IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βιομηχανική Περιοχή Πάτρας

Η Βιομηχανική Περιοχή Πάτρας (εν συντομία ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας) είναι μια από τις 29 Βιομηχανικές Περιοχές που υπάρχουν σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας και που διαχειρίζεται η ΕΤΒΑ-ΒΙ.ΠΕ.

 Βρίσκεται σε μια πεδινή γεωγραφική έκταση της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του νεοπαγή Δήμου Δυτικής Αχαΐας, στην οποία είναι εγκατεστημένες με οργανωμένο τρόπο μεγάλες και μη βιομηχανίες διαφόρων αντικειμένων. Περικλείεται από τα χωριά και οικισμούς: Άγιος Στέφανος (Περιστέρα), Διδαχαίικα, Καλαμάκι (Χαρμπιλαίικα), Κουνελαίικα και Χαϊκάλι. Απέχει από την πόλη της Πάτρας περίπου 20 χιλιόμετρα. Στο χώρο της ΒΙ.ΠΕ. και στην θέση Μαγούλα βρίσκονται εγκατεστημένες και οι Κρατικές Φυλακές Αγίου Στεφάνου Αχαΐας (σωφρονιστικό κατάστημα). Η Βιομηχανική Περιοχή των Πατρών ιδρύθηκε το 1972· την ίδια χρονιά έγινε και η πρώτη προσπάθεια ίδρυσης συνδέσμου των εκεί εγκαταστημένων βιομηχανιών. Ωστόσο, οι πρώτες πωλήσεις βιομηχανικών οικοπέδων για εγκατάσταση εργοστασίων άρχισαν το 1979 και ο μικρός αριθμός εγκατεστημένων βιομηχανιών δεν επέτρεψε τη γρήγορη ίδρυση συνδέσμου. Η κρίση του 1984 έως το 1990 έπληξε και την νεοσύστατη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας ενώ η αποβιομηχάνιση της ευρύτερης περιοχής και η ανεργία υπήρξαν ανασταλτικές για την περαιτέρω εξέλιξή της. Η δυσκολία τραπεζικού δανεισμού την εποχή εκείνη συντέλεσε με τη σειρά του στη βιομηχανική κάμψη, γεγονός που βοήθησε στην αύξηση των δυσκολιών ορθής λειτουργίας της ΒΙ.ΠΕ. ως οργανωμένης περιοχής. Από το 1990 και μετά άρχισε μια σταδιακή ανάκαμψη με νέες και μεγάλες επενδύσεις που έγιναν στην περιοχή. Πλέον, σήμερα ολόκληρη σχεδόν η έκταση της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας είναι γεμάτη από νέες εγκατεστημένες επιχειρήσεις. Ο κανονισμός λειτουργίας της δημοσιεύτηκε το 1975. Από τις πρώτες βιομηχανίες που εγκαταστάθηκαν εκεί ήταν η "Ζυθοποιία Ελλάδος Α.Ε." και η "Χαρτοποιία Αχαΐας Α.Ε." (κατόπιν "Χαρτελλάς Α.Ε."). Στο χώρο της ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας υπάρχουν συγκεκριμένες υποδομές: α) εσωτερικό οδικό δίκτυο, β) δίκτυα ύδρευσης, αποχέτευσης ομβρίων, αποχέτευσης ακαθάρτων, γ) βιολογικός καθαρισμός, δ) ηλεκτροφωτισμός οδών, ε) δίκτυα ηλεκτρισμού και τηλεφωνίας. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω της στάσης "Τσουκαλαίικα / Tsoukaleika", από και προς την οποία προβλέπεται να λειτουργήσει λεωφορειακή ανταπόκριση. Κοντά στη ΒΙ.ΠΕ. και στο παραλιακό μέτωπο βρίσκεται επίσης η στάση "Καμίνια / Kaminia" της Γραμμής 2. ΕΤΒΑ-ΒΙ.ΠΕ. - φυλλάδιο Νο. 23 "Βιομηχανική Περιοχή Πάτρας", etvavipe.gr. Ανακτήθηκε: 05/04/2014. Ξενοφών Αργ. Παπαευθυμίου, Σιωπηλοί μάρτυρες. Τα βιομηχανικά κτίρια της Πάτρας και η αρχιτεκτονική τους, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014. ISBN 978-618-81328-0-1. Ιστοσελίδα της ΕΤΒΑ-ΒΙ.ΠΕ., etvavipe.gr. Ανακτήθηκε: 05/04/2014. Ιστοσελίδα του Σ.Ε.Β.Ι.Π.Α. Αρχειοθετήθηκε 2014-01-10 στο Wayback Machine., sevipa.gr. Ανακτήθηκε: 05/04/2014.
UralZIS-355M

Το UralZIS-355 ήταν φορτηγό που κατασκευαζόταν από την Ural από το 1956 έως το 1965. Το φορτηγό προοριζόταν να αντικαταστήσει το ZIS-5 που κατασκευάστηκε επίσης από την Ural. Από το 1958 έως το 1965 το φορτηγό πωλήθηκε επίσης ως Ural-355M. Συνολικά κατασκευάστηκαν περίπου 192,500 οχήματα αυού του τύπου πριν σταματήσει η παραγωγή του καθώς η Ural επικεντρώθηκε στην παραγωγή τριαξονικών φορτηγών παντός εδάφους όπως τα Ural-375 και Ural-4320.

 Τα τεχνικά χαρακτηριστικά αφορούν στο UralZIS-355M ανοιχτής καρότσας. Εξακύλινδρος εν-σειρά τετράχρονος βενζινοκινητήρας Μοντέλο: УралЗИС-353А Ισχύς: 70 kW Κυβισμός: 5550 cm³ Μέγιστη ροπή: 31.5 kpm (309 Nm) Συμπίεση: 6:1 Δεξαμενή καυσίμου: 110 l Κατανάλωση καυσίμου: 24 - 45 l/100 km Μετάδοση κίνησης: 4×2 Μήκος: 6290 mm Πλάτος: 2280 mm Ύψος: 2080 mm Μεταξόνιο: 3824 mm Εμπρός μετατρόχιο: 1611 mm Πίσω μετατρόχιο: 1675 mm Απόσταση από το έδαφος: 262 mm Στροφή: 16.6 m Ελαστικά: 8.25-20" Ωφέλιμο φορτίο: 3500 kg Απόβαρο: 3360 kg Μέγιστο επιτρεπτό συνολικό βάρος: 7050 kg
Φραγκούλιας

Ο Φραγκούλιας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δρυάλου, της δημοτικής ενότητας Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου.. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Φραγκούλιας βρίσκεται στη νοτιοδυτική Λακωνία, στη δυτική Μάνη (του Μεσσηνιακού Κόλπου), στο εσωτερικό του όρμου Λαγκαδάκι. Έχει μέσο σταθμικό υψόμετρο 260 και απέχει από τη Σπάρτη 80 χλμ. περίπου, προς τα ΝΝΔ. Η εξέλιξη πληθυσμού του οικισμού έχει ως εξής: κάτοικοι 26 (1920) 22 (1940) 31 (1951) ??(1961), ?? (1971), 14 (2001), ?? (2011). 18/12/1920 Αναγνώριση του οικισμού και προσάρτησή του στην κοινότητα Δρυάλου Με το ΦΕΚ 136Α – 30/08/1994, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Δρυάλου και προσαρτήθηκε στο δήμο Διρού Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Διρού και προσαρτήθηκε στο δήμο Οιτύλου Με το ΦΕΚ 87Α – 7/06/2010 αποσπάστηκε από το δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανατολικής Μάνης Ο Ιερός Ναός Αγίου Πέτρου στα βόρεια του οικισμού Ο κοιμητηριακός Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στα βόρεια του οικισμού Ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννη στα βόρειανατολικά του οικισμού Η Μονή Παναγίας Φανερωμένης στα δυτικά του οικισμού Η βραχώδης παραλία Άρτσι στον όρμο Λαγκαδάκι Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ) http://www.statistics.gr http://www.eetaa.gr http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=23521&subid=11&pubid=11418958&imgid=9391539 https://web.archive.org/web/20160305123915/http://arxeio.speleo.gr/htmls/lakon1.html
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Δυτικού Τομέα Αθηνών

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Δυτικού Τομέα Αθηνών. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου Αρχειοθετήθηκε 2013-12-25 στο Wayback Machine. της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στις αγκύλες [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.Η Περιφερειακή Ενότητα Δυτικού Τομέα Αθηνών έχει πληθυσμό 489.675 κατοίκους.

