Συμμετοχή της Ολλανδίας στη Eurovision

Η Ολλανδία έχει συμμετάσχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 63 φορές από τότε που έκανε το ντεμπούτο της ως μία από τις επτά χώρες που αγωνίστηκαν στον πρώτο διαγωνισμό το 1956. Έχει χάσει μόνο τέσσερις διαγωνισμούς μέχρι σήμερα: δύο φορές επειδή η ημερομηνία του τελικού σύμπιπτε με την Ημέρα Μνήμης των Νεκρών (1985, 1991) και δύο φορές επειδή υποβιβάστηκε λόγω κακών αποτελεσμάτων τα προηγούμενα χρόνια (1995, 2002). Η Ολλανδία διοργάνωσε το διαγωνισμό στο Χίλφερσουμ (1958), στο Άμστερνταμ (1970), δύο φορές στη Χάγη (1976 και 1980) και στο Ρότερνταμ (2020, αλλά ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19 εκείνη τη χρονιά, οπότε το Ρότερνταμ παρέμεινε ως η διοργανώτρια πόλη του 2021). Η Ολλανδία έχει κερδίσει το διαγωνισμό πέντε φορές, με την Κόρι Μπρόκεν (1957), την Τέντι Σόλτεν (1959), την Λένι Κουρ που μοιράστηκε το βραβείο με άλλες τρεις χώρες σε ισοπαλία (1969), τους Teach-In (1975) και τον Ντάνκαν Λόρενς (2019). Τα άλλα πέντε κορυφαία αποτελέσματα της χώρας είναι η τέταρτη θέση των Σάντρα Ρίμερ & Ντρις Χόλτεν (1972), η τρίτη θέση των Mouth & MacNeal (1974), η πέμπτη θέση της Μάγκι Μακνίλ (1980), η πέμπτη θέση της Μάρτσα (1987), η τέταρτη θέση της Εντσίλια Ρόμπλεϊ (1998) και η δεύτερη θέση με τους The Common Linnets (2014). Η Ολλανδία τερμάτισε τελευταία το 1958, το 1962, το 1963, το 1968 και στον ημιτελικό του 2011. Μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004, η Ολλανδία δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό για οκτώ χρόνια στη σειρά από το 2005 έως το 2012, το ρεκόρ του διαγωνισμού, αλλά έκτοτε έφτασε σε έξι από τους επτά τελευταίους τελικούς.

 Η Ολλανδία ήταν μία από τις επτά χώρες που συμμετείχαν στον εναρκτήριο διαγωνισμό του 1956. Το NTS παρουσίασε το Nationaal Songfestival για να επιλέξει ολλανδικές συμμετοχές στο διαγωνισμό. Οι Κόρι Μπρόκεν και Γιέτι Περλ τερμάτισαν στην πρώτη θέση και προκρίθηκαν στο Λουγκάνο. Μετά από ένα χρόνο, η επιτυχία ήρθε γρήγορα καθώς το "Net als toen" από τη Μπρόκεν κέρδισε το διαγωνισμό του 1957 στη Φρανκφούρτη, λαμβάνοντας πόντους από κάθε χώρα. Αυτό το τραγούδι είναι μια μπαλάντα που ρωτάει τον άντρα για τις πρώτες μέρες ως ζευγάρι. Ο Σεμ Νίβιν (Sem Nijveen) παρείχε σόλο στο βιολί. Ως αποτέλεσμα, το NTS φιλοξένησε το διαγωνισμό του 1958 στο Χίλφερσουμ. Το "Heel de wereld" της Brokken έλαβε τον πρώτο βαθμό από την πρώτη χώρα ψηφοφορίας, την Ελβετία, αλλά αποδείχθηκε ο μοναδικός για εκείνη και τερμάτισε δέκατη και τελευταία. Το να τερματίσει τελευταία η διοργανώτρια χώρα δεν θα επαναλαμβανόταν μέχρι την