IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παραβόλα Αιτωλοακαρνανίας

Η Παραβόλα είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, η οποία είναι χτισμένη στη βόρεια πλευρά της λίμνης Τριχωνίδας και κοντά στους πρόποδες του Παναιτωλικού όρους με υψόμετρο 70 μέτρα με πληθυσμό περιπου 2592 κατοικους. Απέχει 10 χλμ. ανατολικά από το Αγρίνιο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1889 στο ΦΕΚ 251Α - 04/10/1889 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θέρμου. Από το 1994 και μέχρι το 2010, πριν την εφαρμογή της διοικητικής μεταρρύθμισης Καλλικράτης, ήταν έδρα του δήμου Παραβόλας. Πολιούχος και προστάτης αυτής ο Άγιος Δημήτριος που εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου εκάστου έτους.

 Στο κέντρο του οικισμού υψώνεται ένας λόφος, ονόματι Παλιόκαστρο, με πανοραμική θέα στη λίμνη Τριχωνίδα, στην κορυφή του οποίου σώζονται τα ερείπια του αρχαίου αιτωλικού οχυρού Βουκάτιον, το οποίο από το 1976 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Από το μικρό αυτό οχυρό σώζονται τμήματα των τειχών που ανήκουν στον 3ο αι π.Χ. καθώς κι ένας ημικυκλικός πύργος με τρία παράθυρα. Από τη Βυζαντινή περίοδο σώζεται ο κοιμητηριακός ναός της Θεοτόκου, ο οποίος είναι περιορισμένος στο ανατολικό μέρος του μεσαίου κλίτους παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 6ου αι. Ιδιαίτερη σημασία έχει η μορφολογία της αψίδας.Ο ναός περιορίστηκε στο σημερινό του μέγεθος κατά τη εποχή του Δεσποτάτου, τον 13ο αι. Η Παραβόλα, σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 3.773 κατοίκους και ως οικισμός 2431 ενώ με την απογραφή πληθυσμού του Μαρτίου 2001 είχε 2.321 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην Παραβόλα υπάρχει κατάστημα ΕΛ.ΤΑ.,Κ.Ε.Π. καθώς και Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο και Γενικό Λύκειο. Πολιούχος της κωμόπολης είναι ο Άγιος Δημήτριος. Σε απόσταση περίπου 12 χλμ, στην τοποθεσία Περιστέρι υπάρχει το καταφύγιο, που κατασκευάστηκε το 2001 από τον Ορειβατικό Σύλλογο Αγρινίου, σε υψόμετρο 1.170 m, στο Παναιτωλικό, με πλήθος πεζοπορικών - ορειβατικών διαδρομών που προσφέρονται για επισκέψεις όλη τη διάρκεια του χρόνου. Υπάρχουν διαδρομές διαφόρων επιπέδων δυσκολίας και η ανάβαση σε πολλές κορυφές είναι σηματοδοτημένη από μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου Αγρινίου. Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα: Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα: Πύργος της Παραβόλας Το αρχαίο Βουκάτιο στην Παραβόλα
Μονή Τσούκας Καστοριάς

Η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών Τσούκας ή Μονή Ταξιάρχου Τσούκας, βρίσκεται στην περιφερειακή ενότητα Καστοριάς και το δήμο Νεστορίου. Είναι κτισμένη σε μια επίπεδη στενή λωρίδα βαράθρου που καταλήγει στον Στενοπόταμο, παραπόταμο του Αλιάκμονα. Απέχει 8 χλμ. ΒΑ. από το Νεστόριο, 1,5 χλμ. ΝΔ. από την Αγία Άννα. Οφείλει το όνομα Τσούκα στον παλιότερο, εγκαταλελειμμένο πλέον οικισμό, Τσούκα (Αρχάγγελος) που υπήρχε βορειότερα. Στην κορυφή του βαράθρου υπάρχει ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής που κτίστηκε μετέπειτα, ενώ δίπλα στο μοναστήρι δημιουργείται ένας μικρός καταρράκτης.

 Η Μονή Παμμεγίστων Ταξιαρχών ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, που έχει χαθεί, η ίδρυσή της χρονολογείται στο 1225 ενώ καταστράφηκε τον Μάρτιο του 1943 μετά από πυρπόληση Αυστριακών στρατιωτών της Μεραρχίας «Εντελβάις την περίοδο της κατοχής. Αναφέρεται ότι οι Παλαιολόγοι αυτοκράτορες είχαν κάνει δωρεές για την εικονογράφηση του μοναστηριού στα τέλη του 13ου αιώνα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρξε σημαντικό πνευματικό κέντρο της περιοχής, διέθετε μεγάλη περιουσία και δέχτηκε αρκετές φορές επιθέσεις Τουρκαλβανών. Από το καθολικό περνάει το νερό πηγής που χύνεται στον Στενοπόταμο και του δημιουργεί στατικά προβλήματα. Από το 1961 το μοναστήρι έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Είναι εγκαταλελειμμένο και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Καστοριάς. Μονή Ταξιαρχών, Τσούκα - Καστοριά στο https://www.youtube.com
Κέτερ Μπετς

Ο Κέτερ Μπετς (πραγματικό όνομα: William Thomas Betts, 22 Ιουλίου 1928 - 6 Αυγούστου 2005) υπήρξε από τους περιζήτητους μπασίστες στην ιστορία της τζαζ. Ο "μπλούζι" ήχος, η μελωδικότητα, η λεπτότητα του τόνου και η δημιουργική προσέγγιση που χαρακτήριζαν το παίξιμο του τον έφεραν κοντά στα μεγαλύτερα ονόματα: Tommy Flanagan, Charlie Byrd, Stan Getz, Ella Fitzgerald, Cannonball Adderley, Joe Pass, Kenny Burrell, Joe Williams και άλλους.

 Γεννημένος στο Port Chester, NY, ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει ντραμς, αλλά τελικά το 1946 στράφηκε στο ακουστικό μπάσο. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία παίζοντας με τον τενόρο σαξοφωνίστα Carmen Leggio D.C. σε ηλικία 19 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε με τον Εarl Bostic και αργότερα με την Dinah Washington. Το 1957 συνεργάζεται με τον κιθαρίστα Charlie Byrd και συμμετέχει στις Bossa Nova αναζητήσεις της εποχής και δίπλα στην Ella Fitzgerald από το 1965 ως μέλος του Tommy Flanagan Trio. Έμεινε κοντά στην Ella για 24 συνεχή έτη. Ηταν παρών στην τελευταία της εμφάνιση το 1993. Συμμετέχει σε πλήθος ηχογραφήσεων ως sideman αλλά για πρώτη φορά το 1998 ηχογραφεί ως leader 2 άλμπουμς, το "Bass Buddies and Blues" και το "Βass Buddies, Blues and Beauty too", στην δική του εταιρεία (Κeter Betts music). Στο "Bass Buddies, Blues and Beauty too" φιλοξενεί τη ντίβα Εthel Ennis. Στο άλμπουμ συμμετείχαν και οι Bill Charlap (πιάνο) Pete Minger (τρομπέτα) Tommy Williams Jr.(τρομπέτα) Jerry Weldon (σαξόφωνο) Steve Abshire (κιθάρα) και Denis Mckrel (ντραμς). Το 2000 κυκλοφόρησε το live αλμπουμ "Live at the East Coast Jazz Festival" με τη συμμετοχή της Etta Jones. Ο Κέτερ Μπετς πέθανε στις 6 Αυγούστου του 2005. The Floating Jazz Festival Trio (1995) C. Byrd: Blues for Night People (1957) E. Fitzgerald: Montreux ’77 (1977) T. Flanagan: Something Borrowed, Something Blue (1978) J. Mance: Blue Mance (1994)
Ιωάννης Γουλιέλμος Φρίζο της Οράγγης

Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο, ολλανδ. Johan-Willem-Friso (14 Αυγούστου 1687 – 14 Ιουλίου 1711) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Ντητς (1696-1702) και μετά της Οράγγης (1702-1711) και κυβερνήτης των επαρχιών Φρεισίας και Χρόνινεν (1696-1711).

