IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1775-1844)

Ο Λουδοβίκος ΙΘ΄ της Γαλλίας (Louis XIX de France, 6 Αυγούστου 1775, Βερσαλλίες - 3 Ιουνίου 1844, Γκερτς) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Ανγκουλέμ (1775-1824), ο οποίος έγινε Λουδοβίκος Αντώνιος της Γαλλίας, Δελφίνος της Γαλλίας (1824-1830), και στη συνέχεια Λουδοβίκος της Γαλλίας, ήταν πρίγκιπας της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας, γιος του Καρόλου Φίλιππου της Γαλλίας, με τον τελευταίο να είναι κόμης του Αρτουά και μελλοντικός βασιλιάς υπό την ονομασία Κάρολος Ι΄, και της Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ¨ της Σαρδηνίας.

 Ο Λουδοβίκος Αντώνιος ήταν μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας. Μετά το ξέσπασμα της Γαλλικής επανάστασης (1789) αυτός και ο μικρότερος αδελφός του, Κάρολος Φερδινάνδος του Αρτουά, ακολούθησαν τον πατέρα τους στην εξορία. Τον Ιούνιο του 1795, ο θείος του αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΗ΄ και το 1797 πολέμησε μαζί με το μικρότερο αδελφό του και τον θείο του στο πλευρό του αυστριακού στρατού κατά του Ναπολέοντα. Μετά την ήττα των Αυστριακών κατέφυγε στον Παύλο της Ρωσίας, όπου παντρεύτηκε (1799) την εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία Καρλόττα (1778 - 1851), μοναδικό παιδί που επέζησε των βασιλέων της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Μαρίας Αντουανέττας. Μετά την απελευθέρωση της συζύγου του από τη φυλακή (1795) ζούσαν στην αυστριακή αυλή, ευτυχισμένα αλλά χωρίς να κάνουν κανένα παιδί. Τον Απρίλιο του 1800 πήρε μέρος στο βαυαρικό στρατό και στη μάχη του Χοχενλίντεν κατά του Ναπολέοντα, δείχνοντας εξαιρετικές ικανότητες. Στην ειρήνη μεταξύ του τσάρου Παύλου και του Βοναπάρτη (1801), κατέφυγε στη Βαρσοβία, που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πρωσίας. Επέστρεψε στη Ρωσία μετά τη δολοφονία του Παύλου και την άνοδο στον θρόνο του Αλεξάνδρου Α΄, αλλά η νέα ειρηνική συνθήκη του με τον Βοναπάρτη (1807) τον ανάγκασε να βρει καταφύγιο στη Βρετανία. Του παρεχόταν αποζημίωση 300 στερλίνες το μήνα, ενώ δύο φορές (1807, 1813) επιχείρησε να επιστρέψει στη Ρωσία για να ζητήσει τη βοήθεια του Αλεξάνδρου κατά του Βοναπάρτη, συναντώντας όμως την άρνηση του τσάρου. Μετά την πτώση του Βοναπάρτη, η είσοδος του Δούκα του Ανγκουλέμ στο Μπορντώ (Μάρτιος 1814) σήμανε και την παλινόρθωση της δυναστείας των Βουρβόνων στη Γαλλία. Στη διάρκεια των Εκατό Ημερών ως αρχηγός του βασιλικού στρατού προσπάθησε να εμποδίσει τον Βοναπάρτη να φτάσει στο Παρίσι. Ως δελφίνος υπεράσπισε τις τακτικές του πατέρα του προσπαθώντας να προφυλάξει τη βασιλεία από καραδοκούμενες επαναστάσεις. Τελικά το 1830 με την Ιουλιανή επανάσταση και την παραίτηση του πατέρα του αρνήθηκε να τον διαδεχθεί γιατί ήταν εξαγριωμένος μαζί του, για τις αυταρχικές τακτικές που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια. Παρέμεινε βασιλιάς μόνο 20 λεπτά, τα οποία ξόδεψε ακούγοντας τα έντονα παρακαλητά της συζύγου του να μην προχωρήσει στην υπογραφή της παραίτησης. Τελικά παραιτήθηκε δύο φορές υπέρ των δύο ανιψιών του, έφυγε οριστικά από τη Γαλλία για την Αυστρία και δεν ξαναγύρισε στην πατρίδα του μέχρι το θάνατό του. Νυμφεύτηκε το 1799 την εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Ερμοκράτης

Ο Ερμοκράτης (; - 407 π.Χ) ήταν Συρακούσιος αριστοκράτης και στρατηγός που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίσταση των Συρακουσίων κατά τη διάρκεια της σικελικής εκστρατείας των Αθηναίων.

 Η ημερομηνία γέννησης του Ερμοκράτη είναι άγνωστη, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και αρχηγός της αριστοκρατικής παράταξης των Συρακουσών. Ο Ερμοκράτης συμμετείχε στις συγκρούσεις των Συρακουσίων και των Καρχηδόνιων, αλλά διακρίθηκε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Αθηναίων στη Σικελία. Το καλοκαίρι του 424 π.Χ, στη Γέλα, οι εκπρόσωποι των πόλεων της Σικελίας συγκεντρώθηκαν για να λύσουν τις διαφορές τους - παράλληλα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν για δύο χρόνια στη Σικελία και εκμεταλλεύονταν τις εμφύλιες συγκρούσεις των Σικελών. Ο Ερμοκράτης έπεισε τους εκπρόσωπους να συνάψουν ειρήνη. Το 415 π.Χ, όταν κυκλοφόρησαν οι πρώτες φήμες για τις προετοιμασίες των Αθηναίων για τη σικελική εκστρατεία, ο Ερμοκράτης προσπάθησε να πείσει τους Συρακούσιους να ετοιμαστούν για άμυνα, αλλά στην αρχή δεν πέτυχε. Όταν οι Αθηναίοι έφθασαν στη Σικελία, ο Ερμοκράτης ανέλαβε το αξίωμα του στρατηγού, αλλά ανακλήθηκε μετά από τις πρώτες αποτυχίες στις συγκρούσεις προ πυλών των Συρακουσών. Ωστόσο, ο Ερμοκράτης βοηθούσε ενεργά τον Γύλιππο στην αντιμετώπιση των αθηναϊκών στρατευμάτων και είχε μεγάλο μερίδιο στην τελική νίκη των Συρακουσών. Μετά την εκστρατεία στη Σικελία, ο Ερμοκράτης συμμετείχε στη ναυμαχία της Κυζίκου, αλλά μετά την ήττα των Σπαρτιατών, ο Ερμοκράτης εκδιώχτηκε. Ενώ έλειπε, οι δημοκρατικοί έλαβαν την εξουσία στις Συρακούσες και τον εξόρισαν. Ωστόσο, μετά την επίθεση των Καρχηδονίων το 409 π.Χ, ο Ερμοκράτης θέλησε να βοηθήσει την πόλη του με δύναμη 5 πλοίων, αλλά οι Συρακούσιοι αρνήθηκαν να του επιτρέψουν την είσοδο. Μια νύχτα, ο Ερμοκράτης μαζί με οπαδούς του προσπάθησε να εισέλθει στην πόλη, αλλά συνάντησε μια ομάδα δημοκρατικών και σημειώθηκε σύγκρουση, στην οποία έχασε τη ζωή του. Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου (μετάφραση Βενιζέλου) ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ (415-413 π.X.), ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ, άρθρο του Ζενάκου Αυγουστίνου στην εφημερίδα «Το Βήμα» (15.6.2003)
Σκοπιά Φαρσάλων

Η Σκοπιά Φαρσάλων αποτελούσε Κοινότητα αρχικά του Δήμου Ναρθακίου και πλέον, του νέου «Καλλικρατικού» Δήμου Φαρσάλων, ενώ απέχει από την πόλη της Λάρισας, 67 χιλιόμετρα. Με την Απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των μόνιμων κατοίκων, ανερχόταν σε 234 κατοίκους.

