IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κόλπος του Μπάφιν

Κόλπος του Μπάφιν (αγγλικά: Baffin Bay, γροιλανδικά: Avannaata Imaa) ονομάζεται η θάλασσα που βρίσκεται δυτικά της Γροιλανδίας και ανατολικά της νήσου Μπάφιν. Νότια του κόλπου του Μπάφιν βρίσκεται ο πορθμός του Ντέιβις μέσω του οποίου συνδέεται με τη Θάλασσα του Λαμπραντόρ και τον Ατλαντικό ωκεανό. Ενώ το βόρειο τμήμα του κόλπου του Μπάφιν ονομάζεται πορθμός του Νερς ο οποίος συνδέει τον κόλπο με τον Αρκτικό ωκεανό. Ο κόλπος δεν είναι πλωτός το μεγαλύτερο μέρος του έτους, λόγω του καλύμματος πάγου και την υψηλή πυκνότητα από επιπλέοντες πάγους και παγόβουνα.

 Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός καθορίζει τα όρια του κόλπου του Μπάφιν ως εξής: Από το Βορρά: Μία γραμμή από το ακρωτήριο Σέρινταν της νήσου Έλσμιρ (82°35′Β 60°45′Δ) ως το ακρωτήριο Μπράιαντ της Γροιλανδίας. Από Ανατολικά: Η δυτική ακτή της Γροιλανδίας. Από Νότια: Ο 70ος βόρειος παράλληλος μεταξύ της Γροιλανδίας και της νήσου Μπάφιν. Από Δυτικά: Το ανατολικό όριο του Βορειοδυτικού περάσματος (η ανατολική ακτή του νησιού Έλσμιρ από το ακρωτήριο Σέρινταν ως το ακρωτήριο Νόρτον Σω (76°29′Β 78°30′Δ) και από εκεί στο Σημείο Φίλιπς (νήσος Κόμπουργκ) δια μέσω του νησιού έως τη χερσόνησο Μαρίνα (75°55′Β 79°10′Δ) και από εκεί στο ακρωτήριο Φιτς Ρόι (νησί Ντέβον) κατά μήκος της ανατολικής ακτής ως το ακρωτήριο Σέραρντ (Κέιπ Όσμπορν) (74°35′Β 80°30′Δ) και από εκεί ως το ακρωτήριο Λίβερπουλ, (νήσος Μπάιλοτ) (73°44′Β 77°50′Δ) κατά μήκος της ανατολικής ακτής ως το ακρωτήριο Γκρέιαμ Μουρ και από εκεί ως το ακρωτήριο Μακκούλοτς (72°29′Β 75°08′Δ) και κατά μήκος της ανατολικής ακτής της νήσου Μπάφιν ως το Ιστ Μπλαφ, το νοτιοανατολικότερο σημείο του και τέλος το ανατολικό όριο του κόλπου του Χάντσον. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Baffin Bay στο Wikimedia Commons
Ματίας Μπούχινγκερ

Ο Ματίας Μπούχινγκερ (Matthias Buchinger, 3 Ιουνίου 1674 - 10/16 Αυγούστου 1739, γνωστός στα αγγλικά και ως Matthew Buckinger) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης, ταχυδακτυλουργός και εικονογράφος, ο οποίος γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.

 Γεννήθηκε στο Άνσμπαχ της Γερμανίας χωρίς χέρια και χωρίς το κάτω μέρος των ποδιών. Ως καλλιτέχνης και διασκεδαστής επέδειξε τα κατορθώματά του σε πολλές αυλές, και έγινε γνωστός ώς ο «Μικρός Άνθρωπος από τη Νυρεμβέργη». Ταξίδεψε στην Αγγλία προσπαθώντας να συναντηθεί με τον Βασιλιά Γεώργιο Α', ενώ έπειτα μετακινήθηκε στην Ιρλανδία όπου έδωσε δημόσιες παραστάσεις, το 1720 στο Δουβλίνο και το 1722 στο Μπέλφαστ. Ο Μπούχινγκερ παντρεύτηκε τέσσερεις φορές και είχε τουλάχιστον δεκατέσσερα παιδιά (από οκτώ διαφορετικές γυναίκες). Φημολογούνταν ότι είχε κάνει παιδιά με δεκαεπτά ερωμένες. Η φήμη του Μπούχινγκερ ήταν τόσο διαδεδομένη που την δεκαετία του 1780 ο όρος Buckinger's boot (η μπότα του Μπάκιντζερ) χρησσιμοποιούνταν στην Αγγλία ως εφημισμός για το αιδοίο (επειδή το μόνο «άκρο» που είχε ήταν το πέος του). Εκτός από την ταχυδακτυλουργία ο Μπούχινγκερ είχε καλή φήμη και ως χαράκτης και καλλιτέχνης. Πέθανε στο Κορκ της Ιρλανδίας. Παρά το ότι είχε μικρά σαν πτερύγια άκρα, οι χαράξεις του ήταν υπερβολικά λεπτομερείς. Ένα τέτοιο έργο του, μία αυτοπροσωπογραφία, ήταν τόσο λεπτομερές ώστε μία πλησιέστερη εξέταση στις μπούκλες των μαλλιών του αποκάλυψε ότι στην πραγματικότητα αποτελούνταν από 7 βιβλικούς ψαλμούς και την Κυριακή Προσευχή, γραμμένα με μικροσκοπικά γράμματα.Παρά την αναπηρία του, ο Μπούχινγκερ ήταν ικανός ταχυδακτυλουργός, κάνοντας μπάλες να εξαφανιστούν κάτω από κούπες και πουλιά να εμφανιστούν από το πουθενά. Λέγεται επίσης ότι ήταν ανίκητος στα χαρτιά, ενώ κατέπλησε τους θεατές με τις ικανότητές του στη σκοποβολή. Του άρεσε να κατασκευάζει πλοία σε μπουκάλια. Ενώ εν γένει ήταν πολύ επιδέξιος.Οι μουσικές του ικανότητες περιελάμβαναν την ικανότητα να παίζει διάφορα μουσικά όργανα όπως όμποε, τρομπέτα και φλάουτο, κάποια από τα οποία εφηύρε ο ίδιος.
Λύρα Καλαβρίας

Η λύρα Καλαβρίας (ιταλ.: lira calabrese) είναι ένα έγχορδο παραδοσιακό μουσικό όργανο χαρακτηριστικό ορισμένων περιοχών της Καλαβρίας (περιοχή Locride και την περιοχή του Monte Poro) της Νότιας Ιταλίας. Όπως η κρητική λύρα, η πολίτικη λύρα και άλλα παρόμοια όργανα, έλκει την καταγωγή του από την αρχαιοελληνική λύρα, ενώ παίζεται με δοξάρι.

 Όπως και άλλες λύρες της ίδιας οικογένειας των «τοξωτών λυρών» (π.χ. η Κρητική Λύρα) η Λύρα Καλαβρίας παίζεται όρθια, συνήθως στηριζόμενη μεταξύ των γονάτων. Το αριστερό χέρι συνήθως κρατάει τη λαβή του οργάνου και αγγίζει τις χορδές με τα νύχια πλαγίως, ενώ το δεξί του χέρι του οργανοπαίκτη κρατάει το δοξάρι. Οι τρεις χορδές (η κεντρική είναι λίγο μεγαλύτερη) παραδοσιακά φτιάχνονταν από έντερο ζώου (νάιλον σήμερα), ενώ το δοξάρι από τρίχες αλόγου (ή νάιλον). Το ρεπερτόριο περιλαμβάνει παραδοσιακούς ρυθμούς που συνοδεύουν το τραγούδι (π.χ. τραγούδια της καντάδας και οργή), καθώς και τραγούδια κατάλληλα για το χορό (ταραντέλλες κλπ). Το ρεπερτόριο της λύρας Καλαβρίας είναι γνωστό μόνο μέσα από ιστορικά αρχεία παλαιών οργανοπαικτών, ή από σύγχρονους ανθρώπους που γνωρίζουν παλαιότερους οργανοπαίκτες. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ολοένα και μεγαλύτερο ενδιαφέρον γύρω από την λύρα Καλαβρίας και έχει προκαλέσει χρήση του οργάνου από συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής και την επανεμφάνιση νέων κατασκευαστών λύρας σε διάφορα μέρη της Καλαβρίας. Πιθανή προέλευση της λύρας Καλαβρίας είναι η Βυζαντινή λύρα με δοξάρι (lūrā) της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, παρόμοια με το ραμπάμπ των Ισλαμικών Αυτοκρατοριών της εποχής. Ο Πέρσης γεωγράφος Ibn Khurradadhbih (π. 911) του 9ου αιώνα, αναφερόμενος στην λεξικογραφική καταγωγή των μουσικών οργάνων της εποχής κατέγραψε την λύρα με δοξάρι (lūrā), μαζί με το εκκλησιαστικό όργανο (urghun), το shilyani (πιθανότατα ένα είδος άρπας) και το salandj σαν τα τυπικά όργανα των Βυζαντινών. Όμοια τρίχορδα όργανα με δοξάρι, απόγονοι της βυζαντινής λύρας εξακολουθούν να παίζονται μέχρι σήμερα σε μετα-Βυζαντινές περιοχές, όπως για παράδειγμα, η Γκαντούλκα (Gadulka) της Βουλγαρίας, η Κρητική λύρα της Κρήτης και των Δωδεκανήσων, η Κεμανές Καππαδοκίας , η Ποντιακή λύρα και η Πολίτικη λύρα της Κωνσταντινούπολης. La lira calabrese, supplemento a Calabria, Catanzaro, maggio 1987, quaderno n. 2, anno XV, n. 25. libricino del cd La lira in Calabria - RLS 002 - Coop. "R.L.S.", Catanzaro, 1994. La lira, di Goffredo Plastino, Edizioni Monteleone (VV). Margaret J. Kartomi: On Concepts and Classifications of Musical Instruments. Chicago Studies in Ethnomusicology, University of Chicago Press, 1990
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2005

Τα 71α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2005, απονεμήθηκαν στις 8 Ιανουαρίου 2006, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2005.

 Καλύτερη Ταινία: Brokeback Mountain Επιλαχών: Το τέλος της βίας και Good Night, and Good Luck. Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Χιθ Λέτζερ – Brokeback Mountain Επιλαχών: Philip Seymour Hoffman – Capote και Viggo Mortensen – Το τέλος της βίας Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ρις Γουίδερσπουν – Walk the Line Επιλαχούσα: Emmanuelle Devos – Kings and Queen (Rois et reine) και Zhang Ziyi – 2046 και Memoirs of a Geisha Καλύτερη Τανία Κινουμένων Σχεδίων: Howl's Moving Castle (Hauru no ugoku shiro) Επιλαχών: Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit and Corpse Bride Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: Christopher Doyle, Lai Yiu Fai, και Kwan Pun Leung – 2046 Επιλαχών: Robert Elswit – Good Night, and Good Luck. και Emmanuel Lubezki – The New World Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ανγκ Λι – Brokeback Mountain Επιλαχών: Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ – Το τέλος της βίας και Στίβεν Σπίλμπεργκ – Μόναχο Καλύτερο Σκηνοθετικό Ντεμπούτο: Bennett Miller – Capote Επιλαχών: Miranda July – Me and You and Everyone We Know και Phil Morrison – Junebug Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: 2046 • China/France/Germany/Hong Kong Επιλαχών: Caché • France/Austria και Look at Me (Comme une image) • France Καλύτερη Μη Κινηματογραφική Ταινία: Grizzly Man The White Diamond Επιλαχών: March of the Penguins and The Aristocrats Καλύτερο Σενάριο: Noah Baumbach – The Squid and the Whale Επιλαχών: Larry McMurtry and Diana Ossana – Brokeback Mountain και Tony Kushner and Eric Roth – Μόναχο Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Γουίλιαμ Χερτ – Το τέλος της βίας Επιλαχών: Mathieu Amalric – Μόναχο and Τέρενς Χάουαρντ – Crash Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Μαρία Μπέλο – Το τέλος της βίας Επιλαχών: Catherine Keener – The 40-Year-Old Virgin, The Ballad of Jack and Rose, και Capote και Ντάιαν Κίτον – The Family Stone Ο Επίσημος ιστότοπος
Roulettes

Οι Roulettes είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος επιδείξεων ακριβείας της Πολεμικής Αεροπορίας της Αυστραλίας. Η ομάδα απότελεί τμήμα της Κεντρικής Σχολής Πτήσεων (Central Flying School - CFS), με έδρα την αεροπορική βάση East Sale στην Βικτώρια, και δίνει περίπου 150 επιδείξεις τον χρόνο, τόσο στην Αυστραλία όσο και στις γειτονικές χώρες της ευρύτερης περιοχής της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το σμήνος χρησιμοποιεί έξι αεροσκάφη Pilatus PC-9.

 Η Κεντρική Σχολή Πτήσεων απέκτησε το πρώτο της επίσημο ακροβατικό σμήνος το 1962, τους Red Sales, χρησιμοποιόντας μαχητικά αεροσκάφη De Havilland Vampire. Το σμήνος όμως διαλύθηκε πολύ σύντομά και επανασυγκροτήθηκε ως Telstars, πρώτα το 1962 και αργότερα το 1968, χρησιμοποιόντας αεροσκάφη Macchi MB-326. Το 1970 δημιουργήθηκαν οι Roulettes για τον εορτασμό των 50 χρόνων της Αυστραλιανής Πολεμικής Αεροπορίας. Αρχικά χρησιμοποιούσαν τέσσερα αεροσκάφη Macchi MB-326, αποκτόντας ένα πέμπτο το 1974 και φτάνοντας τα επτά το 1981, πριν μειωθούν πάλι στα πέντε το 1982. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η ομάδα αναγκάστηκε να μειώσει της ώρες πτήσης της λόγω προβλήμάτων που άρχισε να εμφανίζει ο στόλος των Αυστραλιανών MB-326. Έτσι, το 1989 χρησιμοποιούσαν μόνο δύο αεροσκάφη ενώ στα τέλη του έτους άρχισαν να παραλαμβάνουν τα Pilatus PC-9, φτάνοντας στη σύνθεση που διατηρούν μέχρι σήμερα, έξι αεροσκάφη συν ένα εφεδρικό, βαμένα με άσπρο, μπλέ και έντονο κοκκινο χρώμα. Οι Roulettes είχαν τρία ατυχήματα στην ιστορία τους: Το 1983 δύο MB-326 συγκρούστηκαν στον αέρα κατά την διάρκεια δοκιμών κοντά στη βάση Sale σκοτώνοντας και τους δύο πιλότους. Το 1988 άλλα δύο MB-326 συγκρούστηκαν στον αέρα κατά την διάρκεια δοκιμών. Ο πιλότος του ενός εγκατέλειψε με άσφάλεια το αεροσκάφος του ενώ ο δεύτερος κατάφερε να το προσγειώσει χωρίς τροχούς. Το 2005 δύο PC-9 συγκρούστηκαν στον αέρα κατά την διάρκεια δοκιμών. Ο πιλότος του ενός εγκατέλειψε με άσφάλεια το αεροσκάφος του ενώ ο δεύτερος κατάφερε να το προσγειώσει. Η επίσημη ιστοσελίδα των Roulettes
Σύνταγμα της Σερβίας

Το σημερινό Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Σερβίας (σερβικά: Устав Републике Србије) υιοθετήθηκε το 2006 και αντικατέστησε το σύνταγμα που ίσχυε από το 1990. Η υιοθέτηση του νέου συντάγματος κατέστη αναγκαία το 2006, όταν η Σερβία και το Μαυροβούνιο έπαψαν να αποτελούν κοινό κράτος.Το προτεινόμενο κείμενο του συντάγματος εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση στις 30 Σεπτεμβρίου του 2006 και από το λαό στις 28-29 Οκτωβρίου 2006 μέσω δημοψηφίσματος. Το 53,04% του εκλογικού σώματος υποστήριξε το προτεινόμενο σύνταγμα, που υιοθετήθηκε επίσημα στις 8 Νοεμβρίου 2006.Το Σύνταγμα περιέχει ένα προοίμιο, 206 άρθρα και 11 μέρη.

 Τα άρθρα του συντάγματος παρέχουν διατάξεις για την προστασία των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων, για την κατάργηση της θανατικής ποινής και την απαγόρευση της ανθρώπινης κλωνοποίησης. Ορίζει ως επίσημο αλφάβητο του κράτους το Σερβικό Κυριλλικό αλφάβητο, ενώ προβλέπει την χρήση μειονοτικών γλωσσών. Άλλες διατάξεις του σερβικού συντάγματος ορίζουν τα εξής: Αναγνωρίζεται μόνο η ιδιωτική, η εταιρική και η δημόσια περιουσία. Οι ξένοι πολίτες επιτρέπεται να κατέχουν ιδιοκτησία. Πλήρης ανεξαρτησία στην Εθνική Τράπεζα της Σερβίας. Στο πλαίσιο της διαδικασίας του αποκέντρωσης, προβλέπεται η χορήγηση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας δημοτικών ακινήτων στις τοπικές κοινότητες. Η επαρχία της Βοϊβοδίνας σε καθεστώς οικονομικής αυτονομίας. Γίνεται αναφορά στις ευρωπαϊκές αξίες και πρότυπα. Το Σύνταγμα θέτει ως επίσημη γλώσσα του κράτους τη σερβική. Η θέσπιση του εθνικού ύμνου Μπόζε Πράβντε (Ο Θεός της Δικαιοσύνης). Ειδική μέριμνα για την προστασία των δικαιωμάτων των καταναλωτών, των μητέρων και των παιδιών. Ελευθερία της ενημέρωσης.
Πάουλ Καλκμπρένερ

Ο Πάουλ Καλκμπρένερ (Paul Kalkbrenner, γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου το 1977 στη Λειψία) είναι ένας Γερμανός παραγωγός techno μουσικής. Έχει κυκλοφορήσει μουσικά κομμάτια με το πραγματικό του όνομα και τα ψευδώνυμα "Paul dB+","Kalkito" και "Grenade".Επίσης πρωταγωνίστησε στην ταινία του 2008 "Berlin Calling".

