IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πεντάλοφος Κοζάνης

Ο Πεντάλοφος είναι ορεινό χωριό του νομού Κοζάνης. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο. Αποτελεί έδρα κοινότητας και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 446 κάτοικοι. Στο παρελθόν ο Πεντάλοφος ονομαζόταν Ζουπάνι ή Ζουμπάνι, ονομασία η οποία άλλαξε το 1927 σε Πετρόβουνο και το 1928 σε Πεντάλοφο. Απέχει 88 χιλιόμετρα από την Κοζάνη.

 Ο Πεντάλοφος είναι το σημαντικότερο χωριό από τα Μαστοροχώρια του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται πάνω στο πέρασμα από την δυτική Μακεδονία στην Ήπειρο και αυτή η προνομιακή του θέση βοήθησε το χωριό να αναπτυχθεί στο παρελθόν. Η ανάπτυξη του χωριού στο παρελθόν είναι αποτυπωμένη στην εικόνα του. Είναι σχεδόν εξ' ολοκλήρου πετρόχτιστο χωριό: οι κάτοικοί του ήταν ξακουστοί χτίστες, οι οποίοι μάλιστα ανέπτυξαν και δική τους γλώσσα, τα κουδαρίτικα. Λόγω της πανέμορφης και με προσοχή στη λεπτομέρεια αρχιτεκτονικής του, σήμερα έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το μνημείο της Γυναίκας της Πίνδου, ενώ η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου αποτελεί το παλαιότερο σωζόμενο κτίσμα στο χωριό (1742). Η εγκατάσταση ανθρώπων στην περιοχή πρέπει να συνδυαστεί με την Κάθοδο των Δωριέων στα 1000 με 800 π.Χ. Στον απόκρημνο και βραχώδη λόφο «Γκραντίσκα» μαρτυρείται η ύπαρξη αρχαίου φρουρίου, το οποίο είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στον 3ο μ.Χ. αιώνα, κατά τις βαρβαρικές επιδρομές, καθώς και στα βυζαντινά χρόνια. Το φρούριο βρισκόταν σε μια πολύ στρατηγική θέση, στα σύνορα Ελιμιώτιδας - Ηπείρου, απ' όπου ασκούσε έλεγχο στον αρχαίο δρόμο που εξασφάλιζε την επικοινωνία μεταξύ Μακεδονίας, Ηπείρου και Θεσσαλίας.. Το 1788, το χωριό πέρασε στα χέρια του Αλή πασά. Στα χρόνια του (έως το 1820) οι κάτοικοι υποχρεώθηκαν να πληρώνουν επιπρόσθετο φόρο, το αγαλίκι, δηλαδή φόρο προστασίας. Το 1856 εξαγόρασαν το χωριό οι κάτοικοι με 10.000 χρυσές λίρες και έγιναν κεφαλοχώρι. Το παλαιότερο κτίσμα του χωριού είναι ο Άγιος Αχίλλειος, που χτίστηκε το 1742. Είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική και στο εσωτερικό εντυπωσιάζει το ξυλόγλυπτο τέμπλο με θέματα απ'την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Ο νεότερος οικισμός προέκυψε τη μεταβυζαντινή περίοδο, από πληθυσμούς που κατέφυγαν βορειότερα για να ξεφύγουν από τις επιδρομές των Τουρκαλβανών. Ο Πεντάλοφος από το 1918 αποτέλεσε έδρα κοινότητας.. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 η Κοινότητα Πενταλόφου διευρύνθηκε και συμπεριέλαβε τους οικισμούς Αγία Σωτήρα, Βυθός και Δίλοφο. Έδρα της νέας διευρυμένης κοινότητας ορίστηκε ο Πεντάλοφος. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, ο Πεντάλοφος εντάχθηκε στον νέο δήμο Βοΐου. Πληροφορίες από την ιστοσελίδα του Συλλόγου Βοϊωτών Κοζάνης «Η Αγία Παρασκευή» Πολιτιστικός Σύλλογος Πενταλόφου Δημοτικό Σχολείο Πενταλόφου Κοζάνης ΕΡΤ - Μένουμε Ελλάδα - Στον Πεντάλοφο Κοζάνης Ιστοσελίδα της κοινότητας Πενταλόφου Κτίστες και πελεκάνοι (Πεντάλοφος Βοΐου) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Αικατερίνη της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, δούκισσα του Μεκλεμβούργου

Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine von Saxen-Lauenburg (π. 1400 - 22 Σεπτεμβρίου 1450) από τον Οίκο των Ασκάνια, ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπυργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία (βαρόνη) του Βέρλε-Γκύστρο και μετά σύζυγος του δούκα του Μεκλεμβούργου. Έγινε επίτροπος του δουκάτου του Μεκλεμβούργου από το 1422 έως το 1436, ως κηδεμόνας των ανηλίκων υιών της.

 Ήταν κόρη του Eρρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Σοφίας των Γουέλφων, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μπράουνσβαιγκ-Λ-ύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Πρώτα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ζ΄ κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ, που απεβίωσε το 1414. Στη συνέχεια το 1416 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Όταν ο Ιωάννης Δ΄ απεβίωσε το 1422, μετά από έξι χρόνια γάμου, η Αικατερίνη κυβέρνησε μέχρι το 1436 ως επίτροπος για τους ανήλικους γιους της. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα καταστατικό του Ιουλίου 1448 ήταν το τελευταίο γνωστό έγγραφο που ανέφερε την Αικατερίνη. Στη συνέχεια εμφανίστηκε ένα καταστατικό, που υποδηλώνει ότι απεβίωσε τον Νοέμβριο. Γύρω στο τέλος του αιώνα, η Χανς Γουίτ μπόρεσε τελικά να αποδείξει ότι αυτή απεβίωσε την ημέρα του Αγίου Μαυρίκιου (22 Σεπτεμβρίου) του 1450. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Ζ΄ των Μεκλεμβούργου κύριο του Βέρλε-Γκύστροβ. Αυτός απεβίωσε το 1414, χωρίς να αποκτήσουν απογόνους. Το 1416 η Αικατερίνη έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου (5ο εξάδελφο του προηγουμένου) και είχε τέκνα: Ερρίκος Δ΄ 1417-1477, δούκας του Μεκλεμβούργου. Ιωάννης Ε΄ 1418-1442, δούκας του Μεκλεμβούργου. Αναφορές για την Αικατερίνη του Σάξ-Λάουμπουργκ στη Landesbibliographie Mecklenburg-Vorpommern Βιογραφικά στοιχεία της Αικατερίνης Γενεαλογικός πίνακας της Βουλής του Μεκλεμβούργου
Σίντνεϊ Ολίμπικ

Η Σίντνεϊ Ολίμπικ (αγγλικά: Sydney Olympic) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Μπέλμορ, προάστιο της πόλης του Καντέρμπερι, της μητροπολιτικής περιοχής του Σίδνεϊ, στήν πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία. Ιδρύθηκε από αυστραλούς ελληνικής καταγωγής. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νέας Νότιας Ουαλίας.

 Ιδρύθηκε το 1957 στο Σίδνεϊ από ελληνικής καταγωγής άτομα, με την ονομασία Παν-Χελλένικ Σόκερ Κλαμπ (Pan-Hellenic Soccer Club) και χρώματα μπλε και άσπρο. Ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νέας Νότιας Ουαλίας και το 1977 μπήκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας αλλάζοντας όνομα σε Ολίμπικ Φούτμπολ Κλαμπ (Olympic Football Club). Το 1979 επανήλθε στο πρωτάθλημα της Νέας Νότιας Ουαλίας και το 1981 επέστρεψε στο εθνικό πρωτάθλημα. Το 1995 άλλαξε την ονομασία σε ΟΤΣ Σίντνεϊ Ολίμπικ Φούτμπολ Κλαμπ (UTS Sydney Olympic Football Club), παίρνοντας το όνομα του χορηγού του, του Τεχνολογικό Πανεπιστημίο του Σίδνεϊ. To 2002 μετονομάστηκε σε Ολίμπικ Σαρκς Φούτμπολ Κλαμπ (Olympic Sharks Football Club). Τελευταία ενημέρωση: 26 Ιουλίου 2018.ΕθνικέςΝάσιοναλ Σόκερ ΛιγκΠρωταθλήτρια αγώνων κατάταξης (2): 1990, 2002 Πρωταθλήτρια κανονικής διάρκειας (1): 2003Κύπελλο ΑυστραλίαςΚυπελλούχος (2): 1983, 1985ΠολιτειακέςΝΣΓ Πρέμιερ Λιγκ/ΝΣΓ 1στ ΝτιβίζιονΠρωταθλήτρια (2): 1980, 2011ΝΣΓ Πρέμιερ Λιγκ/ΝΣΓ 1στ Ντιβίζιον Μάινορ ΠρέμιερσιπΠρωταθλήτρια (1): 2011ΝΣΓ Σούπερ Λιγκ/ΝΣΓ 2ντ ΝτιβίζιονΠρωταθλήτρια (2): 1958, 1960ΝΣΓ Στέιτ/Φεντερέισον/AMPOL/Γουαράτα ΚαπΝικήτρια (1): 1980Τζόνι ΓουόρενΝικήτρια (1): 2008 Μπρετ Έμερτον Τιμ Κάχιλ Τζέισον Κούλινα Ίαν Ρας Κρις Καλαντζής Πήτερ Κάθολος Ντέιβιντ Μίτσελ Επίσημη ιστοσελίδα
Ροδιακή ομοσπονδία σωματείων τουρισμού αναψυχής και αθλητισμού

Η Ροδιακή ομοσπονδία σωματείων τουρισμού αναψυχής και αθλητισμού γνωστή και σαν ΦΡΑΤΡΕΣ (ιταλικά : F.R.A.T.R.E.S.), ήταν τοπική αθλητική ομοσπονδία της Ρόδου με αρμοδιότητα σε όλα τα Δωδεκάνησα που βρίσκονταν τότε υπό Ιταλική κατοχή. Η ομοσπονδία ιδρύθηκε το 1931 με την 48/1931 απόφαση του Ιταλού διοικητή των Δωδεκανήσων Μάριο Λάγκο. Το 1934 η "Ιταλική Ολυμπιακή επιτροπή" (CONI) αναγνώρισε επίσημα την ομοσπονδία και από το 1935 αναγνωρίστηκε από τις Ιταλικές ομοσπονδίες. Στο ποδόσφαιρο ήταν η 22η τοπική ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ιταλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Η ομοσπονδία έπαψε να υπάρχει το 1945 .

 Στις αρμοδιότητες της ΦΑΤΡΕΣ ήταν και η διοργάνωση πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Στο πρώτο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου του 1932 συμμετείχαν οι σύλλογοι Ροδιακός, Πολιοσπορτίβα, ΣΑΜ, Βασιλική Ιταλική Σχολή, Ελπίδα Κρεμαστής και ή ΤΖΕΡ. Η Φάτρες διοργάνωσε 7 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου έως το 1945 και σ αυτά συμμετείχαν σύλλογοι όλων των εθνοτήτων που κατοικούσαν τότε στη Ρόδο, όπως Ελληνικές Ιταλικές Τουρκικές και Εβραϊκές. Το 1934 διοργάνωσε και πρωτάθλημα Β' κατηγορίας. Το 1935 προσελήφθη από τη ΦΑΤΡΕΣ ο ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ιταλίας ποδοσφαίρου και προπονητής στίβου Τζιοβάνι Κόρμπιονς. Μέχρι το 1942 αναφέρονται ότι ιδρύθηκαν 32 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι. Η ΦΑΤΡΕΣ το 1939 διοργάνωσε το πρώτο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης αντρών και το πρώτο γυναικών. Από τους πρώτους συλλόγους με τμήμα καλαθοσφαίρισης ήταν η Μαρεκιάρο το 1935 με ομάδες αντρών και γυναικών. Στα ναυτικά αθλήματα υπήρχαν δύο σύλλογοι, ο "Τσίρκολο Ναούτικο ντι Ρόδι" ο σημερινός "Ναυτικός Όμιλος Ρόδου" και ο Ροδιακός που διοργάνωναν εσωτερικούς αγώνες κολύμβησης και κωπηλασίας. Πυγμαχικό τμήμα αυτή την περίοδο είχε ο Ροδιακός κι είχε αναδείξει μεγάλους πυγμάχους όπως ο Αγγελής Γιαλλούσης πρωταθλητής Ελλάδος. Στον στίβο κατά την Ιταλική κατοχή πολλοί σύλλογοι διατηρούσαν ανάλογο τμήμα. Το 1931 με εντολή των Ιταλών ιδρύονται σύλλογοι ανά εθνικότητα. Αθλητές της εποχής με επιτυχίες ήταν οι Γιώργος Ξίπας που επειδή αρνήθηκε να αγωνίζεται σαν Ιταλός του απαγορεύτηκε η συμμετοχή σε αγώνες από τον Ιταλό διοικητή Ντε Βέκιο και ο Ζωίτης Παπανικολάου. Αθλητικό πανόραμα Δωδεκανήσου 1945-1960, Γεώργιος Μ. Σεντάκης, Ρόδος 2006, ISBN 9606310876
Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών

Ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Συμεών (κατά κόσμον Περικλής Κούτσας, Πτερούντα Λέσβου, 1 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 2002 εξελέγη Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης.

 Γεννήθηκε στην Πτερούντα Λέσβου το 1945. Το 1963-1967 σπούδασε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου και έλαβε το πτυ­χίο του το 1968. Το 1973 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1975 Πρεσβύτερος -Αρχιμανδρίτης υπό του Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Ιερόθεου. Το 1973 διορίστηκε ως τακτικός ιεροκήρυκας και ως το 2002 υπηρέτησε τις Ι. Μητρο­πόλεις Αττικής, Ύδρας, Σπετσών και Αἰγίνης, και Νέας Σμύρνης. Τις περιόδους 1981-1984 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι και στο Στρασβούργο ως υ­πότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης, εἰδικεύθηκε στην Πατρολογία και τη Βυζαντινή Θεο­λογία και αναγορεύτηκε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. Στις 11 Οκτωβρίου 2002 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης στις 12 του ίδιου μήνα χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και στις 30 Νοεμβρίου 2002 ενθρονίστηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης. «Ἁγίου Ἀνδρέου Κρήτης, Ὁ Μέγας Κανών μέ μετάφραση.», Αθήνα 2009 «Ἀδαμιαῖος Θρῆνος.», Αθήνα 2009 «Ἡ νηστεία τῆς Ἐκκλησίας.», Αθήνα 2006 «Νικήτα τοῦ Στηθάτου.», Αθήνα 2005 «Στό κατώφλι τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.», Αθήνα 2002 «Callistos Angelicoudès», Στρασβούργο 1984, Αθήνα 1998 «Οἱ καταβασίες τῶν δεσποτικῶν καί θεομητορικῶν ἑορτῶν.», Κατερίνη 1994 «Ὁ πνευματικός Πατήρ», Αίγιο 2000 «ΚΗΡΥΞΑΤΕ.», Αθήνα 2004 «Οἱ Ἀπόστολοι τῶν Κυριακῶν.», Αθήνα 2002 «Ἡ ἱερωσύνη μου.», Αθήνα 2008 «Ἡ πορεία μου πρός τήν Ὀρθοδοξία.», Αθήνα 1999 Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης Βιβλία του Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης
Μπράιαν Κόουεν

Ο Μπράιαν Κόουεν (Brian Cowen, 10 Ιανουαρίου 1960-) είναι Ιρλανδός πολιτικός, πρώην αρχηγός του κόμματος Φίανα Φαλ και ο 11ος πρωθυπουργός της χώρας του από το 2008 ως το 2011. Ανακοίνωσε το τέλος της πολιτικής του καριέρας το 2011. Ο Κόουεν σήμερα θεωρείται ένας από τους χειρότερους Πρωθυπουργούς της Ιρλανδίας, λόγω του κακού χειρισμού της κυβέρνησής του στη σοβαρή οικονομική κρίση που έπληξε την Ιρλανδία το 2008 και έχει ασκηθεί σκληρή κριτική στο πρόσωπό του ακόμα και από μέλη του κόμματός του.

