IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννης Φραγκίσκος της Μάντουα

O Ιωάννης-Φραγκίσκος, ιταλ. Gianfrancesco, (1395 - 23 Σεπτεμβρίου 1444) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν αρχικά κυβερνήτης (1407-1433) και μετά μαρκήσιος (1433-44) της Μάντουα. Επίσης ήταν κοντοτιέρος.

 Ήταν γιος του Φραγκίσκου Α΄ κυβερνήτη της Μάντουας και της Μαργαρίτας Μαλατέστα, κόρης του Γκαλεότο Α΄ κυρίου του Ρίμινι. Το 1407 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης της Μάντουα. Επειδή ήταν 12 ετών, τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο θείος του Κάρλο Α΄ Μαλατέστα κύριος του Ρίμινι και έμμεσα η Βενετία. Το 1409 νυμφεύτηκε την κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο. Το 1433 ο Σιγισμούνδος βασιλιάς της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε μαρκήσιο.Πολέμησε υπέρ του Παπικού Κράτους το 1412 και υπέρ των Μαλατέστα το 1417· ήταν γενικός διοικητής (capitano generale) του στρατού της Βενετίας από το 1434. Αργότερα εγκατέλειψε τη συμμαχία με τους Βενετούς και πήρε το μέρος των Βισκόντι του Μιλάνου, ξεκινώντας πόλεμο εναντίον της Βενετίας χωρίς όμως επιτυχία, ο οποίος έγινε αιτία απώλειας μερικών εδαφών της Μάντουας. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του επισκέφθηκε τη Μάντουα ο διάσημος ουμανιστής Βιττορίνο ντα Φέλτρε και πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Πιζανέλλο και άλλοι. Είναι το ξεκίνημα της πόλης ως σημαίνοντος κέντρου της Αναγέννησης. Ίδρυσε το πρώτο εργαστήριο κατασκευής διακοσμητικών ταπήτων (tapisserie) στην Ιταλία. Το 1409 νυμφεύτηκε την Πάολα Μαλατέστα, κόρη του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Γ΄ 1412-1478, μαρκήσιος της Μάντουα. Κάρλο, απεβ. 1456, κύριος της Σαμπιονέτα. Μαργαρίτα, απεβ. 1439, παντρεύτηκε τον Λεονέλλο των Έστε μαρκήσιο της Φερράρα και της Μόντενα. Biography at the Gonzaga family website (Ιταλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gianfrancesco I Gonzaga, Marquis of Mantua στο Wikimedia Commons
Τουπούα Λεουπένα

Ο Σερ Τουπούα Λεουπένα (Sir Tupua Leupena, 2 Αυγούστου 1922 - 24 Νοεμβρίου 1996) ήταν πολιτικός από το Τουβαλού. Υπήρξε γενικός κυβερνήτης της νησιωτικής χώρας. Στις 8 Ιουλίου του 1986 τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη.

 Γεννήθηκε το 1922. Έγινε Γενικός Διοικητής την 1η Μαρτίου του 1986. Η θητεία του ως αντιπροσώπου της Βασίλισσας της Αγγλίας ολοκληρώθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1990. Ο ίδιος τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη (Σερ).Ο Λεουπένα απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου του 1996. Τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Τοαρίπι Λαούτι.
Μαγνήτης

Μαγνήτης ονομάζεται κατά τη Φυσική οποιοδήποτε τεμάχιο υλικού ή σώμα, συνήθως μεταλλικό, που δημιουργεί μαγνητικό πεδίο στον περιβάλλοντα χώρο. Στην πράξη, το μαγνητικό πεδίο εντοπίζεται από την αλληλεπίδραση του μαγνήτη με άλλα σώματα, όπως τη δυνατότητα να έλκει μικρά τεμάχια σιδήρου ή να προσανατολίζεται παράλληλα με τις δυναμικές γραμμές του γήινου μαγνητικού πεδίου.

 Γενικά από την αρχαιότητα είχε παρατηρηθεί ότι το ορυκτό μαγνητίτης έχει την ιδιότητα αυτή: να έλκει μικρά τεμάχια σιδήρου. Το ορυκτό αυτό εντοπίζονταν σε μεγάλες ποσότητες στην αρχαία Μαγνησία στη Μικρά Ασία, απ΄ όπου και οι όροι "μαγνήτης" - "μαγνητισμός". Εκτός όμως από τον σίδηρο και το κοβάλτιο, το νικέλιο και τα κράματα ή οξείδια αυτών έλκονται από τους μαγνήτες, και έτσι γίνονται και αυτά μαγνητικά σώματα. Οι μαγνήτες διακρίνονται σε φυσικούς και τεχνητούς καθώς και οι τεχνητοί επιμέρους σε μόνιμους και πρόσκαιρους ή παροδικούς. Οι μεν φυσικοί μαγνήτες αποτελούν τεμάχια του ορυκτού μαγνητίτη, των οποίων οι ιδιότητες ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες, ενώ αντίθετα οι τεχνητοί μαγνήτες είναι, επί του συνηθέστερου, χαλύβδινοι μαγνήτες που αποκτούν μαγνητικές ιδιότητες μετά από εξωτερική επίδραση. Στους τεχνητούς μαγνήτες περιλαμβάνονται και τα μαγνητικά κράματα. Οι τεχνητοί μαγνήτες κατασκευάζονται σε διάφορα σχήματα των οποίων συνηθέστερα είναι η μαγνητική βελόνα, η πρισματική ή κυλινδρική ράβδος, πετάλου αλόγου κ.λπ. που λαμβάνουν ονομασίες κατά τον εκάστοτε τύπο της μορφής τους. Τέλος μπορεί να εμφανιστεί μαγνητισμός και με τη διέλευση ηλεκτρικού ρεύματος μέσα από πηνίο· οι μεγάλοι μαγνήτες που λειτουργούν με αυτό τον τρόπο ονομάζονται ηλεκτρομαγνήτες. Η πειραματική έρευνα κατέδειξε πως οι μαγνητικές ιδιότητες των μαγνητών εκδηλώνονται εντονότερα στις άκρες τους μειούμενες προς το μέσον αυτών. Τα άκρα των μαγνητών όπου και οι εντονότερες εκδηλώσεις του μαγνητισμού ονομάζονται μαγνητικοί πόλοι ενώ το μέσον της μεταξύ των άκρων απόστασης χαρακτηρίζεται ουδέτερη ζώνη όπου οι μαγνητικές ιδιότητες σχεδόν μηδενίζονται. Επίσης κατά τα πειράματα που έγιναν με μαγνητικές βελόνες και πρισματικούς μαγνήτες καταδείχθηκε πως όταν αυτά αφεθούν ελεύθερα λαμβάνουν πάντα ορισμένη κατεύθυνση και στρέφουν τον ένα τους πόλο, πάντα τον ίδιο, προς τον Βόρειο Πόλο της Γης, και τον άλλον προς τον Νότιον. Ονομάσθηκε λοιπόν συμβατικά βόρειος πόλος του μαγνήτη εκείνος που στρέφεται κάθε φορά προς τον βόρειο γεωγραφικό πόλο της Γης σημειώνοντας αυτόν με το σύμβολο Ν, εκ του αρχικού της λέξης Nord, και νότιο πόλο του μαγνήτη τον στρεφόμενο προς το νότιο γεωγραφικό πόλο της Γης, σημειώνοντας αυτόν με το σύμβολο S εκ του αρχικού της λέξης Sud. Στους πρόσκαιρους μαγνήτες η μαγνητική ενέργεια φεύγει, μειώνεται στη μεγάλη επιφάνεια και επίσης μειώνεται όταν το μαγνητικό πεδίο είναι μακριά για πολύ ώρα. Σειρά επίσης πειραμάτων που πραγματοποίησε ο Κουλόμπ επί της μεταξύ των μαγνητών συμπεριφοράς κατέδειξαν ότι οι ομώνυμοι πόλοι απωθούνται και οι ετερώνυμοι πόλοι έλκονται. Δηλαδή ο βόρειος πόλος ενός μαγνήτη απωθεί τον όμοιό του άλλου μαγνήτη ενώ αντίθετα έλκει τον αρνητικό πόλο, του άλλου. Γήινος μαγνητισμός
Καικιλία Γιόχανσντοττερ της Σουηδίας

Καικιλία Γιόχανσντοττερ της Σουηδίας (σουηδικά: Cecilia Johansdotter) είναι το πιθανότερο όνομα της συζύγου του Κνούτου Α΄ της Σουηδίας και της μητέρας του Ερρίκου Ι΄ της Σουηδίας, αφού παρά το γεγονός ότι ήταν βασίλισσα της Σουηδίας για περισσότερα από 20 χρόνια, οι πληροφορίες για την ίδια είναι ελάχιστες, ενώ δεν είναι γνωστά ούτε τα ονόματα των γονέων της ούτε οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου της. Ο Κνούτος Α΄ σε επιστολή του στον Πάπα Κλήμη Γ΄ ανέφερε ότι η σύζυγος του ανήκε στην υψηλότερη τάξη, κάτι που σημαίνει ότι πιθανότατα ήταν μέλος κάποιας από τις δύο αντίπαλες βασιλικές δυναστείες.

