IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το διπλό βιβλίο

Το διπλό βιβλίο είναι μυθιστόρημα του Δημήτρη Χατζή, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1976. Θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία δείγματα της ελληνικής μεταπολεμικής πεζογραφίας. Υποτίθεται ότι περιγράφει τη μοναχική και σκληρή ζωή ενός έλληνα στη μετεμφυλιακή Ελλάδα και κατόπιν στη Γερμανία. Όμως κατά τον συγγραφέα, το βιβλίο αποτελεί «μια έκφραση ελληνικής αγωνίας μπροστά στον σημερινό κόσμο».

 Το διπλό βιβλίο χωρίζεται σε εννέα κεφάλαια: Αουτέλ - Άουτο Ελέκτρικα Το ξυλάδικο του Βόλου Ο Κάσπαρ Χάουζερ στην έρημη χώρα Ρέκβιεμ για ένα μικρό ράφτη Από το φίφτυ-φίφτυ στον έρωτα Η τελευταία αρκούδα της Πίνδου Τα γουδοχέρια Η Αναστασία των Μολάων Επίλογος στο πρώτο βιβλίο. Μικρός πρόλογος για το δεύτεροΌλα αυτά τα κεφάλαια, εκτός του τελευταίου, έχουν αυτοτελή δομή και μπορούν να διαβαστούν σαν πλήρη διηγήματα. Αφηγητής στο μυθιστόρημα είναι ο Κώστας, ένας έλληνας μετανάστης στη «Στουτγκάρδη» της Γερμανίας την εποχή της ελληνικής Χούντας. Ο Κώστας απευθύνεται στο β΄ πρόσωπο σε έναν άγνωστο συγγραφέα, που ακολουθεί τον Κώστα αναζητώντας τη «ρωμέικη ρίζα» του. Η αφήγηση περιλαμβάνει τη μοναχική πορεία του Κώστα στη Γερμανία, τις αναμνήσεις του από τη μετακατοχική Ελλάδα, τη στερημένη ζωή του αριστερού πατέρα του, τις πίκρες της αδελφής του και την απογοήτευση ενός παλιννοστούντα φίλου του σε μια Ελλάδα που τρεκλίζει από πολιτικές τρικυμίες και κοινωνικές αλλαγές. Το βιβλίο τελειώνει με τις λίγες σημειώσεις που άφησε πίσω του ο άφαντος πλέον συγγραφέας. Για τις σημειώσεις αυτές, ο αφηγητής Κώστας παρατηρεί: «Είναι κείνα που 'γραψε στο ξεχωριστό του σημείωμα. Για μένα. Γι' αυτούς τους άλλους που λέει. Για την ελπίδα. Κι ας είναι και λίγο για την Ελλάδα — γιατί να μην είναι;» Ο Χατζής συνέλαβε την ιδέα για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα την εποχή που ζούσε στη Βουδαπέστη, πριν ακόμα επιστρέψει στην Ελλάδα. Ορισμένα αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στον αθηναϊκό Τύπο το 1975, και το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1976 από τις εκδόσεις Εξάντας. Έναν χρόνο μετά, ξανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κείμενα στην οριστική του μορφή. Αμέσως μετά την πρώτη του κυκλοφορία, το βιβλίο έγινε δεκτό με πολύ ευνοϊκά σχόλια και γνώρισε σημαντική εμπορική επιτυχία.Σύμφωνα με την Τριάντου, πρόκειται για ένα βιβλίο «σταθμό» το οποίο «κάτω από την απλοϊκή επιφάνεια» κρύβει «μια σύνθετη πολυπλοκότητα γεμάτη συμβολισμούς και αλληγορίες». Στο σημείωμα της τελευταίας του έκδοσης, αναφέρεται επίσης ότι Το διπλό βιβλίο είναι βιβλίο «της μοναξιάς» και «της ελπίδας», που μιλάει για τη «συνάντηση» του παλιού κόσμου με τον καινούργιο. Δεν έλειψαν ωστόσο και ορισμένες επικρίσεις για δομικές αδυναμίες (μικρή έκταση, ελλειματικός λόγος, κ.λπ.), για τη γλώσσα και το θέμα του έργου. Το διπλό βιβλίο έχει μεταφραστεί στα Ολλανδικά (1979), στα Ρουμανικά (1982), στα Γερμανικά (1983 & 1985) και στα Ιταλικά (2010) και στα Καταλανικά (2021). Το 2012 μεταφέρθηκε στο θέατρο στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ξανθόπουλου.
Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα

Η Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα, λατιν.: Annia Cornificia Faustina (122/123 - 152-158) ήταν το μικρότερο παιδί και η μόνη κόρη του Mάρκου Αννίου Βήρου πραίτωρα και της Δομιτίας Καλβίλας, κόρης του Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, πατρικίου. Οι γονείς της Α. Κορνιφικίας προήρχοντο από πλούσιες οικογένειες συγκλητικών, που είχαν ανέλθει στην υπατεία. Αδελφός της ήταν ο Μάρκος Αυρήλιος μέλλοντας Ρωμαίος Αυτοκράτορας· τα δύο αδέλφια γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Ρώμη.

 Το 124 ο πατέρας της Α. Κορνιφικίας απεβίωσε και αυτή και ο αδελφός της ανατράφηκαν από τη μητέρα τους και τον εκ πατρός πάππο τους, τον Mάρκο Άννιο Βήρο συγκλητικό, ο οποίος απεβίωσε το 138. Οι σχέσεις μεταξύ αυτής και του αδελφού της φαίνονται καλές. Πριν παντρευτεί η Κορνιφικία, είχε τακτοποιήσει την πατρική της κληρονομιά με τον αδελφό της. Ο Ρώναλντ Σάυμ αναγνωρίζει τον σύζυγό της ως έναν από τους αναπληρωτές υπάτους το 146, που καταγράφηκε στο Fasti Ostiens ως Γάιος Αννιανός Βήρος, και ισχυρίζεται ότι το πλήρες όνομά του ήταν Γάιος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός Βήρος. Καταγόταν από μία από τις κορυφαίες αριστοκρατικές και με πολιτική επιρροή οικογένειες στη Ρώμη και ήταν άμεσος απόγονος του αείμνηστου Γαΐου Ουμίδιου Δούρμιου Κουαδράτου, μία φορά αναπληρωτής πρόξενος. Η Κορνιφικία παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Aννιανό Βήρο και είχε τέκνα: Mάρκος Ουμίδιος Κουαδράτος Αννιανός 138-182, συγκλητικός. Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε έναν αγνώστου ονόματος συγκλητικό. Αννία Φαυστίνα 165-ως το 218, παντρεύτηκε τον Τιβέριο Κλαύδιο Σεβήρο Πρόκουλο συγκλητικό. Αννία Φαυστίνα π.201-π.222, παντρεύτηκε πρώτα τον Πομπώνιο Βάσο ύπατο και μετά τον Ελαγάβαλο Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Marcus Aurelius, από τον Anthony Richard Birley, Routledge, 2000 Από τον Τιβέριο στους Αντωνίνους: μια ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 14-192 μ.Χ., από τον Albino Garzetti, 1974 Τα Εις Εαυτόν (Διαλογισμοί) του Μάρκου Αυρηλίου Ιστορία των Αυγούστων - Μάρκος Αυρήλιος Άγαλμα προτομή της Annia Cornificia Faustina από μια ιστορική περιοχή της Πορτογαλίας
Λουδοβίκος της Έσσης

Ο Λουδοβίκος. γερμ. Ludwig (20 Νοεμβρίου 1908 - 30 Μαΐου 1968) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου Ντάρμστατ.

