IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Φόιμπα

Φόιμπα (ιταλ:Foiba) (πληθυντικός:Φόιμπε) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στην Ιταλική περιοχή της Βενέτσια Τζούλια για να περιγράψει τα μεγάλα βάραθρα (ή κάθετα σπήλαια ή κοιλότητες), τα οποία υπάρχουν σε σημαντικό αριθμό στη συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη αλλά και σε περιοχές της Σλοβενίας και Κροατίας. Τα συγκεκριμένα βάραθρα δεν αποτελούν ένα ξεχωριστό είδος σπηλαίων, όπως συχνά αναφέρεται λανθασμένα, αλλά είναι αποκλειστικά ένας όρος για να περιγραφούν οι καρστικές καταβόθρες, οι οποίες στην περιοχή αυτή συχνά εμφανίζουν τεράστιες διαστάσεις.

 Ο όρος προέρχεται από το λατινικό fovea (τάφρος) και χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά σε μια επίσημη έκθεση του 1770 από τον Ιταλό φυσιοδίφη Αλμπέρτο Φόρτις, ο οποίος έγραψε μια σειρά από βιβλία για το καρστικό ασβεστολιθικό οροπέδιο της Δαλματίας. Σήμερα ο όρος «Φόιμπε» συνήθως συνδέεται με τις σφαγές που διαπράχθηκαν από τους Γιουγκοσλάβους αντάρτες κατά τη διάρκεια αλλά και αμέσως μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Στην πραγματικότητα μόνο μια μειοψηφία του συνόλου των θυμάτων πέθανε από τη ρίψη στα βάραθρα. Οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και από τις κακουχίες κατά τη μεταφορά τους. Περαιτέρω σύγχυση προκαλεί το γεγονός ότι πολλές από τις λεγόμενες «Φόιμπε» ήταν στην πραγματικότητα λατομεία: η περίφημη «Φόιμπα της Μπαζοβίτσα» για παράδειγμα, ήταν στην πραγματικότητα ένα εγκαταλελειμμένο πηγάδι κοντά σε ένα ανθρακωρυχείο. Το πιο θεαματικό βάραθρο είναι εκείνο του Πιζίνο με βάθος 100 μέτρα και πλάτος 20 μέτρα. Alberto Fortis (scienziato)|Alberto Fortis, Viaggio in Dalmazia. Marsilio, Venezia, 1986. Fabio Forti, Grotte del Carso triestino. Genesi ed evoluzione. Lint Editoriale Associati, Trieste, 1999. Fabio Forti, Carso triestino. Guida alla scoperta dei fenomeni carsici. Lint Editoriale Associati, Trieste, 1996.
Το Όνομά μου είναι Τρινιτά

Το Όνομά μου είναι Τρινιτά (Ιταλικά: Lo chiamavano Trinità ...) είναι μια κωμωδία σπαγγέτι γουέστερν σε παραγωγή Δυτικής Γερμανίας του 1970. Το σενάριο και η σκηνοθεσία του Ένζο Μπαρμπόνι (με ψευδώνυμο EB Clucher) και πρωταγωνιστούν ο Τέρενς Χιλλ και ο Μπαντ Σπένσερ.

 Ο Τρινιτά (Τέρενς Χιλ), ένας περιπλανώμενος καουμπόι, φτάνει στην πόλη όπου ο ετεροθαλής αδερφός του, Μπαμπίνο (Μπαντ Σπένσερ), έχει αναλάβει κάπως ανορθόδοξα τα καθήκοντα του σερίφη. Στην πόλη αυτή, τα δύο αδέρφια θα βρεθούν να υπερασπίζονται τον οικισμό των Μορμόνων που κινδυνεύει από μια συμμορία Μεξικανών φυγάδων. Οι κάτοικοι του οικισμού δεν έχουν τη δύναμη να αντισταθούν, ο Τρινιτά και ο Μπαμπίνο όμως λειτουργούν σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο «οφθαλμός αντί οφθαλμού». Κατά την διάρκεια της παραμονής τους εκεί, θα βρεθούν αντιμέτωποι με ακόμη μια συμμορία ληστών και τα δυο αδέρφια θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση. Τέρενς Χιλλ ως Τρινίτι, "Το δεξί χέρι του διαβόλου" Μπαντ Σπένσερ ως Μπαμπίνο, "Το αριστερό χέρι του διαβόλου" Φαρλέι Γκρέιτζερ ως Χάριμαν Στέφεν Ζαχαρίας ως Τζονάθαν Γκιζέλα Χαν ως Σάρα Έλενα Πεντεμόντε ως Τζούντιθ Λουτσιάνο Ρόσι ως Τιμιντ Το Όνομά μου είναι Τρινιτά στην IMDb (Αγγλικά)
Κάστρο του Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο

Το Κάστρο του Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο (ιταλικά: Castello di Sant'Alessio Siculo, μτφ. «Κάστρο Αγίου Αλεξίου του Σικελιώτη») είναι βυζαντινό κάστρο στη Σικελία στην κωμόπολη Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο της επαρχίας της Μεσσίνα. Βρίσκεται στις ακτές του Ιονίου μεταξύ Μεσίνα και Ταορμίνα.

 Το κάστρο αποτελείται από δύο πύργους, έναν ορθογώνιο και έναν κυκλικό που ενδειάμεσα τους ενώνονται με τείχος. Οι δύο πύργοι, βρίσκονται στις δύο κορυφές του ακρωτηρίου με θέα τη θάλασσα. Ο κυκλικός πύργος από την πλευρά του βουνού και ο ορθογώνιος πύργος στην πλευρά της θάλασσας. Το ακρωτήρι ήδη γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως "Αργυρόν άκρον", ονομαζόταν "Promontorium" από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έκτισαν ένα μικτό φρούριο για πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ του Οκταβιανού και Πομπήιου (36 π.Χ.), το κάστρο θα φιλοξενήσει το ίδιο Πομπήιο. Η κατασκευή του σημερινού κάστρου πραγματοποιήθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό τον 11ο αιώνα, στα πλαίσια των πολέμων που διεξάγονταν από τους Βυζαντινούς κατά Νορμανδών και Τούρκων. Αργότερα το κάστρο ανήκε στους Άραβες που το κατέλαβαν. Έπειτα το κατέλαβαν οι Νορμανδοί, τότε έγιναν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές που οδήγησαν την οχύρωση στη σημερινή του μορφή. Το φρούριο ήταν το σπίτι στο Κάρολου Ε΄ (1500-1558) το 1535. Σε 1608 το κάστρο αγοράστηκε, με την αντίστοιχη βαρονία, από τον Φρατζέσκο Ρομέο Ραντάζο. Αργότερα πέρασε στην οικογένεια των Πατέρνο Καστέλλο. Στις αρχές του 19ου αιώνα οι Βρετανοί για να υπερασπιστούν την ακτή από τις επιθέσεις των Γάλλων από την Καλαβρία αποκαταστάθηκε το φρούριο με την κατασκευή των εξωτερικών τειχών. Το 1900 το κάστρο αγοράστηκε από τον Ιωάννη Ιμπελλίζερι. Από το μπροστινό μέρος του κάστρου εκτείνονται δύο υπόγειες σήραγγες που περνούν από κάτω και τελειώνουν σε δύο ανοίγματα στους βραχώδεις τοίχους, η μία στην πλευρά της Μεσίνα, και η άλλη στην πλευρά της Ταορμίνα. Εδώ, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής τοποθέτησαν κανόνια του πυροβολικού. Σήμερα τα κτίρια που συνθέτουν το φρούριο είναι κλειστά για το κοινό, και εν μέρει ερειπωμένα. Castelli d'Italia Comune di Sant'Alessio Siculo Sant'Alessio Siculo Il Castello di Sant'Alessio Siculo
Συμπόσιο ποίησης Πανεπιστημίου Πατρών

Το Συμπόσιο ποίησης διοργανώνεται κάθε χρόνο στην αρχή του Ιουλίου, από το 1981 και μετά, υπο την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πατρών (και φιλοξενούμενο στις εγκαταστάσεις του). Εκατοντάδες δημιουργοί έχουν παρουσιάσει φιλολογικές εργασίες, κριτικές και ποιήματα, που δημοσιεύονται στα "Πρακτικά του Συμποσίου Ποίησης" που εκδίδονται κάθε χρόνο. Το Συμπόσιο ποίησης διοικείται από Οργανωτική Επιτροπή.