 Μερικές πηγές την αναφέρουν ως κόρη του Ιωάννη, γιου του Σβέρκερ Α΄ της Σουηδίας σύμφωνα με μια υπόθεση που αναδείχτηκε τον 14ο αιώνα, όπου το κείμενο αναφέρει ότι η μητέρα του Ερρίκου του Αγίου του πεθερού της, επίσης ονομαζόμενη Καικιλία, ήταν αδελφή του Ουλφ Γιαρλ και του Κολ και κόρη πιθανότατα του Μπλοτ-Σβεν. Το γενεαλογικό δέντρο έκανε σύγκριση με τους γιους του Γιόχαν Σβέρκενσον Ουλφ, Κολ και Βορισλάβ, όπου αναφερόταν και μια κόρη Καικιλία, η οποία ήταν πιθανότατα η σύζυγος του Κνούτου Α΄ και μητέρα του Ερρίκου Ι΄. Άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι ένας γάμος ανάμεσα στις δυο αντίπαλες βασιλικές οικογένειες ήταν απίθανο να γίνει τότε στη Σουηδία και σύμφωνα με μια εναλλακτική υπόθεση η Καικιλία ήταν κόρη κάποιου Κνούτου, γιου της Ίνγκεμποργκ, κόρης του Σίνγκβαρντ, με τα ονόματα και των τριών αυτών προσώπων να καταγράφονται ως δωρητές στο αββαείο του Βάρφρουμπεργκ. Άλλοι νεώτεροι συγγραφείς καταγράφουν την Καικιλία ως κόρη του Γιαρλ Μπίργιερ Μπρόσα. Παντρεύτηκε τον Σουηδό πρίγκιπα Κνούτο Έρικσον (1160), αλλά η δολοφονία του πεθερού της Ερρίκου του Αγίου την ίδια χρονιά την ανάγκασε να δραπετεύσει σε μοναστήρι, ενώ επτά χρόνια αργότερα με την άνοδο του συζύγου της στον θρόνο της Σουηδίας, έγινε βασίλισσα της Σουηδίας. Δεν υπάρχει τίποτα γνωστό γύρω από την ίδια κατά τη μακρά περίοδο που ήταν βασίλισσα, αφού καταγράφεται μόνο ένα περιστατικό γύρω στο 1190, όπου αρρώστησε πολύ βαριά και ικέτευε τον θεό να μην πεθάνει, με όρκο να περάσει την υπόλοιπη ζωή της σε μοναστήρι. Η Καικιλία τελικά έγινε καλά, αλλά δεν ήθελε ούτε η ίδια ούτε ο σύζυγος της να πάει σε μοναστήρι, οπότε ο Κνούτος έστειλε αίτημα στον Πάπα Κελεστίνο Γ΄ (1193) προκειμένου να επιτρέψει στην Καικιλία να απαλλαγεί από τον όρκο της, επειδή χρειαζόταν τη συμμαχία της οικογένειας της για να πολεμήσει τους παγανιστές στη Βαλτική Θάλασσα. Το περιεχόμενο της επιστολής δεν ήταν σαφές και ο Πάπας ζήτησε περισσότερες διευκρινίσεις. Η μετέπειτα τύχη της Καικιλίας είναι άγνωστη, όπως και το έτος θανάτου της. Με τον σύζυγό της, βασιλιά Κνούτο απέκτησε τέσσερις γιους, από τους οποίους οι τρεις σκοτώθηκαν σε μάχη κατά του σφετεριστή βασιλιά Σβέρκερ Β΄ της Σουηδίας, ενώ ο μοναδικός γιος της που επέζησε ήταν ο Ερρίκος, ο οποίος ανέτρεψε τον Σβέρκερ και έγινε βασιλιάς ως Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας. Adolfsson, Mats När borgarna brann - svenska uppror (Stockholm: Natur & Kultur, 2007) Larsson, Mats G. Götarnas riken: upptäcktsfärder ill Sveriges enande (Bokförlaget Atlantis AB. 2002)
Ταξιάρχες Αχαΐας

Οι Ταξιάρχες (επίσημη ονομασία: Ταξιάρχαι) είναι μικρός πεδινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αράξου, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας.

 Ο οικισμός των Ταξιαρχών βρίσκεται σε πεδινή περιοχή στη Δυτική Αχαΐας: δυτικά του αεροδρομίου του Αράξου, νότια της Λιμνοθάλασσας Πάπα και του εκεί ιχθυοτροφείου, ανατολικά της Λιμνοθάλασσας Προκόπου, νότια και νοτιανατολικά των υψωμάτων των Μαύρων βουνών, ανατολικά και πολύ κοντά της οχύρωσης του Τείχους των Δυμαίων, και νότια του οικισμού του Αράξου. Είναι κτισμένος πάνω στην οδική αρτηρία που οδηγεί από το χωριό του Αράξου τόσο προς το κεφαλοχώρι του Λάπα στα νότια όσο και προς την περιοχή της Στροφυλιάς και τη φημισμένη παραλία της «Καλόγριας» στα δυτικά. Απέχει λιγότερο από ένα χλμ. από τον κύριο οικισμό του Αράξου, ενώ βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 5 μέτρων. Οι Ταξιάρχες είναι σχετικά καινούριος οικισμός καθώς αναγνωρίστηκε ως τέτοιος στις 14/03/1971, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αράξου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Λαρισσού (Λαρίσου) ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αράξου. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αχαΐα, Χάρτης νομού και σχέδια πόλεων, περιηγητικός χάρτης, ταξιδιωτικός οδηγός. Χάρτης σε κλίμακα 1:100.000 συμβατός με GPS, Εκδόσεις Όραμα, Ραφήνα χ.χ. ISBN 978-960-448-606-9. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ταξιαρχών. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ταξιαρχών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αράξου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Δυτικής Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018. Οι Ταξιάρχες στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 23/07/2018.
351

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 351 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 351 (CCCLI) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μαγνετίου και Γαίσου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1104 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 351 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία 15 Μαρτίου - Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ ανακηρύσσει καίσαρα τον 25-χρονο ξάδελφό του, Κωνστάντιο Γάλλο στο Σίρμιο (Παννονία). Σχεδιάζει ένα γάμο με την αδελφή του Κωνσταντίνα και του δίνει τον έλεγχο του ανατολικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Κωνστάντιος προελαύνει προς τη Δύση με ένα τεράστιο πεζικό στρατό (περίπου 60.000 ανδρών) για να ανατρέψει το Μάγνο Μαγνέντιο στη Παννονία. 7 Μαΐου - Η Ιουδαϊκή Εξέγερση κατά του Κωνσταντίου Γάλλου ξεσπά. Μετά την άφιξή του στην Αντιόχεια, οι Εβραίοι αρχίζουν μία επανάσταση στην Παλαιστίνη. Η Ρωμαϊκή φρουρά στην πόλη της Διοκαισάρειας εξοντώνεται. 28 Σεπτεμβρίου - Μεγάλη Μάχη της Μούρσας: ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ νικά το σφετεριστή Μαγνέντιο κατά μήκος της κοιλάδας του Δράβου. Η μάχη είναι μία από τις αιματηρότερες στη Ρωμαϊκή στρατιωτική ιστορία. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Μαρκελλίνος, ο στρατηγός του Μαγνεντίου φονεύεται. Ο Μαγνέντιος επιβιώνει μόνος του. Χειμώνας - Ο Μαγνέντιος δραπετεύει στην Ακυληία στη Βόρεια Ιταλία και ενδυναμώνει τα ορεινά περάσματα των Άλπεων. Κίνα Ο Αυτοκράτορας Σι Τζι σκοτώνεται από τις δυνάμεις του Ραν Μιν, μία ενέργεια που θέτει το πλαίσιο για τη νίκη του Ουέι στον Πόλεμο Ουέι-Τζιά (Κίνα). Ο Φου Τζιάν ανακηρύσσεται ''Ουράνιος Πρίγκιπας'' (Τιαν Ουάνγκ) την ώρα της κατάρρευσης του Μετέπειτα Τζάο και ιδρύει το Πρώιμο Τσιν. Τέχνες και επιστήμες Στην Ινδία, μία νέα διαδικασία καθιστά εφικτή την εξαγωγή της ζάχαρης από το ζαχαρότευτλο. Θρησκεία Ο Μακεδόνιος αποκαθίσταται ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Πριγκίπισσα Χήρα Ελάν, μητέρα του αυτοκράτορα Ουέι Νταογουντί (πεθαίνει το 396) Λι Γκάο, Κινέζος στρατηγός του Δυτικού Λιάνγκ (πεθαίνει το 417) Μαρκελλίνος, Ρωμαίος στρατηγός (μάγιστρος) (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Σι Τζι, αυτοκράτορας των Τζιά στο Μετέπειτα Τζάο (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Αγαπητός Τσοπανάκης

Ο Αγαπητός Τσοπανάκης (1908 - 27 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας φιλόλογος και γλωσσολόγος, Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών το 1998. Αποφοίτησε από το Βενετόκλειο Γυμνάσιο της Ρόδου, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Πίζα. Δίδαξε ελληνικά στο Γυμνάσιο του Χαρτούμ και στη συνέχεια στο Β' Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Το 1944 έγινε υφηγητής Γλωσσολογίας στο Α.Π.Θ. και το 1955 εξελέγη καθηγητής στην έδρα της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας. Τα έτη 1959 - 1960 διετέλεσε Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Το 1984 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας και διετέλεσε πρόεδρος το 1998. Σημαντική είναι η προσφορά του στην επιστήμη, τόσο με την ιδιότητα του γλωσσολόγου, κορυφαίος καρπός της οποίας είναι η «Νεοελληνική Γραμματική» του, όσο και στο πεδίο της Κλασικής Φιλολογίας.

 Στη Νεοελληνική γραμματική του ο Τσοπανάκης ασχολείται περισσότερο με την κλίση και την παραγωγή των λέξεων και λιγότερο με τη σύνταξη της νέας ελληνικής. Οριοθετεί την ορθολογικότερη οργάνωση των κλίσεων των ονομάτων στη βάση της ισοσυλλαβίας - ανισοσυλλαβίας αντί του γένους, που αναλύεται διεξοδικότερα στη Νεοελληνική γραμματική (της δημοτικής) του Μ.Τριανταφυλλίδη και τη φωνητική απόδοση των λέξεων. Αν και ο Τσοαπανάκης δεν διακρίνει τη φωνητική από τη φωνολογία και δεν χρησιμοποιεί το διεθνές φωνητικό αλφάβητο, η οργανωμένη παρουσίαση της παραγωγής των λέξεων δίδεται με παράθεση πολλών παραδειγμάτων γλωσσικής χρήσης. Στη σύσταση του ελληνικού λεξιλογίου εξετάζει τα δάνεια της νέας ελληνικής από διάφορες πηγές, εξαιρώντας από την εξέταση αυτή τόσο τα μεταφραστικά δάνεια, όσο και τα δάνεια από το διεθνές επιστημονικό λεξιλόγιο. Ο δρόμος προς τη δημοτική Αντί χρυσέων Προβλήματα της δημοτικής Το τελικό -ν Νεοελληνική γραμματική Εισαγωγή στον Όμηρο La rhetre de Lycurgue. L' annexe-Tyrtee
Χοσέφα Ντάβιλα

H Μαρία Χοσέφα Μπενίτα Ντάβιλα Ορτέγα (María Josefa Benita Dávila Ortega, 20 Ιανουαρίου 1801 - 22 Ιανουαρίου 1844) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Βαλεντίν Καναλίσο.)

 Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1801 στη Τλαξκάλα, και ήταν κόρη του Χοσέ Μανουέλ Ντάβιλα και της Τερέσα Ορτέγα. Στις 30 Νοεμβρίου 1826 παντρεύτηκε τον Βαλεντίν Καναλίσο και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά τον Αντόνιο και τον Βισέντε Λεοκάδιο. Ήταν στο πλευρό του συζύγου της στις επιτυχίες και τις αποτυχίες του. Τον συνόδευσε στην πρωτεύουσα όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Αναπληρωτής Πρόεδρος την περίοδο 1843-44. Λίγους μήνες μετά την πρώτη θητεία του Βαλεντίν, η Χοσέφα αρρώστησε σοβαρά και πέθανε στην ιδιωτική τους κατοικία στις 22 Ιανουαρίου 1844 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 43 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάνθεον του Λος Άντζελες.
Μποχντάν-Ίχορ Αντόνιτς

Ο Μποχντάν-Ίχορ Βασίλιοβιτς Αντόνιτς (ουκρανικά: Богдан-Ігор Васильович Антонич‎, 5 Οκτωβρίου 1909, Νοβίτσα – 6 Ιουλίου 1937, Λβιβ) ήταν Ουκρανός ποιητής. Το 1934, ο Αντόνιτς έλαβε το τρίτο βραβείο από την Εταιρεία Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Ιβάν Φράνκο για το έργο του Τρία δαχτυλίδια σφραγιδόλιθων.

 Ο Αντόνιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο λέμκικο χωριό Νοβίτσα, όπου ο πατέρας του, Βασίλ, ήταν ιερέας της ενορίας. Το 1928, ο Αντόνιτς άφησε τη Νοβίτσα για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ, όπου παρέμεινε μέχρι να λάβει το πτυχίο του στις σλαβικές σπουδές το 1933. Προκειμένου να βοηθήσει στη χρηματοδότηση της καριέρας του ως επαγγελματία συγγραφέα, εργάστηκε περιστασιακά ως συντάκτης σε περιοδικά όπως το Dazhboh και το Karby. Ο Αντόνιτς πέθανε από πνευμονία στις 6 Ιουλίου 1937. Τον Οκτώβριο του 2009, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας εξέδωσε ένα αναμνηστικό νόμισμα προς τιμήν του ως μέρος της σειράς «Εξαιρετικές προσωπικότητες της Ουκρανίας».Στην ποίησή του συνδυάζει τις αρχές του εικονισμού με έναν παγανισμό που επιβεβαιώνει τη ζωή, εμπνευσμένο από τη λαογραφία των Λέμκων. Δήλωσε «ειδωλολάτρης ερωτευμένος με τη ζωή» και «ποιητής της ανοιξιάτικης μέθης».
Εκπαίδευση στην Κύπρο

Την εκπαίδευση στην Κύπρο επιβλέπει το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας. Το εκπαιδευτικό σύστημα διαιρείται στην προσχολική εκπαίδευση (ηλικίες 3-6), πρωτοβάθμια εκπαίδευση (ηλικίες 6-12), δευτεροβάθμια εκπαίδευση (ηλικίες 12-18) και ανώτατη εκπαίδευση (ηλικίες 18+). Η πλήρης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική για όλα τα παιδιά ηλικίας μεταξύ 5 και 15 ετών. Η κρατική σχολική φοίτηση, συμπεριλαμβανομένης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, καταβάλλεται από τους φόρους. Υπάρχει επίσης ένα παράλληλο σύστημα διαπιστευμένης ανεξάρτητης εκπαίδευσης και οι γονείς μπορούν να επιλέξουν να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους με οποιοδήποτε κατάλληλο μέσο. Τα ιδιωτικά σχολεία και τα πανεπιστήμια δεν καλύπτονται συνήθως από το κράτος. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση αρχίζει συχνά με ένα τετραετές πτυχίο. Μεταπτυχιακοί τίτλοι περιλαμβάνουν μεταπτυχιακούς τίτλους, που διδάσκονται με έρευνα, με διδακτορικό δίπλωμα, είτε με πτυχίο που συνήθως διαρκεί τουλάχιστον τρία χρόνια. Τα πανεπιστήμια απαιτούν διαπίστευση για την έκδοση πτυχίων.

 Στο ακαδημαϊκό έτος 2012-2013 υπήρχαν 340 δημοτικά σχολεία με 49.612 φοιτητές και 4.144 εκπαιδευτικούς. Η μέση ή Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στην Κύπρο είναι ένα εξαετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα για φοιτητές ηλικίας 12 έως 18 ετών. Ο Άνω κύκλος της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Γενικής Εκπαίδευσης προσφέρει τριετές πρόγραμμα για μαθητές ηλικίας 15-18 ετών. Αποτελείται από το Γυμνάσιο, όπου η κύρια συγκέντρωση είναι μια γενική ανθρωπιστική εκπαίδευση. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 15 ετών. Από εκεί φοιτούν στο Λύκειο, ένα πιο ευέλικτο εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει διάφορες ειδικότητες ανάλογα με τις κλίσεις, τις δεξιότητες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών. Διατίθενται τεχνικές και επαγγελματικές πίστες. Η ανώτερη ή τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται από ένα δίκτυο κρατικών και ιδιωτικών πανεπιστημίων και σχολών. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια πιστοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 2005 και απαιτούν ειδική άδεια λειτουργίας και ανάθεσης πτυχίων. Αυτό καθορίστηκε στο νόμο περί ιδιωτικών πανεπιστημίων του 2005. Σήμερα τα ακόλουθα πανεπιστήμια διαθέτουν άδεια από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού για την έκδοση ακαδημαϊκών τίτλων: Πανεπιστήμιο Κύπρου Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου Πανεπιστήμιο Frederick Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου Πανεπιστήμιο Λευκωσίας Κολλέγιο Ενότητας Πόλης Λευκωσίας Κολλέγιο Λήδρας Λευκωσία Κυπριακό Ινστιτούτο Μάρκετινγκ Λευκωσίας
Φραγκίσκος της Βαυαρίας

Ο Φραγκίσκος, γερμ. Franz von Wittelsbach, herzog von Bayern (γενν. 14 Ιουλίου 1933) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ, της πρώην βασιλικής οικογένειας του Βασιλείου της Βαυαρίας, είναι δούκας -και τιτουλάριος βασιλιάς- της Βαυαρίας ως επικεφαλής του Οίκου από το 1996. Το πλήρες όνομά του είναι Φραγκίσκος Μποναβεντούρα Αλβέρτος Μαρία, δούκας της Βαυαρίας. Ως απόγονος του Καρόλου Α΄ της Αγγλίας, ο Φραγκίσκος θεωρείται από τους Ιακωβίτες ως ο νόμιμος διάδοχος των βασιλέων του Οίκου των Στιούαρτ, δηλ. βασιλιάς της Αγγλίας, Σκωτίας & Ιρλανδίας.

 Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στο Μόναχο και είναι ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ντράσκοβιτς, η οποία είχε κροατική καταγωγή. Η Μαρία ήταν κόρη του Ντιονύς-Μαρία Ντράσκοβιτς κόμη του Τρακοστγιάν, πρώην αυτοκρατορικού και βασιλικού καγκελαρίου της Αυστρο-Ουγγαρίας, μέλος της Άνω Βουλής της Ουγγαρίας και της Βουλής της Κροατίας, με ιδιοκτησίες στο Κρόιτς. Η δυναστεία των Βίττελσμπαχ εναντιώθηκε στο ναζισμό και το 1939 ο πατέρας τού Φραγκίσκου, ο Αλβέρτος, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουγγαρία. Εκεί έζησαν στη Βουδαπέστη για τέσσερα χρόνια και έπειτα, κατά τα τέλη του 1943, μετέβησαν στο κάστρο τους στο Σάρβαρ. Τον Μάρτιο του 1944 η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Ουγγαρία και στις 6 Οκτωβρίου του 1944 ο Φραγκίσκος με την οικογένειά του συνελήφθησαν. Αργότερα εστάλησαν σε μια σειρά από ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Οράνιενμπουργκ και Νταχάου. Κατά τα τέλη Απριλίου του 1945 απελευθερώθηκαν από τον αμερικανικό στρατό.Μετά τον πόλεμο ο Φραγκίσκος έλαβε δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο μοναστήρι του Έτταλ του Τάγματος των Βενεδικτίνων. Στη συνέχεια σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και στη Ζυρίχη. Πέραν της μητρικής του γερμανικής γλώσσας έμαθε ουγγρικά, αγγλικά και γαλλικά. Ο Φραγκίσκος ανέπτυξε ένα πάθος για τη συλλογή έργων σύγχρονης τέχνης. Σήμερα μεγάλο μέρος της συλλογής του βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Pinakothek der Moderne) στο Μόναχο. Ο Φραγκίσκος είναι επίσης επίτιμος επιμελητής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη.Ο Φραγκίσκος ζει σε μια πτέρυγα του Παλατιού Νύμφενμπουργκ, πρώην θερινής κατοικίας των βασιλέων της Βαυαρίας στο Μόναχο. Χρησιμοποιεί επίσης περιστασιακά το Κάστρο Μπεργκ στην Άνω Βαυαρία, το Κάστρο του Μπερχτεσγκάντεν και το Κάστρο Χόενσβανγκαου.Δεν έχει νυμφευτεί.
Δίφθογγος

Δίφθογγος , η, (θηλ.) ονομάζεται η ακολουθία δύο φωνηέντων που συμπροφέρονται σε μία συλλαβή με αποτέλεσμα το ένα από αυτά να λαμβάνει τον χαρακτήρα ημίφωνου. Διακρίνονται σε ανοικτές και κλειστές διφθόγγους: στις πρώτες το ημίφωνο εντοπίζεται στην έμβαση της συλλαβής (π.χ. ισπανικά, viaje ['bja.xe]) ενώ στις δεύτερες στην έξοδο (π.χ. ελληνικά: γάιδαρος ['ɣaj.ða.ɾos]. Διαφέρουν από τις μονοφθόγγους, τις τριφθόγγους (την ταυτόχρονη ένταξη στην ίδια συλλαβή τριών φωνηέντων: ισπανικά, Paraguay [pa.ɾa.'gwaj]) και τη χασμωδία (την προφορά δύο συνεγγών φωνηέντων σε διαφορετικές συλλαβές: φάει /'fa.i/). Στο ΔΦΑ οι δίφθογγοι ορίζονται είτε με την παρουσία του ημιφώνου είτε με το διακριτικό ⟨◌̯⟩ που ορίζει τη μη συλλαβικότητα.

 Στην αρχαία ελληνική γλώσσα απαντώνται οι ακόλουθες δίφθογγοι : /yi̯/ <υι>, /ei̯/, <ει>, /eu̯/ <ευ>, /oi̯/ <οι>, /ou̯/ <ου>, /ai̯/ <αι>, /au̯/ <ᾰυ>, /ɛːi̯/ <ῃ>, /ɛːu̯/ <ηυ>, /ɔːi̯/ <ῳ>, /ɔːu̯/ <ωυ>, /aːi̯/ <ᾳ> και /aːu̯/ <ᾱυ>. Επειδή η αρχαία γλώσσα είχε και μακρά φωνήεντα, ο χρόνος προφοράς τους θα μπορούσε να διαφέρει από τη νέα ελληνική. Από αυτές, ορισμένες έχουν μετατραπεί σε μονόφθογγους με την εξέλιξη της φωνητικής της αττικής ελληνικής παρότι ορθογραφικά αποδίδονται με δίγραφα, ενώ άλλες έχουν μεταβάλει το ημιφωνήεν σε σύμφωνο (/eu̯/>/ef/). Η νέα ελληνική διαθέτει μόνο κλειστές διφθόγγους, όπως το [aj] και το [oj]. Έτερες είναι αρκετά σπάνιες με την πρώτη να εμφανίζεται σε λέξεις όπως γάιδαρος και αηδόνι και τη δεύτερη στο ρόιδι. Ορθογραφικώς δεν υφίσταται κάποιο ιδιαίτερο γράφημα που να συμβολίζει τα ημίφωνα ενώ δεν υφίσταται ένας σταθερός κανόνας που να προβλέπει την εμφάνισή του. Επομένως για παράδειγμα οι λέξεις πάει ή λέει αποτελούνται από δύο συλλαβές /pa.i, le.i/. Συχνά σε γραμματικές εμφανίζεται ο ανακριβής όρος «καταχρηστικές δίφθογγοι» που περιγράφει τα ζεύγη /σύμφωνο + i + ταυτοσυλλαβικό φωνήεν/ (π.χ. /ðia.'va.zo/, /'ftia.xno/) που πραγματώνονται με συμφωνιοποίηση του ουρανικού φωνήεντος σε ουρανικό τριβόμενο ηχηρό ή άηχο ανάλογα με την ηχηρότητα του αρχικού συμφώνου ([ðʝa.'va.zo], ['ftça.xno]). Οι παραπάνω περιπτώσεις δεν αποτελούν διφθόγγους δεδομένου ότι απουσιάζουν τα δύο φωνήεντα στη φωνητική πραγμάτωσή τους. Η επίσημη βρετανική αγγλική γλώσσα έχει δέκα διφθόγγους: [əʊ̯] low, [aʊ̯] loud, [aɪ̯] lied, [eɪ̯] lay, [ɔɪ̯] loin, [ʊu̯] loon, [ɪi̯] lean, [ɪə̯] leer, [ɛə̯] lair, [ʊə̯] lure.
Ευρωμπάσκετ 2009

Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης του 2009 ή Ευρωμπάσκετ του 2009 ήταν η 36η διοργάνωση που διοργάνωσε η FIBA Europe. Διεξήχθη στην Πολωνία για δεύτερη φορά, καθώς προηγήθηκε η διοργάνωση του 1963. Πρωταθλήτρια Ευρώπης αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ισπανία, κερδίζοντας στον τελικό τη Σερβία με 85-63. Η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, κυρίως λόγω των επιβλητικών εμφανίσεων του Βασίλη Σπανούλη, αν και είχε αγωνιστεί με 6 απουσίες βασικών παικτών, λόγω μιας σειράς διαδοχικών τραυματισμών κατά τις προπονήσεις των τελευταίων ημερών πριν την έναρξη της διοργάνωσης.

 Στη διοργάνωση μετείχαν οι εξής 16 χώρες: Πολωνία ως διοργανώτρια χώρα Οι 7 πρώτες ομάδες της προηγούμενης διοργάνωσης του 2007:Ρωσία, Ισπανία, Λιθουανία, Ελλάδα, Γερμανία, Κροατία και Σλοβενία. Οι υπόλοιπες 8 χώρες που προκρίθηκαν από την προκριματική φάση είναι:Ισραήλ, πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, Λετονία, Σερβία, Μεγ. Βρετανία, Τουρκία και Βουλγαρία. Μια ακόμη ομάδα εκ των Πορτογαλίας, Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Βέλγιου, Ιταλίας, Γαλλίας, Φινλανδίας, Ουγγαρίας, Εσθονίας, Τσεχίας και Ουκρανίας μετά από πρόσθετο προκριματικό γύρο. Τελικά νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Γαλλίας.Για την τελική φάση σχηματίστηκαν 4 όμιλοι: Η διοργάνωση διεξήχθη σε επτά διαφορετικές πόλεις σε όλη την Πολωνία. Οι αγώνες των δύο πρώτων φάσεων για κάθε έναν από τους έξι ομίλους διεξήχθη σε μία διαφορετική πόλη, ενώ ολόκληρη η τελική φάση πραγματοποιήθηκε στην Spodek Arena, στο Κατοβίτσε. 1ος όμιλος 2ος όμιλος 3ος όμιλος 4ος όμιλος 5ος όμιλος (Οι ομάδες μεταφέρουν και τα μεταξύ τους αποτελέσματα του Α' γύρου) 6ος όμιλος (Οι ομάδες μεταφέρουν και τα μεταξύ τους αποτελέσματα του Α' γύρου) Θέσεις 5 ως 8 Χρυσή Πεντάδα: Μίλος Τεόντοσιτς Βασίλης Σπανούλης Ρούδι Φερνάντεθ Έραζεμ Λόρμπεκ Πάου Γκασόλ Κορυφαίος σκόρερ: Πάου Γκασόλ, 168 πόντους σε 9 παιχνίδια (μ.ο. 18,7) Πρώτος ριμπάουντερ: Μάρτσιν Γκόρτατ, 65 ριμπάουντ σε 6 παιχνίδια (μ.ο. 10,8) Πρώτος σε ασίστ: Μίλος Τεόντοσιτς, 47 ασίστ σε 9 παιχνίδια (μ.ο. 5,2) Πρώτος σε κλεψίματα: Ρούδι Φερνάντεθ 17 κλεψίματα σε 8 παιχνίδια (μ.ο. 2,1) Πρώτος σε λάθη: Βασίλης Σπανούλης, 35 λάθη σε 9 παιχνίδια (μ.ο. 3,9) Ισπανία: Πάου Γκασόλ, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, Βίκτορ Κλαβέρ, Ρούδι Φερνάντεθ, Χόρχε Γκαρμπαχόσα, Σέρχιο Γιουλ, Κάρλος Καμπέθας, Ρίκι Ρούμπιο, Φελίπε Ρέγιες, Μαρκ Γκασόλ, Ραούλ Λόπεθ, Άλεξ Μουμπρού. Προπονητής: Σέρτζιο Σκαριόλο. Σερβία: Μίλος Τεόντοσιτς, Στέφαν Μάρκοβιτς, Μπόγιαν Πόποβιτς, Ούρος Τρίπκοβιτς, Ιβάν Πάουνιτς, Μιλένκο Τέπιτς, Νεμάνια Μπιέλιτσα, Νόβιτσα Βελίτσκοβιτς, Μίλαν Μάτσβαν, Νέναντ Κρστιτς, Κόστα Πέροβιτς, Μίροσλαβ Ραντούλιτσα. Προπονητής: Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ελλάδα: Νικ Καλάθης, Γιάννης Καλαμπόκης, Βασίλης Σπανούλης, Στράτος Περπέρογλου, Νίκος Ζήσης, Γιώργος Πρίντεζης, Κωνσταντίνος Καϊμακόγλου, Αντώνης Φώτσης, Κώστας Κουφός, Γιάννης Μπουρούσης, Σοφοκλής Σχορτσιανίτης, Ανδρέας Γλυνιαδάκης. Προπονητής: Γιόνας Καζλάουσκας. Σλοβενία: Γιάκα Λάκοβιτς, Γκόραν Ντράγκιτς, Ντόμεν Λόρμπεκ, Σάμο Ούντριχ, Γιάκα Κλόμπουτσαρ, Μπόστιαν Νάχμπαρ, Γκόραν Γιάγκοντικ, Ούρος Σλόκαρ, Γιούριτσα Γκόλεματς, Ματίας Σμόντις, Έραζεμ Λόρμπεκ, Πρίμοζ Μπρέζετς. Προπονητής: Γιούρε Ζντοβτς.
Ricchi e Poveri

Οι Ricchi e Poveri είναι ιταλικό μουσικό συγκρότημα της ποπ οι οποίοι εκπροσώπησαν την Ιταλία το 1978 στην Eurovision με το τραγούδι Questo Amore όπου ήρθαν 12οι με 53 πόντους.

 Φράνκο Γκάτι (Franco Gatti, 1942-2022) Άντζελα Μπρανμπάτι (Angela Brambati) Άντζελο Σότζιου (Angelo Sotgiu) Μαρίνα Οκιένα (Marina Occhiena) Un diadema di successi (1976) Ricchi & Poveri (1976) I musicanti (1976) Come eravamo (1980) E penso a te (1982) Mamma Maria (1982) Voulez vous danser (1983) Sarà perche ti amo (1983) Ieri & oggi (1983) Dimmi quando (1985) Cocco bello Africa (1987) Nascerà Gesù (1988) Buona giornata e... (1989) I grandi successi (1994) Parla col cuore (2001/2002)
Μανιπούρ

Η Μανιπούρ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας. Η συνολική της έκταση είναι 22.347 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 2.338.600. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ιμφάλ.

 "Stateman΄s Year-Book 1987-88" σελ.650-651. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα". Lucien Bianco (1975) Asia Contemporánea Siglo XXI, Madrid, Historia Universal Siglo XXI, 33 Επίσημη ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Μανιπούρ Online εγκυκλοπαίδεια της Μανιπούρ Siroy , η παρουσία Η Μανιπούρ σε Online Κοινότητα Ιστοσελίδα E - Pao.net - Η πιο αναλυτική ιστοσελίδα για Μανιπούρ ISTV Καλωδιακό δίκτυο τηλεόρασης που έχει έδρα στο Ιμπχάλ Σχόλια Μανιπούρ : Μια συλλογική ομάδα blog του Μανιπούρ Kanglaonline : Νέα της Μανιπούρ Ιστορία του Μανιπούρ Northeasterner : Beautiful People Γλωσσικοί πόροι (γλώσσα) Manipuri [https://web.archive.org/web/20200814082807/http://gomanipur.com/ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-14 στο Wayback Machine. [ GoManipur - Virtual πύλη info για να Μανιπούρ] Αγώνας ενάντια των πολέμων Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Hmar tribals — Hmar.net Website about Manipur ManipurOnline Manipur Diaspora Thinktank Αρχειοθετήθηκε 2009-10-26 στο Wayback Machine. Professionals of North East India across the World Αρχειοθετήθηκε 2007-04-18 στο Wayback Machine. Manipur History Voice of Northeast India A Manipuri scholar in the United States Dilip Mutum’s Imphal page
Εμβόλια τυφοειδούς πυρετού

Πρότυπο:Drugbox Τα εμβόλια τυφοειδούς πυρετού είναι εμβόλια για την πρόληψη του τυφοειδούς πυρετού. Υπάρχουν δύο ευρέως διαδεδομένοι τύπη εμβολίων: Το εμβόλιο του στελέχους Ty21a, που είναι ένα ζωντανό εμβόλιο και χορηγείται από το στόμα και το πολυσακχαρικό εμβόλιο που περιέχει Vi αντιγόνο, το οποίο είναι ένα ενέσιμο εμβόλιο υπομονάδας. Η αποτελεσματικότητά τους κυμαίνεται στο 30 με 80% των περιπτώσεων και έχει διάρκεια τριών ετών.

 Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) συνιστά τον εμβολιασμό όλων των παιδιών σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Αλλιώς, η χορήγηση του εμβολίου ενδείκνυται μόνο για άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Οι εκστρατείες εμβολιασμού μπορούν επίσης να συμβάλουν στον έλεγχο των κρουσμάτων εμφάνισης της νόσου. Ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση, επιπλέον δόσεις συστήνονται κάθε ένα έως επτά χρόνια. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το εμβόλιο συστήνεται μόνο σε όσους διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ως ταξιδιώτες σε περιοχές του κόσμου όπου η ασθένεια είναι ενδημική. Τα υπάρχοντα εμβόλια είναι πολύ ασφαλή. Ήπιες παρενέργειες μπορεί να εκδηλωθούν στο σημείο της ένεσης. Το ενέσιμο εμβόλιο είναι ασφαλές για όσουν νοσούν από HIV/AIDS ενώ το πόσιμο εμβόλιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί όσο δεν έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται τα συμπτώματα. Η ασφάλεια του πόσιμου εμβολίου κατά την κύηση δεν έχει επιβεβαιωθεί. Τα πρώτα εμβόλια τυφοειδούς πυρετού δημιουργήθηκαν το 1896 από τους Almroth Edward Wright, Richard Pfeiffer, και Wilhelm Kolle. Λόγω παρενεργειών συνιστάται η χρήση νεώτερων σκευασμάτων. Τα εμβόλια τυφοειδούς πυρετού περιλαμβάνονται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Η λιανική τιμή ανά δόση ανερχόταν στα 4,44 δολάρια ΗΠΑ το 2014. Το κόστος των εμβολίων στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ανέρχεται σε 25 έως 50 δολάρια.
Τριζόνια Φωκίδας

Τα Τριζόνια (παλαιότερα γράφονταν ως Τροιζώνια) είναι οικισμός και νησί, το μεγαλύτερο νησί του Κορινθιακού κόλπου με έκταση 2,5 χλμ2 και το μόνο κατοικημένο. Ανήκουν στο Νομό Φωκίδας και μαζί με τη Σπηλιά και τα Χάνια υπάγονται στη Τοπική Κοινότητα Τριζονίων της Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδας. Ο πληθυσμός τους είναι 64 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Για την προέλευση της ονομασίας κυριαρχούν δύο απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη το νησί πήρε το όνομά του από το ομώνυμο έντομο, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη άποψη αποτελεί παραφθορά του «τριονήσια», όνομα που περιέγραφε το σύμπλεγμα των Τριζονίων που περιλαμβάνει τρία κύρια όμορα νησιά (Τριζόνια, Άγιος Ιωάννης και Πρασούδι). Το νησί αποτελεί μέρος ενός συμπλέγματος που περιλαμβάνει άλλα τρία μικρότερα ακατοίκητα νησάκια, τον Άγιο Ιωάννη, το Πλανέμι και το Πρασούδι. Στο κέντρο του δεσπόζει το γραφικό και προφυλαγμένο φυσικό λιμάνι, και ο οικισμός, διαμορφωμένο τα τελευταία χρόνια σε μαρίνα σκαφών αναψυχής, που πλέουν στον Κορινθιακό. Το ψηλότερο σημείο του, η Αετόραχη, βρίσκεται σε υψόμετρο 106 περίπου μέτρων από τη θάλασσα.Το νησί διαθέτει τρεις παραλίες. Η μεγαλύτερη, με την κοκκινωπή αμμουδιά της, βρίσκεται στην θέση «Πούντα» 2 χλμ. ΝΑ από το λιμάνι. Δύο ακόμα μικρές παραλίες που ονομάζονται «Άσπρα Χαλίκια» και «Καψάλες», βρίσκονται στη νότια και δυτική πλευρά αντίστοιχα του νησιού, απέναντι από την Πελοπόννησο.Η βλάστηση του νησιού περιλαμβάνει ελιές, αμυγδαλιές, αμπέλια, φραγκοσυκιές, δενδροκυπάρισσα, πυκνούς σχίνους, πουρνάρια και ευκαλύπτους. Λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής του αξίας έχει χαρακτηριστεί ως «Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους». Ο πληθυσμός του νησιού παρουσίασε ελαφριά μείωση κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες έχει σχεδόν σταθεροποιηθεί παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις, όπως φαίνεται και στον παρακάτω πίνακα, ενώ σήμερα αριθμεί περί τα 64 άτομα. Πορεία του πληθυσμού: Στο νησί έχει διατηρηθεί το παραδοσιακό τοπικό του χρώμα και το φυσικό του κάλλος ενώ απαγορεύεται η κυκλοφορία τροχοφόρων (αυτοκίνητα - μηχανάκια). Απέχει από την Αθήνα 240 χλμ. και από την Πάτρα 40 χλμ. Βρίσκεται σε απόσταση 500 μέτρων από την ακτή, απέναντι από τον οικισμό Γλυφάδα. Το νησί είναι προσβάσιμο με τακτική επικοινωνία μέσω πλοιαρίου από τον οικισμό Χάνια, ο οποίος απέχει 25 χλμ. από την Ναύπακτο. Στη θέση «Παλιόκαστρο», σε απόσταση περίπου 1.500 μέτρων από το λιμάνι, υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε στο νησί λοιμοκαθαρτήριο. Τον Αύγουστο του 1828 έγινε μάχη μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων με επικεφαλής τους Γιαννάκη Στράτο, Κίτσο Τζαβέλα και Νικόλαο Τζαβέλα. Τριανταφύλλου - Περδίκη, Σπυριδούλα. Τριζόνια. Ένα σμαράγδι στον Κορινθιακό Κόλπο. Πάτρα: Το Δόντι, 2018. ISBN 978-960-9772-97-6. Η ιστοσελίδα του νησιού Αρχειοθετήθηκε 2018-05-13 στο Wayback Machine. Δήμος Δωρίδος, Τριζόνια Αρχειοθετήθηκε 2011-12-08 στο Wayback Machine.
Τρισδιάστατος χώρος

Τρισδιάστατος χώρος είναι ένα γεωμετρικό μοντέλο τριών παραμέτρων του φυσικού Σύμπαντος (χωρίς να εξετάσουμε τον χρόνο), στο οποίο υπάρχει όλη η γνωστή ύλη. Αυτές οι τρεις διαστάσεις μπορούν να σημανθούν με ένα συνδυασμό τριών επιλογών από τους όρους μήκος, πλάτος, ύψος, βάθος και εύρος. Κάθε τριάδα μπορεί να επιλεγεί, υπό την προϋπόθεση ότι οι διευθύνσεις τους δεν βρίσκονται όλες στο ίδιο επίπεδο. Στη φυσική και τα μαθηματικά, μια ακολουθία ν πραγματικών αριθμών μπορεί να θεωρηθεί ως ένα σημείο σε χώρο ν-διαστάσεων. Όταν το ν = 3, το σύνολο όλης αυτής της περιοχής ονομάζεται χώρος 3-διαστάσεων ή τρισδιάστατος χώρος, και σχεδόν πάντα θεωρείται ως ευκλείδειος χώρος (τρισδιάστατος ευκλείδειος χώρος). Παριστάνεται κοινώς από το σύμβολο R 3 {\displaystyle \scriptstyle {\mathbb {R} }^{3}} . Αυτός ο χώρος είναι μόνο ένα παράδειγμα από μια μεγάλη ποικιλία χώρων τριων διαστάσεων που διεθνώς ονομάζονται 3-manifolds.

 Σε τρεις διαστάσεις, υπάρχουν εννέα κανονικά πολύτοπα, τα οποία είναι τα πέντε κυρτά Πλατωνικά στερεά και τα τέσσερα μη κυρτά Κέπλερ-Πουανσό πολύεδρα. Η υπερσφαίρα σε τρεις διαστάσεις είναι μια σφαίρα. Επίσης, ονομάζεται και 2-σφαίρα (S2) διότι η επιφάνειά της είναι δισδιάστατη. Η σφαίρα αυτή αποτελείται από το σύνολο όλων των σημείων του τρισδιάστατου χώρου σε μια σταθερή απόσταση r {\displaystyle r} από ένα κεντρικό σημείο P. Ο όγκος που περικλείεται από αυτήν την επιφάνεια είναι: V = 4 3 π r 3 {\displaystyle V={\frac {4}{3}}\pi r^{3}} Μια άλλη υπερσφαίρα, που έχει μια τρισδιάστατη επιφάνεια είναι η 3-σφαίρα που σημειώνεται σε ίση απόσταση και έχει προέλευση από τον ευκλείδειο χώρο R 4 {\displaystyle \mathbb {R} ^{4}} με απόσταση ένα. Ένα σημείο της 3-σφαίρας χαρακτηρίζεται από τη σχέση: x 2 + y 2 + z 2 + t 2 = 1 {\displaystyle x^{2}+y^{2}+z^{2}+t^{2}=1} όπου οποιαδήποτε θέση είναι P = ( x , y , z , t ) {\displaystyle P=(x,y,z,t)} . Στον οικείο τρισδιάστατο χώρο που ζούμε, υπάρχουν τρία ζεύγη βασικών κατευθύνσεων, τα οποία είναι βορράς/νότος (γεωγραφικό πλάτος), ανατολή/δύση (γεωγραφικό μήκος) και πάνω/κάτω (ύψος και βάθος, από την επιφάνεια που ορίζουν θεωρητικά τα δύο άλλα ζεύγη). Αυτά τα ζεύγη κατευθύνσεων είναι αμοιβαία ορθογώνια, δηλαδή, είναι σε ορθές γωνίες μεταξύ τους. Η κίνηση κατά μήκος ενός άξονα δεν αλλάζει την τιμή της συντεταγμένης των δύο άλλων αξόνων. Σε μαθηματικούς όρους, βρίσκονται σε τρεις άξονες συντεταγμένων, συνήθως σημασμένους ως x, y και z. Το z-buffer στα γραφικά υπολογιστών αναφέρεται σε αυτόν τον άξονα z, που αντιπροσωπεύει το βάθος των δισδιάσταστων απεικονίσεων που εμφανίζονται στην οθόνη του υπολογιστή. Αν και υπάρχει ένας άπειρος αριθμός δυνατών μεθόδων, τα πιο γνωστά συστήματα συντεταγμένων σε τρεις διαστάσεις είναι το Καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων, το Κυλινδρικό σύστημα συντεταγμένων και το Σφαιρικό σύστημα συντεταγμένων.
Πρίμος Αλεξανδρείας

Ο Πάπας Πρίμος, που ονομάζεται επίσης Άπριμος, ήταν ο 5ος Πάπας και Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας. Βαπτίστηκε από τον Άγιο Μάρκο Α΄ τον Ευαγγελιστή. Ήταν ένας από τους τρεις που χειροτονήθηκαν ιερείς από τον Άγιο Μάρκο Α΄, μαζί με τον επίσκοπο Ανιανό, τον 2ο Πατριάρχη. Ο Πρίμος ήταν ασκητικός, ευσεβής και γεμάτος καλές πράξεις. Διορίστηκε Πατριάρχης την 22η ημέρα του μήνα Παόνι (16 Ιουνίου) του 5ου έτους της βασιλείας του Αδριανού (106 μ.Χ.). Κατά τη διάρκεια της αρχιερατείας του, η εκκλησία ήταν σε γαλήνη και ηρεμία. Εορτάζεται στο Κοπτικό Συναξάριο την 3η ημέρα του μήνα Μεσρά.

 «The Departure of Pope Primus (Aprimos), Fifth Patriarch of Alexandria». Official network of the Coptic Orthodox Church of Alexandria and All of Africa. Meinardus, Otto F.A. (2002). Two Thousand Years of Coptic Christianity. American University in Cairo Press. ISBN 978-977-424-757-6. 978-977-424-757-6 Atiya, Aziz S. Η Κοπτική Εγκυκλοπαίδεια . Νέα Υόρκη: Macmillan Publishing Co., 1991.(ISBN 0-02-897025-X)ISBN 0-02-897025-Χ Η επίσημη ιστοσελίδα του Κοπτικού Ορθόδοξου Πάπα της Αλεξάνδρειας και του Πατριάρχη Όλης της Αφρικής για την Αγία Έδρα του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου Κοπτικά έγγραφα στα γαλλικά
Άγιος Ιωάννης Μυστρά Λακωνίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μυστρά, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Νεραϊδοβούνι» του Ταϋγέτου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230. Απέχει 4,5 χλμ. περίπου ΝΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,234 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπάρτης. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Σπάρτης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Ιωάννη. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Ιωάννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυστρά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μυστρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπάρτης. Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, κεντρική εκκλησία του χωριού Οι εκκλησίες της Παναγίας Πορταΐτισσας και του Αγίου Δημητρίου, στη νοτιοανατολική έξοδο του οικισμού Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στη βορειοδυτική έξοδο του οικισμού
105 (αριθμός)

Το 105 (εκατόν πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 104 και πριν από το 106. Είναι περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 105 συμβολίζεται ως CV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΕ΄ ή ρε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 105 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 3, 5, 7, 15, 21, 35 και 105, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 106. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 105 είναι 105 = 3 · 5 · 7. Το 105 είναι σφηνικός αριθμός καθώς το ανάπτυγμα των πρώτων παραγόντων του είναι τρεις πρώτοι αριθμοί (3, 5, 7). Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 105 αντιστοιχεί στο ντούμπνιο. Ο Μεσιέ 105 είναι ένας ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση 32 εκατομμυρίων ετών φωτός, στον αστερισμό Λέοντα.
Αγία Κετεβάν

Η Αγία Κετεβάν έζησε στη Γεωργία στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα, σε καιρούς δύσκολους για την πατρίδα της από τις επιθέσεις των Τούρκων και των Περσών.

 Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Δαβίδ της Καχετίας, ο οποίος μετά από βραχύχρονη βασιλεία πέθανε. Μετά το θάνατο του, η βασίλισσα Κετεβάν, γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη, επιδόθηκε σε έργα φιλανθρωπίας και ανεγέρσεως θρησκευτικών κτιρίων. Το 1614, για να αποτρέψει επίθεση των Περσών στην πατρίδα της, παρέδωσε τον εαυτό της ως όμηρο σε αυτούς. Ο σάχης Αμπάς της ζήτησε να αποκηρύξει την πίστη της. Στην άρνησή της βασανίστηκε με πυρακτωμένα σίδερα, μετά από δεκάχρονη φυλάκιση στο Σιράζ της Περσίας. Τα θαυματουργικά λείψανά της σώζονται στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Αλαβέρντ και η Εκκλησία της Γεωργίας εορτάζει πανηγυρικά τη μνήμη της στις 13 Σεπτεμβρίου. «Ἁγία Κατεβάν, ἡ βασίλισσα καί μάρτυς, 13 Σεπτεμβρίου». Εκκλησιαστική Παρέμβαση. Ιερά Μητρόπολις Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου. Ανακτήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 2020.
Γουνθαμούνδος

Ο Γουνθαμούνδος, λατιν. Gunthamundus (π. 450 - 496) ήταν βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (484-496) για 12 έτη, ο 3ος του βασιλείου τους στη Βόρειο Αφρική. Διαδέχθηκε τον όχι δημοφιλή θείο του Ονώριχο, και μόνο γι' αυτόν τον λόγο απήλαυσε μία μάλλον επιτυχή βασιλεία.

