Γεώργιος Μίρκος

Ο Γεώργιος Μίρκος (1925 - 9 Ιουνίου 2017) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και τραπεζίτης. Διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1993-1996), υποδιοικητής του ίδιου οργανισμού (1981-1982), πρόεδρος της Ελληνικής ‘Ένωσης Τραπεζών (1993-1996), ενώ κατά την αφυπηρέτηση του τιμήθηκε με τον τίτλο του Επίτιμου Διοικητή της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος.

 Γεννήθηκε το 1925 και ολοκλήρωσε σπουδές οικονομικών και νομικών επιστημών στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και στη Νομική Σχολή Αθηνών αντίστοιχα. Στη διάρκεια της κατοχής έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στο πλαίσιο της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως αξιωματικός του Σώματος Οικονομικών Υπηρεσιών. Ο πατέρας του (Τριαντάφυλλος Μίρκος) ήταν διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας και πέθανε στην τράπεζα στις 22.3.1950 ενώ νονός του ήταν ο Ιωάννης Δροσόπουλος, Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας και κατόπιν της Τράπεζας της Ελλάδος. Ο ίδιος εισήλθε στις τάξεις της Εθνικής Τράπεζας σε πολύ μικρή ηλικία, έχοντας μόλις ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Α.Σ.Ο.Ε.Ε. και ενώ ήταν ακόμη φοιτητής της Νομικής Σχολής Αθηνών (1946). Αποχώρησε από την Εθνική Τράπεζα το 1996 ως Επίτιμος Διοικητής της, τίτλος που είχε απονεμηθεί στο παρελθόν μόνον στους διοικητές Ιωάννη-Γαβριήλ Εϋνάρδο, Ιωάννη Ευταξία και και ‘Άγγελο Αγγελόπουλο). Ο Γεώργιος Μίρκος ήταν παντρεμένος με την Μπέττυ Βουρνά με την οποία απέκτησαν δυο τέκνα (τον νομικό Άλκη-Τριαντάφυλλο Μίρκο και την οικονομολόγο Κατερίνα Μίρκου-Singh). Απεβίωσε στις 9 Ιουνίου 2017 σε ηλικία 92 ετών Εισήλθε στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος το 1946 και εξελίχθηκε εντός της ιεραρχίας με κύρια ειδίκευση τις πιστοδοτήσεις στον τομέα της βιομηχανίας και της ανάπτυξης. Στη διάρκεια της δικτατορίας συμπεριλήφθηκε στους ελάχιστους υπαλλήλους της τράπεζας που απολύθηκαν λόγω των φρονημάτων τους. Με την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος, επανήλθε στην τράπεζα ως Σύμβουλος της Διοίκησης της Τράπεζας αναλαμβάνοντας τους τομείς ανάπτυξης, εργασιών και καταθέσεων. Επιπλέον ανέλαβε την ευθύνη των ακριτικών περιοχών και ασχολήθηκε με το σχεδιασμό και την υλοποίηση των αναπτυξιακών ενεργειών της Εθνικήςστη Θράκη την περίοδο 1974-1980. Το 1981 ορίστηκε πρώτος Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας, και παράλληλα τοποθετήθηκε πρόεδρος στα Δ.Σ. μεγάλων εταιριών της τράπεζας (Εθνική Ασφαλιστική, Αστέρας, Τράπεζα Επαγγελματικής Πίστεως). Από τις θέσεις αυτές αποχώρησε στα τέλη του 1982 Το 1993 ορίστηκε Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και ταυτόχρονα έγινε πρόεδρος Δ.Σ. σημαντικών θυγατρικών της Εθνικής (ΕΤΕΒΑ, ΑΞΕ Αστηρ, Εθνική Κεφαλαίου) ενώ ανέλαβε και την προεδρία της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών. Ως Διοικητής της τράπεζας εστίασε στην οργανωτική και λειτουργική αναδιάρθρωση. Συναφώς, στην περίοδο 1993-1996 η Διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας επέτυχε, μεταξύ άλλων, τα μεγαλύτερα (μέχρι τότε) κέρδη στη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο, υπερδιπλασίασε (κατά 110%) το μέχρι τότε παρεχόμενο μέρισμα, στήριξε αποφασιστικά τη δραχμή στην περίοδο της συναλλαγματικής κρίσης του 1994, δημιούργησε στην πράξη δευτερογενή αγορά τίτλων αρχίζοντας έτσι τη μείωση των κρατικών τίτλων που είχε στην κυριότητα της, επεκτάθηκε στη Βαλκανική με δημιουργία καταστημάτων στη Σόφια, στα Τίρανα και στο Βουκουρέστι, προετοιμάζοντας παράλληλα την διείσδυση και σε άλλες Βαλκανικές χώρες ενώ διεύρυνε και αναδιοργάνωσε το διεθνές δίκτυο και σε Αμερική, Ευρώπη (Λονδίνο, Μόναχο κλπ) καθώς και στην Κύπρο, δημιούργησε ποικίλες νέες εταιρείες (factoring, αξιοποίησης ακινήτων, μελετητική συμβουλευτική κλπ), διεύρυνε τις εργασίες της τράπεζας (αύξηση χορηγήσεων στη διετία 1994-1995 κατά 35%), αύξησε τις παροχές στους εργαζομένους (κατά 37% το 1994-1995), διεξήγαγε για πρώτη φορά ύστερα από 12 χρόνια εισαγωγικό διαγωνισμό, στήριξε καθοριστικά τους συνταξιούχους (π.χ. αποσυνδέοντας τότε την επικούρηση από τη σύνταξη), ενίσχυσε το Ταμείο Υγείας (ΤΥΠΕΤ) και προέβη σε ριζική ανακαίνιση της κλινικής της τράπεζας στην Αθήνα, παράλληλα επιδόθηκε με μεγάλη ζέση σε θέματα πολιτισμού με τη συγκρότηση Ιστορικού Μουσείου και τη δημιουργία-αναστήλωση πολιτιστικών κέντρων σε ποικίλες πόλεις (πχ Αθήνα, Πάτρα, Κομοτηνή, Ξάνθη, Λευκωσία), ενώ στον τομέα της εκπαίδευσης συμμετείχε στην ίδρυση Κέντρου Σύγχρονων Ελληνικών Σπουδών στο London School of Economics and Political Science. Παράλληλα, με τη σταδιοδρομία του στην Εθνική Τράπεζα ο Γεώργιος Μίρκος, υπό την ιδιότητα του θεωρητικού οικονομολόγου, εξέδιδε από το 1960 και επί 33 χρόνια το μοναδικό τότε στην Ελλάδα θεωρητικό όργανο στον τραπεζικό χώρο, τη μηνιαία "Τραπεζική Οικονομοτεχνική Επιθεώρηση". Για το εν λόγω περιοδικό είχε την επιμέλεια της έκδοσης ενώ επιπλέον και ο ίδιος αρθρογραφούσε εκτενώς. Η "Τραπεζική Οικονομοτεχνική Επιθεώρηση" φιλοξένησε άρθρα ποικίλων επιφανών οικονομολόγων ενώ στο πρώτο τεύχος του, το περιοδικό φιλοξένησε άρθρο του επιφανούς καθηγητή τότε Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Γεώργιος Μίρκος διέκοψε την έκδοση της Τραπεζικής Οικονομοτεχνικής Επιθεώρησης όταν ανέλαβε τη Διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας για δεοντολογικούς λόγους . Ως εξειδικευμένος μελετητής της τράπεζας στους τομείς βιομηχανίας και ανάπτυξης αποσπάστηκε και εργάστηκε κατά καιρούς σε άλλους αναπτυξιακούς φορείς (Υπουργείο Συντονισμού (1958), Αγροτική Τράπεζα (1961) κτλ.) ενώ υπηρέτησε και ως συνεργάτης του τότε καθηγητή Ανδρέα Παπανδρέου στο νεοσύστατο (1963) Κέντρο Οικονομικών Ερευνών και στο Ανώτατο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο της Χώρας (1963) ως Διευθυντής-Συντονιστής τους. Το 1964 έγινε Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Προεδρίας. Παράλληλα, από το 1950 μέχρι και το πέρας του βίου του δημοσίευε άρθρα οικονομολογικού και πολιτικού περιεχομένου στον Τύπο (κυρίως στο Βήμα, τα Νέα, τον Οικονομικό Ταχυδρόμο). Ο Γεώργιος Μίρκος εξέδωσε τα ακόλουθα έργα: Κράτος, τράπεζα και βιομηχανία (2010) Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Το δόγμα Truman και το σχέδιο Marshall στην Ελλάδα, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2004), Ανδρέας Παπανδρέου, Πρώτα Βήματα στην Πολιτική, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (2002), Η πολιτική της αναδιάταξης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (1997). Η Ελλάδα στο μεταίχμιο ενός νέου κόσμου, Εκδόσεις Καστανιώτη (2002) (συμμετοχή σε συλλογικό τόμο).