IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αβραλία

Η Αβραλία είναι ένα γένος καλαμαριού που περιλαμβάνει περίπου 20 είδη. Έχει επίμηκες σώμα και ρομβοειδή πτερύγια. Τα πλοκάμια του (επιφυή ή μισχωτά) έχουν μυζητήρες και αρπάγες. Ζει στις θερμές θάλασσες και μόνο ένα είδος απαντάται στην Μεσόγειο.

 Υπογένος Αβραλία Abralia armata Abralia multihamata Abralia renschi Abralia spaercki Abralia steindachneri Υπογένος Αστεροτευθίς Abralia veranyi Υπογένος Αστραβραλία Abralia astrolineata Abralia astrosticta Υπογένος Ενιγμοτευθίς Abralia dubia Abralia fasciolata Abralia marisarabica Υπογένος Ετεραβραλία Abralia andamanica Abralia heminuchalis Abralia robsoni Abralia siedleckyi Abralia trigonura Υπογένος Πυγμαβραλία Abralia grimpei Abralia omiae Abralia redfieldi Abralia similis Tree of Life web project: Abralia Αρχειοθετήθηκε 2012-07-28 στο Wayback Machine.
Αλά πρίμα

Η αλά πρίμα (ιταλικά: alla prima‎, με την πρώτη προσπάθεια), ή au premier coup, είναι μια τεχνική ζωγραφικής κατά την οποία στρώσεις υγρού χρώματος εφαρμόζονται σε προηγούμενες στρώσεις υγρού χρώματος. Η τεχνική χρησιμοποιείται κυρίως στην ελαιογραφία, και απαιτεί γρήγορο τρόπο εκτέλεσης, επειδή το έργο πρέπει να ολοκληρωθεί πριν στεγνώσουν οι πρώτες στρώσεις.

 Παραδοσιακά, μια νέα στρώση ελαιοχρώματος εφαρμόζεται στα περισσότερα μέρη ενός πίνακα μόνο αφότου αφεθεί η προηγούμενη στρώση να στεγνώσει πλήρως- αυτή η διαδικασία στεγνώματος μπορεί να διαρκέσει από αρκετές ημέρες έως αρκετές εβδομάδες, ανάλογα με το πάχος του χρώματος. Αντίθετα, η εργασία που εκτελείται με αλά πρίμα μπορεί να πραγματοποιηθεί σε μία ή περισσότερες περιόδους (ανάλογα με τα είδη των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται και τους αντίστοιχους χρόνους στεγνώματος), και είναι σύνηθες ένα τέτοιο έργο να ολοκληρώνεται σε μία μόνο περίοδο.Στο μέσο της ακουαρέλας, η ζωγραφική αλά πρίμα απαιτεί μια ορισμένη επιδεξιότητα στην αποδοχή του απρόβλεπτου. Εξαιρετικά ημιδιαφανές και επιρρεπές σε ατυχήματα, το χρώμα της ακουαρέλας εξαπλώνεται με απρόβλεπτους τρόπους που, ανάλογα με την ψυχική κατάσταση του καλλιτέχνη, μπορεί να αποτελέσει χάρισμα ή εμπόδιο. Η ζωγραφική αλά πρίμα εφαρμόζεται παράλληλα με άλλες τεχνικές από την ανάπτυξη της ελαιογραφίας και χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς από τους σημαντικότερους πρώιμους φλαμανδούς ζωγράφους σε τμήματα των πινάκων τους, όπως ο Γιαν βαν Άικ στο πορτρέτο των Αρνολφίνι και ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν.Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η χρήση των εμπορικά παραγόμενων χρωμάτων σε μικρά πτυσσόμενα σωληνάρια διευκόλυνε τη χρήση ποικιλίας χρωμάτων εύκολα προσβάσιμων για γρήγορη και επιτόπια ζωγραφική. Ιμπρεσιονιστές όπως ο Κλωντ Μονέ, μεταϊμπρεσιονιστές όπως ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, ρεαλιστές όπως ο Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ και οι Ρόμπερτ Χένρι και Τζορτζ Μπέλλοους, εξπρεσιονιστές όπως ο Σαΐμ Σουτίν και ο αφηρημένος εξπρεσιονιστής Βίλεμ ντε Κούνινγκ χρησιμοποίησαν με διάφορους τρόπους αυτή την τεχνική, η οποία εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό τόσο από παραστατικούς όσο και από μη παραστατικούς καλλιτέχνες. Οι εφαρμογές αλά πρίμα είναι συνηθισμένες στην αυτοκινητοβιομηχανία. Ορισμένα προϊόντα επιτρέπουν τη χρήση εφαρμογών αλά πρίμα στη βαφή εσωτερικών χώρων, αλλά η πρακτική αυτή δεν είναι ευρέως διαδεδομένη. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Wet-on-wet στο Wikimedia Commons
Άντριαν Ζάντμπεργκ

Ο Αντριάν Ταντέουζ Ζάντμπεργκ (πολωνικά: Adrian Tadeusz Zandberg) είναι Πολωνός ιστορικός και προγραμματιστής υπολογιστών, διδάκτορας ανθρωπιστικών επιστημών και αριστερός πολιτικός, μέλος του πολιτικού συμβουλίου του κόμματος Ράζεμ (Μαζί).

 Ο Αντριάν Ζάντμπεργκ γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1979 στο Άλμποργκ της Δανίας, όπου είχαν μετακομίσει οι γονείς του από το 1967. Το 1985 η οικογένεια επέστρεψε και πάλι στην Πολωνία. Αφού σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, έλαβε το διδακτορικό του πάνω στα βρετανικά και γερμανικά αριστερά σοσιαλδημοκρατικά κινήματα. Σπούδασε επίσης πληροφορική σε μια πολωνο-ιαπωνική ακαδημία πληροφορικής.Όντας φοιτητής ξεκίνησε η ενασχόλησή του με την πολιτική. Στις 14 Νοεμβρίου 2001, δημοσίευσε ένα άρθρο στην καθημερινή εφημερίδα «Gazeta Wyborcza», που γράφτηκε μαζί με τον ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων Γιάτσεκ Κουρόν, για το θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης στην Πολωνία.Εξελέγη πρόεδρος της πτέρυγας νεολαίας («Forum Młodych») του Εργατικού Κόμματος («Unia Pracy»), στο οποίο αποτέλεσε μέλος της εκτελεστικής επιτροπής, ενώ αργότερα ίδρυσε την Ομοσπονδία Νέων Σοσιαλιστών («Młodzi Socjaliści»).Τον Μάιο του 2015, έγινε ένας από τους ιδρυτές του κόμματος Ράζεμ, ενός νέου πολιτικού σχήματος, και εξελέγη στο εννεαμελές πολιτικό συμβούλιο, μαζί με τους Γιάκουμπ Μπάραν, Αλεξάνδρα Κάτσα, Αλίσια Τσούμπεκ, Ματσίι Κόνιτσνι, Μαγκνταλένα Μαλίνσκα, Ματέους Μίρις, Καταρζίνα Παπρότα και Μαρσελίνα Ζαουίζα.Ο Ζάντμπεργκ τοποθετήθηκε στην πρώτη θέση του εκλογικού καταλόγου του Ράζεμ για τη Βαρσοβία, τον Οκτώβριο του 2015. Πριν τις εκλογές, είχε εκπροσωπήσει το κόμμα σε «τηλεμαχία» (ντιμπέιτ) με διάφορα μικρότερα και πρωτοεμφανιζόμενα κόμματα. Μεταξύ άλλων θέσεών του, ήταν ο μόνος από τους οκτώ ομιλητές που ζήτησε μια άνευ όρων αποδοχή των Σύριων προσφύγων πολέμου στην Πολωνία. Μετά τη συζήτηση, ορισμένα από τα μέσα ενημέρωσης τον ανακήρυξαν νικητή αυτής της συζήτησης, ενώ η εμφάνισή του στη συζήτηση προκάλεσε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα μέσα ενημέρωσης για τον ίδιο και το κόμμα του τις επόμενες ημέρες. Ο Ζάντμπεργκ έλαβε προσωπικά 49.711 ψήφους, αλλά το κόμμα του κέρδισε μόνο το 3,62% στο σύνολο της χώρας και δεν κατάφερε να εισέλθει στο κοινοβούλιο.Παρότι μερικοί πολιτικοί σχολιαστές υποστήριξαν ότι η αύξηση τη δημοτικότητας του Ράζεμ στράφηκε κατά του πολιτικού συνασπισμού της Ενωμένης Αριστεράς, το οποίο επίσης δεν εισήλθε στο κοινοβούλιο, άλλοι διαφώνησαν με εκείνη την άποψη, επισημαίνοντας ότι το Ράζεμ επιλέχθηκε ως επί το πλείστον από ένα νέο εκλογικό σώμα και ότι η μείωση της δημοτικότητας των κομμάτων της Ενωμένης Αριστεράς οφειλόταν σε λάθη των προηγούμενων ετών.
Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς

Ο Πρίμπατς Χρεμπελιάνοβιτς, σερβικά: Прибац Хребељановић‎/Pribac Hrebeljanović (π. 1300 – 1362) ήταν λογοθέτης της Σερβίας και ένα μέλος των Σέρβων ευγενών (Vlastela). Κατείχε τις κτήσεις των Πριλέπατς και Πριζρένατς. Κατά τη διαμόρφωση της αυτοκρατορίας της Σερβίας πολλί Σέροι ευγενείς απέκτησαν υψηλότερους τίτλους και περισσότερες γαίες, ωστόσο ο Πρίμπατς δεν έλαβε κάτι τέτοιο. Ο Πριμπατς έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στο να πάρει ο γιός του Λάζαρος τον τίτλο τού δεσπότη της Σερβίας, τον οποίο κράτησε ως την πτώση της Σερβικής αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε περί το 1300, σε έναν με επιρροή έμπορο Χρεμπλιάν, που έγινε εξέχων στον στρατό τού Στεφάνου-Ούρου Β΄ Μιλούτιν. Ο Χρεμπλιάν απέκτησε πλούτο και πιθανώς έγινε ένας μικρός ευγενής, κυβερνήτης τού Στάλατς, μίας πλούσιας και μεγάλης πόλης την εποχή εκείνη. Ο Πρίμπατς μάλλον υπηρέτησε στον στρατό επίσης, και καταγράφεται ως διοικητής 1000 στρατιωτών σε διάταγμα του 1330, και πολέμησε στη μάχη τού Βέλμπαζντ και την κατάληψη τού Πρίλεπ και της Οχρίδας. Κατά τις εξεγέρσεις τού Ντούσαν Νεμάνιτς εναντίον τού πατέρα του Στεφάνου-Ούρου Β΄ Μιλούτιν, ο Πρίμπατς έδωσε πλήρη υποστήριξη στον Ντούσαν και τού δόθηκε ο τίτλος τού λογοθέτη και τού παρασχέθηκαν γαίες στο Κόσοβο. Ο Πρίμπατς δεν ήταν πολύ πλούσιος ευγενής, αλλά ούτε και μικρός. Πιο πολύ οργάνωνε βασιλικές εορτές, γάμους και συναντήσεις και ίσως να έγινε βασιλικός καγκελάριος. Απεβίωσε το 1362 στο Ουρόσεβατς τού Κοσόβου. Είχε δύο γιούς, έναν αγνώστου ονόματος και ο δεύτερος ήταν ο Λάζαρος της Σερβίας, μετέπειτα ηγεμόνας της Σερβίας τού Μοράβα, που πολέμησε τους Οθωμανούς στη μάχη τού Κοσόβου το 1389. Αναφέρεται ως λογοθέτης σε καταστατικό τού Ντούσαν το 1343.
Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας

Η Ε.Σ.Κ.Α.Κ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας - Κορινθίας») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Έδρα της είναι το Άργος και βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Την Ένωση συνθέτουν σωματεία που εδρεύουν στην Αργολίδα, την Κορινθία, την Κυνουρία Αρκαδίας, την Τροιζηνία και τα νησιά Σπέτσες, Πόρο και Ύδρα.

 Η δραστηριότητα των σωματείων της περιοχής ξεκίνησε να οργανώνεται την περίοδο 1974-75, χωρίς ωστόσο να συγκροτούν ενιαίο οργανισμό με τη σημερινή του έννοια. Το 1980-81 έλαβε την υπόσταση Τοπικής Επιτροπής της Ε.Ο.Κ. με τη συμμετοχή πέντε σωματείων καλαθοσφαίρισης. Στη μορφή αυτή οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών και γυναικών συμμετείχαν στα Ειδικά Πανελλήνια Πρωταθλήματα για την άνοδο στην αντίστοιχη Β' Εθνική Κατηγορία.Την αγωνιστική περίοδο 1987-88 η δύναμη της Ένωσης είχε ξεπεράσει τα 30 σωματεία και σύμφωνα με τις νόμιμες διαδικασίες αναγνωρίστηκε ως Ένωση. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη σχετική τροποποίηση του καταστατικού της η πληρέστερη ονομασία της είναι Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αργολίδας, Κορινθίας, Κυνουρίας, Τροιζηνίας και Σπετσών.Διατελέσαντες πρόεδροι υπήρξαν οι: Ματθαίος Πρελορέτζος (1988-1990) Δημήτριος Αγγελόπουλος (1990-σήμερα) Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Πρωτάθλημα Ανδρών (Α1, Α2, Β Κατηγορία) Πρωτάθλημα ΓυναικώνΣε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων και Παίδων. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται στον πρώτο όμιλο νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται στην Α2 Εθνική Κατηγορία Γυναικών, εφόσον περάσουν νικηφόρα από σχετικό Πρωτάθλημα Ανόδου που διοργανώνεται ανάμεσα στους πρωταθλητές των τοπικών ενώσεων Νοτίου Ελλάδος. Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, επίσημος ιστότοπος.
Δήμος Αλιστράτης

Ο δήμος Αλιστράτης ήταν δήμος του νομού Σερρών που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Νέας Ζίχνης, υποβιβαζόμενος σε δημοτική ενότητα Αλιστράτης. Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελούταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.121 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Αλιστράτη.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Αλιστράτης [ 2.764 ] η Αλιστράτη [ 2.761 ] η Ιερά Μονή Αγίας Κυριακής [ 3 ] Δ.δ. Αγιοχωρίου -- το Αγιοχώρι [ 330 ] Δ.δ. Λευκοθέας -- ο Σταθμός Λευκοθέας [ 406 ] Δ.δ. Μανδηλίου -- το Μανδήλι [ 134 ] Δ.δ. Σκοπιάς -- η Σκοπιά [ 163 ] Δ.δ. Σταθμού Αγγίστης -- ο Σταθμός Αγγίστης [ 324 ] Ο Δήμος Αλιστράτης δημιουργήθηκε στις 4/12/1997 με συνένωση των: Κοινότητα Αλιστράτης (δημιουργία στις 4/1/1920) Κοινότητα Αγιοχωρίου (δημιουργία στις 21/1/1925 ως Κοινότητα Γράτσιανης και μετονομάστηκε στις 14/05/1928 σε Κοινότητα Αγιοχωρίου) Κοινότητα Λευκοθέας (δημιουργήθηκε στις 12/09/1924 ως κοινότητα Δρατσόβου και μετονομάστηκε σε Κοινότητα Λευκοθέας στις 14/01/1927) Κοινότητα Μανδηλίου (δημιουργήθηκε στις 04/01/1920) Κοινότητα Σκοπιάς (δημιουργήθηκε στις 07/05/1927 με απόσπαση από την Μανδηλίου) Κοινότητα Σταθμού Αγγίστης (δημιουργήθηκε στις 16/04/1934 ως Κοινότητα Σιδηροδρομικού Σταθμού Αγγίστης με την απόσπαση του οικισμού Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγγίστης από την Κοινότητα Αγγίστης. Στις 16/10/1940 το όνομα διορθώθηκε σε Κοινότητα Σταθμού Αγγίστης και στις 12/08/1965 μετονομάστηκε σε Σιδηροδρομικός Σταθμός Λευκοθέας)Την 1/1/2011 ο δήμος Αλιστράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον ευρύτερο δήμο Νέας Ζίχνης σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.
Πρόεδρος της Βολιβίας

Ο Πρόεδρος της Βολιβίας (Ισπανικά: Presidente de Bolivia), επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος του Πολυεθνοτικού Κράτους της Βολιβίας (Ισπανικά : Presidente del Estado Plurinacional de Bolivia), είναι ο ανώτατος εκπρόσωπος του κράτους της Βολιβίας και ταυτόχρονα πρωθυπουργός της χώρας. Σημερινός πρόεδρος της Βολιβίας είναι ο Λουίς Άρσε από τις 8 Νοεμβρίου 2020.

