IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αβάτζι

Το Αβάτζι (ιαπωνικά: 淡路島‎, Awaji-shima) είναι νησί της Ιαπωνίας, το μεγαλύτερο από όσα βρίσκονται στη λεγόμενη Εσωτερική Θάλασσα της Ιαπωνίας που σχηματίζεται ανάμεσα στα νησιά Χονσού και Σικόκου. Το Αβάτζι έχει έκταση 592,6 τ.χλμ. (ίση δηλαδή με αυτή της Κέρκυρας) και πληθυσμό 157.000 κατοίκους το 2005. Διοικητικά ανήκει στον Νομό Χυόγκο. Η ονομασία του νησιού προέρχεται από τον ρόλο του ως πέρασμα, αφού σημαίνει «ο δρόμος προς την (παλαιά επαρχία) Άβα».

 Το νησί είναι επίμηκες, με μήκος 53 και μέγιστο πλάτος 28 χιλιόμετρα. Το μέγιστο υψόμετρο στο νησί είναι 606 μέτρα και η ακτογραμμή του είναι 168 χλμ. Χωρίζεται από το Χονσού από τα Στενά Ακάσι και από το Σικόκου από τα Στενά Ναρούτο. Από τις 5 Απριλίου 1998 το Αβάτζι συνδέεται με το Κόμπε με τη Γέφυρα Ακάσι-Καϊκυό, τη μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο, η οποία γεφυρώνει τα Στενά Ακάσι. Οι «δίνες του Ναρούτο» σχηματίζονται στα ομώνυμα στενά, ανάμεσα στο Αβάτζι και στην πόλη Ναρούτο. Το νησί Αβάτζι διασχίζεται από το ρήγμα Νοτζίμα, υπεύθυνο για τον μεγάλο Σεισμό του Κόμπε το 1995. Τμήμα του ρήγματος καταλαμβάνει το υπαίθριο «Μουσείο του Ρήγματος Νοτζίμα», στο οποίο παρατηρούμε πώς η κίνηση του εδάφους διακόπτει δρόμους, φράκτες και άλλα έργα. Εκτός αυτής της προστατευόμενης περιοχής, το ρήγμα είναι λιγότερο εμφανές. Εξάλλου, κάτω από το νησί βρισκόταν και η εστία του Σεισμού του Κόμπε. Σύμφωνα με τον μύθο δημιουργίας στον Σιντοϊσμό, το Αβάτζι ήταν το πρώτο από τα νησιά ōyashima, που γεννήθηκαν από τα δύο κάμι, τον Ιζανάγκι και την Ιζανάμι. Το Αβάτζι ήταν ομώνυμη επαρχία από τον 7ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Σήμερα το νησί υποδιαιρείται σε τρεις δήμους, τον Αβάτζι, τον Σουμότο και τον Μιναμιαβάτζι. Το ningyō-jōruri του Αβάτζι, μία μορφή παραδοσιακού κουκλοθέατρου ηλικίας άνω των 500 ετών, συνεχίζεται μέχρι σήμερα με αρκετές παραστάσεις καθημερινά στο Awaji Ningyō-Jōruri Hall (人形浄瑠璃館), στο Μιναμιαβάτζι, και έχει χαρακτηρισθεί «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» της Ιαπωνίας. Οι μαριονέτες του Αβάτζι παίζουν λαϊκά παραδοσιακά δράματα, αλλά η προέλευσή τους είναι θρησκευτικές τελετουργίες. Το νησί είναι φημισμένο και για τις περίφημες πορσελάνες του, που φτιάχνονται ιδιαίτερα στην κωμόπολη Ιγκάνο, από το 1830, και διακρίνονται για τις διακοσμήσεις τους. Ο Ταντάο Άντο έχει σχεδιάσει πολλά κτήρια στο νησί, ανάμεσά τους ο «ναός του νερού» Hompuku-ji και το Awaji Yumebutai, ξενοδοχείο, συνεδριακό κέντρο και μνημείο. Ο αστεροειδής 3380 Αβάτζι, που ανακαλύφθηκε το 1940, πήρε το όνομά του από το νησί αυτό της Ιαπωνίας. Σελίδα του Αβάτζι στον ιστοτόπο του Νομού Χυόγκο (Ιαπωνικά) Ένωση Τουρισμού του Αβάτζι (Ιαπωνικά) Διαδικτυακή πύλη της Νήσου Αβάτζι (Ιαπωνικά) Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 1, σελ. 39
Χάρι (ποταμός)

Ο ποταμός Χάρι (νταρί: هری رود Harī Rōd) είναι ποταμός μήκους 1.100 χιλιομέτρων ο οποίος ρέει από τα όρη του κεντρικού Αφγανιστάν στο Τουρκμενιστάν, όπου σχηματίζει την όαση Τετζέντ και εξαφανίζεται στην έρημο Καρακούμ. Στο Τουρκμενιστάν είναι γνωστός ως ποταμός Τετζέν και περνά πλησίον της ομώνυμης πόλης. Ο ποταμός ήταν γνωστός ως Άριος στους αρχαίους Έλληνες. Στα λατινικά ονομαζόταν Τάριος.

 Ο ποταμός πηγάζει στην οροσειρά Μπάμπα, η οποία είναι τμήμα του συστήματος Χίντου Κους, και ακολουθεί σχετικά ευθεία πορεία προς τα δυτικά. Περίπου 200 χιλιόμετρα ανάντη από το Χεράτ, ο Χάρι συμβάλει με τον ποταμό Τζαμ εκεί που βρίσκεται ο Μιναρές Τζαμ, ο δεύτερος υψηλότερος μιναρές στον κόσμο με ύψος 65 μέτρων. Στο δυτικό Αφγανιστάν ο ποταμός Χάρι ρέει νότια του Χεράτ. Η κοιλάδα γύρω από το Χεράτ είναι διαχρονικά γνωστή για την ευφορία της και την πυκνή βλάστησή της. Μετά το Χεράτ, ο ποταμός στρίβει βορειοδυτικά, σχηματίζοντας τη μεθόριο μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν. Ακόμη βορειότερα σχηματίζει το νοτιοανατολικό τμήμα της μεθορίου Ιράν και Τουρκμενιστάν. Το Φράγμα Φιλίας Ιράν-Τουρκμενιστάν βρίσκεται στον ποταμό.Το Φράγμα Φιλίας Αφγανιστάν-Ινδίας (Φράγμα Σαλμά) είναι υδροηλεκτρικό και αρδευτικό φράγμα επί του ποταμού Χάρι στην επαρχία Τσίστι Σαρίφ της περιφέρειας του Χεράτ στο δυτικό Αφγανιστάν. Το 2000, ο ποταμός στέρεψε λόγω 10μηνης ξηρασίας. Στη Ριγκβέντα λέγεται πως ο ποταμός Χάρι αναφέρεται ως ποταμός Σαράγιου. Ο ποταμός Χάρι αναφέρεται επίσης στην Αβέστα. Τις πρώτες δεκαετίες παρουσίας του Βουδισμού υπήρχε σκαλιστό βουδιστικό μοναστήρι στον ποταμό Χάρι. Τα τεχνητά σπήλαια φανέρωσαν πτυχές της καθημερινότητας των Βουδιστών μοναχών. Πανεπιστήμιο του Τέξας: Χάρτης με την πορεία του ποταμού (ως 'Hariru').
Νικόλαος Γκαντώνας

Ο Νικόλαος Γκαντώνας (Γαλατινή 10 Οκτωβρίου 1919 - Θεσσαλονίκη, 17 Δεκεμβρίου 1988) ήταν Έλληνας στρατιωτικός (ταξίαρχος), μέλος της ομάδας χουντικών στρατιωτικών η οποία οργάνωσε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και υπουργός κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας.

 Το 1957, αποκαλύφθηκε συνομωτική κίνηση 25 αξιωματικών, στην οποία συμμετείχε ο Γκαντώνας, με την ονομασία Ένωσις Ελλήνων Νέων Αξιωματικών (Ε.Ε.Ν.Α.). Στόχος τους ήταν «η δημιουργία καταλλήλων προϋπο­θέσεων για μια δυναμική επέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας και η εξασφάλισις υψηλών προστατών από τους στρατιωτικούς και πολιτικούς κύ­κλους». Αν και ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής φέρεται πως ήθελε να δώσει εντολή σύλληψης των συνωμοτών, ο αντιστράτηγος Π. Νικολόπουλος τον απέτρεψε με τη δικαιολογία ότι αυτό θα προκαλούσε αναταραχή στο στράτευμα. Όταν ο Σπαντιδάκης ανέλαβε αρχηγός ΓΕΣ, ο Γκαντώνας προήχθη σε Συνταγματάρχη Πεζικού, μαζί με τους Κ. Καρύδα, Ν. Μακαρέζο, Γ. Παπαδόπουλο, Ν. Δάμπαση, Γρ. Μπονάνο και Ι. Λαδά, στα πλαίσια του σχεδίου προώθησης σε επιτελικές θέσεις εκείνων των στρατιωτικών που σχεδίαζαν το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Διετέλεσε Διευθυντής της ΚΥΠ Θεσσαλονίκης. Μετά το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ανέλαβε διαδοχικά πολλές πολιτικές θέσεις. Στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου το 1971, με τη διοικητική μεταρρύθμιση που επέβαλε η Χούντα, έγινε Υφυπουργός - Περιφερειακός Διοικητής Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας στις 26 Αυγούστου 1971. Στις 31 Ιουλίου 1972 διορίστηκε Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, αξίωμα στο οποίο παρέμεινε έως τις 8 Οκτωβρίου 1973.Στη διάρκεια της θητείας του εγκρίθηκε ο προϋπολογισμός και έγινε η θεμελίωση κτηριακών εγκαταστάσεων της Πολυτεχνειουπόλεως Ζωγράφου και τα εγκαίνια κτιρίων της Σχολής Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.Επιπλέον, προσωπική πρωτοβουλία του είναι το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην παραλία της Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια αναδείξεως του πολιτιστικού πλούτου της Ελλάδος. Καταδικάστηκε στη Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας σε κάθειρξη 15 ετών και σε 5ετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.Τον Μάρτιο του 1986 με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Πειραιώς, κρίθηκε αποφυλακιστέος και εξήλθε από τις Φυλακές Κορυδαλλού.Απεβίωσε στο σπίτι του στις 17 Δεκεμβρίου 1988. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αναστάσεως του Κυρίου στη Θεσσαλονίκη στις 19 Δεκεμβρίου 1988. Καλλιβρετάκης, Λεωνίδας (6 Νοεμβρίου 2010). «Η ομάδα Παπαδόπουλου στην τελική ευθεία προς την εξουσία (1966-1967)». Στο: Καραµανωλάκης, Βαγγέλης. ΕΞΗ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ (PDF). 6. Αθήνα: Τα Νέα. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2022. Νικόλαος Γκαντώνας στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας

Το Μενίδι Αμφιλοχίας είναι παραθαλάσσιος οικισμός στον Αμβρακικό κόλπο. Από 1-1-2011 το Μενίδι αποτελεί Δημοτική Ενότητα του δήμου Αμφιλοχίας. Από 1-1-1999 μέχρι 31-12-2010 υπήρχε ως δήμος Μενιδίου και αποτελούνταν από τις πρώην κοινότητες Μενιδίου και Φλωριάδας. Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2.032 κάτοικοι (απογραφή 2021: 1.858 κάτοικοι). Ο οικισμός Μενιδίου έχει 852 μόνιμους κατοίκους, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του σχεδόν διπλασιάζεται. Βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του Αμβρακικού κόλπου.Στο Μενίδι τοποθετείται από ορισμένους ερευνητές (Δ. Σαμσάρης, Άκτια Νικόπολη, 1994, σ. 121) η αρχαία πολίχνη της Ακαρνανίας Ιδομένη.

 Η Δημοτική Ενότητα Μενιδίου αποτελείται από 2 Τοπικές Κοινότητες: Μενιδίου (Μενίδι, Ελαιοχώρι, Θεριακήσι, Κατσούλη, Λαγκάδα, Συκούλα) - 1.333 κάτοικοι Φλωριάδας (Φλωριάδα, Ελαιόφυτο, Καθαροβούνι, Καστριώτισσα, Παλιά Φλωριάδα, Παλιόκαστρο, Χρυσοπηγή, Χρυσοράχη) - 699 κάτοικοι Τον Μάρτιο του 1829 κυριεύτηκε ο πύργος οχυρό των τουρκικών στρατευμάτων πάνω από τον Μενίδι στο όρος Μακρυνόρος, όπου αιχμαλωτίστηκαν 300 τούρκοι στρατιώτες. Η επιτυχία των Ελλήνων εξασφάλιζε το Μακρυνόρος και την αποτροπή ανεφοδιασμού των τουρκικών δυνάμεων. Η μάχη ήταν προέκταση της Μάχης της Κορωνησίας. Την 9η Φεβρουαρίου 1943 το Μενίδι καταστράφηκε από τις Ιταλικές κατοχικές αρχές λόγω μιας αντάρτικής ενέργειας του ΕΔΕΣ υπό τον Ανθ/γό Πετροπουλάκη Λεωνίδα σε Ιταλικό ταχυδρομικό καμιόνι. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην ίδια περιοχή δόθηκε μία ακόμη μάχη στην περιοχή Άγ. Γεώργιος - Τσακνοχώρι με τη Γερμανική φρουρά Μενιδίου (3 Οκτωβρίου 1943) στην οποία εξολοθρεύτηκαν 35 Γερμανοί στρατιώτες και σκοτώθηκαν οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ, Τολιάς και Ρίγανης Ευ. και ο Υπολοχαγός Παπακωνσταντίνου. Επίσημος ιστότοπος Μενιδίου
Μέση περιφέρεια

Η Μέση (περιφέρεια) (αγγλικά: Middle, Μανξ: Medal) είναι μια από τις 6 περιφέρειες της νήσου του Μαν.Πρωτεύουσα είναι το Ντάγκλας. Η περιφέρεια βρίσκεται στο κεντρο-ανατολικό τμήμα της χώρας.

 Μπράνταν (Braddan) Μαρόουν (Marown) Ντάγκλας (Douglas) Όγκαν (Onchan) Η Μέση συνορεύει στα βορειοανατολικά με τη Γκραφ, στα βορειοδυτικά με την Άυρ, στα κεντρο-δυτικά με τη Γκλενφάμπα και στα νότια με τη Ράσεν (Rushen). Ντάγκλας (πρωτεύουσα κράτους) Μπράνταν Μαρόουν Όγκαν Σάντον (Santon)
Live at the Budokan (άλμπουμ των Ian Gillan Band)

Live at the Budokan είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ian Gillan Band, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου το 1978. Ο δίσκος επανεκδόθηκε το 1990 σε μορφή CD από την "Metal Blade" και το 2007 σε ειδική έκδοση από την "Edsel".Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Budokan Hall" του Τόκιο στις 22 Σεπτεμβρίου 1977. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε δύο μέρη στην Ιαπωνία στα τέλη του 1977 και στις αρχές του 1978 από την "EastWorld Records". Το 1983 εκδόθηκε σε μορφή διπλού δίσκου από την "Virgin". Αυτή ήταν η τελευταία κυκλοφορία των Ian Gillan Band, αφού μετά διαλύθηκαν για να συνεχίσει ο Ίαν Γκίλαν με τους Gillan.

 1. Clear Air Turbulence (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 12:562. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:503. Scarabus (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 5:324. Money Lender (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 10:565. Twin Exhausted (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 5:086. Over the Hill (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 8:417. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:208. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:509. Mercury High (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Towns) - 5:0610. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:46 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at the Budokan" είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά, φυσαρμόνικα Ρέι Φένγουικ - κιθάρα, φωνητικά Τζον Γκούσταβσον - μπάσο, φωνητικά Κόλιν Τάουνς - πλήκτρα, φωνητικά Μαρκ Νόσεφ - τύμπανα Live at the Budokan - Ian Gillan Band | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic IAN GILLAN BAND Live at the Budokan reviews and MP3 - ProgArchives Ian Gillan Band - Live at the Budokan at Discogs
Βασιλείες Ηρακλείου

Οι Βασιλειές (επίσημο: αι Βασιλείαι) είναι νότιο προάστιο του Ηρακλείου και έδρα της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους και βρίσκεται στις βόρειες προσβάσεις του όρους Γιούχτα. Ο δρόμος συνεχίζει από τη Φορτέτσα και την οδό Ουλοφ Παλμε. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία σε όλους τους οικισμούς του Δημοτικού διαμερίσματος. Στην περιοχή και στον Άγιο Βλάση λειτουργούν νηπιαγωγεία και μόνο στις Βασιλειές δημοτικό.

