IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1959-60

Το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μακεδονίας περιόδου 1959-60 ήταν το πρώτο πρωτάθλημα της Ένωσης μετά τη δημιουργία της Α΄ Εθνικής. Διεξήχθη σε έξι κατηγορίες, με τη συμμετοχή συνολικά 48 ομάδων και είχε την ακόλουθη διάρθρωση: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας (ξεκίνησε στις 25-10-1959): 6 ομάδες. Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας (ξεκίνησε στις 1-11-1959): 10 ομάδες. Πρωτάθλημα Β1΄Κατηγορίας (ξεκίνησε στις 8-11-1959): 6 ομάδες. Πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας (ξεκίνησε στις 15-11-1959): 6 ομάδες. Πρωτάθλημα Δόκιμης Κατηγορίας (ξεκίνησε στις 15-11-1959): 10 ομάδες και Περιφερειακό Πρωτάθλημα Νομού Θεσσαλονίκης (ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1960): 10 ομάδες.

 Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, παράλληλα με την Α΄ Εθνική, άρχισε η διοργάνωση της Α΄ Κατηγορίας ΕΠΣΜ. Συμμετείχαν έξι σύλλογοι, ο Θερμαϊκός και ο Μακεδονικός (από το τελευταίο τοπικό πρωτάθλημα του 1959, καθώς οι Άρης, ΠΑΟΚ, Απόλλων Καλαμαριάς και Ηρακλής προωθήθηκαν στην Εθνική Κατηγορία) και οι ΜΕΝΤ, Μελιτέας, Ακρίτες Συκεών και Π.Ο. Ξηροκρήνης (από το πρωτάθλημα Β΄ τοπικής κατηγορίας της προηγούμενης περιόδου). Ο ιστορικός εναρκτήριος αγώνας της χρονιάς δόθηκε το πρωΐ στο γήπεδο του Άρη και ο Μελιτέας επικράτησε με σκορ 1-0 του Μακεδονικού. Ακολούθησαν αναμετρήσεις κάθε Κυριακή μεταξύ των έξι αντιπάλων, με αραιή συχνότητα και στις 14 Φεβρουαρίου του 1960 ο Θερμαϊκός νικώντας 3-0 τον ΠΟΞ εξασφάλισε τον τίτλο, ενώ η τυπική ολοκλήρωση της σεζόν ήρθε τρεις ημέρες αργότερα με τη διεξαγωγή των 2 τελευταίων αγώνων. Η τελική κατάταξη είχε ως εξής: 1) Θερμαϊκός (προκρίθηκε για τη Β΄Εθνική, 2) Μελιτέας (προκρίθηκε επίσης για τη Β΄Εθνική), 3) Μακεδονικός, 4) Ακρίτες, 5) ΜΕΝΤ, 6) ΠΟ Ξηροκρήνης. Η βασική σύνθεση του Θερμαϊκού είχε ως εξής: Καρπούζας, Κυνηγόπουλος, Σαρδέλης, Ζλατάνος, Βενετόπουλος, Γρυμπιλάκος, Ξυλάς, Σαράντης, Τοκμακίδης, Εμμανουηλίδης (Στεφανίδης), Φωτιάδης (Βασάρας). Γαβριγιώργος, Πολίτης, Βασιλειάδης, Φιδάνης, Καρυοφύλλης, Φωτιάδης, Νικολάου, Σπυριδοκάκης, Ασλανίδης, Σαμαντάς, Λαγγούσης. Έλαβαν μέρος τα σωματεία ΑΕ Νεαπόλεως, ΑΕ Αμπελοκήπων, Μέγας Αλέξανδρος, ΠΑΟ Διοικητηρίου, Εθνικός Πυλαίας, ΑΠΕ Λαγκαδά, Προοδευτική, Θεσσαλονίκη, Ατλαντίς και Κεραυνός. Την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία κέρδισαν οι Μέγας Αλέξανδρος, Προοδευτική και Ατλαντίδα. Οι συμμετέχοντες ήσαν Φίλιππος, Αγροτικός Αστέρας, Ελληνικός Φοίνιξ, Δόξα Νεαπόλεως, Παύλος Μελάς Σταυρούπολης και Αχιλλέας Τριανδρίας. Την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία κέρδισαν η Δόξα Νεαπόλεως, ο Ελληνικός Φοίνιξ και ο Αχιλλέας Τριανδρίας. Έπαιξαν οι ΑΕ Χαριλάου, Μαραθών, Ελευθεριακός, Θρίαμβος, Οδυσσεύς Κορδελιού και Θύελλα. Πήραν μέρος οι σύλλογοι Αρίων, Άτλας, Αριστοτέλης, Ατρόμητος, Κολοκοτρώνης Συκεών, Ναύαρχος Βότσης, Νίκη Ευκαρπίας, Πυρσός, Εθνικός Καμάρας και Δόξα. Μακεδονικός Γέφυρας, Άρης Κουφαλίων, Αναγέννηση Χαλκηδόνος, Αξιός Βαλμάδας, Ομόνοια Σίνδου, Ηρακλής Κουφαλίων, ΑΕ Χαλάστρας, ΠΑΟΜ Νέας Μαγνησίας, Όλυμπος Χαλάστρας και Αετός Διαβατών. Ψηφιακό αρχείο εφημερίδας "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"
Τσιφλικόπουλο Ιωαννίνων

Το Τσιφλικόπουλο αποτελεί σήμερα συνοικία στη νοτιοδυτική πλευρά της πόλης των Ιωαννίνων. Βρίσκεται ανάμεσα στο Σταυράκι, τον Βελισσάριο και την Πεντέλη μαζί με τα οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, συναποτελούν τη Δημοτική Κοινότητα Σταυρακίου της Δημοτικής Ενότητας Ιωαννιτών που υπάγεται στο Δήμο Ιωαννιτών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.571 κατοίκους.

 Το Τσιφλικόπουλο βρίσκεται απέναντι από το λόφο και την εκκλησία της Περιβλέπτου (Περίληφτης), στη ρίζα και στους πρόποδες του λόφου Ψηλογορίτσα με υψόμετρο 510 μέτρα, απέχοντας περίπου 2 χλμ. από το κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων. Από το 1961 μέχρι το 1997 ήταν συνοικισμός της κοινότητας Σταυρακίου της πρώην επαρχίας Δωδώνης του Νομού Ιωαννίνων. Το 1971 αριθμούσε 588 κατοίκους και το 1981 τους 846 κατοίκους. Σήμερα το Τσιφλικόπουλο είναι ουσιαστικά ενσωματωμένο στην πόλη των Ιωαννίνων και έχει αλλάξει όψη. Ενδιαφέρον αξιοθέατο της περιοχής θεωρείται το κτιριακό συγκρότημα του ασβεστοκάμινου που κτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 από τον αρχιτέκτονα Κώστα Μαράτο. Έχει χαρακτηριστεί από το 1994 ως διατηρητέο μνημείο και αντιπροσωπευτικό δείγμα της προβιομηχανικής περιόδου. Είναι το μοναδικό παλιό βιομηχανικό κτίριο των Ιωαννίνων και το μοναδικό ασβεστοκάμινο της Ηπείρου. Το Τσιφλικόπουλο οφείλει την ονομασία από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και συγκεκριμένα από τα χρόνια του Αλή Πασά, ο οποίος στο χώρο του σημερινού σχολείου είχε θερινή κατοικία γνωστή ως "Σαράι". Στον Αλή πασά ανήκαν όλα τα κτήματα που υπήρχαν γύρω του, κυρίως αμπέλια και λιβάδια. Τα κτήματα αυτά λέγονταν "Τσιφλίκι" και σ' αυτό οφείλει και το όνομά της η περιοχή. Λεγόταν και Τσιφλικόπουλο ίσως γιατί δεν ήταν αρκετά μεγάλο. Το 1909, όπως φαίνεται σε χάρτη της περιοχής υπήρχαν μόνο 4-5 σπιτάκια. Μετά την απελευθέρωση το 1913 τα κτήματα μοιράστηκαν σε νέες οικογένειες και από το 1960 η περιοχή οικοδομήθηκε και πήρε τη σημερινή της μορφή. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.58ος, σελ.254. "ΤΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ - Οι Μαχαλάδες τα σοκάκια και τα τοπωνύμιά τους με τις ιστορικές και λαογραφικές παραδόσεις και ανέκδοτα", Κώστα Ι. Φωτόπουλου (Βιβλιοθήκη Ηπειρωτικής Εταιρείας Αθηνών, αριθμ. 57, Αθήνα 1986) Αφελφότης Σταυρακίου Ιωαννίνων, "Ιστορία Σταυρακίου Ιωαννίνων", Αθήνα 2001 Η γειτονιά μας, το Τσιφλικόπουλο από τα Ρόδια Το ασβεστοκάμινο που δεν δούλεψε ποτέ από το http://www.agon.gr/ Ιερός ναός της Περιβλέπτου από την Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων
Γεώργιος Γκίκας

Ο Γεώργιος Γκίκας (Gheorghe Ghika, 3 Μαρτίου 1600 - 2 Νοεμβρίου 1664) ήταν ηγεμόνας της Μολδαβίας κατά το 1658-1659 και της Βλαχίας κατά το 1659-1660.

 Γεννήθηκε στη πόλη Κιοπρολού, σημερινή Βέλες της Βόρειας Μακεδονίας από Αλβανούς, χριστιανούς ορθόδοξους γονείς. Παντρεύτηκε με Ελληνίδα, της οικογένειας Βλαστού.Ασχολούμενος με το εμπόριο μαζί με τον πατέρα του, γρήγορα επέκτειναν τις δραστηριότητές τους και μετακόμισαν οριστικά στη Μολδαβία. Αποκτώντας πλούτο, απέκτησε και τίτλο ευγενείας και τελικά κατόρθωσε να διοριστεί πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, του επίσης Αλβανού ηγεμόνα της Μολδαβίας, Βασίλι Λούπου. Σύντομα έγινε και φίλος με τον Μεγάλο Βεζύρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τον Κιοπρολού Μεχμέτ Πασά με τον οποίο εξάλλου ήταν και συμπατριώτες.Όταν βοήθησε την Υψηλή Πύλη να εξολοθρεύσει τον πρώην ηγεμόνα της Μολδαβίας Γκεόργκ Στεφάν, - ο οποίος είχε συμμαχήσει με τους ηγεμόνες της Τρανσυλβανίας και της Βλαχίας εναντίον του σουλτάνου - σε μια μάχη έξω από το Ιάσιο, ο σουλτάνος Μεχμέτ ο Δ' του προσέφερε την ηγεμονία της Μολδαβίας και το ίδιο έκανε και τον επόμενο χρόνο για την ηγεμονία της Βλαχίας, καθαιρώντας τον Κονσταντίν Σερμπάν. Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του στη Βλαχία, μετέφερε τη πρωτεύουσα από το Τεργκοβίστε στο Βουκουρέστι.Στην ηγεμονία της Βλαχίας τον διαδέχθηκε ο γιος του Γρηγόριος Α' Γκίκας. Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ήλιος, τόμος 5.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1982

Τα 48α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1982, απονεμήθηκαν στις 30 Ιανουαρίου 1983, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1982.

 Καλύτερη Ταινία: Γκάντι Επιλαχών: Τούτσι, E.T. the Extra-Terrestrial and Missing Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπεν Κίνγκσλεϊ - Γκάντι Επιλαχών: Ντάστιν Χόφμαν - Tootsie και Πίτερ Ό Τουλ - My Favorite Year Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ - Sophie's Choice Επιλαχούσα: Ντάιαν Κίτον - Shoot the Moon και Τζέσικα Λανγκ - Frances Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Néstor Almendros - Sophie's Choice Επιλαχών: Philippe Rousselot - Ντίβα και Jordan Cronenweth - Blade Runner Καλύτερη Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Πόλακ - Τούτσι Επιλαχών: Στίβεν Σπίλμπεργκ - E.T. the Extra-Terrestrial Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Time Stands Still (Megáll az idö) • Ουγγαρία Επιλαχών: Le Beau Mariage • Γαλλία και Three Brothers (Tre fratelli) • Ιταλία/Γαλλία Καλύτερο Σενάριο: Larry Gelbart και Murray Schisgal - Τούτσι Επιλαχών: Μπάρι Λέβινσον - Diner Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: John Lithgow - The World According to Garp Επιλαχών: George Gaynes - Tootsie και Robert Preston - Victor Victoria Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Τζέσικα Λανγκ - Τούτσι Επιλαχούσα: Γκλεν Κλόουζ - The World According to Garp Ο Επίσημος ιστότοπος
Μαύρη κωμωδία

Μαύρη κωμωδία ή σκοτεινή κωμωδία ή μαύρο χιούμορ είναι μια μορφή προσέγγισης, από την εύθυμη πλευρά, θεμάτων τα οποία θεωρούνται ταμπού, όπως ο θάνατος και η αρρώστια. Έχει σχέση με την λογοτεχνία τρόμου, πλην όμως χρησιμοποιεί κωμικά στοιχεία. Οι λογοτεχνικοί κριτικοί έχουν συσχετίσει την μαύρη κωμωδία και το μαύρο χιούμορ ήδη με τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Αριστοφάνης. Η μαύρη κωμωδία αντιστοιχεί στην προγενέστερη έννοια του gallows humor (χιούμορ της κρεμάλας).

 Ο όρος μαύρο χιούμορ (από το γαλλικό humour noir) επινοήθηκε από το θεωρητικό σουρεαλιστή Αντρέ Μπρετόν το 1935 ερμηνεύοντας τα γραπτά του Τζόναθαν Σουίφτ. Η προτίμηση του Μπρετόν ήταν να αναγνωρίσει μερικά από τα γραπτά του Swift ως υποκατηγορία της κωμωδίας και της σάτιρας, όπου το γέλιο προέρχεται από τον κυνισμό και τον σκεπτικισμό,συχνά βασιζόμενοι σε θέματα όπως ο θάνατος. Οι μελετητές έχουν συσχετίσει το μαύρο χιούμορ με συγγραφείς ήδη από τους αρχαίους Έλληνες με τον Αριστοφάνη.Ο Μπρετόν έγραψε τον όρο για το βιβλίο του Anthologie de l'humour noir, στο οποίο αναγνώρισε τον Jonathan Swift ως δημιουργό του μαύρου χιούμορ και περιέλαβε αποσπάσματα από 45 άλλους συγγραφείς. Ο Μπρετόν συμπεριέλαβε και τα δύο παραδείγματα στα οποία το πνεύμα προέρχεται από ένα θύμα με το οποίο το κοινό ταυτίζται, όπως είναι συνηθέστερο στην παράδοση του gallows humor, και παραδείγματα στα οποία η κωμωδία χρησιμοποιείται για να χλευάσει το θύμα. Ο πόνος αυτού του θύματος είναι ασήμαντος, πράγμα που οδηγεί σε συμπάθεια του θύτη, όπως βρέθηκε αναλογικά στον κοινωνικό σχολιασμό και την κοινωνική κριτική των γραπτών του μαρκησίου ντε Σαντ. Το μαύρο χιούμορ είναι επίσης σχετικό με αυτό του είδους γκροτέσκο.Ο Μπρετόν αναγνώρισε το Swift ως τον δημιουργό μαύρου χιούμορ, ιδιαίτερα στα κείμενά του: Directions to Servants (1731), A Modest Proposal (1729), A Meditation Upon a Broom-Stick (1710) και μερικούς αφορισμούς.Οι όροι μαύρη κωμωδία ή σκοτεινή κωμωδία αργότερα προέκυψαν ως εναλλακτικές ως προς τον όρο του Μπρετόν. Στο μαύρο χιούμορ, τα θέματα και τα γεγονότα που συνήθως θεωρούνται ως ταμπού αντιμετωπίζονται με ασυνήθιστα χιουμοριστικό ή σατυρικό τρόπο διατηρώντας τη σοβαρότητα τους. Η πρόθεση της μαύρης κωμωδίας, ως εκ τούτου, είναι συχνά το κοινό να βιώσει τόσο το γέλιο όσο και τον πόνο, μερικές φορές ταυτόχρονα.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1972-73 αποτέλεσε το 3ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Νέος Αιώνας Τρικώμου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1972-73 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1973-74. Η τελευταία ομάδα θα υποβιβαζόταν στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα αλλά η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ διέγραψε δύο ομάδες με την κατηγορίας στησίματος αγώνας και έτσι η τελευταία ομάδα δεν υποβιβάστηκε. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1972-73 Εθνικός Αστέρας Λεμεσού Εθνικός Άσσιας Ομόνοια Αραδίππου Παρθενών ΖώδιαςΕπιπρόσθετα ο Απόλλων Αθηαίνου συγχωνεύθηκε με τον Οθέλλο Αθηαίνου, διατηρώντας το όνομα Οθέλλος. Ο Οθέλλος συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία 1972-73. Ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ: Κέντρο Νεότητας Σωτήριος Πελενδρίου ΑΣΟΒ Βατυλής Φάρος Ακροπόλεως Ηρακλής Γερολάκκου Αναγέννηση Δερύνειας Δόξα Κατωκοπιάς ΑΕΚ Καραβά Ερμής Αραδίππου Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή: «Το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 4. 7 Μαΐου 1973. 1Το παιχνίδι μεταξύ ΕΝΑΖ-Σωτήριου Πελενδρίου είχε αναβληθεί λόγω ακαταλληλότητας του σταδίου ΓΣΟ και διεξήχθη αφότου οι υπόλοιπες ομάδες έδωσαν τα παιχνίδια τους. Ο Σωτήριος χρειαζόταν νίκη με 16-0 για να μην διαβαθμιστεί. Κέρδισε με 17-0. Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου, ο οποίος υποβιβαζόταν μετά από το αποτέλεσμα αυτό, διαμαρτυρήθηκε στον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού και στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Η Δικαστική Επιτροπή της ΚΟΠ εξέτασε το γεγονός και θεώρησε ότι το αποτέλεσμα ήταν προσυμφωνημένο και προχώρησε σε παντοτινή διαγραφή των δύο ομάδων από την ομοσπονδία. Ο Αχιλλέας Καϊμακλίου παρέμεινε στην Γ΄ κατηγορία. «Το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 4. 7 Μαΐου 1973. ΚΟΠ (Ιούνιος 2015). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-73. http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T15%20FINAL.pdf. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1972-73 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1972-73
Κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους

Ο Κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους είναι ένας κατάλογος 67 αρχαίων αιγυπτιακών πυραμίδων που συνέταξε το 1842–1843 ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους, αιγυπτιολόγος και αρχηγός της Πρωσικής αποστολής στην Αίγυπτο από το 1842 ως το 1846. Ο Κατάλογος Λέψιους είναι η πρώτη συστηματική προσπάθεια καταγραφής όλων των αιγυπτιακών πυραμίδων, και ως τέτοια, είναι μια πρωτοπόρα προσπάθεια της πρώιμης σύγχρονης αιγυπτιολογίας. Ο κατάλογος δημοσιεύτηκε μαζί με τα αποτελέσματα της αποστολής στο έργο του Λέψιους Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien (1849–1859).

 Μετά την επιτυχία της Γαλλό-Τοσκανικής αποστολής στην Αίγυπτο υπό την ηγεσία του Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν, η Πρώσοι επιστήμονες Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και Ρόμπερτ Μπούνζεν και ο Υπουργός Εκπαίδευσης Johann Eichhorn πρότειναν στο βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ΄ να σταλεί αποστολή στην Αίγυπτο. Ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους ο οποίος είχε μάθει τη μέθοδο του Σαμπολιόν για την αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών, και είχε συναντηθεί με τον Ιπόλιτο Ροσελίνι της Γαλλό-τοσκανικής αποστολής, επιλέχθηκε να ηγηθεί της αποστολής. Ο κύριος σκοπός της αποστολής ήταν η καταγραφή των αρχαιοτήτων του αιγυπτιακού πολιτισμού, όπως και η συλλογή αντικειμένων για το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου. Η Πρωσική αποστολή συγκεντρώθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1842 και σύντομα αναχώρησε για τη Γκίζα, στην οποία κατέφτασε το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Προχωρώντας από τα βόρεια προς τα νότια, οι άντρες του Λέψιους εξερεύνησαν τις περιοχές των πυραμίδων του Αμπουσίρ, Σακάρα, Νταχσούρ, και το 1843 της Χαουάρα. Ο Λέψιους και η ομάδα του παρέμειναν συνολικά έξι μήνες σε αυτές τις τοποθεσίες, και η Πρωσική αποστολή ήταν η πρώτη που μελέτησε και κατέγραψε το υλικό από το Παλαιό Βασίλειο σε βάθο. Συνολικά, ο Λέψιους και οι άντρες του ανακάλυψαν 67 πυραμίδες και 130 τάφους. Στις πυραμίδες, που χρονολογούνταν από τη Τρίτη (περ. 2686–2613 π.Χ.) μέχρι τη Δέκατη τρίτη Δυναστεία (περ. 1800–1650 π.Χ.), δόθηκαν ρωμαϊκοί αριθμοί από τα βόρεια προς τα νότια, αρχίζοντας από το Αμπού Ροάς. Αν μερικά από τα κτίσματα που περιέλαβε ο Λέψιους είναι σήμερα γνωστό ότι πρόκειται για μασταμπάδες και άλλα μνημειακά κτήρια και όχι πυραμίδες (στον κατάλογο παρακάτω με γκρι), ο κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους ακόμα θεωρείται ένα πρωτοποριακό κατόρθωμα της σύγχρονης αιγυπτιολογίας. Για κάποιες από τις πυραμίδες η αρίθμηση του Λέψιους παραμένει ακόμα μέχρι σήμερα η παγιωμένη περιγραφή τους. Τα αποτελέσματα της Πρωσικής αποστολής στην Αίγυπτο, που περιελάμβανε τον κατάλογο, δημοσιεύτηκαν στο έργο Denkmäler aus Aegypten und Aethiopien. Ο Λέψιους σχεδίασε χάρτες από τις τοποθεσίες που επισκέφτηκε η αποστολή του. Ομαδοποιούν τις πυραμίδες του καταλόγου και παρουσιάζονται από τα βόρεια προς τα νότια.
Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος

Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος (κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, 3 Νοεμβρίου 1979), είναι Έλληνας Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας Κρήτης Είχε διατελέσει Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης.

 Ο κατά κόσμον Ζαχαρίας Ξενάκης, γεννήθηκε στα Σταυράκια Ηρακλείου στις 3 Νοεμβρίου 1979. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία έλαβε το πτυχίο του τον Σεπτέμβριο του 2001. Μετά από εντολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρακολούθησε Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στον τομέα της βιβλικής Θεολογίας στο Maynooth της Ιρλανδίας, με υποτροφία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τον Ιανουάριο του 2005 εκάρη μοναχός στη Μονή Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στο Ηράκλειο, από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Μακάριο, σημερινό Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας, και τον Ιούνιο του ίδιου έτους χειροτονείται διάκονος από τον τότε Επίσκοπο Κνωσσού Ευγένιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και σημερινό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Τον Ιανουάριο του 2013 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ειρηναίο, λαμβάνοντας παράλληλα και το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη.Υπηρέτησε στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης ως διάκονος του Αρχιεπικόπου Ειρηναίου, αργότερα ως Αρχιερατικός Επίτροπος διαφόρων Περιφερειών, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών στον ραδιοφωνικό σταθμό της Τοπικής Εκκλησίας και τέλος Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Αρχιεπισκοπής, και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης (από το 2016 έως σήμερα), αφού πρώτα είχε υπηρετήσει την Επαρχιακή Σύνοδο από διάφορες θέσεις, όπως του Κωδικογράφου και του Υπογραμματέως . Στις 16 Οκτωβρίου 2019 εξελέγη Βοηθός Επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Ειρηναίου, με τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Κνωσού. Χειροτονήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 2019 στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Μηνά στο Ηράκλειο. Ως Επίσκοπος βοηθούσε τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης στα ποιμαντικά και λειτουργικά του καθήκοντα, ενώ παρέμεινε Αρχιγραμματέας της Επαρχιακής Συνόδου μέχρι την εκλογή του σε Μητροπολίτη. Στις 18 Φεβρουαρίου 2022 εξελέγη από την Ιερά Επαρχιακή Σύνοδο της Εκκλησίας της Κρήτης Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Στις 19 Μαρτίου 2022 έγινε η ενθρόνιση στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου Ρεθύμνης.
Σταθμός Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος (Μετρό Αθήνας)

Ο Σταθμός Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της Γραμμής 1 (γνωστής και ως Ηλεκτρικού), στη χιλιομετρική θέση 6,146 από τον σταθμό Πειραιά. Βρίσκεται επί των ορίων των δήμων Μοσχάτου-Ταύρου και Καλλιθέας. Ονομάστηκε Ταύρος - Ελευθέριος Βενιζέλος προς τιμήν του Έλληνα πρωθυπουργού που πρωτοστάτησε ώστε να κατασκευαστεί ο προσφυγικός οικισμός του Ταύρου.

