Τεϊφούκ Αμπντούλ

Ο Τεϊφούκ Αμίτοβιτς Αμπντούλ (κριμαϊκά ταταρικά: Teyfuq Amit oğlu Abdul , ρωσικά: Тейфук Амитович Абдуль‎; 24 Δεκεμβρίου – 18 Μαρτίου 1945) ήταν ένας Κριμαίος Τάταρος ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης που διετέλεσε διοικητής του 2ου τάγματος του 175ου Συντάγματος τυφεκιοφόρων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Αμπντούλ γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1915 από μια οικογένεια χωρικών Τατάρων της Κριμαίας στο χωριό Παρτενίτ πριν από τον σχηματισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Είχε πέντε αδέλφια. Πολλοί στην οικογένειά του ήταν βετεράνοι του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου. Μετά την αποφοίτησή του από το οκτατάξιο σχολείο στην πατρίδα του, παρακολούθησε το Παιδαγωγικό Κολέγιο στη Γιάλτα, από το οποίο αποφοίτησε το 1935 και αργότερα το Κριμαϊκό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στη Φρούνζε. Το 1935, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος σε σχολείο και αργότερα ως διευθυντής σχολείου, ενώ ακόμα φοιτούσε στο παιδαγωγικό ινστιτούτο. Μετά την αποφοίτησή του από το ινστιτούτο το 1939, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό τον Νοέμβριο. Αφού κατατάχθηκε στον Ερυθρό Στρατό, ο Αμπντούλ παρακολούθησε τη Σχολή Πεζικού του Ορέλ πριν πάει να πολεμήσει στο μέτωπο κατά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση με το βαθμό του ανθυπολοχαγού ως μέρος του 412ου Συντάγματος. Πολέμησε στο δυτικό μέτωπο, στο μέτωπο του Ντον, στο νοτιοδυτικό μέτωπο και στο μέτωπο της Στέπας. Τραυματίστηκε σοβαρά δύο φορές κατά το δεύτερο μισό του 1941 και μέχρι το τέλος του 1941 προήχθη σε θέση διοικητή τάγματος. Το 1942 συνέχισε να υπηρετεί ως διοικητής τάγματος έως ότου τραυματίστηκε ξανά τον Δεκέμβριο. Την ίδια χρονιά, προσχώρησε στο κομμουνιστικό κόμμα. Αφού ανάρρωσε από τα τραύματά του στο νοσοκομείο επέστρεψε στη μάχη και συμμετείχε στη μάχη του Δνείπερου ως διοικητής του 2ου τάγματος του 175ου συντάγματος με τον κατάταξη του λοχαγού. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1943 ο Αμπντούλ οδήγησε το τάγμα του απέναντι από το Δνείπερο εν μέσω καπνού και κατέλαβε ένα από τα πρώτα προγεφυρώματα. Κράτησε την περιοχή αρκετές ημέρες, επιτρέποντας τη μεταφορά των κύριων δυνάμεων του συντάγματος πέρα από τον ποταμό και καταστρέφοντας μεγάλες ποσότητες εξοπλισμού και ανθρώπινου δυναμικού του εχθρού κατά τη διαδικασία. Τον Σεπτέμβριο, τραυματίστηκε ξανά στη μάχη και νοσηλεύτηκε. Ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο, συνάντησε την υπολοχαγό Μαρίγια Στεπανόβα Κοτσίνα, την οποία σύντομα παντρεύτηκε. Για την επιτυχία του στην ηγεσία της διέλευσης ανακηρύχθηκε ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης στις 20 Δεκεμβρίου 1943. Επιστρέφοντας στο μέτωπο πολέμησε στις επιθέσεις Lvov – Sandomierz, Vistula – Oder και Silesian, και το 1944 διορίστηκε αναπληρωτής διοικητής του 178ου Συντάγματος. Τον Μάιο του ίδιου έτους, η οικογένειά του απελάθηκε στην Κεντρική Ασία επειδή ήταν Τάταροι της Κριμαίας, αφότου ο Κόκκινος Στρατός ανέλαβε τον έλεγχο της Κριμαίας. Η ιδιότητά του ως ήρωα πολέμου δεν έσωσε τη μητέρα και τις αδελφές του από το να θεωρηθούν «προδότες» λόγω της εθνικότητάς τους και ο ίδιος έμαθε τελικά για την εξορία τους στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν μέσω επιστολής. Στις 18 Μαρτίου 1945 σκοτώθηκε κατά την επίθεση στην Άνω Σιλεσία και θάφτηκε στον Λόφο της Δόξας στο Λβιβ . Ο επικήδειός του αναγνώστηκε από τον στρατάρχη Κονσταντίν Ροκοσόφσκι. Η σύζυγός του Μαρίγια δεν είχε λάβει γράμμα του από τον Μάρτιο και δεν ενημερώθηκε για τον θάνατό του μέχρι το 1948, όταν έλαβε επιστολή από τον πρόεδρο του Ανώτατου Σοβιέτ Νικολάι Σβέρνικ ότι ο Αμπντούλ είχε σκοτωθεί στη μάχη. Ένας δρόμος ονομάστηκε προς τιμή του στη Συμφερόπολη και ένας οβελίσκος ανεγέρθη προς τιμήν του στην Κριμαία το 2014. Ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης (20 Δεκεμβρίου 1943) Τάγμα του Λένιν (20 Δεκεμβρίου 1943) Τάγμα της Κόκκινης Σημαίας (24 Μαρτίου 1945) Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 1ης τάξης (6 Αυγούστου 1943) Τάγμα του Πατριωτικού Πολέμου 2ης τάξης (4 Νοεμβρίου 1943) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Teyfuq Abdul στο Wikimedia Commons