IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Eurocontrol

Κατά μέσο όρο, οι τομείς ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας στο Κέντρο Ελέγχου Ανώτερης Περιοχής Μάαστριχτ (Maastricht Upper Area Control Centre, MUAC) μπορούν να εξυπηρετήσουν 50 ή περισσότερες πτήσεις ανά ώρα σε μια Ανώτερη Περιοχή Ελέγχου (Upper Control Area), πάνω από τα 24.500 πόδια. Η μέση διάρκεια πτήσης είναι περίπου 18 λεπτά και περίπου το 60% της κυκλοφορίας ανέρχεται από ή κατέρχεται προς ένα από τα κύρια αεροδρόμια στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Φρανκφούρτη, το Άμστερνταμ και το Βερολίνο.

 Μέλη του EUROCONTROL, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Πολιτικής Αεροπορίας: Βέλγιο (1960) Ολλανδία (1960) Λουξεμβούργο (1960) Γαλλία (1960) Γερμανία (1960) Ηνωμένο Βασίλειο (1960) Ιρλανδία (1965) Πορτογαλία (1986) Ελλάδα (1988) Μάλτα (1989) Κύπρος (1991) Ουγγαρία (1992) Αυστρία (1993) Δανία (1994) Σλοβενία (1995) Σουηδία (1995) Ρουμανία (1996) Τσεχία (1996) Ιταλία (1996) Βουλγαρία (1997) Σλοβακία (1997) Ισπανία (1997) Κροατία (1997) Φινλανδία (2001) Πολωνία (2004) Λιθουανία (2006) Λετονία (2011) Εσθονία (2015)Μέλη του EUROCONTROL και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Πολιτικής Αεροπορίας, εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης: Τουρκία (1989) Ελβετία (1992) Νορβηγία (1994) Μονακό (1997) Βόρεια Μακεδονία (1998) Μολδαβία (2000) Αλβανία (2002) Βοσνία Ερζεγοβίνη (2004) Ουκρανία (2004) Σερβία (2005) Αρμενία (2006) Μαυροβούνιο (2007) Γεωργία (2012)Αξιοσημείωτα μη-μέλη: Μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Πολιτικής Αεροπορίας: Ισλανδία Αζερμπαϊτζάν Επίσημη ιστοσελίδα
Πελεκάνος

Ο πελεκάνος είναι το γένος των μεγαλόσωμων υδρόβιων πουλιών που περιλαμβάνουν την οικογένεια Πελεκανίδες. Χαρακτηρίζεται από τον μακρύ του λαιμό και το μεγάλο ράμφος, που χρησιμοποιεί για να πιάνει τη λεία του και να στραγγίζει το νερό πριν το πιει. Παρατηρείται σε πολλές, κυρίως εύκρατες, περιοχές της Γης. Ζει σε υγρούς τόπους, όπως παραθαλάσσια μέρη και σε πολλά ποτάμια και λίμνες. Το όνομά του προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη πέλεκυς (τσεκούρι) και κατά την κλασική εποχή χρησιμοποιούνταν για να προσδιορίσουν τον πελεκάνο, αλλά και τον δρυοκολάπτη. Απολιθώματα που έχουν βρεθεί στη Γαλλία δείχνουν μια εξελικτική στάση στο γένος, εδώ και τουλάχιστον 30 εκατομμύρια χρόνια, αφού από το καλά διατηρημένο ράμφος φαίνονται μορφολογικά πανομοιότυποι με τους σημερινούς πελεκάνους.

 Είναι από τα μεγαλύτερα πουλιά του κόσμου και έχουν μεγάλο ράμφος και ένα χαρακτηριστικά μακρύ λαιμό. Το κάτω μέρος του ράμφους τους αποτελείται από έναν ελαστικό και ευρύχωρο θύλακα, ο οποίος χρησιμοποιείται για να παγιδεύει ψάρια και σε ορισμένες περιπτώσεις νερό της βροχής.Οι δυνατές, μεγάλες φτερούγες του, η μικρή ουρά του και τα κοντόχοντρα αλλά δυνατά του πόδια, τον διευκολύνουν στο γρηγορότερο κολύμπι. Το βάδισμα του όμως θα το χαρακτήριζε κάποιος άτσαλο και πολύ "βαρύ". Το πιο συνηθισμένο χρώμα είναι το λευκό, αλλά τα φτερά του έχουν χρώμα γκρίζο ή και μαύρο. Τα θηλυκά γεννούν από τρία με πέντε αβγά κάθε χρόνο. Ο χρόνος επώασης των αβγών είναι ένας μήνας περίπου. Τα μικρά όταν εκκολαφθούν έχουν χρώμα μαύρο και είναι γυμνά (χωρίς πούπουλα).Η στοργή του πελεκάνου για τα μικρά του είναι ευρέως γνωστή, καθώς και στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο της μητρικής αυτοθυσίας. Τα είδη πελεκάνου που ζουν στην Ελλάδα, είναι ο κοινός πελεκάνος ή ροδοπελεκάνος και ο πελεκάνος ουλότριχος ή αργυροπελεκάνος. Πρόκειται για σπάνια είδη, καθώς δυσκολεύονται να βρουν κατάλληλους τόπους για να ζευγαρώσουν και να φτιάξουν τη φωλιά τους. Το μέγεθος του κοινού πελεκάνου είναι συνολικά 1,8 μ. και το άνοιγμα των φτερών του είναι από 2,5 μ. και πάνω. Το ράμφος του είναι αρκετά μεγάλο καθώς έχει μήκος 40 εκ. και η ουρά του μπορεί να χαρακτηριστεί μεγάλη, καθώς είναι μισή από το ράμφος του, δηλαδή 20 εκ. Ο αργυροπελεκάνος είναι πιο μικρόσωμος και επίσης μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει με τα ονόματα "σακάς" και "πελεκάνι". Έχει σγουρά φτερά στον λαιμό και στην ινιακή περιοχή. Σχετικά με τα υπόλοιπα είδη πελεκάνων, τα πιο γνωστά είναι ο γκρίζος πελεκάνος (Pelecanus rufescens) που ζει στην Αφρική και την Νότια Ασία και ο αποκαλούμενος καφέ πελεκάνος (Pelecanus occidentalis) που συναντάται στις νοτιοανατολικές περιοχές των Η.Π.Α. και στα αρχιπελάγη των Μπαχάμας και των Αντιλλών.
Σίτρα

Η Σίτρα (αραβικά: سترة‎ ή سِتْرَة, As-Sitra, αγγλικά: Sitra ή Sitrah), επίσης γνωστή ως νήσος Σίτρα (αραβικά: Jazīrat as-Sitra‎), είναι ένα νησί στο Μπαχρέιν. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, Μανάμα, στη νήσο Μπαχρέιν.