Πορτογαλία το 2018. Η Αυστρία το 2015 σημείωσε μηδέν βαθμούς, αλλά με τους κανονισμούς της ισοπαλίας, τερμάτισε προτελευταία. Το 1959 στις Κάννες, η Ολλανδία εκπροσωπήθηκε από την Τέντι Σόλτεν μετά την αποτυχία της Μπρόκεν. Το "Een beetje" είναι να επικεντρωθεί στο να είσαι άπιστος σε μια σχέση. Το Ηνωμένο Βασίλειο προηγήθηκε πριν η Ιταλία στείλει επτά πόντους στους Ολλανδούς και η Γαλλία έστειλε τέσσερις ακόμη για μια άλλη ακόμα ολλανδική νίκη. Οι Ρούντι Κάρελ και Άνι Πάλμεν κέρδισαν τον εθνικό τελικό με τον "Wat een geluk" το 1960 πριν ο Κάρελ επιλεχθεί για τη βραδιά, αλλά το τραγούδι τερμάτισε 12ο (προτελευταίο). Η Γκρέτε Κάουφελντ απέτυχε να κερδίσει τρεις επιλογές πριν επιλεγεί εσωτερικά το 1961 με το "Wat een dag", το οποίο τερμάτισε δέκατο σε ισοπαλία. Οι De Spelbrekers κέρδισαν με το "Katinka". Αυτό το τραγούδι βρίσκεται στη διακεκριμένη λίστα για να τερματίσει τελευταίο με 0 πόντους, αλλά εξακολουθεί να είναι από τις πιο γνωστές συμμετοχές στην Ολλανδία από τη σκοτεινή εποχή. Το 1963, τα μέλη της ορχήστρας έκαναν απεργία, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη την τηλεοπτική επιλογή. Η Πάλμεν ερμήνευσε τρία τραγούδια για τις επιτροπές πριν από την επιλογή του "Geen ander", που αργότερα μετονομάστηκε σε "Een speeldoos". Το τραγούδι για άλλη μια φορά τερμάτισε τελευταίο σε ισοπαλία με μηδέν πόντους. Η Ολλανδο-Ινδονήσια Άνεκε Γκρενλόχ με το "Jij bent mijn leven" τερμάτισε με ισοπαλία στη δέκατη θέση το 1964. Το 1965, το Nationaal Songfestival είχε πέντε ημιτελικούς για να επιλέξει το τραγούδι για κάθε συμμετέχοντα. Φιλοξενήθηκε από την Teddy Scholten. Η Κόνι Βαντενμπός κέρδισε με το "'t Is genoeg". Η Νορβηγία είναι η μόνη χώρα που έδωσε οποιονδήποτε πόντους, τους μέγιστους 5 πόντους, κάνοντας την Ολλανδία να τερματίσει 11η. Η Μίλι Σκοτ ήταν η πρώτη μαύρη ερμηνεύτρια που συμμετείχε, το 1966, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο έδωσαν και οι δύο στο "Fernando en Filippo" 1 πόντο, κάνοντας την Ολλανδία να τερματίσει 15η. Το Χάρμελεν (Harmelen) φιλοξένησε την επιλογή του 1967. Η νικήτρια Τερέζ Στάινμετς τερμάτισε 14η με το "Ring-dinge-ding". Το 1968, η Ολλανδία τερμάτισε και πάλι τελευταία με το "Morgen" από τον Ρόνι Τόμπερ. Το Nationaal Songfestival 1969, ένωσε την Ευρώπη ζητώντας από κάθε συμμετέχουσα χώρα το 1969 να ψηφίσει με τις ολλανδικές επιτροπές. Το "De toeteraar" της Κόννυ Βινκ κερδήθηκε από το "De troubadour" της Λένι Κουρ. Ο Ντόλφ βαν ντερ Λίντεν αρνήθηκε να πάει στη Μαδρίτη και το τραγούδι διευθύνθηκε από τον Φρανς ντε Κοκ. Οι δύο τελευταίες χώρες έφεραν την Ολλανδία, τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία στην πρώτη θέση με 18 πόντους. Επειδή δεν υπήρχε κανένας κανόνας σπασίματος ισοπαλίας εκείνη τη στιγμή, και οι 4 χώρες ανακοινώθηκαν ως ωικήτριες, γεγονός που οδήγησε σε αποχώρηση πολλών χωρών το 1970. Η Ολλανδία νίκησε τη Γαλλία στην κλήρωση για τη διοργάνωση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 1970 στο RAI Άμστερνταμ. Οι Hearts of Soul τερμάτισαν στην 7η θέση με το "Waterman". Οι Saskia & Serge τερμάτισαν δεύτεροι στον εθνικό τελικό του 1970 πριν επιλεχθούν εσωτερικά για το 1971. Η μπαλάντα "Tijd" τερμάτισε με ισοπαλία έκτη εκείνη τη νύχτα. Ήταν το τελευταίο τραγούδι που διηύθυνε ο Ντόλφ βαν ντερ Λίντεν μετά από 13 τραγούδια του, από τα οποία δύο νίκες. Το "Als het om de liefde gaat" των Σάντρα & Αντρές ήταν η πρώτη συμμετοχή όπου το κοινό χτύπησε παλαμάκια ταυτόχρονα. Η Ολλανδία τερμάτισε τέταρτη, ένα βαθμό πίσω από τη Γερμανία. Μετά το "De oude muzikant" του Μπεν Κράμερ που τερμάτισε 14ο το 1973, η χώρα έστειλε τους Mouth & MacNeal με το "I See a Star". Το 1974 ήταν η πρώτη χρονιά που επέτρεψε στα τραγούδια να ερμηνευτούν στα Αγγλικά, οπότε οι στίχοι άλλαξαν στα Αγγλικά. Στο διαγωνισμό, το ντουέτο έπρεπε να αντιμετωπίσει αστέρες όπως οι ABBA, η πρώην νικήτρια Τζιλιόλα Τσινκουέτι και η Ολίβια Νιούτον Τζον, πριν τερματίσει στην τρίτη θέση. Οι Teach-In με το "Ding-a-dong" κέρδισαν την εθνική προεπιλογή Nationaal Songfestival 1975, η οποία ήταν η πρώτη φορά από το 1970 που οι τραγουδιστές δεν είχαν επιλεγεί εσωτερικά. Το τραγούδι έλαβε έξι δώδεκα βαθμούς, κερδίζοντας το διαγωνισμό για τέταρτη φορά και είναι το πρώτο τραγούδι που κέρδισε, ενώ σε σειρά εμφάνισης ήταν πρώτο. Η Χάγη φιλοξένησε τη Eurovision του 1976 στο Congresgebouw, με την πρώην νικήτρια Κόρι Μπρόκεν να παρουσιάζει την παράσταση. Η Σάντρα Ρίμερ επέστρεψε με το "The Party's Over" τερματίζοντας 9η. Η χώρα προχώρησε σε τρεις χρονιές που δεν τερμάτισε στην πρώτη δεκάδα, με το "De mallemolen" της Χέντι Λέστερ να τερματίζει 12ο, το "'t Is OK" με τους Harmony να τερματίζει 13ο και το συγκρότημα Xandra με τη Σάντρα Ρίμερ, με το "Colorado" να τερματίζει 12ο. Το Congressesbouw επέστρεψε στη διοργάνωση του διαγωνισμού του 1980, αφού το Ισραήλ αρνήθηκε να φιλοξενήσει αφού κέρδισε δύο φορές στη σειρά και αποσύρθηκε, επειδή η ημερομηνία του διαγωνισμού συνέπεσε με την Ημέρα Μνήμης. Ο Ρογκίρ φαν Ότερλου έκανε το ντεμπούτο του ως μαέστρος. Η Μάγκι Μακνίλ επέστρεψε με το "Amsterdam". Το τραγούδι θα ήταν το τελευταίο τραγούδι που θα επιλεγεί εσωτερικά μέχρι το 2013. Το τραγούδι οδήγησε στην ψηφοφορία μετά από τα πρώτα τρία δωδεκάρια από τέσσερις χώρες. Το τραγούδι