IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ματθίλδη του Ηνωμένου Βασιλείου

Η Ματθίλδη (αγγλικά: Maud of Wales, 26 Νοεμβρίου 1869 - 20 Νοεμβρίου 1938) του οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα (μετέπειτα Ουίνδσορ) ήταν πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και Βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Χάακον Ζ´ της Νορβηγίας.

 Η Ματθίλδη Καρλόττα Μαρία Βικτωρία γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1869 στο Μέγαρο Μάρλμπορω του Λονδίνου. Ήταν η μικρότερη κόρη του Αλβέρτου Εδουάρδου, Πρίγκηπα της Ουαλίας (μετέπειτα Εδουάρδου Ζ΄), και της Αλεξάνδρας της Δανίας.Βαπτίσθηκε από τον Τζον Τζάκσον, Επίσκοπο του Λονδίνου, στις 24 Δεκεμβρίου 1869. Έλαβε μέρος σε όλες σχεδόν τις ετήσιες επισκέψεις της οικογένειάς της στη Δανία, καθώς και στις κρουαζιέρες της μητέρας της και των αδελφών της στη Νορβηγία και στη Μεσόγειο. Το 1885 ήταν παράνυμφος στο γάμο της θείας της Βεατρίκης με τον Ερρίκο του Μπάττενμπεργκ, καθώς και το 1893 στο γάμο του μεγαλύτερου αδελφού της Γεωργίου, Δούκα της Υόρκης, με τη Μαρία του Τεκ.Η Ματθίλδη ήθελε αρχικά να παντρευτεί τον Φραγκίσκο, Δούκα του Τεκ, χωρίς ωστόσο να το επιτύχει. Στις 22 Ιουλίου 1896 παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδελφό της, Κάρολο της Δανίας, στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Ο πατέρας της Ματθίλδης, Εδουάρδος, χορήγησε στο ζευγάρι την Οικία Άπλτον στο Σάντριγχαμ για εξοχική του κατοικία. Σε εκείνο το σπίτι η Ματθίλδη γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Αλέξανδρο, στις 2 Ιουλίου 1903.Τον Ιούνιο του 1905 το νορβηγικό κοινοβούλιο, κατάργησε την ένωση της Νορβηγίας με τη Σουηδία και ψήφισε υπέρ στο να δοθεί ο θρόνος στον Κάρολο. Μετά από δημοψήφισμα, στο οποίο εγκρίθηκε η απόφαση του κοινοβουλίου, ο Κάρολος αποδέχθηκε το νορβηγικό θρόνο, λαμβάνοντας το όνομα Χάακον Ζ΄, ενώ ο νεαρός γιος του πήρε το όνομα του Όλαφ. Ο Χάακον Ζ΄ και η Ματθίλδη στέφθηκαν στις 22 Ιουνίου 1906 στον Καθεδρικό Ναό Νίνταρος στο Τρόντχαϊμ.Η Ματθίλδη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αυλή και τη βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας, παρότι ήταν διακριτική στα δημόσια θέματα. Υποστήριξε φιλανθρωπικές οργανώσεις, ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονταν με τα παιδιά και τα ζώα, και έδωσε κίνητρα σε μουσικούς και καλλιτέχνες. Της άρεσαν τα χειμερινά αθλήματα της Νορβηγίας, όπως το σκι, και προσπάθησε να μάθει νορβηγικά, χωρίς ωστόσο να το πετύχει πλήρως.Σε επίσκεψή της, στην Αγγλία στα τέλη του 1938 αρρώστησε και υποβλήθηκε σε επέμβαση. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Νοεμβρίου στο σπίτι της, στην Οικία Άπλτον και ενταφιάστηκε στο Φρούριο Ακέρσους του Όσλο. 26 Νοεμβρίου 1869 - 22 Ιουλίου 1896: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ματθίλδη της Ουαλίας 22 Ιουλίου 1896 - 18 Νοεμβρίου 1905: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Καρόλου της Δανίας 18 Νοεμβρίου 1905 - 20 Νοεμβρίου 1938: Η Μεγαλειότητα της Η Βασίλισσα της Νορβηγίας Website of the Royal House of Norway: Queen Maud «Style & Splendor – Who was Queen Maud of Norway?». Victoria and Albert Museum. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2007.
Κολακεία

Η κολακεία είναι η συμπεριφορά ή λόγος υπερβολικά φιλοφρονητικός, με ιδιοτελείς σκοπούς. Το άτομο που κολακεύει (ο κόλακας), επαινεί με τρόπο υπερβολικό κάποιον, συνήθως ανώτερό του, προκειμένου να αποκτήσει και να διατηρήσει την εύνοιά του. Ο Πλάτων θεωρεί την ρητορική, όπως και άλλα είδη τέχνης, ως μέρος της κολακείας, ο Θεόφραστος την συμπεριλαμβάνει στην ανάλυση των χαρακτήρων ενώ o Ταλλεϋράνδος πιστεύοντας ότι ο έπαινος βγαίνει από την καρδιά και η κολακεία από τα χείλη διακηρύττει: «υπήρξαν ελάχιστοι που αρνήθηκαν την δόξα και την φιλοχρηματία, αλλά την κολακεία ουδείς».

 Οι κόλακες προσδίδουν τιμή και χάρη σε αρετές ανύπαρκτες και αποσιωπούν σε αδυναμίες υπαρκτές. Είναι υποκριτές και δουλόφρονες, ικανοί ακόμα και να ταπεινωθούν και να εξευτελιστούν, προκειμένου να αποκτήσουν την εύνοια αυτού που κολακεύουν, και να κερδίσουν κάποιο όφελος. Η κολακεία έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο στο άτομο όσο και στην κοινωνία: Α) για το άτομο που δέχεται την κολακεία, επειδή του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωπος σπουδαίος ή μοναδικός. Η ψευδαίσθηση αυτή, όμως, μπορεί να τον οδηγήσει σε ενέργειες που θα τον γελοιοποιήσουν μπροστά στους άλλους. Η κολακεία δεν θα υπήρχε όχι αν δεν υπήρχαν κόλακες, αλλά αν δεν υπήρχαν άνθρωπο ματαιόδοξοι. Όμως η ματαιοδοξία είναι ανθρώπινη αδυναμία και αυτήν ακριβώς εκμεταλλεύονται οι κόλακες. Δυστυχώς, το <άπιστον θυμίαμα της κολακείας> . όπως το λέει ο Κάλβος, είναι τόσο δυνατό, ώστε δεν έχουν όλοι οι άνθρωπο τη δύναμη να του αντισταθούν. Β) Για την κοινωνία, επειδή οι αρεσκόμενοι στην κολακεία προωθούν σε υψηλές θέσεις ανάξιους. Αλλά και η αναξιοκρατία είναι σχεδόν ο χειρότερος εχθρός της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Η πίστη στους κόλακες έχει ως αποτέλεσμα την απουσία της δικαιοσύνης, αφού ζημιώνονται οι τίμιοι και οι δίκαιοι και αμείβονται οι άτιμοι και οι απατεώνες.Απο την άλλη πλευρά, το κολακευόμενο άτομο νιώθει ευχαρίστηση και ικανοποίηση και συνεπώς αποκτά καλύτερη ψυχική διάθεση. Πλούταρχος, Ηθικά 2, Πως αν τις διακρίνειε τον κόλακα του φίλου, εκδ. Κάκτος, 1995, ISBN 9603523461 Το κείμενο του Πλουτάρχου
Αιμιλία Αντβερπιάνα του Νάσσαου

Η Αιμιλία Αντβερπιάνα, γερμ. Emilia Antwerpiana von Nassau (9 Δεκεμβρίου 1581 - 28 Σεπτεμβρίου 1657) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα της Οράγγης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Λάντσμπεργκ.

 Ήταν η ένατη κόρη (έκτη από τον τρίτο γάμο) του Γουλιέλμου Α΄ του σιωπηλού, πρίγκιπα της Οράγγης και της Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Λουδοβίκου, δούκα του Μονπανσιέ. Παντρεύτηκε το 1616 τον Φρειδερίκο Κάζιμιρ, δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Λάντσμπεργκ και είχε τέκνο: Φρειδερίκος Λουδοβίκος 1619-1681, δούκας του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Huberty, Michel; Giraud, Alain; Magdelaine, F.; B. (1985). L'Allemagne Dynastique, Tome IV -- Wittelsbach. France: Laballery. pp. 83–84, 104–108, 119–120. ISBN 2-901138-04-7.
Κρατιδιακές εκλογές του Σάαρλαντ (2017)

Κρατιδιακές εκλογές διεξήχθησαν στο γερμανικό κρατίδιο Σάαρλαντ στις 26 Μαρτίου 2017. Εξελέγησαν οι 51 έδρες του κρατιδιακού κοινοβουλίου. Η πρωθυπουργός Ανεγκρέτ Κραμπ-Καρενμπάουερ διεκδίκησε την επανεκλογή της, με τον συνασπισμό της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), έχοντας υπηρετήσει δύο θητείες ως πρωθυπουργός.

 Οι εκλογές του 2012 προκηρύχθηκαν πρόωρα λόγω της κατάρρευσης του συνασπισμού "τύπου Τζαμάικας" με τη συμμετοχή του CDU, των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) και του Κόμματος των Πρασίνων στις 6 Ιανουαρίου 2012. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη για τους κυβερνώντες χριστιανοδημοκράτες, ενώ το FDP υπέστη τεράστιες απώλειες, χωρίς να πετύχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι Πράσινοι έχασαν ψηφοφόρους, αλλά κέρδισαν έδρες, καθώς οι ψήφοι τους ήταν αρκετοί για να φτάσουν το ποσοστό του 5%. Η αντιπολίτευση, οι Σοσιαλδημοκράτες υπό την ηγεσία του Χάικο Μάας αύξησαν τον αριθμό των εδρών και ψήφων, αλλά απέτυχαν να γίνουν το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο. Το Αριστερό Κόμμα υπέστη μικρές απώλειες. Το Κόμμα των Πειρατών εξασφάλισε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση για πρώτη φορά σε περιφερειακό κοινοβούλιο της Δυτικής Γερμανίας. Οι Χριστιανοδημοκράτες κέρδισαν άνετη νίκη στις εκλογές, με ποσοστό γύρω στο 40% των ψήφων έναντι 30% για τους Σοσιαλδημοκράτες. Οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις προέβλεπαν οριακές διαφορές μεταξύ CDU και SPD, αλλά η CDU διέψευσε τις δημοσκοπήσεις, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις προβλέψεις πριν ανοίξουν οι κάλπες. Μετά τις εκλογές, αρκετοί σχολιαστές περιέγραψαν τα αποτελέσματα ως ώθηση για τις εκλογικές προοπτικές της γερμανίδας καγκελάριου Μέρκελ και του CDU,, ενόψει των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2017, και ως ένα πλήγμα για τον ηγέτη του SPD Μάρτιν Σουλτς.
Αικατερίνη των Βουρβόνων

Η Αικατερίνη (γαλλ. Catherine, 7 Φεβρουαρίου 1559 - 13 Φεβρουαρίου 1604) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Αντωνίου, Δούκα του Βαντόμ, και της Ιωάννας Γ΄ της Ναβάρρας. Παντρεύτηκε το 1599 με τον Ερρίκο Β΄ της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν τέκνα. Το 1604 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Ερρίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα Γκοντζάγκα. Grintchenko, Marie-Hélène. (2009). Catherine de Bourbon (1559-1604): Influence politique, religieuse et culturelle d’une princesse calviniste. Paris: Honoré Champion. ISBN 978-2-7453-1866-4.
Μιχαήλ Φραντκόφ

Ο Μιχαήλ Γιεφίμοβιτς Φραντκόφ (ρωσικά: Михаил Ефимович Фрадков‎, γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1950, χωριό Κουρούμοτς, Όμπλαστ του Κούιμπισεφ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρώσος πολιτικός, πρωθυπουργός της Ρωσίας από τις 5 Μαρτίου του 2004 έως τις 12 Σεπτεμβρίου του 2007.

 Γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1950. Έγινε πρωθυπουργός της χώρας στις 1 Μαρτίου 2004, οπότε και διορίστηκε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Βουλή ενέκρινε το διορισμό του στις 5 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς. To 2003 έγινε αντιπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ. Στις 12 Μαΐου 2004 επαναδιορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Πούτιν. Ο τελευταίος είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς. Στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 ο Φραντκόφ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λίγο πριν από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών. Διάδοχός του ορίστηκε από τον Πρόεδρο Πούτιν ο Βίκτορ Ζουμπκόφ. Από τις 6 Οκτωβρίου 2007 ο Μιχαήλ Φραντκόφ διατελεί Διευθυντής της Υπηρεσίας Εξωτερικής Κατασκοπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Νέα Κυβέρνηση στη Ρωσία
33η Ένοπλη Μεραρχία Ιππικού των SS (3η Ουγγρική)

Η 33η Ένοπλη Μεραρχία Ιππικού των SS (3η Ουγγρική) ήταν η τρίτη και τελευταία ουγγρική μεραρχία των Waffen-SS που συγκροτήθηκε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με πρωτοβουλία των Γερμανών. Η ζωή της εν λόγω μεραρχίας ήταν εξαιρετικά βραχύβια.

 Η μονάδα αυτή συστάθηκε βιαστικά το Νοέμβριο του 1944, καθώς οι Σοβιετικοί περικύκλωναν την Ουγγαρία, από ένα συνονθύλευμα Ούγγρων εθελοντών και στρατιωτών άλλων μονάδων. Αναβαθμίστηκε σε μεραρχία το 1945, αλλά μόνο στα χαρτιά, καθώς ο αριθμός των στρατιωτών της ήταν απελπιστικά μικρός.Παγιδεύτηκε με άλλες δύο γερμανικές μεραρχίες ιππικού (τη «Florian Geyer» και τη «Maria Theresia») στη Βουδαπέστη. Εκεί εξολοθρεύτηκε μετά από σφοδρές μάχες συντριπτικά ανώτερες σοβιετικές δυνάμεις κατά τη Μάχη της Βουδαπέστης, τον Φεβρουάριο του 1945. Από τους 15.000 περίπου άνδρες των μεραρχιών, μόνο 785 διέσπασαν τον σοβιετικό κλοιό και έφτασαν στις γερμανικές γραμμές.Μετά απ' αυτό, η μεραρχία διαλύθηκε και ο αριθμός 33 δόθηκε στη γαλλική μεραρχία εθελοντών «Charlemagne». Oberführera των SS Λάζλο Ντεάκ (László Deák) (27 Δεκεμβρίου 1944 - 23 Ιανουαρίου 1945) ^a Ο βαθμός αυτός δεν έχει αντίστοιχο στα ελληνικά. Βρίσκεται μεταξύ συνταγματάρχη και ταξιάρχου. Wendel, Marcus: 33. Waffen-Kavallerie-Division der SS (ungarische Nr. 3). Άρθρο στο ιστοχώρο Axis History Factbook (Αγγλικά) Williamson, Gordon: SS, Οι Λεγεώνες του Τρόμου. Από τις οδομαχίες του Βερολίνου στα Waffen-SS. Εκδόσεις Anubis, Αθήνα 2007. ISBN 9789603066262
Ιβάρ Μαουντμπάττεν

Ο Ιβάρ, αγγλ. Ivar (γενν. 9 Μαρτίου 1963) από τον Οίκο του Μαουντμπάττεν είναι Βρετανός αριστοκράτης. Ο πατέρας του είναι 3ος εξάδελφος της Ελισάβετ Β΄ της Βρετανίας.

 Ο Ιβάρ-Αλέξανδρος-Μιχαήλ γεννήθηκε στο Λονδίνο και είναι ο δευτερότοκος γιος του Δαβίδ μαρκησίου του Μίλφορντ Χέιβεν και της Τζάνετ Μπρυς, κόρης του Φράνσις Μπρυς. Μεγαλύτερος αδελφός του είναι ο Γεώργιος. Ο πατέρας του ήταν απόγονος της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας, του Αλεξάνδρου Πούσκιν ποιητή της Ρωσίας, του Αβραάμ-Αννίβα Πετρόβιτς εξέχοντος στρατηγού της Ρωσίας και της Βικτωρίας της Βρετανίας. Σπούδασε στη Σχολή Γκόρντονστοουν, όπου σπούδασε και ο Φίλιππος πρίγκιπας της Ελλάδας και ο γιος του Κάρολος πρίγκιπας της Ουαλίας. Αποφοίτησε και από το κολέγιο Μίντλμπουρυ στο Βερμόντ των ΗΠΑ με πτυχίο Β.Α.. Ο πατέρας του ήταν 3ος εξάδελφος της Ελισάβετ Β΄ της Βρετανίας. To 2003 έγινε ανάδοχος της κόρης του Εδουάρδου, γιου της Ελισάβετ Β΄. Νυμφεύτηκε το 1994 και όταν διαζεύχθηκε το 2010, διέθεσε το σπίτι τους Μπρίντγουελ Παρκ σε χώρο γάμων, εταιρικών συναντήσεων και χρήσης από επιχειρήσεις. Το 2016 γνώρισε τον αεροσυνοδό Τζέιμς Κόιλ. Νυμφεύτηκε το 1994 την Πηνελόπη-Άννα-Βέρα Τόμσον, κόρη του Κόλιν Τόμσον από το Γουίλτσαϊρ και έχει τέκνα: Έλλα-Λουίζα-Γεωργίνα γενν. 1996. Αλεξάνδρα-Νάντα-Βικτωρία γενν. 1998. Λουίζα-Ξένια-Ρόζα γενν. 2002.Το 2010 διαζεύχθηκαν και επρόκειτο να πωλήσουν το σπίτι τους Μπρίντγουελ Παρκ, στο Ούφφικουλμ του Ντέβον.
Αμφιθέατρο της Πούλα

Αρένα είναι το όνομα του αμφιθεάτρου που βρίσκεται στην πόλη Πούλα (Κροατία). Η Αρένα είναι το μόνο ρωμαϊκό αμφιθέατρο που έχει διασωθεί με τέσσερις πλευρικούς πύργους και με τους τρεις ρωμαϊκούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς. Είναι το έκτο μεγαλύτερο ρωμαϊκό αμφιθέατρο και ένα σπάνιο παράδειγμα, ανάμεσα στα 200 ρωμαϊκά αμφιθέατρα που διασώθηκαν, μοναδικών τεχνολογικών επιτευγμάτων. Είναι ακόμα το καλύτερα διατηρημένο μνημείο της Κροατίας.