 Το χωριό αναφέρεται σε συμβόλαιο του 1271 με την ονομασία Vaxilee. Τo χωριό νοικιάστηκε από το φεουδάρχη Andree de Rucero στο Filippus Bellono. Στην απογραφή του Καστροφύλακα το βρίσκουμε Vasigliés, όπως ακριβώς καλείται και σήμερα, με 61 κατοίκουςτο 1583. Με το όνομα αυτό το συναντάμε και στον Basilicataτο 1630. Στις ίδιες απογραφές αναφέρονται και οι οικισμοί Άγιος Βλάσιος και Σίλαμος, ως S. Biaseo με 221 κατοίκους και οι Silamo Catto με 86 και Silamo Apano με 69 κατοίκους και στο «Κατάστιχο εκκλησιών και μοναστηριών του Κοινού» (Catasticum Ecclesiarum et Monasteriorum Comunis di 1320). Από τις Βασιλειές κατάγεται ο λυράρης Γιάννης Κολλάρος. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 184Α - 06/08/1924 γραμμένη ως Βασιλειές να προσαρτάται στο δήμο Ηρακλείου και το 1929 στο ΦΕΚ 378Α - 19/10/1929 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Βασιλείαι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τον Άγιο Ιωάννη αποτελούν την κοινότητα Βασιλειών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ηρακλείου του δήμου Ηρακλείου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.662 κατοίκους.Δείτε Κοινότητα Βασιλειών Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Πολιτιστικός Σύλλογος Βασιλειών
Διώξεις των Χριστιανών στη σύγχρονη εποχή

Σε πολλές χώρες του κόσμου, οι Χριστιανοί υπόκεινται σε περιορισμούς στην ομιλία και υφίστανται κοινοτική βία και εγκλήματα μίσους. Το ερευνητικό κέντρο Pew έχει πραγματοποιήσει μελέτες σχετικά με τη διεθνή θρησκευτική ελευθερία, διερευνώντας περιορισμούς στη θρησκεία που απορρέουν από κυβερνητικές απαγορεύσεις για την ελευθερία του λόγου και τη θρησκευτική έκφραση, καθώς και κοινωνικές εχθροπραξίες ιδιωτών, οργανισμών και κοινωνικών ομάδων.

 Ένοπλες επιθέσεις σε εκκλησίες έχουν παρατηρηθεί στη Νορβηγία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένες επιθέσεις εμπρησμού θεωρούνται εγκλήματα μίσους που διαπράττονται για φυλετικούς λόγους από άτομα εμπνευσμένα από ομάδες φυλετικού μίσους. Η σατανιστική οργάνωση «κύκλος του Black metal» έχει αναλάβει την για εθελούσια πρόκληση πυρκαγιάς σε κέντρα σύναξης χριστιανών. Ο βανδαλισμός ή η παραποίηση της χριστιανικής ιδιοκτησίας είναι μια μορφή έκφρασης του αντιχριστιανικού αισθήματος. Η καταστροφή ιδιοκτησίας των εκκλησιών και των χριστιανικών ατόμων μπορεί να παραβιάζει διάφορους ποινικούς νόμους. Οι Κόπτες Χριστιανοί είναι γηγενείς Αιγύπτιοι Χριστιανοί, επί το πλείστον Ορθόδοξοι, που σήμερα αποτελούν το 10 έως 15% του πληθυσμού της Αιγύπτου — η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα της χώρας. Οι Κόπτες αναφέρουν κρούσματα διώξεων σε όλη την ιστορία τους. Η οργάνωση Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει σημειώσει «αύξηση της θρησκευτικής μή ανοχής» και θρησκευτική βία εναντίον των Κοπτών Χριστιανών κατά τα τελευταία χρόνια, και αποτυχία της Αιγυπτιακής κυβέρνησης για την αποτελεσματική διερεύνηση και ποινική δίωξη των υπευθύνων.
Αριθμός Τσαντρασεκάρ

Ο αριθμός Τσαντρασεκάρ είναι αδιάστατη ποσότητα που χρησιμοποιείται στη μαγνητική μεταφορά για να αντιπροσωπεύουν την αναλογία τηςδύναμης Λόρεντς προς το ιξώδες. Πήρε το όνομά του από τον Ινδό αστροφυσικό Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ. Η κύρια λειτουργία του αριθμού είναι ως μέτρο του μαγνητικού πεδίου, που είναι ανάλογη με το τετράγωνο του χαρακτηριστικού μαγνητικού πεδίου σε ένα σύστημα.

 Ο αριθμός Τσαντρασεκάρ συμβολίζεται συνήθως με το γράμμα Q {\displaystyle \ Q} και παρακινείται από μια αδιάστατη μορφή της εξίσωσης Νέιβιερ-Στόουκς στη παρουσία μιας μαγνητικής δύναμης στις εξισώσεις της μαγνητοϋδροδυναμικής: 1 σ ( ∂ u ∂ t + ( u ⋅ ∇ ) u ) = − ∇ p + ∇ 2 u + σ ζ Q ( ∇ ∧ B ) ∧ B , {\displaystyle {\frac {1}{\sigma }}\left({\frac {\partial ^{}\mathbf {u} }{\partial t^{}}}\ +\ (\mathbf {u} \cdot \nabla )\mathbf {u} \right)\ =\ -{\mathbf {\nabla } }p\ +\ \nabla ^{2}\mathbf {u} \ +{\frac {\sigma }{\zeta }}{Q}\ ({\mathbf {\nabla } }\wedge \mathbf {B} )\wedge \mathbf {B} ,} όπου το σ {\displaystyle \ \sigma } είναι ο αριθμός του Πραντλ και το ζ {\displaystyle \ \zeta } είναι ο μαγνητικός αριθμός του Πραντλ. Επομένως ο αριθμός Τσαντρασεκάρ ορίζεται ως εξής: Q = B 0 2 d 2 μ 0 ρ ν λ {\displaystyle {Q}\ =\ {\frac {{B_{0}}^{2}d^{2}}{\mu _{0}\rho \nu \lambda }}} όπου το μ 0 {\displaystyle \ \mu _{0}} είναι η μαγνητική διαπερατότητα, το ρ {\displaystyle \ \rho } είναι η πυκνότητα του υγρού, το ν {\displaystyle \ \nu } είναι το κινηματικό ιξώδες, και το λ {\displaystyle \ \lambda } είναι η μαγνητική διάχυση. Το B 0 {\displaystyle \ B_{0}} και d {\displaystyle \ d} είναι χαρακτηριστικό μαγνητικό πεδίο και μια κλίμακα μήκους από το σύστημα αντίστοιχα. Σχετίζεται με το αριθμό Χάρτμαν ( H {\displaystyle \ H} ) από τη παρακάτω σχέση: Q = H 2 {\displaystyle Q\ {=}\ H^{2}\ } Αριθμός Ρέιλεϊ Αριθμός Τέιλορ
Εντ Μίλιμπαντ

Ο Έντουαρντ Σάμουελ Μίλιμπαντ (αγγλικά: Edward Samuel "Ed" Miliband, 24 Δεκεμβρίου 1969) είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρέτησε ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, από το 2010 έως το 2015.Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Εργατικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Ντόνκαστερ Νορθ, από το 2005.Υπηρέτησε στην Κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν, ως Υπουργός Ενέργειας (2008-2010) και ως Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ (2007-2008).

 Ο Εντ Μίλιμπαντ, γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1969 στο Λονδίνο, όπου και μεγάλωσε. Αποφοίτησε από το Λύκειο "Haverstock School" στο Λονδίνο, το 1989.Κατόπιν, σπούδασε Πολιτική, Φιλοσοφία και Οικονομικά (PPE) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ειδικεύτηκε στη Φιλοσοφία και έλαβε πτυχίο (BA) το 1992. Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Οικονομικά στην Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (LSE), και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1993.Ύστερα από την αποφοίτησή του από το LSE, έγινε πρώτα ερευνητής του Εργατικού Κόμματος και μετά ένας από τους έμπιστους του Υπουργείου Οικονομικών του Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος τον διόρισε Πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων του Υπουργείου Οικονομικών. Ο Μίλιμπαντ εξελέγη Μέλος του Κοινοβουλίου για την εκλογική περιφέρεια του Νότιου Γιορκσάιρ του Βόρειου Ντόνκαστερ στις γενικές εκλογές του 2005. Ως Πρωθυπουργός, ο Γκόρντον Μπράουν διόρισε τον Μίλιμπαντ ως υπουργό Οικονομικών του Δουκάτου του Λάνκαστερ και Υπουργό στο Γραφείο του Υπουργικού Συμβουλίου στο πρώτο του Υπουργικό Συμβούλιο στις 28 Ιουνίου 2007. Μετά ο Μίλιμπαντ προήχθη στη θέση του Γραμματέα του Κράτους στο νεοϊδρυθέν Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής μια θέση που κράτησε από τις 3 Οκτωβρίου 2008 έως τις 11 Μαϊου 2010. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2010 εξελέγη Αρχηγός του Εργατικού Κόμματος με την υποστήριξη του 50,654% του εκλογικού σώματος. Είναι γιος του Μαρξιστή Ραλφ Μίλιμπαντ και ο νεότερος αδερφός του Ντέιβιντ Μίλιμπαντ του πρώην Γραμματέα του Υπουργείου Εξωτερικών τον οποίο επίσης ανταγωνίστηκε στις εκλογές για την αρχηγία του Εργατικού Κόμματος του 2010. Μαζί και οι δύο ήταν τα πρώτα αδέρφια που ταυτόχρονα κάθισαν στο βρετανικό υπουργικό συμβούλιο από το 1938 που ήταν ο Έντουαρντ Στάνλεϊ και ο αδερφός του Όλιβερ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ed Miliband στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελιδα Αρχειοθετήθηκε 2010-05-23 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Νοβρούζ Μαμάντοφ