 03/07 - 05/07/1981, Α' Συμπόσιο : Η Πρώτη Μεταπολεμική Ποιητική Γενιά. Η Ποίηση στη Ζωή και στην Εκπαίδευση - Ποίηση και Τεχνολογία. Θεωρία και Γλώσσα της Ποίησης. 02/07 - 04/07/1982, Β' Συμπόσιο : Κριτική και Ποίηση. 01/07 - 03/07/1983, Γ' Συμπόσιο : Αφιέρωμα στον Κ. Π. Καβάφη. 06/07 - 08/07/1984, Δ' Συμπόσιο : Αφιέρωμα στο Δημοτικό Τραγούδι. 05/07 - 07/07/1985, Ε' Συμπόσιο : Κοινωνία και Ποίηση. 04/07 - 06/07/1986, ΣΤ' Συμπόσιο : Νεοελληνική Μεταπολεμική Ποίηση (1945-1985). 03/07 - 05/07/1987, Ζ' Συμπόσιο : Η Ποίηση στην Παιδεία. 01/07 - 03/07/1988, Η' Συμπόσιο : Ποίηση και Πεζογραφία. 07/07 - 09/07/1989, Θ' Συμπόσιο : Κωστής Παλαμάς. Η εποχή του και η εποχή μας. 06/07 - 08/07/1990, Ι' Συμπόσιο : Διονύσιος Σολωμός. 05/07 - 07/07/1991, ΙΑ' Συμπόσιο : Ποιητικές Ανθολογίες. 03/07 - 05/07/1992, ΙΒ' Συμπόσιο : Ανδρέας Κάλβος. 02/07 - 04/07/1993, ΙΓ' Συμπόσιο : Έθνος και Ποίηση. 01/07 - 03/07/1994, ΙΔ' Συμπόσιο : Ανδρέας Εμπειρίκος. Γιάννης Ρίτσος. Περιοδικά. 07/07 - 09/07/1995, ΙΕ' Συμπόσιο : Ποίηση και Μουσική. 05/07 - 07/07/1996, ΙΣΤ' Συμπόσιο : Άγγελος Σικελιανός. 04/07 - 06/07/1997, ΙΖ' Συμπόσιο : Η Αρχαία Ελληνική Ποίηση και ο Χρόνος. 03/07 - 05/07/1998, ΙΗ' Συμπόσιο : Ποίηση και Γλώσσα. 02/07 - 04/07/1999, ΙΘ' Συμπόσιο : Ρεύματα στη Σύγχρονη Ποίηση. 07/07 - 09/07/2000, Κ' Συμπόσιο : Η Ποίηση στη Ζωή μας. 06/07 - 08/07/2001, ΚΑ' Συμπόσιο : Οι Ξεχασμένοι μας Ποιητές. 05/07 - 07/07/2002, ΚΒ' Συμπόσιο : Τα Ποιήματα που Αγαπήσαμε. 04/07 - 06/07/2003, ΚΓ' Συμπόσιο : Η Μετάφραση της Ποίησης. 02/07 - 04/07/2004, ΚΔ' Συμπόσιο : Η Ποίηση των Ύμνων. 01/07 - 03/07/2005, ΚΕ' Συμπόσιο : 25 χρόνια Συμπόσιο - 25 χρόνια Ποίηση. Διαγωνισμός Ποίησης. 29/06 - 02/07/2006, ΚΣΤ' Συμπόσιο : Ποίηση και Έρωτας. (Στην οργανωτική επιτροπή του 2006 συμμετείχε ο Χρήστος Χατζηθεοδώρου, Πρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών). 2007, ΚΖ' Συμπόσιο : Γιατί ποίηση; Συμπόσιο Ποίησης
Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ

Η Γκαγιάτρι Τσακραβόρτι Σπίβακ (Gayatri Chakravorty Spivak, 24 Φεβρουαρίου 1942) είναι Ινδή φιλόσοφος, η οποία ασχολείται με ζητήματα μετα-αποικοκρατίας και φεμινισμού. Διδάσκει Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

 (2013) Η αρπαγή της Ευρώπης από τον ταύρο των αγορών, εκδόσεις Νήσος. (2015) Τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο (κείμενα των Σπίβακ και Μπάτλερ), εκδόσεις Τόπος (Μοτίβο Εκδοτική). (2018) Μπορούν οι υποτελείς να ομιλούν;, εκδόσεις Επέκεινα (μετάφραση Χλόη Κολύρη, Παναγιώτης Τριτσιμπίδας) Αποδόμηση, σπουδές των υποδεέστερων και φεμινιστική κριτική: οι κεντρικοί άξονες του έργου της Σπίβακ. Με το μάτι του εγγαστρίμυθου. Διάλεξη στο Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς το 2012.
Γλώσσα Ανκάβε

Η γλώσσα Ανκάβε ή Αγκάβε (ISO 639-3: aak, Ethnologue: aak, Glottolog: anka1246) είναι γλώσσα της οικογένειας των γλωσσών Παπούα Νέα Γουινέα η οποία χρησιμοποιείται στην περιφέρεια Κερέμα της Παπούα Νέα Γουινέα.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 1987 χρησιμοποιούνταν από 1.600 ομιλητές, και διαθέτει 6 διαλέκτους -Ankai / Ανκάι, Bu’u / Μπού'ου, Miyatnu / Μιγιάτνου, Sawuve / Σαβούβε, Wiyagwa / Βιγάγκβα, Wunavai / Βουναβάι- Η γλώσσα γράφεται με την λατινική γραφή, ωστόσο λιγότεροι από 5% των ομιλητών της γνωρίζει γραφή. Speece, Richard. 2006. Angave dictionary. Ms. 206pp. Speece, Richard F. 1988. Phonological processes affecting segments in Angave. Language and Linguistics in Melanesia 17. 1-139. Bonnemère, Pascale. 1993. Pangium Edule: A Food for the Social Body among the Ankave-Anga of Papua New Guinea. In C. M. Hladik and A. Hladik and O. F. Linares and H. Pagezy and A. Semple and M. Hadle (eds.), Tropical forests, people and food: Biocultural interactions and applications to development, 661-672. Paris: UNESCO/Parthenon. Απόσπασμα κειμένου Ανκάβε - language-museum.com (Αγγλικά) OLAC resources in and about the Ankave language Αρχειοθετήθηκε 2019-12-13 στο Wayback Machine.
Ναταλία Ντιλ

Η Ναταλία Γκογιένες Ντιλ Ορίκο (πορτογαλικά: Nathalia Goyannes Dill Orrico, γενν. 8 Μαρτίου 1986) γνωστή απλά ως Ναταλία Ντιλ, είναι Βραζιλιάνα ηθοποιός της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Έχει παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε τρεις σαπουνόπερες, εκ των οποίων οι πιο γνωστές είναι το Avenida Brasil και το Artificial Paradises.

 Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1986 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο πρώτος της πρωταγωνιστικός ρόλος, ήταν αυτός της «Ντέμπορα Ρίος» στην τηλενουβέλα «Malhação» από το 2007 εώς το 2009. Mandrake (2006) Malhação (2007) Tropa de Elite(2007) Feliz Natal (2008) Apenas o Fim (2008) Paraíso (2009) Alguns Nomes do Impossível(2009) Dó Ré Mi Fábrica (2009) Escrito nas Estrelas (2010) Aline (2011) Cordel Encantado(2011) Avenida Brasil (2012) Paraísos Artificiais (2012) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nathalia Dill στο Wikimedia Commons
Άγιος Κωνσταντίνος Πελλάνας Λακωνίας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελλάνας, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν Ρεγκόζενα. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου ανήκει και ο οικισμός Φουνταίικα.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ορεινός οικισμός της βορειοδυτικής Λακωνίας, στο τμήμα του νομού που «εισέρχεται» στον νομό Αρκαδίας. Βρίσκεται στις απολήξεις του βορειοδυτικού Ταϋγέτου, μεταξύ των χωριών Γεωργίτσι και Λογκανίκος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΒΔ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 9,996 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Ρεγκόζενα και προσαρτήθηκε στον δήμο Βελεμίνης του νομού Λακωνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνης. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Ρεγκόζενας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Άγιος Κωνσταντίνος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελλάνας. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελλάνας και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
1-ιωδο-2-φθοροκυκλοπροπάνιο

Το 1-ιωδο-2-φθοροκυκλοπροπάνιο ή 2-φθοροκυκλοπροπυλοϊωδίδιο είναι μια οργανική ένωση της ομόλογης σειράς των διαλογονοκυκλοαλκανίων. Θεωρητικά προκύπτει από το κυκλοπροπάνιο, αν αντικατασταθούν δύο (2) άτομα υδρογόνου από ένα άτομο ιωδίου και ένα φθορίου. Έτσι προκύπτει ο χημικός του τύπος: C3H4FΙ στη θέση αυτού του κυκλοπροπανίου (C3H6). Με βάση το χημικό του τύπο η ένωση έχει τα ακόλουθα (9) ισομερή θέσης: 1-ιωδο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο. 1-ιωδο-1-φθοροπροπένιο. 1-ιωδο-2-φθοροπροπένιο. 1-ιωδο-3-φθοροπροπένιο. 2-ιωδο-1-φθοροπροπένιο. 2-ιωδο-3-φθοροπροπένιο. 3-ιωδο-1-φθοροπροπένιο. 3-ιωδο-2-φθοροπροπένιο. 3-ιωδο-3-φθοροπροπένιο.Ακόμη, το 1-ιωδο-2-φθοροκυκλοπροπάνιο και δυο γεωμετρικά Ε-, Ζ- ή cis-, trans-.

 Οι γωνίες του ισοσκελούς τριγώνου του δακτυλίου είναι από 60ο. Οι γωνίες H-C-H, H-C-F και H-C-I είναι από 120ο, κάθετα στο επίπεδο που ορίζει το τρίγωνο του δακτυλίου. 1. Με επίδραση Hg2F2 σε 1,2-διιωδοκυκλοπροπάνιο: Συμπαράγεται 1,2-διφθοροκυκλοπροπάνιο. Η σντίδραση πραγματοποιείται ουσιαστικά χάρη της διαφοράς διαλυτότητας Hg2F2 και Hg2I2: Το Hg2I2 είναι δυσδιάλυτο και έτσι απομακρύνει I- από την χημική ισορροπία και αυτό λειτουργεί υπέρ της παραγωγής του φθοροπαραγώγου. Το Ι και υποκαθιστά και αποκαθίσταται πολύ ευκολότερα από το F. Γι' αυτό στις παρακάτω αντιδράσεις είναι ευκολότερο να ληφθούν σχετικά μεγάλες αποδόσεις σε προϊόντα υποκατάστασης μόνο του ιωδίου. Επίσης η παρουσία του τριμελούς δακτυλίου επιτρέπει μεγάλο αριθμό αντιδράσεων προσθήκοδιάσπασης-1,3.: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Βασική αρχή απαρίθμησης

Στη συνδυαστική, η βασική αρχή απαρίθμησης (ή πολλαπλασιαστική αρχή ή αρχή του γινομένου) αναφέρεται στην εξής πρόταση: Αν μια διαδικασία μπορεί να χωριστεί σε k {\displaystyle k} διαδοχικές φάσεις έτσι ώστε η πρώτη φάση να μπορεί να εκτελεστεί με n 1 {\displaystyle n_{1}} τρόπους, η δεύτερη φάση με n 2 {\displaystyle n_{2}} τρόπους, ..., k {\displaystyle k} -οστή φάση με n k {\displaystyle n_{k}} τρόπους, τότε, η διαδικασία αυτή μπορεί να εκτελεστεί συνολικά με n 1 ⋅ … ⋅ n k {\displaystyle n_{1}\cdot \ldots \cdot n_{k}} τρόπους. Η βασική αρχή απαρίθμησης χρησιμοποιείται για να μετρήσουμε το πλήθος των συνδυασμών, διατάξεων, μεταθέσεων και άλλων πολλών μαθηματικών αντικειμένων.

 Αν έχουμε 2 ζευγάρια παπούτσια, 4 παντελόνια και 2 μπλούζες στην ντουλάπα μας, τότε υπάρχουν 2 ⋅ 4 ⋅ 2 = 16 {\displaystyle 2\cdot 4\cdot 2=16} τρόποι για να διαλέξουμε τι θα φορέσουμε. Σε ένα τμήμα με 16 κορίτσια και 14 αγόρια, υπάρχουν 16 ⋅ 14 = 224 {\displaystyle 16\cdot 14=224} τρόποι να διαλέξουμε έναν εκπρόσωπο για τα αγόρια και έναν για τα κορίτσια. Σε ένα πρωτάθλημα υπάρχουν 4 ομάδες. Υπάρχουν 4 ⋅ 3 ⋅ 2 ⋅ 1 = 24 {\displaystyle 4\cdot 3\cdot 2\cdot 1=24} πιθανές κατατάξεις για τις ομάδες, καθώς υπάρχουν 4 {\displaystyle 4} τρόποι να διαλέξουμε την πρώτη, 3 {\displaystyle 3} να διαλέξουμε την δεύτερη (όλες εκτός από την πρώτη), 2 {\displaystyle 2} για την τρίτη (όλες εκτός από τις δύο πρώτες) και μόνο μία για την τελευταία. Γενικεύοντας αυτό το παράδειγμα μπορούμε να δείξουμε ότι το πλήθος των μεταθέσεων n {\displaystyle n} στοιχείων είναι n ⋅ ( n − 1 ) ⋅ … ⋅ 2 ⋅ 1 {\displaystyle n\cdot (n-1)\cdot \ldots \cdot 2\cdot 1} . Ένα μαγειρείο φτιάχνει ένα από τα εξής τρία γεύματα κάθε μέρα: μακαρόνια, κοτόπουλο και ψάρι. Για μία εβδομάδα υπάρχουν συνολικά 3 ⋅ 3 … ⋅ 3 ⏟ 7 γεύματα = 3 7 {\displaystyle \underbrace {3\cdot 3\ldots \cdot 3} _{7{\text{ γεύματα}}}=3^{7}} δυνατά προγράμματα. Γενικεύοντας αυτό το παράδειγμα μπορούμε να δείξουμε ότι το πλήθος των δυνατών διατάξεων με επανάληψη n {\displaystyle n} στοιχείων ανά k {\displaystyle k} είναι n k {\displaystyle n^{k}} . Προσθετική αρχή απαρίθμησης Συνδυασμός (μαθηματικά) Διάταξη Διάταξη με επανάληψη Μετάθεση (μαθηματικά)
Χάινριχ Σβάμπε

Ο Σάμουελ Χάινριχ Σβάμπε (Samuel Heinrich Schwabe, 25 Οκτωβρίου 1789 – 11 Απριλίου 1875) ήταν Γερμανός Αστρονόμος, γνωστός για τις έρευνές του σχετικά με τις ηλιακές κηλίδες και την περιοδικότητά τους.

 Ο Σβάμπε γεννήθηκε στο Ντεσάου. Αρχικά ήταν φαρμακοποιός, αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε στην Αστρονομία και το 1826 άρχισε να παρατηρεί τις ηλιακές κηλίδες. Ο Σβάμπε προσπαθούσε αρχικώς να ανακαλύψει ένα νέο πλανήτη πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο Ερμής, τον υποθετικό Βουλκάν. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στην ηλιακή σφαίρα, ένας τέτοιος πλανήτης θα ήταν ευκολότερο να ανιχνευθεί ως μία μαύρη κηλίδα που θα φαινόταν να περνά μπροστά από τον ήλιο (δηλαδή σε μία διάβασή του). Επί 17 χρόνια, από το 1826 ως το 1843, σε κάθε ηλιόλουστη ημέρα, ο Σβάμπε παρατηρούσε την ηλιακή επιφάνεια και κατέγραφε τις κηλίδες της, ώστε να εντοπίσει τον Βουλκάν ως μία από αυτές. Δεν ανακάλυψε τον πλανήτη, αλλά πρόσεξε μία περιοδική μεταβολή στον αριθμό των κηλίδων και δημοσίευσε το εύρημά του με ένα σύντομο άρθρο υπό τον τίτλο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843». Σε αυτό το άρθρο, ο Σβάμπε πρότεινε την ύπαρξη μιας πιθανής περιοδικότητας 10 ετών, δηλαδή ότι κάθε δέκατο έτος ο αριθμός των κηλίδων έφθανε σε ένα μέγιστο. Αρχικά η αστρονομική κοινότητα δεν έδωσε μεγάλη σημασία σε αυτή τη δημοσίευση, αλλά ο Ρούντολφ Βολφ, διευθυντής τότε του Αστεροσκοπείου της Βέρνης, εντυπωσιάστηκε κι έτσι άρχισε να παρατηρεί και ο ίδιος συστηματικά τις ηλιακές κηλίδες. Οι παρατηρήσεις του Σβάμπε χρησιμοποιήθηκαν αργότερα, το 1851, από τον Αλεξάντερ φον Χούμπολτ στον τρίτο τόμο του έργου του Kosmos. Σήμερα, η ενδεκαετής (κατά μέσο όρο) περιοδικότητα των ηλιακών κηλίδων είναι πλήρως επιβεβαιωμένη. Το 1857 ο Σβάμπε τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας. Ο κρατήρας Σβάμπε στο βόρειο ημισφαίριο της Σελήνης, με διάμετρο 25 χιλιόμετρα, πήρε το όνομά του από τον Χάινριχ Σβάμπε. Αποσπάσματα από το άρθρο «Ηλιακές παρατηρήσεις κατά το 1843» του Σβάμπε. Chris Plicht: "Schwabe, Samuel Heinrich (1789 - 1875)" Αρχειοθετήθηκε 2012-03-21 στο Wayback Machine. Η ιστορία του Ηλίου
352 Μοίρα Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων

Η 352 Μοίρα Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων (352MMYΠ) αποτελεί Μοίρα Μεταφορών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας έχει ώς έδρα το Στρατιωτικό Αεροδρόμιο της Ελευσίνας και ανήκει στην 112 Πτέρυγα Μάχης .

 Η Ιστορία της Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων ξεκινάει το 1956 όταν διατέθηκαν δύο αεροσκάφη C-47 DAKOTA με έδρα το Αεροδρόμιο Δεκέλειας (Τατόι) . Το 1957 συγκροτήθηκε το Σμήνος Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων (ΣΜΥΠ) . Στις 21-03-1964 μετονομάστηκε σε Σμήνος Μεταφοράς Ιδιαιτέρως Υψηλών Προσώπων (ΣΜΙΥΠ) . Στις 30-03-1964 προστέθηκε ένα αεροσκάφος GULFSTREAM 1 (G159) και ένα Ελικόπτερο BELL 47G2 . Στις 17-07-1967 προστέθηκε ένα επιπλέον Ελικόπτερο Αgusta Βell-206Α. Στις 11-02-1975 με διαταγή του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) μετονομάστηκε σε 352 ΣΜΥΠ. Στις 22-03-1976 και στις 05-04-1976 προστέθηκαν στη δύναμη του ΣΜΥΠ δύο ελικόπτερα BELL-212 ενώ αποσύρθηκαν τα BELL-47G2 και Agusta Bell-206. Τον Αύγουστο του 1981 προστέθηκαν στη δύναμη του ΣΜΥΠ δύο επιπλέον Ελικόπτερα Bell 212 . To Δεκέμβριο του 1984 με διαταγή του ΓΕΑ το ΣΜΥΠ έπαψε να λειτουργεί και τα υπάρχοντα Αερόσκαφη και ελικόπτερα διατέθηκαν σε άλλες Μοίρες όπου και ανέλαβαν τα καθήκοντα της Μοίρας . Η σύγχρονη ιστορία της Μοίρας ξεκινάει ως Σμήνος ενταγμένο στην 356 ΜΤΜ το 1999 με την έναρξη εκπαίδευσης τεσσάρων ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας στο εξωτερικό. Στην συνέχεια και με τη παραλαβή του πρώτου Αεροσκάφους Embraer EMB-135BJ Legacy τον Ιανουάριο του 2000, θα δημιουργηθεί ο πρώτος πυρήνας για την μετέπειτα εξέλιξή της . Εντάσσεται στην 356 ΜΤΜ ως τρίτο Σμήνος VIP και αρχίζει η εκπαίδευση πτήσεων των πληρωμάτων του. Η πρώτη Επιχειρησιακή Αποστολή μεταφοράς VIP έγινε τον Μάρτιο του 2000 με σκοπό την μετακίνηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας στις Βρυξέλλες. Στις 19-07-2002 παραλαμβάνει το δεύτερο αεροσκάφος Embraer EMB-135BJ Legacy Το 2002 αρχίζει η εκπαίδευση έξι Ιπταμένων στις ΗΠΑ για την προετοιμασία της παραλαβής του αερσκάφους Gulfstream V . Το αεροσκάφος αυτό φέρει τα διακριτικά "Hellenic Air Force" και στο ρύγχος "Hellenic Republic". Τον Ιανουάριο του 2003 το Σμήνος γίνεται ανεξάρτητο από την 356 ΜΤΜ και συγκροτείται το ΣΜΥΠ υπαγόμενο στην 112 ΠΜ. Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Σμήνος συγκροτείται πλέον σε Μοίρα με δυο Σμήνη αεροσκαφών ένα για EMBRAER και ένα για GULFSTREAM. Το Μάιο του 2008 η ονομασία της Μοίρας γίνεται 352 ΜΜΥΠ (Μοίρα Μεταφοράς Υψηλών Προσώπων), με χαρακτηριστικό κλήσης "ΚΟΣΜΟΣ" Αποστολή της Μοίρας με την άριστη συντήρηση των αεροσκαφών και την άρτια εκπαίδευση του προσωπικού , είναι η έγκαιρη και ασφαλής αεροπορική μεταφορά των Υψηλών Προσώπων της Πολιτικής και Στρατιωτικής Ηγεσίας της Χώρας . Ελληνική Πολεμική Αεροπορία Φωτογραφίες από το Προεδρικό Αεροπλάνο
Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας

Ο εθνικός ύμνος του Αγίου Μαρίνου είναι ένας από τους λίγους στον κόσμο ορχηστρικούς ύμνους (χωρίς στίχους) και έχει τον απλό τίτλο Inno Nazionale della Repubblica (Εθνικός Ύμνος της Δημοκρατίας) Συνθέτης είναι ο Φεντερίκο Κονσόλο, βιολονίστας από τον Άγιο Μαρίνο. Η χώρα καθιέρωσε το τραγούδι αυτό ως εθνικό ύμνο το 1894.

 Oh antica Repubblica onore a te virtuosa onore a te generosa fidente, virtuosa. Oh, Repubblica onore e vivi eterna con la vita e gloria d'Italia Oh Repubblica onore a te. Ω Αρχαία Δημοκρατία, τιμή και αρετή σε σένα, τιμή για τη γενναιόδωρη πίστη σου. Ω τιμημένη Δημοκρατία, είθε να ζήσεις την αιώνια ζωή με τη ζωή και τη δόξα της Ιταλίας. Ω, Δημοκρατία, τιμή σε εσένα. http://www.sanmarinonotizie.com/default.asp?id=35&opr=5&content=2679&mnu=35 - Πληροφορίες για τον ύμνο και δύο εκδοχές του με τραγούδι (στα ιταλικά) Κατάλογος εθνικών ύμνων
Σεισμός στο Έλαζιγ (2020)

Ο σεισμός στο Έλαζιγ το 2020 σημειώθηκε στις 20:55 τοπική ώρα (17:55 ώρα Γκρίνουιτς, 19:55 ώρα Ελλάδας) στις 24 Ιανουαρίου. Το μέγεθος του σεισμού ορίστηκε στα 6.7 ρίχτερ. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν κοντά στην πόλη του Σίβριτζε στην επαρχία Έλαζιγ και έγινε αισθητό στις γειτονικές επαρχίες Ντιγιάρμπακιρ, Μαλάτειας, Αντιγιαμάν και Σαμψούντας. Έγινε αισθητός και σε γειτονικές χώρες όπως η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράν. Το Αστεροσκοπείο Καντιλλί ανέφερε ότι ο σεισμός είχε μέγεθος 6.5 ρίχτερ. Τουλάχιστον 41 άτομα σκοτώθηκαν και περισσότερα από 1.600 τραυματίστηκαν.

 Το μεγαλύτερο μέρος της Τουρκίας βρίσκεται στην πλάκα της Ανατολίας, η οποία ωθείται προς τα δυτικά λόγω της σύγκρουσης μεταξύ της Αραβικής Πλάκας και της Ευρασιατικής Πλάκας. Αυτή η κίνηση προς τα δυτικά φιλοξενείται από δύο μεγάλες ζώνες ρηγμάτων, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας στη βόρεια Τουρκία και το ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας προς τα νοτιοανατολικά. Η κίνηση των δύο ρηγμάτων έχει δώσει αρκετούς ισχυρούς και καταστροφικούς σεισμούς. Οι πιο πρόσφατοι ισχυροί σεισμοί που έχει δώσει το ρήγμα της Ανατολικής Ανατολίας ήταν ο σεισμός της Μπινγκιόλ το 2003 και του Έλαζιγ το 2010. Ο σεισμός είχε μέγεθος 6.7 ρίχτερ και βάθος 10 χιλιομέτρων σύμφωνα με το Προχωρημένο Εθνικό Σεισμικό Σύστημα, ενώ το παρατηρητήριο του Καντιλλί ανέφερε ένταση 6.5 ρίχτερ και βάθος 50 χιλιομέτρων. Η διάρκεια του σεισμού αναφέρθηκε ότι ήταν 40 δευτερόλεπτα. Ο παρατηρούμενος εστιακός μηχανισμός και το επίκεντρο τεκμηριώνουν ότι ο σεισμός προκλήθηκε από την κίνηση του ρήγματος της Ανατολικής Ανατολίας. Μετά τον σεισμό εντοπίστηκαν 200-400 μετασεισμοί.Το επίκεντρο του σεισμού βρισκόταν κοντά στην πόλη του Σίβριτζε, 550 χιλιόμετρα ανατολικά της Άγκυρας. Η πόλη έχει πληθυσμό 4.000 κατοίκων, αν και βρίσκεται σε μια γενικά αραιοκατοικημένη περιοχή. Τουλάχιστον 10 κτίρια κατέρρευσαν σε περιοχές των επαρχιών Έλαζιγ και Μαλάτειας, παγιδεύοντας τους ανθρώπους μέσα. Συνολικά οι αναφορές κάνουν λόγο για τουλάχιστον 22 θανάτους, με 18 στο Έλαζιγ και 4 στη Μαλάτεια. Τουλάχιστον 1.243 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ως επί το πλείστον εντός των ορίων της επαρχίας του Έλαζιγ. 39 άνθρωποι διεσώθησαν από τα κτίρια που κατέρρευσαν. Ο σεισμός διέκοψε μια ζωντανή εκπομπή τοπικού καναλιού της Έδεσσας Μεσοποταμίας. Δεκάδες τραυματίες αναφέρθηκαν στις πόλεις Αντιγιαμάν, Καχραμάνμαρας, Ντιγιάρμπακιρ, Σανλιούρφα και Μπάτμαν. Μια φυλακή στο Αντιγιαμάν υπέστη ζημιές κατά το σεισμό και στη συνέχεια εκκενώθηκε.Μια ηλικιωμένη γυναίκα διεσώθη αφού εγκλωβίστηκε για 19 ώρες κάτω από τα συντρίμμια. Η τουρκική Αρχή Διαχείρισης Καταστροφών και Εκτάκτων Αναγκών ανέπτυξε 400 ομάδες έρευνας και διάσωσης στις πληγείσες περιοχές, παράλληλα με ομάδες παροχής προμηθειών, αποστέλνοντας στις πληγείσες περιοχές 3.699 άτομα. Η Τουρκική Ερυθρά Ημισέληνος κινητοποίησε εκατοντάδες άτομα με προμήθειες έκτακτης ανάγκης για την περιοχή. Ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ακύρωσε την προγραμματισμένη παρουσία του στο Συμβούλιο Εξωτερικών Οικονομικών Σχέσεων. Ανταυτού επισκέφτηκε το Έλαζιγ στις 25 Ιανουαρίου 2020 όπου ήταν παρών στην κηδεία μητέρας και γιου που πέθαναν από τον σεισμό.
Αδάμαστη καρδιά

Η Αδάμαστη καρδιά (Ισπανικά: Corazón indomable) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2013. Είναι ριμέικ της μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1994 Μαριμάρ. Πρωταγωνιστούν Άνα Μπρέντα Κοντρέρας, Ντανιέλ Αρένας, Ελισαμπέτ Άλβαρες και Σέσαρ Έβορα.

 Η Μαρικρούς είναι μια όμορφη νεαρή κοπέλα, που έχει μεγαλώσει φτωχή στην ύπαιθρο του Μεξικού. Όταν αυτή και ο πιλότος Οκτάβιο Ναρβάες συναντιούνται τυχαία, ερωτεύονται. Ωστόσο, η σνόμπ οικογένεια του περιφρονεί τη Μαρικρούς για την ταπεινή καταγωγή της, την οποία υποβάλει σε αμέτρητους εξευτελισμούς, αναγκάζοντάς την να φύγει στην Πόλη του Μεξικού. Εκεί, η ζωή της αλλάζει δραστικά όταν ο εκατομμυριούχος, Αλεχάντρο Μεντόσα, ένας καλός και συμπονετικός άνθρωπος την παίρνει υπό την προστασία του, χωρίς όμως να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα είναι πατέρας και κόρη, την μετατρέπει σε μια κομψή και επιτυχημένη γυναίκα. Αναγεννημένη με νέα ταυτότητα και οπλισμένη με πλούτο και δύναμη, η Μαρικρούς επιστρέφει στο αγρόκτημα αποφασισμένη να εκδικηθεί με οποιοδήποτε κόστος. Άνα Μπρέντα Κοντρέρας ως Μαρικρούς Ολιβάρες/Μαρία Αλεχάντρα Μεντόσα Ολιβάρες ντε Ναρβάες Ντανιέλ Αρένας ως Οκτάβιο Ναρβάες Ελισαμπέτ Άλβαρες ως Λουσία Μπράβο ντε Ναρβάες Σέσαρ Έβορα ως Αλεχάντρο Μεντόσα Κασαβιέχα Ρενέ Εστρίκλερ ως Μιγκέλ Ναρβάες Σέρχιο Γόιρι ως Αλβάρο Σιφουέντες Μαρία Ελένα Βελάσκο ως Μαρία Νικολάσα Κρους Ροσίο Μπανκέλς ως Καρόλα Κανσέκο Μανουέλ Λαντέτα ως Τεομπάλδο Άνα Πατρίσια Ρόχο ως Ραίσα Κανσέκο Γκάμπι Μεγιάδο ως Σολεδάδ "Σολίτα" Ολιβάρες Ίνγκριντ Μαρτς ως Ντόρις Μοντενέγρο Ισαδόρα Γκονσάλες ως Σιμόνα Ιρασάβαλ Κάρλος ντε λα Μότα ως Ελερίμ Καρίμ Γιουλιάνα Πενίτσε ως Οφέλια Ρικάρδο Φράνκο ως Εδουάρδο Κιρόγα Μισέλ Ραμάγλια ως Αρασέλι Αλεχάντρο Τομμάσι ως Μπαρτολομέ Μοντενέγρο Ιγνάσιο Λόπεζ Τάρσο ως Δον Ραμίρο Κάρλος Καμάρα Τζ. ως Εουσέμπιο Μπερμούντες/Νασάριο Μπερμούντες Χουάν Άνχελ Εσπάρσα ως Χοσέ Αντόνιο Γκαρσία Ελισαμπέτ Βαλντές ως Εστέρ "Εστερίτα" Μπράβο ντε Γκαρσία Αντόνιο Φορτιέ ως Τόνι Μαριμπέλ Φερνάντες ως Ντομίνγκα Αρλέτ Τεράν ως Νατάσα Φουέντες Χεράρδο Αρτούρο ως Πέδρο "Περίκο" Πέρες Λουίς Ουρίμπε ως Μοχάμεντ Λουίς Κουτουριέρ ως Φρανσίσκο ντελ Όλμο Κιέτα Λαβάτ ως Λουκρέσια Χοσέ Κάρλος Ρουίς ως Πάδρε Χουλιάν Σίλβια Μανρίκες ως Κλεμεντίνα Αντούνες ντε ντελ Όλμο Ρεμπέκα Μανρίκες ως Νίλντα Μπράντον Πενίτσε ως Αλφόνσο ντελ Όλμο Αντούνες Ραφαέλ Αμαδόρ ως Τομπίας Γιέσικα Ντεκότε ως Χουάνα "Χουανίτα" Ρακέλ Πανκόφσκι ως Σίρα Μάγια Μισάλσκα ως Καρμέλα Γκαμπριέλα Καρίγιο ως Τζόζεφιν Τόνιο Ινφάντε ως Μοράλες Αλεχάντρα Ρόμπλες Χιλ ως Λις Φαλκόν Τάνια Βάσκες ως Μαριάνα ντε λα Κολίνα Ραούλ Μαγάνια ως Ντανίλο Πάλμα Γιέσικα Σαλασάρ ως Ντέλια Πάολα Τόρρες ως Έλσα Σιφουέντες Ντιέγο Εσκαλόνα ως Μιγκέλ "Μιγκελίτο" Ναρβάες Μπράβο Ιλάνα Γκαϊτάν ως Γουαδαλούπε "Λουπίτα" Ναρβάες Μεντόσα Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με 1 βραβείο: Βραβεία Favoritos del Público TVyNovelas (ο πιο όμορφος) Αδάμαστη καρδιά στην IMDb
Ωμ (κρατήρας)

Ο Ωμ (Ohm) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 64 χλμ. ο οποίος βρίσκεται στην αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα νότια του κρατήρα Comrie και ο δευτερεύων κρατήρας Comrie K είναι προσκολλημένος στο βορειοανατολικό του χείλος. Στα βορειοδυτικά του βρίσκεται ο κρατήρας Στέρνμπεργκ και στα νοτιοδυτικά ο Kamerlingh Onnes. Ο Ωμ βρίσκεται στο κέντρο πελώριας περιοχής που καλύπτεται από ejecta. Η εξωτερικές επιφάνειες είναι καθαρές σε ακτίνα 20-30 χλμ., αλλά πέρα από εκεί η περίμετρος είναι καλυμμένη με υλικό και έχει μεγαλύτερη λευκαύγεια. Ο κρατήρας χρονολογείται στην Κοπερνίκεια περίοδο. Το εξωτερικό του χείλος είναι επακριβώς καθορισμένο, εκτός από μια περιοχή του στο νότιο μέρος που είναι κατάτι ακανόνιστη. Η εσωτερική επιφάνεια πέφτει σε ένα εσωτερικό στρώμα υλικού που υποχώρησε και κατηφορίζει προς τον πυθμένα.

 Andersson, L. E.· Whitaker, E. A. (1982). NASA Catalogue of Lunar Nomenclature. NASA RP-1097. Blue, Jennifer (25 Ιουλίου 2007). «Gazetteer of Planetary Nomenclature». USGS. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2007. Bussey, B.· Spudis, P. (2004). The Clementine Atlas of the Moon. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81528-4. Cocks, Elijah E.· Cocks, Josiah C. (1995). Who's Who on the Moon: A Biographical Dictionary of Lunar Nomenclature. Tudor Publishers. ISBN 978-0-936389-27-1. McDowell, Jonathan (15 Ιουλίου 2007). «Lunar Nomenclature». Jonathan's Space Report. Ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2007. Menzel, D. H.; Minnaert, M.; Levin, B.; Dollfus, A.; Bell, B. (1971). «Report on Lunar Nomenclature by the Working Group of Commission 17 of the IAU». Space Science Reviews 12 (2): 136–186. doi:10.1007/BF00171763. Bibcode: 1971SSRv...12..136M. Moore, Patrick (2001). On the Moon. Sterling Publishing Co. ISBN 978-0-304-35469-6. Price, Fred W. (1988). The Moon Observer's Handbook. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33500-3. Rükl, Antonín (1990). Atlas of the Moon. Kalmbach Books. ISBN 978-0-913135-17-4. Webb, Rev. T. W. (1962). Celestial Objects for Common Telescopes (6th revision έκδοση). Dover. ISBN 978-0-486-20917-3. Whitaker, Ewen A. (1999). Mapping and Naming the Moon. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-62248-6. Wlasuk, Peter T. (2000). Observing the Moon. Springer. ISBN 978-1-85233-193-1. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ohm (lunar crater) στο Wikimedia Commons
Τυρρηνική θάλασσα

Τυρρηνική θάλασσα ή Τυρρηνικό πέλαγος, (ιταλικά: Mar Tirreno) ονομάζεται η θάλασσα που βρίσκεται μεταξύ της δυτικής ακτής της Ιταλικής χερσονήσου (Ιταλίας) και της Κορσικής, της Σαρδηνίας και της Σικελίας.

 Η Τυρρηνική θάλασσα συνδέεται με τη θάλασσα της Λιγυρίας στα βόρειοδυτικά, μέσω του Περάσματος της Κορσικής (Canale di Corsica) και του Περάσματος του Πιομπίνο (Canale di Piombino), δυτικά και ανατολικά της νήσου Έλβα αντίστοιχα, στα νότια με το Ιόνιο Πέλαγος μέσω του Στενού της Μεσσήνης και στα δυτικά με τη δυτική Μεσόγειο μέσω του Στενού του Μπονιφάτσιο.Κυριότεροι κόλποι της Τυρρηνικής θάλασσας είναι οι κόλποι της Νάπολης, της Γκαέτα, του Σαλέρνο, του Πολικάστρο και της Σαντ’ Εουφέμια. Το σημαντικότερο λιμάνι της είναι το λιμάνι της πόλης Gioia Tauro ενώ άλλα σημαντικά λιμάνια είναι η Τσιβιταβέκια, το Ποτσουόλι, η Νάπολη, το Τράπανι, το Κάλιαρι, το Σαλέρνο και το Παλέρμο. Στην Τυρρηνική χύνονται ο ιστορικός ποταμός Τίβερης καθώς και οι ποταμοί Ομπρόνε, Καριλιάνο και Βολτούρνο. Στο βόρειο τμήμα της Τυρρηνικής βρίσκεται το Αρχιπέλαγος της Τοσκάνης που περιλαμβάνει τα νησιά Έλβα, Πιανόζα, Μοντεκρίστο, Τζίλιο, Τζιανούτρι και Καπραΐα και Γοργόνα (νησί). Το 1996 δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο του Αρχιπελάγους της Τοσκάνης που είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο στην Ευρώπη. Στο κέντρο της Τυρρηνικής βρίσκεται το αρχιπέλαγος Ποντσιάνο με τα νησιά Πόντσα, Παλμαρόλα, Γκάβι, Ζαννόνε, Βεντοτένε και Σάντο Στέφανο. Κοντά στην Πόντσα είναι το βαθύτερο σημείο της Τυρρηνικής: 3.785 μέτρα. Κατά μήκος των ακτών της Καμπανίας είναι το Αρχιπέλαγος Καμπάνο με το Κάπρι, την Προτσίντα, την Ίσκια και άλλα μικρότερα νησιά ενώ κατά μήκος των ακτών της Σικελίας είναι το νησί Ούστιτζα, το αρχιπέλαγος των Αιολίδων νήσων, που αποτελείται από το Στρόμπολι, το Αλικούντι, Φιλικούντι, Λίπαρι, Σαλίνα, Βουλκάνο και Πανάρεα και οι Αιγάδες Νήσοι με κυριότερα νησιά τα Φαβινιάνα, Λεβάντσο και Μαρέττιμο. Στη βορειοανατολική ακτή της Σαρδηνίας βρίσκεται το αρχιπέλαγος Μανταλένα με τα νησιά Μανταλένα και Καπρέρα και ένα μεγάλο αριθμό νησίδων. Η ονομασία της Τυρρηνικής θάλασσας προέρχεται από το όνομα με το οποίο αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες τους Ετρούσκους, δηλαδή Τυρρηνοί (ή Τυρσηνοί ή Τυρσανοί). Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο στις δυτικές ακτές της Ιταλίας είχαν εγκατασταθεί Λύδιοι με επικεφαλής τον πρίγκιπα Τυρρηνό, προς τιμή του οποίου μετονομάστηκαν σε Τυρρηνούς. Η μετακίνηση αυτή του μισού πληθυσμού των Λυδίων, αποφασίστηκε από τον βασιλιά τους επειδή η Λυδία πλήττονταν από μεγάλη φτώχεια. Σύμφωνα με άλλες πηγές οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν Τυρρηνούς τους πειρατές που με μικρά και γρήγορα πλοία ασκούσαν πειρατεία στη δυτική Μεσόγειο. Οι Λατίνοι ονόμαζαν την Τυρρηνική θάλασσα Mare Tuscum και Mare Interum (κατώτερη θάλασσα) σε αντιδιαστολή προς Αδριατικό πέλαγος, που το ονόμαζαν Mare Superum (ανώτερη θάλασσα). Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος και ο Στράβων προτιμούσαν να ονομάζουν το βόρειο τμήμα της Λυγιστικό, το μεσαίο Τυρρηνικό και το νοτιότερο Αιγώνιο ή Σικελικό πέλαγος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τόμ. 58ος, σελ. 322
Μπαρέντου

Η Μπαρέντου (τιγκρινιακά: ባረንቱ ) είναι πόλη στη βορειοδυτική Ερυθραία, η οποία βρίσκεται νότια του Αγκορντάτ, και είναι η πρωτεύουσα της Περιοχής Γκας-Μπάρκα. Η πόλη είναι ενσωματωμένη με διαφορετικούς τύπους φυλών: οι Κουνάμα, οι Νάρα, οι Τίγκρε και οι Τιγκρίνια είναι οι πιο κυρίαρχες φυλές.

 Η Μπαρέντου κατοικείται από τους λαούς Κουνάμα και Νάρα. Θρησκευτικά, η πόλη έχει ακόλουθους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ερυθραίας, της Καθολικής Εκκλησίας της Ερυθραίας και του Ισλάμ, καθώς και ασκούμενους των ιθαγενών παραδοσιακών πεποιθήσεων Κουνάμα και Νάρα. Η παραδοσιακή θρησκεία Κουνάμα είναι μονοθεϊστική, με λατρεία της θεάς Άννα. Το όνομα Άννα εμφανίζεται σε πολλές φράσεις της γλώσσας Κουνάμα, όπως οι «Άνναμ κόσκε» («Ο Θεός υπάρχει, βλέπει και κρίνει»), «Άννα λάγκα» (κυρ. «ο κόσμος του Θεού», δηλ. «το σύμπαν ανήκει στον Θεό»), και «Άννα χεντάμπου» («Θεού θέλοντος»). Η εκπαίδευση παρέχεται από μια σειρά σχολείων δημοτικής και γυμνασιακής εκπαίδευσης και ένα λύκειο. Τα σχολεία διδάσκουν στις γλώσσες Κουνάμα, Νάρα, Σύγχρονα Τυπικά Αραβικά, Τιγκρινιακά και Αγγλικά.
Ωρολόγιο Ευβοίας

Το Ωρολόγιο είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 242 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μ. σε πλαγιά λόφου. Το χωριό διασχίζει χείμαρρος γνωστός ως Ωρολογιάτης. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτική και στην περιοχή καλλιεργούνται ελιές και οπωροφόρα δέντρα.

 Στο λόφο της Ανάληψης έχουν ανακαλυφθεί μυκηναϊκοί τάφοι. Είναι πιθανόν στην αρχαιότητα να υπήρχε εκεί οικισμός με την ονομασία Εξ Ωου. Στη θέση Κοραστίδα ή Κεραστίδα βρίσκονται λείψανα αρχαίου οικισμού. Στη θέση Ταξιάρχες υπήρχε βυζαντινός οικισμός. Σήμερα σώζονται μόνο ερείπια και ο ναός των Ταξιαρχών.Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας λεγόταν Πλάτανος. Το χωριό συμμετείχε στην εξέγερση εναντίον των Οθωμανών το 1688, όπως και ο γειτονικός Άγιος Γεώργιος, καθώς βρίσκονταν σε αντιδικία με τον ντόπιο Τούρκο αγά. Μετά την επανάσταση προσπάθησαν να γλυτώσουν από τα αντίποινα των Τούρκων, ανεπιτυχώς όμως, καθώς οι Τούρκοι έκαψαν τα χωριά και σκότωσαν τους κατοίκους. Όσοι επέζησαν έχτισαν πάλι το χωριό μετά από μερικά χρόνια.Το 1835 το Ωρολόγιο προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία περιλάμβανε επίσης τα χωριά Αγία Θέκλα και Πρινάκι. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Στο ναό βρίσκεται εντοιχισμένο τμήμα βυζαντινής ψευδοσαρκοφάγου του 11ου με 13ου αιώνα. Η σαρκοφάγος είναι διακοσμήμενη με τόξα. Εντός του ενός τόξου απεικονίζονται δύο παγώνια σε συντριβάνι και στο άλλο δύο άντρες με μεγάλο αγγείο. Είναι πιθανόν να πρόκειται για παράσταση του γάμου εν Κανά. Νότια του χωριού βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης, ο οποίος γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Στο πανηγύρι σερβίρονται νηστίσιμα πιάτα όπως φάβα και καλαμαράκια, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα χωριά, στα οποία ψήνεται κρέας. Η θέση Ανεμόμυλος περίπου 2 χιλιόμετρα νότια προσφέρει πανοραμική θέα. Στη θέση Χωνευτικό υπάρχει πηγή νερού.
Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς

Το Διαστημικό Λεωφορείο Ατλαντίς (Κωδικός Τροχιακού Οχήματος: OV-104) είναι ένα από τα τρία επιχειρησιακά διαστημικά λεωφορεία του στόλου της NASA. Όταν πρωτοπέταξε το 1985, το Ατλαντίς έγινε το τέταρτο επιχειρησιακό διαστημικό λεωφορείο. Στις αρχές του 2007, οι αξιωματούχοι της NASA αναίρεσαν προηγούμενη απόφασή τους με την οποία το Ατλαντίς θα συνέχιζε τις διαστημικές πτήσεις μέχρι το 2010, οπότε και θα τερματιζόταν το πρόγραμμα των διαστημικών λεωφορείων. Αργότερα όμως άλλαξαν ξανά την απόφασή τους. Η τελευταία πτήση για το Ατλαντίς (33η) πραγματοποιήθηκε τελικά τον Ιούλιο του 2011.

 Το Ατλαντίς πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση τον Οκτώβριο του 1985, με μια αποστολή το περιεχόμενο της οποίας χαρακτηρίστηκε ως στρατιωτικό απόρρητο, κάτι που επαναλήφθηκε τέσσερις ακόμα φορές. Το 1989 το Ατλαντίς εξαπέλυσε δύο πλανητικές διαστημοβολίδες Magellan και Galileo, ενώ το 1991 εξαπέλυσε το Παρατηρητήριο Ακτίνων Γάμμα Κόμπτον (Compton Gamma Ray Observatory). Ξεκινώντας το 1995, το Ατλαντίς πραγματοποίησε επτά ταξίδια στον Ρωσικό Διαστημικό Σταθμό Μιρ. Κατά το δεύτερο ταξίδι στον Μιρ παρέδωσε μία μονάδα σύνδεσης και στις επόμενες πτήσεις πραγματοποιήθηκαν ανταλλαγές αστροναυτών. Από τον Νοέμβριο του 1997 έως τον Ιούλιο του 1999, στο πλαίσιο ενός προγράμματος αναβάθμισης, έγιναν 165 τροποποιήσεις στο Ατλαντίς, περιλαμβανόμενης της εγκατάστασης του Συστήματος Ηλεκτρονικής Απεικόνισης Πολλαπλών Χρήσεων (Multifunction Electronic Display System ή αλλιώς Γυάλινο Κόκπιτ). Από τότε πραγματοποίησε έξι πτήσεις, οι οποίες αφορούσαν τη συναρμολόγηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού. Τον Οκτώβριο του 2002 το Ατλαντίς, με εξαμελές πλήρωμα, πραγματοποίησε μία ενδεκαήμερη αποστολή στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ή οποία περιλάμβανε τρεις διαστημικούς περιπάτους. Η προγραμματισμένη 27η αποστολή του Ατλαντίς για τον Σεπτέμβριο του 2005, μεταξύ 9 και 24 Σεπτεμβρίου, δεν πραγματοποιήθηκε καθώς κρίθηκε ότι δεν ήταν ασφαλές λόγω των επιπλοκών που παρουσιάστηκε κατά την εκτόξευση του Ντισκάβερι στο πλαίσιο της αποστολής STS-114. Το πρόβλημα με τον μονωτικό αφρό της εξωτερικής δεξαμενής καυσίμων που είχε προκαλέσει την Τραγωδία του Κολούμπια δεν είχε λυθεί σε ικανοποιητικό βαθμό και έτσι η NASA αποφάσισε να αναβάλλει όλες τις μελλοντικές πτήσεις των διαστημικών λεωφορείων. Το Ατλαντίς είχε επιλεγεί ως το σκάφος διάσωσης (στο πλαίσιο της αποστολής STS-300) για την αποστολή STS-114. Το Ατλαντίς είχε επιλεγεί επίσης για την αποστολή STS-121 στην οποία όμως χρησιμοποιήθηκε το Ντισκάβερι. Μετά την τετραετή παύση των διαστημικών πτήσεων, συνέπεια της τραγωδίας του Κολούμπια, το Ατλαντίς επέστρεψε στο διάστημα με εξαμελές πλήρωμα στο πλαίσιο της αποστολής STS-115, μεταφέροντας τα τμήματα του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού P3/P4 και ηλιακούς συλλέκτες. Η δεκατετραήμερη αποστολή STS-117 ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια αποστολή του Ατλαντίς. Orbiter Vehicles Αρχειοθετήθηκε 2021-02-09 στο Wayback Machine. Shuttle Orbiter Atlantis (OV-104) Space Shuttle Atlantis in 3D Αρχειοθετήθηκε 2008-03-12 στο Wayback Machine. for Google Earth 04/16/07: Consolidated Launch Manifest: Space Shuttle Flights and ISS Assembly Sequence.
1407 Λίντελοφ

Ο Λίντελοφ (Lindelöf) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,073. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού μαθηματικού Ερνστ Λέοναρντ Λίντελεφ (1870-1946).

 Η μέση διάμετρος του Λίντελοφ εκτιμάται σε 20,98 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2309. Ο Λίντελοφ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 31 ώρες και 9 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αμυγδαλιά Εύβοιας

Η Αμυγδαλιά είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Έχει πληθυσμό 85 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και βρίσκεται 58 χλμ. βορειοανατολικά της Καρύστου, στο εσωτερικό του ακρωτηρίου του Κάβο Ντόρο. Αποτελεί την κατεξοχήν περιοχή του Κάβο Ντόρο, καθώς σε αυτή ανήκει το ακρωτήρι. Απέχει 152 χλμ. από τη Χαλκίδα. Η Τοπική Κοινότητα Αμυγδαλέας συγκροτείται από τον ομώνυμο οικισμό και τους οικισμούς Δρυμονάρι, Ζαχαριά, Θύμι, Καψούρι, Πρινιά και Σχίζαλη, με συνολικό πληθυσμό 195 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 29,632 χμ² (2011).

 (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Είναι πεδινός οικισμός και από τους λίγους που βρίσκεται σε παραθαλάσσια περιοχή, όπου είναι ορατός ακόμα και από τα πλοία που περιπλέουν στο στενό του Κάβο ντόρο. Παλαιότερα η μεταφορά των κατοίκων προς την Κάρυστο, γινόταν μέσω θαλάσσης με αλιευτικό σκάφος που εξυπηρετούσε τους κατοίκους ως τις αρχές του 1980 οπού τότε δημιουργήθηκε το οδικό δίκτυο που τη συνέδεσε με τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής. Διαθέτει, επίσης, αμμουδιά η οποία είναι προφυλαγμένη από βορινούς ανέμους, ενώ ακόμα έχει κατασκευαστεί ένας μικρός μόλος ο οποίος χρησιμεύει ως καταφύγιο για μικρά σκάφη. Στο χωριό υπάρχουν δύο Ιεροί Ναοί, ο (Άγιος Σπυρίδων και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Πίρι Ρέις

Ο Πίρι Ρέις (Pîrî Reis, Ahmet Muhiddin Piri, Ahmet ibn-i el-Haç Mehmet El Karamani. περ.1470-1554) ήταν διάσημος Τούρκος|Οθωμανός]] ναυτικός, ναύαρχος και συγγραφέας μιας λεπτομερειακής μελέτης για τη Μεσόγειο με τίτλο Κιτάμπ Μπαχρίγιε.

