IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μόνικα Μπαρμπάρο

Η Μόνικα Μπαρμπάρο (αγγλικά: Monica Barbaro, γεννήθηκε 18 Ιουνίου 1990) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τους κινηματογραφικούς της ρόλους στις ταινίες The Cathedral (2021), Top Gun: Maverick (2022) και At Midnight (2023). Έχει επίσης πρωταγωνιστήσει στις τηλεοπτικές σειρές Εξωπραγματικό (2016), Chicago Justice (2017), The Good Cop (2018) και FUBAR (2023).

 Η Μπαρμπάρο γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1990, στο Σαν Φρανσίσκο. Μεγάλωσε στο Mill Valley της Καλιφόρνια, όπου αποφοίτησε από το Tamalpais High School το 2007. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν παιδί. Η Μπαρμπάρο ξεκίνησε να χορεύει από μικρή ηλικία και συνέχισε σπουδάζοντας μπαλέτο. Ενώ παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής, ολοκλήρωσε πτυχίο χορού στο πανεπιστήμιο Tisch School of the Arts στη Νέα Υόρκη. Μετά την αποφοίτησή της το 2010, αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική και επέστρεψε στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί, έκλεισε μια διαφήμιση, μια ταινία μικρού μήκους, συνδέθηκε με έναν ατζέντη, και παρακολούθησε τη σχολή υποκριτικής του Beverly Hills Playhouse. Η Μπαρμπάρο κέρδισε την προσοχή το 2013 με τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο It's Not About the Nail, μια βάιραλ κωμωδία για την επικοινωνία σε έναν γάμο. Ο πρώτος της σημαντικός τηλεοπτικός ρόλος ήταν η απεικόνιση του χαρακτήρα Γιαέλ στη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς Lifetime UnREAL. Μετά το UnREAL, η Μπαρμπάρο εντάχθηκε στο καστ του δράματος του NBC Chicago Justice στο οποίο υποδύθηκε την Άννα Βαλντές. Το 2018, έπαιξε επίσης την Cora Vasquez στο The Good Cop του Netflix, μαζί με τον Τζος Γκρόμπαν και τον Τόνι Ντάνζα. Μεταξύ 2018 και 2019, η Μπαρμπάρο είχε ένα επαναλαμβανόμενο μέρος στη κωμική σειρά του ABC Splitting Up Together. Στο blockbuster του 2022 Top Gun: Maverick, η Μπαρμπάρο υποδύθηκε την υπολοχαγό Νατάσα "Phoenix" Τρέις, μια ναυτική αεροπόρο.Την επόμενη χρονιά, η Μπαρμπάρο πρωταγωνίστησε στη ρομαντική κομεντί At Midnight (2023). Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές για την ιστορία της, αλλά η Μπαρμπάρο αναγνωρίστηκε για την ερμηνεία της. Η San Francisco Chronicle δήλωσε «Η Μπαρμπάρο... αποδεικνύει με φαινομενικά αβίαστη γοητεία ότι μπορεί να κουβαλήσει μια ρομαντική κομεντί».Το 2023, ανακοινώθηκε ότι θα υποδυόταν την ακτιβίστρια και φολκ τραγουδίστρια Τζόαν Μπαέζ στη βιογραφική ταινία A Complete Unknown, σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Μάνγκολντ, του Μπόμπ Ντίλαν, με πρωταγωνιστή τον Τιμοτέ Σαλαμέ. Μόνικα Μπαρμπάρο στην IMDb It's Not About the Nail στο YouTube
Γκαναίικα Αχαΐας

Τα Γκαναίικα είναι ένα μικρό, σχετικά καινούριο, χωριό της Αχαΐας και ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Εγγύς τους βρίσκονται τα χωριά Άνω Σουδεναίικα, Ζησιμαίικα, Μαζαράκι καθώς και το χωριό Φλόκα. Πολύ κοντά από τον οικισμό διέρχεται και το ρέμα Τοποροβίτη.

 Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή. Τα Γκαναίικα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός την 17/03/1991 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαζαρακίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτήθηκαν στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Κάτω Μαζαράκι Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Διοικητικές μεταβολές Γκαναίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 31/10/2017.
Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (Λ' Άκουιλα)

Η Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ βρίσκεται κοντά στο Σαν Βιττορίνο, στην Λ' Άκουιλα, στη περιφέρεια του Αμπρούτσο, στην κεντρική Ιταλία και ανήκει στην Καθολική Εκκλησία. Κάτω από την εκκλησία υπάρχουν παλαιοχριστιανικές κατακόμβες, που το 1902 συμπεριελήφθησαν στη λίστα με τα εθνικά μνημεία της Ιταλίας.

 Τον 5ο μ.Χ αιώνα, όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Νέρβας, μαρτύρησε ο Άγιος Βιττορίνος και τάφηκε στο σημείο όπου είναι χτισμένη η εκκλησία. Οι κάτοικοι του Amiternum, που βρισκόταν στα περίχωρα του σημερινού Σαν Βιττορίνο (περιοχή της Λ’ Άκουιλα), έχτισαν προς τιμήν του Αγίου ένα ιερό, που ονομάστηκε ecclesia sancti Victorini. Η ύπαρξη του εν λόγω ιερού βεβαιώνεται σε έγγραφο του Αββαΐου της Φάρφα, το 763 μ.Χ. και ίχνη του εντοπίζονται στην αψίδα και στο βόρειο τμήμα της Εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το ιερό αφιερώθηκε στον Αρχάγγελο Μιχαήλ τον 8- 9ο αιώνα. Το 12ο αιώνα η εκκλησία επανακατασκευάστηκε σύμφωνα με το ρωμανικό ρυθμό και καθαγιάστηκε στις 24 Ιουλίου 1170, όπως αναγράφεται σε επιγραφή που βρίσκεται στο κυρίως ναό. Εκ νέου ανακαινίστηκε το 1528. Ο σεισμός της Λ’ Άκουιλα το 2009 προκάλεσε μεγάλες ζημιές στο ναό. Αφού ολοκληρώθηκαν οι εργασίες επισκευής η Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ξανάνοιξε για το κοινό στα τέλη του 2011.
Ενσενάντα

Η Ενσενάντα (Ισπανική προφορά: enseˈnaða) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στο Μεξικό και η τρίτη πολυπληθέστερη της πολιτείας Μπάχα Καλιφόρνια. Είναι η δημοτική έδρα και το πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο του δήμου Ενσενάντας, ένας από τους πέντε στους οποίους η πολιτεία είναι διαιρεμένη. Το 2015 ο δήμος είχε πληθυσμό 519.813 κατοίκους.Η Ενσενάντα είναι μέλος του δικτύου δημιουργικών πόλεων της UNESCO από το 2015.

 Ο πρώτος που έφτασε στην περιοχή όπου η σημερινή πόλη βρίσκεται, ήταν ο Ισπανός εξερευνητής Juan Rodríguez Cabrillo. Στη περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η πόλη ζούσαν ιθαγενείς που οι περισσότεροι πέθαναν από ασθένειες που μετέφεραν Ισπανοί, παρόλα αυτά κάποιοι απόγονοι τους υπάρχουν μέχρι και σήμερα στην πόλη με τις ίδιες πολυτέλειες όπως και οι κανονικοί άνθρωποι. Η πόλη ιδρύθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1542 με το όνομα San Mateo. Το 1602 Ο Sebastián Vizcaíno μετονόμασε την πόλη σε Ensenada de Todos Santos. Το 1882, η Ενσενάντα ορίστηκε η πρωτεύουσα της Μπάχα Καλιφόρνια και έγιναν προσπάθειες για την ανάπτυξη της περιοχής έγιναν από την Αγγλό-Μεξικανική Εταιρεία Γης και Αποικισμού. Οι προσπάθειες διακόπτονταν από την Μεξικανική επανάσταση, η οποία αναγκαστικά, άφησε την περιοχή να ερημωθεί. Το 1915, η πρωτεύουσα της πολιτείας μεταφέρθηκε στο Μεξικάλι, και το 1930 η Ενσενάντα είχε μόλις 5,000 κατοίκους. Κατά τις αρχές του εικοστού αιώνα, το όνομα της πόλης απλοποιήθηκε από το Ensenada de Todos Santos στο Ενσενάντα (Ensenada). Στις 26 Ιανουαρίου 2007 ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ δημιούργησε τη μητρόπολη του Ενσενάντα. Η μέση βροχόπτωση είναι 280 χιλιοστά ετησίως, γεγονός που γίνεται κυρίως στους χειμερινούς μήνες. Η Ενσενάντα έχει ένα ήπιο ημίξηρο κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), όπως και το υπόλοιπο της βορειοδυτικής Μπάχα Καλιφόρνια. Κατά τους ψυχρούς μήνες από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο, οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες και οι θερμοκρασίες είναι κατά μέσο όρο 13 ° C. Από την άλλη πλευρά, οι θερμότεροι μήνες από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο είναι οι πιο ξηροί και κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου διατηρούν μια μέση θερμοκρασία 21 ° C. Από την άλλη πλευρά, οι θερμότεροι μήνες από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο είναι οι πιο ξηροί και κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου διατηρούν μια μέση θερμοκρασία 21 ° C. Η χιονόπτωση είναι σπάνια με την τελευταίο πρόσφατη τον Ιανουάριο του 2007, όταν οι λόφοι νότια της πόλης έλαβαν μικρές ποσότητες χιονοπτώσεων. Η Ενσενάντα έχει τρεις αδελφές-πόλεις: Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ensenada (Mexico) στο Wikimedia Commons
Πρωτάθλημα Παίδων Κύπρου (πετοσφαίριση)

Το Πρωτάθλημα Παίδων Κύπρου είναι μια πετοσφαιρική διοργάνωση για έφηβους ηλικίας κάτω των 16 ετών. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1990. Πολυνίκης του θεσμού είναι η Νέα Σαλαμίνα με 8 πρωταθλήματα. Για να λάβει μέρος μία ομάδα στο πρωτάθλημα παίδων πρέπει να διατηρεί ομάδα ανδρών ή γυναικών που να συμμετέχει είτε στην Α΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) είτε στη Β΄ κατηγορία (ανδρών ή γυναικών) Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου, Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις κατακτήσεις ανά ομάδα. Πετοσφαίριση στην Κύπρο «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Υποδομής». ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2017. Γιώργος Στεφανίδης (7 Μαΐου 2012). «ΡΕΤΡΟ - Ανόρθωσις και Νέα Σαλαμίς πρωταθλήτριες σε νεάνιδες και παίδες». Χαραυγή. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Ιουλίου 2015. Στεφανίδης, Γιώργος (2013-04-22). ««Ερυθρόλευκη» κυριαρχία». Χαραυγή: σελ. 22. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-05-01. https://web.archive.org/web/20160501032016/http://www.haravgipdf.com//pdffiles/220493102.pdf. Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Προγκρές Μ-05Μ

Το Προγκρές Μ-05Μ (η NASA το ονόμασε Progress 37P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο το οποίο εκτοξεύτηκε το 2010 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

 Εκτοξεύτηκε στις 28 Απριλίου 2010 (17:15 UTC) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Soyuz-U και μετά από τρεις ημέρες ελεύθερης πτήσης συνδέθηκε την 1η Μαΐου (18:30 UTC) με το τμήμα Πιρς του σταθμού. Κατά την διάρκεια της τελικής προσέγγισης του διαστημοπλοίου, το αυτόματο σύστημα σύνδεσης παρουσίασε βλάβη και η όλη διαδικασία ολοκληρώθηκε με το χειροκίνητο εφεδρικό.Το Προγκρές Μ-05Μ παρέμεινε συνδεδεμένο με τον σταθμό μέχρι τις 25 Οκτωβρίου . Στις 14:25 UTC αποσυνδέθηκε και τέθηκε σε χαμηλότερη τροχιά. Παρέμεινε στο διάστημα για τρεις ακόμα εβδομάδες προκείμενου να διεξαχθούν πειράματα γεωφυσικής. Στις 15 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε η αποστολή με την καταστροφή του σκάφους στην ατμόσφαιρα, πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Διαστημικές αποστολές το 2010
Ξ (σωμάτιο)

Τα σωμάτια με το όνομα Ξ είναι δύο: το Ξ0 και το Ξ-. Είναι ασταθή και βραχύβια σωμάτια (έχουν πολύ μικρό χρόνο ημιζωής) που παράγονται μέσα στους επιταχυντές σωματιδίων και ανιχνεύονται από τα προϊόντα της διάσπασής τους. Κατατάσσονται στα: βαρυόνια δηλαδή στα σωμάτια που αποτελούνται από κουάρκ. αδρόνια δηλαδή στα σωμάτια που αποτελούνται από τρία κουάρκ. υπερόνια δηλαδή στα αδρόνια που έχουν μάζα μεγαλύτερη από το πρωτόνιο και το νετρόνιο. φερμιόνια όπως όλα τα βαρυόνια που έχουν ημιακέραιο σπιν, τα Ξ σωμάτια έχουν σπίν 1/2.

 Αποτελείται από ένα κουάρκ «επάνω» (up - u) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή: Ξ0 = (u s s) Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει μηδενικό ηλεκτρικό φορτίο και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,315 GeV/c2. Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 2,9Χ10-10 sec και διασπάται σε ένα Λ0 υπερόνιο και ένα π0 μεσόνιο, το οποίο κατόπιν εξαϋλώνεται για να παράγει δύο φωτόνια γ. Αποτελείται από ένα κουάρκ «κάτω» (down - d) και δύο κουάρκ «παράξενο» (strange - s), έχει δηλαδή τη μορφή: Ξ- = (d s s) Από τη δομή του προκύπτει ότι έχει το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο (-e) και η μάζα του μετρήθηκε περίπου στα 1,321 GeV/c2. Έχει χρόνο υποδιπλασιασμού 1,6Χ10-10 sec και διασπάται σε ένα Λ0 υπερόνιο και ένα π- μεσόνιο.
Λίμνη Ελγκιγκιτγκίν

Η λίμνη Ελγκιγκιτγκίν (Ρωσικά και Τσούκτσι: Эльгыгытгын) είναι μια λίμνη κρατήρα πρόσκρουσης που βρίσκεται στο αυτόνομο θύλακα Τσουκότκα στη βορειοανατολική Σιβηρία, περίπου 150 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του κόλπου Τσαούνσκαγια. Η λέξη "Ελγκιγκιτγκίν" σημαίνει "λευκή λίμνη" στη γλώσσα Τσούκτσι. Η λίμνη παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες, γιατί δεν καλύπτεται ποτέ από παγετώνες. Αυτό επέτρεψε την αδιάκοπη συσσώρευση 400 μέτρων του ιζήματος στο κάτω μέρος της λίμνης, επιτρέποντας την καταγραφή πληροφοριών σχετικά με την προϊστορική κλιματική αλλαγή.

 Η λίμνη Ελγκιγκιτγκίν στραγγίζεται στα νοτιοανατολικά από τον κλάδο Ενμιμπάαμ του ποταμού Μπελάγια. Έχει διάμετρο περίπου 12 χιλιομέτρων και έχει μέγιστο βάθος 174 μ. Η λίμνη επικεντρώνεται σε έναν κρατήρα κρούσης με διάμετρο 18 χιλιομέτρων που σχηματίστηκε πριν από 3,6 εκατομμύρια χρόνια κατά τη διάρκεια του Πλειόκαινου. Πριν από την αξιόπιστη χρονολόγησή της, τα προκαταρκτικά έγγραφα στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πρότειναν είτε την Ελγκιγκιτγκίν ή την Ζαμανσίν ως πηγή του Αυστραλιανού τεκτίτη. Στα τέλη του 2008 και στις αρχές του 2009, μια διεθνής ομάδα από τη Γερμανία, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ διεξήγαγε πρόγραμμα γεωτρήσεων με στόχο τρεις τρύπες στη λίμνη Elgygytgyn. Οι προκύπτοντες πυρήνες ονομάζονται Θέση ICPD 5011-1 και 5011-3. Αυτό συγχρηματοδοτήθηκε από το Διεθνές Συνέδριο Επιστημονικών Γεωτρήσεων με χρηματοδότηση και από το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών των ΗΠΑ, το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας και Έρευνας (BMBF), το Ινστιτούτο Άλφρεντ Βέγκενερ και το GeoForschungsZentrum του Πότσνταμ, το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Επιστημών και Έρευνας της Αυστρίας (BMWF), το παράρτημα Άπω Ανατολής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και το Ρωσικό Ίδρυμα Βασικών Ερευνών. Οι συνθήκες στη λίμνη Ελγκιγκιτγκίν είναι εξαιρετικά σοβαρές για τη ζωή των ψαριών. Ωστόσο, υπάρχουν τρία είδη που κατοικούν μόνιμα στο σκληρό υδάτινο περιβάλλον της λίμνης. Αυτά είναι τα είδη Salvelinus boganidae, S. elgyticus και Salvethymus svetovidovi. Τα δύο τελευταία είδη είναι ενδημικά στη λίμνη Ελγκιγκιτγκίν. Τα γκολέτς (Salvelinus alpinus, ρωσικά: голец‎) έχει εισαχθεί πρόσφατα. Τα είδη ψαριών στη λίμνη έχουν προσαρμοσθεί στα πολύ κρύα νερά της, τα οποία είναι γενικά ακριβώς πάνω από το σημείο τήξης, και ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του έτους σε απόλυτο σκοτάδι. Η επιφάνεια είναι παγωμένη για περίπου 10 μήνες του έτους. Μπορεί να αρχίσει να λιώνει το καλοκαίρι, αλλά μερικά χρόνια ποτέ δεν ξεπαγώνει. Κατάλογος λιμνών της Ρωσίας Dr. Matt Nolan at the University of Alaska Fairbanks Polar Expedition to Siberian Lake will Yield Details of Past Climate PhysOrg.com. NASA Earth Observatory Haltia E. M., Nowaczyk N. R. Magnetostratigraphy of sediments from Lake El’gygytgyn ICDP Site 5011-1: paleomagnetic age constraints for the longest paleoclimate record from the continental Arctic, 2014.
Άγιος Ιωάννης Χίου

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της Χίου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Βουνού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ιωνίας, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παράλιος οικισμός της ΝΑ. Χίου, στις βόρειες ακτές του όρμου Καλαμωτής, στην περιοχή του Βουνού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 24 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της πόλης της Χίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουνού. Το 1989 προσαρτήθηκε στον δήμο Ιωνίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ιωνίας και προσαρτήθηκε στο δήμο Χίου. Η εκκλησία των Αγίου Ιωάννη και Μαρκέλλας, στην παραλία Η εκτεταμένη βοτσαλωτή παραλία του οικισμού, με μώλο για αλιευτικά σκάφη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Χίος 1:60.000)
28 (αριθμός)

Το 28 (είκοσι οκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 27 και πριν από το 29. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 28:2 = 14. Ο αριθμός 28 συμβολίζεται ως XXVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΗ΄ ή κη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 28 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 7, 14 και 28, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 30. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 28 είναι 28 = 2²·7. To 28 είναι ο δεύτερος τέλειος αριθμός, αφού 28 = 2²(2³ − 1) = 1 + 2 + 4 + 7 + 14, δηλαδή αποτελεί άθροισμα των φυσικών διαιρετών του. Ο προηγούμενος τέλειος αριθμός είναι το 6 = 2(2² − 1) = 1 + 2 + 3 και ο επόμενος τέλειος αριθμός είναι το 496 = 24(25 − 1) = 1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 31 + 62 + 124 + 248. Οι τετραγωνικές ρίζες του 28 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±5,2915026221291811810032315072785 28 ! = ∏ i = 1 28 i = 304.888.344.611.713.860.501.504.000.000 {\displaystyle \mathrm {28!=\prod _{i=1}^{28}i=304.888.344.611.713.860.501.504.000.000} } 2 28 = 28 ↑↑ 2 = 28 28 ≃ 3 , 3145523113253374862572728253365 ⋅ 10 40 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}28=28\uparrow \uparrow 2=28^{28}\simeq 3,3145523113253374862572728253365\cdot 10^{40}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 28 αντιστοιχεί στο νικέλιο. Η μοριακή μάζα 28 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων) στο άζωτο (N2) και στο αιθένιο. Το Μεσιέ 28 είναι ένα σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 18.300 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότης. 28 είναι οι ημέρες του μήνα Φεβρουαρίου όταν το έτος δεν είναι δίσεκτο.
Α.Σ. Οπούντιος Μαρτίνου

Ο Α.Σ. Οπούντιος είναι αθλητικό σωματείο με έδρα το Μαρτίνο του νομού Φθιώτιδας. Χρώματα του συλλόγου αποτελούν το πράσινο και το λευκό. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.

 Ο «Αθλητικός Σύλλογος Οπούντιος Μαρτίνου» ιδρύθηκε το 1932. Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Οπούντιου Μαρτίνου αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας. Τις περιόδους 2007-08 και 2008-09 αγωνίστηκε στη Δ´ Εθνική κατηγορία. Το 2014 προβιβάστηκε στη Γ´ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Πρωτάθλημα ΕΠΣ ΦθιώτιδαςΠρωταθλήτρια (4): 2006-07, 2013–14, 2016-17, 2019-20Κύπελλο ΕΠΣ ΦθιώτιδαςΚυπελλούχος (2): 2015-16, 2019-20Σούπερ Καπ Κυπελλούχος (2): 2014-15, 2016-17 Ο Οπούντιος Μαρτίνου ιδρύθηκε το 2012 και εντάχθηκε στην Ένωση Σωματείων Καλαθόσφαιρας Ανατολικής Στερεάς και Εύβοιας την ίδια χρονιά. Την πρώτη του περίοδο, 2012–13, συμμετείχε στο 2ο όμιλο του πρωταθλήματος της Γ΄ Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.. Ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα, σε σύνολο 4 συλλόγων. Πρώτος προπονητής της ομάδας ήταν ο Κωνσταντίνος Τριπηλόπουλος.Κατά την δεύτερη αγωνιστική περίοδο της ίδρυσης του τμήματος καλαθοσφαίρισης, 2013–14, ο Οπούντιος Μαρτίνου συνέλεξε 12 βαθμούς σε 6 αγώνες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα κερδίζοντας έτσι την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. για την επόμενη περίοδο. Η ομάδα του Μαρτίνου συμμετείχε στο 3ο όμιλο σε σύνολο 4 συλλόγων.Πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στη Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. την αγωνιστική περίοδο 2014–15, ο σύλλογος αποτέλεσε τη μία από τις 8 ομάδες που συνέθεσαν το δυναμικό του 1ου ομίλου. Με απολογισμό 14 βαθμούς σε 14 αγώνες, τερμάτισε στη 8η και τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα και υποβιβάστηκε στην Γ΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε..Την αγωνιστική περίοδο 2015–16, ο Οπούντιος Μαρτίνου έλαβε μέρος στον 4ο όμιλο της Γ΄ Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε. που αποτελούνταν από 5 ομάδες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις για την Κανονική Περίοδο στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, με 7 νίκες και 1 ήττα, και συνέλεξε 15 βαθμούς σε 8 αγώνες. Στη δεύτερη φάση στο 2ο όμιλο του πρωταθλήματος με απολογισμό 7 βαθμούς σε 4 αγώνες και 3 νίκες και 1 ήττα, τερμάτισε στη 2η θέση σε σύνολο 5 συλλόγων και εξασφάλισε την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε..Κατά την αγωνιστική περίοδο 2016–17, ο σύλλογος αποτέλεσε τη μία από τις 8 ομάδες που συνέθεσαν το δυναμικό του 2ου ομίλου της Β΄ Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.. Ο Οπούντιος Μαρτίνου ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα, συγκεντρώνοντας 22 βαθμούς σε 14 αγώνες, με απολογισμό 8 νίκες και 6 ήττες, παραμένοντας έτσι στην κατηγορία.Την περίοδο 2017–18, η ομάδα μετέχει για δεύτερη συνεχή χρονιά στη Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.. Ο Οπούντιος Μαρτίνου αποτελεί τη μία από τις 8 ομάδες του 2ου ομίλου.Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Μαρτίνου που άνοιξε το 2012. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί από τον Ιούνιο του 2017 ο Μιχάλης Θάνος. Κωνσταντίνος Τριπηλόπουλος (2012 – 2015) Ανέστης Μάτος (2015 – 2017) Μιχάλης Θάνος (Ιούνιος 2017 – σήμερα) Α.Σ. Οπούντιος Μαρτίνου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ανδρέας Κουτσούμπας