 Το σύστημα εκλογής έχει αλλάξει μετά το 2009. Συγκεκριμένα, αν κανένας από τους υποψηφίους δεν κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία, οι δύο πρώτοι σε ψήφους περνούν στο δεύτερο γύρο, και ο λαός επιλέγει μεταξύ αυτών με καθολική ψηφοφορία. Πριν από το 2009, αν κανείς από τους αρχικούς υποψηφίους δεν συγκέντρωνε τουλάχιστον τις μισές ψήφους, την επιλογή του προέδρου αναλάμβανε το κοινοβούλιο με ψηφοφορία μεταξύ των δύο πρώτων, ενώ πριν το 1995 μεταξύ των 3 πρώτων. Κατά τα περισσότερα από 192 χρόνια ανεξαρτησίας της, η Βολιβία κυβερνήθηκε από τους στρατιωτικούς ηγέτες που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία, τους ηγέτες του πολέμου του Ειρηνικού, τους εκπροσώπους της αριστοκρατίας και τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες. Επίσης, η ιστορία της προεδρίας έχει εμπλακεί σε εμφύλιους πολέμους, πάνω από 190 πραξικοπήματα και βία. Έχουν χρησιμοποιηθεί διάφοροι τίτλοι, όπως ο "Ελευθερωτής της Βολιβίας" (που χρησιμοποιείται από τον Σιμόν Μπολίβαρ και τον Αντόνιο Χοσέ δε Σούκρε) και ο "Υπέρτατος Προστάτης" (από τον Αντρές δε Σάντα Κρους). Το 1983, η εφημερίδα Ultima Hora έλαβε μια δημοσκόπηση για να προσδιορίσει ποιοι επτά ιστορικοί πρόεδροι θεωρήθηκαν ως οι σημαντικότεροι. Οι νικητές ήταν ο Antonio José de Sucre , ο Andrés de Santa Cruz , ο Manuel Isidoro Belzu , ο Mariano Melgarejo , ο Aniceto Arce , ο Ismael Montes και ο Víctor Paz Estenssoro . Σε περίπτωση θανάτου ή μόνιμης ανικανότητας του Προέδρου, το αξίωμα αναλαμβάνει ο Αντιπρόεδρος της Βολιβίας. Ο Πρόεδρος της Γερουσίας και ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων είναι τρίτος και τέταρτος αντίστοιχα στη σειρά διαδοχής. Κατά την πολιτική κρίση του 2005, όταν όλες οι παραπάνω επιλογές είχαν εξαντληθεί, την προεδρία ανέλαβε ο αρχηγός του ανώτατου δικαστηρίου της Βολιβίας Εδουάρδο Ροδρίγκες Βελτσέ. Ωστόσο, σύμφωνα με το Σύνταγμα του 2009, η ανάληψη εξουσίας από τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων καθυστερεί αυτομάτως τις εκλογές κατά 90 ημέρες. Η θητεία είναι πενταετής. Ο Πρόεδρος μπορεί να διεκδικήσει και δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Σε περίπτωση προσωρινής ανικανότητας ή απουσίας από τη χώρα, ο τίτλος του εκτελούντος την προεδρία (Ισπανικά: Presidente en ejercicio) μεταβιβάζεται στους κατώτερους στην ιεραρχία σύμφωνα με τη σειρά της προεδρικής διαδοχής. Τον Σεπτέμβριο του 2012 η πρόεδρος της Γερουσίας Γκαμπριέλα Μοντάνιο έγινε η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε το αξίωμα αυτό από την προεδρία της Λιδία Γκουέιλερ Τεχάδα. Εκλογές στη Βολιβία
Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων

Η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (Ε.Π.Ο.Ν.) ήταν οργάνωση νέων που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στις 23 Φεβρουαρίου 1943 και ήταν μέλος του ΕΑΜ.

 Ιδρύθηκε από αντιπροσώπους πολιτικών και αντιστασιακών οργανώσεων νέων της εποχής (Αγροτική Νεολαία Ελλάδος, Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία, Ενιαία Μαθητική Νεολαία, Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης, Θεσσαλικός Ιερός Λόχος, Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία, Λεύτερη Νέα, Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος, Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδος, Φιλική Εταιρεία Νέων, Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων, ΕΑΜΝ Μακεδονίας και Πελοποννήσου και Εθνικό Συμβούλιο των φίλων της νέας γενιάς), οι οποίοι αποφάσισαν τη διάλυση όλων των παραπάνω οργανώσεων και τη συγχώνευσή τους στην ΕΠΟΝ που τέθηκε υπό την καθοδήγηση της ΠΕΕΑ και του ΕΑΜ. Τα μέλη της ΕΠΟΝ καλούνταν ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες. Η Κούλα Ελευθεριάδου, η Ζωρζ Σαρή και η Άλκη Ζέη ήταν ενεργά μέλη της ΕΠΟΝ. Σκοποί της ΕΠΟΝ αναφέρονταν στο ιδρυτικό κείμενό της: Η εθνική απελευθέρωση με βάση την ακεραιότητα της Ελλάδας. Η εξόντωση του φασισμού και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας. Η καταπολέμηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων και η υπεράσπιση της ειρήνης με βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών. Η υπεράσπιση των οικονομικών, πολιτικών, εκπολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων και επιδιώξεων της νέας γενιάς.Στο ιδρυτικό κείμενο η ΕΠΟΝ αυτοπροσδιορίζεται ως οργάνωση εθνικοαπελευθερωτική, αντιφασιστική-προοδευτική, αντιπολεμική-φιλειρηνική. Γεγονός είναι ότι η ΕΠΟΝ ανδρώθηκε μέσα σε μια κρίσιμη εποχή. Κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φέρεται ότι περί αυτής είχαν συσπειρωθεί πανελλαδικά περισσότεροι από 600.000 νέοι και νέες, ενώ περί τους 30.000 εξ αυτών είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ. Εμβατήριο της ΕΠΟΝ ήταν το "Εμπρός ΕΠΟΝΙΤΕΣ". Άλλη χαρακτηριστική επωδός που επαναλάμβαναν οι Επονίτες ήταν: "ΕΠΟΝ, ΕΠΟΝ, είσ΄ ο εχθρός των φασιστών, άξια γενιά των δουλευτών, καμάρι του λαού ΕΠΟΝ". Η ΕΠΟΝ τέθηκε εκτός νόμου με τον περιβόητο νόμο Ν.509 του 1947. Έκτοτε, συνέχισε να διατηρείται ως ο δεύτερος παράνομος μηχανισμός του ΚΚΕ, που τον διεύθυνε ο Στ. Κασιμάτης (τον πρώτο διεύθυνε ο Νίκος Πλουμπίδης). Η ΕΠΟΝ διαλύθηκε με απόφαση της 8ης Ολομέλειας του ΚΚΕ, που διεξήχθη τον Ιανουάριο του 1958, η οποία αποφάσισε επίσης τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων Βάσης του ΚΚΕ και την αναστολή έκδοσης του παράνομου Ριζοσπάστη, διαχέοντας το ΚΚΕ στην ΕΔΑ. Το σπίτι στο οποίο ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ βρίσκεται στους Αμπελόκηπους, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3. Το σπίτι διασώζεται μέχρι και σήμερα και η κυριότητά του ανήκει στο Δημόσιο, ωστόσο παραμένει κλειστό και μη επισκέψιμο. Πρόσφατα έχουν γίνει κάποιες κινήσεις προκειμένου ο Δήμος Αθηναίων να το αξιοποιήσει προκειμένου να συνεχιστεί η ιστορική μνήμη. Λίγα μέτρα πιο πέρα από το σπίτι που ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ, βρίσκεται η Πλατεία ΕΠΟΝ, η οποία ονομάστηκε έτσι από τον Δήμαρχο Δημήτρη Μπέη το 1981.
Αριστείδης Γαλανόπουλος

Ο Αριστείδης (Άρης) Γαλανόπουλος (γεν. 29 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος έχει αγωνιστεί σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής, Β΄ Εθνικής και Α΄ Εθνικής Κύπρου. Από τις 25 Αυγούστου 2014 ανήκει στον Απόλλωνα Καλαμαριάς. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελπίδων, ενώ το 2004 τίμησε τα χρώματα της Ελλάδας συμμετέχοντας με την Ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

 Ο Άρης Γαλανόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του στην Καλαμάτα, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1999-2000 σε ηλικία 18 ετών. Κλήθηκε στην Εθνική Νέων και το Δεκέμβριο του 2002 στην Εθνική Ελπίδων, της οποίας ήταν βασικό στέλεχος ως τον Οκτώβριο του 2003, αν και η ομάδα του είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική από το 2001. Επίσης, ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Τον Ιανουάριο του 2005 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, με τον οποίο έπαιξε μόλις ένα χρόνο. Τον Ιανουάριο του 2006 πήγε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, όπου αγωνίστηκε ως το τέλος της σεζόν 2007-08. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στον Πανσερραϊκό, όπου αγωνίστηκε ως τη σεζόν 2009-10. Στη συνέχεια έπαιξε δύο χρονιές στον ΟΦΗ και το 2012 πήγε στην Κύπρο στην ΕΝΠ. Σημείωση: (Α΄): πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής – (Β΄): πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής - (Κ): κύπελλο – (Ε): ευρωπαϊκές διοργανώσεις «Super League 2006/07», Ειδική έκδοση από την εφημερίδα «SportDay», Αύγουστος 2006. https://web.archive.org/web/20090903060550/http://www.sport.gr/default.asp?pid=97 http://www.osife.gr/news.php?extend.29
Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Ο Κάρολος ΣΤ΄ (Karl VI., Βιέννη, 1 Οκτωβρίου 1685 – Βιέννη, 20 Οκτωβρίου 1740) διαδέχτηκε το 1711 τον πρεσβύτερο αδερφό του Ιωσήφ Α΄ ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βασιλιάς της Βοημίας (ως Κάρολος Β΄), Βασιλιάς της Ουγγαρίας και Κροατίας και Αρχιδούκας της Αυστρίας (ως Κάρολος Γ΄). Το 1700 διεκδίκησε ανεπιτυχώς τον θρόνο της Ισπανίας, μετά τον θάνατο του θείου του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας.

 Ο Κάρολος Φραγκίσκος Ιωσήφ Βένζελ Βαλτάσαρ Ιωάννης Αντώνιος Ιγνάτιος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λεοπόλδου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαργαρίτας Θηρεσίας των Αψβούργων, κόρης του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε την Ελισάβετ Χριστίνα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, με την οποία απέκτησε τα (δύο επιζώντα) παιδιά του: τη Μαρία Θηρεσία και τη Μαρία Άννα, που κυβέρνησε τις Αυστριακές Κάτω Χώρες. Τέσσερα χρόνια πριν από τη γέννηση της Μαρίας Θηρεσίας ο Κάρολος έλαβε τα μέτρα του για την περίπτωση απουσίας άρρενος διαδόχου του, εκδίδοντας την Sanctio Pragmatica (Πραγματική Κύρωση) του 1713. Το διάταγμα αυτό παραμέριζε τον Σαλικό Νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες δεν κληρονομούσαν, και ευνοούσε τις θυγατέρες του Καρόλου οι οποίες θα τον διαδέχονταν σε όλες τις κτήσεις και τους τίτλους του (πλην του αξιώματος του αυτοκράτορα που ήταν αιρετό). Για πολλά χρόνια στη συνέχεια ο Κάρολος αγωνίστηκε να εξασφαλίσει την αποδοχή της Sanctio Pragmatica από τις άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, πράγμα που πέτυχε με σοβαρά όμως ανταλλάγματα. Η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Σαξονία-Πολωνία, η Ολλανδία, η Ισπανία, η Βενετία,, το Παπικό κράτος, η Πρωσία, η Ρωσία, η Δανία, η Σαρδηνία,, η Βαυαρία και Δίαιτα της Αυτοκρατορίας αναγνώρισαν την Κύρωση. Η Γαλλία, η Βαυαρία, η Σαξονία-Πολωνία και η Πρωσσία αργότερα υπαναχώρησαν. Ο Κάρολος πέθανε το 1740, προκαλώντας με τον θάνατό του τον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής, που διεξήγαγε επί οκτώ χρόνια η διάδοχός του, Μαρία Θηρεσία. Νυμφεύτηκε το 1708 την Ελισάβετ Χριστίνα των Γουέλφων, κόρη του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ, και είχε τέκνα: Λεοπόλδος Ιωάννης (13 Απριλίου - 4 Νοεμβρίου 1716). Μαρία Θηρεσία (1717 - 1780), Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας· παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Γ΄ της Λωρραίνης. Μαρία Άννα (1718 - 1744), παντρεύτηκε τον Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης. Μαρία Αμαλία (1724 - 1730). Crankshaw, Edward (1969), Maria Theresa, Longman publishers, Great Britain (pre-dates ISBN). Jones, Colin (2002), "The Great Nation: France from Louis XV to Napoleon", University of Columbia Press, Great Britain, ISBN 0-231-12882-7.
Καρχαρίας Γκόμπλιν

Ο καρχαρίας Γκόμπλιν (διωνυμική ονομασία Mitsukurina owstoni - Μιτσουκουρίνα του Ούστον) ή καρχαρίας καλικάντζαρος είναι ένας καρχαρίας της βαθιάς θάλασσας και το μόνο υπάρχον είδος της οικογενείας Μιτσουκουρινίδες. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το παράξενο σχήμα του κεφαλιού του. Επίσης είναι ευρέως γνωστός ως «Καρχαρίας οφσάιντ» για το περίεργο σχήμα του κεφαλιού του.

 Έχει ένα μακρύ, ραμφόμορφο ρύγχος με σχήμα μυστριού, πολύ μακρύτερο από ρύγχη άλλων καρχαριών. Κάποια άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά του καρχαρία είναι το χρώμα του σώματός του, το οποίο είναι ως επί το πλείστον ροζ, και τα μακριά, προεξέχοντα σαγόνια του. Όταν είναι κλειστά τα σιαγόνια, ο καρχαρίας μοιάζει με ένα ροζ καρχαρία ταύρο με μια ασυνήθιστα μακριά μύτη. Φτάνει σε μήκος τα 3,3 μέτρα και βάρος τα 160 κιλά. Το είδος καρχαρία αυτό συναντάται τόσο στον Ειρηνικό και στον Ατλαντικό ωκεανό, σε βάθος μεγαλύτερο από 250 μέτρα, πολύ πιο κάτω από όπου το φως του ήλιου μπορεί να φθάσει. Είναι ο πιό κοινός καρχαρίας στα νερά γύρω από την Ιαπωνία, όπου το είδος ανακαλύφθηκε.Οι καρχαρίες Γκόμπλιν τρέφονται με μια ποικιλία οργανισμών που ζουν στα βαθιά νερά. Μεταξύ άλλων η λεία τους περιλαμβάνει τα βαθύβια καλαμάρια, καβούρια και τα βαθέων υδάτων ψάρια. Πολύ λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της ζωής του είδους και τις αναπαραγωγικές συνήθειες, καθώς οι συναντήσεις με αυτούς είναι σχετικά σπάνιες. Είναι ωοζωοτόκο, όπως και τα άλλα μέλη των λαμνόμορφων. Αν και σχετικά σπάνιος, δεν φαίνεται να απειλείται με εξαφάνιση και έχει χαρακτηριστεί από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης ως είδος ελαχίστης ανησυχίας.
Μετάξι Ρατζσάχι

Το Μετάξι Ρατζσάχι είναι το όνομα που δίνεται στα προϊόντα μεταξιού που παράγονται στο Ρατζσάχι του Μπαγκλαντές. Έχει τη φήμη του υφάσματος υψηλής ποιότητας για ενδύματα όπως το σάρι.

 Σύμφωνα με καταγραφές, η αρχή της παραγωγής μεταξιού στην περιοχή έγινε τον 13ο αιώνα. Τότε ήταν γνωστό ως Βεγγαλικό μετάξι ή μετάξι Γάγγη. Η κυβέρνηση του Πακιστάν ξεκίνησε τη παραγωγή μεταξιού στο Ρατζσάχι το 1952. Το Εργοστάσιο Μεταξιού του Ρατζσάχι ήταν κρατικό εργοστάσιο που ιδρύθηκε το 1961. Το 1978 η ιδιοκτησία παραδόθηκε στο Συμβούλιο Σηροτροφικής Ανάπτυξης του Μπανγκλαντές. Από τότε, το εργοστάσιο εμφάνιζε απώλειες και έκλεισε στις 30 Νοεμβρίου 2002. Πριν 2002 το εργοστάσιο παρήγαγε 300 τόνους υφάσματος τον χρόνο. Το 2011 είχε πέσει στους 50 τόνους. Το 2011 ο υπουργός οικονομικών του Μπαγκλαντές, Αμπούλ Μαάλ Αμπντούλ Μουχίθ, εξέφρασε ενδιαφέρον για την επαναλειτουργία του εργοστασίου μεταξιού του Ρατζσάχι, αλλά η Επιτροπή Ιδιωτικοποίησης το αρνήθηκε. Το μετάξι Ρατζσάχι είναι σαν όλα τα άλλα είδη μεταξιού, καθώς παρασκευάζεται από τα κουκούλια του μεταξοσκώληκα. Οι πολύ λεπτές ίνες που προκύπτουν από αυτή τη διαδικασία καλύπτονται με σερικίνη, μια ειδική πρωτεΐνη. Υπάρχουν τρία κύρια είδη μεταξιού: Μετάξι μουριάς Μετάξι Έρι (μετάξι Έντι) και μετάξι Τασσάρ.Ανάμεσα σε αυτές τις ποικιλίες, το μετάξι μουριάς είναι το καλύτερο και ως εκ τούτου είναι το πιο πολύτιμο. Τα Σάρι από μετάξι Ρατζσάχι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο Μπαγκλαντές. Το συγκεκριμένο είδος μεταξιού επίσης πωλείται ως ύφασμα για σχεδιαστές και είναι διαθέσιμο σε διάφορα χρώματα και σχέδια. Το 2011 υπήρχαν επτά εργοστάσια μεταξιού και το Ινστιτούτο Σηροτροφικής Έρευνας και Κατάρτισης του Μπανγκλαντές στο Ρατζσάχι. Το μεγαλύτερο μέρος του μεταξιού του Μπανγκλαντές παράγεται από την τοπική σηροτροφία. Περίπου 100.000 άτομα απασχολούνται άμεσα ή έμμεσα σε αυτό τον τομέα. Η Ένωση Βιομηχανιών και Εργατών Μεταξιού του Ρατζσάχι εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στη βιομηχανία μεταξιού.
Ανσουμάνε Μανέ

Ο Ανσουμάνε Μανέ (Ansumane Mané) ήταν στρατιωτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου, ο οποίος ηγήθηκε στρατιωτικής εξέγερσης, ανατρέποντας την κυβέρνηση του Νίνο Βιέιρα και προκαλώντας τον μικρό σε διάρκεια αλλά αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.

 Γεννήθηκε γύρω στα 1940 και πολέμησε στον πόλεμο της ανεξαρτησίας εναντίον των Πορτογάλων, στο πλευρό του Νίνο Βιέιρα. Επίσης, υποστήριξε τον τελευταίο, όταν κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα το 1980. Στις αρχές του 1998 παύτηκε από Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, καθώς κατηγορήθηκε για λαθρεμπόριο όπλων στο Καζαμάνς, προς βοήθεια των αυτονομιστών ανταρτών της Σενεγάλης. Σε επιστολή του που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 1998, ο Μανέ με τη σειρά του κατηγόρησε τον Υπουργό Άμυνας, Σαμπά Λαμίνε Μανέ, για το ίδιο θέμα, ενώ ταυτόχρονα κατηγόρησε το Βιέιρα ότι σχεδίαζε πραξικόπημα. Τελικά ο Μανέ απολύθηκε από τον Βιέιρα και αντικαταστάθηκε από τον Ουμπέρτο Γκόμες, στις 6 Ιουνίου του 1998. Την επομένη ημέρα ηγήθηκε στρατιωτικής εξέγερσης ενάντια στον Βιέιρα που επέφερε εμφύλιο πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 1998υπογράφηκε συμφωνία, με βάση την οποία θα διεξάγονταν εκλογές και σχηματίστηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Στις 7 Μαΐου του 1999 ο Βιέιρα ανατράπηκε καθώς αναζωπυρώθηκαν οι εμφύλιες συγκρούσεις. Προσωρινός Αρχηγός Κράτους έγινε ο Μανέ με τον επίσημο τίτλο Πρόεδρος της Ανώτατης Διοίκησης της Στρατιωτικής Χούντας. Στο αξίωμα αυτό παρέμεινε ως τις 14 Μαΐου, οπότε προσωρινός πρόεδρος ανέλαβε ο Πρόεδρος της Βουλής, Μαλάμ Μπακάι Σανιά. Η χούντα έμεινε στην εξουσία ως τη διενέργεια εκλογών, τον Νοέμβριο του 1999 και τον Ιανουάριο του 2000. Η χούντα υποστήριξε στις προεδρικές εκλογές τον υποψήφιο του PAIGC, Μαλάμ Μπακάι Σανιά, ωστόσο πρόεδρος εξελέγη στο δεύτερο γύρο ο Κούμπα Ιαλά του Κόμματος Κοινωνικής Ανανέωσης. Παρά το γεγονός ότι η χούντα έπαψε να κυβερνά μετά την άνοδο του Ιαλά στην προεδρία, ο Μανέ παρέμεινε ισχυρός. Μάλιστα απέτρεψε τον Ιαλά να επισκεφθεί επίσημα τη Σενεγάλη και τον συνόδευσε σε επίσημη επίσκεψη στη Νιγηρία. Τον Νοέμβριο του 2000 αντιτάχθηκε σε κρίσεις στο στράτευμα και αυτοανακηρύχθηκε Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, ανακαλώντας τις κρίσεις που είχε κάνει ο Ιαλά. Στη συνέχεια έθεσε σε κατ' οίκον περιορισμό τον Αρχηγό του Στρατού, Βερίσιμο Κορέια Σεάμπρα και διόρισε το στρατηγό Μπουότα Ναν Μπάτσα στο αξίωμα. Τον Νοέμβριο του 2000 ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των συνάμεων που ήταν πιστές στο Μανέ και σε εκείνους που υποστήριζαν το Σεάμπρα. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι ο Μανέ κατέφυγε στην Κινχαμέλ, στα δυτικά της χώρας. Σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών με άνδρες του κυβερνητικού στρατού στην επαρχία Μπιόμπο, στις 30 Νοεμβρίου του 2000, μαζί με 2 άλλα άτομα. Η κρατική τηλεόραση μετέδωσε εικόνες τριών πτωμάτων, ωστόσο τα Δυτικά ΜΜΕ δεν επιβεβαίωσαν ότι (κάποιο από εκείνα) ήταν του Μανέ. Το αντιπολιτευόμενο κόμμα PAIGC επικρότησε την απόφαση του Μανέ να αντιταχθεί στις κρίσεις στο στράτευμα που είχε κάνει ο Ιαλά.
Κεφαλόβρυσο Λάρισας

Το Κεφαλόβρυσο είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 234 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 250 μέτρων. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα, ευρισκόμενο δυτικά της.

 Η περιοχή παλαιότερα ονομαζόταν Μπουνάρ Μπασί. Το χωριό δημιουργήθηκε από μετανάστες από την Πίνδο και από τη Σεβάστεια στην Μικρά Ασία. Το Κεφαλόβρυσο προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Βαλανίδας, όμως ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1935. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας με το πρόγραμμα Καποδίστριας, όπου και παρέμεινε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, με καλλιέργειες κηπευτικών και φράουλας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου, με πανηγύρι. Στη θέση Μάτι βρίσκεται μικρή λίμνη. Ανάμεσα στο Κεφαλόβρυσο και στο Παλαιόκαστρο ανακαλύφθηκε σπήλαιο μήκους 1.800 μέτρων με πλούσιο διάκοσμο και μικρές λίμνες.
OGame

Το OGame είναι ένα MMOG στρατηγικής και διαχείρισης. Οι απαιτήσεις του είναι η χρήση ενός φυλλομετρητή, όπως για παράδειγμα ο Microsoft Internet Explorer ή o Mozilla Firefox και μια σύνδεση στο διαδίκτυο. Παίζεται από περισσότερα από δύο εκατομμύρια άτομα.