αργότερα τερμάτισε πέμπτο. Η Λίντα Ουίλιαμς πήγε στο 1981 με το "Het is een wonder". Τερμάτισε 7ο. Ένα χρόνο αργότερα, το "Fantasie eiland" των The Millionaires έχασε αμφιλεγόμενα το εισιτήριο, επειδή οι ειδικοί κριτές έστειλαν το "Jij en ik" με τον Μπιλ βαν Ντάικ. Το αγγλικό τρίο Tight Tit διασκεύασε το τραγούδι ως Fantasy Island, το οποίο έγινε κορυφαία επιτυχία φτάνοντας στην 5η θέση των τσάρτ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1982, το "Fantasie eiland" κέρδισε το Διαγωνισμός Δεύτερης Ευκαιρίας του OGAE. Οι πέντε πόντοι της Γερμανίας οδήγησαν το "Jij en ik" στην τρίτη θέση από το τέλος. Το Nationaal Songfestival 1983, θεωρείται επίσης δραματικό. Το "Een beetje van dit" των Vulcano ήρθε σε ισοπαλία με το "Sing Me a Song" της Μπερναντέτ, πριν το τελευταίο σετ των ψήφων της επιτροπής δώσει στη Μπερναντέτ ένα βαθμό και στους Vulcano κανέναν, που την έστειλε στο Μόναχο. Η Ολλανδία τερμάτισε 7η. Αφού κέρδισε σχεδόν το Nationaal Songfestival το 1981, η Μαριμπέλ εκπροσώπησε τη χώρα το 1984 με το "Ik hou van jou", όπου η συμμετοχή τερμάτισε 13η πριν την πρώτη αποχώρηση το 1985 λόγω της Ημέρας Μνήμης των Νεκρών. Η γυναικείο συγκρότημα Frizzle Sizzle ήταν η ολλανδική συμμετοχή το 1986 με το "Alles heeft ritme", η οποία τερμάτισε ξανά 13η. Στην έκδοση του Nationaal Songfestival 1987, η Μάρτσα ερμήνευσε έξι διαγωνιστικά τραγούδια και επιλέχθηκε το "Rechtop in de wind". Η Μάρτσα τερμάτισε με ισοπαλία στην πέμπτη θέση, το πρώτο αποτέλεσμα στην πρώτη πεντάδα για την Ολλανδία από το 1980. Το τραγούδι ήταν το τελευταίο που διευθύνθηκε από τον Ρογκίρ φαν Ότερλου πριν από το θάνατό του από καρκίνο. Το 1998, ο Γκέραρντ Γιόλινγκ επιλέχθηκε εσωτερικά ως ο ολλανδός εκπρόσωπος και το "Shangri-La" επιλέχθηκε αργότερα ως ολλανδική συμμετοχή. Το τραγούδι τερμάτισε ένατο. Η Γιουστίνε Πελμελάι, μέλος των φωνητικών του τραγουδιού "Shangri-La", κέρδισε την επιλογή το 1989 με το τραγούδι "Blijf zoals je bent", που τερμάτισε στη 15η θέση. Το 1990, η χώρα εκπροσωπήθηκε από τις αδελφές Maywood με την μπαλάντα "Ik wil alles met je delen", τερματίζοντας και πάλι στη 15η θέση. Καθώς ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαΐου 1991, η Ολλανδία αποφάσισε να μην συμμετάσχει λόγω της Ημέρας Μνήμης των Νεκρών. Ο Χάμφρεϊ Κάμπελ κέρδισε την επιλογή του 1992 με το "Wijs μου de Weg", το οποίο τερμάτισε ένατο. Το 1993 και το 1994, το NOS αποφάσισε να επιλέξει εσωτερικά τον Ολλανδό καλλιτέχνη, και να χρησιμοποιήσει το Nationaal Songfestival για την επιλογή του τραγουδιού. Το 1993, η Ρουθ Γιάκοτ επιλέχθηκε ως καλλιτέχνης και το "Vrede" επιλέχθηκε ως η