IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
ΜΚ Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης

Η ΜΚ Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης (ρωσικά: БК Зенит Санкт-Петербург) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη. Η ομάδα αγωνίζεται στη Γεντίναϊα Λίγκα (Единая Лига ВТБ). Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στη Σιμπούρ Αρένα. Ο σύλλογος χρηματοδοτείται από την Gazprom (Газпром).

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε αρχικά το 2003, με την επωνυμία «Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας» και αγωνίστηκε στη Μπασκετμπόλναγια Σουπερλίγκα 1. Η αρχική ομάδα έδρευε στο Λιούμπερτσι της Περιφέρειας Μόσχας στη Ρωσία. Τον Ιούνιο του 2007, ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης της Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας διαλύθηκε και ακολούθησε μία αναδιοργάνωση της ομάδας η οποία ονομαζόταν πλέον «Τριούμφ Λιούμπερτσι». Η Τριούμφ διατήρησε όλη την ιστορία και τις επιτυχίες του συλλόγου Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας, μέσω της εξαγοράς της ιστορίας και των δικαιωμάτων του συλλόγου. Την περίοδο 2013–14, η Τριούμφ έφτασε μέχρι τον τελικό του EuroChallenge, στο οποίο έχασε από την Γκρισίν Μπον Ρέτζιο Εμίλια με 65:79.Τον Ιούλιο του 2014, ο σύλλογος ανακοίνωσε ότι μετεγκαθίσταται από τo Λιούμπερτσι στην Αγία Πετρούπολη, αλλάζοντας την επωνυμία του σε Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Ο σύλλογος διατήρησε την ιστορία και τα δικαιώματα της Τριούμφ Λιούμπερτσι, καθώς και τη θέση της τόσο στην ΒΤΜ Λίγκα όσο και στο Γιούροκαπ. Επίσης, ο σύλλογος εξακολουθεί να προσπαθεί να διατηρήσει μια δεύτερη ομάδα στο Λιούμπερτσι, που θα ανταγωνίζεται στη Μπασκετμπόλναγια Σουπερλίγκα 1. Από το 2020, επέστρεψε στην Ευρωλίγκα. Στις 18 Φεβρουαρίου 2022, αποβλήθηκε από την Ευρωλίγκα λόγω της ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία. Η αποβολή από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της ίσχυσε και τη σεζόν 2022-23. Τη σεζόν 2021-22, κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τον τίτλο στη VTB Λίγκα. Δεδομένου ότι ο σύλλογος μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στη Σιμπούρ Αρένα. Όταν ο σύλλογος έδρευε στο παρελθόν στο Λιούμπερτσι, διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες του στην Τριούμφ Αρένα. Ακολουθούν οι ονομασίες της ομάδας με την πάροδο του χρόνου: 2003–2007 Ντιναμό Περιφέρειας Μόσχας 2007–2014 Τριούμφ Λιούμπερτσι 2014–0000 Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης VTB Λίγκα Νικήτρια (1): 2022FIBA Europe Conference North Νικήτρια (1): 2004, 2005 FIBA EuroCup Challenge Ημιτελικά (1): 2005 EuroChallenge Φιναλίστ (1): 2014 Ημιτελικά (2): 2009, 2012 Επίσημος ιστότοπος
Σαλέντο

Το Σαλέντο ή στα ελληνικά Σαλαντία είναι χερσόνησος στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ιταλίας. Είναι υποχερσόνησος της κύριας Ιταλικής χερσονήσου και συχνά περιγράφεται ως «το τακούνι» της μπότας. Ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια της Απουλίας και διαιρείται διοικητικά σε τρεις επαρχίες, στις επαρχίες του Λέτσε, του Μπρίντιζι και του Τάραντα. Η χερσόνησος είναι επίσης γνωστή ως Χερσόνησος του Οτράντο. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα Μεσσαπία.

 Στην αρχαιότητα η χερσόνησος ονομαζόταν Μεσσαπία και ήταν κατοικημένη από το γηγενές φύλο των Μεσσαπίων. Από τον 8ο αιώνα π.Χ. ξεκίνησε η εγκατάσταση Ελλήνων που ίδρυσαν πολλές αποικίες στα παράλιά της με κυριότερη τον Τάραντα στο βορειοδυτικό της τμήμα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. κατέλαβαν την περιοχή οι Ρωμαίοι που παρέμεινα κύριοι της περιοχής, όπως και ολόκληρης της Ιταλικής χερσονήσου για αιώνες. Τον 5ο αιώνα π.Χ. κατέλαβαν την περιοχή οι Οστρογότθοι, ενώ τον 6ο αιώνα τα στρατεύματα του Ιουστινιανού ανακατέλαβαν την περιοχή, η οποία παρέμεινε υπό Βυζαντινό έλεγχο μέχρι τον 11ο αιώνα. Στη φάση αυτή το Σαλέντο πέρασε στον έλεγχο των Νορμανδών. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε τμήμα του Βασιλείου της Σικελίας και του Βασιλείου της Νάπολης. Ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1861 με την ενσωμάτωση του Βασιλείου των Δύο Σικελιών στο Ιταλικό κράτος. Το Σαλέντο είναι μία βραχώδης ασβεστολιθική χερσόνησος που χωρίζει την Αδριατική Θάλασσα από το Ιόνιο. Είναι πεδινή στο μεγαλύτερο μέρος της με αρκετούς λόφους που δεν υπερβαίνουν τα 300 μέτρα ύψος. Η χερσόνησος περιλαμβάνει το ανατολικότερο τμήμα της Ιταλίας, που είναι το ακρωτήριο Παλάσα λίγο νοτιότερα του Οτράντο και πιθανόν σχετίζεται με το ακρωτήριο της Ιαπυγίας των αρχαίων Ελλήνων. Στο νοτιότερο σημείο της είναι χτισμένη η πόλη Σάντα Μαρία Ντι Λεύκα. Η χερσόνησος χωρίζεται σε τρεις επαρχίες , στις επαρχίες του Λέτσε, του Μπρίντεζι και του Τάραντα. Το Σαλέντο διαθέτει πλούσια ιστορία που αποτυπώνεται στα σπουδαία μνημεία της αρχαίας και της μεσαιωνικής περιόδου. Ξεχωρίζουν τα ιστορικά κέντρα των πόλεων με σπουδαιότερο το ιστορικό κέντρο του Λέτσε. Η χερσόνησος διαθέτει παραλίες και μαρίνες που συγκεντρώνουν μεγάλο αριθμό επισκεπτών την καλοκαιρινή περίοδο, Στο Σαλέντο διαμένει ελληνόφωνος πληθυσμός που ομιλεί την Κατωιταλική διάλεκτο ή Γραικανική. Η διάλεκτος ομιλείται σε μία ομάδα μικρών πόλεων νότια του Λέτσε, με κέντρο την πόλη Καλημέρα. Οι ελληνόφωνοι διατηρούν την πλούσια πολιτισμική τους παράδοση μέχρι τις μέρες μας. Οι μεγαλύτερες πόλεις του Σαλέντο είναι οι παρακάτω: Τάραντας Λέτσε Μπρίντιζι Φρανκαβίλα Φοντάνα Γκροτάλιε Οστούνι Ναρντό Μαντουρία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Salento στο Wikimedia Commons
Ρούρικ Ροστισλάβιτς

Ο Ρούρικ Ροστισλάβιτς, ρωσ. Рюрик Ростиславич (απεβ. 1215) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Σμολένσκ ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1170-71), του Μπέλγκοροντ Κιεβίνσκι (νυν Μπιλοχορόντκα) (1173-94), του Τσέρνιγοβ (1210-14) και μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου (1173, 80-82, 94-1202, 03-05, 06, 07-10).