 Ήταν ο μόνος γιος του Ερρίκου-Καζιμίρ Β΄ κόμη του Νάσσαου-Ντιτς και κυβερνήτη των επαρχιών Φρεισίας και Χρόνινεν. Μητέρα του ήταν η Ερριέττα-Αμαλία, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Β΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου και εξαδέλφη του Γουλιέλμου Γ΄ πρίγκιπα της Οράγγης και βασιλιά της Αγγλίας.. Το 1696 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στην κομητεία του Ντητς και ως κυβερνήτης στις δύο επαρχίες. Το 1702 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄ πρίγκιπας της Οράγγης και κυβερνήτης πέντε επαρχιών. Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο ήταν -από τον πατέρα του- συγγενής του: ο Ερρίκος-Καζιμίρ Β΄ ήταν εξάδελφος του Γουλιέλμου Γ΄ και αν ληφθεί μόνο η εξ αρρενογονίας συγγένεια ήταν 3ος εξάδελφος του Γουλιέλμου Γ΄. Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο διεκδίκησε τις πέντε επαρχίες (Ολλανδία, Ζηλανδία, Ουτρέχτη, Γκέλντερς, Οβερέισελ) που ήταν ο Γουλιέλμος Γ΄ κυβερνήτης, αλλά αυτές αρνήθηκαν λόγω της δημοκρατικής μερίδας της Ολλανδίας. Είναι η Β΄ περίοδος χωρίς κυβερνήτη (1702-47). Ο γιος του έγινε το 1747 κυβερνήτης και των επτά Ηνωμένων Επαρχιών. Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο ήταν, σύμφωνα με τη διαθήκη του Γουλιέλμου Γ΄, διάδοχός του στο πριγκιπάτο της Οράγγης. Όμως ο Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσίας, επίσης εξάδελφος του Γουλιέλμου Γ΄, ήταν σύμφωνα με τη διαθήκη του Φρειδερίκου-Ερρίκου (πάππου του Γουλιέλμου Γ΄) κληρονόμος του πριγκιπάτου· κατέλαβε ένα μέρος του και αργότερα το παραχώρησε στη Γαλλία. Όταν ο πρίγκιπας έγινε 20 ετών, ανέλαβε στρατηγός των Ολλανδικών στρατευμάτων και συμμετείχε στον Πόλεμο για την Ισπανική Διαδοχή, υπό την αρχηγία του Τζων Τσώρτσιλ δούκα του Μάρλμπορω. Αποδείχθηκε ικανός αξιωματούχος. Διηύθυνε το πεζικό στη μάχη του Ουντενάρντε, στην πολιορκία της Λιλ και στη μάχη του Μαλπλακέ. Το κύρος που απέκτησε από τη στρατιωτική του υπηρεσία πρέπει να ηταν η αιτία που οι υπόλοιπες πέντε επαρχίες τον αναβίβασαν σε κυβερνήτη τους. Το 1711 άφησε το μέτωπο της Φλάνδρας για να συναντήσει στη Χάγη τον Φρειδερίκο Α΄, για να συζητήσουν για τη διεκδίκησή του στο πριγκιπάτο της Οράγγης. Λόγω του κακού καιρού το πλοίο που τον μετέφερε ανετράπη και ο πρίγκιπας πνίγηκε. Μετά από 49 ημέρες γεννήθηκε ο γιος του. Νυμφεύθηκε το 1709 τη Μαρία-Λουίζα, κόρη του Καρόλου λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ και είχε τέκνα: Αμαλία 1710-1777, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο διάδοχο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Γουλιέλμος Δ΄ 1711-1751, πρίγκιπας της Οράγγης.Ο Ιωάννης-Γουλιέλμος-Φρίζο και η σύζυγός του είναι οι (πιο πρόσφατοι) κοινοί πρόγονοι όλων των ηγεμόνων της σημερινής Ευρώπης. Αυτό ισχύει από το 1938, όταν ο απόγονός του Φραγκίσκος-Ιωσήφ Β΄ έγινε πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Pieter Lodewijk Muller: «Johann Wilhelm Friso», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (στη γερμαν.), τόμ. 14, Duncker & Humblot, Λειψία 1881, σσ. 275–276
Αχλαδοχώρι Πέλλας

Το Αχλαδοχώρι (πρώην Κισσαλάρ ή Κισλάρ και Μανδαρές) είναι χωριό που βρίσκεται στο νομό Πέλλας. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 60 μέτρων, στους πρόποδες του όρους Πάικο, ανάμεσα στην Αραβησσό και τον Νέο Μυλότοπο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 404 κατοίκους.

 Το Αχλαδοχώρι ήταν γνωστό μέχρι και το 1926 ως Κισσαλάρ ή Κισλάρ. Επρόκειτο για ονομασία τουρκικής προέλευσης, η οποία εικάζεται πως σχετιζόταν με τις κτηνοτροφικές δραστηριότητες των παλαιότερων κατοίκων του. Ακολούθως μετονομάστηκε σε Μανδαρές, ενώ από το 1955 φέρει τη σημερινή του ονομασία, η οποία οφείλεται στις αχλαδιές που ευδοκιμούσαν εκείνη την περίοδο στην περιοχή. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Έλληνες πρόσφυγες κυρίως από την Ανατολική Θράκη (συγκεκριμένα από τα χωριά Μπαϊρ και Περγάζ της Καλλίπολης), ενώ αναφέρεται και εγκατάσταση προσφύγων από την Καππαδοκία. Στο Αχλαδοχώρι εγκαταστάθηκαν ακόμη αρκετές οικογένειες βλαχόφωνων, καθώς και Σαρακατσάνοι. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2015, η πλειοψηφία των κατοίκων του είναι απόγονοι Θρακιωτών προσφύγων και βλαχόφωνων. Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων του Αχλαδοχωρίου εντοπίζονται στον αγροτικό τομέα και στην παροχή υπηρεσιών. Διοικητικά, μετά την προσάρτησή του στο ελληνικό κράτος, το χωριό αποτέλεσε αρχικά έδρα κοινότητας, ενώ τα επόμενα χρόνια υπήχθη προσωρινά κατά σειρά στις κοινότητες Γιαννιτσών και Αραβησσού. Από το 1926 μέχρι το 1997 υπήρξε και πάλι έδρα κοινότητας. Στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κύρρου, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πέλλας. Το Αχλαδοχώρι στην ιστοσελίδα του Δήμου Κύρρου
Βλαντ Μοράρ

Ο Καλίν Βλαντ Μοράρ (ρουμανικά: Călin Vlad Morar, γεννημένος στις 1 Αυγούστου 1993) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Νίκη Βόλου.

 Στη θερινή μεταγραφική περίοδο του 2012, μετακόμισε στην Πετρόλουλ Πλοϊέστι, αφού ένας μεγάλος αριθμός παιχτών της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ υπέγραψε στους «Κίτρινους Λύκους». 2017-18 Στις 31 Ιουλίου 2017 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Παναιτωλικό. Στις 26 Αυγούστου 2017, σημείωσε το πρώτο του γκολ στην ισοπαλία 2-2 με τον Ατρόμητο. Στις 19 Νοεμβρίου 2017, σημείωσε ένα συναρπαστικό γκολ στην ισοπαλία 1-1 με τον ΠΑΣ Γιάννινα, το οποίο πήρε το Βραβείο του Καλύτερου Γκολ της 11ης αγωνιστικής. Στις 26 Νοεμβρίου του 2017, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί της ΑΕΛ. Στις 6 Ιανουαρίου 2018, σκόραρε με πέναλτι στην εντός έδρας ήττα με 1-4, από την διεκδικήτρια του τίτλου, ΑΕΚ. Στις 21 Ιανουαρίου 2018, άνοιξε το σκορ στην ισοπαλία 1-1 με τον Πανιώνιο. Στις 18 Φεβρουαρίου 2018, σημείωσε δύο γκολ, με πέναλτι, στην εκτός έδρας νίκη με 2-1 επί του Λεβαδειακού. Στις 15 Απριλίου 2018, άνοιξε το σκορ, μόλις στο 38ο δευτερόλεπτο του αγώνα, στην εκτός έδρας ήττα με 4-2 από την ΑΕΛ. Μία εβδομάδα αργότερα, σκόραρε με πέναλτι σε μια νίκη με 1-0 επί της Λαμίας. 2018-19 Στις 3 Σεπτεμβρίου 2018, σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη σεζόν 2018-19, εναντίον του ΟΦΗ. Στις 16 Σεπτεμβρίου 2018, σκόραρε στην εκτός έδρας ισοπαλία 1-1 με την Ξάνθη, εκμεταλλευόμενος την κακή αντίδραση του Ζίβκο Ζίβκοβιτς. Στις 6 Οκτωβρίου 2018, σημείωσε ένα γκολ στην εντός έδρας νίκη με 2-1 επί του Λεβαδειακού. Στις 28 Οκτωβρίου 2018, άνοιξε το σκορ με ένα τυχερό ελεύθερο χτύπημα στην ισοπαλία 1-1 με τον Αστέρα Τρίπολης. Στις 10 Δεκεμβρίου 2018, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 2-1 επί του Απόλλωνα Σμύρνης. Στις 14 Ιανουαρίου 2020, υπέγραψε συμβόλαιο έξι μηνών με την ΦΚ Βολουντάρι. Ο Μοράρ έχει 2 συμμετοχές με την Εθνική Ρουμανίας U21. Πετρόλουλ ΠλοϊέστιΚύπελλο Ρουμανίας: 2012-13Βιτόρουλ ΚονστάντσαΛίγκα Ι: 2016-17 Προφίλ στο Transfermarkt.com
Γιαννούδι Ρεθύμνου

Το Γιαννούδι (επίσημο: το Γιαννούδιον) είναι οικισμός της Κοινότητας Ρεθύμνης, του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 116 κατοίκους. Βρίσκεται 6,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ρεθύμνου, σε υψόμετρο 110 μ, κοντά στην οδική αρτηρία προς το Αμάρι. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδας.

 Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου ιδρυτή Γιαννούδη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Gianudhi και στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Gianoudi με 166 οφιελόμενες αγγαρείες. Στην απογραφή του 1881, είχε 11 Χριστιανούς και 107 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Χρωμοναστηρίου. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον δήμο Βρυσιναίων και είχε 40 κατοίκους. Το 1925, το Γιαννούδι υπάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Πρασέ και αργότερα το ίδιο έτος στον δήμο Ρεθύμνης, όπου υπάγεται μέχρι σήμερα.Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην είσοδο του χωριού σώζεται τριώροφος πύργος, γνωστός ως πύργος Γιαννουδίου ή Γιουλούντα. Η κατασκευή του χρονολογείται στους πρώτους οθωμανικούς χρόνους (τέλη 17ου - αρχές 18ου αιώνα). Η πρόσβαση στον πρώτο όροφο γινόταν με εξωτερική σκάλα και στον δεύτερο με εξωτερική σκάλα. Ο δεύτερος όροφος έχει έξι παράθυρα, οργανωμένα σε ζεύγη και τζάκι. Το 1929 άρχισε να λειτουργεί στο χωριό δημοτικό σχολείου, το οποίο σήμερα στεγάζει τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού. Στο χωριό λειτουργεί εταιρεία παραγωγής και εμπορίας μανιταριών.Στο χωριό έχει εγκριθεί να κατασκευαστεί διυλιστήριο νερού για την ύδρευση των δήμων Ρεθύμνης και Μυλοποτάμου.
Τσομπανάκος ήμουνα

Το Τσομπανάκος (ή Τσοπανάκος) ήμουνα, ή απλούστερα ο Τσομπανάκος, είναι δημώδες άσμα, που έχει προέλευση -όπως αναφέρεται από την εθνομουσικολόγο Βιβή (Παρασκευή) Κανελλάτου- από τη Στερεά Ελλάδα και, συγκεκριμένα, από την περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας. Έγινε γνωστό κυρίως από τη μουσική μορφή που του δόθηκε ως σήμα της πρώτης ελληνικής κρατικής ραδιοφωνίας στο Μεσοπόλεμο, και αργότερα και της τηλεόρασης, από το δεξιοτέχνη του κλαρίνου Νίκο Ρέλλια, από τη Γκούρα της Ορεινής Κορινθίας.

 Το 1936 -σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία του Ρέλλια-, ενόψει της σύστασης του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών, αναζητείτο το σήμα του σταθμού. Υπήρχαν διάφορες προτάσεις και ο ίδιος πρότεινε να του αναθέσουν την επιλογή οι αρμόδιοι, πράγμα που έγινε. Έτσι, προμηθεύτηκε κουδούνια αιγοπροβάτων και ένα φλάουτο και συνέθεσε το γνωστό σήμα, πάνω στο σκοπό από το δημοτικό τραγούδι του «Τσομπανάκου» To σήμα ακούστηκε για πρώτη φορά το βράδυ της 25ης Μαρτίου του 1938. Από τότε μέχρι και το 1997, ήταν το κύριο σήμα του Πρώτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, από το 1966 έως το 1996 ήταν το σήμα ανοίγματος και κλεισίματος του προγράμματος της ΕΤ1, από το 1987 έως το 2013 και από το 2015 μέχρι και σήμερα, αποτελεί (σε διασκευή) το σήμα της Φωνής της Ελλάδας. Από τον Σεπτέμβριο του 2013 έως τον Μάιο του 2014 ήταν το σήμα της Δημόσιας Ραδιοφωνίας, σε διασκευή του Μίμη Πλέσσα. Το σήμα δεν ακουγόταν την περίοδο της Κατοχής στην Ελλάδα. Με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, το ηχητικό «φυγαδεύτηκε» στο Λονδίνο, στο BBC, και «επέστρεψε» μετά την Απελευθέρωση. Όπως αναφέρει η Κανελλάτου, «ο ρυθμός του κομματιού είναι 8/8 (3-3-2), χορεύεται ως συρτός και κινείται σε δρόμο Νιγρίζ». Τσοπανά… μωρέ παιδιά τσοπανάκος ήμουνα, άιντε τσοπανάκος ήμουνα προβατάκια έβοσκα.Κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά, κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά.Άιντε ζούμπες ζούμπες ζούμπες ζούμπες στα τσαρούχια μ’ είχα φούντες, άιντε κι όλο γύρναγα στις στρούγκες να βρω νιες και βλαχοπούλες.Είχα κά… μωρέ παιδιά είχα κάπα είχα γλίτσα, άιντε είχα κάπα είχα γλίτσα μ’ αγαπούσαν τα κορίτσια.Κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά, κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά.Άιντε ζούμπες ζούμπες ζούμπες ζούμπες στα τσαρούχια μ’ είχα φούντες, άιντε κι όλο γύρναγα στις στρούγκες να βρω νιες και βλαχοπούλες.Τη φλογέ… μωρέ παιδιά τη φλογέρα λάλαγα, άιντε πάνω στα ψηλώματα ως τα ξημερώματα.Κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά, κι αν δε φύλαγα πολλά καμιά πεντακοσαριά.Άιντε ζούμπες ζούμπες ζούμπες ζούμπες στα τσαρούχια μ’ είχα φούντες, άιντε κι όλο γύρναγα στις στρούγκες να βρω νιες και βλαχοπούλες. «Ο τρομπανάκος», παρτιτούρα του σήματος, «Διασκευή για Ορχήστρα από τον Κ. Καπνίση». Αρχείο ΕΡΤ, αρ. τεκμηρ. 54049. Ανακτήθηκε στις 2018-04-25. Το ηχητικό σήμα της ΕΡΤ.
873 Μεχθίλδη

Η Μεχθίλδη (Mechthild) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,32. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Μεχθίλδης εκτιμάται σε 29,04 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,053. Η Μεχθίλδη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 36 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Χέντβιχ του Βρανδεμβούργου

H Χέντβιχ (γερμανικά: Hedwig von Brandenburg, π. 1140 - τέλη Μαρτίου 1203) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου η Άρκτος, μαργράβου της Βρανδεμβούργου & δούκα της Σαξονίας και της Σοφίας των Φόρμπαχ, κόρης του Χέρμαν Α΄ κόμη του Βίντσενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1155 τον Όθωνα Β΄ μάργραβο του Μάισσεν και είχε τέκνα: Αλβέρτος Α΄ 1158-1195, μάργραβος του Μάισσεν. Αδελαΐδα 1160-1211, παντρεύτηκε τον Ότακαρ Α΄ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας. Θεοδώριχος Α΄ 1162-1221, μάργραβος του Μάισσεν. Σοφία, παντρεύτηκε τον Όλντριχ των Πρεμυσλιδών δούκα του Ολομόουτς. Christiane Weller: Hedwig von Ballenstedt, in: Martina Schattkowsky (ed.): Sächsische Biografie, Institut für Sächsische Geschichte und Volkskunde, Dresden Grave stones of Ottos and Hedwig in Altzella Abbey
Άλοϋς Β΄ του Λίχτενσταϊν

Ο Αλοϋσιος Β΄ (γερμ. Aloys II, 25/26 Μαΐου 1796 - 12 Νοεμβρίου 1858) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1836-1858). Συνέβαλε ενεργά στην οικονομική και πολιτική ανάπτυξη.

 Ο Αλοϋσιος Μαρία Ιωσήφ Ιωάννης Βαπτιστής Ιωακείμ Φίλιππος Νέριος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Α΄ του Λίχτενσταϊν και της Ιωσηφίνας, κόρης του Ιωακείμ Αίγκον του Φύρστενμπερκ-Βάιτρα. Γεννήθηκε στη Βιέννη. Την εποχή εκείνη ο πατέρας του ήταν συνταγματάρχης του αυστριακού στρατού· προήχθη ως τον βαθμό τού στρατάρχη και το 1805 έγινε πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Τότε ο Αλοϋσιος Β΄ έγινε διάδοχος. Το 1836 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Ο Αλοϋσιος Β΄ απεβίωσε στο Μπρνο της Τσεχίας σε ηλικία 62 ετών. Νυμφεύτηκε το 1831 την Φραγκίσκη Κίνσκυ, κόρη του Φραγκίσκου ντε Πάουλα-Ιωσήφ Κίνσκυ, Κόμη του Βχίνιτς & Τέτταου, και είχε τέκνα: Μαρία Φραγκίσκη ντε Πάουλα Θηρεσία Ιωσηφίνα 1834-1909, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο του Τράουττμανσντορφφ-Βάινσμπεργκ. Καρολίνα Μαρία Ιωσηφίνα Βαλπουργία Νεστορία 1836-1885, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο του Σένμπουρκ-Χάρτενσταϊν 1826-1896. Σοφία 1837-1899, παντρεύτηκε τον Κάρολο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόζενμπεργκ, ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Αλοϋσία Μαρία Γαβριέλλα Ιππολύτη 1838-1920, παντρεύτηκε τον Ερρίκο του Φύνφκιρχεν. Ιωάννης Β΄ 1840-1929, πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Ερριέττα Μαρία Νορβέρτα 1843-1931, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Αλφρέδο των Λίχτενσταϊν. Θηρεσία Μαρία Ιωσηφίνα Μάρθα 1850-1938, παντρεύτηκε τον Αρνούλφο της Βαυαρίας, ιππότη του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Αυστρία. Φραγκίσκος Α΄ 1853-1938, Πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν. Theroff, Paul. "Princely House of Trauttmansdorff-Weinsberg". www.angelfire.com/realm/gotha/ (Paul Theroff’s Royal Genealogy Site
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Καζακστάν

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Καζακστάν (καζακικά: Қазақстанның Футбол Федерациясы ή ҚФФ) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Καζακστάν. Εδρεύει στο Αλμάτι. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Καζακστάν. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ПФЛ) υπό την εποπτεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Καζακστάν.

 Η Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Καζακστάν ιδρύθηκε το 1992 με την αναδιοργάνωση της Σοβιετικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Καζακικής ΣΣΔ (που δημιουργήθηκε το 1989). Το ίδιο έτος έγινε μέλος της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσποδνίας (FIFA) και της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC). Η ίδρυσή της σηματοδότησε την αρχή της διοργάνωσης του καζακικού ποδοσφαίρου σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Η ҚФФ έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη αθλητική ομοσπονδία της χώρας, το ποδόσφαιρο στο Καζακστάν θεωρείται ως «βασιλιάς του αθλητισμού», καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση στις προτιμήσεις των φιλάθλων. Το 1992, η ομοσπονδία διεξήγαγε διοργανώσεις επαγγελματικού επιπέδου, όπως το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Παρόλο που κατείχε την ιδιότητα μέλους, η ҚФФ δεν είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε επίσημες διεθνείς διοργανώσεις για εθνικές ομάδες, επομένως από τα μέσα του τέλους του 1992 έως και τον Απρίλιο του 1994 συμμετείχε σε περιφερειακές διοργανώσεις μαζί με άλλες πρώην ΣΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης από την Κεντρική Ασία όπως το Ουζμπεκιστάν, το Κιργιζιστάν, το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Το 1994 η ҚФФ έγινε τελικά αποδεκτή ως πλήρες μέλος της FIFA και της AFC. Η απόφαση να ενταχθεί στην AFC λήφθηκε μετά από ψηφοφορία. Ο πρώτος αγώνας της εθνικής ομάδας με ομάδα εκτός της Κεντρικής Ασίας πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 1995. Το 2000, η ​​Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Καζακστάν έγινε υποψήφιο μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) και έλαβε την πλήρη ένταξή της δύο χρόνια αργότερα. Το 2008, η ομοσπονδία δημιούργησε ένα σημαντικό τουρνουά Κ-17, το Προεδρικό Κύπελλο Καζακστάν. Πρότυπο:Kz Επίσημος ιστότοπος Το Καζακστάν Αρχειοθετήθηκε 2010-03-16 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο της FIFA Το Καζακστάν στον ιστότοπο της UEFA
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1981

Οι 23οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 2-6 Δεκεμβρίου 1981 στη Σόφια, Βουλγαρίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Τουρκία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Το αργυρό και χάλκινο μετάλλιο κρίθηκαν στην διαφορά πόντων καθώς υπήρξε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ Ελλάδας, Ρουμανίας και Γιουγκοσλαβίας. Εκτός συναγωνισμού οι διοργανωτές Βούλγαροι συμμετείχαν και με δεύτερη ομάδα, με τα αποτελέσματα της να μην υπολογίζονται στην επίσημη κατάταξη. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ερμάν Κουντέρ με 117 πόντους.

 02/12 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 90-77(41-45) 02/12 Τουρκία-Βουλγαρία 83-69(50-33) 02/12 Ρουμανία-Β΄Βουλγαρία 91-83(50-48) 03/12 Ελλάδα-Βουλγαρία 63-60(34-29) 03/12 Τουρκία-Ρουμανία 87-82(46-38) 03/12 Β΄Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 82-131(30-66) 04/12 Ελλάδα-Β΄Βουλγαρία 88-75(49-29) 04/12 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 93-81(51-41) 04/12 Βουλγαρία-Ρουμανία 106-95(56-42) 05/12 Ελλάδα-Τουρκία 80-93(31-42) 05/12 Βουλγαρία-Β΄Βουλγαρία 101-81(54-31) 05/12 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 89-98(41-55) 06/12 Ελλάδα-Ρουμανία 83-88(42-46) 06/12 Τουρκία-Β΄Βουλγαρία 74-85(41-43) 06/12 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 90-87(46-43) Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Elite (τηλεοπτική σειρά)

Το Elite (ισπανικά: Élite‎, στυλιζαρισμένο ως E L I T Ǝ) είναι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά εφηβικού δράματος, θρίλερ που δημιουργήθηκε για το Netflix από τους Κάρλος Μοντέρο και Νταρίο Μαδρόνα. Η σειρά ακολουθεί την ζωή των μαθητών στο λύκειο Las Encinas και τη ζωή των φίλων τους. Η σειρά έχει δεχτεί θετικές κριτικές. Το Rotten Tomatoes βαθμολόγησε τον πρώτο κύκλο της σειράς με 100%, βάσει 10 κριτικών.

 Μετά την κατάρρευση του σχολείου τους, τρεις φίλοι της εργατικής τάξης - Σαμουέλ, Νάντια και Κριστιάν - παίρνουν υποτροφίες στο Las Encinas, το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο - κολλέγιο στην Ισπανία. Οι υποτροφίες χρηματοδοτούνται από την κατασκευαστική εταιρεία που ευθύνεται για την κατάρρευση του σχολείου. Στο Las Encinas, οι τρεις αρχικά εξοστρακίζονται από τους πλούσιους συμμαθητές τους. Καθώς το σχολικό έτος εξελίσσεται, η ζωή τους συνυφαίνεται σε μια σύγκρουση του τρόπου ζωής, της δυσαρέσκειας, του φθόνου και της σεξουαλικής έλξης. Μέσα από μια σειρά ανακρίσεων της αστυνομίας, το κοινό παρακολουθεί ιστορίες για τις σχέσεις των χαρακτήρων που οδηγούν στη δολοφονία της Μαρίνας. Κάθε σεζόν περιστρέφεται γύρω από μια αστυνομική υπόθεση που περιβάλλει τους μαθητές του Las Encinas. Στον 4ο κύκλο της σειράς γίνεται μια σημαντική ανασύσταση του βασικού καστ, καθώς φεύγουν χαρακτήρες, όπως η Νάντια, η Κάρλα, η Λου, ο Βαλέριο κ.α. Τότε στη ζωή των μαθητών μπαίνουν νέα πρόσωπα, όπως ο Πάτρικ, η Άρι και η Μένθια, ενώ παράλληλα τη θέση της διευθύντριας του κολλεγίου καταλαμβάνει τώρα ο πατέρας των προαναφερθέντων, Μπένχαμιν Μπλάνκο. Νέες υποθέσεις, ίντριγκες και ερωτικές περιπέτειες θα ταράξουν τώρα το Las Encinas.
Μπρούνο Βάλε

Ο Μπρούνο Μιγκέλ Εστέβες Βάλε (γεννημένος στις 8 Απριλίου 1983 στο Μαφαμούντε στο Βίλα Νόβα ντε Γκαία) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του Απόλλωνα Λεμεσού στην Κύπρο, ως τερματοφύλακας.

