθνικού Αλεξανδρούπολης με τη Δόξα Αλεξανδρούπολης, την οποία διέταξε ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, Κωνσταντίνος Ασλανίδης.Η νεοσύστατη ομάδα, στην πρώτη αγωνιστική περίοδο, 1967–68, μετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας, καταλαμβάνοντας την 11η θέση του Βορείου Ομίλου. Την επόμενη περίοδο, 1968–69, τερμάτησε στη 12η θέση. Την περίοδο 1969–70, η ομάδα κατέλαβε την 6η θέση του Γ΄ Ομίλου. Η περίοδος 1970–71 ήταν και η χειρότερη για την ομάδα, η οποία τερμάτησε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα που οδηγούσε στον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες της ΕΠΣ Έβρου. Το καλοκαίρι του 1975 ο σύλλογος διαλύθηκε, ενώ ορισμένα μέλη του συνέβαλαν στη δημιουργία ενός νέου ποδοσφαιρικού σωματείου, του Α.Ο. Αλεξανδρούπολης, γνωστού ως Άλεξ. Β΄ Εθνική: 1967–68 Β΄ Εθνική: 1968–69 Β΄ Εθνική: 1969–70 Β΄ Εθνική: 1970–01
Άλαν Μπέιτς

Ο Άλαν Μπέιτς (αγγλ. Alan Bates), (17 Φεβρουαρίου 1934 - 27 Δεκεμβρίου 2003) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου βραβευμένος με BAFTA και Tony και υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1967 Ο άνθρωπος από το Κίεβο (The Fixer).

 Ο Μπέιτς είχε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο το 1960 όταν συμμετείχε στην ταινία Ο γελωτοποιός (The Entertainer, 1960) πλάι στον Λόρενς Ολίβιε. Έπειτα οι ρόλοι του στις ταινίες Έξι μάτια είδαν τον δολοφόνο (Whistle Down the Wind, 1962) και Η αμαρτία μιας νύχτας (A Kind or Loving, 1962) του έδωσαν αναγνωρισιμότητα στη Μεγάλη Βρετανία. Ήταν η ερμηνεία του όμως στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Αλέξης Ζορμπάς (Zorba the Greek, 1965) που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό. Ο ηθοποιός υποδύθηκε το ρόλο του Μπάζιλ, Ελληνοβρετανού συγγραφέα που ήρθε στην Ελλάδα προκειμένου να επαναλειτουργήσει το ορυχείο λιγνίτη των προγόνων του και να βρει έμπνευση για να γράψει ένα μυθιστόρημα και που έλαβε μαθήματα ζωής από τον Αλέξη Ζορμπά που υποδυόταν ο Άντονι Κουίν. Έπειτα ο Μπέιτς πρωταγωνίστησε στις ταινίες Όλοι τους τρελοί εκτός από εμένα (King of Hearts, 1966), Τζόρτζι, η πολυαγαπημένη (Georgy Girl, 1966), Μακριά από το αγριεμένο πλήθος (Far Frοm the Madding Crowd, 1967) και Ο άνθρωπος από το Κίεβο (The Fixer, 1966). Το 1969 γύρισε την ταινία Ερωτευμένες γυναίκες (Women In Love), πλάι στην Γκλέντα Τζάκσον και η σκηνή στην οποία εκείνος και ο Όλιβερ Ριντ παλεύουν γυμνοί μπροστά στο τζάκι προκάλεσε αντιδράσεις. Η επιτυχημένη του πορεία συνεχίστηκε και κατά την δεκαετία του 1970 με τις ταινίες Ο μεσάζων (The Go-Between, 1971), πλάι στη Τζούλι Κρίστι, Μια γυναίκα ελεύθερη (AN Unmarried Woman, 1978), Το τριαντάφυλλο (The Rose, 1979) πλάι στη Μπέτι Μίντλερ και Νιζίνσκυ (Nijinsky, 1980). Πρωταγωνίστησε επίσης με επιτυχία σε παραστάσεις έργων του Χάρολντ Πίντερ και του Σάιμον Γκρέι σε Η.Π.Α. και Μεγάλη Βρετανία. Τελευταίος του μεγάλος κινηματογραφικός ρόλος ήταν στην ταινία του Ρόμπερτ Όλτμαν Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ (Gosford Park) το 2001. Υπήρξε παντρεμένος με την ηθοποιό Βικτώρια Γουόρντ με την οποία είχε αποκτήσει δίδυμους γιους το 1970, αν και σύμφωνα με τους βιογράφους του ήταν αμφιφυλόφιλος. Άλαν Μπέιτς Αρχειοθετήθηκε 2020-08-24 στο Wayback Machine., σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά). Άλαν Μπέιτς, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Movie Database (Αγγλικά). Άλαν Μπέιτς στην IMDb
Αλκοολόμετρο

Το αλκοολόμετρο (λέγεται και οινοπνευματόμετρο) είναι ένα όργανο χημικών εργαστηρίων, (εν προκειμένω αραιόμετρο), που χρησιμοποιείται ειδικότερα για τον προσδιορισμό περιεκτικότητας αλκοολούχων υγρών σε αλκοόλη. Αποτελεί το απαραίτητο όργανο της αλκοολομετρίας. Το όργανο αυτό παρέχει τη δυνατότητα της απ΄ ευθείας ανάγνωσης των αλκοολικών βαθμών, και συγκεκριμένα τα κυβικά εκατοστά της άνυδρης αλκοόλης που περιέχεται σε υπό εξέταση μίγμα 100 κυβικών εκατοστών και απαραίτητα σε θερμοκρασία 15 °C.

 Το αλκοολόμετρο είναι μια γυάλινη ερματοφόρα στήλη που καταλήγει στο άνω μέρος σε βαθμολογημένο επιμήκη στέλεχος. Για την αρχική βαθμολόγησή του ρυθμίζεται το φερόμενο έρμα έτσι ώστε το όργανο να βυθίζεται μέχρι το ανώτατο άκρο του στελέχους μέσα σε 100 κ.ε. απόλυτης αλκοόλης και σε θερμοκρασία 15 °C. Έτσι το ανώτατο σημείο του στελέχους σημειώνεται με τον αριθμό 100. Στη συνέχεια εισάγεται το όργανο σε διάλυμα αλκοόλης 95% κατ΄ όγκο όπου και σημειώνεται η ένδειξη 95. Το αυτό επαναλαμβάνεται για διαλύματα 90%, 85%, 80%, 75%, κ.λπ. όπου και σημειώνονται στο στέλεχος οι αντίστοιχοι αλκοολικοί βαθμοί. Συνεπώς όταν το όργανο εμβαπτισθεί σε αλκολούχο διάλυμα 100 κ.ε. αγνώστου περιεκτικότητας αλκοόλης αρκεί η ανάγνωση της ένδειξης στο σημείο του στελέχους που θα ισορροπήσει στην επιφάνεια του διαλύματος όπου και αποτελεί τον αλκοολικό βαθμό του διαλύματος. Η χρήση του αλκοολομέτρου γίνεται πάντα με χρήση θερμομέτρου προκειμένου να επέρχονται οι διάφορες διορθώσεις σύμφωνα με συνοδευτικούς πίνακες όταν υφίσταται διαφορά θερμοκρασίας, από τους 15 °C. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα" τ.7ος, σ.11.