IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Θεωρία μέτρου

Η θεωρία μέτρου στα μαθηματικά περιλαμβάνει την αυστηρή αξιωματική θεμελίωση και επίσης τη γενίκευση των εννοιών του μήκους, του εμβαδού και του όγκου. Οι εφαρμογές επεκτείνονται και σε άλλες, πέρα από τις γεωμετρικές, έννοιες του μέτρου. Σε απλουστευμένη αλλά αδόκιμη ορολογία, για δεδομένο σύνολο S ονομάζουμε "μέτρο" οποιαδήποτε διαδικασία ή κανόνα αποδίδει ένα "μέγεθος" σε κάθε ένα υποσύνολο του S κατά συνεπή (δηλ. χωρίς αντιφάσεις) τρόπο. Ο ακριβής μαθηματικός ορισμός του όρου "μέτρο" μοιάζει δυσνόητος (προϋποθέτοντας έννοιες όπως δ-δακτύλιος και σ-άλγεβρα) αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικός για τη θεμελίωση, μεταξύ άλλων, βασικών εννοιών της ανάλυσης και του απειροστικού λογισμού. Σημαντικά παραδείγματα είναι το μέτρο Jordan, το μέτρο Lebesgue, το μέτρο πιθανότητας και άλλα. Ο χώρος μέτρου (measure space) δεν θα πρέπει να συγχέεται με το μετρικό χώρο (metric space). Οι δύο έννοιες είναι διαφορετικές. Για παράδειγμα στον ευκλείδειο χώρο τριών διαστάσεων το μέτρο Lebesgue ορίζει το χώρο μέτρου κατά τον οποίο αποδίδεται όγκος στα υποσύνολα του R 3 {\displaystyle \mathbb {R} ^{3}} , ενώ η ευκλείδεια μετρική ορίζει το μετρικό χώρο που μετράει την απόσταση μεταξύ δύο σημείων του R 3 {\displaystyle \mathbb {R} ^{3}} .

 Οι μαθηματικοί του 19ου γνώριζαν ότι, στο πεδίο του απειροστικού λογισμού, μπορούν να οριστούν συναρτήσεις που συμπεριφέρονται «περίεργα». Για παράδειγμα συνεχείς αλλά μη-διαφορίσιμες συναρτήσεις, σειρές συνεχών συναρτήσεων των οποίων το άθροισμα είναι ασυνεχής συνάρτηση, συναρτήσεις με φραγμένες παραγώγους που δεν είναι ολοκληρώσιμες κατά Riemann, και μη-ολοκληρώσιμες συναρτήσεις που είναι το όριο ολοκληρώσιμων συναρτήσεων. Τα «περίεργα» αυτά παραδείγματα αφορούσαν υποτίθεται αυθαίρετα/αφηρημένα κατασκευασμένες συναρτήσεις, και δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Οι συναρτήσεις με χρήση στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και τις εφαρμοσμένες επιστήμες αναμένονταν να είναι συνεχείς, παραγωγίσιμες και ολοκληρώσιμες.Ήδη όμως προβλήματα ανεπαρκώς θεμελιωμένης θεωρίας ανέκυπταν σχετικά με συναρτήσεις μεγάλης σπουδαιότητας και με σημαντικές εφαρμογές, όπως στη θεωρία των σειρών Fourier που αναπτύχθηκε από τους Dirichlet, Riemann, Cantor, Jordan και άλλους μαθηματικούς του 19ου αιώνα. Υπό αυτές τις συνθήκες ανέκυψε αναγκαιότητα εξαντλητικής έρευνας και αυστηρής θεμελίωσης των «προβληματικών» σημείων. Η συνεισφορά που έγινε από τους Peano, Borel, Jordan και τελικά με τη γενίκευση της έννοιας του μέτρου και του ολοκληρώματος από τον Henri Lebesgue έκανε ακριβώς αυτό, και θεωρείται άμεση συνέχιση του έργου των Riemann, Darboux, Cantor πάνω στη θεωρία συναρτήσεων. Morris Kline, Mathematical Thought from Ancient to Modern Times (vol. 3), chapt.44 Μετρήσιμα σύνολα (τμήμα πτυχιακής εργασίας) Εισαγωγή στη Θεωρία Μέτρου (περιγραφή εξαμηνιαίου μαθήματος και βιβλιογραφία)
Ιωάννα των Βαλουά, δούκισσα του Αλανσόν

Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (13 Σεπτεμβρίου 1409 - 19 Μαΐου 1432) από τον Οίκο των Βαλουά γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Αλανσόν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου δούκα της Ορλεάνης και της 1ης συζύγου του Ισαβέλλας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Η μητέρα της Ισαβέλλα είχε πιο πριν παντρευτεί τον Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας, αλλά δεν είχε τέκνα. Όταν εκείνος απεβίωσε στην ειρκτή, η Ισαβέλλα παντρεύτηκε το 1406 στο Μπλουά τον Κάρολο δούκα της Ορλεάνης στα 16 έτη της, ενώ εκείνος ήταν 12. Τρία έτη μετά γέννησε την Ιωάννα, απεβίωσε όμως κατά τον τοκετό. Ο Κάρολος έκανε και 3ο γάμο και απέκτησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας. Παντρεύτηκε το 1424 τον Ιωάννη Β΄ δούκα του Αλανσόν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Anselm de Gibours (1726). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France [Genealogical and chronological history of the royal house of France] (in French). 1 (3rd ed.). Paris: La compagnie des libraires. pp. 205–208.
Ντονάτο Ατσαγιόλι

Ο Ντονάτο Ατσαγιόλι (ιταλικά: Donato Acciaioli‎, 15 Μαρτίου 1428 – 28 Αυγούστου 1478) ήταν Ιταλός λόγιος και πολιτικός. Ήταν γνωστός για τη μόρφωσή του, ιδίως στα ελληνικά και τα μαθηματικά, και για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα του.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σπούδασε υπό την προστασία ή την καθοδήγηση του Γιάκοπο Πικκολομίνι-Αμμαννάτι (1422–1479), ο οποίος στη συνέχεια έγινε καρδινάλιος. Αποκόμισε επίσης υποθετικά τις γνώσεις του για τους κλασικούς από τους Λιονάρντο και Κάρλο Μαρσουπίνι (1399–1453) και από τον πρόσφυγα λόγιο από το Βυζάντιο, Ιωάννη Αργυρόπουλο.Αφού του είχαν ανατεθεί προηγουμένως πολλές σημαντικές αποστολές, το 1473 έγινε Γκονφαλονιέρος της Φλωρεντίας (διοικητής), ένας από τους εννέα πολίτες που επιλέγονταν με κλήρωση κάθε δύο μήνες και αποτελούσαν την κυβέρνηση. Πέθανε στο Μιλάνο το 1478, καθ' οδόν προς το Παρίσι για να ζητήσει τη βοήθεια του Λουδοβίκου ΙΑ΄ εκ μέρους των Φλωρεντινών κατά του Πάπα Σίξτου Δ΄. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία και ετάφη στην εκκλησία του τάγματος των Καρχηδονίων με δημόσια δαπάνη, ενώ οι κόρες του προικοδοτήθηκαν από τους συμπολίτες του, καθώς ο ίδιος δεν είχε πολλά πλούτη.Έγραψε στα λατινικά μεταφράσεις ορισμένων από τους Βίους του Πλούταρχου (Φλωρεντία, 1478), σχόλια στα Ηθικά, Πολιτικά, Φυσικά και Περί ψυχής του Αριστοτέλη, τους βίους του Αννίβα, του Σκιπίωνα και του Καρλομάγνου, καθώς και τη βιογραφία του μεγάλου γερουσιαστή του Βασιλείου της Νάπολης, Νικολό Ατσαγιόλι από τον Ματέο Παλμιέρι. Στο έργο για τον Αριστοτέλη είχε τη συνεργασία του δασκάλου του Ιωάννη Αργυρόπουλου.
Βεατρίκη της Πορτογαλίας, κόμισσα του Αλμπουρκέρκε

H Βεατρίκη, πορτογαλ. Beatrice contessa de Alburquerque (π. 1347 - 5 Ιουλίου 1381) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αλμπουρκέρκε.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη κόρη από τον 2ο γάμο) του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της 2ης συζύγου του Ινές ντε Κάστρο, κόρης του Πέντρο Φερνάντες κύριο του Λέμος & Σαρρία, μαγιορδόμου και κυβερνήτη (adelantado). Παντρεύτηκε το 1373 τον Σάντσο-Αλφόνσο των Ιβρέα-Καστίλης 1ο κόμη του Αλμπουρκέρκε και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Σάντσεθ, 2ος κόμης του Αλμπουρκέρκε. Ελεονώρα 1374-1435, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Αραγωνίας (από τον Οίκο της Τραστάμαρα). Francisco de Moxó y de Montoliu, Estudios sobre las relaciones entre Aragón y Castilla, 1997, ISBN 84-7820-387-7
Καζάν Αρένα

Η Καζάν Αρένα (ρωσικά: Казань Арена, αγγλικά: Kazan Arena) είναι ένα στάδιο στο Καζάν της Ρωσίας. Ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2013 και φιλοξενεί αγώνες ποδοσφαίρου, ειδικά τα εντός έδρας παιχνίδια της Ρουμπίν Καζάν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Το γήπεδο έχει τη μεγαλύτερη εξωτερική οθόνη στην Ευρώπη.

