IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σάντσο Γ΄ της Καστίλης

Ο Σάντσο Γ΄ της Καστίλης ή Σάντσο ο Επιθυμητός (Ισπ.: el Deseado 1134 - 31 Αυγούστου 1158) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας, ήταν Βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο (1157 - 1158).

 Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσου Ζ΄ της Καστίλης και της Βερεγγάριας, κόρης τού Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Γ΄ κόμη της Βαρκελωνης. Είχε ενεργό ρόλο στην Ανακατάκτηση και ίδρυσε το Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα. Το προσωνύμιο Επιθυμητός το πήρε επειδή ήταν το πρώτο παιδί των γονέων του και τον απέκτησαν ύστερα από 8 χρόνια ατεκνίας. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του είχε τον τίτλο "βασιλιάς της Νατζίρα". Ο πατέρας του, λίγο πριν αποβιώσει, μοίρασε το βασίλειο στους δυο του γιους: ο μεγαλύτερος Σάντσο έγινε βασιλιάς της Καστίλης και του Τολέδο και ο μικρότερος Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν έγινε βασιλιάς του Λεόν. Τον επόμενο χρόνο τα δυο αδέλφια υπέγραψαν συνθήκη. Αμέσως μετά ο Σάντσο απεβίωσε πρόωρα και αιφνίδια· τάφηκε στο Τολέδο. Νυμφεύτηκε το 1151 τη Λευκή των Χιμένεθ, κόρη τού Γκαρθία Ραμίρεθ της Ναβάρρας και απέκτησε τέκνα: Αλφόνσος Η΄ 1155-1214, βασιλιάς της Καστίλης. Γκαρσία, απεβίωσε στην γέννα μαζί με την μητέρα της (1156) M. M. Busk, The history of Spain and Portugal from B.C. 1000 to A.D. 1814, Baldwin and Cradock, 1833. Kenneth John Conant, Carolingian and Romanesque Architecture, 800 to 1200, Yale University Press, 1959. Peter Linehan, Spain:A Partible Inheritance 1157-1300, Blackwell Publishing Ltd, 2011. Joseph F. O'Callaghan, A History of Medieval Spain, Cornell University Press, 1975.
Πλάτανος Ηλείας

Ο Πλάτανος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ηλείας. Διοικητικά μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, ανήκουν στην Κοινότητα Πλατάνου, της Δημοτικής Ενότητας Αρχαίας Ολυμπίας, του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και υπάγονται στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.

 Ο Πλάτανος είναι πεδινό χωριό της Ηλείας, σε υψόμετρο 62 μέτρων, ο οποίος βρίσκεται βόρεια της Αρχαίας Ολυμπίας (έδρα του Δήμου) σε απόσταση 3 χλμ. Β.-ΒΔ. από αυτήν, ενώ ανάμεσά τους περνάει η 74η Εθνική Οδός, Πύργου - Αρχαίας Ολυμπίας - Τρίπολης. Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας - Πλάτανος
Εφιάλτης (ταινία, 1944)

Η ταινία Εφιάλτης (αγγλ. Gaslight), είναι ψυχολογικό θρίλερ του 1944 του Τζορτζ Κιούκορ, με πρωταγωνιστές την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, τον Σαρλ Μπουαγιέ, τον Τζόζεφ Κότεν και την Άντζελα Λάνσμπερι στην πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση. Η ταινία αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης αγγλικής ταινίας του 1940 και μεταφορά του θεατρικού έργου του Πάτρικ Χάμιλτον με τίτλο Angel Street. Το φιλμ αυτό προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ και απέσπασε δύο, μεταξύ των οποίων και εκείνου του Α' γυναικείου ρόλου για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν.

 Αγγλία, βικτωριανή εποχή. Μετά τη δολοφονία της θείας της, η Πόλα Άλκουιστ (Ίνγκριντ Μπέργκμαν) στέλνεται στην Ιταλία προκειμένου να ξεχάσει το τραγικό συμβάν (το οποίο μένει ανεξιχνίαστο) και να σπουδάσει μουσική. Τα χρόνια περνούν και η Πόλα έχει ακολουθήσει τα χνάρια της θείας της, κάνοντας επιτυχία στον κόσμο της όπερας. Κάποια στιγμή γνωρίζεται με έναν μουσικό, μεγαλύτερο απ' αυτήν, τον Γκρέγκορι Αντόν (Σαρλ Μπουαγιέ) τον οποίο ερωτεύεται και έπειτα παντρεύεται. Η ευτυχία όμως είναι σύντομη για την Πόλα, καθώς ο σύζυγός της την πείθει να επιστρέψουν στο Λονδίνο και να ζήσουν στο σπίτι της θείας της. Η επιστροφή στο σπίτι σηματοδοτεί και την αλλαγή στη συμπεριφορά του Γκρέγκορι, ο οποίος προφασίζεται λόγους για να την κάνει να φανεί τρελή και της απαγορεύει συναναστοφές με τον έξω κόσμο. Η Πόλα παραμένει έγκλειστη και μόνη στο τεράστιο αυτό σπίτι με παρέα μια καιροσκόπο υπηρέτρια (Άντζελα Λάνσμπερι), όταν ο Γκρέγκορι φεύγει και την αφήνει μόνη τα βράδια χωρίς να της εξηγήσει το λόγο. Η νεαρή κοπέλα βουτηγμένη στην απόγνωση αγγίζει τα όρια της τρέλας, καθώς η άφιξή της στο Λονδίνο συνοδεύεται από παράξενα γεγονότα, για τα οποία δεν μπορεί να βρει εξηγήσεις (τα φώτα του γκαζιού που χαμηλώνουν μόνα τους, ήχοι που προέρχονται από τη σοφίτα, που υποτίθεται ότι είναι κλειστή, και αντικείμενα που χάνονται διά μαγείας). Είναι τρελή ή μήπως κάποιος άλλος προσπαθεί και θέλει να τη βγάλει τρελή για προσωπικούς λόγους; Έχοντας πλέον αποξενωθεί με το σύζυγό της, η μόνη της ελπίδα φαίνεται να είναι ένας νεαρός αστυνομικός Μπράιαν Κάμερον (Τζόζεφ Κότεν), ο οποίος δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την εξιχνίαση του εγκλήματος της θείας της. Βράβευση: Α’ Γυναικείου Ρόλου – Ίνγκριντ Μπέργκμαν Καλλιτεχνικής επιμέλειας σε ασπρόμαυρη ταινία – Σέντρικ Γκίμπονς, Γουίλιαμ Φεράρι, Έντγουιν Μ. Γουίλις & Πολ ΧαλτσίνσκιΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Άρθουρ Χόρνμπλόου Α’ Ανδρικού Ρόλου – Σαρλ Μπουαγιέ Β’ Γυναικείου Ρόλου – Άντζελα Λάνσμπερι Διασκευασμένου Σεναρίου – Τζον Βαν Ντρούτεν, Γουόλτερ Ράις & Τζον Λ. Μπάλντερστον Φωτογραφίας, Ασπρόμαυρη ταινία – Τζόζεφ Ράτενμπεργκ Gaslighting (ψυχολογία) Εφιάλτης στο cine.gr Εφιάλτης στο imdb
Σχέσεις Ελλάδας και Κιργιζίας

Οι Σχέσεις Ελλάδας και Κιργιζίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Κιργιζίας. Οι δύο χώρες καθιέρωσαν επίσημες διπλωματικές σχέσεις το 1992. Η Ελλάδα εκπροσωπείται στην Κιργιζία μέσω της πρεσβείας της στο Αλμάτι (Καζακστάν). Η Κιργιζία εκπροσωπείται στην Ελλάδα μέσω ενός μη κάτοικου πρέσβη που εργάζεται στοΜπισκέκ (το Υπουργείο Εξωτερικών). Η προξενική εκπροσώπηση της Κιργιζίας στην Ελλάδα διεξάγεται από το προξενείο του Καζακστάν στην Αθήνα. Το έδαφος της σημερινής Κιργιζίας κυβερνήθηκε από τους Σκύθες και κατακτήθηκε από τον Μεγαλέξανδρο.

 Το 2002, ο αναπληρωτής Κιργίζιος υπουργός εξωτερικών Ασανμπέκ Οσμοναλίγιεφ επισκέφθηκε την Ελλάδα για να συζητήσει τις προοπτικές για «διμερή πολιτική συνεργασία και τις πιθανότητες προγραμματισμού μιας επίσημης επίσκεψης από τον κιργίζιο πρόεδρο Ασκάρ Ακάγιεφ, στην Ελλάδα». Στην 1η Νοεμβρίου, 2004, ο Κιργίζιος πρόεδρος Ασκάρ Ακάγιεφ πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα για να συναντήσει τον ΠτΔ Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο. Ο Ακάγιεφ δήλωσε: "Είναι 12 χρόνια από τότε που συστάθηκαν διπλωματικές σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, και αυτό είναι καλό ξεκίνημα για να χτιστεί στενή και αποτελεσματική συνεργασία. Έχουμε καλές προοπτικές για να αυξήσουμε τις Κιργιζο-Ελληνικές σχέσεις σε υψηλότερο επίπεδο και να επεκτείνουμε τις σχέσεις στη διεθνή αρένα. ... Ο στόχος της επίσκεψής μου είναι για να αυξήσουμε τις σχέσεις μας σε ένα διαφορετικό ποιοτικό επίπεδο και να τεθούν τα θεμέλια για τη νομική τους βάση με την υπογραφή των διμερών εγγράφων." Μια αντιπροσωπεία του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών επισκέφθηκε την Ντουσαμπέ το 2008, όπου είχε συναντήσεις με τον ΥΠΕΞ του Τατζικιστάν, Χαμροχόν Ζαριφί, και τον πρώτο αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών της Κιργιζίας, Καρίμ Γιουλντάσεφ. Η υπουργός εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη συναντήθηκε με τον Τατζίκο Υπουργό Εξωτερικών Ζαριφί κατά τη διάρκεια του 1ου Φόρουμ ΕΕ-Κεντρικής Ασίας για θέματα ασφαλείας, τον Σεπτέμβριο του 2008. Περίπου 650 με 700 άτομα ελληνικής καταγωγής ζουν στην Κιργιζία. Ωστόσο, τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού δίνουν ένα χαμηλότερο αριθμό, εκτιμώντας ότι στην Κιργιζία ζουν περίπου 50 άτομα ελληνικής καταγωγής. Βλέπε Έλληνες στην Κιργιζία για περισσότερες λεπτομέρειες. Το 2004 ο Ασκάρ Ακάγιεφ, πρόεδρος της Κιργιζίας επισκέφθηκε την Ελλάδα. Κατά την επίσκεψή του η Ελλάδα και η Κιργιζία υπέγραψαν διμερή συμφωνία για τις αερομεταφορές, τον τουρισμό και τη διπλωματία. Σελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για τις σχέσεις με τη Κιργιζία Αρχειοθετήθηκε 2012-08-19 στο Wayback Machine.
Κάστρο των Αρμένων

Το Κάστρο των Αρμένων ή Λαρμένων ήταν μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρισκόταν επί βραχώδους κορυφής γνωστής ως Διακόφτι, η οποία επιβλέπει την πόλη των Στύρων, στα νότια της Εύβοιας, στην Ελλάδα.

 Οι Βυζαντινοί το ανέφεραν ως Άρμενα, οι Φράγκοι ως Λάρμενα, ενώ οι Αρχαίοι Έλληνες ως Ακόντιον. Μεταξύ του τοπικού πληθυσμού ήταν γνωστό ως Διακόφτι. Κατά το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, οι Φράγκοι προχώρησαν στην ανέγερση κάστρου επί του λόφου, επί των θεμελίων αρχαίας οχύρωσης και πελασγικής ακροπόλεως. Το 1276, κατελήφθη από τις δυνάμεις του ιππότη Λικάριου, Φράγκου καταγόμενου από την Κάρυστο, ο οποίος βρισκόταν στην υπηρεσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.Κατά τις απαρχές του 14ου αιώνα, το κάστρο κατελήφθη από τον Καταλανό γενικό βικάριο του Δουκάτου των Αθηνών, Αλφόνσο Φαντρίκ, ωστόσο, το 1365, οι κληρονόμοι του το παραχώρησαν στους Βενετούς. Το 1470, το κάστρο κατελήφθη από τους Οθωμανούς, ενώ παρέμεινε σε χρήση για μερικούς ακόμη αιώνες. Το κάστρο εγκαταλείφθηκε πλήρως κατά τον 17ο αιώνα.
Όλγα Νικολάγιεβνα της Ρωσίας

Η Όλγα Νικολάγιεβνα (ρωσ. Ольга Николаевна, 11 Σεπτεμβρίου 1822 - 30 Οκτωβρίου 1892) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Ρωσίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Βυρτεμβέργης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας και της Καρλόττας των Χοεντσόλλερν (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας), κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Παντρεύτηκε το 1846 τον Κάρολο Α΄ της Βυρτεμβέργης. Δεν απέκτησαν απογόνους και υιοθέτησαν την: Βέρα Κωνσταντίνοβνα (1854 - 1912), κόρη του αδελφού της Όλγας Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς. Beéche, Arturo, The Grand Duchesses: Daughters & Granddaughters of Russia's Tsars. Eurohistory, 2004. ISBN 0-9771961-1-9 Belyakova, Zoia. The Romanov Legacy, The Palaces of St Petersburg. Studio, ISBN 0-670-86339-4 Belyakova, Zoia. Grand Duchess Maria Nikolayevna and her palace in St Peterburg. Ego Publishers, ISBN 5-8276-0011-3 Neverov, Oleg. Great Private Collections of Imperial Russia. Vendome Press, ISBN 0-86565-225-2 Radzinsky, Edvard. Alexander II, The Last Great Tsar. Free Press, 2005, ISBN 0-7432-7332-X
Ο σοφάς, ηθική ιστορία

Ο σοφάς, ηθική ιστορία (γαλλικός τίτλος: Le Sopha, conte moral) είναι ελευθεριακό μυθιστόρημα του Κλωντ Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν, γνωστού ως Κρεμπιγιόν υιός, που γράφτηκε το 1737, κυκλοφόρησε κρυφά το 1740 και δημοσιεύτηκε το 1742.Πολλοί από τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος είναι σατιρικά πορτρέτα σημαντικών και ισχυρών ανθρώπων της εποχής του Κρεμπιγιόν. Ο συγγραφέας δράττεται της ευκαιρίας για να γελοιοποιήσει την υποκρισία με τις διάφορες μορφές της: κοσμική αξιοπρέπεια, αρετή, θρησκευτική αφοσίωση. Συγκεκριμένα, στο πρόσωπο του γελοίου σουλτάνου Σαχ Μπαχάμ οι σύγχρονοι αναγνώρισαν τον Λουδοβίκο ΙΕ'.

 Η ιστορία αφορά έναν νεαρό αυλικό, τον Αμανζέ, τον οποίο ο Μπράχμα μεταμόρφωσε σε σοφά-καναπέ και θα ξαναβρεί την ανθρώπινη μορφή του μόνο όταν δύο παρθένοι εραστές ολοκληρώσουν το πάθος τους πάνω του. Το μυθιστόρημα είναι δομημένο ως μια ιστορία πλαισίου σε ένα ανατολίτικο σκηνικό, που υποδηλώνει ρητά τις Χίλιες και μια νύχτες, όπου ο Αμανζέ αφηγείται στον σουλτάνο Σαχ Μπαχάμ και τη σουλτάνα για να διασκεδάσει την πλήξη τους τις ερωτικές περιπτύξεις επτά ζευγαριών, τις οποίες είδε στον καναπέ του. Το μεγαλύτερο επεισόδιο, αυτό της Ζουλίκα, περιλαμβάνει εννέα κεφάλαια. Το τελευταίο επεισόδιο αφορά τους δύο έφηβους Ζεϊνίς και Φηλέα και πληροί την προϋπόθεση που του επιτρέπει να απελευθερωθεί. Ο Αμανζέ, βλέποντας την αθώα ευχαρίστησή τους, ελευθερώνεται μέσα από την εμπειρία της ενάρετης αγάπης. Το βιβλίο κυκλοφορούσε ήδη κρυφά πολύ πριν από την επίσημη έκδοσή του το 1742, παρά τις απαγορεύσεις της λογοκρισίας που του είχαν επιβληθεί. Τον Φεβρουάριο 1742 δημοσιεύτηκε ανώνυμα, ωστόσο σύντομα ανακαλύφθηκε ότι ο συγγραφέας ήταν ο Κρεμπιγιόν υιός και εξορίστηκε σε απόσταση 30 λευγών από το Παρίσι στις 7 Απριλίου 1742 λόγω του κυνισμού του έργου της σάτιρας και της ασέβειάς του. Μπόρεσε να επιστρέψει στο Παρίσι στις 22 Ιουλίου, αφού ισχυρίστηκε ότι το έργο το είχε παραγγείλει ο Φρειδερίκος Β' της Πρωσίας και ότι είχε δημοσιευθεί παρά τη θέλησή του. Το σκανδαλώδες βιβλίο είχε τεράστια επιτυχία τόσο στη Γαλλία όσο και το εξωτερικό. Το βιβλίο είναι ορατό, διακρίνεται στην άκρη του καναπέ, στην Τουαλέτα, πίνακα από τη σειρά 6 σατιρικών έργων ζωγραφικής του Ουίλλιαμ Χόγκαρθ με τίτλο Γάμος της μόδας που φιλοτέχνησε το 1743-1745. Η επίδραση του έργου είναι σαφής στα Αδιάκριτα κοσμήματα του Ντιντερό, όπου το δαχτυλίδι του ήρωα παίζει τον ίδιο ρόλο ως ηδονοβλεπτικό αντικείμενο με τον καναπέ του Κρεμπιγιόν. Αναφέρεται επίσης στις Επικίνδυνες σχέσεις του Λακλό όπου η μαρκησία ντε Μερτέιγ διαβάζει ένα κεφάλαιο του βιβλίου και στην Πριγκίπισσα της Βαβυλώνας (1767) του Βολταίρου.Είναι επίσης το βιβλίο που ο κύριος Μερκάπταν, που αποκαλεί τον δικό του καναπέ Κρεμπιγιόν, δίνει στη Ρόζι στο μυθιστόρημα του Άλντους Χάξλεϋ Κολασμένος χορός (1923). Ο σοφάς, μετάφραση: Αγγελική Τσέλιου, εκδόσεις Δελφίνι, 1995
Προφήτης

Ο προφήτης είναι ένας άνθρωπος που δηλώνει ότι έχει επικοινωνήσει μαζί του το υπερφυσικό ή το θεϊκό και το έθεσε ως μεσολάβηση με την ανθρωπότητα, μεταφέροντας τη νέα γνώση από την υπερφυσική ή θεϊκή οντότητα στους άλλους ανθρώπους. Το μήνυμα που μεταφέρει ο προφήτης ονομάζεται προφητεία.

 Παλαιά Διαθήκη Στη Βίβλο, η εβραϊκή λέξη ναβί΄ (näbî΄) είναι η κύρια λέξη που αποδίδεται «προφήτης» και δηλώνει εκείνον που διακηρύττει ή αναγγέλει, τον διαγγελέα. Προέρχεται από το ρήμα ναβού (năbū) που σημαίνει «αναγγέλω, διαλαλώ διακηρύττοντας ή αναγγέλοντας». Οι προφήτες έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία. Μεγάλοι Προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Ιεζεκιήλ, ο Δανιήλ και ο Ηλίας. Υπήρχαν ακόμα και δώδεκα μικροί προφήτες, βιβλία των οποίων συμπεριλαμβάνονται στην Παλαιά Διαθήκη: Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ιωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφονίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας. Μεγάλοι (Μείζονες) αποκαλούνται διότι τα έργα που έγραψαν είναι εκτενέστερα των άλλων, που καλούνται Μικροί (Ελάσσονες)· οι προφήτες Ηλίας, Σαμουήλ, Ελισαίος, Ιωάννης ο Πρόδρομος δεν έχουν γράψει βιβλίο. Ο Βαρούχ (μαθητής του Ιερεμία) έχει γράψει βιβλίο της Π. Διαθήκης, αλλά δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των προφητών. Ο Δαβίδ ήταν και βασιλιάς του Ισραήλ και έγραψε τους Ψαλμούς. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας. Η λέξη προφήτης του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου σημαίνει κατά κυριολεξία «αυτός που μιλάει ενώπιον ή μπροστά σε (πρό και φημί)». Καινή Διαθήκη Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός αποκαλείται «Προφήτης». (Λουκάς 7:14-16· Ιωάννης 4:16-19· Πράξεις 3:19-26) Στη χριστιανική εκκλησία του 1ου αιώνα υπήρχαν δύο είδη προφητών: Οι προφήτες με το ελεύθερο προφητικό χάρισμα και Η τάξη των προφητών, που ήταν μια χειροτονημένη ομάδα, με ειδικές εκκλησιαστικές λειτουργίες.Ορισμένα θρησκεύματα πιστεύουν ότι η ικανότητα προφητείας εξακολουθεί να υφίσταται στη σύγχρονη εποχή. Στην Ορθόδοξη εκκλησία σύγχρονοι προφήτες υπήρξαν ο Κοσμάς ο Αιτωλός και ο Όσιος Νείλος. Μεταξύ των μελών των Πεντηκοστιανών εκκλησιών θεωρείται ότι υφίσταται ως ένα από τα ενεργά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Προφήτης (όπερα) Εκκλησιαστική Ιστορία Τόμ. Α΄ τού Βλασίου Ιω. Φειδά, (2η έκδοση 1994). Merill F. Unger, Unger's Bible Dictionary, Moody Press, (20ή έκδοση, 1974). Μiltiades Isaac Nomides, Kahrié-Djami: Mosaïques et fresques de l' Église du couvent de Chora. Σύνδεσμος των εν Αθήναις Μεγαλοσχολιτών, Αθήνα 1995.
Γουλιέλμος του Λιμόζ

Ο Γουλιέλμος, γαλλ.: Guillaume de Limoges (απεβ. το 1455) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κύριος του Αβέν και υποκόμης του Λιμόζ από το 1404 μέχρι το τέλος του. Ήταν επίσης για λίγο κόμης του Περιγκόρ μετά τον τέλος τού αδελφού του Ιωάννη Β' κόμη του Παντιέβρ, το 1454.

 Ήταν γιος του Ιωάννη Α' κόμη του Παντιέβρ και της Μαργαρίτας ντε Κλισόν, κόρης του Ολιβιέ Ε΄ του Κλισόν. Ως νεότερος γιος, ο Γουλιέλμος προοριζόταν να ενταχθεί στον κλήρο. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Ανζέρ και, ενώ ήταν νέος, η οικογένειά του διαπραγματεύτηκε με τον δούκα της Βρετάνης για να του παραχωρήσει την επισκοπή του Βαν ή Σαιν-Μπριό. Όταν η Mαργαρίτα του Κλισόν και οι γιοι της απέτυχαν στην συνωμοσία τους να ανατρέψουν τον Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και να διεκδικήσουν τη Βρετάνη μεταξύ 1420 και 1422, η οικογένεια Παντιέβρ αναγκάστηκε να εμφανιστεί τόσο στο Γαλλικό Κοινοβούλιο όσο και στις Bρετονικές ιδιοκτησίες στο Βαν. Δύο από τα αδέλφια του Γουλιέλμου κρίθηκαν ένοχοι για κακουργήματα και προδοσία στις 16 Φεβρουαρίου 1425, και οι περιουσίες τους στη Βρετάνη κατασχέθηκαν. Ο ίδιος ο Γουλιέλμος είχε ήδη παραδοθεί στον δούκα της Βρετάνης ως όμηρος στις 29 Ιουλίου 1420. Ο Γουλιέλμος παρέμεινε όμηρος στο Ωραί για 28 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έχασε την όρασή του. Τελικά ελευθερώθηκε το 1448, αφού η οικογένειά του συμφιλιώθηκε με τον Φραγκίσκο Α' δούκα της Βρετάνης. Το 1450 παντρεύτηκε την Iσαβέλλα ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρη του Μπερτράν Ε΄ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, με την οποία απέκτησε Φραγκίσκη απεβ. 1481, παντρεύτηκε τον Αλαίν Α΄ κύριο του Αλμπρέ. Ιωάννης Γ΄, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Γκρεγύ βασίλισσα της Ναβάρρας. Καρλόττα, παντρεύτηκε τον Καίσαρα Βοργία. Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Συρζέρ, κύριο του Μπαλόν. Καρλόττα, παντρεύτηκε τον Aντουάν ντε Βιλεκιέ, κύριο του Μοντρεζόρ.Γουλιέλμος κληρονόμησε την κομητεία του Περιγκόρ από τον αδελφό του Ιωάννη Β΄ το 1454, αλλά απεβίωσε τον επόμενο χρόνο. Η κόρη του, Φραγκίσκη, τον διαδέχθηκε στο Περιγκόρ και το Λιμόζ. Duchesne, André (1621). Histoire de la Maison de Chastillon sur Marne avec les genealogies et armes des illustres Familles de France & des Pays-bas, lesquelles y ont esté alliées. Paris: Sabastien Cramoisy. σελ. 145. Ανακτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2018.
Λίμνη Αλουμινέ

Η Λίμνη Αλουμινέ (ισπαν. Lago Aluminé) είναι ορεινή λίμνη στις Άνδεις της Αργεντινής, κοντά στα σύνορα με τη Χιλή. Η έκταση της λίμνης είναι 57 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τροφοδοτείται με νερό από τη γειτονική Λίμνη Μοκεουέ, ενώ με τη σειρά της αποτελεί την πηγή του ομώνυμου ποταμού, τα νερά του οποίου καταλήγουν τελικώς στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στη βόρεια όχθη της λίμνης είναι κτισμένο το τουριστικό χωριό Βίγια Πεουένια.

 Η βόρεια όχθη της Αλουμινέ κυριαρχείται από το ηφαίστειο Μπατέα Μαουίδα (υψόμετρο κορυφής 1.948 μέτρα). Η Αλουμινέ συνδέεται με τη γειτονική μικρότερη Λίμνη Μοκεουέ, που έχει μήκος 12 χιλιόμετρα και πλάτος 1,5 χιλιόμετρο, με ένα στενό κανάλι, μήκους περίπου 400 μέτρων.Αντίθετα με πολλές άλλες λίμνες της Αργεντινής, η περιοχή της Λίμνης Αλουμινέ δεν προστατεύεται ως εθνικός δρυμός ή πάρκο, και η αποδάσωση από την υλοτομία και τις δασικές πυρκαγιές έχει μειώσει ή υποβαθμίσει μεγάλο μέρος της φυσικής δασοκαλύψεως κοντά στη λίμνη.Οι δυτικές όχθες των λιμνών Αλουμινέ και Μοκεουέ αποτελούν το βορειότερο τμήμα του αργεντίνικου τμήματος της οικοπεριοχής των Βαλδιβιανών εύκρατων δασών βροχής, με δάση, πλούσια βλάστηση και πολλές βροχές, ιδίως τον χειμώνα (μέση ετήσια βροχόπτωση περί τα 900 χιλιοστόμετρα). Η περιοχή της λίμνης έχει ωκεάνιο κλίμα με θερμά καλοκαίρια (Csb στην Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν και Crlk στην ταξινόμηση Trewartha). Προς τα βόρεια της Αλουμινέ το κλίμα γίνεται ξηρότερο και μοιάζει περισσότερο με το μεσογειακό. Το κινδυνεύον με εξαφάνιση είδος δέντρου αραουκάρια η αραουκανή φύεται εδώ ως το νοτιότερο μέρος της γεωγραφικής κατανομής του και ονομάζεται τοπικά «πεουέν» (pehuen). Κοντά στις όχθες της Λίμνης Αλουμινέ αναπτύσσεται πλέον τουρισμός, συνδεόμενος με το ψάρεμα πέστροφας, βαρκάδες και άλλες περιηγήσεις. Δρόμοι υπάρχουν κατά μήκος της βόρειας όχθης της Αλουμινέ και της δυτικής όχθης της Μοκεουέ, με πολυάριθμα καταλύματα για τους τουρίστες. Υπάρχει δρόμος που οδηγεί στη Χιλή, που απέχει μόλις μερικά χιλιόμετρα από τις δύο λίμνες. Στις πλαγιές του Μπατέα Μαουίδα βρίσκεται ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο, που το λειτουργεί το γένος Πουέλ των Ινδιάνων Μαπούτσε, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή πριν από την άφιξη των πρώτων Ευρωπαίων εποίκων τη δεκαετία 1890-1900.
Σκηνές από έναν γάμο

Σκηνές από έναν γάμο (Scener ur ett äktenskap, 1973) είναι ταινία και τηλεοπτική σειρά σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η ταινία του Μπέργκμαν είναι η ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού σε έξι επεισόδια. Η ταινία γυρίστηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα - μόνο σε τέσσερις μήνες, θεωρείται όμως μια από τις κεντρικές στη φιλμογραφία του Σουηδού σκηνοθέτη. Ήταν τόσο συνεπαρμένος με τη ιστορία του Γιόχαν και της Μαριάννας (τους οποίους έπαιξαν οι αγαπημένοι του ηθοποιοί - Έρλαντ Γιόζεφσον και Λιβ Ούλμαν), που στο τέλος της κινηματογραφικής καριέρας του σκηνοθέτησε και γύρισε τη "Σαραμπάντα" (Saraband, 2003), όπου μας δείχνει τη ζωή τους μετά από πολλά χρόνια. Αρχικά γυρίστηκε και προβλήθηκε η τηλεοπτική σειρά (Απρίλιος - Μάιος 1973) και μετά από ένα χρόνο βγήκε η ταινία στη βάση της σειράς (Σεπτέμβριος 1974). Όπως και πολλές άλλες ταινίες του Μπέργκμαν, οι "Σκηνές από έναν γάμο" γυρίστηκε στο στυλ των λεγόμενων ταινιών δωματίου. Μόνο στη αρχή της ταινίας εμφανίζονται οι ήρωες της Μπίμπι Άντερσον, του Γιαν Μάλμσε και της Ανίτας Βαλ. Το υπόλοιπο χρόνο παρατηρούμε στην οθόνη μόνο τη Μαριάννα και το Γιόχαν.

 Η ταινία αποτελείται από 6 μέρη, το καθένα από τα οποία περιγράφει τη ζωή και τη σχέση ενός ζευγαριού κατά τη διάρκεια μιας εικοσαετίας. Ο Γιόχαν ('Ερλαντ Γιόζεφσον) είναι καθηγητής πανεπιστημίου, και η Μαριάννα (Λιβ Ούλμαν) είναι δικηγόρος με εξειδίκευση στα διαζύγια. Έχουν πετυχημένες καριέρες και ευημερία, και φαίνεται να έχουν και τον τέλειο γάμο. Μια μέρα όμως καταλαβαίνουν ότι κάτι τους διαφεύγει. Ένα βράδυ υποδέχονται ένα φιλικό ζευγάρι που βρίσκεται στα πρόθυρα του διαζυγίου που σαν να τους δείχνει τη μελλοντική προοπτική τους. Κούραση, ψέματα, εγωισμός και επιτέλους απιστία οδηγούν τη φαινομενικά ευτυχή οικογένεια στο διαζύγιο. Αλλά πολύ γρήγορα καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν ο ένας χωρίς τον άλλο, και έτσι ο χωρισμός τους απρόσμενα αναζωογονεί την αγάπη τους. Στη τελευταία σκηνή της ταινίας βλέπουμε τη Μαριάννα και τον Γιόχαν, ξαναπαντρεμένους και τους δύο, χρησιμοποιώντας την απουσία των συζύγων τους να συναντιούνται κρυφά στο εξοχικό των φίλων. Λιβ Ούλμαν - Μαριάνα Έρλαντ Γιόζεφσον - Γιόχαν Μπίμπι Άντερσον - Καταρίνα Γκούννελ Λίντμπλομ - Έβα Γιαν Μάλμσε - Πέτερ Ανίτα Βαλ - κυρία Πάλμ Μπάρμπρο Χιόρτ αφ Όρνες - κυρία Γιάκομπι 1975 - Βραβείο «David di Donatello» Καλύτερη ξένη ηθοποιός - Λιβ Ούλμαν 1975 - Βραβείο «Χρυσές Σφαίρες» Καλύτερη ξένη ταινία 1975 - Βραβείο NSFC (ΗΠΑ) Καλύτερη ταινία Καλύτερη ηθοποιός - Λιβ Ούλμαν Καλύτερο σενάριο - Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Βραβείο καλύτερου δεύτερου γυναικείου ρόλου - Μπίμπι Άντερσον 1976 - Βραβείο BAFTA Καλύτερη ηθοποιός - Λιβ Ούλμαν 1975 - Βραβείο «Χρυσές Σφαίρες» Καλύτερη δραματική ηθοποιός - Λιβ Ούλμαν Σκηνές από έναν γάμο στο IMDb Σκηνές από έναν γάμο στο Bergmanorama, ιστοσελίδα αφιερωμένη στο Ίνγκμαρ Μπέργμαν Σκηνές από έναν γάμο στην επίσημη ιστοσελίδα του Ίνγκμαρ Μπέργμαν
Θυρεοειδίτιδα Ρίντελ

Η θυρεοειδίτιδα Ρίντελ είναι πολύ σπάνια νόσος, άγνωστης αιτιολογίας. Αρχίζει αθόρυβα, προσβάλλει αρχικά το θυρεοειδή αδένα, του οποίου το παρέγχυμα αντικαθίσταται από στέρεο συνδετικό ιστό και στη συνέχεια επεκτείνεται στα παρακείμενα όργανα. Από πολλούς θεωρείται ως τελική εκδήλωση της θυρεοειδίτιδας Hashimoto, στην οποία ο λεμφικός ιστός αντικαθίσταται από ινώδη συνδετικό ιστό.

 Η συμπτωματολογία της οφείλεται σε πίεση του οισοφάγου, της τραχείας και του κάτω λαρυγγικού νεύρου. Κατά τη φυσική εξέταση ο αδένας είναι συνήθως διογκωμένος και σπανιότερα εμφανίζει φυσιολογικό μέγεθος. Κατά την ψηλάφηση ανευρίσκεται πολύ σκληρός. Δύσκολα διαχωρίζεται από τον καρκίνο, ιδιαίτερα αν η διόγκωση βρίσκεται στον ένα λοβό. Απαραίτητη για τη διαφορική διάγνωση είναι η βιοψία. "Η εξέταση του χειρουργικού ασθενούς" Γρ. Δ. Σκαλκέας Χειρουργική Θυρεοειδιτιδών http://www.pathologystudent.com/wp-content/uploads/2009/04/Reidel-2.jpg
Pixel 8

Τα Pixel 8 και Pixel 8 Pro είναι ένα ζευγάρι smartphone Android που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και διατίθεται στην αγορά από την Google ως μέρος της σειράς προϊόντων Google Pixel. Λειτουργούν ως διάδοχοι των Pixel 7 και Pixel 7 Pro, αντίστοιχα. Η πρώτη προεπισκόπηση των τηλεφώνων έγινε τον Μάιο του 2023.Τα Pixel 8 και Pixel 8 Pro ανακοινώθηκαν επίσημα στις 4 Οκτωβρίου 2023, στην ετήσια εκδήλωση Made by Google και θα κυκλοφορήσουν στις 12 Οκτωβρίου.

 Τον Μάιο του 2023, η 9to5Google ανέφερε ότι η Google σκόπευε να κυκλοφορήσει τα Pixel 8 και Pixel 8 Pro στα τέλη του 2023. Τα τηλέφωνα εγκρίθηκαν από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Μετά την προεπισκόπηση των τηλεφώνων τον Σεπτέμβριο, η Google ανακοίνωσε επίσημα τα τηλέφωνα στις 4 Οκτωβρίου, μαζί με το Pixel Watch 2 και την τρίτη γενιά Pixel Buds, στην ετήσια εκδήλωση Made by Google. Οι προπαραγγελίες έγιναν διαθέσιμες την ίδια μέρα, με τα τηλέφωνα να έχουν προγραμματιστεί να κυκλοφορήσουν στις 12 Οκτωβρίου σε 20 χώρες.
Ελένη του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Η Ελένη (γερμ. Helene von Mecklenburg-Schwerin, 24 Ιανουαρίου 1814 - 17 Μαΐου 1858) από τον Οίκο του Μεκεμβούργου ήταν κόρη του Διαδόχου του Μεγάλου Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Ορλεάνης.

 Η Ελένη Λουίζα Ελισάβετ ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη κόρη από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, Διαδόχου του Μεκεμβούργου-Σβερίν, και της 2ης συζύγου του Καρολίνας Λουίζας, κόρης του Καρόλου Αυγούστου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ. Παντρεύτηκε το 1837 τον Φερδινάνδο Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης & Διάδοχο της Γαλλίας. Είχε τέκνα: Φίλιππος (1838 - 1894), αντί του τίτλου του Δούκας της Ορλεάνης προτιμούσε τον τίτλο Κόμης του Παρισιού, ήταν διεκδικητής βασιλιάς της Γαλλίας ως Φίλιππος ΣΤ'. Ροβέρτος (1840 - 1910), Δούκας του Σαρτρ. Généalogie des rois et des princes, by Jean-Charles Volkmann. Edit Jean-Paul Gisserot (1998) Les Orléans, une famille en quête d'un trône, by Georges Poisson Perrin (1999) Hélène de Mecklembourg-Schwerin; Madame la duchesse d'Orléans; New edition. Paris: Michel Lévy (1859)
Exit Eden

Οι Exit Eden είναι ένα Symphonic Metal συγκρότημα που απαρτίζεται από τις τραγουδίστριες Amanda Somerville, Anna Brunner, Clementine Delauney and Marina La Torraca. Το συγκρότημα ερμηνεύει metal διασκευές πολύ γνωστών Pop και Rock επιτυχιών.

 Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2017 από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Amanda Somerville (Avantasia, Alice Cooper, Epica), τη Βραζιλιάνα Marina La Torraca ( Phantom Elite), τη Γαλλίδα Clementine Delauney (Visions of Atlantis, Serenity) και τη Γερμανίδα Anna Brunner. . Οι Exit Eden ξεκίνησαν να ανεβάζουν τα πρώτα video clips από το πρώτο τους άλμπουμ "Rhapsodies In Black" τον Ιούλιο του 2017, επιτυγχάνοντας πολλές χιλιάδες views μέσα σε ελάχιστες ημέρες και καταλαμβάνοντας το Νο15 στα album charts της Γερμανίας, ενώ τράβηξαν τη προσοχή και σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες και Νότιο Αμερική. Διάφοροι μουσικοί, τεχνικοί και παραγωγοί όπως οι Simone Simons (Epica), Hardy Krech, Mark Nissen, Johannes Braun (Kissin’ Dynamite), Jim Müller (Kissin’ Dynamite), Sascha Paeth (Avantasia, Edguy, Kamelot), Evan K (Mystic Prophecy) συνεργάστηκαν για το άλμπουμ. Rhapsodies In Black, Album, 2017 (Starwatch Entertainment/Napalm Records) Official Homepage Facebook
Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (Κίντριχ)

Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου (πλήρης ονομασία Βασιλική των Αγίων Διονυσίου και Βαλεντίνου) είναι ναός γοτθικού ρυθμού, ο οποίος βρίσκεται στο Κίντριχ, στο κρατίδιο της Έσσης, στη Γερμανία. Το 2010 ονομάστηκε ελάσσονα βασιλική.

 Ο Ναός του Αγίου Βαλεντίνου χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα. Εκείνη την εποχή στους περισσότερους ναούς δεν υπήρχαν στασίδια και οι πιστοί παρακολουθούσαν τη λειτουργία όρθιοι. Στη συγκεκριμένη εκκλησία, επειδή προσέρχονταν και πολλοί επιληπτικοί, καθώς ο Άγιος Βαλεντίνος θεωρείται και προστάτης των ανθρώπων που πάσχουν από επιληψία, υπήρχαν ξύλινα στασίδια, που διασώζονται μέχρι σήμερα. Πολλά από αυτά φέρουν διακοσμητικά στοιχεία, όπως λουλούδια, και επιγραφές σε γοτθικό αλφάβητο. Σε ένα από τα στασίδια είναι σκαλισμένο σε σπειρωματική διάταξη, με κεφαλαία γράμματα, ένα ποίημα, (Gerechtigkeitsspirale -Σπείρα της δικαιοσύνης), έργο του ξυλουργού Έρχαρτ Φάλκενερ (Erhart Falckener), από το 1510.Το ποίημα διαβάζεται από το κέντρο προς τα έξω: Η κεντρική είσοδος του ναού βρίσκεται στη δυτική πλευρά του κτιρίου. Στο τύμπανο πάνω από την πόρτα υπάρχει ανάγλυφη απεικόνιση της Ανάληψης και της Στέψης της Παναγίας. Το εκκλησιαστικό όργανο του ναού είναι ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα εκκλησιαστικά όργανα, που συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Στον ναό υπάρχει και ένα ξύλινο, επιχρυσωμένο άγαλμα της Παναγίας, που χρονολογείται το 1330.
Χάρη

Η χάρη, στην καθαρεύουσα χάρις (λατ. Gratia, αγγλ. remission ή Pardon) είναι ιδιότυπος συνταγματικός θεσμός με τον οποίο, με απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας αφήνεται (χαρίζεται) ή μετριάζεται ποινή που έχει επιβληθεί με αμετάκλητη δικαστική απόφαση.

 Ο θεσμός της χάριτος προβλέπεται στο (άρθρο 47.1) του ελληνικού Συντάγματος (1975/1986/2001/2008), το οποίο ορίζει πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει το δικαίωμα, ύστερα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης και τη γνώμη συμβουλίου που συγκροτείται κατά πλειοψηφία από δικαστές (Συμβούλιο Χαρίτων), να χαρίζει, να μετατρέπει ή να μετριάζει τις ποινές που επιβάλλουν τα δικαστήρια, καθώς και και να αίρει τις κάθε είδους νόμιμες συνέπειες ποινών που έχουν επιβληθεί ή εκτισθεί. Η χάρη αναστέλλει μόνο τις διατάξεις για την εκτέλεση της ποινής του ποινικού νόμου, ενώ η αμνηστία αναστέλλει αναδρομικά ολόκληρο τον ποινικό νόμο, καταργώντας όλες τις ποινικές συνέπειες. Η χάρη απονέμεται για οποιονδήποτε αδίκημα, ενώ η αμνηστία παρέχεται μόνο για πολιτικά αδικήματα. Η χάρη έχει προσωπικό χαρακτήρα, ενώ η αμνηστία είναι απρόσωπη. Η χάρη χορηγείται με πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, ενώ η αμνηστία παρέχεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Η χάρη απονέμεται κατά την γνώμη του Συμβουλίου Χαρίτων, ενώ η αμνηστία παρέχεται χωρίς αυτήν την προϋπόθεση. (άρθρο 47.1-2) του ελληνικού Συντάγματος (1975/1986/2001/2008) Αθανάσιος Ράικος, Παραδόσεις Συνταγματικού Δικαίου, Τόμος Α΄ 19809η σσ. 294-304
Σμέρνα

Η σμέρνα είναι ψάρι του γένους Μύραινα (Muraena), το οποίο κατατάσσεται στην κλάση οστεϊχθύες και στην τάξη εγχελυόμορφα ή άποδα και στην οικογένεια μυραινίδες. Η επιστημονική της ονομασία είναι Μύραινα η ελένη (Muraena helena). Μοιάζει πολύ με το φίδι και το χέλι, γι’ αυτό και ανήκει στα εγχελυόμορφα. Το κρέας της είναι φαγώσιμο. Το δάγκωμά της είναι επικίνδυνο, ακόμα και για τον άνθρωπο. Ζει κοντά σε ακτές, μέσα σε κοιλότητες βράχων.

 Από το δέρμα της εκκρίνει μια βλέννα, με αποτέλεσμα να είναι δυσδιάκριτα τα μικρά λέπια της. Δεν έχει ζυγά πτερύγια, όπως όλα τα εγχελυόμορφα (μουγγρί, χέλι). Κινείται με κινήσεις όπως του φιδιού. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι, με τεράστιο όμως στόμα. Το σώμα της είναι καφέ, με κηλίδες κίτρινου χρώματος. Στο στόμα της έχει πολύ ισχυρά δόντια. Δαγκώνει μόνο όταν βρίσκεται σε κίνδυνο. Σπάνια επιτίθεται στους εχθρούς της. Φτάνει σε μήκος τα 1,2 μέτρα και σε βάρος τα 5 κιλά. Λέγεται και σμύνερα. Τρέφεται με νεκρά ψάρια, ενώ έχει αδυναμία στα κεφαλόποδα και συγκεκριμένα στα χταπόδια και τις σουπιές. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αλίευσης της σμέρνας είναι με τη χρήση κιουρτού με δόλωμα πλοκάμι χταποδιού, σουπιά (σε κομμάτια η ολόκληρη) ή μικρά ψάρια όπως σαυρίδια. Το ψάρι αυτό ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια. Στην αρχαία Ρώμη διατηρούσαν σμέρνες σε δεξαμενές, σύμφωνα με μία άποψη για εκτροφή, ενώ άλλη άποψη ήθελε τους Ρωμαίους να χρησιμοποιούν τις σμέρνες ως ποινή θανάτωσης των δούλων (έριχναν τους δούλους στις δεξαμενές και οι τελευταίοι κατασπαράζονταν από τις σμέρνες). Αλιεία Κατάλογος ελληνικών αλιευμάτων Νέα Εγκυκλοπαίδεια, τ. 24, σελ. 62-63, εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2007.
Βωλεώνες Ρεθύμνου

Οι Βολιώνες είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 24 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 340 μ. Ανατολικά του χωριού υψώνεται το όρος Βένι και επίσης κοντά στο χωριό βρίσκεται η τεχνητή Λίμνη Ποταμών.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Vogliones. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Vogliones με 299 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Vagliones. Για την προέλευση του ονόματος υπάρχουν δύο θεωρίες. Η μια αναφέρει ότι προέρχεται από το αγριολούλουδο βιόλα, οπότε και γράφεται με ο, και άλλη ότι προέρχεται από τη λέξη βώλος, αναφερόμενο στους βώλους του χώματος, οπότε και γράφεται με ω.Κατά τη διάρκεια της οθωμανικών χρόνων στο χωριό κατοικούσαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 35 τουρκικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 17 χριστιανούς και 184 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 38 κατοίκους, καθώς οι Τούρκοι το εγκατέλειψαν. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στην κοινότητα Παντάνασσας. Το 1931 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Κτίστηκε το 1977 σε ρυθμό σταυροειδούς ναού με τρούλο. Προηγουμένως ο κεντρικός ναός της ενορίας ήταν ο ναός του Μιχαήλ Αρχαγγέλου, ο οποίος σήμερα είναι ο νεκροταφικός ναός. Ο ναός είναι τοιχογραφημένος και χρονολογείται από τον 8ο-9ο αιώνα μ.Χ. Ο ναός γιορτάζει στις 6 Σεπτεμβρίου, καθώς σύμφωνα με την παράδοση, εκείνη την ημέρα έγινε παράκληση στον άγιο ώστε να σταματήσει επιδημία η οποία μάστιζε το χωριό. Στο χωριό βρίσκεται ένας ακόμη βυζαντινός ναός, αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιο Γεώργιο, Παναγία και Αγία Παρασκευή. Στο ύψωμα πάνω από το χωριό βρίσκεται η ιερά μονή Βενίου. Επίσης κοντά στο χωριό βρίσκεται το προσκύνημα Παναγίας Ελεούσας Ποταμών.Στο χωριό άρχισε να λειτουργεί σχολείο το 1918, αρχικά στεγασμένο σε οικίες. Το κτίριο του σχολείου άρχισε να κτίζεται το 1928 και ολοκληρώθηκε το 1937. Πλέον έχει συγχωνευθεί με το δημοτικό σχολείο Αποστόλων. Δείτε: Κοινότητα Βωλεώνων Οι Βωλεώνες αναφέρονται επίσημα, γραμμένες ως Βολιώνες, το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Παντανάσσης ενώ το 1931 με το ΦΕΚ 301Α - 29/08/1931 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Παντανάσσης και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Βωλεώνες. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελεί κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 109 κατοίκους.
Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν

Το Διεθνές Πανεπιστήμιο Λένιν ή Διεθνής Λενινιστική Σχολή MLS (ρωσική γλώσσα: Mezhdunarodnagia Leninskaia Shkola), ιδρύθηκε τον Μάιο του 1926 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν), ως τρίτο κομματικό ίδρυμα για την περαιτέρω εκπαίδευση στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.

 Το κομματικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες τον Μάιο του 1926, με απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΕΕΚΔ) με σκοπό να σπουδάσουν κομμουνιστικά στελέχη από διάφορες χώρες σε υψηλότερο επίπεδο από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα, το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (KUTV) και το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης (KUNMZ). Η έδρα του ήταν στη Μόσχα. και πρώτος πρύτανης ήταν ο Νικολάι Μπουχάριν. Η ιδρυτική διακήρυξη της ΕΕΚΔ για την MLS αναφέρει: "Να βοηθήσει τα τμήματα της Κομιντέρν στην αύξηση των προσόντων των κορυφαίων στελεχών των Κομμουνιστικών Κομμάτων, των οποίων η επαναστατική εμπειρία πρέπει να ενισχυθεί από τη γενική θεωρητική μαρξιστική-λενινιστική προετοιμασία, αφενός, και, αφετέρου, από την άμεση και ενεργή μελέτη". Οι σπουδαστές που δεχόταν προέρχονταν από όλες τις χώρες της Γης και στη μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν αποφοιτήσει από τα άλλα δύο κομματικά ιδρύματα. Ο συνολικός αριθμός των σπουδαστών στα 12 χρόνια λειτουργίας του ήταν περίπου 3500 άτομα που προέρχονταν από 59 χώρες. Αναφέρεται ότι ένας αριθμός 60-75 ατόμων που προέρχονταν από τη Ρουμανία τη Βουλγαρία , την Ελλάδα και τον Καναδά σπούδασαν στο MLS.Το 1938 το Πανεπιστήμιο έκλεισε και αργότερα η Κομιντέρν την περίοδο 1941-43 προσπάθησε να λειτουργήσει εκ νέου την MLS στο περιβάλλον μιας Γεωργικής Σχολής στο Kushnarenkovo, χωρίς όμως επιτυχία και την αίγλη του παρελθόντος. Στο Πανεπιστήμιο σπούδασαν μερικά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, όπως ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Γιώργος Κολοζώφ, o Νίκος Πλουμπίδης, ο Μιχάλης Γκαζές και ο Πολύδωρος Δανιηλίδης.Επίσης πολλά γνωστά ονόματα του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος αποφοίτησαν από τη σχολή όπως ο Έριχ Χόνεκερ, ο Χάιντς Χόφμαν, ο Άντον Άκερμαν, ο Έριχ Μίλκε, ο Τίτο, ο Ενβέρ Χότζα και άλλοι. Service, Robert. Σύντροφοι: η παγκόσμια ιστορία του κομμουνισμού. Αθήνα: Ψυχογιός, 2007. Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017 Julia Köstenberger, "Die Internationale Lenin-Schule (1926-1938)," in Michael Buckmiller and Klaus Meschkat (eds.), Biographisches Handbuch zur Geschichte der Kommunistischen Internationale: Ein deutsch-russisches Forschungsprojekt [Biographical Handbook on the History of the Communist International: A German-Russian Research Project]. Berlin: Akademie Verlag, 2007; pp. 287–309..
Ασπίδα ΣΤΟΚ

Η Ασπίδα ΣΤΟΚ είναι αγώνας Ασπίδας που διεξάγεται μεταξύ του νικητή του Πρωταθλήματος πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και του νικητή του Κυπέλλου Κυπελλούχων ΣΤΟΚ. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Συνομοσπονδίας τοπικών ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ). Κάθε πενταετία η Ασπίδα περιέρχεται στην κατοχή της ομάδας που την κατάκτησε τις περισσότερες φορές στην πενταετία αυτή.

 Ο θεσμός ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2004 με την καθιέρωση αγώνα Ασπίδας στη μνήμη Νίκου Γρηγορίου. Το όνομα της νικήτριας ομάδας αναγράφεται πάνω στην Ασπίδα. Με τη συμπλήρωση πέντε διοργανώσεων η Ασπίδα δίνεται μόνιμα στην ομάδα που την κατακτά τις περισσότερες φορές. Η ασπίδα Νίκου Γρηγορίου δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού είχαμε 5 διαφορετικούς νικητές. Το 2009 ο θεσμός ανανεώθηκε για μια πενταετία στη μνήμη Δημήτρη Κουντουρή. Η Ασπίδα Δημήτρη Κουντουρή δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού ξανά είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές. Το 2014 ο θεσμός ανανεώθηκε για ακόμη μια πενταετία στη μνήμη Νίκου Ζαμπά. Η Ασπίδα Νίκου Ζαμπά δεν δόθηκε σε καμμιά ομάδα, αφού και πάλι είχαμε 5 ξεχωριστούς νικητές. Το 2019 ο θεσμός ανανεώθηκε ξανά για μια πενταετία στη μνήμη Ρένου Πιπερίδη. Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι η Δάφνη Τρούλλων, η Δυναμό Περβολιών και ο Κούρης Ερήμης που έχουν απο δύο κατακτήσεις. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι νικήτριες ομάδες κάθε χρονιάς. Σημειώσεις: 1. Το 2004 αγώνας Ασπίδας ΚΝ Αγίου Ιωάννη Πιτσιλιάς-Μιλτιάδης Τάλας δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή. 2. Το 2005 αγώνας Ασπίδας ΑΠΕΠ Πελενδρίου-FC Επισκοπής δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τον νικητή. Σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας Κυπριακή Ομοσπονδία ΠοδοσφαίρουΦιλελεύθερος (Λευκωσία). Σημερινή (Λευκωσία). Χαραυγή (Λευκωσία). Αλήθεια (Λευκωσία).
Ιερά Μητρόπολις Αγκύρας

Η Ιερά Μητρόπολις Αγκύρας είναι μια επισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία ήταν ενεργή από το 325 έως το 1922 με έδρα την Άγκυρα της Μικράς Ασίας στη σημερινή Τουρκίας. Από το 2018, τον τίτλο του Μητροπολίτη Αγκύρας, υπερτίμου και εξάρχου πάσης Γαλατίας φέρει ο Ιερεμίας Καλλιγιώργης, πρώτος μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

 Η επισκοπή Αγκύρας ιδρύθηκε το 325, αρχικά υπό την Μητρόπολη Καισαρείας και από το 451 άμεσα υπό το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Τον 7ο αιώνα είχε 8 επισκοπές και τον 10ο αιώνα 6. Μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Σελτζούκους, οι επισκοπές μειώθηκαν σταδιακά και τον 13ο αιώνα δεν έμεινε καμία. Η Μητρόπολη συνόρευε βόρεια με τις Μητροπόλεις Προύσης, Νικαίας και Νεοκαισαρείας, ανατολικά με την Μητρόπολη Καισαρείας, νότια με τις Μητροπόλις Ικονίου και Φιλαδελφείας, και στα δυτικά με τις Μητροπόλεις Φιλαδελφείας, Προύσης και Νικαίας. Κύριες πόλεις της Μητρόπολης ήταν οι Δορύλαιο (Eskisehir), Κοτύαιον (Kütahya), Αναστασιούπολις (Beypazarı), Ηλιούπολις (Ilahan), Ιουστινιανάπολις (Sivrihisar), Γόρδιον (Polatlı), Μιζός (Ayaş) και Κοπτόλοφος (Kırıkkale). Μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1922, δεν έμεινε καθόλου Ορθόδοξο ποίμνιο στο έδαφος της Μητρόπολης. Kiminas, Demetrius (31 Μαρτίου 2009). The Ecumenical Patriarchate: A History of Its Metropolitanates with Annotated Hierarch Catalogs. Wildside Press LLC. ISBN 978-1434458766. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2014. Le Quien, Michel (1740). Oriens Christianus, in quatuor Patriarchatus digestus: quo exhibentur ecclesiæ, patriarchæ, cæterique præsules totius Orientis (3 vols.) (στα Λατινικά). Paris: Ex Typographia Regia. Karalevsky, C. (1914). «Ancyre – Métropole grecque» (στα γαλλικά). Dictionnaire d'Histoire et de Géographie ecclésiastiques. II. Paris, cols. 1538–1543. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k6561037d/f793.image. Μουστάκας, Κωνσταντίνος (18 Μαρτίου 2002). «Αγκύρας Μητρόπολις (Οθωμανική Περίοδος)». Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού - Μικρά Ασία. Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2017. Tudorie, Ionuț-Alexandru (2011). «Old and New in the Byzantine Imperial Coronation in the 13th Century». Ostkirchliche Studien 60. https://www.academia.edu/36256761/_Old_and_New_in_the_Byzantine_Imperial_Coronation_in_the_13th_Century_in_Ostkirchliche_Studien_60_2011_1_pp_69_109?email_work_card=title. Ανακτήθηκε στις 12 Απριλίου 2021. Ζήσης, Θεόδωρος (1978). «Ο Πατριάρχης Νικόλαος Δ' Μουζάλων». Επιστημονική Επετηρίδα Θεολογικής Θεσσαλονίκης 23: 233-330. https://www.imdlibrary.gr/publications/%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%83-15/. Ανακτήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2022. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών.
Τσουκαρίτσα

Η Τσουκαρίτσα (σερβικά : Чукарица) είναι ένας από τους 17 δήμους της πόλεις του Βελιγραδίου. Ο Δήμος Τσουκαρίτσα καλύπτει έκταση 155 τετραγωνικών χλμ ή 60 τετραγωνικά μίλια ή 15.650 εκτάρια με 160.000 κατοίκους. Εκτός την ΄δια την Τσουκαρίτσα ο δήμος αποτελείται από άλλους 11 οικισμούς.

 Η Τσουκαρίτσα συνορεύει προς τα δυτικά με τον ποταμό Σάβα, προς τα βόρεια με την Σάσκι Βένατς, προς τα ανατολικά με την Ρακόβιτσα, προς τα νοτιοανατολικά με την Βόζντοβατς, με την Μπαράγιεβο στα νότια και την Ομπρένοβατς προς τα νοτιοδυτικά. Βρίσκεται νοτιοδυτικά από το κέντρο του Βελιγραδίου. Αποτελείται από τα τεράστια ελώδη δάση της Μακίς, στην ανατολική όχθη του ποταμού Σάβα και το μεγαλύτερο νησί του ποταμού στο Βελιγράδι το Άντα Τσιγκαλίγια. Αρκετές από τις σημαντικότερες οδούς της δυτικής Σερβίας αρχίζουν εδώ. Επίσης ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός μεταφοράς και διαλογής στην περιοχή και τις κύριες εγκαταστάσεις ύδρευσης του Βελιγραδίου, συμπεριλαμβανομένου του εργοστάσιου νερού. Η Τσουκαρίτσα ήταν η πρώτη περιοχή του Βελιγραδίου που ανέπτυξε τη βιομηχανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα και εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο βιομηχανοποιημένες χώρες του Βελιγραδίου. Ο Δήμος Τσουκαρίτσα ιδρύθηκε για πρώτη φορά στις 30 Δεκεμβρίου 1911 με την απόσπαση της Τσουκαρίτσα από τον δήμο Ζαρκοβάτσκα. Έως το 1911 ήταν ένα μικρό χωριό με 800 κατοίκους. Μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο όταν καταργήθηκαν οι δήμοι του Βελιγραδίου και πόλη χωρίστηκε σε περιοχές η Τσουκαρίτσα ήταν μέρος της περιοχής VII την περίοδο 1945-1950. Ο Δήμος επανιδρύθηκε το 1957 και το 1960 ενσωμάτωσε τις γειτονικές κοινότητες της Ούμκα και της Ρακόβιτσα, η Ρακοβίτσα έγινε και πάλι ξεχωριστός δήμος το 1974. Δήμος έχει πληθυσμό 179.031 (απογραφή 2011). Αυτό κάνει την Τσουκαρίτσα τον δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο δήμο του Βελιγραδίου μετά το Νόβι Μπέογκραντ, αλλά είναι επίσης ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος σε απόλυτη αύξηση του πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι μεγάλο τμήμα του είναι αγροτική περιοχή, ο δήμος είναι πολύ πυκνοκατοικημένες. Πληθυσμός του δήμου: 1961 - 53.060 1971 - 102.189 1981 - 132.123 1991 - 150.257 2002 - 168.508 2005 - 175.057 2011 - 179.031Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 η εθνοτική δομή του δήμου είναι: Σέρβοι 91,3%, Μαυροβούνιοι 1,4%, Ρομά 1,1%, Γιουγκοσλάβοι 1,1%, Σλαβομακεδόνες 0,5%, Κροάτες 0,5%. Δήμος Τσουκαρίτσα
Σμήνος του Πτολεμαίου

Το Μεσιέ 7, γνωστό και ως NGC 6475 και κάποιες φορές ως «Σμήνος του Πτολεμαίου», είναι ανοικτό σμήνος αστέρων σε απόσταση περίπου 800 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιό. Είναι εύκολα ορατό με γυμνό μάτι κοντά στο «κεντρί» του σκορπιού.

 Εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι εύκολα ορατό με γυμνό μάτι, είναι γνωστό από την αρχαιότητα. Ο πρώτος που το αναφέρει είναι ο Πτολεμαίος το 130 π.Χ.. Ο Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα το παρατήρησε πριν το 1654 και μέτρησε σε αυτό 30 αστέρες. Ο Σαρλ Μεσιέ το προσέθεσε στον κατάλογό του το 1764. Πριν τον Σαρλ Μεσιέ, ο Έντμουντ Χάλλεϋ το προσέθεσε στον κατάλογό του των Νοτίων Αστέρων ως Νο.29 το 1678 και o Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το πρόσθεσε στον δικό του κατάλογο ως Lac II.14. Το Μεσιέ 7 αποτελείται από 80 άστρα και έχει διάμετρο μεταξύ 18 και 25 έτη φωτός. Έχει ηλικία περίπου 220 εκατομμύρια έτη. Έχει παρατηρηθεί ότι έχει ένα από τους μεγαλύτερους βαθμούς συγκέντρωσης από τα ανοικτά σμήνη προς το κέντρο. Το λαμπρότερο μέλος του Μ7 είναι ένας κίτρινος γίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +5,6 και το λαμπρότερο μέλος του σμήνους στην Κύρια Ακολουθία είναι ένας αστέρας τύπου Β6 με φαινόμενο μέγεθος +5,9. Μεσιέ 6, ένα άλλο φωτεινό σμήνος κοντά στο Μ7 Δεδομένα για το NGC 6475 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 6475 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Messier 7, SEDS Messier pages
Β΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών

Η Β΄ Εθνική κατηγορία μπάσκετ των αντρών είναι η τρίτη κατά σειρά βαθμίδα στην πυραμίδα του πρωταθλήματος στην Ελλάδα. Ξεκίνησε την περίοδο 1973-74 ως η δεύτερη εθνική κατηγορία. Από την περίοδο 1986-87 αποτελεί την τρίτη κατηγορία στα πρωταθλήματα μπάσκετ. Οι ομάδες προβιβάζονται στην Α2 Εθνική ενώ αντίστοιχα υποβιβάζονται στην Γ΄ Εθνική. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ). Οι ομάδες της Β΄ Εθνικής είχαν δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδας ξεκινώντας από τις πρώτες προκριματικές φάσεις της διοργάνωσης.

 Πριν την δημιουργία μόνιμης δεύτερης εθνικής κατηγορίας διεξαγόταν το Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα, που είχε ως σκοπό να συμπληρώνει τις ομάδες της Α΄ Εθνικής μετά από τον υποβιβασμό των αντίστοιχων ομάδων. Η διοργάνωση ξεκίνησε ως εθνική κατηγορία την αγωνιστική περίοδο 1973-74, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της Α΄ Εθνικής. Μέχρι την περίοδο 1983-84 διεξαγόταν σε δύο ομίλους (Νότιο και Βόρειο) και οι πρωταθλήτριες ομάδες των δύο ομίλων εξασφάλιζαν την άνοδό τους στην Α΄ Εθνική. Την περίοδο 1984-85 διεξήχθησαν τέσσερις όμιλοι (δύο στο Νότο και δύο στο Βορρά). Στη συνέχεια οι νικήτριες ομάδες των δύο ομίλων του Νότου έδωσαν αγώνες μπαράζ μεταξύ τους. Αντιστοίχως οι δύο του Βορρά έπαιξαν επίσης μεταξύ τους. Έτσι προέκυψαν οι δύο ομάδες (μία από το νότο και μία από το βορρά) που κέρδισαν την άνοδό τους στην Α΄ Εθνική. Την περίοδο 1985-86 η Β΄ Εθνική διεξήχθη με το ίδιο σύστημα. Όμως, στην Α΄ Εθνική ανέβηκε μόνο μία ομάδα, η οποία προέκυψε έπειτα από αγώνες μπαράζ, αρχικά μεταξύ των πρωταθλητών των τεσσάρων ομίλων της Β΄ και στη συνέχεια με τις ομάδες που τερμάτισαν σε χαμηλές θέσεις στην Α΄ Εθνική. Παράλληλα έγινε μείωση των ομάδων της Α΄ Εθνικής λόγω της δημιουργίας της Α1 κατηγορίας. Από την περίοδο 1986-87, οπότε έγινε αναδιάρθρωση των κατηγοριών και δημιουργήθηκε η Α2 κατηγορία, η Β΄ Εθνική έγινε η τρίτη σε τάξη κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ. Από τότε διεξάγεται σε έναν όμιλο 14 ομάδων, από τον οποίο κερδίζουν την άνοδο στην Α2 οι πρώτες ομάδες της κατάταξης. Αρχικά ανέβαινε μόνο ο πρωταθλητής, στη συνέχεια ανέβαιναν οι δύο πρώτες ομάδες, αργότερα οι τρεις πρώτες και από το 1992-93 καθιερώθηκε να ανέρχονται μόνον οι δύο. Οι τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στη Γ΄ Εθνική. Αρχικά, είχε οριστεί να πέφτουν δύο ομάδες, αλλά στη συνέχεια έγιναν τέσσερις. Τα τελευταία χρόνια, οι ομάδες της κατηγορίας αυξήθηκαν σε 16. Από την σεζόν 2012-13 η Β εθνική πραγματοποιείται ξανά σε 2 ομίλους χωρισμένους με γεωγραφικά κριτήρια. Η σεζόν 2019-20 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Η Β εθνική της σεζόν 2020-21 πραγματοποιείται σε 4 ομίλους. Από την καθιέρωση της Β’ Εθνικής ως τρίτη κατηγορία την περίοδο 1986–87 ως σήμερα (περίοδος 2023–24), συνολικά 190 ομάδες έχουν μετάσχει, οι εξής: Η επίσημη ιστοσελίδα της Ε.Ο.Κ. «Πρωταθλητές Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών», πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.