IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Synthwave

Το Synthwave που καλείται και outrun, retrowave ή futuresynth είναι είδος ηλεκτρονικής μουσικής επηρεασμένο από τις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια της δεκαετίας του '80. Ξεκινώντας στα μέσα της δεκαετίας του 2000, το είδος αναπτύχθηκε από διάφορες κοινότητες του διαδικτύου, αυξάνοντας τη δημοτικότητά του στις αρχές του 2010. Η μουσική αλλά και τα εξώφυλλα των δημιουργών έχουν επηρεαστεί από τον ρετροφουτουρισμό, προσπαθώντας να εξομοιώσουν το στυλ των ταινιών επιστημονικής φαντασίας, δράσης και τρόμου της δεκαετίας του '80. Για αυτό το λόγο πολλοί άνθρωποι συγχέουν αυτό το είδος με το κυβερνοπάνκ (μουσική). Μέσα από αυτό το είδος εκφράζεται η νοσταλγία των καλλιτεχνών για την κουλτούρα εκείνης της εποχής.

 Το Synthwave εμπνεύστηκε από πολλές ταινίες, video games, και κινούμενα σχέδια του '80, , καθώς και συνθέτες όπως o Ζαν Μισέλ Ζαρ ,o Τζώρτζιο Μορόντερ, ο Τζον Κάρπεντερ, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, o Γιαν Χάμερ, o Χάρολντ Φάλτερμάγιερ και οι Tangerine Dream, Ωστόσο, το είδος προέκυψε από την house, την synth και τη nu-disco.Το όνομα «outrun» προέρχεται από το αγωνιστικό παιχνίδι arcade Out Run, το οποίο ήταν γνωστό για την μουσική επένδυση που υπήρχε σε αυτό. Σύμφωνα με τον μουσικό Perturbator (James Kent), το στυλ είναι κυρίως ενόργανο (χωρίς φωνητικά) και συχνά περιέχει κλισέ στοιχεία του '80 στον ήχο, όπως τα ηλεκτρονικά τύμπανα και το αναλογικό συνθεσάιζερ, με σκοπό να θυμίζουν κομμάτια εκείνης της εποχής. Αυτή η αισθητική έχει ενσωματωθεί σε ταινίες με ρετρό θεματική και σε βιντεοπαιχνίδια που φιλοξενούν καλλιτέχνες του synthwave. Σύμφωνα με τον Bryan Young του Glitchslap, αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι το σάουντρακ του Power Glove στο βιντεοπαιχνίδι Far Cry 3: Blood Dragon . Επίσης, η ταινία μικρού μήκους Kung Fury του David Sandberg έχει μουσική επένδυση από αυτό το είδος. Το Synthwave προέρχεται από τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Οι Γάλλοι David Grellier (College), Kavinsky ,οι M83 και το ντουέτο Justice θεωρούνται οι πρώτοι που συνέβαλαν στα αρχικά στάδια ανάπτυξης του είδους. Ξεκίνησαν να δημιουργούν μουσική εμπνευσμένη από διάσημους συνθέτες του '80, όμως εκείνη την εποχή συνδέθηκε με την French House. Η κυκλοφορία το 2011 της ταινίας Drive, της οποίας το σάουντρακ φιλοξένησε αρκετούς καλλιτέχνες του synthwave, ώθησε νέους φαν και δημιουργούς στο είδος. Η αύξηση στον αριθμό των καλλιτεχνών προκάλεσε τη δημιουργία αρκετών υποειδών. Ο Christopher Higgins της Nerdglow ανέφερε τους Electric Youth και τον Kavinsky ως τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες του synthwave το 2014. Από το 2015, το synthwave έγινε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό από μουσικούς άλλων ειδών και από δημοφιλή μέσα ενημέρωσης. Arcade Summer - H Ηλεκτρονική Αναγέννηση της Synthwave της δεκαετίας του '80 Αρχειοθετήθηκε 2019-07-11 στο Wayback Machine.
Elbow

Οι Elbow είναι αγγλικό εναλλακτικό ροκ συγκρότημα. Δημιουργήθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Μάντσεστερ από τους Γκάι Γκάρβι, Ρίτσαρντ Τζαπ, Κρέγκ Πότερ, Μαρκ Πότερ και Πιτ Τέρνερ, οι οποίοι έπαιζαν μουσική μαζί από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, και το 1997 υιοθέτησαν το σημερινό τους όνομα Elbow.

 To 2008 έλαβαν το βραβείο Mercury Prize για το άλμπουμ τους The Seldom Seen Kid. Επίσης, το 2009 τους απονεμήθηκε το βραβείο του καλύτερου Βρετανικού συγκροτήματος, στα Brit Awards. Γκάι Γκάρβι - φωνητικά, κιθάρα Ρίτσαρντ Τζαπ - ντραμς, κρουστά Κρέγκ Πότερ - πλήκτρα, πιάνο Μαρκ Πότερ - κιθάρα, δεύτερα φωνητικά Πιτ Τέρνερ - μπάσο, δεύτερα φωνητικά Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Νέα Μαλεσιάδα Αιτωλοακαρνανίας

Η Νέα Μαλεσιάδα, είναι ένα ημιορεινό χωριό στα βορειοανατολικά του νομού Αιτωλοακαρνανίας, ενώ αποτελεί και το όνομα πρώην κοινότητας και πρώην διαμερίσματος του Δήμου Ινάχου και σήμερα Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Αμφιλοχίας, της επαρχίας Βάλτου του νομού Αιτωλοακαρνανίας.

 Η Γεωγραφική του τοποθεσία βρίσκεται, βορειοανατολικά στον νομό Αιτωλοακαρνανίας. Απέχει 30 χιλιόμετρα από την Αμφιλοχία, 39 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο και 75 χιλιόμετρα από το Μεσολόγγι. Επιπλέον βρίσκεται κοντά στα σύνορα του νομού Ευρυτανίας (γύρω στα 25 χιλιόμετρα).Η Παλιά ονομασία του χωριού, ήταν Μαλεσιάδα. Με τη μετεγκατάσταση του χωριού (δεκαετία 1960-70) στη σημερινή του θέση οφείλει και το πρόθεμα "Νέα". Το χωριό βρίσκεται στον επαρχιακό δρόμο Αγρινίου - Εμπεσού. Έχει δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και ικανοποιητική αγορά. Διαθέτει επίσης αξιόλογη κτηνοτροφική μονάδα παραγωγής προϊόντων χοιρινού κυρίως κρέατος.Ο πληθυσμός, σύμφωνα με την απογραφή του έτους 1991 ανερχόταν σε 459 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 είχε 398 κατοίκους ενώ το 2011 είχε 407 κατοίκους. Το υψόμετρο του χωριού είναι 185 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.Το χωριό έχει μια ικανοποιητική αγορά κυρίως σε προϊόντα κρέατος χάρη στην μικρή οικογενειακή βιομηχανική μονάδα επεξεργασίας κρέατος, που επεξεργάζεται δική της παραγωγή χοιρινών με την επωνυμία "Αϋφαντής". Από τη Μαλεσιάδα κατάγονταν και ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 Σταμούλης Μαλεσιάδας (το χωριό οφείλει το όνομά του στην οικογένεια), που έπεσε μαχόμενος ηρωικά στη μάχη της Πλάκας. Ο γιος του Νικόλαος συνέχισε το ηρωικό έργο του πατέρα του με τη συμμετοχή του σε διάφορες μάχες του αγώνα. Στο Μεσολόγγι, έπεσαν ακόμα μαχόμενοι και οι Μαλεσιάδας Κώστας, Μαλεσιάδας Ζώης καθώς και ο Λισγάρης Θ. Εγκυκλοπαίδεια "Δομή", Tόμος 21 - σελ.81, Εκδόσεις Τεγόπουλος - Μανιατέας, Αθήνα 1996 Σταματελάτος Μ. & Βάμβα Φ., Γεωγραφικό λεξικό της Ελλάδας, ΄Εκδοση εφημερίδας "Το Βήμα" - Αθήνα 2006 Τέλωνας Νικόλαος , Οι Πρόμαχοι της Πατρίδος Βαλτινοί Αγωνιστές του '21, σελ. 146-147 και σελ. 228, Αμφιλοχία 2004.
Άγιος Γεώργιος Κραννώνος Λάρισας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κραννώνος, του δήμου Κιλελέρ, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1919, ο οικισμός ονομαζόταν Μπουχλάρ.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης, στους βόρειους πρόποδες του όρους Φυλλήιον, πάνω στον παλαιό επαρχιακό δρόμο Λάρισας-Φαρσάλων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 205. Απέχει 32 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της Λάρισας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 21,504 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Μπουχλάρ. Το 1919 μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κραννώνος. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Κραννώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιλελέρ. Ο Άγιος Γεώργιος (Μπουχλάρι) ήταν από τα πρώτα θεσσαλικά τσιφλίκια που απαλλοτριώθηκαν ύστερα από συντονισμένες ενέργειες των υπηρεσιών με τους συνεταιριζόμενους κληρούχους. Το 2017 συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη μεγάλη αγροτική μεταρρύθμιση (σε όλη την περιοχή του Κιλελέρ) και της επακόλουθης διανομής της γης στους επίμορτους κολίγους και παρεκεντέδες (κουλακτσήδες), προγόνους των σημερινών κατοίκων του χωριού. Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο βορειοδυτικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.opap-kileler.gr/diafaneia/item/494-imerida-gia-ti-dianomi-gis-stous-aktimones-tou-agiou-georgiou-mpouxlari-to-1917.html
Μαρίε Ούντερ

Η Μαρίε Ούντερ (Marie Under, 27 Μαρτίου 1883 – 25 Σεπτεμβρίου 1980) ήταν Εσθονή ποιήτρια, μία από τις σημαντικότερες της χώρας. Ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας τουλάχιστον οχτώ φορές.

 Η Ούντερ γεννήθηκε στο Τάλιν, όπου παρακολούθησε μαθήματα σε ένα ιδιωτικό Γερμανικό σχολείο θηλέων. Μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε ως πωλήτρια σε ένα βιβλιοπωλείο. Στον ελεύθερο χρόνο της έγραφε ποιήματα στα γερμανικά. Το 1902 παντρεύτηκε έναν Εσθονό λογιστή, τον Καρλ Χάκερ. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά, με τα οποία ζούσε στο Κούτσινο, ένα προάστιο της Μόσχας. Ωστόσο το 1904 ερωτεύτηκε τον Εσθονό καλλιτέχνη Αντς Λαϊκμάα. Ο Λαϊκμάα την έπεισε να μεταφράσει την ποίησή της στα εσθονικά και να υποβάλλει τα μεταφρασμένα έργα της σε τοπικές εφημερίδες. Το 1906 η Ούντερ επέστρεψε στο Τάλιν. Το 1913 γνώρισε τον Άρτουρ Άντσον, που έγινε ο γραμματέας της. Επίσης κατάρτισε τους πρώτους τόμους της δημοσιευμένης ποίησης της. Το 1924 η Ούντερ πήρε διαζύγιο από τον Καρλ Χάκερ και παντρεύτηκε τον Άντσον. Η Ούντερ ήταν ιδρυτικό μέλος της Εσθονικής Ένωσης Συγγραφέων το 1922.Στη δεκαετία του 1920 η Ούντερ επισκεπτόταν συχνά το σπίτι του Ίγκορ Σεβεργιάνιν, ενός Ρώσου ποιητή, στο χωριό Τόιλα, καθώς συχνά ήταν σε διακοπές. Ο Σεβεργιάνιν δημοσίευσε ένα βιβλίο με μεταφράσεις από την Ούντερ. Ωστόσο ο Σεβεργιάνιν δεν μιλούσε εσθονικά και χρησιμοποιούσε μεταφράσεις λέξη προς λέξη, ως βάση. Τον Σεπτέμβριο του 1944 η ΕΣΣΔ ανακατέλαβε την Εσθονία. Η Ούντερ και η οικογένειά της κατέφυγαν στη Σουηδία. Πέρασε σχεδόν ένα χρόνο σε έναν προσφυγικό καταυλισμό. Το 1945 η οικογένεια μετακόμισε στο Μελερχέιντεν, ένα προάστιο της Στοκχόλμης, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό της στις 25 Σεπτεμβρίου 1980. Πέθανε στη Στοκχόλμη και τάφηκε στο κοιμητήριο Skogskyrkogården της πόλης. Τον Ιανουάριο του 2015 ανακοινώθηκε ότι θα επαναταφεί στην Εσθονία. Τα έργα της Ούντερ έχουν μεταφραστεί σε τουλάχιστον 26 γλώσσες. Είναι από τους πιο πολυμεταφρασμένους Εσθονούς συγγραφείς. Μερικές από τις γλώσσες είναι: Στα Ρωσικά, από τον Ίγκορ Σεβεργιάνιν. Στα Κόμι, από την Νίνα Ομπρέζκοβα (2008). Στα Ουντμούρτ, από την Ναντέζντα Πτσελοβόντοβα (Ναντί Μους, 2006). Άρθρο σε Εσθονικό Λογοτεχνικό Περιοδικό Αρχειοθετήθηκε 2002-10-17 στο Wayback Machine., einst.ee Η Μαρί Ούντερ σε εικόνες, kirmus.ee
Τάσος Μητρόπουλος

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Μητρόπουλος (γενν. 23 Αυγούστου 1957, Βόλος) είναι Έλληνας διεθνής παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στον χώρο της επίθεσης και του κέντρου. Επίσης, έχει υπάρξει υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, καθώς και δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Πειραιά.

 Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Άρη Πετρούπολης και έχει αγωνιστεί ακόμη σε Εθνικό, Ολυμπιακό (242 εμφανίσεις πρωταθλήματος και 51 τέρματα), ΑΕΚ, Παναθηναϊκό, Απόλλωνα Σμύρνης, Ηρακλή και ΓΑΣ Βέροια. Στην τελευταία εντάχθηκε το Δεκέμβριο του 1995, συμβάλλοντας (με 19 συμμετοχές - 8 τέρματα) στην κατάληψη της θέσης του δευτεραθλητή Β΄ Κατηγορίας και στην επάνοδο της ομάδας στην Α΄ Εθνική για την επόμενη χρονιά, η οποία ουσιαστικά αποτέλεσε και την τελευταία του ίδιου στο ποδόσφαιρο. Το καλοκαίρι του 1997 επέστρεψε στον Ολυμπιακό για να ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του σε ηλικία 40 ετών και έχοντας αγωνιστεί επί 21 περιόδους στην κορυφαία ελληνική κατηγορία. Διακρίθηκε για τη δυναμική του παρουσία, τις αρχηγικές ικανότητες και την αποτελεσματικότητα στο ψηλό παιχνίδι. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του απουσίασε σε συνολικά 51 αγώνες εξαιτίας τιμωριών για κίτρινες και κόκκινες κάρτες. Χρίστηκε για πρώτη φορά διεθνής με την εθνική ομάδα των Ανδρών στις 11 Ιανουαρίου 1978, πριν καν συμπληρώσει τα 21 του χρόνια, κατά την εκτός έδρας φιλική νίκη με 2-0 επί της Κύπρου, ενώ το πρώτο του τέρμα με το εθνικό συγκρότημα σημειώθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1984 επί της Πολωνίας σε αγώνα εκτός έδρας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1986 (1-3). Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που επέλεξε ο Αλκέτας Παναγούλιας και αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 1994 των ΗΠΑ, αγωνιζόμενος και στους τρεις αγώνες που έδωσε η Ελλάδα. Με την ολοκλήρωση της διοργάνωσης αποσύρθηκε από την εθνική ομάδα, συμπληρώνοντας 77 συμμετοχές, 8 τέρματα και έχοντας διατελέσει 11 φορές αρχηγός της, αγωνιζόμενος για περίοδο που ξεπέρασε τα 16 χρόνια.Την εποχή εκείνη υπήρξε ο πρώτος σε συμμετοχές με τη γαλανόλευκη φανέλα (77), μαζί με τον Δημήτρη Σαραβάκο (ο οποίος μερικούς μήνες αργότερα τον ξεπέρασε σημειώνοντας μία ακόμη συμμετοχή και φθάνοντας συνολικά τις 78). Επίσης, έχει αγωνιστεί 4 φορές στην εθνική Ελπίδων (Κ-21) το διάστημα 1977 με 1978 σημειώνοντας 4 τέρματα, το πρώτο εκ των οποίων στις 21 Σεπτεμβρίου 1977 σε φιλικό με τη Ρουμανία (1-1). Με τον Ολυμπιακό Πειραιώς 3 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας: 1981-82, 1982-83 και 1986-87 2 Κύπελλα Ελλάδας: 1989-90 και 1991-92 (μετείχε σε 8 από τους 14 αγώνες της διοργάνωσης, όχι όμως στον διπλό τελικό) 1 Σούπερ Καπ: 1987.Με την ΑΕΚ 2 Πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής κατηγορίας: 1992-93 και 1993-94.Με τον Παναθηναϊκό 1 Πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής κατηγορίας: 1994-95. Είχε πολυετή σχέση, χωρίς να παντρευτεί, με την Έλενα Ναθαναήλ. Στις 8 Νοεμβρίου του 2010 παντρεύτηκε με την –επίσης– ηθοποιό Νένα Χρονοπούλου. Mitropoulos, Tasos, βάση δεδομένων national-football-teams.com (Αγγλικά).
Κίσια Κόουλ

Η Κίσια Κόουλ (Keyshia Michelle Cole) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια με ιταλικές ρίζες, που ανήκει στην R&B σκηνή, τραγουδοποιός και δισκογραφική παραγωγός. Το πρώτο της άλμπουμ έγινε πλατινένιο το 2005. Η ίδια έχει στο ενεργητικό της δύο υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι.

 Γεννήθηκε στο Όκλαντ στην Καλιφόρνια, στις 15 Οκτωβρίου του 1981, από Αφροαμερικανίδα μητέρα και Ιταλοαμερικανό πατέρα. Η μητέρα της ήταν τοξικομανής και έτσι η Ιβόν Κόουλ έγινε θετή της μητέρα, κάτι που η ίδια η Κίσια έμαθε σε ηλικία επτά ετών. Σε ηλικία 12 ετών έκανε τις πρώτες της ηχογραφήσεις με τον MC Hammer.Το 2004 η νεαρή τραγουδίστρια κίνησε την προσοχή του επικεφαλής της δισκογραφικής εταιρείας A&M Records, Κλάιβ Ντέιβις. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε η πρώτη της δισκογραφική δουλειά, με τίτλο The Way It Is , που περιείχε τις επιτυχίες "I Changed My Mind", "I Should Have Cheated" και "Love". Το άλμπουμ έκανε την πρώτη του παρουσία στα τσαρτς στο #6 στις ΗΠΑ και πούλησε 89.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα από την κυκλοφορία του. Έτσι, έγινε πλατινένιο. Ακολούθησε η κυκλοφορία του επόμενου άλμπουμ, με τίτλο |Just like You, το 2007. Σε αυτό περιέχονται τα τραγούδια "Let It Go " με τη συμμετοχή των Μίσι Έλιοτ και Lil' Kim, "I Remember", "Shoulda Let You Go" και το "Heaven Sent ". Αυτό το άλμπουμ είχε επίσης μεγάλη επιτυχία πουλώντας 281.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του. Η Κόουλ προτάθηκε για δύο Γκράμι κατά την 50ή απονομή των βραβείων, το 2008. Σήμερα ζει με την μητέρα της , τα αδέρφια της και το γιο της στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Το 2007 έκανε πρεμιέρα στην τηλεόραση της BET το ριάλιτι σόου "Keyshia Cole: The Way It Is". Το πρόγραμμα σημείωσε ρεκόρ θεαματικότητας και έγινε το πλέον επιτυχημένο στην ιστορία του εν λόγω σταθμού. 2005: The Way It Is 2007: Just like You 2008: A Different Me 2005: "I Changed My Mind" (με τον Κάνιε Γουέστ) 2005: "(I Just Want It) to Be Over" (με την Αλίσια Κιζ) 2004: "I Should Have Cheated 2006: "Love" 2007: "Last Night " (συμμετέχει ο Diddy) 2007: "Let It Go" (συμμετέχουν οι Lil' Kim και Missy Elliott) 2007: "Shoulda Let You Go" (συμμετέχει η Amina) 2007: "I Remember" 2008: "Heaven Sent" 2008: "Playa Cardz Right" (συμμετέχει ο Τούπακ Σακούρ) 2006: "Keyshia Cole: The Way It Is" - στο ρόλο του εαυτού της 2008: "Snoop Dogg's Father Hood" - στο ρόλο του εαυτού της 2008: "How She Move" - στο ρόλο του εαυτού της Επίσημος ιστότοπος Η Keyshia Cole στη Geffen Records Στίχοι της Keyshia Cole
Σαϊπά ΦΚ

Η Σαϊπά ΦΚ (Περσικά : باشگاه فوتبال سايپا کرج) είναι αθλητικός σύλλογος του Ιράν με έδρα αρχικά την Τεχεράνη και σήμερα την πόλη Καράτζ. Ο σύλλογος ανήκει στην Ιρανική αυτοκινητοβιομηχανία SAIPA, έχει χρώματα το πορτοκαλί και το άσπρο.

 Η Ιστορία της Σαίπα αρχίζει το 1989 όταν η αυτοκίνητο βιομηχανία Σαίπα αγόρασε μιά μικρή ομάδα που έπαιζε στο τοπικό πρωτάθλημα της Τεχεράνης, της άλλαξε και όνομα δίνοντας της το σημερινό. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα και το σούπερ καπ της Τεχεράνης ανεβαίνοντας στην Β΄ κατηγορία του Ιρανικού πρωταθλήματος . Το 1993 ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία όπου κατάφερε στην πρώτη της εμφάνιση να κατακτήσει πρωτάθλημα και κύπελλο. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε πάλι το πρωτάθλημα αλλά την τρίτη παρουσία της στην Α΄ κατηγορία υποβιβάστηκε για να επιστρέψει το 1998 όπου παραμένει έως σήμερα. Η πορεία της στην Α΄ κατηγορία Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιράν : 1993-94, 1994-95, 2006-07 Κύπελλο ποδοσφαίρου Ιράν: 1995 επίσημη ιστοσελίδα, στα Περσικά
Επαρχία Ασίρ

Η Επαρχία Ασίρ (αραβικά: عسير) είναι μια από τις 13 επαρχίες της Σαουδικής Αραβίας με έκταση 81.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 1.688.368 κατοίκους. Πρωτεύουσα είναι η Αμπχά.

 Συνορεύει με την επαρχία Μπαά στα βορειοδυτικά, με την επαρχία Μακά στα βόρεια και δυτικά, δυτικά βρέχεται από την Ερυθρά Θάλασσα, νοτιοδυτικά με το Τζιζάν, νότια με την Υεμένη και ανατολικά με το Νατζράν. Δεν έχει κυβερνεία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Asir Province στο Wikimedia Commons
Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας

Ο Έρικ Κριστόφερσεν της Δανίας (δανικά: Erik Christoffersen, 1307 - 1332) βασιλιάς της Δανίας (1321 - 1326 και 1329 - 1332) σε συμβασιλεία με τον πατέρα του ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Δανίας Χριστόφορου Β΄ και της Ευφημίας της Πομερανίας.

 Εξελέγη συμβασιλέας της Δανίας (1321) και στέφθηκε συμβασιλέας μαζί με τον πατέρα του (15 Αυγούστου 1324). Το 1325 πολεμώντας τους κόμητες του Χόλσταϊν για λογαριασμό του πατέρα του συνελήφθη αιχμάλωτος και φυλακίστηκε στο κάστρο του Άντερσλεβ, ο πατέρας του στην συνέχεια αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά την ανατροπή του από τον μεγάλο εχθρό του κόμη του Χόλσταϊν Γεράρδο Γ΄ και ο 12χρονος Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας από τον Οίκο του Άβελ της Δανίας εξελέγη για μια τριετία βασιλιάς της Δανίας (1326 - 1329) υπό τη κηδεμονία του Γεράρδου. Μετά από μια τριετία εμφύλιων συγκρούσεων ο πατέρας του επανήλθε στον θρόνο της Δανίας με την βοήθεια του ετεροθαλούς από μητέρα αδελφού του κόμη Ιωάννη Γ΄, ο Έρικ ελευθερώθηκε (1330) υπό την προϋπόθεση να παντρευτεί την Ελισάβετ αδελφή του μεγάλου εχθρού του πατέρα του Γεράρδου Γ΄ με την οποία δεν απέκτησε παιδιά. Ο γάμος διαλύθηκε την επόμενη χρονιά όταν ο πατέρας του μαζί με τον Ιωάννη Γ΄ ήρθαν ξανά σε σύγκρουση με τον Γεράρδο Γ΄. Στην 30 Νοεμβρίου 1331 ο Έρικ τραυματίστηκε θανάσιμα στην μάχη του Ντάβερνικ εναντίον του Γεράρδου Γ΄ αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει στο Κίελο όπου πέθανε από τα τραύματα του λίγους μήνες αργότερα, την ίδια χρονιά πέθανε και ο πατέρας του. Ο Έρικ δεν άφησε απογόνους και επικράτησε στην συνέχεια μεγάλο χάος στο βασίλειο της Δανίας το οποίο θα λύσει λίγα χρόνια αργότερα ο μικρότερος αδελφός του Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας. Νυμφεύτηκε τη Ελισάβετ των Σάουμμπουργκ, κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Danmarks Historie II www.perbenny.dk Έρικ Έρικ της Πομερανίας Έρικ
Χάγκος Γκέμπριβετ

Ο Χάγκος Γκέμπριβετ Μπέρχε (Τιγκρινιακά: ሓጎስ ገብረሂወት, γεν. 11 Μαΐου 1994) είναι Αιθίοπας αθλητής του στίβου, συγκεκριμένα δρομέας μεγάλων αποστάσεων και ο πρώην κάτοχος του Παγκοσμίου Ρεκόρ Εφήβων (12:47:53).

 Το παγκόσμιο ρεκόρ των εφήβων το κατέρριψε στο Diamond League του Παρισιού το 2012, με χρόνο 12:47.53 στα 5000 μέτρα. Το ρεκόρ του αργότερα καταρρίφθηκε από το Σελεμόν Μπαρέγκα στο Diamond League των Βρυξελλών, το 2018. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013 στη Μόσχα κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 5000 μέτρα ανδρών, πίσω από τον Μο Φάρα. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014 στο Σόποτ κατέκτησε την 5η θέση στα 3000 μέτρα. Κατέκτησε το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο στα 5000 μέτρα, το δευτέρο μετάλλιο του σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 5000 μέτρα ανδρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, με χρόνο 13:04.35 δευτερόλεπτα. 3000 μ – 7:30.36 (2013)5000 μ – 12:45.82 (2018)
3290 Αζάμπου

Ο Αζάμπου (Azabu) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική περιοχή (την προς τον Δία) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος , όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομα του από το προάστιο και πρώην διαμέρισμα του Τόκιο Αζάμπου.

 Ο Αζάμπου είναι μέλος της δυναμικής Ομάδας αστεροειδών της Χίλντας, δηλαδή είναι «κλειδωμένος» σε τροχιακό συντονισμό 3:2 με τον πλανήτη Δία. Αυτό σημαίνει ότι στο χρονικό διάστημα που ο Δίας εκτελεί δύο περιφορές γύρω από τον Ήλιο, ο Αζάμπου εκτελεί τρεις. Ο Αζάμπου δεν αποτελεί ωστόσο μέλος της (στενότερης) «Οικογένειας της Χίλντας», αστεροειδών που έχουν και κοινή καταγωγή με τον 153 Χίλντα.Ο Αζάμπου περιφέρεται σε απόσταση 3,5 έως 4,5 AU από τον Ήλιο, συμπληρώνοντας μία περιφορά κάθε 7 γήινα έτη και 11 μήνες (2891 ημέρες). Το τόξο παρατηρήσεων του Αζάμπου αρχίζει με μια φωτογραφία στον οποίο διακρίνεται και λήφθηκε από το Πάλομαρ τον Απρίλιο του 1954, δηλαδή δεκαετίες πριν από την παρατήρηση που οδήγησε στην ανακάλυψή του. Ο αστεροειδής έχει χαρακτηρισθεί ως φασματικού τύπου XL από το Pan-STARRS και στην ταξινόμηση της SDSS. Παρόμοια, χαρακτηρίζεται ως φασματικού τύπου C (ανθρακούχος) στην ταξινόμηση SDSS-MFB (Masi-Foglia-Binzel). Τον Απρίλιο του 2017 μια καμπύλη φωτός του Αζάμπου αποκτήθηκε από φωτομετρικές παρατηρήσεις των Brian Warner και Robert D. Stephens στο Κέντρο Μελετών Ηλιακού Συστήματος στην Καλιφόρνια. Η ανάλυση έδωσε με βεβαιότητα την περίοδο περιστροφής του γύρω από τον άξονά του: 7 ώρες και 40 λεπτά με μεταβολή στη φωτεινότητα 0,23 του μεγέθους, διορθώνοντας μια μέτρηση που έδινε περίπου 12 ώρες από τη δεκαετία του 1990. Σύμφωνα με την επισκόπηση της αποστολής NEOWISE της NASA, ο Αζάμπου έχει διάμετρο 10,2 χιλιόμετρα και (γεωμετρικό) άλβεδο 0,324. Ο «Συνεργατικός Σύνδεσμος Καμπυλών Φωτός Αστεροειδών» δίνει ένα πολύ μικρότερο άλβεδο, συμβατό με ανθρακούχο φασματικό τύπο, 0,057 και συνεπώς υπολογίζει μια πολύ μεγαλύτερη διάμετρο: 21,2 χιλιόμετρα με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,1. Ο αστεροειδής αυτός πήρε το όνομα του πρώην διαμερίσματος του Τόκιο στο οποίο βρισκόταν άλλοτε το Αστεροσκοπείο του Τόκιο. Η επίσημη δημοσίευση της ονοματοδοσίας έγινε από το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών στις 16 Δεκεμβρίου 1986 (M.P.C. νο. 11442). Με βάση μια πρόταση του ανακαλύψαντος Τομ Γκέρελς, το δικαίωμα ονοματοδοσίας αυτού του αστεροειδούς ανταλλάχθηκε με εκείνο του 3291 Ντάνλαπ (που ανακαλύφθηκε το 1982 από Ιάπωνες αστρονόμους), προκειμένου ο Γκέρελς να δημιουργήσει μια συνεχή τετράδα αστεροειδών ονομασμένων με ονόματα Αμερικανών πλανητικών αστρονόμων (Λώρενς Ντάνλαπ, Μπομπ Σάθερ, Ρόναλντ Τέιλορ και Καρλ Βέσελυ, αύξοντες αριθμοί 3291-3294). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νικόλας Βερνίκος

Ο Νικόλας Βερνίκος είναι επίτιμος καθηγητής του τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας με διδακτικό τομέα την ανθρώπινη οικολογία στο πανεπιστήμιο Αιγαίου. Κατά το παρελθόν δίδαξε στη Βενσέν στο Paris 8, στο Κολλέγιο Σίλερ και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπως και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Υπηρέτησε στην ΟΥΝΕΣΚΟ και είναι μέλος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Εταιρίας .