 Το στάδιο φιλοξένησε ποδοσφαιρικούς αγώνες της Θερινής Πανεπιστημιάδας το 2013 και θα φιλοξενήσει το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA). Η χωρητικότητά του είναι περίπου 45.379 θεατές. Θα αντικαταστήσει τον κεντρικό στάδιο ως κύριο γήπεδο ποδοσφαίρου του Καζάν. Η Καζάν Αρένα φιλοξένισε επίσης τα 2015 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου. Η αρχιτεκτονική ιδέα έχει σχεδιαστεί από την Populous, ενώ σύμφωνα με τον επικεφαλής σχεδιαστή Ντέιμον Λαβέλ, το γήπεδο είναι μια μοναδική απάντηση στην τοπική κουλτούρα και τον τόπο. Το γενικό σχεδιασμό του σταδίου ανέλαβαν οι: "TatInvestGrazhdanProekt", "Intex", "TsNIIpromzdany". Το 16ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κολύμβησης (FINA) πραγματοποιήθηκε στο Καζάν, ενώ ορισμένες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα στην Καζάν Αρένα. Επίσημος ιστότοπος
Συνέλευση του Μεσολογγίου (1821)

Η Συνέλευση του Μεσολογγίου (1821) ή αλλιώς Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος έλαβε χώρα στο Μεσολόγγι και διήρκησε από τις 4 Νοεμβρίου 1821 μέχρι και της 9 Νοεμβρίου 1821. Πρωτεύον σκοπός της ήταν η δημιουργία του Οργανισμού Δυτικής Ελλάδος.

 Ακολουθώντας συνεκδοχικά την πυροδοτηση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, κατόπιν πολλαπλών ελληνικών νικών, συγκλήθηκε το εν λόγω συμβούλιο, που είχε ως ύψιστο σκοπό τη δημιουργία και την αναγνώριση της Γερουσίας της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος. Η Γερουσία της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος ήταν μια τοπική διοικητική αρχή, η οποία υπήρξε για ένα πεπερασμένο χρονικό διάστημα. Σκοπός της ήταν η οργάνωση των πολεμικών διενέξεων και της διατήρησης της τάξης στη συγκεκριμένη αυτή περιοχή. Η Γερουσία αριθμούσε 10 μέλη, τα οποία είχαν καθήκον λογοδοτούν στην εθνική συνέλευση. Αξιοσημείωτο είναι, ότι η κάθε περιοχή εκπροσωπούνταν από ένα μέλος, το οποίο είχε ετήσια θητεία. Ως πρώτος πρόεδρος της Γερουσίας εκλέχτηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο οποίος άλλωστε είχε διατελέσει και πρόεδρος της συνεδριάσεως. Πρώτη έδρα της Γερουσίας ήταν το ίδιο το Μεσολόγγι. Κατόπιν, η έδρα άλλαξε και έγινε το Βραχώρι, το οποίο και βρίσκεται στον σημερινό νόμο Αιτωλοακαρνανίας, στη Στερεά Ελλάδα. Ως πρόεδρος της συνέλευσης ορίστηκε ο Αλέξανδρος Mαυροκορδάτος, με γραμματέα τον Νικόλαο Λουριώτη. Πρέπει να υπογραμμιστεί, μολαταύτα, πως πολλά σημαίνοντα πρόσωπα της Ελληνικής Επαναστάσεως συμμετείχαν στην εν λόγω συνέλευση. Ενδεικτικά, μερικά από αυτά είναι τα εξής: Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε και πρόεδρος της συνέλευσης Ο Ιωάννης Τρικούπης, πολιτικός Ο Νικολάκης Θάνου (ως εκπρόσωπος-επίτροπος του οπλαρχηγού Γ. Βαρνακιώτη) Ο Δημήτριος Μακρής, Έλληνας οπλαρχηγός Ο Κωνσταντίνος Καραπάνος, πολιτικός. Ο Φώτιος Καραπάνου, αγωνιστής και εκπαιδευτικός. Η απόφαση για τη δημιουργία της Γερουσίας Δυτικής Χέρσου Ελλάδος έγινε δεκτή και τέθηκε σε λειτουργία. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της Β´ Εθνοσυνέλευσης στης 30 Μαρτίου 1823, η γερουσία καταργήθηκε οριστικά. Η Β´ Συνέλευση Δυτικής Χέρσου Ελλάδος επίσης έλαβε χώρα στο Μεσολόγγι. Β΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος Άγνωστος, Άγνωστος. Γερουσία Δυτικής Χέρσου Ελλάδος. Εθνοσυνελεύσεις και Βουλευτικό. Τρικούπης, Σπυρίδωνας (1993). Άγνωστος, επιμ. «Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης». Αθήνα: Εκδόσεις Νέα Σύνορα. σελ. Τόμος 2ος.
Τάσος Δήμος

Ο Αναστάσιος «Τάσος» Δήμος είναι Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960 και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ). Στο βιογραφικό του συγκαταλέγονται πάνω από εκατό ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, την Αμερική, την Ιαπωνία, την Ελβετία, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Κύπρο και τη Σαουδική Αραβία.

 Ο Τάσος Δήμος γεννήθηκε στο Νέο Ψυχικό της Αττικής, βόρεια του δήμου Αθηναίων, στις 28 Δεκεμβρίου του 1960. Έχει καταγωγή από την Άρτα και τα Ιωάννινα. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο εργαστήριο του ζωγράφου, Γεώργιου Βακιρτζή, το 1979, και πέρασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1983. Καθηγητές του ήταν ο Δημοσθένης Κοκκινίδης, ο Δημήτρης Μυταράς, ο Βαγγέλης Δημητρέας και η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα. Πήρε υποτροφίες από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ.) και το 1988 αποφοίτησε με άριστα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Hochschule der Künste του Βερολίνου, με υποτροφία από την Bosch. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Ε.Ε.Τ.Ε.) από το 1989. Το 1984 παντρεύτηκε την Κατερίνα Ζιόγκα και μαζί έκαναν δύο παιδιά, το Γιώργο και τη Μαρία. Εδώ και αρκετά χρόνια είναι κάτοικος του δήμου Παπάγου-Χολαργού. Έργα του υπάρχουν στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Παπάγου-Χολαργού, Κορίνθου, Καρδίτσας, στην ΑΣΚΤ, τη Βουλή των Ελλήνων, το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου (ΜΕΤΗ), τη συλλογή Χ. & Σ. Μοσχανδρέου το Copelouzos Family Art Museum και το Μέγαρο Γκύζη Πνευματικό Κέντρο Σαντορίνης. Το έργο του έχει επηρεαστεί από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού, με κάποια εξπρεσιονιστικά στοιχεία. Θέματά του είναι συχνά η παιδική και η γυναικεία φιγούρα σε αφηρημένο ή μινιμαλιστικό φόντο. Για το έργο του έχουν γράψει πολλοί κριτικοί και ιστορικοί τέχνης, συμπεριλαμβανομένης της Δώρας Φ. Μαρκάτου, της Αθηνάς Σχινά και του Κωνσταντίνου Παπαχρίστου, του Μουσείου Μπενάκη. 1989 "15η Συνάντηση Νέων Δημιουργών", διατομική έκθεση στο Καλλιτεχνικό Πνευματικό Κέντρο "Ώρα", Αθήνα. 1995 "Χαμένος Παράδεισος", ατομική έκθεση στη Galerie Titanium, Αθήνα. Σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης της Εθνικής Πινακοθήκης, Νέλλης Μισιρλή. 2003 "Communicative Art", ατομική έκθεση στο Château de Coudrée, Γενεύη, υπό την αιγίδα της Lockheed Martin. 2005 "Λιμάνια του Ελληνισμού", ομαδική έκθεση λιμενογραφίας του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Διεθνές Κέντρο Εικαστικών Τεχνών ΑΕΝΑΟΝ. 2017 "Memories", ατομική έκθεση στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου (ΜΕΤΗ), στην Κρήτη. Τάσος Δήμος στον ιστότοπο της Saatchi Gallery Τάσος Δήμος στον ιστότοπο Art22
Αρετή Μήλου

Η Αρετή είναι οικισμός της Μήλου. Δοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Μήλου, του δήμου Μήλου, της περιφερειακής ενότητας Μήλου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μήλου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Η Αρετή είναι πεδινός οικισμός της Μήλου. Βρίσκεται στην ανατολική είσοδο του μεγάλου όρμου της Μήλου, κοντά στο Φουρκοβούνι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 7,5 χλμ. περίπου ΒΔ. της Πλάκας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μήλου. Η παραλία του οικισμού Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Γκαγκάιφομαουγκα

Η Γκαγκάιφομαουγκα (Σαμόα: Gaga'ifomauga) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 365 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.770 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαφότου.

 Η Γκαγκάιφομαουγκα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και βορειοανατολικά του Σαβάι. Συνορεύει στα ανατολικά με την Γκαγκάεμαουγκα, στα δυτικά με τη Βαϊσιγκάνο, στα νοτιοδυτικά με την Σατουπάιτεα και στα νοτιοανατολικά με την Παλάουλι. Σαφότου Σαφούνε Φαλεταγκαλόα Λεφαγκαοάλίι Μανάσε Σαμάουγκα Σασίνα Η Γκαγκα'ιφομάουγκα είναι γειτονικό διαμέρισμα της Γκαγκάεμαουγκα. Τα δύο αυτά διαμερίσματα αποτελούν το Ιτου-ο-Τάνε (Itu-o-Tane, Η Πλευρά των Ανδρών). Διαμερίσματα των Σαμόα
Άβγαρος

Ο Άβγαρος Ε΄ ή Αύγαρος Ε΄ ήταν ιστορικό πρόσωπο, βασιλιάς της Οσροηνής, περιοχής της Άνω Μεσοποταμίας με πρωτεύουσα την αρχαία πόλη της Έδεσσας. Βασίλεψε από το 4 π.Χ έως το 7 μ.Χ και από το 18 μ.Χ έως τον θάνατό του, το 50 μ.Χ. Είχε το προσωνύμιο "Ουχάμα" που σημαίνει Μαύρος.

 Κατά το τέλος της Δυναστείας των Σελευκιδών στην Ασία έχουν δημιουργηθεί πολλές ηγεμονίες. Μία από αυτές έχει αποκτήσει ικανοποιητική αυτονομία και αυτή είναι το βασίλειο της Έδεσσας. Εκεί εμφανίζεται και η δυναστεία των τοπικών βασιλέων, των "Αβγάρων". Βασιλεύουν από τον 2ο αιώνα π.Χ. έως τον 3ο αιώνα μ.Χ . Ο Άβγαρος Ε΄ είναι γιος του Βασιλιά Μανού Γ΄, τον οποίον και διαδέχτηκε στην εξουσία το έτος 4 π.Χ. Το 13 μ.Χ χάνει τον θρόνο του από τον αδελφό του, Μανού Δ΄ αλλά επανέρχεται στην εξουσία το 13 μ.Χ. Παραμένει βασιλιάς μέχρι τον θάνατό του το 50 μ.Χ οπότε τον διαδέχεται στη βασιλεία ο γιος του, Μανού Ε΄. Κατά τα χρόνια της βασιλείας του διαδίδεται η Χριστιανική Διδασκαλία, την οποία ασπάζεται ο ίδιος μαζί με τον γιο του. Ο επίσκοπος Ευσέβιος της Καισαρείας, πατέρας της Χριστιανικής ιστορίας, αναφέρει στο έργο του "ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ Βιβλίο Α, κεφάλαιο ΙΓ" την ανταλλαγή επιστολών μεταξύ του τοπάρχη της Έδεσσας, Άβγαρου και του Ιησού. Σύμφωνα με τα γραφόμενα, ο Άβγαρος, τοπάρχης της Έδεσσας έπασχε από σοβαρή ασθένεια (πιθανόν λέπρα). Έχοντας ακούσει από τους ανθρώπους του για τα θαύματα που έκανε ο Ιησούς έστειλε προς αυτόν επιστολή με τον έμπιστό του Ανανία με σκοπό να τον καλέσει στην πόλη του για να ακούσει το κήρυγμα του και να θεραπευτεί από την θεϊκή δύναμή του. Ο Ανανίας συναντά τον Ιησού στην Ιερουσαλήμ την ώρα που κήρυττε και του παραδίδει την επιστολή. Ο Ιησούς του απάντησε ότι πρώτα θα τελειώσει το έργο του το επί γης και κατόπιν θα στείλει τους μαθητές του να επισκεφτούν τον Βασιλέα για να τον θεραπεύσουν. Κάθισε τότε ο Ανανίας σε ένα ύψωμα και άκουγε την διδασκαλία προσπαθώντας πάντα να σχεδιάσει το πρόσωπο του Ιησού στο χαρτί και να μεταφέρει την εικόνα του στον Βασιλιά του. Ήταν όμως αδύνατο να συγκεντρωθεί. Βλέποντας την κατάσταση του ο Ιησούς εζήτησε από τους μαθητές του νερό για να πλυθεί. Μετά, σπόγγισε το πρόσωπό του με ένα κομμάτι πανί που του έδωσαν, πάνω στο οποίο αποτυπώθηκε, σαν από θαύμα η Θεία του Μορφή. Πλησίασε τον Ανανία και του παρέδωσε το ύφασμα με την «Αχειροποίητη Εικόνα» (το ονομαζόμενο κατόπιν Άγιο Μανδήλιο) , λέγοντας να το παραδώσει σε εκείνον που τον έστειλε. Ο Άβγαρος μόλις έλαβε τo Άγιο Μανδήλιο πίστεψε στην Διδασκαλία, προσκύνησε και θεραπεύτηκε. Έμεινε μόνο ένα σημάδι στο πρόσωπό του από την αρρώστια, το οποίο το θεράπευσε ο Απόστολος Θαδδαίος, όταν ήλθε στην περιοχή για να κηρύξει την Χριστιανική Διδασκαλία, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Ιησού.
Σαν Τζοβάννι Μπαττίστα των Ιπποτών της Ρόδου

Ο Σαν Τζοβάννι Μπαττίστα των Ιπποτών της Ρόδου (ιταλ. San Giovanni Battista dei Cavalieri di Rodi), δηλαδή ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής των Ιπποτών της Ρόδου, είναι Ρωμαιοκαθολικός ναός στη Ρώμη, στην πλατεία Ντελ Γκρίλλο στο Διαμέρισμα Μόντι. Η πλήρης ονομασία του είναι «Παλατινό Παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή των Ιπποτών της Ρόδου» (Cappella palatina di San Giovanni Battista dei Cavalieri di Rodi).

 Παρότι είναι κτισμένος πάνω στα ερείπια της Αγοράς του Αυγούστου, ο ναός είναι ένα σύγχρονο κτίσμα, που ανεγέρθηκε το 1946 σε μία από τις αίθουσες του Οίκου των Ιπποτών της Ρόδου (Casa dei Cavalieri di Rodi). Αυτό το Τάγμα Ιπποτών, γνωστό σήμερα ως Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, είχε αγοράσει τη γη του από τους Ναΐτες Ιππότες, όταν οι τελευταίοι διαλύθηκαν, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο ναός είναι κτισμένος σε ένα τετράγωνο πρόθυρο με διακοσμητικούς κίονες και αψίδες από τραβερτίνη. Στον οπίσθιο τοίχο του υπάρχει Αγία Τράπεζα με γλυπτά του Αλφρέντο Μπιατζίνι (Alfredo Biagini, 1886-1952). A. Manodori: «Rione I Monti» στο AA.VV, I rioni di Roma, Newton & Compton Editori, Μιλάνο 2000, τόμ. I, σσ. 36-130
Χριστιανός Κορράδος του Ντένεσκιολντ-Σάμσε

Ο Χριστιανός Κορράδος Σοφός, δανικά Christian Conrad Sophus (11 Ιουνίου 1774 - 6 Ιουνίου 1823) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν κόμης του Ντένεσκιολντ-Σάμσε (Danneskiold-Samsøe).

 Ήταν το μόνο τέκνο του Φρειδερίκου Χριστιανού, κόμη του Ντένεσκιολντ-Σάμσε και της Φρειδερίκης Λουίζας του Κλάιστ. Ο πατέρας του ήταν γιος του Χριστιανού, γιου του Χριστιανού Γκίλντενλεβε (νόθου γιου του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας). Απεβίωσε το 1823 σε ηλικία 49 ετών. Νυμφεύτηκε το 1795 την Ιωάννα Ερριέττα Βαλεντίνη Κάας του Μουρ, κόρη του Φρειδερίκου Χριστιανού Κάας, ναυάρχου και είχε τέκνα: Λουίζα Σοφία 1796-1867, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Αύγουστο Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Φρειδερίκος Χριστιανός 1798-1869, κόμης του Ντένεσκιολντ-Σάμσε Χριστιανός Κορράδος Σοφός 1800-1886, κόμης του Ντένεσκιολντ-Σάμσε Σοφός 1804-1894, κόμης του Ντένεσκιολντ-Σάμσε Ερριέττα 1806-1858, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ, πρίγκιπα του Νερ (αδελφό του Χριστιανού Αυγούστου Β΄). Χριστιανή 1809-1873, παντρεύτηκε τον Γουσταύο, κόμη του Χολκ-Βίντερφελντ This article is based mainly on a Biography by Camillus Nyrop in the first version of the Dansk biografisk leksikon, Vol. 4, page 186, published by C.F. Bricka, Gyldendal, between 1887 and 1905.
Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ

Ο Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ (ισπανικά: Presidente de El Salvador‎), επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ελ Σαλβαδόρ (ισπανικά: Presidente de la República de El Salvador‎), είναι ο αρχηγός κράτους του Ελ Σαλβαδόρ. Το αξίωμα συστάθηκε με το Σύνταγμα του 1841. Από το 1821 ως το 1841, ο τίτλος του αρχηγού κράτους του Ελ Σαλβαδόρ ήταν απλώς Αρχηγός Κράτους (Jefe de Estado). Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής.

 Πέδρο Μπαριέρε: 21 Σεπτεμβρίου 1821 – 28 Νοεμβρίου 1821 Χοσέ Ματίας Ντελγάδο: 28 Νοεμβρίου 1821 – 9 Φεβρουαρίου 1823 Βισέντε Φιλισόλα: 10 Φεβρουαρίου 1823 – 7 Μαΐου 1823 Φελίπε Κοντάγιος: 7 Μαΐου 1823 – 25 Μαΐου 1823 Μαριάνο Πράντο: 1 Ιουλίου 1823 – 22 Απριλίου 1824 Χουάν Μανουέλ Ροδρίγκες: 22 Απριλίου 1824 – 1 Οκτωβρίου 1824 Μαριάνο Πράδο (υπηρεσιακός): 1 Οκτωβρίου 1824 – 13 Δεκεμβρίου 1824 Χουάν Βισέντε Βιγιακόρτα Ντίας: 13 Δεκεμβρίου 1824 – 1 Νοεμβρίου 1826 Μαριάνο Πράδο (υπηρεσιακός): 1 Νοεμβρίου 1826 – 30 Ιανουαρίου 1829 Χοσέ Μαρία Κορνέχο: 30 Ιανουαρίου 1829 – 16 Φεβρουαρίου 1830 Χοσέ Δαμιάν Βιγιακόρτα: 16 Φεβρουαρίου 1830 – 4 Δεκεμβρίου 1830 Χοσέ Μαρία Κορνέχο: 4 Δεκεμβρίου 1830 – 3 Απριλίου 1832 Φρανσίσκο Μορασάν (προσωρινός): 3 Απριλίου 1832 – 13 Μαΐου 1832 Χοακίν δε Σαν Μαρτίν (υπηρεσιακός): 13 Μαΐου 1832 – 25 Ιουλίου 1832 Μαριάνο Πράδο: 25 Ιουλίου 1832 – 1 Ιουλίου 1833 Χοακίν δε Σαν Μαρτίν: 1 Ιουλίου 1833 – 23 Ιουνίου 1834 Κάρλος Σαλασάρ Κάστρο (προσωρινός): 23 Ιουνίου 1834 – 13 Ιουλίου 1834 Χοσέ Χρεχόριο Σαλασάρ (προσωρινός): 13 Ιουλίου 1834 – 30 Σεπτεμβρίου 1834 Χοακίν Εσκολάν ι Μπαλιμπρέρα: 30 Σεπτεμβρίου 1834 – 13 Οκτωβρίου 1834 Χοσέ Μαρία Σίλβα (υπηρεσιακός): 14 Οκτωβρίου 1834 – 10 Απριλίου 1835 Νικολάς Εσπινόσα: 10 Απριλίου 1835 – 15 Νοεμβρίου 1835 Φρανσίσκο Γκόμες (υπηρεσιακός): 15 Νοεμβρίου 1835 – 1 Φεβρουαρίου 1836 Ντιέγο Βιχίλ Κοκάνια: 1 Φεβρουαρίου 1836 – 23 Μαΐου 1837 Τιμοτέο Μενέντες: 23 Μαΐου 1837 – 7 Ιουνίου 1837 Ντιέγο Βιχίλ Κοκάνια: 7 Ιουνίου 1837 – 6 Ιανουαρίου 1838 Τιμοτέο Μενέντες: 6 Ιανουαρίου 1838 – 23 Μαΐου 1838 Αντόνιο Χοσέ Κάνιας (υπηρεσιακός): 23 Μαΐου 1839 – 11 Ιουλίου 1839 Φρανσίσκο Μορασάν: 11 Ιουλίου 1839 – 16 Φεβρουαρίου 1840 Χοσέ Μαρία Σίλβα (υπηρεσιακός): 16 Φεβρουαρίου 1840 – 5 Απριλίου 1840 Αντόνιο Χοσέ Κάνιας (προσωρινός): 15 Απριλίου 1840 – 20 Σεπτεμβρίου 1840 Νορμπέρτο Ραμίρες (προσωρινός): 20 Σεπτεμβρίου 1840 – 7 Ιανουαρίου 1841 Χουάν Λίντο (προσωρινός): 7 Ιανουαρίου 1841 – 22 Φεβρουαρίου 1841 El Presidencia de El Salvador (Ισπανικά)
Κόσμος 2424

Ο Κόσμος 2424 (ρωσικά: Космос 2424‎ είναι τεχνητός δορυφόρος του συστήματος πλοήγησης GLONASS. Εκτοξεύτηκε μαζί με τους δορυφόρους Κόσμος 2425 και Κόσμος 2426, του ίδιου συστήματος, το 2006. Είναι τύπου GLONASS-M (γνωστοί και ως Ουραγκάν-M, ο συγκεκριμένος αριθμείται ως Ουραγκάν-Μ Νο. 715.

 Οι τρεις δορυφόροι εκτοξεύτηκαν με πύραυλο Προτόν-Κ από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν την 25η Δεκεμβρίου 2006. Και οι τρεις τέθηκαν επιτυχώς σε μέση περιγήινη τροχιά. Εν συνεχεία έλαβαν ονομασίες στο σύστημα αρίθμησης "Κόσμος" καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 2006-062C. Η Διοίκηση Διαστήματος των ΗΠΑ έδωσε στον Κόσμος 2424 τον αριθμό 29672 στον Κατάλογο Δορυφόρων.Είναι σε κανονική λειτουργία από τις 3 Απριλίου 2007. Διαστημικές αποστολές το 2006
Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης

Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1916. Μέλη του είναι οι έμποροι της Θεσσαλονίκης και σκοπός του είναι η προάσπιση των συμφερόντων των μελών του, και η προώθηση του εμπορίου της πόλης της Θεσσαλονίκης.

 Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης (Ε.Σ.Θ.) διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ) που εκλέγεται από την Γενική του Συνέλευση με τριετή θητεία και έχει είκοσι πέντε (25) μέλη. Η Διοικούσα Επιτροπή (Δ.Ε.) έχει έξι (6) μέλη και εκλέγεται για αντίστοιχη θητεία από το Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.). Ο Ε.Σ.Θ. διαθέτει Διαχειριστική Επάρκεια τύπου Β & τύπου Γ για υλοποίηση Εθνικών και Κοινοτικών Προγραμμάτων. Ο Ε.Σ.Θ. είναι μέλος της Ομοσπονδίας Εμπορίου, Παραγωγικότητας και Επιχειρηματικότητας Κεντρικής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Συμμετοχή εκπροσωπώντας το Εμπόριο της πόλης: στα Κοινοτικά Όργανα : Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή Επιτροπή Εμπορίου και Διανομών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων Επιτροπές: Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης Δήμου Θεσσαλονίκης Επιτροπές Υπαιθρίου Εμπορίου Επιτροπή Διακανονισμού Μισθώσεων Π.Κ.Μ. σε επιτροπές και Συμβούλια άλλων φορέων: Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης Τακτική ενημέρωση μελών του για θέματα που αφορούν στο εμπόριο (νέοι νόμοι/αποφάσεις, θέματα λειτουργίας της αγοράς, προγράμματα επιδότησης επιχειρήσεων, δράσεις του Ε.Σ.Θ. για την στήριξη των καταστημάτων κ.α. Δωρεάν νομικές συμβουλές, συνεργαζόμενος με ειδικό νομικό γραφείο Δωρεάν παροχή συμβουλών μηχανογράφησης Οργάνωση σεμιναρίων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων για εμπόρους και στελέχη εμπορικών επιχειρήσεων Επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου
Άγιος Νικόλαος Νεαπόλεως Λασιθίου

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της Κοινότητος Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στο ακρωτήριο Δρεπάνι, στις ακτές του Κρητικού Πελάγους και κοντά στον παράκτιο επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Ελούντα με τον Σκινιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 35 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεαπόλεως του νομού Λασιθίου. Το 1940 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη δυτική είσοδο του οικισμού Η παραλία «Φρέντολος» βόρεια του οικισμού Το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα σε απόκρημνη παράκτια θέση, βόρεια του οικισμού. Τμήμα του είναι κτισμένο σε σπηλαιώδες άνοιγμα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Σημαία του Νιούε

Η σημαία του Νιούε καθιερώθηκε το 1975. Αποτελείται από τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στην επάνω αριστερή γωνία με ένα αστρι στη μέση της σημαίας του Ηνωμένου Βασιλείου και τέσσερα αστέρια να σχηματίζουν ένα διαμάντι γύρω από αυτό. Είναι ασυνήθιστο για βρετανικό έδαφος να έχει κίτρινο φόντο αλλά και σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου γυρισμένη ανάποδα στο τετραγωνάκι.

