IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αβραάμης

Ο Όσιος Αβραάμ της Κύρρου ή Όσιος Αβραάμης (περ. 350 - 422 μ.Χ.), γνωστός και ως Αβραάμ Καρρών and Αβραάμ ο απόστολος του Λιβάνου ήταν ερημίτης από τη Συρία και επίσκοπος Καρρών (Ελληνοπόλεως).

 Ο Αβραάμης γεννήθηκε στην πόλη Κύρρο της Συρίας και μεγάλωσε χριστιανικά και μορφώθηκε στις Κάρρες, τη βιβλική Χαρράν (με τα λόγια του Συναξαριστή: «και ανετράφη και συνέλεξε τον πλούτον της ασκητικής πολιτείας και αρετής»). Ο βίος του εξιστορήθηκε από τον συμπατριώτη του επίσκοπο Θεοδώρητο Κύρ(ρ)ου (393-457), ο οποίος τον συγκαταλέγει μεταξύ των άλλων τριάντα αγίων ανδρών και γυναικών στο έργο του Φιλόθεος Ιστορία. Το πρώτο μέρος της ζωής του ο Αβραάμης το πέρασε ως ασκητής στην έρημο της Χαλκίδος της Συρίας, όπου ασκήθηκε με νηστεία και με το να στέκεται ακίνητος, μέχρι που ήταν τόσο εξαντλημένος, ώστε δεν μπορούσε να περπατήσει. Κάποτε όμως έμαθε ότι σε κάποιο χωριό του Λιβάνου οι κάτοικοι ήταν όλοι ειδωλολάτρες, οπότε μετέβη εκεί ως έμπορος και με τη διδασκαλία, την αναμάρτητη ζωή του και τη φιλανθρωπική του δράση, αφού πλήρωσε με τη βοήθεια φίλων του ο ίδιος τους φόρους στους φοροεισπράκτορες που πίεζαν τον λαό, προσείλκυσε στη χριστιανική πίστη πολλούς. Οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί έκτισαν ναό στο χωριό τους και είχαν τον Άγιο ως ιερέα τους. Το όνομα αυτού του χωριού δεν είναι γνωστό με κάποια βεβαιότητα, αλλά πιστεύευται ότι είναι το σημερινό Aqura-Afka, κοντά στον ποταμό Άδωνι. Ο όσιος παρέμεινε εκεί τρία έτη και κατόπιν επέστρεψε στον ασκητικό βίο του στην έρημο.Αργότερα ο Αβραάμης εκλέχθηκε μητροπολίτης των Καρρών (Ελληνοπόλεως), όπου εργάσθηκε εντόνως για τη μείωση των υπαρχουσών καταχρήσεων και ανέπτυξε πλούσια φιλανθρωπική δραστηριότητα. Πέθανε σε ηλικία άνω των εβδομήντα ετών, το 422 μ.Χ., στην Κωνσταντινούπολη. όπου είχε προσκληθεί από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β´ τον Νεώτερο για να τον συμβουλεύσει, καθώς η φήμη της αγιότητας και της αποστολικής δράσεώς του έφθασε μέχρι εκεί. Μερικοί ωστόσο θεωρούν ότι απεβίωσε εκεί το 390, επί του προκατόχου Αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ του Μέγα. Το τίμιο λείψανό του, κατά αυτοκρατορική προσταγή, το προέπεμψαν με μεγάλες τιμές στην πόλη των Καρρών, όπου και ενταφιάσθηκε. Ο Θεοδόσιος κράτησε ένα από τα φτωχικά ενδύματα του Αβραάμη και το φορούσε κάποιες ημέρες σε ένδειξη σεβασμού.. Ο Αβραάμης ανακηρύχθηκε και τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη, τη Συριακή και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται από όλες τις Εκκλησίες στις 14 Φεβρουαρίου.
Ένωση για τη Μεσόγειο

Η Ένωση για τη Μεσόγειο (γαλλικά: Union pour la Méditerranée, πρωτύτερα γνωστή ως Μεσογειακή Ένωση, στα γαλλικά: Union méditerranéenne), είναι κοινότητα που αποτελείται από τα κράτη-μέλη της ΕΕ και άλλα κράτη που διαβρέχονται από τη Μεσόγειο αλλά δεν ανήκουν στην ΕΕ. Ιδρύθηκε στις 13 Ιουλίου του 2008 από το Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζύ. Ο ηγέτης πρότεινε για πρώτη φορά την ιδέα ως εναλλακτική πρόταση για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, τα σχέδια απέτυχαν και η ιδέα σύντομα εγκαταλείφθηκε. Το Μάρτιο του 2008 η Τουρκία δέχτηκε να συμμετάσχει στην Ένωση, καθώς έλαβε εγγυήσεις ότι δεν πρόκειται να αποτελέσει εναλλακτική λύση στο να γίνει η ίδια κράτος-μέλος της ΕΕ.

 Η Ένωση αποτελείται από όλα τα κράτη της ΕΕ και όλες τις χώρες της ζώνης της Μεσογείου ή εκείνες που συμμετέχουν στην Ευρωμεσογειακή Συνεργασία. Η ιδέα για την Ένωση αφορά την ύπαρξη συνδέσμου ανάμεσα στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Οι αρχικές προτάσεις προέβλεπαν να γίνουν μέλη της ένωσης μόνο τα κράτη μέλη της ΕΕ που συνορεύουν με τη Μεσόγειο, δηλαδή: Γαλλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Μάλτα και Σλοβενία. Οι υπόλοιπες χώρες όμως δυσαρεστήθηκαν, όπως η Γερμανία κι έτσι συμπεριελήφθησαν όλες οι χώρες της ΕΕ και άλλαξε και η ονομασία από Μεσογειακή Ένωση σε Ένωση για τη Μεσόγειο. Αίγυπτος Αλβανία Αλγερία Αυστρία Βέλγιο Βοσνία-Ερζεγοβίνη Βουλγαρία Γαλλία Γερμανία Δανία Ελλάδα Εσθονία Ηνωμένο Βασίλειο Ιορδανία Ιρλανδική Δημοκρατία Ισπανία Ισραήλ Ιταλία Κροατία Κύπρος Λετονία Λίβανος Λιβύη (παρατηρητής) Λιθουανία Λουξεμβούργο Μάλτα Μαρόκο Μαυριτανία Μαυροβούνιο Μονακό Ουγγαρία Παλαιστίνη (Παλαιστινιακή Αρχή) Πολωνία Πορτογαλία Ρουμανία Σλοβακία Σλοβενία Σουηδία Συρία Τουρκία Τσεχία Τυνησία Φινλανδία The Mediterranean Union: Dividing the Middle East and North Africa
Μαζάτσο

Ο Μαζάτσο (Masaccio, πραγματικό όνομα Tommaso di ser Giovanni di Mone Cassai, 21 Δεκεμβρίου 1401 - καλοκαίρι 1428) ήταν ο πρώτος μεγάλος Ιταλός ζωγράφος της Ιταλικής Αναγέννησης. Σύμφωνα με τον Τζόρτζο Βαζάρι, ήταν ο καλύτερος ζωγράφος της γενιάς του λόγω των δεξιοτήτων του στην αναδημιουργία αληθοφανών στοιχείων και κινήσεων καθώς και στην πειστική αίσθηση των τριών διαστάσεων.

 Μαθήτευσε πολύ νέος στο εργαστήριο του Λορέντσο Γκιμπέρτι και έμαθε εκεί την ανατομική ακρίβεια που χαρακτηρίζει το σχέδιό του. Κατά τον Βαζάρι ήταν τόσο αφοσιωμένος στην ζωγραφική που παραμελούσε τα πάντα χάριν αυτής. Κατά την διάρκεια της σύντομης ζωής του παρήγαγε δύο τουλάχιστον εξαίρετα έργα : την Αγία Τριάδα, τοιχογραφία στην Σάντα Μαρία Νοβέλλα της Φλωρεντίας, και τις τοιχογραφίες (σε συνεργασία με τον Μαζολίνο ντα Πανικάλε) στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε της Φλωρεντίας με κύριο θέμα επεισόδια της ζωής του Αγίου Πέτρου. Το 1428 ο Μαζάτσο, χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις τοιχογραφίες στο παρεκκλήσιο Μπρανκάτσι, πήγε στη Ρώμη, όπου και πέθανε ξαφνικά. Ο Τζόρτζιο Βαζάρι έκανε λόγο για το ενδεχόμενο να επρόκειτο για δολοφονία. Ο Μαζάτσο ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε στην πράξη τις θεωρίες του Μπρουνελλέσκι και του Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι περί προοπτικής. Η ζωγραφική του έδινε την αίσθηση του τρισδιάστατου και η χρήση που έκανε της πηγής φωτός ήταν απαράμιλλη. Η επίδρασή του στην εν συνεχεία αναγεννησιακή ζωγραφική ήταν τεράστια. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Giorgio Vasari : Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Masaccio στο Wikimedia Commons
18 (αριθμός)

