IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ρέι Γκίλεν

Ο Ρέι Γκίλεν (αγγλ. Raymond Arthur Gillen, 12 Μαΐου 1959 - 1 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικάνος τραγουδιστής της ροκ μουσικής, γνωστός για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Badlands και των Black Sabbath.

 Ο Γκίλεν γεννήθηκε το 1959 στη Νέα Υόρκη και ασχολήθηκε με το τραγούδι κατά τα εφηβικά του χρόνια, με κύριες επιρροές του τον Στιβ Μάριοτ και τον Ρόμπερτ Πλαντ. Τα πρώτα του συγκροτήματα ήταν οι Quest, οι F-66, οι Savage, οι Vendetta και οι Harlette. Το 1985 έγινε μέλος των Rondinelli ηχογραφώντας μαζί τους τον δίσκο "Wardance", ο οποίος κυκλοφόρησε έντεκα χρόνια αργότερα. Το 1986, εντάχθηκε στους Black Sabbath αντικαθιστώντας τον Γκλεν Χιουζ κατά την περιοδεία του "The Seventh Star". Στη συνέχεια ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις για το "The Eternal Idol", αλλά ο Γκίλεν παραιτήθηκε πριν ολοκληρωθεί ο δίσκος. Παρ' όλα αυτά, η επανέκδοση του άλμπουμ σε μορφή διπλού CD περιλαμβάνει τις ηχογραφήσεις του Ρέι Γκιλεν. Επίσης, συμμετείχε στο τραγούδι "Strange Wings" από το επιτυχημένο άλμπουμ των Savatage, "Hall of the Mountain King". Ενώ περιόδευε με τους Black Sabbath, του προτάθηκε να γίνει μέλος των Phenomena ηχογραφώντας το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Phenomena II: Dream Runner", το 1987. Το 1988, έγινε μέλος των Badlands, ενώ συνεργάστηκε με τον κιθαρίστα Τζον Σάικς των Thin Lizzy σε ένα πρότζεκτ με την ονομασία Blue Murder, δημιουργώντας μόνο ένα ντέμο με τίτλο "It's Too Late". Με τους Badlands κυκλοφόρησε το ομώνυμο τους άλμπουμ το 1989, το "Voodoo Highway" το 1991 και το "Dusk", το οποίο κυκλοφόρησε τελικά το 1998. Η σύνθεση του συγκροτήματος απαρτιζόταν επίσης από τον κιθαρίστα Τζέικ Λι και το ντράμερ Έρικ Σίνγκερ. Το 1992, συνεργάστηκε με τους Terriff του Λος Άντζελες, αλλά όταν η συνεργασία τους δεν ευδοκίμησε μετακόμισε πίσω στη Νέα Υόρκη. Εκεί, σχημάτισε τους Sun Red Sun αλλά πέθανε από AIDS στις 1 Δεκεμβρίου του 1993, σε ηλικία 34 ετών. F-66 - Give It A Try (σινγκλ, 1980) Phenomena - Phenomena II: Dream Runner (1987) Savatage - Hall of the Mountain King (1987) Blue Murder - It's Too Late(ντέμο, 1988) Badlands - Badlands (1989) Badlands - Voodoo Highway (1991) George Lynch - Sacred Groove (1993) Atsushi Yokozeki Project - Raid (1993) Sun Red Sun - Sun Red Sun (1995) Badlands - Dusk (1998) Rondinelli - Wardance (1996) Black Sabbath - The Eternal Idol, Deluxe Version (2010) Black Sabbath - Live at The Hammersmith Odeon, Deluxe Version (2010) Ray Gillen | Biography | AllMusic Ray GILLEN (1961-1993) - The Estate Project Ray Gillen - Black Sabbath Online Sleaze Roxx: Ray Gillen Αρχειοθετήθηκε 2014-03-26 στο Wayback Machine. Επίσημη ιστοσελίδα Ρέι Γκίλεν Ray Gillen | Facebook
I Saw Mommy Kissing Santa Claus

Το I Saw Mommy Kissing Santa Claus είναι αμερικάνικο χριστουγεννιάτικο τραγούδι με μουσική και στίχους του Τόμμι Κόννορ. Το αρχικό τραγούδι ηχογραφήθηκε από τον Τζίμμι Μπόιντ στις 15 Ιουλίου 1952, όταν ήταν 13 ετών. Το τραγούδι έφθασε στην πρώτη θέση των Billboard Charts, τον Δεκέμβριο του 1952, και στα τσαρτ του Cash Box, στις αρχές του επόμενου έτους. Το τραγούδι χρησιμοποιήθηκε από την Saks Fifth Avenue για να προωθήσει την χριστουγεννιάτικη κάρτα της, η οποία είχε σκίτσο του Πέρρι Μπάρλοου, που εργαζόταν για την The New Yorker για πολλές δεκαετίες. Το τραγούδι περιγράφει τη σκηνή, όπου ένα παιδί κατεβαίνει από το δωμάτιο του για να δει τη μητέρα του να φιλά τον «Σάντα Κλάους». Το τραγούδι του Μπόιντ είχε καταδικαστεί από τη Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία στην Βοστόνη όταν κυκλοφόρησε, με τη δικαιολογία ότι αναμιγνύει φιλιά και Χριστούγεννα, αγνοώντας ότι το γκι, κάτω από το οποίο πολλά ζευγάρια φιλιούνται, είναι παραδοσιακά κρεμασμένο σε πολλά σπίτια κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Ο Μπόιντ αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις σε συνάντηση με την Αρχιεπισκοπή. Μετά τη συνάντηση, η απαγόρευση ήρθη.

 Μια λιγότερη επιτυχημένη εκδοχή του τραγουδιού κυκλοφόρησε το 1952 από τον Σπάικ Τζόουνς (με φωνητικά του Τζωρτζ Ροκ στην φωνή του μικρού αγοριού στο hit του Σπάικ All I Want For Christmas Is My Two Front Teeth). Ο Τζόουνς επίσης ηχογράφησε μια παρωδία για προσωπική απόλαυση, ονόματι I Saw Mommy Screwing Santa Claus. Γνωστές εκδοχές του τραγουδιού κυκλοφόρησαν από τους Ronettes, Μόλλι Μπι, The Beverley Sisters και Τζάκσον 5. Οι Ρέμπα ΜακΕντάιρ, Έιμι Γουάινχαουζ, Τζων Μέλλενκαμπ, Τζων Πριν, The Cheetah Girls, Bif Naked, Τζέσσικα Σίμπσον, Τερέσα Μπρέβερ, Ρίκα Φουκάμι, Secret Chiefs 3 και Ντιόν Μπρόμφιλντ επίσης το εκτέλεσαν. Οι Ρου Πολ και Κιπ Αντόττα επίσης ηχογράφησαν εκδοχές με διαφορετικούς στίχους με τίτλο I Saw Daddy Kissing Santa Claus. Δανικά: Jeg så julemanden kysse mor (κείμενο στα δανικά: Σουσάν Πάλσμπο) Φινλανδική: Kun joulupukki suukon sai (κείμενο στα φινλανδικά: Σαούκκι) Γαλλική: J'ai vu maman embrasser le Père Noël Νορβηγική: Jeg så mamma kysse nissen (κείμενο στα νορβηγικά: Φιλίπ Α. Κρους) Σουηδική: Jag såg mamma kyssa tomten Μεξικανική: Hoy vi a Santa Claus besar a mamá (κείμενο στα ισπανικά: Ανιμπάλ Πάστορ) Το 2001, κυκλοφόρησε μια ομώνυμη ταινία βασισμένη στην ιστορία του τραγουδιού. Στίχοι του I Saw Mommy Kissing Santa Claus
1313 Βέρνα

Η Βέρνα (Berna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,377. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά της από τη Βέρνη.

