IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Fresh Evidence

Το Fresh Evidence είναι το ενδέκατο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Capo Records". Ο δίσκος επανεκδόθηκε σε μορφή CD στις 12 Δεκεμβρίου 2000 από την "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "Never Asked You for Nothin' " και "Bowed but Not Broken". Το συγκεκριμένο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στις αρχές του 1990 στο Λονδίνο, από τους ίδιους μουσικούς με το προηγούμενο άλμπουμ τους, "Defender". Το "Fresh Evidence" βραβεύθηκε ως ασημένιο στις 25 Φεβρουαρίου 2005 από την British Phonographic Industry.

 1. Kid Gloves (Gallagher) - 5:40 2. The King of Zydeco (Gallagher) - 3:43 3. Middle Name (Gallagher) - 4:15 4. Alexis (Gallagher) - 4:07 5. Empire State Express (House) - 5:08 6. Ghost Blues (Gallagher) - 8:01 7. Heaven's Gate (Gallagher) - 5:09 8. The Loop (Gallagher) - 2:23 9. Walkin' Wounded (Gallagher) - 5:09 10. Sluumming Angel (Gallagher) - 3:40 Fresh Evidence (άλμπουμ)Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Fresh Evidence" είναι οι εξής: Ρόρι Γκάλαχερ - φωνητικά, κιθάρα, φυσαρμόνικα Τζέρι ΜακΑβόι - μπάσο Μπρένταν Ο'Νηλ - κρουστά, τύμπανα Τζον Κουκ - πλήκτρα Λου Μάρτιν - πιάνο Μαρκ Φέλθαμ - φυσαρμόνικα Τζερέντ Γουόρκαϊν - ακορντεόν Τζον Ερλ - σαξόφωνο Ρέι Μπήβις - σαξόφωνο Ντικ Χάνσον - τρομπέτα Allmusic review Sputnik Music review Επίσημο site του Rory Gallagher Βραβεύσεις από τη BPIΑρχειοθετήθηκε 2017-07-10 στο Wayback Machine.
Φατούς

Η φατούς (αραβικά: فتوش‎) είναι «χωριάτικη» σαλάτα της λεβαντίνικης κουζίνας, η οποία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στoν Λίβανο. Περιέχει φρυγανισμένα κομμάτια χουμπζ (αραβική πίτα), συνδυασμένα με ανάμεικτα πράσινα χόρτα και άλλα λαχανικά, όπως τα ραπανάκια και οι ντομάτες.

 Η λέξη Fattūsh προέρχεται από την αραβική λέξη fatt, που σημαίνει «συντριβή», και την τουρκικής προέλευσης κατάληξη -ūsh, η οποία είναι μία κοινή κατάληξη που χρησιμοποιείται στην αραβική περιοχή του Λεβάντε. Η φατούς ανήκει στην οικογένεια των πιάτων που είναι γνωστά ως φαττά (πληθυντικός του φαττέ), τα οποία χρησιμοποιούν ως βάση μπαγιάτικο ψωμί. Περιλαμβάνει λαχανικά και βότανα, τα οποία διαφέρουν ανάλογα με την εποχή και τη γεύση. Τα λαχανικά κόβονται σε σχετικά μεγάλα κομμάτια σε σύγκριση με τη σαλάτα ταμπουλέ, η οποία απαιτεί ψιλοκομμένα συστατικά. Τα λαχανικά που χρησιμοποιούνται στη φατούς περιλαμβάνουν τουλάχιστον μαρούλι, ντομάτα, αγγούρι και ραπανάκι. Παραδοσιακά, το χουμπζ ή η πίτα φρυγανίζονται ή ψήνονται, θρυμματίζονται με τα χέρια και τα κομματάκια πασπαλίζονται στη σαλάτα, αλλά μπορούν επίσης και να τηγανιστούν. Ένα άλλο συχνό πράσινο χόρτο που χρησιμοποιείται είναι η αντράκλα, ενώ τα δύο συστατικά που δίδουν στη σαλάτα τη μοναδική γλυκόξινη γεύση της, είναι το σουμάκ και η μελάσα ροδιού. Ντάκος Αραβική σαλάτα Παντσανέλλα Wright, Clifford A. (2003). information Title Little foods of the Mediterranean: 500 fabulous recipes for antipasti, tapas, hors d'oeuvre, meze, and more (Εικονογραφημένη έκδοση). Harvard Common Press. ISBN 1-55832-227-2.
Ελισάβετ Βισκόντι

Η Ελισάβετ, ιταλ. Eisabetta Visconti (1374 - 2 Φεβρουαρίου 1432) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυριάρχου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.

 Ήταν η ενδέκατη κόρη του Μπερναμπό κυριάρχου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυριάρχου της Βερόνας. Παντρεύτηκε το 1395 τον Ερνέστο των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και είχε τέκνα: Αλβέρτος Γ΄ 1401-1460, δούκας της Βαυαρίας-Μονάχου. Βεατρίκη π. 1403-1447, παντρεύτηκε πρώτα τον Χέρμαν Γ΄ κόμη του Σίλι και έπειτα τον Ιωάννη Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Νόιμαρκτ. Ελισάβετ π. 1406-1468, παντρεύτηκε πρώτα τον Αδόλφο των Γύλιχ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ και έπειτα τον Έσο κόμη του Λάινινγκεν. Αμαλία 1408-1432, μοναχή στη μονή της Αγ. Κλάρας στο Μόναχο. Cawley, Charles, MILAN, Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy Barbara W. Tuchman, A Distant Mirror, p.263
Κεσάι Νότε

Ο Κεσάι Χέζα Νότε (Kessai Hesa Note, 7 Αυγούστου 1950-) είναι πολιτικός από τις νήσους Μάρσαλ. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από το 2000 ως το 2008.

 Γεννήθηκε στο Αϊλινγκλάπλαπ το 1950. Είναι μέλος του Ηνωμένου Δημοκρατικού Κόμματος και εξελέγη πρόεδρος το 2000 από το Κοινοβούλιο. Επανεξελέγη τον Ιανουάριο του 2004, με 20 ψήφους έναντι 9 για τον Τζάστιν ντεΜπραμ (Justin deBrum). Στις 7 Ιανουαρίου του 2008 στην ψηφοφορία του Κοινοβουλίου για πρόεδρο ήρθε 2ος με 15 ψήφους και τον διαδέχθηκε στην προεδρία της χώρας ο Λιτόκουα Τομέινγκ, ο οποίος στην ίδια ψηφοφορία έλαβε 18 ψήφους. Το 2016 στην βραχύβια κυβέρνηση του Κάστεν Νέμρα, ο Νότε έγινε υπουργός Εξωτερικών. Επίσημο βιογραφικό
Διονύσης Μενύχτας

Ο Διονύσης Μενύχτας (Φιλιατρά, 1904 - Αθήνα, 1966) του Κωνσταντίνου, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, δήμαρχος Σερρών το 1934, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1936 και αντιστασιακός.

