Πίτερ Μπόιλ

Ο Πίτερ Λόρενς Μπόιλ (18 Οκτωβρίου 1935 – 12 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Γνωστός καρατερίστας, έπαιξε τον Φρανκ Μπαρόουν στην κωμική σειρά του CBS Ο αξιαγάπητος Ρέιμοντ και το κωμικό τέρας στην ταινία του Μελ Μπρουκς Φρανκενστάιν Τζούνιορ (1974). Πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία Ο υποψήφιος (1972). Ο Μπόιλ, ο οποίος κέρδισε βραβείο Έμμυ το 1996 για γκεστ ρόλο στο δράμα επιστημονικής φαντασίας της Fox The X-Files, κέρδισε επαίνους τόσο για κωμικούς όσο και για δραματικούς ρόλους, όπως την πρωτοποριακή του ερμηνεία στις ταινίες Joe (1970) και Ο ταξιτζής (1976).

 Ο Πίτερ Λόρενς Μπόιλ γεννήθηκε στο Νόρισταουν της Πενσυλβάνιας. Ήταν γιος της Άλις (το γένος Λιούις) και του Φράνσις Χαβιέ Μπόιλ. Ήταν το μικρότερο από τα τρία παιδιά και είχε δύο μεγαλύτερες αδερφές: την Άλις Ντάφι (το γένος Μπόιλ) και τη Σίντνεϊ Μπόιλ. Μετακόμισε με την οικογένειά του στην κοντινή Φιλαδέλφεια. Ο πατέρας του, Φράνσις, ήταν τηλεοπτική προσωπικότητα της Φιλαδέλφειας από το 1951 έως το 1963. Οι παππούδες του Μπόιλ από την πλευρά του πατέρα του ήταν Ιρλανδοί μετανάστες και η μητέρα του ήταν κυρίως γαλλικής, βρετανικής και ιρλανδικής καταγωγής. Ανατράφηκε ως καθολικός και φοίτησε στο σχολείο St. Francis de Sales και στο Καθολικό Λύκειο Αρρένων της Δυτικής Φιλαδέλφειας. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1953, ο Μπόιλ πέρασε τρία χρόνια με τους αδελφούς Ντε Λα Σάλ, ένα ρωμαιοκαθολικό τάγμα σπουδών. Έζησε στο ίδιο σπίτι με άλλους δοκίμους αποκτώντας πρώτο πτυχίο από το Πανεπιστήμιο La Salle στη Φιλαδέλφεια το 1957, αλλά εγκατέλειψε το τάγμα επειδή δεν ένιωθε να τον ελκύει η θρησκευτική ζωή. Ενώ βρισκόταν στη Φιλαδέλφεια, εργάστηκε ως εικονολήπτης στην εκπομπή μαγειρικής Television Kitchen. Μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών το 1959, έγινε σημαιοφόρος στο Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η στρατιωτική του σταδιοδρομία έληξε μετά από μια νευρική κρίση. Στην πόλη της Νέας Υόρκης, ο Μπόιλ σπούδασε κοντά στη δασκάλα υποκριτικής Ούτα Χάγκεν, ενώ εργαζόταν ως ταχυδρομικός υπάλληλος και μετρ σε εστιατόριο. Ο Μπόιλ έπαιξε τον Μάρεϊ τον αστυνομικό με έναν περιοδεύοντα θίασο στην παράσταση Ένα παράξενο ζευγάρι του Νιλ Σάιμον. Άφησε την περιοδεία στο Σικάγο και εντάχθηκε στον θίασο The Second City εκεί. Έπαιξε μια σύντομη σκηνή στην ταινία του 1969 Medium Cool, που κυκλοφόρησε στο Σικάγο, η οποία έχει λάβει καλές κριτικές. Ο Μπόιλ κέρδισε την αναγνώριση για τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο, υποδυόμενος τον χαρακτήρα του τίτλου, έναν μεγαλομανή εργάτη εργοστασίου της Νέας Υόρκης, στην ταινία του 1970 Τζο. Η ταινία δέχτηκε επιθέσεις λόγω της βίας και της σκληρής γλώσσας της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπόιλ έγινε στενός φίλος με την ηθοποιό Τζέιν Φόντα και μαζί της συμμετείχε σε πολλές διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Μπόιλ αρνήθηκε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ο άνθρωπος από τη Γαλλία (1971), καθώς και άλλους κινηματογραφικούς και τηλεοπτικούς ρόλους που πίστευε ότι προωθούν τη βία. Ωστόσο, το 1974, πρωταγωνίστησε σε μια ταινία βασισμένη στη ζωή του δολοφονημένου γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης Τζόι Γκάλο, με τίτλο Crazy Joe. Ο επόμενος σημαντικός του ρόλος ήταν ως διευθυντής εκστρατείας για έναν υποψήφιο για τη Γερουσία των ΗΠΑ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) στο Ο υποψήφιος (1972). Το 1973, εμφανίστηκε στο Οι διεφθαρμένοι με την Τζέιν Φόντα και τον Ντόναλντ Σάδερλαντ, μια ταινία για μια ομάδα περιθωριακών. Έπαιξε επίσης έναν Ιρλανδό μαφιόζο δίπλα στον Ρόμπερτ Μίτσαμ στο The Friends of Eddie Coyle (1973). Ο Μπόιλ έπαιξε έναν ακόμα επιτυχημένο ρόλο ως το τέρας του Φρανκενστάιν στην κωμωδία του Μελ Μπρουκς του Φρανκενστάιν Τζούνιορ (1974) στην οποία, ως φόρος τιμής στον Κινγκ Κονγκ, το τέρας τοποθετείται στη σκηνή με σμόκιν και ημίψηλο καπέλο, γρυλίζοντας-τραγουδώντας και χορεύοντας το τραγούδι "Puttin' on το Ritz". Ο Μπόιλ είπε τότε: «Το τέρας του Φρανκενστάιν που παίζω είναι ένα μωρό. Είναι μεγάλο, άσχημο και τρομακτικό, αλλά μόλις γεννήθηκε, θυμηθείτε, και ήταν τραυματικό, και για αυτόν ολόκληρος ο κόσμος είναι ένα ολοκαίνουργιο, εξωγήινο περιβάλλον. Έτσι το παίζω». Ο Μπόιλ γνώρισε τη σύζυγό του, Λορέιν Άλτερμαν, στα γυρίσματα του Φρανκενστάιν Τζούνιορ, όπου εκείνη παρευρισκόταν ως ρεπόρτερ για το περιοδικό Rolling Stone. Είχε ακόμα το μακιγιάζ του Φρανκενστάιν όταν της ζήτησε να βγουν. Μέσω της Άλτερμαν και της φίλης της Γιόκο Όνο, ο Μπόιλ έγινε φίλος με τον Τζον Λένον, ο οποίος έγινε κουμπάρος στον γάμο του Μπόιλ και της Άλτερμαν το 1977. Ο Μπόιλ και η γυναίκα του απέκτησαν δύο κόρες, τη Λούσι και την Έιμι. Ο Μπόιλ έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για βραβείο Έμμυ για τη δραματική του ερμηνεία στην τηλεοπτική ταινία Tail Gunner Joe του 1977, στην οποία έπαιξε τον γερουσιαστή Τζόζεφ Μακάρθι. Ωστόσο, επιλεγόταν πιο συχνά ως ηθοποιός χαρακτήρων παρά ως πρωταγωνιστής. Οι ρόλοι του περιλαμβάνουν τον φιλοσοφημένο ταξιτζή στον Ταξιτζή του Μάρτιν Σκορτσέζε (1976) με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον ιδιοκτήτη μπαρ στο The Brink's Job (1978), τον ιδιωτικό ντετέκτιβ στο Hardcore (1979), τον δικηγόρο του δημοσιογράφου Χάντερ Σ. Τόμσον (που υποδύεται ο Μπιλ Μάρεϊ) στο Where the Buffalo Roam (1980), το διεφθαρμένο αφεντικό ενός διαστημικού ορυχείου στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Άουτλαντ (1981), απέναντι από τον Σον Κόνερι, τον ναύκληρο Μουν στην πειρατική κωμωδία Το αδελφάτο των 7 θαλασσών (1983), όπου πρωταγωνιστούσε και η Μάντλιν Καν και μέλη του κωμικού θιάσου Monty Python, έναν μαφιόζο στο δρόμο του προς τη σύνταξη, με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κίτον στην κωμωδία Τζόνι, ο επικίνδυνος (1984), έναν ψυχασθενή που τραγουδά ένα τραγούδι του Ρέι Τσαρλς στην κωμωδία Καθένας με την τρέλα του (1989) με πρωταγωνιστή επίσης τον Μάικλ Κίτον, το αφεντικό μιας εταιρείας στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Solar Crisis (1990) με τους Τσάρλτον Ίστον και Τζακ Πάλανς, τον ταξιτζή στο Ο άνθρωπος σκιά (1994), με πρωταγωνιστή τον Άλεκ Μπάλντουιν, τον πατέρα του αρραβωνιαστικού της Σάντρα Μπούλοκ στο Ενώ εσύ κοιμόσουν (1995), τον επίδοξο αγοραστή της εταιρείας του Έντι Μέρφι στο Ο γιατρός τρελάθηκε (1998) και τον μισητό πατέρα του δεσμοφύλακα Μπίλι Μπομπ Θόρντον στο Ο χορός των τεράτων (2001). Το 1980, συμπρωταγωνίστησε με τον Τόμι Λι Τζόουνς σε μια θεατρική παραγωγή εκτός Μπρόντγουεϊ του έργου The Roast του θεατρικού συγγραφέα Σαμ Σέπαρντ. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μπόιλ έπαιξε τον αρχηγό μιας δυσλειτουργικής οικογένειας στο λιγότερο καλοδεχούμενο από τους κριτικούς Snow Orchid. Το 1986, ο Μπόιλ έπαιξε τον ομώνυμο ρόλο της τηλεοπτικής σειράς Joe Bash. Το κωμικό δράμα περιέγραφε τη ζωή ενός μοναχικού, κουρασμένου από τον κόσμο και ενίοτε συμβιβασμένου αστυνομικού της Νέας Υόρκης. Τον Οκτώβριο του 1990, ο Μπόιλ υπέστη ένα σχεδόν θανατηφόρο εγκεφαλικό επεισόδιο που τον άφησε εντελώς άφωνο και ακίνητο για σχεδόν έξι μήνες. Μετά την ανάρρωσή του, κέρδισε ένα βραβείο Έμμυ το 1996 για την γκεστ εμφάνισή του στο The X-Files. Εμφανίζεται στο ακυκλοφόρητο μουσικό βίντεο του Ρότζερ Γουότερς "Three Wishes" (1992) από τη Sony Music ως ατημέλητο τζίνι με ένα βρόμικο παλτό και κόκκινο κασκόλ. Το 1999, ο Μπόιλ έπαθε καρδιακή προσβολή στα γυρίσματα της σειράς Ο αξιαγάπητος Ρέιμοντ. Σύντομα ανέκτησε την υγεία του και επέστρεψε στη σειρά. Μετά το περιστατικό, ο Μπόιλ επανήλθε στην καθολική του πίστη. Το 2001, εμφανίστηκε στην ταινία Ο χορός των τεράτων ως μεγαλομανής πατέρας του πρωταγωνιστικού ήρωα. Ο Μπόιλ έκανε γκεστ εμφανίσεις σε τρία επεισόδια του προγράμματος του Comedy Central Mind of Mencia, ένα από τα οποία προβλήθηκε ως φόρος τιμής σε ένα αφιέρωμα που έγινε πριν από τον θάνατο του Μπόιλ. Από τα τέλη του 2005, ο Μπόιλ και η πρώην τηλεοπτική σύζυγος Ντόρις Ρόμπερτς εμφανίστηκαν σε τηλεοπτικές διαφημίσεις για την Alka-Seltzer. Στις 12 Δεκεμβρίου 2006, ο Μπόιλ πέθανε σε ηλικία 71 ετών στο New York Presbyterian Hospital της Νέας Υόρκης από πολλαπλούν μυέλωμα και καρδιακή νόσο. Ο θάνατος του Μπόιλ είχε τρομερή επίδραση στους πρώην συμπρωταγωνιστές του στη σειρά Ο αξιαγάπητος Ρέιμοντ, το οποίο είχε σταματήσει να γυρίζεται λιγότερο από δύο χρόνια πριν από το θάνατό του. Όταν τους ζητήθηκε να σχολιάσουν τον θάνατο του Μπόιλ, τα μέλη του καστ του τον επαίνεσαν. Ο Ρέι Ρομάνο επηρεάστηκε προσωπικά από την απώλεια, λέγοντας: «Μου έδινε εξαιρετικές συμβουλές, πάντα με έκανε να γελάω και ο τρόπος που συνδεόταν με όλους γύρω του με εξέπληττε». Στις 18 Οκτωβρίου 2007 (που θα ήταν τα 72α γενέθλια του Μπόιλ), ο φίλος του Μπρους Σπρίνγκστιν αφιέρωσε το "Meeting Across the River" στον Μπόιλ κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας του στο Madison Square Garden με την E Street Band. Ο Σπρίνγκστιν δήλωσε: «Ένας παλιός φίλος πέθανε πριν από λίγο καιρό – τον συναντήσαμε όταν ήρθαμε για πρώτη φορά στη Νέα Υόρκη. . . Σήμερα θα είχε γενέθλια». Μετά τον θάνατο του Μπόιλ, η χήρα του Λορέιν Άλτερμαν Μπόιλ ίδρυσε το Ταμείο Μνήμης Πίτερ Μπόιλ για την υποστήριξη του Διεθνούς Ιδρύματος Μυελώματος. Οι πιο στενοί φίλοι, η οικογένεια και οι συμπρωταγωνιστές του Μπόιλ συγκεντρώνονται έκτοτε κάθε χρόνο για έναν έρανο στο Λος Άντζελες. Λειτουργώντας ως φόρος τιμής στον Μπόιλ, η ετήσια εκδήλωση φιλοξενείται από τον Ρέι Ρομάνο και περιλαμβάνει παραστάσεις από πολλούς βετεράνους κωμικούς. Οι παραστάσεις συνήθως περιστρέφονται γύρω από τη ζωή του Μπόιλ, αναπολώντας αγαπημένες στιγμές με τον ηθοποιό. Η πρώτη εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το 2007 συγκέντρωσε πάνω από 550.000 δολάρια, ενώ την επόμενη χρονιά συγκεντρώθηκαν πάνω από 600.000 δολάρια. Ο Μπόιλ ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Green River στο Σπρινγκς της Νέας Υόρκης. Πίτερ Μπόιλ στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Πίτερ Μπόιλ στην IMDb (Αγγλικά) Πίτερ Μπόιλ στο AllMovie