 Η μέση διάμετρος της Βέρνας εκτιμάται σε 11 ως 14 χλμ.. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Βέρνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 28 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια της Βέρνας εκτιμάται σε 100 ως 105 βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν. Η ύπαρξη ενός δορυφόρου της Βέρνας ταυτοποιήθηκε από παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός της που έγιναν από τις 6 ως τις 12 Φεβρουαρίου 2004 από τους René Roy, Stefano Sposetti, Nicolas Waelchli, Donald P. Pray, Nathanaël Berger, Christophe Demeautis, Daniel Matter, Russell I. Durkee, Alain Klotz, Donn R. Starkey, Vincent Cotrez και Raoul Behrend. Η ανακάλυψη ανακοινώθηκε στις 12/2/2004. Ο δορυφόρος, στον οποίο δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 (1313) 1, υπολογίζεται ότι έχει διάμετρο περίπου 11 χλμ., περιφέρεται σε απόσταση περίπου 35 χλμ. από τη Βέρνα και με περίοδο περιφοράς 1,061 ± 0,005 γήινη ημέρα, δηλαδή σε σύγχρονη περιστροφή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αιθυλομάδα

Για άλλες χρήσεις του "αιθυλίου", δείτε Αιθύλιο (αποσαφήνιση).Στη χημεία, μια αιθυλομάδα είναι ένας υποκαταστάτης αλκυλίου που παράγεται από το αιθάνιο (C2H6). Έχει χημικό τύπο –C2H5 και συντομεύεται πολύ συχνά στα αγγλικά ως Et. Το αιθύλιο χρησιμοποιείται στην ονοματολογία οργανικών ενώσεων ως ένα κορεσμένο τμήμα δύο ανθράκων σε ένα μόριο, ενώ το πρόθεμα "αιθ-" χρησιμοποιείται για να δείξει την παρουσία δύο ατόμων άνθρακα στο μόριο.

 Αιθυλίωση είναι ο σχηματισμός μιας ένωσης με εισαγωγή μιας αιθυλομάδας. Το πιο πλατιά πρακτικό παράδειγμα αυτής της αντίδρασης είναι η αιθυλίωση του βενζολίου. Το μέσο αιθυλίωσης είναι το αιθένιο. Παράχθηκαν περίπου 24,7 εκατομμύρια τόνοι το 1999. Το αιθυλοβενζόλιο είναι η πρόδρομη ένωση για το στυρένιο, την πρόδρομη ένωση για το πολυστυρένιο. Το όνομα της ομάδας παράγεται από τον αιθέρα, τον πρώτο γεννημένο στοιχειακό θεό του αέρα και το "ύλη", που αναφέρεται στο "υλικό". Χαρακτηριστική ομάδα
Αδελφές Τολματσέβυ

Οι Αναστασίγια και Μαρία Αντρέγιεβνα Τολματσέβυ (ρωσικά: Анастасия и Мария Андреевна Толмачёвы, 14 Ιανουαρίου 1997) είναι δίδυμες αδερφές, ηθοποιοί και πρώην τραγουδίστριες για παιδιά από τη Ρωσία. Σε ηλικία 9 ετών, κέρδισαν τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2006 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας με το τραγούδι Vesenniy Jazz (κυριλλικά : Весенний Джаз). Οκτώ χρόνια αργότερα, εκπροσώπησαν τη Ρωσία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2014 και κατέκτησαν την έβδομη θέση με το τραγούδι Shine. Οι δίδυμες κυκλοφόρησαν έναν δίσκο που ονομάστηκε Polovinki το 2007 και έχουν εμφανιστεί σε μια ταινία για την τηλεόραση στη Ρωσία.

 Η Μαρία Αντρέγιεβνα (Μάσα) και η Αναστασίγια Αντρέγιεβνα (Νάστυα) Τολμαστέβυ γεννήθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 1997 στο Κουρσκ της Ρωσίας. Είναι οι μεγαλύτερες από τα τρία παιδιά της οικογένειας και έχουν μια μικρότερη αδερφή. Ο πρώτος μέντοράς τους στο τραγούδι ήταν η μητέρα τους που είναι δασκάλα μουσικής. "Russia - JESC" Сёстры Толмачевы вернулись в Москву [The Tolmachyovy Sisters have returned to Moscow]. Vesti Маша и Настя Толмачёвы - Открытие Евровидения в Москве [Masha and Nastya Tolmachev - Opening of Eurovision in Moscow]. YouTube. 28 April 2011 "Junior Eurovision 2010 - Medley of all previous JESC winners". YouTube "Russia sends the Tolmachevy Twins to Copenhagen". Eurovision. 15 March 2014 "Eurovision 2014 results". BBC News. 11 May 2014. BBC_report_of_Eurovision_2014 "Listen: The Tolmachevy Sisters Release New Single "Alter Ego"". 13 December 2014
Πάπυρος Ομήρου του Χάρις

Ο Όμηρος του Χάρις (αναφερόμενος στην διεθνή βιβλιογραφία ως «the Harris Homer, B.M. Pap. 126» (British Museum Papyrus 126), αλλά και «Cat. Anc. MSS., i., pi. 1») είναι χειρόγραφο αντίγραφο μέρους της Ιλιάδας του Ομήρου που έχει παλαιογραφική σημασία.

 Το όνομα του παπύρου προέρχεται από τον πρώτο καταγεγραμμένο αγοραστή του, Άντονυ Τσαρλς Χάρρις. Αναφέρεται ότι βρέθηκε στο Φαγιούμ το 1849-1850 στον «λάκκο των κροκοδείλων» και ότι το 1899 βρισκόταν στην ιδιοκτησία του Βρετανικού Μουσείου. Ενώ αρχικά οι μελετητές τον χρονολογούσαν στον 1ο αι. π.Χ., σήμερα τοποθετείται στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Το χειρόγραφο κείμενο είναι γραμμένο σε πάπυρο και περιέχει τμήματα του 18ου βιβλίου της Ιλιάδας. Αποτελεί δείγμα αναφοράς της ελληνικής φιλολογικής γραφής των βιβλίων, δηλαδή χρησιμοποιείται από τους παλαιογράφους ως χαρακτηριστικό δείγμα ελληνικής γραφής της εποχής του. Η γραφή διαφέρει ως προς τις παλαιότερες. Τα γράμματα είναι τετραγωνικότερα και ακαμπτότερα. Το σχήμα τους είναι πολύ λεπτό, και γενικά θυμίζουν την αρχαία ελληνική επιγραμματική γραφή. Έντουαρντ Μοντ Θόμπσον (1840-1929), Σπυρίδων Λάμπρου (1851-1919) (μετ.) (1903). Εγχειρίδιον ελληνικής και λατινικής παλαιογραφίας. Εν Αθήναις: Τύποις Π. Δ. Σακελλαρίου. σελ. 220. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2011.
Γιώργος Κατσίμπαλης

Ο Γιώργος Κατσίμπαλης (Αθήνα 1899 - Αθήνα , 25 Ιουλίου 1978) ήταν Έλληνας διανοούμενος και συγγραφέας. Έγραψε πολλές μελέτες , κριτικές και βιβλιογραφίες για λογοτέχνες , όπως ο Κωστής Παλαμάς και άλλοι.

 Το παιδί στην ποίηση του Παλαμά, τυπ. Εστία, Αθήνα 1929 Ο Παλαμάς και το σπίτι, χ.ε., Αθήνα 1929 Παλαμική βιβλιογραφία 1926-1931, Εστία, Αθήνα 1932 Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Πρώτες κρίσεις και πληροφορίες, Εστία, Αθήνα 1934 Συμπλήρωμα βιβλιογραφίας Α. Παπαδιαμάντης, Εστία, Αθήνα 1938 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά, Σεργιάδης, Αθήνα 1942 Βιβλιογραφία Κ. Π. Καβάφη, Σεργιάδης, Αθήνα 1943 Βιβλιογραφία Ά. Σικελιανού, Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, Αθήνα 1946 Ελληνική βιβλιογραφία Ουώλτ Ουίτμαν (Walt Whitman), χ.ε., Αθήνα 1956 Ελληνική βιβλιογραφία Κ. Μπωντλαίρ (Charles Baudelaire), Σεργιάδης, Αθήνα 1956 Βιβλιογραφία Ν. Καζαντζάκη, χ.ε., Αθήνα 1958 Βιβλιογραφία Γιώργου Σεφέρη, χ.ε., Αθήνα 1961 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά (1959-1963), χ.ε., Αθήνα 1964 Βιβλιογραφία Κωστή Παλαμά (1964-1969), Φ. Κωνσταντινίδης και Κ. Μιχαλάς, Αθήνα 1970 Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Γιώργος Κατσίμπαλης Αρχειοθετήθηκε 2016-02-07 στο Wayback Machine. Βιβλιονέτ, Γεώργιος Κ. Κατσίμπαλης tvxs.gr, Γιώργος Κατσίμπαλης: Ο Κολοσσός του Μαρουσιού Παρασκήνιο, Γιώργος Κατσίμπαλης, Ο κολοσσός του Αμαρουσίου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Χάρι Μπελαφόντε

O Χάρι Μπελαφόντε (αγγλικά: Harold George Bellanfanti Jr., 1 Μαρτίου 1927 – 25 Απριλίου 2023) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, ηθοποιός και ακτιβιστής. Γνωστότερες επιτυχίες του είναι τα κομμάτια Day-O και Matilda. Έχει χαρακτηριστεί ως "βασιλιάς της καλύψο".