 Ο Γουνθαμούνδος ήταν ο 2ος γιος του Γκέντο, γιου του Γιζέριχου ιδρυτή του Βανδαλικού βασιλείου στη Βόρειο Αφρική. Οι πιο πολλοί άρρενες της οικογένειας δεν ζούσαν, κυρίως επειδή ο Ονώριχος είχε σκοτώσει τους μεγαλύτερους γιους του Γιζέριχου. Έτσι όταν στις 23 Δεκεμβρίου 484 απεβίωσε ο Ονώριχος, ο Γουνθαμούνδος βρέθηκε να είναι το μεγαλύτερο άρρεν μέλος της οικογένειας. Σύμφωνα με τους νόμους διαδοχής του πάππου του, όπου το μεγαλύτερο άρρεν μέλος της οικογένειας ήταν διάδοχος, ο Γουνθαμούνδος ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Αυτός επωφελήθηκε σε όλη τη βασιλεία του από το ότι οι πιο ισχυροί αντίπαλοι των Βανδάλων, οι Βησιγότθοι, οι Οστρογότθοι και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχαν εμπλακεί σε πολέμους. Αν και η εξουσία των Βανδάλων είχε μειωθεί πολύ από την ακμή της επί Γιζέριχου, απολάμβαναν ειρήνη υπό τον Γουνθαμούνδο. Ο βασιλιάς επίσης έπαυσε τις διώξεις των Ορθοδόξων που είχε αρχίσει ο αρειανός Ονώριχος, μία κίνηση που μείωσε την αναταραχή στο βασίλειό του και σταθεροποίησε την οικονομία του κράτους η οποία ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ατυχώς για τους Βανδάλους, ο Γουνθαμούνδος δεν βασίλευσε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά απεβίωσε 46 ετών. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Θρασαμούνδος, που όμως δεν ήταν τόσο αποτελεσματικός στην εξουσία του βασιλείου. Oman, Charles. The Dark Ages.
Θεόδωρος Σακελλαρίου

Ο Θεόδωρος Σακελλαρίου ήταν αγωνιστής του 1821. Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Φίλια, και αρχικά υπηρέτησε στον στρατό. Υπήρξε από τους επισημότερους άνδρες του Ζαΐμη και πάντοτε τον απέστελνε σε πολιτικές υπηρεσίες εμπιστευόμενός του. Έκανε διάφορες δωρεές και έχαιρε μεγάλης υπόληψις. Έγινε φροντιστής.

 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010. Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία (Ν - Σ). Αθήναι: Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας. σελ. 631. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2009.
Περικλής Βασιλάκης

Ο Περικλής Βασιλάκης ήταν Διεθνής διαιτητής FIFA-UEFA και διετέλεσε Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης της Βίας και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης γιά τον Αθλητισμό. Εργαζόταν ως μόνιμο στέλεχος της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού του Υπουργείου Πολιτισμού.

 Ο Περικλής Βασιλάκης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Πρέβεζας και καταγόταν από αγροτική οικογένεια.Ήταν πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Τμήμα Οργάνωσης και Διαχείρισης Αθλητισμού και επίσης της Ανώτατης Σχολής Ηλεκτρονικών. Εργάσθηκε στό ΥΠΕΧΩΔΕ και στη συνέχεια στν Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, ως σύμβουλος του Υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού (άμισθος). Διετέλεσε Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης της Βίας και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τον Αθλητισμό (2003-2005). Ήταν μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος Ολυμπιακής και Αθλητικής Παιδείας. Επίσης υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Επιστημονικού Ινστιτούτου Διοίκησης Αθλητισμού. Ήταν Διαιτητής ποδοσφαίρου Α Εθνικής κατηγορίας και Διεθνής Διαιτητής FIFA-UEFA και δίδασκε από το έτος 1996 ως καθηγητής διαιτησίας ποδοσφαίρου. Ήταν συνεργάτης του ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ σε θέματα ποδοσφαίρου και αθλητισμού.Πέθανε στις 7 Νοεμβρίου 2019 σε ηλικία 64 ετών. Η πολιτική του δραστηριότητα άρχισε από την ΠΑΣΠ (νεολαία του ΠΑΣΟΚ) και συνέχισε σε Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ και Μέλος του Τομέα Πολιτισμού και Αθλητισμού. Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ (Α επιλαχών) στό Ν.Πρέβεζας το 2009 και επίσης ήταν υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στίς εκλογές του 2012(δεν εξελέγη). Ιστοσελίδα: www.vasilakisperiklis.gr
Πέτρος των Φουά, ο Πρεσβύτερος

Ο Πέτρος ο Πρεσβύτερος, γαλλ. Pierre le vieux (1386 - 13 Δεκεμβρίου 1464) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν καρδινάλιος, επίσκοπος τού Λεσκάρ και αρχιεπίσκοπος τού Αρλ.

 Ήταν ο πέμπτος γιος τού Αρσαμπώ υποκόμη τού Καστιγιόν & Γκρουσόν, κόμη τού Μπενάζ και πρωτεύοντα τού Μπυς (capital de Buch) και της Ισαβέλλας κόμισσας της Φουά, κόρης τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν. Το 1409 έγινε καρδινάλιος. Ήταν αντιπρόσωπος τού πάπα (legatus) στην Αβινιόν (1434-64) και αρχιεπίσκοπος τού Αρλ (1450-63). Ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Αβινιόν και το "Κολλέγιο ντε Φουά" στην Τουλούζη. Απεβίωσε το 1464 σε ηλικία 78 ετών. Ο μικρανιψιός του Πέτρος των Φουά, ο Νεότερος ήταν καρδινάλιος, επίσκοπος τού Βάννες, αποστ. αρχιγραμματέας και αποστ. διοικητής τού Μπαγιόν & της Μάλτας. Foix Biography
Allahu Akbar

Allahu Akbar (Ο Θεός είναι μεγάλος) (αραβικά: نشيد وطني ليبي‎) ήταν ο εθνικός ύμνος της Λιβύης από το 1969 έως το 2011. Αρχικά αποτελούσε εμβατήριο, που έγινε δημοφιλές στην Αίγυπτο και τη Συρία κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Σουέζ το 1956. Υιοθετήθηκε από τον Λίβυο ηγέτη Καντάφι, εκφράζοντας την ελπίδα του να ενώσει τον αραβικό κόσμο.

 Το "Allahu Akbar" υιοθετήθηκε ως επίσημος εθνικός ύμνος της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας την 1η Σεπτεμβρίου 1969 από τον ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι, δείχνοντας τις ελπίδες του να ενώσει τον αραβικό κόσμο. Το "Allahu Akbar" αντικατέστησε τον προηγούμενο εθνικό ύμνο "Λιβύη, Λιβύη, Λιβύη", που είχε χρησιμοποιηθεί από το Βασίλειο της Λιβύης από την ανεξαρτησία του το 1951. Όταν η Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία έγινε Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία στις 2 Μαρτίου 1977, ο "Allahu Akbar" παρέμεινε ο εθνικός ύμνος της Λιβύης. Ωστόσο, όταν η Λιβύη και η Αίγυπτος διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις του μετά την ειρηνευτική συνθήκη της τελευταίας με το κράτος του Ισραήλ το 1979, οι αιγυπτιακές προελεύσεις του εθνικού ύμνου σταμάτησαν να αναφέρονται από επίσημες κρατικές πηγές.Όταν η Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Λιβυκή Αραβική Τζαμαχιρία διαλύθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2011, μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και τον θάνατο του Μουαμάρ Καντάφι, ο ύμνος «Λιβύη, Λιβύη, Λιβύη» υιοθετήθηκε και πάλι ως ο νέος εθνικός ύμνος της Λιβύης, από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Online Museum, Syrian History.com. «"Songs through History"». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2006. Βίντεο με τον εθνικό ύμνο της Λιβύης. [1]