 Από τις παραδόσεις αναφέρεται ότι η Σκοπιά αποτελούσε συνένωση των χωριών Ταμπακλί και Παλαιοδερλί. Το 1919, το χωριό μετονομάζεται από Ταμπακλί, σε Σκοπιά Φαρσάλων. Η νέα ονομασία δόθηκε επίσημα το 1919, λόγω της γεωγραφικής θέσης της, στα σύνορα των Νομών Λαρίσης, Μαγνησίας και Φθιώτιδας. Οι κάτοικοι της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Ο ποταμός Ενιπέας, που πηγάζει από το όρος Όθρυς, δροσίζει την περιοχή και εκβάλει στον ποταμό Πηνειό.Στο Παλαιοδερλί είναι χτισμένο από το 1915, το εκκλησάκι της Παναγιάς. Πολιούχος Άγιος του χωριού, είναι ο Άγιος Σπυρίδων, όπου γιορτάζεται στις 12 Δεκεμβρίου. Στις 20 Ιουλίου γίνεται το πανηγύρι προς τιμήν του προφήτη Ηλία, ενώ πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται και στις γιορτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και της Αποκριάς. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2011, διοργανώθηκε από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σκοπιάς με μεγάλη επιτυχία η πρώτη παραδοσιακή γιορτή κρασιού με πάτημα σταφυλιών, με συμμετοχή τοπικών φορέων. Η Σκοπιά αναφέρεται αρχικά στον απελευθερωτικό αγώνα του 1854, ο οποίος διοργανώθηκε από τον Βασιλιά Όθωνα και τους Αγωνιστές του 1821. Με την επανάσταση του 1878, γίνεται η αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και η προσάρτηση ολόκληρη της Θεσσαλίας, στον κορμό της Ελλάδας. https://web.archive.org/web/20160304190529/http://www.e-city.gr/larissa/home/view/3204.php http://www.farsala.gov.gr/files326epixeirisiako_sxedio_%20dimou_farsalwn%202011_2014.pdf%20 http://www.eetaa.gr:8080/metaboles/show_metaboles.jsp?ota_code=1531%20 http://www.lamiatimes.gr/blog/2011/03/08/7η-μαρτίου-1878-μία-τορική-επέτισειος/
Χόβολη Αχαΐας

Αυτό το λήμμα αφορά την παλιά ενιαία Χόβολη, νυν Τοπική Κοινότητα Χόβολης. Για τους ξεχωριστούς οικισμούς, δείτε Άνω Χόβολη και Κάτω Χόβολη.Με την ονομασία Χόβολη αναφερόταν επισήμως μέχρι την 16/10/1940 το ενιαίο ομώνυμο χωριό, που σήμερα έχει διασπαστεί σε δύο διακριτούς οικισμούς που απαρτίζουν την ομώνυμη Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Παΐων του "καλλικρατικού" δήμου Καλαβρύτων.

 Οι οικισμοί της είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 708-849 μέτρων, στις πλαγιές του Τάρταρη, μέσα σε χαράδρα. Πρωτοαναφέρονται οι συνοικίες της παλιάς ενιαίας Χόβολης στην απογραφή του 1830 ως "Apano Kovoli" και "Kato Kovoli" χωρίς πληθυσμό. Σε αυτήν την περιοχή είχαν οι κάτοικοι του Σοπωτού τις καλλιέργειές τους και τα χειμαδιά τους και γι' αυτό οι δύο συνοικίες της Χόβολης ονομάζονταν και "Σοπωτινά Καλύβια". Το 1848 απογράφεται από κοινού με το Σοπωτό με συνολικό πληθυσμό 280 οικογένειες (1.226 κάτοικοι). Αναφέρεται στα 1903 το τότε ενιαίο χωριό να απέχει μία ώρα δρόμο από το Σοπωτό και να έχει σχολείο (γραμματείο), με τις δύο συνοικίες του να απέχουν μεταξύ τους ένα τέταρτο δρόμο με τα πόδια. Αναφέρεται βιβλιογραφικά ότι η ονομασία Χόβολη έχει να κάνει είτε με το κλίμα της περιοχής, που ήταν δηλ. ηπιότερο με αυτό του Σοπωτού και γι' αυτό οι Σοπωτινοί είχαν εκεί τα χειμαδιά και τα καλλιεργήσιμα χωράφια τους, είτε με το γεγονός ότι η Κάτω Χόβολη κάηκε παλιότερα πολλές φορές, έγινε δηλ. χόβολη. Το 1845, με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845, αναγνωρίστηκε ως οικισμός και εντάχτηκε στον τότε Δήμο Αροανείας. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, και την κατάργηση των δήμων, αποτέλεσε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Την 16/10/1940 έπαψε να αποτελεί ενιαίο οικισμό και χωρίστηκε στους δύο σημερινούς διακριτούς οικισμούς με τον οικισμό της Κάτω Χόβολης να διαδέχεται διοικητικά την παλιά Χόβολη και να αποτελεί πλέον την έδρα της Κοινότητας Χόβολης μέχρι το 1997 και την εφαρμογή της Διοικητικής Διαίρεσης "Καποδίστριας". Η δημογραφική εξέλιξη, σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές, του ενιαίου χωριού της Χόβολης μέχρι το 1940 που απογράφηκαν χωριστά ως ξεχωριστοί οικισμοί οι δύο της συνοικίες, είναι η εξής: Άνω Χόβολη Κάτω Χόβολη Χρήστου Π. Κορύλλου, Χωρογραφία της Ελλάδος. Α'. Νομός Αχαΐας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων "Ανέστη Κωνσταντινίδου", Εν Αθήναις 1903. Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906. (σελ. 217) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Χόβολης Αχαΐας (πρόκειται για το ενιαίο μέχρι το 1940 χωριό), eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 30/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Χόβολης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Χόβολης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 30/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Χόβολης Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/09/2016.
Τσετσίλια Βενιέρ

Η Τσετσίλια Βενιέρ (πέθανε το 1543), Αρχόντισσα της Πάρου (1531 - 1537) ήταν η τελευταία Αρχόντισσα της Πάρου πριν την κατάκτηση του νησιού από την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1537). Η Τσετσίλια Βενιέρ ήταν κόρη του Τζουάν Φραντσέσκο Βενιέρ και της Φιορέντζα Σομμαρίπα, με τον θάνατο του αδελφού της Νικολό Βενιέρ (1530) διεκδίκησε την Πάρο απέναντι στον Ιωάννη Δ΄ Κρίσπο που ήθελε να ενσωματώσει την Πάρο στο Δουκάτο της Νάξου. Η Δημοκρατία της Βενετίας ανέλαβε να επιλύσει την διαφορά. Το θέμα εισήχθη σε δίκη στην Βενετία, το νησί κατοχυρώθηκε στην Τσετσίλια Βενιέρ και στον σύζυγο της Μπερνάντο Σαγκράντο.

 Η Πάρος πολιορκήθηκε από τον τυχοδιώκτη Ελληνικής καταγωγής Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, που υπηρετούσε σαν αρχιναύαρχος στον στόλο του Οθωμανού Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς (1537). Η Τσετσίλια και ο σύζυγός της εγκατέλειψαν το οχυρό της Αγκούστα και κλείστηκαν στο κάστρο του Κέφαλου. Ο σύζυγός της, με τη βοήθεια ενός εξόριστου από την Φλωρεντία, αντιστάθηκε πολλές ημέρες στην πολιορκία του Χαϊρεντίν, αλλά τελικά παραδόθηκε από έλλειψη όπλων. Με τη συνθήκη που ακολούθησε, η Τσετσίλια διέφυγε με ασφάλεια στη Βενετία, ενώ ο σύζυγός της παρέμεινε φυλακισμένος· ελευθερώθηκε αργότερα. Ο πληθυσμός του νησιού ερημώθηκε, οι ηλικιωμένοι θανατώθηκαν, οι νέοι άνδρες πωλήθηκαν σκλάβοι και οι γυναίκες μεταφέρθηκαν στο χαρέμι. Η Τσετσίλια Βενιέρ πέθανε έξι χρόνια μετά την εκτόπισή της. Miller, William. The Latins in the Levant: A History of Frankish Greece (1204–1566). London: 1908. Οικογένεια Βενιέρ
Τζιοβάνι Μπαλμπί ντι Ρομπέκο

Ο Τζιοβάνι "Μίνο" Μπαλμπί ντι Ρομπέκο (ιταλικά : Giovanni Balbi di Robecco) (Γένοβα 19 Νοεμβρίου 1893- Νόλε 24 Νοεμβρίου 1964) ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής. Καταγόταν από παλιά οικογένεια ευγενών της Αλεσσάντρια που κατείχαν τον τίτλο του κόμη. Μετά από μικρή καριέρα στο ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την αντισφαίριση κατακτώντας τίτλους.

