IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κιβάντς Τατλιτούγ

Ο Κιβάντς Τατλιτούγ (Κıvanç Tatlıtuğ, 27 Οκτωβρίου 1983) είναι Τούρκος ηθοποιός και μοντέλο. Έγινε γνωστός από τις σειρές Ασημένια Φεγγάρια, στο ρόλο του Μεχμέτ Σάντογλου, Μενεξέ και Πειρασμός.

 Ο Κιβάντς Τατλιτούγ γεννήθηκε στα Άδανα της Νότιας Τουρκίας στις 27 Οκτωβρίου 1983. Έχει τέσσερα αδέρφια. Το όνομα "Κιβάντς" σημαίνει "Περηφάνια" στα Τουρκικά και το "Τατλιτούγ" είναι μία σύνθεση των Τουρκικών λέξεων "Τατλί" που σημαίνει "Γλυκός" και "Τουγ" που σημαίνει "η ουρά του αλόγου".Ο πατέρας του είναι Αλβανός από την Πρίστινα, Κοσσυφοπέδιο. Ο Τατλιτούγ γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Άδανα και η οικογένεια του είχε αλυσίδα ζαχαροπλαστείων για πάνω από εκατό χρόνια. Στάλθηκε από την οικογένειά του στο Ιδιωτικό Γυμνάσιο Γενιτζέ Τσαγ όπου διέπρεψε στο μπάσκετ. Όταν αρρώστησε (1997) ο πατέρας του, οι Τατλιτούγ μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη. Στη Κωνσταντινούπολη, συμμετείχε στην ομάδα της Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού. Ο Κιβάντς έγινε μοντέλο και το 2002, πήρε το Βραβείο του Καλύτερου Μοντέλου της Τουρκίας και Παγκοσμίως. Το 2005, αποφάσισε να κάνει στροφή στη καριέρα του, συμμετέχοντας στη σειρά Ασημένια Φεγγάρια. Η σειρά προβλήθηκε για 3 χρόνια και οι μετοχές του νεαρού Κιβάντς εκτινάχτηκαν στα ύψη. Το 2007, αμέσως μετά το τέλος των Ασημένιων Φεγγαριών, ο Κιβάντς πρωταγωνίστησε στη σειρά Μενεξέ. Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε με τη Μπερέν Σαάτ στη σειρά Πειρασμός. Εκείνη η σειρά θεωρείται η μεγαλύτερη επιτυχία του Κιβάντς Τατλιτούγ. Το 2010, μετά το τέλος του Πειρασμού, ο Κιβάντς αποφάσισε να απέχει από τη τηλεόραση, όμως έκανε μια έκτακτη εμφάνιση στη σειρά EZEL. Από το 2011 και δύο σεζόν πρωταγωνίστησε στην σειρά Βορράς Νότος. Ενώ από τον Μάρτιο του 2014 ο Κιβάντς θα έχει τον ρόλο του Κούρτ Σεήτ στην σειρά εποχής Κούρτ Σεήτ και Σούρα που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Nermin Bezmen. Καλύτερο Μοντέλο της Τουρκίας (2002) Καλύτερο Μοντέλο του Κόσμου (2002) Καλύτερος Ηθοποιός (Βραβεία Χρυσή Πεταλούδα) (2008, 2010) Το Όνειρο της Πεταλούδας Kelebeğin Rüyası (2013) Toy Story 3 (2010) - Κεν Αμερικανοί στη Μαύρη Θάλασσα Amerikalılar Karadeniz'de 2 (2007) - Μουζαφέρ Από το 2005 μέχρι το 2009 διατηρούσε σχέση με το μοντέλο (Μις Κόσμος 2002) Αζρά Ακίν. Μετά το χωρισμό τους, έκανε σχέση με την ηθοποιό Ιντίλ Φιράτ ώσπου επανασυνδέθηκε με την Ακίν ως το 2012. Από το 2016 είναι παντρεμένος με την ενδυματολόγο Μπασάκ Ντιζέρ.
Μνημείο Υπερασπιστών της Σοβιετικής Αρκτικής

Το Μνημείο Υπερασπιστών της Σοβιετικής Αρκτικής (ρωσικά: Защитникам Советского Заполярья в годы Великой Отечественной войны‎), κοινά γνωστό και με την ονομασία Αλιόσα (ρωσικά: Алёша‎, υποκοριστικό του ονόματος Αλεξέι) είναι ένα ηρώωο στο Μούρμανσκ της Ρωσίας. Το μνημείο τιμά τους Σοβιετικούς στρατιώτες, ναύτες και αεροπόρους που πολέμησαν στην Αρκτική κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος στη Ρωσία είναι γνωστός ως o Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος.

 Το μνημείο αποτελείται από το άγαλμα ενός στρατιώτη, που φορά χλαίνη και στον ώμο φέρει περασμένο ένα τουφέκι. Ο στρατιώτης έχει το βλέμμα στραμμένο στα δυτικά, προς την Κοιλάδα της Δόξας, όπου τον Ιούλιο του 1941 δόθηκαν οι σφοδρότερες μάχες του Αρκτικού Μετώπου, όταν ο Κόκκινος Στρατός απώθησε τους Γερμανούς εισβολείς που προσπαθούσαν να πλησιάσουν το Μούρμανσκ. Το ύψος του αγάλματος είναι 35,5 μέτρα και του βάθρου 7 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο άγαλμα στη Ρωσία, μετά από το γλυπτό Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί για τη Μάχη του Στάλινγκραντ. Το βάρος του αγάλματος, το οποίο είναι κούφιο, ξεπερνά τους 5.000 τόννους. Μπροστά από το μνημείο υπάρχει μια εξέδρα που αποτελείται από πέτρα σε φυσικό μαύρο χρώμα και περιέχει μια ακοίμητη φλόγα. Λίγο πιο ψηλά και κοντά στο άγαλμα βρίσκεται μια κεκλιμένη τριγωνική πυραμίδα. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του μνημείου, η πυραμίδα αυτή αναπαριστά μια μεσίστια σημαία, ως ένδειξη πένθους για τους στρατιώτες που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Κόκκινη Σημαία. Δίπλα στο μνημείο βρίσκεται μια στήλη από στιλβωμένο γρανίτη, με την παρακάτω επιγραφή: Υπερασπιστές της Αρκτικής – οι πολεμιστές της 14ης Στρατιάς, της 19ης Στρατιάς, του Βόρειου Κόκκινου Στόλου, του 7ου Σώματος της Αεροπορίας, του 82ου και 100ού Τμήματος Συνοριοφυλάκων και των Παρτιζάνικων ομάδων "Σοβιετικοί λιμενεργάτες", "Μπολσεβίκικη Αρκτική", "Πολικοί", "Σταλινικοί" και "Μπολσεβίκος". Τους τιμούμε γιατί υπερασπίστηκαν τούτη τη γη! Στη μία πλευρά του μνημείου υπάρχουν δύο αντιαεροπορικά όπλα καθώς, κατά τη διάρκεια του πολέμου, στον συγκεκριμένο χώρο είχαν εγκατασταθεί πυροβολεία για την αεράμυνα του Μουρμάνσκ.) Στη βάση του μνημείου έχουν εντοιχιστεί δύο κάψουλες, μία με θαλασσινό νερό από το σημείο όπου βυθίστηκε το περιπολικό σκάφος Τουμάν κατά την ηρωική του μάχη εναντίον τριών γερμανικών αντιτορπιλικών, και μία με χώμα από την Κοιλάδα της Δόξας και το μέτωπο του ποταμού Βερμάν. Μια μεγάλη σκάλα στο κέντρο του μνημείου οδηγεί σε μια εξέδρα που χρησιμοποιείται από ομιλητές κατά τη διάρκεια τελετών. Το συγκρότημα του μνημείου ολοκληρώνεται με ένα τείχος που κτίσθηκε το 2004 και φέρει πλακέτες προς τιμήν των άλλων Ηρωικών Πόλεων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
Η Αριστερά (Γερμανία)

Η Αριστερά (γερμ.: Die Linke ή DIE LINKE) είναι γερμανικό πολιτικό κόμμα που δημιουργήθηκε στις 16 Ιουνίου 2007, ως συγχώνευση του Κόμματος Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS) και της Εκλογικής Εναλλακτικής για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WASG). Ηγέτιδες του κόμματος είναι οι η Ζανίν Βίσλερ και η Σουζάνε Χένιχ-Βέλζο. Διεθνώς, η Αριστερά είναι μέλος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και της ομάδας GUE/NGL στο Ευρωκοινοβούλιο.

 Τον Σεπτέμβριο του 2008, η Αριστερά μέτρησε 76.139 μέλη (πάνω από 60.000 προήλθαν από το PDS), που το κάνουν το τέταρτο μεγαλύτερο σε μέλη, πολιτικό κόμμα στη Γερμανία. Την πρώτη εβδομάδα μετά από τη συγχώνευση, υπήρξαν περίπου 2.500 νέα μέλη. Τα εκλογικά "φρούρια" της Αριστεράς βρίσκονται στις περιοχές που προήλθαν από την Ανατολική Γερμανία, από την οποία επίσης προέρχεται η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της. Στις εκλογές του 2009, η Αριστερά συγκέντρωσε το 11,9% των ψήφων, ενώ το 2013 έλαβε ποσοστό 8,6%. Σήμερα, η Αριστερά αντιπροσωπεύεται στην Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag). Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη παράταξη (από τις επτά που αντιπροσωπεύονται) και έχει ποσοστό 9,2%. Die-Linke.de (γερμανικά)
Εβάντρο Γκουέρα

Ο Εβάντρο Μότα Μαρκόντες Γκουέρα είναι βραζιλιάνος διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στο Σάο Πάολο στις 27 Δεκεμβρίου 1981 και αγωνίστηκε ως ακραίος σε ομάδες της Ιταλίας, της Αργεντινής και της Βραζιλίας, όπως και στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης την σεζόν 2008-09.

 Ο Εβάντρο ξεκίνησε την καριέρα του όταν σε ηλικία δεκατριών ετών εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Εσπόρτε Κλουμπ Μπανέσπα. Την σεζόν 1996-97 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια, κατακτώντας μία φορά την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα Παουλίστα και δύο φορές την δεύτερη. Το 2001, με την εθνική ομάδα εφήβων της Βραζιλίας κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων και πήρε μεταγραφή για την Ουνιάο Σουζάνο. Ακολούθησε η διετής θητεία του στην Σάντο Άντρε, πριν φθάσει στον τελικό του πρωταθλήματος με την Μίνας Μπέλο Οριζόντε, το 2004-05. Το καλοκαίρι του 2005, μεταγράφηκε στην Ουνιζόλ Φλοριανάπολις, ενώ την επόμενη χρονιά αγωνίστηκε με την εθνική ανδρών της Βραζιλίας στο World League.Από το 2006 ως το 2008, αγωνίστηκε στην Χιμέδ Μινάς κερδίζοντας το κύπελλο την πρώτη του χρονιά και το πρωτάθλημα την δεύτερη του χρονιά στην ομάδα. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Ελλάδα και τον Άρη, με τον οποίο κατέλαβε την έκτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος.Στην συνέχεια, αγωνίστηκε στην ιταλική Καστεγιάνα Γκρότε για δύο χρόνια, η οποία αγωνιζόταν στην Α2 εθνική κατηγορία. Ακολούθησε η θητεία του στην αργεντίνικη Μπολιβάρ, πριν μεταγραφεί στην UPCN κατακτώντας το νταμπλ στην Αργεντινή, ενώ ταυτόχρονα αναδείχθηκε MVP του πρωταθλήματος.Το 2013 επέστρεψε στο Σάο Πάολο και την Σέσι, ενώ από το καλοκαίρι του 2014 και έπειτα, αγωνίζεται στην Ιαπωνία με την φανέλα της Σαντόρι Σάνμπερντς. Το 2013, κατέκτησε το Champions Cup, με την εθνική ομάδα της Βραζιλίας. GUERRA EVANDRO - Greekvolley.com Αρχειοθετήθηκε 2015-07-04 στο Wayback Machine. Evandro M. Guerra - FIVB Volleyball World League 2015 FIVB Men's Grand Champion Cup 2013 | Player's Biography Evandro Guerra Pictures, Photos & Images - Zimbio evandro guerra (@evguerra) | Twitter Evandro Guerra - Facebook
Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού

Ο Δήμος Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο νέο Δήμο Μακρακώμης. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Καταλάμβανε έκταση 157.064 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.278 κατοίκους. Ο μόνιμος πληθυσμός άγγιζε τους 2.000 κατοίκους, ενώ ο εποχικός μπορεί να ξεπεράσει και τις 7.000. Ο δήμος ήταν ορεινός με εξαίρεση το διαμέρισμα της Βίτολης, το οποίο χαρακτηρίζεται πεδινό. Έδρα του ήταν ο Άγιος Γεώργιος.

 Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 12 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού ο Άγιος Γεώργιος το Νεοχωράκι Δ.δ. Βίτολης -- η Βίτολη Δ.δ. Δικάστρου -- το Δίκαστρο Δ.δ. Μαυρίλου -- το Μαυρίλο Δ.δ. Μεγάλης Κάψης -- η Μεγάλη Κάψη Δ.δ. Μερκάδας -- η Μερκάδα Δ.δ. Μεσαίας Κάψης -- η Μεσαία Κάψη Δ.δ. Νεοχωρίου Τυμφρηστού -- το Νεοχώριο Δ.δ. Παλαιοκάστρου -- το Παλαιόκαστρο Δ.δ. Περιβλέπτου -- Περίβλεπτο Δ.δ. Πιτσιωτών -- τα Πιτσιωτά Δ.δ. Πτελέας -- η Πτελέα Δήμαρχος του Δήμου ήταν ο Νικόλαος Αντωνόπουλος (1944-2021) (πρόεδρος της Κοινότητας Αγίου Γεωργίου το 1995-98), ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά το 1998 και επανεξελέγη το 2002 και το 2006. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Στοιχεία για το δήμο Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2008-02-10 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το το δήμο Αγίου Γεωργίου Τυμφρηστού από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φθιώτιδας
Βασίλ Λάτσι

Ο Βασίλ Λάτσι (αλβ. Vasil Laçi, 1922 -27 Μαΐου 1941) ήταν ο δράστης της απόπειρας δολοφονίας στις 17 Μαΐου 1941, στα Τίρανα κατά του Βασιλιά της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ και του Σεφτσέτ Βερλάτσι, του πρώτου δωσίλογου πρωθυπουργού της Αλβανίας, μετά την κατάληψή της από τη Φασιστική Ιταλία. Αμέσως μετά την απόπειρα συνελήφθη και αργότερα εκτελέστηκε.

 Ο Βασίλ Λάτσι γεννήθηκε στο χωριό Piqeras (Πικέρνη), κοντά στους Αγίους Σαράντα, στις 15 Σεπτεμβρίου 1922. Ο πατέρας του πέθανε ενώ ο Βασίλ ήταν ακόμα παιδί. Τη διετία 1933 -35 έζησε στο Δυρράχιο όπου εργάστηκε ως λιμενεργάτης και το 1936 εγκαταστάθηκε στα Τίρανα όπου εργάστηκε αρχικά ως λαντζέρης και αργότερα ως υπηρέτης. Τον Απρίλιο του 1941 ο Βασιλιάς της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, αποφάσισε να επισκεφτεί την Αλβανία αφού έλαβε διαβεβαιώσεις από την Ιταλική φασιστική αστυνομία στα Τίρανα ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Ο Βασίλ Λάτσι έμαθε για την επικείμενη επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά στα Τίρανα στις 2 Μαΐου και βρήκε δουλειά στο Hotel International, όπου θα έμενε ο βασιλιάς, για να είναι κοντά στο στόχο του. Στις 17 Μαΐου 1941 ο Λάτσι φορώντας την αλβανική εθνική ενδυμασία, πυροβόλησε με μια Beretta M1915, που είχε λάβει από τον Αλβανό πατριώτη Pëllumb Koka, 4 φορές εναντίον του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ’ και ο Σεφτσέτ Βερλάτσι ενώ φώναζε Ζήτω η Αλβανία, Κάτω ο φασισμός. Από την επίθεση δεν τραυματίστηκαν οι επιβαίνοντες στο αυτοκίνητο. Η Ιταλία κατηγόρησε την Ελλάδα ότι ήταν πίσω από την απόπειρα λέγοντας ότι ο Λάτσι ήταν Έλληνας Μακεδόνας, που το πραγματικό του όνομα του ήταν Mihailoff Vasillaci". Ο Λάτσι, που συνελήφθη αμέσως μετά την απόπειρα, εκτελέστηκε δια απαγχονισμού στις 27 Μαΐου. Η κομμουνιστική κυβέρνηση της Αλβανίας απένειμε στο Λάτσι τον τίτλο του Ήρωα του Λαού (Hero i Popullit). Η ταινία Plumba Perandorit (Σφαίρες για τον Αυτοκράτορα), του 1980, έχει ως θέμα την απόπειρα του Λάτσι.
Γκουίδο Ροντρίγκεζ

Ο Γκουίδο Ροντρίγκεζ (γεννημένος στις 12 Απριλίου 1994) είναι Αργεντινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως αμυντικός μέσος για την ομάδα της Λα Λίγκα, Ρεάλ Μπέτις και την εθνική ομάδα της Αργεντινής.

 Ο Ροντρίγκεζ ξεκίνησε την καριέρα του με τη Ρίβερ Πλέιτ, για την οποία έκανε το ντεμπούτο του το 2014. Έμεινε στον σύλλογο μέχρι το 2016. Αγωνίστηκε για χρόνο, καταφέρνοντας να εμφανιστεί μόνο σε δεκαέξι αγώνες πρωταθλήματος και δύο φορές στο Κόπα Αργεντινής . Ο Ροντρίγκεζ πέρασε επίσης ως δανεικός στην Ντεφένσα ι Χουστίσια το 2016, έχοντας δεκαπέντε συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Το καλοκαίρι του 2016, ο Ροντρίγκεζ εντάχθηκε στη μεξικανική ομάδα Τιχουάνα . Έκανε 39 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και πέτυχε πέντε γκολ. Στις 7 Ιουλίου 2017, ο Ροντρίγκεζ εντάχθηκε στην Κλουμπ Αμέρικα σε μια αναφερόμενη συμφωνία 7 εκατομμυρίων δολαρίων, επανασυνδέοντας τον πρώην προπονητή της Τιχουάνα, Μίγκελ Ερέρα. Στις 9 Ιουνίου 2017, ο Ροντρίγκεζ κέρδισε την πρώτη του κλήση με την εθνική ομάδα της Αργεντινής για τον φιλικό αγώνα εναντίον της Βραζιλίας στη Μελβούρνη . Μπήκε ως αλλαγή για τον Πάουλο Ντιμπάλα στη νίκη της Αργεντινής με 1–0. Τον Μάιο του 2019, ο Ροντρίγκεζ συμπεριλήφθηκε στην ομάδα 23 ανδρών της Αργεντινής για το Κόπα Αμέρικα 2019 . Σκόραρε το πρώτο του διεθνές γκολ στον δεύτερο αγώνα των ομίλων της Αργεντινής στο Κόπα Αμέρικα 2021 στις 18 Ιουνίου 2021, το μοναδικό γκολ σε νίκη 1–0 εναντίον της Ουρουγουάης . Ρίβερ Πλέιτ Κόπα Σουδαμερικάνα: 2014Κλουμπ Αμερικα Liga MX : Apertura 2018 Copa MX : Clausura 2019Αργεντίνη Κόπα Αμέρικα: 2021Ατομικά Liga MX Αμυντικός μέσος της χρονιάς: 2016-17, 2018-19 Liga MX Balón de Oro : 2018–19 (Αγγλικά) Προφίλ Γκουίδο Ροντρίγκεζ στο Soccerway
Γήπεδο Α.Ο.Ξ.

Το Γήπεδο Α.Ο.Ξ. είναι στάδιο στη Ξάνθη, οι προσπάθειες για την κατασκευή του, ξεκίνησαν το 1906. Λόγω, όμως, της απαγόρευσης τέτοιων δραστηριοτήτων από τις Τουρκικές αρχές, τα έργα ματαιώθηκαν και μετά την επανίδρυση του Ορφέα το 1908 οι εργασίες ξεκίνησαν και το στάδιο φιλοξένησε διάφορες γυμναστικές εκδηλώσεις και αγώνες στίβου. Το πρώτο επίσημο ποδοσφαιρικό παιχνίδι πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου (ημέρα που απελευθερώθηκε η πόλη από τους Βούλγαρους) το 1919.

 Μετά από 3 χρόνια άρχισαν και πάλι εργασίες για να πάρει το γήπεδο την μορφή που έχει σχεδόν μέχρι σήμερα με την ολοκλήρωση της βόρειας εξέδρας (η οποία αργότερα απέκτησε σκέπαστρο). Το 1989 δημιουργήθηκε το "πέταλο" επί υφυπουργείας Κίμωνα Κουλούρη (παίρνοντας το όνομα του αποθανώντα γιου του), την σεζόν 1981-82 τοποθετείται χλοοτάπητας, ενώ στο τέλος της σεζόν 1988-89 (την χρονιά της ανόδου στην Α' κατηγορία) ολοκληρώθηκε η νότια μεγάλη κερκίδα (στην οποία στεγάστηκαν τα δημοσιογραφικά θεωρεία) η οποία ήταν σκεπασμένη με σκέπαστρο. Μέχρι το 2000 η χωρητικότητα του γηπέδου άγγιζε τις 12000 θέσεις. Την σεζόν εκείνη, τοποθετήθηκαν καθίσματα και η χωρητικότητα μειώθηκε στις 9500. Το ρεκόρ εισιτηρίων του γηπέδου είναι με τον ΠΑΟΚ με 11764 εισιτήρια. Μετά από διαφωνίες με τον Ερασιτέχνη της ομάδας το 2004 η Skoda Ξάνθη μεταφέρθηκε στο Ξάνθη Αρένα και το γήπεδο παρέμεινε στον Ερασιτέχνη και στον Ορφέα. Το τελευταίο παιχνίδι της Skoda Ξάνθη στο γήπεδο του Α.Ο.Ξ. είναι με τον Ηρακλή (22/05/04), που κέρδισε με 0-1 που του χάρισε και την σωτηρία. stadia.gr Χαρακτηριστικά Σκόντα Ξάνθη Ιστορία γηπέδου wikimapia.org [1]
Ντμίτρι Πόλοζ

Ο Ντμίτρι Ντμίτριεβιτς Πόλοζ (ρωσικά: Дмитрий Дмитриевич Полоз‎, [dmʲitrʲɪj ˈdmʲitrʲɪjɪvʲɪtɕ ˈpoləs]), γεννημένος στις 12 Ιουλίου 1991 στη Σταυρούπολη της ΕΣΣΔ, είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής και επιθετικός της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και της Εθνικής Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στη Σταυρούπολη και εκπαιδεύτηκε στη σχολή της Ντιναμό Σταυρούπολης (1924). Αγωνιζόταν στη Λοκομοτίβ Μόσχας από το 2008 και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 15 Ιουλίου 2009 στον αγώνα του Κυπέλλου Ρωσίας με τη ΣΚΑ-Ενέργκια (1:2). Τον Ιανουάριο του 2012 μετεγράφη στη ΦΚ Ροστόφ, με την οποία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ρωσίας στη 35η αγωνιστική της χρονιάς 2011-2012 (17 Μαρτίου 2012), στο παιχνίδι με την ΦΚ Τέρεκ. Στις 7 Δεκεμβρίου 2012 πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα στον αγώνα απέναντι στην ΦΚ Κρασνοντάρ (2:3). Συμμετείχε στην επιτυχημένη ευρωπαϊκή πορεία της ΦΚ Ροστόφ τη χρονιά 2016-2017. Στο Champions League, η ρωσική ομάδα κατέλαβε την τρίτη θέση στον όμιλο και έλαβε εισιτήριο για το Europa League, όπου αποκλείστηκε στη φάση των 16 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η ΦΚ Ροστόφ είχε καταλάβει τους περισσότερους βαθμούς στην Ευρώπη ανάμεσα στις ρωσικές ομάδες (15), με τον Πόλοζ να συμμετέχει σε 14 αγώνες και να πετυχαίνει 7 τέρματα. Στις 28 Ιουνίου 2017 ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Πόλοζ στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Αγωνίστηκε για την Εθνική Ρωσίας Νέων στη Διοργάνωση προς τιμήν του Γκρανάτκιν το 2009, με την Εθνική Ρωσίας να κατακτά το τρόπαιο. Στις 31 Μαΐου 2013 συμπεριλήφθη στον ευρύ κατάλογο της Φοιτητικής Εθνικής Ρωσίας για συμμετοχή στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2013 στην Καζάν, αλλά δεν συμπεριλήφθη στον τελικό κατάλογο. Στις 29 Αυγούστου 2014 συμπεριλήφθη στον κατάλογο των ποδοσφαιριστών της Εθνικής Ρωσίας για τους αγώνες με την Εθνική Αζερμπαϊτζάν και την Εθνική Λίχτενσταϊν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στον φιλικό αγώνα με την Εθνική Αζερμπαϊτζάν (4:0). Στις 5 Ιουνίου 2017 πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την Εθνική Ρωσίας στον φιλικό αγώνα με την Εθνική Ουγγαρίας (3:0). Αγωνίστηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017. Συμμετείχε σ' όλους τους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων, αλλά η Εθνική Ρωσίας κατέλαβε την τρίτη θέση και δεν προκρίθηκε στη φάση των ημιτελικών. Τελευταία ενημέρωση: 17 Μαΐου 2017 Τελευταία ενημέρωση: 5 Ιουνίου 2017. ΦΚ ΡοστόφΚύπελλο Ρωσίας: 2013-2014 Πρωτάθλημα Ρωσίας (δευτεραθλητής): 2015-2016 Σούπερ Καπ Ρωσίας (φιναλίστ): 2014 Статистика на сайте РФПЛ (Ρωσικά) Dmitri Poloz, «Transfermarkt»
Δήμος Νόβατσι

Ο Δήμος Νόβατσι (σλαβομακεδονικά: Новаци‎ Mk-Novaci.ogg ) είναι δήμος στο νότιο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πελαγονίας. Νόβατσι ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Νόβατσι.

 Ο Δήμος Νόβατσι συνορεύει με: τον Δήμο Μόγκιλα στα βόρεια τον Δήμο Πρίλεπ στα ανατολικά τον Δήμο Μπίτολα στα δυτικά την Ελλάδα στα νότια. Ο Δήμος Νόβατσι είναι αδελφοποιημένος με: Αλβανία, Δήμος Πούστετς Βουλγαρία, Δήμος Μποροβάν Κροατία, Ντούγκι Ρατ Σλοβενία, Δήμος Χρέλτζιες-Κοζίνα Ουγγαρία, Φάρμος Ελλάδα, Δήμος Κουφαλίων (σήμερα μέρος του Δήμου Χαλκηδόνος) Επίσημος ιστότοπος
Γιοβάν Τσαούς

Ο Γιοβάν Τσαούς (πραγματικό όνομα: Γιάννης Εϊτζιρίδης ή Ετσιρείδης, 1893 – 1942) ήταν Έλληνας λαϊκός συνθέτης ρεμπέτικων τραγουδιών, ο οποίος άφησε πίσω του περιορισμένο ηχογραφημένο έργο.

 Ο Γιοβάν (Ιωάννης) Εϊτζηρίδης ήταν ποντιακής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Κασταμονή του Πόντου το 1893. Υπηρέτησε στον οθωμανικό στρατό ως «τσαούς» (çavuş = λοχίας) από το οποίο και έμεινε το προσωνύμιο. Στην Τουρκία ήταν γνωστός μουσικός και λέγεται ότι έπαιξε ακόμα και στην αυλή του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Μετά το άδοξο, για τους Έλληνες, τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας και την ανταλλαγή πληθυσμών, ο Τσαούς ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε αρχικά στον Πειραιά όπου διατηρούσε διώροφο σπίτι στο ισόγειο του οποίου λειτουργούσε ο ίδιος ραφείο και στη συνέχεια το μετέτρεψε σε ποτοπωλείο (ουζερί). Το 1937 μετακόμισε στην Κοκκινιά όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του. Πέθανε το 1942 από δηλητηρίαση (δηλητηριάστηκαν με τη σύζυγό του από ακατάλληλη τροφή, λόγω της πείνας στη γερμανική κατοχή). Ο Γιοβάν Τσαούς ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος μουσικός. Έπαιζε πιάνο, βιολί, τζουρά, σάζ, ούτι, μπουζούκι, μπαγλαμά και ταμπουρά και έγραφε στίχους. Δεν ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική αλλά δίδασκε μπουζούκι. Μαθητές του ήταν πολλοί γνωστοί δεξιοτέχνες της εποχής, ανάμεσά του και ο Γιάννης Παπαϊωάννου . Στο βιβλίο "Ρεμπέτικη Ιστορία 1-Περπινιάδης, Γενίτσαρης, Μάθεσης, Λελάκης (ο στιχουργός)" του Κ. Χατζηδουλή, (εκδόσεις Νεφέλη, 1978), στη σελ. 15 διηγείται ο Στελλάκης Περπινιάδης: .....Ο Γιοβάν Τσαούς ήξερε όλους τους δρόμους. Τους δρόμους όλους τους ξέρουν μόνο αυτοί που παίζουν κανονάκι, γι' αυτό και ο Τσαούς είχε στο μπουζούκι του ταστιέρα από κανονάκι. Όποιος έπιασε αυτό το μπουζούκι για να παίξει το παράτησε αμέσως. Κανείς δεν μπορούσε να παίξει. Μια φορά το πήρε στα χέρια του ο Μάρκος ο Βαμβακάρης αλλά γρήγορα το παράτησε. Αλλά τι να παίξει ο Μάρκος από το μπουζούκι του Γιοβάν Τσαούς που ήταν αλλόκοτο;...... Η συμβολή του Γιοβάν Τσαούς στη δημιουργία και εξέλιξη του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού είναι πολύ μεγάλη διότι άνοιξε νέους δρόμους, μετέδωσε τις γνώσεις του και επηρέασε τους υπόλοιπους μουσικούς, συνθέτες και δημιουργούς της εποχής του. Οι ηχογραφήσεις του Γιοβάν Τσαούς έγιναν την περίοδο 1935-1937. Ο Τσαούς φέρεται να έχει ηχογραφήσει μόνο 12 δικά του τραγούδια με τις φωνές του Αντώνη Καλυβόπουλου και του Στελλάκη Περπινιάδη. Ανάμεσα σε αυτά γνωστότερο είναι ίσως το «Πέντε μάγκες στον Περαία». Τα υπόλοιπα τραγούδια του Γιοβάν Τσαούς φέρονται να είναι τα «Βλάμισσα», «Διαμάντω αλανιάρα», «Γιοβάν Τσαούς», «Γελασμένος», «Παραπονιούνται οι μάγκες» , «Κατάδικος», «Μάγκισσα», «Σε μια μικρούλα», «Η Ελένη η ζωντοχήρα», «Ο πρεζάκιας» και το δημοτικοφανές «Δροσάτη Πελοπόννησος». Λέγεται ότι τους στίχους κάποιων τραγουδιών του δεν τους έγραφε ο ίδιος αλλά η γυναίκα του, Αικατερίνη Χαρμουτζή. Όπως πολλοί συνθέτες της εποχής (Βαγγέλης Παπάζογλου, Ανέστος Δελιάς, Γιώργος Μπάτης και άλλοι), σταμάτησε να ηχογραφεί το 1937 όταν επιβλήθηκε η λογοκρισία από το καθεστώς του Μεταξά. Πληροφορίες από την Ρεμπέτικη ανθολογία του Τάσου Σχορέλη, τόμος 13
Μέμφις (σύζυγος του Έπαφου)

Στην ελληνική μυθολογία, η Μέμφιδα (αρχαία ελληνικά: Μέμφις), ήταν κόρη του ποτάμιου θεού Νείλου, κατά συνέπεια νύμφη Ναϊάδα. Ήταν η σύζυγος του Έπαφου και μητέρα της Λιβύης και της Ανίππης ή Λυσιάνασσας. Αυτή και ο σύζυγός της ήταν οι θρυλικοί ιδρυτές της Μέμφιδας, πόλης της Αιγύπτου που φέρει το όνομά της. Κάποιοι συγγραφείς αποκαλούσαν τη γυναίκα του Έπαφου Κασσιόπη.

 Gaius Julius Hyginus, Fabulae from The Myths of Hyginus σε μετάφραση και επιμέλεια Mary Grant. University of Kansas Publications in Humanistic Studies. Online έκδοση στο Topos Text Project. Pseudo-Apollodorus, The Library with an English Translation by Sir James George Frazer, FBA, FRS in 2 Volumes, Cambridge, MA, Harvard University Press; Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1921.(ISBN 0-674-99135-4) . Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Tzetzes, John, Scolia eis Lycophroon, επιμέλεια Christian Gottfried Müller, Sumtibus FCG Vogelii, 1811. Αρχείο Διαδικτύου.
Συμμετοχή της Ελλάδας στη Junior Eurovision

Η Ελλάδα έχει στείλει 6 συμμετοχές στον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού της Eurovision. Η πρώτη φορά που συμμετείχε στον διαγωνισμό ήταν το 2003. Η πρώτη συμμετοχή της Ελλάδας ήταν το τραγούδι "Φίλοι Για Πάντα" που ερμηνεύτηκε από τον οκτάχρονο Νικόλα Γιαννόπουλο το 2003 στην Κοπεγχάγη της Δανίας κερδίζοντας την 8η θέση. Η καλύτερη συμμετοχή της χώρας ήταν το 2005, όταν ο Αλέξανδρος και η Κάλλη πήραν την 6η θέση για την Ελλάδα με το τραγούδι "Τώρα Είναι Η Σειρά Μας". Η χειρότερη συμμετοχή της Ελλάδας ήταν το 2007, όταν το συγκρότημα "Made In Greece" ήρθε στην 17η και τελευταία θέση με 14 βαθμούς.

 Τον Οκτώβριο του 2008, είχε αποκαλυφθεί ότι ο Ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ΕΡΤ σκεφτόταν την αποχώρηση της χώρας από τον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού της Eurovision 2009 μετά από έξι χρόνια συμμετοχής εξ'αιτίας του χαμηλού βαθμού τηλεθέασης και της διαμαρτυρίας στο να χρησιμοποιούν παιδιά. Η ΕΡΤ αποχώρησε επίσημα στα τέλη Απριλίου του 2009 αναφέροντας ως παράγοντα την οικονομική κρίση της χώρας. Τον Ιανουάριο του 2014, αναφέρθηκε ότι η ΝΕΡΙΤ ενδιαφέρθηκε στο να πάρει μέρος στον διαγωνισμό, αναλαμβάνοντας έτσι πάνω από την τότε κλειστή ΕΡΤ. Αυτές οι φήμες αργότερα επιβεβαιώθηκαν ως ψευδείς. Τον Ιούνιο του 2020, η διοίκηση και οι Διεθνείς Σχέσεις της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης ΕΡΤ σκεφτόταν σοβαρά τη συμμετοχή και επιστροφή της χώρας στον παιδικό διαγωνισμό, κάτι το οποίο θα εντασσόταν σε μια συνολική προσπάθεια της εταιρείας, να αποκτήσει καινούριο πρόγραμμα μετά από μια δεκαετία περίπου, που λειτουργούσε χωρίς νέες παραγωγές. Λίγες μέρες μετά, ανακοινώθηκε ότι η χώρα δε θα επιστρέψει στον διαγωνισμό για άλλη μια φορά. Οι διαγωνισμοί μεταδίδονται online σε όλο τον κόσμο μέσω της επίσημης ιστοσελίδας junioreurovision.tv του Junior Eurovision Song Contest και του YouTube. Το 2015 οι διαδικτυακές εκπομπές περιελάμβαναν σχολιασμό στα αγγλικά από τον συντάκτη junioreurovision.tv Luke Fisher και το βουλγάρικο νεαρό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2011 Ivan Ivanov. Ο ελληνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, η ΕΡΤ, έστειλε τους δικούς του σχολιαστές σε κάθε διαγωνισμό για να δώσει σχόλια στην ελληνική γλώσσα. Οι εκπρόσωποι κλήθηκαν επίσης από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για να ανακοινώσουν τα βραβεία από την Ελλάδα. Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις λεπτομέρειες για κάθε σχολιαστή και εκπρόσωπο από το 2003. Οι παρακάτω πίνακες δείχνουν πέντε ταξινομήσεις στην ιστορία ψήφων στην Ελλάδα μέχρι τη πιο πρόσφατη συμμετοχή τους το 2008: Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision Συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision Χορού
Τριάκις τετράεδρο

Στη στερεομετρία, το τριάκις τετράεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το τριάκις τετράεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου τετράεδρου. Διαθέτει 12 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου τετράεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του τριάκις τετράεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 9/5 και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} 3. Έτσι, το μήκος της μεγάλης ακμής σε σχέση με τη μικρή είναι: s2 = {\displaystyle =} 5/3s1. Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από ένα κανονικό τετράεδρο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί τριγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του τετράεδρου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων τριγωνικών πυραμίδων είναι ίσο με 1/15√6. (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Triakis Tetrahedron στο MathWorld
Λάχανο

Το λάχανο (επιστ. Κράμβη η λαχανώδης ποικ. η κεφαλωτή, Brassica oleracea var. capitata) είναι φυτό διετές, ποώδες και ανήκει στην οικογένεια) των Κραμβοειδών. Στην Κύπρο το λάχανο είναι γνωστό ως κραμπί.

 Ο βλαστός του είναι κοντός και δεν ξεπερνάει τα 35 εκατοστά μέχρι να ανθοφορήσει. Τα φύλλα του βρίσκονται το ένα πάνω στο άλλο με στήριγμα ένα σαρκώδες στέλεχος που αποτελεί τον κύριο άξονα του λάχανου. Τη δεύτερη άνοιξη βγαίνει στη μέση ένα σκληρό στέλεχος που φέρει μικρά άνθη. Η αναπαραγωγή γίνεται με σπόρο είτε απευθείας σε χωράφι είτε σε φυτώρια ή σπορεία. Όταν το φυτάριο αποκτήσει 5-6 φύλλα τότε γίνεται μεταφύτευση και στη συνέχεια άρδευση. Οι απαιτήσεις του λάχανου σε νερό είναι μεγάλες. Πρέπει να ποτίζεται τακτικά αλλά κανονικά γιατί μεγάλες ποσότητες νερού πιθανόν να προκαλέσουν μεγάλη επέκταση των ριζών και εξασθένιση του φυτού. Το λάχανο αναπτύσσεται κανονικά σε θερμοκρασίες από 15-18 βαθμούς Κελσίου. Το φυτό αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ μία ποικιλία αντέχει και μέχρι τους –10 βαθμούς Κελσίου. Το λάχανο είναι από τα κυριότερα λαχανικά και καλλιεργείται σε όλες τις Εύκρατες περιοχές . Τρώγεται είτε ωμό σε σαλάτες είτε μαγειρεμένο. Η γνωστή λαχανοσαλάτα (coleslaw, κόλσλο) έχει προέλευση από την Ολλανδία. Η λαχανόσουπα είναι ευρέως διαδεδομένη σε πολλές χώρες, οι λαχανοντολμάδες είναι παραδοσιακό Ελληνικό πιάτο και μία λαχανόσουπα με μανιτάρια τρώγεται παραδοσιακά στη Πολωνία την παραμονή της πρωτοχρονιάς και την Ανάσταση. Το λάχανο είναι πλούσιο σε βιταμίνη C και ανόργανα στοιχεία απαραίτητα για τη σωστή λειτουργία του πεπτικού συστήματος . Έχουν αναπτυχθεί πολλές ποικιλίες λάχανου που χαρακτηρίζονται από την εποχή, τη πρωιμότητα (πρώιμες ή όψιμες), το σχήμα (κωνική, σφαιρική), το βάρος (από μισό έως 6 κιλά), το χρώμα (λευκό ή μώβ) και την υφή της κεφαλής (σκληρή ή μαλακή). Στην Ελλάδα καλλιεργούνται κυρίως άσπρες φθινοπωρινές ποικιλίες όπως Γιαννιώτικα, Αλσατίας, Πρώιμα Νάντης, άσπρα Σαβοΐας και άλλες. Η έκταση καλλιέργειας φτάνει τα 8.000 στρέμματα περίπου με παραγωγή γύρω στους 130.000 τόνους. Ένας αρχαιοελληνικός μύθος, βασισμένος στην Ιλιάδα, αφηγείται την ιστορία του Διονύσου, ο οποίος δεν έγινε δεκτός με ενθουσιασμό στο κατακτητικό του ταξίδι στη Θράκη. Με τη βοήθεια μιας αγέλης, ο φιλοπόλεμος βασιλιάς των Ηδωνών, ο Λυκούργος, αναχαίτισε το στρατό του θεού, μέχρι που ο Διόνυσος αναγκάστηκε να αναζητήσει καταφύγιο στη σπηλιά της θαλάσσιας νύμφης Θέτιδας. Ο Λυκούργος, έξαλλος από τη νίκη του, άρχισε να λεηλατεί και να καταστρέφει ό,τι νόμιζε πως ήταν τα ιερά αμπέλια του θεού, αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν τα πόδια του Δρύα, του ίδιου του του γιου. Ο Διόνυσος τιμώρησε τον βασιλιά για το ανοσιούργημά του, προκαλώντας φοβερή ξηρασία στη Θράκη, το μένος του ήταν τόσο μεγάλο, που κατευνάστηκε μόνο με τον θάνατο του Λυκούργου. Βασανισμένος και διαμελισμένος από τους υπηκόους του, ο Λυκούργος πριν πεθάνει έκλαιγε από πόνους και από τα δάκρυά του ξεπετάχτηκαν λάχανα.
Παγιάν λε Μπουτεγιέ

Ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ, ο οποίος έφερε το όνομα αυτό καθώς είχε διατελέσει αρχιοινοχόος του βασιλιά (bouteille = φιάλη), ήταν Σταυροφόρος του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, ο οποίος έζησε κατά την διάρκεια του 12ου αιώνα.

 Ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ εμφανίζεται στις πηγές το 1120 ως Αρχιοινοχόος του Βασιλείου, αξίωμα το οποίο κατείχε έως, τουλάχιστον, το 1136. Το 1132, ο Βασιλέας Φούλκων της Ιερουσαλήμ του παραχώρησε ως φέουδο την Αρχοντεία της Υπεριορδανίας, την οποία είχε κατάσχει από τον Ρομαίν ντυ Πουί και τον γιο του, οι οποίοι ήσαν κατηγορούμενοι για προδοσίαΜε στόχο την προστασία του βόρειου τμήματος του τιμαρίου του, ο Παγιάν λε Μπουτεγιέ προχώρησε στην ανέγερση, το 1142, του κάστρου του «Αλ-Καράκ», ή «Κρακ των Μωαβιτών», φρούριο ακόμη επιβλητικότερο του Κρακ του Μονρεάλ, πρωτεύουσας του τιμαρίου του. Επίσης γνωστό ως «Βράχος της Ερήμου», το Κρακ των Μωαβιτών, χτισμένο επί μιας επίκαιρης τοποθεσίας από τον Παγιάν μεταξύ της Δαμασκού και της Ερυθράς Θάλασσας, επέτρεπε τον έλεγχο των μουσουλμανικών καραβανιών μεταξύ της Αιγύπτου και της Συρίας. Το «Αλ-Καράκ» έγινε η κύρια πόλη των εδαφών του Παγιάν, καθώς και η κατοικία του Αρχιεπισκόπου του ΡαμπάχΟ θάνατος του Παγιάν λε Μπουτεγιέ τοποθετείται μεταξύ του 1148, ημερομηνία κατά την οποίαν ο Παγιάν έλαβε μέρος στην σύνοδο των βαρόνων των Αγίων Τόπων, οι οποίοι είχαν κληθεί στον Άγιο Ιωάννη της Άκρας από τον Αυτοκράτορα Κορράδο Γ΄ των Χοενστάουφεν και τον Βασιλέα Λουδοβίκο Ζ΄, και του 1152, ημερομηνία κατά την οποίαν ο τίτλος του Ηγεμόνα της Υπεριορδανίας περιήλθε στον ανιψιό του, Μωρίς
Αουγκουστίνους Τερβέστεν

Ο Αουγκουστίνους Τερβέστεν (Augustinus Terwesten ή Augustinus Terwesten the Elder (4 Μαΐου 1649, Χάγη - 21 Ιανουαρίου 1711, Βερολίνο) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και διδάσκαλος τέχνης. Ειδικεύτηκε σε πορτρέτα, αρχιτεκτονικά και ιστορικά θέματα. Ήταν γνωστός στην εποχή του για τους διακοσμητικούς του πίνακες σε πολυτελείς κατοικίες, πολλοί από τους οποίους έχουν δυστυχώς χαθεί. Άφησε πάρα πολλά προπαρασκευαστικά σχέδια. Ήταν συνιδρυτής της Ακαδημίας Σχεδίου της Χάγης. Εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Βερολίνο όπου ήταν Αυλικός ζωγράφος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και ενός από τους συνιδρυτές της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών .

 Ο Τερβέστεν γεννήθηκε στη Χάγη από γονείς γερμανικής καταγωγής. Ο πατέρας του, Χανς Γιάκομπ Τερβέστεν ή Zurwesten, ήταν από το Άουγκσμπουργκ, ενώ η μητέρα του Καταρίνα προερχόταν από το Βερολίνο. Είχαν παντρευτεί στη Χάγη το 1648, όπου ο Χανς Γιάκομπ εργάστηκε ως χρυσοχόος. Από τον γάμο γεννήθηκαν δέκα παιδιά, από τα οποία επέζησαν τρεις γιοι και δύο κόρες. Ο Αουγκουστίνους ήταν ο μεγαλύτερος γιος. Ο Εζάιας, ο μεσαίος γιος της οικογένειας, εργάστηκε επίσης προσωρινά στο εργαστήριο του πατέρα του και εγκαταστάθηκε αργότερα στη Ρώμη ως ζωγράφος λουλουδιών και φρούτων. Ο νεότερος αδελφός Ματτέους ακολούθησε αργότερα τα βήματα του Αουγκουστίνους και συχνά συνεργάστηκε μαζί του σε παραγγελίες. Στο εργαστήριο του πατέρα του ο Αουγκουστίνους έμαθε την τέχνη της χαρακτικής, της χρυσοχοΐας και της μοντελοποίησης κεριών. Ακολούθησαν δύο χρόνια μαθητείας με τον ζωγράφο ιστορικών θεμάτων Νικολάες Βίλλινγκ (Nicolaes Willingh), ο οποίος έγινε Αυλικός ζωγράφος του Μεγάλου Εκλέκτορα στο Βερολίνο το 1667. Στη συνέχεια πήρε μαθήματα από τον Βίλλεμ Ντοαουντάινς για δύο χρόνια πριν ξεκινήσει σε ένα Grand Tour μέσω Γερμανίας στην Ιταλία το 1672, όπου πέρασε τρία χρόνια. Στη Ρώμη έγινε μέλος του κύκλου ζωγράφων γνωστών ως Bentvueghels, όπου έλαβε το ψευδώνυμο "Patrysvogel", (πέρδικα), σύμφωνα με την ιστορία του Πέρδικος (Perdix) του Οβίδιου. Επέστρεψε στη Χάγη μέσω Γαλλίας και Αγγλίας, και έλειψε για συνολικά έξι χρόνια. Το 1678 δημιούργησε εργαστήριο στη Χάγη με εξειδίκευση στις διακοσμήσεις τοίχων και οροφών. 1682–1683 βοήθησε στη δημιουργία της Ακαδημίας Ζωγραφικής στη Χάγη που ιδρύθηκε από την " Confrerie Pictura ". Το 1692 έγινε Αυλικός ζωγράφος του γιου του πρώην βασιλικού προστάτη του, του Φρειδερίκου Α της Πρωσίας, στο Βερολίνο, και του μίλησε να χρηματοδοτήσει την Akademie der Künste (Ακαδημία Τεχνών) . Αφού επέβλεψε το κτίριο αυτής της Ακαδημίας, που ολοκληρώθηκε το 1697, έγινε καθηγητής εκεί και έζησε εκεί μέχρι τον θάνατό του το 1711. Δίδαξε και τους δύο αδελφούς του Ελίας Τερβέστεν και Ματτέους Τερβέστεν, αλλά και τους ζωγράφους Φρανς Μπεελντεμάκερ (Frans Beeldemaker), Νικολάους Μπρούνο Μπελάου (Nikolaus Bruno Belau), Άντριες Μπερτούν (Andries Bertoen), Γιάκομπους Μπίσχοπ (Jacobus Bisschop), Νικολάες Χόοφτ (Nicolaes Hooft) και Κορνέλις Μιχιάρους (Cornelis Michiarus). Σήμερα είναι γνωστός για τις ιστορικές αλληγορίες και τα πορτρέτα του. Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Augustinus Terwesten (I) στο Wikimedia Commons
Ανάγλυφον ψηφίσματος Μεσσηνίων

Το Ψήφισμα των Μεσσηνίων είναι αττικό ανάγλυφο. Βρέθηκε στην Αθήνα και φιλοξενείται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Rijksmuseum van Oudheden του Λέιντεν της Ολλανδίας. Είναι καταχωρημένο στον κατάλογο Corpus Inscriptionum Graecarum με τον αύξοντα αριθμό 873.

 Από το αρχικό ανάγλυφο σώζεται μόνο ένα κομμάτι πεντελικού μαρμάρου διαστάσεων 17x10 εκατοστών. Λείπουν τα τμήματα από όλες τις πλευρές εκτός της επάνω πλευράς, η οποία σχηματίζει προεξέχον επιστύλιο με χαραγμένη επιγραφή, και κυμάτιο. Κάτω από αυτό παριστάνεται γυναικεία μορφή προς τα δεξιά. Φοράει χιτώνα χωρίς ζώνη. Η πλούσια κόμη σκεπάζει τους ώμους. Η κεφαλή είναι στολισμένη με βαρύ και φαρδύ καλαθόμορφο διάδημα, το οποίο είναι μαλακά προσαρμοσμένο επάνω σε κνέφαλλο, σπείρα, ή τύλη, και δεν αποτελεί μέρος καθημερινής ενδυμασίας. Το αριστερό χέρι που είναι υψωμένο μέχρι τον ώμο, λείπει από τον αγκώνα και μετά. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο χαμηλότερα, ίσως σε χαιρετιστήρια στάση χειραψίας. Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης αθηναϊκού ψηφίσματος. Πιστεύεται ότι η γυναικεία μορφή παριστάνει την εκπρόσωπο των Μεσσηνίων, και ίσως ή την προσωποποίηση της Μεσσήνης, ή την μυθική θυγατέρα του Τρίοπα και σύζυγο του Πολυκάονα, η οποία αργότερα τιμήθηκε ως επώνυμη ηρωΐδα και προς τιμή της κτίστηκε ναός με άγαλμα από χρυσό και Πάριο μάρμαρο. Πιστεύεται ότι στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου βρισκόταν παράσταση της καθιστής Αθηνάς, την οποία στεφάνωνε η Μεσσήνη με το αριστερό, ενώ με το δεξί αντάλλαζαν χειραψία. Το ανάγλυφο είναι ένα από τα αρχαιότερα ανάγλυφα ψηφίσματα, αφού οι επιγραφές του κατατάσσονται στην εποχή της 83ης Ολυμπιάδας, δηλ. περί το 445 π.Χ.. Η επιγραφή και η ανάγλυφη παράσταση είναι έργα αττικού και μεσσηνιακού καλλιτέχνη αντίστοιχα. Φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τη φυγή των Ειλώτων στην Ναύπακτο μετά τον μεγάλο σεισμό της Σπάρτης. Ανάγλυφον ψηφίσματος Σαμίων Ερνστ Κούρτιους, Ρίχαρντ Σένε (1876). Αρχαιολογική Εφημερίδα, Τόμος 8. Βερολίνο: Georg Reimer. σελίδες 104-106. Ανακτήθηκε στις 17 Απριλίου 2010.
Αιμίλιος Ξανθόπουλος

Ο Αιμίλιος Ξανθόπουλος (1903-1943) ήταν δήμαρχος της Κατερίνης από το 1933 μέχρι το 1937. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του δημάρχου ο Πλάτων Ρωσσέτος (εκλεγμένος δήμαρχος που απολύθηκε από τον Μεταξά).

 Γεννήθηκε στη Φάτσα, γιος του Χαράλαμπου και της Σοφίας και έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο του Γαλατά, στην Κωνσταντινούπολη. Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Κατερίνη το 1923. Υπηρέτησε ως υπάλληλος του εποικισμού ως το 1929. Ο Αιμίλιος παντρεύτηκε την Βάσω Σουρβανή και απέκτησαν έναν γιο, τον Αριστοτέλη (Άρη) Ξανθόπουλο, που μετά από 10ετή διαμονή στον Καναδά επέστρεψε στην Ελλάδα, έγινε διευθυντής φροντιστηρίου ξένων γλωσσών στην Κατερίνη και τη Σοφία Μεϊμάρη, η οποία εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στον Καναδά. Στη δεκαετία του 1930 μαζί με τον πρωτεργάτη της δημοσιογραφίας στην Πιερία, Σάββα Κανταρτζή, εξέδωσε την "Ηχώ των Πιερίων" πρώτη εφημερίδα στην Πιερία. Ο Αιμίλιος Ξανθόπουλος εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης το 1933 και υπηρέτησε ως το 1937. Εκτελέστηκε, σε αντίποινα για το θάνατο 2 Γερμανών στρατιωτών, στις 23 Φεβρουαρίου του 1943, μαζί με άλλους 39 πατριώτες, στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Κατερίνης. Άνδρες της Εθνικής Αντίστασης είχαν συλλάβει και εκτελέσει 2 Γερμανούς στα λατομεία χρωμίου στον Άγιο Δημήτριο. Τα λατομεία είχαν επιταχθεί για λογαριασμό των Ναζί. Σε αντίποινα, οι Γερμανοί συνέλαβαν 34 κατοίκους του Αγίου Δημητρίου και 5 από το Λιβάδι και μαζί με το δήμαρχο Κατερίνης τους εκτέλεσαν ομαδικά, λίγο έξω από το Σιδηροδρομικό Σταθμό. Η μητέρα του, Σοφία, απεβίωσε σε ηλικία 104 ετών στην Αθήνα (όπου ζούσε με τον μικρότερο αδερφό του, Τάσο, τυπογράφο) τον Απρίλιο του 1977.Η Κατερίνη τίμησε τη μνήμη του Ξανθόπουλου, με την ανέγερση της προτομής του που στήθηκε στα Ευαγγελικά. Κάθε χρόνο τελείται μνημόσυνο στον τόπο της εκτέλεσης. Οι απόγονοι και μέλη της οικογένειας του, ζουν σήμερα στη Θεσσαλονίκη. Ράπτης Γ. Α., Κατερίνης Οδώνυμα, έκδοση Δήμου Κατερίνης, Όλυμπος εκδοτική, Κατερίνη 2003.
Magica

Magica είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records".

 Τον Ιούνιο του 1999, ο Γκρεγκ Γκόλντι επέστρεψε στους Dio μετά από έντεκα χρόνια. Τρεις μήνες αργότερα, επέστρεψε και ο Τζίμι Μπέην αλλά λόγω άλλων υποχρεώσεων δε μπόρεσε να ακολουθήσει το συγκρότημα στην αμερικανική του περιοδεία, με τον Τσακ Γκάριτς να καλύπτει τη θέση του μπασίστα το Νοέμβριο του 1999 και το Μάιο και Ιούνιο του 2000. Το "Magica" ηχογραφήθηκε στα τέλη του 1999, με τη σύνθεση των τραγουδιών να έχουν αναλάβει ο Ντίο με τον Γκόλντι. Οι στίχοι όλων των κομματιών του δίσκου ακολουθούν μία κοινή ιστορία, η οποία είναι επιστημονικής φαντασίας και παρουσιάζει του κατοίκους ενός πλανήτη οι οποίοι δέχονται επίθεση και καταλαμβάνονται από ένα εχθρικό στράτευμα. Η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας των βασικών πρωταγωνιστών και της τελικής νίκης τους. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου με τίτλο "Magica Story" είναι ουσιαστικά η αφήγηση από τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο, της ιστορίας που παρουσιάζει ο δίσκος. Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4 στα 5 αστέρια και το "Rock Hard" να δίνει 78%. Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το 1993 το οποίο ανέβηκε στα τσαρτ κάποιων ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στα αμερικανικά ή τα βρετανικά τσαρτ. Το "Magica" επανεκδόθηκε το 2007, σε διπλό CD το οποίο περιελάμβανε και το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Killing the Dragon". 1. Discovery (Dio) - 0:54 2. Magica Theme (Dio) - 1:16 3. Lord of the Last Day (Dio) - 4:04 4. Fever Dreams (Dio) - 4:37 5. Turn to Stone (Dio, Goldy) - 5:19 6. Feed my Head (Dio, Goldy) - 5:39 7. Eriel (Dio, Goldy) - 7:25 8. Challis (Dio, Goldy) - 4:25 9. As Long as It's Not About Love (Dio, Goldy) - 6:04 10. Losing My Insanity (Dio, Goldy) - 5:04 11. Otherworld (Dio, Goldy) - 4:56 12. Magica (Reprise) (Dio, Goldy) - 1:53 13. Lord of the Last Day (Reprise) (Dio) - 1:44 14. Magica Story (Dio, Goldy) - 18:26 Magica (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Μαρτίου 2000 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Magica" είχε την εξής μορφή: Ρόνι Τζέιμς Ντίο - φωνητικά Γκρεγκ Γκόλντι - κιθάρα Σκοτ Γουόρεν - πλήκτρα Τζίμι Μπέην - μπάσο Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio biography Tapio's Ronnie James Dio Pages: Dio CD Discography, 1999-2001 Magica - Dio | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Rock Hard Reviews - Magica by Dio Dio - Magica - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives finnishcharts.com - Finnish charts portal Swedish Charts Portal: swedishcharts.com Suche - Offizielle Deutsche Charts
Τζόρτζο Καρμπόνε

Ο Τζόρτζο Καρμπόνε (Giorgio Carbone, 1936 – 25 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ιταλός ο οποίος διεκδίκησε την αρχηγία του κράτους ενός κρατιδίου με την ονομασία Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα, του οποίου η ανεξαρτησία δεν αναγνωρίζεται εκτός της επικρατείας του. Το πριγκιπάτο εκτείνεται στην ιταλική πόλη με το ίδιο όνομα,

 Είχε πάρει τον τίτλο του Γεωργίου του Α΄, Πρίγκιπα της Σεμπόργκα. Στις αρχές της δεκαετίας του ' 60 ο Καρμπόνε εργαζόταν ως σύμβουλος των τοπικών καλλιεργητών ανθέων και άρχισε να προωθεί την ιδέα να συνεχίσει να έχει την ανεξαρτησία του το πριγκιπάτο της Σεμπόργκα. Ως το 1963 οι κάτοικοι της Σεμπόργκα είχαν πειστεί από τα επιχειρήματα του Καρμπόνε και τον εξέλεξαν αρχηγό κράτους. Έκτοτε είχε τον τίτλο Γεώργιος Α΄, Πρίγκιπας της Σεμπόργκα. Ήταν επίσης γνωστός στην περιοχή ως 'Sua Tremendita' ή 'Η Αυτού Υψηλότης'.Το 2005 πραγματοποίησε μια σπάνια τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή του BBC How to Start Your Own Country , στο τρίτο επεισόδιο. Έναν χρόνο μετά, τον Ιανουάριο του 2006 ο Καρμπόνε ανακοίνωσε ότι προτίθετο να παραιτηθεί από το θρόνο όταν θα έφτανε στην ηλικία των 70 ετών, προφανώς εξαιτίας μιας διαμάχης για την αναδόμηση του υπαίθριου κέντρου, ωστόσο δεν τήρησε την υπόσχεσή του.Τον Ιούνιο του 2006 ξέσπασε διαμάχη για την εξουσία όταν μια γυναίκα που αυτοαποκαλείτο "Πριγκίπισσα Γιασμίνε φον Χοενστάουφεν Ανζού Πλανταζενέ" διεκδίκησε το θρόνο λέγοντας πως εκείνη έπρεπε να είναι πριγκίπισσα της Σεμπόργκα. Η ίδια απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της Ιταλίας και του πρότεινε να επιστρέψει η Σεμπόργκα στον έλεγχο του κράτους.Ο Καρμπόνε απεβίωσε το 2009. τον διαδέχθηκε η Α.Υ. Τζοβάννι Νταρτιέρι (Giovanni Dartieri), αντιβασιλέας από 1η Δεκεμβρίου 2009.
Έγκλημα στη Μαλαισία

To Έγκλημα στη Μαλαισία εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένης των δολοφονιών, τη διακίνηση ναρκωτικών, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, την απάτη, τη μαύρη αγορά, και πολλά άλλα. Η εμπορία του σεξ στη Μαλαισία είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Το ποσοστό εγκληματικότητας στη Μαλαισία παρουσίασε πτώση 11,9% το 2018 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Ωστόσο, η αντίληψη του κοινού για το έγκλημα δεν βελτιώθηκε.

 Η Μαλαισία είναι ένας προορισμός, σημείο προμήθειας και διέλευσης για γυναίκες και παιδιά που διακινούνται για εμπορική σεξουαλική εκμετάλλευση Γυναίκες και κορίτσια από τη Βιρμανία, την Καμπότζη, την Κίνα, την Ινδονησία, τις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ διακινούνται στη Μαλαισία. Η Μαλαισία είναι μια χώρα διέλευσης μαζί με την Ινδονησία, τις Φιλιππίνες και την Ταϊλάνδη στην κινεζική εμπορία ανθρώπων. Γυναίκες από τη Μαλαισία διακινούνται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Οι μετανάστες από χώρες της περιοχής εργάζονται ως οικιακοί υπάλληλοι και εργάτες στον κατασκευαστικό και γεωργικό τομέα και αντιμετωπίζουν εκμεταλλεύσεις. Μεταξύ 2005 και Σεπτεμβρίου 2009, περισσότερες από 36.858 γυναίκες συνελήφθησαν για πορνεία στη Μαλαισία. Η διακίνηση ναρκωτικών είναι ένα πρόβλημα, με την ηρωίνη να είναι το κυρίως ναρκωτικό. Η μέγιστη ποινή για το λαθρεμπόριο ναρκωτικών που φτάνει μέχρι τη θανατική ποινή, είναι ένα μέτρο που θεσπίστηκε κατά τη δεκαετία του 1980 για την καταπολέμηση των αδικημάτων ναρκωτικών. Το έγκλημα εναντίον ξένων τουριστών είναι λιγότερο συχνό στη Μαλαισία. Ωστόσο, οι κλοπές πορτοφολιών και οι διαρρήξεις είναι κοινές εγκληματικές δραστηριότητες κατά των αλλοδαπών. Άλλοι τύποι μη βίαιων εγκλημάτων περιλαμβάνουν απάτη με πιστωτικές κάρτες και κλοπές οχημάτων. Επίσης υπάρχει υψηλό ποσοστό απάτης με πιστωτικές κάρτες. Οι απάτες είναι ένα πρόβλημα στην Κουάλα Λουμπούρ που περιλαμβάνει και την αγορά χρυσών κοσμημάτων. Η διαφθορά στη Μαλαισία υπάρχει αλλά λιγότερο συχνή από ό, τι σε πολλές άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας. Στον Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς του 2014 από τον Διεθνή Οργανισμό Διαφάνειας η Μαλαισία είχε βαθμολογία στην κλίμακα διαφθοράς 52 στις 100 χώρες (οι υψηλές βαθμολογίες είναι λιγότερο διεφθαρμένες). Αυτό καθιστά τη Μαλαισία τη 2η λιγότερο διεφθαρμένη χώρα στη ΝΑ Ασία, την 9η από τις 28 στο APAC και την 50η από τις 175 χώρες που αξιολογήθηκαν παγκοσμίως. Στον Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς του 2015, η Μαλαισία είχε βαθμολογία διαφθοράς 50 στα 100. Η Μαλαισία κατατάχθηκε 54η παγκοσμίως και 2η στη ΝΑ Ασία, με τη Σιγκαπούρη (1η στη ΝΑ Ασία, 8η παγκοσμίως), την Ταϊλάνδη (3η στη ΝΑ Ασία, 76η παγκοσμίως), την Ινδονησία (4η στη ΝΑ Ασία, 88η παγκοσμίως), τις Φιλιππίνες (5η στη ΝΑ Ασία Ασία, 95η παγκοσμίως) και το Βιετνάμ (6ο στη ΝΑ Ασία, 112η παγκοσμίως)
Αρδάνοβο Καρδίτσας

Το Αρδάνοβο είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Καταφυλλίου, της δημοτικής ενότητας Αχελώου, του δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Το Αρδάνοβο είναι ημιορεινό χωριό στο απώτατο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, πάνω στα όρια με τον νομό Ευρυτανίας. Είναι το τελευταίο χωριό σε αυτό το σημείο του νομού Καρδίτσας και βρίσκεται μεταξύ των Θεσσαλικών Αγράφων και των Ορέων Βάλτου, στις ανατολικές όχθες του Αχελώου (στη συμβολή με το ρέμα Πλατανιά), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 350. Απέχει περίπου 108 χλμ. ΝΔ. της Καρδίτσας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καταφυλλίου του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καταφυλλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχελώου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχελώου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, δίπλα στον Αχελώο Η γέφυρα Αυλακίου-Καταφυλλίου στον Αχελώο, νοτιοανατολικά του οικισμού. Έχει μήκος 50 μ., περίπου, είναι πεντάτοξο και κτίσμα του 1910 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Περιοδικό «Κορφές», τ. 93, εκδ. ΕΟΣ Αχαρνών Google Earth eetaa.gr