 Ο εξωτερικός τοίχος είναι κατασκευασμένος από ασβεστόλιθο. Τα τόξα του ελλειπτικού αμφιθεάτρου έχουν διαστάσεις, 132,45μ. και 105,10 μ. Το μέγιστο ύψος του εξωτερικού τοίχου είναι 29,40 μ. Τα δύο πρώτα επίπεδα έχουν 72 αψίδες, ενώ το τελευταίο έχει 64 ορθογώνια ανοίγματα. Μπορεί να φιλοξενήσει 23.000 θεατές. Η αρένα, το μέρος των αγώνων, έχει διαστάσεις, 67,95μ.x 41,65 μ. Ο χώρος αυτός διαχωριζόταν από το κοινό με μεταλλικές πύλες. Η αρένα είχε συνολικά 15 πύλες. Μια σειρά από υπόγειους διαδρόμους κάτω από την αρένα, χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά των ζώων, των σκηνικών καθώς και των μονομάχων. Καταστήματα και αποθηκευτικοί χώροι βρίσκονταν κάτω από τις θέσεις των θεατών. Καθένας από τους τέσσερις πύργους είχε δύο δεξαμενές με αρωματισμένο νερό που τροφοδοτούσε μια πηγή ή ριχνόταν στους θεατές. Το αμφιθέατρο μπορούσε να καλυφθεί με velarii (μεγάλα πανιά), που προστάτευαν τους θεατές από τον ήλιο και τη βροχή. Το αμφιθέατρο χτίστηκε τον 1ο αιώνα από τον αυτοκράτορα Αύγουστο, ενώ στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε από τον αυτοκράτορα Βεσπασιανό (το 79 μ.Χ.). Ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Τίτο το 81 μ.Χ. Το αμφιθέατρο λειτουργούσε έως τον 5ο αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Ονόριος απαγόρευσε τις μονομαχίες. Στο μεσαίωνα το εσωτερικό της αρένας χρησιμοποιούνταν ως βοσκότοπος, για αγώνες των Ιπποτών της Μάλτας αλλά και για εμποροπανηγύρεις. Κατά τη διάρκεια των αιώνων χρησίμευσε και ως λατομείο κάτι που έγινε τελευταία φορά το 1709 για την κατασκευή του καμπαναριού του καθεδρικού ναού. Το 1816 ο Ελβετός αρχιτέκτονας, Πιέτρο Νόμπιλε, ανέλαβε της ανακατασκευή του με εντολή του αυτοκράτορα Φραγκίσκου 1ου της Αυστρίας. Σήμερα χρησιμοποιείται για θεατρικές παραστάσεις αλλά και για το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του καλοκαιριού. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Amphitheatre (Pula) στο Wikimedia Commons
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1992-1993

Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1992-93 διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 36 ομάδων. Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν η Καλλιθέα, η Καλαμάτα, η Αναγέννηση Καρδίτσας και η Βέροια. Στη Δ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν οι ομάδες: Ηλυσιακός, Κέρκυρα, Ποσειδώνας Ηρακλείου, Α.Ο. Σπάρτης, Διαγόρας Ρόδου, Χαλκίδα, Οδυσσέας Κορδελιού, Αναγέννηση Χαλκηδόνας, Πόντιοι Κοζάνης, Ποσειδώνας Νέας Μηχανιώνας, Αναγέννηση Άρτας και Φωκικός.

 Η Καλαμάτα ισοβάθμησε στην τελική βαθμολογία με τον Πανηλειακό και τον Εθνικό Αστέρα, αλλά κέρδισε την άνοδο, επειδή στους μεταξύ τους αγώνες είχε συκεντρώσει 8 βαθμούς (2 νίκες στην Καλαμάτα και 2 ισοπαλίες σε Πύργο και Καισαριανή). Το Αιγάλεω τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών επειδή δεν κατέβηκε να αγωνιστεί στον αγώνα με την Καλαμάτα στη Μεσσηνιακή πρωτεύουσα και η Χαλκίδα τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών, επειδή δεν κατέβηκε να αγωνιστεί στους αγώνες με τον Ηρόδοτο και τον Ποσειδώνα Ηρακλείου. Η Βέροια ισοβάθμησε στην τελική βαθμολογία με την Αναγέννηση Κολινδρού, αλλά κέρδισε την άνοδο, επειδή στους μεταξύ τους αγώνες είχε μία νίκη στη Βέροια (με 3-2) και μια ισοπαλία στον Κολινδρό (0-0). Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση). Rsssf Πρωτάθλημα Γ Εθνικής, 1992-93
Τόνι Πάρκερ

Ο Τόνι Πάρκερ (William Anthony Parker II, γεννήθηκε 17 Μαΐου 1982) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας, διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,88 μέτρα αγωνιζόταν ως πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ. Αγωνίστηκε επί σειρά ετών στο NBA, κατακτώντας τέσσερα πρωταθλήματα και πολλές ατομικές διακρίσεις. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ευρωπαίους καλαθοσφαιριστές όλων των εποχών, και ο κορυφαίος Γάλλος.

 Γιος επαγγελματία Αμερικανού καλαθοσφαιριστή με καταγωγή από την Αφρική και Ολλανδέζας μοντέλου, ο Πάρκερ γεννήθηκε στην πόλη Μπρυζ του Βελγίου και μεγάλωσε στη Γαλλία. Έπαιξε για δύο χρόνια στο γαλλικό πρωτάθλημα μπάσκετ πριν από την είσοδο στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2001. Είχε επιλεγεί από τους Σαν Αντόνιο Σπερς, με την 28η γενική επιλογή στο ντραφτ και γρήγορα έγινε ο αρχικός πόιντ γκαρντ τους, βοηθώντας την ομάδα να κερδίσει τέσσερα πρωταθλήματα του NBA (2003, 2005, 2007 και 2014). Χρησιμοποιώντας το υψηλό ποσοστό ευστοχίας στα δίποντα με μεγάλη αποτελεσματικότητα, ο Πάρκερ έχει επιλεγεί ως All-Star του ΝΒΑ τρεις φορές, μία φορά μέλος τρίτης ομάδας όλου του ΝΒΑ, και ήταν πολυτιμότερος παίκτης (MVP) των τελικών του NBA της χρονιάς του 2007 (ο πρώτος Ευρωπαίος παίκτης που κατόρθωσε κάτι τέτοιο). Όταν αποχώρησε ήταν ένατος σκόρερ στην ιστορία των πλέι οφ και η φανέλα του με το νούμερο 9 αποσύρθηκε από τους Σπερς μετά το τέλος της καριέρας του.Με την εθνική ομάδα της Γαλλίας κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο το 2005 στο Ευρωμπάσκετ το ασημένιο το 2011 στην ίδια διοργάνωση και το χρυσό μετάλλιο. Αποχώρησε από την εθνική στις 17 Αυγούστου 2016 μετά την ήττα, από την Ισπανία, στα προημιτελικά των Ολυμπιακών αγώνων που διεξήχθησαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Έχει ανακηρυχθεί 3 φορές στην καλύτερη πεντάδα του Ευρωμπάσκετ και το 2013 πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Με 1.104 πόντους είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία των Ευρωμπάσκετ. Ήταν για χρόνια ο πιο ακριβοπληρωμένος Γάλλος καλαθοσφαιριστής, μέχρι που τον ξεπέρασε ο Γιόακιμ Νόα των Σικάγο Μπουλς. Από το 2014, είναι ιδιοκτήτης και πρόεδρος της γαλλικής ομάδας καλαθοσφαίρισης ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν. Ασχολείται επίσης με τη μουσική και έχει κυκλοφορήσει το μουσικό άλμπουμ TP. Παντρεύτηκε την ηθοποιό Εύα Λονγκόρια, περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά του ABC Νοικοκυρές σε Απόγνωση, στις 7 Ιουλίου 2007. Το Νοέμβριο του 2010, αμφότεροι έκαναν αίτηση για διαζύγιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tony Parker στο Wikimedia Commons Επίσημος ιστότοπος Προφίλ του παίκτη στο Interbasket.net
Ψυχοπάθεια

Η ψυχοπάθεια είναι παραδοσιακά μία διαταραχή προσωπικότητας χαρακτηρισμένη από συνεχή αντικοινωνική συμπεριφορά, μειωμένη ενσυναίσθηση και τύψη συνειδήσεως, καθώς και θρασέα, απρόσκοπτα εγωιστικά στοιχεία. Είναι συχνά θεωρούμενη συνώνυμη της κοινωνιοπάθειας. Διαφορετικές θεωρήσεις της ψυχοπάθειας έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικά που μόλις μερικώς συμπίπτουν και μπορεί να αντιτίθενται.

