Διφαινυδραμίνη

Η διφαινυδραμίνη είναι αντιισταμινικό που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία αλλεργιών. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αϋπνία, τα συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος, τον τρόμο στον παρκινσονισμό και τη ναυτία. Χρησιμοποιείται από το στόμα, με ένεση σε φλέβα, ένεση σε μυ ή εφαρμόζεται στο δέρμα. Το μέγιστο αποτέλεσμα είναι συνήθως περίπου δύο ώρες μετά τη δόση και τα αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσουν έως και επτά ώρες.Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν υπνηλία, κακό συντονισμό και στομαχικές διαταραχές. Η χρήση του δεν συνιστάται σε μικρά παιδιά ή ηλικιωμένους. Δεν υπάρχει σαφής κίνδυνος βλάβης όταν χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ωστόσο, η χρήση κατά τη διάρκεια του θηλασμού δεν συνιστάται. Είναι αντισταμινικό H1 πρώτης γενιάς και αιθανολαμίνη και λειτουργεί μπλοκάροντας ορισμένα αποτελέσματα της ισταμίνης. Η διφαινυδραμίνη είναι επίσης αντιχολινεργικό.Η διφαινυδραμίνη κατασκευάστηκε για πρώτη φορά από τον Τζορτζ Ρίβεσλ και κυκλοφόρησε για εμπορική χρήση το 1946. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Πωλείται με την εμπορική ονομασία Benadryl, μεταξύ άλλων, ενώ είναι συστατικό επίσης της δραμαμίνης και του Vertigo-Vomex. Το 2017, ήταν το 241ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από δύο εκατομμύρια συνταγές.

 Η διφαινυδραμίνη είναι αντιισταμινικό πρώτης γενιάς που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία μιας σειράς καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των αλλεργικών συμπτωμάτων και του κνησμού, του κοινού κρυολογήματος, της αϋπνίας, της ναυτίας και των εξωπυραμιδικών συμπτωμάτων. Η διφαινυδραμίνη έχει επίσης τοπικές αναισθητικές ιδιότητες και έχει χρησιμοποιηθεί σε άτομα αλλεργικά σε κοινά τοπικά αναισθητικά όπως η λιδοκαΐνη. Η διφαινυδραμίνη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία των αλλεργιών. Όσον αφορά το 2007, ήταν το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο αντιισταμινικό για οξείες αλλεργικές αντιδράσεις στο τμήμα επειγόντων περιστατικών.Με ένεση χρησιμοποιείται συχνά πρόσθετα με την επινεφρίνη σε περίπτωση αναφυλαξίας, αν η χρήση του για το σκοπό αυτό δεν είχε μελετηθεί σωστά, όσον αφορά το 2007. Η χρήση του συνιστάται μόνο αφού βελτιωθούν τα οξέα συμπτώματα. Διατίθενται τοπικά σκευάσματα διφαινυδραμίνης, όπως κρέμες, λοσιόν, τζελ και σπρέι. Αυτά χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση από τον κνησμό και έχουν το πλεονέκτημα ότι προκαλούν λιγότερες συστηματικές επιδράσεις (π.