 Το χρυσοκίτρινο φόντο συμβολίζει το λαμπρό ήλιο στο νησί και τη θέρμη που αισθάνονται οι κάτοικοι για τη Νέα Ζηλανδία και τους ανθρώπους της. Η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου έχει να κάνει με το γεγονός ότι το Νιούε ήταν βρετανικό προτεκτοράτο, ανακηρυχθέν στις 19 Οκτωβρίου του 1900 και η βρετανική σημαία υποδηλώνει την προστασία. Τα τέσσερα αστέρια συμβολίζουν το Σταυρό του Νότου και τη Νέα Ζηλανδία, στη διοίκηση της οποίας τέθηκε το Νιούε από τη Μεγάλη Βρετανία το 1901. Επιπλέον, το σύμβολο αυτό αφορά και τη στενή σχέση ανάμεσα στο Νιούε και στη Νέα Ζηλανδία. Το μεγαλύτερο αστέρι που εμπεριέχεται στο γαλάζιο κυκλικό δίσκο έχει να κάνει με το καθεστώς αυτοδιοίκησης του Νιούε, το οποίο στέκεται μόνο του στο βαθύ μπλε ωκεανό. Αυτά αναφέρονται στην επίσημη Πράξη της Σημαίας του Νιούε, του 1975. Σημειώνεται ότι το εθνόσημο της Νέας Ζηλανδίας χρησιμοποιείται και ως εθνόσημο του Νιούε.
Ευρωλίγκα ανδρών 2017-18

Η Ευρωλίγκα ανδρών 2017-18 ήταν η 18η διοργάνωση υπό τη Euroleague Basketball και η όγδοη με την Turkish Airlines ως χορηγό, καθώς και η 61η συνολικά συμπεριλαμβανομένων των διοργανώσεων της FIBA Europe. Η σεζόν ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 20 Μαΐου με την διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ στη Βελιγράδι της Σερβίας και το γήπεδο Combank Arena.

 Συνολικά 16 ομάδες από εννέα χώρες αναμένεται να συμμετάσχουν στην Ευρωλίγκα 2017-18. Ο παρακάτω πίνακας εμφανίζει την προεπιλεγμένη λίστα πρόσβασης. Οι ετικέτες που αναγράφονται στις παρενθέσεις δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο κάθε ομάδα πληροί τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή στη διοργάνωση (TH: κάτοχοι τίτλου): ΕΣ: Προκρίθηκε με εγγυημένο συμβόλαιο μακράς διάρκειας 1η, 2η, κτλ.: θέση πρωταθλήματος μετά τα Playoffs ΝΓ: Νικήτρια του Γιούροκαπ Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 12 Οκτωβρίου 2017. Οι πόντοι που επετεύχθησαν κατά τη διάρκεια παράτασης/παρατάσεων, δεν υπολογίζονται στην κατάταξη. Στα playoffs η πρόκριση για το Final Four δίνεται στις ομάδες που θα κερδίσουν τρεις αγώνες. Αν μια ομάδα κερδίσει τρεις αγώνες προτού πραγματοποιηθούν και οι πέντε συνολικά αγώνες της σειράς, οι εναπομείναντες αγώνες παραλείπονται. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις υψηλότερες θέσεις στον όμιλο (1-4) παίζουν τον πρώτο, τον δεύτερο και τον πέμπτο (αν χρειαστεί) αγώνα της σειράς στην έδρα τους. Ο 1οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στις 17 και 18 Απριλίου, οι 2οι στις 19 και 20, οι 3οι στις 24 και 25, οι 4οι στις 26 και 27 και ο 5ος (όπου χρειάστηκε) 1 και 2 Μαΐου 2018. Οι αγώνες διεξήχθησαν στην "Combank Arena" του Βελιγραδίου της Σερβίας το τριήμερο 18-20 Μαΐου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Ρισάρ Ρατσιμαντραβά

Ο Συνταγματάρχης Ρισάρ Ρατσιμαντραβά (Richard Ratsimandrava) ήταν στρατιωτικός και πρόεδρος της Μαδαγασκάρης για βραχύβια θητεία, το Φεβρουάριο του 1975. Υπηρέτησε επίσης ως υπουργός Εσωτερικών και κυβέρνησε μόλις για 6 ημέρες, καθώς δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του ακολούθησαν ταραχές και λίγο έλειψε να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος.

 Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου του 1931 και καταγόταν από τη φυλή Μερινά ωστόσο είχε λιγότερο "αριστοκρατικό" υπόβαθρο και για το λόγο αυτό ήταν πιο αρεστός στους περισσότερους κατοίκους. Αποφοίτησε από την Ειδική Στρατιωτική Σχολή του Σαιν Σιρ (École Spéciale Militaire de Saint-Cyr). Υπηρέτησε ως στρατιωτικός στη Γαλλική Αφρική και στη συνέχεια επέστρεψε στη Μαδαγασκάρη το 1960, όταν το νησί έγινε ανεξάρτητο. Έφτασε στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη ως το 1968. Το 1972 ο τότε ηγέτης Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα σχημάτισε στρατιωτική κυβέρνηση, σε αντικατάσταση της κυβέρνησης του Φιλιμπέρ Τσιρανάνα. Στην κυβέρνηση αυτή ο Ρατσιμαντραβά ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών. Από τη θέση αυτή μπορούσε να χειραγωγεί το στρατό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η ανατροπή του Ραμαναντσόα στις 5 Φεβρουαρίου του 1975. Ο Ρατσιμαντραβά ανέλαβε αρχηγός κράτους. Έξι μέρες μετά την κατάληψη της εξουσίας, ο Ρστσιμαντραβά δολοφονήθηκε στις 8 μ.μ. της 11ης Φεβρουαρίου ενώ μετέβαινε στην οικία του με την προεδρική του λιμουζίνα από το προεδρικό μέγαρο.. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε από τη νέα στρατιωτική επιτροπή, η οποία απέδωσε τη δολοφονία στα μέλη των Δημοκρατικών Δυνάμεων Ασφαλείας (Groupe Mobile de Police-GMP), η οποία ήταν μια ειδική αστυνομική μονάδα .. Μετά τη δολοφονία ξέσπασαν βίαιες ταραχές ανάμεσα σε εκείνους που υποστήριζαν τη στρατιωτική κυβέρνηση και στους υποστηρικτές του πρώην προέδρου Τσιρανάνα. Το 2006, με αφορμή την 31η επέτειο από τη δολοφονία του συνταγματάρχη, διεξήχθη διάσκεψη στη Μαδαγασκάρη για το θέμα αυτό.. L'assassinat du prιsident Ratsimandrava, Le Journal La Croix (1975). προεπισκόπηση άρθρου από εφημερίδα με θέμα τη δολοφονία του πολιτικού. Βιογραφία - στα μαλαγασικά. - Φωτογραφία του Ρατσιμαντραβά.
Autocar

Το Autocar είναι ένα εβδομαδιαίο περιοδικό για την αυτοκίνηση, το οποίο ξεκίνησε να εκδίδεται στη Βρετανία από το 1895. Είναι το παλαιότερο περιοδικό για αυτοκίνητα που υπάρχει ακόμα. Στην Ελλάδα κυκλοφορούσε ως δώρο με εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (Ελευθεροτυπία, Ελεύθερος Τύπος).

