IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
On Parole

Το On Parole είναι άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου τον Δεκέμβριο του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "United Artists" και επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1997 από την "EMI", με τέσσερα επιπλέον τραγούδια. Η αρχική ηχογράφηση της εν λόγω κυκλοφορίας έγινε στα τέλη του 1975 και στις αρχές του επόμενου έτους, με τον Λάρι Γουόλις στην κιθάρα, λίγο πριν ακτικατασταθεί από τον Έντι Κλαρκ.

 Η αρχική σύνθεση των Motörhead περιελάμβανε τον Lemmy στα φωνητικά και το μπάσο, τον Λάρι Γουόλις στην κιθάρα και τον Λούκας Φοξ στα τύμπανα. Οι πρώτες τους ηχογραφήσεις, το Σεπτέμβριο του 1975 περιελάμβαναν τα κομμάτια "Motörhead", "Lost Johnny", "On Parole" και "Iron Horse / Born to Lose". Το χειμώνα του 1975, ο Φοξ αντικαταστάθηκε από τον Φιλ "Philthy Animal" Τέιλορ ο οποίος έπαιξε και πάλι τα τύμπανα για τις συγκεκριμένες ηχογραφήσεις, με εξαίρεση το τραγούδι "Lost Johnny", λόγω του ότι ο Τέιλορ συνελήφθη μεθυσμένος, πριν προλάβει να μεταβεί στο στούντιο. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τρία τραγούδια τα οποία είχε γράψει ο Lemmy για το προηγούμενο συγκρότημα του, τους Hawkwind, δύο διασκευές στο "City Kids" των Pink Fairies και το "Leaving Here", όπως και τα "Vibrator" και "Fools" τα οποία είχε γράψει και τραγούδησε ο Γουόλις. Η δισκογραφική εταιρεία "United Artists" αποφάσισε να μην κυκλοφορήσει το δίσκο θεωρώντας ότι δε θα γνώριζε εμπορική επιτυχία, με αποτέλεσμα οι Motörhead να κυκλοφορήσουν το ομώνυμο άλμπουμ τους μέσω της "Chiswick", ένα χρόνο αργότερα. Παρ' όλα αυτά, μετά την κυκλοφορία του δίσκου "Bomber" το 1979 και αφού το συγκρότημα είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, η "United Artists" αποφάσισε να πραγματοποιήσει την κυκλοφορία, με το άλμπουμ να ανεβαίνει στο # 65 των βρετανικών τσαρτ, παραμένοντας στο Top-75 για δύο εβδομάδες. Motörhead (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 8 Δεκεμβρίου 1979 Το "On Parole" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Lemmy - μπάσο, φωνητικά Λάρι Γουόλις - κιθάρα Φιλ "Philthy Animal" Τέιλορ - τύμπανα Λούκας Φοξ - τύμπανα στο "Lost Johnny" On Parole CD Booklet, 2001, Chiswick Records Allmusic review Sputnik Music review Βρετανικά τσαρτ
Χοβίκ Αμπραχαμιάν

Ο Χοβίκ Αμπραχαμιάν (αρμενικά: Հովիկ Արգամի Աբրահամյան‎, ρωσικά: Овик Аргамович Абраамян‎, Ovik Argamovich Abraamyan; 24 Ιανουαρίου 1958-) είναι Αρμένιος πολιτικός. Μέλος του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αρμενίας από τις 13 Απριλίου 2014 ως τις 8 Σεπτεμβρίου 2016. Προηγουμένως ήταν ο Πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης της Αρμενίας.

 Ο Αμπραχαμιάν γεννήθηκε στο χωριό Μκτσιάν στην στην Επαρχία Αραράτ της Αρμενίας, άρχισε την επαγγελματική του καριέρα το 1990, ως επικεφαλής του τμήματος της Μπουραστάν και αργότερα ως πρόεδρος της Αρτασχάτ, βιομηχανίας κρασιού και κονιάκ. Το 1995 έγινε μέλος του αρμενικού κοινοβουλίου. Εξελέγη δήμαρχος της Αρτασάτ το 1996, και κυβερνήτης της Επαρχίας Αραράτ το 1998. Υπό την προεδρία του Ρόμπερτ Κοτσαριάν, το 2002 διορίστηκε υπουργός της Εδαφικής Διοίκησης (το οποίο επιβλέπει τις δομές της περιφερειακής κυβέρνησης), πόστο που διατήρησε μέχρι το 2008, όταν παραιτήθηκε για να διοριστεί τον Απρίλιο του 2008, από τον νέο Πρόεδρο, Σερζ Σαρκισιάν ως επικεφαλής του προεδρικού προσωπικού. Τον Αύγουστο του 2008, εξελέγη σε μη αμφισβητούμενες εκλογές στην Εθνική Συνέλευση (τέταρτη σύγκληση), και τον Σεπτέμβριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας. Παραιτήθηκε από Πρόεδρος, τον Νοέμβριο του 2011 και επανεξελέγη στην Εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου του 2012, ως βουλευτής από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της Αρμενίας. Ήταν αντίθετος με τον προκάτοχό του, το σχέδιο του οποίου, προέβλεπε από τους Αρμένιους πολιτικούς και τους δημόσιους υπάλληλους να δηλώνουν τις επιχειρήσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους. Διορίστηκε πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 2014, έπειτα από την παραίτηση του Τιγκράν Σαρκισιάν για άγνωστους λόγους. Ο Αμπραχαμιάν προτάθηκε για τον ρόλο του Πρωθυπουργού από τον πρόεδρο, Σερζ Σαρκισιάν, ο οποίος τον απεκάλεσε "πολύ αποτελεσματικό πρωθυπουργό". Δέχτηκε συγχαρητήρια από τον Ρώσο ομόλογό του, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, επικαλούμενος την πολιτική αναταραχή και τη ραγδαία οικονομική καθίζηση.
Ισότοπα του ρηνίου

Το ρήνιο (Re) που απαντά στη φύση αποτελείται κατά 37,4% από το σταθερό ισότοπο 185Re,και κατά 62,6% από το ασταθές ραδιοϊσότοπο 187Re το οποίο όμως έχει πολύ μεγάλο χρόνο ημιζωής.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Αρμενικές βουλευτικές εκλογές 2018

Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Αρμενία την 9 Δεκεμβρίου 2018 ήταν οι πρώτες εκλογές μετά τις ταραχές του 2018. Έγιναν πρόωρα επειδή τα κόμματα της Εθνοσυνέλευσης δεν εξέλεξαν νέο Πρωθυπουργό εμπρόθεσμα, δηλαδή εντός δύο εβδομάδων από την παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού Νικόλ Πασινιάν την 16η Οκτωβρίου. Το αποτέλεσμα ήταν συντριπτική νίκη για την Συμμαχία Το Βήμα Μου του Πασινιάν, που συγκέντρωσε το 70% των ψήφων και κέρδισε τις 88 από τις 132 έδρες της Εθνοσυνέλευσης.