Ο Ανδρέας Κουτσούμπας (8 Μαρτίου 1959) είναι Έλληνας δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω στο Πρωτοδικείο Λιβαδειάς, πολιτικός και εν ενεργεία βουλευτής Βοιωτίας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με τη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε το 1959 στους Τσουκαλάδες Βοιωτίας και μιλά τη γαλλική γλώσσα. Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασκεί μάχιμη δικηγορία στο Πρωτοδικείο της Λιβαδειάς. Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Γαρυφαλλιά Μίχα και πατέρας δύο αγοριών, του Βασίλη και του Χαράλαμπου. Όταν ήταν φοιτητής ακόμα διετέλεσε εκπρόσωπος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στη Νομική Σχολή Αθηνών και μέλος της Φοιτητικής Παράταξης "ΘΕΜΙΣ". Από το 1976 έως το 1982 διετέλεσε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Βοιωτίας. Από το 1990 έως το 1993 διετέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος Βοιωτίας. Από το 1994 έως το 1998 διετέλεσε επικεφαλής της αντιπολίτευσης στη Νομαρχία Βοιωτίας. Από το 2000 έως το 2004 είναι μέλος των Ομάδων Κοινοβουλευτικού Έργου Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας. Είναι ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου Σαρακατσαναίων Βοιωτίας, Νομικός εκπρόσωπος του Συνδέσμου Αστυνομικών και Αξιωματικών Βοιωτίας. Το 2010 ορίστηκε αναπληρωτής Γραμματέας Τοπικής Αυτοδιοίκησης και εκλέχθηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας. Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Βοιωτίας στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2007. Επανεξελέγη βουλευτής Βοιωτίας στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012. Έχει διατελέσει μέλος των επιτροπών μορφωτικών υποθέσεων, σωφρονιστικού συστήματος, δημόσιας τάξης & δικαιοσύνης, οδικής ασφάλειας και πρόεδρος προανακριτικών επιτροπών της Βουλής. Έχει διατελέσει επίσης πρόεδρος της επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος κατά την περίοδο 2012- 2014, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος επί Κυβερνήσεως Σαμαρά. Την ίδια περίοδο ορίστηκε Αναπληρωτής Γραμματέας της Κ.Ο. της Νέας Δημοκρατίας. Στις εκλογές Ιανουαρίου 2015, δεν κατάφερε να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 3.384 και την τρίτη θέση μεταξύ των υποψηφίων της ΝΔ στην εκλογική Περιφέρεια. Στις επαναληπτικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας στη Βοιωτία. Αναδείχθηκε βουλευτής τον Φεβρουάριο του 2017. Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση με τη Νέα Δημοκρατία στον νομό Βοιωτίας. Κατά την ΙΗ' κοινοβουλευτική περίοδο έχει ορισθεί μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης & Δικαιοσύνης, της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας & Εξωτερικών Υποθέσεων και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών & Διαφάνειας, ενώ παράλληλα εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Εξοπλιστικών Προγραμμάτων & Συμβάσεων. Ιστοσελίδα Δικηγορικού Γραφείου Ανδρέα Κουτσούμπα Ιστολόγιο Ανδρέα Κουτσούμπα
Μπολέσλαφ Γ΄ του Πουότσκ

Ο Μπολέσλαφ Γ΄, πολων. Bolesław III (1322/30 - 20 Αυγούστου 1351) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας του Πουότσκ (1336-), κυβερνήτης της Βίζνα και Σοχάτσεφ (1345-), τυπικά υποτελής στη Βοημία καθ' όλο το διάστημα της εξουσίας του.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Βεντσεσλάου δούκα τού Πουότσκ και της Νταννίλα (βαπτίστηκε Ελισάβετ), κόρης τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Ήταν ανήλικος, όταν το 1336 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Μπολέσλαφ Γ΄ κληρονόμησε τις κτήσεις εκείνου με επίτροπο της αρχής τους θείους του Σιεμόβιτ Β΄ και Τρόιντεν Α΄. Το 1340 ενηλικιώθηκε και ανέλαβε την αρχή. Πέντε έτη μετά, το 1345 απεβίωσε ο Σιεμόβιτ Β΄ άτεκνος και ο Μπολέσλαβ Γ΄ κληρονόμησε τις περιοχές Βίζνα και Σοχάτσεφ. Πιθανόν ως την αρχή της εξουσίας του ο Μπολέσλαφ Γ΄ ήταν υποτελής τού Ιωάννη τού Οίκου τού Λουξεμβούργου βασιλιά της Βοημίας, ο οποίος εγγυόταν την αρτιότητα των κτήσεών του μεταξύ των δύο ισχυρών γειτόνων του, τού Τευτονικού Τάγματος και της Πολωνίας. Με σκοπό να συνεχιστεί η προστασία αυτή και μετά τον θάνατο τού Ιωάννη, το 1341 ο Μπολέσλαφ Γ΄ ανανέωσε την όρκο υποτέλειας στον Κάρολο (Δ΄), πρωτότοκο γιο και κληρονόμο τού βασιλιά της Βοημίας. Απεβίωσε άγαμος και άτεκνος. Karol Maleczyński: Bolesław III in: Polish Biographical Dictionary. vol. 2: Jan Beyzym, Marja Brownsford. Kraków: Polish Academy of Learning – Gebethner and Wolff Editorial, 1936, pp. 271–272. Reprint: National Ossoliński Institute, Kraków 1989.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1967

Το NΓ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1967 διεξήχθη από την Τρίτη 6 ως την Πέμπτη 8 Ιουνίου 1967 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά μαζί με το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1967. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 13η συνεχόμενη χρονιά.

 Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 431 αθλητές και αθλήτριες από σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Αυτή τη χρονιά δεν διαχωρίστηκαν από τη διοργάνωση το δέκαθλο, το βάδην και το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου, το οποίο διεξήχθη στις 6 Ιουνίου, στην κλασική διαδρομή. Υπήρξε μεγάλη συμμετοχή αθλητών αλλά και φιλάθλων, παρά το εργάσιμο των ημερών διεξαγωγής (Τρίτη ως Πέμπτη), αφού τους αγώνες παρακολούθησαν από 3.000 την πρώτη ημέρα ως 15.000 θεατές στους τελικούς. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με 43 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Πανελλήνιο. *Συνολικά βαθμολογήθηκαν 21 σωματεία. "Αθλητική Ηχώ", 9/6/1967. "Αθλητική Ηχώ", 8/6/1967. "Αθλητική Ηχώ", 7/6/1967. "Αθλητική Ηχώ", 6/6/1967. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 205.
Ελεονώρα Ζαΐμη

Η Ελεονώρα (Νόρα) Χρηστίδη Ζαΐμη (αγγλικά: Eleanor Christides Zaimis, 16 Ιουνίου 1915 – 3 Οκτωβρίου 1982) ήταν Ελληνοβρετανίδα πανεπιστημιακός, που διετέλεσε καθηγήτρια στην Ιατρική Σχολή του Royal Free Hospital. Ήταν αποδέκτης του Διεθνούς Βραβείου του Ιδρύματος Gairdner 1959 για τη μελέτη των ενώσεων μεθωνίου και άλλες συνεισφορές στη φαρμακολογία. Η Ζαΐμη εξελέγη στο Hall of Fame της Βρετανικής Φαρμακολογικής Εταιρείας.

 Η Ζαΐμη γεννήθηκε στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας. Ο πατέρας της, Γιάννης Χρηστίδης εργαζόταν στον τομέα της ναυτιλίας και η μητέρα της, Ελένη Ανούτσου, ήταν κόρη γαιοκτήμονα. Σπούδασε στο Ελληνικό Γυμνάσιο και αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1938. Τα επόμενα εννέα χρόνια απέκτησε MD και BSc στη χημεία. Υπήρξε μαθήτρια του καθηγητή και ακαδημαϊκού Γεωργίου Ιωακείμογλου. Μετά την αποφοίτησή της από την ιατρική, εργάστηκε ως βοηθός καθηγήτρια Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εκείνη την περίοδο, ήταν μέλος μιας επιτροπής για την αξιολόγηση νέων αντιβιοτικών όπως η πενικιλίνη και η στρεπτομυκίνη. Το 1947 πήγε στην Αγγλία ως υπότροφος του Βρετανικού Συμβουλίου. Αφού εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως βοηθός ερευνήτρια στο τμήμα φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ και αργότερα στο Εθνικό Ινστιτούτο Ιατρικής Έρευνας, μετακόμισε στο τμήμα φαρμακολογίας στη σχολή φαρμακευτικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Το 1950 εξελέγη συνεργάτης της Φυσιολογικής Εταιρείας και τελικά έγινε τακτικό της μέλος το 1951. Το 1954 έγινε επικεφαλής του τμήματος φαρμακολογίας στο Royal Free. Το 1956, της απονεμήθηκε το Βραβείο Κάμερον για τη Θεραπευτική από το Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Της απονεμήθηκε θέση καθηγήτριας από την Ιατρική Σχολή του Royal Free Hospital το 1958 και παρέμεινε επικεφαλής του τμήματος μέχρι τη συνταξιοδότησή της το 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνέβαλε σημαντικά στους τομείς της νευρομυϊκής και καρδιαγγειακής φαρμακολογίας. Το 1958 έλαβε το διεθνές βραβείο του Ιδρύματος Gairdner. Το 1962 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Ταξιάρχη του Ελληνικού Τάγματος της Ευεργεσίας και το 1968 έλαβε το μετάλλιο φαρμακολογίας NP Kravkov από την Ακαδημία Ιατρικών Επιστημών της ΕΣΣΔ. Μεταξύ 1967 και 1971, ήταν στην επιτροπή της Φυσιολογικής Εταιρείας. Αναγορεύτηκε επίτιμο μέλος της Ιατρικής Ακαδημίας της Ρώμης και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει συνεργαστεί με τον Γουίλιαμ Πέιτον στις ενώσεις μεθωνίου, ανακαλύπτοντας το δεκαμεθώνιο και το εξαμεθώνιο. Ήταν ανάμεσα στους πρώτους επιστήμονες που συνειδητοποίησαν τη σημασία της έρευνας της χρόνιας καθώς και της οξείας επίδρασης της ελάχιστης χρήσης φαρμάκων. Textbook on Hygiene, 1948 Evaluation of new drugs in man, 1963 Nerve growth factor and its antiserum, 1972 Neuromuscular junction, 1976
Αιμορραγία

Αιμορραγία είναι η διαφυγή αίματος από τις αρτηρίες, τις φλέβες ή τα τριχοειδή αγγεία. Η αιμορραγία αρχικά προκαλεί αδυναμία και τελικά, αν δεν τεθεί υπό έλεγχο, καταπληξία (shock) με κίνδυνο θανάτου. Η ταχύτητα της αιμορραγίας έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ένας μέσος ενήλικας άνθρωπος μπορεί να ανεχθεί την απώλεια μιας μονάδας αίματος που γίνεται σε διάστημα 15-20 λεπτών της ώρας, όπως π.χ. κατά την εθελοντική αιμοδοσία. Καθώς το αίμα χάνεται, ο οργανισμός μπορεί να αντιρροπήσει την ελάττωση του όγκου του πολύ καλά. Εάν χαθούν μεγαλύτερες ποσότητες, ιδιαίτερα γρήγορα, πιθανόν ο άρρωστος να παρουσιάσει σημεία και συμπτώματα καταπληξίας ή μπορεί ακόμα και να πεθάνει.

 Τα αγγεία διακρίνονται στις αρτηρίες, στις φλέβες και στα τριχοειδή αγγεία. Επομένως, ανάλογα διακρίνονται και οι αιμορραγίες: αρτηριακές, φλεβικές, τριχοειδικές ή και μεικτές, αν έχουν καταστραφεί μαζί αρτηρίες και φλέβες. Επίσης, η αναγνώριση των αιμορραγιών γίνεται και παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο το αίμα βγαίνει από το αγγείο. Αναλυτικά: Στην αρτηριακή αιμορραγία το αίμα είναι ζωηρό κόκκινο και τινάζεται με ένταση ή και ρυθμό από την πληγή. Στην φλεβική αιμορραγία το αίμα είναι σκούρο και απλώς κυλά έξω από την πληγή. Στην τριχοειδική αιμορραγία το αίμα έχει κάποιο ενδιάμεσο χρώμα και απλώνεται γύρω από την πληγή. Οι παρακάτω αντιδράσεις σημειώνονται αυτόματα από τον οργανισμό. Τοπική σύσπαση των αγγείων που έχουν υποστεί βλάβη με περιορισμό της απώλειας αίματος. Προσπάθεια για αποκατάσταση της βλάβης του αγγειακού τοιχώματος. Γενικευμένη περιφερική αγγειοσύσπαση και εκτροπή της κυκλοφορίας προς τα ζωτικά όργανα. Πτώση της αρτηριακής πίεσης. Σημεία καταπληξίας. Σε μεγάλη εξωτερική ή εσωτερική αιμορραγία ο πάσχων: έχει δέρμα υγρό, ψυχρό ή και κολλώδες. έχει πρόσωπο και χείλη ωχρά. παρουσιάζει εφίδρωση. διαμαρτύρεται πως διψά. παρουσιάζει ταχυκαρδία και εξασθένηση του σφυγμού. αναπνέει επιπόλαια και γρήγορα. χάνει τις αισθήσεις του.Τα παραπάνω συμπτώματα είναι ενδεικτικά και δεν είναι απαραίτητο να παρουσιάζονται με τη σειρά που γράφονται. Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να παρουσιάζονται όλα. Στις εσωτερικές αιμορραγίες κατατάσσονται οι ακόλουθες: Ρινορραγία Οδοντορραγία Αιμόπτυση Γαστρορραγία Εγκεφαλική αιμορραγία Υπαραχνοειδής αιμορραγία Αιμορραγία από την κοιλιακή χώρα Δρ. Ελένη Σιαμάγκα και Κωνσταντίνα Τέλιου, Πρώτες Βοήθειες (Αθήνα: Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Διεύθυνση Νοσηλευτικής, Υπηρεσία Αγωγή Υγείας, 2006), σελ. 27, 28, 30, 31.
Φραγκίσκος Σαλβάτορ, αρχιδούκας της Αυστρίας

O Φραγκίσκος Σαλβάτορ (γερμ. Franz Salvator, 21 Αυγούστου 1866 - 20 Απριλίου 1939) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν Αρχιδούκας της Αυστρίας και Πρίγκιπας της Τοσκάνης.

 Ο Φραγκίσκος Σαλβάτορ Μαρία Ιωσήφ Φερδινάνδος Κάρολος Λεοπόλδος Αντώνιος της Πάντοβα Ιωάννης Βαπτιστής Ιανουάριος Λουδοβίκος Γκοντζάγκα Ράινερ Βενέδικτος Βερνάρδος γεννήθηκε στο Άλτμυνστερ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Σαλβάτορ, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Μαρίας Ιμμακουλάτας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Ήταν στρατηγός του Ιππικού στον αυτοκρατορικό και βασιλικό Αυστροουγγρικό στρατό. Έλαβε τιμητικά διδακτορικό στην Ιατρική από το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ για τη δράση του στον Ερυθρό Σταυρό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1890 τη Μαρία Βαλερία των Αψβούργων-Λωραίνης, κόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ Φραγκίσκη 1892-1930, παντρεύτηκε τον Γεώργιο του Βάλντμπουρκ τσου Τσάιλ ουντ Χόχενεμς. Φραγκίσκος Κάρολος 1893-1918. Ουμβέρτος Σαλβάτορ 1894-1971, Αρχιδούκας της Αυστρίας. Χεδβίγη 1896-1970, παντρεύτηκε τον Μπέρναρντ του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ. Θεόδωρος Σαλβάτορ 1899-1978, Αρχιδούκας της Αυστρίας Γερτρούδη Μαρία 1900-1942, παντρεύτηκε τον Γεώργιο του Βάλντμπουρκ τσου Τσάιλ ουντ Τράουχμπουρκ. Μαρία Ελισάβετ 1901-1936. Κλήμης Σαλβάτορ 1904-1974, Αρχιδούκας της Αυστρίας και Πρίγκιπας του Άλτενμπουργκ. Ματθίλδη Μαρία 1906-1991, παντρεύτηκε τον Ερνστ Χέφελ. Αγνή 1911, απεβίωσε την ημέρα που γεννήθηκε.Το 1924 απεβίωσε η Μαρία Βαλερία και ο Φραγκίσκος Σαλβάτορ έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με την Μελανία, Φράιιν φον Ρήζενφελς· δεν απέκτησε απογόνους. Από μία μη νόμιμη σχέση του με την Στεφανί Ρίχτερ, κόρη του Γιόχαν Σεμπάστιαν Ρίχτερ (και σύζυγο του Φρειδερίκου Φραγκίσκου του Χόενλοε-Βάλντενμπουρκ-Σίλλινκφυρστ) είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Φραντς Γιόζεφ Ρούντολφ Χανς Βέριαντ Μαξ Στέφαν Άντον φον Χόενλοε-Βάλντενμπουρκ-Σίλλινκφυρστ (γενν. 1914), που του δόθηκε το επώνυμο του συζύγου της Στεφανίας.
Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας

Το Νεοχώρι Υπάτης είναι χωριό του Νομού Φθιώτιδας. Έχει πληθυσμό 197 κατοίκους και διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Υπάτης του διευρυμένου Δήμου Λαμιέων, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρίσκεται στο όρος Οίτη, σε υψόμετρο 1.240μ, και περιστοιχίζεται από δάση ελάτης.

 Το Νεοχώρι ιδρύθηκε επί Τουρκοκρατίας, από Σουλιώτες οι οποίοι έφτασαν καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους στην Οίτη, γύρω στα 1600. Αποτέλεσε πυρήνα για τον απελευθερωτικό αγώνα, καθώς γύρω του υπήρχαν πολλά λημέρια αρματολών και κλεφτών. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κάηκε σχεδόν στο σύνολό του από τις δυνάμεις κατοχής, ως αντίποινα για βοήθεια που παρείχαν οι κάτοικοι στους αντάρτες. Μετά το πέρας του εμφυλίου και στα πλαίσια της γενικότερης οικονομικής ανάκαμψης της χώρας, άρχισε σταδιακή ανοικοδόμηση. Η οικονομία του χωριού βασιζόταν στην καλλιέργεια αγροτεμαχίων, τόσο εντός του χωριού, όσο και σε κοντινά οροπέδια. Παράλληλα σημαντική δραστηριότητα υπήρχε και στην κτηνοτροφία, με κοπάδια αιγοπροβάτων. Τα τελευταία χρόνια οι καλλιέργειες έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί, ενώ διατηρούνται ακόμα οι κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα οι κάτοικοι εγκαταλείπουν το χωριό, καθώς τα κοπάδια μεταφέρονται στα πεδινά, λόγω ηπιότερων καιρικών συνθηκών. Οι σύνδεσμοι του Νεοχωρίου με την Ήπειρο είναι εμφανείς, τόσο από την παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά από χοντρό μαλλί, που οι κάτοικοι ονομάζουν «κόκκινη φανέλα», όσο και από τον δημοτικό χορό «κλειστό», αλλά και από τα τραγούδια του χωριού, τα οποία μοιράζονται πλήθος στοιχείων με αυτά της ηπειρώτικης παράδοσης. Ο κλειστός παραδοσιακά χορευόταν μόνο από άνδρες, οι οποίοι τραγουδούσαν χωρίς συνοδεία οργάνων, στην πλατεία του χωριού. Τα τελευταία χρόνια στον χορό συμμετέχουν και γυναίκες. Αξιοσημείωτη είναι και η συλλογή τοπικών δημοτικών τραγουδιών. Στο Νεοχώρι οργανώνονται εορταστικές εκδηλώσεις στις 20 Ιουλίου στα πλαίσια του εορτασμού του Προφήτη Ηλία (υπάρχει αφιερωμένος ναός σε κοντινή κορυφή), αλλά και στις 26 Ιουλίου για τον εορτασμό της Αγίας Παρασκευής (υπάρχει ναός μέσα στο χωριό). Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται λειτουργία στους αντίστοιχους ναούς, οι οποίοι συνήθως παραμένουν κλειστοί τον υπόλοιπο χρόνο (κύριος ναός του χωριού είναι αυτός του Αγίου Νικολάου, στην κεντρική πλατεία, ο οποίος χρονολογείται από το 1650). Στον εορτασμό του Προφήτη Ηλία συνήθως χορεύεται μετά τη λειτουργία ο κλειστός στην πλατεία του χωριού, από κατοίκους που φορούν παραδοσιακές φορεσιές, οι οποίοι αρκετές φορές συνοδεύονται και από το παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα των Λουτρών Υπάτης.
Λουδοβίκος της Βυρτεμβέργης

Ο Λουδοβίκος (γερμ. Ludwig, 30 Αυγούστου 1756 – 20 Σεπτεμβρίου 1817) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης, ο ιδρυτής του κλάδου του Λουδοβίκου.

 Ο Λουδοβίκος Φρειδερίκος Αλέξανδρος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Γεννήθηκε στο Τρέπτοβ επί του Ρήγα (νυν Τσεμπγιάτουφ Πολωνίας). Αδέλφια του ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ της Βυρτεμβέργης, η Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φεντόροβνα), σύζυγος του Παύλου της Ρωσίας, κα. Έγινε στρατηγός του Ιππικού. Η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία τον διόρισε διοικητή του στρατού της, αλλά στον Πολωνο-Ρωσικό Πόλεμο του 1792, αντί να επιτεθεί στους Ρώσους, προσποιήθηκε τον ασθενή. Γι' αυτή του την προδοσία απολύθηκε και η Πολωνή σύζυγός του Μαρία τον διαζεύχθηκε. Το 1797 ο Φρειδερίκος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας. Όταν το 1805 έγινε βασιλιάς, ο Λουδοβίκος διατήρησε τον τίτλο του δούκα για τον εαυτό του. Το 1807 ο Δούκας προσέλαβε τον συνθέτη Καρλ Μαρία φον Βέμπερ χωρίς να έχει μουσικά καθήκοντα. Ο συνθέτης και ο Φρειδερίκος Α΄ αντιπαθούσε ο ένας τον άλλο· όταν κατηγορήθηκε ότι υπεξαίρεσε χρήματα του Δούκα, απολύθηκε. Νυμφεύθηκε το 1784 τη Μαρία Τσαρτορύσκα, κόρη του Άνταμ Καζίμιερζ Τσαρτορύσκι, και είχε τέκνο: Αδάμ 1792-1847, Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.Το 1793 διαζεύχθηκε και τέσσερα έτη μετά έκανε δεύτερο γάμο με την Ερριέττα, κόρη του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουγκ, και είχε τέκνα: Μαρία Δωροθέα 1797-1855, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινό (Κόμη) της Ουγγαρίας. Αμαλία 1799-1848, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Παυλίνα Θηρεσία 1800-1873, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Γουλιέλμο Α΄ της Βυρτεμβέργης. Ελισάβετ Αλεξανδρινή 1802-1864, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Μπάντεν. Αλέξανδρος 1804-1885, πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Piotr Derdej (2008). Zieleńce - Mir - Dubienka 1792. Bellona. pp. 98–103. ISBN 978-83-11-11039-7. Retrieved 1 July 2013. Henry van Oene Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis of Württemberg στο Wikimedia Commons
Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Η Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (Marie Luise von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg, 12 Αυγούστου 1872 - 8 Δεκεμβρίου 1956) ήταν κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.

 Η Φραγκίσκη Ιωσηφίνα Λουίζα Αυγούστα Μαρία Χριστίνα Ελένη γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1872 στην Αγροικία Κάμπερλαντ, και ήταν το τέταρτο παιδί και η νεότερη κόρη του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Έλενας του Ηνωμένου Βασιλείου. Βαπτίστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1872. Ανάδοχοι της ήταν ο Φραγκίσκος Ιωσήφ της Αυστρίας και η Μαρία, Βασίλισσα του Αννόβερου. Ήταν παράνυφος στο γάμο της μητρικής θείας της, της Βεατρίκης με τον Ερρίκο του Μπάττενμπεργκ το 1885. Στις 6 Ιουλίου 1891 παντρεύτηκε τον Αριβέρτο του Άνχαλτ στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους. Ο γάμος τους ακυρώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1900.Αφιερώθηκε σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς και την προστασία των τεχνών. Εμπνεύστηκε τη δημιουργία του "Κουκλόσπιτου της Βασίλισσας Μαρίας" (Queen Mary's Dolls' House) που παρουσιάζει τα έργα των Βρετανών τεχνιτών. Ίδρυσε το "Girl's Club" στο Μπέρμοντσεϋ που χρησίμευσε ως νοσοκομείο κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν παρούσα σε τέσσερις στέψεις βασιλέων, του θείου της, Εδουάρδου Ζ΄ και της Αλεξάνδρας της Δανίας το 1902, του εξαδέλφου της, Γεωργίου Ε΄ και της Μαρίας του Τεκ το 1911, του ανιψιού της, Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελίζαμπεθ Μπόους-Λάυον το 1937, και της μικρανιψιάς της Ελισάβετ Β΄ το 1953. Πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 1956 στο Μπέρκλεϋ Σκουέρ σε ηλικία 84 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και αργότερα θάφτηκε στο Φρόγκμορ. 1872–1891: Η Υψηλότητα Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ 1891–1900: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα του Άνχαλτ 1900–1917: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ 1917–1956: Η Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Λουίζα VA: Κυρία του Τάγματος της Βικτωρίας και του Αλβέρτου 1893 CI: Κυρία του Τάγματος του Στέμματος της Ινδίας RRC: Μέλος του Βασιλικού Ερυθρού Σταυρού GBE: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας 1919 GCVO: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Βικτωριανού Τάγματος 1953 Ronald Allison and Sarah Riddell, eds., The Royal Encyclopedia (London: Macmillan, 1992). "Obituary: Princess Helena Victoria, Charity and Social Services," 15 March 1948, p. 7. "Royal Titles: German Names Dropped, British Peerages for Princes," The Times 20 July 1917, p. 7.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα χειροσφαίρισης ανδρών 1980-1981

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1980−81 ήταν το δεύτερο που διοργάνωσε η Ο.Χ.Ε. Ξεκίνησε το Νοέμβριο του 1980, και ολοκληρώθηκε το Μάιο του 1981. Πρωταθλητής αναδείχθηκε θριαμβευτικά ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας, καθώς επικράτησε και στους 22 αγώνες που έδωσε για τα προκριματικά και την τελική φάση.

 Αθήνα, 27 Απριλίου έως 2 Μαΐου 1981. Κατάταξη Αθλητική Ηχώ, 25-4-1981 σελ. 6 Μακεδονία, 26-4-1981 σελ. 10 Αθλητική Ηχώ, 29-4-1981 σελ. 3 Αθλητική Ηχώ, 30-4-1981 σελ. 5 Αθλητική Ηχώ, 2-5-1981 σελ. 6 Αθλητική Ηχώ, 3-5-1981 σελ. 6 Μακεδονία, 5-5-1981 σελ. 4
Douzelage

Το Douzelage είναι σύνδεσμος αδελφοποίησης πόλεων με μία πόλη από κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Το όνομα είναι σύνθετη λέξη από τις γαλλικές λέξεις "douze", μτφρ. δώδεκα και "jumelage", μτφρ. αδελφοποίηση και προέρχεται από τα δώδεκα ιδρυτικά μέλη, ένα για κάθε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωση το 1991 όταν ο Χάρτης Douzelage υπογράφηκε στο Γκρανβίλ στη Γαλλία. Παρόλο που τα μέλη της ΕΕ και του συνδέσμου έχουν αυξηθεί, το όνομα Douzelage έχει παραμείνει αμετάβλητο.

 Οι στόχοι του Douzelage είναι να προαγάγει και να ενισχύσει το πνεύμα της Ευρώπης και να δημιουργήσει μεταξύ άλλων εκπαιδευτικές, οικονομικές, τουριστικές, αθλητικές και πολιτιστικές συνδέσεις μεταξύ των πόλεων για το αμοιβαίο όφελος των κατοίκων τους. Το Douzelage προεδρεύεται από έναν πρόεδρο και δύο αντιπροέδρους, που εκλέγονται για μια περίοδο τριών ετών. Η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, εν μέρει επίσης τα γαλλικά. Το κίνημα Douzelage έλαβε Ευρωπαϊκή αναγνώριση το 1993, όταν τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τα "Χρυσά Αστέρια Αδελφοποίησης". Τα αρχικά 12 ιδρυτικά μέλη ήταν τα εξής: Αλτέα, Ισπανία Μπαντ Κέτστινγκ, Γερμανία Μπελάζιο, Ιταλία Μπουντόραν, Δημοκρατία της Ιρλανδίας Γκρανβίλ, Γαλλία Χόλστεμπρο, Δανία Χοουφαλίζε, Βέλγιο Μέερσεν, Ολλανδία Νιντεράνφεν, Λουξεμβούργο Πρέβεζα, Ελλάδα Σεσίμπρα, Πορτογαλία Σέρμπορν, Αγγλία, Ηνωμένο ΒασίλειοΠόλεις που εντάχθηκαν αργότερα: Καρκίλα, Φινλανδία (1997-2016) Οξέλεσουντ, Σουηδία (1998) Γιούντενμπουργκ, Αυστρία (1999)Σε ένα πρώτο βήμα για περαιτέρω επέκταση, πέντε νέες πόλεις προσχώρησαν στο Douzelage σε αρμονία με την Ευρωπαϊκή διαδικασία διεύρυνσης: Τσόινα, Πολωνία (2004) Κόσεγκ, Ουγγαρία (2004) Σίγκουλντα, Λετονία (2004) Σούσιτσε, Τσεχία (2004) Τιούρι, Εσθονία (2004)Από το 2007, οκτώ ακόμη πόλεις έχουν προσχωρήσει στην οργάνωση: Ζβόλεν, Σλοβακία (2007) Πριέναϊ, Λιθουανία (2008) Μαρσάσκαλα, Μάλτα (2009) Σιρέτ, Ρουμανία (2010) Αγρός, Κύπρος (2011) Σκόφια Λόκα, Σλοβενία (2011) Τριάβνα, Βουλγαρία (2011) Ρόβινι, Κροατία (2016)Το 2016 η Φινλανδία άλλαξε το μέλος της: Ασικάλα, Φινλανδία (2016) Αρχική σελίδα του Douzelage
Αλί-Μοράντ Χαν Ζαντ

