IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αύγουστος του Ζούλτσμπαχ

Ο Αύγουστος (2 Οκτωβρίου 1582 – 14 Αυγούστου 1632) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ ήταν κόμης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ (Sulzbach) το διάστημα 1614-1632. Είναι ο ιδρυτής του κλάδου του Ζούλτσμπαχ.

 Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φίλιππου-Λουδοβίκου κόμη του Νόιμπουργκ και της Άννας της Κλέβης, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Το 1614 απεβίωσε ο πατέρας του και οι κτήσεις του μοιράστηκαν μεταξύ των τριών γιων του: ο Βόλφγκανγκ-Γουλιέλμος έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Νόιμπουργκ, ο Αύγουστος βόρεια τμήματα της πατρικής κτήσης, που απετέλεσαν τη νεοϊδρυθείσα κομητεία του Ζούλτσμπαχ, και ο Ιωάννης-Φρειδερίκος την κομητεία του Χίλπολτσταϊν. Απεβίωσε στο Βίντσχαϊμ το 1632 και τάφηκε στο Λάουινγκεν. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανός-Αύγουστος. Το 1620 νυμφεύθηκε την Χέντβιχ, κόρη του Ιωάννη-Αδόλφου δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα: Άννα-Σοφία 1621-1675. Χριστιανός-Αύγουστος 1622-1708, κόμης του Ζούλτσμπαχ. Στον τρισεγγονό του θα περιέλθει το εκλεκτοράτο του Παλατινάτου και το δουκάτο της Βαυαρίας. Αυγούστα-Σοφία 1624-1682, παντρεύτηκε τον Βάτσλαβ-Ευσέβιο-Φράντισεκ πρίγκιπα του Λόμπκοβιτς. Ιωάννης-Λουδοβίκος 1625-1649, απεβίωσε 24 ετών. Φίλιππος-Φλωρίνος 1630-1703, στρατάρχης της Αυστρίας.
Γενικές εκλογές των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα 2018

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις 21 Μαρτίου του 2018, για την εκλογή της Βουλής των Αντιπροσώπων του 16ου Κοινοβουλίου των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Σε καθεμιά από τις 17 εκλογικές περιφέρειες εξελέγη ένα μέλος του Κοινοβουλίου (MP). Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με ηγέτη τον Γκαστόν Μπράουν επέστρεψε στην εξουσία, κερδίζοντας 15 από τα 17 έδρες, αυξάνοντας την πλειοψηφία του κατά μία έδρα. Το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον Μπάλντουιν Σπένσερ, περιορίστηκε σε μία έδρα και ο ίδιος ο Σπένσερ απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.

 Τα 17 εκλεγμένα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι 16 έδρες περιήλθαν στο νησί της Αντίγκουα και 1 για το νησί της Μπαρμπούντα. Οι εκλογείς στην Μπαρμπούντα έπρεπε να ταξιδέψουν στην Αντίγκουα προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, ως αποτέλεσμα των συνεπειών του τυφώνα Irma. Συνολικά 53 υποψήφιοι από 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ένας ανεξάρτητος υποψήφιος, ο Ραλφ Φράνσις, διεκδίκησε την έδρα της Μπαρμπούντα.Ο πρωθυπουργός Γκαστόν Μπράουν διέλυσε το κοινοβούλιο δεκαπέντε μήνες νωρίτερα. Τα κύρια θέματα ήταν η εκ νέου οικοδόμηση και η απάντηση στους τυφώνες του 2017, επίσης ο νόμος που αφορούσε την κοινόχρηστη ιδιοκτησία της γης στην Μπαρμπούντα, τα τουριστικά θέρετρα και ένα σκάνδαλο δωροδοκίας, στο οποίο ενεπλάκη ο Μπράουν.
Ζαχαρίας Καψαλάκης

Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης (1930 - 8 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Έλληνας νευροχειρουργός, ιδρυτής του Ινστιτούτου "Εγκέφαλος" και Υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Έδρα του καθηγητή Χειρουργικής Γεώργιου Τούντα στο "Αρεταίειο".

 Γεννήθηκε το 1930 στην Αγία Γαλήνη Ρεθύμνου και μετά τις γυμνασιακές του σπουδές (1948), σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1948-1954), ενώ στο Λονδίνο συνέχισε την ειδίκευσή του στη Νευροχειρουργική μέχρι το 1960. Αρχικά εξάσκησε την Νευροχειρουργική ως συνεργάτης Υφηγητής της Νευροχειρουργικής, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο και σε ιδιωτικές κλινικές. Ο Καψαλάκης θεωρείται ο πατέρας της διάγνωσης και της θεραπείας των Ενδοκρανιακών αιματωμάτων, από τις δημοσιεύσεις του και τα μαθήματα που έκανε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης είχε πλούσια προσφορά στην επιστήμη του, έχοντας στο ενεργητικό του πάρα πολλές νευροχειρουργικές επεμβάσεις, ιδίως εγκεφάλου και σπονδυλικής στήλης. Είναι ο πρώτος που έφερε το έτος 1977 τον πρώτο αξονικό τομογράφο στην Ελλάδα. Σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε η ίδρυση του Ινστιτούτου "Εγκέφαλος" στο Χαλάνδρι, που αργότερα επεκτάθηκε με τη δημιουργία άλλων επτά αντίστοιχων Κέντρων ανά την Ελλάδα. Ήταν παντρεμένος με τη Δήμητρα Σταμίδου και μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Στις 4 Φεβρουαρίου 1987, στο Χαλάνδρι, ο Ζαχαρίας Καψαλάκης δέχθηκε επίθεση από μέλη της Οργάνωσης 17 Νοέμβρη με πυροβολισμούς στα πόδια, αλλά επέζησε του τραυματισμού του. Ο Ζαχαρίας Καψαλάκης πέθανε το πρωί 8 Φεβρουαρίου 1995 στις 9.00, σε ηλικία 65 χρόνων. Στην οικογένεια του εκλιπόντος έστειλαν συλλυπητήρια τηλεγραφήματα η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και ο επίτιμος Πρόεδρος του Κόμματος Χαρίλαος Φλωράκης. Η κηδεία του Ζαχαρία Καψαλάκη πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι στις 3.30 στο Β Νεκροταφείο.
Τζιμ Ντάγκαν

Ο Τζέιμς Έντουαρντ Ντάγκαν (γεννημένος στις 14 Ιανουαρίου του 1954), είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που χρησιμοποιεί στα ρινγκ "Χάξο" Τζιμ Ντάγκαν.

 Στην καριέρα του στην επαγγελματική πάλη, σχεδόν σε όλη την διάρκειά της, παριστάνει έναν πατριώτη Αμερικανό, που έχει μαζί του στο ρινγκ, μια σημαία τεραστίου μεγέθους των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, την οποία αρκετές φορές χρησιμοποιεί και ως όπλο. Επίσης, έχει σαν μότο του, την πολεμική κραυγή "Χοοο" και συχνά φωνάζει ως σύνθημα το όνομα της χώρας των Η.Π.Α.. Το περισσότερο διάστημα της καριέρας του, το πέρασε στο WWE, την δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η εταιρεία ονομαζόταν World Wrestling Federation. Επίσης έχει αγωνιστεί για αρκετό, από το 1994 ως το 2001 που εξαγοράστηκε από το WWE, και στο World Championship Wrestling. Μετά το κλείσιμο του WCW. το 2001 ως το 2005, συνέχισε στην ανεξάρτητη σκηνή πάλης και σε μικρότερες εταιρείες, ενώ έκανε και δύο έκτακτες εμφανίσεις για το Total Nonstop Action Wrestling το 2003. Από το 2005, επέστρεψε στο WWE και είχε μικρούς ρόλους σε σενάρια και κόντρες. Το 2009 επέστρεψε για λίγους μήνες στην ανεξάρτητη σκηνή της επαγγελματικής πάλης, γυρίζοντας στο WWE το 2011, για να εισαχθεί στο τιμητικό WWE Hall of Fame, ενώ έχει συμβόλαιο ακόμα, κάνοντας σποραδικές εμφανίσεις. Σαν γνήσιος πατριώτης (εκτός του σεναρίου είναι και στην πραγματική του ζωή), υποστηρίζει πως έχει αγωνιστεί σε όλες τις 50 πολιτείες της Αμερικής, αλλά και σε όλα τα κράτη που αποτελούν αποικία των Η.Π.Α.. Πέραν αυτών, είναι ο πρώτος παλαιστής που νίκησε σε αγώνα Royal Rumble, το 1988. Στο WCW, έγινε μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών και μια φορά Παγκόσμιος Πρωταθλητής Τηλεόρασης. Ο Ντάγκαν γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη, σε μια μικρή της περιοχή, στην οποία ο πατέρας του, ήταν αρχηγός της αστυνομίας. Είναι παντρεμένος με την Ντέμπρα, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά, την Σίλια και την Ρεμπέκα. Την περίοδο που πήγαινε κολέγιο, ασχολήθηκε με το ράγκμπι, στο οποίο ήταν τόσο καλός, που ήταν αρχηγός της κολεγιακής ομάδας. Σύντομα τον κέρδισε η επαγγελματική πάλη και τα παράτησε. Το 1987, συμμετείχε σε ένα σκάνδαλο με τον Άιρον Σέικ, με τον οποίο βρέθηκε να έχουν στην κατοχή τους, ποσότητες ναρκωτικών. Εκείνη την περίοδο απολύθηκαν αλλά μόλις ηρέμησαν τα πράγματα, επέστρεψαν στην δράση. Όταν ήταν στο WCW, διαγνώστηκε ότι πάσχει από ένα είδος καρκίνου, κάτι που μετέπειτα κατάφερε να ξεπεράσει επιτυχώς. Επίσημη ιστοσελίδα Προφίλ στο WWE Hall of Fame
Πτήση 241 Aerosvit

Η Πτήση 241 της Aerosvit ήταν επιβατική αεροπορική πτήση, η οποία αναχώρησε από το Κίεβο και συνετρίβη κατά τη διάρκεια αποτυχημένης προσέγγισης στον Διεθνή Κρατικό Αερολιμένα Θεσσαλονίκης στις 17 Δεκεμβρίου 1997, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τα 70 άτομα που επέβαιναν στο αεροπλάνο.

 Η πτήση ήταν αρχικά προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί με αεροσκάφος τύπου Boeing 737. Το πρώτο σκέλος της πτήσης, μεταξύ Κιέβου και Οδησσού, πραγματοποιήθηκε με το Boeing 737, αλλά λόγω τεχνικών προβλημάτων με τους κινητήρες, το αεροσκάφος αντικαταστάθηκε με ένα τύπου Yakovlev Yak-42. Η πτήση συνέχισε με κατεύθυνση τη Θεσσαλονίκη. Καθώς το αεροσκάφος προσέγγιζε το αεροδρόμιο, απέτυχε στην ενόργανη προσγείωση (Instrument Landing System, (ILS)) και έπρεπε να πραγματοποιήσει εκ νέου προσπάθεια προσγείωσης. Δόθηκε εντολή στο πλήρωμα να κατευθύνει το αεροσκάφος βόρεια και να αναμένει για τη δεύτερη προσπάθεια. Το πλήρωμα δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την προβλεπόμενη πορεία και κατεύθυνε το αεροσκάφος δυτικά-νοτιοδυτικά, πετώντας προς τη πλαγιά των Πιερίων Ορέων στα 1.006 μέτρα (3.300 πόδια). Η συντριβή σκότωσε τους 70 επιβάτες και μέλη πληρώματος. Όταν η πτήση άρχισε να αγνοείται, συστάθηκε μια ομάδα διάσωσης. Η Πολεμική Αεροπορία συνέδραμε στην αναζήτηση των συντριμμιών, που ανακαλύφθηκαν τρεις μέρες μετά το συμβάν, στις 20 Δεκεμβρίου 1997. Ένα αεροσκάφος Lockheed C-130 Hercules της Πολεμικής Αεροπορίας που συμμετείχε στις επιχειρήσεις αναζήτησης της πτήσης 241, συνετρίβη κοντά στην Αθήνα, σκοτώνοντας και τα 5 μέλη πληρώματος. Η πτήση πραγματοποιούνταν με αεροσκάφος τύπου Yakovlev Yak-42, με νηολόγιο UR-42334. Το αεροσκάφος είχε πετάξει για πρώτη φορά το 1986. Aviation-Safety Αρχειοθετήθηκε 2013-07-09 στο Wayback Machine.
Γεώργιος, επίσκοπος Ουτρέχτης

Ο Γεώργιος, ολλανδ.: George/Joris van Egmont, bisschop van Utrecht (π. 1504, στο Έχμοντ - 26 Σεπτεμβρίου 1559, στο αβαείο Σαιντ-Αμάντ) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν χριστιανός θρησκευτικός άρχοντας και επίσκοπος, ο οποίος υπηρέτησε ως επίσκοπος της Ουτρέχτης από το 1535 έως το 1559.

 Ο Γεώργιος ήταν γιος του Ιωάννη Γ΄ κόμη του Έχμοντ και κυβερνήτη της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Δ. Φρήσλαντ. Το 1526 έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού και αργότερα διάκονος του Συλλόγου του καθεδρικού της Λιέγης. Στη συνέχεια έγινε ηγούμενος του αβαείου του Σαιντ-Αμάντ (καταστράφηκε στους πολέμους της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης και της Γαλλικής Επανάστασης) στο Σαιντ-Αμάντ-λεζ-Ω, νότια του Τουρναί. Ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τον διόρισε επίσκοπο της Ουτρέχτης το 1534 ως μία εύνοια προς τους Ολλανδούς ευγενείς. Επειδή έπρεπε να χειροτονηθεί πρώτα ως ιερέας, ο χειροτονία του ως επισκόπου καθυστέρησε για περισσότερο από έναν χρόνο. Ο Γεώργιος έμεινε στο Σαιν-Αμάντ και είχε έναν εκπρόσωπο (vicar) να διαχειρίζεται την επισκοπή γι' αυτόν. Ενήργησε ανεπιτυχώς ενάντια στην άνοδο του Καλβινισμού. Το υαλογράφημα, που δώρισε με θέμα τη Βάπτιση του Χριστού, υπάρχει ακόμη στο Γιανσκερκ της Χάουντα. Αυτό το παράθυρο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Ντιρκ Κράμπετ το 1557-8. Μετά το τέλος του τάφηκε στο αβαείο του Σαιν-Αμάντ, αλλά η καρδιά του ενταφιάστηκε σε κενοτάφιο στον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρτιν, στην Ουτρέχτη. Ένα πορτρέτο του Γεωργίου φαν Έχμοντ από το π. 1535, ζωγραφισμένο από τον φίλο του Γιαν φαν Σκόρελ, βρίσκεται στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.
Ντανίλο Μεδίνα

Ο Ντανίλο Μεδίνα (Danilo Medina Sánchez, 10 Νοεμβρίου 1951-) είναι πολιτικός από τη Δομινικανή Δημοκρατία, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 16 Μαΐου 2012 ως τις 16 Αυγούστου 2020. Εξελέγη για πρώτη φορά στις εκλογές του 2012 και επανεξελέγη για μία δεύτερη θητεία στις γενικές εκλογές του 2016 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 61% των ψήφων.

 Γεννήθηκε στο Αρόιο Κάνο της επαρχίας Σαν Χουάν της νοτιοδυτικής Δομινικανής Δημοκρατίας. Έχει άλλα 7 αδέρφια. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση από φοιτητής και έγινε μέλος του Δομινικανού Κόμματος Απελευθέρωσης το 1973, όταν ιδρύθηκε το κόμμα από τον καθηγητή Χουάν Μπος. Ο Μεδίνα σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Δομίνικου (Instituto Tecnológico Santo Domingo ή INTEC) και αποφοίτησε το 1984. Είναι μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος PLD από το 1983. Εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1986 και το 1987 παντρεύτηκε την ψυχολόγο Κάντιδα Μοντίγια, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες. Ο Μεδίνα είναι ο μοναδικός πρόεδρος που είναι απόγονος ενός από τους ιδρυτές της Δομινικανής Δημοκρατίας. Ειδικότερα, ο Φρανσίσκο ντελ Ροσάριο Σάντσες είναι ο προ-προ-προ-προ-προπάππος του Μεδίνα (ο Μεδίνα είναι εξασέγγονος του Ροσάριο).Προτού γίνει πρόεδρος, ο Μεδίνα υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων (1994-95) και ως υφυπουργός Προεδρίας (1996-99 και 2004-06). Τον διαδέχθηκε στην προεδρία το 2020 ο Λουίς Αμπιναδέρ.
Ελιές Φαχφάχ

Ο Ελιές Φαχφάχ (Elyès Fakhfakh (αραβικά: إلياس الفخفاخ‎; γεννήθηκε το 1972) είναι Τυνήσιος πολιτικός, πρωθυπουργός από τις 27 Φεβρουαρίου 2020 ως τις 25 Ιουλίου 2020. Υπηρέτησε ως υπουργός Τουρισμού από τις 19 Δεκεμβρίου 2012, και υπουργός Οικονομικών επί πρωθυπουργίας του Αμαντί Τζεμπαλί. Ανέλαβε καθήκοντα στις 28 Φεβρουαρίου 2020 και παραιτήθηκε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.