 Το Autocar πρωτοεκδόθηκε ως περιοδικό εβδομαδιαίας κυκλοφορίας, με αρχικό τίτλο "The Autocar". Το πρώτο τεύχος του κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου 1895, όταν, όπως εκτιμάται, υπήρχαν 6 ή 7 αυτοκίνητα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η κυκλοφορία του συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την ίδια εβδομαδιαία συχνότητα, με μόνη διακοπή της κυκλοφορίας στη δεκαετία του 1970 λόγω απεργιών. Το 1988 το Autocar απορρόφησε το ανταγωνιστικό του μέχρι τότε περιοδικό The Motor, και για σύντομο χρονικό διάστημα μετονομάστηκε σε Autocar & Motor, πριν τελικώς παγιωθεί σε Autocar, ονομασία που διατηρεί μέχρι σήμερα. Αξιοσημείωτα είναι τα Χριστουγεννιάτικα τεύχη του περιοδικού, στα οποία παρουσιάζονται εξωτικά ή φανταστικά οχήματα, όπως για παράδειγμα το έλκηθρο του Αγίου Βασίλη. Στην Ελλάδα, το Autocar κυκλοφόρησε ως ανεξάρτητο εβδομαδιαίο περιοδικό στα ελληνικά το Μάρτιο του 2000. Τον Ιανουάριο του 2004 συμπληρώθηκε από τη μηνιαία έκδοση Super Autocar, ενώ από τον Απρίλιο του 2008 κυκλοφορούσε κάθε Σάββατο μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία και στη συνέχεια με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος. Μέσα στην τελευταία δεκαετία το περιοδικό έχει αδειοδοτήσει την τοπική έκδοσή του σε 19 χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Από το Σάββατο 6/4/2019 και κάθε 1ο Σάββατο του μήνα θα κυκλοφορεί με την Εφημερίδα των Συντακτών Σαββατοκύριακο Επίσημος Βρετανικός ιστότοπος του Autocar Επίσημος Ελληνικός ιστότοπος του Autocar
Ανόργανη αντίδραση

Ανόργανες λέγονται οι αντιδράσεις στις οποίες συμμετέχουν μόνο ενώσεις που μελετώνται από την ανόργανη χημεία. Οι ανόργανες αντιδράσεις ταξινομούνται σύμφωνα με τα γενικά κριτήρια των χημικών αντιδράσεων αλλά υπάρχουν και ιδιαίτεροι τρόποι κατάταξης :

 Ανάλογα με τον τρόπο που μετασχηματίζονται οι χημικές ουσίες και με το αποτέλεσμα που πραγματοποιείται, σε μια ανόργανη αντίδραση αυτές διακρίνονται στα εξής είδη: Αντιδράσεις σύνθεσης ή σχηματισμού, όταν δύο ή περισσότερα χημικά στοιχεία αντιδρούν για να σχηματίσουν μια χημική ένωση. Παράδειγμα : C + O2 → CO2</r. Επίσης ως συνθέσεις χαρακτηρίζονται και οι αντιδράσεις στις οποίες σχηματίζεται μια ένωση από άλλες απλούστερες. Παράδειγμα : CO + H2 → CH3OH. Αντιδράσεις διάσπασης, όπου μια χημική ένωση διασπάται σε δύο ή περισσότερα προϊόντα. Παράδειγμα : CaCO3 → CaO + CO2 Αντιδράσεις αποσύνθεσης, στις οποίες μια χημική ένωση διασπάται στα στοιχεία που την αποτελούν. Παράδειγμα : HgO → Hg + 1/2O2 Αντιδράσεις απλής αντικατάστασης, στις οποίες ένα χημικό στοιχείο αντικαθιστά ένα άλλο σε μια χημική ένωση. Το στοιχείο που αντικαθίσταται, εμφανίζεται στα προϊόντα σε ελεύθερη μορφή. Παράδειγμα : Zn + CuSO4 → ZnSO4 + Cu Αντιδράσεις διπλής αντικατάστασης, όπου δυο χημικές ενώσεις αντιδρούν και ανταλλάσσουν τα ιόντα τους. Παράδειγμα : AgNO3 + KI → AgI + KNO3 Αντιδράσεις εξουδετέρωσης: όταν αντιδρώντα είναι ένα οξύ και μια βάση κατά Αρρένιους. Αν βρίσκονται σε στοιχειομετρικές ποσότητες, το αποτέλεσμα θα είναι το αντίστοιχο άλας και νερό. Παράδειγμα : NaOH + HCl → NaCl + H2O Αντιδράσεις οξέος-βάσης κατά Αρρένιους (εξουδετερώσεις), κατά Μπρένστεντ-Λάουρι (πρωτολυτικές). Παράδειγμα : NH3 + HBr → NH4+ + Br- και κατά Λιούις (ανταλλαγές ζεύγους ηλεκτρονίων). Παράδειγμα : CaO + SO3 → CaSO4 Αντιδράσεις σχηματισμού ιζήματος στις οποίες από την αντίδραση μεταξύ ιόντων σε υδατικό διάλυμα, σχηματίζεται ίζημα. Παράδειγμα : Pb2+ + S2- → PbS(s) Αντιδράσεις οξειδοαναγωγής στις οποίες κάποιο ή κάποια άτομα αλλάζουν αριθμό οξείδωσης από τα αντιδρώντα στα προϊόντα. Παράδειγμα : 2Na + Cl2 → 2NaCl Μπαζάκης Ι. Α. "Γενική Χημεία", Αθήνα. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις", Αθήνα 1976. Χημική εξίσωση Αρχή διατήρησης της μάζας
Λουτρό Χανίων

Το Λουτρό (επίσημο: το Λουτρόν) είναι παραθαλάσσιο χωριό της κοινότητας Ανωπόλεως του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 56 κατοίκους.

 Το Λουτρό βρίσκεται στις νότιες ακτές της Κρήτης, ανάμεσα στην Αγία Ρουμέλη και τη Χώρα Σφακίων. Στα βόρεια υψώνονται τα Λευκά Όρη. Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα νότια από τα Χανιά. Το Λουτρό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στον ανατολικό μύχο ενός κολπίσκου που σχηματίζει το ακρωτήριο Μούρες ή Μουρί, ενώ στην είσοδο του κόλπου βρίσκεται μία βραχονησίδα. Ο κόλπος, μαζί με το νησάκι σχηματίζουν ένα ασφαλές αγκυροβόλιο για μικρά πλοία, και χρησιμοποιούταν από τους Σφακιανούς όταν ο καιρός ήταν κακός. Στα ανατολικά του χωριού βρίσκονται οι παραλίες Κέραμος, Τιμίου Σταυρού (1 χλμ.) και Γλυκά Νερά. Μπροστά από το χωριό υπάρχει άλλη μία μικρή παραλία. Το Λουτρό βρίσκεται στην ίδια θέση στην οποία ήταν κτισμένη στην αρχαιότητα η πόλη Φοίνιξ, επίνειο της αρχαίας Ανώπολης και της Αράδενας. Το όνομά της ίσως προέρχεται από το φυτό φοίνικας, ο οποίος μάλλον ήταν αυτοφυής εκεί, όπως είναι σήμερα σε άλλες περιοχές της Κρήτης. Ο σημερινός οικισμός πήρε το όνομά του από τους λουτήρες, με νερό από την Ανώπολη. Σήμερα σώζονται λειψάνά τους. Η πόλη αναφέρεται στις πράξεις των Αποστόλων (27, 12). Ο Xριστόφορο Mπουοντελμόντι πέρασε από το Λουτρό το 1415 και ανέφερε στο βιβλίο Descriptio Insule Crete που έγραψε ότι σωζόνταν ερείπια της παλιάς πόλης, ενώ διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη είχαν χρησιμοποιηθεί από τους κατοίκους ως οικοδομικά υλικά. Όπως και τα άλλα χωριά της περιοχής των Σφακίων, το Λουτρό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Lutrò, porto de Sfacchià.Από το Λουτρό φυγαδεύτηκαν μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Δασκαλογιάννη (το 1770) 400 γυναικόπαιδα. Κατά την επανάσταση του 1821, στο Λουτρό είχε την έδρα της η Καγκελαρία, η Επαναστατική Επιτροπή που διήθυνε την επανάσταση. Την Καγκελαρία αποτελούσαν ο Ανδρέας Κριαράς, ο πρωτόπαπας των Σφακίων Γεώργιος, ο Χατζής Ιωάννης Πωλιουδάκης, ο Γεώργιος Κουλέτος, ο Νικόλαος Ανδρουλακάκης, ο Ιωσήφ Παπαδάκης, ο Στρατής Βουρδούμπας, ο Ιωσήφ Παπαδάκης και ο Αναγνώστης Ψαρουδάκης. Το κτίριο που συνεδρίαζαν σώζεται μέχρι σήμερα. Το 1821 αποβιβάστηκε στο Λουτρό ο γενικός έπαρχος της Κρήτης Μιχαήλ Κομνηνός Αφεντούλιεφ. Κατά την επανάσταση του 1866, στο Λουτρό αποβιβάστηκε ο Ιωάννης Ζυμβρακάκης με 272 εθελοντές από το ατμόπλοιο Πανελλήνιον. Το 1868 οι Τούρκοι κατασκεύασαν πάνω από το Λουτρό ένα Κουλέ ώστε να καταπνίξουν την επανάσταση και να υποτάξουν τους Σφακιανούς.Το Λουτρό κατά το παρελθόν ήταν ο χειμερινός τόπος διαμονής των κατοίκων της Ανώπολης, της οποίας αποτελεί επίνειο, και έτσι ονομαζόταν Κατώπολη. Το 1834, στο Λουτρό ζούσαν 3 οικογένειες. Ο πλοίαρχος Spratt αναφέρει στο έργο του Travles and Researches in Crete (II, 249) ότι στο Λουτρό το 1859 υπήρχαν 15 σπίτια. Το 1881 δεν αναφέρεται, ενώ το 1900 είχε 123 κατοίκους. Στέργιος Σπανάκης (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Β. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης.
Κουτί

