Υπεζωκότας

Οι υπεζωκότες είναι δύο στρώματα ορογόνου μεμβράνης που επικαλύπτουν τους πνεύμονες και το εσωτερικό των γύρω θωρακικών τοιχωμάτων. Ο εσωτερικός υπεζωκότας, που ονομάζεται σπλαχνικός υπεζωκότας, καλύπτει την επιφάνεια κάθε πνεύμονα και βυθίζεται μεταξύ των λοβών του πνεύμονα ως σχισμές. Το εξωτερικό στρώμα, που ονομάζεται τοιχωματικός υπεζωκότας, επενδύει τις εσωτερικές επιφάνειες της θωρακικής κοιλότητας σε κάθε πλευρά του μεσοθωρακίου και μπορεί να υποδιαιρεθεί σε μεσοθωρακικό (καλύπτοντας τις πλευρικές επιφάνειες του ινώδους περικαρδίου, του οισοφάγου και της θωρακικής αορτής), διαφραγματικό (που καλύπτει την άνω επιφάνεια του διαφράγματος ), πλευρικό (καλύπτοντας το εσωτερικό του θωρακικού κλωβού) και αυχενικό (που καλύπτει την κάτω πλευρά της υπερυπεζωκοτικής μεμβράνης ) υπεζωκότα. Ανάμεσα στους δύο υπεζωκότες υπάρχει ένας δυνητικός χώρος που ονομάζεται υπεζωκοτική κοιλότητα (επίσης υπεζωκοτικός χώρος), ο οποίος κανονικά καταρρέει και γεμάτος με μόνο μια μικροσκοπική ποσότητα ορώδους υγρού (πλευριτικό υγρό) που εκκρίνεται από τους υπεζωκότες και θεωρείται κλινικά κενός υπό υγιείς συνθήκες. Οι δύο πνεύμονες, που οριοθετούνται από τον τοιχωματικό υπεζωκότα, σχεδόν γεμίζουν τη θωρακική κοιλότητα.

 Κάθε υπεζωκότας περιλαμβάνει έναν επιφανειακό ορογόνο που αποτελείται από μια απλή μονοστοιβάδα επίπεδων (πλακωδών) ή κυβοειδών μεσοθηλιακών κυττάρων με μικρολάχνες μήκους έως 6 μm. Το μεσοθήλιο είναι χωρίς βασική μεμβράνη και υποστηρίζεται από έναν καλά αγγειοποιημένο υποκείμενο χαλαρό συνδετικό ιστό που περιέχει δύο κακώς καθορισμένα στρώματα ελασμάτων πλούσιων σε ελαστίνη. Οι πλευρικοί τοιχωματικοί υπεζωκότες έχουν επίσης λιποκύτταρα στον υποορογόνο, τα οποία εμφανίζονται ως υπουπεζωκοτικά/εξωπλευρικά λίπη και θεωρούνται ιστολογικά ότι ανήκουν στην ενδοθωρακική περιτονία που χωρίζει τον υποορογόνο από το εσωτερικό περιόστεο των πλευρών. Και οι δύο υπεζωκότες είναι αρκετά σταθερά συνδεδεμένοι με τις υποκείμενες δομές τους και συνήθως καλύπτονται από επιφανειακούς γλυκοκάλυκες που περιορίζουν την απώλεια υγρών και μειώνουν την τριβή. Ο χώρος που περικλείεται μεταξύ του τοιχωματικού και του σπλαχνικού υπεζωκότα, γνωστός ως υπεζωκοτικός χώρος, κανονικά διαθέτει μόνο μικρή ποσότητα (λιγότερο από 10 mL) ορογόνου υγρού που εκκρίνεται από την κορυφαία περιοχή του τοιχωματικού υπεζωκότα. Ο συνδυασμός της επιφανειακής τάσης, της ογκωτικής πίεσης και της πτώσης της πίεσης του υγρού που προκαλείται από την προς τα μέσα ελαστική επαναφορά του πνευμονικού παρεγχύματος και την ακαμψία του θωρακικού τοιχώματος, έχει ως αποτέλεσμα αρνητική