Γκόντουιν του Ουέσσεξ

Ο Γκόντουιν του Ουέσσεξ (Godwin, 1001 - 15 Απριλίου 1053) ήταν ισχυρότατος κόμης της Αγγλίας την εποχή του Κνούτου και των απογόνων του γιος του Βούλφνοθ Σίλντ ενός ευγενούς από το Σάσσεξ. Ο Κνούτος έκανε τον Γκόντουιν πρώτο κόμη του Ουέσσεξ, ο Γκόντουιν ήταν ο πατέρας του Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας και της Έντιθ του Ουέσσεξ η οποία παντρεύτηκε τον τελευταίο βασιλιά της Αγγλίας από τον Οίκο του Ουέσσεξ Εδουάρδο τον Ομολογητή. Το προσωνύμιο του πατέρα του υποδηλώνει ότι ανήκε στην ψηλή αριστοκρατία του Σάσσεξ, ο Βούλφνοθ κατηγορήθηκε (1009) για εγκλήματα στον στόλο του Έθελρεντ του Ουέσσεξ, δραπέτευσε με 12 πλοία τα οποία καταστράφηκαν από καταιγίδα. Ο ίδιος ο Γκόντουιν ήταν στενός οπαδός του μεγαλύτερου γιου του Έθελρεντ Έθελσταν Έθελινγκ ο οποίος όταν πέθανε του άφησε εκτάσεις (1014). Η περιουσία του Κόμπτον στο Σάσσεξ ανήκε στον πατέρα του Γκόντουιν, ο ίδιος αν και είχε ισχυρούς δεσμούς με το Ουέσσεξ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σάσσεξ το οποίο ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του.

 Όταν ο Κνούτος ανέβηκε στον θρόνο της Αγγλίας ο Γκόντουιν αναδείχτηκε γρήγορα, έγινε κόμης του ανατολικού Ουέσσεξ (1018) και στη συνέχεια κόμης σε ολόκληρο το Ουέσσεξ (1020). Την περίοδο 1019 - 1023 συνόδευσε τον Κνούτο σε εκστρατεία του στη Δανία όπου αναδείχτηκε και παντρεύτηκε την Γκύθα Θόρκελσντατερ την αδελφή του Δανού διοικητή Ουλφ Γιαρλ, ο ίδιος ο Ουλφ παντρεύτηκε την αδελφή του Κνούτου Έστριντ Σβέινσνταττερ. Ο Κνούτος πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 1035 και το βασίλειο του διανεμήθηκε ανάμεσα στους γιους του, ο νόθος γιος του Κνούτου Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος με την πρώτη σύζυγο του Έλφγκιφου του Νορθάμπτον κατέλαβε τον θρόνο της Αγγλίας. Ο νόθος γιος του Κνούτου με την Έμμα της Νορμανδίας Αρθακανούτος βασίλευε στη Δανία, την ίδια την εποχή ο Μάγκνους ο Καλός επαναστάτησε για λογαριασμό των Νορβηγών. Το 1035 ο νεώτερος γιος του Έθελρεντ του Ανέτοιμου και της Έμμας της Νορμανδίας Άλφρεντ Έθελινγκ ετεροθαλής αδελφός του Αρθακανούτου διεκδίκησε τον θρόνο της Αγγλίας. Ο κόμης Γκόντουιν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύλληψη του Άλφρεντ και στην παράδοση του στον Χάρολντ τον Λαγοπόδαρο, ο Χάρολντ τον τύφλωσε και πέθανε αμέσως μετά από τα τραύματα του. Ο Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος πέθανε (1040) και ο Γκόντουιν υποστήριξε τον ετεροθαλή αδελφό του Αρθακανούτο, όταν πέθανε ο Αρθακανούτος (1042) ο Γκόντουιν υποστήριξε τον μεγαλύτερο αδελφό του Έθελρεντ του Ανέτοιμου και της Έμμας της Νορμανδίας Εδουάρδο τον Ομολογητή. Ο Εδουάρδος είχε περάσει 15 χρόνια εξορία στη Νορμανδία, με την άνοδο του στον θρόνο της Αγγλίας επανήλθε ο Οίκος του Ουέσσεξ στον Αγγλικό θρόνο. Παρά τις μεγάλες ευθύνες για τις οποίες είχε κατηγορηθεί ότι είχε για τον θάνατο του αδελφού του βασιλιά ο Εδουάρδος ο Ομολογητής παντρεύτηκε τη θυγατέρα του Έντιθ. Ο βασιλιάς κάλεσε αμέτρητους ευγενείς, συμβούλους και ιερείς από την πατρίδα της μητέρας του τη Νορμανδία και ο Γκόντουιν σταδιακά έγινε ο αρχηγός της γηγενούς Αγγλικής αντιπολίτευσης απέναντι στους αλλοδαπούς από τη Νορμανδία. Μετά από μια στάση του λαού της Ντόβερ εναντίον του Ευσταθίου Β΄ της Βουλώνης ο Εδουάρδος του ζήτησε να τιμωρήσει τους κατοίκους της πόλης. Ο Γκόντουιν αρνήθηκε να τιμωρήσει τους συμπατριώτες του για χάρη ενός ξένου και ήρθε σε σύγκρουση με τον βασιλιά. Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής ο οποίος είχε την υποστήριξη του Σιούαρντ, κόμη της Νορθούμπριας και του κόμη Λέοφρικ ανάγκασε τον Γκόντουιν να εξοριστεί στη Φλάνδρα τον Σεπτέμβριο του 1051 μαζί με τους γιους του Σβεν, Τόστικ και Γκυρθ. Οι άλλοι γιοι του Λέοφγουιν και Χάρολντ δραπέτευσαν στο Δουβλίνο στο οποίο κατόρθωσαν να κερδίσουν την υποστήριξη του βασιλιά του Λένστερ. Την επόμενη χρονιά ο Γκόντουιν και οι γιοι του επανήλθαν δυναμικά εναντίον της Αγγλίας, ο Εδουάρδος ο Ομολογητής φοβήθηκε την καταστροφή που θα προκαλούσε ένας νέος εμφύλιος πόλεμος και υποχώρησε δίνοντας πίσω στον Γκόντουιν την κομητεία του. Στις 15 Απριλίου 1053 ο Γκόντουιν πέθανε αιφνίδια κατά τη διάρκεια ενός γεύματος στο Ουίντσεστερ. Σύμφωνα με κάποια παράδοση του 12ου αιώνα την οποία περιγράφει ο συγγραφέας Έλριντ του Ριελβώ (1110 - 1167) προσπάθησε να υπερασπιστεί την αθωότητα του στο θέμα της δολοφονίας του αδελφού του βασιλιά λέγοντας : "θα περάσω την κρούστα από τον λαιμό μου χωρίς να πάθω τίποτα, αυτό σημαίνει ότι δεν έχω καμιά ενοχή για τον φόνο του Άλφρεντ". Το έκανε αμέσως μετά και πέθανε αλλά η πληροφορία φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Η διάγνωση για τον θάνατο του ήταν εγκεφαλικό επεισόδιο. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό για το έτος 1053 αναφέρει : "Τη Δευτέρα του Πάσχα ενώ έτρωγε κρέας με τον βασιλιά ο Γκόντουιν ξαφνικά έπεσε κάτω, μεταφέρθηκε στα βασιλικά δωμάτια αλλά δεν κατόρθωσε να συνέλθει και πέθανε την Πέμπτη".Ο γιος του Χάρολντ τον διαδέχθηκε ως κόμης του Ουέσσεξ, η εξουσία του επεκτεινόταν σε μια έκταση στα νότια της Αγγλίας καλύπτοντας το ένα τρίτο της χώρας. Μετά τον θάνατο του κόμη Σιούαρντ (1055) και του κόμη Έλφγκαρ (1062) τα παιδιά του Γκόντουιν είχαν την εξουσία σε ολόκληρη την Αγγλία, ο Τόστικ βοήθησε τον αδελφό του στη Νορθούμπρια αλλά η συμμαχία ανάμεσα στον Χάρολντ και στον Τόστικ διαλύθηκε (1063). Ο γιος του Χάρολντ διαδέχθηκε τον Εδουάρδο τον Ομολογητή στον Αγγλικό θρόνο, τα υπόλοιπα παιδιά του διατηρούσαν τις υπόλοιπες κομητείες στην Αγγλία, η δυναστεία του θα είχε εγκατασταθεί στον θρόνο της Αγγλίας αν δεν είχε ανατραπεί με τη Νορμανδική κατάκτηση υπό τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή στην οποία ηττήθηκε και σκοτώθηκε ο Χάρολντ (1066). Μερικές φορές αναφέρεται ότι σε ένα νησί ανάμεσα στα νησιά του Σάντουιτς δόθηκε το όνομα του Γκόντουιν αλλά το νησί αυτό καταποντίστηκε (1097). Ωστόσο η ύπαρξη αυτού του νησιού δεν αναφέρεται στο Domesday Book ούτε έχει επιβεβαιωθεί γεωλογικά η ύπαρξη του. Ann Williams, Godwine, Oxford Online Dictionary of National Biography, 2004 Bibbs, Hugh (1999). "The Rise of Godwine Earl of Wessex". Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Godwine". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press Douglas, David C. (1990) William the Conqueror: The Norman Impact Upon England London: Methuen. Mason, Emma. The House of Godwine: The History of Dynasty. Hambledon Press, 2003. Pauline Stafford, 'Edith, Edward's Wife and Queen', in Richard Mortimer ed., Edward the Confessor: The Man and the Legend, The Boydell Press, 2009 Stenton, F.M. Anglo-Saxon England (Oxford History of England), 2001. Thorne, J.O. and Collocott, T.C. Chambers Biographical Dictionary, Revised Edition. (Edinburgh: Chambers, 1984) ISBN 0-550-16010-8 Walker, Ian. Harold: The Last Anglo-Saxon King, 1997. Weir, Alison (1996) Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. London: Random House.