 Ήταν γιος τού Ροστισλάβ Α΄ πρίγκιπα τού Σμολένσκ, Νόβγκοροντ και μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Οι συγκρούσεις για τη διαδοχή τον έθεσαν στον θρόνο του Κιέβου τουλάχιστον επτά φορές. Το 1182 έγινε συγκυβερνήτης με τον Σβιατοσλάβ Γ΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ (3ο εξάδελφο τού πατέρα του), μία διευθέτηση που κράτησε ως το 1194, οπότε ο Σβιατοσλάβ Γ΄ απεβίωσε. Ο Ρούρικ κυβέρνησε μόνος του ως το 1199, όταν αμφισβητήθηκε από τον Ρόμαν Β΄ (γιο του εξαδέλφου του), ο οποίος εκθρόνισε τον Ρούρικ. Έπειτα από ένα μικρό διάστημα ως πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ, όπου έκτισε τον ναό της Αγίας Παρασκευής, ο Ρούρικ, μαζί με τους συγγενείς του και έναν στρατό Κουμάνων, επιτέθηκε και λεηλάτησε το Κίεβο το 1203, αλλά αποκρουόταν ως τον θάνατο τού Ρόμαν Β΄ το 1205. Το 1204 περιορίστηκε σε μονή το 1204, αλλά εγκατέλειψε τους μοναστικούς όρκους και επέστρεψε στον θρόνο. Ο 4ος εξάδελφός του, Βσέβολοντ, πρίγκιπας του Τσέρνιγοβ, ισχυρίστηκε ότι οι πρότεροι μοναστικοί όρκοι τού Ρούρικ έκαναν τη θέση του άκυρη και επιτέθηκε στο Κίεβο, που το κατέλαβε προσωρινά τα έτη 1206, 1207, 1211. Επέτυχε να αιχμαλωτίσει τον Ρούρικ, ο οποίος αιχμάλωτος στο Τσέρνιγοβ, απεβίωσε. Νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του πρίγκιπα του Τούροβ και είχε τέκνο: Ροστισλάβ Β΄ 1173-1214, πρίγκπας του Τορτσέσκ, Βισχορόντ, Γαλικίας, μεγάλος πρίγκιπας του Κιέβου. Martin, Janet L.B. Medieval Russia, 980-1584, 1995 (Cambridge Medieval Textbooks)
BYD S6

Το BYD S6 ήταν το πρώτο crossover SUV αυτοκίνητο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε ανεξάρτητα, χωρίς κάποια συνεργασία, από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία BYD Auto. Η παραγωγή του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2011 και έφτασε έως τον Μάιο του 2016, αν και μια εκδοχή του, γνωστή ως BYD S7, διατηρήθηκε έως το 2018.

 Το BYD S6 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Κουανγκτσόου στα τέλη του 2010, ενώ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Κίνα στις 6 Μαΐου 2011 στο Τσανγκσά. Μάλιστα έγινε το πρώτο σε πωλήσεις εγχώριο SUV στην Κίνα, φτάνοντας τα 15.000 αντίτυπα τον Δεκέμβριο του 2011 και κερδίζοντας τον τίτλο του Ταχύτερου σε Πωλήσεις SUV, καθώς και του SUV της Χρονιάς σύμφωνα με την Ετήσια Αξιολόγηση της Chinese Automobiles.Τον Απρίλιο του 2012, η BYD Auto ανακοίνωσε την επέκταση της εγγύησης για όλα τα μοντέλα της στα τέσσερα χρόνια ή 100.000 χιλιόμετρα (ό,τι έρθει πρώτο). Διεθνώς, το BYD S6 έχει εξαχθεί στην Ουκρανία, και στην Ουρουγουάη. Επίσης, παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Χιλής το 2012 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη χώρα αυτή τον Δεκέμβριο του 2012.Εκτός από την Κίνα, το BYD S6 παράγεται και στο Ιράν από την εταιρεία Karmania Auto από το 2017.[1] Αρχειοθετήθηκε 2020-09-20 στο Wayback Machine. Τον Δεκέμβριο του 2012, το BYD S6 απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πρόσκρουσης του κινέζικου οργανισμού C-NCAP. Ως αποτέλεσμα, το S6 έγινε το πρώτο εγχώριο SUV που απέσπασε το μέγιστο 5 στα 5, ξεπερνώντας μάλιστα εμφανώς πολλές άλλες εταιρείες στη δομή αμαξώματος και στον εξοπλισμό ασφαλείας. Οι τιμές σε αγκύλες [] αναφέρονται στα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Αϊδίνιο

Το Αϊδίνιο ή Αϊδίνι (Τουρκ.: Αϊντίν, Aydın) είναι πόλη της Τουρκίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 179.452 κάτοικοι σύμφωνα με απογραφή του 2000. Το Αϊδίνιο είναι χτισμένο στην κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού. Η περιοχή χαρακτηριζόταν από την αρχαιότητα για τη γονιμότητά της. Διάσημο προϊόν της σήμερα είναι τα τοπικά σύκα. Η περιοχή του Αϊδινίου ήταν η πρώτη περιοχή στην Τουρκία που εγκαταστάθηκε σιδηροδρομικό δίκτυο, και ακόμα και σήμερα διαθέτει ένα από τα πυκνότερα σιδηροδρομικά δίκτυα στη χώρα.

 Σε αρχαιοελληνικές πηγές το όνομα της πόλης εμφανίζεται ως Ανθέα και Ευανθία, ενώ επίσης αναφέρεται και ως Σελεύκεια επί του Μαιάνδρου, Σελεύκεια Καρίας και Ερυνίνα. Κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστή ως Τράλλεις. Αργότερα μετονομάστηκε σε Γκιουζελχισάρ (Güzelhisar). Το σημερινό όνομα το οφείλει η πόλη στο μεσαιωνικό τουρκικό μπεηλίκι των Αϊντίνογλου, ο οποίος ήταν κυβερνήτης της περιοχής κατά τον 14ο αιώνα. Κατά την τουρκική περίοδο στην πόλη ήρθαν Έλληνες από την Ελλάδα – κυρίως την Ήπειρο. Πριν από την ανταλλαγή πληθυσμών στο Αϊδίνιο διέμεναν περίπου 10.000 Έλληνες. Το Αϊδίνι καταλήφθηκε από τον ελληνικό στρατό στις 14 Μαΐου 1919. Την περίοδο εκείνη η πόλη αριθμούσε 35.000 κατοίκους από τους οποίους οι 8.000 ήταν Έλληνες. Η ελληνική κοινότητα της πόλης έλεγχε το εμπόριο και διέθετε σχολεία, νοσοκομεία, τον γνωστό φιλολογικό σύλλογο «Μέλισσα» που διατηρούσε και βιβλιοθήκη και φιλαρμονική εταιρεία. Έναν μήνα μετά, στις 15 Ιουνίου 1919, ο ελληνικός στρατός δέχτηκε επίθεση από Τούρκους Τσέτες και αναγκάστηκε να υποχωρήσει εγκαταλείποντας την πόλη για τρεις ημέρες, κατά τις οποίες ακολούθησε σφαγή του πληθυσμού και των σωμάτων των προσκόπων που βρίσκονταν στην πόλη. Η σφαγή των προσκόπων της πόλης θεωρείται η πιο αιματηρή πτυχή του παγκόσμιου προσκοπισμού. Ο ελληνικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη τρεις μέρες μετά και την εγκατέλειψε οριστικά κατά τη γενική αποχώρηση του ελληνικού στρατού από τη Μικρά Ασία, τον Αύγουστο του 1922. Εμμανουήλ Φαρλέκας (1877-1958), Έλληνας μουσικοδιδάσκαλος και συγγραφέας Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ (1880-1968), Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος 1962-1967 Ευάγγελος Ιωαννίδης (1868-1942), Έλληνας ζωγράφος, που ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία (πορτρέτο) και τη θρησκευτική ζωγραφική. Νέλλυ (1899-1998), Ελληνίδα φωτογράφος Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, (1893-1972), Ελληνίδα στιχουργός Αντνάν Μεντερές(1899-1961), τέως Πρωθυπουργός της Τουρκίας Μιχάλης Σουγιούλ (1906-1958), Έλληνας συνθέτης Διδώ Σωτηρίου (1909-2004), Ελληνίδα συγγραφέας Φωτογραφικό υλικό για το Αϊδίνι
Focke-Wulf Fw 58 Weihe

Το Focke-Wulf Fw 58 Weihe ήταν δικινητήριο χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Η γερμανική Luftwaffe το ενέταξε σε υπηρεσία ως αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης για πιλότους, πολυβολητές και ασυρματιστές.

 Πέραν του κύριου ρόλου τους ως εκπαιδευτικών στις τάξεις της Luftwaffe, τα Fw 58 χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως αεροσκάφη VIP, ασθενοφόρα, επιβατηγά, αναγνωριστικά και αεροσκάφη μετεωρολογικής παρατήρησης. Τα Fw 58 κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας σε Βουλγαρία, Ουγγαρία και Βραζιλία, χρησιμοποιήθηκαν επίσης από αρκετές χώρες όπως η Ολλανδία, η Ρουμανία, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και η Τουρκία. Fw 58 V1 Το αρχικό πρωτότυπο. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση το 1934.Fw 58 V2 Το δεύτερο πρωτότυπο.Fw 58 V3 Το τρίτο πρωτότυπο.Fw 58 V4 Το τέταρτο πρωτότυπο.Fw 58 V14 Στο Fw 58 V14 (D- OPDR) τοποθετήθηκαν flaps τύπου Fowler προκειμένου να διεξαχθούν πειράματα υψηλής άνωσης. Το σύστημα αναρρόφησης τροφοδοτούνταν από κινητήρα Hirth και ο αέρας έβγαινε από δύο περιμετρικές παράλληλες σειρές σχισμών στο πίσω τμήμα της ατράκτου. Fw 58B Fw 58B-1 Fw 58B-2 Έκδοση με «γυάλινο» ρύγχος και ένα πολυβόλο των 7,92 mm. Fw 58C Fw 58W υδροπλάνο ΑυστρίαΑυστριακή Πολεμική ΑεροπορίαΑργεντινήΗ Πολεμική Αεροπορία της Αργεντινής εισήγαγε τρία αεροσκάφη τα οποία παρέμειναν σε υπηρεσία από το 1938 ως το 1952.ΒραζιλίαΒραζιλιάνικο Πολεμικό Ναυτικό - παραγωγή κατόπιν αδείας από το 1938. Βραζιλιάνινη Πολεμική Αεροπορία Syndicato Condor VarigΒουλγαρίαΗ Βουλγαρική Πολεμική Αεροπορία εισήγαγε οκτώ αεροπλάνα στα 1937-1939.Ανεξάρτητο Κράτος της ΚροατίαςΠολεμική Αεροπορία του Ανεξάρτητου Κράτους της ΚροατίαςΤσεχοσλοβακίαΤσεχλοσλοβάκικη Πολεμική ΑεροπορίαΦινλανδίαΦινλανδική Πολεμική ΑεροπορίαΓερμανίαLuftwaffeΟυγγαρίαΟυγγρική Πολεμική Αεροπορία (παραγωγή κατόπιν αδείας)ΟλλανδίαΟλλανδική Βασιλική ΑεροπορίαΝορβηγίαΝορβηγική Βασιλική Αεροπορία (μεταπολεμικά)ΠολωνίαΠολωνική Πολεμική ΑεροπορίαΡουμανίαΡουμανική Βασιλική Αεροπορία Ρουμανική Πολεμική Αεροπορία (μεταπολεμικά) Transnistrian air sectionΣλοβακίαΣλοβάκικη Πολεμική ΑεροπορίαΙσπανίαΙσπανική Πολεμική ΑεροπορίαΤουρκίαΤουρκική Πολεμική ΑεροπορίαΕΣΣΔΣοβιετική Πολεμική Αεροπορία Kulikov, Victor (March 2000). «Des occasions en or pour Staline, ou les avions allemands en URSS» (στα γαλλικά). Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (84): 16–23. ISSN 1243-8650. Kulikov, Victor (April 2000). «Des occasions en or pour Staline, ou les avions allemands en URSS» (στα γαλλικά). Avions: Toute l'Aéronautique et son histoire (85): 44–49. ISSN 1243-8650. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Focke-Wulf Fw 58 στο Wikimedia Commons
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2002-2003

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2002-03 ήταν το 44ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 24ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Ολυμπιακός για έβδομη συνεχόμενη χρονιά καταρρίπτοντας το ρεκόρ των έξι συνεχόμενων πρωταθλημάτων που διατηρούσε από τη δεκαετία του 1950. Ο Ολυμπιακός ισοβάθμησε στο τέλος του πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό, όμως κατέλαβε την πρώτη θέση καθώς υπερίσχυσε στους μεταξύ τους αγώνες.

 Ολυμπιακός Προπονητές: Τάκης Λεμονής, Γιάννης Κόλλιας, Σρέτσκο Κάτανετς, Όλεγκ Προτάσοφ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Γεωργίου (δεν αγωνίστηκε), Γιάννου (δεν αγωνίστηκε), Ελευθερόπουλος (15), Κατεργιαννάκης (17). Αμυντικοί: Αμανατίδης (18/1), Ανατολάκης (20), Άντζας (22/1), Βενετίδης (29), Κουλουχέρης (2), Κωστούλας (14), Μαυρογενίδης (18), Μπερμούδες (1), Νόβακ (5), Ντρασένα (5). Μέσοι: Γιαννακόπουλος (29/15), Ζε Ελίας (16/2), Ζέτερμπεργκ (24/3), Καρεμπέ (22/2), Καστίγιο (9/3), Νινιάδης (14), Πατσατζόγλου (22/3), Πουρσανίδης (5), Τζόρτζεβιτς (29/14). Επιθετικοί: Άλβες (1), Αλεξανδρής (18/4), Οφορίκουε (17/5), Τζιοβάνι (22/10), Χούτος (20/10). Β = Βαθμοί , Αγ.= Αγώνες, Ν =Νίκες; Ι = Ισοπαλίες, Η = Ήττες, ΓΥ= Γκολ Υπέρ, ΓΚ =Γκολ Κατά, Δ =Διαφορά τερμάτων; Από τον ΠΑΣ Γιάννινα αφαιρέθηκαν 90 βαθμοί στο τέλος του πρωταθλήματος λόγω χρεών. Πριν την αφαίρεση βαθμών είχε εξασφαλίσει τη 14η θέση και τη συμμετοχή της στον αγώνα μπαράζ για την παραμονή Ο αγώνας μπαράζ πραγματοποιήθηκε μεταξύ του 14ου της Α΄ Εθνικής Ιωνικού και του 3ου της Β΄ Εθνικής Απόλλωνα Καλαμαριάς. Στον αγώνα που διεξήχθη στον Βόλο επικράτησε ο Ιωνικός και παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία. Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF 2002-03
STS-116

Η πτήση STS-116 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Η εκτόξευση σχεδιάστηκε αρχικά για τις 7 Δεκεμβρίου 2006, αλλά ακυρώθηκε λόγω βαριάς χαμηλής συννεφιάς. Το Ντισκάβερι εκτοξεύτηκε επιτυχώς κατά τη διάρκεια της δεύτερης προσπάθειας έναρξης το Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2006 στις 8:47:35 μ.μ. EST. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε νυκτερινή εκτόξευση ενός διαστημικού λεωφορείου από την πτήση STS-113, το Νοέμβριο του 2002.

 Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: *Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-116), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος. Στην πτήση προς τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται ως νέο μέλος της 14ης αποστολής και η αστροναύτης: Στην πτήση επιστροφής από τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται και το πρώην μέλος της 14ης αποστολής, ο αστροναύτης: Mission Status Center - SpaceFlightNow: Up to the minute blog on the mission STS-116 mission overview Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. - NASA's website STS-116 Press Kit Αρχειοθετήθηκε 2021-08-31 στο Wayback Machine. Space Shuttle main page at NASA STS-116 Mission Profile - A mission profile reporting on the missions events as well as video clips of mission events STS-116 Official Flight Kit - the list of mementos carried aboard Discovery for presentation by NASA and the crew STS-116 Launch Video: NASA VIDEO KSC-06-S-00251, captioned in English NASA Videos for STS-116 Αρχειοθετήθηκε 2007-10-24 στο Wayback Machine. STS-116 Launch Video View From Cape Canaveral South Bridge -Weathervine Video
Ατρόμητος Αχαΐας

Ο Ατρόμητος Λάππα είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το χωριό Λάππα Αχαΐας. Ιδρύθηκε αρχικά το 1964 με χρώματα το κόκκινο και το μπλε και επανιδρύθηκε το 2015. Διαθέτει γήπεδο με φυσικό χλοοτάπητα και κερκίδες.

 Ιδρύθηκε το 1964 σαν Αθλητικός Σύλλογος Ατρόμητος Λάππα από ανθρώπους του χωριού Λάππας κι είχε αξιοσημείωτη παρουσία, ειδικά τη δεκαετία του 1970 στο τότε περιφερειακό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας, όπου προσπάθησε αρκετές φορές με αξιώσεις να βρεθεί στη Β' Εθνική. Ξεκίνησε από την Γ΄ Κατηγορία και το περιφερειακό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πατρών, πρώτη φορά στην Α' Κατηγορία έπαιξε την περίοδο 1969-70. Στην Α΄ Κατηγορία έπαιξε έως το 1973 για να ξανανέβει το 1977 έως το 1986, επέστρεψε πάλι την περίοδο 1990-91 χωρίς επιτυχία και ξανά το 1993-94 έως το 1996-97. Την περίοδο 1993-94 επέστρεψε στην Α΄ Κατηγορία για τέσσερα χρόνια βρέθηκε πάλι εκεί το 2004-05. Το 2005-06 ο Ατρόμητος Λάππα αναδείχθηκε πρωταθλητής Αχαΐας. Αγωνίστηκε στο Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα (Δ' Εθνική) για έπειτα συνεχές χρόνια, κατά τις περιόδους 2006-07, 2007-08, 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12 και 2012-13. Την περίοδο 2009-10 ο Ατρόμητος Λάππα κατέκτησε το πρώτο Κύπελλο Αχαΐας στην ιστορία του, νικώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Δημοτικό Στάδιο Κάτω Αχαΐας τον Εθνικό Σαγέικων με σκορ 4-0. Το 2012-13 μέσω του πρωταθλήματος της Δ΄ Εθνικής κέρδισε την άνοδο του στην Γ΄ Εθνική και άλλαξε ονομασία σε Ατρόμητος Αχαΐας και η έδρα του μεταφέρθηκε στην Πάτρα. Την ίδια σεζόν (2012-13) η ομάδα κατέκτησε και το Κύπελλο Αχαΐας όπου νίκησε στον τελικό τον Αχαιό Σαραβαλίου με 1-0 στο Γήπεδο «Ανδρέας Κάνιστρας». Στη Γ΄ Εθνική της περιόδου 2013-14 (πρώτη χρονιά της Γ' Ερασιτεχνικής Εθνικής) τερμάτισε ο Ατρόμητος 10ος και υποβιβάστηκε. Την επόμενη περίοδο δε δήλωσε συμμετοχή στην Α1 της ΕΠΣ Αχαΐας. Το 2015 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Ατρόμητος Λάππα 2015 που σήμανε και την επαναδραστηριοποίηση και την επιστροφή της ομάδας στην αρχική της έδρα. Στην πρώτη της συμμετοχή στη Γ΄ Κατηγορία κατέκτησε το πρωτάθλημα στον 1ο Όμιλο και κέρδισε την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία. Πλέον αγωνίζεται στον πρώτο ομιλο της Α' Α' Κατηγορία Ο Ακάδημος είναι θυγατρική ομάδα του Ατρόμητου, ιδρύθηκε το 2003 με χρώματα του το κόκκινο - μπλε. Ξεκίνησε από την Γ' Κατηγορία της Αχαΐας για να ανέβη στην Β' την περίοδο 2009-10, όπου αγωνίστηκε ως το 2013-14. Από την περίοδο 2014-15 παραμένει ανενεργή. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010 Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα, Εκδόσεις "ΠΑΝΟΡΑΜΑ", Πάτρα 1994 Τάσσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό Ποδόσφαιρο. Εκατόν Είκοσι Χρόνια (1891-2010), Εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2010 ISBN 978-968-6628-27-6 Ατρόμητος Λάππα επίσημη ιστοσελίδα
Μαϊκόπ

Το Μαϊκόπ (ρωσικά: Майко́п) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Αντιγκέα, ενός ομοσπονδιακού υποκειμένου στο βόρειο Καύκασο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 144.249 κάτοικους.

 Το Μαϊκόπ ιδρύθηκε ως φρούριο το 1857 από Κοζάκους για λογαριασμό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μεταξύ 1858 - 1863 έπαιξε στρατηγικό ρόλο στην προσπάθεια της Μόσχας να καθυποτάξει τους ιθαγενείς πληθυσμούς του Καυκάσου. Μετά το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων αναβαθμίσθηκε σε πόλη (1870). Πρωτεύουσα της Αντιγκέα έγινε το 1936. Το 1911 ανακαλύφθηκαν αποθέματα πετρελαίου στην ευρύτερη περιοχή και ξεκίνησε η εκβιομηχάνιση της. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ (Αύγουστος 1942), όμως πέντε μήνες αργότερα ο Κόκκινος Στρατός την απελευθέρωσε. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maykop στο Wikimedia Commons
Μουσείο Αρχαίων, Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων

Το Μουσείο Αρχαίων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Οργάνων είναι μουσείο στην Οία της Σαντορίνης. Ιδρύθηκε το 1977 και φιλοξενήθηκε από το 1997 στη Θεσσαλονίκη σε αναπαλαιωμένο κτήριο στην περιοχή Λαδάδικα. Από το 2010 έως σήμερα στεγάζεται στο παλαιό Κοινοτικό κατάστημα Οίας Σαντορίνης.

 Στο μουσείο φιλοξενούνται όργανα που χρησιμοποιήθηκαν στον ελλαδικό χώρο από το 2.800 π.Χ. ως τις αρχές του 20ού αιώνα, τα οποία ανακατασκευάστηκαν, με τη βοήθεια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ανακατασκευή τους έγινε με βάση φιλολογικές και εικαστικές μαρτυρίες. Τα όργανα συνοδεύονται από τις εικαστικές μαρτυρίες που υπάρχουν για το καθένα από αυτά, όπως αγγεία, ειδώλια , γλυπτά κλπ. Στις δράσεις του Μουσείου περιλάμβανεται η Οργανολογικής Έρευνας, για τη δημιουργία ενός παγκοσμίου corpus εικαστικών μαρτυριών (αγγεία, γλυπτά, τοιχογραφίες κ.λ.π.) που αναφέρονται ως ελληνικά μουσικά όργανα από την εποχή του χαλκού έως το 1830, όπως επίσης η συστηματική ηλεκτρονική καταγραφή των έργων που περιέχονται σε χειρόγραφους κώδικες του Αγίου Όρους, κρατικών βιβλιοθηκών και ιδιωτικών συλλόγων.
Μαγδαληνή ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Η Μαγδαληνή, γαλλ. Madeleine de La Tour d'Auvergne (1498 - 28 Απριλίου 1519) από τον Οίκο ντε Λα Τουρ ήταν κόρη του κόμη του Ωβέρν και με τον γάμο της έγινε κυβερνήτης της Φλωρεντίας και δούκισσα του Ουρμπίνο.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Ωβέρν και της Ιωάννας των Βουρβόνων, κόρης του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ. Παντρεύτηκε το 1518 τον Λαυρέντιο Β΄ των Μεδίκων κυβερνήτη της Φλωρεντίας και δούκα του Ουρμπίνο και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1519-1589, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. McGowan, Margaret M. (2008). Dance in the Renaissance: European Fashion, French Obsession. Yale University Press. Wellman, Kathleen (2013). Queens and Mistresses of Renaissance France. Yale University Press. Knecht, R.J. (1999). Catherine de' Medici. Pearson Education Limited.
Πυραμίδα του Ουνίς

Η πυραμίδα του Ουνίς βρίσκεται στη Σακάρα, κοντά στο Κάιρο της Αιγύπτου. Χτίστηκε από τον Φαραώ Ουνίς, τον ένατο και τελευταίο της Πέμπτης Δυναστείας στα μέσα του 24ου αιώνα π.Χ.. Το αρχαίο της όνομα, Nefer Isut Unas, σημαίνει "Ωραία είναι τα μέρη του". Αρχικά είχε ύψος 43 μέτρων με τετράγωνη βάση 58 μέτρων,όμως σήμερα η πυραμίδα είναι εντελώς κατεστραμμένη.

 Εξερευνήθηκε από τον John Shae Perring και κατόπιν από τον Λέψιους, αλλά ήταν ο Γκαστόν Μασπερό που πρώτος μπήκε στις αίθουσες της πυραμίδας το 1881, όπου βρήκε κείμενα στους τοίχους των ταφικών θαλάμων. Αυτά μαζί με άλλα κείεμνα που βρέθηκαν σε κοντινές επόμενων φαραώ είναι γνωστά ως Κείμενα των Πυραμίδων. Ήταν ο πρώτος φαραώ που περιέλαβε τέτοια κείμενα, και εισήγαγε την ιδέα να έχει μαγικά ξόρκια στους τοίχους του τάφου του, για την μετάβαση του φαραώ στον Κάτω κόσμο και τη μετά θάνατον ζωή. Η έννοια αυτή είχε τόση επιτυχία και με τους επόμενους φαραώ, που εξελίχθηκε στα Κείμενα των Σαρκοφάγων στο Μέσο βασίλειο, και κατόπιν στο Βιβλίο των Νεκρών από την αρχή του Νέου Βασιλείου μέχρι το τέλος της Πτολεμαϊκής περιόδου, όταν και άρχισαν να εμφανίζονται νέα κείμενα. Στο νεκρικό θάλαμο βρέθηκαν τα υπολείμματα μούμιας, περιλαμβανομένων του κρανίου, του δεξιού χεριού και της κνήμης, αλλά δεν είναι βέβαιο αν αυτά ανήκουν στον Ουνίς. Κοντά στην κύρια πυραμίδα στα βορειοανατολικά, υπάρχουν μασταμπάδες με τις ταφές των συζύγων του φαραώ. Η πυραμίδα χτίστηκε κοντά στην Πυραμίδα του Ζοζέρ στη Σακάρα. Ο τελετουργικός διάδρομος που οδηγεί στην πυραμίδα έχει μήκος 750 μέτρα και έχει ασυνήθιστο σχήμα γιατί ακολουθεί την κοίτη ενός ξεροπόταμου (ουάντι). Έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά από το συγκρότημα της πυραμίδας του Ζοζέρ για να κλείσουν κενά στη κοίτη. Η οροφή του διαδρόμου ήταν καλυμμένη, για να δημιουργήσει στοά, εκτός από ένα μεγάλο άνοιγμα που άφηνε το φως να μπαίνει, φωτίζοντας τους τοίχους οι οποίοι ήταν διακοσμημένοι με έντονα ζωγραφισμένα ανάγλυφα. Πιστεύεται ότι μέσα στις επιγραφές των Κειμένων των Πυραμίδων στον τάφο του Ουνίς, υπάρχουν μερικές γραμμές γραμμένες στη Σημιτική διάλεκτο, γραμμένες στην Αιγυπτιακή γραφή και αποτελώντας τα παλιότερα δείγματα της γραπτής Σημιτικής γλώσσας Verner, Miroslav, "The Pyramids – Their Archaeology and History", Atlantic Books, 2001, (ISBN 1-84354-171-8) Pyramid Texts Online - Read the texts in situ. View the hieroglyphs and the complete translation.
Κυβερνείο Ντοχούκ