 Γεννήθηκε στο Τάλλαμορ, στις 10 Ιανουαρίου του 1960. Έκανε σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου. Είναι παντρεμένος με τη Μαίρη Μολόι και έχουν δύο κόρες. Εκλέγεται συνεχώς βουλευτής στο Laois-Offaly από το 1984. Το Σεπτέμβριο του 2004 έγινε υπουργός Οικονομικών, ενώ νωρίτερα θήτευσε στα υπουργεία Εργασίας (1992–1993), Τεχνών, Αθλητισμού και Τουρισμού (1993), Μεταφοράς, Ενέργειας και Επικοινωνιών (1993–1994), Υγείας και Παιδικής Φροντίδας (1997–2000) και Εξωτερικών (2000–2004). Εξελέγη ηγέτης του κόμματος Fianna Fáil στις 9 Απριλίου του 2008. Στις 7 Μαΐου του 2008 μία μέρα μετά την παραίτηση του προκατόχου του, Μπέρτι Αχέρν, ψηφίστηκε ως νέος πρωθυπουργός (τίσεχ) και ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Ο Κόουεν που υποστηρίχθηκε από το κυβερνών κόμμα Fianna Fail (FF), εξασφάλισε 88 έδρες επί συνόλου 166 της Dail. Είχε προωθηθεί ως δελφίνος από τον απερχόμενο πρωθυπουργό Αχέρν. Το Δεκέμβριο του 2008 ο Κόουεν ήταν προτελευταίος στον κατάλογο με τους καλύτερους ηγέτες στις χώρες της ΕΕ το 2008, που συνέταξε η γαλλική οικονομική εφημερίδα La Tribune.Στις 12 Ιουνίου του 2008 οι Ιρλανδοί καταψήφισαν σε δημοψήφισμα τη συνθήκη της Λισαβόνας και η ετυμηγορία αυτή θεωρήθηκε ως διαμαρτυρία προς την κυβέρνηση του Κόουεν από τους πολιτικούς αναλυτές. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στις 12 Μαΐου του 2008 ότι δεν είχε διαβάσει ολόκληρη τη συνθήκη.Η κυβέρνηση του Κόουεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου 2010, με 82 ψήφους υπέρ και 77 κατά.Στις 22 Ιανουαρίου 2011 ανακοίνωσε την παραίτησή του από την ηγεσία του Φίανα Φαλ σημειώνοντας, ωστόσο, ότι θα παραμείνει επικεφαλής της κυβέρνησης έως τις πρόωρες εκλογές που θα διεξαχθούν στις 25 Φεβρουαρίου.Λίγες ημέρες μετά, στις 31 Ιανουαρίου 2011 ανακοίνωσε ότι δεν θα ήταν υποψήφιος στις επικείμενες εκλογές, τερματίζοντας την πολιτική του καριέρα. Ιστότοπος του Fianna Fáil για τον Κόουεν Εκλογική ιστορία του Κόουεν (ElectionsIreland.org)
Βεδέροι Ρεθύμνου

Οι Βεδέροι είναι οικισμός της Κοινότητας Πρινέ του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 33 κατοίκους. Βρίσκεται 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ρεθύμνου, σε υψόμετρο 150 μ. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδας.

 Οι Βεδέροι βρίσκονται 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ρεθύμνου, κοντά στο χωριό Πρινές. Γύρω από το χωριό καλλιεργούνται οπωροφόρα δέντρα, όπως ελιές και καρυδιές, και εσπεριδοειδή. Κοντά στο χωριό επίσης βρίσκεται ένα μεγάλο δρυόδασος, το οποίο εκτείνεται σε μήκος ενός χιλιομέτρου. Δυτικά του χωριού περνάει φαράγγι γνωστό ως φαράγγι Βεδέρων, το οποίο καταλήγει στο Γεράνι και διαθέτει πλούσια βλάστηση. Ο Στέργιος Σπανάκης ταυτίζει τους Βεδέρους με το χωριό Vueru, το οποίο αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 και στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται με 67 κατοίκους και 154 οφειλόμενες αγγαρείες. Το όνομα πιθανόν να προέρχεται από την ιταλική λέξη vedere η οποία σημαίνει βλέπει και πιθανόν αναφέρεται στη θέα του χωριού προς τη θάλασσα, ενώ φαίνεται ότι η περιοχή είχε χρησιμοποιηθεί ως παρατηρητήριο για την προστασία του γειτονικού Πρινέ.Το όνομα Βεδέροι αναφέρεται για πρώτη φορά σε απογραφές το 1881, με 99 κατοίκους στον δήμο Ατσιπόπουλου. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον ίδιο δήμο και είχε 103 κατοίκους. Το 1925, οι Βεδέροι υπάχθηκαν στην κοινότητα Πρινέ, στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Πρινέ του Δήμου Νικηφόρου Φωκά. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Το χωριό διατηρεί σε μεγάλο βαθμό της βενετική αρχιτεκτονική του και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός ύψιστης πολιτισμικής αξίας. Στο χωριό σώζονται αρχοντικά με επιβλητικές θύρες, γείσα, θόλους, τζάκια, στέρνες και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στην πλαγιά του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος κτίστηκε το 1833. Διαθέτει καμπαναριό αναγεννησιακού ρυθμού και τέμπλο με αγιογραφίες του Ιωάννη Σταθάκη. Στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό σώζεται πετρόκτιστο αλώνι. Στο χωριό γεννήθηκε ο έμπορος και πολιτικός Ιωάννης Γοβατσιδάκης (1874-1934)
Χανς Αρπ

Ο Ζαν Αρπ ή Χανς Αρπ (Hans/Jean Arp, 16 Σεπτεμβρίου 1886 – 7 Ιουνίου 1966) ήταν γλύπτης, ζωγράφος και ποιητής γαλλο-γερμανικής καταγωγής. Συμμετείχε σε ορισμένα σημαντικά πρωτοποριακά καλλιτεχνικά κινήματα της Ευρώπης του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Μεγάλο μέρος του έργου του φιλοξενείται σήμερα στο Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης του Στρασβούργου, καθώς και στο Μουσείο Αρπ της Γερμανίας. Η δεύτερη σύζυγός του, Μαργερίτ Χάγκενμπαχ, οργάνωσε το Ίδρυμα Αρπ (Fondation Arp), που στεγάζεται στο σπίτι και εργαστήριο του Αρπ στο δάσος του Μεντόν, όπου έζησε για ένα διάστημα.

 Γεννήθηκε στο Στρασβούργο από μητέρα Αλσατή και Γερμανό πατέρα. Πέρασε τα νεανικά του χρόνια στο Στρασβούργο, όπου και σπούδασε στην σχολή καλών τεχνών École des Arts et Métiers. Στη συνέχεια επισκέφτηκε το Παρίσι όπου δημοσίευσε τις πρώτες του ποιητικές συλλογές. Την περίοδο 1905-1907, σπούδασε στη γερμανική σχολή τεχνών Kunstschule στη Βαϊμάρη ενώ το 1908 επέστρεψε στο Παρίσι συνεχίζοντας τις σπουδές του στην ακαδημία Ζυλιάν. Τα πρώτα του έργα θεωρούνται επηρεασμένα από την αφηρημένη τεχνοτροπία του Καντίνσκυ, ενώ αργότερα ο Αρπ ενδιαφέρθηκε και για τον κυβισμό. Πέθανε το 1966 στη Βασιλεία της Ελβετίας. Το 1915 αναχώρησε για την Ελβετία, προκειμένου να εκμεταλλευτεί την ουδετερότητά της κατά την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Στη Ζυρίχη αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ντανταϊστικού κινήματος, ενώ μαζί με τον Μαξ Ερνστ οργάνωσαν την ντανταϊστική ομάδα της Κολωνίας. Αργότερα προσχώρησε στον υπερρεαλισμό και το 1925 συμμετείχε σε μία από τις πρώτες εκθέσεις των υπερρεαλιστών στο Παρίσι. Η δεκαετία του 1930 αποτέλεσε ιδιαίτερα δημιουργική περίοδο για τον Αρπ, κατά την οποία προσχώρησε (1931) στην καλλιτεχνική ομάδα Abstraction-Création, με έδρα το Παρίσι, όπου συμμετείχαν επίσης ο Τέο φαν Ντέσμπουργκ, ο Μοντριάν και ο Κουρτ Σβίττερς. Συμμετείχε επίσης στην περιοδική έκδοση Transition της ίδιας ομάδας. Μέχρι το τέλος της ζωής του, έγραψε αρκετά δοκίμια και ποιήματα (τόσο στα γαλλικά όσο και στα γερμανικά), ενώ το 1949 επισκέφτηκε τη Νέα Υόρκη, όπου πραγματοποίησε μία ατομική έκθεση. Το 1954 κέρδισε το πρώτο βραβείο γλυπτικής στην Μπιενάλε της Βενετίας ενώ το 1958 το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης φιλοξένησε μία αναδρομική έκθεση για το σύνολο του έργου του, έκθεση που ακολουθήθηκε και από μία ανάλογη το 1962 στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι. Jane Hancock, Stephanie Poley, Hans Arp 1886-1966, Cambridge University Press (1987) Ίδρυμα Αρπ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-02 στο Wayback Machine. Μουσείο Αρπ (Rolandseck, Γερμανία) (Γερμανικά)
Σιλβάνα Μάνγκανο

Η Σιλβάνα Μάνγκανο (ιταλικά: Silvana Mangano‎, 23 Απριλίου 1930 - 16 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός. Έγινε γνωστή μέσα από τη συμμετοχή της στις ταινίες των: Λουκίνο Βισκόντι, Πιερ Πάολο Παζολίνι, Βιττόριο ντε Σίκα, Ντέιβιντ Λιντς και Νικήτα Μιχαλκόφ. Είχε κερδίσει τρία βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο και τρία Νάστρο ντ' Αρτζέντο.Ήταν παντρεμένη με τον παραγωγό Ντίνο ντε Λαουρέντις και είχαν τέσσερα παιδιά. Απεβίωσε το 1989 στη Μαδρίτη από καρκίνο του πνεύμονα.

 1947 Το έγκλημα του επισκόπου 1949 Επαναστατημένοι πόθοι 1949 Πικρό ρύζι 1950 Τριπλή βεντέτα 1951 Άννα 1954 Ομήρου Οδύσσεια 1954 Ερωτική πολιορκία 1957 Το αντάλλαγμα της ντροπής 1958 Η θύελλα 1959 Ο μεγάλος πόλεμος 1960 Η Γιοβάνκα και οι άλλες 1960 Οι 6 ύποπτοι 1961 Η ώρα της μεγάλης κρίσεως 1961 Βαραββάς 1963 Η δίκη της Βερόνας 1964 Ο ιπτάμενος δίσκος 1966 Στοπ!... Είστε υπέρ ή κατά του διαζυγίου; 1967 Οιδίπους 1967 Οι μάγισσες 1968 Θεώρημα 1971 Θάνατος στη Βενετία 1972 Χαρτοπαίχτης με ταλέντο 1972 Το λυκόφως των Θεών 1974 Η γοητεία της αμαρτίας 1984 Ντιουν 1987 Τα μαύρα μάτια
Σίφωνες Νάξου

Οι Σίφωνες ήταν μικρός οικισμός της ορεινής Νάξου σε υψόμετρο 600-650 μέτρων, που όμως δεν διαθέτει μόνιμους κατοίκους από την απογραφή του 1981 και μετά. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Κεραμωτής, Απειράνθου, Μονής και Κινίδαρου και ανήκει διοικητικά στο στην τ.κ. Μονής που υπάγεται στο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.

 Στο μικρό αυτό οικισμό υπάρχει ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στη μνήμη του αποκεφαλισμού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που εορτάζει στις 29 Αυγούστου. Κάθε χρόνο την ημέρα της εορτής προσέρχονται πιστοί από τα γύρω χωριά και γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Το 1896, στην απογραφή, αναγνωρίζεται σαν ανεξάρτητος οικισμός με 30 κατοίκους και προσαρτάται στον Δήμο Τραγαίας. Το 1912, ο Δήμος Τραγαίας καταργείται και προσαρτάται στην κοινότητα της Μονής με έδρα τον οικισμό Μονή. Το 1997, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας (νόμος 2539/97), η κοινότητα Μονής καταργείται και ο οικισμός Σίφωνες προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Δρυμαλίας με έδρα τον οικισμό Χαλκείο. Συγκεκριμένα, με το πρόγραμμα Καποδίστριας υπαγόταν στο Δημοτικό Διαμέρισμα Μονής, του Δήμου Δρυμαλίας, του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), καταργείται ο δήμος Δρυμαλίας και οι Σίφωνες προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.Σήμερα (ο οικισμός δεν έχει μόνιμους κατοίκους από το 1981), μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό Μονή (216 κ.) την Τοπική Κοινότητα Μονής (216 κ.). Η τ.κ. Μονής υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Μαργαρίτα της Βαυαρίας (1456-1501)

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Bayern (7 Νοεμβρίου 1456 - 25 Ιανουαρίου 1501) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ του πλουσίου, δούκα της Βαυαρίας και της Αμαλίας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας. Παντρεύτηκε το 1474 τον Φίλιππο των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Ε΄ 1478-1544, εκλέκτορας του Παλατινάτου. Φίλιππος 1480-1541, επίσκοπος του Φράιζινγκ και του Νάουμπουργκ. Ρούπρεχτ 1481-1504, επίσκοπος του Φράιζινγκ. Γιος του ήταν ο Όθων Ερρίκος, εκλέκτορας του Παλατινάτου. Φρειδερίκος Β΄ 1482-1556, εκλέκτορας του Παλατινάτου. Ελισάβετ 1483-1522, παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Γ΄, λαντγράβο της Έσσης-Μάρμπουργκ και έπειτα τον Φίλιππο Α΄, μαργράβο του Μπάντεν. Γεώργιος 1486-1529, επίσκοπος του Σπάιερ. Ερρίκος 1487-1552, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Ιωάννης 1488-1538, αρχιεπίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ. Αμαλία 1490-1524, παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α΄, δούκα της Πομερανίας. Ελένη 1493-1524, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄, δούκα του Μεκλεμβούργου. Βόλφγκανγκ 1494-1496, κόμης του Νόιμαρκτ. Αικατερίνη 1499-1526, ηγουμένη του αββαείου του Νόιμπουργκ. Βαρβάρα 1491-1505 απεβ. 14 ετών, Όθων-Ερρίκος 1496, απεβ. 25 ημερών. Max Spindler, Andreas Kraus: Handbook of Bavarian history, volume 3, p. 79 ff, C.H. Beck, 1995 Franz Prechtl: The "Amberger Wedding" 1474: a "wedding" for Amberg, Amberger Tourist Association, 1997.
Κερτ Χόκινς

Ο Μπράιαν Τζόσεφ Μάιερς (γεννημένος στις 20 Απριλίου 1985) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρία πάλης WWE, όπου παλεύει με το όνομα "Κερτ Χόκινς".

 Ο Χόκινς ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη το 2004 στην εταιρία πάλης New York Wrestling Connection (NYWC). Το 2005 γνώρισε τον Ζακ Ράιντερ, με τον οποίο έγιναν ομάδα και μαζί κατέκτησαν τους πρώτους τους Ομαδικούς τίτλους. Η φήμη τους μετά τις εξαιρετικές τους παρουσίες αυξήθηκε και κέρδισαν την προσοχή του WWE, το οποίο τους απέκτησε το 2006. Ως τα μέσα του 2007 έμειναν σε ρόλο κομπάρσου, αρχικά στις θυγατρικές εταιρείες του WWE και αργότερα στο κύριο ρόστερ. Στα τέλη της χρονιάς και τις αρχές του 2008, θα βρεθούν στο πλευρό του δολοπλόκου Ετζ στο SmackDown, τον οποίο θα βοηθούν με ύπουλο τρόπο, ώστε εκείνος να κερδίζει. Εκείνη την περίοδο ο Ετζ είχε σχέση με την Βίκι Γκερέρο, η οποία έγινε και μάνατζέρ τους και τους σύστησε τον ανιψιό της, Τσάβο Γκερέρο και τον σύμμαχό του Μπαμ Νίλι. Όλοι αυτοί μαζί δημιούργησαν μια ομάδα με το όνομα "Λα Φαμίλια" (La Familia). Στις 20 Ιουλίου του 2008, ο Χόκινς με τον Ράιντερ κέρδισαν για πρώτη φορά το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE και έγιναν το νεότερο σε ηλικία δίδυμο που κατακτά τους τίτλους. Έναν μήνα αργότερα αποσπάστηκαν από την ομάδα της "Λα Φαμίλια" και συνέχισαν οι δυο τους. Έχασαν τους τίτλους τους στις 26 Σεπτεμβρίου. Στις 15 Απριλίου 2009, οι δυο τους διασπάστηκαν οριστικά, αφού ο Ράιντερ μεταφέρθηκε σε άλλο ρόστερ, σε αυτό του ECW. Μετά, ο Χόκινς στάλθηκε στο Florida Championship Wrestling, το οποίο ήταν εκπαιδευτήριο του WWE. Τον Νοέμβριο κέρδισε τα ομαδικό πρωτάθλημα με τον Κάιλεν Κροφτ και έμειναν πρωταθλητές μέχρι τον Ιανουάριο. Ο Χόκινς επέστρεψε στο SmackDown στις 4 Μαΐου 2010 και έφτιαξε ομάδα με τον Βανς Άρτσερ. Ο Χόκινς δήλωσε πως τον επόμενο μήνα θα κυριαρχήσουν σαν ομάδα. Μαζί κέρδισαν κάποιους τοπικούς παλαιστές και επιτέθηκαν στους Εμ Βι Πι και Κρίστιαν. Σε επόμενο επεισόδιο, οι τελευταίοι έχασαν από τους Χόκινς & Άρτσερ. Σε έναν αγώνα, ο Άρτσερ έπαιζε εναντίον του Κρις Μάστερς και ο Άρτσερ κατά λάθος χτύπησε τον Χόκινς, και ο τελευταίος μετά το τέλος του ματς του επιτέθηκε. Στις 26 Απριλίου 2011, ο Χόκινς μεταγράφηκε στο Raw και μετά από κάποιες παρουσίες στο WWE Superstars σταμάτησε να εμφανίζεται. Επέστρεψε τον Σεπτέμβριο και σχημάτισε ομάδα με τον Τάιλερ Ρεκς. Οι Χόκινς & Ρεκς νίκησαν τους αδερφούς Ούσο και έκαναν επιθέσεις σε διάφορους παλαιστές. Οι δυο τους, συχνά πάλευαν σε δευτερεύοντα σόου, χωρίς όμως να κατακτήσουν κάποιο πρωτάθλημα. Τον Αύγουστο του 2012, ο Ρεκς αποδεσμεύτηκε από το WWE, με αποτέλεσμα η ομάδα να διαλυθεί. Έπειτα ο Χόκινς δεν χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα απο την εταιρεία και αποδεσμεύτηκε τον Ιούνιο του 2014. Heat Seeking Elbow (Diving elbow drop) Laugh Riot (Lifting DDT) – Υιωθετιμένο από τον Έτζ Taste of Pain (Triple jump cannonball) Neckbreaker Modified Canadian Trip Spinning Body Slam Twisting flipping leg hook belly to back suplex Enzuigiri Belly-to-belly One Night Stand (Cross-legged high-angle belly-to-back) Upside Down Frown (Twisting delayed scoop slam) – Υιωθετιμένο από τον Norman Smiley [1] Προφίλ στο Pwpix.net
Παλιουρολάγκαδο

To Παλιουρολάγκαδο, ονομαζόμενο και Μαλιαγκού ή Μαλιγκού ή Μελιαγκού, είναι χείμαρρος και αποτελεί μικρό παραπόταμο του Πείρου του Νομού Αχαΐας. Τα τελευταία χρόνια ο χείμαρρος, κοντά στις εκβολές του, αποτελεί εστία περιβαλλοντικής μόλυνσης, κατάσταση συνεχιζόμενη που παράγει έντονες αντιδράσεις από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής την οποία διασχίζει.

 Πηγάζει από το Κομποβούνι, πολύ κοντά στο χωριό Μιτόπολη του πρώην Δήμου Ωλενίας. Διασχίζει την περιοχή της Ωλενίας, ακολουθώντας πορεία δυτική-βορειοδυτική, περνώντας διαδοχικά βόρεια από τα χωριά Κάτω Μαζαράκι και Γαλαναίικα, ανατολικά από τα Κατσαϊταίικα, νότια από το Χαϊκάλι και βόρεια από την περιοχή "Φεγγιά". Αμέσως μετά διασχίζει τμήμα έκτασης που ανήκει στη ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας, λίγο πριν τη βόρεια είσοδο για το χωριό Χαρμπιλαίικα, και συνεχίζει τον ρου του βορείως των χωριών Θωμαίικα και Λουσικά μέχρι να εκβάλλει στον Πείρο βορειοδυτικά του χωριού Αχαϊκό και νότια του χωριού Αλισσός του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Αικατερίνη Δίγκα, Αξιολόγηση της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την κατασκευή του φράγματος των ποταμών Πείρου-Παραπείρου στο Νομό Αχαΐας και εκτίμηση της εφαρμογής των περιβαλλοντικών όρων από τη μελέτη των επιπτώσεων του έργου στο περιβάλλον Αρχειοθετήθηκε 2017-11-10 στο Wayback Machine., Μεταπτυχιακή Διατριβή, Πανεπιστήμιο Πατρών-Τμήμα Βιολογίας-Τομέας Βιολογίας Φυτών, Πάτρα 2012. Ανακτήθηκε: 22/03/2015. (αρχείο pdf) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μαλιγκού. Το Παλιουρολάγκαδο στον χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 22/03/2015. Στα... κεραμίδια για την κατάσταση στο ρέμα Μαλιαγκού οι κάτοικοι στον Αλισσό. Αυτοψία στην περιοχή και προειδοποίηση στη ΒΙΠΕ για προσφυγή στη δικαιοσύνη. thebest.gr. 18/06/2015. Ανακτήθηκε: 23/11/2017.
Επαρχία Τοαμασίνα

Η Τοαμασίνα (μαλαγασικά: Toamasina) είναι μια από τις έξι επαρχίες της Μαδαγασκάρης. Πρωτεύουσα είναι η Τοαμασίνα. Έχει έκταση 71.911 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.855.600 κατοίκων (2004).

 Η Τοαμασίνα βρίσκεται ανατολικά της Μαδαγασκάρης. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Μαχατζάνγκα, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Ανταναναρίβο και στα νότια με την Επαρχία Φιαναραντσόα. Έχει έκταση 71.911 τ.χλμ. Η Τοαμασίνα διαιρείται σε 3 περιφέρειες: Αμπαραφαραβόλα Αμπατοντραζάκα Ανταναμπάο Μαναποότσι Ανοσίμπε Ανάλα Αντιλαμένα Βαβατενίνα Βατομάντρι Βοϊμπινάνι Μαανόρο Μανανάρα Αβαράτρα Μαροαντσέτρα Μαρολάμπο Μοραμάνγκα Σοανιεράνα Ιβόνγκο Τοαμασίνα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Τοαμασίνα, που βρίσκεται στην Τοαμασίνα. Τοαμασίνα Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Τόμας Τζάκσον

Ο Τόμας Τζόναθαν Τζάκσον (Thomas Jonathan Jackson, 21 Ιανουαρίου 1824 – 10 Μαΐου 1863), γνωστότερος ως Στόουνγουολ Τζάκσον ("Stonewall" Jackson), ήταν ένας από τους σπουδαιότερους και πιο ηρωικούς στρατηγούς των Νοτίων στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.

 Ο Τόμας γεννήθηκε στο Κλάρκσμπεργκ (Clarksburg) της Βιρτζίνια και έχασε τον πατέρα του σε ηλικία μόλις 6 ετών, με αποτέλεσμα η οικογένειά του να γνωρίσει μεγάλη φτώχεια. Η μητέρα του ωστόσο κάποια χρόνια αργότερα ξαναπαντρεύτηκε με κάποιον ο οποίος δεν ήθελε τα παιδιά της, οπότε ο μικρός Τόμας πήγε να ζήσει με συγγενείς. Μερικά χρόνια αργότερα, εγγράφηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία των Η.Π.Α. στο West Point της Βιρτζίνια. Το πρώτο διάστημα της παραμονής του εκεί δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του, λόγω του κλειστού και ντροπαλού χαρακτήρα του. Τελικώς αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1846, την περίοδο που ξεκινούσε ο Μεξικανικός πόλεμος. Ο Τζάκσον στάθηκε άτυχος στις 2 Μαΐου 1863, όταν χτυπήθηκε από πυρά των δικών του στη Μάχη του Τσάνσελορσβιλ, με αποτέλεσμα να χάσει το ένα του χέρι και να ακρωτηριαστεί. Λίγες ημέρες αργότερα μια βαριά πνευμονία που τον ταλαιπωρούσε στάθηκε η αιτία για τον θάνατό του. Όπως ήταν αναμενόμενο η κατάληξη αυτή ήταν μοιραία για τον στρατό των Νοτίων και αυτό έριξε το ηθικό τους, δίνοντας διαφορετική έκβαση στη μάχη. Ο στρατηγός Λη δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει αυτό το πλήγμα και ο θρήνος για τον θάνατό του ήταν μεγάλος. Πολλές φορές οι στρατιώτες αναρωτιόντουσαν σε μάχες πως θα ήταν εάν ήταν και ο Jackson εκεί και τι έκβαση θα είχαν οι μάχες με την παρουσία του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Let us cross over the river, and rest under the shade of the trees» (= «Ας διαβούμε το ποτάμι και ας ξεκουραστούμε κάτω από την σκιά των δέντρων»).
Μπίργκιτ Έιγκεμελ

Η Birgit Sarrap (γεννημένη ως Õigemeel ; 24 Σεπτεμβρίου 1988), επίσης γνωστή ως απλώς Birgit, είναι Εσθονή τραγουδίστρια. Η Õigemeel απέκτησε αναγνωρισιμότητα το 2007 μετά την νίκη της στην πρώτη σεζόν του Eesti otsib superstaari, την εσθονική έκδοση του Idol. Ο πρώτος ομώνυμος δίσκος της κυκλοφόρησε το 2008. Η Õigemeel έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα τέσσερις δίσκους. Η Õigemeel εκπροσώπησε την Εσθονία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2013 με το τραγούδι "Et uus saaks alguse" μετά την νίκη της στο Eesti Laul 2013. Προκρίθηκε στον τελικό της διοργάνωσης, όπου κατέλαβε την 20η θέση.

 Birgit Õigemeel (2008) Ilus aeg (2008) Teineteisel pool (2009) Uus algus (2013) V (2018) Kas tead, mida tähendab... (13 November 2007) 365 Days (2008) Homme (2008) Ise (2008) Last Christmas (2008) Talve võlumaa (2008) Moonduja (2009) See öö (2009) Põgenen (with Koit Toome) (2010) Sinuga end elusana tunda võin (with Birgit Varjun) (2010) Iialgi (with Violina) (2010) Eestimaa suvi (2010) Parem on ees (2011) You're not alone (with Violina), Eesti Laul 2012, (2011) Et uus saaks alguse, Eesti Laul 2013 and Eurovision 2013, (2012) Sea of Life (with Violina) (2013) Nii täiuslik see (2013) Olen loodud rändama (2013) Lendame valguskiirusel (2014) Pea meeles head (with Ott Lepland) (2014) Kolm kuud (2014) Kingitus (2014) Valge Saatan (with Tanja) (2015) Alles sügisel mõtleme (2015) Ma tean, et sa tead (2016) Leeksides tee (2016) 15 000 sammu (2018) Μπίργκιτ Έιγκεμελ στην IMDb
Αδέλα της Φλάνδρας

H Αδέλα της Φλάνδρας ή Αιλάνδη (Adela van Vlaanderen, 1064 - Απρίλιος 1115), βασιλική σύζυγος της Δανίας με τον γάμο της με τον βασιλιά της Δανίας Κνούτο Δ΄ και δούκισσα της Απουλίας με τον δεύτερο γάμο της με τον Ρογήρο Μπόρσα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Α΄, κόμητος της Φλάνδρας και της Γερτρούδης της Σαξονίας.

 Ο γάμος της με τον Δανό βασιλιά Κνούτο Δ΄ έγινε αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο της Δανίας (1080) σαν τμήμα της συμφωνίας μεταξύ Δανίας και Φλάνδρας για μεταξύ τους συμμαχία εναντίον του Νορμανδού βασιλιά της Αγγλίας Γουλιέλμου του Κατακτητή. Με τον γάμο της απέκτησε τρία παιδιά, τον Κάρολο τον Καλό μετέπειτα κόμη της Φλάνδρας (1083) και δυο δίδυμες θυγατέρες την Ίνγκεργερντ Κνουτσντότερ και τη Σεσίλια Κνουτσντάτερ οι οποίες γεννήθηκαν μετά τον θάνατο του πατέρα τους (1086). Μετά τη δολοφονία του πρώτου συζύγου της έφυγε για την πατρίδα της τη Φλάνδρα παίρνοντας μαζί της τον γιο της Κάρολο ενώ άφησε πίσω στη Δανία τις νεογέννητες δίδυμες θυγατέρες της. Έμεινε στην αυλή του πατέρα της και στη συνέχεια του αδελφού της μέχρι που αναχώρησε για την Απουλία για να παντρευτεί τον δούκα της Απουλίας Ρογήρο Μπόρσα και να γίνει έτσι δούκισσα της Απουλίας. Απέκτησε με τον δεύτερο σύζυγο της τρία παιδιά τον Λουδοβίκο που πέθανε σε βρεφική ηλικία, τον μετέπειτα δούκα Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας και τον Γυισκάρδο που πέθανε στην εφηβεία (1108). Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της διατέλεσε αντιβασιλιάς της Απουλίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου (1111 - 1115). Ισχυρές γυναίκες (1100 - 1150) ΔΑΝΙΑ ΣΙΚΕΛΙΑ
Χόνγκι

Ο παραδοσιακός χαιρετισμός των Μάορι, το χόνγκι, εκτελείται από δύο άτομα, τα οποία πιέζουν τη μύτη τους μεταξύ τους. Μερικές φορές περιλαμβάνεται, ταυτόχρονα, το άγγιγμα των μετώπων. Ο χαιρετισμός χρησιμοποιείται σε παραδοσιακές συναντήσεις μεταξύ των Μάορι και σε μεγάλες τελετές. Μπορεί να ακολουθήσει χειραψία.Στο χόνγκι, το ha (ανάσα ζωής) ανταλλάσσεται σε μια συμβολική επίδειξη ενότητας. Μέσω της ανταλλαγής αυτού του χαιρετισμού, οι manuhiri, επισκέπτες και οι tangata whenua, οι άνθρωποι της γης, δημιουργούν μια σύνδεση.Επιβλήθηκε ράχουι (προσωρινή απαγόρευση) για τη χρήση του χόνγκι από ορισμένες φυλές και συμβούλια φυλών ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19.

 Όταν οι Μάορι χαιρετούν ο ένας τον άλλο πιέζοντας τη μύτη, η παράδοση να μοιράζονται την πνοή της ζωής θεωρείται ότι προέρχεται απευθείας από τους θεούς. Στη μυθολογία των Μάορι, η γυναίκα δημιουργήθηκε από τους θεούς που διαμόρφωσαν το σχήμα της από τη γη. Ο θεός Τάνε αγκάλιασε τη φιγούρα και ανέπνευσε στα ρουθούνια της. Στη συνέχεια, φτερνίστηκε και ήρθε στη ζωή, δημιουργώντας την πρώτη γυναίκα στους θρύλους των Μάορι, την Χινεαχούονε. Το χόνγκι μπορεί να εκτελεστεί από Μάορι και μη Μάορι και μεταξύ Νεοζηλανδών και ξένων επισκεπτών. Αρκετοί Βρετανοί βασιλιάδες έχουν γίνει δεκτοί με χόνγκι κατά τη διάρκεια επισκέψεων στη Νέα Ζηλανδία, συμπεριλαμβανομένων των: Πρίγκιπα Κάρολου Γ΄, Πριγκίπισσας Νταϊάνα, Δούκισσας Καμίλα, Πρίγκιπα Ουίλιαμ και Κέιτ Μίντλετον και Πρίγκιπα Χάρι και Μέγκαν Μαρκλ. Η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον έγινε δεκτή με ένα χόνγκι το Νοέμβριο του 2010 κατά την επίσκεψή της στο Ουέλλινγκτον. Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα αντάλλαξε ένα χόνγκι κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη χώρα τον Μάρτιο του 2018. Το χόνγκι χρησιμοποιείται σε ορισμένες εκκλησίες ως τρόπος για να μοιραστεί το σημάδι της ειρήνης. Στον ιθαγενή πολιτισμό της Χαβάης, το χόνι είναι μια πρακτική παρόμοια με το χόνγκι των Μάορι, που αφορά το άγγιγμα της μύτης. Στο Σάμπου Ραΐτσουζα της Ινδονησίας, εφαρμόζεται ένας παρόμοιος χαιρετισμός που περιλαμβάνει άγγιγμα μύτης, που ονομάζεται Henge'do. Φιλί στο μάγουλο Φιλί των Εσκιμώων, παρόμοια χειρονομία Πολιτισμός Μάορι
Αλφόνσος της Ισπανίας

Ο Αλφόνσος, ισπαν. Alfoso de Borbón y Borbón-Dos Sicilias (3 Οκτωβρίου 1941 - 29 Μαρτίου 1956) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας της Ισπανίας και γιος του κόμη της Βαρκελώνης.

 Ήταν ο δεύτερος γιος του Χουάν κόμη της Βαρκελώνης & τιτουλάριου βασιλιά της Ισπανίας και της Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Καρόλου πρίγκιπα των Δυο Σικελιών. Ο Αλφόνσο-Κριστίνο-Τερέσε-Άνγκελο-Φρανθίσκο δε Ασίς υ τόντος λος Σάντος γεννήθηκε στη Ρώμη. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Χουάν Κάρλος της Ισπανίας. Η οικογένειά του τον φώναζε Αλφονσίτο για να τον ξεχωρίσει από άλλα μέλη με το όνομα Αλφόνσο. Ήταν μωρό ακόμη, όταν οι γονείς του μετακόμισαν στη Λωζάννη, όπου έζησαν στη βίλλα Λε Ροκάιγ. Το 1946 μετακινήθηκαν στη Ριβιέρα της Πορτογαλίας. Το 1947 ο caudillo Φρανθίσκο Φράνκο τους κάλεσε στην Ισπανία, όπου ο Αλφόνσος την επισκέφθηκε για πρώτη φορά. Το 1950 εστάλη με τον Χουάν-Κάρλος για σπουδές στην Ισπανία. Στην αρχή ζούσαν στο Σαν Σεβαστιάν της χώρας των Βάσκων, όπου είχε ιδρυθεί ένα ιδιωτικό σχολείο στο ανάκτορο Μιραμάρ. Το 1954 τους δέχθηκε ο στρατηγός Φράνκο στο ανάκτορο Πάρδο. Έπειτα παρακολούθησαν τη στρατιωτική ακαδημία στη Θαραγόθα. Zavala, José M. Dos infantes y un destino. Barcelona: Plaza & Janés, 1998. ISBN 84-01-55006-8. "Son Born to Spanish Pretender". The New York Times ( 4 October 1941): 17. "Funeral of Infante Don Alfonso". The Times ( 2 April 1956): 8. "Don Juan's Son Is Killed in Spanish Gun Accident". The New York Times ( 30 March 1956): 3. Mikkelson, Barbara. "A Royal Mystery".
Γκότφριντ Φουκς

Ο Γκότφριντ Έρικ Φουκς (Gottfried Erik Fuchs, 3 Μαΐου 1889 – 25 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής. Είναι περισσότερο γνωστός για τα 10 γκολ με την εθνική ομάδα της Γερμανίας στη νίκη με 16–0 με αντίπαλο τη Ρωσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, διοργάνωση στην οποία αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ.

 Προέρχονταν από εύπορη οικογένεια που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο ξυλείας και γεννήθηκε στην Καρλσρούη, που τότε ήταν η πιο ανεπτυγμένη ποδοσφαιρικά πόλη της Γερμανίας. Αγωνίστηκε για τη Düsseldorfer SC 1899 του Ντίσελντορφ σε δύο περιόδους (1904–06, 1917–20, κατά άλλες πηγές μέχρι το 1918) στην οποία την τελευταία χρονιά που κατέκτησε τον μοναδικό του τίτλο με το σύλλογο, το πρωτάθλημα Δυτικής Γερμανίας. Επέστρεψε στην γενέτειρα του και αγωνίστηκε στην Καρλσρούη, κερδίζοντας τον εθνικό τίτλο της Γερμανίας το 1910 νικώντας στον τελικό την πρωταθλήτρια ομάδα, Φοίνιξ Καρλσρούης. Το 1912 έφτασε με το σύλλογο του ξανά στον τελικό του πρωταθλήματος με την ίδια αντίπαλο αλλά έχασε. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, η Νότια Γερμανία κέρδισε το «Κύπελλο του Διαδόχου» (Kronprinzenpokal) νικώντας το Βραδεμβούργο με 6–5, όπου ο Φουκς σημείωσε τρία γκολ. Συνολικά κατάφερε σε αυτή τη διοργάνωση να πετύχει επτά γκολ σε έξι παιχνίδια. Μεταξύ 1911 και 1913 θεωρήθηκε ο καλύτερος κεντρικός επιθετικός στον κόσμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου αγωνίστηκε έξι φορές με την Εθνική ομάδα και σημείωσε 13 γκολ. Ήταν ο πρώτος Γερμανός παίκτης που σημείωσε τέσσερα γκολ σε έναν αγώνα.Τον θυμούνται για το ρεκόρ 10 γκολ για τη Γερμανία στη νίκη με 16–0 επί της Ρωσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη την 1η Ιουλίου. Ήταν το δεύτερο και τελευταίο παιχνίδι της Γερμανίας στη διοργάνωση, όπου γνώρισε την ήττα στο πρώτο παιχνίδι με 3–1 από την Ουγγαρία. Αυτή η επίδοση των τερμάτων σε έναν διεθνή αγώνα ισοφάρισε το ρεκόρ που έθεσε ο Σόφους Νίλσεν στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο παρέμεινε ως ρεκόρ κόσμου για εθνική ομάδα μέχρι το 2001. Η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία διέγραψε όλες τις αναφορές σε αυτόν από τα αρχεία τους μεταξύ 1933 και 1945 λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του καλύτερου Γερμανού σκόρερ σε έναν αγώνα. Η τελευταία του εμφάνιση με την εθνική ομάδα ήταν το 1913 στην ήττα με 2–6 από το Βέλγιο, στον οποίο σημείωσε το 13ο γκολ του.Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο γερμανικό στρατό, τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε αλλά πριν από το Δεύτερο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία και κατέφυγε τελικά στον Καναδά το 1940, όπου άλλαξε το μικρό του όνομα σε Γκόντφριντ (Godfried) και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του. Der fast vergessene Rekordtorschütze
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1959

Τα 25α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 28 Δεκεμβρίου 1959, απονεμήθηκαν στις 23 Ιανουαρίου 1960, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1959.

 Καλύτερη Ταινία Μπεν ΧουρΚαλύτερη Σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν - Η Ιστορία μιας ΜοναχήςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος Τζέιμς Στιούαρτ - Ανατομία ενός εγκλήματοςΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος Όντρεϊ Χέπμπορν - Η Ιστορία μιας ΜοναχήςΚαλύτερο Σενάριο Wendell Mayes - Ανατομία ενός εγκλήματοςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία Τα 400 χτυπήματα (Les quatre cents coups) - Γαλλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Μονή Παλιανής

Η Ιερά Μονή Παλιανής είναι γυναικείο σταυροπηγιακό μοναστήρι της Κοινότητος Βενεράτου του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Η θέση του είναι σε υψόμετρο 280 μ. Δεν είναι κοινοβιακή. Οι μοναχές που ζουν στη μονή αποζούν από τις εργασίες τους, κεντώντας υφάσματα, κουβέρτες και υπάρχει διαρκή έκθεση με πλεκτά και κεντήματα. Ο ναός έχει τρία κλίτη. Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μοναστήρια της Κρήτης και ανάγεται στην πρώτη βυζαντινή περίοδο.

 Ο τρίκλιτος ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου (κέντρο), στον Άγιο Παντελεήμονα (βόρειο) και στους Τρεις Ιεράρχες (νότιο). Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται το παρεκκλήσιο των Αγίων Αποστόλων. Το κύριο κλίτος είναι καμαροσκέπαστο. Τα κλίτη διαιρούνται με μαρμάρινους κίονες, με βυζαντινής τεχνοτροπίας κιονόκρανα και με φύλλα ακάνθου, όπου στηρίζονται τα τόξα που χωρίζουν τα κλίτη. Ο σημερινός ναός άρχισε να κτίζεται το 1826 στη θέση παλαιού, ο οποίος είχε ερειπωθεί κατά την Επανάσταση του 1821. Από τη σφαγή κατάφερε να διασωθεί μόνο η μοναχή Παρθενία, η οποία και συνετέλεσε στην αποπεράτωση του ναού το 1860. Υπέστη ζημίες κατά το σεισμό του 1856. Έπειτα από την επισκευή του άλλαξε η παλιά μορφή του ναού. Το υπέρθυρο της εισόδου του νάρθηκα είναι παλιό μάρμαρο. Σε αυτό παριστάνεται ο Ευαγγελισμός σε ανάγλυφη μορφή. Ένα από τα κιονόκρανα φέρει μονόγραμμα με σταυρό , το οποίο χρονολογείται από τη βυζαντινή περίοδο. Το μοναστήρι αναφέρεται από το 14ο αιώνα με τα ονόματα Παλαιά, Πάλαι και Πάλα, που επιβεβαιώνουν την παλαιότητα της Μονής, η οποία ήδη από την εποχή εκείνη θεωρούνταν παλιά. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η σημερινή ονομασία της μονής. Υπαγόταν ως σταυροπηγιακή στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Το 1304 ο Πατριάρχης προσπάθησε να κρατήσει το μοναστήρι στη δικαιοδοσία του. Ωστόσο, επειδή είχε πολλά κτήματα, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του λατινικού Κλήρου της Κρήτης και με απόφαση του Πάπα Κλήμεντα Δ΄ , η μονή καταλήφθηκε από το Λατίνο Αρχιεπίσκοπο Κρήτης. Αυτή η αυθαιρεσία πυροδότησε την αντίδραση της κρατικής εξουσίας των Βενετών και δημιουργήθηκαν ζητήματα ανάμεσά τους. Το 1323 επιτεύχθηκε συμφωνία και διακανονισμόςΤην περίοδο της Επανάστασης του 1821 καταστράφηκε και σφαγιάστηκαν οι καλόγριες. Μία από αυτές, η Παρθενία Νεονάκη, με καταγωγή από τη Μεσαρά , σώθηκε από θαύμα και ανοικοδόμησε την εκκλησία από το 1826 ως το 1860. Όταν ο Μιχαήλ Κόρακας φόνευσε τον Αλήκο και πήρε τα άρματά του, κατέφυγε στη Μονή Παλιανής. Το 1866 κάηκε ξανά από τους Τούρκους και καταστράφηκαν οι εικόνες της ή τις πούλησαν. Προφορικές παραδόσεις αναφέρουν ότι η εικόνα της Παναγίας Μυρτιδιώτισσας βρέθηκε σε ρίζα μιας μεγάλης μυρτιάς, η οποία υπάρχει και σήμερα στα νοτιοανατολικά του ναού. Εκεί καίει το «ακοίμητο καντήλι» και εορτάζει στις 24 Σεπτεμβρίου. Η «Αγία Μυρτιά» παρουσιάζει εκπληκτική επιβίωση λατρείας ιερού δένδρου της μινωικής θρησκείας. Η εικόνα της Παναγίας θεωρείται ότι περικλείεται στον κορμό της Μυρτιάς και μπορούν να τη δουν μόνο παιδιά. Στα φύλλα της μυρτιάς αποδίδονται θεραπευτικές ιδιότητες και χρησιμοποιούνται για θεραπευτικό κάπνισμα αφεψήματα και φυλακτά. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ολύμποι Χίου

Οι Ολύμποι είναι χωριό της νοτιοδυτικής Χίου, σε οδική απόσταση 31 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Μέχρι το 1997 ήταν έδρα κοινότητας, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα εννέα δημοτικά διαμερίσματα του Δήμου Μαστιχοχωρίων. Οι Ολύμποι είναι πραγματικά ένα από τα 22 περίπου χωριά της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus, var. Chia) από το οποίο εξάγεται η μαστίχα Χίου.

 Οι Ολύμποι είναι κτισμένοι σε ομαλή έκταση, αλλά όχι κοντά στην ακτή. Το πλησιέστερο χωριό είναι τα Μεστά (3,5 χλμ). Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του οικισμού είναι 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, προς την οποία δεν έχει θέα. Στους Ολύμπους διασώζεται, αν και σε μικρότερο βαθμό από ό,τι στα Μεστά, η μορφή του μεσαιωνικού χωριού-κάστρου, κλειστού με τείχος που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι τοίχοι των εξωτερικών σπιτιών, τα οποία ήταν ενωμένα μεταξύ τους, όπως ενωμένα στο ύψος του πρώτου ορόφου είναι και τα σπίτια του χωριού, αφήνοντας από κάτω τα εσωτερικά δρομάκια να σχηματίζουν κάπου-κάπου μικρές σήραγγες. Η ίδια μορφή σώζεται και στα μαστιχοχώρια Ελάτα και Πυργί. Οφείλεται στον φόβο των πειρατών, που αποβιβάζονταν κατά τον Μεσαίωνα και μέχρι την Τουρκοκρατία στις ακτές, και έκαναν επιδρομές στα χωριά για να λεηλατήσουν τη μαστίχα και τα άλλα προϊόντα τους. Ο ενοριακός ναός (η χωριοεκκλησιά) των Ολύμπων τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Αξιοθέατη είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς και η Τράπεζα των Ολύμπων, ένα διώροφο κτίριο με μακρόστενες αίθουσες που σώζεται από τον Μεσαίωνα σε καλή κατάσταση. Στην περιοχή των Ολύμπων και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό υπάρχει μικρό σπήλαιο του τύπου του σπηλαιοβάραθρου (κάθετη διάσταση μεγαλύτερη από τις οριζόντιες, περίπου 57 μέτρα βάθος), με αξιόλογο φυσικό διάκοσμο από σταλακτίτες, που εξερευνήθηκε μόλις το 1985 και άρχισε να είναι επισκέψιμο μετά το έτος 2000 κατά τη θερινή περίοδο (αρχές Μαΐου ως Οκτώβριο). Οι κάτοικοι των Ολύμπων ονομάζονται Λυμπούσοι στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα. Η εξέλιξη του πληθυσμού των Ολύμπων στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα: Σύντομη περιγραφή με εικόνες Αρχειοθετήθηκε 2007-09-28 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το Σπήλαιο των Ολύμπων Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 18
Θεόφιλος Καρασαββίδης

Ο Θεόφιλος Καρασαββίδης (γεν. 1971) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής μεσο-επιθετικός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε κατά τις δεκαετίες του ’90 και 2000 στον Απόλλωνα Αθηνών, στον Ολυμπιακό, στον Πανιώνιο και στη συνέχεια στην Ιταλία σε ομάδες μικρών κατηγοριών. Είναι μικρότερος αδερφός του επίσης διεθνή ποδοσφαιριστή Άρη Καρασαββίδη.

 Ο Θεόφιλος Καρασαββίδης γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1971 στη Σκύδρα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα Αετός Σκύδρας στη Δ΄ Εθνική. Το 1989 πήγε στον Απόλλωνα Αθηνών, όπου αγωνίστηκε ως το 1995. Έκανε ντεμπούτο στην στην Α΄ Εθνική στις 8/10/1989. Τότε ξεχώρισε το ταλέντο του και κλήθηκε στην εθνική ελπίδων και στη συνέχεια στην εθνική ανδρών. Στη συνέχεια παίρνει μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, στον οποίο έμεινε μόνο δύο σεζόν (1995-1997), χωρίς να μπορέσει να καθιερωθεί. Πάντως, με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε το πρωτάθλημα 1997. Στη συνέχεια πηγαίνει στο νεοφώτιστο Πανιώνιο, με τον οποίο κατακτά το Κύπελλο Ελλάδος 1998 ενώ την επόμενη σεζόν φτάνει στα προημιτελικά στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Ακολούθως, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Ιταλία. Αγωνίστηκε εκεί ως το 2006 σε οκτώ διαφορετικές ομάδες μικρών κατηγοριών. Ο Θεόφιλος Καρασαββίδης ήταν μέλος των εθνικών ομάδων παίδων το 1987, νέων το 1989 και της εθνικής ελπίδων της Ελλάδας ως το 1991. Το 1992 κλήθηκε στην εθνική ανδρών, στην οποία αγωνίστηκε πέντε φορές ως το 1995, όλες ως αλλαγή. Ντεμπούτο με την Εθνική έκανε στις 29 Ιανουαρίου 1992 σε φιλικό αγώνα με την Αλβανία εκτός έδρας (σκορ: 0-1), όταν μπήκε ως αλλαγή στο β΄ ημίχρονο. Στον αγώνα αυτό μετείχε και ο αδερφός του Άρης Καρασαββίδης, η μοναδική περίπτωση που συνέπεσε να αγωνιστούν ταυτόχρονα στην εθνική ομάδα. Οι υπόλοιποι 4 αγώνες που μετείχε ήταν: με τη Σκοτία εντός έδρας στις 18/12/1994 για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (σκορ: 1-0) που μπήκε ως αλλαγή στο 89΄, με τη Ρουμανία φιλικός στην Καλαμάτα στις 8/2/1995 (σκορ: 1-0) που μπήκε στο 50΄, με την Ελβετία φιλικός στο ΟΑΚΑ στις 8/3/1995 (σκορ: 1-1) που μπήκε στο 72΄ και ο τελευταίος με τη Λιθουανία φιλικός στο Βίλνιους στις 17/5/1995 (σκορ:1-2) που μπήκε στο β΄ ημίχρονο. Με την εθνική ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997. Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1997 Πρωτάθλημα Ελλάδος (1): 1997. Κύπελλο Ελλάδος (1): 1998. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. http://www.national-football-teams.com/v2/player.php?id=16242 https://web.archive.org/web/20101008150329/http://hevshe.pblogs.gr/1986-95.html