 Αποτελώντας προϊόν των ποδοσφαιρικών ακαδημιών της ΦΚ Πόρτο, ο Βάλε κλήθηκε προς γενικότερη έκπληξη για μία φιλική αναμέτρηση της Πορτογαλίας απέναντι στο Καζακστάν (1–0) τον Αύγουστο του 2003, όπου και αγωνίστηκε για 22 λεπτά ως αλλαγή – εκείνη την περίοδο, δεν ήταν παρά μονάχα τρίτη επιλογή στον σύλλογό του για τη θέση του τερματοφύλακα. Την αμέσως επόμενη χρονιά εκπροσώπησε τη χώρα του στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, παίρνοντας τη θέση του τερματοφύλακα της Μπενφίκα Ζοζέ Μορέιρα. Στη συνέχεια, ο Βάλε αγωνίστηκε για τη σεζόν 2005–06 ως δανεικός με την ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του πορτογαλικού ποδοσφαίρου, ενώ ταυτόχρονα επελέγη στην 23μελή αποστολή της Πορτογαλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Ωστόσο, τραυματίστηκε στο πόδι σε μία αναμέτρηση απέναντι στη Γερμανία για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2006 το οποίο ελάμβανε χώρα στην Πορτογαλία, και ως εκ τούτου υποχρεώθηκε να μείνει εκτός αποστολής του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας του.Τη σεζόν 2006–07, ο Βάλε παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, αυτή τη φορά στην ομάδα της πρώτης κατηγορίας Ουνιάο ντε Λεϊρία, όπου και κατάφερε να περάσει απαρατήρητο σχεδόν το σύνολο της σεζόν, μετακινούμενος για την επόμενη σεζόν στη δεύτερη κατηγορία, προκειμένου να αγωνιστεί με τα χρώματα της Βαρζίμ ΣΚ. Τον Ιούλιο του 2008, ο Βάλε παραχωρήθηκε εκ νέου ως δανεικός, περνώντας τη σεζόν 2008–09 αγωνιζόμενος με τη Βιτόρια ντε Σετούμπαλ στην κορυφαία τη τάξει κατηγορία του πορτογαλικού ποδοσφαίρου. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και το επόμενο καλοκαίρι, καθώς ήταν για μια ακόμη φορά αναπληρωματικός ή τρίτος τερματοφύλακας στη διάρκεια της σεζόν 2009–10, αυτή τη φορά για την, έχουσα ως έδρα την πόλη της Λισαβόνας, ΚΦ Ος Μπελενένσες – ένας τραυματισμός του Νέλσον Περέιρα τελικά του έδωσε τη θέση του βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, ενώ τελικά ο σύλλογος υποβιβάστηκε στο τέλος της σεζόν ως προτελευταίος του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2010, ο Βάλε έμεινε τελικά ελεύθερος από την Πόρτο, συνεχίζοντας την καριέρα του στην ΟΝ Ολιβεϊρένσε στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας. Στις 26 Ιουνίου 2012, ο 29χρονος τερματοφύλακας πήρε μεταγραφή για πρώτη φορά στην καριέρα του σε ομάδα εκτός Πορτογαλίας, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με τον Απόλλωνα Λεμεσού από την Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου. Μπρούνο Βάλε στο footballzz.co.uk Στατιστικά στο ForaDeJogo Αρχειοθετήθηκε 2014-02-20 στο Wayback Machine. Μπρούνο Βάλε στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Μαζί ή τίποτα

To Μαζί ή τίποτα (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά: Aus dem Nichts· διεθνής αγγλικός τίτλος: In the Fade) είναι γερμανική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Φατίχ Ακίν.

 H Κάτια είναι παντρεμένη με τον Νούρι, που είναι Κούρδος, και έχουν ένα γιο πέντε ετών. Τα απογεύματα, η Κάτια πηγαίνει τον γιο της στο γραφείο του Νούρι. Μία μέρα, όταν επιστρέφει να τον πάρει πάλι, βλέπει τον δρόμο μπλοκαρισμένο. Ένας αστυνομικός της λέει ότι μετά από μία έκρηξη, ένας άνδρας και ένα πεντάχρονο παιδί σκοτώθηκαν. Η ταινία κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Επίσης, ήταν η πρόταση της Γερμανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 90ά βραβεία Όσκαρ και έφτασε στην τελική εννεάδα.Στο φεστιβάλ των Καννών κέρδισε το Βραβείο Γυναικείου ρόλου (Ντάιαν Κρούγκερ) και ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα.Επιπλέον, στα βραβεία Satellite κέρδισε στις κατηγορίες: καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και Α' Γυναικείου Ρόλου (Ντιάνε Κρούγκερ).
Δομιτία Καλβίλα

Η Δομιτία Καλβίλα, λατιν.: Domitia Calvilla, επίσης γνωστή ως Δομιτία Λουκίλα η Νεότερη (απεβ. 155–161), ήταν μία ευγενής Ρωμαία, που έζησε τον 2ο αι. Έγινε η μητέρα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου.

 Η Λουκίλα ήταν κόρη του Πούμπλιου Καλβίσιου Τούλου Ρούσο, πατρικίου και της Δομιτίας Λουκίλας της Πρεσβύτερης (Domitia Lucilla Major), κόρης του Λεύκιου Κατίλιου Σεβήρου ήταν δύο φορές ύπατος και Έπαρχος της πόλης. . Ήταν ανιψιά του Γναίου Δομίτιου Λουκανού. Ο πατέρας της Λουκίλας υπηρέτησε ως ύπατος το 109 μ.Χ. και ακόμη μία φορά, όμως δεν γνωρίζουμε το έτος της 2ης υπατείας του. Η Λουκίλλα μέσω της μητέρας της είχε κληρονομήσει μία μεγάλη περιουσία, η οποία περιλάμβανε ένα εργοστάσιο πλακιδίων και πλίνθων κοντά στη Ρώμη, κοντά στον ποταμό Τίβερη. Το εργοστάσιο παρείχε πλίνθους σε μερικά από τα πιο διάσημα μνημεία της Ρώμης, όπως το Κολοσσαίο, το Πάνθεον και την Αγορά του Τραϊανού, και εξήγαγε πλίνθους στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και όλη τη Μεσόγειο. Το εργοστάσιο, ή μέρος αυτού, έχει ανασκαφεί στο Μπομάρτσo, 40 μίλια βόρεια της Ρώμης. Η Λουκίλα παντρεύτηκε τον Mάρκο Άννιο Βήρο τον Νεότερο, πραίτωρα, που προερχόταν από μία πλούσια συγκλητική οικογένεια, μέλος της δυναστείας των Αντωνίνων: αδελφή του Βέρου ήταν η Φαυστίνα η Πρεσβύτερη, σύζυγος του Αντωνίνου Πίου. Η μητέρα του Βήρου, η Ρουπιλία, ήταν εξαδέλφη της Βιβίας Σαβίνας, συζύγου του Αδριανού και η εκ μητρός γιαγιά ήταν η Σαλονία Ματιδία, ανιψιά του Tραϊανού. Με τον Βήρο είχε δύο παιδιά, τον Mάρκο Αυρήλιο (γενν. 26 Απριλίου 121) μέλλοντα Ρωμαίο Αυτοκράτορα και την Aννία Κορνιφικία Φαυστίνα (122/123 - μεταξύ 152 και 158). Το 124 ο σύζυγός της απεβίωσε. Τα παιδιά της τα μεγάλωσε μόνη της και υιοθετήθηκαν από τον πεθερό της Μάρκο Άννιο Βήρο τον Πρεσβύτερο. Ο Μάρκος Αυρήλιος θα κληρονομήσει αργότερα το εργοστάσιο πλακιδίων και πλίνθων. Στην οικία της Λουκίλας καλλιεργήθηκε ο Δίδιος Ιουλιανός μέλλοντας Αυτοκράτορας και μέσω της υποστήριξής της κατάφερε να ξεκινήσει τη νομική του σταδιοδρομία. Η Λουκίλα ήταν κυρία σημαντικού πλούτου και επιρροής. Στο έργο Τα εις εαυτόν (Διαλογισμοί), ο Μάρκος Αυρήλιος την περιγράφει ως «ευσεβή και γενναιόδωρη», που έζησε μία απλή ζωή (1.3n). Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζώντας με τον Αυτοκράτορα γιο της στη Ρώμη. Παντρεύτηκε τον Μάρκο Άννιο Βήρο τον Νεότερο, πραίτορα, και είχε τέκνα: Μάρκος Αυρήλιος 121-180, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Αννία Γαλερία Αυρηλία Φαυστίνα π.151-μετά το 165, παντρεύτηκε τον Έλληνα φιλόσοφο Γναίο Κλαύδιο Σεβήρο συγκλητικό και ύπατο από τον Πόντο. Αννία Κορνιφικία Φαυστίνα 122/123-π.155, παντρεύτηκε τον Γάιο (Ουμίδιο Κουαδράτο) Αννιανό Βήρο, αναπληρωτή ύπατο. Ουμιδία Κορνιφικία Φαυστίνα 141-182, παντρεύτηκε έναν άγνωστο Ρωμαίο Συγκλητικό. Καλβίσιο γένος Ρωμαϊκό νόμισμα της Domitia Lucilla Μαρμάρινα πορτρέτα της Domitia Lucilla Αρχειοθετήθηκε 2021-11-30 στο Wayback Machine., υπό τον τίτλο του Marcus Aurelius
Σπίτι της Ουψάλα