 Ο Αμερικάνος ψυχίατρος Χάρβεϊ Μ. Κλέκλι, επηρέασε τα αρχικά διαγνωστικά κριτήρια της αντικοινωνικής αντίδρασης/διαταραχής στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM), όπως και ο Αμερικάνος ψυχολόγος Τζορτζ Ε. Πάρτριτζ. Το DSM και η Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας (ICD) ακολούθως εισήγαγαν τις διαγνώσεις της αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας (ASPD) και κοινωνικής διαταραχής της προσωπικότητας (DPD) αντιστοίχως, δηλώνοντας ότι αυτές οι διαγνώσεις έχουν αναφερθεί (ή περιέχουν ότι αναφέρεται στην) ψυχοπάθεια ή κοινωνιοπάθεια. Η δημιουργία των ASPD και DPD οδηγήθηκε από το γεγονός ότι πολλά από τα κλασσικά χαρακτηριστικά της ψυχοπάθειας ήταν αδύνατο να μετρηθούν αντικειμενικά. Ο Καναδός ψυχολόγος Ρόμπερτ Ντ. Χέιρ αργότερα επανέφερε το οικοδόμημα της ψυχοπάθειας στην εγκληματολογίαστην Psychopathy Checklist. Αν και κανένας ψυχιατρικός ή ψυχολογικός οργανισμός έχει καθιερώσει κάποια διάγνωση με τίτλο "ψυχοπάθεια", εκτιμήσεις των ψυχοπαθικών χαρακτηριστικών χρησιμοποιούνται εκτενώς σε περιβάλλοντα ποινικής δικαιοσύνης σε μερικά κράτη και μπορεί να φέρουν σημαντικές επιπτώσεις στα άτομα. Η έρευνα της ψυχοπάθειας είναι ένα ενεργό πεδίο έρευνας, και ο όρος επίσης χρησιμοποιείται από το ευρύ κοινό, τον τύπο και πλασματικές απεικονίσεις. Ενώ ο όρος συχνά είχε κοινή χρήση με την "τρέλα", "παράνοια" και "ψυχική ασθένεια", υπάρχει μία διάκριση ανάμεσα στην ψύχωση και την ψυχοπάθεια.
Missing Noir M

Το Missing Noir M (Χανγκούλ: 실종느와르 M) είναι νοτιοκορεάτικη αστυνομική σειρά μυστηρίου με πρωταγωνιστές τον Κιμ Κανγκ-γου και τον Παρκ Χι-σουν. Μεταδιδόταν στο κανάλι ΟCN τα Σάββατο στις 23:00 για 10 επεισόδια από τις 28 Μάρτιο έως 30 Μαΐου το 2015.

 Ο Γκιλ Σου-χιόν είναι (όπως περιγράφεται στην σειρά) ένα παιδί-θαύμα που άρχισε να σπουδάζει στο Χάρβαρντ από την ηλικία των 10. Στα 15 του, άρχισε να δουλεύει στη NASA και στα 18 του, στο FBI. Μυστηριωδώς αποφασίζει να γυρίσει στην Κορέα, όπου αναλαμβάνει να δουλέψει σαν αρχηγός σε μια ειδική ομάδα αγνοούμενων προσώπων που λύνει τις 1% πιο δύσκολες, άλυτες υποθέσεις αγνοουμένων προσώπων. Συνάδελφός του είναι ο Ο Ντε-γιόνκγ , ένας υπαστυνόμος με πολλά χρόνια εμπειρίας στο πεδίο και δυνατό αίσθημα απονομής της δικαιοσύνης. Ο Σου-χιόν έχοντας μεγάλη αναλυτική ικανότητα και ο Ντε-γιόνγκ καθοδηγείται από το ένστικτό του. Σε αυτή τη σειρά συνδυάζονται αυτά τα δύο χαρακτηριστικά καθώς και το δυνατό αίσθημα απονομής της δικαιοσύνης, βάζουν στην φυλακή τους πιο σκληρούς εγκληματίες της χώρας. Παρ' όλο που η σειρά είχε χαμηλά ποσοστά τηλεθέασης, πολλοί τηλεθεατές την ενέταξαν μέσα στις αγαπημένες τους σειρές.
Εθνικό Πάρκο Γκάουγια

Το Εθνικό Πάρκο Γκάουγια (λετονικά: Gaujas nacionālais parks‎) στο Βίντζεμε είναι το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στη Λετονία, έχει έκταση 917.45 τ.χλμ. και καταλαμβάνει περιοχές βορειοανατολικά της Σιγκούλντα έως νοτιοδυτικά του Τσέσις, κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Γκάουγια, από τον οποίο παίρνει το όνομά του. Ιδρύθηκε για να προστατεύσει ελαφρώς διαταραγμένες φυσικές περιοχές, να προωθήσει τον φυσικό τουρισμό και να διασφαλίσει τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής. Το εθνικό πάρκο χαρακτηρίζεται από υψηλή βιοποικιλότητα, βράχους και ποικίλα ανάγλυφο σχήματα, πηγές, γραφικά τοπία και πολλά ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία από προηγούμενους αιώνες. Το μεγαλύτερο μέρος του εθνικού πάρκου αποτελείται από την παλιά κοιλάδα του ποταμού Γκάουγια. Η κοιλάδα είναι προστατευμένη και, την ίδια στιγμή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για φυσικό και πολιτιστικό ιστορικό τουρισμό, καθώς και για υγιή ψυχαγωγία. Η έδρα της διαχείρισης του πάρκου βρίσκεται στη Σιγκούλντα.

 Η έκταση του πάρκου είναι 917.45 τ.χλμ. και χωρίζεται σε πέντε λειτουργικές ζώνες. Τα φυσικά αποθέματα καταλαμβάνουν μάλλον ένα μικρό, αλλά ταυτόχρονα πολύ πολύτιμο μέρος του πάρκου και οι επισκέψεις απαγορεύονται σε αυτές τις περιοχές. Στην υπόλοιπη επικράτεια του πάρκου, επιτρέπονται μόνο οι οικονομικές δραστηριότητες οι οποίες δεν μεταβάλλουν σημαντικά την ιστορικά αναπτυγμένη δομή του τοπίου. Τα δάση καταλαμβάνουν περίπου το 47% του πάρκου, σχεδόν το μισό του εδάφους. Υπάρχουν περίπου 900 είδη φυτών, 149 είδη πουλιών και 48 είδη θηλαστικών που βρίσκονται στο πάρκο Γκάουγια. Από το 2004 το εθνικό πάρκο Γκάουγια αποτελεί μέρος του δικτύου Natura 2000 ως επικράτεια η οποία έχει σχεδιαστεί για τη διατήρηση των προστατευόμενων ειδών και βιοτόπων. Η τουριστική ιστορία έχει μια μεγάλη παράδοση στο εθνικό πάρκο Γκάουγια. Οι πρώτοι επισκέπτες που έκαναν πεζοπορία στην περιοχή Σιγκούλντα με μπαστούνια ορειβασίας ήταν τον 19ο αιώνα. Κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες προσελκύονται από το μοναδικό τοπίο, τις βραχώδεις περιοχές του πάρκου, τα πολιστικά και ιστορικά μνημεία τα οποία είναι συνδεδεμένα με πολλούς θρύλους και ιστορίες. Στο εθνικό πάρκο, υπάρχουν πάνω από 500 ιστορικά και πολιτιστικά μνημεία, οχυρά λόφων, πέτρινα κάστρα, εκκλησίες, αρχοντικά, ανεμόμυλοι, καθώς και άλλα αρχαιολογικά, αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά μνημεία. Κατάλογο εθνικών πάρκων στα Βαλτικά κράτη Πάρκο Βιενκότσι Σχηματισμός Γκάουγια Gauja National Park website Lacu miga (The bears' den) hotel and restaurant - Līgatne
Στρατιωτικό όπλο διαβιβάσεων (Ελληνικός Στρατός)

To στρατιωτικό όπλο των Διαβιβάσεων ή απλά Διαβιβάσεις (ΔΒ) είναι στρατιωτικό όπλο του Ελληνικού Στρατού ξηράς το οποίο εξασφαλίζει τις επικοινωνιακές ανάγκες του Στρατού. Ανήκει στην ομάδα των όπλων (Όπλα-Σώματα).