Το 18 (δεκαοκτώ) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 17 και πριν από το 19. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 18:2 = 9, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 18 συμβολίζεται ως XVIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΙΗ΄ ή ιη΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 18 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 6, 9 και 18, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 20. Το 18 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 18 είναι 18 = 2·3² Στη γεωμετρία, το δεκαοκτάγωνο είναι πολυγωνικό σχήμα. Στη στερεομετρία, το Κόλουρο τετράεδρο έχει 18 ακμές. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Οι τετραγωνικές ρίζες του 18 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±4,1231056256176605498214098559741. 18! = 18·17·16·15·14·13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 6.402.373.705.728.000218 = 18↑↑2 = 1818 = 39.346.408.075.296.537.575.424 Ο ατομικός αριθμός 18 αντιστοιχεί στο αργό. Η μοριακή μάζα 18 (κατά προσέγγιση μονάδας) αντιστοιχεί (μεταξύ άλλων και) στο νερό. Η ομάδα 18 του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων αντιστοιχεί στην VIΙA ομάδα, δηλαδή την ομάδα των ευγενών αερίων. Το Μεσιέ 18 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 5.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότης.
Planeshift (βιντεοπαιχνίδι)

Το Planeshift είναι τρισδιάστατο MMORPG βιντεοπαιχνίδι. Διαδραματίζεται στο σύμπαν μεσαιωνικής φαντασίας του Planeshift, το Yliakum. Είναι ένα παιχνίδι ανοικτού κώδικα, με τον server να υποστηρίζεται υπό την GNU General Public License, ενώ το καλλιτεχνικό υλικό καλύπτεται από μία ιδιοκτησιακή άδεια. Ωστόσο, όλο το περιεχόμενο είναι διαθέσιμο δωρεάν. Το παιχνίδι απαιτεί την εγκατάσταση της εφαρμογής λογισμικού στον υπολογιστή του παίκτη. Το πρότζεκτ αναπτύσσεται χωρίς προϋπολογισμό από μία ομάδα η οποία καθοδηγείται από τον οργανισμό Atomic Blue. Η ομάδα ανάπτυξης αποτελείται από εθελοντές από περιοχές κυρίως της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

 Το PlaneShift διαδραματίζεται μέσα σε ένα τεράστιο σταλακτίτη με το όνομα Yliakum. Ο παίκτης ξεκινά στη βασική πόλη, τη Hyldaa, όπου ξεκινά το ταξίδι του. Το παιχνίδι διαθέτει εννέα διαθέσιμες φυλές, καθεμία από τις οποίες έχει τη δική της πατρίδα και χαρακτηριστικά. Οι φυλές περιλαμβάνουν συγκεκριμένα είδη φανταστικών πλασμάτων, όπως ξωτικά, νάνους, ανθρωποειδή αποτελούμενα από πέτρα, αλλά και φτερωτά αμφίβια. Ενώ τοποθετείται κάτω από τη γη, η ζωή είναι δυνατή λόγω ενός κρυστάλλου με το όνομα Azure Sun, ο οποίος απορροφά φως από την επιφάνεια του πλανήτη. Επίσημος ιστότοπος Atomic Blue web site PlaneShift page at SourceForge
Μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης

Το Μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης (γαλλικά: Musée de la Révolution française) είναι νομαρχιακό μουσείο στη γαλλική κοινότητα Βιζίλ, 15 χιλιόμετρα νότια της Γκρενόμπλ. Είναι το μοναδικό μουσείο στον κόσμο αφιερωμένο αποκλειστικά στη Γαλλική Επανάσταση.Το μουσείο άνοιξε στις 13 Ιουλίου 1984. Στεγάζεται στο κάστρο του Βιζίλ, το οποίο έχει μακρά ιστορία συντήρησης έργων τέχνης και φιλοξενεί κέντρο ερευνών για τη γαλλική επαναστατική περίοδο. Στον χώρο διοργανώνονται επίσης διεθνή συμπόσια για τη Γαλλική Επανάσταση.

 Το μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης στεγάζεται στο κάστρο του Βιζίλ, ένα από τα πιο διάσημα και σημαντικά κάστρα της περιοχής Ντωφινέ, που βρίσκεται 15 χιλιόμετρα νότια της Γκρενόμπλ στη Διαδρομή του Ναπολέοντα, ο οποίος σταμάτησε εκεί κατά την επιστροφή του από το νησί Έλβα στις 7 Μαρτίου 1815. Το κάστρο κατασκευάσθηκε το 1619 και είναι χαρακτηρισμένο ως Ιστορικό Μνημείο. Αρχικά ιδιοκτησία των δουκών του Λεντιγκέρ και στη συνέχεια, από το 1780 έως το 1895 της ισχυρής οικογένειας Περιέ, πέρασε στο Γαλλικό κράτος και από το 1924 έως το 1972 ήταν η θερινή κατοικία των προέδρων της Γαλλικής Δημοκρατίας. Το 1973, το κράτος παραχώρησε το κάστρο και την επικράτειά του στο Γενικό Συμβούλιο του νομού Ιζέρ, με σκοπό τη δημιουργία πολιτιστικού χώρου και αποφασίστηκε η δημιουργία του μουσείου, δεδομένου ότι το Ντωφινέ ήταν ένα από τα λίκνα της Γαλλικής Επανάστασης, την Ημέρα των Κεραμιδιών στη Γκρενόμπλ έγινε η πρώτη εξέγερση εναντίον του βασιλιά το 1788. Οι πρώτες αίθουσες του μουσείου δημιουργήθηκαν στις αρχές του 1984 από τις 13 Ιουλίου 1984 εγκαινιάστηκε το μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης, στο κέντρο ενός πάρκου 100 στρεμμάτων, προσφέροντας μια νέα προοπτική σε μια κομβική περίοδο της γαλλικής ιστορίας μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Έργα τέχνης, πίνακες και γλυπτά (προτομές του Ροβεσπιέρου, του Μιραμπώ, του Ζαν-Σιλβαίν Μπαγί και άλλων), ιστορικά αντικείμενα (πέτρες από τη Βαστίλη, σπαθιά της Εθνικής Φρουράς ...) που αναφέρονται στην Επανάσταση, είναι όλα μαρτυρίες που επιτρέπουν στον επισκέπτη να κατανοήσει καλύτερα το πνεύμα της εποχής.
410 Χλωρίς

Η 410 Χλωρίς (Chloris), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 8 Χλωρίς (FLora), είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη νύμφη Χλωρίδα στην ελληνική μυθολογία. Με τη σειρά της, η 410 Χλωρίδα έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια αστεροειδών της Χλωρίδος».

 Η μέση διάμετρος της 410 Χλωρίδος υπολογίσθηκε σε 123,57 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1970 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,055 (από δεδομένα του IRAS). Η 410 Χλωρίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 32 ώρες και 30 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Env

Η env είναι μια εντολή του κελύφους για λειτουργικά συστήματα τύπου Unix. Χρησιμοποιείται για να τυπώνει μια λίστα των μεταβλητών περιβάλλοντος ή να εκτελεί ένα άλλο εργαλείο σε ένα τροποποιημένο περιβάλλον χωρίς να χρειάζεται να αλλαχτεί το τρέχον περιβάλλον που υπάρχει. Με τη χρήση της env, μπορούν να προστεθούν ή να αφαιρεθούν μεταβλητές και να αλλάξουν οι τιμές των μεταβλητών που ήδη υπάρχουν. Στην πράξη, η env χρησιμοποιείται και για άλλο ένα σκοπό. Χρησιμοποιείται συχνά από σενάρια κελύφους για την έναρξη του σωστού διερμηνέα. Σε αυτήν την περίπτωση, το περιβάλλον συνήθως δεν αλλάζει.

 Καθαρισμός του περιβάλλοντος για ένα νέο κέλυφος: Εκκίνηση της εφαρμογής xcalc του συστήματος X και εμφάνισή της σε μια άλλη οθόνη: Ένα πολύ απλό σενάριο σε Python: Σε αυτό το παράδειγμα, το /usr/bin/env είναι η πλήρης διαδρομή της εντολής env. Το περιβάλλον δεν τροποποιείται. Είναι δυνατό να οριστεί ο διερμηνέας χωρίς χρήση της env, δίνοντας την πλήρη διαδρομή του διερμηνέα python. Το πρόβλημα που μπορεί να προκύψει είναι ότι σε διαφορετικά συστήματα, η ακριβής διαδρομή μπορεί να είναι διαφορετική. Αν χρησιμοποιείται η env όπως στο παράδειγμα, γίνεται αναζήτηση του διερμηνέα και εύρεσή του τη στιγμή που τρέχει το σενάριο. Αυτό κάνει το σενάριο περισσότερο μεταφέρσιμο αλλά έχει τον κίνδυνο να επιλεγεί ο λάθος διερμηνέας γιατί η αναζήτηση γίνεται σε κάθε κατάλογο στις διαδρομές αναζήτησης εκτελέσιμου (executable search path). Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι η θέση της ίδιας της env μπορεί να διαφέρει μεταξύ υπολογιστών. env—η σελίδα του εγχειριδίου από τα GNU coreutils Κατάλογος βοηθημάτων του Unix
Νησιά Αιγαίου Πελάγους

Για το γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας δείτε: Νησιά Αιγαίου Πελάγους (διαμέρισμα)Τα Νησιά του Αιγαίου Πελάγους είναι το σύμπλεγμα των νήσων του Αιγαίου Πελάγους, με την ηπειρωτική Ελλάδα να βρίσκεται στα δυτικά και βόρεια και την Τουρκία στα ανατολικά.

 Περιλαμβάνονται τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ανά περιφέρεια: Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Νησιωτικό σύμπλεγμα Βορειοανατολικού Αιγαίου Θάσος Σαμοθράκη Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας Νησιά Χαλκιδικής Αμμουλιανή Διάπορος Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου Νησιωτικό σύμπλεγμα Βορειοανατολικού Αιγαίου Λέσβος Χίος Σάμος Λήμνος Ικαρία Άγιος Ευστράτιος Ψαρά Φούρνοι Οινούσσες Θύμαινα Αντίψαρα Πασάς Άγιος Μηνάς Περιφέρεια Θεσσαλίας Νησιωτικό σύμπλεγμα Βορείων Σποράδων Σκόπελος Αλόννησος Σκιάθος Κυρά Παναγιά Περιστέρα Γιούρα Σκάντζουρα Βαλάξα Πιπέρι Σκυροπούλα Σαρακηνό Τσουγκριά Ψαθούρα Περιφέρεια Αττικής Νησιωτικό σύμπλεγμα Νησιών Αργοσαρωνικού Σαλαμίνα Αίγινα Ύδρα Πόρος Σπέτσες Δοκός Αγκίστρι Άγιος Γεώργιος Σπετσοπούλα Ψυττάλεια Νησιωτικό σύμπλεγμα Επτανήσων Κύθηρα Αντικύθηρα Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου Νησιωτικό σύμπλεγμα Κυκλάδων Νάξος Άνδρος Πάρος Τήνος Μήλος Κέα Αμοργός Ίος Κύθνος Μύκονος Σύρος Θήρα (Σαντορίνη) Σέριφος Σίφνος Σίκινος Ανάφη Κίμωλος Αντίπαρος Φολέγανδρος Μακρόνησος Ηράκλεια Γυάρος Πολύαιγος Κέρος Ρήνεια Δονούσα Θηρασία Αντίμηλος Δεσποτικό Σχοινούσα Κουφονήσια Δήλος Νησιωτικό σύμπλεγμα Δωδεκανήσων Ρόδος Κάρπαθος Κως Κάλυμνος Αστυπάλαια Κάσος Τήλος Σύμη Λέρος Νίσυρος Πάτμος Χάλκη Σαρία Λειψοί Ψέριμος Αγαθονήσι Λέβιθα Καστελλόριζο Σύρνα Αλιμιά Αρκοί Γυαλί Νίμος Τέλενδος Φαρμακονήσι Κίναρος Αρμάθια Καλόλιμνος Άλλες περιφέρειες στις οποίες νησιά βρέχονται από το Αιγαίο. Περιφέρεια Κρήτης Κρήτη Δία Χρυσή Κουφονήσι Λασιθίου ΣπιναλόγκαΠεριφέρεια Πελοποννήσου ΕλαφόνησοςΠεριφέρεια Στερεάς Ελλάδας Εύβοια Μεγαλόνησος Πεταλιών Χερσονήσι Στύρα Σκύρος Περιλαμβάνονται τα τουρκικά νησιά: Νησιωτικό σύμπλεγμα Βορειοανατολικού Αιγαίου Επαρχία Τσανάκκαλε Ίμβρος Τένεδος Λαγούσες Επαρχία Σμύρνης Εγγλεζονήσι Επαρχία Μπαλικεσίρ Μοσχονήσι Επαρχία Μουγλών Αρκός Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, περιλαμβάνονται τα νησιά του Βορείου Αιγαίου της Ελλάδας και της Τουρκίας. Κατάλογος νησιών της Ελλάδας ανά πληθυσμιακή πυκνότητα Κατάλογος ελληνικών νησίδων ανά νομό Ιόνια Νησιά Περιφέρεια Βόρειου Αιγαίου Αρχειοθετήθηκε 2012-02-13 στο Wayback Machine. Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
Λαγυνά

Τα Λαγυνά είναι μια κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στον δήμο Λαγκαδά και απέχει 13 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Είναι χτισμένο στους πρόποδες της βόρειας πλευράς της οροσειράς του Χορτιάτη, το υψόμετρο ξεκινάει από τα 110 έως τα 400 μέτρα.

 Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε το 2011, το χωριό έχει 3.591 κατοίκους. Το όνομα του χωριού προήλθε από έναν κατασκευαστή λαγηνιών, ο οποίος κατασκεύαζε εκεί τα λαγήνια του εξαιτίας του κατάλληλου χώματος. Παλαιότερα, δεν υπήρχε όνομα για την περιοχή. Έτσι οι κάτοικοι, την αποκαλούσαν "Λαγυνά", κι έτσι από τότε έμεινε μέχρι και σήμερα. Το χωριό διαθέτει ένα νηπιαγωγείο, ένα δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο και λύκειο. Η κεντρική πλατεία του χωριού. Το πάρκο, το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται νοτιοδυτικά του χωριού. Το Ιερός Ναός των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο κέντρο του χωριού. Η μεγάλη έκταση του πάρκου «Δερβενίου». Ο μικρός καταρράκτης και το ποτάμι «Μύλος» της έκτασης του πάρκου του Δερβενίου. Το χωριό εξυπηρετείται από τον ΟΑΣΘ, και πιο συγκεκριμένα από τρεις γραμμές. Αρχικά, από την γραμμή 83 κατά την επιστροφή της (Θεσσαλονίκη - Λαγκαδάς), και της γραμμής 83Β η οποία γραμμή διέρχεται από το κεντρικό εκκλησάκι και τερματίζει στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης. Επίσης της γραμμής 86 (Θεσσαλονίκη - Λαγκαδίκια) κατά την επιστροφή της και των υπογραμμών 86Α, 86Β, 86M και 86R κατά την μετάβασή τους από το εξωτερικό κάτω μέρος του χωριού. Εσωτερικά του χωριού, στο κέντρο, και στο κεντρικό εκκλησάκι κοντά στην πλατεία διέρχεται η γραμμή 86Τ κατά την επιστροφή της και των υπογραμμών 86Ε, 86Κ, 86Ν κατά την μετάβασή τους. Το χωριό επίσης εξυπηρετείται από την γραμμή 91Η που περνάει από τα χωριά Ηράκλειο και Περιβολάκι. lagina.net
Ριπ Κίρμπι

Ριπ Κίρμπι (Rip Kirby) είναι αναγνωριστικός τίτλος μίας Αμερικανικής εικονογραφημένης σειράς (κόμικς) αστυνομικής υφής, που δημιούργησε ο Άλεξ Ρέιμοντ κατόπιν πρότασης του συγγραφέα, δημοσιογράφου, εκδότη και γενικού διευθυντή της εταιρείας King Features Syndicate, Ward Greene (1892 – 1956) που ήταν και ο εμπνευστής του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Η σειρά παρουσιάστηκε ως καθημερινό κόμικ-στριπ εφημερίδων με επιπλέον Κυριακάτικη έκδοση, από τις 4 Μαρτίου του 1946 έως και την 26 Ιουνίου 1999.

