IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μήτις (δορυφόρος)

Η Μήτις (αγγλικά: Metis) ή Δίας XVI είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Πήρε το όνομά του το 1983 από τη Μήτιν, η οποία ήταν, κατά τον Ησίοδο, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και πρώτη σύζυγος του Δία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/1979 J 3.

 Η Μήτις ανακαλύφθηκε στις 4 Μαρτίου 1979, από τον Στέφεν Π. Σάινοτ, καθώς εντοπίστηκε σε φωτογραφίες του Βόγιατζερ 1 και ονομάστηκε προσωρινά S/1979 S 3 . To 1983 ονομάστηκε επίσημα Μήτις , από την ομώνυμη Τιτανίδα, η οποία ήταν η πρώτη σύζυγος του Δία, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Στις φωτογραφίες του Βόγιατζερ η Μήτις φαινόταν ως μια κουκκίδα και ως εκ τούτου λίγα ήταν γνωστά για αυτήν μέχρι την έλευση του μη επανδρωμένου διαστημοπλοίου Γαλιλαίος. Αυτό ήταν που, το 1998 φωτογράφησε σχεδόν όλη της την επιφάνεια και οριοθέτησε τη σύστασή της. Μήτις από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Δία από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
NextGen Series

Η NextGen Series (Αγώνες επόμενης γενιάς) είναι μια ευρωπαϊκή διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση για ομάδες με παίκτες κάτω των 19 ετών (Κ-19). Ξεκίνησε τη σεζόν 2011-12 και διεξάγεται στα πρότυπα του Τσάμπιονς Λιγκ αν και δεν είναι διοργάνωση της UEFA. Σχεδιάστηκε ώστε να προβληθούν και να προωθηθούν νεαροί ποδοσφαιριστές, έχοντας την ευκαιρία να αγωνιστούν μεταξύ τους σε μια διεθνή διοργάνωση. Η διοργάνωση δημιουργήθηκε από τον τηλεοπτικό παραγωγό Τζάστιν Άντριους (Justin Andrews) και από τον αθλητικό διευθυντή της αγγλικής ομάδας Μπρέντφορντ ΦΚ Μαρκ Γουορμπέρτον (Mark Warburton).Από τη σεζόν 2013-14 η διοργάνωση καταργήθηκε, μιας και η UEFA προχώρησε στη διοργάνωση του UEFA Youth League, με συμμετοχή των ομάδων Κ-19, όσων συλλόγων μετέχουν στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι ομάδες μετέχουν ακριβώς στους ίδιους ομίλους, με το ίδιο πρόγραμμα.

 Σκέψεις για μια ευρωπαϊκή διοργάνωση ποδοσφαίρου συλλόγων νέων υπήρχαν από πολύ παλιά. Το Νοέμβριο του 2010 είχαν αγωνιστεί χωρίς θεατές ο ΑΦΚ Άγιαξ με την Μάντσεστερ Σίτι και η Σέλτικ Γλασκώβης με τη Λίβερπουλ Φ.Κ., σε μια δοκιμαστική σειρά αγώνων εν όψει της νέας διοργάνωσης.Οι στόχοι της σειράς αυτής είναι να πάρουν μέρος νεαροί ποδοσφαιριστές σε ένα τουρνουά-ρέπλικα του Τσάμπιονς Λιγκ, ώστε να αποκτήσουν εμπειρία σε αγώνες υψηλού επιπέδου, που περιλαμβάνουν αγώνες, ταξίδια, αυστηρούς κανονισμούς, πεθαρχία και γενικά υψηλά στάνταρντς. Κάθε ομάδα δηλώνει 18 παίκτες κάτω των 19 ετών, στους οποίους μπορεί να συμπεριλάβει και τρεις ποδοσφαιριστές 19 ετών. Όμως, στους αγώνες μπορούν να αγωνίζονται μόνο δύο 19άρηδες παίκτες. Οι ομάδες που μετείχαν στην πρώτη διοργάνωση, τη σεζόν 2011-12, επιλέχτηκαν με πρόσκληση. Οι διοργανωτές επέλεξαν 16 ευρωπαϊκούς συλλόγους, οι οποίοι φημίζονται για την ποιότητα των ποδοσφαιρικών τους ακαδημιών. Οι 16 σύλλογοι που μετείχαν το 2011-12 προέρχονταν από 11 ευρωπαϊκές χώρες. Το τρόπαιο κατέκτησε η ιταλική Ίντερ. Τη δεύτερη σεζόν της διοργάνωσης 2012-13 μετείχαν 24 σύλλογοι από 13 συνολικά χώρες. Ήταν 15 από την πρώτη σεζόν (δεν μετείχε η ελβετική Βασιλεία) και 9 νέες, μεταξύ των οποίων και ο Ολυμπιακός. Οι εννιά νέες συμμετοχές ήταν: Στην πρώτη φάση οι ομάδες διαιρούνται σε ομίλους και οι ομάδες παίζουν σε διπλά ματς. Το 2011-12 οι όμιλοι ήταν τέσσερις και το 2012-13 έξι. Το 2011-12 στην επόμενη φάση προκρίθηκαν 8 σύλλογοι, που έπαιξαν σε αγώνες νοκ-άουτ ως τον τελικό με γηπεδούχες τις ομάδες που τερμάτισαν πρώτες στον όμιλό τους. Το 2012-13 προκρίθηκαν 16 σύλλογοι (οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου και οι τέσσερις καλύτεροι τρίτοι), οπότε η φάση νοκ-άουτ περιλάμβανε έναν επιπλέον γύρο. Ο τελικός γίνεται σε προκαθορισμένο στάδιο. NextGen series website Αρχειοθετήθηκε 2012-12-10 στο Wayback Machine. Trophy Manufacturer
Νίγκαρ Τζαμάλ

Η Νίγκαρ Αιντίν κιζ Τζαμάλ (née Mutallibzadeh, Αζερμπαϊτζάν: Nigar Aydın qızı Camal (Mütəllibzadə), μερικές φορές γνωστή ως Νίκκι Τζαμάλ, γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1980, Μπακού) είναι Αζέρα τραγουδίστρια που ζει στο Λονδίνο από το 2005. Τα είδη τραγουδιού της περιλαμβάνουν το R&B, το soul και την ποπ μουσική. Κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 με τον Έλνταρ Γκάσιμοβ όταν εμφανίστηκαν σαν ντουέτο Ελλ & Νίκκι.

 Το 1997 εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Χαζάρ με ειδίκευση στα οικονομικά και τη διοίκηση, ολοκληρώνοντας 3 από τα 4 χρόνια. Προτού δοκιμάσει τον εαυτό της ως τραγουδιστής, η Nigar Jamal ήταν νοικοκυρά για πέντε χρόνια. Σε συνέντευξή της στο The Sun, ομολόγησε ότι κάποτε είχε προγραμματίσει να συμμετάσχει στο The X Factor, αλλά έχοντας χάσει στενά την προθεσμία της επίδειξης. Η Τζαμάλ αναφέρει ότι εμπνέεται από τους Κριστίνα Αγκιλέρα, την Αλίσια Κιζ, τον Μπράντι Νόργουντ, τον Κρέγκ Ντέιβιντ και τον Κρις Μπράουν. Τον Δεκέμβριο του 2010, η Jamal συμμετείχε στην εθνική επιλογή του Αζερμπαϊτζάν, Milli Seçim Turu 2011. Η πρώτη εμφάνισή της ήταν στην Heat 7, τοποθετώντας πρώτα μαζί με 11 βαθμούς, μαζί με την Ilhama Gasimova, οι οποίοι και οι δύο προκρίθηκαν στον ημιτελικό. Η Jamal προκρίθηκε από τον ημιτελικό μαζί με τέσσερις άλλους καλλιτέχνες μέχρι τον τελικό στις 11 Φεβρουαρίου 2011, όπου και ο Eldar Gasimov κέρδισαν το δικαίωμα να εκπροσωπήσουν το Αζερμπαϊτζάν στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011 στο Düsseldorf της Γερμανίας το Μάιο του 2011. Τραγουδούσαν κάτω από το ψευδώνυμο Ell & Nikki το τραγούδι "Running Scared" από τους Stefan Örn και Sandra Bjurman από τη Σουηδία και τον Iain Farquharson από το Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο κέρδισε με συνολικά 221 πόντους. Μετά τη νίκη του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision 2011, η Jamal και ο Gasimov πήγαν να ταξιδέψουν σε αρκετές χώρες και να πραγματοποιήσουν τη νίκη τους. Στο Αζερμπαϊτζάν εκτυπώθηκαν 15.000 γραμματόσημα με την ονομασία 1 Αζέρικο μανάτ. Η παραγωγή γραμματοσήμων στο Αζερμπαϊτζάν ήταν αφιερωμένη στη νίκη του Eldar και του Nigar στο διαγωνισμό του 2011. Τον Σεπτέμβριο του 2011, ανακοινώθηκε ότι ο Nigar Jamal θα εμφανιστεί σε ένα από τα επεισόδια της τουρκικής κωμικής σειράς Yahşi Cazibe [10]. Το 2012, ήταν μία από τους πέντε μουσικούς από το Αζερμπαϊτζάν που επιλέχθηκαν ως κριτική επιτροπή στην εθνική επιλογή της δανικής εθνικής ομάδας του διαγωνισμού της Eurovision για το 2012.Την 1η Δεκεμβρίου 2011, η Nikki παρουσίασε το πρώτο της solo τραγούδι και το βίντεο κλιπ "Crush on You" μετά το Eurovision. Άλλο νέο υλικό κυκλοφόρησε στη συνέχεια, συμπεριλαμβανομένου ενός ντουέτου με τον Miri Yusif με τίτλο "Qal" και ένα άλλο ντουέτο με τον νικητή της Eurovision 2008 Dima Bilan με τίτλο "Come Into My World" Στις 11 Αυγούστου 2012 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ "Play With Me". Σύμφωνα με πληροφορίες, συνεργάστηκε με τη δανέζικη τραγουδοποιό Boe Larsen για το άλμπουμ. Στις αρχές του 2014 ήταν κριτής στην τουρκική τηλεοπτική εκπομπή X Factor και παρουσίασε τον νικητή του σόου.
Κορράδος της Θουριγγίας

