IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βεατρίκη Καρλ

Η Βεατρίκη Καρλ (γερμανικά: Beatrix Karl) (γεννημένη στις 10 Δεκεμβρίου 1967) είναι Αυστριακή ακαδημαϊκός και πολιτικός. Ήταν πρώην μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Αυστρίας, υπηρέτησε ως υπουργός Επιστήμης και Έρευνας (2010–2011) και Υπουργός Δικαιοσύνης (2011–2013) στην πρώτη κυβέρνηση Φάιμαν.

 Η Καρλ γεννήθηκε το 1967 στο Γκρατς της Στυρίας και μεγάλωσε στο Μπαντ Γκλάιχενμπεργκ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, ολοκλήρωσε πτυχίο Μάστερ το 1991 και διδακτορικό το 1995. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για το Κοινωνικό Δίκαιο και την Κοινωνική Πολιτική στο Μόναχο. Αρχικά το 2001 ήταν επίκουρη καθηγήτρια και τακτική καθηγήτρια από το 2003, στο alma mater της.Τον Οκτώβριο του 2017 η Καρλ διορίστηκε αντιπρύτανης του Pädagogische Hochschule Steiermark (Πανεπιστημιακό Κολλέγιο Εκπαίδευσης Δασκάλων στη Στυρία) με ευθύνη για την έρευνα και την ανάπτυξη. Η Καρλ ανεπιτυχώς έθεσε υποψηφιότητα στις πολιτειακές εκλογές της Στυρίας το 2005 για το Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα (ÖVP). Στις βουλευτικές εκλογές της Αυστρίας το 2006 κέρδισε μια θέση στο Εθνικό Συμβούλιο της Αυστρίας και επανεξελέγη το 2008. Από το 2009 έως το 2010 ήταν γενική γραμματέας της εργατικής οργάνωσης του ÖVP (ÖAAB).Στις 26 Ιανουαρίου 2010 η Καρλ διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο του Βέρνερ Φάιμαν, διαδεχόμενη τον Γιοχάνες Χαν ως Ομοσπονδιακή Υπουργός Επιστήμης και Έρευνας. Έκανε σχέδια για την επανεισαγωγή των διδάκτρων σε εθνικό επίπεδο για όλους τους φοιτητές πανεπιστημίου, μεταξύ άλλων μέτρων εξοικονόμησης κόστους. Μετακόμισε για να ηγηθεί του Υπουργείου Δικαιοσύνης σε έναν ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου τον Απρίλιο του 2011. Η Καρλ επικρίθηκε ευρέως μετά από σεξουαλική επίθεση στη φυλακή ενός 14χρονου, ο οποίος είχε κρατηθεί εσφαλμένα. Οι επικριτές την κατηγόρησαν ότι αγνόησε το τεκμήριο της αθωότητας , και οι ειδικοί δήλωσαν ότι η μακροχρόνια προφυλάκιση για ανηλίκους ήταν απαράδεκτη. Αργότερα παραδέχτηκε ότι το υπουργείο της δεν είχε χειριστεί σωστά την κατάσταση. Η Καρλ δεν διορίστηκε ξανά στη δεύτερη κυβέρνηση Φάιμαν και συνέχισε να είναι μέλος του κοινοβουλίου μέχρι τις εκλογές του 2017. Ήταν επίσης υποψήφια στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2014, αλλά το ÖVP δεν κέρδισε αρκετές έδρες, για να γίνει μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το 2018 επιλέχθηκε ως κυβερνητική επίτροπος της Αυστρίας για την Expo 2020 στο Ντουμπάι. Είναι η Κυρία της Τιμής του Τάγματος του Αγίου Γεωργίου (Αψβούργου-Λωρραίνης). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Beatrix Karl στο Wikimedia Commons
Αν μάθετε τίποτα

Η Αν μάθετε τίποτα είναι κοινωνική ταινία μεγάλου μήκους σε σκηνοθεσία Μιχάλη Γιαρίμουστα, παραγωγής του 1979.. Η διάρκεια της ταινίας είναι 75 λεπτά.Ήταν υποψήφια στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1979.

 Η ταινία πραγματεύεται τη μοναξιά μιας γυναίκας η οποία ζει σε μια χώρα με ολοκληρωτικό καθεστώς. Επίσης, βασικό στοιχείο της ταινίας είναι η δύσκολη επικοινωνία της γυναίκας με έναν άνδρα ο οποίος καταζητείται λόγω των πολιτικών πεποιθήσεων του. Αθηνά Μιχαλακοπούλου Πέτρος Ζαρκάδης Νίνα Παπαζαφειροπούλου Κώστας Πολιτίδης
Χαρτί θερμομεταφοράς

Το χαρτί θερμομεταφοράς χρησιμοποιείται για την αποτύπωση εκτυπωμένων σχεδίων σε υφάσματα και άλλες επιφάνειες καθώς και στη χειροτεχνία. Αρχικά, ένας συμβατός εκτυπωτής (laser, inkjet) εκτυπώνει το επιθυμητό σχέδιο στο χαρτί θερμομεταφοράς. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται μια πρέσα θερμομεταφοράς για να μεταφέρει την εκτυπωμένη εικόνα σε ρούχα, καμβά ή άλλη επιφάνεια.

 Η εκτύπωση σε κοινούς εκτυπωτές inkjet δεν είναι τόσο ανθεκτική (ως προς την αντοχή κατά το πλύσιμο των υφασμάτων), όσο η χρήση άλλων τύπων εκτυπωτών ή άλλων τεχνικών αποτύπωσης όπως η μεταξοτυπία. Εκτυπωτές με μελάνια εξάχνωσης χρησιμοποιούνται μόνο στις περιπτώσεις εκείνες όπου η τελική επιφάνεια που θα δεχτεί το σχέδιο έχει πολυεστερική σύνθεση (π.χ. συνθετικό ύφασμα) ή έχει πολυμερές επίστρωμα (π.χ. κεραμικά, ξύλο, γυαλί ή μέταλλο που έχουν υποστεί ειδική επεξεργασία). Αυτή η διαδικασία εκτύπωσης μετατρέπει το στερεό μελάνι σε αέριο, παραλείποντας την υγρή φάση. Αυτό το είδος εκτυπωτών χρησιμοποιείται κατά κόρον για τη βιομηχανική εκτύπωση σε μεγάλη κλίμακα, προσφέροντας καλύτερη ποιότητα αποτύπωσης του σχεδίου, με τη μέγιστη δυνατή ευκρίνεια. Το κόστος παραγωγής με αυτούς τους εκτυπωτές είναι το χαμηλότερο δυνατό, ενώ η ανθεκτικότητα των τυπωμένων σχεδίων σε βαμβακερές επιφάνειες είναι πολύ υψηλή. Η χρήση εκτυπωτών laser και των αντίστοιχων χαρτιών θερμομεταφοράς είναι η πλέον κατάλληλη για αποτύπωση σχεδίων σε επίπεδες επιφάνειες κεραμικού, μετάλλου, ξύλου ή γυαλιού που δεν έχουν υποστεί επεξεργασία (μη επιστρωμένες).
Σωτήρης Λεοντίου

Ο Σωτήρης Λεοντίου είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος και αριστερός μπακ. Έχει αγωνιστεί στις εθνικές κατηγορίες, φορώντας μεταξύ άλλων τη φανέλα του Παναθηναϊκού, από τον οποίο και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο. Ανήκει στον Π.Ο. Ψυχικού με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στα αθηναϊκά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών μέχρι την απόσυρση του και παράλληλα αποτελεί προπονητής των τμημάτων υποδομής του συλλόγου.

 Ο Λεοντίου γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου του 1984 στα Ιωάννινα και έχει ύψος 1,82. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τις ακαδημίες του Παναθηναϊκού και το 2002 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο και δόθηκε δανεικός αρχικά στον Γ.Σ. Μαρκό μέχρι το 2004 (Γ΄ Εθνική) και κατόπιν για μια σεζόν στη Β΄ Εθνική και την Προοδευτική. Το καλοκαίρι του 2005 επέστρεψε στην Παιανία υπογράφοντας νέο τεραετές συμβόλαιο. Αν και είχε αρκετό χρόνο συμμετοχής κατά τις δυο πρώτες χρονιές, ένας σημαντικός τραυματισμός κατά τη διάρκεια του ντέρμπι της πρεμιέρας της σεζόν 2007/08 με τον Ολυμπιακό, έπειτα από εναέρια σύγκρουση με τον Λούα Λούα, τον έχει αφήσει από τότε εκτός γηπέδων. Μετά από δύο χρόνια απουσίας παραχωρείται στην το 2009 στην Καβάλα ως δανεικός, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήθελε να αγωνιστεί στον ΠΑΣ Γιάννινα, και την επόμενη χρονιά στην Ηλιούπολη πάλι ως δανεικός. Πριν τον δανεισμό του είχε επεκτείνει το συμβόλαιό του μέχρι το 2012. Την περίοδο 2011-2012 αγωνίστηκε πάλι στον Παναθηναϊκό και το 2012, μετά την λήξη του συμβολαίου του, αποκτήθηκε από τον Απόλλωνα Σμύρνης, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής με συμβόλαιο ενός χρόνου. Τον επόμενο χρόνο αποκτήθηκε από τον Φωστήρα, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε στην Β' Εθνική και στη συνέχεια τον Σεπτέμβριο του 2014 από τον Θεσπρωτό Ηγουμενίτσας, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 1,5 χρόνο στην Γ' Εθνική. Τον Ιανουάριο του 2016 και μεσούσης της σεζόν 2015-16 υπέγραψε στο Αιγάλεω και αγωνίστηκε στο αθηναϊκό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2016 υπέγραψε στον Π.Ο. Ψυχικού, όπου αποτελεί προπονητής ακαδημιών του συλλόγου και παράλληλα αγωνίζεται ως ποδοσφαιριστής στα αθηναϊκά πρωταθλήματα, μέχρι και σήμερα.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1985-86

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1985-86 ήταν η εικοστή κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στην ιταλική πόλη Καζέρτα, αναμετρήθηκαν η κάτοχος του τίτλου Μπαρτσελόνα με τη Σκαβολίνι του Πέζαρο. Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Γιουβεντούτ Μπανταλόνα και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας (από το 2ο προημιτελικό όμιλο, σε βάρος των Σταντ Φρανσέ Παρί Γαλλίας και Βεβέ Μπασκέτ Ελβετίας). Στον 1ο προημιτελικό όμιλο ήταν πρώτη η Μπαρτσελόνα (5 νίκες-1 ήττα) με δεύτερη τη Σκαβολίνι που εκτόπισε πολύ δύσκολα την τρίτη Γιουγκοπλάστικα Σπλιτ (KK Split), ενώ ουραγός εδώ ήταν η αυστριακή Βιενα UBSC.

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 22 ομάδες, δυο περισσότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 12 (6 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών. Έγιναν οκτώ διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Χαακσμπέργκεν Τονέγκο/Χατράνς, Τσέπελ SC, Χάουκαρ Χαφναφιόρδουρ (Ισλανδία), Φενερμπαχτσέ Ιστάνμπουλ, ΤΣΣΚΑ Σόφιας, Σπάρτα Μπερτράνζ (Λουξεμβούργο), ENAD Λευκωσίας και Σαλζίν Μέρκσεμ (Βέλγιο). Εδώ, το παιχνίδι έχασαν έξι ακόμη σύλλογοι: Οι ΠΑΟ, Μακάμπι Χάιφα, Κότκα KTP, Χέμοσβιτ Σβιτ BK (Σλοβενία), Μάντσεστερ Τζάιαντς ATS και Τάμπυ Μπάσκετ (Σουηδία). Στους πρώτους αγώνες, η Σκαβολίνι υποδέχτηκε τη Μπαδαλόνα και η Μπαρτσελόνα την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Στο Πέζαρο, οι ιταλοί επικράτησαν με εννέα πόντους διαφορά (109-100) και στη Βαρκελόνη οι καταλανοί νίκησαν άνετα τους ρώσους (100-81). Έτσι, ενώ η ρεβάνς ήταν διαδικαστική υπόθεση για τη Μπαρτελόνα (έχασε 88-84 στη Μόσχα), δεν έγινε το ίδιο στον επαναληπτικό μεταξύ Γιουβεντούτ και Σκαβολίνι. Οι ισπανοί κατάφεραν να ισοφαρίσουν τη διαφορά (103-94) και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Τελικά, η Σκαβολίνι (με πρωταγωνιστή τον ιταλο-αμερικανό Μάικλ Σιλβέστερ που σημείωσε 36 πόντους) πήρε τη μεγάλη πρόκριση, αφού ηττήθηκε με επτά πόντους (τελικό σκορ 114-107 υπέρ της Μπανταλόνα). Στο μεγάλο Τελικό, διαιτήτευσε ο έλληνας Σταύρος Δουβής. Η Μπαρτσελόνα με κορυφαίο το διεθνή καναδό σέντερ Γκρεγκ Γουίλτζερ έφθασε σε μια άνετη νίκη (101-86), επαναλαμβάνοντας το θρίαμβο της Γκρενόμπλ και ολοκληρώνοντας έτσι την τριετή κυριαρχία των ισπανικών συλλόγων. Από την άλλη, η Σκαβολίνι, παρότι αγωνίσθηκε σε ιταλικό έδαφος, απέτυχε να ξανανιώσει όπως τρία χρόνια πριν στη Μαγιόρκα, όταν είχε στεφθεί Κυπελλούχος Ευρώπης επί της Βιλερμπάν. Οι συνθέσεις. Μπαρτσελόνα (Αίτο Γκαρθία Ρενέσες): Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ 10, Τσίκο Σιμπίλιο 25, Γουίλτζερ 12, Μαρκ Σμιθ (ΗΠΑ) 23, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο 22, Στιβ Ντέιλ Τράμπο (ΗΠΑ) 1, Άνσα 2, ντε λα Κρούθ 4, Κρέσπο, Φερνάντεθ, Μαρτίνεθ, Γ. Σολέρ, Ερεδέρο, Χ. Ορτίθ 2. Σκαβολίνι (Τζιανκάρλο Σάκο): Σιλβέστερ 18, Φρέντρικ (ΗΠΑ) 32, Τζαμπολίνι 4, Άριο Κόστα 5, Βάλτερ Μανίφικο 16, Αντρέα Γκράτσις, Τίλις (ΗΠΑ) 11, Αουρέλι, Μάρας, Φράνκο, Τσιπολάτ, Μερλίτι, Μινέλι, Ταλέβι. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Στυλιανός Σεφεριάδης

Ο Στυλιανός Σεφεριάδης (1873 - 1951) ήταν Έλληνας μεταφραστής και νομικός που διετέλεσε καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρύτανης του ίδιου πανεπιστημίου, καθώς και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

 Γεννήθηκε στη Σμύρνη και σπούδασε νομική στο Αιξ της Γαλλίας αποκτώντας διδακτορικό από το πανεπιστήμιο του Παρισιού στις αρχές του 1897. Ασχολήθηκε σε νεαρή ηλικία με τη λογοτεχνία. Το 1902 κέρδισε για την ποιητική συλλογή του «Θεός ο τα πάντα τεύχων» το μόλις ιδρυθέν Πανιώνιον Βραβείον ενώ ένα χρόνο αργότερα έγραψε ένα θεατρικό μονόπρακτο με τον τίτλο Τρελλός για έρωτα, αν και δεν είναι σαφές πότε ανέβηκε το έργο ή εάν δημοσιεύθηκε ποτέ. Το 1907 μετέφρασε τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή στη δημοτική (αντί για την επίσημη καθαρεύουσα). Η τόλμη αυτή του Σεφεριάδη, «να αναπλάσει το αρχαίο κείμενο του Σοφοκλή σε κοινή καθομιλουμένη 'σκανδάλισε' πολλούς από τους επιφανείς πολίτες (ενν. της Σμύρνης), όταν μετά τρία χρόνια, δηλαδή το 1910, ανέβηκε στον "Αθλητικό Όμιλο": Οι αντιδράσεις άγγιξαν τα όρια της εξέγερσης». Το 1924 θα εκδοθούν οι μεταφράσεις των τραγουδιών για την Ελλάδα του Λόρδου Βύρωνα, που κάνει, με το ψευδώνυμο Στέφανος Μύρτας σε γλώσσα δημοτική. Ιδιώτευσε ως δικηγόρος στη Σμύρνη, όπου υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στο γαλλικό προξενείο. Η διαμάχη που θα εκδηλωθεί το 1912 σχετικά με τη Σάμο, όταν ο Θεμιστοκλής Σοφούλης καθοδήγησε εξέγερση του πληθυσμού κατά των Τούρκων, προκάλεσε το ναυτικό αποκλεισμό του νησιού από την Αγγλία και τη Γαλλία. Ο Σεφεριάδης συμμετείχε στα γεγονότα, για πρώτη φορά με επίσημη ιδιότητα, συνοδεύοντας το Γάλλο πρόξενο της Σμύρνης, στη σύσκεψη των Γενικών προξένων της Αγγλίας, Γαλλίας, και Ρωσίας η οποία πραγματοποιήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1912 στην αίθουσα συμβουλίων του Κοινοβουλίου της Σάμου. Το 1913 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1919 εξελέγη καθηγητής διεθνούς δικαίου στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1920 έγινε τακτικός. Το 1921 απομακρύνθηκε για πολιτικούς λόγους από τη θέση του, στην οποία επανήλθε το 1923. Αποχώρησε από το πανεπιστήμιο το 1938 με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Διετέλεσε κοσμήτορας της νομικής σχολής (1927 - 1928, 1937 - 1938), προπρύτανης (1934 - 1935) και πρύτανης (1933 - 1934), ενώ μεταξύ 1930 και 1932 ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Πάντειου Πανεπιστημίου. Το 1933 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα του διεθνούς δικαίου.Επίσης είχε διατελέσει νομικός σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, μέλος της ειδικής επιτροπής επιλογής καθηγητών του νεοιδρυθέντος τμήματος Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέλος του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης καθώς και μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας κατά την ίδρυσή του.Απεβίωσε στο Παρίσι στις 6 Αυγούστου του 1951 από εγκεφαλικό, το τελευταίο από μία σειρά παρόμοιων επεισοδίων. Ετάφη στο προάστιο Εζανβίλ της Γαλλικής πρωτεύουσας. Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο με τη Δέσποινα Τενεκίδη με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον Γεώργιο Σεφέρη, ποιητή και διπλωμάτη, τον Άγγελο Σεφεριάδη, ποιητή, και την Ιωάννα Τσάτσου, συγγραφέα και σύζυγο του Κωνσταντίνου Τσάτσου. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε τη Γαλλίδα Τερέζ Λεφόρ.
Κερύνεια Αχαΐας

Η Κερύνεια, αποκαλούμενη και Άνω Κερύνεια, είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Αιγιαλείας. Στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα ανήκει και ο νέος οικισμός της Κερύνειας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 35 κατοίκους και συνολικά η πρώην ομώνυμη κοινότητα 362 κατοίκους.

 Η ονομασία προέρχεται από την Αρχαία Κερύνεια, οι κάτοικοι της οποίας αποίκησαν και έδωσαν το όνομά της στην Κερύνεια της Κύπρου. Στα πεδινά βρίσκεται και το σχετικά καινούριο χωριό της Κερύνειας, η Νέα Κερύνεια, ο κάτοικοι του οποίου προέρχονται από το ορεινό χωριό, το οποίο με τη σειρά του αποκαλείται και Άνω Κερύνεια. Τα δύο χωριά απέχουν 4 χλμ. Στο χωριό βρίσκεται ιστορικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο Επισκόπου Μύρων της Λυκιας. Η Κερύνεια αδελφοποιήθηκε με τη συνονόματη πόλη της Κύπρου το 2007. Στην Κερύνεια κάθε καλοκαίρι γίνονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις «Ελίκεια - Ποσειδώνια». Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κερύνειας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κερύνειας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 11/07/2018.
Κατάλογος αστέρων του Τοξότη

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Τοξότη παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τοξότη κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
Σινέμ Ουνσάλ

Η Σινέμ Ουνσάλ (Sinem Ünsal, 21 Ιουνίου 1993) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.Είναι γνωστή για τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά Kızım, Siyah Beyaz Aşk και Mucize Doktor.

 Γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1993 στη Σμύρνη ως το δεύτερο παιδί της οικογένειάς της. Η μητέρα της έχει καταγωγή από την Κιρκασία, ενώ ο πατέρας της είναι από το Αζερμπαϊτζάν.Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Eskişehir Osmangazi με πτυχίο Συγκριτικής Λογοτεχνίας. Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός το 2017. Σινέμ Ουνσάλ στην IMDb Σινέμ Ουνσάλ στο Instagram
Εκκλησία Προφήτη Ηλία (Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας)

Η Εκκλησία Προφήτη Ηλία, παλαιότερα γνωστή ως Εκκλησία της Παναγίας των Καταλανών, ήταν εκκλησία στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, επίσης γνωστής ως «σιταροπάζαρο» κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου, η οποία κατεδαφίσθηκε το 1843 κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών που έλαβαν χώρα εντός της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, από τη συγκεκριμένη εκκλησία σώζεται μόνον τοιχογραφική αναπαράσταση της Παναγίας, η οποία και φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.

 Βρισκόταν στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, κοντά στην πύλη της Αθηνάς. Ο ναός μας είναι γνωστός από ένα σχέδιο του Πωλ Ντυράν (Paul Duran), στο οποίο εικονίζεται ένας σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός αθηναϊκού τύπου, δηλ. ο τρούλος του είναι οκταγωνικός με κολονάκια στις ακμές, του 10ου αι. Το μόνο που σώζεται είναι μια τοιχογραφία με την Παναγία καθήμενη σε κυλινδρικό μαξιλάρι, μεταξύ δένδρων και φυτών, που δηλώνουν τον Παράδεισο. Η τεχνοτροπία είναι βυζαντινή με δυτικές επιρροές (φραγκοβυζαντινή). Εκατέρωθεν της Παναγίας υπάρχουν θυρεοί και τα αρχικά FA (Φραντσέσκο Ατσαγιόλι) και LC (Λεονάρντο Κονταρίνι). Ο Φραντσέσκο Α΄ ήταν δούκας των Αθηνών τον 15ο αι., και η οικογένειά του είχαν γίνει Κύριοι των Αθηνών μετά τους Καταλανούς. Ο Λεονάρντο ήταν γενουάτης ευγενής και ίσως ο ναός να είχε δοθεί στη γενουατική κοινότητα της πόλης. Η τοιχογραφία θα βρισκόταν εσωτερικά στο τύμπανο άνω της θύρας του ναού. Οι θυρεοί θεωρήθηκαν από τους κατοίκους Καταλανικοί και έτσι από την τοιχογραφία αυτή ο ναός απεκαλείτο εσφαλμένα "Παναγία των Καταλανών". Κατά την οθωμανική περίοδο στην περιοχή γινόταν εμπόριο σιταριού (σιταροπάζαρο).Κατά τις ανασκαφές του χώρου της Ρωμαϊκής αγοράς και προκειμένου να ολοκληρωθεί η αρχαιολογική έρευνα, ο ερειπωμένος ναός κατεδαφίσθηκε το 1843 από τον Λ. Καυταντζόγλου. Πιο πριν αποκόλλησε την τοιχογραφία της Παναγίας, η οποία έμεινε στην κατοχή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Αργότερα παραδόθηκε στη Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία και τώρα εκτίθεται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Έχει διαστάσεις 117 Χ 157 εκ.
Ανέτ Κέλερμαν

Η Ανέτ Κέλερμαν (αγγλικά: Annette Marie Sarah Kelermann‎, 6 Ιουλίου 1887-6 Νοεμβρίου 1975) ήταν Αυστραλή επαγγελματίας αθλήτρια της κολύμβησης, ηθοποιός του "βαριετέ" και του σινεμά, χορεύτρια μπαλέτου, σχεδιάστρια μόδας και συγγραφέας. Υπήρξε μία από τις πρώτες γυναίκες παγκοσμίως που τόλμησαν να εμφανιστούν σε παραλία φορώντας ολόσωμο μαγιό, σε μια εποχή που τα ήθη ήταν πολύ αυστηρά σχετικά με τα γυναικεία πρότυπα σεμνότητας.