 Το πρωταγωνιστικό πρόσωπο (φυσιογνωμικό πρότυπο για το οποίο ήταν ο ίδιος ο Greene) είναι ο βετεράνος νεοϋορκέζος πεζοναύτης Rip Kirby, που μετά τη λήξη του Β’ Π.Π. αποφασίζει να εργαστεί σαν ιδιωτικός ντετέκτιβ. Δίπλα του ως συμπαραστάτες έχει την κοπέλα του, το μανεκέν Judith Lynne “Honey” Dorian (από τα ονόματα των τριών κοριτσιών του Ρέιμοντ) και το μεταμελημένο, πρώην διαρρήκτη, Desmond. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της σειράς ήταν ότι ο πρωταγωνιστής χρησιμοποιούσε επιστημονικά τεκμηριωμένους τρόπους δράσης. Το σενάριο κράτησαν, κατά σειρά, οι Ward Greene (1946 – 1952), Fred Dickenson (1952 – μέσα ’80ς) και John Franklin Prentice (μέσα ’80ς – 1999) με βοηθό τον Al Williamson. Αρχικός εικονογράφος ήταν ο Ρέιμοντ, μετά το θάνατο του οποίου ανέλαβε για περισσότερα από 40 έτη ο Prentice (1920 – 1999), που ήταν ο συνολικά υπεύθυνος από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, γράφοντας και το σενάριο. Ο Ρέιμοντ τιμήθηκε για το συγκεκριμένο έργο με το βραβείο Reuben (1949), ο Prentice δε, με το Βραβείο της Εθνικής Κοινότητας των δημιουργών κόμικς, τρεις φορές (1966, 1967, 1986). Από τις 15 Σεπτεμβρίου 2009 έως το 2019, η εταιρεία IDW αναπαρήγαγε τη σειρά, εκδίδοντας συνολικά 11 Τόμους. Στους τέσσερις πρώτους περιέχεται η δουλειά του Ρέιμοντ και στους υπόλοιπους εκείνη του Prentice, έως και το 1975. Δημοσιεύτηκε επί 2 έτη (ιστορία: "Ο Ληστής με τις Μπιγκόνιες" των Prentice - Dickenson) στο περιοδικό Εικόνες (Α’ Περιόδου) των εκδόσεων Έλκην (1955) της Ελένης Βλάχου. Αργότερα παρουσιάστηκε στα Επίκαιρα και τέλος από την εταιρεία ΜΑΜΟΥΘ COMIX (1 άλμπουμ) μέσω της σειράς «Κλασική Περιπέτεια» (1988).
Ελισάβετ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ

Η Ελισάβετ, γερμ.: Elizabet von Schleswig-Holstein-Sonderburg (24 Σεπτεμβρίου 1580 - 21 Δεκεμβρίου 1653 στο Ρύγκενβαλντε της Πομερανίας) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν Γερμανίδα ευγενής. Ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πομερανίας-Στετίν.

 Ήταν κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (1545-1622) και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ των Γουέλφων (1550-1586), κόρης του Ερνέστου Γ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Οι γονείς της είχαν παντρευτεί στις 10 Αυγούστου 1568 στο Κόλντινγκ. Η Ελισάβετ παντρεύτηκε το 1615 με τον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ δούκα της Πομερανίας. Έμειναν στο Ρύγκενβαλντε και μετά το 1625 στο Στετίν. Η αδελφή της Σοφία παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ. Η αδερφή της Άννα ήταν η δεύτερη σύζυγος τού πατέρα τού Φιλίππου Β΄, τού Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας. Ο γάμος της έμεινε άτεκνος. Μετά το τέλος τού αδερφού τού Μπόγκισλαβ ΙΔ΄, τού Ούλριχ, το 1622, της υποσχέθηκαν το κάστρο Ρύγκενβαλντε ως κατοικία χηρείας. Μετακόμισε εκεί μετά το τέλος του Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ το 1637. Το εισόδημα χηρείας (wittum) της περιλάμβανε την πόλη Ρύγκενβαλντε, με την οποία μάλωνε συχνά κατά τη διάρκεια της χηρείας της. Στο Ρύγκενβαλντε επέβλεψε την ολοκλήρωση του περίφημου «αργυρού βωμού» και τον δώρισε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Ρύγκενβαλντε, όπου παρέμεινε μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απεβίωσε στο Ρύγκενβαλντε το 1653 και αρχικά τάφηκε στην εκκλησία του κάστρου Ρύγκενβαλντε. Αργότερα μεταφέρθηκε στον τάφο του Ερρίκου Ζ΄ της Δανίας στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας. Παντρεύτηκε το 1625 τον Μπόγκισλαβ ΙΔ΄ δούκα της Πομερανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ Οίκος των Γκρίφινς Martin Wehrmann: Genealogie des pommerschen Herzoghauses, Saunier, Stettin 1937, σελ. 127. Γενεαλογία
Λα Μπαγιαμέσα

El Himno de Bayamo είναι ο εθνικός ύμνος της Κούβας. Η πρώτη του εκτέλεση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Μπαγιάμο το 1868. Ο Πέδρο Φιγκερέδο (Περούτσο - Perucho), που πήρε μέρος στη μάχη, έγραψε τους στίχους και τη μουσική του ύμνου. Ο Φιγκερέδο αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε από τους Ισπανούς δυο χρόνια αργότερα. Λίγο πριν εκτελεστεί, απήγγειλε την εξής φράση από τον ύμνο: Morir por la Patria es vivir (Ο θάνατος για την Πατρίδα είναι ζωή). Υιοθετήθηκε επίσημα το 1902, ενώ διατηρήθηκε μετά την Επανάσταση του 1959.

 Al combate, corred, Bayameses, Que la Patria os contempla orgullosa; No temáis una muerte gloriosa, Que morir por la Patria es vivir.En cadenas vivir, es vivir En afrenta y oprobio sumido; Del clarín escuchad el sonido; ¡A las armas, valientes, corred! Σπεύσατε στη μάχη, άνδρες του Μπαγιάμο, γιατί η Πατρίδα σας αγναντεύει με περηφάνια. Μη φοβάστε έναν ένδοξο θάνατο, γιατί το να πεθαίνεις για την πατρίδα σημαίνει να ζεις.Το να ζεις δεμένος σε αλυσίδες σημαίνει να ζεις ντροπιασμένος κι ατιμωμένος. Ακούστε τις σάλπιγγες που καλούν Στα άρματα, γενναίοι άνδρες, εμπρός! http://www.himnonacionalcubano.com/ Αρχειοθετήθηκε 2008-04-14 στο Wayback Machine. - Ιστότοπος για τον εθνικό ύμνο.
Ανκχ

Με τον όρο ανκχ {Ankh} εννοείται αρχαίος Αιγυπτιακός ιερογλυφικός χαρακτήρας, γνωστός και ως κλειδί της ζωής, κλειδί του Νείλου ή crux ansata, που χρησιμοποιούνταν ως σύμβολο του σύμπαντος και της ζωής, ανθρώπινης και θείας, το οποίο σχηματίζεται από το συνδυασμό των αρσενικών και θηλυκών συμβόλων αντίστοιχα, του Όσιρη και της Ίσιδας, ως σύμβολο της ένωσης των δύο αναπαραγωγικών δυνάμεων του ουρανού και της γης. Χρησιμοποιείται επίσης και ως σύμβολο της αθανασίας. Ενίοτε ο χαρακτήρας "ανκχ" παρομοιάζεται και ως μορφή του Δέντρου της Ζωής, ή του ωοειδούς, που μπορεί να είναι η αιωνιότητα και του σταυρού που εκτείνεται σε μήκος και σε πλάτος, δηλαδή από το άπειρο στο χώρο, ή μπορεί να είναι και ο ήλιος που ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα. Όπως όμως τα περισσότερα θρησκευτικά ή πνευματικά σύμβολα, ο σταυρός "ανκχ" δεν έχει έναν μόνο απλό ορισμό. Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί θεοί συχνά απεικονίζονται να τον κρατούν στο ένα χέρι ενώ τα χέρια τους βρίσκονται σταυρωμένα στο στήθος. Η ακριβής ωστόσο προέλευση του συμβόλου δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί ενώ καμία μεμονωμένη υπόθεση δεν έχει γίνει ευρέως αποδεκτή.

 Οι απαρχές του συμβόλου πρέπει να αναζητηθούν στην αγκράφα της ζώνης της Ίσιδας, μία ιδέα που ενστερνίζονταν και ο Γούλφχαρτ Γουέστεντορφ, καθώς τόσο το ανκχ όσο και ο κόμπος της Ίσιδας χρησιμοποιούνταν σε τελετουργικές ζώνες. Ο Σερ Άλαν Γκάρντινερ πιστεύει ότι αντιπροσώπευε το λουράκι ενός πέδιλου του οποίου η θηλιά αγκάλιαζε τον αστράγαλο καθώς η λέξη που το απέδιδαν συλλαβίζονταν επίσης ως "νχ" , αν και δεν είναι γνωστό πως ακριβώς προφέρονταν. Το 2004, οι Άντριου Χαντ Γκόρντον και Κάλβιν Σουάμπε, στο βιβλίο τους "Οι Ζωντανοί και οι Πεθαμένοι" υποστηρίζουν ότι τα σύμβολα των ανκχ, τζεντ και γουός έχουν βιολογική προέλευση, καθώς αντλούνται από την αρχαία αιγυπτιακή κτηνοτροφία με την οποία τους συνδέει η αιγυπτιακή πίστη ότι το σπέρμα δημιουργείται στη σπονδυλική στήλη. Σύμφωνα με την παραπάνω άποψη, το "ανκχ", ως σύμβολο της ζωής, αναφέρεται στον θωρακικό σπόνδυλο, το τζεντ ως σύμβολο της σταθερότητας στον μεγάλο σπόνδυλο της σπονδυλικής στήλης ενός ταύρου ενώ το Γουός, σύμβολο δύναμης και εξουσίας, σε μία ράβδο που φέρει το κεφάλι και την ουρά του Αιγυπτιακού θεού Σεθ. Από την άλλη οι Αιγύπτιοι ακαδημαϊκοί, ιδιαίτερα εκείνοι του πανεπιστημίου του Καΐρου, θεωρούν αυτή την ερμηνεία υπερβολική, καθώς πιστεύουν ότι το ανκχ σχετίζονταν με τον ζωτικής σημασίας ποταμό Νείλο, ο οποίος έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση της καθημερινής ζωής στην αρχαία Αίγυπτο. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οβάλ κεφαλή συμβολίζει το δέλτα του ποταμού, ο κάθετος στύλος που στηρίζεται τη διαδρομή του ποταμού, ενώ οι δύο βραχίονες αριστερά και δεξιά αντιστοιχούν στις δύο όχθες του ποταμού οι οποίες συγκλίνουν ενοποιημένες στο κέντρο του σταυρού. Ως σύμβολο το ανκχ εμφανίζεται συχνά σε ταφικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δημιουργίες, συνήθως σε εικόνες στα δάχτυλα ενός θεού ή θεότητας που αναπαριστούν τις θεότητες του άλλου κόσμου, προσφέροντας το δώρο της ζωής στη μούμια του νεκρού. Πιστεύεται ότι αυτό αποτελεί ένα σύμβολο της πράξης της σύλληψης. Το ανκχ Εικόνες
Ινδονησιακές βουλευτικές εκλογές (2014)

Στις 9 Απριλίου 2014 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στην Ινδονησία για την εκλογή 136 μελών του περιφερειακού αντιπροσωπευτικού συμβουλίου (DPD), 560 μελών του Αντιπροσωπευτικού Συμβουλίου του Λαού (DPR) και των μελών των τοπικών συνελεύσεων σε επαρχιακό και επίπεδο δήμου. Για τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους που κατοικούσαν εκτός Ινδονησίας, οι εκλογές έγιναν στις 5 ή στις 6 Απριλίου 2014 ανάλογα με την απόφαση της εκλογικής επιτροπής για καθεμιά από τις διαφορετικές χώρες.

 Συνολικά 46 κόμματα υπέβαλαν αίτηση για συμμετοχή στις εκλογές πανεθνικά, εκ των οποίων μόνο 12 (συν 3 κόμματα της Ατσέχ) κατάφεραν να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις που είχε ορίσει η Γενική Επιτροπή των Εκλογών (KPU). Ανάμεσα σε αυτές, ήταν και το ένα τρίτο όλων των υποψηφίων του κόμματος να είναι γυναίκες.Αρχικά σε όλα τα κόμματα που είχαν έδρες στο Συμβούλιο Αντιπροσώπων του Λαού επρόκειτο να τους επιτραπεί η συμμετοχή στις εκλογές χωρίς να χρειάζεται η επιβεβαίωση, όμως στις 29 Αυγούστου 2012, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ινδονησίας ανέτρεψε αυτή την απόφαση, υποχρεώνοντας όλα τα κόμματα να περάσουν από τη διαδικασία.Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών επηρεάζει και τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες έπονται. Μόνο τα κόμματα που συγκέντρωσαν ποσοστό τουλάχιστον 25% των ψήφων ή εκείνα που ελέγχουν 20% των εδρών στην DPR θα μπορούν να κατεβάσουν υποψηφίους για τις προεδρικές εκλογές. Περισσότερα από 185 εκατομμύρια άτομα ήταν εγγεγραμμένα στους εκλογικούς καταλόγους. Η Γενική Επιτροπή των Εκλογών (KPU) επιβεβαίωσε τα αποτελέσματα στις 9 Μαΐου.Με βάση τα αποτελέσματα, χρειάστηκε να σχηματιστεί ένας συνασπισμός κομμάτων, καθώς το κόμμα PDI-P έχρισε ως υποψήφιο για τις προεδρικές εκλογές τον κυβερνήτη της Τζακάρτα Τζόκο Γουιντόντο.
Εκλογή αρχηγού του Τσεχικού Πειρατικού Κόμματος 2022

Στις 8 Ιανουαρίου 2022 διεξήχθησαν εκλογές για την ηγεσία του Τσεχικού Πειρατικού Κόμματος.Οι Πειρατές κλήθηκαν να επιλέξουν έναν από τους 4 υποψήφιους για τη θέση του αρχηγού του κόμματος. Ο γερουσιαστής Λούκας Βάγκενκνεχτ, η πρώην αντιπρόεδρος του κόμματος Γιάνκα Μιχαηλίδου και ο αντιδήμαρχος Οστράβας Νταβίτ Βίτος αναμετρήθηκαν με τον μέχρι στιγμής αρχηγό του κόμματος, τον Ιβάν Μπάρτος, για τη θέση του αρχηγού.Τα πάνω από 1.200 μέλη του κόμματος ψήφισαν διαδικτυακά. Ο Ιβάν Μπάρτος κέρδισε στον 2ο γύρο της εκλογής, συγκεντρώνοντας τους 662 από τους 948 ψήφους, και κράτησε τη θέση του ως αρχηγός των Τσέχων Πειρατών.

 Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2021, το Τσεχικό Πειρατικό Κόμμα έγινε το πρώτο πειρατικό κόμμα της Ευρώπης που μπήκε σε κυβερνώσα συμμαχία και ανέλαβε δύο υπουργεία: το Υπουργείο εξωτερικών και το Υπουργείο περιφερειακής ανάπτυξης. Οι Τσέχοι Πειρατές είναι μέλη του Ευρωπαϊκού Πειρατικού Κόμματος, το οποίο έχει μέλη σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, όπως στη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία. Παρά αυτήν την επιτυχία όμως, ισχύει ότι στις εκλογές του 2021 οι Πειρατές είχαν μεγάλη απώλεια σε έδρες. Κέρδισαν μόνο 4 έδρες, πολύ λιγότερες από τις 22 έδρες που κέρδισαν στις εκλογές του 2017. Μερικά από τα μέλη του κόμματος έριξαν την ευθύνη για την εκλογική αποτυχία στον πρόεδρο του κόμματος, τον Ιβάν Μπάρτος, ο οποίος είναι αναπληρωτής του Πρωθυπουργού και Υπουργός περιφερειακής ανάπτυξης.
Τομάς Ναβάρο Τομάς

Ο Τομάς Ναβάρο Τομάς (ισπανικά: Tomás Navarro Tomás) ήταν Ισπανός γλωσσολόγος και φιλόλογος, ένα από τα πρώτα μέλη της Ισπανικής Σχολής Γλωσσολογίας και μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας της Ισπανίας.

 Έλαβε το διδακτορικού του δίπλωμα από το Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης το 1908 και έχαιρε υποτροφίας για να σπουδάσει φωνητική και διαλεκτολογία στην Ευρώπη. Με την επιστροφή του συνεργάστηκε με τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ στην ίδρυση του Περιοδικού Ισπανικής Φιλολογίας και διηύθυνε το (πρώτο στην Ισπανία) εργαστήριο φωνητικής του Κέντρου Ιστορικού Μελετών. Ξεκίνησε το φιλολογικό του έργο με φιλολογικές εκδόσεις κλασικών Ισπανών λογοτεχνών όπως του Λόπε δε Βέγα ενώ στη γλωσσολογία πρωτοπόρησε στη φωνητική με την έκδοση του Manual de pronunciación española ('Εγχειρίδιο ισπανικής προφοράς' 1918). Τα πρώτα αποτελέσματα των εργασιών του εκδόθηκαν στο Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας. Επίσης, διήυθυνε τον Γλωσσολογικό Άτλαντα της Ιβηρικής Χερσονήσου στον οποίο συνεργάστηκε με γλωσσολόγους όπως τον Φρανσέσκ ντε Μπόρζα Μολ. Εντάχθηκε στη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας το 1935 και υπήρξε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Μαδρίτης κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο και υπεύθυνος της διάσωσης του βιβλιογραφικού της θησαυρού από τους βομβαρδισμούς. Με το πέρας του πολέμου κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Πέραν της φωνητικής και της διαλεκτολογίας (υπήρξε ο πρώτος γλωσσολόγος που εξέδωσε μια διαλεκτολογική μελέτη για χώρα της Λατινικής Αμερικής γύρω από τα ισπανικά του Πουέρτο Ρϊκο) ασχολήθηκε και με τη μετρική. Νεκρολογία του Τομάς Ναβάρο Τομάς στη Βορειοαμερικανική Ακαδημία Ισπανικής Γλώσσας
Τρίαινα του Παράκας

Η Τρίαινα του Παράκας ή Τρίαινα των Άνδεων ή Κηροπήγιο του Παράκας, είναι ένας προϊστορικός γεωγλυφικός σχηματισμός πάνω σε αμμώδες έδαφος στη βόρεια πλευρά της χερσονήσου Παράκας στο Περού. Κεραμικά σκεύη που βρέθηκαν στην γύρω περιοχή χρονολογούνται στο 200 π.Χ., την περίοδο που άκμασε ο πολιτισμός των Παράκας.Ο ακριβής προσδιορισμός του σχηματισμού είναι αδύνατος καθώς δημιουργήθηκε με αφαίρεση της άμμου.

