Αποστολή Terra Nova

Η αποστολή Terra Nova (αγγλικά: Terra Nova Expedition‎), επίσημα η Βρετανική Αποστολή της Ανταρκτικής, ήταν αποστολή στην Ανταρκτική που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1910 και 1913. Με επικεφαλής τον πλοίαρχο Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ, η αποστολή είχε διάφορους επιστημονικούς και γεωγραφικούς στόχους. Ο Σκοτ επιθυμούσε να συνεχίσει το επιστημονικό έργο που είχε ξεκινήσει όταν ηγήθηκε της αποστολής Discovery από το 1901 έως το 1904, και ήθελε να είναι ο πρώτος που θα φτάσει στον Νότιο Πόλο. Αυτός και τέσσερις σύντροφοι έφτασαν στον πόλο στις 17 Ιανουαρίου 1912, όπου διαπίστωσαν ότ η νορβηγική ομάδα με επικεφαλής τον Ρόαλντ Άμουνδσεν είχε προηγηθεί κατά 34 ημέρες. Η πενταμελής ομάδα του Σκοτ πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής από τον πόλο. Μερικά από τα σώματα, τα ημερολόγια και τις φωτογραφίες τους βρέθηκαν από μια ομάδα έρευνας οκτώ μήνες αργότερα. Η αποστολή, που πήρε το όνομά της από το πλοίο εφοδιασμού της, ήταν ιδιωτική επιχείρηση που χρηματοδοτήθηκε από δημόσιες συνεισφορές και κρατική επιχορήγηση. Είχε περαιτέρω υποστήριξη από το Ναυαρχείο, το οποίο έστειλε έμπειρους ναυτικούς στην αποστολή, και από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία. Η ομάδα επιστημόνων της αποστολής πραγματοποίησε ένα ολοκληρωμένο επιστημονικό πρόγραμμα, ενώ άλλα μέλη εξερεύνησαν τη Γη της Βικτώριας και τα Δυτικά Όρη. Μια απόπειρα προσγείωσης και εξερεύνησης της Γης του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ' ήταν ανεπιτυχής. Ένα ταξίδι στο Aκρωτήρι Κροζιέρ τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 1911 ήταν το πρώτο εκτεταμένο ταξίδι με έλκηθρο στα βάθη του χειμώνα της Ανταρκτικής. Για πολλά χρόνια μετά το θάνατό του, η ιδιότητα του Σκοτ ως τραγικού ήρωα ήταν αδιαμφισβήτητη και λίγες ερωτήσεις τέθηκαν σχετικά με τα αίτια της καταστροφής που νίκησε το πολικό κόμμα του. Στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα η αποστολή τέθηκε υπό στενότερη εξέταση και εκφράστηκαν πιο επικριτικές απόψεις για την οργάνωση και τη διαχείρισή της. Ο βαθμός της προσωπικής ενοχής του Σκοτ και, πιο πρόσφατα, η ενοχή ορισμένων μελών της αποστολής, παραμένει αμφιλεγόμενος.

 Μετά την επιστροφή του RRS Discovery από την Ανταρκτική το 1904, ο πλοίαρχος Ρόμπερτ Σκοτ συνέχισε τελικά τη ναυτική του σταδιοδρομία αλλά συνέχισε να τρέφει τις φιλοδοξίες να επιστρέψει νότια, με συγκεκριμένο στόχο την κατάκτηση του Νότιου Πόλου. Η αποστολή Discovery είχε συμβάλει σημαντικά στην επιστημονική και γεωγραφική γνώση της Ανταρκτικής, αλλά όσον αφορά τη διείσδυση προς τα νότια είχε φτάσει μόνο στις 82° 17' μοίρες και δεν είχε διασχίσει το πέρασμα του πάγου Ρος. Το 