IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαιμακτήρια

Τα Μαιμακτήρια ήταν αρχαία γιορτή. Πραγματοποιούνταν στην Αρχαία Αθήνα το τελευταίο δεκαήμερο του μήνα Μαιμακτηριώνα ως επίκληση για ένα μειλίχιο (ήπιο) χειμώνα. Η γιορτή ήταν προς τιμήν του Διός Μαιμάκτου, προσωνύμιο του Δία που σημαίνει "θυελλώδης" και "ταραχώδης", θεού των ανέμων και των καταιγίδων. Περιελάμβανε δεήσεις προς τον Δία για ήπιο χειμώνα, καθώς και χορούς ανδρών στο θέατρο, που ήταν μεταμφιεσμένοι σε Βάκχες, Νύμφες και Ώρες, πανηγυρίζοντας την έναρξη του χειμώνα.

 John Lempriere (1949). John Lemprière· Frederick Adam Wright, επιμ. Lemprière's classical dictionary of proper names mentioned in ancient authors: with a chronological table (στα Αγγλικά) (ανατυπωμένη έκδοση). Routledge. σελ. 348. ISBN 0710017340. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2010. John William Mollett (1833). Illustrated Dictionary of words used in Art and Archaeology (στα Αγγλικά). St. John's Square, London: Gilbert and Revington Limited. σελ. 202. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Οκτωβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2010. Πάνθεον - Μαιμακτήρια και Πομπαία
Κατάλογος αστέρων των Διδύμων

Ο παρών κατάλογος αστέρων των Διδύμων παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό των Διδύμων κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006.
Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2012 από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Δραστηριότητα της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης είναι η προβολή κινηματογραφικών ταινιών και η προώθηση των παγκόσμιων αισθητικών ρευμάτων στο χώρο του κινηματογράφου.

 Με βάση τη συλλογή ταινιών της αλλά και συνέργιες με ανάλογους ελληνικούς ή ξένους οργανισμούς, παρουσιάζει ταινίες του κλασικού κινηματογράφου, αφιερώματα-ρετροσπεκτίβες σε μεγάλους δημιουργούς του παρελθόντος αλλά και νέους σκηνοθέτες, αφιερώματα σε σύγχρονες εθνικές κινηματογραφίες. Επιπλέον των προηγουμένων διοργανώνει επίσης εκθέσεις, διαλέξεις σεμινάρια, και ανοιχτές συζητήσεις που αποσκοπούν σε μια ολοκληρωμένη κατανόηση του κινηματογράφου σαν τέχνη.Στη μέχρι τώρα δραστηριότητα της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης περιλαμβάνονται κύκλοι ταινιών -αφιερώματα σε σημαντικούς δημιουργούς της 7ης τέχνης όπως «Οτάρ Ιοσελιάνι: Η ανέμελη ζωή», «Καρλ Ντράγιερ: Amor omnia», «Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: Ακτινογραφώντας την ανθρώπινη ψυχή», «Ζυλ Ντασσέν: ένας Αμερικανός Έλληνας», «Rainer Werner Fassbinder: Πληθωρικός και ενοχλητικός», «Μικελάντζελο Αντονιόνι: Βυθομετρώντας την άβυσσο», «Στον ίλιγγο του Άλφρεντ Χίτσκοκ» , «Ο Νίκος Κούνδουρος σε άσπρο - μαύρο», «Μίκαελ Χάνεκε: Χειρουργώντας το κακό», «Κριστόφ Κισλόφσκι: Τα μονοπάτια της εσωτερικότητας» , «Ακίρα Κουροσάουα, ο Γιαπωνέζος Αυτοκράτορας», «Ο Κόζιντσεφ κινηματογραφεί Σαίξπηρ, Θερβάντες, Γκόγκολ» κ.α.Επίσης, στη δραστηριότητα της περιλαμβάνονται αφιερώματα σε εθνικές κινηματογραφίες, σε θεματικές, ή κινηματογραφικά ρεύματα και τάσεις όπως τα: «Σπάνια τοπία του Ιαπωνικού Κινηματογράφου. Από την παράδοση στη νεωτερικότητα», «Μεξικάνικος κινηματογράφος: θρησκεία, οικογένεια και επανάσταση», «Στις Παρυφές του Ιταλικού Νεορεαλισμού», «Ιρανική Άνοιξη», «100 Χρόνια από τον Μεγάλο Πόλεμο», «Ο κόκκινος δράκος βρυχάται» κ.α. Ένα σημαντικό μέρος από τη συλλογή κινηματογραφικών ταινιών που περιλαμβάνονται στο αρχείο της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης προέρχεται από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό STUDIO - παράλληλο κύκλωμα. Η συλλογή κινηματογραφικών ταινιών της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης διαρκώς εμπλουτίζεται. Διοικητικά η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι ενταγμένη στο Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης και υπάγεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης ανήκει σαν μέλος στην Διεθνή Ομοσπονδία Ταινιοθηκών (FIAF). Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης λειτουργεί κατά τη χειμερινή περίοδο, κάθε εβδομάδα, από Πέμπτη έως Κυριακή στην αίθουσα στην αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι). Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της οι προβολές γινόταν στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος στην Αποθήκη Α, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις προβολές γίνονται και στο συγκρότημα του Κινηματογράφου «Ολύμπιον». Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης
Κλάους Άλοφς

Ο Κλάους Άλοφς, γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1956 στο Ντύσσελντορφ, είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους Γερμανούς επιθετικούς της δεκαετίας του 1980, ήταν πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1980. Από το 1999 έως το 2012 εργάστηκε ως γενικός γραμματέας της γερμανικής Βέρντερ Βρέμης, ενώ σήμερα εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής της ΦφΛ Βόλφσμπουργκ. Προηγουμένως είχε, για μικρό διάστημα, εργαστεί ως προπονητής της Ντύσσελντορφ.

 Ο Άλοφς ξεκίνησε την καριέρα του από την ΤοΣ Γκέρεσχαϊ Αναδείχτηκε στη συνέχεια, όταν αγωνιζόταν στην Ντύσσελντορφ. Άφησε την ομάδα το 1981 για λογαριασμό της ΦΚ Κολωνίας. Εντάχθηκε στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 1987, με σχετική πρωτοβουλία του Μπερνάρ Ταπί ώστε να συνθέσει ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο με τον Ζαν-Πιέρ Παπέν. Μεταγράφηκε στην Ζιροντέν Μπορντό το 1989, στο πλαίσιο ανταλλαγής με τους Αλαίν Ρος και Ζαν Τιγκανά, πραγματοποιώντας μια εξαιρετική σεζόν με την ομάδα της Μπορντό. Η εξαιρετική του συνεργασία με τον Πιέτ ντεν Μπόερ ήταν το κλειδί της επιτυχημένης πορείας της Μπορντό την σεζόν εκείνη. Όμως η πορεία του με τον σύλλογο διακόπηκε πρόωρα, λόγω των οικονομικών προβλημάτων της Μπορντό. Επέστρεψε στη γενέτειρά του και ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Βέρντερ Βρέμης το 1993. Συνολικά ο Κλάους Άλοφς αγωνίστηκε σε 424 αναμετρήσεις της Μπούντεσλιγκα, όπου πέτυχε συνολικά 177 τέρματα, κάτι που τον φέρνει στην 7η θέση της κατάταξης με τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του πρωταθλήματος. Τα 71 γκολ του με την Φορτούνα Ντύσσελντορφ αποτελούν ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου. Ο Κλάους Άλοφς συμμετείχε σε 56 αναμετρήσεις με την Εθνική Γερμανίας μεταξύ 1978 και 1988. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Nationalmannschaft στις 11 Οκτωβρίου 1978 στην Πράγα, απέναντι στην Τσεχοσλοβακία. Συμμετείχε στην συνέχεια στο Euro 1980 κι έπειτα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. 1975-1981 : Φορτούνα Ντύσσελντορφ 1981-1987 : ΦΚ Κολωνία 1987-1989 : Ολιμπίκ Μαρσέιγ 1989-1990 : Ζιροντέν Μπορντό 1990-1993 : Βέρντερ Βρέμης 56 συμμετοχές και 17 τέρματα με την Εθνική Γερμανίας μεταξύ 1978 και 1988 Φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 με την Εθνική Γερμανίας Πρωταθλητής Ευρώπης το 1980 με την Εθνική Γερμανίας Νικητής του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1992 με την Βέρντερ Βρέμης Πρωταθλητής Γερμανίας το 1993 με την Βέρντερ Βρέμης Πρωταθλητής Γαλλίας το 1989 με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ Νικητής του Κυπέλλου Γερμανίας το 1979 και το 1980 με τη Φορτούνα Ντύσσελντορφ, το 1983 με τη ΦΚ Κολωνία και το 1991 με τη Βέρντερ Βρέμης Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 1989 με την Ολιμπίκ Μαρσέιγ Πρώτος σκόρερ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 με τρία τέρματα Πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος Γερμανίας το 1979 με 22 τέρματα και το 1985 με 26 τέρματα Στατιστικά του Κλάους Άλοφς στο footballdatabase.eu Βιογραφία του Κλάους Άλοφς στο afterfoot.fr
Λαμπερσάρ

Το Λαμπερσάρ (γαλλικά: Lambersart) είναι γαλλική κοινότητα συνορεύουσα με την Λιλ, η οποία βρίσκεται εντός του νομού του Νορ, στην περιοχή των Ω-ντε-Φρανς. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκή Μητρόπολη της Λιλ.

 Πλαισιωμένη από τον ποταμό Ντελ και το Δάσος της Μπουλόν, γειτνιάζει με τις παρακάτω κοινότητες: Λιλ (συνοικίες Μπουά-Μπλαν και Βωμπάν Εκέρμ), Λομ, Λομπρέ, Βερλανγκέμ και Σαιντ-Αντρέ-λε-Λιλ. Σύμφωνα με το τοπωνύμιο, η ονομασία Λαμπερσάρ φέρεται να προήλθε από ένα δάσος το οποίο «αποψιλώθηκε» (γαλλικά: «essarté», λατινικά: «exartatus») από τον «Λαμβέρτο» (γαλλικά: «Lambert»), γεγονός το οποίο υποδεικνύεται από την λατινική προέλευση της ονομασίας: «Lamberti sartum». Το Λαμπερσάρ αναφέρεται ως Λάντμπερτσροντε στα φλαμανδικά. Ο πληθυσμός του Λαμπερσάρ ήταν 28.133 το 1999, έναντι 29.614 το 1975 και 21.786 το 1962. Το Λαμπερσάρ είναι μια ακριβή αστική πόλη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν πολλοί περιφερειακοί επιχειρηματίες μετακόμισαν στην πόλη. Η περιοχή στο Ντελ και η γύρω περιοχή ήταν μια δημοφιλής περιοχή. Η αστικοποίηση ως αποτέλεσμα του αυξημένου πληθυσμού ως προάστιο της Lille είχε ως συνέπεια την απώλεια ανοικτής γης. Το αρχιτεκτονικό ύφος που έχει διατηρηθεί περιλαμβάνει χαρακτηριστικά όπως τα λουτρά Τουκέ και Μαλό. Όπως συμβαίνει συνήθως στην περιοχή Νορ / Πα-ντε-Καλαί, το ύφος κόκκινου τούβλου απαντάται συχνά. Η "Λεωφόρος του Ιπποδρόμου" είναι μια λεωφόρος που θεωρείται σε τοπική κλίμακα ως η ομορφότερη λεωφόρος του κόσμου. Στο Λαμπερσάρ, ακόμη και οι πιο μικρές οδοί συχνά αποκαλούνται "λεωφόροι". Υπάρχει ένας πύργος μετάδοσης στο Λαμπερσάρ, λιγότερο ισχυρός από αυτόν στον Μποντού, ο οποίος επιτρέπει στους κατοίκους της αστικής κοινότητας της Λίλλης και σε ορισμένες περιφερειακές ζώνες να παρακολουθούν από τις 31 Μαρτίου 2005 τηλεόραση μορφής TNT (τηλεόραση νουμερίκ τερέστρ). (Στα τέλη του 2006, το 63% του γαλλικού πληθυσμού μπορεί να λάβει το TNT, με περισσότερα από 4 εκατομμύρια να έχουν αποκωδικοποιητές. Στη βόρεια Γαλλία, μόνο το ένα τέταρτο του πληθυσμού την λαμβάνει λόγω της παρεμπόδισης του ραδιοφωνικού συστήματος και των διεθνών διαφωνιών στον τομέα αυτό). Η αρχιτεκτονική του δημοτικού αστυνομικού τμήματος είναι η υπερηφάνεια των εντόπιων κατοίκων. Παρόλο που δεν εξυπηρετείται απευθείας από τη γραμμή 2 του μετρό Λιλ, η πόλη βρίσκεται κοντά στο σταθμό του μετρό Σεν Φιλιμπέρ που βρίσκεται ανάμεσα στο νοσοκομείο και το εμπορικό κέντρο. Η πόλη είναι κοντά στον αυτοκινητόδρομο A25, ο οποίος παρέχει γρήγορη πρόσβαση στο Λεσκίν και σε άλλους αυτοκινητόδρομους στη Γαλλία. Ζαν Βερκουτέρ - Αιγυπτιολόγος Φίρσεν, Γερμανία, από το 1964 Σάουθμπορο, Αγγλία, από τις 18 Οκτωβρίου 1992 Κάνιβ, Ουκρανία Κοινότητες του γεωγραφικού διαμερίσματος Νορ Επίσημος ιστότοπος (Γαλλικά)
Τζωρτζ Κάρζον

Ο λόρδος Τζωρτζ Κάρζον (ή Κούρζον), 1ος Μαρκήσιος του Κέντελστον (George Nathaniel Curzon, 1st Marquess Curzon of Kedleston, 11 Ιανουαρίου 1859 - 20 Μαρτίου 1925) ήταν Βρετανός πολιτικός του συντηρητικού κόμματος.

 Εξελέγη βουλευτής το 1886 στη Βουλή των Κοινοτήτων. Διετέλεσε Αντιβασιλέας των Βρετανικών Ινδιών και υπουργός εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου. Ενεπλάκη σε παρά πολλές οριοθετήσεις και σημάνσεις διεθνών συνόρων και έμεινε γνωστός, μεταξύ άλλων, για την εξής φράση: Τα σύνορα είναι η κόψη του ξυραφιού από την οποία κρέμονται οι σύγχρονες έννοιες πολέμου και ειρήνης (Frontiers are indeed the razor’s edge on which hang suspended the modern issues of war and peace) Απεβίωσε στις 20 Μαρτίου του 1925.
Ιταλο-Νορμανδοί

Οι Ιταλο-Νορμανδοί (ιταλικά: Italo-Normanni‎), ή Σικελο-Νορμανδοί (Siculo-Normanni) όταν αναφέρονται στη Σικελία και τη Νότια Ιταλία, είναι οι ιταλο-γεννημένοι απόγονοι των πρώτων Νορμανδών κατακτητών, που είχαν ταξιδέψει στη νότια Ιταλία στο πρώτο μισό του 11ου αι. Διατηρώντας μεγάλο μέρος της ευδιάκριτης νορμανδικής ευσέβειας και των εθίμων του πολέμου, διαμορφώθηκαν από την ποικιλία της Νότιας Ιταλίας, από τους πολιτισμούς και τα έθιμα των Ελλήνων, των Λομβαρδών και των Αράβων στη Σικελία.

 Οι Νορμανδοί έφτασαν για πρώτη φορά στην Ιταλία ως προσκυνητές, πιθανότατα στον δρόμο για, ή κατά την επιστροφή, από τη Ρώμη είτε από την Ιερουσαλήμ, ή από την επίσκεψη στο ιερό στο Μόντε Γκαργκάνο, στα τέλη του 10ου και στις αρχές του 11ου αι. Το 1017 οι Λομβαρδοί εισβολείς στην Απουλία τους στρατολόγησαν προς βοήθειά τους, ενάντια στη δύναμη του Βυζαντινού Κατεπανάτου της Ιταλίας. Όμως οι Νορμανδοί σύντομα ίδρυσαν δικά τους υποτελή κράτη και άρχισαν να επεκτείνουν τις κατακτήσεις τους, μέχρι που καταπάτησαν τα Λομβαρδιακά πριγκιπάτα του Μπενεβέντο και της της Κάπουα, εδάφη ελεγχόμενα από τους Σαρακηνούς, καθώς και Ελληνικά (Βυζαντινά) και εδάφη υποτελή στον Πάπα. Η κατάκτηση της Σικελίας, που ξεκίνησε το 1061, ολοκληρώθηκε το 1091. Οι Ιταλο-Νορμανδοί ήταν οι βασικοί Νορμανδοί μισθοφόροι, που απασχολήθηκαν από τους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες· άλλοι βρήκαν υπηρεσία στη Ρώμη υπό τον πάπα. Κάποιοι πήγαν στην Ιβηρική χερσόνησο για να ενταχθούν στην Ανακατάκτησή της και το 1096 οι Νορμανδοί του Βοημούνδου του Τάραντα προσχώρησαν στην Α΄ Σταυροφορία και ίδρυσαν το πριγκιπάτο της Αντιόχειας στον Λεβάντε. Το 1130 υπό τον Ρογήρο Β΄ δημιούργησαν το βασίλειο της Σικελίας, που περιελάμβανε το σύνολο των κατακτήσεών τους στη χερσόνησο και το νησί. Μεταξύ 1135 και 1155 ο Ρογήρος Β΄ δημιούργησε επίσης ένα Ιταλο-Νορμανδικό βασίλειο της Αφρικής στην παράκτια Τυνησία και την Τριπολιτανία. Είχε σκοπό να ενώσει αυτό το αφρικανικό βασίλειο με το βασίλειό του στη Σικελία, αλλά το πρόωρο τέλος του το 1154 έληξε αυτά τα σχέδια. Όταν ιδρύθηκε το 1130 αυτό το ιταλο-νορμανδικό βασίλειο ένωσε ολόκληρη τη Νότια Ιταλία υπό την ίδια εξουσία για πρώτη φορά μετά την πτώση της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Η δυναστεία των Νορμανδών Ωτβίλ (ιταλ.: Altavilla) που ιδρύθηκε από τον Ρογήρο Β΄ συνέχισε με τον Γουλιέλμο Α΄ και μετά με τον Γουλιέλμο Β΄. Μετά την αποβίωση του τελευταίου χωρίς κληρονόμους το 1189 και μετά τη σύντομη βασιλεία τού διεκδικητή εξαδέλφου του Τανκρέδου του Λέτσε, ο Γερμανός βασιλιάς Ερρίκος ΣΤ΄ Χοενστάουφεν (δούκας της Σουαβίας), ο οποίος είχε νυμφευτεί την Κωνσταντία των Ωτβίλ βασίλισσα της Σικελίας, θεία και νόμιμη διάδοχο του Γουλιέλμου Β΄, κατέλαβε το βασίλειο το 1194, νικώντας τον Γουλιέλμο Γ΄ της Σικελίας, γιο του Τανκρέδου, και τερμάτισε τη δυναστεία των Ιταλο-Νορμανδών Ωτβίλ. Οίκος των Ωτβίλ Οικογένεια Ντρένγκοτ Φιλανγκιέρι Οικογένεια Πάουλο, βαρόνοι της Σέσα Πελεγκρίνο, βαρόνοι του Σαν Ντεμέτριο (Aντράνο, Σικελία) Παρίσι(ο), κόμητες του Αντέρνο (Aντράνο, Σικελία) Loud, Graham A. The Age of Robert Guiscard: Southern Italy and the Norman Conquest (σειρά The Medieval World) Essex: Longman 2000. Νόρμαν κατάκτηση της νότιας Ιταλίας Νορμανδοί στη Γαλλία
Μίτωση

Ως μίτωση χαρακτηρίζεται η διαδικασία διχoτόμησης του κυτταρικού πυρήνα στα ευκαρυωτικά κύτταρα. Πριν από την έναρξη της μίτωσης έχει προηγηθεί η αντιγραφή του DNA και συνεπώς ο διπλασιασμός της γενετικής πληροφορίας. Μετά την αντιγραφή κάθε χρωμόσωμα αποτελείται πλέον από τα δύο αντίγραφα του DNA, που ονομάζονται αδελφές χρωματίδες. Αυτές είναι συμμετρικές και πανομοιότυπες μεταξύ τους, αφού έχουν προκύψει από την πιστή αντιγραφή του ίδιου αρχικού μορίου DNA. Οι δύο χρωματίδες κάθε χρωμοσώματος παραμένουν ενωμένες σε μία περιοχή τους, το κεντρομερίδιο.

 Στο τέλος της μίτωσης ακολουθεί συνήθως ο διπλασιασμός του κυττάρου (κυτοκίνηση) έτσι ώστε από το ένα αρχικό κύτταρο να προκύψουν δύο θυγατρικά. Η μίτωση και η κυτοκίνηση αποτελούν τη μιτωτική φάση ή Μ-φάση του κυτταρικού κύκλου, δηλαδή της διαδικασίας διαίρεσης του μητρικού κυττάρου σε δυο θυγατρικά κύτταρα, γενετικά πανομοιότυπα τόσο μεταξύ τους όσο και με το μητρικό τους κύτταρο. Μαζί με τη μεσόφαση δημιουργούν τον κύκλο ζωής του κυττάρου. Κατά τη μεσόφαση διπλασιάζεται το DNA του κυττάρου. Σε αντίθεση με τη μείωση, κατά τη μίτωση παραμένουν τα κύτταρα διπλοειδή. Η διαδικασία της μίτωσης είναι σύνθετη και αυστηρά καθορισμένη. Η ακολουθία των γεγονότων διαιρείται σε φάσεις, που αντιστοιχούν στην ολοκλήρωση μιας σειράς αναπαραγωγικών δραστηριοτήτων και την έναρξη της επόμενης. Αυτά τα στάδια είναι: η πρόφαση, η προμετάφαση, η μετάφαση, η ανάφαση και η τελόφαση.Κατά τη διαδικασία της μίτωσης τα ζεύγη των χρωμοσωμάτων συστέλλονται και προσκολλώνται στις ίνες που συνιστούν την άτρακτο και οι οποίες τραβούν το κάθε ένα προς διαφορετικές άκρες του κυττάρου. Έπειτα το κύτταρο προχωρά στην κυτοκίνηση, κι έτσι διαιρείται παράγοντας δυο πανομοιότυπα θυγατρικά κύτταρα
Λιακόνι

Το λιακόνι (Chalcides ocellatus) είναι ένας είδος σαύρας της οικογένειας των Σκιγκιδών (Scincidae). Στη χώρα μας απαντά το φερώνυμο υποείδος, C. ocellatus ocellatus (Forskål, 1775). Σε πολλές περιοχές, όπως και στην Κρήτη, πιστεύεται λανθασμένα πως πρόκειται για δηλητηριώδες και επικίνδυνο ερπετό και πως δηλητηριάζει με την γλώσσα. Φυσικά πρόκειται για εντελώς άκακο και ακίνδυνο ερπετό.

 Το λιακόνι μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 30 cm. Πρόκειται για ένα αρκετά εύρωστο και γυαλιστερό σκίγκο, με σχετικά ισχυρά, αλλά κοντά πόδια. Έχει μικρό κεφάλι, κυλινδρικό σώμα, 5 δάκτυλα σε κάθε πόδι. Κινείται χρησιμοποιώντας περισσότερο το σώμα του. Το χρώμα του σώματος του μπορεί να είναι κιτρινωπό, καφέ ή γκρίζο, με πολυάριθμα στίγματα. Ένα μεγάλο μέρος της κατανομής του είναι αποτέλεσμα ιστορικών μεταφορών, το οποίο δικαιολογεί την διακεκομμένη γεωγραφική εξάπλωση του. Στη χώρα μας το συναντάμε στη Στερεά Ελλάδα και τη Βορειοανατολική Πελοπόννησος, αλλά και σε αρκετά νησιά (Εύβοια, Κάρπαθος, Κέα, Κρήτη, Κως, Ρόδος και Χίος). Επίσης, απαντάται στην Ιταλία (Σικελία, Σαρδηνία), τη Μάλτα, τη Βόρεια Αφρική, τα Η.Α.Ε., το Πακιστάν, αλλά και στην Ινδία και τη Σρι Λάνκα. Προτιμά περιοχές με χαμηλή ή καθόλου βλάστηση έως και 1500m υψόμετρο και κρύβεται κάτω από πέτρες, σε χαραμάδες ή θάβεται επιδέξια μέσα σε άμμο ή μαλακό χώμα.
Άδωνις Α. Κύρου

Ο Άδωνις Κύρου (18 Οκτωβρίου 1923 - 4 Νοεμβρίου 1985) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, συγγραφέας, σεναριογράφος, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Θεωρείται, παγκόσμια, ο σπουδαιότερος μελετητής και θεωρητικός του υπερρεαλισμού στον κινηματογράφο. Ήταν επίσης παγκόσμια γνωστός με το ψευδώνυμο Ado Kyrou.

 Γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα. Σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στο λαϊκό κίνημα της εποχής, ενώ στην κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στον ΕΛΑΣ σπουδάζουσας. Θεωρήθηκε o ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Κίτσου Μαλτέζου της δεξιάς αντιστασιακής οργάνωσης Ρ.Α.Ν. με αποτέλεσμα να οργανωθεί απόπειρα δολοφονίας του ως αντίποινα. Τραυματίστηκε και διασώθηκε από προσωπική παρέμβαση του Ιωάννη Ράλλη. Mετά την δολοφονία κατέφυγε με δικά του μέσα στο Παρίσι. Λανθασμένα έχει επικρατήσει η εντύπωση ότι υπήρξε επιβάτης του Ματαρόα. Ήλθε στην Ελλάδα αφού είχε παραγραφεί το αδίκημα για τον φόνο του Κίτσου Μαλτέζου. Εδώ γύρισε και το περίφημο «Μπλόκο», για το οποίο βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1965). Πέθανε στο Παρίσι στις 14/11/1985. Οι αριστερές του πεποιθήσεις τον ώθησαν στο να ενταχθεί για ένα μικρό διάστημα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, από το οποίο διαγράφηκε σύντομα, μαζί με τον Κώστα Παπαϊωάννου και τη Μιμίκα Κρανάκη. Μεταπολεμικά, πραγματοποίησε σπουδές στη λογοτεχνία και τη δημοσιογραφία, ενώ ταυτόχρονα έγραφε με ψευδώνυμο σε εφημερίδες σχετικά με διάφορα πολιτιστικά νέα. Συνδέθηκε με αρκετούς σπουδαίους υπερρεαλιστές των τεχνών, όπως ο Αντρέ Μπρετόν. Έχει γράψει 9 βιβλία, μεταξύ των οποίων το εμβληματικό «Ο σουρρεαλισμός στον κινηματογράφο».
Αλαμούτ

Η γεωγραφική περιοχή του Αλαμούτ (περσικά: الموت‎, Alamūt, Alemūt, Alamoot, Alemoot) είναι μια περιοχή στο Ιράν, η οποία περιλαμβάνει δυτικά και ανατολικά τμήματα στη δυτική άκρη της οροσειράς Αλμπόρζ, ανάμεσα στην ξηρά και άγονη πεδιάδα του Καζβίν στο νότο και τις πλαγιές με πυκνά δάση της επαρχίας Μαζανταράν στο βορρά. Ξεκινώντας από το Καζβίν προς το Αλαμούτ, περνώντας από την πρώτη σειρά λόφων, οι καμπυλώσεις είναι σημαντικά θέματα στη σύνθεση της φύσης αυτής της περιοχής. Δύο μεγάλες ακροπόλεις κάστρων Ισμαηλιτών, το Λαμσάρ και το Αλαμούτ, βρίσκονται σε αυτόν τον τομέα. Ο Χασάν-ι Σαμπάχ και οι Ασασίνοι του έλεγχαν την περιοχή για πολλά χρόνια.

 Το 1090, ο Χασάν-ι Σαμπάχ, ηγέτης των Ισμαηλιτών στο Ιράν, επέλεξε την περιοχή Αλαμούτ ως έδρα για την εκστρατεία, διάδοση και μεταστροφή νέων οπαδών. Αυτό αποδείχθηκε σημείο καμπής για το πεπρωμένο της κοιλάδας Αλαμούτ. Το αποτέλεσμα της θεμελίωσης οχυρού από τους Ισμαηλίτες, που κράτησε πάνω από δυο αιώνες, ήταν η περιοχή να αποκτήσει πολυάριθμα κάστρα, από τα οποία έχουν εντοπιστεί τουλάχιστον 20, που χρονολογούνται από αυτή την εποχή. Το πιο μεγαλοπρεπές κάστρο στην κοιλάδα είναι το Κάστρο Αλαμούτ, το οποίο είναι κτισμένο πάνω σε ένα ψηλό βράχο, που φτάνει τα 2163 μέτρα, κοντά στο χωριό Γκαζόρ Χαν. Ο βράχος έχει ύψος 200 μέτρα και καλύπτει έκταση 20 εκταρίων. Με απότομη κλίση και βαθιά και επικίνδυνη χαράδρα, ο βράχος είναι πρακτικά απρόσιτος και αποτελεί μέρος της δομής του οχυρού. Επί του παρόντος, μόνο τα ερείπια του φρουρίου και κάποιοι πύργοι είναι εμφανείς και μόνο μέσω αρχαιολογικής ανασκαφής μπορούν να ανακαλυφθούν τα κύρια τμήματα. Σήμερα, ο ηγέτης της σύγχρονης κοινότητας των Ισμαηλιτών είναι ο Αγά Χαν.
Η απαγόρευση (Μπαλζάκ)

Η απαγόρευση (γαλλικός τίτλος: L'Interdiction) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1836 και από το 1844 περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.Η πλοκή αναφέρεται στην αίτηση μιας μαρκησίας να θέσει τον σύζυγό της υπό νομική απαγόρευση, καθώς ανησυχεί για την κατασπατάληση της περιουσίας του. Ωστόσο, ο ανακριτής καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα.

 Το 1828, μια από τις πιο επιφανείς γυναίκες στο Παρίσι, η μαρκησία ντ' Εσπάρ, υπέβαλε αίτηση στο Δικαστήριο του Παρισιού για να θέσει σε νομική απαγόρευση και κηδεμονία τον εν διαστάσει σύζυγό της. Κατηγορεί τον μαρκήσιο, από τον οποίο είναι χωρισμένη για περισσότερα από δέκα χρόνια, ότι την εμποδίζει να δει τα δύο παιδιά της που πήρε μαζί του και ότι για άγνωστους λόγους ξοδεύει την περιουσία του για να συντηρήσει την εντελώς ξένη οικογένεια Ζανρενώ. Η γυναίκα ισχυρίζεται ότι ο σύζυγός της αρρώστησε ψυχικά. Είναι ο μαρκήσιος τρελός ή δαιμονισμένος, όπως ισχυρίζεται η κυρία; Η υπόθεση ανατίθεται στον ανακριτή Ζαν-Ζυλ Ποπινό. Μια πρώτη επίσκεψη στη μαρκησία τον πείθει για την ψυχρή, εγωιστική και υπολογιστική φύση της. Δυσπιστώντας στις εξηγήσεις της, ο Ποπινό διεξάγει έρευνα, ανακρίνει την κυρία Ζανρενώ και σχεδόν σίγουρα αποκλείει την υπόθεση της γοητείας και της αποπλάνησης: η γυναίκα είναι σεμνή και ηλικιωμένη. Με την ανάκριση του μαρκήσιου, ο Ποπινό κατέληξε με βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος ήταν υγιής αλλά τα κίνητρα που καθοδηγούσαν τη συμπεριφορά του ανήκαν σε περασμένη εποχή, όταν κυριαρχούσε το αίσθημα της τιμής. Έχοντας μάθει τυχαία την προέλευση της περιουσίας της οικογένειάς του, ο μαρκήσιος θέλησε να υποστηρίξει την οικογένεια Ζανρενώ ως ένα είδος αποζημίωσης για τα λάθη που προκάλεσε ο προπάππους του: την εποχή της ανάκλησης του Διατάγματος της Νάντης (1685), ο Προτεστάντης Ζανρενώ είχε συλληφθεί και απαγχονιστεί και τα εδάφη του είχαν κατασχεθεί προς όφελος των ντ' Εσπάρ. Έτσι, ο Ποπινό αποκλείει τη λεγόμενη τρέλα του μαρκήσιου και ετοιμάζεται να κάνει την αναφορά του που δεν είναι ευνοϊκή για την ενάγουσα. Όμως η μαρκησία μαθαίνει για τις πράξεις του και τον αναγκάζει να αποσυρθεί από την υπόθεση, την οποία αναλαμβάνει ο φιλόδοξος και αδίστακτος δικαστής Καμυζό. Πρόκειται για ένα σύνθετο έργο που συγκεντρώνει πολλά θέματα. Αγγίζει τόσο την πολιτική, την προέλευση της περιουσίας, την άσκηση δικαιοσύνης, όσο και την πρακτική της φιλανθρωπίας και τα οικογενειακά προβλήματα. Το κείμενο βασίζεται στην αντιπαράθεση μεταξύ του «ακραίου κακού», που αντιπροσωπεύεται από την υψηλή κοινωνία του Παρισιού που κυριαρχείται από το πάθος για το χρήμα, και του «ακραίου καλού» που ενσαρκώνουν οι ευγενείς και ενάρετες μορφές του μαρκήσιου ντ' Εσπάρ και του ακέραιου ανακριτή Ποπινό. Η απαγόρευση, γαλλική τηλεοπτική ταινία του Jean-Daniel Verhaeghe, που κυκλοφόρησε το 1993. Η απαγόρευση, μετάφραση: Δέσποινα Μαντοπούλου, εκδόσεις Bookstar-Γιωγγαράς, 2012
Πρόδρομος Βοιωτίας

Ο Πρόδρομος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Βοιωτίας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά μαζί με τον οικισμό Παραλία (Παραλία Σαράντι), ανήκουν στην Κοινότητα Χώστια και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Θίσβης (πρώην Δήμος Θίσβης), του Δήμου Θηβαίων.

 Ο Πρόδρομος Βοιωτίας βρίσκεται στις δυτικές πλαγιές του Ελικώνα, σε υψόμετρο 255 μέτρων και έχει πληθυσμό 434 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1956, ονομαζόταν Ελικών και μέχρι το 1955, ονομαζόταν Χώστια. Κοντά στον Πρόδρομο, βρισκόταν η αρχαία βοιωτική πόλη, Κορσιαί. Βορειοδυτικά του οικισμού, βρίσκεται η Ιερά Μονή Οσίου Σεραφείμ Δομβούς, χτισμένη στα τέλη του 16ου αιώνα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Βοιωτίας - Πρόδρομος (Ελικών, Χώστια) (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Βοιωτίας - Κοινότητα Προδρόμου (Κοιν. Ελικώνος, Κοιν. Χώστιας) (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Προδρόμου Βοιωτίας (εξωτερικός σύνδεσμος) ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ (Ιερά Μητρόποπολις Θηβών, Λεβαδείας και Αυλίδος) ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ (βίντεο στο youtube) PRODROMOS VILLAGE (Greece.com)
Μαργαρίτα της Σουηδίας, βασίλισσα της Νορβηγίας

Η Μαργαρίτα Έρικσντοτερ, Νορβηγικά: Margrete Eriksdotter, (π. 1155 – 1209) ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας και έγινε βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του βασιλιά Σβέρ της Νορβηγίας.

 Η Μαργαρίτα ήταν κόρη του βασιλιά Ερίκου Θ' της Σουηδίας και της Δανής βασίλισσας Χριστίνας. Αυτή το 1189 παντρεύτηκε τον βασιλιά Σβερ της Νορβηγίας. Αναφέρεται μόνο σποραδικά στην ιστορία κατά τη διάρκεια της θητείας της ως βασίλισσας. πρωτίστως σε σχέση με μια προσπάθεια του Νίκολας Άρνεσον να γίνει επίσκοπος του Στάβανγκερ. Στις σάγκας, η βασίλισσα Μαργαρίτα απεικονίζεται ως ύποπτη και δύστροπη Έμεινε χήρα το 1202, επέστρεψε στη γενέτειρά της Σουηδία και αποσύρθηκε στα κτήματά της στο Δυτικό Γκότλαντ και στο Βέρμλαντ. Αναχωρώντας από τη Νορβηγία, έπρεπε να αφήσει εκεί την κόρη της Χριστίνα Σβέρεσντοτερ παρά τη θέλησή της. Πέρασε δύο χρόνια στη Σουηδία και επέστρεψε στη Νορβηγία το 1204. Την 1η Ιανουαρίου 1204, δύο ημέρες αφότου είχε επιστρέψει στη Νορβηγία, ο γιος του συζύγου της από τον 1ο του γάμο, ο βασιλιάς Χάακον Γ΄ της Νορβηγίας, απεβίωσε με εμφανή συμπτώματα δηλητηρίασης. Η Μαργαρίτα έγινε ύποπτη για το έγκλημα και ένας από τους υπηρέτες της προσπάθησε να αποδείξει την αθωότητά της σε μια δοκιμασία, που απέτυχε. Ο υπηρέτης πνίγηκε και η Μαργαρίτα έφυγε πίσω στη Σουηδία. Η Μαργαρίτα επέστρεψε στη Νορβηγία το 1209 για τον γάμο της κόρης της. Η κόρη της παντρεύτηκε τον αντιβασιλιά Φίλιπ Σίμονσον, τον υποψήφιο της παράταξης του Μπάγκλερ για τον θρόνο της Νορβηγίας. Η Μαργαρίτα πήρε μέρος στον γάμο. Αμέσως μετά το γάμο αρρώστησε και απεβίωσε λίγες εβδομάδες αργότερα. Η Λία Μπόυζεν υποδύεται μια μυθιστορηματική Mαργαρίτα στην ταινία του 2016 Ο Τελευταίος Βασιλιάς. Η Μαργαρίτα απεικονίζεται να έχει σχέση με έναν φανταστικό αριστοκράτη Μπάγκλερ και δηλητηριάζει τον Χάακον Γ΄ σε μια συνωμοσία, για να γίνει ξανά βασίλισσα. Magerøy, H. Soga om birkebeinar og baglar (1988) Imsen, Steinar Våre dronninger: fra Ragnhild Eriksdatter til Sonja (Όσλο: 1991) Koht, Halvdan Norske dronningar (στο "The Old Norse Sagas", 1931)
Ουιντάντ Καζαμπλάνκα

Η Ουιντάντ Καζαμπλάνκα είναι αθλητικός σύλλογος από την Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, περισσότερο γνωστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 8 Μαΐου 1937. Η ποδοσφαιρική ομάδα αγωνίζεται στο Stade Mohamed V, χωρητικότητας 67.000 θεατών. Έχει κατακτήσει 21 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα, 2 κύπελλα πρωταθλητριών Αφρικής, 1 CAF Cup Winners' Cup, 1 Σούπερ Καπ Ποδοσφαίρου Αφρικής και 1 Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μαρόκου Νικήτρια (21) : 1948, 1949, 1950, 1951, 1954,1957, 1966, 1969, 1975, 1976, 1977, 1986, 1990, 1991, 1993, 2006, 2010, 2015, 2017, 2019, 2021Φιναλίστ (14): 1943, 1946, 1958, 1959, 1972, 1980, 1982, 1994, 1997, 2000, 2002, 2016, 2018, 2020Moroccan CupΝικήτρια (9): 1970, 1978, 1979, 1981, 1989, 1994, 1997, 1998, 2001Φιναλίστ (6): 1957, 1958, 1961, 1964, 2003, 2004Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου ΑφρικήςΝικήτρια (2): 1992, 2017Φιναλίστ (2): 2011, 2019CAF Cup Winners' CupΝικήτρια (1): 2002Σούπερ Καπ Ποδοσφαίρου ΑφρικήςΝικήτρια (1): 2018Φιναλίστ (2): 1992, 2003Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγωνΝικήτρια (1): 1993Arab Champions LeagueΝικήτρια (1): 1989Φιναλίστ (2): 2008, 2009 (Αραβικά)/(Γαλλικά) Official club website Αρχειοθετήθηκε 2016-01-11 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) News website Αρχειοθετήθηκε 2013-05-18 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Wydad website Αρχειοθετήθηκε 2009-03-18 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Ultras website
Σημαία της Λετονίας

Η σημαία της Λετονίας επανακαθιερώθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1990. Η ίδια σημαία ήταν σε χρήση από την ανεξάρτητη Λετονία από το 1918 μέχρι το 1940, οπότε η χώρα καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και προσαρτήθηκε στην τελευταία.

 Η κόκκινη- λευκή- κόκκινη σημαία αναφέρθηκε πρώτα στα κεφάλαια του Χρονικού της Λιβονίας του Ντίτλεμπ φον Άλνπεκε (Livländische Reimchronik). Αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο κατατάσσει τη λετονική σημαία μεταξύ των αρχαιότερων στην Ευρώπη. Στο χρονικό γίνεται λόγος για μία μάχη του 1280, στην οποία αρχαία λετονικά φύλα από το Κέσις (Βόρεια Λετονία) ήρθαν σε πόλεμο, φέροντας μια κόκκινη σημαία με λευκή λωρίδα. Ο θρύλος κάνει λόγο για έναν θανάσιμα τραυματισμένο στη μάχη, αρχηγό της φυλής, που το σώμα του το τύλιξαν με ένα λευκό πανί. Ένα μέρος του πανιού παρέμεινε λευκό, ενώ οι δύο άκρες του έγιναν κόκκινες, λόγω του αίματος του ηγέτη. Στην επόμενη μάχη το σεντόνι που τον τύλιξαν το χρησιμοποίησαν για σημαία και αυτή τη φορά η μάχη στέφθηκε με επιτυχία. Από τότε τα χρώματα αυτά τα χρησιμοποίησαν όλες οι φυλές της χώρας. Το σημερινό σχέδιο της σημαίας δημιουργήθηκε από τον Άνσις Κιρούλις (Ansis Cīrulis) τον Μάιο του 1917. Με ειδικό διάταγμα της Βουλής, το σχέδιο υιοθετήθηκε επίσημα ως σημαία του έθνους στις 15 Ιουνίου 1921. Το «κόκκινο» χρώμα στη σημαία της Λετονίας είναι στην πραγματικότητα καστανό (κόκκινο με μαύρο και μοβ). Οι χρωματικές αναλογίες της σημαίας είναι 2:1:2 και η αναλογία του μήκους με το πλάτος είναι 1:2. Πληροφορίες από το Λετονικό Ινστιτούτο (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011) Σημαίες και εμβλήματα του Λετονικού Ναυτικού (Ανακτήθηκε 27 Απριλίου 2011)
Άγιος Βασίλειος Κεφαλονιάς