 Έπαιξε ποδόσφαιρο στην Τζένοα όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα δεύτερων ομάδων το 1904 νικώντας στον τελικό την Γιουβέντους. Ήταν στους αναπληρωματικούς της δεύτερης ομάδας κι την επόμενη χρονιά έπαιξε στον αγώνα με την Αντρέα Ντόρια (4-0) όπου η Τζένοα κέρδισε την πρόκριση στα ημιτελικά της περιφέρειας Λιγουρίας. Στην Τζένοα έπαιξε πέντε σεζόν κι έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ομάδα στις 9 Μαρτίου 1905 σε αγώνα εναντίον της Μιλανέζε. Την χρονιά αυτή η Τζένοα κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ιταλίας με τον Μπαλμπί να έχει δύο συμμετοχές. Στην αντιφαίριση ήταν μέλος του "τένις κλαμπ Γένοβας", όπου γράφτηκε αφού σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1905. Ήταν πρωταθλητής Ιταλίας στο απλό το 1914, 1921, 1926 και 1927, στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1914, 1920, 1921, 1922 και το 1926. Το 1914 κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Νάπολης. Με την Ιταλία έπαιξε στο Κύπελλο Ντέιβις δύο φορές. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 στο απλό όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο και στο διπλό αντρών όπου με συμπαίκτη τον Τσέζαρε Κολόμπο αποκλείστηκαν στα προημιτελικά.
Ονορέ ντ' Υρφέ

Ο Ονορέ ντ' Υρφέ (γαλλικά: Honoré d'Urfé), 1568-1625, κόμης του Σατωνέφ και μαρκήσιος του Βαλρομέ, ήταν Γάλλος συγγραφέας, με κύριο έργο του το πρώτο μυθιστόρημα-ποταμό της γαλλικής λογοτεχνίας, την Αστραία.

 Γεννήθηκε στη Μασσαλία. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, συμπλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο της Τουρνόν (Collège de Tournon). Κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων συμπαρατάχθηκε με την Καθολική Ένωση, κατακτώντας έτσι την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄. Το 1595 αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του διάβασε τον Ρονσάρ, τον Πετράρχη και τη Ντιάνα, ένα ισπανικό βουκολικό μυθιστόρημα του Χόρχε ντε Μοντεμόρ (Jorge de Montemor) που τον επηρέασαν στο έργο του. Έζησε την περιπετειώδη ζωή του στρατιωτικού ενώ συγχρόνως συνέθετε τα λογοτεχνικά έργα του. Το 1600 παντρεύτηκε τη Ντιάν ντε Σατωμοράν, πρώην σύζυγο του αδελφού του, γάμος ο οποίος ακυρώθηκε από τον Πάπα. Πέθανε από πτώση από το άλογο κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας του δούκα της Σαβοΐας. Το σημαντικότερο έργο του, η βουκολική μυθιστορία Η Αστραία , υπήρξε από τα δημοφιλέστερα έργα της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα και επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς. Το έργο τυπώθηκε το 1607 έως και το 1633, σε τέσσερα μέρη, και γνώρισε τεράστια δημοτικότητα για πολλά χρόνια. Οι ήρωές του δεν είναι αληθινοί βοσκοί και βοσκοπούλες αλλά μεγαλοκυράδες και άρχοντες που ντύθηκαν με ρούχα βοσκών για τον (ψυχολογικά πιστευτό, αν και μέσα στην πλοκή απίθανο) λόγο ότι ήθελαν να ζήσουν πιο ήσυχα και ευχάριστα. Ο τόπος και ο χρόνος είναι η Γαλατία του 5ου αιώνα, η εποχή των βαρβαρικών επιδρομών. Τα πρόσωπα του έργου αντιμετωπίζουν αναρίθμητες και πολύπλοκες ιπποτικές περιπέτειες με τον πιο ευγενικό μεσαιωνικό τρόπο. Μέσα από το θέμα του έρωτα του Σελαντόν και της Αστραίας, το έργο διακρίνεται για την λεπτότητα των αναλύσεων των χαρακτήρων, την καθαρότητα και την απλότητα της γλώσσας, την προβολή του ονειρικού στοιχείου και του ιδεώδους του έρωτα. Ο λόγιος αυτός πολεμιστής έγραψε επίσης ένα βουκολικό ποίημα Η σειρήνα του κυρίου (Sireine de messire, 1604), εμπνευσμένο από τον έρωτά του για τη μελλοντική σύζυγό του. Εξέδωσε τη συλλογή Ηθικές επιστολές (Epître morale,1598) και το έργο Η Συλβανίρ ή Ζωντανή νεκρή (La Sylvanire ou la Morte vive, 1625).
Προεδρικές εκλογές στο Αζερμπαϊτζάν (2018)

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Αζερμπαϊτζάν στις 11 Απριλίου 2018. Οκτώ υποψήφιοι διεκδίκησαν την προεδρία. Ο Ιλχάμ Αλίγιεφ επανεξελέγη πρόεδρος για επταετή θητεία. Οι εκλογές ήταν οι πρώτες από το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016 , με το οποίο παρατάθηκε η προεδρική θητεία του από πέντε σε επτά χρόνια.

 Σύμφωνα με το Άρθρο 178 §1 του εκλογικού νόμου ορίζεται το τρίτο Σάββατο του Οκτωβρίου ως ημερομηνία για τις προεδρικές εκλογές, που θα σήμαινε ότι οι εκλογές θα διενεργούνταν στις 17 Οκτωβρίου 2018. Ωστόσο, η ψηφοφορία διεξήχθη νωρίτερα, με προεδρικό διάταγμα στις 5 Φεβρουαρίου 2018. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Αζερμπαϊτζάν (CEC) πραγματοποίησε μια δημοσκόπηση την 1η Φεβρουαρίου 2018 για την προετοιμασία και την παράδοση των διπλών γραφείων για την αίθουσα ψηφοφορίας. Ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν εκλέγεται με το σύστημα. των δύο γύρων. Αν κανένας υποψήφιος δεν λάβει την πλειοψηφία των ψήφων στον πρώτο γύρο, θα πραγματοποιηθεί και δεύτερος (τελικός) γύρος. Οι κάλπες άνοιξαν σε όλη τη χώρα στις 08:00 και έκλεισαν στις 19:00.Το Εθνικό Συμβούλιο των Δημοκρατικών Δυνάμεων (NCDF) αποφάσισε να μποϊκοτάρει τις εκλογές και ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ξεκινήσει διαμαρτυρίες εναντίον των εκλογών. Μια άλλη οργάνωση, η Δημοκρατική Εναλλακτική Κίνηση (REAL), επίσης, ανακοίνωσε ότι δεν θα αναγνωρίσει τα αποτελέσματα των εκλογών, κάνοντας λόγο για "βιαστικό και αδικαιολόγητο βήμα". Στις 10 Φεβρουαρίου, το Κόμμα Μουσαβάτ ανακοίνωσε ότι θα μποϊκοτάρει τις εκλογές και ο ηγέτης του, Ίσα Γκαμπάρ, ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος. Την ίδια μέρα, ένα άλλο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Κόμμα της Ελπίδας, επίσης, ανακοίνωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές. Ο ΟΑΣΕ ανακοίνωσε ότι οι εκλογές παρουσίασαν σοβαρές ατέλειες και ήταν κατάφωρα αντιδημοκρατικές. Σε συνέντευξη Τύπου, μια μέρα μετά τις εκλογές, ο ΟΑΣΕ, διαπίστωσε ότι υπήρχε ""γενικευμένη αδιαφορία για τις υποχρεωτικές διαδικασίες, έλλειψη διαφάνειας και πολλές σοβαρές παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της νοθείας στην κάλπη με τη ρίψη πολλών ψηφοδελτίων από πριν." Οι υποστηρικτές του Αλίεφ διατάραξαν την συνέντευξη Τύπου και κατηγόρησαν την διεθνή αποστολή παρατητών για προκατάληψη.
Ερμενγκόλ Ε΄ του Ουρζέλ

Ο Ερμενγκόλ Ε΄ της Ουρζέλ ή Ερμενγκόλ της Μολιερούσα (Καταλανική γλώσσα : Ermengol V el de Mollerussa 1078 - 14 Σεπτεμβρίου 1102) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Ουρζέλ (1092 - 1102). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερμενγκόλ Δ΄ κόμη τού Ουρζέλ και της Λουκίε, κόρης τού Αρτώ Α΄, κόμη τού Άνω Παλιάρς. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Καστίλη, όπου συνάντησε και νυμφεύτηκε τη Μαρία Πέρεθ, κόρη του λόρδου της Βαγιαδολίδ (1095). Κατά τη διάρκεια των μακρών αυτών απουσιών του από το Ουρζέλ, άφηνε τη διακυβέρνηση της κομητείας του στον Γκεράου της Καμπρέρα. Το 1102 στη μάχη της Μολιερούσα απεβίωσε.

 Νυμφεύτηκε το 1095 τη Μαρία, κόρη του Πέδρο Ανσούρεθ, κόμη της Λιεβάνα, Σαλδάνια, Καρριόν & κυρίου της Βαγιαδολίδ και είχε τέκνα: Ερμενγκόλ ΣΤ΄ του Ουρζέλ 1096-1154, κόμης τού Ουρζέλ. Στεφανία απεβ. 1143, παντρεύτηκε πρώτα τον Φερδινάνδο-Γκαρθία, κύριο της Ίτα & Γουαδαλαχάρα, ιδρυτή τού Οίκου των Κάστρο και μετά τον Ροδρίγο Γκονθάλεθ ντε Λάρα, κύριο τού ημίσεος των Αστουριών. Barton, Simon (2011). "Las mujeres nobles y el poder en los reinos de Leon y Castilla en el siglo XII: un estudio preliminar". Studia historica. Historia Medieval (in Spanish). Salamanca: Universidad de Salamanca (29): 51–71. Barton, Simon (1997). The Aristocracy in Twelfth-Century Leon and Castile. Cambridge: Cambridge University Press. Fernandez-Xesta y Vazquez, Ernesto (2001). Relaciones del condado de Urgel con Castilla y Leon (in Spanish). Madrid: E&P Libros Antiguos, S.L. Fernández-Xesta y Vázquez, Ernesto (2001). Relaciones del condado de Urgel con Castilla y León (in Spanish). Madrid: E&P Libros Antiguos, S.L. Torres Sevilla-Quiñones de León, Margarita Cecilia (1999). Linajes nobiliarios de León y Castilla: Siglos IX-XIII (in Spanish). Salamanca: Junta de Castilla y León, Consejería de educación y cultura.
Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί

O Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί (γαλλικά: Roland Le Vayer, sieur de Boutigny) (1627 - Soissons, 5 Δεκεμβρίου 1685) ήταν Γάλλος δικηγόρος και συγγραφέας στα τέλη του 17ου αιώνα.

 O Ρολάν Λε Βαγιέ ντε Μπουτινί γεννήθηκε στο Λε Μαν τον Νοέμβριο του 1627. Ο πατέρας του Ρενέ Λε Βαγιέ ήταν ανώτερος αξιωματούχος και σύμβουλος του βασιλιά. Ήταν ανιψιός του φιλοσόφου Φρανσουά ντε Λα Μοτ Λε Βαιγιέ, οικοδιδάσκαλου του Λουδοβίκου ΙΔ΄, του οποίου τα Άπαντα συγκέντρωσε το 1675 σε μια έκδοση, και φίλος του γιου του Φρανσουά, με τον οποίο συμμετείχε, στα τέλη της δεκαετίας του 1640, στην ομάδα των νέων ελευθεριακών φίλων του Συρανό ντε Μπερζεράκ.Από το 1645 εργάστηκε ως δικηγόρος στο Κοινοβούλιο του Παρισιού και έγινε γνωστός ως νομικός συμμετέχοντας, το 1663-1664, στην υπεράσπιση του Νικολά Φουκέ. Από το 1671, απέκτησε το αξίωμα του Υπεύθυνου αιτημάτων. Μεταξύ 1682 και 1685 διετέλεσε πρόεδρος της Γενικότητας του Σουασόν.Πέραν του νομικού συγγραφικού έργου του, έγραψε μακροσκελή ηρωικά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Πέθανε στο Σουασόν στις 5 Δεκεμβρίου 1685. Ο Μεγάλος Σελίμ, ή η τραγική στέψη, τραγωδία, 1645. Mitridate, 1648-1651, (Μιθριδάτης)4 τόμοι Bérénice, 1648-1641, (Βερενίκη) 4 τόμοι Tarsis και Zélie, 1665-1666. Traité de la preuve par comparaison d'écritures.(Πραγματεία για την απόδειξη με σύγκριση γραπτών) Extraict du traitté fait par M. Le Vayer sur la preuve par comparaison d'écritures, dans l'affaire de Maillard, où il est prouvé... que le rapport des experts ne peut faire la moindre preuve en matière criminelle.Reflexion sur l'édit touchant la reformation des monasteres, 1667 De l'autorité du Roy, touchant l'age nécessaire à la profession solennelle des religieux, 1669. Observations sur un manuscrit intitulé : «Traité du péculat». Traité de la peine du péculat, selon les loix et usages de France. Dissertations sur l'autorité légitime des rois, en matière de regale. Γαλλική λογοτεχνία 17ου αιώνα
Αβραάμ ιμπν Νταούντ

Ο Αβραάμ ιμπν Νταούντ (εβρ. אברהם בן דוד, αραβ. ابراهيم بن داود, περ. 1110 - περ. 1180) ήταν Ισπανοεβραίος φιλόσοφος, ιατρός, ιστορικός και αστρονόμος, που γεννήθηκε στην Κόρδοβα και πέθανε στο Τολέδο της Ισπανίας. Μερικές φορές αναφέρεται με το συντετμημένο όνομα Ραμπάντ I ή Ραβάντ I. Η μητέρα του ανήκε σε μια οικογένεια ονομαστή για τη μόρφωσή της, ωστόσο για τη ζωή του ίδιου είναι γνωστά ελάχιστα πράγματα. Ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι ο Αβραάμ ιμπν Νταούντ είναι το ίδιο πρόσωπο με τον μεταφραστή από την αραβική στη λατινική που είναι γνωστός ως «Αβενταούδ». Ο Αβραάμ έγραψε όλα τα έργα του στην αραβική γλώσσα, γενικώς ωστόσο θεωρείται ως ένας από τους ρισονίμ.

 Ο Αβραάμ ιμπν Νταούντ υπήρξε ο πρώτος αριστοτελικός φιλόσοφος στην ιουδαϊκή φιλοσοφική παράδοση. Οφείλει την αναγνώρισή του κυρίως στο ιστορικό έργο του Sefer ha-Qabbalah (= «Το Βιβλίο της παραδόσεως», 1161), αλλά και ως φιλόσοφος άσκησε μεγάλη επίδραση. Το βασικό φιλοσοφικό έργο του Emunah Ramah (= «Εξέχουσα πίστη», 1168, σώζεται μόνο στην εβραϊκή μετάφρασή του), στο οποίο ασκεί αυστηρή κριτική κατά του νεοπλατωνισμού και τάσσεται θερμά υπέρ της αριστοτελικής φιλοσοφίας, χρησίμευσε σε πολλά σημεία ως πρότυπο για τη συγγραφή του Οδηγού των αναποφάσιστων του μεγάλου Εβραίου φιλοσόφου Μωυσή Μαϊμωνίδη. Ο ιμπν Νταούντ διερεύνησε το πρόβλημα του υποκειμένου, το οποίο θεώρησε ως σύνθεση ύλης και μορφής, το πρόβλημα της ψυχής, την οποία ανήγαγε σε ουσία του σώματος, το πρόβλημα της ηθικής, της οποίας στόχο θεώρησε την ευτυχία του ανθρώπου, κλπ. J. Guttmann: Die Religionsphilosophie des Abraham ibn Daud aus Toledo, Göttingen 1879 Ψημμένος, Ν.Κ.: Το ομώνυμο λήμμα στην Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Larousse-Britannica, έκδ. 2006, τόμος 1, σελ. 137 J. Guttmann: Το αντίστοιχο λήμμα στην Jewish Encyclopedia, Νέα Υόρκη 1901-1906 Το ομώνυμο λήμμα στη Stanford Encyclopedia of Philosophy Το λήμμα «Abraham ben David Halevi ibn Daud» Το έργο του Νταούντ για τον Σαμουήλ χα-Ναγκίντ (αρχειοθετημένη ιστοσελίδα)
Κολ Γκαλί

