Οίκος των Ωτβίλ

Ο Οίκος των Ωτβίλ (γαλλ. Maison de Hauteville, ιταλ. Casa d' Altavilla) είναι ένας δυναστικός οίκος με καταγωγή από τη Νορμανδία, που μέλη του έγιναν βασιλείς της Σικελίας, δούκες της Απουλίας-Καλαβρίας, πρίγκιπες της Αντιόχειας, κόμητες του Τάραντα, του Μπάρι, της Κάπουας, του Καπετανάτου (Φότζια Απουλίας), του Πριγκιπάτου (του Σαλέρνο), κά.

 Τον 10ο αι. Νορμανδοί από τη Σκανδηναβία εγκαταστάθηκαν στη Β. Γαλλία και η περιοχή τους ονομάσθηκε Νορμανδία. Στη χερσόνησο του Κοτεντίνo ο πρόγονός τους Χιάλτ ίδρυσε το χωριό Hialtus Villa (Hauteville), μάλλον το σημερινό Ωτβίλ-λα-Γκουισάρντ. Γενάρχης του Οίκου είναι ο Τανκρέδος (980-1014), σύζυγος πρώτα της Μουριέλ και έπειτα της Φρεσέντα. Από τα 12 αγόρια που είχε, τα 8 από αυτά πήγαν να βρουν την τύχη τους στην Κάτω Ιταλία (Mezzogiorno). Πρώτα έφθασαν το 1035 ο Γουλιέλμος Α' ο σιδηρόχειρ και ο Ντρόγκο. Στη Ρωμαϊκή επικράτεια βασίλευε ο δεύτερος σύζυγος της Ζωής, ο Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών. Ο Γουλιέλμος πολέμησε τους εκεί Έλληνες και έγινε to 1042 κόμης Απουλίας-Καλαβρίας. Απεβίωσε το 1046 και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ντρόγκο ως υποτελής (1047) του Ερρίκου Γ' Σαλίων. Το 1051 που απεβίωσε τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Χάμφρεϋ, που νίκησε τον πάπα Λέοντα Θ' και τον σύμμαχό του Αργυρό, Κατεπάνω Ιταλίας και στρατηγό του Κωνσταντίνου Θ', στη μάχη του Σιβιτάτε στη Φότζια της Απουλίας. Οι Νορμανδοί έγιναν κύριοι της περιοχής. Τον Χάμφρεϋ που απεβίωσε το 1057 διαδέχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Ροβέρτος ο γυϊσκάρδος (πανούργος), που άρχισε να κατακτά τη Σικελία με τη βοήθεια του μαχητικού αδελφού του Ρογήρου. Μόνο με 13 σκάφη ο Ροβέρτος μετέφερε 200 στρατιωτικές ομάδες στη Σικελία. Το 1059 ο πάπας τον αναβάθμισε σε δούκα Απουλίας-Καλαβρίας και του επέτρεψε την κατάκτηση της Σικελίας και τον τίτλο του κόμη της Σικελίας, αυτός όμως την παραχώρησε στον αδελφό του Ρογήρο Α'. Το 1085 απεβίωσε ο Ροβέρτος· κληροδότησε το δουκάτο στον 2ο υιό του Ρογήρο μπόρσα και αυτός στον υιό του Γουλιέλμο Β'. Ο πρώτος υιός του Ροβέρτου, ο Βοϊμόνδος αποζημιώθηκε με τον τίτλο του πρίγκιπα του Τάραντα (στην Απουλία). Περνώντας οι Σταυροφόροι της Α' Σταυροφορίας για την Παλαιστίνη, τους ακολούθησε, κατέλαβε την Αντιόχεια και έμεινε σε αυτή ως πρίγκιπάς της, θέση που την κληροδότησε στον υιό του Βοϊμόνδο Β'. Ο Ρογήρος Α' κόμης της Σικελίας κατέλαβε τελικά όλη τη Σικελία και διοίκησε τους εκεί Έλληνες, Σαρακηνούς, Λομβαρδούς και Νορμανδούς με το να είναι αδιάφορος των θρησκευτικών πεποιθήσεών τους. Το 1101 τον διαδέχθηκε ο υιός του Ρογήρος Β'· το 1127 απεβίωσε ο δούκας Γουλιέλμος Β' και ο Ρογήρος Β' ένωσε το δουκάτο της Απουλίας-Καλαβρίας με την κομητεία του της Σικελίας. Υποστήριξε ότι η νήσος του στην αρχαιότητα ήταν βασίλειο με πρωτεύουσα το Παλέρμο και έτσι κέρδισε την αναγνώρισή του από τον πάπα ως βασιλιά της Σικελίας. Στέφθηκε το 1130. Πέρασε το χρόνο του αποκρούοντας αλλεπάλληλους εισβολείς και καταστέλλοντας εξεγέρσεις υποτελών του βαρόνων. Εξέδωσε τις Συνήθειες (Assizes) του Αριάνο για τις σχέσεις του με τους βαρόνους. Με το ναύαρχό του Γεώργιο εξ Αντιοχείας κατέκτησε την πόλη Μαχντία της Τυνησίας. Το 1130 τον διαδέχθηκε ο 4ος υιός του Γουλιέλμος Α' ως βασιλιάς της Σικελίας και αυτόν το 1166 ο υιός του Γουλιέλμος Β' της Σικελίας. Απεβίωσε το 1189 άκληρος και από την αναρχία που ακολούθησε κατέλαβε το θρόνο ο εξάδελφός του Τανκρέδος, που τον διαδέχθηκε ο υιός του Γουλιέλμος Γ'. Εν τω μεταξύ το βασίλειο διεκδικούσε η αδελφή τού Γουλιέλμου Α', η Κωνσταντία, που ο σύζυγός της Ερρίκος ΣΤ' Χοενστάουφεν βασιλιάς της Γερμανίας κατέλαβε το βασίλειο κληροδοτώντας το στον υιό του Φρειδερίκο Β' Χοενστάουφεν. Η εγγονή αυτού Κωνσταντία Χοενστάουφεν θα παντρευθεί τον Πέτρο Γ' της Αραγονίας. European Commission presentation of The Normans Norman Heritage, 10th-12th century. Norwich, John Julius. The Normans in the South 1016-1130. Longmans: London, 1967. Norwich, John Julius. The Kingdom in the Sun 1130-1194. Longman: London, 1970. Pierre Aubé, Roger II de Sicile. 2001. Matthew, Donald. The Norman Kingdom of Sicily. Cambridge University Press: 1992. Houben, Hubert. Roger II of Sicily: A Ruler between East and West. Trans. G. A. Loud and Diane Milbourne. Cambridge University Press: 2002. Medieval Sourcebook: Alexiad—complete text, translated Elizabeth A. Dawes Ralph of Caen. Gesta Tancredi. trans. Bernard S. and David S. Bachrach. Ashgate Publishing, 2005.