IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Πρωσίας (1907-1994)

Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος (γερμ. Ludwig Ferdinand, 9 Νοεμβρίου 1907 - 26 Σεπτεμβρίου 1994) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας και τιτουλάριος αυτοκράτορας της Γερμανίας.

 Ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος Βίκτωρ Εδουάρδος Αδαλβέρτος Μιχαήλ Ουμβέρτος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου, τιτουλάριου Αυτοκράτορα της Γερμανίας, και της Καικιλίας, κόρης του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Γ΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Το 1994 απεβίωσε στη Βρέμη σε ηλικία 87 ετών και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Γεώργιος Φρειδερίκος. Νυμφεύτηκε το 1938 την Κύρα Κυρίλοβνα των Σ.Χ.Γκόττορπ, κόρη του Κυρίλλου Βλαδιμήροβιτς της Ρωσίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γουλιέλμος (1939-2015), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τέκνα: Φίλιππος Κύριλλος (γενν. 1968), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Φρειδερίκος Γουλιέλμος (γενν. 1979), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Βικτωρία Λουίζα (γενν. 1982), παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο του Λάινινγκεν. Μιχαήλ (1940-2014), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Μαρία Καικιλία (γενν. 1942), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστ του Όλντενμπουρκ. Κίρα (1943-2004), παντρεύτηκε τον Τόμας Λήπσνερ. Λουδοβίκος Φερδινάνδος (1944-1977), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Χριστιανός Σιγισμούνδος (γενν. 1946), Πρίγκιπας της Πρωσίας. Ξένια (1949-1992), παντρεύτηκε τον Περ-Έντβαρτ Λίτανντερ. Louis Ferdinand, Prince of Prussia, The Rebel Prince (Chicago: Henry Reegnery, 1952):306–324
Κυπριακό Δελτίο Ταυτότητας

Το Κυπριακό δελτίο ταυτότητας εκδίδεται στους πολίτες της Κύπρου . Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ταξιδιωτικό έγγραφο κατά την επίσκεψη σε χώρες της Ευρώπης (εκτός από τη Λευκορωσία, τη Μολδαβία (παλαιά έκδοση), τη Ρωσία, την Τουρκία και την Ουκρανία), καθώς και στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη, τη Μοντσεράτ και τη Γεωργία. Από τον Φεβρουάριο του 2015 η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκίνησε την έκδοση νέων δελτίων ταυτότητας με βιομετρικά στοιχεία. Τον Αύγουστο του 2020 ξεκίνησε η έκδοση των νέων δελτίων, εναρμονισμένες στην Οδηγία 2019/1157 της ΕΕ

 Η σημερινή έκδοση της κυπριακής ταυτότητας έχει μια ελαφριά απόχρωση κυανού χρώματος. ο Θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται στο κέντρο και στις δύο πλευρές της κάρτας. Στο επάνω αριστερό μέρος της μπροστινής πλευράς, το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας εκτυπώνεται στα αγγλικά, στα ελληνικά και στα τουρκικά (Kıbrıs Cumhuriyeti [kɯbɾɯs d͡ʒumhuɾijeti]) και βρίσκεται στα δεξιά ενός μικρού θυρεού στην απόχρωση του γκρι. Το δελτίο ισχύει για 10 χρόνια (5 χρόνια για τους ανηλίκους κάτω των 18 ετών) από τη στιγμή της έκδοσής του. Οι κυπριακές ταυτότητες περιλαμβάνουν τα ακόλουθα δεδομένα: Εμπρός Φωτογραφία του κατόχου (1) Αριθμός κάρτας (1) Δεδομένα ονόματα (James) Επώνυμο (smith)Πίσω Φύλο (4) Ημερομηνία γέννησης (5) Τόπος γέννησης (6) Ιθαγένεια (7) Όνομα πατέρα (8) Όνομα Μητέρας (9) Πατρικό επώνυμο Μητέρας (10) Ημερομηνία έκδοσης (11) Ημερομηνία λήξης (12)Η απόκτηση και κατοχή δελτίου ταυτότητας είναι υποχρεωτική για κάθε δικαιούχο ηλικίας 12 ετών και άνω. Τα δελτία ταυτότητας της ΤΔΒΚ εκδίδονται από την αυτοανακηρυγμένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, η οποία αναγνωρίζεται μόνο από τη Τουρκία. Οι πολίτες του ψευδοκράτους είναι άτομα που έχουν λάβει ιθαγένεια από την Κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας της Κύπρου, η οποία ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα της κατοχής ενός μέρος της Κύπρου από την Τουρκία το 1974, η αιτία της οποίας είχε διαιρέσει τις ελληνικές και τουρκικές κοινότητες του νησιού, που χρονολογούνται από το 1963 . Ως αποτέλεσμα του μη αναγνωρισμένου καθεστώτος από τις περισσότερες εθνικές κυβερνήσεις, οι κάτοχοι ταυτοτήτων ή διαβατηρίων ΤΔΒΚ δεν έχουν δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας. Αυτά τα έγγραφα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ταξιδιωτικά έγγραφα κατά την είσοδο στην Τουρκία ή την Κυπριακή Δημοκρατία μέσω επίσημων σημείων ελέγχου. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι κάθε Τουρκοκύπριος έχει δικαίωμα στην τουρκική ιθαγένεια, ωστόσο πολλοί Τουρκοκύπριοι που γεννήθηκαν στην Κύπρο και μπορούν να εντοπίσουν την κυπριακή και νόμιμη κατοικία τους πριν από την διχοτόμηση, μπορούν να υποβάλουν αίτηση και να λάβουν κυπριακό διαβατήριο από την αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία. Εθνικές ταυτότητες στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό ΧώροΠηγή: http://www.moi.gov.cy/moi/crmd/crmd.nsf/DMLindex_en/DMLindex_en Αρχειοθετήθηκε 2013-06-21 στο Wayback Machine.
Κωνστάντιος Γ΄

Ο Κωνστάντιος Γ΄ (Flavius Constantius, 370 - 2 Σεπτεμβρίου 421) ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας για επτά μήνες το 421. Επιφανής στρατηγός και πολιτικός, ήταν η δύναμη πίσω από το θρόνο για ένα μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 410 και το 421 έγινε για σύντομο χρονικό διάστημα συναυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τον Ονώριο. Την εποχή της βασιλείας του, αυτοκράτορας στο ανατολικό τμήμα ήταν ο Θεοδόσιος Β´, ο οποίος δεν τον αναγνώρισε ποτέ ως αυτοκράτορα της Δύσης. Η καταγωγή του ήταν από τη Ναϊσσό της Άνω Μοισίας.

 Η πρώτη του επιτυχία ήταν η απώθηση των Βησιγότθων από τη Γαλατία προς την Ισπανία και ταυτόχρονα η παύση και εξουδετέρωση τού σφετεριστή τού θρόνου τού δυτικού τμήματος της Αυτοκρατορίας Φλ. Κλ. Κωνσταντίνου. Ακολούθησε ο γάμος του με την ετεροθαλή αδελφή τού Αυτοκράτορα Ονώριου, Γάλλα Πλακιδία με την οποία απέκτησε δύο παιδιά: την Ονωρία και τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄. Ταυτόχρονα ο Ονώριος τον διόρισε συναυτοκράτορα. Ακολούθησε ένα σύντομο διάστημα συμβασιλείας τους (επτά μήνες), όπου ο Κωνστάντιος Γ΄ δεν επέδειξε ιδιαίτερα ηγετικά χαρίσματα. Απεβίωσε το 421 από φυσικά αίτια. Μετά το τέλος τού Κωνστάντιου Γ΄ ο Ονώριος παρέμεινε στον θρόνο για δύο ακόμη χρόνια και απεβίωσε επίσης από φυσικά αίτια, άκληρος. Τον διαδέχθηκε ως σφετεριστής ο Ιωάννης και ως νόμιμος διάδοχος ο γιος του Βαλεντινιανός Γ΄. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 37, σελίδα 140. Bury, John Bagnall, History of the Later Roman Empire Macmillan & Co., 1923, p. 193.
Μουσείο του Πράδο

Το Μουσείο του Πράδο (ισπ. Museo del Prado) είναι μουσείο τέχνης που βρίσκεται στη Μαδρίτη. Κατέχει μια από τις σπουδαιότερες συλλογές τέχνης του κόσμου, και συγκεκριμένα ένα μεγάλο πλήθος πινάκων από τον 14ο ως τις αρχές του 19ου αιώνα.