συμμετοχή, τερματίζοντας έκτο. Το 1994, η Βίλεκε Αλμπέρτι επιλέχθηκε με το τραγούδι "Waar is de zon?". Το τραγούδι τερμάτισε 23ο με τέσσερις πόντους και η Ολλανδία υποβιβάστηκε από το διαγωνισμό του 1995. Το Nationaal Songfestival επέστρεψε το 1996 με πέντε ημιτελικούς για να επιλέξει ένα τραγούδι για κάθε τραγουδιστή. Η Μαξίν και ο Φράνκλιν Μπράουν εκπροσώπησαν τη χώρα με το "De eerste keer". Το τραγούδι τερμάτισε έβδομο, μετά από σφάλμα. Ο Ντικ Μπέκερ, που συνυπέγραψε το "Ding-a-dong", έκανε το ντεμπούτο του ως μαέστρος. Το 1997, οι Mrs. Einstein, τις οποίες η γερμανική τηλεόραση ανέφερε αστεία ως Dutch Spice Grandmothers, εκπροσώπησαν την Ολλανδία με το "Niemand heeft nog tijd" που τερμάτισε 22ο με πέντε πόντους. Το "Alsof je bij me bent" της Nurlaila τερμάτισε δεύτερο στην προεπιλογή, αλλά κέρδισε το OGAE Second Chance Contest 1998. Η υψηλότερη βαθμολογία συμμετοχής εκείνη την περίοδο ήταν το "Hemel en aarde" της Εντσίλια Ρόμπλεϊ: ηγήθηκε της ψηφοφορίας για ορισμένο χρονικό διάστημα της βραδιάς. Ήταν η τελευταία φορά που η Ολλανδία ήταν ηγέτης του πίνακα αποτελεσμάτων μέχρι το 2014. Το τραγούδι τερμάτισε τέταρτο, το καλύτερο αποτέλεσμα της Ολλανδίας από το 1975. Η Μαρλέιν κέρδισε τον ολλανδικό τελικό το 1999. Τερμάτισε στην 8η θέση με το τραγούδι "One Good Reason". Το 2000, το τραγούδι "No Goodbyes", το οποίο τραγούδησε η Λίντα Βάγκενμακερς, τερμάτισε στην 13η θέση. Το 2001, η Μιχέλ Κόρτενς και το τραγούδι της "Out on My Own", τερμάτισε 18η και η Ολλανδία δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής το 2002 λόγω κακών αποτελεσμάτων. Η Έστερ Χάρτ κέρδισε τον εθνικό τελικό το 2003 με την ίδια ομάδα γραφής με το 1999. Η Έστερ τερμάτισε στην 13η θέση. Η χώρα έστειλε το ανδρικό ντουέτο Re-Union το 2004 με το τραγούδι "Without You" και προκρίθηκε στον τελικό. Τερμάτισε στην 20η θέση με 11 βαθμούς. Το 2005, το "My Impossible Dream" της Γκλένις Γκρέις δεν κατάφερε να φτάσει στον μεγάλο τελικό. Οι Treble επίσης δεν προκρίθηκαν ένα χρόνο αργότερα, με το τραγούδι "Amambanda" στην Αθήνα. Το 2007, η Ρόμπλεϊ επέστρεψε με το τραγούδι "On Top of the World". Δεν μπορούσε να επαναλάβει την επιτυχία της το 1998 και δεν κατάφερε να προκριθεί. Το 2008, η Χιντ συμμετείχε με το τραγούδι "Your Heart Belongs to Me": δεν κατάφερε επίσης να προκριθεί. Το 2009, το "Shine" των De Toppers απέτυχε να προκριθεί. Ένα χρόνο μετά, η Σίνεκε επιλέχθηκε μέσω ενός εθνικού τελικού με το "Ik ben verliefd (Sha-la-lie)", τραγούδι αμιγώς στα ολλανδικά, το οποίο απέτυχε να προκριθεί στον τελικό. Οι 3JS είχαν τη χαμηλότερη βαθμολογία όλων των συμμετεχόντων στο διαγωνισμό του 2011 