 Αποστολή του Όπλου των Διαβιβάσεων είναι η εξασφάλιση των επικοινωνιακών αναγκών του Στρατού σε καιρό ειρήνης, επιστράτευσης και πολέμου για την ενάσκηση της διοίκησης, τη συνεργασία μεταξύ των Όπλων και Σωμάτων του Στρατού με τους λοιπούς Κλάδους των Ενόπλων Δυνάμεων, τη διεύθυνση του αγώνα, τη διεξαγωγή Ηλεκτρονικού Πολέμου καθώς και την επιτήρηση του πεδίου της μάχης με ηλεκτρονικά μέσα. Από το Φεβρουάριο του 1945 μέχρι και τον Απρίλιο του 1946 υπήρχαν δύο υποτυπώδη Κέντρα Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων. Η Σχολή Διαβιβάσεων και το Τάγμα Υποδοχής Διαβιβάσεων. Το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Διαβιβάσεων (ΚΕΔΒ) ιδρύθηκε την 8 Φεβ 1946, αρχικά ως ΚΕΔ και εγκαταστάθηκε στο Στρατόπεδο “Γ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ Α' ” , το οποίο παρέλαβε από την 3η Ταξιαρχία «ΡΙΜΙΝΙ» στο Χαϊδάρι, τη 1η Μαΐου του ίδιου έτους. Το Κέντρο Εκπαίδευσης Διαβιβάσεων είναι, επιπέδου ισοδυνάμου Συντάγματος, διοικητικά και οικονομικά ανεξάρτητο και υπάγεται οργανικά και διοικητικά στη Διεύθυνση Διαβιβάσεων του ΓΕΣ. Η αποστολή του είναι να εκτελεί τη βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και των Νεοσυλλέκτων Οπλιτών Διαβιβάσεων. Για την εκπλήρωση της αποστολής του το ΚΕΔΒ, είναι κατάλληλα οργανωμένο και περιλαμβάνει τη Διοίκηση, το Επιτελείο, το Λόχο Διοικήσεως και 2 Τάγματα Εκπαιδεύσεως. Στο ΚΕΔΒ διεξάγεται η βασική και ειδική εκπαίδευση των Μονίμων Στελεχών και Νεοσυλλέκτων οπλιτών. Αυτή προγραμματίζεται, οργανώνεται και διεξάγεται σύμφωνα με τις Γενικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως του ΓΕΣ (ΓΟΕ/ΓΕΣ) και τις Ειδικές Οδηγίες Εκπαιδεύσεως (ΕΟΕ) της ΔΔΒ/ΓΕΣ. Ειδικότερα, η εκπαίδευση περιλαμβάνει την Βασική Εκπαίδευση, το Σχολείο Μαχητή και την Ειδική Εκπαίδευση, τόσο στους Κληρωτούς Οπλίτες όσο και στα Μόνιμα Στελέχη. Για την εκπαίδευση χρησιμοποιούνται Αξιωματικοί καθώς και Υπαξιωματικοί. Η ειδική εκπαίδευση πραγματοποιείται σε 2 κτίρια, όπου έχουν οργανωθεί και εξοπλισθεί κατάλληλα αίθουσες εκπαιδεύσεως. Επιπλέον υπάρχει Πεδίο Βολής ελαφρών όπλων και χειροβομβίδας, Στίβος Μάχης, Αίθουσα Εξομοιωτή Βολής και 12 κιόσκια Εκπαιδεύσεως. Τα ιστορικά του κτήρια που είχαν κατασκευαστεί προπολεμικά τα έτη 1938 – 1940 και είχαν μετατραπεί από τους Γερμανούς σε φυλακές, χώρο βασανιστηρίων και προθάλαμο εκτέλεσης για τους Έλληνες πατριώτες υπέστησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου αρκετές ζημιές. Την 15 Σεπ 1965 μετονομάστηκε σε Συγκρότημα Διαβιβάσεων (ΣΥΔ) και τη 14 Οκτ 1971 έλαβε την ονομασία ΚΕΔΒ, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Απο το 2005 εως το 2013 το ΚΕΔΒ λειτουργούσε στην Καλαμάτα και συγκεκριμένα στο στρατόπεδο "Γ. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ". Το 2013 το ΚΕΔΒ εγκαταστάθηκε στην Αυλώνα. Ο προστάτης των διαβιβάσεων ανακηρύχθηκε ο Άγιος Παΐσιος τον Νοέμβρη του 2017. Είχε προηγηθεί αίτημα της Διευθύνσεως Στρατιωτικών Ιερέων του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης στην Ιερά Σύνοδο. Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) Διεύθυνση Διαβιβάσεων Αρχειοθετήθηκε 2013-07-29 στο Wayback Machine.
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (ιταλικά: Festival internazionale del film di Locarno) είναι διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου που λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στην πόλη του Λοκάρνο, στην Ελβετία, στο καντόνι του Τιτσίνο. Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1946, και διεξάγεται κάθε Αύγουστο. Ένα από τα χαρακτηριστικά του φεστιβάλ είναι η ανοιχτή προβολή στην κεντρική πλατεία του Λοκάρνο, την Piazza Grande, με χωρητικότητα 8.000 θεατών. Το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ είναι η "Χρυσή Λεοπάρδαλη", ή αλλιώς "Pardo d'oro", που απονέμεται στην καλύτερη ταινία. Μεταξύ των άλλων βραβείων συμπεριλαμβάνονται η Αργυρή Λεοπάρδαλη (δεύτερη θέση) και η Χάλκινη Λεοπάρδαλη (για καλύτερο και καλύτερη ηθοποιό). Επίσημος συνεταίρος του Διεθνές Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Λοκάρνο είναι η εταιρία XDC.

 Η Χρυσή Λεοπάρδαλη (Pardo d'oro) απονέμεται από το 1968. Το χρηματικό έπαθλο των 90.000 Ελβετικών φράγκων απονέμεται εξ ημισείας στον σκηνοθέτη και τον παραγωγό. 2009: She, a Chinese , Xiaolu Guo, Κίνα. 2008: Parque Via, Ενρίκε Ριβέρο, Μεξικό 2007: Ai no yokan, Masahiro Kobayashi, Ιαπωνία 2006: Das Fräulein, Andrea Štaka, Ελβετία 2005: Nine Lives, Rodrigo García, ΗΠΑ 2004: Private, Saverio Costanzo, Ιταλία 2003: Khamosh Pani – Silent Waters, Sabiha Sumar, Πακιστάν 2002: Das Verlangen, Iain Dilthey, Γερμανία 2001: Alla rivoluzione sulla due cavalli, Maurizio Sciarra, Ιταλία 2000: Baba, Shuo Wang, Κίνα 1999: Peau d'homme, coeur de bête, Hélène Angel, Γαλλία 1998: Zhao Xiansheng, Lü Yue, Κίνα 1997: Ayneh, Jafar Panahi, Ιράν 1996: Nénette et Boni, Claire Denis, Γαλλία 1995: Raï, Thomas Gilou, Γαλλία 1994: Khomreh, Ebrahim Forouzesh, Ιράν 1993: Azghyin ushtykzyn'azaby, Jermek Schinarbajev, Καζακστάν 1992: Qiuyue, Clara Law, Χονγκ Κονγκ 1991: Johnny Suede, Tom DiCillo, ΗΠΑ 1990: Sluchainij Vals, Swetlana Proskurina, Σοβιετική Ένωση 1989: Dharmaga tongjoguro kan kkadalgun, Bae Yong-kyun, Νότιος Κορέα 1988: Distant Voices, Still Lives, Terence Davies, Αγγλία / Schmetterlinge, Wolfgang Becker, Γερμανία 1987: Ο Bobo, José Alvaro Morais, Πορτογαλία 1986: Jezioro bodenskie, Janusz Zaorski, Πολωνία 1985: Höhenfeuer, Fredi Murer, Ελβετία 1984: Stranger Than Paradise, Jim Jarmusch, ΗΠΑ 1983: Adj király katonát, Pál Erdöss, Ουγγαρία 1981: Chakra, Rabindra Dharmaraj, Ινδία 1980: Maledetti vi amerò, Marco Tullio Giordana, Ιταλία 1979: Sürü, Zeki Ökten, Τουρκία Ιστότοπος του Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο
Χάνι Αλ Νταμπίτ

Ο Χάνι Αλ Νταμπίτ (αραβικά, πλήρες όνομα: هاني الضابط فرج بيت النوبي, γεννήθηκε 15 Οκτωβρίου 1979), είναι Ομανός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 43.

 Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως επιθετικός μέσος στην πατρίδα του με τη Ντοφάρ. Ήταν στην ομάδα για πάνω από 10 χρόνια, επί μακρόν αρχηγός με τη φανέλα με το νούμερο 14, σκοράροντας 177 γκολ σε 244 αγώνες. Κέρδισε εκεί τρεις τίτλους πρωταθλήματος, τρία Κύπελλα (Sultan Qaboos: 1999, 2000, 2006), δύο Σούπερ Καπ Ομάν (1999, 2000) και ένα τίτλο του νέου επαγγελματικού πρωταθλήματος το 2013. Η μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του ήταν η ανάδειξη του ως κορυφαίου διεθνή σκόρερ του κόσμου της IFFHS το 2001 με 22 γκολ. Αγωνίστηκε ακόμα με επιτυχία στο Κατάρ και στο Κουβέιτ. Ντοφάρ Κλαμπ Πρωτάθλημα Ομάν (3): 1998–99 , 2000–01 , 2004–05 Κύπελλο Ομάν (Sultan Qaboos Cup) (4): 1999, 2005, 2007, 2012 Σούπερ Καπ Ομάν (2): 1999, 2000Αλ Σαντ Κύπελλο του Διαδόχου του Κατάρ : 2003 Κύπελλο του Εμίρη του Κατάρ : 2003Ατομικές διακρίσεις Εθνική Ομάν πρώτος σκόρερ όλων των εποχών IFFHS : Κορυφαίος διεθνής σκόρερ του κόσμου 2001 Πρώτος σκόρερ του 16ου Κυπέλλου Αραβικού Κόλπου
Σημαία του Ανατολικού Τουρκεστάν

Η Σημαία του Ανατολικού Τουρκεστάν, επίσης γνωστή ως Κοκ Μπαϊράκ (ουιγουρικά: كۆك بايراق, Көк Байрақ, Kök Bayraq, Μπλε Λάβαρο), εγκρίθηκε από την κυβέρνηση του Ανατολικού Τουρκεστάν στις 12 Νοεμβρίου 1933. Είναι σύμβολο του κινήματος ανεξαρτησίας του Ανατολικού Τουρκιστάν.Η σημαία μοιάζει με την τουρκική σημαία, συμπεριλαμβανομένης μιας ημισελήνου και του αστεριού που αντιπροσωπεύει ιστορικά το Τενγκρισμό. Το μπλε χρώμα αντιπροσωπεύει τους Γκιοκτούρκους, μια ομάδα αρχαίων νομαδικών τούρκικων λαών. Οι Γκοκτούρκοι μεταφράζονται ως "Ουράνιοι Τούρκους".

 Σε ένα χώρο χρώματος RGB, το μπλε της σημαίας του Ανατολικού Τουρκεστάν αποτελείται από 85/158/226 (δεκαδικό σύστημα), σε δεκαεξαδικό κώδικα χρώματος #559ee2. Σε ένα χώρο χρώματος CMYK, αποτελείται από 63% κυανό, 27% μαζέντα, 0% κίτρινο και 0% μαύρο. Οι υπέρ του Ερντογάν Τούρκοι διαδηλωτές στην Ολλανδία κατά της Τουρκικής απόπειρας πραξικοπήματος του 2016 κυμάτιζαν την τουρκική σημαία και την Κοκ Μπαϊράκ.Μια μαζική πορεία που ήταν υπέρ του Ερντογάν και κατά του Γκιουλέν στην Κωνσταντινούπολη κυμάτιζε την τουρκική σημαία και την Κοκ Μπαϊράκ. Έμβλημα του Ανατολικού Τουρκεστάν Σημαία της Τουρκίας Σημαία της Κυρηναϊκής Σημαία του Θιβέτ
Κιζίλ Κουλέ

Ο Κιζίλ Κουλέ (Κόκκινος Πύργος) είναι ιστορικός πύργος στην τουρκική πόλη της Αλάνια. Η συγκεκριμένη κατασκευή θεωρείται ως σύμβολο της πόλης, ενώ εμφανίζεται, μεταξύ άλλων, και στην σημαία της πόλης.

 Η ανέγερση της συγκεκριμένης κατασκευής ξεκίνησε κατά τις απαρχές της βασιλείας του Ανατολίτη Σελτζούκου Σουλτάνου Αλά αντ-Ντιν Κάι Κουμπάντ Α΄, ενώ ολοκληρώθηκε το 1226. Ο Σουλτάνος κάλεσε τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Εμπού Αλί Ρεχά από το Χαλέπι της Συρίας, στην Αλάνια προκειμένου να ολοκληρώσει την κατασκευή του πύργου. Ο οκταγωνικός χτισμένος με κόκκινου χρώματος πλίνθους πύργος προστατεύει τον Ταρσανά (ναυπηγείο) ο οποίος χρονολογείται από το 1221. Η ονομασία προέρχεται από τα ιδιαιτέρως κόκκινου χρώματος πλίνθους οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του. Το κτίριο αυτό καθεαυτό έχει 33 μ. ύψος και 12,5 μ. διάμετρο. Παραμένει ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα μεσαιωνικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής, ενώ, ταυτόχρονα, αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο σελτζουκικό κτίριο της πόλης. Όπως αρκετά από τα κτίρια της πόλης, στον Πύργο κυματίζει η Τουρκική Σημαία από τις επάλξεις του. Το 1979 η πόλη εγκαινίασε το Εθνογραφικό Μουσείο της Αλάνια εντός του πύργου. Πέραν της ενημέρωσης των επισκεπτών για την ιστορία του πύργου και της πόλης, το μουσείο δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην εραλδική, και πιο συγκεκριμένα στον σελτζουκικό δικέφαλο αετό ο οποίος και χρησιμοποιείται στην σημαία της πόλης. Ο πύργος απεικονιζόταν επί του οπισθότυπου του τουρκικού χαρτονομίσματος των 250.000 λιρών από το 1992 έως και το 2005. Ξενάγηση 360 μοιρών του Κόκκινου Πύργου Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine.
Ρενάλντας Σεϊμπούτις

Ο Ρενάλντας (Ρόνι) Σεϊμπούτις (λιθουανικά: Renaldas Seibutis, γενν. 23 Ιουλίου 1985) είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 1,98 μέτρα αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Γεννήθηκε στην πόλη Παλάνγκα. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη λιθουανική Vilnius Sakalai. Το 2005 πήρε μετεγγραφή για τον Ολυμπιακό και την επόμενη χρονιά δόθηκε δανεικός στο Μαρούσι. Η καλή του χρονιά στην ομάδα του Αμαρουσίου τον βοήθησε να επιλεγεί στο νούμερο 50 του ντραφτ του NBA, αλλά ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην Ευρώπη υπογράφοντας νέο τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του Ολυμπιακού. Το 2007 επιλέχθηκε στο νούμερο 50 στα ντραφτ του NBA από τους Ντάλας Μάβερικς. Εθνική Εφήβων Ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005Εθνική Νέων Χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2005, στην ΑργεντινήΣε προσωπικό επίπεδο ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Μουντομπάσκετ του 2005. (Αγγλικά) Seibutis, Renaldas, στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο της EuroLeague.
Π.Α.Ο. Κρουσώνα

Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κρουσώνα (Π.Α.Ο. Κρουσώνα ή Π.Α.Ο.Κ.) είναι αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου και εδρεύει στον Κρουσώνα του νομού Ηρακλείου. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1968 και τα χρώματά του είναι το μαύρο και το λευκό.

 Η ομάδα ανήκει στην Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, στις διοργανώσεις της οποίας αγωνιζόταν μέχρι το 2006 που κατέκτησε το πρωτάθλημα και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική της περιόδου 2006-07. Στην 4η κατηγορία αγωνίστηκε για 7 συνεχόμενες περιόδους, ώσπου το 2012-13 τερμάτισε στη 2η θέση στον όμιλό της και εκμεταλλευόμενη την αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξασφάλισε τη συμμετοχή στη Γ΄ Εθνική για την περίοδο 2013-14. Στη Γ΄ Εθνική αγωνίστηκε για τρεις συνεχόμενες περιόδους, μέχρι την περίοδο 2015-16 που υποβιβάστηκε και επέστρεψε μετά απο μια δεκαετία στο τοπικό πρωτάθλημα. Την αγωνιστική περίοδο 2022-23 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου για πρώτη φορά στην ιστορία του, επικρατώντας με 6-4 στη διαδικασία των πέναλτι (1-1 κανονική διάρκεια και παράταση) του Γιούχτα, ο οποίος ήταν πρωταθλητής Γ΄ Εθνικής. Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας ΕΠΣ Ηρακλείου (1): 2005-06Κύπελλο ΕΠΣ Ηρακλείου (1): 2023 Φιναλίστ (2): 2006, 2009
Τσιπάτα

Η Τσιπάτα (αγγλικά: Chipata) είναι μια πόλη της Ζάμπιας. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής Επαρχίας και της συνοικίας Τσιπάτα. Έχει πληθυσμό 98.416 κατοίκων (απογραφή 2000). Βρίσκεται ανατολικά της Ζάμπιας. Έχει υψόμετρο 3.740 πόδια (1.140 μέτρα). Στο παρελθόν ονομαζόταν Φορτ Τζέιμσον (Fort Jameson), αλλά το όνομα άλλαξε σε Τσιπάτα. Απλώνεται στον Μεγάλο Ανατολικό Δρόμο και κοντά στα σύνορα της Ανατολικής Επαρχίας με το Μαλάουι. Είνβαι γνωστή για το Εθνικό Πάρκο του Νότιου Λουάνγκουα.