 Σύγκρουση με τον Οίκο των Χαλίφα το 1782Το 1782, συνέβη μια σύγκρουση μεταξύ ντόπιων και ορισμένων προσώπων του Οίκου των Χαλίφα, οι οποίοι είχαν έρθει από τη Ζουμπάρα για να αγοράσουν προμήθειες. Οι συγκρούσεις οδήγησαν σε θανάτους και από τις δύο πλευρές. Το νησί βρίσκεται ακριβώς ανατολικά της νήσου Μπαχρέιν στον Περσικό Κόλπο. Βρίσκεται νότια της Μανάμα και του Ναμπίχ Σάλεχ. Η δυτική ακτή του νησιού σχηματίζει τα όρια του όρμου Τούμπλι. Το νησί συνήθιζε να καλύπτεται με δάση χουρμαδιών και αγροκτήματα, τα οποία ποτίζονταν από διάφορες πηγές γλυκού νερού. Τα μαγκρόβια δάση συνήθιζαν να ευθυγραμμίζονται στη δυτική ακτή, ωστόσο έχουν σχεδόν εξαφανιστεί λόγω ανάπτυξης Οι περισσότεροι από τους κατοίκους του νησιού ζουν σε εννέα ιστορικά χωριά: Αλ Γάρια Αλ Χαμρίγια Αλ Χαριζίγια Αμπούλ Αΐς Μαρκούμπαν Μαχάζα Ουάντγιαν Σουφάλα Χάλατ Ουμ αλ Μπάιντ (η τοποθεσία του ιστιοπλοϊκού ομίλου και του θέρετρου Αλ Μπάνταρ)Υπάρχει ένα τεράστιο έργο αποκατάστασης γης που ονομάζεται Ανατολική Σίτρα, το οποίο αύξησε το μέγεθος του νησιού κατά 50% και όπου έχει χτίσει μια νέα πόλη σε αυτό. Η οικονομία του νησιού βασίστηκε στη γεωργία και την αλιεία. Το βόρειο τμήμα του νησιού έχει μετατραπεί σε βιομηχανική περιοχή. Οι δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου της Bahrain Petroleum Company βρίσκονται στο νότο. Η Σίτρα είναι επίσης ο τερματικός σταθμός του αγωγού φυσικού αερίου μήκους 42 χιλιομέτρων Νταχράν-Σίτρα, ο οποίος την συνδέει με την Νταχράν της Σαουδικής Αραβίας.Αρκετές εκθέσεις αυτοκινήτων και επίπλων αποτελούν επίσης τη νέα ανάπτυξη στο νησί. Το Sitra Club είναι ένας πολιτιστικός και αθλητικός σύλλογος του νησιού. Σήμερα η Σίτρα διαχειρίζεται ολόκληρη την παραγωγή πετρελαίου του Μπαχρέιν. Είναι η τοποθεσία του λιμανιού της Σίτρα. Είναι επίσης το κέντρο εξαγωγής βαρελιών των πετρελαιοπηγών στη βορειοανατολική Σαουδική Αραβία. Η Σίτρα είναι η τοποθεσία πολλών πανεπιστημιουπόλεων, όπως το Διεθνές Σχολείο Αλ Νουρ και το Ινδικό Σχολείο του Μπαχρέιν. Το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών βρίσκεται επίσης εδώ. Ο ανυψωμένος δρόμος της Σίτρα συνδέει το βόρειο τμήμα του νησιού με το Ναμπίχ Σάλεχ και το Ουμ Αλ Χάσαμ (Μανάμα) στη νήσο Μπαχρέιν. Δύο μικρές γέφυρες στα νοτιοδυτικά της Σίτρα ενώνουν επίσης τη νήσο Μπαχρέιν, κοντά στα χωριά Μαάμιρ και Έκερ. Το νότιο τμήμα του νησιού ανήκει στο Νότιο Κυβερνείο και το βόρειο τμήμα στο Κυβερνείο της Πρωτεύουσας. Μεταξύ 1990 και 2013 ήταν μέρος του Κεντρικού Κυβερνείου του Μπαχρέιν, αλλά αυτό έχει πλέον διαλυθεί. Μεταξύ 1920 και 1990 ήταν μέρος του Δήμου Σίτρα. Πριν την αναδιοργάνωση των Κυβερνείων ήταν ένς δήμος του Μπαχρέιν. Ο Δήμος Σίτρα αποτελούνταν από το νησί της Σίτρα και τρία χωριά κοντά σε αυτό στο κύριο νησί του Μπαχρέιν, τα: Μαάμιρ, Έκερ και Νουουαϊντράτ.
Σέριε Γ

Η Σέριε Γ (ιταλικά: Serie C), πρώην Λέγκα Προ (Lega Pro), είναι η τρίτη τη τάξει κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Αποτελείται από 54 ομάδες και διευθύνεται από τη Λέγκα Ιταλιάνα Κάλτσιο Προφεσιονίστικο (Lega Pro). Από το 2014 είναι το μόνο πρωτάθλημα που διοργανώνεται από τη Λέγκα Ιταλιάνα Κάλτσιο Προφεσιονίστικο, μετά την ενοποίηση των Πρίμα Ντιβιζιόνε (Prima Divisione) και Σεκόντα Ντιβιζιόνε (Seconda Divisione), που επανέφερε τη μορφή της «Σέριε Γ» (Serie C) που υπήρχε μεταξύ 1935 και 1978 (χρονιά κατά την οποία χωρίστηκε σε Σέριε Γ1 και Γ2).

 Την περίοδο 2013-14, η Πρίμα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αντίστοιχα, των 17 και των 16 ομάδων. Στο τέλος της περιόδου (μέχρι το 2013), τέσσερις ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Σέριε Β και έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Σεκόντα Ντιβιζιόνε. Στην τελευταία περίοδο δεν υπήρχε υποβιβασμός, αλλά άνοδος στη Σέριε Β ή προώθηση στη Λέγκα Προ. Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε αποτελούνταν επίσης από δύο ομίλους: την Τζιρόνε Α (Girone A) και την Τζιρόνε Β (Girone B), αλλά και οι δύο με 18 ομάδες. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (τρεις από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στη Λέγκα Προ Πρίμα Ντιβιζιόνε και εννέα ομάδες (τέσσερις από κάθε όμιλο συν τον ηττημένο του αγώνα διαβάθμισης πλέι άουτ από κάθε όμιλο) υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ (Serie D). Και στους δύο ομίλους της Σεκόντα Ντιβιζιόνε, οι ομάδες χωρίζονταν με βάση γεωγραφικά κριτήρια, με την εξαίρεση την ομάδα Μιλάτσο της Σικελίας που αγωνιζόταν στην Τζιρόνε Α. Η Σεκόντα Ντιβιζιόνε, μέχρι το καλοκαίρι του 2010 αποτελείτο από 54 ομάδες, αλλά την περίοδο 2010-11 οι ομάδες ήταν μόνο 49 και χωρίζεταν γεωγραφικά σε τρία τμήματα των 17, 16 και 16 ομάδων το καθένα. Στο τέλος της περιόδου, έξι ομάδες (δύο από κάθε όμιλο) προβιβάζονταν στην Πρίμα Ντιβιζιόνε και τέσσερις: δύο για τον Α όμιλο και μία για κάθε ένα από τους άλλους δύο ομίλους, υποβιβάζονταν στη Σέριε Δ. Στις 21 Νοεμβρίου του 2012, ανακοινώθηκε ότι οι δύο κατηγορίες θα έπρεπε να συγχωνευθούν σε ένα ενιαίο πρωτάθλημα, το οποίο θα αποτελούνταν από τρεις ομίλους των 20 ομάδων το καθένα, από την περίοδο 2014-15. Η συγχώνευση τέθηκε σε ισχύ από την περίοδο 2014-15. Λέγκα Ιταλιάνα Κάλτσιο Προφεσιονίστικο Επίσημη ιστοσελίδα
Σμπατ Σαχαζίζ

Ο Σμπατ Σαχαζίζ (αρμενικά: Սմբատ Շահազիզ, Ασταράκ, 1840 - Μόσχα, 1907) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης, δοκιμιογράφος και εκπαιδευτικός που έδρασε στη Ρωσία κατά το β΄ μισό του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα.

 Ο Σαχαζίζ γεννήθηκε το 1840 στο Ασταράκ της περιφέρειας Αραγκατσότν της σημερινής Αρμενίας (εκείνη την περίοδο αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ήταν το νεότερο από τα έξι παιδιά της οικογένειας ενός ιερέα. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα πλάι στον πατέρα του, στάλθηκε στη Μόσχα για να σπουδάσει από το 1852 στην αρμενική σχολή Λαζάρεφ (εναλλακτικά αναφέρεται και Λαζαριάν). Αποφοίτησε το 1862 και κατόπιν εισήλθε στο τμήμα ανατολικών γλωσσών του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, διδάσκοντας παράλληλα σε αρμενικά σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Μετά την αποφοίτησή του και από το πανεπιστήμιο (1867), έγινε καθηγητής αρμενικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Λύκειο Λαζάρεφ, όπου δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του κατά το 1897. Ενδιάμεσα συνέστησε ταμείο για την οικονομική ενίσχυση συγγραφέων, ενώ μετά το 1898 ίδρυσε επιτροπή με σκοπό την περίθαλψη και τη μόρφωση ανηλίκων Αρμενίων που είχαν μείνει ορφανά μετά τη μεγάλη σφαγή του 1896 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Απεβίωσε το 1907. Το όνομά του Σαχαζίζ έχει δοθεί σε δημόσιο σχολείο του Ασταράκ. Ο Σαχαζίζ εμφανίστηκε στα γράμματα από νεαρή ηλικία ως αρθρογράφος σε αρμενικό περιοδικό που εκδιδόταν στη Μόσχα, ενώ το 1860 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Ώρες ελευθερίας», που περιλάμβανε 33 ποιήματα γραμμένα κυρίως στα σύγχρονα αρμενικά (ορισμένα ήταν γραμμένα και κλασική αρμενική) και με θεματολογία που περιστρεφόταν γύρω από έννοιες όπως η φύση, τα μαθητικά του χρόνια, οι εφηβικοί έρωτες και η αγάπη για την πατρίδα. Η συγκεκριμένη συλλογή αναφέρεται ως ευθέως επηρεασμένη από την ποίηση του ρομαντικού λογοτέχνη Λόρδου Βύρωνα. Άλλες πρώιμες επιρροές του Σαχαζίζ ήταν οι Αρμένιοι Ραφαϊέλ Πατκανιάν και Χατσατούρ Αμποβιάν. Το 1865 εξέδωσε το δεύτερο έργο του, το εκτεταμένο επικό ποίημα «Η θλίψη του Λεβόν», το οποίο έχει σαφή πατριωτικό χαρακτήρα και αναφέρεται ως εμπνευσμένο από το ποίημα του Βύρωνα «Tο προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ». Η συγγραφική παραγωγή του Σαχαζίζ περιλαμβάνει ακόμη δοκίμια, άρθρα και ομιλίες πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου. «Ώρες ελευθερίας» (1860) «Η θλίψη του Λεβόν» (1865) «Η φωνή ενός δημοσιογράφου» (1881) «Αναμνήσεις από τη γιορτή του Βαρντανανκ» (1901) «Μερικά λόγια προς τους αναγνώστες μου» (1903)
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων

Η Ε.Σ.Κ.Κ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων») αποτελεί μία από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Η Ένωση ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1988, με την ιδιότητα της Τοπικής Επιτροπής Κυκλάδων. Τον Δεκέμβριο του 1999 ιδρύθηκε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων η οποία συνεχίζει το έργο της Τ.Ε. Η έδρα της βρίσκεται στην Ερμούπολη Σύρου. Στη δικαιοδοσία της ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία του Νομού Κυκλάδων.

 Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Ανδρών ΓυναικώνΣε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Κορασίδων, Εφήβων, Παίδων, Τουρνουά μικρών ηλικιών και Τουρνουά «3 με 3». Επίσης διοργανώνει (μετά την αναθεσή της από την Ε.Ο.Κ.) Πανελλήνιους Αγώνες Αναπτυξιακού Πρωταθλήματος Παίδων και Κορασίδων, καθώς επίσης έχει αναλάβει αρκετές φορές και την διοργάνωση Διεθνών Αγώνων με την συνεργασία τοπικών φορέων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στο δεύτερο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών επιτροπών των νησιών του Αιγαίου. Με τη σειρά τους οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος. Επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Σ.Κ.Κ. Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης
Κανάλι του Έλμπλονγκ

Το Κανάλι του Έλμπλονγκ (πολωνικά: Kanał Elbląski‎, γερμανικά: Oberländischer Kanal‎) είναι κανάλι μήκους 80,5 χιλιομέτρων στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της Πολωνίας, το οποίο εκτείνεται προς τα νότια από τη λίμνη Ντρούζνο (που συνδέεται από τον ποταμό Έλμπλονγκ με τη λιμνοθάλασσα του Βιστούλα) στον ποταμό Ντρβέντσα και τη λίμνη Γεζιόρακ. Μπορεί να φιλοξενήσει μικρά σκάφη εκτόπισης έως 50 τόνων. Η διαφορά στα επίπεδα του νερού πλησιάζει τα 100 μέτρα, και ξεπερνιέται χρησιμοποιώντας υδροφράχτες και ένα σύστημα κεκλιμένων επιπέδων μεταξύ λιμνών. Σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά μνημεία που σχετίζονται με την ιστορία της τεχνολογίας και ονομάστηκε ένα από τα Επτά Θαύματα της Πολωνίας. Το κανάλι ονομάστηκε επίσης ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως ορίστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2011. Η καταλογοποίηση του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας.

 Το κανάλι σχεδιάστηκε μεταξύ 1825 και 1844 από τον Γκέοργκ Στένκε, εκτελώντας την εντολή που έδωσε ο βασιλιάς της Πρωσίας. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1844. Η διαφορά ύψους σε ένα τμήμα 9,5 χιλιομέτρων της διαδρομής μεταξύ των λιμνών ήταν πολύ μεγάλη για την κατασκευή παραδοσιακών υδροφραχτών. Αντ΄ αυτού χρησιμοποιήθηκε ένα έξυπνο σύστημα κεκλιμένων επιπέδων που βασίζονται σε αυτά που χρησιμοποιούνται στο Κανάλι Μόρις του Νιου Τζέρσεϊ, αν και το κανάλι περιλαμβάνει επίσης μερικούς υδροφράχτες. Αρχικά υπήρχαν τέσσερα κεκλιμένα επίπεδα, ενώ ένα πέμπτο προστέθηκε αργότερα, αντικαθιστώντας πέντε ξύλινους υδροφράχτες. Χτισμένο με το όνομα Oberländischer Kanal (Ορεινό Κανάλι) και ευρισκόμενο στο Βασίλειο της Πρωσίας, άνοιξε στις 29 Οκτωβρίου 1860. Από το 1945 το κανάλι βρίσκεται πλέον στην Πολωνία. Αφού επισκευάστηκαν οι ζημιές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποκαταστάθηκε σε λειτουργία το 1948 και τώρα χρησιμοποιείται για τουρισμό. Το κανάλι ανακαινίστηκε μεταξύ 2011 και 2015 και τώρα είναι και πάλι ανοιχτό για ναυσιπλοΐα. Τα τέσσερα αρχικά κεκλιμένα επίπεδα είναι, κατά σειρά από το επίπεδο της κορυφής προς τα κάτω, το Μπουτσίνιετς (Buczyniec) με άνοδο 20,4 μ. και μήκος 224,8 μ., το Κόντι (Kąty) με άνοδο 18,83 μ. και μήκος 225,97 μ., το Ολεσνίτσα (Oleśnica) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 262 ,63 μ. και το Γελένιε (Jelenie) με άνοδο 21,97 μ. και μήκος 263,63 μ.. Το πέμπτο κεκλιμένο επίπεδο είναι το Νέο Καουούνι (Całuny Nowe) με άνοδο 13,72 μ.. Κατασκευάστηκε για να αντικαταστήσει πέντε ξύλινους υδροφράχτες κοντά στο Έλμπλονγκ. Κατασκευάστηκαν από το 1860 έως το 1880. Tew, David (1984). Canal Inclines and Lifts. Sutton Books. ISBN 0-86299-031-9. Uhlemann, Hans-Joachim (2002). Canal lifts and inclines of the world (αγγλική μετάφραση έκδοση). Internat. ISBN 0-9543181-1-0. Επίσημος ιστότοπος Φωτογραφίες του καναλιού Άρθρο της φωνής της Βαρσοβίας Ένα ταξίδι στο κανάλι του Έλμπλονγκ που περιγράφεται από τον Μάικλ Πάλιν
Λίστα Θεσπρωτίας

Η Λίστα είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών στη Θεσπρωτία της περιφέρειας Ηπείρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 50 κατοίκους.

 Η Λίστα βρίσκεται σε απόσταση 55 χιλιομέτρων από τους Φιλιάτες και περίπου 70 χλμ. βορειοανατολικά της Ηγουμενίτσας, παρά τους πρόποδες του όρους Τσαμαντά, σε υψόμετρο 490 μέτρων, σε μια τοποθεσία με αρκετά νερά. Πρόκειται για καθαρά ορεινό χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολείται κυρίως με την μικροκτηνοτροφία και ελάχιστα με τη γεωργία. Η δημιουργία του υπολογίζεται γύρω στο 1700 και σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν αποτέλεσμα εγκατάστασης χριστιανών κατοίκων κυρίως από την περιοχή των Αγίων Σαράντα, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους εξαιτίας πιέσεων για τον εξισλαμισμό τους. Κάτοικοι της Λίστας συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση, κυρίως υπό τις διαταγές του Κωνσταντίνου Λαγουμιτζή. Την ίδια περίοδο, καταγράφονται στον οικισμό 34 οικογένειες, οι οποίες μερικά χρόνια αργότερα (1834) είχαν αυξηθεί σε σαράντα. Το 1856 διέθετε εκ νέου 40 οικογένειες, με τους κατοίκους της να είναι ελληνικής καταγωγής. Το 1874, σύμφωνα με την έκθεση του επισκόπου Παραμυθιάς Άνθιμου, στη Λίστα ζούσαν 50 οικογένειες που συντηρούσαν ελληνικό σχολείο με έναν δάσκαλο και είκοσι μαθητές. Αργότερα, στην οθωμανική απογραφή του 1895 καταγράφηκαν 374 κάτοικοι (194 άνδρες και 180 γυναίκες), κατανεμημένοι σε 70 φορολογικούς χανέδες. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, η Λίστα αποτελούσε τσιφλίκι των μουσουλμάνων αγάδων των Φιλιατών. Παράλληλα, σύμφωνα με στατιστικό πίνακα των ελληνικών σχολείων της ευρύτερης περιοχής, το 1910 είχε περίπου 600 κατοίκους, καθώς και ελληνικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν 60 μαθητές. Η Λίστα, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία, περιήλθε στο ελληνικό κράτος κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων. Το 1928, ο οικισμός διέθετε δημοτικό σχολείο και τηλεφωνείο, ενώ συνδέθηκε με το οδικό δίκτυο του νομού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 140 κατοίκους. Πολλές ανάγκες του χωριού έχει καλύψει κατά καιρούς η πολιτιστική "Αδελφότητα των Λιστινών". Διοικητικά, η Λίστα ανήκε παλιότερα στην επαρχία Θυάμιδος του νομού Ιωαννίνων και αργότερα επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από την 1η Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Προκόπιο, ενώ υπάρχει και έτερος, αφιερωμένος στην Παναγία. Στο χωριό διοργανώνονται πανηγύρια στις 8 Ιουλίου (Αγίου Προκοπίου), στις 20 Ιουλίου (Προφήτη Ηλία) και στις 15 Αυγούστου (Κοίμηση της Θεοτόκου). Στη Λίστα γεννήθηκαν οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης Πανταζής Ιωάννου, Θωμάς Στέφου και Γεώργιος Σταύρου (υπηρέτησαν στο σώμα του Κωνσταντίνου Λαγουμιτζή), ο πολιτικός και συγγραφέας Χρήστος Παπασταύρου και ο λογοτέχνης Φάνης Μούλιος.
Μαργαρίτα του Μπουρμπόν, κυρία του Αλμπρέ

Η Μαργαρίτα, γαλλ.: Marguerite de Bourbon, Lady of Albret, (1344 – 1416) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα του Μπουρμπόν και με τον γάμο της έγινε κυρία του Αλμπρέ.

 Ήταν κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της συζύγου του Iσαβέλλας των Βαλουά, που ήταν κόρη του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Η Mαργαρίτα παντρεύτηκε τον Aρνώ Αμανιέ κύριο του Aλμπρέ, στις 30 Ιουνίου 1368. Ο γάμος ήταν το αποτέλεσμα μίας μυστικής συνθήκης μεταξύ του Καρόλου Ε' της Γαλλίας και του Αρνώ Αμανιέ. Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Κάρολο Α΄ κύριο του Αλμπρέ, ο οποίος έγινε κόμης του Ντρέ και κοντόσταυλος της Γαλλίας. Σκοτώθηκε στη μάχη του Aζενκούρ. Autrand, Françoise (1994). Charles V (στα French). Fayard.
Ιουνία Τέρτια

Η Ιουνία Τρίτη, λατιν.: Junia Tertia, αποκαλούμενη και Τερτούλλα, (π. 75 π.Χ. – 22 μ.Χ.) ήταν η τρίτη κόρη της Σερβιλίας και τού δεύτερου συζύγου της Δέκιμου Ιούνιου Σιλανού, και αργότερα η σύζυγος τού Γάιου Κάσιου Λογγίνου.

 Μέσω της μητέρας της ήταν η νεότερη ετεροθαλής αδελφή τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου . Είχε επίσης δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Ιουνία Πρίμα και την Ιουνία Σεκούνδα καθώς και έναν μεγαλύτερο αδελφό, που ονομαζόταν Mάρκος Ιούνιος Σιλανός. Η Τέρτια παντρεύτηκε τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο και απέκτησαν έναν γιο, ο οποίος γεννήθηκε π. το 59-60 π.Χ. Είχε μία αποβολή το 44 π.Χ. Το 47 π.Χ. φημολογήθηκε ότι ήταν η ερωμένη τού Ιουλίου Καίσαρα, κάτι που κανόνισε η μητέρα της. Όπως και η μητέρα της, η Tέρτια έζησε περισσότερο από τον σύζυγό της Κάσσιο, ανενόχλητη από τα μέλη της Β΄ Τριανδρίας και τον Aύγουστο. Επέζησε σε προχωρημένη ηλικία και απεβίωσε το 22 μ.Χ., 64 χρόνια μετά τη μάχη στους Φιλίππους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Αυτοκράτορα Τιβέριου. Είχε συγκεντρώσει μία μεγάλη περιουσία στη μακρόχρονη χηρεία της και άφησε την περιουσία της σε πολλούς επιφανείς Ρωμαίους, αν και απέκλεισε τον Αυτοκράτορα, κάτι που αντιμετωπίστηκε με κριτική. Ο Τιβέριος συγχώρησε την παράλειψη και επέτρεψε να γίνει μία μεγάλη κηδεία προς τιμήν της, αν και οι προτομές τού Βρούτου και του Κάσιου δεν έπρεπε να εκτίθενται στην πομπή. Μέσω του γιου της έγινε η πρόγονος της αυτοκράτειρας Δομιτίας Λογγίνας (συζύγου τού Δομιτιανού). Ιουνία γενεά Τερτούλλα GLIMRE VED SITT FRAVÆR https://eugesta-revue.univ-lille.fr/pdf/2017/5. Webb-Eugesta-7_2017.pdf
Μάριο Μουτς

Ο Μάριο Μουτς (γερμανικά: Mario Mutsch) (γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Λουξεμβούργιος-Βέλγος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος Γεννημένος στο Βέλγιο, εκπροσώπησε την Εθνική Λουξεμβούργου.

 Ο Μουτς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις βελγικές ομάδες κατώτερων πρωταθλημάτων Σπα και Κέλμις, προτού μετακινηθεί στη Γερμανία για να παίξει για την Αλεμάνια Άαχεν. Το καλοκαίρι του 2007 εντάχθηκε στην ελβετική ΦΚ Άαραου μετά από πρόταση του πρώην προπονητή της εθνικής ομάδας Τζεφ Σαϊμπένε, ο οποίος ήταν βοηθός προπονητή στην ΦΚ Άαραου. Στις 16 Ιουλίου 2009, ανακοινώθηκε ότι ο Μουτς είχε υπογράψει με τη γαλλική ΦΚ Μετς της Λιγκ 2 με ελεύθερη μεταγραφή. Το 2011, εντάχθηκε στην ελβετική ΦΚ Σιόν για μία μόνο σεζόν και το 2012 μετακόμισε στην ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν. Τα έτη 2017–2019 αγωνίστηκε στην ΦΚ Προγκρές Νίντερκορν από το Λουξεμβούργο και στη συνέχεια αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ο Μουτς έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Λουξεμβούργου σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 τον Οκτώβριο του 2005 εναντίον της Ρωσίας και μέχρι τον Ιούνιο του 2019 είχε κερδίσει 102 συμμετοχές, σκοράροντας 4 γκολ. Έχει παίξει σε 11 αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.Ο Μουτς αποσύρθηκε τόσο από το συλλογικό όσο και από το διεθνές ποδόσφαιρο μετά την 102η διεθνή συμμετοχή του για το Λουξεμβούργο (όπου είναι ο κορυφαίος παίκτης σε συμμετοχές στην εθνική ομάδα), εναντίον της Μαδαγασκάρης στις 2 Ιουνίου 2019. Ο Μουτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στη γερμανόφωνη κοινότητα του Βελγίου. Ο πατέρας του είναι Λουξεμβούργιος που μεγάλωσε στο Ανατολικό Βέλγιο και η μητέρα του είναι Βελγίδα. «Player profile - FC Aarau» (στα Γερμανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 8 Μαρτίου 2009. Μάριο Μουτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Στατιστικά στο T-Online.de (γερμανικά) «Profile - FC Metz». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2014. Προφίλ παίκτη στο Transfermarkt.com
Κριτική σκέψη

Κριτική Σκέψη είναι η νοητική και συναισθηματική λειτουργία κατά την οποία το άτομο αξιολογεί την αξιοπιστία των πληροφοριών και αποφασίζει τι να σκεφτεί ή τι να κάνει μέσω συλλογισμών που γίνονται με βάση όλα τα δυνατά στοιχεία που μπορεί να έχει στη διάθεσή του.

 Παρόλο που η Ιστορία της Κριτικής Σκέψης μπορεί να πρωτανιχνευτεί στα χρόνια της Αρχαίας Ελλάδας, πρώτος ο John Dewey, φιλόσοφος που θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης Κριτικής Σκέψης προσπάθησε να δώσει ένα ορισμό: "Ενεργητική, επίμονη και προσεκτική σκέψη πάνω σε κάθε πίστη ή υποτιθέμενη γνώση, υπό το φως των λόγων που το υποστηρίζουν και το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει". [Active, persistent, and careful consideration of any belief or supposed form of knowledge in the light of the grounds that support it and the further conclusion to which it tends". (Dewey, 1933)]Ο Dewey θέτει αρκετή σημασία στην λογική και τις συνέπειες της σκέψης. Ένας άλλος ορισμός από τον καθηγητή Ennis είναι "Κριτική σκέψη είναι η ορθολογιστική και στοχαστική σκέψη επικεντρωμένη στο να αποφασιστεί τι να πιστέψουμε ή να κάνουμε" "Critical thinking is reasonable and reflective thinking focused on deciding what to believe or do"
Ιερά Μητρόπολις Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας

Η Ιερά Μητρόπολις Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας είναι μία από τις Μητροπόλεις των Επαρχιών του Θρόνου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ιδρύθηκε στις 12 Αυγούστου 1969 και η δικαιοδοσία της περιλαμβάνει τις χώρες Σουηδία, Νορβηγία, Δανία, Ισλανδία και Γροιλανδία. Μητροπολίτης της είναι από το 2014 ο Κλεόπας (Στρογγύλης).

 1969: Ίδρυση Μητροπόλεως και εκλογή πρώτου Μητροπολίτη Σουηδίας Πολυεύκτου. 1970: Άφιξη στη Στοκχόλμη του Μητροπολίτη Σουηδίας Πολυεύκτου και ανάληψη καθηκόντων. 1974: Εκλογή Μητροπολίτη Σουηδίας Παύλου. 1976: Απόκτηση Ιερού Ναού Αποστόλου Παύλου στην Ουψάλα (Φεβρουάριος) και εγκαίνια αυτού (Μάιος), απόκτηση Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης (Απρίλιος). 1978: Εγκαίνια Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης. 1980: Ανέγερση αίθουσας πνευματικού κέντρου Μητροπολιτικού Ναού. 1987: Απόκτηση Ιερού Ναού Ευαγγελισμού Θεοτόκου Όσλο. 1992: Εγκαίνια Ιερού Ναού Ευαγγελισμού Θεοτόκου Όσλο. 1993: Επίσκεψη Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. 1998: Απόκτηση Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Γκέτεμποργκ. 1999: Εγκαίνια Ιερού Ναού Αγίας Τριάδος Γκέτεμποργκ. 2002: Επίσκεψη και δοξολογία υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού Θεοτόκου Όσλο. 2003: Πατριαρχική Χοροστασία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης. 2014: Εκλογή και ενθρόνιση Μητροπολίτη Σουηδίας & πάσης Σκανδιναβίας Κλεόπα. 2015: Ίδρυση ενορίας Αγίου Αποστόλου Κλεόπα στην πόλη Κάλμαρ της Σουηδίας - Οργάνωση Συνδέσμου Ορθοδόξων Νέων - Ίδρυση ενορίας Εισοδίων της Θεοτόκου στην πόλη Borås (Μπορός) Σουηδίας - Ίδρυση ενορίας Αγίου Νεκταρίου στο Σταβάνγκερ της Νορβηγίας - Θυρανοίξια Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Νικολάου Ράττβικ Σουηδίας. 2016: Ίδρυση ενορίας Αγίων Κωνσταντινου και Ελένης στην πόλη Γιένκεπινγκ (Jönköping) Σουηδίας. 2017: Ίδρυση ενορίας Αγίου Εθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης στην πόλη Μπέργκεν Νορβηγίας. Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Γεωργίου Στοκχόλμης (Καθεδρικός Ναός) Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αποστόλου Παύλου Ουψάλα Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίας Τριάδος Γκέτεμποργκ Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Ανδρέου Μάλμε Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Κλεόπα Κάλμαρ Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Εισοδίων της Θεοτόκου Μπορός (Borås) Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίων Κωνσταντινου και Ελένης Γιένκεπινγκ (Jönköping) Φιλλανδική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Νικολάου Στοκχόλμης Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Όσλο Νορβηγίας (Μητροπολιτικός Ναός) Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Νεκταρίου Σταβάνγκερ Νορβηγίας Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης Μπέργκεν Νορβηγίας Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Γεωργίου Κοπεγχάγης Δανίας Ησυχαστήριο Αγίου Νικολάου Ράττβικ Σουηδίας. Ελληνική Ορθόδοξος Ενορία Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου Ρέικιαβικ Ισλανδίας Ημερολόγιο Ι.Μ. Σουηδίας 2015 Σουηδία: βίωμα ενότητας υπό το ορθόδοξο πρίσμα Ιστοσελίδα Ιεράς Μητροπόλεως Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας Ιστοσελίδα Ενορίας Αγίου Ανδρέα στο Μάλμε Σουηδίας Ιστοσελίδα Ενορίας Αγίου Γεωργίου στο Ρόσκιλντε Δανίας
Ειρήνη Καντακουζηνή

Η Ειρήνη Καντακουζηνή (1400 - Ρούτνικ Μάιος 1457) ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα, σύζυγος του δεσπότη της Σερβίας Τζούρατζ Μπράνκοβιτς. Στη σερβική λαϊκή παράδοση αποτελεί ιδρύτρια πολλών φρουρίων στη Σερβία.

 Οι γονείς της ήταν ο Θεόδωρος Καντακουζηνός και η Έλενα Ουρόσι, πριγκίπισσα της Σερβίας. Αδέλφια της ήταν ο Δημήτριος, ο Μανουήλ, ο Γεώργιος, ο Ανδρόνικος, ο Θωμάς, η Θεοδώρα, η Ειρήνη και η Μαρία. Η Ειρήνη παντρεύτηκε τον Τζούρατζ Μπράνκοβιτς στις 26 Δεκεμβρίου, 1414 κι είχαν τουλάχιστον έξι παιδιά: τον Τοντόρ, τον Γκρίγκορ, την Μάρα, τον Στεφάν, την Αικατερίνη και τον Λάζαρ. Επειδή ήταν ξένη και στην αυλή της είχε και τα αδέλφια της, η λαϊκή παράδοση τής απέδωσε κακό χαρακτήρα. Θεωρείτο ότι ασκούσε μεγάλη επιρροή στον δεσπότη και οι άνθρωποι άρχισαν να την αντιπαθούν, λέγοντας ότι η κατασκευή του Σμεντέρεβο ήταν απλά ένα καπρίτσιο της. Στη λαϊκή ποίηση έχει ονομαστεί prokleta Jerina ("καταραμένη Ιρίνα"), αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από τις ιστορικές πηγές. Το φρούριο της Μαγκλίτς, κοντά στο Κράλιεβο, στη Σερβία είναι επίσης γνωστό ως το φρούριο της Ιρίνα. Χτίστηκε τον 13ο αιώνα και σύμφωνα με τον θρύλο έριχνε τους εραστές της στο βαθύ πηγάδι εντός των τειχών. Το φρούριο του Ούζιτσε έχει μύθο παρόμοιο. Στην τοπική παράδοση περιγράφεται ως μία σκληρή βασίλισσα, που πέταξε τα παιδιά της από τον υψηλότερο πύργο σε σκοτεινό ποτάμι. Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς κατέγραψε πολλά τραγούδια της Σερβίας όπου αναφέρεται ως: «Đurđeva Jerina", "Dva Despotovića", "Ženidba Djurdja Smederevca", "Kad je Janko Vojvoda udarao Djurdja Δέσποτα buzdohanom", "Oblak Radosav» και "Starina Novak i Knez Bogosav ". Ο Σέρβος συγγραφέας Βιντάν Νίκολιτς έγραψε ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της· σε ορισμένες παλαιότερες εκδόσεις του αυτό το μυθιστόρημα είχε τον τίτλο "Η Σκιά του δεσπότη». Marek, Miroslav. «Kantakuzenos family». Genealogy.EU. Marek, Miroslav. «The Brankovici». Genealogy.EU.
Υποβρωμιώδες οξύ

Το υποβρωμιώδες οξύ (αγγλικά: hypobromous acid) είναι ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο HOBr (ενίοτε γράφεται ως HBrO ή και ως BrOH). Είναι ασθενές και ασταθές οξύ, που υπάρχει μόνο σε μορφή διαλύματος και έχει χημικές και φυσικές ιδιότητες πολύ παρόμοιες με αυτές του υποχλωριώδους οξέος (HOCl). Σε υδατικό διάλυμα, το υποβρωμιώδες οξύ διίσταται σε υποβρωμιώδη ανιόντα (OBr–) και υδρογονοκατιόντα (H+):

 Αν προστεθεί (στοιχειακό) βρώμιο σε νερό παράγεται (αμφίδρομα) υποβρωμιώδες οξύ και υδροβρωμικό οξύ: Επειδή η αντίδραση είναι αμφίδρομη, όταν είναι επιθυμητή η απομόνωση διαλύματός του, προστίθεται οξείδιο του υδραργύρου (HgO), που καταβυθίζει τα βρωμιούχα ανιόντα με τη μορφή βρωμιούχου υφυδραργύρου (Hg2Br2), και έτσι μετατοπίζει τη χημική ισορροπία προς τα δεξιά:Στη φύση, το υποβρωμιώδες οξύ παράγεται από βρωμοϋπεροξειδάσες, που είναι ένζυμα που καταλύουν την οξείδωση βρωμιούχων ιόντων (Br–) σε υποβρωμιώδη από υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2): Το υποβρωμιώδες οξύ έχει pKa = 8,65 και γι' αυτό διίσταται μόνο μερικώς στο νερό, σε pH = 7. Όπως και το ίδιο το οξύ, τα υποβρωμιώδη άλατα είναι επίσης ασταθή, έχοντας τη μορφή κιτρινόχρωμων διαλυμάτων με αρωματική οσμή, και τείνουν να δυσαναλογοποιηθούν, συμπαράγοντας βρωμικό και υδροβρωμικό οξύ ή τα αντίστοιχα άλατά τους, αντίστοιχα: Γι' αυτό παραγωγή, η αποθήκευση και η μεταφορά τους, όποτε χρειάζεται, γίνεται στους 0 ° C. Το δυναμικό οξειδοαναγωγής HBrO/Br- ανέρχεται σε 1,34 Volt. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης, για παράδειγμα με αλκένια: Το υποβρωμιώδες οξύ χρησιμοποιείται ως λευκαντικό, ως οξειδωτικό μέσο, ως αποσμητικό και ως απολυμαντικό, εξαιτίας της ικανότητάς του να σκοτώνει τα κύτταρα πολλών παθογόνων. Η ένωση παράγεται (φυσιολογικά) από θερμόαιμους σποδυλωτούς οργανισμούς, ιδιαίτερα από τα ηωσινόφιλα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία την παράγουν με τη δράση της ηωσινοφιλυπεροξειδάσης, που είναι ένα ένζυμο που «προτιμά» να χρησιμοποιεί βρώμιο. Χρησιμοποιείται επίσης σε εγκαταστάσεις υδρομασάζ και ιαματικές πηγές ως μικροβιοκτόνο μέσο. Ουσιαστικά χρησιμοποιείται και εδώ ως οξειδωτικό μέσο, δηλαδή με παρόμοια δράση με αυτήν της υπεροξειδάσης στα ηωσινόφιλα. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με υποχλωριώδες οξύ (HOCl).
Ενταντίλ Καντινεφέντι

Η Ενταντίλ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:إداديل كادنيفندي) (Τούρκικα: Edadil Kadınefendi, γνωστή και ως Τζιουλούς Καντινεφέντι, 25 Ιουλίου 1845 - 12 Δεκεμβρίου 1875) ήταν η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu İkinci Edadil Kadın Efendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Ενταντίλ Καντινεφέντι γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου 1845 στο Αντλερσκί, και ήταν κόρη του Ταντάλ Μπέη Αρεντμπά και της συζύγου του Οουμπλά Χανίμ. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον Ασλάν Μπέη, που ζούσε στον Καύκασο. Μεταφέρθηκε στο παλάτι από έναν συμπατριώτη της. Της δόθηκε ιδιωτική εκπαίδευση από την Βαλιντέ Περτεβνιγιάλ Σουλτάν. Έχει μπλε μάτια και μακριά καστανά μαλλιά. Το 1861 παντρεύτηκε τον Αμπντούλ Αζίζ, την ίδια χρονιά ανέβηκε στο θρόνο. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ. Ένα χρόνο μετά το 1862 γέννησε τον Ηγεμόνα Μαχμούτ Τζελαλεντίν Εφέντι, αργότερα ακολούθησαν οι γεννήσεις του Ηγεμόνα Μεχμέτ Σελίμ Εφέντι και της Εμινέ Σουλτάν. Η Εμινέ Σουλτάν πέθανε σε ηλικία 3 ετών, το 1867. Η Ενταντίλ Καντινεφέντι πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 1875 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ σε ηλικία 30 ετών. Είναι θαμμένη στο τάφο του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ στην Κωνσταντινούπολη. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Αλβέρτος Άτσο Β΄ του Μιλάνου

Ο Αλβέρτος-Άτσο Β΄ (997 ή 10 Ιουλίου 1009 - 20 Αυγούστου 1097) από τον Οίκο των Ομπερτιδών, ήταν μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου. Ήταν ένας ισχυρός ευγενής του Γερμανικού βασιλείου.

 Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου-Άτσο Α΄ μαργράβου του Μιλάνου και της Αδέλας του Μιλάνου. Ανέλαβε ήδη από το 1020 τα καθήκοντά του και αύξησε τις κτήσεις του στη βόρεια Ιταλία. Το 1069-70 ενεπλάκη στη διαδοχή του Λα Μαιν (Maine), μια και η 2η σύζυγός του Γκαρσέντε ήταν συγκληρονόμος. Έκανε τον γιο του Ούγο Ε΄ κόμη του Λα Μαιν, αλλά έπρεπε πρώτα να κυριαρχήσει επί του Ροβέρτου Β΄ δούκα της Νορμανδίας, αρραβωνιαστικού της άλλης κληρονόμου. Στην Έριδα της Περιβολής στην αρχή προσπάθησε να μεσολαβήσει, αλλά τελικά πήρε το μέρος του πάπα Γρηγορίου Ζ΄ εναντίον του Ερρίκου Δ΄ των Σαλίων. Ο πρωτότοκος γιος του Γουέλφος Α΄ από την Καρινθία μετακινήθηκε στη Βαυαρία. Είναι ο ιδρυτής του Οίκου των Γουέλφων. Στο Έστε, που τότε ήταν λίγο μεγαλύτερο από χωριό, ο Αλβέρτος-Άτσο Β΄ έκανε ένα κάστρο κατοικία του. Το κληρονόμησε ο δευτερότοκος Φούλκων Α΄, ιδρυτής του Οίκου των Έστε. Το 1036 νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούνδη των Παλαιών Γουέλφων, κόρη του Γουέλφου Β΄ κόμη της Σουαβίας, κληρονόμο της Σουαβίας στη Βαυαρία και είχε τέκνο: Γουέλφος Α΄ (1035; - 1101) δούκας της Βαυαρίας.Νυμφεύτηκε περί το 1050 σε δεύτερο γάμο με τη Γκαρσέντε των Ουγονιδών, κόρη του Ερβέρτου Α΄ κόμη του Μαν. Είχε τέκνα: Φούλκων Α΄ (απεβ. 1128) μαρκήσιος του Μιλάνου, κύριος του κάστρου του Έστε. Ούγος Ε΄ (απεβ. 1131) κόμης του Λα Μαν, σύζυγος της Γκερσέντας Ωτβίλ, κόρη του Ροβέρτου Γυϊσκάρδου δούκα της Απουλίας, Καλαβρίας και Σικελίας.Μερικές πηγές αναφέρουν γάμο του με την Βιτάλια Ορσεόλο, κόρη του Πέτρου βασιλιά της Ουγγαρίας. Είχαν τέκνο: Ίττα.Από σχέση του με την Ματίλντα, αδελφή του Γουλιέλμου επισκόπου Πάδουας, είχε ένα φυσικό τέκνο, την Αδελασία. Society for the Diffusion of Useful Knowledge (1833). The Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge. Volume 10 Ernesti – Frustum. London: Knight. p. 38. Onlne Computer Library Center 455140714. Halliday, Andrew (1826). "Book III, containing a sketch of the history of the western Empire under the Saxon and Franconian dynasties." Annals of the house of Hanover. London: William Sams. pp. 137–138, 141, 148, 151, 155–156. Onlne Computer Library Center 03031224.
Κούλπανγκ

Το Κούλπανγκ (꿀빵) επίσης γνωστό ως ψωμί με μέλι, είναι κολλώδες, γλυκό ψωμί γεμισμένο με ζαχαρούχα πάστα κόκκινων φασολιών. Τα απαλότερα και πιο αφράτα παρασκευάζονται στο Γκοτζέ της επαρχίας Γκιόνγκσανγκναμ-ντο στη Νότια Κορέα,γνωστά ως Γκότζε-κούλπανγκ, μια τοπική σπεσιαλιτέ. Σε μια γειτονική πόλη που ονομάζεται Τζίντζου, το τραγανιστό Τζίντζου-κοπωλείται ως μια τοπική σπεσιαλιτέ.

 Το Κούλπανγκ πρωτοπαράχθηκε και πωλήθηκε στην 1963 από τον Τζονγκ Ουόνσοκ σε μια στάση μπροστά από το σπίτι του στο Χάνγκναμ-ντονγκ στο Τονγκιόνγκ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν η μεταπολεμική εξαθλίωση ήταν σοβαρή, το ψωμί παρασκευαζόταν με αναλογισμένο αλεύρι σίτου. Το Κοσκινισμένο αλεύρι ζυμώνεται με τα αυγά σε μορφή ζύμης. Η ζύμη στη συνέχεια ελάσσεται σε μικρές μπάλες και γεμίζεται με ζαχαρούχα πάστα κόκκινων φασολιών, τηγανισμένα σε φυτικό λάδι, και έπειτα ντυμένα με σιρόπι και σπόρους ψημένου σουσαμιού. Οι γεμίσεις για το Τόνγκγιονγκ-κούλπανγκ εκτός από τη χαρακτηριστική κόκκινη πάστα φασολιών περιλαμβάνουν γλυκοπατάτες, καστανιές, γιούτζα και πράσινο τσάι.
Ευθύμης Φιλίππου

Ο Ευθύμης Φιλίππου (18 Ιανουαρίου 1977) είναι Έλληνας συγγραφέας και σεναριογράφος. Έχει ασχοληθεί με την διαφήμιση, το θέατρο και τη λογοτεχνία, αλλά είναι κυρίως γνωστός για τη συνεργασία του με τον Γιώργο Λάνθιμο στις ταινίες Κυνόδοντας (2009), Ο Αστακός (2015) και Ο θάνατος του ιερού ελαφιού (2017).

 Ο Ευθύμης Φιλίππου γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Το 2009 ο Φιλίππου έγραψε το σενάριο της ταινίας Κυνόδοντας, μαζί με τον σκηνοθέτη Γιώργο Λάνθιμο. Η ταινία απέσπασε το βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών και διεκδίκησε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ο Φιλίππου μοιράστηκε το Βραβείο Σεναρίου μαζί με τον Λάνθιμο.Η ταινία Άλπεις (2010), το σενάριο της οποίας συνυπέγραψε ο Φιλίππου και ο Λάνθιμος, τιμήθηκε με το Premio Osella Σεναρίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Μάλιστα, ο Φιλίππου έπαιξε έναν μικρό ρόλο σε αυτή. Ο Φιλίππου συνεργάστηκε εκ νέου με τον Λάνθιμο στον Αστακό (2015), που αποτέλεσε το αγγλόφωνο ντεμπούτο τους. Ως συνσεναριογράφος απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου στα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και το Καλύτερου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες. Επιπλέον, ήταν συνυποψήφιος για το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, Βραβείο BAFTA Καλύτερης Βρετανικής Ταινίας και Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου. Το 2015 ο Φιλίππου έγραψε επίσης, από κοινού με την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη το σενάριο της ταινίας Chevalier, για την οποία τιμήθηκαν με το κέρδισαν το Βραβείο Σεναρίου στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.Η επόμενη συνεργασία του Φιλίππου με τον Λάνθιμο ήρθε στο σενάριο της ταινίας Ο θάνατος του ιερού ελαφιού (2017). Για άλλη μία φορά, η ταινία έλαβε καλές κριτικές και χάρισε στους σεναριογράφους το Βραβείο Σεναρίου του Φεστιβάλ Καννών.Το 2018 ο Φιλίππου και ο Μπάμπης Μακρίδης έγραψαν το σενάριο της ταινίας Οίκτος. Αν και δεν έλαβε διεθνή προβολή, η ταινία ήταν υποψηφία για το Βραβείο Σεναρίου στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.Ο Φιλίππου έχει γράψει αρκετά βιβλία. Μεταξύ αυτών είναι το μυθιστόρημα Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι γάλα (2009), που έχει μεταφερθεί δύο φορές στο θέατρο, και το Δημήτρη (2014), μια βιογραφία του Δημήτρη Μητροπάνου. Στις 29 Νοεμβρίου 2019 ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία της Αργυρώς Χιώτη, το θεατρικό του Φιλίππου Νερό της Κολωνίας. Στις 30 Αυγούστου 2023 ανέβηκε σε παραγωγή της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας "Ελευσίς 2023" στη Βλύχα της Ελευσίνας το θεατρικό του Φιλίππου Μεγάλα και μικρά πλοία, σε σκηνοθεσία της Αργυρώς Χιώτη. Κάποιος μιλάει μόνος του κρατώντας ένα ποτήρι γάλα (2009) Σκηνές (2011) Αίματα (2014) Δημήτρη (2014) Όταν, όταν. (2017) Το νερό της Κολωνίας (2019) Μεγάλα και μικρά πλοία (2023) Ευθύμης Φιλίππου, επίσημος ιστότοπος Ευθύμης Φιλίππου στην IMDb
Μάρτιν Κμέτετς

Ο σεβασμιότατος Μάρτιν Κμέτετς (σλοβενικά: Martin Kmetec, γεννημένος στις 10 Νοεμβρίου 1954) είναι εκλεγμένος αρχιεπίσκοπος (όχι ακόμη χειροτονημένος) της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα τη Σμύρνη της Τουρκίας, για την οποία υποδείχθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2020, αντικαθιστώντας τον Λορέντσο Πιρέττο (Lorenzo Piretto).

 Γεννήθηκε στο Πτούι στις 10 Νοεμβρίου 1954. Εισήλθε στο Τάγμα Φραγκισκανών (Order of Friars Minor Conventual) και χειροτονήθηκε ιερέας το 1983. Από το 2014 ως το 2018 διετέλεσε βικάριος υπεύθυνος για το Τάγμα των Φραγκισκανών στην Κουστοδία των Αγίων Τόπων. Catholic Hierarchy
Βεατρίκη της Ουγγαρίας, δελφίνη του Βιενουά

Η Βεατρίκη' (1290 – 1343 ή 1354) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόμισσα (δελφίνη) τού Βιενουά από τον γάμο της με τον Ιωάννη Β΄ του Βιενουά.

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και το δεύτερο από τα τρία παιδιά του Καρόλου Μαρτέλου διεκδικητή βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κλημεντίας των Αψβούργων, κόρης του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας. Η Βεατρίκη ήταν αδελφή του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Κλημεντίας, συζύγου τού Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας. Όταν η Βεατρίκη ήταν μόλις έξι ετών το 1296, παντρεύτηκε στη Νάπολη τον Ιωάννη Β΄ του Βιενουά, που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερός της. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά. Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1319, η Βεατρίκη έγινε μοναχή στο Σιτώ. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1340, όταν μεταφέρθηκε στο αβαείο Σαιν-Ζυστ-ντε-Κλαι. Ο γιος της ίδρυσε για εκείνη το μοναστήρι του Σαιν-Ζυστ νταν λε Ρουαναί. Η Βεατρίκη απεβίωσε το 1343 (ή το 1354). Τάφηκε στο μοναστήρι, που της είχαν ιδρύσει οι γιοι της. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Βιενουά και είχε τέκνα: Γκιγκ Η΄ 1309-1333, δελφίνος του Βιενουά. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Γαλλίας. Ουμβέρτος Β΄ 1312-1355, δελφίνος του Βιενουά. Νυμφεύτηκε τη Mαρία του Μπω. Kedar, επιμ. (2017). Crusades. Volume 15. Routledge. Previte-Orton, C.W. (1962). The Shorter Cambridge Medieval History. II. Cambridge at the University Press.
Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας

Το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ΕΣΚΓ) (γερμανικά: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) ήταν το κυβερνών-κομμουνιστικό-κόμμα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας από την ίδρυση του μέχρι το Μάρτιο του 1990.

 Το ΕΣΚΓ ιδρύθηκε στις 21 Απριλίου 1946, στον ανατολικό τομέα της-κατεχόμενης από τους συμμάχους-Γερμανίας, από τη συγχώνευση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Έχοντας την υποστήριξη και των Σοβιετικών δημιούργησε μαζί με άλλα πολιτικά κόμματα της ΓΛΔ και μαζικές οργανώσεις των πολιτών έναν ευρύτατο συνασπισμό που ονομάστηκε Εθνικό Μέτωπο της Δημοκρατικής Γερμανίας, ο οποίος είχε σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό και κυριάρχησε στα πολιτικά δρώμενα της χώρας για τέσσερις δεκαετίες. Το φθινόπωρο του 1989, η κρίση που είχε ξεσπάσει στα ανατολικά καθεστώτα επηρέασε αναπόφευκτα και τη ΓΛΔ. Ο ΓΓ του κόμματος Έριχ Χόνεκερ εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, όπως έγινε αργότερα και με όλα τα μέλη της ΚΕ και του ΠΓ. Ταυτόχρονα αφαιρέθηκε από το ΕΣΚΓ ο κυρίαρχος ρόλος του στην πολιτική ζωή της χώρας, που πήγαζε από το σύνταγμα της ΓΛΔ. Το Δεκέμβριο του 1989 αποφασίστηκε να αλλάξει η ονομασία του σε Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας-Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (SED/PDS). Με αυτήν την ονομασία κατέβηκε στις εκλογές του Μαρτίου του 1990, τις τελευταίες εκλογές πριν από την επανένωση. Αμέσως μετά άλλαξε ξανά την ονομασία του, κρατώντας το ένα συνθετικό, δηλαδή Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (Partei des Demokratischen Sozialismus) συμμετέχοντας στο πολιτικό σκηνικό της ενωμένης-πλέον-Γερμανίας αποκηρύσσοντας όμως και το παρελθόν του και τη μαρξιστική-λενινιστική του θεωρία. Ωστόσο, συνέχισε να δηλώνει ότι ήταν το διάδοχο κόμμα του ΕΣΚΓ. Το 2007, συγχωνεύθηκε με το κόμμα Εκλογική Εναλλακτική για την Κοινωνική Δικαιοσύνη και μετονομάστηκε τελικώς σε Η Αριστερά. Βάλτερ Ούλμπριχτ (Ιούλιος 1950 – 3 Μαΐου 1971) Έριχ Χόνεκερ (3 Μαΐου, 1971 – 18 Οκτωβρίου 1989) Έγκον Κρεντς (18 Οκτωβρίου, 1989 – 3 Δεκεμβρίου 1989)
Σχέσεις Ισραήλ και Παπούα Νέα Γουινέα

Οι σχέσεις Ισραήλ-Παπούα Νέας Γουινέας αναφέρονται στις διπλωματικές και άλλες σχέσεις μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Παπούα Νέας Γουινέας. Το Ισραήλ και η Παπούα Νέα Γουινέα ίδρυσαν τις διπλωματικές τους σχέσεις το 1978, περίπου 3 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Παπούα Νέας Γουινέας.Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στην Αυστραλία ενεργεί ως μη κατοικών πρεσβευτής στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ενώ η Παπούα Νέα Γουινέα δεν έχει πρεσβεία στο Ισραήλ, έχει προξενείο στο Ραμάτ ΧαΣαρόν, με δικαιοδοσία για τη μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ. Από το 2007, ο Για'ακόβ Βάις είναι ο Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Παπούα Νέας Γουινέας στο Ισραήλ και ενεργεί ως διπλωματικός εκπρόσωπος της Παπούα Νέας Γουινέας στο Ισραήλ.

 Τον Νοέμβριο του 2012, η κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας απείχε από την ψηφοφορία επί του ψηφίσματος 67/19 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κράτους μη μέλους. Κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ, τον Οκτώβριο του 2013, ο Πρωθυπουργός της Παπούα Νέας Γουινέας, Πέτερ Ο'Νιλ, φύτεψε ένα δέντρο στην Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης ο Ο'Νιλ δήλωσε: "Η φύτευση ενός δέντρου συμβολίζει ότι ο κόσμος έχει μέλλον και ότι όλοι έχουμε ζωή". Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι η φυλή Γκογκοντάλα στη δυτική επαρχία της Παπούα Νέας Γουινέας είναι οι απόγονοι μιας χαμένης φυλής του Ισραήλ. Οι ισχυρισμοί έχουν αναλυθεί από τον καθηγητή Τούντορ Πάρφιτ της Διεθνούς Πανεπιστημιακής Σχολής της Φλόριντα. Ο πολιτισμός Χούλι της φυλή Χέλα στην Παπούα Νέα Γουινέα έχει αναφερθεί ότι είναι παρόμοιος με τον εβραϊκό πολιτισμό. Διεθνείς σχέσεις του Ισραήλ Διεθνείς σχέσεις της Παπούα Νέας Γουινέας Σχέσεις Ισραήλ-Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας Διεθνής αναγνώριση του Ισραήλ Waima, Kolopu (28 Οκτωβρίου 2013). «Pastor hails PM's Israel visit». Post-Courier. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2013. Alphonse, Andrew (8 Απριλίου 2011). «SHP partners with Israel for agro-industry». Post-Courier. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2013. Philemon, Oseah (24 Μαΐου 2010). «Abal announces office in Israel». Post-Courier. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Νοεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 2013. Επίτιμο Προξενείο της Παπούα Νέας Γουινέας στο Ισραήλ