 Ο Λουδοβίκος-Χέρμαν-Αλέξανδρος-Χλόντβιχ ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερνέστου-Λουδοβίκου μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Ελεονόρας, κόρης του Χέρμαν πρίγκιπα του Ζολμς-Χόενζολμς-Λιχ. Στις 9 Οκτωβρίου 1937 απεβίωσε ο πατέρας του. Ο Λουδοβίκος επρόκειτο να νυμφευθεί στις 20 Νοεμβρίου 1937 στην Αγγλία τη Μαργαρίτα Κάμπελ Γκέντελς. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεώργιος-Δονάτος μαζί με τη μητέρα του, την σε προχωρημένη κύηση σύζυγό του Καικιλία, τα δύο μεγαλύτερα παιδιά τους με την νταντά, ένα φίλο, τον πιλότο και δύο μέλη πλήρωμα πέταξαν με αεροπλάνο. Στην πτήση η Καικιλία γέννησε και ο πιλότος θέλησε να προσγειωθεί στην Οστάνδη του Βελγίου, παρά τις κακές συνθήκες ορατότητας. Το αεροπλάνο χτύπησε σε καμινάδα εργοστασίου και συνετρίβη. Ήταν 16 Νοεμβρίου. Ο Λουδοβίκος νυμφεύτηκε εσπευσμένα σε κλίμα πένθους στις 17 και αμέσως έφυγαν για την ταφή. Έγινε στο Ρόζεχεε του Ντάρμστατ. Ο Λουδοβίκος υιοθέτησε την κόρη του αδελφού του Ιωάννα, που δεν είχε ταξιδέψει, αλλά έπειτα από δύο έτη η μικρή ασθένησε από μηνιγγίτιδα και απεβίωσε. Επειδή ήταν άτεκνος, υιοθέτησε τον Μαυρίκιο τιτουλάριο ελέκτορα της Έσσης, του πρεσβύτερου κλάδου Έσσης-Κάσσελ. Το 1968 απεβίωσε στη Φρανκφούρτη και τον διαδέχθηκε ο Μαυρίκιος ως τιτουλάριος μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω. Ήταν ο τελευταίος άρρην απόγονος του κλάδου του Ντάρμστατ. Γνώρισε στον συνθέτη Μπέντζαμιν Μπρίττεν (απεβ. 1976) την ποίηση του Φρήντριχ Χαίλντερλιν (απεβ. 1843). Το 1958 ο Μπρίτεν αφιέρωσε στον Λουδοβίκο το έργο του Έξι κομμάτια του Χαίλντερλιν.
Μποντνάθ

Το Μποντνάθ ή Μπαουντανάθ είναι μια από τις ιερότερες Βουδιστικές τοποθεσίες στο Κατμαντού στο Νεπάλ. Βρίσκεται σε προάστιο περίπου 7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το κέντρο του Κατμαντού. Εκεί βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες βουδιστικές στούπες του Νεπάλ η οποία χρονολογείται από το 600 μ.Χ. Οι κοιλάδα του Κατμαντού μαζί με μνημεία της (με τη στούπα Μποντνάθ) συμπεριλαμβάνονται στο κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1979 . Σήμερα στην Μποντνάθ έχουν βρει καταφύγιο πρόσφυγες από το Θιβέτ μετά με την Κινέζικη εισβολή την δεκαετία του 50 . Από την δεκαετία του 90 το Μποντνάθ έχει μετατραπεί σε θρησκευτικό κέντρο Θιβετιανού Βουδισμού και στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί 100.000 πρόσφυγες από το Θιβέτ .

 Η στούπα χτίστηκε μετά το 600 μ.Χ. από Θιβετιανό βασιλιά Σόνγκτεν Γκαμπό και καταστράφηκε το 14ο αιώνα από του Μουγκάλους (ισλαμιστές Μογγόλους) κατακτητές. Η σημερινή μορφή είναι μεταγενέστερη κατασκευή. Στο κέντρο η στούπα έχει ύψος 36 μέτρα και το πλάτος της είναι 100 μέτρα . Η Στούπα βρισκόταν μέσα στον αρχαίο εμπορικό δρόμο από το Θιβέτ προς το Κατμαντού. Ο εμπορικός δρόμος διασχίζει το χωριό Σανκχού (βρίσκεται βορειοανατολικά του Κατμαντού), περνάει από την Στούπα Μποντνάθ και συνεχίζει στην μικρότερη Στούπα Καμπαχί (η οποία αποκαλείται ως Η μικρή Μποντνάθ). Στην συνέχεια ο δρόμος στρίβει νότια προς το ποταμό Μπαγματί με κατεύθυνση το Πατάν. Ο αρχαίος δρόμος αυτός περνάει διαμετρικά το σημερινό Κατμαντού το οποίο χτίστηκε μεταγενέστερα.Η στούπα είναι αφιερωμένη στο θεό της σοφίας και ως σύνολο θεωρείται ότι είναι μαντάλα (σχήμα-δομή με κατάλληλη γεωμετρική δομή τα οποία έχουν θρησκευτική σημασία στον Βουδισμό) τετραγωνικής δομής η οποία στη βάση συμβολίζει τη γη και ο ημισφαιρικός θόλος το νερό. Τα δεκατρία σκαλοπάτια στη βάση συμβολίζουν τα αντίστοιχα βήματα γνώσης που πρέπει να ακολουθήσει κανείς για να φτάσει στην νιρβάνα. Στην κορυφή του θόλου βρίσκεται ένα χτιστός κύβος ο οποίος συμβολίζει την φωτιά όπου σε κάθε πλευρά υπάρχουν τα τρία μάτια του Βούδα τα οποία συμβολίζουν ότι η ορατότητα της θεότητας είναι άπειρη, από αυτά το τρίτο μάτι είναι υπερβατικό και βλέπει το εσωτερικό κόσμο . Πάνω από το κύβο βρίσκεται η ομπρέλα η οποία συμβολίζει τον αέρα με το επιστέγασμα το οποίο συμβολίζει τον αιθέρα. Οι πολύχρωμες σημαίες κρεμασμένες έχουν γραμμένες προσευχές σύμφωνα με την Βουδιστική θρησκευτική παράδοση.Οι Βουδιστές προσκηνητές κάνουν το γύρο της στούπας δεξιόστροφα (όπως κινούνται οι δείκτες του ρολογιού - η περιστροφή αυτή γύρω από την Στούπα ονομάζεται Κόρα) πριν εισέλθουν στα ιερά που υπάρχουν περιμετρικά της Στούπας. Κατά την περιστροφή Κόρα εκφωνούν "Χαίρε, κόσμημα του Νούφαρου" . Σύμφωνα με την θρησκευτική παράδοση ρίχνεται στην ατμόσφαιρα αλεύρι σίτου. Από το 1959, όταν οι Κινέζοι κατέλαβαν με στρατό το Θιβέτ και ήρθαν οι Θιβετιανοί πρόσφυγες, χτίστηκαν στην περιοχή περισσότερα από 50 Θιβετιανά μοναστήρια (ονομάζονται Γκόμπας). Δυτικά από την στούπα υπάρχει το μοναστήρι των κόκκινων καπέλων (Σακιάπα Γκόμπα). Μποντνάθ Mποντνάθ - βίντεο από nepal.tv (Αγγλικά).
Έντιθ Φάρκας

Η Έντιθ Ελίζαμπεθ Φάρκας (13 Οκτωβρίου 1921 – 3 Φεβρουαρίου 1993) ήταν εξερευνήτρια στην Ανταρκτική, ιδιαίτερα γνωστή ως η πρώτη γυναίκα Ουγγρικής εθνικότητας και το πρώτο μέλος της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Νέας Ζηλάνδιας που πάτησε το πόδι της στην Ανταρκτική, το 1975. Επιπλέον, για τα επόμενα 30 χρόνια διεξήγαγε τις κορυφαίες διεθνώς έρευνες παρακολούθησης του όζοντος.

 Η Έντιθ Φάρκας (Ουγγρικά: Έντιτ Γκούλαν Φάρκας) γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1921 στο Σεντγκότχαρτ της Ουγγαρίας. Παρακολούθησε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Σεντγκότχαρτ, στο Γκιούρ και στη Βουδαπέστη. Το 1939, η Φάρκας εισήχθη στο πανεπιστήμιο, από όπου αποφοίτησε το 1944, με πτυχίο φυσικομαθηματικού, από το Καθολικό Πανεπιστήμιο Παζμανύ Πήτερ της Βουδαπέστης. Ως πρόσφυγας κατέφυγε το 1949 στη μακρινή Νέα Ζηλανδία, όπου ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στη Φυσική το 1952 στο Βικτωριανό Πανεπιστήμιο στο Ουέλλινγκτον. Η Φάρκας ήταν μετεωρολόγος και ερευνήτρια του όζοντος. Ξεκίνησε την εργασία της ως μετεωρολόγος στον ερευνητικό τομέα της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Νέας Ζηλανδίας το 1951, όπου συνέχισε το έργο της για 35 σχεδόν χρόνια. Η Φάρκας επέβλεπε τα επίπεδα του όζοντος από τη δεκαετία του 1950 ως και τη συνταξιοδότησή της το 1986, όντας κορυφαία διεθνώς ερευνήτρια επί του θέματος. Τη δεκαετία του 1960 η εργασία της εστιάστηκε στη μελέτη του ατμοσφαιρικού όζοντος και της μέτρησης του συνολικού όζοντος, με τη χρήση του φασματοφωτόμετρου όζοντος του Ντόμπσον. Έγινε μέλος μιας μικρής διεθνούς ομάδας επιστημόνων που αφοσιώθηκαν στη μελέτη του ατμοσφαιρικού όζοντος, του οποίου το επιστημονικό ενδιαφέρον εκείνη την εποχή περιοριζόταν απλά ως βοηθητικού στοιχείου για μελέτες κυκλοφορίας της ατμόσφαιρας. Η συνεισφορά της στην ανακάλυψη της «Τρύπας του όζοντος» ήταν ουσιαστική, συμβάλλοντας έτσι για πάντα στην αλλαγή της οικολογικής συμπεριφοράς του κοινού σχετικά με την ατμοσφαιρική ρύπανση. Το ενδιαφέρον της για τις μετρήσεις του ατμοσφαιρικού όζοντος είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την εφαρμογή της επιστημονικής της εξειδίκευσης στις μελέτες και μετρήσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και της ατμοσφαιρικής θολότητας. Το βιβλίο «The Farkas Files» («Οι φάκελοι Φάρκας»), βασίζεται στα δύο ημερολόγια που έγγραψε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Φάρκας ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Χένρυ Χιλλ της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας της Νέας Ζηλανδίας το 1986 μετά τη συνταξιοδότησή της. Το 1988 έλαβε ειδική αναγνώριση για την τριακονταετή συνεισφορά της στη μελέτη του όζοντος, στο συνέδριο όζοντος της Γερμανίας εκείνης της τετραετίας. Η Έντιθ δώρισε ορισμένα προσωπικά της αντικείμενα, σχετικά με τις μελέτες και την καριέρα της στο Μουσείο, συμπεριλαμβανομένων πετρωμάτων από την Ανταρκτική, φωτογραφιών, εκδόσεων και του πρωτοτύπου της νουβέλας της κατά την παραμονή της στην παγωμένη ήπειρο. Απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου του 1993, στο Ουέλλινγκτον, μετά από πολυετή αντιμετώπιση καρκίνου των οστών.
Κόμητες και Δούκες του Νεβέρ