 Ο Μπελαφόντε υπήρξε πολέμιος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Με δημόσιες δηλώσεις του αντιτάχθηκε στο εμπάργκο των Η.Π.Α. κατά της Κούβας, ενώ δήλωσε την αντίθεσή του στην εισβολή των ΗΠΑ στη Γρενάδα. Επανειλημμένα επικρότησε τον Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο επισκέφθηκε στην Κούβα.
Κολούμπα της Κόρδοβας

Η Κολούμπα της Κόρδοβας ήταν μοναχή και παρθένος, που γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Ισπανίας και μαρτύρησε γύρω στο 853 από τους Μουσουλμάνους, κατά τη διάρκεια διωγμού κατά των Χριστιανών. Είναι μέλος των Μαρτύρων της Κόρδοβας και τιμάται ως αγία από την Καθολική Εκκλησία. Η ημέρα εορτασμού της μνήμης της είναι η 17η Σεπτεμβρίου.

 Η Κολούμπα γεννήθηκε στην Κόρδοβα της Ισπανίας και ήταν το μικρότερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Σύμφωνα με τον αγιολόγο Άλμπαν Μπάτλερ, ο βίος της Κολούμπα καταγράφηκε από τον Άγιο Ευλόγιο της Κόρδοβας, στο έργο Απομνημονεύματα Αγίων, όπου καταγράφει τους διωγμούς κατά των Χριστιανών που ξεκίνησαν στην Ισπανία το 850. Η Κολούμπα ήταν αποφασισμένη να γίνει καλόγρια, όμως η μητέρα της επιθυμούσε να παντρευτεί για να κάνει οικογένεια. Σύντομα όμως η μητέρα της συνειδητοποίησε ότι οι προσπάθειές της ήταν άκαρπες. Μετά το θάνατό της, η Κολούμπα εντάχθηκε στο μοναστήρι του Τάβανος. Σύμφωνα τον Άγιο Ευλόγιο, η Κολούμπα υπέφερε από έντονο άγχος για τα δικά της μειονεκτήματα και βίωνε μια βαθιά αβεβαιότητα για την ικανότητά της να αντιστέκεται στον πειρασμό. Η αγνότητα, ο θεμέλιος λίθος του καθεστώτος μετάνοιας, δεν ήταν αρκετή για την Κολούμπα. Αύξησε τις αυτοτιμωρίες της, καθώς το μαρτύριο ήταν ένας τρόπος να συνεισφέρει στη δική της σωτηρία.Το 852, καθώς ο διωγμός των Χριστιανών στην Ισπανία συνεχιζόταν για δύο χρόνια, η μοναστική κοινότητα αναγκάστηκε να φύγει από το Τάβανος και καταφύγει σε ένα σπίτι στην Κόρδοβα, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Κυπριανού. Η Κολούμπα, αγνοώντας τις εντολές των επισκόπων, έφυγε από το σπίτι, παρουσιάστηκε στον Μουσουλμάνο δικαστή της πόλης και απαρνήθηκε τον Μωάμεθ και τους νόμους του. Ο δικαστής την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό στις 17 Σεπτεμβρίου του 853. Ήταν μία από τους 48 μάρτυρες της Κόρδοβας, που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ηγεμονίας του Μουχάμαντ Α΄. Το ακρωτηριασμένο σώμα της ρίχτηκε στα έλη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ. Λέγεται ότι η σωρός της ανασύρθηκε άθικτη από άλλους Χριστιανούς και θάφτηκε στη βασιλική της Αγίας Ευλαλίας στη Φραγέγιας. Τα λείψανά της αναφέρεται ότι μεταφέρθηκαν αργότερα στο μοναστήρι της Παναγίας της Νάχερα. Poska, Allyson M. (2005). Women and Authority in Early Modern Spain: The Peasants of Galicia. Οξφόρδη, Αγγλία: Oxford University Press. (ISBN 978-0-19-151474-6). OCLC 253008869 Wolf, Kenneth Baxter (1988). Christian Martyrs in Muslim Spain. Κέιμπριτζ, Ηνωμένο Βασίλειο: Cambridge University Press. (ISBN 0-521-34416-6). OCLC 15588758.
Dear Land of Guyana, of Rivers and Plains

Το Dear Land of Guyana, of Rivers and Plains είναι ο εθνικός ύμνος στη Γουιάνα. Επιλέχθηκε έναν μήνα προτού γίνει ανεξάρτητη χώρα, το 1966. Οι στίχοι είναι του Άρτσιμπαλντ Λέοναρντ Λιούκερ και η μουσική του Ρόμπερτ Σίριλ Γκλάντστοουν Πότερ.

 Dear land of Guyana, of rivers and plains; Made rich by the sunshine, and lush by the rains, Set gem-like and fair, between mountains and sea, Your children salute you, dear land of the free.Green land of Guyana, our heroes of yore, Both bondsmen and free, laid their bones on your shore. This soil so they hallowed, and from them are we, All sons of one Mother, Guyana the free.Great land of Guyana, diverse though our strains, We're born of their sacrifice, heirs of their pains, And ours is the glory their eyes did not see, One land of six peoples, united and free.Dear land of Guyana, to you will we give, Our homage, our service, each day that we live; God guard you, great Mother, and make us to be More worthy our heritage, land of the free.... Αγαπημένη Γη της Γουιάνας, των Ποταμών και των Πεδιάδων που σε κάνει πιο πλούσια η λάμψη του ήλιου και ο πλούτος των βροχών, σαν πολύτιμος λίθος και όμορφη, μεταξύ των βουνών και της θάλασσας, τα παιδιά σου σε χαιρετίζουν, αγαπητό έδαφος των ελεύθερων ανθρώπων. Η πράσινη Γη της Γουιάνας, οι ήρωες του παρελθόντος μας, Τόσο οι δούλοι όσο και οι ελεύθεροι, άφησαν τα κόκαλά τους στην ακτή σου. Αυτό το χώμα με αυτόν τρόπο το καθαγίασαν, και από αυτούς εμείς καταγόμαστε όλοι οι γιοι μιας μητέρας, της ελεύθερης Γουιάνας. Μεγάλη Γη της Γουιάνας, αν και οι αγώνες μας είναι διαφορετικοί, Μας δίνουν σάρκα και οστά οι θυσίες τους, γινόμαστε κληρονόμοι των πόνων τους και δική μας είναι η δόξα την οποία δεν μπόρεσαν τα μάτια αυτών να δουν Μια χώρα των έξι εθνών, ενωμένη και ελεύθερη.Αγαπητή Γη της Γουιάνας, σε σένα θα δώσουμε Το σεβασμό μας, τις υπηρεσίες μας, κάθε ημέρα που ζούμε. Ο Θεός να είναι πάντα προστάτης σου, Μεγάλη Μητέρα, και να μας κάνει να φανούμε πιο αντάξιοι αυτών που κληρονομήσαμε, γη των ελεύθερων ανθρώπων. Αρχείο MIDI
Μπρεσουίρ

Το Μπρεσουίρ (Γαλλικά: Bressuire) είναι κοινότητα στη δυτική-κεντρική Γαλλία, στο νομό Ντε-Σεβρ, του οποίου είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες (η δεύτερη είναι το Παρτεναί), στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Η πόλη βρίσκεται στα βόρεια του νομού, σε υπερυψωμένη τοποθεσία με θέα στον ποταμό Ντολό, παραπόταμο του Αρζαντόν. Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2017 ανέρχονταν σε 19.519 κατοίκους και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 30.715 κατοίκους (2009). Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπρεσουιραί (ζ).