 Ο σχηματισμός μοιάζει με τρίαινα ή τρίφωτο κηροπήγιο, έχει ύψος 183 μέτρα, πλάτος 3,2 μέτρα, βάθος αυλακώσεων από 1 μέχρι 1,2 μέτρα και στη βάση του παρατηρείται ένα παραλληλόγραμμο με διαστάσεις 20 x 14 μέτρα. Η ακριβής χρονολόγηση του γεωγλυφικού είναι άγνωστη. Αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κεραμικά στη γύρω περιοχή από τον πολιτισμό των Παράκας, που χρονολογούνται στο 200 π.Χ., αλλά δεν είναι σαφές αν ήταν αυτοί που κατασκεύασαν το γεωγλυφικό. Ο σκοπός της κατασκευής του είναι άγνωστος, αν και υπάρχουν διάφορες υποθέσεις. Για να γίνει αντιληπτός ο σχηματισμός, λόγω του μεγάλου μεγέθους του, πρέπει να απομακρυνθούμε αρκετά από αυτόν, μέσα στη θάλασσα, όπου είναι εμφανής ακόμα και από απόσταση 20 χιλιομέτρων. Οπότε μια υπόθεση είναι να χρησίμευε ως βοήθεια για την πλεύση των ναυτικών. Άλλη θεωρία έχει να κάνει με το χρυσό ραβδί, σαν αστραπή, του θεού Βιρακότσα, που φαίνεται στη μυθολογία των λαών της Νότιας Αμερικής. Μια τρίτη ότι πρόκειται για την αναπαράσταση κάποιου φυτού, πιθανά κάποιου παραισθησιογόνου όπως το Στραμώνιο. http://www.kmatthews.org.uk/cult_archaeology/out_of_place_artefacts_13.html Γραμμές της Νάσκα
Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926

Η Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926 (Αύγουστος - Δεκέμβριος 1926) προέκυψε μετά από το στρατιωτικό κίνημα, στις 22 Αυγούστου 1926, του Γεωργίου Κονδύλη, ο οποίος ανέτρεψε το Θεόδωρο Πάγκαλο και το καθεστώς του. Στις 24 Αυγούστου, ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Παύλος Κουντουριώτης, με διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, ανακοίνωσε την επαναφορά του στο αξίωμα: «Καταλυθείσης της Δικτατορίας ανέλαβον από σήμερον την εξάσκησιν των Προεδρικών μου καθηκόντων, εις τα οποίαν με έταξεν η ψήφος της Δ' Εθνικής των Ελλήνων Συνέλευσις». . Μετά τη στρατιωτική επέμβαση του Κονδύλη, ο πολιτικός κόσμος, αλλά και ο λαός απαιτούσε το σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης των πολιτικών κομμάτων και το τέλος της στρατοκρατίας. Ωστόσο, οι έριδες μεταξύ των πολιτικών δεν έκαναν δυνατή τη συνεργασία, και έτσι, ο Πρόεδρος Κουντουριώτης ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Κονδύλη. Ο Κονδύλης, πραγματοποίησε τελικά τις εκλογές, στις 7 Νοεμβρίου του 1926, με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Γεώργιος Κονδύλης«Επί των Εξωτερικών υπουργός»: Περικλής Αργυρόπουλος «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός»: Κωνσταντίνος Τριανταφυλλόπουλος- αντικαταστάθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου, προσωρινά, από τον Γεώργιο Διδάχο«Επί των Εσωτερικών υπουργός»: Θρασύβουλος Πετιμεζάς «Επί της Παιδείας και των Θρησκευμάτων υπουργός»: Αλέξανδρος Παππάς- αντικαταστάθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου από τον Γεώργιο Διδάχο«Επί των Οικονομικών υπουργός» : Ιωάννης Δροσόπουλος- αντικαταστάθηκε στις 26 Οκτωβρίου από τον Αντώνιο Πρέκα(«Επί της Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας υπουργός» : Λουκάς Νάκος). «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός»: από 17 Σεπτεμβρίου, Αντώνιος Πρέκαςαντικαταστάθηκε στις 26 Οκτωβρίου, προσωρινά από τον Αλέξανδρο Αναστασιάδη«Επί των Δημοσίων Συγκοινωνιών υπουργός»: προσωρινά, Θρασύβουλος Πετιμεζάς- αντικαταστάθηκε στις 16/9, προσωρινά, από τον Γεώργιο Διδάχο - αντικαταστάθηκε στις 21/9, προσωρινά, από τον Αντώνιο Πρέκα - αντικαταστάθηκε στις 11 Οκτωβρίου από τον Αρτέμιος Δεναξά«Επί της Γεωργίας υπουργός»: Λουκάς Νάκος- αντικαταστάθηκε στις 16 Οκτωβρίου από τον Αλέξανδρο Αναστασιάδη«Επί των Στρατιωτικών υπουργός»: Γεώργιος Κονδύλης «Επί των Ναυτικών υπουργός»: προσωρινά, Γεώργιος Κονδύλης «Επί της Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως υπουργός» : Ηλίας Αποσκίτης- αντικαταστάθηκε στις 16 Οκτωβρίου από τον Ηλία ΑσπιώτηΈνα μήνα μετά τις εκλογές του 1926, στις 4 Δεκεμβρίου 1926, ανέλαβε η οικουμενική Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη
Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών του Τζαμού και Κασμίρ

Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών του Τζαμού και Κασμίρ (ΔΚΛΤΚ) είναι πολιτειακό πολιτικό κόμμα ενεργό στο Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας. Ο επικεφαλής και ιδρυτής του ΛΤΚ ήταν ο Μούφτι Μοχάμεντ Σαΐντ. Η κόρη του Μεχμπούμπα τον διαδέχθηκε ως αρχηγός του κόμματος και ως Πρωθυπουργός του Τζαμού και Κασμίρ, μετά το θάνατό του τον Ιανουάριο του 2016.

 Το ΛΤΚ ιδρύθηκε το 1998 από τον πρώην Ενωσιακό Υπουργό εσωτερικών Μούφτι Μοχάμεντ Σαΐντ. Ανέλαβε την εξουσία στο Τζαμού και Κασμίρ τον Οκτώβριο του 2002, μετά τις εκλογές για τη τοπική συνέλευση. Το 2004 είχε ένα μέλος στη Λοκ Σάμπα και τη Ράτζια Σάμπα. Ήταν μέλος της κυβερνητικής Ενωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του 2009.Ο Σαΐντ ήταν επικεφαλής του κυβερνητικού συνασπισμού του ΛΤΚ-Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου μεταξύ Οκτωβρίου 2002 και Νοεμβρίου 2005. Ήταν ο Προστάτης του κόμματος μέχρι το θάνατό του στις 7 Ιανουαρίου του 2016. Ο επικεφαλής του ΛΤΚ είναι η Μεχμπούμπα Μούφτι, κόρη του Σαΐντ.Το ΛΤΚ λειτουργεί με βάση την ιδεολογία της αυτοκυβέρνησης ως σαφώς διαφορετική από τα θέματα αυτονομίας. Πιστεύει ότι η αυτονομία ως πολιτική φιλοσοφία, σε αντίθεση με την αυτονομία, εξασφαλίζει τη χειραφέτηση του λαού του Τζαμού και Κασμίρ ενώ συμμετέχει περαιτέρω σε συζητήσεις για τη νέα πολιτική εδαφικότητα του Τζαμού και Κασμίρ.Στις γενικές εκλογές του 2014, τρία μέλη εξελέγησαν στη Λοκ Σάμπα. Τα μέλη του στη Νομοθετική Συνέλευση είναι 28 και στη Ράτζια Σάμπα είναι δύο. Το κόμμα συμμετείχε σε μια κυβέρνηση Συνασπισμού στο Τζαμού και Κασμίρ με το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα μέχρι την εγκατάλειψη της συμμαχίας από το ΚΜΤ στις 19 Ιουνίου 2018, λόγω ανησυχιών περί τρομοκρατίας και ριζοσπαστικοποίησης στο Κασμίρ. Εθνικό Συνέδριο του Τζαμού και Κασμίρ Official Website Jammu and Kashmir Peoples Democratic Party at Elections.in
Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα

Ο Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα ή Σάντσο Γκαρθές Α΄ της Παμπλόνα (Βασκ.:Antso Ia. Gartzez, περί το 860 - 10 Δεκεμβρίου 925) ήταν βασιλιάς της Παμπλόνα (905 - 925), ο πρώτος βασιλιάς της Παμπλόνα από τον Οίκο των Χιμένεθ που ήταν γιος του Γκαρθία Χιμένεθ και της δεύτερης συζύγου του Δαδιλδίς του Παλιάρς. Την εποχή του θανάτου του βασιλιά Γκαρθία Ίνιγεθ ο Σάντσο ήταν φεουδαρχικός κυρίαρχος της κοιλάδας της Ονσελλά στα δυτικά εδάφη του βασιλείου. Από εκεί έκανε επέκταση της κυριαρχίας του σε γειτονικές περιοχές και με την βοήθεια του Αλφόνσου Γ΄ των Αστουριών και του κόμη του Παλιάρς κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο της Παμπλόνα από τον Φορτούν Γκαρθές της Παμπλόνα. Με την βοήθεια της αριστοκρατίας της Παμπλόνα κατόρθωσε να αφαιρέσει το δικαίωμα διαδοχής του θρόνου από τα παιδιά του βασιλιά, τα οποία πέρασαν στην εγγονή του Τόδα που παντρεύτηκε τον Σάντσο Γκαρθές, ο οποίος ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Παμπλόνα (905).

 Την περίοδο της βασιλείας του βρισκόταν σε ασταμάτητες διαμάχες με τους μουσουλμάνους ηγεμόνες της Ιβηρικής, σκότωσε σε μάχη τον πρώην σύμμαχο του Λούμπ-ιμπν-Μωχάμμετ. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο πρώην σύμμαχος του Γκαλίντο Αθνάρεθ συμμάχησε με τον γαμπρό του Μωχάμετ-αλ-Ταουίλ και Αμπντ-Αλλάχ-ιμπν-Λουμπ-ιμπν-Κουάσι εναντίον του Σάντσο αλλά ηττήθηκε και παραδόθηκε. Ο Αλ-Ταουίλ δραπέτευσε και δολοφονήθηκε αμέσως μετά αναγκάζοντας τον Γκαλίντο να υποταχθεί στον Σάντσο, η Κομητεία της Αραγωνίας προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Παμπλόνα. Οι επιτυχίες του επέτρεψαν στον Σάντσο να ελέγξει ολόκληρη την νότια περιοχή της Ναβάρρας και να επεκταθεί ως την Νάχερα. Το 924 ο Σάντσο ίδρυσε το μοναστήρι του Σαν Μαρτίν του Αλμπέλντα προκειμένου να ευχαριστήσει τον θεό για τις νίκες του. Ο Σάντσο Α΄ πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 925 στην πόλη του Ρέζα κοντά στον ποταμό Έβρο και τάφηκε στο Βιλλαμάγιορ ντε Μονζαρντίν. Ο Σάντσο ήταν ο πρώτος βασιλιάς που εμφανίζεται με το όνομα Αμπάρκα με το οποίο σχετίζονται πολλοί βασιλείς της δυναστείας του, ιστορικοί του 19ου αιώνα συσχετίζουν με το όνομα αυτό τον εγγονό του Σάντσο Β΄ της Παμπλόνα. Η δυναστεία του κυριάρχησε σε πολλά βασίλεια της Ιβηρικής μέχρι τον 13ο αιώνα. Ο Σάντσο Α΄ νυμφεύτηκε την Τόδα της Παμπλόνα, κόρη του κόμη Αθνάρ Σάντσεθ και της Οννέκα Φορτούνεθ, με την οποία απέκτησε : Γκαρθία Σάντσεθ Α´ π.919-970, βασιλιάς της Παμπλόνα παντρεύτηκε την Ανδρεγότο Γκαλίντεθ, κόρη του Γκαλίντο Β΄ Αθνάρεθ κόμη της Αραγωνίας. Ουρράκα Σάντσεθ (α΄ ήμισυ 10ου αι.), σύζυγος του Ραμίρο Β΄ του Λεόν. Ονέκα Σάντσεθ απεβ. 931, σύζυγος του Αλφόνσου Δ΄ του Λεόν/ Σάντσα Σάντσεθ, τρίτη σύζυγος του Ορντόνο Β΄ της Λεόν. Βελασκίτα Σάντσεθ. Canada Juste, Alberto (2012). "?Quien fue Sancho Abarca?" (PDF). Principe de Viana (in Spanish) (Ano 73, N. 255): 79–132. Lacarra de Miguel, Jose Maria (1945). "Textos navarros del Codice de Roda" (PDF). Estudios de Edad Media de la Corona de Aragon (in Spanish). 1: 193–284. Martinez Diez, Gonzalo (2007). Sancho III el Mayor Rey de Pamplona, Rex Ibericus (in Spanish). Madrid: Marcial Pons Historia. Salas Merino, Vicente (2008) (in Spanish). La Genealogia de Los Reyes de Espana The Genealogy of the Kings of Spain (4th ed.). Madrid: Editorial Vision Libros. pp. 216–218.
DualDisc

DualDisc ονομάζεται ένας υβριδικός οπτικός δίσκος δύο πλευρών που αναπτύχθηκε από τις EMI Music, Universal Music Group, Sony/BMG Music Entertainment, Warner Music Group και 5.1 Entertainment Group και βρίσκεται υπό την αιγίδα της Recording Industry Association of America (RIAA). Η μία του πλευρά είναι συμβατή με το CD, χωρίς όμως να ακολουθεί το πρότυπο του κόκκινου βιβλίου (Red Book CD Specifications), ενώ η άλλη πλευρά είναι συμβατή με το πρότυπο του DVD. Το DualDisc πρωτοεμφανίστηκε στις ΗΠΑ το Μάρτιο του 2004. Το πρώτο DualDisc στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 2005 από την Άννα Βίσση με τίτλο "Nylon".

 Το DualDisc βασίζεται στην τεχνολογία δύο πλευρών του DVD, δηλαδή στα DVD-10, DVD-14 και DVD-18. Οι δίσκοι κατασκευάζονται με τη συγκόλληση δύο στρωμάτων, ενός DVD πάχους 0.6 mm (χωρητικότητας 4.7 Gigabyte) και ενός CD πάχους 0.9 mm (60 λεπτών ή 525-Megabyte), συνολικού πάχους 1.5 mm. Λόγω του 0.9 mm πάχους του στρώματος CD, το Dual Disc δεν συμμορφώνεται με την προδιαγραφή του κόκκινου βιβλίου που προβλέπει ελάχιστο πάχος 1.1 mm. Επίσης, ο μέγιστος χρόνος αναπαραγωγής, τουλάχιστον για τα πρώτα Dual Discs ήταν 60 λεπτά αντί των 74 λεπτών. Official DVDplus Website DVDplus Licensees Official Website DualDisc licensing "DVD Forum Approves DualDisc", 14 June 2004 στο Gizmodo The Music Goes on Side A and the Flip Side Is a DVD DualDisc rollout challenged by Euro patent holder Onkyo USA statement about compatibility Pioneer Electronics statement about compatibility Panasonic statement about compatibility Marantz statement about compatibility Sony Electronics FAQ with statements about compatibility Αρχειοθετήθηκε 2006-03-08 στο Wayback Machine.
Πέπα Τσάβαρι

Η Πέπα Τσάβαρι (λατινικό αλφάβητο : Josefa "Pepa" de Chávarri Rodríguez-Codes), ( ? - 1993), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και του χόκεϊ επί χόρτου. Έκανε καριέρα κατά τις δεκαετίες του 30 και 40.