 Η Κέλερμαν γεννήθηκε στο Μάρικβιλ στην επαρχία της Νέας Νότιας Ουαλίας της Αυστραλίας στις 6 Ιουλίου του 1887 παιδί του Frederick William Kellermann (Αυστραλός μουσικός) και της Γαλλίδας Alice Ellen Charbonnet (πιανίστα και καθηγήτρια μουσικής). Η Κέλερμαν, ως παιδί υπέφερε από αδυναμία στα πόδια, έτσι οι γονείς της από την ηλικία των 6 ετών την έστρεψαν στην κολύμβηση. Η μικρή, σύντομα κατάφερε όχι μόνο να ενδυναμώσει το μυϊκό της σύστημα (στα 13 της χρόνια το πρόβλημα είχε ήδη εξαφανισθεί) αλλά και να αναδειχθεί σε επαγγελματίας κολυμβήτρια με σημαντικές διακρίσεις (στα 15 της κέρδισε την πρώτη της κούρσα). Ασχολούμενη παράλληλα με τον αθλητισμό, την υποκριτική και το χορό, η Κέλερμαν προκάλεσε παγκόσμιο σάλο, όταν το καλοκαίρι του 1907 εμφανίσθηκε σε μια πλαζ της Βοστόνης των ΗΠΑ φορώντας ένα –τολμηρότατο για την εποχή– ολόσωμο μαγιό και συνελήφθη από όργανα της τάξης για «προσβολή της δημόσιας αιδούς». Παραπέμφθηκε άμεσα στο δικαστήριο, όπου, απολογούμενη, τόνισε ότι στόχος της δεν ήταν να σκανδαλίσει, αλλά ως επαγγελματίας κολυμβήτρια είχε επιλέξει ένα μαγιό το οποίο τη διευκόλυνε στην προπόνησή της. Ο δικαστής δέχθηκε τους ισχυρισμούς της και την αθώωσε, με την προϋπόθεση κάτω από το μαγιό της να φορά ένα μαύρο κολάν, το οποίο δεν θα εξέθετε τα πόδια της στη δημόσια θέα. Το παράδειγμά της ενέπνευσε πολλές γυναίκες να τη μιμηθούν, αμφισβητώντας τις έως τότε καθιερωμένες αντιλήψεις περί χρήσης ενός μαγιό το οποίο ήταν ένα απόλυτα δύσχρηστο φόρεμα που δυσχέραινε τις κινήσεις των κολυμβητριών μέσα στο νερό, καθιστώντας την κολύμβηση, ουσιαστικά, αδύνατη. Μάλιστα η Κέλερμαν ίδρυσε αργότερα έναν δικό της οίκο μόδας που σχεδίαζε είδη γυναικείων, ολόσωμων μαγιό. Εκμεταλλευόμενη την απήχησή της, η Κέλερμαν στράφηκε και στο σινεμά, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές ταινίες με πιο γνωστή την A Daughter of the Gods (1916) όπου εμφανίσθηκε γυμνή με μόνο τα μαλλιά της να καλύπτουν τα επίμαχα σημεία του σώματός της. Υπήρξε ακόμη συγγραφέας βιβλίων για φυσική άσκηση, παιδικών ιστοριών, ενώ άφησε και την αυτοβιογραφία της. Στην προσωπική της ζωή ήταν παντρεμένη με τον Αμερικανό καλλιτεχνικό ιμπρεσάριο James Sullivan αλλά δεν απέκτησε παιδί. Πέθανε στην ηλικία των 88 ετών στις 6 Νοεμβρίου του 1975. «Πριν από 109 χρόνια συνελήφθη η πρώτη κολυμβήτρια που φόρεσε αποκαλυπτικό μαγιό και έγινε σταρ στο Χόλιγουντ».
Αλαξάντου

Ο Αλαξάντου (Χεττιτική γλώσσα: 𒀀𒆷𒀝𒊭𒀭𒁺𒍑 Alâkšândûš), ήταν βασιλιάς της αρχαίας πόλης Βιλούσα που συνήψε συνθήκη με τον Χετταίο βασιλιά Μουβατάλις Β΄ περ. το 1280 π.Χ. Μια αντίστοιχη συνθήκη είναι πιθανό να συνήφθη νωρίτερα και με τον πατέρα του Μουβατάλις, τον Μουρσίλις Β΄. Το όνομά του έχει αρχαιοελληνική προέλευση και αντιστοιχεί στο ελληνικό Αλέξανδρος.

 Ο Αλαξάντου ήταν διάδοχος του Κουκκούννι χωρίς να είναι γνωστό αν ήταν άμεσος διάδοχός του. Στην συνθήκη ο Μουβατάλις αναπολεί την φιλική σχέση μεταξύ του παππού του, Σουπιλουλιούμα Α΄, και του Κουκούνι και επικαλείται την μακρά φιλία τριών αιώνων μεταξύ των Χετταίων και της Βιλούσας που ανάγεται στην βασιλεία του Χατουσίλις Α΄. Ο Μουβατάλις στην επιστολή του υποβαθμίζει τη σημασία της βασιλικής καταγωγής, υποδηλώνοντας ότι ο Αλαξάντου είχε έρθει στην εξουσία όχι με εξ αίματος διαδοχή, αλλά με άλλον τρόπο χωρίς να έχει συγγένεια αίματος με τον Κουκύνι. Αυτή η λεπτομέρεια υπονοεί, σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, πως ο Αλαξάντου ήταν ίσως Έλληνας ηγεμόνας με το όνομα Αλέξανδρος και έχει συνδεθεί με τον Ομηρικό ήρωα Αλέξανδρο του Ιλίου, ο οποίος είναι γνωστός και ως Πάρις της Τροίας. Η υπόθεση παραμένει αβέβαιη δεδομένου ότι ο Αλαξάντου έζησε περίπου μισό αιώνα νωρίτερα από την περίοδο που σχετίζεται συνήθως με τον Τρωικό Πόλεμο. Όπως και να ΄χει, το όνομα Alaksandu δεν συνάδει με την ονομαστική παράδοση της Ανατολίας και εξακολουθεί να θεωρείται μεταγραφή του ελληνικού ονόματος Αλέξανδρος. Ένας από τους Θεούς που εγγυώνται τους όρους της συνθήκης είναι ο Απαλιούνας (A-ap-pa-li-u-na-aš) που συχνά αξισώνεται με τον Θεό Απόλλωνα. Ο Απόλλων απεικονίζεται στην Ιλιάδα ως υποστηρικτής των Τρώων και αυτός που βοήθησε τον Πάρι να σκοτώσει τον Αχιλλέα. Τροία Βιλούσα Αχαιοί Τρωικός Πόλεμος
Γκίλμπερτ Λιούις

Ο Γκίλμπερτ Νιούτον Λιούις (Gilbert Newton Lewis, 23 Οκτωβρίου 1875 – 23 Μαρτίου 1946), επίτιμο μέλος της Βασιλικής Εταιρείας της Αγγλίας ήταν σημαντικός Αμερικανός φυσικοχημικός. Υπάρχουν βάσιμοι ισχυρισμοί ότι αδίκως δεν του απονεμήθηκε το Νόμπελ της Χημείας.

 Είναι γνωστός στην επιστήμη της Χημείας για τις σημαντικές συνεισφορές του: για την ανακάλυψη του ομοιοπολικού δεσμού, της αρχής του ηλεκτρονιακού ζεύγους, της ηλεκτρονιακής δομής κατά Λιούις και άλλες συνεισφορές, όπως στη θεωρία σθένους - δεσμού, που διαμόρφωσε τις σύγχρονες θεωρίες για τη χημική δεσμολογία. Ο Λιούις, ακόμη, συνεισέφερε επιτυχημένα στη θερμοδυναμική, στη φωτοχημεία, στον ισοτοπικό διαχωρισμό, καθώς επίσης και στην οξεοβασική θεωρία κατά Λιούις. Ο Γκίλμπερτ Νιούτον Λιούις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1875, στο Γουάιμαουθ της Μασαχουσέτης (Weymouth, Massachusetts). Αφού έλαβε το διδακτορικό του στη χημεία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ (Harvard University) και μελέτησε επιπλέον στη Γερμανία και στις Φιλιππίνες, ο Λιούις μετακόμισε στην Καλιφόρνια για να διδάξει χημεία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ (California, Berkeley.). Το 1912, προτάθηκε και έγινε κοσμήτορας της Σχολής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, σχολή η οποία ανεδείχθη ως μία από τις καλύτερες της εποχής εκείνης, με σημαντικούς ερευνητές. Ως ένας καθηγητής πανεπιστημίου, ενσωμάτωσε τις αρχές της θερμοδυναμικής στο πρόγραμμα του χημικού τμήματος και μεταρρύθμισε τη χημική θερμοδυναμική με ένα μαθηματικά αυστηρό τρόπο, που ήταν όμως προσιτός και στους κοινούς προπτυχιακούς χημικούς. Άρχισε να μετρά τις τιμές της ελεύθερης ενέργειας σε αρκετές χημικές διεργασίες, και ανόργανες και οργανικές. Το 1916, πρότεινε τη θεωρία του για τη δεσμολογία και πρόσθεσε την πληροφόρηση για τα ηλεκτρόνια στον Περιοδικό πίνακα των χημικών στοιχείων. Το 1926, ο Λιούις εισήγαγε τον όρο «φωτόνιο» για τη μικρότερη μονάδα της ενέργειας ακτινοβολίας. Το 1933, άρχισε την έρευνά του στον ισοτοπικό διαχωρισμό. Ο Λιούις εργάστηκε με το υδρογόνο και κατάφερε να διαχωρίσει ένα δείγμα βαρέως ύδατος. Μετά ασχολήθηκε με την οξεοβασική θεωρία του, και εργάστηκε στο πεδίο της φωτοχημείας, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της ζωής του. Ήταν ένας «αδελφός» στο ΑΧΣ, δηλαδή της «Επαγγελματικής Αδελφότητας Χημείας». Παρόλο που προτάθηκε 41 φορές για Νόμπελ, ο Λιούις, πολύ παράξενα, ποτέ δεν έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, πιθανώς για λόγους ζήλιας ή/και αντιπαλότητας με ορισμένους συναδέλφους του. Στις 23 Μαρτίου 1946, ο Λιούις βρέθηκε νεκρός στο εργαστήριό του στο Μπέρκλεϋ, ενώ χρησιμοποιούσε υδροκυάνιο, γεγονός που έκανε πολλούς να ισχυριστούν ότι η αιτία του θανάτου του ήταν η αυτοκτονία. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι έπασχε και από μελαγχολία. Μετά το θάνατο του Λιούις, τα παιδιά του ακολούθησαν την καριέρα του πατέρα τους ως χημικοί.
Γέφυρα του Αρκαδικού

Η Γέφυρα του Αρκαδικού, γνωστή και ως Γέφυρα της Καζάρμας (σημερινή τουριστική σήμανση/πινακίδα: Μυκηναϊκή Γέφυρα Α΄) είναι μυκηναϊκή γέφυρα, που βρίσκεται στο χωριό Αρκαδικό Αργολίδας. Θεωρείται η αρχαιότερη διατηρημένη γέφυρα της Ευρώπης και πιθανότατα του κόσμου, καθώς και η αρχαιότερη μονότοξη γέφυρα που παραμένει μέχρι σήμερα σε χρήση. Η γέφυρα χτίστηκε την Εποχή του χαλκού, μάλλον τον 13ο αιώνα π.Χ. και ήταν μέρος του οδικού δικτύου που είχαν κατασκευάσει οι Μυκηναίοι στην περιοχή της Αργολίδας, για τη διασύνδεση της Επιδαύρου με τις Μυκήνες και την Τίρυνθα. Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη από γιγαντιαίους ογκόλιθους, χαρακτηριστικό των κυκλώπειων μυκηναϊκών κατασκευών. Έχει μήκος 22 μέτρα, πλάτος 5,6 μέτρα και ύψος 4 μέτρα. Εκτός από την γέφυρα του Αρκαδικού στην ευρύτερη περιοχή σώζονται άλλες τέσσερις παρόμοιες γέφυρες, με σημαντικότερες τη γέφυρα στο Γαλούση (κάποιες πηγές θεωρούν αυτήν αρχαιότερη) και το «Πετρογεφύρι» (πινακίδα: Μυκηναϊκή Γέφυρα Β΄).

 Όπως όλες οι Μυκηναϊκές γέφυρες, η γέφυρα του Αρκαδικού στηρίζεται σε μεγάλους ακανόνιστους ασβεστολιθικούς ογκόλιθους, οι οποίοι δημιουργούν το λεγόμενο «εκφορικό σύστημα». Για τη δημιουργία αυτού του συστήματος αρχικά στο κάτω μέρος της δομής τοποθετήθηκαν μεγάλοι λίθοι σε φυσικό βραχώδες έδαφος. Το κάτω μέρος του ανοίγματος της δομής (κοίτη του ποταμού), αποτελούταν από μια κάτω πλάκα, η οποία σχημάτιζε ένα ξεχωριστό, αρκετά υψηλό κατώφλι. Πάνω και γύρω από το κατώφλι, τοποθετήθηκαν οριζόντιες πλάκες, οι οποίες παρείχαν σταθερότητα για τους κάτω ογκόλιθους και, ταυτόχρονα, βάσεις για ένα άλλο στρώμα ανώτερων ογκόλιθων. Πιο πάνω, υπήρχε μια άλλη πλατφόρμα όπου, πιθανώς, τοποθετήθηκαν πέτρες, οι οποίες αποτελούσαν τον δρόμο. Οι Μυκηναίοι κατασκεύαζαν γέφυρες με δυο διαφορετικά εκφορικά συστήματα: με καμάρα ή τριγωνικό άνοιγμα. Η μετακίνηση και τοποθέτηση των λίθων πιθανότατα γινόταν με κύληση αυτών κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γέφυρας, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία, που να αποδεικνύουν την ύπαρξη και χρήση σκαλωσιών. Αυτή η θεωρία δικαιολογεί τη μερική επεξεργασία των λίθων σε αντίθεση με τους σμιλεμένους ογκόλιθους σε αντίστοιχα κυκλώπεια έργα της εποχής. Υπουργείο πολιτισμού, Η αρχαία γέφυρα του Αρκαδικού Αρχειοθετήθηκε 2007-08-21 στο Wayback Machine. Η ακρόπολη και η γέφυρα του Αρκαδικού
Σκοροδίτης

Ο σκοροδίτης (αγγλ. scorodite) είναι ορυκτό ένυδρο αρσενικικό άλας του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στην αρχαία ελληνική λέξη σκόροδον ( = σκόρδο), λόγω της οσμής σκόρδου που αναδύει όταν θερμανθεί και η οποία οφείλεται στο περιεχόμενο αρσενικό.

 Είναι δευτερογενές ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης σουλφιδίων (κυρίως μικτών θειούχων) που περιέχουν αρσενικό. Είναι δίμορφος με τον παρασκοροδίτη (ίδια χημική σύσταση, τριγωνικό σύστημα), ενώ σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον μανσφιλντίτη (mansfieldite, AlAsO4 . 2H2O) και τον ιανομανίτη (Yanomanite, InAsO4 . 2H2O). Απαντά, σε μικρές συνήθως ποσότητες, σε πολλά σημεία του κόσμου. Δεν χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα, λόγω, όμως, χρωμάτων και διαφάνειας είναι δείγμα περιζήτητο από τους συλλέκτες. Πολύ όμορφα δείγματα κρυστάλλων του ανευρίσκονται στη Γερμανία (Σαξωνία και Μέλας Δρυμός), τη Βρετανία (Κορνουάλλη), την Τσεχία, την Αυστρία (Καρινθία), τη Γαλλία, τη Βραζιλία (περιοχή Minas Gerais), τις περιοχές Zacatecas και Mapimi του Μεξικού, την περιοχή Kiura της Ιαπωνίας, την Αλγερία, την Αυστραλία και τις Πολιτείες Γιούτα και Νεβάδα. Στην Ελλάδα απαντά στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχές Καμάριζα, Πιθαροπούσι και Πασαλιμάνι). Handbook of Mineralogy Mindat.org Galleries.com Webmineral.com Mineral Atlas Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372
Βάντια Σαμέντοβα

Η Βάντια Σαμέντοβα (γεννήθηκε την 24 Νοεμβρίου 1924 στο Μπακού, πέθανε την 24 Οκτωβρίου 1965 ) ήταν μία Αζερμπαϊτζανή καλλιτέχνιδα που ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική. Είναι γνωστή για τα πορτρέτα και τις τοπιογραφίες της .

 Το 1944 η Βάντια Σαμάντοβα αποφοίτησε από την Κρατική Σχολή Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν . Η διπλωματική της εργασία ήταν μία συλλογική προσωπογραφία των Αζερμπαϊτζανών συνθετών . Παράλληλα με τη δημιουργική της δραστηριότητα, είχε επίσης δημόσια και εκπαιδευτικά ενδιαφέροντα . Τα έργα της Σαμάντοβα έχουν εκτεθεί σε διεθνείς εκθέσεις στη Βιέννη, το Κάιρο, τη Βηρυτό , τη Βαρσοβία, το Βερολίνο, τη Βουδαπέστη και τη Σόφια . Η Σαμάντοβα πέθανε την 24 Οκτωβρίου 1965 στο Μπακού από μια μακροχρόνια ασθένεια. Όπως ζήτησε η ίδια, τάφηκε σε ένα κοινό μουσουλμανικό νεκροταφείο . Στα τέλη του 1966 άνοιξε η μεταθανάτια έκθεση έργων της Σαμάντοβα στο καλλιτεχνικό σαλόνι της Ένωσης Καλλιτεχνών του Αζερμπαϊτζάν στο Μπακού. Στα περίπου 200 έργα της καλλιτέχνιδας που συγκεντρώθηκαν στην έκθεση περιλαμβάνονται: πορτρέτα, γενικές εικόνες, τοπία, νεκρές φύσεις, ελαιογραφίες, υδατογραφίες και ζωγραφιές με παστέλ.
Βραβείον Σοφίης

Το «Βραβείον Σοφίης» απονέμεται σε προσωπικότητες, οι οποίες με τις πράξεις τους υπηρετούν τις Αξίες του Ανθρωπισμού. Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε συνεργασία με το Δήμο Δελφών καθιέρωσαν την απονομή του συγκεκριμένου τίτλου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων προς τιμήν του Δελφικού Ιδεώδους. Η απονομή του συγκεκριμένου τίτλου έγινε για πρώτη φορά, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 3ου Θερινού Σχολείου Δελφών στις 22 Αυγούστου 2007, ως "Εύφημος Μνεία-Βραβείον Σοφίης". Το έτος 2008, το όνομα του βραβείου έγινε: "Βραβείον Σοφίης διά πράξεις Έλληνος ανθρώπου".

 Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος - Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και Πάσης Αλβανίας Θύμιος Καρακατσάνης - Ηθοποιός, Σκηνοθέτης Κυριάκος Τσολερίδης - Λοχίας καταδρομών Πέτρος-Τζαννέτος Κοντογούρης - Επιχειρηματίας Προμηθέα - Μαθηματικός Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού Edward Larson. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Georgia, βραβείον Pulitzer 1998 στην Ιστορία David Holton. Καθηγητής Μεσαιωνικής και Σύγχρονης Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, στο Πανεπιστήμιο του Cambridge Καναράκης Γεώργιος. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Charles Sturt της Αυστραλίας Πρόδρομος Εμφιετζόγλου. Επιχειρηματίας Γιάννης Σμαραγδής. Σκηνοθέτης Αποστολή πυροσβεστών, που με κίνδυνο της ζωής τους βοήθησαν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς στην Αρχαία Ολυμπία Θεόδωρος Καλλίνος. Ιστορική μορφή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Ιδρυτής της Παγκόσμιας Αμφικτυονίας Οικουμενικού Ελληνισμού Χαρά Νικοπούλου. Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε σχολείο του Έβρου Σωτήριος Πράπας. Διευθυντής Καρδιοχειρουργικής Κλινικής Νοσοκομείου Ερρίκος Ντινάν Horst Schneider. Professor, Dr. rer. Nat. Universität Saarbrücken, Germany Μέρω Κεσεσίογλου. Γενική πρόξενος της Ακτής του Ελεφαντοστού και πρόεδρος της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης "Ελληνική Δράση Αφρικής" Χρίστος Μανέας. Δικηγόρος Νικόλαος Α. Παππαδάκης. Εφοπλιστής Χαράλαμπος Ταϊγανίδης. Έλληνας αθλητής της κολύμβησης, παραολυμπιονίκης & παγκόσμιος πρωταθλητής Zhores Ivanovich Alferov. Φυσικός και ακαδημαϊκός, Ρωσία Deng Wei. Καθηγητής τεχνών στο πανεπιστήμιο Tsinghua του Πεκίνου http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_07.html http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_08.html http://benl.primedu.uoa.gr/conference/school_delphi_09.html
Το Τελευταίο Σημείωμα

Το Τελευταίο Σημείωμα είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 2017, σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Βασίζεται στην εκτέλεση των 200 ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων ως αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού από Έλληνες αντάρτες το 1944.

 Ανδρέας Κωνσταντίνου ως Ναπολέων Σουκατζίδης Αντρέ Χένικε (André Hennicke) ως Καρλ Φίσερ Μέλια Κράιλινγκ (Melia Kreiling) ως Χαρά Λιουδάκη Τάσος Δήμας ως Κώστας Γιώργος Καραμαλέγκος ως Νίκος Μαριακάκης Βασίλης Κουκαλάνης ως Σαράντος Λουκάς Κυριαζής ως Κόβατς Κωνσταντίνα Χατζηαθανασίου ως Ξένια Το Τελευταίο Σημείωμα - το Trailer της ταινίας Το Τελευταίο Σημείωμα στην IMDb
Ποικίλιον το ερυθρόπουν

Το Ποικίλιον το ερυθρόπουν (Poecilium rufipes, συνώνυμο με Phymatodes rufipes) είναι κολεόπτερο από την οικογένεια Cerambycidae και την υποοικογένεια Cerambycinae. Όλα τα επτά ευρωπαϊκά είδη του γένους Ποικίλιον, το Poecilium rufipes το Poecilium alni , το Poecilium fasciatum το Poecilium glabratum το Poecilium lividum το Poecilium puncticolle και το Poecilium pusillum συναντάμε και στην Ελλάδα.

 Το έντομα αποκτά μήκος πέντε μέχρι οχτώ χιλιοστών. Το σώμα είναι επίμηκες και τριχωτό. Με εξαίρεση τη βάση των κεραιών και το μεγάλο μέρος των ποδιών το χρώμα του Ποικίλιον το ερυθρόπουν είναι σκούρο μπλε. Το κεφάλι είναι πιο φαρδύ παρά μακρύ. Οι κεραίες είναι τουλάχιστον στη βάση, καμιά φορά και ολόκληρα κεχριμπάρι. Είναι νηματοειδείς. Στα αρσενικά σχεδόν φτάνουν την οπίσθια άκρη των ελύτρων, στα θηλυκά ξεπερνούν σαφώς το μισό των ελύτρων. Το δεύτερο μέρος των κεραιών δεν είναι δακτυλιοειδή, αλλά πιο μακρύ πάρα φαρδύ. Είναι όμως πιο κοντό από το τρίτο και τέταρτο μέρος των κεραιών μαζί. Οι κεραίες εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν τη βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών είναι πιο κοντά η μία στην άλλη παρά οι βάσεις των κεραιών (Εικ. 1). Το πρόνωτο είναι περίπου σφαιρικό. Καμιά φορά με εξαίρεση μιας μεσαίας γραμμής τα σημεία (εντυπώσεις) είναι σκορπισμένα σε όλο το πρόνωτο. (Εικ. 2). Δεν υπάρχουν λείους κάλους όπως σε μερικά όμοια είδη. Τα έλυτρα είναι παράλληλα και μαζί σχηματίζουν ημικύκλιο στην οπίσθια άκρη. Το τρίχωμα είναι μακρύτριχο και σχεδόν όρθιο. Το χρώμα των ποδιών δίνει το όνομα στο είδος. Το λατινικό «ρούφιπες» σημαίνει «κοκκινοπόδι» στα ελληνικά. Οι βάση του μηρού, η κνήμη και το μεγάλο μέρος του ταρσού είναι του ίδιο χρώματος όπως η βάση των κεραιών. Η βάση του μηρού είναι πολύ λεπτή, προς τα έξω ο μηρός φουσκώνεται ροπαλοειδής. Εδώ η κνήμη είναι σκούρα. Το Ποικίλιον το ερυθρόπουν ανήκει στα ψευδοτετραμερή κολεόπτερα. Το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, πως διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο. Στο Ποικίλιον το ερυθρόπουν το πρώτο ταρσομερές δεν είναι μεγαλύτερο από το δεύτερο και το τρίτο ταρσομερές μαζί (Εικ. 5, το μήκος των πρώτων τριών ταρσομερών σημειώνεται στη μαύρη γραμμή κάτω από το ταρσό). Το Ποικίλιον το ερυθρόπουν είναι θερμόφιλο είδος. Η προνύμφη αναπτύσσεται σε ξηρά κλαδιά διαφόρων φυλλοβόλων (κράταεγος, προυνος, βάτος ...). Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο. Το ακμαίο γίνεται ορατό κατά την αρχή του καλοκαιριού, ιδιαίτερα στα λουλούδια του Κράταιγος. Ο χώρος διαμονής του Ποικίλιον το ερυθρόπουν εξαπλώνεται στη Νότια Ευρώπη και τη νότια Μεσαίο Ευρώπη. Λείπει στη Βόρεια Ευρώπη, τη Μεγάλη Βρετανία, και την Πορτογαλία. Προς τα ανατολικά το κολεόπτερο εξαπλώνεται μέχρι την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή. H. Freude· K. W. Harde· G. A. Lohse (1966). «Bd. 9. Spektrum Akademischer Verlag in Elsevier». Die Käfer Mitteleuropas. München. ISBN 3-827-40683-8. Adolf Horion (1974). Faunistik der mitteleuropäischen Käfer, Bd. XII. Überlingen-Bodensee.
Ρόμαν Σβιατοσλάβιτς