Το Κυβερνείο Ντοχούκ (κουρδικά: پارێزگای دھۆک‎, συριακά: ܗܘܦܲܪܟܝܵܐ ܕܕܸܗܘܟ , αραβικά: محافظة دهوك‎ Muḥāfaẓat Dahūk) είναι κυβερνείο στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη του Ντοχούκ. Περιλαμβάνει την πόλη της Ζάχο, η οποία έχει κατά καιρούς υπηρέτησε ως ένα σημείο ελέγχου στα σύνορα με τη Τουρκία. Πριν από το 1976, ήταν μέρος του κυβερνείου Νινευής, το οποίο ονομαζόταν Κυβερνείο Μοσούλης. Το Κυβερνείο Ντοχούκ κατοικείται κυρίως από Κούρδους και Ασσύριους, με μικρό αριθμό Γιαζίντι (που ταξινομούνται ως Κούρδοι) και Αρμένιοι. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός το 2017 ήταν 1.511.585 κάτοικοι ενώ περίπου το 15% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί.

 Κυβερνήτης: Φαρχάντ Αμίν Σαλίμ Ατρουσί Αναπληρωτής Κυβερνήτης: Μπεχζάντ Αλί Αδάμ Πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου: Φεχίμ Αμπντουλάχ Σύνολο εδρών: 41 33 θέσεις για το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα 4 έδρες για την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν 4 θέσεις για την Ισλαμική Ένωση του Κουρδιστάν Το Κυβερνείο Ντοχούκ διαιρείται σε επτά επαρχίες, τέσσερα από τις οποίες είναι επίσημα μέρος της Περιοχή του Κουρδιστάν, ενώ άλλοι τρεις βρίσκονται υπό τον ντε φάκτο έλεγχο της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν: Επαρχία Αμεντί Επαρχία Ντοχούκ Επαρχία Σεμέλ Επαρχία Ζάχο Επαρχία Άκρε (αμφισβητούμενο) Επαρχία Σεχάν (αμφισβητούμενο) Επαρχία Μπαρνταράς (αμφισβητούμενο) Μπαμάρνε Αράντεν Αβζρόγκ Μπανταράς Μπεμπαντέιι Μπαχέτμε Ντέχι Νταουοντίγια Ντοχούκ Γκιρ-ε Κουμάρ Χαρμάς Χεζάνι Σαρσίνκ Σούμαϊλ Ζαουίτα Ταραχές στο Ντοχούκ (2011) Ασσυριακή πατρίδα Προτάσεις για Ασσυριακή αυτονομία στο Ιράκ
Παραλία Αγίας Φωτεινής Χίου

Η Παραλία Αγίας Φωτεινής, γνωστή στους ντόπιους ως Αγιά Φωτιά, είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στην ανατολική ακτή της, με πληθυσμό 49 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 14 χιλιομέτρων νότια από την πόλη της Χίου. Η ονομασία της οφείλεται στο παλαιό εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής που βρίσκεται εκεί.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Παραλίας Αγίας Φωτεινής είναι πλάτος 38°17΄ Βόρειο και μήκος 26°07΄ Ανατολικό. Κοντινότεροι οικισμοί είναι η Μονολιά και ο Άγιος Αιμιλιανός, επίσης παραθαλάσσιοι, έως 1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή προς τα νοτιοδυτικά. Παρά την ύπαρξη ελαιώνα και μαστιχόδεντρων στην περιοχή, κυριότερος οικονομικός παράγοντας αναδείχθηκε ο θερινός τουρισμός, εξαιτίας της καθαρής οργανωμένης βοτσαλωτής παραλίας, με ναυαγοσώστη, βραβευμένης με «Γαλάζια Σημαία». Υπάρχουν αρκετές ψαροταβέρνες και τουριστικά καταστήματα. Διοικητικά η Παραλία Αγίας Φωτεινής υπάγεται σήμερα στην τοπική κοινότητα Νεοχωρίου, της Δημοτικής Ενότητας Αγίου Μηνά του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν οικισμός της κοινότητας Νεοχωρίου, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82100. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Παραλίας Αγίας Φωτεινής στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Η Αγιά Φωτιά υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, δεν υπάρχει όμως ενοριακός ναός (της Αγίας Φωτεινής θεωρείται ακόμη εξωκκλήσι). Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 21, σελ. 136
Κυκλάμινο το κυπριακό

Το Cyclamen Cyprium, γνωστό και ως κυκλάμινο το κυπριακό, είναι ένα από τα 23 γνωστά είδη κυκλαμίνου. Είναι ενδημικό στο νησί της Κύπρου και έχει επιλεχθεί ως το εθνικό λουλούδι της χώρας.

 Το κυπριακό κυκλάμινο είναι πολυετές, ποώδες φυτό που μεγαλώνει από 7 έως και 15 εκατοστά σε ύψος. Έχει απλά και σαρκώδη φύλλα σε σχήμα καρδιάς. Η κάτω επιφάνεια των φύλλων έχει ένα χαρακτηριστικό πλούσιο μοβ ή κοκκινωπό χρώμα. Το φυτό ευδοκιμεί σε σκιώδεις περιοχές με ασβεστολιθικά πετρώματα, απότομους λόφους και σε όχθες ποταμών, συνήθως κάτω από δέντρα σε υψόμετρο από 50 έως 1200 μέτρα. Η περίοδος ανθοφορίας του είναι από το Σεπτέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο, αλλά συχνά παρατείνεται ακόμη και μέχρι το Μάρτιο. Το κυπριακό κυκλάμινο είναι το μόνο ενδημικό από τα 3 είδη της οικογένειας των κυκλαμίνων που ευδοκιμούν στην Κύπρο. Τα άλλα δύο είναι το Cyclamen persicum και το Cycamen graecum.Φυτρώνει στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού εκτός από την πεδιάδα της Μεσαορίας. Κατά την αρχαιότητα, χρησιμοποιείτο για πυώδεις φλεγμονές. Στις μέρες μας, τα φύλλα του κυκλαμίνου χρησιμοποιούνται για την παρασκευή κυπριακών παραδοσιακών κουπεπιών.
Ιασόνιον Μαργιανής

Το Ιασόνιον ήταν αρχαία πόλη στην επαρχία Μαργιανής, στην κεντρική Ασία, η θέση της οποίας εκτιμάται στο σημερινό Τουρκμενιστάν, βόρεια της πόλης Χεράτ του Αφγανιστάν. Δεν είναι βέβαιο σε ποια περίοδο ακριβώς ανάγεται η ίδρυσή του.