Ο Άγιος Βασίλειος είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα της δημοτικής κοινότητας Ληξουρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παλικής, του δήμου Ληξουρίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Πάλης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Βασίλειος είναι πεδινό χωριό της Δ. Κεφαλονιάς, στην χερσόνησο της Παλικής, κοντά στο Ληξούρι, σε μέσο σταθμικο υψόμετρο 45. Απέχει 34 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αργοστολίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Ληξουρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Παλικής. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παλικής και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Ληξουρίου. ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr
Βαρόμετρο Παγκόσμιας Διαφθοράς

Το Βαρόμετρο Παγκόσμιας Διαφθοράς που δημοσιεύεται από τη Διεθνή Διαφάνεια είναι η μεγαλύτερη έρευνα στον κόσμο για την παρακολούθηση της κοινής γνώμης σχετικά με τη διαφθορά. Είναι έρευνα που απευθύνεται σε 114.000 άτομα σε 107 χώρες για την άποψή τους για τη διαφθορά.

 Άνθρωποι σε 95 χώρες απάντησαν στην έρευνα για το κατά πόσον έχουν δωροδοκήσει σε ένα δημόσιο οργανισμό κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους. Για ένα μικρό αριθμό χωρών, συμπεριλαμβανομένων της Βραζιλίας και της Ρωσίας, τα δεδομένα σχετικά με συγκεκριμένα ζητήματα έχουν αποκλειστεί λόγω των ανησυχιών σχετικά με την εγκυρότητα και την αξιοπιστία. Το περιθώριο λάθους για κάθε χώρα είναι 3%. Το τυπικό μέγεθος δείγματος είναι 1.000 άτομα. Τέσσερις χώρες - Κύπρος, Λουξεμβούργο, Βανουάτου και Νήσοι του Σολομώντα - έχουν μέγεθος δείγματος 500 ατόμων και ένα περιθώριο σφάλματος 4%. Σε αντίθεση με τα άλλο παρόμοιο Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς (CPI) που δημοσιεύεται από τη Διεθνή Διαφάνεια, αυτό είναι ένα ερωτηματολόγιο που ρωτά απευθείας τον πληθυσμό αντί να χρησιμοποιεί «γνώμες αντίληψης εμπειρογνωμόνων», οι οποίες υπόκεινται σε ουσιαστική προκατάληψη και βρίσκονται κάτω από την κριτική για αυτό. Σε ένα άρθρο του 2013 στο Foreign Policy, ο Alex Cobham υποστήριξε ότι ο CPI ενσωματώνει μια ισχυρή και παραπλανητική ελίτ προκατάληψη στις λαϊκές αντιλήψεις για τη διαφθορά, με δυνητική συμβολή σε ένα φαύλο κύκλο και ταυτόχρονα κινητοποιεί ακατάλληλες πολιτικές απαντήσεις. Ο Cobham συνεχίζει: «ο δείκτης διαφθείρει αντιλήψεις σε βαθμό που είναι δύσκολο να δούμε μια δικαιολογία για τη συνέχιση της δημοσίευσής του». Διεθνής Διαφάνεια
Καλέτι

Το Καλέτι (πολωνικά: Καλέτι, γερμανικά: Stahlhammer) είναι πόλη του Πόβιατ Ταρνόφσκιε Γκούρι, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της Πολωνίας. Ιστορικά, η πόλη βρίσκεται στην Άνω Σιλεσία. Ο πληθυσμός του είναι 8.548 κάτοικοι (2020).

 Το Καλέτι βρίσκεται στην ιστορική περιοχή της Γη του Λουμπλίνιετς, με εξαίρεση τις περιοχές Γεντρίσκι και Τρουστσίτσα, οι οποίες ανήκουν στη Γη του Μπίτομ. Από φυσική και γεωγραφική άποψη, η πόλη βρίσκεται στην Πεδιάδα του Οπόλε, στον ποταμό Μικρό Πάνεφ. Σύμφωνα με στοιχεία του 2002, το Καλέτι έχει έκταση 76,68 χλμ², που περιλαμβάνει: γεωργική γη 11% και δασική γη 85%. Σύμφωνα με στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου 2011, η έκταση της πόλης ήταν 76,29 km². Η πόλη αποτελεί το 11,8% της έκτασης του πόβιατ. Κατά τα έτη 1922-1939, η πόλη ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1920-1939), το 1945-1950 στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας (1945-1950), τα έτη 1950-1957 και τα έτη 1957-1975 στο Βοεβοδάτο Κατοβίτσε (1950-1975) και τα έτη 1975–1998 στο Βοεβοδάτο Τσενστοχόβα. Το όνομα της πόλης υπήρξε, μεταξύ άλλων, με τις μορφές των Stahlhammer (1783), Stahlhammer or Neu-Sorge, Kalita (1845), Kalita, et al. Neusorge al. Stahlhammer (1882), Kalety (Stahlhammer) (1920).Το γερμανικό όνομα προέρχεται από τη γερμανική κοινή λέξη Stahlhammer, που σημαίνει «σφυρί, χαλυβουργείο» και σχετίζεται με τον βιομηχανικό χαρακτήρα της πόλης. Η παράπλευρη γερμανική ονομασία Neusorge δημιουργήθηκε συνδυάζοντας τις λέξεις neu «νέο» και Sorge «φροντίδα, ανησυχία», αλλά και «φροντίδα, φροντίζει», αναφερόμενος στον χαρακτηρισμό ενός νέου οικισμού, που ήταν κοινή πρακτική στη Γερμανία. Το πολωνικό όνομα προέρχεται από το προσωπικό όνομα Kalita, Kaleta, το οποίο απαντάται συχνά στη Σιλεσία ως επώνυμο. Βίτκοφ, Τσεχία Ούστρον, Πολωνία Johann GeorgJ.G. Knie Johann GeorgJ.G., Alphabethisch-Statistisch-Topographische Uebersicht aller Dörfer, Flecken, Städte und andern Orte der Königl. Preuß. Provinz Schlesien ..., Breslau: Graß, Barth und Comp., 1830, OCLC 751379865 (niem.). Επίσημος ιστότοπος του Καλέτι Kalita, in. Neusorge al. Stahlhammer, [στο:] Γεωγραφικό Λεξικό του Βασιλείου της Πολωνίας, τ. III: Haag - Kępy, Βαρσοβία 1882, σελ. 699.
Αρύβαλλος Μακμίλλαν

Ο αρύβαλλος Μακμίλλαν πρωτοκορινθιακού ρυθμού με πολεμική παράσταση, παράσταση κυνηγιού λεόντων και παράσταση κυνηγιού που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι αξιοθαύμαστο δείγμα ελληνικής κεραμικής και μικρογραφικής αγγειογραφίας.

 Βρέθηκε σε κάποιον τάφο κοντά στο δρόμο προς τη Λιβαδειά το 1886 - 1888 και αγοράστηκε στη Θήβα από τον Μάλκομ Μακμίλλαν, ο οποίος το δώρισε στο Βρετανικό Μουσείο την άνοιξη του 1889, λίγο πριν ξεκινήσει για εξερευνητική αποστολή. Είναι αγγείο μικρών διαστάσεων, μόλις 7 εκατοστών, διακρίνεται όμως για την κεραμική και ζωγραφική του αξία. Ο λαιμός είναι σχηματισμένος σε μορφή λεοντοκεφαλής που βρυχάται, κατασκευασμένης με το χέρι χωρίς καλούπι. Το σχήμα του κυρίου σώματος του αγγείου είναι αυτό της ληκύθου πρωτοκορινθιακού ρυθμού. Η πλατιά λαβή που καταλήγει στην κορυφή του κρανίου ανάμεσα στα αυτιά είναι διακοσμημένη με γοργόνειο αρχαϊκού τύπου και φαρδιά πλεξούδα. Ο λαιμός είναι διακοσμημένος με φοίνικες. Οι αγγειογραφία γύρω από το σώμα εικονίζει τρεις σκηνές. Η πρώτη σκηνή, ύψους 2 εκατοστών εικονίζει μάχη στην οποία παίρνουν μέρος 17 οπλισμένοι πολεμιστές. Η σκηνή είναι ζωγραφισμένη εν είδη κυκλικής ζωφόρου χωρίς αρχή και τέλος. Η δεύτερη σκηνή ύψους ενός εκατοστού εικονίζει καλπάζουσα ιπποδρομία, στην οποία παίρνουν μέρος έξι νεαροί ιππείς. Ένα άλογο συνοδεύεται από κύκνο, ένα άλλο από νάνο ή πίθηκο. Η τελευταία και εκπληκτικότερη σκηνή, ύψους μόλις τεσσάρων χιλιοστών εικονίζει κυνήγι λαγού με οκτώ σκύλους, έναν άνθρωπο και ένα θήραμα, που μπορεί να είναι λαγός, αλεπού ή τσακάλι. Το σύνολο των αγγειογραφιών ολοκληρώνεται με μια ταινία που εικονίζει ακτίνες. Το αγγείο ήταν μάλλον ταφικό αγγείο που περιείχε βάλσαμο, άρωμα ή αιθέριο έλαιο. Είναι το αρχαιότερο μελανόμορφο αγγείο. Χρονολογείται γύρο στα 640 π.Χ. Κυνήγι Κενταύρων (πρωτοκορινθιακή λήκυθος) Deutsches Archäologisches Institut (1884). Archäologische Zeitung. Berlin: Druck und Verlag G. Reimer. σελίδες 153-159 και πίνακας 10. Ανακτήθηκε στις 24 Μαρτίου 2012. Society for the Promotion of Hellenic Studies (1889). The Journal of Hellenic studies, Volume 10. London. σελίδες 253 και πίνακες IV και V. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2012. Society for the Promotion of Hellenic Studies (1890). The Journal of Hellenic studies, Volume 11. London. σελίδες 167-180 και πίνακες Ι και ΙΙ. Ανακτήθηκε στις 25 Μαρτίου 2012. Παρουσίαση του Αρύβαλου από το Βρετανικό Μουσείο Αρχαϊκή περίοδος (pdf) (PDF). Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2012.
Βασιλικό Παλάτι της Φικούτσα

Το Βασιλικό Παλάτι της Φικούτσα, ιταλ.: Palazzo Reale di Ficuzza, που ονομάζεται επίσης Βασιλική Οικία για το Κυνήγι (Reggia [ή Real Casina] di Caccia) της Φικούτσα βρίσκεται κοντά στην πόλη Κορλεόνε, που βρίσκεται περίπου 45 χλμ. από το Παλέρμο της Σικελίας. Παραγγέλθηκε από τον Φερδινάνδο Δ' της Νάπολης και Γ' της Σικελίας κατά την εξορία του στη Σικελία, που ξεκίνησε μετά την ίδρυση της Παρθενόπειας Δημοκρατίας το 1798.

 Ο Φερδινάνδος Δ΄ επέστρεψε στην ηπειρωτική χώρα, αλλά στη συνέχεια εξορίστηκε ξανά από τις γαλλικές δυνάμεις και το βασίλειό του της Νάπολης κυβερνήθηκε από τον Ζοακίμ Μυρά μέχρι το 1815. Έκτισε το παλάτι, που κτίστηκε κοντά στο Βασιλικό Κυνηγετικό καταφύγιο το 1802 και ολοκληρώθηκε το 1810. Στους σχεδιαστές περιλαμβάνεται ο μηχανικός Κάρλο Κένκι και αργότερα ο νεοκλασικός αρχιτέκτονας Τζιουζέπε Βενάντσιο Μαρβούλια. Μεταξύ αυτών που ολοκλήρωσαν την τοιχογραφία ήταν οι Τζιουζέπε Βελάσκοo και B. Κοτάρντι. Τελικά, με την πτώση των Βουρβόνων, το σπίτι περιέπεσε σε αχρηστία και υπέστη λεηλασία από διάφορους ιδιοκτήτες και οικοδεσπότες, συμπεριλαμβανομένων των στρατών κατοχής κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το παλάτι άνοιξε πρόσφατα για τους επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων των σηράγγων (τούνελ), που οδηγούν στο γύρω δάσος. Οι λιτές εξωτερικές όψεις του παλατιού εναρμονίζονται με έναν από τους ρόλους του ως κυνηγετικού καταφυγίου. Ορισμένοι από τους εσωτερικούς χώρους, ωστόσο, έχουν διακοσμητική πληθωρικότητα, όπως κολώνες αιγυπτιακού τύπου. Ολόκληρο το σύνολο έχει ένα πνεύμα σπάταλης επιπολαιότητας, δεδομένου ότι ανατέθηκε από έναν εξόριστο βασιλιά, που κυβερνούσε μια καταρρέουσα μοναρχία και ένα εξαθλιωμένο βασίλειο κατά την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Real Casina di Caccia di Ficuzza στο Wikimedia Commons
Σάντορ Ντεμιάν

Ο Σάντορ Ντεμιάν (ουγγρικά: Sándor Demján, 14 Μαΐου 1943 – 26 Μαρτίου 2018) ήταν Ούγγρος επιχειρηματίας, και σύμφωνα με το Forbes ήταν ο δεύτερος πλουσιότερος άνθρωπος στην Ουγγαρία με καθαρό πλούτο 192 δισεκατομμυρίων φιορινιών (615 εκατομμύρια ευρώ). Ήταν ο πρόεδρος της TriGránit.

 Ο Ντεμιάν γεννήθηκε στο Μπιόρβελι στο Βασίλειο της Ουγγαρίας (σημερινό Μπερβένι, κομητεία Σάτου Μάρε, Ρουμανία). Ο πατέρας του, από μια οικογένεια Σίκουλων, είχε μετακομίσει εκεί το 1940, αλλά σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μητέρα του, μια Σουαβιανή του Δούναβη από το Έτγιεκ, μετακόμισε στο Μπιόρβελι μετά την εκτόπιση της στον πόλεμο. Με υποτροφία, αποφοίτησε το 1965 από το Κολλέγιο Εμπορίου και Τουρισμού της Βουδαπέστης. Ο Ντεμιάν έγινε πρόεδρος της Gorsium ÁFÉSZ από το 1968 έως 1973 και από το 1973 έως το 1986, ήταν συνδιευθύνων σύμβουλος της κοινοπραξίας της. Από το 1986 έως το 1990 ήταν ο πρόεδρος και ένας από τους ιδρυτές της Ουγγρικής Πιστωτικής Τράπεζας. Από το 1990 ήταν μέλος της Κεντροευρωπαϊκής Εταιρείας Ανάπτυξης και το 1991 ήταν Διευθύνων Σύμβουλος της Κεντροευρωπαϊκής Εταιρείας Επενδύσεων. Το 1996, παρευρέθηκε στα εγκαίνια του Τραπεζικού Κέντρου, του Πόλου Γρανίτη και του Κέντρου Πόλους. Το 1996, έγινε πρόεδρος της TriGránit. Το 1999, εγκαινίασε επίσης το WestEnd City Centre, το οποίο ακολουθήθηκε το 2000 από το Polus City Center στη Μπρατισλάβα και το 2005 το Silesia City Center στο Κατοβίτσε.Ο πλούτος του εκτιμάται σε 300 δισ. φιορίνια σε στοιχεία του ενεργητικού το 2008. Τότε ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ουγγαρίας. Το ενεργητικό του το 2006 εκτιμάτo σε 80 δισεκατομμύρια φιορίνια. Σε μόλις δύο χρόνια, το κεφάλαιό του σχεδόν τετραπλασιάστηκε.Το 2003 ίδρυσε το βραβείο Prima Primissima, αφιερωμένο στην προστασία των ουγγρικών πνευματικών επιτευγμάτων, στην ανάπτυξη της εγχώριας επιστήμης και στην ενίσχυση της τέχνης και του πολιτισμού.Το 2012, πρόσφερε ένα σημαντικό μέρος του ενεργητικού του για φιλανθρωπικούς σκοπούς.Το 2014, ο Ντεμιάν ανακοίνωσε ότι, λόγω της ηλικίας του, θα αποσυρθεί σταδιακά στην επιχειρηματική ζωή και η διαχείριση των εταιρειών του θα μεταβιβαστεί.Το βαρόμετρο επιρροής του 2014 τον υπολογίζει ως το έκτο πιο ισχυρό πρόσωπο της Ουγγαρίας. Ο Ντεμιάν πέθανε στις 26 Μαρτίου 2018 σε ηλικία 74 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sándor Demján στο Wikimedia Commons
Αγρυπνία

Αγρυπνία ονομάζεται ένα σύνολο διάφορων θρησκευτικών τελετών που τελούνται κατά τις νυχτερινές ώρες στους ναούς των Χριστιανικών Εκκλησιών και άλλων θρησκειών. Το γεγονός αυτό τους προσδίδει ιδιαίτερη κατανυκτικότητα.

 Κατά τη διάρκεια των αγρυπνιών μπορεί να τελεστεί πληθώρα ακολουθιών. Η τάξη μιας αυθεντικής ολονυκτίας αγρυπνίας έχει ως εξής: • Ενάτη Ώρα • Μικρό Απόδειπνο • Μέγας Εσπερινός (με Λιτή και αρτοκλασία) • Όρθρος • Θεία Λειτουργία Μπορούν να τελεστούν και άλλες ακολουθίες (μεταξύ Εσπερινού και Όρθρου) όπως παρακλητικοί κανόνες, το μυστήριο του Ευχελαίου κ.α. Αγρυπνίες μπορούν να τελεστούν όλη τη διάρκεια του έτους. Πιο συχνά όμως γίνονται αγρυπνίες σε μεγάλες γιορτές όπως: -Γεννέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) -Ύψωση του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) -Μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (26 Σεπτεμβρίου) -Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου (21 Νοεμβρίου) -Η κατά σάρκα Γέννησης του Κυρίου Ιησού Χριστού (25 Δεκεμβρίου) -Άγια Θεοφάνια (6 Ιανουαρίου) -Αγίου Αντωνίου (17 Ιανουαρίου) -Η Υπαπαντή του Κυρίου (2 Φεβρουαρίου) -Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου (25 Μαρτίου) -Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου (8 Μαΐου) -Γεννέσιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου (24 Ιουνίου) -Αγίων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) -Μεταμόρφωση του Σωτήρος (6 Αυγούστου) -Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου (15 Αυγούστου) -Αποτομή του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου (29 Αυγούστου) Επίσης, γίνεται αγρυπνία στην εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου Ιησού Χριστού. Πέραν από τις ανωτέρω εορτές που μπορούν να τελεστούν αγρυπνίες, υπάρχουν εορτές που ο προεστός επιλέγει να κάνει αγρυπνία όπως: -Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου (26 Οκτωβρίου) -Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (13 Νοεμβρίου) -Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου (5 Δεκεμβρίου) -Αγίου Ευθυμίου (20 Ιανουαρίου)
Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας

Το Πιο Εξαίρετο Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (αγγλικά: Most Excellent Order of the British Empire‎) είναι βρετανικό τάγμα ιπποσύνης, το οποίο τιμά ανθρώπους των τεχνών και των επιστημών αλλά και ανθρώπους με διαφορετική δημόσια προσφορά όπως και ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στην φιλανθρωπία και στις αγαθοεργίες. Καθιερώθηκε στις 4 Ιουνίου του 1917 από τον Γεώργιο Ε΄. Διαθέτει πέντε κύριες διαβαθμίσεις και οι δύο αώτερες βαθμίδες αντιστοιχούν στον τίτλο Σερ (Ιππότης) και Ντέιμ (Κυρία).

 Οι τάξεις του τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με φθίνουσα σειρά: Ιππότης ή Κυρία μεγαλόσταυρος του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΙΜΒΑ/ΚΜΒΑ) Ιππότης Διοικητής του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΙΔΒΑ) Διοικητής του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΔΒΑ) Αξιωματικός του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΑΒΑ) Μέλος του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΜΒΑ)Αυτοί στους οποίους έχει απονεμηθεί αυτή η διάκριση, αναφέρονται σε γραπτά κείμενα με τη συντομογραφία του τίτλου τους (ΙΜΒΑ/ΚΜΒΑ, ΙΔΒΑ, ΔΒΑ, ΑΒΑ, ΜΒΑ). The Honours system — UK Government Queen's Birthday and New Year honours — The London Gazette, lists recipients of honours "The Most Excellent Order of the British Empire" (2002) — Cambridge University Heraldic and Genealogical Society "Order of Precedence in England and Wales", Velde, F. R. (2003) — Heraldica.org Search recommendations for the Order of the British Empire on the UK National Archives' website The Chapel of the Most Excellent Order of the British Empire – OBE Chapel Exterior detail — jpg image, IanMcGrawPhotos.co.uk Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης του Michael Kennedy, εκδ. Γιαννέλη, Α' αγγλική έκδ. 1985, τόμος Α', ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ, ΤΙΤΛΟΙ ΕΥΓΕΝΙΑΣ
Σύνταγμα του Αγίου Μαρίνου

Το Σύνταγμα του Αγίου Μαρίνου είναι κατανεμημένο σε μια σειρά από νομοθετικές πράξεις, των οποίων η πιο σημαντική είναι το Καταστατικό του 1600 και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη του 1974 (με τις τροποποιήσεις του 2002). Το συνταγματικό σύστημα της χώρας έχει επιρροές από το Ιουστινιάνειο Κώδικα και το ρωμαϊκό εθιμικό δίκαιο. Πιστεύεται ότι είναι το παλαιότερο σύνταγμα που ισχύει στον κόσμο.

 Το ισχύον νομικό σύστημα του Αγίου Μαρίνου βρίσκεται σε ισχύ από το 1600. Η κυβέρνηση τηρεί το εν λόγω καταστατικό που γράφτηκε από τον Καμίλο Μπονέλι και προβλέπει τον τρόπο λειτουργίας της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης. Το αρχικό κείμενο είναι γραμμένο στα λατινικά και περιέχεται σε έξι βιβλία. Ο τίτλος στα λατινικά είναι Statuta Decreta ac Ordinamenta Illustris Reipublicae ac Perpetuae Libertatis Terrae Sancti Marini. Το καταστατικό του 1600 αντικατέστησε το προηγούμενο καταστατικό, που εφαρμοζόταν στον Άγιο Μαρίνο από το 1300 και λεγόταν Statuti Comunali (Δημοτικό Καταστατικό). Στις 12 Ιουλίου 1974 οι Κυβερνώντες Διοικητές (ηγεσία του κράτους) υπέγραψαν το νόμο 59/1974, που εγκρίθηκε από το Μεγάλο και Γενικό Συμβούλιο, και σύμφωνα με τον οποίο κατοχυρώνονταν τα δικαιώματα των πολιτών και οι θεμελιώδεις αρχές της δικαστικής τάξης του Αγίου Μαρίνου. Η Διακήρυξη προβλέπει τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών, τη διάκριση των εξουσιών και εκλογικά θέματα. Το 2002 έγινε αναθεώρηση της Διακήρυξης με την προσθήκη νέων διατάξεων.
Κατάλογος αρχηγών κράτους του Τσαντ

Ακολουθεί ένας κατάλογος με τους αρχηγούς κράτους του Τσαντ από το 1960, οπότε η χώρα έγινε ανεξάρτητη από τη Γαλλία, μέχρι σήμερα. Συνολικά έξι άτομα έχουν υπηρετήσει στο αξίωμα (χωρίς να προσμετρηθούν οι 2 μεταβατικοί αρχηγοί κράτους). Επιπρόσθετα, ένα άτομο, ο Γκουκούνι Ουεντέι, χρημάτισε πρόεδρος δύο φορές (μη συνεχόμενες θητείες). Ο σημερινός αρχηγός κράτους είναι ο επικεφαλής του Μεταβατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου Μαχαμάτ Ντεμπί, από τις 20 Απριλίου 2021. Ο Μαχαμάτ διαδέχθηκε τον πατέρα του, Ιντρίς Ντεμπί, ο οποίος παρέμεινε στο αξίωμα επί τρεις δεκαετίες, έως το θάνατό του.

 1960–1962: Αρχηγός του Κράτους 1962–1975: Πρόεδρος της Δημοκρατίας 1975: Πρόεδρος του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου 1975–1978: Αρχηγός του Κράτους 1978–1979: Πρόεδρος της Δημοκρατίας 1979: Πρόεδρος του Προσωρινού Συμβουλίου του Κράτους 1979: Πρόεδρος της Μεταβατικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας 1979: Πρόεδρος της Προσωρινής Διοικητικής Επιτροπής 1979–1982: Πρόεδρος της Μεταβατικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας 1982: Πρόεδρος του Συμβουλίου Διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων του Βορρά 1982: Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους 1982–1990: Πρόεδρος της Δημοκρατίας 1990: Πρόεδρος του Πατριωτικού Κινήματος Σωτηρίας 1990–1991: Πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους 1991–2021, 2022-σήμερα:: Πρόεδρος της Δημοκρατίας 2021–2022: Πρόεδρος του Μεταβατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου Πολιτικά κόμματα Λοιπές ομάδεςΣύμβολα Τσαντ Κατάλογος πρωθυπουργών του Τσαντ World Statesmen – Chad