Ο Ρόμαν Σβιατοσλάβιτς ο ωραίος, ρωσ. Роман Святославич Красивый [προφ. κράσιβι] (π. 1052 - 2 Αυγούστου 1079) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Τσέρνιγοβ ήταν πρίγκιπας του Τμουταρακάν (1073-79). Οι πρότεροι σύμμαχοί του Κουμάνοι, μετά την αποτυχημένη εκστρατεία μαζί του εναντίον τού θείου του Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου, τον σκότωσαν.

 Ήταν γιος τού Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ, Βλαντίμιρ, Κιέβου και της Κιλικίγιας (Καικιλίας). Το αρχικό όνομά του ήταν Μπόρις από τον θείο τού πατέρα του άγιο Μπόρις και βαπτίσθηκε Ρόμαν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάρτιν Ντίμνικ, διαδέχθηκε τον αδελφό του Ολέγκ Α΄ του Τσέρνιγοβ, ο οποίος μετακινήθηκε στο Βλαντίμιρ, όταν ο πατέρας τους έγινε μεγάλος πρίγκιπας τού Κιέβου το 1073. Δεν τον αναφέρουν οι πηγές ακόμη ως ηγεμόνα τού Τμουταρακάν. Δεν αναφέρεται από πηγές ότι νυμφεύτηκε ή ότι είχε απογόνους. Η έκθεση των εκστρατειών τού Ιγκόρ τον αναφέρει ως "τον όμορφο Ρόμαν, γιο τού Σβιατοσλάβ". "The Lay of Igor's Campaign" In Medieval Russia's Epics, Chronicles, and Tales: Revised and Enlarged edition (Edited by Serge A. Zenkkovsky) (1974). Penguin Books. pp. 167–192. (ISBN 0-452-01086-1). The Russian Primary Chronicle: Laurentian Text (Translated and edited by Samuel Hazzard Cross and Olgerd P. Sherbowitz-Wetzor) (1953). Medieval Academy of America. (ISBN 978-0-915651-32-0).
Θάλασσα της Ηρεμίας

Η Θάλασσα της Ηρεμίας (λατινική και διεθνής επιστημονική ονομασία: Mare Serenitatis) είναι μια σεληνιακή θάλασσα που βρίσκεται στα ανατολικά της Θάλασσας των Βροχών στη Σελήνη. Η διάμετρος της είναι 674 χιλιόμετρα.

 Η Θάλασσα της Ηρεμίας βρίσκεται στο Λεκανοπέδιο της Ηρεμίας, που χρονολογείται από τη Νεκτάρια Σεληνιακή γεωλογική εποχή. Το υλικό που περιβάλλει τη θάλασσα είναι της Κατώτερης Ίμβριου εποχής, ενώ το υλικό της θάλασσας είναι της Ανώτερης Ίμβριου εποχής. Ο βασάλτης της θάλασσας καλύπτει την πλειονότητα του λεκανοπεδίου και ξεχύνεται στη Λίμνη των Ονείρων στα βορειοανατολικά. Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι ο κρατήρας Ποσειδώνιος στο βορειοανατολικό χείλος της θάλασσας. Το χαρακτηριστικό σχήματος δακτυλιδιού στα δυτικά της θάλασσας δεν είναι ευκρινές, με εξαίρεση το Όρος Αίμος. Η Θάλασσα της Ηρεμίας συνδέεται με τη Θάλασσα της Γαλήνης στα νοτιοανατολικά και τα συνορεύει με τη Θάλασσα των Ατμών στα νοτιοδυτικά. Η Θάλασσα της Ηρεμίας αποτελεί παράδειγμα συγκέντρωσης μάζας, δηλαδή μιας περιοχής βαρυτικής ανωμαλίας στη Σελήνη. Τόσο η αποστολή Luna 21 όσο και η Απόλλων 17 προσεδαφίστηκαν κοντά στα ανατολικά σύνορα της Θάλασσας της Ηρεμίας, στην περιοχή της Οροσειράς του Ταύρου. Το σεληνιακό όχημα Beresheet του οργανισμού SpaceIL είχε προγραμματιστεί να προσεληνωθεί στη Θάλασσα της Ηρεμίας, αλλά συνετρίβη στην επιφάνεια στις 11 Απριλίου 2019.
Μαρία Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

H Μαρία Λουίζα (γερμ. Marie Louise von Mecklenburg-Schwerin, 31 Μαρτίου 1803 - 26 Οκτωβρίου 1862) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Διαδόχου του Μεγάλου Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου.

 Η Μαρία Λουίζα Φρειδερίκη Αλεξανδρινή Ελισάβετ Καρλόττα Αικατερίνη ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, Διαδόχου στο Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και της Ελένης Πάβλοβνας, κόρης του Παύλου της Ρωσίας. Παντρεύτηκε το 1825 τον Γεώργιο της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και είχε τέκνα: Ερνέστος Α΄ (1826 - 1908), Δούκας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. Αλβέρτος Φρειδερίκος Αύγουστος (1827 - 1835). Μαυρίκιος (1829 - 1907), Πρίγκιπας της Σαξονίας-Αλτεμβούργου. The Royal House of Stuart, London, 1969, 1971, 1976, Addington, A. C., Reference: Het Groothertogelijk Huis Mecklenburg, Bergen-op-Zoom, 1901–1902, Juten, W. J. F., Reference: page 112
Αρχαίο θέατρο Μακύνειας

Το αρχαίο θέατρο της Μακύνειας ανήκει στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο της ομώνυμης αιτωλικής πόλης που περιλαμβάνει επίσης την ακρόπολη και τα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα ναού, ο οποίος σώζεται μόνο σε επίπεδο θεμελίωσης. Το θέατρο βρίσκεται νοτιοανατολικά της ακρόπολης και έχει εξαιρετική θέα προς τον πατραϊκό κόλπο και τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου.

 Το κοίλο έχει τοξοειδές περίγραμμα, εδράζεται στον λαξευμένο φυσικό βράχο και δε διαθέτει πλαϊνά αναλήμματα. Από αυτό σώζονται σήμερα 14 σειρές εδωλίων που είναι κατασκευασμένες από γκριζοπράσινο ψαμμιτόλιθο της περιοχής. Επίσης, στο κοίλο δεν υπάρχουν κλίμακες, ούτε διάζωμα. Η ορχήστρα έχει, επίσης, τοξοειδές σχήμα και είναι κατασκευασμένη από πατημένο χώμα και από λαξευμένο βράχο. Στη βόρεια πλευρά της υπάρχει βαθμιδωτή κατασκευή αποτελούμενη από δύο ευθύγραμμες σειρές εδωλίων. Η βαθμιδωτή κατασκευή είναι κάθετη προέκταση των πρώτων τριών σειρών των εδωλίων και προοριζόταν για τις θέσεις των επισήμων προσώπων της πόλης ή των τιμώμενων προσώπων, όπως και ο λίθινος θρόνος που βρέθηκε στο ανατολικό άκρο της πρώτης σειράς. Η νότια πάροδος διαμορφωνόταν με θύρωμα στο οποίο κατέληγε κατωφερικός διάδρομος.Το σκηνικό οικοδόμημα αποτελείται από ένα επίμηκες κτήριο, το οποίο χωρίζεται κατά μήκος σε δύο τμήματα. Στο κεντρικό τμήμα του δυτικού τοίχου διαμορφωνόταν κιονοστοιχία ή πεσσοστοιχία, η οποία κατ’ αντιστοιχία με τα σκηνικά οικοδομήματα των ελληνιστικών θεάτρων αποτελούσε το προσκήνιο. Από το οικοδόμημα της σκηνής (διαστάσεων 21,6 μ. x 9,7 μ.) σώζονται αποσπασματικά τα θεμέλιά του, καθώς τμήμα του έχει καταρρεύσει και λόγω της θέσης του (ήταν κτισμένο σε πλαγιά με απότομη κλίση) και λόγω της αφαίρεσης του υλικού από κατοίκους της περιοχής για την επαναχρησιμοποίησή του σε νεότερες κατασκευές. Το θέατρο έχει σχέση με έναν πρώιμο ναό του 7ου αι. π.Χ. που βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με το μνημείο.Το μνημείο είναι πιθανό να λειτουργούσε αρχικά ως βουλευτήριο, καθώς η θέση (των επισήμων προσώπων) έδινε τη δυνατότητα στον καθήμενο να βλέπει τους θεατές μπροστά του και το αντίστροφο. Το θέατρο ανασκάφτηκε τα έτη 1988 και 1989 από τον Δρ. Λάζαρο Κολώνα, προϊστάμενο της τότε αρμόδιας ΣΤ΄ ΕΠΚΑ Πατρών και τα έτη 2013 - 2014 από την Φ. Σαράντη, αρχαιολόγο της ΕΦΑ Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδας. Κολώνας Λ., Σταυροπούλου-Γάτση Μ., Σταμάτης Γ., Τα αρχαία θέατρα της Αιτωλοακαρνανίας, ΔΙΑΖΩΜΑ. Κολώνας Λ., "Μακύνεια", Αρχαιολογικό Δελτίο, 48, 1993. Μποσνάκης Δ., Γκάγκτζης Δ., ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ. θέατρα θέας άξια, εκδ. ITANOS.
Ανθοχώρι Λακωνίας

Το Ανθοχώρι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξηροκαμπίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Φάριδος, του δήμου Σπάρτης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1955 ο οικισμός ονομαζόταν Κατσουλέικα (Κατσουλαίικα).

 Το Ανθοχώρι είναι οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Ταϋγέτου, κοντά στον επαρχιακό δρόμο Ανωγείων-Άρνας και λίγο νοτιότερα του Ξηροκαμπίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 17 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Κατσουλέικα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φάριδος του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1955 μετονομάστηκε σε Ανθοχώρι. Το 1965 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ξηροκαμπίου. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ξηροκαμπίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φάριδος. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Φάριδος και προσαρτήθηκε στον δήμο Σπαρτιατών. Η εκκλησία Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στη νότια έξοδο του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς)
Οτταβιάνο του Κόζιμο των Μεδίκων

Ο Οτταβιάνο, ιταλ. Ottaviano, (γενν. 1957) από τον Οίκο των Μεδίκων, είναι 16ος απόγονος του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς. Είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μεδίκων και ένας από τους ιδρυτές του ιδρύματος για τη Σωτηρία της Φλωρεντίας.

 Είναι γιος του Κόζιμο (1929-1981), απογόνου των πριγκίπων του Οταϊάνο, πλάγιου κλάδου των Μεδίκων. Είναι 14ος απόγονος του Μπερναντέτο των Μεδίκων. Ο Μπερναντέτο ήταν γιος του Οτταβιάνο κυρίου του Οταϊάνο και της Φραντσέσκας Σαλβιάτι, εγγονής του Λαυρέντιου Α΄ του μεγαλοπρεπούς. Επίσης ο Μπερναντέτο ήταν αδελφός του πάπα Λέοντα ΙΑ΄. Ο Οτταβιάνο είναι ευγενής της Ιταλίας· είναι πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Μεδίκων και ένας από τους ιδρυτές του ιδρύματος για τη Σωτηρία της Φλωρεντίας, μίας πρωτοβουλίας για τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. Είναι ο συγγραφέας του έργου Ιστορία της δυναστείας μου, που εκδόθηκε στην Πολιστάμπα το 2001. Ο Οτταβιάνο έχει τα εξής τέκνα: Κόζιμο-Μαρία, γενν. 1991. Γκουγκλιέλμο, γενν. 1992.
224 Ωκεάνα

Η Ωκεάνα (Oceana) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,59. Ανακαλύφθηκε το 1882 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και έλαβε το όνομά της από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

 Η μέση διάμετρος της Ωκεάνας εκτιμάται σε 62 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι M, αλλά η σύστασή της δεν θεωρείται μεταλλική. Το άλβεδό της είναι 0,169. Η Ωκεάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 56 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
130 (αριθμός)

Το 130 (εκατόν τριάντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 129 και πριν από το 131. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 130:2 = 65, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 130 συμβολίζεται ως CXXX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΛ´ ή ρλ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 130 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 5, 10, 13, 26, 65 και 130 δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 132. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 130 είναι 130 = 2 · 5 · 13. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο 130 Ηλέκτρα είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών.
Μις Γη

Ο διαγωνισμός ομορφιάς Μις Γη (Miss Earth) είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός ομορφιάς που προωθεί την περιβαλλοντική συνείδηση. Μαζί με τους διαγωνισμούς Μις Υφήλιος και Μις Κόσμος, ο διαγωνισμός Μις Γη είναι ένας από τους τρεις μεγαλύτερους διαγωνισμούς ομορφιάς στον κόσμο σε αριθμό συμμετεχουσών χωρών στους τελικούς. Οι κάτοχοι των τίτλων αφοσιώνονται κάθε χρόνο σε προγράμματα για την προστασία του περιβάλλοντος και ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον.Το 2006 τα καλλιστεία Μις Γη ξεκίνησαν να συνδιοργανώνουν την ετήσια απονομή των διεθνών περιβαλλοντικών βραβείων, τα οποία θεσπίστηκαν το 2005 από τα Ηνωμένα Έθνη. Τα βραβεία απονέμονται σε αναγνώριση της δράσης ηγετών για το περιβάλλον και σε επίπεδο πολιτικής.Η νικήτρια του διαγωνισμού λαμβάνει τον τίτλο Μις Γη. Οι φιναλίστ έχουν τίτλους με ονόματα από άλλα στοιχεία της φύσης: Μις Φωτιά (τρίτη φιναλίστ), Μις Νερό (δεύτερη φιναλίστ) και Μις Αέρας (πρώτη Φιναλίστ).

 Ο πρώτος διαγωνισμός διοργανώθηκε από την Carousel Productions το 2001. Σκοπός του είναι η ενεργή προώθηση για να προστατευτεί το περιβάλλον. Οι νικήτριες λαμβάνουν μέρος μεταξύ άλλων σε δενδροφυτεύσεις.Το 2003, ο διαγωνισμός υιοθέτησε το σύνθημα "Ομορφιά για έναν Σκοπό". Το 2004 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Μις Γη, με σκοπό τη συνεργασία με τοπικές και διεθνείς ομάδες και μη κυβερνητικούς οργανισμούς για το περιβάλλον. Κύριος στόχος του ιδρύματος είναι η παροχή περιβαλλοντικής εκπαίδευσης σε παιδιά.Από την έναρξή του, στις 28 Οκτωβρίου 2001, ο διαγωνισμός διεξάγεται στις Φιλιππίνες με εξαίρεση το 2007, οπότε διεξήχθη εκτός από τις Φιλιππίνες και στο Βιετνάμ. Το 2003 ο διαγωνισμός προσέλαβε δημοσιότητα, λόγω της συμμετοχής της Βίντα Σαματζάι, από το Αφγανιστάν, με κόκκινο μπικίνι. Ήταν η πρώτη Αφγανή που έλαβε μέρος σε διαγωνισμό ομορφιάς έπειτα από 3 δεκαετίες, ενώ προκάλεσε σάλο στη χώρα της όταν φωτογραφήθηκε φορώντας μαγιό.Το 2008 έλαβαν μέρος για πρώτη φορά στο διαγωνισμό υποψήφιες από χώρες όπως το Μπουτάν και η Ρουάντα Επίσημος ιστότοπος του διαγωνισμού Ιστότοπος του Ιδρύματος Μις Γη