 Αναφορές στο Ιασόνιο υπάρχουν τον 2ο αιώνα από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο και το 4ο αιώνα από τον Αμμιανό Μαρκελλίνο. Ο Πτολεμαίος αναφέρει το Ιασόνιον ανάμεσα στις άλλες πόλεις της Μαργιανής: Αριάκα, Σίνα ή Σήνα, Αράθα και Αργαδίνα. Ο Αμμιανός αναφέρει ότι το Ιασόνιον, η Αντιόχεια (μετέπειτα Μερβ) και η Νίσαια (ή Νίγαια) ήταν οι γνωστότερες πόλεις της Μαργιανής. Ως προς την τοποθεσία της αρχαίας πόλεως οι ερευνητές θεωρούν πιθανά τρία σημεία: Τη θέση Γιαρίμ Τεπέ (Yarim tepe), δυτικά των κωμοπόλεων Takhta Bazar και Baylyn του νοτίου Τουρκμενιστάν (35°54′43″N 62°41′12″E). Τη θέση Ακ Τεπέ (Ak tepe), όπου ο ποταμός Κουσκ (Kushk) ενώνεται με τον Μουργκάμπ (Murghab , τον ποταμό Μάργο των αρχαίων Ελλήνων) (36°03′01″N 62°44′23″E) Την ίδια τη Μερβ του Τουρκμενιστάν (37°39′51″N 62°11′05″E)Το ίδιο όνομα, Ιασόνιο, χρησιμοποιήθηκε για το Ιασόνιο Άκρο, χερσόνησο στη Μαύρη Θάλασσα, αλλά και οικισμό με το ίδιο όνομα (Τουρκικά: Γιασόν / Jason) στην περιοχή. Cohen, Getzel M. (2013). «The Hellenistic Settlements in the East from Armenia and Mesopotamia to Bactria and India». University of California Press. σελ. 276-277. Κλαυδίου Πτολεμαίου, Γεωγραφική Υφήγησις, 6.10.3 Αμμιανού Μαρκελλίνου, Ιστορία (Res gestae), 23, 6, 54
Μπίλι Μακένζι

Ο Γουίλιαμ Μακάρθουρ "Μπίλι" Μακένζι (William MacArthur "Billy" MacKenzie, 27 Μαρτίου 1957 – 22 Ιανουαρίου 1997) ήταν Σκωτσέζος τραγουδιστής και μέλος των Associates. Τραγουδούσε με εξαιρετικής τεχνικής φαλτσέτο δίνοντας στη φωνή του μεγάλη έκταση και εκφραστικότητα.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη πόλη του Νταντί στην οδό Park Avenue της περιοχής Stobswell. Πήγε στο δημοτικό σχολείο St Mary's Forebank και στο γυμνάσιο St Michael's. Στα δεκαέξι του έζησε έναν τρόπο ζωής σαν νομάς στη Νέα Ζηλανδία και στα δεκαεφτά του ταξίδεψε στις Ηνωμένες πολιτείες. Εκεί παντρεύτηκε τη Χλόη Ντάμαρ κουνιάδα της θείας του Βερόνικα. Όπως είπε ο Μακένζι αργότερα αυτός ο γάμος έγινε για να του αποτραπεί η απέλαση και να μπορέσει να τραγουδήσει στη γκόσπελ χορωδία της Νέας Ορλεάνης. Την άφησε μετά από τρεις μήνες και επέστρεψε στη γενέτειρά του, οι δυο τους δεν ξανασυναντήθηκαν. Στις 22 Ιανουαρίου 1997 βρέθηκε νεκρός μετά από υπερβολική δόση παρακεταμόλης και συνταγογραφούμενων φαρμάκων στον κήπο του σπιτιού του πατέρα του στη πόλη του Auchterhouse της Σκωτίας. Ο θάνατός του οφείλεται σε αυτοκτονία. Η κατάθλιψη και ο θάνατος της μητέρας του πιστεύεται ότι συνέβαλαν γι' αυτό. Το 2009, 9 με 27 Ιουνίου το θέατρο Dundee Repertory της γενέτειράς του ως ελάχιστο φόρο τιμής στον Μακένζι ανεβάζει ένα θεατρικό έργο που είχε τίτλο Balgay Hill. Αφηγούνταν την ιστορία της ζωής του μέσα από τα μάτια τεσσάρων φανταστικών χαρακτήρων. Ο τίτλος του έργου προέρχεται από το όνομα του νεκροταφείου του Νταντί, όπου ο Μακένζι κηδεύτηκε. Outernational (1992) Beyond The Sun (1997 Memory Palace (credited with Paul Haig) (1999) Eurocentric (credited with Steve Aungle) (2001) Auchtermatic (2005) Transmission Impossible (2005) BEF's Music of Quality & Distinction Volume 1 album: Secret Life of Arabia and It's Over (1982) Stephen Emmer's Vogue Estate album: duet with Martha Ladly on Wish On (1982) Annie Lennox: duet on The Best of You; the original Perhaps sessions version, the re-recorded album featured Eddi Reader (1985) † Sweden Through The Ages EP: It Helps To Cry (1986) Yello's Snowball and the Sound of Yello: Life Is A Snowball (1987); unreleased promo CD Yello's One Second album: Moon On Ice (1987) † Yello The Rhythm Divine (version 2): special limited edition 12" single (MERXR253) featuring MacKenzie's lead vocals in place of Shirley Bassey's (1987); the same recording later appeared on the Popera album (1990) † Uno's self-titled album: Cinemas Of The World single (1987) Holger Hiller's Oben Im Eck album: title track and version, We Don't Write Anything On Paper Or So, and Whippets single (1987) Yello's Baby album: Capri Calling (1991) BEF's Music of Quality & Distinction Volume 2 album: Free. (1991) Free also appears on the 1998 BEF 'Best Of' album, later reissued by Disky in 2001 Loom's Anacostia Bay single (1996) † ‡ Achieved In The Valley Of The Dolls (1996) Barry Adamson άλμπουμ: Oedipus Schmoedipus Pain In Any Language (1997) Apollo 440 άλμπουμ: Electro Glide in Blue
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 1995–96

Το πρωτάθλημα της Ένωσης Πειραιώς της περιόδου 1995-96 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 95 σύλλογοι. Από την περίοδο αυτή, δεν εφαρμόζονταν πλέον ο θεσμός του υπερπρωταθλητή Πειραιά, αλλά και των υπόλοιπων κατηγοριών, καταργούμενου του σχετικού αγώνα.

 Α΄ με 31 ομάδες σε δύο ομίλους των 16-15 ομάδων. Β΄ με 32 ομάδες σε δύο ομίλους των 16 ομάδων. Γ΄ με 32 ομάδες σε δυο ομίλους των 17-15 ομάδων. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Μανδραϊκός και ο Ατρόμητος Πειραιώς. Οι δυο πρωταθλήτριες ομάδες ανέβηκαν στη Δ΄Εθνική της περιόδου 1996-97. Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Απόλλων Ασπροπύργου και οι Νέοι Δραπετσώνας. Τους τίτλους των δυο ομίλων κατέκτησαν ο Αχιλλέας Κορυδαλλού και ο Ατρόμητος Κερατσινίου. Την άνοδο κατέκτησαν ο δευτεραθλητής Α΄ ομίλου Πρωτέας Νίκαιας και ο δευτεραθλητής Β΄ ομίλου Αμπελακιακός. Ο Αμπελακιακός ισοβάθμισε στη 2η θέση με τον Παννεαπολικό και έδωσαν αγώνα μπαράζ για την άνοδο στις 9 Ιουνίου 1996 στο γήπεδο Περάματος, ο οποίος βρήκε νικήτρια την ομάδα της Σαλαμίνας, με σκορ 3-1. Αρχείο Αθλητικής εφημερίδας "ΦΩΣ των ΣΠΟΡ"
Βραβείο Κορυφαίου Σκόρερ της Ευρωλίγκα «Αλφόνσο Φορντ»

Το Βραβείο Κορυφαίου Σκόρερ της Ευρωλίγκα «Αλφόνσο Φορντ», επίσης γνωστό ως Βραβείο Αλφόνσο Φόρντ, είναι ένα ετήσιο βραβείο καλαθοσφαίρισης της Ευρωλίγκα, της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης στην Ευρώπη. Δίνεται στον Κορυφαίο Σκόρερ καθ 'όλη τη διάρκεια της σεζόν της Ευρωλίγκα, μέχρι το Φάιναλ Φορ της σεζόν. Το βραβείο, με τη σημερινή του ονομασία, ξεκίνησε τη σεζόν 2004–05 και πήρε το όνομά του από τον αείμνηστο Αλφόνσο Φόρντ, ο οποίος ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σκόρερ στην ιστορία της Ευρωλίγκα. Από τη περίοδο που απονέμεται το βραβείο Αλφόνσο Φορντ (σεζόν 2004-2005), ένας παίκτης μπορεί να έχει κατά μέσο όρο τους περισσότερους πόντους κατά τη διάρκεια της πλήρους σεζόν της Ευρωλίγκα και τελικά να μην κερδίσει το βραβείο, καθώς υπολογίζονται μόνο οι αγώνες μέχρι το Φάιναλ Φορ. Πριν από τη σεζόν 2004-05, ο Κορυφαίος Σκόρερ της Ευρωλίγκα καταγραφόταν βάσει της στατιστικής, αλλά κέρδισε το βραβείο Κορυφαίος Σκόρερ της Ευρωλίγκα.

 Ξεκινώντας από τη σεζόν 2004–05, η Ευρωλίγκα απονέμει το Βραβείο Αλφόνσο Φορντ, στη μνήμη του Αλφόνσο Φορντ, στον παίκτη με τον υψηλότερο μέσο όρο πόντων πριν από τη διεξαγωγή του Φάιναλ Φορ. Εξαιτίας αυτού, είναι ακόμα δυνατό για έναν παίκτη να ηγηθεί του πρωταθλήματος στους πόντους, αλλά να μην κερδίσει το Βραβείο Αλφόνσο Φορντ. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια της σεζόν 2006-07, όταν ο Ίγκορ Ρακόσεβιτς κέρδισε το βραβείο, αλλά ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Ο Ναβάρο είχε τον υψηλότερο μέσο όρο πόντων σε ολόκληρη τη σεζόν στην Ευρωλίγκα, με 16,8 πόντους ανά αγώνα, αλλά δεν κέρδισε το Βραβείο Αλφόνσο Φορντ, επειδή δεν είχε τον υψηλότερο μέσο όρο πόντων πριν από την έναρξη του Φάιναλ Φορ. Αντ 'αυτού, το βραβείο δόθηκε στον Ρακόσεβιτς, παρά το γεγονός ότι τερμάτισε δεύτερος στη κατηγορία πόντων της πλήρους σεζόν, με μέσο όρο 16,2 πόντους ανά αγώνα. * Ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο ήταν ο κορυφαίος σκόρερ της σεζόν 2006-07, ενώ ο Ίγκορ Ρακόσεβιτς ήταν ο νικητής του Βραβείου Αλφόνσο Φορντ. Επίσημος ιστότοπος
Εμίρ Μπαϊράμι

Ο Εμίρ Μπαϊράμι (αλβανικά: Emir Bajrami, γενν. 7 Μαρτίου 1988) είναι Σουηδός πρώην ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Κοσσυφοπέδιο, ο οποίος υπήρξε διεθνής με την εθνική Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012.

 Γεννήθηκε το 1988 στην Πριστίνα της Γιουγκοσλαβίας (τωρινό Κοσσυφοπέδιο) αλλά σε μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε με τους γονείς του και τον αδελφό του, Ραμούς στο Κόπινγκ της Σουηδίας. Ως έφηβος, ασχολήθηκε τόσο με το ποδόσφαιρο όσο και με το χόκεϊ, επιλέγοντας τελικά το πρώτο. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα, το 2005, σε ηλικία 17 ετών, από την ομάδα Κόπινγκ ΦΦ όπου έκανε 12 συμμετοχές και σκόραρε 5 γκολ. Ένα χρόνο αργότερα, μετακινήθηκε στην ομάδα Έλφσμποργκ όπου παρέμεινε για τέσσερις σεζόν. Με τη συγκεκριμένη ομάδα, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 30 Ιουλίου 2006 ενώ έκανε συνολικά 83 συμμετοχές και σκόραρε 14 γκολ. Ήταν μέλος της εθνικής Ελπίδων της Σουηδίας κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Κ-21 του 2009 και έκανε το ντεμπούτο του για την ανδρική ομάδα στις 20 Ιανουαρίου 2010 ενάντια στην ομάδα Ομάν. Στις 25 Μαΐου 2010, ο Μπαϊράμι υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ολλανδική ΦΚ Τβέντε ύψους 2.5 εκατομμυρίων ευρώ. Έκανε το πρώτο του Champions League στις 29 Σεπτεμβρίου 2010. Μετά από επιθυμία του Μπαϊράμι να εγκαταλείψει την ΦΚ Τβέντε, υπέγραψε συμβόλαιο δανεισμού με την ΑΣ Μονακό για τη σεζόν 2012-2013. Εκεί, έκανε 10 συμμετοχές και σκόραρε 5 γκολ. Στις 4 Ιουνίου 2013, ο Μπαϊράμι υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Έκανε συνολικά 12 εμφανίσεις με 1 γκολ ώσπου τον Μάρτιο του 2015, το συμβόλαιο του τερματίστηκε. Λίγο μετά την αποχώρηση του από τον Παναθηναϊκό, επέστρεψε στην σουηδική ομάδα ΙΦ Έλφσμποργκ, στην οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Το συμβόλαιο του ξεκίνησε στις 23 Δεκεμβρίου 2015 και ήταν τετραετές ωστόσο η πρώτη του συμμετοχή έγινε τελικά την 1η Μαΐου 2016. Πραγματοποίησε συνολικά 38 συμμετοχές με 2 γκολ, μέχρι το 2018 όπου αποσύρθηκε από την επαγγελματική του καριέρα ως ποδοσφαιριστής. στο Svenskfotboll.se Στατιστικά στο national-football-teams.com σελίδα του Εμίρ Μπαϊράμι στο Facebook
Ελληνικό All Star Game ποδοσφαίρου

Το All Star Game του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια ετήσια διοργάνωση που ξεκίνησε το 2003, στα πρότυπα ξένων διοργανώσεων σε ομαδικά αθλήματα. Στον αγώνα αυτόν λαμβάνουν μέρος οι καλύτεροι Έλληνες και ξένοι παίκτες των ομάδων της χώρας. Ο πρώτος τέτοιος ετήσιος αγώνας πραγματοποιήθηκε το 2003 και ο τελευταίος το 2010, στο ενδιάμεσο δεν διεξήχθη μόνο μία χρονιά και συγκεκριμένα το 2008 λόγω του βεβαρημένου αγωνιστικού προγράμματος των ομάδων.

 Οι αγώνες του ελληνικού ALL STAR GAME στο ποδόσφαιρο: Τα αποτελέσματα των επτά αγώνων όπου έχουν διεξαχθεί στα πλαίσια τις διοργάνωσης του ελληνικού All-Star Game ποδοσφαίρου ανδρών έχουν αναδείξει τέσσερις φορές την εκάστοτε ομάδα των Ελλήνων νικήτρια και μία φορά των ξένων ενώ δύο φορές το παιχνίδι έληξε με ισόπαλο σκορ. Σε επτά αγώνες που έχουν διεξαχθεί έχουν σημειωθεί συνολικά 56 γκολ. Από αυτό το σύνολο των γκολ, 33 έχουν επιτευχθεί από την εκάστοτε ομάδα των Ελλήνων παικτών και 23 από των ξένων παικτών. Τα πιο πολλά γκολ που έχουν σημειωθεί σε ένα παιχνίδι είναι 14 και αυτό έγινε το 2009 σε ματς που έληξε ισόπαλο με σκορ 7-7, αντιθέτως τα λιγότερα γκολ είναι 4 και σημειώθηκαν στον αγώνα του 2005 όπου η ομάδα των τότε ξένων παικτών νίκησε για πρώτη και μοναδική έως τώρα φορά αυτή τον Ελλήνων με σκορ 3-1. all-star-game.gr
Θερμιδική θεωρία

Η θερμιδική θεωρία, ή θεωρία του θερμικού ρευστού, ήταν μια παλαιότερη θεωρία, σήμερα αναχρονιστική, που αναπτύχθηκε τον 18ο αιώνα έχοντας ως αντικείμενο την ερμηνεία των φαινομένων της θερμότητας και της καύσης, ανάλογα με τις επικρατούσες τότε γνώσεις. Η θεωρία αυτή υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής και συνέχισε να ισχύει αναλλοίωτη μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, ή ακόμα και μέχρι τις αρχές του 20ου.

