IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κωνσταντίνος του Μπαμπερόν

Ο Κωνσταντίνος (1180 - π. 1263) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ένας ισχυρός Αρμένιος ευγενής, κύριος του Μπαμπερόν & του Κόρυκος, γνωστός και ως μέγας βαρόνος.

 Ήταν γιος του Βασάγκ κυρίου του Μπαμπερόν, γιου του Σμπατ κυρίου του Μπαμπερόν, γιου του Χετούμ Β΄ κυρίου του Λαμπρόν, γιου του Οσίν Α΄ κυρίου του Λαμπρόν. Έπαιξε καθοδηγητικό ρόλο στο να θέσει τον γιο του στον Αρμενικό θρόνο: ο Λέων Α΄ της Αρμενίας ήταν ο τελευταίος του Οίκου των Ρουπενιδών και άφησε βασίλισσα την κόρη του Ισαβέλλα, που παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο των Πουατιέ, γιο του Βοημούνδου Δ΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Ο Φίλιππος θέλησε να επιβάλει τον Λατινικό τρόπο ζωής στον λαό και στον κλήρο και εκτόπισε τους Αρμένιους ευγενείς από την Αυλή, φέρνοντας άλλους από την Αντιόχεια. Τότε έγινε εξέγερση με αρχηγό τον Κωνσταντίνο. Αυτός παραπλάνησε τον Βοημούνδο Δ΄, λέγοντάς του να ψάξει για τον γιο του στην Αμούντα, ενώ τον βασάνιζε στην Σις και τελικά τον δηλητηρίασε. Έπειτα με το στρατό του κατέλαβε τις Κιλίκιες Πύλες (νυν κάστρο Σιλίφκε) και εξανάγκασε τους Σταυροφόρους ευγενείς να παραδώσουν την Ισαβέλλα. Κανόνισε τον γάμο της με τον γιο του, τον Χετούμ Α΄, που έγινε έτσι -ως δεύτερος σύζυγός της- βασιλιάς της Αρμενίας. Ο Κωνσταντίνος άρχισε την κατασκευή περίτεχνου μεγάρου στο Μπαρμπερόν (νυν κάστρο Τσανντιρ), που υπήρχε ως το 1979. Κοντά σε αυτό, στο Γκόσνε, έκτισε μία μονή (νυν Κιζ Κιλισεσί) με διακοσμημένο ναό, του οποίου η κτητορική επιγραφή αναφέρει το έτος 1241. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη τού πατέρα του Αλίκη των Χετουμιδών, κόρη του Χετούμ Γ΄ κυρίου του Λαμπρόν (εγγονού του Χετούμ Β΄ κυρίου του Λαμπρόν) και είχε τέκνα: Σεμπάντ 1208-1276, κοντόσταυλος (στρατάρχης) της Αρμενίας. Χετούμ Α΄ 1215-1270, βασιλιάς της Αρμενίας. Ιωάννης, επίσκοπος της Σις. Οσίν Α΄ απεβ. 1264, κύριος του Κόρυκος. Γιος του ήταν ο: Χετούμ απεβ. 1314, ο ιστορικός, πατέρας του: Οσίν Β΄ απεβ. 1329, κύριος του Κόρυκος. Μαρία απεβ. 1263, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Ιμπελέν κύριο της Γιάφφας & Ασκαλώνος, διαπρεπή νομικό της Ιερουσαλήμ. Στεφανία 1220-1249, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ των Λουζινιάν της Κύπρου. Κωνσταντίνος, κύριος του Νεγκίρ. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Πουατιέ, κόρη του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και ήταν πατέρας των: Βαλδουίνος, γιος του ήταν ο: Κωνσταντίνος Ε΄ απεβ. 1363, βασιλιάς της Αρμενίας. Χετούμ, γιος του ήταν ο: Κωνσταντίνος ΣΤ΄ απεβ. 1373, βασιλιάς της Αρμενίας. "Le Royaume Armenien de Cilicie", Claude Mutafian, Editions CNRS, Paris, ISBN 2-271-05105-3, p. 80 American Council of Learned Societies (1989). "Smbat Sparapet". Dictionary of the Middle Ages. Charles Scribner's Sons, reproduced in History Resource Center.
Αμαλία Αυγούστα της Βαυαρίας

Η Αμαλία Αυγούστα (γερμ. Amalia Augusta von Bayern, 13 Νοεμβρίου 1801 - 8 Νοεμβρίου 1877) του Οίκου των Βίττελσμπαχ ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σαξονίας.

 Ήταν η τέταρτη κόρη (δεύτερη από τον δεύτερο γάμο) του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου, Διαδόχου Πρίγκιπα της Βάδης. Παντρεύτηκε το 1822 τον Ιωάννη της Σαξονίας και είχε τέκνα: Μαρία Αυγούστα Φρειδερίκη (1827 - 1857). Αλβέρτος (1828 - 1902), Βασιλιάς της Σαξονίας. Ελισάβετ (1830 - 1912), παντρεύτηκε πρώτα τον Φερδινάνδο της Σαβοΐας, Δούκα της Γένουας, και μετά τον Νικολό, Μαρκήσιο του Ραπάλλο. Φρειδερίκος Αύγουστος Ερνέστος (1831 - 1847). Γεώργιος (1832 - 1904), Βασιλιάς της Σαξονίας. Μαρία Σιδωνία Λουδοβίκα (1834 - 1862). Άννα (1836 - 1859), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Δ΄ της Τοσκάνης. Μαργαρίτα (1840 - 1858), παντρεύτηκε τον Κάρολο Λουδοβίκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Σοφία (1845 - 1867), παντρεύτηκε τον Κάρολο Θεόδωρο, Δούκα εν Βαυαρία. Petermann, Karl: Der König Johann und die Königin Amalie von Sachsen, sowie die Feier ihres goldenen Ehejubiläums; in: Erzählungen. O.Author, o.J.
Αστερόμυρτος

Η αστερόμυρτος (λατινική και επιστημονική ονομασία Asteromyrtus) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που ανήκει στην οικογένεια (και την υποοικογένεια) της μυρτιάς. Συγγενεύει στενά με τα γένη καλλιστήμων και μελαλεύκη.

 Το Asteromyrtus περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά ως γένος το 1843. Στη συνέχεια ωστόσο τα είδη του ταξινομήθηκαν στα γένη Melaleuca και Sinoga, και το γένος επανασυστάθηκε από τον Αυστραλό βοτανολόγο Λύντλεϋ Κρέιβεν μόλις το 1988, ώστε να φιλοξενήσει επτά συνολικώς είδη, όλα φύτα των τροπικών περιοχών της Γης. Πρόκειται για θάμνους ή μικρά δέντρα ιθαγενή της Νέας Γουινέας, της Επαρχίας Μαλούκου στην Ινδονησία ή της βόρειας Αυστραλίας, σε περιοχές περιφερειακές της Θάλασσας της Αραφούρα, του Κόλπου της Καρπεντάρια και του Πορθμού Τόρες. Και σήμερα αναγνωρίζονται στο γένος Asteromyrtus τα επτά είδη του Κρέιβεν, που είναι τα εξής: Asteromyrtus angustifolia, (Gaertn.) Craven – βόρειο Κουίνσλαντ Asteromyrtus arnhemica, (Byrnes) Craven – βόρειο μέρος της Βόρειας Επικράτειας και της Δυτικής Αυστραλίας Asteromyrtus brassii, (Byrnes) Craven – νότια Νέα Γουινέα και βόρειο Κουίνσλαντ Asteromyrtus lysicephala (F.Muell. & F.M.Bailey) Craven – Νήσοι Άρου της Ινδονησίας, νότια Νέα Γουινέα, βόρειο Κουίνσλαντ Asteromyrtus magnifica (Specht) Craven – βόρειο μέρος της Βόρειας Επικράτειας, νήσος Γκρόουτ Έυλαντ Asteromyrtus symphyocarpa (F.Muell.) Craven – νότια Νέα Γουινέα, βόρειο Κουίνσλαντ, βόρειο μέρος της Βόρειας Επικράτειας Asteromyrtus tranganensis Craven - Νήσοι Άρου της Ινδονησίας
Δήμος Κλείτορος

Ο Δήμος Κλείτορος ήταν δήμος του Νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καποδίστριας» (Ν. 2539/97) από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» (Ν. 3852/2010) και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούνταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 2.584 κατοίκους (σύμφ. με την Απογραφή του 2001). Έδρα του δήμου ήταν η Μυγδαλιά.

 Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του Νομού Αρκαδίας και συνόρευε με τους δήμους Κοντοβάζαινας, Λαγκαδίων, Βυτίνας, Λεβιδίου, καθώς και με τους δήμους Παΐων και Κλειτορίας (Λευκασίου) του Νομού Αχαΐας. Ήταν ένας κατεξοχήν ορεινός δήμος. Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Μυγδαλιάς [ 314 ] η Μυγδαλιά [ 264 ] ο Παλαιόπυργος [ 50 ] Δ.δ. Αγριδίου -- το Αγρίδιον [ 80 ] Δ.δ. Βαλτεσινίκου [ 741 ] το Βαλτεσινίκον [ 675 ] το Κουρουβέλιον [ 15 ] οι Ολομάδες [ 51 ] Δ.δ. Δρακοβουνίου -- το Δρακοβούνιον [ 178 ] Δ.δ. Θεοκτίστου -- το Θεόκτιστον [ 377 ] Δ.δ. Κερπινής [ 144 ] η Κερπινή [ 122 ] τα Άνω Καλύβια [ 7 ] τα Κάτω Καλύβια [ 15 ] Δ.δ. Ξηροκαριταίνης -- η Ξηροκαρίταινα [ 84 ] Δ.δ. Πουρναριάς [ 297 ] η Πουρναριά [ 248 ] η Μουριά [ 49 ] Δ.δ. Πρασίνου [ 369 ] το Πράσινο [ 352 ] τα Καλύβια Καρνέση [ 17 ] Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Inarcadia.gr - Δήμος Κλείτορος. Ανάκτηση: 07/06/2019.
Κάιλ Λάριν

Ο Κάιλ Κρίστοφερ Λάριν (Cyle Christopher Larin, γεννήθηκε 17 Απριλίου 1995) είναι Καναδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για την Μπεσίκτας στην Τουρκία και την εθνική ομάδα του Καναδά.

 Έπαιξε κολεγιακό ποδόσφαιρο για τους Χάσκι του Κονέκτικατ, ο Λάριν ήταν η πρώτη επιλογή του Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ του 2015. Στην πρώτη του σεζόν με την Ορλάντο Σίτι ΣΚ, κατέρριψε το ρεκόρ των περισσότερων γκολ από πρωτοεμφανιζόμενο, σκοράροντας 17 γκολ σε 27 αγώνες και κερδίζοντας το βραβείο του καλύτερου πρωτάρη. Συνολικά πέτυχε 89 παιχνίδια και 44 γκολ για το Ορλάντο πριν μετακομίσει στην Μπεσίκτας τον Ιανουάριο του 2018. Με την τουρκική ομάδα κατέκτησε και τους τρεις εγχώριους τίτλους το 2020–21.Διεθνής για τον Καναδά από το 2014, εκπροσώπησε τη χώρα σε τέσσερα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ (2015, 2017, 2019 και 2021), φτάνοντας στους ημιτελικούς στο τελευταίο από αυτά τα τουρνουά. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Καναδά με 24 γκολ. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Βελιγοστή Αρκαδίας

Η Βελιγοστή (ή Σαμαρά) είναι ένα μικρό χωριό που απέχει 11 περίπου χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη και 3 χλμ. από το δρόμο Μεγαλόπολης-Καλαμάτας. Αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Φαλαισίας που έχει έδρα το Λεοντάρι και ο πληθυσμός της είναι περίπου 40 κάτοικοι.

 Η Βελιγοστή πρωτοεμφανίζεται στους βυζαντινούς χρόνους και τα ερείπια του βυζαντινού οικισμού και του υδραγωγείου είναι ορατά στη σημερινή τοποθεσία της. Λόγω της σημασίας της, υπήρχε κάστρο με πιθανή θέση τη σημερινή τοποθεσία της ή το αντίστοιχο τοπωνύμιο. Κατά τη Φραγκοκρατία και σύμφωνα με το Χρονικό του Μορέως, ο Γοδεφρείδος Α' Βιλλαρδουίνος ίδρυσε Βαρωνία (μια από τις 12 της Πελοποννήσου) με 4 φέουδα και έδρα τη Βελιγοστή ενώ υπήρχε και λατινική Επισκοπή. Η Βαρωνία καταστράφηκε περί το 1300, ενώ κατά την Τουρκοκρατία έχασε τη στρατηγική της θέση. The Franks in the Peloponnese, H. F. Tozer, Journal of Hellenic Studies, Vol. 4, 1883 (1883), pp. 165-236 doi:10.2307/623369 https://web.archive.org/web/20070206010046/http://arcadia.ceid.upatras.gr/arkadia/places/veligosti.htm https://web.archive.org/web/20060822220047/http://users.hol.gr/~zeritis/
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951

Η Ελλάδα αγωνίστηκε στους Μεσογειακούς Αγώνες του 1951 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από τις 5 έως τις 20 Οκτωβρίου του 1951. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή έστειλε συνολικά 129 αθλητές (όλοι άνδρες) στους Αγώνες στην Αλεξάνδρεια, για να συμμετάσχουν σε 9 αθλήματα, τη δεύτερη μεγαλύτερη συμμετοχή μετά την Αίγυπτο (243). Η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε και στα τρία ομαδικά αθλήματα (καλαθοσφαίριση, ποδόσφαιρο και υδατοσφαίριση) σε αυτούς τους Μεσογειακούς Αγώνες. Το άθλημα του στίβου αποτέλεσε τον μεγαλύτερο αριθμό αθλητών στην ελληνική ομάδα, με συνολικά 22 συμμετοχές. Η Ελληνική αποστολή μπήκε πρώτη κατά την τελετή έναρξης, με σημαιοφόρο τον αθλητή του στίβου Κωνσταντίνο Γιαταγάνα.Η Ελλάδα κέρδισε 21 μετάλλια, 4 χρυσά, 9 ασημένια και 8 χάλκινα, και τερμάτισε 5η από τις 9 χώρες στον πίνακα των μεταλλίων κάτω από την Τουρκία.

 Ακολουθεί η λίστα με τον αριθμό των διαγωνιζομένων που συμμετείχαν στους αγώνες: Στέλιος Αρβανίτης Νίκος Μήλας Φαίδων Ματθαίου Αλέκος Καράλης Μίμης Στεφανίδης Θέμης Χολέβας Κώστας Παπαδήμας Παναγιώτης Μανιάς Τάκης Ταλιαδώρος Γιάννης Σπανουδάκης Αλέκος Αποστολίδης Θανάσης Χριστοφόρου Αλέκος Καλλιγγέρης Στους παρακάτω αθλητές προστέθηκαν και μερικοί Έλληνες κολυμβητές που διέμεναν στην Αλεξάνδρεια. Νικόλαος Μελανοφίδης Ανδρέας Γαρύφαλλος Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης Ηρακλής Κλάγκας Νίκος Νικολάου Παναγιώτης Σκαρπέτας Παπαϊωάννου ή Λαμπρινίδης (πηδαλιούχος)Η Ελληνική ομάδα συμμετείχε στην τετράκωπο με το πλήρωμα του Ν.Ο. Καΐρου. Ιακωβίδης Διακουμάκος Τελεβάντης Σάββας Ραφτόπουλος Τσολάκης (πηδαλιούχος) Ανδρέας Σκοτίδας Νικόλαος Μανωλέσσος Μενέλαος Ψαράκης Στέφανος Ζίντζος Ηλίας Εμίρης Κωνσταντίνος Μπότασης Λυπητεράκος Νικόλαος Χριστογιαννόπουλος Οικονομάκης ΕλληνορωμαϊκήΠαναγιώτης Αρκουδέας Γεώργιος Πετμεζάς Β. Γεροντής Π. Κλωστερίδης Αναστάσιος Μωυσίδης Αντώνιος Γρύλλος Αντώνιος ΓεωργούληςΕλευθέραΣωτήρης Παναγιωτόπουλος Π. Κλωστερίδης Παναγιώτης Αρκουδέας Φιλενδρίδης ή Φιλανδρινός(Ο Αιγύπτιος Φιλενδρίδης συμπεριλήφθη τελικά στην ομάδα.) Αντώνιος Γρύλλος Στέλιος Κουρουκλάτος Ανδρέας Μουράτης Ηλίας Ρωσίδης Κώστας Λινοξυλάκης Μπάμπης Κοτρίδης Γιάννης Ιωάννου Ιωάννης Σκορδίλης Γιώργος Δαρίβας Νίκος Λεκατσάς Θανάσης Μπέμπης Μπάμπης Δρόσος Ρίζος Γιάννης Νεμπίδης Κώστας Βελλιάδης Λεωνίδας Ποζάνης Παπαδάκης Νίκος Ραδίτσας ΣκοποβολήΔημήτριος Στάθης (αρχηγός) Γεώργιος Στάθης Θανάσης Αραβοσιτάς Ηλίας Βαλάτας Χαρίλαος Τσεπαπαδάκης Ιωάννης ΒλαχόπουλοςΣκοποβολή κατά πήλινων δίσκωνΓιώργος Κούτσης (αρχηγός) Ιωάννης Χ. Κούτσης Παναγιώτης Λιναρδάκης Δημήτρης Κύρτσης Π. Παπαδόπουλος Νίκος Σύλλας Αθανάσιος Ραγάζος Δημήτριος Δερβένης Κωνσταντίνος Γιαταγάνας Στέφανος Πετράκης Ιωάννης Καμπαδέλης Φώτης Κοσμάς Δημήτριος Κηπουρός Βασίλης Καλλιμάνης Ρήγας Ευσταθιάδης Θεοδόσιος Μπαλάφας Βασίλης Μαυραπόστολος Μιχαήλ Τσολάκης Βασίλης Σύλλης Βαγγέλης Δεπάστας Δημήτριος Μελιδώνης Δήμος Παπαγεωργίου Πέτρος Παπαγεωργίου Αθανάσιος Αποσπόρης Τάκης Βεντίκος Αλέξανδρος Παρόδος Αθανάσιος Καμπαφλής Ιωάννης Λαζαρίδης Αλέξανδρος Μοναστηριώτης Δημοσθένης Σταμπολής Γιάννης Παπαστεφάνου Τάκης Προβατόπουλος Μπάμπης Γερακαράκης Νίκος Τελειώνης Νικόλαος Μελανοφίδης Παπαδάκης Ανδρέας Γαρύφαλλος Παναγιώτης Χατζηκυριακάκης
Στέλιος Μαυρομάτης

Ο Στέλιος Μαυρομμάτης (Λάρνακας Λαπήθου, 15 Νοεμβρίου 1932 - 21 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ήταν μεταξύ των τριών αγωνιστών που εκτελέστηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τους Μιχαήλ Κουτσόφτα και Ανδρέα Παναγίδη. Τάφηκε στα Φυλακισμένα Μνήματα.

 Ήταν γιος του Χριστόφορου και της Ελένη Μαυρομάτη. Είχε τρία νεότερα αδέλφια. Ήταν εξάδελφος του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Αφού υπηρέτησε για δύο χρόνια στον αγγλικό στρατό, επέστρεψε στην Κύπρο όπου εργάστηκε ως γραφέας. Ο Μαυρομμάτης άρχισε να συμμετέχει στις επιχειρήσεις της ΕΟΚΑ, αφού προσχώρησε λίγο μετά την ίδρυση της. Την 1η Απριλίου 1955 συμμετείχε σε επιχείρηση δολιοφθοράς. Έδρασε κυρίως στις οδούς Λήδρας και Ονασαγόρου. Είχε αρκετούς συνεργάτες στην μεταφορά του οπλισμού καθώς και την αποθήκευση του σε ασφαλές σημείο, ενώ η οικογένεια του φιλοξενούσε και φυγάδευε καταζητούμενους αγωνιστές. Ύστερα από μια αποτυχημένη επίθεση στον Νόρμαλ Άλφρεντ και τον Λώρενς Λιθ, προδόθηκε από Άγγλο στρατιώτη και συνελήφθη. Ο Μαυρομμάτης φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 00:30 της 21ης Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τον Ανδρέα Παναγίδη και τον Μιχαήλ Κουτσόφτα σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση. Μετά την εκτέλεση του, έρευνες που διεξήγαγαν τα αγγλικά στρατεύματα είχαν ως αποτέλεσμα τον πυροβολισμό της αδερφής του Μαρίας στη σπονδυλική στήλη, με αποτέλεσμα να καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο για το υπόλοιπο της ζωής της.
Άνω Σφηνάρι Χανίων

Το Άνω Σφηνάρι (επίσημη ονομασία Άνω Σφηνάριον) είναι οικισμός της κοινότητας Πλατάνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κισσάμου, του δήμου Κισσάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κισσάμου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Το Άνω Σφηνάρι είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις της κορυφής «Κουτρούλης» (1.071 μ.) των Λευκών Ορέων, πάνω από τον όρμο Σφηνάρι και στην επαρχιακή οδό Καστελλίου-Κεφαλίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλατάνου του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλατάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κισσάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1993, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2009-2010

Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2009-10 διεξήχθη σε 4 φάσεις. Στην πρώτη φάση συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-12 στο τέλος του Α΄ γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος. Στη δεύτερη φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 στο τέλος του Α΄ γύρου του πρωταθλήματος. Στις δύο πρώτες φάσεις έγιναν μονοί αγώνες. Η τρίτη φάση ήταν οι ημιτελικοί. Ο τελικός διεξήχθη στην Ολυμπιακή εγκατάσταση Φαλήρου στην Αθήνα, στις 27 Μαρτίου 2010. Το τρόπαιο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Λίμπερμαν Αγκάμεζ.

 Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στις 20 Ιανουαρίου, εκτός από τον αγώνα «Πανελλήνιος−ΑΕΚ», ο οποίος διεξήχθη στις 21 Ιανουαρίου 2010. Οι αγώνες ««Πανελλήνιος−Ολυμπιακός»» και «Απόλλων Καλαμαριάς-Παναθηναϊκός» διεξήχθησαν στις 3 Φεβρουαρίου. Οι αγώνες «Άρης−Ηρακλής» και «Φοίνικας Σύρου−Ε.Α. Πατρών» διεξήχθησαν στις 10 Φεβρουαρίου 2010. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 16 Μαρτίου 2010 Ο τελικός διεξήχθη στις 27 Μαρτίου 2010, στην Ολυμπιακή εγκατάσταση Φαλήρου στην Αθήνα. Ο Παναθηναϊκός επεκράτησε με 3−2 του Ολυμπιακού Πειραιώς και κατέκτησε το 6ο κύπελλο στην ιστορία του. Επίσημη ιστοσελίδα της ελληνικής ομοσπονδίας πετοσφαίρισης www.volleyball.gr Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών 2009-10 greekvolley.eu Αρχειοθετήθηκε 2021-01-04 στο Wayback Machine. Όλοι οι τελικοί του Κυπέλλου Ανδρών έως το 2019 www.volleynews.gr Αρχειοθετήθηκε 2023-03-09 στο Wayback Machine.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1953

Το 8ο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) (τελική φάση) διεξήχθη στην Τουρκία, στις πόλεις Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη από 13 ως 23 Μαρτίου 1953. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων του Βελγίου. Η Ελλάδα κατέλαβε την τρίτη θέση.

 Στην τελική φάση μετείχαν επτά χώρες: Αίγυπτος Βέλγιο Γαλλία Ελλάδα Ιταλία Ολλανδία Τουρκία Από την πρώτη φάση εξαιρέθηκε η διοργανώτρια Τουρκία, η οποία προκρίθηκε χωρίς αγώνα στον τελικό γύρο. Οι υπόλοιπες έξι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τριών ομάδων. Οι πρώτες των δύο ομίλων και η Τουρκία, συγκρότησαν τον όμιλο του τελικού γύρου. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία. Σε περίπτωση ισοβαθμίας δυο ομάδων στην πρώτη θέση του ομίλου προβλεπόταν η ανάδειξη του νικητή μετά από εκτέλεση πέντε πέναλτι. Αγώνες Βέλγιο - Ολλανδία: 1-1 Ιταλία - Ολλανδία: 5-3 Βέλγιο - Ιταλία: 2-0ΒαθμολογίαΒέλγιο : 3β. 3-1 Ιταλία: 2β. 5-5 Ολλανδία: 1β. 4-6 Αγώνες Γαλλία - Αίγυπτος: 5-2 Ελλάδα - Γαλλία: 1-0 (Νεμπίδης 51΄) Ελλάδα - Αίγυπτος: 2-0 (Ασημακόπουλος 15΄, Πετρόπουλος 43΄)ΒαθμολογίαΕλλάδα: 4β. 3-0 Γαλλία : 2β. 5-3 Αίγυπτος: 0β. 2-7 Αγώνες Βέλγιο - Τουρκία: 3-2 Τουρκία - Ελλάδα: 1-0 Βέλγιο - Ελλάδα: 1-0 Ελλάδα Προπονητής: Κώστας Νεγρεπόντης. Ποδοσφαιριστές: Κώστας Καραπατής (τερμ., 4 αγώνες), Χαράλαμπος Ταουξής (τερμ., 2), Θεόδωρος Αλούπης (4), Κουρτζίδης (3), Νεμπίδης (4), Σούλης Κίνλεϊ (4), Πούλης (4), Εμμανουηλίδης (3), Καζάκος (3), Ασημακόπουλος (3), Θ. Σαραβάκος (4), Πανάκης (4), Λ. Πετρόπουλος (4), Χατζηνικολάου (3), Μυλωνάκης (1), Πολύζος (1). εφ. Αθλητική Ηχώ, 11/3/1953 ως εφ. Αθλητική Ηχώ, 24/3/1953
Διακήρυξη της Κρατικής Κυριαρχίας του Μπασκορτοστάν

Η Διακήρυξη της Κρατικής Κυριαρχίας του Μπασκορτοστάν ήταν ένα έγγραφο που δήλωνε την πολιτική και οικονομική αυτονομία της Μπασκιρικής Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας από τη Σοβιετική Ένωση. Η Διακήρυξη εγκρίθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1990 κατά την τρίτη σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ. Η πρώην Μπασκιρικής ΑΣΣΔ είναι η σημερινή Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας.

 Στις 12 Ιουνίου 1990, το Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της ΡΣΟΣΔ ενέκρινε τη Διακήρυξη Κρατικής Κυριαρχίας της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Αυτή η Διακήρυξη, καθώς και οι νόμοι της ΕΣΣΔ "Σχετικά με τον καταμερισμό των εξουσιών μεταξύ της ΕΣΣΔ και των υποκειμένων της Ομοσπονδίας", "Σχετικά με τη βάση των οικονομικών σχέσεων της ΕΣΣΔ και της Ένωσης και των αυτόνομων δημοκρατιών" που ήταν η νομική βάση για την ανάπτυξη και την υιοθέτηση της δήλωσης κρατικής κυριαρχίας της Μπασκιρικής Δημοκρατίας. Με την έναρξη του Ανωτάτου Συμβουλίου της ΒΑΣΣΔ, το οποίο ξεκίνησε την εκπόνηση της Διακήρυξης Κρατικής Κυριαρχίας της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ στη χώρα, άρχισε μια συζήτηση για την θέση του Μπασκορτοστάν στη Σοβιετική Ένωση και τη Ρωσική Ομοσπονδία. Κατά την ανάπτυξη της Διακήρυξης ορίστηκαν δύο κέντρα - το Συμβούλιο Υπουργών του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΑΣΣΔ και τη Μπασκιρική ΑΣΣΔ. Στα τέλη του Ιουλίου 1990 αναπτύχθηκαν δύο σχέδια διακήρυξης που απεστάλησαν στις 2 Αυγούστου 1990 στους Λαϊκούς Αντιπροσώπους της ΕΣΣΔ της ΡΣΟΣΔ και ΒΑΣΣΔ για μελέτη και προτάσεις. Στις 10 Αυγούστου 1990 δημοσιεύτηκαν διάφορα σχέδια στις σελίδες της Διακήρυξης από εθνικές εφημερίδες για δημόσια συζήτηση, μεταξύ των οποίων ένα σχέδιο που εκπονήθηκε από τους μελετητές Λ.Σ. Γκουμέροβα, Ζ.Ι. Ενικέγιεφ, Α.Ν. Τιμόνιν και Φ.Ζ. Γιουσούποφ. Στις 11 Οκτωβρίου 1990, κατά την τρίτη σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ της Μπασκιρικής ΑΣΣΔ υιοθετήθηκε η Διακήρυξη Κρατικής Κυριαρχίας της Δημοκρατίας. Η 11η Οκτωβρίου γιορτάζεται στο Μπασκορτοστάν ως Ημέρα Δημοκρατίας, μια εθνική αργία για την Ημέρα της Διακήρυξης για την Κρατική Κυριαρχία της Δημοκρατίας. Οι αργίες θεσπίστηκαν από το Ανώτατο Συμβούλιο της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στις 27 Φεβρουαρίου 1992. Μαζί με άλλες εθνικές αργίες όπως το Ιντ αλ-Φιτρ, το Ιντ αλ-Αντχά και την Ημέρα του Συντάγματος του Μπασκορτοστάν, η Ημέρα της Δημοκρατίας είναι επίσης εργατική αργία. Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Σύνταγμα της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν Ρωσική συνταγματική κρίση του 1993
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1929-1930

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της περιόδου 1929-30 διεξήχθη με τη συμμετοχή τριών ομάδων, των πρωταθλητών των ιδρυτριών Ενώσεων της ΕΠΟ: Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας, στα οποία τερμάτισαν πρώτοι οι Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός Πειραιά και Άρης Θεσσαλονίκης αντίστοιχα. Πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε αήττητος ο Παναθηναϊκός, ο οποίος μεταξύ άλλων την 1η Ιουνίου 1930 σημείωσε την ιστορική νίκη με 8-2 επί του Ολυμπιακού, που αποτελεί την ευρύτερη νίκη σε αγώνα των δύο αιωνίων αντιπάλων.

 Παναθηναϊκός Προπονητής: Γιόζεφ Κίνσλερ. Ποδοσφαιριστές: Βασικοί: Γιώργος Αργυράκης (τερμ.), Στέφανος Πιερράκος, Μιχάλης Βασιλείου, Κώστας Ανδρίτσος, Κώστας Μπαλτάσης, Σπύρος Υποφάντης, Αντώνης Μηγιάκης, Άγγελος Μεσσάρης, Μήτσος Μπαλτάσης, Μίμης Πιερράκος, Διομήδης Συμεωνίδης. Αναπληρωματικοί: Απ. Μεσσάρης, Μαντζαβίνος, Τζιραλίδης, Παπαδόπουλος, Αραβοσιτάς, Μαρινάκης, Νευρώδης, Αντώνης Τσολίνας, Γαβαλάς, Σπυρόπουλος. Πρώτος σκόρερ: Άγγελος Μεσσάρης: 7 γκολ σε 4 αγώνες της τελικής φάσης. Βαθμολογία Αποτελέσματα ΠΑΟ ΑΕΚ Ατρόμητος Απόλλων Π. Φάληρο Αθηναϊκός ΠΑΟ Χ 1-1 10-3 4-1 4-2 11-0 ΑΕΚ 1-1 Χ 1-2 1-0 3-1 12-0 Ατρόμητος 1-10 • Χ • • • Απόλλων 1-3 • • Χ 2-1 8-0 Π. Φάληρο 1-4 • • • Χ 2-2 Αθηναϊκός 1-7 • • • • Χ Πρώτοι σκόρερ Βαθμολογία Σκόρερ 7 γκολ: Γιώργος Ανδριανόπουλος (Ολυμπιακός). Βαθμολογία Αποτελέσματα *Άνευ αγώνα. Σκόρερ 8 γκολ: Ραϊμόν Ετιέν (ΠΑΟΚ). Η Κυριακή, 1 Ιουνίου 1930, έμελλε να μείνει στην ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία, διότι σημειώθηκε ένα απρόσμενο και ανεπανάληπτο αποτέλεσμα στο ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Οι "πράσινοι", με τον Μεσσάρη σε μεγάλη φόρμα, νίκησαν τους Πειραιώτες με 8-2. Λίγες μέρες πριν τον αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων 6 παίκτες του Ολυμπιακού συμμετείχαν σε αγώνα της εθνικής Ελλάδας στο Βουκουρέστι και η αποστολή της οποίας ήταν εξαιρετικά καταπονημένη.. Το συνοπτικό χρονικό του αγώνα έχει ως εξής: Κυριακή, 1 Ιουνίου 1930, Γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Θεατές: 10.000. Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός: 8-2 (4-0) Σκόρερ: Δ. Συμεωνίδης 10΄, 30, Μεσσάρης 20΄, 25΄, Δ. Πιερράκος 52' , 81΄, Κουράντης 70΄ (αυτογκόλ), Μηγιάκης 76΄ - Γ. Ανδριανόπουλος 56΄, 60΄. Συνθέσεις: Παναθηναϊκός: Αργυράκης, Στ. Πιερράκος, Βασιλείου, Ανδρίτσος, Κ. Μπαλτάσης, Υποφάντης, Μηγιάκης, Μεσσάρης (αρχηγ.), Συμεωνίδης, Δ. Μπαλτάσης, Δ. Πιερράκος. Προπονητής: Γιόζεφ Κίνσλερ. Ολυμπιακός: Γραμματικόπουλος, Σοφράς, Κουράντης, Λεκκός, Πανόπουλος, Βιολέτης, Τερεζάκης, Κ. Ανδριανόπουλος, Γ. Ανδριανόπουλος (αρχηγ.), Β. Ανδριανόπουλος, Λ. Ανδριανόπουλος. Προπονητής: Γιαν Κοψίβα. Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000. Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", σελ. 224-226. Στατιστική ποδοσφαίρου. pamesports.gr - 82 χρόνια πριν: Πως ο Παναθηναϊκός νίκησε 8-2 τον Ολυμπιακό
Σπύρος Βάλλας

Ο Σπύρος Βάλλας (γένν. 26 Αυγούστου 1981, Ελασσόνα) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε επί σειρά ετών στην Α΄ Εθνική, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ελλάδας και τρία κύπελλα.

 Γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1981 στην Ελασσόνα και κατάγεται από τη Συκέα Λάρισας. Αρχικά αγωνίστηκε σε σωματεία της γενέτειράς του όπως ο Π.Ο. Ελασσόνας και οι Κύδωνες Ελασσόνας και το καλοκαίρι του 1999 εντάχθηκε στη Skoda Ξάνθη. Τον ίδιο Αύγουστο μετείχε στο κύπελλο Ελλάδας κατά την εντός έδρας νίκη με 5-0 επί του Εδεσσαϊκού, ενώ στις 28 Μαΐου 2000 συμμετείχε για πρώτη φορά σε αναμέτρηση του πρωταθλήματος της Α΄ Εθνικής (Ιωνικός Νίκαιας-Ξάνθη 2-1 την τελευταία αγωνιστική). Οι εμφανίσεις του τον ανέδειξαν ως κορυφαίο νεαρό ποδοσφαιριστή της περιόδου 2001-02 και παράλληλα προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού Πειραιώς, ο οποίος τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2003. Την πρώτη του χρονιά στους «ερυθρόλευκους» συμμετείχε σε 15 αγώνες πρωταθλήματος σημειώνοντας τρία τέρματα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρεμιέρα της σεζόν 2003-04, στην εκτός έδρας νικηφόρα αναμέτρηση κόντρα στον ΠΑΟΚ με 2-0, ενώ τον Φεβρουάριο του 2004 πέτυχε το πρώτο του γκολ με την ομάδα στην εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί της Καλλιθέας. Παρά την αρχική ελπιδοφόρα παρουσία του, η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη: τη σεζόν 2004-05 αγωνίστηκε ελάχιστα χωρίς να έχει υψηλή απόδοση ούτε ως κεντρικός αμυντικός ούτε ως λίμπερο, ενώ την επόμενη χρονιά πήρε χρόνο συμμετοχής σε μόλις ένα παιχνίδι πρωταθλήματος. Κατόπιν παραχωρήθηκε ως δανεικός στην ΑΕ Λάρισας, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο της σεζόν 2006-07. Μετά το τέλος της σεζόν αποχώρησε από τον Ολυμπιακό και επέστρεψε στην Ξάνθη όπου παρέμεινε μέχρι το 2014, όταν σε ηλικία 33 ετών αποφάσισε να εγκαταλείψει την ενεργό δράση. Αγωνίστηκε δύο φορές με την Εθνική Ελλάδας το 2003 υπό τις οδηγίες του Ότο Ρεχάγκελ, ενώ εκπροσώπησε επίσης τη χώρα κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ως μέλος της ολυμπιακής ομάδας με συμμετοχή και στους τρεις της αγώνες. Παράλληλα υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, της οποίας διετέλεσε αρχηγός. Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς 2 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας:2004-05, 2005-062 Κύπελλα Ελλάδας:2004-05, 2005-06 (δεν αγωνίστηκε στον τελικό των δύο διοργανώσεων).Με την ΑΕ Λάρισας 1 Κύπελλο Ελλάδας:2006-07. Σπύρος Βάλλας, national-football-teams.com (Αγγλικά) Σπύρος Βάλλας, soccerway.com Σπύρος Βάλλας, transfermarkt.gr (Αγγλικά) Σπύρος Βάλλας Αρχειοθετήθηκε 2014-10-22 στο Wayback Machine., ιστότοπος Super League Ελλάδα.
Καρνόσαυρος

Το Carnosaur (ελληνικά: Καρνόσαυρος) είναι μια ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας παραγωγής 1993 σε σκηνοθεσία Άνταμ Σάιμον. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα τρόμου Carnosaur του Τζον Μπρόσναν που κυκλοφόρησε το 1984, αλλά έχουν λίγες ομοιότητες μεταξύ τους, και τα δύο όμως περιέχουν πολλή βια και αίμα. Η ταινία βγήκε δυο εβδομάδες πριν το πολύ πιο επιτυχημένο μπλοκμπάστερ Τζουράσικ Παρκ.

 Μια τρελή επιστήμονας ξαναφέρνει σαρκοφάγους δεινόσαυρους πίσω στη ζωή για να καταστρέψουν την ανθρωπότητα και να κυριαρχήσουν ξανά στη Γη οι δεινόσαυροι. Νταϊάν Λαντ στο ρόλο της επιστήμονα Τζέην Τιπτρι Ραφαέλ Σμπαρτζ στο ρόλο του Ντοκ Τζένιφερ Ράνιον στο ρόλο της Θρους Κλιντ Χάουαρντ στο ρόλο του Σλιμ Χάρισον Πέιτζ στο ρόλο του Σερίφη Φόουλερ Φρανκ Νόβακ στο ρόλο του Τζέσε Παλόμα Προϋπολογισμός: 1.000.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 1.753.979 δολάρια Carnosaur 2 (1995) Carnosaur 3: Primal Species (1996) Raptor (2001) The Eden Formula (2006) Carnosaur στο Allmovie Carnosaur στο Rotten Tomatoes Παρουσίαση της ταινίας στο b-movies.gr
Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία

Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία (αγγλικά: Bring Me the Head of Alfredo Garcia) είναι μια αστυνομική δραματική περιπέτεια αμερικανικής παραγωγής 1974 σε σκηνοθεσία Σαμ Πέκινπα. Πρωταγωνιστούν οι Γουόρεν Όουτς, Ιζέλα Βέγκα και ο Εμιλίο Φερνάντεζ.

 Ένας Μεξικανός μεγαλοκτηματίας, του οποίου η κόρη έμεινε έγκυος, διατάζει να του φέρουν το κεφάλι του υπαίτιου. Δύο μπράβοι του θα αρχίσουν να τον ψάχνουν σε διάφορα μέρη, ώσπου θα συνάντησουν τον Μπένι (Γουόρεν Όουτς), έναν μέθυσο πιανίστα που θα δεχθεί να βρει τον Αλφρέντο Γκαρσία ενάντι 10 χιλιάδων δολαρίων αμοιβή. Ο Μπένι μαθαίνει από την πόρνη φίλη του, Ελίτα (Ιζέλα Βέγκα) ότι ο Γκαρσία είναι νεκρός και ξεκινούν μαζί να βρουν τον τάφο, να αποσπάσουν το κεφάλι και να πάρουν την αμοιβή. Όμως καθώς ταξιδεύουν στα ερημικά μεξικανικά σύνορα η ένταση ανεβαίνει και το τοπίο γίνεται όλο και πιο ανατριχιαστικό, αιματηρό και σκληρό με τα θύματα που αφήνουν στο πέρασμά τους. Γουόρεν Όουτς ως Μπένι Ιζέλα Βέγκα ως Ελίτα Ρόμπερτ Γουέμπερ ως Σαπενσλάι Γκιγκ Γιανγκ ως Τζόνι Χελμούτ Νταντίν ως Μαξ Εμιλίο Φερνάντεζ ως το αφεντικό Κρις Κριστόφερσον ως μηχανόβιος Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία στην IMDb (Αγγλικά) Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία στο Rotten Tomatoes
Οικογένεια Μαυρομμάτη

Η οικογένεια Μαυρομμάτη είναι βυζαντινής καταγωγής, με πιθανή καταγωγή από την Κέρκυρα. Μία ρίζα της ήταν εγκατεστημένη στις Κυκλάδες από την αρχή της Φραγκοκρατίας, όπως στη Νάξο, όπου τον 17ο αιώνα φεουδάρχες ήταν οι Μαυρομμάτηδες. Η οικογένεια Μαυρομμάτη ήταν από τις γνωστότερες και αξιόλογες οικογένειες της Πάρου, από τον 16ο αιώνα ως τα μέσα του 19ου αιώνα. Μια δεύτερη ρίζα της είχε καταφύγει στην Αχαΐα και από εκεί εγκαταστάθηκε στην Κατούνα της Ακαρνανίας.. Αυτή η ρίζα οικογένεια Μαυρομμάτη μετατράπηκε σε παλιά οικογένεια προεστών και πολιτικών του Ξηρόμερου με καταγωγή από την Κατούνα της Ακαρνανίας.

 Γεώργιος, πρόκριτος και γενάρχηςΠαναγιώτης Μαυρομμάτης, πρόκριτος και γιος του ΓεωργίουΜαυρομμάτης Μαυρομμάτης, προεστός και γιος του ΠαναγιώτηΣταμούλης Μαυρομμάτης, γιος του ΜαυρομμάτηΠάνος ή Αναγνώστης Μαυρομμάτης, κτηματίας και γιος του ΣταμούληΑθανάσιος Μαυρομμάτης, γιος του Πάνου Γεώργιος Μαυρομμάτης, γιος του ΠάνουΙωάννης Μαυρομμάτης, δήμαρχος Εχίνου και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Μαυρομμάτης, έφεδρος αξιωματικός και γιος του ΙωάννηΝικόλαος Μαυρομμάτης, γιος του ΓεωργίουΧρήστος Μαυρομμάτης (1917-2010), δικηγόρος, βουλευτής και γιος του ΝικολάουΞενοφών Μαυρομμάτης, δήμαρχος Βόνιτσας, βουλευτής και γιος του Γεωργίου Γρηγόριος Μαυρομμάτης, δικηγόρος, δήμαρχος Βόνιτσας και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος, επίτιμος αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και γιος του ΓρηγορίουΓρηγόριος Μαυρομμάτης, αρχιτέκτονας και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Μαυρομμάτης, δικηγόρος και γιος του Γρηγορίου Γρηγόριος Μαυρομμάτης, δικηγόρος και γιός του Γεωργίου.Μήτσος Μαυρομμάτης, προεστός και γιος του ΜαυρομμάτηΓεώργιος Μαυρομμάτης, βουλευτής, υπουργός και γιος του ΜήτσουΑναστάσιος Μαυρομμάτης, βουλευτής και γιος του ΓεωργίουΝικόλαος Μαυρομμάτης, γιος του ΠαναγιώτηΓεώργιος Μαυρομμάτης, προεστός και γιος του ΝικολάουΦιόρος Μαυρομμάτης, αξιωματικός του στρατού και γιος του Γεωργίου Ιωάννης Μαυρομμάτης, αρεοπαγίτης, αντιεισσαγελέας του Αρείου Πάγου και γιος του ΓεωργίουΕπαμεινώνδας Μαυρομμάτης, διπλωμάτης, βουλευτής και γιος του Ιωάννη Αγγελική Μαυρομμάτη, σύζυγος Γεωργίου Σκούφου και κόρη του ΙωάννηΙωάννης Σκούφος - Μαυρομμάτης, υπουργός και γιος του ΑγγελικήΝικόλαος Μαυρομμάτης, βουλευτής, γερουσιαστής και γιος του ΓεωργίουΣπυρίδων Μαυρομμάτης, δικαστής, σύμβουλος Ελεγκτικού Συνεδρίου, σύζυγος Ειρήνης Νικολάου και γιος του ΝικολάουΝικόλαος Μαυρομμάτης, ιστορικός και γιος του ΣπυρίδωναΠάνος Μαυρομμάτης, οπλαρχηγός και γιος του ΜαυρομμάτηΝικόλαος Μαυρομμάτης, ιατροφιλόσοφος και γιος του ΠάνουΕπαμεινώνδας Μαυρομμάτης, ιατρός, Φιλικός και γιος του Νικολάου Ελένη Μαυρομμάτη, σύζυγος Μιχαήλ Σικελιανού και κόρη του ΝικολάουΣπυρίδων Μαυρομμάτης, οπλαρχηγός, γενάρχης της οικογένειας "Γεωργακά" και γιος του ΠάνουΚωνσταντίνος Μαυρομμάτης, γιος του Παναγιώτη
Γυναικωνίτης

Γυναικωνίτης είναι ο ειδικός χώρος ενός σπιτιού στον οποίο παλαιότερα διέμεναν οι γυναίκες, με την πρακτική αυτή να τηρείται επίσης στις ινδουιστικές και μουσουλμανικές παραδόσεις (γνωστό ως ζενάνα) της νότιας Ασίας.Μεταγενέστερα και σε ότι αφορά την ορθόδοξη εκκλησία, είναι γνωστός ως ο ειδικός χώρος για τις γυναίκες σε χριστιανικούς ναούς ώστε να είναι απομονωμένες από τους άνδρες.

 Ο γυναικωνίτης εμφανίζεται από τα αρχαία χρόνια, ενώ μεταλαμπαδευόταν από εποχή σε εποχή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ύπαρξη του μέχρι και την σύγχρονη εποχή με την παρουσία του στους ναούς της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από την εποχή του Ομήρου συναντιέται ο όρος γυναικωνίτης. Σε πολλά μυκηναϊκά ανάκτορα υπήρχαν ειδικά μέγαρα που βρίσκονταν πίσω από το κύριο ή στα πλάγια αυτού. Επίσης, γυναικωνίτες υπήρχαν και σε πολλές κατοικίες της κλασικής και της ελληνιστικής εποχής. Ο γυναικωνίτης κάνει την εμφάνιση του και στους βυζαντινούς ναούς, συνεχίζοντας την παράδοση, με σκοπό την παραμονή των γυναικών σ' αυτόν κατά την διάρκεια της θείας λειτουργίας. Βρισκόταν στο βορινό κλίτος του ναού (ως επί το πλείστον), αλλά και στο υπερώο. Ειδικότερα βρισκόταν στο κεντρικό μέρος του Π που σχηματίζει, δηλαδή στο δυτικό άκρο του ναού. Ο περιορισμός των γυναικών εκτός του γυναικωνίτη, γινόταν και με τη δημιουργία χωρισμάτων από το υπόλοιπο ναό, δηλαδή μέσω των παραπετασμάτων και των ξύλινων δικτυωτών. Γυναικωνίτες υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε ορθόδοξους ναούς, αλλά πλέον οι θέσεις των γυναικών βρίσκονται στον κυρίως ναό, διαχωρισμένες, όμως, από αυτές των αντρών. Κατασκευάζονται και στους σύγχρονους ναούς χωρίς να έχουν τα ίδια λειτουργικά στοιχεία με το παρελθόν και χρησιμοποιούνται απλώς ως την απόκτηση μεγαλύτερου χώρου.
Αθηνά Μαξίμου

Η Αθηνά Μαξίμου είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Είναι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας. Παρακολούθησε για τρία χρόνια μαθήματα φωνητικής και κλασικού τραγουδιού, καθώς και μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού για έξι χρόνια. Το πραγματικό της επώνυμο είναι Τσαμκοσίδου (νωρίτερα Τσαμκοσόγλου) ενώ το Μαξίμου προήλθε από το όνομα του πατέρα της, Μάξιμος.

 Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Βασίλης Παπαβασιλείου ("Όπως σας αρέσει" του Σαίξπηρ, "Φίλος όχι αστεία" του Κάρλο Γκολντόνι, "Η Ψευτοϋπηρέτρια" του Μαριβώ), ο Γιάννης Ιορδανίδης ("Dolly"), ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ("Οθέλλος") σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Θεσσαλικού Θεάτρου και του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Με την παράσταση "Οθέλλος" συμμετείχε στο Ελληνικό Φεστιβάλ στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το καλοκαίρι του 2006. Για τη συμμετοχή της στην κινηματογραφική ταινία "Αυτή η νύχτα μένει" σε σκηνοθεσία Νίκου Παναγιωτόπουλου, κέρδισε το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (2000). Συμμετείχε επίσης στις ταινίες: "Beautiful People" σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001), "Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου" σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2002) και "Το μυστικό του Νοέμβρη" σε σκηνοθεσία του Τάκη Παπαγιαννίδη (2003). Είναι παντρεμένη με τον επίσης ηθοποιό Αιµίλιο Χειλάκη.
Ρόμαν Γεράλα

Ο Ρόμαν Γεράλα (γεννημένος το 1962) είναι Σλοβένος βιοχημικός και συνθετικός βιολόγος, παγκοσμίως γνωστός ως ηγέτης των σλοβενικών ομάδων, που κέρδισαν το Μεγάλο Βραβείο στον Διεθνή Διαγωνισμό Γενετικής Μηχανικής αρκετές φορές.

 Ο Γεράλα γεννήθηκε στη ΤζεΣέντις, μια πόλη της τότε Λαϊκής Δημοκρατίας της Σλοβενίας, FPR Γιουγκοσλαβία. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές και έλαβε διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. Έκανε μεταδιδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, στο Σάρλοτσβιλ των ΗΠΑ, στο ακαδημαϊκό έτος 1994/1995. Τώρα εργάζεται στο Εθνικό Ινστιτούτο Χημείας στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας, ως επικεφαλής του Τμήματος Συνθετικής Βιολογίας και Ανοσολογίας και πλήρης καθηγητής στη Σχολή Χημείας και Χημικής Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνα. Από το 2009, είναι διευθυντής του έργου συνθετικής βιολογίας στο Κέντρο Αριστείας EN-FIST. Το 2013, η Χημική Βιολογία της Φύσης δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το επίτευγμα του Γεράλα, που ανοίγει το δρόμο για το σχεδιασμό και την παραγωγή εντελώς νέων πρωτεϊνικών σχημάτων χρησιμοποιώντας επαναπρογραμματισμένα βακτήρια συνθέτοντας πρωτεΐνη, που διπλώνεται σε ένα τετράεδρο - μια πυραμίδα με μια τριγωνική βάση, που μετρά μόλις 5 νανόμετρα σε κάθε άκρη - το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δοχείο για την παράδοση ναρκωτικών στη νανοκλίμακα. Γενετικά τροποποιημένα βακτήρια Εσερίχια κόλι (Escherichia coli) επιλέχθηκαν, για να συνθέσουν την πρωτεΐνη. Ο Ντεκ Γούλφσον, ένας βιοχημικός από το Κέντρο Νανοεπιστημών και Κβαντικών Πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου, περιέγραψε αυτό το είδος μηχανικής με τις ακόλουθες λέξεις: «Αυτός ο τύπος συναρμολόγησης έχει επιτευχθεί πριν από τη χρήση του DNA, αλλά πάντα υποτίθεται ότι θα ήταν πολύ "πιο δύσκολο να γίνει αυτό με πρωτεΐνες" επειδή δεν υπάρχει απλός κώδικας, που να σχετίζεται με την αλληλουχία με τη δομή, όπως υπάρχει με το DNA.» Η ομάδα του Γεράλα προσπαθεί να διπλασιάσει το μέγεθος των κουλουριασμένων πηνίων στο τετράεδρο και σκέφτεται να κάνει άλλα σχήματα, όπως πρίσματα και διπυραμίδες. 1991 Boris Kidrič Σλοβενικό κρατικό βραβείο για την επιστήμη Μεγάλο βραβείο 2006 για το καλύτερο έργο στο διαγωνισμό iGEM στο MIT (αρχηγός ομάδας) Φιναλίστ 2007, Χρυσό Μετάλλιο, Καλύτερο έργο Υγείας και Ιατρικής στο διαγωνισμό iGEM στο MIT (επικεφαλής ομάδας) 2007 Βραβείο Prometheus of Science από το Σλοβενικό Επιστημονικό Ίδρυμα 2008 Νικητής μεγάλου βραβείου στο διαγωνισμό iGEM στο MIT, Χρυσό Μετάλλιο, Καλύτερο έργο στην Υγεία και την Ιατρική (επικεφαλής ομάδας) 2009 Pregl βραβείο από το Εθνικό Ινστιτούτο Χημείας για τα εξαιρετικά επιστημονικά επιτεύγματα 2009 Βραβείο Zois για τα εξαιρετικά επιστημονικά επιτεύγματα (το υψηλότερο εθνικό επιστημονικό βραβείο) Νικητής μεγάλου βραβείου 2010 στο διαγωνισμό iGEM στο MIT, Καλύτερο έργο σε Νέα Περιοχή Εφαρμογής, Καλύτερος Σχεδιασμός BioBrick (επικεφαλής ομάδας) Το 2011, ο Γεράλα έδωσε συνέντευξη στο talk show Νυχτερινός Επισκέπτης, που προβλήθηκε από την εθνική τηλεόραση της Σλοβενίας και φιλοξενήθηκε από τον Σάντι Τσόλνικ, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της Σλοβενικής τηλεόρασης.
Μικρονησιακές βουλευτικές εκλογές (2017)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας στις 7 Μαρτίου 2017, μαζί με ένα δημοψήφισμα για να επιτραπεί η διπλή υπηκοότητα. Παρόλο που η προτεινόμενη συνταγματική τροποποίηση για να επιτραπεί η διπλή υπηκοότητα εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δεν συμπληρώθηκε το όριο του 75% των ψηφισάντων που ήταν υπέρ σε τουλάχιστον τρεις από τις τέσσερις πολιτείες.

 Τα 14 μέλη του Κογκρέσου εκλέγονται με δύο μεθόδους, Τα δέκα εκλέγονται σε ενιαίες εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα για θητεία δύο ετών. Οι τέσσερις γερουσιαστές εκλέγονται από τη βάση σε καθεμιά από τις 4 πολιτείες, για τετραετή θητεία. Μετά τις εκλογές, ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εξελέγησαν από το Κογκρέσο, με μόνο τους 4 γερουσιαστές να επιτρέπεται να είναι υποψήφιοι. Η συνταγματική τροπολογία που θα επιτρέπει τη διπλή υπηκοότητα πέρασε και στις 4 πολιτείες, αλλά μόνο με πσοοστό άνω του 75% των ψηφοφόρων στην πολιτεία Κοσράε.
Περιφέρεια Ακτόμπε

Η περιφέρεια Ακτόμπε (καζακικά: Ақтөбе облысы‎, ρωσικά: Актюбинская область‎) είναι μια περιφέρεια του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα είναι το Ακτόμπε, με πληθυσμό 340.000 κατοίκων. Όλη η περιφέρεια έχει πληθυσμό 678.900 κατοίκων. Το όνομα "Ακτόμπε" προέρχεται από τις καζακικές λέξεις "Ақ" (λευκό) και "төбе" (λόφος), και οι πρώτοι εποικιστές της περιοχής ήταν ικανοί να δουν άσπρα βουνά μακριά προς το βορρά.

 Η έκταση της περιφέρειας ήταν 300.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, κάνοντάς την την δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, μετά την περιφέρεια Καραγκάντα. Συνορεύει με τη Ρωσία προς το βορρά και με το Ουζμπεκιστάν προς τον νότο, και με 6 άλλες περιφέρειες του Καζακστάν: την περιφέρεια Ατιράου στα δυτικά, την περιφέρεια Μανγκιστάου στα νοτιοδυτικά, την περιφέρεια Καραγκάντα στα ανατολικά, με την περιφέρεια Κοστανάι στα βορειοανατολικά, την περιφέρεια Κιζιλόρντα στα νοτιοανατολικά και την περιφέρεια Δυτικού Καζακστάν στα βορειοδυτικά. Ο ποταμός Ιλέκ, παραπόταμος του Ουράλη, διασχίζει την περιφέρεια. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2009, η περιφέρεια είχε πληθυσμό 779.542 κατοίκων, 407.217 γυναίκες και 372.325 άνδρες. Η πλειοψηφία, 614.961 κάτοικοι (79%) είναι Καζάκοι, σε αντίθεση με άλλες περιφέρειες της χώρας. Ο πληθυσμός περιλαμβάνει επίσης Ρώσους, Τάταρους, Ουκρανούς, Γερμανούς, Κορεάτες, Μολδαβούς, Εβραίους, Αρμένιους και Τσετσένους. Η περιφέρεια διαιρείται σε δώδεκα επαρχίες και το Ακτόμπε. Επαρχία Άλγκα, διοικητικό κέντρο η πόλη της Άλγκα Επαρχία Αϊτέκε Μπι, το σέλο του Κομσομόλ Επαρχία Μπαϊγκάνιν, το σέλο της Καραουϊλκέντι Επαρχία Καργκάλι, ο οικισμός της Μπαντάμσα Επαρχία Χρομτάου, η πόλη του Χρομτάου Επαρχία Κόμπντα, αούλ της Κόμπντα Επαρχία Μαρτούκ, το σέλο του Μαρτούκ Επαρχία Μουγκαλζάρ, η πόλη της Καντιαγκάς Επαρχία Οϊίλ, το σέλο του Οϊίλ Επαρχία Σαλκάρ, η πόλη του Σαλκάρ Επαρχία Τεμίρ, η πόλη του Τεμίρ Επαρχία Ιργκίζ, το σέλο του Ιργκίζ.Οκτώ περιοχές έχουν καθεστώς πόλης στην περιφέρεια Ακτόμπε: το Ακτόμπε, η Άλγκα, το Εμπί, το Καντιαγκάς, το Χρομτάου, το Σαλκάρ, το Τεμίρ και το Ζεμ. Δύο ακόμη περιοχές, το Σουμπαρκουντούκ και το Σουμπάρσι έχουν καθεστώς αστικού τύπου οικισμού. Αράλη Λόφοι Μουγκοντζάρ Νότια Ουράλια Όρη Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-01-20 στο Wayback Machine. (στα ρωσίας και του καζακστάν)
Δήμος Ανακτορίου

Ο Δήμος Ανακτορίου ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ακτίου-Βόνιτσας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού στην είσοδο ακριβώς του Αμβρακικού κόλπου. Έδρα του ήταν η Βόνιτσα.

 Ο δήμος ήταν κυρίως πεδινός και έχει ένα συνολικό πληθυσμό 8.830 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι μισοί περίπου από τους οποίους βρίσκονταν στην πόλη της Βόνιτσας. Προέκυψε από τη συνένωση της πόλης με τα χωριά Δρυμό, Θύρρειο, Μοναστηράκι και Παλιάμπελα. Ο δήμος οφείλει το όνομα του στην αρχαία πόλη Ανακτόριο που βρισκόταν στη θέση περίπου της σημερινής Βόνιτσας και ήταν από τις σημαντικότερες της Ακαρνανίας. Το δημοτικό διαμέρισμα Θύρρειο υπήρξε επίσης σημαντική πόλη της Ακαρνανίας και κάποια στιγμή πιστεύεται ότι ήταν και η μεγαλύτερη της περιοχής. Στα όρια του δήμου βρίσκεται και το Άκτιο επίσης σημαντική ιστορικά περιοχή όπου βρίσκονταν και το κοινό Ιερό των Ακαρνάνων. Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Βόνιτσας [4.081] η Βόνιτσα [3.840] το Άκτιο [200] η Νέα Καμαρίνα [41] Δ.δ. Αγίου Νικολάου Βονίτσης και Ξηρομέρου -- ο Άγιος Νικόλαος [830] Δ.δ. Δρυμού [622] ο Δρυμός [604] η Πέτρα [18] Δ.δ. Θυρρείου [859] το Θύρρειο [840] η Γούργουβλη [19] Δ.δ. Μοναστηρακίου [1.425] το Μοναστηράκι [1.418] η Κορπή [7] Δ.δ. Παλιαμπέλων -- τα Παλιάμπελα [1.013] Πληροφορίες για τον δήμο από τη Νομαρχία Διαδικτυακή Πύλη Ενημέρωσης Αιτωλοακαρνανίας
Νότια Χερσόνησος

Η Νότια Χερσόνησος (ισλανδικά: Suðurnes) ή είναι μια χερσόνησος και περιφέρεια της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι το Κέφλαβικ. Έχει έκταση 829 τ. χλμ. και πληθυσμό 22.509 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 27,2 κατοίκων ανά τ. χλμ.

 Η Νότια Χερσόνησος αποτελεί μια χερσόνησο στα νοτιοδυτικά της Ισλανδίας. Συνορεύει στα βορειοανατολικά με το Μεγάλο Ρέικιαβικ και στα ανατολικά με τη Νότια. Με συνολική έκταση 829 τ. χλμ., είναι η μικρότερη περιφέρεια της Ισλανδίας σε έκταση. Η κυριότερη λίμνη είναι η Κεϊφαρβάτν, ενώ άλλες λίμνες είναι η Γκραναβάτν, η Ντζουπαβάτν, η Σπακονουβάτν, η Λίμνη Μπλάα Λόνιδ κ.λπ. Η Νότια Χερσόνησος συμπεριλαμβάνει μόνο μια επαρχία: την Γκουλλμπρινγκουσίσλα. Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Νότια Χερσόνησος έχει 22.509 κατοίκους, με πυκνότητα 27,2 κατοίκων ανά τ. χλμ.. Πρωτεύουσα είναι η Κέφλαβικ με πληθυσμό 15.081 κατοίκων. Βογκάρ Γκαρδούρ Γκρινταβίκ Κάλφατιορν Κέφλαβικ Νιαρντβικούρ Σαντγκέρδι Στραουμσβίκ Χάφναρφιορδουρ Χαφνίρ Περιφέρειες της Ισλανδίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Suðurnes στο Wikimedia Commons
Αιθανιμίνη

Η αιθανιμίνη είναι οργανική χημική ένωση με μοριακό τύπο C2H5N, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά, με τον ημισυντακτικό της τύπο CH3CH=NH. Βρίσκεται σε ταυτομέρεια με την αιθεναμίνη, ενώ επίσης βρίσκεται σε ισορροπία και με την τριμερή της εξαϋδρο-2,4,6-τριμεθυλο-1,3,5-τριαζίνη ().

 Με βάση το μοριακό τύπο της, C2H5N, έχει τα ακόλουθα τρία (3) ισομερή θέσης: Αιθεναμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=CHNH2, ελάσσονα ταυτομερής της αιθανιμίνης. Ν-μεθυλομεθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=NCH3. Αζιριδίνη ή επαζαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο: . Δεν είναι καλά γνωστή στη φύση της Γης, αλλά έχει ανιχνευθεί σε αφθονία στο Β2 Τοξότη, ένα πυκνό διαστρικό νεφέλωμα ανάμεσα σε άστρα του γαλακτικού κέντρου του Γαλαξία, σε απόσταση 326 έτη φωτός από (το κέντρο) αυτό. Βρίσκεται κυρίως στους θερμούς πυρήνες των νεφελωμάτων ISM. Στην περίπτωση του νεφελώματος Β2 Τοξότη η περιοχή είναι ανάμεσα στα B2 N και B2 Μ Τοξότη. Η αιθανιμίνη παράγεται με επίδραση αμμωνίας σε αιθανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Παράγει δευτεροταγείς αιθυλιδενιμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.: Παράγει δευτεροταγή ιμίδια με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.: Οξειδώνεται προς νιτροαιθάνιο: Ανάγεται προς αιθαναμίνη: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-H, N-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς CH2-H. Παράγεται προπανιμίνη-1. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό C-H. Παράγεται προπανιμίνη-2. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό Ν-H. Παράγεται Ν-μεθυλοαιθανιμίνη. Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται 2-μεθυλαζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση μεθυλενοδιιωδιδίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Η Ερρικειάδα

Η Ερρικειάδα (γαλλικός τίτλος: La Henriade) είναι επικό ποίημα σε 10 άσματα του φιλόσοφου του Διαφωτισμού Βολταίρου, γράφτηκε προς τιμήν του βασιλιά της Γαλλίας Ερρίκου Δ' και κάνει έκκληση για ανεκτικότητα και την ανεξιθρησκία. Εκτυπώθηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο Η Λίγκα το 1723 και ανατυπώθηκε δεκάδες φορές στη διάρκεια της ζωής του συγγραφέα.

 Το έργο παρουσιάζει μια εντυπωσιακή εικόνα των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας και αφηγείται τα γεγονότα με ιστορική ακρίβεια. Περιγράφει τα κατορθώματα του Ερρίκου Δ' που αναφέρει ως πρότυπο του πεφωτισμένου μονάρχη.Το ιστορικό θέμα είναι η πολιορκία του Παρισιού το 1589, που ξεκίνησε από τον Ερρίκο Γ' της Γαλλίας και ολοκληρώθηκε από τον διάδοχό του Ερρίκο Γ' της Ναβάρρας, τον μελλοντικό Ερρίκο Δ'. Αλλά τα κυρίως θέματα είναι ο θρησκευτικός φανατισμός και η εμφύλια διχόνοια. Αναφέρεται επίσης και την πολιτική κατάσταση της Γαλλίας. Η δράση διεξάγεται στο Παρίσι και το Ιβρύ, όπου έγινε η περίφημη μάχη που έκρινε τη μοίρα της Γαλλίας και του βασιλικού οίκου. Τα κύρια ιστορικά γεγονότα αναφέρονται πιστά, ενώ ορισμένες λεπτομέρειες είτε έχουν παραλειφθεί είτε τροποποιηθεί διατηρώντας μια αληθοφάνεια.Η Ερρικειάδα αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο αναμειγνύει πραγματικά γεγονότα και μυθοπλασία με πολλά στοιχεία του φανταστικού. Για παράδειγμα, η πρόβλεψη της μεταστροφής στον Καθολικισμό του Ερρίκου Δ', η προστασία που παρείχε ο βασιλιάς Άγιος Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας, πρόγονος όχι μόνο του κλάδου των Βαλουά στον οποίο ανήκε ο Ερρίκος Γ' αλλά και του οίκου των Βουρβόνων από τους οποίους κατάγονταν ο Ερρίκος Δ', ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ και ο αντιβασιλέας Φίλιππος της Ορλεάνης, ο Φανατισμός που βγήκε από την κόλαση με τη μορφή του Ερρίκου του Γκιζ, μετά τη δολοφονία του στο κάστρο του Μπλουά, και ήρθε στο κελί του μοναχού Κλεμάν για να του ζητήσει εκδίκηση και να του δώσει ένα σπαθί για να χτυπήσει τον Ερρίκο Γ'. Το δεύτερο μέρος, που απεικονίζει το ταξίδι της Έριδος στη Ρώμη, την Πολιτική, τον Φανατισμό προσωποποιημένο, τον ναό της αγάπης, τέλος τα πάθη και τις κακίες, είναι καθαρά αλληγορικό.Η Ερρικειάδα είναι ένα από τα δύο επικά ποιήματα του Βολταίρου, το άλλο είναι το σατιρικό Η παρθένος της Ορλεάνης, στο οποίο αναφέρεται στην Ιωάννα της Λωρραίνης. Ο Βολταίρος έγραψε κι άλλα ποιήματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κανένα δεν ήταν τόσο μεγάλο ή λεπτομερές όσο αυτά τα δύο.