 Ο Διονύσης Μενύχτας γεννήθηκε το 1904 στα Φιλιατρά ή τη Μάνη και ήταν λογιστής. Από τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στις δημοτικές εκλογές του 1934 εκλέχτηκε δήμαρχος Σερρών, ο δεύτερος κομμουνιστής δήμαρχος στην ιστορία της Ελλάδας μαζί με τον Μήτσο Παρτσαλίδη στην Καβάλα. Όμως η αστική κυβέρνηση του Π. Τσαλδάρη τον καθαίρεσε από δήμαρχο μετά από τέσσερις μήνες με την αιτιολογία ότι «μετέτρεψε το δημαρχείο σε κομμουνιστικό άντρο». Επίσης «κρίθηκε επωφελές διά την κοινωνικήν ευταξίαν όπως παυθεί και εκτοπισθεί». Εκτοπίστηκε με τον Ιδιώνυμο νόμο του 1929 στον Αη Στράτη. Στις βουλευτικές εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Σερρών του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο, όντας εξόριστος. Από τις πρώτες κιόλας μέρες που εγκαθιδρύθηκε η Δικτατορία του Μεταξά ο Μενύχτας συνελήφθη από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου, απ' όπου απέδρασε το 1944 και εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Σερρών της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης. Το καλοκαίρι του 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Το 1950 μεταφέρθηκε στον Αη Στράτη, όπου ήταν στην καθοδήγηση των εκτοπισμένων εκεί κομμουνιστών. Στις εκλογές του 1951 ήταν υποψήφιος βουλευτής της ΕΔΑ, αφού το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου. Τα επόμενα χρόνια ήταν ενταγμένος στην ΕΔΑ. Το 1963 στις εκλογές υποστήριξε την Ένωση Κέντρου. Απεβίωσε σε ηλικία 62 ετών το 1966. Ήταν παντρεμένος με τη Μαριάνθη Μενύχτα και απέκτησαν παιδιά. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος, 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012 Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979 Ακροναυπλία (θρύλος και πραγματικότητα), Γιάννης Μανούσακας, εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ, Αθήνα 1978 Η 4η Αυγούστου, Σπύρος Λιναρδάτος, Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, Αθήνα 1967 Στο στρατόπεδο του Αη Στράτη 1950-1962, Αντώνης Φλούντζης, εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, Αθήνα 1976
Γυναικείες Μονάδες Προστασίας

Οι Γυναικείες Μονάδες Προστασίας (κουρδικά: Yekîneyên Parastina Jin‎, YPJ) είναι το γυναικείο τμήμα των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) των Κούρδων. Αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες. Αν και είναι γενικά συνδεδεμένο με τους Κούρδους, στις τάξεις του περιέχονται και γυναίκες από άλλες θρησκευτικές και εθνοτικές ομάδες της βόρειας Συρίας και εθελοντές από το εξωτερικό.

 Το σώμα δημιουργήθηκε στις 3 Απρίλη του 2013. Όλες οι γυναίκες που βρίσκονταν στις Μονάδες Προστασίας του Λαού αυτόματα ενσωματώθηκαν στο τμήμα. Το 2014 ο αριθμός τους ανερχόταν στις 7.000.. Το Αύγουστο του ίδιου έτους, μαζί με τις μονάδες του Πεκακά βοήθησαν να σωθούν από τη γενοκτονία χιλιάδες Γιαζίντι στο Σιντζάρ, δημιουργώντας διαδρόμους διαφυγής.Στον Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο, μαζί με τις Μονάδες Προστασίας του Λαού πολέμησαν απέναντι σε διάφορες ομάδες συμπεριλαμβανομένου και του Ισλαμικού Κράτους. Οι Γυναικείες Μονάδες Προστασίας πρόσκεινται στο Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης το οποίο στηρίζεται ιδεολογικά στα γραπτά του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ιδρυτή του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν. Σύμφωνα με τον Οτζαλάν ο φεμινισμός είναι βασικό στοιχείο του Δημοκρατικού Συνομοσπονδισμού. Πεσμεργκά
Νικολάι Πάντιους

Ο Νικολάι Πάντιους, γεννημένος στις 9 Ιανουαρίου 1980 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, είναι πρώην διεθνής επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Πάντιους ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, όταν βρισκόταν σε ηλικία δεκαεπτά ετών. Το 2000, μεταγράφηκε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στην οποία παρέμεινε για τρεις σεζόν, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ρωσίας το 2002-03, ενώ έχασε στον τελικό του κυπέλλου από την Ούνικς Καζάν. Την επόμενη χρονιά, υπέγραψε στην Ντιναμό Μόσχας, με την οποία κατέλαβε την τρίτη θέση του τοπικού πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2004, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη, με την φανέλα του οποίου αγωνίστηκε σε 25 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 10,1 πόντων, 2,0 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ. Με τους "κίτρινους" έφθασε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας όπου ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν φιναλίστ του ULEB Cup, όπου ο Άρης ηττήθηκε με 73-60 από την Ντιναμό Μόσχας. Ο Πάντιους είχε 13,8 πόντους σε 25 αγώνες πρωταθλήματος και 12,4 πόντους σε 15 αγώνες της ευρωπαϊκής διοργάνωσης την σεζόν 2005-06.Την επόμενη σεζόν, φόρεσε την φανέλα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και το καλοκαίρι του 2007 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ρωσική εθνική ομάδα στο Ευρωμπάσκετ της Ισπανίας. Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν η Ούνικς Καζάν, το Μαρούσι, η Σπαρτάκ Πριμόριε και η Λοκομοτίβ Κουμπάν, πριν αποσυρθεί από τον επαγγελματικό αθλητισμό το 2013, σε ηλικία 33 ετών. Συνεχίζοντας ερασιτεχνικά με την ομάδα Μπισόν, πέτυχε το Νοέμβριο του 2013 το πρώτο quadruple-double του ρωσικού μπάσκετ με τους 44 πόντους, 10 ριμπάουντ, 10 ασίστ και 10 κλεψίματα, στον αγώνα εναντίον της Γιασενέβο. Nikolay Padius Basketball Player Profile PADIUS, NIKOLAY - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL Nikolay Padius Europe Stats | Basketball-Reference.com
Καρλόττα Μαργαρίτα του Μονμορανσύ

Η Καρλόττα-Μαργαρίτα, γαλλ. Charlotte Marguerite de Montmorency (11 Μαΐου 1594 - 2 Δεκεμβρίου 1650) από τον Οίκο του Μονμορανσύ ήταν κόρη του δούκα του Μονμορανσύ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Κονντέ.

 Ήταν η μόνη κόρη από τον 2ο γάμο του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μονμορανσύ και της 2ης συζύγου του Λουίζα του Μπούντος. Παντρεύτηκε το 1609 τον Ερρίκο Β΄ των Βουρβόνων πρίγκιπα του Κονντέ και είχε τέκνα: Άννα-Ζενεβιέβ 1619-1679, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ των Βαλουά-Ορλεάνης δούκα του Λονγκεβίλ. Λουδοβίκος Β΄ 1621-1686, πρίγκιπας του Κοντέ. Αρμάνδος 1629-1666, πρίγκιπας του Κοντί. Ιδρυτής του κλάδου του Κοντί. Chisholm, Hugh. 1911 Encyclopædia Britannica. 16, Navi-Ornithology. p. 986. Fetridge, William Pembroke (1878). The American Travellers' Guides. 17, Part 1. France. p. 421. The Encyclopædia Britannica. Ed. Thomas Spencer Baynes. Henry G. Allen and Company, 1888. Vol. 14, p. 867.
Renault 7

Το Renault 7 (ή R7) ήταν μια 4-πορτη σεντάν εκδοχή του Renault 5 πρώτης γενιάς, που παρήχθη στην Ισπανία, μεταξύ του 1974 και του 1984, από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Renault και συγκεκριμένα από το παρακλάδι της Renault που ονομάζεται FASA-Renault. Και τα δύο μοντέλα, ανήκαν στην τάξη των supermini αυτοκινήτων πόλης της κατηγορίας B.

