Γκινκάκου-τζι

Το Γκινκάκου-τζι (Ginkaku-ji) (銀閣寺, κυριολεκτικά "Ναός του Ασημένιου Περίπτερου") επίσημα ονομάζεται Τζισό-τζι (Jishō-ji) (慈照寺, κυριολεκτικά "Ναός του λαμπρού Ελέους"). Είναι ένας Ζεν ναός στο εκλογικό διαμέρισμα Σακιό του Κιότο στην Ιαπωνία. Είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του πολιτισμού Χιγκασιγιάμα της περιόδου Μουρομάτσι.

 Ο Ασικάγκα Γιοσιμάσα ξεκίνησε σχέδια για τη δημιουργία μιας βίλας και κήπων ήδη από το 1460. Μετά το θάνατό του, ο Γιοσιμάσα είχε σχεδιάσει αυτή την ιδιοκτησία να γίνει ναός του Ζεν. Ο ναός σήμερα συνδέεται με τον κλάδο Σοκόκου-τζι της σχολής Ρινζάι Ζεν. Το διώροφο Κάννον-ντεν (観音殿), είναι η κύρια δομή του ναού. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου 1482. Ο σχεδιασμός του κτηρίου προσπάθησε να μιμηθεί το χρυσό Κινκάκου-τζι, που είχε παραγγελθεί από τον παππού του Ασικάγκα Γιοσιμίτσου. Είναι ευρέως γνωστό ως Γκινκάκου, το "Ασημένιο Περίπτερο" λόγω των αρχικών σχεδίων να καλύψει το εξωτερικό του με ασημένιο φύλλο. Αλλά αυτό το γνωστό παρατσούκλι χρονολογείται μόνο από την περίοδο Έντο (1600–1868). Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Όνιν, η κατασκευή σταμάτησε. Παρά την πρόθεση του Γιοσιμάσα να καλύψει την κατασκευή με μια χαρακτηριστική επένδυση από ασήμι, αυτό το έργο καθυστέρησε τόσο πολύ, που τα σχέδια δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ πριν από το θάνατο του Γιοσιμάσα. Η σημερινή εμφάνιση του κτηρίου θεωρείται ότι είναι ίδια με την τελευταία φορά, που την είδε ο ίδιος ο Γιοσιμάσα. Αυτή η "ημιτελής" εμφάνιση απεικονίζει μία από τις πτυχές της αισθητικής ποιότητας " wabi-sabi ". Όπως το Κινκάκου-τζι, το Γκινκάκου-τζι χτίστηκε αρχικά, για να χρησιμεύσει ως μέρος ανάπαυσης και απομόνωσης για τους Σογκούν. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ως Σογκούν, ο Ασικάγκα Γιοσιμάσα ενέπνευσε μια νέα έκρηξη παραδοσιακού πολιτισμού, ο οποίος έγινε γνωστός ως Χιγκασιγιάμα Μπούνκα (ο Πολιτισμός του Ανατολικού Βουνού). Έχοντας αποσυρθεί στη βίλα, λέγεται ότι ο Γιοσιμάσα κάθισε στο περίπτερο, συλλογιζόμενος την ηρεμία και την ομορφιά των κήπων καθώς ο πόλεμος του Όνιν χειροτέρευε και το Κιότο κάηκε ολοσχερώς. Το 1485, ο Γιοσιμάσα έγινε Ζεν Βουδιστής μοναχός. Μετά το θάνατό του στις 27 Ιανουαρίου 1490, η βίλα και οι κήποι έγιναν ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών, που μετονομάστηκε σε Τζισό-τζι από το βουδιστικό όνομα του Γιοσιμάσα. Μετά από εκτεταμένη αποκατάσταση, που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2008, το Γκινκάκου-τζι είναι και πάλι σε πλήρη δόξα για επίσκεψη. Ο κήπος και το συγκρότημα του ναού είναι ανοιχτά για το κοινό. Ακόμα δεν έχουν χρησιμοποιηθεί φύλλα αλουμινίου. Μετά από πολλή συζήτηση, αποφασίστηκε να μην ξαναφινιριστεί η λάκα στην αρχική κατάσταση. Το φινίρισμα με βερνίκι ήταν η πηγή της αρχικής ασημένιας εμφάνισης του ναού, με την αντανάκλαση του ασημένιου νερού της λίμνης στο φινίρισμα λάκας. Εκτός από το διάσημο κτήριο του ναού, η ιδιοκτησία διαθέτει δασώδεις εκτάσεις καλυμμένες με ποικιλία βρύων. Αυτός ο ιαπωνικός κήπος υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε από τον μεγάλο καλλιτέχνη τοπίου Σόαμι. Στις μεταγενέστερες περιόδους της ιστορίας του ιαπωνικού κήπου, επιβλητικές πέτρες μεταφέρθηκαν από έναν ερειπωμένο ή φτωχό κήπο σε έναν νέο. Σύμφωνα με το βιβλίο Landscape Design: A Cultural and Architectural History της Ελίζαμπεθ Μπάρλοου Ρότζερς, «Το 1474, μετά την αποχώρησή του από το σογκουνάτο, ο Γιοσιμάσα (1436-1490), είχε μεταφέρει στο καταφύγιό του στη βίλα επί τη βάσει της Χιγκασιγιάμα (οι Ανατολικοί λόφοι) μερικές από τις πέτρες και τα πεύκα του ανθοστόλιστου παλατιού και της αίθουσας Μουρομάτσι, που και τα δύο είχαν καταστραφεί από τον εμφύλιο πόλεμο. Εκεί έζησε από το 1438 μέχρι το θάνατό του, όταν η βίλα μετατράπηκε σε ναό Ζεν, Τζισό-τζι ή Γκινκάκου-τζι (ο Ναός του Ασημένιου Περιπτέρου), όπως είναι πιο γνωστός». Η κουλτούρα του Ζεν δεν εκπροσωπείται εξ ολοκλήρου σε αυτόν τον κήπο, επειδή χρηματοδοτήθηκε από το σογκουνάτο ως καταφύγιο και η κύρια χρήση ήταν η αισθητική απόλαυση. Αντί να σχεδιάζονται από μοναχούς και για χρήση από μοναχούς, ασκούμενους του ζαζέν ή καθιστού διαλογισμού. Το Γκινκάκου-τζι κατασκευάστηκε σε σχέση με το περιβάλλον του. Αυτό περιγράφεται στο Journal of Asian Studies των Ιτσίτο Ισίντα και Ντέλμερ M. Μπράουν, «Η νοτιοανατολική γωνία του πρώτου ορόφου έχει ανοίγματα στους τοίχους, αφού μια λίμνη βρίσκεται σε εκείνη τη γωνία του κτηρίου, πέρα από την οποία το φεγγάρι ανατέλλει μεταξύ τις κορυφές του Χιγκασιγιάμα. Και δεδομένου ότι μια λίμνη, που εκτείνεται βορειοανατολικά, αντανακλούσε φως που επαρκεί ακόμη και για ανάγνωση, το δωμάτιο στη βορειοανατολική γωνία έχει σχεδιαστεί ως βιβλιοθήκη. Ως εκ τούτου, τα φυσικά αντικείμενα δεν περιβάλλουν απλώς το κτήριο, στρίβοντάς το εκτός σχήματος, αλλά παρέχουν εγγενή κίνητρα για τον σχεδιασμό του κτηρίου». Ο αμμώδης κήπος του Γκινκάκου-τζι έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός. Και ο προσεκτικά διαμορφωμένος σωρός άμμου, που λέγεται ότι συμβολίζει το όρος Φούτζι είναι ουσιώδες στοιχείο στον κήπο. Κιν, Ντόναλντ. (2003). Yoshimasa and the Silver Pavilion: The Creation of the Soul of Japan. Νέα Υόρκη: Columbia University Press .(ISBN 978-0-231-13056-1) ; OCLC 52268947 Titsingh, Isaac, ed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/ Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï iti ran ; ou, Annales des empereurs du Japon. Παρίσι: Ταμείο Ανατολικής Μετάφρασης Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας . Ichirō Ishida και Delmer M. Brown. «The Association for Asian Studies». Ζεν Βουδισμός και Muromachi Art, τόμ. 22, αρ. 4, Au [1] g. 1963, σσ. 417–432., doi:10.15417/1881. Kawaguchi, Yoko (2014). Japanese Zen Gardens. London: Francis Lincoln. ISBN 978-0-7112-3447-5. Young, David· Young, Michiko (2005). The Art of the Japanese Garden. Singapore: Tuttle. ISBN 978-0-8048-3598-5.