χ. υπνηλία) από τις από του στόματος μορφές. Η διφαινυδραμίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ακαθησίας και των παρκινσονικών εξωπυραμιδικών συμπτωμάτων που προκαλούνται από αντιψυχωσικά. Χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της οξείας δυστονίας, συμπεριλαμβανομένων του ραιβόκρανου και της οφθαλμοκινητικής κρίσης που προκαλείται από αντιψυχωσικά πρώτης γενιάς. Λόγω των ηρεμιστικών ιδιοτήτων της, η διφαινυδραμίνη χρησιμοποιείται ευρέως σε μη συνταγογραφούμενα βοηθήματα ύπνου για την αϋπνία. Το φάρμακο είναι συστατικό σε πολλά προϊόντα που πωλούνται ως βοηθήματα ύπνου, είτε μόνο του είτε σε συνδυασμό με άλλα συστατικά όπως ακεταμινοφαίνη (παρακεταμόλη) ή ιβουπροφαίνη. Η διφαινυδραμίνη μπορεί να προκαλέσει μικρή ψυχολογική εξάρτηση. Η διφαινυδραμίνη έχει επίσης χρησιμοποιηθεί ως αγχολυτικό.Η διφαινυδραμίνη έχει επίσης χρησιμοποιηθεί χωρίς ιατρική συνταγή από γονείς σε μια προσπάθεια να κάνουν τα παιδιά τους να κοιμούνται ή να παραμείνουν ναρκωμένα σε πτήσεις μεγάλων αποστάσεων. Αυτό έχει δεχτεί κριτική, τόσο από γιατρούς όσο και από μέλη της αεροπορικής βιομηχανίας, καθώς η καταστολή νεαρών επιβατών μπορεί να τους θέσει σε κίνδυνο εάν η πτήση αντιμετωπίσει έκτακτη ανάγκη και δεν είναι σε θέση να αντιδράσουν αποτελεσματικά στην κατάσταση, και οι παρενέργειες του φαρμάκου, ειδικά η πιθανότητα παράδοξης αντίδρασης, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ορισμένα άτομα να γίνουν υπερκινητικά και όχι κατασταλμένα. Η δεοντολογία αυτής της χρήσης έχει επίσης αμφισβητηθεί, με το νοσοκομείο Παίδων του Σιάτλ να υποστηρίζει σε άρθρο του 2009 ότι «Η χρήση ενός φαρμάκου για τη δική σας διευκόλυνση δεν αποτελεί ποτέ ένδειξη για φαρμακευτική αγωγή σε ένα παιδί».Οι δόσεις διφαινυδραμίνης που έχουν χρησιμοποιηθεί για ύπνο κυμαίνονται από 12,5 έως 100 mg, με τυπική δόση 50 mg. Η διφαινυδραμίνη έχει επίσης αντιεμετικές ιδιότητες, οι οποίες την καθιστούν χρήσιμη για τη θεραπεία της ναυτίας που εμφανίζεται στον ίλιγγο και τη ναυτία. Πωλείται επίσης συνδυασμένη με 8-χλωροθεοφυλλίνη στη διμενυδράτη, γνωστή και ως δραμαμίνη. Η διφαινυδραμίνη δεν συνιστάται σε άτομα άνω των 60 ετών ή σε παιδιά ηλικίας κάτω των έξι ετών, χωρίς συμβουλή γιατρού. Αυτοί οι πληθυσμοί θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με αντιισταμινικά δεύτερης γενιάς όπως λοραταδίνη, δεσλοραταδίνη, φεξοφεναδίνη, σετιριζίνη, λεβοσετιριζίνη και αζελαστίνη. Λόγω των ισχυρών αντιχολινεργικών της επιδράσεων, η διφαινυδραμίνη βρίσκεται στη λίστα των φαρμάκων της Beers που πρέπει να αποφεύγονται στους ηλικιωμένους.Η διφαινυδραμίνη είναι η κατηγορία Β στην ταξινόμηση της FDA για την ασφάλεια των φαρμάκων κατά την εγκυμοσύνη. Απεκκρίνεται επίσης στο μητρικό γάλα. Αναμένεται ότι χαμηλές δόσεις διφαινυδραμίνης που λαμβάνονται περιστασιακά δεν προκαλούν παρενέργειες στα βρέφη που θηλάζουν. Μεγάλες δόσεις ή μακροχρόνια χρήση μπορεί να επηρεάσουν το μωρό ή να μειώσουν την παροχή μητρικού γάλακτος, ειδικά όταν συνδυάζονται με συμπαθητικομιμητικά φάρμακα όπως η ψευδοεφεδρίνη ή πριν από την έναρξη της γαλουχίας. Μια εφάπαξ δόση πριν τον ύπνο μετά το τελευταίο τάισμα της ημέρας μπορεί να ελαχιστοποιήσει τυχόν επιβλαβείς επιπτώσεις του φαρμάκου στο μωρό και στην παροχή γάλακτος. Ωστόσο, τα μη κατασταλτικά αντιισταμινικά είναι η προτιμώμενη εναλλακτική λύση.Παράδοξες αντιδράσεις στη διφαινυδραμίνη έχουν τεκμηριωθεί, ιδιαίτερα στα παιδιά, και μπορεί να προκαλέσει διέγερση αντί για καταστολή.Η τοπική διφαινυδραμίνη χρησιμοποιείται μερικές φορές ειδικά για άτομα σε ξενώνα. Αυτή η χρήση είναι χωρίς ένδειξη και η τοπική διφαινυδραμίνη δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως θεραπεία για τη ναυτία, επειδή η έρευνα δεν δείχνει ότι αυτή η θεραπεία είναι πιο αποτελεσματική από εναλλακτικές.Δεν υπήρξαν τεκμηριωμένες περιπτώσεις κλινικά εμφανούς οξείας ηπατικής βλάβης που να προκλήθηκε από κανονικές δόσεις διφαινυδραμίνης. Η πιο εμφανής παρενέργεια είναι η καταστολή. Μια τυπική δόση δημιουργεί δυσκολία στην οδήγηση ισοδύναμη με επίπεδα αλκοόλ στο αίμα 0,10, το οποίο είναι υψηλότερο από το όριο 0,08 των περισσότερων νόμων για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ.Η διφαινυδραμίνη είναι ισχυρός αντιχολινεργικός παράγοντας και δυνητικά παραληρηματικό σε υψηλότερες δόσεις. Αυτή η δραστηριότητα είναι υπεύθυνη για παρενέργειες όπως η ξηροστομία, αυξημένος καρδιακός ρυθμός, η διαστολή της κόρης, η κατακράτηση ούρων, η δυσκοιλιότητα και, σε υψηλές δόσεις, παραισθήσεις ή ντελίριο. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν κινητική δυσλειτουργία (αταξία), κοκκίνισμα, θολή όραση στα κοντινά λόγω έλλειψης προσαρμογής του φακού (κυκλοπληγία), μη φυσιολογική ευαισθησία στο έντονο φως (φωτοφοβία), καταστολή, δυσκολία συγκέντρωσης, βραχυπρόθεσμη απώλεια μνήμης, διαταραχές όρασης, ακανόνιστη αναπνοή, ζάλη, ευερεθιστότητα, φαγούρα στο δέρμα, σύγχυση, αυξημένη θερμοκρασία σώματος (γενικά, στα χέρια και/ή πόδια), προσωρινή στυτική δυσλειτουργία και ευερεθιστότητα, και παρόλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της ναυτίας, υψηλότερες δόσεις μπορεί να προκαλέσει έμετο. Η υπερδοσολογία της διφαινυδραμίνης μπορεί περιστασιακά να οδηγήσει σε παράταση του QT.Μερικά άτομα εμφανίζουν αλλεργική αντίδραση στη διφαινυδραμίνη με τη μορφή κνίδωσης.Καταστάσεις όπως η ανησυχία ή η ακαθησία μπορεί να επιδεινωθούν από τα αυξημένα επίπεδα διφαινυδραμίνης, ειδικά με ψυχαγωγικές δόσεις. Οι κανονικές δόσεις διφαινυδραμίνης, όπως και άλλα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς, μπορούν επίσης να επιδεινώσουν τα συμπτώματα του συνδρόμου ανήσυχων ποδιών. Καθώς η διφαινυδραμίνη μεταβολίζεται εκτενώς από το ήπαρ, θα πρέπει να δίνεται προσοχή όταν χορηγείται το φάρμακο σε άτομα με ηπατική δυσλειτουργία. Η χρήση αντιχολινεργικών σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο γνωσιακής έκπτωσης και άνοιας στους ηλικιωμένους. Η διφαινυδραμίνη αντενδείκνυται σε πρόωρα βρέφη και νεογνά καθώς και σε μητέρες που θηλάζουν. Είναι φάρμακο της κατηγορίας Β εγκυμοσύνης. Η διφαινυδραμίνη έχει αθροιστική δράση με το αλκοόλ και άλλα κατασταλτικά του ΚΝΣ. Οι αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης παρατείνουν και εντείνουν την αντιχολινεργική δράση των αντιισταμινικών. Η διφαινυδραμίνη είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα φάρμακα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εάν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, η οξεία δηλητηρίαση από διφαινυδραμίνη μπορεί να έχει σοβαρές και δυνητικά θανατηφόρες συνέπειες. Τα συμπτώματα υπερδοσολογίας μπορεί να περιλαμβάνουν: Η οξεία δηλητηρίαση μπορεί να είναι θανατηφόρα, οδηγώντας σε καρδιαγγειακή κατάρρευση και θάνατο σε 2–18 ώρες και γενικά αντιμετωπίζεται με συμπτωματική και υποστηρικτική προσέγγιση. Η διάγνωση της τοξικότητας βασίζεται στο ιστορικό και την κλινική εικόνα και γενικά τα συγκεκριμένα επίπεδα δεν είναι χρήσιμα. Πολλά επίπεδα ενδείξεων υποδεικνύουν σθεναρά ότι η διφαινυδραμίνη (παρόμοια με τη χλωροφαινιραμίνη ) μπορεί να μπλοκάρει τον καθυστερημένο ανορθωτή καναλιού καλίου και, κατά συνέπεια, να παρατείνει το διάστημα QT, οδηγώντας σε καρδιακές αρρυθμίες όπως torsades de pointes. Δεν υπάρχει κάποιο γνωστό ειδικό αντίδοτο για την τοξικότητα της διφαινυδραμίνης, αλλά το αντιχολινεργικό σύνδρομο έχει αντιμετωπιστεί με φυσοστιγμίνη σε περίπτωση σοβαρού ντελίριου ή ταχυκαρδίας. Οι βενζοδιαζεπίνες μπορούν να χορηγηθούν για να μειώσουν την πιθανότητα ψύχωσης, διέγερσης και επιληπτικών κρίσεων σε άτομα που είναι επιρρεπή σε αυτά τα συμπτώματα. Το αλκοόλ μπορεί να αυξήσει την υπνηλία που προκαλείται από τη διφαινυδραμίνη. Η διφαινυδραμίνη, ενώ παραδοσιακά γνωστή ως ανταγωνιστής, δρα κυρίως ως ανάστροφος αγωνιστής του υποδοχέα Η1 ισταμίνης. Είναι μέλος της κατηγορία των αιθανολαμινών αντιισταμινεργικών παραγόντων. Αντιστρέφοντας τις επιδράσεις της ισταμίνης στα τριχοειδή αγγεία, μπορεί να μειώσει την ένταση των αλλεργικών συμπτωμάτων. Διασχίζει επίσης το φραγμό αίματος-εγκεφάλου και αντιστρόφως συναγωνίζεται τους υποδοχείς Η1 κεντρικά. Οι επιδράσεις του στους κεντρικούς υποδοχείς Η1 προκαλούν υπνηλία. Όπως πολλά άλλα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς, η διφαινυδραμίνη είναι επίσης ισχυρό αντιμουσκαρινικό (ανταγωνιστικός ανταγωνιστής των μουσκαρινικών υποδοχέων ακετυλοχολίνης) και, ως εκ τούτου, σε υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει αντιχολινεργικό σύνδρομο. Η χρησιμότητα της διφαινυδραμίνης ως παράγοντα κατά του παρκινσονισμού είναι το αποτέλεσμα των ιδιοτήτων αποκλεισμού της στους μουσκαρινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης στον εγκέφαλο. Η διφαινυδραμίνη δρα επίσης ως ενδοκυτταρικός αποκλειστής διαύλων νατρίου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη δράση της ως τοπικό αναισθητικό. Η διφαινυδραμίνη έχει επίσης αποδειχθεί ότι αναστέλλει την επαναπρόσληψη της σεροτονίνης. Έχει αποδειχθεί ότι είναι ενισχυτής της αναλγησίας που προκαλείται από τη μορφίνη, αλλά όχι από τα ενδογενή οπιοειδή, σε αρουραίους. Το φάρμακο έχει επίσης βρεθεί ότι δρα ως αναστολέας της Ν-μεθυλοτρανσφεράσης της ισταμίνης (HNMT). Η από του στόματος βιοδιαθεσιμότητα της διφαινυδραμίνης κυμαίνεται από 40% έως 60%, και η μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα εμφανίζεται περίπου 2 έως 3 ώρες μετά τη χορήγηση.Η κύρια οδός μεταβολισμού είναι δύο διαδοχικές απομεθυλιώσεις της τριτοταγούς αμίνης. Η προκύπτουσα πρωτοταγής αμίνη οξειδώνεται περαιτέρω προς καρβοξυλικό οξύ. Η διφαινυδραμίνη μεταβολίζεται από τα ένζυμα του κυτοχρώματος Ρ450 CYP2D6, CYP1A2, CYP2C9, και CYP2C19.Ο χρόνος ημιζωής αποβολής της διφαινυδραμίνης δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως, αλλά φαίνεται να κυμαίνεται μεταξύ 2,4 και 9,3 ώρες σε υγιείς ενήλικες. Μια ανασκόπηση της φαρμακοκινητικής των αντιισταμινικών το 1985 διαπίστωσε ότι ο χρόνος ημιζωής αποβολής της διφαινυδραμίνης κυμαινόταν μεταξύ 3,4 και 9,3 ωρών σε πέντε μελέτες, με διάμεσο χρόνο ημιζωής αποβολής 4,3 ώρες. Μια μεταγενέστερη μελέτη του 1990 διαπίστωσε ότι ο χρόνος ημιζωής της αποβολής της διφαινυδραμίνης ήταν 5,4 ώρες στα παιδιά, 9,2 ώρες στους νεαρούς ενήλικες και 13,5 ώρες στους ηλικιωμένους. Μια μελέτη του 1998 βρήκε χρόνο ημιζωής 4,1 ± 0,3 ώρες στους νέους άνδρες, 7,4 ± 3,0 ώρες στους ηλικιωμένους άνδρες, 4,4 ± 0,3 ώρες στις νεαρές γυναίκες και 4,9 ± 0,6 ώρες στις ηλικιωμένες γυναίκες. Σε μια μελέτη του 2018 σε παιδιά και εφήβους, ο χρόνος ημιζωής της διφαινυδραμίνης ήταν 8 έως 9 ώρες. Η διφαινυδραμίνη μπορεί να ποσοτικοποιηθεί στο αίμα, στο πλάσμα ή στον ορό. Η αέρια χρωματογραφία με φασματομετρία μάζας (GC-MS) μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ιονισμό ηλεκτρονίων σε λειτουργία πλήρους σάρωσης ως δοκιμή διαλογής. Το GC-MS ή το GC-NDP μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ποσοτικοποίηση. Οι γρήγορες εξετάσεις φαρμάκων ούρων που χρησιμοποιούν ανοσοδοκιμασίες που βασίζονται στην αρχή της ανταγωνιστικής δέσμευσης μπορεί να δείξουν ψευδώς θετικά αποτελέσματα μεθαδόνης για άτομα που έχουν λάβει διφαινυδραμίνη. Η ποσοτικοποίηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρακολούθηση της θεραπείας, για την επιβεβαίωση της διάγνωσης δηλητηρίασης σε άτομα που νοσηλεύονται, για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων για μια εξασθενημένη ικανότητα οδήγησης ή για βοήθεια στη διερεύνηση θανάτου. Η διφαινυδραμίνη ανακαλύφθηκε το 1943 από τον Τζορτζ Ρίβεσλ, πρώην καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Το 1946, έγινε το πρώτο συνταγογραφούμενο αντιισταμινικό που εγκρίθηκε από τον FDA των ΗΠΑ.