IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κατάλογος ακραίων θερμοκρασιών παγκοσμίως

Παρακάτω παρουσιάζεται ένας κατάλογος με τις πιο ακραίες θερμοκρασίες (υψηλότερη - χαμηλότερη) που έχουν μετρηθεί παγκοσμίως. Κάθε αναγραφόμενη τιμή θεωρείται ως η πιο ακραία θερμοκρασία που έχει καταμετρηθεί επίσημα αν και κάποιες τιμές μπορεί να έχουν ξεπεραστεί λόγω της εφεύρεσης πιο σύγχρονων μετεωρολογικών οργάνων ή το ότι έγιναν σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς επίσημο μετεωρολογικό σταθμό. Ο κατάλογος αυτός δεν περιλαμβάνει παρατηρήσεις με τηλεπισκόπηση, όπως δορυφορικές μετρήσεις, καθώς οι τιμές αυτές δεν καταχωρούνται ως επίσημες.

 Οι τυπικές συνθήκες μέτρησης της θερμοκρασίας είναι στον αέρα, 1,5 μέτρο πάνω από την επιφάνεια της Γης με το θερμόμετρο να μην εκτίθενται σε ηλιακό φως (εξ ου και ο όρος, οι βαθμοί υπό σκιά). Οι παρακάτω πίνακες περιλαμβάνουν όλες τις επίσημα επιβεβαιωμένες καταγραφές που μετρήθηκαν με αυτές τις μεθόδους. Οι θερμοκρασίες εδάφους, πολλές φορές ξεπερνούν τις θερμοκρασίες αέρα κατά 30-50 °C. Η μεγαλύτερη θερμοκρασία εδάφους που έχει καταγραφεί είναι 93.9 °C στην Κοιλάδα του Θανάτου, των ΗΠΑ, στις 15 Ιουλίου 1972. Πιο πρόσφατα, είχε μετρηθεί θερμοκρασία εδάφους 84 °C στο Πορτ-Σουδάν, του Σουδάν. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό (ΠΜΟ), η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ είναι 56,7 °C στις 10 Ιουλίου του 1913, στο Furnace Creek της Κοιλάδας του Θανάτου, των ΗΠΑ. Η εγκυρότητα αυτής της μέτρησης πάντως, αμφισβητείται από διάφορους μετεωρολόγους. Για 90 ολόκληρα χρόνια το ρεκόρ κρατούσε η Aziziya, της Λιβύης, (58 °C στις 13 Σεπτεμβρίου του 1922), το οποίο επανεξετάστηκε τον Ιούλιο του 2012, από τον ΠΜΟ, οπότε και τελικά ακυρώθηκε. Αφρική Ανταρκτική Ασία Ευρώπη Βόρεια Αμερική Νότια Αμερική Ωκεανία Μεγαλύτερη άνοδος θερμοκρασίας σε 2 λεπτά: 27 °C (49 °F), από τους −20 °C (−4 °F) στους 7 °C (45 °F): Spearfish, Νότια Ντακότα στις 22 Ιανουαρίου 1943. Περισσότερες συνεχόμενες ημέρες με θερμοκρασία άνω των 37,8 °C (100 °F): 160 ημέρες: Marble Bar,Δυτική Αυστραλία από τις 31 Οκτωβρίου 1923 έως τις 7 Απριλίου 1924. Περισσότερες συνεχόμενες ημέρες με θερμοκρασία άνω των 43,3 °C (110 °F): 84 ημέρες: Κοιλάδα του Θανάτου, Καλιφόρνια από 14 Ιουνίου έως 5 Σεπτεμβρίου 1917. Περισσότερες συνεχόμενες ημέρες με θερμοκρασία άνω των 48,9 °C (120 °F): 43 ημέρες: Κοιλάδα του Θανάτου, Καλιφόρνια από 6 Ιουλίου έως 17 Αυγούστου 1917. Υψηλότερη θερμοκρασία εδάφους: 93,9 °C (201,0 °F), στην Κοιλάδα του Θανάτου, Καλιφόρνια 15 Ιουλίου 1972. (Ανεπιβεβαίωτη) Υψηλότερη θερμοκρασία κατά την διάρκεια βροχής: 46,1 °C (115,0 °F), Needles, Καλιφόρνια 13 Αυγούστου 2012. Υψηλότερη ελάχιστη θερμοκρασία κατά την διάρκεια της νύχτας: 44,2 °C (111,6 °F) στον μετεωρολογικό σταθμό του Khasab (WMO Index = 41241) στο Ομάν στις 17 Ιουνίου 2017. Υψηλότερη ελάχιστη θερμοκρασία 24ωρου: 42,6 °C (108,7 °F) στο Qurayyat, Ομάν στις 25 Ιουνίου 2018. Υψηλότερη μέση μηνιαία θερμοκρασία: 42,3 °C (108,1 °F), Κοιλάδα του Θανάτου, Καλιφόρνια για τον μήνα Ιούλιο 2018.
Κανούτος της Εσθονίας

Ο Κανούτος ή Κνουτ Βάλντεμαρσεν, δαν.: Canute ή Knud Valdemarsen, (1207 – 1260) ήταν νόθος γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας της Δανίας, ο οποίος έγινε δούκας της Ρεβέλια, του Μπλέκινγκε και του Λόλαντ.

 Ήταν γιος του βασιλιά από την ερωμένη του, Ελένα Γκούορμσντοτερ, χήρα του Δανού ευγενή Έσμπερν Σνάρε και κόρη του Γκούτορμ, βασιλικού κόμη (riksjarl) της Σουηδίας. Ο πατέρας του το;y έδωσε κτήματα στην Εσθονία ως κληρονομικό δουκάτο το 1219. Έγινε dούκας του Ρέβαλ (Ταλίν) το 1219, αλλά εκτοπίστηκε, καθώς η Δανία εκδιώχθηκε από τους Εσθονούς το 1227. Ως αποζημίωση, του δόθηκε το Μπλέκινγκε το 1242, που κράτησε μέχρι το τέλος του. Ο Κανούτος υποστήριξε τους νεότερους επαναστάτες αδελφούς, Άβελ και Χριστόφορο, εναντίον του βασιλιά Έρικ Δ' της Δανίας το 1246, και φυλακίστηκε στο κάστρο Στέγκεμποργκ. Ο βασιλιάς τον ανάγκασε να ανταλλάξει προσωρινά το Μπλέκινγκε με το Λόλαντ, αλλά το Μπλέκινγκε αποκαταστάθηκε σύντομα στην κατοχή του Κανούτου. Ο Κανούτος άφησε δύο γιους Έρικ Κνούντσεν Σκάρσχολμ (απεβ. 1304) και τον Σβάντεπολκ Κνούντσεν (απεβ. 1310), καθώς και μία κόρη που λέγεται ότι παντρεύτηκε έναν των Φόλκουνγκ. Η γη του Κανούτου στο Μπλέκινγκε, μαζί με το Λίστερ, δόθηκε στον δισεγγομό του Κνουτ Φόλκασον τη δεκαετία του 1330 από τον βασιλιά Μάγκνους Ζ' της Νορβηγίας. Οι κληρονόμοι του Κνουτ συνέχισαν να διεκδικούν την κυριότητα. Line, Philip (2007). Kingship and State Formation in Sweden: 1130 - 1290. Brill. Skyum-Nielsen, Niels (1981). «Estonia under Danish Rule». Στο: Skyum-Nielsen. Danish Medieval History: New Currents. Museum Tusculanum Press.
Λίθωψ

Τα λίθωψ ή λίθοπες ή λίθοψις είναι ένα γένος παχύφυτων της οικογένειας Αειζωοειδών που επίσς ονομάζονται «ζωντανοί λίθοι» και περιλαμβάνει πάνω από 30 είδη. Κατάγεται από την ευρεία περιοχή της νότιας Αφρικής: Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Νότια Αφρική. Το όνομα του γένους αποτελείται από δυο ελληνικές λέξεις «λίθος» και «όψη».