 Το όνομα Bressuire προέρχεται από δύο όρους, το Berg (λόφος) και το Durum (φρούριο). Αυτά τα δύο συνδέονται με το όνομα «Berzoriacum» που καταγράφηκε το 1029 και «Bercorium» από την αρχή της εποχής των Σταυροφοριών το 1095. Το όνομα Μπρεσουίρ ορίζει έτσι ένα φρούριο σε λόφο. Το Μπρεσουίρ χρονολογείται από την κελτική εποχή και βρισκόταν στο σταυροδρόμι σημαντικών οδικών αρτηριών κατά τη διάρκεια της Γαλατο-ρωμαϊκής περιόδου. Τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη της πόλης, γύρω από το εκκλησάκι του Σαιν-Συπριέν, χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Το μεσαιωνικό Μπρεσουίρ (Castrum Berzoriacum) ανήκε στους υποκόμητες του Τουάρ και περιλάμβανε, τον 10ο αιώνα, τρεις ενορίες: της Νοτρ Νταμ (Παναγίας), του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Νικολάου. Η ενορία του Αγίου Νικολάου, που έκτοτε εξαφανίστηκε, βρισκόταν μέσα στα τείχη του κάστρου και ανήκε στο αβαείο του Σαιν-Ζουέν-ντε-Μαρν. Μεταξύ των καταστροφών που υπέστη πολλές φορές η πόλη, είναι η κατάληψή της από τους Άγγλους κατά τον Εκατονταετή πόλεμο και η επακόλουθη λεηλασία από τα γαλλικά στρατεύματα υπό τον ντυ Γκεκλέν το 1370. Κατά το παλαιό καθεστώς της Γαλλίας, το Μπρεσουίρ ήταν μέρος της επαρχίας Πουατού. Κτίρια αρχαιολογικού ενδιαφέροντος στο Μπρεσουίρ: η εκκλησία της Νοτρ-Νταμ, η οποία χρονολογείται κυρίως από τον 12ο και τον 15ο αιώνα και έχει έναν επιβλητικό πύργο της Αναγεννησιακής περιόδου. το κάστρο, χτισμένο τον 11ο αιώνα από τους άρχοντες του Μπωμόν, υποτελείς του υποκόμητα του Τουάρ, με τάφρους και τείχη. Πρόσφατα ανακαινισμένο, έχει νεο-γοτθικό στιλ, υπάρχουν τα ερείπια των τειχών, μέρος του ακρόπυργου και μερικά απομεινάρια των προμαχώνων. Το σύνολο αποτελεί το καλύτερο συγκρότημα φεουδαρχικών ερειπίων στο Πουατού. η παλιά εκκλησία του Σαιν-Συπριέν (10ος αιώνας) και η κρύπτη της, χαρακτηρισμένο ιστορικό μνημείο από το 1937. Η επίσημη ιστοσελίδα της κοινότητας Μπρεσουίρ (γαλλικά)
Η χορωδία του Χαρίτωνα

Η χορωδία του Χαρίτωνα είναι μια ελληνική ταινία του 2005 σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Υποβλήθηκε από την Ελλάδα στα 79α Όσκαρ για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια.

 Ο Χαρίτων Ουλιάνοφ, ο γυναικάς διευθυντής ενός σχολείου μιας κωμόπολης κατά την περίοδο της δικτατορίας των συνταγματαρχών προετοιμάζει τους μαθητές του για τους αγώνες των χορωδιών. Η άφιξη του νέου ταγματάρχη στην πόλη αναστατώνει τον διευθυντή, καθώς και οι δύο ερωτεύονται την ίδια γυναίκα. Γιώργος Χωραφάς ως Χαρίτων Ουλιάνοφ, διευθυντής Μαρία Ναυπλιώτου ως Ελένη, δασκάλα Ακύλας Καραζήσης ως ταγματάρχης Δημητρίου Χρήστος Στέργιογλου ως Σεραφείμ Δράκος, δάσκαλος Στέφανος Καραντινάκης ως Γρηγόρης Υψηλάντης, μαθητής Αλέξανδρος Λογοθέτης ως Περικλής Ηλέκτρα Νικολούζου ως Αθηνά Βασίλης Κολοβός ως παππούς Γρηγόρη Υβόννη Μαλτέζου ως μητέρα Γρηγόρη Δημήτρης Πιατάς ως Καπόνε, μπάρμαν Σπύρος Σταυρινίδης ως κύριος γενικός Φωτεινή Μπαξεβάνη ως Δωροθέα, σύζυγος δημάρχου Ανθή Ανδρεοπούλου ως Κάλλας Αργύρης Αγγέλου ως στρατιώτης Παντελάτος Όλγα Δαλέντζα ως Ευανθία Νίκος Δάλλας ως αρχιλοχίας Νίκος Γρηγορίου ως Ηλιόπουλος, μαθητής Μπάμπης Γιωτόπουλος ως γιατρός Γρηγόρης Καραντινάκης ως ταχυδρομικός Μαίρη Σαουσοπούλου ως Φανφάρα, ξεματιάστρα Φώτης Θωμαΐδης ως μεθυσμένος Θανάσης Θεολόγης ως διοικητής Αλέξανδρος Γιάννου ως φαντάρος Δημήτρης Ήμελλος ως σιδηροδρομικός Γιώργος Γεωγλερής ως δήμαρχος Αγγελική Γκιργκινούδη ως Μαρίκα Μαρίνα Πολυμέρη ως καπελού #1 Τιτίκα Σαριγκούλη ως καπελού #2 Αλέκος Μάνδυλας ως μοίραρχος Νίκος Ζωιόπουλος ως χορηγός Η ταινία προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Νίκη: 2005: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου Καλύτερης Ταινίας 2005: Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου Καλύτερου ΉχουΥποψηφιότητες: 2006: Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (χωρίς υποψηφιότητα) Κινηματογράφος της Ελλάδας Η χορωδία του Χαρίτωνα στην IMDb
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 2

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-2 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν στρατιωτική (και όχι διαστημική) βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα.

 Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του Κέιπ Κανάβεραλ και ανήκει στο σύμπλεγμα συγκροτημάτων LC-1, LC-3 και LC-4 για την εκτόξευση των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων Snark. Χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Πρώτη εκτόξευση έγινε με δοκιμαστικό πύραυλο Snark στις 18 Φεβρουαρίου 1954. Χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1960 και μεταβλήθηκε αργότερα σε αεροδρόμιο για ελικόπτερα για την εξυπηρέτηση του προγράμματος Mercury. Τελευταία χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980 για αποστολές αεροστάτων ραντάρ. Encyclopedia Astronautica Global Security Image of current site
Μάρσα Ματρούχ

Η Μάρσα Ματρούχ (αραβικά : مرسى مطروح) είναι πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ματρούχ, στην ακτή της Μεσογείου Θάλασσας. Απέχει 240 χλμ. από την Αλεξάνδρεια, 222 χλμ. από την Σαλούμ και 490 χλμ. από το Κάιρο, και βρίσκεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο από το Δέλτα του Νείλου στα λιβυκά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει 68.339 κατοίκους .

 Η πόλη κατοικείται από την αρχαιότητα. Κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ονομαζόταν Αμωνία, στους Πτολεμαίους και τους Βυζαντινούς ήταν γνωστή σαν Παραιτόνιον (υπήρχε και Παραιτόριον στην Άνω Αίγυπτο). Το Παραιτόνιον ανήκε στη Μαρμαρίδα και στην αρχαία Λιβύη. Διασώζονται ερείπια ναού του Ραμσή Β΄ και ερείπια των ρωμαϊκών λιμενικών εγκαταστάσεων. Κοντά στην πόλη υπάρχει ένα σπήλαιο, όπου ο Ρόμελ είχε εγκαταστήσει προσωρινό αρχηγείο. Υπάρχουν ένα Βρετανικό, ένα Ιταλικό κι ένα Γερμανικό κοιμητήριο από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mersa Matruh στο Wikimedia Commons
Σταυρός της Σάντα Μαρία Νοβέλλα

Ο Σταυρός της Σάντα Μαρία Νοβέλλα (στα ιταλικά: Il Crocifisso di Santa Maria Novella) είναι έργο του Τζόττο, που χρονολογείται στα τέλη του 13ου αιώνα. Πρόκειται για ξύλινο σταυρό με τον Εσταυρωμένο ζωγραφισμένο με τη τεχνική της τέμπερας και με χρυσό χρώμα. Βρίσκεται στο κεντρικό κλίτος της Βασιλικής της Σάντα Μαρία Νοβέλλα, στη Φλωρεντία.

 Ο Σταυρός του Τζόττο έχει διαστάσεις 5,78 μ. και 4,06μ. Στο κάτω μέρος του είναι ζωγραφισμένα βράχια και σε μια κοιλότητα απεικονίζεται ένα ανθρώπινο κρανίο. Τα βράχια παραπέμπουν στο Γολγοθά όπου σύμφωνα με τη παράδοση τοποθετείται ο τάφος του Αδάμ. Το αίμα του Χριστού από τα καρφιά στα πόδια του, που ρέει προς το κρανίο, συμβολίζει τη λύτρωση του ανθρώπου από την αμαρτία χάρη στη θυσία του Χριστού. Δεξιά και αριστερά στο ύψος των χεριών του Χριστού είναι ζωγραφισμένοι η Παναγία και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αντίστοιχα.Ο Τζόττο, σε αντίθεση με άλλους ομότεχνούς του της εποχής, ζωγράφισε τον Εσταυρωμένο με πιο νατουραλιστικό τρόπο ακολουθώντας τη γλυπτική παράδοση. Το σώμα του Χριστού, από το ίδιο του το βάρος, καθώς και το κεφάλι Του γέρνουν προς τα εμπρός. Ο κορμός, τα χέρια και τα πόδια Του έχουν αποδοθεί με τις σωστές ανατομικές λεπτομέρειες ενώ η αντίθεση φωτός και σκιάς στο σώμα Του δείχνει ότι έχει επέλθει ο θάνατος. Marcello Gaeta, Giotto und die croci dipinte des Trecento, Monaco di Vestfalia, Rhema, 2013. Marco Ciatti e Max Seidel (a cura di), La Croce di Santa Maria Novella, Firenze, Edifir, 2001. Maurizia Tazartes (a cura di), Giotto, Milano, Rizzoli, 2004. Edi Baccheschi, L'opera completa di Giotto, Milano, Rizzoli, 1978.
Σελεύκεια Πισιδίας

Η Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια η Σιδηρά, (στη ρωμαϊκή εποχή: Κλαυδιοσελευκεία, Claudioseleucia, Claudioseleuceia, Klaudiaseleukeôn ή Klaudisseleukeôn) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στο βόρειο τμήμα της Πισιδίας, στην Ανατολία. Πρόκειται για τη σημερινή πόλη Σελέφ (τουρκικά: Selef), κοντά στο Εγιρντίρ (Egirdir ή Ejerdir), και απέχει περίπου 15 χλμ βόρεια της αρχαίας ελληνικής πόλης Σπάρτη Πισιδίας ή Σπάρτη Μικράς Ασίας, γνωστότερης σήμερα ως Ισπάρτα, στην επαρχία Ισπάρτα, στο ασιατικό τμήμα της Τουρκίας.

 Την Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια Σιδηρά, ίδρυσε ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ ή Σέλευκος Α΄ ο Νικάνωρ (στην εξουσία 312-280 π.Χ.) ή κατά μια άλλη εκδοχή ο Αντίοχος Α' Σωτήρ για την προστασία του στρατιωτικού δρόμου σε όλη την βόρεια Πισιδία. Η επωνυμία της πόλης «Σιδηρά», είναι πιθανόν να προέρχεται από τα μεταλλεία σιδήρου που υπήρχαν στην περιοχή αυτή. Η πόλη έκοψε δικά της νομίσματα, μερικά από τα οποία φέρουν εικόνες ασιατικών ανδρικών θεοτήτων, που λατρευόταν στην ευρύτερη περιοχή της Αντιόχειας. Την πόλη επανίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κλαύδιος. Κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., το όνομα της πόλης άλλαξε σε Κλαυδιοσελεύκεια (Claudioseleucia). Το όνομα αυτό διατηρείται σε νομίσματα της πόλης μέχρι την εποχή του Κλαύδιου Β’, αν και υπάρχουν άλλες βασικότερες πηγές, όπως ο Κλαύδιος Πτολεμαίος, το γεωγραφικό κείμενο «Συνέκδημος» (Synecdemus) που συνέγραψε ο Ιεροκλής (γραμματικός) (αγγλικά: Hierocles), και το ρωμαϊκό βιβλίο «Dignitatum Notitiae», που αναφέρουν, ότι το όνομα που καταγράφεται και χρησιμοποιείται και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους είναι το Σελεύκεια. Ο Χριστιανισμός είχες εδραιωθεί από την πρωτοχριστιανική περίοδο στην πόλη αυτή, ενώ ο επίσκοπος Ευτύχιος ήταν παρών και στη πρώτη οικουμενική σύνοδο γνωστότερη ως Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας το 325. Γνωστή προσωπικότητα των χριστιανικών χρόνων († α΄αι.) ήταν και ο Ιερομάρτυρας Αρτέμων (γενική: Αρτέμονος), επίσκοπος Σελευκείας της Πισιδίας, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 24 Μαρτίου. Η Σελεύκεια Πισιδίας ή Σελεύκεια η Σιδηρά σήμερα είναι ερειπωμένη. Διασώζονται μόνο μέρη του αρχαίου τείχους, η νεκρόπολη και το θέατρο. Από το αντίστοιχο λήμμα της αγγλικής έκδοσης της Βικιπαίδειας, στο οποίο ενσωματώνεται κείμενο του Smith, William, ed. (1854–57), στα αγγλικά, από το Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας - Dictionary of Greek and Roman Geography. London: John Murray. [1] «Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Γεωγραφίας, "Σελεύκεια Σιδηρά" (στα αγγλικά) - Smith, William (editor); Dictionary of Greek and Roman Geography, "Seleucia Sidera", London, (1854). [2] και [3] «Η Εγκυκλοπαίδεια Princeton των Κλασσικών Πόλεων , "Σελεύκεια Σιδηρά" (στα αγγλικά) - Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister (editors); The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, "Seleucia Sidera", Princeton, (1976) [4]
Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε

Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε (Struve Geodetic Arc) είναι μία αλυσίδα ερευνητικών τριγωνομετρήσεων, οι οποίες εκτείνονται από το Χάμμερφεστ (Hammerfest) της Νορβηγίας μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, μέσα από δέκα χώρες και με μήκος πάνω από 2820 χιλιόμετρα. Η αλυσίδα δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από τον Γερμανικής καταγωγής Ρώσο επιστήμονα Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, από το 1816 έως το 1855, με σκοπό να υπολογίσει το ακριβές μέγεθος και σχήμα της Γης. Εκείνη την εποχή η αλυσίδα περνούσε από μόνο δύο χώρες: την Ενωμένη Σουηδία και Νορβηγία και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 2005 η αλυσίδα εντάχθηκε στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Περιοχές από τις οποίες διέρχεται η αλυσίδα: Περιοχή Fuglenes στο Hammerfest Περιοχή Ρέιπας στο Άλτα της Νορβηγίας Περιοχή Luvdiidcohkka στο Kautokeino Περιοχή Baelljasvarri στο Kautokeino Περιοχή "Pajtas-vaara" (Tynnyrila) στο Kiruna Περιοχή "Kerrojupukka" (Jupukka) στο Pajala Περιοχή Pullinki στο Övertorneå Περιοχή "Perra-vaara" (Perävaara) στο Haparanda Περιοχή Stuor-Oivi (τωρινή ονομασία Stuorrahanoaivi) στο Enontekiö (Enontekis στα Σουηδικά) Περιοχή Avasaksa (τωρινή ονομασία Aavasaksa) στο Ylitornio (Övertorneå στα Σουηδικά) Περιοχή Tornea (τωρινή ονομασία Alatornion kirkko) in Τornio (Torneå στα Σουηδικά) Περιοχή Puolakka (τωρινή ονομασία Oravivuori) στο Korpilahti Περιοχή Porlom II (τωρινή ονομασία Tornikallio) στο Lapinjärvi (Lappträsk στα Σουηδικά) Περιοχή Svartvira (τωρινή ονομασία Mustaviiri) στο Pyhtää (Pyttis στα Σουηδικά) Περιοχή "Mäki-päälys" (Mäkinpäällys) στο Hogland Περιοχή "Hogland, Z" (Gogland, Tochka Z), επίσης στο Hogland Περιοχή "Woibifer" (Võivere) στο Avanduse Περιοχή "Katko" (Simuna) στο Avanduse Περιοχή "Dorpat" (Tartu observatory) στο Τάρτου Περιοχή "Sestu-Kalns" (Ziestu) στο Sausneja Περιοχή "Jacobstadt" (Jekabpils) στο Jekabpils Περιοχή "Karischki" (Gireišiai) στο Panemunėlis Περιοχή "Meschkanzi" (Meškonys) στο Nemenčinė Περιοχή "Beresnäki" (Paliepiukai) στο Nemėžis Περιοχή "Tupischki" (Tupishki) στην επαρχεία Oshmyany Περιοχή "Lopati" (Lopaty) στην επαρχεία Zelva Περιοχή "Ossownitza" (Ossovnitsa) στην επαρχεία Ιβάνοβο Περιοχή "Tchekutsk" (Chekutsk) στην επαρχεία Ιβάνοβο Περιοχή "Leskowitschi" (Leskovichi) στην επαρχεία Ιβάνοβο Περιοχή "Rudi" στο Rudi Περιοχή Katerinowka στο Antonivka, Khmelnytsky Oblast Περιοχή Felschtin στο Hvardiiske, Khmelnytsky Oblast Περιοχή Baranowka στο Baranivka, Khmelnytsky Oblast Περιοχή Staro-Nekrassowka (Stara Nekrasivka) στο Nekrasivka, Odessa Oblast Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε - UNESCO World Heritage Centre Άρθρο της UNESCO για το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε Η πρόταση της UNESCO για την ένταξη του Γεωδαιτικού Τόξου Στρούβε στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε Το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε στο worldheritagesite.org
Δημήτριος Βάλβης

Ο Δημήτριος Βάλβης (1808-1892) ήταν ανώτατος δικαστικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας παντρεμένος με την Μάριου Σίλβα Ιταλικής καταγωγής το 1833. Απέκτησε 3 αγόρια τον Ιωάννη το 1835, τον Κωνσταντίνο το 1838, και τον Σπυρίδωνα το 1842.

 Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι στις 8 Μαΐου 1808 (ή το 1814) και καταγόταν από οικογένεια ιερωμένων. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Βάλβης. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μεσολογγίου, βρισκόταν μέσα στην πόλη με την οικογένεια του και την τελευταία στιγμή διέφυγε στη νήσο Κάλαμο και από εκεί στην Ιταλία, όπου βρισκόταν ο θείος του, Σπυρίδων Βάλβης, και ο αδερφός του, Ζηνόβιος Βάλβης, που σπούδαζε νομικά. Εκεί γνώρισε την σύζυγό του Μάριου Σίλβα Ιταλικής καταγωγής όπου την παντρεύτηκε το 1833. Απέκτησε 3 αγόρια τον Ιωάννη το 1835, τον Κωνσταντίνο το 1838, και τον Σπυρίδωνα το 1842. Ακολούθησε και αυτός την νομική επιστήμη σπουδάζοντας νομικά στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1834 και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο. Το 1872 ανέλαβε την προεδρία του Αρείου Πάγου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1885. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου που δίκασε μέλη της κυβερνήσεως Βούλγαρη (Σιμωνιακά). Λόγω της έκρυθμης πολιτικής κατάστασης, ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ τον διόρισε στις 3 Μαΐου 1886 πρωθυπουργό, θέση στην οποία παρέμεινε για λίγες μέρες. Είχε τιμηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρα. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 30 Νοεμβρίου 1892 και ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο.
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2009-2010

Το Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2009-2010 ήταν το 35o κατά σειρά Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών. Ξεκίνησε στις 26 Σεπτεμβρίου 2009 και ολοκληρώθηκε στις 2 Φεβρουαρίου με τον τελικό μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 8η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Παναθηναϊκού με 68-64.

 Οι αγώνες της πρώτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου. Οι αγώνες της δεύτερης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 29 Σεπτεμβρίου. Οι αγώνες της πρώτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 7 και 8 Οκτωβρίου. Οι αγώνες της δεύτερης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 11 Οκτωβρίου. Οι αγώνες της τρίτης αγωνιστικής διεξήχθησαν στις 14 Οκτωβρίου. Οι αγώνες της προημιτελικής φάσης διεξήχθησαν στις 18 και 25 Νοεμβρίου Οι πρώτοι αγώνες της ημιτελικής φάσης διεξήχθησαν στις 23 Δεκεμβρίου 2009 και οι επαναληπτικοί στις 20 Ιανουαρίου 2010 1ος ημιτελικός 2ος ημιτελικός Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Κύπελλο ανδρών 2009-10
Αυτοκινητόδρομος

Ο αυτοκινητόδρομος είναι οδός ειδικής μελέτης και κατασκευής, σχεδιασμένος έτσι ώστε να διακινεί τον μεγαλύτερο δυνατό φόρτο της οδικής κυκλοφορίας οχημάτων, συνήθως μεταξύ πόλεων, και να επιτρέπει την οδήγηση με σταθερά υψηλή ταχύτητα. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι οδικές αρτηρίες διπλής κατεύθυνσης με δύο (τετράιχνοι), τρεις (εξάιχνοι) ή και περισσότερες λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, διαχωριστικό κράσπεδο (νησίδα ή άλλα μέσα) μεταξύ των αντίθετων ρευμάτων και μία βοηθητική λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, γνωστή στην Ελλάδα ως Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης / ΛΕΑ. Πέραν των παραπάνω, ως αυτοκινητόδρομοι στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον Κ.Ο.Κ., ορίζονται οδοί οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί με απόφαση του αρμόδιου Υπουργείου ως αυτοκινητόδρομος και έχουν ειδική σήμανση με πινακίδες.

 Το κύριο χαρακτηριστικό του αυτοκινητόδρομου, εκτός των πολυάριθμων λωρίδων κυκλοφορίας, που τον διακρίνει από άλλα είδη δρόμων (Εθνική ή επαρχιακή οδό), είναι η έλλειψη ισόπεδων διασταυρώσεων και φωτεινών σηματοδοτών και η ύπαρξη ανισόπεδων κόμβων.Ο αυτοκινητόδρομος είναι κλειστός, με διαχωριστική νησίδα μεταξύ των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας, συνήθως και με κιγκλιδώματα στα πλάγια, και η διασταύρωση με άλλους δρόμους, όπως και η είσοδος και έξοδος οχημάτων από αυτόν, γίνεται μόνο μέσω γεφυρών και ανισόπεδων διασταυρώσεων (κόμβων / εξόδων) -οι οποίες για τη διευκόλυνση των οδηγών είναι αριθμημένες, ώστε να μην διαταράσσεται η κυκλοφορία των οχημάτων εντός του αυτοκινητοδρόμου. Πριν από κάθε έξοδο, υπάρχει συνήθως μια χωριστή λωρίδα επιβράδυνσης για τα οχήματα που σκοπεύουν να εξέλθουν από τον αυτοκινητόδρομο και αντίστοιχα αμέσως μετά την είσοδο μια λωρίδα επιτάχυνσης για τα νεοεισελθόντα οχήματα. Επειδή δεν έχει ισόπεδες διασταυρώσεις, ο αυτοκινητόδρομος δεν έχει και φωτεινούς σηματοδότες. Η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που άρχισε να κατασκευάζει αυτοκινητόδρομους, δηλαδή δρόμους ταχείας κυκλοφορίας μόνο για αυτοκίνητα. Ο αυτοκινητόδρομος Μιλάνο – Λάγκι (που συνέδεε το Μιλάνο με το Βαρέζε) επινοήθηκε από τον Πιέρο Πουριτσέλι, πολιτικό μηχανικό και επιχειρηματία. Πήρε τις πρώτες άδειες να κατασκευάσει έναν δημόσιας χρήσης δρόμο ταχείας κυκλοφορίας το 1921 και ολοκλήρωσε την κατασκευή του (μιας λωρίδας ανά κατεύθυνση) μεταξύ 1924 και 1926. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1920 είχαν κατασκευασθεί πάνω από 4.000 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων πολλών λωρίδων (έναντι των 6.400 εν έτει 2012) σε όλη την Ιταλία, συνδέοντας τις Ιταλικές μεγαλουπόλεις και τις μικρές αγροτικές πόλεις. Οι αυτοκινητόδρομοι προπαγανδίστηκαν από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1930 ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του καθεστώτος του και ως απόδειξη της δέσμευσης του στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό. Το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου αυτοκινητοδρόμων της Ελλάδας ολοκληρώθηκε το 2017 και μέχρι σήμερα είναι το μεγαλύτερο (2,500 χλμ) αλλά και ένα από τα πιο αναπτυγμένα δίκτυα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Κωνσταντίνος Κοντογόνης

Ο Κωνσταντίνος Κοντογόνης (1812 - 28 Νοεμβρίου 1878) ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή στα μέσα του 19ου αιώνα.