και η Γιόαν Φράνκα απέτυχε επίσης να προκριθεί το 2012. Η Ολλανδία έχασε τα τελευταία οκτώ χρόνια στη σειρά, καθιστώντας τη χώρα με τη μεγαλύτερη περίοδο μη προκρίσεων στο διαγωνισμό. Η σειρά διαδοχικών μη προκρίσεων από τη δεκαετία του 2000 ως τις αρχές της δεκαετίας του 2010 οδήγησε τον ολλανδικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό να ξανασκεφτεί τη στρατηγική τους, η οποία οδήγησε στην εσωτερική επιλογή της ροκ τραγουδίστριας Ανούκ το 2013. Η Ανούκ επέλεξε το τραγούδι "Birds" και τους τραγουδιστές φωνητικών και πήγε για να σπάσει το μακρύ σερί μη προκρίσεων της Ολλανδίας. Έδωσε στη χώρα το πρώτο αποτέλεσμα στην πρώτη δεκάδα από το 1999. Τα επόμενα χρόνια, η ολλανδική επιτροπή της Eurovision συνέχισε να επιλέγει τους καλλιτέχνες της εσωτερικά. Την επόμενη χρονιά, οι The Common Linnets (αποτελούμενοι από τους τραγουδιστές Ίλσε Ντελάνγκε και [[ Waylon]]) με το "Calm After the Storm" κέρδισαν τον ημιτελικό τους, τερματίζοντας δεύτεροι συνολικά. Μετά από τη μη πρόκριση της Τρίνκε Όστερχουϊς το 2015, οι Ολλανδοί κατέγραψαν τέσσερις διαδοχικές προκρίσεις με τον Ντάουε Μπομπ και τις O’G3NE να τερματίζουν και οι δύο στην 11η θέση στις αντίστοιχες εμφανίσεις τους, και ο Waylon που κατέλαβε την 18η θέση το 2018. Ο Ντάνκαν Λόρενς έφερε στη χώρα την 5η γενική νίκη της (ισοβαθμώντας στον αριθμό νικών με τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο και το Ηνωμένο Βασίλειο) και την πρώτη νίκη σε 44 χρόνια με το τραγούδι του, "Arcade". Ως αποτέλεσμα της ακύρωσης του διαγωνισμού του 2020 λόγω της πανδημίας του COVID-19, ο Λόρενς έγινε ο νικητής της Eurovision με τη μεγαλύτερη διάρκεια της εξουσίας της νίκης, έχοντας τον τίτλο για δύο συνεχόμενα χρόνια. Ως ο συμμετέχων της διοργανώτριας χώρας, ο Ζανγκού Μακρόι με το "Birth of a New Age" προκρίθηκε αυτόματα για τον τελικό, τερματίζοντας στην 23η θέση με 11 βαθμούς, σημειώνοντας την πέμπτη φορά από το 2015 που η διοργανώτρια χώρα κατατάσσεται στην τελευταία πεντάδα. Ο Μακρόι είχε προηγουμένως επιλεγεί για να εκπροσωπήσει τη χώρα στην έκδοση του 2020 που ακυρώθηκε αργότερα με το "Grow". Για το διαγωνισμό του 2022, η S10 εκπροσώπησε τη χώρα με το "De diepte", η πρώτη συμμετοχή στα ολλανδικά μετά την Σίνεκε το 2010, η οποία τερμάτισε στην 11η θέση στον τελικό. Το 2015 η συμμετοχή της Ολλανδίας ψηφίστηκε ως εκείνη με το χειρότερο ντύσιμο επί σκηνής στα βραβεία Barbara Dex Award και απέσπασε 1.324 βαθμούς, ανάμεσα σε 10 χώρες. Η Ολλανδία έχει χάσει μόνο τέσσερις διαγωνισμούς στην ιστορία της στη Eurovision. Η χώρα απουσίαζε τις χρονιές 1985 και 1991 λόγω της ημερομηνίας και των δύο διαγωνισμών που σύμπιπταν με την ολλανδική Ημέρας Μνήμης των Νεκρών, και τις χρονιές 1995 και 2002 λόγω υποβιβασμού ως αποτέλεσμα των κακών αποτελεσμάτων της χώρας την προηγούμενη χρονιά. Η Ολλανδία συμμετείχε το 2000. Όμως, στις 22:00 (Ώρα Κεντρικής Ευρώπης +2) το Σάββατο 13 Μαΐου, η εκπομπή ακυρώθηκε λόγω του δυστυχήματος των πυροτεχνημάτων στο Ενσέντε που συνέβη λίγες ώρες πριν. Οι βαθμοί που δόθηκαν από την Ολλανδία, επιλέχθηκαν από την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, αφού δεν υπήρχε τηλεψηφοφορία λόγω της αποκοπής του προγράμματος. Ως το 2022, το ιστορικό ψηφοφορίας της Ολλανδίας έχει ως εξής: Τέσσερις φορές έχει κερδίσει η Ολλανδία τον διαγωνισμό και άλλες τόσες τον διοργάνωσε, όχι όμως αμέσως μετά τις νίκες της όπως ορίζουν οι κανονισμοί. Αυτό συνέβη το 1958, το 1970 (όπου μάλιστα επιλέχθηκε ανάμεσα στις τέσσερις χώρες που είχαν μοιραστεί το βραβείο του 1969) και το 1976. Το 1960, αν και νικήτρια της προηγούμενης χρονιάς, παραχώρησε τη διοργάνωση στο Λονδίνο, ενώ αντίθετα ανέλαβε η ίδια τη διοργάνωση του 1980, τη στιγμή που η νικήτρια χώρα της προηγούμενης χρονιάς (Ισραήλ), αρνήθηκε να διοργανώσει τη Eurovision υπό τις προϋποθέσεις της EBU και όχι τις δικές της. Στις 16 Μαΐου 2020, το Χίλφερσουμ φιλοξένησε το ζωντανό σόου Eurovision: Europe Shine A Light σαν αντικατάσταση του ακυρωμένου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2020. Το σόου παρουσίασαν οι Σαντάλ Γιάνσεν, Εντσίλια Ρόμπλεϊ και Γιαν Σμιτ. Στους τελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Στους ημιτελικούς: Κ.Ε. → Κριτική ΕπιτροπήT. → Τηλεψηφοφορία Με το πέρασμα του χρόνου ήταν διαθέσιμος ο σχολιασμός από τα κανάλια NOS/TROS με τη βοήθεια έμπειρων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών παρουσιαστών, συμπεριλαμβανομένων των Βίλεμ Ντόις, Ίβο Νίε, Πιμ Γιάκομπς και άλλων. Ο Βίλεμ βαν Μπόισεκομ παρουσίαζε το διαγωνισμό για λογαριασμό της τηλεόρασης του NOS από το 1987 ως το 2005. Η παρουσίαση σταμάτησε με την ανακοίνωση από τον ίδιο, τον Νοέμβριο του 2005, ότι σταματά τις παρουσιάσεις. Αντικαταστάθηκε ως συν-σχολιαστής από τον Κόρναλτ Μάας, ο οποίος απολύθηκε στις 29 Ιουνίου 2010 επειδή προσέβαλε με σχόλια στο Twitter το Sieneke, τον Γιόραν βαν ντερ Σλουτ και το Κόμμα για την Ελευθερία (PVV). Έπειτα από αυτό, ο DJ Ντάνιελ Ντέκερ, ο οποίος παρουσίαζε μαζί με τον Μάας, ανέλαβε παρουσιαστής μαζί με τον τραγουδιστή Γιαν Σμιτ. Το 2014 επανήλθε ο Μάας, αντικαθιστώντας ο ίδιος τώρα τον Ντέκερ μαζί με τον Σμιτ. ^ Ο Douwe Bob, εκπρόσωπος της Ολλανδίας στο διαγωνισμό του 2016, ήταν ο δεύτερος παρουσιαστής σε άλλη γλώσσα στον δεύτερο ημιτελικό.