 Έδρα του δήμου είναι η Αγία Βαρβάρα. Ο Δήμος Αγίας Βαρβάρας έχει μόνιμο πληθυσμό 26.550 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: η Αγία Βαρβάρα [ 26.550 ] Έδρα του δήμου είναι οι Άγιοι Ανάργυροι. Ο Δήμος Αγίων Αναργύρων - Καματερού έχει μόνιμο πληθυσμό 62.529 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Αγίων Αναργύρων [ 34.168 ]οι Άγιοι Ανάργυροι [ 34.168 ] Δημοτική Κοινότητα Καματερού [ 28.361 ]το Καματερό [ 28.361 ] Έδρα του δήμου είναι το Αιγάλεω. Ο Δήμος Αιγάλεω έχει μόνιμο πληθυσμό 69.946 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: το Αιγάλεω [ 69.946 ] Έδρα του δήμου είναι το Ίλιον. Ο Δήμος Ιλίου έχει μόνιμο πληθυσμό 84.793 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: το Ίλιον (Λιόσια) [ 84.793 ] Έδρα του δήμου είναι το Περιστέρι. Ο Δήμος Περιστερίου έχει μόνιμο πληθυσμό 139.981 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: το Περιστέρι [ 139.981 ] Έδρα του δήμου είναι η Πετρούπολη. Ο Δήμος Πετρουπόλεως έχει μόνιμο πληθυσμό 58.979 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: η Πετρούπολη [ 58.979 ] Έδρα του δήμου είναι το Χαϊδάρι. Ο Δήμος Χαϊδαρίου έχει μόνιμο πληθυσμό 46.897 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται: ο Σκαραμαγκάς [ 1.255 ] το Χαϊδάρι [ 45.642 ] Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Αττικής
Πανελλήνιο πρωτάθλημα άρσης βαρών ανδρών

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών άρσης βαρών Ελλάδος, ξεκίνησε το 1964 από την Ελληνική ομοσπονδία Φιλάθλων Πάλης, στην οποία υπαγόταν το άθλημα από το 1935 (πρωτύτερα υπαγόταν στο ΣΕΓΑΣ). Το άθλημα της άρσης βαρών ανεξαρτητοποίθηκε το 1972, όταν και ιδρύθηκε η Ελληνική ομοσπονδία άρσης βαρών, η οποία διοργανώνει το πρωτάθλημα έκτοτε. Σημερινός πρωταθλητής είναι ο Π.Α.Ο.Κ..

 Οι άνδρες αθλητές χωρίζονται σε οκτώ κατηγορίες βάρους, τις εξής: Αγωνίζονται στις δύο αναγνωρισμένες κινήσεις, το αρασέ και το επολέ ζετέ, οι οποίες πρέπει να γίνονται με τα δύο χέρια, με μέγιστο αριθμό προσπαθειών τις τρεις. Η τελική κατάταξη των αθλητών βγαίνει αθροιστικά, με βάση τα κιλά που κατάφεραν να σήκωσουν σε κάθε μία από τις δύο κινήσεις. Για την ανάδειξη του πρωταθλητή συλλόγου, η ελληνική ομοσπονδία εφορμόζει το σύστημα βαθμολόγησης της Παγκόσμιας ομοσπονδίας: Οι βαθμοί δίδονται και στις τρεις κατατάξεις που προκύπτουν με βάση: το αρασέ το ζετέ το σύνολο των δύο κινήσεων.Ο σύλλογος με τους περισσότερους βαθμούς αναδεικνύεται πρωταθλητής, ενώ στα έξι πρώτα σωματεία απονέμονται έπαθλα. Το 1988 καθιερώθηκε το διασυλλογικό πρωτάθλημα. Οι σύλλογοι χωρίζονταν αρχικά σε ομίλους βορρά και νότου, και διεξάγονταν δύο προκριματικές φάσεις. Η τελική φάση ήταν πανελλήνιας συμμετοχής, και αναδείκνυε τον πρωταθλητή σύλλογο. Το 1988 στην τελική φάση μετείχαν οι σύλλογοι Πανελλήνιος Γ.Σ., Ολυμπιακός Σ.Φ.Π., Α.Ο. Σερρών, Σπάρτακος Θεσσαλονίκης και Ολυμπιάδα Ασπροπύργου. Το 1989 πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κύδων Χανίων με την κατάταξη της τελικής φάσης να έχει ως εξής: 1. Κύδων 95 βαθμούς, 2. ΧΑΝΘ 80 β., 3. Ανταγόρας Κω 75 β., 4. Απόλλων Καλαμαριάς 75 β., 5. Άτλας Καλλιθέας 71 β.. Κατά το 1990 διεξήχθη το γ' διασυλλογικό πρωτάθλημα. Το 1991 η διοργάνωση καταργήθηκε weightlifting.gr Διοργανώσεις Λίστα πρωταθλητών weightlifting.gr
Άντζελο Μοριόντο

Ο Άντζελο Μοριόντο (ιτ.: Angelo Moriondo) (Τορίνο, 6 Ιουνίου 1851 - Μαρεντίνο, 31 Μαΐου 1914) ήταν Ιταλός εφευρέτης, στον οποίο αποδίδεται η δημιουργία της πρώτης γνωστής μηχανής εσπρέσο, το 1884. Η μηχανή του χρησιμοποιούσε έναν συνδυασμό ατμού και βραστό νερό για την αποτελεσματική παρασκευή καφέ.Ο Μοριόντο καταγόταν από οικογένεια επιχειρηματιών. Ο παππούς του ίδρυσε μια εταιρεία παραγωγής ποτών, την οποία συνέχισε ο πατέρας του Τζιάκομο, ο οποίος αργότερα ίδρυσε την εταιρεία σοκολάτας Moriondo and Gariglio μαζί με τον αδελφό του Αγκοστίνο και τον ξάδελφό του Γκαρίγκλιο. Ο Άντζελο αγόρασε το Grand-Hotel Ligure στο κέντρο της πόλης, στην Piazza Carlo Felice και το American Bar στη Εθνική Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης της Via Roma.

 Ο Μοριόντο παρουσίασε την εφεύρεσή του στη Γενική Έκθεση του Τορίνο το 1884, όπου της απονεμήθηκε το χάλκινο μετάλλιο. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας απονεμήθηκε για περίοδο έξι ετών στις 16 Μαΐου 1884 με τίτλο "Νέα μηχανή ατμού για την οικονομική και στιγμιαία παρασκευή ροφήματος καφέ, μέθοδος "A. Moriondo"" Η μηχανή κατασκευάστηκε από έναν μηχανικό ονόματι Μαρτίνα, ο οποίος εργαζόταν υπό την άμεση επίβλεψη του εφευρέτη.Ενημερώθηκε διαδοχικά με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 20 Νοεμβρίου 1884, τόμος 34, αριθ. 381. Η εφεύρεση επιβεβαιώθηκε στη συνέχεια με διεθνή αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, αφού καταχωρήθηκε στο Παρίσι στις 23 Οκτωβρίου 1885. Τα επόμενα χρόνια, ο Μοριόντο συνέχισε να βελτιώνει δραστικά την εφεύρεσή του, με κάθε βελτίωση να κατοχυρώνεται με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Ο Μοριόντο δεν προχώρησε ποτέ στην παραγωγή της εφεύρεσης σε βιομηχανική κλίμακα. Περιορίστηκε στην κατασκευή μερικών χειροποίητων μηχανών, τις οποίες συντηρούσε με ζήλο στα καταστήματά του, πεπεισμένος ότι αυτό αποτελούσε σημαντική διαφήμιση γι' αυτές. Ο Ίαν Μπέρστεν, ιστορικός που καταγράφει την ιστορία του καφέ, περιγράφει τη συσκευή ως "την πρώτη ιταλική μηχανή μπαρ που έλεγχε την παροχή ατμού και νερού ξεχωριστά μέσω του καφέ" και τον Μοριόντο ως "έναν από τους πρώτους εφευρέτες της μηχανής εσπρέσσο". Σε αντίθεση με τις πραγματικές μηχανές εσπρέσο, ήταν μια μηχανή μαζικής παρασκευής και δεν παρασκεύαζε καφέ για τον κάθε πελάτη ξεχωριστά. Στις 6 Ιουνίου 2022, η μηχανή αναζήτησης Google τίμησε τον Μοριόντο με ένα Doodle για την 171η επέτειο της γέννησής του.
Η Αγαπημένη

Η Αγαπημένη (επίσης Η Νύφη) είναι ελαιογραφία σε καμβά του Άγγλου καλλιτέχνη Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, που ζωγραφίστηκε αρχικά το 1865 και βρίσκεται σήμερα στην Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ στο Λονδίνο.