Οι κόμητες του Νεβέρ κυβέρνησαν την Κομητεία του Νεβέρ η οποία έγινε αργότερα Γαλλικό Δουκάτο (1539). αντιστοιχούσε, περίπου, στην παλαιά επαρχία του Νιβερναί και στον σημερινό νομό της Νιέβρ.. Η ιστορία της κομητείας του Νεβέρ είναι στενά συνδεδεμένη με το Δουκάτο της Βουργουνδίας από το οποίο διαχωρίστηκε τον 11ο αιώνα, οι κόμητες διατήρησαν επίσης τον 11ο και τον 12ο αιώνα την κομητεία της Ωσέρ. Η κομητεία πέρασε στη συνέχεια στα χέρια των Κομήτων της Φλάνδρας, επανήλθε ξανά στο Δουκάτο της Βουργουνδίας τον 14ο αιώνα. Αργότερα (1539) η κομητεία του Νεβέρ προσαρτήθηκε στη Γαλλία και έγινε δώρο του Στέμματος. Η κομητεία παραχωρήθηκε σε έναν πλάγιο κλάδο του Οίκου των Γκοντζάγκα, ο ίδιος κλάδος κληρονόμησε τη Μάντοβα (1627) όταν ξεκληρίστηκε ο κύριος, κυβέρνησε επίσης τη Μάντοβα μέχρι τη χρονιά που ξεκληρίστηκε και ο ίδιος (1708). Ο Κάρολος Β΄ Γκοντζάγκα-Νεβέρ πούλησε τα Δουκάτα του Νεβέρ και του Ρετέλ στον καρδινάλιο Μαζαρίνο (1659), κράτησε το Δουκάτο του Νεβέρ μέχρι τη Γαλλική επανάσταση.

 Ερρίκος Α΄ της Βουργουνδίας (965 - 1002) Όθων-Γουλιέλμος της Βουργουνδίας (1002 - 1004) Λαντρί (1004 - 1028) Ρενώ Α΄ του Νεβέρ (1031 - 1040) Γουλιέλμος Α΄ του Νεβέρ (1040 - 1083) Ρενώ Β΄ του Νεβέρ (1083 - 1097) Γουλιέλμος Β΄ του Νεβέρ (1097 - 1148) Γουλιέλμος Γ΄ του Νεβέρ (1148 - 1161) Γουλιέλμος Δ΄ του Νεβέρ (1161 - 1168) Γκυ του Νεβέρ (1168 - 1175) Γουλιέλμος Ε΄ του Νεβέρ (1175 - 1181) Αγνή Α΄ του Νεβέρ (1181 - 1192) Πέτρος Β΄ του Κουρτεναί (1184 - 1192), Λατίνος αυτοκράτορας (1216 - 1217) Ματθίλδη Α΄ του Νεβέρ (1192 - 1257) Ματθίλδη Β΄ του Νεβέρ (1257 - 1262) Εύδης του Νεβέρ (1257 - 1262) Γιολάντα Β΄ του Νεβέρ (1262 - 1280) Λουδοβίκος Α΄ του Νεβέρ (1280 - 1322) Λουδοβίκος Α΄, κόμης της Φλάνδρας (1322 - 1346) Λουδοβίκος Β΄, κόμης της Φλάνδρας (1346 - 1384) Μαργαρίτα Γ΄, κόμισσα της Φλάνδρας (1384 - 1405) Φίλιππος Β΄ της Βουργουνδίας (1364 - 1404) Ιωάννης Α΄ της Βουργουνδίας (1384 - 1404) Φίλιππος Β΄ του Νεβέρ (1404 - 1415) Κάρολος Α΄ του Νεβέρ (1415 - 1464) Ιωάννης Β΄ του Νεβέρ (1464 - 1491) Ένγκελμπερτ του Νεβέρ (1491 - 1506) Κάρολος Β΄ του Νεβέρ (1506 - 1521) Φραγκίσκος Α΄ του Νεβέρ (1521 - 1562) Φραγκίσκος Β΄ του Νεβέρ (1562 - 1563) Ιάκωβος του Νεβέρ (1563 - 1564) Λουδοβίκος του Νεβέρ (1566 - 1595) Κάρολος Α΄ της Μάντουα (1595 - 1637) Κάρολος Β΄ Γκοντζάγκα-Νεβέρ (1637 - 1659) Καρδινάλιος Μαζαρέν (1659 - 1661) Φίλιππος Ιούλιος Μαντσίνι (1661 - 1707) Φίλιππος Ιούλιος Φραγκίσκος Μαντσίνι (1707 - 1768) Λουδοβίκος Ιούλιος Μαντσίνι Μαζαρίνι (1768 - 1798) Νιβερναί
Swizz Beatz

Ο Κασίμ Ντιν (Kasseem Dean, 13 Σεπτεμβρίου 1978), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Swizz Beatz, είναι Αμερικανός καλλιτέχνης της χιπ χοπ και παραγωγός από τη Νέα Υόρκη. Είναι επίσης ο ιδρυτής της δισκογραφικής εταιρίας Full Surface Records. Τα τραγούδια του είναι συνήθως χορευτικά, ενώ λέγεται ότι κάποτε χρειαζότανε κατά μέσο όρο 10 έως 15 λεπτά για να βγάλει ένα μουσικό κομμάτι.

 "Get Your Handz Off" του Jin "Bring Em Out" του T.I. "I'm a Hustla" του Cassidy "B-Boy Stance" του Cassidy "Get No Better" του Cassidy feat. Mashonda "Gotta Man" της Eve "Ruff Ryders Anthem" του DMX "Set It Off" του Young Gunz "Rollin' (Urban Assault Vehicle)" των Limp Bizkit "Oh No (Cry Babies)" του Ludacris "Girl's Best Friend" του Jay-Z "Tear It Up" του Yung Wun "Die 4 Me" του Drag-On "Like That" του Memphis Bleek "Get It On The Floor" του DMX "Check On It" της Beyoncé με συμμετοχή των Slim Thug & Bun B "Secret Love" της Mariah Carey "Money, Cash, Hoes" του Jay-Z με συμμετοχή του DMX "Touch It" του Busta Rhymes "Whateva" της Remy Martin "Dale Don Dale (Remix)" by Don Omar featuring Fabolous "Spit Your Game" του The Notorious B.I.G. με συμμετοχή των Twista & Krayzie Bone "Spit Your Game remix" του The Notorious B.I.G. με συμμετοχή των Twista,Krayzie Bone Eightball & MJG "Listen Baby" του Fat Joe με συμμετοχή της Mashonda "Hotel" του Cassidy με συμμετοχή R. Kelly "We In Here" του DMX "Aim 4 the Head" των Cassidy, Jin, και J-Hood "Touch it Remix" του Busta Rhymes με συμμετοχή των Mary J. Blige, Rah Digga, Missy Elliott, Lloyd Banks, Papoose, και DMX "Party Up (In Here)" του DMX "Jigga My Nigga" του Jay-Z "New York Shit" του Busta Rhymes "Two Seater" του Nas "Ain't Fuckin Wit Me" του Joe Budden "If I Should Die" του Jay-Z με συμμετοχή του DaRanjahz "I Can Toast To That" των Bone Thugs-N-Harmony 2002: G.H.E.T.T.O. Stories 2003: The Northise Compilation 2007: One Man Band Man Ο ιστότοπος του MTV News για τον Swizz Beatz Στίχοι για τραγούδια του Swizz Beatz
Ρωμανός Παλαιολόγος

Ο Ρωμανός Παλαιολόγος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος του 11ου αιώνα από τα πρώτα γνωστά μέλη της οικογένειας των Παλαιολόγων. Ο Ρωμανός αναφέρεται με το αξίωμα του κουροπαλάτη, ιδιαίτερα τιμητικό αξίωμα της εποχής που δινόταν μόνο σε μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, και ήταν υπεύθυνος για την φροντίδα του παλατιού. Ήταν πιθανότατα γιος του πρωτονωβελίσσιμου Γεωργίου Παλαιολόγου, και άγνωστης μητέρας. Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν πιθανότατα ανιψιός του Νικηφόρου Παλαιολόγου και ξάδερφος του σεβάστου Γεωργίου Παλαιολόγου. Είναι άγνωστο εάν παντρεύτηκε ή απέκτησε παιδιά.

