IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπανγκί

Το Μπανγκί (αγγλικά: Bangui) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της χώρας. Ο πληθυσμός της είναι 622.771 κατοίκοι σύμφωνα με απογραφή του 2006. Στην περιοχή που εκτείνεται σήμερα η πόλη βρίσκεται το μεγαλύτερο μέλος του πληθυσμού της χώρας.

 Το Μπανγκί ιδρύθηκε το 1889 ως πρωτεύουσα του Άνω Ουμπάνγκι. Το 1981 έγιναν σοβαρά επεισόδια στην πόλη, όταν ύστερα από μια Γαλλική επιχείρηση, ανετράπη ο πρόεδρος της χώρας Ζαν-Μπεντέλ Μποκασά και αντικαταστάθηκε από τον λιγότερο δημοφιλή Ντέιβιντ Ντάκο. Τον Οκτώβριο του 1985 διεξήχθη στην πόλη συνέδριο σχετικά με το AIDS για να αποφασιστεί ο ορισμός της νέας, εκείνη την εποχή, ασθένειας. Ο ορισμός που αποφασίστηκε ήταν "παρατεταμένοι πυρετοί για ένα μήνα ή περισσότερο, απώλεια βάρους άνω του 10% και παρατεταμένη διάρροια". Το 1986, ένα γαλλικό αεροσκάφος προσέκρουσε στο Μπανγκί προκαλώντας τον θάνατο 35 ατόμων. Τέλος, σύμφωνα με έρευνα του 2009, το Μπανγκί έχει έναν από τους χειρότερους δείκτες σχετικά με τον τρόπο ζωής των κατοίκων, καθώς βρίσκεται στην προτελευταία θέση της κατάταξης σε σύνολο 215 πόλεων, ενώ η μόνη πόλη που έχει χειρότερο δείκτη στην κατάταξη αυτή είναι η Βαγδάτη. Κατά την εξέγερση του 2012-2013, στρατεύματα των επαναστατών της Σελέκα (Séléka) εισέβαλαν και κατέλαβαν την πρωτεύουσα στις 23 Μαρτίου του 2013. Τουριστικός οδηγός στα Αγγλικά
Επαρχία Τεσσαλίτ

Η Επαρχία Τεσσαλίτ είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Κιντάλ, Μαλί. Έχει έκταση 39.000 τ.χλμ. και πληθυσμό 16.289 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Τεσσαλίτ.

 Η Επαρχία Τεσσαλίτ βρίσκεται κεντρο-ανατολικά του Μαλί και βόρεια-κεντρικά της Περιφέρειας Κιντάλ. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Κιντάλ, στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Αμπεϊμπαρά, στα δυτικά και νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Γκαό και στα βόρεια με την Αλγερία. Η Επαρχία Τεσσαλίτ διαιρείται σε 3 διαμερίσματα: Αντζελόκ (Αγκελόκ) Τεσσαλίτ Τιμταγκέν Επαρχίες του Μαλί
Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο

Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο (πορτογαλικά: Ribeira Grande de Santiago) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 164 τ.χλμ. και πληθυσμό 9.679 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πόλη Βέλια.

 Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και νοτιοδυτικά του νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 164 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο δωδέκατος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Μπόα Βίστα, το Πόρτο Νόβο, το Σάο Φιλίπε, το Μάιο, το Σάο Βισέντε, το Πράια, το Ριμπέιρα Μπράβα, το Σάντα Καταρίνα, το Δήμος Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ και το Ριμπέιρα Γκράντε. Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο συμπεριλαμβάνει 2 ενορίες: Πόλη Βέλια Ο Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο έχει πληθυσμό 9.679 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος έκτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο και το Ριμπέιρα Μπράβα. Δήμοι του Πράσινου Ακρωτηρίου [www.ams.cv/index.php?option=com_content&task=view&id=29&Itemid=48 Ιστοσελίδα του Ριμπέιρα Γκράντε ντε Σαντιάγο]
Λιμενία

Η Λιμενία ήταν αρχαία πόλη στο νησί της Κύπρου. Βρισκόταν επί των βορειοδυτικών ακτών του νησιού, πιο συγκεκριμένα επί των ακτών του σημερινού Κόλπου της Μόρφου, στην τοποθεσία του σημερινού χωριού του Λιμνίτη.

 Λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με την ιστορία της Λιμενίας. Η πόλη υφίστατο, τουλάχιστον, από τη ρωμαϊκή περίοδο. Ο Στράβων αναφέρεται στη συγκεκριμένη πόλη, ωστόσο, εσφαλμένα φαίνεται γεωγραφικά να την τοποθετεί εντός της ενδοχώρας του νησιού, πιο συγκεκριμένα νότια των Σόλων. Η κωμόπολη αναφέρεται ως η τοποθεσία μέσω της οποίας ο ευαγγελιστής Μάρκος εγκατέλειψε το νησί, καθώς και ως η τοποθεσία όπου ο τελευταίος, επίσης, χειροτόνησε τον Αυξίβιο ως Επίσκοπο των Σόλων το 52 μ.Χ. Ορισμένες αρχαιολογικές ανασκαφές έλαβαν χώρα εντός της τοποθεσίας της πόλης το 1889. Λίγα είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα από την τοποθεσία των Λιμενίων, χρονολογούμενα, κυρίως, από τη ρωμαϊκή περίοδο. Κατάλοιπα ιερού ανευρέθηκαν πλησίον της παραλίας. Ο γλυπτός διάκοσμός του, καθώς και άλλα τέχνεργα τα οποία ανευρέθηκαν στη συγκεκριμένη τοποθεσία, χρονολογούνται στην αρχαϊκή ελληνιστική περίοδο. Βάσει της ονομασίας της κωμόπολης, καθώς και των έως σήμερα γνωστών πληροφοριών σχετικά με την ιστορία της, εκτιμάται πως διέθετε λιμένα.
Ιωάννης του Μπωμόν

Ο Ζαν ντε Μπωμόν (1288 - 11 Μαρτίου 1356), κύριος του Μπωμόν και κόμης του Σουασόν από επιγαμία ήταν τέταρτος γιος του Ιωάννη Β΄ του Αινώ και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου κόρης του Ερρίκου Ε΄, κόμη του Λουξεμβούργου. . Με τον θάνατο σε εφηβική ηλικία του ξαδέλφου του Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας (1299) ο πατέρας του Ιωάννης Β΄ έγινε κληρονόμος λόγω των δικαιωμάτων της γιαγιάς του Αδελαΐδας της Ολλανδίας, η κληρονομιά αυτή έφερε την ένωση του Αινώ με την Ολλανδία για μισό περίπου αιώνα. Τον πατέρα του διαδέχθηκε (1304) ο τρίτος αδελφός του Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ ο οποίος παραχώρησε στον μικρότερο αδελφό του Ιωάννη από τις 21 Ιουνίου 1308 μια σειρά από δώρα, τα σημαντικότερα ήταν οι πόλεις Νόρντβέικ και Μπέβερβέικ στη βόρεια Ολλανδία στις 23 Ιουλίου 1313. Το Μπωμόν και το κάστρο του Σχουνχόφεν στη νότια Ολλανδία έγιναν για τον ίδιο τον Ιωάννη ο σημαντικότεροι τόποι κατοικίας, ίδρυσε μοναστήρι Καρμελιτών στο Σχουνχόφεν (1340)

 Ο Ιωάννης πολλές φορές είχε αντικαταστήσει τον απόντα αδελφό του ως κυβερνήτης της Ολλανδίας, ήταν από τον αδελφό του επικεφαλής της αποστολής του Αινώ στην Αγγλία η οποία βοήθησε την Ισαβέλλα της Γαλλίας βοήθησε να ανατρέψει τον σύζυγο της βασιλιά Εδουάρδο Β΄ και να τοποθετήσει τον γιο της Εδουάρδο Γ΄ ο οποίος ήταν γαμπρός του αδελφού του (1326). Το 1340 διετέλεσε αντιβασιλιάς της Ζηλανδίας και της Ολλανδίας για λογαριασμό του ανιψιού του Γουλιέλμου Β΄, οδήγησε μια αποτυχημένη αποστολή με τον ανιψιό του στη Φρίσλαντ (1345), στην οποία ο Γουλιέλμος Β΄ σκοτώθηκε στη μάχη του Βάρν αλλά ο θείος του Ιωάννης κατόρθωσε να δραπετεύσει. Διεκδίκησε τη διαδοχή των τριών κομητειών αλλά τελικά δόθηκαν στην ανιψιά του Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ και στον σύζυγο της Γερμανό αυτοκράτορα Λουδοβίκο της Βαυαρίας. Στη συνέχεια ταξίδευσε στη Γαλλία, συμμετείχε στη μάχη του Κρεσύ (1347) όπου σκοτώθηκε ο γαμπρός του Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Μπλουά σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ιωάννης Β΄, κόμης του Μπλουά ως υποψήφιος διάδοχος στις κομητείες της Ολλανδίας και της Ζηλανδίας, ο Ζαν ντε Μπωμόν έζησε τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι τον θάνατο του στην αυλή της Μαργαρίτας της Βουργουνδίας. Με τον γάμο του με τη Μαργαρίτα του Σουασόν, κόρη και κληρονόμο του Ούγου κόμη του Σουασόν, απέκτησε: Ιωάννα 1323-1350, παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Λουδοβίκο Β΄ κόμη του Μπλουά και στη συνέχεια τον Γουλιέλμο Α΄ μαρκήσιο του Ναμύρ. Ιωάννης, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί. Γουλιέλμος, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί, Μπωβαί, Λε Μαν. Αμαλρίκ, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί, Ντολ, Τουρ. Ρεϊνού, μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Καμπραί. Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984) Johan C H Blom, History of the Low Countries (New York: Berghahn Books, 2006) ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΝΩ
Beriev

Η Beriev (πλήρης ονομασία στα ρωσικά: Таганрогский авиационный научно-технический комплекс им. Г. М. Бериева‎· συντ. ТАНТК им. Г. М. Бериева) είναι ρωσική εταιρεία κατασκευής αεροσκαφών, ειδικευμένη στα αμφίβια αεροσκάφη. Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Ταγκανρόγκ το 1934 ως ОКБ-49 (Опытное Конструкторское Бюро 49: Γραφείο Πειραματικής Σχεδίασης 49) από τον Γκεόργκι Μιχάιλοβιτς Μπερίεφ (Георгий Михайлович Бериев), και από τότε έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει περισσότερους από 20 διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών για πολιτική και στρατιωτική χρήση. Σήμερα η εταιρεία απασχολεί περίπου 3000 ειδικούς ενώ αναπτύσσει και κατασκευάζει αμφίβια αεροσκάφη. Από την ίδρυσή της η Beriev έχει παρουσιάσει 29 τύπους αεροσκαφών. 14 από αυτά εισήλθαν σε παραγωγή. Παράλληλα, 228 παγκόσμια αεροπορικά ρεκόρ έχουν καταρριφθεί από πιλότους υδροπλάνων και αμφίβιων αεροσκαφών Beriev, τα οποία έχουν καταχωρηθεί και αναγνωριστεί από την Διεθνή Ομοσπονδία Αεροπορίας (International Aviation Federation). Η Beriev έχει λάβει περισσότερα από 900 πιστοποιητικά και διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τα σχέδια των αεροσκαφών της και τα δομικά στοιχεία τους. Το Νοέμβριο του 1989 η Beriev έγινε η μόνη επιχείρηση αμυντικής βιομηχανίας στην οποία απονεμήθηκε το Βραβείο Ποιότητας από την κυβέρνηση της Ρωσίας.

 Beriev A-40 Albatros, το μεγαλύτερο αμφίβιο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων στον κόσμο. Beriev A-50 Shmel, τροποποιημένο Ilyushin Il-76 σε ρόλο ιπτάμενου ραντάρ (AWACS). Beriev A-60 Beriev Be-1, πρωτότυπο αεροσκάφος. Beriev Be-2, υδροπλάνο. Beriev Be-4, αεράκατος. Beriev Be-6, αεράκατος. Beriev Be-8, επιβατικό αμφίβιο αεροσκάφος. Beriev Be-10, αεράκατος. Beriev Be-12 Chayka, Αμφίβιο αεροσκάφος, παρόμοιο με το Canadair CL-415, χρησιμοποιείται για ανθυποβρυχιακό πόλεμο. Βασίζεται στο Be-6. Beriev Be-30 Beriev Be-101, προτεινόμενο ελαφρύ μονοκινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος. Beriev Be-103 Bekas, ελαφρύ αμφίβιο αεροσκάφος, για μεταφορά επιβατών, παροχή ιατρικής βοήθειας, περιπολία και τουριστική χρήση. Beriev Be-112 προτεινόμενο δικινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος. Beriev Be-200, μεγάλο αμφίβιο αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων. Beriev Be-32, αεροσκάφος πολλαπλών ρόλων, για μεταφορά φορτίου και επιβατών, περιπολία και εξερευνήσεις.Beriev A-42 PE, Αμφίβιο αεροσκάφος έρευνας και διάσωσης. Beriev Be-2500 Neptune, προτεινόμενο μεταφορικό αμφίβιο αεροσκάφος μεγάλης μεταφορικής ικανότητας. Beriev MBR-2 Bartini Beriev VVA-14, αμφίβιο ανθυποβρυχιακό αεροσκάφος που δεν πέρασε ποτέ στην παραγωγή. Η επίσημη ιστοσελίδα της Beriev Αρχειοθετήθηκε 2016-03-02 στο Wayback Machine. Το Αμερικανικό παράρτημα της Beriev
Ειρήνη Νταϊφά

Η Ειρήνη Νταϊφά είναι η κόρη του Σταύρου Νταϊφά, δημοτική σύμβολος πολιτισμού στον δήμο Πειραιά, CEO του Stavros Daifas Maritime Corporation και η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ναυτιλιακής Λέσχης Πειραιά.

 Σπούδασε κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Deree, ενώ προσάρμοσε στον κύκλο σπουδών της μαθήματα ψυχολογίας αλλά και διοίκησης επιχειρήσεων. Αποφοίτησε από εκεί το 1985. Υπήρξε πρόεδρος στις Stavros Daifas Marine Enterprises και Silver Lake Shipping Co.. Αυτή τη στιγμή είναι η CEO της νεοσύστατης εταιρείας της με το όνομα "Stavros Daifas Maritime Corporation".Τα τελευταία 10-15 χρόνια εκτελούσε χρέη ειδικής γραμματέως του διοικητικού συμβουλίου της HELMEPA. Το 2020, με την επανεκλογή του διοικητικού συμβουλίου της HELMEPA, έγινε η γενική γραμματέας.
Deuce

Το Deuce είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ και ροκ κιθαρίστα και τραγουδιστή Ρόρι Γκάλαχερ. Είναι ο διάδοχος του ομώνυμου ντεμπούτου του και ήταν μια προσπάθεια του Γκάλαχερ να δημιουργήσει έναν πιο ζεστό, πιο δεμένο και πιο σκληρό ήχο.

 Με το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ του, ο Γκάλαχερ κατάφερε να ανακτήσει πλήρη ελευθερία και ανεξαρτησία, έπειτα από την διάλυση του προηγούμενου συγκροτήματός του, των Taste. Αυτό ώθησε στο να δημιουργηθεί ένα αρκετά αξιόλογο ντεμπούτο άλμπουμ, γεγονός το οποίο ενθάρρυνε τον Γκάλαχερ και τον παρότρυνε να συνεχίσει, ξεκινώντας το επόμενο στούντιο άλμπουμ του, με το όνομα "Deuce". Ο Γκάλαχερ ήταν πάντοτε καλλιτέχνης που ζητούσε μια διαφορετική προσέγγιση στη δουλειά του, ώστε να γίνει πιο ελκυστική και πιο όμορφη. Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση, ηχογραφούσε το άλμπουμ, αμέσως μετά από συναυλίες, ώστε να μπορέσει να αιχμαλωτίσει την ενέργεια και την ένταση της ζωντανής ηχογράφησης σε ένα στούντιο άλμπουμ, με μια πολύ φτηνή παραγωγή, φτιάχνοντας έτσι ένα αξιοθαύμαστο αποτέλεσμα. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Γκάλαχερ: "Προσπαθώντας να δώσω την ενέργεια μιας συναυλίας στον δίσκο, ηχογραφούσα τρέχοντας πριν ή μετά τις συναυλίες στο στούντιο, κάνοντας ταυτόχρονα την πιο μινιμαλιστική παραγωγή" Το άλμπουμ επίσης ηχογραφήθηκε στα "Tangerine Studios" του Ντάλστον, με παραγωγό τον Τζο Μηκ. Το "Deuce" κυκλοφόρησε στις 28 Νοεμβρίου του 1971, από την δισκογραφική εταιρία "Atlantic Records". Μια επανέκδοση του δίσκου, μαζί με το σύνολο της δισκογραφίας του Γκάλαχερ, κυκλοφόρησε το 1999, από την "Buddah Records". "I'm Not Awake Yet" - 5:24 "Used to Be" - 5:06 "Don't Know Where I'm Going" - 2:42 "Maybe I Will" - 4:15 "Whole Lot of People" - 4:57 "In Your Town" - 5:47 "Should've Learnt My Lesson" - 3:36 "There's a Light" - 5:59 "Out of My Mind" - 3:05 "Crest of a Wave" - 6:00 "Persuasion" - 4:42 Ρόρι Γκάλαχερ - φωνητικά, κιθάρα Τζέρι ΜακΑβόι - μπάσο Γουίγκαρ Κάμπελ - κρουστά, τύμπανα Allmusic Επίσημο site του Rory Gallagher
Αϊτιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Η Αϊτιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Fédération haïtienne de football, επίσης αναφερόμενη ως FHF) είναι οργανισμός υπό την εποπτεία και προστασία του οποίου τελούν οι ποδοσφαιρικές ομάδες της Αϊτής, ενώ παράλληλα είναι υπεύθυνη για τη διοργάνωση των εθνικών διοργανώσεων, καθώς και των διεθνών αναμετρήσεων της Εθνικής Αϊτής. Ιδρυθείσα το 1904, η Αϊτιανή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου υπάγεται στη ΦΙΦΑ από το 1934, ενώ αποτελεί μέλος της ΚΟΝΚΑΚΑΦ από το 1961.

 Ευρισκόμενη, από το 2000, υπό την ηγεσία του Ιβ Ζαν-Μπαρ, ιατρού στο επάγγελμα, ο τελευταίος έλαβε ποινή αποκλεισμού από την άσκηση των καθηκόντων του χρονικής διάρκειας 90 ημερών από την Επιτροπή Δεοντολογίας της ΦΙΦΑ, στις 25 Μαΐου 2020, όντας κατηγορούμενος για σειρά βιασμών σε βάρος ανήλικων ποδοσφαιριστριών. Προσωρινός αντικαταστάτης του διετέλεσε ο Ζοζέφ Βαριενό Σαιν-Φλερ. Τον Ιανουάριο του 2021, η ΦΙΦΑ όρισε την Μικαέλ Ζαν ως επικεφαλής της Αϊτιανής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, με συνολική χρονική διάρκεια της θητείας της έως τον Νοέμβριο του 2022.
Αχλαδοχώρι Τρικάλων

Το Αχλαδοχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φαρκαδόνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Βόργιαννη.

 Το Αχλαδοχώρι είναι χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Τρικάλων, κοντά στα όρια με τον νομό Λάρισας. Βρίσκεται στις ανατολικές παρυφές του υψώματος «Ορφανός» (632 μ.) των ορέων Ζάρκου και στις όχθες του ποταμού Νεοχωρίτη (παραπόταμου του Πηνειού), πάνω στην επαρχιακή οδό Κρήνης-Διασέλλου και λίγο βορειότερα της Φαρκαδόνας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 135. Απέχει 31 χλμ. περίπου ΒΑ. των Τρικάλων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 13,741 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Βόργιαννη και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρκαδόνας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1955 μετονομάστηκε σε Αχλαδοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχλαδοχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρκαδόνας. Η εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου στη βόρεια είσοδο του οικισμού. Πρόκειται για βυζαντινό μνημείο με σταυρεπίστεγο κυρίως ναό και δύο μεταγενέστερες προσθήκες στη δυτική πλευρά. H ανέγερση του ναού τοποθετείται στις τελευταίες δεκαετίες του 13ου αιώνα. O ναός εσωτερικά είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες μεταγενέστερες της ανοικοδόμησής του, οι οποίες είναι αρκετά αμαυρωμένες, ενώ πολλά τμήματά τους έχουν αποκολληθεί ή κινδυνεύουν να αποκολληθούν. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.culture.gov.gr/el/service/SitePages/view.aspx?iID=1333
Πρωτεϊνογόνα αμινοξέα

Τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα είναι τα 20 (+ 2) αμινοξέα τα οποία αποτελούν τους δομικούς λίθους των πρωτεϊνών που παράγονται κατά τη διαδικασία της μετάφρασης στα κύτταρα των ζωντανών οργανισμών.

 Από πλευράς χημικής δομής τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα ανήκουν στα α-αμινοξέα και πιο συγκεκριμένα τα περισσότερα ανήκουν στα L-α-αμινοξέα. Ένα α-αμινοξύ περιγραφικά διακρίνεται από δύο τμήματα ένα σταθερό, που αποτελείται από ένα άτομο υδρογόνου, μια αμινομάδα και μια καρβοξυλομάδα (που φέρονται ενωμένα σε κοινό άτομο άνθρακα, ο λεγόμενος «α-άνθρακας»), και ένα μεταβλητό που αποτελείται από την πλευρική ομάδα R. Σημειώνεται πως η πλευρική ομάδα R έχει διαφορετική χημική δομή σε κάθε αμινοξύ και δεν είναι πάντα αλκύλιο, με τη στενή έννοια, αλλά υδρογόνο ή οργανική ρίζα, γενικά. Τα 19 από τα 20 πρωτεϊνογόνα α-αμινοξέα είναι χειρόμορφα και η ισομορφή που συναντάται είναι αυτή των L-αμινοξέων. Η γλυκίνη είναι το αμινοξύ που δεν είναι χειρόμορφο αφού δεν διαθέτει κατοπτρικό είδωλο. Για τα χειρόμορφα α-αμινοξέα η L- ισομορφή αντιστοιχεί στη S διαμόρφωση για τα περισσότερα αμινοξέα με εξαίρεση την L-κυστεΐνη η οποία αντιστοιχεί στη R διαμόρφωση. Μάλιστα, στα αμινοξέα ισολευκίνη και θρεονίνη, που έχουν δύο οπτικώς ενεργά κέντρα και άρα συνολικά τέσσερα (4) οπτικά ισομερή, η ισομορφή που συναντάται στις πρωτεΐνες είναι ειδικότερα η L,L- (που συμβολίζεται πιο σχολαστικά 2L,3L-). Τα 20 (+ 2) αμινοξέα που απαντώνται στα κύτταρα των ζώντων οργανισμών και ενσωματώνονται στις πρωτεϊνική αλυσίδα κατά την διάρκεια της διαδικασία της μετάφρασης (δίπλα σε κάθε όνομα αναγράφονται οι συντομογραφίες του κάθε αμινοξέος, η μία με τρία γράμματα και η άλλη με ένα γράμμα): Αλανίνη, Ala, A. Αργινίνη, Arg, R. Ασπαραγίνη, Asn, N. Ασπαραγινικό οξύ, Asp, D. Βαλίνη, Val, V. Γλουταμίνη, Gln, Q. Γλουταμινικό οξύ, Glu, E. Γλυκίνη, Gly, G. Θρεονίνη, Thr, T. Θρυπτοφάνη, Trp, W. Ισολευκίνη, Ile, I. Ιστιδίνη, His, H. Κυστεΐνη, Cys, C. Λευκίνη, Leu, L. Λυσίνη, Lys, K. Μεθειονίνη, Met, M. Προλίνη, Pro, P. Σερίνη, Ser, S. Τυροσίνη, Tyr, Y. Φαινυλαλανίνη, Phe, F.Υπάρχουν και δύο ειδικά αμινοξέα που ενσωματώνονται κατά τη διάρκεια της μετάφρασης με ειδικές διαδικασίες και τριπλέτες: η σεληνοκυστεΐνη (Sec, U) και η πυρρολυσίνη (Pyl, O). Αλανίνη, Βαλίνη, Γλυκίνη, Ισολευκίνη, Λευκίνη, Μεθειονίνη, Προλίνη. Θρεονίνη, Σερίνη, Κυστεΐνη. Φαινυλαλανίνη, Τυροσίνη, Τρυπτοφάνη. Λυσίνη, Αργινίνη, Ιστιδίνη. Ασπαραγινικό, Γλουταμινικό. Ασπαραγίνη, Γλουταμίνη. Σεληνοκυστεΐνη, Πυρρολυσίνη
Ψυχή και Σάρκα

Το Ψυχή και Σάρκα, γνωστή και με τον τίτλο Εσύ και εγώ, είναι μια αισθηματική και κοινωνική κινηματογραφική ταινία ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο του Κλέαρχου Κονιτσιώτη. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Πρέκας, Κορίνα Τσοπέη, Ντέμπορα Ριντ και Βασίλης Τσιβιλίκας.

 Ο Πέτρος Ράλλης, πιλότος στο επάγγελμα, ζει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με τη σύζυγο του Έλλη και το μικρό παιδί τους, τη Ράνια, μέχρι που γνωρίζει τυχαία σε επαγγελματικό ταξίδι του τη Μαίη μια νέα, πολύ όμορφη, αλλά κακομαθημένη πλούσια κοπέλα. Έτσι, ξεκινάει η μεγάλη ανατροπή στη ζωή του Πέτρου, αφού η Μαίη γίνεται ενοχλητική, απαιτητική και ζηλιάρα, ενώ ο Πέτρος αισθάνεται παγιδευμένος και μπερδεμένος, αφού αγαπάει την οικογένεια του. Μια μέρα ο Πέτρος εξαφανίζεται, επειδή η Μαίη έρχεται έξω από το σπίτι του, με ένα κότερο και καταλήγουν μαζί σε ένα ερημικό νησί. Η Μαίη αρχίζει να πιστεύει ότι θα ζήσουν μαζί, μετά και από μια παρεξήγηση που θέλει νεκρό τον Πέτρο, στη σύζυγο και στον περίγυρο του. Το έργο τελειώνει με την επιστροφή του Πέτρου σπίτι του και την επανένωση με τη γυναίκα του. Κώστας Πρέκας - Πέτρος Κορίνα Τσοπέη - Έλλη Ντέμπορα Ριντ - Μαίη Βασίλης Τσιβιλίκας - Χάρης Τζέσικα Ντάμπλιν - κυρία Άλσοπ Γιώργος Μοσχίδης - αστυνόμος Η μουσική της ταινίας, στην οποία περιέχεται και το γνωστό τραγούδι "Εσύ κι εγώ" είναι του Γιώργου Χατζηνάσιου.Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1974 και έκοψε 88.239 εισιτήρια.
Σκυμνοσκυλόψαρο

Το σκυμνοσκυλόψαρο (Dalatias licha) είναι είδος σκυτελλόμορφου καρχαρία και το μόνο είδος του γένους του. Βρίσκεται σποραδικά σε όλο τον κόσμο, συνήθως κοντά στο βυθό της θάλασσας σε βάθη 200-600 μέτρα. Το σκυμνοσκυλόψαρο, οπλισμένο με μεγάλα δόντια και ισχυρό δάγκωμα, είναι ένας μοναχικός θηρευτής που κυνηγάει πολλά διαφορετικά θηράματα, που κυμαίνονται από οστεϊχθύες ψάρια, κεφαλόποδα, καρκινοειδή, σκώληκες και άλλα.

 Αυτός ο καρχαρίας δεν έχει αναφερθεί στον ανατολικό Ειρηνικό και τους βόρειους ινδικούς ωκεανούς. Στον βόρειο Ατλαντικό, εμφανίζεται στη Μασαχουσέτη και στον βόρειο Κόλπο του Μεξικού και από τη Βόρεια Θάλασσα έως το Καμερούν, μεταξύ άλλων στα Βρετανικά Νησιά, στη δυτική και κεντρική Μεσόγειο (και στην Ελλάδα) αλλά και στη Μαδέρα των Αζόρων. Στον Ινδικό Ωκεανό, βρίσκεται στη Νότια Αφρική και στη Μοζαμβίκη. Στον Ειρηνικό, εμφανίζεται στη νότια Ιαπωνία, στην Ιάβα, στη νότια Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Χαβάη. Υπάρχει ένα μόνο αρχείο αυτού του είδους στο νότιο Ατλαντικό, στο νότιο τμήμα της Βραζιλίας.
Υποδεκανέας

Ο Υποδεκανέας (Υδνέας) είναι τιμητικό αξίωμα το οποίο λαμβάνουν οι Στρατιώτες του Ελληνικού Στρατού Ξηράς που έχουν επιδείξει ήθος και εξαίρετη υπηρεσία κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Είναι ανώτατος βαθμός οπλίτη, με κατώτατο τον βαθμό του Στρατιώτη. Οι Υποδεκανείς δεν θεωρούνται Υπαξιωματικοί, διότι λαμβάνουν το αξίωμα ως τιμητική διάκριση. Είναι το μόνο αξίωμα που απονέμεται με διαταγή, κατόπιν έγκρισης από το Σύνταγμα / Ταξιαρχία / Μεραρχία στην οποία υπάγεται η μονάδα, αφού προταθεί από Διοικητή Λόχου / Τάγματος.

 Ο αντίστοιχος βαθμός στους αγγλόφωνους στρατούς καλείται lance corporal (λανς κόρποραλ). Στον αγγλικό στρατό, από το 1961 και μετά ο υποδεκανέας (lance corporal) μετατράπηκε από τιμητική διάκριση σε κανονικό βαθμό Υπαξιωματικού. Στον αμερικανικό στρατό ο βαθμός του lance corporal υπάρχει μόνο στο Σώμα Πεζοναυτών, όπου και ανήκει στους υπαξιωματικούς. Στον αυστραλιανό στρατό είναι επίσης βαθμός υπαξιωματικού, απονέμεται όμως με διαταγή, όπως και στην Ελλάδα. Τα διακριτικό (υποδεκανόσημο) είναι μία μαύρη λωρίδα για τη στολή παραλλαγής στο πέτο της στολής υπηρεσίας-ασκήσεων, καθώς και δύο παράλληλες κίτρινες λωρίδες, με την κάτω να είναι μικρότερου μήκους, στα μανίκια της στολής εξόδου. Βαθμοί και διακριτικά των υπαξιωματικών του Ελληνικού Στρατού Ξηράς Βαθμοί και διακριτικά των στρατών ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Βαθμοί και διακριτικά των αξιωματικών του στρατού ξηράς των μελών του ΝΑΤΟ Υποδίοπος Ανθυποσμηνίας
Προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012

Τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 θα διαρκέσουν από το 2010 μέχρι το 2011. Η κλήρωση των προκριματικών έγινε στις 7 Φεβρουαρίου 2010, στη Βαρσοβία. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των προκριματικών, θα αποφασιστεί ποιες θα είναι οι 14 υπόλοιπες ομάδες που θα περάσουν στην τελική φάση, μαζί με τις διοργανώτριες Ουκρανία και Πολωνία.

 Τα γκρούπ βασίστηκαν στη βαθμολογία των εθνικών ομάδων της ΟΥΕΦΑ. Πριν την κλήρωση, η ΟΥΕΦΑ αποφάσισε ότι, λόγω πολιτικών αιτιών, η Αρμενία δεν θα αντιμετωπίσει το Αζερμπαϊτζάν (λόγω της διαφωνίας για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ) και ότι η Γεωργία δεν θα αντιμετωπίσει στα προκριματικά τη Ρωσία (λόγω της διαφωνίας για τη Νότια Οσέτια). Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν βρέθηκαν μαζί στον Α' Όμιλο, και η ΟΥΕΦΑ αναγκάστηκε να μετακινήσει την Αρμενία στον Β' Όμιλο, καθώς το Αζερμπαϊτζάν αρνήθηκε να παίξει την Αρμενία στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Α' έγινε στις 21 και 22 Φεβρουαρίου, στη Φρανκφούρτη.. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Β' έγινε στις 15 και στις 16 Μαρτίου 2010, στη Μόσχα.. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Γ' έγινε στις 8 Μαρτίου 2010, στο Βελιγράδι.. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Δ' έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 2010, στο Λουξεμβούργο. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Ε' έγινε στις 17 Φεβρουαρίου 2010, στο Άμστερνταμ. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Ζ' έγινε στις 7 Μαρτίου 2010, στην Αθήνα. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Η' έγινε στις 15 Μαρτίου 2010, στη Ζυρίχη.. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Θ' έγινε στις 8 Μαρτίου 2010, στην Κοπεγχάγη.. Η κλήρωση για τη σειρά των αγώνων του Ομίλου Θ' έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 2010, στην Ισπανία Στον παρακάτω πίνακα Ομάδα 1 είναι η ομάδα που έπαιξε τον πρώτο αγώνα εντός έδρας, ενώ με έντονη γραφή σημειώνεται η ομάδα που προκρίθηκε. UEFA EURO 2012
Ρίζα (βοτανική)

Η ρίζα είναι το όργανο των ανώτερων φυτών, η λειτουργία της οποίας εξασφαλίζει τον εφοδιασμό του φυτού με νερό και ανόργανα συστατικά, ενώ παράλληλα συμβάλλει σημαντικά στη μηχανική στήριξη του οργανισμού. Συνήθως βρίσκεται μέσα στο έδαφος, αν και υπάρχουν τύποι ριζών που αναπτύσσονται πάνω από το έδαφος ή και πάνω από το νερό.

 Η αρχική ρίζα ενός φυτού, ονομάζεται ριζίδιο. Οι βασικές λειτουργίες μιας ρίζας διακρίνονται σε: Πρόσληψη νερού και ανόργανων συστατικώνΣτήριξη ή υποστήριξη του σώματος του φυτούΑποθήκευση θρεπτικών συστατικώνΣυμβολή στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής ικανότηταςΣυμμετοχή -σε ορισμένα φυτά- στην αναπαραγωγή Η ρίζα αποτελείται από τα ριζικά τριχίδια, την εφυμενίδα, την επιδερμίδα, τον φλοιό, την ενδοδερμίδα, το περικύκλιο και τέλος τον αγωγό ιστό στο κέντρο της, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη μεταφορά νερού και διαλυμένων ουσιών στα υπόλοιπα μέρη του φυτού.
Φρούριο του Ασέν

Το Φρούριο του Ασέν (βουλγαρικά : Асеновата крепост , Ασένοβα κρέποστ), που από ορισμένους ερευνητές ορίζεται ως Πέτριτς (Петрич), είναι μεσαιωνικό φρούριο στη Βουλγαρική Ροδόπη, 2,5 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Ασένοβγκραντ, σε υψηλή βραχώδη κορυφή, στην αριστερή όχθη του Ποταμού Ασένιτσα.

 Τα πρώτα αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την εποχή των Θρακών, ενώ η περιοχή του φρουρίου είχε επίσης κατοικηθεί κατά την Αρχαία Ρωμαϊκή και την Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο. Το φρούριο απέκτησε σημασία κατά το Μεσαίωνα και αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο καταστατικό της Μονής του Μπάτσκοβο ως Πέτριτς τον 11ο αιώνα. Το φρούριο κατακτήθηκε από τις στρατιές της Γ΄ Σταυροφορίας. Ανακαινίστηκε σημαντικά το 13ο αιώνα (ακριβέστερα το 1231) επί της βασιλείας του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Ασέν Β΄ για να χρησιμεύσει ως μεθοριακή οχύρωση κατά των Λατινικών επιδρομών, όπως αποδεικνύεται από οκτάγραμμη επίτοιχη επιγραφή. Τα θεμέλια των οχυρωματικών τοίχων - που οι εξωτερικοί είναι πάχους 2,9 μέτρων και σώζωνται μέχρι το ύψος των 3 μέτρων, από το αρχικό τους των 9 έως 12 μέτρων. Από αυτή την περίοδο έχουν ανασκαφεί ένα φεουδαρχικό κάστρο, 30 δωμάτια και 3 δεξαμενές νερού. Το καλύτερα διατηρημένο και πιο αξιοσημείωτο στοιχείο του Φρουρίου Ασέν είναι η εκκλησία της Παναγίας Θεοτόκου του 12ου-13ου αιώνα. Πρόκειται για ένα διώροφο σταυροειδές με τρούλο μονόκλιτο κτίριο με ένα φαρδύ νάρθηκα και ένα μεγάλο ορθογώνιο πύργο και διαθέτει τοιχογραφίες του 14ου αιώνα. Οι εργασίες συντήρησης και μερικής αποκατάστασης στην εκκλησία ολοκληρώθηκαν το 1991 (το σύνολο του φρουρίου εγκαταλείφθηκε μετά την Οθωμανική κατάκτηση το 14ο αιώνα και μόνο η εκκλησία διατήρησε την αρχική της εμφάνιση, καθώς τη χρησιμοποιούσαν οι ντόποιοι Χριστιανοί) και τώρα λειτουργεί κανονική ως Βουλγαρική Ορθόδοξη εκκλησία. Αφού καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς μετά το θάνατο του Ιβάν Ασέν Β΄, το φρούριο πέρασε για μια ακόμη φορά στα χέρια των Βουλγάτωνκατά την εποχή του Ιβάν Αλεξάνταρ το 1344 μόνο για να καταληφθεί και να καταστραφεί από τους Οθωμανούς κατά την Τουρκοκρατία. Η πόλη του Ασένοβγκραντ πήρε το σύγχρονο όνομά της από το φρούριο, ενώ πριν ονομαζόταν Στανιμάκα (Στενήμαχος). Николова, Бистра, Православните църкви през българското Средновековие IX-XIV в., София, 2002 г. Водач за българските планини - Прочути планински крепости Страница на Асенова крепост в rodenkrai.com Български крепости - Асеновата крепост
Λουίτζι Κάρλο Μπορρομέο

Ο σεβασμιότατος Λουίτζι Κάρλο Μπορρομέο (ιταλικά: Luigi Carlo Borromeo, γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1893, απεβίωσε στις 4 Ιουλίου 1975) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Πέζαρο (Pesaro) της Ανκόνα της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Μποναβεντούρα Πόρτα (Bonaventura Porta).

 Γεννήθηκε στο Γκραφφινιάνα στις 26 Οκτωβρίου 1893, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1918. Διετέλεσε καθηγητής της φιλοσοφίας σε κάποια σχολεία στο Λόντι. Στις 4 Νοεμβρίου 1951, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως βοηθό επίσκοπο του Λόντι. Έχει μιλήσει και στις τέσσερις συνεδρίες της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού. Στις 28 Δεκεμβρίου 1952, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο του Πέζαρο. Στις 1971 καθαγίασε τη νέα εκκλησία του Άγιου Κάρλο Μπορρομέο.Στις 4 Ιουλίου 1975 άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 81 ετών. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Πέζαρο. Επισκοπής του Πέζαρο Catholic Hierarchy
La Zarra

Η Φάτιμα Ζάχρα Αφντί (γεννημένη στις 25 Αυγούστου 1988), γνωστή επαγγελματικά ως La Zarra, είναι Καναδή τραγουδίστρια-τραγουδοποιός. Τον Ιανουάριο του 2023, ανακοινώθηκε ως η Γαλλίδα συμμετέχουσα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, ο οποίος διεξήχθη στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου.

 Η Αφντί γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά από Γαλλο-Καναδούς γονείς μαροκινής καταγωγής. Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, έζησε μεταξύ Μόντρεαλ και Λονγκέιγ, όπου τελικά εγκαταστάθηκε η οικογένειά της. Έγινε γνωστή το 2016, όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο σινγκλ της "Printemps blanc", σε συνεργασία με τον Γάλλο ράπερ Niro.Το 2021 αύξησε τη φήμη της με το σινγκλ "Tu t'en iras", το οποίο μεταδόθηκε τακτικά στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Το σινγκλ πιστοποιήθηκε ως πλατινένιο από το Syndicat National de l'Édition Phonographique (SNEP). Την ίδια χρονιά, η La Zarra ήταν υποψήφια για τα Μουσικά Βραβεία NRJ, τα κορυφαία γαλλικά μουσικά βραβεία, ως γαλλοφωνική αποκάλυψη της χρονιάς, εν μέρει με την επιτυχία του ντεμπούτου της άλμπουμ Traîtrise.Στις 12 Ιανουαρίου 2023, επιλέχθηκε από τη France Télévisions για να εκπροσωπήσει τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, και έγινε η δεύτερη Καναδή τραγουδίστρια που εκπροσώπησε τη χώρα μετά τη Νατάσα Σαν Πιέρ το 2001. Ως κύρια καλλιτέχνης Ως συνεμφανιζόμενη καλλιτέχνης Το "Évidemment" (προφέρεται ως evidamɑ̃, στα Ελληνικά: "Προφανώς") είναι ένα τραγούδι της Καναδής τραγουδίστριας La Zarra, που κυκλοφόρησε στις 19 Φεβρουαρίου 2023. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, αφού η La Zarra επιλέχθηκε εσωτερικά από τη France Télévisions, τη γαλλική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Εσωτερική επιλογή Στις 13 Ιανουαρίου 2023, η France Télévisions ανακοίνωσε επίσημα ότι ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας είχε επιλέξει εσωτερικά τη La Zarra για να εκπροσωπήσει τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, με το τραγούδι να κυκλοφορεί επίσημα στις 19 Φεβρουαρίου 2023. Σύμφωνα με τη La Zarra, το τραγούδι που είχε δημιουργήσει δημιουργήθηκε ειδικά για τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.Στις 16 Φεβρουαρίου, η La Zarra ανακοίνωσε επίσημα ότι ο τίτλος του τραγουδιού της για τον διαγωνισμό ήταν "Évidemment". Στη Eurovision Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Ως μέλος των "Μεγάλων Πέντε", η Γαλλία προκρίθηκε αυτόματα για να διαγωνιστεί στον τελικό στις 13 Μαΐου 2023. Εκτός από τη συμμετοχή της στον τελικό, η Γαλλία έπρεπε επίσης να μεταδώσει και να ψηφίσει σε έναν από τους δύο ημιτελικούς. Αυτό αποφασίστηκε μέσω της κλήρωσης που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της κλήρωσης κατανομής των ημιτελικών στις 31 Ιανουαρίου 2023, όταν ανακοινώθηκε ότι η Γαλλία θα ψήφιζε στον πρώτο ημιτελικό. Στον τελικό ήρθε στη 16η θέση. Επίσημος ιστότοπος (in γαλλική)
Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό

Ο Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό (Jean-Baptiste Camille Corot, 16 Ιουλίου 1796 – 22 Φεβρουαρίου 1875) ήταν Γάλλος ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τις τοπιογραφίες του. Φιλοτέχνησε πορτρέτα, τοπία και συνέθεσε μεγάλους ιστορικούς πίνακες. Χαρακτηρίστηκε επίσης για τη γενναιοδωρία του, ενισχύοντας νέους καλλιτέχνες.

 Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Ιουλίου 1796 και οι γονείς του ήταν εύποροι έμποροι. Σπούδασε αρχικά στη Ρουέν και στη συνέχεια μαθήτευσε στο πλευρό ενός εμπόρου υφασμάτων, με την προοπτική να ακολουθήσει τις εμπορικές δραστηριότητες της οικογένειας. Ασχολήθηκε με το εμπόριο μέχρι την ηλικία των είκοσι έξι ετών, όταν ο πατέρας του, έδωσε τη συγκατάθεσή του προκειμένου να αφοσιωθεί επαγγελματικά στη ζωγραφική. Θεωρείται πως ο Κορό έμαθε ελάχιστα από τους μεγάλους ζωγράφους της εποχής. Το 1825 επισκέφθηκε την Ιταλία και παρέμεινε για δύο χρόνια στη Ρώμη. Η εξοχή της Ρώμης θα του διδάξει το φως και την αξία της πινελιάς. Τα σχέδια που φιλοτέχνησε εκεί είναι αυθόρμητα, αντίθετα από τα τοπία που συνέθετε με μεγάλη και σοβαρή μελέτη. Το 1833 απέσπασε το πρώτο βραβείο στο Σαλόν ενώ το 1847 βραβεύτηκε με το μετάλλιο της Λεγεώνας Της Τιμής. Η καλλιτεχνική ωρίμανσή του, προετοίμασε το έδαφος για το πέρασμα στον νατουραλισμό. Από τη Γαλλία έκανε πολλά ταξίδια, επιστρέφοντας στην Ιταλία κατά καιρούς (1834, 1843), αλλά και στο Βέλγιο, στην Ολλανδία (1854), στην Αγγλία (1862) και μερικές φορές στην Ελβετία. Το 1850 η ζωγραφική του θα υποστεί μια σημαντική αλλαγή, προσεγγίζοντας ένα πιο νεφελώδες και τεχνικό ύφος, που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αποδοχή του κοινού και των κριτικών. Ειδικά τα τοπία του, αποκτούν μεγαλύτερη ελευθερία και φαντάζουν ασημένια, επηρεασμένα εν μέρει και από τον ιμπρεσσιονισμό. Οι εικόνες κι οι σπουδές του είναι χωρίς αυτή τη νέα επεξεργασία. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Κομμούνας (1868) εγκατέλειψε το Παρίσι και διέμεινε αρχικά στο Arras και στη συνέχεια στο Douai για να επισκεφτεί τον φίλο του, Alfred Robaut, που εργάστηκε για τη βιογραφία του. Το 1870 εκλέχθηκε μέλος της κριτικής επιτροπής του Σαλόν. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσσικού Πολέμου (1870), διέθεσε σημαντικό μέρος της περιουσίας του, για την άμυνα της χώρας του. Το 1872 αγόρασε ένα σπίτι για τον Ονορέ Ντωμιέ, προκειμένου να τον βοηθήσει όταν έμεινε τυφλός και χρεωκόπησε. Υποστήριξε επίσης οικονομικά την οικογένεια και τη χήρα του ζωγράφου Ζαν Φρανσουά Μιγέ (Jean-François Millet), όταν εκείνος πέθανε. Ο Κορό πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1875, στο Βιλ-ντ'Αβρύ (Ville-d'Avray), σε ηλικία 79 ετών. Encyclopedia Britannica, 11th Edition The Webmusem
Γεώργιος Κουράτος

Ο Γεώργιος Κουράτος (19.. - 1985) ήταν Έλληνας δικηγόρος που υπηρέτησε ως νομάρχης σε αρκετούς νομούς ανά την Ελλάδα. Υπήρξε προσωπικός φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και του γιου του, Ανδρέα.

 Καταγόταν από την Κεφαλονιά και ήταν δικηγόρος. Ήταν εκδότης πολιτικής εφημερίδας στην Κεφαλονιά και έπειτα από τα Ιουλιανά του 1965 επιδόθηκε στον ανένδοτο αγώνα. Υπηρέτησε ως νομάρχης Φθιωτιδοφωκίδος, Αιτωλοακαρνανίας, Λέσβου (1929 - 1930) και Ηλείας (1930). Όταν εγκαθιδρύθηκε η χούντα του 1967, καταδικάστηκε ερήμην σε φυλάκιση 2,5 ετών. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διέμενε στην Ιταλία αυτοεξόριστος και πήρε μέρος στην νομική κάλυψη του κινήματος του Αντιτορπιλλικού Βέλος το 1973. Στις εκλογές του 1974 ήταν υποψήφιος βουλευτής Κεφαλληνίας με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, όμως δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 3.840 ψήφους. Ήταν ξανά υποψήφιος βουλευτής Κεφαλληνίας με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) στις εκλογές του 1977 χωρίς να εκλεγεί, καθώς συγκέντρωσε 1.592 ψήφους.Απεβίωσε τον Απρίλιο του 1985 και η κηδεία του έγινε στις 4 Απριλίου από τον ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής, στη Σάμη της Κεφαλονιάς. Ήταν παντρεμένος με τη Μανδάνη Κουράτου και είχαν δύο παιδιά, εγγόνια και μία δισέγγονη.
Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ

Ο Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ (Βεγγαλικά: রফিক উদ্দীন আহমেদ‎) (30 Οκτωβρίου 1926 - 21 Φεβρουαρίου 1952) ήταν διαδηλωτής που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Βεγγαλικού Γλωσσικού Κινήματος που έλαβε χώρα στο Ανατολικό Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές) το 1952. Θεωρείται μάρτυρας στο Μπαγκλαντές.

 Ο Αχμέντ γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1926 στο χωριό Παρίλ (μετονομάστηκε σε "Ραφίκναγκαρ"), στο Σινγκάιρ της επαρχίας Μανικγκάντζ της Ανατολικής Βεγγάλης των Βρετανικών Ινδιών. Πέρασε τις εξετάσεις από τη σχολή Μπάιρα το 1949. Σπούδασε στο κολέγιο Ντεμπέντρα αλλά τα παράτησε πριν αποφοιτήσει. Μετακόμισε στη Ντάκα και άρχισε να εργάζεται σε ένα τυπογραφείο που ανήκε στον πατέρα του. Ο Αχμέντ συμμετείχε ενεργά στη φοιτητική διαμαρτυρία που απαιτούσε την καθιέρωση των βεγγαλικών ως εθνική γλώσσα του Πακιστάν στις 21 Φεβρουαρίου 1952, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα. Όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά των διαδηλωτών μπροστά από τις εγκαταστάσεις του Ιατρικού Κολεγίου της Ντάκα, ο Ραφίκ πυροβολήθηκε στο κεφάλι και πέθανε αμέσως. Ετάφη στο νεκροταφείο Αζιμπούρ. Ο τάφος του χάθηκε και δεν εντοπίστηκε αργότερα. Τιμήθηκε με το Εκουσέι Παντάκ μεταθανάτια, το 2000, για τη θυσία του. Το χωριό του μετονομάστηκε σε Ραφίκναγκαρ και η Βιβλιοθήκη Σαχίντ Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ και το Μουσείο-Μνημείο δημιουργήθηκε στο χωριό του το Φεβρουάριο του 2010. Το Σαχίντ Ραφίκ Σμρίτι Παθαγκάρ είναι βιβλοθήκη στο Μανικγκάντζ, η οποία ονομάστηκε προς τιμήν του και ιδρύθηκε το 2004. Το "Τσαντέρ Μοτό Τσάντρο Μπίντου" είναι θεατρικό με βάση τα απομνημονεύματά του. Σύντομη βιογραφία στην επίσημη ιστοσελίδα του Πρωθυπουργού του Μπανγκλαντές, Κυβέρνηση του Μπανγκλαντές
Μάχη των Κατασυρτών

Η μάχη των Κατασυρτών έγινε το φθινόπωρο του 917, λίγο μετά τον εντυπωσιακό βουλγαρικό θρίαμβο στη μάχη του Αχελώου (917) κοντά στο ομώνυμο χωριό, κοντά στη βυζαντινή πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη. Το αποτέλεσμα ήταν μία βουλγαρική νίκη.

 Από τις αρχές του 917 και οι δύο πλευρές προετοιμάστηκαν για αποφασιστικές ενέργειες. Οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να σχηματίσουν συνασπισμό κατά της Βουλγαρίας, αλλά οι προσπάθειές τους απέτυχαν λόγω της γρήγορης αντίδρασης του Βούλγαρου ηγεμόνα Συμεών Α΄. Ωστόσο, οι Ρωμαίοι συγκέντρωσαν έναν τεράστιο στρατό, αλλά ηττήθηκαν αποφασιστικά στον Αχελώο. Ενώ ο νικηφόρος βουλγαρικός στρατός βάδιζε προς τα νότια, ο ρωμαίος διοικητής Λέων Φωκάς ο Πρεσβύτερος, που επέζησε από τη μάχη τού Αχελώου, έφτασε στην Κωνσταντινούπολη δια θαλάσσης και συγκέντρωσε τα τελευταία ρωμαϊκά στρατεύματα, για να αναχαιτίσουν τον εχθρό, πριν φτάσει στην πρωτεύουσα. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν κοντά στο χωριό Κατασύρται λίγο έξω από την πόλη και μετά από νυχτερινό αγώνα, οι Ρωμαίοι κατατροπώθηκαν εντελώς από το πεδίο της μάχης. Οι τελευταίες ρωμαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις κυριολεκτικά καταστράφηκαν και ο δρόμος προς την Κωνσταντινούπολη άνοιξε, αλλά οι Σέρβοι επαναστάτησαν στα δυτικά και οι Βούλγαροι αποφάσισαν να εξασφαλίσουν τα μετόπισθεν τους πριν από την τελική επίθεση της βυζαντινής πρωτεύουσας, που έδωσε στους Ρωμαίους πολύτιμο χρόνο να συνέλθουν. Garland, Lynda (2002). Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium AD 527-1204. Routledge. ISBN 9780203024812. Scylitzes, Ioannes. Historia, Part 2. σελ. 88.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1979-80

Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1979-80 αποτέλεσε το 25ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η Νεα Σαλαμίνα για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 1979-80 συμμετείχαν 14 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία 1980-81. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1980-81. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1979-80 Κεραυνός ΣτροβόλουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1979-80: Ηρακλής Γερολάκκου Παρθενών ΖώδιαςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1978-79 Νεα Σαλαμίνα Διγενής Ακρίτας ΜόρφουΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1978-79: Ορφέας Λευκωσίας Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Η Νέα Σαλαμίνα έχασε το αήττητο της». Χαραυγή: σελ. 6. 22 Απριλίου 1980. «Έληξε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας». Θάρρος: σελ. 6. 21 Απριλίου 1980. «Έπεσε η αυλαία των δύο πρωταθλημάτων». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 6. 22 Απριλίου 1980. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 143. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1979-80 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1979-80 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1979-80
Ούσμπα

Το Ούσμπα (γεωργιανά: უშბა) είναι μία από τις πιο αξιοσημείωτες κορυφές του Καυκάσου. Βρίσκεται στην περιοχή Σβανέτι στην βορειοδυτική Γεωργία, ακριβώς νότια των συνόρων με την δημοκρατία της Καμπαρντινο-Βαλκαρίας στη Ρωσία. Αν και δεν ανήκει στις 10 μεγαλύτερες κορυφές της οροσειράς, το Ούσμπα είναι γνωστό και ως "Μάττερχορν του Καυκάσου " για το γραφικό του σχήμα, που θυμίζει διπλή κορυφή σε σχήμα στύλου. Λόγω του απότομου σχήματος και του ασταθούς καιρού πολλοί ορειβάτες θεωρούν το Ούσμπα το δυσκολότερο βουνό στο Καύκασο.

 Η νότια κορυφή του Ούσμπα είναι λίγο υψηλότερη από τη βόρεια κορυφή με 4.690 μέτρα. Η πρώτη ανάβαση στην βόρεια κορυφή έγινε από τους Τζον Γκάρφορντ Κόκλιν και Ούλριχ Άλμερ το 1888. Το 1903 έγινε η πρώτη ανάβαση στην νότια κορυφή από μια γερμανοελβετοαυστριακή αποστολή με επικεφαλής τον Μπ. Ρίκμερ-Ρίκμερς. Η βόρεια κορυφή του Ούσμπα είναι πιο προσβάσιμη από τη νότια κορυφή: η τυπική διαδρομή, η βορειοανατολική κορυφογραμμή, ανεβαίνει από τη ρωσική πλευρά της περιοχής σε ένα υψηλό οροπέδιο και από εκεί μέχρι τη κορυφή. Ως εκ τούτου, μια ανάβαση στη κορυφή μέσω αυτής της διαδρομής περιλαμβάνει τεχνικά τη διέλευση των συνόρων. Η διαδρομή βαθμολογείται ως AD+ στο γαλλικό σύστημα ή 4a στο ρωσικό σύστημα. Οι διαδρομές στη νότια κορυφή από τη γεωργιανή πλευρά περιλαμβάνουν δύο διαδρομές με βαθμό δυσκολίας ED στο γαλλικό σύστημα. Πριν από την ανακάλυψη της Κορυφής 4810 (ύψους 4.810 μέτρων) στο Καράβσιν, η Ούσμπα, μαζί με το Τσατίν-Τάου και την Κορυφή της Ελεύθερης Κορέας στη Κιργιζία, θεωρήθηκαν μερικές από τις πιο δύσκολες και εξέχουσες κορυφές για ανάβαση στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Τον Αύγουστο του 2012, οι καταιγίδες έκαναν την ανάβαση στην Ούσμπα δύσκολη. Ένας ορειβάτης πέθανε και ένας άλλος, ο Αρμένιος Αντρανίκ Μιριμπιάν, κόλλησε κοντά στην κορυφή για τέσσερις ημέρες αφού παγιδεύτηκε σε μια προεξοχή από έντονη χιονόπτωση. Λόγω των ισχυρών ανέμων, οι διασώστες δεν ήταν σε θέση να τον προσεγγίζουν από ελικόπτερο και ο Αντρανίκ πήρε την απόφαση να κατέβει από το βουνό, παρά το γεγονός ότι δεν είχε τσεκούρι πάγου αφού έσπασε κατά την εκκαθάριση του χιονιού.Οι Ρώσοι τουρίστες Βικτόρια Μπουσούγιεβα, 30 ετών, και Αντρέι Σιντόροφ, 36 ετών, εξαφανίστηκαν στην Ούσμπα τον Σεπτέμβριο του 2013. Στη γεωργιανή μυθολογία, η Ούσμπα θεωρείται σπίτι της θεάς του κυνηγιού Ντάλι. Το ρωσικό συγκρότημα φολκ-ροκ Μέλνιτσα έχει ένα τραγούδι που λέγεται Ούσμπα στο τέταρτο άλμπουμ τους. Είναι αφιερωμένο στον Γεωργιανό ορειβάτη, φίλο ενός από τους τραγουδιστές, ο οποίος πέθανε σε αυτό το βουνό. Irving, R. L. G., Ten Great Mountains (London, J. M. Dent & Sons, 1940)
Οθωμανικές απογραφές του Μετσόβου

Τα οθωμανικά κατάστιχα απογραφής (tahrir defterleri) του 1454/5 & 1506 του σαντζακιού των Τρικάλων, αποτελούν τις μοναδικές πηγές που υπάρχουν για την οικιστική και οικονομική διάρθρωση της περιοχής του Μετσόβου κατά την πρώιμη οθωμανική περίοδο.

 Στην απογραφή του 1454/55, η φορολογική ενότητα του τιμαρίου του Μετσόβου (karye-iMiçova), υπάγεται στο hâss του ÖmerBey,διοικητή του σαντζακιού των Τρικάλων και συγκροτείται από τους οικισμούς: Nihori, Kato Kitona, Epano Kitona, Tiravatişte, Vitinos και Mila[3]. Στην απογραφή του 1506 το τιμάριο του Μετσόβου νέμεται ο ΒaliBey και συγκροτείται από τους οικισμούς: Brostile, Nihori ή Pethori, Kato Peltonya, Epano Peltonya, Tiravatişte, Vitonoş και Milya ή Milina. Το 1454/55 καταγράφονται 700 πλήρως φορολογήσιμες οικογενειακές εστίες (hâne), 41 χήρες (bîve) και 52 άγαμοι (mücerred). Το 1506 καταγράφονται 442 πλήρως φορολογήσιμες οικογενειακές εστίες (hâne), 43 ή 46 άγαμοι και 35 χήρες. Τα νούμερα δείχνουν ότι η περιοχή συγκροτεί μία ισχυρή δημογραφική ζώνη, η οποία υπερέχει πληθυσμιακά των μεγαλύτερων πόλεων του σαντζακιού των Τρικάλων. Από τα είδη των προσόδων που καταγράφονται διαπιστώνεται ότι οι κάτοικοι της περιοχής του Μετσόβου ασκούν εκείνη την περίοδο μία πολύμορφη αγροτική παραγωγή. Εκτός από την εκτροφή ζώων ασχολούνται επίσης και με τη παραγωγή δημητριακών και καρπών, την αμπελουργία τη μελισσοτροφία και τη σηροτροφία. Μ. Delibaşi-M. Arikan, Sûret i Defter-i Sancak-i Tirhala I, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2001, σελ. 26-27 Θ. Δασούλας, Αγροτικές κοινωνίες του ορεινού χώρου κατά οθωμανική περίοδο: ο γεωργικός κόσμος της "Χώρας Μετζόβου" (18ος-19οςαι.), εκδ. ΕΑΔΔ (Εθνικό Αρχείο Διδακτορικών Διατριβών), 2009, σελ. 137-139, 322-329
Τζέφρι Ράιτ

Ο Τζέφρι Ράιτ (Jeffrey Wright, 7 Δεκεμβρίου 1965) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους του ως Belize στη μίνι σειρά του HBO, Angels in America, Jean-Michel Basquiat στο Basquiat, Felix Leiter στις ταινίες James Bond Casino Royale και Quantum of Solace, Valentin Narcisse στη σειρά του HBO, Boardwalk Empire, και ως Beetee στις τρεις από τις τέσσερις ταινίες The Hunger Games. Αυτή τη στιγμή, εμφανίζεται στην τηλεόραση στο ρόλο του Bernard Lowe, στη σειρά του HBO, Westworld.

 Γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον και σπούδασε Πολιτική επιστήμη στο Κολλέγιο Άμερστ. Στη συνέχεια, εισήχθη για να σπουδάσει υποκριτική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και σταμάτησε δύο μήνες αργότερα για να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός. To 1994 κέρδισε το βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία του στη θεατρική παράσταση Angels in America. Επίσης, βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα και με βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία στου στη σειρά Ο Θεός ξέχασε τον Παράδεισο, που αποτελεί την τηλεοπτική εκδοχή του Angels in America. Ο Ράιτ νυμφεύθηκε την ηθοποιό Κάρμεν Ετζόγκο τον Αύγουστο του 2000. Μαζί απέκτησαν ένα γιο και μία κόρη, τον Ελάιζα και τη Τζούνο, και κατοικούσαν στο Μπρούκλιν της Νέα Υόρκη. Έκτοτε έχουν χωρίσει.Ο Ράιτ είναι χρόνια ακτιβιστής. Το 2011, ίδρυσε την Taia Lion Resources, μία εταιρεία έρευνας ορυκτών, εστιασμένη στην εξόρυξη στη Σιέρα Λεόνε.
Κλάιντ Ντρέξλερ

Ο Κλάιντ Όστιν Ντρέξλερ (Clyde Austin Drexler, γεννήθηκε 22 Ιουνίου 1962) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Αγωνίστηκε 15 χρόνια στο NBA, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Ήταν μέλος της Ντριμ Τιμ που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.

 Με καταγωγή από την πόλη του Χιούστον, παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του πόλης και πρωταγωνίστησε στις ομάδες «Phi Slamma Jamma» των αρχών της δεκαετίας του 1980. Καλός στην επίθεση συνεργάστηκε με τον Χακίμ Ολάζουον και έφτασε σε δύο συνεχόμενα φάιναλ φορ του NCAA. Η επαγγελματική του σταδιοδρομία στο Πόρτλαντ συνδυάστηκε με πολλά ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου. Οι δύο καλύτερες χρονιές του ήταν το 1987–88 και η επόμενη με μέσο όρο στους 27 πόντους. Με το προσωνύμιο Clyde the Glide, ο Ντρέξλερ κέρδισε ένα πρωτάθλημα ΝΒΑ με το Χιούστον το 1995, ομάδα που έκλεισε την καριέρα του. Έλαβε μέρος σε 10 All Star Game και μία φορά ήταν στην καλύτερη πεντάδα του NBA. Ήταν εξίσου ικανός και στη θέση του σούτινγκ γκαρντ διακρινόμενος για την ευχέρεια πολλών κλεψιμάτων έχοντας την όγδοη θέση όλων των εποχών στην ιστορία του πρωταθλήματος. Και οι δύο ομάδες που αγωνίστηκε απέσυραν τη φανέλα με το νούμερο 22 που φορούσε.Εισήχθη δύο φορές στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, το 2004 για την ατομική του καριέρα και το 2010 ως μέλος της Ολυμπιακής ομάδας του 1992. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα, ενώ είναι και σχολιαστής για τα εντός έδρας παιχνίδια των Χιούστον Ρόκετς. Χρυσός Ολυμπιονίκης (1992) Πρωτάθλημα NBA (1995) 10 × NBA All-Star (1986, 1988–1994, 1996, 1997) All-NBA πρώτη ομάδα (1992) 2 × All-NBA δεύτερη ομάδα (1988, 1991) 2 × All-NBA τρίτη ομάδα (1990, 1995) Η ομάδα όλων των εποχών για την 50η επέτειο του NBA Η ομάδα όλων των εποχών για την 75η επέτειο του NBA Η φανέλα No. 22 αποσύρθηκε από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Η φανέλα No. 22 αποσύρθηκε από τους Χιούστον Ρόκετς Δεύτερη ομάδα All-American (1983) Η φανέλα No. 22 αποσύρθηκε από τους Χιούστον Κούγκαρς Αναλυτικά στατιστικά καριέρας Αρχειοθετήθηκε 2013-04-04 στο Wayback Machine. HOF : Clyde Drexler