Σίγκριντ Ούντσετ

Η Σίγκριντ Ούντσετ (Sigrid Undset, 20 Μαΐου 1882 – 10 Ιουνίου 1949) ήταν Νορβηγίδα μυθιστοριογράφος, που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928.Η Ούντσεντ γεννήθηκε στο Κάλουντμποργκ της Δανίας, αλλά η οικογένειά της μετακόμισε στη Νορβηγία όταν ήταν δύο ετών. Το 1924 ασπάστηκε τον Καθολικισμό. Διέφυγε από τη Νορβηγία και πήγε στις ΗΠΑ το 1940 εξαιτίας της αντίθεσής της στη Ναζιστική Γερμανία και τη Γερμανική κατοχή, αλλά επέστρεψε μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Το γνωστότερο έργο της είναι το Kristin Lavransdatter, μια τριλογία για τη ζωή στη Νορβηγία τον Μεσαίωνα, που απεικονίζεται μέσω των εμπειριών μιας γυναίκας από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της. Οι τρεις τόμοι της εκδόθηκαν από το 1920 ως το 1922. Η Ούντσετ πειραματίστηκε με νεωτεριστικά σχήματα λόγου στο μυθιστόρημά της όπως ο εσωτερικός μονόλογος. Η Ούντσετ πέθανε σε ηλικία 67 ετών στο Λιλλεχάμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940.

 Η Σίγκριντ Ούντσετ γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1882 στη μικρή πόλη Κάλουντμποργκ της Δανίας, στο σπίτι των παιδικών χρόνων της μητέρας της, Σαρλότ σπίτι (1855–1939, πατρικό όνομα Άννα Μαρία Σαρλότ Γυθ). Η Ούντσετ ήταν η μεγαλύτερη από τρεις κόρες. Με την οικογένειά της μετακόμισαν στη Νορβηγία όταν ήταν δύο ετών. Μεγάλωσε στη νορβηγική πρωτεύουσα, το Όσλο (ή Χριστιανία, όπως ήταν γνωστό μέχρι το 1925). Όταν ήταν μόλις 11 ετών ο πατέρας της, ο Νορβηγός αρχαιολόγος Ινγκβαλντ Μάρτιν Ούντσετ (1853–1893), πέθανε σε ηλικία 40 ετών μετά από μακρά ασθένεια. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας ανάγκασε την Ούντσετ να εγκαταλείψει την ελπίδα για πανεπιστημιακή εκπαίδευση και, μετά από ένα έτος γραμματειακής εκπαίδευσης, άρχισε να εργάζεται σε ηλικία 16 ετών ως γραμματέας σε εταιρεία μηχανικών στη Χριστιανία, θέση όπου έμεινε για 10 χρόνια.Έγινε μέλος της Ένωσης Νορβηγών Συγγραφέων το 1907 και από το 1933 ως το 1935 ήταν επικεφαλής του Λογοτεχνικού Συμβουλίου της, υπηρετώντας τελικά ως πρόεδρος της ένωσης από το 1936 ως το 1940. Ενώ εργαζόταν στο γραφείο η Ούντσετ έγραφε και μελετούσε. [5] Ήταν 16 ετών όταν έκανε την πρώτη της προσπάθεια να γράψει ένα μυθιστόρημα τοποθετημένο στον Σκανδιναβικό Μεσαίωνα. Το χειρόγραφο, ένα ιστορικό μυθιστόρημα τοποθετημένο στη μεσαιωνική Δανία, ήταν έτοιμο όταν ήταν 22 ετών, αλλά απορρίφθηκε από τον εκδοτικό οίκο. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ολοκλήρωσε ένα άλλο χειρόγραφο, πολύ μικρότερο από το πρώτο με μόλις 80 σελίδες. Είχε αφήσει κατά μέρος τον Μεσαίωνα και αντίθετα είχε παράξει μια ρεαλιστική περιγραφή μιας γυναίκας της μεσαίας τάξης στη Χριστιανία της εποχής της. Αυτό το βιβλίο απορρίφθηκε επίσης από τους εκδότες στην αρχή, αλλά στη συνέχεια έγινε δεκτό. [5] Ο τίτλος ήταν Fru Marta Oulie και η εισαγωγική πρόταση (τα λόγια του κύριου χαρακτήρα του βιβλίου) σκανδάλισε τους αναγνώστες: «Δεν έμεινα πιστή στον άντρα μου». Έτσι στην ηλικία των 25 ετών η Ούντσετ έκανε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο με ένα σύντομο ρεαλιστικό μυθιστόρημα για τη μοιχεία, στο φόντο της εποχής. Δημιούργησε σάλο και χαρακτηρίστηκε ως πολλά υποσχόμενη νέα συγγραφέας στη Νορβηγία. Κατά τα χρόνια ως το 1919 η Ούντσετ εξέδωσε μια σειρά μυθιστορημάτων τοποθετημένων στη Χριστιανία της εποχής. Τα μυθιστορήματά της αυτά της περιόδου 1907-1918 αφορούν την πόλη και τους κατοίκους της. Είναι ιστορίες εργαζομένων, ασήμαντων οικογενειακών πεπρωμένων και των σχέσεων μεταξύ γονέων και παιδιών. Τα κύρια θέματα της είναι οι γυναίκες και οι έρωτές τους. Ή, όπως το έθεσε η ίδια - με τον τυπικό και ειρωνικό τρόπο της - "το ανήθικο είδος" (της αγάπης). Αυτή η ρεαλιστική περίοδος κορυφώθηκε με τα μυθιστορήματα Τζένη (1911) και Βάαρεν (Ανοιξη) (1914). Το πρώτο αφορά μια γυναίκα ζωγράφο που, ως αποτέλεσμα ρομαντικών κρίσεων, πιστεύει ότι σπαταλά τη ζωή της και τελικά αυτοκτονεί. Το άλλο μιλάει για μια γυναίκα που καταφέρνει να σώσει τόσο τον εαυτό της όσο και την αγάπη της από μια σοβαρή γαμήλια κρίση, δημιουργώντας τελικά μια ασφαλή οικογένεια. Αυτά τα βιβλία έθεσαν το Undset εκτός του κινήματος χειραφέτησης των γυναικών που άρχιζε στην Ευρώπη. Τα βιβλία της Ούντσετ έκαναν καλές πωλήσεις από την αρχή και, μετά τη δημοσίευση του τρίτου βιβλίου της, εγκατέλειψε τη δουλειά της στο γραφείο και αποφάσισε να ζήσει με το εισόδημά της ως συγγραφέας. Έχοντας λάβει μια σχετική υποτροφία, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι στην Ευρώπη. Μετά από σύντομες στάσεις στη Δανία και τη Γερμανία, συνέχισε στην Ιταλία, φτάνοντας στη Ρώμη τον Δεκέμβριο του 1909, όπου παρέμεινε για εννέα μήνες. Οι γονείς της είχαν στενή σχέση με τη Ρώμη και, κατά την παραμονή της εκεί, ακολούθησε τα χνάρια τους. Η γνωριμία της με τη Νότια Ευρώπη σήμαινε πολλά για αυτήν και έκανε φίλους στον κύκλο των Σκανδιναβών καλλιτεχνών και συγγραφέων της Ρώμης. Στη Ρώμη η Ούντσετ συνάντησε τον Αντερς Κάστους Σβάρσταντ, ένα Νορβηγό ζωγράφο, που παντρεύτηκε σχεδόν τρία χρόνια αργότερα. Εκείνη ήταν 30 ετών και ο Σβάρσταντ εννέα χρόνια μεγαλύτερος, παντρεμένος με τη γυναίκα του και τα τρία παιδιά του στη Νορβηγία. Παντρεύτηκαν σχεδόν τρία χρόνια πριν ο Σβάρσταντ πάρει διαζύγιο από την πρώτη του γυναίκα. Η Ούντσετ και ο Σβάρσταντ παντρεύτηκαν το 1912 και πήγαν να μείνουν στο Λονδίνο για έξι μήνες. Από το Λονδίνο επέστρεψαν στη Ρώμη, όπου το πρώτο τους παιδί γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1913. Ηταν αγόρι και πήρε το όνομά του πατέρα του. Μέχρι το 1919 απέκτησαν ένα ακόμη παιδί και πήραν επίσης τα τρία παιδιά του Σβάρσταντ από τον πρώτο του γάμο. Αυτά ήταν δύσκολα χρόνια: το δεύτερο παιδί της, ένα κορίτσι, ήταν διανοητικά ανάπηρο, όπως και ένας από τους γιους του Σβαρστάντ από την πρώτη του γυναίκα. Συνέχισε να γράφει, ολοκληρώνοντας τα τελευταία της ρεαλιστικά μυθιστορήματα και συλλογές διηγημάτων. Επίσης συμμετείχε στη δημόσια συζήτηση για επίκαιρα θέματα: τη χειραφέτηση των γυναικών και άλλα ηθικά ζητήματα. Είχε σημαντικά μαχητικά ταλέντα και επέκρινε τη (γυναικεία) χειραφέτηση όπως εξελίχθηκε και την απειλητική ηθική παρακμή που ένιωθε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1919 μετακόμισε στο Λίλεχαμερ, μια μικρή πόλη στην Κοιλάδα Γκούντμπραντ στη νοτιοανατολική Νορβηγία, παίρνοντας μαζί της τα δύο παιδιά της. Στη συνέχεια περίμενε και το τρίτο της παιδί. Πρόθεσή της ήταν να ξεκουραστεί στο Λίλεχαμερ και να επιστρέψει στη Χριστιανία μόλις ο Σβάρσταντ θα ετοίμαζε το νέο τους σπίτι. Ωστόσο ο γάμος τους και ακολούθησε ένα διαζύγιο. Τον Αύγουστο του 1919 γέννησε το τρίτο της παιδί στο Λίλεχαμερ. Αποφάσισε να μείνει μόνιμα εκεί και μέσα σε δύο χρόνια ολοκληρώθηκε το Μπγέρκεμπεκ, ένα μεγάλο ξύλινο σπίτι παραδοσιακής νορβηγικής αρχιτεκτονικής, μαζί με ένα μεγάλο περιφραγμένο κήπο με θέα στην πόλη και στα γύρω χωριά. Εδώ μπορούσε να αποσύρεται και να επικεντρώνεται στο γράψιμό της. Μετά τη γέννηση του τρίτου παιδιού της, και με μια ασφαλή στέγη πάνω από το κεφάλι της, η Ούντσετ ξεκίνησε ένα μεγάλο έργο: το Κρίστιν Λάβρανσντάτερ. Ήταν εξοικειωμένη με το θέμα, έχοντας γράψει ένα μικρό μυθιστόρημα σε προγενέστερο στάδιο για μια περίοδο στη νορβηγική ιστορία πιο κοντά στην προχριστιανική εποχή. Είχε επίσης δημοσιεύσει μια νορβηγική διασκευή των θρύλων του Βασιλιά Αρθούρου. Είχε μελετήσει αρχαία νορδικά χειρόγραφα και μεσαιωνικά χρονικά και επισκέφτηκε και εξέτασε μεσαιωνικές εκκλησίες και μοναστήρια, τόσο στην πατρίδα της όσο και στο εξωτερικό. Ήταν πλέον μια αυθεντία για την περίοδο που περιέγραφε και πολύ διαφορετική από την 22χρονη που είχε γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα για τον Μεσαίωνα. Μόνο μετά το τέλος του γάμου της η Ούντσετ ωρίμασε αρκετά για να γράψει το αριστούργημά της. Μεταξύ 1920 και 1927 δημοσίευσε για πρώτη φορά το τρίτομο Κρίστιν και στη συνέχεια το τετράτομο Ολαφ (Αουντουνσεν), που μεταφράστηκε γρήγορα στα Αγγλικά ως The Master of Hestviken. Ταυτόχρονα με αυτή τη δημιουργική διαδικασία, ασχολήθηκε με την προσπάθεια να βρει νόημα στη ζωή της, βρίσκοντας την απάντηση στον Θεό. Η Ούντσετ πειραματίστηκε με μοντερνιστικές αλληγορίες, όπως το ρεύμα της συνείδησης, στο μυθιστόρημά της, αν και η αρχική αγγλική μετάφραση του Τσαρλς Άρτσερ αφαίρεσε πολλά από αυτά τα αποσπάσματα. Το 1997 ο πρώτος τόμος της νέας μετάφρασης του έργου της Τίνα Νάναλι κέρδισε το βραβείο Βραβείο PEN/Faulkner για τη Μυθοπλασία στην κατηγορία της μετάφρασης. Και οι δύο γονείς της Ούντσετ ήταν άθεοι και, παρόλο που, σύμφωνα με τον κανόνα της εποχής, αυτή και οι δύο μικρότερες αδελφές της βαφτίστηκαν και με τη μητέρα τους πήγαιναν τακτικά την τοπική Λουθηρανική εκκλησία, το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν ήταν απόλυτα κοσμικό. Η Ούντσετ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της ως αγνωστικιστίς, αλλά ο γάμος και το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου επρόκειτο να αλλάξει τη στάση της. Κατά τα δύσκολα αυτά χρόνια αντιμετώπισε μια κρίση πίστης, σχεδόν ανεπαίσθητη στην αρχή και στη συνέχεια όλο και πιο δυνατή. Η κρίση την οδήγησε από τον σαφή αγνωστικιστικό σκεπτικισμό, μέσω της επώδυνης ανησυχίας για την ηθική παρακμή της εποχής, προς τον Χριστιανισμό. Σε όλα τα γραπτά της αισθάνεται κανείς ένα παρατηρητικό μάτι για το μυστήριο της ζωής και για αυτό που δεν μπορεί να εξηγηθεί από τον λόγο ή την ανθρώπινη διάνοια. Στο πίσω μέρος του νηφάλιου, σχεδόν βάναυσου ρεαλισμού της, υπάρχει πάντα κάτι που δεν μπορεί να απαντηθεί. Εν πάση περιπτώσει αυτή η κρίση άλλαξε ριζικά τις απόψεις και την ιδεολογία της. Ενώ κάποτε πίστευε ότι ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό, τελικά πίστεψε ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Ωστόσο δεν στράφηκε στην καθιερωμένη Λουθηρανική Εκκλησία της Νορβηγίας, όπου τυπικά ανήκε. Έγινε δεκτή στην Καθολική Εκκλησία τον Νοέμβριο του 1924, μετά από ενδελεχή κατήχηση από τον Καθολικό ιερέα της ενορίας της. Ήταν τότε 42 ετών. Στη συνέχεια έγινε λαϊκή Δομινικανή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ολαφ, που γράφτηκε αμέσως μετά τη μεταστροφή της Ούντσετ, λαμβάνει χώρα σε μια ιστορική περίοδο που η Νορβηγία ήταν Καθολική, ότι έχει πολύ θρησκευτικά θέματα των σχέσεων του κύριου χαρακτήρα με τον Θεό και της βαθειάς αίσθησης της αμαρτίας του και ότι η Μεσαιωνική Καθολική Εκκλησία φωτίζεται ευνοϊκά, με σχεδόν όλους τους κληρικούς και μοναχούς να είναι θετικοί χαρακτήρες. Στη Νορβηγία η μεταστροφή της Ούντσετ στον Καθολικισμό δεν θεωρήθηκε μόνο εντυπωσιακή, αλλά σκανδαλώδης. Επισημάνθηκε επίσης στο εξωτερικό, όπου το όνομά της έγινε γνωστό μέσω της διεθνούς επιτυχίας του Κρίστιν Λάβρανσντάτερ. Εκείνη την εποχή υπήρχαν ελάχιστοι ενεργοί Καθολικοί στη Νορβηγία, που ήταν σχεδόν αποκλειστικά Λουθηρανική χώρα. Ο αντικαθολικισμός ήταν ευρέως διαδεδομένος όχι μόνο μεταξύ των Λουθηρανών κληρικών, αλλά και σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ομοίως υπήρχε εξίσου αντικαθολική καταφρόνηση μεταξύ των Νορβηγών διανοουμένων, πολλοί