IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γκεόργκι Γκαπόν

Ο ιερέας Γκεόργκι Απολλόνοβιτς Γκαπόν (Гео́ргий Аполло́нович Гапо́н, 17 Φεβρουαρίου 1870 - 10 Απριλίου 1906) ήταν ο οργανωτής και επικεφαλής της διαδήλωσης εργατών τον Ιανουαρίου του 1905 στην Αγία Πετρούπολη που καταπνίχτηκε στο αίμα από τον τσαρικό στρατό. Αργότερα όμως αποκαλύφθηκε ότι συνεργαζόταν με την Οχράνα, τη μυστική αστυνομία του τσαρικού καθεστώτος και δολοφονήθηκε.

 Ο Γκεόργκι Γκαπόν γεννήθηκε στην περιοχή της Πολτάβα, στην Ουκρανία και ήταν γιος Ουκρανών χωρικών. Αφού χήρεψε, το 1898, εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη όπου αποφοίτησε από τη θεολογική ακαδημία το 1902. Το 1904 ίδρυσε τη Συνέλευση των Ρώσων εργατών στα εργοστάσια της Αγίας Πετρούπολης, η οποία ελεγχόταν από την αστυνομία της Αγίας Πετρούπολης και την Οχράνα και στην οποία μόνο Ρώσοι Ορθόδοξοι μπορούσαν να γίνουν μέλη. Σύντομα η οργάνωση απέκτησε δώδεκα παρακλάδια και είχε γύρω στα 8,000 μέλη ενώ έγιναν και προσπάθειες να επεκταθούν οι δραστηριότητές της στο Κίεβο και στη Μόσχα. Γενικότερα ο Γκαπόν διακήρυττε την πίστη του στον τσάρο και στην εκκλησία. Τον Ιανουάριο του 1905 έγιναν απεργίες στην Αγία Πετρούπολη με διάφορα αιτήματα και στις 22 Ιανουαρίου ο Γκαπόν οργάνωσε ένα συλλαλητήριο εργατών με σκοπό να φτάσουν στα ανάκτορα και να υποβάλλουν στον τσάρο αναφορά με τα αιτήματά τους. Η διαδήλωση όμως χτυπήθηκε από το στρατό με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον χίλιοι άνθρωποι ο δε Γκαπόν κατάφερε να σωθεί από τα πυρά του στρατού με τη βοήθεια του Ρούτενμπεργκ. Η ημέρα εκείνη έμεινε γνωστή ως Ματωμένη Κυριακή. Μετά τα γεγονότα της 22ας Ιανουαρίου ο Γκαπόν αναθεμάτισε τον Τσάρο και κάλεσε τους εργάτες να αναλάβουν δράση κατά του καθεστώτος. Λίγο αργότερα διέφυγε στο εξωτερικό μαζί με τον Rutenberg και βρήκε καταφύγιο σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις όπου τους υποδέχτηκαν ο Γκεόργκι Πλεχάνωφ, ο Βλαντιμίρ Λένιν και ο Πιότρ Κροπότκιν αλλά και οι Γάλλοι σοσιαλιστές ηγέτες Ζαν Ζωρές και Ζωρζ Κλεμανσό. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς ο Γκαπόν επέστρεψε στη Ρωσία και αποκατέστησε τις επαφές του με την Οχράνα. Μετά την επιστροφή του στη Ρωσία, ο Γκαπόν αποκάλυψε στον Rutenberg ότι είχε επαφές με την αστυνομία και προσπάθησε να τον στρατολογήσει και αυτόν λέγοντας του ότι η συνεργασία με την αστυνομία ήταν προς όφελος των συμφερόντων των εργατών. Στις 26 Μαρτίου του 1906 ο Γκαπόν συναντήθηκε με τον Ρούτενμπεργκ σε ένα σπίτι έξω από την Αγία Πετρούπολη όπου ένα μήνα αργότερα βρέθηκε απαγχονισμένος. Ο Ρούτενμπεργκ είχε αναφέρει όσα του είχε είπε ο Γκαπόν στους επικεφαλής του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού κόμματος Έβνο Άζεφ (ο οποίος ήταν και αυτός μυστικός αστυνομικός) και στον Μπορίς Σαβίνκοφ. Κατά την τελευταία του συνάντηση με τον Γκαπόν μέλη του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος παρακολουθούσαν τη συζήτηση τους από διπλανό δωμάτιο και όταν ο ιερέας επανέλαβε στον Ρούτενμπεργκ την πρόταση για συνεργασία με τη μυστική αστυνομία ο τελευταίος τους κάλεσε στο δωμάτιο και στη συνέχεια αποχώρησε. Όταν επέστρεψε ο Γκαπόν ήταν νεκρός. Πάντως ο Ρούτενμπεργκ είχε δηλώσει ότι ο Γκαπόν καταδικάστηκε από το δικαστήριο των συντρόφων.
Ορφανοτροφείο Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης

Το ορφανοτροφείο Μέγας Αλέξανδρος ήταν κτίριο στην Τούμπα Θεσσαλονίκης. Το κτίριο κτίστηκε το 1934 και συνέχισε να λειτουργεί ως ορφανοτροφείο μέχρι το 2000, όταν και εγκαταλείφθηκε. Το κτίριο καταλήφθηκε το 2005 και άρχισε να στεγάζει οικιστικό κοινό, μέχρι το 2011. Το 2015 το ανακαταλαμβάνεται για να στεγάσει πρόσφυγες και μετανάστες μέχρι που κατεδαφίστηκε το 2016.

 Κατασκευάζεται το 1934 με σκοπό να στεγάσει τα ορφανά κορίτσια που κατέφθαναν στην πόλη της Θεσσαλονίκης, εγκαταλείποντας τις εστίες τους εξαιτίας της Μικρασιατικής Καταστροφής. Λειτουργεί ως το 2000 όπου και πλέον εγκαταλείπεται η χρήση του λόγω του μικρού αριθμού των τροφίμων. Από το 2000 ως το 2005 παραμένει εγκαταλελειμμένο υπό την ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους και συγκεκριμένα του Υπουργείου Υγείας. Το 2005, μια ομάδα που ανήκε στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο καταλαμβάνει το κτήριο με σκοπό να "[...]στεγάσουμε την καθημερινότητα μας με πιο ανταγωνιστικούς προς το υπάρχον όρους". Η κατάληψη διαρκεί ως το 2011 όταν και ο τότε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης αιτήθηκε στο Υπουργείο Υγείας τη δωρεά του κτηρίου στην Εκκλησία της Ελλάδας.Το Δεκέμβριο του 2015, με την προσφυγική κρίση να βρίσκεται σε ανεξέλεγκτη φάση, το κτήριο επανακαταλαμβάνεται από αριστερούς και αναρχικούς ακτιβιστές με σκοπό να αποτελέσει στέγη για τους πρόσφυγες που καταφθάνουν μαζικά στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με σκοπό να προωθηθούν σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Στόχο είχε όχι μόνο να στεγάσει αλλά και να αποτελεί χώρο εκπαίδευσης, σίτισης, υγειονομικής φροντίδας και νομικής υποστήριξης των προσφύγων. Οι συμμετέχοντες στη νέα κατάληψη του ορφανοτροφείου, κατάφεραν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να επιδοθούν τόσο στις τεχνικές εργασίες που απαιτούνταν για την ασφαλή υποδοχή των προσφύγων όσο και στην κοινή διατύπωση ενός συστήματος κανόνων που ρύθμιζαν τη συμβίωση, τη διάδραση και την αλληλεπίδραση των ενοίκων και των αλληλέγγυων. Μέσα στο πλαίσιο της συλλογικής προσπάθειας διαχείρισης ενός κοινού, οι κανόνες που ορίστηκαν αφορούσαν την ισότιμη συμμετοχή στις εργασίες συντήρησης του χώρου, στις εργασίες καθαριότητας, παρασκευής τροφής, περιφρούρησης, χωρίς διακρίσεις. Στη βάση της μη ανοχής διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία ή το χρώμα οι συμμετέχοντες της διαχείρισης του κοινού έθεταν καθημερινά τις βάσεις όχι μόνο για την ανακούφιση των προσφύγων αλλά και για την αναπαραγωγή ενός μοντέλου που περιλαμβάνει άτομα στη βάση μιας συγκεκριμένης συμφωνίας που δεν βασίζεται στην οικονομική συναλλαγή (ενοίκιο) αλλά στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στην ανάπτυξη της συνεργασίας, και στο σεβασμό του άλλου. Το ορφανοτροφείο αναδείχθηκε επίσης σε χώρο μετακένωσης γνώσης, πρακτικών και νέων οπτικών, ανατροφοδοτώντας το κίνημα που το δημιούργησε. Το κτήριο κατεδαφίζεται τελικά το 2016 κατόπιν ενεργειών της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Το 2019 προτάθηκε η δημιουργία πάρκου ΑμΕΑ.
The ΚΟΠΑΝΟΙ

The ΚΟΠΑΝΟΙ είναι o τίτλος ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1986 σε σενάριο και σκηνοθεσία Γιώργου Κωνσταντίνου. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1987-1988, έκοψε 15.000 εισιτήρια και ήρθε στην 8η θέση ανάμεσα σε 20 ταινίες.

 Ο Λεωνίδας, ένας αποτυχημένος ληστής, παρακολουθεί από την ταράτσα όπου ζει τα γύρω κτίρια σκαρώνοντας πιθανές μικροκλοπές σε διαμερίσματα και οικιακά χρηματοκιβώτια. Είναι απένταρος και κινδυνεύει παράλληλα με έξωση για τα νοίκια που χρωστάει στην σπιτονοικοκυρά του, την Φρόσω. Εκείνη, ζει στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου και καλοβλέπει ερωτικά τον Λεωνίδα, πιέζοντάς τον επίμονα για ερωτική σχέση "αντί του ενοικίου". Ο Λεωνίδας διαρκώς αντιστέκεται και κάθε τόσο της ξεγλιστράει "σαν χέλι". Ο Μπάμπης, γνωστός στην πιάτσα και ως «δάσκαλος», είναι παλιός γνωστός και συνεργάτης του Λεωνίδα σε ληστείες. Ο Λεωνίδας τον θεωρεί μεγάλο μυαλό και ονειρεύεται να πιάσει την καλή με κάποιο κόλπο που θα του προτείνει ο Μπάμπης. Ο ένας είναι ο "εγκέφαλος" που στήνει κόλπα για ληστείες και ο άλλος ένας από αυτούς που τα εκτελούν και αναλαμβάνουν το ρίσκο. Όταν έρχεται η "σειρά του", ο Μπάμπης του δίνει εντολή να συγκροτήσει ομάδα με σκοπό τη ληστεία τράπεζας. Ο Λεωνίδας με άμεσο βοηθό του τον Βλάση επιστρατεύουν: τον Λαχτάρα, που εργάζεται σε γραφείο τελετών, τον Δούκα, δεινό χαρτοκλέφτη, τον Μάρκο, γνώστη πολεμικών τεχνών και τον Μίκι, κλέφτη οχημάτων και δεινό μηχανόβιο. Μαζί τους, μετέχουν αναγκαστικά στο κόλπο: ο ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών όπου εργάζεται ο Λαχτάρας, ο Φούσκας, που είναι το τσιράκι του Δούκα, ο Γκόγκο, φίλος του Μίκι και οι κοπέλες τους Σούζι και Βανέσα. Η Λιάνα, είναι γειτόνισσα του Λεωνίδα (κάτι που αρχικά όμως δεν γνωρίζει). Είναι γνωστή του Μπάμπη αλλά δεν του έχει εμπιστοσύνη, ούτε και εκείνος άλλωστε. Ο Μπάμπης την χρησιμοποιεί προκειμένου να σιγουρευτεί πως το κόλπο της ληστείας θα προχωρήσει σωστά, παράλληλα όμως σχεδιάζει με άλλη ομάδα κλοπή σε κοντινό κοσμηματοπωλείο. Η Λιάνα αντιλαμβάνεται πως το κόλπο της ληστείας είναι καταδικασμένο να αποτύχει και έχει στηθεί μόνο και μόνο για αντιπερισπασμό στην κλοπή του κοσμηματοπωλείου στην ίδια γειτονιά. Γνωρίζει τον Λεωνίδα, τον συμπαθεί και τον προειδοποιεί πως ο Μπάμπης έχει άλλα σχέδια. Η ληστεία στέφεται τελικά από πλήρη αποτυχία. Ο Λεωνίδας αντιλαμβάνεται τι έγινε και αποφασίζει να εκδικηθεί τον «δάσκαλο». Χρησιμοποιεί τις πληροφορίες της Λιάνας και κυνηγάει την ομάδα της ληστείας του κοσμηματοπωλείου μέχρι το αεροδρόμιο όπου θα γινόταν η πώληση των κλοπιμαίων και η διαφυγή του Μπάμπη. Η συμπλοκή που ακολουθεί έχει ως αποτέλεσμα να καταλήξουν όλοι στο νοσοκομείο. Η μόνη που φαίνεται ευχαριστημένη είναι η Φρόσω που θα φροντίζει τόσους τραυματισμένους άνδρες.
Μαρία Δωροθέα της Βυρτεμβέργης

Η Μαρία Δωροθέα (γερμ. Maria Dorothea von Württemberg, 1 Νοεμβρίου 1797 - 30 Μαρτίου 1855) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του Δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε παλατινή (κόμισσα) της Ουγγαρίας.

 Η Μαρία Δωροθέα Λουίζα Βιλελμίνη Καρολίνα ήταν η πρώτη κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης και της Ερριέττας, κόρης του Καρόλου Χριστιανού του Νασσάου-Βάιλμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1819 τον Ιωσήφ, Αρχιδούκα της Αυστρίας & Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας, και είχε τέκνα: Φραγκίσκη Μαρία Ελισάβετ Καρολίνα (30 Ιουλίου - 23 Αυγούστου 1820). Αλέξανδρος Λεοπόλδος Φερδινάνδος (1825 - 1837). Ελισάβετ Φραγκίσκη (1831 - 1903), παντρεύτηκε πρώτα τον 2ο εξάδελφό της Φερδινάνδο Κάρολο Βίκτωρα της Αυστρίας-Έστε, Πρίγκιπα της Μόντενα, και έπειτα τον Κάρολο Φερδινάνδο, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ιωσήφ Κάρολος (1833 - 1905), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Ερριέττα (1836 - 1902), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου. Montgomery-Massingberd, Hugh. Burke's Royal Families of the World, Volume 1: Europe & Latin America (1977), London, UK: Burke's Peerage Ltd, page 22.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1951-52

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1951-52 ήταν η 15η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 9η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1951-52 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 57. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1951-52
Καραντενίζ Ερεγλί

Το Καραντενίζ Ερεγλί (τουρκ.Karadeniz Ereğli) είναι πόλη και περιοχή στην επαρχία Ζονγκουλντάκ της Τουρκίας, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας στις εκβολές του ποταμού Kılıçsu. Ο πληθυσμός του (2012) είναι 102.828 κάτοικοι.

 Η αρχαία ελληνική πόλη λεγόταν Ηράκλεια Ποντική, από το όνομα του μυθικού ήρωα Ηρακλή. Το τουρκικό όνομα Karadeniz Ereğli είναι πιστή μεταφορά, καθώς το Καραντενίζ σημαίνει «Μαύρη Θάλασσα» (kara = μαύρο, deniz = θάλασσα) και το Ερεγλί είναι παραφθορά του Ηράκλεια. Ιδρύθηκε ως αποικία των Μεγαρέων, η οποία υποτάχθηκε σύντομα στους γηγενείς Μαριανδυνούς και επέκτεινε την κυριαρχία της στην γύρω περιοχή. Η ευημερία της πόλης, κλονισμένη απροσδόκητα από τους Γαλάτες και τους Βιθύνιους, καταστράφηκε εντελώς στους Μιθριδατικούς Πολέμους. Ήταν η γενέτειρα του Ηρακλείδη Ποντικού. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το σπήλαιο που φυλάσσεται από τον τρικέφαλο σκύλο Κέρβερο βρίσκεται κοντά στην πόλη. Ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή ήταν να μπει στο σπήλαιο και να πιάσει τον Κέρβερο. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, η πόλη άνηκε στο βιλαέτι Κασταμονής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Η πόλη είναι έδρα της εταιρίας Erdemir, σημαντικής χαλυβουργίας της Τουρκίας. Διαθέτει μεγάλο φυσικό λιμάνι, που βρίσκεται στην υπήνεμη πλευρά της χερσονήσου Baba Burnu και είναι ως εκ τούτου ένα από τα λίγα γεωγραφικά ιδανικά μέρη για λιμάνι στην δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Το Ερεγλί έχει αρκετή ανάπτυξη λόγω της παρουσίας του χαλυβουργείου και της αλιείας, η οποία αποτελεί σημαντική εμπορική δραστηριότητα στην πόλη. Λόγω της παραλίας της Μαύρης Θάλασσας, η πόλη είναι επίσης δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Η πόλη δεν διαθέτει αεροδρόμιο ή σιδηροδρομικό σταθμό και φτάνει κανείς σε αυτή με αυτοκίνητο ή λεωφορείο από την Άγκυρα, την Κωνσταντινούπολη και άλλα μέρη. Εκτός από την αλιεία και το χάλυβα, το Ερεγλί είναι επίσης γνωστό για τα υπέροχα χαμοκέρασα που παράγει.
Δορυφόροι του Κρόνου

Από τους φυσικούς δορυφόρους του Κρόνου, 83 έχουν επιβεβαιωμένες τροχιές και 63 εξ αυτών έχουν ονομαστεί, με τους περισσότερους να είναι μικροί σε μέγεθος. Υπάρχουν 22 τακτικοί δορυφόροι, οι οποίοι έχουν τροχιές με χαμηλή έγκλιση ως προς το ισημερινό επίπεδο του Κρόνου. Από αυτούς οι επτά μεγαλύτεροι είναι ελλειψοειδείς και κατά συνέπεια θα θεωρούνταν πλανήτες νάνοι αν ήταν σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Ο Τιτάνας μάλιστα έχει τόση μάζα ώστε να είναι σε θέση να συγκρατήσει ατμόσφαιρα πυκνότερη από αυτή της Γης. Τέσσερις από τους μικρότερους δορυφόρους μοιράζονται τροχιές με άλλους μεγαλύτερους, ενώ άλλοι δύο είναι συντροχιακοί δορυφόροι. Οι τακτικοί δορυφόροι έχουν πάρει ονόματα Τιτάνων ή άλλων μυθολογικών όντων που σχετίζονται με τον μυθολογικό Κρόνο.

 Οι δορυφόροι του Κρόνου έχουν τοποθετηθεί με βάση την περίοδο περιφοράς. Οι δορυφόροι, των οποίων το όνομα είναι έντονο, έχουν σφαιρικό ή σχεδόν σφαιρικό σχήμα. Ενώ οι ακανόνιστοι δορυφόροι (μετά από τον Ιαπετό) έχουν σκιαστεί με ανοιχτό γκρι όταν έχουν ορθή φορά και με σκούρο γκρι όταν έχουν ανάδρομη φορά. Μη επιβεβαιωμένοι δορυφόροι Τα παρακάτω αντικείμενα, τα οποία παρατηρήθηκαν από την διαστημοσυσκευή Κασσίνι, δεν έχει επιβεβαιωθεί αν είναι συμπαγή σώματα. Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη εάν είναι πραγματικοί δορυφόροι ή εάν είναι μάζες μέσα στον δακτύλιο F. Ανεπίσημοι μικροί δορυφόροι έλικες Τα παρακάτω τρία σώματα είναι δορυφόροι έλικες του Κρόνου, οι οποίοι όμως δεν έχουν επίσημα θεωρηθεί δορυφόροι του Κρόνου και ούτε έχουν ακόμα επίσημα ονόματα. Υποθετικοί δορυφόροι Οι δύο παρακάτω δορυφόροι, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν από δύο διαφορετικούς αστρονόμους δεν έχουν εντοπιστεί ξανά από τότε. Υπάρχει η πιθανότητα να είναι το ίδιο αντικείμενο αφού όπως ειπώθηκε και οι δύο έχουν τροχιά ανάμεσα στον Τιτάνα και στον Υπερίωνα. Αλλά το πιο πιθανό είναι να μην υπάρχουν. Ο Χείρων, ο οποίος υποτίθεται ότι ανακαλύφθηκε από τον Hermann Goldschmidt το 1861 αλλά δεν έχει ξαναεντοπιστεί από τότε. Η Θέμις, η οποία υποτίθεται ότι ανακαλύφθηκε από τον William Pickering το 1905 και ούτε αυτή έχει ξαναεντοπιστεί από τότε. Δορυφόροι του Κρόνου (Αγγλικά) Επίκαιρες φωτογραφίες των δορυφόρων του Κρόνου από το διαστημόπλοιο Cassini (Αγγλικά)
Βρογίταρος

Ο Βρογίταρος, λατιν.: Brogitarus ήταν βασιλιάς της Γαλατίας στη Μικρά Ασία μεταξύ 63 π.Χ. και 50 π.Χ., βασιλεύοντας ταυτόχρονα με τον πεθερό του Δειόταρο τον Φιλορωμαίο, που ήταν επίσης τετράρχης των Τολιστοβογίων. Από την κόρη του Δειόταρου, Αδοβογιόνα, ο Βρογιτάρος ήταν πατέρας του Αμύντα, τετράρχη της Τρόκμης και βασιλιά της Γαλατίας.

 Ο Μ. Τ. Κικέρων ισχυρίζεται, ότι ο Βρογίταρος έλαβε την αναβίβασή του στη βασιλεία της Γαλατίας μαζί με τον Δειόταρο δωροδοκώντας τον Π. Κλόδιο Πούλχερ, ο οποίος ήταν τότε τριβούνος των πληβείων στη Ρώμη. Ο Bρογίταρος έγινε επίσης αρχιερέας της Μεγάλης Μητέρας στον Πεσσινό μετά την απομάκρυνση του υφιστάμενου αρχιερέα, μέσω νόμου που εισήγαγε ο Κλόδιος Πούλχερ. Ο Κικέρων αμφισβήτησε όχι μόνο αυτή τη διαδικασία, αλλά και τον χαρακτήρα του Bρογίταρου, ισχυριζόμενος ότι η ιεροσύνη «πωλήθηκε για ένα μεγάλο ποσό στον Bρογίταρο, έναν ανήθικο άνθρωπο και ανάξιο οποιουδήποτε τέτοιου ιερού χαρακτήρα, όχι επειδή ο Βρογίταρος ήθελε να τιμήσει τη θεά, αλλά μόνο τη βεβήλωση του ναού της». Ο Δειόταρος στη συνέχεια παρενέβη, για να αφαιρέσει από τον Βρογίταρο την αρχιερωσύνη, με το σκεπτικό ότι ο τελευταίος είχε «μολύνει» τις ιερές τελετές της. Το όνομα «Brogitarus» μπορεί να προέρχεται από το brogi-taros, που σημαίνει «διασχίζοντας τα σύνορα», ή (λιγότερο πιθανό) brogi-tauros, δηλ. «ταύρος των συνόρων». Νυμφεύτηκε τη Αδοβογιόνα, κόρη του Δηιόταρου βασιλιά της Γαλατίας στη Μ. Ασία, και είχε τέκνο: Αμύντας βασιλιάς της Γαλατίας (βασ. 36-25 π.Χ.). Christian Settipani, Les Ancêtres de Charlemagne (Γαλλία: Éditions Christian, 1989).
Ισαάκ Πούπο

Ο Ισαάκ Πούπο (Isaac Pupo) (γεν. το 1985) είναι διεθνής Λιβεριανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Έχει ύψος 1,87 μ. και το 2010-11 αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στη Χάμαρμπι.

 Ο Ισαάκ Πούπο γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1985 στη Μονρόβια, πρωτεύουσα της Λιβερίας. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ομάδες της πατρίδας του: Κάλντγουελ Σούπερ Σταρς, Μονρόβια Κλαμπ και Όιλερς. Το 2007 αγωνίστηκε στην Καραμπάγ (Qarabağ Ağdam) του Αζερμπαϊτζάν και την επόμενη σεζόν στην Μουγάν (FK Mughan). Ο Ισαάκ Πούπο έχει αγωνιστεί δυο φορές με την εθνική ομάδα της Λιβερίας το 2005.
Άντριεν φαν ντερ Κάμπελ

Ο Άντριεν φαν ντερ Κάμπελ (Adriaen van der Cabel ή Άρι φαν ντερ Τάου, Ary van der Touw, 1631 – 16 Ιουνίου 1705), ήταν Ολλανδός ζωγράφος τοπίων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής που δραστηριοποιήθηκε στη Γαλλία και στην Ιταλία.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή πόλη Ράισβαϊκ (Rijswijk), κοντά στη Χάγη. Ο φαν ντερ Κάμπελ ήταν επίσης γνωστός ως Άρι . Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ήταν μαθητής του Γιαν φαν Χόγιεν και το πραγματικό του όνομα ήταν van der Touw ("του σύρματος") , αλλά αυτό δεν ήταν αρκετά μεγάλο σύμφωνα με τον φαν Χόγιεν, οπότε το άλλαξε ώστε να σημαίνει " Καλώδιο". Ο Χαουμπράκεν έγραψε ότι ο αδερφός του Ένγκελ ήταν επίσης ζωγράφος και ότι ο Άντριεν ζούσε ήδη στη Λυών όταν ο Γιοχάνες Χλάουμπερ έκανε τη μεγάλη του περιοδεία . Ο Κάμπελ μετακόμισε στη Λυών ως νεαρός και πέρασε εκεί το υπόλοιπο της ζωής του. Σύμφωνα με το RKD, έζησε στη Λυών από το 1655-1658, στη συνέχεια στη Ρώμη από το 1659–1666, και τέλος στη Λυών από το 1668 μέχρι το θάνατό του. Το ψευδώνυμό του ήταν Geestigheid. Το έργο του συγχέεται μερικές φορές με το έργο του αδελφού του Ένγκελ φαν ντερ Κάμπελ (1641 μετά το 1695), επίσης γνωστού ως Ange ή Angelo. Ο Ένγκελ συνόδευσε τον αδελφό του στα ταξίδια του και νυμφεύτηκαν και οι δύο την ίδια ημέρα. Όπως και ο αδελφός του, ο Ένγκελ έγινε μέλος των Bentvueghels με το ψευδώνυμο Corydon, και μετακόμισε μαζί του στη Λυών, όπου το 1672 έγινε «Maître-Garde» της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά . Ο πιο γνωστός μαθητής του φαν ντερ Κάμπελ ήταν ο ζωγράφος τοπίων από τη Λυών, Αντριάν Μανγκλάρ (Adrien Manglard), ο οποίος ήταν επίσης και νονός του. Όπως οφαν ντερ Κάμπελ, ο Μανγκλάρ μετοίκησε στη Ρώμη, όπου έγινε ένας από τους πιο γνωστούς ζωγράφους τοπίων της εποχής του. Ο φαν ντερ Κάμπελ εκπαίδευσε τον νεαρό Μανγκλάρ στην ολλανδική παράδοση ζωγραφικής τοπίων, καθώς και στο ύφος ζωγραφικής τοπίων Ρωμανικού - Μπολονέζικου ύφους, χαρακτηριστικού του δέκατου έβδομου αιώνα, που επηρέασε τον Κάμπελ κατά την παραμονή του στην Ιταλία Selected paintings Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Bentvueghels Maddalo, Silvia (1982). Adrien Manglard (1695-1760). Multigrafica; University of Virginia. Ο Cabel στο RKD
Δήμος Χανίων

Ο Δήμος Χανίων είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Χανίων, Ακρωτηρίου, Ελευθερίου Βενιζέλου, Κεραμιών, Σούδας, Νέας Κυδωνίας και Θερίσου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 356.12 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 110.646 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.Έδρα του νέου δήμου ορίστηκαν τα Χανιά. Σημερινός δήμαρχος είναι ο Παναγιώτης Σημανδηράκης.

 Ο Δήμος Χανίων αποτελείται από 26 Κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται σε επτά Δημοτικές Ενότητες. Ο Δήμος περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των Κοινοτήτων της Επαρχίας Κυδωνίας, και επιπλέον την κοινότητα Απτέρων της Επαρχίας Αποκορώνου. Κοινότητα Αρωνίου Άγιος Νικόλαος, ο Ανεμόμυλοι, οι Ζορνάδης, ο Καθιανά, τα Παζινός, ο Πιθάρι, το Κοινότητα Κουνουπιδιανών Καλαθάς, ο Καμπάνι, το Κουνουπιδιανά, τα Σταυρός, ο Χωραφάκια, τα Κοινότητα Μουζουρά Αγία Ζώνη, η Γαλήνη, η Καλόρρουμα, το Κουμαρές, ο Μονή Αγίας Τριάδος των Τζαγκαρόλων, η Μουζουράς, ο Κοινότητα Στερνών Αεροδρόμιο, το Κάτω Μαράθι, το Μαράθι, το Στέρνες, οι Κοινότητα Χωρδακίου Ακρόπολη, η Μονή Κυρίας των Αγγέλων Αγίου Ιωάννου Ερ. του Γουβερνέτου, η Χωρδάκι, το Κοινότητα Μουρνιών Κρύο Νερό, το Μουρνιές, οι Κοινότητα Νεροκούρου Νεροκούρος, ο Κοινότητα Περιβολίων Κυδωνίας Περιβόλια, τα Κοινότητα Αγιάς Αγιά, η Επισκοπή, η Κυρτωμάδος, ο Κοινότητα Βαμβακοπούλου Βαμβακόπουλο, το Κοινότητα Βαρύπετρου Βαρύπετρο, το Λυγιδές, ο Μαρμαράς, ο Μυλωνιανά, τα Όαση, η Ποτιστήρια, τα Κοινότητα Θερίσου Θέρισο, το Κοινότητα Δρακόνας Δρακόνα, η Κοινότητα Κάμπων Κάμποι, οι Μαδαρό, το Τσακίστρα, η Κοινότητα Κοντοπούλων Κατωχώρι, το Κοντόπουλα, τα Κοινότητα Μαλάξης Μαλάξα, η Κοινότητα Παππαδιανών Αχλάδες, οι Γερολάκκος, ο Λούλος, ο Παναγία, η Κοινότητα Πλατυβόλας Θυμιά, η Πλατυβόλα, η Σπηλιάρια, τα Κοινότητα Γαλατά Γαλατάς, ο Κοινότητα Δαράτσου Δαράτσος, ο Κοινότητα Αγίας Μαρίνης Αγία Μαρίνα, η Άγιοι Θεόδωροι, οι (νησίς) Κοινότητα Σταλού Σταλός, ο Κοινότητα Σούδας Πλατάνι, το Σούδα, η Σούδα, η (νησίς) Κοινότητα Απτέρων Άπτερα, τα Καλάμι, το Κοινότητα Τσικαλαριών Τσικαλαριά, τα Κοινότητα Χανίων Χανιά, τα 1975-1978 Αντώνιος Μαρής 1979-1982 Ιωάννης Κλωνιζάκης 1983-1990 Γεώργιος Κατσανεβάκης 1991-2002 Γεώργιος Τζανακάκης 2003-2010 Κυριάκος Βιρβιδάκης 2011-2014 Εμμανουήλ Σκουλάκης 2014-2019 Αναστάσιος Βάμβουκας 2019-σήμερα: Παναγιώτης Σημανδηράκης - Πρώτη εκλογή το 2019. Επανεξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2023 με ποσοστό 65,79%. Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Υπουργείο Εσωτερικών, σχέδιο Καλλικράτης ΕΕΤΑΑ - Αποτελέσματα δημοτικών εκλογών Δ. Χανίων. Επίσημος ιστότοπος
Τζον Κέιλ

Ο Τζον Ντέιβις Κέιλ (αγγλικά: John Davies Cale, 9 Μαρτίου 1942 - ...) είναι Ουαλός μουσικός, συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός. Ήταν ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος The Velvet Underground. Είναι τιμημένος από το Τάγμα Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Αποχώρησε από το συγκρότημα το 1968 και μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει γύρω στα 30 άλμπουμ. Έχει συνεργαστεί με μεγάλα καλλιτεχνικά ονόματα και έγινε μέλος του Rock and Roll Hall of Fame ως μέλος των Velvet Underground το 1996.

 Ο Κέιλ παντρεύτηκε το 1968 με τη σχεδιάστρια μόδας Μπέτσι Τζόνσον. Το ζευγάρι χώρισε σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά.Το 1971, ο Κέιλ γνώρισε τη Σίνθια ("Σίντι" Ουέλς, περισσότερο γνωστή ως Miss Cindy των The GTOs. Χώρισαν το 1975.Στις 6 Οκτωβρίου 1981, ο Κέιλ παντρεύτηκε την τρίτη του σύζυγο, Ριζέ Ιρουσάλμι. Έχουν ένα παιδί, γεννημένο το 1985. ΟΙ δυο τους πήραν διαζύγιο το 1997.Σήμερα κατοικεί στο Λος Άντζελες. 1970 : Vintage Violence 1972 : The Academy in Peril 1973 : Paris 1919 1974 : Fear 1975 : Slow Dazzle 1975 : Helen of Troy 1981 : Honi Soit 1982 : Music for a New Society 1983 : Caribbean Sunset 1985 : Artificial Intelligence 1989 : Words for the Dying 1996 : Walking on Locusts 2003 : HoboSapiens 2005 : blackAcetate 2012 : Shifty Adventures in Nookie Wood 2016 : M:FANS 2023 : Mercy 1971 : Church of Anthrax (με τον Τέρι Ρίλεϊ) 1990 : Songs for Drella (με το Λου Ριντ) 1990 : Wrong Way Up (με τον Μπράιαν Ίνο) 1994 : Last Day on Earth (με τον Μπομπ Νόιουιρθ) Mitchell, Tim Sedition and Alchemy : A Biography of John Cale, 2003, ISBN 0-7206-1132-6 The New Musical Express Book of Rock, 1975, Star Books, ISBN 0-352-30074-4 Επίσημη ιστοσελίδα Βιογραφία στο Allmusic
Αλεξάντρ Σκιρντά

Ο Αλεξάντρ Σκιρντά (γαλλικά: Alexandre Skirda), γεννημένος το 1942 από Ουκρανό πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, είναι Γάλλος ιστορικός και μεταφραστής, ο οποίος ειδικεύεται επί του ρωσικού επαναστατικού κινήματος. Το όνομα Αλεξάντρ Σκιρντά αποτελεί ψευδώνυμο.

 Αναρχισμός Νέστορ Μαχνό Γιαν Βάτσλαβ Μαχάισκι Εξέγερση της Κροστάνδης Μαχνόφστσινα (Γαλλικά) René Bianco, Répertoire des périodiques anarchistes de langue française : un siècle de presse anarchiste d’expression française, 1880-1983, Thèse de doctorat, Université d’Aix-Marseille, 1987, Alexandre Skirda.(Γαλλικά) Marc Ferro, Alexandre Skirda - Nestor Makhno, le Cosaque de l'anarchie, Annales, Économies, sociétés, civilisations, 40ème année, n°4, 1985, σ. 855, [διαδικτυακή ανάγνωση]{{Dead{{Dead{{Dead{{Dead link|date=Νοέμβριος 2019 }} link|date=Νοέμβριος 2019 }} link|date=Οκτώβριος 2019 }} link|date=Οκτώβριος 2019 }}. Κατάλογος έργων στην συγγραφή των οποίων συμμετείχε ο Αλεξάντρ Σκιρντά Παρουσίαση του Αλεξάντρ Σκιρντά εντός του Σοσιαλισμού των διανοουμένων του Γιαν Βάτσλαβ Μαχάισκι Διεθνές Κέντρο Ερευνών επί του Αναρχισμού (Λωζάνη): Βιβλιογραφικό σημείωμα.
Βλαντιμίρ Βερμέζοβιτς

Ο Βλαντιμίρ Βερμέζοβιτς (σερβ. Владимир Вермезовић - Vladimir Vermezović, γεννήθηκε 30 Ιουνίου 1963), είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Σερβία, που υπήρξε διεθνής με τη Γιουγκοσλαβία και νυν προπονητής.

 Ως παίκτης έκανε μεγάλη καριέρα στην Παρτιζάν Βελιγραδίου από το 1981 ως το 1989, με την οποία κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1983, 1986, 1987) και ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1989). Επίσης, έχει αγωνιστεί σε ομάδες στην Ισπανία, στη Γερμανία και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική και στη Β΄ Εθνική, με τoν Πανιώνιο, από το 1991 ως το 1995.Το 1985 αγωνίστηκε δυο φορές στην εθνική ομάδα της Γιουγκολσαβίας. Ως προπονητής εργάστηκε στη Σερβία, στη Σλοβακία και τη σεζόν 2009-10 δουλεύει στους Κάιζερ Τσιφς στη Νότια Αφρική. Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (3): 1983, 1986, 1987. Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (1): 1989. Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής: 1992 2000-2002: Παρτιζάν Βελιγραδίου (βοηθός) 2002-2003: Τελεόπτικ 2004-2005: Παρτιζάν Βελιγραδίου 2008: Σπάρτακ Τρνάβα 2009-10: Κάιζερ Τσιφς ΦΚ
Βίνσεντ Μέριτον

Ο Βίνσεντ Μέριτον (Vincent Meriton, 1960-) είναι πολιτικός των Σεϋχελλών ο οποίος υπηρέτησε ως Αντιπρόεδρος των Σεϋχελλών από τις 28 Οκτωβρίου 2016 ως τις 27 Οκτωβρίου 2020. Διαδέχθηκε ως αντιπρόεδρος τον Ντάνι Φορ και ως πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος. Διατέλεσε υπουργός Κοινοτικής Ανάπτυξης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Αθλητισμού των Σεϋχελλών.

 Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1960 στη Βικτόρια. Εκπαιδεύτηκε στη Μόσχα.Αποφοίτησε από τη Σχολή Κοινωνιολογίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Είναι μέλος του κεντροαριστερού Λαϊκού Κόμματος (πρώην Προοδευτικό Μέτωπο των Σισέλ). Επίσης ανέλαβε γενικός διευθυντής και μέλος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Δημοκρατίας των Σεϋχελλών. Το 2004, έγινε υπουργός Κοινωνικών Υποθέσεων και Απασχόλησης, έπειτα υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Πολιτικής της Δημοκρατίας των Σεϋχελλών, στη συνέχεια επικεφαλής των υπουργείων Υγείας και Κοινωνικών Υποθέσεων, του τμήματος Κοινοτικής Ανάπτυξης, Νεότητας και Αθλητισμού και το 2015 στο τμήμα Κοινωνικών Υποθέσεων, Κοινωνικής Ανάπτυξης και Αθλητισμού. Τον Ιούλιο του 2010 διορίστηκε υπουργός Προεδρίας και παράλληλα αρμόδιος για την Κοινοτική Ανάπτυξη, τα Κοινωνικά Ζητήματα και τον Αθλητισμό. Στις 28 Οκτωβρίου 2016 διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2009

Το 74ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 2009 διεξήχθη στις 1–2 Αυγούστου 2009 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, στη Θεσσαλονίκη μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2009. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για 30η φορά στην ιστορία του.

 Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 20χλμ βάδην και του επτάθλου. Φυσικά, τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην τελική βαθμολογία. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις 8 Νοεμβρίου στην κλασική διαδρομή Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο, παράλληλα με τον Διεθνή Μαραθώνιο. Η διοργάνωση προσέλκυσε μεγάλο πλήθος δρομέων και σημειώθηκε ρεκόρ συμμετοχών. Ξεκίνησαν 664 και τερμάτισαν 646Ελληνίδες και ξένες αθλήτριες, παρά τη σφοδρή καταιγίδα που ξέσπασε τα πρώτα 90 λεπτά του αγώνα. Πανελληνιονίκης αναδείχθηκε για έβδομη φορά η Γεωργία Αμπατζίδου, μετά από συναρπαστική μάχη με την Μάγδα Γαζέα, που κρίθηκε μέσα στο Στάδιο με διαφορά μόλις πέντε δευτερολέπτων. Ήταν η έβδομη πανελλήνια νίκη της Αμπατζίδου, που αποτελεί απλησίαστο ρεκόρ. Παράλληλα ήταν πέμπτη στη γενική κατάταξη. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για 18η συνεχόμενη χρονιά και 30η συνολικά. Αλλά αυτή τη φορά τον απείλησε σοβαρά ο Ολυμπιακός που έμεινε δεύτερος με 4,5 μόλις βαθμούς διαφορά. «stivoz.gr: Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου 2009». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2022. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 20 χλμ βάδην». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 10.000μ». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. «Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Σύνθετων αγωνισμάτων». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Νοεμβρίου 2022. Αποτελέσματα Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθώνιου 2008 ΣΕΓΑΣ Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σσ. 240-242 και 300-302.
Τζέιμς Πίκενς Τζ.

Ο Τζέιμς Πίκενς Τζ. (James Pickens Jr., 26 Οκτωβρίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστός για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ως Δρ Ρίτσαρντ Ουέμπερ στο ιατρικό δράμα Grey 's Anatomy του ABC και για τον υποστηρικτικό ρόλο του ως Αναπληρωτής Διευθυντής Άλβιν Κερς στους μεταγενέστερους κύκλους της σειράς επιστημονικής φαντασίας The X-Files του Fox Broadcasting Company.

 Ο Πίκενς παντρεύτηκε τη Gina Taylor, ένα πρώην μέλος του μουσικού συγκροτήματος Musique, στις 27 Μαΐου 1984 και έχει δύο παιδιά, τους Carl και Gavyn. Αμφότεροι οι γιοι του ασχολούνται με τη show business, με τον Carl να κάνει καριέρα στην Hip Hop και έχοντας συμμετάσχει σε ποικίλα τηλεοπτικά δρώμενα, συμπεριλαμβανόμενου του Hangin' with Mr. Cooper, όπου εμφανίστηκε με τον φίλο του, Omar Gooding.
Σιδηρομετάλλευμα

Σιδηρομετάλλευμα ονομάζεται κάθε πέτρωμα ή ορυκτό από το οποίο είναι οικονομικά αποδοτική η εξαγωγή σιδήρου (Fe) ως μετάλλου. Το σιδηρομεταλλεύματα έχουν συνήθως μεγάλη περιεκτικότητα σε οξείδια του σιδήρου και χρώμα που ποικίλλει από σκούρο γκρίζο μέχρι κίτρινο και κόκκινο. Τα ορυκτά του σιδήρου που περιέχουν μπορεί να είναι μαγνητίτης (Fe3O4, με 72,4% Fe), αιματίτης (Fe2O3, 69,9% Fe), γκαιτίτης (FeO(OH), 62,9% Fe), λειμωνίτης (FeO(OH)·n(H2O), 55% Fe) ή και σιδηρίτης (FeCO3, 48,2% Fe). Τα σιδηρομεταλλεύματα που περιέχουν πολύ μεγάλα ποσοστά αιματίτη ή μαγνητίτη είναι γνωστά ως «φυσικό μετάλλευμα» ή «αμέσου μεταφοράς» (direct shipping ore, DSO), όρος που υπονοεί ότι μπορούν να τροφοδοτήσουν κατευθείαν υψικαμίνους. Το σιδηρομετάλλευμα αποτελεί την πρώτη ύλη για την παραγωγή «χελωνών» χυτοσιδήρου από υψικαμίνους, και από τις χελώνες αυτές (pig iron) παράγεται κυρίως ο χάλυβας (ατσάλι). Σήμερα το 98% του εξορυσσόμενου σιδηρομεταλλεύματος χρησιμοποιείται για την παραγωγή χάλυβα. Εξαιτίας των πολλών και βασικών κατασκευαστικών χρήσεων του χάλυβα, το σιδηρομετάλλευμα έχει χαρακτηρισθεί ως «περισσότερο απαραίτητο για την παγκόσμια οικονομία από οποιαδήποτε άλλη πρώτη ύλη, εκτός ίσως από το πετρέλαιο».

 Ο σίδηρος σε μεταλλική μορφή απουσιάζει σχεδόν τελείως από την επιφάνεια της Γης, με την εξαίρεση των θραυσμάτων σιδηρομετεωριτών (όπου βρίσκεται σε κράμα με αρκετό νικέλιο) και πολύ σπάνιων μορφών ξενολίθων από τον γήινο μανδύα. Παρά το ότι ο σίδηρος ως στοιχείο είναι το τέταρτο αφθονότερο στον φλοιό της Γης (αποτελεί περίπου το 5% κατά μάζα), σχεδόν όλος βρίσκεται με τη μορφή πυριτικών και (λιγότερο) ανθρακικών ορυκτών. Οι θερμοδυναμικοί φραγμοί για την εξαγωγή σιδήρου από αυτά τα ορυκτά είναι τεράστιοι και ενεργοβόροι, και έτσι όλες οι πηγές σιδήρου που χρησιμοποιούνται από την ανθρώπινη βιομηχανία είναι τα σχετικώς λιγότερο άφθονα ορυκτά οξείδια του σιδήρου, με πρώτο τον αιματίτη. Πριν από τη βιομηχανική επανάσταση, ο περισσότερος σίδηρος εξαγόταν από γκαιτίτη ή από τυρφώνες. Προϊστορικές κοινωνίες εκμεταλλεύονταν τον λατερίτη ως πηγή σιδήρου. Διαχρονικά, μεγάλο μέρος του σιδήρου που έχει ανακτηθεί από βιομηχανικές κοινωνίες έχει εξορυχθεί κυρίως από κοιτάσματα αιματίτη με περιεκτικότητες περίπου 70% σε Fe. Αυτά τα αποθέματα αναφέρονται ως «φυσικά μεταλλεύματα» ή «αμέσου μεταφοράς». Η αυξανόμενη ζήτηση σε συνδυασμό με την εξάντληση των υψηλής περιεκτικότητας κοιτασμάτων αιματίτη στις ΗΠΑ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε στην εκμετάλλευση σιδηρομεταλλευμάτων χαμηλότερης περιεκτικότητας σε Fe, ιδίως μαγνητίτη και τακονίτη. Οι μέθοδοι εξορύξεως σιδηρομεταλλεύματος ποικίλλουν ανάλογα με τον τύπο του μεταλλεύματος. Υπάρχουν 4 κύριοι τύποι αποθεμάτων σιδηρομεταλλεύματος ως προς τη μέθοδο εξορύξεως που εξορύσσονται σήμερα, ανάλογα με την ορυκτολογία και τη γεωλογία των αποθεμάτων: ο μαγνητίτης, ο τιτανομαγνητίτης, τα μεγάλα κοιτάσματα αιματίτη και τα πισολιθικά αποθέματα (σιδηρίτη κ.ά.). Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί σιδηρομεταλλεύματος στον κόσμο
Αγριλιάς Κεφαλονιάς

Ο Αγριλιάς είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι οικισμός, της τοπικής κοινότητας Τουλιάτων, της δημοτικής ενότητας Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αλλά και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Επτανήσων.

 Ο Αγριλιάς βρίσκεται στη Β. Κεφαλονιά, στο ΒΔ τμήμα της χερσονήσου Έρισος, 1,5 χλμ. από τον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Αγία Ευφημία με το Φισκάρδο, σε υψόμετρο 120. Απέχει περίπου 45 χλμ. Β.ΒΑ. του Αργοστολίου. Μέχρι το 2019 ο Αγριλιάς υπαγόταν στον Δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α στις 09/03/2019, ο οικισμός πέρασε στον νεοσυσταθέντα δήμο Σάμης. Ο Αγριλιάς θεωρείται από τα παλαιότερα χωριά της Ερίσου, κάτι που φαίνεται στα παλαιά, πέτρινα σπίτια του χωριού, όσα μπόρεσαν να μείνουν όρθια από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953. Τα σπίτια αυτά ήταν χτισμένα σε στρατηγικά σημεία για να επιτρέπεται στους κατοίκους ο έλεγχος του Ιονίου Πελάγους από Ενετούς και Σαρακηνούς πειρατές. Το χωριό ανέκαθεν είχε καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιόδεντρα και αμπελώνες, που ανήκαν σε τσιφλικάδες, κυρίως από την περιοχή της ΆσσουΛέγεται ότι στην ευρύτερη περιοχή της Ερίσου υπήρχαν περισσότερα από 25 χιλιάδες ελαιόδεντρα. Έτσι, η ασχολία των κατοίκων ήταν κυρίως η παραγωγή λαδιού, κρασιού αλλά και σταφίδας. Το χωριό διατηρούσε 3 ελαιοτριβεία (από μαρτυρίες κατοίκων) λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτός ο τρόπος ζωής συνεχίστηκε μέχρι και την αυγή του περασμένου αιώνα, όταν άρχισε η μετανάστευση των κατοίκων στη Νότιο Αφρική και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η παραλία Αλατιές, 2 χιλιόμετρα δυτικά του χωριού Η παραλία Νιτζλ, Β. των Αλατιών, στο μυχό απόκρημνης πλαγιάς Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) https://www.statistics.gr/el/2011-census-pop-hous eetaa.gr https://buk.gr/el/
Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου

Το Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου ή ΕΜΟΕΕΝ (αγγλικά: National Museum of Organized Crime and Law Enforcement, γνωστό και ως Mob Museum) είναι μουσείο στο Λας Βέγκας της Νεβάδα που έχει ως στόχο την "διατήρηση αντικειμένων, ιστοριών που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα, καθώς και να διερευνήσει την ιστορία του εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον ρόλο του στην διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών και την οποία συνεισφορά του". Είναι το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσείο οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ.

 Ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012. Το κτίριο του μουσείου ήταν παλαιότερα δικαστήριο, στο οποίο είχαν λάβει χώρα καταθέσεις μπροστά από την Επιτροπή Κεφόβερ. Το μουσείο διαθέτει διάφορα εκθέματα, όπως μέρος του τοίχου του γκαράζ, στο οποίο συνέβη η Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, το κτίριο δικαστηρίου στο Λας Βέγκας, στο οποίο έλαβαν χώρα καταθέσεις μπροστά από την Επιτροπή Κεφόβερ, και πολλά άλλα. Το μουσείο επίσης έχει "ξεχωρίσει" κάποια επιφανή άτομα που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα (είτε στην αντιμετώπιση του, είτε στο ίδιο το οργανωμένο έγκλημα). Υπάρχουν εκθέματα που συσχετίζονται προσωπικά με αυτά τα άτομα. Αυτοί είναι: Αλ Καπόνε Λάκι Λουτσιάνο Τζέι Έντγκαρ Χούβερ Ραλφ Λαμπ Μπαγκσί Σίγκελ Μο Ντάλιτς Μέγερ Λάνσκι Εστές Κεφόβερ Ρούντι Τζουλιάνι Νάκυ Τζόνσον Άλμπερτ Ανασταζία Βιρτζίνια Χιλ Έλμερ Ιρέι Κάρλο Γκαμπίνο Τόμι Λουτσέζε Βίτο Τζενοβέζε Άρνολντ Ρόθσταϊν Μέιμπελ Γουίλμπραντ Σαμ Τζιανκάνα Τόμας Ντιούι Ελίζαμπεθ Φρίντμαν Μίκι Κοέν Γιούνες Κάρτερ Τόνι Σπιλότρο Φρανκ Κοστέλο Σάντο Τραφικάντε Τζέιμς Μπούλγκερ Ντιν Ο'Μπάνιον Κάρλος Μαρτσέλο Στεφάνι Κλερ Τζον Γκότι
Εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης της Ιταλίας (Βαλέτα)

Η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας (μαλτέζικα: Knisja ta' Santa Katerina), κοινώς γνωστή ως εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης της Ιταλίας (μαλτέζικα: Knisja ta' Santa Katerina tal-Italja, ιταλικά: Chiesa di Santa Caterina d'Italia) είναι Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Βαλέτα της Μάλτας. Χτίστηκε από τους Οσπιτάλιους ιππότες της Ιταλίας και λειτουργεί ως ενοριακός ναός της ιταλικής κοινότητας της Μάλτας.

 Η εκκλησία χτίστηκε το 1576 από τους Ιταλούς ιππότες του Αγίου Ιωάννη, για να χρησιμεύσει ως η εκκλησία τους. Χτίστηκε δίπλα στο Auberge d'Italie. Βρίσκεται στην πλατεία της Νίκης ακριβώς απέναντι από την εκκλησία της Παναγίας της Νίκης. Ανατέθηκε στον Τζιρόλαμο Κασάρ να καταρτίσει τα σχέδια. Τον 17ο αιώνα η εκκλησία επεκτάθηκε. Στο παρεκκλήσι προστέθηκε μία οκταγωνική εκκλησία. Το αρχικό εκκλησάκι άλλαξε σε ιερό της εκκλησίας. Η εκκλησία υπέστη σημαντική ανακαίνιση από το 2001 έως το 2011. Η πρόσοψη του ναού ανακαινίστηκε το 2003. Η τράπεζα της Βαλέτα χρηματοδότησε την ανακαίνιση του εσωτερικού μέρους του τρούλου του ναού. Η εκκλησία έχει τρεις βωμούς και το δάπεδό της καλύπτεται από μάρμαρο. Σήμερα η εκκλησία εξακολουθεί να λειτουργεί ως ενοριακός ναός της ιταλικής κοινότητας της Μάλτας.Το κτήριο της εκκλησίας αναφέρεται στο Εθνικό κατάλογο της πολιτιστικής ιδιοκτησίας των νησιών της Μάλτας. Ο ομότιτλος πίνακας ζωγραφικής ζωγραφίστηκε από τον Ματία Πρέτι. Απεικονίζει το μαρτύριο της Αγίας Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. Ο Πρέτι δώρισε τον πίνακα στην εκκλησία μετά την άφιξή του στη Μάλτα. Ο τρούλος της εκκλησίας ζωγραφίστηκε επίσης από τον Πρέτι. Το σχεδίασε με ζωγραφισμένο διάκοσμο πάνω σε σοβά και διακοσμητικά μοτίβα σε γκρι και χρυσό.
Αδέλα του Σαλούτσο

Η Αδέλα του Σαλούτσο (π. 995 - μετά το 1055) από τον Οίκο των Ομπερτιδών ήταν μία ευγενής γυναίκα της Βόρειας Ιταλίας. Με τον γάμο της έγινε μαρκησία του Σαλούτσο.

 Οι γονείς της Αδέλας ήταν ο Αλβέρτος-Άτσο Α΄ μάργραβος του Μιλάνου και η Αδέλα του Μιλάνου. Ο αδελφός της Αλβέρτος-Άτσο Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα τους ως μάργραβος του Μιλάνου και δύο γιοί του έγιναν ιδρυτές του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Έστε αντίστοιχα. Η Αδέλα παντρεύτηκε τον Άνσελμο Β΄ μάργραβο του Σαλούτσο, με τον οποίο είχε τα ακόλουθα παιδιά: Όττο Β΄. Ούγκο Β΄. Άνσελμ. U. Brunhofer, Arduin von Ivrea. Untersuchungen zum letzten italienischen Königtum des Mittelalters (Άουγκσμπουργκ, 1999). A. Thiele, Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte Band III Europäische Kaiser-, Königs- und Fürstenhäuser (RG Fischer Verlag, 1994). Adele Markgräfin von Saluzzo (στα γερμανικά)
Doja Cat

H Άμαλα Ράτνα Ζαντίλε Ντλαμίνι (αγγλικά: Amala Ratna Zandile Dlamini, γενν. 21 Οκτωβρίου 1995) επαγγελματικά γνωστή ως Doja Cat, είναι Αμερικανίδα ράπερ, τραγουδίστρια, στιχουργός και παραγωγός δίσκων. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λος Άντζελες, ξεκίνησε να δημιουργεί και να κυκλοφορεί μουσική στο SoundCloud ως έφηβη. Το τραγούδι της, "So High" τράβηξε την προσοχή των εταιριών Kemosabe Records and RCA Records, υπογράφοντας έτσι συμβόλαιο μαζί τους στα 17 της. Είναι ιδιαίτερα γνωστή μέσω της διαδικτυακής εφαρμογής TikTok. Στις 30 Οκτωβρίου 2020, κυκλοφόρησε το έκτο άλμπουμ της Αριάνα Γκράντε Positions, στο οποίο συμμετείχε και η Doja με φωνητικά στο τραγούδι 'motive'.

 Άλμπουμ: Amala(2018) Hot Pink(2019) Planet her(2021) Τραγούδια: So High(2014) No Police(2014) Go to town(2018) Candy(2018) Mooo!(2018) Roll with us(2018) Tia Tamera feat. Rico Nasty(2019) Juicy with Tyga(2019) Bottom Bitch(2019) Rules(2019) Cyber sex(2019) Say So(2020) Like that feat. Gucci Mane(2020) Freak(2020) Streets(2021) Kiss Me More feat. SZA(2021) Awards: American Music Awards for New Artist of the year (2020) NRJ Music Awards for International Breakthrough of the Year (2020) MTV Europe Music Award for Best New Act (2020) American Music Award for favorite Female Artist Soul/R&B (2020) NAACP Image Award for Outstanding New Artist (2021)/ Say So People's Choice Award for Favorite New Artist (2020) MTV Video Music Award for PUSH Best New Artist (2020)
Μικρασιατική Αθηνών

Ο Π.Α.Ο. Μικρασιατική Ένωσις Αθηνών ήταν ελληνικός αθλητικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1926 στα βόρεια προάστια της Αθήνας από Μικρασιάτες πρόσφυγες με χρώματα το κίτρινο και το άσπρο και αργότερα μετακόμισε στο Νέο Κόσμο ή Δουργούτη, όπως ονομαζόταν προπολεμικά. Επιβίωσε ως το 1948.

 Η Μικρασιατική Δουργούτη, όπως αναφέρεται, ήταν ένα από τα δυναμικότερα ανεπίσημα ποδοσφαιρικά σωματεία στις αρχές της δεκαετίας '30. Τον Απρίλιο του 1930 στην ομάδα αγωνίζονταν οι: Π. Ρώσσης, Π. Φώσκολος, Σ. Ρούσσος, Β. Παπαδόπουλος, Μ. Κυρστετζιάν, Π. Νεφελούδης, Αρμενάκ, Ν. Αυγερινός (αρχηγός), Φ. Γκογκόρνος, Χ. Τζιβελέκης, Π. Καμπάνης. Αναδείχθηκε νικήτρια του πρωταθλήματος ανεπισήμων 1934 και φιναλίστ το 1935. Ποδοσφαιριστής της τότε υπήρξε ο Λύσανδρος Δικαιόπουλος που αργότερα αγωνίστηκε σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό. Οι επιτυχίες της είχαν ως αποτέλεσμα να ενταχθεί στην Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1936. Το 1938 κατέκτησε τον τίτλο της Γ΄ και έδωσε αγώνα διαβαθμισης με τον άλλοτε πρωταθλητή Ελλάδος Π.Σ. Γουδί. Αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της ως τα τέλη της δεκαετίας του '40. Μεταπολεμικά έπαιζε στη Β΄ Αθηνών και το 1946 ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον Έσπερο Καλλιθέας αλλά ηττήθηκε στον αγώνα κατάταξης. Το 1948 θα αγωνιζόταν στην Β΄ ΕΠΣΑ αλλά απορροφήθηκε από τη Δόξα Αθηνών (Αγ. Σώστη), η οποία πολύ αργότερα, το 1967, συγχωνεύτηκε με τον Φοίβο και δημιούργησαν τον Θρίαμβο Ν. Κόσμου. Τη σεζόν 1948-49 με το καταστατικό της Μικρασιατικής εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία ο "Π.Ο. Ψυχικού", ο οποίος επιβιώνει μέχρι σήμερα αποτελώντας τρόπον τινά τη συνέχειά της. Στατιστικά ποδοσφαίρου Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Δισκοβολία γυναικών

Η Δισκοβολία Γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί στις 31 Ιουλίου και στις 2 Αυγούστου 2021 στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας, στο Τόκιο. Αναμένεται να αγωνιστούν περίπου 31 αθλήτριες, από 19 διαφορετικά έθνη. Αυτή είναι η 22η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Θερινούς Ολυμπιακούς.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλήτριες σε αυτό το αγώνισμα. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να ξεπεράσουν για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 63.50 μέτρα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Επιπλέον, ρίπτριες που δεν ξεπέρασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτές που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 32 συμμετεχόντων. Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλητές είχαν την δυνατότητα να ξεπεράσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. Οι αθλήτριες καλούνται να ρίξουν έναν μεταλλικό δίσκο 1 κιλού και διαμέτρου 18 εκατοστών, όσο πιο μακριά μπορούν, ενώ οι ίδιες παραμένουν εντός της κυκλικής βαλβίδας που έχει διάμετρο 2,50 μέτρα. Για να θεωρηθεί έγκυρη η βολή, ο δίσκος πρέπει να προσγειωθεί εντός ενός τομέα 35 μοιρών και η αθλήτρια να μην βγει εκτός της βαλβίδας έως ότου αυτός να ακουμπήσει στο έδαφος. Συνήθως οι ρίπτριες πραγματοποιούν 1μιση περιστροφή προτού εκτοξεύσουν τον δίσκο. Στους Αγώνες του 2020, το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί σε 2 φάσεις: Τα Προκριματικά και τον Τελικό. Στον προκριματικό γύρο, κάθε αθλήτρια έχει στην διάθεσή της 3 ρίψεις, ώστε να ξεπεράσει τα 64 μέτρα που αποτελούν όριο πρόκρισης για τον τελικό. Στον τελικό, υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις. Εάν λιγότερες από 12 αθλήτριες ξεπεράσουν το όριο, τότε τις ελεύθερες θέσεις καταλαμβάνουν οι ρίπτριες με τις επόμενες καλύτερες επιδόσεις. Στον τελικό γύρο, κάθε αθλήτρια έχει πάλι 3 βολές για να ρίξει τον δίσκο όσο πιο μακριά μπορεί. Οι 8 καλύτερες, κερδίζουν άλλες 3 βολές (σύνολο 6), προκειμένου να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Στο τέλος του αγώνα, μετράει η καλύτερη ρίψη της κάθε αθλήτριας. Πριν τους Αγώνες υπήρχαν τα παρακάτω ρεκόρ: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC+9 )
Φαβάρα

H Φαβάρα είναι Δήμος στην Ιταλική επαρχία Αγκριτζέντο της αυτόνομης Περιφέρειας Σικελίας στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Αγκριτζέντο με το οποίο σχηματίζει πολεοδομική Ομοσπονδία. Η περιοχή της Φαβάρας είναι διάσημη από το "Πασχαλινό αρνί", ένα είδος ζαχαροπλαστικού που κατασκευάζεται με αμύγδαλα και φιστίκια.

 Τα πρώτα ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης παρουσιάζονται τη Χαλκολιθική περίοδο (2400-1990 π.Χ.) με μονόχρωμη κόκκινη κεραμική. Άλλες ανασκαφές στα τέλη της Χαλκολιθικής περιόδου (1900 - 1450 π.Χ.) αποκαλύπτουν γκρι άχρωμη κεραμική που συνδέεται με κεραμική που βρέθηκε την ίδια εποχή στο Παλέρμο και κεραμική από την Εποχή του Ορείχαλκου στην κεντρική και βόρεια Σικελία. Άλλες ανασκαφές βρήκαν τόπους ταφής που χρονολογούνται στην Εποχή του Ορείχαλκου (1450 π.Χ.). Πολλές ακόμα οχυρώσεις χρονολογούνται από τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στη συνέχεια κατέλαβαν την περιοχή οι Σαρακηνοί (9ος - 10ος αιώνας μ.Χ.). Οι Άραβες έφεραν μεγάλη ανάπτυξη, αυτό φαίνεται από τα Αραβικά τοπωνύμια που διασώζονται μέχρι σήμερα, το ίδιο το όνομα της Φαβάρας έχει Αραβική προέλευση και μεταφράζεται ως "αφρίζουσα λίμνη".Οι Νορμανδοί που ακολούθησαν τους Άραβες οικοδόμησαν μεγάλες κατασκευές ανάμεσα στις οποίες το "Κάστρο του Κιαραμόντε", τον 14ο αιώνα κυβέρνησε η Οικογένεια Κιαραμόντε που έδωσε στην πόλη το σημερινό της όνομα. Τον 15ο αιώνα κτίστηκαν ισχυρά τείχη αλλά πέρασε περίοδο παρακμής (1439 - 1464), ακολούθησε νέα ακμή (1478 - 1497), η οικογένεια Ντε Μάρινης που κυβέρνησε την πόλη τον 16ο αιώνα έφερε μεγάλη ανάπτυξη. Η Φαβάρα συμμετείχε στην Ιταλική ενοποίηση και στη συνέχεια έγινε έδρα εγκληματικής οργάνωσης (1883). Η δήμαρχος της πόλης Γκειτάνο Γκουαρίνο δολοφονήθηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες (16 Μαΐου 1946). Ο διάσημος πολιτικός Καλογκέρο Μαρόνε (1889-1945) γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Φαβάρα. Αραβικά τοπωνύμια στη Σικελία