IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαργαρίτα της Σαβοΐας (1420-1479)

Η Μαργαρίτα, ιταλ. Margareta (7 Αυγούστου 1420 - 30 Σεπτεμβρίου 1479) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας και με τους γάμους της έγινε δούκισσα του Ανζού, μετά παλατινή κόμισσα του Ρήνου και έπειτα κόμισσα της Βυρτεμβέργης.

 Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Αμεδαίου Η΄ κόμη, μετά δούκα της Σαβοΐας (αντίπαπα Φήλικα Ε΄) και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Φιλίππου δούκα της Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε πρώτα το 1431 τον Λουδοβίκο Γ΄ των Βαλουά δούκα του Ανζού & τιτουλάριο βασιλιά της Νάπολης. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Λουδοβίκος Γ΄ απεβίωσε το 1434. Το 1445 η Μαργαριτα έκανε δεύτερο γάμο, με το Λουδοβίκο Δ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνο: Φίλιππος 1448-1508, εκλέκτορας του Παλατινάτου.Ο Λουδοβίκος Δ΄ απεβίωσε το 1449 και η Μεργαρίτα το 1453 παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με τον Ούλριχ Ε΄ κόμη της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα: Μαργαρίτα π.1454-1470, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Α΄ κόμη του Έππσταϊν-Κένιγκσταϊν. Φιλιππίνα π.1456-1475, παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Β΄ κόμη του Χορν. Ελένη π. 1460-1506, παντρεύτηκε τον Κραφτ ΣΤ΄ κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ. Kekewich, Margaret L. (2008). The Good King: René of Anjou and Fifteenth Century Europe. Palgrave Macmillan.
Βισάγιας

Η περιοχή Βισάγιας είναι ένα σύμπλεγμα νησιών και αποτελεί μια από τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές των Φιλιππίνων. Οι κάτοικοι των νησιών ονομάζονται Βισάγιαν. Στη γλώσσα τους ονομάζουν την περιοχή Καμπισαγιάν. Τα κύρια νησιά της περιοχής είναι τα: Λέιτε Μποχόλ Νέγκρος Πανάι Σαμάρ Σεμπού

 Λίγα είναι γνωστά για την περιοχή πριν την άφιξη των Ισπανών. Διασώζεται όμως πως αποτελούσαν κατά τον 12ο αιώνα μέρος της Αυτοκρατορίας Σριβιγιάγια. Είναι σίγουρο ότι οι κάτοικοι διατηρούσαν σχέσεις με τα Μαλαισιανά βασίλεια καθώς όταν το 1521 έφθασε ο Μαγγελάνος στην περιοχή οι κάτοικοι μπορούσαν να συνεννοηθούν στη Μαλαισιανή γλώσσα. Η άφιξη των Ισπανών αρχικά δεν ενόχλησε τους τοπικούς πληθυσμούς.Μάλιστα πολύ γρήγορα άρχισαν να εκχριστιανίζονται. Ωστόσο σύντομα οι τοπικοί πληθυσμοί άρχισαν να εκδηλώνουν τη δυσαρέσκεια τους προς την Ισπανική κατοχή με επαναστάσεις όπως αυτή του Φραγκίσκου Νταγκοχόυ. Εκτός από τους Ισπανούς και οι Μόρο επέδραμαν εναντίον κάποιων νησιών των Βισάγιας την ίδια εποχή. Η περιοχή διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο κατά τη διάρκεια της Φιλιππινέζικης επανάστασης. Τα Βισάγιας αποτελούνται από πολλά μικρά και μεγάλα νησιά και περιβάλλονται από την ομώνυμη θάλασσα. Η έκταση της περιοχής είναι 58,295 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Όπως και στις υπόλοιπες Φιλιππίνες τα Βισάγιας κατοικούνται από πολλές διαφορετικές εθνότητες όπως οι Σεμπουάνο οι Καλουγιανόν οι Εσκάγια οι Καράγια και οι Μασμπατένο. Υπάρχουν πολλές προ-Ισπανικές ιστορίες για τους φυλάρχους (Ντάτου) της περιοχής και τα κατορθώματά τους.
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1960-1961

Το πρωτάθλημα της περιόδου 1960-61 ήταν το δεύτερο που διεξήχθη σε μορφή Α' Εθνικής. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 5η φορά στην ιστορία του και για δεύτερη συνεχόμενη, τερματίζοντας 7 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό.

 Είναι η πρώτη χρονιά στην οποία εισάγεται και το Γήπεδο Γεώργιος Καμάρας, με νέο τερέν. Το παιχνίδι Παναθηναϊκός - ΑΕΚ απενεμήθη 2-0 στα χαρτιά. Έληξε στο γήπεδο 3-2, διότι ο διαιτητής Ιωαννίδης το διέκοψε καθώς αρνήθηκε να βγει από το γήπεδο ο Δημήτρης Αναστασιάδης της ΑΕΚ. Με τη φανέλα του Ατρόμητου Πειραιά αγωνίστηκε ο Νίκος Αλέφαντος. Παναθηναϊκός Προπονητής: Χάρι Γκέιμ. Ποδοσφαιριστές: (Σε παρένθεση συμμετοχές/τέρματα) Τερματοφύλακες: Βουτσαράς (29), Μανιάκης (1). Αμυντικοί: Ανδρέου (28), Ιακώβου (7) Λινοξυλάκης (25/1), Μανταράκης (3), Ρούσσης (1), Τζουνάκος (30). Μέσοι: Αγγελόπουλος (6), Ελευθεριάδης (1), Θεοφάνης (25/4), Νεμπίδης (24/1), Πυτιχούτης (24). Επιθετικοί: Γεωργιάδης (5/1), Δομάζος (30/8), Κοσμίδης (4/1), Μπενάρδος (29/19), Πανάκης (16/10), Παπαεμμανουήλ (28/23), Δ.Φυλακούρης (16/10). Στην ομάδα ανήκαν και οι: Δρακότας, Πετρόπουλος, Τουμπέλης, Μαρνάς, Πυργολιός, Σπετσαρίας, Πυτιχούτης ΙΙ, Τσίλης, Βασιλάκης, Παπαμίκος, Βίτσιας, Τζαρέλας, Λεκατσάς, Κωστάκος, Βουρλιωτάκης. Το σύστημα βαθμολογίας ήταν: Νίκη: 3 βαθμοί - Ισοπαλία: 2 βαθμοί - Ήττα: 1 βαθμός Η ΑΕΚ και ο Ατρόμητος Πειραιώς είχαν τιμωρηθεί με αφαίρεση 1 βαθμού 6η θέση 11η θέση 6η θέση - Εθνικός Πειραιώς 11η θέση - Προοδευτική Β΄ Εθνική 1960–61 Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία RSSSF Ελληνικό πρωτάθλημα 1960-61 Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο
Παρθενίας ποταμός

Ο Παρθενίας σήμερα και "Μπακιρέικο" είναι ποταμός της Ηλείας ένας από τους παραποτάμους του Αλφειού. Πηγάζει και ρέει στην περιοχή της Τριφυλίας. Πηγάζει από την Φολόη νότια του χωριού Λάλα έπειτα κατευθύνεται νότια και συναντά τον Αλφειό κοντά στο χωριό Μουριά. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι στην εποχή του που πέρασε από εκεί στις όχθες του βρισκόταν ο τάφος των αλόγων του Μάρμακος και μας δίνει την πληροφορία ότι ο ποταμός πήρε το όνομα του από το ένα άλογο του Μάρμακα που λεγόταν Παρθενίας.

 Ηλειακά : Ήτοι αρχαιολογική, γεωγραφική και ιστορική συγγραφή πασών των Ηλειακών χωρών από των αρχαιοτάτων μέχρι των καθ' ημάς χρόνων / Υπό Γεωργίου Παπανδρέου, Εν Αθήναις : Εκδότης Τυπογραφείον "Ο Παλαμήδης", Έκδοση 1888 [...][21.7] προϊόντι δὲ ἐντεῦθεν τό τε ὕδωρ τῆς Παρθενίας ἐστὶ καὶ πρὸς τῷ ποταμῷ τάφος ἵππων τῶν Μάρμακος: Ἱπποδαμείας δὲ μνηστῆρα ἔχει λόγος ἀφικέσθαι πρῶτον τοῦτον Μάρμακα καὶ ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ Οἰνομάου πρὸ τῶν ἄλλων, ὀνόματα δὲ αὐτοῦ ταῖς ἵπποις Παρθενίαν τε εἶναι καὶ Ἐρίφαν--Οἰνόμαον δὲ ἐπικατασφάξαι μὲν τὰς ἵππους τῷ Μάρμακι, μεταδοῦναι μέντοι καὶ ταύταις ταφῆναι--, καὶ ὄνομα Παρθενίας τῷ ποταμῷ ἀπὸ ἵππου τῆς Μάρμακος. [...] Παυσανίου, Ελλάδος περιήγησις, Ηλιακών Β
Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας

Η Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας (Γαλλικα: La gouvernante des enfants royaux) ήταν αξιωματούχος στο βασιλικό Γαλλικό παλάτι κατά τη διάρκεια της Προ-Επαναστατικής Γαλλίας και της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων. Ήταν επιφορτισμένη με την εκπαίδευση των παιδιών και των εγγονιών του Μονάρχη. Η κάτοχος του διορισμού ήταν κάποια γυναίκα της αριστοκρατίας της Γαλλίας, η οποία είχε ένα υψηλό αξιώματα (πχ. Πριγκίπισσα, Μαρκησία). Η Γκουβερνάντα υποστηρίχθηκε από διάφορους αναπληρωτές ή υποδιοικητές.

 Μισέλ ντε Σαμπόν Καρλόττα Γκουφιέ ντε Μπουάζι. Γκιεμέτ ντε Σααρμπρίκκεν. (1544-1557): Φρανσουάζ ντ’ Ιμιέρ. (1570): Μαρία-Κατερίνα Γκορντί (αναπληρώτρια). (1575): Καρλόττα ντε Κάρτον (αναπληρώτρια). (1504-1596): Λουΐζα ντε Κλερμόντ. (1543-1603): Κλαούντια Κατερίνα ντε Κλερμόντ. (1572–1578): Ιζαμπέλα ντε Κρισσέ. (1601–1625): Φρανσουάζ ντε Λονγκεζού. (1638–1643): Φρανσουάζ ντε Λανσάκ. (1643–1646): Μαρία-Κατερίνα ντε Σινσέ. (1661–1664): Ζούλι ντε Ανγκέν. (1661–1672): Λουΐζα ντε Πριέ. Γκουβερνάντα στα παιδιά του Λουδοβίκου της Γαλλίας (1661-1711) (1682–1691): Λουΐζα ντε Πριέ. Γκουβερνάντα στα παιδιά του Λουδοβίκου, δούκας της Βουργουνδίας (1709–1710): Μαρία Ιζαμπέλα Γκαμπριέλα Αγγελική ντε Λα Μοθ-Χουντανκούρ. (1710–1735): Καρλόττα ντε Λα Μόθ-Χουντανκούρ. (1704-1717): Μαντάμ ντε Λα Λαντ. (1710–1717): Μαρία-Σουζάνα ντε Βαλικούρ. (1727–1735): Καρλόττα ντε Λα Μόθ-Χουντανκούρ. (1735–1754): Μαρία Ιζαμπέλα ντε Ροάν. (1727–1746): Μαντάμ ντε Λα Λαντ (αναπληρώτρια). (1727–1744): Μαρία-Σουζάνα ντε Βαλικούρ (αναπληρώτρια). (1729–?): Μαργαρίτα ντ’Αρμάντ ντε Μιζόν (αναπληρώτρια). Γκουβερνάντα στα παιδιά του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Γαλλίας (1735–1754): Μαρία Ιζαμπέλα ντε Ροάν. (1754–1776): Μαρία Λουΐζα ντε Ροάν. (1771–1778): Μαρία Αγγελική ντε Μακού de Mackau (αναπληρώτρια). (1776–1782): Βικτουάρ ντε Ροάν. (1782–1789): Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ. (1789–1792): Λουΐζα Ελισάβετ ντε Κροΐ. (1776–1792): Μαρία Αγγελική ντε Μακού de Mackau (αναπληρώτρια). (1781–1792): Ρενέ Σουζάν ντε Σουσί (αναπληρώτρια). (1785–1792): Αγάθη ντε Ραμπού. (1819–1830): Μαρία Ιωσηφίνα Λουΐζα. Κυρία επί των τιμών Πρώτη κυρία της τιμής Κυρία επί των ενδυμάτων Αρχικαμαριέρα του Παλατιού Επικεφαλής Κυρία του Παλατιού Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας
Λουδοβίκος Αρμάνδος Α΄ του Κοντί

Ο Λουδοβίκος Αρμάνδος Α΄ των Βουρβόνων (Louis-Armand Ier de Bourbon-Conti, 4 Απριλίου 1661 - 9 Νοεμβρίου 1685) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν πρίγκιπας του Κοντί.

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αρμάνδου των Βουρβόνων-Κονντέ πρίγκιπα του Κοντί και της Άννας-Μαριας Μαρτινότσι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν. Παντρεύτηκε (1680) τη Μαρία-Άννα των Βουρβόνων, νόθη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ από τη Λουΐζα ντε λα Βαλλιέρ. Την πρώτη νύχτα του γάμου τους δεν ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν, λόγω της πολύ μικρής ηλικίας τους, οπότε η νύφη έπεσε σε βαριά κατάθλιψη, ενώ ο γαμπρός δεν ήθελε να ξαναπλαγιάσει ποτέ σε κρεβάτι με γυναίκα. Πήγε στην Ουγγαρία (1683) παρά την αντίθετη επιθυμία του βασιλιά, προκειμένου να βοηθήσει τους αυτοκρατορικούς να νικήσουν τους Τούρκους στο Γκραν. Πέθανε στο Φονταινεμπλώ από ευλογιά, η οποία του μεταδόθηκε από την σύζυγο του. Η σύζυγος του κατόρθωσε παρ' όλα αυτά να ανακάμψει από την αρρώστια. Άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Φραγκίσκος Λουδοβίκος του Κοντί. Νυμφεύτηκε (1680) τη Μαρία-Άννα των Βουρβόνων, νόθη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας από τη Λουΐζα ντε λα Βαλλιέρ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Louis Armand, Prince of Conti στο Wikimedia Commons
Μαρία Ιωσηφίνα της Πορτογαλίας

Η Μαρία Ιωσηφίνα (πορτογαλ. Maria José, 19 Μαρτίου 1857 - 11 Μαρτίου 1943) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα στη Βαυαρία.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Ιωάννα Ευλαλία Λεοπολδίνα Αδελαΐδα Ισαβέλλα Καρολίνα Μιχαέλα Ραφαέλα Γαβριέλα Φραγκσίκησ ντε Ασσίς ε ντε Πάουλα Αγνή Σοφία Ιωακείμη Θηρεσία Βενεδίκτη Βερναρδίνη ήταν η τρίτη κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας και της Αδελαΐδας, κόρης του Κωνσταντίνου του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ. Παντρεύτηκε το 1874 τον Κάρολο Θεόδωρο εν Βαυαρία και είχε τέκνα: Σοφία Αδελαΐδα (1875 - 1957), παντρεύτηκε τον Χανς Βίετ του Τέρρινγκ-Γιέττενμπαχ. Κάρολος Θεόδωρος (1900 - 1967), Κόμης του Τέρρινγκ-Γιέττενμπαχ. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Νικολάου της Ελλάδας. Ελισάβετ (1876 - 1965), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ του Βελγίου. Μαρία Γαβριέλα (1878 - 1912), παντρεύτηκε τον Ροβέρτο της Βαυαρίας. Λουδοβίκος Γουλιέλμος (1884 - 1968), Δούκας εν Βαυαρία. Φραγκίσκος Ιωσήφ (1888 - 1912), Δούκας εν Βαυαρία. Birmingham, David (1993). A Concise History of Portugal (2nd ed.). Cambridge, England: University of Cambridge. ISBN 0-521-83004-4. Sexau, Richard. Fürst und Arzt, Dr. med. Herzog Carl Theodor in Bayern: Shicksal zwischen Wittelsbach und Habsburg. Graz: Verlag Styria, 1963.
Κομητεία Σόνμπονγκ

Η Κομητεία Σόνμπονγκ, παλαιότερα γνωστή ως Ούνγκι (χάνγκουλ: 웅기, χάντσα: 雄基), είναι υποδιαίρεση της Βορειοκορεατικής πόλης Ρασόν. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Βόρειας Κορέας, συνορεύοντας με τη Ρωσία και την Κίνα. Βρίσκεται στον Κόλπο Ούνγκι, μια επέκταση της Θάλασσα της Ιαπωνίας (Ανατολική Θάλασσα της Κορέας). Ένα ορυχείο ουρανίου εικάζεται ότι βρίσκεται εκεί.[1] Η λέξη Σόνμπονγκ σημαίνει "Πρωτοπορία" στα κορεατικά. Η κομητεία έχει πληθυσμό 27.331 κατοίκων.

 Το Σονμπόνγκ είναι η σιδηροδρομική σύνδεση της Βόρειας Κορέας με τη Ρωσία. Μια σιδηροδρομική γέφυρα διασχίζει το Ποταμό Τουμέν μεταξύ των συνοριακών σιδηροδρομικών σταθμών της Επαρχίας Εργαζομένων Τουμανγκάνγκ και του Χασάν στη Ρωσία. Αυτή η σύνδεση βρίσκεται σε ένα από τα δύο προτεινόμενα μονοπάτια που συνδέουν τη Νότια Κορέα σιδηροδρομικώς με τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο και το υπόλοιπο της Ευρασίας, η άλλη είναι μέσω του Σινούιτζου. Η σιδηροδρομική σύνδεση μέσω του Σονμπόνγκ είναι ελαφρώς χρησιμοποιημένη, καθώς μετέφερε μόνο 10.000 επιβάτες το 2005.[2]Το Σονμπόνγκ είναι το ένα άκρο του σιδηροδρόμου της Γραμμής Χάμπουκ. Επίσης εξυπηρετείται από δρόμους. Κατάλογος πόλεων της Βόρειας Κορέας Γεωγραφία της Βόρειας Κορέας ^^ «Unggi/Sonbong-gun». GlobalSecurity.org. Ανακτήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 2006. ^^ Blagov, Sergei (11 Σεπτεμβρίου 2006). «Russia, China, Japan and South Korea to launch new sea route linking China and Japan». The Jamestown Foundation. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 17 Οκτωβρίου 2006. Ανακτήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 2006. Tumen Προφίλ της περιοχής στο Πρόγραμμα Ανάπτυξης της Περιοχής του Ποταμού Τουμέν
Grumman C-1 Trader

Το C-1 Trader είναι η έκδοση μεταφοράς φορτίου εν πλω (carrier-onboard-delivery - COD) του S-2 Tracker. Αντικαταστάθηκε από την ανάλογη έκδοση του E-2 Hawkeye, το C-2 Greyhound.

 Το S-2 Tracker προήλθε από την ανάγκη του Αμερικανικού Ναυτικού για ένα νέο αεροσκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου. Το 1952 υιοθέτησε την ονομασία XS2F-1 και το αεροσκάφος έκανε την πρώτη του πτήση στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 αναπτύχθηκαν τρεις κύριες εκδόσεις, με το C-1 Trader να είναι μία από αυτές. Το C-1 (αρχική ονομασία TF-1) είχε τη δυνατότητα μεταφοράς εννέα επιβατών ή 1.587 κιλών (3500 pounds) φορτίου και πέταξε πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1955. Καθόλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, το C-1 Trader μετέφερε αλληλογραφία και εφόδια στα αεροπλανοφόρα που βρίσκονταν στο θέατρο του Ειρηνικού στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά και ως εκπαιδευτικά για επιχειρήσεις παντός καιρού από αεροπλανοφόρα. Συνολικά κατασκευάστηκαν 83 αεροσκάφη, συν των τεσσάρων αεροσκαφών EC-1A Tracer που μετατράπηκαν σε αεροσκάφη ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Τα τελευταία C-1 αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία το 1988 και σήμερα περίπου δέκα αεροσκάφη εξακολουθούν να πετούν ως κλασικά αεροσκάφη από συλλέκτες. TF-1 Έκδοση μεταφοράς φορτίου εν πλω του S2F Tracker με μεγενθυμένη άτρακτο και μεταφορική ικανότητα 9 επιβατών. Μετονομάστηκε σε C-1A το 1962. Κατασκευάστηκαν 87. TF-1Q Μετατροπή ηλεκτρονικών αντιμέτρων του TF-1. Μετονομάστηκε σε EC-1A το 1962. Μετατράπηκαν τέσσερα αεροσκάφη. TF-1W Έκδοση έγκαιρης ειδοποίησης (Ιπτάμενο Ραντάρ, Airborne Early Warning), από το οποίο προήλθε το WF-2 Tracer. C-1A Μετονομασία του TF-1 το 1962. EC-1A Μετονομασία του TF-1Q το 1962. ΗΠΑ S-2 Tracker E-1 Tracer C-2 Greyhound Το C-1 Trader στο warbirdalley.com Το C-1 Trader στο airliners.net Το C-1 Trader στο midwaysailor.com
Σομοντάνο ντε Μπαρμπάστρο

Το Σομοντάνο ντε Μπαρμπάστρο (ισπανικά Somontano de Barbastro, αραγωνικά: Semontano de Balbastro) είναι φυσική επαρχία (κομάρκα) της Αραγωνίας που βρίσκεται στα κέντρο-ανατολικά της επαρχίας της Ουέσκας στην Ισπανία. Η πρωτεύουσα της είναι η πόλη Μπαρμπάστρο.

 Η περιοχή περιλαμβάνει τους δήμους Abiego, Adahuesca, Αλκέθαρ, Azara, Azlor, Μπαρμπάστρο, Barbuñales, Berbegal, Bierge, Castejón del Puente, Castillazuelo, Colungo, Estada, Estadilla, El Grado, Hoz y Costean, Ilche, Laluenga, Laperdiguera, Lascellas -Ponzano, Naval, Olvena, Peralta de Alcofea, Peraltilla, Pozán de Vero, Salas Altas, Salas Bajas, Santa María de Dulcis και Torres de Alcanadre. Τα πιο σημαντικά ποτάμια που το διασχίζουν είναι ο Αλκανάδρε, ο Σίνκα, ο Έσερα και ο Βέρο . Συνορεύει προς τα βόρεια με τις φυσικές επαρχίες του Σοβράρβε και Άλτο Γάγιεγο, στα ανατολικά με την Ριβαγόρθα και τη Λα Λιτέρα, στα νοτιοανατολικά με το Σίνκα Μέδιο, στα νότια με το Λος Μονέγρος και στα δυτικά με την Όγια ντε Ουέσκα. Μέρος της επικράτειάς του καταλαμβάνεται από το Φυσικό Πάρκο της οροσειράς και των φαραγγιών της Γουάρα. Ο νόμος για τη δημιουργία της κομάρκας είναι ο 4/2002 της 25ης Μαρτίου του 2002. Η κομάρκα ιδρύθηκε επίσημα στις 17 Μαΐου 2002. Οι εξουσίες του μεταβιβάστηκαν την 1η Ιουλίου 2002. Η οικονομία της επαρχίας βασίζεται στις βιομηχανίες τροφίμων, κατασκευών και χημικών προϊόντων στο Μπαρμπάστρο και στη γεωργία και την κτηνοτροφία στις άλλες πόλεις. Στη γεωργία αφθονούν τα δημητριακά, ενώ το κρασί έχει την πιστοποίηση ονομασίας προέλευσης «Σομοντάνο» που τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει μεγάλο κύρος. Η κομάρκα Σομοντάνο ντε Μπαρμπάστρο, στο comarcaacomarca.com Περιοχή της Αραγωνίας, Σομοντάνο ντε Μπαρμπάστρο
Δημήτριος Πετροπουλάκης

Ο Δημήτριος Πετροπουλάκης ήταν Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και διακρίθηκε κυρίως στις μάχες κατά του Ιμπραήμ Πασά. Πολέμησε στην εξέγερση της Θεσσαλίας και στην Κρητική Επανάσταση. Εκλέχθηκε βουλευτής το 1850.

 Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1800 και, σύμφωνα με παραδόσεις και ιστορικά στοιχεία, η οικογένεια από την οποία προερχόταν ήταν εγχώρια και πολύ παλαιά. Αποτελούσαν μάλιστα, μαζί με τις οικογένειες Μαυρομιχάλη και Γρηγοράκη, τους τρεις ισχυρότερους μανιάτικους οίκους εκείνης της εποχής, που διαγωνιζόντουσαν για το μπεηλίκι της Μάνης. Οι Πετροπουλάκηδες συμμετείχαν σχεδόν σε όλες τις ελληνικές επαναστάσεις και πολλές φορές κατείχαν ηγετικό ρόλο. Εικάζεται πως η απώτερη καταγωγή της οικογενείας ήταν από την Καλαμάτα, απ' όπου και πήγε στη Μάνη κάποιος Πετρόπουλος με σκοπό να συμμετάσχει στις επιχειρήσης των αδούλωτων Μανιατών, γύρω στα 1600. Λέγεται επίσης πως η καταγωγή ήταν από το Ηράκλειο Κρήτης, απ' όπου και διώχθηκε από τους Οθωμανούς, κάποιος Πετρόπουλος ή Πετροπουλάκης που, για να γλιτώσει και να πολεμήσει με περισσότερη ελπίδα και κύρος τους Τούρκους, κατέφυγε στην πιο κοντινή και φιλική στους Κρήτες, μανιάτικη γη. Άλλοι λένε πως ήταν ντόπιοι Μανιάτες. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος, υπήρξε υποστηρικτής του Ιωάννη Καποδίστρια και του Βασιλιά Όθωνα όπου και υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης της Βασιλικής Φάλαγγας. Το 1844 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής αλλά το 1850 κατάφερε να εκλεχθεί βουλευτής στην Μάνη. Παράλληλα με την πολιτική δραστηριότητα ακολούθησε και στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1854 έλαβε μέρος στην εξέγερση της Θεσσαλίας, ως επικεφαλής σώματος εθελοντών στην οποία και διακρίθηκε μαζί με τον Στρατηγό Χατζηπέτρο. Την ίδια χρονιά θα τραυματιστεί στην Μάχη της Καλαμπάκας. Το 1862-63 θα διωχθεί από την Προσωρινή Κυβέρνηση και θα διαταχθεί να εγκαταλείψει την Λακωνία. Το 1866 θα λάβει μέρος στην Κρητική Επανάσταση (1866-1869) ως αρχηγός μαζί με τον γιό του, ενώ θα επιστρέψει στα τέλη του 1868 για δεύτερη φορά επικεφαλής 1.000 εθελοντών, θα ηττηθεί όμως στην μάχη στις Βρύσες και θα αιχμαλωτισθεί, για να απελευθερωθεί αργότερα με την επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων. Το 1870 θα προαχθεί στον βαθμό του Συνταγματάρχη. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870. Το παρόν πορτραίτο του είναι ξυλογραφία από το περιοδικό Εθνικόν Ημερολόγιον Βρετού του 1868 Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο Πετροπουλάκης Δημήτριος Δημήτριος Πετροπουλάκης - βιογραφικά στοιχεία
Συμμετοχή της Ελλάδας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023

Η Ελλάδα συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2023, που διεξήχθη στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, με 22 αθλητές, 10 άνδρες και 12 γυναίκες. Η Ελλάδα κατέλαβε την 15η θέση στον πίνακα των μεταλλίων, με ένα χρυσό και ένα χάλκινο, και την 28η θέση στην κατάταξη με βάση τα πλασαρίσματα στην 8άδα κάθε αγωνίσματος.

 ΥπόμνημαQ = πρόκριση στον επόμενο γύρο q = πρόκριση στον επόμενο ως καλύτερη επίδοση πίσω από το όριο πρόκριση ή, στα αθλήματα αλμάτων και ρίψεων, σε θέση όπου δεν έχεις πετύχει το κριτήριο πρόκρισης ΕΡ = Εθνικό ρεκόρ N/A = Ένας γύρος που δεν υπήρχε στο αγώνισμα. Bye = Αθλητής που δεν χρειάζεται να συμμετέχει σε έναν συγκεκριμένο γύρο. ΔρόμοιΆλματα & Ρίψεις ΔρόμοιΆλματα & Ρίψεις
Τζόναθαν Ντέμι

Ο Ρόμπερτ Τζόναθαν Ντέμι (αγγλικά: Robert Jonathan Demme, 22 Φεβρουαρίου 1944 - 26 Απριλίου 2017), γνωστότερος απλά ως Τζόναθαν Ντέμι, ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Οι ταινίες του αφορούσαν σε ποικίλα θέματα, ενώ γύρισε και ορισμένα ντοκιμαντέρ τα οποία έτυχαν αναγνώρισης. Αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν το Όσκαρ Σκηνοθεσίας που κέρδισε το 1991, για την ταινία του Η Σιωπή των Αμνών.

 Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1944. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς μεγάλωσε χωρίς πατέρα, ενώ η μητέρα του ήταν αλκοολική. Πρωτοεμφανίστηκε στη βιομηχανία του κινηματογράφου το 1971, ως σεναριογράφος και παραγωγός της ταινίας δράσης Angels Hard as They Come. Ακολούθησαν οι κοινωνικές σάτιρες Handle with Care και Melvin and Howard, στις κριτικές των οποίων ο Ντέμι συγκρίθηκε με τον Πρέστον Στέρτζις. Με την τελευταία ταινία, καθώς και με τα Στρατιώτες Δίχως Όπλα και Άγριο Θηλυκό, θεμελιώθηκε η ευρεία αναγνώρισή του ως σκηνοθέτης, κατά τη δεκαετία του '80. Το 1988 προβλήθηκε η κωμωδία Η Γυναίκα του Γκάνγκστερ, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του. Το 1991 προβλήθηκε η ταινία Η Σιωπή των Αμνών, για την οποία κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η ίδια ταινία κέρδισε επίσης τα Βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Α΄ Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου. Ακολούθησε το 1993 η Φιλαδέλφεια, η οποία ήταν μια από τις πρώτες ταινίες του Χόλιγουντ που είχαν ως θέμα το AIDS και του έδωσε εκ νέου υποψηφιότητα για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.Το 1998 σκηνοθέτησε την ταινία Αγαπημένη, η οποία ήταν η μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Τόνι Μόρρισον, το οποίο είχε κερδίσει βραβείο Πούλιτζερ. Το 2002 προβλήθηκε το Διαζύγιο Θανάτου, remake του Ραντεβού στο Παρίσι (1963). Το 2004 ακολούθησε ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας, remake της ταινίας του 1962. Το Η Ρέιτσελ Ξαναπαντρεύεται (2008) θεωρείται πως συνθέτει τα κύρια χαρακτηριστικά και τις ανησυχίες του συνόλου του έργου του. Το 2015 προβλήθηκε η τελευταία του ταινία, «Η Ρίκι και η Ροκ». Σκηνοθέτησε επίσης μουσικά ντοκιμαντέρ για τους Talking Heads, Νηλ Γιανγκ, Μπρους Σπρίνγκστιν και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Αναφέρεται ότι ως σκηνοθέτης, ο Ντέμι έδινε ιδιαίτερη σημασία στη μουσική επένδυση των ταινιών του. Πέθανε στη γενέτειρά του το 2017, σε ηλικία 73 ετών. Ως σκηνοθέτης: Caged Heat (1974) Crazy Mama (1975) Fighting Mad (1976) Handle with Care (1977) Melvin and Howard (1980) Στρατιώτες Δίχως Όπλα (1984) Άγριο Θηλυκό (1986) Swimming to Cambodia (1987) Η Γυναίκα του Γκάνγκστερ (1988) Η Σιωπή των Αμνών (1991) Φιλαδέλφεια (1993) Αγαπημένη (1998) Διαζύγιο Θανάτου (2002) Ο Άνθρωπος της Μαντζουρίας (2004) Η Ρέιτσελ Παντρεύεται (2008) Η Ρίκι και η Ροκ (2015) Για την ταινία Η Σιωπή των Αμνών: Όσκαρ Σκηνοθεσίας (1991)Αργυρή Άρκτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου (1991) Ο Τζόναθαν Ντέμι στο imdb
572 Ρεβέκκα

Η Ρεβέκκα (Rebekka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,757. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ρεβέκκας εκτιμάται σε 29,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,085. Η Ρεβέκκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 39 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου

Ο Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου είναι αθλητικό σωματείο στο Παλαιοχώρι του νομού Χαλκιδικής. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Παλαιοχωρίου.

 Ο Αθλητικός Σύλλογος Άρης Παλαιοχωρίου ιδρύθηκε το 1952. Την περίοδο 1992–93 η ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στο 10ο Όμιλο τερματίζοντας στη 18η θέση με 18 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1995–96 επέστρεψε στη Δ΄ Εθνική και τοποθετήθηκε στον 5ο Όμιλο όπου τερμάτισε στην 20ή και τελευταία θέση με 5 βαθμούς έπειτα από την αφαίρεση 4 βαθμών και υποβιβάστηκε πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1997–98 η ομάδα μετείχε ξανά στη Δ΄ Εθνική και τερμάτισε 11η στον 6ο Όμιλο, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2016–17 η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα ΕΠΣ Χαλκιδικής, κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2017–18, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας, πραγματοποιώντας μια εντυπωσιακή πορεία όπου κατέλαβε την 2η θέση του 2ου Ομίλου συγκεντρώνοντας 61 βαθμούς, 5 βαθμούς πίσω από τον πρωταθλητή Ηρακλή Θεσσαλονίκης που αγωνίστηκε στα μπαράζ ανόδου. Το 2018-19 ο Άρης κατέλαβε τη 4η θέση στον δεύτερο όμιλο της Γ΄ Εθνικής, εξασφαλίζοντας την παραμονή του και για την επόμενη περίοδο. Το καλοκαίρι του 2019 ο σύλλογος ανακοίνωσε οτι αδρανοποιείται και δε θα συμμετέχει σε κάποιο πρωτάθλημα , αλλά τελικά έγινε δεκτή εκπρόθεσμη δήλωση συμμετοχής, λίγες μέρες πριν τον ορισμό των ομίλων του πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής. Το γεγονός αυτό συνδυάστηκε με πρωτοβουλίες παραγόντων του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, μετά και την αδρανοποίηση της ΑΕ Ποντίων Ηρακλής 1908 , ώστε ο σύλλογος από τη Χαλκιδική στο μέλλον να μετονομαστεί και να αγωνιστεί στη Θεσσαλονίκη. Η συμφωνία τελικά δεν προχώρησε, μετά από γενική συνέλευση και απόφαση του Γ.Σ. Ηρακλής, και ο Άρης Παλαιοχωρίου δήλωσε αποχώρηση από το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, στο οποίο συμμετείχε τυπικά, καθώς είχε ήδη διεξαχθεί η κλήρωση των αγώνων. Δ΄ Εθνική: 1992–93 Δ΄ Εθνική: 1995–96 Δ΄ Εθνική: 1997–98 Γ΄ Εθνική: 2017–19 Πρωτάθλημα Α Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής: 3 1991-92, 1992-93, 2016-17 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής: 2 1993, 1997 Φιναλίστ (3): 1984, 1999, 2018 Α.Σ. Άρης Παλαιοχωρίου, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Έρμαν Γιούσενερ

Ο Έρμαν Γιούσινερ (Hermann Karl Usener, 1834 - 1905) ήταν Γερμανός μελετητής στους τομείς της φιλολογίας και της συγκριτικής θρησκείας. Γεννήθηκε στο Weilburg, όπου και πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του.

 Από το 1853 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στο Μόναχο, στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και στη Βόννη. Το 1858 είχε μια θέση διδασκαλίας στο Joachimsthalschen Γυμνάσιο στο Βερολίνο. Ήταν καθηγητής 1861-1863 στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης , στη συνέχεια, στο Πανεπιστήμιο του Greifswald , πριν γίνει καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόννης. Στην έρευνά του στον αρχαίο κόσμο χρησιμοποίησε μια συγκριτική μέθοδος, αντλώντας από μια ποικιλία από εθνολογικό υλικό για τη μελέτη των κοινωνικών και θρησκευτικών θεμάτων. Θεωρητική μέθοδος του ήταν φαινομενολογική ή ερμηνευτικά, και επικεντρώνεται στην κοινωνική ψυχολογία και πολιτιστική ιστορία. Ανάμεσα στους μεταπτυχιακούς φοιτητές τους ξεχωρίζουν ο Ούλριχ Βιλαμόβιτς και ο Χέρμαν Αλεξάντερ Ντιλς. Ανάμεσα στα έργα του συγκαταλέγονται: Τα Theophrastea (1858 διατριβή στη Βόννη) Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς (Aphrodisiensis problematorum) lib. III. et IV. (1859) De Στέφανο Alexandrino (1880) Epicurea (1887) Διονύσιος της Αλικαρνασσού (1907) Κατά τον Γιούσινερ για τους Επικούρειους η γνώση δεν συντελείται στην έννοια, αλλά στην αντίληψη · στην αντίληψη που είναι καθαρή, σαφής, που έχει ενάργεια.Έτσι πλησιάζουμε στη γνωσιοθεωρία του Ντέιβιντ Χιουμ.
Ναός Αγίας Σοφίας (Σόφια)

Ο ναός της Αγίας Σοφίας (βουλγαρικά: църква „Света София“) είναι ο παλαιότερος ναός που σώζεται στη Σόφια, Βουλγαρία. Ο σημερινός ναός κτίστηκε στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ. στη θέση παλαιότερου ναού. Ο ναός εξελίχθηκε στο θρησκευτικό κέντρο της πόλης και το 14ο αιώνα η πόλη πήρε το όνομά της από το ναό, η οποία ήταν γνωστή μέχρι τότε ως Σρέντετς.

 Η εκκλησία χτίστηκε στη θέση πολλών παλαιότερων εκκλησιών από τον 4ο αιώνα και τόπους λατρείας που χρονολογούνται από τις ημέρες που ήταν η νεκρόπολη της ρωμαϊκής πόλης Σερδική. Τον 2ο αιώνα, ήταν η θέση ενός ρωμαϊκού θεάτρου. Κατά τους επόμενους αιώνες, αρκετές άλλες εκκλησίες κατασκευάστηκαν, αλλά καταστράφηκαν από εισβολείς όπως οι Γότθοι και οι Ούννοι. Το σχέδιο της σημερινής βασιλικής, με τους δύο ανατολικούς πύργους και έναν πύργο-τρούλο, πιστεύεται ότι είναι η πέμπτη κατασκευή που κατασκευάστηκε στο χώρο και χτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού στα μέσα του 6ου αιώνα (527-565). Είναι επομένως σύγχρονος της πιο γνωστής εκκλησίας της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τη Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, ο ναός απέκτησε το καθεστώς μητροπολιτικής εκκλησίας. Τον 14ο αιώνα, η εκκλησία έδωσε το όνομά της στην πόλη. Τον 16ο αιώνα, κατά την οθωμανική κυριαρχία, η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί: οι αρχικές τοιχογραφίες του 12ου αιώνα καταστράφηκαν και προστέθηκαν μιναρέδες. Τον 19ο αιώνα, δύο σεισμοί, ένας το 1818 και ένας το 1856 κατέστρεψαν έναν από τους μιναρέδες και το τζαμί εγκαταλείφθηκε. Μετά την αυτονομία της Βουλγαρίας το 1878, ο ναός ήταν μισοκατεστραμμένος. Ο ναός χρησίμευσε ως αποθήκη πετρελαίου και στην κορυφή της κτίστηκε πύργος της πυροσβεστικής. Οι εργασίες αποκατάστασης άρχισαν μετά το 1900 και λειτούργησε ως εκκλησία μετά το 1930. Το 1950 ανακηρύχθηκε μνημείο.Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας είναι πλέον ένα από τα πιο πολύτιμα κομμάτια της παλαιοχριστιανικής αρχιτεκτονικής στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το σημερινό κτίριο είναι μια σταυροειδής βασιλική με τρεις βωμούς. Το δάπεδο της εκκλησίας είναι καλυμμένο με πολύπλοκα παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά με φυτικά και ζωικά μοτίβα. Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας βρίσκεται στη μέση μιας αρχαίας νεκρόπολης και έχουν ανακαλυφθεί πολλοί τάφοι, περίπου 100, κάτω και κοντά στην εκκλησία. Μερικοί από τους τάφους διαθέτουν ακόμη τοιχογραφίες. «Света София». Българска енциклопедия А-Я (στα Βουλγαρικά). БАН, Труд, Сирма. 2002. ISBN 954-8104-08-3. OCLC 163361648. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Saint Sophia Church, Sofia στο Wikimedia Commons
Κύπελλο Ερασιτεχνών ΟΥΕΦΑ

Το Κύπελλο Ερασιτεχνών της ΟΥΕΦΑ (Coupe amateur de l'UEFA ή UEFA Amateur Cup) ήταν μια διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση της UEFA, στην οποία μετείχαν οι Εθνικές Ερασιτεχνικές ομάδες των ευρωπαϊκών κρατών. Διεξαγόταν ανά τετραετία από το 1966 ως το 1978. Η ΟΥΕΦΑ αποδεχόταν τη συμμετοχή παικτών μόνο από τις κατώτερες κατηγορίες των εθνικών πρωταθλημάτων ή ποδοσφαιριστές που δεν είχαν συμμετοχή σε αγώνες της ανώτερης κατηγορίας, ώστε να αποφύγει τυχόν προβλήματα με το χαρακτηρισμό ως ερασιτεχνών ή όχι των ποδοσφαιριστών (ειδικά με τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες χαρακτήριζαν ερασιτεχνικά τα πρωταθλήματά τους).

 Η διοργάνωση διεξήχθη μόνο τέσσερις φορές: 1966-67, 1969-70, 1973-74 και 1977-78 και στη συνέχεια καταργήθηκε λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος. Ως συνέχεια του Κυπέλλου Ερασιτεχνών μπορεί να θεωρηθεί το Κύπελλο Περιφερειών (UEFA Regions Cup) που ξεκίνησε το 1999 και στο οποίο κάθε χώρα εκπροσωπείται από τη μικτή ερασιτεχνών μιας περιφέρειάς της. Και οι τέσσερις διοργανώσεις που διεξήχθησαν είχαν διάρκεια δύο αγωνιστικών περιόδων και σε αυτές μετείχαν δώδεκα χώρες, εκτός από την τελευταία που πήραν μέρος μόνο δέκα. Στην προκριματική φάση οι χώρες χωρίζονταν σε τέσσερις ομίλους, οι νικητές των οποίων (4 ομάδες) προκρίνονταν για την τελική φάση. Η τελική φάση, δηλαδή οι δυο ημιτελικοί και οι δύο τελικοί (μικρός και μεγάλος), διεξαγόταν σε μία από τις τέσσερις χώρες που είχαν προκριθεί (και οι δυο αγώνες στο ίδιο γήπεδο, με απόσταση 2-3 ημερών). * Ο τίτλος κρίθηκε σε επαναληπτικό τελικό που διεξήχθη την επόμενη ημέρα, αφού δεν προβλεπόταν η διαδικασία των πέναλτι. ** Ο τελικός δεν διεξήχθη λόγω του προχωρημένου της ώρας, αφού στον μικρό τελικό που προηγήθηκε χρειάστηκε παράταση και πέναλτι. Έτσι αποφασίστηκε οι δύο χώρες να μοιραστούν το τρόπαιο. Συμμετοχές: 12 χώρες (4 όμιλοι) Προκριματική φάση: από 26/2/1966 ως 18/12/1966 Τελική φάση: Πάλμα ντε Μαγιόρκα, 16 & 18/6/1967 Ημιτελικοί: Σκωτία-Ισπανία: 3-1 (παρ.) Αυστρία-Τουρκία: 1-0 3η θέση: Ισπανία-Τουρκία: 2-0 Τελικός: Αυστρία-Σκοτία: 2-1 Συμμετοχές: 12 χώρες (4 όμιλοι) Προκριματική φάση: από 5/4/1969 ως 13/4/1970 Τελική φάση: Βιαρέτζο και Φόρτε ντει Μάρμι, 1, 3 & 4/5/1970 Ημιτελικοί: Ισπανία-Ιταλία: 6-0 Ολλανδία-Γιουγκοσλαβία: 4-0 3η θέση: Γιουγκοσλαβία-Ιταλία: 3-0 Τελικός: Ισπανία-Ολλανδία: 1-1 (παρ.), 2-1 (επαναληπτικός) Συμμετοχές: 12 χώρες (4 όμιλοι) Προκριματική φάση: από 17/4/1973 ως 27/3/1974 Τελική φάση: Ριέκα, 26 & 28/4/1974 Ημιτελικοί: Γερμανία-Ολλανδία: 1-1 (4-2 πεν.) Γιουγκοσλαβία-Ισπανία: 2-1 (παρ.) 3η θέση: Ισπανία-Ολλανδία: 2-2 (4-2) Τελικός: Γιουγκοσλαβία-Γερμανία: δεν έγινε, οι δύο χώρες μοιράστηκαν το τρόπαιο. Συμμετοχές: 10 χώρες (4 όμιλοι: 3-3-2-2) Προκριματική φάση: από 9/3/1977 ως 21/12/1977 Τελική φάση: Πειραιάς, 13 & 15/5/1978 Ημιτελικοί: Γιουγκοσλαβία-Γερμανία: 0-0 (3-1 πεν.) Ελλάδα-Ιρλανδία: 2-0 3η θέση: Γερμανία-Ιρλανδία: 3-0 Τελικός: Γιουγκοσλαβία-Ελλάδα: 2-1 (παρ.) Αρχείο RSSSF.
Grace Under Pressure

Το Grace Under Pressure είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Απριλίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".

 Η αλλαγή ύφους στον ήχο του συγκροτήματος την οποία σηματοδότησε το "Signals", έφθασε στο απόγειο της με το "Grace Under Pressure" του 1984. Ο τίτλος του άλμπουμ δόθηκε από τον Νιλ Πιρτ, ο οποίος δανείστηκε τα λόγια του Έρνεστ Χέμινγουεϊ για να περιγράψει τις δυσκολίες που πέρασε το συγκρότημα μετά το τέλος της συνεργασίας τους με τον παραγωγό Τέρι Μπράουν. Για την παραγωγή του "Grace Under Pressure", προσέλαβαν τον Στιβ Λιλιγουάιτ, ο οποίος είχε στο παρελθόν δουλέψει με τους Simple Minds και τους U2. Ο Λιλιγουάιτ παραιτήθηκε λίγο πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, λόγω του ότι δέχθηκε πρόταση για να εργαστεί πάνω στο νέο άλμπουμ των Simple Minds. Οι Rush προσέλαβαν τελικά τον Πίτερ Χέντερσον για την παραγωγή του δίσκου. Στον συγκεκριμένο δίσκο, τα συνθεσάιζερ του Τζέντι Λι παρέμειναν το βασικό όργανο στην μουσική του συγκροτήματος, ενώ ο Πιρτ έπαιξε με ηλεκτρονικά τύμπανα και κρουστά. Παράλληλα, οι κιθάρες του Άλεξ Λάιφσον παρέμειναν σε δεύτερο ρόλο, χρησιμοποιούμενες κυρίως, σε ρέγκε ρυθμούς ή new wave περάσματα. Το "Grace Under Pressure" θεωρείται ένα από τα πιο σκοτεινά άλμπουμ των Rush, επηρεασμένο από τον ψυχρό πόλεμο, με κύρια θεματολογία του την πίεση που δέχονται οι άνθρωποι και τις αντιδράσεις τους σε αυτές τις καταστάσεις. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-10 στην Μεγάλη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, για να βραβευθεί ως πλατινένιο από την RIAA και την CRIA και ως ασημένιο από την BPI. 1. Distant Early Warning (Lee, Lifeson, Peart) - 4:56 2. Afterimage (Lee, Lifeson, Peart) - 5:04 3. Red Sector A (Lee, Lifeson, Peart) - 5:10 4. The Enemy Within (Lee, Lifeson, Peart) - 4:33 5. The Body Electric (Lee, Lifeson, Peart) - 5:00 6. Kid Gloves (Lee, Lifeson, Peart) - 4:18 7. Red Lenses (Lee, Lifeson, Peart) - 4:42 8. Between the Wheels (Lee, Lifeson, Peart) - 5:44 Grace Under Pressure (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Grace Under Pressure" ήταν οι εξής: Τζέντι Λι - φωνητικά, μπάσο, πλήκτρα, συνθεσάιζερ Άλεξ Λάιφσον - ηλεκτρική κιθάρα, συνθεσάιζερ Νιλ Πιρτ - τύμπανα, κρουστά Grace Under Pressure - Rush | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Rush - Grace Under Pressure (album review) | Sputnikmusic Rush - Grace Under Pressure - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Κώστας Βαλλίδης

Ο Κώστας Βαλλίδης (γεν. 30 Οκτωβρίου 1953) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε τις δεκαετίες του ’70 και ’80. Είχε πάνω από 130 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, κυρίως με τoν Παναθηναϊκό και τον Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979. Αγωνίστηκε επίσης μια σεζόν στον Ατρόμητο.

 Ο Κώστας Βαλλίδης γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1953 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Αχαρναϊκό. Το 1974 πήρε μεταγραφή στον Παναθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου την πρώτη κιόλας σεζόν (1974-75) αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος αν και δεν ήταν βασικός, αφού στον τελικό του 1975 ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αναπληρωματικούς παίκτες. Αυτό έγινε ως διαμαρτυρία επειδή ως γήπεδο του τελικού ορίστηκε το Στάδιο Καραϊσκάκη, ενώ αντίπαλος ήταν ο Ολυμπιακός. Στον Παναθηναϊκό δεν κατάφερε να βρει θέση στη βασική ενδεκάδα και το καλοκαίρι του 1976 δόθηκε δανεικός στον Ατρόμητο Περιστερίου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε την περίοδο 1976-77. Έτσι έχασε την ευκαιρία να πάρει τον τίτλο του πρωταθλητή εκείνης της χρονιάς με τον Παναθηναϊκό, στον οποίο επέστρεψε τη σεζόν 1977-78 χωρίς και πάλι να καταφέρει να παίξει σταθερά στην πρώτη ομάδα, κατέκτησε όμως το Βαλκανικό Κύπελλο του 1977 και συμμετείχε στον τελικό στο νικηφόρο 2-1 επί της Σλάβια Σόφιας. Το 1978 πήρε μεταγραφή για τον Πανιώνιο. Με την ομάδα της Ν. Σμύρνης αγωνίστηκε με επιτυχία για 3 χρονιές. Αποκορύφωμα ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος το 1979. Η συμβολή του Βαλλίδη στην πορεία του Πανιωνίου ήταν καθοριστική. Πέτυχε δυο γκολ στο δεύτερο αγώνα της προημιτελικής φάσης, στο θριαμβευτικό 5-1 επί του Άρη, με το οποίο υπερκαλύφθηκε το 2-5 του πρώτου ματς. Άλλο ένα γκολ πέτυχε στον πρώτο ημιτελικό αγώνα στο 2-1 επί του Ολυμπιακού, ενώ ήταν πρωταγωνιστής στον τελικό, στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στη νίκη με 3-1 επί της ΑΕΚ. Την επόμενη σεζόν αγωνίστηκε με τον Πανιώνιο στο Κύπελλο Κυπελλούχων, στη μεγαλειώδη πρόκριση επί της Τβέντε με 4-0, 1-3 και στον άτυχο αποκλεισμό από την ΙΦΚ Γκέτεμπορκ (σκορ αγώνων: 1-0, 0-2). Τη σεζόν 1980-81 αγωνίστηκε για τελευταία φορά στην καριέρα του στην Α΄ Εθνική. Το 1981 πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική τη σεζόν 1981-82. Το 1982 επέστρεψε στον Αχαρναϊκό, παίρνοντας μεταγραφή και συνέχισε στο πρωτάθλημα της δεύτερης τη τάξει εθνικής κατηγορίας. Η καριέρα του αναλυτικά Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Βαλκανικό Κύπελλο: 1977 Κύπελλο Ελλάδος: 1979. Φιναλίστ Κυπέλλου Ελλάδος: 1975
Αρνώ ντε Καντελού

Ο Αρνώ ντε Καντελού (ή Αρνώ Φρανζιέ ή Φριζιέ ή Σαντελού), ήταν υιός του άρχοντα του Καντελού, στο Καρινιάν (Ζιρόντ), στη Γκιγιέν. Η οικογένειά του συγγένευε ή ήταν ενωμένη μέσω γάμου με εκείνη του Κλήμη Ε΄. Ο τελευταίος του παραχώρησε καρδιναλικό τίτλο, ορίζοντάς τον ως καρδινάλιο-ιερέα του τίτλου του Αγίου Μαρκέλλου.

 Κατέστη Προσευχητής της Λα Ρεόλ προς το 1280, ενώ, στην συνέχεια, ορίστηκε αρχιδιάκονος, στην Επισκοπή του Αζάν, προς το 1305. Διαδέχθηκε τον Κλήμη Ε΄ ως Αρχιεπίσκοπος του Μπορντό, στις 24 Ιουλίου 1305, για διάστημα ορισμένων, μόνον, μηνών. Έλαβε το όνομα Αρνώ Γ΄ ντε Καντελού, καθώς τρίτος εκ των Αρνώ, Αρχιεπισκόπων του Μπορντό (μετά τον Αρνώ Α΄ το 1022 και τον Αρνώ Β΄ Ζερώ ντε Καμπανάκ από το 1103 έως το 1130). Στην διάρκεια της πρώτης συνόδου καρδιναλίων του Κλήμη Ε΄ στις 15 Δεκεμβρίου 1305 στη Λυών, προβιβάστηκε σε καρδινάλιο-ιερέα του Αγίου Μαρκέλλου. Ο ίδιος αυτός Πάπας τον όρισε, στην συνέχεια, ως Καμεράριο της Αγίας Εκκλησίας, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε από το 1306 έως το 1310. Καθώς επρόκειτο για Άγγλο υπήκοο, έλαβε τον τίτλο του πρωτοπρεσβύτερου του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, στις 16 Μαΐου 1307, τον οποίον και διατήρησε έως τον θάνατό του. Μετείχε στη Σύνοδο της Βιέν στην διάρκεια του 1311, ενώ κατέστη καρδινάλιος-πρωτοϊερέας τον Αύγουστο του 1313. Απέκτησε τα εδάφη του Μοντραβέλ στο Περιγκόρ, τα οποία και παρέμειναν υπό τον έλεγχο της Αρχιεπισκοπής έως την Επανάσταση. Ο Καρδινάλιος ντε Καντελού απεβίωσε στην Αβινιόν, στις 14 Δεκεμβρίου 1313, ενώ, μέσω διαθήκης, παραχώρησε σημαντικά πλούτη στον Καθεδρικό Ναό του Μπορντό. Κατάλογος καρδιναλίων της Αβινιόν
Στοά των Αιτωλών

Η Δυτική στοά, γνωστή και ως Στοά των Αιτωλών, στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια των Δελφών, με μήκος περίπου 72 μέτρα και πλάτος περίπου 11. Περιλάμβανε διπλή σειρά κιονοστοιχίας. Πιθανόν κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. για να λειτουργήσει ως οπλοθήκη, ενώ αργότερα στέγασε αναθήματα των Αιτωλών.

 Η Δυτική στοά βρίσκεται σε ένα πλάτωμα στα δυτικά του ανδήρου του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, έξω από τον περίβολο του ιερού τεμένους. Πρόκειται για οικοδόμημα μήκους 72,60 μέτρων και πλάτους 11,60 μέτρων. Διέθετε διπλή κιονοστοιχία: η εξωτερική περιλάμβανε 29 κίονες και η εσωτερική 15 κίονες. Με βάση μία από τις προτάσεις αποκατάστασης, θα πρέπει να ήταν διώροφη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα κτίρια του αρχαιολογικού χώρου. Στον τοίχο του βάθους βρέθηκε επιγραφή που αναφέρει την αφιέρωση των όπλων που κατέκτησαν οι Αιτωλοί από τους Γαλάτες το 278 π.Χ. Με βάση τα νεώτερα δεδομένα, θα πρέπει να ανεγέρθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., για να χρησιμεύσει ως οπλοθήκη και, όταν οι Αιτωλοί απέκτησαν τον έλεγχο του ιερού, στέγασε, στο δυτικό τμήμα της, τα αφιερώματά τους. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο, επάνω και μπροστά από την στοά ανεγέρθηκαν μεγάλες οικίες. Amandry, P., « Consécration d’armes galates à Delphes », BCH, 102, 1978, 571-586. Amandry, P., «Chronique delphique : portique Ouest, stade, fontaines», BCH, 105, 1981, 708, 729-732. Bommelaer, J.-F., « Les Portiques de Delphes », RA 1993, 33-51. Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Sites et Monuments 7, Paris 1991, 218-220. Jacquemin, A., 1985, Aitolia et Aristaineta. Offrandes monumentales étoliennes à Delphes au iiie s. av. J.-C., Ktèma, 10, 27-35. Jacquemin, A., 1999, Offrandes monumentales à Delphes, BEFAR, 304. Knoepfler, D., 2009, De Delphes à Thermos : un témoignage épigraphique méconnu sur letrophée galate des Étoliens dans leur capitale (le traité étolo-béotien), CRAI, 2007, p. 1215-1253. La Coste-Messelière, P. (de), 1923, Chronique des fouilles, BCH 47, 516-518. La Coste-Messelière, P. (de), 1925, Inscriptions de Delphes, BCH, 49, p. 75-99. Perrier, A., « Le portique dit ‘des Etoliens’ à Delphes: Bilan et perspectives”, Pallas 87, 2011, 39-56 Roux, G., «Problèmes delphiques d’architecture et d’épigraphie. II. Hoplothèque. Tholos et portique Ouest », RA 1989, 36-62. Roux, G., 1989, Problèmes delphiques d’architecture et d’épigraphie. II Hoplothèque. Tholos et portique Ouest, RA, 36-62.
Ζιλ Ντίας

Ο Zιλ Μπαστιάο Ντίας (πορτογαλικά: Gil Bastião Dias, γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1996) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για τη Γρανάδα ΚΦ, με δανεισμό από τη Μονακό.

 Γεννημένος στη Γκαφάνια ντα Ναζαρέ, της επαρχία Αβέιρο, ο Ντίας έπαιξε στις ακαδημίες τεσσάρων συλλόγων, συμπεριλαμβανομένης της Σανχοανένσε, στις ηλικίες 12-17 ετών. Στις 9 Αυγούστου 2014, αγωνίστηκε στο πρώτο του παιχνίδι ως επαγγελματίας με την Μπράγκα Β, μπαίνοντας ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα, στην ήττα με 0-1 από την Τοντέλα για τη Σεγούντα Λίγκα. Τον Ιανουάριο του 2015, υπέγραψε με τη Μονακό, στην οποία πρόκειται να αγωνίζεται, ως επί το πλείστον, με τη δεύτερη ομάδα κατά τη διάρκεια του συμβολαίου του. Στις 6 Ιανουαρίου 2016, πήγε ως δανεικός στην πορτογαλική Βαρζίμ της Σεγούντα Λίγα, μέχρι το τέλος της σεζόν. Τη σεζόν 2016-17, εντάχθηκε, ως δανεικός από τη Μονακό, στη Ρίο Άβε. Στις 12 Αυγούστου 2016, έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα, στην εντός έδρας ήττα με 1-3 από την Πόρτο και σκόραρε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στις 18 Σεπτεμβρίου, για να βοηθήσει την ομάδα του στη νίκη με 3-1 επί της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.Επιστρέφοντας στη Μονακό, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στη Λιγκ 1 στις 13 Αυγούστου 2017, όταν αγωνίστηκε στα τελευταία λεπτά της νίκης με 4-1 επί της Ντιζόν. Δύο μέρες αργότερα, μετακινήθηκε στη Φιορεντίνα της Σέριε Α με συμφωνία διετούς δανεισμού, με την ιταλική ομάδα να έχει την υποχρέωση της αγοράς του στο τέλος της συμφωνίας.Στις 23 Ιουνίου 2018, ανακοινώθηκε η μετακίνηση του στη Νότιγχαμ Φόρεστ της Τσάμπιονσιπ, ως δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν 2018-19, με την αγγλική ομάδα να έχει την επιλογή της αγοράς του. Στις 29 Αυγούστου, σημείωσε το πρώτο του γκολ, βοηθώντας την ομάδα του να νικήσει τη Νιουκάσλ με 3-1 στο δεύτερο γύρο του Λιγκ Καπ. Στις 24 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η μετακίνηση του, ως δανεικός, στον Ολυμπιακό για 1,5 χρόνο.Στις 31 Ιανουαρίου 2020, εντάχθηκε με δανεισμό στη Γρανάδα ΚΦ της Πριμέρα Ντιβισιόν. Είναι διεθνής με τις μικρές Εθνικές Ομάδες της Πορτογαλίας(U18, U19, U20 και U21), έχοντας συνολικά 26 συμμετοχές και 6 γκολ. Μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2019. Ζιλ Ντίας στο footballzz.co.uk (Πορτογαλικά) Ζιλ Ντίας στο ForaDeJogo Στοιχεία εθνικής ομάδας (Πορτογαλικά) Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μπόαζ Μαούντα

Ο Μπόαζ Μαούντα (Εβραϊκά: בועז מעודה) (1987-) είναι Ισραηλινός τραγουδιστής. Νίκησε στην πέμπτη σεζόν του Kokhav Nolad την Ισραηλινή έκδοση του Pop Idol, και εκπροσώπησε το Ισραήλ στον 53ο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision καταλαμβάνοντας την 9η θέση του τελικού με 124 βαθμούς.

 Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1987. Στις 14 Νοεμβρίου 2007 το IBA (Israel Broadcasting Authority) και το ισραηλινό Channel 2 ανακοίνωσαν ότι ο Μπόαζ θα ήταν αυτός που θα εκπροσωπούσε την χώρα στο Βελιγράδι της Σερβίας. Στον εθνικό τελικό που διεξήχθη τον Φεβρουάριο του 2008 ο Μαούντα ερμήνευσε 5 τραγούδια, κοινό και κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από ισραηλινούς ειδικούς, ανακήρυξαν νικητήριο τραγούδι το "Ke'ilu kan" (που έπειτα μετονομάστηκε σε "The fire in your eyes" αφού του προστέθηκαν μερικοί αγγλικοί στίχοι). Αξίζει να αναφερθεί ότι το τραγούδι έχει συνθέτρια και στιχουργό την Dana International που είχε χαρίσει την νίκη στο Ισραήλ το 1998. Ο Μαούντα συμμετείχε στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision στις 20 Μαΐου 2008, όπου κατέλαβε την 5η θέση και προκρίθηκε στον τελικό της 24 Μαΐου, εκεί πήρε την 9η θέση συγκεντρώνοντας 124 βαθμούς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Boaz Mauda στο Wikimedia Commons
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03 ήταν η 48η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αναγέννηση Δερύνειας για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2002-03 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2003-04. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2003-04. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2002-03 Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου Διγενής Ακρίτας Μόρφου Άρης ΛεμεσούΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2002-03: Ομόνοια Αραδίππου ΑΕΖ Ζακακίου Άδωνις ΙδαλίουΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2001-02 Εθνικός Άσσιας Δόξα Κατωκοπιάς Ερμής ΑραδίππουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2001-02: ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου Α.Ο. Αγία Νάπα ΑΕΚ/Αχιλλέας Αγίου Θεράποντα Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2002/03 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Φινάλε με ήττα για τη Δερύνεια». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 20. 19 Μαΐου 2003. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2002-03 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
KisMAC

Το KisMAC είναι πρόγραμμα το οποίο εντοπίζει ασύρματα δίκτυα και εμφανίζει πληροφορίες για αυτά (network detector), είναι για το λειτουργικό σύστημα Mac OS X. Έχει παρόμοιες δυνατότητες με το Kismet το αντίστοιχο πρόγραμμα για Linux/BSD. Το KisMac απευθήνεται σε επαγγελματίες και δεν είναι φιλικό στους αρχάριους. Διανέμεται με την άδεια GNU General Public License και είναι ελεύθερο λογισμικό.

 Μπορεί να ανιχνεύσει κρυμμένα / κλειστά SSD. Δείχνει τους πελάτες (clients) που είναι συνδεδεμένοι στο ασύρματο σημείο πρόσβασης (Διεύθυνση IP, Διεύθυνση MAC και την ισχύ του σήματος). Χαρτογράφηση δικτύου (network mapping). Σχεδίαση χάρτη κάλυψης δικτύου. Εισαγωγή και εξαγωγή αρχείων PCAP. Υποστηρίζει 802.11b/g Διάφοροι τύποι επιθέσεων για κλειστά δίκτυα Επιθέσεις deauthentication Υποστηρίζει AppleScript Υποστηρίζει Kismet drone Apple AirPort και AirPort Extreme Lucent Hermes I & II Intersil Prism 2, 2.5, 3 Cisco Aironet Intersil PrismGT Atheros PCMCIA Ralink rt2570 και rt73 Realtek RTL8187L USB Το έργο δημιουργήθηκε από τον Michael Rossberg και συνεχίστηκε μέχρι τις 27 Ιουλίου 2007, όταν άλλαξε ο νόμος στη Γερμανία που απαγορεύει την παραγωγή και διανομή λογισμικού ασφάλειας. ο Michael Rossberg αποχώρησε από το έργο. Το KisMAC συνεχίστηκε από τον Geoffrey Kruse και οι εξυπηρετητές του βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες Kismet inSSIDer Επίσημη ιστοσελίδα Οδηγός για το Kismac