 Cheynet, Jean-Claude; Vannier, Jean-François (1986), «Les premiers paléologues», Études Prosopographiques, Byzantina Sorbonensia, 5, Paris: Éditions de la Sorbonne (δημοσιεύθηκε online 2017-09-04), doi:10.4000/books.psorbonne.1939, online (ISBN 9782859448295), doi:10.4000/books.psorbonne.1927 , ISBN 9782859441104, http://books.openedition.org/psorbonne/1939, ανακτήθηκε στις 2022-06-20 Gautier, Paul (1971), «Le synode des Blachernes (fin 1094). Etude prosopographique», Revue des Études Byzantin 29: 213 – 284, doi:https://doi.org/10.3406/rebyz.1971.1445, https://www.persee.fr/doc/rebyz_0766-5598_1971_num_29_1_1445 Laurent, Vitalien (1933), «La généalogie des premiers Paléologues», Byzantion (Peeters Publishers) 8 (1): 125 – 149, https://www.jstor.org/stable/44167979 Polemis, Demetrios (1968), The Doukai. A Contribution to Byzantine Prosopography, London: The Athlone press «Romanos, son of protonobelissimos Georgios Palaiologos», Prosopography of the Byzantine World, 2016, https://pbw2016.kdl.kcl.ac.uk/person/108222/
Πολ Μπιγιογκέ Μπα

Ο Πολ Μπιγιογκέ Μπα (Paul Biyoghé Mba, προφορά: Paul Bey-ong-e M-ba) είναι πολιτικός από την Γκαμπόν και πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2009 ως τις 27 Φεβρουαρίου 2012. Προτού διοριστεί στην πρωθυπουργία υπηρέτησε επί χρόνια ως υπουργός. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Γκαμπόν (PDG).

 Γεννήθηκε στην Ντογκουίλα της επαρχίας Κομό-Μοντά της Γκαμπόν, στις 18 Απριλίου του 1953. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο του Ρενς, στη Γαλλία και στη συνέχεια έγινε υποδιευθυντής της Αναπτυξιακής Τράπεζας της Γκαμπόν (1977-80), σύμβουλος του Προέδρου της Δημοκρατίας επί εμπορικών, βιομηχανικών και επενδυτικών ζητημάτων (1980-83) και πολιτικός σύμβουλος του Προέδρου της Δημοκρατίας (1983-84). Εν συνεχεία έγινε υποδιευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας, αρμόδιος για οικονομικά και διοικητικά θέματα από το 1984 ως την υπουργοποίησή του το 1989 (στο χαρτοφυλάκιο του Εμπορίου, καταναλωτών και Τεχνολογίας).Κέρδισε μία έδρα στις βουλευτικές εκλογές του 1990 και υπηρέτησε ως μέλος της εθνοσυνέλευσης το 1990-92, έχοντας αποχωρήσει από την κυβέρνηση. Έπειτα διορίστηκε υπουργός για τον έλεγχο του κράτους και τις ιδιωτικοποιήσεις το 1992 και έπειτα ταμίας κατά την εκστρατεία του προέδρου Ομάρ Μπονγκό για την επανεκλογή του στις εκλογές του 1993. Παρέμεινε υπουργός ως την παραίτησή του στις 27 Φεβρουαρίου του 1994. Στη συνέχεια έγινε μέλος της αντιπολίτευσης εγκαταλείποντας το PDG και ιδρύοντας το Κίνημα για την Κοινή Ανάπτυξη (MCD). Επέστρεψε επίσης στην βουλευτική του έδρα, υπηρετώντας ξανά στην Εθνοσυνέλευση από το 1994 ως το 1996. Το 1997 εξελέγη μέλος της νεοσύστατης Γερουσίας και ανέλαβε το αξίωμα του Quaestor στη Γερουσία από το 1997 ως το 1999. Έγινε ξανά υπουργός το 1999, αρμόδιος για τις μικρές και τις μεσαίου μεγέθους βιομηχανίες. Το κόμμα του, το MCD, συγχωνεύτηκε στο PDG το Νοέμβριο του 2002. Ο Μπιγιογκέ Μπα μετατέθηκε στο υπουργείο εμπορίου και βιομηχανικής ανάπτυξης τον Αύγουστο του 2003. Παρέμεινε στο αξίωμα εκείνο ως τον Ιούνιο του 2009, οπότε διορίστηκε υπουγός γεωργίας , αγροτικής ανάπτυξης και για την ασφάλεια των τροφίμων. Έπειτα από το θάνατο του προέδρου Ομάρ Μπονγκό, στις 8 Ιουνίου του 2009, η ηγεσία του PDG επέλεξε το γιο του, υπουργό άμυνας Αλί-Μπεν Μπονγκό , ως τον υποψήφιο για τις πρόωρες προεδρικές εκλογές, οι οποίες ορίστηκαν για τις 30 Αυγούστου του 2009. Συνακόλουθα ο πρωθυπουργός Ζαν Εγεγκέ Ν'Ντονγκ, ο οποίος είχε ανεπιτυχώς επιδιώξει να λάβει το χρίσμα εκείνος, υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στις 17 Ιουλίου του 2009 και ανακοίνωσε ότι θα κατέλθει ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Αργότερα την ίδια ημέρα ο Μπιγιογκέ Μπα διορίστηκε από την προσωρινή πρόεδρο Ροζ Φρανσίν Ρογκομπέ στην πρωθυπουργία. . Του δόθηκε ο απαιτούμενος χρόνος για την έναρξη διαβουλεύσεων με σκοπό το σχηματισμό νέας κυβέρνησης.
Σίφνος Ι (Παναγιώτης Τέτσης)

