IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λέιλα Αμπασίτζε

Η Λέιλα Αμπασίτζε (γεωργιανά: ლეილა აბაშიძე, 1 Αυγούστου 1929 - 8 Απριλίου 2018) ήταν Γεωργιανή ηθοποιός, σκηνοθέτις και σεναριογράφος. Ήταν Τιμώμενη Καλλιτέχνις της Γεωργίας από το Καλλιτέχνης του Λαού της Γεωργίας, επίσης είχε τιμηθεί και από το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργατιάς. Είχε επίσης βραβευθεί και σε διάφορα ασιατικά και ευρωπαϊκά φεστιβάλ, ενώ κατέχει δικό της αστέρι, έξω από τον κινηματογράφο Rustaveli, της ομώνυμης λεωφόρου, στην Τιφλίδα της Γεωργίας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, την παρομοίαζαν με την Αμερικανίδα ηθοποιό Μαίρη Πίκφορντ και την ονόμαζαν "Μαίρη Πίκφορντ της ΕΣΣΔ". Πρόκειται για μία από τις πιο γνωστές Γεωργιανές και Σοβιετικές ηθοποιούς όλων των εποχών.

 Γεννήθηκε το 1929, στην Τιφλίδα, της ΣΣΔ Γεωργίας που ήταν τότε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1951, αποφοίτησε από το Θεατρικό Ινστιτούτο Ρουστεβέλι της Γεωργίας. Έως και το 1940, εργαζόταν στην εταιρεία παραγωγής Kartuli Pilmi, ενώ από το 1958, ήταν μέλος της Ένωσης Κινηματογραφιστών. Το 1941, έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία Kajana. Η μεγάλη της όμως επιτυχία, που την έκανε γνωστή σε όλη Σοβιετική Ένωση, ήταν η ταινία The Dragonfly, του 1954. Δύο χρόνια αργότερα εμφανίζεται και σε άλλη δημοφιλής ταινία της ΕΣΣΔ, την κωμωδία The Scrapper. Κατά αυτήν την περίοδο ταυτίστηκε αρκετά με τις κωμωδίες λόγω της προαναφερθείσας ταινίας. Το 1959, όμως, το στερεότυπο αυτό σταμάτησε να υφίσταται, μετά τη συμμετοχή της στη δραματική ταινία Maia Tskneteli, η οποία επαινέθηκε από τους κριτικούς. Το 1966, ήρθε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της, με το δραματικό Meeting Past, για το οποίο το 1968, έλαβε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού, στο All-Union Film Festival. Άλλες γνωστές ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει είναι το Khevisberi Gocha (1964) και το Meeting in Mountains (1966). Το 1990, συμμετείχε στην τελευταία της ταινία, με τίτλο Zvaraki, συνολικά εμφανίστηκε σε περίπου 25 ταινίες. Ως σκηνοθέτης, το ντεμπούτο της το έκανε το 1980, με το Tbilisi, Parizi, Tbilisi, που έμελλε να είναι η πρώτη και τελευταία σκηνοθετική της προσπάθεια. Απεβίωσε το 2018 από εγκεφαλικό επεισόδιο. Leila Abashidze στην IMDb
Screamin' 'n' Bleedin'

Το Screamin' 'n' Bleedin' είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του χέβι μέταλ συγκροτήματος Angel Witch, το οποίο κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1985 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Killerwatt Records". Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος με τον Ντέιβιντ Τάτουμ στα φωνητικά και τον Πήτερ Γκορντελιέ στο μπάσο, ενώ ήταν η πρώτη κυκλοφορία τους από την επανένωση τους, το 1984. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε το 2004 από την "Archaic Temple Productions" με τρία μπόνους κομμάτια.

 1. Whose to Blame (Heybourne) - 4:06 2. Child of the Night (Heybourne) - 3:48 3. Evil Games (Heybourne) - 4:18 4. Afraid of the Dark (Heybourne) - 6:03 5. Screamin' and Bleedin' (Heybourne) - 4:43 6. Reawakening (Heybourne) - 4:58 7. Waltz the Night (Heybourne) - 5:59 8. Goodbye (Heybourne) - 3:44 9. Fatal Kiss (Heybourne) - 4:42 10. U.X.V. (Heybourne) - 2:08 11. Frontal Assault (Live) - 3:55 12. Screamin' and Bleedin' (Live) – 4:16 13. Straight from Hell (Live) – 3:58 Το Screamin' and Bleedin' ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ντέιβιντ Τάτουμ - φωνητικά Κέβιν Χέιμπορν - κιθάρα, φωνητικά Πήτερ Γκορντελιέ - μπάσο Ντέιβ Χογκ - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum review Angel Witch Screamin' n' Bleedin' (Album)- Spirit of Metal Webzine (en)
Rollin' Stone: The Golden Anniversary Collection

Rollin' Stone: The Golden Anniversary Collection είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, η οποία κυκλοφόρησε στις 27 Ιουνίου 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA / Chess".Η συλλογή αποτελείται από κομμάτια που ηχογράφησε ο Γουότερς από το 1947 ως το 1952, με τις πρώιμες εκτελέσεις να έχουν κυκλοφορήσει μέσω της "Aristocrat Records".

 Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Γουότερς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. "Gypsy Woman" – 2:36 "Little Anna Mae" – 2:34 "Good Lookin' Woman" – 2:45 "Mean Disposition" – 2:37 "I Can't Be Satisfied" – 2:44 "I Feel Like Going Home" – 3:12 "Train Fare Home" – 2:48 "Down South Blues" – 2:55 "Kind Hearted Woman" – 2:38 "Sittin' Here And Drinkin' (Whiskey Blues)" – 2:36 "You're Gonna Miss Me" – 2:40 "Mean Red Spider" – 2:19 "Standin' Here Tremblin'" – 2:27 "Streamline Woman" – 3:19 "Hard Days" – 2:37 "Muddy Jumps One" – 2:30 "Little Geneva" – 2:49 "Canary Bird" – 2:46 "Burying Ground" – 2:37 "You Gonna Need My Help" – 3:03 "Screamin' And Cryin'" – 3:07 "Where's My Woman Been" – 3:10 "Last Time I Fool Around With You" – 2:38 "Walkin' Blues" (Robert Johnson) – 2:59 "Rollin' And Tumblin' Part 1" – 3:01 "Rollin' And Tumblin' Part 2" – 2:32 "Rollin' Stone" – 3:09 "Rollin' Stone (Alternate Take)" – 3:02 "You're Gonna Need My Help I Said" – 3:08 "Sad Letter Blues" – 3:03 "Early Morning Blues" – 3:10 "Appealing Blues (Hello Little Girl)" – 2:51 "Louisiana Blues" – 2:55 "Evan's Shuffle" – 2:14 "Long Distance Call" – 2:42 "Too Young To Know" – 3:14 "Honey Bee" – 3:23 "Howling Wolf" – 2:40 "Country Boy" – 3:13 "She Moves Me" – 2:58 "My Fault" – 2:44 "Still A Fool" – 3:19 "They Call Me Muddy Waters" – 3:25 "All Night Long" – 2:54 "All Night Long (Alternate Take)" – 3:59 "All Night Long (Alternate Take #2)" – 3:20 "Stuff You Gotta Watch" – 2:51 "Lonesome Day" – 3:31 "Please Have Mercy" – 3:13 "Who's Gonna Be Your Sweet Man" – 3:02 Οι μουσικοί που ηχογράφησαν τα τραγούδια του "Rollin' Stone: The Golden Anniversary Collection" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Σάνιλαντ Σλιμ - κιθάρα Έρνεστ Κρόφορντ - μπάσο Άλεξ Άτκινς - σαξόφωνο Λιρόι Φόστερ - κιθάρα, τύμπανα Τζόνι Τζόουνς - πιάνο Τζίμι Ρότζερς - φωνητικά, κιθάρα Little Walter - φυσαρμόνικα, φωνητικά, κιθάρα Έλτζιν Έβανς - τύμπανα Λέοναρντ Τσες - μπάσο τύμπανο Rollin' Stone: The Golden Anniversary Collection - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters - Rollin' Stone: The Golden Anniversary Collection - Discogs Muddy Waters & Big Bill Morganfield – Rollin’ Stone: The Golden Anniversary Collection
Νεοσυντηρητισμός

