IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερώνυμος Ναπολέων Βοναπάρτης Β΄

Ο Ιερώνυμος-Ναπολέων, γαλλ. Jérôme Napoléon (5 Νοεμβρίου 1830 - 3 Σεπτεμβρίου 1893) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν αξιωματικός στο στρατό των ΗΠΑ, που αργότερα υπηρέτησε στον Γαλλικό στρατό ως αντισυνταγματάρχης.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιερωνύμου-Ναπολέοντα προέδρου της Αγροτικής Εταιρείας & του Ομίλου του Μέιρυλανντ και της Σούζαν Μέυ Γουίλλιαμς, κόρης του Μπέντζαμιν Γουίλλιαμς. Ο πατέρας του ήταν γιος του Ιερωνύμου βασιλιά της Βεστφαλίας & 1ου πρίγκιπα του Μονφόρ, ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ και εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ αυτοκρατόρων των Γάλλων. Γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη του Μέιρυλανντ και εισήλθε στην Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ στο Γουέστ Πόιντ· αποφοίτησε 11ος από την τάξη του 1852. Κατά την αποφοίτησή του έγινε υπολοχαγός και υπηρέτησε στο Τέξας στο Σύνταγμα των Τυφεκιοφόρων. Παραιτήθηκε το 1854 από τον στρατό των ΗΠΑ για να υπηρετήσει στον στρατό του εξαδέλφου του πατέρα του Ναπολέοντα Γ΄. Μερικές εβδομάδες μετά τοποθετήθηκε ως υποδιοικητής των Δραγόνων του Γαλλικού στρατού. Πολέμησε στον Κριμαϊκό Πόλεμο, στην Αλγερία, στην Ιταλική εκστρατεία και στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο και προήχθη σε αντισυνταγματάρχη. Μετά την πολιορκία του Παρισιού (1870-71) άφησε το Γαλλικό στρατό και επέστρεψε στις ΗΠΑ, όπου έκανε τον γάμο του. Το 1893 απεβίωσε σε ηλικία 63 ετών στο Πράιντς Κρόσσινγκ της Μασσαχουσέτης. Νυμφεύτηκε την Καρολίν-Λε Ρουά Άππλετον, κόρη του Σάμουελ Άππλετον, χήρα του Νιούμπολντ Έντγκαρ και είχε τέκνα: Λουίζα-Ευγενία 1873-1923, παντρεύτηκε τον Άνταμ-Καρλ κόμη φον Μόλτκε-Χούιτφελτ και είχε πολλούς απογόνους. Ιερώνυμος-Ναπολέων-Κάρολος 1878-1945, νυμφεύτηκε τη Λευκή, κόρη του Έντουαρντ Πηρς· δεν απέκτησαν απογόνους. Allen Johnson (dir.), Dictionary of American Biography, Charles Scribner’s Sons, New York, 10 + 1 + 1 volumes, 1937–1964, volume 1 (Abbe — Brazer), 660 pages + 613 pages, entry « Bonaparte, Jerome Napoleon » (1830–1893) page 429 (part 2 of volume 1 : Barsotti — Brazer) by T. M. S. (Thomas Marshall Spaulding) Macartney, Charles Edward, and Dorrance, Gordon, The Bonapartes in America, Dorrance and Company, Philadelphia, 1939
Αγνή του Ζολμς-Λάουμπαχ

Η Αγνή, γερμ.: Agnes von Solms-Laubach (7 Ιανουαρίου 1578 - 23 Νοεμβρίου 1602) από τον Οίκο του Ζολμς ήταν κόρη του κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Κάσελ από το 1593 μέχρι το τέλος της.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ (1546-1600) και της Μαργαρίτας (1554-1606), κόρης του Γεωργίου Α΄ κόμη του Σένμπουργκ-Γκλάγκαου. Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών, στις 23 Σεπτεμβρίου 1593, με τον Mαυρίκιο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο γάμο της μεγαλύτερης αδελφής της Άννας-Μαρίας. Ο γάμος της Άννας εορτάστηκε παρουσία πολλών πριγκιπικών προσκεκλημένων. Ο γάμος με την Καλβινίστρια κόμισσα αύξησε τους δεσμούς του Μαυρίκιου με τους Καλβινιστές κόμητες του Βέτεραου, αν και ο Mαυρίκιος είχε επιλέξει την Αγνή ως σύζυγό του περισσότερο από αγάπη, παρά από δυναστικό υπολογισμό. Η Αγνή χαρακτηρίστηκε ως εξαιρετικά ταλαντούχα, όμορφη και αξιαγάπητη. Η Mάτχαους Μέριαν έφτιαξε ένα κέντημα της κόμισσας με τον σύζυγο και τα παιδιά της. Την επομένη ημέρα μετά το τέλος της Άννας, ο Mαυρίκιος έγραψε στον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας για τη μεγάλη του απώλεια. Παντρεύτηκε τον Μαυρίκιο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ και είχε παιδιά: Όθων (1594–1617), λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ. Ελισάβετ (1596–1625), παντρεύτηκε το 1618 τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ (1590–1636). Mαυρίκιος (1600–1612), απεβ. 12 ετών. Γουλιέλμος Ε΄ (1602–1637), λάντγκραβος της Έσσης-Κάσσελ. Christian Roeth: ιστορία της Έσσης, σελ. 225 ff. Heiner Borggrefe, Vera Lüpkes και Hans Otto Meyer (επιμ. ): Ο μελετητής Maurice: ένας αναγεννησιακός πρίγκιπας στην Ευρώπη, 1997 Stefan Schweizer: ερμηνεία της ιστορίας και εικόνες από την ιστορία, σελ. 270 Alison Deborah Anderson: Στα πρόθυρα του πολέμου, σ. 34
Στέφανο Ναπολεόνι

Ο Στέφανο Ναπολεόνι (γεννημένος στις 26 Ιουνίου 1986 στην Ρώμη) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Τουρκία για λογαριασμό της Γκεζτεπέ ΣΚ. Μπορεί να αγωνιστεί στην θέση του επιθετικού ή του χαφ.

 Ο Ναπολεόνι έγινε ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί ποτέ στην πολωνική Orange Ekstraklasa (παλαιότερα γνωστή ως Idea Ekstraklasa), με επόμενο τον συμπαίκτη, στη νέα του ομάδα, και συμπατριώτη του Τζόζεφ Ντάγιο Οσάντογκαν. Μετακόμισε στον Λεβαδειακό μετά τον υποβιβασμό της Βίτζεβ Λοτζ, στα τέλη του 2008. Τον Ιανουάριο του 2009, αποκτήθηκε από την ομάδα του Λεβαδειακού. Τον Ιανουάριο του 2013 αποκτήθηκε από τον Ατρόμητο. Προφίλ (Πολωνικά) Προφίλ (Αγγλικά)
Κριμαϊκή Ταταρική Βικιπαίδεια

Η Κριμαϊκή Ταταρική Βικιπαίδεια (Qırımtatarca Vikipediya) είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη Κριμαϊκή Ταταρική γλώσσα. Τα λήμματα γράφονταν αρχικά στον Επωαστήρα του Wikimedia και δημιουργήθηκε ως επίσημη Βικιπαίδεια στις 12 Ιανουαρίου 2008. Τον Νοέμβριο του 2018 είχε 6.050 λήμματα.

 Τον Σεπτέμβριο του 2018 είχε 5.962 λήμματα.Το κύριο πρόβλημα του εγχειρήματος είναι η έλλειψη εθελοντών. Η συντριπτική πλειοψηφία των επεξεργασιών γίνεται από αρκετούς εθελοντές από τους οποίους κανείς δεν είναι μητρικός ομιλητής της γλώσσας. 12 Ιανουαρίου 2008 — 1ο λήμμα, δημιουργία 21 Ιανουαρίου 2008 — 557 λήμματα 20 Οκτωβρίου 2009 — 1.000 λήμματα 30 Ιανουαρίου 2010 — 1.405 λήμματα 20 Σεπτεμβρίου 2018 — 5.962 λήμματα
Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ

Ο Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ (Ramnulf II, 850 – 5 Αυγούστου 890) ήταν Κόμης του Πουατιέ (866 - 890) και Δούκας της Ακουιτανίας (887 - 890) ήταν υιός του Ρανούλφος Α΄ του Πουατιέ και της Μπιλισίλντ του Μαιν.