1909, ο Σκοτ έμαθε ότι η αποστολή Νίμροντ του Έρνεστ Σάκλετον είχε αποτύχει να φτάσει στον Νότιο Πόλο. Ξεκινώντας από μια βάση κοντά στο αγκυροβόλιο του Discovery στο ΜακΜούρντο Σάουντ, ο Σάκλετον είχε διασχίσει το πέρασμα πάγου Ρος, ανακάλυψε τη διαδρομή του παγέτωνα Μπέαρντμορ στο πολικό οροπέδιο και είχε φτάσει στον Πόλο. Είχε αναγκαστεί να γυρίσει για την βάση του στις 88° 23' μοίρες, λιγότερο από 100 γεωγραφικά μίλια από τον στόχο του. Ο Σκοτ είχε διεκδικήσει την περιοχή ΜακΜούρντο Σάουντ ως δικό του "πεδίο έρευνας", και η χρήση της περιοχής ως βάσης από τον Σάκλετον ήταν κατά παράβαση μιας δέσμευσης που έδωσε στον Σκοτ. Αυτό επιδείνωσε τις σχέσεις μεταξύ των δύο εξερευνητών και αύξησε την αποφασιστικότητα του Σκοτ να ξεπεράσει τα επιτεύγματα του Σάκλετον. Καθώς έκανε τις προετοιμασίες του για μια νέα αποστολή, ο Σκοτ ενημερώθηκε ότι ήταν σε έξελιξη και άλλες επικείμενες αποστολές. Σχεδιαζόταν μια ιαπωνική αποστολή και η Αυστραλιανή Ανταρκτική Αποστολή υπό τον Ντάγκλας Μόσον επρόκειτο να ξεκινήσει το 1911, αλλά θα εργαζόταν σε διαφορετικό τομέα της ηπείρου. Η αποστολή του Νορβηγού Ρόαλντ Άμουνδσεν, ενός πιθανού αντιπάλου, είχε επίσης ανακοινώσει σχέδια για ένα ταξίδι στην Αρκτική. 65 άνδρες (συμπεριλαμβανομένων των αντικαταστατών) σχημάτισαν το πλήρωμα του πλοίου της αποστολής Terra Nova . Επιλέχθηκαν από 8.000 αιτούντες, και περιελάμβανε επτά βετεράνους του Discovery μαζί με πέντε που ήταν μαζί με τον Σάκλετον στην αποστολή του 1907-1909. Ο υπολοχαγός Έντουαρντ Έβανς, ο οποίος ήταν ο αξιωματικός πλοήγησης στο Morning, το εφοδιαστικό πλοίο της αποστολής Discovery το 1904, διορίστηκε δεύτερος κυβερνήτης του Σκοτ. Ο Έβανς είχε εγκαταλείψει τα σχέδια να οργανώσει τη δική του αποστολή και είχε μεταφέρει την οικονομική του υποστήριξη στον Σκοτ. Μεταξύ του υπηρετούντος προσωπικού του Βασιλικού Ναυτικού που δώθηκε από το Ναυαρχείο ήταν ο Υπολοχαγός Χάρι Πένελ, ο οποίος θα χρησίμευε ως πλοηγός και θα αναλάμβανε τη διοίκηση της Terra Nova μόλις αποβιβάζονταν τα μέλη στην ακτή, και δύο χειρούργοι-υπολοχαγοί, ο Τζορτζ Μάρεϊ Λέβικ και ο Έντουαρντ Άτκινσον. Ο πρώην αξιωματικός του Βασιλικού Ναυτικού Βίκτωρ Κάμπελ, ήταν ένας από τους λίγους που είχαν δεξιότητες στο σκι και επιλέχθηκε να ηγηθεί της αποστολής που θα εξερευνούσε τη γη του βασιλιά Εδουάρδου Ζ '. Διορίστηκαν δύο μη Βασιλικοί αξιωματικοί του Ναυτικού: ο Χένρι Ρόμπερτσον Μπόουερς, ο οποίος ήταν υπολοχαγός στο Βασιλικούς Ινδικούς Πεζοναύτες, και ο Λόρενς Όουτς, ένας λοχαγός του στρατού. Ο Όουτς, ένας ανεξάρτητος πλούσιος, προσέφερε εθελοντικά 1,000 λίρες (που ισοδυναμεί με περίπου 109.000 λίρες το 2021) και τις υπηρεσίες του στην αποστολή. Το Ναυαρχείο παρείχε επίσης ένα σε μεγάλο βαθμό ναυτικούς στο κάτω κατάστρωμα, συμπεριλαμβανομένων των βετεράνων της Ανταρκτικής Έντγκαρ Έβανς, τον Τομ Κριν και τον Γουίλιαμ Λάσλι. Άλλοι ναυτικοί περιλάμβαναν τους Πάτρικ Κέοχαν, Ρόμπερτ Φόρντε, Τόμας Κλίσοντ (μάγειρας) και Φρέντερικ Χούπερ. Επίσης τον Ρώσο Ντμίτρι Γκίρεφ (οδηγός σκύλου) και Ουκρανό Αντον Ομελτσένκο. Για να ηγηθεί του επιστημονικού του προγράμματος, ο Σκοτ διόρισε τον Έντουαρντ Γουίλσον ως επικεφαλής επιστήμονα. Ο Γουίλσον ήταν ο στενότερος έμπιστος του Σκοτ μεταξύ των μελών στην αποστολή Discovery όπου είχε συνοδεύσει τον Σκοτ στην πορεία του πιο νότια στις 80° μοίρες. Εκτός από ειδικευμένος ιατρός και διακεκριμένος ερευνητής ζωολόγος, ήταν επίσης ένας ταλαντούχος εικονογράφος. Η επιστημονική ομάδα του Γουίλσον - την οποία ο βιογράφος του Σκοτ, Ντέιβιντ Κρέιν, θεώρησε «εξίσου εντυπωσιακή μια ομάδα επιστημόνων όσο ήταν ποτέ σε μια πολική αποστολή» - περιλάμβανε μερικούς που θα απολάμβαναν μεταγενέστερες σταδιοδρομίες διάκρισης: ο μετεωρολόγος Τζορτζ Σίμπσον, ο Καναδός φυσικός Τσαρλς Ράιτ και οι γεωλόγοι Φρανκ Ντέμπελχαν και Ρέιμοντ Πρίστλεϊ. Ο γεωλόγος Γκρίφιθ Τέιλορ, οι βιολόγοι Έντουαρντ Νέλσον και Ντένις Λιλ και ο βοηθός ζωολόγος Άπσλεϊ Τσέρι-Γκάραρντ συμπλήρωσαν την ομάδα. Ο Τσέρι-Γκάραρντ δεν είχε επιστημονική κατάρτιση, αλλά ήταν προστατευόμενη του Γουίλσον. Είχε, όπως και ο Όουτς, συνεισφέρει 1.000 λίρες στην χρηματοδότηση της αποστολής. Αν και αρχικά απορρίφθηκε από τον Σκοτ, παρολά αυτά άφησε τη συνεισφορά του, κάτι που εντυπωσίασε αρκετά τον Σκοτ ώστε να ανατρέψει την απόφασή του. Ο Κρέιν περιγράφει τον Τσέρι-Γκάραρντ ως «την μελλοντική διερμηνέα, ιστορικό και συνείδηση της αποστολής». Ο Χέρμπερτ Πόντινγκ ήταν ο φωτογράφος της αποστολής, οι εικόνες του οποίου θα άφηναν ένα ζωντανό οπτικό αρχείο. Με τη συμβουλή του εξερευνητή Φρίντγιοφ Νάνσεν, ο Σκοτ στρατολόγησε έναν νεαρό Νορβηγό ειδικό του σκι, τον Τράιγκβ Γκραν. Ο Σκοτ είχε αποφασίσει μια μικτή στρατηγική μεταφορών, βασιζόμενος σε σκύλους, μηχανοκίνητα έλκηθρα και άλογα. Διόρισε τον Σέσιλ Μίαρς να αναλάβει τις ομάδες σκύλων και στρατολόγησε τον πρώην ειδικό του Σάκλετον, Μπέρναρντ Ντέι, για να αναλάβει τα μηχανοκίνητα έλκηθρα. Ο Όουτς θα ήταν ο επικεφαλής των αλόγων αλλά καθώς δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην αποστολή μέχρι τον Μάιο του 1910, ο Σκοτ έδωσε εντολή στον Μίαρς, που δεν ήξερε τίποτα από άλογα, να τα αγοράσει—με δυσάρεστες συνέπειες για την ποιότητα και την απόδοσή τους. Ένα μηχανοκίνητο αυτοκίνητο είχε δοκιμαστεί ανεπιτυχώς στην Ανταρκτική από τον Σάκλετον, στην αποστολή του 1907–1909, ενώ η πρωτοποριακή του χρήση των αλόγων τον είχαν μεταφέρει μέχρι τους πρόποδες του παγετώνα Μπέαρντμορ. Ο Σκοτ πίστευε ότι τα άλογα είχαν εξυπηρετήσει καλά