 2001: Paul Kalkbrenner – Superimpose (BPitch Control) 2001: Paul Kalkbrenner – Zeit (BPitch Control) 2004: Paul Kalkbrenner – Self (BPitch Control) 2005: Paul Kalkbrenner – Maximalive (Minimaxima) 2006: Paul Kalkbrenner – Reworks (BPitch Control) 2008: Paul Kalkbrenner – Berlin Calling – The Soundtrack (BPitch Control) 2011: Paul Kalkbrenner – Icke Wieder (Paul Kalkbrenner Musik)DVD 2010: Paul Kalkbrenner – 2010 – A Live Documentary (Paul Kalkbrenner Musik)Singles και EPs 1999: Paul dB+ – Largesse EP (Synaptic Waves) 1999: Paul dB+ – Friedrichshain (BPitch Control) 2000: Paul dB+ – Largesse Plus EP (Synaptic Waves) 2000: Paul dB+ – Gigahertz (Cadeaux) 2000: Paul Kalkbrenner – dB+ (BPitch Control) 2001: Grenade – Performance Mode (Cadeaux) 2001: Paul Kalkbrenner – Chrono (BPitch Control) 2002: Paul Kalkbrenner – Brennt (BPitch Control) 2003: Paul Kalkbrenner – Steinbeisser (BPitch Control) 2003: Paul Kalkbrenner – F.FWD (BPitch Control) 2004: Paul Kalkbrenner – Press On (BPitch Control) 2005: Paul Kalkbrenner – Tatü-Tata (BPitch Control) 2006: Paul Kalkbrenner – Keule (BPitch Control) 2007: Paul Kalkbrenner – Altes Kamuffel (BPitch Control) 2008: Paul Kalkbrenner – Bingo Bongo (BPitch Control) 2009: Paul & Fritz Kalkbrenner – Sky And Sand (BPitch Control) 2009: Paul Kalkbrenner – Berlin Calling Vol. 1 (BPitch Control) 2009: Paul Kalkbrenner – Berlin Calling Vol. 2 (BPitch Control) 2011: Paul Kalkbrenner – Jestrüpp (Paul Kalkbrenner Musik) 2011: Paul Kalkbrenner – Böxig Leise (Paul Kalkbrenner Musik)
Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Η Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (τσεχικά: Kostel Nanebevzetí Panny Marie a svatého Jana Křtitele) είναι γοτθική και μπαρόκ γοτθική εκκλησία βορειοανατολικά της Κούτνα Χόρα στην Τσεχία, η οποία συμπεριλαμβάνεται στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, μαζί με την Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας και άλλα μνημεία στην Κούτνα Χόρα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά τσέχικα γοτθικά κτίρια που χτίστηκαν την εποχή των τελευταίων Πσεμισλιδών και επίσης ένα πολύ σημαντικό και ένα από τα παλαιότερα δείγματα του μπαρόκ γοτθικού ρυθμού (που συνδέεται με τον Τσέχο μπαρόκ αρχιτέκτονα Γιαν Σαντίνι Άιχελ).

 Η εκκλησία χτίστηκε αρχικά σε γοτθικό ρυθμό γύρω στο 1300 ως ένα από τα πρώτα κτίρια υψηλής γοτθικής εποχής στο Βασίλειο της Βοημίας και ως η πρώτη εκκλησία στο βασίλειο που μοιάζει με γαλλικούς γοτθικούς καθεδρικούς ναούς. Χτίστηκε στη θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας και ήταν μέρος του Αβαείου των Κιστερκιανών στο Σέντλετς, το οποίο ήταν το παλαιότερο αβαείο των Κιστερκιανών στην Τσεχία, το οποίο ιδρύθηκε το 1142. Το αβαείο κάηκε από τους Χουσίτες το 1421 και η εκκλησία έμεινε ερείπιο για τους επόμενους δύο αιώνες.Το 1700, ο ηγούμενος του Αβαείου του Σέντλετς, Γίντριχ Σνόπεκ, αποφάσισε να ξαναχτίσει την παλιά εκκλησία. Η ανακατασκευή έγινε από τον αρχιτέκτονα Πάβελ Ιγκνάτς Μπάγερ. Μετά από τρία χρόνια, ο Μπάγερ αντικαταστάθηκε από τον Γιαν Σαντίνι Άιχελ, ο οποίος είχε εργαστεί για τους Κιστερκιανούς ήδη στο Ζμπρασλάφ. Ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση της εκκλησίας στο αρχικό της στυλ που ονομάζεται μπαρόκ γοτθικό. Αυτή η ανακατασκευή εορτάστηκε για τον εντυπωσιακή θόλο και την πρόσοψή της, καθώς και για τον προθάλαμο της, που είχε διακοσμηθεί από τα αγάλματα του Ματέι Βάτσλαφ Τζάκελ. Ο ναός καθαγιάστηκε το 1708.Η τελευταία αναστήλωση του ναού έγινε το 2001. Pavel Kalina, The Hybrid Architecture of Jan Blažej Santini-Aichl and Patterns of Memory in the Post-Reformation Bohemia, Umění/Art LVIII, Issue 1, 2010, σελ. 42-56.
Five Nights at Freddy's

Το Πέντε Νύχτες στου Φρέντυ είναι σειρά point and click βιντεοπαιχνιδιών επιβίωσης τρόμου που δημιουργήθηκε, σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και εκδόθηκε από τον Scott Cawthon. Μία κινηματογραφική του μεταφορά ετοιμάζεται από τη Blumhouse Productions.

 Ο Μιχάλης Σχμίδης πιάνει δουλειά ως νυχτοφύλακας στην πιτσαρία "Η Πίτσα του Φρειδερίκου". Ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή που άφησε ο προκάτοχος του Μιχάλη εξηγεί ότι τα ρομποτικά ζώα του εστιατορίου είναι σε θέση να περιφέρονται ελεύθερα το βράδυ, γιατί αν είχαν παραμείνει εκτός λειτουργίας για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι σερβοκινητήρες τους θα είχαν κλειδώσει. Ο υπάλληλος προειδοποιεί τον Μιχάλη ότι αν ένα από τα ρομπότ συναντήσει έναν άνθρωπο, θα νομίσει ότι είναι ενδοσκελετός χωρίς κοστούμι και θα προσπαθήσει να τον βάλει σε μια εφεδρική στολή του Φρειδερίκου, σκοτώνοντας τον άνθρωπο. Προοίμιο του πρώτου παιχνιδιού, όπου η παλιά πιτσαρία του Φρέντυ έχει ξεκινήσει μια νέα ζωή. Ο νυχτοφύλακας Ιερεμίας Φιγεράλδος πρέπει να επιβιώσει πέντε νύχτες με τα αιμοβόρα ρομπότ για να πάρει την πληρωμή του και να φύγει από την φημισμένη πιτσαρία. Τριάντα χρόνια μετά το κλείσιμο της πιτσαρίας "Η Πίτσα του Φρειδερίκου ", τα γεγονότα που έλαβαν χώρα εκεί έχουν γίνει τίποτα περισσότερο από μια φήμη και μια παιδική ανάμνηση, αλλά οι ιδιοκτήτες του "Τρόμος της Αρκούδας" είναι αποφασισμένοι να αναβιώσουν τον μύθο και κάνουν μεγάλες προσπάθειες για να βρουν κάτι που θα μπορούσε να έχει επιζήσει μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης και καταστροφής. Το παιχνίδι ξεκινά με τον παίκτη στο ρόλο ενός νεαρού αγοριού κλειδωμένου στο δωμάτιό του, με τις εκδοχές αρκούδων των ρομπότ από την Πιτσαρία του Φρειδερίκου. Τον καθοδηγεί ένα αρκουδάκι Φρειδερίκος (το πρώτο ρομπότ μαζί με τον Λαγό). Κάθε νύχτα υποφέρει από εφιάλτες όπου του επιτίθενται τα ρομπότ, και πρέπει να προστατευθεί. Το πρώτο παιχνίδι ήταν εξαιρετικά επιτυχημένο τόσο σε πωλήσεις όσο και σε κριτικές. Έγινε το αντικείμενο πολλών δημοφιλών "Ας παίξουμε" βίντεο στο YouTube και είχε αρκετή επιτυχία ώστε να το ακολουθήσουν τρεις συνέχειες. Το παιχνίδι αγαπήθηκε από τους κριτικούς και θεωρήθηκε μια ξεχωριστή εκδοχή του τρόμου. Με ιδιαίτερη έμφαση στην απλοϊκή σχεδίαση του, ο τρόπος παιχνιδιού και η αισθητική του συνέβαλαν σε μια συνολική αίσθηση του φόβου και της παράνοιας. Το Five Nights at Freddy's ήταν το παιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στο Desura για την εβδομάδα που έληξε στις 18 Αυγούστου 2014. Τρεις συνέχειες κυκλοφόρησαν, το Five Nights at Freddy's 2, το Five Nights at Freddy's 3 και το Five Nights at Freddy's 4 και δέχθηκαν την ανάλογη αποδοχή.
Εγκισάιμ

Το Εγκισάιμ, γαλλ.: Eguisheim, είναι κωμόπολη της Αλσατίας στο νομό του Άνω Ρήνου. Βρίσκεται δηλαδή στη βόρειο-ανατολική Γαλλία, 5 χλμ νοτίως του Κολμάρ. Παράγει υψηλής ποιότητας Αλσατικό κρασί, κυρίως της ποικιλίας Riesling. Πολλά σπίτια της πόλης έχουν χαρακτηριστικές επιγραφές στην Αλσατική διάλεκτο.

 Αρχαιολογικές έρευνες έχουν βεβαιώσει ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή ακόμη και από την παλαιολιθική εποχή. Στους ιστορικούς χρόνους η περιοχή κατοικήθηκε από Γαλατική φυλή (Séquanes). Οι Ρωμαίοι που κατέκτησαν το χωριό ανέπτυξαν την καλλιέργεια της αμπέλου και την παραγωγή κρασιού. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Δούκες της Αλσατίας έκτισαν εδώ ένα κάστρο (τον 11ο αιώνα) γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ο υπάρχον σήμερα οικισμός. Το χωριό θεωρείται ως ο τόπος όπου γεννήθηκε ο Πάπας Ρώμης Λέων Θ'. Ο Λέων Θ'(1002-1054) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το Φεβρουάριο του 1049 μέχρι το θάνατό του τον Απρίλιο του 1054. Ως Πάπας σχετίσθηκε με το Σχίσμα του 1054, καθώς όντας επικεφαλής της εκκλησίας της Ρώμης έστειλε αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη με Λεγάτο τον καρδινάλιο της Σίλβα Κάντιντα Ουμβέρτο, ο οποίος κατέθεσε τον Ιούλιο του 1054 στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας βούλα που αναθεμάτιζε τον πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο(1043-1059), παρόλο ότι ο Πάπας είχε πεθάνει από τον προηγούμενο Απρίλιο. Αυτή του η πράξη σε συνδυασμό με τον αναθεματισμό του Ουμβέρτου και της ακολουθίας του από τον Πατριάρχη οριοθετεί τον επίσημο χωρισμό μεταξύ της Ανατολικής και της Δυτικής Χριστιανικής Εκκλησίας. Καθώς ο Λέων Θ' αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία, στην κεντρική πλατεία του Εγκισάιμ υπάρχει ναός του Αγίου Λέοντος Θ'. Το Εγκισάιμ επισκέπτονται πολλοί τουρίστες, καθώς βρίσκεται στον Αλσατικό δρόμο του κρασιού. Είναι πολύ όμορφο χωριό με σπίτια κτισμένα με μπαγδατί και χρωματισμένα με έντονα χρώματα, που στολίζονται και από πάρα πολλά λουλούδια. Συμμετέχει στο σύνδεσμο των πιο όμορφων χωριών της Γαλλίας (Les Plus Beaux Villages de France), ενώ το 2013 είχε χαρακτηρισθεί ως «Village préféré des Français» (το προτιμώμενο χωριό των Γάλλων), διάκριση που απονέμεται κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη.
Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου

Η Σουηδική Ομοσπονδία Στίβου (σουηδικά: Svenska Friidrottsförbundet, SFIF) είναι ο εθνικός οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του στίβου στη Σουηδία. Ιδρύθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1895 και ονομαζόταν Σουηδική Αθλητική Ομοσπονδία (Svenska Idrottsförbundet) έως το 1949. Αρχικά κάλυπτε όλα τα αθλήματα, και ως εκ τούτου, πραγματοποιούσε εθνικά πρωταθλήματα για διάφορα αθλήματα. Στα μέσα του αιώνα προέκυψαν διάφορες ομοσπονδίες, και έτσι ο οργανισμός τελικά επικεντρώθηκε στο στίβο όπου το 1950 πήρε την σημερινή ονομασία. Η ομοσπονδία είναι μέλος της IAAF από το 1912, της EAA, της Σουηδικής Ολυμπιακής Επιτροπής και της Νορδικής Ομοσπονδίας Στίβου, η έδρα της βρίσκεται στη Σόλνα και ο πρόεδρός της από το 2014 είναι ο Μπγιόρν Έρικσον.

 2012−2014: Τόμας Ρίστε 2014−τώρα: Μπγιόρν Έρικσον Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου (από το 1896) Σουηδικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου (από το 1966) Σουηδικό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων Σουηδικό Πρωτάθλημα Ανώμαλου Δρόμου Συμμετοχή της Σουηδίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Συμμετοχή της Σουηδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Σουηδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ομάδων Συμμετοχή της Σουηδίας στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Σουηδίας στο Νορδικό και Βαλτικό Πρωτάθλημα Στίβου U23 Συμμετοχή της Σουηδίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Σουηδίας στους Νορδικούς Αγώνες και Πρωτάθλημα Στίβου U20 Συμμετοχή της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο (Κύπελλο Μπρούνο Ζάουλι, 1965−2008) Εθνική Σουηδίας Σουηδικά ρεκόρ στίβου Επίσημη ιστοσελίδα της Σουηδικής Ομοσπονδίας Στίβου
Αγιάννης Πιερίας

Ο Αγιάννης είναι πεδινός οικισμός του δήμου Πύδνας - Κολινδρού στην περιφερειακή ενότητα Πιερίας της Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 42 κατοίκους.

 Ο Αγιάννης είναι κτισμένος σε υψόμετρο 5 μέτρων. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1981 και στην απογραφή του ιδίου έτους είχε έναν κάτοικο. Διοικητικά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην επαρχία Πιερίας, ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Μεθώνης. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πύδνας-Κολινδρού.
Μάχη του Μλάλι

Η Μάχη του Μλάλι (αγγλ.: Battle of Mlali), διαδραματίστηκε κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας στην Ανατολική Αφρική (Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος) του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στα μέσα Αυγούστου 1916, ο Βρετανός στρατηγός Γιαν Σματς οδήγησε τρεις μεραρχίες από την Κένυα νότια στην αποικία της Αυτοκρατορικής Γερμανίας στην Τανγκανίκα, έχοντας σκοπό να καταλάβει και να διακόψει την ζωτική τους σιδηροδρομική γραμμή. Ο Γερμανός διοικητής Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul von Lettow-Vorbeck) ενημερώθηκε από τους ανιχνευτές του για τη Βρετανική κίνηση και έστειλε τον Λοχαγό Otto για να το ερευνήσει. Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να αποσυρθούν ενόψει του μεγαλύτερου αριθμού των Βρετανών. Παρά τις πολλές αψιμαχίες, οι Βρετανοί δεν κατάφεραν ποτέ να τραβήξουν το κύριο σώμα της Γερμανικής δύναμης για να αντιμετωπίσουν την αριθμητική τους υπεροχή. Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, οι Γερμανοί έχασαν αρκετές σημαντικές τοποθεσίες εφοδιασμού, όταν αυτές κατελήφθησαν από τους Βρετανούς. Ο στόχος των Βρετανών, ήταν πρωτίστως να καταστρέψουν τα Γερμανικά στρατεύματα, κάτι που δεν κατάφεραν. Ωστόσο, παρά την αποτυχία αυτή, η μάχη θεωρήθηκε από τη Βρετανική Ανώτατη Διοίκηση ως νίκη, αφού ανάγκασαν τους Γερμανούς σε υποχώρηση.