Ο Κολ Γκαλί (ταταρικά: Кол Гали, Μπασκιρικά: Ҡол Ғәли, τσουβασικά: Кул Али, ρωσικά: Кул Гали‎, Kul Gali, έζησε περίπου στο 1183-1236) ήταν διάσημος Μουσουλμάνος Βούλγαρος του Βόλγα ποιητής, ο ιδρυτής της μεσαιωνικής ταταρικής λογοτεχνίας. Το πιο γνωστό του ποίημα είναι το Κισσάι Γιοσίφ (Ιστορία του Γιουσούφ), γραμμένο στη λογοτεχνική γλώσσα Τούρκι, η οποία δεν είναι αμοιβαία κατανοητή με την σύγχρονη ταταρική, μπασκιρική και τσουβασική γλώσσα. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε σε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Ανατολικό Ταταρστάν. Σπούδασε στο Χορασμικό μεντρεσέ. Έγραψε το αθάνατο ποίημά του το 1233. Πιθανότατα σκοτώθηκε το 1236 κατά την Μογγολική εισβολή στη Βουλγαρία του Βόλγα.

 Τα ποιήματά του γιορτάζονται από τους Τατάρους, Μπασκίρους και Τσουβάς. Το Κισσάι Γιοσίφ ήταν εμπνευσμένο από τις κορανικές ιστορίες του Ιωσήφ. Το ποίημα αφιερωμένο στον αγώνα ενάντια στο κακό και για την ανθρώπινη ευτυχία. Το ποίημα έπαιξε σημαντικό ρόλο στον πολιτισμό των Μουσουλμάνων Βουλγάρων του Βόλγα και αργότερα στο ταταρικό πληθυσμό. Περισσότερα από 200 χειρόγραφα έχουν βρεθεί μεταξύ των Τατάρων. Το ποίημα ετοιμάστηκε για δημοσίευση για πρώτη φορά από τον ποιητή Ουτίζ Ιμάνι τυπώθηκε το 1839 από τον Ραχματούλλα Αμιρχάνοφ. Από τότε έχει αναδημοσιευτεί 80 φορές. Το Διεθνές Βραβείο Κολ Γκαλί πήρε το όνομά του από τον Κολ Γκαλί. Βραβεύεται για την αναγνώριση της αριστείας στη λογοτεχνία και την ποίηση. Το βραβείο καθιερώθηκε το 1992.
Μακαζίουε Μαντέλα

Η Πούμλα Μακαζίουε "Μάκι" Μαντέλα-Αμούα (Αγγλικά: Pumla Makaziwe "Maki" Mandela-Amuah, γενν. 1 Μαΐου 1954) είναι η κόρη του Νέλσον Μαντέλα και της πρώτης συζύγου του Έβελιν Μέιζ.

 Ο πατέρας της Νέλσον ήταν άμεσος απόγονος των κατόχων της βασιλείας του λαού Θέμμπου και ήταν η ίδια κληρονόμος της αρχηγίας του Μβέζο. Πήρε το όνομά της από τη μεγαλύτερη αδερφή της, που γεννήθηκε το 1947, η οποία πέθανε σε ηλικία μόλις εννέα μηνών. Από τα τέσσερα παιδιά των Νέλσον και της Έβελιν Μαντέλα, η Μακαζίουε είναι η μόνη που ζει και που έζησε περισσότερο από τον πατέρα τους. Έλαβε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Waterford Kamhlaba UWC της Νότιας Αφρικής πριν πάει στο Πανεπιστήμιο του Fort Hare στη Νότια Αφρική. Το 1993, απέκτησε διδακτορικό στην Ανθρωπολογία στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, στο Άμερστ της Μασαχουσέτης . Κατείχε ανώτερες θέσεις στο Πανεπιστήμιο του Witwatersrand και στην Τράπεζα Ανάπτυξης της Νότιας Αφρικής και τώρα είναι επικεφαλής του Ομίλου Βιομηχανικής Ανάπτυξης (IDG), με ενδιαφέροντα στην εξόρυξη και το πετρέλαιο. Για το 2022, η African Fashion Gate της απένειμε το βραβείο La Moda Veste la Pace για τη σταθερή και σταθερή τήρηση των ιδανικών του πατέρα της, βραβευμένου με Νόμπελ Ειρήνης Νέλσον Μαντέλα, όπως η ελευθερία, ο σεβασμός για τον πλησίον και το καταπολέμηση των διακρίσεων και της δημοκρατίας, με τη συμμετοχή στη Nozala, μια γυναικεία επενδυτική ομάδα για την οικονομική χειραφέτηση των γυναικών στη χώρα της. Η τελετή απονομής των βραβείων εορτάστηκε στη Ρώμη στην έδρα της ιταλικής αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ήταν παντρεμένη με τον Camagu Balfour με τον οποίο έχει μια κόρη, την Τουκοίνι Μαντέλα (1974) και έναν γιο, τον Ντουμάνι Μαντέλα (1976). Αργότερα χώρισαν. Είναι παντρεμένη με τον Δρ. Ισάκ Αμουά, ο οποίος είναι καταγωγής από τη Γκάνα, με τον οποίο έχει άλλα δύο παιδιά, τους γιους Κουικού Αμουά (1985) και Ατζόα Αμουά.
Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ

Ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄, γερμαν. Bogislaw VI (π. 1350 - 7 Μαρτίου 1393) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκς της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Βάρτισλαβ ΣΤ΄.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μπάρνιμ Δ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Σοφίας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ κυρίου τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Ο Μπάρνιμ Δ΄ ήταν, από κοινού με τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπόγκισλαβ Ε΄ και τον μικρότερο αδελφό του Βάρτισλαβ Ε΄, δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Το 1365 ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του, μαζί με τον αδελφό του Βάρτισλαβ ΣΤ΄. Ήταν ανήλικοι και επίτροπος έγινε ο θείος τους Μπόγκισλαβ Ε΄. Τότε δημιουργήθηκαν διαφωνίες με αυτόν, που εξελίχθηκαν σε εμφύλιο. Με την παρέμβαση τού Καρόλου Δ΄ της Γερμανίας η Πομερανία-Βόλγκαστ διαιρέθηκε: ο θείος τους Μπόγκισλαβ Ε΄ έλαβε το Στολπ, οι δύο αδελφοί έλαβαν το κυρίως Βόλγκαστ (δυτικά τού ποταμού Σβίνε) και ο θείος τους Βάρτισλαβ Ε΄ το Νόιστεττιν (ανατολικά τού Σβίνε). Η συμφωνία έγινε στο Άνκλαμ το 1368. Ο Μπόγκισλαβ Ε΄ απεβίωσε το 1374. Οι δύο αδελφοί άρχισαν επιδρομές στα εδάφη τού Αλβέρτου της Σουηδίας (από τον Οίκο τού Μεκλεμβούργου), ώσπου το 1368 ο Βάρτισλαβ ΣΤ΄ συνελήφθη με μερικούς από τους ιππότες του στο Ντάμγκαρτεν. Ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ πλήρωσε 1300 μάρκα για την απελευθέρωσή του. Ο δούκας ίδρυσε την κώμη τού Άρενσοοπ ως λιμένα τού Λόοπ και το ασφάλισε με κάστρο. Όμως η εγκατάσταση καταστράφηκε το 1395 από στρατό τού Ρόστοκ και ο λιμένας προσχώθηκε. Ο Μπόγκισλαβ ΣΤ΄ απεβίωσε το 1393 χωρίς άρρενες απογόνους και το μερίδιό του περιήλθε στον μεγαλύτερο αδελφό του. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Γιούττα των Ασκάνια, κόρη τού Έρικ Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1389 έκανε δεύτερο γάμο, με την Αγνή των Γουέλφων, κόρη τού Μάγκνους Β΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα: Αγνή, αρραβωνιάστηκε τον Βαλτάσαρ κύριο τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε, αλλά ίσως δεν έγινε τελικά ο γάμος. Σοφία απεβ. 1408, παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ Α΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου και έπειτα τον Νικόλαο Ε΄ κύριο τού Μεκλεμβούργου-Βέρλε. Adolf Häckermann (1876), "Bogislav VI. (VII.) und Wartislav VI.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 3, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 46–47Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzogshauses, in: Veröffentlichungen der landesgeschichtlichen Forschungsstelle für Pommern, series 1, vol. 5, Leon Saunier, Stettin, 1937, pp. 88–89, 96–97.
Βασίλειος της Άγκυρας

Ο Βασίλειος της Άγκυρας, ήταν χριστιανός ιερέας στην Άγκυρα της Γαλατίας κατά τον 4ο αιώνα. Πολύ λίγες πληροφορίες για τη ζωή του διατηρούνται σε ένα μεταφραστικό έργο: «Η Ζωή και οι Πράξεις του Μαρτύρου Ιερέα Βασιλείου» (αγγλικά: Life and Deeds of the Martyred Priest Basil‎).

 Πολέμησε ενάντια στους ειδωλολάτρες και τους Αρειανούς. Ο Βασίλειος υπερασπίστηκε τον επίσκοπο Μάρκελλο ενάντια στον ιεράρχη που εκδιώχθηκε από τους Αρειανούς, όπως επίσης, αυτός και οι ιερατικοί που είχαν σταλεί μαζί του στην Σύνοδο δήλωσαν ότι ο Υιός είχε παρόμοια ουσία με τον Πατέρα, ακολουθώντας ένα (Ομοιοσιανό) Σύμβολο της Πίστεως από το 341.Η Σούδα αναφέρει πως ήταν επίσκοπος της Άγκυρας και ιατρός.Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης (361-363) έφτασε στην πόλη της Άγκυρας, ο Βασίλειος ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό ενώπιόν του στη δίκη και καταδίκασε τον αυτοκράτορα για την αποστασία του. Ο Ιουλιανός διέταξε να κοπούν λωρίδες δέρματος από την πλάτη του ως τιμωρία για τα λεγόμενά του. Ο Βασίλειος υπέμεινε τα βασανιστήρια με μεγάλη υπομονή. Όταν άρχισαν να χτυπούν τους ώμους και το στομάχι του με καυτές ράβδους, έπεσε κάτω και φώναξε: «Ω Χριστέ, φως μου! Ω Ιησού, ελπίδα μου! Ήσυχο επίνειο από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Σε ευχαριστώ, Κύριε Θεέ των πατέρων μου, που άρπαξες την ψυχή μου από το λάκκο της κόλασης και διατήρησες το Όνομά Σου μέσα μου χωρίς χρώση! Επέτρεψέ μου να ολοκληρώσω τη ζωή μου ως νικητής και να κληρονομήσω την αιώνια ζωή σύμφωνα με την υπόσχεση που έδωσες στους πατέρες μου. Τώρα δέξου την ψυχή μου εν ειρήνη, παραμένοντας σταθερή σε αυτήν την εξομολόγηση! Επειδή είσαι ελεήμων και μεγάλο είναι το έλεός Σου, Εσύ που ζείς και διαμένεις σε όλους τους αιώνους. Αμήν.».Έχοντας κάνει μια τέτοια προσευχή, και έχοντας ξεσκιστεί παντού από τις καυτές ράβδους, ο Βασίλειος "παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού". Πέθανε στις 29 Ιουνίου 362. Η Ορθόδοξη αλλά και η Καθολική Εκκλησία τον θεωρούν άγιο και τιμούν την μνήμη του στις 22 Μαρτίου εκάστου έτους (μεταφέρθηκε απο τις 29 Ιουνίου στις 22 Μαρτίου λόγω της γιορτής των Αγίων Πέτρου και Παύλου). Αρειανική διαμάχη Μέγας Κωνσταντίνος Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου

Οι Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου είναι μια σειρά πύργων οι οποίοι βρίσκονται στον Άγιο Μαρίνο. Βρίσκονται επί των τριών κορυφών του Μόντε Τιτάνο στην πρωτεύουσα, η οποία επίσης φέρει την ονομασία του Αγίου Μαρίνου, ενώ αναπαριστώνται τόσο επάνω στην εθνική σημαία όσο και στο εθνόσημο. Ο Άγιος Μαρίνος έχει, επίσης, ένα τοπικό γλυκό το οποίο λέγεται La Torta Di Tre Monti (Κέικ των Τριών Βουνών/Πύργων), ενώ αποτελεί και χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, με το περιεχόμενό του να είναι βάση βάφλας με επικάλυψη σοκολάτας.

 Ο Γκουαΐτα είναι ο παλαιότερος σε ηλικία των τριών πύργων, καθώς και ο πλέον γνωστός. Κατασκευάστηκε κατά τον 11ο αιώνα, ενώ για σύντομο διάστημα χρησίμευσε ως φυλακή. Ο Τσέστα βρίσκεται στην υψηλότερη των κορυφών του Μόντε Τιτάνο. Ένα μουσείο προς τιμή του Αγίου Μαρίνου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1956, βρίσκεται εντός αυτού του πύργου. Κατασκευάστηκε κατά τον 13ο αιώνα. Ο Μοντάλε βρίσκεται στην χαμηλότερη των κορυφών του Μόντε Τιτάνο. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πύργους, ο συγκεκριμένος δεν είναι επισκέψιμος. Κατασκευάστηκε κατά τον 14ο αιώνα. The Republic of San Marino and Mount Titano - UNESCO World San Marino's Cesta Tower | GloboTreks Αρχειοθετήθηκε 2016-09-13 στο Wayback Machine.
Παραλία Κύμης Εύβοιας

Η Παραλία Κύμης είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 231 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 10 μ. εντός του κόλπου της Κύμης. Η Παραλία είναι το επίνειο της Κύμης, από την οποία απέχει 5 χιλιόμετρα, και διαθέτει λιμάνι με σημαντικό αλιευτικό στόλο. Συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη Σκύρο.

 Στο παρελθόν η περιοχή λεγόταν Λιανή Άμμος. Τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε λιμάνι με σημαντική εμπορική κίνηση με τη νησιωτική χώρα και τον Πειραιά αλλά και τη Μικρά Ασία και τη Μασσαλία. Το σημερινό λιμάνι κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1886 και το 1900. Το 1912 ο λιγνίτης από τα ορυχεία στο Έντζι άρχισε να φορτώνεται στο λιμάνι της Κύμης. Ο λιγνίτης έφτανε με σιδηρόδρομο μέχρι τη θέση Άγιος Νικόλαος Ενορίας και εκεί με εναέρια βαγονέτα μεταφερόταν σε μια ειδική κατασκευή η οποία ονομάζεται Ρίχτης και φορτωνόταν στα πλοία. Ο Ρίχτης στο λιμάνι της Κύμης ολοκληρώθηκε το 1913. Τα ορυχεία συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι τη δεκαετία του 1960. Το 1897 η Παραλία Κύμης προσαρτήθηκε στον δήμο Κυμαίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κύμης. Το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι το 1944 και μετά πάλι από το 1947 μέχρι το 1979, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης. Με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Η Παραλία της Κύμης διαθέτει ψαροταβέρνες, καφέ μπαρ και εργαστήρια ζαχαροπλαστικής. Κοντά στην Παραλία βρίσκεται η παραλία Σουτσίνι. Η παραλία είναι αμμώδης ενώ πίσω από αυτήν βρίσκεται πλαγιά με πεύκα. Στην διαδρομή προς την παραλία παρουσιάζουν ενδιαφέρον οι σχιστόλιθοι, οι οποίοι καταλήγουν μέσα στη θάλασσα.
Goldring

Η Goldring είναι κατασκευάστρια εταιρεία ακουστικού εξοπλισμού υψηλής ποιότητας, η οποία ιδρύθηκε το 1906. Το 1906, οι αδερφοί Scharf άρχισαν την κατασκευή φωνογράφων, στο Βερολίνο της Γερμανίας. Το 1926 κυκλοφόρησε το φωνογράφο "Juwel Electro Soundbox". Το 1933, η εταιρεία μεταφέρθηκε στην Αγγλία, όπου συνέχισε με την κατασκευή κεφαλών ανάγνωσης αναλογικών πικάπ. Το 1954 κυκλοφόρησε η μαγνητική κεφαλή Goldring 500. Οι κεφαλές Goldring άρχισαν να πωλούνται στις ΗΠΑ και παγκοσμίως, από τη δεκαετία του 1950. Στη δεκαετία του 1970, η εταιρεία διέθετε στην αγορά και τα ελβετικής κατασκευής πικάπ Lenco, π.χ. το Lenco L75 ως Goldring GL75. Οι αδελφοί Scharf άλλαξαν το όνομά τους σε Sharp, συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση της εταιρείας μέχρι το 1987. Τότε, ο Gerry Sharp πούλησε την εταιρεία στο διανομέα της, Veda-UK (σήμερα τμήμα της Armour Home). Αν και η εταιρεία είναι περισσότερο γνωστή για τις κεφαλές κινητού πηνίου, κινητού σιδήρου και κινητού μαγνήτη, όπως και για τα πικάπ, έχει κατασκευάσει επίσης μεγάφωνα και ακουστικά.

 Legacy Series Elite Eroica H Eroica LX 2100 2200 2300 2400 2500 G1006 G1012GX G1022GX G1042 Elektra Elan DR50 DR100 DR150 GX100 GX200 NS1000 1906 ίδρυση της εταιρείας από τους αδερφούς Scharf, στο Βερολίνο της Γερμανίας 1926 Έκδοση του φωνόγραφου "Juwel Electro Soundbox" με το σήμα Gold Ring προς ένδειξη ποιότητας 1933 Η Goldring μεταφέρεται στην Αγγλία 1954 Μαγνητική κεφαλή Goldring 500 1958 Κεφαλή Goldring 600 1960 Κεφαλή Goldring 700 1973 Πικάπ Lenco GL85 1978 Κεφαλές Goldring 900SE II & 900/E 1987 Πώληση της εταιρείας στη Veda-UK (Armour Home Electronics). 1987-90 Κεφαλές Eroica, Epic II, Excel & Elite 2004 Πικάπ Goldring GR1 2005 Πικάπ Goldring GR2 2006 Ακουστικά κεφαλής Goldring DR50, DR100 & DR150 2009 Κεφαλές Goldring 2000 και σειρά Legacy 2011 Online εξυπηρέτηση επισκευής κεφαλών http://www.6moons.com/audioreviews/goldring/gr1.html Goldring G1042 reviewed http://www.tnt-audio.com/sorgenti/g1042e.html Review of Goldring GX200 Earphones Goldring website http://www.goldring.co.uk Πικάπ GR1 https://web.archive.org/web/20120420001103/http://www.gramophone.net/Issue/Page/March%202004/109/745040/Goldring+GR1 Πικάπ GR2 https://web.archive.org/web/20120704200901/http://www.avreview.co.uk/news/article/mps/uan/382 Goldring Lenco gallery
Νίκος Παπακυριαζής

Ο Νίκος Παπακυριαζής (3 Αυγούστου 1940, Θεσσαλονίκη - 29 Σεπτεμβρίου 2003) είναι Έλληνας πολιτικός. Ήταν μέλος του 2ου και 4ου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπηρετώντας από τις 31 Δεκεμβρίου 1985 έως τις 24 Ιουλίου και από τις 19 Ιουλίου 1994 έως τις 19 Ιουλίου 1999.

 Το 1964 αποφοίτησε από τη σχολή Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου πήρε το διδακτορικό του το 1972. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 συνέχισε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ. Το 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη και το 1983-1985 ήταν αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης. Από το 1985-1999 και το 1994-1999 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νικόλαος Παπακυριαζής στο europarl.europa.eu
Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς

Ο Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς (σερβικά κυριλλικά: Драган Jaкoвљeвић, γεννήθηκε 23 Φεβρουαρίου 1962) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη) πρώην επιθετικός, ο οποίος αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων, για λογαριασμό της ΦΚ Σαράγεβο και της Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, ενώ ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990.

 Αγωνιζόμενος ως επιθετικός, ο Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς υπήρξε Γιουγκοσλάβος διεθνής με 8 συμμετοχές, την περίοδο μεταξύ (1987-1989), στη διάρκεια των οποίων και πέτυχε 3 τέρματα. Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στο Ιζμίρ σε εκτός έδρας αναμέτρηση απέναντι στην Τουρκία, στις 16 Δεκεμβρίου 1987, η οποία ολοκληρώθηκε με νίκη της ομάδας του (3-2). Η τελευταία του διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στο Σαράγεβο, σε εντός έδρας αναμέτρηση απέναντι στη Νορβηγία, στις 11 Οκτωβρίου 1989, η οποία και ολοκληρώθηκε με νίκη της ομάδας του (1-0). Αγωνίστηκε, στη διάρκεια της καριέρας του, σε συνολικά τέσσερις συλλόγους: την Ίγκμαν Κόνγιτς, την ΦΚ Σαράγεβο, την ΦΚ Ναντ, καθώς και τη Ρουαγιάλ Αντβέρπ. Κατέκτησε ένα Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας το 1985, ένα Κύπελλο Βελγίου το 1992, ενώ ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1993. 1978-1984 : ΦΚ Ίγκμαν Κόνγιτς 1984-1989 : ΦΚ Σαράγεβο 1989-1991 : ΦΚ Ναντ 1991-1996 : Ρουαγιάλ Αντβέρπ ΦΚ Πρωτάθλημα ΓιουγκοσλαβίαςΠρωταθλητής το 1985 Κύπελλο Βελγίου Κυπελλούχος το 1992 Κύπελλο Κυπελλούχων Φιναλίστ το 1993 Προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα της Σερβικής Ομοσπονδίας Ο Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς στο weltfussball.de (Γερμανικά) Ντράγκαν Γιακόβλγιεβιτς στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Ηφαιστειακή βόμβα

Στη Γεωλογία και ειδικότερα στην Ηφαιστειολογία με τον όρο ηφαιστειακή βόμβα χαρακτηρίζεται ημιστέρεη μορφή λάβας που εκτινάσσεται από τον κρατήρα του ηφαιστείου κατά την περίοδο δραστηριότητάς του (ηφαιστειακό ανάβλημα). Δημιουργείται από σβώλους υγρού μάγματος που κατά την εκτίναξή τους αρχίζει να στερεοποιείται. Οι διαστάσεις των ηφαιστειακών βομβών κυμαίνονται από 3 εκατοστόμετρα μέχρι 3 μέτρα, αν και έχουν αναφερθεί ακόμη μεγαλύτερες, που όμως η συνηθέστερη διάστασή τους είναι 10 μέχρι 20 εκατοστόμετρα.

