IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πεζά Ηρακλείου

Τα Πεζά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος καθώς και του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Πεδιάδας και βρίσκεται στο κέντρο του φερώνυμου λεκανοπεδίου, εν μέσω αμπελώνων και ελαιώνων σε υψόμετρο 310 μέτρα.

 Οι κάτοικοι ασχολούνται με την παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία, και πρωτίστως εργάζονται σε επιχειρήσεις στον κατασκευαστικό τομέα (οικοδομές, ελαιοχρωματισμούς) και τις τουριστικές υπηρεσίες, ή ασχολούνται με το εμπόριο. Τα βασικότερα γεωργικά προϊόντα είναι το εκλεκτής ποιότητας λάδι με ονομασία προέλευσης , και το επίσης επώνυμο ΟΠΑΠ κρασί. Δεν εξάγονται πλέον επιτραπέζια σταφύλια στο εξωτερικό (παλιότερα λειτουργούσαν πολλά συσκευαστήρια). Η τυποποίηση των κρασιών και του λαδιού γίνεται σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες βρίσκονται στην "Ένωση Πεζών" (Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών) και η οποία αποτελείται από δεκαεννέα πρωτοβάθμιους συνεταιρισμούς, που αντιπροσωπεύουν 3.200 παραγωγούς οίνου και ελαιόλαδου. Η οργάνωση των βιομηχανικών εγκαταστάσεων της Ενώσεως είναι άρτια. Στον οικισμό λειτουργούν μεταξύ άλλων Περιφερειακό Ιατρείο, ΚΕΠ, ΚΔΑΠ, Βρεφονηπιακός Σταθμός, Τράπεζα (Παγκρήτια Συνεταιριστική), εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες κ.λπ., ενώ το νέο Δημοτικό Κατάστημα είναι στη φάση της κατασκευής. Τα Πεζά ήταν και είναι συγκοινωνιακός κόμβος της περιοχής, ως ενδιάμεσος σταθμός στον εθνικό δρόμο από το Ηράκλειο προς το Αρκαλοχώρι και τη Βιάννο. Στο χωριό βρίσκεται η αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου (παλιός βενετσιάνικος ναός, μουσουλμανικό τζαμί και δημοτικό σχολείο), ο ναός του Αγίου Νικολάου και η παλιά εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στο ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου έχουν ανασκαφεί χτιστά μεσαιωνικά πατητήρια. Ο οικισμός είναι πολύ παλιός. Αναφέρεται σε έγγραφα του 1212 με την ονομασία Piscia σε έγγραφο με το οποίο ο Δόγης της Βενετίας Πιέτρο Τσιάνι επιβεβαιώνει την παραχώρηση μερικών χωριών στη μονή της Παναγίας του Σινά, από την εποχή των Βυζαντινών. Εξάλλου, τον οικισμό τον βρίσκουμε και σε συμβόλαια αγοραπωλησίας κρασιού του 1271 και αναφέρεται στο δουκικό αρχείο του Χάνδακα. Το 1583 αναγράφεται στον Καστροφύλακα με το όνομα Pesá στην επαρχία Πεδιάδος και με 214 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 5 χριστιανικές και 5 τουρκικές οικογένειες και στην απογραφή του 1881 με 157 Χριστιανούς και 34 Τούρκους. Από το 1920 και μετά ανήκουν στην ομώνυμη κοινότητα, στην οποία παρέμειναν μέχρι τη σύσταση του δήμου Νίκου Καζαντζάκη με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και του οποίου ορίστηκαν έδρα. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, τα Πεζά έγιναν έδρα του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων.Δείτε Κοινότητα Πεζών Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ριζοσπάστης (1908-1911)

Ο Ριζοσπάστης ήταν πολιτική εφημερίδα που εξέδιδε μεταξύ 1908 και 1911 ο Γεώργιος Φιλάρετος. Η εφημερίδα εκδόθηκε για τρία χρόνια και μετά έκλεισε. Πέντε χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Πετσόπουλος εξέδωσε εφημερίδα με το ίδιο όνομα στη Θεσσαλονίκη, όταν όμως επέστρεψε στην Αθήνα το 1917, πήρε άδεια από τον Φιλάρετο να εκδώσει την εφημερίδα που από τότε κυκλοφορεί με το όνομα Ριζοσπάστης.

 Το πρώτο φύλο του Ριζοσπάστη κυκλοφόρησε στις 9/21 Φεβρουαρίου 1908. Ο υπότιτλος της εφημερίδας ήταν «Εφημερίς εβδομαδιαία εθνική, πολιτική και κοινωνική» και εκδιδόταν στην καθαρεύουσα. Ήταν τετρασέλιδη, σχήματος 44,5 Χ 31,5 και στην τρίτη σελίδα ασχολείται με θέματα νομικά, νομολογιακά και δικαστηριακά. Γραφόταν εξ ολοκλήρου από τον Φιλάρετο. Το πρόγραμμά του παρουσιάζεται «νεφελωμένο ιδεολογικά, ασαφές και ιδεαλιστικό». Ο τίτλος του ανακαλεί στη μνήμη το προοδευτικό ριζοσπαστικό κόμμα των Επτανήσων. Το τελευταίο φύλλο του κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου/3 Μαρτίου 1911. Το τιράζ του έφτανε τα 4500 αντίτυπα, εκτάκτως έφτασε τα 11.000 και γενικώς κυμαινόταν στα 7.000 Ριζοσπάστης, πριν από 102 χρόνια, Σαραντάκος, 9 Φεβρουαρίου, 2010, ανακτήθηκε 24/7/2011 Χρονολόγιο Ριζοσπάστης, εφημερίδα Ριζοσπάστης, ανακτήθηκε 24/7/2011 Μάνος Χαριτάτος, «Ο προκομμουνιστικός Ριζοσπάστης (1908-1911 και 1916», Διαβάζω, τχ.21, (Ιούνιος 1979), σελ. 28-30
Δυτικά στον Ταΰγετο Ι & ΙΙ

Με τον τίτλο Δυτικά στον Ταύγετο δημοσιεύτηκαν τα λαογραφικά βιβλία του Γεωργίου Ι. Πετράκου για την Αρτεμισία Καλαμάτας. Οι εκδόσεις έγιναν από τον Σύλλογο Αρτεμισίων Αθήνας, σε δύο τόμους. Ο πρώτος τόμος το 2002 με 522 σελίδες και ο δεύτερος το 2005 με 250 σελίδες. Ο Γεώργιος Πετράκος έγραψε και τρίτο βιβλίο με τον τίτλο "ΤΟΠΟΙ ΓΑΛΗΝΗΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑΣ" για τις εκκλησίες της περιοχής Αλαγονίας. Η έκδοση έγινε από τον Σύλλογο Αρτεμισίων Καλαμάτας.

 Πρόλογος, εισαγωγή. (1-17) Ιστορική αναδρομή. (18-50) Το χωριό μας. (51-142) Η ζωή του χωριού. (143-160) Το "Πέρα". (161-396) Λάκος - αργαλιός. (397-436) Το κουκούλι. (437-455) Ψωμί, σαπούνι, πλύσιμο. (456-492) Τραγούδια. (493-499) Γάμος. (500-520) Τα θεμέλια της Ιστορίας μας. Από την Σοφία Ι. Φίλντιση. (1) Προσφορά στον Ταύγετο, Αρτεμισία. Από τον Γιάννη Ν. Μάλαμα.(2) Ελευθεροτυπία 31/5/2002 (3) Μεσσηνιακά Νέα Ιούνιος 2002 (3) Ραδιοτηλεόραση 28/9/2002 (3) εφ. ΜΑΧΗ 10/6/2002 (4) Εισαγωγή στο Μελέ.(15-23) Μελές - μοναστήρι. (24-56) Η μεγάλη είσοδος.(57-70) Πλατεία κλπ.(71-121) Το εργοστάσιο.(122-123) Ταύγετος - Ιστορία.(124-126)) Ξύλινα χρόνια.(127-128) Τραγούδια, παραδόσεις, έθιμα.(129) Πανηγύρια, διασκέδαση.(130-163) Χάνια.(164-166) Λάδι, σύκα, στάρι.(167-171) Δενθάλιοι, Κάτω Χώρα.(172-178) Τόποι γαλήνης και ηρεμίας.(179) Παραθεριστές.(180-188) Παιδότοποι.(189-192) Εισαγωγή 193-200) Απομνημονεύματα Σπύρου Σάλμα (201-262) Ποιήματα (263-276) Έγγραφα, χάρτες.(277-344) (σελίδες 345-346) Αισχύλος (χοηφόροι) Αλκμάν (Αθηναίος) Άμαντος Κ. (Ιστορικά, Κριτικά) Αριστοτέλης (Φυσικά Ζ.., Πολιτικά) Βυζάντιος Στεφ. (Λεξικό. "Εθνικά") Γιαννακούρος Ιωάννης (Συλλογή γλωσσ. υλικού) Δημαράς Κ. (Ο Κοραής και η εποχή του) Βασταντζόγλου Θ. (Αντιλεξικόν) Αριστοφάνης (Ιππείς, Σφήκες) Ηρόδοτος (Ιστορίαι) Όμηρος (Ιλιάδα, Οδήσσεια) Παυσανίας (Μεσσηνιακά, Λακωνικά) Πολίτης Ν. (Εκλογαί ..., Λαογραφικά, σύμμεικτα) Σοφοκλής (Οιδ. Τύρ.) Καλλιγάς Παύλος (Μελέται της Βυζ. Ιστ.) Κούρτιος Ερν.- (Curtius) (Ελλ. Ιστ. - μεταφρ. Π. Παπαχρισανθόπουλου) Στράβων (Ιστορικά, Γεωγραφικά) Εγκυκλοπαίδεια "ΔΟΜΗ" Λεξικό "Πάπυρος - Λαρούς" Λάμπρος Σπ. (Ιστ. της Ελλ.) Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς (Αρχ. Ελλ. Λεξικό) Κουγέας Σωκρ. (περί Μηλιγγώτου Ταυγέτου) Μασουρίδης Αντ. (Αλαγονιακά) Θουκιδίδης (Ιστ. Πελοπον. Πολέμου) Πλάτων (Νόμοι, Πολιτεία, Φαίδων) Πολέμης Ιωάν. (Σπασμένα μάρμαρα) Πλούταρχος (Ηθικά, Βίοι παράλληλοι) Κορδάτος Γιάννης (Ιστορία της Ελλάδος) Καινή Διαθήκη (Ευαγγ. Ματθ.) "Οδυσσέας", εκδόσεις (Δημοτική Αντίθεση) Πράουζε Γκερχ (Οι μεγάλοι στο σχολείο) Μελέτιος μητροπ. Αθηνών (Γεωγραφία) Δημητράκος Δ. (Λεξ. αρχ. ελλ. γλώσσης) Ρος Λουδ. Ross (Reisen in Pelopon.) Τάκιτος Κορν. Tacitus (Χρονικά) Χέρτσμπεργκ Γ. (Ιστ. της Ελλ.) Κυριακίδης Στίλπνων (Ελλ. Λαογρ.) "Ελευθερουδάκης" εγκυκλοπ. λεξικόν Καλονάρος Πετ. (Χρονικόν του Μορέως) Κανελλόπουλος Δημ. (Μεσσην. Νέα) Βλαστός Πέτρος (Συνώνυμα και Συγγενικά) Μένιππος κυνικός φιλόσοφος
TV Azteca

Η TV Azteca, S.A.B. de C.V. ή TV Azteca είναι ένας όμιλος μέσων μαζικής ενημέρωσης στο Μεξικό και ο δεύτερος μεγαλύτερος σε αυτή τη χώρα και επίσης ένα από τα μεγαλύτερα στη Λατινική Αμερική, ιδρύθηκε από τον Ρικάρντο Σαλίνας Πλιέγο το 1993, όταν εξαγόρασε την πρώην ανεξάρτητη ραδιοτηλεοπτική εταιρεία Imevisión, η οποία ιδιωτικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Κάρλος Σαλίνας ντε Γκορτάρι, Ανήκει στην Grupo Salinas και ιδιοκτήτης της είναι ο Ρικάρντο Σαλίνας Πλιέγο και πρόεδρος ο Βενιαμίν Σαλίνας Σάντα. Είναι επίσης ο τρίτος μεγαλύτερος όμιλος πολυμέσων στο Μεξικό μαζί με την Televisa και την Grupo Imagen.

 Το TV Azteca μεταδίδεται στις περισσότερες χώρες της Αμερικής, εκτός από τη Νικαράγουα, την Κούβα, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τις Αντίλλες και τον Εκουαδόρ, ενώ στην Ευρώπη μεταδίδεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Ρουμανία και στην Ασία έχει παρουσία στην Ιαπωνία. Στο Μεξικό, έχει 4 τηλεοπτικά κανάλια, τα Azteca Uno, Azteca 7, A Más και adn40, που μεταδίδονται σε όλες τις πολιτείες του Μεξικού Στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταδίδεται το κανάλι Azteca América, έχει επίσης το TV Azteca Guatemala που λειτουργεί στη Γουατεμάλα και το Azteca Honduras στην Ονδούρα, το μόνο κανάλι που μεταδίδεται σε όλη την Ευρώπη είναι το Clic, Περιλαμβάνει επίσης τα κανάλια Cinema (αφιερωμένο σε ταινίες του Κλασικού Μεξικανικού Κινηματογράφου), Corazón (αφιερωμένο σε σαπουνόπερες), Mundo (αφιερωμένο σε ποικίλη ψυχαγωγία) και το Χιλιανό κανάλι Funbox (κανάλι σειρών κινουμένων σχεδίων), τα οποία διαχειρίζεται η TV Azteca Internacional TV de Paga. Ο τηλεοπτικός σταθμός είναι περισσότερο γνωστός για τα ριάλιτι και τις σαπουνόπερες του, Η Γυναικείο βλέμμα υπήρξε η πιο επιτυχημένη τηλενουβέλα του τηλεοπτικού σταθμού, Άλλες διάσημες τηλενουβέλες είναι το Έρωτας υπό κράτηση και το Όταν θα είσαι δικός μου. Αν και επί του παρόντος δεν παράγει πλέον σαπουνόπερες, και είναι αφοσιωμένος μόνο στην παραγωγή πρωτότυπων σειρών και άλλων παραγωγών, οι πιο γνωστές παραγωγές είναι οι La Voz... México, La Academia και Exatlón México. Επίσημος ιστότοπος του TV Azteca
Μεσιέ 96

Ο Μεσιέ 96 (γνωστός και ως Μ96 και NGC 3368) είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε απόσταση 32 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Ανήκει στην ομάδα Μ96, της οποίας είναι και το λαμπρότερο μέλος.

 Ο Μεσιέ 96 ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν μαζί με τον Μεσιέ 95 στις 20 Μαρτίου 1781 και ύστερα από 4 μέρες ο Σαρλ Μεσιέ τους συμπεριέλαβε στον κατάλογό του. Ήταν ένας από τους 14 γαλαξίες τους ο οποίους ο Κόμης του Ρος ανακάλυψε ότι ήταν σπειροειδείς το 1850. Το 1998 ανακαλύφθηκε ένας υπερκαινοφανής αστέρας στον Μεσιέ 96, ο SN 1998bu, ο οποίος έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος 11,8. Η λαμπρότερη κεντρική περιοχή έχει διάμετρο 65.000 έτη φωτός, ενώ μαζί με τις αχνές επεκτάσεις που σχηματίζουν ένα εξωτερικό δακτύλιο από νήματα έχει διάμετρο περίπου 100.000 έτη φωτός. Στον δίσκο έχουν εντοπιστεί 31 περιοχές ΗΙΙ. Η κοντινότερη στον πυρήνα απέχει 2,3 kpc από αυτόν και η λαμπρότερη 3,7 kpc. Όσο αέριο έχει εντοπιστεί σε απόσταση μικρότερη από 2,5 kpc από τον πυρήνα είναι συγκεντρωμένο σε αυτόν, σε μία περιοχή με διαστάσεις 500 x 300 pc (1600 x 1000 έτη φωτός) περίπου και έχει μάζα 4 x 108 ηλιακές μάζες. Ο Μεσιέ 96 είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας στην ομάδα Μ96, μία ομάδα γαλαξιών που περιλαμβάνει τον Μεσιέ 95, τον Μεσιέ 105 και άλλους εννέα τουλάχιστον γαλαξίες. NGC 4274, ένας παρόμοιου τύπου σπειροειδής γαλαξίας NOAO: M96 Αρχειοθετήθηκε 2014-08-11 στο Wayback Machine. SEDS: Spiral Galaxy M96 Αρχειοθετήθηκε 2007-12-11 στο Wayback Machine.
Τρίκορφο Φωκίδας

Το χωριό Τρίκορφο βρίσκεται στον Δήμο Δωρίδος του Νομού Φωκίδος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 410 κατοίκους. Αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Τρικόρφου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ευπαλίου.

 Το Τρίκορφο βρίσκεται σε υψόμετρο 480 μέτρων και στις πλαγιές του όρους Τρίκορφο, στο κέντρο μιας σειράς τριών λόφων, απ΄ όπου πήρε και το νεότερο όνομα (Τρίκορφον = Τρεις κορφές). Το χωριό είναι ΒΔ του Ευπαλίου, σε απόσταση 9,5 χλμ. και ΒΑ της Ναυπάκτου (12,5 χλμ.). Το παλαιό όνομά του, μέχρι το 1930, ήταν Βλαχοκάτουνο, σύνθετη λέξη από «βλάχος» και «κάτουνο» που σημαίνει καταυλισμός βλάχων ή ποιμένων. Αναφέρεται ότι στα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας αριθμούσε πληθυσμό με 15 οικογένειες. Σήμερα οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, σε εξωκλήσι της Μεταμορφώσεως. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο είναι: Στη θέση «Παλιόκαστρο» ή αλλιώς «Σιδεράλωνο» και 3 χλμ ΝΔ του χωριού έχουν βρεθεί λείψανα αρχαίου κάστρου, που σύμφωνα με ορισμένους μπορεί να ταυτίζεται με το Λοκρικό Ευπάλιο. Ένα δεύτερο αξιοθέατο είναι το «Κεφαλογιόφυρο» σε απόσταση 5 χλμ. ΒΔ του χωριού. Είναι γεφύρι κτισμένο γύρω στο 1300 που συνδέει τη Δωρίδα με τη Ναυπακτία και πρόκειται για σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της Τουρκοκρατίας. Βόρεια του χωριού υπάρχει η πηγή «Αγιονέρι» με ιαματικό νερό. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν δύο σύγχρονα μοναστήρια. Η γυναικεία Μονή του Αγίου Νεκταρίου, που ιδρύθηκε το 1990 και βρίσκεται σε ελαιόφυτη πλαγιά του δρόμου, 5 χλμ. πριν την είσοδο του χωριού. Το δεύτερο είναι η ανδρική Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ του Σαρώφ, που ιδρύθηκε το 1991 και βρίσκεται περίπου 500 μέτρα ΒΑ κοντά στην Αγία Σωτήρα. Το χωριό έγινε πιο γνωστό από τους «παπαροκάδες», ένα μουσικό συγκρότημα αποτελούμενο από τους μοναχούς της μονής των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ. Στη μονή υπάρχει καμπαναριό με 400 σήμαντρα και 62 καμπάνες. Κτήτωρ και ηγούμενος της Μονής είναι ο γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης.
Ferrari 488

Η Ferrari 488 (εσωτερικός κωδικός F142M) είναι σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, που παρήχθη από τον ιταλική κατασκευαστική εταιρεία Ferrari, μεταξύ του 2015 και του 2019. Ήταν ο διάδοχος της Ferrari 458 και αποκαλύφθηκε στο κοινό για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2015.Υπήρξε το δεύτερο υπερτροφοδοτούμενο σπορ αυτοκίνητο της Ferrari από τη λήξη της παραγωγής της F40 το 1992, μετά την California T. Η έναρξη της παραγωγής της 488 έλαβε χώρα τον Απρίλιο του 2015. Το φθινόπωρο του 2015, η σειρά μοντέλων επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει το καμπριολέ 488 Spider. Η τιμή εκκίνησης για το Coupé ήταν 215.683 ευρώ και για το Spider 228.368 ευρώ.

 Ο κινητήρας της, έχει κυβισμό 3.902 cm³ ή 488 κυβικά εκατοστά ανά κύλινδρο, εξ ου και το όνομα του αυτοκινήτου. Στο πλαίσιο της Έκθεσης Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2018, η Ferrari παρουσίασε το 488 Pista. Έχοντας ιπποδύναμη 530 kW (720 hp) είναι η πλέον δυνατή παραλλαγή της σειράς 488. Χρησιμοποιείται ο turbo κινητήρας των 3.9 λίτρων που είχε γίνει ήδη γνωστός από το GTB και το Spider. Το 488 Pista είχε επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 2,85 δευτερόλεπτα, 0-200 km/h σε μόλις 7,6 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 362 km/h, σύμφωνα με τον κατασκευαστή. Τα προηγούμενα μοντέλα είχαν ήδη ισχυρότερες παραλλαγές απόδοσης με την 360 Challenge Stradale, την 430 Scuderia και την 458 Speciale. Διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Αύγουστο του 2019, αν και τα τελευταία αντίτυπα πωλήθηκαν ως μοντέλα της σεζόν (model year) του 2020. Αντικαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 2019 από την Ferrari F8.
Νοελένε Ναμπουλίβου

Η Νοελένε Ναμπουλίβου είναι ακτιβίστρια από τα Φίτζι και εκπρόσωπος για την κλιματική αλλαγή, τη βιώσιμη ανάπτυξη και την ισότητα των φύλων. Είναι συνιδρυτής και πολιτικός σύμβουλος για το Diverse Voices and Action for Equality (DIVA), μία οργάνωση που εστιάζει στη δικαιοσύνη για το κλίμα, τη βία κατά των γυναικών, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα LGBTQ. Η Ναμπουλίβου έχει εργαστεί για την προστασία της καθολικής υγείας για πάνω από 30 χρόνια αλλά πρόσφατα αυτό έχει γίνει πιο δύσκολο. Το Covid-19 δεν είναι το μόνο πράγμα που τα νησιά Φίτζι αγωνίζονται να ξεπεράσουν αυτή τη στιγμή. Η κλιματική κρίση κάνει ένα μεγάλο άλμα. Τροπικοί κυκλώνες αναδύονται γύρω από τον Νότιο Ειρηνικό δημιουργώντας μία «έλλειψη στέγασης, εκπαίδευσης, νερού και αποχέτευσης, τροφίμων και ασφάλειας».

 Η Ναμπουλίβου μεγάλωσε μεταξύ Φίτζι και Περθ της Αυστραλίας και τώρα ζει μόνιμα στα Φίτζι από το 2003. Έχει σύντροφο και κόρη. Στο Περθ ασχολήθηκε με μικρές αναρχικές συλλογικότητες, ομάδες μεταναστών και αυτοχθόνων υπό την ηγεσία της νεολαίας, καθώς και δημόσια έργα τέχνης και δικαιοσύνης του δρόμου. Σπούδασε διεθνείς σχέσεις και ειρηνευτικές σπουδές σε πανεπιστημιακό επίπεδο και κατέχει επίσης δίπλωμα κοινοτικών τεχνών.Η Ναμπουλίβου δραστηριοποιείται ως φεμινιστική ακτιβίστρια και υποστηρικτής οργάνωσης βάσης στα Φίτζι και τον Ειρηνικό, εργαζόμενη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκπρόσωπος των Φίτζι και του Ειρηνικού στις διαδικασίες και ομάδες εργασίας των Ηνωμένων Εθνών, όπως η Επιτροπή για το καθεστώς των γυναικών, η Σύμβαση-πλαίσιο του ΟΗΕ για την αλλαγή του κλίματος, Μικρά Νησιά Αναπτυσσόμενα Κράτη, Ρίο+20 (η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Αειφόρο Ανάπτυξη) και η Ατζέντα 2030 (Στόχοι για την Αειφόρο Ανάπτυξη των Ηνωμένων Εθνών). Από το 2011, η Ναμπουλίβου είναι συνιδρυτής και πολιτικός σύμβουλος της Diverse Voices and Action (DIVA). Αυτή η ομάδα υποστήριξης είναι για άτομα LBTI, σαν και αυτήν. Αυτή η ομάδα δημιουργεί ένα δίκτυο παρόμοιων ατόμων. Σύμφωνα με τον ιστότοπο του Ιδρύματος Astraea Lesbian, η Ναμπουλίβου και τα μέλη της DIVA συνεργάζονται για την προώθηση της ισότητας, «προστασία και προώθηση των σεξουαλικών δικαιωμάτων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δικαιοσύνης των φύλων και της κοινωνικής, οικονομικής, οικολογικής και κλιματικής δικαιοσύνης».
Σαντζάκι των Τρικάλων

Το σαντζάκι των Τρικάλων (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Tirhala) συγκροτήθηκε με την κατάκτηση της Θεσσαλίας από τους Οθωμανούς, η οποία άρχισε στα τέλη του 14ουαιώνα και ολοκληρώθηκε στα μέσα του 15ουαιώνα, από τον Turahanbey. Σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο οργάνωσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το σαντζάκι (sancak) ή λιβάς (livâ) συνιστούσε βασική διοικητική μονάδα, που κάλυπτε μία μεγάλη σε έκταση διοικητική περιφέρεια.

 Τα σαντζάκια που συνδέονταν με κοινή πολιτική και στρατιωτική διοίκηση, σχημάτιζαν μία μεγαλύτερη διοικητική μονάδα το μπέηλερμπεηλίκι (beylerbeylik) ή εγιαλέτι (eyalet). Ο επικεφαλής του σαντζακιού έφερε τον τίτλο του σαντζάκμπεη (sancak bey ή mirlivâ). Στη φορολογική απογραφή του 1454/1455, τα όρια του σαντζακιού των Τρικάλων, ήταν πιο διευρυμένα από τη σημερινή περιοχή της Θεσσαλίας, εφόσον περιελάμβανε περιοχές της Πίνδου που σήμερα ανήκουν στην Ήπειρο καθώς και τμήμα των κεντρικών περιοχών της Στερεάς Ελλάδας. Υπαγόταν στο μπεηλερμπεηλίκι ή εγιαλέτι της Ρούμελης και διαιρούνταν σε τέσσερεις καζάδες (kaza), των Τρικάλων (Τirhala), της Λάρισας (Yenisehir), του Φαναρίου (Fenâr) και των Αγράφων (Ağrafa). Είχε ως έδρα την πόλη των Τρικάλων. Ν. Beldiceanu–P. Nasturel, «La Thessalie entre 1454/55 et 1506», Byzantion, LIII (1983), σελ. 104-156 Μ. Delibaşi–M. Arikan, Sûret-i Defter-i Sancak-i Tirhala I, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2001, σελ. 26-27 Μ Kiel, «Das Türkische Thessalien Etabliertes Geschichtsbild versus Osmanischen Quellen» στο Die Kultur. Griechenlands in Mittelalter und Neuzeit, εκδ. R. Lauer P. Schreiner, Göttingen1996, σελ. 145-146 Ν. Τοντόρωφ, Η Βαλκανική πόλη, τόμ. Α΄, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1986, σελ. 50 Δ. Τσοποτός, Γη και γεωργοί της Θεσσαλίας κατά την τουρκοκρατίαν, Αθήνα2 1974, σελ.33-59
Porsche Macan

H Porsche Macan (επίσημος κωδικός εργοστασίου: Typ 95B) είναι ένα μεσαίο πολυτελές crossover SUV αυτοκίνητο, που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Porsche, από τον Απρίλιο του 2014 έως σήμερα. Μοιράζεται την πλατφόρμα με το Audi Q5, αλλά με εντελώς διαφορετική αισθητική. Είναι το δεύτερο σε μέγεθος και ιεραρχία SUV της εταιρείας, μετά την Porsche Cayenne, με την οποία έχει έντονη αισθητική ομοιότητα, καθώς και με την Porsche Panamera, ενώ και τα τρία αυτά μοντέλα παράγονται στο ίδιο εργοστάσιο. Το όνομα «Macan» σημαίνει τίγρη στην ιαβαϊκή γλώσσα.

 Η παλέτα της Macan περιλαμβάνει αρκετές εκδόσεις, μεταξύ των οποίων: Macan Macan S Macan S Diesel Macan GTS Macan Turbo Μια πρώτη ελαφρά ανανέωση κυκλοφόρησε στην αγορά στις αρχές του 2016. Τον Ιούλιο του 2018, το μοντέλο υπέστη μια δεύτερη ανανέωση, που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Οκτώβριο, για τη σεζόν (model year) του 2019. Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2014, η Porsche Macan απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στα τεστ πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, όπως και για όλα τα συστήματα ασφαλείας που διέθετε στάνταρ. Το μοντέλο της δοκιμής ήταν μια δεξιοτίμονη Porsche Macan 2.0 TFSI του 2014 και κατάφερε τα εξής ποσοστά: Συνολική προστασία επιβατών = 88% με 33,5 πόντους στην προστασία ενηλίκων, 87% με 43,0 πόντους στην προστασία ανηλίκων, 66% με 8,7 πόντους για τα συστήματα ασφαλείας που διαθέτει στάνταρ και 60% με 21,6 πόντους στην προστασία πεζών, σε προσομοίωση πρόσκρουσης με πεζούς. South African Car of the Year, για το 2015. Car-sales Best Luxury SUV, για το 2015. Η επίσημη Ελληνική ιστοσελίδα της Porsche, με όλα τα μοντέλα της. Porsche Macan manual.
Όλγκα Κοβάλκοβα

Η Όλγα Κοβάλκοβα επίσης γνωστή ως Βόλχα Καβαλκοβα (λευκορωσικά: Вольга Аляксандраўна Кавалькова‎, ρωσικά: Ольга Александровна Ковалькова‎, γεννημένη στις 26 Ιανουαρίου 1984 στο Μινσκ της Λευκορωσίας) είναι ακτιβίστρια της Λευκορωσίας και μέλος της προεδρίας του Συμβουλίου Συντονισμού της Λευκορωσίας που ιδρύθηκε από την προεδρική υποψήφια Σβιατλάνα Τσιχανόφκσαγια για τη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας στη Λευκορωσία μετά τις διαδηλώσεις της Λευκορωσίας το 2020 και τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές της Λευκορωσίας το 2020.

 Συμπρόεδρος της Λευκορωσίας Χριστιανοδημοκρατίας Τον Νοέμβριο του 2019, η Κοβάλκοβα ανακοίνωσε την πρόθεσή της να είναι υποψήφια για Πρόεδρος της Λευκορωσίας στις επόμενες εκλογές. Είπε, "Οι αρχές πρέπει να δουν ότι υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι που θέλουν αλλαγή από εκείνους που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του συστήματος. Η αντιπολίτευση πρέπει να έχει καθήκον να ενώσει τους ανθρώπους σε ένα ενωμένο απλό μέτωπο, επειδή οι αρχές γνωρίζουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να υπαγορεύσουν τις συνθήκες τους. " Διαμαρτυρίες μετά την εκλογή Τον Αύγουστο του 2020, η Κοβάλκοβα προσχώρησε στο προεδρίο του Συμβουλίου Συντονισμού που συντονίζει τη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας από τον πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο οποίος ισχυρίζεται ότι κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2020 στη Λευκορωσία. Η Κοβάλκοβα υπηρέτησε ως εκπρόσωπος της Σβιατλάνα Τσιχανόσκαγια κατά τη σύσταση του συμβουλίου.Στις 20 Αυγούστου 2020, ο Αλέξανδρος Κόνυουκ, Γενικός Εισαγγελέας της Λευκορωσίας, κίνησε ποινική δίωξη κατά των μελών του Συμβουλίου Συντονισμού βάσει του άρθρου 361 του Λευκορωσικού Ποινικού Κώδικα για λόγους απόπειρας κατάσχεσης της κρατικής εξουσίας και ζημίας της εθνικής ασφάλειας. Στις 24 Αυγούστου 2020, η Κοβάλκοβακαι ο συνάδελφός της, ο Σεργκέι Ντύλεβσκι, συνελήφθησαν από τις υπηρεσίες ασφαλείας, ενώ προσπάθησαν να στηρίξουν απεργούς εργαζομένους στο εργοστάσιο του Minsk Tractor Works. Η Κοβάλκοβα καταδικάστηκε σε φυλάκιση 10 ημερών την επόμενη ημέρα. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2020, η Κοβάλκοβα έπρεπε να φύγει για τη Βαρσοβία της Πολωνίας, μετά την απελευθέρωσή της από τη φυλακή. Ανέφερε ότι οι αρχές της προειδοποίησαν για περαιτέρω συλλήψεις, εάν δεν έφευγε από τη χώρα. Η Κοβάλκοβα εξορίστηκε βίαια από αρχές της Λευκορωσίας.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1978

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1978 ήταν η 1η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης, η οποία είχε ιδρυθεί τη χρονιά αυτή. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1978 συμμετείχαν 10 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες πιο ψηλά κατατασσόταν η ομάδα με τη μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ των νικηφόρων και των απολεσθέντων σετ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 253. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 179.
Λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως

Η Λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως έλαβε το όνομά της από την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και είναι λεωφόρος στα δυτικά προάστια της Αθήνας. Συνδέει το δυτικό τμήμα του Αγίου Ιωάννη Ρέντη κοντά στον Πειραιά με το βόρειο τμήμα των Σεπολίων, από τα οποία μέσω άλλης οδού συνδέεται με το Καματερό. Το δυτικό της τμήμα έχει αρκετές λωρίδες κυκλοφορίας και το ανατολικό της τμήμα είναι αστική οδός, ενώ το υπόλοιπο τμήμα είναι μια κύρια οδική αρτηρία η οποία χρησιμοποιείται για τη πρόσβαση με την οδό Καλλιρόης, η οποία συνδέεται με τη Λεωφόρο Βουλιαγμένης και με τη Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, και έτσι συνδέονται τα δυτικά προάστια της Αθήνας με τα νότια, παρακάμπτοντας το κέντρο. Έχει μήκος περίπου 7,5 χιλιόμετρα.

 Η κατασκευή ξεκίνησε σε μια υπόγεια διάβαση όταν αυξήθηκε η κίνηση στην Οδό Λένορμαν στα μέσα του 20ού αιώνα. Αργότερα, στα μέσα με τέλη του 20ού αιώνα, ξεκίνησε η κατασκευή μιας υπέργειας διάβασης επί της Λεωφόρου Πέτρου Ράλλη και ενός κόμβου στο βορειοδυτικό τμήμα. Το 1992 ένα τμήμα της λεωφόρου έκλεισε, με την κίνηση να εκτρέπεται στη Λεωφόρο Αθηνών (Εθνική Οδός 8, 8α και Ευρωπαϊκή Οδός 94 με φορά δυτικά) και ανακατευθύνθηκε μέσω της οδού Παλαμήδου και του νοτίου τμήματος της Οδού Λένορμαν. Αυτό κράτησε για έναν χρόνο, όσο κατασκευαζόταν μια έξοδος με κατεύθυνση την Αθήνα στη δυτική είσοδο της πόλης και η οδός εν τέλει επαναλειτούργησε. Μεταξύ 1993 και 1994, ξεκίνησαν εργασίες στην Κωνσταντινουπόλεως, σε μια ακόμη λεωφόρο που τη συνέδεε με την Οδό Καλλιρόης και σε έναν κόμβο με την Οδό Πειραιώς. Απομακρύνθηκε η σιδηροδρομική διάβαση, και μια υπόγεια διάβαση περίπου 500 μέτρων. Το βόρειο τμήμα περνούσε από τη σιδηροδρομική διάβαση, ενώ η λεωφόρος περνά από κάτω.
Φρειδερίκη της Βυρτεμβέργης (1699-1781)

Η Φρειδερίκη, γερμ.: Frederica von Württemberg (1699 – 1781) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ. Έγινε ευνοούμενη της Σοφίας-Μαγδαληνής του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, συζύγου του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας. Αυτή την όρισε ηγουμένη στο αβαείο του Δανικού προτεσταντικού μοναστηριού στην Βάλο το διάστημα 1738–1743.

 Ήταν η τρίτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Αυγούστου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Αλμπερτίνας-Σοφίας-Έστερ (1661-1728), κόρης του κόμη του Έμπερσταϊν. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, και μετά το τέλος του πατέρα της το 1716 έζησε με τη μητέρα της στο κάστρο Γκόσχαϊμ μέχρι το τέλος εκείνης το 1728. Μετά από αυτό, ήταν για κάποιο διάστημα κυρία επί των τιμών για την Ιωάννα-Ελισάβετ του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Η Φρειδερίκη ήταν ευνοουμένη της Σοφίας-Μαγδαληνής του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ, συζύγου του Χριστιανού ΣΤ΄ της Δανίας, της οποίας η εύνοια προς τους Γερμανούς δεν άρεσε. Με διαταγή της Σοφίας-Μαγδαληνής της απονεμήθηκε η προσοδοφόρα θέση της ηγουμένης. Δεν ήταν δημοφιλής στη βασιλική αυλή της Δανίας, όπου δεν τη συμπαθούσαν λόγω της αιχμηρής γλώσσας της· συμμετείχε σε μία έριδα με την αδελφή της βασίλισσας, τη Σοφία-Καρολίνα του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ. Το 1743 άφησε τη Δανία και επέστρεψε στο κάστρο του Nόιενστατ. Ήταν μία κυρία του Τάγματος της Τελείας Ενώσεως. Frederikke, Hertuginde af Württemberg i Carl Frederik Bricka, Dansk biografisk Lexikon (första utgåvan, 1891) Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (Hrsg. ): Das Haus Württemberg. Ο Ein βιογραφεί Lexikon. Kohlhammer Verlag, Στουτγκάρδη 1997,(ISBN 3-17-013605-4), S. 230, αρ. 4.4.12: Friederike
Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Παρίσι)

Το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Γαλλικά: Musée national de la Marine) είναι ναυτικό μουσείο που στεγάζεται στο Παλαί ντε Σαγιό, στο Τροκαντερό, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού. Έχει παραρτήματα στις κοινότητες Βρέστη, Πορ-Λουί, Ροσφόρ και Τουλόν.Το μουσείο ιδρύθηκε το 1752 και οι μόνιμες συλλογές του προέρχονται από αρχική συλλογή που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα.

 Το 1748, ο Ανρί-Λουί Ντυαμέλ ντυ Μονσώ προσέφερε μια συλλογή μοντέλων πλοίων και ναυτικών εγκαταστάσεων στον Λουδοβίκο ΙΕ' της Γαλλίας, με το αίτημα να εμφανιστούν τα αντικείμενα στο Λούβρο και να τεθούν στη διάθεση των μαθητών της σχολής Ναυτικών μηχανικών, της οποίας ηγείτο ο Ντυαμέλ. Η συλλογή εκτέθηκε αρχικά το 1752, σε μια αίθουσα του πρώτου ορόφου, δίπλα στην Ακαδημία Επιστημών. Η αίθουσα ονομάστηκε Ναυτική αίθουσα και χρησιμοποιήθηκε για διδασκαλία. Με τη Γαλλική Επανάσταση, η Ναυτική αίθουσα έκλεισε το 1793. Η συλλογή προστέθηκε σε μοντέλα που ανήκαν προσωπικά στον βασιλιά, σε άλλα που ανήκαν στο Υπουργείο Ναυτικού και άλλα που ανήκαν σε συλλογές που κατέσχεσε η κυβέρνηση από ευγενείς που είχαν διαφύγει στο εξωτερικό ή εκτελέσθηκαν (κυρίως στον Λουδοβίκο Φίλιππο Β΄ της Ορλεάνης). Ένα βραχύβιο μουσείο άνοιξε μεταξύ 1801 και 1803 στο Υπουργείο Ναυτικού στην πλατεία Κονκόρντ. Το 1810, κατά παραγγελία του Ναπολέοντα δημιουργήθηκε μια αίθουσα 19 μοντέλων, γνωστή ως συλλογή μοντέλων Τριανόν, στα γραφεία του στο Γκραν Τριανόν στις Βερσαλλίες, για να παρουσιάζει τους τύπους πολεμικών πλοίων που χρησιμοποιούνταν στο Γαλλικό Ναυτικό εκείνη την εποχή. Το 1827, μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, με διάταγμα του Καρόλου Ι' εγκαινιάστηκε ένα Ναυτικό μουσείο στο Λούβρο. Αίθουσες επίσης άνοιξαν ή αποκαταστάθηκαν στο Χερβούργο, Βρέστη, Λοριάν, Ροσφόρ και Τουλόν. Το 1852, προστέθηκαν πίνακες ζωγραφικής, δημιουργήθηκε κατάλογος των αντικειμένων και αναδιοργανώθηκαν τα εθνογραφικά αντικείμενα της συλλογής. Το 1871, κατασκευάστηκαν πάνω από 400 μοντέλα σκαφών από διάφορες τοποθεσίες της Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Από το 1905, εθνογραφικά αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε άλλα μουσεία, και το 1920, η διοίκηση του Μουσείου μεταφέρθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό. Το 1937, το Ναυτικό μουσείο μεταφέρθηκε σε τμήμα του Παλαί ντε Σαγιό, το μουσείο άνοιξε στις 15 Αυγούστου 1943. Από το 1971, το μουσείο υπάγεται στο Υπουργείο Άμυνας της Γαλλίας.Το μουσείο είναι προσωρινά κλειστό για εργασίες από τις 31 Μαρτίου 2017. Οι εργασίες αποκατάστασης θα διαρκέσουν πέντε χρόνια και το μουσείο αναμένεται να επαναλειτουργήσει από το 2022. Η ιστοσελίδα του Ναυτικού μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)
Ινδική γκρίζα μαγκούστα

Η ινδική γκρίζα μαγκούστα ή κοινή γκρίζα μαγκούστα ή μαγκούστα του Έδουαρδς (Herpestes edwardsii) είναι ένα είδος μαγκούστας που απαντά κυρίως στην νότια Ασία, στην Ινδία, στο Πακιστάν, στο Νεπάλ, στη Σρι Λάνκα και κάποια άλλα μέρη της Ασίας. Στις Βορειοϊνδικές γλώσσες (Χίντι, Ούρντου, Πουντζάμπι, κτλ.) ονομάζεται Nevalaa. Η γκρίζα μαγκούστα απαντά συνήθως σε ανοιχτά δάση, θαμνώδεις διαπλάσεις και καλλιεργημένα χωράφια, συχνά κοντά σε ανθρώπινες εγκαταστάσεις. Ζει σε λαγούμια, θαμνοστοιχίες και λόχμες, ανάμεσα στα δένδρα, βρίσκοντας καταφύγιο κάτω από πέτρες ή θάμνους, ακόμα και σε αποχετεύσεις. Είναι πολύ τολμηρή και περίεργη αλλά προσεχτική, σπανίως ριψοκινδυνεύοντας μακριά από το καταφύγιό της. Αναρριχάται πολύ καλά. Συνήθως απαντάται μόνη ή σε ζεύγη. Τρέφονται με τρωκτικά, φίδια, αβγά και νεοσσούς πτηνών, σαύρες και ποικιλία ασπονδύλων. Κατά μήκος του ποταμού Τσάμπαλ τρέφεται σποραδικά με αβγά γαβιάλη. Αναπαράγεται καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου.

 Η ινδική γκρίζα μαγκούστα ή κοινή γκρίζα μαγκούστα, είναι μετρίου μεγέθους με χρώμα γκρίζο κοκκινωπό ή κιτρινωπό με πιο ανοιχτόχρωμη την κοιλιακή χώρα, με σκουρόχρωμα πόδια (αυτό την διακρίνει από την μικρή ασιατική μαγκούστα), και με την άκρη της ουράς σκούρα κόκκινη. Έχει ερυθρωπή απόχρωση στο κεφάλι. Το μήκος της ουράς της ισούται με το μήκος του υπόλοιπου σώματος. Μήκος σώματος: 36–45 εκατοστόμετρα, Μήκος ουράς: 45 εκατοστόμετρα, βάρος: 0,9-1,7 χιλιόγραμμα. Τα αρσενικά είναι αρκετά μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Οι μαγκούστες μπορούν να διακρίνουν τα χρώματα, αντίθετα με τα περισσότερα θηλαστικά, τα οποία αντιλαμβάνονται μερικώς τα χρώματα. Για να ανοίξει τα αβγά στέκεται με την πλάτη της σε έναν τοίχο και ρίχνει τα αβγά κάτω από το σώμα της και ανάμεσα στα πισινά πόδια της ώστε τα αβγά να ανοίξουν στον τοίχο. Οι ινδικές γκρίζες μαγκούστες συχνά κρατούνται ως κατοικίδια για να απομακρύνουν από τα σπίτια ποντικοί και άλλα επιβλαβή ζώα. Η μαγκούστα κλείνει το εξωτερικό της αυτί όταν κυνηγά στο έδαφος για να κρατήσει έξω βρωμιά και νερό. Όντας σαρκοφάγο τρέφεται με πολλά είδη από ποντικούς έως φίδια. Η μαγκούστα είναι επιδέξιος κυνηγός ο οποίος αναζητά δραστήρια για λεία χρησιμοποιώντας τις οξείες του αισθήσεις της όσφρησης και της όρασης. Τρώει οτιδήποτε μπορεί να πιάσει. Η ινδική γκρίζα μαγκούστα συνήθως τρώει μικρά θηλαστικά όπως ποντικούς, καθώς και αβγά και διάφορα αρθρόποδα, όπως σκορπιοί. Η μαγκούστα μυρίζει το έδαφος και γυρνά γύρω από βράχους και πέτρες στην αναζήτηση λείας. Αν το ζώο προσπαθήσει να φύγει, η μαγκούστα το καταδιώκει. Σκοτώνει το θήραμά της όταν και οι δύο τρέχουν δίνοντας ένα δάγκωμα στον λαιμό ή στο κεφάλι. Μολονότι η μαγκούστα τρώει φίδια, όπως η ιοβόλος κόμπρα, το κύριο κομμάτι της διατροφής του αποτελείται από μικρά ζώα που ζουν πάνω ή κάτω από το έδαφος. Η μαγκούστα είναι ταχύς και ευκίνητος κυνηγός έχοντας χοντρό τρίχωμα και υποδοχείς ακετυλοχολίνη, που την καθιστούν ανθεκτική ή απρόσβλητη στο δηλητήριο των φιδιών. Είναι πάντα προσεκτική για θηράματα.
Αλμπέρτο Σόρντι

Ο Αλμπέρτο Σόρντι (Alberto Sordi, 15 Ιουνίου 1920 - 24 Φεβρουαρίου 2003) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς του 20ού αιώνα. Υπήρξε επίσης σκηνοθέτης και σεναριογράφος σε πολλές ταινίες ενώ τα πρώτα χρόνια της καριέρας του εργάστηκε στην μεταγλώττιση δεκάδων ξένων ταινιών.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη, στην περιοχή Τραστέβερε, στις 15 Ιουνίου του 1920. Ο πατέρας του ήταν μουσικός και η μητέρα του δασκάλα. Όταν ήταν μαθητής παρουσίαζε σε συνομιλήκους του δικές του παραστάσεις με μαριονέτες και συμμετείχε στην παιδική χορωδία, στην Καπέλα Σιστίνα (Cappella Sistina), υπό τη διεύθυνση του |Λορέντσο Περόζι (Lorenzo Perosi). Ξεκίνησε να σπουδάζει στο Istituto di Avviamento Commerciale αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του και πήγε στο Μιλάνο για να σπουδάσει υποκριτική στην Accademia dei Filodrammatici. Αρκετά χρόνια αργότερα κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο της λογιστικής για χάρη της μητέρας του. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '40 εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις επιθεώρησης ενώ μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '50 συμμετείχε και σε ραδιοφωνικές εκπομπές (Rosso e Nero, Oplà και Vi parla Alberto Sordi), στις οποίες δημιούργησε διάφορους πολύ δημοφιλείς χαρακτήρες όπως ο Signor Dice (σε συνεργασία με τους Φιορέντσο Φιορεντίνι (Fiorenzo Fiorentini) και Έττορε Σκόλα), ο Conte Claro και ο Mario Pio. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1937 ως κομπάρσος στις ταινίες Scipione l'Africano και Giarabub. Από τότε και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '50 συμμετείχε, σε δευτερεύοντες ρόλους, σε περισσότερες από δέκα ταινίες. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχε στις ταινίες I tre aquilotti, του Mario Mattòli, (1942), Mamma mia che impressione! (1951) και Via Padova 46, του Giorgio Bianchi (1953). Το 1937 επιλέχτηκε για να ντουμπλάρει τη φωνή του Όλιβερ Χάρντι (Oliver Hardy). Συνέχισε να εργάζεται στην μεταγλώττιση ταινιών μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του πενήντα. Ο Ανθρωπάκος (1977) Η Συμμορία των Δέκα Ναπολιτάνων (1959) Χαρτοπαίχτης με ταλέντο (1972) Ο Αλμπέρτο Σόρντι στην IMDb (Αγγλικά) Sito ufficiale della Fondazione Alberto Sordi Sito ufficiale Αρχειοθετήθηκε 2009-10-27 στο Wayback Machine. Alberto Sordi doppiatore Αρχειοθετήθηκε 2015-05-14 στο Wayback Machine.
Π.Ο. Νέας Τρίγλιας

Ο Παναθλητικός Όμιλος Νέας Τρίγλιας, γνωστός απλά ως «Π.Ο. Νέας Τρίγλιας», είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Νέα Τρίγλια Χαλκιδικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1952 και έχει χρώματα το μπλε, το λευκό και το κίτρινο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και διαθέτει πλήρη ποδοσφαιρικό τμήμα. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής και για δύο περιόδους (2019-2021) αγωνιζόταν ως Π.Α.Ε. στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Football League με την επωνυμία «Π.Ο. Τρίγλιας Π.Α.Ε.».

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1952. Κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο το 1982 νικώντας τον Απόλλωνα Αρναίας στο Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής. To 1983 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας όπου παρέμεινε μέχρι το 1987, ενώ την αγωνιστική περίοδο 2018-2019 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Γ΄ Εθνική κατηγορία, όπου αναδείχθηκε δευτεραθλητής του 2ου ομίλου και κέρδισε τη συμμετοχή μέσω μπαράζ ανόδου, στο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Football League. Στο μπαράζ επικράτησε του Α.Σ. Νέστου Χρυσούπολης, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στη Football League. Τις περιόδους 2019-2020 και 2020-2021 ο Π.Ο. Τρίγλιας εξασφάλισε την παραμονή του στη Football League που αποτελούσε την τρίτη επαγγελματική κατηγορία. Μετά την αναδιάρθρωση των επαγγελματικών κατηγοριών το 2021 και τη συγχώνευση της Football League στη Super League 2 είχε δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Super League 2, το οποίο όμως δεν αξιοποίησε. Το καλοκαίρι του 2021 υπήρξε συμφωνία της «Π.Ο. Τρίγλιας Π.Α.Ε.» με τον «Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης», ώστε την ομάδα να την αναλάβουν οι παράγοντες του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης, να μετονομαστεί σε «Ηρακλής Θεσσαλονίκης» και να αγωνίζεται στη Θεσσαλονίκη. Η συμφωνία περιελάμβανε και την απόκτηση του ερασιτεχνικού ιδρυτικού σωματείου «Π.Ο. Τρίγλιας» από τους παράγοντες του «Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης». Συνεπώς, από την περίοδο 2021-2022 η ομάδα της Θεσσαλονίκης αγωνίζεται με την επωνυμία «Π.Ο.Τ. Ηρακλής Π.Α.Ε.» στη θέση της «Π.Ο. Τρίγλιας Π.Α.Ε.» στη Super League 2. Τον Σεπτέμβριο του 2021 μετά από πρόσκληση του προέδρου της Νέας Τρίγλιας Χαλκιδικής για τη σύσταση νέου συλλόγου με την επωνυμία «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νέας Τρίγλιας» (ως συνέχεια του παλαιού συλλόγου) που θα ξεκινήσει από τα τοπικά πρωταθλήματα, ένας ικανοποιητικός αριθμός ατόμων αποφάσισε την σύσταση του νέου συλλόγου. Η πρώτη γενική συνέλευση του νέου συλλόγου εξέλεξε και νέο διοικητικό συμβούλιο το οποίο είναι το εξής: Πρόεδρος: Ιωάννης Καπετάνος Αντιπρόεδρος: Γεώργιος Εζινέλης Γενικός Γραμματέας: Βασίλειος Οικονομόπουλος Ταμίας: Γεώργιος Γεροχρήστος Γενικός Αρχηγός: Νικήτας Γραδος Μέλη: Αθανάσιος Κουλούρης, Κωνσταντίνος Γκεμετσίδης Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής (6) 1982-83, 1987-88, 1990-91, 2001-02, 2003-04, 2017-18 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής: (9) 1981-82, 1984-85, 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1991-92, 2003-04, 2016-17, 2018-19 Φιναλίστ (4): 1985-86, 1996-97, 2001-02, 2002-03 Γ΄ Κατηγορία (νυν Γ' Εθνική Ερασιτεχνική): 3 συμμετοχές 2018-19, 2019-20, 2020-21Δ΄ Κατηγορία (δεν υφίσταται): 9 συμμετοχές 1983-84, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1991-92, 2002-03, 2004-05, 2005-06, 2006-07. Επίσημη σελίδα facebook του Συλλόγου
Λούρδες Μουνγκία

Η Λούρδες Μουνγκία (Lourdes Munguía, γεννημένη ως Λούρδες Μαρία ντε Γουαδαλούπε Μουνγκία Γκασκέ Lourdes María de Guadalupe Munguía Gasquet, 12 Δεκεμβρίου 1960 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.

 Amor a la mexicana - 1979, (ταινία) Como perros rabiosos - 1980, (ταινία) La muerte del palomo - 1981, (ταινία) Gabriel y Gabriela - 1982, ως Ντόρα Un solo corázon - 1983, ως Ελένα Eclipse - 1984, ως Λούρδες Te amo - 1984, ως Βερόνικα Chespirito - 1985, (σειρά) Muchachita - 1985/86, ως Ρόσα Σάντσεζ Ratas de la ciudad - 1986, (ταινία) Persecución muy, muy caliente - 1987, ως Μαρία (ταινία) Los camaroneros - 1988, (ταινία) Pero sigo siendo El Rey - 1988, ως (ταινία) Papá soltero - 1988, ως Παουλίνα (σειρά) Destino - 1990, ως Σεσίλια Χιμένες ¿Cómo fui a enamorarme de ti? - 1990, (ταινία) Y sin embargo se mueve - 1994, (σειρά) Agujetas de color de rosa - 1994/95, ως Φαμπιόλα Me tengo que casar/Papá soltero - 1995, (ταινία) Tú y yo - 1996/97, ως Αλεχάντρα Pueblo chico, infierno grande - 1997, ως Αλταγράσια "Λα Τσερανέκα" ¿Qué nos pasa? - 1998, (σειρά) El privilegio de amar - 1998/99, ως Οφέλια Μπελτράν Por tu amor - 1999, ως Άλμα Λαντέσμα ντε Ιγουέρας/Μάιρα Ρίβας Sonora y sus ojos negros - 1999, (ταινία) Inesperado amor - 1999, (ταινία) Mujer, casos de la vida real - 1999/05, ως Μαλένα (σειρά) DKDA: Sueños de juventud - 2000, ως Πάολα Ινσουάιν Rayito de luz - 2000, ως Λουσία Por un beso - 2000/01, ως Προυδένσια Αγιλάρ Aventuras en el tiempo - 2001, ως Ροσάλμπα La Hora Pico - 2001, ως Παλόμα (σειρά) Así son ellas - 2002, ως Ιρένε Μολέτ ντε Βιγιασενιόρ Amar otra vez - 2003/04, ως Εστέλα Μπουσταμάντε ντε Μοντέρο Big Brother - 2004, ως Διαγωνιζόμενη (σειρά) La madrastra - 2005, ως Λούρδες La esposa virgen - 2005, ως Αϊντα Παλάσιος Heridas de amor - 2006, ως Δάιρα Λεμάνς Amar sin límites - 2006/07, ως Εμιλία Lágrimas de cristal - 2007, ως Χούλια Γρανάδος (ταινία) Romeo y Lorenza - 2008, ως Δόνια Μανουέλα (ταινία) Fuego en la sangre - 2008, ως Μαρία Λίβια Ρέγες La rosa de Guadalupe - 2008, ως Ιρασέμα (σειρά) Mañana es para siempre - 2008/09, ως Ντολόρες "Ντόλι" ντε Αστόργα #1 Verano de amor - 2009, ως Βιολέτα Πάλμα Adictos - 2009, ως Γιοκάστα (σειρά) Atrévete a soñar - 2009, ως Λουσία Juegos inocentes - 2009, ως Κλάουδια (ταινία) Hasta que el dinero nos separe - 2010, ως Λάουρα Φερνάντες ντελ Βιγιάρ "Λα Μπουργκέσα" Cuando me enamoro - 2010/11, ως Κονστάνσα Μοντερούμπιο ντε Σάντσεζ Triunfo del amor - 2011, ως Μαρσέλα ντε Ρίος Peligro mortal - 2011, ως Λουίσα Κάστρο (ταινία) Como dice el dicho - 2011/16, ως Λουίσα/Γκάμπι (σειρά) Por ella soy Eva - 2012, ως Ερωμένη του Χουάν Κάρλος Abismo de pasión - 2012, ως Καρολίνα "Καρίτο" Μεράς Mentir para vivir - 2013, ως Μαρία Λίλια Μάρτιν ντε Σάντσεζ Φερνάντες Nueva vida - 2013, (σειρά) Qué rico mambo - 2014, (θέατρο) Muchacha italiana viene a casarse - 2014/15, ως Χοακίνα Σάντσεζ Αρίας Que te perdone Dios - 2015, ως Ισαμπέλ Μουνιός Por amar sin ley - 2018/19, ως Λούρδες Relatos Macabrones - 2020, ως Ρέινα Λούρδες Μουνγκία στην IMDb Λούρδες Μουνγκία, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1939

Οι Πανελλήνιοι Γυναικείοι Αγώνες 1939 διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο το Σαββατοκύριακο 3 και 4 Ιουνίου 1939, παράλληλα με τον εαρινό μαραθώνιο δρόμο κυπέλλου ανδρών και το πρωτότυπο σύνθετο αγώνισμα τριάθλου ταχυτήτων ανδρών. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για δεύτερη συνεχή χρονιά.

 Στους αγώνες μετείχαν "υπερπεντήκοντα αθλήτριαι" από οκτώ σωματεία: πέντε του κέντρου και τρία επαρχιακά. Μάλιστα τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία, μετά τον Πανελλήνιο, κατέλαβε ο Γ.Σ. Λάρισας. Μετείχαν και σχολεία αλλά δεν βαθμολογήθηκαν ως σύλλογοι. Στα αξιοσημείωτα η αποχή του Παλαιού Φαλήρου που υπήρξε εκ των πρωτοπόρων στο γυναικείο αθλητισμό και είχε αναδειχθεί πολλές φορές πρωταθλητής. Επίσης, δεν μετείχε ο Γ.Σ. Βόλου που είχε εντυπωσιάσει την προηγούμενη χρονιά. Στις 9 Ιουλίου διεξήχθη το γυναικείο πρωτάθλημα τριαγμού (τριάθλου: 100μ-μήκος-ακόντιο), που ήταν εκτός ομαδικής βαθμολογίας, παράλληλα με τον "μηνιαίο διαγωνισμό αθλητριών". Δρόμος 60μ:Ι. Βάρβογλη (ΑΕΚ): 8.0 Mαρία Μπίσμπα (Πανελλήνιος): 8.2 A. Γκατένιο (Ηρακλής Θ.): 8.3Δρόμος 100μ:Mαρία Μπίσμπα (Πανελλήνιος): 13.6 Ι. Βάρβογλη (ΑΕΚ): 13.6 Παναγιωτάτου (Πανελλήνιος): 14.180μ με εμπόδια:Σαριβαξεβάνη (Πανελλήνιος): 15.8 Ράλλη (ΓΣ Λάρισας): 16.0 Λαυρεντάκη (Αστήρ Θεσσαλονίκης): 16.64Χ50μ:Πανελλήνιος Γ.Σ. (Μπίσμπα-Παναγιωτάτου-Σαριβαξεβάνη-... ): 28.0 Γ.Σ. Λάρισας (Ράλλη-Τελειωνοπουλου-...): 30.3 Παναθηναϊκός Α.Ο.: 30.64Χ100μ:Πανελλήνιος Γ.Σ. (Μπίσμπα-Παναγιωτάτου-Σαριβαξεβάνη-... ): 56.4 Γ.Σ. Λάρισας (Ράλλη-Τελειωνοπουλου-...): 61.0 Παναθηναϊκός Α.Ο.: 67.3Άλμα εις μήκος:Mαρία Μπίσμπα (Πανελλήνιος): 4,85μ Ι. Βάρβογλη (ΑΕΚ): 4,69μ Τελειωνοπούλου (ΓΣ Λάρισας): 4,62μΆλμα εις ύψος:Λινάρδου (Πανελλήνιος): 1,35μ Σαμπράκου (Νέοι Βύρωνος): 1,35μ Παπαθανασίου (Παναθηναϊκός Α.Ο.): 1,30μΣφαιροβολία:Γεωργία Στεργίου (Πανιώνιος): 8,16μ Πανταζοπούλου (Παναθηναικός): 8,15μ Τερζοπούλου (Νέοι Βύρωνος): 7,45μΔισκοβολία:Γεωργία Στεργίου (Πανιώνιος): 26,37μ Πανταζοπούλου (Παναθηναικός): 24,00μ Λαυρεντάκη (Αστήρ Θεσσαλονίκης): 21,17μΑκοντισμός:A. Καζαντζή (Αστήρ Θεσσαλονίκης): 33,32μ (ν.π.ρ.) Γεωργία Στεργίου (Πανιώνιος): 27,15μ Δικαίου (Πανελλήνιος Γ.Σ.): 26,97μ *Είναι γνωστοί μόνο οι βαθμοί που αφορούν στα μετάλλια. εφ. "Ακρόπολις", φ. 4 ως 6/6/1939, ψηφ. σελ. 386 και 400. Αρχειοθετήθηκε 2020-08-10 στο Wayback Machine.
Βιέλεν

Το Βιέλεν (πολωνικά: Wieleń, γερμανικά: Filehne‎) είναι πόλη του Πόβιατ Τσάρνουφ-Τστσιάνκα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στον ποταμό Νότετς. Ο πληθυσμός του είναι 5.714 κάτοικοι (2020).

 Μέρος της Πολωνίας από τον Μεσαίωνα, ο Δούκας Βλαντίσλαφ Οντόνιτς του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας έφερε τους Κιστερκιανούς στο Βιέλεν το 1239. Το Βιέλεν ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειών Τσαρνκόφσκι και Σαπιέχα, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η Ζόφια Τσαρνκόφσκα έχτισε την πρώιμη μπαρόκ Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και ένα νοσοκομείο στο Βιέλεν και ο Πιοτρ Πάβεου Σαπιέχα έχτισε ένα μπαρόκ παλάτι. Ως αποτέλεσμα του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1772 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, με το γερμανοποιημένο όνομα Filehne (Φίλενε). Το 1807, ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο νεοσύστατο Δουκάτο της Βαρσοβίας. Μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία, και από το 1871 έως το 1919 ήταν επίσης μέρος της Γερμανικής Αυτορκατορίας. Μέχρι το 1919, το Φίλενε ήταν η πρωτεύουσα του Κράις Φίλενε στη διοικητική περιοχή Μπρόμπεργκ στην πρωσική Επαρχία Πόζεν. Σύμφωνα με την απογραφή του 1905, η πόλη είχε πληθυσμό 4.407 κατοίκους, εκ των οποίων οι 3.748 (85%) ήταν Γερμανοί.Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένωση της περιοχής με την Πολωνία. Στις 18 Ιανουαρίου 1919, η πόλη καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες, και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της πόλης αποκαταστάθηκε στην Πολωνία και έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν (1921-1939). Τα σύνορα μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας διέτρεχαν κατά μήκος του ποταμού Νότετς και ως εκ τούτου, το μικρό τμήμα της πόλης που βρισκόταν βόρεια του ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του πρωσικού ανατολικού σιδηροδρομικού σταθμού Filehne Nord παρέμεινε στη Γερμανία ως μέρος της περιοχής Νέτσεκραϊς (Netzekreis) στην πρωσική Επαρχία Πόζεν-Δυτική Πρωσία. Σταδιακά, άρχισαν νέες οικοδομικές δραστηριότητες στο γερμανικό τμήμα του Φίλενε και άνθρωποι (μερικοί από τους οποίους είχαν χάσει τις περιουσίες τους στο πολωνικό τμήμα) εγκαταστάθηκαν επιτυχώς, με επιδοτήσεις από το κράτος. Το 1925 ζούσαν εδώ μόνο 62 κάτοικοι και το 1933 είχαν αυξηθεί σε 749. Στις 23 Δεκεμβρίου 1927, το γερμανικό τμήμα του Φίλενε έγινε ανεξάρτητος δήμος με το όνομα Deutsch Filehne. Το 1937, το όνομα συντομεύτηκε σε Filehne. Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1939, κατελήφθη από τη Γερμανία μέχρι το 1945. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία στο σύνολό της. Ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Μπαρόκ Παλάτι Σαπιέχα (18ος αιώνας) Μπαρόκ Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Μιχαήλ (1615–1630) Πύργος Μπίσμαρκ (1902) Τμήμα πόλης του Βιέλεν Λύκειο στο Βιέλεν M-GOK Wieleń
Ασιατική Εταιρεία του Μπανγκλαντές

Η Ασιατική Εταιρεία του Μπαγκλαντές, ιδρύθηκε ως η Ασιατική Εταιρεία του Πακιστάν στη Ντάκα το 1952 και μετονομάστηκε το 1972. Ο Αχμέντ Χασάν Ντανί, αξιοσημείωτος ιστορικός και αρχαιολόγος του Πακιστάν, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση αυτής της εταιρείας. Βοηθήθηκε από τον Μουχαμάντ Σαχιντουλάχ, Βεγγαλέζο γλωσσολόγο. Η Εταιρεία στεγάζεται στην τοποθεσία Νιμτάλι της Παλαιάς Ντάκα.

 Οι εκδόσεις της εταιρείας περιλαμβάνουν: Banglapedia, η Εθνική Εγκυκλοπαίδεια του Μπαγκλαντές (έκδοση 2, 2012) Εγκυκλοπαίδεια Χλωρίδας και Πανίδας του Μπαγκλαντές (2010, 28 τόμοι) Πολιτιστική έρευνα του Μπαγκλαντές, τεκμηρίωση της πολιτιστικής ιστορίας, παράδοσης και κληρονομιάς της χώρας (2008, 12 τόμοι) Παιδική Banglapedia, μια έκδοση τριών τόμων της Banglapedia για παιδιά Ιστορία του Μπαγκλαντές (1704-1971) (3 τόμοι) Εθνική Διαδικτυακή Βιογραφία, Ψηφιακή δημοσίευση των εκθέσεων Έρευνας και Εποικισμού (1896-1927) Κοινοβουλευτικά έγγραφα και ιστορικό Ανασκόπηση των εκθέσεων και των ερευνών σχετικά με τους ορυκτούς πόρους στο Μπαγκλαντές Περιοδικό της Ασιατικής Εταιρείας του Μπανγκλαντές (Ανθρωπότητες) Περιοδικό της Ασιατικής Εταιρείας του Μπανγκλαντές (Επιστήμες) Πατρίκα της Ασιατικής Εταιρείας Banglapedia