Ο Κορράδος της Θουριγγίας ή Κορράδος ο πρεσβύτερος (Konrad der Ältere, ... - 27 Φεβρουαρίου 906) ήταν δούκας της Θουριγγίας (892-906), γενάρχης της οικογένειας των Κορραδιδών και μεγαλύτερος γιος του Ούντο της Νευστρίας. Η μητέρα του ήταν μια από τις κόρες του Κορράδου Α΄ του Λοζνάχ, ένωσε όλες τις κομητείες του σε αυτήν της Έσσης εξασφαλίζοντας για τους απογόνους του τον τίτλο του δούκα της Φραγκονίας.

 Αρχικά βρέθηκε σε σύγκρουση με τον Ερρίκο της Φραγκονίας και τον Αδαλβέρτο από την οικογένεια των Μπάμπενμπερκ, το 891 έγινε κόμης και υπουργός του Αρνούλφου της Γερμανίας, το 892 αντικατέστησε τον εκθρονισμένο δούκα Πόππο στην Θουριγγία αλλά αντικαταστάθηκε και ο ίδιος σύντομα από τον Μπουχάρντ. Η σύντομη αντικατάστασή του ερμηνεύεται ως αλλαγή πολιτικής του Αρνούλφου που έως τότε ευνοούσε τους Κορραδίδες έναντι των Μπάμπενμπερκ. Σκοτώθηκε το 906 στην μάχη του Φρίτζλαρ μαζί με δύο αδελφούς του, ο γιος του Κορράδος, που απέκτησε με την σύζυγό του Γλίσμουθ (πέθανε το 924), έγινε λίγο αργότερα βασιλιάς των Γερμανών, άλλος γιος του ήταν ο Εβερχάρ της Φραγκονίας. Νυμφεύτηκε το 880 τη Γκλίσμουτ, ίσως κόρη του Αρνούλφου δούκα της Καρινθίας ή ίσως του Τάχουλφ δούκα της Θουριγγίας. Είχε τέκνα: Κορράδος Α΄ ο Νεότερος, δούκας της Φραγκονίας και βασιλιάς της Γερμανίας. Έμπερχαρντ π. 885 - 939, δούκας της Φραγκονίας. Όττο/Ούντο/Όντο, κόμης του Ρούργκαου και του μέσου Λαν. μία κόρη.
Αναλογία (μαθηματικά)

Στα μαθηματικά δυο μεγέθη καλούνται ανάλογα όταν οι τιμές τους του ενός είναι πολλαπλάσια των τιμών του άλλου, δηλαδή όταν οι αντίστοιχες τιμές των δύο μεγεθών έχουν σταθερό λόγο.

 Αν έχουμε δυο μεταβλητές x και y, το y είναι άμεση αναλογία του x όταν υπάρχει μια σταθερά k τέτοια ώστε y = k x {\displaystyle y=kx\,} Η αναλογία γράφεται y ∝ x {\displaystyle y\propto x} και η σταθερά k καλείται λόγος ή σταθερά αναλογίας k = y / x {\displaystyle k=y/x\,} Χρυσή τομή Θεώρημα τομής του Θαλή Διαδραστική εφαρμογή για λόγους και αναλογίες Διαδραστική εφαρμογή για προϊόντα και αναλογίες Διαδραστική εφαρμογή για αναλογίες στο θεώρημα του Θαλή Ρίζος, Γ. (Απρίλιος 2014). «Χρησιμοποιώντας τις αναλογίες σε προβλήματα καθημερινής ζωής». Ευκλείδης Α΄ (92): 10-15. http://www.hms.gr/sites/default/files/subsites/publications/issues_files/EYKLEIDHS_A_T92.pdf.
Υμέναιος

Ο Υμήν ή Υμέναιος ήταν αρχαία ελληνική θεότητα που προστάτευε τον θεσμό του γάμου. Απεικονίζεται ως όμορφο νεαρό αγοράκι που επικαλείται στον γαμήλιο ύμνο των αρχαίων Ελλήνων. Το όνομά του προέρχεται από την λέξη ύμνος, ενώ η θεότητα προέκυψε από την προσωποποίηση του ύμνου. Παριστάνεται ως νεανίας. Είναι ψηλότερος και πιο σοβαρός από τον Έρωτα, ενώ στο χέρι του κρατάει ένα γαμήλιο δαυλό.

 Για πρώτη φορά μνημονεύεται από τον Ευριπίδη και από την Σαπφώ.Είναι γιος του Απόλλωνα και μιας από τις τρεις Μούσες, την Καλλιόπη, την Ουρανία ή την Τερψιχόρη, γι' αυτό και μνημονεύεται με τα άλλα τέκνα των Μουσών, τον Λίνο και τον Ιάλεμο και τον Ορφέα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή είναι απλά φίλος του Απόλλωνα ή του Θάμυρι και γιος του Μάγνη και της Καλλιόπης, ή του Διόνυσου και της Αφροδίτης. Σε αρχαιότερες παραδόσεις αναφέρεται σαν θνητός. Σε κάποιο αργίτικο μύθο, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας από το Άργος. Κάποια μέρα που έπλεε με το καράβι του ανοιχτά της Αττικής, απελευθέρωσε μερικές κοπέλες από τα χέρια Πελασγών πειρατών. Οι κοπέλες αυτές τον εξύμνησαν στα γαμήλια τραγούδια τους. Σύμφωνα με τους μύθους της Αττικής, ο Υμέναιος ήταν ένας νεανίας, τόσο όμορφος που έμοιαζε για κορίτσι. Ερωτεύτηκε μια κόρη που δεν ανταπόδωσε τα αισθήματά του. Ο Υμέναιος έβαλε γυναικεία ρούχα και την ακολούθησε κρυφά στην Ελευσίνα στη γιορτή της Δήμητρας. Εκεί έπεσε στα χέρια ληστών που τον έκλεψαν μαζί με τις άλλες γυναίκες και τις πήγαν σε μια ξένη χώρα μακρινή. Όταν οι ληστές έπεσαν να κοιμηθούν, ο Υμέναιος τους σκότωσε όλους και απελευθέρωσε τα κορίτσια επιστρέφοντας πίσω στην Αθήνα. Εκεί ζήτησε για αντάλλαγμα την κόρη που αγαπούσε. Οι πολίτες της Αθήνας του έδωσαν την συγκατάβαση τους. Ο γάμος που ακολούθησε ήταν τόσο οι γιορταστικός, και η ατμόσφαιρα τόσο ευτυχισμένη, που ο Υμέναιος εξυμνήθηκε στα τραγούδια τους. Μια τρίτη εκδοχή λέει ότι ήταν ένας νέος που σκοτώθηκε μέσα στο σπίτι του όταν αυτό κατέρρευσε την ημέρα του γάμου του. Από τότε τον εξυμνούσαν στα τραγούδια του γάμου για να τον εξευμενίσουν. Σε έναν ορφικό μύθο αναφέρεται ότι τον επανέφερε στη ζωή ο Ασκληπιός. Μια άλλη εκδοχή λέει ότι τραγούδησε στον γάμο του Διονύσου και της Αριάδνης όταν ξαφνικά έχασε την φωνή του. Sir William Smith, 1813-1893, επιμ. (1844). Dictionary of Greek and Roman biography and mythology (στα Αγγλικά). Βοστώνη: Little. Ανακτήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2009. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hymen (god) στο Wikimedia Commons
Κωνοφόρα

Τα κωνοφόρα (γνωστά και ως πευκόφυτα) είναι μία από τις 13 ή 14 συνομοταξίες του φυτικού βασιλείου. Τα κωνοφόρα είναι γυμνόσπερμα, με τους σπόρους προστατευμένους σε κώνους. Όλα τα κωνοφόρα έχουν ξυλώδη κορμό, με τα περισσότερα να είναι δέντρα, ενώ λίγα είναι θάμνοι. Η συνομοταξία περιλαμβάνει 8 οικογένειες, 68 γένη και 630 είδη. Αν και ο αριθμός ειδών είναι μικρός, ο ρόλος των κωνοφόρων έχει τεράστια οικολογική σημασία, επειδή κυριαρχούν σε τεράστιες εκτάσεις γης, όπως στην τάιγκα στο βόρειο ημισφαίριο, και αποτελούν τις πρώτες ύλες για ξυλεία και χαρτί.Κλασσικά παραδείγματα κωνοφόρων είναι ο κέδρος, το πεύκο, το κυπαρίσσι, ο γιουνίπερος, το έλατο και ο λάρικας.

 Εμφανίστηκαν πριν από περίπου 300 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Λιθανθρακοφόρου περίοδου με φυτά που έμοιαζαν με τις σημερινές αραουκάριες, μαζί με τα γκίνγκο και τα κυκαδόφυτα. Όλα έχουν σημαντικές προσαρμογές (σπόροι, γύρη) που επιτρέπουν στα γυμνόσπερμα να μην εξαρτώνται από το νερό όσο οι πρόγονοί τους (βρύα, φτέρες). Επωφελήθηκαν από την σταδιακή ξήρανση του κλίματος στην αρχή της Πέρμιας περιόδου και σε μεγάλο βαθμό έμειναν ανεπηρέαστα μαζική εξαφάνιση στο τέλος της Πέρμιας περιόδου. Κατά τη διάρκεια του Μεσοζωικού αιώνα ήταν η κυρίαρχη χερσαία χλωρίδα, όμως περιορίστηκαν στον Καινοζωικό αιώνα με την μεγάλη ανάπτυξη των αγγειόσπερμων. Είναι δέντρα με μονό συνήθως ευθύ κορμό και τα κλαδιά δεν φτάνουν σε ύψος μεγαλύτερο από αυτόν. Πολλά για να προστατευθούν από τα έντομα και τους μύκητες παράγουν ρετσίνι, που όταν απολιθώνεται γίνεται κεχριμπάρι. Κάποια είδη ξεπερνούν σε ύψος τα 100 μέτρα, όπως οι σεκόγιες. Τα περισσότερα είναι αειθαλή και έχουν μακρόστενα σε σχήμα βελόνας φύλλα, ενώ άλλα, όπως το κυπαρίσσι, έχουν επίπεδα φύλλα που μοιάζουν με λέπια. Πέντε από τα γένη (Larix, Pseudolarix, Glyptostrobus, Metasequoia και Taxodium) είναι φυλλοβόλα, με τα φύλλα να πέφτουν το φθινόπωρο. Τα κωνοφόρα αναπαράγονται με γύρη που παρασέρνεται από τον άνεμο. Τα σπέρματα αναπτύσσονται μέσα σε προστατευτικό κώνο.
Πάβεου Ανταμόβιτς

Ο Πάβελ Μπόγκνταν Ανταμόβιτς (πολωνικά: Paweł Bogdan Adamowicz‎; 2 Νοεμβρίου 1965 – 14 Ιανουαρίου 2019) ήταν Πολωνός πολιτικός και δικηγόρος. Υπηρέτησε ως δήμαρχος της πόλης του Γκντανσκ στο βοϊβοδάτο της Πομερανίας για είκοσι χρόνια μέχρι τη δολοφονία του.

 Ο Ανταμόβιτς γεννήθηκε στο Γκντανσκ σε οικογένεια της μεσαίας τάξης. Οι γονείς του Ρίσαρντ και Τερέσα ήταν οικονομολόγοι, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία από το Βίλνιους της Λιθουανικής ΣΣΔ το 1946. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ, όπου έγινε επίσης εξέχον μέλος του φοιτητικού κινήματος. Ήταν ένας από τους διοργανωτές της απεργίας του 1988 και έγινε επικεφαλής της απεργιακής επιτροπής. Μεταξύ του 1990 και 1993, υπηρέτησε ως αντι-πρύτανης για φοιτητικά θέματα.Το 1990, ο Ανταμόβιτς εξελέγη μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Γκντανσκ, προεδρεύοντας του Συμβουλίου από το 1994 στη δεύτερη θητεία του και διατηρώντας αυτή τη θέση μέχρι το 1998, όταν εξελέγη ο δήμαρχος του Γκντανσκ. Στις 10 Νοεμβρίου 2002 επανεξελέγη με το 72% ψήφων.Τιμήθηκε με το χρυσό σταυρό Προ Εκκλέσια ετ Ποντίφιτσε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ και με το Σταυρό του τάγματος της Αξίας το 2003 από τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Κβασνιέβσκι. Το 2014, έγινε παραλήπτης του Σταυρού της Ελευθερίας και της Αλληλεγγύης για να τιμηθεί η συνεισφορά του εκ μέρους της πολωνικής δημοκρατίας.Το 2018, ήταν τιμητικός υποστηρικτής του 4ου Gay Pride του Γκντανσκ, στον οποίο συμμετείχε.Τον Νοέμβριο του 2018, ο Ανταμόβιτς ήταν ανεξάρτητος υποψήφιος για το αξίωμα του Δήμαρχου του Γκντανσκ, όπου επανεκλέχθηκε για έκτη θητεία, ενώ εγκρίθηκε από την Πολιτική Πλατφόρμα και παρέμεινε κριτικός του κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη. Η θητεία του επρόκειτο να διαρκέσει μέχρι το 2023. Στις 13 Ιανουαρίου 2019, ο Ανταμόβιτς μαχαιρώθηκε στην καρδιά, στη σκηνή της μεγάλης φιλανθρωπικής εκδήλωσης των Χριστουγέννων στο Γκντανσκ και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση, όπου υποβλήθηκε σε πεντάωρη χειρουργική επέμβαση για πληγές στην καρδιά και στα εσωτερικά όργανα. Πέθανε την επόμενη μέρα. Ο δολοφόνος αργότερα συνελήφθη. Ένας εκπρόσωπος της αστυνομίας του Γκντανσκ δήλωσε ότι ο κρατούμενος ήταν ένας 27χρονος που ζούσε στην πόλη. Ονομάστηκε ως Στεφάν Β. από το γραφείο του εισαγγελέα του Γκντανσκ, με τον εκπρόσωπο της αστυνομίας να δηλώνει ότι ο άνθρωπος έχει μεγάλο ποινικό μητρώο, συμπεριλαμβανομένης μιας ληστείας τράπεζας και μιας επίθεσης εναντίον αστυνομικού. Μετά το μαχαίρωμα του δημάρχου, μίλησε στο μικρόφωνο και ισχυρίστηκε ότι είχε κατηγορηθεί λανθασμένα από την προηγούμενη κυριαρχική κυβέρνηση της Πολιτικής Πλατφόρμας και βασανίστηκε. Η επίθεση καταγράφηκε σε βίντεο. Χρυσός Σταυρός Προ Εκλέσια ετ Ποντίφιτσε (Βατικανό, 2001) Μετάλλιο Αξίας του Συνδέσμου Λάιονς Κλαμπ Ιντερνάσιοναλ (2005) Ασημένιο Μετάλλιο για την Αξία του Πολιτισμού - Γκλόρια Άρτις (Πολωνία, 2005) Μετάλλιο του Αγίου Αδαλβέρτου (2010) Σταυρός Ιππότης του Τάγματος της Πολόνια Ρεστιτούτα (Πολωνία, 2010) Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία, 2012) Διάταγμα για την Πολιτική Αξία (Ισπανία, 2013) Τάγμα του Σταυρού της Τέρα Μαριάνα (Εσθονία, 2014) Σταυρός Ελευθερίας και Αλληλεγγύης (Πολωνία, 2014) Αρχειοθετήθηκε επίσημη ιστοσελίδα (Πολωνικά)
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1981-82

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιά της περιόδου 1981-82 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 76 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Πανασπροπυργιακός και ο Αργοναύτης. Οι δυο πρωταθλητές ομίλων και η 3η ομάδα του Α.Ο. Μοσχάτου ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1982-83. Υπερπρωταθλήτρια Πειραιώς ανακηρύχθηκε η ομάδα του Αργοναύτη, σαρώνοντας με σκορ 6-0 τον Ασπρόπυργο.

 Α΄ με 28 ομάδες σε δύο ομίλους των 14. Β΄ με 28 ομάδες σε δύο ομίλους των 14. Γ΄ με 20 ομάδες σε δυο ομίλους των 10. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα: Πανασπροπυργιακός Αργοναύτης Πειραιά Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: 7 Ιουλίου 1982, Γήπεδο Νίκαιας: Αργοναύτης Πειραιά - Πανασπροπυργιακός: 6-0. Αγώνας για την 3η θέση και άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα: 10 Ιουλίου 1982, Γήπεδο Νεάπολης: Α.Ο. Μοσχάτου - Α.Π.Ο. Κερατσίνι: 2-1 (παράταση). Δικαίωμα ανόδου στο Εθνικό Ερασιτεχνικό είχε και ο τριταθλητής Πειραιά, ο οποίος έπρεπε να αναδειχτεί με αγώνα μπαράζ μεταξύ των δευτεραθλητών των δυο ομίλων. Στον Α΄ όμιλο υπήρχε ισοβαθμία, μεταξύ Α.Π.Ο. Κερατσινίου και Περαμαϊκού, ενώ στο Β΄ όμιλο, τη δεύτερη θέση είχε καταλάβει ο ΑΟ Μοσχάτου. Όμως, πριν οριστεί αγώνας κατάταξης μεταξύ Κερατσινίου-Περαμαϊκού, η Επιτροπή Κανονισμών της ΕΠΣΠ έκανε δεκτή μια ένσταση της "Αναγέννησης Πειραϊκής" κατά της ομάδας του Περάματος, για αντικανονική συμμετοχή του ποδοσφαιριστή Φιντάνη στον μεταξύ τους αγώνα πρωταθλήματος. Έτσι, ο Περαμαϊκός μηδενίστηκε στο συγκεκριμένο αγώνα, χάνοντας παράλληλα και τη δεύτερη θέση στην τελική βαθμολογία του ομίλου. Η απόφαση αυτή προκάλεσε τις έντονες διαμαρτυρίες του θιγόμενου συλλόγου, που εξέδωσε ανακοίνωση τόσο σε βάρος του προέδρου της ΕΠΣΠ, όσο και της διοίκησης του Κερατσινίου, κατηγορώντας τους για συμπαιγνία. Η απάντηση του Κερατσινίου επεσήμανε ότι παρόμοια ένσταση της ομάδας τους για τον ίδιο λόγο είχε προηγουμένως απορριφθεί, αρνούμενο έτσι τις αιτιάσεις του Περάματος. Τελικά, και ενώ ο Περαμαϊκός προσέφυγε στο ΑΣΕΑΔ (χωρίς όμως αποτέλεσμα), δόθηκε ο αγώνας μπαράζ για μια θέση στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της περιόδου 1982-83 το Σάββατο 10 Ιουλίου 1983 μεταξύ του Κερατσινίου και του Μοσχάτου, ο οποίος βρήκε νικήτρια την ομάδα του Μοσχάτου με σκορ 2-1 στην παράταση. Οι τελικές βαθμολογίες και κατάταξη στους δυο ομίλους της Α Κατηγορίας: Πρωταθλητές ομίλων (και δευτεραθλήτριες) που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία: Κένταυρος Καμινίων / Πορφύρας Α.Ο. Καστέλλας / Νέοι Δραπετσώνας Πρωταθλητές ομίλων (και δευτεραθλήτριες) που ανέβηκαν στην Β΄ κατηγορία:Α.Ε. Περάματος / Εθνικός Αστήρ Νεάπολης Παλιά Κοκκινιά / Παννεαπολικός Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το Κύπελλο της περιόδου 1981-82 κατέκτησε ο Ιωνικός Νικαίας. Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ"
Βοεβοδάτο της Σίρμιας

Το Βοεβοδάτο της Σίρμιας (σερβικά : Сремско војводство) ήταν ένα βραχύβιο Σερβικό κράτος που προέκυψε στο έδαφος του Σίρμιου τον 16ο αιώνα. Υπήρξε από το 1527 έως το 1530 υποτελές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και στη συνέχεια τέθηκε υπό την άμεση οθωμανική κυριαρχία.

 Ο ιδρυτής του Βοεβοδάτου της Σίρμιας ήταν ο Ράντοσλαβ Τσέλνικ ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του στρατού της αυτοκρατορίας του Νενάντ. Μετά την πτώση του κράτους του Νενάντ ο Τσέλνικ σε εδάφη της ίδρυσε το βοεβοδάτο κράτος υποτελές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Η πρώτη πρωτεύουσα ήταν το Slankamen, όπου υπάρχουν ακόμα τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου. Ο Βοεβόδας έκανε κρυφά διαπραγμάτευσης με τους Αψβούργους. Χάρη σε μια τουρκική εκστρατεία έχασε πολλά εδάφη και την πρωτεύουσα του, νέα πρωτεύουσα του βοεβοδάτου έγινε η πόλη Νεμπόισα, κοντά στο Βούκοβαρ. Το 1530 ο βοεβόδας έκανε συμφωνία με τους Αψβούργους και αποσύρθηκε στα εδάφη τους δίνοντας τους και το βοεβοδάτο. Др. Алекса Ивић, Историја Срба у Војводини, Нови Сад, 1929. Др. Душан Ј. Поповић, Срби у Војводини, књига 1, Нови Сад, 1990.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες

Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες είναι αθλητική διοργάνωση πολλών αγωνισμάτων που διοργανώνεται κάθε τέσσερα έτη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες προέρχονται από τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι έλαβαν χώρα αδιάκοπα στην αρχαία Ολυμπία του σημερινού νομού Ηλείας από το 776 π.Χ. έως το 393 μ.Χ. Ο Γάλλος βαρώνος Πιέρ ντε Κουμπερτέν υποστήριξε πρώτος την ιδέα της αναβίωσης της διοργάνωσης και τελικώς ίδρυσε τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) το 1894, και το 1896 έλαβαν χώρα οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα. Η ΔΟΕ είναι το διοικητικό όργανο του Ολυμπιακού Κινήματος, με τον Ολυμπιακό Χάρτη να καθορίζει τη δομή και την εξουσία της.

 Πίνακας με τον αριθμό των χωρών και αθλητών που συμμετείχαν και τον αριθμό αγωνισμάτων και αθλημάτων που διεξήχθησαν σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα έτη 1916, 1940 και 1944 οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες ματαιώθηκαν, λόγω των δύο παγκοσμίων πολέμων, αλλά υπολογίζονται κανονικά στην αρίθμηση, καθώς η ΔΟΕ στην επίσημη ονομασία (Αγώνες της 6ης, 12ης και 13ης Ολυμπιάδας, αντίστοιχα) μετράει Ολυμπιάδες (δηλαδή 4ετίες) και όχι Αγώνες, όπως κάνει στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (γι' αυτό και οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί που ματαιώθηκαν λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν υπολογίζονται στην αρίθμηση). «Πεκίνο 2008: Το κόκκινο βιβλίο», Ειδική έκδοση από την «Εξέδρα» για τους 29ους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (6/8/2008). Η επίσημη ιστοσελίδα της ΔΟΕ για τους Θερινούς και τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.
Βλάντισλαφ ο Λευκός

Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław (π. 1327/3 - 29 Φεβρουαρίου 1388) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Γκνήφκοβο (1347/50-63/64) και ο τελευταίος άρρην τού κλάδου των Πιαστ-Κουγιάβια.

 Ήταν ο μόνος γιος τού Καζιμίρ Γ΄ δούκα τού Γκνήφκοβο. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1347-50 και ο Βλάντισλαφ τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης τού Γκνήφκοβο, υποτελής τού Καζιμίρ Γ΄ τού μεγάλου, εξαδέλφου τού πατέρα του. Εξέδωσε οκτώ έγγραφα, που τον ονομάζουν Wladislaus dei gracia dux Cuyavie et dominus Gnewkovie nec non Slonensis terrarum καθώς ήταν και κυβερνήτης τού Słońsko (Σβόινσκο). Η Αυλή του είχε διοικητικό μηχανισμό και το ανάκτορό του είχε κτιστεί κατά το πρότυπο τού κάστρου Βάβελ της Κρακοβίας. Λίγους μήνες μετά που νυμφεύτηκε, ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας τού επέστρεψε την προγονική περιοχή τού Ινόβροκλαφ ως φέουδο. Όμως το 1362-3 ο βασιλιάς τον ανάγκασε να επιστρέψει το φέουδο. Τον επόμενο χρόνο ο Βλάντισλαφ αποφάσισε να πωλήσει τις κτήσεις του στον βασιλιά αντί 1000 φλωρινίων και άρχισε ένα μακρό προσκύνημα. Ξεκίνησε από το Μάλμπορκ, όπου συνάντησε τον Βίνριχ φον Κνίπροντε μεγάλο Μάγιστρο τού Τάγματος των Τευτόνων και τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στη Λιθουανία. Έπειτα πήγε στην Πράγα, την Παλαιστίνη και όταν επέστρεψε, στην Αβινιόν όπου συνάντησε τον πάπα Ουρβανό Ε΄. Το 1366 εισήλθε στην Κιστερκιανή μονή τού Σιτώ και ένα έτος μετά μετακινήθηκε στην μονή Βενεδικτίνων στο Ντιζόν. Νυμφεύτηκε το 1359 την Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Αλβέρτου δούκα τού Οπόλε & Στσέλτσε. Η Ελισάβετ απεβίωσε το 1361 και ο Βλάντισλαφ, που την αγαπούσε βαθιά, γέμισε θλίψη και δεν έκανε δεύτερο γάμο. Joachim Lelewel, Polska dzieje i rzeczy jej, 1859, Google Print, pp. 193–5. Jasiński Kazimierz, Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Wydawnictwo: Wydawnictwo Historyczne, 2001, ISBN 83-913563-5-3. Władysław Biały (Gniewkowski) at poczet.com.
Βίμαρα Πέρες

Ο Βίμαρα Πέρες ήταν ένας ευγενής και στρατιωτικός αξιωματούχος του Βασιλείου των Αστουρίων, καθώς και ο πρώτος Κόμης της Πορτογαλίας. Ο πατέρας του, Πέδρο Τεόν, πιθανολογείται ότι ήταν γιος του Βερμούδου Α΄ των Αστουρίων.