 Στεγάζεται σε κτήριο που κατασκευάστηκε από τον Κάρολο Γ', στα πλαίσια του κατασκευαστικού του έργου που είχε σκοπό να αναδείξει τη Μαδρίτη. Η λέξη «prado», που στα ισπανικά σημαίνει «λιβάδι» χαρακτήρισε ολόκληρη την περιοχή του Μουσείου. Το κτήριο αυτό χρησιμοποιήθηκε και από τον Ναπολέοντα για τις ανάγκες του ιππικού και του πυροβολικού του. Ιδρύθηκε ως Μουσείο ζωγραφικής και γλυπτικής. Μετά την εκθρόνιση της Ισαβέλλας Β΄ το 1868, το Μουσείο εθνικοποιήθηκε και απέκτησε το σημερινό του όνομα. Στέγασε αρχικά τη βασιλική συλλογή τέχνης, αλλά γρήγορα αποδείχτηκε μικρό, οπότε και επεκτάθηκε το 1918. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, κατόπιν σύστασης της Κοινωνίας των Εθνών, 353 πίνακες μαζί με άλλα έργα τέχνης στάλθηκαν στη Βαλένθια. Αργότερα κατέληξαν στη Γενεύη, από όπου επέστρεψαν στο Μουσείο με νυχτερινά τρένα μέσω γαλλικού εδάφους, μόλις ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. βλ. και λήμμα Κατάλογος έργων του Πράδο Αν και ιδρύθηκε ως Μουσείο ζωγραφικής και γλυπτικής, το Πράδο περιλαμβάνει σήμερα και πάνω από 5.000 σχέδια, 1.000 νομίσματα και μετάλλια, καθώς και περίπου 2.000 διακοσμητικά αντικείμενα. Τα γλυπτά του υπολογίζονται γύρω στα 700 και οι πίνακες ζωγραφικής, στους οποίος χρωστάει και τη διεθνή του αίγλη, γύρω στους 8.600. Πρόκειται για έργα των Βελάθκεθ, Γκόγια, Ελ Γκρέκο, Καραβάτζιο, Ρέμπραντ, κ.ά. Στο Μουσείο εκτίθενται περίπου το ένα τρίτο των πινάκων που κατέχει, έτσι λοιπόν τα εκθέματα εναλλάσσονται. Το πιο γνωστό έργο που εκτίθεται στο Μουσείο είναι το «Las Meninas» του Βελάθκεθ. Ο Βελάθκεθ όχι μόνο παραχώρησε στο Μουσείο τα εκπληκτικά του έργα, αλλά δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο να συγκεντρώσει στο Μουσείο έργα ιταλών καλλιτεχνών. Η περίφημη «Γκουέρνικα» του Πάμπλο Πικάσο εκτέθηκε στο Πράδο μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και την επιστροφή της στη χώρα, αλλά αργότερα μεταφέρθηκε στο Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία, όπου διαμορφώθηκε ο κατάλληλος χώρος για να εκτεθεί ένας τόσο τεράστιος πίνακας. Σημαντικό τμήμα των πινάκων του Μουσείου ανήκουν στη χρονική περίοδο από το 15 έως το 17ο αιώνα μ.Χ., μια περίοδο που ονομάζεται «η Χρυσή περίοδος της Ισπανίας». Συνδυάζοντας τις επισκέψεις στο Μουσείο του Πράδο με αυτές στο γειτονικό Μουσείο Thyssen-Bornemisza και στο Εθνικό Μουσείο «Κέντρο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία», ο επισκέπτης αποκτά μια σφαιρική αντίληψη της δυτικοευρωπαϊκής τέχνης μέχρι τις μέρες μας, εφάμιλλη με αυτήν που προσφέρουν τα άλλα μεγάλα μουσεία του κόσμου. Επίσημη ιστοσελίδα
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1968-69 αποτέλεσε το 14ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1968-69 συμμετείχαν 13 ομάδες. Για πρώτη φορά το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη σε ομίλους αλλά ως μια ενιαία κατηγορία. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1969-70. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69: Ευαγόρας ΠάφουΟμάδες που αποχώρησαν οικειοθελώς: Εθνικός Αστέρας Λεμεσού Κεραυνός ΣτροβόλουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ: Διγενής Ακρίτας Μόρφου ΑΕΜ Μόρφου Οθέλλος Αθηαίνου Αχιλλέας ΚαϊμακλίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1967-68: ΑΠΟΠ ΠάφουΕπιπρόσθετα, επανήλθε η Αναγέννηση Λάρνακας μετά από απουσία μιας περιόδου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=2 βαθμοί, Ήττα=1 βαθμός «Τελική βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 4. 23 Ιουνίου 1969. «Τελική βαθμολογία Β΄ κατηγορίας». ΑΓΩΝ: σελ. 5. 24 Ιουνίου 1969. «Β΄ κατηγορία». Ελευθερία: σελ. 7. 24 Ιουνίου 1969. ΚΟΠ (Οκτώβριος 2014). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 71. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-08-31. https://www.webcitation.org/6bCcsilKi?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T11FS.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-06-29. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1968-69
Train Of Thought

Το Train Of Thought είναι το έβδομο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Elektra".

 Το 2003, οι Dream Theater μπήκαν στο στούντιο για τη δημιουργία του έβδομου τους δίσκου, ο οποίος σε αντίθεση με το "Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory", συντέθηκε και ηχογραφήθηκε ταυτόχρονα. Οι ηχογραφήσεις διακόπηκαν για μία βορειοαμερικανική περιοδεία με τους Queensrÿche και τους Fates Warning, η οποία ονομάστηκε "Escape from the Studio Tour" και διήρκεσε για 32 συναυλίες. Στο τέλος της κάθε εμφάνισης, οι Dream Theater και οι Queensrÿche ανέβαιναν ταυτόχρονα στη σκηνή, παίζοντας εκτεταμένα medley και διασκευές. Μετά το τέλος της περιοδείας, το συγκρότημα συνέχισε και ολοκλήρωσε τις ηχογραφήσεις του άλμπουμ, το οποίο εμπνευσμένο από τις περιοδείες όπου διασκεύαζαν τα "Master of Puppets" των Metallica και "The Number of the Beast" των Iron Maiden, περιελάμβανε συνθέσεις με μικρότερη διάρκεια σε σχέση με το "Six Degrees of Inner Turbulence", του οποίου το ομώνυμο κομμάτι είχε διάρκεια 42 λεπτών. Παρά το γεγονός ότι ο δίσκος δέχθηκε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να του δίνει 4,5 / 5 αστέρια και το "Ultimate Guitar" 9,6 / 10, οι πιο άμεσες και μικρότερες σε διάρκεια συνθέσεις του αποτέλεσαν αντικείμενο κριτικής από πολλούς οπαδούς των Dream Theater. Σε αυτή την περίοδο, το συγκρότημα κυκλοφόρησε τα πρώτα δύο βίντεο του σε μορφή DVD με τίτλο "Images and Words: Live in Tokyo/5 Years in a Livetime" μέσω της "Rhino Records", το οποίο βραβεύθηκε ως πλατινένιο στις 22 Μαρτίου 2006.Το "Train Of Thought" σκαρφάλωσε στο Top-10 στη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία, όπως και το Top-20 στη Γερμανία και την Ιαπωνία. Επίσης, ανέβηκε στο # 53 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, πουλώντας 125.000 αντίτυπα μέχρι τον Ιούλιο του 2005.Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ονομάστηκε "Train of Thought Tour", όπου οι Dream Theater άνοιγαν τις εμφανίσεις των Yes στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία από τις σημαντικότερες επιρροές τους. Ακολούθησε περιοδεία σε όλο τον κόσμο με τον τίτλο "An Evening With Dream Theater", με το ζωντανό άλμπουμ "Live At Budokan" να ηχογραφείται κατά τις ιαπωνικές τους εμφανίσεις. 1. As I Am (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 7:47 2. This Dying Soul (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 11:27 "IV. Reflections of Reality (Revisited)" "V. Release"3. Endless Sacrifice (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 11:24 4. Honor Thy Father (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 10:14 5. Vacant (LaBrie, Rudess, Myung) - 2:57 6. Stream of Consciousness (Petrucci, Rudess, Myung, Portnoy) - 11:16 7. In the Name of God (Petrucci, LaBrie, Rudess, Myung, Portnoy) - 14:16 Train Of Thought (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 11 Νοεμβρίου 2003 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Train Of Thought" ήταν οι εξής: Τζέιμς ΛαΜπρι - φωνητικά Τζον Πετρούτσι - κιθάρα, φωνητικά Τζόρνταν Ρούντες - πλήκτρα Τζον Μιανγκ - μπάσο Μάικ Πορτνόι - τύμπανα, φωνητικά Train Of Thought - Dream Theater | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Dream Theater Discography list Dream Theater - Train Of Thought - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Τζοβάννι ντελλα Ρόβερε

Ο Τζοβάννι, ιταλ.: Giovanni della Rovere (1457 – Νοέμβριος 1501) από τον Οίκο ντελλα Ρόβερε ήταν Ιταλός κοντοτιέρος. Ήταν ανιψιός του πάπα Σίξτου Δ΄ και αδελφός του Τζουλιάνο ντελλα Ρόβερε (1443–1513), που το 1503 έγινε ο πάπας Ιούλιος Β΄.

 Ο Τζοβάννι γεννήθηκε στη Σαβόνα. Το 1474 χάρη στο θείο του πάπα Σίξτο Δ΄ έγινε κύριος των παπικών φεούδων της Σενιγκάλλια και Moντάβιο. Ήταν επίσης έπαρχος (prefectus) της Ρώμης και δούκας της Σόρα και της Άρτσε. Το 1484 ο πάπας Ιννοκέντιος Η΄ τον διόρισε Γενικό Διοικητή (capitano generale) της Εκκλησίας. Αφού ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας είχε εγκαταλείψει το βασίλειο της Νάπολης και οι Αραγωνέζοι είχαν αποκατασταθεί εκεί, έγινε συνωμοσία εναντίον του τελευταίου στην Ίζολα ντι Σόρα, στα εδάφη του Τζοβάννι. Ωστόσο το σχέδιο ματαιώθηκε, αν και μετά το δουκάτο της Σόρα ακολούθησε μία πιο αντιισπανική και φιλοπαπική πολιτική και ο Τζοβάννι ηγήθηκε ορισμένων φιλογαλλικών αποστολών στην Καμπανία και στο Αμπρούτσο από το 1494 έως το 1501. Το 1495 κατέκτησε το Τσεπράνο, το Mοντεκασίνo και το Tέρρα Σάνκτι Μπενεντίκτι. Το 1496 υπερασπίστηκε το δουκάτο εναντίον του Πρόσπερο Κολόννα και του Φρειδερίκου της Νάπολης, χάνοντας ορισμένα εδάφη, αν και τα περισσότερα από αυτά τού επιστράφηκαν αργότερα από τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄. Ο Τζοβάννι απεβίωσε στη Ρώμη το 1501. Νυμφεύτηκε τη Τζιοβάννα ντα Μοντεφέλτρο, κόρη του Φεντερίκο Γ΄ και ορισμένοι απόγονοί τους υιοθέτησαν το επώνυμο Mοντεφέλτρο ντελλα Ρόβερε. Στα παιδιά τους ήταν ο Φραντσέσκο-Μαρία Α΄, πρώτος δούκας του Ουρμπινo, ο οποίος νυμφεύτηκε την Eλεονώρα Γκοντζάγκα. Δουκάτο της Σόρα Hollingsworth, Mary (2011): The Borgias. Η πιο διαβόητη δυναστεία της ιστορίας . Quercus.(ISBN 978-0857389169)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2014

Το 79ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2014 διεξήχθη στις 19 και 20 Ιουλίου 2014 στο Ολυμπιακό Στάδιο, στην Αθήνα, εκτός από τα πρωταθλήματα 20 χλμ. βάδην και 10.000 μ., που είχαν διεξαχθεί σε διαφορετικές ημερομηνίες, καθώς και του μαραθωνίου, που είχε διεξαχθεί στις 10 Νοεμβρίου 2013 στην κλασική διαδρομή. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.

 Σχετικά καλές επιδόσεις σημειώθηκαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 2014 παρά τη σφοδρή κακοκαιρία που ξέσπασε, ειδικά την πρώτη ημέρα των αγώνων. Σημειώθηκαν καλές επιδόσεις και πολλές αθλήτριες πέτυχαν τα όρια για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Η πρωταθλήτρια ΑΕΚ είχε έντονο ανταγωνισμό από τον Πανελλήνιο Γ.Σ. και τον Γ.Σ. Κηφισιάς. Συνολικά στα γυναικεία αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 92 σωματεία. Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής: 10.000μ. Διεξήχθη στα Μέγαρα, στις 17 Μαΐου 2014. Ημιμαραθώνιος. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ημιμαραθωνίου Ανδρών – Γυναικών διεξήχθη στις 4 Μαΐου 2014 στην Αθήνα ταυτόχρονα με τον 3ο Διεθνή Ημιμαραθώνιο Αθηνών (3nd ATHENS HALF MARATHON). Μαραθώνιος. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα μαραθωνίου Ανδρών – Γυναικών διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 2013 στην κλασική διαδρομή: Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο ταυτόχρονα με τον 31ο Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο που διεξάγεται στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη. 20χλμ βάδην. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα βάδην 20χλμ Ανδρών – Γυναικών και Νέων διεξήχθη στις 23/3/2014. Παράλληλα έγιναν ημερίδες 10χλμ για αθλητές των κατηγοριών Εφήβων – Νεανίδων – Παίδων και 5χλμ Κορασίδων. Επίσημος ιστότοπος του ΣΕΓΑΣ Αποτελέσματα στίβου stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2014Αρχειοθετήθηκε 2022-10-31 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2014 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 50 χλμ βάδηνΑρχειοθετήθηκε 2022-11-01 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Ημιμαραθώνιου Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. Αποτελέσματα Μαραθώνιου Αθήνας Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 2013 Κλασικός Μαραθώνιος 2013, αποτελέσματα γυναικών Σκυταλοδρομία 4x100, 4x100 - 2014 (ονόματα αθλητριών) Αρχειοθετήθηκε 2022-10-28 στο Wayback Machine. Σκυταλοδρομία 4x400 - 2014 (ονόματα αθλητριών)
ΑΔ Θέουτα

Η ΑΔ Θέουτα (Asociación Deportiva Ceuta) ήταν ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την αυτόνομη πόλη της Θέουτα. Ιδρύθηκε το 1996 και η τελευταία της σεζόν ήταν το 2011-12 στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, με τους εντός έδρας αγώνες της να διεξάγονται στο Στάδιο Αλφόνσο Μουρούμπε, χωρητικότητας 6.500 θεατών.

 Η Agrupación Deportiva Ceuta, άλλη ομάδα από την πόλη, ιδρύθηκε το 1972 και διαλύθηκε το 1991. Ο σύλλογος έπαιξε μία φορά στη Σεγούντα Ντιβισιόν, τη σεζόν 1980-81. Το 1996 γεννήθηκε η Asociación Deportiva Ceuta, φτάνοντας στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β σε μόλις δύο χρόνια. Στις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξής της, εμφανίστηκε - χωρίς επιτυχία - σε πέντε πλέι οφ ανόδου στη δεύτερη κατηγορία. Την 1η Ιουλίου 2012, η Θέουτα υποβιβάστηκε στη Τερθέρα Ντιβισιόν για απλήρωτους μισθούς προς τους παίκτες της.Μετά τη σεζόν 2011-12, ο σύλλογος υποβιβάστηκε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα της Θέουτα (Regional Preferente de Ceuta), λόγω των μη καταβληθέντων μισθών από την προηγούμενη σεζόν. Λίγο αργότερα, ο σύλλογος διαλύθηκε με συνολικό χρέος 600.000 ευρώ. Agrupación Deportiva Ceuta - (1972-91) AD Ceutí Atlético - (1996-97) Asociación Deportiva Ceuta - (1997-2012) Το ντέρμπι Θέουτα-Μελίγια γινόταν μεταξύ της Θέουτα και της Μελίγια. Οι δύο σύλλογοι ταξίδεψαν ο ένας στον άλλο μέσω της ισπανικής χερσονήσου για να αποφύγουν την είσοδο τους στο Μαρόκο. «Επίσημος ιστότοπος» (στα Ισπανικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουλίου 2010. Προφίλ ομάδας στο futbolme.com (Ισπανικά) Ανεπίσημος ιστότοπος (Ισπανικά)
Καρλάιλ Γκλιν

Ο Σερ Καρλάιλ Γκλιν (Sir Carlyle Robert Glean, Sr., 11 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Δεκεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από τη Γρενάδα και Γενικός Κυβερνήτης της χώρας από τις 27 Νοεμβρίου του 2008 ως τις 7 Μαΐου 2013. Καταγόταν από την Γκουγιάβε (στον Άγιο Ιωάννη). Είναι ο δεύτερος γενικός κυβερνήτης με καταγωγή από την ενορία του Αγίου Ιωάννη.Από το 1990 ως το 1995, οπότε και αποσύρθηκε από την πολιτική, ήταν υπουργός Παιδείας.

 Στις 18 Νοεμβρίου του 2008 η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ όρισε νέο Γενικό Κυβερνήτη τον Γκλιν. Η ορκωμοσία του, που είχε προγραμματιστεί για την επόμενη ημέρα, αναβλήθηκε για τις 27 Νοεμβρίου του 2008. Την ημέρα αυτή ο Γκλιν ανέλαβε πέμπτος Κυβερνήτης στην ιστορία της χώρας, διαδεχόμενος τον αποχωρήσαντα έπειτα από 13 χρόνια, Σερ Ντάνιελ Ουίλιαμς. Τον Μάιο του 2013 τον διαδέχτηκε στο αξίωμα η Σεσίλ Λα Γκρενάντ. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 21 Δεκεμβρίου 2021.
Ναός Αγίων Θεοδώρων Κλαυθμώνος

O Ναός των Αγίων Θεοδώρων στην πλατεία Κλαυθμώνος είναι βυζαντινός ναός στην Αθήνα, κτισμένος στα μέσα του 11ου αιώνα. Είναι σταυροειδής εγγεγραμμένος. Βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Ευριπίδου και Σκουλενίου, στο κέντρο της Αθήνας.

 Ο ναός κτίστηκε στη θέση παλαιότερου ναού, εκτός των ορίων του υστερορωμαϊκού τείχους, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση είχε ανεγερθεί από την αυτοκράτειρα Ευδοκία. Πάνω από την δυτική είσοδο σώζεται η κτητορική επιγραφή. Σύμφωνα με την επιγραφή ανακαινίστηκε εκ βάθρων από τον Νικόλαο Καλόμαλο, Βυζαντινό με το αξίωμα του σπαθαροκανδιδάτου, ενώ δίπλα σε άλλη επιγραφή αναφέρεται η ημερομηνία Μηνί Σεπτεμβρίω ινδικτιώνος γ΄. Έτους CTΦΝΗ (=6588 από κτίσεως κόσμου). Οι ιστορικοί διαφωνούν αν πρόκειται για το έτος 1049 ή 1065. Ο Πάπας Ιννοκέντιος το 1208 αναφέρει σε επιστολή του ότι ήταν καθολικό μοναστηριού, αλλά αυτό δεν έχει τεκμηριωθεί ανασκαφικά. Ο ναός υπέστη καταστροφές κατά την επανάσταση του 1821 αλλά ανακαινίστηκε το 1840 χωρίς να υποστεί αλλοιώσεις. Τον 20ο αιώνα το εσωτερικό του ναού αγιογραφήθηκε από τον Αθανάσιο Κανδρή. Το 1967, κατά τα έργα συντήρησης του ναού βρέθηκαν τάφοι και τμήμα ρωμαϊκού μωσαϊκού κάτω από τον ναό. Το 2018 ξεκίνησαν εργασίες στερέωσης και συντήρησης των τοιχογραφιών και γλυπτών του ναού. Ο ναός είναι απλός δίστυλος σταυροειδής εγγεγραμμένος, με βαριές αναλογίες, κατάλοιπο ίσως το προηγούμενου ναού. Ο τρούλος του ναού ανήκει στον αθηναϊκό τύπο και έχει δίλοβα παράθυρα και κιονίσκους διακοσμημένους με ακανθόφυλλα στην κορυφή τους. Στηρίζεται από δύο κίονες στα ανατολικά, ενώ οι κίονες στο δυτικό κομμάτι είναι ενσωματωμένοι στον τοίχο. Ο τρούλος διαθέτει μαρμάρινες υδρορροές πάνω από τους κιονίσκους.Ο ναός είναι ασυμμέτρος, με τη νότια κεραία να είναι μεγαλύτερη από τη βόρεια. Επίσης, η δυτική πρόσοψη είναι ασυμμέτρη καθώς βόρεια της κεντρικής εισόδου βρίσκεται άλλη θύρα ενώ νότια βρίσκεται δίλοβο παράθυρο. Στο ανατολικό άκρο βρίσκονται τρεις κόγχες με τη μεσαία να είναι η ψηλότερη, ενώ το διακονικό είναι μεγαλύτερο από την πρόθεση. Σε κάθε πλευρά της κεντρικής κόγχης βρίσκεται τρίλοβο παράθυρο. Κάτω από τα παράθυρα των κογχών υπάρχει συνεχόμενη μαρμάρινη ποδιά. Στη νότια πρόσοψη βρίσκεται άλλη μια είσοδος και το κωδωνοστάσιο, το οποίο αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη και σε αυτό έχουν ενσωματωθεί τμήματα του αρχικού τέμπλου. Στη βόρεια πλευρά βρίσκονται μόνο δύο δίλοβα παράθυρα και δύο μονόλοβα παράθυρα. Ο ναός είναι κτισμένος με το πλινθοπερίκλειστο σύστημα τοιχοδομίας, με τους τοίχους να είναι διακοσμημένοι με κουφικά κεραμικά.
Σένεμπεργκ

Το Σένεμπεργκ ή Σόνεμπεργκ (γερμανικά: Schöneberg) είναι μία συνοικία στο δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ του Βερολίνου. Το Σένεμπεργκ ήταν μέχρι το 1920 μια ανεξάρτητη πόλη και προερχόταν από ένα μεσαιωνικό χωριό στην περιοχή της σημερινής Χάουπτστρασε (Hauptstraße). Από το 1920 μέχρι το τέλος του 2000 υπήρχε το ανεξάρτητο δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ, το οποίο περιλάμβανε τη συνοικία Φρίντεναου δίπλα στην ομώνυμη περιοχή. Το δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ συγχωνεύθηκε με το τότε δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ την 1η Ιανουαρίου 2001 στο πλαίσιο διοικητικής μεταρρύθμισης. Δεδομένου ότι το δημοτικό διαμέρισμα Τέμπελχοφ είχε περισσότερους κατοίκους και μεγαλύτερη έκταση από το δημοτικό διαμέρισμα Σένεμπεργκ, το όνομα Τέμπελχοφ προτάχθηκε στην ονομασία του νεοσυσταθέντος διαμερίσματος Τέμπελχοφ-Σένεμπεργκ.

 Η περιοχή γύρω από την πλατεία Νόλεντορφ (Nollendorfplatz) είναι το κέντρο της γκέι ζωής του Βερολίνου από τη δεκαετία του '20 και τις αρχές της δεκαετίας του '30 κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Το νυχτερινό κλαμπ Eldorado στην οδό Μότσστρασε (Motzstraße) το έκλεισαν οι Ναζί όταν κατέλαβαν την εξουσία το 1933. Ο ζωγράφος και χαράκτης Ότο Ντιξ χρησιμοποιούσε θαμώνες αυτού του κτιρίου ως θέματα για μερικά από τα πιο γνωστά του έργα. Ο Κρίστοφερ Ίσεργουντ έζησε ακριβώς μετά τη γωνία της οδού Νόλεντορφστρασε (Nollendorfstraße). Αυτό το διαμέρισμα ήταν η βάση για το βιβλίο του Αντίο Βερολίνο (1939), όπως και για το μιούζικαλ Καμπαρέ (1966) και την ομώνυμη ταινία Καμπαρέ (1972) και τιμάται με μια ιστορική πλακέτα στο κτίριο.
Περιφέρεια Άρτα

Η Περιφέρεια Άρτα (αραβικά: أرتا, γαλλικά: Arta) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ. και πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Άρτα.

 Η Περιφέρεια Άρτα βρίσκεται νότια-κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα δυτικά και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Ντικίλ, στα νότια με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και στα βόρεια-κερτρικά με το Τζιμπουτί. Έχει έκταση 1.800 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μέμπτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Ταντζουρά, την Περιφέρεια Ομπόκ και την Περιφέρεια Αλί Σαμπί. Η Περιφέρεια Άρτα έχει πληθυσμό 45.047 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί μετά την Περιφέρεια Ντικίλ, την Περιφέρεια Αλί Σαμπί και την Περιφέρεια Ταντζουρά Έχει πυκνότητα 25 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί Η Περιφέρεια Άρτα συμπεριλαμβάνει κομμάτια τριών επαρχιών: Γιομποκί, Ας Ευλά και Ντικίλ. Άρτα Βεά Λογιαντά Νταμερζόγκ Σεμπέλ Περιφέρειες του Τζιμπουτί
Δεύτερος Ιερός Πόλεμος

Ο Δεύτερος Ιερός Πόλεμος ήταν ο δεύτερος κατά σειρά πόλεμος που ξέσπασε στην αρχαιότητα με σκοπό τον έλεγχο του μαντείου των Δελφών. Ο πόλεμος αυτός σε αντίθεση με τον Πρώτο και τον Τρίτο δεν πήρε διαστάσεις αλλά ήταν σύντομος σε διάρκεια και σε γεγονότα.

 Μετά το τέλος του Πρώτου Ιερού Πολέμου, το 585 π.Χ. οι Δελφοί που μέχρι τότε ανήκε άνηκαν στη Φωκική ομοσπονδία έγιναν ανεξάρτητη πόλη υπό την προστασία της Δελφικής Αμφικτυονίας. Η περίοδος αυτή ήταν περίοδος μεγάλης ευημερίας για την πόλη και το μαντείο των Δελφών. Το 457 π.Χ. οι Αθηναίοι έχοντας αποκτήσει τον έλεγχο της Βοιωτίας και της Φωκίδας μετά τη Μάχη των Οινοφύτων αποφάσισαν να αποσπάσουν την πόλη των Δελφών από τη Δελφική Αμφικτυονία και να την παραδώσουν στους Φωκείς. Οι λόγοι ήταν η φιλοπερσική στάση που είχε δείξει η Δελφική Αμφικτυονία στο παρελθόν αλλά κυρίως η επιθυμία των Αθηναίων να ελέγξουν οι ίδιοι το μαντείο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση της Σπάρτης με αποτέλεσμα να ξεσπάσει το 448 π.Χ. πόλεμος μεταξύ τους που αποκαλέστηκε δεύτερος ιερός. Ο πόλεμος αυτός είχε μικρή διάρκεια. Για τα γεγονότα του πολέμου πληροφορούμαστε κυρίως από την αναφορά του Θουκυδίδη. Σύμφωνα με αυτήν οι Σπαρτιάτες έστειλαν στρατό στους Δελφούς και επανέφεραν την πόλη στην προηγούμενη κατάστασή αλλά λίγο μετά ο Περικλής εκστράτευσε ξανά στους Δελφούς και παρέδωσε ξανά την πόλη στους Φωκείς. Την ίδια αναφορά κάνει και ο Πλούταρχος στο έργο του για τη ζωή του Περικλή Οι Φωκείς κράτησαν το ιερό μέχρι το 421 π.Χ., οπότε με τη Νικίειο ειρήνη κατέστη ανεξάρτητο. Rousset, D., “Terres sacrées, terres publiques et terres privées à Delphes”, CRAI 146,1 (2002), 215-241. Πεντάζου, Μ. (1992). «"Η Ιστορία του Ιερού και του Μαντείου των Δελφών"». Αρχαιολογία 44: 47-50. Τυπάλδου-Φακίρη, Κ. (2003). Αρχαιολογία και Τέχνες 86: 72-79. doi:http://www.archaiologia.gr/wp-content/uploads/2011/07/86-15.pdf.
TNA No Surrender

Το No Surrender είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο No Surrender έγινε τον Ιούλιο του 2005 και συνεχίζεται μέχρι τώρα κάθε Σεπτέμβριο.

 Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι παλαιστικοί αγώνες, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα. Το No Surrender προσελκύει το κοινό, επειδή συνήθως γίνονται οι ημιτελικοί του τουρνουά "Bound for Glory series", που αναδεικνύουν τον πρώτο διεκδικητή του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος TNA, λίγο πριν τη σημαντικότερη διοργάνωση της εταιρίας, το Bound for Glory. To No Surrender 2011 To No Surrender 2010 To No Surrender 2009 To No Surrender 2008 To No Surrender 2007 Η επίσημη ιστοσελίδα του TNA Wrestling
Αλφισμός

Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι πάθηση που εμφανίζεται εκ γενετής σ' ένα άτομο και σαν κύρια συνέπεια έχει το λευκό χρώμα στο δέρμα και στις τρίχες των μαλλιών και ολόκληρου του σώματος, ενώ η ίριδα των ματιών είναι λευκή. Οι πάσχοντες από αλφισμό έχουν λεπτό δέρμα που παρουσιάζει μεγάλη ευπάθεια στις λοιμώξεις, καθώς και σοβαρά προβλήματα όρασης που είναι ελαττωματικά και μπορούν να προκαλέσουν αχρωματοψία ή καταρράκτη, ενώ εμφανίζουν και φωτοφοβία. Στις βαρύτερες μορφές του, οι δύο κυριότερες επιπλοκές του αλφισμού είναι η τύφλωση και η εμφάνιση καρκινωμάτων του δέρματος. Αντίθετα, στον μερικό αλφισμό, η πάθηση χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες περιοχές του δέρματος και του τριχωτού στις οποίες λείπει η χρωστική και η μοναδική εκδήλωση μπορεί να είναι μία λευκή τούφα τριχών σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος.

 Ο αλφισμός προκαλείται από την έλλειψη της χρωστικής ουσίας του δέρματος μελανίνη και οφείλεται σε βλάβη των γονιδίων που καθορίζουν τη σύνθεση της τυροσινάσης, του ενζύμου που είναι υπεύθυνο για τη βιοσύνθεση της μελανίνης. Η έλλειψη αυτή μπορεί να είναι κληρονομική, μπορεί όμως να είναι και αποτέλεσμα του γενετικού φαινόμενου της μεταλλαγής. Για την εμφάνισή του δεν παίζει ρόλο ούτε η φυλή (παρουσιάζεται σε όλες τις φυλές του κόσμου), ούτε το περιβάλλον και οι κλιματολογικές συνθήκες. Παρ' όλα αυτά, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος εμφάνισης του αλφισμού είναι 1 στις 20.000 γεννήσεις, σε κάποιους τόπους τα ποσοστά αυξάνονται (στην Αφρική είναι 1 στις 5.000 γεννήσεις), ενώ σε άλλους μειώνονται (στη Δανία είναι 1 στις 60.000 γεννήσεις). Στην Αφρική όπου υπάρχει το μεγαλύτερο ποσοστό αλφισμού παγκοσμίως και όπου κατά συνέπεια είναι περισσότερο ορατά τα διαφορετικά χαρακτηριστικά της πάθησης, έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα κοινωνικού αποκλεισμού τα οποία εντάθηκαν δραματικά στην Τανζανία στα μέσα του 2008, όταν και αναφέρθηκαν περίπου 35 δολοφονίες και ακρωτηριασμοί ανθρώπων με αλφισμό (ανάμεσά τους και παιδιά) ως «μαγεμένων», κυρίως από οργανωμένες συμμορίες που μισθώνονται από γιατρούς - μάγους της φυλής. Το γεγονός καταδίκασε με ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 3 Σεπτεμβρίου 2008. Για τα άτομα που πάσχουν από αλφισμό ισχύει διεθνώς ο χαρακτηρισμός albino (από τη λατινική λέξη albus που σημαίνει λευκό), ενώ στην ελληνική γλώσσα τα άτομα αυτά ονομάζονται λευκοπαθικά. Στα ζώα τα συμπτώματα του αλφισμού παρουσιάζονται όπως ακριβώς και στον άνθρωπο, ενώ στα φυτά προκαλείται από έλλειψη χλωροφύλλης και αλλάζει το χρώμα των λουλουδιών, π.χ. λευκά άνθη σε φυτά που κάτω από φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να ήταν κόκκινα. Εγκυκλοπαίδεια «Επιστήμη και ζωή», τόμος 1, σελίδα 346 και τόμος 9, σελίδα "Επιστήμη" 24.
Αλοΐσιος Χίτλερ

Ο Αλοΐσιος Χίτλερ (Γερμανικά: Alois Hitler, το γένος Σίκλγκρουμπερ, 7 Ιουνίου 1837, Στρόνες, Κάτω Αυστρία, Αυστρία - 3 Ιανουαρίου 1903, Λιντς, Άνω Αυστρία, Αυστρία) ήταν πατέρας του Αδόλφου Χίτλερ (1889-1945) και σύζυγος της Κλάρα Χίτλερ.

 Γεννήθηκε το 1837, γιος της Άννας-Μαρίας Σίκλγκρουμπερ (1795-1847) και του Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ, κατά τη γνώμη της πλειονότητας των ιστορικών. Η μητέρα του πέθανε όταν ο Αλοΐσιος ήταν 10 ετών. Το 1876 και προκειμένου να υπηρετήσει στον δημόσιο τομέα, πήρε επίσημα το επώνυμο Χίντλερ, αντικαθιστώντας το "Σίκλγκρουμπερ" που άτυπα χρησιμοποιούσε μέχρι τότε. Ωστόσο στα επίσημα χαρτιά, το όνομα μεταφέρθηκε ως Χίτλερ, και έτσι παρέμεινε. Το 1885 παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Κλάρα Πέλτσλ και απέκτησαν τα παρακάτω παιδιά, από τα οποία μόνο τα δύο έφτασαν στην εφηβεία. Τα υπόλοιπα τέσσερα πέθαναν από αρρώστιες στην παιδική ηλικία. Γουσταύος Χίτλερ (Gustav Hitler, 1885-1887) Ίντα Χίτλερ (Ida Hitler, 1886-1887) Όθων Χίτλερ (Otto Hitler, 1887-1887) Αδόλφος Χίτλερ (Adolf Hitler, 20 Απριλίου 1889 - 30 Απριλίου 1945) Εδμούνδος Χίτλερ (Edmund Hitler, 1894-1900) Πάουλα Χίτλερ (Paula Hitler, 21 Ιανουαρίου 1896 - 1 Ιουνίου 1960)Πέθανε στις 3 Ιανουαρίου 1903 σε ηλικία 65 ετών. Η σύζυγος του πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, στις 21 Δεκεμβρίου 1907 σε ηλικία 47 ετών από καρκίνο του μαστού.
Citroën Type C4

Tο Citroën Type C4 ήταν μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1928 έως τον Σεπτέμβριο του 1932. Συνολικά κατασκευάστηκαν 121.000 αντίτυπα σειράς Type C4 στα 4 έτη παραγωγής του. Αντικατέστησε το Citroën Type B14 και αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1932 από τις εκδοχές 8CV και 10CV του Citroën Rosalie.

 Το Citroën Type C4 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 1928, ως ο επίσημος αντικαταστάτης του Citroën Type B14 και μπήκε στην παραγωγή μέσα στον ίδιο μήνα. Μάλιστα στο ίδιο Σαλόνι πρωτοπαρουσιάστηκε τότε και το ακόμα μεγαλύτερο Citroën Type C6, το οποίο ήταν αισθητικά πανομοιότυπο με το Type C4, αλλά έφερε πληρέστερο εξοπλισμό, μακρύτερο μπροστινό μέρος και, για πρώτη φορά στην ιστορία της Citroën, 6-κύλινδρο κινητήρα (διάταξης I6, δηλαδή 6-κύλινδρου σε σειρά) και θεωρείται ως το πρώτο, χρονολογικά, πολυτελές μοντέλο της Citroën. Οι ονομασίες C4 και C6 υποδήλωναν την ύπαρξη 4-κύλινδρου και 6-κύλινδρου κινητήρα αντίστοιχα. Σημειωτέον ότι τα δύο αυτά μοντέλα αρχικά είχαν εισαχθεί ως Type AC4 και Type AC6, ονομασίες που διατηρήθηκαν όμως μόνο για 1 έτος, καθώς με τη δεύτερη ανανέωσή τους, που έγινε τον Οκτώβριο του 1929 (η πρώτη είχε γίνει τον Μάιο του 1929), μετονομάστηκαν οριστικά σε Type C4 και Type C6 αντίστοιχα. Επίσης, είναι ιστορικά αξιοσημείωτο ότι οι ονομασίες αυτές χρησιμοποιήθηκαν και πάλι τον 21ο αιώνα στα Citroën C4 και Citroën C6, τα οποία όμως ανήκαν σε διαφορετικές κατηγορίες μεγέθους. Το Type C4 ήταν διαθέσιμο σε αρκετές εκδοχές αμαξώματος: Torpédo (σεντάν - το πιο συνηθισμένο) Berline Luxe Conduite Interieure Luxe Familiale Luxe Coupé de Ville Fourgonette (επαγγελματικό) Cabriolet 2-θέσιο (καμπριολέ) Cabriolet 4-θέσιο (καμπριολέ) Roadster 2-θέσιο Roadster 4-θέσιο Taxi. Ειδικότερα η έκδοση Taxi, σχεδιάστηκε από τον Αντρέ Σιτροέν εξ αρχής για τον σκοπό αυτό και κυκλοφόρησε επίσημα ως ταξί στο Παρίσι, όπως είχε συμβεί και με τις εκδόσεις ταξί των προκατόχων Citroën Type B12 και Citroën Type B14. John Reynoolds, «André Citroën: The man and the motor car». Sutton Publishing, Gloucestershire, UK. 1996. ISBN 0-905778-32-4. Jacques Wolgensinger, «André Citroën», Lupetti, ISBN 88-85838-69-3. J.P. Foucault, «Le 90 ans de Citroën», Éditions Michel Lafon, ISBN 978-2-7499-1088-8. AA.VV. «Citroën 1919-2006 - La storia e i modelli», Editoriale Domus. Daniel Puiboube, «Un siècle d’automobile en France», Sélection du reader’s digest, 2000. Auto passion, no 73, octobre 1992. Rétro passion, no 127, avril 2001. Rétroviseur (ISSN 0992-5007), no 69. Αφιέρωμα στα Citroën Type C4 και Type C6 από το Citroënët (στα αγγλικά)
Ρενέ Μουρ

Ο Ρενέ Μουρ (αγγ. René Moore) είναι τραγουδιστής, στιχουργός και παραγωγός. Κυρίως γνωστός για τα μουσικά hits μαζί με την τραγουδίστρια της soul Άντζελα Βίντμπους, ως μέρος του ντουέτο René & Angela, συμπεριλαμβανομένου του I'll Be Good, Save Your Love (For #1), Your Smile και You Don't Have to Cry.

 Ο Μουρ και η Βίντμπους έγραψαν hits για άλλους, συμπεριλαμβανομένου της Στέφανι Μιλς και του Κιούρτις Μπλόου. Αυτός και η Άντζελα σταμάτησαν να δουλεύουν μαζί το 1986. Ο Μουρ έγραψε και ήταν παραγωγός των hits μερικών καλλιτεχνών, όπως του Μάικλ Τζάκσον, και έγραψε και ήταν παραγωγός 4 κομματιών του πρώτου άλμπουμ της Τζάνετ Τζάκσον. Ο Μουρ ήταν υποψήφιος για 2 βραβεία Γκράμι για Song of the Year και Album of the Year. Destination Love (1990) Street Songz (2004)
Νίκος Καραθάνος

Ο Νίκος Καραθάνος (Αθήνα 1967) είναι Έλληνας σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967 και έχει καταγωγή απο την Ευρυτανία. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου, επέστρεψε στην Αθήνα και σπόυδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

 Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Ο ισοβίτης Η εκτέλεση Ανατομία ενός εγκλήματος: Λόγω τιμής Απόστολος και μόνος Το 10 ΣτΟργή Milky Way Κινηματογράφος Paint it Black - 2003 Uranya- 2006 Απόστολος και μόνος 2006 Γλυκιά Μνήμη 2005 Καβάφης 1996 Οίκτος 2018 Πολυξένη: Μια Ιστορία Από την Πόλη 2017 Σωτηρία 2011 Το φτερό της μύγας 1995 Δατς' ωλ 1988 Η ωραία φάση 1996 Ηλέκτρα 1998 Όρνιθες 2016 Πέρσες 2020
Αλισσός Αχαΐας

Ο Αλισσός, γνωστός και ως Άνω Αλισσός, είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού του Αλισσού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Αλισσός / Alissos". Ο σταθμός είναι στο έδαφος και διαχειρίζεται από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Πάτρα και την Κάτω Αχαΐα.. Εξυπηρετεί τους οικισμούς Αλισσός, Κάτω Αλισσός, Παραλία Αλισσού, Καμενίτσα, Προφήτης Ελισσαίος, Γιαλός, Αχαΐκό και Λουσικά. Όταν πρωτολειτούργησε η Γραμμή 2 και μέχρι τη διακοπή της λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, o τερματισμός της στα νοτιοδυτικά γινόταν στον Σ.Σ. Κάτω Αχαΐας με τους συρμούς να διέρχονται από τους Σ.Σ. Καμινίων και Αλισσού κάνοντας στάσεις εκεί. Με την επανεκίννηση των δρομολογίων ο τερματισμός της μετακινήθηκε ανατολικότερα στον Σ.Σ. Καμινίων καθιστώντας ανενεργούς τους Σ.Σ. Αλισσού και Κάτω Αχαΐας. Κατά την πρώτη επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου από την Πάτρα προς την Κάτω Αχαΐα στις 15 Δεκεμβρίου 1888 με σκοπό τη σιδηροδρομική σύνδεση της δυτικής Πελοποννήσου δημιουργήθηκε στάση στην περιοχή του Αλισσού, άγνωστο ωστόσο αν βρισκόταν στην ίδια θέση με τη σημερινή της Γραμμής 2. Η τοπική κοινότητα Αλισσού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,827 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καμενίτσα, Παραλία Αλισσού και Προφήτης Ελισσαίος. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Αλισός. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αλισσού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αλισσού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 13/12/2017.
Άρκτος (γένος)

Άρκτος (επιστ. ονομ.: Ursus, αρσενικό· Άρκτος θηλυκό, αλλά και αρσενικό) είναι το γένος της οικογένειας των Αρκτιδών (Ursidae) (αρκούδες) που περιλαμβάνει τις Καφέ αρκούδες, τις Μαύρες αρκούδες και τις Πολικές αρκούδες. Το όνομα αυτό προέρχεται από τη λατινική λέξη ursus που σημαίνει αρκούδα. Τα ταξινομικά επίθετα εκφέρονται στα ελληνικά είτε ως αρσενικά, όπως στα λατινικά, είτε ως θηλυκά (ιδίως σε παλιότερα κείμενα).

 Καφέ αρκούδα, Ursus arctos - Άρκτος ο άρκτος Καφέ αρκούδα, Ursus arctos arctos Αρκούδα γκρίζλι (αγγλ. Grizzly bear), Ursus arctos horribilis Χρυσή αρκούδα (αγγλ. Golden bear) Ursus arctos californicus (εξαφανίστηκε) Αρκούδα του Κόντιακ (αγγλ. Kodiak bear), Ursus arctos middendorffi Μεξικάνικη αρκούδα γκρίζλι (αγγλ. Mexican Grizzly Bear), Ursus arctos nelsoni (πιθανόν εξαφανίστηκε) Αρκούδα του Χοκκάιντο (αγγλ. Hokkaido bear), Ursus arctos yesoensis Μαύρη αμερικάνικη αρκούδα, Ursus americanus - Άρκτος ο αμερικανικός Πολική αρκούδα, Ursus maritimus - Άρκτος ο θαλάσσιος Μαύρη ασιατική αρκούδα (αγγλ. Asiatic black bear), Ursus thibetanus - Άρκτος ο θιβετιανός Μαύρη φορμοζανή αρκούδα (αγγλ. Formosan black bear), Ursus thibetanus formosanus Αρκούδα των σπηλαίων (αγγλ. Cave bear), Ursus spelaeus - Άρκτος ο σπήλαιος (εξαφανίστηκε) Αρκούδα του μελιού (αγγλ. Sloth bear), Melursus ursinus Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ursus (genus) στο Wikimedia Commons
Return of the Killer A's

Το Return of the Killer A's είναι συλλογή τραγουδιών του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, η οποία κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Beyond Music". Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από όλα τα άλμπουμ του συγκροτήματος που κυκλοφόρησαν από το 1984 μέχρι το 1998, τη συνεργασία των Anthrax με τους Public Enemy για το τραγούδι "Bring the Noise", όπως και τη διασκευή στο "Ball of Confusion" των Temptations, η οποία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά. Μαζί με τη συγκεκριμένη συλλογή κυκλοφόρησαν δύο σινγκλ, τα "Crush" και "Ball of Confusion", χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία.

 1. Bring the Noise (Ridenhour, Shocklee, Sadler, Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 3:26 2. Only (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:56 3. Potter's Field (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:44 4. Ball of Confusion (Whitfield, Strong) - 4:33 5. Crush (Bush, Ian, Benante) - 4:20 6. Room for One More (Bush, Ian, Bello, Benante) - 4:57 7. Inside Out (Bush, Ian, Benante) - 5:29 8. Hy Pro Glo (Bush, Ian, Bello, Benante) - 5:02 9. Fueled (Bush, Ian, Benante) - 4:02 10. Among the Living (Belladona, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:16 11. Got the Time (J. Jackson) - 2:44 12. Indians (Belladona, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:40 13. Antisocial (Bonvoisin, Krief) - 4:24 14. I'm the Man (Belladona, Spitz, Ian, Bello, Benante, Rooney) - 3:02 15. Madhouse (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:17 16. I Am the Law (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:54 17. Metal Thrashing Mad (Turbin, Spitz, Ian, Lilker, Benante) - 2:43 Τα τραγούδια του "Return of the Killer A's" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Τζόι Μπελαντόνα - φωνητικά Νιλ Τάρμπιν - φωνητικά Τζόν Μπους - φωνητικά Νταν Σπιτζ - κιθάρα Σκοτ Ίαν - κιθάρα Πωλ Κρουκ - κιθάρα Φρανκ Μπέλο - μπάσο Τσάρλι Μπενάντε - τύμπανα, φωνητικά Chuck D - φωνητικά στο "Bring the Noise" Flavor Flav - φωνητικά στο "Bring the Noise" Μαρκ Ντόντσον - φωνητικά στο "Startin' Up a Posse" Return of the Killer A's: The Best of Anthrax - Anthrax | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Return Of The Killer A´s - RockHard: Review anzeigen Return of the Killer A's - Encyclopaedia Metallum
Χένρι Χόλλαντ, 3ος δούκας του Έξετερ

Ο Χένρι Χόλλαντ (27 Ιουνίου 1430 - 1475) οπλαρχηγός των Λάνκαστερ από την Οικογένεια Χόλλαντ όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων και 3ος Δούκας του Έξετερ ήταν γιος του Τζων Χόλλαντ, 2ου δούκα του Έξετερ και της πρώτης του συζύγου Λαίδης Άννας Στάφορντ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Έντμοντ Στάφορντ, 5ου κόμη του Στάφορντ, και της Άννας του Γκλόστερ. Κληρονόμησε από τον πατέρα του το δουκάτο του Έξετερ (1447), σαν δισέγγονος του Ιωάννη της Γάνδης ήταν ένας από τους διεκδικητές του Αγγλικού θρόνου όταν πέθανε ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Χένρι Χόλλαντ ήταν ωστόσο ένας άνθρωπος σκληρός, βίαιος με ελάχιστους οπαδούς, ο ιστορικός Πολ Μάρεϊ Κένταλλ (1911 - 1973) τον περιγράφει "σκληρό, βίαιο και επικίνδυνο". Ο Έξετερ έγινε για λίγο Κοντόσταυλος του Πύργου του Λονδίνου, ακολούθησε στη θέση σύμφωνα με καταγραφή "η κόρη του δούκα του Έξετερ".

 Παντρεύτηκε την Άννα της Υόρκης (1447) την 8χρονη κόρη του Ριχάρδου της Υόρκης, παρά τον γάμο του εξακολουθούσε τον πόλεμο εναντίον των Υορκιστών. Μετά τη νίκη των Υορκιστών στην Α΄ Μάχη του Σαιν Άλμπαν (1455) φυλακίστηκε αλλά αργότερα προσπάθησε να συμφιλιώσει τους δυο Οίκους (1458). Διετέλεσε στρατηγός των Λάνκαστερ στις μεγάλες νίκες στη μάχη του Γουέιφιλντ (1460), στη Β΄ Μάχη του Σαιν Άλμπαν (1461) και στην καταστροφική ήττα του Τάουτον (1461). Δραπέτευσε στη Γαλλία και ενώθηκε με την εξόριστη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού. Τα εδάφη του κατασχέθηκαν και δόθηκαν στη σύζυγο του (1464) την οποία αργότερα χώρισε, το σύντομο χρόνο που επανήλθε στον θρόνο ο Ερρίκος ΣΤ΄ ανέκτησε μερικά εδάφη του. Στη μάχη του Μπάρνετ ο Έξετερ διοικούσε τη δεξιά πτέρυγα του στρατού του Λάνκαστερ, τραυματίστηκε θανάσιμα και ετοιμαζόταν να πεθάνει αλλά επέζησε, στη συνέχεια φυλακίστηκε και η σύζυγος του Άννα τον χώρισε (1472). Συμμετείχε στην εκστρατεία του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας στη Γαλλία (1475) και στην επιστροφή πνίγηκε στη θάλασσα, σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες πνίγηκε με εντολή του Άγγλου βασιλιά. Παντρεύτηκε (30 Ιουλίου 1447) την Άννα της Υόρκης, δούκισσα του Έξετερ κόρη του Ριχάρδου της Υόρκης και της Σεσίλ Νέβιλ μεγαλύτερη αδελφή του Εδουάρδου Δ΄ και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας, μαζί της απέκτησε : Λαίδη Άννα Χόλλαντ (μεταξύ 1461/1467 - 6 Ιουνίου 1474), παντρεύτηκε τον Τόμας Γκρέυ, 1ο μαρκήσιο του Ντόρσετ.Δεν είχε άλλα νόθα παιδιά με αποτέλεσμα το θέμα της διαδοχής του να γίνει περίπλοκο για τη χήρα του. Douglas Richardson. Plantagenet Ancestry: A Study In Colonial And Medieval Families, Genealogical Publishing, 2005 Griffiths, Ralph A. (1968). "Local Rivalries and National Politics: the Percies, the Nevilles, and the Duke of Exeter, 1452-55". Speculum. Speculum, Vol. 43, Oxford, Bodleian Library MS Digby 57 Pugh, T.B. (1990). "Richard, duke of York, and the rebellion of Henry Holand, duke of Exeter, in May 1454". Historical Research. 63 (152): 248–62.
Απεργάτικα Παξών

Τα Απεργάτικα είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λάκκας, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Απεργάτικα βρίσκονται στο βόρειο τμήμα των Παξών, λίγο νοτιότερα από τη Λάκκα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Ο οικισμός απέχει 6,5 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακκιωτών των Παξών του νομού Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάκκας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λάκκας και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο νότιο τμήμα του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα σηο νότια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
2006 Πολόνσκαγια

Η Πολόνσκαγια (Polonskaya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Σοβιετικής αστρονόμου Έλενα Ιβάνοβνα Καζιμίρτσακ-Πολόνσκαγια (Елена Ивановна Казимирчак-Полонская).

 Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Πολόνσκαγια είναι άγνωστα. Η Πολόνσκαγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες 7 λεπτά και 6 δευτερόλεπτα, μία γρήγορη περιστροφή. Το 2005 υποστηρίχθηκε με βάση παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός ότι πιθανώς η Πολόνσκαγια έχει ένα μικρό δορυφόρο, διαμέτρου περίπου 3 χιλιομέτρων. Η ύπαρξη αυτού του σώματος δεν έχει ακόμα επιβεβαιωθεί. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα