Διάκριση

Η διάκριση είναι η πράξη με την οποία γίνεται αδικαιολόγητος διαχωρισμός ατόμων με βάση τις ομάδες, τις τάξεις ή άλλες κατηγορίες στις οποίες ανήκουν ή θεωρούνται ότι ανήκουν. Οι άνθρωποι ενδέχεται να υφίστανται διακρίσεις με βάση τη φυλή, το φύλο, την ηλικία, τη θρησκεία ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό, καθώς και άλλες κατηγορίες. Οι διακρίσεις συμβαίνουν ιδιαίτερα όταν άτομα ή ομάδες υφίστανται άδικη μεταχείριση με τρόπο που είναι χειρότερος από ό,τι τυγχάνουν μεταχείρισης άλλων ανθρώπων, με βάση την πραγματική ή αντιληπτή συμμετοχή τους σε ορισμένες ομάδες ή κοινωνικές κατηγορίες. Περιλαμβάνει τον περιορισμό των μελών μιας ομάδας και παροχή λιγότερων ευκαιριών ή προνομίων απ'ότι σε μέλη μιας άλλης ομάδας.Παραδόσεις, πολιτικές, ιδέες, πρακτικές και νόμοι που εισάγουν διακρίσεις υπάρχουν σε πολλές χώρες και θεσμούς σε όλα τα μέρη του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών όπου οι διακρίσεις αντιμετωπίζονται γενικά υποτιμητικά. Σε ορισμένα μέρη, απόπειρες όπως οι ποσοστώσεις έχουν χρησιμοποιηθεί προς όφελος εκείνων που πιστεύεται ότι είναι σημερινά ή παλαιότερα θύματα διακρίσεων. Αυτές οι απόπειρες έχουν συχνά αντιμετωπιστεί με δυσπιστία και μερικές φορές έχουν ονομαστεί αντίστροφη διάκριση.

 Ηλικιακή είναι η διάκριση και στερεότυπα με βάση την ηλικία κάποιου. Είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων, κανόνων και αξιών που χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν τις διακρίσεις ή την υποταγή με βάση την ηλικία του ατόμου. Η ηλικιακή διάκριση απευθύνεται συχνότερα σε ηλικιωμένους ή σε εφήβους και παιδιά.Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει αποδειχθεί ότι υπάρχουν διακρίσεις λόγω ηλικίας στις προσλήψεις. Η Τζοάνα Λέιχι, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Α&Μ του Τέξας, διαπίστωσε ότι οι εταιρείες έχουν περισσότερες από 40% περισσότερες πιθανότητες να πάρουν συνέντευξη από έναν νεαρό ενήλικο υποψήφιο για εργασία από έναν μεγαλύτερο υποψήφιο για εργασία. Στην Ευρώπη, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, μέτρησαν συγκρίσιμες αναλογίες στο Βέλγιο. Διαπίστωσαν ότι η διάκριση λόγω ηλικίας είναι ετερογενής λόγω της δραστηριότητας που ανέλαβαν οι μεγαλύτεροι υποψήφιοι κατά τα πρόσθετα μετα-εκπαιδευτικά τους έτη. Στο Βέλγιο, υφίστανται διακρίσεις μόνο εάν έχουν περισσότερα χρόνια αεργίας ή άσχετη απασχόληση.Σε μια έρευνα για το Πανεπιστήμιο του Κεντ της Αγγλίας, το 29% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι υπέφερε από διακρίσεις λόγω ηλικίας. Πρόκειται για υψηλότερο ποσοστό από ό,τι για τις διακρίσεις λόγω φύλου ή φυλής. Ο Ντόμινικ Έιμπραμς, καθηγητής κοινωνικής ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ηλικία είναι η πιο διάχυτη μορφή προκατάληψης που βιώνεται στον πληθυσμό του Ηνωμένου Βασιλείου. Σύμφωνα με τη UNICEF και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι διακρίσεις σχετικές με την κάστα επηρεάζουν περίπου 250 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως και είναι κυρίως διαδεδομένες σε μέρη της Ασίας (Ινδία, Σρι Λάνκα, Μπαγκλαντές, Πακιστάν, Νεπάλ, Ιαπωνία) και την Αφρική. Όσον αφορά το 2011, υπήρχαν 200 εκατομμύρια Νταλίτ (παλαιότερα γνωστοί ως «ανέγγικτοι») στην Ινδία. Η διάκριση λόγω αναπηρίας, η οποία αντιμετωπίζει τα άτομα χωρίς αναπηρία ως το επίπεδο «κανονικής διαβίωσης», έχει ως αποτέλεσμα δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους και υπηρεσίες, εκπαιδευτικά περιβάλλοντα και κοινωνικές υπηρεσίες που έχουν δημιουργηθεί για να εξυπηρετούν «τυπικά» άτομα, αποκλείοντας έτσι τα άτομα με διάφορες αναπηρίες. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα με αναπηρία όχι μόνο χρειάζονται εργασία για να τους παρέχεται η ευκαιρία να κερδίζουν τα προς το ζην, αλλά χρειάζονται επίσης εργασία για να διατηρήσουν την ψυχική τους υγεία και ευημερία. Η εργασία ικανοποιεί ορισμένες βασικές ανάγκες για ένα άτομο, όπως ο συλλογικός σκοπός, η κοινωνική επαφή, η θέση και η δραστηριότητα. Ένα άτομο με αναπηρία βρίσκεται συχνά κοινωνικά απομονωμένο και η εργασία είναι ένας τρόπος για να μειωθεί η απομόνωσή του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο νόμος για τους Αμερικανούς με Αναπηρίες επιβάλλει την παροχή ισότιμης πρόσβασης τόσο στα κτίρια όσο και στις υπηρεσίες και αντίστοιχοι νόμοι υπάρχουν σε άλλες χώρες, όπως ο νόμος για την ισότητα του 2010 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η πολυμορφία της γλώσσας προστατεύεται και σέβεται από πολλά κράτη που εκτιμούν την πολιτιστική πολυμορφία. Ωστόσο, οι άνθρωποι μερικές φορές υποβάλλονται σε διαφορετική μεταχείριση επειδή η προτιμώμενη γλώσσα τους σχετίζεται με μια συγκεκριμένη ομάδα, τάξη ή κατηγορία. Αξιοσημείωτα παραδείγματα είναι το αντιγαλλικό αίσθημα στις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς και το αντι-Κεμπέκ αίσθημα στον Καναδά που στοχεύει άτομα που μιλούν τη γαλλική γλώσσα. Διακρίσεις υφίστανται εάν υπάρχει ζημιογόνος μεταχείριση κατά ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων που είτε μιλούν είτε όχι μια συγκεκριμένη γλώσσα ή γλώσσες. Ένα παράδειγμα αυτού είναι όταν σε χιλιάδες ιθαγενείς Κολομβιανούς Ουαϊού τους δόθηκαν χλευαστικά ονόματα και την ίδια ημερομηνία γέννησης, από κυβερνητικούς αξιωματούχους, κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας για την παροχή ταυτοτήτων. Το θέμα δεν ανακαλύφθηκε παρά πολλά χρόνια αργότερα.Ένα άλλο αξιοσημείωτο παράδειγμα γλωσσικών διακρίσεων είναι το υπόβαθρο του Κινήματος Γλώσσας Μπενγκάλι στο παλιό Πακιστάν, μια πολιτική εκστρατεία που έπαιξε βασικό ρόλο στη δημιουργία του Μπαγκλαντές. Το 1948, ο Μοχάμεντ Αλί Τζλίνα διακήρυξε την Ουρντού ως εθνική γλώσσα του Πακιστάν και χαρακτήρισε όσους υποστηρίζουν τη χρήση της Μπενγκάλι, της πιο ευρέως ομιλούμενης γλώσσας στο κράτος, ως εχθρούς του κράτους. Οι διακρίσεις βάσει εθνικότητας περιλαμβάνονται συνήθως στους εργατικούς νόμους. Μερικές φορές αναφέρεται ως δεσμευμένο μαζί με φυλετικές διακρίσεις αν και μπορεί να είναι ξεχωριστό. Μπορεί να ποικίλλει από νόμους που σταματούν τις αρνήσεις προσλήψεων με βάση την εθνικότητα, την υποβολή ερωτήσεων σχετικά με την καταγωγή, τις απαγορεύσεις απόλυσης, την αναγκαστική συνταξιοδότηση, την αποζημίωση και την αμοιβή κ.λπ., με βάση την εθνικότητα. Η διάκριση βάσει εθνικότητας μπορεί να εμφανίζεται ως «επίπεδο αποδοχής» σε ένα άθλημα ή ομάδα εργασίας σχετικά με νέα μέλη της ομάδας και υπαλλήλους που διαφέρουν από την εθνικότητα της πλειοψηφίας των μελών της ομάδας. Στα κράτη του Κόλπου, στους χώρους εργασίας, παρέχεται προνομιακή μεταχείριση σε όσους έχουν πλήρη ιθαγένεια, παρόλο που πολλοί από αυτούς δεν έχουν εμπειρία ή κίνητρο για να κάνουν τη δουλειά. Τα κρατικά επιδόματα είναι επίσης γενικά διαθέσιμα μόνο για τους πολίτες. Οι Δυτικοί μπορεί επίσης να πληρώνονται περισσότερο από άλλους μετανάστες. Οι φυλετικές και εθνοτικές διακρίσεις διαφοροποιούν τα άτομα με βάση τις πραγματικές και αντιληπτές φυλετικές και εθνοτικές διαφορές και οδηγεί σε διάφορες μορφές εθνοτικής ποινής. Μπορεί επίσης να αναφέρεται στην πεποίθηση ότι ομάδες ανθρώπων διαθέτουν διαφορετικά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς που αντιστοιχούν στη φυσική εμφάνιση και μπορούν να χωριστούν με βάση την ανωτερότητα μιας φυλής έναντι της άλλης. Μπορεί επίσης να σημαίνει προκατάληψη, διάκριση ή ανταγωνισμό που στρέφεται εναντίον άλλων ανθρώπων επειδή είναι διαφορετικής φυλής ή εθνότητας. Οι σύγχρονες παραλλαγές του ρατσισμού βασίζονται συχνά στις κοινωνικές αντιλήψεις για τις βιολογικές διαφορές μεταξύ των λαών. Αυτές οι απόψεις μπορεί να λάβουν τη μορφή κοινωνικών δράσεων, πρακτικών ή πεποιθήσεων ή πολιτικών συστημάτων στα οποία διαφορετικές φυλές κατατάσσονται ως εγγενώς ανώτερες ή κατώτερες μεταξύ τους, με βάση υποτιθέμενα κοινά κληρονομήσιμα χαρακτηριστικά, ικανότητες ή ιδιότητες. Ήταν επίσημη κυβερνητική πολιτική σε πολλές χώρες, όπως η Νότια Αφρική κατά την εποχή του απαρτχάιντ. Οι μεροληπτικές πολιτικές έναντι των εθνοτικών μειονοτήτων περιλαμβάνουν τις φυλετικές διακρίσεις κατά των Ινδών και των Κινέζων στη Μαλαισία Μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, πολλοί Βιετναμέζοι πρόσφυγες μετακόμισαν στην Αυστραλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αντιμετωπίζουν με διακρίσεις. Η περιφερειακή ή γεωγραφική διάκριση είναι μια μορφή διάκρισης που βασίζεται στην περιοχή στην οποία ζει ένα άτομο ή στην περιοχή στην οποία γεννήθηκε ένα άτομο. Διαφέρει από τις εθνικές διακρίσεις επειδή μπορεί να μην βασίζεται στα εθνικά σύνορα ή στη χώρα στην οποία ζει το θύμα, αλλά βασίζεται σε προκαταλήψεις έναντι μιας συγκεκριμένης περιοχής μιας ή περισσότερων χωρών. Τα παραδείγματα περιλαμβάνουν διακρίσεις σε βάρος Κινέζων που γεννήθηκαν σε περιοχές της υπαίθρου που βρίσκονται μακριά από πόλεις που βρίσκονται εντός της Κίνας και διακρίσεις σε βάρος Αμερικανών που προέρχονται από τις νότιες ή βόρειες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Συχνά συνοδεύεται από διακρίσεις που βασίζονται στην προφορά, τη διάλεκτο ή τις πολιτισμικές διαφορές. Θρησκευτική διάκριση είναι η εκτίμηση ή η διαφορετική μεταχείριση ατόμων ή ομάδων λόγω αυτού που πιστεύουν ή δεν πιστεύουν ή λόγω των συναισθημάτων τους προς μια δεδομένη θρησκεία. Για παράδειγμα, ο εβραϊκός πληθυσμός της Γερμανίας, αλλά και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης, υπέστη διακρίσεις υπό τον Αδόλφο Χίτλερ και το ναζιστικό του κόμμα μεταξύ 1933 και 1945. Αναγκάστηκαν να ζουν σε γκέτο, να φορούν στα ρούχα τους το αστέρι του Δαβίδ και να στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτου στην αγροτική Γερμανία και την Πολωνία, όπου βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, όλα λόγω της εβραϊκής τους θρησκείας. Πολλοί νόμοι (κυρίως οι νόμοι της Νυρεμβέργης του 1935) διαχώρισαν αυτούς της εβραϊκής πίστης ως υποτιθέμενα κατώτερους από τον χριστιανικό πληθυσμό. Περιορισμοί στα είδη επαγγελμάτων που μπορούσαν να ασκήσουν οι Εβραίοι επιβλήθηκαν από τις χριστιανικές αρχές. Τοπικοί άρχοντες και αξιωματούχοι της εκκλησίας απέκλεισαν πολλά επαγγέλματα στους θρησκευόμενους Εβραίους, ωθώντας τους σε περιθωριακούς ρόλους που θεωρούνταν κοινωνικά κατώτεροι, όπως η συλλογή φόρων και ενοικίων και τα δένεια, επαγγέλματα που είναι ανεκτά ως «αναγκαίο κακό». Ο αριθμός των Εβραίων στους οποίους επιτρεπόταν να διαμένουν σε διαφορετικά μέρη ήταν περιορισμένος. Ήταν συγκεντρωμένοι σε γκέτο και τους απαγορεύτηκε να κατέχουν γη. Στη Σαουδική Αραβία, οι μη μουσουλμάνοι δεν επιτρέπεται να ασκούν δημόσια τις θρησκείες τους και δεν μπορούν να εισέλθουν στη Μέκκα και τη Μεδίνα. Επιπλέον, η θρησκευτική αστυνομία μπορεί να κάνει επιδρομές σε ιδιωτικές μη μουσουλμανικές θρησκευτικές συγκεντρώσεις.Σε μια διαβούλευση του 1979 για το θέμα, η επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για τα πολιτικά δικαιώματα όρισε τις θρησκευτικές διακρίσεις σε σχέση με τα πολιτικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται από τη Δέκατη τέταρτη τροπολογία. Ενώ οι θρησκευτικές πολιτικές ελευθερίες, όπως το δικαίωμα κατοχής ή μη κατοχής θρησκευτικών πεποιθήσεων, είναι απαραίτητες για την Ελευθερία της Θρησκείας (στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως διασφαλίζεται από την Πρώτη Τροπολογία), οι θρησκευτικές διακρίσεις συμβαίνουν όταν στερείται κάποιος «ίσης προστασίας βάσει του νόμος, ισότητα βάσει του νόμου, ίση μεταχείριση στην απονομή της δικαιοσύνης και ισότητα ευκαιριών και πρόσβασης στην απασχόληση, την εκπαίδευση, τη στέγαση, τις δημόσιες υπηρεσίες και εγκαταστάσεις και τη δημόσια στέγαση λόγω της άσκησης του δικαιώματός τους στη θρησκευτική ελευθερία». Ο σεξισμός είναι μια μορφή διάκρισης με βάση το φύλο ενός ατόμου. Έχει συνδεθεί με στερεότυπα και ρόλους φύλου, και μπορεί να περιλαμβάνει την πεποίθηση ότι ένα φύλο είναι εγγενώς ανώτερο από ένα άλλο. Ο ακραίος σεξισμός μπορεί να ενθαρρύνει τη σεξουαλική παρενόχληση, τον βιασμό και άλλες μορφές σεξουαλικής βίας. Η διάκριση λόγω φύλου μπορεί να περιλαμβάνει τον σεξισμό και είναι διάκριση σε βάρος ατόμων με βάση την ταυτότητα φύλου τους ή τις διαφορές φύλου ή φύλου τους. Οι διακρίσεις λόγω φύλου είναι ιδιαίτερα διακριτές στην ανισότητα στο χώρο εργασίας. Μπορεί να προκύψει από κοινωνικά ή πολιτιστικά έθιμα και κανόνες.Τα ιντερσεξ άτομα βιώνουν διακρίσεις λόγω έμφυτων, άτυπων χαρακτηριστικών του φύλου. Πολλαπλές δικαιοδοσίες προστατεύουν πλέον τα άτομα με βάση την μεσόφυλη κατάσταση ή τα χαρακτηριστικά του φύλου. Η Νότια Αφρική ήταν η πρώτη χώρα που πρόσθεσε ρητά το ίντερσεξ στη νομοθεσία, ως μέρος της ιδιότητας του 'φύλου'. Η Αυστραλία ήταν η πρώτη χώρα που πρόσθεσε ένα ανεξάρτητο χαρακτηριστικό, το «καθεστώς μεσοφυλίας». Η Μάλτα ήταν η πρώτη που υιοθέτησε ένα ευρύτερο πλαίσιο «χαρακτηριστικών φύλου», μέσω νομοθεσίας που τερμάτισε επίσης τις τροποποιήσεις στα χαρακτηριστικά του φύλου των ανηλίκων για κοινωνικούς και πολιτιστικούς λόγους. Οι παγκόσμιες προσπάθειες, όπως ο στόχος 5 των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, στοχεύουν επίσης στον τερματισμό όλων των μορφών διακρίσεων με βάση το φύλο. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός κάποιου είναι μια «προτίμηση για ομοφυλοφιλία, ετεροφυλοφιλία ή αμφιφυλοφιλία». Όπως οι περισσότερες μειονοτικές ομάδες, οι ομοφυλόφιλοι και οι αμφιφυλόφιλοι είναι ευάλωτοι σε προκαταλήψεις και διακρίσεις από την ομάδα της πλειοψηφίας. Μπορεί να βιώσουν μίσος από τους άλλους λόγω της σεξουαλικότητας τους. Ένας όρος για τέτοιο μίσος που βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου ονομάζεται συχνά ομοφοβία. Πολλοί συνεχίζουν να έχουν αρνητικά συναισθήματα για άτομα με μη ετεροφυλοφιλικούς προσανατολισμούς και θα κάνουν διακρίσεις σε βάρος ατόμων που τα έχουν ή πιστεύεται ότι τα έχουν. Άτομα άλλων ασυνήθιστων σεξουαλικών προσανατολισμών βιώνουν επίσης διακρίσεις. Μια μελέτη βρήκε ότι το δείγμα ετεροφυλόφιλων ήταν πιο προκατειλημμένο έναντι των ασέξουαλ παρά για τους ομοφυλόφιλους ή αμφιφυλόφιλους.Οι διακρίσεις στην απασχόληση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό ποικίλλουν ανά χώρα. Η αποκάλυψη ενός λεσβιακού σεξουαλικού προσανατολισμού μειώνει τις ευκαιρίες απασχόλησης στην Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά συνολικά, δεν έχει αρνητική επίδραση στη Σουηδία και το Βέλγιο. Στην τελευταία χώρα, διαπιστώθηκε ακόμη και θετική επίδραση της αποκάλυψης ενός λεσβιακού σεξουαλικού προσανατολισμού για γυναίκες στη γόνιμη ηλικία τους. Εκτός από αυτές τις ακαδημαϊκές μελέτες, το 2009, η ILGA δημοσίευσε μια έκθεση βασισμένη σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον Ντάνιελ Ότοσον στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Σέντερτερν, Στοκχόλμη, Σουηδία. Αυτή η έρευνα διαπίστωσε ότι από τις 80 χώρες σε όλο τον κόσμο που συνεχίζουν να θεωρούν την ομοφυλοφιλία παράνομη, πέντε επιβάλλουν θανατική ποινή για ομοφυλοφιλική δραστηριότητα και δύο σε ορισμένες περιοχές της χώρας. Στην έκθεση, αυτό περιγράφεται ως «κρατικά χορηγούμενη ομοφοβία». Αυτό συμβαίνει σε ισλαμικά κράτη, ή σε δύο περιπτώσεις σε περιοχές υπό ισλαμική εξουσία. Στις 5 Φεβρουαρίου 2005, το IRIN εξέδωσε μια αναφορά με τίτλο «Ιράκ: Η ομοφυλοφιλία των ανδρών εξακολουθεί να είναι ταμπού». Το άρθρο ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι οι δολοφονίες τιμής από Ιρακινούς εναντίον ενός γκέι μέλους της οικογένειας είναι συνηθισμένες και τους παρέχεται κάποια νομική προστασία. Τον Αύγουστο του 2009, το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δημοσίευσε εκτενή έκθεση που περιγράφει λεπτομερώς τα βασανιστήρια ανδρών που κατηγορούνται ως ομοφυλόφιλοι στο Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της απόφραξης των πρωκτών των ανδρών με κόλλα και στη συνέχεια χορήγησης καθαρτικών στους άνδρες. Αν και ο γάμος ομοφυλοφίλων είναι νόμιμος στη Νότια Αφρική από το 2006, οι ενώσεις ομοφυλόφιλων συχνά καταδικάζονται ως «μη αφρικανικές». Έρευνα που διεξήχθη το 2009 δείχνει ότι το 86% των μαύρων λεσβιών από το Δυτικό Ακρωτήριο ζουν υπό τον φόβο της σεξουαλικής επίθεσης. Κοινωνικές θεωρίες όπως ο εξισωτισμός υποστηρίζουν ότι η κοινωνική ισότητα πρέπει να επικρατήσει. Σε ορισμένες κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων ανεπτυγμένων χωρών, τα ατομικά δικαιώματα κάθε ατόμου περιλαμβάνουν το δικαίωμα να είναι απαλλαγμένο από κοινωνικές διακρίσεις που υποστηρίζονται από την κυβέρνηση. Λόγω της πίστης στην ικανότητα αντίληψης του πόνου ή της ταλαιπωρίας που μοιράζονται όλα τα ζώα, ο εξισωτισμός της κατάργησης ή vegan υποστηρίζει ότι τα συμφέροντα κάθε ατόμου (ανεξάρτητα από το είδος του), δικαιολογούν την ίδια εκτίμηση με τα συμφέροντα των ανθρώπων, και όταν αυτό δεν συμβαίνει είναι σπισισμός.Οι φιλόσοφοι έχουν συζητήσει για το πόσο περιεκτικός πρέπει να είναι ο ορισμός της διάκρισης. Μερικοί φιλόσοφοι έχουν υποστηρίξει ότι οι διακρίσεις πρέπει να αναφέρονται μόνο σε άδικη ή μειονεκτική μεταχείριση στο πλαίσιο μιας κοινωνικά σημαντικής ομάδας (όπως φυλή, φύλο, σεξουαλικότητα κ.λπ.) σε ένα δεδομένο πλαίσιο. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, η αποτυχία περιορισμού της έννοιας της διάκρισης θα οδηγούσε σε υπερβολική συμπερίληψη, για παράδειγμα, δεδομένου ότι οι περισσότερες δολοφονίες συμβαίνουν λόγω κάποιας αντιληπτής διαφοράς μεταξύ του δράστη και του θύματος, πολλές δολοφονίες θα συνιστούσαν διάκριση εάν δεν συμπεριληφθεί η απαίτηση κοινωνικής προεξοχής. Έτσι, αυτή η άποψη υποστηρίζει ότι το να γίνει ο ορισμός της διάκρισης υπερβολικός δεν έχει νόημα. Αντίθετα, άλλοι φιλόσοφοι υποστηρίζουν ότι η διάκριση πρέπει απλώς να αναφέρεται σε άδικη μειονεκτική μεταχείριση ανεξάρτητα από το κοινωνικό πλεονέκτημα της ομάδας, υποστηρίζοντας ότι ο περιορισμός της έννοιας μόνο σε κοινωνικά εξέχουσες ομάδες είναι αυθαίρετος, καθώς και θέτοντας ζητήματα καθορισμού ποιες ομάδες θα θεωρούνται κοινωνικά σημαντικές. Το θέμα του ποιες ομάδες πρέπει να μετρήσουν έχει προκαλέσει πολλές πολιτικές και κοινωνικές συζητήσεις.Με βάση τη θεωρία της ρεαλιστικής σύγκρουσης και τη θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας, οι Ρούμπιν και Χιούστοουν έχουν επισημάνει μια διάκριση μεταξύ τριών τύπων διακρίσεων: Ο ρεαλιστικός ανταγωνισμός καθοδηγείται από το ατομικό συμφέρον και στοχεύει στην απόκτηση υλικών πόρων (π.χ. τρόφιμα, περιοχή, πελάτες) για την ομάδα (π.χ. ευνοώντας μια τάξη εντός της ομάδας προκειμένου να αποκτήσει περισσότερους πόρους για τα μέλη της, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού ). Ο κοινωνικός ανταγωνισμός καθοδηγείται από την ανάγκη για αυτοεκτίμηση και στοχεύει στην επίτευξη μιας θετικής κοινωνικής θέσης για την εντός της ομάδας σε σχέση με συγκρίσιμες εξωτερικές ομάδες (π.χ. ευνοώντας κάποιον εντός ομάδας προκειμένου να γίνει καλύτερος από ένα εκτός ομάδας ). Η συναινετική διάκριση οφείλεται στην ανάγκη για ακρίβεια και αντικατοπτρίζει σταθερές και νόμιμες ιεραρχίες κατάστασης μεταξύ ομάδων (π.χ. ευνοώντας μια ομάδα υψηλής κατάστασης επειδή είναι υψηλού επιπέδου).