 Η Τσιπάτα βρίσκεται ανατολικάτης Ζάμπιας, κεντρο-ανατολικά της Ανατολικής Επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας Τσιπάτα. Απλώνεται στον Μεγάλο Ανατολικό Δρόμο και κοντά στα σύνορα της Ανατολικής Επαρχίας με το Μαλάουι. Έχει υψόμετρο 3.740 πόδια (1.140 μέτρα)]]. Η Τσιπάτα είχε το 2000 είχε 98.416 κατοίκους. Εκτός από τα αγγλικά και τα Τσέουα, στην Τσιπάτα ομιλούνται και πολλές Ινδικές γλώσσες. Η Τσιπάτα βρίσκεται στο δρόμο που ενώνει τη Λιλόνγκουε (130 χλμ.) με τη Λουσάκα (550 χλμ.). Ανατολική Επαρχία (Ζάμπια) MSN Map
Φορεσιά του Ζαγορίου

Η φορεσιά του Ζαγορίου είναι η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία αστικού τύπου που φοριόταν κατά τα παλιότερα χρόνια στα 46 χωριά της περιοχής. Ως φορεσιά αντικατόπτριζε τα αυστηρά ήθη και τον χαρακτήρα της σχετικά κλειστής κοινωνίας των Ζαγοροχωρίων. Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα τροποποιήθηκε καθώς επηρεάστηκε από τη μόδα της εποχής.

 Κύριο χαρακτηριστικό της φορεσιάς ήταν η φλοκάτα (είδος σιγκουνιού) που φτιαχνόταν από χοντρό μάλλινο ύφασμα, το οποίο πλαισίωναν κορδέλες, τσόχα (εξωτερικός επενδύτης) και κεντήματα κόκκινου χρώματος. Το πουκάμισο ήταν φτιαγμένο από μετάξι, μακρύ καθώς εκτεινόταν μέχρι τα γόνατα και είχε πλατιά μανίκια. Στη μέση δενόταν η ποδιά και στο ίδιο σημείο τοποθετούσαν τη ζώνη. Για το στολισμό του κεφαλιού χρησιμοποιούσαν μαύρο τσεμπέρι που ήταν φτιαγμένο από διακοσμημένο ύφασμα με τυποβαφική τεχνική. Την φορεσιά πλαισίωναν κοσμήματα όπως το θηλυκωτάρι (είδος πόρπης), οι καρφίτσες και οι καρφοβελόνες (περόνες) που χρησιμοποιούνταν για το στολισμό του μπούστου και του κεφαλιού.
Ρούμπεν Μιντ

Ο Ρούμπεν Μιντ (Reuben (Theodor) Meade, 1952-) είναι πολιτικός από το Μοντσερράτ, βετεράνος δικηγόρος και πρωθυπουργός (Premier) από τις 10 Σεπτεμβρίου του 2009 ως τις 12 Σεπτεμβρίου 2014. Διετέλεσε ξανά επικεφαλής υπουργός, από τις 10 Οκτωβρίου του 1991 ως τις 13 Νοεμβρίου του 1996. Το κόμμα του είναι το Κίνημα για Αλλαγή και Ευημερία (MCAP). Είναι επίσης υπουργός Οικονομικών.

 Ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία για τις εκλογές του 2009 στις 28 Ιουλίου του 2009. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Σεπτεμβρίου του 2009 και σε αυτές το κόμμα του Μιντ έλαβε τις 6 επί συνόλου 9 εδρών στο κοινοβούλιο, έναντι μιας για τον απερχόμενο επικεφαλής υπουργό Λόουελ Λιούις και δύο για ανεξάρτητους. . Ο Λιούις έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης και συνεχάρη τον αντίπαλό του για την εκλογική του νίκη. Ο νέος επικεφαλής υπουργός ανέλαβε καθήκοντα στις 10 Σεπτεμβρίου και έθεσε ως προτεραιότητα την ανάκαμψη της οικονομίας του νησιού.. Έπειτα από τις εκλογές του 2014, τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ντόναλντσον Ρόμιο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Reuben Meade στο Wikimedia Commons Συνέντευξη του Μιντ Αρχειοθετήθηκε 2010-10-14 στο Wayback Machine. στα 411 News.
Νίκολας Άντοντζ

Ο Νίκολας Άντοντζ ή Άντοντς (αρμενικά: Նիկողայոս Ադոնց «Νικοχάγιος Άντοντς», ρωσικά: Никола́й Гео́ргиевич Адо́нц «Νικολάι Γκεόργκιεβιτς Αντόντς», Μπρνακότ, Ρωσική Αυτοκρατορία, 22 Ιανουαρίου 1871 - Βρυξέλλες, Βέλγιο, 27 Ιανουαρίου 1942) ήταν σημαντικός Αρμένιος ιστορικός και βυζαντινολόγος. Αναφέρεται ως ο θεμελιωτής της αρμενικής αναλυτικής ιστοριογραφίας.

 Γεννήθηκε το 1871 στον οικισμό Μπρνακότ, κοντά στο Σισιάν της σημερινής Αρμενίας (περιοχή που εκείνη την εποχή αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) και ονομαζόταν Νικοχάγιος Τερ-Αβετικιάν. Αρχικά φοίτησε σε σχολή του Ετσμιατζίν και της Τιφλίδας και αργότερα εισήλθε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία, ολοκληρώνοντας τη φοίτησή του το 1889. Μεταξύ των καθηγητών του συγκαταλέγεται και ο Γεωργιανός (σκωτσέζικης καταγωγής) ιστορικός Νίκολας ή Νικολάι Μαρ, μαζί με τον οποίο συμμετείχε αργότερα σε αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή του Ανί της σημερινής Τουρκίας. Το 1908 ο Άντοντζ δημοσίευσε στα ρωσικά την επιστημονική μελέτη του με τίτλο «Η Αρμενία την εποχή του Ιουστινιανού» - η οποία θεωρείται ως το έργο που εγκαινιάζει τη σύγχρονη αρμενική ιστοριογραφία - και το 1916 κατέθεσε τη διδακτορική του διατριβή «Ο Διονύσιος ο Θράκας και οι Αρμένιοι ερμηνευτές». Το ίδιο έτος διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο, ωστόσο εγκατέλειψε τη Ρωσία το 1920, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Κατόπιν έζησε στη Γαλλία μέχρι το 1930, έτος κατά το οποίο διορίστηκε στο πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Απεβίωσε τον Ιανουάριο του 1942, στο κατεχόμενο από τις δυνάμεις του Άξονα, Βέλγιο. Ο Άντοντζ αναφέρεται ως ο θεμελιωτής της αρμενικής αναλυτικής ιστοριογραφίας, κυρίως για το σύγγραμμά του «Η Αρμενία την εποχή του Ιουστινιανού», το οποίο είναι η πρώτη εργασία που καταπιάστηκε με τo φεουδαρχικό ναχαραρσικό σύστημα της αρχαίας και μεσαιωνικής Αρμενίας. Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται ακόμη δεκάδες άρθρα ιστορικού και πολιτισμικού περιεχομένου, με αντικείμενα τους ενδιαφέροντος τους Αρμένιους ιστορικούς όπως ο Μωησής ο Χωρηνός και ο Φαύστος ο Βυζάντιος, την ελληνική επιρροή στην αρμενική διανόηση, τους Αρμένιους που πρωταγωνίστησαν στη δημόσια ζωή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κλπ. Το όνομα του Άντοντζ έχει δοθεί από το αρμενικό κράτος στο Μουσείο Ιστορίας του Σισιάν που βρίσκεται κοντά στη γενέτειρά του. Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. τόμος 3ος. Αθήνα: Εκδοτική Εταιρεία Ακάδημος. 1979. Adalian, Rouben Paul (2010). Historical Dictionary of Armenia (β΄ έκδοση). Scarecrow Press.
Σανρέμο

Το Σαν Ρέμο ή Σανρέμο (ιταλικά: Sanremo) είναι παραθαλάσσια πόλη της βόρειας Ιταλίας, στην περιφέρεια της Λιγουρίας. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίστηκε ότι το 2013 ήταν 53.451 κάτοικοι. Η πόλη είναι πολύ γνωστή ως τουριστικός προορισμός στην Ιταλική Ριβιέρα. Φιλοξενεί πολυάριθμες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως το Φεστιβάλ Ιταλικού Τραγουδιού (γνωστό και ως Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο) και ο ποδηλατικός αγώνας Μιλάνο-Σαν Ρέμο. Η πόλη έχει ήπιο μεσογειακό κλίμα, με ζεστούς χειμώνες, γεγονός που ευνόησε την ανάπτυξη τουρισμού στην περιοχή. Επίσης, στο Σαν Ρέμο καλλιεργούνται καλλωπιστικά φυτά.

 Στην περιοχή υπάρχει οικισμός από τους Ρωμαϊκούς χρόνους, αλλά ο σημερινός οικισμός ιδρύθηκε ως οχυρωμένο κάστρο για την προστασία έναντι των Σαρακηνών. Το όνομά του το πήρε από τον επίσκοπο Ρόμολο της Γένοβας (Σαν Ρόμολο). To 1297 πουλήθηκε στις Γενοβέζικες οικογένειες των Ομπέρτο Ντόρια και Τζότζιο Ντε Μάρι και το 1359 έγινε τμήμα της Δημοκρατίας της Γένοβας. Η πόλη παρέμεινε αυτόνομη μέχρι το 1753 όταν ύστερα από 20 χρόνια αντιδικιών της επιβλήθηκε ποινή υποταγής. Εκείνη την περίοδο χτίστηκε ένα οχυρό το οποίο λειτουργούσε ως φυλακή. Η πόλη αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα εξαιτίας του τουρισμού και πολλοί διάσημοι άνθρωποι της εποχής έζησαν στο Σαν Ρέμο, όπως η Ελισάβετ της Αυστρίας (Σίσι), ο τσάρος Νικόλαος Β΄ και ο Άλφρεντ Νόμπελ. Το 1905 κατασκευάστηκε στην πόλη το δημοτικό καζίνο (είναι το κτίριο στο οποίο διεξάγεται το φεστιβάλ τραγουδιού). Το 1920 στην πόλη έλαβε χώρα η διάσκεψη του Σαν Ρέμο, η οποία αφορούσε το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οδήγησε στη Συνθήκη των Σεβρών.
Σφονδύλη

Οι σφονδύλες (εν. η σφονδύλη· επιστ. Trogidae) είναι οικογένεια σκαθαριών, από τα οποία υπάρχουν ανά τον κόσμο 300 είδη περίπου. Στην κεντρική Ευρώπη βρίσκονται 7 είδη αυτής της οικογένειας.

 Αυτά τα σκαθάρια γίνονται 2.5 με 20 χιλιοστόμετρα σε μήκος. Ο θώρακάς τους είναι κοντόχοντρος και πολύ θολωτός. Τα έλυτρα είναι καφέ, γκρίζα ή μαύρα, με επιφάνεια λοφώδεις. Η κεφαλή είναι μικρή και έχει 12 κεραίες, των οποίων τα τελευταία τρία άρθρα βρίσκονται τυλιγμένα το ένα μέσα στον άλλο. Αυτά τα είδη της οικογένειας Trogidae μπορούν να κάνουν διάφορους θορύβους μέσω της τριβής των ελύτρων πάνω στην κοιλιά τους. Ζουν σε περιττώματα ή ψοφίμια, αλλά και σε ξηρά υλικά ζωικής προέλευσης, όπως για παράδειγμα σε τρύπες δέντρων και φωλιές πουλιών ή θηλαστικών. Οι νύμφες και τα σκαθάρια είναι σαπροφάγα που τρέφονται από νεκρή οργανική ύλη. Μα τρώνε και πούπουλα, δέρματα και τριχώματα. Ο βρώμικος βιοτόπος και η ιδιαιτερότητα να ακινητοποιούνται σε περίπτωση κινδύνου προστατεύει της σφονδύλες από τους εχθρούς τους.
C5H10

Ο μοριακός τύπος C5H10, με μοριακή μάζα 70,1 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 70,1329 ± 0,0047), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 1, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:

 Πεντυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2CH: 1-μεθυλοβουτυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH2C(CH3): Αιθυλοπροπυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3CH2)2C: 2-μεθυλοβουτυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH(CH3)CH: 1,2-διμεθυλοπροπυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHC(CH3): 3-μεθυλοβουτυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHCH2CH: 2,2-διμεθυλοπροπυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)3CCH: Πεντένια 1-πεντένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3(CH2)2CH=CH2 και αριθμό CAS 109-67-1. 2-πεντένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2CH=CHCH3, σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή, και αριθμούς CAS 109-68-2 (μείγμα ισομερών), 627-20-3 (Z-) και 646-04-8 (E-). Μεθυλοβουτένια: 2-μεθυλο-1-βουτένιο ή ισοαμυλένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH2C(CH3)=CH2 και αριθμό CAS 563-46-2. 3-μεθυλο-1-βουτένιο, με ημισυντακτικό τύπο (CH3)2CHCH=CH2 και αριθμό CAS 563-45-1. Μεθυλο-2-βουτένιο ή αμυλένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH3CH=C(CH3)2 και αριθμό CAS 513-35-9. Κυκλοπεντάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 287-92-3. Μεθυλοκυκλοβουτάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 598-61-8. Κυκλοπροπάνια Αιθυλοκυκλοπροπάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 1191-96-4. 1,1-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 1630-94-0. 1,2-διμεθυλοκυκλοπροπάνιο, με γραμμικό τύπο , σε τρία (3) οπτικά ισομερή, και αριθμούς CAS 2511-95-7 (μείγμα ισομερών), 20520-64-3 R,R-, 38447-23-3 S,S- και 930-18-7 R,S-.
Ντιν Μπάροου

Ο Ντιν Μπάροου (Dean Oliver Barrow, 2 Μαρτίου 1951) είναι δικηγόρος και πολιτικός από την Μπελίζ και χρημαμάτισε πρωθυπουργός από τις 8 Φεβρουαρίου 2008 ως τις 12 Νοεμβρίου 2020. Είναι αρχηγός του Ενωμένου Δημοκρατικού Κόμματος (UDP).

 Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1951 και έκανε σπουδές στο Κολέγιο του Αγίου Μιχαήλ στην Μπελίζ και στη συνέχεια Νομικά στο Κίνγκστον της Τζαμάικας. Εξάσκησε το νομικό επάγγελμα με επιτυχία και εισήλθε στον πολιτικό στίβο το 1983. Είναι πατέρας 4 παιδιών, το μεγαλύτερο από τα οποία είναι ο διάσημος ράπερ Τζαμάλ Σάιν Μπάροου, ο οποίος γεννήθηκε το 1979. Τον Δεκέμβριο του 1983 εξελέγη στις τοπικές εκλογές και την επόμενη χρονιά εξελέγη βουλευτής και ανέλαβε υπουργικά καθήκοντα. Το 1989 επανεξελέγη , ωστόσο το κόμμα του δεν κέρδισε εκείνες τις εκλογές. Από το 1993 ως το 1998 ήταν αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών. Στη συνέχεια έγινε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και αρχηγός του κόμματος UDP αντικαθιστώντας τον Μανουέλ Εσκιβέλ σε αμφότερα τα αξιώματα. Στην αντιπολίτευση έμεινε μέχρι τη νίκη του κόμματός του στις εκλογές του 2008. Έπειτα από τη σαρωτική νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου του 2008, ανέλαβε την πρωθυπουργία την επόμενη ημέρα. Το UDP κέρδισε 25 επί συνόλου 31 εδρών και ο Μπάροου έγινε ο πρώτος έγχρωμος πρωθυπουργός στην ιστορία της Μπελίζ. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 2008. Το UDP κέρδισε ξανά τις γενικές αλλά και τις τοπικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Μάρτιο του 2012, αν και με μειωμένη πλειοψηφία. Τον Νοέμβριο του 2015 ο Μπάροου οδήγησε το UDP στις 4ες συνεχόμενες εκλογές. Ο Μπάροου ξεκίνησε την 3η συνεχή του θητεία στην πρωθυπουργία της χώρας του. Ο ίδιος δήλωσε ότι οι εκλογές του 2015 ήταν οι τελευταίες της πολιτικής του σταδιοδρομίας ως αρχηγού του κόμματος.
Δημήτριος Πετρόπουλος

Ο Δημήτριος Πετρόπουλος ήταν προύχοντας και προεστός των Σαλώνων. Οι Τούρκοι τον δηλητηρίασαν λόγω των φιλελεύθερων αισθημάτων του, των πατριωτικών του δράσεων και της ισχύος που είχε αποκτήσει.

 Κωνσταντίνος Σκόκος, επιμ. (1894). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελίδες 418–420. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Μαΐου 2008. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010. Κωνσταντίνος Σκόκος, επιμ. (1893). Ημερολόγιον Σκόκου. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Ανέστη Κωνσταντινίδου. σελίδες 417–427. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαρτίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010.