από τους οποίους ήταν θιασώτες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Οι επιθέσεις εναντίον της πίστης και του χαρακτήρα της ήταν κατά καιρούς αρκετά μοχθηρές, με αποτέλεσμα από αντίδραση να αφυπνίζεται το λογοτεχνικό ταλέντο της. Για πολλά χρόνια συμμετείχε στη δημόσια συζήτηση, προσπαθώντας με τον τρόπο της να υπερασπιστεί την Καθολική Εκκλησία. Έτσι πήρε γρήγορα το προσωνύμιο "Η Κυρά του Μπγέρκεμπεκ" και "Η Καθολική Κυρία". Στο τέλος αυτής της δημιουργικής έκρηξης η Ούντσετ μπήκε σε πιο ήρεμα νερά. Μετά το 1929 ολοκλήρωσε μια σειρά μυθιστορημάτων τοποθετημένων στο Όσλο της εποχής, με έντονα Καθολικά στοιχεία. Επέλεξε τα θέματά της από τη μικρή Καθολική κοινότητα της Νορβηγίας. Αλλά και εδώ το κύριο θέμα είναι ο έρωτας. Εξέδωσε επίσης μερικά σοβαρά ιστορικά έργα, που εξέτασαν την ιστορία της Νορβηγίας από μια νηφάλια προοπτική. Ακόμη μετέφρασε αρκετές Ισλανδικές σάγκα στα Νεότερα Νορβηγικά και εξέδωσε μερικά λογοτεχνικά δοκίμια, κυρίως για την αγγλική λογοτεχνία, από τα οποία ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα ένα για τις Αδελφές Μπροντέ και ένα για τον Ντ. Χ. Λώρενς Το 1934 εξέδωσε το Εντεκα Χρονών, ένα αυτοβιογραφικό έργο. Με ελάχιστη απόκρυψη αφηγείται την ιστορία των παιδικών της χρόνων στη Χριστιανία, του σπιτιού της, πλούσιου σε πνευματικές αξίες και αγάπη, και του άρρωστου πατέρα της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 άρχισε να δουλεύει ένα νέο ιστορικό μυθιστόρημα, τοποθετημένο στη Σκανδιναβία του 18ου αιώνα. Εκδόθηκε μόνο ο πρώτος τόμος, Μαντάμ Δωροθέα το 1939. Την ίδια χρονιά εξερράγη ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που της κατέφερε πλήγματα τόσο ως συγγραφέα όσο και ως γυναίκα. Ποτέ δεν ολοκλήρωσε το νέο της μυθιστόρημα. Οταν η εισβολή του Ιωσήφ Στάλιν στη Φινλανδία προκάλεσε το Χειμερινό Πόλεμο η Ούντσεντ υποστήριξε την πολεμική προσπάθεια των Φινλανδών, δωρίζοντας τους το Βραβείο της Νόμπελ στις 25 Ιανουαρίου 1940. Όταν η Γερμανία εισέβαλε στη Νορβηγία τον Απρίλιο του 1940 η Ούντσετ αναγκάστηκε να διαφύγει. Είχε κατηγορήσει έντονα τον Χίτλερ από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και, από τότε, τα βιβλία της είχαν απαγορευτεί στη Ναζιστική Γερμανία. Δεν ήθελε καθόλου να γίνει στόχος της Γκεστάπο και κατέφυγε στην ουδέτερη Σουηδία. Ο μεγαλύτερος γιος της, ο ανθυπολοχαγός Αντερς Σβάρσταντ του Νορβηγικού Στρατού, σκοτώθηκε εν δράσει σε ηλικία 27 ετών στις 27 Απριλίου 1940, σε συμπλοκή με τα γερμανικά στρατεύματα στη Γέφυρα Σέγκαλσταντ στο Γκάουσνταλ. Η άρρωστη κόρη της Ούντσετ είχε πεθάνει λίγο πριν από την έναρξη του πολέμου. Το Μπγέρκεμπεκ επιτάχθηκε από τη Βέρμαχτ και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα αξιωματικών καθ 'όλη τη διάρκεια της Κατοχής της Νορβηγίας. Το 1940 η Ούντσετ και ο μικρότερος γιος της άφησαν την ουδέτερη Σουηδία για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί ανέδειξε ακούραστα την υπόθεση της κατεχόμενης χώρας της και εκείνη των Εβραίων της Ευρώπης σε γραπτά, ομιλίες και συνεντεύξεις. Έζησε στο Μπρούκλιν Χάιτς της Νέας Υόρκης. Δρσστηριοποιήθηκε στη Σκανδιναβική Καθολική Ένωση του Αγίου Ανσγκαρ και έγραφε αρκετά άρθρα για το δελτίο της. Ταξίδεψε επίσης στη Φλόριντα, όπου έγινε στενή φίλη με τη μυθιστοριογράφο Μάρτζορι Κίναν Ρόουλινγκς. Μετά την εκτέλεση από τους Γερμανούς του Δανού Λουθηρανού ιερέα Κάι Μουνκ στις 4 Ιανουαρίου 1944, η δανική αντιστασιακή εφημερίδα De frie Danske δημοσίευσε καταδικαστικά άρθρα από σημαντικούς Σκανδιναβούς, συμπεριλαμβανομένης της Ούντσετ. Η Ούντσετ επέστρεψε στη Νορβηγία μετά την απελευθέρωση το 1945. Έζησε άλλα τέσσερα χρόνια αλλά ποτέ δεν δημοσίευσε τίποτε άλλο. Πέθανε στα 67 της στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας, όπου είχε ζήσει από το 1919 ως το 1940. Τάφηκε στο χωριό Μέσναλι, 15 χιλιόμετρα ανατολικά του Λίλεχαμερ, όπου αναπαύονται επίσης η κόρη της και ο γιος της που πέθανε στη μάχη. Ο τάφος αναγνωρίζεται από τρεις μαύρους σταυρούς. Η Ούντσετ κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1928, για το οποίο προτάθηκε από τη Χέλγκα Ενγκ, μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων. Ένα όρος στη Σελήνη, ανατολικά του Κρατήρα Λάμπερτ στη Θάλασσα των Βροχών, ονομάστηκε Μονς Ούντσετ, ωστόσο αναφέρθηκε λανθασμένα ως Μονς Ούντσετ στο Σεληνιακό Τοπογραφικό Ορθοφωτοχάρτη 40B4. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση (IAU) αρνήθηκε να συμπεριλάβει το Μονς Ούντσετ στο αλφαβητική λεξικό των επίσημων ονομασμένων σεληνιακών σχηματισμών. Αυτό το βουνό είναι σήμερα γνωστό ως Λάμπερτ γ. Ένας κρατήρας της Αφροδίτη πήρε το όνομά του από την Ούντσετ. Η Ούντσετ απεικονίστηκε σε ένα νορβηγικό χαρτονόμισμα 500 κορωνών και ένα γραμματόσημο δύο κορωνών το 1982. Η γειτονική Σουηδία την έβαλε σε γραμματόσημο το 1998. Το Μπγέρκεμπεκ, το σπίτι της στο Λίλεχαμερ, είναι πλέον τμήμα του Μουσείου Μαϊχάουγκεν. Προσπάθειες αποκατάστασης και επίπλωσης των οικημάτων όπως ήταν κατά την περίοδο της κατοχής ξεκίνησαν το 1997. Η Ούντσετ απεικονίζεται στο πτερύγιο ενός Boeing 737-800 της Norwegian Air Shuttle, με την εγγραφή LN-NGY. Η Κόρη του Γκούναρ είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα που τοποθετείται στην Εποχή των Σάγκα. Αυτό ήταν το πρώτο ιστορικό μυθιστόρημα της Ούντσετ, που εκδόθηκε το 1909. Η σειρά Olav Audunssøn i Hestviken αποτελείται από τέσσερις τόμους, που εκδόθηκαν το 1925-27 και που παρατίθενται κατά σειρά. Ανάλογα με την έκδοση, κάθε τόμος είχε εκδοθεί μόνος του ή δύο τόμοι εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο. Το δεύτερο συνηθιζόταν σε παλαιότερες εκδόσεις.Το Τσεκούρι Ο Λάκος με τα Φίδια Στην Έρημο Ο Εκδικητής ΓιοςΗ Κρίστιν Λαβρανσντάτερ είναι μια τριλογία τριών τόμων, που παρατίθενται κατά σειρά. Γράφτηκε κατά την περίοδο 1920–22. Το 1995 ο πρώτος τόμος ήταν η βάση για μια ομώνυμη εμπορική ταινία σε σκηνοθεσία της Λιβ Ούλμαν.Κρίστιν Λαβρανσντάτερ: Το Στεφάνι Κρίστιν Λαβρανσντάτερr: Η Σύζυγος Κρίστιν Λαβρανσντάτερ: Ο ΣταυρόςΗ Τζένη γράφτηκε το 1911. Είναι μια ιστορία μιας Νορβηγίδας ζωγράφου που ταξιδεύει στη Ρώμη για έμπνευση. Τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα περίμενε. Η Αγνωστη Σίγκριντ Ούντσετ, μια συλλογή των πρώτων υπαρξιστικών έργων της Ούντσετ. Άνδρες, Γυναίκες και Τοποθεσίες, μια συλλογή κριτικών δοκιμίων, συμπεριλαμβανομένων των «Βλασφημία», «Ντ. Χ. Λώρενς»,«Η Μεγαλύτερη Δύναμη» και «Γκλάστονμπερι». Ευτυχισμένα Χρόνια στη Νορβηγία, απομνημονεύματα των παιδικών της χρόνων στη χώρα αυτή πριν από τη ναζιστική κατοχή, παρουσιάζει έναν ιδιαίτερα συγκινητικό και έντονο πρόλογο για την απλότητα και τη σκληρότητα της Νορβηγίας και του λαού της, με έναν όρκο να ξαναγίνει έτσι μετά την 'κάθαρση' από το κακό του ναζισμού. Η Σάγκα των Αγίων. Ο ερχομός του Χριστιανισμού. - Η Αγία Σόυνιβα και οι Σέλιεμεν. - Αγιος Ολαφ, ο βασιλιάς της Νορβηγίας σε όλη την αιωνιότητα. - Αγιος Χάλβαρντ. - Αγιος Μάγκνους, Κόμης των Νησιών Ορκνεϊ. - Αγιος Εϊστέιν, αρχιεπίσκοπος του Νίδαρος. - Αγιος Θόρφιν, επίσκοπος του Χάμαρ. - Πατέρας Καρλ Σίλινγκ ο Βαρναβίτης. Αυτό το κεφάλαιο του βιβλίου εκδόθηκε επίσης ως "Ένας ιερέας από τη Νορβηγία, ο σεβάσμιος Καρλ Μ. Σίλινγκ, CRSP" από τους Βαρναβίτες Πατέρες μέσω της Βόρειοαμερικανικής Φωνής της Φατίμα. Ιντα Ελίζαμπεθ, μυθιστόρημα Αικατερίνη της Σιένα, μυθιστόρημα. Η Αικατερίνη της Σιένα της Ούντσετ αναγνωρίζεται ως μία από τις καλύτερες βιογραφίες αυτού της γνωστής και εκπληκτικής αγίας του 14ου αιώνα. Η Ούντσετ βασίστηκε για αυτό το πραγματικό έργο σε πρωτογενείς πηγές, στις δικές της εμπειρίες που έζησε στην Ιταλία και στη βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης καρδιάς. Η Αικατερίνη της Σιένα ήταν η αγαπημένη του της Ούντσετ, που ήταν επίσης Τρίτης τάξης Δομινικανή. Στάδια του Δρόμου είναι μια συλλογή βίων αγίων. Η Αγρια Ορχιδέα είναι ένα μυθιστόρημα που τοποθετείται στη Νορβηγία του 20ού αιώνα και εκδόθηκε το 1931. Ο τίτλος αναφέρεται στον κήπο της μητέρας της βασικής ηρωίδας. Η Καιόμενη Βάτος είναι συνέχεια του μυθιστορήματος Η Αγρια Ορχιδέα και εκδόθηκε το 1932. Εξετάζει τις συγκρούσεις που προκύπτουν στη ζωή της βασικής ηρωίδας μετά τη μεταστροφή της στον Καθολικισμό. http://www.nobel.se/literature/laureates/1928/ https://web.archive.org/web/20110604210443/http://www.kirjasto.sci.fi/undset.htm