 Υπέργειο τμήμα του φυτού ουσιαστικά αποτελείται από δυο ή περισσότερα ζεύγη παχιών φύλλων χωρίς βλαστό. Από το μερίστωμα που βρίσκεται στην σχισμή μεταξύ των δυο φύλλων σε κάθε ζεύγος παράγονται καινούργια φύλλα και άνθη. Έχει μέγεθος έως 5 εκ. στο μήκος και πλάτος. Άνθη συνήθως έχουν άσπρο και κίτρινο χρώμα, σπανιότερα πορτοκαλί, και διάμετρο έως 3 εκ. Πολλά από τα είδη που αναφέρονται έχουν ονομάσει υποείδη ή ποικιλίες και μερικά έχουν πολλές τοπικές μορφές που προσδιορίζονται από παλιά ονόματα ή τοποθεσίες. Η αναγνώριση των ειδών γίνεται κυρίως από το χρώμα των λουλουδιών και τα σχέδια των φύλλων. Lithops amicorum Lithops aucampiae Lithops bromfieldii Lithops coleorum Lithops comptonii Lithops dinteri Lithops divergens Lithops dorotheae Lithops francisci Lithops fulviceps Lithops gesineae Lithops geyeri Lithops gracilidelineata Lithops hallii Lithops helmutii Lithops hermetica Lithops herrei Lithops hookeri Lithops julii Lithops karasmontana Lithops lesliei Lithops localis Lithops marmorata Lithops meyeri Lithops naureeniae Lithops olivacea Lithops optica Lithops otzeniana Lithops pseudotruncatella Lithops ruschiorum Lithops salicola Lithops schwantesii Lithops vallis-mariae Lithops verruculosa Lithops villetii Lithops viridis Lithops werneri
Καλλίκωμο Ηλείας

Το Καλλίκωμο είναι πεδινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας και τον Δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων σε υψόμετρο 60 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από τη συνένωση των λέξεων "κάλλος + κώμη" και σημαίνει όμορφο χωριό.

 Το Καλλίκωμο βρίσκεται 17 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Πύργου, δίπλα στην εθνική οδό προς Ζαχάρω (16 χλμ.). Απέχει 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από τα Κρέστενα, την πρωτεύουσα του Δήμου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Κρουνούς και το Λαδικό αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλικώμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιλλούντος του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.105 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.008.Έχει χαρακτηριστική ρυμοτομία με μεγάλους δρόμους και κανονικά οικοδομικά τετράγωνα με τα περισσότερα σπίτια να είναι ίδια, γιατί χτίστηκε από τον στρατό (ΜΟΜΑ). Το χωριό δημιουργήθηκε από τη συνένωση των χωριών Λαδικό και Ρίσσοβο (Κρουνοί), τα οποία σχεδόν καταστράφηκαν με τους σεισμούς του '65. Έτσι δημιουργήθηκε το 1971 το Νέο Λαδικό το οποίο το 1981 καταργήθηκε ενώ επίσημα το 1974 το Καλλίκωμο με το ΦΕΚ 208Α - 22/07/1974 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.Στο Ρίσσοβο το καλοκαίρι οι ελάχιστοι πλέον κάτοικοι και πολλοί επισκέπτες πανηγυρίζουν τη γιορτή του Αγίου Παντελεήμονα στην ομώνυμη εκκλησία. Στο Λαδικό ο Άγιος Δημήτριος, δίκλιτη βασιλική από τα μέσα του 19ου αιώνα, έχει κριθεί διατηρητέα και λειτουργεί πανηγυρικά στην εορτή του Αγίου. Στο Καλλίκωμο η μεγάλη εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους και εορτάζει διπλά, 1η Ιουλίου και 1η Νοεμβρίου, ενώ στη γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής γίνεται περιφορά της ωραίας εικόνας. Το εκκλησάκι του κοιμητηρίου τιμά τους Αγίους Τιμόθεο και Μαύρα. Το Καλλίκωμο διαθέτει εξαθέσιο Δημοτικό σχολείο, Νηπιαγωγείο και Παιδικό σταθμό. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει πλακόστρωτη πλατεία με συντριβάνι και το ηρώο, ενώ γύρω γύρω είναι το κοινοτικό γραφείο, το ιατρείο και τα καταστήματα. Στο χωριό υπάρχουν ακόμα παιδική χαρά, γήπεδο μπάσκετ και γήπεδο ποδοσφαίρου. Το 2009 με χρηματοδότηση του ιδρύματος Λάτση δημιουργήθηκε στην είσοδο του χωριού πάρκο διάσωσης της χλωρίδας της πυρόπληκτης περιοχής. Τέλος, οι κάτοικοι του Καλλικώμου δραστηριοποιούνται μέσω τεσσάρων συλλόγων, του θεατρικού, του αιμοδοτικού, του πολιτιστικού και του συλλόγου γονέων. Έτσι το χωριό διαθέτει θεατρική ομάδα και χορευτική ομάδα με τρία τμήματα από μαθητές όλων των βαθμίδων και ενηλίκους. Συμμετέχει σε τακτικές αιμοδοσίες, φιλοξενεί μαθήματα ζωγραφικής για παιδιά, χορωδίας για ενηλίκους και ομιλίες για διάφορα θέματα. Οργανώνει πολλές συνεστιάσεις και εκδρομές και τις απόκριες ξεφαντώνει στο παραδοσιακό καρναβάλι στην πλατεία του χωριού.
Κον Μπουτσιάνης

Ο Κον (Κωνσταντίνος) Μπουτσιάνης (γεν. 27 Δεκεμβρίου 1971) είναι παλαίμαχος Ελληνοαυστραλός διεθνής ποδοσφαιριστής, με μακροχρόνια επιτυχημένη καριέρα σε ομάδες της Αυστραλίας. Αγωνιζόταν ως μεσοεπιθετικός και διακρινόταν για την αντίληψή του και την ικανότητά του να εκμεταλλεύεται τις χαμένες μπαλιές. Οι φίλαθλοι τον αποκαλούσαν "Μπούτσι". Στην καριέρα του αγωνίστηκε σε 362 ματς πρωταθλήματος.

 Γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1971 στη Μελβούρνη από Έλληνες γονείς, μετανάστες πρώτης γενιάς στην Αυστραλία. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1989 από την Ελλάς Μελβούρνης (νυν: South Melbourne FC), την πιο ιστορική ποδοσφαιρική ομάδα της ελληνικής ομογένειας, στην οποία αγωνίστηκε έξι σεζόν πετυχαίνοντας 40 γκολ. Συνέχισε για λίγο στο Μέγα Αλέξανδρο Μελβούρνης (νυν: Heidelberg United FC), το 1996-97 μεταπήδησε στην Κόλινγκγουντ (Collingwood Warriors S.C.), το 1997-98 στην ελληνοκυπριακή ομάδα Γκρηνς Μελβούρνης (νυν: Bentleigh Greens) και το 1998-2000 στην Περθ Γκλόρυ. Το 1999 δοκίμασε την τύχη του στην Αγγλία, στην Μπόλτον Γουόντερερς, χωρίς επιτυχία, κυρίως ένεκα εξωαγωνιστικών αιτίων (είχε κατηγορηθεί άδικα για συμμετοχή σε ληστεία και τελικά αθωώθηκε), οπότε επέστρεψε στην Αυστραλία. Από το 2000 ως το 2005 αγωνίστηκε με επιτυχία στις ομογενειακές ομάδες της Μελβούρνης "Ελλάς" και "Μέγας Αλέξανδρος" και με την Ελλάς έφτασε στον τελικό του πρωταθλήματος το 2001. Συνέχισε σε διάφορες ομάδες ως το 2009 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την προπονητική και διατηρεί δική του επιχείρηση-σχολή για προπονητές. Έχει διατελέσει βοηθός κόουτς στην εθνική γυναικών της Ασυτραλίας. Το 2001 ο μπουτσιάνης κλήθηκε στην εθνική Αυστραλίας, στην οποία είχε 4 συμμετοχές στην προκριματική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο ντεμπούτο του πέτυχε γκολ στη νίκη με σκορ-ρεκόρ 22-0 της ομάδας επί της Τόνγκα. Στο δεύτερο διεθνές ματς του πέτυχε άλλα τρία γκολ στο νέο σκορ-ρεκόρ της Αυστραλίας με 31-0 επί της Αμερικανικής Σαμόα. Πρωτάθλημα Αυστραλίας (φιναλίστ): 2000-01. OzFootball Profile. "Football First". "Carli Lloyd hails Aussie Boutsy". Αρχειοθετήθηκε 2012-09-30 στο Wayback Machine.
The Hangover

The Hangover είναι αμερικάνικη κωμωδία, παραγωγής 2009, σε σκηνοθεσία Τοντ Φίλιπς και σε σενάριο των Τζον Λούκας και Σκοτ Μουρ. Στην ταινία αυτήν τρεις κολλητοί φίλοι ο Φιλ Γουόνεκ, ο Στου Πράις, ο Άλαν Γκάρνερ και ο Νταγκ Μπίλινηκς αποφασίζουν να πάνε στο Λας Βέγκας για να κάνουν ένα μπάτσελορ πάρτι προς τιμήν του Νταγκ Μπίλινηκς, ο οποίος παντρεύεται. Ωστόσο όταν οι Φιλ, Στου και Άλαν ξυπνάνε το πρωί διαπιστώνουν ότι δεν θυμούνται τίποτα από τα γεγονότα της προηγούμενης νύχτας και ότι ο Νταγκ έχει εξαφανιστεί. Έτσι, θα κάνουν προσπάθεια να τον βρουν πριν από τον γάμο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 30 Μαΐου 2009 στο Grauman’s Chinese Theater στο Χόλυγουντ, ενώ στους κινηματογράφους των ΗΠΑ προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 26 Μαΐου 2009.Έσπασε τα ταμεία παγκοσμίως και έλαβε κυρίως θετικές κριτικές.Κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα καθώς και άλλα βραβεία. Ακολούθησαν άλλες δυο ταινίες συνέχειες του Hangover: Το The Hangover II και το The Hangover III.