 Αυτός ο πίνακας απεικονίζει το Άσμα Ασμάτων του Σολωμόντα. Δύο αποσπάσματα από το "Άσμα Ασμάτων" είναι χαραγμένα στο επιχρυσωμένο πλαίσιο της εικόνας: "Ο αγαπημένος μου είναι δικός μου και εγώ δική του" (2:16) και "Αφήστε τον να με φιλήσει με τα φιλιά του στόματός του: γιατί η αγάπη του είναι καλύτερη από το κρασί (1: 2)" Η νύφη, που εδώ βρίσκεται τη στιγμή που σηκώνει πίσω το πέπλο της, παρακολουθείται από τέσσερις παρθένες παράνυφους και έναν Αφρικανό υπηρέτη. Όλα έρχονται εντυπωσιακά σε αντίθεση με τα κόκκινα μαλλιά και το χλωμό δέρμα της νύφης: όχι μόνο η Αφρικανική επιδερμίδα και τα χαρακτηριστικά, αλλά και οι διάφορες αποχρώσεις των μελαχρινών μαλλιών και του σκούρου καυκάσιου τόνου του δέρματος και των τεσσάρων παράνυφων. Έχει προταθεί ότι αυτή η αντίθεση των χρωμάτων, προσεκτικά ζωγραφισμένη ως πλαίσιο για τα χαρακτηριστικά της νύφης, είχε επηρεαστεί από έναν αμφιλεγόμενο πίνακα από τον Εντουάρ Μανέ, με τίτλο Ολυμπία (πρωτο-παρουσίαστηκε το 1865). Ο Ροσέτι έκανε μια επίσκεψη στο Μανέ, ενώ εργαζόταν στο έργο "Η Αγαπημένη" και ο πίνακας επίσης οφείλει πολλά στα έργα του Τιτσιάνο.Ο Ροσέτι ζωγράφισε τη νύφη με ένα κάλυμμα για το κεφάλι το οποίο είναι σαφώς αναγνωρίσιμο ως περουβιανό και με ένα ιαπωνικό φόρεμα. Και πάλι αυτή η αφθονία του εξωτικού υφάσματος πλαισιώνει το πρόσωπο της νύφης, κυριαρχώντας στο κέντρο του καμβά με τα δυτικό-ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά του. Ο Ροσέτι τελείωσε φαινομενικά αυτή την ελαιογραφία το 1866, αλλά συνέχισε να κάνει αλλαγές σε αυτήν καθ 'όλη τη ζωή του. Αγγλική τέχνη Κατάλογος έργων του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι Ο Ροσέτι και ο Κύκλος του από τον Μαξ Μπιρμπόχμ Προραφαηλίτες Doughty, Oswald (1949) A Victorian Romantic: Dante Gabriel Rossetti London: Frederick Muller Fredeman, William E. (Ed.) (2002-8) The correspondence of Dante Gabriel Rossetti. 7 Vols. Brewer, Cambridge. Hilto, Timoth (1970). The Pre-Raphelites. London: Thames and Hudson, New York: Abrams. Linafelt, Tod (2002). "Biblical Love Poetry (...and God)". Journal of the American Academy of Religion 70 (2). Pope, Marvin H. (1977). Song of Songs: A New Translation with Introduction and Commentary.Anchor Bible 7C. 2 volumes. Garden City, New York: Doubleday. Ash, Russell. (1995) Dante Gabriel Rossetti. London: Pavilion Books. Surtees, Virginia. (1971) Dante Gabriel Rossetti. 2 vols. Oxford: Clarendon Press. Treuherz, Julian, Prettejohn, Elizabeth, and Becker, Edwin (2003). Dante Gabriel Rossetti. London: Thames & Hudson. Todd, Pamela (2001). Pre-Raphaelites at Home, New York: Watson-Giptill Publications. Τα αρχεία Ροσέτι Αρχεία στο διαδίκτυο των Μουσείων του Μπίρμινχαμ και Πινακοθήκες Τέχνης των Προραφαηλιτών Η επίσημη ιστοσελίδα της Πινακοθήκης Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ Αρχειοθετήθηκε 2009-07-13 στο Wayback Machine.
1242 Ζαμβεζία

Η Ζαμβεζία (Zambesia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,055. Ανακαλύφθηκε το 1932 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από τον ομώνυμο ποταμό.

 Η μέση διάμετρος της Ζαμβεζίας εκτιμάται σε 47,70 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0708. Η Ζαμβεζία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 18 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΗΠΑ

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ (αγγλικά: United States Soccer Federation - USSF, αναφέρεται συχνά ως U.S. Soccer) είναι το επίσημο διοικητικό όργανο, όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με έδρα το Σικάγο του Ιλλινόις, ως μέλος της FIFA, είναι υπεύθυνη για το ερασιτεχνικό και επαγγελματικό ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των ανδρών, γυναικών, νέων, ποδοσφαίρου άμμου, ποδοσφαίρου σάλας και παραολυμπιακών εθνικών ομάδων. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ καθορίζει τους διαιτητές και τον τρόπο διεξαγωγής για τα περισσότερα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ διαχειρίζεται επίσης και διεξάγει το Όπεν Καπ (Lamar Hunt U.S. Open Cup), που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1914.

 Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ είναι υπεύθυνη για την οργάνωση και λειτουργία των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων ποδοσφαίρου ανδρών, γυναικών και νέων όπως αναφέρονται παρακάτω: Ανδρών Γυναικών Νέων U23 Ανδρών U23 Γυναικών U20 Ανδρών U20 Γυναικών U18 Ανδρών U18 Γυναικών U17 Ανδρών U17 Γυναικών U15 Αγοριών U15 Κοριτσιών U14 Αγοριών U14 Κοριτσιών Το λογότυπο της ομοσπονδίας έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των ΗΠΑ αναγνωρίζει τα ακόλουθα συνδεδεμένα μέλη: Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS) Νάσιοναλ Γούμενς Σόκερ Λιγκ (NWSL) Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL) Γιουνάιτεντ Σόκερ Λιγκς (USL) Γιουνάιτεντ Σόκερ Λιγκ Πρέμιερ Ντιβέλοπμεντ Λιγκ Σούπερ Υ-Λιγκ Σούπερ-20 Λιγκ Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ενηλίκων ΗΠΑ (USASA) Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέων ΗΠΑ (USYSA) Ποδοσφαιρικός Οργανισμός Νέων ΗΠΑ (AYSO) Ποδοσφαιρική Λέσχη ΗΠΑ Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων Εθνική Ομοσπονδία Προπονητών Ποδοσφαίρου Αμερικής (NSCAA) Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ενηλίκων Βορείου Αμερικής (NAASA) Ποδόσφαιρική Ομοσπονδία Νέων, ΗΠΑ (SAY) Δυναμική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΗΠΑ (USPSA) Ποδοσφαιρικό Ίδρυμα ΗΠΑ (USSF) Ομοσπονδία Ειδικών Αθλημάτων ΗΠΑ - Ποδόσφαιρο Επίσημη ιστοσελίδα
Λίρα της Νότιας Ροδεσίας

Η λίρα ήταν το νόμισμα της Βρετανικής αποικίας της Νότιας Ροδεσίας (σήμερα Ζιμπάμπουε) από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 1955. Το νόμισμα αυτό ήταν σε χρήση και στην Βόρεια Ροδεσία (σήμερα Ζάμπια) αλλά και στη Νυασαλάνδη (σήμερα Μαλάουι). Η λίρα υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1λίρα= 240 πένες).

 Κάποιες ιδιωτικές τράπεζες εξέδιδαν ήδη από το 1896 τραπεζογραμμάτια με την ονομασία λίρες των οποίων η αξία ήταν ίση με την αξία της Βρετανικής λίρας και αργότερα το 1932 κυκλοφόρησε η πρώτη σειρά κερμάτων. Το 1938, ιδρύεται το Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας το οποίο αναλαμβάνει την έκδοση των χαρτονομισμάτων την αμέσως επόμενη χρονιά. Το 1953 η Νυασαλάνδη, η Νότια και η Βόρεια Ροδεσία σχηματίσουν την Ομοσπονδία της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης, η οποία συνέχισε να χρησιμοποιεί την λίρα της νότιας Ροδεσίας έως και το 1955. Το 1955 το μέχρι τότε Νομισματικό συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας μετονομάζεται Νομισματικό Συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής και το ίδιο έτος θεσμοθετείται η λίρα της Ροδεσίας και Νυασαλάνδης Το 1956 με την κυκλοφορία του νέου νομίσματος η λίρα της νότιας Ροδεσίας παύει να υφίσταται ως νόμισμα. Το 1932 εκδίδονται νομίσματα από ασήμι 925 βαθμών με τις εξής ονομαστικές αξίες: 3 πένες 6 πένες 1 σελίνι 2 σελίνια ½ κορώνα (2 ½ σελίνια).Το 1934 εκδίδονται κέρματα από κράμα χαλκού-νικελίου τα οποία ήταν με οπή με άξιες της ½ και 1 πένας. Το 1942 τα νομίσματα από χαλκονικέλιο αντικαθίστανται από χάλκινα. Το 1944 τα ασημένια νομίσματα απαξιώνονται σε 500 βαθμών καθαρότητας και τελικά το 1947 αντικαθίστανται από από χαλκονικέλιο. Τα τελευταία κέρματα της λίρας της νότιας Ροδεσίας εκδίδονται το 1954. Το 1896 το υποκατάστημα στο Σόλσμπερυ (σήμερα Χαράρε) της Standard Bank of South Africa εξέδωσε πρώτη τραπεζογραμμάτια της λίρας της νότιας Ροδεσίας με αξίες των 1 και 5 λιρών. Η ίδια τράπεζα εξέδωσε αργότερα χαρτονομίσματα των 10 σελινίων. Επισης χαρτονομίσματα εξέδωσαν και οι τράπεζες Bank of Africa, Barclays Bank και η National Bank of South Africa. Οι ιδιωτικές τράπεζες έπαψαν να εκδίδουν χαρτονομίσματα το 1938. Το 1939, το Νομισματικό Συμβούλιο της Νότια Ροδεσίας εκδίδει χαρτονομίσματα με αξία 10 σελινίων, 1 και 5 λιρών, μεταξύ των ετών 1943 και 1948 χαρτονομίσματα των 5 σελινίων και το 1953 των 10 λιρών. Το 1955 το Νομισματικό συμβούλιο της Κεντρικής Αφρικής εκδίδει χαρτονομίσματα με αξίες των 10 σελλινίων, και της 1, 5 και 10 λιρών. Λίρα της Ροδεσίας Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. Pick, Albert (1990). Standard Catalog of World Paper Money: Specialized Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (6th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-149-8.
Χάρης Σοφιανός

Ο Χάρης Σοφιανός (γεν. 25 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας παλαίμαχος επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική τις δεκαετίες ’70 ως ’90. Ήταν εξαιρετικά δεινός σκόρερ.

 Ο Χάρης Σοφιανός ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Πανιωνίου, με τον οποίο έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 26 Δεκεμβρίου 1977 σε ηλικία μικρότερη των 16 ετών, όταν οι ομάδες κατέβασαν ερασιτέχνες στην ενδεκάδα, λόγω απεργίας των επαγγελματιών. Μάλιστα σκόραρε στο ισόπαλο 2-2 με τον Άρη Θ. μόλις στο 3΄. Υπέγραψε συμβόλαιο τη σεζόν 1979-80 και μετείχε στους αγώνες του Πανιωνίου στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Στην ομάδα της Ν. Σμύρνης αγωνίστηκε ως το 1985. Αν και δεινός σκόρερ στον Πανιώνιο με 107 συμμετοχές τις περισσότερες φορές δεν έπαιζε στην φυσική του θέση που ήταν η επίθεση αλλά ως αμυντικός ή μέσος σημειώνοντας μόνο 9 τέρματα. Στη συνέχεια πήγε στον Χαραυγιακό, με τον οποίο πήρε τον τίτλο στο Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής και αγωνίστηκε ως το 1990 στη Β΄ Εθνική. Το 1990 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιά, με τον οποίο επανήλθε στην Α΄ Εθνική την επόμενη σεζόν. Δυστυχώς ένας σοβαρός τραυματισμός ήταν αιτία της πρόωρης διακοπής της καριέρας του. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81 Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής: 1991. Πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής: 1986. Μέτα την αποχώρηση του από τα γήπεδα ασχολήθηκε με την εκπαίδευση μικρών παιδιών ιδρύοντας ακαδημία ποδοσφαίρου. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες.
Ιικός φορέας

Οι ιικοί φορείς χρησιμοποιούνται στη μοριακή βιολογία για την μεταφορά γενετικού υλικού σε κύτταρα. Η διαδικασία αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κυτταροκαλλιέργεια (in vitro) ή σε ζωντανό οργανισμό (in vivo). Οι ιοί έχουν αναπτύξει τρόπους μεταφοράς του γονιδιώματός τους σε κύτταρα ξενιστών που προσβάλλουν. Οι μοριακοί βιολόγοι χρησιμοποίησαν τη μέθοδο αυτή για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 70. Ο Paul Berg χρησιμοποίησε έναν τροποποιημένο ιό SV40 που περιείχε DNA του βακτηριοφάγου λ για να μολύνει κύτταρα νεφρού πιθήκου που διατηρούνταν σε καλλιέργεια. Εκτός από τη χρήση τους για ερευνητικούς σκοπούς, οι ιικοί φορείς χρησιμοποιούνται για γονιδιακή θεραπεία και για την ανάπτυξη εμβολίων.

 Ένα εμβόλιο ιικού φορέα χρησιμοποιεί έναν χημικά εξασθενημένο ιικό φορέα ώστε να μεταφέρει συγκεκριμένα γονίδια του επιθυμητού παθογόνου στα κύτταρα του εμβολιαζόμενου και έτσι να διεγείρει την ανοσοαπόκριση για το τμήμα του παθογόνου που κωδικοποιείται από το γονίδιο που χρησιμοποιήθηκε. Τα γονίδια που χρησιμοποιούνται σε τέτοια εμβόλια είναι συνήθως γονίδια για πρωτεΐνες επιφανείας που ανήκουν φυσιολογικά στον παθογόνο μικροοργανισμό. Στη συνέχεια τα γονίδια εισάγονται στον πυρήνα του κυττάρου που προσβάλλεται από τον ιικό φορέα, όπου και μεταγράφονται, ενώ μετά εκφράζονται στην επιφάνεια του κυττάρου με αποτέλεσμα την αναγνώρισή τους ως ξένα και την πρόκληση ανοσοαπόκρισης. Οι αδενοϊοί χρησιμοποιούνται ως φορείς για εμβόλια, όπως αυτά που αναπτύσσονται για τον SARS-CoV-2 με τη χρήση του γονιδίου που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη spike, η οποία βρίσκεται στην επιφάνεια του κορονοϊού που προκάλεσε την πανδημία COVID-19. Goff SP, Berg P (December 1976). "Construction of hybrid viruses containing SV40 and lambda phage DNA segments and their propagation in cultured monkey cells". Cell. 9 (4 PT 2): 695–705. doi:10.1016/0092-8674(76)90133-1. PMID 189942. S2CID 41788896. https://www.gavi.org/vaccineswork/there-are-four-types-covid-19-vaccines-heres-how-they-work
Τζαϊπούρ

Η πόλη Τζαϊπούρ προφορά , είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου Ρατζαστάν στην Ινδία. Ιδρύθηκε το 1727 από τον Μαχαραγιά Τζάι Σίνγχ ΙΙ από τον οποίο πήρε το όνομα η πόλη. Η πόλη σήμερα έχει πάνω από 2,5 εκατομμύρια πληθυσμό και είναι γνωστή και ως η Ροζ πόλη. Το 2019 ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

 Ο χαρακτηρισμός της πόλης ως η Ροζ πόλη οφείλεται στο ροζωπό χρώμα που είναι βαμμένα τα κτήρια στην παλιά περιτοιχισμένη πόλη. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για τον λόγο που η πόλη έχει αυτό το χρώμα. Σύμφωνα με μια θεωρία η πόλη βάφτηκε από αυτό το χρώμα από τον Μαχαραγιά Τζάι Σίνγχ ΙΙ για τιμηθεί ο ινδουιστικός θεός Σίβας του οποίου θεωρείται ότι είναι το αγαπημένο χρώμα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία ο Μαχαραγιάς Τζάι Σίνγχ χρησιμοποίησε το χρώμα αυτό για να μιμηθεί το χρώμα των παλατιών που είχαν οι Μουγκάλ αυτοκράτορες. Μια θεωρία που υποστηρίχθηκε από τους Βρετανούς, είναι ότι η πόλη βάφτηκε στο χρώμα αυτό ως ένδειξη τιμής στην επίσκεψη του Βρετανού πρίγκιπα Εντουάρδου VII το 1876. Η πόλη βάφτηκε στο χρώμα αυτό το 2000 όταν εν όψει της επίσκεψης του πρώην πρόεδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον.
Καρανάκ

Το Καρανάκ είναι ένα χωριό 70 χιλιόμετρα περίπου βόρεια της πόλης Γιαζντ στο Ιράν. Η παλιά πόλη είναι ένας ερειπωμένος οικισμός χτισμένος με τούβλα και λάσπη ο οποίος χρονολογείται 1000 ετών. Η ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή είναι 4000 ετών.

 Το Τέμενος εποχής Καζάρ μέσα στην παλιά πόλη. Ο μιναρές 17ου αιώνα μέσα στην παλιά πόλη. Το Καραβάν Σεράι στην άκρη της πόλης.Τα περισσότερα κτίρια στην ιστορική πόλη είναι είναι ετοιμόρροπα και εγκαταλελειμμένα. Ο σύγχρονος οικισμός βρίσκεται βορειοδυτικά του ιστορικού οικισμού.
Έμμα Μάκεϊ

Η Έμμα Μάργκαρετ Μαρί Τασάρ-Μάκεϊ (Emma Margaret Marie Tachard-Mackey) είναι Γαλλίδα-Βρετανή ηθοποιός. Από το 2019, έχει πρωταγωνιστήσει ως Maeve Wiley (Μέιβ Γουάιλι) στη κωμική-δραματική σειρά του Netflix, Sex Education.

 Η Μάκεϊ γεννήθηκε στο Λε Μαν, από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα. Ο πατέρας της είναι διευθυντής σχολείου. Μεγάλωσε στο Σαμπλέ-σουρ-Σαρτ και έλαβε το μπακαλορεά της το 2013. Στη συνέχεια μετακόμισε στην Αγγλία για να μελετήσει αγγλική Γλώσσα και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Ληντς, από το οποίο αποφοίτησε το 2016. Η Μάκεϊ ζει στο Λονδίνο. Ο Μάκεϊ πρωταγωνιστεί στην κωμική-δραματική σειρά του Netflix Sex Education (2019-παρόν) ως Maeve Wiley (Μέιβ Γουάιλι), ένα γρήγορο πνευματώδη και επιχειρηματικά σκεπτόμενο «κακό κορίτσι», που πείθει έναν συμμαθητή της να ξεκινήσει μία υπόγεια επιχείρηση σεξουαλικής θεραπείας στο σχολείο τους. Το Sex Education είναι η πρώτη μεγάλη τηλεοπτική σειρά της Μάκεϊ, η οποία έχει λάβει θετική κριτική για την επίδοσή της. Έμμα Μάκεϊ στην IMDb
Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο

Ο Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο (José Luis Rodríguez Zapatero, 1960-) είναι Ισπανός πολιτικός, μέλος του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος. Ήταν πρωθυπουργός της Ισπανίας από τις 16 Απριλίου του 2004 έως τις 21 Δεκεμβρίου του 2011.

 Γεννήθηκε στο Βαγιαδολίδ στις 4 Αυγούστου του 1960. Σπούδασε Νομικά και δίδαξε ως βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λεόν(1982-86). Είναι παντρεμένος με την Σονσόλες Εσπινόσα. Έχουν 2 κόρες. Μπήκε στην πολιτική το 1976. Το 1986 κέρδισε μια θέση στην Κάτω Βουλή της Ισπανίας για την περιοχή της Λεόν. Ήταν ο νεότερος αντιπρόσωπος με αυτήν την θέση στο συγκεκριμένο σώμα. Με συνεχείς αναβολές στράτευσης, τελικά ξέφυγε πλήρως από την υποχρέωση στράτευσης λόγω του ορίου ηλικίας. Το 2000 έγινε Πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος της Ισπανίας (PSOE). Στις 14 Μαρτίου του 2004 οι Σοσιαλιστές πέτυχαν μεγάλη εκλογική νίκη στις βουλευτικές εκλογές της Ισπανίας έναντι του Λαϊκού Κόμματος του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, που υπέστη βαρύτατη ήττα. Ένας από τους λόγους για την ήττα του Αθνάρ ήταν η ανάμειξη, με απόφαση της κυβέρνησής του, της Ισπανίας στον πόλεμο του Ιράκ, που με τη σειρά της οδήγησε στις βομβιστικές επιθέσεις σε τρένα στη Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου 2004, τρεις ημέρες πριν τις εκλογές. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε το 42,27%, από 34,7% που είχε πετύχει στις εκλογές του 2000, ενώ το κυβερνών κόμμα του Αθνάρ καταβαραθρώθηκε στο 37,70%, από 45,2% που είχε επιτύχει στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Η δύναμη των Σοσιαλιστών στο 350μελές κοινοβούλιο εκτινάχτηκε από τις 125 στις 163 έδρες, αριθμός πάντως που δεν τους εξασφάλισε αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι ο Θαπατέρο έγινε πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας. Στις 9 Μαρτίου 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές αυτές εξελέγησαν 350 βουλευτές στο Κογκρέσο και οι 208 άμεσα εκλεγμένοι στην Άνω Βουλή, την ισπανική δηλαδή Γερουσία. Το κυβερνών Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Ισπανίας (PSOE) με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών, ενώ το Λαϊκό Κόμμα της Αντιπολίτευσης παραδέχθηκε την ήττα του.Έπειτα από τη νέα νίκη του κόμματός του, στις βουλευτικές εκλογές του 2008 ο Θαπατέρο ανανέωσε την πρωθυπουργική θητεία του. Στις 12 Απριλίου του 2008 ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση του Θαπατέρο, στην οποία για πρώτη φορά στην ισπανική ιστορία πλειοψηφούν οι γυναίκες. Μια μέρα νωρίτερα, η ισπανική Βουλή είχε εγκρίνει τη νέα κυβέρνηση, στη δεύτερη ψηφοφορία. Ο Θαπατέρο ανήκει στην ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, με διακηρυγμένους στόχους την ισότητα όλων των πολιτών και τον σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, και όπως είχε υποσχεθεί, το 2004, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του, απέσυρε τα ισπανικά στρατεύματα από το Ιράκ, ενώ το 2005 προχώρησε στην αναγνώριση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Επίσης προχώρησε σε μια ευρεία απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους και σε ιδιαίτερες ρυθμίσεις για τα μπαρ και εστιατόρια.
Ιβάν Μικολάιτσουκ

Ο Ιβάν Βασίλιοβιτς Μικολάιτσουκ (ουκρανικά: Іван Васильович Миколайчук‎) (15 Ιουνίου 1941, Χορτόρια, Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας – 3 Αυγούστου 1987) ήταν ένας Ουκρανός σοβιετικός ηθοποιός, παραγωγός και σεναριογράφος. Ο Μικολάιτσουκ είναι περισσότερο γνωστός για το ρόλο του Χούτσουλ Ιβάν στην ταινία Тіні забутих предків (Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων, 1965), που είναι βασισμένη στο βιβλίο του Μιχαΐλο Κοτσιουμπίνσκι Οι σκιές των λησμονημένων προγόνων. Έλαβε το βραβείο της Κομσομόλ της Ουκρανίας το 1967 και τον τίτλο του Αξιότιμου Καλλιτέχνη της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατία της Ουκρανίας το 1968. Έλαβε μετά τον θάνατό του το βραβείο Τάρας Σεβτσένκο.

 Ο Μικολάιτσουκ γεννήθηκε σε ένα χωριό στη Χορτόρια της Δυτικής Ουκρανίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από αγροτική οικογένεια. Ο Ιβάν αποφοίτησε από ένα γυμνάσιο του χωριού Μπρουσνίτσια. Το 1957 τελείωσε το Μουσικό Κολέγιο Τσερνίβτσι και το 1961 αποφοίτησε από το θέατρο-στούντιο του Μουσικού Θεάτρου Τσερνίβτσι της Κομπιλιάνσκα. Στις 29 Αυγούστου 1962 ο Ιβάν παντρεύτηκε μια ηθοποιό του θεάτρου (η οποία αργότερα αναγορεύτηκε λαϊκή καλλιτέχνιδα της Ουκρανίας), τη Μαρία Καρπιούκ. Μεταξύ 1963 και 1965, ο Μικολάιτσουκ σπούδασε στο Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών Καρπένκο-Κάρι στο Κίεβο, όπου είχε δάσκαλο τον Βίκτορ Ιβτσένκο. Εκείνα τα χρόνια, ο Μικολάιτσουκ έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία του Λεονίντ Οσύκα Dvoye (Οι δύο). Οι ταινίες του ήταν συχνά αμφιλεγόμενες και διώκονταν από τις σοβιετικές αρχές. Μερικές φορές απαγορευόταν η προβολή των ταινιών του από την Κα Γκε Μπε. Λόγω επεισοδίων κατά την προβολή της ταινίας του Παραγιάνοφ Тіні забутих предків (Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων, 1965), ο Μικολάιτσουκ αποκλείστηκε από τη βιομηχανία του κινηματογράφου επί πέντε περίπου χρόνια από τις αρχές του κόμματος, καθώς χαρακτηρίστηκε ως υπερβολικά εθνικιστής και ως άτομο εχθρικής ιδεολογίας. Η ταινία Тіні забутих предків, η οποία απέσπασε το Χρυσό Βραβείο στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας το 1971, θεωρήθηκε σχεδόν εχθρική επίθεση από ορισμένες εθνικιστικές δυνάμεις. Το 1979 με τη βοήθεια του Βλαντιμίρ Ιβάσκο που εργαζόταν ως γραμματέας ιδεολογικής εργασίας στην Περιφερειακή Επιτροπή του Χάρκοβο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, ο Μικολάιτσουκ έλαβε την άδεια να συμμετάσχει στην ταινία Вавилон ХХ (Βαβυλών 20). Ο Μικολάιτσουκ πέθανε τον Αύγουστο του 1987 σε ηλικία 46 ετών. Το σπίτι του στη Χορτόρια, στην περιφέρεια Τσερνίβσκι, έχει μετατραπεί από τότε σε μουσείο. Άφησε μια διαρκή κληρονομιά στον ουκρανικό κινηματογράφο. Πολλοί θεωρούν τον Μικολάιτσουκ τον μεγαλύτερο ηθοποιό στην ιστορία της ουκρανικής κινηματογραφίας. Ενέπνευσε επίσης άλλους Ουκρανούς καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές και συγγραφείς που αναζητούσαν την ουκρανική τους ταυτότητα κατά τη σοβιετική περίοδο. Ιβάν Μικολάιτσουκ στην IMDb Βιογραφία
Κέντρο Ηλείας

Το Κέντρο είναι μικρός παραλίμνιος οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 60-90 μέτρων στις δυτικές όχθες του φράγματος Πηνειού, στην περιοχή του υπερχειλιστή του φράγματος και εγγύς των λοιπών εγκαταστάσεών του. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 21 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας (μέσω Ρουπακίου), 50 χιλιόμετρα βόρεια του Πύργου (μέσω Αμαλιάδας) και περίπου 66,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Βάρδας). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 462 μόνιμοι κάτοικοι.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Ιμαμτσαούση και υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων Αχαιοήλιδος. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Βελανιδίου. Με το ΦΕΚ 130Α της 12ης Ιουνίου 1919 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Βελανιδίου και υπήχθη στην νεοσυσταθείσα Κοινότητα Ιμαμτσαούση (μετέπειτα Κέντρου) της οποίας αποτέλεσε την έδρα μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό και έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Κέντρου του Δήμου Αμαλιάδος. Σήμερα αποτελεί οικισμό και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Κέντρου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κέντρου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κέντρου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Αμαλιάδος. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/08/2020. Πληροφορίες για το χωριό. gtp.gr. Ανακτήθηκε: 11/08/2020.
Πετριές Εύβοιας

Οι Πετριές είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 223 κατοίκους. Είναι κτισμένα σε υψόμετρο 140 μ. σε πλαγιά λόφου.

 Στην περιοχή βρισκόταν αρχαία πολίχνη της Ερέτριας με το όνομα Πέτρη. Το 1835 το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, της επαρχίας Καρυστίας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο οικισμός διατηρεί το παραδοσιακό του χρώμα. Από τις Πετριές ξεκινάει φαράγγι το οποίο φτάνει στο Στόμιο. Στο εσωτερικό του βρίσκονται νερόμυλοι. Το επίνειο των Πετριών είναι ο οικισμός των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος παρουσιάζει αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη.
Κύνουρος

Στην ελληνική μυθολογία, ο Κύνουρος ήταν Μυκηναίος πρίγκιπας, γιος του Περσέα βασιλιά των Μυκηνών και της Ανδρομέδας, κόρης του Κηφέα, βασιλιά των Αιθιόπων, και της Κασσιόπης. Ήταν αδελφός του Πέρση, του Αλκαίου, του Σθένελου, του Ηλεκτρύωνα, του Μήστωρα, του Έλειου, της Γοργοφόνης και του Αυτόχθης.Ο Κύνουρος ήταν ο επώνυμος ιδρυτής της πόλης Κυνούρας στην Κυνουρία της Λακωνίας, κατοικημένη από του Δωριείς, που μετανάστευσαν από το Άργος.

 Παυσανίας, Περιγραφή της Ελλάδας με αγγλική μετάφραση από τον WHS Jones, Litt. D., and HA Ormerod, MA, σε 4 τόμους. Cambridge, MA, Harvard University Press; Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1918.(ISBN 0-674-99328-4) . Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Perseus Παυσανίας, Graeciae Descriptio. 3 τόμοι . Λειψία, Teubner. 1903. Ελληνικό κείμενο διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέα . Stephanus of Byzantium, Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, επιμέλεια August Meineike (1790-1870), έκδοση 1849. Μερικές καταχωρήσεις από αυτό το σημαντικό αρχαίο εγχειρίδιο τοπωνυμίων έχουν μεταφραστεί από τον Brady Kiesling. Online έκδοση στο Topos Text Project.
Φεραντίνο Μαλατέστα

Ο Φεραντίνο, ιταλ.: Ferrantino Malatesta (1258 – 12 Νοεμβρίου 1353) από τον Οίκο των Μαλατέστα ήταν κύριος του Ρίμινι και πολλών άλλων εδαφών στη βόρεια Ιταλία.

 Ήταν γιος του Mαλατέστα Β΄ (Μαλατεστίνο) του Ματιού, που έγινε κύριος στο Ρίμινι μετά το τέλος του θείου του Παντόλφο Α΄. Ο Φεραντίνο ήταν προηγουμένως διοικητης (podestà) της Μπολόνια, της Φλωρεντίας, της Πάντοβας, του Φορλί, της Τσεζένα και άλλων πόλεων. Το 1330 αποκλείστηκε από το Ρίμινι από τον παπικό απεσταλμένο (legatus), μέσω των δολοπλοκιών του εξαδέλφου του Μαλατέστα Γ΄ του Καταστροφέα, κυρίου του Πέζαρο. Ο Φεραντίνο κυβέρνησε ξανά για λίγο από το 1334 έως το 1335, όταν φυλακίστηκε από τον Μαλατέστα Γ΄. Απεβίωσε στο Ρίμινι το 1353. Herbermann, Charles, ed. (1913). Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company.
Βικτόρ Μπουάν

Ο Βικτόρ Μπουάν (Victor Boin, 28 Φεβρουαρίου 1886 – 31 Μαρτίου 1974) ήταν Βέλγος κολυμβητής, υδατοσφαιριστής και αθλητής της ξιφασκίας. Έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, του 1912 και του 1920.

 Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες. Με την βελγική ομάδα της υδατοσφαίρισης κατέκτησε ένα αργυρό και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και του 1912 αντίστοιχα. Το 1908 έλαβε μέρος και στο αγώνισμα των 100 μ. ελεύθερο στην κολύμβηση, αλλά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο. Ως αθλητής της ξιφασκίας στο ξίφος μονομαχίας (στο ατομικό) ήταν 4ος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 και αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο στην αντίστοιχη διοργάνωση του 1920. Στο ίδιο αγώνισμα με την ομάδα του Βελγίου κατέκτησε όμως το αργυρό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας. Ο Μπουάν εκφώνησε τον πρώτο Ολυμπιακό Όρκο κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα. Αργότερα ίδρυσε την Διεθνή Ένωση των Αθλητικογράφων (International Association of Sports Journalists) και χρημάτισε πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Βελγίου από το 1955 ως το 1965. Ασχολήθηκε επίσης με την παγοδρομία ταχύτητας, τις πτήσεις (υπήρξε ένας από τους πρώτους πιλότους), το χόκεϊ επί πάγου και τους αγώνες μοτοσυκλέτας. Μετά τον θάνατό του ιδρύθηκε ίδρυμα με το όνομά του, που αποσκοπεί στην έρευνα και στην διαφύλαξη της κληρονομιάς του βελγικού αθλητισμού. Προφίλ IOC 1920 Summer Olympics Wallechinsky, David and Jaime Loucky (2008). The Complete Book of the Olympics - 2008 Edition. London: Aurum Press, Limited. pp. 607, 1050.
Κοντοβράκι Λήμνου

Το Κοντοβράκι υπήρξε χωριό της Λήμνου που αναφέρεται από τη βυζαντινή εποχή. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν στην περιφέρια αρμοδιότητας του Δήμου Ατσικής. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.

 Το ακατοίκητο σήμερα Κοντοβράκι βρίσκεται έξι με επτά χιλιόμετρα βορειοανατολικά του χωριού Άγ. Δημήτριος. Το 1284 σε πρακτικό της μονής Μεγ. Λαύρας αναφέρεται του Κοντοβράκη η Αγία Ειρήνη, προφανώς από το όνομα του ιδιοκτήτη του ναού. Η Αγία Ειρήνη ταυτίζεται, ενδεχομένως, με τη Sorena που αναφέρει ο Πιατσένζα το 1688. Το 1858 ο Conze το σημειώνει ως Kunduraki. Το βρήκε εγκαταλελειμμένο στο μεγαλύτερο τμήμα του. Μόνο κάποια λιγοστά μάρμαρα εδώ κι εκεί πρόδιδαν παλαιότερη παρουσία. Η περιοχή ανήκε σε Οθωμανούς ιδιοκτήτες. Την εγκατάλειψη που αναφέρει ο Conze επιβεβαιώνει η καταγραφή κατοικιών του 1874, στην οποία δεν σημειώνονται κατοικίες στο Κοντοβράκι. Πάντως, μεταγενέστερα σημειώνεται στους χάρτες τόσο του De Launay (1898 ως Koundouraki), όσο και του Fredrich (1904 ως Kontawraki). Στο μεταξύ στην περιοχή είχαν αρχίσει να αγοράζουν ιδιοκτησίες οι χριστιανοί του νησιού και από το 1866 είχαν κτίσει το ναό των Αγ. Αναργύρων. Ο ναός σήμερα είναι παραποιημένος από σύγχρονα υλικά (τσιμέντο, αλουμίνιο κλπ.) άλλα φέρει λίγα μαρμάρινα κατάλοιπα. Στο εσωτερικό του υπάρχουν εικόνες του 19ου αιώνα. Μια από αυτές φέρει τη μαρτυρία «Δέηση του δούλου του Θεού Κώστα Καροφάλου 1869». Το Κοντοβράκι δεν είχε μόνιμους κατοίκους, γι’ αυτό και δεν απετέλεσε οικισμό ως το 1928. Τότε συστάθηκε ο οικισμός Κοντοβράκιον της κοινότητας Λέρων, ο οποίος το 1931 για λίγους μήνες (Φεβρουάριο ως Οκτώβριο) εντάχθηκε στην κοινότητα Σβερδίων, για να επανέλθει στα Λέρα. Το 1950 μετονομάστηκε σε Αγία Ειρήνη. Το 1981 ο οικισμός καταργήθηκε λόγω έλλειψης μόνιμων κατοίκων. Σήμερα υπάρχουν 20 σπίτια περίπου, τα οποία χρησιμεύουν κυρίως ως αποθήκες ή μάντρες. Τουρπτσόγλου-Στεφανίδου Βασιλική, «Ταξιδιωτικά και γεωγραφικά κείμενα για τη νήσο Λήμνο (15ος-20ος αιώνας)», Θεσσαλονίκη 1986. Cdrom Επαρχείου Λήμνου: "Λήμνος αγαπημένη". Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. "ΛΗΜΝΟΣ: Ιστορική & Πολιτιστική Κληρονομιά", εκδ. Γ. Κωνσταντέλλης, 2010.
Διαμάντι του Λίβιτ

Το διαμάντι του Leavitt ( Leavitt's system model/ Leavitt's diamond) αποτελεί ένα μοντέλο εξήγησης της οργανωσιακής αλλαγής που αναπτύχθηκε απο τον Harold Leavitt . Ο ίδιος ξεχώρισε τέσσερα θεμελιώδη στοιχεία κάθε οργανισμού: τεχνολογία,δομή,άνθρωποι και καθήκοντα ενώ,ταυτόχρονα, ανέδειξε την ανάγκη της σύνδεσης μεταξύ αυτών των στοιχείων ωστε να επιτευχθεί μια επιτυχημένη αλλαγή για κάποιον οργανισμό.Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, για να προετοιμασθεί μια αλλαγή σε ενα απο τα τέσσερα βασικά συστατικά των οργανισμών, πρέπει πρώτα να εκτιμηθεί η επίδρασή του στα υπόλοιτα τρια.Επομένως, τα συστικά αλλληλοεξαρτόνται και η διαφοροποιήση ενός από αυτών συνεπάγεται με διαφοροποίηση και των υπολοίπων. Η σωστή ισορροπία μεταξύ τους ισοδυναμεί με ωφέλιμη αλλαγή για την επιχείρηση.

 Δομη: στο διαμάντι του Leavitt η δομή σχετίζεται με το πως μεμωνομένα άτομα και ομάδες συγχρονίζουν τις δράσεις τους στον οργανισμό. Δεν περιλαμβάνει αποκλειστικά την ιεραρχική της δομή αλλά διερύνεται και στις έννοιες των μηχανισμων επικοινώνιας μεταξύ των τμημάτων του και στις δομές συνεργασίας ανάμεσα στους εργαζόμενους.Καθήκοντα: ανάφερονται στις δραστηριότητες που πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι, συγκεκριμένα, ποιός κάνει τι. Σε μια περίοδο οργανωσιακής αλλαγής θεωρείται σημαντική η κατανόηση των τωρινών καθηκόντων , ο καθορισμός των μελλοντικών καθηκόντων στο καινούριο εργασιακό περιβάλλον(δηλαδή το αρχικό περιβάλλον επηρεασμένο απο την μεταβολή σε ένα απο τα τέσσερα συστατικά) και η σύκρισή τους.Τεχνολογία: αφορά τα μέσα που χρησιμοποιούνται ώστε οι εργαζόμενοι να είναι περισσότερο αποδοτικοί στα καθήκοντά τους. Το συγκεκριμένο στοιχείο μπορεί να χωριστεί σε δύο υποκατηγορίες: Ο εξοπλισμός της οργάνωσης, όπως ηλεκτρονικοί υπολογιστές , λογισμικά και γενικότερα οτιδήποτε συμβάλλει στην βελτιστοποίηση της επικοινωνίας και της ροής των εργασιών. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επιμόρφωση των εργαζομένων, πχ. σεμινάρια.Άνθρωποι: οι άνθρωποι είναι οι εργαζόμενοι του οργανισμού, αποτελούν την ραχοκοκαλιά του. Οι γνώσεις, οι δεξιότητες και ο προσωπικός χαρακτήρας των εργαζομένων μπορούν να έχουν καθοριστική επίδραση στην εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού, στην επίτευξη των στόχων του και στην ανάπτυξη του.
Επανάσταση στην Ήπειρο το 1878

Η επανάσταση του 1878 στην Ήπειρο ήταν μέρος μιας σειράς ελληνικών εξεγέρσεων που έλαβαν χώρα στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Με το τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου η εξέγερση σύντομα εξασθένησε.

 Στις 24 Απριλίου 1877, η Ρωσία κήρυξε πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και μετά από λίγες εβδομάδες, η οθωμανική ήττα ήταν επικείμενη. Εν τω μεταξύ, στην Ελλάδα είδαν τον πόλεμο ως μια μεγάλη ευκαιρία για να προκληθούν εξεγέρσεις στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και την Κρήτη. Οι πρώτες περιοχές που εντάχθηκαν στην εξέγερση ήταν τα Τζουμέρκα, δυτικά της Άρτας, της περιοχής βόρεια της Πρέβεζας και της Ηγουμενίτσας. Ωστόσο, η εξέγερση ήταν κακοπροετοιμασμένη και οι αδυναμίες ήταν προφανείς ήδη από τις πρώτες μέρες. Όταν έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις με τα οθωμανικά στρατεύματα, οι περισσότεροι επαναστάτες υποχώρησαν στην Ελλάδα. Εν τω μεταξύ, ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878). Το ξαφνικό τέλος των ρωσοτουρκικών εχθροπραξιών είχε αρνητικό αντίκτυπο στην έκβαση της εξέγερσης. Στις 12 Μαρτίου, εκπροσώποι του κινήματος συγκεντρώθηκαν στο χωριό Μποτσί (Θεσπρωτία) και κήρυξαν την Ένωση της Ηπείρου με την Ελλάδα. Λίγο αργότερα, ένας σημαντικός αριθμός οθωμανικών στρατευμάτων έφτασε με στρατεύματα στην περιοχή και έλαβε υπό τον έλεγχο ολόκληρη την περιοχή. Οι επαναστάτες, βλέποντας ότι η αντίσταση ήταν μάταιη, υποχώρησαν πίσω στα ελληνικά σύνορα. Η αποτυχία του κινήματος οφείλεται κυρίως στη απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να υποστηρίξει ενεργά την επανάσταση. Από την άλλη, ο ρωσοτουρκικός πόλεμος τελείωσε πολύ γρήγορα, επιτρέποντας στις οθωμανικές δυνάμεις να κινηθούν και να καταστείλουν κάθε μορφή διαταραχής.
Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραμάν μπιν Τζασίμ Αλ Θανί

Ο Σεΐχης Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραμάν μπιν Τζασίμ Αλ Θανί (Sheikh Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim Al Thani, αραβικά: محمد بن عبدالرحمن بن جاسم آل ثاني, γενν. την 1η Νοεμβρίου 1980) είναι Καταριανός διπλωμάτης, οικονομολόγος και πολιτικός, πρωθυπουργός του Κατάρ από τις 7 Μαρτίου 2023. Προηγουμένως υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το 2017 έως το 2023 και ως υπουργός Εξωτερικών από το 2016 έως το 2023.

 Ο Σεΐχης Μοχάμεντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ντόχα του Κατάρ. Είναι μέλος της βασιλικής οικογένειας του Κατάρ ως μέλος του Οίκου των Θανί. Έχει πτυχίο στα οικονομικά και τη διοίκηση επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Κατάρ (2003). Ο Σεΐχης Μοχάμεντ εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών το 2013 ως βοηθός υπουργός Εξωτερικών για Υποθέσεις Διεθνούς Συνεργασίας. Πριν γίνει βοηθός υπουργός, ο Σεΐχης Μοχάμεντ υπηρέτησε ως οικονομικός ερευνητής και στη συνέχεια διευθυντής Οικονομικών Υποθέσεων στο Ανώτατο Συμβούλιο Οικογενειακών Υποθέσεων από το 2005 έως το 2009. Αργότερα έγινε διευθυντής του Τμήματος Συνεργασίας Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα στο Υπουργείο Επιχειρήσεων και Εμπορίου το 2009 και ίδρυσε το «Enterprise Qatar» – έναν οργανισμό που παρέχει τεχνική και οικονομική υποστήριξη σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Έναν χρόνο αργότερα, το 2010, ο Σεΐχης Μοχάμεντ υπηρέτησε ως γραμματέας του Προσωπικού Αντιπροσώπου της Αυτού Υψηλότητας του Εμίρη Σεΐχη Χαμάντ μπιν Χαλίφα Αλ Θανί για τις επακόλουθες υποθέσεις στο Αμίρι Ντιβάν το 2010. Μεταξύ 2011 και 2012 ο Σεΐχης Μοχάμεντ έλαβε το βαθμό του υφυπουργού και έγινε πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής Ανάπτυξης Μικρών και Μεσαίων Επιχειρήσεων και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Aspire – Katara Investment Company. Στη συνέχεια διορίστηκε ως υπουργός Εξωτερικών, υπηρετώντας από το 2016 έως το 2023. Στις 7 Μαρτίου 2023, σε ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου, διορίστηκε πρωθυπουργός του Κατάρ.
Εθνική Οδός 74 (Ελλάδα)

Η Εθνική Οδός 74 (ΕΟ74) είναι εθνική οδός στην Πελοπόννησο, η οποία συνδέει τον Πύργο με την Τρίπολη. Το μεγαλύτερο μέρος της Εθνικής Οδού έχει αναβαθμιστεί σε οδό ταχείας κυκλοφορίας, συνδέοντας τον Πύργο με την Τρίπολη μέσω της Αρχαίας Ολυμπίας και της Βυτίνας. Το μήκος της οδού είναι συνολικά 141 χιλιόμετρα. Διατρέχει μέρος της δυτικής και της κεντρικής Πελοποννήσου, στους νομούς Ηλείας και Αρκαδίας.

 Το δυτικό άκρο της Εθνικής Οδού 74 βρίσκεται στον Πύργο, όπου διαχωρίζεται η Εθνική Οδός 9. Στη πορεία της ανατολικά, ακολουθεί την κοιλάδα του Αλφειού μέσω της Ολυμπίας μέχρι τη Τριποταμιά, από όπου περνά από τον ποταμό Ερύμανθο και ακολουθεί τον ποταμό Λάδωνα. Κοντά στο Καλλιάνι και συγκεκριμένα στον μικρό οικισμό Τουμπίτσι στρίβει ανατολικά ξανά. Περνά από την ορεινή βόρεια Αρκαδία, μέσω των κωμοπόλεων και των κεφαλοχωρίων των Λαγκαδίων, της Βυτίνας και του Λεβιδίου. Καταλήγει στην Τρίπολη, όπου συνδέεται με την Εθνική Οδό 7 και την Εθνική Οδό 39. Η Εθνική Οδός 74 περνά από τις ακόλουθες περιοχές: Πύργος Βαρβάσαινα Ολυμπία (παράκαμψη) Κοσκινάς Βασιλάκι Τριποταμιά Καλλιάνι Λευκοχώρι Λαγκάδια Βυτίνα Βλαχέρνα Λεβίδι Κάψια Τρίπολη