Το Σπίτι της Ουψάλα (Εσθονικά: Uppsala maja) είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου της Εσθονίας. Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη στο βόρειο τμήμα της Παλιάς Πόλης. Το σπίτι ανακαινίστηκε σε συνεργασία με την αδελφή πόλη του Τάρτου, την Ουψάλα στη Σουηδία, και λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων μέχρι το 2010. Έκτοτε, έχει λειτουργήσει ως γραφείο του Τμήματος Δημοσίων Σχέσεων της κυβέρνησης της πόλης Τάρτου.

 Είναι ένα από τα παλαιότερα ξύλινα κτήρια στο Τάρτου. Χρονολογείται από τη δεκαετία του 1750. Το παλαιότερο τμήμα του κτηρίου είναι το βόρειο τμήμα, που χρονολογείται με τη μελέτη των ξύλων με χρήση δενδροχρονολογίας. Αυτή είναι μια σημαντική ημερομηνία, γιατί δείχνει ότι τα ξύλα προηγούνται της Μεγάλης Πυρκαγιά του Τάρτου του 1775, που κατέστρεψε τα περισσότερα ξύλινα κτήρια στο κέντρο του Τάρτου. Μετά την πυρκαγιά η πόλη ξαναχτίστηκε σύμφωνα με το στυλ του Ύστερου Μπαρόκ και του Νεοκλασικισμού . Η δενδροχρονολογία επέτρεψε οι μεταγενέστερες προσθήκες να χρονολογηθούν μεταξύ 1777 και 1782. Η συνολική κάτοψη του κτηρίου ήταν σταθερή μέχρι το 1828, όταν το διώροφο σπίτι είχε αυτή την κάτοψη. Το κτήριο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές χρήσεις: τον δέκατο ένατο αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φοιτητική κατοικία και ως κρεοπωλείο. Άλλοι επαγγελματίες που έχουν ζήσει εδώ περιλαμβάνουν έναν κατασκευαστή σέλας, έναν ράφτη και έναν υπάλληλο της αυλής της Λιβονίας. Το 1937 το κτήριο ξαναχτίστηκε μερικώς μετά από μία πυρκαγιά. Σήμερα το κτήριο έχει διπλή σκεπή Μάνσαρντ. Το 1993 οι αδελφοποιημένες πόλεις Ουψάλα και Τάρτου συμφώνησαν σε ένα κοινό πρόγραμμα συνεργασίας στην πρωτοβουλία «Αποκατάσταση παλαιών κτηρίων». Η ανακαίνιση του Σπιτιού της Ουψάλα ολοκληρώθηκε το 1996. Οι φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν πριν από αυτή την ανακαίνιση δεν έδειχναν παράθυρα φεγγίτη, αλλά τα παράθυρα τοποθετήθηκαν στην οροφή στο τέλος του κτηρίου. Το σπίτι λειτουργούσε ως ξενώνας πέντε υπνοδωματίων μέχρι το 2010, όταν οι οικονομικές ζημιές οδήγησαν στο κλείσιμό του. Το σπίτι βρίσκεται σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους στην Παλιά Πόλη του Τάρτου, γνωστό ως Γιάανι ("Αγίου Ιωάννη"). Βρίσκεται κοντά στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, ένα παλαιότερο κτήριο κατασκευασμένο από τούβλα. Και τα δύο κτήρια βρίσκονται στα βόρεια του κέντρου της πόλης. Το σπίτι ανήκει στην πόλη Τάρτου. Το κτήριο προοριζόταν να χρηματοδοτηθεί από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ενοικίασης των δωματίων του. Το 2010 υπήρξε κρίση, γιατί τα ποσοστά πληρότητας ήταν χαμηλά σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης. Το κατάλυμα δεν είναι πλέον διαθέσιμο.
Vegas

Οι Vegas είναι ελληνικό urban pop μουσικό συγκρότημα που αποτελείται από τρία μέλη, τον ZeRaw και την Κατερίνα Κουκουράκη στα φωνητικά και τον DJ Airth στα decks και δημιουργήθηκε το 2009. Έως το 2016 στα φωνητικά ήταν η Μελίνα Μακρή. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το πρώτο ομότιτλο album και τα δύο singles με τίτλο "Τους πονάει" και "Ήρθε η Στιγμή" τα οποία έγιναν επιτυχίες.

 Πηγή έμπνευσης για το όνομά τους αποτελεί το αστέρι Βέγας, που ανήκει στον αστερισμό της Λύρας. Το 2010 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο Season 2 που ηχογραφήθηκε στη Σαντορίνη. Το άλμπουμ περιλαμβάνει την πρώτη διεθνή συνεργασία τους με τον Tomer G καθώς και τα τραγούδια που τους απογειώνουν «Μη Σταματάς», «Μη Σε Νοιάζει» και το «Φιλί». Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε χρυσό. Την ίδια χρονιά ήταν στο warm up act της συναυλίας της Rihanna ενώ είχαν επτά υποψηφιότητες σε ισάριθμες κατηγορίες στα βραβεία του Mad Tv. Κέρδισαν το βραβείο του καλύτερου Hip Hop/Urban Videoclip για το τραγούδι «Τους Πονάει». Το 2011 κυκλοφόρησαν το single «Για σένα» και το 2012 το τρίτο album με τίτλο «The story so far» που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το κομμάτι «Πιο Ψηλά». Βραβεύτηκαν ακόμη ως συγκρότημα της χρονιάς στα Mad Video Music Awards 2012 και από το MTV Greece ως «The Best Greek Act». Το 2013 κυκλοφόρησε το τραγούδι «Ακόμα» ενώ κέρδισαν ακόμη ένα βραβείο ως «Καλλιτέχνης της χρονιάς για την Κύπρο». Στα τέλη του 2013 κυκλοφόρησαν το “Χίλιες Φορές” ενώ έγιναν οι μοναδικοί Έλληνες καλλιτέχνες με δύο βραβεύσεις στα MTV EMA.Το 2015 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ «Υπόσχεση», ενώ το 2017 το κομμάτι «Πιο δυνατά». ZeRaw Ο ZeRaw γεννήθηκε στη Ζιμπάμπουε. Οι γονείς του, σπούδασαν στην Ελλάδα και έτσι ο ZeRaw μεγάλωσε στην Αθήνα. Πριν τους Vegas συμμετείχε στο συγκρότημα Tang Ram. DJ Airth Ο DJ Airth ( το όνομά του είναι Σταύρος) επίσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, ενώ έχει κάνει σπουδές στο ΤΕΙ Πειραιά, όπου γνώρισε τον ZeRaw. Αγαπούσε τη μουσική από μικρός. Ο DJ Airth ήταν κι αυτός μαζί με τον ZeRaw στο συγκρότημα Tang Ram το οποίο ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία το 1998 έχοντας στο ενεργητικό του τρεις δίσκους. Άλμπουμς Vegas (2009) Season 2 (2011) Vegas: The Story So Far (2012) Υπόσχεση (2015) Σίνγκλς Τους πονάει - (2009) Της μάνας σου (η αγκαλιά) - (2009) Δε θα φύγεις - (2009) Ήρθε η στιγμή - (2010) Φιλί - (2010) Μη σταματάς - (2010) Φσσστ! Vegas - (2010) You Killed Me - (2010) Mad About You - (2011) Για Σένα - (2011) Πιο Ψηλά - (2012) Πάντα Καλοκαίρι - (2012) Προσπαθώ - (2012) Όσα είχα - (2012) Ακόμα - (2013) Χίλιες Φορές - (2013) Πεδίο μάχης - (2014) Παιδιά της νύχτας - (2014) Solo - (2015) Απόψε - (2015) Άσ’ Τους Να Λένε - (2016) Πιο δυνατά - (2017) Όταν με φιλάς - (2017) Μην με ξεχνάς - (2018) Στο τέρμα - (2019) H πρώτη συνέντευξη των Vegas στο Hiphop, Ιούνιος 2009 Δισκογραφία των Vegas στο Nocturnal Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2017-08-04 στο Wayback Machine.
Αμερικάνικο κουνέλι

