Δημήτριος Μαρκόπουλος

Ο Δημήτριος Μαρκόπουλος (Ιεράπετρα, 26 Οκτωβρίου 1911 - Αθήνα, 3 Νοεμβρίου 2003) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και στρατιωτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Δήμαρχος Ιεράπετρας ολόκληρη τη δεκαετία του 1950 και μέχρι την παραίτησή του, το 1961.

 Ήταν γιος του Ιωάννη Μαρκόπουλου και της Καλλιόπης, εγγονής του οπλαρχηγού Φραγκιού Τσαντηράκη. Ο αδερφός του, Γεώργιος Μαρκόπουλος, υπηρέτησε με επιτυχία ως νομάρχης, επί 13 συνεχή χρόνια. Η σύζυγος του Δημήτριου Μαρκόπουλου ονομαζόταν Δήμητρα Μαρκοπούλου (συνεπωνυμία) και απέκτησαν 2 γιους. Ο Δ. Μαρκόπουλος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Παράλληλα έκανε σπουδές στο Πολυτεχνείο. Ήταν πτυχιούχος πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε σε δικό του τεχνικό γραφείο στην Ιεράπετρα. Το 1951 εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας από το δημοτικό συμβούλιο και ορκίστηκε στις 30 Μαΐου. Η δεκάχρονη περίοδος της δημαρχίας του ταυτίζεται με μία σειρά έργων για την Ιεράπετρα σε μια εποχή που η πόλη δεν είχε γνωρίσει ακόμα την τουριστική ανάπτυξη, με σημαντικότερο εκείνο της ύδρευσης της πόλεως από την περιοχή Ψυχρό του Αγίου Ιωάννου. Η ύδρευση της Ιεράπετρας γινόταν με πήλινους σωλήνες ως το 1925 από την πηγή της Παναγίας των Λιβαδιών. Πολλά χρόνια μετά, το νερό της πηγής εκείνης έγινε αρμυρό και η Ιεράπετρα αντιμετώπισε έλλειψη νερού ως το 1958, οπότε ο Δημήτριος Μαρκόπουλος ως Δήμαρχος αποπεράτωσε το έργο της ύδρευσης από τις πηγές του Ψυχρού στην Κοινότητα Αγίου Ιωάννου. Όπως αναφέρεται και σε έκθεση ενός από τους αρμοδίους για την ύδρευση της Ιεράπετρας, στα χρόνια της δημαρχίας του η Ιεράπετρα είχε το "άριστον εν Κρήτη" νερό. Παράλληλα φρόντισε για την κατασκευή λουτροκαμπινέδων στα σπίτια στην Ιεράπετρα (πρώτη οικία που τοποθέτησε καμπινέ ήταν εκείνη του Νίκου Μπουρεκάκη). Επί δημαρχίας του η Ιεράπετρα έγινε ένας από τους πρώτους δήμους στο Λασίθι που πήρε ηλεκτρικό ρεύμα από τη νεοσύστατη ΔΕΗ. Τα περισσότερα έργα γίνονταν με προσωπική εργασία, καθώς τα οικονομικά του Δήμου ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Εξίσου σημαντικό έργο του Δημήτριου Μαρκόπουλου ήταν η διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου, κάτι που σήμαινε το άνοιγμα της Ιεράπετρας προς τη θάλασσα (μέχρι τότε η πόλη είχε στραμμένα τα νώτα, όπως όλες οι τουρκοπόλεις). Για το λόγο αυτό λίγα χρόνια πριν το θάνατο του Μαρκόπουλου δόθηκε το όνομά του στην παραλιακή οδό (Οδός Δ. Μαρκοπούλου). Κατά την περίοδο της δημαρχίας του ξεκίνησαν οι προσπάθειες για να ανεγερθεί το ηρώο της Ιεράπετρας (μέχρι τότε για ηρώο χρησιμοποιούνταν ένα ξύλινο κουτί) και εξελέγη Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας ο Φιλόθεος Βουζουνεράκης. Επίσης, συστάθηκε η Φιλαρμονική του Δήμου Ιεράπετρας (με πρώτο μαέστρο το Σερέπετση), λειτούργησαν για πρώτη φορά σφαγεία (στο χώρο όπου είναι σήμερα η έδρα του 1ου Νηπιαγωγείου), ρυμοτομήθηκε το Νεκροταφείο και έγιναν έργα στην περιοχή Κάτω Μερά, όπου ζούσαν κυρίως ψαράδες και γεωργοί. Ο Δημήτριος Μαρκόπουλος εξελέγη ξανά Δήμαρχος για άλλες δύο συνεχείς θητείες. Παραιτήθηκε για επαγγελματικούς λόγους το 1961 και τον διαδέχθηκε ως Δήμαρχος ο Γεώργιος Κανουπάκης. Στις εκλογές του 1975 ήταν ξανά υποψήφιος για δήμαρχος, όμως δεν εξελέγη. Η σύνταξη του Δημάρχου Δημήτριου Μαρκόπουλου δόθηκε από τον ίδιο στο Δήμο. Πέθανε στην Αθήνα έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, το Νοέμβριο του 2003. Τον Αύγουστο του 2013, στο χώρο που γεννήθηκε και έζησε στην Ιεράπετρα, έλαβε χώρα εκδήλωση μνήμης από την Ένωση Γεραπετριτών Αθηνών, κατά την οποία η πρόεδρος της ενώσεως, Μιμίκα Μαρκοπούλου-Τυχοπούλου, ανέφερε πολλά βιογραφικά στοιχεία για το Δημήτρη Μαρκόπουλο από ιδιόχειρο φάκελο, που της είχε παραδοθεί από τον ίδιο, λίγο πριν το θάνατο του πρώην Δημάρχου. Ροβυθάκης Ιωάννης, "Δημήτρης Μαρκόπουλος Ο Δήμαρχος", άρθρο στην εφημερίδα "Ιεράπετρα 21ος αιών", 18/11/2010, σελ. 11. Μαρκόπουλος Γ., "Γεράπετρος και Γεραπετρίτες", Μορφωτική Στέγη Ιεράπετρας, 2002. Τζώρτζης Νίκος, "Τα Οδωνυμικά της Ιεράπετρας", εκδ. Δήμου Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2002 (β΄έκδοση). Εκδήλωση στην Ιεράπετρα στη μνήμη του Δ. Μαρκόπουλου, εφ. "Ανατολή", ηλεκτρονική έκδοση 14-8-2013 (άρθρο της Ειρήνης Λάμπρου-Ανδρουλιδάκη).