 Με τον θάνατο του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου του Παχύ, το 888, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ακουιτανίας, τίτλος που χάθηκε μετά τον θάνατό του. Μπορεί βέβαια να εξελέγη προσωρινός βασιλιάς της Ακουιτανίας και από την τοπική αριστοκρατία, αλλά μόνο τα χρονικά του Φούλντα (Annales Fuldenses) τον εμφανίζουν με τον συγκεκριμένο τίτλο. Αναφέρεται ότι είχε υπό την επιτήρηση του τον Κάρολο, νεώτερο γιο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του τραυλού ενώ δεν υποστήριζε τον Όντο για βασιλιά. Δημιούργησε πολλές υποκομητείες και έκτισε ισχυρά φρούρια, προκειμένου να υπερασπίσει τα εδάφη του από τις επιδρομές των Βίκινγκ. Με την νόμιμη σύζυγό του, Ερμενγάρδη (πέθανε το 935), απέκτησε έναν γιο, τον Ρανούλφ Γ΄, που τον διαδέχθηκε στο Πουατιέ. Είχε και έναν νόθο γιο, τον Εμπλ, που τον διαδέχθηκε στην Ακουιτανία, ενώ μετά τον θάνατο του Ρανούλφ Γ΄ πήρε και το Πουατιέ.
Ρυζόνερο

Ρυζόνερο (Αγγλικά: Rice water) είναι ένα διάλυμα με άμυλο που λαμβάνεται με τη στράγγιση του βρασμένου ρυζιού ή βράζοντας το ρύζι έως ότου να διαλυθεί εντελώς μέσα στο νερό. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένας ελαφρύς αραιός χυλός για ασθενείς. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία της διάρροιας, όπως αυτής που προκύπτει κατά τη χολέρα ή τη γαστρεντερίτιδα.Kanjivellam είναι η λέξη στα Μαλαγιαλάμ, για το νερό (vellam) που στραγγίζεται από το βρασμένο ρύζι (kanji).

 Το ρυζόνερο είναι ένα γαλακτώδες υγρό που απομένει μετά το πλύσιμο του ρυζιού. Έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τη θεραπεία του δέρματος και των μαλλιών. Το ρυζόνερο έχει Βιταμίνη Β, C, Ε και μέταλλα, τα οποία βοηθούν στη σύσφιξη του δέρματος και τη συρρίκνωση των ανοικτών πόρων στο πρόσωπο. Προωθεί επίσης την ανάπτυξη κυττάρων του δέρματος, διεγείρει τη ροή του αίματος και επιβραδύνει τη διαδικασία γήρανσης. Το ρυζόνερο ήταν το μυστικό για τα όμορφα μαλλιά από την εθνοτική μειονότητα Yao στη νότια Κίνα, η οποία εδώ και αιώνες το χρησιμοποιεί παραδοσιακά σαν φυσικό σαμπουάν για το λούσιμο των μακριών μαλλιών.
Μιχάλης Βαρδάνης

Ο Μιχάλης Βαρδάνης (1936 – 14 Ιανουαρίου 2014) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, νομικός και μια από τις κυριότερες μορφές της αντίστασης εναντίον της Χούντας των Συνταγματαρχών.

 Ο Μιχάλης Βαρδάνης γεννήθηκε στο χωριό της Απείρανθου στη Νάξο το 1936. Εισήχθη στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από όπου αποφοίτησε το 1958 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Ήδη, από την περίοδο που βρισκόταν στην Σχολή Ευελπίδων, έγινε γνωστός για τις αριστερές αντιλήψεις του, που ήταν ασυνήθιστη - και επικίνδυνη - στάση για έναν αξιωματικό μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Την περίοδο του πραξικοπήματος των Συνταγματαρχών, στις 21 Απριλίου 1967, ο Βαρδάνης υπηρετούσε ως λοχαγός σε μονάδα τεθωρακισμένων στον Πολύγυρο. Μετά την εγκαθίδρυση του στρατιωτικού καθεστώτος, μυήθηκε, μέσω του συνταγματικού διοικητή του, στα σχέδια του αντι-πραξικοπήματος του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ και της φιλοβασιλικής στρατιωτικής ηγεσίας. Ήδη πριν από το - απολύτως αποτυχημένο - βασιλικό αντί-πραξικόπημα, η δραστηριότητα του θεωρήθηκε ύποπτη και προδόθηκε από στρατιωτικούς ανώτερους του, και έτσι αποπέμφθηκε από τον Στρατό στις 26 Οκτωβρίου 1967.Στη συνέχεια, παρακολούθησε τα μαθήματα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του και εργάστηκε για μερικά χρόνια ως δικηγόρος. Την ίδια περίοδο, έγινε ενεργό μέλος σχεδόν καθεμιάς αντιστασιακής ομάδας που ιδρύθηκε μεταξύ των στρατιωτικών που αντιτίθενταν στο καθεστώς. Έτσι λοιπόν, συμμετείχε στην ομάδα «Ελεύθεροι Έλληνες» του συνταγματάρχη Δημήτρη Οπρόπουλου, και στην ομάδα «Α-Α-Α» (Αντίσταση-Απελευθέρωση-Ανεξαρτησία) του αντισμήναρχου Τάσου Μήνη. Για τις συμμετοχές του αυτές συνελλήφθη στις 22 Απριλίου 1972, μαζί με τον Μήνη. Απελευθερώθηκε, και συνελήφθη ξανά τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους για τη συμμετοχή του στους «Ελεύθερους Έλληνες». Παρά τους βασανισμούς που υπέστη από την ΕΑΤ-ΕΣΑ, δεν ομολόγησε, και απελευθερώθηκε ξανά στις 16 Δεκεμβρίου. Λίγο αργότερα, μετά την απελευθέρωση του, μυήθηκε στα σχέδια μιας μεγάλης ανταρσίας από το Πολεμικό Ναυτικό, μέσω ενός άλλου απομακρυσμένου αξιωματικού, του Σπύρου Μουστακλή. Μετά την προδοσία της ανταρσίας και την πρόληψη του αποτυχημένου πραξικοπήματος από τη Χούντα στις 25 Μαΐου 1973, ο Μιχάλης Βαρδάνης συνελήφθη ξανά στις 1 Ιουνίου. Κρατούνταν μαζί με τον Μουστακλή σε αυστηρή απομόνωση για τους επόμενους τρεις μήνες και βασανίστηκε ξανά από την ΕΑΤ-ΕΣΑ—ως αποτέλεσμα ο Μουστακλής έμεινε ανάπηρος—μέχρι τη γενική αμνηστία που παραχωρήθηκε στις 24 Αυγούστου 1973 από τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο στην προσπάθεια του να εγκαινιάσει μια καθοδηγούμενη μετάβαση στη δημοκρατία.Μετά την πτώση τους Χούντας το 1974, ήταν μεταξύ των υπογραφόντων στην ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, και αποτέλεσε μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των Πραξικοπηματιών. Το 1976 αποκαταστάθηκε και του επετράπη να συνεχίσει την υπηρεσία του στον Στρατό, όπου συνέχισε να υπηρετεί μέχρι το 1990, φτάνοντας στο βαθμό του Υποστράτηγου (Αντιστράτηγος εν αποστρατεία). Μετά την αποστρατεία του, έγινε ενεργό μέλος στις τάξεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας, και από το 1995 έως το 2005 ήταν πρόεδρος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων 1967-74.
Προσωπογραφία κυρίου (Φραντσέσκο Πίτζε)

Η Προσωπογραφία κυρίου είναι έργο του Φραντσέσκο Πίτζε (1822-1862), Ιταλού ζωγράφου που δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά με διαστάσεις 69 x 49 εκ. που εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.

 Ο πίνακας παρουσιάζει ένα γνώριμο μοτίβο των προσωπογραφιών του Πίτζε που απεικονίζει τις μορφές τυπικές και άκαμπτες σε εσωτερικούς χώρους μεγαλοπρεπών σπιτιών κοντά σε ανοιχτά παράθυρα ή σε μπαλκόνια με θέα αρχαιολογικούς χώρους, νησιά και πόλεις. Ο Πίτζε ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του ύφους του Πίτζε είναι η ακρίβεια στην παρατήρηση που συνυπάρχει σε αρμονία με το στυλιζάρισμα. Η τεχνοτροπία με την οποία απέδιδε ο Πίτζε τις μορφές του συνδέει τα έργα του με τη γερμανική και φλαμανδική ζωγραφική του 16ου και 17ου αιώνα ενώ οι αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα και η ρομαντική κλασικιστική διάθεση φανερώνουν επιρροή από τα κλασικά ιδεώδη της εποχής του. Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,Εθνική Πινακοθήκη 100 χρόνια β΄έκδοση, Αθήνα 2001, ISBN 960 7791 02 9 Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, "Επτανήσιοι καλλιτέχνες του 18ου και 19ου αι.", 1998 Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου,"Ζωγραφίζοντας στην Κέρκυρα", 2003 Επίσημη Ιστοσελίδα Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου Αθηνών Επίσημη Ιστοσελίδα Παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης στην Κέρκυρα
Τοποθεσία

Οι όροι τοποθεσία και θέση στη γεωγραφία χρησιμοποιούνται για την αναγνώριση ενός σημείου ή μιας περιοχής στη επιφάνεια της Γής ή αλλού. Ο όρος θέση γενικά συνεπάγεται σε υψηλότερο βαθμό βεβαιότητας από τον τόπο, ο οποίος συχνά υποδεικνύει μια οντότητα με διφορούμενο όριο, βασιζόμενη περισσότερο στις ανθρώπινες ή κοινωνικές ιδιότητες της ταυτότητας του τόπου και τη αίσθηση του τόπου πάρα στη γεωμετρία.

 Η Σχετική θέση ενός αντικειμένου προσδιορίζεται σε σχέση με ένα σημείο αναφοράς του χώρου, π.χ. Η Ελλάδα βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Ευρώπης. Ο προσδιορισμός είναι πιο ακριβής όταν δηλώνεται και η απόσταση από το σημείο αναφοράς, π.χ. ο οικισμός βρίσκεται 2 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης. Η Απόλυτη θέση ενός αντικειμένου προσδιορίζεται σε σχέση με ένα σύστημα αναφοράς (αλφαριθμητικό, καρτεσιανό, κλπ.), π.χ. το Μουσείο Ακρόπολης βρίσκεται στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου 15, στην Αθήνα. Η Γεωγραφική θέση ενός αντικειμένου είναι η απόλυτη θέση που προσδιορίζεται όταν ως σύστημα αναφοράς χρησιμοποιείται το σύστημα των γεωγραφικών συντεταγμένων, δηλαδή το γεωγραφικό πλάτος και το γεωγραφικό μήκος. Η γεωγραφική θέση γράφεται σε μοίρες, πρώτα και δεύτερα λεπτά της μοίρας. Επίσης, όσον αφορά το γεωγραφικό πλάτος, επισημαίνεται αν είναι βόρειο ή νότιο και, όσον αφορά το γεωγραφικό μήκος, αν είναι ανατολικό ή δυτικό. π.χ. Η Ελλάδα εκτείνεται σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος από 34° 48' έως 41° 45' και σε ανατολικό γεωγραφικό μήκος από 19° 23' έως 29° 39' , ή η Αθήνα βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες 37°59′N 23°44′E.
Ντομένικο Φλαμπανίκο

Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο (Ιταλικά : Domenico Flabanicodied, πέθανε το 1043) ήταν ο 29ος Δόγης της Βενετίας (1032 - 1043), διαδέχθηκε τον Πιέτρο Τσεντρανίκο μετά την παραίτηση του (1032) Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο ανέλαβε την Δημοκρατία της Βενετίας σε μεγάλο χάος, ο προκάτοχος του παραιτήθηκε χάρη στις εκτεταμένες προσπάθειες ευγενών να επαναφέρουν τον Οττόνε Ορσεόλο που ζούσε εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη. Ο Οττόνε στο μεταξύ πέθανε και πολλοί θαυμαστές της οικογένειας Ορσεόλο έκαναν νέες προσπάθειες να ανεβάσουν στην θέση του δόγη τον μικρότερο αδελφό του Ντομενικο Ορσεόλο. Ο λαός της Βενετίας όμως με έντονα δημοκρατικά αισθήματα μισούσε οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής κληρονομικής ηγεσίας.

 Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο επελέγη για νέος Δόγης της Βενετίας επειδή ήταν πετυχημένος έμπορος, αγαπητός άνθρωπος αλλά δεν ήταν ευγενής, η εκλογή του διέκοψε οριστικά τις απόπειρες των κύκλων που ήθελαν να τοποθετήσουν κληρονομική ηγεσία υπό την μορφή βασιλείας. Ο Ντομένικο έκανε μια σειρά από νόμους που ελάττωναν την εξουσία του δόγη, ένας από αυτούς ήταν να μην μπορεί να τον διαδεχτεί ο γιος του. Τα προβλήματα που αντιμετώπισε στο εσωτερικό οδήγησαν σε παρακμή στην εξωτερική πολιτική και την οικονομική ανάκαμψη επειδή δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με αυτά. Ο διάδοχος του Ντομένικο Α΄ Κονταρίνι θα είναι αυτός που θα καταφέρει τελικά να επαναφέρει την ευημερία, ο Ντομένικο Φλαμπανίκο πέθανε ύστερα από 11 χρόνια ηγεσίας. Rendina, Claudio (2003). I Dogi. Storia e segreti. Rome. Δόγηδες της Βενετίας
Κόρτνεϊ Καρντάσιαν

H Κόρτνεϊ Μέρι Γκαϊανέ Καρντάσιαν (Kourtney Mary Gayane Kardashian, 18 Απριλίου 1979) είναι Αμερικανίδα (αρμενικής καταγωγής), τηλεοπτική προσωπικότητα, πιο γνωστή για τη συμμετοχή της στο οικογενειακό reality "Keeping Up with the Kardashians". Μαζί με τις αδελφές Κιμ και Κλοέ, ασχολείται επίσης με τη βιομηχανία λιανικής και μόδας. Έχουν ξεκινήσει διάφορες συλλογές ενδυμάτων και αρωμάτων. Επιπλέον, κυκλοφόρησαν το βιβλίο Kardashian Konfidential το 2010.Η Κόρτνεϊ και οι αδελφές της είναι δημοφιλείς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τα οποία αποκομίζουν το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων τους διαφημίζοντας προϊόντα όπως αθλητικά παπούτσια, προϊόντα ομορφιάς, Coca-Cola και συνταγογραφούμενα φάρμακα για τα οποία πληρώνονται (το 2016) με 75.000-300.000 δολάρια ανά ανάρτηση στο Instagram, το Facebook και το Twitter, σύμφωνα με το CBC Marketplace.

 Το 2006, ξεκίνησε τη σχέση της με τον Σκοτ Ντίσικ, με τον οποίο απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τον Μέισον Ντας (γενν. 14 Δεκεμβρίου 2009), την Πενέλοπε Σκότλαντ (γενν. 8 Ιουλίου 2012) και τον Ρέιν Άστον (γενν. 14 Δεκεμβρίου 2014). Καρντάσιαν και Ντίσικ χώρισαν τον Ιούλιο του 2015, έπειτα από εννέα χρόνια σχέσης. Από το 2016 έως το 2020, η Καρντάσιαν βρισκόταν σε on-off σχέση με το μοντέλο Γιόνς Μπεντζίμα. Τον Ιανουάριο του 2021, η Καρντάσιαν επιβεβαίωσε τη σχέση της με τον μουσικό Τράβις Μπάρκερ και μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 2021, αρραβωνιάστηκαν. Στις 3 Απριλίου 2022, έκαναν έναν ανεπίσημο γάμο στο Λας Βέγκας ενώ στις 15 Μαΐου 2022, παντρεύτηκαν επίσημα στη Σάντα Μπάρμπαρα. Πλέον χρησιμοποιεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το ονοματεπώνυμο Κόρτνεϊ Καρντάσιαν Μπάρκερ.
Bangla (ποτό)

Το Bangla είναι αλκοολούχο ποτό που παρασκευάζεται από άμυλο και πωλείται στην Δυτική Βεγγάλη. Υπάρχουν αδειοδοτημένες εταιρείες όπου πωλούν αυτό το ποτό. Το Bangla είναι αποσταγμένο λικέρ. Τα αξιοσημείωτα ονόματα Βεγγαλικού λικέρ είναι τα Uran, Captain, Pincon Bangla number one, Tarzan, Dada, Wonder και άλλα.

 Το Bangla παρασκευάζεται από δημητριακά όπως ο σόργος, το μπάτζρα και το σιτάρι. Σύμφωνα με τα κυβερνητικά στοιχεία του 2015, το 48% του μεριδίου αγοράς της Δυτικής Βεγγάλης αποτελείται από ξένο αλκοόλ που παρασκευάζεται στην Ινδία. Το 39% του μεριδίου αγοράς αποτελείται από το ποτό bangla. Το 11% του μεριδίου αγοράς αποτελείται από τη μπύρα και το υπόλοιπο 2% καταλαμβάνεται από κρασί και άλλα μπαχαρικά. Το Bangla γενικά καταναλώνεται από αυτούς που δεν μπορούν να αντέξουν άλλο πιο επεκτατικό αλκοόλ. Ωστόσο το μερίδιο αγοράς έχει αυξηθεί για το εγχώριο λικέρ. Αυτό οφείλεται σε ένα συνδυασμό που προέρχεται από την αλλαγή της κυβερνητικής πολιτικής που επιτρέπει στο Βεγγαλικό αλκοόλ να πωλείται σε περισσότερα σημεία πώλησης, η βελτίωση της παραγωγής και συσκευασίας και νέες στρατηγικές μάρκετινγκ.Η συντριπτική πλειοψηφία των εσόδων από ειδικούς φόρους στην πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης προέρχεται από φθηνό Βεγγαλικό λικέρ. Στο οικονομικό έτος 2014-15, ο αριθμός τους έφθασε τα 3.600 κρορ.
Κωδικοί αεροπορικών εταιρειών

Οι κωδικοί αεροπορικών εταιρειών χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση των αεροπορικών εταιρειών. Υπάρχουν οι κωδικοί της Διεθνούς Ένωσης Αερομεταφορών (IATA) που περιλαμβάνουν δύο χαρακτήρες, οι κωδικοί του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) που αποτελούνται από τρεις χαρακτήρες και οι κωδικοί κλήσης (callsign).

 Οι κωδικοί IATA περιλαμβάνουν δύο χαρακτήρες που έχουν δοθεί από τη Διεθνή Ένωση Αερομεταφορών (IATA) για τις αεροπορικές εταιρείες ανά τον κόσμο. Το πρότυπο περιγράφεται στο Πρότυπο Εγχειρίδιο Πληροφοριών Δρομολογίων (Standard Schedules Information Manual) της ΙΑΤΑ και οι κωδικοί περιγράφονται στο Διευθυντήριο Αεροπορικής Κωδικοποίησης (Airline Coding Directory) της ΙΑΤΑ. Οι κωδικοί ICAO αποτελούνται από τρεις χαρακτήρες οι οποίοι δόθηκαν από το Διεθνή Οργανισμό Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO). Οι κωδικοί ICAO εκδίδονται από το 1947. Έγιναν το επίσημο νέο πρότυπο σύστημα τον Νοέμβριο του 1987. Οι περισσότερες αεροπορικές εταιρείες χρησιμοποιούν ένα κωδικό κλήσης (callsign), που συνήθως αναφέρεται κατά τη διάρκεια μιας επικοινωνίας μεταξύ του πιλοτηρίου ενός αεροσκάφους με κάποιο πύργο ελέγχου, μέσω ραδιοτηλεφώνου. International Civil Aviation Organization ICAO On-line Publications Purchasing IATA's Airline and Airport Code Search
Σύντομο διάλειμμα

Το Σύντομο διάλειμμα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη και σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη και Μιχάλη Γρηγορίου. Πρωταγωνιστούν οι: Βούλα Ζουμπουλάκη, Αλέκος Αλεξανδράκης και Αλέξης Δαμιανός. Έχει εναλλακτικό τίτλο Πρόδωσες την αγάπη μου και διάρκεια 88 λεπτά.

 Ο Γιάννης (Αλέκος Αλεξανδράκης) συναντά σε μια θεατρική παράσταση και ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια του έργου, Έμμα (Βούλα Ζουμπουλάκη). Η τελευταία τον πείθει να προτείνει ένα θεατρικό έργο του στον διευθυντή του θεάτρου (Αλέξης Δαμιανός). Ο διευθυντής δέχεται να το ανεβάσει, αλλά σε μια πιο εμπορική εκδοχή του. Ο Γιάννης νιώθει ένοχος επειδή έχει επιτρέψει τον εκπεσμό και την καταστροφή του έργου του. Σύντομα, η σχέση του με την ηθοποιό θα κλονιστεί υπό το βάρος των διαφορών χαρακτήρα που διακρίνουν τον καθένα τους. Τελικά θα εγκαταλείψει την Έμμα, λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου. Βούλα Ζουμπουλάκη ως Έμμα Αλέκος Αλεξανδράκης ως Γιάννης Αλέξης Δαμιανός ως διευθυντής του θεάτρου Άγγελος Αντωνόπουλος Δέσπω Διαμαντίδου Λαυρέντης Διανέλλος Χρόνης Εξαρχάκος Μαίρη Μεταξά Ντίνος Καρύδης Γιώργος Δάνης Κώστας Παληός Καίτη Λαμπροπούλου Σάσα Καστούρα Σούλα Αθανασιάδου Νίκος Πασχαλίδης Νίκη Τσιγκάλου Δήμητρα Σερεμέτη Κώστας Παπαχρήστος Λάκης Σκέλλας Υβόνη Βλαδίμηρου Στάθης Χατζηπαυλής Εσπέρια Φιλμ Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1966-1967 (ημερομηνία 1ης προβολής: 7 Νοεμβρίου 1966) και έκοψε 19.648 εισιτήρια. Ήρθε στην 110η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες. Η Βούλα Ζουμπουλάκη έλαβε για την ερμηνεία της το βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1966). http://www.tainiothiki.gr/el/movie-deve/digitalcollectionitem/movie/1/2160 https://www.filmfestival.gr/el/movie/movie/730 https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF_%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%B1 http://www.hellenicaworld.com/Greece/Film/gr/FestivalThessalonikis1966.html
Πολ Μενιέ

Ο Πολ Μενιέ (γαλλικά: Paul Mesnier), (4 Αυγούστου 1904 - 4 Ιουλίου 1988), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Εκτός από την σκηνοθετική του καριέρα, ο Μενιέ υπήρξε και ηθοποιός σε αρκετές ταινίες. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Αντρέ Σεβιλάνζ.

 1950 : Olivia της Ζακλύν Ωντρύ 1950 : Casabianca του Ζωρζ Πεκλέ 1951 : Ils étaient cinq του Τζακ Πινοτό 1953 : It Happened in Paris του Ανρί Λαβορέλ και Τζον Μπερύ 1953 : The Red Head 1966 : Triple Cross του Τέρενς Γιανγκ Πολ Μενιέ στην IMDb
Ορθοαιθανικό οξύ

Το ορθοαιθανικό οξύ ή 1,1,1-αιθανοτριόλη είναι μια υποθετική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C2H6O3 και ημισυντακτικό τύπο CH3C(OH)3. Θα ήταν μια τριόλη με σκελετό αιθανίου. Εφόσον οι υδροξυλομάδες του μπορούν να χάσουν πρωτόνια, μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως ορθοοξύ. Το ορθοαιθανικό οξύ πιστεύεται ότι είναι αδύνατο να απομονωθεί, εφόσον αποσυντίθεται γρήγορα σε αιθανικό οξύ και νερό. Μπορεί να έχει μια φευγαλέα ύπαρξη σε υδατικά διαλύματα οξικού οξέος, καθώς τυπικά (τουλάχιστον) μπορεί να προκύψει με προσθήκη ύδατος στο καρβονύλιο του καρβοξυλίου του τελευταίου:

 Θεωρητικά, η σταδιακή αφαίρεση των τριών (3) πρωτονίων των υδροξυλίων του θα μπορούσε να παραγάγει τα ακόλουθα τρία (3) ανιόντα, αντιστοίχως: CH3C(OH)2O- (διυδρογονοορθοαιθανικό ανιόν). CH3C(OH)(O)22- (υδρογονοορθοαιθανικό ανιόν). CH3C(O)33- (ορθοαιθανικό ανιόν). Ένας συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι σχηματίζεται ορθοαιθανικό νάτριο [CH3C(ONa)3] με αντίδραση αιθινίου και υδροξειδίου του νατρίου, στους 220 °C: Υπάρχουν πολλές σταθερές οργανικές ενώσεις που περιέχουν την τρισθενή ρίζα CH3C(O-)3, που τυπικά αποτελούν εστέρες του ορθοαιθανικού οξέος και γι' αυτό ονομάζονται ορθοαιθανικοί εστέρες. Περιλαμβάνουν τον ορθοαιθανικό τριμεθυλεστέρα και τον ορθοαιθανικό τριαιθυλεστέρα, που είναι εμπορικά διαθέσιμοι. Ορθομεθανικό οξύ Ορθοκαρβονικό οξύ Ορθοεστέρες Πυριτικό οξύ Τελλουρικό οξύ Υπεριωδικό οξύ Φωσφορικό οξύ Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροχημικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985
Κάρολος, επίσκοπος του Βρότσλαβ

Ο Κάρολος ο λεγόμενος Υστερότοκος, γερμ. Karl (7 Αυγούστου 1590 - 28 Δεκεμβρίου 1624) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Βρότσουαφ (γερμ. Μπρέσλαου) από το 1608, πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρίξεν από το 1613 και μεγάλος Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος από το 1618 ως το τέλος του. Το 1621 έλαβε επίσης την κομητεία του Κλάντσκο στη Βοημία ως φέουδο από τον αδελφό του Φερδινάνδο Β΄ της Γερμανίας.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου Β΄, αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄, δούκα της Βαυαρίας. Γεννήθηκε στο Γκρατς δύο μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του και έτσι τον αποκαλούσαν ο υστερότοκος (der posthume). Ήταν ο μικρότερος από 11 αδέλφια και αυτός, όπως και ο τρίτος γιος Λεοπόλδος, προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Το 1602 διορίστηκε ιερέας στην καθεδρικό του Σάλτσμπουργκ και το 1605 στο Πάσσαου. Έπειτα στο Τρέντο και το Μπρίξεν το 1606 και στον καθεδρικό της Κολωνίας το 1618. Σε αυτές τις θέσεις ήταν τον πιο πολύ καιρό απών· του απέφεραν εισόδημα από τα εκκλησιαστικά έσοδα. Το 1608 σε ηλικία 17 ετών εξελέγη πρίγκιπας-επίσκοπος στο Μπρέσλαου (πολων. Βρότσουαφ). Εισήλθε στην πόλη 5 μήνες μετά. Το 1613 ο Κάρολος έγινε επίσκοπος του Μπρίξεν, άφησε όμως τη διοίκηση της επισκοπής σε έναν διοικητή, καθώς είχε επιλέξει τη Νόισσα (Νύσα) για μόνιμη διαμονή. Δεν χειροτονήθηκε παρά το 1615, λόγω της μικρής του ηλικίας. Το 1619 διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Μαξιμιλιανό Γ΄ ως μέγας Μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών. Matthias Schnettger, "Karl [III.], Erzherzog von Österreich", in Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon, vol. 17 (Bautz, Herzberg 2000), pp. 759–762.
Φώτης Φωτίου

Ο Φώτης Φωτίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και Υπουργός Άμυνας. Σήμερα είναι Επίτροπος Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα και Θέματα Αποδήμων.

 Ο Φώτης Φωτίου γεννήθηκε στη Λάρνακα στις 29 Μαΐου 1960. Σπούδασε οικονομικά στο Eastern Michigan University, με εξειδίκευση στη λογιστική και στο μάρκετινγκ.Έχει εργαστεί σε μεγάλους διεθνείς λογιστικούς και ελεγκτικούς οίκους. Ακόμη, εργάστηκε στο Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων του Υπουργείου Οικονομικών. Το 1992 επέστρεψε στον ιδιωτικό τομέα, εξασκώντας το επάγγελμα του Εγκεκριμένου Λογιστή–Ελεγκτή και του Συμβούλου Επιχειρήσεων. Είναι μέλος του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου.Είναι νυμφευμένος με την Μάρω Αρέστη και έχει τρεις υιούς. Διετέλεσε μέλος του ΔΗΚΟ από τα πρώτα στάδια της ίδρυσης του. Διετέλεσε πρόεδρος της ΝΕΔΗΚ Λάρνακας, γραμματέας του ΔΗΚΟ Λάρνακας και βοηθός γενικός γραμματέας του κόμματος. Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ και του Εκτελεστικού Γραφείου του Κόμματος.Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου (1993-1999) και του διοικητικοί συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού (2000-2003). Επιπλέον, διετέλεσε και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού (2003-2006). Επιπρόσθετα, διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Τουρισμού, της Επιτροπής Ξενοδοχείων, της Επιτροπής Κέντρων Αναψυχής και της Επιτροπής Συντονισμού της Στρατηγικής για τον Τουρισμό.Στις 13 Ιουνίου 2006 διορίστηκε Υπουργός Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2008 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.Στις 2 Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 13 Μαρτίου 2014, όταν το ΔΗΚΟ αποχώρησε από την κυβέρνηση. Ωστόσο, με γραπτή δήλωση του στις 10 Μαρτίου 2014 ανακοίνωσε την αναστολή της κομματικής δράστης του στο κόμμα. Τον Σεπτέμβριο του 2014 διορίστηκε από τον πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη στη θέση του Επίτροπου Προεδρίας για Ανθρωπιστικά Θέματα και Θέματα Αποδήμων. Επαναδιορίστηκε στην ίδια θέση την 1η Μαρτίου 2018. «Βιογραφικό Σημείωμα Επιτρόπου Προεδρίας κ. Φώτη Φωτίου». www.ecompet.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019. «Βιογραφικό Σημείωμα Υπ. Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος κ. Φώτη Φωτίου». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Αυγούστου 2019. Ανακτήθηκε στις 20 Αυγούστου 2019. «Βιογραφικό Σημείωμα του Υπουργού Άμυνας κ. Φώτη Φωτίου». Υπουργείο Άμυνας. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2013.
Ακτή Ξαβερίου

Η Ακτή Ξαβερίου ή Ξαβέρη αποτελεί προέκταση της Ακτής Μιαούλη στα δυτικά της Πειραικής χερσονήσου, στον προλιμένα Πειραιώς βόρεια της συνοικίας του Χατζηκυριακείου, ξεκινάει από την Πύλη Ε12 ή Πύλη του Λέοντα μέχρι περίπου τα κεντρικά γραφεία του ΟΛΠ στα Καρβουνιάρικα, εκεί μετονομάζεται σε Ακτή Μιαούλη. Στην περιοχή κυριαρχεί το αντίγραφο του λέοντος του Πειραιά που βρίσκεται στο κέντρο της ακτής γύρω από αυτό υπάρχει και το ομώνυμο εστιατόριο για τους επισκέπτες και η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που ανήκει στο Χατζηκυριάκειο.

 Το πραγματικό λιοντάρι του Πειραιά είχε βρεθεί το 1328 από τον Γενοβέζο Πέτρο Βισκόντι, είναι άγνωστη η ημερομηνία κατασκευής του το σίγουρο είναι ότι προϋπήρχε το 1000 μ.Χ. Το μαρμάρινο λιοντάρι κλάπηκε από τον Βενετό Μοροζίνι το 1688 μαζί με πολλά άλλα αρχαία κειμήλια, μεταφέρθηκε στην Βενετία εκεί κοσμεί το κεντρικό λιμάνι της Βενετίας σαν σύμβολο της πόλης. Οι Βενετοί έχουν οικειοποιηθεί το λιοντάρι σαν δικό τους, έχουν γίνει από τότε πολλές προσπάθειες να επανέλθει το λιοντάρι στην φυσική του θέση στον Πειραιά αλλά όλες χωρίς αποτέλεσμα. Ο πρώην δήμαρχος Πειραιά Στέλιος Λογοθέτης έδωσε εντολή στον γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα την κατασκευή μαρμάρινου αντιγράφου του λιονταριού στο κέντρο της ακτής Ξαβερίου με θέα από την οδό Μαριγώς Χατζηκυριακού απέναντι από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Το μαρμάρινο αντίγραφο του λέοντα είναι σήμερα το μεγαλύτερο αξιοθέατο του σημερινού Πειραιά σε περίοπτη θέση στην ακτή και είναι ορατό σε ολόκληρο το λιμάνι. Η περιοχή κατοικήθηκε το 1858 από τον Ιταλό Ξαβέριο Στέλλα που έφτασε τότε σε ηλικία 22 ετών από την Απουλία κοντά στο Μπάρι και έδωσε το όνομα του στην ακτή. Ο Ξαβέριος εργαζόταν στην Πειραϊκή ακτή ως προμηθευτής πλοίων ενώ ο γιος του Νικόλαος οικοδόμησε στην ακτή μεγάλη ταβέρνα ονομαστή στον Πειραιά του 19ου αιώνα, εκτός από την ταβέρνα υπήρχε βιομηχανία κονιάκ του Καμπά και οικόπεδο ιδιοκτησίας του εφοπλιστή Λαιμού. Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας Ξαβερίου βρίσκεται στο Καθολικό κοιμητήριο μέσα στο νεκροταφείο της Ανάστασης. Στην περιοχή σταδιακά εγκαταστάθηκε πλήθος φτωχών προσφύγων δημιουργώντας ξύλινα παραπήγματα σε έναν ενιαίο οικισμό χωριάτικης μορφολογίας στην ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει το Ξαβέριο και τα γειτονικά Καρβουνιάρικα. Ο οικισμός αυτός καλύφθηκε με την κατασκευή της μεγάλης γέφυρας - αυτοκινητόδρομου που συνδέει την ακτή Μιαούλη με το Χατζηκυριάκειο, η γέφυρα αυτή ονομάστηκε Ακτή Ξαβερίου. Ο παλιός οικισμός εξακολουθεί να υπάρχει παρ'όλα αυτά ακόμα και σήμερα κατοικήσιμος, διακρίνεται κάτω από την γέφυρα. Η ΑΚΤΗ ΞΑΒΕΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΣΤΑ ΚΑΡΒΟΥΝΙΑΡΙΚΑ Να γυρίσει το λιοντάρι του Πειραιά στο λιμάνι του Η αλήθεια για τον Ξαβέριο Στέλλα
Τετραϋδροθειοφαίνιο

Το τετραϋδροθειοφαίνιο (αγγλικά Tetrahydrothiophene, THT) είναι οργανική ετεροκυκλική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και θείο, με χημικό τύπο C4H8S. Είναι ένας ετεροκυκλικός θειαιθέρας, με μόριο που αποτελείται από έναν πενταμελή δακτύλιο, που σχηματίζεται από τέσσερα (4) άτομα άνθρακα, και ένα (1) άτομο θείου. Στα άτομα άνθρακα συνδέονται, επίσης, συνολικά οκτώ (8) άτομα υδρογόνου. Το χημικά καθαρό τετραϋδροθειοφαίνιο, στις συνηθισμένες συνθήκες, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι πτητικό, άχρωμο υγρό, με έντονη δυσάρεστη οσμή. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος τετραϋδροθειοφαίνιο μπορεί να αναφέρεται επίσης και σε μια ολόκληρη σειρά από «θυγατρικές» - παράγωγες ενώσεις, που περιέχουν έναν τουλάχιστον τετραϋδροθειοφαινικό δακτύλιο.

 Το τετραϋδροθειοφαίνιο παράγεται με χημική αντίδραση τετραϋδροφουράνιου και υδρόθειου. Η αντίδραση αυτή διεξάγεται στην αέρια κατάσταση, πάνω από αλουμίνα ή άλλο ετερογενή όξινο καταλύτη: Αυτή η ένωση αποτελεί συναρμοτή για τη χημεία ενώσεων συναρμογής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύμπλοκο (τετραϋδροθειοφαινο)χλωροχρυσό: Η οξείδωση του THT δίνει ένα διαλύτη που ονομάζεται σουλφολάνιο (συστηματική ονομασία: 1,1-διοξυθειολάνιο), που είναι σχεδόν άοσμος πολικός διαλύτης: Εξαιτίας της οσμής του, το THT χρησιμοποιείται ως οσμοθέτης για το υγραέριο, αν και αυτό δεν ισχύει πλέον για τη Βόρεια Αμερική. Χρησιμοποιείται, ακόμη, ως οσμοθέτης για το φυσικό αέριο, συνήθως σε μίγματα που περιέχουν επίσης 2-μεθυλο-2-βουτανοθειόλη. Παπαγεωργίου, Β.Π., Εφαρμοσμένη Οργανική Χημεία, Εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-260-342-7 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, «ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ», Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 «Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας» Ν. Α. Πετάση 1982 Αναστάσιου Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, «Γενική Οργανική Χημεία», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη, «Ειδικά Μαθήματα Οργανικής Χημείας», ΑΠΘ, θεσσαλονίκη 1983 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Φαίδωνα Χατζημηχαλάκη, «Εργαστηριακός Οδηγός», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1986 Νικολάου Ε. Αλεξάνδρου, Αναστάσιου Βάρβογλη, Δημητρίου Ν. Νικολαΐδη: «Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων», Εκδόσεις Ζήτη, Θεσσαλονίκη 1985 Διαδικτυακοί τόποι που αναφέρονται στις «Αναφορές και παρατηρήσεις».
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1950-51

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1950-51 ήταν η 14η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Τσετίν Καγιά για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1950-51 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 55. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1950-51
Χρυσή Βίβλος

Χρυσή Βίβλος ή Λίμπρο ντ' Όρο (Libro d'Oro) ονομάζεται το βιβλίο-κατάλογος που υπήρχε στη Βενετία και στο οποίο καταγράφονταν τα ονόματα των Ενετών ευγενών-μελών του Μεγάλου Συμβουλίου, από το οποίο εκλέγονταν εκείνοι οι οποίοι θα καταλάμβαναν τις διοικητικές θέσεις της Γαληνότατης Δημοκρατίας. Ήταν εκείνοι που είχαν πολιτικά δικαιώματα.

 Κατά την διάρκεια της Ενετοκρατίας στα Ιόνια Νησιά δημιουργήθηκαν και εκεί τέτοιου είδους κατάλογοι στους οποίους περιλαμβάνονταν τα ονόματα των μελών του Συμβουλίου της Κοινότητας κάθε νησιού. Στα βιβλία αυτά καταγράφηκαν αρχικά οι προϋπάρχοντες της ενετικής κατάκτησης ντόπιοι ευγενείς, παλαιοβυζαντινής προέλευσης άρχοντες κεφαλάδες, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και οι στρατιώτες (stradioti) αλλά, αργότερα, και οι οικονομικά ισχυροί αστοί του κάθε νησιού που συνεισέφεραν σημαντικές χρηματικές παροχές στο δημόσιο ταμείο. Όλοι αυτοί αποτελούσαν το λεγόμενο ελληνικό αρχοντολόγιο. Το 1582 δημιουργείται «Λίμπρο ντ' Όρο» στη Ζάκυνθο, (σύμφωνα με άλλες πηγές το έτος δημιουργίας του ήταν το 1542) και το 1593, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1591, το νέο της Κεφαλονιάς. Στην Κέρκυρα επίσης δημιουργήθηκε χρυσή βίβλος των ευγενών την ίδια περίοδο. Αν και με την έλευση το 1797 των Γάλλων Δημοκρατικών στα Ιόνια Νησιά πολλές καταστράφηκαν στην πυρά, πολλά στοιχεία τους διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο αν και υπήρχαν σημαντικές οικογένειες προεστών λόγω της έλλειψης τέτοιων καταλόγων και της συστηματικής καταστροφής αρχειακού υλικού από τους Οθωμανούς έχουν διασωθεί ελάχιστες πληροφορίες. Σημαντική πηγή, σήμερα, για των εντοπισμό των αρχοντικών οικογενειών των νησιών αποτελούν τα σωζόμενα στα αρχεία των νησιών, βιβλία πρακτικών των Συμβουλίων των Κοινοτήτων τους, καθώς και τα έργα νεότερων συγγραφέων, όπως η Χρυσή Βίβλος των Ιονίων Νήσων του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή, καθώς και τα επιστημονικά δελτία και τα αρχεία της Εραλδικής & Γενεαλογικής Εταιρείας Ελλάδος. Εγκυκλοπαίδεια Ελλαδική, Εκδόσεις Γιάννη Ρίζου. Χρυσή Βίβλος της Κεφαλονιάς Από το βιβλίο του Π.Δ.Καγκελάρη: Ιστορία και Γενεαλογία του Οίκου Καγγελάρη της Κεφαλονιάς (16ος-20ός Αιώνες), Κέρκυρα 2011 Livre d'or de la noblesse Ionienne / Eugene Rizo Rangabe (Ευγένιος Ρίζος Ραγκαβής), Athenes, Maison d' Editions "Eleftheroudakis", 1925-1927Νίκου Γ. Μοσχονά, Πρακτικά Συμβουλίου Κοινότητας Κεφαλονιάς - Βιβλίο Α΄ 1593. Ελένης Γρίβα Το Libro D'Oro της Ιθάκης. Κατερίνας Φ. Ζαρίδη, Το Libro D'Oro της Κεφαλονιάς του έτους 1799. Κεφαλάς Αλέξανδρος, Οίκος Κεφαλά-Ιστορική Μελέτη γύρω από τους εν Ελλάδι Κεφαλάδες & τους κλάδους αυτών". [1] Αρχειοθετήθηκε 2014-09-10 στο Wayback Machine. Κεφαλάς Αλέξανδρος, Οικόσημα Ελλήνων Ευγενών-Η τέχνη της Εραλδικής στην Ελλάδα.[2]
Γάιος Καίσαρας

Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας (Gaius Iulius Caesar, 20 π.Χ. - 21 Φεβρουαρίου 4), γνωστός απλά ως Γάιος Καίσαρας ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης . Γεννήθηκε μεταξύ 14 Αυγούστου και 13 Σεπτεμβρίου 20 π.Χ. ή σύμφωνα με άλλους στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ως Γάιος Βιψάνιος Αγρίππας, αλλά άλλαξε το όνομά του, όταν τον υιοθέτησε ο Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος.

 Ο Γάιος υιοθετήθηκε μαζί με τον αδελφό του Λεύκιο Κ. το 17 π.Χ. και μαζί ορίστηκαν κληρονόμοι του Αυγούστου. Το 6 π.Χ., οι Ρωμαίοι πίεζαν για το διορισμό του ως υπάτου (consul) παρά το ότι ήταν μόλις 14 ετών και δεν είχε φορέσει ακόμα το παραδοσιακό toga virilis, ένδειξη ωριμότητας. Ως συμβιβαστική λύση, δόθηκε στον Γάιο ο τίτλος τού υπάτου αποδεδειγμένου, και του επιτράπηκε να συμμετέχει προσωρινά στη Σύγκλητο, ώσπου να γίνει 20 ετών. Έφερε επίσης τον διακοσμητικό τίτλο του νεαρού πρίγκιπα (princeps iuventutis). Ο Λεύκιος, που ήταν τρία χρόνια νεότερος, απέκτησε τα ίδια δικαιώματα και στην ίδια ηλικία με τον Γάιο. Αρκετοί ναοί και αγάλματα εγέρθηκαν προς τιμήν των δύο αδελφών (π.χ. στο Maison Carrée στην πόλη Νιμ). Το 1 π.Χ. έγινε στρατιωτικός διοικητής στην ανατολή και υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον Φραάτη Ε΄ της Παρθίας, επάνω σε ένα νησί στον Ευφράτη ποταμό. Το έτος 1 μ.Χ. έγινε ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο. Νυμφεύτηκε τη συγγενή του Λιβίλλα (κόρη του Δρούσου του Πρεσβύτερου και της Αντωνίας της Νεότερης) το 1 π.Χ., αλλά δεν απέκτησαν παιδιά . Απεβίωσε στη Λιμύρα της Λυκίας όντας 24 χρονών, μετά από τραυματισμό σε εκστρατεία στην Αρμενία, όπου και ο τάφος του . Το τέλος τόσο του Γάιου, όσο και του Λεύκιου, ανάγκασε τον Αύγουστο να υιοθετήσει τον Τιβέριο και τον μοναδικό εγγονό του Αγρίππα Πόστουμο ως διαδόχους.
Μονή Βυτουμά

Η Μονή Βυτουμά είναι βυζαντινό μοναστήρι στην περιοχή του νομού Τρικάλων. Ο Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος Χαραλάμπους, ο εξ Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας καταγόμενος, τάφηκε στην Ιερά Μονή ως απλός μοναχός το 1970.

 Η Μονή Βυτουμά βρίσκεται είκοσι χιλιόμετρα δυτικά των Τρικάλων και στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κόζιακας και σε ύψος πεντακοσίων μέτρων. Στην τοποθεσία αυτή βρέθηκε σύμφωνα με την παράδοση η εικόνα της Παναγίας της Καλαμπακιώτισσας. Σύμφωνα με προφορική παράδοση ιδρύθηκε από τον βυζαντινό οφφικιάλιο Βυτουμά. Οι επιγραφικές μαρτυρίες αναφέρουν ως ιδρυτές τον ιερέα Νικόλαο και τους γέροντες της κώμης Βυτουμά, η οποία σήμερα είναι σε κατάσταση ερειπίων. Σύμφωνα με τον κώδικα 141 του 18ου αιώνα της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων, η μονή ανεγέρθηκε το 1161 με χορηγία τoυ απογόνου του Κωνσταντίνου Ταρχανειώτη, επί της βασιλείας Μανουήλ Α' Κομνηνού. Το κτηριακό συγκρότημα της Μονής αποτελείται από δύο ναούς στο κέντρο και μεγάλη αυλή που περιβάλλεται από κελιά. Το καθολικό της μονής αφιερωμένο στην Παναγία, είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με φωταγωγο και νάρθηκα και εξωνάρθηκα κατά μήκος της δυτικής πλευράς. Το μεσαίο κλίτος είναι υψηλότερο και με αρκετά χαμηλό εξωνάρθηκα. Πάνω από τη βόρεια μικρή είσοδο υπάρχει επιγραφή του 1600. Το τέμπλο του ναού είναι ξυλόγλυπτο.. Η ιστόρηση της Μονής έγινε περί το 1600 επί μητροπολίτη Λαρισης Διονύσιου. Το 1952 η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία, όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτήν μοναχές από την Πάτρα. Το 1962 ιδρύθηκε σχολή χειροτεχνίας για ορφανά και άπορα κορίτσια. Ο Τρίκκης Διονύσιος, «Βυτουμά, Μονή», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.4 (1964), στ.94-95 Ελένη Τριβυζά, «Ο ζωγραφικός διάκοσμος του τέμπλου στο καθολικό της Ι. Μονής Βυτουμά Τρικάλων (1592)», Τρικαλινά, τομ. 23 (2003), σσ. 249-279[1] Τριβυζά Ε.-Στ., "Ο ζωγραφικός διάκοσμος του τέμπλου στο καθολικό Ι. Μ. Βυτουμά Καλαμπάκας (1592)" στο Πρακτικά 6ου Συμποσίου Τρικαλινών Σπουδών, Τρίκαλα 2002, Τρίκαλα Αρχιμανδρίτης Στέφας Γ., Ι. Μ. Βυτουμά, Τρίκαλα 1993 Βογιατζής Σ., "Η Μονή Βητουμά στα Τρίκαλα Θεσσαλίας", Εκκλησίες στην Ελλάδα μετά την Άλωση, τ. Δ΄, Αθήνα 1998, σσ. 37-51 Φουντά Π., "Οι τοιχογραφίες του παρεκκλησίου της Μονής Βυτουμά Ν. Τρικάλων" στο Πρακτικά 1ης Επιστημονικής Συνάντησης, Το Έργο των Εφορειών Αρχαιοτήτων και Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟ στη Θεσσαλία και στην ευρύτερη περιοχή της (1990-1998), Βόλος 2000, σσ. 227-234 Κουρκουτίδου Ε., «Μεσαιωνικά μνημεία Θεσσαλίας», Αρχαιολογικόν Δελτίον, Χρονικά, τομ. 22,(1967), σσ. 312-313 Μονή Κοίμησης Θεοτόκου Βυτουμά
Στίβος στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 - 100 μέτρα Ανδρών

Το αγώνισμα των 100 μέτρων στους άνδρες στο πρόγραμμα του στίβου των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου γίνεται στις 15 και 16 Αυγούστου 2008. Διεξάγεται σε τέσσερεις γύρους λόγω της μεγάλης συμμετοχής αθλητών.

 Ο πρώτος γύρος διεξήχθη το πρωί της 15ης Αυγούστου. Πήραν μέρος 80 αθλητές που έτρεξαν σε 10 σειρές των 8. Στον επόμενο γύρο προκρίθηκαν οι 3 πρώτοι κάθε σειράς και οι 10 με την καλύτερη επίδοση από τους υπόλοιπους. Ο δεύτερος γύρος (προημιτελικοί) έγινε το απόγευμα της ίδιας μέρας. Οι 40 αθλητές έτρεξαν σε 5 σειρές από τις οποίες προκρίθηκαν 16, οι 3 πρώτοι κάθε σειράς κι αυτός με τον καλύτερο χρόνο από τους υπόλοιπους. Οι δύο ημιτελικοί έγιναν το απόγευμα της 16ης Αυγούστου. Προκρίθηκαν οι 4 πρώτοι από την κάθε σειρά. Ο τελικός ήταν το τελευταίο αγώνισμα που έγινε το βράδυ της 16ης Αυγούστου.
Λαϊσένια Καράζε

Ο Λαϊσένια Καράζε (Laisenia Qarase προφ. Νγκαράσε, 4 Φεβρουαρίου 1941-21 Απριλίου 2020) ήταν ο έκτος πρωθυπουργός των νησιών Φίτζι. Έγινε πρωθυπουργός στις 4 Ιουλίου 2000 και μέχρι τις 14 Μαρτίου 2001 και για δεύτερη φορά από τις 16 Μαρτίου 2001 μέχρι την ανατροπή του, στις 5 Δεκεμβρίου 2006. Στην πρώτη του θητεία τον διαδέχθηκε ο Ρατού Τεβίτα Μομοεντόνου.

 Γεννήθηκε στη Μαβάνα, στο νησί Βανουαμπαλάβου και παντρεύτηκε την Λέμπα Νγκαράσε. Είναι μέλος του κόμματος Ενωμένα Φίτζι. Το 1994 έγινε πρόεδρος της Φιτζιανής Τηλεόρασης. Η πρώτη θητεία του Καράζε έγινε με βάση απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου το 2001, που δήλωνε ότι νόμιμος πρωθυπουργός ήταν ο ανατραπείς Μαχέντρα Τσόντρι. Η δεύτερη θητεία του τερματίστηκε έπειτα από πραξικόπημα, του οποίου ηγήθηκε ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, Φρανκ Μπαϊνιμαράμα. Το 2007 ζήτησε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών. Οι πρόγονοι του Καράσε ήταν φιτζιανοί αυτόχθονες, Τονγκανοί και Εβραίοι. Τον Ιανουάριο του 2010 ανακοινώθηκε ότι ο Καράζε θα παραπεμπόταν σε δίκη, κατηγορούμενος από την μεταβατική στρατιωτική κυβέρνηση για κατάχρηση εξουσίας. Κρίθηκε ένοχος για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του και καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός χρόνου στις 3 Αυγούστου 2012. Οι υποστηρικτές του έκαναν λόγο για κατηγορίες που υπαγορεύτηκαν από πολιτικά κίνητρα.Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στις 21 Απριλίου 2020. Κοινοβούλιο των Φίτζι
Λύκειος Απόλλων

Η ονομασία Λύκειος Απόλλων αναφέρεται σε τύπο γλυπτικής παράστασης η οποία αποδίδεται στον Πραξιτέλη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., και η οποία κατόπιν αναπαράχθηκε σε πολλά ελληνιστικά και ρωμαϊκά γλυπτά καθώς και σε αθηναϊκά νομίσματα του 1ου αιώνα π.Χ..

 Η επωνυμία Λύκειος δεν σχετίζεται με την περιοχή της Λυκίας στη Μικρά Ασία, αλλά προκύπτει από την περιοχή Λύκειο στα ανατολικά της Αθήνας κατά την αρχαιότητα, όπου το Ιερό του Λύκειου Απόλλωνα προϋπήρχε πριν την ίδρυση της σχολής του Αριστοτέλη στο ίδιο σημείο κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. με την ονομασία Λύκειο. Ο συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ. Λουκιανός αναφέρει πως ένα από τα γλυπτά με αυτή την παράσταση βρισκόταν εντός της ομώνυμης σχολής. Το κύριο χαρακτηριστικό της παράστασης παρουσιάζει τον Απόλλωνα να κρατά ένα τόξο στο αριστερό του χέρι ενώ το δεξί του αναπαύεται πάνω από το κεφάλι του. Ένα παρόμοιος τύπος αγάλματος με τέτοια παράσταση είναι και ο Απόλλωνας των Μεδίκων στο μουσείο Ουφίτσι στη Φλωρεντία, όπου ο θεός αναπαύεται γέρνοντας πάνω σε ένα κορμό δέντρου και το δεξί του χέρι αγγίζει την κορυφή της κεφαλής του, με τα μαλλιά του να διαθέτουν πλεξούδες νεαρού εφήβου. Η απόδοση στον Πραξιτέλη στηρίζεται στις επιμήκεις αναλογίες, την κομψή σύνθεση, και τον κάπως θηλυπρεπή σωματότυπο της παράστασης του γλυπτού. Οι εκτιμήσεις αυτές πηγάζουν ουσιαστικά από τον Απόλλωνα των Μεδίκων, του οποίου οι αναλογίες της κεφαλής είναι παρόμοιες με αυτές της Αφροδίτης της Κνίδου, και στην οποία η ευδιάκριτη εφαρμογή της τεχνικής του σφουμάτο υποστηρίζει περαιτέρω την υπόθεση πως πρόκειται για τεχνοτροπία του Πραξιτέλη. Ωστόσο, υπάρχουν και εναλλακτικές προτάσεις σχετικά με την πατρότητα της καλλιτεχνικής αυτής παράστασης όπου εικάζεται πως ο αρχικός δημιουργός ενδεχομένος να είναι ο καλλιτέχνης Ευφράνωρ ο οποίος επίσης έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., ή υπάρχει και το ενδεχόμενο πως πρόκειται για μια παράσταση που πρωτοεμφανίστηκε κατά τον 2ο αιώνα π.Χ.. Η παράσταση του Λύκειου Απόλλωνα αναπαράχθηκε σε πολλά έργα τέχνης κατά την αρχαιότητα. Μερικά χαρακτηριστικά δείγματα είναι αυτά του τύπου αγάλματος του Απόλλωνα των Μεδίκων ο οποίος θεωρείται ως δείγμα του ύστερου κλασικισμού, καθώς και ο ανδριάντας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού στην Λέπτις Μάγκνα (ελληνιστική Νεάπολη) κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Η ίδια παράσταση εμφανίζεται επίσης και σε αγάλματα άλλων θεοτήτων και μορφών της μυθολογίας, όπως στο Διόνυσο με πάνθηρα και σάτυρο ένα ρωμαϊκό γλυπτό του 2ου αιώνα μ.Χ., καθώς και στα ελληνικά γλυπτά των Αμαζόνων της Εφέσου (5ος αιώνας π.Χ.) και αυτό της κοιμώμενης Αριάδνης (2ος αιώνας π.Χ.) από την Πέργαμο ως χαρακτηριστικό ανάπαυσης.