 Στο The Hangover, δύο ημέρες πριν τον γάμο του, ο Νταγκ και οι τρεις κολλητοί του πηγαίνουν στο Λας Βέγκας για μια νύχτα ξεφαντώματος που θα τους μείνει αξέχαστη. Όταν όμως, οι τρεις κολλητοί του γαμπρού ξυπνούν την επομένη με φρικτό πονοκέφαλο, δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα από την προηγούμενη νύχτα. Η πολυτελής σουίτα τους θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο και ο γαμπρός είναι άφαντος. Μην έχοντας ιδέα για το τι μπορεί να έχει συμβεί και με τον χρόνο να λιγοστεύει, οι τρεις φίλοι πρέπει να προσπαθήσουν να θυμηθούν όλες τις εσφαλμένες αποφάσεις που πήραν το προηγούμενο βράδυ, να τις ακολουθήσουν και να προλάβουν να επιστρέψουν έγκαιρα στο Λος Άντζελες με τον Νταγκ. Όσα περισσότερα όμως θυμούνται, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούν πόσο άσχημα έχουν μπλέξει. Μπράντλεϊ Κούπερ στο ρόλο του Φιλ Εντ Χελμς στο ρόλο του Στούαρτ "Στου" Πράις Ζακ Γαλιφιανάκης στο ρόλο του Άλαν Γκάρνερ Τζάστιν Μπάρθα στο ρόλο του Νταγκ Μπίλινγκς Κεν Τζέονγκ στο ρόλο του Λέσλι Τσόου Σάσα Μπαρέσε στο ρόλο της Τρέισι Γκάρνερ Ρεΐτσελ Χάρις στο ρόλο της Μελίσσα Μαΐκ Επς στο ρόλο του Μαύρου Νταγκ, ο τύπος που θεωρήθηκε ως ο Νταγκ Ροιμ Ρίνγκλ στο ρόλο του Αστυνομικού Φράνκλιν Μπράιαν Κάλεν στο ρόλο του Έντι Παλέρμος Ματ Γουόλς στο ρόλο του Δρ. Βαλς Μάικ Τάισον ως ο εαυτός του Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε 15 ημέρες. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην πολιτεία της Νεβάδας.Συγκεκριμένα τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο Λας Βέγκας, στο Caesars Palace. Με προϋπολογισμό 35.000.000 δολάρια, η ταινία The Hangover απέφερε 16,734,033 δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Συνολικά έχει αποφέρει 277,322,503 στο αμερικανικό και στο καναδέζικο box Office.Παγκοσμίως συγκέντρωσε 467,416,722 δολάρια. Επίσημη ιστοσελίδα The Hangover στο IMDb The Hangover στο Rotten Tomatoes The Hangover στο myFILM.gr
Liberation

Το Liberation είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Κριστίνα Αγκιλέρα. Κυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου 2018, από την RCA Records. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονται συνεργασίες με τη Ντέμι Λοβάτο, την Keida, τη Shenseea και τους ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Είναι το πρώτο της άλμπουμ σε έξι χρόνια, μετά την κυκλοφορία του Lotus (2012).

 Το έβδομο στούντιο άλμπουμ της Αγκιλέρα, Lotus (2012), έγινε το λιγότερο επιτυχημένο εμπορικά άλμπουμ της. Έφτασε μέχρι τη θέση 7 στο Billboard 200 και έχει πουλήσει 290,000 μονάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2013, η τραγουδίστρια έκανε διάλειμμα από το Αμερικανικό μουσικό σόου The Voice, στο οποίο ήταν κριτής για να ασχοληθεί με την οικογένειά της και με νέα μουσική. Στις 3 Μαΐου 2018, η Αγκιλέρα κυκλοφόρησε το τραγούδι και το βίντεο για το "Accelerate", στο οποίο συμμετέχουν οι ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Η τραγουδίστρια ανακοίνωσε επίσης ότι ο τίτλος του επερχόμενου άλμπουμ είναι Liberation. Αποκαλύφθηκε το εξώφυλλο, η λίστα των τραγουδιών και το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο για προπαραγγελία στην ιστοσελίδα της. Έγινε γνωστό ότι θα κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα και ένα νέο τραγούδι από το άλμπουμ, μέχρι την ημέρα της κυκλοφορίας του. Ακολούθησε η κυκλοφορία των προωθητικών σινγκλ "Τwice" και "Like I Do", ενώ το "Fall in Line" με τη Ντέμι Λοβάτο κυκλοφόρησε ως το πρώτο επίσημο σινγκλ του άλμπουμ στις 16 Μαΐου. Το Liberation κυκλοφόρησε παγκόσμια στις 15 Ιουνίου 2018. Στα καταστήματα της Target στην Αμερική έγινε διαθέσιμη μια αποκλειστική έκδοση,που περιελάμβανε συλλεκτική μπλούζα. Το πρώτο προωθητικό σινγκλ από το Liberation κυκλοφόρησε στις ψηφιακές πλατφόρμες στις 3 Μαΐου 2018, μαζί με το μουσικό του βίντεο. Το "Accelerate" ήταν η πρώτη της κυκλοφορία από προσωπικό της άλμπουμ σε έξι χρόνια. Είναι ένα τραγούδι με έντονες χιπ χοπ επιρροές, στο οποίο συμμετέχουν οι ράπερ Ty Dolla Sign και 2 Chainz. Στις 11 Μαΐου κυκλοφόρησε το δεύτερο προωθητικό σινγκλ, "Twice". Σε αντίθεση με το πρώτο, δεν συνοδευόταν από μουσικό βίντεο. Το τρίτο προωθητικό σινγκλ, το "Like I do", περιελάμβανε τον ράπερ GoldLink και κυκλοφόρησε στις 7 Ιουνίου.Το πρώτο επίσημο σίνγκλ του άλμπουμ, το "Fall in Line", στο οποίο συμμετέχει η τραγουδίστρια Ντέμι Λοβάτο κυκλοφόρησε στις 16 Μαΐου. Οι δύο τραγουδίστριες είχαν ανακοινώσει την κυκλοφορία του από την προηγούμενη μέρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Liberation
Son de Sol

Οι Son de Sol (στα Ελληνικά ως Ήχος του Ήλιου) είναι ένα ισπανικό συγκρότημα της flamenco-pop, που αποτελείται από τρεις αδελφές (Σόλε, Εσπεράνθα και Λόλα) από την Έθιχα της Σεβίλλης, Ανδαλουσία. Το τρίο επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2005, που θα διεξαγόταν στο Κίεβο, αν και απέκτησαν μόνο την 21η θέση.

 Στον εθνικό διαγωνισμό προεπιλογής, που μεταδόθηκε από την Televisión Española στις 4 και 5 Μαρτίου 2005, το τραγούδι της ομάδας "Brujería" (Μαγγανεία) εξασφάλισε το 24,2% των ψήφων, τοποθετώντας τους μπροστά από το μεγάλο φαβορί Las Supremas de Móstoles κατά περιθώριο μόλις 2,4%. Το τραγούδι δημιουργήθηκε από τον Μάνουελ Ρούιθ (γνωστός και ως Queco), ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για το "The Ketchup Song (Aserejé)" από τις Las Ketchup, μια τεράστια διεθνή επιτυχία. Οι Son de Sol ήταν μία από τις δεκατέσσερις συμμετοχές που προκρίθηκαν απευθείας στον μεγάλο τελικό του Κιέβου στις 21 Μαΐου, στον οποίο αγωνίστηκαν επίσης με δέκα προκριθέντες από τον ημιτελικό. Οι Son de Sol δεν είχαν εμπορική επιτυχία στην Ισπανία. Το πρώτο τους άλμπουμ, το De fiesta por sevillanas κατατάχθηκε στο #3569 στα εθνικά διαγράμματα άλμπουμ, έχοντας πουλήσει λιγότερα από 100 αντίγραφα. Με το Callejuela ανέβηκαν στο #1025. Μετά από αυτό το δεύτερο ανεπιτυχές αποτέλεσμα του chart, η δισκογραφική τους εταιρεία αποφάσισε να τις αφήσει. Το 2005, η ομάδα αποφάσισε να κυκλοφορήσει το 3ο άλμπουμ τους με τίτλο Brujería με την RTVE Records, με το οποίο η νέα τους εταιρεία θα τους έστελνε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Πέτυχαν μόνο μια απογοητευτική 21η θέση, η οποία οδήγησε την RTVE να απομακρύνει την ομάδα, απρόθυμη να κυκλοφορήσει ένα δεύτερο single. Το 2008, οι Son de Sol κυκλοφόρησαν το 4ο άλμπουμ τους με τίτλο Directo a ti με την Pias Records, χωρίς πολύ απήχηση.Οι τρείς αδελφές πλέον διευθύνουν μια ακαδημία χορού στην πατρίδα τους, την Έθιχα. De fiesta por sevillanas (1999) Callejuela (2002) Brujería (Απρίλιος 2005) Directo a ti (Απρίλιος 2008) DotEurovision.com, Son de Sol shine in Spanish Eurovision final. Επίσημο σάιτ Αρχειοθετήθηκε 2018-05-18 στο Wayback Machine.
Κίνημα Βουλγαρία για τους Πολίτες

Το Κίνημα Βουλγαρία για τους Πολίτες (βουλγαρικά: Движение „България на гражданите“, Ντβιζένιε „Μπουλγκάρια να γκραζντάνιτε“, απόδοση: Κίνημα 'Βουλγαρία των Πολιτών'‎) είναι πολιτικό κόμμα στη Βουλγαρία. Το κόμμα ιδρύθηκε από τον πρώην ευρωπαίο Επίτροπο και μέλος του Εθνικού Κινήματος για τη Σταθερότητα και τη Πρόοδο Μεγκλένα Κούνεβα στις 1 Ιουλίου 2012. Η Κούνεβα υπηρέτησε ως η επικεφαλής του κόμματος μέχρι το 2017. Σημερινός επικεφαλής είναι ο Ντιμιτάρ Ντέλτσεφ. Δεν εκπροσωπείται από κάποιον βουλευτή στο Βουλγαρικό Κοινοβούλιο, αλλά ούτε και στην Ευρωβουλή. Στις εκλογές του 2013 τερμάτισε έκτο, λαμβάνοντας 115.190 ψήφους (το 3.25% των ψήφων), αλλά απέτυχε να μπει στο κοινοβούλιο.

 Το κόμμα έχει ορίσει τρεις βασικούς άξονες στην υποψηφιότητα του για τις εκλογές του 2013. Ο πρώτος άξονας, με τίτλο "Ο Πολίτης", έχει ως στόχο να αυξήσει τους μηχανισμούς ελέγχου της εξουσίας, να άρει τα εμπόδια της διεξαγωγής δημοψηφίσματος σε τοπικό επίπεδο και να θέσει τα βήματα προς την κατεύθυνση της υιοθέτησης ενός νέου συντάγματος. Ο δεύτερος άξονας, με τίτλο "Η Οικονομία", περιγράφει την αφοσίωση του κόμματος προς την ανάπτυξη και τη σταθερότητα της οικονομίας. Το κόμμα επίσης προετοιμάζεται για να φέρει "πραγματικές" μεταρρυθμίσεις στην υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τις συντάξεις ηλικιωμένων. Το κόμμα επιθυμεί να επιστρέψει την οικονομία στα επίπεδα προ του 2009 και να καθοδηγήσει κατάλληλα την οικονομία ώστε να πιάσει ρυθμό ανάπτυξης πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ. Ο τίτλος, με τίτλο "Η Βουλγαρία του Μέλλοντος", στοχεύει σε ριζική μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος. Καλεί για την άμεση εκλογή των δικαστών που στελεχώνουν το Ανώτατο Δικαστήριο, καθώς και την αφαίρεση της ποινικής δίωξης από την δικαιοσύνη. Μεγκλένα Κούνεβα (2012-2017) Ντίμιταρ Ντέλτσεφ (2017-Σήμερα) Πλάμεν Κονσταντίνοφ Νάυντεν Ζελενογκόρσκι Επίσημη ιστοσελίδα
Παρτίζαν Βελιγραδίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η Παρτίζαν (σερβικά: Партизан / Partizan) γνωστή ως Παρτίζαν ΝΙΣ για εμπορικούς λόγους, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης και εδρεύει στο Βελιγράδι της Σερβίας. Ιδρύθηκε ως τμήμα του πολυαθλητικού συλλόγου της Παρτιζάν Βελιγραδίου το 1945. Ο σύλλογος αγωνίζεται στην Σερβική Λιγκ, στην Αδριατική Λίγκα και στην Ευρωλίγκα.

 Η Παρτίζαν είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα μπάσκετ στη Σερβία και μια από τις πιο επιτυχημένες στο πρωτάθλημα της πάλαι ποτέ ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορία της (περισσότερων από έξι δεκαετιών), η Παρτίζαν έχει κερδίσει 45 τρόπαια. Είναι κάτοχος 21 εθνικών τίτλων, εκ των οποίων η τελευταίοι 12 κατακτήθηκαν διαδοχικά. Έχει κερδίσει επίσης 16 εθνικά κύπελλα μπάσκετ και 7 πρωταθλήματα Αδριατικής (ABA League). Το πιο σημαντικό τρόπαιο που έχει κατακτήσει ο σύλλογος είναι η Ευρωλίγκα στο Final Four της Κωνσταντινούπολης το 1992, νικώντας στον τελικό την ισπανική Μοντιγαλά Ζουβεντούτ. Εκείνη την περίοδο (1992), η Παρτίζαν έδωσε τα εντός έδρας παιχνίδια της (όπως τον κρίσιμο τυπικά εντός έδρας προημιτελικό αγώνα εναντίον της Κνορ Μπολόνια μακριά από τα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας (στο προάστιο Φουενλαμπράδα της Μαδρίτης) καθώς η FIBA αποφάσισε να μην επιτρέψει σε ομάδες από την πρώην Γιουγκοσλαβία να παίζουν στην έδρα τους, λόγω των εχθροπραξιών στην περιοχή. Ακόμη, την ίδια περίοδο κατέκτησε το εθνικό πρωτάθλημα και το κύπελλο, επιτυγχάνοντας έτσι Τριπλ Κράουν. Η Παρτίζαν ωστόσο δεν είχε το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον τίτλο της Ευρωλίγκα την περίοδο 1992-1993, λόγω των κυρώσεων του ΟΗΕ. Η ομάδα έχει κερδίσει επίσης 3 Κύπελλα Κόρατς το 1978, το 1979 και το 1989. Το σωματείο και οι φίλαθλοι της Παρτιζάν αδελφοποιήθηκαν με το σωματείο και τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ. Ο κατεξοχήν μεγάλος αθλητικός αντίπαλος της Παρτιζάν είναι ο συμπολίτης της Ερυθρός Αστέρας. Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης (1): 1992 Ευρωπαϊκό Κύπελλο Κόρατς (3): 1978, 1979, 1989 Αδριατική Λίγκα (7): 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013, 2023 Πρωταθλήματα (Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας-Μαυροβουνίου / Σερβίας) (21): 1976, 1979, 1981, 1987, 1992, 1995, 1996, 1997, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 Κύπελλο (Γιουγκοσλαβίας / Σερβίας-Μαυροβουνίου / Σερβίας) (16): 1979, 1989, 1992, 1994, 1995, 1999, 2000, 2002, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2018, 2019, 2020 Επίσημη ιστοσελίδα
Αϊτινές γενικές εκλογές (2015-16)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αϊτή στις 9 Αυγούστου 2015, με τον δεύτερο γύρο να έχει οριστεί αρχικά για τις 25 Οκτωβρίου. Στις εκλογές αποφασίστηκαν τα 2/3 των μελών της Γερουσίας και όλα τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων. Ο πρώτος γύρος των εκλογών για το 1/3 των μελών της Γερουσίας διεξήχθη στις 20 Νοεμβρίου 2016.