 Το R7 ήταν εξαιρετικά παρόμοιο αισθητικά με το R5 hatchback (το οποίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1972) και με κοινά μηχανικά μέρη, αν και προσφέρθηκε με πολύ λιγότερους κινητήρες από το Renault 5. Η κυριότερη διαφορά, ήταν ότι το Renault 7 ήταν 4-πορτο σεντάν, ενώ το Renault 5 ήταν hatchback, αρχικά μόνο ως 3-πορτο και, από το καλοκαίρι του 1979, και ως 5-πορτο. Επίσης, το Renault 7 είχε μακρύτερο μεταξόνιο κατά 6 εκατοστά από το Renault 5, προσφέροντας έτσι σαφώς καλύτερους εσωτερικούς χώρους για τους πίσω επιβάτες Μια ακόμα εμφανής διαφορά ανάμεσα στο Renault 7 και στο 5, ήταν ότι το 7 έφερε συμβατικούς προφυλακτήρες από χρώμιο, ενώ το Renault 5 έφερε πλαστικούς προφυλακτήρες μαύρου χρώματος, αντί για μεταλλικούς, με αποτέλεσμα το Renault 7 να έχει μια πιο συντηρητική αισθητική ως προς το πιο σύγχρονης εμφάνισης Renault 5. Αρχικά, ο κινητήρας του Renault 7 ήταν ένας 1.037 cm³ βενζίνης. Το Renault 7 διατέθηκε κυρίως στην Ισπανία, με σπάνιες εξαγωγές σε ελάχιστα κράτη. Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 159.533 αντίτυπα του Renault 7 στα 10 έτη παραγωγής του. Εξαγωγικά, δεν σημείωσε σχεδόν καμία απήχηση, καθώς το διάστημα 1969 με 1980 η Renault προσέφερε το αρκετά μεγαλύτερο Renault 12 με μόνο λίγο υψηλότερη εμπορική τιμή. Μια αισθητική ανανέωση του R7 έγινε το 1979, ενώ ακολούθησε μια αύξηση του κυβισμού του κινητήρα στα 1.108 cm³ το 1980, αν και η ισχύς του παρέμεινε στους 50 ίππους. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε το 1984, λίγο μετά την παρουσίαση και την εισαγωγή των Renault 9/11 διεθνώς. Να σημειωθεί ότι το καλοκαίρι του 1979 εισήχθη μια 5-πορτη εκδοχή του Renault 5, που χρησιμοποίησε τις πόρτες του ισπανικής κατασκευής Renault 7. Ο λόγος της διακοπής ήταν ότι το 1984 που το Renault 5 επανασχεδιάστηκε σημαντικά (και πλέον βασιζόταν στην πλατφόρμα των R9 και R11), οι έως τότε ελάχιστες πωλήσεις του Renault 7 δεν μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια νέα και πιο σύγχρονη εκδοχή του R7. Renault 5 Club Renault 4, 5, 6 & 7 de España.
Ρωγοί Αχαΐας

Οι Ρωγοί είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας, αποτελούν Τοπική Κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 100 κάτοικους. Με την τέως διοικητική μεταρρύθμιση της Ελλάδας βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Καλαβρύτων (1997-2010) ενώ παλαιότερα υπήρξε Κοινότητα (1912-1997).

 Οι Ρωγοί είναι χτισμένοι στις πλαγιές του όρους Κερύνειο σε υψόμετρο περίπου 1.050 μέτρων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Βρίσκονται βορειοανατολικά των Καλαβρύτων σε απόσταση 10 χιλιομέτρων οδικώς από αυτά, καθώς και εγγύς αλλά και ενδιάμεσα της Κερπινής και της Ζαχλωρούς. Οι Ρωγοί έχουν χαρακτηριστεί επίσημα ως μαρτυρικό χωριό. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Βαρβάρα και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 4 Δεκεμβρίου. Από κατοίκους των Ρωγών αποικίστηκε το σημερινό χωριό Ροΐτικα (Ρογίτικα) στην ευρύτερη περιοχή των Πατρών, γεγονός το οποίο μαρτυρά και η ονομασία του. Ροΐτικα Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ρογών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/9/2021.
Πολοκουάνε

Το Πολοκουάνε είναι πόλη της Νότιας Αφρικής. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου μητροπολιτικού δήμου καθώς και της επαρχίας Λιμπόπο. Η πόλη ήταν παλαιότερα γνωστή με το όνομα Πίτερσμπουργκ. Ο πληθυσμός του μητροπολιτικού δήμου είναι γύρω στο μισό εκατομμύριο κάτοικοι.

 Η πόλη δημιoυργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880, από Βούρτρεκερς που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή από το 1840, κάτω από την καθοδήγηση του Andries Potgieter. Αναγνωρίστηκε επίσημα, με το όνομα Πίτερσμπουργκ, στις 31 Ιουλίου 1886. Το όνομα της πόλης προερχόταν από το όνομα του αρχηγού τους Petrus Jacobus Joubert. Την περίοδο των πολέμων των Μπόερς, οι Βρετανοί δημιούργησαν στο Πίτερσμπουργκ στρατόπεδα συγκέντρωσης για περίπου 4.000 γυναίκες και παιδιά Μπόερς. Στις 23 Απριλίου 1992 απέκτησε τον τίτλο της πόλης ενώ στις 25 Φεβρουαρίου 2005 η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής καθιέρωσε ως όνομα της πόλης το Πολοκουάνε, που στη γλώσσα Βόρια Σόθο σημαίνει «Μέρος Ασφάλειας».Η πόλη είχε επιλεγεί ως ένα από τα μέρη που διοργάνωσαν αγώνες της τελικής φάσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου ποδοσφαίρου του 2010. Για τον λόγο αυτό κατασκευάστηκε το Peter Mokaba Stadium, που μπορεί να φιλοξενήσει 46.000 θεατές. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στην βοιομηχανία. Μεταξύ των εργοστασίων που υπάρχουν στην περιοχή είναι αυτό της Coca-Cola και αυτό της South African Breweries. Επίσης στην πόλη υπάρχουν αρκετές υπηρεσίες, καθώς αποτελεί κέντρο της επαρχίας. Οι μεγάλες τράπεζες της χώρας έχουν εκεί υποκαταστήματά τους. Η πόλη έχει αναπτύξει επίσης τον οικοτουρισμό, καθώς στην περιοχή υπάρχουν διάφορα μέρη οπού κάποιος μπορεί να θαυμάσει την άγρια ζωή, όπως το Polokwane Bird and Reptile Park, ένα πάρκο με περισσότερα από 280 είδη πουλιών, το τροπικό δάσος Modjardji και το Polokwane Game Reserve. Στην πόλη υπάρχουν παραρτήματα του Πανεπιστημίου Νοτίου Αφρικής και του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Tshwane. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Gateway International Airport (IATA: PTG, ICAO: FAPP), γνωστό επίσης και ως αεροδρόμιο Πολοκουάνε ή αεροδρόμιο Πίτερσμπουργκ. Το Πολοκουάνε συνδέεται με τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ν. Αφρικής, μέσω του αυτοκινητοδρόμου Ν1. Polokwane Information City of Polokwane official website Polokwane Info Fist Mountain (Pietersburg in literature)
Κλουμπ ντε Κάμπο Βίγια ντε Μαδρίδ

Η Κλουμπ ντε Κάμπο Βίγια ντε Μαδρίδ (ισπανικά: Club de Campo Villa de Madrid, CCVM) είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Ιδρύθηκε το 1929 και θεωρείται ως ένας από τους πιο διάσημους συλλόγους στη χώρα. Διαθέτει ευρύ φάσμα αθλητικών εγκαταστάσεων, όπως γήπεδα γκολφ, χόκεϊ επί χόρτου, αντισφαίρισης και πισίνες.

 Ο σύλλογος φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών 2006, το οποίο κέρδισε η Ολλανδία. Τελευταία ενημέρωση: 13 Ιουλίου 2017 Χόκεϊ ανδρών Κόπα ντελ ΡέιΚυπελλούχος (13): 1934, 1935, 1936, 1940, 1953, 1954, 1956, 1977, 1978, 2004, 2005, 2011, 2012Ευρωπαικό Πρωτάθλημα ΧόκεϊΝικήτρια (1): 2004-05 Χόκεϊ γυναικών Ντιβισιόν ντε Ονόρ ΦεμενίναΠρωταθλήτρια (20): 1974, 1975, 1976, 1984, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1995, 2004, 2007, 2009, 2010, 2015, 2017Κόπα ντελ ΡέιναΚυπελλούχος (14): 1989, 1991, 1992, 1995, 1999, 2006, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2016, 2017 Η σειρά μαθημάτων Negro του Χαβιέρ Αράνα άνοιξε το 1956 και είναι ο τόπος διεξαγωγής του τρέχοντος ευρωπαϊκού τουρνουά, των Madrid Masters, ενώ φιλοξένησε πολλές φορές το Open de Madrid και το Open de España. Ο σύλλογος φιλοξένησε τον τελικό του Fed Cup του 2008, όταν η Ρωσία νίκησε την Ισπανία με 4–0. Επίσημος ιστότοπος
Η Σύντομη Δεύτερη Ζωή της Μπρι Τάνερ

Η Σύντομη Δεύτερη Ζωή της Μπρι Τάνερ είναι νουβέλα της Έκλειψης με συγγραφέα τη Στέφενι Μέιερ. Διηγείται την ιστορία μιας νεογέννητης βρικόλακα, της Μπρι Τάνερ, που εμφανίζεται στο τρίτο βιβλίο της σειράς, την Έκλειψη. Το βιβλίο είναι γραμμένο απ' την οπτική της Μπρι.