 Όταν οι Βρετανοί ξεκίνησαν την επίθεση για την κατάληψη του Μλάλι, αυτό που δεν γνώριζαν ήταν πως εκεί ο φον Λέτοβ, είχε συγκεντρώσει μία πολλή μεγάλη ποσότητα πυρομαχικών και οι Βρετανοί κατευθύνονταν προς τα εκεί. Μόλις οι Βρετανοί έφτασαν έξω από το Μλάλι, οι Γερμανοί τους υποδέχθηκαν με μια τεράστια επίδειξη πυροτεχνημάτων καθώς οι Γερμανοί έβγαλαν τα πυρομαχικά τους. Εδώ είχαν περί τα 6.000 kg πολύτιμου πολεμικού υλικού. Ο Φον Λέτοβ δεν μπορούσε να αποφύγει τη συγκίνηση, καθώς έδινε τη διαταγή να ανατιναχθούν τα πυρομαχικά, αντί να τα αφήσουν να πέσουν σε εχθρικά χέρια. Φυσικά, όταν ο στρατηγός Σματς πληροφορήθηκε το γεγονός, ενισχύθηκε για άλλη μια φορά η εμμονική του πεποίθηση, γιατί έτσι είχαν γίνει τα συναισθήματά του, ότι δηλ. ανά πάσα στιγμή η εκστρατεία θα μπορούσε να τελειώσει, μόνο αν μπορούσε να βρει μια δύναμη πίσω από τον φον Λέτοβ. Ο Λοχαγός William Bloomfield της 2ης Νότιας Αφρικανικής Ορεινής Ταξιαρχίας (African Mounted Brigade) έλαβε τον Σταυρό Βικτώριας, καθώς, κατά τη διάρκεια της μάχης, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, διέσωσε έναν τραυματισμένο δεκανέα. Chisholm, Hugh (1922). The Encyclopædia Britannica, The Twelfth Edition, Volume 2. New York: The Encyclopædia Britannica Company, LTD. "Captain W.A. Bloomfield, VC" The Soldier's Burden. http://www.kaiserscross.com/188001/295022.html
Μουσείο Τέχνης της Εσθονίας

Το Μουσείο Τέχνης της Εσθονίας (εσθονικά: Eesti Kunstimuuseum) αποτελεί το εθνικό μουσείο τέχνης στην Εσθονία, το οποίο ιδρύθηκε το 1919. Αρχικά βασιζόταν στο παλάτι Κάντριοργκ, ωστόσο το μουσείο έχει επεκταθεί σε διάφορες τοποθεσίες κατά την διάρκεια της ιστορίας του. Τα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνουν εγχώρια και διεθνή έργα. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και κατά τη δεκαετία του 1980 ιδρύθηκαν τα πρώτα παραρτήματα του Μουσείου Τέχνης της Εσθονίας. Από το 1995, όλα τα παραρτήματα προσφέρουν διαφορετικά εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και νέους. Το 1996, άνοιξε ο νέος εκθεσιακός χώρος στον πρώτο όροφο της αποθήκης Ρότερμαν Σαλτ, ωστόσο το παράρτημα έκλεισε τον Μάιο του 2005.

 Το Μουσείο τέχνης της Εσθονίας αποτελείται από τους εξής κλάδους: Στη περιοχή πάρκου του Κάντριοργκ: Μουσείο Τέχνης Κούμου (κεντρικό κτίριο του Εσθονικού Μουσείου Τέχνης) - εμφανίζει την εσθονική τέχνη από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα. Μουσείο Τέχνης Κάντριοργκ – το ξενοδοχείο βρίσκεται στο παλάτι Κάντριοργκ, εμφανίζει τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές συλλογές της Ρωσικής και Δυτικής Ευρωπαϊκής τέχνης που εκτείνονται από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα. Μουσείο Μίκελ - εμφανίζει την συλλογή έργων τέχνης του Γιοχάνες Μίκελ. Αλλού στο Τάλιν: Μουσείο Νιγκουλίστε (στεγάζεται στο πρώην Ναό του Αγίου Νικολάου) – εμφανίζει μια συλλογή από ιστορική εκκλησιαστική τέχνης που εκτείνεται σε σχεδόν επτά αιώνες, συμπεριλαμβανομένης της μεσαιωνικής και μεταμεταρρυθμισιακής τέχνης στην Εσθονία. Μουσείο Άνταμσον-Έρικ – εμφανίζει το έργο του το Άνταμσον-Έρικ, ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους στην Εσθονία. Η συλλογή περιλαμβάνει πίνακες, κεραμικά, δερμάτινα, κοσμήματα, υφάσματα και έπιπλα. Πολιτισμός της Εσθονίας Κατάλογος μουσείων στην Εσθονία Το Μουσείο τέχνης της Εσθονίας την ιστοσελίδα σας Ψηφιακό Μουσείο Τέχνης το έργο Εντοπισμού Bosch και Bruegel – Τέσσερις Πίνακες Μεγεθύνονται Αρχειοθετήθηκε 2017-09-14 στο Wayback Machine. (Hieronymus Bosch (1450-1516) και Pieter Bruegel the Elder)59°26′11.56″N 24°47′49.16″E
Πέρινθος

Η Πέρινθος (μετά το 297 μ.Χ. γνωστή με το όνομα Ηράκλεια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη, αποικία της Σάμου, που είχε ιδρυθεί το 599 π.Χ. και βρισκόταν στην Ανατολική Θράκη, στη Θάλασσα του Μαρμαρά, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή πλευρά, κοντά στη σημερινή πόλη Μαρμαρά Ερέγλισι (τουρκ. Marmara Ereğlisi).

 Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει ότι την Πέρινθον έκτισε ο Πέρινθος από την Επίδαυρο που συστρατεύθηκε με τον Ορέστη, αλλά θεωρείται πιο αξιόπιστη η μαρτυρία του Ευσεβίου και αυτή του Συγγέλου οι οποίοι ανάγουν την ίδρυσή της ως αποικία της Σάμου στο πρώτο έτος της τεσσαρακοστής πέμπτης Ολυμπιάδας (600 π.Χ.). Ο Πλούταρχος, αναφερόμενος στην καταστροφή των Γεωμόρων στη Σάμο, ανέφερε και αυτός ότι οι Περίνθιοι ήταν άποικοι των Σαμίων: «Μεγαρείς Περινθίοις επεστράτευσαν, αποίκοις ούσι Σαμίων.» Ο Σκύμνος ο Χίος ανέφερε ότι μετά την χερσόνησο στην Προποντίδα βρίσκεται η αποικία των Σαμίων Πέρινθος: «Μετά δε την χερρόνησον εν Προποντίδι, Θράκη πάροικος και σαμίων αποικία Περινθος εστί...». Η Πέρινθος λόγω της θέσης της και κυρίως του λιμένα που διέθετε στον Ελλήσποντο, υπήρξε διαχρονικά πλούσια και σημαντική πόλη. Τον 5ο π.Χ. αιώνα υπήρξε σύμμαχος με την Αθήνα και αντιτάχθηκε στον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο, ο οποίος το 341 π.Χ.την πολιόρκησε, όπως και το Βυζάντιο. Επί ρωμαϊκής εποχής συνεχίστηκε η ανάπτυξή της και αυτό φαίνεται από το αμφιθέατρό της που ήταν από τα μεγαλύτερα. Έχουν διασωθεί από την αρχαία πόλη αρκετά ερείπια, ψηφιδωτά δάπεδα και έχουν βρεθεί νομίσματα και επιγραφές της εποχής του Μ. Αλεξάνδρου και Λυσίμαχου. Η Πέρινθος το 297 μετονομάστηκε σε Ηράκλεια Πέρινθος όταν αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Διοκλητιανός, ο οποίος άλλαξε το σύστημα των επαρχιών της αυτοκρατορίας και την κατέστησε διοικητικό κέντρο της περιοχής. Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα ήταν συχνός στόχος επιθέσεων Αβάρων και Βουλγάρων. Η αρχαία πόλη Πέρινθος στην Ανατολική Θράκη Μητρόπολη Ηράκλειας και Ραιδεστού Επιγραφές από την Ηράκλεια της Ανατολικής Θράκης
Γιάνους Καμίνσκι

Ο Γιάνους Ζύγκμουντ Καμίνσκι (Janusz Zygmunt Kamiński, γενν. 27 Ιουνίου 1959) είναι Πολωνός διευθυντής φωτογραφίας και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που άρχισε τη σταδιοδρομία του στις ΗΠΑ. Γνωστότερος έγινε κατά τη δεκαετία του 1990 με τη δουλειά του στην ταινία Η Λίστα του Σίντλερ (1993). Από εκεί και μετά συνεργάσθηκε μόνιμα με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, ως διευθυντής φωτογραφίας των ταινιών του. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας για τα έργα Η Λίστα του Σίντλερ και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998). Αργότερα ο Καμίνσκι σκηνοθέτησε και δικές του ταινίες, αρχίζοντας με το έργο τρόμου Χαμένες ψυχές, και κατόπιν και τηλεοπτικά σίριαλ, όπως το The Event και το The Divide. Το 2019 η Αμερικανική Εταιρεία Διευθυντών Φωτογραφίας συμπεριέλαβε τα έργα Η Λίστα του Σίντλερ και Η διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν, αμφότερα σε φωτογραφία του Καμίνσκι, στον κατάλογο με τις καλύτερα φωτογραφημένες ταινίες του 20ού αιώνα.

 Ο Γιάνους Καμίνσκι γεννήθηκε στην κωμόπολη Ζιεμπίτσε της Πολωνίας και είναι γιος της Γιαντβίγκα Τσέλνερ (Jadwiga Celner) και του Μάριαν Καμίνσκι. Το 1981, σε ηλικία 21 ετών, μετανάστευσε στις ΗΠΑ μετά την κήρυξη στρατιωτικού νόμου στη χώρα του. Απεφοίτησε από το Κολέγιο Κολούμπια στο Σικάγο το 1987 και μετά ασχολήθηκε με την κινηματογράφηση προτού μαθητεύσει από την κινηματογραφική σχολή AFI Conservatory στο Χόλυγουντ Χιλς, από όπου πήρε Master Καλών Τεχνών. Εργάσθηκε υπό την επίβλεψη του διευθυντή φωτογραφίας Φαίδωνος Παπαμιχαήλ, πρώτα ως μηχανικός φωτισμού (gaffer) και μετά ως διευθυντής φωτογραφίας β΄ μονάδας. Κινηματογράφησε αρκετά B-movies για τους σκηνοθέτες Ρότζερ Κόρμαν και Κατ Ση, όπως και τη ρομαντική μουσική κωμωδία Cool as Ice με πρωταγωνιστή τον ράπερ Vanilla Ice. Ο Καμίνσκι «ανακαλύφθηκε» από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ το 1991, όταν ο δεύτερος είδε την τηλεταινία Wildflower. Τότε πρότεινε στον Καμίνσκι να είναι διευθυντής φωτογραφίας στην τηλεταινία Class of '61, όπου ο Σπίλμπεργκ ήταν παραγωγός, όπως και έγινε.Ο Καμίνσκι έχει κερδίσει δύο Βραβεία «Όσκαρ» για την Καλύτερη Φωτογραφία, αμφότερα τη δεκαετία του 1990, για τη Λίστα του Σίντλερ και για τη Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν, ενώ έχει άλλες 4 υποψηφιότητες για το ίδιο βραβείο, με τις ταινίες Amistad, Το σκάφανδρο και η πεταλούδα, Το άλογο του πολέμου και Λίνκολν. Ο Καμίνσκι έγινε μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Κινηματογραφιστών (ASC) το 1994, αλλά παραιτήθηκε το 2006. Υπήρξε νυμφευμένος με την ηθοποιό Χόλι Χάντερ από το 1995 έως το 2001. Το 2004 νυμφεύθηκε τη ρεπόρτερ της ABC Ρεμπέκα Ράνκιν, με την οποία διαζεύχθηκαν το 2010. Ως διευθυντής φωτογραφίας Ως επιπλέον φωτογράφος Ως σκηνοθέτης Ως διευθυντής φωτογραφίας Ως σκηνοθέτης Ο Γ. Καμίνσκι στο cine.gr Γιάνους Καμίνσκι στην IMDb
Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο

Η Δόνια Χοσέφα δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο ι Κρόου δε Τούδο ι Ο'Ντόνοβαν, 2η Υποκόμισσα του Ροκαφουέρτε (Dona Josefa de Godoy di Bassano y Crowe de Tudó y O'Donovan, 2da Vizcondesa de Rocafuerte, 8 Οκτωβρίου 1834 - 12 Αυγούστου 1882) ήταν Ισπανό-Ιταλίδα αριστοκράτισσα.

 Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1834 στο Παρίσι, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Μανουέλ δε Γκοδόϊ δι Βασσάνο, 2ου Πρίγκιπα Γκοδόϊ δι Βασσάνο και της Δόνια Μαρία Καρολίνα Κρόου ι Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ. Ο πατέρας της ήταν νόθος γιος του Μανουέλ δε Γκοδόϊ και της Χοσέφα δε Τούδο. Οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Σερ Λόρενς Κρόου, Λόρδος του Πράσινου Οίκου του Αγίου Στεφάνου και η Λαίδη Λουσίντα Ο'Ντόνοβαν-Ο'Νιλ, και οι δύο από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Η Χοσέφα παντρεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη ήταν με τον Αντιστράτηγο και Υπουργό Πολέμου, Δον Χουάν δε Λάρα ι Ιριγκόγιεν στις 18 Δεκεμβρίου 1856 στη Μονσεράτ της Βαρκελώνης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Συνταγματάρχη του Γενικού Επιτελείου Δον Ερμοχένες Γκαρσία δε Σαμανιέγκο ι δελ Καστίγο Ντίες δε Τεχάδα ι Σεντένο στις 29 Οκτωβρίου 1873 στη Μαδρίτη. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1882 στο Βαγιαδολίδ σε ηλικία 48 ετών. Ισπανία: Ευγενής Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας Affonso, Domingos de Araújo and Valdez, Rui Dique Travassos, Livro de Oiro da Nobreza (3 volumes), Volume 1, p. 491-98, Lisbon, 1938. Instituto de Salazar y Castro, Elenco de Grandezas y Titulos Nobiliarios Españoles, various (periodical publication).
Επαρχία Σουχούμι

Η επαρχία Σουχούμ (Σουχούμι) είναι μία από τις επαρχίες της Αμπχαζίας, της αποσχισθείσας δημοκρατίας της Γεωργίας. Αντιστοιχεί στον ομώνυμο γεωργιανό δήμο. Η πρωτεύουσά του είναι το Σουχούμι, η ομώνυμη πόλη η οποία είναι επίσης η πρωτεύουσα της Αμπχαζίας. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 11.531 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πόλη του Σουχούμι είναι ξεχωριστή διοικητική οντότητα με περισσότερους από 60.000 κατοίκους.

 Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, η επαρχία Σουχούμι είχε πληθυσμό 11.531 κατοίκων: Αρμένιοι (56,1%) Αμπχάζιοι (30,4%) Ρώσοι (7,5%) Γεωργιανοί (2,2%) Έλληνες (1,3%) Ουκρανοί (0,5%) Οι κύριοι οικισμοί της επαρχίας είναι: Σουχούμι (εξυπηρετεί ως πρωτεύουσα της περιοχής, αλλά δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν) Πσχου Ο Λεβ Αβίντζμπα διορίστηκε εκ νέου ως επικεφαλής διοίκησης στις 10 Μαΐου 2001 μετά τις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2001.Στις 2 Απριλίου 2003, ο Πρόεδρος Βλαντισλάβ 'Αρντζινμπα απέλυσε τον Λεβ Άβιντζμπα και διόρισε τον Πρόεδρο της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας, Ζουράμπ Αγκουμάβα, ως προσωρινός επικεφαλής της επαρχίας. Ο Αγκουμάβα παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 2006 όταν διορίστηκε στρατιωτικός εισαγγελέας από τον διάδοχο του Άρντζινμπα, Σεργκέι Μπαγκάπς.Στις 21 Φεβρουαρίου 2007, πριν από τις τοπικές εκλογές, ο Πρόεδρος Μπαγκάπς παρέτεινε προσωρινά τη θητεία του Βλαντίμιρ Άβιντζμπα ως επικεφαλής της Επαρχιακής Διοίκησης. Καθώς ο Άβιτσμπα επανεξελέγη, επαναδιορίστηκε μόνιμα στις 21 Μαρτίου.Στις 12 Ιουνίου 2012, ο Πρόεδρος Αλεξάντερ Ανκβάμπ απέλυσε τον Αβίντζμπα καθώς είχε περάσει την ηλικία συνταξιοδότησης και τον τίμησε με το βραβείο Αχντζ-Απσά τρίτου βαθμού για τη μακρά κυβερνητική υπηρεσία του. Την ίδια ημέρα, ο Ανκβάμπ διόρισε τον επικεφαλής του τμήματος εκπαίδευσης Ζουζούνα Μπιγκβάβα ως διάδοχο της Avidzba.Μετά την Επανάσταση του Μαΐου του 2014 και την εκλογή του Ραούλ Χάτζιμπα ως Προέδρου, στις 28 Οκτωβρίου 2014 απέλυσε την Μπιγκβάβα και διόρισε τον Μπεσλάν Αβίντζμπα ως επικεφαλής της διοίκησης. Ο Αβίντζμπα διορίστηκε οριστικά μετά τις τοπικές εκλογές, στις 2 Ιουνίου 2016. Διοικητικές διαιρέσεις της Αμπχαζίας
Ριχάρδος του Ετάμπ

Ο Ριχάρδος (π. 1396 - 2 Ιουνίου 1438) από τον Οίκο του Ντρε-Μονφόρ ήταν (από τον πατέρα του) κόμης του Μονφόρ και (από τη σύζυγό του) κόμης του Βερτύ (Vertus) και του Ετάμπ (Étampes) (1423-38).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και της τρίτης συζύγου του Ιωάννας των Εβρέ, κόρης του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας. Τοποθετήθηκε γενικός διοικητής του Γκυγιέν και του Πουατού (1419)· έγινε κύριος του Παλουώ, του Σατωμύρ ντε Τουαρσέ, του Μπουργκομώ-Λ'Εβέκ και του Λιρόν (1423) και κόμης του Μάντε (1425). Το 1399 απεβίωσε ο πατέρας του και η μητέρα του παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ο γιος τους Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας αργότερα διεκδίκησε το στέμμα της Γαλλίας. Ο Ριχάρδος νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα Βαλουά, κόμισσα του Ετάμπ τυπικά, διότι την κομητεία κατείχε το στέμμα (1416-21). Έτσι με το γάμος τους το 1423 έγινε, συζυγικώ δικαιώματι, κόμης του Ετάμπ. Ωστόσο ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας, επειδή ο πατέρας του δολοφονήθηκε το 1419 μάλλον από ανθρώπους του Καρόλου Δ΄ της Γαλλίας, είχε καταλάβει την κομητεία από το στέμμα· αποδόθηκε στη Μαργαρίτα και τον Ριχάρδο το 1435. Ο Ριχάρδος απεβίωσε τρία έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φραγκίσκος Β΄ ως κόμης του Ετάμπ. Το 1422 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Ιωάννης Ε΄ της Βρετάνης και τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, που όμως ο πρώτος απεβίωσε το 1450 χωρίς άρρενα τέκνα και ο δεύτερος το 1457 άτεκνος. Έτσι ακολούθησε ο δευτερότοκος Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης, που απεβίωσε το 1458 άτεκνος. Επόμενος στη διαδοχή ήταν ο Φραγκίσκος Β΄, που έγινε δούκας της Βρετάνης. Το 1423 νυμφεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του Μαργαρίτα των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης, αδελφού του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Ήταν κόμισσα του Βερτύ στην Καμπανία (Vertus-en-Capmagne) και του Ετάμπ (Étampes). Είχαν τέκνα: Φραγκίσκος Β΄ 1433-1488, δούκας της Βρετάνης. Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ζ΄ των Ιβρέας κύριο του Σαλόν-Αρλαί και πρίγκιπα της Οράγγης. Medieval Lands: A prosopography of medieval European noble and royal families by Charles Cawley
Μαρία Ιωσηφίνα του Βελγίου

Η Μαρία Ιωσηφίνα, (γαλλ. Marie José, 4 Αυγούστου 1906 - 27 Ιανουαρίου 2001) από τον Οίκο των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πριγκίπισσα του Βελγίου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ιταλίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Καρλόττα Σοφία Αμαλία Ερριέττα Γαβριέλλα ήταν η μόνη κόρη του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου και της Ελισάβετ, κόρης του Καρόλου Θεοδώρου, Δούκα εν Βαυαρία. Παντρεύτηκε το 1930 τον Ουμβέρτο Β΄ της Ιταλίας και είχε τέκνα: Μαρία Πία (γενν. 1934), παντρεύτηκε πρώτα τον Αλέξανδρο της Γιουγκοσλαβίας και μετά τον Μιχαήλ των Βουρβόνων-Πάρμας. Βίκτωρ Εμμανουήλ (γενν. 1937), Πρίγκιπας της Νάπολης. Μαρία Γαβριέλλα (γενν. 1940), παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Τσέλλινγκερ ντε Μπάλκανυ. Μαρία Βεατρίκη (γενν. 1943), παντρεύτηκε τον Λουίς Ρέυνα-Κορβαγιάν υ Διγιόν. Genealogy of the Royal Family of Belgium (House Saxe-Coburg-Gotha) at the Wayback Machine (archived 28 October 2009) "The May Queen", eurohistory.com; accessed 5 June 2018. "Queen Marie José international musical composition prize", reinemariejose.ch; accessed 5 June 2018.
Σχέσεις Ελλάδας και Ουρουγουάης

Οι σχέσεις Ελλάδας και Ουρουγουάης αναφέρονται στις σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Ουρουγουάης. Και οι δύο χώρες συνήψαν διπλωματικές σχέσεις το 1928. Η Ελλάδα έχει πρεσβεία στο Μοντεβιδέο. Η Ουρουγουάη έχει πρεσβεία στην Αθήνα.

 Πολιτιστική Συμφωνία (1957, έναρξη ισχύος 1967). Κοινωνική Συμφωνία για την Ασφάλεια (1994, τέθηκε σε ισχύ το 1997). Συμφωνία για την Αμοιβαία Κατάργηση των Θεωρήσεων για τους Κατόχους διπλωματικών και υπηρεσιακών Διαβατηρίων (1994, τέθηκε σε ισχύ το 1997). Διμερείς σχέσεις της Ελλάδας Διμερείς σχέσεις της Ουρουγουάης Έλληνες στην Ουρουγουάη Σελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για τις σχέσεις με την Ουρουγουάη Ελληνική πρεσβεία στο Μοντεβιδέο (στα ελληνικά και στα ισπανικά) Ίδρυμα Τσάκος στην Ουρουγουάη (περιέχει το Επίτιμο Προξενείο της Κύπρου και είναι το επίσημο Ελληνικό Ινστιτούτο στην Ουρουγουάη) Tsakos Industrias Navales SA
Nuthin' Fancy

Nuthin' Fancy είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA". Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,7 / 5, το "Ultimate Guitar" με 83 % και το "Discogs" με 3,8 / 5.Το "Nuthin' Fancy" ανέβηκε στο Top-10 στην πατρίδα του συγκροτήματος και ήταν ο πρώτος δίσκος των Lynyrd Skynyrd που κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ, ενώ βραβεύθηκε ως πλατινένιος από την RIAA.

 "Saturday Night Special" (Ed King, Ronnie Van Zant) – 5:08 "Cheatin' Woman" (Gary Rossington, Ronnie Van Zant, Al Kooper) – 4:38 "Railroad Song" (Ed King, Ronnie Van Zant) – 4:14 "I'm a Country Boy" (Allen Collins, Ronnie Van Zant) – 4:24 "On the Hunt" (Allen Collins, Ronnie Van Zant) – 5:25 "Am I Losin'" (Gary Rossington, Ronnie Van Zant) – 4:32 "Made in the Shade" (Ronnie Van Zant) – 4:40 "Whiskey Rock-a-Roller" (Ed King, Ronnie Van Zant, Billy Powell) – 4:33 Nuthin' Fancy (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Το Nuthin' Fancy ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Άλεν Κόλινς - κιθάρα Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Εντ Κινγκ - κιθάρα Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Άρτιμους Πάιλ - τύμπανα Λέον Γουίλκισον - μπάσοΓκεστ συμμετοχέςΜπάρι Χάργουντ - μαντολίνο Τζίμι Χολ - φυσαρμόνικα Ντέιβιντ Φόστερ - πιάνο Μπόμπι Χολ - κρουστά Nuthin' Fancy - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd - Nuthin' Fancy (album review) | Sputnikmusic Lynyrd Skynyrd – Nuthin' Fancy - Discogs
Κατίνα Φαρασοπούλου

Η Κατίνα Φαρασοπούλου - Μισαηλίδου (Ιάσιο Ροδόπης, 14 Φεβρουαρίου 1933 - Ασκητές Ροδόπης, 23 Νοεμβρίου 2019) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια παραδοσιακών τραγουδιών και αγρότισσα. Ήταν πολύ γνωστή και από την ερμηνεία του παραδοσιακού τραγουδιού ο Κόνιαλης, το οποίο ερμηνεύεται στην Τουρκική γλώσσα.

 Καταγόταν από το χωριό Άγιοι Ανάργυροι (σήμερα Ağırnas 38°48′58″N 35°43′03″E στη Τουρκία) της Καισάρειας, στην ιστορική περιοχή της Καππαδοκίας. Ομιλούσε Ελληνικά και Τούρκικα, λόγω της τουρκοφωνίας των Ελλήνων της Καππαδοκίας.Ο πατέρας της Γαβριήλ Φαρασόπουλος, ήταν ιερέας και είχε φοιτήσει στην ιερατική σχολή των Φλαβιανών (Ζιντζίντερε) της Ιεράς Μονής του Τιμίου Προδρόμου στην Καισάρεια. Κατοικούσε στο χωριό Ασκητές Ροδόπης όπου είχαν εγκατασταθεί οι γονείς όταν ήλθαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία το 1922.Τον Ιούνιο του 2018, είχε συμμετάσχει με δεκάδες άλλους καλλιτέχνες στη συναυλία «Τα μυστικά της Εγνατίας» που παρουσίασε ο συνθέτης Νίκος Κυπουργός στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.Η Φαρασοπούλου έφυγε από την ζωή στις 23 Νοεμβρίου 2019 σε ηλικία 86 ετών και κηδεύτηκε στους Ασκητές Ροδόπης.
Αστάνα Αρένα

Η Αστάνα Αρένα είναι ένα ποδοσφαιρικό στάδιο στο Νουρ-Σουλτάν(πρώην Αστάνα),Καζακστάν. H χωρητικότητα της είναι 30.000, με 16.000 θέσεις στο κάτω διάζωμα και 14.000 στο πάνω. Είναι η επίσημη έδρα της Εθνικής Καζακστάν και των ομάδων ΦΚ Αστάνα και Μπαϊτερέκ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 2006 και ολοκληρώθηκε το 2009 από την τουρκική κατασκευαστική Σεμπόλ Ινσάτ, κοστίζοντας 185 εκατομμύρια δολάρια. Τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου πραγματοποιήθηκαν στις 3 Ιουλίου του 2009. Το στάδιο έθεσε υποψηφιότητα να φιλοξενήσει αγώνες της τελικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020.

 Η Αστάνα Αρένα κατασκευάστηκε ως μέρος της ανοικοδόμησης της πόλης της Αστάνα, που έγινε πρωτεύουσα του Καζακστάν το 1997.Σκοπός ήταν να προστεθεί στη πόλη ένα μοντέρνο στάδιο,παγκόσμιας εμβέλειας και φήμης.Το εναρκτήριο παιχνίδι πραγματοποιήθηκε στις 3 Ιουλίου του 2009 μετά τα εγκαίνια του γηπέδου και ήταν ένα φιλικό μεταξύ της ΦΚ Αστάνα και της Εθνικής Κ-21 του Καζακστάν με διαιτητή τον Πιερλουίτζι Κολίνα. Παρών ήταν κι ο πρόεδρος του Καζακστάν, Νορσουλτάν Ναζαρμπάγεφ. Για να γίνει το συγκεκριμένο ματς πιο ενδιαφέρον οι 2 ομάδες μπορούσαν να καλέσουν 2 αστέρες του ποδοσφαίρου. Η Κ21 του Καζακστάν επέλεξε τον Κάχα Καλάτζε και Αντρέι Σεφτσένκο, 2 πρώην παίκτες της Μίλαν και η Αστάνα τους Χακάν Σουκούρ και Χασάν Σας. Τον Ιανουάριο του 2011 η Αστάνα Αρένα φιλοξένησε την τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων. Η αίτηση για να φιλοξενήσει αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020 δεν είχε επιτυχία. Το στάδιο μοιάζει με ένα τεράστιο αμφιθέατρο και μπορεί κάποιος να το αναγνωρίσει από μεγάλη απόσταση. Είναι εξοπλισμένο για τηλεοπτικά δίκτυα με δορυφορικές κεραίες,ραδιοφωνική μετάδοση και ενίσχυση ήχου με ταυτόχρονη μετάφραση σε αίθουσες συσκέψεων και χώρους για συνεντεύξεις τύπου. Διαθέτει επίσης ελικοδρόμιο και πίνακα αποτελεσμάτων. Η χωρητικότητα των 30.000 μοιράζεται σε 2 επίπεδα:16.000 θέσεις στο κάτω διάζωμα και 14.000 στο πάνω. Διαθέτει κινητό σύστημα οροφής και εξαιρετική ποιότητα χορταριού για να πληρεί τις προϋποθέσεις της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ. Ο χώρος του σταδίου σχεδιάστηκε για να επιτρέψει την αλλαγή του δαπέδου, φιλοξενώντας ένα ευρύ φάσμα αθλημάτων όπως τένις και μπάσκετ ή την διεξαγωγή συναυλιών και εκδηλώσεων, όπως παρελάσεις αλόγων. (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Πάρης Κουκουλόπουλος

Ο Παρασκευάς (Πάρις) Κουκουλόπουλος (γενν. στις 20 Φεβρουαρίου 1956) είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Κοζάνης. Ήταν ο πρώτος αιρετός πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ και διατέλεσε ως ο μακροβιότερος σε θητεία δήμαρχος Κοζάνης από το 1991 ως το 2009.

 Γεννήθηκε στην Κοζάνη, γιος του Δημητρίου και της Αναστασίας, το γένος Δάλλα. Το 1979 αποφοίτησε από το τμήμα Χημικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε ως υπάλληλος στη ΔΕΗ μέχρι το 1991. Συμμετείχε ως φοιτητής στα συνδικαλιστικά και πολιτιστικά όργανα, διατελώντας πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών και Σπουδαστών Νομού Κοζάνης (1976 -1977). Διατέλεσε επίσης, πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Χημικών Μηχανικών (1978 - 1979). Το 1986 εκλέχτηκε μέλος στην πρώτη Α.Σ.Κ.Ε. της Δ.Ε.Η.. Είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και υπήρξε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου. Εξελέγη Δημοτικός Σύμβουλος Κοζάνης το 1986 και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου τη διετία 1989 - 1990. Διατέλεσε δήμαρχος Κοζάνης από το 1991 έως το 2009. Το 1999 εκλέχτηκε ως ο πρώτος αιρετός πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ, θέση στην οποία επανεκλέχτηκε το 2003. Διετέλεσε επίσης, μέλος της επταμελούς Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Μόνιμη Συνδιάσκεψη των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης (1992 - 1994). Από το 1994 είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Επιτροπή των Περιφερειών της Ε.Ε. και το 2000 εξελέγη Αντιπρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών και υπήρξε επικεφαλής της ελληνικής Αντιπροσωπείας από το 2002 έως το 2004. Στις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 εξελέγη βουλευτής με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στο Νομό Κοζάνης. Στις 27 Ιουνίου 2011 ορκίστηκε Υφυπουργός Εσωτερικών, διατηρώντας την θέση αυτή έως τις 17 Μαΐου 2012.Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012, εξελέγη Γραμματέας της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, προσφέροντας τις υπηρεσίες του τόσο στο κόμμα όσο και στον πρόεδρο του κόμματος Ευάγγελο Βενιζέλο. Στις 3 Ιουλίου 2013, ανέλαβε καθήκοντα Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ μαζί με την Εύη Χριστοφιλοπούλου, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης, οπότε και ανέλαβε καθήκοντα Αναπληρωτή Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Στις εκλογές του Ιανουαρίου & Σεπτεμβρίου 2015, καθώς και σε αυτές στις 7 Ιουλίου 2019 δεν κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής στην Π.Ε. Κοζάνης, παρ' όλο που ερχόταν πρώτος σε σταυρούς προτίμησης. Στις εκλογές της 21ης Μαΐου και 25ης Ιουνίου 2023 επανεξελέγη βουλευτής Π.Ε. Κοζάνης, πάλι πρώτος σε σταυρούς. Επίσημη ιστοσελίδα Πάρη Κουκουλόπουλου
NGC 3937

Ο NGC 3937 είναι ελλειπτικός ή φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 310 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 27 Απριλίου 1785 και ταξινομείται ως ραδιογαλαξίας.

 Ο NGC 3937 είναι ο λαμπρότερος γαλαξίας της ομώνυμης ομάδας γαλαξιών που ανήκει στο υπερσμήνος της Κόμης. Άλλοι γαλαξίες της ομάδας αυτής είναι οι NGC 3910, NGC 3929, NGC 3940, NGC 3943, NGC 3947 και NGC 3954, ενώ δεν είναι βέβαιο εάν και ο NGC 3919 εντάσσεται σε αυτήν. Δεδομένα για το NGC 3937 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 3937 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 3937 στο Wikimedia Commons