Στη δεκαετία του 1960, βρέθηκε ότι η διφαινυδραμίνη αναστέλλει ασθενώς την επαναπρόσληψη του νευροδιαβιβαστή σεροτονίνης. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε σε αναζήτηση βιώσιμων αντικαταθλιπτικών με παρόμοιες δομές και λιγότερες παρενέργειες, με αποκορύφωμα την εφεύρεση της φλουοξετίνης (Prozac), ενός εκλεκτικού αναστολέα επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRI). Μια παρόμοια έρευνα είχε προηγουμένως οδηγήσει στη σύνθεση του πρώτου SSRI, της ζιμελιδίνης, από τη βρωμφειραμίνη, επίσης ένα αντιισταμινικό. Η διφαινυδραμίνη θεωρείται ότι έχει περιορισμένο δυναμικό κατάχρησης στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του δυνητικά σοβαρού προφίλ παρενεργειών της και των περιορισμένων ευφορικών επιδράσεων και δεν είναι ελεγχόμενη ουσία. Από το 2002, ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) απαιτούσε ειδική προειδοποίηση επισήμανσης κατά της χρήσης πολλαπλών προϊόντων που περιέχουν διφαινυδραμίνη. Σε ορισμένες δικαιοδοσίες, η διφαινυδραμίνη είναι συχνά παρούσα σε μεταθανάτια δείγματα που συλλέγονται κατά τη διερεύνηση αιφνίδιου βρεφικού θανάτου. Το φάρμακο μπορεί να παίζει ρόλο σε αυτά τα συμβάντα.Η διφαινυδραμίνη συγκαταλέγεται μεταξύ των απαγορευμένων και ελεγχόμενων ουσιών στη Δημοκρατία της Ζάμπια και συνιστάται στους ταξιδιώτες να μην φέρουν το φάρμακο στη χώρα. Αρκετοί Αμερικανοί έχουν τεθεί υπό κράτηση από την Επιτροπή Δίωξης Ναρκωτικών της Ζάμπιας για κατοχή Benadryl και άλλα φάρμακα χωρίς ιατρική συνταγή που περιέχουν διφαινυδραμίνη. Αν και η διφαινυδραμίνη χρησιμοποιείται ευρέως και γενικά θεωρείται ασφαλής για περιστασιακή χρήση, έχουν τεκμηριωθεί πολλαπλές περιπτώσεις κατάχρησης και εθισμού. Επειδή το φάρμακο είναι φθηνό και πωλείται χωρίς ιατρική συνταγή στις περισσότερες χώρες, οι έφηβοι που δεν έχουν πρόσβαση σε πιο περιζήτητα, παράνομα ναρκωτικά κινδυνεύουν ιδιαίτερα. Τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας -ιδιαίτερα αυτά με σχιζοφρένεια- είναι επίσης επιρρεπή στην κατάχρηση του φαρμάκου, το οποίο χορηγείται μόνο του σε μεγάλες δόσεις για τη θεραπεία εξωπυραμιδικών συμπτωμάτων που προκαλούνται από τη χρήση αντιψυχωσικών.Όσοι το χρησιμοποιούν ψυχαγωγικά αναφέρουν ηρεμιστική δράση, ήπια ευφορία και παραισθήσεις ως επιθυμητές επιδράσεις του ναρκωτικού. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι αντιμουσκαρινικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της διφαινυδραμίνης, «μπορεί να έχουν αντικαταθλιπτικές ιδιότητες και βελτίωση της διάθεσης». Μια μελέτη που διεξήχθη σε ενήλικες άνδρες με ιστορικό κατάχρησης ηρεμιστικών διαπίστωσε ότι άτομα στα οποία χορηγήθηκε υψηλή δόση (400 mg) διφαινυδραμίνης ανέφερε την επιθυμία να ξαναπάρει το φάρμακο, παρόλο που ανέφερε επίσης αρνητικές επιπτώσεις, όπως δυσκολία συγκέντρωσης, σύγχυση, τρόμο και θολή όραση.