 Η πρώτη πρόταση για τη δημιουργία σταθμού στην συγκεκριμένη τοποθεσία έγινε το 1925, όταν ο μηχανικός Αλέξανδρος Βερδελής οριοθέτησε στην ίδια σχεδόν θέση τον σταθμό Χαροκόπου, στα πλαίσια της πρότασής του για τη δημιουργία ευρύτερου δικτύου μετρό στην πρωτεύουσα. Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε το 1988, ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1989 και κόστισε 200 εκατομμύρια δραχμές. Εγκαινιάστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1989. Ο σταθμός οριοθετείται από τις οδούς Θεσσαλονίκης και Αγίων Αναργύρων, στο ύψος του 10ου Αθλητικού Κέντρου Καλλιθέας. Διαθέτει κεντρική αποβάθρα και γραμμή εναπόθεσης αμαξοστοιχιών, καθώς και χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων στη νότια πλευρά του.
Μουσείο ούζου - Ο Κόσμος του Ούζου

Το μουσείο ούζου, ο Κόσμος του Ούζου βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου, στο Πλωμάρι της Λέσβου. Σκοπός του είναι η ανάδειξη της παραδοσιακής τέχνης της ουζοποιίας που χαρακτηρίζει το Πλωμάρι εδώ και πολλά χρόνια.

 Συλλογή από αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν στην απόσταξη και στην εμφιάλωση, όπως παλαιοί άμβυκες, δοχεία συλλογής αποστάγματος, ταπωτικά πωμάτων και μηχανήματα επικόλλησης ετικετών (ετικετέζες). Συλλογή από εργαλεία που παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή του ούζου, όπως αλκοολόμετρα, θερμόμετρα, δοχεία μεταφοράς, σερβιρίσματος και αποθήκευσης του ούζου, σφραγίδες κιβωτίων, ζυγαριά και μουσειακές φιάλες του ούζου καθώς και την πρώτη φιάλη του Ούζου Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου. Ξενάγηση στις εγκαταστάσεις του αποστακτηρίου όπου οι επισκέπτες ανακαλύπτουν γιατί το Πλωμάρι θεωρείται η πατρίδα του ούζου και παρακολουθούν τη διαδικασία της απόσταξης που γίνεται σε 18 μικρούς, χειροποίητους, χάλκινους άμβυκες, καθώς και τη διαδικασία εμφιάλωσης και συσκευασίας. Επιπλέον, γνωρίζουν από κοντά τα βότανα και τους καρπούς της Λεσβιακής γης, που αποτελούν συστατικά του Ούζου Πλωμαρίου. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο οι επισκέπτες δοκιμάζουν και επιχειρούν να διακρίνουν τα χαρακτηριστικά του καλού ούζου. Πλωμάρι http://theworldofouzo.gr/el/ouzo-plomari/ouzo-museum.php http://lesvosgreece.gr/el/o-kosmos-toy-oyzoy http://www.ouzoplomari.gr/site/index.php Αρχειοθετήθηκε 2016-01-12 στο Wayback Machine.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1953-54

Το Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1953-54 διεξήχθη σε τέσσερις κατηγορίες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός, ο οποίος μαζί με τη δευτεραθλήτρια ΑΕΚ εκπροσώπησαν την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1953-54.

 Α΄ με έξι (6) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (10 αγώνες). Α2 με δεκατέσσερις (14) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (26 αγώνες). Β΄ με είκοσι (20) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (19 αγώνες). Γ΄ με είκοσι (20) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (19 αγώνες). Δόκιμη κατηγορία για ανεπίσημους συλλόγους, οι οποίοι επιθυμούσαν να γίνουν μέλη της ΕΠΣΑ. Ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε Πρωταθλητής Αθηνών μετά από σκληρή μάχη με την ΑΕΚ, τον Πανιώνιο (από τον οποίο έκανε τη μοναδική ήττα του) και τον Απόλλωνα. Η ΑΕΚ πήρε τη δεύτερη προνομιούχο θέση με ένα βαθμό διαφορά από τις δύο προσφυγικές ομάδες της Σμύρνης που ισοβάθμησαν στην 3η θέση. Την επόμενη σεζόν οι ομάδες της Α΄ αυξήθηκαν σε οκτώ (8) με την προσθήκη των δύο πρώτων από την Α2. 1 Την 3η θέση πήρε ο Πανιώνιος που νίκησε τον Απόλλωνα με 1–0 στον αγώνα κατάταξης. Πρωταθλητής: Α.Ο. Αιγάλεω, άνοδος στην Α΄. Δευτεραθλητής: Έσπερος Καλλιθέας, άνοδος στην Α΄. Μετείχαν (14 ομάδες): Άρης Αθηνών, Εθνικός Αστέρας, Α.Ο. Αιγάλεω, Α.Ε. Παγκρατίου, Έσπερος Καλλιθέας, Α.Ε. Αμπελοκήπων, Δάφνη Αθηνών, Α.Ε. Χαλανδρίου, Αθηναϊκός Ν. Ελβετίας, Ατρόμητος Αθηνών, Ηλυσιακός, Α.Ε. Ν. Ιωνίας, Αττικός Κολωνού και Νίκη Αμπελοκήπων. Υποβιβάστηκαν: καμία ομάδα. Τις δύο ομάδες που ανέβηκαν αναπλήρωσαν οι δύο πρώτες της Β΄. Ανέβηκαν στην Α2: Αρίων, Πρόοδος. Μετείχαν (20 ομάδες): Α.Ε. Ελευθερούπολης, Α.Ο. Κηφισιάς, Π.Ο. Ψυχικού, Πανερυθραϊκός, Ολυμπιάς Αιγάλεω, Βικτώρια Ρουφ, Αρίων, Ηρακλής Αθηνών, Καλλιθαϊκός, Δόξα Αθηνών, Πρόοδος, Α.Ο. Ζωγράφου, Α.Ε. Αγ. Δημητρίου/Δάφνη1, Νίκη Πλάκας, Υπεροχή Νεαπόλεως, Άφοβος Σεπολίων, Γκυζιακός, Σπάρτα Πετραλώνων, Γ.Σ. Αμαρουσίου και Αρμενική. Υποβιβάστηκαν: καμία ομάδα. Την επόμενη σεζόν οι ομάδες αυξήθηκαν σε 22. Ανέβηκαν από Γ΄: Π.Α.Ο. Καλογρέζας, Δόξα Βύρωνα, Εθνικός Κάτω Πετραλώνων, Ποσειδών Γλυφάδας.1 Πρόκειται για τον μετέπειτα «Α.Ο. Δάφνης» και όχι για τον Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου. Ως το 1953 ο Δήμος Δάφνης, λεγόταν «Δήμος Αγ. Δημητρίου», από όπου και η αρχική ονομασία της ομάδας. Από τον Ιανουάριο 1954 αναφέρεται ως «Ένωσις Δάφνης» ή «Α.Ε. Δάφνης». Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ".
Bangla Tribune

Η Bangla Tribune (βεγγαλικά: বাংলা ট্রিবিউন) είναι μια διαδικτυακή εφημερίδα στο Μπαγκλαντές, που δημοσιεύεται από τη Ντάκα στη Βεγγαλική γλώσσα. Η Bangla Tribune είναι ένα μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες διαδικτυακές ειδησεογραφικές πύλες στο Μπαγκλαντές. Ένα χαρακτηριστικό της εφημερίδας είναι η λογοδοσία και η υπεύθυνη δημοσιογραφία. Ιδρύθηκε στις 13 Μαΐου 2014. Η εφημερίδα, μαζί με την Dhaka Tribune και το λογοτεχνικό περιοδικό Φώτα της Βεγγάλης, ανήκει στον όμιλο Gemcon. Ο εκδότης του της εφημερίδας είναι ο Καζί Ανίς Αχμέντ, ενώ ο Ζουλφικέρ Ράσελ είναι ο συντάκτης. Το σύνθημα της εφημερίδας είναι Τα πάντα σε ελάχιστες λέξεις (Kom Kothay Sob Kotha, কম কোথায় সব কথা).

 Η Bangla Tribune είναι ένα μια διαδικτυακή εφημερίδα στα βεγγαλικά στο Μπανγκλαντές. Η εφημερίδα εκδίδεται από τον Καζί Ανίς Αχμέντ, ενώ ο Ζουλφικέρ Ράσελ είναι ο συντάκτης. Η Bangla Tribune περιγράφει την εκδοτική πολιτική της ως φιλελεύθερη και υποστηρίζει τα ίσα δικαιώματα των φύλων στο Μπαγκλαντές. Αυτή η εφημερίδα ανήκει στη 2A Media Limited, που με τη σειρά της ανήκει στον όμιλο Gemcon. Είναι μια από τις πιο σεβαστές διαδικτυακές εφημερίδες της χώρας. Πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης όπως ο The Guardian χρησιμοποιούν την εφημερίδα ως μια σημαντική πηγή. Εθνικά Χώρα Πολιτική Αποκλειστικότητες Εξωτερικών Στήλη Επιχείρηση Ψυχαγωγία Αθλητισμός Τεχνολογία Τρόπο ζωής Βιβλιογραφία Ως μια ηλεκτρονική εφημερίδα, η Bangla Tribune δημοσιεύει τακτικά συμπληρώματα όπως το συμπλήρωμα λογοτεχνίας. Άλλα αξιοσημείωτα συμπληρώματα είναι η έκδοση Ιντ. Εκτός από αυτό κάθε εβδομάδα δημοσιεύονται αρκετά συμπληρώματα σε διάφορα θέματα. Ο Ζουλφικέρ Ράσελ είναι δημοσιογράφος και στιχουργός. Χαρούν-ουρ-Ρασίντ Ουντίσα Ισλάμ Μπόνα Μίρζα Dhaka Tribune Φώτα της Βεγγάλης Κατάλογος εφημερίδων στο Μπαγκλαντές The Daily Ittefaq Jugantor Daily Naya Diganta Εφημερίδες του Μπανγκλαντές All Bangla newspaper Αρχειοθετήθηκε 2019-09-04 στο Wayback Machine. Bangla newspaeper Αρχειοθετήθηκε 2019-09-27 στο Wayback Machine.
Σκουαλένιο

Το σκουαλένιο είναι οργανική χημική ένωση που βρίσκεται στη φύση. Αρχικώς εξαγόταν από το έλαιο του ήπατος καρχαριών, από όπου και η ονομασία της (από τη λατινική λέξη Squalus = καρχαρίας), αλλά υπάρχει και σε φυτικά έλαια, όπως στους σπόρους του αμαράνθου και στις ελιές. Κύτταρα μαγιάς έχουν τροποποιηθεί γενετικά, έτσι ώστε να παράγουν εμπορικώς χρήσιμες ποσότητες συνθετικού σκουαλανίου.Στην πραγματικότητα όλα τα φυτά και ζώα, όπως και ο ανθρώπινος οργανισμός, παράγουν σκουαλένιο ως μία βιοχημικά ενδιάμεση ουσία. Αν και δεν είναι πολύ γνωστή ως ονομασία, η χημική αυτή ένωση είναι η πρόδρομη για τη σύνθεση όλων ανεξαιρέτως των στεροειδών, και όλων των φυτικών και ζωικών στερολών (π.χ. της χοληστερόλης). Από χημική άποψη το σκουαλένιο είναι υδρογονάνθρακας και τριτερπένιο με μοριακό χημικό τύπο C30H50.

 Η οξείδωση του ενός από τους ακραίους διπλούς δεσμούς του σκουαλενίου (με το ένζυμο μονοοξυγενάση του σκουαλενίου) δίνει οξείδιο του σκουαλενίου (2,3-οξειδοσκουαλένιο), το οποίο κυκλοποιείται από άλλα ένζυμα δίνοντας λανοστερόλη (στα ζώα και στον άνθρωπο), η οποία κατόπιν μετατρέπεται σε χοληστερόλη και στεροειδείς ορμόνες. Στα φυτά, το σκουαλένιο είναι η πρόδρομη ένωση της στιγμαστερόλης, ενώ σε μερικούς μύκητες είναι η πρόδρομη ένωση της εργοστερόλης. Ωστόσο τα κυανοπράσινα φύκη και ορισμένα βακτήρια δεν συνθέτουν σκουαλένιο και πρέπει να το προσλαμβάνουν από το περιβάλλον στον βαθμό που το χρειάζονται. Δύο μόρια πυροφωσφορικής φαρνεσύλης συμπυκνώνονται με αναγωγή από NADPH σχηματίζοντας ένα μόριο σκουαλενίου, με κατάλυση από το ένζυμο συνθετάση του σκουαλενίου. Το σκουαλένιο είναι μια ουσία μικρής πυκνότητας, που αποθηκεύεται συχνά στα σώματα χονδριχθύων όπως είναι οι καρχαρίες, οι οποίοι δεν έχουν νηκτική κύστη και πρέπει έτσι να μειώνουν τη μέση πυκνότητα του σώματός τους με λίπη και έλαια. Το σκουαλένιο, που αποθηκεύεται κυρίως στο ήπαρ, είναι ελαφρότερο από το νερό, με πυκνότητα 0,855 γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστό. Πρόσφατα άρχισε να συνηθίζεται το κυνήγι καρχαριών για την παραγωγή από το ήπαρ τους συμπληρωμάτων υγιεινής διατροφής με σκουαλένιο. Οικολογικές και άλλες ανησυχίες σχετικώς με την αλιεία των καρχαριών έχουν δώσει κίνητρα για την εξαγωγή του από φυτικές πηγές ή από βιοσυνθετικές διαδικασίες. Φασματογράφημα μάζας του σκουαλενίου
Μαρία Αμαλία της Νάπολης και της Σικελίας

Η Μαρία Αμαλία (ιταλ. Maria Amalia, 26 Απριλίου 1782 - 24 Μαρτίου 1866) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Βασιλιά της Νάπολης & της Σικελίας (μετέπειτα των Δύο Σικελιών) και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα των Γάλλων.

 Η Μαρία Αμαλία Θηρεσία ήταν η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Καρολίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Γ΄ της Λωρραίνης. Παντρεύτηκε το 1809 τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Γαλλίας και είχε τέκνα: Φερδινάνδος Φίλιππος (1810 - 1842), Δούκας της Ορλεάνης. Λουίζα (1812 - 1850), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου. Μαρία (1813 - 1839), παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης. Λουδοβίκος (1814 - 1896), Δούκας του Νεμούρ. Φραγκίσκη (1816 - 1818). Κλημεντίνη (1817 - 1907), παντρεύτηκε τον Αύγουστο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Φραγκίσκος (1818 - 1900), Πρίγκιπας του Ζουανβίλ. Κάρολος (1820 - 1828). Ερρίκος (1822 - 1897), Δούκας του Ωμάλ. Αντώνιος (1824 - 1890), Δούκας του Μονπανσιέ.
Γιώργος Γραμματικάκης

Ο Γιώργος Γραμματικάκης (Ηράκλειο Κρήτης, 21 Μαΐου 1939 - 25 Οκτωβρίου 2023) ήταν Έλληνας φυσικός, πανεπιστημιακός ομότιμος καθηγητής, πρώην πρύτανης, συγγραφέας και πρώην ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι».

 Ο Γιώργος Γραμματικάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Imperial College του Λονδίνου. Απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1973 και η διατριβή του είχε τίτλο "Analysis of some multiparticle final state in 10 and 6 GeV/c K-p interactions".Τον Μάϊο του 1962, ύστερα από δικαστική προσφυγή των μελών των ακροδεξιών φοιτητικών παρατάξεων ΣΔΟΕ και ΕΚΟΦ κατά της διοίκησης της Διοικούσας Επιτροπής Συλλόγων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΔΕΣΠΑ), το δικαστήριο τον διόρισε μέλος του νέου δ.σ της ΔΕΣΠΑ, θέση από την οποία παραιτήθηκε αμέσως καταγγέλοντας σκευωρία.Από το 1982 έως το 2006 που συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή, ήταν καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 1990 έως το 1996 διατέλεσε πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 2014 εκλέχθηκε ευρωβουλευτής με «Το Ποτάμι» και συμμετείχε στην Ομάδα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Επίσης είναι αντιπρόεδρος στο Δ.Σ της Λυρικής Σκηνής. Μετά από μια σύντομη νοσηλεία λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας, ο Γραμματικάκης πέθανε στη γενέτειρά του, το Ηράκλειο , στις 25 Οκτωβρίου 2023, σε ηλικία 84 ετών. Η κηδεία του θα γίνει στις 27 Οκτωβρίου στον Μητροπολιτικό Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μηνά . Την ίδια μέρα θα κηδευτεί στο κοιμητήριο του Αγίου Κωνσταντίνου Ηρακλείου. Ο Γιώργος Γραμματικάκης έχει γράψει τα εξής βιβλία: Η κόμη της Βερενίκης, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο 2006, ISBN 960-7309-24-3, ISBN-13 978-960-7309-24-2 — Στο βιβλίο αυτό βασίσθηκε η τηλεοπτική σειρά «Αναζητώντας τη Βερενίκη» στην ΕΤ1 Κοσμογραφήματα, εκδ. «Πόλις», Αθήνα 1999, ISBN 960-7478-26-6, ISBN-13 978-960-7478-26-9 Η αυτοβιογραφία του φωτός, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2006, ISBN 960-524-207-9, ISBN-13 978-960-524-207-7 Συνομιλίες με το φως, Ιανός 2009, ISBN 978-960-6882-01-2 Ένας αστρολάβος του ουρανού και της ζωής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2012, ISBN 978-960-524-394-4Επιπλέον, έχει συμμετάσχει στα συλλογικά έργα: Η μεταρρύθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου, Εκδόσεις Παπαζήση 2007, ISBN 978-960-02-2067-4 Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας: Η γλώσσα του σχολείου (εισήγηση), Ιανός 2012, ISBN 978-960-6882-50-0 Επίσημη ιστοσελίδα Ο Γιώργος Γραμματικάκης στο Protagon Ο Γιώργος Γραμματικάκης στο biblionet.gr Giorgos GRAMMATIKAKIS European Parliament
Αδαμάντιος Διαμαντής

Ο Αδαμάντιος Διαμαντής (Λευκωσία, 23 Ιανουαρίου 1900 - Λευκωσία, 28 Απριλίου 1994) ήταν Κύπριος ζωγράφος. Από τους σημαντικότερους Κύπριους καλλιτέχνες, θεωρείται ο πατέρας της Κυπριακής τέχνης. Έργα του σήμερα υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές αλλά και στην Εθνική Πινακοθήκη της Λευκωσίας.

 Σπούδασε ζωγραφική στο Λονδίνο και ακολούθως έγινε καθηγητής τέχνης στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας από το 1926 έως το 1962. Ήταν μέλος της εταιρίας Κυπριακών σπουδών, συλλέκτης έργων λαϊκής τέχνης και ιδρυτής του μουσείου λαϊκής τέχνης Κύπρου του οποίου ήταν και πρώτος διευθυντής. Τον συνέδεσε μεγάλη φιλία με τον Γιώργο Σεφέρη, ο Γιώργος Σεφέρης του είχε αφιερώσει το ποίημα Λεπτομέρειες στην Κύπρο. Βραβεύτηκε το 1923 με το Α΄ βραβείο σχεδίου από το Royal College of Art του Λονδίνο. Το 1976 από την Ακαδημία Αθηνών για τις υπηρεσίες του σαν καθηγητής τέχνης αλλά και τη γενική του προσφορά. Επίσης τιμήθηκε το 1989 από το Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και το 1993 με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών. Τα έργα του ήταν εμπνευσμένα κυρίως από τη φύση, σημαντικότερο έργο του θεωρείται ο πίνακας Ο κόσμος της Κύπρου, με διαστάσεις 17,50 μέτρα μήκος και 1,75 μέτρα ύψος, που το ζωγράφισε ανάμεσα στα 1967 - 1972. Σε κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΓΩΝ (12 Ιουνίου 1975) με τίτλο, Αδαμ. Διαμαντή: Ο κόσμος της Κύπρου,ο Γ.Χατζηκωστής παρουσιάζει το βιβλίο του ζωγράφου με τίτλο Ο κόσμος της Κύπρου-Αφήγηση (12 Ιουνίου 1975), καταλήγοντας με το χαρακτηρισμό για το "δίκλωνο έργο του Διαμαντή". Μετά το θάνατό του, ο γιος του δώρισε τη βιβλιοθήκη του, που περιλάμβανε 1.200 βιβλία, στο πανεπιστημίου Κύπρου. Οι Φυτεύτριες, (1932/33) Ο κόσμος της Κύπρου (1967-1972) Οι Λεύκες της Λαπήθου Στο Πανηγύρι της Παναγιάς του Άρακα Οι Αμαξάρηδες της Ασμάλτι Κορίτσια της Πάφου Αγωνίες Αδαμάντιος Διαμαντής στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Άλφρεντ Μόσερ Μπατς

Ο Αμερικανός Άλφρεντ Μόσερ Μπατς (1899–1993) ήταν ο εφευρέτης, το 1938, του επιτραπέζιου παιχνιδιού Σκραμπλ. Ήταν επίσης ερασιτέχνης καλλιτέχνης και ορισμένα από τα σκίτσα του αποκτήθηκαν από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη).

 Στις αρχές της δεκαετίας του 30 και ενώ ήταν άνεργος ο Μπατς αποφάσισε να σχεδιάσει ένα νέο επιτραπέζιο παιχνίδι. Αφού μελέτησε τα υπάρχοντα τότε παιχνίδια βρήκε ότι ανήκαν σε τρεις κατηγορίες: υπήρχαν παιχνίδια με αριθμούς όπως τα ζάρια και το μπίνκο, παιχνίδια κινήσεων όπως το σκάκι και την ντάμα και παιχνίδια λέξεων όπως ο αναγραμματισμός και σκέφτηκε να δημιουργήσει ένα παιχνίδι που θα συνδύαζε τον αναγραμματισμό και τα σταυρόλεξα, που ήταν πολύ δημοφιλή τη δεκαετία του 20 και το οποίο θα βασιζόταν τόσο στις ικανότητες των παιχτών όσο και στην τύχη. Για να φτιάξει το Σκραμπλ ο Μπατς μελέτησε την αγγλική γλώσσα, διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των New York Times, προκειμένου να υπολογίσει πόσο συχνά κάθε γράμμα της αγγλικής αλφαβήτου χρησιμοποιούταν και μετά με βάση τη συχνότητα εμφάνισης του κάθε γράμματος αποφάσισε πόσες φορές κάθε γράμμα θα συμπεριλαμβανόταν στο παιχνίδι. Συμπεριέλαβε τέσσερα μόνο "S" ούτως ώστε να μη γίνει πολύ εύκολο το παιχνίδι. Οι παίχτες θα προσπαθούσαν να σχηματίσουν λέξεις από τα εφτά γράμματά που είχαν προηγουμένως τραβήξει στην τύχη από ένα μεγαλύτερο αριθμό γραμμάτων. Αρχικά έδωσε στο παιχνίδι το όνομα "Lexiko" αλλά αργότερα το άλλαξε σε "Criss Cross Words" και άρχισε να ψάχνει αγοραστή. Οι κατασκευαστές παιχνιδιών στους οποίους παρουσίασε αρχικά το παιχνίδι το απέρριψαν αλλά ο Μπατς επέμεινε και τελικά πούλησε τα δικαιώματα στον επιχειρηματία Τζέιμς Μπρουνότ ο οποίος αφού έκανε ορισμένες μικρές αλλαγές στο παιχνίδι το μετονόμασε σε Σκραμπλ (από το ολλανδικό Schrabben που σημαίνει ψάχνω εναγωνίως). Το 1948 ο Μπρουνότ και η γυναίκα του μετέτρεψαν το εγκαταλελειμμένο κτίριο ενός σχολείου στο Dodgington του Κονέκτικατ, σε εργοστάσιο και άρχισαν την κατασκευή του Σκραμπλ κατασκεύασαν 2.400 κομμάτια έχασαν όμως $450. Παρ’ όλα αυτά το παιχνίδι σταδιακά έγινε δημοφιλές και το 1952 οι Μπρουνότς μη μπορώντας να ανταποκριθούν πλέον στη ζήτηση πούλησαν τα δικαιώματα στην εταιρία κατασκευής παιχνιδιών Selchow and Righter. Στις μέρες μας κάθε χρόνο μόνο στη Βόρεια Αμερική πωλούνται ένα με δύο εκατομμύρια Σκραμπλ.
Νότια και Ανατολική Σερβία

Η Νότια και Ανατολική Σερβία (σερβικά: Јужна и источна Србија, Južna i istočna Srbija) είναι μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές της Σερβίας. Είναι, επίσης, στο επίπεδο 2 της στατιστικής περιοχής σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ονοματολογία των Εδαφικών Στατιστικών Μονάδων (NUTS). Ιδρύθηκε το 2010. Η περιοχή έχει πληθυσμό 1.563.916 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Τον Ιούλιο του 2009, το κοινοβούλιο της Σερβίας ενέκρινε νόμο ο οποίος χώριζε τη Σερβία σε 7 στατιστικές περιοχές. Αρχικά, αποφασίστηκε ότι στο έδαφος της σημερινής στατιστικής περιοχής της Νότιας και Ανατολικής Σερβίας θα υπάρχουν δύο στατιστικές περιφέρειες - η Ανατολική Περιοχή (σερβικά: Istočni region / Источни регион}}) και η Νότια Περιοχή (σερβικά: Južni region / Јужни регион). Ωστόσο, τον Μάιο του 2010 ο νόμος άλλαξε και η Νότια και Ανατολική περιοχή συγχωνεύτηκαν σε μια ενιαία στατιστική περιοχή που ονομάστηκε Νότια και Ανατολική Σερβία. Η στατιστική περιοχή της Νότιας και Ανατολικής Σερβίας αποτελείται από 9 διοικητικές επαρχίες: Οι μεγαλύτερες πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής είναι οι εξής: Usvojene izmene i dopune Zakona o regionalnom-razvoju (στα σερβικά)
Γυψοσανίδα

Οι γυψοσανίδες είναι επίπεδα ορθογώνια δομικά στοιχεία που αποτελούνται από πυρήνα γύψου επενδυμένο από τις δύο πλευρές με ειδικό χαρτί. Χρησιμοποιούνται ευρέως στις κατασκευές χώρων, κυρίως στο εσωτερικό κτιρίων και εγκαταστάσεων.

 Στάνταρvτ: Χρησιμοποιείται σε γενικές εφαρμογές για την κατασκευή ψευδοροφών, διαχωριστικών τοίχων και για εσωτερικές επενδύσεις εξωτερικών τοίχων. Πυράντοχη: Χρησιμοποιείται σε κατασκευές υψηλών απαιτήσεων πυραντοχής. Ο πυρήνας τους περιέχει ορυκτές ίνες και πρόσμικτα που δίνουν στη γυψοσανίδα ιδιαίτερη αντοχή στη φωτιά. Ανθυγρή: Χρησιμοποιείται σε χώρους υψηλής υγρασίας. Το χαρτί τους περιέχει μυκητοκτόνο ουσία και ο πυρήνας τους είναι επεξεργασμένος με πρόσμικτα που μειώνουν σημαντικά την υδροαπορροφητικότητά τους. Ανθυγροπυράντοχη: Χρησιμοποιείται σε χώρους που απαιτούν αυξημένη παθητική πυροπροστασία και αντοχή στην υγρασία. Οι γυψοσανίδες παράγονται σύμφωνα με τις προδιαγραφές DIN 18180 σε σταθερό πλάτος 1,20 m. Το στάνταρτ μήκος τους κυμαίνεται από 2,00 έως 3,00 m και το πάχος τους από 6,5 έως 25 mm. Σύμφωνα με τον προορισμό της γυψοσανίδας προσδίδονται στο γύψο και στο χαρτί με πρόσμικτα και ειδική επεξεργασία οι απαιτούμενες ιδιότητες. Ο γύψος αποτελεί τη βάση του σύγχρονου υλικού δόμησης τη γυψοσανίδα. Το εξωτερικό μέρος από χαρτί προσδίδει στη γυψοσανίδα μεγαλύτερη αντοχή και καλύτερη επιφάνεια. Οι γυψοσανίδες έχουν μικρό βάρος, μεγάλη ελαστικότητα και αξιοσημείωτη μηχανική αντοχή. Παρέχουν θερμομόνωση, υψηλή πυραντοχή και ιδανική τελική επιφάνεια έτοιμη για βάψιμο, τοποθέτηση ταπετσαρίας ή πλακιδίων. Οι γυψοσανίδες είναι δομικά στοιχεία που στερεώνονται εύκολα με βίδες σε μεταλλικό σκελετό, καρφιά σε ξύλινο σκελετό ή γυψόκολλες σε υπάρχουσα τοιχοποιία, αποτελώντας τη βάση των Συστημάτων Ξηράς Δόμησης. Τα συστήματα αυτά πληρούν υψηλές απαιτήσεις σε θερμομόνωση, ηχομόνωση, πυραντοχή και αντισεισμικότητα. Στο πρόσθιο μέρος τους είναι σημειωμένα τα σημεία στερέωσής τους με βίδες σε αποστάσεις των 25cm. Τα κατά μήκος άκρα των γυψοσανίδων είναι επενδυμένα με χαρτί και αποτελούν καθοριστικό παράγοντα για τον τρόπο και την ποιότητα του στοκαρίσματος τους. Τα συστήματα Ξηράς Δόμησης με γυψοσανίδες αποτελούνται από γυψοσανίδες, τσιμεντοσανίδες, μεταλλικά προφίλ, εξαρτήματα και υλικά επεξεργασίας επιφανειών. Είναι τα σύγχρονα υλικά για δόμηση και διακόσμηση κάθε εσωτερικού χώρου. Διακρίνονται σε Συστήματα Οροφών, Τοιχοποιίας και Επενδύσεων Τοίχων. Προσφέρουν ελευθερία σχεδιασμού, γρήγορη και στεγνή τοποθέτηση, θερμομόνωση, ηχομόνωση, αντισεισμικότητα και ευχάριστο κλίμα περιβάλλοντος χώρου.
Θάλασσα Φλόρες

Η θάλασσα Φλόρες είναι θάλασσα καλύπτει 240.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα νερού στην Ινδονησία. Η θάλασσα οριοθετείται στα βόρεια από το νησί Σουλαουέζι και στα νότια από τα νησιά των Σούνδων του Φλόρες και Σουμπάουα.

 Οι θάλασσες που συνορεύουν με τη θάλασσα Φλόρες είναι η θάλασσα του Μπαλί (στα δυτικά), η θάλασσα της Ιάβας (στα βορειοδυτικά) και η θάλασσα Μπάντα (στα ανατολικά και βορειοανατολικά).Ο Ινδικός Ωκεανός και η Θάλασσα Σαβού βρίσκονται στα νότια, αλλά χωρίζονται από τη θάλασσα Φλόρες από διάφορα νησιά. Τα νησιά που συνορεύουν με αυτή τη θάλασσα είναι οι Υπήνεμες Σούνδες και το Σουλαουέζι. Η θάλασσα έχει βάθος 5.140 μέτρων.Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει ότι η θάλασσα Φλόρες ανήκει στα όρια του Ανατολικού Ινδικού Αρχιπελάγος. Επίσης, ο οργανισμός ορίζει τα όριά της, ως εξής: Στα βόρεια: Η νότια ακτή του Σουλαουέζι από το δυτικό σημείο του κόλπου Λαϊκάνγκ (5°37′S 119°30′E) προς την Ταντζόνγκ Λάσσα (120°28'Α). Στα ανατολικά: Το δυτικό όριο της θάλασσας Μπάντα μεταξύ Φλόρες και Σουλαουέζι [μια γραμμή από το βόρειο σημείο του Φλόρες (8°04′S 122°52′E) μέχρι το νησί Καλαοτόα (7°24′S 121°52′E) και μέσω της αλυσίδας των νησιών που βρίσκονται μεταξύ του και του νότιου σημείου του Πούλο Σαλαγιάρ, μέσω αυτού του νησιού και απέναντι από το στενό προς τη Ταντζόνγκ Λάσσα του Σουλαουέζι (5°37′S 120°28′E)]. Στα νότια: Οι βόρειες ακτές του Φλόρες, Κομόντο και Μπάντα και μια γραμμή προς το Ταντζόνγκ Ναρόε, το βορειοανατολικό σημείο της Σουμπάουα, από εκεί κατά μήκος της βόρειας ακτής προς την Ταντζόνγκ Σαροκάγια (8°22′S 117°10′E). Στα δυτικά: Μια γραμμή από την Ταντζόνγκ Σαροκάγια στο νησί Δυτικό Πατερνόστερ (7°26′S 117°08′E) και από εκεί στο βορειοανατολικό νησί Πόστιλτζον (6°33′S 118°49′E) και μέχρι το δυτικό σημείο του κόλπου Λαϊκάνγκ στο Σουλαουέζι. https://web.archive.org/web/20061013180657/http://www.visibleearth.nasa.gov/view_rec.php?id=6625 http://www.astrogeodata.it/id219.htm
In Session (άλμπουμ του Στίβι Ρέι Βον)

Το In Session είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των blues μουσικών, Στίβι Ρέι Βον και Άλμπερτ Κινγκ, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Stax Records". Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1983 για τηλεοπτικό δίκτυο CHCH-TV στο Χάμιλτον του Οντάριο, στον Καναδά. Το βίντεο από την συγκεκριμένη εμφάνιση κυκλοφόρησε σε μορφή DVD στις 28 Σεπτεμβρίου 2010.Ανάμεσα στα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν, τα οποία προέρχονται κατά βάση από την δισκογραφία του Κινγκ εκτός του "Pride and Joy" του Βον, υπάρχουν σύντομα αποσπάσματα συζητήσεων των δύο μουσικών. Ο δίσκος σκαρφάλωσε στο # 52 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 1. Call It Stormy Monday (Aaron "T-Bone" Walker) - 8:59 2. Old Times - 1:15 3. Pride and Joy (Vaughan) - 5:57 4. Ask Me No Questions (B.B. King) - 5:02 5. Pep Talk - 0:51 6. Blues at Sunrise (Albert King) - 15:08 7. Turn It Over - 0:51 8. Overall Junction (Albert King) - 8:19 9. Match Box Blues (Blind Lemon Jefferson) - 7:38 10. Who Is Stevie? - 0:43 11. Don't Lie to Me (Hudson Whittaker) - 8:56 In Session (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 17 Αυγούστου 1999 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "In Session" ήταν οι εξής: Στίβι Ρέι Βον - κιθάρα, φωνητικά Άλμπερτ Κινγκ - κιθάρα, φωνητικά Τόνι Λόρενς - πιάνο, πλήκτρα Γκας Θόρντον - μπάσο Μάικλ Λόρενς - τύμπανα In Session - Albert King,Stevie Ray Vaughan | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Albert King With Stevie Ray Vaughan - In Session at Discogs Albert King with Stevie Ray Vaughan - 'In Session' CD review Αρχειοθετήθηκε 2015-04-04 στο Wayback Machine.
Μισέλ Σουλεϊμάν

Ο Μισέλ Σουλεϊμάν (Michel Sleiman, αραβικά: ميشال سليمان) είναι στρατιωτικός του Λιβάνου, 12ος Πρόεδρος της αραβικής χώρας από το Μάιο του 2008 ως το 2014. Προτού γίνει Πρόεδρος, ήταν διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας του (LAF). Διορίστηκε στο αξίωμα αυτό το 1998 με την έγκριση της Συρίας και εξελέγη από το Κοινοβούλιο στο ύπατο αξίωμα της χώρας, έχοντας λάβει την έγκριση μεγαλύτερου του 90% των μελών της Βουλής, στις 25 Μαΐου του 2008.

 Γεννήθηκε στο Αμτσίτ στις 21 Νοεμβρίου του 1948. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Λιβάνου και είναι κάτοχος τίτλου μπάτσελορ Τεχνών στις Πολιτικές και Διοικητικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Λιβάνου. Ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του εκπαίδευση στη Γαλλία, στις ΗΠΑ και στο Βέλγιο. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1998 ανέλαβε αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Λιβάνου. Είναι παντρεμένος με τη Wafaa Sleiman και έχουν τρία παιδιά. Ομιλεί γαλλικά και αγγλικά. Η εκλογή του έγινε βάσει συναινετικής συμφωνίας που επετεύχθη στο Κατάρ -με τη μεσολάβηση του Αραβικού Συνδέσμου- ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση στον απόηχο της χειρότερης βίας που γνώρισε η χώρα μετά τον εμφύλιο πόλεμο της περιόδου 1975-1990. Συγκεκριμένα, η χώρα ήταν χωρίς Πρόεδρο από το Νοέμβριο του 2007 και προτού εκλεγεί ο Σουλεϊμάν προηγήθηκαν 19 αποτυχημένες προσπάθειες για εκλογή Προέδρου. Αποκαλείται "πρόεδρος της ενότητας" και γενικά θεωρείται ουδέτερη πολιτική προσωπικότητα, σε μια χώρα που οι πολιτικοί είναι συνήθως υποστηρικτές της Συρίας ή αντισύροι. Επίσης, χαρακτηρίζεται ως υποστηρικτής του δικαιώματος της προσκείμενης στο Ιράν οργάνωσης Χεζμπολάχ να πολεμά με το Ισραήλ. Στις 28 Μαΐου του 2008 , κατόπιν συμφωνίας από την πλειοψηφία του κοινοβουλίου, διόρισε στην πρωθυπουργία το Φουάτ Σινιόρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Michel Sleiman στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος των Ενόπλων Δυνάμεων του Λιβάνου
Τρομοκρατική επίθεση στην Αμβέρσα (1980)

Στις 27 Ιουλίου 1980 πραγματοποιήθηκε τρομοκρατική επίθεση στην Αμβέρσα, με στόχο ομάδα Εβραίων παιδιών τα οποία περίμεναν να επιβιβαστούν σε λεωφορείο για να πάνε σε θερινή κατασκήνωση, στο νότιο Βέλγιο. Από την επίθεση σκοτώθηκε ένα παιδί 15 χρονών και τραυματίστηκαν άλλοι 20 άνθρωποι. Ο δράστης ήταν ένας Παλαιστίνιος που συνελήφθη αμέσως μετά την επίθεση αργότερα όμως ανταλλάχθηκε με μια Γαλλοβελγική οικογένεια που είχε απαχθεί στη Λιβύη.

 Δράστης της επίθεσης ήταν ο Σαΐντ Αλ Νασρ, ένας Παλαιστίνιος που είχε γεννηθεί στη Συρία το 1955 και έφερε μαροκινό διαβατήριο. Ο Νασρ έριξε δύο χειροβομβίδες εναντίον Εβραίων παιδιών και των οικογενειών τους, που προέρχονταν από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ περίμεναν έξω από το πολιτιστικό κέντρο Agoudath Israel, στην Αμβέρσα, το λεωφορείο που θα μετέφερε τα παιδιά σε θερινή κατασκήνωση. Από την επίθεση σκοτώθηκε ο 15χρονος David Kohane από το Παρίσι και τραυματίστηκαν 20 άνθρωποι ηλικίας από 8 έως 27 ετών μεταξύ αυτών ένα 13χρονο κορίτσι από το Βέλγιο, που έφερε πολύ σοβαρά τραύματα στο κεφάλι, και μια έγκυος γυναίκα. Ο δράστης συνελήφθη από περαστικούς που τον κυνήγησαν και πάνω του βρέθηκε ένα πιστόλι και γεμιστήρες. Το 1990 ο Νασρ ανταλλάχθηκε με μέλη της γαλλοβελγικής οικογένειας Houtekins-Kets που είχαν απαχθεί από το γιοτ Σίλκο τον Αύγουστο του 1985, από μέλη της οργάνωσης του Αμπού Νιντάλ.
Σιλβάν Μαρεσάλ

Ο Σιλβάν Μαρεσάλ (γαλλικά: Sylvain Maréchal‎, 15 Αυγουστου 1750 – 18 Ιαννουαρίου 1803) ήταν γάλλος δοκιμιογράφος, ποιητης και φιλόσοφος του οποίοι οι απόψεις αντιπροσοπεύουν τον ουτοπικό σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Οι απόψεις του για την χρυσή εποχή χαρακτηρίζονται ορισμένες φορές ως "ουτοπικός αναρχισμός". Ηταν εκδότης της εφημερίδας Révolutions de Paris. Ανάπτυξε το όρματα του για ενα αγροτικό σοσιαλισμό, όπου όλα τα αγαθα θα μοιραζότνουσαν. Η κριτική του στην θρηκεία και τον πολιτικό απολυταρχισμό, όπως και ο αθεϊσμός του, του κόστισαν την θέση του στην ακαδημία. Ηταν ενθουσιώδης οπαδός της Γαλλικής επανάστασης και επιχειρηματολογουσε υπερ τους φτωχους.

 Bergeries (1770) Chansons anacréontiques (1770) Essais de poésies légères suivis d'un songe (1775) Fragments d'un poème moral sur Dieu (1780) Dieu et les prêtres Fragments d'un poème philosophique (1781) L'Âge d'Or (1782) Livre échappé du déluge (1784) Almanach des Honnêtes Gens (1788) Apologues modernes, à l'usage d'un dauphin (1788) Dame Nature à la barre de l'Assemblée nationale (1791) Jugement dernier des rois (théâtre, 1793) Manifeste des Égaux (1801) Pensées libres sur les prêtres (1798) Le Lucrèce Français (1798) Culte et lois d'une société d'hommes sans Dieu (1798) Les Voyages de Pythagore (1799) Dictionnaire des Athées anciens et modernes (1800) Pour et contre la Bible (1801). Costumes civils de tous les peuples connus (1788)