 Η ηφαιστειακή βόμβα από γεωλογικής άποψης αποτελεί ένα εκρηξιγενές και πυριγενές πέτρωμα που κατά την εκτίναξή της στον αέρα μπορεί και να υποστεί έκρηξη, ανάλογα των υλικών και της ταχύτητας εκτίναξης. Από της εκτίναξης μέχρι την έναρξη της πτώσης τους οι ηφαιστειακές βόμβες διαγράφουν, ιδιαίτερα τη νύκτα, ωραιότατες φωτεινές καμπύλες που επιστέφουν τη δραστηριότητα του ηφαιστείου προσδίδοντάς του ιδιαίτερο δέος, σε αντίθεση με την ηφαιστειακή τέφρα που τη νύκτα δεν είναι ορατή. Το τελικό σχήμα αυτών καθορίζεται αφενός από το αρχικό μέγεθος του σβώλου που εκτινάσσεται, από το ιξώδες της και αφετέρου από την ταχύτητα εκτίναξης όπου στη συνέχεια λαμβάνει συνηθέστερα αεροδυναμικό - ατρακτοειδές σχήμα που κατά την πτώση τους στο έδαφος ή διατηρούν το σχήμα τους, ή αν δεν έχουν ακόμη στερεοποιηθεί δίνουν την εικόνα τηγανίτας, όπως μικρό τμήμα ζύμης όταν πέφτει από τον πάγκο εργασίας στο δάπεδο, ή εφόσον είχε ολοκληρωθεί η στερεοποίηση οπότε και κατά την πρόσκουση στο έδαφος κατακερματίζονται ή δίνουν εικόνα θρυμματισμού. Εξ αυτών γίνεται και η διάκριση των ηφαιστειακών βομβών. Ατρακτοειδείς Εμπύρηνες Σφαιροειδείς Ταινιοειδείς και Τηγανιτόμορφες. Οι ηφαιστειακές βόμβες, κατά την ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι πολύ επικίνδυνες σε όλη την ηφαιστειακή ζώνη και μπορεί να πέσουν και σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από τη βάση του ηφαιστείου, συνηθέστερα όμως πέφτουν στις παρυφές αυτού. Της εκτίναξης αυτών προηγούνται άλλα ηφαιστειακά φαινόμενα με τη σημείωση των οποίων και θα πρέπει με την επιμέλεια των Αρχών ν΄ αρχίσει η εκκένωση της περιοχής από τους γύρω κατοίκους και πρωτίστως από τους τουρίστες που αγνοούν δρόμους διαφυγής. Στη περίπτωση που η ηφαιστειακή δραστηριότητα εμφανιστεί όχι στη κορυφή ενός ηφαιστειακού κώνου αλλά σε πλαγιά αυτού, τότε όλη η περιοχή που υπόκεινται στη πλαγιά αυτή κρίνεται επικινδυνέστερη, σχεδόν το σύνολο των ηφαιστειακών βομβών θα πλήξουν την εν λόγω περιοχή. Συνεπώς η κατ΄ αντίθετη σε διεύθυνση υποκείμενη περιοχή του ηφαιστειακού κώνου κρίνεται ασφαλέστερη στην άμεση διαφυγή. Αν πλησίον του εκραγέντος ηφαιστείου υφίσταται λιμένας ή αεροδρόμιο θα πρέπει αμέσως με τις πρώτες ενδείξεις πλοία και αεροπλάνα να εγκαταλείψουν την περιοχή, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι από την ηφαιστειακή τέφρα που μπορεί να τα καθηλώσει. https://web.archive.org/web/20070608075347/http://www.gc.maricopa.edu/earthsci/imagearchive/bombs.htm http://volcanoes.usgs.gov/images/pglossary/bomb.php "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.15ος, σελ.65
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1912

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1912, οι Αγώνες της 5ης Ολυμπιάδας της σύγχρονης εποχής, διοργανώθηκαν στη Στοκχόλμη της Σουηδίας από τις 5 Μαΐου έως και τις 22 Ιουλίου 1912.

 Δεν υπήρξε διαδικασία επιλογής διοργανώτριας πόλης, καθώς μόνο η Στοκχόλμη εκδήλωσε ενδιαφέρον για τη διοργάνωση αυτή και η ανάθεση από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή έγινε το 1909. Η διοργάνωση αυτή ήταν η πρώτη όπου καθιερώθηκε στον στίβο το φωτο-φίνις στον τερματισμό. Επίσης, με τη συμμετοχή της Ιαπωνίας, έγιναν και οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες όπου έλαβε μέρος και χώρα από την Ασία. Η συνολική διάρκεια της διοργάνωσης ήταν μόλις 16 ημέρες, σε αντίθεση με τις 187 ημέρες (6 μήνες και 4 ημέρες) της προηγούμενης Ολυμπιάδας του 1908, που ήταν και η Ολυμπιάδα με τη μεγαλύτερη χρονική διάρκεια στην ιστορία του θεσμού. Στη συνέχεια, η χρονική διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων κυμαινόταν μεταξύ 15 και 18 ημερών από το 1928 έως το 1992, και τελικώς καθιερώθηκε οριστικά να διαρκούν 17 ημέρες, ξεκινώντας από το 1996. Οι χώρες που συμμετείχαν στους αγώνες της 5ης Ολυμπιάδας ήταν 28. Στον παρακάτω πίνακα βλέπουμε τις χώρες (ο αριθμός των αθλητών σε παρένθεση). Παρακάτω φαίνονται οι χώρες που κατέκτησαν τα μετάλλια: "Stockholm 1912". Olympic.org. Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή.
Όθων ΣΤ΄ του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ

Ο Όθων ΣΤ΄ ο βραχύς, γερμ. Otto VI. der Kurze (περ. 1255 – 1303) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν μαργράβος του Βρανδεμβούργου (1267-1286) μαζί με τα εξαδέλφια του και τους μεγαλύτερους αδελφούς του.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Όθωνα Γ΄, μαργράβου του Βρανδεμβούργου και της Βεατρίκης των Πρεμυσλιδών, κόρης του Βεγκέσλαου Α΄ της Βοημίας. Το 1267 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τα εξαδέλφια του Ιωάννη Β΄, Όθωνα Δ΄, Κορράδο, Ερρίκο Α΄ και τα μεγαλύτερα αδέλφια του Ιωάννη Γ΄, Όθωνα Ε΄ και Αλβέρτο Γ΄. Το 1286 παραιτήθηκε και έγινε Ναΐτης ιππότης και αργότερα Κιστερκιανός μοναχός. Το 1303 απεβίωσε στο αββαείο (μοναστήρι) του Λένιν (Kloster Lehnin) σε ηλικία 48 ετών. Νυμφεύτηκε το 1279 τη Χέντβιχ των Αψβούργων, κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο

Ο Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο (πορτογαλικά: Ramires Santos do Nascimento) (24 Μαρτίου 1987), γνωστός ως Ραμίρες, είναι ένας Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται την Εθνική Βραζιλίας. Παίζει στη μεσαία γραμμή, είτε στο κέντρο είτε ως αμυντικός μέσος. Συνήθως διατρέχει όλο το μήκος του γηπέδου χάρη στην ενέργεια του, συμμετέχοντας τόσο στο αμυντικό όσο και στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας του. Ο χαρακτήρας της συνεισφοράς του στο παιχνίδι έχει οδηγήσει σε παραλληλισμούς με τον παλιό συμπαίκτη του στην Τσέλσι Μικαέλ Εσιέν.

 Ο Ραμίρες ξεκίνησε την καριέρα του στην Ρόγιαλ Σπορτ Κλούμπ. Το 2005 υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ζοϊνβίλ και το 2008 πήγε στην Κρουζέιρο. Εκεί έπαιξε για δύο σεζόν προτού πάρει μεταγραφή για την Μπενφίκα. Έμεινε στην Πορτογαλία για ένα χρόνο και βοήθησε τους αετούς της Λισαβώνας να κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2010 τον απέκτησε η Τσέλσι. Έκανε το ντεμπούτο του με τη Λονδρέζικη ομάδα στη νίκη με 2-0 ενάντια στη Στόουκ τον Αύγκουστο του 2010 και σκόραρε το πρώτο του γκολ λίγες μέρες αργότερα στη νίκη με 4-0 ενάντια στη Μπόλτον. Η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή της καριέρας του στην Τσέλσι ήταν μάλλον το εκπληκτικό του γκολ ενάντια στη Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λίγκ του 2012-2013, που έστειλε την ομάδα του στον τελικό, από τον οποίο όμως ο Ραμίρες απουσίασε λόγω καρτών. Ο Ραμίρες έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της πατρίδας του στις 6 Ιουνίου του 2009 ενάντια στην Ουρουγουάη σε ένα προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 .. Ήταν επίσης μέρος της αποστολής της Βραζιλίας για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου εμφανίστηκε και στου επτά αγώνες της Βραζιλίας, χωρίς η ομάδα του να καταφέρει να φθάσει στον τελικό. Προφίλ του παίκτη στο ESPN (Στα αγγλικά) Προφίλ στο BBC Sport Αρχειοθετήθηκε 2011-03-24 στο Wayback Machine. (Στα αγγλικά) (Αγγλικά) Ραμίρες Σάντος ντο Νασιμέντο – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Προφίλ του παίκτη στον επίσημο ιστότοπο της Τσέλσι (Στα αγγλικά))