 Τα 101 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης . Οι έδρες κατανέμονται με τη μέθοδο d'Hondt και το όριο εισόδου στη Βουλή είναι 5% για τα κόμματα και 7% για τις πολυκομματικές συμμαχίες. Ωστόσο, τουλάχιστον τρεις πολιτικές δυνάμεις πρέπει να μπουν στο κοινοβούλιο, ανεξάρτητα από τα εκλογικά αποτελέσματα του τρίτου κόμματος ή συμμαχίας. Το ψηφοδέλτιο έχει δύο τμήματα. το ένα είναι μία κλειστή λίστα υποψηφίων του κόμματος για τις έδρες εθνικού επιπέδου και το άλλο είναι μία ανοιχτή λίστα υποψηφίων για την εκλογική περιφέρεια (υπάρχουν 13 στην Αρμενία) όπου ψηφίζει ο ψηφοφόρος. Δηλαδή, οι ψηφοφόροι ψηφίζουν κόμμα σε εθνικό επίπεδο (ολόκληρη τη λίστα χωρίς σταυρό προτίμησης) και υποψήφιο σε περιφερειακό επίπεδο (με σταυρό προτίμησης). Οι έδρες κατανέμονται στα κόμματα αναλογικά με το ποσοστό ψήφων που συγκέντρωσαν. Τέσσερις έδρες προορίζονται για τις εθνικές μειονότητες ( Ασσύριοι, Κούρδοι, Ρώσοι και Γιαζίδντι), και τα κόμματα έχουν διαφορετικές λίστες για τις τέσσερις ομάδες. Μια ποσόστωση κατά φύλο απαιτεί τουλάχιστον το 25% μίας λίστας να είναι άνδρες ή γυναίκες, και οι εθνικές λίστες δεν επιτρέπεται να αναγράφουν πάνω από τρία διαδοχικά μέλη του ίδιου φύλου. Εάν ένα κόμμα συγκεντρώσει την πλειοψηφία των ψήφων αλλά λιγότερες από το 54% των εδρών, τότε θα επιβραβευθεί με πρόσθετες έδρες ώστε να φτάσει το 54%. Εάν ένα κόμμα κερδίσει πάνω από τα 2/3 των εδρών, τότε θα κρατήσει αριθμό εδρών ίσο με τα 2/3 του συνόλου και οι υπόλοιπες έδρες θα μοιραστούν στα υπόλοιπα κόμματα. Εάν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση εντός έξι ημερών από την ανακοίνωση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων, τότε εντός 28 ημερών πρέπει να διεξαχθεί δεύτερος εκλογικός γύρος μεταξύ των δύο κορυφαίων κομμάτων. Το κόμμα που θα κερδίσει στο δεύτερο γύρο θα πάρει και τις πρόσθετες έδρες που απαιτούνται για να φτάσει την πλειοψηφία του 54%, διατηρώντας όλες τις θέσεις που κέρδισε στον πρώτο γύρο. Η προσέλευση ήταν 48,63%, 12% χαμηλότερη από τις εκλογές του 2017. Τις τέσσερις έδρες που προορίζονται για τις εθνικές μειονότητες (Ασσύριοι, Κούρδοι, Ρώσοι και Γιαζίντι) τις κέρδισε η Συμμαχία Το Βήμα Μου.
Μπέροβο

Το Μπέροβο (σλαβομακεδονικά: Берово‎ /ˈbɛrɔvɔ/) είναι μια μικρή πόλη δίπλα από το Μάλεσι, 161 χιλιόμετρα από τα Σκόπια, 47 χιλιόμετρα από τη Στρώμνιτσα και 52 χιλιόμετρα την Κότσανη, στη Βόρεια Μακεδονία. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μπερόβου.

 Στο Μπέροβο κατοικούν 7002 πολίτες. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, το Μπέροβο ήταν μέρος του Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων, η πόλη περιλαμβανόταν στην περιοχή που παραχωρήθηκε το 1913 στο Βασίλειο της Σερβίας, το οποίο το 1918 εντάχθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1929 έως το 1941 το Μπέροβο ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Επίσημη ιστοσελίδα Virtual Berovo Website «ΜΠΕΡΟΒΟ – Η ΜΙΚΡΗ ΕΛΒΕΤΙΑ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ». 3 Ιανουαρίου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Φεβρουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2019.
Βαρταμπέντ

Ο βαρταμπέντ ή βαρνταπέτ (αρμενικά: վարդապետ‎) είναι ιδιαιτέρως μορφωμένος αρχιμανδρίτης εντός της παραδόσεως της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας. Πρόκειται για τιμητικό τίτλο ο οποίος αποδίδεται σε μοναχούς ηγούμενους μοναστηριών, σε εφημέριους υπεύθυνους σημαντικών ενοριών ή σε ιερείς υπεύθυνους για την φύλαξη αγίων τόπων. Από την τάξη των βαρταμπέντ, συνήθως, επιλέγονται οι μελλοντικοί επίσκοπο της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας.

 Ένα θεατρικό έργο του Σαρκίς Τσεμλεκντζιάν ελεύθερα εμπνεόμενο από έργο του Ντικράν Τσεγκουριάν ονομάζεται Vartabed. (Αγγλικά) Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ (3 Ιουλίου 2001). «Address of John Paul II to the Mechitarist Order on the third centenary of their founding». vatican.va. He wanted to seek God in the precise context of Armenian monastic life, recognizing in it an inexhaustible reservoir of holiness and a singular environment for cultural deepening of the values of the tradition, thanks to the celebrated academies and the institution of the "vardapet".
Άγιοι Θεόδωροι Σάμου

Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι χωριό της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην ομώνυμη τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Καρλοβασίων, του δήμου Δυτικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμου, του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ηπειρωτικό χωριό της δυτικής Σάμου, ανάμεσα στα όρη Κέρκης και Άμπελος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 300. Απέχει 6,5 χλμ. Ν. του Νέου Καρλοβασίου και 39 χλμ. περίπου Δ. της πόλης της Σάμου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 2,957 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίων Θεοδώρων Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίων Θεοδώρων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρλοβασίων Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Καρλοβασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Σάμου(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=16279) Οι Άγιοι Θεόδωροι ήταν ένας μικρός συνοικισμός στα τέλη του 19ου αιώνα με την ονομασία «Καβεσέικα», από τον πρώτο κάτοικο Δημήτρη Καβέση. Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Άγιοι Θεόδωροι από τη φερώνυμη εκκλησία που είναι χτισμένη στο κέντρο του χωριού. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την αμπελοκαλλιέργεια και ένας μικρός αριθμός με την επεξεργασία της πέτρας. Η εκκλησία των Αγίων Θεοδώρων απ’ όπου πήρε την ονομασία του το χωριό Η κεντρική πλατεία με τις βρύσες του 1929, ανακατασκευασμένες στις αρχές του ‘90 Τα παλαιά δημόσια πλυσταριά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/171493980974/
Άννα Καρασέφσκα

Η Άννα Καταζίνα Καρασέφσκα (πολωνικά: Anna Katarzyna Karaszewska) (10 Μαρτίου 1970) είναι Πολωνή κοινωνιολόγος, οικονομική και κοινωνική ακτιβίστρια και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κογκρέσου των Γυναικών (2019–σήμερα).

 Η Καρασέφσκα αποφοίτησε στην κοινωνιολογία από τη Σχολή Εφαρμοσμένων Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, συνέχισε την εκπαίδευσή της σε διδακτορικές σπουδές στον τομέα της δημόσιας και πολιτικής προβολής των γυναικών και αποφοίτησε για να αποκτήσει το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της από τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας. Επιπλέον, απέκτησε μεταπτυχιακό από το Κολέγιο της Ευρώπης στο Μπριζ. Η Καρασέφσκα έγινε καθηγήτρια στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας ενώ δίδασκε σε μεταπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα από το 1999 έως το 2011. Το 2009 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Γυναικείου Κογκρέσου της Πολωνίας και αργότερα έγινε πρόεδρος του.Μετά από αυτό, η Καρασέφσκα συνδημιούργησε το πρώτο εθνικό δίκτυο γυναικών επιχειρηματιών της Πολωνίας και ένα σύστημα υποστήριξης για περαιτέρω ανάπτυξη μεταξύ των Πολωνών γυναικών το 2012.Επιπλέον, κατά την περίοδο 2013-2014, η Καρασέφσκα έγινε αναπληρώτρια γενική διευθύντρια στη συνομοσπονδία «Lewiatan», μια οργάνωση που εργάζεται για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας στην Πολωνία, για την οποία η Καρασέφσκα οργάνωσε τις δραστηριότητές της στις Βρυξέλλες.Κατά τη διάρκεια του 2019, η Καρασέφσκα προτάθηκε για να ενταχθεί στο Συμβούλιο της Βαρσοβίας για τις γυναίκες από τον δήμαρχο της Βαρσοβίας. Το συμβούλιο εστιάζει στην οικοδόμηση της ισότητας και των δικαιωμάτων των γυναικών και επιπλέον στα προγράμματα ασφάλειας και υποστήριξης για τις γυναίκες, τους εμβολιασμούς κατά του HPV και την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη χωρίς τη ρήτρα συνείδησης. Το 2005, η Καρασέφσκα τιμήθηκε με τον Αργυρό της Σταυρό της Αξίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι. Επιπλέον, συμμετείχε στο διεθνές πρόγραμμα καθοδήγησης για γυναίκες ηγέτες, που πραγματοποιήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και το περιοδικό Fortune. Η Καρασέφσκα μιλά άπταιστα αγγλικά και γαλλικά.
Γραμματική της καστιλιανικής γλώσσας