 Ο Φαχφάχ γεννήθηκε στην Τύνιδα το 1972. Σπούδασε μηχανικός στο Εθνικό Σχολείο Μηχανικών της Σφαξ και αποφοίτησε το 1995. Έπειτα σπούδασε και απέκτησε μάστερ στο Εθνικό Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Λιόν (Institut National des Sciences Appliquées de Lyon). Αργότερα, απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Εβρί Βαλ ντ' Έσόν(Évry Val d'Essonne). Σε ηλικία 27 ετών το 1999 ξεκίνησε την καριέρα του ως μηχανικός στην γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία Total Α.Ε.. Εργάστηκε για την Total σε Ευρώπη, Ασία και Αμερική και από το 2004 και μετά στην Πολωνία. Το 2004 έγινε μέλος της κατασκευαστικής εταιρείας Cortrel, και στη συνέχεια ανέλαβε αναπληρωτής γενικός διευθυντής. Είναι μέλος του κόμματος Ettakatol. Στις 20 Δεκεμβρίου 2011 έγινε μέλος της κυβέρνησης Τζεμαλί ως υπουργός Τουρισμού.Στις 19 Δεκεμβρίου 2012 ανέλαβε επίσης το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών. Στις βουλευτικές εκλογές του 2014 το κόμμα του Ettakatol έχασε όλες τις έδρες που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές. Το κόμμα του είχε χειρότερη απόδοση στις βουλευτικές εκλογές του 2019 λαμβάνοντας μόνο ποσοστό 0,26% των ψήφων και δεν έλαβε ούτε μία έδρα στη Συνέλευση των Αντιπροσώπων του Λαού. Έλαβε μέρος στις προεδρικές εκλογές της Τυνησίας και συγκέντρωσε ποσοστό 0,34 % των ψήφων στον 1ο γύρο. Στις 20 Ιανουαρίου 2020 διορίστηκε αρχηγός κυβέρνησης από τον Καΐς Σαγιέντ έπειτα από τις διαβουλεύσεις με όλα τα πολιτικά κόμματα, δέκα ημέρες μετά τον προηγούμενο εντολοδόχο πρωθυπουργό, τον Αμπίμπ Τζεμλί, απέτυχε να λάβει την εμπιστοσύνη της βουλής.Η κυβέρνηση Φαχφάχ κέρδισε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο στις 27 Φεβρουαρίου 2020. Η κυβέρνησή του αποτελείται από 32 μέλη, από τα οποία τα 6 ανήκουν στο κόμμα Ενάχντα (ισλαμιστικό, 54 από τις συνολικά 217 έδρες στο Κοινοβούλιο), οι 3 στο Δημοκρατικό Ρεύμα (σοσιαλδημοκράτες, 22 βουλευτές), δύο από το Λαϊκό Κίνημα (15 βουλευτές), δύο από το Tahya Tounes (φιλελεύθερο, 14 βουλευτές), ένα μέλος από την Τυνησιακή Πρωτοβουλία (Φιλελεύθεροι, τρεις βουλευτές), ένας από το Nidaa Tounes (φιλελεύθερο, 3 βουλευτές) και 17 ανεξάρτητοι. Τον Ιούνιο του 2020, σύμφωνα με το Al Jazeera, "ένα ανεξάρτητο μέλος του κοινοβουλίου έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφα που υποδηλώνουν ότι ο Φαχφάχ ήταν ιδιοκτήτης μετοχών σε εταιρίες, οι οποίες είχαν κερδίσει συμφωνίες αξίας 44 εκατ. δηναρίων". Ο Φαχφάχ αρνήθηκε οποιαδήποτε παράνομη κίνηση. Στις 15 Ιουλίου 2020 παραιτήθηκε από πρωθυπουργός. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία στις 25 Ιουλίου 2020 ο Χισέμ Μεσισί. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Elyes Fakhfakh στο Wikimedia Commons
Καρύστου Νεόφυτος

Ο Νεόφυτος (1790-1851) ήταν κληρικός, επίσκοπος Καρύστου, Φιλικός και αγωνιστής του 1821, από τους κύριους συντελεστές της ελληνικής αντίστασης εναντίον των Τούρκων στη νότια Εύβοια.

 Ο κατά κόσμον Νικόλαος Αδάμ γεννήθηκε στο χωριό Φύλλα της Χαλκίδας. Πατέρας του ήταν ο Ανέστης Αδάμης και μητέρα του η Ερατώ. Έμεινε ορφανός από πατέρα πριν γεννηθεί. Γράμματα έμαθε στο χωριό του και δάσκαλός του ήταν μάλλον κάποιος ιερέας ή εφημέριος ή δάσκαλος. Άφησε τα γράμματα για να πιάσει την τέχνη και να θρέψει τον εαυτό του και την χήρα μητέρα του. Λόγω μιας απροσεξίας του κακομεταχειρίστηκε από τον μάστορά του και γι' αυτό η μητέρα του τον απέσυρε από την δουλειά και τον έκλεισε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Εκεί μετονομάστηκε από Νικόλαος σε Νεόφυτος. Ήταν καλλίφωνος και καλλιέργησε την εκκλησιαστική μουσική. Το 1804 χειροτονήθηκε διάκονος από τον επίσκοπο Ευρίπου και έπειτα Ιωαννίνων Ιερόθεο, στην έδρα του οποίου υπηρέτησε. Στη συνέχεια υπηρέτησε πρωτοσύγκελος του Μητροπολίτη Άρτας Πορφυρίου. Το 1813 έγινε επίσκοπος Μελιτουπόλεως στη Μικρά Ασία και το 1817 ανέλαβε την επισκοπή Καρύστου. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και έγινε ένας από τους αποστόλους της, ταξιδεύοντας στη Μικρά Ασία, στο Άγιον Όρος και στη Σάμο, όπου πληροφορήθηκε την έκρηξη του Αγώνα. Ανέπτυξε έκτοτε έντονη δραστηριότητα και συνέβαλε σημαντικά στην εξάπλωση της Επανάστασης στη νότια Εύβοια. Η ήττα στα Στύρα και η αποτυχημένη πολιορκία της Καρύστου περιόρισαν τις ελπίδες του για απελευθέρωση της νότιας Εύβοιας, αλλά δεν έπαυσε σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα να φροντίζει για την αναζωπύρωση της Επανάστασης συγκεντρώνοντας πολεμοφόδια, χρήματα και πολεμιστές. Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελλάδα, ο Νεόφυτος έγινε τοποτηρητής και της επισκοπής Κυκλάδων και το 1833 ανέλαβε την επισκοπή Φωκίδας. Το 1841 μετατέθηκε στην επισκοπή Ευβοίας με έδρα τη Χαλκίδα. Διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου (1842-1850). Αναστάσιος Γούδας (1869). Bίοι Παράλληλοι, Τ.1 Κλήρος. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Ιουνίου 2015. Ανακτήθηκε στις 14 Ιουνίου 2010. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τ. 7, Εκδοτική Αθηνών, σσ. 184-185
Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας

O Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας ή Χάακον Ε΄ Μάγκνουσον (Håkon V Magnusson, 10 Απριλίου 1270 - Μπέργκεν, 8 Μαΐου 1319), βασιλιάς της Νορβηγίας (1299 - 1319) ήταν ο νεώτερος επιζήσας γιος του Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας και της Ίνγκεμποργκ της Δανίας, μέσω της μητέρας του ήταν εγγονός του Ερρίκος Δ΄ της Δανίας και της Γιούττας της Σαξονίας. Το 1273 ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ ονομάστηκε συμβασιλέας από τον πατέρα τους Μάγκνους ενώ στον ίδιο δόθηκε ο τίτλος του «δούκα της Νορβηγίας», με τον θάνατο του πατέρα τους (1280) διάδοχος ορίστηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Έρικ Β΄ της Νορβηγίας, ο ίδιος ο Χάακον διοικούσε μια μεγάλη περιοχή γύρω από το Όσλο και το Σταβάνγκερ στα νοτιοδυτικά υπό την ψιλή κυριότητα του αδελφού του, με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Έρικ χωρίς απογόνους (1299) τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Νορβηγίας.

 Παντρεύτηκε σε πρώτο του γάμο (1295) την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄, κόμητος του Τχουανί αλλά πέθανε (1297) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά, παντρεύτηκε στη συνέχεια σε δεύτερο γάμο του την Ευφημία, κόρη του Βιτσλάβου Β΄, πρίγκιπα του Ρουγκέν (1299) με την οποία απέκτησε το μοναδικό νόμιμο παιδί του την Ίνγκεμποργκ Χάακονσνταττερ η οποία παντρεύτηκε τον Σουηδό πρίγκιπα από τον βασιλικό Οίκο του Μπγιέλμπο Ερρίκος του Σέντερμανλαντ και απέκτησε τον Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας βασιλιά της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Ο Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας είχε άλλη μια κόρη την Αγνή Χάακονσνταττερ. Την περίοδο της βασιλείας του Χάακον Ε΄ το Όσλο άρχισε να αναλαμβάνει όλο και περισσότερες κυβερνητικές εξουσίες αν και δεν ανακηρύχθηκε ακόμα επίσημα σε πρωτεύουσα της Νορβηγίας, ο Χάακον έχτισε τα κάστρα του Ακένσους και του Μπόχους. Την περίοδο της βασιλείας του άρχισε να αναβιώνει ξανά ο πόλεμος με τη Δανία τον οποίο είχε κηρύξει ο αδελφός του αλλά τελικά έκλεισε ειρήνη (1309) η οποία σήμανε το τέλος των Δανο-Νορβηγικών πολέμων. Στην εσωτερική του πολιτική ήταν εξαιρετικά δυναμικός και ενεργητικός περιορίζοντας τη δύναμη των ευγενών και αυξάνοντας τη δύναμη της βασιλικής εξουσίας. Τον διαδέχθηκε ο από κόρη του εγγονός Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας με κηδεμόνα την κόρη του Ίνγκεμποργκ επειδή ήταν μόλις 3 ετών, ο Χάακον Ε΄ της Νορβηγίας τάφηκε στον ναό της Αγίας Μαρίας στο Όσλο, τα υπολείμματα του ιδίου και της συζύγου του Ευφημίας αποκαλύφτηκαν στις ανασκαφές στο κάστρο του Ακέρσους. Από τη σχέση του με τη Γκρο Σίγκουρντσντατερ απέκτησε ένα φυσικό τέκνο: (νόθη) Αγνή 1290-1319, παντρεύτηκε τον Χάβτορε Γιόνσον βαρόνο και είχε δύο γιους.Παντρεύτηκε το 1295 πρώτα την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κόμη του Ζουανύ. Δεν απέκτησε απογόνους. Το 1297 απεβίωσε η Ισαβέλλα και ο Χάακον Ε΄ έκανε δεύτερο γάμο το 1299 με την Ευφημία των Βίτσλαβ, κόρη του Βίτσλαβ Β΄ πρίγκιπα του Ρύγκεν και είχε τέκνο: Ίνγκεμποργκ 1301-1361, παντρεύτηκε πρώτα τον Έρικ των Μπγιέλμπο δούκα του Σάντερμανλαντ και μετά τον Κνουτ Πόρσε δούκα του Χάλαντ. Ίνγκεμποργκ Χάακονσνταττερ Αγνή Χάακονσνταττερ Χάακον Μάγκνουσον
Τουρκική λίρα

Η Τουρκική λίρα είναι το εθνικό νόμισμα της Τουρκίας. Χρησιμοποιείται στην Τουρκία και στις κατεχόμενες από την Τουρκία περιοχές της Κύπρου, οι οποίες αυτοαποκαλούνται «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», καθώς και σε εδάφη της Συρίας, που κατέχονται με εισβολή, από το 2019, από την ίδια την Τουρκία.

 Η Νέα Τουρκική Λίρα έγινε το νέο εθνικό νόμισμα της Τουρκίας από την 1η Ιανουαρίου του 2005. Ισοδυναμεί με 1 εκατομμύριο παλιές τουρκικές λίρες και διαιρείται σε 100 νέα κουρούς (kuruş) (τα οποία είχαν καταργηθεί εδώ και 20 χρόνια). Μέχρι το τέλος του 2005 κυκλοφορούσαν και τα δύο νομίσματα και οι τιμές αναγράφονταν και στα δύο. Από την 1η Ιανουαρίου 2009 το νέο νόμισμα έχει και πάλι το σύμβολο TL. Σύμβολο: YTL (Yeni Türk Lirası), Ο κωδικός ISO 4217 της Νέας Τουρκικής Λίρας είναι «TRY». Χαρτονομίσματα: 100, 50, 20, 10, 5 και 1 YTL. Κέρματα: 1 YTL και 50, 25, 10, 5, και 1 νέο κουρούς.Όλα τα χαρτονομίσματα και τα κέρματα απεικονίζουν τον δημιουργό της σύγχρονης Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ. Το μέγεθος και το σχέδιο των 50 κουρούς και της μίας νέας λίρας μοιάζουν με αυτά των 1€ και 2€ αντίστοιχα. Αυτό δύναται να προκαλέσει σύγχυση στην ευρωζώνη. Ακόμα, επέφερε προβλήματα σε επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν αυτόματα μηχανήματα συναλλαγών (όπως π.χ. σε αεροδρόμια), τα οποία δέχονταν τα κέρματα της μίας λίρας αντί για τα κέρματα των 2€. Καθώς χονδρικά η αξία των κερμάτων της μίας λίρας ανέρχεται στο 1/4 των κερμάτων των 2€, τα επηρεασμένα μηχανήματα αναβαθμίστηκαν με έξοδα των ιδιοκτητών τους. Λόγω του υψηλού πληθωρισμού στην Τουρκία από τη δεκαετία 1970 ως και τη δεκαετία 1990, η τουρκική λίρα υπέστη σημαντική υποτίμηση. Από περίπου 9 λίρες ανά δολλάριο ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κατέληξε στις περίπου 1,65 εκατομμύρια λίρες στα τέλη του 2001. Οι υπολογισμοί και οι στατιστικές είχαν γίνει πλέον ιδιαίτερα δύσκολοι. Ο Πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκάλεσε το ζήτημα αυτό «εθνική ντροπή». Το Δεκέμβριο του 2004 το Τουρκικό Κοινοβούλιο πέρασε νόμο που επέτρεψε την απομάκρυνση έξι μηδενικών από το νόμισμα και τη δημιουργία της Νέας Τουρκικής Λίρας. Οι ισοτιμίες την 1η Ιανουαρίου 2005 ήταν: USD 1.00 = TRL 1,325,700.00 = TRY 1.3257 EUR 1.00 = TRL 1,798,179.00 = TRY 1.79818 TRY 1.00 = USD 0.75432 TRY 1.00 = EUR 0.55612Η εισαγωγή της Νέας Τουρκικής Λίρας συνοδεύτηκε από την έκδοση δύο νέων χαρτονομισμάτων που δεν είχαν αντίστοιχο στο παλιό σύστημα: TRY 100 και TRY 50. Από τις αρχές του 2018 και μέχρι σήμερα η Τουρκική λίρα έχει υποτιμηθεί εξαιρετικά. Με την οικονομική κρίση η οποία εντάθηκε στην Τουρκία στις αρχές το 2021, τον Απρίλιο του συγκεκριμένου έτους, ένα ευρώ έφτασε να ισοδυναμεί με 10 τουρκικές λίρες και τον Ιούλιο του 2023 με 28,38 τουρκικες λίρες. Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας (τουρκικά/αγγλικά) Γενικές πληροφορίες για τη Νέα Τουρκική Λίρα (τουρκικά/αγγλικά) Φωτογραφίες των νέων χαρτονομισμάτων και κερμάτων - Διαφημιστική εκστρατεία Images of Turkish Banknotes Αρχειοθετήθηκε 2019-05-12 στο Wayback Machine.
Κάστρο του Κολουβέρε

Το Κάστρο Κολουβέρε (Εσθονικά: Koluvere linnus; γερμανικά: Schloss Lohde‎ ), επίσης Επισκοπικό Κάστρο Κολουβέρε, (Εσθονικά: Koluvere piiskopilinnus), είναι κάστρο στο Κολουβέρε της κομητείας Λέενε, στη δυτική Εσθονία.

 Ένα κάστρο υπήρχε στη στρατηγική θέση από τον 13ο αιώνα. Το 1439, περιήλθε στην κατοχή του επισκόπου Σάαρε-Λέενε ( γερμανικά: Ösel-Wiek‎) και λειτούργησε ως μία από τις κύριες κατοικίες του επισκόπου. Κατά τη διάρκεια του Λιβονικού Πολέμου, μια μάχη μεταξύ ενός υπεράριθμου σουηδικού στρατού και ενός ρωσικού στρατού, που οδήγησε σε μια σουηδική νίκη, έγινε κοντά. Η σύγκρουση, που έλαβε χώρα το 1573, είναι γνωστή ως Μάχη του Λοντ. Το 1560, οι αντάρτες κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης των αγροτών φέρεται να προσπάθησαν επίσης να εισβάλουν στο κάστρο. Μεταξύ 1646 και 1771, το κάστρο ανήκε στην οικογένεια φον Λέβεν. Μέχρι τότε είχε χάσει τη στρατιωτική του σημασία και στο εξής χρησιμοποιήθηκε ως αριστοκρατική κατοικία. Το 1771 πέρασε στα χέρια του Γκριγκόρι Ορλόφ και μετά έγινε ιδιοκτησία της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης. Το 1786, η Αυτοκράτειρα βρήκε χρήση του κάστρου ως τόπο εξορίας για τη Δούκισσα Αυγούστα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που είχε ζητήσει από την αυτοκράτειρα προστασία από τον βίαιο σύζυγό της, τον πρίγκιπα Φρειδερίκο της Βυρτεμβέργης. Πέθανε στο κτήμα κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, μόλις 23 ετών. Ο τάφος της βρίσκεται στην κοντινή εκκλησία Κουλαμάα και η ζωή της έχει εμπνεύσει πολλές τοπικές παραδόσεις. Το 1797, ο αυτοκράτορας Παύλος Α' παρουσίασε το κτήμα ως δώρο στον στρατηγό Φριντριχ Βιλχελμ φον Μπουξχούβεντεν. Παρέμεινε στην κατοχή των κληρονόμων του μέχρι το 1919. Μεταξύ 1924 και 2001, χρησιμοποιήθηκε από διάφορα ιδρύματα πρόνοιας. Το κάστρο είναι χτισμένο σε ένα τεχνητό νησί, που δημιουργήθηκε σε ένα φράγμα του ποταμού Λιιβή. Ο ψηλός, τετράγωνου σχήματος πύργος ανήκει στο παλαιότερο τμήμα του κάστρου και πιθανότατα χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα, καθιστώντας τον έναν από τους παλαιότερους πύργους του κάστρου στην Εσθονία. Με την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, ένας μεγάλος, στρογγυλός πύργος κανονιού προστέθηκε τον 16ο αιώνα. Από αυτήν την περίοδο περίπου χρονολογείται μια γλυπτή πέτρα με το οικόσημο του Ράινχολντ φον Μπουξχούβεντεν, επισκόπου Σάαρε-Λέενε 1532–1541. Κατά τη διάρκεια της ιδιοκτησίας της οικογένειας φον Λέβεν, το κάστρο έχασε τη στρατιωτική του σημασία. Αντίθετα, μετατράπηκε σε ένα άνετο σπίτι. Έτσι, περίπου το 1770 το εσωτερικό διακοσμήθηκε εκτενώς σε στυλ ροκοκό. Αργότερα, κατά τον 19ο αιώνα, οι εσωτερικοί χώροι έλαβαν μια νεογοτθική εμφάνιση. Αρκετά παραρτήματα στο κεντρικό κτήριο ανεγέρθηκαν κατά την εποχή του ως αρχοντικό, για παράδειγμα στάβλοι και σιταποθήκες, αλλά και ένας αξιοσημείωτος νεογοτθικός σταθμός παραγωγής ενέργειας. Ο περίγυρος μετατράπηκε επίσης σε ένα γραφικό πάρκο με λιμνούλες, ένα περίπτερο και μια τοξωτή γέφυρα στολισμένη με οβελίσκους (19ος αιώνας). Πολλές πυρκαγιές έχουν καταστρέψει το κάστρο, κυρίως το 1840, το 1905 και το 1963. Ωστόσο, παραμένει ένα πολύ καλό παράδειγμα αρχιτεκτονικής του κάστρου στην Εσθονία.
Γέφυρα Φαβρίκιου

Η Γέφυρα του Φαβρίκιου, λατιν.: Pons Fabricius, ιταλ.: Ponte Fabricio ή Γέφυρα των Τεσσάρων Κεφαλών, ιταλ.: Ponte dei Quattro Capi, είναι η παλαιότερη ρωμαϊκή γέφυρα στη Ρώμη της Ιταλίας, που εξακολουθεί να υπάρχει στην αρχική της κατάσταση. Kτισμένh το 62 π.Χ., εκτείνεται στο μισό του ποταμού Τίβερη, από το Άρεως Πεδίον στην ανατολική πλευρά έως τη νήσο Τιβερίνα στη μέση· η Γέφυρα του Κέστιου είναι δυτικά του νησιού. Το Quattro Capi (τέσσερα κεφάλια) αναφέρεται στους δύο μαρμάρινους πυλώνες των διπρόσωπων ερμαϊκών στηλών του Ιανού στο στηθαίο, που μεταφέρθηκαν εδώ από την κοντινή εκκλησία του Αγίου Γρηγορίου (Mόντε Σαβέλλο) τον 14ο αι.

 Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο η γέφυρα κατασκευάστηκε το 62 π.Χ., το έτος αφότου ο Κικέρων ήταν ύπατος, για να αντικαταστήσει μία προηγούμενη ξύλινη γέφυρα, που καταστράφηκε από πυρκαγιά. Παραγγέλθηκε από τον Λεύκιο Φαβρίκιο, τον επιμελητή (curator) των δρόμων και μέλος του γένους των Φαβρικίων της Ρώμης. Εντελώς άθικτη από τη ρωμαϊκή αρχαιότητα, βρίσκεται από τότε σε συνεχή χρήση. Η Γέφυρα του Φαβρίκιου έχει μήκος 62 μ. και πλάτος 5,5& μ. Είναι κατασκευασμένη με δύο μεγάλα τόξα, που στηρίζονται σε έναν κεντρικό πυλώνα στη μέση της ροής του ποταμού. Εσωτερικά είναι κατασκευασμένη από τόφφο. Η εξωτερική της όψη σήμερα είναι κατασκευασμένη από πλίνθους και τραβερτίνη. Μία επιγραφή στον τραβερτίνη τιμά τη μνήμη του κατασκευαστή της στα λατινικά: L . FABRICIVS C. F . CVR[ATOR] VIAR | FACIVNDVM COERAVIT | IDEMQVE | PΡΟBΑVΙΤ Δηλ. ο Λεύκιος Φαβρίκιος, γιος του Γάιου, επιμελητής των δρόμων / φρόντισε να κτιστεί / και ομοίως / ενέκρινε. Η επιγραφή επαναλαμβάνεται τέσσερις φορές, μία φορά σε κάθε πλευρά κάθε τόξου. Μία μεταγενέστερη επιγραφή, με μικρότερα γράμματα, αναφέρει ότι η γέφυρα αναστηλώθηκε από τον πάπα Ιννοκέντιο ΙΑ΄, πιθανότατα το 1679. Κατάλογος ρωμαϊκών γεφυρών Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική Ρωμαϊκή μηχανική O’Connor, Colin (1993), Roman Bridges, Cambridge University Press, σελ. 66, ISBN 0-521-39326-4 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ponte Fabricio (Rome) στο Wikimedia Commons LacusCurtius: Pons Fabricius Pons Fabricius στο Structurae Τα ύδατα της Ρώμης: Γέφυρες του ποταμού Τίβερη και η ανάπτυξη της αρχαίας πόλης της Ρώμης Πληροφορίες για το νησί Τίβερης (in Italian) Ponte Fabricio Αρχειοθετήθηκε 2011-09-29 στο Wayback Machine. (in Italian)
Γιάννης Αθανασούλας

Ο Γιάννης Αθανασούλας, γεννημένος στις 21 Ιανουαρίου 1987 στην Αθήνα, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,02 μέτρα και αγωνίζεται στις θέσεις σμολ φόργουορντ και πάουερ φόργουορντ.

 Ο Αθανασούλας είναι Καρδιτσιώτης στην καταγωγή, ωστόσο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πραγματοποίησε τα πρώτα του βήματα στο χώρο στα τμήματα υποδομής του Άρη Πετρούπολης.Ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία αγωνιζόμενος με τα χρώματα της ΑΕΚ αρχικά στα εφηβικά τμήματα και κατόπιν στην Α1 Εθνική, παραμένοντας στο σύλλογο τη διετία 2005-07. Ακολούθως έλαβε μεταγραφή στον Ηλυσιακό, συμβάλλοντας στην επιτυχημένη προσπάθειά του να ανέλθει από την Α2 Εθνική στην κορυφαία κατηγορία. Μετά από τρεις αγωνιστικές περιόδους εντάχθηκε στο δυναμικό του Πανιωνίου Σμύρνης, όπου παρέμεινε 4 σεζόν. Ακολούθως αγωνίστηκε στις ομάδες του Πανελευσινιακού (2014-15), του Απόλλωνα Πάτρας (2015-16) και του Λαυρίου (2016-17). Τον Αύγουστο του 2017 υπέγραψε στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Έχει συμμετάσχει τρεις φορές σε διεθνείς διοργανώσεις. Το ντεμπούτο του έλαβε χώρα το 2005-06 οπότε και συμμετείχε σε έναν από τους αγώνες της ΑΕΚ στην EuroLeague. Την επόμενη χρονιά είχε 4 συμμετοχές στο EuroCup με την ίδια ομάδα, ενώ την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε στην ίδια διοργάνωση αυτή τη φορά με τους «κυανέρυθρους».Ως μέλος της Εθνικής Ελλάδος ο Αθανασούλας διαγωνίστηκε στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων το 2003 στη Μαδρίτη, σε διεθνή τουρνουά εφήβων και στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών το 2007 στη Νόβα Γκόριτσα. Γιάννης Αθανασούλας, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Γιάννης Αθανασούλας, στατιστικά στην επίσημη ιστοσελίδα του Ε.Σ.Α.Κ.Ε. Ioannis Athanasoulas, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). Ioannis Athanasoulas, προφίλ στην επίσημη ιστοσελίδα της FIBA Europe (U20 European Championship Men 2007). (Αγγλικά) Ioannis Athanasoulas, προφίλ στον ιστότοπο EuroBasket.com. (Αγγλικά) Ioannis Athanasoulas, στατιστικά στην ιστοσελίδα ProBallers.com. (Αγγλικά) Ioannis Athanasoulas, στατιστικά στην ιστοσελίδα ScoresWay.com. (Αγγλικά)
Τίλμαν Τόμας

Ο Τίλμαν Τόμας (Tillman Thomas, 1945-) είναι πολιτικός από τη Γρενάδα και πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιούλιο του 2008 ως το Φεβρουάριο του 2013. Είναι αρχηγός του κόμματος Εθνικό Δημοκρατικό Κογκρέσο (NDC).

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1945 στο Χέρμιτεϊτζ του Αγίου Πατρικίου στη Γρενάδα. Φυλακίστηκε για δύο έτη επί καθεστώτος του Μορίς Μπίσοπ . Το κόμμα του ήταν στην αντιπολίτευση επί 13 συναπτά έτη μέχρι τη μεγάλη εκλογική νίκη που κατήγαγε στις 8 Ιουλίου του 2008, καταλαμβάνοντας 11 επί συνόλου 15 εδρών και νικώντας το Νέο Εθνικό Κόμμα Ο ίδιος ο Τόμας εξελέγη στην εκλογική ανατολική εκλογική περιφέρεια του Αγίου Πατρικίου. Στις 9 Ιουλίου του 2008, ορκίστηκε πρωθυπουργός ενώπιον του Γενικού Κυβερνήτη, Ντάνιελ Ουίλιαμς. Μεταξύ άλλων, στην ομιλία του κατά την ανάληψη των καθηκόντων του υποσχέθηκε "διαφάνεια". Το 2013, ηττήθηκε στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 19 Φεβρουαρίου και δεν επανεκλέχθηκε στην εκλογική του περιφέρεια. Γραφείο Πρωθυπουργού - Επίσημη ιστοσελίδα.
Μεσαριά Δονούσας

Η Χαραυγή ( ή παλαιότερα Μεσαριά) είναι μικρός οικισμός στο νότιο τμήμα της Δονούσας και απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα από τον Σταυρό, την πρωτεύουσα του νησιού. Το χωριό είναι σχεδόν ακατοίκητο πλέον, ενώ κατά το παρελθόν είχαν χτιστεί δύο ανεμόμυλοι στην περιοχή που δε λειτουργούν πια. Σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται ο οικισμός της Μερσίνης και οι παραλίες Κέδρος (δυτικά), Βαθύ Λιμενάρι (νότια) και Λιβάδι (νοτιοανατολικά). Στο Βαθύ Λιμενάρι, ιδίως, έχουν βρεθεί λείψανα από οικοδομήματα, τα οποία χρονολογούνται στη γεωμετρική εποχή.

 Διοικητικά, η Μεσαριά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Δονούσης, η οποία υπάγεται στον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Δονούσης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν πλέον μόλις 2 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού ήταν πτωτική από το 1961 μέχρι το 2011: Το 1961, στην απογραφή αναγνωρίζεται ο οικισμός με την ονομασία «Μεσαριά» και προσαρτάται στην κοινότητα Δονούσης. Το 1964, ο οικισμός μετονομάζεται σε Χαραυγή. Το 1991, στην απογραφή ο οικισμός αποσπάται από την επαρχία Θήρας και υπάγεται στην επαρχία Νάξου. Το 2010, με την εφαρμογή του προγραμματος Καλλικράτης (νόμος 3852/2010), ο οικισμός προσαρτάται στο νεοσύστατο δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων. |} Donoussa.gr
Έμμα του Μπλουά

Η Έμμα του Μπλουά (περί το 950 - 27 Δεκεμβρίου 1003) ήταν δούκισσα της Ακουιτανίας λόγω του γάμου της με τον Γουλιέλμο Δ΄ της Ακουιτανίας και αντιβασίλισσα της Ακουιτανίας για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Ε΄ του Μεγάλου.

 Ήταν κόρη του Θεοβάλδου Α΄ κόμη του Μπλουά και της Λιουτγάρδης των Καρολιδών, κόρης του Ερβέρτου Β΄ κόμη του Βερμαντουά. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Δ΄ δούκα της Ακουιτανίας (968). Το πάθος του συζύγου της για τις γυναίκες και το κυνήγι, την είχε προσβάλει άσχημα, έτσι αποσύρθηκε τελικά πριν το τέλος της σε μοναστήρι (996). Ίδρυσε το μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Μπουρκέιγ. Η Έμμα διετέλεσε επίτροπος της Ακουιτανίας ως κηδεμόνας του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Ε΄ του Μεγάλου, δούκα της Ακουιτανίας. Bachrach, Bernard S. (1993). Fulk Nerra, the Neo-Roman Consul, 987-1040. University of California Press.
Μεχμέτ Αζίζ

Ο Μεχμέτ Αζίζ (ή Μεχμέντ Αζίζ, 24 Σεπτεμβρίου 1893, Λάρνακα - 17 Ιουνίου 1991) ήταν Τουρκοκύπριος γιατρός και εντεταλμένος καθηγητής. Ήταν επικεφαλής επιθεωρητής υγείας της Βρετανικής Αποικιακής Κυβέρνησης της Κύπρου τη δεκαετία του 1930 και του 1940, ο οποίος θεωρείται ευρέως ότι εξάλειψε την ελονοσία στην Κύπρο. Έγινε μέλος του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από το βρετανικό στέμμα για αυτό το έργο του, το 1950.

 Σύμφωνα με την εφημερίδα The Times του Λονδίνου το τριετές πρόγραμμα για την εξάλειψη της ελονοσίας στην Κύπρο «πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους τους Κυπρίους υπό την επιδέξια οργάνωση του κ. Μεχμέτ Αζίζ, του επικεφαλής επιθεωρητή υγείας του νησιού, ο οποίος σπούδασε με τον Σερ Ρόναλντ Ρος».Οι πρώτοι Βρετανοί άποικοι στην Κύπρο είχαν αγωνιστεί ώστε να καταλάβουν τι προκάλεσε την ελονοσία και μόλις ο πρωτοπόρος Σκωτσέζος ειδικός για την ελονοσία, Ρόναλντ Ρος, καθιέρωσε τη σύνδεση μεταξύ της νόσου και του ανωφελές κουνουπιού, κατέστη δυνατή ο ελέγχος της νόσου. Ο Ρος επισκέφθηκε την Κύπρο το 1913 και πήρε τον νεαρό Αζίζ υπό την προστασία του αλλά οι προσπάθειες εξάλειψης της ελονοσίας στην Κύπρο κατέρρευσαν λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Μόλις το 1946, μετά από μελέτη παρόμοιων προσπαθειών για τον έλεγχο της νόσου στην Αίγυπτο, ο Αζίζ (πλέον επικεφαλής επιθεωρητής υγείας για την αποικία) εξασφάλισε επιχορήγηση από το Ταμείο Ανάπτυξης Αποικιών (Colonial Development Fund) για την εξάλειψη του κουνουπιού από την Κύπρο.Ο Αζίζ και η ομάδα του χώρισαν ολόκληρο το νησί σε 556 τετράγωνα, σύμφωνα με ένα σχέδιο πλέγματος. Κάθε μπλοκ μπορούσε να καλυφθεί από έναν άνδρα για περίοδο 12 ημερών. Η εκστρατεία ξεκίνησε στη Καρπασία και μετακινήθηκε προς τα δυτικά και ενώ άντεξε όλη την κίνηση από «ακάθαρτες» σε «καθαρές» περιοχές του νησιού έπρεπε να ψεκαστεί με εντομοκτόνο. Δουλεύοντας μεθοδικά, οι άντρες ψεκάζαν κάθε περιοχή στάσιμου νερού που μπορούσαν να βρουν, με τόσο σχολαστικό τρόπο, που λέγεται ότι ψεκάστηκαν ακόμη και οι πατημασιές ζώων.Σύμφωνα με την Αμερικανική Ιατρική Ένωση ο Αζίζ τιμήθηκε ευρέως για το επίτευγμά του στην Κύπρο, ονομάστηκε «ο μεγάλος απελευθερωτής» και παρομοιάστηκε με τον Άγιο Πατρίκιο, γιατί απάλλαξε τη χώρα του από ένα παράσιτο πολύ πιο ύπουλο από τα φίδια. Ο Αζίζ, όπως αναφέρεται από το ίδιο περιοδικό, δήλωσε «μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου οι υγειονομικές συνθήκες ήταν κακές. Πολλοί νέοι πέθαναν που πιθανότατα θα είχαν ζήσει εάν οι συνθήκες ήταν καλύτερες. Εάν κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μου έχω κάνει κάτι για τη βελτίωση και την ευημερία της χώρας μου, αυτή είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση που νιώθω».Στις κόρες του περιλαμβάνονται η Τουρκάν Αζίζ, η οποία έγινε η πρώτη επικεφαλής νοσοκόμα στο νησί και η Καμράν Αζίζ, η οποία ήταν η πρώτη Τουρκοκύπρια συνθέτης και φαρμακοποιός.
Σκήτη μικρή Αγία Άννα

Η Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννας, γνωστότερη ως Μικραγιάννα, βρίσκεται στη λεγόμενη έρημο του Αγίου Όρους σε απόσταση περίπου 30΄ νοτιοανατολικά από τη Σκήτη της Αγίας Άννας, της οποίας είναι παράρτημα. Βρίσκεται μεταξύ Αγίας Άννας και Κατουνακίων σε βραχώδη κατωφέρεια, με λίγη πράσινη επιφάνεια λόγω του πετρώδους εδάφους.

 Πρώτοι οικιστές είναι ο Άγιος Διονύσιος ο Ρήτωρ με τον μαθητή του Άγιο Μητροφάνη, που ήρθαν από την Μονή του Στουδίου της Κωνσταντινούπολης τον 16ο αιώνα, ζητώντας ένα τόπο ήσυχο και απόμακρο. Έφθασαν και στην περιοχή της Μικρής Αγίας Άννας, αφού πρώτα πέρασαν από τις Καρυές και την Σκήτη της Αγίας Άννας, που τότε λεγόταν Σκήτη της Λαύρας. Κατοίκησαν σε σπήλαιο, όπου και διήλθαν το βίο τους με αυστηρή άσκηση. Μετά την κοίμησή τους άρχισε η περιοχή αυτή να κατοικείται, καθώς και τα παρακείμενα Κατουνάκια και τα Καρούλια. Μορφωμένος ο Άγιος Διονύσιος, τιμημένος με το οφφίκιο του Ρήτορος και πνευματικός άνθρωπος, έγινε μαγνήτης και τράβηξε κοντά του πολλούς ανθρώπους, τους οποίους βοήθησε, στήριξε και ενεθάρρυνε. Ήταν άριστος καλλιγράφος και συγγραφέας και βιβλία του βρίσκονται τόσο στη Μεγίστη Λαύρα, όσο και σε άλλες Μονές και στη Σκήτη της Αγίας Άννας. Έχοντας τον Άγιο Διονύσιο ως Γέροντα, ο Άγιος Μητροφάνης διέπρεψε ως υποτακτικός και στη συνέχεια ως πνευματικός σε χωριά της Χαλκιδικής. Η μνήμη των δύο αυτών Οσίων Πατέρων τιμάται στις 9 Ιουλίου με πανήγυρη στον σπηλαιώδη Ναό τους.Στο πέρασμα των αιώνων μόνασαν και άλλες πολλές οσιακές μορφές εκί, που άφησαν το στίγμα τους και το γνωρίζουμε από χειρόγραφες διηγήσεις, έγγραφα και κείμενα. Κυρίως όμως γνωστοί έμειναν οι περίφημοι Πνευματικοί Γέροντες: Γρηγόριος, Σάββας, Κοσμάς, Δανιήλ, Γαβριήλ, Αβιμέλεχ, Ιωσήφ ο Ησυχαστής και ο Μοναχός Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης, που υπήρξε ένας χαρισματικός υμνογράφος της Εκκλησίας. Σήμερα στη Μικρά Αγία Άννα βρίσκονται οι εξής 7 Καλύβες (οι οποίες αριθμούνται από το πάνω μέρος της Σκήτης προς τα κάτω): της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ερειπωμένη) της Αναστάσεως του Χριστού και των Οσίων Πατέρων Ονουφρίου και Πέτρου (ερειπωμένη) της Αποτομής του Τιμίου Προδρόμου των Αγίων Αρχαγγέλων· εκεί υπάρχει το σπήλαιο στο οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, ησύχασε ο μοναχός Αγάπιος Λάνδος και έγραψε εκεί το βιβλίο «Αμαρτωλών σωτηρία» της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και των Οσίων Πατέρων, Διονυσίου του Ρήτορος και Μητροφάνους της Ψηλαφήσεως του Αγίου Θωμά και της Γεννήσεως του Τιμίου Προδρόμου, όπου ασκήτευσε ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής.Η Αδελφότητα της Σκήτης της Μικράς Αγίας Άννας ασχολείται με την μικροτεχνία, την ξυλουργική, την ψαλτική, την παρασκευή μοσχοθυμιάματος και αρωμάτων. Τοπία από την Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννας : "Η Σκήτη της Αγίας Άννας της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας" - Ι.Α.Παπαβασιλείου,διπλωματική μεταπτυχιακή εργασία,Θεσσαλονίκη 2011. "Το Άγιον Όρος μύηση στην ιστορία του και τη ζωή του" - Δωροθέου Μοναχού,εκδ.Τέρτιος, Κατερίνη 1986 "Το Άγιον Όρος" - Παναγιώτης Χρήστου, εκδόσεις Εποπτεία 1987. "ΑΘΩΣ-Το Άγιο Ορος" - Gerhard Trumler, εκδόσεις ΑΔΑΜ 1993. Άγιο Όρος-Βικιπαίδεια Athos Infos.gr Πανήγυρις των αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους στην Μικρή Αγία Άννα.(ΦΩΤΟ)
Γλώσσα Αουχελάουα

Η γλώσσα Αουχελάουα είναι Αυστρονησιακή γλώσσα που ομιλείται στην νήσο Νουακάτα και στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού Νόρμανμπι, στην περιφέρεια Μιλν Μπέι στην Παπούα Νέα Γουινέα. Το 1998, η γλώσσα είχε περίπου 1.200 ομιλητές, από τους οποίους το 30% ήταν μονόγλωσσοι σε αυτήν την γλώσσα. Το ποσοστό αλφαβητισμού για τους μητρικούς ομιλητές της γλώσσας είναι 85%. Την περίοδο 1986-1993, μεταφράστηκαν τμήματα της Αγίας Γραφής.

 Α: Auge, yauwedo. Haidova u lalau; (Φίλε μου, γεια σου. Πού πηγαίνεις;) Β: Ε lalau oyai. Yagu oya vauvauna ya tudai. Owa haidova u lau; (Πηγαίνω στον κήπο. Σκάβω τον νέο μου κήπο. Εσύ που πήγες;) Α: Ya dobi gogowai yada bada ehebo ya ita. Teina gona sabate mata yana vada vauvauna ya abi. (Πήγα στο χωριό για να δω έναν από τους θείους μας. Την επόμενη εβδομάδα θα χτίσω το νέο του σπίτι.) Β: Yau dova nuwanuwagu yada bada ya hagui. Ebe u dobi u vada abi, u lauma u vaigau ta dobi ta paihowa. (Θέλω και εγώ να βοηθήσω τον θείο σου. Όταν κατέβεις κάτω για να χτίσεις το σπίτι, έλα να με πάρεις και να πάμε να δουλέψουμε.) Α: Ausala. Mata ta itago. (Καλά. Τα λέμε.) Η γλώσσα Αουχελάουα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο. Περίπου το 85% των ομιλητών της γλώσσας είναι εγγράμματοι.
Γενισέισκ

Το Γενισέισκ (ρωσικά: Енисейск‎) είναι μια πόλη στο Κράι Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας, που βρίσκεται στον ποταμό Ιενισέη. Στην ρωσική απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 18.766 κατοίκων, το 2002 είχε 20.394 κατοίκους, το 1989 είχε 22.981 κατοίκους και το 1970 είχε 20.000 κατοίκους. Η πόλη απέχει 348 χιλιόμετρα από το Κρασνογιάρσκ.

 Το Γενισέισκ, η πρώτη πόλη πάνω στον ποταμό Ιενισέη, ιδρύθηκε το 1619 ως φυλακή υπό την διοίκηση της πόλης Τομπόλσκ. Παραδοσιακά αποτέλεσε τόπο εξορίας. Λόγω της ιδιαίτερης γεωγραφικής της θέσης, γρήγορα αποτέλεσε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο της Ανατολικής Σιβηρίας. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αποικισμό της Ρωσίας στην Ανατολική Σιβηρία τον 17ο - 18ο αιώνα. Η τοποθεσία του οφείλεται στις ποτάμιες διαδρομές της Σιβηρίας από τα Ουράλια, μέχρι τον Ομπ, τον ποταμό Κετ και πάνω από ένα πέρασμα του Ιενισέη και από εκεί στη λεκάνη Ιενισέη. Έγινε λιγότερο σημαντικό λόγω της οδικής και σιδηροδρομικής κατασκευής πιο νότια. Το 1876, εγκαταστάθηκε τηλεγραφική σύνδεση με την πόλη του Κρασνογιάρσκ. Με την άνοδο των Μπολσεβίκων, τα περισσότερα προπολεμικά ονόματα των οδών στην πόλη άλλαξαν. Η παλιά πόλη περιλαμβάνεται από τη ρωσική κυβέρνηση στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της χώρας από το 2000. Στο πλαίσιο των διοικητικών διαιρέσεων, το Γενισέισκ αποτελεί διοικητικό κέντρο του διαμερίσματος Γενισέισκι, παρόλο που δεν αποτελεί μέρος αυτού. Ως διοικητικό τμήμα, ενσωματώνεται ξεχωριστά ως η πόλη κράι του Γενισέισκ, μια διοικητική μονάδα με καθεστώς ίσο με αυτό των περιφερειών. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη κράι του Γενισέισκ ενσωματώνεται ως Αστικό Οκρούγκ του Γενισέισκ. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Γενισέισκ. Το Γενισέισκ έχει ένα υποαρκτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Dfc ), με μακρούς, εξαιρετικά κρύους χειμώνες και σύντομα, ζεστά καλοκαίρια. Η βροχόπτωση είναι μέτρια και είναι κάπως υψηλότερη το καλοκαίρι από ό,τι κατά τη διάρκεια άλλων περιόδων του έτους. Επηρεάζεται λιγότερο από ξερούς σιβηρικούς αντικυκλώνες το χειμώνα από τις περιοχές πιο ανατολικά. Το Γενισέισκ έχει υψηλές χιονοπτώσεις για τα δεδομένα της Σιβηρίας με συνολικά 207,8 χιλιοστά υετού μεταξύ Οκτωβρίου και Απριλίου, αν και κατά μέσο όρο όχι πολύ υψηλές ποσότητες σε σύγκριση με ψυχρά κλίματα κοντά στους ωκεανούς. Καθεδρικός της Ανάληψης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σιβηρικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής, ο ναός αυτός χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Μουσείο Φοτοΐζμπα. Το μουσείο προσφέρει ξεναγήσεις, που βασίζονται στην ιστορία του παλιού αυτοκρατορικού οικισμού του Γενισέισκ, της καθημερινής ζωής και των κατοίκων του. Με ξεχωριστά εκθέματα και ιστορικές φωτογραφίες της πόλης, δημιουργείται μια μοναδική ατμόσφαιρα του μακρινού παρελθόντος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yeniseysk στο Wikimedia Commons
Αδελαΐδα του Χέλρε

Η Αδελαΐδα, ολλανδ.: Α(de)leid van Gerle (π. 1182 - 1218) από τον Οίκος του Βάσενμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ολλανδίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Χέλρε και της Ριχάρδις των Βίττελσμπαχ, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα της Βαυαρίας. Επίσης γνωστή ως Aδελαΐδα του Μπέλιχ. Η Αδελαΐδα απεβίωσε το 1218, ενώ ο σύζυγός της έλειπε στην Ε΄ Σταυροφορία. Τάφηκε στο αβαείο του Ρέιντσμπουρχ. Το 1197 στο Στάβορεν, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κόμη της Ολλανδίας. Είχαν παιδιά: Φλόρις Δ΄ (24 Ιουνίου 1210 στη Χάγη - 19 Ιουλίου 1234 στο Κορμπί της Γαλλίας), κόμης της Ολλανδίας. Όθων Γ΄ (απεβ 1249), επίτροπος της Ολλανδίας το 1238–1239, επίσκοπος της Ουτρέχτης. Γουλιέλμος (απεβ. 1238), επίτροπος της Ολλανδίας το 1234–1238. Ριχάρδα (απεβ. 1262). Άντα (απεβ. 1258), ηγουμένη στο αβαείο στο Ρέινσμπουρχ από το 1239 μέχρι το τέλος της.
357 Νινίνα

Η Νινίνα (Ninina) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,72. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Νινίνας υπολογίσθηκε σε 106,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,25 τετράκις εκατομμύριο τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,051 (από δεδομένα του IRAS). Η Νινίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 20 ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ουκρανική αντεπίθεση στην περιφέρεια Χαρκόβου

Η ουκρανική αντεπίθεση στην περιφέρεια Χαρκόβου είναι μια στρατιωτική επιχείρηση των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων η οποία ξεκίνησε στις αρχές Σεπτεμβρίου 2022 και αποτελεί μέρος της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Η αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου έχει οδηγήσει έκτοτε σε σημαντικά εδαφικά κέρδη για την ουκρανική πλευρά. Μέσω αυτής της προέλασης, η ουκρανική πλευρά πέτυχε να ανακαταλάβει αρκετές πόλεις, όπως η Μπαλακλίγια, το Κουπιάνσκ, το Ιζιούμ, στη περιφέρεια Χαρκόβου, απελευθερώνοντας σχεδόν ολόκληρο το τμήμα της περιφέρειας που ήταν υπό ρωσική κατοχή, το Λίμαν στη περιφέρεια Ντόνετσκ και άλλες περιοχές στην περιφέρεια Ντόνετσκ. Στις 19 Σεπτεμβρίου οι Ουκρανοί ανακατέλαβαν εδάφη στην περιφέρεια Λουχάνσκ, η οποία από τις 3 Ιουλίου ήταν υπό πλήρη ρωσική κατοχή.

 Στα τέλη Αυγούστου 2022, οι ουκρανικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια αντεπίθεση στην περιφέρεια Χερσώνας στη νότια Ουκρανία. Έχοντας ήδη από το καλοκαίρι ενδείξεις για μια πιθανή αντεπίθεση στην περιφέρεια Χερσώνας από αρκετό καιρό νωρίτερα, οι Ρώσοι είχαν μεταφέρει στην Χερσώνα αρκετούς στρατιώτες από άλλες περιοχές, ενώ παράλληλα οι Ρώσοι βομβάρδισαν γέφυρες κατά μήκος του ποταμού Δνείπερου και άλλων γειτονικών περιοχών για να επιβραδυνθεί μια πιθανή ουκρανική αντεπίθεση. Στα τέλη Αυγούστου προς αρχές Σεπτεμβρίου, η ουκρανική πλευρά είχε συγκεντρώσει στρατεύματα με σκοπό την έναρξη αντεπίθεσης στην περιφέρεια Χαρκόβου, χωρίς να γίνει αντιληπτή αυτή η κίνηση από τους Ρώσους. Μάλιστα, ΜΜΕ όπως ο Γκάρντιαν θεωρούν ότι η πολυδιαφημισμένη αντεπίθεση στη Χερσώνα παρουσιάστηκε με στόχο να ξεγελάσει τους Ρώσους για τον πραγματικό στόχο των Ουκρανών που ήταν το Χάρκοβο. Στις 8 Σεπτεμβρίου, η Ουκρανία ανακατέλαβε τη στρατηγικής σημασίας πόλη Μπαλακλίγια. Οι φιλοπόλεμοι μπλόγκερ, που έχουν ιδιαίτερη απήχηση στη Ρωσία, ήδη από τις 9 Σεπτεμβρίου υποστήριζαν ότι η παραμονή των ρώσων στο Ιζιούμ γινόταν ολοένα και πιο αδύνατη. Στις 10 Σεπτεμβρίου οι Ουκρανοί κατέλαβαν το Ιζιούμ καθώς οι Ρώσοι αποσύρθηκαν από την πόλη για να μην περικυκλωθούν από τους Ουκρανούς. Ο Ανώτατος Διοικητής των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Βάλερι Ζαλούζνι, υπολόγισε ότι οι περιοχές που ανακατέλαβε η Ουκρανία έφταναν τα 3.000 τ.χλμ. Οι Ρώσοι υποχώρησαν στις περιοχές ανατολικά του ποταμού Όσκιλ που αποτελούσε φυσικό εμπόδιο με στόχο να αναδιατάξουν εκεί τις δυνάμεις τους, αν και λίγες μέρες αργότερα οι Ουκρανοί κατέλαβαν τα πρώτα εδάφη ανατολικά του ποταμού.Κατά τη βιαστική υποχώρησή τους από μεγάλα τμήματα της Περιφέρειας Χαρκόβου, τα ρωσικά στρατεύματα εγκατέλειψαν αρκετό εξοπλισμό ο οποίος έπεσε στα χέρια των Ουκρανών. Πολλοί Ρώσοι στρατιώτες πιθανώς, σύμφωνα με πληροφορίες, αιχμαλωτίστηκαν από τους Ουκρανούς.