Κουτί (απο το αρχαίο Ελληνικό Κυτίον) ονομάζουμε μία μεγάλη κατηγορία δοχείων που χρησιμοποιούνται για τοποθέτηση και αποθήκευση αντικειμένων ή για μεταφορά αντικειμένων. Τα κουτιά μπορεί να είναι ξύλινα, μεταλλικά ή χάρτινα σε διάφορα μεγέθη. Το σχήμα τους είναι συνήθως ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο και η κατασκευή τους ιδιαίτερα εύκολη.

 Το κουτί είναι κυρίως ένα αντικείμενο καθημερινής χρήσης. Συναντάται όμως και με άλλες ιδιότητες σε μύθους και παραμύθια. Ο πιο διάσημος μύθος που έχει ως κέντρο του ένα κουτί είναι ο μύθος της Πανδώρας, στο κουτί της οποίας ήταν κλεισμένα τα δεινά της ανθρωπότητας. Πολύ συνηθισμένη επίσης είναι η χρήση στα παραμύθια του "μαγικού κουτιού", το οποίο είναι συνήθως ένα αντικείμενο με υπερφυσικές δυνατότητες που μπορεί να δώσει λύσεις σε κάθε ιστορία.
Αχμέτ Μαγκντί

Ο Αχμέτ Μαγκντί (αραβ. احمد مجدي / Ahmed Magdy El-Sayed) (γεν. 1986) είναι ποδοσφαιριστής από την Αίγυπτο, ο οποίος για δύο περιόδους αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο και τον Ατρόμητο. Έχει ύψος 1,83 μ. και αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή.

 Ο Μαγκντί γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1986 στο Ζαγαζίκ της Αιγύπτου και ποδοσφαιρικά είναι δημιούργημα της της ποδοσφαιρικής ακαδημίας της Αλ-Αχλί. Το καλοκαίρι του 2005 υπέγραψε στον Πανιώνιο, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 5 ματς. Τον Ιανουάριο του 2007 δόθηκε στον Ατρόμητο Αθηνών ως αντάλλαγμα για τη μεταγραφή του Ραφίκ Τζεμπούρ. Την επόμενη σεζόν 2007-08 επέστρεψε στην Αίγυπτο, στη Ζάμαλεκ ΣΚ. Η μεταγραφή του κόστισε 450.000 €. Το 2010 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Αλ-Μασρί ΣΚ και το 2012 επέστρεψε στη Ζάμαλεκ ΣΚ. https://web.archive.org/web/20100206222420/http://www.footmercato.net/joueur/Ahmed-Magdy-60210.html
Σαρλ ντε Μπατ ντε Καστελμόρ

Ο Σαρλ ντε Μπατ ντε Καστελμόρ (Γαλλικά: Charles de Batz de Castelmore), γνωστός ως ντ'Αρτανιάν και αργότερα ως κόμης ντ'Αρτανιάν (περ. 1611 - 25 Ιουνίου 1673), ήταν Γάλλος στρατιωτικός που υπηρέτησε τον Λουδοβίκο ΙΔ' ως διοικητής του σώματος των Σωματοφυλάκων - Φρουρών του βασιλιά. Σκοτώθηκε στην πολιορκία του Μάαστριχτ το 1673 στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672-1678).Ένας φανταστικός απολογισμός της ζωής του από τον Γκασιάν ντε Κουρτί ντε Σαντράς αποτέλεσε τη βάση για τα Μυθιστορήματα του ντ’ Αρτανιάν του Αλεξάνδρου Δουμά, το πιο διάσημο από τα οποία είναι Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1844). Η εξαιρετικά φανταστική εκδοχή του ντ'Αρτανιάν όπως εμφανίζεται στα έργα του Δουμά και οι επακόλουθες προσαρμογές της στην οθόνη είναι πλέον πολύ πιο ευρέως γνωστές από την πραγματική ιστορική μορφή.

 Ο Σαρλ ντε Μπατ ντε Καστελμόρ ήταν ο γιος του Μπερτράν ντε Μπατ, άρχοντα του Καστελμόρ και της Φρανσουάζ ντε Μοντεσκιέ ντ'Αρτανιάν, ευγενών της περιοχής της Γασκώνης στη νοτιοδυτική Γαλλία. Γεννήθηκε στο κάστρο του Καστελμόρ, κατοικία της οικογένειάς του, που βρίσκεται στο νομό Ζερς, κοντά στην κοινότητα Λυπιάκ.Η οικογένεια Μπατ ντε Καστελμόρ ήταν μια μέτρια αστική οικογένεια, που πλούτισε από το εμπόριο και έγινε μέρος της αριστοκρατίας στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα. Ο ντ'Αρτανιάν ήταν το τέταρτο παιδί από συνολικά επτά αδέλφια, τέσσερα αγόρια και τρία κορίτσια. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία γέννησής του. Το 1630 εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι και πήγε στο Παρίσι, όπου αφιερώθηκε, όπως και δύο από τους αδελφούς του, στο εμπόριο όπλων, χρησιμοποιώντας το όνομα ντ'Αρτανιάν, που ανήκε στην οικογένεια της μητέρας του. Χάρη στην επιρροή του θείου του, Ανρί ντε Μοντεσκιέ και του φίλου του, του κόμη ντε Τρεβίλ, ο Σαρλ ντε Μπατ κατάφερε να μπει στο σύνταγμα των Γάλλων φρουρών. Μεταξύ 1640 και 1642, συμμετείχε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 1644, και υπό την προστασία του Καρδινάλιου Μαζαρίνου, ο ντ'Αρτανιάν έγινε μέλος του σώματος των Σωματοφυλάκων του βασιλιά. Το σώμα διαλύθηκε το 1646, αλλά ο ντ'Αρτανιάν παρέμεινε υπό την προστασία του Μαζαρίνου.Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, πραγματοποίησε επιχειρήσεις κατασκοπείας τόσο για τον προστάτη του όσο και για τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ'. Ιδιαίτερα σημαντικός ήταν ο ρόλος του στη σύλληψη του Νικολά Φουκέ, του υπουργού Οικονομικών του βασιλιά, ο οποίος συνελήφθη με την κατηγορία ότι χρησιμοποίησε τα οικονομικά του βασιλείου για δικό του όφελος. Το 1667, ο ντ'Αρτανιάν διορίστηκε διοικητής του σώματος των Σωματοφυλάκων, το οποίο είχε επανασυσταθεί μερικά χρόνια νωρίτερα. Διορίστηκε επίσης κυβερνήτης της Λιλ, αν και δεν του άρεσε ποτέ ιδιαίτερα, καθώς ήταν άνθρωπος της δράσης και θα έχανε το πεδίο της μάχης. Κατά τον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο (1672-1678) κλήθηκε πάλι στη στρατιωτική υπηρεσία. Σκοτώθηκε στις 25 Ιουνίου 1673 στο Μάαστριχτ, όταν μια σφαίρα από μουσκέτο τον χτύπησε στο λαιμό κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μάαστριχτ. Σύμφωνα με την Γαλλίδα ιστορικό Odile Bordaz ο ντ'Αρτανιάν ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου, στο Βόλντερ της Ολλανδίας.
Κοτσιφάλι

Το Κοτσιφάλι θεωρείται εκλεκτή ποικιλία, η οποία όμως έχει ένα αδύνατο σημείο, την έλλειψη σταθερότητας χρώματος. Γι αυτό ακριβώς συγκαλλιεργείται με την Μανδηλαριά, μια ποικιλία που δίνει άφθονο και σταθερό χρώμα.

 Κρήτη Κανένα Νομούς Κρήτης (Λασιθίου, Ηρακλείου, Ρεθύμνης, Χανίων) Οίνος Ο.Π.Α.Π. Πεζά, Αρχάνες, Τοπικός Λασιθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κρητικός καθώς και Επιτραπέζιος. Η ποικιλία αυτή είναι ζωηρή και παραγωγική. Διαμορφώνεται σε κυπελλοειδή σχήματα αλλά κυρίως σε γραμμοειδή σχήματα μόρφωσης Royat (ιδιαίτερα μετά από τις αναμπελώσεις). Είναι μέτρια ευαίσθητη στον περονόσπορο και το ωίδιο και πολύ ευαίσθητη στον μολυσματικό εκφυλισμό. Περιγραφή
Πατριαρχείο της Βενετίας

Με τον όρο Πατριαρχείο της Βενετίας (λατ. Patriarchatus Venetiarum, ιταλ. Patriarcato di Venezia), είναι επισήμως γνωστή η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή της Βενετίας, στην Ιταλία. Δημιουργήθηκε το 1451 από τη συγχώνευση της έως τότε απλής Επισκοπής Βενετίας με την Επισκοπή του Καστέλλο και το Πατριαρχάτο του Γκράντο.

 Ο επικεφαλής του Πατριαρχάτου φέρει τον τίτλο του Πατριάρχη Βενετίας, που παραδοσιακά γίνεται Καρδινάλιος από τον Πάπα Ρώμης μετά από σύγκληση του Κολλεγίου των Καρδιναλίων. Ακόμη και προτού εκλεγεί Καρδινάλιος ωστόσο, ο Πατριάρχης Βενετίας έχει κατ' εξαίρεση το δικαίωμα να φορεί την κόκκινη ενδυμασία ενός Καρδιναλίου. Ο καθεδρικός ναός ή μητρόπολη του Πατριαρχάτου είναι η Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο Πατριάρχης Βενετίας έχει επίσης την ευθύνη της Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Βενετίας, η οποία περιλαμβάνει τις εξής εννέα επιμέρους ρωμαιοκαθολικές επισκοπές: Αδρία-Ροβίγκο Μπελλούνο-Φέλτρε Κιότζα Κονκόρντια-Πορντενόνε Πάδοβας Τρεβίζο Βερόνας Βιτσέντσα Βιττόριο Βένετο Πατριάρχης Βενετίας Cappelletti, Giuseppe (1849). Storia della chiesa di Venezia dalla sua fondazione sino ai nostri giorni (στα Ιταλικά). Tomo primo. Βενετία. Cappelletti, Giuseppe (1851). Storia della chiesa di Venezia dalla sua fondazione sino ai nostri giorni (στα Ιταλικά). Tomo secondo. Βενετία. Cappelletti, Giuseppe (1853). Storia della chiesa di Venezia dalla sua fondazione sino ai nostri giorni (στα Ιταλικά). Terzo. Βενετία. Cappelletti, Giuseppe (1850). Storia della chiesa di Venezia dalla sua fondazione sino ai nostri giorni (στα Ιταλικά). Tomo sesto. Βενετία. Cappelletti, Giuseppe (1855). Le chiese d'Italia: dalla loro origine sino ai nostri giorni (στα Ιταλικά). Tomo IX. Βενετία: G. Antonelli. Lentz, Harris M. III (2001). Popes and Cardinals of the 20th Century: A Biographical Dictionary. Λονδίνο: McFarland. ISBN 978-0-7864-4101-3. Orsoni, Alessandro (1833). Serie cronologica dei cardinali veneziani tratta dalle memorie inedite (στα Ιταλικά). Βενετία: Picotti. Piva, Vittorio (1938). Il Patriarcato di Venezia e le sue origini (στα Ιταλικά). Βενετία: tip. San Marco. Piva, Vittorio (1960). Il Patriarcato di Venezia e le sue origini: libro 2 (στα Ιταλικά). II. Βενετία: Tip S. Marco.
NGC 1803

Ο NGC 1803 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Οκρίβα και απέχει περίπου 192,48 εκατομμύρια έτη φωτός. Τον ανακάλυψε το 1834 ο αστρονόμος Τζων Χέρσελ (John Herschel).

 Δεδομένα για το NGC 1803 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1803 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1803 στο Wikimedia Commons
Ξύλινη εκκλησία του Χιρισένι

Η ξύλινη εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου του Χιρισένι είναι θρησκευτικό κτήριο που χτίστηκε το 1642. Σήμερα, η εκκλησία διατηρείται στο υπαίθρειο μουσείο στο Κισινάου, στην Δημοκρατία της Μολδαβίας.

 Η εκκλησία ανεγέρθηκε το 1642 από τους κατοίκους του Χιρισένι, και αρχικά βρισκόταν στο Μοναστήρι Χιρτζάουτσα. Μεταφέρθηκε στο Χιρισένι της επαρχίας Τελενέστι, όπου λειτούργησε μέχρι το 1928, όταν ανεγέρθηκε μια πέτρινη εκκλησία. Οι κάτοικοι της περιοχής συνέχισαν να επισκέπτονται την ξύλινη εκκλησία ως χώρο παράκλησης κοντά στο κοιμητήριο.Στις αρχές του 21ου αιώνα, το κτίριο ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Δεν είχε οροφή, και τα ξύλινα τείχη είχαν ζημιές από τις βροχές και το χιόνι. Το Εθνογραφικό Μουσείο του Κισινάου άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τους κατοίκους για την μεταφορά της εκκλησίας στην πρωτεύουσα. Τελικά, αυτοί δέχτηκαν, και οι εργασίες μεταφοράς ξεκίνησαν το 2009, όταν ξεκίνησαν οι διαδικασίες αποκατάστασης. Το έργο αποκατάστασης ήταν υπό την εποπτεία των αρχιτεκτόνων Εουγκέν Βάζγκου και Σέρτζιου Βόρνικοφ, και η εργασία εκτελέστηκε από την ίδια ομάδα που αποκατέστησε την ξύλινη εκκλησία της Παλάνκα, στην κοινότητα Χιρτζάουτσα στην επαρχία Καλαράσι. Η ομάδα αποκατάστασης διατήρησε αρκετά από τα αρχικά στοιχεία, επομένως αυτοί χρησιμοποιήσαν τα αρχικά ξύλα και τα επεξεργάστηκαν με ειδικά υλικά για την βελτίωση της αντοχής τους. Η οροφή χτίστηκε από το μηδέν.Η εκκλησία αγιάστηκε το φθινόπωρο του 2011, με τον πολιούχο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είναι το παλιότερο θρησκευτικό μνημείο στην Δημοκρατία της Μολδαβίας, και η μεγαλύτερη ξύλινη εκκλησία της χώρας, με την κορυφή να βρίσκεται στα 27 μέτρα. Η Βαρβάρα Μπουζιλά, γραμματέας του Εθνικού Μουσείου, επισήμανε ότι η εκκλησία είναι η μόνη του είδους της στην Δημοκρατία της Μολδαβίας εκείνη την εποχή (το 2011). Αυτή δήλωσε: "Το Βόρειο Μολδαβικό στυλ αυτής της εκκλησίας την κάνει παρόμοια με τις εκκλησίες της Μπουκόβινα. Προς το παρόν, δεν έχουμε άλλη εκκλησία του ίδιου τύπου, που θα είχε παρόμοιο ύψος ή παρόμοιες καλές αναλογίες.". Υπήρχε μια παρόμοια εκκλησία στην επαρχία Τελενέστι, η οποία γκρεμίστηκε την δεκαετία του 1980.
Άστριοι

Οι άστριοι (αγγλ. feldspars) είναι μια ομάδα τεκτοπυριτικών ορυκτών, που διακρίνεται σε δύο υποομάδες: Τους αλκαλιούχους αστρίους και τα πλαγιόκλαστα. Ο αγγλικός (διεθνής) όρος προέρχεται από τις γερμανικές λέξεις "Feld" (πεδίο) και "Spat" (κρυσταλλικό υλικό).

 Αδουλάριος (Adularia) KAlSi3O8 Ανορθόκλαστο (Anorthoclase) (Na,K)AlSi3O8 Κελσιανός (Celsian) BaAl2Si2O8 και Παρακελσιανός BaAl2Si2O8 Μικροκλινής (Microcline) KAlSi3O8 Ορθόκλαστο (Orthoclase) KAlSi3O8 Σανίδινο (Sanidine) KAlSi3O8 Υαλοφανής (Hyalophane) (K,Ba)(Al,Si)2O8 (Ταξινόμηση κατά σύσταση: Ab =Αλβίτης , An=Ανορθίτης. Οι αριθμοί αναφέρονται σε ποσοστιαία περιεκτικότητα) Αλβίτης (Albite) NaAlSi3O8 Ολιγόκλαστο (Oligoclase) An10-30Ab90-70 Ανδεσίνης (Andesine) An30-50Ab70-50 Λαβραδόριο (Labradorite) An50-30Ab50-70 Βυτοβνίτης (Bytownite) An90-10Ab10-90 Ανορθίτης (Anorthite) CaAl2Si2O8 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Mindat.org