 Ο Πίρι Ρέις Ήταν ανιψιός του Κεμάλ Ρέις, ενός πειρατή που έγινε διάσημος για τις μαχητικές του ικανότητες σε ναυμαχίες. Ο Πίρι Ρέις σαλπάρισε με το θείο του και έμαθε δίπλα του την πειρατική τέχνη από το 1487 ως το 1493. Ο βασικός τους στόχος στη Μεσόγειο, όπου έγινε και θρυλικό το όνομά τους, ήταν κάτι ανάμεσα στην πειρατεία και την υπεράσπιση των οθωμανικών συμφερόντων στις θάλασσες. Άλλωστε κάτι τέτοιο αποτελούσε κοινή πρακτική τόσο για τους Άγγλους όσο και για τους Γάλλους και Ισπανούς θαλασσοκράτορες της εποχής. Το 1495 ο Κεμάλ Ρέις έλαβε επίσημο φιρμάνι από τον σουλτάνο Βαγιαζίτ Β' (1481-1512), να συνδεθεί με την τουρκική πολεμική αρμάδα με το βαθμό του ναυάρχου. Πήρε μαζί του και τον ανιψιό του, ο οποίος επίσης εντάχθηκε με τον ίδιο βαθμό. Με αυτόν τον τρόπο οι δυο κουρσάροι έγιναν ναύαρχοι. Η συμμετοχή τους στις μάχες ενάντια στη βενετσιάνικη αρμάδα ήταν εντυπωσιακή (1500-1502). Τα μεγάλα πλεονεκτήματα που αποκόμισε η Οθωμανική αυτοκρατορία από τη Συνθήκη της Βενετίας, οφείλονται κυρίως στη γενναιότητα των δύο ναυτικών. Μετά το θάνατο του θείου του σε μια ναυμαχία το 1502, ο Πίρι Ρέις ξεκίνησε μια νέα καριέρα ως χαρτογράφος. Λάτρης της τελειότητας ο Πίρι Ρέις δεν μπορούσε να ανεχθεί λάθη στη σχεδίασή του. Στον περίφημο πορτολάνο που σχεδίασε το 1513 χρησιμοποίησε ως πηγές διάφορους παλαιότερους χάρτες οι οποίοι, σύμφωνα με τον ίδιο, προέρχονται από τον Χριστόφορο Κολόμβο και άλλους, που χρονολογούνται στην εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οι χάρτες που του αποδίδονται είναι διάσημοι για την ακρίβεια της προβολής τους. Loupis D. K., «Piri Reis's Book on Navigation (Kitab-i Bahriye) as a Geography Handbook: Ottoman Efforts to produce an Atlas during the Reign of Sultan Mehmed IV (1648-1687)», στο The Portolan (Washington Map Society) – 52, 2001/2 ΓΝΩΣΤΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΕΞΩΜΟΤΕΣ) ΤΗΣ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, Φώτης Βρακάς, εκδόσεις
Ροζέλεν Μπράουν

Η Ροζέλεν Μπράουν (Rosellen Brown, γενν. 12 Μαΐου 1939) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας, η οποία έχει υπάρξει καθηγήτρια αγγλικών και δημιουργικής συγγραφής σε πολλά πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων η Σχολή Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο και το Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Έχει κερδίσει αρκετές επιχορηγήσεις και βραβεία για το έργο της, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Τζάνετ Χέιντινγκερ Κάφκα. Το 1996, η ταινία Before and After υιοθετήθηκε από το ομώνυμο μυθιστόρημα της.

 Η Μπράουν γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας. Έλαβε πτυχίο bachelor τεχνών από το Κολέγιο Μπάρναρντ το 1960 και το Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς. Some Deaths in the Delta and Other Poems (Μερικοί θάνατοι στο Δέλτα και άλλα ποιήματα), 1970 Whole World Catalog, Teachers and Writers Collaborative (Ολόκληρος Παγκόσμιος Κατάλογος, Συνεργαζόμενοι Καθηγητές και Συγγραφείς), 1972 (συν-συντάκτης) Street Games (Παχνίδια του Δρόμου, ιστορίες), 1974, 1991 The Autobiography of My Mother (Η Αυτοβιογραφία της Μητέρας μου, μυθιστόρημα), 1976 Cora Fry (ποιήματα), 1977 Cora Fry's Pillow Book (ποιήματα), 1994 Tender Mercies (μυθιστόρημα), 1978 The Secret Garden (Ο Μυστικός Κήπος, θεατρική προσαρμογή του μυθιστορήματος), 1983 Civil Wars (Εμφύλιοι Πόλεμοι, μυθιστόρημα), 1984 Before and After (Πριν και Μετά), 1992 A Rosellen Brown Reader: Selected Poetry and Prose, 1992 Inter-Office (διήγημα), 1994 Cora Fry's Pillow Book (ποίηση), 1994 Half a Heart (Μισή Καρδιά, μυθιστόρημα), 2000 The Lake on Fire (μυθιστόρημα), 2018 Half a Heart: Βασισμένο στο βιβλίο της Ροζέλεν Μπράουν, το οποίο εντοπίζει τη ζωή πολλών ανθρώπων που συμμετείχαν στο κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων και συνεχίζουν να ζουν στη σκιά του. Σχολιασμός του Tender Mercies στο αρχείο Ποίησης, Τέχνης και Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης με σύνδεση σε κείμενο και ήχο των σχολίων και της ανάγνωσης της συγγραφέα.
Κάρολος Β΄ της Ορλεάνης

Ο Κάρολος Β' της Ορλεάνης (22 Ιανουαρίου/1522 - 9 Σεπτεμβρίου/1545) ήταν Γάλλος πρίγκιπας απο τον Οίκο του Βαλουά γνωστός και ως δούκας του Ανγκουλέμ, τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α' απο τον πρώτο γάμο του με την Κλαυδία της Βρετάνης. Μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού Φραγκίσκου (1536) πήρε τον τίτλο του δούκα της Ορλεάνης ως δεύτερος επιζών γιος του βασιλιά. Τον τίτλο κατείχε μέχρι τότε ο δεύτερος αδελφός του Ερρίκος που έγινε στην συνέχεια δελφίνος και μετέπειτα βασιλιάς.

 Ήταν ο πιο ωραίος και ο αγαπημένος γιος του βασιλιά Φραγκίσκου Α' αν και ευλογιά τον είχε τυφλώσει από το ένα μάτι. Η εύνοια του πατέρα τον έκανε εξαιρετικά άτακτο και κακομαθημένο. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Γαλλική αριστοκρατία επειδή πίστευαν ότι τελικά θα καταφέρει ο Φραγκίσκος Α' να τον ορίσει διάδοχο. Το 1540 πήρε τον τίτλο του κόμητα του Κλερμόν.Το 1542 ο πατέρας του ξεκίνησε ξανά τον πόλεμο εναντίον του αυτοκράτορα των Αψβούργων Καρόλου Κουίντου και ο Κάρολος κυρίευσε ξανά το Λουξεμβούργο. Ο πόλεμος έληξε για άλλη μια φορά σε ήττα για τον Φραγκίσκο Α' με την ειρηνική συνθήκη του Κρεπί στις 19 Σεπτεμβρίου/1544 σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος ήταν υποχρεωμένος να παντρευτεί πριγκίπισσα από την οικογένεια των Αψβούργων. H πρώτη επιλογή ήταν να παντρευτεί την ινφάντα Μαρία της Ισπανίας κόρη του ίδιου του Καρόλου Ε' και της Ισαβέλλας της Πορτογαλίας, η δεύτερη επιλογή ήταν η αρχιδούκισσα Άννα της Αυστρίας κόρη του Φερδινάνδου Α' της Ουγγαριας και της Βοημίας και ανιψιά του Καρόλου Ε'. H συνθήκη του Κρεπί άφησε δυσαρεστημένο έντονα τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο επειδή θεωρούσε οτι το Μιλάνο του ανήκει σαν κληρονομιά της συζύγου του Αικατερίνης των Μεδίκων. Ο Ερρίκος φοβήθηκε σε συνδυασμό με την εύνοια του πατέρας τους στον Κάρολο τον τεμαχισμό του μελλοντικού του βασιλείου που θα είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της ισχύος του. Το μίσος ανάμεσα στα δύο αδέλφια έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Καρόλου το 1545 σε ηλικία μόλις 23 ετών. Σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες αιτία του θανάτου ήταν η πανώλη· κάποιοι άλλοι λένε ότι δηλητηριάστηκε από τον αδελφό του, αλλά αυτό δεν είναι εξακριβωμένο. Seward, Desmond (1973). Prince of the Renaissance: The Golden Life of François I. New York: Macmillan Publishing Co. p. 228. Prime, Temple (1903). "Note on the County of Clermont". Notes Relative to Certain Matters Connected with French History. 1. De Vinne Press. p. 103. Retrieved 11 August 2016 – via Google Books. Charles, Duke of Orleans, was Count of Clermont from 1540 to 1545, when he died leaving no issue. Seward, Desmond (1973). Prince of the Renaissance: The Golden Life of François I. New York: Macmillan Publishing Co. p. 241.