 Σύμφωνα με την πλοκή του παιχνιδιού, το έτος 2250, ο άνθρωπος ξεκίνησε την πορεία του στο σύμπαν αποικίζοντας νέους γαλαξίες, με τη βοήθεια μιας νέας ανακάλυψης - της "παλμικής μηχανής" (impulse engine) - που αγγίζει κατά το μύθο την ταχύτητα του φωτός. Η ανακάλυψη αυτή έφερε νέες ανακαλύψεις που βοήθησαν τον άνθρωπο να επεκτείνει τις τεχνολογικές του γνώσεις με νέα επιτεύγματα και να εδραιώσει μια εποχή ειρήνευσης στο σύμπαν. Η ειρήνη όμως δεν διατηρήθηκε για πολύ, όταν ανακαλύφθηκε ένα νέο στοιχείο, το "Xentronium", που υπολογιζόταν πως έχει την " ενέργεια 10.000 γήινων ηλίων ανά μικρογραμμάριο". Ο πόθος για την απόκτηση του νέου και ισχυρού αυτού στοιχείου έσπειρε έριδες ανάμεσα στους ανθρώπους που οδήγησε σε νέους πολέμους. Τελικά ο πόλεμος τελείωσε με την ανακάλυψη και χρησιμοποίηση μιας νέα βόμβας, της "Ωμέγα-βόμβας" (Omega Bomb), που αναλογεί στην ατομική βόμβα του μέλλοντος, η οποία κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών. Η δράση του παιχνιδιού τοποθετείται χρονικά μετά τη χρήση της "Ωμέγα-βόμβας", την εποχή που ο άνθρωπος προσπαθεί να ξαναχτίσει τα πάντα από την αρχή, δημιουργώντας νέους πολιτισμούς. Το OGame είναι ένα παιχνίδι που δημιούργησαν γερμανοί προγραμματιστές και ανήκει στην εταιρεία Gameforge. Επόμενο είναι η μητρική του γλώσσα να είναι τα γερμανικά και η γερμανική έκδοση να έχει και τους περισσότερους παίκτες, σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη γλώσσα ή χώρα. Όλες οι άλλες εκδόσεις είναι νεότερες της γερμανικής και έχουν σημαντικά μικρότερο αριθμό παικτών, που αποδυκνείεται και από τον αριθμό των Universes (σύμπαντα / κόπιες) που λειτουργούν. Τον Ιανουάριο του 2006, το OGame.org, η αγγλόφωνη έκδοση του OGame, έσπασε το "φράγμα" των 100.000 παικτών, ενώ το Φεβρουάριο του 2006 ανέφερε δύο (2) εκ. παίκτες διεθνώς.Ο παρακάτω πίνακας απεικονίζει την παρουσία του OGame σε άλλες χώρες και γλώσσες και είναι έγκυρος ως 15 Ιουνίου του 2006. Επίσημη αγγλική σελίδα OGame Wiki
Εμπορικός αποκλεισμός

Ο εμπορικός αποκλεισμός (commercial blockade), σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και ειδικότερα με το Δίκαιο Πολέμου αποτελεί στην ουσία ένα σύνολο προκαταρκτικών ενεργειών του πολιορκητικού πολέμου που έχουν ως στόχο την αποκοπή κάθε επικοινωνίας του πολιορκουμένου.

 1. Ανάλογα στο χώρο που εφαρμόζεται διακρίνεται σε: α) Ηπειρωτικό αποκλεισμό, β) Ναυτικό αποκλεισμό και γ) Αεροπορικό αποκλεισμό.2. Ανάλογα με την μορφή με την οποία εφαρμόζεται, έναντι τρίτων, διακρίνεται σε: α) Υποχρεωτικό αποκλεισμό και β) Πλασματικό αποκλεισμό.Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την Διακήρυξη των Παρισίων του 1865, (Πολέμου συμβάσεις), που τέθηκε και η βασική έννοια του όρου, προκειμένου αυτός να είναι υποχρεωτικός, έναντι τρίτων, θα πρέπει η Πολιτεία (χώρα) που τον επιβάλει έναντι άλλης χώρας να έχει και τη δύναμη της επιβολής του με στρατιωτικές δυνάμεις ώστε να επιφέρει νόμιμα αποτελέσματα. Διαφορετικά αν αυτός συνίσταται σε μια γραπτή προκήρυξη, δηλαδή διακοίνωση που αναφέρεται σε αποκλεισμό χώρου (στεριάς, θάλασσας ή αέρος) μιας επικράτειας χωρίς να σταλούν στρατιωτικές δυνάμεις που να εποπτεύσουν την εφαρμογή του, χαρακτηρίζεται πλασματικός και η εφαρμογή του από τρίτους εξαρτάται ή επαφίεται στις επιμέρους συμμαχίες και εμπορικές διεθνείς σχέσεις των τελευταίων. αποκλεισμός
Σολομός του Ατλαντικού

Ο σολομός του Ατλαντικού ή απλά σολομός (Salmo salar), είναι ένα ψάρι μετρίου μεγέθος που ανήκει στην οικογένεια των σολομονίδων. Το ψάρι απαντάται σε κρύα νερά στο βόρειο Ατλαντικό και σε ποταμούς που εκβάλλουν σε αυτόν, ενώ έχει εισαχθεί και στο βόρειο Ειρηνικό. Ο σολομός εκτρέφεται σε ιχθυοκαλλιέργειες, με κύριες χώρες παραγωγής τη Νορβηγία, το Καναδά και τη Χιλή.

 Είναι ένα μεγάλο είδος της οικογένειας των σολομοειδών, με μέγιστο μήκος 1,5 μέτρο και μέγιστο βάρος 47 κιλά. Το μέσο μήκος του είναι 40 εκατοστά. Έχει επίμηκες σώμα. Τα σαγόνια φτάνουν μέχρι κάτω από το μάτι. Πριν την αναπαραγωγή το σαγόνι γίνεται έντονα αγκιστρωτό. Η ράχη του έχει καφέ ή πράσινο/μπλε χρώμα, τα πλευρά είναι ασημί και η κοιλιά είναι λευκή. Πάνω από την πλευρική γραμμή στα πλευρά υπάρχουν στίγματα με σχήμα Χ. Όταν οι σολομοί βρίσκονται στο γλυκό νερό τα πλευρά τους είναι πρασινωπά ή καφέ, μαζί με κόκκινο ή πορτοκαλί και με μεγάλες μαύρες κηλίδες. Οι σολομοί ζουν σε κρύα νερά, με θερμοκρασία από 2 μέχρι 9 βαθμούς Κελσίου. Τα ψάρια γεννιούνται σε γλυκά νερά και παραμένουν σε αυτά για 2 με 5 χρόνια, και στη συνέχεια μετακινούνται στον ωκεανό, όπου ζουν για άλλα πέντε χρόνια. Η διατροφή τους περιλαμβάνει ρέγγες, σαρδέλες και καλαμάρια. Μετά, όταν ενηλικιωθούν σταματούν να τρώνε και επιστρέφουν πίσω στα ρυάκια και λίμνες όπου γεννήθηκαν για να αναπαραχθούν. Το θηλυκό σκάβει με χτυπήματα της ουράς του μια τρύπα στην άμμο ή στο ψιλό χαλίκι και αποθέτει εκεί τα αυγά του. Τα αυγά στη συνέχεια γονιμοποιούνται από το αρσενικό και εν συνεχεία καλύπτονται. Τα περισσότερα ψάρια πεθαίνουν μετά την αναπαραγωγή, ενώ λίγα επιστρέφουν στον ωκεανό. Η εκτροφή του σολομού χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, όταν αναπτύχθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο οι τεχνικές εκκόλαψης, με στόχο, τότε, την παραγωγή νεαρών σολομών για την αναπλήρωση των αποθεμάτων των ποταμών, προς όφελος της ερασιτεχνικής αλιείας. Η εκτροφή με στόχο την εμπορεία των ενηλίκων ξεκίνησε το 1960 στη Νορβηγία με εγκατάσταση ιχθυοκλωβών στα φιορδ, προσπάθεια η οποία στέφθηκε με επιτυχία και έτσι και άλλες χώρες σε εύκρατα ύδατα, πρώτα στην Ευρώπη και μετά στον υπόλοιπο κόσμο άρχισαν να εκτρέφουν και αυτές σολομούς. Η αγορά σολομού έφτασε σε κορεσμό το 1990, με αποτέλεσμα σημαντική μείωση των τιμών και των περιθωρίων κέρδους και την αναδιάρθωση του τομέα. Η ποικιλία που εκτρέφεται είναι υβριδική, η οποία προέκυψε από διασταυρούμενες γονιμοποιήσεις της νορβηγικής ποικιλίας με διάφορες τοπικές ποικιλίες.Όσον αφορά το 2019, η βιομηχανία εκτροφής σολομού παγκοσμίως άξιζε 17,1 δις δολλάρια ΗΠΑ, με την παραγωγή 2.615.962 τόνων σολομού.
Προπιολικό οξύ

Το προπιολικό οξύ (αγγλικά propynoic acid ή propiolic acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H2O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο HC≡CCO2H. Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί το απλούστερο αλκινικό οξύ, δηλαδή αλειφατικό, ακόρεστο μονοκαρβοξυλικό οξύ με έναν τριπλό δεσμό. Δομικά, αποτελείται από μια αιθινυλική (HC≡C) απευθείας συνδεμένη με την τερματική καρβοξυλομάδα του (COOH). Το χημικά καθαρό προπιολικό οξύ, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό που κρυσταλλώνεται (με πήξη) δίνοντας μεταξοειδείς κρυστάλλους. Κοντά στην κανονική του θερμοκρασία βρασμού του διασπάται. Είναι διαλυτό στο νερό και έχει οσμή που μοιάζει με αυτήν του αιθανικού οξέος.