 Για μία δεκαετία θεωρούνταν η καλύτερη αντισφαιρίστρια της Ισπανίας. Στο ισπανικό πρωτάθλημα ήταν νικήτρια στο μονό το 1934, 1935, 1936, 1941, 1943, 1945, οκτώ φορές στο διπλό και τέσσερις στο μεικτό, ενώ έπαιζε και στο Γουίμπλεντον. Στο χόκεϊ αγωνίστηκε αρχικά με την Αθλέτικο Μαδρίτης και το 1930 εντάχθηκε στο Club de Campo. Ήταν προπονήτρια της Ρεάλ Μαδρίτης και της ισπανικής εθνικής ομάδας. Το 1936 συμμετείχε στα προκριματικά για τους Ολυμπιακούς αγώνες στο Βερολίνο κερδίζοντας την συμμετοχή της, αλλά η Ισπανία δεν συμμετείχε λόγω του εμφύλιου πολέμου . Το 1939 ήταν σύμβουλος αθλητισμού και το 1946 ήταν μέλος της Διεθνούς επιτροπής γυναικών του χόκεϊ και μέλος της Βασιλικής Ισπανικής ομοσπονδίας .
Ευφορβία η διτταδενώδης

Η ευφορβία η διτταδενώδης (Euphorbia biglandulosa ή Euphorbia rigida) είναι είδος φυτού της οικογένειας ευφορβιοειδή, ιθαγενές της και της νότιας Ευρώπης, που συναντάται και στην Ελλάδα με τις κοινές ονομασίες αγλέο(υ)ρας ή αγλέουρο. Κάποιες φορές ονομάζεται και γαλατσίδα, αλλά αυτή η ονομασία αποδίδεται κυρίως σε άλλα είδη του ίδιους γένους φυτών. Είναι θαμνώδες αειθαλές πολυετές φυτό, που φθάνει σε ύψος και πλάτος το μισό μέτρο. Τα φύλλα του είναι ελαφρώς σαρκώδη και διατεταγμένα σπειροειδώς, ενώ τα άνθη του είναι κάπως ασυνήθιστα: πράσινα με πολύ μικρά ανοικτά κίτρινα πέταλα στο κέντρο τους. Στη Λεκάνη της Μεσογείου και τη Μέση Ανατολή το φυτό θεωρείται ζιζάνιο.

 Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική το φυτό χρησιμοποιείται συχνά ως καλλωπιστικό σε κήπους, όπου εκτιμάται ως σχετικώς απαλλαγμένο από προβλήματα είδος, που είναι ανθεκτικό στην ξηρασία και δεν χρειάζεται πολλή περιποίηση. Είναι ιδιαιτέρως χρήσιμο ως περιβάλλον γύρω από μεγαλύτερους και υψηλότερους θάμνους, όπως οι τριανταφυλλιές. Ευδοκιμεί καλύτερα σε καλά αποστραγγιζόμενα εδάφη, στον ήλιο ή σε ελαφρά σκιά. Καθώς συμβαίνει και με άλλα είδη ευφορβίας, όλα τα μέρη του φυτού είναι δηλητηριώδη αν φαγωθούν, ενώ όταν κοπούν ή σπάσουν βγάζουν γαλακτώδη χυμό, που μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του δέρματος. Από αυτό το γεγονός προήλθε η ελληνική παροιμιώδης έκφραση «έφαγε τον αγλέο(υ)ρα», με την έννοια ότι κάποιος έφαγε τα πάντα, ακόμα και δηλητηριώδη φυτά, που επιπλέον έχουν και πικρή γεύση όπως το Euphorbia biglandulosa. Ο πικρός χυμός του χρησίμευε στους παράνομους αλιείς σε ποτάμια.
Αρισταίος ο Πρεσβύτερος

Ο Αρισταίος ο Πρεσβύτερος (370 – 300 π.Χ.) ήταν Έλληνας μαθηματικός ο οποίος διαδέχτηκε τον Εύδοξο τον Κνίδιο στη λειτουργία της σχολής της Κυρήνης, και είναι κυρίως γνωστός για την εργασία του στις κωνικές τομές.

 Ήταν σύγχρονος του Ευκλείδη, και πιθανώς πιο μεγάλος σε ηλικία από αυτόν. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του εκτός από το ότι ο μαθηματικός του 4ου αιώνα μ.Χ., Πάππος ο Αλεξανδρινός, αναφέρει στo Μαθηματικῶν συναγωγῶν βιβλία τον Αρισταίο ως πρεσβύτερο, κάτι που πιθανώς σημαίνει πως υπήρχε και κάποιος άλλος μαθηματικός με το ίδιο όνομα ο οποίος ήταν νεώτερος. Στα γραπτά του αυτά ο Πάππος επαινεί τον Αρισταίο για το πεντάτομο έργο του Στοιχεία των κωνικὠν τομών, ενώ είναι πιθανό πως μια άλλη μελέτη που του αποδίδεται ως Περί των κανονικών στερεών σωμάτων πρόκειται για το ίδιο έργο. Αναφορά στο έργο του Αρισταίου έκανε και ο μαθηματικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Υψικλής, αν και είναι πιθανό να αναφέρεται στον νεότερο.Θεωρείται μια από τις σημαντικές πρώιμες μορφές των μαθηματικών σε ότι αφορά τις κωνικές τομές, μαζί με τους συγχρόνους του Μέναιχμο από την Προποντίδα και Ευκλείδη τον Αλεξανδρινό, με τον κορυφαίο μαθηματικό των κωνικών τομών να είναι ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αργότερα στα μισά του 3ου αιώνα π.Χ. στην Αλεξάνδρεια.
Πέτρος των Φουά, ο Νεότερος

Ο Πέτρος ο νεότερος, γαλλ. Pierre de Foix, le jeune (7 Φεβρουαρίου 1449 - 1490) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος στη Γαλλία και καρδινάλιος· τον αποκαλούσαν ο καρδινάλιος ης Φουά. Έγινε επίσκοπος τού Βάννες, αποστ. αρχιγραμματέας και αποστ. διοικητής τού Μπαγιόν & της Μάλτας.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Γκαστόν Δ΄ κόμη της Φουά και της Ελεονώρας των Τραστάμαρα βασίλισσας της Ναβάρρας, κόρης τού Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας και της Λευκής Α΄ των Εβρέ βασίλισσας της Ναβάρρας. Ο πατέρας του ήταν ανιψιός τού Πέτρου των Φουά τού Πρεσβύτερου, επίσης καρδινάλιου. Σπούδασε στο Παρίσι και μετά στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα, όπου διδάχθηκε υπό τον Φελίνο Μαρία Σανντέο και έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα στο Κανονικό Δίκαιο. Έπειτα από την αποφοίτησή του ταξίδευσε στη Ρώμη, όπου εκφώνησε λόγο μπροστά στον πάπα Παύλο Β΄ και τον Σύλλογο των καρδιναλίων. Τότε προσχώρησε στο Τάγμα των Ελασσόνων Αδελφών. Ο πάπας τον έκανε αποστολικό αρχιγραμματέα (protonotarius). Toν Μάιο τού 1475 εκλέχθηκε επίσκοπος τού Βάννες. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ επικύρωσε τον διορισμό του τον Μάρτιο τού 1476. Ο Πέτρος ο Νεότερος κράτησε τη θέση αυτή ως το τέλος του. Το 1475 ονομάστηκε επίσης επίσκοπος τού Αιρ. Ο Σίξτος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στο Συμβούλιο των Καρδιναλίων (consistorium) το 1476. Έλαβε τον ερυθρό πίλο και έγινε καρδινάλιος-διάκονος στο ναό των Σάντι Κόσμα ε Νταμιάνο το 1477. Υπηρέτησε ως αποστολικός διοικητής της επισκοπής τού Μπαγιόν από το 1484 ως το τέλος του. Περί το 1485 έγινε ο μεσάζων για μία συμφωνία ειρήνης μεταξύ τού Καρόλου Η΄ της Γαλλίας και τού Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Βρετάνης. Αργότερα τον Ιανουάριο τού 1488 ήλθε στη Ρώμη για μία ακρόαση με τον πάπα και έφυγε τον Ιούλιο τού 1488. Έπειτα ταξίδευσε στο βασίλειο της Νάπολης για να επισκεφθεί τον φίλο του Φερδινάνδο Α΄ Τραστάμαρα της Νάπολης. Επέστρεψε στη Ρώμη τον Οκτώβριο τού 1488. Το 1489 ονομάστηκε αποστολικός διοικητής της επισκοπής της Μάλτας, κρατώντας τη θέση αυτή ως το τέλος του. Απεβίωσε στη Ρώμη το 1490 σε ηλικία 41 ετών. Τάφηκε στον ναό τού Αγ. Τρύφωνα, που έπειτα κατεδαφίστηκε. Ο ανιψιός του Ιάκωβος έγινε επίσκοπος τού Ολορόν και τού Λεσκάρ. Biographical Dictionary of the Cardinals of the Holy Roman Church.