Απ' όταν έφυγες

Το Απ' όταν έφυγες (αγγλ. Since You Went Away) είναι μία αμερικανική δραματική ταινία, παραγωγής 1944 και σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ. Την παραγωγή της ταινίας την έκανε ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, παραγωγός επίσης των ταινιών Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind, 1939) και Ρεβέκκα (Rebecca, 1940). Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Κλοντέτ Κολμπέρ, η Τζένιφερ Τζόουνς, ο Τζόζεφ Κότεν, η Σίρλεϊ Τεμπλ και ο Λάιονελ Μπάριμορ. Η ταινία προτάθηκε για 9 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, και βραβεύτηκε με Όσκαρ Μουσικής Επιμέλειας.

 Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Άννα Χίλτον (Κλοντέτ Κολμπέρ), μια γυναίκα μιας μικρής αμερικανικής πόλης, αναμένει την επιστροφή του συζύγου της από το μέτωπο, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να σταθεί ως μάνα στις δυο τις κόρες Τζέιν (Τζένιφερ Τζόουνς) και Μπρίτζετ (Σίρλεϊ Τεμπλ), οι οποίες βρίσκονται στην εφηβεία και ήδη αισθάνονται τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα. Επική παραγωγή του τιτάνα της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μπιουλ Γουάιλντερ Since You Went Away: Letters to a Soldier from His Wife . Η ταινία αποτελεί τρανό παράδειγμα των μελοδραμάτων της περιόδου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που είχαν ως σκοπό να ενημερώσουν όλους εκείνους που είχαν μείνει στα σπίτια τους για το τι συνέβαινε στο μέτωπο, αλλά και να δώσουν κουράγιο στις γυναίκες που περίμεναν την επιστροφή των σύζυγών τους. Η αναμονή λοιπόν του αγαπημένου από το μέτωπο και ο πόνος του αποχωρισμού είναι τα θέματα το οποία πραγματεύεται το φιλμ, το οποίο εκείνη την περίοδο ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια παραγωγή του Χόλυγουντ μετά το Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone With the Wind, 1939). Ήταν επίσης η πρώτη ταινία της οποίας έκανε την παραγωγή ο Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ μετά το Ρεβέκκα (Rebecca, 1940) του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Σέλζνικ συγκέντρωσε ένα μεγαλειώδες καστ το οποίο απαρτίζεται από μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της περιόδου (Κλοντέτ Κολμπέρ, Τζένιφερ Τζόουνς, Σίρλεϊ Τεμπλ, Τζόζεφ Κότεν, Λάιονελ Μπάριμορ, Άγκνες Μούρχεντ, Χάτι ΜακΝτάνιελ και Ρόμπερτ Γουόκερ). Έχοντας προϋπολογισμό της τάξεως των 2,4 εκατομμυρίων δολαρίων, θεωρήθηκε η ακριβότερη παραγωγή της περιόδου μετά το Όσα Παίρνει ο Άνεμος.Η Κλοντέτ Κολμπέρ απέρριψε αρχικά τον ρόλο της Άννα Χίλτον, καθώς δεν της άρεσε η ιδέα του να υποδυθεί γυναίκα που έχει ήδη δυο κόρες στην εφηβεία. Ο Σέλζνικ με τη βοήθεια της Χέντα Χόπερ κατάφερε και την έκανε να αλλάξει γνώμη. Η Κάθριν Κορνέλ είχε διαβάσει το μυθιστόρημα της Γουάιλντερ και ενδιαφέρθηκε επίσης για το ρόλο της Άννα, αλλά ο Σέλζνικ προτίμησε να αναθέσει το ρόλο στην Κολμπέρ. Ο ρόλος της μεγάλης κόρης της Άννα, της Τζέιν, δόθηκε στην Τζένιφερ Τζόουνς, η οποία κέρδισε λίγο μετά το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1944 για την ταινία Ουράνια Οπτασία (The Song of Bernadette) του 1943. Η Τζόουνς και ο Σέλζνικ, είχαν ερωτική σχέση ενώ εκείνη ήταν παντρεμένη και ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Σέλζνικ ήθελε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα της Γουάιλντερ, ήταν επειδή πίστευε ότι ο ρόλος της Τζέιν ήταν κατάλληλος για την Τζόουνς (ο άλλος λόγος ήταν ότι με αυτή την ταινία ο παραγωγός ήθελε να δείξει την συμπαράστασή του στον αγώνα κατά του φασισμού). Παραδόξως στο ρόλο του νεαρού Μπιλ Σμόλετ εμφανίζεται ο πρώτος σύζυγος της Τζόουνς, Ρόμπερτ Γουόκερ, με τον οποίο η ηθοποιός βρισκόταν ήδη στα χωρίσματα. Οι δυο εν διαστάσει σύζυγοι υποδύθηκαν τους ερωτευμένους. Λίγο καιρό μετά τη λήξη των γυρισμάτων η Τζόουνς υπέβαλε αίτηση διαζυγίου από τον Γουόκερ (που τελικώς εκδόθηκε το 1945) και το 1949 παντρεύτηκε τον Σέλζνικ. Η Σίρλεϊ Τεμπλ, το κορίτσι θαύμα του Χόλυγουντ απείχε από τα κινηματογραφικά δρώμενα για δυο χρόνια και ο Σέλζνικ την έπεισε να δεχτεί το ρόλο της μικρότερης κόρης της Άννα, Μπρίτζετ. Τη σκηνοθεσία της ταινίας έλαβε ο βετεράνος Τζον Κρόμγουελ, ενώ ο Σέλζνικ και ο Τάι Γκαρνέτ τον αντικατέστησαν στο σκηνοθετικό τιμόνι τις ημέρες που δεν ήταν διαθέσιμος. Η εισαγωγή της ταινίας απεικονίζει ένα σκύλο. Αρχικά ο σκύλος ήταν αρσενικός, αλλά δεδομένου ότι τα γεννητικά του όργανα καταγράφονταν με μεγάλη ευκρίνεια στη φωτογραφία, αντικαταστάθηκε με έναν θηλυκό. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, κάποιοι όμως (όπως ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times) στάθηκαν στο έντονο μελοδραματικό της ύφος. Όλοι οι κριτικοί συμφώνησαν όμως ότι οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές. Η ταινία προτάθηκε για 9 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way, 1944). Η Κολμπέρ υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου έχασε το βραβείο από την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight, 1944), η Τζένιφερ Τζόουνς υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου έχασε το βραβείο από την Έθελ Μπάριμορ για την ταινία Στο Διάβα της Ζωής (None But the Lonely Heart, 1944) και ο Μόντι Γούλι έχασε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου από τον Μπάρι Φιτζέραλντ για την ταινία Ο Δρόμος της Αγάπης. Η ταινία κέρδισε μόνο το όσκαρ για τη μουσική επένδυση του Μαξ Στάινερ. Βράβευση: Μουσικής Επιμέλειας - Μαξ ΣτάινερΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας - Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ Α’ Γυναικείου Ρόλου – Κλοντέτ Κολμπέρ Β’ Γυναικείου Ρόλου – Τζένιφερ Τζόουνς Β’ Ανδρικού Ρόλου – Μόντι Γούλι Οπτικών Εφέ - Τζακ Γκοσγρόουβ Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρη ταινία – Λι Γκραμς Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Μαρκ Λι Κερκ και Βίκτωρ Γκέιντζλιν Μοντάζ - Χαλ Κερν και Τζέιμς Νιούκομ Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr