Ποιμενικός Αμπρούτσο Μαρεμάνο

Ο ποιμενικός Αμπρούτσο Μαρέμα , που είναι γνωστός και ως ιταλικό τσοπανόσκυλο , είναι μια ράτσα σκύλου, που ανήκει στην κατηγορία των σκύλων για φύλαξη κοπαδιού και προέρχεται από την Κεντρική Ιταλία, ή πιο σωστά από την περιοχή Αμπρούτσο στην οροσειρά των Αππέννινων .

 Ο σκύλος Αμπρουσέζε Μαρέμα ανήκει στην κατηγορία των μεγάλων λευκών σκύλων της Κεντρικής Ευρώπης, ενός αρχαίου γενεαλογικού δέντρου σκύλων - φυλάκων κοπαδιού με ένα δυσδιάκριτο, στρατιωτικό χαρακτήρα, που έφτασε στην Ιταλία από τη Μέση Ανατολή . Αυτές οι ιδιότητες υποδηλώνουν κοινούς προγόνους με τους σκύλους των Πυρηναίων, το ουγγρικό Kuvasz , τα Τάτρα της Πολωνίας, της Cuvac της Σλοβακίας, το σαρπλανίνατς (αν και έχουν χρωματιστό τρίχωμα), και Akbash της Τουρκίας . Έχουν ήδη αναφερθεί και επαινεθεί από την ρωμαϊκή εποχή από τους Κάτωνα , Columella , Βάρρωνα και Palladio, ο canis pastoralis ή pequarius ("τσοπανόσκυλο") με λευκή γούνα συνέχισε να ασκεί τα καθήκοντά του ως σκύλος κτηνοτροφίας κατά τη διάρκεια των αιώνων, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ τις κεντρικές νότιες περιοχές των Απενίνων όπου είχε φτιάξει το δικό του είδος. Για να επιβεβαιωθεί αυτό, υπάρχει μια σειρά γραπτών ή εικονογραφικών μαρτυριών: Ένα ανάγλυφο από την ελληνιστική εποχή, να αναπαραχθεί σε ένα σχέδιο από τον Max von Stephaniz 1901. Ένα αναθηματικό αγαλματίδιο φυλάσσεται στο αρχαιολογικό Μουσείο της αρχαίας Κάπουα στην Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε (CE). Μια τοιχογραφία του 14ου αιώνα, που βρίσκεται στην βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου στο Amatrice (RI). Στο πορτρέτο ο σκύλος φοράει τη χαρακτηριστική vreccale ως προληπτικό μέτρο στους αγώνες ενάντια στα αρπακτικά. Μια τοιχογραφία του 14ου αιώνα, που βρίσκεται στην βασιλική της Σάντα Μαρία Νοβέλλα στην Φλωρεντία. Η Γέννησης του Mariotto di Nardo (1394-1424). Στο πορτρέτο ο σκύλος φοράει το vreccale. Ο Αβραάμ και τα Πολλά ταξίδια προς τη Χαναάν, του Bartolo Battiloro, στο Collegiata του Σαν Τζιμιτζιάνο (SI). Μια λεπτομέρεια από το Ταξίδι των Μάγων στη Βηθλεέμ, από το Παρεκκλήσι των Μάγων του Μπενότσο Γκατσόλι (γ.1460). Οι χάρτες των βοσκοτόπων της Tavoliere delle Puglie, χαρακτικά,που δημοσιεύθηκαν το 1686, από τον Antonio και Nunzio Michele di Rovere. Μια χάραξης της ρωμαϊκής καμπανίας, που χτίστηκε τον 17ο αιώνα από τον Jan van den Hecke (1620-1684). Ένα μαγιολική του 18ου αιώνα, με σκηνές από κυνήγι αρκούδας, του Candeloro Cappelletti (1689-1772) στο Castelli (TE). Κυνήγι λύκου του Jean-Baptiste Oudry (1746), από τη συλλογή του Λουδοβίκου του ΙΕ της Γαλλίας. Τα σκυλιά στα αριστερά και τα δεξιά του λύκου περιγράφονται στον κατάλογο του μουσείου ως "μεγάλο σκυλί με μακρύ τρίχωμα". Αυτή την εποχή πολλά τσοπανόσκυλα εισάγονται στη Γαλλία από το Αμπρούζο: κάποια είχαν αποκτηθεί το 1765 από τον Φρανσουά Αντουάν (Antoine de Beauterne) στην νικηφόρο κυνήγι για το Κτήνος της Ζεβοντάν, και σύμφωνα με τον Gobin, το Venerie Royale του Λουδοβίκου του ΙΕ της Γαλλίαςαποτελείται σε μεγάλο μέρος από τους ποιμενικούς του Αμπρούζο και τα Κυνηγόσκυλα της Απουλίας. Το σκυλί από το λύκο, που χρησιμοποιείται από τον Βιντσένζο Δάνδολο για να υπερασπιστεί τα πρόβατα από τα ισπανικά ζώα στα βουνά που κυριαρχούν στο Βαρέζε. Εικονογράφηση για το Περιοδικό Πένι του 1833, με τίτλο "Σκύλοι - λύκοι από το Αμπρούζο", ή "τα Σκυλιά λύκοι του Αμπρούζο". Γκραβούρα του Άρθουρ Τζον Στρατ, που απεικονίζει ένα βοσκό και τον σκύλο του στη ρωμαϊκή campaκαμπανία το 1843. Πολλά χαρακτικά από τον Charles Coleman του με τίτλο "Μια Σειρά από Θέματα που προσιδιάζουν στην Καμπανία της Ρώμης και του Άγκρο Ποντίνο", ή "Μια σειρά από τυπικά θέματα της Καμπανίας της Ρώμης και Άγκρο Ποντίνο". Το 1898 καταχωρήθηκε στο Βιβλίο της Καταγωγής της Ιταλικής Λέσχης Κοινοφιλίας τέσσερα είδη ποιμενικού. Το 1924, οι Luigi Groppi και Giuseppe Solaro σχεδίασαν το πρώτο πρότυπο της ράτσας. Δεν υπήρχε καμία καταγραφή για αρκετά χρόνια, αλλά το 1940 οι εγγεγραμμένοι σκύλοι ήταν δεκαεπτά. Μέχρι το 1958, ο ποιμενικός του Αμπρύζο και του Μαρέμα θεωρήθηκαν ως δύο ξεχωριστές ράτσες. Ακόμα και το 1950, ιδρύθηκε μια ένωση των αγροτών του Αμπρούζο, και το 1953, γεννήθηκε η ένωση των κτηνοτρόφων του Μαρέμα. Την 1η Ιανουαρίου 1958, το ENCI ενώθηκαν οι δύο ράτσες σε ένα ενιαίο πρότυπο, δηλώνοντας ότι, λόγω της μετακίνησης των κοπαδιών από τη μια περιοχή στην άλλη, μια διαδικασία που ενθαρρύνεται από την Ενοποίηση της Ιταλίας, δόθηκε το "φυσική ενοποίηση" μεταξύ των δύο τύπων των σκύλων. Μέχρι το 1860, στην πραγματικότητα, στα βουνά του Αμπρούζο και τις πεδιάδες της Τοσκάνης ανήκαν σε δύο διαφορετικά κράτη, δηλαδή στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών και στο μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης. Στη σύγχρονη εποχή οι ποιμενικοί του Αμπρούζο και του Μαρέμα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην περιφρούρηση των κοπαδιών για προστασία από τις επιθέσεις λύκων. Για το σκοπό αυτό έχουν δημιουργηθεί έργα, μεταξύ άλλων και από το Πιεμόντε, στην ανάθεση των καλά εκπαιδευμένων τσοπανόσκυλων στους βοσκούς που τις ζητούν. Οι πρωτοβουλίες αυτές, την ίδια στιγμή, έχουν ως στόχο τη μείωση των πράξεων της λαθροθηρίας κατά των απειλούμενων με εξαφάνηση αρπακτικών. Η ουρά είναι χαμηλή και ξεπερνά σε μήκος την κνήμη. Η ουρά είναι σε όρθια θέση παράλληλα με την γραμμή της πλάτης, όταν ο σκύλος είναι σε εγρήγορση ή ενθουσιασμένος. Ένα ομοιόμορφο λευκό είναι το χρώμα που τους διακρίνει. Ενδέχεται το χρώμα του να έχει το χρώμα του ελεφαντόδοτου ή αποχρώσεις του πορτοκαλί, αρκεί να είναι περιορισμένο. Το τρίχωμα είναι πολύ πλούσιο, μακρύ, μάλλον τραχύ στην αφή.Ένας ελαφρύς κυματισμός ενδέχεται να εμφανίζεται. Το υποτρίχωμα είναι πλούσιο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τα μάτια δεν είναι μεγάλες σε σχέση με το μέγεθος του σκύλου. Το χρώμα τους είναι ώχρα ή καφέ σκούρο. Το βλέφαρο έχουν αμυγδαλωτό σχήμα. Τα αυτιά βρίσκονται αρκετά ψηλά στο κεφάλι και εχουν σχήμα "V", κρέμονται, αλλά έχουν μεγάλη κίνηση. Το κεφάλι του είναι μεγάλο και επίπεδο, με κωνικό σχήμα. Μοίαζει με το κεφάλι της πολικής αρκούδας. Το κρανίο είναι ευρύ. Δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν δείγματα υπερβαίνουν κατά πολύ το ύψος και το βάρος που καθορίζεται από το πρότυπο. Όπως διαπιστώθηκε απο τον Κολουμέλλα τον 1ο αιώνα μ. Χ, το λευκό τρίχωμα των τσοπανόσκυλων αποτιμάται από την αρχαιότητα, καθώς αποτρέπει τους βοσκούς από το να μπερδέψουν το σκυλί για έναν από τους θηρευτές κατά τη διάρκεια των επιθέσεων των λύκων κατά το σούρουπο. Μερικά χρόνια αργότερα προστέθηκε απο τον Βάρρων ότι ο ποιμενικός σκύλος είναι μεγάλος, λευκός, με μαύρα μάτια και μαύρα χείλη, και που, αν παρατηρηθεί στο σκοτάδι, τα αυτιά τον κάνουν να μοιάζει με λιοντάρι. Είναι ένας σκύλος με πολύ ισχυρό ταμπεραμέντο, αυτοπεποίθηση και είναι ανεξάρτητος, όπως και τα περισσότερα σκυλιά εργασίας. Και όπως κάθε ποιμενικός σκύλος, δείχνει μια βαθιά προσήλωση στο αφεντικό του, τον οποίο βλέπει ως σημείο αναφοράς. Παρουσιάζεται ως ντροπαλός και επιφυλακτικός με τους ξένους, ενώ δεν εκφράζει υπερβολικά επιθετική διάθεση: ένα χαρακτηριστικό της φυλής είναι ότι παρουσιάζεται ως ζώο με μια νηφάλια και βασικά πιο σύνθετη συμπεριφορά από εκείνη άλλων σκύλων. Είναι επίσης ένας σκύλος που δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες και το περιβάλλον. Ο ποιμενικός Αμπρούζο Μαρέμα είναι ιστορικά ένας πολύ ρουστίκ σκύλος, που είναι σε θέση να αντισταθεί σε ασθένειες, το κρύο και την κακοκαιρία: δεν απαιτείται επομένως ιδιαίτερη φροντίδα, με εξαίρεση σποραδικό βούρτσισμα, και τον συνήθη έλεγχο για παράσιτα. Παρά το μέγεθος του, δεν είναι ασυνήθιστο να βρεθούν σκύλοι αυτής της ράτσα με ηλικία άνω των 10 ετών, χάρη στη φυσική τους αντίσταση. Όπως και όλους τους σκύλους με μακρύ τρίχωμα. και αυτά είναι επιρρεπή σε παράσιτα. Οι κτηνοτρόφοι υποστηρίζουν ότι αυτό το σκυλί χρειάζεται ειδική εκπαίδευση, πολύ πιο προσεκτική σε σύγκριση με άλλες ράτσες, με βάση μια παιδαγωγική σκυλιών που έκανε περισσότερες αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπου και ζώου από τον φυσικό και προφορικό εξαναγκασμό. Αυτό μπορεί να καταστήσει δύσκολη τη σχέση με το σκύλο, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να είναι ένα μέτρο που θα θέσει σε δοκιμασία τη νοημοσύνη του. Ο ποιμενικός Αμπρούζι Μαρέμα μπορεί να εντυπωσιαστεί πιο εύκολα από την εντολή ανάκλησεις αντί να εντολές δράσης. Σε σύγκριση με άλλες ράτσες που αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φιγούρα ως κυρίαρχο, αυτή η ράτσα παρουσιάζει ένα ταμπεραμέντο πιο ανεξάρτητο, και είναι για αυτό που η εκπαίδευση απαιτεί μεγαλύτερη δέσμευση από την πλευρά του ανθρώπου: αυτό είναι, επίσης, λόγω της τεχνητής επιλογής, μετά από αιώνες, που έχει διαμορφώσει η γενετική της συμπεριφοράς των ζώων, εστιάζοντας περισσότερο στην εκτέλεση των καθηκόντων φύλαξης και υπεράσπισης και σε λιγότερη επαφή με τον άνθρωπο, καθώς και στην προσαρμογή σε ένα περιβάλλον στο οποίο τα ξένα άτομα γίνονται αντιληπτά ως εισβολείς ή ως κίνδυνοι. Γι ' αυτό και μπορεί να είναι δύσκολο να καθοριστεί μια σχέση ιεραρχίας από την πλευρά του ανθρώπου. Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι αυτή η ράτσα του σκυλιού δεν είναι κατάλληλη ως ζώο συντροφιάς, ο ποιμενικός Αμπρούζι Μαρέμα, στην πραγματικότητα, ενώ αποδεικνύεται ότι δεν είναι συνηθισμένος στην υποταγή, αν είναι καλά εκπαιδευμένοι και καλά εισαγμένος στο οικογενειακό περιβάλλον, καταφέρνει να δημιουργήσει μια έντονη συναισθηματική σχέση και μια πολύ βαθιά κατανόηση με τους "ιδιοκτήτες" του. Η εξάπλωση της συγκεκριμένης ράτσας είναι αρκετά μεγάλη: ξεκινάει από την επαρχία Γκροσσέτο, την άνω περιφέρεια του Λάτσιο, που περνά μέσω της Ούμπρια, το Μάρκε, το σύνολο του Αμπρούτσο, το Μολίζε, τα Απέννινα στην Καμπανία και την Απουλία στο βορρά. Το 2008, 658 κουτάβια εγγράφηκαν στα γενεαλογικά βιβλία του ENCI, ενώ το 2010 υπήρχαν 710 νέες καταχωρίσεις..Η αύξηση αυτή συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια, μέχρι το 2013 τα κουτάβια που εγγράφηκαν στο ENCI να είναι 801 και το 2015 ο αριθμός έχει αυξηθεί στο 1019..Εκτός από την ιταλική χερσόνησο, ο ποιμενικός σκύλος Αμπρούτσο Μαρέμα χρησιμοποιείται ως φύλακας σε κοπάδια επίσης, στην Αυστραλία, στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2006, στο Warrnambool της Αυστραλίας, δόθηκε η εκκίνηση για το πρώτο πείραμα της φρουράς των πιγκουίνων από αλεπούδες, χρησιμοποιώντας τους ποιμενικούς σκύλους Αμπρούτσο Μαρέμα . Το 2010, το έργο αυτό τιμήθηκε με Βραβείο Ακτοπλοΐας της Αυστραλιανής Κυβέρνησης.