Η Γραμματική της καστιλιανικής γλώσσας (ισπ.: Gramática de la lengua castellana, επίσης γνωστή ως Grammatica Nebrissensis) είναι βιβλίο του Αντόνιο ντε Νεμπρίχα που δημοσιεύθηκε το 1492. Ήταν το πρώτο βιβλίο που είχε για θέμα του την ισπανική γλώσσα και τους κανόνες της.

 Ο Νεμπρίχα διαίρεσε τη μελέτη του της γλώσσας σε τέσσερα «βιβλία» (μέρη): Ορθογραφία Μέτρο, τονισμός και συλλαβές Ετυμολογία και diction ΣύνταξηΥπήρχε και ένα πέμπτο «βιβλίο», αφιερωμένο στη διδασκαλία των καστιλιάνικων ως ξένης γλώσσας. Το βιβλίο δεχόταν τα εξής δέκα μέρη του λόγου: τα ουσιαστικά, τις αντωνυμίες, τα ρήματα, τις μετοχές, τις προθέσεις, τα επιρρήματα, τους συνδέσμους, οι συζεύξεις, τα γερούνδια και τα απαρέμφατα. Έργα είχαν πρωτύτερα δημοσιευθεί στη λατινική, όπως το De Elegantiis Latinae Linguae (1471) του Λορέντσο Βάλλα αλλά η Grammatica ήταν το πρώτο βιβλίο που επικεντρωνόταν στη μελέτη των κανόνων μιας δυτικοευρωπαϊκής γλώσσας εκτός από τη λατινική. Μετά τη δημοσίευσή του, η γραμματική θεωρήθηκε ο κλάδος που αφορούσε τους κανόνες της γλώσσας, μέχρι την έλευση της γλωσσολογίας ως επιστημονικού κλάδου τον 19ο αιώνα. Άλλες γραμματικές της ισπανικής ακολούθησαν: Antonio de Nebrija, Reglas de ortografía («Κανόνες ορθογραφίας», 1517) Juan de Valdés, Diálogo de la Lengua («Διάλογος επί της γλώσσης», 1535) Andrés Flórez, Arte para bien leer y escribir («Η τέχνη της καλής αναγνώσεως και γραφής», 1552) Martín Cordero, La manera de escribir en castellano (1556) Cristóbal de Villalón, Gramática castellana («Καστιλιάνικη γραμματική», 1558) Gonzalo Correas, Ortografía castellana («Καστιλιάνικη ορθογραφία», 1630) Βασιλική Ισπανική Ακαδημία, Gramática de la lengua española («Γραμματική της ισπανικής γλώσσας», 1771) Το κείμενο από την «Asociación Cultural Antonio de Nebrija»
Ίθακα

Η Ίθακα είναι πόλη στην κομητεία Τόμπκινς στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός ήταν 30.014, η πυκνότητα του πληθυσμού ήταν 2.143,9 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Η πόλη πήρε το όνομα της από το νησί της Ιθάκης.

 Ο οικισμός της Ίθακα ιδρύθηκε το 1790, ενώ ο οικισμός έγινε πόλη των ΗΠΑ το 1888. Η πόλη άκμαζε για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα και άρχιζαν να ιδρύονται σε αυτήν διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο Κορνέλ και το Κολέγιο Ίθακα. Αν και είχε βυθιστεί στην παρακμή στα τέλη του 20ου αιώνα, η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται ξανά τα τελευταία χρόνια. Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της, η οικονομία βασιζόταν στην εκπαίδευση και την κατασκευή πυροβόλων όπλων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ithaca, New York στο Wikimedia Commons
Ουγέστ Μόσχας

Το ουγέστ Μόσχας ήταν διοικητική μονάδα στο κυβερνείο Μόσχας, η οποία υπήρχε μέχρι το 1929. Κέντρο της αποτελούσε η πόλη της Μόσχας. Περιλάμβανε ορισμένους μεγάλους οικισμούς όπως η Μόσχα, το Κούντσεβο, το Ισαμιλόβο, το Περόβο, το Ροστόκινο, το Τσαρίτσινο, το Ναγκάτινο και το Ρέουτοφ.

 Τα βόλοστ του ουγέστ Μόσχας - από τα πρώτα γνωστά στο κράι Ζαμοσκόβνι. Τα πρώτα από αυτά αναφέρονται από τον πνευματικό Ιβάν Καλίτα. Σε σχέση με την μεγάλη περιοχή και πυκνοκατοικημένη, το ουγέστ ήδη από το 17ο αιώνα ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη: Ζαμοσκόβνιου και Ζαρέτσκι, συγκεντρώνοντας δεκάδες σταν και βόλοστ, καθώς και το παλάτι και τα χωριά των στάβλων. Μέχρι το 1912, το ουγέστ χωρίστηκε σε 8 σταν. Το ουγέστ περιλάμβανε 15 βόλοστ: Βόλοστ Βσεχσβιάτσκαγια Βόλοστ Βιχίνσκι Βόλοστ Ντουρίνσκαγια Βόλοστ Ζιουζίνσκι Βόλοστ Μαρφίνσκαγια Βόλοστ Μιτίτσι Βόλοστ Ναγκατίσκαγια Βόλοστ Οζέρετς Βόλοστ Πέχορ Βόλοστ Ροστοκίνσκι Βόλοστ Τροΐτσκο-Γκολενιστσέβσκαγια Βόλοστ Τροΐτσκαγια Βόλοστ Χοροσέβσκαγια Βόλοστ Τσαριτσίνσκι Βόλοστ Τσερκιζόφσκι Селиванов А.Ф., Забелин И.Е.,. Москва // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Ελευθερία Κουντούρη

Η Ελευθερία Κουντούρη είναι Ελληνίδα ποιήτρια, λογοτέχνις, δημοσιογράφος και ζωγράφος. Πορτρέτα, αφιερώματα, δοκίμια και κριτικά σημειώματά της έχουν δημοσιευτεί από το 1980 έως σήμερα σε εφημερίδες, περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες, και ανθολογίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το ποιητικό και πεζογραφικό έργο της Ελευθερίας Κουντούρη που γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα, όπου μόνιμα ζει και εργάζεται. Η Ελευθερία Κουντούρη σπούδασε γαλλική φιλολογία και ζωγραφική. Ασχολείται με τη μετάφραση και τη δημοσιογραφία. Η ποίησή της έχει μεταφραστεί στην Αγγλική, Ρωσική, Ιταλική, Πολωνική, Ισπανική και Γαλλική γλώσσα. Έχει παρουσιαστεί στο ελληνικό ραδιόφωνο και στην τηλεόραση με συνεντεύξεις και αποσπάσματα του λογοτεχνικού της έργου. Το 2002 το Πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης επέλεξε τη διάλεξή της με τίτλο Η Φιλοσοφία της Ποίησης, για ν' ακουστεί στην επετειακή της εκδήλωση που έγινε στη Στοά του Βιβλίου.

 Έχει βραβευτεί από την Παγκόσμια Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών. (ΗΠΑ) 1997, με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα Φιλολογίας, από την Accademia Internazionale Trinacria με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Ακαδημαϊκού των Γραμμάτων, - από την Επιτροπή Λογοτεχνών "Θεά Αθηνά" με το βραβείο Κουλτούρας, 1994 και το Μετάλλιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, 1995. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και μέλος του Δ.Σ της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Εκπαιδευτική Αναγέννησις, ως υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων. "Αναζήτηση", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1980. "Διαβάσεις", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1982. "Μάταια τραγούδια στις όχθες του κόσμου" - " Futile Songs on the River-Banks of the World", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1984 (Ελληνο-αγγλική έκδοση, μεταφρασμένη στην αγγλική από την Άμυ Μιμς). "Ρα-Ατούμ", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, μυθιστόρημα, 1988. "΄Εμπυρα Σήματα", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1988. "Ειδώλιον Αλόγου", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1991. "Εισαγωγή στο Χρώμα", εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, ποίηση, 1994. "Οι Εποχές της Ιδανικής Αυταπάτης", εκδόσεις "Σ.Βογιατζή και Σια" Ο.Ε, λυρικά στοχαστικά κείμενα, 1995. "HANPACHBIE NECHU", (Μάταιοι Στίχοι), εκδόσεις Αθήνα, ποιητική ανθολόγηση, 1996 (Ρωσική έκδοση, μεταφρασμένη στη ρωσική γλώσσα από τον Ανατόλιο Μυτιληναίο). "΄Εμπυρα Σήματα" - "Flaming Signals", εκδόσεις "Σ.Βογιατζή και Σία" Ο.Ε, ποίηση, 1999 (Ελληνοαγγλική έκδοση, μεταφρασμένη στην αγγλική από την Άμυ Μιμς). " Ο Χρόνος της Μνήμης", εκδόσεις " Σ. Βογιατζή και Σια" Ο.Ε, διηγήματα, 2004. " Το Τέλος των Ημερών", εκδόσεις "Βογιατζή", μυθιστόρημα,2009. "Κόντρα στον ΄Ανεμο", εκδόσεις "Βογιατζή", ποίηση, 2009. "Αγκαθότοπος", εκδόσεις "Βογιατζή", δράμα σε τέσσερις πράξεις , 2010. "A Long Way", εκδόσεις "Βογιατζή", Ανθολογία ποιημάτων, μεταφρασμένη στην Αγγλική γλώσσα από την Αμυ Μιμς, 2010. Πραγματοποίησε δύο ατομικές εκθέσεις με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Εγκλωβισμός Α΄" και "Εγκλωβισμός Β΄" αντίστοιχα, στην Gallery Θόλος το 1997, και στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων το 1999. Eθνική Βιβλιοθήκη Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών Ηλεκτρονική Εφημερίδα Μεταρρύθμισις, τεύχος 1, θέμα: ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΕΣ ΕΚΕΒΙ
Κάστρο του Σαν Νιτσέτο

Το Κάστρο του Αγίου Νικήτα (ιταλικά: Castello di Sant'Aniceto ή San Niceto) είναι βυζαντινό κάστρο που χτίστηκε στις αρχές του 11ου αιώνα, πάνω σε ένα λόφο στη Μότα Σαν Τζιοβάνι, στην σημερινή επαρχία του Ρέτζο Καλάμπρια της νότιας Ιταλίας. Είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα υψηλής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής στην Καλαβρία, καθώς και ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα βυζαντινά οχυρωματικά έργα στον κόσμο. Το όνομα προέρχεται από αυτό του Αγίου Νικήτα, βυζαντινού ναυάρχου που έζησε τον 7ο-8ο αιώνα.

 Το κάστρο χτίστηκε ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου στην οποία οι καταστροφές από τους Σαρακηνούς πειρατές των ακτών της Καλαβρίας και της Σικελίας ήταν συχνές. Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη νότια Ιταλία, η δομή του κάστρου διευρύνθηκε, με την προσθήκη των ορθογώνιων πύργων. Τον 13ο αιώνα, το κάστρο έγινε το κέντρο διοίκησης στο φέουδο Sant'Aniceto. Το 1459 καταστράφηκε από τον Αλφόνσο της Καλαβρίας. Το κάστρο έχει ακανόνιστο σχήμα, στην είσοδο έχει δύο τετράγωνους πύργους. Ένα μικρό απότομο μονοπάτι οδηγεί στην πεδιάδα κάτω σε μια μικρή εκκλησία, η οποία έχει νωπογραφίες και θόλο που απεικονίζει τον Χριστό Παντοκράτορα, ένα τυπικό θέμα Βυζαντινής τέχνης. Το ύψος των καλά διατηρημένων τειχών κυμαίνεται από 3 έως 3,5 μέτρα, και το πάχος τους είναι περίπου ένα μέτρο. De Lorenzo, A. (1891). Le quattro motte esistenti presso Reggio Calabria. Arillotta, F. (1998). La storia della Motta San Giovanni e del suo territorio. Genovese, B.· R. Marino (2002). Castelli nella provincia di Reggio Calabria.
Τριμίθθι

Το Τριμίθθι είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Trimithi». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (βιβλίο)

Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (αγγλ.: Diary Of A Wimpy-Kid) είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας και αποτελεί το πρώτο βιβλίο της σειράς βιβλίων Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, γραμμένο από τον Τζεφ Κίνι ο οποίος επίσης το εικονογράφησε. Το βιβλίο αφηγείται την ζωή ενός παιδιού ονόματι Γκρεγκ Χέφλι που πηγαίνει στο γυμνάσιο και αλλάζουν όλες οι συνήθειες που είχε πριν πάει. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 "Μια μέρα θα γίνω διάσημος! Αλλά για την ώρα είμαι ακόμη στο γυμνάσιο μαζί με ένα μάτσο βλαμμένους." Το να είσαι μικρός είναι φρίκη ώρες ώρες. Και κανένας δεν το γνωρίζει καλύτερα από τον Γκρεγκ Χέφλι που βρίσκεται ξαφνικά στο γυμνάσιο, όπου μικροκαμωμένα πιτσιρίκια μοιράζονται τους διαδρόμους του σχολείου με μαντραχαλάδες, οι οποίοι έχουν κιόλας αρχίσει να ξυρίζονται. Στο Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, ο συγγραφέας και εικονογράφος Τζεφ Κίνι μας συστήνει έναν απροσδόκητο ήρωα. Και όπως γράφει κι ο Γκρεγκ στο ημερολόγιό του: Μην περιμένετε να δείτε τίποτε "Αγαπημένο μου ημερολόγιο", αυτό, και "Αγαπημένο μου ημερολόγιο", εκείνο, εντάξει; Ευτυχώς για εμάς, αυτό που ο Γκρεγκ λέει πως δε θα το κάνει και αυτό που, τελικά, κάνει είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το 2004, η ιστοσελίδα FunBrain και ο Τζεφ Κίνι κυκλοφόρησαν την online εκδοχή του Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, με 217 σελίδες. Στον δικτυακό τόπο γινόντουσαν καθημερινά αναρτήσεις μέχρι τον Ιούνιο του 2005. Το βιβλίο έγινε αμέσως επιτυχία και η ηλεκτρονική έκδοση έλαβε περίπου 20 εκατομμύρια προβολές ως το 2007. Πολλοί διαδικτυακοί αναγνώστες ζήτησαν μια τυπωμένη έκδοση. Ο Jeff Kinney συμφώνησε και το 2007, τo Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα δημοσιεύτηκε έντυπα. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, ενώ το επόμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Ο Ρόντρικ δεν Παίζεται. Σύμφωνα με μια συνέντευξη στον συγγραφέα της σειράς, Τζεφ Κίνι, δήλωσε την προέλευση της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα, " ήθελα να γράψω μια ιστορία για τα αστεία μέρη που συναντάς κατά την διάρκεια που μεγαλώνεις και κανένα από τα σοβαρά πράγματα. Είχα μια αρκετά συνηθισμένη παιδική ηλικία, αλλά είχα και πολλά χιουμοριστικά πράγματα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της. Έτσι, αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο για το τι ήταν πραγματικά να είσαι ένα παιδί, ή τουλάχιστον ό,τι ήταν για μένα ". Το βιβλίο της σειράς, κέρδισε το βραβείο Blue Peter Book Award 2012, το οποίο την απονομή του την έδειξε ζωντανά το British kids channel CBBC, στις 1 Μαρτίου 2012. Εκδόσεις Ψυχογιός Αρχειοθετήθηκε 2013-09-30 στο Wayback Machine.
Τζουζέπε Μπέργκομι

Ο Τζουζέπε Μπέργκομι (Giuseppe Bergomi, γεννήθηκε 22 Δεκεμβρίου 1963) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόμενος ως κεντρικός αμυντικός, αναδείχθηκε σε ένα από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.

 Γεννήθηκε το 1963 στο Μιλάνο. Αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην Ίντερ στη θέση του αμυντικού, αρχικά του δεξιού πλαγίου και αργότερα του κεντρικού. Με την Ίντερ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα (1988–89), ένα Κύπελλο (1981–82) και ένα Σούπερ Καπ Ιταλίας (1989). Επίσης, κατέκτησε τρεις φορές (1990–91, 1993–94 και 1997–98) το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.Με την Εθνική Ιταλίας αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, στο οποίο η Ιταλία κατέκτησε το τρόπαιο. Στη συνέχεια, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1986 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988, στο οποίο η ομάδα έφτασε στην τέταρτη θέση και ο ίδιος επελέγη στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης. Δύο χρόνια αργότερα, αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 και κατέλαβε την τρίτη θέση, ενώ η τελευταία του επίσημη διοργάνωση με την εθνική ομάδα ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.To 2004 εισήχθη στο FIFA 100, ως ένας από τους 125 καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Επίσης, το 2016 εισήχθη στο Italian Football Hall of Fame.
Ιερά Μητρόπολις Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων

Η Ιερά Μητρόπολη Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κοσμείται από διάφορα Άγια Προσκυνήματα, Ιερούς ναούς και Άγια λείψανα. Μητροπολίτης είναι ο Χρυσόστομος (Τριανταφύλλου). H Μητρόπολη ενασχολείται με την φιλανθρωπία σε διάφορους τομείς πράττοντας κοινωνικό έργο, όπως την ίδρυση τραπεζών αγάπης, γηροκομεία καθώς και την έκδοση του περιοδικού «Μυροβλύτης».

 Χαλκίδος Ψαχνών Διρφύων Ιστιαίας Αιδηψίων Λίμνης Κυρέως Νηλέως Σκιάθου Σκοπέλου-Αλοννήσου Στην Μητρόπολη υπάγονται οι παρακάτω μονές: 1.Ανδρικές Οσίου Δαυίδ του γέροντος Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ Ευαγγελιστρίας Σκιάθου2. Γυναικείες Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μακρυμάλλη Αγίου Νικολάου Γαλατάκη Αγίου Γεωργίου Ηλίων Αγίου Νικολάου Άνω Βάθειας Τιμίου Προδρόμου Σκοπέλου Παναγίας Περιβλέπτου Πολιτικών Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτου Ευαγγελιστρίας Σκοπέλου Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πάλιουρα Παναγίας Γοργοϋπηκόου Ψαχνών Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου Ροβιών Στην Μητρόπολη υπάρχουν και τα παρακάτω Ιερά Προσκυνήματα: Οσίου Ιωάννου του Ρώσου Παναγίας Φανερωμένης Αποτελείται από διάφορες δραστηριότητες που σχετίζονται με τη κοινωφελή δράση της μητροπόλεως. Κάποιες γενικές ποιμαντικές δραστηριότητες είναι η φροντίδα του ραδιοφωνικού σταθμού "ο Άγιος Τιμόθεος Ευρίπου" (97.7), οι φιλολογικές συνάξεις, η ιερά εξομολόγηση και η εκκλησιαστική βιβλιοθήκη "ο Άγιος Θεοφύλακτος Αχρίδος ο Χαλκιδεύς". Στη συνέχεια υπάρχουν διάφορες ενέργειες που καιροφυλακτούν για τη διακονία της νεότητος. Μερικές από αυτές είναι τα ενοριακά πνευματικά κέντρα, οι ενοριακές κατηχητικές συνάξεις, οι νεανικές κατασκηνώσεις και το ειδικό φροντιστήριο εκμαθήσεως ελληνικής γλώσσας. Ακόμη υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες που φροντίζουν για τις ανάγκες τις βασικές του ανθρώπου. Αυτές είναι οι φιλανθρωπικές δραστηριότητες στις οποίες υπόκεινται το γενικό φιλόπτωχο ταμείο Ιεράς Μητροπόλεως, οι τράπεζα τροφίμων και ενδυμάτων, το κοινωνικό ιατρείο-φαρμακείο, η ενίσχυση προγράμματος Ιεράς Συνόδου για το 3ο τέκνο στη Θράκη και άλλα. Και τέταρτον, να αναφερθούν τα εκκλησιαστικά ιδρύματα που διακονούν και φροντίζουν τους πολίτες. Μερικά από αυτά είναι το ευαγές ίδρυμα Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, το ορφανοτροφείο αρρένων Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, το κέντρο στηρίξεως οικογένειας (Κ.Ε.Σ.Ο.) και το εκκλησιαστικό γηροκομείο Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος "ο Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος". Φιλανθρωπικού Συλλόγου «Η μεταμόρφωσις του Σωτήρος» Χαλκίδος, Άγιος Δημήτριος, Χαλκίδα Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας, Χαλκίδα Ι. Ν. Αγίου Νικολάου, Χαλκίδα Ι. Ν. Αγίου Ιωάννου, Χαλκίδος Ι. Ν. Αγίου Παρασκευής, Χαλκίδα Κέντρο Πρόληψης Ναρκωτικών, Μπαλαλαίων, Χαλκίδα Ραδιοφωνικός Σταθμός Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων - 97.7 FM "Άγιος Τιμόθεος Ευρίπου" Αρχειοθετήθηκε 2020-05-30 στο Wayback Machine. - Επίσημο ιστολόγιο Ραδιοφωνικός Σταθμός Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων - 97.7 FM "Άγιος Τιμόθεος Ευρίπου" - Κανάλι YouTube Κατηχητικά Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων
Ζάσεμ Αλ Χουαϊντί

Ο Ζάσεμ Αλ Χουαϊντί (αραβικά: جاسم محمد ابراهيم الهويدي‎, γεννήθηκε 28 Οκτωβρίου 1972) είναι Κουβεϊτιανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και το 1998 ήταν πρώτος διεθνής σκόρερ του κόσμου σύμφωνα με την IFFHS.

 Ξεκίνησε τον αθλητισμό νωρίς σε ηλικία 11 ετών, όταν εντάχθηκε στον αθλητικό σύλλογο της Αλ Σαλμίγια στο τμήμα τζούντο και τρία χρόνια αργότερα απέκτησε την καφέ ζώνη, αλλά η κατεύθυνση του άλλαξε εντελώς στο ποδόσφαιρο το 1986. Αρχικά αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας αλλά στη συνέχεια προωθήθηκε ως επιθετικός. Το 1991 έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα ποδοσφαίρου του σωματείου, όπου σε 40 εμφανίσεις σημείωσε 37 γκολ. Η εξαιρετική ικανότητα σκοραρίσματος ήταν το διαβατήριο για καριέρα στα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία, όπου αγωνίστηκε τα επόμενα δύο χρόνια. Το 1998 σημείωσε 20 γκολ σε διεθνείς διοργανώσεις με την εθνική ομάδα και συλλόγους.Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Κουβέιτ από το 1992 συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 και κέρδισε δύο Κύπελλα του Κόλπου (1996, 1998) και ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες το 1998. Στο Κύπελλο Εθνών Ασίας του 1996 ήταν δεύτερος σκόρερ με 6 γκολ, ενώ στο Κύπελλο του Κόλπου του 1998 ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 9 γκολ και την ίδια χρονιά βραβεύτηκε ως καλύτερος παίκτης στην Ασία. Με 63 γκολ σε 83 εμφανίσεις, είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Κουβέιτ.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε ως δάσκαλος στο Κολέγιο Βασικής Εκπαίδευσης στη Δημόσια Αρχή Εφαρμοσμένης Εκπαίδευσης και Κατάρτισης. Αλ Σαλμίγια ΣΚ Πρωτάθλημα Κουβέιτ (2): 1994–95, 1997–98 Κύπελλο Κουβέιτ (2): 1993, 2001Αλ Χιλάλ Κύπελλο Σαουδικής Αραβίας : 2000Κουβέιτ Κύπελλο Αραβικού Κόλπου (2): 1996, 1998Ατομικές διακρίσεις Καλύτερος παίκτης της Ασίας: 1998 Πρώτος σκόρερ Κυπέλλου Κόλπου: 1998 Δεύτερος σκόρερ Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών: 1996 Δεύτερος σκόρερ Ασιατικών Αγώνων: 1998 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ
Αβινιόν

Η Αβινιόν (γαλ. Avignon , οξιτανικά Avinhon) είναι πρωτεύουσα του νομού Βωκλύζ στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή στη νότια Γαλλία. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Ροδανού και είναι κυρίως γνωστή ως έδρα των 7 παπών γαλλικής καταγωγής την περίοδο 1309-1377.

 Στην περιοχή της Αβινιόν έχουν βρεθεί αρκετά αρχαία αντικείμενα που χρονολογούνται μέχρι και την Παλαιολιθική εποχή. Περί το 539 π.Χ. οι Φωκαείς της Μασσαλίας ίδρυσαν στην περιοχή αυτή έναν εμπορικό κόμβο στις όχθες του Ροδανού με την ονομασία Аὐενιὼν, σύμφωνα με τον γεωγράφο Αρτεμίδωρο τον Εφέσιο, πληροφορίες από το έργο του οποίου βρίσκουμε στο έργο του Στέφανου του Βυζάντιου. Κατά τον 2ο αιώνα π.Χ. έγινε ρωμαϊκός οικισμός με το όνομα Αβένιο. Από το 300 μέχρι το 500 μ.Χ. η πόλη δέχτηκε πολλές επιδρομές από Φράγκους, Αλεμάνους, Γότθους και Βουργουνδούς. Το 734 κατακτήθηκε από τους Σαρακηνούς και στη συνέχεια την ελευθέρωσε ο Κάρολος Μαρτέλος το 737. Ενσωματώθηκε με το βασίλειο της Βουργουνδίας το 932 και το 1129 αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη κοινότητα από τον κόμη Γουλιέλμο Β'. Αυτό κράτησε μόλις για έναν αιώνα καθώς το 1226, ύστερα από τρίμηνη πολιορκία, την κατέλαβε ο Λουδοβίκος Η' και αφαίρεσε τα όποια προνόμια είχε η πόλη. Την περίοδο 1309-1376 η Αβινιόν βρισκόταν κάτω από την παπική εξουσία, μια περίοδος που η Δυτική Καθολική Εκκλησία αποκαλεί Βαβυλωνιακή αιχμαλωσία ή Εξορία της Αβινιόν. Ονομάστηκε έτσι γιατί η εποχή αυτή ήταν πολύ επιζήμια για την Καθολική εκκλησία και αντιθέτως πολύ επικερδής για την πόλη, που διένυσε την χρυσή εποχή της. Από την εγκατάσταση του πρώτου πάπα ο πληθυσμός και η έκταση της πόλης αυξήθηκε σταδιακά. Πολλοί καλλιτέχνες και άνθρωποι των γραμμάτων ακολούθησαν τους πάπες και έτσι η πόλη απέκτησε έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα, στοιχείο που βοήθησε στην διεύρυνση της πολιτικής της ακτινοβολίας και επιρροής στις γύρω περιοχές. Η ανάπτυξη της πόλης σταμάτησε όταν το 1348 μια επιδημία πανώλης μείωσε σημαντικά τον πληθυσμό, μείωση που συνεχίστηκε με μεγαλύτερο ρυθμό μετά την αποχώρηση του πάπα το 1377. Μετά από μια σύντομη περίοδο ακμής η πόλη πλέον άρχιζε να παρακμάζει. Νέες επιδημίες πανώλης αποδεκάτισαν ξανά τους κατοίκους της Αβινιόν το 1580 και το 1721 συμβάλλοντας ακόμη περισσότερο στην παρακμή της πόλης. Το 1791, ύστερα από απόφαση της Γαλλικής εθνοσυνέλευσης, που επικυρώθηκε από τον πάπα με την συμφωνία του Τολεντίνο, η Αβινιόν προσαρτήθηκε στη Γαλλία. Τέλος, το 1942 η πόλη κατελήφθη από τους Γερμανούς και απελευθερώθηκε το 1944. Οι εφτά διαδοχικοί πάπες γαλλικής καταγωγής που έκαναν την Αβινιόν έδρα τους ήταν οι: (Γαλλικά) Επίσημος ιστότοπος
Red Bull Arena (Σάλτσμπουργκ)

Η Red Bull Arena (προφέρεται: [ʁɛd bʊl aˌʁeːnaː]), γνωστή κατά τη διάρκεια και πριν από το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Euro 2008, ως «EM-Stadion Wals-Siezenheim» (προφέρεται: [eːɛmˌʃtaːdi̯ɔn ˌvalsˈsiːtsn̩haɪ̯m]]), είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Βαλς-Σίτσενχαϊμ, ένα δήμο στα προάστια του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία. Εγκαινιάστηκε επίσημα τον Μάρτιο του 2003 και είναι η φυσική έδρα της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Προηγουμένως, ο σύλλογος αγωνιζόταν στο Stadion Lehen.

 Η τρέχουσα χωρητικότητα του είναι 31.895 θεατές. Η προηγούμενη χωρητικότητα του σταδίου ήταν 18.200 θεατές, αλλά πρόσφατα επεκτάθηκε σε πάνω από 30.000, έτσι ώστε να ήταν σε θέση να φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2008. Το «ΕΜ Stadion Wals-Siezenheim» ήταν το μοναδικό γήπεδο στην αυστριακή Μπουντεσλίγκα που χρησιμοποιούσε τεχνητό χλοοτάπητα. Το Polytan's FIFA 2-Star Recommended 40mm surface Ligaturf με 25mm elastic layer εγκαταστάθηκε το 2005, αλλά από το καλοκαίρι του 2010 χρησιμοποιείται φυσικός χλοοτάπητας. Επίσημος ιστότοπος Stadium Guide Article
Δήμος Παραλίας Πιερίας

Ο Δήμος Παραλίας ήταν ένας από τους 13 Δήμους του νομού Πιερίας, με 6.449 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Καλλιθέα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και με τις τουριστικές επιχειρήσεις (σχεδόν αποκλειστικά στην Παραλία, η οποία διαθέτει και τις κατάλληλες υποδομές). Περιλάμβανε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα και ισάριθμους οικισμούς. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Κατερίνης.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Καλλιθέας -- η Καλλιθέα [ 2.741 ] Δ.δ. Περίστασης -- η Περίσταση [ 2.545 ] Δ.δ. Παραλίας -- η Παραλία [ 1.124 ] Η Παραλία υπήρξε κοινότητα μέχρι το 1998, οπότε με το Νόμο Καποδίστρια έγινε Δήμος. Στις πρώτες δημοτικές εκλογές στο νεοσύστατο Δήμο, το 1998, κέρδισε στο δεύτερο γύρο με 51,5% ο Χρήστος Μπογιατζής. Στις επόμενες εκλογές, το 2002 Δήμαρχος εξελέγη επίσης στο δεύτερο γύρο, με 58,8% ο Γεώργιος Κεραμιδιώτης, ο οποίος επανεξελέγη από τον α΄ γύρο με 47% στις εκλογές του 2006. 1999-2003 : Χρήστος Μπογιατζής 2003- 31 Δεκεμβρίου 2010: Γεώργιος Κεραμιδιώτης Δήμος Παραλίας Αχαΐας Ιστοσελίδα Δήμου Παραλίας
Χειμαδιό Ηλείας

Το Χειμαδιό είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας και βρίσκεται 15,40 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 153 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 480 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Με το Φ.Ε.Κ. 156Α της 08/08/1928 μετονομάστηκε από Ρετεντού σε Χειμαδιόν. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χειμαδιού Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χειμαδιού Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Κορνήλιος της Βουργουνδίας

Ο Κορνήλιος, γερμ. Corneill de Bourgogne (1420 - 16 Μαΐου 1452) από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν κύριος του Μπέβερεν και Φλίσινγκεν, κυβερνήτης και γενικός διοικητής του Λουξεμβούργου.

 Ήταν ο πρώτος νόθος, και ευνοούμενος γιος του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας με την ερωμένη του Κατερίνε Σάερς. Έλαβε τους τίτλους του νόθου της Βουργουνδίας, κυρίου του Μπέβερν και Φίσινγκεν. Έγινε κυβερνήτης και γενικός διοικητής του δουκάτου του Λουξεμβούργου. Απεβίωσε στη μάχη του Μπάτσελ, κοντά στο Ρούπελμοντε και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Αγ. Μιχαήλ και της Αγ. Γκούντουλα στις Βερσαλλίες. Οι τίτλοι του και οι ιδιοκτησίες του περιήλθαν στον επόμενο αδελφό του Αντώνιο. Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη Μαργαρίτα Κόουρμπαουλντε, κυρία του Έλφερντινγκε, είχε φυσικά τέκνα: Ιερώνυμος 1450-1471. Ιωάννης 1450-1479, κύριος του Έλφερντινγκε και Φλάμερτινγκε, νυμφεύτηκε τη Μαρία του Χάλεβυν. Vaughan, Richard (2004). Philip the Good: The Apogee of Burgundy. Boydell Press. ISBN 978-0-85115-917-1.
Ζωγραφική

Η ζωγραφική ανήκει στις Καλές Τέχνες και είναι η τέχνη της παραγωγής ή αναπαράστασης μίας πραγματικής ή φανταστικής εικόνας, μέσω προσωπικής εργασίας, με τη βοήθεια φυσικών ή ηλεκτρονικών μέσων.

 Τα παλαιότερα γνωστά έργα ζωγραφικής ανακαλύφθηκαν από σπηλαιολόγους στο Γκροτ Σοβέ (γαλλικά: Chauvet) στη Γαλλία το 1994 και είναι χρωματισμένα με κόκκινη ώχρα και μαύρο. Οι ζωγραφιές αυτές, που απεικονίζουν ζώα και κυνηγούς θεωρούνται από ορισμένους παλαιοντολόγους, ότι είναι περίπου 32.000 ετών. Για να ζωγραφίσει κάποιος χρησιμοποιεί μέσα δημιουργίας σχημάτων και χρωμάτων, όπως πινέλο, γραφίδα, μολύβι, κάρβουνο. Ζωγραφίζει πάνω σε υλικά που θέλει να περιέχουν το τελικό αποτέλεσμα, όπως χαρτί, ύφασμα και άλλα. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιήσει τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και τις περιφερειακές του μονάδες (μονάδες εισόδου/εξόδου) όπως το ποντίκι και την πινακίδα σχεδίασης (drawing pad) για ψηφιακή ζωγραφική. Βασικά χρώματα Επτανησιακή Σχολή Αναγεννησιακή τέχνη Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου Πινακοθήκη Αβέρωφ Σύγχρονη Ελληνική Ζωγραφική - Η Συλλογή Καγκελάρη Βυζαντική Ζωγραφική Παρασκήνιο, Η αυτοπροσωπογραφία στη ζωγραφική (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Παρασκήνιο, Ο χρόνος στη ζωγραφική (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Παρασκήνιο, Πλαστό και γνήσιο στη ζωγραφική (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Παρασκήνιο, Το παιδί στη νεοελληνική ζωγραφική (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Προεδρικό Συμβούλιο για την Κοινωνία των Πολιτών και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Το Προεδρικό Συμβούλιο για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας των Πολιτών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ένα συμβουλευτικό όργανο του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο έχει ως αποστολή να τον επικουρεί στην εγγύηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών στη Ρωσία. Από τις 21 Οκτωβρίου 2019, πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Βαλέρι Φαντέγιεφ.Το Προεδρικό Συμβούλιο δημιουργήθηκε το 2004 με την αναδιοργάνωση της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία υπήρχε από τον Νοέμβριο του 1993. Σήμερα αποτελείται από 47 άτομα, μεταξύ των οποίων ο πολιτικός επιστήμονας Σεργκέι Καραγκάνοφ, ο κινηματογραφιστής Αλεξάντερ Σοκούροφ, ο δημοσιογράφος Κίριλ Βισίνσκι και ο οικονομολόγος Γιεβγκένι Γιασίν.

 Έλλα Παμφίλοβα (1 Νοεμβρίου 2004 - 30 Ιουλίου 2010) Μικαήλ Φεντότοβ (12 Οκτωβρίου 2010 - 22 Οκτωβρίου 2019) Βαλέρι Φαντέγιεφ (22 Οκτωβρίου 2019 - σήμερα) Στις 5 Οκτωβρίου 2009, το Συμβούλιο εξέδωσε δήλωση με την οποία καταδίκασε τις ενέργειες των ακτιβιστών της Nashi κατά του δημοσιογράφου Αλεξάντερ Ποντραμπίνεκ. Η αρχική δήλωση, που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Συμβουλίου, δεν καταδίκαζε τις ειλικρινείς δηλώσεις του Ποντραμπίνεκ προς τους βετεράνους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η δήλωση υπέστη επεξεργασία αργότερα (σύμφωνα με πηγές, μετά από τηλεφώνημα ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου προς την Έλλα Παμφίλοβα) και συμπεριέλαβε παρατηρήσεις ότι το Συμβούλιο δεν συμφωνεί με τη θέση του Ποντραμπίνεκ. Ο Βαλέρι Φαντέγιεφ, μετέπειτα πρόεδρος του Συμβουλίου, περιέγραψε τη συμπεριφορά του στο πλαίσιο της διαμάχης Ποντραμπίνεκ ως «παράξενη και αφύσικη».Ένα όργανο που θα πρέπει να συμβάλλει στη πρόληψη των συγκρούσεων και να ενεργεί ως ανεξάρτητος διαιτητής σε διαμάχες, υποστηρίζει ξαφνικά ένα από τα μέρη. Και αυτό μόνο τροφοδοτεί τη σύγκρουση. Η ιστορία με τη δήλωση που έγινε εξ ονόματος του Συμβουλίου χωρίς τη συγκατάθεση των επιμέρους μελών του μοιάζει επίσης παράλογη.Ο δημοσιογράφος Μαξίμ Σεβτσένκο, ο οποίος ήταν μέλος του Συμβουλίου την περίοδο 2012-2018, περιέγραψε τις δραστηριότητές του ως εξής:Όλες οι δραστηριότητες του συμβουλίου οδήγησαν στη δημιουργία της άχρηστης OTR και του μνημείου για τα θύματα των πολιτικών καταπιέσεων. Αλλά δεν θυμάμαι καμία συγκεκριμένη δράση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επίσημος ιστότοπος
Κόκκινα

Τα Κόκκινα είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο ψευδοκράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου, με το όνομα Ερένκιοϊ.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kokkina». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Λιλιάν Ναλίς

Ο Λιλιάν Μπερνάρ Πιερ Λαλίς (γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Γεννημένος στο Νοζάν-συρ-Μαρν, αγωνίστηκε στην Λιγκ 1 με τα χρώματα των Καέν, Γκανγκάμπ, Χάβρη και Μπαστιά, στη Σέριε Α με τα χρώματα της Κιέβο, στην Πρέμιερ Λιγκ με τα χρώματα της Λέστερ Σίτι, καθώς και στην Αγγλική Φούτμπολ Λιγκ με τα χρώματα των Λέστερ, Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, Κόβεντρι Σίτι, Πλύμουθ Αργκάιλ και Σουίντον Τάουν.

 Ο Ναλίς ξεκίνησε την καριέρα του από την γενέτειρά του, Γαλλία, αγωνιζόμενος για λογαριασμό σειράς γαλλικών συλλόγων όπως οι Χάβρη, Καέν, Γκανγκάμπ και Μπαστιά. Έπειτα από παρουσία για διάστημα τριών σεζόν στην Μπαστιά, ο Ναλίς μετακόμισε στην ιταλική Κιέβο. Έπειτα από μια κακή αγωνιστική παρουσία με τα χρώματα της Κιέβο, ο Ναλίς πωλήθηκε στην αγγλική Λέστερ Σίτι το 2003, η οποία είχε μόλις προβιβαστεί στην Πρέμιερ Λιγκ. Παρά το γεγονός πως η Λέστερ υποβιβάστηκε άμεσα στην Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ, ο Ναλίς παρέμεινε στην ομάδα. Το μοναδικό του τέρμα όσο αγωνίστηκε στην Πρέμιερ Λιγκ με τα χρώματα της Λέστερ, ήταν ένα σουτ στην κίνηση από απόσταση 23 μέτρων σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Λιντς Γιουνάιτεντ το 2003.Κατά την διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2005, ο Ναλίς μεταγράφηκε στην Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, ωστόσο καθώς έχασε την θέση του ως βασικό στέλεχος κατά τις απαρχές της σεζόν, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Κόβεντρι Σίτι, προτού, τον Ιανουάριο του 2006, μεταγραφεί στην Πλύμουθ Αργκάιλ. Ο Ναλίς ψηφίστηκε ως ο αγαπημένος παίκτης των φιλάθλων για την σεζόν 2006-07, υπογράφοντας, στην συνέχεια, μονοετή ανανέωση του συμβολαίου του με τον σύλλογο. Τον Απρίλιο του 2008, έγινε γνωστό πως ο Ναλίς, μετά την λήξη του συμβολαίου του με την Πλύμουθ Αργκάιλ, τον Ιούνιο, θα έμενε ελεύθερος. Στις 31 Ιουλίου 2008, ο Ναλίς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Σουίντον Τάουν, έπειτα από σύντομης διάρκειας δοκιμαστική περίοδο.Μετά το πέρας της τελευταίας του σεζόν στην Αγγλία, ο Ναλίς επέστρεψε στη Γαλλία, όπου και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την, με έδρα την Κορσική, ΣΑ Μπαστιά. Λιλιάν Ναλίς Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase
Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς

Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς (Αλικαρνασσός, 60 π.Χ. – 7 π.Χ.) ήταν Έλληνας ιστορικός και δάσκαλος της ρητορικής, ο οποίος ήρθε σε ακμή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καίσαρα Αυγούστου.

 Πήγε στη Ρώμη μετά το τέλος των εμφυλίων πολέμων, και πέρασε είκοσι δύο χρόνια σπουδάζοντας τη λατινική γλώσσα και λογοτεχνία και προετοιμάζοντας το υλικό για την ιστοριογραφία του. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου παρέδιδε μαθήματα ρητορικής, κι απολάμβανε τιμές μεταξύ της υψηλής κοινωνίας της εποχής. Η ημερομηνία θανάτου του παραμένει άγνωστη. Κατά κοινή υπόθεση είναι πρόγονος του Αιλίου Διονυσίου του Αλικαρνασσέως. Το σπουδαιότερό του έργο, με τον τίτλο Ρωμαϊκή Ἀρχαιολογία, καλύπτει την ιστορία της Ρώμης από τη μυθική εποχή μέχρι τις αρχές του Α' Καρχηδονιακού Πολέμου. Διαιρέθηκε σε είκοσι τόμους, από τους οποίους οι πρώτοι εννέα διασώζονται ολόκληροι, ο δέκατος και ο ενδέκατος σχεδόν ολόκληροι, και οι υπόλοιποι τόμοι σε σπαράγματα σε αποσπάσματα του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου και μιας επιτομής που ανακάλυψε ο Angelo Mai σε χειρόγραφο του Μιλάνου. Τα πρώτα τρία βιβλία του Αππιανού, καθώς και του Βίου του Καμίλλου του Πλουτἀρχου επίσης δανείζονται πολλά από τον Διονύσιο. Ο κύριος στόχος του ήταν να συμφιλιώσει τους Έλληνες με το Ρωμαϊκό καθεστώς, διογκώνοντας τυχόν αξιόλογες ιδιότητες των κατακτητών τους, καθώς και επιχειρηματολογώντας με τη χρήση αρχαίων πηγών ότι οι Ρωμαίοι ήταν γνήσιοι απόγονοι [1](bοοκ 1,11) των παλαιών Ελλήνων . Σύμφωνα με τον Διονύσιο, η ιστορία είναι φιλοσοφία που διδάσκει με παραδείγματα, και αυτήν την ιδέα την έχει φέρει εις πέρας από την οπτική του Έλληνα ρήτορα. Έχει ωστόσο συμβουλευτεί προσεκτικά τις μεγαλύτερες αυθεντίες, και το έργο το δικό του, μαζί με του Λιβίου είναι οι μόνες αφηγήσεις της πρώιμης ρωμαϊκής ιστορίας που παρουσιάζουν συνέχεια και βάθος ανάλυσης. Ο Διονύσιος ήταν επίσης ο συγγραφέας μερικών ρητορικών πραγματειών, στις οποίες δηλώνει ότι έχει μελετήσει εκτενώς τα καλύτερα από τα αθηναϊκά πρότυπα: Η Τέχνη της Ρητορικής (συλλογή περισσότερο δοκιμίων για τη θεωρία της ρητορικής), ανολοκλήρωτο, και προφανώς όχι όλη η δουλειά του· Περὶ συνθέσεως ὀνομάτων, πραγματεία για τον συνδυασμό λέξεων σύμφωνα με τα διάφορα πρότυπα ρητορικής; Περὶ μιμήσεως, πάνω στα καλύτερα πρότυπα στα διάφορα είδη λογοτεχνίας και στον τρόπο με τον οποίο θα γίνουν τυχόν αντικείμενο μίμησης - αποσπασματική εργασία· Περὶ τῶν Ἀττικῶν ῥητόρων, το οποίο, εντούτοις, ασχολείται μόνο με τον Λυσία, τον Ισαίο, τον Ισοκράτη και, ως παράρτημα, τον Δείναρχο; Περὶ λεκτικῆς Δημοσθένους δεινότητος· και Περὶ Θουκυδίδου χαρακτῆρος, μία λεπτομερειακή αλλά εν γένει μεροληπτική αποτίμηση. Οι δύο αυτές πραγματείς συμπληρώνονται με επιστολές προς τον Πομπήιο και τον Αμμαίο (2). Διονυσίου Αλικαρνασσέως «Περί συνθέσεως ονομάτων» εκδ. Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, 1998 ISBN 960-316-081-4 English translation of the Antiquities (at LacusCurtius) 1586 Edition with the original Greek from the Internet Archive