Ο Νοβρούζ Μαμάντοφ (Novruz Ismayil oglu Mammadov, στα αζέρικα: Novruz İsmayıl oğlu Məmmədov, 15 Μαρτίου 1947-) είναι πολιτικός και μεταφραστής από το Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 21 Απριλίου 2018 ως τις 8 Οκτωβρίου 2019. Πρωτύτερα ήταν βοηθός του Προέδρου επί των εξωτερικών θεμάτων και επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής.

 Γεννήθηκε στο Ναχτσιβάν, το οποίο τότε ήταν τμήμα της σοσιαλιστικής σοβιετικής δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Απέκτησε διδακτορικό στη Φιλολογία το 1991 από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Ξένων Γλωσσών του Αζερμπαϊτζάν (APFLI), όπου αργότερα δίδαξε ως καθηγητής. Την περίοδο 1967–1968 έγινε μεταφραστής και ανώτερος διερμηνέας στην Αλγερία, από το 1971–1973 στη Γουινέα και το 1978–1981 ξανά στην Αλγερία. Από το 1992 ως το 1993 ήταν πρύτανης της προπαρασκευαστικής σχολής του APFLI. Την περίοδο από το 1993 ως το 1997 ήταν πρύτανης γαλλικής γλώσσας στο APFLI. Από το 1995 ως το 1997 ήταν διερμηνέας του (τότε ο Χαϊντάρ Αλίγιεφ) Προέδρου της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Το 1997 ανέλαβε διευθυντής στο Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής της Προεδρίας, ως το 2018. Στις 21 Απριλίου 2018 διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας. Το 1998 τιμήθηκε από τον πρώην πρόεδρο Ζακ Σιράκ της Γαλλικής Δημοκρατίας με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Συνέγραψε περισσότερα από 20 επιστημονικά άρθρα και αρκετά βιβλία, συμπεριλαβανομένων περισσότερων από 300 άρθρων με πολιτικά και δημόσια θέματα. Μετέφρασε στα γαλλικά το έργο “A Myth of Terror” (1991) του Έριχ Φάιγκλ” το 2001. Επίσης, μετέφρασε έργα του Πιέρ Γκαμαρά ("L'Assassin a le prix Goncourt". Παρίσι: 1963) και των Φιλίπ Μπραγιάρ και Μοχάμετ Ρεζά Τζαλίλι ("Les relations internationales". 1997). Επιπλέον πληροφορίες
Μαμαντί Ντουμπουγιά

Ο Μαμαντί Ντουμπουγιά (γαλλικά: Mamady Doumbouya) (γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1980) είναι αξιωματικός του στρατού της Γουινέας, ο οποίος ηγήθηκε του πραξικοπήματος του 2021 και έγινε πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Συμφιλίωσης και Ανάπτυξης. Στη συνέχεια ανέλαβε πρόεδρος της χώρας από την 1η Οκτωβρίου 2021. Έχει το βαθμό του Συνταγματάρχη και είναι μέλος της Ομάδας Ειδικών Δυνάμεων και πρώην υπηρετήσας στη Λεγεώνα των Ξένων. Την ημέρα της απόπειρας πραξικοπήματος, ο Ντουμπουγιά σε ομιλία του που μεταδόθηκε από την κρατική τηλεόραση δήλωσε ότι η παράταξή του διέλυσε την κυβέρνηση και το σύνταγμα.

 Γεννήθηκε στην περιφέρεια Κανκάν της Γουινέας. Έχει καταγωγή Μαντίνκα. Ο Ντουμπουγιά ήταν Γάλλος λεγεωνάριος που είχε τον βαθμό του δεκανέα πριν επιστρέψει στη Γουινέα για να ηγηθεί της Ομάδας Ειδικών Δυνάμεων, μιας επίλεκτης στρατιωτικής μονάδας που συστάθηκε από τον Αλφά Κοντέ. Όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του, προήχθη στον βαθμό του διοικητή λόχου, κάτι που έγινε με αναφορά στη διεθνή εμπειρία του, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης που είχε ολοκληρώσει σε πολλές διαφορετικές χώρες. Εργάστηκε σε αυτούς τους ρόλους για τις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας, με έδρα το Φορεκαριά. Προήχθη περαιτέρω σε αντισυνταγματάρχη το 2019 και σε συνταγματάρχη το 2020. Το 2021 λέγεται ότι επιζητούσε περισσότερη εξουσία για την ομάδα των Ειδικών Δυνάμεων.Ήταν ένας από τους 25 αξιωματούχους από τη Γουινέα που η Ευρωπαϊκή Ένωση απείλησε να επιβάλει κυρώσεις με αφορμή καταγγελίες για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Ντουμπουγιά ήταν ο υποκινητής του πραξικοπήματος της 5ης Σεπτεμβρίου 2021 στη Γουινέα, στη διάρκεια του οποίου τέθηκε υπό κράτηση ο πρόεδρος της Γουινέας, Αλφά Κοντέ. Ο Ντουμπουγιά δήλωσε στην κρατική τηλεόραση ότι η παράταξή του είχε διαλύσει την κυβέρνηση και αναστείλει το σύνταγμα. Δήλωσε επίσης ότι η «Εθνική Επιτροπή Συμφιλίωσης και Ανάπτυξης (ΕΕΣΑ), [αναγκάστηκε] να αναλάβει τις ευθύνες της» έπειτα από την «τραγική πολιτική κατάσταση της χώρας μας, την οργάνωση της δικαιοσύνης, τον μη σεβασμό των δημοκρατικών αρχών, ακραία πολιτικοποίηση της δημόσιας διοίκησης, καθώς και φτώχεια και διαφθορά». Για να δικαιολογήσει τις ενέργειες του στρατού, ο Ντουμπουγιά επικαλέστηκε τον πρώην πρόεδρο της Γκάνας, Τζέρι Ρόουλινγκς, ο οποίος είπε ότι «εάν ο λαός συντριβεί από τις ελίτ του, εναπόκειται στον στρατό να δώσει στον λαό την ελευθερία του».Την 1η Οκτωβρίου 2021 ο Ντουμπουγιά ορκίστηκε προσωρινός πρόεδρος. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Καφέ Γκρίνσταϊντλ

Το Καφέ Γκρίνσταϊντλ (Cafe Griensteidl), ένα από τα πιο ιστορικά καφενεία της Βιέννης, βρίσκεται στο κέντρο της αυστριακής πρωτεύουσας, στη Μιχαέλερπλατς (Michaelerplatz) αριθ. 2, με θέα από τα παράθυρά του το μεγαλοπρεπές Ανάκτορο των Αψβούργων Αυτοκρατόρων, το Ανάκτορο Χόφμπουργκ (Hofburg), καθώς και το μοντερνιστικής αρχιτεκτονικής οικοδόμημα Λως Χάους (Looshaus).

 Το Καφέ Γκρίνσταϊντλ εγκαινιάστηκε το 1844 από τον ιδρυτή του Χάινριχ Γκρίνσταϊντλ (Heinrich Griensteidl), που φέρει το όνομά του, και αποτέλεσε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ένα από τα πιο δημοφιλή καφέ (kaffeehaus) της αυστριακής πρωτεύουσας. Κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της Βιέννης, ως κέντρο μοντερνισμού της λογοτεχνικής βιεννέζικης πρωτοπορίας, αλλά και τόπος συγκέντρωσης ομάδων πολιτικής αμφισβήτησης, ιδιαίτερα κατά την επανάσταση του 1848 - 49, που αποσκοπούσε στην ανατροπή της κληρονομικής δυναστείας των Αψβούργων αυτοκρατόρων. Ήταν ακόμη το καφέ που σύχναζαν οι ηθοποιοί από το γειτονικό Μπούργκτεατερ (Burgtheater), το Εθνικό Θέατρο της Βιέννης. Τακτικός θαμώνας του ήταν και ο διάσημος Γερμανός συνθέτης Ρίχαρντ Στράους. Όταν το 1897 διαδόθηκε, ότι το Καφέ Γκρίνσταϊντλ επρόκειτο να κλείσει, ο συγγραφέας Κάρλ Κράους έγραψε ένα σατιρικό δοκίμιο με τον τίτλο "Η λογοτεχνία κατεδαφίστηκε" (Die Demolierte Literatur). Κι όταν πράγματι κατεδαφίστηκε την ίδια χρονιά, οι λογοτεχνικές ομάδες της πόλης μετακόμισαν στο κοντινό Καφέ Τσεντράλ (Cafe Central), που έγινε εφεξής το κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Εκατό χρόνια περίπου αργότερα, το καλοκαίρι του 1990, ένα νέο κτήριο ανοικοδομήθηκε στον ίδιο χώρο, όπου εγκαταστάθηκε αρχικά το κατάστημα μιας τράπεζας. Αργότερα, επαναλειτούργησε εδώ το σημερινό Καφέ Γκρίνσταϊντλ, ως τόπος συνάντησης και πάλι λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών κύκλων της Βιέννης. Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα από το 1890 ως το 1897, το Καφέ Γκρίνσταϊντλ έγινε τόπος συνάντησης της φιλολογικής ομάδας "Νέα Βιέννη" (γερμανικά Jung Wien), ενός λογοτεχνικού κινήματος που επιδίωκε να ανατρέψει τις τυποποιημένες αρχές του νεοκλασικισμού και να προωθήσει τις πιο μοντέρνες μορφές του συμβολισμού και του ιμπρεσιονισμού στη λογοτεχνία, αλλά και στη βιεννέζικη κοινωνία. Ο θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και κριτικός τέχνης Χέρμαν Μπαρ, ηγέτης της λογοτεχνικής ομάδας "Νέα Βιέννη", μαζί με άλλους συνοδοιπόρους του συγγραφείς, συναντιόνταν τακτικά στο Καφέ Γκρίνσταϊντλ, το οποίο είχε γίνει κέντρο πολιτικής αμφισβήτησης, με απώτερο σκοπό την ανατροπή της δυναστείας των Αψβούργων αυτοκρατόρων. Πρωτεργάτης της κίνησης ήταν και ο μαρξιστής Βικτόρ Άντλερ. Στον κύκλο της "Νέας Βιέννης" ανήκαν οι θεατρικοί συγγραφείς Άρτουρ Σνίτσλερ και Ούγκο φον Χόφμανσταλ, ο "καφενόβιος" ποιητής Πέτερ Άλτενμπεργκ, ο σατιρικός συγγραφέας Καρλ Κράους, ο συγγραφέας Φέλιξ Ζάλτεν, όπως και ο Στέφαν Τσβάιχ. Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006.
2223 Σαρπηδών

Ο Σαρπηδών (Sarpedon) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,16. Ανακαλύφθηκε το 1977 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο πολεμιστή του Τρωικού Πολέμου.

 Η μέση διάμετρος του Σαρπηδόνος εκτιμάται σε 94,63 ± 4,0 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0340 ± 0,003. Ο φασματικός τύπος του Σαρπηδόνος είναι DU (κατά Tholen). Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Σαρπηδών γύρω από τον εαυτό του. Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο) Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κατάλογος υποψήφιων Χρυσής Μπάλας 2021

Η απονομή της Χρυσής Μπάλας ή Ballon d'Or του 2021 ήταν η 65 ετήσια τελετή απονομής της βραβείου της Χρυσής Μπάλας. Αυτή η τελετή απονέμει το τρόπαιο στο καλύτερο ποδοσφαιριστής της συγκεκριμένης σεζόν (Χρυσή Μπάλα). Οι υποψήφιοι για όλα τα τρόπαια της χρονιάς από το γαλλικό περιοδικό France Football ανακοινώθηκαν από France Football στις 8 Οκτωβρίου του 2021. Αυτή την σεζόν, πέρα από τα βραβεία Χρυσή Μπάλα Γυναικών και Ανδρών, το Κόπα και το τρόπαιο Γιασίν, προστέθηκαν δύο καινούρια: ο Καλύτερος Σύλλογος και ο Καλύτερος Στράικερ της σεζόν. Νικητές αυτών των δύο βγήκαν η Τσέλσι και ο Λεβαντόφσκι.

 Η γυναικεία Χρυσή Μπάλα είναι μια ποδοσφαιρική ένωση η οποία ιδρύθηκε το 2018 από το France Football. Πρώτη νικήτρια ήταν η Άντα Χέγκεμπεργκ της Λυών. Δεν έγινε απονομή το 2020 όπως και στις υπόλοιπες ενώσεις ποδοσφαίρου. Το τρόπαιο Κόπα είναι ένας από τους πολλούς ποδοσφαιρικούς οργανισμούς της France Football και ιδρύθηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 2018. Το τρόπαιο απονέμεται στον καλύτερο ποδοσφαιριστή κάτω των 21 ετών της σεζόν. Πήρε το όνομά του από τον Ρεϊμον Κόπα. Ο νικητής επιλέγεται από πρώην νικητές της Χρυσής Μπάλας. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Καλύτερο Τερματοφύλακα της FIFA ή το Χρυσό Γάντι του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA Το τρόπαιο Γιασίν είναι ένα τρόπαιο της France Football που απονέμεται κάθε χρονιά στον καλύτερο τερματοφύλακα της Χρονιάς. Ιδρύθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 2019.Το βραβείο φέρει το όνομα του Ρώσου τερματοφύλακα από την τότε Σοβιετική Ένωση Λεβ Γιασίν και ο νικητής επιλέγεται από πρώην νικητές της Χρυσής Μπάλας.
Μαρκόπουλο Ηλείας

Το Μαρκόπουλο είναι χωριό της Ηλείας, πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Καποδιστριακού Δήμου Τραγανού, που σήμερα ανήκει διοικητικά στο Δήμο Πηνειού. Βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό Τραγανό, αποτελώντας τρόπον τινά συνοικία του.

 Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αλβανόφωνοι, δηλ. αρβανίτες. Ο οικισμός απείχε δύο ώρες δρόμο στα 1885 από τα Λεχαινά, την έδρα του τότε Δήμου Μυρτουντίων στον οποίο ανήκε διοικητικά. Την 20/04/1835 ο οικισμός προσαρτάται στον τότε Δήμο Μυρτουντίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Μυρτουντίων και προσαρτάται στην κοινότητα Τραγανού Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τραγανού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πηνειού (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885 Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242 (ιδίως σελ. 230-231) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαρκόπουλου Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 24/02/2014. Μαρκόπουλο Ηλείας, moriasnow.gr
Νουρ της Ιορδανίας

Η Νουρ της Ιορδανίας (Noor of Jordan, γεννημένη ως Λίζα Νατζίμπ Χαλαμπάϊ Lisa Najeeb Halaby, 23 Αυγούστου 1951 -) είναι η τέταρτη σύζυγος και χήρα του βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας.

 Η Νουρ γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1951 στην Ουάσινγκτον, κόρη του Νατζίμπ Χαλαμπάϊ και της Ντόρις Κάρλκουιστ. Ο πατέρας της ήταν ναυτικός πειραματικός δοκιμαστής πιλότος, εκτελεστικός αερομεταφορέας και κυβερνητικός αξιωματούχος. Στα μέσα της δεκαετίας του '70 γνώρισε τον βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας. Η Νουρ και ο βασιλιάς έγιναν φίλοι ενώ εξακολουθούσε να πενθεί το θάνατο της συζύγου του. Η φιλία τους εξελίχθηκε και το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε το 1978.Παντρεύτηκαν στις 15 Ιουνίου 1978 στο Αμμάν. Μαζί απέκτησαν 4 παιδιά: τον Πρίγκιπας Χαμζάχ μπιν Χουσεΐν (1980-), παντρεύτηκε (1) την Νουρ μπιντ Ασέμ μπιν Ναϊγιέφ. Απέκτησαν 1 παιδί; (2) την Μπασμά Μπανί Αχμάντ. Απέκτησαν 6 παιδιά. τον Πρίγκιπας Χασίμ μπιν Χουσεΐν (1981-), παντρεύτηκε την Φαχντάχ Μοχάμεντ Αμπουναγιάν. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Πριγκίπισσα Ιμάν μπιντ Χουσεΐν (1983-), παντρεύτηκε τον Ζαγίντ Αζμί Μίρζα. Απέκτησαν 1 παιδί. την Πριγκίπισσα Ράϊγια μπιντ Χουσεΐν (1986-), παντρεύτηεκ τον Φαρίς Νεντ Ντόνοβαν.Η Νουρ ανέλαβε τη διοίκηση του βασιλικού νοικοκυριού και των τριών παιδιών της βασίλισσας Άλια. Είναι το πιο μακροβιότερο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Επιτρόπων της Διεθνούς Επιτροπής για τους Αγνοούμενους. Από το 2011, είναι πρόεδρος του κινήματος United World Colleges και υποστηρίζει την εκστρατεία διάδοσης των πυρηνικών όπλων Global Zero. Το 2015, η βασίλισσα Νουρ έλαβε το Βραβείο Woodrow Wilson του Πανεπιστημίου Princeton για τη δημόσια υπηρεσία της. Noor, Queen (2000). Hussein of Jordan. KHF Publishing. Noor, Queen (2003). Leap of Faith: Memoirs of an Unexpected Life. New York, New York, USA: Miramax/Hyperion. ISBN 0-7868-6717-5. A New York Times #1 best seller published in 17 languages King Hussein Foundation website Noor Al Hussein Foundation website Global Zero Campaign Transcript of a speech given at The Kennedy Center For The Performing Arts in 1996 2002 commencement speech - Mount Holyoke College Αρχειοθετήθηκε 2011-06-07 στο Wayback Machine.
Ροδόλφος του Ποντιέ

Ο Ροδόλφος, γερμ. Rudolf (απεβ. 866) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν κόμης του Ποντιέ (Ponthieu) και βοηθός ηγούμενος των αββαείων Σαιν-Ρικιέ και Ζυμιέρ.

 Ήταν γιος του Γουέλφου κόμη εδαφών στη Βαυαρία και της Χέντβιχ, κόρης του Ίζαμμπαρτ κόμη του Τούργκαου στη Σαξονία. Η αδελφή του Γιούντιτ παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Φράγκων. Με την επιρροή της ο Ροδόλφος έγινε βοηθός ηγούμενος στα αββαεία του Σαιν-Ρικιέ και του Ζυμιέζ. Το 830 οι Φράγκοι ευγενείς εξεγέρθηκαν εναντίον του Λουδοβίκου Α΄ με σκοπό να τον "ελευθερώσουν" από την επιρροή της συζύγου του Γιούντιτ. Ο Λουδοβίκος Α΄ τέθηκε σε περιορισμό κατ' οίκον, ενώ η Γιούντιτ και οι αδελφοί της Ροδόλφος και Κορράδος Α΄ κόμης του Ωσέρ φυλακίστηκαν σε μονές στην Ακουιτανία. Όταν το 840 ο ανιψιός τους Κάρολος Β΄ (γιος της Γιούντιτ) έγινε βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας, τους ελευθέρωσε. Νυμφεύτηκε τη Χρουόντουν/Ρόντουνα (απεβ. 867) και είχε τέκνα: Κορράδος απεβ. 882, κόμης του Παρισιού. Γουέλφος απεβ. 881, ηγούμενος του Σαιν-Κολόμμπ-ντε-Σαν. Ούγος απεβ. 867, Ροδόλφος, δούκας της Ραιτίας (890-892). Λιούτφριτ, κόμης. The Carolingians, A family who forged Europe by Pierre Riche (translated by Michael Idomir Allen), University of Philadelphia Press, 1993 I Conti de' Marsi e la loro discendenze fino alla fondazione dell'Aquila by Cesare Rivera, Teramo, 1915
Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο

Ο Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο (Gonzalo García Vivanco, 25 Δεκεμβρίου 1981 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός και μοντέλο. Όταν ήταν δέκα ετών μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στην Σεβίλλη, όπου φοίτησε στο Liceo del Valle. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών σπούδασε στο Center for Studies and Training Actoral (CEFAC) του TV Azteca. Αργότερα σπούδασε στην θεατρική σχολή CASAZUL και στη συνέχεια αποφάσισε να πάει στη Μαδρίτη για τρία χρόνια για να συνεχίσει τις σπουδές του. Ενώ ήταν Ισπανία επισκέφθηκε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, εργάστηκε ως σερβιτόρος, υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων και ως μοντέλο.

 Un nuevo amor - 2002, ως Πάμπλο ντε λε Βέγα Μοντόγια Soñarás - 2004, ως Πάμπλο Las Juanas - 2004, ως Χουάν Ιγνάσιο La Lámpara Verde - 2008, Θεατρική παράσταση Trainspotting - 2008, Θεατρική παράσταση Verano de amor - 2009, ως Μάουρο Βιγιάλμπα Ντουάρτε Ojo por ojo - 2010, ως Αρκάνχελ Μπαραγάν Soy tu fan - 2010/12, ως Ντιέγο Γκαρσία Relaciones peligrosas - 2012, ως Χουάν Πάμπλο Ρέγες/Ντανιέλ Αράμπουλα/Γκαέλ Σάντσεζ La Patrona - 2013, ως Λουίς "Λούτσο" Βάμπα Los miserables - 2014, ως Πέδρο Μοράλες (γκεστ εμφάνιση) Tierra de reyes - 2014/15, ως Φλάβιο Ρέι Γκαγιάρδο Λεόν Las Malcriadas - 2017, ως Ντιέγο Μεντόσα El Dragón: Return of a Warrior - 2019, ως Ρομπέρτο Γκάρσα (γκεστ εμφάνιση) Cuna de Lobos - 2019, ως Χοσέ Κάρλος Λάριος Γκονσάλο Γκαρσία Βιβάνκο στην IMDb
Μπούλου

Το Μπούλου (Mbulu) είναι μια πόλη στην Τανζανία και η πρωτεύουσα της Περιοχής Μπούλου (Mbulu District). Η πόλη κατοικείται από ανθρώπους που ανήκουν στην φυλή Ιράκου (Iraqw). Η Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Μπούλου βρίσκεται επίσης στο Μπούλου (Mbulu).

 Η Αγγλική-Σουαχίλι ονομασία Mbulu, στα Ελληνικά γράφεται «Μπούλου» και προφέρεται «Μ-μπού-λου», καθότι η Αγγλική-Σουαχίλι ορθογραφία, είναι Mbulu και αντιστοίχως ο συλλαβισμός της Mu-bu-lu. Το Μπούλου (Mbulu), επίσης (γνωστό ως Ιμπόρου [Imboru] μεταξύ των Ιράκου [Iraqw]), είναι πόλη στη βόρεια Τανζανία. Η πόλη αποτελεί τον πυρήνα της μειονότητας των κουσιτικών ομιλουμένων (άτομα iraqw) στην Τανζανία. Η πόλη ιδρύθηκε το 1907 από τους Γερμανούς, όταν αποίκισαν την πρώην Γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανγκανίκα, Μπουρούντι και Ρουάντα). Το κλίμα του Μπούλου (Mbulu) άρεσε στους Γερμανούς, καθώς επίσης και η φιλοξενία των αυτοχθόνων. Οι Γερμανοί ήσαν λιγότερο σκληροί με τους Iraqw απ'ότι με τους υπόλοιπους κατοίκους της Τανγκανίκας. Έτσι οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν τους Iraqw σε θέσεις εργασίας γραφείου. Σήμερα, οι περισσότεροι Αφρο-γερμανοί με καταγωγή από την Τανζανία είναι Iraqw από το Μπούλου (Mbulu). Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες στο Μπούλου (Mbulu) είναι η γεωργία και το εμπόριο. Η Περιοχή Μπούλου (Mbulu District) είναι μια από τις πρώτες φυτείες καλλιέργειας σίτου. Κατά τη διάρκεια του Βρετανικού καθεστώς, οι αγρότες του Μπούλου ήταν σε θέση να σχηματίσουν συνδικάτα, ιδιαίτερα το «Mbulu Wheat Growers Association» (1923). Οι επώνυμοι που γεννήθηκαν στο Μπούλου (Mbulu) είναι: Ο Herman Sarwatt - ο πρώτος Μη-TANU εκπρόσωπος στην Ανεξάρτητη Τανζανία. Ο Dr. Wilbroad Slaa - υποψήφιος του Chadema, που ήρθε δεύτερος στις Γενικές Εκλογές της Τανζανίας του 2010. Ο Filbert Bay Sanka - αθλητής - νικητής του Χρυσού Μεταλλίου το 1971 στη Μελβούρνη. Ο Philip Marmo Sanka - πρώην πρέσβης της Τανζανίας, στο Πεκίνο - Κίνας. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Μανυάρα Περιοχή Μπούλου Παραπομπές σημειώσεων
Βίλα Βέλια

H Βίλα Βέλια (ˈvilɐ ˈvɛʎɐ, Πορτογαλικά σημαίνει Παλιά Πόλη) είναι παραθαλάσσια πόλη στην πολιτεία Εσπίριτο Σάντο στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Βρίσκεται απέναντι από τη Βιτόρια, την πρωτεύουσα της πολιτείας. Σύμφωνα με απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της Βίλα Βέλια ανέρχεται στους 427.579 κατοίκους.

 Η Βίλα Βέλια είναι η παλαιότερη πόλη της πολιτείας. Ιδρύθηκε ως Vila do Espírito Santo στις 23 Μαΐου 1535 από τον Πορτογάλο εξερευνητή Vasco Fernandes Coutinho. Αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Πορτογαλία γύρω στο 1550 για να προσλάβει νέους αποίκους, καθώς δεν υπήρχαν αρκετοί για τη διατήρηση της αποικίας. Ωστόσο, κατά την επιστροφή του, ανακάλυψε ότι υπήρξαν βίαιες διαμάχες μεταξύ των αποίκων, των δούλων και των Ινδιάνων, οι οποίοι είχαν αναγκάσει τους περισσότερους κατοίκους να διαφύγουν στη Βιτόρια. Σε απάντηση, ο Coutinho μετέφερε την πρωτεύουσα στη Βιτόρια, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια, η Βίλα Βέλια παρέμεινε μια ήσυχη πόλη μέχρι πρόσφατα. Η απογραφή του 1828, για παράδειγμα, έδειξε μόνο 1.250 άτομα στην πόλη. Σήμερα, ωστόσο, η Βίλα Βέλια είναι η μεγαλύτερη πόλη σε ολόκληρη την πολιτεία Εσπίριτο Σάντο και έχει περίπου 450.000 κατοίκους. Αξιοσημείωτες εταιρείες στη Βίλα Βέλια περιλαμβάνουν την Garoto, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές σοκολάτας της Βραζιλίας. Η περιοχή έχει περάσει πολλά χρόνια έντονης ανάπτυξης ακινήτων και πολλά πολυτελή κτίρια είναι πλέον κοινό θέαμα σε όλες τις κύριες παραλίες της. Ορισμένοι επικριτές υποστηρίζουν ότι αυτή η πρακτική μπορεί να θεωρηθεί ως υπερβολική αστικοποίηση μιας περιοχής με χαμηλό προφίλ, παρά τα οικονομικά οφέλη. Εσπίριτο Σάντο Αποικισμός της Αμερικής Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vila Velha, Espírito Santo στο Wikimedia Commons
Αθλητική Ένωση Κόρνου

Η Αθλητική Ένωση Κόρνου (ή η ΑΕΚ Κόρνου) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Κόρνο της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα είχε 3 συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το κίτρινο και το μαύρο και έμβλημα της ο δικέφαλος αετός. Το 2013 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Κόρνου δημιουργώντας την ομάδα Κόρνος FC 2013.

 Η ΑΕΚ Κόρνου ιδρύθηκε το 1968. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδία Περιφέρειας Λευκωσίας (ΕΠΟΠΛ). Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Η ΑΕΚ ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Στην πρώτη της συμμετοχή στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στη δωδέκατη θέση του ομίλου της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην έκτη θέση. Την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συμμετείχε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. Το 2013 ενοποιήθηκε με την Αναγέννηση Κόρνου (έτος ίδρυσης 1968) δημιουργώντας την ομάδα Κόρνος FC 2013. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ (2): 2000, 2001 «ΑΕΚ Κόρνου». www.kornos.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Απριλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016. «Η ιστορική ΑΕΚ Κόρνου». www.aek-live.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 29 Απριλίου 2016. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Βιφρέδο Β΄ της Σερδάνια

Ο Βιφρέδο Β΄ της Σερδάνια (Ισπανικά ː Vifredo/Wifredo ΙΙ, περί το 970 - 1050) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια (988 - 1035) και κόμης της Βέργα (1003 - 1035) ως Βιφρέδο Α΄.

 Ο Βιφρέδο Β΄ ήταν δευτερότοκος γιος τού Ολίβα Καβρέτα κόμη της Σερδάνια & Μπεζαλού και της Έρμενγαρδ των Μπελλονιδών, κόρης τού Γάουσβερτ κόμη τού Εμπούριες. Το 988 ο πατέρας του παραιτήθηκε για να γίνει μοναχός στο Μόντε Κασσίνο. Τότε τα αδέλφια μοίρασαν την κτήση του: ο Βερνάρδος Α΄ έλαβε το Μπεζαλού, ο Βιφρέδο Β΄ τη Σερδάνια & Κονφλάν και ο Ολίβα τη Βέργα & Ριπόλ. Η μητέρα τους ενήργησε ως επίτροπος ως το 994. Το 1003 ο Ολίβα ακολούθησε τον πατέρα του στην Εκκλησία και η κομητεία του περιήλθε στον Βιφρέδο Β΄. Το έτος αυτό ο Βιφρέδος Β΄ και ο Βερνάρδος Α΄ ενώθηκαν με τη συμμαχία Χριστιανών πριγκίπων εναντίον της Μουσουλμανικής εισβολής· οι δύο συνασπισμοί συγκρούστηκαν στη μάχη τού Τορά.Όπως ο πατέρας του και ο αδελφός του Ολίβα, ο Βιφρέδο Β΄ ένοιωθε συμπάθεια προς την Εκκλησία. Συμμετείχε ενεργά στην καθαγίαση πολλών ναών και μονών, όπως τού Σαν Μαρτίν δελ Κανιγό, που ιδρύθηκε το 1007 και καθαγιάστηκε το 1009. Παρά ταύτα πολέμησε να ελευθερώσει τη χώρα του από τη δικαιοδοσία της επισκοπής τού Ουρζέλ και δεν δίστασε να συγκρουστεί με τον επίσκοπό της άγιο Ερμενγόλ. Το 1023 συμφώνησε ειρήνη με τον Βερεγγάριο-Ραϋμόνδο Α΄ κόμη της Βαρκελώνης και τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη τού Μπεζαλού (γιο τού Βερνάρδου Α΄). Στο πρώτο φύλλο τού Βιβλίου των φεούδων της Σερδάνια των αρχών τού 13ου αι. υπάρχει εικονογράφηση με τον Βιφρέδο Β΄ να λαμβάνει όρκο υποτέλειας από δύο κυρίους τού Καστελφολίτ. Η εικόνα είναι από ζωγράφο (διαφορετικό από αυτόν που ζωγράφισε τις υπόλοιπες μινιατούρες) σε Βυζαντινό στυλ, το οποίο έγινε κυρίαρχο στην Καταλωνία περί το 1200.Το 1035 ακολούθησε τελικά τον πατέρα του και τον αδελφό του και αποσύρθηκε ως μοναχός στη μονή τού Σαν Μαρτίν δελ Κανιγό, που είχε ιδρύσει. Απεβίωσε 15 έτη μετά, το 1050. Νυμφεύτηκε τη Γκουίσλα δε Παγιάρς και είχε τέκνα: Ραϋμόνδος 1035-1068, κόμης της Σερδάνια. Βιφρέδο απεβ. 1079, αρχιεπίσκοπος τού Ναρμπόν. Βερεγάριος απεβ. 1053, επίσκοπος της Έλνα. Αρδουίν απεβ. 1050. Γκυγιέμ Γκυφρέδο απεβ. 1075, επίσκοπος τού Ουρζέλ. Βερνάρδος Α΄ απεβ. 1093, κόμης της Βέργα. Βερεγγάριος απεβ. 1093, διάδοχος τού προηγουμένου στη Βέργα, επίσκοπος της Ζιρόνα. Φε/Φόυ/Φιδέθ, παντρεύτηκε τον Ούγο κόμη τού Ρουέργκ (Οίκος της Τουλούζης). Carl Erdmann (1977), The Origin of the Idea of Crusade (Princeton: Princeton University Press), 99–100. María Eugenia Ibarburu Asurmendi (1999), De capitibus litterarum et aliis figuris: Recull d'estudis miniatura medieval (Barcelona: Edicions Universitat Barcelona, ISBN 84-475-2243-1), 359.
Λίρα Αιγύπτου

Η Λίρα Αιγύπτου (αραβικά: الجنيه المصرى ‎gunaih el-Gunaih el-Maṣrī) αποτελεί το εθνικό νόμισμα του κράτους της Αιγύπτου. Υποδιαιρείται σε 100 κιρς (αραβικά: قرش}}, πιάστρες (piastres) ή 1000 μαλίμ , αραβικά مليم (milliemes). Ο κωδικός ISO 4217 είναι EGP. Τοπικά χρησιμοποιείται και η συντομογραφία LE ή L.E., που σημαίνει livre égyptienne (στα γαλλικά, αιγυπτιακή λίρα) . Λιγότερο συχνά χρησιμοποιούνται και τα σύμβολα E£ και £E .

 Είναι αδύναμο νόμισμα με μικρή αξία που δε μεγαλώνει. Υπάρχουν κέρματα των 25 και 50 πιαστρών και χαρτονομίσματα των 1, 2, 5, 10, 20, 50, 100 λιρών. Δεκαεννέα περίπου Αιγυπτιακές λίρες ισοδυναμούν περίπου με 1 ευρώ, δηλαδή η αξία των νομισμάτων και χαρτονομισμάτων που τίθενται σε κυκλοφορία είναι αντίστοιχα: 100 λίρες = 5,3 ευρώ περίπου, 50 λίρες = 2,6 ευρώ περίπου, 20 λίρες = 1,06 ευρώ περίπου, 10 λίρες = 0,5 ευρώ περίπου, 5 λίρες = 0,25 ευρώ περίπου, οι 2 λίρες = 0,11 ευρώ περίπου, η μία (1) λίρα = 0,53 ευρώ περίπου, οι 50 πιάστρες = 0,03 ευρώ και οι 25 πιάστρες = 0,015 ευρώ. Επίσης υπάρχουν και κέρματα μικρότερων αξιών, δηλαδή, των 10 πιαστρών (= 0,01 ευρώ περίπου) και των 5 πιαστρών (= 0.005 ευρώ περίπου). Οι τιμές από αυτά τα ποσά είναι μηδαμηνές αλλά εκεί έχουν μεγαλύτερη αξία γι' αυτό οι ντόπιοι στην καθημερινή τους ζωή περιορίζονται σε νομίσματα και χαρτονομίσματα αξίας μέχρι και 20 λίρες. Επίσης σπανίως χρησιμοποιείται το κέρμα της μίας (1) πιάστρας, που πρόκειται να καταργηθεί. Το 1834 με βασιλικό διάταγμα έγιναν τα πρώτα βήματα για επίσημη εισαγωγή της αιγυπτιακής λίρας. Το 1836 η λίρα της Αιγύπτου τέθηκε σε κυκλοφορία. Η αρχική της υποδιαίρεση ήταν σε 100 πιάστρες, που η καθεμία τους είχε 40 παράδες (para). Το 1885 σταμάτησαν να υφίστανται οι παράδες και οι πιάστρες διαιρέθηκαν σε δέκατα (στα αραβικά, عشرالقرش oshr al-qirsh). Αυτά τα δέκατα μετονομάστηκαν σε milliemes το 1916. Τα πρώτα χαρτονομίσματα κυκλοφόρησαν στις 3 Απριλίου 1899. Η Κεντρική Τράπεζα της Αιγύπτου και η Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου συγχωνεύτηκαν και αποτέλεσαν την ενιαία Κεντρική Τράπεζα της Αιγύπτου. Τα κέρματα απαντώνται λιγότερο συχνά από τα χαρτονομίσματα, ωστόσο τα κέρματα αξίας 5, 10, 20 και 25 πιαστρών παραμένουν νόμιμα νομίσματα. Το πιο πρόσφατο κέρμα των 25 πιαστρών έχει οπή. Την 1 Ιουνίου 2006 εισήχθησαν κέρματα των 50 πιαστρών και της 1 λίρας, με τα αντίστοιχα χαρτονομίσματα να καταργούνται αργότερα. Τα κέρματα αυτά φέρουν τις εικόνες της Κλεοπάτρας Ζ΄ και του Φαραώ Τουυταγχαμών και το κέρμα της 1 λίρας είναι διμεταλλικό. Σήμερα είναι σε κυκλοφορία τα τραπεζογραμμάτια των 5, 10, 25, 50 πιατρών και των 1, 5, 10, 20, 50, 100 και 200 λιρών. Όλα τα αιγυπτιακά χαρτονομίσματα είναι σε δύο γλώσσες (αραβικά και γαλλικά) και η εμπρόσθια όψη τους έχει ένα ισλαμικό κτίριο ζωγραφισμένο. Στο πίσω μέρος τους έχουν ένα αρχαίο αιγυπτιακό κτίσμα. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ιστορική αξία της μίας βρετανικής λίρας επί της αιγυπτιακής λίρας. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την ιστορική αξία του δολαρίου των ΗΠΑ επί της αιγυπτιακής λίρας. Τραπεζογραμμάτια της Αιγύπτου (Γερμανικά) (Αγγλικά)
Λυκαβηττός

Ο Λυκαβηττός είναι λόφος της Αθήνας. Έχει το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του και λειτουργεί και τελεφερίκ. Ο Λυκαβηττός είναι το δεύτερο ψηλότερο σημείο του λεκανοπεδίου Αττικής μετά τα Τουρκοβούνια και υψώνεται στα 277 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και 227 μέτρα πάνω από την πόλη.

 Αναφέρεται στη μυθολογία πως ο Λυκαβηττός ήταν ένας βράχος που κουβαλούσε στα χέρια της η Θεά Αθηνά και της έπεσε έπειτα από μια κακή είδηση που της έφερε ένα κοράκι. Από τότε τα κοράκια έγιναν μαύρα, λέει ο μύθος. Πάνω στον λόφο υπάρχει το Θέατρο Λυκαβηττού ένα ανοιχτό σύγχρονο αμφιθέατρο στο οποίο λαμβάνουν χώρα συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Ανάμεσα στα ονόματα των καλλιτεχνών διεθνούς φήμης που έχουν πραγματοποιήσει συναυλίες στο θέατρο του Λυκαβηττού, είναι οι Ρέι Τσαρλς, Τζόαν Μπαέζ, B. B. King, Τσακ Μπέρι, Τζέρι Λι Λιούις, Τζέιμς Μπράουν, Μπομπ Ντίλαν, Πάκο ντε Λουθία, Αλ Ντι Μέολα, Τζον Μακλάφλιν, Manhattan Transfer, Γκάρι Μουρ, Πίτερ Γκάμπριελ, Black Sabbath, Νικ Κέιβ, Pet Shop Boys, Deep Purple, UB40, Placebo, Radiohead, Moby, Massive Attack, Faithless, Whitesnake, Τρέισι Τσάπμαν, Πάτι Σμιθ, Βανέσσα Μέι, Μπράιαν Φέρι, Τίτο Πουέντε, Buena Vista Social Club, Orishas, Nightwish, Violent Femmes, Motörhead, Massive Attack, Άλις Κούπερ, Scorpions,Tuxedomoon και Van Der Graaf Cenerator. Ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ως υπαίθριο θέατρο από τo Καθεστώς της 4ης Αυγούστου στο πλαίσιο προπαγανδιστικών εκδηλώσεων. Την Κυριακή 7 Αυγούστου 1939 ανέβηκε για πρώτη φορά εκεί θεατρική παράσταση με το έργο του Χαίνριχ φον Κλάιστ «Πενθεσίλεια» σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη [Τάκης Μουζενίδης], παραγωγή της Ε.Ο.Ν. [Εθνική Οργάνωση Νεολαίας] και του Βασιλικού (Εθνικού) Θεάτρου [Εθνικό Θέατρο]. Αντίνοος Αλμπάνης, ηθοποιός Όλγα Κεφαλογιάννη, πολιτικός Άννα Παναγιωτοπούλου, ηθοποιός Στέλιος Παρλιάρος, ζαχαροπλάστης Δήμος Αθηναίων – Επίσημος ιστότοπος