 Ο Βίμαρα Πέρες στάλθηκε από τον Βασιλιά Αλφόνσο Γ΄ των Αστουρίων να ανακαταλάβει από τους Μουσουλμάνους την περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Μίνιο και Ντούρο. Στην περιοχή αυτή συμπεριλαμβάνονταν οι πόλεις Πόρτους Κάλε (μετέπειτα Πόρτο) και Γκαία, πόλεις που έδωσαν το όνομά τους στην Πορτογαλία.Το Βασίλειο των Αστουρίων υποδιαιρούνταν σε διάφορες κομητείες ή βασιλικές επαρχίες. Το 868 ο Βίμαρα Πέρες ονομάστηκε Κόμης της Πορτογαλίας από τον Βασιλιά Αλφόνσο Γ΄, έπειτα από την ανάκτηση της περιοχής βόρεια του ποταμού Ντούρο. Μετέπειτα ιστορικοί θεώρησαν αυτό το γεγονός ως ορόσημο για τη δημιουργία του κράτους της Πορτογαλίας, μολονότι κάτι τέτοιο θα επιτευχθεί τον 12ο αιώνα.Ο Βίμαρα Πέρες έχτισε μια πόλη και την ονόμασε Βιμαράνις. Αργότερα το όνομά της έγινε Γκιμαράνις και σήμερα είναι γνωστή ως Γκιμαράες. Σε αυτή την πόλη απεβίωσε ο Βίμαρα Πέρες το 873. Παρότι δεν υπάρχουν έγκυρες πηγές, που να το πιστοποιούν, θεωρείται ότι ο Βίμαρα Πέρες είχε παντρευτεί μία γυναίκα με το όνομα Τριουδίλντη. Αν αυτό ευσταθεί, τότε ο Βίμαρα ήταν ο πατέρας της Αουδίβια Βιμαράνες, σύζυγο του Κόμη Γκουτιέρρε Αλοΐτες.Ο Βίμαρα Πέρες θεωρείται ο πατέρας του Λουκίδιου Βιμαράνες, ο οποίος τον διαδέχτηκε ως Κόμης της Πορτογαλίας.
Μπάρνιμ Ι΄ της Πομερανίας

Ο Μπάρνιμ Ι΄, γερμαν. Barnim X (15 Φεβρουαρίου 1549 - 1 Σεπτεμβρίου 1603) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ (1560-92) και μετά της Πομερανίας-Στεττίν (1600-1603).

 Ήταν ο τέταρτος γιος τού Φιλίππου Α΄ δούκα της Πομερανίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης τού Ιωάννη εκλέκτορα της Σαξονίας. Το 1560 απεβίωσε ο Φίλιππος Α΄ και τον διαδέχθηκαν οι πέντε ανήλικοι γιοί του, υπό την επιτροπεία τού θείου του Μπάρνιμ Θ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν, τού Ούλριχ φον Σβερίν καγκελλαρίου και άλλων δέκα συμβούλων. Μαζί με τον αδελφό του Ερνέστο-Λουδοβίκο, ο Μπάρνιμ Ι΄ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο τού Βίττενμπερκ, όπου έζησε ως το 1565 στην οικία τού γιου τού Μεταρρυθμιστή Μαρτίνου Λουθήρου. Στο Πανεπιστήμιο υπηρέτησε ως πρύτανης κατά τη θερινή περίοδο τού 1564. Αρίθμηση: Αριθμούνται μόνο τα ενήλικα μέλη των Γκρίφφινς. Παλαιότερα αριθμούσαν όλα τα μέλη τού Οίκου, οπότε ήταν ο Μπάρνιμ ΙΒ΄. Παντρεύτηκε το 1581 την Άννα-Μαρία των χοεντσόλερν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Martin Wehrmann: Genealogy of the Pomeranian Dukes, Verlag Leon Sauniers Buchhandlung, Stettin 1937, p. 122–123. Martin Wehrmann: History of Pomerania, vol. 2, Second Edition, Verlag Friedrich Andreas Perthes, Gotha 1921. (Reprinted: Augsburg 1992, ISBN 3-89350-112-6)
Καρίμπ'ιλ Ουατάρ

Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ (αραβικά: كربئيل وتر بن ذمر علي‎) (διέπρεψε τον 7ο αιώνα π.Χ.), που μερικές φορές διακρίνονταν ως Καρίμπ'ιλ Ουατάρ Β΄, ήταν ίσως ο σημαντικότερος κυβερνήτης των πρώτων ημερών του Βασιλείου των Σαβαίων. Μερικές φορές θεωρείται ως ο ιδρυτής του βασιλείου, καθώς ήταν υπεύθυνος για την αλλαγή του τίτλου του κυβερνήτη από «Μακαρίμπ» σε Βασιλιά (Μαλίκ).

 Το όνομα Καρίμπ'ιλ (𐩫𐩧𐩨𐩱𐩡, KRBʾL), με διαφορετική μεταγραφή, είναι πιθανώς σαβαιϊκό για το «ευλογημένος από τον Θεό» ή «ο θεός», όπου στην περίπτωση των πρώτων Σαβαίων συνήθως αναφέρεται στον θεό της Σελήνης Αλμάκα. Μπορεί επίσης να σημαίνει «υπάκουος στον Θεό» ή «ο θεός».Το όνομα Ουατάρ (𐩥𐩩𐩧, WTR) έχει αβέβαιο νόημα, αλλά εμφανίζεται σε πολλά ονόματα ρέγκναλ στην περιοχή. Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ, γιος του Ντάμαρ Ελ Γιάνουφ Γ΄, που βασίλευσε στις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ., άλλαξε τον τίτλο του από τον Μακαρίμπ σε Μαλίκ. Αναφέρεται σε μια από τις μακρύτερες και πιο σημαντικές επιγραφές των Σαβαίων που βρίσκεται στον Μεγάλο Ναό της Αλμάκα στη Σίρουα, 40 χιλιόμετρα δυτικά του Μαρίμπ.Η επιγραφή στη Σίρουα που αποτελείται από είκοσι γραμμές περιγράφει τις στρατιωτικές εκστρατείες με επικεφαλής τον Καρίμπ'ιλ Ουατάρ. Από την πρώτη γραμμή της επιγραφής, φαίνεται ότι ο συγγραφέας είναι έκθαμβος από τις πολλές εκτεταμένες νίκες του. Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ ξεκίνησε τις εκστρατείες με την επίθεση στα δυτικά εδάφη του Μαρίμπ, σκοτώνοντας και συλλαμβάνοντας χιλιάδες εχθρούς του. Στη συνέχεια, εστίασε την προσοχή του στην κατάκτηση των νοτιοδυτικών θαλάσσιων λιμένων και περιοχών, προκειμένου να αποδυναμώσει το Βασίλειο του Αουσάν. Συνέχισε την προέλασή του για να φτάσει στα εδάφη του Αουσάν, που από εκεί έλεγχε τις νότιες περιοχές μέχρι τις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας. Ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ διέταξε τους στρατιώτες του να σκοτώσουν και να συλλάβουν χιλιάδες από τους πολίτες του Αουσάν και να κάψουν όλες τις πόλεις τους μέχρι τη θάλασσα. Οι Μηναίοι αποτέλεσαν τον επόμενο επικίνδυνο αντίπαλο. Επομένως, επιτέθηκε στις πόλεις τους, όπως η Νασάν και τις έκαψε. Στη συνέχεια, πολιόρκισε τη Νασάκ για τρία χρόνια. Το αποτέλεσμα της πολιορκίας ήταν μια ταπεινωτική ήττα για τους Μηναίους και η προσάρτηση όλων των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και φραγμάτων τους, και η επιβολή φόρου στη θεά Αλμάκα. Η τελευταία εκστρατεία ήταν στα βόρεια του Αλ Ζάουφ κοντά στη Νατζράν. Το αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν μια σαρωτική νίκη στην οποία ο Καρίμπ'ιλ Ουατάρ σκότωσε πέντε χιλιάδες, υποδούλωσε δώδεκα χιλιάδες παιδιά και κατάσχεσε περισσότερα από διακόσια χιλιάδες βοοειδή. Μια επιγραφή που περιγράφει στρατιωτικές εκστρατείες με επικεφαλής τον Καρίμπ'ιλ Ουατάρ. RES 3945, RES 3946. Μπίστον, Άλφρεντ Φέλιξ Λάντον; Μαχμούντ Άλι αλ Γκουλ; Ουόλτερ Βίλχελμ Μύλερ; Ζακ Ρικμάν (1982), Sabaic Dictionary, Βηρυτός: Lebanese Library, https://archive.org/details/mo3sab/page/n1 . Χόμελ, Φριτζ (1897), ΜακΚλερ, Έντμουντ; Λεονάρ Κροσλέ, επιμ., The Ancient Hebrew Tradition as Illustrated by the Monuments, Νέα Υόρκη: E. & J.B. Young & Co., https://archive.org/details/ancienthebrewtra00homm/page/n7
Αξιόγραφο

Με τον όρο αξιόγραφο χαρακτηρίζεται συγκεκριμένο έγγραφο στο οποίο ενσωματώνεται κάποιο δικαίωμα του οποίου η ενάσκηση και η μεταβίβαση είναι αδύνατη χωρίς τη κατοχή του εν λόγω εγγράφου.

 Ένα σπουδαίο χαρακτηριστικό της σύγχρονης οικονομίας είναι η συνεχής κυκλοφορία του πλούτου, δηλαδή η ανά πάσα στιγμή μετακίνηση και μεταβίβασή του. Η διακίνηση αυτή επιτυγχάνεται με τις κινητές αξίες, δηλαδή με έγγραφα τα οποία περικλείουν τα, επί των διαφόρων κινητών και ακινήτων πραγμάτων, δικαιώματα ή υποσχέσεις, ή διαταγές περί πληρωμής χρηματικών ποσών. Πράγματι με τέτοια έγγραφα επιτυγχάνεται χωρίς πολλές διατυπώσεις η μεταβίβαση κυριότητας πραγμάτων ανεξαρτήτως τόπου, (μπορεί να είναι μεταφερόμενα εμπορεύματα με πλοίο στη μέση του ωκεανού), ή και η χωρίς άμεση καταβολή χρηματικού ποσού αγορά αγαθών κ.λπ. Έτσι ενώ κατά την υφιστάμενη νομοθεσία για τη μεταβίβαση των ακινήτων π.χ. μιας ανώνυμης εταιρίας απαιτούνται συμβολαιογραφικά έγγραφα και πλείστες διατυπώσεις, το ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να επέλθει με την απλή μεταβίβαση των εγγράφων μετοχών της εταιρίας. Κατά τον ίδιο τρόπο και η κυριότητα των εμπορευμάτων που μεταφέρονται δια θαλάσσης σε κάποιο σημείο του ωκεανού μεταβιβάζεται με την απλή μεταβίβαση της φορτωτικής. Οι παραπάνω αναφερόμενες κινητές αξίες - έγγραφα, ονομάζονται γενικά αξιόγραφα. Από τον προαναφερόμενο στην αρχή ορισμό προκύπτει ότι απαραίτητα στοιχεία του αξιογράφου είναι: Έγγραφο Ενσωμάτωση δικαιώματος σ΄ αυτό, δηλαδή ν΄ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μεταξύ δικαιώματος και εγγράφου. Κατά συνέπεια ο μόνος που δύναται ν΄ασκήσει τα εις αυτό περικλειόμενα δικαιώματα είναι ο νόμιμος κάτοχος του αξιογράφου.Υφίστανται όμως και αξιόγραφα που εκτός από τα δύο αυτά κύρια στοιχεία απαιτούνται και άλλα για τον ειδικό προσδιορισμό του είδους τους. Τα ειδικά προσδιοριστικά αυτά στοιχεία είναι: α) ο αναφερόμενος στο έγγραφο προσδιορισμός του δικαιώματος και β) το αυτόνομο του δικαιώματος του νομίμου κατόχου του τίτλου.
Μαουρίσιο Μάκρι

Ο Μαουρίσιο Μάκρι (Mauricio Macri, ισπανική προφορά ΔΦΑ: [mauˈɾisjo ˈmakɾi, 8 Φεβρουαρίου 1959) είναι Αργεντινός πολιτικός και κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Αργεντινής από τον Δεκέμβριο του 2015 ως το 2019. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2015 με αντίπαλο τον Ντανιέλ Σιόλι και εξελέγη πρόεδρος της χώρας.

 Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1959, γιος του Φρανσίσκο Μάκρι, διακεκριμένου Ιταλού επιχειρηματία στον βιομηχανικό και κατασκευαστικό τομέα. Το 1991 έπεσε θύμα απαγωγής από την αργεντίνικη ομοσπονδιακή αστυνομία και η περιπέτειά του εκείνη τον ώθησε να ασχοληθεί με την πολιτική. Εκπροσώπησε το Φρανσίσκο Μάκρι στην Κάτω Βουλή της χώρας και διατήρησε αυτό το αξίωμα από τις 10 Δεκεμβρίου 2007. Θεωρούνταν πιθανός υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2011, αλλά αρνήθηκε την υποψηφιότητα αυτή και υπήρξε υποψήφιος για την δημαρχία της πρωτεύουσας. Στον πρώτο γύρο πήρε 47% των ψήφων. Έγινε επίσης γνωστός και ως πρόεδρος της δημοφιλούς ποδοσφαιρικής ομάδας Μπόκα Τζούνιορς, εκλεγείς το 1995 και επανεκλεγείς το 1999 και το 2003.Πρόεδρος εξελέγη στον δεύτερο γύρο, τον Νοέμβριο του 2015, κερδίζοντας τον αντίπαλό του, Ντανιέλ Σιόλι με οριακή πλειοψηφία. Η ορκωμοσία του έγινε στις 10 Δεκεμβρίου και δεν παρέστη στην τελετή η απερχόμενη πρόεδρος, Κριστίνα Φερνάντες, εξαιτίας της μεταξύ τους διαμάχης.
Έντι Τζόνσον

Ο Έντουαρντ Άρνετ "Έντι" Τζόνσον, ή απλά Έντι Τζόνσον (γεννημένος 1 Μαΐου 1959 είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ.

 Ο Έντι Τζόνσον εισήχθη το 1977 στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι και αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα με την ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου, τους Ιλινόι Φάιτινγκ Ιλίνι. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόι το 1981, σε ηλικία 22 ετών. Ο Έντι Τζόνσον συμμετείχε στα Ντραφτς του ΝΒΑ το 1981 και εξασφάλισε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σακραμέντο Κινγκς, στους οποίους αγωνίστηκε για έξι χρόνια. Την τριετία 1987-90 αγωνίστηκε στους Φοίνιξ Σανς. Από το 1990 μέχρι και το 1993, ο Έντι Τζόνσον αγωνίστηκε στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, γνωστούς και ως Σιάτλ Σούπερσόνικς. Την περίοδο 1993-94 αγωνίστηκε στους Σάρλοτ Μπόμπκατς, γνωστούς και ως Σάρλοτ Χόρνετς. Το καλοκαίρι του 1994 ταξίδεψε στην Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα παρέμεινε για μία σεζόν, ενώ κατάφερε να κατακτήσει και ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας (1995). Με τους ερυθρόλευκους κατάφερε επίσης να φτάσει μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκα του 1995. Το 1995, ο Έντι Τζόνσον επέστρεψε στην Αμερική και το ΝΒΑ, αγωνιζόμενος αρχικά στους Ιντιάνα Πέισερς (1995-97) και έπειτα στους Χιούστον Ρόκετς (1997-99). Μετά τη λήξη της περιόδου 1998-99, ο Έντι Τζόνσον αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του. http://basketball.usbasket.com/player/Eddie_Johnson/18706
Νικόλαος Χαρίτος

Ο Νικόλαος Χαρίτος (1914-1984), του Λεωνίδα ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής από το 1963 ως το 1964 και ως Δήμαρχος Καρδίτσας από τις 12 Αυγούστου 1964 ως τις 15 Ιουνίου 1967.

 Σπούδασε ιατρική και ειδικεύθηκε στην ουρολογία. Ήταν επίσης χειρουργός. Εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας με την Ένωση Κέντρου το 1963.Στη συνέχεια εξελέγη δήμαρχος Καρδίτσας στις εκλογές του 1964. Το 1967 παύτηκε από τη χούντα. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 70 ετών στην Καρδίτσα, στις 11 Νοεμβρίου 1984.
Τεύκρος

Κατά την ελληνική μυθολογία ο Τεύκρος ήταν υιός του βασιλιά της Σαλαμίνας Τελαμώνα και της δεύτερης συζύγου του Ησιόνης, κόρης του βασιλέα της Τροίας Λαομέδοντα, ετεροθαλής αδελφός του Αίαντα.

 Έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και θεωρείτο ως ο καλύτερος τοξότης των Ελλήνων. Πληγώθηκε από τον Έκτορα, αλλά σώθηκε από τον Αίαντα. Έλαβε μέρος στους ταφικούς αγώνες προς τιμή του Πατρόκλου, όπου νίκησε στην τοξοβολία και ήταν ένας από τους Αχαιούς που μπήκε μέσα στον Δούρειο Ίππο. Μετά τον πόλεμο, όμως, ο πατέρας του δεν τον δέχτηκε πίσω, και τον έδιωξε, διότι δεν εκδικήθηκε για τον θάνατο του αδελφού του. Έτσι ο Τεύκρος, εξόριστος, πλέον, πήγε στην Κύπρο, όπου και ίδρυσε σε ανάμνηση της πατρίδας του την πόλη Σαλαμίνα (κοντά στη σημερινή Αμμόχωστο) με τη βοήθεια του Απόλλωνα και με τη συγκατάθεση του βασιλιά Βήλου της Σιδώνας. Ιστορικά, επιβεβαιώνεται η ίδρυση της Σαλαμίνας γύρω στα 1100 π.Χ, χρονολογία που δεν απέχει, χρονικώς, από τον χρόνο επιστροφής των ηρώων της Τροίας. Μια παράδοση αναφέρει, ότι μαζί του στην Κύπρο πήγε και ο Ευρυσάκης, υιός του Αίαντα από την Τέκμησσα, του οποίου την φροντίδα είχε αναλάβει ο Τεύκρος. Ο Τεύκρος νυμφεύτηκε την κόρη του Κύπρου, Έννη. Οι απόγονοί τους κυβέρνησαν μέχρι τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.. Τα χνάρια των απογόνων του Τεύκρου χάνονται στην ιστορία, ανάμεσά τους ο Ευέλθων, ο Ονήσιλος, ο Γόργος και πολλοί άλλοι Κύπριοι. Ο Τεύκρος πέθανε και θάφτηκε στη Σαλαμίνα της Κύπρου. Ο Ευαγόρας, ο Νικοκλής και ο τελευταίος Κύπριος βασιλιάς Νικοκρέοντας καυχιούνταν ότι ήταν απόγονοι του Τεύκρου. Σύμφωνα όμως με μία άλλη εκδοχή ο Τεύκρος σε γεροντική ηλικία αναγκάστηκε να φύγει από την Κύπρο μετά από κάποια εξέγερση των κατοίκων και επέστρεψε στην αρχική πατρίδα του. Εκεί βασίλευε ο ανιψιός του Ευρυσάκης, αφού πια ο Τελαμώνας είχε πεθάνει. Ο Ευρυσάκης του απαγόρευσε να εγκατασταθεί στη Σαλαμίνα, γιατί φοβήθηκε πως είχε έρθει, για να καταλάβει το θρόνο. Έτσι, ο Τεύκρος αναγκάστηκε για δεύτερη φορά να εγκαταλείψει το νησί της Σαλαμίνας και πήγε στην Ισπανία.Η ιστορία του Τεύκρου ενέπνευσε πολλούς τραγικούς της αρχαιότητας, όπως ο Σοφοκλής και ο ρωμαίος τραγικός Πακούβιος, που έγραψε την ομώνυμη τραγωδία (Teucer). Τραγωδίες με τίτλο «Τεύκρος» έγραψαν ο Σοφοκλής, ο Ίωνας και ο Νικόμαχος. Αναφορές για τον Τεύκρο υπάρχουν στις «Σαλαμίνιες» του Αισχύλου, στην τραγωδία «Αίας» του Σοφοκλή, στην τραγωδία «Ευρυσάκης» του Σοφοκλή και στην τραγωδία «Telamo» του ρωμαίου τραγικού ποιητή Έννιου.Η Σαλαμίνα υπήρξε πρωτεύουσα της Κύπρου για 1000 και πλέον έτη, εξαιτίας της προνομιακής της θέσης και του λαμπρού της πολιτισμού. Ειδικά κατά τον 8ο - 6ο αιώνα π.Χ., η πόλη άκμασε πολιτισμικά, ενώ κατά το Β’ ελληνικό αποικισμό υπήρξε διαμετακομιστικός τόπος. Ανάμεσα στα περίφημα αρχαιολογικά ευρήματα της Σαλαμίνας είναι και η νεκρόπολή της, κτισμένη ανάμεσα στον 9ο - 7ο αιώνα π.Χ, αλλά και οι κτιστοί βασιλικοί τάφοι. Ο αστεροειδής 2797 Τεύκρος (2797 Teucer), που ανακαλύφθηκε το 1981 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό βασιλιά.
Συκιά Κορινθίας

Η Συκιά (Συκέα) είναι μικρό χωριό του νομού Κορινθίας, που υπάγεται στο δήμο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης. Είναι παραλιακό χωριό που είναι πόλος του εγχώριου, τοπικού τουρισμού. Επιπλέον το χωριό βρίσκεται περίπου 2 χλμ πριν από το Ξυλόκαστρο και συνορεύει με το Κιάτο και το Ξυλόκαστρο. Κοντινά χωριά είναι το Μελίσσι, το Διμηνιό, το Ξυλόκαστρο καθώς και η Λυκοποριά. Από τη Συκιά προέρχονται και πρόσωπα από τον χώρο των επιστημών και της τέχνης, ενδεικτικά η οικογένεια Κακριδή (Θεοφάνης Κακριδής, Ιωάννης Κακριδής κ.ο.κ.), ο Άγγελος Σικελιανός και άλλοι. Στο χωριό σώζεται η βίλα της οικογένειας Σικελιανού που έχει αγοραστεί από ιδιώτη για τη συντήρησή της, η οικία Τούρκου (Οθωμανού) ηγεμόνα (προ 1821), καθώς η κατοικία του Κώστα Καρυωτάκη, ο οποίος επισκεπτόταν το χωριό πολύ συχνά.

 Με βάση την απογραφή του 2011 η Συκιά έχει 492 κατοίκους. Στη Συκιά υπάρχουν δύο ναοί: Ιερός Ναός της Παναγίας (Κοίμηση)Θεμελιώθηκε το 1842 από τον Παναγιώτη και τη Μαρία Ιωάννου και έχει ρυθμό βυζαντινό. Στη θέση της προϋπήρχε μικρότερος ναός της Παναγίας. Στο πίσω μέρος του ναού υπάρχει νεκροταφείο. Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου Ιερός Ναός Αγίας ΒαρβάραςΘεμελιώθηκε το 1966 με δαπάνες ενός ανεψιού του ποιητή Κωνσταντίνου Καρυωτάκη.Έχει ρυθμό βασιλικής και είναι χτισμένη από πέτρα. Βρίσκεται μέσα στο δάσος ενώ εξωτερικά υπάρχουν πεύκα, παγκάκια, μία βρύση και ένα καντήλι σε σχήμα σπιτιού, το οποίο μένει συνεχώς αναμμένο. Λειτουργεί μόνο όταν γιορτάζει στις 4 Δεκεμβρίου και όταν γίνονται γάμοι ή βαφτίσια. Η Συκιά διαθέτει παραλία, η οποία έχει τιμηθεί με γαλάζια σημαία. Επειδή ο κόλπος είναι ανοιχτός, όταν φυσάει σηκώνονται εύκολα κύματα. Αντιθέτως στην άπνοια η θάλασσα είναι εξαιρετικά ήρεμη. Έχει πέτρες και καταλήγει σε παχιά άμμο. Επιπλέον χαρακτηρίζεται από πληθώρα ρευμάτων. Από τη Συκιά κατάγονται αρκετά διάσημα πρόσωπα. Ενδεικτικά αναφέρονται: Θεοφάνης Κακριδής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας. Ιωάννης Κακριδής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, γιος του προηγούμενου. Σοφοκλής Καρύδης, δημοσιογράφος και ποιητής. Θάνος Μπούρλος, τραγουδιστής της όπερας.Αν και δεν είχε καταγωγή από το χωριό, ο ποιητής Κωνσταντίνος Καρυωτάκης, συνδέθηκε στενά με αυτό, καθώς αποτελούσε τη μόνιμη κατοικία του παππού του και στη συνέχεια των αδερφών του. Ο Καρυωτάκης πέρασε πολλά καλοκαίρια στη Συκιά επισκεπτόμενος τα αδέρφια του. Εξοχικό στη Συκιά διατηρούσε όμως και ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός με την Εύα Πάλμερ. Σε αυτό φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς μεγάλες προσωπικότητες του χώρου των τεχνών και των γραμμάτων, μεταξύ των οποίων ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Μανώλης Καλομοίρης, η Ισιδώρα Ντάνκαν, η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Γιάννης Γρυπάρης και ο Βάσος Κανέλλος.Από την τελευταία περίοδο όπου η Συκιά υπαγόταν στην εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ξεχώρισαν τρεις μεγάλες οικογένειες: η οικογένεια των Σιωκαίων (Σιώκος), η οικογένεια των Καμπανέλλων (Καμπανέλλος) και η οικογένεια των Ζουζουλαίων (Ζούζουλας). Δημος Ξυλοκάστρου
Λεύκτρα Βοιωτίας

Τα Λεύκτρα είναι χωριό της Βοιωτίας, χτισμένο επάνω σε λόφο, 10 χλμ. από την παραλία Λιβαδόστρας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Θηβαίων σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Κοντά στα Λεύκτρα βρίσκεται η παραλία Λιβαδόστρα (όρμος Λιβαδόστρου), στην οποία υπάρχει μικρός παραθεριστικός οικισμός όπου διαμένουν 72 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Ο οικισμός μέχρι το 1915 ονομαζόταν «Παραπούγγια» οπότε μετονομάστηκε σε Λεύκτρα από το όνομα της αρχαίας πόλης που βρισκόταν στην περιοχή. Τα Λεύκτρα ήταν μικρή βοιωτική πόλη, χτισμένη σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την αρχαία ομηρική πόλη Εύτρησις και σε υψόμετρο 375 μέτρων. Έγινε κυρίως γνωστή για την ιστορική μάχη των Λεύκτρων μεταξύ των Θηβαίων και των Σπαρτιατών, το 371 π.Χ. Νικητές ήταν οι Θηβαίοι. Σε αυτή τη μάχη αναδείχτηκε η εξαίρετη προσωπικότητα καθώς και οι διοικητικές ικανότητες του Επαμεινώνδα. Σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου από το χωριό υπάρχει μνημείο αφιερωμένο σε αυτή τη μάχη (Τύμβος). Το δημοφιλέστερο άθλημα στο χωριό είναι το ποδόσφαιρο. Τα Λεύκτρα έχουν τον Αθλητικό Όμιλο Επαμεινώνδα Λεύκτρων που ιδρύθηκε το 1971 και έχει έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Λεύκτρων χωρητικότητας 500 θεατών.
Λιπαριά

Η λιπαριά (επιστ. ονομ. Alosa macedonica) είναι ενδημικό είδος ψαριού της λίμνης Βόλβης. Παρά το γεγονός ότι η Βόλβη επικοινωνεί με τη θάλασσα μέσω του ποταμού Ρήχειου και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από αυτήν, η λιπαριά δεν μεταναστεύει στη θάλασσα, σε αντίθεση με τα συγγενικά της είδη που είναι κατά κανόνα μεταναστευτικά.

 Η περιγραφή της λιπαριάς καθώς και η ονομασία της έγινε για πρώτη φορά το 1921 από τον Ιταλό ιχθυολόγο Decio Vinciguerra, μαζί με το Αττικόψαρο (Leucaspius marathonicus, σήμερα Pseudophoxinus marathonicus) και τον Θεσσολογωβιό (Knipowitschia thessala). Ο Decio Vinciguerra είχε έλθει στην Ελλάδα τη δεύτερη δεκαετία του 1900 κι είχε περιοδεύσει ως εμπειρογνώμονας για τα αλιευτικά μας πράγματα, συλλέγοντας ταυτόχρονα και ψάρια. Η λιπαριά ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη του γένους Alosa από την παρουσία μικρών δοντιών στα υπερώια, 48 έως 50 σπόνδυλους και 106 ώς 128 μακριές και πυκνές βραγχιακές άκανθες πάνω στο πρώτο βραγχιακό τόξο. Το ολικό μέγιστο μήκος της μπορεί να φτάσει τα 35 cm. Αναπαράγεται μια φορά το χρόνο και η αναπαραγωγική περίοδος διαρκεί από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τα μέσα Αυγούστου. Η λιπαριά τρέφεται κυρίως με ζωοπλαγκτικούς οργανισμούς ασκώντας επιλεκτική θήρευση. Ωστόσο, τα μεγαλύτερα σε μέγεθος άτομα εκδηλώνουν προτίμηση στην ιχθυοφαγία, καταναλώνοντας ψάρια όπως Knipowitschia caucasica και Rhodeus amarus. Το ψάρι αυτό συναντάται μόνο στην συγκεκριμένη λίμνη και πουθενά αλλού παγκοσμίως. Οι ντόπιοι κάτοικοι το παστώνουν και το απολαμβάνουν σαν μεζέ μαζί με το τσίπουρό τους. Κάθε χρόνο στις αρχές του καλοκαιριού στη λίμνη Βόλβη, στο χώρο της Ιχθυόσκαλας στην παραλία της Μικρής Βόλβης γίνεται η "Γιορτή Λιπαριάς". http://ikee.lib.auth.gr/record/282639?ln=elhttp://biodiversity-info.gr/index.php/el/greek-nature-and-biodiversity/species/fauna/fish/alosa-macedonica Αρχειοθετήθηκε 2020-05-04 στο Wayback Machine.
Τατεβί Αναπάτ

Το Μεγάλο Ερημητήριο του Τατέβ ή Τατεβί Μετς Αναπάτ (αρμενικά: Տաթևի Մեծ Անապատ) είναι παλαιό αρμενικό μοναστήρι του 17ου αιώνα το οποίο βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Βοροτάν στην Επαρχία Σιουνίκ της Αρμενίας.

 Το ερημητήριο ιδρύθηκε από μοναχούς μεταξύ του 1608 και του 1613. Ωστόσο, μετά από έναν τρομερό σεισμό το 1658, οι ερημίτες αναγκάστηκαν να μετακινηθούν αρκετά χιλιόμετρα πιο μακριά από το μοναστήρι, κάνοντας χρήση του Μοναστηρίου του Τατέβ, το οποίο αντικαταστάθηκε από το ερημητήριο. Στην περιοχή υπάρχει το τελεφερίκ Φτερά του Τατέβ, το οποίο χρησιμοποιείται για την παρατήρηση του μοναστηρίου. Τατέβ, ένα γειτονικό αρμενικό μοναστήρι του 9ου αιώνα
Μάχη του Κόβελ-Στανισλάβ

Η Μάχη του Κόβελ-Στανισλάβ, γνωστή απλά ως Μάχη του Κόβελ, πραγματοποιήθηκε από τις 24 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ξεκίνησε με την επίθεση των αυστριακών στρατευμάτων υπό τον Αλεξάντερ φον Λίνσινγκεν εναντίον της πόλης Κόβελ, μιας πόλης που βρίσκεται στην επαρχία Βόλυν στη ΒΔ Ουκρανία. Ο Λίνσινγκεν σκόπευε να σταματήσει την επίθεση των ρωσικών στρατευμάτων υπό τον στρατηγό Αλεξέι Αλεξέγεβιτς Μπρούσιλοβ.

 Ο τσάρος παρείχε μεγάλες ποσότητες πυροβολικού και όπλων στον Μπρούσιλοβ, ωστόσο αυτό είχε επιπτώσεις στους Ρώσους καθώς ο Μπρούσιλοφ επέστρεψε στην τακτική των φραγμάτων ακολουθούμενων από κύματα στρατιωτών, μια τακτική που αποδείχθηκε ανεπιτυχής το 1915 όταν οι Γερμανοί διοικητές παρατήρησαν ότι υπήρχαν ομοιότητες μεταξύ του Κόβελ και του Δυτικού Μετώπου. Ο Γερμανός διοικητής Λίνσινγκεν προσπάθησε να ασκήσει έλεγχο στα ρωσικά στρατεύματα υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπρούσιλοβ. Η ρωσική δύναμη που σχηματίστηκε με τα 29 τμήματα του πεζικού και του ιππικού αντιμετώπισε μόνο 12 αυστριακά στρατεύματα, όμως το αναποτελεσματικό μπαράζ και η τακτική της επίθεσης των στρατιωτών με τη μορφή "κυμάτων" είχαν ως αποτέλεσμα να προκύψει ένας σημαντικός αριθμός Ρώσων θυμάτων και την ακύρωση της επίθεσης του Μπρούσιλοβ. Τα 500.000 θύματα της Ρωσίας κατά τη διάρκεια της επίθεσης, που κορυφώθηκε με τη μάχη του Κόβελ-Στανισλάβ, "κατέταξαν τη Ρωσία στους ενεργούς συμμετέχοντες του πολέμου". Ο σερ Τζορτζ Μπούναχαν, Βρετανός πρέσβης στη Ρωσική Αυτοκρατορία, εξέφρασε την άποψή του για τα αποτελέσματα της μάχης: "Οι απώλειες που υπέστη η Ρωσία είναι τόσο κολοσσιαίες ώστε ολόκληρη η χώρα τέθηκε σε πένθος. Τόσες πολλές ζωές θυσιάστηκαν άσκοπα στις πρόσφατες ανεπιτυχείς επιθέσεις εναντίον του Κόβελ και άλλων περιοχών ώστε θεωρείται άσημο να συνεχιστεί ο πόλεμος και η Ρωσία, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Βρετανία, δεν έχει τίποτα να κερδίσει με την παράταση του πολέμου". Επίσης, η μάχη είχε σοβαρό αντίκτυπο στην Αυστρία καθώς απεικονίζει την εξάρτηση της χώρας από τη Γερμανία και στερεί το έθνος από έναν μεγάλο αριθμό μαχητών. Η Ρουμανία, που βασίστηκε και ήλπισε σε μια επιτυχία της Ρωσίας κατά τη διάρκεια της μάχης του Κόβελ, κατακτήθηκε από την Αυστροουγγαρία, τη Γερμανία και τη Βουλγαρία λίγο μετά την ήττα της Ρωσίας. Με τις ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στους μονάρχες τους ως αποτέλεσμα της εμπλοκής τους στον πόλεμο, και παράλληλα με την αποτελεσματική απομάκρυνση της Ρωσίας από τον πόλεμο, η μάχη του Κόβελ παραμένει μια από τις σημαντικότερες μάχες του Α' ΠΠ. Lanning, Michael Lee The Battle 100: the stories behind history's most influential battles, 2003 (ISBN 1-4022-0263-6) Stone, Norman Europe Transformed, 1878-1919, 1999 (ISBN 0-631-21377-5) Buchanan, George My Mission to Russia, 2013 (ISBN 978-3734000362)