 Γεννήθηκε το 1812 στην Τεργέστη. Ο πατέρας του ήταν από τη Δημητσάνα της Πελοποννήσου, και η μητέρα του από την Ήπειρο. Έμαθε Ελληνικά και Ιταλικά και ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στην Ελληνική σχολή της ιδιαίτερης πατρίδας του, στην οποία δίδασκε ο αντικοραϊστής λόγιος Ιγνάτιος Σκαλιώρας ο Θεσσαλός. Μετέβη στη Γερμανία για να συμπληρώσει τις θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές του. Έμαθε Λατινικά, Εβραϊκά, Γερμανικά και Γαλλικά και σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στα πανεπιστήμια του Μονάχου και της Λειψίας. Στη συνέχεια διέμεινε στη Βιέννη, όπου επεξεργάστηκε και αυτός μαζί με άλλους εκεί λόγιους τη δεύτερη έκδοση του λεξικού του Άνθιμου Γαζή.Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1836 και διορίστηκε στη Θεολογική Σχολή και συγχρόνως και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το τέλος της ζωής του στις 16 Νοεμβρίου 1878. Μετά τον θάνατο του Μισαήλ Αποστολίδη, διετέλεσε ο μοναδικός τακτικός καθηγητής της Σχολής για αρκετό χρονικό διάστημα. Δίδαξε εγκυκλοπαίδεια και μεθολογία της Θεολογίας, εβραϊκή αρχαιολογία, εισαγωγή και ερμηνέια στην Αγία Γραφή, εκκλησιαστική ιστορία και γραμματολογία. Διετέλεσε μάλιστα πρύτανης του Πανεπιστημίου το έτος 1854-1855 και κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής 8 φορές (1848-1857, 1858-1860, 1861-1863, 1864-1865, 1867-1868, 1870-1871, 1872-1873 και 1876-1877) για συνολικά 18 χρόνια κατέχοντας το ρεκόρ. Δίδαξε επίσης και στη Ριζάρειο Σχολή.Το 1862 η Εκκλησιαστική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης τον αναγόρευσε Προλύτη της Θεολογίας. Επιμελήθηκε τη δεύτερη έκδοση του λεξικού του Άνθιμου Γαζή.Επίσης έγραψε και δικά του συγγράμματα. Επιτομή Ελληνικής μυθολογίας, 1862. Εγχειρίδιον Εβραϊκής αρχαιολογίας, 1844. Φιλολογική και κριτική ιστορία των από της Α΄ μέχρι της Η΄ εκατονταετηρίδος ακμασάντων Αγίων της Εκκλησίας Πατέρων και των συγγραμμάτων αυτών (1851-53). Εισαγωγή εις την Αγίαν Γραφήν, και Στοιχεία ερμηνευτικής της αγίας Γραφής, 1859. Εκκλησιαστική ιστορία.Εξέδιδε το μηνιαίο εκκλησιαστικό περιοδικό «Ευαγγελικός Κήρυξ» (1857-1871). Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Δημήτριος Μπαλάνος, επιμ. (1937). Εκατονταετηρίς 1837 - 1937, Τόμος Α΄, Ιστορία της Θεολογικής Σχολής. Αθήναι: Πυρσός Α.Ε. σελίδες 6–7. Ανακτήθηκε στις 30 Μαΐου 2010. Μαρίνος Βρετός (1866). Εθνικόν ημερολόγιον. Εν Αθήναις: Παρά τω Κ. Δραγούμη εκδότη της Πανδώρας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Απριλίου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010. Κωνσταντίνος Κοντογόνης στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Α2 Εθνική χειροσφαίρισης ανδρών

Η Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης Ελλάδας, είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για ανδρικούς συλλόγους χειροσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων χειροσφαίρισης, είναι το δεύτερο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 18 ομάδες (2018–19) και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Handball Premier και τη Β΄ Εθνική. Οι αγωνιστικές περίοδοι διαρκούν από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο, με τις ομάδες να χωρίζονται σε δύο ομίλους και να παίζουν 18 και 14 αγώνες (2018–19) η κάθε μία σε δύο φάσεις. Από τη δημιουργία της Δεύτερης Κατηγορίας το 1982, πάνω από 35 ομάδες έχουν κερδίσει τον τίτλο. Οι τρέχουσες πρωταθλήτριες είναι ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας και ο Φαίαξ Κέρκυρας, οι οποίες κέρδισαν τον τίτλο στους ομίλους την σεζόν 2018−19.

 Υπάρχουν 18 ομάδες (2018−19) στη διοργάνωση που χωρίζονται σε 2 ομίλους των 10 (1ος όμιλος) και 8 (2ος όμιλος), και ανταγωνίζονται κάθε χρόνο σε δύο ξεχωριστές φάσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου (από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο) κάθε ομάδα πρέπει να παίξει με όλες τις άλλες ομάδες στο πρωτάθλημα δύο φορές, μία φορά εντός έδρας και μία φορά εκτός έδρας. Αυτό σημαίνει ότι η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής τελειώνει μετά από όλες τις ομάδες να παίζουν 18 (1ος όμιλος) και 14 (2ος όμιλος) παιχνίδια. Στο τέλος του πρωταθλήματος, οι τέσσερις καλύτερες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα κάθε ομίλου ξεκινάνε τα πλέι-οφ, η πρώτη ομάδα στη βαθμολογία αντιμετωπίζει την τέταρη ομάδα του βαθμολογικού πίνακα, και ούτω καθεξής στους ημιτελικούς για μία σειρά τριών παιχνιδιών. Οι δύο ομάδες των ημιτελικών προκρίνονται στον τελικό σε μία σειρά τριών παιχνιδιών και αναδεικνύεται ο πρωταθλητής της διοργάνωσης του κάθε ομίλου. Την περίοδο 2018−19, οι δύο τελευταίες ομάδες του 1ου ομίλου και του 2ου ομίλου της κανονικής περιόδου υποβιβάζονται στην Β΄ Εθνική και αντικαθίστανται από τις προκριθείσες ομάδες των ομίλων της Β΄ Εθνικής. 1Το 1998 οι πρωταθλητές των τεσσάρων ομίλων έδωσαν αγώνες μπαράζ για τις δύο θέσεις ανόδου στην Α1. Προβιβάστηκαν οι ΒΑΟ και ΣΑΚΑ (άγνωστος ο υπερπρωταθλητής).* Στους κατόχους των τίτλων αναφέρονται όλοι οι πρωταθλητές της Δεύτερης κατηγορίας χειροσφαίρισης στην Ελλάδα από το 1982 έως σήμερα./ = Με το σύμβολο αυτό διαχωρίζονται οι πρωταθλητές ανά όμιλο. Κύριο λήμμα: Κατάλογος των συλλόγων της Δεύτερης Κατηγορίας Χειροσφαίρισης Δείτε επίσης: Κατάλογος των πρωταθλητών χειροσφαίρισης της Δεύτερης Κατηγορίας και Πίνακας όλων των εποχών της Δεύτερης Κατηγορίας Χειροσφαίρισης Η Δεύτερη Κατηγορία Χειροσφαίρισης Ελλάδας Ανδρών έχει αλλάξει ονομασία δύο φορές. 1982–1989: Β' Εθνική 1989–τώρα: Α2 Εθνική Ο πίνακας όλων των εποχών της Δεύτερης Κατηγορίας Χειροσφαίρισης, είναι μια αθροιστική καταγραφή όλων των περιόδων της κάθε ομάδας που έχει παίξει στην κατηγορία από την ίδρυσή της το 1982 έως την περίοδο 2018−19. Ολόκληρες συμμετοχές από την περίοδο 2001–02 έως 2018–19 και 1984–85 (μόνο Α’ υποόμιλος του Γ’ ομίλου), 1985–86 (μόνο Γ’ όμιλος), 1986–87 (μόνο Γ’ όμιλος), 1987–88 (μόνο Γ’ όμιλος), 1988–89, 1989–90, 1991–92, 1993–94 Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος Α2 Εθνική Χειροσφαίρισης – Βαθμολογίες από το 2001 έως σήμερα
Δανάη Μουρατίδη

Η Δανάη Μουρατίδη (γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου 1995 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας αθλήτρια πετοσφαίρισης που αγωνίζεται με τη φανέλα του Πανιωνίου στην Α2 Εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης της Ελλάδας.

 Έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, στις οποίες βρέθηκε από πολύ μικρή ηλικία. Από πολύ νωρίς αποτέλεσε μόνιμο στέλεχος της ομάδας κορασίδων που συμμετείχε στο αντίστοιχο πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ. Το ντεμπούτο της με την πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού το έκανε αρκετά νωρίτερα από το αναμενόμενο και συγκεκριμένα στις 18 Ιανουαρίου του 2011 όταν (όντας μόλις 15 ετών) αναγκάστηκε έπειτα από απόφαση του τότε προπονητή της ομάδας Γιάννη Νικολάκη, να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα προκειμένου να καλύψει το κενό της βασικής πασαδόρου του Ολυμπιακού, της Σέρβας Μάγια Ογκνιένοβιτς, στο εντός έδρας ματς με αντίπαλο τον Πανιώνιο. Η Δανάη Μουρατίδη κατέκτησε με την ομάδα κορασίδων του Ολυμπιακού το αντίστοιχο πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Κορασίδων του 2011, ενώ οι πολύ καλές της εμφανίσεις τη βοήθησαν να προωθηθεί στην ομάδα των Νεανίδων του Πειραικού συλλόγου. Η πρώτη της χρονιά στις Νεανίδες του Ολυμπιακού ήταν άκρως επιτυχημένη καθώς η ομάδα του Πειραιά κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση του αντίστοιχου ελληνικού πρωταθλήματος Νεανίδων για το 2012, με την ίδια τη Μουρατίδη να ανακηρύσσεται ως η καλύτερη πασαδόρος του τελικού. Παράλληλα, η Δανάη Μουρατίδη ήταν στέλεχος της ομάδας που κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδος του 2012. Οι συνεχόμενα καλές εμφανίσεις της Δανάης Μουρατίδη κατά τη διάρκεια της αμέσως προηγούμενης διετούς παρουσίας της στον Ολυμπιακό, οδήγησαν στο να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του Πειραικού συλλόγου. Η πρώτη χρονιά της Μουρατίδη στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού αποδείχθηκε εξαιρετική, καθώς ο ερυθρόλευκος σύλλογος κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο αλλά και το Πρωτάθλημα Ελλάδας για το 2013. Επρόκειτο για μια ιστορική στιγμή του συλλόγου, καθώς το Πρωτάθλημα αυτό ήταν το πρώτο που κατακτούσε το τμήμα βόλλευ γυναικών του Ολυμπιακού, από την ίδρυσή του και μετά. Το καλοκαίρι του 2013, ο Πανιώνιος κατέθεσε επίσημη πρόταση για την απόκτηση της Μουρατίδη, με την ομάδα του Πειραιά να την κάνει αποδεκτή καθώς λόγω της παρουσίας των πασαδόρων Στέλλας Χριστοδούλου και Αρετής Τέζα στο ρόστερ της ομάδας, η Δανάη Μουρατίδη πολύ δύσκολα θα έπαιρνε αρκετό χρόνο συμμετοχής στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού. Στις 18 Ιουλίου ο Πανιώνιος ανακοίνωσε επίσημα την απόκτηση της Μουρατίδη. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης παραμένει μέχρι και σήμερα. 1 Πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Κορασίδων: 2011 1 Πρωτάθλημα ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων: 2012 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2013 2 Κύπελλα Ελλάδας: 2012, 2013 Το προφίλ της Δανάης Μουρατίδη στο katimagiko.gr Ρόστερ Ολυμπιακού Πειραιώς 2011-12 Ντεμπούτο Μουρατίδη με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πρωταθλητής ΕΣΠΕΔΑ Νεανίδων ο Ολυμπιακός. Καλύτερη πασαδόρος η Μουρατίδη Σύνθεση του Κυπελλούχου Ολυμπιακού Απέκτησε τη Δανάη Μουρατίδη του Ολυμπιακού ο Πανιώνιος
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ

Η Βαρβάρα, γερμ.: Barbara of Brandenburg-Ansbach-Kulmbach (24 Σεπτεμβρίου 1495 στο Ansbach - 23 Σεπτεμβρίου 1552 στο Κάρλοβυ Βάρυ) ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγραβίνα του Λόιχτενμπεργκ.

 Η Bαρβάρα ήταν η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ του Πρεσβύτερου, μαργράβου του Μπράουνσβαϊγκ-Άνσμπαχ και Μπάυροϊτ (1460-1536) από τον γάμο του με τη Σοφία των Γιαγκελλόνων (1464-1512), κόρη του Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1527 στο Πλάσενμπουργκ με τον Γεώργιο Γ΄ λάντγκραβο του Λόιχτενμπεργκ (1502-1555). Αυτή έφερε μία προίκα 10.000 γκίλνερς στον γάμο και ο γαμπρός υποσχέθηκε ένα εισόδημα χηρείας (wittum) 3.000 φιορινίων γι' αυτήν. Το 1549 ζήτησε συγγνώμη γραπτώς από πολλούς συγγενείς της, επειδή ο γιος της είχε νυμφευτεί την -πολύ πλούσια- Ματίλντα του Λα Μαρκ-Άρενμπεργκ, χωρίς να συμβουλευτεί τους περισσότερους συγγενείς της. Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον αδελφό της Αλβέρτο και συνέβαλε στην αποκατάσταση της οικονομικής υγείας του λαντγκραβάτου. H Βαρβάρα απεβίωσε το 1552 και τάφηκε στην Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στο Πφράιμντ. Μπροστά στον βωμό βρίσκεται ένας τάφος με κόκκινη μαρμάρινη πλάκα με το οικόσημο. Παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γ λάντγκραβο του Λόιχτενμπεργκ και είχε τα ακόλουθα παιδιά: Γεώργιος Δ΄ γενν. 1553. Λουδοβίκος-Ερρίκος (1529-1567), λάντγκραβος του Λόιχτενμπεργκ. Νυμφεύτηκε το 1549 με την Ματίλντα κόμισσα του Λα Μαρκ-Άρενμπεργκ (1530-1603). Ελισάβετ 1537/8-1579, παντρεύτηκε το 1559 με τον Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσου-Ντίλενμπουργκ (1536-1606) Βαρβάρα. Johann Baptist Brenner: Die Landgrafen von Leuchtenberg historisch genealogisch erläutert, an der Tauber, LM Beck, 1834, σελ. 57 ff
Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας

Το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας αποτελεί Υπουργείο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Στις αρμοδιότητες του Υπουργείου περιλαμβάνονται η διαχείριση φυσικών καταστροφών και κρίσεων, καθώς και η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Δημιουργήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2021 από την Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την ανάληψη των μέχρι τότε καθηκόντων της Πολιτικής Προστασίας (η οποία μέχρι τότε υπαγόταν στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) καθώς και του Πυροσβεστικού Σώματος.

 Εκτός από τα καθήκοντα διαχείρισης φυσικών καταστροφών και κρίσεων, καθώς και της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, υπό την αρμοδιότητα του τέθηκαν οι ακόλουθες υπηρεσίες: από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη:Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, Το Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδος, Το σύνολο των επιχειρησιακών και διοικητικών δομών και λειτουργιών της Πολιτικής Προστασίας (μέρη Α΄ έως Γ΄ του νόμου 4662/2020), συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Μηχανισμού Διαχείρισης Κρίσεων και Αντιμετώπισης Καταστροφών,από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η αρμοδιότητα της παρακολούθησης των Ευρωπαϊκών θεμάτων και των πολιτικών ως προς την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.από το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών η εποπτεία του Οργανισμού Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (Ο.Α.Σ.Π.) του άρθρου 1 του ν. 1349/1983. Μετά τη σύσταση του υπουργείου, υπουργός ορίστηκε ο τέως Ευρωπαίος Επίτροπος για την Ανθρωπιστική Βοήθεια και τη Διαχείριση Κρίσεων Χρήστος Στυλιανίδης και επιχειρησιακός υφυπουργός ο Ευάγγελος Τουρνάς, πρώην αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ). Αρχικά, είχε προταθεί η θέση στον Ευάγγελο Αποστολάκη, ο οποίος αρνήθηκε. Κατά τη διάρκεια της Υπηρεσιακής κυβέρνησης Σαρμά, υπουργός ανέλαβε ο Ευάγγελος Τουρνάς, ενώ στην Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023 το υπουργείο ανέλαβε ο Βασίλης Κικίλιας, πλαισιωμένος από τους Υφυπουργούς Χρήστο Τριαντόπουλο και Ευάγγελο Τουρνά.
Μαώ του Αλμπόν

Η Μαώ, γαλλ. Mahaut (1112 - 1148) από τον Οίκο του Αλμπόν ήταν κόρη του κόμη του Αλμπόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Σαβοΐας.

 Ήταν κόρη του Γκιγκ Γ΄ κόμη του Αλμπόν και της Ματίλντας. Παντρεύτηκε το 1123 τον Αμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα: Ματθίλδη π.1125-1157/8, παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Α΄ των Ιβρέα βασιλιά της Πορτογαλίας. Αγνή 1125-1172, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Γενεύης. Ουμβέρτος Γ΄ 1136-1188, κόμης της Σαβοΐας. Ιωάννης. Πέτρος. Γουλιέλμος. Μαργαρίτα απεβ. 1157. Ισαβέλλα. Ιουλιανή απεβ. 1194, ηγουμένη του αββαείου του Σαιντ Αντρέ-λε-Ωτ. Moriarty, G. Andrews. "Mathilda, Wife of Guigues VIII, Count of Albon", The New England Historical and Genealogical Register volume CXI (October 1957).