IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στην κόλαση με τους όμορφους

Στην κόλαση με τους όμορφους (Ισπανικά: Al diablo con los guapos) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2007. Είναι ριμέικ της Αργεντίνικης τηλενουβέλας του 1998, Muñeca Brava. Πρωταγωνιστούν Άλισον Λος, Εουχένιο Σίγιερ, Λάουρα Φλόρες και Σέσαρ Έβορα.

 Η Μιλάγρος είναι μια νεαρή κοπέλα, τρυφερή, επαναστάτρια, εξωστρεφής και ονειροπόλα που έχει ζήσει σε ένα μοναστήρι για όσο μπορεί να θυμάται. Εκεί έχει αναπτύξει μια αγάπη για το ποδόσφαιρο, με το παρατσούκλι Μίλιγολ. Σε ηλικία 18 ετών, η Μιλάγρος αναγκάζεται να εγκαταλείψει το μοναστήρι και ο Πάδρε Μανουέλ καταφέρνει να ζητήσει από την Δόνια Ρεχίνα Λασκουρέιν χηρ. ντε Μπελμόντε να βοηθήσει την κοπέλα. Η Μίλι μετακομίζει στο αρχοντικό Λα Σολεδάδ, το σπίτι της οικογένειας Μπελμόντε, όπου κερδίζει την αγάπη της Δόνια Ρεχίνα για τον φιλικό και ειλικρινές χαρακτήρας της, αλλά τα προβλήματα ξεκινούν όταν η Μίλι και ο εγγονός της Δόνια Ρεχίνα, Αλεχάντρο, ερωτεύονται. Μετά από πολλές επιθέσεις μεταξύ της Μίλι και του Αλεχάντρο, στο τέλος κατάφεραν να είναι μαζί. Άλισον Λος ως Μιλάγρος "Μίλι/Μίλιγολ" Ράμος/Μιλάγρος Μπελμόντε Ράμος ντε Μιράντα Εουχένιο Σίγιερ ως Αλεχάντρο Μπελμόντε Αράνχο/Αλεχάντρο Μπελμόντε Μιράντα Λάουρα Φλόρες ως Λουσιάνα Αράνχο ντε Μπελμόντε Σέσαρ Έβορα ως Κονστάνσιο Μπελμόντε Λασκουρέιν Αλταϊρ Χαράμπο ως Βαλέρια Μπελμόντε Αράνχο ντε Χουάρες Αλίσια Ροδρίγκες ως Δόνια Ρεχίνα Λασκουρέιν χηρ. ντε Μπελμόντε Ρικάρσο Μαργάλεφ ως Ρικάρδο "Ρόκι/Μόργκαν" Χουάρες Μαργαρίτα Μαγάνια ως Κάρλα Λούνα ντε Αράνχο Αντρές Σούνο ως Ούγκο Αράνχο Ταμάγιο Μισέλ Ραμάγλια ως Αντελίνα "Λίνα" ντε Σεντέρος Ραφαέλ Λεόν ντε λος Κόμπος ως Ρομπέρτο "Μπόμπι" Σεντέρος Χεορχίνα Σαλγάδο ως Γκλόρια Ραμόν Βαλντές ως Τσαμούκο Μάρκο Μουνιός ως Νταμιάν Αράνχο Τάνια Βάσκες ως Αντρέα Καστίγιο Ρικέλμε Λους Μαρία Χερές ως Μιλένα ντε Σεντέρος Αλφόνσο Ιτουράλντε ως Εουχένιο Σεντέρος Ντάσια Γκονσάλες ως Μητέρα Ηγουμένη Μιγκέλ Πισάρρο ως Μπρούλιο Ράμος Χοσέ Λουίς Κορδέρο ως Οράσιο Κάρλος Κόμπος ως Πάδρε Μανουέλ Λετίσια Περδιγόν ως Σοκόρρο Λούνα/Αμπάρο Ροδρίγκες Μόνικα Σάντσεζ ως Ροσάριο Ράμος (νεαρή) Μαριμπέλ Γουάρδια ως Ροσάριο Ράμος/Ροσέλα ντι Γιάνο Ροσάνα Σαν Χουάν ως Ροξάνα Αντρέα Γκαρσία ως Σουλέμα Εδουάρδο Λινιάν ως Αρμάντο Καλβίγιο Αρσένιο Κάμπος ως Περάλτα Φαμπιάν Λαβάγιε ως Εκπαιδευτής μοντέλων Σέιλα ως Αδελφή Καταλίνα "Κατσέτε"/Μακαρένα Χουάν Πελάες ως Φεδερίκο Μπελμόντε Φαμπιάν Ρόμπλες ως Ριγομπέρτο Αϊτορ Ιτουριός ως Ματέο Ρομπλέδο Εδουάρδοο Αντόνιο ως Σιλβέστρε Νόρα Βελάσκες ως Μπλάντι Μέρι Γουστάβο Ρόχο ως Ερνέστο Ρομπλέδο Ρομπέρτο Βάντερ ως Νέστορ Μιράντα Ρικάρδο Φάστλιχτ ως Πάολο Αριάδνε Ντίας ως Φλορένσια Ετσεβαρία ντε Μπελμόντε Μανουέλα Ίμας ως Μαρισέλα Ετσεβαρία Γκλόρια Σιέρρα ως Νεφερτίτη Ντανιέλ Ντουκόιν ως Ράμσες Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο Fama (Β΄ Ηθοποιός) 1 Βραβείο TVGrama (Ξένη Τηλενουβέλα) Στην κόλαση με τους όμορφους στην IMDb Site of Allisson Lozz and Al Diablo con los Guapos Official Site
Πάολο Βενετσάνο

Ο Πάολο Βενετσάνο (Paolo Veneziano, επίσης Veneziano Paolo ή Paolo da Venezia, ενεργός το 1333, πέθανε μετά το 1358) ήταν ζωγράφος του 14ου αιώνα από τη Βενετία, ο «ιδρυτής της Ενετικής σχολής ζωγραφικής», πιθανότατα ενεργός μεταξύ περίπου 1321 και 1362. Έχει χαρακτηριστεί «ο σημαντικότερος Ενετός ζωγράφος του 14ου αιώνα». Τα πολλά υπογεγραμμένα και χρονολογημένα έργα του, μερικά σε συνεργασία με τους γιους του, κυμαίνονται χρονολογικά μεταξύ 1333 και 1358. Θεωρήθηκε ως ο επίσημος ζωγράφος της Ενετικής Δημοκρατίας. Ηγήθηκε της ανάπτυξης στη Βενετία των περίτεχνων πολυπτύχων ή «σύνθετων ρετάμπλ», τα οποία έγιναν δημοφιλή σε όλη την Ιταλία κατά τον 13ο αιώνα, εν μέρει ως απάντηση σε λειτουργικές αλλαγές (που αντιστράφηκαν μόνο τον 20ό αιώνα) που τοποθέτησαν τον ιερέα να επιτελεί τη λειτουργία στην ίδια πλευρά του βωμού με το εκκλησίασμα, έτσι με την πλάτη του σε αυτούς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό ενθάρρυνε τη δημιουργία ρετάμπλ πίσω και πάνω από τον βωμό, ως οπτική λατρευτική εστίαση. Είναι ο παλαιότερος Ενετός ζωγράφος του οποίου το όνομα είναι γνωστό και ο πρώτος που ζωγράφισε το νέο θέμα της στέψης της Παναγίας . Το ύφος του είναι «ακόμα βυζαντινό», δηλαδή ιταλο-βυζαντινό, αλλά επηρεάζεται όλο και περισσότερο από τη γοτθική τέχνη που αναπτύσσεται βόρεια των Άλπεων και προσωπικά στοιχεία. Ωστόσο, η επιρροή από τον Τζόττο είναι "σχεδόν εντελώς απούσα".

 Γεννήθηκε σε οικογένεια καλλιτεχνών. Διαχειρίστηκε ένα μεγάλο εργαστήριο στο οποίο συνεργάστηκε με τους γιους του Μάρκο, Λούκα και Τζοβάννι. Ήταν ο επίσημος ζωγράφος της Αντρέα Ντάντολο, για τον οποίο αυτός και οι γιοι του Λούκα και Τζοβάννι ζωγράφισαν το Pala Feriale ή «ρεταμπλ της εβδομάδας», για το διάσημο έργο από μέταλλο και σμάλτο "Pala d'Oro" της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία, το οποίο άνοιξ\γε μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές. Δυστυχώς, οι περισσότερες από τις πολλές σκηνές αυτών των ζωγραφισμένων καλυμμάτων, ίσως η πιο διάσημη παραγγελία του, έχουν πλέον χαθεί. Ο Πάολο ταυτοποιήθηκε στο παρελθόν με τον καλλιτέχνη υπεύθυνο για τα έργα που αποδόθηκαν στον "Δάσκαλο της Στέψης της Ουάσιγκτον" . Δεν υπάρχει πλέον ομοφωνία μεταξύ ιστορικών τέχνης σχετικά με αυτήν την ταυτοποίηση. Το ύφος του Πάολο αποδίδεται σε βυζαντινές επιρροές αλλά προδίδει επίσης γνώση της σύγχρονης ζωγραφικής στο Ρίμινι. Τα πιο προηγμένα έργα του δείχνουν την επιρροή της γοτθικής τέχνης. Μέσω της τέχνης του ήταν ο ιδρυτής της ενετικής Σχολής που θα ασκούσε επιρροή κατά τον 14ο αιώνα και συγκεκριμένα στον Λορέντσο Βενετσάνο, ο οποίος προφανώς δεν είναι συγγενής του, αλλά πιθανώς μαθητής. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Steer, John, Venetian painting: A concise history, 1970, London: Thames and Hudson (World of Art), (ISBN 0500201013) "Venice: Mundus Alter" in "Virgin and Child", Italian Renaissance Learning Resources, Oxford Art Online In collaboration with the National Gallery of Art, online Paolo Veneziano at the National Gallery of Art Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Paolo Veneziano στο Wikimedia Commons
Σέρροντ Μπράουν

Ο Σέρροντ Κάμπελ Μπράουν (αγγλικά: Sherrod Campbell Brown, 9 Νοεμβρίου 1952), είναι Αμερικανός πολιτικός και ακαδημαϊκός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Οχάιο από τον Ιανουάριο του 2007. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Τραπεζικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει επίσης υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 13η περιφέρεια του Οχάιο (1993-2007), καθώς και πολιτειακός Υπουργός Εσωτερικών του Οχάιο (1983-1991).

 Ο Γερουσιαστής Μπράουν, γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1952, στο Μάνσφιλντ του Οχάιο. Είναι γιός του ιατρού Τσαρλς Γκάιλι Μπράουν και της Έμιλι Κάμπελ. Έχει σκωτσέζικη, ιρλανδική, αγγλική και γερμανική καταγωγή. Σπούδασε Φιλολογία και Ρωσικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ και έλαβε πτυχίο (BA) το 1974. Έχει μεταπτυχιακό (MA) στην Εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο Γέιλ (1979) και μεταπτυχιακό (MBA), στην Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (1981). Μέχρι την ενασχόλησή του με την πολιτική, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός και ως καθηγητής σε πανεπιστήμιο. Το 1974, κατάφερε να εκλεγεί σε ηλικία μόλις 22 ετών, Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων του Οχάιο για την 61η περιφέρεια. Παρέμεινε στην θέση αυτή, έως το 1982. Το 1983, αφού εξελέγη το 1982, ανέλαβε πολιτειακός Υπουργός Εσωτερικών (Γενικός Γραμματέας) του Οχάιο, θέση στην οποία επανεξελέγη το 1986. Το 1990, έχασε από τον Ρεπουμπλικανό Μπομπ Ταφτ. Το 1992, αφού μετακόμισε από το Μάνσφιλντ, στο Λορέν του Οχάιο, εξελέγη τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 13η κογκρεσιακή περιφέρεια του Οχάιο, θέση την οποία ανέλαβε στις 3 Ιανουαρίου 1993. Κατάφερε να επανεκλεγεί έξι συνεχόμενες φορές ακόμα, έως το 2007, όπου και ανέλαβε Γερουσιαστής. Στις εκλογές του 2006 για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μπράουν, κατάφερε να νικήσει τον εν ενεργεία Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Μάικ ΝτεΓουάιν με ευρεία πλειοψηφία (56,2% έναντι 43,8% του ΝτεΓουάιν). Έτσι στις 3 Ιανουαρίου 2007, ανέλαβε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Οχάιο. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2012 και του 2018 και παρεμένει έως σήμερα στο αξίωμα. Συμμετοχή σε Επιτροπές της Γερουσίας (117ο Κογκρέσο) Επιτροπή Τραπεζικών, Αστικών και Στεγαστικών Υποθέσεων (πρόεδρος) Επιτροπή Γεωργίας, Διατροφής και Δασοκομίας Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων Επιτροπή Υποθέσεων Βετεράνων Το 1979, ο Μπράουν, παντρεύτηκε την Λάρκε Ρέιτσι με την οποία απόκτησαν 2 παιδιά. Χώρισαν το 1987. Το 2004, παντρεύτηκε την αρθρογράφο και συγγραφέα Κόνι Σουλτς, η οποία ένα χρόνο αργότερα βραβεύθηκε με Βραβείο Πούλιτζερ. Με την Κόνι, απέκτησαν επίσης δύο παιδιά. Ο Μπάουν, είναι Λουθηρανός στο θρήσκευμα. Κατάλογος τρεχόντων Γερουσιαστών των Ηνωμένων Πολιτειών Γερουσία των ΗΠΑ Οχάιο
Δήμος Αγνάντων

Ο Δήμος Αγνάντων ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του νομού στις πλαγιές των Τζουμέρκων. Αποτελούνταν από 8 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 124,3 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.022 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Άγναντα.

 Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί: Δ.δ. Αγνάντων [ 886 ] τα Άγναντα [ 584 ] η Άρτισσα [ 56 ] το Καταφύγιο [ 12 ] τα Κονάκια [ 47 ] το Παλαιοχώρι [ 30 ] τα Φράστα [ 157 ] Δ.δ. Γραικικού [ 621 ] το Άνω Γραικικό [ 162 ] τα Γουριανά [ 127 ] η Γραβιά [ 66 ] το Κάτω Γραικικό [ 170 ] ο Ρωμανός [ 80 ] το Σελιό [ 16 ] Δ.δ. Καταρράκτου [ 682 ] ο Καταρράκτης [ 295 ] τα Βλάγκαδα [ 29 ] η Κρυοπηγή [ 78 ] η Μηλιά [ 108 ] η Σγάρα [ 172 ] Δ.δ. Κουκκουλίων -- τα Κουκκούλια [ 315 ] Δ.δ. Κτιστάδων -- οι Κτιστάδες [ 243 ] Δ.δ. Λεπιανών [ 443 ] τα Λεπιανά [ 225 ] ο Μακρύκαμπος [ 116 ] το Ξηρικό [ 102 ] Δ.δ. Μικροσπηλιάς [ 428 ] η Μικροσπηλιά [ 364 ] το Βατάτσι [ 64 ] Δ.δ. Ράμιας [ 404 ] η Ράμια [ 178 ] η Γεροβρύση [ 111 ] το Ελαφοπήδημα [ 42 ] το Λιβάδι [ 35 ] η Ντάρα [ 38 ] Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αγνάντων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 19/12/2017. Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου
Λευκοθέα Σερρών

Η Λευκοθέα, έως το 1927 γνωστή ως Δράτσοβον, είναι εγκαταλελειμμένο χωριό που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Νέας Ζίχνης της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων στις νοτιοανατολικές παρυφές του Μενοικίου όρους, σε απόσταση 7 χιλιομέτρων ανατολικά της κωμόπολης Νέα Ζίχνη. Δίπλα ακριβώς από τον οικισμό, διέρχεται ο επαρχιακός δρόμος που οδηγεί στο χωριό Μανδήλι Σερρών. Ο εγκαταλελειμμένος οικισμός αναφέρεται ανεπίσημα και ως Παλιά Λευκοθέα, προκειμένου να διακρίνεται από τον σημερινό οικισμό του Σταθμού Λευκοθέας.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά της Ζίχνας του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 59 σπίτια και 190 κατοίκους. Σύμφωνα με τη γεωγραφική μελέτη «Οδοιπορικαί Σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας Οροθετικής Γραμμής και Θεσσαλίας» του Nικόλαου Σχινά που εκδόθηκε το 1886 στην Αθήνα, ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 150 πατριαρχικοί κάτοικοι. Η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 300 κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι το χωριό είχε 180 κατοίκους. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 168 Έλληνες κάτοικοι. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 168 κατοίκων. Το 1915, λίγο πριν από τη Β΄ Βουλγαρική Κατοχή, ο πληθυσμός ανέρχονταν σε 228 κατοίκους. Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μανδηλίου, μαζί με τα χωριά Σκρίτζοβα (Σκοπιά) και Τρεστενίτσα (Κρυοπηγή), ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα αποσπάστηκε από την προηγούμενη κοινότητα και ορίστηκε έδρα της νέας κοινότητας Δρατσόβου. Το 1927 μετονομάστηκε σε Λευκοθέα. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν στη Λευκοθέα τουλάχιστον 20 οικογένειες προσφύγων. Το χωριό εγκαταλείφθηκε σταδιακά από τις αρχές τις δεκαετίας του 1960, έως τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν σε κοντινή τοποθεσία με χαμηλότερο υψόμετρο, σε απόσταση 2.5 χλμ. προς νοτιοανατολικά, δίπλα από την Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης. Ο νέος οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 ως Σταθμός Λευκοθέας. Σήμερα, το χωριό είναι εντελώς ερειπωμένο και όλα σχεδόν το σπίτια έχουν καταρρεύσει. Σε καλύτερη κατάσταση βρίσκεται το κτίριο όπου στεγαζόταν το σχολείο, καθώς και δύο εκκλησίες.
Σωκράτης Χάσικος

Ο Σωκράτης Χάσικος (1956 - 2021) ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Άμυνας, Υπουργός Εσωτερικών και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ τις περιόδους 1991-1996 και 2006-2011.

 Ο Σωκράτης Χάσικος γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 12 Απριλίου 1956. Μεγάλωσε στο Κάτω Δίκωμο. Ομιλούσε πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν επιχειρηματίας. Από το 2003 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2013 ήταν Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της AlfaMediaGroup. Ήταν ιδιοκτήτης της εφημερίδας Αλήθειας, του ραδιοφωνικού σταθμού Super Sport Fm και μεγαλομέτοχος του τηλεοπτικού σταθμού Omega.Ήταν νυμφευμένος με την Έλλη Κουλέρμου. Είχε δύο υιούς και μία κόρη. Απεβίωσε στις 5 Απριλίου 2021 στην Κολωνία, μετά από πολυετή αντιμετώπιση του καρκίνου. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ και μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος.Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 με τον ίδιο συνασπισμό για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Στις 25 Αυγούστου 1999 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2003 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.Επανεξελέγη βουλευτής με τον ΔΗΣΥ στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Επαφής Κυβέρνησης-Βουλής-ΠΑΣΥΔΥ, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.Την 1 Μαρτίου 2013 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 10 Μαΐου 2017 που υπέβαλλε την παραίτηση του για προσωπικούς και οικογενειακούς λόγους. Στη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε παράλληλα, για δύο βδομάδες, Υπουργός Άμυνας, μετά τον θάνατο του τότε Υπουργού Άμυνας Τάσου Μητσόπουλου. «Υπουργείο Εσωτερικών - Βιογραφικό Σημείωμα». www.moi.gov.cy. Υπουργείο Εσωτερικών. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Μαρτίου 2017. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2017. «ΧΑΣΙΚΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2007. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 255. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019.
Ντένις Κουέιντ

Ο Ντένις Γουίλιαμ Κουέιντ (αγγλικά: Dennis William Quaid, 9 Απριλίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός γνωστός για μια ευρεία γκάμα δραματικών και κωμικών ρόλων. Κέρδισε την προσοχή στο έργο του κατά τη δεκαετία του 1980, η καριέρα του ανέκαμψε στη δεκαετία του 1990, αφού ξεπέρασε τον εθισμό του στα ναρκωτικά και μια διατροφική διαταραχή.

 Μερικές από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε: Breaking Away, The Right Stuff, Wyatt Earp, The Rookie, Μετά την επόμενη μέρα (The Day After Tomorrow), Traffic, Σημείο υπεροχής (Vantage Point), Footloose, Φονική συχνότητα (Frequency), The Parent Trap, Τα δικά σου, τα δικά μου, τα δικά μας (Yours, Mine & Ours) και Η νικήτρια (Soul Surfer). Για τον ρόλο του στο Ο Παράδεισος Είναι Μακριά (2002) έλαβε το βραβείο New York Film Critics Circle Award for Best Supporting Actor, το Chicago Film Critics Association Award for Best Supporting Actor, το Online Film Critics Society Award for Best Supporting Actor και το Independent Spirit Award for Best Supporting Male. Dennis Quaid at AllMovie Dennis Quaid at Emmys.com
Μωρά στη Φωτιά (άλμπουμ)

Μωρά στη Φωτιά είναι ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος Μωρά στη Φωτιά. Ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 1987 και κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο από την Ano-Kato Records. Περιέχει μερικά από τα γνωστότερα τραγούδια της μπάντας, όπως τα "Κάτω στην Πόλη", "Το Παυσίπονο" και "Μανιφέστο". Συγκαταλέγεται όχι μόνο στα καλύτερα ροκ άλμπουμ της δεκαετίας του 1980, αλλά και στα σημαντικότερα της ελληνικής ροκ.

 Τον Οκτώβριο του 1987, μετά από μια περιοδεία σε διάφορες πόλεις της Βορείου Ελλάδας, το συγκρότημα άρχισε να ηχογραφεί έξι τραγούδια στο Amber Recording Studio της Θεσσαλονίκης. Η ηχογράφηση είχε ξεκινήσει σαν ανεξάρτητη παραγωγή, αλλά λίγο προτού ολοκληρωθούν οι μίξεις των τελευταίων τραγουδιών και ενώ τέλειωναν τα χρήματα για την ολοκλήρωση του δίσκου, ο Γιώργος Τσακαλίδης της Ano-Kato Records, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει τον δίσκο. Τελικά, συμπεριελήφθησαν οκτώ τραγούδια. Ένα από αυτά ήταν και μια επανεκτέλεση του τραγουδιού "Third Uncle" του Μπράιαν Ίνο, με ελληνικό στίχο. Η μουσική και οι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Στέλιο Σαλβαδόρ, εκτός αν αναγράφεται διαφορετικά. Στέλιος Σαλβαδόρ – φωνή, μπάσο Παύλος Παυλίδης – κιθάρα Γιώργος Παπαϊωάννου – ντραμς Κατερίνα Μουστάκα – πλήκτρα Γιώργος Κωνσταντινίδης – κιθάρα στο "Third Uncle" Γρηγόρης Μωυσιάδης – σάμπλερ, συνθεσάιζερ Μωρά στη Φωτιά στο Discogs
Kenwood Ltd

Η Kenwood είναι Βρετανική εταιρία κατασκευής συσκευών κουζίνας, λειτουργώντας σε 44 χώρες και ανήκει στο Group De’Longhi. Η Kenwood σχεδιάζει, παράγει και πουλάει συσκευές κουζίνας, όπως ψυγεία, πλυντήρια πιάτων, κουζινομηχανές, μπλέντερ, πολυμίξερ, βραστήρες, φρυγανιέρες κ.α. Η εταιρία ιδρύθηκε από τον Kenneth Maynard Wood το 1947 στην πόλη Woking, ξεκινώντας την παραγωγή στο γκαράζ του. Σκοπός του ήταν να απελευθερώσει τις γυναίκες από την κουζίνα σχεδιάζοντας συσκευές που θα τους εξοικονομούν χρόνο από τις καθημερινές δουλειές της κουζίνας. Το 1962 η εταιρία μεταφέρθηκε σε μεγαλύτερο εργοστάσιο στο Havant όπου στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας μέχρι και σήμερα. Μια συσκευή Kenwood πωλείται κάθε τρία δευτερόλεπτα σε όλο τον κόσμο.

 Το πρώτο προϊόν Kenwood ήταν μια πρωτοποριακή τοστιέρα, εφεύρεση του Kenneth Wood, η οποία κυκλοφόρησε στην αγορά το 1947 και έγινε γνωστή ως A100. Ήταν η πρώτη στην κατηγορίας της στην Ευρώπη η οποία επέτρεπε στο ψωμί να ζεσταθεί και από τις δύο πλευρές, χωρίς να χρειάζεται να το γυρίσεις. Τρία χρόνια αργότερα το 1950, η πρώτη εκδοχή της Κουζινομηχανής Kenwood Chef παρουσιάστηκε στην έκθεση ‘Ιδανικό Σπίτι’. Η συσκευή είχε κατασκευαστεί για να βοηθάει στις πιο δύσκολες εργασίες της κουζίνας, και διέθετε 3 υποδοχές με διαφορετικές ταχύτητες επιτρέποντας στον χρήστη να πρετοιμάσει αμέτρητες συνταγές. Την πρώτη μόλις εβδομάδα κυκλοφορίας το γνωστό πολυκατάστημα Harrods ξεπούλησε όλο το απόθεμα. Την δεκαετία του ’60 το Kenwood Chef γνώρισε επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Η Kenwood ήταν επίσης ο πρώτος κατασκευαστής που προσέφερε ηλεκτρονικό έλεγχο ταχύτητας στα προϊόντα της, μια λειτουργία που υιοθετίθηκε το 1973. Το πρώτο πολυμίξερ της εταιρίας παρουσιάστηκε το 1979. Μέχρι το 1989 η εταιρία είχε επενδύσει στο πρώτο της εργοστάσιο με βάση την Κίνα προκειμένου να συμβαδίσει με την αυξανόμενη ζήτηση. Το 1997, σε ηλικία 81 ετών, ο Kenneth Wood απεβίωσε έπειτα από μια σύντομη ασθένεια. Μέχρι σήμερα, η εταιρία έχει περισσότερους από 80 διεθνείς εισαγωγείς. Η Kenwood εντάχθηκε στον Όμιλο De’Longhi το 2000. Το 2009, η Kenwood παρουσίασε το Cooking Chef, την πρώτη Κουζινομηχανή με ενσωματωμένη επαγωγική εστία η οποία διαθέτει όλες τις χρήσεις των Κουζινομηχανών Kenwood ενώ μπορεί και να μαγειρεύει. Στον πρώτο σχεδιαστή της Kenwood Chef, Kenneth Grange, δόθηκε ο τίτλος του ιππότη το 2013 για τις υπηρεσίες του στο design. Τα προϊόντα της Kenwood περιλαμβάνονται στις ακόλουθες κατηγορίες: Κουζινομηχανές Προετοιμασία φαγητών και ροφημάτων (Πολυμίξερ, μπλέντερ, αποχυμωτές) Πρωινό (Βραστήρες, φρυγανιέρες, καφετιέρες φίλτρου)Το αλκοολούχο κρεμώδες ποτό Baileys φτιάχτηκε αρχικά χρησιμοποιώντας Κουζινομηχανή Kenwood. Η εταιρία είναι πλέον συνόνυμη με προϊόντα υψηλής ποιότητας, που κρατάνε για ολόκληρες γενιές. Σύμφωνα με το BBC, οι Κουζινομηχανές Chef χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, μετά από 40 χρόνια. Επίσημος ιστότοπος Kenwood Cooking Chef Αρχειοθετήθηκε 2016-10-31 στο Wayback Machine. Company profile Kenwood UK Website Αρχειοθετήθηκε 2009-04-26 στο Wayback Machine.
Μάια Παντζικίντζε

Η Μάια Παντζικίντζε (γεωργιανά: მაია ფანჯიკიძე, γεννηθείσα στις 16 Οκτωβρίου 1960) είναι ένας Γεωργιανή διπλωμάτης και πολιτικός. Είναι πρώην δασκάλα Γερμανικών πριν την προσχώρησή της στη διπλωματική υπηρεσία της Γεωργίας το 1994 και διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο της Μπιντζίνα Ιβανισβίλι στις 25 Οκτωβρίου 2012. Παραιτήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 2014 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση του Ιρακλί Αλασάνια να απαλλαγεί από τη θέση του ως Υπουργός Άμυνας.

 Γεννημένη στην Τιφλίδα, η Μάια Παντζικίντζε είναι η κόρη του συγγραφέα Γκουράμ Παντζικίντζε. Σπούδασε φιλολογία στα πανεπιστήμια της Τιφλίδας και της Ιένα και δίδαξε γερμανικά στην Τιφλίδα πριν από την είσοδό της στην ξένη υπηρεσία το 1994. Το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της συνδέθηκε με την πρεσβεία της Γεωργίας στο Βερολίνο. Για ένα μικρό διάστημα διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών το 2004 και έγινε πρεσβευτής της Γεωργίας στη Γερμανία από το 2004 έως το 2007 και στην Ολλανδία από το 2007 έως το 2010. Αφού απολύθηκε από την διπλωματική υπηρεσία το 2010, υποστήριξε ότι η απόφαση ελήφθη για πολιτικούς σκοπούς αφότου ο γαμπρός της Ιρακλί Αλασάνια παραιτήθηκε από την θέση του πρεσβευτή της Γεωργίας στα Ηνωμένα Έθνη και αποχώρησε ως εναντίωση με τη διοίκηση του Προέδρου Μιχαήλ Σαακασβίλι το 2008. Τον Φεβρουάριο του 2012, η Παντζικίντζε προσχώρησε στις τάξεις της αντιπολίτευσης ως εκπρόσωπος του Μπιντζίνα Ιβανισβίλι, ενός πολυδισεκατομμυριούχου επιχειρηματία που δημιούργησε το πολιτικό κόμμα Γεωργιανό Όνειρο-Δημοκρατική Γεωργία, προκειμένου να συμμετάσχει στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 1ης Οκτωβρίου. Συντέλεσε ως εκπρόσωπος του συνασπισμού υπό την ηγεσία του Ιβανισβίλι και ήταν επικεφαλής του κεντρικού του γραφείου κατά τη διάρκεια της δύσκολης προεκλογικής εκστρατείας. Μετά τη νίκη του Γεωργιανού Ονείρου στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, η Παντζικίντζε διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών στο υπουργικό συμβούλιο του σημερινού πρωθυπουργού Ιβανισβίλι στις 25 Οκτωβρίου 2012. Στα πρώτα της σχόλια ως υπουργός, ανέφερε τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της Γεωργίας, όπως η Ευρωπαϊκή και η ευρωατλαντική ένταξη, η στρατηγική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και η συνέχιση των καλών σχέσεων με τις γειτονικές χώρες. Η Παντζικίντζε πρόσθεσε επίσης ότι η νέα κυβέρνηση θα προσπαθήσει να ομαλοποιήσει τις σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά η Γεωργία δεν θα αποκαταστήσει τους διπλωματικούς δεσμούς όσο η Ρωσία διατηρεί τις πρεσβείες της στις αποσχιθείσες περιοχές της Γεωργίας Αμπχαζία και Νότια Οσετία.
Μακαρένα (Σεβίλλη)

Με την ιστορική ονομασία Μακαρένα, επίσημα "La Macarena" φέρεται η βόρεια περιοχή, διοικητική περιφέρεια, της πόλης της Σεβίλλης (Ισπανία), στην ανατολική όχθη του Γουαδαλκιβίρ, που εκτείνεται εκατέρωθεν του βορείου αρχαίου τείχους της πόλης. Πρόκειται για παραδοσιακή περιοχή με παλαιομοδίτικη αρχιτεκτονική και στενούς δρόμους, όπου κυριαρχούν ακόμη οι θεσμοί της εκκλησίας και της οικογένειας.

 Η Περιοχή αυτή πολεοδομικά αναπτύσσεται σε μορφή τριγώνου με την κορυφή προς Βορρά, στην οποία και υφίστανται πλήθος ιστορικών εκκλησιών, στυλ μπαρόκ, ιστορικών κτιρίων, πλατειών, ενώ παράλληλα αποτελεί φημισμένη περιοχή πολλών λαογραφικών εκδηλώσεων της ευρύτερης περιοχής της Σεβίλλης. Ετυμολογικά για την ονομασία της έχουν προταθεί διάφορες απόψεις με επικρατέστερη ότι προέρχεται από τη θεά των Ρωμαίων την Μακαρία, κόρη του Ηρακλή. Στα σημαντικότερα αξιοθέατα της Μακαρένα περιλαμβάνονται οι ακόλουθες ιστορικές εκκλησίες και κτίρια, κατά σειρά από Β. προς Ν.: Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας, πρώην Νοσοκομείο των Πέντε Πληγών. Η Βασιλική της Μακαρένα Το Μοναστήρι του Αγίου Κλημεντίου Η Εκκλησία του Αγίου Ρομάν Το μνημείο Μουράγιας Το Ανάκτορο ντε λα Δουένιας Ο δρόμος Κάλια ντε λα Φέρια Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη της Πάλμας Ο Πύργος του Δον Φαδρίκε Η Αλεμάδα ντε Έρκουλες Η Εκκλησία του Αγίου Μάρκου Το Κονβέντο της Αγίας Πάολας, Η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου Η Εκκλησία της Αγίας Καταλίνας Το Κονβέντο της Αγίας Ινές Εκδόσεις Καθημερινή - Οδηγοί του Κόσμου - Σεβίλλη και Ανδαλουσία, Αθήνα 1999, σελ.83. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Macarena District στο Wikimedia Commons
Μάρια Πιοντκόφσκα

Η Μάρια Πιοντκόφσκα (πολωνικά: Maria Piątkowska, προηγουμένως Χοϊνάτσκα [Chojnacka], το γένος Ιλβίτσκα [Ilwicka]) (24 Φεβρουαρίου 1931 – 19 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Πολωνή αθλήτρια δρόμων ταχύτητας, δρόμων μετ΄ εμποδίων και άλματος εις μήκος. Κέρδισε το αγώνισμα σκυταλοδρομίας 4 × 100 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1962 και ήρθε 3η σε δύο άλλα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου. Ήταν εθνική πρωταθλήτρια Πολωνίας στο άλμα εις μήκος, στο πένταθλο και στο δρόμο 80 μέτρων.

 Η Πιοντκόφσκα ήταν μέλος του αθλητικού συλλόγου Λέγκια Βαρσοβίας και της Πανεπιστημιακής Αθλητικής Ένωσης της Πολωνίας. Το 1951 και το 1958 κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας στο άλμα εις μήκος. Το 1954 κέρδισε το αγώνισμα του πεντάθλου στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας και το 1959 και το 1963 κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας στα 80 μέτρα.Η Πιοντκόφσκα συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952, το 1960 και το 1964. Στους Αγώνες του 1964, τερμάτισε έκτη στο αγώνισμα των 80 μέτρων μετ΄ εμποδίων, με χρόνο 10,7 δευτερόλεπτα. Αγωνίστηκε σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου, το 1954, το 1958 και το 1962. Το 1958 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1962, οι Πιοντκόφσκα, Τερέσα Τσιέπουι, Μπαρμπάρα Σομπότα και Ελζμπιέτα Σιρόκα κέρδισαν τον αγώνα σκυταλοδρομίας 4 × 100 μέτρων. Κέρδισε επίσης ένα χάλκινο μετάλλιο στα 80 μέτρα μετ΄ εμποδίων. Η Πιοντκόφσκα τερμάτισε ταυτόχρονα με τη νικήτρια Τερέσα Τσιέπουι.Το 1961, η Πιοντκόφσκα σημείωσε εθνικό ρεκόρ Πολωνίας στο δρόμο 80 μέτρων, με 10,7 δευτερόλεπτα. Το 1962, έτρεξε 10,6 δευτερόλεπτα, που ισοφάρισε το εθνικό ρεκόρ της Τερέσα Τσιέπουι. Το 1964, οι Πιοντκόφσκα, Ιρένα Σεβίνσκα, Χαλίνα Γκουρέτσκα και Έβα Κουομπουκόφσκα, έθεσαν νέο παγκόσμιο ρεκόρ σκυταλοδρομίας 4 × 100 μέτρων, στο Λοτζ της Πολωνίας. Η Πιοντκόφσκα γεννήθηκε ως Μάρια Ιλβίτσκα στο Γκόλενι, στο Βασίλειο της Ρουμανίας, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η οικογένειά της μετακόμισε στη Μαζουρία της Πολωνίας. Ήταν απόφοιτη της Ακαδημίας Φυσικής Αγωγής «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» της Βαρσοβίας. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον Πολωνό δισκοβόλο Χένρικ Χοϊνάτσκι. Αργότερα, παντρεύτηκε τον Πολωνό δισκοβόλο και κάτοχο του εθνικού ρεκόρ, Έντμουντ Πιοντκόφσκι. Το ζευγάρι είχε δύο γιους. Ο Έντμουντ Πιοντκόφσκι πέθανε το 2016.Το 2020, η Πιοντκόφσκα προσβλήθηκε από τον COVID-19 ενώ ήταν στο νοσοκομείο για χειρουργική επέμβαση ισχίου. Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 89 ετών. Sports Reference Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
Ερυθρές Αττικής

Οι Ερυθρές (παλαιότερα Κριεκούκι) είναι κωμόπολη της Δυτικής Αττικής. Βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νομού, χτισμένες σε υψόμετρο 390 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του Κιθαιρώνα. Αν και ανήκουν στον νομό Αττικής συνδέονται περισσότερο με το διοικητικό κέντρο της Θήβας με την οποία βρίσκονται πολύ κοντά. Με συνολικό πληθυσμό 3.326 κατοίκων αποτελούσαν έδρα ομώνυμου δήμου μέχρι το 2010, έτος κατά το οποίο με το Πρόγραμμα Καλλικράτης εντάχθηκαν στο διευρυμένο Δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας. Οι Ερυθρές οφείλουν το όνομά τους στην αρχαία βοιωτική πόλη των Ερυθρών που βρισκόταν στην ίδια περιοχή. Κάτοικοι μάλιστα των Ερυθρών ίδρυσαν την ομώνυμη αποικία στην Ιωνία που βρίσκεται απέναντι από τη Χίο. Το σημερινό χωριό δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα από Αρβανίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και σε αυτούς οφείλει την ονομασία του, Κριεκούκι (σημαίνει στα αρβανίτικα κόκκινο κεφάλι). Στις 30/08/1927 με Διάταγμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτου, το Κριεκούκι μετονομάσθη σε Ερυθρές.

 Οι Ερυθρές ήταν αρχαία Βοιωτική πόλη χτισμένη στους πρόποδες του Κιθαιρώνα. Αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών ως μία από τις Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Ο Στράβων αναφέρει πως άποικοι από τις Ερυθρές ίδρυσαν την Ιωνική αποικία Ερυθρές στα παράλια της Μικράς Ασίας, απέναντι από τη Χίο. Οι Ερυθρές βρίσκονταν κοντά στα σύνορα της αρχαίας Βοιωτίας με την αρχαία Αθήνα. Μετά τους Περσικούς πολέμους για μία μεγάλη χρονική περίοδο άνηκαν στους Αθηναίους. Οι Ερυθρές φαίνεται να παρήκμασαν κατά τη Ρωμαϊκή εποχή. Ο περιηγητής Παυσανίας αναφέρει πως περνώντας από τις Ερυθρές συνάντησε μόνο ερείπια της αρχαίας πόλης.Οι κατοικοι των Ερυθρών συμμετείχαν στον απελευθερωτικό αγώνα της Ελλάδας. Σήμερα υπάγονται στο δήμο Μάνδρας-Ειδυλλίας με έδρα τη Μάνδρα. Ο δήμος συστάθηκε για πρώτη φορά το 1875, υπάχθηκε στον νομό Αττικής το 1899 και το 1909 στον νομό Αττικής και Βοιωτίας, για να καταργηθεί το 1912, οπότε έγινε κοινότητα. Ως τέτοια λειτούργησε μέχρι το 1927, οπότε η ονομασία Κριεκούκι άλλαξε σε Ερυθραί. Έχοντας υπαχθεί στον νομό Αττικής από το 1943, η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο το 1946 και λειτούργησε ως το 2010, οπότε καταργήθηκε. Δήμαρχοι διετέλεσαν οι: ... 1967-197? Μελέτιος Δ. Μπεθάνης (διορισμένος από το καθεστώς της επταετίας, με αναπληρωτή τον Νικόλαο Κ. Μαργαρίτη). 1975-1982 Ιωάννης Μαργέτης 1983-1990 Κρίτων Γκιόκας 1991-1994 Παναγιώτης Δρόσης 1995-1998 Μιχαήλ Μπουνταλής 1999-2002 Αθανάσιος Λιόρης 2003-2006 Παναγιώτης Μπεθάνης 2007-2010 Αθανάσιος Λιόρης (τελευταίος δήμαρχος πριν τη συνένωση στο δήμο Μάνδρας-Ειδυλλίας) Ιστορία των Ερυθρών Δήμος Ερυθρών Νέα των Ερυθρών
Κιόνι Ιθάκης

Το Κιόνι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Ιθάκης. Ανήκει στο δήμο Ιθάκης του νομού Κεφαλληνίας και απέχει 24 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, το Βαθύ. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος και με βάση την απογραφή του 2001 έχει 171 κατοίκους.

 Το χωριό είναι χτισμένο στο βάθος ενός όρμου. Στην είσοδό του υπάρχουν τρεις ερειπωμένοι ανεμόμυλοι. Στο φυσικό του λιμάνι βρίσκουν το αραξοβόλι τους θερινούς μήνες τα κότερα των επισκεπτών του νησιού. Η δημιουργία του οικισμού χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα, όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κάτοικοι από την Ανωγή. Ορισμένες μάλιστα κατοικίες εκείνης της εποχής διατηρούνται ακόμα. Ο οικισμός έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος χάρη σε αυτές τις καλοδιατηρημένες κατοικίες, οι οποίες μάλιστα επέζησαν και των ισχυρών σεισμικών δονήσεων, που συγκλόνισαν κατά καιρούς τα Επτάνησα. Από το 1809 το νησί της Ιθάκης είναι μέρος του ανεξάρτητου κράτους "Ενωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων" υπό την κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά το 1864 γίνεται ενσωμάτωση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Το 1953 με τον μεγάλο σεισμό της Κεφαλλονιάς, πολλά σπίτια στο Κιόνι καταστράφηκαν ολοσχερώς αλλά ορισμένα που επέζησαν μαρτυρούν την αρχιτεκτονική επιρροή τόσο των Ενετών όσο και των Άγγλων. Πέρα από τις καλοδιατηρημένες κατοικίες, το χωριό είναι γνωστό και για τους τρεις ιστορικούς ναούς του. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο Μαυρωνά, της Ευαγγελίστριας και του Αγίου Ιωάννη του Λομπαρδιάρη. Οι δύο τελευταίες διαθέτουν εξαιρετική αγιογράφηση, ενώ ο Άγιος Ιωάννης διαθέτει επιπλέον ξυλόγλυπτο τέμπλο. Holiday.gr e-city.gr
Τζούνο

Το Τζούνο (αγγλικά: Juneau) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Αλάσκα και ενοποιημένη πόλη-κομητεία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Τζούνο είχε 31.275 κατοίκους. Η ενοποιημένη πόλη-κομητεία έχει έκταση 8.430,4 χλμ², δηλαδή έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος με την Κρήτη, και είναι μεγαλύτερη από τις πολιτείες Ντελαγουέρ και Ρόουντ Άιλαντ. Η πόλη είναι κτισμένη στο επίπεδο της θάλασσας, σε μια έκταση γης η οποία περιβάλλεται από απότομα βουνά ύψους 1.100-1.200 μέτρων. Τα βουνά αυτά έχουν συνολικά 30 παγετώνες που αποτελούν το πεδίο πάγων του Τζούνο. Απέναντι από το Τζούνο είναι η νήσος Ντάγκλας. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον χρυσοθήρα Τζο Τζούνο.

 Το Τζούνο είναι πρωτεύουσα της Αλάσκας από το 1906, όταν με απόφαση του Αμερικανικού Κογκρέσου το 1900 η πρωτεύουσα μετακινήθηκε από το Σίτκα. Ο δήμος ενοποιήθηκε την 1η Ιουλίου 1970, όταν το Τζούνο συγχωνεύτηκε με το Ντάγκλας και με το ευρύτερο δημοτικό διαμέρισμα του Τζούνο για να δημιουργήσουν το σημερινό αυτοδιοίκητο δήμο. Η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται τη δεκαετία του 1880 ως καταυλισμός χρυσοθήρων. Το Καπιτώλιο της Αλάσκας ολοκληρώθηκε το 1931, ύστερα από 20 χρόνια κατασκευής. Η πόλη αναπτύχθηκε όταν η Αλάσκα έγινε πολιτεία με την αύξηση του κυβερνητικού προσωπικού. Τη δεκαετία του 1970, το 1984 και το 1996 υπήρξαν προτάσεις για μετακίνηση της πρωτεύουσας αλλά απορρίφθηκαν. Σήμερα η οικονομία της πόλης τροφοδοτείται από το κυβέρνηση και ακολουθεί ο εποχιακός τουρισμός. Το Τζούνο δέχεται κάθε χρόνο περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες που κάνουν κρουαζιέρα. Σημαντική εξακολουθεί να είναι η αλιεία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juneau, Alaska στο Wikimedia Commons TRAVEL : 36 ώρες στο παγωμένο Τζούνο της Αλάσκας Τζούνο στο Curlie
Ελάτη Τρικάλων

Η Ελάτη ή Τύρνα είναι ορεινό χωριό με 406 κατοίκους (απογραφή 2011) της Δημοτικής Ενότητας Αιθήκων του Δήμου Πύλης στο Νομό Τρικάλων. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της οροσειράς της Πίνδου, σε απόσταση 31 χλμ από την πόλη των Τρικάλων και 13 από την πόλη της Πύλης. Το χωριό είναι χτισμένο αμφιθεατρικά μέσα σε δάσος από έλατα, σε ύψος 921 μ.(κέντρο),στο όρος Κερκέτιο (Κόζιακας). Αναφορές σχετικά με την χρονολογία ίδρυσης δεν υπάρχουν αλλά, σύμφωνα με την παράδοση, κατοικήθηκε λίγα χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Αυτό μαρτυρούν και τα διάφορα Βυζαντινά ευρήματα. Η σημερινή θέση του χωριού είναι νέα. Το χωριό, πριν το 1943, βρισκόταν δυτικότερα και προς το ποτάμι. Το χρόνο αυτό κάηκε από τούς Γερμανούς. Η Ελάτη βρίσκεται κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο του Περτουλίου και γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια. Έχει τουριστική κίνηση όλο το χρόνο και είναι απο τα πιο τουριστικά χωριά του Ορεινού Όγκου της Πύλης. Σήμερα υπάγεται Διοικητικά στην Πύλη από όπου και εξυπηρετείται.

 https://www.meteolive.gr/p/elaticam.html Το 1883, ο οικισμός, με την τότε ονομασία Τύρνα και πληθυσμό 522 κατοίκους, ορίζεται έδρα του νεοσύστατου δήμο Αιθίκων. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Ο οικισμός Τύρνα αποσπάται από το δήμο Αιθίκων, ο οποίος καταργείται και ορίζεται έδρα της νεοσυσταθείσας ομώνυμης κοινότητας. Το 1955, ο οικισμός και η ομώνυμη κοινότητα μετονομάζονται σε Ελάτη. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ελάτης, η οποία καταργείται και ορίζεται έδρα του δήμου Αιθήκων. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Αιθήκων, ο οποίος καταργείται και προσαρτάται στο δήμο Πύλης.Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), η Ελάτη μαζί με τους οικισμούς Άγιο Γεώργιο ( 15 κ.), τους Βλατανέους ( 0 κ.), τη Βλάχα ( 0 κ.), τη Λιπιότα ( 3 κ.) και το Ξυλοχώριο ( 21 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Ελάτης ( 445 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Ο Οργανισμός Θεάτρου Κύπρου (συντομογραφία: ΘΟΚ), γνωστός και ως Κυπριακός Οργανισμός Θεάτρου ο οποίος ιδρύθηκε το 1970, είναι ο πρώτος ημικρατικός θεατρικός φορέας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο (υπ' αριθ. 71/1970), οι σκοποί και οι στόχοι του ΘΟΚ είναι «η προαγωγή της θεατρικής τέχνης εν Κύπρω και της καλλιεργείας του θεατρικού καλλιτεχνικού συναισθήματος του λαού και των καλλιτεχνικών σχέσεων μεταξύ του κυπριακού θεατρικού κόσμου και του θεατρικού κόσμου της Ελλάδος και των άλλων χωρών». Ο ΘΟΚ διοικείται από ένα εννιαμελές Διοικητικό Συμβούλιο που διορίζεται από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχει τριετή θητεία και διευθύνεται από διευθυντή του οποίου ο διορισμός γίνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο και επικυρώνεται από το υπουργικό συμβούλιο. Υπάρχει επίσης μια καλλιτεχνική επιτροπή, που είναι ένα συμβουλευτικό όργανο αρμόδιο για καλλιτεχνικά θέματα. Μόλις εγκριθεί ο προϋπολογισμός του ΘΟΚ από το αρμόδιο υπουργείο και από το υπουργικό συμβούλιο, κατατίθεται για έγκριση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η πολιτική του ΘΟΚ καθορίζεται από το Διοικητικό του Συμβούλιο.

 Μέχρι το 1976, ο ΘΟΚ οργάνωνε τις παραστάσεις του σε δύο σκηνές: την κεντρική σκηνή και τη δεύτερη σκηνή. Σταδιακά, η απαιτήσεις ενός πιο περιεκτικού ρεπερτορίου, με τρόπο που να στοχεύει σε ένα ευρύ κοινό όλων των ηλικιών, των ενδιαφερόντων και των προτιμήσεων, κατέστησε τη δημιουργία πρόσθετων σκηνών απαραίτητη. Ο ΘΟΚ ανεβάζει παραγωγές στις εξής τέσσερις σκηνές: Κεντρική σκηνή: Με μεγάλης κλίμακας παραγωγές κλασικών και σύγχρονων θεατρικών έργων καθώς και αρχαίου δράματος, που προορίζονται για το ευρύ κοινό και με παραστάσεις ειδικά προγραμματισμένες για μαθητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Νέα σκηνή: Ιδρύθηκε το 1994 ως συνέχεια της δεύτερης σκηνής. Παραγωγές με μικρούς θιάσους οι οποίες εκτελούνται σε μικρότερους χώρους, με πιο κοντινή σχέση μεταξύ σκηνής και κοινού. Πειραματική σκηνή: Με την προώθηση νέων μορφών θεάτρου και έρευνας, η πειραματική σκηνή είναι ένα μέρος όπου νέοι καλλιτέχνες και άνθρωποι θεάτρου με νέες ιδέες βρίσκουν ένα κανάλι έκφρασης. Παιδική σκηνή: Με έργα συγγραφέων από την Κύπρο, την Ελλάδα και άλλες χώρες, η παιδική σκηνή του ΘΟΚ προσεγγίζει επιτυχώς παιδιά ηλικίας από 4 μέχρι 12 ετών, με παραστάσεις ειδικά οργανωμένες για σχολεία και νηπιαγωγεία. Επίσημη ιστοσελίδα Η σελίδα του ΘΟΚ στο Facebook
Σαλόν-αν-Σαμπάνι

Το Σαλόν-αν-Σαμπάνι (γαλλικά: Châlons-en-Champagne) είναι κοινότητα στην περιοχή Γκραντ Εστ της Γαλλίας. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Μαρν, παρά το γεγονός ότι έχει μόνο το ένα τέταρτο του μεγέθους της Ρενς. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 44.980 κατοίκους (2016). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 81.858 κατοίκους (2015). Παλαιότερα ονομάζονταν Σαλόν-συρ-Μαρν, η πόλη μετονομάστηκε επισήμως το 1998. Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Σαλοναί (ζ).

 Η κοινότητα Σαλόν-αν-Σαμπάνι βρίσκεται στο κέντρο του νομού Μαρν, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 186 χιλιομέτρων ανατολικά του Παρισιού και 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Ρενς, της μεγαλύτερης πόλης του νομού Μαρν. Είναι η πρωτεύουσα του νομού και έχει πληθυσμό 44.980 κατοίκους (2016). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 81.858 κατοίκους (2015). Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Μαρν σε μέσο υψόμετρο 80 περίπου μέτρων. Το Περιφερειακό φυσικό πάρκο των βουνών της Ρενς βρίσκεται στα βόρεια της πόλης, η οποία αποτελεί ένα από τα σημεία πρόσβασης. Η πόλη στη μακρά ιστορία της ήταν ο τόπος διεξαγωγής πολλών μαχών, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Σαλόν το 274 μεταξύ του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυρηλιανού και αυτοκράτορα Τέτρικου Α΄ της Γαλατικής Αυτοκρατορίας. Επίσης, τα Καταλαυνικά Πεδία ήταν ο τόπος της μάχης των Εθνών το 451 όπου τα ενωμένα στρατεύματα των Φράγκων, των Βησιγότθων και των Ρωμαίων υπό τον Αέτιο απέτρεψαν την προς τα δυτικά προέλαση των Ούννων του Αττίλα. Πριν την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015 ανήκε στην περιοχή Καμπανία-Αρδέννες. Ο καθεδρικός ναός Σαιντ-Ετιέν, που διατηρεί τμήματα του πρώτου ρομανικού καθεδρικού ναού που χτίστηκε τον 12ο αιώνα. Ανακατασκευάστηκε κυρίως σε γοτθικό ρυθμό. Η δυτική πρόσοψη (σε μπαρόκ ρυθμό) προστέθηκε τον 17ο αιώνα.Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-αν-Βω, είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Χτισμένη μεταξύ 1157 και 1217, η συλλογική εκκλησία είχε ένα μοναστήρι και ήταν τόπος προσκυνήματος τον 12ο αιώνα. Περιλαμβάνει το Μουσείο του μοναστηριού του 12ου αιώνα. Η εκκλησία Σαιντ-Αλπέν, η παλαιότερη εκκλησία της πόλης. Ανακατασκευάστηκε γύρω στο 1170 σε γοτθικό ρυθμό, αλλά εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από το ρομανικό ύφος. Το Δημαρχείο. Έχει πρόσοψη αντιπροσωπευτική της νεοκλασικής περιόδου του τέλους του 18ου αιώνα. Τα σκαλιά του κτιρίου προστατεύονται από τέσσερα πέτρινα λιοντάρια. Η πύλη Σαιντ-Κρουά. Παλαιότερα ονομάζονταν Πύλη της δελφίνης και ήταν μία από τις εισόδους όταν η πόλη περικλείονταν από τείχη. Ήταν αφιερωμένη στην Μαρία-Αντουανέτα που πέρασε μέσω του Σαλόν στο ταξίδι της προς το Παρίσι για να παντρευτεί τον μελλοντικό βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ' της Γαλλίας. Το μνημείο του πολέμου δίπλα στον καθεδρικό ναό. Το κτίριο της ΝομαρχίαςΑξιοθέατα και ιστορικά μνημεία στο Σαλόν-αν-Σαμπάνι Η επίσημη σελίδα H ιστοσελίδα του γραφείου τουρισμού Αρχειοθετήθηκε 2019-12-03 στο Wayback Machine. (επιλογή γλώσσας)
Πληγή

Η πληγή είναι μία διαταραχή στην κανονική συνέχεια της επιδερμίδας που μπορεί να συνοδεύεται από απώλεια ιστού. Μπορεί να προκύψει κατά λάθος από μία τραυματική βλάβη ή σκόπιμα από μία χειρουργική διαδικασία. Είναι ένα τραύμα που αιμορραγεί όταν το δέρμα σχίζεται (ανοιχτή πληγή) ή ένας μώλωπας (κλειστή πληγή) που προκαλείται από εφαρμογή εξωτερικής δύναμης.

 Οι πληγές ταξινομούνται βάσει των χαρακτηριστικών τους: Καθαρή πληγή: γίνεται σε αποστειρωμένες συνθήκες όπου δεν υπάρχουν μικροοργανισμοί, π.χ. μία χειρουργική τομή Κοινή πληγή: προκύπτει από ακούσιο τραυματισμό σε φυσιολογικές, μη αποστειρωμένες, περιβαλλοντικές συνθήκες. Το ανοσοποιητικό σύστημα του τραυματία εξουδετερώνει τους μικροοργανισμούς που έρχονται σε επαφή με αυτό. Μολυσμένη πληγή: ο πληθυσμός των μικροοργανισμών που δεν εξουδετερώθηκε από το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενή αυξάνεται, και εμφανίζονται κλινικά συμπτώματα λοίμωξης, όπως αλλαγή στο χρώμα της πληγής, πόνος, ερυθρότητα, οίδημα, πύον και δυσοσμία. Κόψιμο, ή τομή: από λείο αιχμηρό αντικείμενο, όπως μαχαίρι, ξυράφι ή σπασμένο γυαλί. Σχίσιμο: ανομοιόμορφη πληγή ακανόνιστου σχήματος από δύναμη διάτμησης. Εκδορά (γδάρσιμο): απόξεση της επιδερμίδας από ολίσθηση σε τραχιά επιφάνεια, όπως άσφαλτος, ή φλοιός δέντρου. Αποκοπή: χαρακτηρίζεται από απώλεια ιστού, όπως ακρωτηριασμός, συντριπτική κάκωση, εξόρυξη οργάνων, απώλεια αυτιών, αποκοπή τένοντα ή συνδέσμου, απόσπαση τμήματος οστού. Διάτρηση ή παρακέντηση: από αντικείμενο σαν βελόνα ή καρφί. Τραύμα από πυροβολισμό: πληγή από σφαίρα ή παρόμοιο βλήμα. Συνήθως προκαλεί δύο πληγές, μία στο σημείο εισόδου και μία στο σημείο εξόδου. Αιμάτωμα: από βλάβη σε αιμοφόρο αγγείο που προκάλεσε συσσώρευση αίματος κάτω από το δέρμα. Ο μώλωπας προκαλείται από εξωτερικά αίτια, ενώ παθολογικά αίτια ενδέχεται να προκαλέσουν πετέχεια, πορφύρα και εκχύμωση. Εσωτερική αιμορραγία: από συμπίεση του σώματος. Ρηχή πληγή: εντοπίζεται στην επιδερμίδα και στο ανώτερο χόριο. Βαθιά πληγή: εντοπίζεται στην επιδερμίδα, το χόριο και τον υποδόριο ιστό, και μπορεί να επεκταθεί σε μυς ή οστά.
Δωροθέα Σοφία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

H Δωροθέα-Σοφία, γερμ. Dorothea-Sophia von Sachsen-Weimar von Wettin (19 Δεκεμβρίου 1587 - 10 Φεβρουαρίου 1645) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Σοφίας, κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης. Το 1618 εκλέχθηκε διάδοχος της Δωροθέας των Βέττιν της Σαξονίας στο πριγκιπάτο-αββαείο του Κβέντλινμπουργκ. Την εκλογή επικύρωσε ο Ροδόλφος Β΄ των Αψβούργων. Κατά τη διοίκησή της το αββαείο λεηλατήθηκε στον Τριακονταετή Πόλεμο. Αντίθετα από τις προκατόχους της, η Δωροθέα-Σοφία συχνά αντιμετώπισε τον Ιωάννη-Γεώργιο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Η πριγκίπισσα-ηγουμένη απαγόρευσε στους ιερείς της να αρνούνται την άφεση σε κάποιον, που είχε κάνει ειλικρινή και συντετριμμένη εξομολόγηση. Ωστόσο, αν ο ίδιος ενορίτης επαναλάμβανε την αμαρτία, θα αντιμετώπιζε αυξανόμενη τιμωρία και τέλος παραπομπή στο εκκλησιαστικό συμβούλιο. Διακήρυξε ότι οι ενορίτες, που δεν ήθελαν να αναλάβουν ανάδοχοι, δεν θα ταφόταν σύμφωνα με την παράδοση ή σε καθαγιασμένο χώρο. Οι αποφάσεις ήταν αρκετά όπως οι προηγούμενες καθολικές πρακτικές. Επίσης έλαβε μέτρα για να απαγορεύσει το να μνηστεύονται μυστικά, δηλώνοντας ότι κάθε μνηστεία έπρεπε να έχει μάρτυρες τρεις άνδρες και να κοινοποιηθεί δημόσια. Karant-Nunn, Susan C. (1997). The Reformation of ritual: an interpretation of early modern Germany. Routledge. ISBN 0-415-11337-7. Retrieved 9 July 2009.
Ισάιας Αφεγουέρκι

Ο Ισάιας Αφεγουέρκι (Isaias Afewerki, 1946-) είναι ο πρώτος πρόεδρος της Ερυθραίας και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της χώρας από τον Μάιο του 1993. Έγινε αρχηγός κράτους της χώρας του έπειτα από τον πόλεμο για την ανεξαρτησία από την Αιθιοπία και ηγείται του μοναδικού νόμιμου πολιτικού κόμματος στη χώρα.

 Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1946 και ανήκει σε οικογένεια Χριστιανών και Ιουδαίων, η οποία επί Αιθιοπικής Αυτοκρατορίας ήταν από τις πλουσιότερες στην περιοχή. Είναι μηχανικός. Το 1966 έγινε μέλος του Μετώπου Απελευθέρωσης της Ερυθραίας (ELF) και τον επόμενο χρόνο έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Κίνα . Τέσσερα χρόνια μετά διορίστηκε διοικητής αλλά εν τέλει αποχώρησε από το Μέτωπο και μαζί με άλλους ίδρυσε το Απελευθερωτικό Μέτωπο του Λαού της Ερυθραίας (EPLF). Εισήλθε στην τάξη των PLF2, μιας μικρής ομάδας μαχητών. Το 1977 μετονόμασε την ομάδα του σε EPLF. Ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ερυθραίας. Το 1987 έγινε γενικός γραμματέας του EPLF και τάχθηκε στον αγώνα για ανεξαρτησία από την Αιθιοπία. Το τελευταίο έγινε πραγματικότητα το 1993 και ο ίδιος έγινε ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους. Το κόμμα του μετονομάστηκε σε Κίνημα του Λαού για Δημοκρατία και Δικαιοσύνη. Το 1998 η Ερυθραία ενεπλάκη σε πόλεμο με την Αιθιοπία, ο οποίος στοίχισε πάνω από 70.000 ανθρώπινες ζωές και από τις δύο πλευρές και τερματίστηκε με την υπογραφή συμφωνίας στο Αλγέρι, στις 12 Δεκεμβρίου 2000. Το 1995 διεξήχθησαν εθνικές εκλογές με υποψηφίους του PFDJ και ανεξάρτητους, ενώ κάθε 5 χρόνια διεξάγονται περιφερειακές εκλογές, με τελευταία φορά το 2004. Η κυβέρνησή του προέβη σε διώξεις εναντίον δημοσιογράφων και μελών της Αντιπολίτευσης με φυλακίσεις.
Νίμπουλ

Το Νίμπουλ (γερμανικά: Niebüll, Βόρεια Φριζιανά Μούρινγκ: Naibel, δανικά: Nibøl‎) είναι πόλη στην επαρχία Νορντφρίζλαντ, στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στη Γερμανία. Βρίσκεται κοντά στην Βόρεια Θάλασσα ακτή και τα σύνορα με τα Δανία, περίπου 35 χλμ. βορειοδυτικά του Χούζουμ.

 Το Νίμπουλ είναι αδελφοποιημένο με τις ακόλουθες πόλεις: Πλότι, Πολωνία Μέιλμσμπουρι, Αγγλία Μόμε Άντερσεν (1857-1951), που γεννήθηκε στο Ρίζουμ, εκπαιδευμένος στο Νίμπουλ, βιομηχανικός χημικός που έκανε πρακτικές εξελίξεις στη φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένης της εφεύρεσης του Ρόντιναλ Καρλ Λούντβιχ Γιέζεν (1833-1917), ζωγράφος της Βορειοφριζικής καθημερινής ζωής. Κάρστα Λεκ (1902-1993), ηθοποιός Μαξ Χάνσεν (1908-1990), Στανταρτενφύρερ των Waffen-SS Μπερντ Ραφφελχίζεν (γεννήθηκε το 1957), οικονομολόγος