Η Σίφνος Ι είναι έργο του Έλληνα καλλιτέχνη Παναγιώτη Τέτση. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 138x138 εκ., την οποία ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε κατά το διάστημα 1971-1972. Η Σίφνος είναι ένα από τα πρώτα έργα της σειράς τοπίων του ομώνυμου νησιού, μιας θεματικής ομάδας που αποτελεί μεγάλο μέρος του συνόλου του έργου του Τέτση και η οποία τον απασχόλησε από το 1966 έως το 1978. Η δημιουργία αυτή εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Το συγκεκριμένο έργο ανταποκρίνεται στην ώριμη περίοδο της δημιουργίας του Τέτση. Το κυκλαδίτικο νησί αποτελεί ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται σε αρκετούς πίνακες του καλλιτέχνη, ο οποίος τύγχανε συχνός επισκέπτης του, απεικονίζοντας μέσα από το εικαστικό του έργο διάφορα τοπία της Σίφνου με κύρια γνωρίσματά του η σχέση του φωτός με το ανάγλυφο της επιφάνειας και τη δυναμική του χρώματος.Το πράσινο και το βαθύ καφέ της γης λαμβάνουν πιο σκούρες αποχρώσεις ώστε να αποδώσουν την ένταση του μεσημεριάτικου φωτός. Οι αξίες του μαύρου θα αποδοθούν σε ένα μονοχρωματικό, μεγάλων διαστάσεων τόπο της Σίφνου. Στην ενότητα της Σίφνου έχει περισσότερο από όλους τους κύκλους της ζωγραφικής του χρησιμοποιήσει όλο το οπλοστάσιό του. Το έργο Σίφνος Ι χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη εξπρεσιονιστική διάθεση του Τέτση. Ο Τέτσης διαμόρφωσε μια προσωπική αντίληψη του εξπρεσιονισμού. Τα έργα του περιλαμβάνουν σκηνές της καθημερινότητας, προσωπογραφίες, τοπία αλλά και νεκρή φύση. Στα έργα του παρατηρείται μια σημαντική μέριμνα στα χρώματα και στο φως. Πέραν από τη ζωγραφική, ο Τέτσης ασχολήθηκε και με τη χαρακτική αλλά και με τη δημιουργία τοιχογραφιών σε εκκλησίες και δημόσια κτήρια. Ο Τέτσης έθεσε από νωρίς ως έναν από τους κύριους άξονες του έργου του, τη μελέτη της έντασης του φωτός και τη μεταμόρφωσή του σε χρώμα και ζωγραφικές αξίες. Όπως αναφέρει η Ελένη Βακαλό «Το σημαινόμενο της ζωγραφικής του δεν είναι η ιστόρηση του θέματος (η παράσταση και το νόημά της) αλλά η ίδια η ζωγραφική. Σημαίνον και σημαινόμενο ταυτίζονται» ενώ σύμφωνα με την Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, «Το ελληνικό φως, σύμφωνα με το ζωγράφο, «ισοπεδώνει δημοκρατικά» τους τόνους και ξεθωριάζει τα δυνατά χρώματα. Πώς να παραμείνεις πιστός σε δύο αντίπαλες ερωμένες; στην ζωγραφική του βλέμματος, που έχει ν' αναμετρηθεί μ΄ένα αμείλικτο φως και στην ζωγραφική του χρώματος, που φιλοδοξεί να διατηρήσει την καθαρότητα και την ένταση του τόνου; Ο ζωγράφος κατάφερε να κερδίσει αυτή τη μάχη. Δημιούργησε έτσι μια ζωγραφική ελληνική, που είναι ταυτόχρονα φωτοτροπική και χρωματική.» Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, Έργα Τέχνης από τη συλλογή της Βουλής των Ελλήνων β΄ αναθεωρημένη έκδοση, 2010, ISBN 978 960 6757 29 7 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Π. Τέτσης, Ζωγραφική", β΄ έκδοση 2002 Γκαλερί Νέες Μορφές, "Π.Τέτσης", β΄ έκδοση, Αθήνα 1999, ISBN 960 86381 0 0 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Ιωάννης Ξανθάκης

Ο Ιωάννης Ξανθάκης (Γύθειο,21 Νοεμβρίου 1904 - Αθήνα, 10 Ιουλίου 1994) ήταν Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος. Χρημάτισε υπουργός Γεωργίας στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ' 60. Μεταξύ άλλων, καθιέρωσε και το μάθημα των πιθανοτήτων στις μαθηματικές σπουδές.

 Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ σε ηλικία 25 ετών. Η διατριβή του είχε τίτλο "Συμβολή εις την θεωρίαν των ανωμαλιών των διαφορικών εξισώσεων πρώτης τάξεως" και ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του καθηγητή Παναγιώτη Ζερβού. Μετεκπαιδεύτηκε στο Αστεροσκοπείο του Στρασβούργου. Υπηρέτησε ως καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και εν συνεχεία, το 1940 καθηγητής Αστρονομίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε στην τελευταία επί 16 χρόνια. Το 1955 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1966 εξελέγη μέλος στο πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών. Ήταν ο πρώτος επόπτης του γραφείου Ερευνών και Υπολογισμών της Ακαδημίας, στην οποία χρημάτισε πρόεδρος το 1964. Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (1965-68) και της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής. Ο Ξανθάκης ανέλαβε υπουργός Γεωργίας για πρώτη φορά στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη. Υπηρέτησε από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου χρημάτισε ξανά υπουργός Γεωργίας, από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964. Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1994 σε ηλικία 90 ετών. "Αστρονομία" (1948 - 1952), σε 4 τόμους "Γενικά Μαθηματικά" (1949) "Λογισμός Πιθανοτήτων - Θεωρία σφαλμάτων" (1950) Τεκμήρια Αρχειοθετήθηκε 2020-08-09 στο Wayback Machine.
Λιμπερτάδ Λαμάρκε

Η Λιμπερτάδ Λαμάρκε (Libertad Lamarque, Ισπανική προφορά: liβeɾˈtað laˈmaɾke; 24 Νοεμβρίου 1908 - 12 Δεκεμβρίου 2000) ήταν Αργεντινή ηθοποιός και τραγουδίστρια, ένα από τα σύμβολα της Χρυσής Εποχής του κινηματογράφου της Αργεντινής και του Μεξικού. Κέρδισε φήμη σε όλη τη Λατινική Αμερική και έγινε γνωστή ως "La Novia de América" ("Η αγαπημένη της Αμερικής"). Μέχρι τη στιγμή που πέθανε το 2000, είχε εμφανιστεί σε 65 ταινίες (21 γυρίστηκαν στην Αργεντινή, 45 στο Μεξικό και μία στην Ισπανία) και έξι τηλενουβέλες, είχε ηχογραφήσει πάνω από 800 τραγούδια και είχε κάνει αμέτρητες θεατρικές εμφανίσεις.

 Γεννήθηκε στο Ροσάριο, της επαρχίας Σάντα Φε στην Αργεντινή. Κόρη του Γαουδένσιο Λαμάρκε (1874-1947), Ουρουγουανός γαλλικής καταγωγής και της Χοσέφα Μπόουσα (1863-1932), Ισπανικής καταγωγής. Ονομάστηκε Λιμπερτάδ (που σημαίνει "Ελευθερία") επειδή κατά τη στιγμή της γέννησής της, ο πατέρας της, ο οποίος ήταν αναρχικός, ήταν φυλακισμένος και ζήτησε την απελευθέρωσή του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Libertad Lamarque στο Wikimedia Commons Λιμπερτάδ Λαμάρκε στην IMDb Un Siglo de Libertad Blog-Homenaje ένα Libertad Lamarque Libertad Lamarque Libertad στο TodoTango Μερική Δισκογραφία Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Ίδρυμα Konex, δισκογραφία / φιλμογραφία / βραβεία Ηχογραφήσεις Libertad Lamarque στη δισκογραφία των αμερικανικών ιστορικών ηχογραφήσεων .
Ιωάννης της Βουργουνδίας (1231-1268)

Ο Ιωάννης, γαλλ. Jean (1231 - 29 Σεπτεμβρίου 1268) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας ήταν κόμης του Σαρολαί και -λόγω τού γάμου του- κύριος τού Μπουρμπόν.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της Γιολάντας των Καπετιδών-Ντρε, κόρης τού Ροβέρτου Γ΄ κόμη τού Ντρε. Η σύζυγός του ήταν κόρη και κληρονόμος τού κυρίου τού Μπουρμπόν, έτσι όταν το 1249 απεβίωσε ο πεθερός του Αρσαμμπώ Θ΄, ο Ιωάννης έγινε κύριος τού Μπουρμπόν jure auxoris. Τον διαδέχθηκε η κόρη του, που παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών, κόμη τού Κλερμόν. Έτσι η κυριότητα τού Μπουρμπόν από τον Οίκο των Νταμπιέρ πέρασε στον Οίκο της Βουργουνδίας και μετά σε αυτόν των Καπετιδών. Ο Ροβέρτος ως κύριος τού Μπουρμπόν έγινε ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου, αυτού των Βουρβόνων. Νυμφεύτηκε το 1248 την Αγνή των Νταμπιέρ, κόρη και κληρονόμο τού Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου τού Μπουρμπόν και είχε τέκνο: Βεατρίκη 1257-1310, κόμισσα τού Σαρολαί & κυρία τού Μπουρμπόν. Παντρεύτηκε τον Ροβέρτο των Καπετιδών κόμη τού Κλερμόν, γενάρχη τού κλάδου των Βουρβόνων. Entry at genealogie-mittelalter.de Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John of Burgundy, Lord of Bourbon στο Wikimedia Commons
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2014

Τα 80α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 1 Δεκεμβρίου 2014, απονεμήθηκαν στις 5 Ιανουαρίου 2015, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2014.

 Καλύτερη Ταινία: Boyhood Καλύτερη Σκηνοθεσία: Richard Linklater – Boyhood Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Timothy Spall – Mr. Turner Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Μαριόν Κοτιγιάρ – Two Days, One Night και The Immigrant Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: J. K. Simmons – Whiplash Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Πατρίσια Αρκέτ – Boyhood Καλύτερο Σενάριο: Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: The Lego Movie Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Darius Khondji – The Immigrant Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: Citizenfour Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Ida • Poland Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Jennifer Kent – The Babadook Ειδικό Βραβείο: Adrienne Mancia Ο Επίσημος ιστότοπος
Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ (καλαθοσφαίριση)

Το Πανεπιστήμιο Μπρίγκαμ Γιανγκ (BYU) ιδρύθηκε το 1875 και εδρεύει στην περιοχή Πρόβο της Γιούτα. Το αθλητικό τμήμα του διευθύνει ο Tom Holmoe. Το ψευδώνυμο της ομάδας είναι "Κούγκαρς" και χρώματα τους είναι το μπλε, το άσπρο και το καφέ.

 50- James Anderson 20- Sam Burgess 41- Chris Collinsworth 30- Lee Cummard 32- Jimmer Fredette 10- Vuk Ivanovic 1- Michael Loyd 53- Gavin MacGregor 54- Chris Miles 2- Lamont Morgan 24- Ben Murdock 44- Trent Plaisted 5- Archie Rose 45- Jonathan Tavernari 14- Nick Martineau Το site του τμήματος μπάσκετ του πανεπιστημίου Αρχειοθετήθηκε 2007-08-09 στο Wayback Machine. Το site του πανεπιστημίου
Σαβιτριμπάι Φούλε

Η Σαβιτριμπάι Φούλε (3 Ιανουαρίου 1831 – 10 Μαρτίου 1897) ποιήτρια και παιδαγωγός γεννημένη στη Μαχαράστρα της Ινδίας, υπήρξε μια πολυτάλαντη γυναίκα. Αναφέρεται ως η πρώτη γυναίκα δασκάλα της Ινδίας. Μαζί με το σύζυγο της Jyotirao Phule διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, την εποχή που η Ινδία βρισκόταν ακόμη υπό Αγγλική κατοχή.Το 1848, ίδρυσαν μαζί το πρώτο σχολείο θηλέων στο Bhide wada, υπό ινδική διεύθυνση. Η Savitribai Jyotirao Phule ασχολήθηκε ενεργά και με την εξυγίανση κοινωνικών ανισοτήτων που σχετίζονταν με κοινωνικο- πολιτισμικά κριτήρια, όπως η κοινωνική τάξη ή το φύλο. Δικαιολογημένα θεωρείται οτι συνέβαλε σημαντικά στην κοινωνική αναμόρφωση της Μarahastra.

 H Σαβιτριμπάι Φούλε γεννήθηκε το 1831 στο Naigaon, της Satara σε μια αγροτική οικογένεια. Ήταν μόλις 9 ετών όταν παντρεύτηκε με τον δωδεκάχρονο Jyotirao Phule, το 1840. Η Svitribai και ο Jyotirao δεν απέκτησαν δικά τους παιδιά, αλλά υιοθέτησαν τον Yashavantrao, τον γιο της χήρας Brahmin. Όταν η Jyotirao Phule ξεκίνησε το σχολείο θηλέων στο Pune το 1848, Savitribai ήταν η πρώτη δασκάλα. Μαζί με το σύζυγό της, δίδαξε τα παιδιά από διαφορετικές κάστες και άνοιξε συνολικά 18 σχολεία.Το ζευγάρι, επίσης, άνοιξε ένα κέντρο περίθαλψης το Balhatya Pratibandhak Griha.Εκεί μπορούσαν να ξεγεννήσουν γυναίκες που είχαν πέσει θύματα βιασμού και κυοφορούσαν το παιδί του βιαστή τους. Το 1897, στην περιοχή γύρω από την Nallaspora έφτασε το τρίτο παγκόσμιο κύμα της βουβωνικής πανώλης. Τότε η Savitribai και ο θετός της γιος, Yashwant, προκειμένου να περιθάλψουν τα θύματα άνοιξαν μια κλινική στα περίχωρα της Πούνε, όπου ακόμη δεν είχε εξαπλωθεί η ασθένεια. Η Σαβιτριμπάι είχε αναλάβει να μεταφέρει τους ασθενείς στην κλινική, όπου ο γιος. της θα τους προσέφερε τις πρώτες βοήθειες. Δυστυχώς στην προσπάθεια της να φροντίσει τους ασθενείς αρρώστησε και η ίδια. Εν τέλει απεβίωσε στις 10 Μαρτίου του 1897, την ώρα που κούραρε έναν μολυσμένο ασθενή Η Σαβιτριμπάι Φούλε έγραψε πολλά ποιήματα ενάντια στις διακρίσεις και συνήθιζε να συμβουλεύει τους ανθρώπους να μορφωθούν.Πρότυπο:Full citation needed Μετά το θάνατο της εκδόθηκαν δύο βιβλία με τα ποιήματα της. Kavya Phule (1954) και Bavan Kashi Subodh Ratnakar (1982).
Στάνλεϊ Ρόμπερτς

Ο Στάνλεϊ Ρόμπερτς (Stanley Roberts) (Χόπκινς της Νότιας Καρολίνας, 2 Φεβρουαρίου 1970), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,13 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του Σέντερ.

 Ο Ρόμπερτς ξεκίνησε να αγωνίζεται με το λύκειο του Λόουερ Ρίτσλαντ του Χόπκινς, με το οποίο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα πολιτείας, ενώ συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη πεντάδα της χώρας. Στην συνέχεια, σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Λουιζιάνα Στέιτ για δύο χρόνια και επέστρεψε εκεί μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας για να πάρει το πτυχίο του. Την σεζόν 1989-90, έπαιξε σε 32 αγώνες με μέσους όρους 14,1 πόντων, 9,8 ριμπάουντ και 1,9 κοψιμάτων.Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά στην Ισπανία και την Ρεάλ Μαδρίτης, φθάνοντας στον τελικό του κυπέλλου Κόρατς για να ηττηθεί από την ιταλική Καντού με 95-93.Το καλοκαίρι του 1991 επιλέχθηκε στην 23η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ορλάντο Μάτζικ με τους οποίους αγωνίστηκε σε 55 παιχνίδια με 10,4 πόντους και 6,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Το 1992 υπέγραψε στους Λος Άντζελες Κλίπερς, όπου παρέμεινε ως το 1997 με πιο επιτυχημένη χρονιά το 1992-93, όπου είχε μέσους όρους 11,3 πόντων, 6,2 ριμπάουντ και 1,8 κοψιμάτων. Τις τέσσερις επόμενες χρονιές έπαιξε σε μόλις 83 αγώνες λόγω τραυματισμών, χάνοντας ολόκληρη την σεζόν 1994-95 λόγω προβλήματος στον αχίλλειο τένοντα.Το 1997-98, φόρεσε την φανέλα των Μινεσότα Τίμπεργουλβς για 74 παιχνίδια με 6,2 πόντους και 4,9 ριμπάουντ ανά αγώνα, πριν επιστρέψει στην Ευρώπη για να παίξει με την ομάδα του Άρη κατά την διάρκεια του λοκ-άουτ του ΝΒΑ. Πριν ολοκληρωθεί η σεζόν 1998-99, γύρισε στο ΝΒΑ αγωνιζόμενος σε έξι παιχνίδια με την ομάδα των Χιούστον Ρόκετς. Έπαιξε για τελευταία χρονιά στο αμερικάνικο πρωτάθλημα το 1999-2000 με τους Φιλαδέλφεια 76ερς, δοκιμαζόμενος τον Δεκέμβριο του 1999 στην Τουρκία και την Εφές Πίλσεν.Μετά από έναν χρόνο στο ΑΒΑ με την ομάδα των Σαν Ντιέγκο Γουάιλντφάιρ, αποχώρησε από την ενεργό δράση, για να επιστρέψει προσωρινά το 2004 φορώντας την φανέλα των Γκαλίτος ντε Ιζαμπέλα από το Πουέρτο Ρίκο. Stanley Roberts Stats | Basketball-Reference.com Αρχειοθετήθηκε 2016-10-08 στο Wayback Machine. Stanley Roberts Stats, Bio - ESPN Stanley Roberts - DraftExpress
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας 2010 (ρωσικά: Чемпионат России по футболу 2010) ήταν το 19ο Πρωτάθλημα Ρωσίας στην ιστορία του θεσμού. Ξεκίνησε στις 12 Μαρτίου του 2010 και ολοκληρώθηκε στις 29 Νοεμβρίου. Πρωταθλήτρια στέφθηκε η ομάδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

 Η κάθε ομάδα δικαιούται να παρατάσσει στο γήπεδο 6 ξένους. Ξένος θεωρείται ο ποδοσφαιριστής ο οποίος δεν έχει ρωσικό διαβατήριο. Αν και η ΡΠΟ. πρότεινε να θεωρηθεί ότι ξένος είναι αυτός που δεν έχει δικαίωμα να παίζει για την Εθνική Ρωσίας, το κύριο Συμβούλιο της ΡΠΟ αποφάσισε, τελικά, να μην αλλάξει τον κανόνα. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, θα αποφασιστεί η τελική θέση των ομάδων με βάση αυτά: Τον αριθμό νικών σε όλους τους αγώνες. Τα αποτελέσματα των αναμεταξύ τους αγώνων (αριθμός τερμάτων, αριθμός βαθμών, διαφορά τερμάτων υπέρ και κατά, αριθμός τερμάτων στον εκτός έδρας αγώνα) Τη διαφορά τερμάτων υπέρ και κατά σε όλους τους αγώνες. Τον αριθμό τερμάτων υπέρ σε όλους τους εκτός έδρας αγώνες. Στις 16 Φεβρουαρίου 2010, η ΦΚ Μόσχας ανακοίνωσε ότι θα αποχωρήσεια από το Πρωτάθλημα Ρωσίας, αφού ο νέος χορηγός της ομάδας, Νορίλσκι Νίκελ, αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την εμφάνιση της ομάδας στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Για αυτό, και τη θέση της πήρε η Αλάνια Βλαντικαφκάς. * με πέναλτι. Η μεγαλύτερη νίκη των γηπεδούχων (+5): 25/09/2010 «Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης» - «Σατούρν Ράμενσκ» 6:1 14/11/2010 «Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης» - «ΦΚ Ροστόφ-στο-Ντον» 5:0 Η μεγαλύτερη νίκη των φιλοξενούμενων (-3): 24/04/2010 «Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ» - «ΤΣΣΚΑ Μόσχας» 1:4 18/07/2010 «Τομ Τόμσκ» - «Ανζί Μαχατσκαλά» 1:4 29/08/2010 «Λοκομοτίβ Μόσχας» - «Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης» 0:3 26/09/2010 «Τομ Τόμσκ» - «ΤΣΣΚΑ Μόσχας» 0:3 26/09/2010 «Ντιναμό Μόσχας» - «Σπαρτάκ Νάλτσικ» 0:3 17/10/2010 «Τέρεκ Γκρόζνυ» - «ΤΣΣΚΑ Μόσχας» 0:3 07/11/2010 «Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ» - «Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης» 2:5 Περισσότερα τέρματα σε ένα αγώνα (8): 21/07/2010 «Σπαρτάκ Μόσχας» - «Σιμπίρ Νοβοσιμπίρσκ» 5:3 Κανονισμοί του Πρωταθλήματος Ρωσίας 2010 (Ρωσικά) Πρωτάθλημα Ρωσίας (Ρωσικά) ΡΠΟ (Ρωσικά)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2020

Το 85ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2020 διεξήχθη στις 8–9 Αυγούστου 2020 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας. Τα ειδικά πρωταθλήματα 50 χλμ βάδην, 10.000μ, επτάθλου και Ημιμαραθωνίου διεξήχθησαν σε διαφορετικές ημερομηνίες και τόπους. Ο Μαραθώνιος ματαιώθηκε λόγω Covid-19. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Γλυφάδας.

 Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής: Έπταθλο. Διεξήχθη στις 10-11 Αυγούστου 2020 στην Πάτρα, στα πλαίσια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος συνθέτων αγωνισμάτων Α/Γ, νέων Α/Γ (Κ-23) και Α/Γ (Κ18). 10.000μ. Διεξήχθη στις 15 Ιουλίου 2020, στα πλαίσια του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ Α/Γ στο Άργος Ορεστικό. Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη στον Σχοινιά στις 20 Σεπτεμβρίου 2020 με την συμμετοχή 17 αθλητριών. Μαραθώνιος. Διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 2019 (δηλ. στα πλαίσια της σεζόν 2019-2020), ταυτόχρονα με τον 37ο Αυθεντικό Μαραθώνιο Αθήνας. 50χλμ βάδην. Διεξήχθη στον Σχοινιά στις 19 Ιανουαρίου 2020. Συμμετείχαν 2 αθλήτριες. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου, Πάτρα 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα σύνθετων αγωνισμάτων (Δέκαθλο), 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. stivoz.gr: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 20 χλμ βάδην, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 50 χλμ βάδην, 2020 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: tfmeetpro.com: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου, Πάτρα 2020
Κομμένο Άρτας

Το Κομμένο είναι ένα χωριό, παραθαλάσσιο, που βρίσκεται στην άκρη της θάλασσας του Αμβρακικού κόλπου της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας. Μαζί με τον οικισμό Νέο Συνοικισμό αποτελούν την Κοινότητα Κομμένου. Με βάση το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από την 1η Ιανουαρίου 2011 η Κοινότητα Κομμένου αποτελεί τμήμα του δήμου Νικολάου Σκουφά. Το Κομμένο είναι η ιστορική έδρα του δήμου. Το Κομμένο είναι σχεδόν παραθαλάσσιο χωριό της άλλοτε επαρχίας Άρτας και Τζουμέρκων στο νομό Άρτας, παρά την αριστερή όχθη του ποταμού Αράχθου και βόρεια του όρμου της (Αλυκής) Κοπραίνης. Το 1928 αριθμούσε 669 κατοίκους, διέθετε δημοτικό σχολείο, τηλεγραφείο, αστυνομικό σταθμό και τελωνείο γ΄ τάξης. Το 1952 είχε 778 κατοίκους και στην απογραφή του 2001 είχε 760 κατοίκους. Οι κάτοικοι της κοινότητας ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία.

 Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής το 1943 και ειδικότερα το πρωί της επομένης της εορτής της κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 16 Αυγούστου, το χωριό αυτό υπέστη μια ολοκληρωτική καταστροφή από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις κατά την οποία σφαγιάσθηκε σχεδόν ο μισός πληθυσμός, 317 άμαχοι, εκ των οποίων οι 97 ήταν μικρά παιδιά και 2 ιερείς. Στη συνέχεια ακολούθησε πυρπόληση όλων των οικιών από την οποία σώθηκαν μόνο δύο. Στη προσπάθεια να διαφύγουν τον όλεθρο οι υπόλοιποι κάτοικοι, 17 ακόμη εξ εκείνων πνίγηκαν στον ποταμό Άραχθο από ανατροπή υπερφορτωμένης λέμβου. Το γεγονός εκείνο που προστέθηκε στις θηριωδίες του πολέμου, φέρεται στην νεότερη ελληνική ιστορία ως Σφαγή του Κομμένου. Κατά το παρελθόν η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού ήταν ο Διαγόρας Κομμένου, ενώ σήμερα είναι ο Ποδοσφαιρικός αθλητικός σύλλογος (Π.Α.Σ.) Κομμενου 1943. Νομαρχία Άρτας - Κομμένο Αρχειοθετήθηκε 2009-12-25 στο Wayback Machine.
Οι αδελφές Μπερνάτσκι

Το Οι αδελφές Μπερνάτσκι (πολωνικά: Drogi wolności) είναι πολωνική ιστορική σειρά σε σκηνοθεσία του Ματσέι Μίγκας. Μεταδόθηκε από τις 2 Σεπτεμβρίου έως τις 25 Νοεμβρίου 2018 στο TVP1. Στην Ελλάδα μεταδίδεται από την ΕΡΤ3. Πριν από τη προβολή των κύριων επεισοδίων της σειράς μεταδόθηκε ένα πιλοτικό επεισόδιο στις 15 Ιουλίου 2018 . Η σειρά μεταδόθηκε με αφορμή τους εορτασμούς για την συμπλήρωση της εκατονταετίας από την ανεξαρτητοποίηση της Πολωνίας.

 Γιούλια Ρόσνοβσκα ως Λάλα Μπερνάτσκα Παουλίνα Γκαλάζκα ως Μαρύνια Μπερνάτσκα Καταζίνα Ζαβάντζκα ως Αλίνα Μπερνάτσκα Άνταμ Τσίβκα ως Ιγκνάτσι Μπερνάτσκι Ιζαμπέλα Κούνα ως Γιανίνα Μπερνάτσκα Άννα Πολόνι ως Εμίλια Μπερνάτσκα Αντόνι Κρουλικόφσκι ως δημοσιογράφος Μίχαου Μπερναντέτα Μαχάουα-Κζέμινσκα ως Άνα Μπερνάτσκα Ματέους Γιανίτσκι ως Κάρολ Ντόστερ Αλέξι Κομορόβσκι ως Λούντβιχ Γκράσνικ Αντριάν Ζαρέμπα ως Σιμόν Χασεφέρ Μαρία Μάι ως Γιουζέφα Ράτσεκ Νταμιάν Κρετ ως Γιέζικ Ράτσεκ Μίροσουαφ Χανίτσεφσκι ως δημοσιογράφος Ρούντολφ Σουαφομίρ Χόλαντ ως Μαουρίτσι Σταζέφσκι Μάρτσιν Μπόσακ ως Γιούζεφ Πιουσούτσκι Ντάριους Τότσεκ ως Στορν Μαγκνταλένα Σμαλάρα ως μάγειρας Ζμπίγκνιρφ Στρίι ως Χένρικ Ντεμπίνσκι Ζμπίκγνιεφ Σουσίνσκι ως Άντελ Χότορπ Ντάριους Σιάστατς ως σιδηροδρομικός υπάλληλος Μάριους Ζανιέφσκι ως Μπόνταρεκ Γκζέγκοζ Βονς ως Βόιτσεχ Κορφάντι Αλεξάντερ Γιανισέφσκι ως εφαρμοστής Χελένα Σουγιέτσκα ως Καζιμιέρα Μπιέλα Μαγκνταλένα Κολέσνικ ως Όλγκα Σιγκάλις Μπεάτα Στσιμπάκουφνα ως Πόλα Ντούστερ Βόιτσεχ Μάιχζακ ως διευθυντής τράπεζας Ιρένεους Κοζιόου ως Στεφάν Τομάς Σόμπτσακ ως Βιντσέντι Βίτος Καμίλ Σεπτίτσκι ως Κλάους Ζμπίγκνιεφ Κοζουόφσκι ως φύλακας Αρκάντιους Γιάνιτσεκ ως επικεφαλής της φυλακής Κονράντ Παβίτσκι ως Βουαντίσουαφ Χασεφέρ
Αλέξης Κυρίτσης

Ο Αλέξανδρος (Αλέξης) Κυρίτσης (Αθήνα, 18 Μαΐου 1982), είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα, αγωνίζεται στις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ για την ομάδα του Αιγάλεω. Είναι υιός του πρώην καλαθοσφαιριστή και προπονητή Μιχάλη Κυρίτση.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Παπάγου όπου μετά από τρία χρόνια πήρε μεταγραφή στον Άρη. Με τους "κιτρινόμαυρους" της Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε για δύο σεζόν (2003-04 & 2004-05) πανηγυρίζοντας το Κύπελλο Ελλάδος το 2004. Το 2005 πήγε στο Μαρούσι και συνέχισε διαδοχικά σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ε.Κ. Καβάλας, Ηλυσιακό. Το 2011 η ομάδα του Παναθηναϊκού, μετά από την μεταγραφή του Ντρού Νίκολας στην Ολίμπια Μιλάνου, του υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο αγωνιζόμενος στην θέση σούτινγκ γκαρντ. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος και έφτασε στο Final-4 της Ευρωλίγκα στην Κωνσταντινούπολη. Το καλοκαίρι του 2012, υπέγραψε στην ομάδα του Ίκαρου Καλλιθέας και το 2013 υπέγραψε στην ομάδα του Πανιωνίου. Με την ομάδα της Νέας Σμύρνης, έφτασε έως τους 32 του EuroCup, ενώ στην Basket League κατέλαβε την 4η θέση. Μετά το πέρασμα του από την ομάδα της Δόξας Λευκάδας, φόρεσε την φανέλα του Α.Σ.Ε. Δούκα, αγωνιζόμενος στην Β΄ εθνική κατηγορία. Το 2017, είχε εξαιρετικές εμφανίσεις με την ομάδα και βγήκε και πρώτος σκόρερ του Πρωταθλήματος της Α2. Στο τέλος της σεζόν ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα. Το 2018, πήρε ξανά το βραβείο του πρώτου σκόρερ του Πρωταθλήματος. Συνολικά με τον Δούκα μέτρησε 72 παιχνίδια και είχε 19,8 πόντους κατά μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2018, μετά από τρία χρόνια στον Δούκα, συμφώνησε με τον Απόλλωνα Πάτρας.Το 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στην ομάδα του Παπάγου. Με την ομάδα είχε 24,5 πόντους και 20 εύστοχα τρίποντα σε 16 παιχνίδια. Στις 18 Αυγούστου 2020, συμφώνησε με του Α.Ε. Ψυχικού, επιστρέφοντας στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής.Στις 5 Οκτωβρίου 2021, συμφώνησε να αγωνιστεί στη Β' Εθνική με την φανέλα του Πανιωνίου.Στις 11 Ιουνίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Ερμή Σχηματαρίου.Στις 29 Αυγούστου 2023, συμφώνησε με την ομάδα του Αιγάλεω. Συμμετείχε με την Εθνική ομάδα στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009, κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο. Με το εθνόσημο ανδρών, μέτρησε 9 συμμετοχές με 82 πόντους (μ.ο: 9.11). Άρης Θεσσαλονίκης Κύπελλο Ελλάδας : (2004) Παναθηναϊκός Κύπελλο Ελλάδας: (2012) 4x Πρώτος σκόρερ Α2 Εθνικής: (2003, 2017, 2018, 2021)Ελληνικό All-Star Game Νέων: (2005) http://onsports.gr Καριέρα euroleague.net Μεταγραφή(Αγγλικά) euroleague.net Καριέρα(Αγγλικά) gazzetta.gr Στον Πανιώνιο Αλέξης Κυρίτσης, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Alexandros Kyritsis, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά).
Κάντιδο Μουατετέμα Ρίβας

Ο Κάντιδο Μουατετέμα Ρίβας (Cándido Muatetema Rivas, 20 Φεβρουαρίου 1960 - 16 Ιουνίου 2014) ήταν πολιτική προσωπικότητα από την Ισημερινή Γουινέα και πρωθυπουργός της χώρας από το 2001 ως το 2004.

 Ο Ρίβας γεννήθηκε στο χωριό Μπατέτε του νότιου Φερνάντο Πο (σημερινό Μπιόκο), κοντά στη Λούμπα. Υπήρξε γενικός θησαυροφύλακας του Κράτους από τον Νοέμβριο του 1991 ως τον Αύγουστο του 1993 και υπηρέτησε στην κυβέρνηση ως υφυπουργός Προεδρίας για τη Νεολαία και τον Αθλητισμό από τον Δεκέμβριο του 1993 ως τον Ιανουάριο του 1996. Ήταν επίσης συνιδρυτής του νεανικού τομέα στο Δημοκρατικό Κόμμα της Ισημερινής Γουινέας (PDGE) και ήταν γενικός συντονιστής του τομέα νεολαίας από το 1993 ως το 1995. Αργότερα έγινε αναπληρωτής γενικός γραμματέας του PDGE.Από τον Ιούνιο του 1996 ως τον Φεβρουάριο του 2001 ο Ρίβας ήταν δεύτερος γραμματέας της Αίθουσας των Αντιπροσώπων του Λαού (Κοινοβουλίου). Διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον πρόεδρο Τεοδόρο Ομπιάνγκ Νγκέμα Μπασόνγκο στις 26 Φεβρουαρίου 2001 και διαδέχθηκε τον Άνχελ Σεραφίν Σερίτσε Ντούγκαν. Η κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 27 Φεβρουαρίου και ο πρόεδρος Ομπιάνγκ τόνισε την ανάγκη να υπάρξει ενότητα και συνοχή.Ο Ρίβας και η κυβέρνησή του παραιτήθηκαν στις 11 Ιουνίου 2004 και διορίστηκε νέος πρωθυπουργός ο Μιγκέλ Άμπια Μπιτέο Μπορικό στις 14 Ιουνίου. Το κυβερνητικό του σχήμα αποτελείτο από 50 υπουργούς. Από το 2005 ως το 2014 υπηρέτησε ως πρεσβευτής της χώρας του στη Γερμανία. Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2014.
Άνω Σαγκρί Νάξου

Το Άνω Σαγκρί (ή το επίσημο Άνω Σαγκρίον) είναι χωριό της πεδινής κεντρο-δυτικής Νάξου, σε υψόμετρο 190-200 μέτρων και με 210 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός. Οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί βρίσκονται στην ίδια περιοχή και συνηθίζεται να αποκαλούνται απλά Σαγκρί.

 Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί απογράφονταν ως Σαγκρί στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα. Το 1835, ο οικισμός Άνω Σαγκρί, με 259 κατοίκους (65 οικογένειες), προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα δήμο Βίβλου της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό Γαλανάδο. Το 1879, στην απογραφή οι οικισμοί Άνω και Κάτω Σαγκρί καταργούνται και αναφέρονται ως οικισμός Σαγκρί, ο οποίος υπάγεται στο δήμο Βίβλου. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Οπότε ο οικισμός Σαγκρί (όπου περιλαμβάνονται οι οικισμοί Άνω και Κάτω Σαγκρί) αποσπάται από το δήμο Βίβλου και ορίζεται έδρα της κοινότητας Σαγκρίου. Το 1951, στην απογραφή αναγνωρίζονται οι οικισμοί Άνω, Κάτω Σαγκρί και Κανακάρι σαν ανεξάρτητοι οικισμοί και προσαρτώνται στην κοινότητα Σαγκρίου με έδρα το Άνω Σαγκρί. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Νάξου. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Σαγκρίου, του Δήμου Νάξου, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Κανακάρι ( 49 κ.), Καστράκι ( 158 κ.), Κάτω Σαγκρί ( 27 κ.) και Μικρή Βίγλα ( 93 κ.) την Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου ( 537 κ.), όπου έχει οριστεί έδρα. Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.