IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπάρυ Γουάιτ

Ο Μπάρυ Γουάιτ (Barry White, πραγματικό όνομα: Barry Eugene Carter, 12 Σεπτεμβρίου 1944 – 4 Ιουλίου 2003) ήταν Αμερικανός συνθέτης, παραγωγός, τραγουδοποιός και τραγουδιστής γνωστός για την μπασοβαρύτονη φωνή του. Νικητής τρεις φορές των μουσικών βραβείων Γκράμι, με τη σταδιοδρομία του να φτάνει στο απόγειο στα μέσα του 1970 μαζί με την πασίγνωστη ορχήστρα του, την "The Love Unlimited Orchestra" με το σινγκλ "love theme" (1973). Κατά την διάρκεια της καριέρας του έφθασε τα 106 χρυσά άλμπουμ εκ των οποίων τα 40 έγιναν πλατινένια.

 Αν και γεννήθηκε στο Γκάλβεστον του Τέξας, μεγάλωσε στις γειτονιές υψηλής εγκληματικότητας του κεντρικού Λος Άντζελες, ακούγοντας τη συλλογή δίσκων κλασικής μουσικής της μητέρας του. Εκεί, ο αδελφός του σκοτώθηκε σε σύγκρουση με αντίπαλη συμμορία και ο ίδιος ο Μπάρι σε ηλικία 17 χρονών πήγε στη φυλακή για κλοπή ελαστικών ενός αυτοκινήτου. Στην φυλακή άκουγε το τραγούδι του Έλβις it’s Now or Never στο ραδιόφωνο, εμπειρία που αργότερα άλλαξε τη ζωή του. Μετά την αποφυλάκισή του ξεκινά τη μουσική του σταδιοδρομία κατά τη δεκαετία του 1960, με μουσικά γκρούπ. Ο μουσικός παραγωγός Bob Keane τον ανακαλύπτει το 1965 και η καριέρα του εκτινάσσεται. Το 1972 δημιουργεί ένα εκπληκτικό γυναικείο φωνητικό τρίο αποτελούμενο από τη μέλλουσα γυναίκα του την αδελφή της και την εξαδέλφη τους, το Love Unlimited. Τότε με το From A Girl's Point of View We Give to You... Love Unlimited, αρχίζει ο χορός των χρυσών και πλατινένιων άλμπουμ. Κατά το 1995 είναι υπέρβαρος και εισάγεται σε νοσοκομείο με πρόβλημα υψηλής πίεσης. Το 1999 αναγκάζεται να ακυρώσει περιοδείες του, λόγω εξάντλησης και, τελικά, το 2002 μεταφέρεται στο νοσοκομείο με νεφρική ανεπάρκεια, λόγω των προβλημάτων διαβήτη. Τελικά, το 2003, σε ηλικία 58 αφήνει την τελευταία του πνοή στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Barry White στο Wikimedia Commons
Πατρίκ Ασί

Ο Πατρίκ Ασί (Patrick Achi, γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου 1955) είναι Ιβοριανός πολιτικός που υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Ακτής Ελεφαντοστού από τις 26 Μαρτίου 2021. Μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Ακτής Ελεφαντοστού, σπούδασε στο Supélec και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και ειδικεύεται στη μηχανική και τις υποδομές. Έχει επίσης εργαστεί ως κυβερνητικός εκπρόσωπος του προέδρου Αλασάν Ουαταρά .

 Ο Ασί, γεννημένος στο Παρίσι από μητέρα Ιβοριανή και Γάλλο πατέρα, σπούδασε στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μεταξύ 2010 και 2017, ο Ασί ήταν υπουργός Οικονομικής Υποδομής στις κυβερνήσεις των διαδοχικών πρωθυπουργών Γκιγιόμ Σορό (2010–12), Ζανό Αουσού-Κουαντιό (2012) και Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν (2012–17). Ο Ασί διορίστηκε υπηρεσιακός πρωθυπουργός στις 8 Μαρτίου 2021 για να αναλάβει τα καθήκοντα του πρωθυπουργού Χαμέντ Μπακαγιόκο, ο οποίος βρισκόταν ασθενής στο νοσοκομείο. Ο Μπακαγιόκο πέθανε δύο ημέρες αργότερα. Ο Ασί διορίστηκε πρωθυπουργός στις 26 Μαρτίου 2021 από τον πρόεδρο Ουαταρά. Με αυτή την ιδιότητα, εμφανίστηκε ως βασικό πρόσωπο στις συζητήσεις για την επίλυση ενός μεγάλου ελλείμματος παραγωγής ενέργειας που είχε επιβαρύνει την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας στις αστικές περιοχές για αρκετές εβδομάδες. Τον Οκτώβριο του 2021, το όνομά του αναφέρθηκε στα Pandora Papers. Έλεγχε τουλάχιστον μέχρι το 2006 Allstar Consultancy Services Limited, μια υπεράκτια εταιρεία που βρίσκεται στις Μπαχάμες και δημιουργήθηκε το 1998 μέσω ενός υποψηφίου, ενώ ο Achi ήταν κυβερνητικός επίτροπος με την Ivorian Electricity Company. (CIE) και τεχνικός σύμβουλος του Υπουργού Ενέργειας. Ο Ασί κατέχει και θέση στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), ως εξ οφίτσιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Στις 16 Απριλίου 2020 ο Ασί ανακοίνωσε ότι βρέθηκε θετικός στην COVID-19 και αυτοαπομονώθηκε μέχρι νεοτέρας. Τον Μάιο του 2021 διακομίστηκε αεροπορικώς στο Παρίσι λόγω «σοβαρής κόπωσης» και για ιατρικούς ελέγχους.
Ίρις (μυθολογία)

Η Ίρις ήταν κατά την ελληνική μυθολογία δευτερεύουσα θεότητα του Ολύμπου, αναφερόμενη και ως μία από τις Άρπυιες. Ανήκε στην ακολουθία των θεών με καθήκοντα αγγελιαφόρου.

 Ήταν κόρη του Θαύμαντα και της Ωκεανίδας Ηλέκτρας, κατά τον Ησίοδο, και αδελφή των Αρπυιών Ωκυπέτης και της Αελλούς ή κατ΄ άλλη εκδοχή της Άρκης, την οποία τιμώρησε ο Δίας διότι κατά την Τιτανομαχία βοήθησε τους Τιτάνες. Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν την Ίριδα ακριβώς όπως αγιογραφούνται σήμερα από τους Χριστιανούς οι Αρχάγγελοι: Νέα, με πλούσιο βραχύ χιτώνα, με μεγάλες πτέρυγες στους ώμους και χρυσά φτερωτά σανδάλια, φέροντας στο χέρι το κηρύκειο, όπως ο Ερμής. Ήταν φτερωτή και ορμητική σαν θύελλα, γνωστή ως πιστή και γοργοπόδαρη αγγελιαφόρος των θεών. Ο δρόμος που ακολουθούσε στον ουρανό για να μεταφέρει από τη Στύγα σε χρυσή υδροχόη, το για τον όρκο των θεών «ιερό ύδωρ» χαρασσόταν επτάχρωμος. Με την ορμή της βροχής έφθανε από τον Όλυμπο στη γη ή στη θάλασσα προκειμένου να παρακολουθήσει και να βοηθήσει την επίτοκο Λητώ όταν κατ΄ επιταγή της ζηλότυπης Ήρας «ουδείς τόπος φωτιζόμενος από τον Ήλιο» τη δεχόταν, ή όταν έσπευσε να παραλάβει τη Θέτιδα και να τη φέρει στον Πηλέα. Είχε όμως και άλλες υπηρεσίες ιδίως κοντά στη θεά Ήρα. Αυτή έστρωνε το κρεβάτι της, βοηθούσε στον καλλωπισμό της ή άλειφε με «ιερά μύρα» τα θεία μέλη της. Αυτή κατά διαταγή της Ήρας έσπευδε στις μελλοθάνατες γυναίκες όταν βασανίζονταν επί μακρού και επιτάχυνε το τέλος των βασάνων τους με την κοπή των μετωπιαίων τριχών. Δεν απαξιούσε όμως να εκτελέσει παραγγελίες και θνητών, όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, όπου σπεύδει κατά παράκληση του Αχιλλέα να ζητήσει από τον Βορρέα και τον Ζέφυρο να δυναμώσουν την πυρά του Πατρόκλου. Επίσης στην Ιλιάδα πείθει για λογαριασμό της τον Αχιλλέα να ξαναμπεί στη μάχη, μόλις σκοτώνεται ο φίλος του Πάτροκλος κι ο Έκτορας θέλει να πάρει το πτώμα του ήρωα. Γενικά από όλες τις μυθολογικές ιστορίες διαφαίνεται καθαρά πως η Ίρις ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη ιπτάμενη θεότητα (αλληγορική) της έννοιας του ατμοσφαιρικού φαινομένου του ουράνιου τόξου, προς τούτο και η στενή σχέση με την Ήρα, θεότητα του αέρα και των καιρικών φαινομένων. Από τις γνωστές παραστάσεις της γνωστότερη είναι η επί του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα, όπου μαζί με τον Ερμή περιμένει το αποτέλεσμα του αγώνα μεταξύ θεάς Αθηνάς και θεού Ποσειδώνα. Περίφημη επίσης είναι εκείνη επί του αγγείου Φρανσουά, όπου με τον Χείρωνα προηγείται της πομπής στην παραλαβή της Θέτιδας προκειμένου να την οδηγήσει στον από τους θεούς ορισθέντα Πηλέα. Ο αστεροειδής 7 Ίρις, που ανακαλύφθηκε το 1847, πήρε το όνομά του από την παραπάνω δευτερεύουσα θεά.
Νήσος Μπόλα

Η Νήσος Μπόλα (ονομάζεται επίσης Νταχίν Σαχμπαζπούρ) είναι το μεγαλύτερο νησί του Μπαγκλαντές με έκταση 1441 τ.χλμ. Καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Μπόλα στη διαίρεση Μπαρισάλ.

 Βρίσκεται στο στόμα του ποταμού Μέγκνα. Υπάρχουν υπηρεσίες πλοίων που συνδέουν την πόλη Ντάκα και Μπαρισάλ.Το Νησί έχει μήκος 130 χιλιομέτρων και έχει πληθυσμό 1.700.000 κατοίκων. Ένας χάρτης του 1776 δείχνει ότι έχει σχήμα οβάλ, όμως επί του παρόντος είναι πιο επίμηκες, λόγω της διάβρωσης από το ποταμό Μέγκνα. Το υπερυψωμένο σημείο του νησιού βρίσκεται μόλις 6 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η νήσος Μπόλα είναι γνωστό για το πηγμένο γάλα για τυρί Μπούφαλο (ντόι), το οποίο είναι μοναδικό στο Μπαγκλαντές. Η διαδικασία που χρησιμοποιείται έχει παραμείνη αμετάβλητη. Φτιάχνεται μέσα σε παραδοσιακές πήλινες γλάστρες και η διαδικασία διαρκεί 18 ώρες. Είναι δημοφιλές στο νησί και σερβίρεται σε ειδικές περιστάσεις, όπως γάμοι, πανηγύρια και άλλες ειδικές περιστάσεις. Το Νησί έχει αντιμετωπίσει χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης, αν και ανακαλύφθηκε φυσικό αέριο στο Σαχμπαζπούρ το 1994. Η κυβέρνηση αποφάσισε να χτίσει ένα Εργοστάσιο το οποίο αναμένεται να είναι πλήρως λειτουργικό μέχρι τον Αύγουστο του 2015. Η κρατική Εταιρεία Δικτύου Ηλεκτρικής Ενέργειας του Μπαγκλαντές εγκαθιστά μια γραμμή μεταφοράς ρεύματος υψηλής τάσης από το νησί Μπόλα προς το νησί Μπουρχανουντίν. Υπάρχουν 14 κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που βρίσκονται στον αέρα. Το 1970 επλήγη από τον καταστροφικό τυφώνα Μπόλα που κατέστρεψε τελείως το νότιο μισό του νησιού και επίσης κατέστρεψε τις καλλιέργειες ρυζιού. Το 1995, το μισό νησί πλημμύρισε, αφήνοντας 500.000 ανθρώπους άστεγους.Το 2005, πλημμύρες έπληξαν πάνω από μισό εκατομμύριο άτομα στο νησί. Σημαντικές πλημμύρες με τον πέρασμα των προηγούμενων μηνών και ετών έχει προκαλέσει σοβαρή διάβρωση και έχει οδηγήσει σε μια σειρά από ξεχειλισμό ποταμών. Το 2009 σημαντικός αριθμός κατοίκων του νησιού ζούσαν στις παραγκουπόλεις της Ντάκα. Κατάλογος νησιών στο Μπαγκλαντές
Salve, Oh Patria

"Salve, Oh Patria!" ("Χαίρε, πατρίδα!") είναι ο εθνικός ύμνος του Ισημερινού. Οι στίχοι γράφτηκαν το 1865 από τον ποιητή Χουάν Λεόν Μέρα, μετά από αίτημα της Συγκλήτου του Ισημερινού, ενώ η μουσική γράφτηκε από τον Antonio Neumane. Ωστόσο, ο ύμνος υιοθετήθηκε επίσημα από το Κoγκρέσο στις 29 Σεπτεμβρίου 1948. Ο ύμνος αποτελείται από έξι στροφές και μια επωδό, από τις οποίες χρησιμοποιούνται μόνο η επωδός κι η δεύτερη στροφή.

 Coro ¡Salve, Oh Patria, mil veces! ¡Oh Patria, gloria a ti! ¡Gloria a ti! Ya tu pecho, tu pecho, rebosa Gozo y paz ya tu pecho rebosa; Y tu frente, tu frente radiosa Más que el sol contemplamos lucir, Y tu frente, tu frente radiosa Más que el sol contemplamos lucir.2da Estrofa Los primeros los hijos del suelo Que soberbio, el Pichincha decora Te aclamaron por siempre señora Y vertieron su sangre por ti. Dios miró y aceptó el holocausto Y esa sangre fue germen fecundo De otros héroes que atónito el mundo Vió en tu torno a millares surgir. a millares surgir, a millares surgir.Coro Επωδός Ω πατρίδα, χιλιάδες φορές σε χαιρετούμε! Δόξα σε εσένα, δόξα σε εσένα! Από τα στήθη σου κυλάνε, Χαρά και Ειρήνη κυλάνε από τα στήθη σου. Και το πρόσωπό σου, το φωτεινό σου πρόσωπο, Χαιρόμαστε τη λαμπρότητά του πιο πολύ κι απ' τον ήλιο, Και το πρόσωπό σου, το φωτεινό σου πρόσωπο, Χαιρόμαστε τη λαμπρότητά του πιο πολύ κι απ' τον ήλιο,Δεύτερη στροφή Τα άξια τέκνα της γης που τόσο υπέροχα κόσμησαν την Pichincha, πάντοτε σε αναγνωρίζανε ως κυρά τους και χύσανε το αίμα τους για σένα. Ο Θεός κοιτούσε και δέχτηκε τη θυσία τους, και αυτό το αίμα ήταν ο καρπός που γέννησε άλλους ήρωες που κατέπληξαν τον κόσμο, και χιλιάδες που στέκονται γύρω σου. Χιλιάδες που στέκονται γύρω σου Χιλιάδες που στέκονται γύρω σου.Επωδός Αρχείο ήχου
Μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί (Βερολίνο)

Το μνημείο για τα θύματα της σφαγής του Χοτζαλί βρίσκεται κοντά στη βιβλιοθήκη Γκότφριντ-Μπεν στο δημοτικό διαμέρισμα Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ του Βερολίνου. Το μνημείο αποτελείται από τρεις αφηρημένες χάλκινες φιγούρες, που συμβολίζουν τον πατέρα, τη μητέρα και το παιδί και υποδηλώνουν την ελπίδα για ένα ειρηνικό μέλλον των εθνών.

 Μαζί με τους επιχειρηματίες του μνημείου Σαλχάμπ Μαμάντοφ, Ακίφ Ασγάροφ και Αλί Ιμπαντουλάγιεφ, ένας από τους συνιδρυτές του, είναι ένας ζωγράφος και γλύπτης από το Αζερμπαϊτζάν, ο Ιβραχίμ Αχραρ, ο οποίος ζει στη Γερμανία εδώ και 45 χρόνια. Στην τελετή έναρξης που πραγματοποιήθηκε στις 30 Μαΐου 2011, συμμετείχαν ο Νόρμπερτ Κοπ, επικεφαλής του δημοτικού διαμερίσματος του Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ, ο Ανταλάτ Βαλίγεφ, ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού του Αζερμπαϊτζάν, εκπρόσωποι της διασποράς του Αζερμπαϊτζάν, επιστήμονες και προσωπικότητες του πολιτισμού από τις δύο χώρες..
Αίμων της Σαβοΐας

Ο Αίμων (15 Δεκεμβρίου 1291 - 22 Ιουνίου 1343) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1329-1343). Ήταν δευτερότοκος υιός τού Αμεδαίου Ε' κόμη της Σαβοΐας και της Σιβύλλας του Μπωζέ.

 Το 1321 επέβλεψε τις πολιορκητικές μηχανές κατά την πολιορκία της Κορμπιέρ. Από το 1323 ήταν κύριος του Μπρέσε, υποτελής του μεγαλύτερου αδελφού του Εδουάρδου. Ως νεότερος υιός σχεδίαζε μια εκκλησιαστική σταδιοδρομία και το 1329 ήταν στην Αβινιόν, κοντά στον πάπα Ιωάννη ΚΒ', όταν απεβίωσε ο Εδουάρδος. Τη διαφορά του με τον ανιψιό του Αμεδαίο Γ' κόμη της Γενεύης την αντιμετώπισε με τη σύσταση επιτροπής. Η εδαφική διαμάχη συνεχιζόταν για γενιές και λύθηκε με διαπραγματεύσεις από τον Αίμονα, γι΄αυτό και ονομάστηκε ο Ειρηνοποιός. Επίσης η Ιωάννα, κόρη του Εδουάρδου, διεκδικούσε την κομητεία της Σαβοΐας. Αν και δεν υπήρξε ποτέ γυναίκα κόμισσα στη Σαβοΐα, ίσχυε δηλ. ο Σαλικός νόμος, ο άνδρας της Ιωάννης Γ΄ των Ντρε δούκας της Βρετάνης υπερασπίστηκε το αίτημά της. Ο διακανονισμός επιτεύχθηκε με την πληρωμή ενός ποσού στην Ιωάννα, που σε αντάλλαγμα παραιτήθηκε των αξιώσεών της. Η παλιές εδαφικές διαφορές με τον Guigues Η' κόμη του Βιενουά οδήγησε σε πόλεμο, που στην πολιορκία της Λα Περιέρ ο κόμης σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ουμβέρτος Β' κόμης του Βιενουά. Τότε ο Φίλιππος ΣΤ' Βαλουά μεσολάβησε για ανακωχή, διότι ήθελε τον Αίμονα σύμμαχό του στον Εκατονταετή Πόλεμο. Επίσης και ο αντίπαλος του Φιλίππου ΣΤ', ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας τον ζήτησε σύμμαχο, αλλά καθώς ο Αίμων είχε κτήσεις στη Νορμανδία και στην Αγγλία και ήταν υποτελής και των δύο, απάντησε πως δεν μπορούσε. Το 1330 ίδρυσε γραφείο καγκελαρίας για τη διαχείριση των επίσημων εγγράφων. Επέκτεινε το παλαιό ταφικό παρεκκλήσιο της μονής Ωτεκόμπε κατά τα έτη 1331-42. Το 1340 όρισε δικαστές για τον χειρισμό των προσφυγών σε υποθέσεις μεταξύ των καστελάνων και του ιδίου. Η σύζυγός του Γιολάντα απεβίωσε κατά τον τοκετό του 5ου τέκνου τους το 1342 και το επόμενο έτος απεβίωσε και ο ίδιος. Ετάφη στο παρεκκλήσιο της μονής Ωτεκόμπε. Είχε 9 εκτός γάμου τέκνα πριν νυμφευτεί. Το 1330 νυμφεύτηκε τη Γιολάντα Παλαιολογίνα, κόρη του Θεοδώρου Α΄ μαρκήσιου του Μομφερράτου. Είχαν επιζώντα τέκνα: Αμεδαίος ΣΤ΄ 1334-1383, διαδέχθηκε τον πατέρα του Λευκή 1336-1388, παντρεύτηκε τον Γκαλεάτσο Β΄ Βισκόντι δούκα του Μιλάνου. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. LCCN 67-11030. Hourihane, Colum (2012). The Grove Encyclopedia of Medieval Art and Architecture. Vol. 1. Oxford University Press.
Νασίμ Χνιντ

Ο Νασίμ Χνιντ (Nassim Hnid, γενν. 12 Μαρτίου 1997) είναι Τυνήσιος διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Αλ Σαϊλία ΣΚ, με δανεισμό απο την ΑΕΚ.

 Ο Χνιντ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2016 με την ΚΣ Σφαξιέν.Στις 20 Αυγούστου 2020, ο Χνιντ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ. Ο Χνιντ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τυνησίας σε φιλικό αγώνα εναντίον του Μπουρούντι στις 17 Ιουνίου 2019. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Λεοπάρδαλη της Ιάβας

Η λεοπάρδαλη της Ιάβας (Panthera pardus melas) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης το οποίο κατοικεί στο νησί της Ιάβας στην Ινδονησία. Η IUCN έχει καταγράψει το υποείδος ως κρισίμως κινδυνεύον από το 2008. Το συνολικό εμβαδόν του ενδιαιτήματός είναι 3,277.3 χιλιόμετρα.

 Η λεοπάρδαλη της Ιάβας ζει αποκλειστικά περιορίζεται στην Ιάβα.Ειναι γνωστό ότι ζει στο Εθνικό Πάρκο Gunung Halimun, στο Εθνικό Πάρκο Ujung Kulon,στο Εθνικό Πάρκο Gunung Gede Pangrango,στο Εθνικό Πάρκο Ceremai,στο Εθνικό Πάρκο Merbabu,στο Εθνικό Πάρκο Merapi,στο Εθνικό Πάρκο Bromo Tengger Semeru,στο Εθνικό Πάρκο Meru Betiri,στο Βουνό Ijen,στο Εθνικό Πάρκο Baluran , και στο Εθνικό Πάρκο Alas Purwo. Κατοικεί σε υψόμετρα από τη στάθμη της θάλασσας στα 2.540 μ. (8.330 πόδια) σε οικοσυστήματα από πυκνά τροπικά δάση μέχρι ξηρά φυλλοβόλα δάση. Εκτός των προστατευόμενων περιοχών, καταγράφηκε σε δάση δευτερογενούς δασικής εκμετάλλευσης, ανάμεικτη γεωργική εκμετάλλευση και δάσος παραγωγής μεταξύ 2008 και 2014 Η λεοπάρδαλη της Ιάβας φέρει σκούρες, μαύρες κηλίδες και γυαλιστερά γκρίζα μάτια.
Το Φίδι

Το Le Serpent (ελλ. τίτλος Το Φίδι) είναι ένα θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 2006, σε σκηνοθεσία Ερίκ Μπαρμπιέ και με πρωταγωνιστή τον Ιβάν Ατάλ. Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου, 2007.

 Ένας φωτογράφος με την οικογενειακή του ζωή στα πρόθυρα κρίσης αντιμετωπίζει έναν εφιάλτη στο πρόσωπο ενός παλιού συμμαθητή του που έχει οργανώσει ένα μακιαβελικό σχέδιο εναντίον του. Χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο, όπως φόνο και εκβιασμό, θα κάνει τη ζωή του φωτογράφου κόλαση. Μια μικρή ελπίδα γεννιέται από μια απεγνωσμένη σκέψη: εκδίκηση με τα ίδια μέσα... Ιβάν Ατάλ ... Βενσάν Μαντέλ Κλοβίς Κορνιγιάκ ... Ζόζεφ Πλεντέρ Μίνα Χααπκίλα ... Ελέν Πιέρ Ρισάρ ... Σεντράς Σιμόν Αμπκαριάν ... Σαμ Όλγα Κιριλένκο ... Σοφία Βερόνικα Βάργκα ... Καθρίν Το Le Serpent είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Plender του Τεντ Λιούις. Ο σκηνοθέτης ανακάλυψε το συγγραφέα χάρη στην ταινία Get Carter (1971) του Μάικ Χότζες, η οποία ήταν επίσης βασισμένη σε βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Γαλλία τις 10 Ιανουαρίου 2007. Επίσημη Ιστοσελίδα Trailers στο AlloCiné Φωτογραφίες στο AlloCiné
Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων

Ο Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Γεωργίου Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ενιππέα και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.

 Ο Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων Λάρισας βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων και έχει πληθυσμό 171 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1940, ονομαζόταν Χατζηαμάρ και μέχρι το 1957, Χατζηαμάριον. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Άγιος Γεώργιος Φαρσάλων Λάρισας (Χατζηαμάριον Λάρισας, Χατζηαμάρ Λάρισας) (εξωτερικός σύνδεσμος).
Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο

Η Λίγα Νασιονάλ ντε Φούτμπολ ντε Πουέρτο Ρίκο (ισπανικά: Liga Nacional de Fútbol de Puerto Rico, LNF) είναι επαγγελματικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στο Πουέρτο Ρίκο. Συστάθηκε στις 25 Ιουλίου του 2009, με διοργανώτρια αρχή την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Πουέρτο Ρίκο. Στην αγωνιστική περίοδο του 2015 στο πρωτάθλημα μετείχαν 6 ομάδες. Από το 2009 έως και το 2015, η διοργάνωση διεξαγόταν παράλληλα με το Πουέρτο Ρίκο Σόκερ Λιγκ.

 Το πρωτάθλημα συστάθηκε στις 25 Ιουλίου του 2009 από 16 ομάδες. Αυτές αρχικά χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες των 8 (Ανατολική Κατηγορία και Δυτική Κατηγορία) για την κανονική περίοδο. Η εναρκτήρια αγωνιστική περίοδος ξεκίνησε με τα παιχνίδια Γιαμπουκόα Μπορικέν εναντίον Μαουνάμπο Λεόνες και Σαν Χουάν Γιουνάιτεντ εναντίον Κλουμπ Ντεπορτίβο Γκαγίτος. Και τα δύο παιχνίδια πραγματοποιήθηκαν στο Γιαμπουκόα. Στον τελικό των Playoffs η Μαουνάμπο Λεόνες επικράτησε της Μπαγιαμόν. Το 2010, ο αριθμός των ομάδων του πρωταθλήματος αυξήθηκε σε 21, οι οποίες χωρίστηκαν σε τέσσερις κατηγορίες. Τα Playoffs αναμείγνυαν τις κορυφαίες ομάδες σε κάθε κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου του 2011, μετείχαν 17 ομάδες και οι κατηγορίες συγχωνεύθηκαν σε μία. Επίσημος ιστότοπος
1Q84

To 1Q84 είναι μία μυθιστορηματική τριλογία του Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι. Οι δύο πρώτοι τόμοι κυκλοφόρησαν στην Ιαπωνία τον Μάιο του 2009 και ο τρίτος τον Απρίλιο του 2010. Η πρώτη έκδοση των δύο πρώτων βιβλίων στις 29 Μαΐου 2009 εξαντλήθηκε την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας τους. Στα Ελληνικά κυκλοφορούν και τα τρία βιβλία από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Είναι ένα περίπλοκο παζλ του οποίου τα κομμάτια φαίνονται να αλλάζουν σχήμα όταν προσπαθείς να τα τοποθετήσεις στη θέση τους ή ένα παζλ το οποίο όταν ολοκληρωθεί καταλήγει σε μία εικόνα τέλειου κενού. Η πλοκή, η οποία διαρθρώνεται μέσα από την παράλληλη αφήγηση τριών χαρακτήρων, κάτω από μία περιπετειώδη συναρπαστική φαντασμαγορική επιφάνεια λέξεων, εικόνων και αισθήσεων, είναι απλή: μία ιστορία αγάπης, η οποία διαδραματίζεται το 1984. Η Αομάμε και ο Τένγκο θα διασχίσουν τον τόπο και το χρόνο, θα βαδίσουν ανάποδα σε ημερολόγια και χάρτες, θα περιπλανηθούν και θα ρισκάρουν τα πάντα μέσα στο άκρως ποιητικό και επικίνδυνο σύμπαν του Μουρακάμι για να βρουν ο ένας τον άλλον. Η εφημερίδα The Guardian αποκάλεσε το 1Q84 ένα παγκόσμιο γεγονός από μόνο του και μία υπεράσπιση της ίδιας της έννοιας του μυθιστορήματος, ενώ η εφημερίδα The Japan Times έγραψε ότι ίσως αποτελέσει ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους θέλουν να καταλάβουν τη σύγχρονη ιαπωνική κουλτούρα. Παράλληλα δεν έλειψαν και οι πολύ αρνητικές κριτικές, οι οποίες θεώρησαν το 1Q84 σαφώς υποδεέστερο εν σχέσει με άλλα έργα του Μουρακάμι. 1984 (μυθιστόρημα) IQ 1Q84. 1Q84 by Haruki Murakami (U.S. book trailer).
Φραγκίσκος Σκάρινα

Ο Φραγκίσκος Σκάρινα ή Σκόρινα (λευκορωσικά: Францыск και Францішак Скарына, πολωνικά: Franciszek Skaryna, περ. 1490 - προ του 1552) ήταν Λευκορώσος λόγιος, τυπογράφος και ουμανιστής που άκμασε κατά τον 16ο αιώνα. Θεωρείται ο πρώτος χρονικά τυπογράφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.

 Γεννήθηκε στο Πόλοτσκ της σημερινής Λευκορωσίας, το οποίο εκείνη την εποχή υπαγόταν στο Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Αν και δεν είναι γνωστή η ακριβής χρονολογία της γέννησής του, υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1485 και 1490. Εικάζεται πως πραγματοποίησε εγκύκλιες σπουδές σε σχολεία της γενέτειράς του και του Βίλνιους, ενώ το 1504 εισήχθη στο Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας από όπου αποφοίτησε το 1506. Αργότερα μετέβη για περαιτέρω σπουδές στην Πάδοβα της Ιταλίας. Το 1517, όντας στην Πράγα εκτύπωσε - ξεκινώντας από το Βιβλίο των Ψαλμών - ένα μεγάλο κομμάτι της Βίβλου γράφοντας σε μια ρουθενιανή ή λευκορωσική εκδοχή της εκκλησιαστικής σλαβονικής γλώσσας, προχωρώντας σε αντικατάσταση των αρχαϊσμών με βάση την καθομιλουμένη της εποχής του. Στις μεταφράσεις του Σκάρινα πάνω στα βιβλικά κείμενα, παρατηρούνται διαφορές στη γλώσσα που χρησιμοποιείται, καθώς σε ορισμένα από αυτά (όπως π.χ. στους Αριθμούς και το Άσμα Ασμάτων) είναι εμφανέστερη η επιρροή της καθομιλουμένης ρουθενιανής γλώσσας. Αργότερα προχώρησε στην έκδοση και άλλων βιβλίων όπως η συλλογή προσευχών υπό την ονομασία Μικρός Ταξιδιωτικός Οδηγός (Малая падарожная кніжка, 1522) οι Πράξεις και οι Επιστολές των Αποστόλων (Βίλνιους, 1525) κ.ά. Τα επόμενα χρόνια έζησε μεταξύ άλλων στο Πόζναν, το Κένιγκσμπεργκ και τη Μόσχα, ενώ η τελευταία αναφορά προς το πρόσωπό του ανάγεται στο 1534. Απεβίωσε στην Πράγα, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ασφαλής μαρτυρία σχετικά με το έτος του θανάτου του. Ο Σκάρινα ήταν ο χρονολογικά ο πρώτος τυπογράφος του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, αλλά και ο δεύτερος τυπογράφος που χρησιμοποίησε το κυριλλικό αλφάβητο. Παράλληλα, θεωρείται ως ο άνθρωπος που έβαλε τα θεμέλια για τη χρήση της λευκορωσικής γλώσσας στον γραπτό λόγο και ως εκ τούτου τιμάται ιδιαιτέρως στη σημερινή Λευκορωσία, όπου υπάρχουν μνημεία προς τιμήν του, καθώς και δρόμοι, μετάλλια και εκπαιδευτικά ιδρύματα που φέρουν το όνομά του. Μνημεία αφιερωμένα στον Σκάρινα υπάρχουν επίσης στο Βίλνιους της Λιθουανίας, στην Πράγα κ.α., ενώ το 1990 η μορφή του απεικονίστηκε στο σοβιετικό κέρμα του ενός ρουβλιού.
Κατάλογος αστέρων των Θηρευτικών Κυνών

Ο παρών κατάλογος αστέρων των Θηρευτικών Κυνών παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4.2)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2000

Τα 66α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 2000, απονεμήθηκαν στις 14 Ιανουαρίου 2001, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2000.

 Καλύτερη Ταινία: Traffic Επιλαχών: Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long) και The House of Mirth Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τομ Χανκς – Cast Away Επιλαχών: Benicio del Toro – Traffic και Χαβιέ Μπαρδέμ – Before Night Falls Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Λόρα Λίνεϊ – You Can Count On Me Επιλαχούσα: Τζίλιαν Άντερσον – The House of Mirth και Björk – Dancer in the Dark Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Chicken Run Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Peter Pau – Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long) Καλύτερη Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ – Erin Brockovich και Traffic Επιλαχών: Ανγκ Λι – Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long) και Terence Davies – The House of Mirth Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: David Gordon Green – George Washington Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Yi Yi • Ταϊβάν/Ιαπωνία Επιλαχών: Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long) • Ταϊβάν/Ιαπωνία Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: The Life and Times of Hank Greenberg Καλύτερο Σενάριο: Kenneth Lonergan – You Can Count On Me Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Benicio del Toro – Traffic Επιλαχών: Γουίλεμ Νταφόε – Shadow of the Vampire και Fred Willard – Best in Show Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Marcia Gay Harden – Pollock Επιλαχούσα: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ – Almost Famous και Έλεν Μπέρστιν – Requiem for a Dream Ειδικό Βραβείοs: Rialto Pictures, για την επανέκδοση της ταινίας του Ζιλ Ντασέν' Ριφιφί The Shooting Gallery, for their ingenious distribution pattern as well as their choice of films Ο Επίσημος ιστότοπος
Λάιμα Βαϊκούλε

Η Λάιμα Βαϊκούλε (γεν. στις 31 Μαρτίου 1954) είναι Λετονή ηθοποιός, τραγουδίστρια, σκηνοθέτης και χορογράφος, γνωστή στην Ευρώπη και στην πρώην ΕΣΣΔ για δημοφιλείς επιτυχίες όπως το Vernisage και το Charlie, μεταξύ άλλων τραγουδιών.

 Η Βαϊκούλε γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1954, στο Τσέσις της Λετονίας. Οι γονείς της μετακόμισαν στην πρωτεύουσα, Ρίγα, όταν η ίδια ήταν τριών ετών. Η μικρή Λάιμα λάτρευε τη μουσική και τον χορό. Το 1966, σε ηλικία δώδεκα ετών, η Βαϊκούλε συμμετείχε σε διαγωνισμό νέων τραγουδιστών και εντυπωσίασε. Μεταξύ 1970 και 1973, σπούδασε νοσηλευτική στο Ιατρικό Κολέγιο του Βίλνιους, ενώ συνέχισε επίσης να τραγουδά σε ένα συγκρότημα. Τελικά, έγινε η βασική τραγουδίστρια σε ένα τοπικό συγκρότημα στη Ρίγα της Λετονίας και συμμετείχε σε νυχτερινές συναυλίες σε τοπικά κλαμπ και εστιατόρια για αρκετά χρόνια. Τη δεκαετία του 1980, σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία στο Κρατικό Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών της Μόσχας (GITIS), από το οποίο αποφοίτησε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Το 1985, η Λάιμα Βαϊκούλε έκανε την πρώτη της επιτυχία στη Σοβιετική Ένωση. Από το 1986, η Βαϊκούλε απολαμβάνει μια γόνιμη συνεργασία με τον δημοφιλή Λετονό συνθέτη Ραϊμίντς Πάουλς και τον Ρώσο ποιητή Ιλιά Ρέζνικ, ο οποίος έχει γράψει επιτυχίες όπως τα Vernisage, Charlie και Skripach na kryshe (Ο βιολιστής στη στέγη). Η Βαϊκούλε είναι από τους αρχικούς διοργανωτές του φεστιβάλ ποπ μουσικής Jurmala, μαζί με τον Πάουλς. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και του 1990 η Λάιμα Βαϊκούλε συμμετείχε τακτικά σε διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς και σε φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη. Της απονεμήθηκε η Χρυσή Λύρα στο φεστιβάλ Bratislavská Lýra, 87, ήταν φιλοξενούμενη τραγουδίστρια και οικοδέσποινα στο φεστιβάλ Jurmala 92 και συμμετείχε επίσης στον "Μουσικό Κόσμο AU" στο Μονακό, μεταξύ άλλων φεστιβάλ και διαγωνισμών. Της απονεμήθηκε ο τίτλος της Εθνικής Ηθοποιού της Λετονίας καθώς και το Grand Prix (1996) για την ιδιαίτερη συμβολή της στη μουσική και τον πολιτισμό της χώρας. Σε μια συνέντευξη της το 2018 στον ουκρανικό τύπο, όταν ρωτήθηκε αν θα δώσει παράσταση στην Κριμαία που είχε προσαρτηθεί στη Ρωσία, η Βαϊκούλε απάντησε "Δεν θα πάω εκεί, ό,τι και αν μου προσφέρουν" και εξήγησε "Είμαι πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχω το δικαίωμα να ταξιδέψω εκεί ". Μετά από αυτές τις δηλώσεις, της ασκήθηκε κριτική από τον Ρώσο γερουσιαστή Aleksey Pushkov και από πολλές προσωπικότητες του πολιτισμού. Αργότερα εμφανίστηκε στην κρατική ρωσική τηλεόραση, όπου είπε ότι η απάντησή της είχε παρερμηνευθεί και αυτό που εννοούσε ήταν ότι ο νόμος της απαγορεύει να πάει στην Κριμαία, όχι ότι δεν θα ήθελε να εμφανιστεί εκεί. Όταν ερωτήθηκε από τον παρουσιαστή αν θα πήγαινε στην Κριμαία εάν δεν το απαγόρευε κανένας λετονικός νόμος, η Βαϊκούλε απάντησε θετικά. Η Λάιμα Βαϊκούλε ζει και εργάζεται στη Ρίγα και έχει ένα δεύτερο σπίτι στη Μόσχα. Η Βαϊκούλε είναι ακτιβιστίστρια για τα δικαιώματα των ζώων και χορτοφάγος. Δεν νύχτωσε ακόμα Κίτρινα φύλλα Vernisage Τι παίζει ο πιανίστας Ο βιολιστής στη στέγη Charlie Στην οδό Πικαντίλι Επίσημος ιστότοπος (στα ρωσικά) Δισκογραφία Laima Vaikule στο Discogs Η Λάιμα Βαϊκούλε στα Παγκόσμια Μουσικά Βραβεία 1993
Μαρία του Αινώ

Η Μαρία, γαλλ. Marie (1280 - 1354) από τον Οίκο του Αβέν γεννήθηκε ως κόρη τού κόμη του Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα τού Μπουρμπόν.

 Ήταν η πέμπτη κόρη τού Ιωάννη Β΄ κόμη τού Αινώ, της Ολλανδίας & της Ζηλανδίας και της Φιλίππης του Λουξεμβούργου, κόρης τού Ερρίκου Ε΄ κόμη τού Λουξεμβούργου. Ο αδελφός της Γουλιέλμος Α΄ κόμης τού Αινώ είχε κόρες: τη Μαργαρίτα Β΄ κόμισσα τού Αινώ, σύζυγο τού Λουδοβίκου Δ΄ δούκα της Βαυαρίας και βασιλιά της Γερμανίας· τη Φιλίππη, σύζυγο τού Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας· την Ιωάννα, σύζυγο τού Γουλιέλμου Ε΄ δούκα του Γύλιχ· και την Ισαβέλλα, σύζυγο τού Ροβέρτου. Παντρεύτηκε το 1310 τον Λουδοβίκο Α΄ των Βουρβόνων κόμη τού Μπουρμπόν και είχε τέκνα: Πέτρος Α΄ 1311-1356, δούκας του Μπουρμπόν. Ιωάννα 1312-1402, παντρεύτηκε τον Γκιγκ Ζ΄ κόμη τού Φορέζ. Μαργαρίτα 1313-1362, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Β΄ του Συλλύ και μετά τον Ουτίν του Βερμέιγ. Μαρία 1315-1387, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκυ των Λουζινιαν, τιτουλάριο πρίγκιπα της Γαλιλαίας και μετά τον Ροβέρτο τιτουλάριο πρίγκιπα τού Τάραντα. Ιάκωβος Α΄ 1319-1362, κόμης του Λα Μαρς. Ιδρυτής του κλάδου Λα Μαρς/Βαντόμ. Βεατρίκη 1320-1383, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη της Βοημίας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου και μετά τον Εύδη Β΄ του Γκρανσεΐ. Goeij, Hana de (23 November 2016). "A Breakthrough in C-Section History: Beatrice of Bourbon's Survival in 1337". New York Times. p. A17. Retrieved 24 November 2016.
Ιμπραϊμά Φαλ Φάι

Ο Ιμπραϊμά Φαλ Φάι (Ibrahima Fall Faye, γεννήθηκε 10 Ιανουαρίου 1997) είναι Σενεγαλέζος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος (LNB Pro A) και της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Σενεγάλης.

 Ο Φαλ Φάι έπαιξε στις νεανικές ομάδες της Ελάν Σαλόν. Έπαιξε σε 9 αγώνες στο Γαλλικό Πρωτάθλημα κατά τη διάρκεια της περιόδου 2016–17. καθώς και σε τρεις αγώνες στο FIBA Europe Cup και σε έναν στο Κύπελο Ηγετών του 2017.Στις 7 Ιουλίου 2019, ο Φαλ Φάι υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Τέλενετ Άντβερπ Τζάιαντς.Στις 27 Φεβρουαρίου 2021, ο Φαλ Φάι υπέγραψε με την ΑΣ Μονακό του Γαλλικού Πρωταθλήματος. Ο Φαλ Φάι υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Σενεγάλης. Έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης της FIBA του 2019 .
Στεναΐτικα Αχαΐας

Τα Στεναΐτικα είναι οικισμός της Αχαΐας. Αποτελούν οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αγιοβλασίτικων της Δημοτικής Ενότητας Δύμης και ανήκουν στον «καλλικρατικό» δήμο Δυτικής Αχαΐας. Η περιοχή εξυπηρετείται από τις 29 Φεβρουαρίου 2020 από τη Γραμμή 2 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου Πάτρας μέσω του κοντινού τερματικού σταθμού "Κάτω Αχαΐα / Kato Achaia".

 Οι πρώτοι του κάτοικοι ήρθαν μετεπαναστατικά από το χωριό Στενό της Κορινθίας, εξ ου και η ονομασία του χωριού. Αργότερα στους κάτοικους του χωριού προστέθηκαν και άλλοι καταγόμενοι από την Κέρτεζη Καλαβρύτων. Μέχρι το 1927 άνηκαν στην τότε κοινότητα Κάτω Αχαΐας. Με το Δ. 28/4/1927 (ΦΕΚ 79 της 7/5/1927) όμως δημιούργησαν μαζί με τον οικισμό Αγιοβλασίτικα την Κοινότητα Αγιοβλασίτικων με έδρα τα Αγιοβλασίτικα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα «Στεναΐτικα». E.E.T.A.A. - Διοικητικές μεταβολές Στεναΐτικων Αχαΐας (1897-1908). eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. E.E.T.A.A. - Διοικητικές μεταβολές Στεναΐτικων Αχαΐας (1912-2010). eettaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017. Στεναΐτικα Αχαΐας. buk.gr. Ανακτήθηκε: 04/11/2015.
Ακριβώς το τέλος του κόσμου

Το Ακριβώς το τέλος του κόσμου (πρωτότυπος τίτλος: Juste la fin du monde) είναι γαλλοκαναδική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ξαβιέ Ντολάν. Βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Ζαν-Λικ Λαγκάρς.

 Ο Λουί είναι ένας συγγραφέας που ζει στην πόλη. Μία μέρα, αποφασίζει να πάει να συναντήσει την οικογένειά του που έχει να δει 12 χρόνια για να τους ανακοινώσει ότι θα πεθάνει. Όταν φτάνει, η μητέρα του τον υποδέχεται εγκαρδίως, η μικρή του αδερφή Σουζάν τον θυμάται ελάχιστα, ενώ ο αδερφός του Αντουάν είναι νευρικός απέναντί του. Ο Λουί γνωρίζει για πρώτη φορά τη σύζυγο του αδερφού του, Κατρίν, καθώς δεν είχε παραστεί στον γάμο τους. Οι συζητήσεις είναι έντονες και οι υπόλοιποι κάνουν σχόλια για το γεγονός ότι ο Λουί είναι ομοφυλόφιλος. Σε μία ιδιωτική συζήτηση, η Κατρίν λέει στον Λουί ότι ο Αντουάν θεωρεί πως δεν ενδιαφέρεται για την οικογένειά του. Επίσης, η μητέρα του μαθαίνει ότι ο Λουί έχει αλλάξει σπίτι και δεν της έχει πει που μένει τώρα. Ύστερα, ο Λουί ζητά να πάει στο παλιό σπίτι, όπου μεγάλωσε. Πηγαίνει στο δωμάτιό του και θυμάται τον πρώτο του έρωτα, τον Πιερ. Όταν γυρίζουν, ο Λουί και ο Αντουάν έχουν ένα διαπληκτισμό στο αμάξι και ο Αντουάν του λέει ότι δεν ασχολείται μαζί του. Στο σπίτι, ο Λουί τους λέει πως θα έρχεται να τους βλέπει πιο συχνά. Ο Αντουάν εξοργίζεται και η Μαρτίν με τη Σουζάν του ζητάνε να μην είναι τόσο άγριος κι εκείνος αισθάνεται θιγμένος. Στο τέλος, ο Λουί φεύγει χωρίς να έχει ανακοινώσει στην οικογένειά του ότι θα πεθάνει. Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ (Ξαβιέ Ντολάν) και Α' Ανδρικού ρόλου (Γκασπάρ Ουλιέλ). Επίσης, έλαβε υποψηφιότητα στις κατηγορίες: Β' Ανδρικού ρόλου (Βενσάν Κασέλ), Β' Γυναικείου ρόλου (Ναταλί Μπαγέ) και καλύτερης ξένης ταινίας.Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία, ενώ ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ φτάνοντας στην τελική εννεάδα. Ακριβώς το τέλος του κόσμου στην IMDb Ακριβώς το τέλος του κόσμου στο AllMovie (rating 2.5/5)
Αντιπυρικές ουσίες

Αντιπυρικές ουσίες (αγγλ. fire retardants), ή επιβραδυντικά φωτιάς, ονομάζονται οι ενώσεις που χρησιμοποιούνται σε φυσικά ή συνθετικά οργανικά υλικά για τη βελτίωση της πυραντοχής τους, δηλ. της αντοχής τους στη φωτιά (fire retardancy).

 Οι ενώσεις αυτές δύναται να ψύχουν τις καύσιμες ύλες, είτε διά φυσικής δράσης ή μέσω ενδοθερμικών χημικών αντιδράσεων. Μπορεί να είναι στη μορφή πούδρας (powder), ή να γίνονται υδατοδιαλυτά διαλύματα, ή επίσης να έχουν τη μορφή του αφρού.Μπορεί να εφαρμόζονται είτε διαμέσου εμποτισμού υπό υψηλή πίεση ή διά επικάλυψης. Τέτοια υλικά που επιδέχονται προστασία είναι: πλαστικά, υφάσματα, μονωτικά ή επικαλύψεις επιφανειών, χαρτί, ξύλο και διάφορα προϊόντα του, βαφές και φινιρίσματα, καθώς και άλλα οργανικά (φυσικά) υλικά λ.χ. βαμβακερά υφάσματα και τεχνητές ίνες (βλ. κουρτίνες και ταπετσαρίες αυτοκινήτων και μέσων συγκοινωνίας). Πρωτίστως επιβάλλεται η χρήση τους από τους υφιστάμενους κανονισμούς ασφαλείας. Από χημικής σύνθεσης, οι αντιπυρικές ουσίες -σήμερα- δύναται να περιέχουν αλογόνα (halogens), δηλ. βρώμιο, χλώριο, κ.α., ή μπορεί να μην περιέχουν καθόλου αλογόνα και να βασίζονται στο πυρίτιο, το φώσφορο, το αργίλιο, το άζωτο, τον ψευδάργυρο, κ.α. Οι τελευταίες είναι και οι πιο οικολογικές και με βάση την Ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι οι συνιστώμενες ή επιτρεπόμενες στις περισσότερες των περιπτώσεων. Οι κυριότερες είναι το φωσφορικό διαμμώνιο (NH4H2PO4), το φωσφορικό μονοαμμώνιο [(NH4)2HPO4], το βορικό οξύ (H3BO3), ο βόρακας (Na2B4O7•10H2O), το θειικό αμμώνιο ((NH4)2SO4), το βορικό αμμώνιο ((NH4)3BO3), η ουρία (CH4N2O), η μελαμίνη (C3H6N6), η φωσφορική διμελαμίνη (C3H9N6PO4) και αρκετές άλλες ενώσεις. Η πρώτη κατηγορία περιέχει πολλές ενώσεις του βρωμίου (Br) ή του χλωρίου, λ.χ. βρωμιούχο αμμώνιο και χλωριούχο αμμώνιο, ή χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2). Οι αντιπυρικές ουσίες, που συνήθως είναι υδατοδιαλυτές ενώσεις, εφαρμόζονται με πίεση και έτσι είναι δραστικά αποτελεσματικές, γιατί με μεθόδους εφαρμογής χωρίς πίεση (λ.χ. επάλειψη, ψεκασμό, εμβάπτιση) δεν επιτυγχάνεται ικανοποιητικός βαθμός εμποτισμού της δραστικής ουσίας μέσα στη μάζα του υλικού, λ.χ. ξύλου. Κατά το πρότυπο DIN 4102, για την πυροπροστασία του ξύλου χρησιμοποιούνται υδατοδιαλυτά προστατευτικά μέσα. Αυτά σχηματίζουν ένα στρώμα αφρού και χρησιμοποιούνται με επίχριση ή εκτόξευση και τα οποία σχηματίζουν επικαλυπτικά στρώματα από μια λεπτή μεμβράνη.
Ιουστινιάνειος Κώδικας

Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας (Codex Justinianus) αποτελούσε σύνθεση αυτοκρατορικών νόμων από την εποχή του Αδριανού έως και του Ιουστινιανού, καθώς επίσης και μια αναθεώρηση παλαιότερων νομικών συγγραμμάτων, που είχαν εκδοθεί από Ρωμαίους αυτοκράτορες. Στόχος ήταν η θέσπιση ενός ενιαίου κώδικα, ο οποίος θα ήταν δυνατό να μελετηθεί και να εφαρμοστεί, αφού μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού (αρχές 6ου αιώνα) η οργάνωση του Ρωμαϊκού Δικαίου βρισκόταν σε χαώδη κατάσταση. Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας ήταν το πρώτο μέρος του συνολικού κώδικα, ο οποίος ονομάστηκε κατά τον 16ο αιώνα Corpus Iuris Civilis.

 Εμπνευστής του έργου αυτού ήταν ο στενός συνεργάτης του Ιουστινιανού, Τριβωνιανός, ο οποίος και ανέλαβε τη σύνθεση αυτού του τολμηρού εγχειρήματος. Τον Απρίλιο του 529 ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια, η οποία κατέληξε στον Κώδικα του Ιουστινιανού ή Codex Iustinianus. Χωριζόταν σε δέκα βιβλία και αποτέλεσε πλέον τον αυθεντικό Κώδικα Νόμων της Αυτοκρατορίας. Το έργο αυτό αποτέλεσε ουσιαστικά μια συστηματικοποίηση του υλικού παλαιότερων κωδίκων και νόμων, προσπαθώντας να αφαιρέσει τις αντιφάσεις που είχαν, χωρίς όμως τελικά να τις εξαλείψει πλήρως. Μετά από τρία χρόνια ο νέος Κώδικας δημοσιεύθηκε και ονομάστηκε Digestum ή Πανδέκτης και χρησιμοποιήθηκε αμέσως από τους νομικούς της αυτοκρατορίας. Το 534 έγινε νέα έκδοση, που της αποδόθηκε η ονομασία Νεαραί (Novellae) και αποτέλεσε συμπλήρωμα της αρχικής προσπάθειας. Αυτό συνέβη λόγω των νομικών μεταρρυθμίσεων του Ιουστινιανού. Οι περισσότεροι από τους νέους νόμους του Ιουστινιανού (σε αντίθεση με τον Κώδικα, τον Πανδέκτη και τις Εισηγήσεις, που ήταν γραμμένοι στα Λατινικά) γράφτηκαν στα Ελληνικά. Η σπουδαιότητα του έργου, πέραν της μεγάλης απλοποίησης των νόμων του ρωμαϊκού δικαίου, έγκειται στο ότι ουσιαστικά αποτέλεσε μια εναρμόνιση των θεσμών Πολιτείας και Εκκλησίας. Μέσα στο έργο αυτό φαίνεται ξεκάθαρα η επιρροή της πολιτικής θεολογίας της Εκκλησίας, αφού ουσιαστικά αποτέλεσε την καταστατική βάση της πολιτικής θεωρίας του Βυζαντίου, όπως αυτές κυρίως αποδόθηκαν στα διατάγματα της ΣΤ΄ Νεαράς. Στα κείμενα καθίσταται εμφανές πως η ορθή και προσήκουσα άσκηση της πολιτικής εξουσίας προϋποθέτει τον κοινό σεβασμό του θείου νόμου. Με τις ίδιες διατάξεις εντάσσεται στους νόμους του κράτους πλήθος νόμων που εφαρμόζονταν στη ζωή της Εκκλησίας, με ιδιαίτερη βάση στους κανόνες των Οικουμενικών συνόδων, οι οποίοι θα εφαρμόζονταν ως «τάξιν νόμων». Η καταστατική αυτή βάση σύγκλισης των δύο θεσμών απέρρεε από την ένταξη του Χριστιανισμού στις θεμελιακές δομές της νέας ρωμαϊκής κοσμοθεώρησης, γι' αυτό ο Ιουστινιάνειος κώδικας θα παρέμενε το κέντρο αυτής της σύγκλισης καθ' όλη τη διάρκεια της βυζαντινής εποχής. Σε πολιτειακό επίπεδο, ο Κώδικας αναδεικνύει τη θέση του αυτοκράτορα ως απόλυτου μονάρχη με απεριόριστη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία. Βλασίου Φειδά, «Εκκλησιαστική ιστορία», Εκδόσεις Διήγηση, Αθήνα, 2002. Το νομοθετικό έργο του Ιουστινιανού Codex Iustinianus, (Λατινικά). The Civil Law, του Samuel P. Scott, (Αγγλικά). Πηγές σχετικά με τον Ιουστινιανό, (Αγγλικά).
Γιώργος Καμπερίδης (καλαθοσφαιριστής)

Ο Γιώργος Καμπερίδης (γενν. 1 Οκτωβρίου 1999) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως φόργουορντ για τον Α.Σ. Καρδίτσας. Αδελφός του είναι ο επίσης καλαθοσφαιριστής Μιχάλης Καμπερίδης.

 Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Μανδραϊκού και τη σεζόν 2016-17 αγωνίστηκε με την μορφή δανεισμού στον Δούκα, με τον οποίο κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων. Τον Οκτώβριο του 2017 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Πανιώνιο, όπου παρέμεινε για τρεις σεζόν. Τον Αύγουστο του 2020, πήρε μεταγραφή στον Π.Α.Ο.Κ. Τον Ιούλιο του 2023, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Α.Σ. Καρδίτσας. Α.Σ.Ε. Δούκα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων: (2016-17) MVP στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων: (2016-17)
NGC 5882

Το NGC 5882 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό του Λύκου. Έχει φαινόμενο μέγεθος 9,4. Το ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ (John Frederick William Herschel) στις 27 Σεπτεμβρίου 1834.

 Δεδομένα για το NGC 5882 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5882 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 5882 στο Wikimedia Commons
Δημήτρης Παλάζης

Ο Δημήτρης Παλάζης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουλίου 1960. Ποιητής κατά κύριο λόγο, έχει ασχοληθεί με την πεζογραφία, το δοκίμιο και τη θεατρική συγγραφή. Ποιήματα, πεζά και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε περιοδικά, εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Έχει βραβευθεί στον Θεατρικό Διαγωνισμό του Φ.Σ. Παρνασσός (2007) για το θεατρικό του Σεισμογενής περιοχή. Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.

 Ποιητικές συλλογές: Από την Απομόνωση 1981 Νήσος Ευταλία, 2005 Φυγάδες των καιρών, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2006 Το κόκκινο βιβλίο, εκδ. Αλεξάνδρεια, 2009 Μονοδιάλογοι, 2008 και στη Biblionet.gr, World's Strand, 2006 Ανθολογία Νέων Ποιητών, εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 2006 Eclectica Magazine, Four Poems Περιοδικό Γραμμάτων & Τεχνών Βακχικόν Εθνικό Κέντρο Βιβλίου/ biblionet Διακτυακός τόπος του ποιητή www.critique.gr/ Βιογραφικό & Άρθρα Άρθρα για το θέατρο Lexima.gr forum The Peregrine Muse, poems Poetic Fable Storm Doors, poem anemologio.gr forum
'98 Live Meltdown

'98 Live Meltdown είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του heavy metal συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1998 μέσω της "SPV / Steamhammer". Στις 21 Νοεμβρίου 2001 επανεκδόθηκε στην Ιαπωνία από την "JVC Victor". Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του "Jugulator" το οποίο είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο νωρίτερα.

 CD 1 The Hellion (Halford, Tipton, Downing) - 1:08 Electric Eye (Halford, Tipton, Downing) - 3:47 Metal Gods (Halford, Tipton, Downing) - 4:09 Grinder (Halford, Tipton, Downing) - 4:26 Rapid Fire (Halford, Tipton, Downing) - 4:24 Blood Stained (Tipton, Downing) - 5:08 The Sentinel (Halford, Tipton, Downing) - 5:46 A Touch of Evil (Halford, Tipton, Downing, Tsangarides) - 5:51 Burn in Hell (Tipton, Downing) - 5:34 The Ripper (Tipton) - 3:52 Bullet Train (Tipton, Downing) - 5:58 Beyond the Realms of Death (Halford, Binks) - 7:13 Death Row (Tipton, Downing) - 4:22CD 2 Metal Meltdown (Halford, Tipton, Downing) - 5:02 Night Crawler (Halford, Tipton, Downing) - 6:11 Abductors (Tipton, Downing) - 5:54 Victim of Changes (Halford, Tipton, Downing, Atkins) - 8:31 Diamonds & Rust (Διασκευή της Baez) - 3:54 Breaking the Law (Halford, Tipton, Downing) - 2:36 The Green Manalishi (Green, διασκευή των Fleetwood Mac) - 4:53 Painkiller (Halford, Tipton, Downing) - 6:28 You've Got Another Thing Comin' (Halford, Tipton, Downing) - 8:35 Hell Bent for Leather (Tipton) - 3:48 Living After Midnight (Halford, Tipton, Downing) - 6:01 '98 Live Meltdown (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 29 Σεπτεμβρίου 1998 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του '98 Live Meltdown είχε την εξής μορφή: Τιμ Όουενς - φωνητικά Κ.Κ. Ντάουνινγκ - κιθάρα Γκλεν Τίπτον - κιθάρα Ίαν Χιλ - μπάσο Σκοτ Τράβις - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review
Γιέλγκαβα

Η Γιέλγκαβα (λετονικά: Jelgava) είναι πόλη στην κεντρική Λετονία περίπου 41 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Ρίγας με 61.623 κατοίκους το 2016. Η Γιέλγκαβα βρίσκεται σε μια εύφορη πεδιάδα, με υψόμετρο μόλις 3,5 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας στη δεξιά όχθη του ποταμού Λιέλουπε.

 Εθνοτική σύνθεση της Γιέλγκαβα, την 1 Ιανουαρίου του 2015. Λετονοί: 57,5% (35.604) Ρώσοι: 27,3% (16.917) Λευκορώσοι: 5,5% (3.397) Ουκρανοί: 2,6% (1.615) Πολωνοί: 1,9% (1.162) Λιθουανοί: 1,4% (870) Άλλοι: 3,9% (2.406) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jelgava στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα της Γιέλγκαβα (Αγγλικά)
Τζον Στόουκς

Ο Τζον Στόουκς (John Stokes, γεν. 1943) είναι Βρετανός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Συνεργάστηκε με τις μεγαλύτερες εκδοτικές εταιρείες εικονογραφημένων (I.P.C., Marvel U.K. κ.α.), σχεδιάζοντας πολλές ιστορίες για τα περιοδικά που εξέδιδαν. Η πλέον αξιομνημόνευτη δουλειά του ήταν για τη σειρά Fishboy. Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε κυρίως από τη συνεισφορά του στις σειρές Ο Ωραίος Εξωγήινος (στο περιοδικό Μπλεκ), Καρχαρίας (Hookjaw) και Σπίνμπωλ (περιοδικό Αγόρι).

 Μέχρι την ηλικία των 8 ετών ο Τζον ζούσε στην Ινδία, όπου υπηρετούσε ο πατέρας του, ως αξιωματούχος στη Βρετανική διοίκηση της χώρας. Όταν επέστρεψε στην Αγγλία, περί το 1951, στράφηκε στην εικονογράφηση λόγω της απασχόλησης του αδελφού του Τζωρτζ, ο οποίος ήδη εργαζόταν στην I.P.C. Επηρεασμένος από το έργο των Frank Hampson και Frank Bellamy (εκ των πρωτεργατών του περιοδικού Eagle), ο Στόουκς σύντομα ανέπτυξε τη δική του τεχνοτροπία και ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με την εικονογράφηση στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’60. Για ένα διάστημα 16 ετών ο Στόουκς εργάσθηκε για λογαριασμό των εκδόσεων της I.P.C.. Ειδικά για το περιοδικό Buster, σχεδίασε πολλές σειρές, με πλέον γνωστή το Fishboy, το οποίο εικονογραφούσε επί 360 επεισόδια (1968 – 1975). Άλλα έργα του κατά το χρονικό διάστημα 1964 – 1967 ήταν για την πολεμική σειρά με τίτλο Britain in Chains (στο περιοδικό Lion), η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Battle for Britain και επανεκδόθηκε με διαφορετική κατάληξη στο περιοδικό Smash! (1969 – 1971), όπως και η σειρά Maxwell Hawke (1965 – 1966) αλλά και το The Thirteenth Floor. Στο περιοδικό Buster εικονογράφησε τη σειρά Marney the Fox (1974 – 1976) του Scott Goodall. Αργότερα ο Στόουκς απάντησε θετικά σε πρόταση του εκδότη Derek ‘Dez’ Skinn να μετάσχει στην ομάδα συντελεστών του Βρετανικού παραρτήματος της Marvel. Έτσι ο Στόουκς συνεισέφερε στη σειρά The House of Hammer και μετέπειτα στα Black Knight, Doctor Who. Μετά από το τέλος της δεκαετίας του ’70 απασχολήθηκε στα περιοδικά Warrior και 2000AD. Τη δεκαετία του ’90 προσχώρησε στο τιμ συνεργατών της εταιρείας D.C. Comics, γνωστός για τη δουλειά του στο έργο The Invisibles, του Grant Morrison. Ο Στόουκς ειδικεύτηκε εν μέρει στο σχεδιασμό ποδοσφαιρικών σειρών, όπως Project 917, The Partners, The Amazing Strollers, Cup Final κ.α. Μία από τις πλέον αξιόλογες εργασίες του ήταν η μεταφορά σε κόμικς της σειράς επιστημονικής φαντασίας Star Trek, από το 1969 έως το 1973.
Αλέξιος Τζέτζης

Ο Αλέξιος Τζέτζης ή Σπανός υπήρξε Έλληνας λόγιος του 18ου αιώνα. Γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Ήταν μορφωμένος στα Ελληνικά, την φιλοσοφία, γραμματική, και ποιητής. Συνέγραψε ποιητική, γραμματική πληρέστατη, η οποία δεν εκδόθηκε. Απεβίωσε το 1736.

 Μελέτιος, μητροπολίτης Αθηνών (1783–1795). Εκκλησιαστική Ιστορία, μετενεχθείσα εκ της ελληνικής εις την ημετέραν απλοελληνικήν φράσιν, εις τόμους τρεις διαιρεθείσα και πλουτισθείσα με πολλάς χρησίμους, και αναγκαίας υποσημειώσεις, και ακριβείς πίνακας παρά Γεωργίου Βενδότη εκ Ζακύνθου, και παρ' αυτού διορθωθείσα. Εν Βιέννη της Αουστρίας: Παρά Ιωσήπω Βαουμεϊστέρω, Νομοδιδασκάλω, και Τυπογράφω. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2011.
Μλάντα Μπόλεσλαβ

Η Μλάντα Μπόλεσλαβ (τσεχική γλώσσα Mladá Boleslav, προφέρεται: [ˈmladaː ˈbolɛslaf]]) είναι πόλη της Τσεχίας στην κεντρική περιοχή της Βοημίας, η οποία βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Γιζέρα, 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πράγας., Η πόλη ιδρύθηκε τον δεύτερο μισό του 10ου αιώνα από τον δούκα Μπόλεσλαβ Β΄ ως βασιλικό κάστρο. Τον 17ο και 18ο αιώνα η πόλη υπήρξε σημαντικός πόλος έλξης των Εβραίων στην Ευρώπη. Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως τόπος ίδρυσης της Laurin & Klement, μετέπειτα Škoda, του εργοστασίου της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας και του αντίστοιχου μουσείου που αφορά στην εταιρεία.

 Γιαν Ζελέζνι Η πόλη είναι γνωστή για την ποδοσφαιρική ομάδα ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ η οποία αγωνίζεται στην Gambrinus liga (την ανώτερη κατηγορία της Τσεχίας) και έχει αγωνιστεί στο Γιουρόπα Λιγκ την περίοδο 2006-7. Ντίμπουργκ, Γερμανία Κινγκς Λιν, Ηνωμένο Βασίλειο Πέτσινοκ, Σλοβακία Βάνταα, Φινλανδία Κολόμνα, Ρωσία Mladá Boleslav at the official website of the Czech Republic www.czech.cz (αγγλικά) Article at guide.travel.cz Regional Museum Youtube-channel about the history of Mladá Boleslav Information about the town at the town council's website (in Czech) Karate TJ Auto Škoda Mladá Boleslav - klub sportovního karate s dlouhou tradicí v Mladé Boleslavi