Το Αμερικάνικο κουνέλι είναι μία ράτσα κουνελιού που προέρχεται από τις ΗΠΑ. Ήταν μία από τις πρώτες ράτσες που αναγνωρίστηκαν από τον Αμερικάνικο Οργανισμό Εκτροφείων Κουνελιών(ΑΟΕΚ) το 1917. Σύμφωνα με τα πρότυπα του ΑΟΕΚ το αμερικάνικο κουνέλι έχει σχήμα Μαντολίνου. Επίσης έχει "γλυκό" ταμπεραμέντο και τα θηλυκά είναι πολύ καλές μητέρες. Όπως όλα τα κατοικίδια κουνέλια έτσι και η Αμερικάνικη ποικιλία ανήκει στο είδος Oryctolagus cuniculus.

 Σύμφωνα με τον ΑΟΕΚ το αμερικάνικο κουνέλι ανήκει στα "μπλε" κουνέλια και έχει το βαθύτερο, το πιο σκούρο χρώμα από όλα τα μπλε κουνέλια. Το καλύτερο χρώμα θεωρείται ότι είναι το "πλούσιο, ομοιόμορφο, σκούρο μπλε χρώμα χωρίς άσπρες ή άλλου χρώματος τρίχες".Μία άλλη ποικιλία που είναι γνωστή σαν Άσπρο αμερικάνικο κουνέλι αναγνωρίστηκε το 1925. Δημιουργήθηκε από την μίξη μπλε αμερικάνικου κουνελιού με διάφορες λευκές φυλές. Το Άσπρο αμερικάνικο κουνέλι έχει πάντα κόκκινα μάτια και κάθε άλλο χρώμα ματιών εκτός από το κόκκινο δεν αναγνωρίζεται. Το πρότυπο της φυλής απαιτεί τα αμερικάνικα κουνέλια να έχουν σχήμα Μαντολίνου και μεγάλη οσφυική χώρα, σε αντίθεση με άλλες πιο δημοφιλής ράτσες όπως το κουνέλι Νέας Ζηλανδίας και το κουνέλι Καλιφόρνιας. Λόγο του σχήματος του σώματος όταν επιδεικνύεται στέκεται σε μία ελαφρός διαφορετική στάση από τις άλλες ράτσες για να προβληθούν καλύτερα τα χαρακτηριστικά του.Τα αμερικάνικα είναι κουνέλια μεσαίου μεγέθους. Τα ενήλικα ζυγίζουν γύρω στα 5½ κιλά και τα θηλυκά είναι ελαφρός βαρύτερα από τα αρσενικά. Το μπλε αμερικάνικο κουνέλι δημιουργήθηκε το 1917 από τον εκτροφέα Λέβις Η. Σαλισμπέρυ, στο Πασαντένα της Καλιφόρνιας. Ήταν η πρώτη ράτσα που δημιουργήθηκε τις ΗΠΑ. Ο Σαλισμπέρυ δεν αποκάλυψε τι φυλές χρησιμοποίησε για να φτιάξει αυτήν την ποικιλία αλλά από το σχήμα του σώματος και άλλα χαρακτηριστικά οι ειδικοί συμπεραίνουν ότι πιθανόν το είχε χρησιμοποιήσει Μπλε κουνέλι Βιέννης, Κουνέλι Μπεβερέν, Αυτοκρατορικό κουνέλι και Φλαμανδικούς γίγαντες. Η αντιγραφή της ανάπτυξης αυτής της φυλής είναι αδύνατη λόγο της εξαφάνισης της αυτοκρατορικής φυλής. Παλαιότερα χρησιμοποιούταν ευρέως για το κρέας και την γούνα του αλλά σήμερα έχει γίνει αρκετά σπάνιο.
Πίτερ Εντλοβού

Ο Πίτερ Εντλοβού (Peter Ndlovu, γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1973) είναι πρώην ποδοσφαιριστής από τη Ζιμπάμπουε που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του ομάδας με 37 γκολ σε 81 συμμετοχές.

 Η ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία ήταν κυρίως στην Αγγλία έχοντας επιτυχημένη παρουσία με την Κόβεντρι Σίτι. Αγωνίστηκε και σε άλλες αγγλικές ομάδες πριν επιστρέψει στην Αφρική και συγκεκριμένα στη Μαμελόντι Σάνταουνς, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα Νότιας Αφρικής (2005–06, 2006–07) και ένα Κύπελλο (2008). Έλαβε μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2004 και στη συνέχεια στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2006 με την ομάδα της Ζιμπάμπουε.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής για τη Μαμελόντι Σάνταουνς. Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
CTL*

Η CTL* είναι ένα υπερσύνολο της CTL (λογικής υπολογιστικού δένδρου) και της LTL (γραμμικής χρονικής λογικής). Συνδυάζει ελεύθερα ποσοδείκτες μονοπατιών και χρονικούς τελεστές. Όπως η CTL, η CTL* είναι μια λογική διακλαδιζόμενου χρόνου. Η τυπική σημασιολογία των τύπων (formulae) της CTL* ορίζεται με βάση μια δεδομένη δομή Κρίπκε.

 Η LTL έχει προταθεί για την επαλήθευση (verification) προγραμμάτων υπολογιστών από τον Αμίρ Πνουέλι το 1977. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1981, οι E. M. Κλαρκ και E. A. Έμερσον εφηύραν τη CTL και τον έλεγχο μοντέλων σε CTL. Η CTL* ορίστηκε από τον E. Άλλεν Έμερσον και τον Τζόζεφ Χάλπερν το 1986. Η CTL και η LTL αναπτύχθηκαν αυτόνομα πριν την CTL*. Και οι δύο λογικές έχουν καταλήξει να είναι πολύ σημαντικές στην κοινότητα του ελέγχου μοντέλων, ενώ η CTL* δεν έχει ακόμα πρακτική σημασία. Παρόλα αυτά, η υπολογιστική πολυπλοκότητα του ελέγχου μοντέλων σε CTL* δεν είναι χειρότερη από αυτήν της LTL: και οι δύο ανήκουν στο PSPACE. CTL* τύπος που δεν ανήκει ούτε στην LTL ούτε στη CTL: E X ( p ) ∧ A F G ( p ) {\displaystyle EX(p)\land AFG(p)} LTL τύπος που δεν ανήκει στη CTL: A F G ( p ) {\displaystyle \ AFG(p)} CTL τύπος που δεν ανήκει στην LTL: E X ( p ) {\displaystyle \ EX(p)} CTL* τύπος που ανήκει και στη CTL και στην LTL: A G ( p ) {\displaystyle \ AG(p)} Σημείωση: Όταν η LTL θεωρείται υποσύνολο της CTL*, κάθε τύπος της LTL αποκτά έμμεσα ένα πρόθεμα με τον ποσοδείκτη μονοπατιών A {\displaystyle \ A} . Δομή Κρίπκε Έλεγχος μοντέλων Τυπική επαλήθευση Χρονική λογική Amir Pnueli: The temporal logic of programs. Proceedings of the 18th Annual Symposium on Foundations of Computer Science (FOCS), 1977, 46-57. DOI= 10.1109/SFCS.1977.32 E. Allen Emerson, Joseph Y. Halpern: “Sometimes” and “not never” revisited: on branching versus linear time temporal logic. J. ACM 33, 1 (Jan. 1986), 151-178. DOI= http://doi.acm.org/10.1145/4904.4999 Ph. Schnoebelen: The Complexity of Temporal Logic Model Checking. Advances in Modal Logic 2002: 393-436 Εκπαιδευτικες διαφάνειες για τη CTL (Αγγλικά)
Δασικά χωριά στην Ελλάδα

Τα δασικά χωριά είναι τεχνητά δημιουργημένα χωριά σε απομακρυσμένες ορεινές περιοχές της Ελλάδας, που ιδρύθηκαν με νόμο το 1995 (ΦΕΚ 170/Β/14-3-1995) για τουριστικούς σκοπούς. Σύμφωνα με το νόμο, περιλαμβάνουν μια ομάδα απλών κατοικιών διαβίωσης σε απομακρυσμένες δασικές περιοχές, που προορίζονται για επισκέπτες βουνών και δασών που θέλουν να μείνουν σε σχετική άνεση κοντά στη φύση.

 Ένα «δασικό χωριό» δεν είναι μια ορεινή καλύβα ή ορεινό καταφύγιο. Η αρχική οδηγία για τη δημιουργία τους καθόρισε τον αριθμό των 20 οικίσκων ως το μέγιστο επιτρεπόμενο.Επίσης δεν είναι ένα ξενοδοχείο με την παραδοσιακή έννοια. Αν και ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί, μπερδεύοντας έτσι το ζήτημα. Παρά το γεγονός ότι τέτοια ορεινά χωριά δημιουργήθηκαν με υπουργικό διάταγμα, ο νόμος 2160/93 και με ειδικές περιβαλλοντικές άδειες του άρθρου 2 του νόμου 3010/02, υπήρξαν νομικές προκλήσεις, επικεντρώνοντας κυρίως στο γεγονός ότι βρίσκονται εντός εθνικών δρυμών ή καθορισμένων περιοχών άγριας ζωής. Ωστόσο, η απόφαση της αρχής του «Συνήγορου του Πολίτη» ξεκαθάρισε αυτά τα ζητήματα. Παρ' όλα αυτά, οι αντιδράσεις σε ορισμένες περιοχές οδήγησαν στην ακύρωση αρκετών από τις αρχικά προγραμματισμένες τοποθεσίες. Τα δασικά χωριά στα οποία ολοκληρώθηκε η διαδικασία και κατασκευάστηκαν είναι έξι και συγκεκριμένα στις περιοχές: Άνω Δολιανά, Πελοπόννησος Δρυάδες Πίνδου, Καρδίτσα Κέδρος Τζουμέρκων, Ιωάννινα Παγγαίο, Καβάλα Παπάδες, Εύβοια Χαϊντού, Σταυρούπολη Ξάνθης Πρωτότυπος χάρτης του Υπουργείου Γεωργίας τοποθεσιών ορεινών χωριών.
Ανίτα Στιούαρτ, πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα

H Ανίτα, αγγλ. Anita Stewart Morris (7 Αυγούστου 1886 - 15 Σεπτεμβρίου 1977) από τον Οίκο Στιούαρτ Μόρρις ήταν κόρη δικηγόρου και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Μπραγκάνσα.

 Ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ Ρίνελαντερ Στιούαρτ (1852-1925), δικηγόρου και της Άννι ΜακΚη Άρμστρονγκ (1864-1925). Είχε έναν αδελφό, τον Γουίλιαμ Ρίνελαντερ Στιούαρτ. Το 1906 οι γονείς της διαζεύχθηκαν και η μητέρα της παντρεύτηκε τον Τζέιμς-Χένρυ Σμίθ, ο οποίος όμως απεβίωσε στον μήνα του μέλιτος το 1907. Η Άννι ΜακΚη Άρμστρονγκ έκανε τρίτο γάμο με τον Ζαν ντε Σαιντ Κυρ το 1915.Θείος της ήταν ο Λίσπεναρντ Στιούαρτ (1855-1927), Γερουσιαστής της πολιτείας της Ν. Υόρκης. Παντρεύτηκε το 1909 τον Μιχαήλ των Μπραγκάνσα δούκα του Βιζέου. Ο Μιχαήλ ήταν διάδοχος του πατέρα του Μιχάλη (Β΄) τιτουλάριου βασιλιά της Πορτογαλίας, αλλά με τον μοργανατικό αυτόν γάμο του αποκήρυξε τα δικαιώματά του στον θρόνο. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας απένειμε στην Ανίτα τον τίτλο της πριγκίπισσας της Μπραγκάνσα. Η Ανίτα είχε τέκνα: Ισαβέλλα-Μαρία "Ναντέιζντα" 1910-1946, παντρεύτηκε πρώτα τον Βλοντζιμίερζ Ντοροζύνσκι και μετά τον Ρενέ Μιγιέ. Ιωάννης 1912-1991, αποφοίτησε από το Χάρβαρντ. Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ακινήτων Ρίνελανντερ και χρηματιστής. Νυμφεύτηκε πρώτα την Γουίνιφρεντ Ντόντζ Σέυμπουρν και μετά την Καταρίνε Μπάνσον. Από τον πρώτο του γάμο είχε τέκνο: Μιγκουέλ. Μιχαήλ 1915-1996, πιλότος πολιτικής αεροπορίας, νυμφεύτηκε την Άννα Χούγκσον και είχε τέκνα: Ανίτα και Μιχαήλ. "MISS DE BRAGANZA MARRIED IN ITALY; Daughter of Princess Miguel de Braganza Wed Vadim Dorozynski in Capri Aug. 16. BRIDE STUDIED FOR STAGE; Newport Debutante of 1928 is a Granddaughter of the Late William Rhinelander Stewart". The New York Times. September 3, 1930.
Καρλ Φρίντριχ Βίλχελμ Μάισνερ

Ο Καρλ Φρίντριχ Βίλχελμ Μάισνερ (2 Ιουλίου 1792 στο Χάλλε (Ζάαλε) - † 30 Απριλίου 1853) ήταν Γερμανός φαρμακοποιός, ο οποίος επινόησε τον όρο αλκαλοειδές το 1819.

 Ήταν γιος φαρμακοποιού, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη μικρή πόλη Χάλλε της τότε Πρωσίας (σημερινής Γερμανίας). Το 1808 έλαβε το απολυτήριό του από το λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε ιατρική στο Χάλλε και από το 1810 στο Βερολίνο. Όταν πέθανε ο πατέρας του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές του και ολοκλήρωσε μια μαθητεία ως φαρμακοποιός. Ανέλαβε το φαρμακείο του πατέρα του, το οποίο τώρα διοικούσε ο θείος του, Friedrich Ludwig. Στη συνέχεια πήγε στην Ερφούρτη και εργάστηκε για τον ιδιοκτήτη φαρμακείου και φαρμακοποιό - χημικό Christian Friedrich Bucholz (1770–1818), από τον οποίο έμαθε πάρα πολλά πράγματα για την τότε φαρμακολογία. Ο Buchholz ήταν καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης, με τον οποίο έγινε φίλος, και υπό την εποπτεία του εκπόνησε το διδακτορικό του. Το 1820 πέρασε επιτυχώς τις κρατικές εξετάσεις στη φαρμακευτική στο Βερολίνο και ανέλαβε το ονομαζόμενο φαρμακείο Löwenapotheke στο Χάλλε. Το 1842 πούλησε το φαρμακείο του. Παράμεινε ενεργός στα κοινά ως δημοτικός σύμβουλος. Το 1819 επινόησε τον όρο αλκαλοειδή αφού ανακάλυψε τη βερατρίνη στον σπόρο του σαμπαδίλου (δημοσίευση του 1819 στο Journal für Chemie und Physik). Είχε προηγηθεί η ανακάλυψη των πρώτων αλκαλοειδών φυτικών ουσιών από τον χημικό Φρίντριχ Σέρτιρνερ (το 1817). Το έργο του 1819 ήταν η πρώτη του επιστημονική δημοσίευση. Εξέτασε διάφορα άλμη άλατος της Κεντρικής Γερμανίας και εργάστηκε ως βοτανολόγος, ειδικά σε βρύα, λειχήνες και φτέρες, και έκανε σχετικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό Botanical Journal. Το 1822, μαζί με τον Rudolph Brandes, ίδρυσε το Ίδρυμα Bucholzsche για να ωθήσει τους νέους ανθρώπους στη φαρμακευτική επιστήμη. Το 1820 παντρεύτηκε την Johanna Christina Bucholz, κόρη του C.F. Bucholz, στην Ερφούρτη. Μαζί της απέκτησε τέσσερις γιους και τρεις κόρες. Christoph Friedrich, Cora von Domarus: Carl Friedrich Wilhelm Meissner (1792–1853) – Apotheker und Alkaloidforscher. In: Die Pharmazie. Nr. 53, 1998, S. 67–73. Holm-Dietmar Schwarz (1990), Meißner, Wilhelm Carl, 16, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 707 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο)