IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αλεσάντρο Νέστα

Ο Αλεσάντρο Νέστα (Alessandro Nesta, 19 Μαρτίου 1976) είναι Ιταλός πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους αμυντικούς στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Σήμερα είναι προπονητής σε ομάδα της Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ.

 Ο Νέστα γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1976 στη Ρώμη. Πήγε στις ακαδημίες της Λάτσιο το 1985 και ως το 1993 αγωνιζόταν εκεί μέχρι που συμπεριλαμβανόταν στο ρόστερ της επαγγελματικής ομάδας. Αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα για 9 χρόνια. Το 1997 έγινε ο αρχηγός της ομάδας και ένα χρόνο αργότερα βοήθησε την ομάδα της Ρώμης να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας με το νικητήριο γκολ του. Ακολούθησαν ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, ένα Σούπερ Καπ και τη σεζόν 1999-2000 ένα Πρωτάθλημα Ιταλίας και ένα κύπελλο. Σκόραρε 3 γκολ σε 261 ματς. Λίγο πριν από την έναρξη της σεζόν 2002-2003, η κακή οικονομική κατάσταση της Λάτσιο ανάγκασε να πουλήσει τον Νέστα και άλλους ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές της. Ο Νέστα πήρε μεταγραφή στη ΑΚ Μίλαν έναντι 30.987.000€. Η πρώτη σεζόν μαζί με τους Ροσονέρι ήταν πολύ επιτυχημένη καθώς κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ 2002-03, το Πρωτάθλημα Ιταλίας, το Κύπελλο Ιταλίας και το Σούπερ Καπ Ιταλίας. Τη σεζόν 2008-2009 ο Νέστα τραυματίζεται σοβαρά και χάνει όλη τη σεζόν και υπήρχαν ανησυχίες για το αν θα επιστρέψει στην ενεργό δράση. Ανάρρωσε και αγωνίστηκε για πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του σαν αλλαγή στο 77ο λεπτό της αναμέτρησης με αντίπαλο τη Φιορεντίνα στις 31 Μαΐου 2009. Το 2011 υπήρχαν φήμες για την επικείμενη αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο, αλλά διέψευσε αυτές τις φήμες όταν είπε ότι θα επεκτείνει το συμβόλαιό του μέχρι το καλοκαίρι του 2012. Στις 5 Ιουλίου 2012 ο Νέστα πήγε στην καναδική Ίμπακτ Μοντρεάλ. Έκανε το ντεμπούτο του στο φιλικό ματς με την Ολιμπίκ Λυών. Ο Νέστα έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας το 1996. Έχει κατακτήσει ένα Μουντιάλ και ήταν φιναλίστ στο Euro 2000. Αποχώρησε από την εθνική το 2006. Ο Νέστα στην επίσημη ιστοσελίδα στην Ιμπακτ Μοντρεάλ.
Καρολίνα Μαριάνα του Μεκλεμβούργου

Η Καρολίνα Μαριάννα (δανικά: Caroline Marianne, 10 Ιανουαρίου 1821 - 1 Ιουνίου 1876) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διαδόχου της Δανίας.

 Η Καρολίνα Καρλόττα Μαριάννα ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου του Μεκλεμβούρου-Στρέλιτς και της Μαρίας, κόρης του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ. Ο Φρειδερίκος, Διάδοχος της Δανίας, είχε νυμφευτεί το 1828 τη Βιλελμίνη Μαρία της Δανίας, αλλά διαζεύχθηκε το 1837. Το 1841 ο διάδοχος έκανε δεύτερο γάμο με την Καρολίνα Μαριάννα, που επίσης διαζεύχθηκε το 1846. Το 1848 έγινε βασιλιάς της Δανίας. Το 1851 νυμφεύτηκε μοργανατικά τη Λουίζα Ράσμουσεν, δημιουργό καπέλων μόδας για κυρίες και πρώην μπαλαρίνα, που την είχε για πολλά χρόνια ερωμένη του· αυτός απεβίωσε το 1863. Η Λουίζα απεβίωσε το 1874, η Καρολίνα Μαριάννα το 1876 σε ηλικία 55 ετών και το 1891 η Βιλελμίνη Μαρία. Παντρεύτηκε το 1841 τον Φρειδερίκο, Διάδοχο της Δανίας. Χώρισαν το 1844 και διαζεύχθηκαν επίσημα το 1846. Δεν απέκτησαν απογόνους. Bo Bramsen : Ferdinand og Caroline, Politikens Förlag, Köpenhamn (1969) (In Danish)
Βίκινγκουρ Γκότα

Η Βίκινγκουρ Γκότα είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τα Νησιά Φερόες και συμμετέχει στην πρώτη κατηγορία του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2008 από την ενοποίηση των ΓΙ Γκότα και της Λέιρβικ ΙΦ. Η βάση της ομάδας είναι στην κοινότητα Λέιρβικ, ενώ το στάδιό της Σερπούγκερδι χωρητικότητας 1.600 θεατών (440 θέσεων) στην κοινότητα Νορδραγκότα. Και οι δυο κοινότητες αποτελούν μέρος του δήμου Έστροϊκομμούνα, απέχουν μεταξύ τους 5 χιλιόμετρα και βρίσκονται στο νησί Έστουροϊ.

 Η Βίκινγκουρ ιδρύθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 2008 με την ενοποίηση των ΓΙ Γκότα ομάδα της πρώτης κατηγορίας του Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε και της Λέιρβικ ΙΦ ομάδα της δεύτερης κατηγορίας. Πρώτες επαφές για μια ενοποίηση των δυο ομάδων υπήρχαν ήδη από το 2006, όμως μόλις το καλοκαίρι του 2007 ξεκίνησαν λεπτομερείς διεργασίες. Στις 14 Ιανουαρίου 2008 στο Λέιρβικ, παρουσία 180 μελών αποφασίστηκε η ενοποίηση, με προσωρινή ονομασία τον συνδυασμό των δύο πρώην συλλόγων: ΓΙ/ΛΙΦ. Τελικά στις 4 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς ανακοινώθηκε η καινούργια ονομασία της ομάδας, Βίκινγκουρ, ως η καλύτερη από 18 προτάσεις που υποβλήθηκαν. Η ομάδα έκανε το ντεμπούτο της στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Φερόε στις 31 Μαρτίου 2008. Στο πρώτο παιχνίδι της αντιμετώπισε στην έδρα της την Β68 Τοφτίρ, κερδίζοντας με 4-1. Στο τέλος της περιόδου τερμάτησε στην 5η θέση. Το 2009 θα πάρει το πρώτο της τρόπαιο. Στον τελικό του Κυπέλλου ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε θα κερδίσει το έπαθλο νικώντας την ΕΜ/Στρέιμουρ με 3-2. Το 2016 θα κατακτήσει για πρώτη φορά το πρωτάθλημα, για να επαναλάβει τον άθλο την επόμενη χρονιά. Τέλος το 2014 θα κερδίσει για πρώτη φόρα το Σούπερ Καπ της χώρας. Η ευρωπαϊκή πορεία της Βίκινγκουρ ξεκινά την περίοδο 2010-2011. Έχοντας κατακτήσει το κύπελλο της χώρας της, συμμετέχει στον δεύτερο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Εκεί κληρώθηκε με την τουρκική Μπεσίκτας, από την οποία θα αποκλειστεί με δυο ήττες (0-4 στην έδρα της και 0-3 εκτός). Την μεγαλύτερη επιτυχία της στην Ευρώπη ως τώρα είχε την περίοδο 2014-2015. Συμμετέχοντας πάλι ως κυπελλούχος της χώρας της κατάφερε να περάσει δυο γύρους του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2014–15, για να αποκλειστεί τελικά στον τρίτο προκριματικό γύρο από την κροατική Ριέκα, πάλι με δυο ήττες (1-5 εντός και 0-4 εκτός). Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε (2): 2016, 2017 Κύπελλο ποδοσφαίρου Νήσων Φερόε (6): 2009, 2012, 2013, 2014, 2015, 2022 Σούπερ κύπελλο Νήσων Φερόε (5):2014, 2015, 2016, 2017, 2018 Άντον Σκοραντάλ (2008) Γιόγκβαν Μάρτιν Όλσεν (01.01.2009 - 01.07.2013) Ζιγκφριδούρ Κλέμεντσεν (01.07.2013 - 16.09.2016) Ζάμαλ Έρικ Χέντσε (16.09.2016 - 01.11.2017) Μορίς Ρός (01.11.2017 - 24.05.2018) Ζιγκφριδούρ Κλέμεντσεν (25.05.2018 – ) Τελευταία ενημέρωση: 18 Ιουλίου 2018 Official website
Όουενσμπόρο

Το Όουενσμπόρο (αγγλ. Owensboro) είναι πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στην πολιτεία Κεντάκυ, έδρα της Κομητείας Ντέιβις. Ο πληθυσμός της πόλεως στην απογραφή του 2020 ήταν 60.183 κάτοικοι, αυξημένος κατά 5,1% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή, και την καθιστά την τέταρτη μεγαλύτερη πόλη του Κεντάκυ. Βρίσκεται περίπου 170 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λούισβιλ και αποτελεί τον βασικό οικισμό της Μητροπολιτικής περιοχής του Όουενσμπόρο, η οποία έχει πληθυσμό 116.506 κατοίκους (2020). Η πόλη είναι κτισμένη σε μια καμπή του ποταμού Οχάιο, στα σύνορα με την πολιτεία Ιντιάνα — το Όουενσμπόρο απέχει μόλις 60 χιλιόμετρα από τη σημαντική πόλη Έβανσβιλ της Ιντιάνα.

 Τα ίχνη καταυλισμών Ινδιάνων στην περιοχή χρονολογούνται στο 10000 π.Χ.. Ωστόσο μετά από μια σειρά αποτυχημένων εξεγέρσεών τους, υποκινημένων από τους Βρετανούς, οι τελευταίοι Ινδιάνοι, της φυλής Σώνη, υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν την περιοχή λίγα χρόνια μετά τη λήξη της Αμερικανικής Επαναστάσεως, οπότε εγκαταστάθηκαν λευκοί Αμερικανοί, με πρώτο στη συγκεκριμένη τοποθεσία του μελλοντικού Όουενσμπόρο τον William Smeathers ή Smothers το 1797. Η πρώτη ονομασία του οικισμού που δημιουργήθηκε εκεί ήταν Γιέλοου Μπανκς (= κίτρινες όχθες»), αλλά το 1817 ιδρύθηκε επισήμως ως πόλη, παίρνοντας το όνομα Όουενσμπόρο (τότε με τη γραφή Owensborough), προς τιμή του συνταγματάρχη Έιμπραχαμ Όουεν (Abraham Owen ή Abram Owen, 1769-1811), που είχε σκοτωθεί σε μάχη εναντίον των Ινδιάνων. Το 1893 η επίσημη γραφή της ονομασίας απλοποιήθηκε σε Owensboro.Στα τέλη του αιώνα η πόλη απέκτησε παράδοση στην απόσταξη κυρίως ουίσκι μπέρμπον. Από την άλλη, η Owensboro Wagon Company, που ιδρύθηκε το 1884, ήταν μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες κατασκευής κλειστών αμαξών σε όλη τη χώρα. Το 1903 αναφέρεται ότι στην πόλη υπήρχαν αρκετές εγκαταστάσεις επεξεργασίας καπνών και καπναποθήκες.Στις 14 Αυγούστου 1936 το κέντρο του Όουενσμπόρο απέκτησε την παντοτινή «διάκριση» της τοποθεσίας όπου έλαβε χώρα ο τελευταίος δημόσιος απαγχονισμός στην ιστορία των ΗΠΑ: Ο 26χρονος Αφροαμερικανός Rainey Bethea καταδικάσθηκε και απαγχονίσθηκε για τον βιασμό και τη δολοφονία της εβδομηντάχρονης Lischa Edwards. Η ατμόσφαιρα θύμιζε λαϊκό πανηγύρι, με πλανόδιους πωλητές χοτ ντογκ και μεγάλο πλήθος κόσμου, που περιελάμβανε μικρά παιδιά και πολλούς δημοσιογράφους. Σημειωτέον ότι η εκτέλεση εποπτευόταν από σερίφη θηλυκού γένους, τη Φλόρενς Σουμέικερ Τόμσον. Προτού εκπνεύσει ο Bethea, το πλήθος είχε ήδη αρχίσει να σκίζει τα ρούχα του καταδίκου για σουβενίρ. Μετά την αμηχανία που προκάλεσε (και) αυτό, το Κοινοβούλιο του Κεντάκυ έσπευσε να καταργήσει τις δημόσιες εκτελέσεις. Στο Όουενσμπόρο γεννήθηκαν μεταξύ άλλων και οι: Τέρυ Μπίσον (γενν. 1942), συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Τζόνι Ντεπ (γενν. 1963), ηθοποιός και σκηνοθέτης-παραγωγός Γιουτζήν Όμπερστ (1901-1991), χάλκινος ολυμπιονίκης στον ακοντισμό Γουέντελ Φορντ (1924-2015), ο 53ος κυβερνήτης του Κεντάκυ και επί 24 έτη γερουσιαστής των ΗΠΑ Κλιφ Χέιγκαν (γενν. 1931), καλαθοσφαιριστής Νίκυ Χέυντεν (1981-2017), παγκόσμιος πρωταθλητής αγώνων μοτοσικλέτας Επίσημος ιστότοπος του δήμου
503 Έβελυν

Η Έβελυν (Evelyn) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,08. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη μητέρα του αστρονόμου, την Evelyn Smith Dugan.

 Η μέση διάμετρος της `Εβελυν εκτιμάται σε 81,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι XC (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0585 (από δεδομένα του IRAS). Η `Εβελυν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 38,7 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ευρωπαϊκή Κοινότητα

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ΕΚ) υπήρξε το σημαντικότερο τμήμα του πρώτου από τους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 1993 έως το 2009. Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1958 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης της Ρώμης (υπογραφή 25.3.1957) ως Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Κοινότητα με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης του Μάαστριχτ (υπογραφή 7.2.1992) την 1η Νοεμβρίου 1993. Με τη θέση σε ισχύ την 1η Δεκεμβρίου 2009 της Συνθήκης της Λισαβόνας (υπογραφή 13.12.2007), η ΕΚ καταργήθηκε και τη διαδέχθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), όπως ονομαζόταν αρχικά η ΕΚ, ιδρύθηκε στις 25 Μαρτίου 1957 με τη Συνθήκες της Ρώμης από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ)—Βέλγιο, (Δυτική) Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία. Αποσκοπούσε στην εγκαθίδρυση μιας Κοινής Αγοράς με ανοιχτά μεταξύ των μελών της σύνορα και επιτρέποντας την ελεύθερη μετακίνηση εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών, και κεφαλαίων, κατά τα πρότυπα του Διαφωτισμού και της επιγραμματικής εκφράσεως laissez faire, laissez aller, laissez passer. Με την ίδρυσή της, τα κράτη μέλη εκχώρησαν το κυριαρχικό δικαίωμα της δασμολογικής πολιτικής, το οποίο περιήλθε στη δικαιοδοσία των οργάνων της ΕΟΚ. Μετά τη Συνθήκη Συγχώνευσης του 1965, τα έξι ιδρυτικά μέλη συμφώνησαν στη διεύρυνση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το 1973 εντάχθηκαν η Δανία, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1981 η Ελλάδα και το 1986 η Ισπανία και η Πορτογαλία. Με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1993, οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες αποτέλεσαν έναν από τους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Ακολούθησαν οι διευρύνσεις προς Αυστρία, Φινλανδία και Σουηδία το 1995, προς Τσεχία, Εσθονία, Κύπρο, Λετονία, Λιθουανία, Ουγγαρία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβενία και Σλοβακία το 2004 και προς Βουλγαρία και Ρουμανία το 2007. Με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης της Λισαβόνας το 2009, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα απορροφήθηκε πλήρως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ διατηρήθηκαν οι σχετικές διαδικασίες στον τομέα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), συμπεριλαμβανομένης της αμυντικής πολιτικής. Τα όργανα της ΕΕ ενισχύθηκαν, ενώ η νομική προσωπικότητα της Κοινότητας μεταφέρθηκε στην Ένωση. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίαρχα ευρωπαϊκά κράτη έχουν συνάψει συνθήκες και ως εκ τούτου συνεργάστηκαν και εναρμόνισαν πολιτικές (ή συνέδεσαν την κυριαρχία) σε έναν αυξανόμενο αριθμό τομέων, στο έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή στην οικοδόμηση της Ευρώπης (γαλλικά: la construction européenne). Το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα περιγράφει τη νομική έναρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) - το κύριο πλαίσιο για αυτήν την ενοποίηση. Η ΕΕ κληρονόμησε πολλές από τις σημερινές της ευθύνες από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ), οι οποίες ιδρύθηκαν τη δεκαετία του 1950 στο πνεύμα της Διακήρυξης Σουμάν. European Union website Treaty establishing the European Economic Community CVCE The origins of the Rome Treaties (1955–1958) CVCE Europedia: Guide to European policies and legislation Αρχειοθετήθηκε 2018-10-16 στο Wayback Machine. ΕΟΚ: 20 χρόνια (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Ευρώπη: Κερδίσαμε την ένταξη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ

Το Εγώ ρεζίλεψα τον Χίτλερ είναι τίτλος ελληνικής ταινίας παραγωγής Καραγιάννης-Καρατζόπουλος του 1970 σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη, με πρωταγωνιστές τους Κώστα Βουτσά και Αιμιλία Υψηλάντη.

 Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ο Γρηγόρης Τσαβός (Κώστας Βουτσάς) είναι ηθοποιός ενός θιάσου που περιοδεύει ανά την Ελλάδα. Κάποια στιγμή, συναντά τυχαία μετά από πολύ καιρό την Άννα (Αιμιλία Υψηλάντη), με την οποία παλιότερα φλέρταρε. Εκείνη του αποκαλύπτει ότι μετέχει ενεργά στην εθνική αντίσταση. Όμως, ο Γρηγόρης είναι δειλός και αποφεύγει οποιαδήποτε αντιστασιακή δράση. Ο Άγγλος ταγματάρχης Λόρενς (Γιάννης Βόγλης) συνεργάζεται με τα μέλη της αντιστασιακής ομάδας, με σκοπό την ανατίναξη μιας αποθήκης πυρομαχικών. Στα πλαίσια αυτής της αποστολής, μεταβαίνει στην Ελλάδα όπου πέφτει με αλεξίπτωτο, όμως συλλαμβάνεται αμέσως από μια γερμανική περίπολο. Η Άννα προσποιείται ότι φλερτάρει με το Γερμανό λοχία Φριτς (Γιώργος Μοσχίδης) προκειμένου να του αποσπά πληροφορίες. Έτσι, μαθαίνει ότι ο ταγματάρχης Λόρενς πρόκειται να περάσει από ανάκριση από τον υπολοχαγό φον Ρούμπεν, ο οποίος μοιάζει εκπληκτικά με το Γρηγόρη. Η Άννα ζητά τη βοήθεια του Γρηγόρη έτσι ώστε να απελευθερωθεί ο Λόρενς. Ο Γρηγόρης είναι ιδιαίτερα διστακτικός, όμως μετά από πολλή προσπάθεια πείθεται. Έτσι, φορά γερμανική στολή και, μαζί με το Φώτη (Λάκη Κομνηνό) μεταβαίνουν στη φυλακή όπου κρατείται ο Λόρενς και τον απελευθερώνουν. Στο μεταξύ, καταφθάνει ο πραγματικός φον Ρούμπεν και, μαζί με τον Φριτς και συλλαμβάνουν τον Γρηγόρη και την Άννα. Ενώ η αντιστασιακή ομάδα ετοιμάζεται να ανατινάξει τις αποθήκες, ο φον Ρούμπεν απειλεί να σκοτώσει τους δύο ομήρους εάν αυτό συμβεί. Όμως, ο Γρηγόρης και η Άννα τελικά καταφέρνουν να δραπετεύσουν και η ανατίναξη πραγματοποιείται. Κώστας Βουτσάς - Γρηγόρης Τσάβος Αιμιλία Υψηλάντη - Άννα Λάκης Κομνηνός - Φώτης Γιάννης Βόγλης - ταγματάρχης Λόρενς Θόδωρος Κατσαδράμης - Γιώργης Άγγελος Αντωνόπουλος - λοχαγός Σουλτς Γιώργος Μοσχίδης - Φριτς Λαυρέντης Διανέλλος - δάσκαλος Η ταινία έκοψε 334.848 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 9η θέση ανάμεσα σε σε 87 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 22/11/2010. Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ στο Cine.gr Εγώ ρεζίλεψα τον Χίλτερ στην Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Αφίσα της ταινίας
Άγιος Γεώργιος Βιρού Κέρκυρας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Βιρού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, δίπλα στον Βιρό και κοντά στην κύρια επαρχιακή οδό του νησιού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει περίπου 7 χλμ ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στον κοινότητα Καλαφατιώνων. Το 1967 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλαφατιώνων και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βιρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βιρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αχιλλείων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αχιλλείων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Ανδρέας Μπεργελές

Ο Ανδρέας Μπεργελές είναι πρώην αθλητής και προπονητής της πετοσφαίρισης, γεννημένος το 1941 στην Αθήνα. Ο αδερφός του Νίκος Μπεργελές υπήρξε εξίσου σημαντική μορφή της πετοσφαίρισης.

 Αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό από το 1960 έως το 1975 και ήταν από τους ένας πρωταγωνιστές της ομάδας. Κατέκτησε 9 Πρωταθλήματα (1963, 1965, 1966, 1967, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975). Το 1975 κατέκτησε το τελευταίο του Πρωτάθλημα ως παίκτης έχοντας παράλληλα και τη θέση του προπονητή της ομάδας. Παρέμεινε στη θέση του προπονητή και τις δυο επόμενες σεζόν και το 1977 οδήγησε τον Παναθηναϊκό σε ένα ακόμη πρωτάθλημα. Υπήρξε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της γυναικείας ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού την περίοδο 1969-70. Τον διαδέχθηκε στα μισά της περιόδου ο Σάββα Γκροζντάνοβιτς και η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Κέντρου και Ελλάδας. Ως αθλητής: 9 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1963, 1965, 1966, 1967, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975 Ως προπονητής: 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1975, 1977
Κυβέρνηση Ντέιβιντ Κάμερον 2010 (Ηνωμένο Βασίλειο)

Η Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον στο Ηνωμένου Βασιλείου ήταν κυβέρνηση συνασπισμού ανάμεσα στους Συντηρητικούς και τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες,που προέκυψε από τις εκλογές της 6 Μαΐου του 2010. Από τις εκλογές προέκυψε το λεγόμενο και «μετέωρο κοινοβούλιο» (hung parliament) όπου κανένα κόμμα δε διέθετε την πλειοψηφία. Η κυβέρνηση Κάμερον είναι η πρώτη κυβέρνηση συνασπισμού από το 1974 και μετά.

 *Ο Ντέιβιντ Λόους παραιτήθηκε στις 29 Μαϊου 2010 από το πόστο του Διευθύνοντος Γραμματέα του Θησαυροφυλακίου και αντικαταστάθηκε από τον Ντάνι Αλεξάντερ, στο πόστο του οποίου τοποθετήθηκε ο Μάικλ Μουρ από τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες ως Υπουργός Σκωτίας. **Το 2011 ο Λίαμ Φοξ παραιτήθηκε από Υπουργός Άμυνας και αντικαταστάθηκε από τον Φίλιπ Χάμοντ. Το Υπουργείο Μεταφορών το ανέλαβε η Τζαστίν Γκρήνινγκ από τους Συντηρητικούς. Κατόπιν των εκλογών της 7ης Μαϊου του 2015 σχηματίστηκε μονοκομματική Κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον.
Αγκινάρα

Η αγκινάρα (Cynara cardunculus, Κυνάρα η καρδονίσκη ή αλλιώς Κυνάρα η κάκτος) είναι πολυετές λαχανικό της οικογένειας των Αστεροειδών (Asteraceae), Αναπτύσσεται σε σχήμα θάμνου, ύψους περίπου 1,5 μ. Είναι φυτό ιθαγενές της Αφρικής, καλλιεργείται, όμως, σε πολλά μέρη του σύγχρονου κόσμου σε θέσεις προφυλαγμένες από το δυνατό ψύχος και εδάφη χωρίς πολλή υγρασία.

 Η ρίζα της αγκινάρας είναι πασσαλώδης και προχωρεί βαθιά στο έδαφος. Τα φύλλα της είναι μεγάλα με βαθιές σχισμές, χρώμα γκριζωπό στο κάτω μέρος και το στέλεχός της είναι μακρύ με διακλαδώσεις. Πολλαπλασιάζεται με παραφυάδες κατά την άνοιξη ή το φθινόπωρο ενώ ο βλαστός της ξεραίνεται το καλοκαίρι. Από το φυτό χρησιμοποιείται στη μαγειρική το άνθος, που έχει σχήμα σφαιρικό, λίγο μακρύ και σαρκώδες. Μαγειρεύεται αφού καθαριστεί από τα πέταλα και το χνούδι, ενώ στην Κρήτη τρώγεται και ωμή με λεμόνι, πολύ νόστιμη και "ειδικός" μεζές για τσικουδιά. Τα εξωτερικά πέταλα του άνθους καταλήγουν σε αγκαθωτή άκρη και είναι σκληρά, μπορούν δε να χρησιμοποιηθούν και για τροφή των ζώων. Η αγκινάρα είναι πλούσια σε βιταμίνες Α, Β1, Β2, νιασίνη και C. Στην Ελλάδα καλλιεργείται στην Αργολίδα,ιδιαίτερα στην περιοχή των Ιρίων και της Κάντιας, στην Κρήτη και στη Μεσσηνία (όπου βρίσκουμε κυρίως την "άγρια" αγκινάρα με μεγάλα αγκάθια στα πέταλα), στη Λακωνία, στην Κέρκυρα, στην Ηλεία και αλλού, ενώ καλλιεργείται σε όλες σχεδόν τις χώρες της Νότιας Ευρώπης, τη Βρετανία και τη Γαλλία. Στα Ίρια Αργολίδας κάθε Μάιο μήνα διεξάγεται η γιορτή της αγκινάρας. Τον Μάιο επίσης γίνεται η γιορτή αγκινάρας και στην Τήνο, όπου καλλιεργείται τόσο σε ήμερη όσο και σε άγρια ποικιλία με αγκάθια.
Γεωτροπισμός

Ο γεωτροπισμός είναι η κίνηση των φυτών και των μυκήτων λόγω της βαρύτητας. Λέγεται και βαρυτροπισμός. Οι ρίζες παρουσιάζουν θετικό γεωτροπισμό ενώ οι βλαστοί αρνητικό. Η γεωτροπική αντίδραση χαρακτηρίζεται ως «φαινόμενο κρίσιμου ορίου», επειδή γίνεται αντιληπτή μόνον όταν το ερέθισμα της βαρύτητας ξεπεράσει ένα ορισμένο ελάχιστο κρίσιμο όριο (κατώφλι), το οποίο είναι χαρακτηριστικό για κάθε οργανισμό. Το συγκέκριμένο ερέθισμα, ώστε να ξεπεραστεί το κρίσιμο όριο, μπορεί να είναι παρατεταμένο μεγάλης διάρκειας ή το αντίθετο. Επομένως η δόση του ερεθίσματος υπολογίζεται από το γινόμενο χρόνου αντίληψης και έντασης ερεθίσματος, δηλαδή μετράται σε g×s.

 Ο μηχανισμός αντίληψης των γεωτροπικών ερεθισμάτων βασίζεται στην ανακατανομή των υποκυτταρικών συστατικών διαφορετικής πυκνότητας. Για τη διερεύνηση του μηχανισμού του γεωτροπισμού έχουν διατυπωθεί δύο υποθέσεις. Η πρώτη, η θεωρία των στατόλιθων, διατυπώθηκε από τους Harberland και Nemec στις αρχές του αιώνα. Σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, η αλλαγή προσανατολισμού ως προς το βαρυτικό πεδίο γίνεται αντιληπτή μέσω της ελεύθερης πτώσης συμπαγών συστατικών μέσα σε εξειδικευμένα κύτταρα, τα οποία ονομάζονται στατοκύτταρα. Τα κύτταρα αυτά περιέχουν χαρακτηριστικούς αμυλοπλάστες, τους στατόλιθους, με ογκώδεις αμυλόκοκκους, οι οποίοι μετακινούνται ανάλογα με την κλίση του οργάνου λόγω του βαρυτικού πεδίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τον ρόλο των στατόλιθων μπορεί να παίξουν κυτταρικά έγκλειστα, όπως κρύσταλοι οξαλικού ασβεστίου ή θειικού βαρίου. Η μετακίνηση των στάτολιθων έχει πειβεβαιωθεί με μικροσκοπικές παρατηρήσεις, ενώ οι χρόνοι κατακρήμνισης συμπίπτουν με τους χρόνους αντίληψης του ερεθίσματος. Η άλλη υπόθεση, η θεωρία της κυτταρικής μάζας, προτείνει ότι η γεωτροπική αντίληψη μπορεί να οφείλεται στην ανακατανομή της πίεσης την οποία ασκεί το κυτταρόπλασμα, λόγω του βάρους του, στην κυτταρική μεμβράνη, και κατ'επέκταση στο κυτταρικό τοίχωμα. Αυτή η θεωρία προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε περιπτώσεις στις οποίες δεν παρατηρούνται εμφανείς στατόλιθοι. Η θεωρία αυτή δεν έρχεται κατ'ανάγκη σε αντίθεση με την πρώτη. Η αυξίνη και τα ιόντα ασβεστίου παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στη μεταγωγή του σήματος στον γεωτροπισμό. φωτοτροπισμός υδροτροπισμός Φυσιολογία φυτών, σελ. 544-547, ISBN 960-524-168-4, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2003
Ιωάννης Ασάν Ζαχαρίας

Ο Ιωάννης Ασάν(ης) Ζαχαρίας (απεβ. 1469) καταγόταν από τη γενοβέζικη Οικογένεια Ζαχαρία, ηγεμόνων στον Ελληνικό χώρο κατά τη Φραγκοκρατία. Ήταν διεκδικητής του θρόνου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από το Δεσποτάτο του Μυστρά.

 Ήταν νόθος γιος του τελευταίου Πρίγκιπα της Αχαΐας Κεντυρίωνα Β΄ Ζαχαρία από άγνωστη γυναίκα. Όταν το Πριγκιπάτο κατέρρευσε και καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς, ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε από τον Θωμά Παλαιολόγο δεσπότη του Μωρέως. Ευρισκόμενος στον Αετό ανακηρύσσεται Πρίγκιπας της Αχαΐας με το όνομα Κεντυρίων Γ΄ και ξεκίνησε επανάσταση κατά του Δεσποτάτου. Το 1454 κατέφυγε στη Μεθώνη. Πέθανε στη Ρώμη το 1469. Ιστορία της πόλεως Πατρών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι το 1821, Στέφανος Θωμόπουλος, επιμέλεια Βασίλη Κ. Λάζαρη, Αχαϊκές εκδόσεις, ISBN 9607960084
Ερυθρόμορφος ρυθμός

Ερυθρόμορφη αγγειογραφία ή Ερυθρόμορφος ρυθμός χαρακτηρίζεται μια από τις σημαντικότερες τεχνικές στην αρχαία ελληνική ζωγραφική αγγείων που αποδίδει τα εικονιστικά και διακοσμητικά μοτίβα με ερυθρό χρώμα πάνω στην επιφάνεια του πηλού.

 Ο πηλός μετά το σχηματισμό του αγγείου και την επίχρωσή του, ψήνονταν με ειδική τεχνική, κατά την οποία σε μια φάση οξείδωσης σχηματίζονταν το μελανό γάνωμα, ενώ σε μια φάση αναγωγής και ξανά οξείδωσης σχηματίζονταν το κόκκινο χρώμα. Ο πηλός ξεραινόταν αρχικά κατά το ζέσταμα του φούρνου. Ακολούθως ψήνονταν σε θερμοκρασία 800 βαθμών, κατά την οποία η επίχρωση του αγγείου οξειδώνονταν και σχημάτιζε το μαύρο γάνωμα. Μετά, η θερμοκρασία ανέβαινε στους 950 βαθμούς, ενώ ο κεραμέας πρόσθετε υγρή ξυλεία ή φύλλα και έφραζε την είσοδο του αέρα. Υπό τις συνθήκες αυτές επέρχονταν δημιουργία μονοξειδίου του άνθρακα μέσα στον φούρνο. Ακολούθως η θερμοκρασία ξανά έπεφτε, ενώ ο κεραμέας άνοιγε πάλι την είσοδο του αέρα. Το γάνωμα παρέμενε μαύρο, αλλά ο πηλός έπαιρνε το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα.
Ανδρέας Πετρόπουλος

Ο Ανδρέας Πετρόπουλος (11 Φεβρουαρίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,96 μέτρα αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ / σούτινγκ γκαρντ για τον Κολοσσό Ρόδου.

 Ο Πετρόπουλος ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2013, με το Παγκράτι στην Α2 κατηγορία. Το 2014, έκανε την πρώτη εμφάνισή του στην Α1 κατηγορία, με τον Πανιώνιο.Το 2017 συμφώνησε με την Δόξα Λευκάδας, στην οποία είχε αγωνιστεί και τη σεζόν 2015-16. Σε 29 αγώνες είχε 7,3 πόντους με 3,1 ριμπάουντ μέσο όρο. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του η Καστοριά, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2018-19 και σε 31 αγώνες είχε 8,3 πόντους μέσο όρο. Εντάχθηκε στη εφεδρική ομάδα του Ολυμπιακού στην Α2, τον Ολυμπιακό Β, για την περίοδο 2019-20. Ο Πετρόπουλος είχε μέσο όρο 12,2 πόντους, 3,8 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ ανά παιχνίδι. Στις 27 Αυγούστου 2020, υπέγραψε με τον Ιωνικό Νικαίας. Με τον Ιωνικό μέτρησε 3.8 πόντους και 1.6 ριμπάουντ ανά 16'52'' λεπτά συμμετοχής στους αγώνες (κανονικής περιόδου και πλέι οφ) του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Το πιο παραγωγικό παιχνίδι του ήταν απέναντι στον Παναθηναϊκό. έχοντας 11 πόντους με 3/4 τρίποντα σε 31'36''. Στις 13 Αυγούστου 2021, ο Πετρόπουλος υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ Αθηνών. Την 1η Απριλίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ομάδα μέχρι το 2024.Στις 12 Ιουλίου 2023, ανακοινώθηκε από τον Κολοσσό Ρόδου μέχρι το 2025. Προφίλ στο Eurobasket.com Προφίλ στην ΕΣΑΚΕ Α1 Προφίλ στο RealGM.com Προφίλ στο ProBallers.com
Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Η Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς (γνωστή και με το ακρωνύμιο Ε.ΚΙ.Ε.Α.) ήταν ελληνική πολιτική κίνηση που κινούταν στο χώρο της αριστεράς. Ιδρύθηκε στις 31 Οκτωβρίου του 2015 από τα 111 πρώην στελέχη της ΔΗΜΑΡ, που αποχώρησαν από το κόμμα, καταγγέλλοντας την συνεργασία του κόμματος με το ΠΑΣΟΚ, στις βουλευτικές εκλογείς του Σεπτέμβρη 2015. Πρόεδρος της διορίστηκε ο Φώτης Κουβέλης.

 Σύμφωνα με τα στελέχη του, η ΕΚΙΕΑ συγκροτήθηκε για «να ενθαρρύνει το διάλογο στο χώρο της Αριστεράς, να αναλάβει πρωτοβουλίες ενωτικού χαρακτήρα και να αναδείξει την ανάγκη των μεταρρυθμιστικών πολιτικών με αριστερό πρόσημο και ευρωπαϊκό χαρακτήρα». Η ΕΚΙΕΑ βρισκόταν στο χώρο της αριστεράς και υποστήριζε άτυπα τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις 14 Δεκεμβρίου 2015 διοργάνωσε Ημερίδα για την Ευρώπη και την Ασφάλεια. Στην Ημερίδα απηύθηναν χαιρετισμό ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος, ο αναπληρωτής Συνήγορος του Πολίτη, Βασίλης Καρύδης, ο πρώην υπουργός, Χάρης Καστανίδης, ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αντώνης Λιάκος και ο οικονομολόγος, Σωτήρης Βαλντέν. Στις 23 Ιανουαρίου 2016 διοργανώθηκε η 1η Πανελλαδική σύσκεψη της ΕΚΙΕΑ. Συμμετείχε με αντιπροσωπεία στην επετειακή εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για τον έναν χρόνο διακυβέρνησης, στις 25 Ιανουαρίου 2015. Επίσημη ιστοσελίδα
Ομερλή Σερρών

Το Ομερλή είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Ανήκει σε ένα ευρύτερο συγκρότημα εγκαταλελειμμένων μαχαλάδων στην περιοχή Καρατάς, στις νότιες πλαγιές του όρους Άγκιστρο ή Τσιγκέλι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων, σε απόσταση 7 χλμ. δυτικά από το Αχλαδοχώρι Σερρών και 10 χλμ. βορειοανατολικά από το Σιδηρόκαστρο.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 αποτελούνταν από 16 σπίτια και 40 μουσουλμάνους κατοίκους. Σύμφωνα με οθωμανικά κατάστιχα στη συνοικία υπήρχε τζαμί. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά: Το Καρατάς είναι το όνομα τριών οικισμών, του Καρατάς, του Μπουγιούκ μαχαλά και του Ομερλή μαχαλά, που βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Τσιγκέλι, 2½ ώρες από το Σιδηρόκαστρο. Πολύ φτωχοί· λίγοι αγρότες· οι υπόλοιποι είναι ξυλουργοί από το Κρούσοβο και το Ντεμίρ Ισάρ. Ο πληθυσμός είναι εξαίρετοι ιππείς. Στο Καρατάς 25 οικίες, στο Μπουγιούκ μαχαλά 40 και στο Ομερλή μαχαλά 9. Η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 100 Τούρκους κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός αναφέρεται ως μουσουλμανικός. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 180 μουσουλμάνοι κάτοικοι. Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 65 μουσουλμάνων κατοίκων. Σύμφωνα με στατιστική μελέτη της Επιτελικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Στρατού, τον Αύγουστο του 1915 ο οικισμός ήταν ακατοίκητος, καθώς οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν και ο οικισμός καταστράφηκε.Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του κατεστραμμένου οικισμού μετονομάστηκε από Ομερλή σε «Ερείπια». Σήμερα, στην τοποθεσία του εγκαταλελειμμένου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.Στην περιοχή εντοπίζονται πετρώματα και ορυκτά που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον. Ορυκτολογικές μελέτες στην περιοχή του εγκαταλελειμμένου οικισμού Ομερλή, έδειξαν την παρουσία κοιτασμάτων τύπου σκαρν, ένα είδος πετρώματος πλούσιο σε διάφορα ορυκτά, μερικά από τα οποία είναι σχετικά σπάνια.Από το 2009, σε μικρή απόσταση περίπου 200 μέτρων δυτικά του οικισμού, λειτουργεί λατομείο. Στατιστικές μελέτες 19ου αιώνα Απογραφές ελληνικού κράτους
Μικρόκλιμα

Ένα μικρόκλιμα είναι ένα τοπικό σύνολο ατμοσφαιρικών συνθηκών που διαφέρουν από εκείνες των γύρω περιοχών, συχνά με μια μικρή διαφορά, αλλά μερικές φορές με μια πιο ουσιαστική. Ο όρος μπορεί να αναφέρεται σε περιοχές λιγοστών τετραγωνικών μέτρων (για παράδειγμα, έναν κήπο ή μια σπηλιά), έως και σε τεράστιες επιφάνειες (για παράδειγμα ωκεανών και άλλων υδάτινων σωμάτων). Ο όρος "μικρο-κλίμα" πρωτοεμφανίστηκε την δεκαετία του 1950 σε δημοσιεύματα όπως το Climates in Miniature: A Study of Micro-Climate Environment (Τόμας Μπέντφορντ Φράνκλιν, 1956).

 Επειδή το κλίμα είναι στατιστικό, το οποίο συνεπάγεται χωρική και χρονική μεταβολή των μέσων τιμών των περιγραφόμενων παραμέτρων εντός μιας περιοχής, μπορεί να συμβεί και να επιμείνει με την πάροδο του χρόνου. Μικροκλίματα μπορούν να βρεθούν στα περισσότερα μέρη. Ο τύπος εδάφους που βρίσκεται σε μια περιοχή μπορεί επίσης να επηρεάσει τα μικροκλίματα. Για παράδειγμα, τα εδάφη που έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε πηλό (που μπορούν να δράσουν και ως μονοπάτια) έχουν ως αποτέλεσμα να μετριάζεται η θερμοκρασία του εδάφους. Από την άλλη, εάν το έδαφος έχει πολλούς θύλακες αέρα, τότε η θερμότητα θα μπορούσε να παγιδευτεί κάτω από το έδαφος, με αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα παγετού στο επίπεδο του εδάφους. Η παρουσία πάχνης στην επιφάνεια ενός κρατήρα δημιουργεί ένα μοναδικό περιβάλλον μικροκλίματος. Μικροκλίματα μπορούν να βρεθούν ακόμα και σε κρατήρες του Άρη όπου συχνά παρατηρούνται σημεία με συσσωρευμένη πάχνη σε σχετικά ζεστές περιοχές. Το 1957, όπως τόνισε ο Ρούντολφ Γκάιγκερ στο βιβλίο του, όχι μόνο το κλίμα επηρεάζει τα ζωντανά φυτά, αλλά μπορεί επίσης να συμβεί και το αντίθετο αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης φυτών και περιβάλλοντος, δηλαδή τα φυτά να επηρεάσουν το γύρω κλίμα και το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης αυτής είναι γνωστό ως Κλίμα των Φυτών. Στα σπηλαιώματα που έχουν δημιουργηθεί από ηφαιστειακή δραστηριότητα σε Γη και Άρη, το μικρόκλιμα μπορεί να διαφέρει λόγω της παρουσίας μελανόλιθου (ή αλλιώς βασάλτη). Τα ηφαιστειακά σπηλαιώματα (βασαλτικές σπηλιές) αποτελούν σημαντικούς αστροβιολογικούς στόχους και στους δύο πλανήτες.
Μάινινγκεν

Το Μάινινγκεν (γερμ.: Meiningen) είναι παλιά και ιστορική πόλη στο κρατίδιο της Θουριγγίας στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 21.000 κατοίκους. Το Μάινινγκεν είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σμαλκάλντεν-Μάινινγκεν και πολύ γνωστό πολιτιστικό κέντρο.

 Η παλαιότερη καταγραφή της πόλης χρονολογείται από το έτος 982 Μέχρι το 1542 η πόλη ανήκε στη μητρόπολη του Βίρτσμπουργκ (Würzburg). Από το 1680-1920 το Μάινινγκεν ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου του Ζάξε-Μάινινγκεν (Saxe-Meiningen). Το Μάινινγκεν είναι ένα από τις πιο σημαντικές πολιτιστικά πόλεις της Γερμανίας. Στο θέατρο Μάινινγκερ μια παγκοσμίως σημαντική μεταρρύθμιση του Δούκα Γεωργίου Β΄ (1826-1914) πραγματοποιήθηκε από 1874 έως 1890. Στις προσωπικότητες της πόλης περιλαμβάνονται διάσημοι συγγραφείς, μουσικοί και καλλιτέχνες. Αυτές περιλαμβάνουν Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich Schiller), Χανς φον Μπύλοβ (Hans von Bülow), Ρίχαρντ Στράους (Richard Strauss), Γιοχάνες Μπραμς (Johannes Brahms) και Μαξ Ρέγκερ (Max Reger). Στο Μάινινγκεν υπάρχει ένα διάσημο θέατρο, πολλά μουσεία και πινακοθήκες, ένας κινηματογράφος και διεξάγονται πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το 1995 ανέβηκε στο Θέατρο Μάινινγκερ η όπερα Μήδεια του Μίκη Θεοδωράκη στην πρεμιέρα της στη Γερμανία. Το Μάινινγκεν βρίσκεται στο κέντρο της Γερμανίας στις όχθες του ποταμού Βέρρα (Werra). Η Φρανκφούρτη είναι περίπου 170 χιλιόμετρα μακριά. Η πόλη είναι ένα κομβικό σημείο της σιδηροδρομικής γραμμής και τους αυτοκινητόδρομους. Το Μάινινγκεν βρίσκεται στον αυτοκινητόδρομο 71. Επίσημη ιστοσελίδα Μεινινγερ Τηεατερ
Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού

Το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού (Centre Georges-Pompidou), γνωστό και ως Κέντρο Μπομπούρ ή απλά Μπομπούρ (Beaubourg), είναι πολιτιστικό κέντρο που βρίσκεται στο τέταρτο δημοτικό διαμέρισμα (4eme Arrondissement) στην περιοχή Μπομπούρ του Παρισιού στη Γαλλία. Εγκαινιάστηκε το 1977 και φιλοξενεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Πληροφοριών και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Φέρει το όνομα του πρώην προέδρου της Γαλλίας Ζωρζ Πομπιντού την περίοδο 1969-1974.

 Η κατασκευή του Κέντρου ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1972 και τα αρχιτεκτονικά σχέδια ανήκαν στους αρχιτέκτονες Ρέντσο Πιάνο, Ρίτσαρντ Ρότζερς και Τζιανφράνκο Φρανκίνι (Gianfranco Franchini). Εξωτερικά δεσπόζουν ο μεταλλικός σκελετός του κτιρίου και οι διαφανείς ή έγχρωμοι σωλήνες που το περιβάλλουν. Οι χρωματισμοί των σωλήνων, ακολουθούν μία συγκεκριμένη σύμβαση: μπλε χρώμα για τους αγωγούς αέρος, πράσινο για σωλήνες νερού και κίτρινο για τις γραμμές ηλεκτρισμού. Στοιχεία που συνδέονται με τη μετακίνηση, όπως οι ανελκυστήρες, διαθέτουν επίσης κόκκινο χρώμα. Η βιβλιοθήκη του Κέντρου φιλοξενείται στους τρεις πρώτους ορόφους του κτιρίου, ενώ το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης καταλαμβάνει τον τέταρτο και πέμπτο όροφο. Το Κέντρο Πομπιντού φιλοξενεί το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, το οποίο περιλαμβάνει περίπου 50.000 έργα τέχνης, από τα οποία εκτίθενται δημόσια περίπου 2.000, μεταξύ αυτών έργα ζωγραφική, γλυπτικής και φωτογραφίας. Στα πλαίσια των εκθέσεών του, εκπροσωπούνται ρεύματα της μοντέρνας τέχνης, όπως του Φωβισμού, του Υπερρεαλισμού ή του Κυβισμού. Στεγάζει επίσης μια σημαντική συλλογή βιομηχανικού σχεδιασμού (Design). Στον ακάλυπτο χώρο έχει ανακατασκευαστεί το εργαστήριο του Κονσταντίν Μπρανκούζι. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2008-07-27 στο Wayback Machine. Φωτογραφικό υλικό Αρχειοθετήθηκε 2003-10-26 στο Wayback Machine.
Παναγόπουλος Ρ-96 (περιπολικό)

Το Παναγόπουλος Ρ-96 ήταν παράκτιο περιπολικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, το οποίο έγινε δωρεά στην ελληνική διοίκηση το 1975 από τον έφεδρο Ανθυποπλοίαρχο Ευγένιο Παναγόπουλο, εξ'ού και το όνομά του.

 Το πλοίο ναυπηγήθηκε το 1974 κατά παραγγελία του σχεδιαστή του μηχανολόγου Ανθυποπλοιάρχου Ευγενίου Παναγόπουλου, αποφοίτου του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, όστις μετά τα γεγονότα της Κύπρου στις 20 Ιουλίου 1974, πήρε την πρωτοβουλία να ενισχύσει τον ελληνικό στόλο με τη δωρεά τριών λίαν εξοπλισμένων και πρωτοποριακών μικρών ταχυπλόων πολεμικών σκαφών, συνολικής δαπάνης 3 περίπου εκατομμυρίων αμερικανικών δολλαρίων. Την επόμενη χρονιά τα πλοία παραδόθηκαν στη διάθεση της ελληνικής διοίκησης και εντάχθηκαν στην υπηρεσία του Λιμενικού Σώματος της Ελληνικής Ακτοφυλακής.Το «Παναγόπουλος» Ρ-96 ενετάγη στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις 31 Οκτωβρίου 1991 και χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες των Μονάδων Υποβρύχιων Καταστροφών (ΜΥΚ) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου 1995 που προσχώρησε μόνιμα στην Διοίκηση Ταχέων Σκαφών. Παροπλίσθηκε στις 19 Αυγούστου 2003 στην Αμφιάλη. Το πλοίο είναι διαστάσεων 23×5 μέτρα με βύθισμα ενός μέτρου και εκτόπισμα 35 τόννων. Μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 38 κόμβων και επανδρώνεται από έξι άτομα. Ο οπλισμός του πλοίου αποτελείται από δύο εξαπλά ΠΑΟ των 106 χιλιοστών, και ένα πυροβόλο όπλο των 12,7 χιλιοστών. Τα ΠΑΟ βρίσκονταν στα πλευρά μιας μικρής υπερκατασκευής η οποία είχε αναρτηθεί στα όρια της πρύμνης. Στο πλοίο είχε επίσης τοποθετηθεί Ραντάρ Επιφανείας τύπου Decca για χρήση του ως συσκευή εντοπισμού. Το σκάφος ήταν κατασκευσμένο από κράμα αλουμινίου. Το παράκτιο περιπολικό «Παναγόπουλος» Ρ-96 είναι το τελευταίo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα άλλα δύο πλοία είναι τα αδελφά σκάφη Παναγόπουλος Ρ-61 και Παναγόπουλος Ρ-70.
Κάιρι Ίρβινγκ

Ο Κάιρι Ίρβινγκ (αγγλικά: Kyrie Irving, γεννήθηκε 23 Μαρτίου 1992) είναι Αμερικάνος διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλέι μέικερ για τους Ντάλας Μάβερικς στο NBA. Αποτελεί έναν από τους καλύτερους γκαρντ της διοργάνωσης, έχοντας στεφθεί μία φορά πρωταθλητής ΝΒΑ με την ομάδα των Κλίβελαντ Καβαλίερς (2016), ενώ έχει συμμετάσχει 8 φορές σε All-Star Game κερδίζοντας παράλληλα το βραβείο του MVP του All Star το 2014 και επιλέχθηκε 3 φορές στις καλύτερες πεντάδες του ΝΒΑ. Με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ έχει κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016 και το το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όντας παράλληλα ο MVP του τουρνουά.

 Ο Ίρβινγκ έπαιξε σε κολεγιακό επίπεδο στους Duke Blue Devils την σεζόν 2010-2011 με προπονητή τότε τον Mike Krzyzewski. Στα πρώτα 8 παιχνίδια της σεζόν είχε 17.4 πόντους, 53% ευστοχία στα σουτ, 5.1 ασίστ, 3.7 ριμπάουντ και 1.5 κλέψιμο ανά αγώνα. Ο τελευταίος του αγώνας πριν ενταχθεί στο δυναμικό των Καβαλίερς το 2011 ήταν στο κολεγιακό πρωτάθλημα NCAA όπου η ομάδα του ηττήθηκε από την ομάδα της Αριζόνα, παρόλο που ο Ίρβινγκ σκόραρε 28 πόντους. Επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του ΝΒΑ Ντραφτ του 2011 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς. Το 2017 υπέγραψε με τους Μπόστον Σέλτικς, όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι το 2019. Το καλοκαίρι του 2019 εντάχθηκε στους Μπρούκλιν Νετς. Έχει αγωνιστεί μέχρι στιγμής 3 φορές στους Τελικούς του NBA.
Γαλαναίικα Αχαΐας

Τα Γαλαναίικα είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας και ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκεται σε περιοχή με ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Εγγύς τους βρίσκονται τα Κατσαϊταίικα και το Μαζαράκι.

 Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή. Τα Γαλαναίικα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός την 19/03/1961 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαζαρακίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτήθηκαν στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης». Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Κάτω Μαζαράκι Αχαΐας Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Γαλαναίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Γαλαναίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 31/10/2017.
Έγκωμη Λευκωσίας

Η Έγκωμη είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Έγκωμης βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.

 Η Έγκωμη βρίσκεται σε απόσταση 3 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά της Λευκωσίας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Δομέτιο, στα ανατολικά με τον Δήμο Λευκωσίας, στα νότια με τον Στρόβολο, στα νοτιοδυτικά με τη Λακατάμια, στα δυτικά με το Παλαιομέτοχο και την Κοκκινοτριμιθιά και στα βορειοδυτικά με τον Γερόλακκο. Η ονομασία Έγκωμη προέρχεται από τις λέξεις Νέα Κώμη (νέα πόλη). Αρχικά ονομαζόταν Νέγκωμη και τελικά η ονομασία έγινε Έγκωμη. Μετά το 1567 οι Βενετοί κατακτητές της Κύπρου κατεδάφισαν τα λουζινιακά τείχη ώστε να κτίσουν τα σημερινά βενετικά τείχη της Λευκωσίας, τα οποία είχαν μικρότερη περίμετρο, για αύξηση της αμυντικής δυνατότητας. Μαζί με τα λουζινιακά τείχη κατεδαφίστηκαν σπίτια, εκκλησίες και μοναστήρια. Οι άστεγοι κάτοικοι των οικισμών που κατεδαφίστηκαν μετακινήθηκαν νοτιοδυτικά της Λευκωσίας ιδρύοντας την Έγκωμη. Το 1986 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα στην κοινότητα μέσα από το οποίο οι κάτοικοι υπερψήφισαν την μετεξέλιξη της κοινότητας τους σε δήμο. Ο πληθυσμός της Έγκωμης αυξανόταν συνεχώς. Στις αρχές της Αγγλοκρατίας ο πληθυσμός αυξανόταν με σταθερό ρυθμό. Ωστόσο, την περίοδο 1931-1946 λόγω αστικοποίησης του πληθυσμού της υπαίθρου, ο πληθυσμός της Έγκωμης διπλασιάστηκε.Ακολούθησε η λειτουργία του Διεθνούς Αερολιμένα Λευκωσίας, που ήταν το μοναδικό πολιτικό αεροδρόμιο της Κύπρου, στον γειτονικό Γερόλακκο, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω ανάπτυξη της Έγκωμης, αφού η κύρια οδική αρτηρία που οδηγούσε από τη Λευκωσία στο αεροδρόμιο διερχόταν μέσω των εδαφών της.Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στην Έγκωμη εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκυπρίων προσφύγων από το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Έγκωμης όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Δήμαρχοι Δήμου Έγκωμης διετέλεσαν κατά σειρά οι: Μιχαλάκης Ζιβανάρης (1986-1991) Πέτρος Στυλιανού (1992-1996) Ιωάννης Καλλής (1997-2001) Νίκος Παυλίδης (2002-2011) Ζαχαρίας Κυριάκου (2012- ) Ο Δήμος Έγκωμης είναι αδελφοποιημένος με: Δήμο Ιθάκης (Ελλάδα) Δήμο Εορδαίας (Ελλάδα) Δήμο Χανίων (Ελλάδα) Περιφέρεια Αρμπάτ Μόσχας (Ρωσία) Δήμο Καρπενησίου (Ελλάδα) Το κυριότερο αθλητικό σωματείο με έδρα την Έγκωμη είναι η ΕΘΑ Έγκωμης, η οποία έχει κατακτήσει τίτλους πρωταθλήματος και κυπέλλου στην καλαθοσφαίριση. Στην έκταση του Δήμου Έγκωμης βρίσκονται το Μακάρειο Στάδιο, το Κλειστό Γυμναστήριο Ελευθερία και το Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Μακεδονίτισσα Λευκωσίας «Επαρχία Λευκωσίας – Ένωση Δήμων Κύπρου». ucm.org.cy. Ένωση Δήμων Κύπρου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
Αποστόλης Κολοκοτρώνης

Ο Αποστόλης Κολοκοτρώνης ήταν οπλαρχηγός της ελληνικής επανάστασης του 1821 και μετέπειτα αξιωματικός του ελληνικού στρατού από την Αρκαδία. Ήταν μέλος της σημαντικής οικογένειας των Κολοκοτρωναίων.

 Ο Αποστόλης Κολοκοτρώνης ήταν γιος του οπλαρχηγού Γιαννάκη Κολοκοτρώνη ( γνωστού και με το παρωνύμιο «Ντασκούλιας» ) και ανιψιός του αρχιστράτηγου Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Αρχικά έλαβε μέρος μαζί με τον πατέρα του στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Μολδοβλαχία υπό τις διαταγές του πρίγκιπα Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, πατέρας και γιος επέστρεψαν στις αρχές Αυγούστου του 1821 μαζί με άλλους αγωνιστές στην Πελοπόννησο και πήραν μέρος στην μάχη της Γράνας όπου ο Αποστόλης τραυματίστηκε.Έπειτα συμμετείχε ενεργά στην πολιορκία του Ναυπλίου, στην πολιορκία της Ακροκορίνθου, στις πολεμικές συγκρούσεις στα πλαίσια της πολιορκίας της Πάτρας ( μάχες Χαλανδρίτσας, Γηροκομείου κλπ ) και στην απόκρουση της εισβολής της στρατιάς του Μαχμούτ πασά Δράμαλη. Για τη συνεισφορά του στα πεδία των μαχών, έλαβε στις 5 Ιουνίου του 1823 από την κυβέρνηση το βαθμό του αντιστράτηγου.Κατά τον ελληνικό εμφύλιο της περιόδου 1823 - 1825, αν και κλήθηκε από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη να ενισχύσει την παράταξή του, τόσο στον αποκλεισμό του Ναυπλίου όσο και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς από την αντίπαλη προς τον γέρο του Μοριά παράταξη, κράτησε ουδέτερη στάση αναμονής. Επίσης, κατά τις αρχές του 1824 κατηγορήθηκε για αυθαιρεσίες στην περιοχή του Πύργου. Αργότερα συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιμπραήμ και αναδείχτηκε από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ως γενικός αρχηγός των ενόπλων της επαρχίας Τριπολιτσάς.Μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, αναδείχτηκε το 1836 αξιωματικός της Ελληνικής Φάλαγγας και το 1845 έλαβε το βαθμό του συνταγματάρχη ενώ τιμήθηκε και με το αριστείο του Αγώνος. Πέθανε το 1862 στην Τρίπολη. Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Στ. Δημητρακοπούλου από την Τρίπολη με την οποία απέκτησε πέντε κόρες. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Βαλκανική Ένωση Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης

Η Βαλκανική Ένωση Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (αγγλικά: Balkan Table Tennis Union, BTTU) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στη Βαλκανική χερσόνησο. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1991, ενώ η πρώτη διοργάνωση επιτραπέζιας αντισφαίρισης στα Βαλκάνια δημιουργήθηκε το 1963. Συνεργάζεται με την Διεθνή Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ITTF) και την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (ETTU). Η BTTU ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με την επιτραπέζια αντισφαίριση σε βαλκανικό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 10 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των βαλκανικών διοργανώσεων, όπως το Βαλκανικό Πρωτάθλημα U21. Ο πρόεδρός της από το 2013 είναι ο Άρμπεν Μεσάι.

 Η πρώτη διοργάνωση επιτραπέζιας αντισφαίρισης που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των Βαλκανικών χωρών ήταν οι Προβαλκανικοί Αγώνες Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Οι Αγώνες αυτοί δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία της Ελληνικής Φίλαθλης Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης και μετά με τον συντονισμό και των άλλων Βαλκανικών ομοσπονδιών της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Τουρκίας και της Γιουγκοσλαβίας και σε μια συμφωνία που έχει συναφθεί κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης στο Βαλκανικό Συνέδριο που διοργανώθηκε στην Αθήνα στις 13 με 14 Ιουλίου του 1963. Η Βαλκανική Ένωση Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1991 κατά τη διάρκεια του 28ου Βαλκανικού Συνεδρίου Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης που πραγματοποιήθηκε στην Επαρχία Σαγγάριου της Τουρκίας. Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι: 1991−2001: Αλί Αμπάλι 2001−2002: Οκτάι Τσιμέν 2002−2004: Κριστινέλ Ρομανέσκου 2004−2005: Αλεκσάνταρ Μάτκοβιτς 2005−2006: Χρήστος Χριστοδουλάτος 2006−2007: Οκτάι Τσιμέν 2007−2008: Στέφαν Κίτοφ 2008−2009: Οκτάι Τσιμέν 2009−2010: Κριστινέλ Ρομανέσκου 2010−2012: Οκτάι Τσιμέν 2012−2013: Σλάβκο Άντονιτς 2013−τώρα: Άρμπεν Μεσάι Οι 10 ομοσπονδίες μέλη της Βαλκανικής Ένωσης Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Γιουγκοσλαβία - Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Σερβία και Μαυροβούνιο - Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Σερβίας και Μαυροβουνίου Η Βαλκανική Ένωση Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις: Βαλκανικό Πρωτάθλημα (1963–2001, ανά έτος) Βαλκανικό Πρωτάθλημα U21 (2002-τώρα) (ανά έτος) Βαλκανικό Πρωτάθλημα Εφήβων (U18 & U15) (1988-τώρα) (ανά έτος) Βαλκανικό Πρωτάθλημα Βετεράνων (ανά έτος) Βαλκανικές Διοργανώσεις Επίσημη ιστοσελίδα της Βαλκανικής Ένωσης Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Νάκφα

Το νάκφα (nakfa) είναι το νόμισμα της Ερυθραίας και υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Ο κωδικός του ISO 4217 είναι "ERN". Αποτελεί σχετικά καινούργιο νόμισμα, καθώς εισήχθη το 1997 και αντικατέστησε το Μπιρ με το οποίο έχει ίση αξία.

 Τα κέρματα είναι φτιαγμένα εξ ολοκλήρου από ανοξείδωτο χάλυβα. Κάθε κέρμα έχει διαφορετική άκρη. Σημειώνεται ότι τα κέρματα του 1 νάκφα φέρουν την επιγραφή "100 λεπτά" ( "100 cents"). Κέρματα που κυκλοφορούν: 1 λεπτό 5 λεπτά 10 λεπτά 25 λεπτά 50 λεπτά 100 λεπτά (1 νάκφα) Τα χαρτονομίσματα που κυκλοφορούν είναι στις ονομαστικές αξίες: 1 νάκφα 5 νάκφα 10 νάκφα 20 νάκφα 50 νάκφα 100 νάκφαΥπάρχουν δύο σειρές χαρτονομισμάτων, αυτές των ετών 1997 και 2004 . Η ισοτιμία του νάκφα με το Δολάριο των ΗΠΑ είναι 1 δολάριο ΗΠΑ = 15 νάκφα από τις 1 Ιανουαρίου 2005. Πληροφορίες για το νάκφα στο Eritrea.com Οι κανονισμοί για το νόμισμα από τα Afrol news