 (2012) Βόνιτσα, Εναλλακτικές Εκδόσεις (2009) Πολιτειακά αρχέτυπα και πολιτική αρχετύπων, Έλλην (2007) Το σχέδιο αυτονομίας της Πελοποννήσου, Συλλογή (2004) Μανδαίοι, Ιάμβλιχος (1997) Το σχέδιο αυτονομίας της Πελοποννήσου, Τολίδη Αφοί (1975) Η Ελλάδα μπροστά στη δεκαετία του '80, Εξάντας (2009) Μικρά, μεσαία κράτη & κοινωνία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Εκδόσεις Παπαζήση (2007) Γενεαλογία και ιδεολογία, Έλλην (2005) Πολιτιστικές βιομηχανίες, Κριτική (2005) Τζαβαχαρλάλ Νέχρου, Ελληνο-Ινδική Εταιρεία Πολιτισμού και Ανάπτυξης (2004) Ζητήματα ευρωπαϊκής διακυβέρνησης και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Σάκκουλας Αντ. Ν. (2003) Κύθηρα: Μύθος και πραγματικότητα, Ανοικτό Πανεπιστήμιο Δήμου Κυθήρων (2002) Πολυπολιτισμικότητα, Κριτική (1999) Στις απαρχές της νεοελληνικής ιδεολογίας, Τολίδη Αφοί (1994) Νεοελληνική διαλεκτολογία, Εταιρεία Νεοελληνικής Διαλεκτολογίας (1988) Οι ελαιώνες του Αιγαίου, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου (1976) Διαφήμιση και άνθρωπος, Νίκος Δήμου Μόνιμος διεθνής υπάλληλος (ερευνητής-ειδικός προγράμματος της UNESCO 1976-1980) Μέλος της Συγκλήτου (εκλεγμένο) Πανεπιστημίου Παρίσι 8 Αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Αιγαίου και Πρόεδρος της Επιτροπής Ερευνών (1986-1993).
Περιφερειακές εκλογές Καστίλλης και Λεόν 2022

Στις 13 Φεβρουαρίου 2022 διεξήχθησαν πρόωρες περιφερειακές εκλογές στην Καστίλλη και Λεόν (Ισπανία), για να εκλεγούν τα 81 μέλη του Κορτές (μονοθάλαμο κοινοβούλιο). Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα επειδή τον Δεκέμβριο του 2021 ο Πρόεδρος της κοινότητας, ο Αλφόνσο Φερνάντες Μανιουέκο (ΛΚ), έδιωξε τους Πολίτες από την κυβέρνηση συνεργασίας, διέλυσε το Κορτές και προκήρυξε νέες εκλογές για τις 13 Φεβρουαρίου 2022.

 Τα 81 μέλη του Κορτές εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στο Κορτές είναι 3%. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ. Ο Λούις Τουντάνκα επανεξελέγη Γενικός Γραμματέας του ΙΣΕΚ Καστίλλης και Λεόν, μία θέση που κρατά από το 2014. Το σλόγκαν του ΙΣΕΚ για αυτές τις εκλογές ήταν: «Αλλαγή και Ελπίδα». Στις 16 Ιανουαρίου 2022 ο Αλφόνσο Φερνάντες Μανιουέκο επανεξελέγη πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος Καστίλλης και Λεόν με το 98,26% των ψήφων. Το σλόγκαν του κόμματος για αυτές τις εκλογές ήταν «Η Δύναμη που μας Κινεί». Ο νεαρός (30 ετών) δικηγόρος Χουάν Γκαρσία-Γκαλιάρδο, ο οποίος είναι μέλος του Βοξ από τον Ιούνιο του 2021, είναι ο επικεφαλής αυτών των εκλογών. Το σλόγκαν της εκστρατείας τους ήταν «Σπορά». Ο Λούις Μαριάνο Σάντος είναι γενικός γραμματέας της Λεονέζικης Λαϊκής Ένωσης από το 2017. Η εκστρατεία τους είχε για σλόγκαν «¡Θα τα καταφέρουμε!». Το Σόρια Τώρα, ένα ρεζιοναλιστικό κίνημα πολιτών στη Σόρια, και το πολυσυλλεκτικό Άδεια η Ισπανία συμμάχησαν και διεκδικούν έργα ανάπτυξης στις επαρχίες. Το σλόγκαν της εκστρατεία τους ήταν «¡Ήρθε η ώρα!». Αντανακλά το αίσθημα αναγκαιότητας για ανάληψη δράσης ώστε να αποτραπεί η ερήμωση του πληθυσμού στις επαρχίες. Το σλόγκαν της συμμαχίας γι'αυτές τις εκλογές ήταν «Κάντε τη φωνή σας να ακουστεί», και αναφέρεται στους ταπεινούς ανθρώπους που γίνονται αόρατοι και δεν ακούγονται από τα μεγάλα κόμματα. Από τις προηγούμενες εκλογές μέχρι τις τρέχουσες έχουν διεξαχθεί πολλές δημοσκοπήσεις από διάφορες εταιρείες δημοσκοπήσεων στις οποίες οι πολίτες ρωτήθηκαν για το ποιο κόμμα θα ψηφίσουν. Στο γράφημα και στον πίνακα που ακολουθούν απεικονίζονται τα αποτελέσματα αυτών των δημοσκοπήσεων. Φωτογραφίες από τη διεξαγωγή των εκλογών
Στράτσκβας

Ο Στράτσκβας (τσεχ.: Strachkvas, 28 Σεπτεμβρίου 929/935 - 1006) ήταν κληρικός με το όνομα Κριστιάν που έγινε επίσκοπος της Πράγας, όμως απεβίωσε κατά την χειροτονία. Προερχόταν από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών.

 Ήταν γιος τού Μποεσλάου Β΄ δούκα της Βοημίας και της Αντίβα ή της Έμμα τού Μιελνήκ. Την ημέρα πού γεννήθηκε, ήταν εορτή και ο πατέρας του συμμετείχε στον φόνο τού αδελφού του Βεντσεσλάου Β΄ δούκα της Βοημίας για να τον διαδεχθεί. Νοιώθωντας τύψεις ο Μπολέσλαος Β΄, βάπτισε τον γιο του Στράτσκβας (=φοβερή εορτή) και υποσχέθηκε να τον αφιερώσει στη θρησκεία, έτσι τον μόρφωσε για κληρικό και κράτησε τον λόγο του. Σύμφωνα με το Χρονικό τού Κοσμά της Πράγας, το 994 ο Αδαλβέρτος επίσκοπος της Πράγας πρόσφερε την επισκοπή του στον Στράτσκβας, λέγοντάς του, ότι ήταν ένας Πρεμυσλίδης και εύκολα θα υπέτασσε το πλήθος. Όμως ο Στράτσκβας αρνήθηκε το να γίνει επίσκοπος. Το επόμενο έτος η οικογένεια τού Αδαλβέρτου σφαγιάστηκε και ο ίδιος διέφυγε από την Πράγα. Τότε ο Στράτσκβας διορίστηκε διάδοχός του. Κατά τη διάρκεια της τελετής εγκατάστασής του και ενώ επρόκειτο να αναλάβει το αξίωμα, απεβίωσε αιφνίδια. Οι περιστάσεις τού συμβάντος παραμένουν ασαφείς. "Boje polabských Slovanů za nezávislost v letech 928 – 955" (in Czech). E-středověk.cz. Retrieved 7 September 2013.
Κερτ Χένιγκ

Ο Κέρτις Μάικλ Χένιγκ (Curtis Michael "Curt" Hennig, 28 Μαρτίου 1958 - 10 Φεβρουαρίου 2003) ήταν Αμερικανός παλαιστής και σχολιαστής αγώνων. Στη καριέρα του πέρασε από διάφορες εταιρίες πάλης, με πιο γνωστές τις American Wrestling Association (AWA), World Wrestling Federation (WWF), World Championship Wrestling (WCW) και Total Nonstop Action Wrestling (TNA). Γνώρισε μεγάλη επιτυχία όσο ήταν στο WWF ως Μίστερ Πέρφεκτ.

 Ο Χένιγκ είναι αναγνωρισμένος ως παγκόσμιος πρωταθλητής από το WWE (πρώην WWF), αφού κράτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών AWA για 373 ημέρες. Στο WWF/E, κατάφερε να κερδίσει δύο φορές το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα και η μία θητεία του ήταν η μεγαλύτερη για τη δεκαετία του '90. Η μεγάλη αυτή θητεία του, είχε ως αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί από το WWE ως ένας από τους σπουδαιότερους Διηπειρωτικούς Πρωταθλητές στην ιστορία. Ο Χένιγκ είχε κόντρες με σπουδαίους παλαιστές, όπως Λεξ Λούγκερ, Μπρετ Χαρτ, Σον Μάικλς Ρικ Φλερκαι Χάλκ Χογκάν Για μια περίοδο, ο Χένιγκ υπέφερε από τραυματισμούς στη πλάτη και γι'αυτό ασχολήθηκε με τον σχολιασμό αγώνων. Επιπλέον, στα τέλη της δεκαετίας του '90 πήγε στο WCW, όμως το 2002 επέστρεψε στο WWE, όπου συμμετείχε στο Royal Rumble και άφησε θετικές εντυπώσεις. Μετά, από το Rumble υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE και άρχισε κόντρες με γνωστούς παλαιστές. Αργότερα, εργάστηκε στο TNA Wrestling, χωρίς να προλάβει να μείνει για μεγάλο διάστημα, αφού απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου 2003. Ο Χένιγκ χαρακτηρίστηκε από το WWE ως ένας άψογος τεχνικός παλαιστής, ο οποίος έφθασε σε νέα ύψη το επίπεδο του Διηπειρωτικού Πρωταθλήματος και έγινε πρότυπο για όλους τους τεχνικούς παλαιστές. Το WCW τον χαρακτήρισε ως έναν από τους καλύτερους παλαιστές που γνώρισε η βιομηχανία της πάλης. Το 2007, το WWE του απέδωσε τιμή, εισάγοντας τον στο Hall of Fame. Το λόγο της εισαγωγής έβγαλε η οικογένεια του, ανάμεσα της, ο υιός του και επίσης παλαιστής Τζο Χένιγκ. Perfect-Plex Standing dropckik Leg drop to groin Rolling neck snap Sleeper hold Kneebreaker Drop toe hold Diving elbow drop Missle dropkick Modified indian deathlock Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών AWA Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα AWA, με το Σκοτ Χολ Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WCW Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα WCW, με τον Μπάρι Γουίντχαμ Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών i-Generation (2 φορές) Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών MECW Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών FOW Hall of Fame (Κλάση του 2007) Προφίλ στο wwe.com Προφίλ στο OWoW.com
Ελβίρα της Καστίλης (1100-1135)

Η Ελβίρα της Καστίλης (περί το 1100 - 6 Φεβρουαρίου 1135), μέλος του Οίκου των Χιμένεθ και πρώτη βασίλισσα της Σικελίας ήταν νόθη κόρη του Βασιλιά της Καστίλης και της Λεόν Αλφόνσου του Γενναίου και της τέταρτης συζύγου του Ισαβέλλας. Η μητέρα της ήταν πιθανότατα Μουσουλμάνα πριγκίπισσα, και ερωμένη του Αλφόνσου ΣΤ΄ πριν τη νυμφευτεί. Στην αυλή του πατέρα της στο Τολέδο απέκτησε ευρύτατη μόρφωση σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον· αυτό έγινε εμφανές μετά στην αυλή της στη Σικελία.

 Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα της Σικελίας Ρογήρο Β΄ (1117) που πήρε τον τίτλο του βασιλιά (1130). Η Σικελία είχε σε μεγάλο βαθμό Μουσουλμανικό πληθυσμό και ο γάμος πραγματοποιήθηκε με σχέδιο της θρησκευτικής πολιτικής του πατέρα της. Η καταγωγή της από τη βασιλική οικογένεια της Αλ-Άνταλους δείχνει μεγάλη "πολιτισμική σχέση" ανάμεσα στις βασίλισσες της Σικελίας και το Ισλάμ. Η Ισλαμική τέχνη αναπτύχθηκε έντονα στο Βασίλειο της Σικελίας την εποχή του συζύγου της χάρη στην Ελβίρα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή της Ελβίρας στην ενεργό πολιτική, το όνομα της εμφανίζεται μονάχα σαν μητέρα των έξι παιδιών τους. Με τον σύζυγο της Ρογήρο Β΄ απέκτησε πέντε γιους και μία κόρη που πέθανε σε βρεφική ηλικία : Ρογήρος Γ΄ της Απουλίας, δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας. Πατέρας του Τανκρέδου της Σικελίας βασιλιά της Σικελίας, που διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας Τανκρέδος του Μπάρι πρίγκιπας του Μπάρι. Αλφόνσος της Κάπουα, πρίγκιπας της Κάπουα και δούκας της Νάπολης. Γουλιέλμος Α΄ της Σικελίας, αρχικά διαδέχθηκε τον αδελφό του Ρογήρο Γ΄ ως δούκας της Απουλίας και Καλαβρίας, έπειτα τον πατέρα του ως βασιλιάς της Σικελίας. Πατέρας του Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας. Ερρίκος, απεβ. σε βρεφική ηλικίαΟ Ρογήρος Β΄ και η Ελβίρα αρρώστησαν μαζί βαριά (1135), η Ελβίρα πέθανε (6 Φεβρουαρίου 1135) αλλά ο σύζυγος της επέζησε. Ο Ρογήρος Β΄ έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη με τον θάνατο της και αρνήθηκε πολύ καιρό να δεί συνεργάτη του, τότε κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ότι είχε πεθάνει και ο ίδιος. Ο Ρογήρος ξαναπαντρεύτηκε 14 χρόνια αργότερα (1149) με τη δεύτερη σύζυγο του Σιβύλλη της Βουργουνδίας αφού είχαν πεθάνει πρόωρα οι τέσσερις από τους πέντε γιους που είχε αποκτήσει με την Ελβίρα. Alio, Jacqueline (2018). Queens of Sicily 1061-1266. Trinacria, New York. Houben, Hubert (2002). Roger II of Sicily: A Ruler Between East and West. Cambridge University Press. Birk, Joshua C. (2017). Norman Kings of Sicily and the Rise of the Anti-Islamic Critique: Baptized Sultans. Springer.
Ουμ Κάλσουμ

Η Ουμ Κουλθούμ ή Κουλσούμ (Umm Kulthum, أم كلثوم}, ʾUmm Kulṯūm}, um kulˈðuːm), γεννήθηκε ως Φατιμά Ιμπραήμ ας Σαΐντ αλ Μπιλταγί, 1898 - 3 Φεβρουαρίου 1975) ήταν διάσημη Αιγύπτια τραγουδίστρια.

 Γεννήθηκε σε άγνωστη ημερομηνία (πιθανότατα 31 Δεκεμβρίου 1898 ή 4 Μαΐου 1904)) και εκτός από τραγουδίστρια ήταν τραγουδοποιός και ηθοποιός του κινηματογράφου, ενεργή από τη δεκαετία του ' 20 ως τη δεκαετία του '70. Τιμήθηκε με τον τίτλο "Αστέρι της Ανατολής" (αραβικά:Kawkab al-Sharq كوكب الشرق ). Υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες στον αραβικό κόσμο και από εκείνες με τη μεγαλύτερη επιρροή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Umm Kulthum στο Wikimedia Commons
Αδελαΐδα του Μωριέν

Η Αδελαΐδα της Σαβοΐας ή Αδελαΐδα του Μωριέν (γαλλικά: Adelaide de Savoie, 1100 – 18 Νοεμβρίου 1154) δεύτερη σύζυγος αλλά πρώτη βασίλισσα του Λουδοβίκου ΣΤ' της Γαλλίας ήταν κόρη του Ουμβέρτου Β΄ της Σαβοΐας και της Γκιζέλας της Βουργουνδίας, ανιψιά του Κάλλιστου Β΄ που την επισκέφθηκε μια φορά στην αυλή της. Ο πατέρας της πέθανε (1103) και η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε τον Ρενιέ μαρκήσιο του Μομφερράτου.

 Παντρεύτηκε στον δεύτερο γάμο του τον βασιλιά των Φράγκων Λουδοβίκο τον Παχύ στο Παρίσι στις 3 Αυγούστου 1114, έκανε μαζί του 8 παιδιά από τα ο οποία ο δεύτερος Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο των Φράγκων. Η Αδελαΐδα ήταν από τις πιο δραστήριες βασίλισσες του μεσαίωνα, το όνομα της εμφανίζεται σε 45 βασιλικά διατάγματα κατά την διάρκεια που ήταν βασιλιάς ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΣΤ΄, ίδρυσε μαζί με τον σύζυγο της το μοναστήρι της Μονμάρτρης στα βόρεια προάστια του Παρισιού, σε αυτό αποσύρθηκε έναν χρόνο πριν τον θάνατο της (1153). Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν αποσύρθηκε όπως οι περισσότερες βασίλισσες στην εποχή της αλλά παντρεύτηκε ξανά τον Ματθαίο Α΄ του Μοντμόρενσι με τον οποίο έκανε ένα παιδί και παρέμεινε παρούσα σε όλες τις δραστηριότητες της Φραγκικής αυλής. Τάφηκε στο κοιμητήριο του Αγίου Πέτρου στο κοιμητήριο της Μονμάρτης, ο τάφος της καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Η Αδελαΐδα παριστάνεται σαν μια από τις δυο βασίλισσες που περιγράφονται σε έναν απαρχαιωμένο μύθο του Γουλιέλμου Ντουγκντάλ στον οποίο κάποια βασίλισσα σε μια κονταρομαχία ερωτεύθηκε έναν νέο ευγενή τον Γουλιέλμο του Αλμπίνι αλλά αυτός αφοσιωμένος στην Αδελίζα του Λουβέν αρνήθηκε να γίνει ο εραστής της. Η ζηλιάρα Αδελαΐδα τον παρέσυρε σε παγίδα ρίχνοντας τον στα νύχια ενός αγριεμένου λιονταριού, αλλά εκείνος το σκότωσε με γυμνά χέρια. Με τον βασιλιά της Φράγκων Λουδοβίκο ΣΤ' απέκτησαν : Φίλιππος 1116-1131, διάδοχος και συμβασιλιάς, απεβ. 15 ετών. Λουδοβίκος Ζ΄ 1120-1180, βασιλιάς της Γαλλίας. Ερρίκος 1121-1175, αρχιεπίσκοπος της Ρενς. Ροβέρτος Α΄ π.1123-1188, κόμης του Ντρε. Ιδρυτής του κλάδου των Καπετιδών-Ντρε. Κωνσταντία π.1128-1176, παντρεύτηκε πρώτα τον Ευστάθιο Δ΄ των Μπλουά κόμη του Μπουλόν και μετά τον Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης. Πέτρος Α΄ 1126-1183, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ κυρία του Κουρτεναί. Ιδρυτής του κλάδου των Καπετιδών-Κουρτεναί. Φίλιππος 1132-1161, αρχιδιάκονος του Παρισιού. Adelaide of Savoy, John Bell Henneman, Jr., Medieval France: An Encyclopedia, ed. William W. Kibler and Grover A. Zinn, (Routledge, 1995) C.W. Previte-Orton, The Early History of the House of Savoy, (Cambridge University Press, 1912) Mary Stroll, Calixtus the Second, 1119-1124, (Brill, 2004) Nolan, Kathleen D. Capetian Women Facinger, Marion F. "A Study of Medieval Queenship: Capetian France, 987–1237" Studies in Medieval and Renaissance History 5
Η επιστροφή του ασώτου (Ρέμπραντ)

Η Επιστροφή του ασώτου υιού είναι ένας από τους τελευταίους πίνακες στη δημιουργική πορεία του Ρέμπραντ που έχει ως θεματολογία τη Παραβολή του Ασώτου του Ιησού, όπως αναφέρεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον και είναι ένα από τα διασημότερα έργα του Ερμιτάζ.

 Την παραβολή του ασώτου, με την οποία ασχολείται στην τελευταία περίοδο τη καριέρας του, την αντιμετωπίζει ως ένα παράδειγμα της ανθρώπινης εμπειρίας που αντιστοιχεί σε μια πανανθρώπινη κατάσταση και σε καθολικές αξίες. Ο Ρέμπραντ αποφεύγει κάθε διακοσμητικό στοιχείο και συγκεντρώνεται σε μια αφήγηση που βασίζεται αποκλειστικά στα ζωγραφικά μέσα: το χρώμα και το φως αποκαλύπτουν την ιστορία του ακόλαστου νέου ο οποίος επιστρέφει για να ζητήσει συγχώρεση από τον πατέρα του. Σε αυτήν τη συμφωνία λαμπερών και σκοτεινών τόνων, έντονου φωτός και σκιάς, που γαληνεύει μυστηριωδώς, η ενέργεια του ηλικιωμένου πλέον ζωγράφου διατηρείται απαράλλαχτη. Το πρόσωπο του τυφλού πατέρα ακτινοβολεί από το εσωτερικό φως και το φως που συγκεντρώνεται στα πέλματα του ασώτου αποκαλύπτει μια ιδιαίτερα εκφραστική λεπτομέρεια: τα φθαρμένα υποδήματα και τα γδαρμένα πόδια, μαζί με τα κουρελιασμένα ρούχα διηγούνται την ιστορία του νέου ότι ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και δύσβατος. Στο αδιαμόρφωτο δωμάτιο, που σχεδόν στερείται τις συντεταγμένες του χώρου, η εντύπωση του βάθους δημιουργείται από τα πρόσωπα, τα οποία αναδύονται από το σκοτάδι και σημαδεύονται από επιφάνειες φωτός που σταδιακά εξασθενούν. The State Hermitage Museum Κείμενο και σε νεοελληνική απόδοση
Κάμπο ντι Τρενς

Το Κάμπο ντι Τρενς (ιταλικά: Campo di Trens, προφέρεται: [ˈkampo di ˈtrɛns]) ή Φράιενφελντ (γερμανικά: Freienfeld, προφέρεται: [ˈfraɪɛnˌfɛlt]) είναι κωμόπολη της Ιταλίας με 2.668 κατοίκους, που βρίσκεται στην Αυτόνομη επαρχία του Μπολτσάνο στις Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ινν, 24 χλμ. βόρεια του Μπρεσανόνε και 9 χλμ. νότια του Βιπιτένο. Η κωμόπολη είναι έδρα του ομώνυμου δήμου, που περιλαμβάνει και τα χωριά Stilves, Trens και di Mules. Το 96,22% των κατοίκων μιλά Γερμανικά, το 3,30% Ιταλικά και το 0,48% Λαδινικά.

 Η περιοχή κατοικήθηκε ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους, όπως προκύπτει από τα ευρήματα στο ναό του S. Valentino a Valgenäun. Επίσης βρέθηκαν ερείπια ναού του Μίθρα των ρωμαϊκών χρόνων. Το 450 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Βαυαρούς, οι οποίοι κατέλυσαν τη ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 1100 πέρασε στην κυριαρχία του πρίγκιπα-επισκόπου του Μπρίξεν, αφού άλλαξε πρώτα αρκετούς ιδιοκτήτες. Το όνομα της "Τρενς" αναφέρεται πρώτη φορά το 827 ως "Torrentes", τον ενδέκατο αιώνα ως "Trents "Trentas" και "Trentes" και στα 1150 ως "Τρενς" (Trens), ενώ κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από το λατινικό "Torrens" ("ρεύμα"). Το όνομα Freienfeld απαντάται κυρίως από το 1364 ως το 1446.. Τον Αύγουστο του 1809 στην περιοχή βρήκαν καταφύγιο (αλλά αργότερα συνελήφθησαν) 500 Σάξονες, που είχαν πρωτύτερα υπηρετήσει στον Γαλλικό στρατό. Σε αντίποινα κάηκε το χωριό Flanes. Μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο καταλήφθηκε από τον Ιταλικό στρατό και προσαρτήθηκε στην Ιταλία. Από τα κυριότερα αξιοθέατα είναι η εκκλησία της Αγίας Μαρίας του Τρενς σε γοτθικό ρυθμό. Στο ναό υπάρχει εικόνα της Παναγίας που θεωρείται θαυματουργή και χρονολογείται από το 1470. Στο χωριό Stilves υπάρχει ο ναός του Αγίου Πέτρου, που αναφέρεται για πρώτη φορά το 827 και είναι χτισμένος σε μπαρόκ ρυθμό. Στο χωριό Mules ο ναός του Αγίου Όσβαλντ που χρονολογείται από το 1329 με χαρακτηριστικό τεράστιο πέτρινο πύργο για κωδωνοστάσιο. Gabriele Kerschbaumer (a cura di), Freienfeld - Trens, Stilfes, Mauls, Fraktionen, Campo di Trens, 1992. 639 pp. Oswald Überegger, Freienfeld unterm Liktorenbündel - eine Fallstudie zur Geschichte der Südtiroler Gemeinden unter dem Faschismus, Innsbruck, Wagner, 1996. ISBN 3-7030-0304-9 Lebensgeschichten aus Freienfeld - ein Gemeinschaftsprojekt der Bildungsausschüsse Mauls, Trens und Stilfes und der Geschichtswerkstatt Freienfeld, Bressanone, Weger, 2008. ISBN 978-88-88910-58-1
Κατάλογος αστέρων του Πτηνού

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Πτηνού παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Πτηνόν κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 28 Μαρτίου 2012. Dommanget, J.· Nys, O. (2002). «Catalogue of the Components of Double and Multiple Stars (CCDM)». Ανακτήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Μάλδρας

Ο Μάλδρας ή Μάσδρας, λατιν.: Maldras, Masdras, (απεβ. Φεβρουάριος 460) ήταν ο Σουηβός βασιλιάς της Γαλισίας από το 456 μέχρι το τέλος του. Μετά την εκτέλεση του Ρεχίαρ από τους νικηφόρους Βησιγότθους, οι Σουηβοί λέγεται ότι ανέβασαν τον Μάλδρα στο θρόνο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του το έθνος των Σουηβών κατακερματίστηκε.

 Ο Μάλδρας ήταν γιος του Μασιλία (ή Μασίλα) και δεν λέγεται ότι είχε σχέση με τη δυναστεία του Ερμέρικ, η οποία κυβερνούσε τους Σουηβούς από το 406. Η διατύπωση του χρονικογράφου της εποχής Υδάτιου μπορεί να εκληφθεί, ότι σημαίνει, ότι οι άνδρες των Σουηβών είχε κάποιο ρόλο στην εκλογή του Μάλδρα. Σίγουρα συνέβαλαν στη διαίρεση του βασιλείου το 457, όταν μέρος τους αρνήθηκε να τον δεχτεί ως αρχηγό τους και επέλεξε αντ' αυτού τον Φράμτα. Οι δύο βασιλείς των Σουηβών έδρασαν ανεξάρτητα, και μετά το τέλος του Φράμτα μέσα σε λίγους μήνες οι οπαδοί του βρίσκονται υπό την ηγεσία του Ρεχίμουνδ, αν και οι μελετητές αμφισβητούν, αν τα δύο μέρη επανενώθηκαν ή όχι. Το 457, ενώ η Φράμτα εξακολουθούσε να κυβερνά, ο Μάλδρας οδήγησε τους ανθρώπους του σε μία μεγάλη επιδρομή στη Λουζιτανία. Λεηλάτησαν τη Λισαβόνα προσποιούμενοι ότι ήρθαν ειρηνικά και, όταν τους αποδέχθηκαν οι πολίτες, λεηλάτησαν την πόλη. Ο Μάλδρας κατηγορείται επίσης ότι δολοφόνησε τον αδελφό του. Το 458 δέχθηκε απεσταλμένους από τους Βησιγότθους και τους Βανδάλους. Ο λαός του συνέχισε να λεηλατεί τη δυτική Λουζιτανία, μέχρι που ο Μάλδρας στραγγαλίστηκε, ίσως από τους δικούς του άνδρες, τον Φεβρουάριο του 460 Τότε οι άνθρωποι του Μάλδρα στράφηκαν στον Φρούμαρ ως αρχηγό του πολέμου τους. Στη συνέχεια ο Ρεμίσμουνδ έγινε βασιλιάς και επανένωσε τον λαό των Σουηβών. Υποστηρίζεται από τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ότι είναι γιος του Μάλδρα, αλλά υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς αυτό. Thompson, E. A. Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. (ISBN 0-299-08700-X).
Μιντανάο

Το Μιντανάο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί των Φιλιππίνων. Είναι ένα από τα τρία νησιωτικά συμπλέγματα των Φιλιππίνων μαζί με τη Λουσόν και τα Βισάγιας. Ιστορικά το νησί είναι γνωστό ως "Μεγάλες Μολούκες".

 Το νησί έχει πάρει το όνομα του από τους Μαγκιντανάο ή Μόρο, οι οποίοι είναι μία από τις μεγάλες εθνότητες που ζουν στις Φιλιππίνες. Οι Μαγκιντανάο δημιούργησαν στο παρελθόν το Σουλτανάτο του Μιντανάο. Το Μιντανάο αρχικώς κατοικήθηκε από τους Νεγκρίτο και τους Αυστρονήσιους, οι οποίοι στη συνέχεια διασκορπίστηκαν στις υπόλοιπες Φιλιππίνες. Σήμερα το νησί αποτελείται από διάφορες εθνότητες γλωσσικές και φυλετικές. Ο μουσουλμανισμός εξαπλώθηκε στο νησί τον 13ο αιώνα. Έπειτα δημιουργήθηκαν σουλτανάτα όπως το Σουλτανάτο του Μιντανάο και το Σουλτανάτο του Σούλου, τα οποία και ήρθαν σε σύγκρουση με τους Ισπανούς τον 16ο αιώνα. Λανθασμένα πιστεύεται ότι ο μουσουλμανισμός είχε εξαπλωθεί σε όλο το νησί πριν την άφιξη των Ισπανών. Οι πληθυσμοί στα βόρεια και τα ανατολικά του νησιού πριν προσηλυτιστούν από τους Ισπανούς στον Χριστιανισμό λάτρευαν παγανιστικές θεότητες. Η έκταση του νησιού είναι 97.530 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει πληθυσμό 21.582.540 κατοίκων. Στο νησί βρίσκεται το βουνό Άπο που είναι το υψηλότερο στις Φιλιππίνες. Το νησί χωρίζεται σε έξι διοικητικές περιφέρειες οι οποίες χωρίζονται σε 25 νομούς. Στις περιοχές όπου το μουσουλμανικό στοιχείο κυριαρχεί υπάρχει ημιαυτόνομο καθεστώς. Επί το πλείστον οι κάτοικοι του νησιού μιλούν τη γλώσσα Σεμπουάνο. Το 63% είναι Χριστιανοί και το 36% Μουσουλμάνοι.Οι κάτοικοι του Μιντανάο έχουν αναπτύξει ένα ιδιαίτερο πολιτισμό που είναι διαφορετικός από τους άλλους πολιτισμούς των νότιων Φιλιππίνων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mindanao στο Wikimedia Commons
Πλατεία Κολωνακίου

Η πλατεία Κολωνακίου (επίσημα ονομάζεται πλατεία Φιλικής Εταιρείας) είναι μία μικρή πλατεία στο κέντρο της Αθήνας που κατασκευάστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα και θεωρείται η καρδιά της ομώνυμης αθηναϊκής συνοικίας. Στην αρχή είχε πλατάνια και δημοτική βρύση.

 Η πλατεία αρχικά ονομαζόταν Βασιλίσσης Όλγας. Μετά μετονομάστηκε σε πλατεία Κολωνακίου για να καταλήξει να ονομάζεται πλατεία Φιλικής εταιρείας προς τιμήν της προσφοράς της Φιλικής Εταιρείας στην προετοιμασία της επανάστασης για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Στην πλατεία αυτή υπάρχουν προτομές Φιλικών. Η προτομή του Εμμανουήλ Ξάνθου τοποθετήθηκε στην πλατεία το 1930 παρουσία του ποιητή Κωστή Παλαμά. Επίσης εκεί υπάρχει το περίφημο κολωνάκι (ύψους περίπου δύο μέτρων), απ' όπου πήρε την ονομασία της ολόκληρη η συνοικία. Πρώτα ήταν τοποθετημένο στην Πλατεία Δεξαμενής απ' όπου μεταφέρθηκε το 1938. Υπήρχε η πεποίθηση πως η ύπαρξή του προστάτευε από τις επιδημίες και τις θεομηνίες. Η πλατεία βρίσκεται ανάμεσα στις οδούς Σκουφά, Κανάρη, Τσακάλωφ, Πατριάρχου Ιωακείμ, Νεοφύτου Βάμβα, Κουμπάρη και Καψάλη. Παρά το μικρό της μέγεθος, η πλατεία Κολωνακίου αποτελεί κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της ευρύτερης περιοχής. Στην πλατεία και στους γύρω δρόμους υπάρχουν καφέ, εστιατόρια, εμπορικά καταστήματα, καθώς και γραφεία πολιτικών, δικηγόρων και γιατρών. Στα καφέ της πλατείας σύχναζαν και συχνάζουν πολλοί γνωστοί Αθηναίοι. Κολωνάκι