Ο Αλί-Μοράντ Χαν Ζαντ (απεβ. το 1785) είναι ο πέμπτος σάχης της δυναστείας των Ζαντ τού Ιράν, και βασίλευσε από τις 15 Μαρτίου 1781 έως τις 11 Φεβρουαρίου 1785.

 Μετά το τέλος τού Kαρίμ Χαν Ζαντ, ο Αγκά Moχάμαντ Χαν Κατζάρ, ο οποίος ήταν όμηρος -ενόψει της αποτροπής ενός πολέμου μεταξύ των φυλών Κατζάρ στη βόρεια Περσία και των Zαντ- δραπέτευσε αμέσως και έφτασε στο Mαζανταράν. Στη συνέχεια, ανέλαβε τη διοίκηση της φυλής του στο Αστραμπάντ και διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τον σάχη των Ζαντ. Ως εκ τούτου, ο Zακί Χαν Ζαντ έστειλε τον περσικό στρατό υπό τη διοίκηση τού ανιψιού του, Aλί-Μοράντ Χαν εναντίον τού άρχοντα των Κατζάρ. Ο Aλί-Μοράντ Χαν Ζαντ έλαβε την εξουσία επί τού περσικού στρατού για να καταστρέψει τις φυλές των Κατζάρ στον βορρά, αλλά πρόδωσε τον Aμπόλ-Φαθ Χαν Ζαντ και τον άφησε ανυπεράσπιστο στην πρωτεύουσα για να σκοτωθεί από τον Σαντέκ Χαν Ζαντ. Στη συνέχεια ο Αλί-Μουράντ κατέλαβε το Ισπαχάν. Επέβαλε υψηλούς φόρους στους ανθρώπους και βασάνιζε και σκότωνε όποιον αρνιόταν. Τελικά στις 14 Μαρτίου 1781 κατέλαβε το Σιράζ και σκότωσε τον Σαντέκ Χαν και κάθισε στον θρόνο. Ο Μοράντ συνέχισε τον πόλεμο με τον Αγκά Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ και δημιούργησε στρατό, επιτρέποντας στον γιο τού εξαδέλφου του, τον Ροστάμ, να τον διοικήσει. Ο Ροστάμ πήγε αυτόν τον στρατό στην επαρχία Μαζανταράν, όπου πολέμησε εναντίον ενός στρατού των Κατζάρ υπό τη διοίκηση τού Τζαφάρ Κουλί Χαν. Ωστόσο ο Ροστάμ έχασε γρήγορα τη μάχη και αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στον νότο. Ο Aλί-Μοράντ Χαν κυβέρνησε μέχρι το 1785, όταν ανατράπηκε από τον γιο τού Σαντέκ, Τζαφάρ. Hambly, Gavin R.G (1991). «Agha Muhammad Khan and the establishment of the Qajar dynasty». The Cambridge History of Iran, Vol. 7: From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge: Cambridge University Press. σελίδες 104–144. ISBN 9780521200950. Κυβερνήτες του Ιράν
Μασόκο (Ρούνγκουε)

Το Μασόκο (αγγλικά./σουαχίλι.: Masoko) είναι διοικητικό τμήμα στην Περιοχή Ρούνγκουε (Rungwe District), στην Περιφέρεια Μπέυα (Mbeya Region), της Τανζανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το Αγροτικό Τμήμα Μασόκο είχε συνολικό πληθυσμό 14.284 κατοίκους, ενώ, στην απογραφή του 2012, υπήρχαν 6.136 άτομα.

 Η λέξη μασόκο (masoko) στα σουαχίλι, υποδηλώνει "αγορές — λαϊκές αγορές". Είναι ο πληθυντικός της λέξης "σόκο" ("soko") και προέρχεται από το αραβικό "σουκ" ("سوق" (souq)), που σημαίνει αγορά — λαϊκή αγορά. Διοικείται από Επαρχιακό Συμβούλιο και το οποίο απαρτίζεται από: τον Περιφερειακό Εκτελεστικό Διευθυντή (κ. Loema Peter Isaya) το Μέλος του Κοινοβουλίου (κ. Saul Henry Amon) τον Πρόεδρο (κ. Ezekiel Mwakota) και τον Σύμβουλο (κ. Mpokigwa Andimile Mwanguga) Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μπέυα Περιοχή Ρούνγκουε Κίλουα Μασόκο Παραπομπές σημειώσεων
Πύρρα Τρικάλων

Η Πύρρα είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλης και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 19 κάτοικοι.

 Ιστορικά, συγκαταλέγεται μεταξύ των βλαχοχωρίων της περιοχής του Ασπροποτάμου. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα και τις αρχές του 19ου, ο οικισμός ελεγχόταν ουσιαστικά από την ισχυρή οικογένεια των Πυργιωταίων, ενώ αρκετοί κάτοικοι της Πύρρας εργάζονταν ως πλανόδιοι τεχνίτες. Λίγο αργότερα, η Πύρρα (όπως και αρκετά από τα χωριά της ευρύτερης περιοχής) έγινε τσιφλίκι του Αλή Πασά.Το 1806, ο Γάλλος περιηγητής Φ. Πουκεβίλ ανέφερε πως στον οικισμό ζούσαν 200 οικογένειες. Ωστόσο το 1820, ο κώδικας της Τρίκκης, που συντάχτηκε με εντολή του Αλή Πασά για φορολογικούς λόγους, κατέγραψε μόλις 75 οικογένειες. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης η Πύρρα καταστράφηκε το 1823 από τα στρατεύματα του Αλβανού οπλαρχηγού Σιλιχτάρ Μπόντα που είχαν εισβάλει στον Ασπροπόταμο. Οι καταστροφές της περιόδου, οδήγησε μερίδα κατοίκων της Πύρρας στην απόφαση να καταφύγουν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, όπου εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Θήβας. Το 1881, η Πύρρα προσαρτήθηκε μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Θεσσαλίας, στην Ελλάδα. Αξιοθέατα του χωριού είναι τα απομεινάρια της μονής του Προφήτη Ηλία ή Αγίου Μοδέστου (1859), ο ναός του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται ανάμεσα στον 17ο και 18ο αιώνα και ο ναός της Αγίας Παρασκευής (1892). Ακόμη, κοντά στην Πύρρα βρίσκεται το σπήλαιο Σαρμανίτσα. Το 1883, ο οικισμός Πύρρα με πληθυσμό 137 κατοίκους, προσαρτάται στο δήμο Αιθίκων, με έδρα τον οικισμό Τύρνα τη σημερινή Ελάτη. Το 1912, ο οικισμός Πύρρα λόγω του ότι έχει δική του κοινοτική περιουσία και ετήσιο εισόδημα άνω των 2.000 δραχμών, αποσπάται από το δήμο Αιθίκων και ορίζεται έδρα της της νεοσυσταθείσας ομώνυμης κοινότητας. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Αιθήκων. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από τον καταργηθέντα δήμο Αιθήκων και προσαρτάται στο δήμο Πύλης.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.