 Παράγεται για εμπορικούς σκοπούς με ηλεκτρολυτική οξείδωση προπαργυλικής αλκοόλης (HC≡CCH2OH), χρησιμοποιώντας μολύβδινο ηλεκτρόδιο: Εναλλακτικά, μπορεί να παραχθεί και με μερική αποκαρβοξυλίωση ακετυλενοδικαρβοξυλικού οξέος: Όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως μετατρέπεται σε τριμεσικό οξύ (βενζο-1,3,5-τρικαρβοξυλικό οξύ): Με επίδραση βρωμίου δίνει 2,3-διβρωμοπροπενικό οξύ: Με υδροχλώριο σχηματίζει 2-χλωροπροπενικό οξύ: Ο προπιολικός αιθυλεστέρας συμπυκνώνεται με υδραζίνη, σχηματίζοντας 3-πυραζολόνη: Σχηματίζει χαρακτηριστικό εκρηκτικό στερεό με επίδρασή του σε υδατικό διάλυμα αμμωνίας και νιτρικού αργύρου. Ένα άμορφο και επίσης εκρηκτικό ίζημα σχηματίζεται και με υδατικό διάλυμα αμμωνίας και χλωριούχου χαλκού: Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄. Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄. Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.
Χιθ Σλέιτερ

Ο Χιθ Μίλερ (γεννημένος στις 15 Ιουλίου, 1983) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, που έχει συμβόλαιο με την εταιρεία Impact Wrestling και εμφανίζεται στα ρινγκ με το ψευδώνυμο Χιθ.

 Ο Σλέιτερ ξεκίνησε την καριέρα του το 2004 και περιπλανήθηκε σε διάφορες μικρές ανεξάρτητες εταιρείες πάλης έως και το 2006. Τότε τον απέκτησε το WWE, το οποίο τον έστειλε σε θυγατρικές του εταιρείες για να εκπαιδευτεί. Τον Φεβρουάριο του 2010, έκανε τις πρώτες του τηλεοπτικές εμφανίσεις, ως διαγωνιζόμενος στην πρώτη σεζόν του σόου WWE NXT, όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Μετά το τέλος του NXT, συμμετείχε στην ομάδα Νέξους, που απαρτίστηκε από όλους τους συμμετέχοντες της πρώτης σεζόν του NXT. Εκεί έγινε ομάδα με τον Τζάστιν Γκάμπριελ με τον οποίο κατέκτησαν μια φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Τον Ιανουάριο του 2011, ακολούθησε τα πρώην μέλη του γκρουπ, Γουέιντ Μπάρετ και Τζάστιν Γκάμπριελ. Οι τρεις τους, μαζί με τον Ιζέκιελ Τζάκσον, δημιούργησαν νέα ομάδα, με το όνομα Κορ. Με τον Γκάμπριελ κατέκτησαν άλλες δύο φορές το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE. Από τα μέσα του 2011 και μετά συνέχισε μόνος του, υποδυόμενος έναν αλαζονικό ροκ σταρ. Τον Ιούλιο του 2012, ο Σλέιτερ έγινε γνωστός για τους αγώνες που έχανε, κόντρα σε θρύλους που επέστρεφαν στο WWE για μια ημέρα. Έπειτα, συνέχισε τον αλαζονικό του χαρακτήρα και δημιούργησε τη Μπάντα των 3 (3ΜΒ), μαζί με τους Ντρου Μάκινταϊρ και Τζίντερ Μαχάλ. Μετά απο αγώνες του Σλέιτερ, η ομάδα συνηθίζει να κάνει επιθέσεις στους αντιπάλους του, με τον Σλέιτερ να φωνάζει στο κοινό για την υπεροχή του. Το 2016 έκανε ομάδα με τον Ράινο Heath Slater Belly to back facebuster – 2012 E Minor (Inverted DDT) – 2011–2012 Jumping sleeper slam – 2010–2012 Overdrive – 2012 Slingshot corkscrew splash – 2013–2014 Smash Hit (Spinning lifting DDT) – 2012–σήμερα Snapmare driver – 2012 Sweetness (Jumping Russian legsweep η leaping reverse STO) – 2010–2011Heath Miller Jumping neckbreaker – (Independent circuit) το χρησιμοποιεί ως χαρακτηριστική κίνηση στο WWE Miller's Crossing (Hangman's neckbreaker) Diving crossbody Flapjack Inverted suplex Knee drop Missile dropkick Slingshot corkscrew plancha Spinning spinebuster Springboard clothesline Super scoop powerslam Gutbuster Running elbow (και στην γωνία) Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο OWoW.com
Τσουγκριά Σκιάθου

Η Τσουγκριά (ή τα Τσουγκριά) είναι νησίδα των Σποράδων και βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι Σκιάθου. Καλύπτεται από πυκνή βλάστηση, από πεύκα και διαθέτει πολλές όμορφες παραλίες, με αποτέλεσμα να αποτελεί δημοφιλή προορισμό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η προσέγγιση του νησιού γίνεται με τουριστικά πλοιάρια από το λιμάνι της Σκιάθου ή από το λιμανάκι των Αχλαδιών. Η έκτασή της είναι 1,14 τ.χλμ.. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σκιάθου.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο εφοπλιστής Θωμάς Επιφανειάδης ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Βογιατζή την κατασκευή εξωκλησιού στην μνήμη των Αγίων Φλώρου και Λαύρου, στο τότε ιδιοκτησίας του νησάκι Τσουγκριάς της Σκιάθου. Ο Αλέξανδρος Βογιατζής χρησιμοποίησε ο,τι είχε πάνω το νησί κυρίως πέτρα και πλάκες για να χτίσει το εκκλησάκι, που οι ψαράδες το αποκαλούν η εκκλησία του γκρεμνού. Οι δυο Άγιοι υπήρξαν δίδυμα αδέλφια και λιθοξόοι τεχνίτες με καταγωγή από το Βυζάντιο, που έζησαν στην πόλη Ουλπιάνα της Ιλλυρίας και εορτάζουν στις 18 Αυγούστου. Το νησί διαθέτει υγροτόπους που αποτελούν σημαντικό καταφύγιο για πουλιά στην περιοχή των Σποράδων. Το νησί εμφανίζεται ως ιδιοκτησία της μονής Ευαγγελίστριας της Σκιάθου καθώς και των επιχειρηματικών οικογενειών Επιφανειάδη και Φιξ. Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο επιχειρηματιών για την αγορά του. Η Τσουγκριά στον χάρτη
Οθωμανικό τουρκικό αλφάβητο

Το οθωμανικό τουρκικό αλφάβητο (οθωμανικά τουρκικά: الفبا) είναι μια εκδοχή του περσοαραβικού αλφαβήτου που χρησιμοποιήθηκε στη γραφή των οθωμανικών τουρκικών μέχρι το 1928, όταν αντικαταστάθηκε από το λατινικό σύγχρονο τουρκικό αλφάβητο. Αν και τα οθωμανικά τουρκικά γράφονταν πρωτίστως σε αυτό το αλφάβητο, οι μη μουσουλμανικοί οθωμανικοί πληθυσμοί χρησιμοποιούσαν μερικές φορές σε άλλα αλφάβητα, συμπεριλαμβανομένου του αρμενικού, του ελληνικού του λατινικού και του εβραϊκού.

 Κάποια άλλα αλφάβητα χρησιμοποιήθηκαν μερικές φορές από μη μουσουλμάνους για τη γραφή των οθωμανικών τουρκικών από το αραβικό αλφάβητο ταυτίστηκε με το Ισλάμ. Το πρώτο μυθιστόρημα που γράφτηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν το Akabi (1851), το οποίο γράφτηκε στην αρμενική γραφή του Βαρτάν Πασά. Ομοίως, όταν η αρμενική οικογένεια Ντουζιάν διαχειριζόταν το οθωμανικό νομισματοκοπείο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ (1839-61), συνέχισαν τη γραφή τους στα Οθωμανικά Τούρκικα, αλλά χρησιμοποίησαν το αρμενικό αλφάβητο. Το ελληνικό αλφάβητο και το εβραϊκό αλφάβητο ρασί χρησιμοποιήθηκαν από τους Έλληνες και τους Εβραίους για τα οθωμανικά. Οι Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι έγραφαν τα ελληνικά χρησιμοποιώντας το οθωμανικό τουρκικό αλφάβητο. Ottoman Turkish romanization table (PDF) από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου Simon Ager, Turkish alphabet, Omniglot
Σερόφ

Το Σερόφ (ρωσικά: Серόв) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 99.373 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 388 χλμ. και οδικά 344 χλμ. από το Αικατερίνμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στις όχθες της Κάκβας.

 Οι δύο μεγαλύτερες επιχειρήσεις είναι οι μεταλλουργικές εγκαταστάσεις A.K. Σερόφ και οι εγκαταστάσεις σιδηροκραμάτων Σερόφ. Οι τελευταίες παράγουν περίπου το 5% του σιδηροχρωμίου παγκοσμίως. Οι εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας του Σερόφ (Σερόφσκαγια ΓΚΡΕΣ) παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια στην περιοχή. Η πόλη είναι το κέντρο μιας περιοχής μεταλλείων λιγνίτη, σιδήρου, βωξίτη, και ορυχείων χρυσού. Πριν από την επανάσταση το Σερόφ (τότε Ναδέζδινσκ) ήταν ένα από τα κέντρα της Ορθοδοξίας στα Ουράλια. Σερόφ
Αρτύφιος

Ο Αρτύφιος (άκμασε το 480-479 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν στρατηγός κατά τη Β΄ περσική εκστρατεία στην Ελλάδα (480-479 π.Χ.).

 Πατέρας του ήταν ο Αρτάβανος σύμβουλος τού αδελφού του Δαρείου Α΄ της Περσίας. Ο Αρτύφιος ήταν εξάδελφος τού Ξέρξη Α΄, γιού τού Δαρείου Α΄. Αδελφός του ήταν ο Τριτανταίχμης, επίσης στρατηγός στον στρατό τού Ξέρξη Α΄. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο Αρτύφιος ήταν διοικητής των σωμάτων των Γανδαριανών και των Δαδικαιών (Δαραδών) τού περσικού στρατού: "Οι Πάρθοι και οι Χωβαρέσμιοι είχαν διοικητή τον Αρτάβαζο Α΄, γιο τού Φαρνάκη Α΄· οι Σογδιανοί τον Αζάνη, γιο τού Αρταίου· οι Γανδαριανοί και οι Δαδίκες τον Αρτύφιο, γιο τού Αρτάβανου". (Ιστορίαι, Ζ΄ 64-66). Cambridge Ancient History. Cambridge University Press. 1924. p. 209. ISBN 9780521228046. "The Parthians and Chorasmians had for their commander Artabazus son of Pharnaces, the Sogdians Azanes son of Artaeus, the Gandarians and Dadicae Artyphius son of Artabanus." in Herodotus VII 64-66 Briant, Pierre (2002). From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire. Eisenbrauns. p. 353. ISBN 9781575061207.
Δέντρο των 40 Καρπών

Το Δέντρο των 40 Καρπών ή κοινώς Δέντρο των 40 Φρούτων είναι ένα από μια σειρά από οπωροφόρα δέντρα που δημιουργήθηκαν από τον Νεοϋορκέζο καλλιτέχνη Van Aken, ο οποίος χρησιμοποίησε την τεχνική του μπολιάσματος. Κάθε δέντρο παράγει σαράντα είδη πυρηνόκαρπων φρούτων του γένους Προύμνη (Prunus), τα οποία ωριμάζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαδοχικά από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο.

 Ο Van Aken είναι αναπληρωτής καθηγητής της γλυπτικής στο Syracuse University. Η οικογένειά του είναι Pennsylvania Dutch (κυριολ. Γερμανός εκ Πενσυλβάνιας), και μεγάλωσε στο οικογενειακό αγρόκτημα.Το 2008, ενώ έψαχνε τα δείγματα για να δημιουργήσει ένα δέντρο με πολύχρωμα άνθη ως ένα έργο τέχνης, ο Van Aken απόκτησε το 3 στρεμμάτων (1,2 εκταρίων) περιβόλι από το New York State Agricultural Experiment Station, το οποίο έκλεινε λόγω των περικοπών στην χρηματοδότηση. Άρχισε να μπολιάζει ανθοφόρους οφθαλμούς (μπουμπούκια) από μερικές από τις άνω των 250 κληρονομικών ποικιλιών που καλλιεργούνται εκεί, ορισμένες από τις οποίες είναι μοναδικές, πάνω στον κορμό ενός δέντρου. Κατά τη διάρκεια των περίπου πέντε ετών, το δέντρο συσσώρευσε κλαδιά από σαράντα διαφορετικά δέντρα "δότες", έκαστο με διαφορετικούς καρπούς, συμπεριλαμβάνοντας ποικιλίες αμυγδάλων, βερίκοκων, κερασιών, νεκταρινιών, ροδάκινων και δαμάσκηνων.Κάθε άνοιξη, τα άνθη των δέντρων είναι ένα μείγμα από διαφορετικές αποχρώσεις του κόκκινου, ροζ και του λευκού. Από το 2014, ο Van Aken έχει δημιουργήσει 16 Δέντρα των 40 Καρπών, που εγκαταστάθηκαν σε μια ποικιλία από ιδιωτικές και δημόσιες θέσεις, συμπεριλαμβανομένων κοινοτικών κήπων, μουσείων και ιδιωτικών συλλογών. Οι τοποθεσίες περιλαμβάνουν το Newton, Μασαχουσέτης· Pound Ridge, Νέας Υόρκης· Short Hills, Νιου Τζέρσεϊ· Bentonville, Αρκάνσας· και Σαν Χοσέ, Καλιφόρνιας. Έχει σχέδια να δενδροφυτέψει ένα αστικό περιβόλι με τα δημιουργήματά του. Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος - includes photographs and map (Αγγλικά) The Gift Of Graft: New York Artist's Tree To Grow 40 Kinds Of Fruit on Weekend Edition Sunday, 3 August 2014 (Αγγλικά) The tree of forty fruits στο YouTube - talk by Van Aken at TEDxManhattan in 2014 (Αγγλικά) This Crazy Tree Grows 40 Kinds of Fruit στο YouTube - National Geographic, 21 July 2015 (Αγγλικά) Syracuse professor grows 40 different fruits on one tree στο YouTube - CBS News This Morning, 23 August 2014
Γεώργιος Τόμπρας

Ο Γεώργιος Τόμπρας (Κυδωνίες Μικράς Ασίας, 1 Ιανουαρίου 1878 - Χαλάνδρι Αττικής, 20 Απριλίου 1964) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης στρατιωτικός, από τους πρωταγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα («Καπετάν Ρουπακιάς»).

 Γεννήθηκε στο Αϊβαλί (Κυδωνίες) της Μικράς Ασίας και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του ΕΚΠΑ. Το Μάρτιο του 1897 εντάχθηκε στον ελληνικό στρατό και τρία χρόνια μετά έλαβε το βαθμό του ανθυποφαρμακοποιού (ανθυπολοχαγός). Στις αρχές του 1905 πήρε ενεργά μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα, ως υπαρχηγός της άτακτης ομάδας του Γεωργίου Κατεχάκη («Καπετάν Ρούβας»). Από τα τέλη της επόμενης χρονιάς (1906) έως το 1909 ήταν κι ο ίδιος επικεφαλής σώματος, που έδρασε κυρίως στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών. Έλαβε επίσης μέρος στον Α΄ Βαλκανικό πόλεμο, όπου τραυματίσθηκε σοβαρά. Το 1926 έγινε υποστράτηγος. Το υπόλοιπο της ζωής του το έζησε στην κατοικία του, επί της οδού Μεσογείων 375 στο Χαλάνδρι, ο δήμος της Αγίας Παρασκευή με ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου που λήφθηκε στις 5 Ιουλίου 2016 την έχει ανακηρύξει ιστορικό τόπο, με ανάρτηση τιμητικής πινακίδας στη μνήμη του. Το όνομα και η δράση του αναφέρονται στο έργο της Πηνελόπης Δέλτα «Τα Μυστικά του Βάλτου». Η Αγία Παρασκευή τιμά τον στρατηγό Γεώργιο Τόμπρα