Ο νεοσυντηρητισμός (αγγλικά: neoconservatism) είναι παραλλαγή της πολιτικής ιδεολογίας του συντηρητισμού που απορρίπτει τον ουτοπισμό και την ισότητα του σύγχρονου φιλελευθερισμού, αλλά βλέπει ένα ρόλο για το κράτος πρόνοιας. Κύριο μέλημα των νεοσυντηρητικών από το 1990 είναι η χρήση της αμερικανικής ισχύος για την προώθηση της δημοκρατίας στο εξωτερικό, κυρίως στη Μέση Ανατολή. Αυτό έγινε ορατό με τη δράση των Ρεπουμπλικανών Προέδρων Τζoρτζ X.O. Μπους (1989-93) και Τζoρτζ O. Μπους (2001-2009). Ο Νεοσυντηρητισμός αναπτύχθηκε από πρώην φιλελεύθερους, οι οποίοι στα τέλη της δεκαετίας του 1960 άρχισαν να αντιτάσσονται σε πολλές από τις πολιτικές και τις αρχές που σχετίζονται με τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον και τα Μεγάλη Κοινωνικά προγράμματα.

 Ο όρος «νεοσυντηρητικός» ήταν δημοφιλής στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1973 από τον ηγέτη των Σοσιαλιστών Μάικλ Χάρινγκτον (Michael Harrington), ο οποίος εφάρμοσε την αντίθεσή του προς τις ιδέες της πολιτικής των Ντάνιελ Μπελ (Daniel Bell), Ντάνιελ Πάτρικ Μόινιχαν και Ίρβιν Κρίστολ (Irving Kristol). Η «νεοσυντηρητική» ετικέτα αγκαλιάστηκε από Ίρβιν Κρίστολ το 1979 άρθρο του «Εξομολογήσεις ενός Αληθινού, Αυτοομολογούμενου Νεοσυντηρητικού». Οι ιδέες του είχαν μεγάλη επιρροή από το 1950, όταν ίδρυσε και επιμελήθηκε το περιοδικό Encounter. Μια άλλη πηγή ήταν ο Νόρμαν Ποντχόρετζ (Norman Podhoretz) , εκδότης του περιοδικού Commentary (Σχολιασμός) από το 1960 έως το 1995. Από το 1982 ο Ποντχόρετζ αποκαλούσε τον εαυτό του νεοσυντηρητικό, σε ένα άρθρο των New York Times Magazine με τίτλο "Η νεοσυντηρητική αγωνία πάνω στην Εξωτερική Πολιτική του Ρίγκαν». Προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι νεοσυντηρητικοί οδηγούνταν από «την αντίληψη ότι ο φιλελευθερισμός είχε αποτύχει και δεν ήξερε γιατί μιλούσε» σύμφωνα με τον E.J. Dionne. Ο όρος νεοσυντηρητικές, ο οποίος αρχικά χρησιμοποιήθηκε από μια σοσιαλιστική μερίδα για να επικρίνουν την πολιτική των Σοσιαλδημοκρατών στις ΗΠΑ, από το 1980 χρησιμοποιήθηκε ως κριτική κατά των υποστηρικτών του αμερικανικού σύγχρονου φιλελευθερισμού, ο οποίος είχε «μετακινηθεί προς τα δεξιά». Ο όρος «νεοσυντηρητικός» ήταν το θέμα της αύξησης της κάλυψης των μέσων ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Τζορτζ Μπους, με ιδιαίτερη έμφαση σε μια αντιληπτή επίδραση των νεοσυντηρητικών στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, στο πλαίσιο του Δόγματος Μπους. Ο νεοσυντηρητικός όρος συχνά χρησιμοποιείται ως υποτιμητικός σε αυτό το πλαίσιο.
Νυχτοπεταλούδα

Ο σκόρος ή νυχτοπεταλούδα ανήκει στην ίδια τάξη με την πεταλούδα, στα Λεπιδόπτερα (Lepidoptera), ωστόσο παρουσιάζει σημαντικές διαφορές από αυτήν. Επίσης ονομάζεται και άσχημη πεταλούδα. Τα περισσότερα είδη είναι νυκτόβια αλλά υπάρχουν και ορισμένα ημερόβια. Συνήθως δεν έχουν έντονα χρώματα, ενώ η κύρια μορφολογική διαφορά τους με τις πεταλούδες βρίσκεται στις κεραίες και τα φτερά τους. Σε αντίθεση με την ενήλικη νυχτοπεταλούδα, η προνύμφη (γνωστή και ως σκόρος) κάποιων ειδών, π.χ. Tineola bisselliella, Tinea pellionella, Trichophaga tapetzella, τρέφεται με ίνες από ρούχα, ειδικά όταν αυτά έχουν σκόνη, τρίχες, ή λεκέδες από ποτά ή ούρα. Προνύμφες σκόρου συναντούμε και στα τρόφιμα με το είδος Πλοδία η στικτή (Plodia interpunctella). Οι ενήλικες νυχτοπεταλούδες τρέφονται συνήθως με νέκταρ λουλουδιών, μύκητες, ούρα, δάκρυα και ιδρώτα ζώων.

 Οι νυχτοπεταλούδες και ιδιαίτερα οι κάμπιες τους είναι ιδιαίτερα επιβλαβείς στη γεωργία σε πολλά μέρη του κόσμου. Η νυχτοπεταλούδα Lymantria dispar προκαλεί αρκετές καταστροφές στα δάση όπου θεωρείται επιδημικό είδος. Σε μεσογειακά κλίματα το είδος Cydia pomonella προκαλεί εκτεταμένες ζημιές ειδικά σε οπωροφόρα δένδρα. Σε τροπικά και υποτροπικά κλίματα η Plutella xylostella είναι πιθανώς ο σοβαρότερος κίνδυνος για καλλιέργειες κάρδαμου. Αρκετοί σκόροι της οικογένειας Tineidae προκαλούν ζημιά σε υφάσματα και κουβέρτες κατασκευασμένες από φυσικό μαλλί ή μετάξι. Έχει αναφερθεί ότι απωθούνται από το άρωμα δέντρων όπως ο κέδρος ή το αιθέριο έλαιο της λεβάντας ή άλλων φυσικών ελαίων. Η ναφθαλίνη θεωρείται το αποτελεσματικότερο και ταυτόχρονα πλέον ακίνδυνο απωθητικό για τον σκόρο. Οι περισσότερες κάμπιες σκοτώνονται όταν εκτεθεί το προσβεβλημένο αντικείμενο επί αρκετές ημέρες σε θερμοκρασία κάτω των −8 °C (18 °F). Ορισμένοι σκόροι καλλιεργούνται. Ο σημαντικότερος από όλους είναι ο γνωστός μεταξοσκώληκας η κάμπια του είδους Bombyx mori. Καλλιεργείται για το μετάξι που παράγει στο κουκούλι του, από το οποίο η βιομηχανία μεταξιού στις ΗΠΑ μόνον παράγει πάνω από 130 εκατομμύρια κιλά, αξίας περίπου 250 εκατομμυρίων δολλαρίων. Δεν παράγεται ωστόσο όλο το μετάξι από το είδος Bombyx mori. Υπάρχουν αρκετά είδη του γένους Saturniidae τα οποία επίσης καλλιεργούνται για το μετάξι τους, όπως η Samia cynthia και το κινεζικό είδος Antheraea pernyi, το είδος Antheraea assamensis) και ο ιαπωνικός μεταξοσκώληκας Antheraea yamamai.
Αρτέμης Μάτσας

Ο Αρτέμης Μάτσας (1930-7 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός, κριτικός κινηματογράφου και σκηνοθέτης. Έπαιξε στο θέατρο και σε σημαντικό αριθμό κινηματογραφικών ταινιών και στην τηλεόραση από το 1949 μέχρι και το 1988. Έχει μείνει στη μνήμη των θεατών λόγω της ερμηνείας του σε ρόλους καταδότη - δωσίλογου σε έργα που διαδραματίζονταν κατά την Κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αδελφός του ήταν ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Νέστορας Μάτσας. Χαρακτηριστική είναι η χρήση του ονόματός του σε δημοσιεύματα αρκετά χρόνια μετά την ενεργό του δράση, για να υποδηλώσει τον προδότη ή τον καταδότη.