 Η ιστορία αρχίζει με την Μπρι και τον Ντιέγκο σε κυνήγι ανθρώπινου αίματος στο Σιατλ, στην Ουάσινγκτον. Η Μπρι ήταν βρικόλακας τρεις μήνες, ήταν δηλαδή νεογέννητη ακόμα, και ο Ντιέγκο έντεκα (επίσης νεογέννητος δηλαδή). Μετά το κυνήγι συζητάνε για Εκείνη (τη Βικτόρια), και, κρυμμένοι σε μια σπηλιά, μιλάνε για τις ανθρώπινες ζωές τους και πως αποφάσισε ο Ράιλι να τους χαρίσει μια δεύτερη ζωή ως βρικόλακες. Καταλήγουν ότι ο Ράιλι τους χρησιμοποιεί και πιθανότατα τους λέει ψέματα, και ανακαλύπτουν πως ο ήλιος δε μπορεί να σκοτώσει έναν βρικόλακα, όπως τους είχε είπε, αλλά κάνει το δέρμα τους να ακτινοβολεί. Γρήγορα γίνονται φίλοι, κι έπειτα ψάχνουν για τον Ράιλι και την αγέλη τους, που ζούσε νομαδικά. Τους βρίσκουν, κι όταν νυχτώνει ακολουθούν τον Ράιλι πιστεύοντας πως πάει να συναντήσει Εκείνη. Οι υποψίες τους επαληθεύτηκαν, κι έτσι κρυφάκουσαν τη συζήτηση τους. Όταν οι Βολτούρι εμφανίστηκαν, απείλησαν τη Βικτόρια πως θα τη σκοτώσουν επειδή δημιούργησε έναν στρατό από νεογέννητους τον οποίο δε μπορεί να ελέγξει (καταπατώντας έτσι το νόμο), αλλά προθυμοποιήθηκαν να της δώσουν μια ευκαιρία εάν κατέστρεφε τη σύναξη των Κάλεν. Αν δεν έκανε την επίθεση της μέσα σε πέντε μέρες, θα την σκότωναν.
Ανάληψη Αιτωλοακαρνανίας

Η Ανάληψη (επίσημη ονομασία: «Ανάληψις») είναι μεγάλος ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη λίμνη Τριχωνίδα, σε περιοχή νοτιοανατολικά της όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 565 έως 615 μέτρων με πανοραμική θέα προς τη λίμνη, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Φλεσουριάς, Δουναίικα, Καλούδι, Μαραθούλα, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Αβαρίκος, Κόφτρα, Μετόχι, Παλιουριά, Πίνη και Πόρος ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα Σιταράλωνα, το Πάμφιο, ο Μαραθιάς και η Κάτω Μακρινού. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται επίσης οι οικιστικές θέσεις Δεσπότης και Κουρμέκι καθώς και ο εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μωρόσκλαβου. Απέχει από το Αγρίνιο 44,5 χλμ. μέσω της διαδρομής βόρεια της λίμνης Τριχωνίδα ή 49 χλμ. μέσω της διαδρομής νότια της λίμνης Τριχωνίδα, από τη Ναύπακτο 27,5 χλμ. ενώ η Ιερά Μονή Προυσού απέχει οδικώς 55 χλμ. Αποτελεί ένα από τα χωριά της ιστορικής περιοχής του Απόκουρου. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν «Δερβέκιστα», όταν με το ΦΕΚ 81Α της 14/05/1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία, ομοίως και η τότε Κοινότητα. Θωμάς Ράμμος (1949-2021): ιδρυτής της αλυσίδας σούπερ μάρκετ "Market In". Η τοπική κοινότητα Αναλήψεως είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 35,531 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καημένα Αμπέλια, Κόφτρα, Λιαρέικα, Λιβάδι, Μαραθούλα, Μετόχι, Παλιουριά και Φλεσουριάς. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Μονή Τιμίου Προδρόμου Αναλήψεως Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Η Ανάληψη στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ανάληψης Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αναλήψεως Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018. Ανάληψη: Το «μπαλκόνι» της λίμνης Τριχωνίδας και της Αιτωλοακαρνανίας. iaitoloakarnania.gr. Ανακτήθηκε: 26/08/2018.
Γκίζελα της Ουγγαρίας

Η Γκίζελα της Βαυαρίας, γερμ. Gisela von Bayern von Ottonen (π. 985 - 7 Μαΐου 1065) από τον Οίκο των Οθωνιδών ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε η (πρώτη) βασίλισσα της Ουγγαρίας. Ήταν αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας. Έχει αγιοποιηθεί από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας και της Γκιζέλας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας. Η Γκίζελα μεγάλωσε με πολύ ευσέβεια, πιθανότατα με τον Βόλφγκανγκ επίσκοπο του Ρέγκενσμπουργκ ως διδάσκαλό της. Παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας το 996 ως μέρος της πολιτικής της Ουγγαρίας να ανοίξει στη Δύση. Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Άγιο Εμέρικ, ο οποίος απεβίωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 1031, ενώ κυνηγούσε αγριόχοιρους. Ο γάμος του Στεφάνου Α΄ και της Γκιζέλας σηματοδότησαν μία καμπή στην ιστορία της Ουγγαρίας. Η βασίλισσα Γκίζελα διαδραμάτισε θεμελιώδη ρόλο στη διάδοση της χριστιανικής πίστης και του δυτικού πολιτισμού στην Ουγγαρία. Όταν ο Έντμουντ ο Σιδηρόπλευρος της Αγγλίας απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Κνούτος. Οι δύο γιοι τού Εδμόνδου στάλθηκαν στο εξωτερικό και κατέληξαν υπό την προστασία του Στεφάνου Α΄ της Ουγγαρίας. Ήταν δίδυμοι· από αυτούς ο Έντγκαρ Έθελινγκ απεβίωσε νέος, αλλά ο Εδουάρδος ο Εξόριστος ανατράφηκε ως προστευόμενος της βασίλισσας Γκιζέλας, και εθεωρείτο σε αυτή την ξένη Αυλή ως διάδοχος του Αγγλοσαξονικού θρόνου. Ο Στέφανος Α΄ απεβίωσε το 1038. Το 1046 η Γκίζελα, οι ακόλουθοί της, καθώς και πολλοί από τους Βαυαρούς έποικους έφυγαν από την Ουγγαρία, για να επιστρέψουν στη Βαυαρία. Εκεί η Γκίζελα προσχώρησε στη μονή Nήντερμπουργκ στο Πάσσαου και έγινε η ηγουμένη. Έζησε στη μονή του Nήντερμπουργκ στο Pάσσαου, όπου απεβίωσε. Η οσιοποίηση της Γκιζέλας επιχειρήθηκε τον 18ο αιώνα, αλλά απέτυχε. Αγιοποιήθηκε το 1975. Οι μνήμη της τιμάται στις 7 Μαΐου και στις 1 Φεβρουαρίου. Η Γκίζελα και ο σύζυγός της δεν τάφηκαν μαζί. Στις 4 Μαΐου 1996 διατηρήθηκε το λείψανο του δεξιού χεριού του Στεφάνου Α΄, και επανήλθε μαζί με ένα οστό που ελήφθη από τον βραχίονα της Γκιζέλας. Και τα δύο λείψανα τώρα προστατεύονται με ασφάλεια σε γυάλινες και χρυσές θήκες και εκτίθενται στη βασιλική της δυτικής Ουγγρικής πόλης Βεσπρέμ, όπου κάποτε ζούσε η Γκίζελα. Ο τάφος της είναι γνωστός και θεωρείται ιερός τόπος. Ο "σταυρός της Γκιζέλας" ανατέθηκε από τη βασίλισσα Γκίζελα για τον τάφο της μητέρας της, η οποία είχε αποβιώσει το 1006 και τάφηκε στο Νήντερμυνστερ στο Ρέγκενσμπουργκ. Η Ευλογημένη Γκίζελα απεικονίζεται σε ένα λευκό μαρμάρινο πλαίσιο από τον Ούγγρο καλλιτέχνη Σαντόρ Κις στον τοίχο του παρεκκλησίου της Κυρίας Ημών - βασίλισσα της Ουγγαρίας στη βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Παντρεύτηκε το 996 τον Στέφανο Α΄ των Άρπαντ μεγάλο πρίγκιπα, μετά βασιλιά, της Ουγγαρίας και είχε τέκνο: Όθων. Άγιος Εμέρικ π.1007-1031, πρίγκιπας διάδοχος της Ουγγαρίας. Butler, Alban (1995). «Bd Giselle of Bavaria». Butler's Lives of the Saints. London: Burns & Oates. σελ. 39. ISBN 0-86012-254-9. Györffy, György (1996). «Gisela, erste Königin von Ungarn». Bd 17, Hefte zur Bayerischen Geschichte und Kultur. Augsburg: Haus der Bayerischen Geschichte. σελ. 15. ISBN 3-927233-45-5.
Μάντιος

Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάντιος είναι γνωστός ένας γιος του Μελάμποδα και της Λυσίππης ή της Ιφιάνειρας. Ο Μάντιος ήταν αδελφός του Αντιφάτη, πατέρας του Κλείτου και παππούς του Κοιράνου — ή πατέρας του Οϊκλέους και παππούς του Αμφιαράου. Καθώς δείχνει το όνομά του, ο Μάντιος ήταν πιθανότατα μάντης.

 Emmy Patsi-Garin: «Επίτομο λεξικό Ελληνικής Μυθολογίας», εκδ. οίκος Χάρη Πάτση, Αθήνα 1969 Homer, The Odyssey with an English Translation by A.T. Murray, Ph.D. in two volumes. Cambridge, MA., Harvard University Press; London, William Heinemann, Ltd. 1919. Pausanias, Description of Greece with an English Translation by W.H.S. Jones, Litt.D., and H.A. Ormerod, M.A., in 4 Volumes. Cambridge, MA, Harvard University Press; London, William Heinemann Ltd. 1918. Pausanias, Graeciae Descriptio. 3 vols. Leipzig, Teubner. 1903. Greek text available at the Perseus Digital Library.
Σερβική κουζίνα

Η σερβική κουζίνα (σερβικά: српска кухиња)είναι η παραδοσιακή κουζίνα της βαλκανικής χώρας της Σερβίας, η οποία μοιράζεται χαρακτηριστικά με τα υπόλοιπα βαλκανικά έθνη (κυρίως αυτά που εντάσσονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Τις τελευταίες δεκαετίες η σερβική διασπορά έχει διασπείρει την κουζίνα αυτή σε πολλά μέρη του κόσμου.

 Στα εθνικά πιάτα περιλαμβάνονται το πλιεσκαβίτσα (αλεσμένο μοσχάρι και χοιρινό κρέας), το τσεβάπι (ψιλοκομμένο κρέας) και η σνίτσελ καρατζόρτζεβα. Εθνικό ποτό είναι το μπράντι δαμάσκηνου ή η σπιτική ρακί.Το σερβικό φαγητό χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα Μεσογειακής, Κεντροευρωπαϊκής, Τουρκικής, καθώς και αρχαίας Σλαβικής επιρροής. Με τη Σερβία να βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, η κουζίνα της έχει συγκεντρώσει στοιχεία από διαφορετικά στοιχεία μαγειρικής από τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη και έχει αναπτύξει τη δική της πλούσια γαστρονομία με πολύπλοκη ισορροπία κρεάτων, λαχανικών, τυριών, φρέσκων αρτοσκευασμάτων και επιδορπίων. Έχει πολλά κοινά με τις κουζίνες των γειτονικών βαλκανικών χωρών, καθώς και, σε μικρότερο βαθμό, με τις κουζίνες των χωρών που βρίσκονται στα βόρειά της, όπως η Γερμανία, και στα ανατολικά της, όπως το Ιράν και το Πακιστάν. Οι γεύσεις της είναι ήπιες, φρέσκες και φυσικές. Τα καρυκεύματα είναι ελαφριά, ενώ τα συστατικά που χρησιμοποιούνται είναι φρέσκα και καλής ποιότητας. Η κατανάλωση εποχιακών τροφών είναι πολύ διαδεδομένη και πολλά πιάτα συνδέονται στενά με μια συγκεκριμένη εποχή του χρόνου.Τα άφθονα ποτάμια της Σερβίας, τα εύφορα εδάφη και το ήπιο κλίμα αποτελούν ένα καλό περιβάλλον για μια ανθηρή γεωργία, που παρέχει στην κουζίνα ποιοτικά τρόφιμα.Οι περισσότεροι άνθρωποι στη Σερβία λαμβάνουν τρία γεύματα καθημερινά, πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό, με το μεσημεριανό γεύμα να είναι το κυριότερο αυτών. Ωστόσο, μόνο το μεσημεριανό και το βραδινό υπήρχαν ιστορικά, με το πρωινό να εισάγεται στη χώρα κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.Ορισμένα τρόφιμα που εισάγονται από τη Δύση, συχνά δημιουργούνται και σε σπίτια της Σερβίας. Αυτά περιλαμβάνουν τη ρακί (μπράντι φρούτων), το σλάτκο, μαρμελάδα, ζελέ, διάφορα μπισκότα, βασικά καρυκεύματα, άιβαρ ή λουκάνικα. Αυτές οι επιρροές οφείλονται είτε σε οικονομικούς είτε σε πολιτιστικούς λόγους. Η προετοιμασία των φαγητών είναι αποτελεί ένα ισχυρό μέρος της σερβικής οικογενειακής παράδοσης.
Σλιγιεπτσέβιτσι

Το Σλιγιεπτσέβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Слијепчевићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Μπρτσκο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 333 κατοίκους.

 Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Βέλικα. Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα του Σλιγιεπτσέβιτσι στο fallingrain.com
Τζίντζα

Η Τζίντζα είναι πόλη της Ουγκάντα. Είναι πρωτεύουσα της Ανατολικής περιφέρειας και του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 89.700 κατοίκων. Δήμαρχος είναι ο Μουχαμμάντ Κεζαάλα Μπασουάλε (Muhammad Kezaala Baswale).

 Η Τζίντζα βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ουγκάντα, 87 χιλιόμετρα ανατολικά της Καμπάλα. Βρίσκεται στην ακτή της λίμνης Βικτόρια κοντά στην πηγή του ποταμού Νείλου. Γουαλουκούμπα-4,4 χλμ. Κιμάκα-5,2 χλμ. Μασέσε-4,3 χλμ. Μπουγκέμπε- 4 χλμ. Μπουγκουνγκού- Μπουγουέντα-5,2 χλμ. Μπουμούντε-4,8 χλμ. Ντζερού-3,5 χλμ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jinja, Uganda στο Wikimedia Commons
Γέλενα Προντούνοβα

Η Γέλενα Σεργκέγιεβνα Προντούνοβα, γνωστή και ως Elena (γεννημένη στις 15 Φεβρουαρίου 1980), είναι Ρωσίδα πρώην ανταγωνιστική αθλήτρια της γυμναστικής . Η ανώτατη διεθνής της καριέρα διήρκεσε από το 1995 έως το 2000 και απέκτησε πολλά παγκόσμια και ολυμπιακά μετάλλια. Ήταν γνωστή για τις πρωτοποριακές και ισχυρές δεξιότητές της.

 Η Προντούνοβα γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου του 1980. Ζει στο Ροστόφ επί του Ντον (Όμπλαστ του Ροστόφ, Ρωσία). Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως προπονήτρια γυμναστικής. Ο πρώτος μεγάλος διαγωνισμός της Προντούνοβα ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1995 στο Σαμπάε (Φουκούι) της Ιαπωνίας, όπου οι Ρώσοι τερμάτισαν τέταρτοι. Άρχισε να έχει ελάχιστες επιπτώσεις στη διεθνή σκηνή. Ένας τραυματισμός παρεμπόδισε την πιθανότητα να μπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, και έμεινε στο σπίτι. Στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 1997 στη Λωζάνη, συνέχισε να κάνει μεγάλα βήματα πίσω για να ελέγξει το τελευταίο περάσμα. Ακόμα, η Ρωσία πήρε το ασημένιο της ομάδας μετά από τη Ρουμανία. Το 1998, στην Προντούνοβα πέρασε ο τραυματισμός του αστραγάλου. Η Προντούνοβα τερμάτισε 2η στο θησαυροφυλάκιο, 1η στην ισορροπία και 2η στο πάτωμα. Δεν μπόρεσε να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα εξαιτίας του τραυματισμού της. Στους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 1999, η Προντούνοβα τελείωσε επίσης 2η στην ΑΑ και πρώτη στην ομάδα. Είναι ο υψηλότερης βαθμολογίας θησαυρός σύμφωνα με τον Κώδικα Σημείων και από τον Αύγουστο του 2016 μόνο τέσσερις άλλες γυναικείες αθλήτριες έχουν επιχειρήσει αυτή τη θήκη σε ανταγωνισμό - Γιάμιλετ Πένια από τη Δομινικανή Δημοκρατία, Φάντβα Μαχμούτ από την Αίγυπτο, Οκσάνα Τσουσοβίτινα από το Ουζμπεκιστάν και Ντίπα Καρμάκαρ από την Ινδία.
Μυρτώδη

Τα Μυρτώδη (λατ. Myrtales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών που ανήκει στην ομάδα των ροδιδών σύμφωνα με το σύστημα APG IV. Περιλαμβάνει 9 οικογένειες, 380 γένη και 13005 είδη.

 Στο σύστημα του Κρόνκουιστ (1981) η τάξη Μυρτώδη περιλάμβανε τις εξής οικογένειες: Sonneratiaceae Lythraceae Penaeaceae Crypteroniaceae Thymelaeaceae Trapaceae Myrtaceae – Μυρτοειδή Punicaceae Onagraceae Oliniaceae Melastomataceae Combretaceae Alzateaceae Memecylaceae Rhyncocalycaceae Vochysiaceae Στο σύστημα APG II (2003) τάξη των Μυρτώδων περιλάμβανε 14 οικογένειες: Alzateaceae Combretaceae Crypteroniaceae Heteropyxidaceae Lythraceae Melastomataceae Memecylaceae Myrtaceae Oliniaceae Onagraceae Penaeaceae Psiloxylaceae Rhyncocalycaceae Σύμφωνα με το τελαυταίο σύστημα APG IV (2016) στην τάξη των Μυρτώδων κατατάσσονται οι εξής οικογένειες: Alzateaceae Combretaceae Crypteroniaceae Lythraceae Melastomataceae Myrtaceae Onagraceae Penaeaceae Vochysiaceae Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Μυρτώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Ρωμαϊκή γέφυρα της Κόρδοβας

Η ρωμαϊκή γέφυρα της Κόρδοβας είναι μια γέφυρα στο ιστορικό κέντρο της Κόρδοβας στη νότια Ισπανία, χτισμένη τις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. στον ποταμό Γουαδαλκιβίρ. Ανήκει σε μια μικρή προστατευόμενη περιοχή γνωστή ως Sotos de la Albolafia.

 Η γέφυρα κτίστηκε από αρχαίους Ρωμαίους στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ., πιθανότερα αντικαθιστώντας μια παλαιότερη ξύλινη γέφυρα. Στις μέρες μας, μετά την ισλαμική ανακατασκευή, έχει 16 αψίδες, μια λιγότερη από ότι αρχικά και συνολικό μήκος 247 μέτρα. Το πλάτος είναι περίπου 9 μέτρα. Η Αυγουστιανή οδός, που ένωνε τη Ρώμη με το Κάδιθ είναι πολύ πιθανό να περνούσε από τη γέφυρα. Κατά την ισλαμική κυριαρχία του χαλιφάτου της Κόρδοβας, ο μουσουλμάνος κυβερνήτης Al-Samh ibn Malik al-Khawlani διέταξε να χτιστεί μια γέφυρα πάνω στα ερείπια της παλιάς ρωμαϊκής. Κατά τον Μεσαίωνα ο πύργος Καλαχόρα και η πύλη της γέφυρας (Puerta del Puente) χτίστηκαν στη νότια και βόρεια πλευρά της γέφυρας, αντίστοιχα. Η γέφυρα ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε στη σημερινή της έκταση. Οι αψίδες αναπαριστούν την περίφημη μαυριτανική αρχιτεκτονική που κυριαρχεί στο τοπίο της πόλης. Τον 17ο αιώνα, ένα άγαλμα από τον Bernabé Gómez del Río που αναπαριστά τον Άγιο Ραφαήλ, υψώθηκε στη μέση της γέφυρας. Η τελευταία εκτενής αποκατάσταση της γέφυρας έγινε το 2006. Colin O’Connor: Roman Bridges, Cambridge University Press 1993, ISBN 0-521-39326-4, pp. 103 (SP7) Ahmed Mohammed al-Maqqari: Nafhu at-Teeb min Ghosni al-Andalusi ar-Rateeb, pp. 480 Σελίδα στο Structurae (Αγγλικά) (Γερμανικά) (Γαλλικά) Σελίδα στο Cordoba24 (Αγγλικά)
Ρονίν

Οι rōnin («γυρολόγοι» ή «περιπλανώμενοι») ήταν αδέσποτοι σαμουράι, χωρίς κύριο ή αφέντη, κατά τη διάρκεια της φεουδαρχικής περιόδου (1185-1868) της Ιαπωνίας. Ένας σαμουράι γινόταν α-δέσποτος μετά τον θάνατο του κυρίου του ή μετά την απώλεια της εύνοιας ή του προνομίου του αφέντη του.Στη σύγχρονη ιαπωνική του χρήση, μερικές φορές ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει έναν μισθωτό υπάλληλο που είναι άνεργος ή έναν απόφοιτο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που δεν έχει ακόμη εισαχθεί στο πανεπιστήμιο.

 Η λέξη rōnin σημαίνει κυριολεκτικά "άνθρωπος του κύματος". Πρόκειται για ιδιωματική έκφραση, που δηλώνει τον "αλήτη" ή τον "περιπλανώμενο", κάποιον που δεν έχει σπίτι. Ο όρος προέρχεται από τις περιόδους Nara και Heian, όταν αναφερόταν σε έναν δουλοπάροικο που είχε αποδράσει ή είχε εγκαταλείψει τη γη του κυρίου του. Στη συνέχεια, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται για τους σαμουράι που δεν είχαν κύριο. (Εξ ου και ο όρος "άνθρωπος του κύματος" που απεικονίζει κάποιον που είναι κοινωνικά αδέσμευτος, όπως ένα καράβι στη θάλασσα). Σύμφωνα με τον Bushido Shoshinshu («ο κώδικας του πολεμιστή»), ένας σαμουράι έπρεπε να διαπράξει seppuku (ή χαρακίρι, «κοπή κοιλιάς», μια μορφή τελετουργικής αυτοκτονίας) κατά την απώλεια του κυρίου του. Όποιος επέλεγε να μην τιμήσει τον κώδικα ήταν «μόνος του» και βιώνε μεγάλη ντροπή. Το ανεπιθύμητο καθεστώς του ρονίν ήταν κυρίως μια μορφή κοινωνικής διάκρισης που επιβλήθηκε από άλλους σαμουράι και από τους daimyō, τους φεουδάρχες άρχοντες. Όπως και οι άλλοι σαμουράι, ο ρονίν έφερε δύο σπαθιά. Οι ρονίν χειρίζονταν επίσης και άλλα όπλα. Ορισμένοι ρονίν — συνήθως όσοι δεν διέθεταν τα απαραίτητα χρήματα — έφεραν Bo (ένα ραβδί μήκους μεταξύ 1,50 και 1,80 μέτρων ) ή jō (μικρότερο ραβδί ή μπαστούνι μήκους 1,0 - 1,50 μέτρου) ή, τέλος, ένα yumi (τόξο). Τα περισσότερα όπλα αντιστοιχούσαν στο ryū (σχολή πολεμικών τεχνών), στο οποίο είχαν φοιτήσει. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Edo, με το άκαμπτο ταξικό σύστημα και τους νόμους του σόγκουν, ο αριθμός των ρονίν αυξήθηκε σημαντικά. Η κατάσχεση των φέουδων κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του τρίτου σόγκουν, του Ιεμίτσου της δυναστείας Tokugawa, οδήγησε σε μια ιδιαίτερα μεγάλη αύξηση των ρονίν. Μέχρι τότε, οι σαμουράι είχαν τη δυνατότητα να μετακινούνται μεταξύ κυρίων και ακόμη και μεταξύ επαγγελμάτων. Μπορούσαν επίσης να παντρευτούν γυναίκες από άλλες τάξεις. Ωστόσο, κατά την περίοδο Εdo, οι σαμουράι περιορίστηκαν, και τους απαγορεύτηκε, προπαντός, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε άλλον αφέντη, χωρίς την άδεια του προηγούμενου κυρίου τους.
Τυρ

Ο Τυρ (Týr) είναι ο θεός του πολέμου και της μάχης στη σκανδιναβική μυθολογία, ο οποίος απεικονίζεται ως μονόχειρας. Ήταν γιος του Οντίν ή του Χύμιρ. Σε άλλες γερμανικές γλώσσες είναι επίσης γνωστός ως Tyz, Ty, Ti, Tiw, Tiu, Tew και Ziu.

 Το όνομα Tyr σήμαινε θεός και προέρχεται από το Πρωτο-Γερμανικό Tiwaz, το οποίο συνεχίζει το Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό Dyeus, τον αρχικά κύριο θεό, από το οποίο προέρχεται και ο Δίας-Ζευς της ελληνικής μυθολογίας και ο Dyaus Pitar της Βεδικής θρησκείας. Σύμφωνα με τις Έντα, κάποια στιγμή οι θεοί αποφάσισαν να αλυσοδέσουν τον λύκο Φένρισουλφρ (Fenrisulfr ή Fenris), αλλά το κτήνος έσπαγε όποια αλυσίδα του έβαζαν. Τελικά οι νάνοι έφτιαξαν μια μαγική λουρίδα, την Γκλέιπνιρ, από υλικά όπως γένια γυναίκας και ρίζες βουνού. Ωστόσο ο Φένριρ υποψιάστηκε την εξαπάτηση των θεών και αρνήθηκε να δεθεί εκτός αν κάποιος εξ αυτών τοποθετούσε το δεξί του χέρι στο στόμα του. Ο Τυρ, γνωστός για το μεγάλο θάρρος του, συμφώνησε και οι υπόλοιποι θεοί έδεσαν τον λύκο. Ο Φένριρ κατάλαβε πως είχε εξαπατηθεί και έκοψε το χέρι του θεού. Ο Φένριρ θα μείνει δεμένος μέχρι τη μέρα του Ράγκναροκ. Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Τυρ θα σκοτώσει και θα σκοτωθεί από το Γκαρμ, τον φύλακα σκύλο του Χελχέιμ. Τα ίχνη του θεού διατηρούνται στην ονομασία της Τρίτης (Tuesday = ημέρα του Tiw) στις Βόρειες και Δυτικές Γερμανικές γλώσσες. (Ανάλογη της Martis dies που είναι αφιερωμένη στον Ρωμαϊκό θεό Μαρς.)
Λούσυ Σόμερσετ

Η Λαίδη Λούσυ Σόμερσετ, βαρόνη του Λάτιμερ (Lucy Somerset) (1524 - 23 Φεβρουαρίου 1583) Αγγλίδα ευγενής ήταν μεγαλύτερη κόρη του Χένρι Σόμερσετ, 2ου κόμη του Γούστερ και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Μπράουν. Η Λαίδη Λούσυ υπηρέτησε σαν Κυρία της τιμής την Αικατερίνη Χάουαρντ, 5η σύζυγο του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Παντρεύτηκε (1545) τον Τζων Νέβιλ, 4ος βαρόνο του Λάτιμερ θετό γιο της έκτης συζύγου του Ερρίκου Η΄ Αικατερίνης Παρ την οποία υπηρέτησε η Λούσυ σαν Κυρία της Συνοδείας. Η μητέρα της ήταν κόρη του Σερ Άντονι Μπράουν, Υπολοχαγού του Καλαί και της δεύτερης συζύγου του, Λούσυ Νέβιλ,, κόρης του Τζων Νέβιλ, 1ου μαρκησίου του Μόνταγκιου. Η θεία της παντρεύτηκε τον Σερ Τσάρλς Μπράντον, 1ο κόμη του Σάφοκ και η Λούσυ έγινε ξαδέλφη με τις κόρες της Λαίδη Άννα Μπράντον και Λαίδη Μαρία Μπράντον.

 Η Λούσυ Σόμερσετ εμφανίστηκε αρχικά στην αυλή του Ερρίκου Η΄ στις υπηρεσίες της πέμπτης συζύγου του Αικατερίνης Χάουαρντ σαν Κυρία της Τιμής, η Αικατερίνη εκτελέστηκε μετά από κατηγορία για μοιχεία (1542). Η Λούσυαναφέρεται στην συνέχεια σε γράμμα που έστειλε ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος Ευστάθιος Τσαπίς στον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο που παρουσιάζεται σαν ευνοούμενη του βασιλιά και μια από τις τρεις υποψήφιες για έκτη σύζυγο του. Ο βασιλιάς διάλεξε τελικά την Αικατερίνη Παρ χήρα του Τζων Νέβιλ, 3ου βαρόνου του Λάτιμερ. Η Λαίδη Λούσυ Σόμερσετ παντρεύτηκε τον Τζων Βέβιλ, 4ο βαρόνο του Λάτιμερ (1520 - 1577) και θετό γιο της Αικατερίνης Παρ, με τον γάμο πήρε τον τίτλο της βαρόνης του Λάτιμερ, μετά τον γάμο της έγινε Κυρία της Συνοδείας για την βασίλισσα Αικατερίνη, με τον σύζυγο της απέκτησε : Αικατερίνη Νέβιλ (1546 - 28 Οκτωβρίου 1596), παντρεύτηκε τον Χένρι Πέρσι, 8ο κόμη του Νορθάμπερλαντ. Ντόροθυ Νέβιλ (1547 - 23 Μαρτίου 1609), παντρεύτηκε τον Τόμας Σέσιλ, 1ο κόμη του Έξετερ. Λούσυ Νέβιλ (πέθανε τον Απρίλιο του 1608), παντρεύτηκε τον Σερ Γουίλιαμ Κορνουαλλίς του Μπρόμ Χωλ. Ελισάβετ Νέβιλ (1550 - 1630), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Σερ Τζων Ντάνβερς του Νταουντέσι και σε δεύτερο γάμο τον Σερ Έντμουντ Κάρεϊ.Ο λόρδος του Λάτιμερ πέθανε χωρίς γιους (1577) και η βαρονία πέρασε στον μακρινό του ξάδελφο Φραγκίσκο Μόνι-Κουττς, 5ο βαρόνο του Λάτιμερ. Η Λούσυ Πέρσι πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου 1583 και τάφηκε στο Χάκνει όπως φαίνεται από την διαθήκη της που δημοσιεύτηκε στις 16 Νοεμβρίου 1582. Richardson, Douglas (2011). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families, ed. Kimball G. Everingham. IV (2nd ed.) Κόμητες του Γούστερ Αρχειοθετήθηκε 2018-08-17 στο Wayback Machine.
Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Βιέννης

Το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Βιέννης (Γερμανικά: Architekturzentrum Wien, σύντμηση: Az W) είναι ένα μουσείο στη Βιέννη, στη Συνοικία των Μουσείων (MQ). Είναι σχεδιασμένο ως ένα κέντρο για εκθέσεις, εκδηλώσεις και έρευνες για θέματα αρχιτεκτονικής και τα συναφή, ιδιαίτερα για την αρχιτεκτονική και τον αστικό σχεδιασμό του 20ου- 21ου αιώνα. Είναι αναγνωρισμένο ως το εθνικό μουσείο αρχιτεκτονικής της Αυστρίας.

 Η μόνιμη έκθεση με τίτλο «a_schau. Österreichische Architektur im 20. und 21. Jahrhundert» παρουσιάζει την ιστορία της Αυστριακής αρχιτεκτονικής από το 1850 μέχρι σήμερα. Οι προσωρινές εκθέσεις παρουσιάζουν τη σύγχρονη αρχιτεκτονική, προσφέροντας νέες προοπτικές στην ιστορία της και τις μελλοντικές εξελίξεις.Μέσα από μια σειρά εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων, η αρχιτεκτονική παρουσιάζεται ως «πολιτιστική οντότητα, καθημερινό φαινόμενο και περίπλοκη διαδικασία». Στις εκδηλώσεις περιλαμβάνονται επαγγελματικές παρουσιάσεις και σεμινάρια, ξεναγήσεις, παιδικά εργαστήρια, εκδόσεις, και το ετήσιο Βιεννέζικο Αρχιτεκτονικό Κογκρέσο. Η καφετέρια και εστιατόριο του μουσείου, το ΜΙΛΟ, είναι πολύ γνωστό για τον σχεδιασμό του εσωτερικού του. Το τμήμα αρχείων και ερευνών λειτουργεί μία ειδική μη δανειστική βιβλιοθήκη με 27.000 αρχιτεκτονικούς τίτλους, μια διαδικτυακή αρχιτεκτονική βάση δεδομένων (Architektur Archiv), ένα διαδικτυακό λεξικό αρχιτεκτονικής ορολογίας (online-Architektenlexikon) και αρχείο με συλλογές που αφορούν την αρχιτεκτονική του 20ου - 21ου αιώνα. Το Κέντρο Αρχιτεκτονικής της Βιέννης ιδρύθηκε το 1993 ως μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση. Προέκυψε από μια συνεργασία μεταξύ της εθνικής κυβέρνησης της Αυστρίας και της πόλης της Βιέννης, και υπάγεται από κοινού στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Παιδείας, Τέχνης και Πολιτισμού, και στα Βιεννέζικα γραφεία πολιτισμού και αστικής ανάπτυξης. Κατόπιν οκτώ χρόνων φιλοξενίας σε προσωρινούς εκθεσιακούς χώρους της Συνοικίας των Μουσείων MQ, το Αρχιτεκτονικό Κέντρο μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 2001. Διαθέτει περίπου 1.000 τ.μ. εκθεσιακού χώρου, και έχει οργάνωσε πάνω από 150 εκθέσεις, 300 εκδηλώσεις και 600 αρχιτεκτονικές εκδρομές στα πρώτα 15 χρόνια της λειτουργίας του.
Αφγανική αλεπού

Η αφγανική αλεπού (Vulpes cana) είναι μικρή αλεπού που βρίσκεται σε ορισμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας. Ονομάζεται επίσης αλεπού του Μπλάντφορντ προς τιμήν του ερευνητή της.

 Το μήκος του σώματος είναι 42 εκατοστά και της ουράς 30 εκατοστά, ζυγίζει 1,5 - 3 κιλά. Το χρώμα της είναι σκούρο γκρι. Το κεφάλι έχει επίμηκες ρύγχος, μεγάλα αφτιά και δύο μαύρες λωρίδες που διατρέχουν από τα μάτια μέχρι το άνω χείλος. Η αφγανική αλεπού κατοικεί σε ημιάνυδρες περιοχές, στέπες και βουνά του Αφγανιστάν, της Αιγύπτου (Σινά), του Τουρκεστάν, του βορειοανατολικού Ιράν, του νοτιοδυτικού Πακιστάν, της Δυτικής Όχθης και του Ισραήλ. Μπορεί επίσης να ζήσει σε ολόκληρη την Αραβία (κυρίως στο Ομάν, την Υεμένη και την Ιορδανία), καθώς μία είχε παγιδευτεί στην περιοχή Δοφάρι του Ομάν το 1984. Πρόσφατες έρευνες καμερών-παγίδων επιβεβαίωσαν την παρουσία του είδους σε διάφορα μέρη στα βουνά του νοτίου Σινά της Αιγύπτου τα βουνά Ρας Αλ Χάιμα και Τζεμπέλ Χαφίτ στα ΗΑΕ και στη Σαουδική Αραβία.Η αφγανική αλεπού έχει άτριχα πέλματα και γατίσια, καμπυλωτά, αιχμηρά νύχια που περιγράφονται ως ημισυσταλτά.Αυτή η αλεπού έχει την ικανότητα να αναρριχάται σε βράχους και να κάνει άλματα που περιγράφονται ως «εκπληκτικά», πηδώντας στις άκρες 3 μέτρα πάνω από αυτές με ευκολία, και ως μέρος των τακτικών τους κινήσεων και αναρριχάται σε κατακόρυφους, καταρρέοντες γκρεμούς με μια σειρά από άλματα σε κάθετη τομή. Οι αλεπούδες αυτές χρησιμοποιούν τα αιχμηρά, καμπυλωτά τους νύχια και τα γυμνά πέλματα για την έλξη στα στενά άκρα και τις μακριές, πυκνές ουρές τους για εξισορρόπηση.
Κόνων

Ο Κόνων ήταν Αθηναίος στρατηγός που έζησε τον 5ο και τις αρχές του 4ου π.Χ. αι. και πολέμησε στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και κατά την πρώτη δεκαετία του 4ου αι.

 Ο Κόνων ήταν γιος του Τιμόθεου, πλούσιου Αθηναίου από παλιά αριστοκρατική οικογένεια που πήρε την αρχηγία του ναυτικού της Αθήνας το 406 π.Χ. μετά την απομάκρυνση του Αλκιβιάδη. Όταν η Αθήνα ηττήθηκε τον Σεπτέμβριο του 405 π.Χ. από τους Σπαρτιάτες στον Ελλήσποντο και τους Αιγός Ποταμούς, ο Κόνωνας κατέφυγε στην αυλή του Κύπριου βασιλιά Ευαγόρα, όπου μελετούσε τον τρόπο που θα εκδικηθεί τους Σπαρτιάτες και θα βοηθήσει την πατρίδα του να γίνει πάλι δυνατή. Γι' αυτό, το 396 π.Χ., έγινε ναύαρχος των Περσών και πολέμησε τους Σπαρτιάτες. Στην αρχή νικήθηκε, αλλά μετά συμμαχόντας με τους Κύπριους και Ρόδιους διέλυσαν την ηγεμονία των Σπαρτιατών στη θάλασσα. Συγκεκριμένα η έκβαση του πολέμου κρίθηκε με τη νίκη του Κόνωνος το 394 π.Χ. στη ναυμαχία της Κνίδου. Η σπαρτιατική κυριαρχία στα μικρασιατικά παράλια κατέρρευσε. Ο Κόνων έδωσε στις μικρασιατικές πόλεις αυτονομία και οι περισσότερες από αυτές προσχώρησαν στους Πέρσες. Ο Κόνων αμείφθηκε από τον Πέρση μονάρχη με 50 τάλαντα. Το 393 π.Χ. ο Κόνωνας επέστρεψε θριαμβευτικά στην Αθήνα, όπου οι πολίτες της τον τίμησαν με χρυσό στεφάνι και με ανδριάντα που έστησαν στον Κεραμεικό κοντά στην Βασίλειο Στοά. Με χρήματα που εξασφάλισε από τους Πέρσες ανοικοδόμησε τα Μακρά Τείχη και τα τείχη του Πειραιά. Η μεταστροφή της πολιτικής των Περσών υπέρ των Σπαρτιατών ήταν η αρχή του τέλους για τον Κόνωνα. Σύμφωνα με μια εκδοχή ο σατράπης των Σάρδεων Τιρίβαζος τον φυλάκισε και στη συνέχεια τον εκτέλεσε, αλλά σύμφωνα με άλλη δραπέτευσε και πέθανε στην Κύπρο από ασθένεια. Σύμφωνα με τον Παυσανία ετάφη στο Δημόσιο Σήμα στον Κεραμεικό.