 Τα 99 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα των 2 γύρων. Ένας δεύτερος γύρος διεξάγεται σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν θα έχει την πλειοψηφία που απαιτείται προκειμένου να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος θα διεξαχθεί από κοινού με τις τοπικές εκλογές και με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών. Τον Μάρτιο του 2015 με ένα νέο εκλογικό διάταγμα καθορίστηκε ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από 118 μέλη και η Γερουσία θα παραμείνει με 30 μέλη.Το 1/3 της 30μελούς Γερουσίας εκλέγεται κάθε δύο χρόνια, συνήθως με τη χρήση του συστήματος των 2 γύρων. Ωστόσο, οι προηγούμενες εκλογές για Γερουσία τον Μάιο του 2012 δεν διεξήχθησαν, κάτι που σημαίνει ότι τα 2/3 των εδρών της Γερουσίας θα εκλεγούν το 2015. Συνολικά 2.037 ήταν αρχικά οι υποψήφιοι στις εκλογές, εκπροσωπώντας 98 διαφορετικά πολιτικά κόμματα. Ωστόσο, από την πρώτη στιγμή αποκλείστηκαν περισσότεροι από 500 υποψήφιοι και έμειναν 186 υποψήφιοι για τη Γερουσία και 1.329 για τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Η λίστα με τους υποψηφίους ενημερώθηκε στις 26 Ιουνίου με την αναγραφή 47 υποψηφίων για τη Γερουσία και 294 για τη Βουλή, που είχαν προηγουμένως αποκλειστεί.Ο αριθμός των υποψηφίων μεταξύ των μεγάλων κομμάτων ήταν: Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα που δημοσιοποιήθηκαν από την Εφορευτική Επιτροπή, τα έγκυρα ψηφοδέλτια ήταν 1.046.516 για ένα εκλογικό σώμα των 5.871.450, κάτι που αντιστοιχεί σε συμμετοχή 17,82%. Οι εκλογές ακυρώθηκαν σε 22 εκλογικές περιφέρειες και για τον λόγο αυτό δεν υπήρξαν αποτελέσματα σε εκείνες τις περιφέρειες.Στον πρώτο γύρο εξελέγησαν μόνο 8 υποψήφιοι για τη Βουλή. Από αυτούς, οι 4 ανήκουν στο PHTK, 2 στο AAA, ένας στην "Αλήθεια" και 1 στο Consortium. Δεν εξελέγη κανείς γερουσιαστής στον πρώτο γύρο.Τα οριστικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 28 Σεπτεμβρίου. Εξελέγησαν ένας γερουσιαστής από το κόμμα AAA (Αϊτή σε Δράση) και ένας από το LIDE (Ligue Dessalines). Για τις εκλογές των αντιπροσώπων, 8 βουλευτές εξελέγησαν: οι 4 από το PHTK (Αϊτινό Κόμμα Τε Καλέ), 2 από το AAA , 1 από το VERITE (Αλήθεια) και 1 από το INITE PATRIYOTIK (Πατριωτική Ενότητα).Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη στις 25 Οκτωβρίου, μαζί με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών και τον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών στις περιφέρειες όπου ακυρώθηκε η ψηφοφορία τον Αύγουστο. Παρατίθενται παρακάτω το σύνολο των αντιπροσώπων και των γερουσιαστών που εξελέγησαν ως τον Δεκέμβριο του 2016.
Συχαινά Αχαΐας

Τα Συχαινά αποτελούν συνοικία της Πάτρας η οποία βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης. Μέχρι το 1961 η περιοχή είχε τη μορφή δύο διακριτών και επίσημα αναγνωρισμένων οικισμών, τα Άνω και τα Κάτω Συχαινά, που πλέον αποτελούν απλά δύο ευρύτερες γειτονιές της περιοχής ως μέρος του οικιστικού ιστού της πόλης της Πάτρας.

 Τα Συχαινά βρίσκονται στις βορειοδυτικές απολήξεις του Παναχαϊκού όρους και ευρισκόμενα σε υψόμετρο που κυμαίνεται περίπου από 50 έως 150 μέτρα. Απέχει περίπου 4. χλμ. από το κέντρο της Πάτρας. Από τα Συχαινά διέρχεται ο ποταμός Μείλιχος, που πηγάζει σε θέση πλησίον της περιοχής στα ανατολικά αυτής. Κατά την αρχαιότητα, στη σημερινή περιοχή των Συχαινών και δίπλα στο Μείλιχο, βρισκόταν ο ναός της Τρικλαρίας Αρτέμιδος, ο οποίος ωστόσο δεν έχει βρεθεί και ανασκαφεί ακόμα από τους αρχαιολόγους. Τα τότε χωριά Επάνω Συχενά και Κάτω Συχενά αναγνωρίστηκαν ως οικισμοί στις 20/04/1835 και προσαρτήθηκαν στον τότε Δήμο Πατρέων. Με το ΦΕΚ 32Α της 08/12/1845 καταργήθηκαν από οικισμοί. Αναγνωρίστηκαν εκ νέου ως οικισμοί με τις ονομασίες Άνω Συχαινά και Κάτω Συχαινά στις 07/04/1951, όταν και υπήχθησαν στον τότε Δήμο Πατρέων. Στις 19/03/1961 έπαψαν να θεωρούνται οικισμοί και προσαρτήθηκαν στον οικιστικό ιστό της Πάτρας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη των οικισμών των Συχαινών σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Δ. Καρατζά, Χ. Χαραλάμπους, Δ. Γκότση, Γ. Λύρα, Πάτρα, ονομάτων επίσκεψις, Έκδοση των εφημερίδων «Εθνικός Κήρυξ των Πατρών» και «Ημερήσιος Κήρυξ των Πατρών», Πάτρα 1995. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Συχαινά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Άνω Συχαινών/Επάνω Συχενών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάτω Συχαινών/Κάτω Συχενών Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πατρέων. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018.
Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ελλάδας επιτραπέζιας αντισφαίρισης γυναικών

Το Διασυλλογικό πρωτάθλημα γυναικών είναι η διοργάνωση μέσω της οποίας αναδεικνύεται ο πρωταθλητής σύλλογος στην Ελλάδα, στο άθλημα της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Ξεκίνησε το 1954 και διεξάγεται κάθε χρόνο από την ΕΦΟΕΠΑ. Πολυνίκης του θεσμού με 28 κατακτήσεις είναι ο Ολυμπιακός ενώ είναι και η πρωταθλήτρια ομάδα για το 2023.

 Το διασυλλογικό πρωτάθλημα είναι χωρισμένο σε κατηγορίες. Ανώτατη κατηγορία είναι η Α1, ο νικητής της οποίας αναδεικνύεται πρωταθλητής σύλλογος γυναικών στην Ελλάδα, στο άθλημα της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Κάτω από την Α1 κατηγορία, υπάρχουν 3 βαθμίδες πρωταθλημάτων. 1953–54 ως 1968–69: Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1969–70 ως 1991–92: Α' Εθνική 1992–93 ως σήμερα: Α1 Εθνική Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ψηφιακό αρχείο Αθλητικής Ηχούς Επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.)
Σελεστά

Το Σελεστά (γαλλ. Sélestat, αλσατικά Schlettstàdt, γερμαν. Schlettstadt) είναι πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας στο διαμέρισμα Κάτω Ρήνου (Bas Rhin) της Αλσατίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2007, η πόλη είχε πληθυσμό 19.303 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 434,8 κατ./τετ.χλμ Η πόλη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Ιλλ.