 Ο πατέρας του πέθανε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της εβραϊκής του καταγωγής. Ο Αρτέμης Μάτσας είχε σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και εργάστηκε με την ιδιότητα του κινηματογραφικού και καλλιτεχνικού συντάκτη σε εφημερίδες και περιοδικά. Οι πρώτες ταινίες στις οποίες έπαιξε στον κινηματογράφο ήταν το Ερωτικό ταξίδι (1949) και τα Αρραβωνιάσματα (1950). Ως σκηνοθέτης είχε τον θίασο «Στούντιο Ονείρων». Πέθανε σε ηλικία 73 ετών στην Αθήνα. Οι νεκρολογίες για τον Μάτσα έκαναν αντιπαραβολή του ρόλου του «κακού» που είχε παίξει και λόγω των οποίων ήταν γνωστός, με το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν καλόκαρδος και «χρυσή καρδιά», «ένας πραγματικά καλός, ένας σπάνιος άνθρωπος». Βιβλία που έγραψε: Μεγάλες θεατρικές οικογένειες, Αρτέμης Μάτσας, 1978 Θεατρικές μνήμες, Αρτέμης Μάτσας, Εκδ. Πιτσιλός, 1986 Το άλλο πρόσωπο του θεάτρου, Αρτέμης Μάτσας, Εκδ. Πιτσιλός, 1988 Έλλη Ζουρούδη, μια ζωή χορός, Αρτέμης Μάτσας, Δήμος Λεβιθόπουλος, Αθήνα, Σμυρνιωτάκης 1992 Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Αρτέμης Μάτσας Αρχειοθετήθηκε 2011-10-17 στο Wayback Machine. (ιστοσελίδα 90 λεπτά), φιλμογραφία Συντελεστές - Φιλμογραφία: Μάτσας, Αρτέμης Artemis Matsas, IMDb ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - Αρτέμης Μάτσας: Ο ηθοποιός που έγινε γνωστός από τους ρόλους ως δωσίλογος.
Τερριτόριο Τριπολιτσάς

Το Τερριτόριο της Τριπολιτσάς (ιταλικά: Territorio di Tripolitsa) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η Τριπολιτσά, διοικητικά ανήκε στην επαρχία της Ρωμανίας. Το διοικητικό "έδαφος" ήταν κυρίως ορεινό, αναφέρεται την εποχή αυτή με πολλές δασικές εκτάσεις, δάση με Βελανιδιές και πεύκα. Το τερριτόριο, όπως και τα υπόλοιπα, δημιουργήθηκε με βάση τον Οθωμανικό Καζά της Τριπολιτσάς που προϋπήρχε και καταλάμβανε εδάφη των επαρχιών Μαντινείας και Γόρτυνας. Στην πρωτεύουσα, Τριπολιτσά, το 1700 σύμφωνα με την Απογραφή Γκριμάνι είχε 469 σπίτια ιδιοκτησίας Οθωμανών έναντι 196 χριστιανών. Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, το τερριτόριο είχε έκταση 601.008 στρέμματα, 62 χωριά τα 7 κατεστραμμένα, 8 μοναστήρια, 6.979 κατοίκους, 1598 οικογένειες. Επίσης αναφέρει ότι η περιοχή παράγει κρασί κι έχει πολλά έλατα και βοοειδή.

 Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) Αρχειοθετήθηκε 2015-11-23 στο Wayback Machine.", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf) Κωνσταντίνος Ντόκος, Κατερίνα Βασιλάκη, Γεώργιος Βιολιδάκης, Στέλλα Λεμπέση, Μαρία Μανδηλά, Δημήτριος Μητουλάκης, Φωτεινή Πέρρα, Κωνσταντίνος Πεσλής, "Οι πελοποννησιακές πόλεις και η μεταστοιχείωση του πληθυσμού τους κατά τη Β΄ Βενετοκρατία. Το παράδειγμα της Τριπολιτσάς", Εώα και Εσπέρια, 5 (2001-2003), σελ. 89-146. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf) Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf) Angeliki Panopoulou, "Aree boschive del Peloponneso. Protezione e sfruttamento fra Seicento e Settecento" στο: Χρύσα Μαλτέζου - Ἀγγελική Τζαβάρα - Δέσποινα Βλάσση (επιμ.), Βενετοκρατούμενος Ἑλληνισμός: Ἄνθρωποι, χῶρος, ἰδέες (13ος-18ος αἰ.), Πρακτικὰ Διεθνοῦς Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου, Βενετία, 3-7 Δεκεμβρίου 2007, Βενετία 2009, σελ. 613-624. Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)
Γδύσου και μη μιλάς

Η κινηματογραφική ταινία Γδύσου και μη μιλάς είναι κωμωδία γυρισμένη το 1980, σε συμπαραγωγή Ιταλίας και Γαλλίας, και έχει διάρκεια 108 λεπτά. (Πρωτότυπος Ιταλικός τίτλος: SONO FOTOGENICO).

 Ο Antonio (Renato Pozzetto) ζει στο Laveno, στις όχθες της λίμνης Maggiore, και στη ζωή του έχει ένα πάθος: το σινεμά. Μεγάλη του φιλοδοξία είναι να γίνει ηθοποιός, όπως τα είδωλά του που παρακολουθεί ανελλιπώς στη μεγάλη οθόνη. Αποφασίζει να κάνει το μεγάλο βήμα και να πάει στη Ρώμη, όπου ερωτεύεται μια καλλονή, την Cinzia (Έντβιτζε Φένεκ), μα γρήγορα διαπιστώνει ότι ο κόσμος του κινηματογράφου δεν είναι όπως τον είχε φανταστεί. Ο Antonio, αναζητώντας τη δόξα, θα θέσει από νωρίς ως στόχο το Hollywood, μα δεν θα αργήσει να καταλάβει πως το Laveno είναι το πιο κατάλληλο μέρος για αυτόν... Πρωταγωνιστούν: Renato Pozzetto, Edwige Fenech, Aldo Maccione, Julien Guiomar, Michel Galabru, Livia Ermolli Σενάριο: Massimo Franciosa, Marco Risi, Dino Risi - Σκηνοθεσία: Dino Risi Στα αξιοσημείωτα της ταινίας είναι οι σύντομες εμφανίσεις, σε κάποιες σεκάνς της, μεγάλων ονομάτων του ιταλικού σινεμά. Πρόκειται για τους: Barbara Bouchet, Vittorio Gassman, Ugo Tognazzi, Mario Monicelli, κ.α.. Προφανώς ο σπουδαίος σκηνοθέτης της ταινίας αξιοποίησε τις γνωριμίες του μαζί τους, λόγω της κοινής τους πορείας στον χώρο της 7ης τέχνης. Άλλωστε η εν λόγω ταινία αποτελεί μια σάτιρα για τα τεκταινόμενα στον χώρο του ιταλικού σινεμά.
Ρομπέρτο Μικελέτι

Ο Ρομπέρτο Μικελέτι (Roberto Micheletti Bain, και Μιτσελέτι) ήταν υπηρεσιακός πρόεδρος της Ονδούρας από το 2009 ως το 2010, θέση την οποία ανέλαβε μετά την ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου, Μανουέλ Σελάγια, από τον στρατό. Η κυβέρνηση του Μικελέτι δεν αναγνωρίζεται από το σύνολο σχεδόν της Διεθνούς Κοινότητας.

 Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1943 στην Λομβαρδία της Ιταλίας. Είναι μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος της Ονδούρας, την ηγεσία του οποίου διεκδίκησε το 2008 χωρίς όμως επιτυχία. Απέτυχε επίσης να λάβει το χρίσμα να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν το Νοέμβριο του 2009. Τον Ιανουάριο του 2006 ορκίστηκε πρόεδρος του Κογκρέσου της Ονδούρας. Αν και είναι στο ίδιο κόμμα με τον Μανουέλ Σελάγια διαφώνησε μαζί του για την επικείμενη συνταγματική μεταβολή. Στις 28 Ιουνίου του 2009 έπειτα από πραξικόπημα του στρατού κατά του προέδρου εξελέγη, ως ο επόμενος αντικαταστάτης κατά το σύνταγμα, με ανάταση χεριών από τη βουλή , πρόεδρος της Ονδούρας, με θητεία μέχρι τις 27 Ιανουαρίου του 2010. Ο αντιπρόεδρος Έλβιν Ερνέστο Σάντος είχε παραιτηθεί το Δεκέμβριο του 2008.. Η διεθνής υποστήριξη για την κυβέρνηση του Μικελέτι ήταν από την αρχή πολύ μικρή. Ελάχιστες χώρες τον αναγνώρισαν ως νόμιμο πρόεδρο, όπως η Ταϊβάν και το Ισραήλ. Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (OAS) κατέστησε σαφές ότι δεν θα αναγνώριζε άλλη κυβέρνηση από εκείνη του εκλεγμένου προέδρου, Μανουέλ Σελάγια. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα καταδίκασε τα γεγονότα.Η κυβέρνηση του Μικελέτι επέβαλε περιορισμούς στα ξένα ΜΜΕ και στις συνταγματικές ελευθερίες. Ο ίδιος ο Μικελέτι αψήφισε την προθεσμία που του δόθηκε από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών για να αποκατασταθεί στην προεδρία ο Σελάγια, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα συνέβαινε μόνο έπειτα από εισβολή ξένων κρατών στην Ονδούρα. Η ΕΕ ανακάλεσε τους πρεσβευτές της από τη χώρα και οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα διέκοψαν τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας προς την Ονδούρα. Στις 30 Οκτωβρίου του 2009 ο Σελάγια και ο Μιτσελέτι υπέγραψαν συμφωνία για τον τερματισμό της κρίσης. Οι ΗΠΑ εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για την εξέλιξη. Με βάση τη συμφωνία, η οποία ανακοινώθηκε από τον ίδιο τον Σελάγια μία ημέρα πριν, προβλέπεται μεταξύ άλλων η επιστροφή του Σελάγια στην εξουσία. Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Πορφίριο Λόμπο στις 27 Ιανουαρίου 2010.
Φιλμ Ζαπρούντερ

Το Φιλμ Ζαπρούντερ (αγγλικά:Zapruder film) είναι ερασιτεχνικό φιλμ διάρκειας 26,6 δευτερολέπτων και 486 έγχρωμων καρέ χωρίς ήχο, που καταγράφει την στιγμή δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου Τζον Φ. Κένεντι, που συνέβη στις 22 Νοεμβρίου 1963, στο Ντάλας του Τέξας των Η.Π.Α. Το φιλμ πήρε το όνομα του από τον Αβραάμ Ζαπρούντερ, έναν Ρώσοεβραίο μετανάστη, που στεκόταν στην Ελμ Στριτ με μια μικρή κάμερα με σκοπό να βιντεοσκοπήσει την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου στο Ντάλας.Το φιλμ του Ζαπρούντερ κατέληξε να γίνει ένα από τα μεγαλύτερης αξίας ντοκουμέντα στην αμερικανική ιστορία. Σήμερα το αυθεντικό φιλμ έχει περάσει στην ιδιοκτησία των Εθνικών Αρχείων των Ήνωμενων Πολιτειών και φυλάσσεται σε ειδικό δοχείο για τη διατήρησή του. Η οικογένεια Ζαπρούντερ δώρισε τον Δεκέμβριο του 1999 τα δύο αντίγραφα του φιλμ που κατείχε στο Μουσείο Sixth Floor του Ντάλας, το οποίο κάθε χρόνο διοργανώνει μεταξύ 17 και 24 Νοεμβρίου έναν περιορισμένο αριθμό προβολών.Το 1994 η βιβλιοθήκη του Αμερικανικού Κογκρέσου το χαρακτήρισε αισθητικά, πολιτισμικά και ιστορικά σημαντικό, και το επέλεξε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Το φιλμ καταγράφει, από τα δεξιά της πορείας της προεδρικής οχηματοπομπής, την εμφάνιση των οχημάτων, το πλήθος που χαιρετά τον Τζον Κένεντι και τον πρόεδρο που ανταποδίδει και την άφιξη της λιμουζίνας στο σημείο που βρίσκεται περίπου ο Ζαπρούντερ. Ενώ μερικά καρέ πριν τον μοιραίο πυροβολισμό ο Ζαπρούντερ χάνει τον Κένεντι από το πλάνο, η κάμερα επανέρχεται λίγο προτού η σφαίρα χτυπήσει τον πρόεδρο και καταγράφει την στιγμή του πλήγματος. Το καρέ αυτό του φιλμ είναι το 313ο και δείχνει, από απόσταση μεν και θολά, την στιγμή που η σφαίρα διαπερνά το κρανίο του Κένεντι, και είναι το μοναδικό καρέ του φιλμ που δεν είχε δοθεί τότε στην δημοσιότητα. Ο Ζαπρούντερ μετά τους πυροβολισμούς κατάλαβε ότι είχε καταγράψει κάτι σημαντικό στην κάμερα και εμφάνισε το φιλμ το ίδιο απόγευμα σε τρία αντίγραφα. Μόλις μαθεύτηκε ότι υπάρχει βίντεο από την δολοφονία του Κένεντι, δημοσιογράφοι και πρακτορεία προσέφεραν στον Ζαπρούντερ 100.000 δολάρια ως αμοιβή για το βίντεο, όπως έγραψε η Washington Post. Τελικά ο Ζαπρούντερ πούλησε τα δικαιώματα του φιλμ στο περιοδικό Life έναντι 150.000 δολαρίων, εκ των οποίων τα 25.000 δολάρια ο Ζαπρούντερ τα δώρισε στην οικογένεια του αστυνομικού Τζ. Ντ. Τίππιτ που δολοφονήθηκε από τον Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Zapruder film στο Wikimedia Commons
Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη

Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη (ΚΑΕ) είναι όρος ο οποίος περιλαμβάνει τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης (ομάδα του Βίσεγκραντ), τα Βαλτικά κράτη, τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Βαλκάνια). Τα περισσότερα κράτη της ΚΑΕ είναι πρώην κομμουνιστικά κράτη-μέλη του Ανατολικού Μπλοκ (Σύμφωνο της Βαρσοβίας) στην Ευρώπη. Η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία χρησιμοποιεί συχνά τα αρκτικόλεξα ΚΑΕ ή ΧΚΑΕ για αυτόν τον όρο. Ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης χρησιμοποιεί τον όρο "Χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης", ο οποίος περιλαμβάνει αρκετές από αυτές τις παραπάνω χώρες.

 Ο όρος ΚΑΕ περιλαμβάνει τα πρώην κράτη-μέλη του Ανατολικού μπλοκ (Σύμφωνο της Βαρσοβίας) τα οποία βρίσκονταν δυτικά του μεταπολεμικού συνόρου με την πρώην Σοβιετική Ένωση. Ο όρος περιλαμβάνει επίσης τα διάδοχα κράτη της πρώην Γιουγκοσλαβίας (η οποία δεν ανήκε στο Ανατολικό Μπλοκ) και τα τρία Βαλτικά κράτη – την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία (τα οποία επέλεξαν να μην ενταχθούν στην ΚΑΚ όπως έκαναν οι 12 υπόλοιπες δημοκρατίες της ΕΣΣΔ). Οι χώρες της ΚΑΕ υποδιαιρούνται περαιτέρω με βάση τη συμμετοχή τους ή μη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ): Οκτώ κράτη της ΚΑΕ προσχώρησαν στην ΕΕ στις 1 Μαΐου 2004 (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Τσεχία, Σλοβακία, Πολωνία, Ουγγαρία και Σλοβενία). Δύο ακόμα κράτη της ΚΑΕ εντάχθηκαν στην ΕΕ την πρωτοχρονιά του 2007 (Ρουμανία και Βουλγαρία) και η Κροατία εντάχθηκε στην ΕΕ στις 1 Ιουλίου 2013. Σύμφωνα με ανάλυση της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2008, η μετάβαση των πρώην κομμουνιστικών νέων κρατών μελών της ΕΕ (τα οποία εντάχθηκαν το 2004 και το 2007) σε προηγμένες οικονομίες της αγοράς έχει ολοκληρωθεί.Οι χώρες της ΚΑΕ περιλαμβάνουν τα πρώην σοσιαλιστικά κράτη δυτικά της Ρωσίας, τη Λευκορωσία, την Ουκρανία, τη Μολδαβία, τη νότια Φινλανδία και τη Βαλτική Θάλασσα. Τα όρια της ΚΑΕ είναι το βόρειο σύνορο της Ελλάδας με την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία, καθώς και τα ανατολικά σύνορα της Ιταλίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας: Εσθονία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Λετονία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Λιθουανία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Πολωνία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Γερμανία (Ανατολικό τμήμα) - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Τσεχική Δημοκρατία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Σλοβακία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Ουγγαρία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Ρουμανία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Βουλγαρία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Σλοβενία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Κροατία - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ Αλβανία - μέλος του ΝΑΤΟ Μαυροβούνιο - μέλος του ΝΑΤΟ Σερβία Βόρεια Μακεδονία Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κοσσυφοπέδιο (μερικώς αναγνωρισμένο κράτος)Σύμφωνα με τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, οι χώρες Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είναι οι εξής: Αλβανία, Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία και τα Βαλτικά κράτη (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Επίθεση Τρομπόφσκι

Η Επίθεση Τρομπόφσκι (Trompowsky Attack) είναι ένα δημοφιλές άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις 1.δ4 Ιζ6 2.Αη5 (σε αλγεβρική σημειογραφία). Ο Τζούλιαν Χόντγκσον και η Αντοανέτα Στεφάνοβα είναι μεταξύ πολλών γκρανμαίτρ που εφάρμοσαν συχνά την επίθεση αυτή.Η Επίθεση Τρομπόφσκι καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τον κωδικό A45, μαζί με άλλες άτυπες απαντήσεις στο 1.δ4 Ιζ6.

 Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Βραζιλιάνο πρωταθλητή σκακιού Οκτάβιο Τρομπόφσκι (Octávio Figueira Trompowsky de Almeida, 1897–1984), ο οποίος έπαιζε την επίθεση αυτή κατά τη δεκαετία του 1930 και του 1940. Τα λευκά με τη δεύτερη κίνησή τους έχουν πρόθεση να ανταλλάξουν τον αξιωματικό τους με τον ίππο των μαύρων, αφήνοντας με διπλό πιόνι τα μαύρα. Αυτό δεν θεωρείται θανάσιμη απειλή και τα μαύρα μπορεί τελικά να ακολουθήσουν το σχέδιο των λευκών. Η Επίθεση Τρομπόφσκι είναι μια δημοφιλής εναλλακτική λύση για τις πιο κοινές συνέχειες μετά το 1.δ4 Ιζ6 που αρχίζουν με 2.γ4 ή 2.Ιζ3. Τα λευκά παίζοντας την κίνηση 2.Αη5 μπαίνουν εις βάθος, και με πλάγιο τρόπο, στα μονοπάτια της θεωρίας ανοιγμάτων από διάφορες Ινδικές άμυνες, όπως η Ινδική άμυνα του βασιλιά, η Ινδική άμυνα της βασίλισσας, η Νιμζοϊνδική άμυνα, καθώς και η Άμυνα Γκρίνφελντ. Σε μια κλειστή παρτίδα, μετά από 1.δ4 δ5, τα λευκά μπορούν εναλλακτικά να παίξουν την κίνηση 2.Αη5, η επίθεση αυτή είναι γνωστή ως Ψευδο-Τρομπόφσκι επίθεση, ή Επίθεση Χόντγκσον, ή Επίθεση Λεβίτσκι, ή Επίθεση του αξιωματικού της βασίλισσας, ή απλούστερα Επίθεση του αξιωματικού, και η οποία καταχωρείτε ξεχωριστά στον ECO κωδικό D00. Η παρτίδα μπορεί να μεταφερθεί στην Επίθεση Τρομπόφσκι όταν τα μαύρα απαντήσουν 2...Ιζ6. Στην Ολλανδική άμυνα, μετά από 1.δ4 ζ5, τα λευκά μπορούν και πάλι να παίξουν την κίνηση 2.Αη5, η οποία καταχωρείτε στον ECO κωδικό A80, και συχνά αποτελεί μια εναλλακτική λύση των λευκών αντί της 2.η3. Hooper, David Vincent· Whyld, Kenneth (1996). The Oxford Companion to Chess. Oxford University. ISBN 0-19-280049-3. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Trompowsky Attack
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Επισκοπή Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Επισκοπή Κισάμου). Δυτικά του παλαιοχριστιανικού ναού του Μιχαήλ Αρχαγγέλου (Ροτόντα), στον οικισμό της Επισκοπής Κισάμου, πάνω σε ύψωμα είναι κτισμένος ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, στο εσωτερικό του οποίου διασώζεται λαϊκότροπος τοιχογραφικός διάκοσμος των μέσων του 15ου αι.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. "Φιλοξενία", Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Αμπέλια Λάρισας

Τα Αμπέλια είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Βερδικούσας, του δήμου Ελασσόνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ελασσόνας του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Τα Αμπέλια είναι πεδινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκονται στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Οξυά» (1.416 μ.), κοντά στις δυτικές όχθες του ποταμού Τιταρήσιου και κοντά στα όρια με τον νομό Τρικάλων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Ο οικισμός απέχει 49 χλμ. περίπου ΒΔ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βερδικούσσης του νομού Λαρίσης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Βερδικούσσης και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνος. Η εκκλησία των Αγίων Πάντων στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
291

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 291 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 291 (CCXCΙ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τιβεριανού και Δίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1044 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 291 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός υπογράφει ειρηνευτικές συμφωνίες με τα βασίλεια των Αξούμ και Νουβίας. Κίνα Πόλεμος των Οχτώ Πριγκίπων: μετά το θάνατο του Αυτοκράτορα Σίμα Γιαν (Τζιν Γουντί), ένας εμφύλιος πόλεμος ξεσπά μεταξύ των πριγκίπων και των δούκων της Δυναστείας των Τζιν. Η αντιπαράθεση αυτή αφανίζει και μείιώνει τον πληθυσμό των επαρχιών της Βόρειας Κίνας. Αγία Αγνή, Χριστιανή μάρτυρας (πεθαίνει περίπου το 304) Άγιος Ιλαρίων, ερημίτης και άγιος (πεθαίνει το 371) Λι Σου, γυναίκα στρατηγός κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τζιν 10 Ιανουαρίου - Αγία Φιλομένα, Ελληνίδα πριγκίπισσα, Χριστιανή μάρτυρας (πεθαίνει περίπου το 304) Σίμα Λιάν, αντιβασιλέας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σίμα Γιεν Σίμα Ουέι, πρίγκιπας κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 271) Ουέι Γκουάν, στρατηγός του Βασιλείου του Ουέι (γεννιέται το 220) Ουέν Γιαν, στρατηγός του Βασιλείου του Ουέι (γεννιέται το 238) Γιαν Τζαν, αξιωματούχος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σίμα Γιεν
Κόμητες του Κλερμόν

Οι Κόμητες του Κλερμόν εμφανίζονται για πρώτη φορά στις αρχές του 11ου αιώνα. Η πρωτεύουσα του δουκάτου ήταν η Κλερμόν που βρισκόταν στον σημερινό Γαλλικό νομό Ουάζ, τότε βρισκόταν στην αρχαία κομητεία Μπωβαί της επαρχίας Ιλ-ντε-Φρανς. Όταν πέθανε ο άτεκνος Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας την μετέφερε στους διαδόχους του (1218) και την προσάρτησε στο Γαλλικό στέμμα. Ο γιος του Γάλλου βασιλιά Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης την πήρε σαν δώρο, την κράτησε η γενεαλογική του γραμμή μέχρι την εποχή που ξεκληρίστηκε. Στην συνέχεια την παρέλαβε ο Οίκος των Βουρβόνων, γενάρχης του νέου κλάδου ήταν ο Ροβέρτος του Κλερμόν μικρότερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου και της Μαργαρίτας της Βαρκελώνης. Ο Οίκος των Βουρβόνων διατήρησε την κομητεία μέχρι την εποχή που η κομητεία κατασχέθηκε από το Γαλλικό στέμμα (1527).

 Βαλδουίνος Α΄ του Κλερμόν (πέθανε το 1023) Βαλδουίνος Β΄ του Κλερμόν (1023-1042), γιος του Βαλδουίνου Α΄ Ρενώ Α΄ του Κλερμόν (1024-1088), γαμπρός του Βαλδουίνου Β΄ Ούγος (1088-1101), γιος του Ρενώ Α΄ Ρενώ Β΄ (1101-1161), γιος του Ούγου Α΄ Ραούλ, γιος του Ρενώ Β΄ και Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Λουδοβίκος του Μπλουά (1191–1205), γαμπρός του Ραούλ Α΄ Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά (1205–1218), γιος του ΛουδοβίκουΤην κομητεία αγόρασε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας (1218) Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης (1218–1234), γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου Αλμπέρικ, κόμης του Κλερμόν (1234 - άγνωστη ημερομηνία), γιος του Φιλίππου Α΄, πούλησε την κομητεία στην αδελφή του Ιωάννα Ιωάννα, κόμισσα του Κλερμόν (άγνωστη ημερομηνία - 1252), κόρη του Φιλίππου Α΄Με την έλλειψη των αρσενικών κληρονόμων η κομητεία κατασχέθηκε από το Γαλλικό στέμμα. Ροβέρτος του Κλερμόν (1268–1317), μικρότερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου. Λουδοβίκος Α΄ του Μπουρμπόν (1317–1327, 1331–1341), γιος του ΡοβέρτουΟ Λουδοβίκος Α΄ αντάλλαξε την κομητεία του Κλερμόν με την κομητεία του Λα Μαρς (1327), αργότερα επέστρεψε σε αυτόν (1331) Πέτρος Α΄ της Βουρβόνης (1341–1356), γιος του Λουδοβίκου Α΄ Λουδοβίκος Β΄ του Μπουρμπόν (1356–1410), γιος του Πέτρου Α΄ Ιωάννης Α΄ του Μπουρμπόν (1410–1434), γιος του Λουδοβίκου Β΄ Κάρολος Α΄ του Μπουρμπόν (1434–1456), γιος του Ιωάννη Α΄ Ιωάννης Β΄ του Μπουρμπόν (1456–1488), πρώτος γιος του Καρόλου Α΄ Κάρολος Β΄ του Μπουρμπόν (1488), δεύτερος γιος του Καρόλου Α΄ Πέτρος Β΄ του Μπουρμπόν (1488–1503), μικρότερος γιος του Καρόλου Α΄ Σουζάνα της Βουρβόνης (1503–1521), κόρη του Πέτρου Β΄ Κάρολος Γ΄ του Μπουρμπόν (1521–1527), σύζυγος της ΣουζάναςΜετά τον θάνατο του Καρόλου Γ΄ έγινε κατάσχεση του δουκάτου από το Γαλλικό στέμμα. Κάρολος Β΄ της Ορλεάνης (1540–1545) Ανρί ντ'Ορλεάν (1957–1984, 1987–1999) Φρανσουά ντ'Ορλεάν (1999–2017) Baldwin, John W. (1986). The Government of Philip Augustus: Foundations of French Royal Power in the Middle Ages. University of California Press. Wood, Charles T. (1966). The French Apanages and the Capetian Monarchy, 1224-1328. Harvard University Press.
Οφεράισσελ

Το Οφεράισσελ (Ολλανδικά: Overijssel ) είναι επαρχία στα ανατολικά της Ολλανδίας με πρωτεύουσα το Ζβόλε και μεγαλύτερη πόλη της το Ενσχέντε. Σε ελεύθερη μετάφραση η ονομασία σημαίνει «Επί του ποταμού Άισελ».

 Το Οφεράισσελ ονομαζόταν παλιά Όφερστιχτ, και περιελάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής επαρχίας Ντρέντε. Το 1336 ενσωματώθηκε προσωρινά στο μεσαιωνικό δουκάτο του Χίλντερς αλλά τελικά έγινε μέρος της Αρχιεπισκοπής της Ουτρέχτης (1347) με το όνομα het Sticht («η επισκοπή»). Η αρχιεπισκοπή απέδωσε με τη σειρά της την επαρχία στον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ το 1528 και ο αυτοαποκαλούμενος «Λόρδος του ποταμού Άισελ» Κάρολος της άλλαξε το όνομα σε Όφεράισσελ. Όταν ο λαός επαναστάτησε κατά του διαδόχου Φίλιππου Β΄, το Οφεράισσελ άρχισε να διοικείται από τους αριστοκράτες της περιοχής. Ύστερα από μια σύντομη κατοχή από την Αρχιεπισκοπή-δουκάτο του Μίνστερ (1672-1674), το Οφεράισσελ μεταρρύθμισε τη διοίκησή του δίνοντας μεγαλύτερες εξουσίες στους δημάρχους της, κάτι που ξεσήκωσε τον κόσμο οδηγώντας στην Δημοκρατία της Μπατάβιας το 1795. Η νέα κεντρική Ολλανδική κυβέρνηση αναμόρφωσε την αυτοδιοίκηση της χώρας κατά τα πρότυπα της Γαλλίας και συγχώνευσε το Οφεράισσελ με τη Ντρέντε το 1798, δίνοντάς τους το όνομα Ouden Ijssel («παλιά επαρχία του Άισελ») που άλλαξε σε Όφεράισσελ το 1801. Οι Γάλλοι προσάρτησαν τη Δημοκρατία της Μπατάβιας το 1810 και η επαρχία του Οφεράισσελ υπάχθηκε στη γαλλική διοίκηση, αλλά με την ήττα του Ναπολέοντα το 1814, το Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών επανέφερε το παλαιό καθεστώς. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το Οφεράισσελ παρέμεινε υπό Ναζιστική κατοχή μεταξύ Μαϊου 1940 και Απριλίου 1945. Το Οφεράισσελ συνορεύει στα ανατολικά με τη Γερμανία, στα δυτικά με τη Φλέβολαντ, στα νότια με τη Χέλντερλαντ και στα βόρεια με τη Ντρέντε. Στα νοτιοανατολικά της, η επαρχία είναι αμμώδης καθώς διασπάται από τους ποταμούς Ρέχε και Ντίνκελ και άλλα ρυάκια. Αντιθέτως, στα βορειοδυτικά το έδαφος είναι λασπώδες και γεμάτο βάλτους, πράγμα που επέτρεψε τη χρήση του για την παραγωγή ενέργειας. Η περιοχή είναι ένας μικρός υγρότοπος γεμάτος από διάσπαρτες, μικρές λίμνες. Το υψηλότερο σημείο του Οφεράισσελ είναι ο λόφος του Λόσσερ που φτάνει στα 89μ, ενώ το χαμηλότερο είναι στο Κάμπεν, δύο μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Οι κυριότεροι δήμοι και κοινότητες (πληθυσμοί σε παρένθεση) του Οφεράισσελ είναι οι ακόλουθοι: Επίσημος ιστότοπος της επαρχίας (Ολλανδικά) Διοίκηση του Οφεράισσελ (Ολλανδικά) Δραστηριότητες στο Οφεράισσελ (Ολλανδικά)
Σαλιχά Σουλτάνα

Η Σαλιχά Βαλιντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:صالحة سبكتي سلطان) (Τούρκικα: Saliha Valide Sultan, 1680 - 21 Σεπτεμβρίου 1739) ήταν η δεύτερη σύζυγος του σουλτάνου Μουσταφά Β΄ και μητέρα του σουλτάνου Μαχμούτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κράτησε τον τίτλο και τη θέση της Βαλιντέ Σουλτάν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του γιου της, μέχρι τον θάνατό της. Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Saliha Valide Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Γεννήθηκε το 1680 στην Κωνσταντινούπολη. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αλεξάνδρα. Η Σαλιχά ήταν Ελληνικής καταγωγής. Ήταν θετή κόρη μιας οικογένειας που ζούσε στην γειτονιά του Γαλατά. Στις 2 Αυγούστου 1696 σε ηλικία 16 ετών γέννησε τον μελλοντικό Σουλτάνο Μαχμούτ Α΄. Ήταν η πρώτη παλλακίδα του Μουσταφά Β΄, η δεύτερη ήταν η Σεχσουβάρ Σουλτάν. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1730 μια μικρή ομάδα Γενίτσαρων ξεσήκωσε μερικούς από τους πολίτες της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στις μεταρρυθμίσεις του Αχμέτ Γ΄, ο οποίος ήταν αδελφός του Μουσταφά Β΄, συζύγου της Σαλιχά. Ο αρχηγός των επαναστατών οδήγησε την εξέγερση στο παλάτι Τοπ Καπί, απαιτώντας το θάνατο του Μεγάλου Βεζίρη Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά και την παραίτηση του Αχμέτ Γ΄. Ο Σουλτάνος προσχώρησε στις απαιτήσεις, εκτέλεσε τον Ιμπραήμ Πασά και συμφώνησε να παραιτηθεί. Τον αντικατέστησε ο ανιψιός του, Μαχμούτ Α΄. Ως αποτέλεσμα αυτού του περιστατικού, η Σαλιχά έγινε η νέα Βαλιντέ Σουλτάν και κατείχε την θέση μέχρι τον θάνατό της. Πέθανε το 1739 στο παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Ο τόπος ταφής της βρίσκεται στο εσωτερικό του τάφου της Τουρχάν Χατιτζέ Σουλτάν, μητέρας του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄, στο Γενί Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη. ^ Mahmut I's mother Aleksandra or Saliha Sultan (Günseli İnal, Semiramis Arşivi, Semiramis: Sultan'ın Gözünden Şenlik, Yapı Kredi Yayınları, 2005 , ISBN 9789750809286, p. 27.) İkinci Mustafa'nın (Saliha Sultan) takma adlı cariyesi Rum kızı Aleksandra'dan doğan oğlu Birinci Mâhmut (Ali Kemal Meram, Padisah Anaları, Öz Yayınları, 1977, p. 347.)Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Τα Παιδιά της Παλαιότητας

Τα Παιδιά της Παλαιότητας είναι μουσικό συγκρότημα από την Κέρκυρα. Το σχήμα προέκυψε μετά τη διάλυση των επίσης Κερκυραίων Κόρε. Ύδρο. και αποτελεί ουσιαστικά τη συνέχειά τους.

 Τα Παιδιά της Παλαιότητας σχηματίστηκαν στην Κέρκυρα το καλοκαίρι του 2013 από τον frontman των Κόρε. Ύδρο. Π.Ε. Δημητριάδη, τον τελευταίο κιθαρίστα του σχήματος, τον πιανίστα Μάριο Πλασκασοβίτη και τον στενό τους φίλο, κιθαρίστα Νίκο Ραράκο, μαζί με την τσελίστρια Χριστίνα Παπαλίτσα και τον επίσης συνεργάτη της τελευταίας περιόδου των Κόρε. Ύδρο., μπασίστα Παντελή (Ντέλο) Πέτρου. Το όνομα του συγκροτήματος αναφέρεται στο τραγούδι "Η Παλαιότητα", από τον τελευταίο δίσκο των Κόρε. Ύδρο., καθώς -σύμφωνα με τον Π.Ε. Δημητριάδη, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Sonik- ο πυρήνας του σχήματος είναι τα παιδιά πίσω από αυτό το τραγούδι, «με κοινό χαρακτηριστικό τους το ότι δεν παίρνουν και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους». Με οδηγό έναν κύκλο ανέκδοτων τραγουδιών του Δημητριάδη, διαμορφώθηκε η καλλιτεχνική ιδέα μέσα από την οποία προέκυψε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος, 12 Τραγούδια από τις Κατακόμβες, που κυκλοφόρησε από την Inner Ear τον Ιούνιο του 2014 και παρουσιάστηκε ζωντανά σε μια πρώτη επίσημη εμφάνιση στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 2014. Tον Οκτώβριο του 2014 τα Παιδιά της Παλαιότητας ξεκίνησαν τη δημιουργία του δεύτερου δίσκου τους Consortium in Amato, με την προσθήκη του ντράμερ Αριστοτέλη Κροκίδη, ενός δεύτερου κιθαρίστα (Θοδωρής Άνθης) και της μπασίστριας Νούμερο Μπλε. Το εξώφυλλο του δίσκου αποτέλεσε την αφορμή της λύσης της πολυετούς συνεργασίας του Δημητριάδη με τη δισκογραφική Inner Ear. Ο δίσκος τελικά κυκλοφόρησε, αρχικά σε CD τον Νοέμβριο του 2015, από την κερκυραϊκή L39, ενώ τον Απρίλιο του 2017 επανακυκλοφόρησε σε διπλό LP, με τρία επιπλέον τραγούδια. Το Consortium in Amato απέσπασε αξιοσημείωτη κριτική αναγνώριση και παρουσιάστηκε σε σειρά ζωντανών εμφανίσεων. Τον Σεπτέμβριο του 2017 ο ντράμερ Αριστοτέλης Κροκίδης αντικαταστάθηκε από τον Επαμεινώνδα Καραΐσκο. Στις 9 Ιουνίου του 2020 κυκλοφόρησε από την Inner Ear ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος, με τίτλο Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών, με προπομπό το τραγούδι "Τα Απέραντα Θέρη μου". Τα Παιδιά της Παλαιότητας - επίσημος δικτυακός τόπος Τα Παιδιά της Παλαιότητας - επίσημη σελίδα στο Facebook Τα Παιδιά της Παλαιότητας - επίσημο κανάλι στο YouTube Τα Παιδιά της Παλαιότητας στο Discogs Τα Παιδιά της Παλαιότητας στο Musicbrainz
Αιθιοπικές γενικές εκλογές 2015

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αιθιοπία στις 24 Μαΐου 2015. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη του κυβερνώντος κόμματος (Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο του Αιθιοπικού Λαού ή EPRDF) και των προσκείμενων σε αυτό κομμάτων με σαρωτική πλειοψηφία. Η αντιπολίτευση, που, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα δεν κέρδισε ούτε μία έδρα στις εκλογές, κατήγγειλε νοθεία και καταστολή των διαφωνούντων από την κυβέρνηση. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά το θάνατο, το 2012, του πρωθυπουργού Μέλες Ζενάουι. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώνονται στις 22 Ιουνίου.

 Τα 547 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος "Ο νικητής τα παίρνει όλα" (first-past-the-post). Συνολικά 1.828 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 547 έδρες, από τους οποίους οι 9 ήσαν ανεξάρτητοι και οι υπόλοιποι εκπροσώπησαν 44 κόμματα. Επί συνόλου 1.828 υποψηφίων, οι 1.527 ήταν άνδρες και οι 801 γυναίκες. Η συμμετοχή στις εκλογές διαμορφώθηκε στο 90%, ενώ οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στους εκλογικούς καταλόγους ήταν 36,8 εκατομμύρια. Οι ΗΠΑ κατήγγειλαν ότι εμποδίστηκαν από το να στείλουν εκλογικούς παρατηρητές. Σύμφωνα με τους εκλογικούς παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση (τους μόνους που επόπτευσαν την εκλογική διαδικασία), η διαδικασία των εκλογών ήταν "ήρεμη και ειρηνική", ενώ οι εκλογές ήταν επιπρόσθετα "αξιόπιστες", με τους χαρακτηρισμούς "ελεύθερες και δίκαιες" να απουσιάζουν από την αξιολόγησή τους. Επιπλέον, έγινε γνωστό ότι 2 παρατηρητές από την αντιπολίτευση σκοτώθηκαν από δυνάμεις προσκείμενες στο κυβερνών κόμμα στα νότια της χώρας. Σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα, που ανακοινώθηκαν στα τέλη Μαΐου, το κυβερνών Επαναστατικό Δημοκρατικό Μέτωπο του Αιθιοπικού Λαού (EPRDF) και τα αδελφά του κόμματα κατέλαβαν τις 442 έδρες από τις συνολικά 547 του κοινοβουλίου, με την αντιπολίτευση να μένει εκτός κοινοβουλίου. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 22 Ιουνίου.
Μάινχαρτ ΣΤ΄ της Γκορίτσια

Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄, γερμ. Meinhard VI (απεβ. 1362) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1338-65) μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Αλβέρτο Γ΄ και μετά (1365-85) μόνος του.

 Ήταν ο τρίτος γιος τού Αλβέρτου Β΄ κυρίου της κοιλάδας του Πούστερ και της Ευφημίας, κόρης τού Ούλριχ Β΄, διοικητή (bailiff) τού Μετς (Mätsch). Το 1338 διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Ιωάννη Ερρίκο Δ΄, μαζί με τα μεγαλύτερα αδέλφια του: τον ετεροθαλή Αλβέρτο Γ΄ (γιο του Αλβέρτου Β΄ από προηγούμενο γάμο του με την Ελισάβετ της Έσσης) και τον αμφιθαλή Ερρίκο Ε΄. Το 1361 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄ και το 1365 ο Αλβέρτος Γ΄. Ήταν και οι δύο άτεκνοι, έτσι ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ έμεινε μόνος κόμης της Γκορίτσια. Το 1363 απεβίωσε ο μόνος γιος της 2ης εξαδέλφης του Μαργαρίτας κόμισσας του Τυρόλου και η Μαργαρίτα πιέστηκε να παραχωρήσει το Τυρόλο στον γιο του εξαδέλφου της, τον Ροδόλφο Δ΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ διεκδίκησε το Τυρόλο, αλλά χωρίς επιτυχία. Ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τον αναβάθμισε σε πρίγκιπα. Κατάφερε να ελαττώσει τη δύναμη του πατριαρχείου της Ακουιλέια, αλλά όταν η Βενετία έγινε η δικαιούχος του πατριαρχείου δημιουργήθηκαν οξείες αντιθέσεις μεταξύ τους. Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ αποσύρθηκε από τον κάστρο Γκορίτσια και εγκαταστάθηκε στο κάστρο Μπρυκ του Ληντς. Η διακυβέρνησή του χαρακτηρίστηκε από την παρακμή της κομητείας της Γκορίτσια. Από εδώ και στο εξής οι πρίγκιπες της Γκορίτσια, για να σώσουν την οικονομική κατάσταση που χειροτέρευε, έπρεπε να υποθηκεύουν και να πωλούνε όλο και πιο πολύ από τις ιδιοκτησίες τους. Ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ ενεπλάκη σε διαφωνίες με τις γειτονικές επισκοπές και τους Αψβούργους για τη διαδοχή της Καρινθίας και του Τυρόλου. Νυμφεύτηκε πρώτα την Αικατερίνη, κόρη του Ούλριχ Ε΄ κόμη του Πφάννμπερκ και είχε τέκνα: Άννα του Τσβάρσενεκ απεβ. 1402, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Φρανκοπάν κόμη της Βέλια, μπάνο της Κροατίας. Αικατερίνη απεβ. 1391, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου. Ούρσουλα του Σένεκ, Νόιχαους & Ούττενσταϊν, παντρεύτηκε τον Ερρίκος Γ΄ κόμης του Σάουμπερκ.Μετά το 1375 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Μάινχαρτ ΣΤ΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ούτεχιλτ, κόρη του Ούλριχ Δ΄ επιτρόπου (vogt) του Μετς (Mätsch) και είχε τέκνα: Ελισάβετ. Ερρίκος ΣΤ΄ 1376-1454, κόμης της Γκορίτσια. Ιωάννης Μάινχαρτ Ζ΄ 1378/80-1430, συγκυρίαρχος κόμης της Γκορίτσια. Enrtry for Meinhard VI at genealogie-mittelalter.de
Οικογένεια Τσουδερού

Η οικογένεια Τσουδερού είναι παλαιά οικογένεια της Κρήτης από τον Ασώματο Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης και κλάδος των Καλλέργηδων. Τα μέλη της διακρίθηκαν στους επαναστατικούς αγώνες για την απελευθέρωση της Κρήτης καθώς και στην πολιτική με σπουδαιότερο τον Εμμανουήλ Τσουδερό που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Γενάρχης της οικογένειας Τσουδερού ήταν ο Εμμανουήλ Καλλέργης το 1735, της μεγάλης οικογενείας των Καλλεργών, που έλαβε πρώτος το επίθετο του Τσουδερού, κατά την εφηβική του ηλικία, όταν τυχαία αναφλέγη (τσουδίστηκε κατά την Κρητική διάλεκτο) η κόμης του, όταν εμαθήτευε στην μονή Πρέβελη.

 Γεώργιος ΚαλέργηςΕμμανουήλ Τσουδερός, γενάρχης των Τσουδερών και γιος του ΓεωργίουΜελχισεδέκ Τσουδερός, ιερομόναχος, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης και γιος του Εμμανουήλ Γεώργιος Τσουδερός, στρατηγός της ελληνικής επανάστασης και γιος του ΕμμανουήλΕμμανουήλ Τσουδερός, αγωνιστής και γιος του Γεωργίου Ιωάννης Τσουδερός, αγωνιστής και γιος του ΓεωργίουΜιχαήλ Τσουδερός, πολιτικός, οπλαρχηγός και γιος του ΙωάννηΑναγνώστης Τσουδερός, ταγματάρχης του ελληνικού στρατού και γιος του ΓεωργίουΓεώργιος Τσουδερός, αγωνιστής και γιος του Αναγνώστη Ιωάννης Τσουδερός, γιατρός, βουλευτής της Κρητικής Πολιτείας και γιος του ΑναγνώστηΓεώργιος Τσουδερός, ιατρός, βουλευτής και γιος του ΙωάννηΙωάννης Γ. Τσουδερός, ιατρός και γιος του ΓεωργίουΕμμανουήλ Τσουδερός, οικονομολόγος, πρωθυπουργός και γιος του ΙωάννηΙωάννης Ε. Τσουδερός, βουλευτής, υφυπουργός και γιος του Εμμανουήλ Αθηνά Τσουδερού, πρόεδρος της Χριστιανικής Οργάνωσης Νεανίδων, σύζυγος Αθανάσιου Αθανασίου και κόρη του Εμμανουήλ Βιργινία Τσουδερού, βουλευτής, υφυπουργός, σύζυγος Γιώργου Γόντικα και κόρη του ΕμμανουήλΕυθύβουλος Τσουδερός, δικηγόρος και γιος του ΙωάννηΑνδρέας Τσουδερός, δικηγόρος, γενικός γραμματέας υπουργείου Δικαιοσύνης, πρόεδρος ΕΡΤ, πρόεδρος Παγκρητίου Ενώσεως και γιος του ΕυθύβουλουΙάκωβος Τσουδερός, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης και γιος του Εμμανουήλ Ιωάννης Τσουδερός, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης και γιος του Εμμανουήλ Νικόλαος Τσουδερός, αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης και γιος του Εμμανουήλ