τον Σάκλετον και σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα της έλξης των προμηθειών. Ο Σκοτ σκόπευε πάντα να βασιστεί στην ομάδα του για το Πολικό Οροπέδιο, πιστεύοντας ότι είναι αδύνατο να ανέβει ο παγετώνας Μπέαρντμορ με κινητήρες ή με ζώα. Οι κινητήρες και τα ζώα θα χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά φορτίων μόνο κατά μήκος του Φράγματος, επιτρέποντας στους άνδρες να διατηρήσουν τη δύναμή τους για τα μεταγενέστερα στάδια παγετώνων και οροπεδίων. Στην πράξη, τα μηχανοκίνητα έλκηθρα αποδείχθηκαν χρήσιμα μόνο για λίγο και η απόδοση των αλόγων επηρεάστηκε από την ηλικία και την κακή τους κατάσταση. Όσον αφορά τα σκυλιά, ενώ οι εμπειρίες του Σκοτ στο Discovery τον είχαν κάνει αμφίβολο για την αξιοπιστία τους, τα γραπτά του δείχνουν ότι αναγνώριζε την αποτελεσματικότητά τους στα σωστά χέρια. Καθώς η αποστολή αναπτύχθηκε, εντυπωσιάστηκε όλο και περισσότερο με τις δυνατότητές τους. Σε αντίθεση με την αποστολή Discovery, όπου η συγκέντρωση κεφαλαίων διεκπεραιώθηκε από κοινού από τη Βασιλική Εταιρεία και τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρεία, η αποστολή Terra Nova οργανώθηκε ως ιδιωτική επιχείρηση χωρίς σημαντική θεσμική υποστήριξη. Ο Σκοτ υπολόγισε το συνολικό κόστος σε 40.000 λίρες, οι μισές από τις οποίες καλύφθηκαν τελικά από μια κρατική επιχορήγηση. Το υπόλοιπο ποσό αυξήθηκε από δημόσια συνδρομή και δάνεια. Η αποστολή βοηθήθηκε περαιτέρω από τη δωρεάν προμήθεια μιας σειράς προμηθειών και εξοπλισμού από εμπορικές εταιρείες. Το έργο της συγκέντρωσης κεφαλαίων εκτελέστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Σκοτ, και ήταν μια σημαντική εξάντληση του χρόνου και της ενέργειάς του, συνεχίζοντας στη Νότια Αφρική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία αφού η Terra Nova είχε αποπλεύσει από τα βρετανικά ύδατα. Μακράν το μεγαλύτερο μεμονωμένο κόστος ήταν η αγορά του πλοίου Terra Nova, για 12.500 λίρες. Η Terra Nova είχε βρεθεί στην Ανταρκτική νωρίτερα, ως μέρος της δεύτερης επιχείρησης εφοδιασμού Discovery Ο Σκοτ ήθελε να το χρησιμοποιήσει ως ναυτικό πλοίο κάτω από το White Ensign και για να το επιτύχει αυτό, απέκτησε την ιδιότητα μέλους της Βασιλικής Λέσχης Γιοτ για 100 λίρες. Μπόρεσε έτσι να επιβάλει ναυτική πειθαρχία στην αποστολή, και ως εγγεγραμμένο γιοτ της λέσχης, η Terra Nova απαλλάχθηκε από τους κανονισμούς του Συμβουλίου Εμπορίου που διαφορετικά θα την έκριναν ακατάλληλη να πλεύσει. Το πλοίο Terra Nova απέπλευσε από το Κάρντιφ στις 15 Ιουνίου 1910. Ο Σκοτ, ταξίδεψε αργότερα με ένα ταχύτερο επιβατικό πλοίο και εντάχθηκε στο πλοίο στη Νότια Αφρική. Στη Μελβούρνη άφησε το Terra Nova για να συνεχίσει τη συγκέντρωση κεφαλαίων ενώ το πλοίο προχώρησε στη Νέα Ζηλανδία. Περιμένοντας η αποστολή τον Σκοτ στη Μελβούρνη έφτασε ένα τηλεγράφημα από τον Άμουνδσεν, που πληροφορούσε τον Σκοτ ότι ο Νορβηγός «προχωρούσε νότια». Το τηλεγράφημα αυτό ήταν η πρώτη ένδειξη στον Σκοτ ότι ήταν σε έναν ανταγωνισμό εξερεύνησης. Όταν ζητηθήκε από τον Τύπο η αντίδραση του, ο Σκοτ απάντησε ότι τα σχέδιά του δεν θα άλλαζαν και ότι δεν θα θυσίαζε τους επιστημονικούς στόχους της αποστολής για να κερδίσει την μάχη για τον Πόλο. Στο ημερολόγιό του έγραψε ότι ο Άμουνδσεν είχε πολλές πιθανότητες επιτυχίας, και ίσως άξιζε την τύχη του αν τα κατάφερνε. Ο Σκοτ επανήλθε στο πλοίο Terra Nova στη Νέα Ζηλανδία, όπου επιβιβάστηκαν πρόσθετες προμήθειες, συμπεριλαμβανομένων 34 σκύλων, 19 αλόγων Σιβηρίας και τρία μηχανοκίνητα έλκηθρα. Το πλοίο, βαριά υπερφορτωμένο, έφυγε τελικά από το Πορτ Τσάλμερς στις 29 Νοεμβρίου. Τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου το πλοίο χτυπήθηκε από σφοδρή καταιγίδα. Κάποια στιγμή, το πλοίο άρχισε να κατακλύζεται από νερά και με τις αντλίες να έχουν αποτύχει, το πλήρωμα αναγκάστηκε να το διασώσει με κουβάδες. Η καταιγίδα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια δύο αλόγων, ενός σκύλου, 10 τόνων άνθρακα και 65 αυτοκρατορικών γαλονιών βενζίνης. Στις 10 Δεκεμβρίου, η Terra Nova συνάντησε τον νότιο παγετώνα και σταμάτησε, όπου παρέμεινε για είκοσι ημέρες πριν συνεχίσει προς τα νότια. Η καθυστέρηση, την οποία ο Σκοτ απέδωσε σε «κακή τύχη», είχε καταναλώσει 6 τόνους άνθρακα. Φτάνοντας από το νησί Ρος στις 4 Ιανουαρίου 1911, η Terra Nova αναζήτησε πιθανές τοποθεσίες αγκυροβόλησης γύρω από το ακρωτήριο Κροζιέρ στο ανατολικό σημείο του νησιού, πριν προχωρήσει στο ΜακΜούρντο Σάουντ στα δυτικά του, όπου είχαν αγκυροβολήσει προηγουμένως τόσο το Discovery όσο και το Nimrod του Σάκλετον. Καθώς ο Σκοτ είχε εξετάσει διάφορα πιθανά σημεία παραμονής, διάλεξε ένα ακρωτήριο που θυμόταν από τις μέρες του Discovery ως "Skuary", περίπου 24 χλμ βόρεια της βάσης του Σκοτ το 1902 στο Χατ Πόιντ. Ο Σκοτ ήλπιζε ότι αυτή η τοποθεσία, την οποία μετονόμασε σε Ακρωτήριο Έβανς από τον δεύτερο αξιωματικό στην αποστολή του, θα ήταν απαλλαγμένη από τον πάγο το σύντομο καλοκαίρι της Ανταρκτικής, επιτρέποντας στο πλοίο να πηγαινοέρχεται. Καθώς οι θάλασσες στα νότια πάγωναν, η αποστολή θα είχε έτοιμη πρόσβαση πάνω από τον πάγο στο Χατ Πόιντ και στο Μπαριέρ. Στο Ακρωτήρι Έβανς τα μέλη της αποστολής αποβιβάστηκαν, με τα άλογα, τα σκυλιά, τα τρία μηχανοκίνητα έλκηθρα (ένα από τα οποία χάθηκε κατά την εκφόρτωση), και το μεγαλύτερο μέρος των προμηθειών τους. Ο Σκοτ ήταν "έκπληκτος με τη δύναμη των αλόγων" καθώς μετέφεραν προμήθειες και υλικά από το πλοίο στην ακτή. Μια προκατασκευασμένη καλύβα φιλοξενίας με διαστάσεις 15 Χ 7.5 μέτρων ανεγέρθηκε και κατέστη κατοικήσιμη στις 18 Ιανουαρίου. Το πρόγραμμα του Σκοτ περιελάμβανε ένα σχέδιο εξερεύνησης και εκτέλεσης επιστημονικής εργασίας στη Γη του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ', στα ανατολικά του Φράγματος. Για το σκοπό αυτό οργανώθηκε μια ομάδα υπό τον Κάμπελ, με την επιλογή να εξερευνήσει τη Γη της Βικτώριας στα βορειοδυτικά, εάν η Γη του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ' αποδεικνυόταν απρόσιτη. Στις 26 Ιανουαρίου, η ομάδα του Κάμπελ έφυγε με το πλοίο και κατευθύνθηκε ανατολικά. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες να αγκυροβόλησει την ομάδα του στην ακτή της Γης του Βασιλιά Εδουάρδου Ζ', ο Κάμπελ άσκησε την επιλογή του να πλεύσει στη Γη της Βικτώριας. Κατά την επιστροφή της προς τα δυτικά κατά μήκος της άκρης του Φράγματος, η Terra Nova συνάντησε την αποστολή του Άμουνδσεν που είχε στρατοπεδεύσει στον κόλπο των φαλαινών, μια είσοδο στο Μπαριέρ. Ο Άμουνδσεν ήταν ευγενικός και φιλόξενος, πρόθυμος να κατασκηνώσει ο Κάμπελ εκεί κοντά και προσφέροντάς του βοήθεια με τα σκυλιά του. Ο Κάμπελ αρνήθηκε ευγενικά και επέστρεψε με την ομάδα του στο Ακρωτήριο Έβανς για να αναφέρει αυτή την εξέλιξη στον Σκοτ. Ο Σκοτ έλαβε τα νέα στις 22 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια της πρώτης αποστολής τοποθέτησης προμηθειών. Σύμφωνα με τον Τσέρι-Γκάραρντ, η πρώτη αντίδραση του Σκοτ και της ομάδας του ήταν μια παρόρμηση να σπεύσουν στον κόλπο των φαλαινών και να παραμείνουν εκεί με τον Άμουνδσεν. Ο Σκοτ κατέγραψε το γεγονός ήρεμα στο ημερολόγιό του. "Ένα πράγμα φτιάχνεται μόνο στο μυαλό μου. Η σωστή, αλλά και η πιο σοφή πορεία είναι να προχωρήσουμε ακριβώς σαν να μην είχε συμβεί αυτό. Να πάμε μπροστά και να κάνουμε το καλύτερο για την τιμή της χώρας μας χωρίς φόβο και πανικό". Ο στόχος της κατασκευής καταφυγίων της πρώτης σεζόν ήταν να τοποθετηθούν μερικά από αυτά στο Μπαριέρ έως τις 80°, μοίρες νότια για χρήση στο πολικό ταξίδι που θα ξεκινούσε την επόμενη άνοιξη. Το τελικό καταφύγιο θα ήταν το μεγαλύτερο και θα ήταν γνωστό ως One Ton Depot. Το έργο επρόκειτο να πραγματοποιηθεί από 12 άνδρες, με οκτώ από τα πιο δυνατά αλόγα και δύο ομάδες σκύλων. Οι συνθήκες πάγου εμπόδισαν τη χρήση των μηχανοκίνητων έλκηθρων. Το ταξίδι ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου "σε μια βιαστική κατάσταση που έμοιαζε με τον πανικό", σύμφωνα με τον Τσέρι-Γκάραρντ. Η πρόοδος ήταν πιο αργή από την αναμενόμενη και η απόδοση των αλόγων επηρεάστηκε αρνητικά επειδή ο Όουτς ήταν αντίθετος στη χρήση νορβηγικών χιονοπέδιλων και τα είχε αφήσει πίσω στο Ακρωτήριο Έβανς. Στις 4 Φεβρουαρίου, η ομάδα ίδρυσε το καταυλισμό Κόρνερ, 64 χλμ από το Χατ Πόιντ, όταν μια χιονοθύελλα τους κράτησε εκεί για τρεις ημέρες. Λίγες μέρες αργότερα, μετά την επανέναρξη της πορείας, ο Σκοτ έστειλε τα τρία πιο αδύναμα αλόγα στην βάση (δύο πέθαναν καθ' οδόν). Καθώς τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής που κατασκευάζε τις αποθήκες πλησίαζε τις 80° μοίρες, ανησυχούσε ότι τα εναπομείναντα αλόγα δεν θα επέστρεφαν στη βάση εκτός και αν η αποστολή στρεφόταν βόρεια αμέσως. Ενάντια στη συμβουλή του Όουτς, ο οποίος ήθελε να προχωρήσει, σκοτώνοντας τα αλόγα για κρέας καθώς δεν αντέξαν το πολικό ψύχος, ο Σκοτ αποφάσισε να τοποθετήσει το One Ton Depot στους 79°29′, νότια περισσότερα από 48 χλμ κοντά στην προβλεπόμενη θέση του. Ο Σκοτ επέστρεψε στην βάση με τα σκυλιά, αφού διακινδύνευσε τη ζωή του για να σώσει μια ομάδα σκύλων που είχε πέσει σε μια χαράδρα. Όταν έφτασε το πιο αργό αλόγο, ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και πέθανε λίγο αργότερα. Αργότερα, καθώς τα αλόγα που επέζησαν διέσχιζαν τον θαλάσσιο πάγο κοντά στο Χατ Πόιντ, ο πάγος διαλύθηκε. Παρά την αποφασιστική προσπάθεια διάσωσης, άλλα τρία αλόγα πέθαναν. Από τα οκτώ αλόγα που είχαν ξεκινήσει το ταξίδι για την κατασκευή καταυλισμού, μόνο δύο επέστρεψαν στη βάση. Στις 23 Απριλίου, ο ήλιος έδυε κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών και η ομάδα εγκαταστάθηκε στην καλύβα του Ακρωτηρίου Έβανς. Κάτω από το ναυτικό καθεστώς του Σκοτ, η καλύβα χωριζόταν από έναν τοίχο, έτσι ώστε οι αξιωματικοί και οι άνδρες να ζούσαν σε μεγάλο βαθμό χωριστά, και οι επιστήμονες να θεωρούνταν «αξιωματικοί» για αυτόν τον σκοπό. Όλοι ήταν απασχολημένοι. Η επιστημονική εργασία συνεχίστηκε, έγιναν παρατηρήσεις και μετρήσεις, ο εξοπλισμός επισκευάστηκε και προσαρμόστηκε για μελλοντικά ταξίδια. Τα αλόγα που επέζησαν χρειάζονταν καθημερινή φροντίδα και τα σκυλιά χρειάζονταν τακτική προσοχή. Ο Σκοτ ξόδεψε πολύ χρόνο υπολογίζοντας τις μερίδες και τα βάρη για την επικείμενη πολική πορεία. Η ρουτίνα περιλάμβανε τακτικές διαλέξεις σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Για να διασφαλιστεί η διατήρηση της φυσικής κατάστασης, γίνονταν συχνά αγώνες ποδοσφαίρου στο ημίφως έξω από την καλύβα. Ο Σκοτ κατέγραψε ότι: "Ο Ατκινσον είναι μακράν ο καλύτερος παίκτης, αλλά ο Χούπερ ο Έβανς και ο Κριν είναι επίσης αρκετά καλοί." Οι South Polar Times, οι οποίοι είχαν εκδοθεί από τον Σάκλετον κατά τη διάρκεια της αποστολής Discovery, επανεκδόθηκαν υπό την επιμέλεια του Τσέρι-Γκάραρντ. Στις 6 Ιουνίου, διοργανώθηκε μια γιορτή για να σηματοδοτήσει τα 43α γενέθλια του Σκοτ. Μια δεύτερη γιορτή στις 21 Ιουνίου σηματοδότησε την Ημέρα του Μεσοχειμώνα, την ημέρα που σηματοδοτεί το μέσο της μακράς πολικής νύχτας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Terra Nova Expedition στο Wikimedia Commons