 Η πόλη πρωτοαναφέρεται επί Καρλομάγνου του 775. Ωστόσο σημαντική ώθηση έλαβε τον 11ο αιώνα, με την οικοδόμηση του ναού της Σεντ Φουά (Sainte Foy). Το 1217 γίνεται αυτοκρατορική πόλη και το 1354 προσχώρησε στη Δεκάπολη, το συνασπισμό των δέκα αυτοκρατορικών πόλεων της Αλσατίας. Έτσι οι οχυρώσεις της διευρύνθηκαν και σε αυτή στεγάζονται αρκετά μοναστικά τάγματα. Παράλληλα κύρια δραστηριότητά της γίνεται το εμπόριο. Το 1634 η πόλη περιέρχεται στη γαλλική κυριαρχία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ΄ κατασκεύασε σύγχρονες οχυρώσεις στην πόλη, οι οποίες κατεδαφίστηκαν το 1870. Παράλληλα η πόλη άκμασε ως εκπαιδευτικό κέντρο λόγω της δημοτικής σχολής της (που έφθασε να έχει ως και 900 φοιτητές), ενώ ο λόγιος Μπεάτους Ρηνάνους (Beatus Rhenanus) κληροδότησε τη βιβλιοθήκη του στην πόλη, η οποία με βάση αυτό το κληροδότημα δημιούργησε την "ανθρωπιστική βιβλιοθήκη" (Bibliothèque Humaniste), από τα σημαντικά αξιοθέατα του σημερινού Σελεστά. Η Μεταρρύθμιση, ο πόλεμος των χωρικών και ο τριακονταετής πόλεμος σημαδεύουν την παρακμή του Σελεστά. Όπως και η υπόλοιπη Αλσατία η πόλη περιέρχεται οριστικά σε γαλλική κυριαρχία και μετατρέπεται σε πόλη - έδρα φρουράς. Έκτοτε η πόλη γνωρίζει περιορισμένη ανάπτυξη, παρά το ότι ευημερεί, καθώς άλλα αλσατικά κέντρα αναπτύσσονται ταχύτερα και πολύ περισσότερο. Δεν ανήκει στο "δρόμο του κρασιού" (Route de Vin), αν και είναι πολύ κοντά τόσο στο Κολμάρ (22 χλμ) όσο και στο Στρασβούργο (47 χλμ). Συχνά, σε περιόδους αιχμής αφίξεων στο Στρασβούργο, λόγω συνεδριάσεων ολομελείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, φιλοξενεί όσους τουρίστες δεν εμπλέκονται άμεσα με τις δραστηριότητες του Κοινοβουλίου. Λόγω της μακράς της ιστορίας, η πόλη είναι από τις αρχιτεκτονικά πλουσιότερες της Αλσατίας. Σημαντικό δείγμα του ρωμανικού ρυθμού είναι ο ναός της Αγίας Πίστης (Sainte Foy), ενώ η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι ρυθμού μπαρόκ. Στον ίδιο ρυθμό είναι και ο πύργος με το ρολόι (1618) και ο νεο-μεσαιωνικός πύργος νερού. Το Δημαρχείο (Hotel de Ville) είναι κτίσμα του 1788, ο σιδηροδρομικός σταθμός του 1880 και η εβραϊκή συναγωγή του 1890. Έχουν, επίσης, διατηρηθεί αρκετές οικίες αναγεννησιακού και μπαρόκ ρυθμού. Η Ανθρωπιστική Βιβλιοθήκη του Σελεστά διαθέτει μια από τις παλαιότερες και πλέον ομοιογενείς συλλογές μεσαιωνικών χειρογράφων και αναγεννησιακών βιβλίων στην Ευρώπη. Πυρήνα της αποτέλεσε η βιβλιοθήκη του Μπεάτους Ρηνάνους, η οποία διατηρείται εν πολλοίς ανέπαφη. Στην πόλη εδρεύει το Ίδρυμα σύγχρονης Τέχνης της Αλσατίας (Fonds régional d'art contemporain Alsace (FRAC Alsace)) και το ίδρυμα " Pôle d'Archéologie Interdépartemental Rhénan (PAIR) (Αρχαιολογική Δια-διαμερισματική Εστία του Ρήνου) με δραστηριότητα τις αρχαιολογικές έρευνες στην Αλσατία
Μυκόνιος (περιπολικό)

Η πυραυλάκατος ΤΠΚ «Υποπλοίαρχος Μυκόνιος» (Ρ-22, πρώην Ρ-57) είναι ένα από τα τέσσερα παρόμοιου τύπου (αδελφά) σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας: «Λάσκος ΙΙ», «Μπλέσσας ΙΙ, «Μυκόνιος» και «Τρουπάκης».

 Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Construction mecaniques de Normandie (CMN) του Χερβούργου, στη Νορμανδία της Γαλλίας. Καθελκύστηκε στις 5 Μαΐου 1977, οπότε και παρελήφθη από τον Πλωτάρχη Λεωνίδα Παληογιώργο. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 10 Φεβρουαρίου 1978. Το σκάφος έλαβε το όνομά του προς τιμή του Υποπλοιάρχου Σοφοκλή Μυκόνιου, ο οποίος ως Γ΄ Αξιωματικός του Υ/Β «Κατσώνης» φονεύθηκε την 14η Σεπτεμβρίου 1943 στη θαλάσσια περιοχή Σκιάθου – Πηλίου, σε πολεμική δράση εναντίον του εχθρού. Ο Σ. Μυκόνιος προήχθη μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στον επόμενο βαθμό (Πλωτάρχης).Η πυραυλάκατος «Μυκόνιος» —όπως και τα αδελφά της πλοία— υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες εκσυγχρονισμού των συστημάτων της (πρόγραμμα Εκσυγχρονισμός Μέσης Ζωής), οι οποίες ολοκληρώθηκαν στα Ναυπηγεία Ελευσίνας τον Οκτώβριο του 2009. Μετά το πέρας του ΕΜΖ και κατά τη διάρκεια εργασιών φλογοκοπής (04/01/10) συνέβη πυρκαγιά στο ΠΜ Μηχανοστάσιο στο Ναύσταθμο Κρήτης. Το καλοκαίρι του 2015 αποφασίστηκε η επισκευή του στα ίδια Ναυπηγεία Ελευσίνας και ταυτόχρονα ο εκσυγχρονισμός του βληματικού του δυναμικού από τη Διεύθυνση Ναυτικών Όπλων σε συνεργασία με την εταιρεία SSA από τα EXOCET MM38 σε HARPOON. «ΤΠΚ Μυκόνιος». Πολεμικό Ναυτικό. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. * «ΜΥΚΟΝΙΟΣ (P 22)». hellasarmy.gr. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016. Eric Wertheim (2007). The Naval Institute Guide to Combat Fleets of the World (15η έκδοση). Αννάπολις: Naval Institute Press. ISBN 978-1591149552. «Παραδόσεις πλοίων από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας». Το Βήμα. 31 Οκτωβρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2016.
Τσικαλαριό Νάξου

Το Τσικαλαριό είναι ένα χωριό που απέχει 9 χιλιόμετρα από την Χώρα της Νάξου. Βρίσκεται μεταξύ Χαλκίου και Ποταμιάς. Το όνομα του προέρχεται από την αρχαία λέξη "τσικάλι" (τσικάλι, τσουκάλι) που σημαίνει "πήλινο σκεύος". To Τσικαλαριό μαζί με το Χείμαρρο αποτελούν τη Ζωοδόχος Πηγή Νάξου.

 Για τα έτη 1835 έως 1879 δεν έχουμε πληθυσμιακά στοιχεία για τον οικισμό λόγω του ότι απογράφεται μαζί με τον οικισμό Χείμαρρο. Το ίδιο ισχύει και για τα έτη από 1981 έως 2011 γιατί απογράφεται μαζί με τον Χείμαρρο ως Ζωοδόχος Πηγή. Το 1835, ο οικισμός Τσικαλαριο μαζί με τον οικισμό Κουτσοχεράδο (σημερινό Χείμαρρο) έχει 182 κατοίκους (57 οικογένειες) και προσαρτάται στον νεοϊδρυθέντα Δήμο Τραγαίας της επαρχίας Νάξου, με έδρα τον οικισμό του Χαλκείου. Το 1889, στην απογραφή οι οικισμοί Κουτσοχεράδο και Τσικαλαριό αναγνωρίζονται σε ξεχωριστούς οικισμούς. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και δημιουργείται η κοινότητα Χαλκείου, όπου και προσαρτάται. Το 1981, στην απογραφή, καταργείται σαν «ανεξάρτητος» οικισμός και μαζί με τον οικισμό Χείμαρρο (πρώην Κουτσοχεράδο) αποτελούν το χωριό Ζωοδόχος Πηγή που υπάγεται στην κοινότητα του Χαλκείου. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα του Χαλκείου καταργείται και ο οικισμός (ως Ζωοδόχος Πηγή) προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χάλκειο. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και ο οικισμός (ως Ζωοδόχος Πηγή) προσαρτάται στο νεοσύστατο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. Τσικαλαριό thisisnaxos.gr
Ρίχαρντ Γιάκοπιτς

Ο Ρίχαρντ Γιάκοπιτς (σλοβενικά: Rihard Jakopič‎ (12 Απριλίου 1869 – 21 Απριλίου 1943) ήταν Σλοβένος ζωγράφος. Εκτός από κορυφαίος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος στη χώρα του, ήταν προστάτης των τεχνών και θεωρητικός της τέχνης. Μαζί με τους Matej Sternen, Matija Jama και Ivan Grohar, θεωρείται πρωτοπόρος της σλοβενικής ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής.

 Ο Ρίχαρντ Γιάκοπιτς γεννήθηκε σε ένα προάστιο της Λιουμπλιάνας, πρωτεύουσας της ιστορικής περιοχής Καρνιόλα της Αυστροουγγαρίας και νυν Σλοβενίας. Ο πατέρας του, Φρανκ Γιάκοπιτς, ήταν γνωστός έμπορος γεωργικών προϊόντων. Ο Ρίχαρντ ήταν το μικρότερο από τα οκτώ παιδιά της οικογένειας.Μετά από εισαγωγικές εξετάσεις, ο Γιάκοπιτς σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Βιέννη, επέστρεψε στο σπίτι του προσωρινά λόγω ασθενείας και στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του το 1888. Το 1889 εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Στη συνέχεια, έζησε στη Λιουμπλιάνα, όπου συμμετείχε στην ίδρυση της Σλοβενικής Εταιρείας Τέχνης, και μετά το 1902 στην Škofja Loka. Το 1903, συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Πράγα. Ο Γιάκοπιτς επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα το 1906. Ήταν ένα από τα πρώτα μέλη της Σλοβενικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, που ιδρύθηκε το 1938. Ο Γιάκοπιτς πέθανε στο σπίτι του στη Λουμπλιάνα στις 1:45 μ.μ., στις 21 Απριλίου 1943, μετά από μακρόχρονη και δύσκολη ασθένεια. Από το 1906 υπέφερε από επιληψία. Στην κατοικία του διοργανώθηκε αγρυπνία, ενώ κηδεύτηκε και θάφτηκε στο Κοιμητήριο του Τιμίου Σταυρού (νυν νεκροταφείο Žale) στις 23 Απριλίου 1943. Πάνω από 1.200 πίνακες και 650 σχέδια του Γιάκοπιτς έχουν διασωθεί. Στη Λιουμπλιάνα, ο Γιάκοπιτς ίδρυσε τη Σλοβενική Σχολή Ιμπρεσιονιστικού Σχεδίου και Ζωγραφικής, που μετέπειτα εξελίχθηκε σε Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Πινακοθήκης της Σλοβενίας. Το 1908, κατασκεύασε με δικά του έξοδα ένα περίπτερο στο Τίβολι, το μεγαλύτερο πάρκο της Λιουμπλιάνας, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Max Fabiani. Το περίπτερο Γιάκοπιτς έγινε ο κύριος χώρος καλλιτεχνικών εκθέσεων της ευρύτερης περιοχής εκείνη την εποχή. Το 1962, λόγω μετεγκατάστασης μιας σιδηροδρομικής γραμμής, το περίπτερο κατεδαφίστηκε. Το 1965, ο Γιάκοπιτς έδωσε το όνομά του σε ένα δημοτικό σχολείο στην περιοχή Σίσκα, ενώ το 1969 καθιερώθηκε το βραβείο Γιάκοπιτς, το ανώτατο σλοβενικό βραβείο καλών τεχνών, το οποίο απονέμεται κάθε χρόνο. Μεταξύ 1970-72, ανεγέρθηκε ένα άγαλμα του Γιάκοπιτς από τον Bojan Kunaver στον χώρο όπου αρχικά βρισκόταν το περίπτερο. Το 1979, εγκαινιάστηκε στη Λιουμπλιάνα μια νέα γκαλερί Γιάκοπιτς (σλοβενικά: Galerija Jakopič‎). Αφότου η Σλοβενία αποσχίστηκε από τη Γιουγκοσλαβία και έγινε ανεξάρτητο κράτος, ο Γιάκοπιτς απεικονίστηκε από τον Rudi Španzel στο χαρτονόμισμα των 100 τολάρ, που κυκλοφόρησε από τον Οκτώβριο του 1991 έως την εισαγωγή του ευρώ τον Ιανουάριο του 2007. Πρώιμος σλοβένικος μοντερνισμός, Εθνική Πινακοθήκη της Σλοβενίας στα αγγλικά Ο Ρίχαρντ Γιάκοπιτς στο Google Arts and Culture Αρχειοθετήθηκε 2021-04-18 στο Wayback Machine. στα αγγλικά
Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου

Η Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 11 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

 Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου αντιστοιχούσαν 7 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 3 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου αντιστοιχούσαν 7. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Από τότε, οι έδρες που αντιστοιχούν στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 11. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος. Βουλευτές Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου
Τζόζεφ Μποακάι

Ο Τζόζεφ Μποακάι (Joseph Nyumah Boakai) είναι πολιτικός από τη Λιβερία, ο οποίος διατέλεσε Αντιπρόεδρος από το 2006 έως το 2018. Ανήκει στο Ενωτικό Κόμμα της Προέδρου Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ.

 Γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1944 στη Γουορσόνγκα, στην επαρχία Φόνγκα της κομητείας Λόφα και οι γονείς του ήταν αναλαφάβητοι Είναι παντρεμένος με την Καρτούμου Μποακάι και έχουν 4 παιδιά. Σπούδασε στο Κολέγιο Δυτικής Αφρικής, έπειτα στο Πανεπιστήμιο της Λιβερίας και στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κάνσας. Στο τελευταίο φοίτησε με υποτροφία από την USAID. Την περίοδο από το 1983 ως το 1985 θήτευσε στο Υπουργείο Γεωργίας, επί καθεστώτος του δικτάτορα Σάμιουελ Ντόε. Την περίοδο εκείνη, προήδρευσε της 15μελούς Ένωσης για την Ανάπτυξη του Δυτικοαφρικανικού Ρυζιού , με 15 κράτη-μέλη. Με την εκλογή της Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ στην προεδρία του κράτους, το 2005, ο Μποακάι έγινε αντιπρόεδρος, τον Ιανουάριο του 2006.
Γιουγιαϊγιάκο

Το Γιουγιαϊγιάκο (ισπανικά: Llullaillaco‎) είναι το δεύτερο υψηλότερο ενεργό ηφαίστειο στον κόσμο, μετά το Όχος ντελ Σαλάδο και είναι ο υψηλότερος αρχαιολογικός χώρος στον κόσμο. Το ηφαίστειο βρίσκεται στις Άνδεις στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής (στην επαρχία Σάλτα) και Χιλής (στην περιφέρεια Αντοφαγάστα).

 Το όνομά της πιθανότατα προέρχεται από την κέτσουα Yuyaq yaku, ή «απατηλό νερό», το όνομα μιας ελώδους λιμνοθάλασσας στους ανατολικούς πρόποδες της Αργεντινής. Το βουνό φτάνει σε υψόμετρο 6.739 μέτρων.Είναι επίσης το έκτο ψηλότερο βουνό της Νότιας Αμερικής και η ψηλότερη κορυφή της επαρχίας Σάλτα. Η κορυφή και οι πλευρές του είναι χιονισμένες και έχουν μικρούς παγετώνες, καθώς και μεγάλες ροές τέφρας και ηφαιστειακών πετρωμάτων. Από τις κορυφές του ρέουν ακτινωτά μικρά ρυάκια, μερικά από τα οποία τροφοδοτούν έλη στην πλευρά της Αργεντινής. Την 1η Δεκεμβρίου 1952, ο Μπιόν Γκονσάλες και ο Χουάν Χαρσίμ ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανέβηκαν στην κορυφή. Το ηφαίστειο είναι ανενεργό από το 1877, όταν έγινε η τελευταία έκρηξη. Ωστόσο, οι σχετικές αναφορές είναι πολύ ασαφείς.Τον Μάρτιο του 1999 ανακαλύφθηκε ένα νεκροταφείο κοντά στην κορυφή του, από το οποίο απομακρύνθηκαν τρεις μούμιες, οι «μούμιες του Γιουγιαϊγιάκο». Πρόκειται για τα σώματα των παιδιών που οι Κέτσουα θυσίαζαν σε αυτό που θεωρούσαν θεότητες τους, σχεδόν 500 χρόνια πριν από την ανακάλυψή τους και λίγο πριν από την άφιξη των πρώτων κονκισταδόρων. Μουμιοποιήθηκαν με κατάψυξη. Οι μούμιες εκτίθενται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Υψηλών Ορέων (Museo de Arqueología de Alta Montaña) στη Σάλτα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Llullaillaco στο Wikimedia Commons
Άνθη Αμυγδαλιάς

Το ζωγραφικό έργο «Άνθη Αμυγδαλιάς» είναι μέρος μιας σειράς αρκετών πινάκων που δημιουργήθηκαν κατά τη χρονική περίοδο μεταξύ 1888 και 1890 από τον Βίνσεντ βαν Γκογκ στην Αρλ και το Σεν Ρεμί στη Νότια Γαλλία, ενός ανθισμένου δέντρου αμυγδαλιάς. Τα ανθισμένα δέντρα ήταν σημαντικά για τον Βαν Γκογκ. Αντιπροσώπευαν την αφύπνιση και την ελπίδα. Του άρεσαν αισθητικά και έβρισκε χαρά στο να ζωγραφίζει ανθισμένα δέντρα. Τα έργα αντανακλούν τις επιρροές του ιμπρεσιονισμού, του Divisionist και της ξυλογραφίας του Ιαπωνισμό. Ο πίνακας Άνθη Αμυγδαλιάς δημιουργήθηκε για να τον εορτασμό της γέννησης του ανιψιού του και συνονόματού του, γιου του αδελφού του Τεό και της νύφης του Τζο.

 Το 1888, ο Βαν Γκογκ είχε έμπνευση στη νότια Γαλλία και ξεκίνησε την πιο παραγωγική περίοδο της ζωγραφικής του καριέρα. Σε σχέση με τον πίνακα «Αγρόκτημα στην Προβηγκία» (1888), η Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης σημειώνει ότι: «Ήταν ο ήλιος που ο Βαν Γκογκ ζητούσε στην Προβηγκία, μια λάμψη και φως που θα ξεπλύνει τις λεπτομέρειες και θα απλοποιήσει τις μορφές μειώνοντας τον κόσμο γύρω του, με τον τρόπο του σχεδίου που θαύμαζε στις ιαπωνικές ξυλογραφίες. Η Αρλ, έλεγε, ήταν "η Ιαπωνία του Νότου". Εδώ ένιωθε πως το εφέ ισοπέδωσης του ήλιου θα ενίσχυε τα περιγράμματα των συνθέσεων και θα μείωνε τις αποχρώσεις του χρώματος σε μερικές ζωντανές αντιθέσεις. Τα ζεύγη των συμπληρωματικών χρωμάτων, το κόκκινο και το πράσινο των φυτών, οι πλεγμένες ανταύγειες των πορτοκαλιών και μπλε στο φράχτη, ακόμα και τα ροζ σύννεφα που ζωντανεύουν στον τυρκουάζ ουρανό — σχεδόν δονούνται το ένα ενάντια στο άλλο.»Όταν Βαν Γκογκ έφθασε στην Αρλ τον Μάρτιο του 1888 τα οπωροφόρα δέντρα στα περιβόλια ήταν έτοιμα να ανθίσουν. Τα άνθη των βερικοκιών, ροδακινιών και δαμασκηνιών τον παρακίνησαν, και μέσα σε ένα μήνα είχε δημιουργήσει δεκατέσσερα έργα ζωγραφικής με ανθισμένα οπωροφόρα δέντρα. Ενθουσιασμένος από το θέμα, ο Βαν Γκογκ ολοκλήρωνε σχεδόν ένα πίνακα την ημέρα. Περίπου στις 21 του Απρίλη ο Βαν Γκογκ έγραψε στον Τεό, ότι «θα πρέπει να αναζητήσω κάτι νέο, τώρα οι οπωρώνες έχουν σχεδόν τελειώσει την άνθηση.» Flowering trees painted by van Gogh Άνθη Αμυγδαλιάς, 1890 στο Μουσείο Βαν Γκογκ Βαν Γκογκ, πίνακες και σχέδια: μια ειδική έκθεση με δανεικά εκθέματα, μια πλήρως ψηφιοποιημένη έκθεση του καταλόγου των βιβλιοθηκών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης, η οποία περιέχει υλικό για τον πίνακα (δείτε στο ευρετήριο)
Τζέιν Ράσελ

Η Τζέιν Ράσελ (αγγλικά: Ernestine Jane Geraldine Russell), (21 Ιουνίου 1921 - 28 Φεβρουαρίου 2011) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και από τα κορυφαία "συμβόλα του σεξ" του Χόλυγουντ των δεκαετίων του 1940 και του 1950.

 Η Ράσελ γεννήθηκε στο Μπέμιτζι της Μινεσότας και ήταν η μεγαλύτερη από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του υπολοχαγού του Στρατού των ΗΠΑ, Ρόι Γουίλιαμ Ράσελ και της πρώην ηθοποιού Τζεράλντιν Τζέικομπι. Μετά την αποστράτευση του πατέρα της, η οικογένεια μετακόμισε στην Καλιφόρνια, όπου εγκαταστάθηκε στο Μπούρμπανκ. Σε νεαρή ηλικία και με την επιμονή της μητέρας της, η Ράσελ έκανε μαθήματα πιάνου και επίσης συμμετείχε σε θεατρική ομάδα. Αφού τελειώσε το σχολείο, η Ράσελ ονειρευόταν να σπουδάσει σχεδιάστρια, αλλά ο απρόσμενος θάνατος του πατέρα της το 1936 διέκοψε τα σχέδιά της και βρήκε δουλειά ως γραμματέας για να βοηθήσει τη μητέρα της και να στηρίξει την οικογένειά της. Στη συνέχεια, η Τζέιν Ράσελ εγγράφηκε σε μαθήματα θεάτρου και επίσης σπούδασε στην δραματική σχολή της Μαρίας Ουσπενσκάγια, μετά την οποία, το 1940, υπέγραψε επταετές συμβόλαιο με τον παραγωγό και μετέπειτα ιδιοκτήτη της RKO Pictures Χάουαρντ Χιουζ. Η Τζέιν Ράσελ παντρεύτηκε τρεις φορές. Με τον πρώτο σύζυγο της, τον Αμερικανό ποδοσφαιριστή Μπομπ Γουότερφιλντ, υιοθέτησε τρία παιδιά σε είκοσι πέντε χρόνια γάμου: δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Η ηθοποιός δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά εξαιτίας μιας άμβλωσης που είχε κάνει σε νεαρή ηλικία και κατόπιν πιέσης του Γουότερφιλντ. Η Ράσελ αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες στην υιοθεσία και το 1955 ίδρυσε φιλανθρωπικό ίδρυμα το οποίο βοηθά τους ανθρώπους σε τέτοιες καταστάσεις. Με τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό Ρότζερ Μπάρετ, υπήρξε παντρέμενη μόνο έναν χρόνο λόγω του αιφνίδιου θανάτου του το 1968. Ο τρίτος της συζυγός, κτηματομεσίτης, Τζον Κάλβιν Πιπλς, πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1999, με τον οποίο η Ράσελ υπήρξε παντρεμένη για είκοσι πέντε χρόνια. Ο παράνομος (1943), Ρίο Μακντόναλντ Απαρηγόρητη χήρα (1946), Τζόαν Κένγουντ Το χλομό πρόσωπο (1948), Καλάμιτι Τζέιν Καραχθόνια γόησσα (1951), Λενόρ Μπρεντ Διπλός δυναμίτης (1951), Μίλντρεντ Γκούντχιου Κόκκινο και μαύρο (1952), Λίντα Ρόλινς Μακάο (1952), Τζούλι Μπέντον Son of Paleface (1952), Μάικ Ντελρόι Η ωραία της Μοντάνας (1952), Μπελ Σταρ Μάμπο στο Μπαλί (1952), η ίδια Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές (1953), Ντόροθι Σο Η γυναίκα με το σεξαπίλ (1954), Μαίρη Κάρσον Σειρήνα των τροπικών (1955), Τερέζα Γκρέι Φλογισμένα κορμιά (1955), Αμάντα Λόρενς Ρωμαλέοι άντρες (1955), Νέλα Τέρνερ Οι άντρες παντρεύονται μελαχρινές (1955), Μπόνι Τζόουνς / Μίμι Τζόουνς Καυτό αίμα (1956), Άνι Κάλντας Του σπίτι του πουλημένου έρωτα (1956), Μέιμι Στόβερ Ο γκάνγκστερ και η θεατρίνα (1957), Λόρελ Στίβενς Αυτοί που νίκησαν τη μοίρα (1964), η ίδια Φονιάδες του Κάνσας Σίτι (1966), Νόνα Γουίλιαμς Τα πιστόλια σκορπούν τον θάνατο (1966), Τζιλ Στόουν Γεννημένοι καθάρματα (1967), κυρία Σορν Εκβιαστές του μεσονυχτίου (1970) Η Τζέιν Ράσελ στην IMDb (Αγγλικά)
Αμπελικού

Η Αμπελικού είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Ampelikou». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 6 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2018.