πίεση -5 εκατοστά της στήλης νερού (περίπου −3,68 mmHg (−0,491 kPa) ) εντός του υπεζωκοτικού χώρου, με αποτέλεσμα να παραμένει ως επί το πλείστον ως δυνητικός χώρος που λειτουργεί ως κενό στη διεπαφή μεταξύ του τοιχωματικού και του σπλαχνικού υπεζωκότα. Η σύσπαση των αναπνευστικών μυών διευρύνει τη θωρακική κοιλότητα, προκαλώντας την επέκταση του τοιχωματικού υπεζωκότα προς τα έξω. Εάν το λειτουργικό κενό του υπεζωκότα παραμείνει άθικτο, ο υπεζωκοτικός χώρος θα παραμείνει όσο το δυνατόν πιο συμπιεσμένος και θα προκαλέσει την έλξη του σπλαχνικού υπεζωκότα προς τα έξω, που με τη σειρά του τραβά τον υποκείμενο πνεύμονα και τον διαστέλλει. Αυτό μεταδίδει την αρνητική πίεση στις κυψελίδες και τα βρογχιόλια, διευκολύνοντας έτσι την εισπνοή. Ο σπλαχνικός υπεζωκότας καλύπτει τις επιφάνειες των πνευμόνων και τις πυλαίες δομές και εκτείνεται ουραία από την πύλη ως μια ταινία που μοιάζει με μεσεντέριο που ονομάζεται πνευμονικός σύνδεσμος. Κάθε πνεύμονας χωρίζεται σε λοβούς από τις πτυχώσεις του υπεζωκότα ως σχισμές. Οι σχισμές είναι διπλές πτυχές του υπεζωκότα που τέμνουν τους πνεύμονες και βοηθούν στην επέκτασή τους, επιτρέποντας στον πνεύμονα να αερίζεται πιο αποτελεσματικά ακόμα κι αν μέρη του (συνήθως τα βασικά τμήματα ) δεν διαστέλλονται σωστά λόγω συμφόρησης ή καθίζησης. Η λειτουργία του σπλαχνικού υπεζωκότα είναι να παράγει και να επαναρροφεί υγρό. Είναι μια περιοχή που δεν αισθάνεται πόνο λόγω της συσχέτισής της με τον πνεύμονα και της νεύρωσης από τους σπλαχνικούς αισθητήριους νευρώνες.Ο σπλαχνικός υπεζωκότας σχηματίζει επίσης μεσολόβια διαφράγματα (που διαχωρίζει τους δευτερεύοντες πνευμονικούς λοβούς). Τα μεσολόβια διαφράγματα περιέχουν συνδετικό ιστό, πνευμονικές φλέβες και λεμφαγγεία. Ο τοιχωματικός υπεζωκότας επενδύει το εσωτερικό της θωρακικής κοιλότητας και χωρίζεται από το θωρακικό τοίχωμα από την ενδοθωρακική περιτονία. Περιλαμβάνει την εσωτερική επιφάνεια του πλευρικού κλωβού και την άνω επιφάνεια του διαφράγματος, καθώς και τις πλευρικές επιφάνειες του μεσοθωρακίου, από τις οποίες διαχωρίζει την υπεζωκοτική κοιλότητα. Ενώνεται με τον σπλαχνικό υπεζωκότα στην περικαρδιακή βάση του πνευμονικού χείλους και του πνευμονικού συνδέσμου ως μια ομαλή αλλά με οξεία γωνία περιφερειακή διασταύρωση.Ο τοιχωματικός υπεζωκότας υποδιαιρείται ανάλογα με την επιφάνεια που καλύπτει. Ο πλευρικός υπεζωκότας είναι το υπεζωκοτικό τμήμα που καλύπτει τις εσωτερικές επιφάνειες του θωρακικού κλωβού και διαχωρίζεται από τα πλευρά / χόνδρους και τους μεσοπλεύριους μύες με την ενδοθωρακική περιτονία. Το κορυφαίο τμήμα του πλευρικού υπεζωκότα, που μερικές φορές αναφέρεται ως αυχενικός υπεζωκότας ή θόλος του υπεζωκότα, διογκώνεται πέρα από τη θωρακική είσοδο στο οπίσθιο τρίγωνο του λαιμού, όπου καλύπτεται από μια επέκταση της ενδοθωρακικής περιτονίας γνωστή ως υπερυπεζωκοτική μεμβράνη. Αυτό είναι το πιο επιφανειακό (και επομένως το πιο ευάλωτο) τμήμα του υπεζωκότα και μπορεί να τρυπηθεί με υποκλείδιο καθετηριασμό ή με διατρητικό τραυματισμό στον λαιμό. Ο διαφραγματικός υπεζωκότας είναι το τμήμα που καλύπτει την κυρτή άνω επιφάνεια του διαφράγματος. Η συμβολή του με τον πλευρικό υπεζωκότα στο διαφραγματικό χείλος είναι μια αιχμηρή εσοχή γνωστή ως πλευροδιαφραγματική γωνία, η οποία έχει διαγνωστική σημασία στην απλή ακτινογραφία. Ο μεσοθωρακικός υπεζωκότας είναι το τμήμα που καλύπτει τις πλάγιες επιφάνειες του μεσοθωρακίου, κυρίως το ινώδες περικάρδιο, τη θωρακική αορτή, την άνω κοίλη φλέβα / άζυγο φλέβα, τον οισοφάγο και (πολύ σπάνια) έναν διευρυμένο θύμο αδένα. Το πρόσθιο άνω τμήμα του (ιδιαίτερα της αριστερής πλευράς) μερικές φορές μπορεί να διογκώνεται στο πρόσθιο μεσοθωράκιο πίσω από το ανώτερο τμήμα του σώματος του στέρνου και ακόμη και να αγγίξει το απέναντι μέρος του σε αναγκαστική εισπνοή, αλλά ο αριστερός και ο δεξιός υπεζωκότας δεν επικοινωνούν εκτός εάν υπάρχει σημαντικός τραυματισμός ( τραυματικός ή ιατρογενής) ή νόσος (π.χ. κακοήθεια). Κατά κανόνα, η παροχή αίματος και νεύρων ενός υπεζωκότα προέρχεται από τις δομές κάτω από αυτόν. Ο σπλαχνικός υπεζωκότας τροφοδοτείται από τα τριχοειδή αγγεία που τροφοδοτούν την επιφάνεια του πνεύμονα (τόσο από την πνευμονική κυκλοφορία όσο και από τα βρογχικά αγγεία ) και νευρώνεται από τις νευρικές απολήξεις από το πνευμονικό πλέγμα. Ο τοιχωματικός υπεζωκότας αιματώνεται από το τοίχωμα της θωρακικής κοιλότητας την οποία επενδύει. Η αιμάτωση μπορεί να προέρχεται από την αορτή (μεσοπλεύρια, άνω φρενική και κάτω φρενική αρτηρία ), τις εσωτερικές θωρακικές αρτηρίες ( περικαρδιοφρενικές, πρόσθιες μεσοπλεύριες και μυοφρενικές διακλαδώσεις) ή τους αναστόμους κλάδους τους. Ομοίως, η νεύρωση προέρχεται από τις υποκείμενες δομές του — ο πλευρικός υπεζωκότας νευρώνεται από τα μεσοπλεύρια νεύρα, ο διαφραγματικός υπεζωκότας νευρώνεται από το φρενικό νεύρο στο κεντρικό τμήμα του γύρω από τον κεντρικό τένοντα και από τα μεσοπλεύρια νεύρα στην περιφέρειά του κοντά στο πλευρικό χείλος και ο μεσοθωρακικός υπεζωκότας νευρώνεται από κλάδους του φρενικού νεύρου πάνω από το ινώδες περικάρδιο. Ως ορώδης μεμβράνη, ο υπεζωκότας εκκρίνει ένα ορώδες υγρό (πλευριτικό υγρό) που περιέχει διάφορα λιπαντικά μακρομόρια όπως η σιαλομουκίνη, η υαλουρονάνη και τα φωσφολιπίδια. Αυτά, σε συνδυασμό με την ομαλότητα των γλυκοκαλύκων και την υδροδυναμική λίπανση του ίδιου του πλευριτικού υγρού, μειώνουν τον συντελεστή τριβής όταν οι αντίθετες υπεζωκοτικές επιφάνειες πρέπει να γλιστρήσουν μεταξύ τους κατά τον αερισμό, βοηθώντας έτσι στη βελτίωση της πνευμονικής έκπτυξης. Η συγκολλητική ιδιότητα του υπεζωκοτικού υγρού σε διάφορες κυτταρικές επιφάνειες, σε συνδυασμό με την ογκωτική πίεση και την αρνητική πίεση υγρού, συγκρατεί επίσης τους δύο αντίθετους υπεζωκότες σε στενή ολισθαίνουσα επαφή και διατηρεί τον πλευριτικό χώρο σε κατάρρευση, μεγιστοποιώντας τη συνολική χωρητικότητα των πνευμόνων διατηρώντας παράλληλα λειτουργικό κενό. Κατά την εισπνοή η σύσπαση του διαφράγματος και των εξωτερικών μεσοπλεύριων μυών (μαζί με τις κινήσεις των πλευρών και του στέρνου ) αυξάνει τον όγκο της πλευριτικής κοιλότητας, αυξάνοντας περαιτέρω την αρνητική πίεση εντός του πλευριτικού χώρου. Όσο το λειτουργικό κενό παραμένει άθικτο, ο πνεύμονας θα έλκεται για να επεκταθεί μαζί με το θωρακικό τοίχωμα, προκαλώντας αρνητική πίεση αεραγωγού που προκαλεί ροή αέρα στον πνεύμονα, με αποτέλεσμα την εισπνοή. Ωστόσο, η εκπνοή είναι συνήθως παθητική, που προκαλείται από την ελαστική επαναφορά των κυψελιδικών τοιχωμάτων και τη χαλάρωση των αναπνευστικών μυών. Στην εξαναγκασμένη εκπνοή, το πλευριτικό υγρό παρέχει κάποια υδροστατική προστασία για τους πνεύμονες έναντι της ταχείας αλλαγής της πίεσης μέσα στην πλευριτική κοιλότητα. Η πλευρίτιδα είναι μια φλεγμονώδης κατάσταση του υπεζωκότα. Λόγω της σωματικής νεύρωσης του τοιχωματικού υπεζωκότα, οι υπεζωκοτικοί ερεθισμοί, ειδικά εάν οφείλονται σε οξείες αιτίες, συχνά προκαλούν οξύ πόνο στο στήθος που είναι χειρότερος κατά την αναπνοή, γνωστός ως πλευριτικός πόνος. Η υπεζωκοτική νόσος ή οι λεμφικές αποφράξεις μπορεί να οδηγήσουν σε συσσώρευση ορογόνου υγρού εντός του πλευριτικού χώρου, γνωστή ως πλευριτική συλλογή. Η πλευριτική συλλογή εξαλείφει το υπεζωκοτικό κενό και μπορεί να συμπιέσει τον πνεύμονα (λόγω υδροστατικής πίεσης), μειώνοντας τον αερισμό και οδηγώντας σε αναπνευστική ανεπάρκεια τύπου 2. Η πάθηση μπορεί να αντιμετωπιστεί με μηχανική αφαίρεση του υγρού μέσω θωρακοπαρακέντησης με καθετήρα, θωρακικό σωλήνα ή θωρακοσκοπική διαδικασία. Η μολυσμένη πλευριτική συλλογή μπορεί να οδηγήσει σε εμπύημα, το οποίο μπορεί να δημιουργήσει σημαντική προσκόλληση και ίνωση που απαιτούν διαίρεση. Σε υποτροπιάζουσες πλευριτικές συλλογές, μπορεί να γίνει πλευροδεσία για να υπάρξει μόνιμη εξάλειψη του πλευριτικού χώρου. Light, Richard W. (2007). Pleural Diseases. Lippincott Williams & Wilkins. ISBN 978-0781769570.