 Η θεωρία αυτή βασιζόταν στην υπόθεση της ύπαρξης ενός φανταστικού αβαρούς ρευστού που έλαβε το όνομα "θερμικό ρευστό", που αντιπροσώπευε την εποχή εκείνη τη θερμότητα και το οποίο θεωρητικά έρρεε στα σώματα και στο περιβάλλον από το θερμότερο σε ψυχρότερο φορέα. Γεγονός είναι ότι την εποχή εκείνη πράγματι οι έννοιες θερμότητα και καύση δημιουργούσαν σύγχυση ως προς την ερμηνεία τους, αν και είχαν προηγηθεί η θεωρία του φλογιστού για την κάυση και ως αρχή της θερμότητας. Επί της θεωρίας εκείνης αντιπρότεινε ο Λαβουαζιέ, που πρώτος χρησιμοποίησε το θερμιδόμετρο σε χημικές αντιδράσεις, τη θεωρία του θερμικού ρευστού του οποίου η ποσότητά παραμένει σταθερή στο σύμπαν και εκδηλώνεται από το θερμότερο στο ψυχρότερο μέσον. Η θεωρία αυτή βασιζόταν κυρίως τόσο στη διατήρηση της θερμότητας ως βασική προϋπόθεση, όσο και στην παράλληλη την ίδια εποχή της κινητικής θεωρίας που και αυτή ερμήνευε τα ίδια φαινόμενα χωρίς όμως και να συγκρούονται. Μάλιστα ιδιαίτερη έκπληξη είχε προκαλέσει η μέτρηση τη ταχύτητας του ήχου σε ισοθερμικές μεταβολές που επιχείρησε ο Λαπλάς. Πρώτος που φέρεται να αμφισβήτησε τη θεωρία αυτή ήταν ο Κ. Ράμφορντ που εξετάζοντας τα φαινόμενα που συνοδεύουν τα κανόνια κατά τη χρήση τους, το 1798, παρατήρησε ότι δεν συμβαίνει απώλεια παραγωγής θερμότητας, συνεπώς δεν συμβαίνει θερμιδική απώλεια. Τελικά μετά από πολλά πειράματα που ακολούθησαν κυρίως από το 1850 και νεότερα, τα περισσότερα των οποίων αποσκοπούσαν στον καθορισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας, αναγνωρίστηκε η ανάγκη της θεώρησης πλέον της θερμότητας ως μορφή μεταφοράς ενέργειας. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.19.
Αγία Παρασκευή Θήρας

Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της Σαντορίνης. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Βόθωνος, της δημοτικής ενότητας και δήμου Θήρας, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Η Αγία Παρασκευή είναι παραθαλάσσιος οικισμός της ανατολικής Σαντορίνης. Βρίσκεται δίπλα ακριβώς στην ανατολική πλευρά του αεροδρομίου του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 8 χλμ. περίπου ΝΑ. των Φηρών. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βόθωνος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βόθωνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Θήρας. Η εκτεταμένη παραλία της Αβής (Βόθωνα) κατά μήκος του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Χάρτες «ROAD» eetaa.gr Google Earth
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Κύπρου

Στον κατάλογο αυτό αναφέρονται τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο. Η Κύπριακή Δημοκρατία, η οποία λειτουργεί ως Προεδρική δημοκρατία έχει πολυκομματικό κοινοβουλευτικό σύστημα, με τρία ή τέσσερα ισχυρά κόμματα που κυριαρχούν στο πολιτικό σκηνικό.

 Ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι ένα κεντροδεξιό, συντηρητικό και χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1976 από το Γλαύκο Κληρίδη, ενώ σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι η Αννίτα Δημητρίου . Ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού είναι κομμουνιστικό, αριστερό κόμμα της Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1941 και από το 2021 γενικός γραμματέας του κόμματος είναι ο Στέφανος Στεφάνου. Συμμετέχει στη Διεθνή Συνάντηση Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων και στην Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά - Βόρεια Πράσινη Αριστερά. Το Δημοκρατικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1976, από το Σπύρο Κυπριανού. Είναι κεντρώο-κεντροδεξιό κόμμα. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-Ε.Δ.Ε.Κ. είναι ένα κεντροαριστερό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 1969 από το Βάσο Λυσσαρίδη. Σήμερα, του κόμματος ηγείται ο Μαρίνος Σιζόπουλος. Είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο είναι ένα ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 2008. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Χρίστος Χρίστου. Η Δημοκρατική Παράταξη είναι ένα κεντρώο φιλελεύθερο κόμμα, που ιδρύθηκε το 2018, από στελέχη που αποχώρησαν από το Δημοκρατικό Κόμμα. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Μάριος Καρογιάν. Το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών είναι το οικολογικό κόμμα της Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1996 και σημερινός του πρόεδρος είναι ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου. Το Κίνημα Οικολόγων είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος. Δείτε επίσης: Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος)Ο πίνακας περιλαμβάνει τα κοινοβουλευτικά κόμματα, μετά τις Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 2021 και τις Κυπριακές ευρωεκλογές 2019. Η σημερινή κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων μπορεί να διαφέρει. Κυπριακή Πολιτική Οργάνωση (1912-1921) Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (1926-1944) Πολιτική Οργάνωσις Κύπρου (1921-1930) Εθνική Οργάνωσις Κύπρου (1930-1931) Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση Κύπρου (1931-...) Κυπριακό Εθνικό Κόμμα (1943-1959) Ενιαίο Δημοκρατικό Μέτωπο Αναδημιουργίας (1959) Δημοκρατική Ένωση (1959) Πατριωτικό Μέτωπο (1959-1969) Ενιαίον Κόμμα (1969-1976) Προοδευτική Παράταξις (1970-1976) Προοδευτικό Κόμμα (1970) Δημοκρατικόν Εθνικόν Κόμμα (1968-1977) Νέα Δημοκρατική Παράταξη (1980-1987) Παγκύπριο Ανανεωτικό Μέτωπο (1980-1981) Ένωση Κέντρου (1980-1985) Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (1990-1996) Κόμμα Φιλελευθέρων (1986-1998) Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα (1998-2011) Κόμμα Ευρωδημοκρατικής Ανανέωσης Νέοι Ορίζοντες (1996-2005) Ευρωπαϊκή Δημοκρατία (2004-2008) Ελεύθεροι Πολίτες (2004-2008) Επιτροπή για μια Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση Ευρωπαϊκό Κόμμα (2005-2016) Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κίνημα (2003-2016) Κίνημα Ανεξαρτήτων Ελευθέρων Πολιτών (2013-2016) Κοινωνικό Κίνημα Σημαία (2016-2017) Κίνημα Δικαιοσύνης (2016-2017) Πατριωτικός Συνασπισμός (2019-2021) Συμμαχία Πολιτών (2013-2021)
Προεδρικές εκλογές Αμπχαζίας 2014

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αμπχαζία στις 24 Αυγούστου 2014. Ήταν οι έκτες στη σειρά από τότε που θεσπίστηκε η θέση του Προέδρου της Αμπχαζίας, το 1994. Οι εκλογές έγιναν πρόωρα εξαιτίας της παραίτησης του προέδρου Αλεξάντερ Ανκβάμπ την 1η Ιουνίου 2014 συνεπεία της πολιτικής κρίσης που ξέσπασε στη δημοκρατία. Συνολικά 4 ήταν οι υποψήφιοι που διεκδίκησαν τον προεδρικό θώκο, με τελικό νικητή το Ραούλ Χατζίμπα, ο οποίος συγκέντρωσε λίγο παραπάνω από το 50% των ψήφων.

 Στις 27 Μαΐου το κτήριο όπου στεγάζεται η Προεδρία καταλήφθηκε από διαδηλωτές της αντιπολίτευσης, με αποτέλεσμα ο Άνκβαμπ να φύγει για την Γκουντάουτα. Τελικά η κρίση κορυφώθηκε με την παραίτηση του προέδρου την 1η Ιουνίου. Καθώς ο αντιπρόεδρος Μιχαήλ Λογκούα είχε ήδη παραιτηθεί από το Δεκέμβριο του 2013 για λόγους υγείας, υπηρεσιακός πρόεδρος ανέλαβε ο πρόεδρος της Συνέλευσης του Λαού, Βαλέρι Μπγκάνμπα. Στις 3 Ιουνίου 2014 ο επικεφαλής της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής Μπατάλ Ταμπαγκούα ανακοίνωσε ότι η επιτροπή είχε αρχίσει τις προετοιμασίες για τη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών με ορισθείσα ημερομηνία την 24η Αυγούστου.Όπως και στις προηγούμενες εκλογές, εκλογικά κέντρα στήθηκαν και εκτός της Αμπχαζίας, στη Μόσχα και στο Τσερκέσκ. Για πρώτη φορά άνοιξε και εκλογικό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη.
Κοινοβούλιο των Ώλαντ

Το lagting ή lagtinget είναι το Κοινοβούλιο των Ώλαντ, ενός αυτόνομου, αποστρατιωτικοποιημένου εδάφους της Φιλανδίας, όπου αποκλειστικά ομιλείται η σουηδική. Η Lagting αποτελείται από 30 έδρες.

 Τα 30 μέλη του Κοινοβουλίου των Ώλαντ εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια με αναλογική αντιπροσώπευση με τις έδρες να κατανέμονται με τη χρήση της μεθόδου Ντ' Οντ. Ålands Lagting - Επίσημη ιστοσελίδα