IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελευθέριος Σερεπίσος

Ο Ελευθέριος (Τέρι) Σερεπίσος (Terry Serepisos) γεννήθηκε το 1963 στην Ελλάδα αλλά από την ηλικία των δύο ετών ζει στη Νέα Ζηλανδία, όπου μετανάστευσε η οικογένειά του. Ζει στο Γουέλινγκτον και είναι επιτυχημένος επιχειρηματίας. Μεταξύ άλλων είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας Century City και της επαγγελματικής ποδοσφαιρικής ομάδας Γουέλινγκτον Φοίνιξ. Η περιουσία του υπολογίζεται σε 140 εκατομμύρια δολλάρια ΝΖ.

 Ο Σερεπίσος σπούδασε στο Rongotai College, όπου συνδέθηκε με τον θρύλο του νεοζηλανδικού ποδοσφαίρου Wynton Rufer. Δραστηριοποιήθηκε στις οικοδομικές επιχειρήσεις και η εταιρεία του "Century City" κατέχει μεγάλο αριθμό ακινήτων στην ευρύτερη περιφέρεια του Γουέλινγκτον: εμπορικά καταστήματα, τραπεζικά κτίρια, κατοικίες, διαμερίσματα και οικόπεδα. Μεταξύ αυτών και τον Century City Tower, όπου στεγάζονται οι επιχειρήσεις του. Στα μελλοντικά σχέδιά του είναι να κτίσει το υψηλότερο κτίριο στο Γουέλινγκτον. Το 2007, που η επαγγελματική "Α-Λιγκ" της Αυστραλίας ανακοίνωσε τη δυνατότητα ένταξης στη Λίγκα μιας ομάδας από τη Νέα Ζηλανδία, αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στις αθλητικές μπίζνες. Δημιούργησε την επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα Γούελινγκτον Φοίνιξ (Wellington Phoenix) με αρχικό κεφάλαιο ένα εκατομμύριο δολάρια ΝΖ. Η ομάδα έχει στενή συνεργασία με την "Τιμ Γουέλινγκτον" (Team Wellington) που αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα, ώστε οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές της πόλης να μεταπηδούν στην Φοίνιξ. Η δημιουργία της ομάδας αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο στη χώρα και πολλοί παίκτες της είναι παίκτες της εθνικής Νέας Ζηλανδίας που προκρίθηκε στην τελική φάση στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 στη Νότια Αφρική. Το 2010 ο Σερεπίσος επέκτεινε την επιχειρηματική του δράση στις τηλεοπτικές μπίζνες. Έγινε παραγωγός του δημοφιλούς ριάλιτι σόου "The Apprentice". To άρθρο βασίστηκε στο αντίστοιχο Terry Serepisos της Αγγλικής Βικιπαίδειας.
Λαράχα

Το λαράχα (Laraha) (Citrus aurantium currassuviencis, ελλην. Κιτρέα η χρυσομηλέα η εκ Κουρασάο) είναι εσπεριδοειδές δέντρο που φυτρώνει στη νήσο Κουρασάο (Curaçao) καθώς επίσης και οι καρποί του. Απόγονος της οικόσιτης πορτοκαλιάς, ο καρπός του λαράχα είναι πολύ πικρός και πολύ ινώδης για να θεωρηθεί βρώσιμος.

 Δέντρα από πορτοκαλιές της ποικιλίας Βαλένθια (Valencia orange) που μεταφυτεύτηκαν το 1527, στη νήσο Κουρασάο (Curaçao) από την Ισπανία, αλλά δεν ευδοκίμησαν στο ξηρό κλίμα και το φτωχό σε θρεπτικά συστατικά έδαφος αυτού του νησιού στη Νότιο Καραϊβική. Καθώς τα δέντρα εγκαταλείφθηκαν, ο καρπός εξελίχθηκε από γλυκιάς γεύσης με φωτεινό πορτοκαλί χρώμα, σε ένα πικρό πρασινωπό μη βρώσιμο καρπό λαράχα. Το 1634 οι Ολλανδοί, επισήμως αποικίζουν τη νήσο και ο Lucas Bols, ιδρυτής των εταιριών Bols liqueurs και Bols Genever, έχοντας έντονο ενδιαφέρον για μοναδικά ανά τον κόσμο μπαχαρικά και καρπούς, βλέποντας τα πικρά πορτοκάλια, τα οποία ήσαν σε αφθονία και που τα είχαν παρατήσει, πριν από 110 περίπου χρόνια οι Ισπανοί, έλαβε ορισμένα δείγματα από αυτά. Πειραματιζόμενος, ανακάλυψε ότι ενώ ο χυμός και η σάρκα του καρπού ήταν εντελώς ακατάλληλες για βρώση, τα έλαια από την φλούδα του καρπού, ήταν εξόχως πικάντικα και αρωματικά. Οι πειραματισμοί από αυτές τις φλούδες, κατέληξαν στη δημιουργία του λικέρ Κουρασάο. Το δέντρο λαράχα υπάρχει και στο εθνόσημο του Κουρασάο όπου φαίνονται: στο αριστερό μισό του εθνοσήμου, απεικονίζεται να πλέει σε μια καταγάλανη ήρεμη θάλασσα, μια γαλέρα με ανοιχτά όλα της τα πανιά και στο ψηλότερο ιστίο της να κυματίζει η σημαία της Ολλανδίας, στο δεξιό μισό του εθνοσήμου, απεικονίζεται επάνω στο βουνό, το δέντρο λαράχα πλήρες καρπών, στο μέσον (μεταξύ των δυο μισών), υπάρχει ο θυρεός, που φέρει το οικόσημο του Άμστερνταμ, Ολλανδίας. Νεραντζιά Benjamin, Alan Fredric (2002). Jews of the Dutch Caribbean. Routledge. ISBN 0-415-27439-7. Gastmann, Albert (1978). Historical Dictionary of the French and Netherlands Antilles. Scarecrow Press. σελ. 110. ISBN 0-8108-1153-7.
Κλαυδία του Σαλόν

Η Κλαυδία, γαλλ. Claudia de Chalon-Arlay (1498 - 31 Μαΐου 1521) από τον Οίκο της Ιβρέας - Σαλόν-Αρλαί ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε βαρόνη της Μπρέντα και κυρία του Ντητς.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ιωάννη Δ΄ πρίγκιπα της Οράγγης και της Φιλιβέρτας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Αντωνίου Α΄ κόμη του Λινύ. Το 1530 απεβίωσε ο αδελφός της Φιλιβέρτος, τελευταίος του κλάδου των Σαλόν-Αρλαί και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ρενέ των Νασσάου, γιος της Κλαυδίας· έτσι το πριγκιπάτο της Οράγγης πέρασε στον Οίκο του Νασσάου. Παντρεύτηκε το 1515 τον Ερρίκο Γ΄ των Νασσάου-Ντίλεμπουργκ βαρόνο της Μπρέντα και κύριο του Ντητς και είχε τέκνα: Ρενέ 1519-1544, πρίγκιπας της Οράγγης, κυβερνήτης (stadholder) της Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Χέλρε. Grew, Marion Ethel, "The House of Orange" ( Methuen & Co. Ltd., 36 Essex Street, Strand, London W.C.2, 1947) Rowen, Herbert H., "The princes of Orange: the stadholders in the Dutch Republic", (Cambridge University Press, 1988).
127 Ιωάννα

Η Ιωάννα (Johanna) είναι ένας μεγάλος και πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,3. Ανακαλύφθηκε το 1872 από τους Γάλλους οπτικούς και αστρονόμους αδελφούς Πωλ και Προσπέρ Ανρί, που παρατηρούσαν από το Παρίσι, και πιστεύεται ότι πήρε το όνομά της από την Ιωάννα της Λωραίνης.

 Η μέση διάμετρος της Ιωάννας ήταν γνωστή ως 122 χλμ. Κατά το 2001 ο αστεροειδής παρατηρήθηκε με τη μέθοδο ραντάρ από το Ραδιοτηλεσκόπιο του Αρεσίμπο και το αποτέλεσμα έδειξε ισοδύναμη διάμετρο 117 ± 21 χλμ. Μία μελέτη του 2012 έδωσε μία επεξεργασμένη τιμή για τη μέση διάμετρο ίση με 116,14 ± 3,93 χλμ. Η μάζα της εκτιμάται σε 2 ως 4 τετράκις εκατομμύρια τόνους, ενώ ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), για την ακρίβεια CX ή Ch, με τον πρώτο υπότυπο να υποδεικνύει και παρουσία μετάλλων. Το άλβεδό της είναι 0,056, οπότε η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε –105 βαθμούς C. Η Ιωάννα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 48 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ.

Η Σχολή Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η Σχολή περιλαμβάνει το Τμήμα Γεωπονίας Α.Π.Θ. και το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. που προσφέρουν εκπαίδευση σε προπτυχιακό, μεταπτυχιακό και διδακτορικό επίπεδο πάνω στα επιστημονικά πεδία της Γεωπονίας και της Δασολογίας. Η σημερινή μορφή της σχολής διαμορφώθηκε σύμφωνα με το σχέδιο «Αθηνά» και το Προεδρικό Διάταγμα 98/5-6-2013 για την αναδιοργάνωση του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας.

 Η ιστορία της σχολής Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος είναι συνυφασμένη με την ιστορία των τμημάτων που την αποτελούν, του τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος και του τμήματος Γεωπονίας, καθώς από την ίδρυση τους συγχωνεύονταν σε ενιαίες σχολές ή ανεξαρτητοποιούνταν σύμφωνα με τις αντίστοιχες ανακατατάξεις στον εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας. Ίδρυση της Ανωτάτης Δασολογικής Σχολής στην Αθήνα το 1917 (Ν. 893/14-9-1917) Μεταφορά στην Θεσσαλονίκη ως μοναδικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Α.Π.Θ. το 1927 (Π.Δ. 9-12-1927) ενώ την επόμενη χρονιά προστίθενται 3 νέα τμήματα μεταξύ των οποίων και το τμήμα Γεωπονίας. Το 1937 τα τμήματα Δασολογίας και Γεωπονίας διαχωρίζονται από την Φυσικομαθηματική σχολή για να αποτελέσουν τμήματα μιας νέας σχολής: της Δασολογικής και Γεωπονικής (Α.Ν. 835/1937 ) To 1981 τα 2 τμήματα της Δασολογικής και Γεωπονικής Σχολής διαχωρίζονται, και συνθέτουν 2 νέες αντίστοιχες σχολές, τη σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος και τη σχολή Γεωπονίας. (Π.Δ. 86 / 6-4-1981 ) Ιδρύεται η Σχολή Γεωτεχνικών Επιστημών το 1983 στην οποία υπάγεται τόσο το τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος όσο και το τμήμα Γεωπονίας () Η σχολή Γεωτεχνικών Επιστημών καταργείται το 2004 και τα τμήματα ανεξαρτητοποιούνται και δημιουργούναι 2 αντίστοιχες σχολές, η σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος και η σχολή Γεωπονίας. (Π.Δ. 247/30-11-04 ) Το 2013, με το σχέδιο "ΑΘΗΝΑ" οι σχολές Γεωπονίας και Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος συγχωνεύονται στη σχολή Γεωπονίας, με 2 τμήματα, το Γεωπονίας και το Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος. (Π.Δ. 98/5-6-2013) Το Τμήμα Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος περιλαμβάνει πέντε τομείς (ΦΕΚ 231/Τεύχος Β/29.4.1983 και Υ.Α. Β1/420 ): Δασικής Παραγωγής - Προστασίας Δασών - Φυσικού Περιβάλλοντος Λιβαδοπονίας και Άγριας Πανίδας - Ιχθυοπονίας Γλυκέων Υδάτων Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Φυσικών Πόρων Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων Συγκομιδής και Τεχνολογίας Δασικών Προϊόντων Το Τμήμα Γεωπονίας περιλαμβάνει εφτά τομείς (): Φυτά Μεγάλης Καλλιέργειας και Οικολογία (ΦΜΚ) Οπωροκηπευτικών και Αμπέλου (ΟΠ) Φυτοπροστασία (ΦΥ) Αγροτική Οικονομία (ΑΟ) Ζωική Παραγωγή (ΖΠ) Έγγειες Βελτιώσεις, Εδαφολογία και Γεωργική Μηχανική (ΕΒ) Επιστήμη και Τεχνολογία Τροφίμων (ΕΤΤ) Ιστοσελίδα της Σχολής Γεωπονίας, Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος στην κεντρική σελίδα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιστοσελίδα Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος Α.Π.Θ. Ιστοσελίδα Τμήματος Γεωπονίας Α.Π.Θ.
Πιστωτική κάρτα

Μια πιστωτική κάρτα διαφέρει από μια κάρτα ανάληψης μετρητών. Και οι δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν νόμισμα από τον ιδιοκτήτη της κάρτας. Σε μια χρεωστική κάρτα υπάρχουν τα χρήματα σε έναν συνδεδεμένο τραπεζικό λογαριασμό. Σε μια πιστωτική κάρτα υπάρχει ένας τρίτος (τράπεζα ή πιστωτικός οργανισμός), που πληρώνει τον πωλητή και τα χρήματα εισπράττονται αργότερα από τον αγοραστή, λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρέωση της κάρτας μεταθέτει την πληρωμή από τον αγοραστή σε μια μεταγενέστερη ημερομηνία.

 Πιστωτικές κάρτες Business ονομάζονται οι εξειδικευμένες πιστωτικές κάρτες που εκδίδονται στο όνομα των καταχωρημένων επιχειρήσεων και συνήθως μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο για επαγγελματικούς σκοπούς. Η χρήση τους έχει αυξηθεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1998 στην Αμερική, για παράδειγμα, το 37% των μικρών επιχειρήσεων ανέφερε ότι χρησιμοποιούσε πιστωτική κάρτα. Το 2009, ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί σε 64%. Οι πιστωτικές κάρτες Business προσφέρουν μια σειρά από χαρακτηριστικά ειδικά για τις επιχειρήσεις. Συχνά προσφέρουν ειδικές ανταμοιβές σε τομείς όπως στη ναυτιλία, στις προμήθειες γραφείων, στα ταξίδια και στην τεχνολογία των επιχειρήσεων. Οι πιστωτικές κάρτες Business προσφέρονται από σχεδόν όλους τους μεγάλους εκδότες καρτών—όπως η American Express, η Visa και η MasterCard εκτός από τις τοπικές τράπεζες.
Τάε κβον ντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το τάε κβον ντο εντάχθηκε επίσημα στο πρόγραμμα των θερινών ολυμπιακών αγώνων στην ολυμπιάδα του 2000 στο Σίδνεϊ τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Παλαιότερα, είχε διεξαχθεί ως άθλημα επίδειξης στις Ολυμπιάδες του 1988 στη Σεούλ και του 1992 στη Βαρκελώνη.

 Στο τάε κβον ντο οι αθλητές αγωνίζονται σε κατηγορίες ανάλογα με το βάρος τους. Το 1988 και το 1992, που ήταν άθλημα επίδειξης, έγιναν αγώνες σε οκτώ κατηγορίες ανδρών και γυναικών (σύνολο δεκαέξι). Από το 2000, που εντάχθηκε στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα, γίνονται τέσσερις κατηγορίες ανδρών και γυναικών (σύνολο οκτώ). Η Ελλάδα έχει κατακτήσει τέσσερα μετάλλια: ένα χρυσό και τρία ασημένια. Άλλο ένα μετάλλιο, χάλκινο, είχε πάρει το 1992, όταν το ταεκβοντό ήταν άθλημα επίδειξης. Χρυσό Μιχάλης Μουρούτσος: 2000 κατηγορία μύγας (-58 κ.). Ασημένια Αλέξανδρος Νικολαΐδης: 2004 κατηγορία βαρέων βαρών (+80 κ.) Ελισάβετ Μυστακίδου: 2004 κατηγορία μεσαίων βαρών (57-67 κ.) Αλέξανδρος Νικολαΐδης: 2008 κατηγορία βαρέων βαρών (+80 κ.) Χάλκινο (σε αγώνα επίδειξης) Μόρφω Δροσίδου: 1992 μεσαία βάρη (65-70 κ.)
Repentless

Repentless είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Slayer, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2015 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast".

 Στις 2 Μαΐου 2013, ο κιθαρίστας Τζεφ Χάνεμαν πέθανε λόγω κίρρωσης του ήπατος. Σε δηλώσεις του τραγουδιστή και μπασίστα Τομ Αράγια τον Μάρτιο του 2015, αποκαλύφθηκε ότι είχαν ηχογραφήσει ένα νέο κομμάτι πριν τον θάνατο του Χάνεμαν, το οποίο θα συμπεριλαμβάνονταν στο νέο άλμπουμ. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα "Henson Studios" του Χόλιγουντ με παραγωγό τον Τέρι Ντέιτ, τον Μάρτιο του 2014 και από τον Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι τον Ιανουάριο του 2015. Τον Απρίλιο του 2014, το συγκρότημα κυκλοφόρησε δωρεάν το κομμάτι "Implode" και τον Σεπτέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε ο δίσκος, με τίτλο "Repentless". Στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πούλησε 50.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανεβαίνοντας στη τέταρτη θέση του Billboard, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του συγκροτήματος. Παράλληλα, ανέβηκε στο Top-10 σε δεκαοκτώ χώρες, αποτελώντας τον πρώτο # 1 δίσκο των Slayer, αφού σκαρφάλωσε στην κορυφή των γερμανικών τσαρτ. Οι κριτικές για το "Repentless" υπήρξαν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 2,9 / 5, η "The Guardian" τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Record Collector" 2 / 5 και το "Metal Archives" 52%.Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τους Anthrax και Kvelertak και ανακοίνωσε μία βορειοαμερικανική περιοδεία για τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 2016, με τους Testament και Carcass να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. 1. Delusions of Saviour (King) - 1:55 2. Repentless (King) - 3:19 3. Take Control (King) - 3:14 4. Vices (King) - 3:32 5. Cast the First Stone (King) - 3:43 6. When the Stillness Comes (King) - 4:21 7. Chasing Death (King) - 3:45 8. Implode (King) - 3:49 9. Piano Wire (Hanneman) - 2:49 10. Atrocity Vendor (King, Araya) - 2:55 11. You Against You (King) - 4:21 12. Pride in Prejudice (King) - 4:14 Repentless (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 11 Σεπτεμβρίου 2015 Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Repentless" είχε την εξής μορφή:Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσοΚέρι Κινγκ - κιθάραΓκάρι Χολτ - κιθάραΠολ Μπόσταφ - τύμπανα Repentless - Slayer | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Slayer - Repentless (album review ) | Sputnikmusic Slayer - Repentless - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Αλχεθίρας

Η Αλχεθίρας είναι νότια ισπανική παράλια πόλη - λιμένας στην επαρχία του Κάδιθ, στην Ανδαλουσία, στη δυτική πλευρά του κόλπου του Γιβραλτάρ, της αρχαίας ελληνικής Κάλπης. Η Αλχεθίρας είναι κυρίως εμπορική πόλη με καλή εμπορική κίνηση παρότι επισκιάσθηκε από το Γιβραλτάρ, με το οποίο και επικοινωνεί αρκετές φορές την ημέρα ατμοπλοϊκά και ιδίως τις ώρες ανταπόκρισης των τραίνων Μαδρίτης - Σεβίλης - Κάδιθ και των ατμοπλοϊκών γραμμών Θέουτας και Ταγγέρης Μαρόκου. Την πόλη διασχίζει ο ποταμός Ρίο ντελ Μιέλ ο οποίος και την χωρίζει στην παλιά πόλη (Βίγια Βιέχα) και στη νέα πόλη (Βίγια Νουέβα) που συνδέονται με γέφυρες. Η έκτασή της φθάνει τα 85 τ.χλμ. Είναι πλούσια σε επαύλεις κτισμένη με εξωευρωπαϊκό μαυριτανικό ρυθμό με πλούσιους κήπους και πάρκα όπου κυριαρχούν οι ροδιές. Στο λιμάνι της υφίστανται ψυγεία - παγοποιεία και βιομηχανικές μονάδες κονσερβοποιίας. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η αλιεία, η πάστωση αλιευμάτων, η κτηνοτροφία και η γεωργία. Οι κάτοικοι της Αλχεθίρας το 1950 ήταν 20.000. Το 1970 ανήλθαν στις 81.000 και το 1981 έφθασαν τις 86.000. Σήμερα αριθμεί τις 115.000.

 Η Αλχεθίρας είναι η αρχαία ελληνική πόλη Καρτηία όπως περιγράφει ο Στράβων (115, 44 Διδότου). Η πόλη κατά τη ρωμαϊκή περίοδο οναμαζόταν "Πόρτους Άλμπους". Αργότερα κατελήφθη από τους Μαυριτανούς (ή Βερβέρους) Άραβες (το 711) και αποτέλεσε το ορμητήριό τους για τη ταχεία κατάληψη όλης της Ισπανίας, τότε και ονομάσθηκε Αλ Τζαζίρα αλ Χαντρά, προς διάκριση της Αλ Τζαζίρα (Αλγέρι), εξ ου και η σημερινή παραφραστική ονομασία της πόλης. Υπό την κυριαρχία των Αράβων παρέμεινε μέχρι το 1344, οπότε την ανακατέλαβε ο Βασιλεύς Αλφόνσος ΙΑ' της Καστίλλης μετά από μικρή πολιορκία χρησιμοποιώντας πυροβόλα. Ο Αλφόνσος μετά την κατάληψη κατέστρεψε την παλαιά αραβική πόλη. Στη συνέχεια ανακαταλήφθηκε από τους Μαυριτανούς όπου και καταστράφηκε ολοσχερώς. Η πόλη επανιδρύθηκε από Ισπανούς πρόσφυγες στο Γιβραλτάρ το 1704 και ανοικοδομήθηκε το 1760 επί Βασιλέως Καρόλου Γ΄, στο σημερινό υφιστάμενο πολεοδομικό σχέδιο. Στις 6 Ιουλίου του 1801 στη θαλάσσια περιοχή της πόλης αυτής έγινε η γνωστή Ναυμαχία της Αλχεθίρας μεταξύ του Αγγλικού και Ισπανικού στόλου. Επίσης η πόλη έγινε διεθνώς γνωστή από την λεγόμενη Συνθήκη Αλχεθίρας του 1906. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Algeciras στο Wikimedia Commons
Άλις Γκόριουπ

Η Άλις Γκόριουπ (18 Αυγούστου 1894 στο Μπουζιασφούρντο – 4 Φεβρουαρίου 1979 στη Βουδαπέστη ) ήταν Ουγγαρέζα βιβλιοθοικονόμος, ιστορικός μέσων ενημέρωσης και βιβλιογράφος. Δημοσίευσε αρκετές εργασίες για τη βιβλιογραφία καθώς και για άλλες πτυχές της βιβλιοθηκονομίας.

 Το 1916, η Γκόριουπ, με μια διατριβή σχετικά με το έργο του φιλολόγου Γκάμπορ Ντομπρεντέι, η Γκόριουπ απέκτησε το διδακτορικό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Φραγκίσκος Ιωσήδ στην Κολοσβάρ της τότε Αυστροουγγαρίας. Μετά την Ένωση της Τρανσυλβανίας με τη Ρουμανία, η πόλη έγινε γνωστή ως Κλουζ, και στη συνέχεια ως Κλουζ-Ναπόκα. Το 1917 η Γκόριουπ απέκτησε επάρκεια για να διδάσκει την ουγγρική και τη γερμανική γλώσσα, έχοντας παρακολουθήσει μαθήματα στο Πανεπιστήμια της Βιέννης και στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας με μερική υποτροφία. Στη συνέχεια συνέχισε περαιτέρω τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1917-1918, η Γκόριουπ δίδαξε γερμανική γλώσσα στο πανεπιστήμιο από το οποίο είχε πάρει πτυχίο. Το 1918 ξεκίνησε να απασχολείται ως ασκούμενη στην Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι (Országos Széchényi Könyvtár) στη Βουδαπέστη και το 1922 έγινε βοηθός διευθυντή της ίδιας βιβλιοθήκης. Καθώς το τμήμα της βιβλιοθήκης που ήταν αφιερωμένο στις εφημερίδε ήταν σε κακή κατάσταση μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γκόριουπ συνέταξε κανόνες καταλογογράφησης των εφημερίδων το 1923 και διηύθυνε την ίδρυση μιας νεόδμητης αποθήκης το 1926. Την περίοδο μεταξύ 1928-29, η Γκόριουπ ταξίδεψε στην Αυστρία για ένα χρόνο περαιτέρω σπουδών στο εξωτερικό και ταξίδεψε ξανά το 1935 στη Γερμανία. Έχοντας μελετήσει το νέο σύστημα καταλογογράφησης των εθνικών βιβλιοθηκών της Γερμανίας που εισήχθη στο Βερολίνο, το Γκέτινγκεν, τη Φρανκφούρτη και το Ντάρμσταντ, η Γκόριουπ δημιούργησε ένα νέο σύστημα καταλογογράφησης στην Εθνική Βιβλιοθήκη Σέτσενι το 1936. Η μεταρρύθμιση εισήγαγε την καθολική δεκαδική ταξινόμηση και έλυσε το πρόβλημα της δημιουργίας πολλαπλών καταλόγων ευρετηριασμένων ανά συγγραφέα, τίτλο, θέμα κ.λπ. Το 1944 η Γκόριουπ έγινε υπεύθυνη των συλλογών της εθνικής βιβλιοθήκης, με την ανησυχία της να επικεντρώνεται κυρίως στην ασφάλεια της συλλογής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945 και το 1946 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταπολεμική αποκατάσταση και αναδιοργάνωση της βιβλιοθήκης. Το 1946 η Γκόριουπ ίδρυσε την Εθνική Βιβλιογραφία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Bibliográfia). Παρέμεινε επιμελήτριά της μέχρι το 1954. Από το 1948 έως το 1953 ήταν βιβλιοθοικονόμος στο Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd και δίδασκε μαθήματα καταλογογράφησης και επιμέλειας βιβλιογραφίας.
Πράξη τακτοποίησης

Η «Πράξη Τακτοποίησης» (πλήρης τίτλος: «Πράξη Τακτοποίησης και Αναλογισμού») αποτελεί απόφαση της Διοίκησης (διοικητική πράξη) με την οποία διενεργείται η τακτοποίηση των οικοπέδων που είναι ενταγμένα σε σχέδιο πόλης που έχει εγκριθεί με παλαιότερες διατάξεις. Αλλάζει το σχήμα και το εμβαδόν των οικοπέδων μέσω μεταβιβάσεων τμημάτων οικοπέδων.

 Η Πράξη καθορίζει ποιες μεταβιβάσεις οικοπέδων ή τμημάτων οικοπέδων πρέπει να γίνουν, ώστε να υλοποιηθεί ο πολεοδομικός σχεδιασμός (το σχέδιο πόλης). Καθορίζονται επακριβώς τα οικόπεδα ή τα τμήματα οικοπέδων που δεσμεύονται για να γίνουν δρόμοι, πάρκα, σχολεία κ.λπ. Καθορίζει ποιος πρέπει να τα αποζημιώσει (αναλογισμοί). Επίσης καθορίζονται ποια οικόπεδα ή τμήματα οικοπέδων πρέπει να ενσωματωθούν σε άλλα οικόπεδα (προσκυρώσεις) ώστε τα δεύτερα να γίνουν άρτια (να αποκτήσουν κατάλληλο εμβαδόν και σχήμα) για να μπορέσουν να οικοδομηθούν. Αποτελεί το βασικό εργαλείο εφαρμογής του σχεδίου πόλης από το έτος 1923 έως το 1983 οπότε με το Ν.1337 αντικαταστάθηκε από την, περισσότερο δίκαιη και περισσότερο περίπλοκη, «Πράξη Εφαρμογής». Αν και η «Πράξη Εφαρμογής» αποτελεί πιο πρόσφατο και εξελιγμένο εργαλείο, σε όλες τις περιοχές που εντάχθηκαν στο σχέδιο πόλης με νομοθεσία προγενέστερες του Ν. 1337/83, απαιτείται η χρήση της «Πράξης Τακτοποίησης» ακόμα και σήμερα. Σκοπός της «Πράξης Τακτοποίησης» είναι αφενός η υλοποίηση του σχεδίου πόλης και η τακτοποίηση (αρτιοποίηση) των οικοπέδων. Η υλοποίηση του σχεδίου πόλης αφορά στην απόδοση σε κοινή χρήση των εδαφικών τμημάτων που προβλέπονται για κοινόχρηστες και κοινωφελείς χρήσεις. Η ιδιοκτησία προστατεύεται με το άρθρο 18 του Συντάγματος. Έτσι εκτάσεις που προβλέπονται να γίνουν κοινόχρηστες όπως οι δρόμοι, τα πάρκα και οι πλατείες δεν μπορούν να διαμορφωθούν στην τελική τους μορφή για χρήση από το κοινό, αν δεν αποζημιωθούν οι ιδιοκτήτες τους που πρέπει να τα αποστερηθούν. Το ίδιο ισχύει και για τις κοινωφελείς χρήσεις όπως οι χώροι που προβλέπονται για ανέγερση κτιρίων εκπαίδευσης, αθλητισμού, πρόνοιας, υγείας κ.λπ. Η τακτοποίηση οποιουδήποτε οικοπέδου επηρεάζει τα γειτονικά του (όμορα). Αυτό συμβαίνει διότι μπορεί να ανταλλάσουν μεταξύ τους οικοπεδικά τμήματα ή το ένα να οφείλει αποζημίωση στο άλλο. Για το λόγο αυτό εάν απαιτείται πράξη τακτοποίησης σε ένα οικόπεδο, η ανάγκη αυτή μπορεί να παρεμποδίσει την οικοδόμηση του όμορου (γειτονικού) του, διότι δεν έχει καθοριστεί το οριστικό του σχήμα και εμβαδόν. Η απόφαση για την οικοδόμηση ή μη άρτιου οικοπέδου το οποίο γειτνιάζει με οικόπεδο που χρήζει πράξη τακτοποίησης λαμβάνεται από την υπηρεσία του κράτους που είναι επιφορτισμένη με τον πολεοδομικό σχεδιασμό. Σήμερα είναι οι Υπηρεσίες Δόμησης των Δήμων. ν.δ. 17.7.1923 (ΦΕΚ 228) ν.δ. 690/1948 (ΦΕΚ 133) Ν.1577/1985 (ΦΕΚ 210Α) Νομοθεσία Τακτοποίησης και Προσκύρωσης Οικοπέδων στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ΓΟΚ 1985 (βλ άρθρο 24) (pdf)
Κάρλο του Φερδινάνδου των Μεδίκων

O Κάρολος (ιταλ.: Carlo di Ferdinando de' Medici, 19 Μαρτίου 1595 - 17 Ιουνίου 1666) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν καρδινάλιος, επίσκοπος της Όστια και πρύτανης του Συμβουλίου των καρδιναλίων.

 Γεννήθηκε στη Φλωρεντία και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Χριστίνας, κόρης του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης. Ο Πάπας Παύλος Ε΄ τον έκανε καρδινάλιο διάκονο στο εκκλησιαστικό συμβούλιο το 1615 της Σάντα Μαρία ιν Ντομνίκα. Ήταν εκλέκτορας στις Συσκέψεις (Conclave) για την εκλογή πάπα το 1621, όπου εκλέχθηκε ο Γρηγόριος ΙΕ΄ και το 1623, όπου εκλέχθηκε ο Πάπας Ουρβανός Η΄. Το 1623 μετέφερε τη θέση του και έγινε καρδινάλιος διάκονος στον Σαν Νικόλα ιν Κάρτσερε. Ήταν καρδινάλιος πρωτοδιάκονος στη Σύσκεψη για την εκλογή πάπα το 1644, όπου εκλέχθηκε ο Ιννοκέντιος Ι΄. Έγινε για σύντομο διάστημα καρδινάλιος διάκονος στον Σαντ' Εουστάκιο και μετά, το 1644, προάχθηκε σε καρδινάλιο ιερέα στον Σαν Σίστο. Το επόμενο έτος προάχθηκε σε καρδινάλιο επίσκοπο της Σαμπίνα, μακριά από τη Ρώμη· επτά μήνες αργότερα αντάλλαξε την επισκοπή με αυτήν του Φρασκάτι σε προάστιο της Ρώμης. Το 1652 έγινε καρδινάλιος επίσκοπος του Πόρτο ε Σάντα Ρουφίνα και αντιπρύτανης του Συμβουλίου των καρδιναλίων. Πέντε μήνες αργότερα προάχθηκε σε πρύτανη του Συμβουλίου των καρδιναλίων και καρδινάλιος επίσκοπος της Όστια ε Βελέτρι. Προήδρευσε στη Σύσκεψη για την εκλογή πάπα το 1655, όπου εκλέχθηκε ο Αλέξανδρος Ζ΄. Απεβίωσε στη Φλωρεντία το 1666 και τάφηκε στην κρύπτη των Μεδίκων, στη βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου στη Φλωρεντία. Strathern, Paul The Medici: Godfathers of the Renaissance, Vintage books, London, 2003, ISBN 978-0-09-952297-3 Hale, J.R. Florence and the Medici, Orion books, London, 1977, ISBN 1-84212-456-0
Κάθριν Άστον

Η Κάθριν Άστον (Catherine Margaret Ashton, 20 Μαρτίου 1956) είναι Βρετανίδα πολιτικός,ενώ ήταν εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας από το 2009, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας. και επίτροπος για θέματα εμπορίου και από το 1999 μέλος της Βουλής των Λόρδων. Είναι μέλος του Εργατικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε στο Απόλαντ του Λανκασάιρ , στις 20 Μαρτίου του 1956. Σπούδασε Οικονομικά στο κολέγιο του Μπέντφορντ, στο Λονδίνο και απέκτησε μπάτσελορ (BSc) στην κοινωνιολογία το 1977. Είναι παντρεμένη με τον Πίτερ Κέλνερ από το 1988 και έχουν έναν γιο και μία κόρη , καθώς επίσης και τρία ακόμα θετά παιδιά. Η Άστον έγινε μέλος της Βουλής των Λόρδων το 1999 ως Βαρόνη Άστον της Απόλαντ. To 2007 διορίστηκε επικεφαλής της Βουλής των Λόρδων από τον πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν και υπό το αξίωμα αυτό προώθησε τη Συνθήκη της Λισαβόνας. Διορίστηκε στο αξίωμά της στην ΕΕ κατά τη σύνοδο κορυφής των 27 ηγετών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες, στις 19 Νοεμβρίου του 2009 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Δεκεμβρίου 2009. Επίσης, πρόεδρος του Συμβουλίου διορίστηκε ο Βέλγος πρωθυπουργός, Χέρμαν βαν Ρομπουί. Η Άστον ορίστηκε παράλληλα αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Βουλή των Λόρδων Επιτροπή Γιούνκερ Βιογραφία από το Τμήμα Συνταγματικών Θεμάτων Announcement of her introduction at the House of Lords, 10 Οκτωβρίου 1999 Προφίλ BBC News (19-11-2009): Προφίλ της Κάθι Άστον
Ελεονόρα Ρόις τσου Κέστριτς

Η Ελεονώρα Ρόις του Καίστριτς (γερμ. Eleonore Reuß zu Köstritz, 22 Αυγούστου 1860 - 12 Σεπτεμβρίου 1917) ήταν η Τσαρίτσα (Βασίλισσα) της Βουλγαρίας και η δεύτερη σύζυγος του Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας.

 Η Ελεονώρα Καρολίνα Γασπαρίνα Λουίζα γεννήθηκε στο Κάστρο Τρέμπσεν, στην πρωσική επαρχία του Βραδεμβούργου (σημερινή Πολωνία), κόρη του Ερρίκου Δ΄ Ρόις του Καίστριτς και της Λουίζας Καρολίνας Ρόις του Γκράιτς. Ήταν, επίσης, η νεότερη αδερφή του Ερρίκου ΚΔ΄ Ρόις του Καίστριτς και πρώτη ξαδέλφη της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνας της Ρωσίας. Ο πατέρας της Ελεονώρας, Ερρίκος Δ΄, και η μητέρα της Μαρίας, Αυγούστα, ήταν αδελφός και αδελφή. Περιγράφηκε ως «μία απλή αλλά πρακτική ... ικανή και καλοκάγαθη γυναίκα». Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Πάρμας, ο τσάρος Φερδινάνδος αναζήτησε μία άλλη γυναίκα για να εκτελεί τα επίσημα καθήκοντα που απαιτούνται από τη σύζυγο ενός αρχηγού κράτους. Ως άντρας που δεν ήταν πλέον υποχρεωμένος να παράγει κληρονόμους, ο Φερδινάνδος όρισε στον βοηθό του ότι ήθελε μία νύφη που δεν περίμενε στοργή ή προσοχή. H λίστα υποψηφίων έφτασε στο όνομα της Ελεονώρας και εκείνη και ο Φερδινάνδος στη συνέχεια παντρεύτηκαν σε μία Καθολική τελετή στις 28 Φεβρουαρίου 1908 στην εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου στο Κοβούργο και σε μία Προτεσταντική τελετή την 1η Μαρτίου 1908 στο Κάστρο Όστερσταϊν. Αρχικά έχοντας τον τίτλο Πριγκίπισσα της Βουλγαρίας, η Ελεονώρα ανέλαβε τον τίτλο Τσαρίτσα ("Αυτοκράτειρα") στις 5 Οκτωβρίου 1908 μετά τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ελεονώρα παρέμενε παραμελημένη από τον Φερδινάνδο καθ' όλη τη διάρκεια του γάμου τους, αφήνοντας την να μεγαλώσει τα παιδιά του και να αφιερωθεί στην ευημερία του βουλγαρικού λαού. Η Ελεονώρα αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια των Βαλκανίκων Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν, εργαζόμενη ακούραστα ως νοσοκόμα, ήταν μία πηγή μεγάλης φροντίδας για πολλούς τραυματίες και ετοιμοθάνατους Βούλγαρους στρατιώτες. Λέγεται ότι είχε "ένα ιδιαίτερο δώρο για την ανακούφιση από τα δεινά". Η τσαρίτσα Ελεονώρα αρρώστησε σοβαρά κατά τα τελευταία χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πέθανε στο Ευξείνογκραντ της Βουλγαρίας στις 12 Σεπτεμβρίου 1917. Η τελευταία της επιθυμία ήταν να ταφεί στο νεκροταφείο μίας εκκλησίας του 12ου αιώνα στη Μπογιάνα, κοντά στη Σόφια. Ωστόσο, κατά τη σοσιαλιστική περίοδο, ο τάφος διαρρήχθηκε, τα κοσμήματά της κλάπηκαν και στη συνέχεια η πέτρα του μνημείου πιέστηκε μέσα στον τάφο, χωρίς να υπάρχουν σημάδια πάνω στο έδαφος. Ωστόσο, μετά τις δημοκρατικές αλλαγές το 1989, το αρχικό πέτρινο μνημείο ανασκάφηκε και ο χώρος αποκαταστάθηκε στην αρχική του κατάσταση. Aronson, T. (1986) Στέμμα σε σύγκρουση: ο θρίαμβος και η τραγωδία της ευρωπαϊκής μοναρχίας, 1910-1918, J. Murray, Λονδίνο(ISBN 0-7195-4279-0) Constant, S. (1979) Foxy Ferdinand, 1861-1948, Tsar of Bulgaria, Sidgwick and Jackson, London.(ISBN 0-283-98515-1)ISBN 0-283-98515-1 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Queen Eleonore of Bulgaria στο Wikimedia Commons Newspaper clippings about Eleonore Reuss of Köstritz in the 20th Century Press Archives of the ZBW
Germanwings

Η Germanwings GmbH είναι μια γερμανική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Lufthansa οποία λειτουργεί με την επωνυμία Eurowings.Η Germanwings λειτούργησε ανεξάρτητα ως μεταφορέας χαμηλού κόστους της Lufthansa έως τον Οκτώβριο του 2015, όταν η Lufthansa αποφάσισε να μεταβιβάσει την ταυτότητα του εμπορικού σήματος στην Eurowings. Η ονομασία Germanwings δεν έχει χρησιμοποιηθεί παρόλο που ο κώδικας IATA "4U" εξακολούθησε να λειτουργεί υπό την επωνυμία Eurowings μέχρι τον Μάρτιο του 2018, όταν εγκαταλείφθηκε ο ίδιος ο κωδικός IAT της Germanwings 4U και αντικαταστάθηκε με τον EW .

 Το 1997, η Eurowings δημιούργησε ένα τμήμα χαμηλού κόστους, το οποίο κατέστη ξεχωριστό με την επωνυμία Germanwings στις 27 Οκτωβρίου 2002. Στις 7 Δεκεμβρίου 2005, η αεροπορική εταιρεία υπέγραψε συμφωνία για την αγορά 18 αεροσκαφών Airbus A319-100, με προγραμματισμένες παραδόσεις από τον Ιούλιο του 2006 μέχρι το 2008. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα 2004-2005, η Germanwings μίσθωσε δύο αεροσκάφη Boeing 717-200 από την Aerolíneas de Baleares για να ελέγξει τον τύπο του αεροσκάφους, αλλά δεν έγινε καμιά παραγγελία. Το 2008 καταρτίστηκαν αρχικά σχέδια συγχώνευσης της Germanwings, της Eurowings και της TUIfly σε μία αεροπορική εταιρεία που ανταγωνίζεται την Air Berlin στη γερμανική αγορά και με τις εταιρείες easyJet και Ryanair σε διεθνείς γραμμές. Ωστόσο, αυτά τα σχέδια δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Αντ 'αυτού, η Germanwings έγινε θυγατρική κατά 100% της Lufthansa την 1η Ιανουαρίου 2009. Η Germanwings έχει κάνει συμφωνίες κοινού κωδικού με τις εξής αεροπορικές εταιρείες: Από τον Φεβρουάριο του 2019, ο στόλος της Germanwings αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Η Germanwings χρησιμοποίησε στο παρελθόν διάφορα διαφορετικά ειδικά χαρακτηριστικά. Ορισμένα αεροσκάφη είχαν ειδικά ποτάμια που προωθούσαν γερμανικές πόλεις (π.χ. το σχέδιο ζωγραφικής του Bearbus εμπνευσμένο από το οικόσημο του Βερολίνου ) ή ως διαφημίσεις (π.χ. μια ροζ ετικέτα για την T-Mobile ). Αυτά εγκαταλείφθηκαν κατά την ανακατασκευή του 2013. Από τη στιγμή της συγχώνευσης, η Germanwings είχε εμπλακεί σε ένα σημαντικό περιστατικό, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα 150 θανάτους. Στις 24 Μαρτίου 2015, το αεροσκάφος A320-211 D-AIPX έκανε πτήση 9525 από τη Βαρκελώνη στο Ντίσελντορφ όταν συνετρίβη στη νότια Γαλλία κοντά στο Digne-les-Bains, χωρίς επιζώντες. Η πτήση μετέφερε 144 επιβάτες, δύο πιλότους και τέσσερις πληρώματα θαλάμου. Η σύγκρουση προκλήθηκε σκόπιμα από τον συγκυβερνήτη, τον 27χρονο Andreas Lubitz . Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Germanwings στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα
Αρχές της ισλαμικής νομολογίας

Οι αρχές της ισλαμικής νομολογίας, γνωστές και ως ουσούλ αλ-φικχ (αραβικά: أصول الفقه), είναι η μελέτη και η κριτική ανάλυση των πηγών και των αρχών στις οποίες βασίζεται η ισλαμική νομολογία.

 Το ουσούλ αλ-φικχ περιλαμβάνει τον συνδυασμό δύο αραβικών όρων, ουσούλ και φικχ. Το ουσούλ προέρχεται από τα ριζικά γράμματα χαμζά, σαντ και λαμ τα οποία αναφέρονται στη βάση. Το φικχ αναφέρεται γλωσσολογικά στη βαθιά γνώση και κατανόηση.
1039 Ζοννεμπέργκα

Η Ζοννεμπέργκα (Sonneberga) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,26. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αστεροσκοπείου Ζόννεμπεργκ στη Θουριγγία.

 Η μέση διάμετρος της Ζοννεμπέργκας εκτιμάται σε 36,7 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0476. Η Ζοννεμπέργκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 34 ώρες και 12 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Τσάρνι Σουούπσκ

Η Τσάρνι Σουούπσκ (πολωνικά: Czarni Słupsk), ευρύτερα γνωστή ως Grupa Sierleccy Τσάρνι Σουούπσκ για λόγους χορηγίας, είναι πολωνική ομάδα καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Σουούπσκ. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα κορυφαίας κατηγορίας Πολωνίας (PLK). Η έδρα του συλλόγου είναι η Χάλα Γκρίφια.

 Τον Ιούλιο του 1945, δημιουργήθηκε η αρχική ομάδα Τσάρνι Σουούπσκ, από εργάτες του σιδηροδρόμου που μετακόμισαν από την Κρακοβία στο Σουούπσκ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο σύλλογος δημιουργήθηκε ως ποδοσφαιρικός σύλλογος, αλλά το 1989 ιδρύθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης. Τη σεζόν 1998–99, η ομάδα προβιβάστηκε στην κορυφαία κατηγορία Πολωνίας (PLK). Τη σεζόν 2005–06, η ομάδα τερμάτισε στην 3η θέση. Τη δεκαετία του 2010, η Τσάρνι Σουούπσκ ήταν σταθερή ανταγωνίστρια για το Πρωτάθλημα, με αρκετές εμφανίσεις στα πλέι οφ. Στις 31 Ιανουαρίου 2018, ο σύλλογος αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα και διαλύθηκε λόγω οικονομικής κατάρρευσης.Το 2018, αποφασίστηκε να ξαναρχίσουν οι δραστηριότητες καλαθοσφαίρισης για το σύλλογο και πριν από τη σεζόν 2021–22, προβιβάστηκαν στην κορυφαία κατηγορία Πολωνίας. Πρωτάθλημα Πολωνίας:3η θέση (4): 2005–06, 2010–11, 2014–15, 2015–16
'74 Jaibreak

Το '74 Jaibreak είναι ΕΡ σινγκλ του Αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Οι ηχογραφήσεις των πέντε τραγουδιών της συγκεκριμένης κυκλοφορίας πραγματοποιήθηκαν από το 1974 μέχρι το 1976 στην Αυστραλία σε παραγωγή των Χάρι Βάντα και Τζορτζ Γιανγκ. Το τραγούδι "Jailbreak" κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ για το οποίο γυρίστηκε και βίντεο κλιπ. Τα τραγούδια αυτά είχαν κυκλοφορήσει στο παρελθόν, στις Αυστραλιανές εκδόσεις των πρώτων δίσκων του συγκροτήματος. Σε αυτά συμμετείχαν διάφοροι μουσικοί στο μπάσο και τα τύμπανα, μεταξύ αυτών και ο παραγωγός των AC/DC και αδελφός των Άνγκους και Μάλκολμ Γιανγκ, Τζορτζ.

 Jailbreak (A. Young, M. Young, Scott) - 4:40 You Ain't Got a Hold on Me (A. Young, M. Young, Scott) - 3:31 Show Business (A. Young, M. Young, Scott) - 4:46 Soul Stripper (A. Young, M. Young) - 6:25 Baby, Please Don't Go (Williams) - 4:50 '74 Jaibreak (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 15 Αυγούστου 1983 '74 Jaibreak (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του '74 Jailbreak είχε την εξής μορφή: Μπον Σκοτ - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Τζορτζ Γιανγκ - παραγωγή, μπάσο, τύμπανα, φωνητικά Ρομπ Μπέιλι - μπάσο Μαρκ Έβανς - μπάσο στο Jailbreak Φιλ Ραντ - τύμπανα και κρουστά στο Jailbreak Τόνι Καρέντι - τύμπανα και κρουστά στα κομμάτια 2-4 Πίτερ Κλακ - τύμπανα και κρουστά στο Baby, Please Don't Go Χάρι Βάντα - παραγωγή '74 Jaibreak - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic AC/DC - '74 Jaibreak (album review) | Sputnikmusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews
Ιωάννης του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν

Ο Ιωάννης, γερμ: Johann von Braunschweig-Grubenhagen von Welfen (πριν από το 1322 - 23 Μαΐου 1367) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ.

 Ήταν ο έβδομος γιος του Ερρίκου Α΄ του Θαυμάσιου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της συζύγου του Αγνής των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν. Αδέλφια του ήταν η Αδελαΐδα σύζυγος του Ερρίκου της Βοημίας, ο Ερρίκος Β΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, η Ειρήνη σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ο Ερνέστος Α΄ δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, ο Γουλιέλμος δούκας του Μπ.Γκρούμπενχαγκεν, κ.ά. Έγινε ο κοσμήτορας του Συλλόγου του μοναστηριακού ναού Σανκτ Αλεξάντρι στο Άινμπεκ. Απεβίωσε το 1367 σε ηλικία 45 ετών.
Καυκάς

Η εταιρεία Καυκάς είναι ελληνική αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών με έδρα την Παιανία. Ιδρύθηκε το 1975 από τον Βασίλη Καυκά. Την ίδια χρονιά έγινε το άνοιγμα του πρώτου εμπορικού καταστήματος στο Μαρκόπουλο.

 Η Β. Καυκάς Α.Ε. ξεκίνησε τις δραστηριότητές της το 1975 με το πρώτο εμπορικό κατάστημα στο Μαρκόπουλο. Το 1985 μετατρέπεται σε Ανώνυμη Εταιρεία. Από το 2004 γίνεται μια από τις κύριες εταιρείες ηλεκτρολογικού υλικού στην Ελλάδα, καθώς εμφανίζει τον υψηλότερο κύκλο εργασιών στον κλάδο. Το 2006 εξαγόρασε την εταιρεία Καστρήσιος Τεχνική Α.Ε. και εισήλθε στον τομέα της συναρμολόγησης και κατασκευής ηλεκτρονικών πινάκων. Από το 2012 λειτουργεί ινστιτούτο of Training and Development Kafkas, το οποίο αποτελεί σημείο συνάντησης ηλεκτρολόγων. Το 2013 εντάσσεται στον πανευρωπαϊκό όμιλο Fegime και μεταφέρει την έδρα σε νέες εγκαταστάσεις. Το 2014 ίδρυσε νέο εργοστάσιο κατασκευής ηλεκτρικών πινάκων στην Θεσσαλονίκη. Το 2016 δημιούργησε νέες εγκαταστάσεις Logistics στην Αττική ενώ δύο χρόνια μετά εγκαινιάζει 2 καταστήματα στην Κύπρο. https://corporate.kafkas.gr/d/i-istoria-mas-322.htm?lang=el&path=217774223https://www.economistas.gr/epiheiriseis/10598_ena-foteino-success-story-sta-hronia-tis-krisis
Ανατολική Ισλανδία

Η Ανατολική Ισλανδία (ισλανδικά: Austurland) είναι μια από τις οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας. Η πρωτεύουσά της είναι η Έγκιλσταδιρ. Έχει έκταση 22.721 τ. χλμ. και πληθυσμό 12.452 κατοίκων (2016) με πυκνότητα 0,5 κατοίκων ανά τ. χλμ.

 Η Ανατολική Ισλανδία βρίσκεται βορειοανατολικά της Ισλανδίας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την Βορειοανατολική και στα νοτιοδυτικά με τη Νότια. Έχει έκταση 22.721 τ. χλμ.. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της Ισλανδίας μετά τη Νότια. Στα νοτιοδυτικά βρέχεται από τη Λίμνη Θόρισβατν. Οι σημαντικότερες λίμνες είναι η Χάλσλον και η Λαγκαρφιγιότ. Η Ανατολική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει τρεις επαρχίες: την Άουστουρ-Σκαφταφελλσσίσλα, την Νόρδουρ-Μουλασίσλα και την Σούδουρ-Μουλασίσλα. Η Ανατολική Ισλανδία συμπεριλαμβάνει 9 δήμους: Μποργκαρφιαρδαρεπούρ Μπρεϊδνταλσρεπούρ Ντιουπαβογκσρεπούρ Φιαρδαμπίγκδ Φλιοτσνταλσρεπούρ Φλιοτσν6αλρεέραδ Χορναφιορδούρ Σεϋδισφιορδούρ Βοπναφιαρδαρεπούρ Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση του 2016, η Βορειοανατολική Ισλανδία έχει 12.452 κατοίκους με πυκνότητα 0,5 κατοίκων ανά τ. χλμ. Πρωτεύουσα είναι η Έγκιλσταδιρ με πληθυσμό 2.306 κατοίκων. Έγκιλσταδιρ Μιντφιορδούρ Μπακκαφιορδούρ Σαουρμπαίρ Σκεγγιασταδίρ Χαμουντασταδίρ Περιφέρειες της Ισλανδίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Austurland στο Wikimedia Commons
Αικατερίνη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Η Αικατερίνη, γερμ.: Katharina von Hanau-Lichtenberg (30 Ιανουαρίου 1568 στο Μπούσβαϊλερ (τώρα Μπουξβιλέρ) - 6 Αυγούστου 1636) ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε (κόμισσα;) του Λίμπουργκ-Σπέκφελντ.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Ε΄ και της συζύγου του Λουδοβίκας-Μαργαρίτας των Τσβάιμπρυκεν (1540–1569), κόρης του Φρειδερίκου Γ¨ κόμη του Τσβάιμπρυκεν-Μπιτς. Παντρεύτηκε τον Σενκ-Έμπερχαρντ του Λίμπουργκ-Σπέκφελντ (3 Οκτωβρίου 1560 - 26 Φεβρουαρίου 1622) και είχε τουλάχιστον δύο γιους: Λουδοβίκος-Φίλιππος (1588–1627). Γεώργιος-Φρειδερίκος (1596–1651), παντρεύτηκε την Μαγδαληνή-Ελισάβετ του Χάναου-Μύντσενμπεργκ-Σβάρτσενφελς.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1949-50

Το Κύπελλο Κύπρου 1949-50 ήταν η 13η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1949-50. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ για τρίτη φορά στην ιστορία της.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1949-50 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1949-50. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν η ΕΠΑ και η Ανόρθωση. Ο τελικός διεξήχθη στις 19 Μαρτίου 1950 στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Οκτώ λεπτά πριν τη λήξη της αναμέτρησης η Ανόρθωση προηγείτο με 1-0. Η ΕΠΑ κέρδισε πέναλτι, με το οποίο κατάφερε να ισοφαρίσει. Ο διαιτητής διέταξε επανάληψη της εκτέλεσης του πέναλτι και ο ποδοσφαιριστής της ΕΠΑ αστόχησε. Αυτό στάθηκε αφορμή να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο οπαδοί της ΕΠΑ. Ο αγώνας διακόπηκε. Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφάσισε την επανάληψη του αγώνα στο ίδιο γήπεδο στις 23 Απριλίου. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ με σκορ 2-1. Α΄ τελικός (19 Μαρτίου 1950)Διαιτητής: Βάσος Αϊβαλιώτης ΕΠΑ: Σταύρος Σπύρου «Μαύρος», Τάκης Χριστοδουλίδης, Χουσεΐν Αχμέτ, Τάκης Νεοφύτου, Στέφος Μεταξάς, Θαλής Παπαδόπουλος, Ανδρέας Δρουσιώτης, Ντερβίς Πατούνας «Άραπ», Κόκος Χειμωνίδης, Αράμ Τερζιάν, Αράμ Τσατιρτσιάν Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Ξάνθος Σαρρής, Μωυσής Μάντζαλος, Ανδρέας Λαζαρίδης, Άριστος Ραφαήλ, Φικρέτ Αχμέτ, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κώστας Βασιλείου, Ανδρέας Στυλιανίδης, Ευάγγελος Βατίστας, Κώστας Μελετίου Σκόρερ: 79΄ 1-0 Κώστας Βασιλείου Β΄ τελικός (23 Απριλίου 1950)Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ ΕΠΑ: Σταύρος Σπύρου «Μαύρος», Τάκης Χριστοδουλίδης, Χουσεΐν Αχμέτ, Τάκης Νεοφύτου, Στέφος Μεταξάς, Θαλής Παπαδόπουλος, Ανδρέας Δρουσιώτης, Κωστάκης Μάμας, Κόκος Χειμωνίδης, Αράμ Τερζιάν, Αράμ Τσατιρτσιάν Ανόρθωση: Κώστας Χατζηγεωργίου «Κώτσιος», Μωυσής Μάντζαλος, Ξάνθος Σαρρής, Ευγένιος Ζερβίδης «Βοσκαρής», Άριστος Ραφαήλ, Φικρέτ Αχμέτ, Αντώνης Παπαδόπουλος, Ανδρέας Λαζαρίδης, Ανδρέας Στυλιανίδης, Τζώρτζης Αβετισιάν, Κώστας Μελετίου Σκόρερ: 14΄ 1-0 Ανδρέας Δρουσιώτης, 35΄ 1-1 Αντώνης Παπαδόπουλος, 88΄ 2-1 (π.) Αράμ Τερζιάν «1949/50 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. «Ιστορίες... κυπέλλου». goal.philenews.com. 18 Μαΐου 2011. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 8 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 53. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 159, 286. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1949-50
Αντινοόπολις

Η Αντινοόπολις ή Αντινόη ή Αντινώ (αρχαία ελληνικά : Ἀντινόου πόλις) ήταν αρχαία ρωμαϊκή πόλη της Αιγύπτου. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό για τον εορτασμό του θεοποιημένου νεαρού αγαπημένου του Αντίνοου, στην ανατολική όχθη του Νείλου, όπου Αντίνοος πνίγηκε το 130 μ.Χ.. Η πόλη ήταν λίγο νότια της Βήσσα γνωστής για το μαντείο της, χτίστηκε στους πρόποδες ενός λόφου πάνω που είχε έδρα τη Μπέσα. Η πόλη βρίσκεται απέναντι από την Ερμούπολις.

 Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου στη πόλη υπήρχε ναός του Ραμσή Β΄ αφιερωμένος στους θεούς Κνούμ και της Ηλιουπόλεως. Η πόλη είχε ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική σε άμεση αντίθεση με το αιγυπτιακό στυλ και ήταν το κέντρο της επίσημης λατρείας του Αντίνοου. Ιδρύθηκε επίσημα στις 30 Οκτωβρίου του έτους 130 την ημέρα του θανάτου του Αντίνοου. Αρχικά ανήκε στην 4η νομή αλλά υπό Διοκλητιανού (286 μ.Χ.) έγινε η πρωτεύουσα της νομής της Θηβαΐδας. Ως πολιτιστικό κέντρο, ήταν η γενέθλια πόλη του μαθηματικού του 4ου αιώνα Σερένου. Σε διασωθέν έγγραφο απόφασης διαζυγίου του 569 μ.Χ. αναφέρεται η "πιο λαμπρή πόλη". Η Αντινόη ήταν έδρα χριστιανού επισκόπου από τον 4ο αιώνα, αρχικά βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης της Πτολεμαΐδας στην Θηβαΐδα αλλά αργότερα έγινε μητρόπολη κατά τον 5ο αιώνα που είχε βοηθούς επισκόπους στις επισκοπές Ερμούπολις, Κουσάι, Λυκόπολις, Κυψέλης, Απολλινόπολις, Ανταιόπολις, Πανόπολις και Θεοδοσιούπολις. Σήμερα ο τίτλος του επίσκοπου Αντινόης είναι εισηγμένος από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός. Η πόλη εγκαταλείφθηκε γύρω στο 10ο αιώνα. Συνέχισε να φιλοξενήσει έναν τεράστιο ελληνορωμαϊκό ναό μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν καταστράφηκε για να τροφοδοτήσει μία τσιμεντοβιομηχανία. Η πόλη διοικούνταν από γερουσία κι πρύτανη. Σύμφωνα με την "Ιστορία Lausiac" του Παλλαδίου της Γαλατίας, στις αρχές του 5ου αιώνα η πόλη είχε 1.200 μοναχούς και δώδεκα μοναστήρια. Ο αρχαιολογικός χώρος με τα ερείπια της πόλης βρίσκεται στο σημερινό χωριό Ελ Σέιχ Ιμπαντάν 38 χλμ από την Μίνια. Διασώζονται ερείπια του ναού που χτίστηκε την εποχή του Ραμσή Β΄και λείψανα της ελληνικής και ρωμαϊκής περιόδου.
Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου

Ο Κρατικός Αερολιμένας Νέας Αγχιάλου (συντομογραφίες IATA: VOL, ICAO: LGBL, ΥΠΑ: ΚΑΝΑ) είναι κρατικός αερολιμένας στην Ελλάδα, κοντά στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας. Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1991. Βρίσκεται 24 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης του Βόλου, ανάμεσα από Νέα Αγχίαλο και Αλμυρό και είναι εύκολα προσβάσιμος από τον αυτοκινητόδρομο 1 (Αθηνών - Θεσσαλονίκης). Το αεροδρόμιο έχει εξυπηρετήσει στο παρελθόν την αεροπορική σύνδεση Βόλου - Αθήνας καθώς και ναυλωμένες πτήσεις (charter) από πολλά μέρη της Ευρώπης. Η ολοκλήρωση του νέου αεροσταθμού 9.000 τ.μ. τον Σεπτέμβριο του 2010, έδωσε ώθηση στην περαιτέρω ανάπτυξη του αερολιμένα και πλέον ο Βόλος διαθέτει ένα από τα πιο σύγχρονα περιφερειακά αεροδρόμια της Ελλάδας.

 Το νέο κτήριο του αεροσταθμού λειτουργεί από το τέλος του 2010. Στο νέο κτήριο λειτουργούν κατάστημα αφορολογήτων ειδών (duty free), γραφεία ενοικίασης αυτοκινήτων, κατάστημα ειδών περιπτέρου καθώς και κυλικείο. Στον σχεδιασμό που έχει γίνει περιλαμβάνει το ισόγειο όπου είναι η αίθουσα αναμονής και 10 θύρες εισόδου και εξόδου καθώς και άνω όροφο, όπου στεγάζεται το εστιατόριο. Ο περιβάλλον χώρος έχει εμβαδόν 24.000 τ.μ. ενώ διατίθεται φυλαγμένος χώρος στάθμευσης. Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων από τη στάθμη της θάλασσας. Έχει έναν διάδρομο με διεύθυνση 08/26 και ασφάλτινη επιφάνεια. Το μήκος του διαδρόμου είναι 2.759 μέτρα, ενώ το πλάτος του 45 μ. Σχεδιάζεται η επέκταση του κατά τα ακόλουθα χρόνια ώστε να εξυπηρετεί τις αυξανόμενες ανάγκες του. Το σχέδιο εκπονείται σε πλαίσιο έξι φάσεων. Οι παρακάτω πτήσεις ισχύουν για την θερινή περίοδο 2023 (από 13-5 έως 28-10). Για να δείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα των πτήσεων πατήστε εδώ: http://www.thessalyairport.gr/index.php?option=com_sppagebuilder&view=page&id=37&Itemid=203&lang=el . Με αυτοκίνητο η πρόσβαση στον αερολιμένα είναι εύκολη ακολουθώντας τη ειδική σήμανση που υπάρχει κατά μήκος της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης, με την είσοδο του επιβατικού αεροσταθμού να είναι από τη πλευρά της εθνικής οδού. Το Υπεραστικό ΚΤΕΛ Βόλου έχει καθιερώσει ειδικά δρομολόγια, τα οποία ξεκινούν από τον Βόλο, 2 ώρες πριν από κάθε πτήση. Για να δείτε τα δρομολόγια του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Βόλου για την θερινή περίοδο 2023 πατήστε εδώ: https://ktelvolou.gr/el/routes/map/&map=airport Ελληνικά αεροδρόμια - Κρατικός Αερολιμένας Ν. Αγχιάλου
Κλάους Ερνστ

Ο Κλάους Ερνστ (Klaus Ernst, Μόναχο, 1 Νοεμβρίου 1954) είναι Γερμανός συνδικαλιστής και πολιτικός (Η Αριστερά). Πριν ο οικονομολόγος Ερνστ ήταν από το 2005 μέχρι το 2007 πρόεδρος του αριστερού κόμματος Εκλογικής Εναλλακτικής για την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WASG), μέχρι που αυτό ενώθηκε με το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS).

 Το 1970 μαθαίνει την τέχνη του ηλεκτρομηχανικού και ψηφίζεται αντιπρόσωπος νεολαίας στο εργατικό συμβούλιο. Το 1972 γίνεται μέλος του συνδικάτου IG Metall, το 1974 μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD). Από το 1974 μέχρι το 1979 είναι πρόεδρος της τοπικής συνδικαλιστικής οργάνωσης νέων του Μονάχου. Το 1979 αρχίζει σπουδές στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου και τελειώνει το 1984 πολιτική οικονομία. Το ίδιο έτος συμβάλλει στην Στουτγκάρδη για επτά εβδομάδες ως βοηθός στην απεργία εργατών της μεταλλοβιομηχανίας. Εκεί γίνεται μισό χρόνο αργότερα Γραμματέας του συνδικάτου (μέχρι το 1995), με αρμοδιότητα την οργάνωση, εργασία εκπαίδευσης και κοινωνικά προγράμματα. Την άνοιξη του 2004 ο Ερνστ υποστηρίζει με έξι φίλους δημοσίως την πρωτοβουλία για εργασία και κοινωνική δικαιοσύνη. Την κίνηση του αυτή δικαιολογεί ως απάντηση στην φιλελευθεροποίηση της γερμανικής οικονομίας μέσο της κυβέρνησης Σρέντερ, την συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Επίσης υποστηρίζει την δημιουργία πολιτικής συμμαχίας, επιλέξιμη κοινωνική εναλλακτική λύση για τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2006. Εντός μιας εβδομάδας βρίσκει 300 υποστηρικτές, μετά από έξι εβδομάδες 2.200. Το καλοκαίρι του 2004 αποκλείεται από το SPD με πρωτοβουλία του προεδρείου. Το ίδιο έτος γίνεται πρόεδρος του Συλλόγου Εκλογική Εναλλακτική για Εργασία και την Κοινωνική Δικαιοσύνη (WAsG e.V. ). Μέσα από τον σύλλογο αυτό ιδρύεται τον Ιανουάριο 2005 το κόμμα WASG. Ο Ερνστ είναι μέλος του ιδρυτικού συμβουλίου και πρόεδρος του κόμματος μέχρι τη συγχώνευσή του με το (PDS) στις 16 Ιουνίου 2007. Επίσης είναι μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Ιστοσελίδα στο Συνδικάτο (γερμανικά)