IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τετραγωνισμός του κύκλου

Ο Τετραγωνισμός του κύκλου είναι ένα από τα αρχαιότερα γεωμετρικά προβλήματα. Η διατύπωσή του είναι απλή: Ζητείται η κατασκευή με κανόνα και διαβήτη ενός τετραγώνου του οποίου το εμβαδόν να είναι ίσο με το εμβαδόν ενός δοθέντος κύκλου. Το 1882, ο μαθηματικός Φέρντιναντ Φον Λίντεμαν (Ferdinand von Lindemann) απέδειξε το αδύνατο της επίλυσης του προβλήματος.

 Τετραγωνίζω τον κύκλο σημαίνει ότι κατασκευάζω, με γεωμετρική ή αλγεβρική μέθοδο, ένα τετράγωνο με εμβαδόν ίσο με το εμβαδόν του κύκλου. Η δυσκολία του προβλήματος συνίσταται σε δύο περιορισμούς που έθεσαν σε αυτό οι αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί. Πιο συγκεκριμένα, για να θεωρηθεί αποδεκτή μία λύση του προβλήματος, σε αυτήν θα πρέπει: να χρησιμοποιηθεί μόνο κανόνας και διαβήτης, προκειμένου η απόδειξη να ανάγεται πλήρως στα θεωρήματα του Ευκλείδη, και να μην πραγματοποιείται μετά από άπειρο αριθμό βημάτων.Αποδεικνύεται ότι το πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου επιλύεται εύκολα αν άρουμε οποιονδήποτε από αυτούς τους δύο περιορισμούς. Η επίλυση του προβλήματος συνδέεται άμεσα με την υπερβατικότητα του αριθμού π: Αν κάποιος έχει καταφέρει να τετραγωνίσει τον κύκλο, σημαίνει ότι με κάποιο τρόπο έχει υπολογίσει μία συγκεκριμένη αλγεβρική τιμή για το π. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εφικτό στην περίπτωση που ο αριθμός π είναι υπερβατικός, οπότε δεν έχει συγκεκριμένη αλγεβρική τιμή. Πράγματι, το ενδιαφέρον για την επίλυση του προβλήματος του τετραγωνισμού του κύκλου εξανεμίσθηκε το 1882, όταν ο Φέρντιναντ φον Λίντεμαν απέδειξε ότι το π είναι υπερβατικός αριθμός.Ο κύκλος τετραγωνίζεται:1) με την έλικα του Αρχιμήδη 2) με την τετραγωνίζουσα 3) με την κογχοειδή του Νικομήδη. Υπάρχουν βέβαια τεχνάσματα, όπως η σύνδεση της επιφάνειας κερατοειδούς τόρου με το πρώτο θεώρημα του Αρχιμήδη στο έργο του «Μέτρηση Κύκλου» Ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι ένα από τα διασημότερα μαθηματικά προβλήματα. Ένα μεγάλο πλήθος μαθηματικών, από την αρχαιότητα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, έχουν αφιερώσει μεγάλο κομμάτι της εργασίας τους στην προσπάθεια να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η φράση «τετραγωνίζω τον κύκλο» να υιοθετηθεί και από την κουλτούρα των μη μυημένων στα μαθηματικά, ως συνώνυμη του «επιδιώκω το ακατόρθωτο / το καταδικασμένο σε αποτυχία». Στην ελληνική γλώσσα για παράδειγμα, η φράση «σιγά μην τετραγωνίσουμε και τον κύκλο» υποδηλώνει άρνηση συμμετοχής σε μια προσπάθεια που είναι από δύσκολο έως αδύνατο να οδηγήσει σε επιτυχία. 1. Σωτήρης Γκουντουβάς, Γεωμετρικές Διαδρομές, Αθήνα, 2021 Τρία Άλυτα Προβλήματα, άρθρο της Ελληνικής Μαθηματικής Πύλης για τον τετραγωνισμού του κύκλου και άλλα διάσημα μαθηματικά προβλήματα Τετραγωνισμός του κύκλου - Η λύση του Δεινόστρατου
Γλώσσες της Σερβίας

Η Σερβία έχει μόνο μια επίσημη εθνική γλώσσα, η οποία είναι η σερβική. Άλλες γλώσσες που ομιλούνται στη Σερβία είναι η αλβανική, που ομιλείται στην κοιλάδα του Πρέσεβο​​ και το Κοσσυφοπέδιο, η ουγγρική, η ρουμανική, σλοβακική, ρωσική, κροατική (όλες εκ των οποίων είναι επίσημες γλώσσες στην περιφέρεια της Βοϊβοντίνας), ουκρανική, βουλγαρική, ρουμανική, τσεχική, βοσνιακή, βλαχική, μπουνγεβάτς, σλαβομακεδονική, μαυροβουνιακή, ελληνική κλπ.

 Η σερβική γλώσσα επικρατεί στις περισσότερες περιοχές της Σερβίας, εξαιρώντας ορισμένους δήμους της Βοϊβοντίνας και της νότιας Σερβίας, καθώς επίσης και το μεγαλύτερο μέρος του Κοσσυφοπεδίου. Η βοσνιακή, η κροατική και η γλώσσα μπουνγεβάτς, που σύμφωνα με απογραφή ομιλούνται σε ορισμένα μέρη της Σερβίας, είναι σχεδόν πανομοιότυπες με τη σερβική γλώσσα, ενώ άτομα που έχουν δηλώσει ότι είναι ομιλητές της βουλγαρικής γλώσσας στη νότια Σερβία είναι στην πραγματικότητα ομιλητές της τορλακιανής διαλέκτου, η οποία θεωρείται, από Σέρβους γλωσσολόγους, διάλεκτος της σερβικής γλώσσας.Η σερβική γλώσσα που ομιλείται στη Σερβία έχει διάφορες διαλέκτους: Σουμαντίγιας-Βοϊβοντίνας, Σμεντέρεβο-Βρσατς, Κοσσυφοπεδίου-Ρεσάβας, Πρίζρεν-Νότιας Μοράβας, Σεβρλίγκ-Ζαπλάνιε, Τίμοκ-Λουζνίτσας (τορλακιανή), Ανατολικής Ερζεγοβίνης και Ζέτας-Νότιου Σαντζάκ. Η διάλεκτος Σουμαντίγιας-Βοϊβοντίνας και αυτή της Ανατολικής Ερζεγοβίνης είναι οι βάσεις της σύγχρονης σερβικής γλώσσας.Σε μεγάλο τμήμα της νότιας Σερβίας, ομιλείται μια διάλεκτος με το όνομα τορλακιανή. Αν και δεν έχει τυποποιημένη μορφή και εξακολουθεί να εκφωνείται χωρίς οποιαδήποτε μορφή επίσημου καθεστώτος, η τορλακιανή μπορεί να θεωρηθεί από μερικούς ως ξεχωριστή γλώσσα. Αποτελεί τμήμα της νότιας σλαβικής διαλέκτου και αποτελεί ένα σύνδεσμο μεταξύ των ανατολικών νότιων σλαβικών γλωσσών (κυρίως βουλγαρικών και σλαβομακεδονικών) και των δυτικών νότιων σλαβικών γλωσσών (μεταξύ των οποίων και της Σερβικής). Εκτός από την σερβική, που είναι η επίσημη γλώσσα σε ολόκληρη τη χώρα, υπάρχουν πέντε μειονοτικές γλώσσες σε επίσημη χρήση από την επαρχιακή διοίκηση της Βοϊβοντίνας: ρουμανική, σλοβακική, ρωσική και κροατική. Η σερβική είναι η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιείται από την επαρχιακή διοίκηση και από τις δημοτικές αρχές στη Βοϊβοντίνα. Οι άλλες πέντε γλώσσες χρησιμοποιούνται από την επαρχιακή διοίκηση και από συγκεκριμένες δημοτικές ή κοινοτικές διοικήσεις. Το λήμμα περιέχει στοιχεία από το CIA World Factbook του 2006
24

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 24 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 24 (XXIV) ήταν ένα δίσεκτο έτος, το οποίο ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Κηθήγου και Βάρρου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 777 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 24 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Ρωμαϊκός πόλεμος ενάντια στη Μαυριτανία και τη Νουμιδία καταλήγει με την προσάρτηση των τελευταίων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η εξέγερση του Τακφαρίνα στην Αφρική καταπνίγεται. Κορέα Ο Βασιλιάς Γιουντί ανέρχεται στον θρόνο ως ο ηγεμόνας του Σιλλά (Κορέα). Αφρική Η γραμμή Μασίνισσα των κυβερνητών της Καρχηδόνας παύει να υφίσταται. Γάιος Σίλιος, Ρωμαίος στρατηγός και πρόξενος Λούκιος Καλπούρνιος Πείσων, Ρωμαίος πρόξενος Ναμχάε, βασιλιάς της Σίλλα Στράβων, Έλληνας γεωγράφος και ιστορικός Τακφαρίνας, Νουμίδιος στρατιωτικός αρχηγός Ουάνγκ Λενγκ, Κινέζος αυτοκράτορας
Ιωάννα του Αινώ, δούκισσα του Γύλιχ

Να μη συγχέεται με την εξαδέλφη της Ιωάννα του Αινώ, πρώτα κόμισσα του Μπλουά και μετά μαρκησία του Ναμύρ.Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne de Hainaut, γερμ.: Joanna von Hainault (1315–1374) από τον Οίκο του Αβέν ήταν κόρη του κόμη του Αινώ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Γύλιχ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ και της Ιωάννας του Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Μεγαλύτερες αδελφές της ήταν η Μαργαρίτα Β΄, κόμισσα του Αινώ, σύζυγος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας και η Φιλίππη, σύζυγος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Απεβίωσε 59 ετών. Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ δούκα του Γύλιχ, και είχε τα εξής τέκνα: Γκέρχαρντ ΣΤ΄ π.1325-1360, κόμης του Μπεργκ και του Ράβενσμπεργκ. Γουλιέλμος Β΄ π.1327-1393, δούκας του Γύλιχ. Ριχάρδις, παντρεύτηκε τον Ένγκελμπερτ Γ΄ κόμη του Λα Μαρκ. Φιλίππα, παντρεύτηκε τον Γοδεφρείδο του Χάινσμπεργκ. Ράινολντ. Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ε΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Βηντ. Ισαβέλλα, παντρεύτηκε τον Ιωάννη των Ανζού 3ο κόμη του Κεντ (εγγονό του Εδουάρδου Α΄ της Αγγλίας).
Νέτα

Η Νέτα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Neta». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Ραλφ Μπέτζα

Ο Ραλφ Μπέτζα (Ralph Betza, γεν. 1945, ΗΠΑ) είναι διεθνής μαιτρ στο σκάκι και εφευρέτης πολλών παραλλαγών του παιχνιδιού, όπως το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς (Chess with different armies, ή Equal Armies), που είναι γνωστό και με το όνομά του ως Σκάκι του Μπέτζα (Betza's Chess).

 Ο Ραλφ Μπέτζα διαμένει στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ και ασχολείται με τον προγραμματισμό σε ηλεκτονικούς υπολογιστές και όπως αναφέρει ο ίδιος τον Νοέμβριο του 1997 σε μια συνέντευξή του, έμαθε να παίζει σκάκι σε ηλικία 8 ετών, άρχισε να κερδίζει τους συμμαθητές του στα 12 (όταν ανακάλυψε το 1.ε4 ε5 2.Βθ5), άλλα έχανε από σκακιστές μέχρι τα 13 του, κέρδισε το πρώτο του τουρνουά στα 14 (ένα περιφερειακό σχολικό τουρνουά) και όλα ξεκίνησαν από εκεί. Θεωρεί αξιωσημείωτη τη συνάντηση που είχε με τον Έντουαρντ Λάσκερ, ο οποίος αν και είχε περάσει τα 90 και δεν έπαιζε πια καλό σκάκι, εφηύρε μια κίνηση με την οποία τον κέρδισε κυριολεκτικά, αυτό ήταν που τον έκανε να καταλάβει εις βάθος το σκάκι. Σταμάτησε να παίζει σκάκι το 1979, όταν τερμάτησε δεύτερος στο Ιταλικό εθνικό πρωτάθλημα, έκτοτε ασχολείται με την εφεύρεση σκακιστικών παραλλαγών. Ο Ραλφ Μπέτζα είναι ίσως ο πιο παραγωγικός εφευρέτης παραλλαγών του σκακιού. Πολλές από τις παραλλαγές του δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο, ενώ αρκετές από αυτές είναι πολύ δημοφιλείς και περιγράφονται σε σκακιστικά βιβλία και περιοδικά.Οι παραλλαγές που εφηύρε είναι: Καθώς δεν υπάρχει επίσημη ελληνική μετάφραση για όλες τις παραπάνω παραλλαγές, χρησιμοποιήθηκε μια μετάφραση που αποδίδει την πλησιέστερη απόδοση της ιδέας της παραλλαγής, ενώ όπου επικρατεί ο διεθνής όρος στα ελληνικά (π.χ. Γκοστράιντερ, Χάι-Λόου, κ.λπ.) αναγράφεται ομοίως. FIDE προφίλ
Vincenzo Giordano Orsini (αντιτορπιλικό)

Το incenzo Giordano Orsini ήταν ένα από τα τέσσερα αντιτορπιλικά κλάσης Giuseppe Sirtori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Τα πλοία της κλάσης Giuseppe Sirtori είχαν μήκος 72,5 m στην ίσαλο γραμμή και συνολικό μήκος 73,54 m, πλάτος 7,34 m και μέσο βύθισμα 2,7 m. Είχαν εκτόπισμα 709 t (698 LT) με κανονικό (standard) φορτίο, το οποίο έφτανε τους 914 t (900 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους αποτελούνταν από 98 αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτες. Το προωστικό σύστημα είχε ονομαστική μέγιστη ισχύ 15500 shp, χάρη στους οποίους μπορούσαν θεωρητικά να φθάσουν σε μέγιστη ταχύτητα 30 kn, αν και σε υπηρεσία έφτασαν έως και τους 33,6 kn και μέγιστη ισχύ περίπου 17000 shp. Η ακτίνα δράσης τους ήταν 1700 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 15 kn.Το Giuseppe Sirtori διέθετε έξι πυροβόλα των 102 mm, ενώ ο ελαφρύς οπλισμός του αποτελούνταν από ένα ζεύγος αντιαεροπορικών πυροβόλων των 40 mm και δύο πολυβόλα των 6,5 mm. Ήταν επίσης εξοπλισμένο με δύο δίδυμους τορπιλοσωλήνες των 450 mm, έναν σε κάθε πλευρά του πλοίου. Μπορούσε επίσης να μεταφέρει έως και δέκα νάρκες. Το Vincenzo Giordano Orsini ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Cantieri navali Odero στο Σέστρι Πονεντε (Sestri Ponente) όπου και καθελκύστηκε στις 23 Απριλίου 1917.Το 1941 το Vincenzo Giordano Orsini ανήκε στον ιταλικό στολίσκο της Ερυθράς Θάλασσας. Στις 8 Απριλίου του έτους αυτού, αυτοβυθίστηκε στο λιμένα της Μασάουα, της τότε Ιταλικής Ερυθραίας, προκειμένου να παρεμποδιστεί η αξιοποίηση του λιμένα από τις βρετανικές δυνάμεις που εισέρχονταν στην πόλη στο πλαίσιο της Εκστρατείας της Ανατολικής Αφρικής. Brescia, Maurizio (2012). Mussolini's Navy: A Reference Guide to the Regina Marina 1930–45. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-544-8. Fraccaroli, Aldo (1970). Italian Warships of World War 1. London: Ian Allan. ISBN 0-7110-0105-7. Fraccaroli, Aldo (1968). Italian Warships of World War II. Shepperton, UK: Ian Allan. ISBN 0-7110-0002-6. Fraccaroli, Aldo (1985). «Italy». Στο: Gray, Randal. Conway's All the World's Fighting Ships 1906–1921. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. σελίδες 252–290. ISBN 0-85177-245-5. Roberts, John (1980). «Italy». Στο: Chesneau, Roger. Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946. New York: Mayflower Books. σελίδες 280–317. ISBN 0-8317-0303-2. Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (Third Revised έκδοση). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2. Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War 2: An International Encyclopedia. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-85409-521-8.
Περιοχή Καράτου

Η Περιοχή Καράτου (Αγγλικά: Karatu District, Σουαχίλι Wilaya ya Karatu), είναι μία από τις επτά περιοχές στην Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) της Τανζανία. Στα βόρεια συνορεύει με την Περιοχή Νγκορονγκόρο (Ngorongoro District), ανατολικά με την Περιοχή Μοντούλι (Monduli District), νότια και νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) και δυτικά με την Περιφέρεια Σινυάνγκα (Shinyanga Region). Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Καράτου (Karatu District), ήταν 178.434 άτομα, ενώ, το 2012 ήταν 230.166 άτομα.

 Για τις βουλευτικές εκλογές, η Επαρχία Καράτου (Karatu District) χωρίζεται σε εκλογικές περιφέρειες. Κατά τις εκλογές του 2010 η Περιοχή Καράτου (Karatu District) είχε μία εκλογική περιφέρεια, την Εκλογική Περιφέρεια Καράτου. Η Επαρχία Καράτου (Karatu District) διαιρείται διοικητικά σε 14 Τμήματα: Το Τμήμα Qurus απαρτίζεται από τα παρακάτω 4 χωριά: Ένα πρόγραμμα κατά της φτώχειας, με την επωνυμία «Gongali model», αναπτύχθηκε στο χωριό Gongali. Η οικονομία της περιοχής εξαρτάται κυρίως από τη γεωργία. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους απασχολούνται με τον κλάδο της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Η περιοχή αναπτύσσει γεωργικές καλλιέργειες για εισόδημα αλλά και επισιτιστικά. Οι καλλιέργειες που καλλιεργούνται εμπορικά είναι κριθάρι, καφές, κρεμμύδια και μπιζέλια, ενώ, οι επισιτιστικές καλλιέργειες είναι κυρίως αραβόσιτος, φασόλια και κεχρί. Περισσότερο από το ήμισυ της καλλιεργήσιμης γης καλλιεργείται με τη βοήθεια των τρακτέρ, το υπόλοιπο καλλιεργείται χειρονακτικά με την χρήση σκαπάνης αλλά και με το άροτρο. Στην κτηνοτροφία, εκτρέφονται κυρίως βοοειδή, αίγες και λιγότερο τα πρόβατα. Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Περιφέρεια Αρούσα Αρούσα Παραπομπές σημειώσεων
Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (νΚΑ) ονομάζονταν αρχικά Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας – Νέο Αριστερό Ρεύμα (KNE-ΝΑΡ) και είναι η οργάνωση νεολαίας του ΝΑΡ. Δημιουργήθηκε το 1989, μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ.Η ΝΚΑ διαθέτει προγραμματική διακήρυξη σύμφωνα με την οποία αγωνίζεται για την ανάσχεση της καπιταλιστικής επίθεσης στη νεολαία, για την σοσιαλιστική επανάσταση, την εργατική εξουσία (εργατική δημοκρατία) και τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό, ενώ συγκροτείται με οργανώσεις βάσης (ΟΒ). Συμμετέχει μέσω των μελών της, στα σχήματα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης (ΕΑΑΚ) στα Πανεπιστήμια και του Ανυπότακτου μαθητή σε διάφορα σχολεία της χώρας. Συμμετέχει επίσης σε εργατικά σχήματα με έμφαση στον ιδιωτικό τομέα. Εκδίδει το περιοδικό Αναιρέσεις, ενώ πραγματοποιεί κάθε χρόνο το Φεστιβάλ "Αναιρέσεις".

 Η KNE-ΝΑΡ δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 1989 αμέσως μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ και την αποχώρηση μελών και στελεχών μαζί με την πλειοψηφία του ΚΣ. Αρχικά έδρασε σαν ανεξάρτητη κομμουνιστική οργάνωση νεολαίας, διατηρώντας τον τίτλο της ΚΝΕ και συνεχίζοντας την έκδοση της εφημερίδας Οδηγητής, που μετονομάστηκε από τον Οκτώβρη του 1989 σε Οδηγητή της Νεολαίας, καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ προσέφυγε στα δικαστήρια διεκδικώντας τον τίτλο. Οι αιτίες της διάσπασης εντοπίζονται στην γενικότερη πολιτική κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα, την κατάρρευση των χωρών του ανατολικού μπλοκ και την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ.Η ΚΝΕ-ΝΑΡ συγκροτήθηκε από το αποσχισθέν κομμάτι της ΚΝΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα Γιώργο Γράψα, ο οποίος παρέμεινε Γραμματέας του ΚΣ έως το 5ο έκτακτο Συνέδριο. Τον Φεβρουάριο 1990, οι περισσότεροι από τους αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ συγκρότησαν το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ο τίτλος ΚΝΕ–ΝΑΡ κρατήθηκε έως το συνέδριο μετεξέλιξης το Μάρτη του 1995, όπου και ιδρύθηκε η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση ως συνέχεια της ΚΝΕ-ΝΑΡ. Έντυπο της ΚΝΕ-ΝΑΡ ήταν αρχικά ο Οδηγητής της Νεολαίας και από το Μάρτη ως το Μάη του 1990 η εφημερίδα Αριστερή Παρέμβαση, που επανεκδόθηκε για ένα τεύχος ως περιοδικό το Δεκέμβρη του 1990. Από το Μάη του 1991 η ΚΝΕ-ΝΑΡ εξέδιδε το περιοδικό Αναιρέσεις το οποίο εκδίδει πλέον η ΝΚΑ, ενώ πραγματοποιούσε πολιτικά τριήμερα κάθε χρόνο. Από το 1995 η ΝΚΑ πραγματοποιεί κάθε χρόνο σε πανελλαδική κλίμακα και σε συνεργασία με το ΝΑΡ, το φεστιβάλ "Αναιρέσεις". 5ο έκτακτο Συνέδριο (Μάρτης 1990) 1η Συνδιάσκεψη (Μάρτης 1990) 2η Συνδιάσκεψη (Μάης 1992) 3η Συνδιάσκεψη (Μάης 1993) Συνέδριο επανίδρυσης (Μάρτης 1995 - 1ο συνέδριο ΝΚΑ) 2ο Συνέδριο ΝΚΑ (Δεκέμβριος 2000) 3ο Συνέδριο (Ιανουάριος 2010) 4ο Συνέδριο (Ιανουάριος 2017) 5ο Συνέδριο (Δεκέμβριος 2021)
Άγιος Γεώργιος Βοιών Λακωνίας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βοιών, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου ανήκουν και οι οικισμοί Βιγκλάφια και Μεγάλη Σπηλιά.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΑ. Λακωνία, στα βόρεια παράλια του όρμου Νεαπόλεως και στη μικρή πεδιάδα των Αγίων Αποστόλων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 131 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,052 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάμπου Βοιών. Το 1963 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κάμπου Βοιών και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοιών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βοιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Η εκτεταμένη παραλία του Μάγγανου, στον όρμο Νεαπόλεως Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Αγγελική Σιδηρά

Η Αγγελική Σιδηρά είναι Ελληνίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Το 1963 παντρεύτηκε τον Γιώργο Παπακώστα και απέκτησαν τρεις γιους. Έχει εργασθεί στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και στο Υπουργείο Εξωτερικών . Είναι εθελόντρια κοινωνικής πρόνοιας στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Ποιήματά της έχουν μεταφρασθεί στα γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, αγγλικά, τουρκικά, έχουν συμπεριληφθεί σε γνωστές ανθολογίες και δημοσιευθεί σ’ εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της εταιρείας συγγραφέων και ιδρυτικό μέλος του κύκλου ποιητών. Κριτικές για το έργο της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Τον Απρίλιο του 2010 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές φεστιβάλ ποίησης που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, πολιτιστική πρωτεύουσα του 2010 και τον Σεπτέμβριο του 2015 στο Τολέδο, στο φεστιβάλ ποίησης Voix Vives τον Ιούλιο του 2016 στην Σετ Γαλλίας και τον Ιούνιο του 2019 στην Γένοβα στο ίδιο Φεστιβάλ. Έχει δημοσιεύσει 12 ποιητικές συλλογές. Έχει μεταφράσει ποιήματα της Αμερικανίδας ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον και έχει συμμετάσχει στην έκδοση της μαρτυρίας «Αίσθηση γυναίκας» με άλλες 5 συγγραφείς.

 (1983) Βραχνή Ψυχή, Εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου. (1986) Τριάντα Ερωτικά Ποιήματα και Ένα, Εκδόσεις Ηριδανός. (1987) Αλφαβητικό Πείραμα, Εκδόσεις Πιτσιλός. (1989) Η όγδοη νότα, Εκδόσεις Πιτσιλός. (1994) Απόπειρα Τοπίου, Εκδόσεις Ερμείας. (1905) Η όγδοη νότα, β έκδοση Εκδόσεις Ερμείας. (1998) Ο πιο μικρός περίπατος, Εκδόσεις Πλανόδιον. (2004) Κοντσέρτο στη Δρέσδη, Εκδόσεις Νεφέλη. (2007) Αμείλικτα Γαλάζιο, Εκδόσεις Καστανιώτη. (2010) Αμφίδρομη Έλξη, Εκδόσεις Καστανιώτης & Διάττων. (2013) Αναπάντεχα Κοντά, Εκδόσεις Νέος Αστρολάβος / Ευθύνη. (2016) Silver Alert, Εκδόσεις Κέδρος. (2020) Οίμοι λέγουσα, Εκδόσεις Κέδρος. (1989) Τετραφωνία, Συλλογική Έκδοση, Εκδόσεις Πιτσιλός (2000) Αίσθηση Γυναίκας, Μαρτυρίες, Εκδόσεις Καστανιώτης. (2004) Να Μαθαίνω Γράμματα, Συλλογική Έκδοση, Εκδόσεις Μεταίχμιο. (2007) Τα ωραιότερα ποιήματα για τη Μάνα, Συλλογική Έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη. (2011) Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών, Συλλογική Έκδοση, Έκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. (2015) Τόποι της Λογοτεχνίας, Συλλογική Έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη. (2015) Greek Writers Today, Συλλογική Έκδοση Εταιρείας Συγγραφέων, Εκδόσεις Πατάκη. (2016) Τα Πάθη στη Λογοτεχνία, Συλλογική Έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη. (2017) Η Ελλάδα ταξιδεύει, ολοένα ταξιδεύει, Εκδόσεις Ιωλκός. (2018) Ο ποιητής Ορέστης Αλεξάκης, Εκδόσεις Κουκκίδα.ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ 1916, 1917,1918, 1919,1920, Εκδόσεις Πατάκη. (1995) Έμιλυ Ντίκινσον Ποιήματα, Εκδόσεις Ερμείας. (2017) Ο Ντρούφυ το σαλιγκαράκι και άλλες ιστορίες, Κουκούτσι. Η ποιητική συλλογή της "Silver Alert" (Κέδρος, 2016), που αναφέρεται στην ανάγκη εγρήγορσης ("alert") για το αίνιγμα της απώλειας και τα δεινά της τρίτης ηλικίας, όπως η άνοια, τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Βιβλίου που Προάγει τον Διάλογο σε Ευαίσθητα Κοινωνικά Θέματα. Αγγελική Σιδηρά στην Βάση Βιβλιοnet Στον ιστότοπο της Εταιρείας Συγγραφέων Ο Γιώργος Αράγης γράφει για την ποιήτρια Αγγελική Σιδηρά Αγγελική Σιδηρά: «Οίμοι, λέγουσα», γράφει η Ελένη Λιντζαροπούλου
Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Στεφάνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Νοτίου Στεφάνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Νοτίου Στεφάνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Χωρίο Χουαξί

Το Χωρίο Χουαξί (αγγλικα: Huaxi Village απλοποιημένα κινέζικα: 华西新市村; παραδοσιακά κινέζικα: 華西新市村; πινγίν: Huáxī xīnshì cūn), που βρίσκεται στα ανατολικά του κέντρου της πόλης Τζιανγκίν, στην επαρχία Τσιανγκσού, ισχυρίζεται ότι είναι το πλουσιότερο χωριό της Κίνας. Το Χουαξί αποκαλείται οτι ειναι ενα πρότυπο κομμουνιστικό χωριό.

 Το Χωρίο Χουαξί είναι γνωστό ως το "νούμερο ένα χωριό κάτω από τον ουρανό". Ιδρύθηκε το 1961.Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, όλοι οι χωρικοί (αλλά όχι οι πολυάριθμοι μετανάστες εργαζόμενοι) έχουν πλούτο τουλάχιστον 100.000 ευρώ. Αυτό είναι ένα σημαντικό ποσό για τα κινεζικά πρότυπα. Το χωριό έχει μια πολυτομεακή βιομηχανίκη εταιρεία που είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο, έχει αγοράσει αεροπλάνα και σχεδιάζει να αγοράσει πλοία. Οι χωρικοί είναι μέτοχοι και πληρώνονται το ένα πέμπτο των ετήσιων κερδών της εταιρείας. Το 2011 ο κύκλος εργασιών της εταιρείας αναμένεται να αυξηθεί κατά περίπου 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Εκτός από 2.000 χωρικούς, υπάρχουν στην περιοχή περίπου 20.344 μετανάστες εργαζόμενοι και 28.240 γειτονικοι χωρικοί. Ο Ου Ρενμπάο (απλοποιημένα κινέζικα: 吴仁宝; παραδοσιακά κινέζικα: 吳仁寶; πινγίν: Wú Rénbǎo), ο πρώην γραμματέας της Επιτροπής Κομμουνιστικού Κόμματος του χωριού Χουαξί, ανέπτυξε ένα σχέδιο για να μετατρέψει τη φτωχή αγροτική τοποθεσία σε μια σύγχρονη πλούσια κοινότητα. Ο Ου Ρενμπάο ήταν επενδυτής σε πρώτες ύλες όπως το αλουμίνιο. Ο γιος του, Ου Σιεέν, είναι ο σημερινός αρχηγός του χωριού. Ένας νέος ουρανοξύστης-ορόσημο στο χωριό Χουαξί, το Longxi International Hotel 328 μέτρων άνοιξε όταν το χωριό γιόρτασε την 50ή επέτειό του. Αράσατε Huaxi: A Journey to the World's Richest Village Story of Huaxi Village Independent on Huaxi City of Huaxi official website Αρχειοθετήθηκε 2013-10-05 στο Wayback Machine. (in κινεζική) City of Huaxi official website (in αγγλική)
Ιωάννης Μπερνίτσας

Ο Ιωάννης Π. Μπερνίτσας (1905 - 20 Φεβρουαρίου 1988) υπήρξε Έλληνας, χημικός, συνδικαλιστής και βουλευτής. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905 και ήταν γιος του συνδικαλιστή Παναγιώτη Μπερνίτσα.Ξεκίνησε να εργάζεται ως βιοτέχνης και από το 1932 εισήλθε στο συνδικαλιστικό κίνημα, με την εκλογή του ως γενικού γραμματέας του Επιμελητηρίου Επαγγελματοβιοτεχνών Αθηνών. Εν συνεχεία έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Αθηνών , από το 1935 ως το 1946. Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50 και τη δεκαετία του '60 ήταν πρόεδρος της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών και Βιοτεχνών Ελλάδος (ΓΣΕΒΕ). Εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1946 με το συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων) με 11.068 ψήφους. Το 1951 ήταν ξανά υποψήφιος με το Λαϊκό Κόμμα αλλά απέτυχε να εκλεγεί. Πέθανε το 1988 και κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.Είχε παιδιά.
Μπετζά

Η Μπετζά είναι μεσόγεια πόλη της Τυνησίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, σε απόσταση 105 χλμ. δυτικά της Τύνιδας, και είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου Κυβερνείου Μπετζά. Κατά τη απογραφή του 2004 ο πληθυσμός της αριθμούσε 106.441 κατοίκους, αποκαλούμενοι Μπατζανοί.

 Η Μπετζά, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, ιδρύθηκε αρχικά από τους Καρχηδονίους ως κάστρο πέριξ του οποίου αναπτύχθηκε η πόλη, συμβάλλοντας σ΄ αυτό και το πολύ γόνιμο έδαφος της γύρω περιοχής. Κατά τους Καρχηδόνιους πολέμους η πόλη περιήλθε στους Ρωμαίους οι οποίοι κατέστρεψαν το παλαιό κάστρο φτιάχνοντας νέα οχυρωματικά έργα. Την περίοδο αυτή η πόλη άρχισε να ευημερεί μέχρι που στη συνέχεια καταστράφηκε από τους Βανδάλους. Αργότερα πέρασε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία όπου η πόλη άρχισε και πάλι ν΄ αναπτύσσεται αλλά και να εξωραΐζεται. Περίπου τον 7ο αιώνα η περιοχή καταλήφθηκε από τους Άραβες και περιήλθε στο Χαλιφάτο των Ομαγιαδών όπου και παρέμεινε περισσότερο από μια χιλιετία όταν το 1880 καταλήφθηκε η όλη περιοχή από τους Γάλλους και να αποτελέσει γαλλικό προτεκτοράτο. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους συνεχείς και ανελέητους γερμανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Το 1943 απελευθερώθηκε από τους Άγγλους, ως γαλλικό έδαφος, και το 1956 με την εθνική ανεξαρτησία της Τυνησίας εγκαταλείφθηκε από τους Γάλλους. Επίσημη ιστοσελίδα της Μπετζά (στη γαλλική) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-03 στο Wayback Machine. 250 παλαιές καρτ-ποστάλ της Μπετζά (1900-1950)
Τσετσίλια Μπάρτολι

Η Τσετσίλια Μπάρτολι (ιταλικά: Cecilia Bartoli‎, γενν. 4 Ιουνίου 1966, Ρώμη) είναι Ιταλίδα κολορατούρα μεσόφωνος ερμηνεύτρια όπερας και σολίστα. Είναι περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες έργων των Μπελίνι, Χέντελ, Μότσαρτ, Ροσσίνι και Βιβάλντι, καθώς και για ερμηνείες λιγότερο γνωστών έργων της μπαρόκ και κλασικής περιόδου. Παράλληλα, έχει την ευχέρεια να ερμηνεύει ρόλους για υψίφωνους και μεσόφωνους. Θεωρείται κολορατούρα μέτζο-σοπράνο με μια ασυνήθιστη χροιά και είναι μία από τις δημοφιλέστερες και εμπορικότερες σύγχρονες τραγουδίστριες της όπερας.

 Η Μπάρτολι γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1966 στη Ρώμη. Οι γονείς της, Σιλβάνα Μπατσόνι και Πιέτρο Άντζελο Μπάρτολι, ήταν και οι δύο επαγγελματίες τραγουδιστές και τις παρείχαν τα πρώτα της μαθήματα μουσικής. Η πρώτη της δημόσια εμφάνιση ήταν ως νεαρός βοσκός στην Τόσκα του Πουτσίνι. Αργότερα, συνέχισε τις σπουδές της στο Κονσερβατόριο της Αγίας Καικιλίας. Ταυτόχρονα, σπούδασε πιάνο και τρομπέτα, αλλά με τρόπο συμπληρωματικό ως προς το τραγούδι. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών, έκανε το ντεμπούτο της όταν εμφανίστηκε στην ιταλική τηλεοπτική εκπομπή «Fantastico». Καταφέρνοντας να κερδίσει τον διαγωνισμό της ιταλικής κρατικής τηλεόρασης της ζητήθηκε να τραγουδήσει στην Όπερα του Παρισιού, σε μία συναυλία απότισης φόρου τιμής στη Μαρία Κάλλας. 1995: Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων 1999: Διοικητής του Τάγματος Πολιτικής Αξίας του Μονακό 2003: Βραβείο BRIT εξαιρετικής συνεισφοράς στη μουσική 2010: Βραβείο Χέντελ 2010: Μουσικό βραβείο Λέονι Σόνινγκ 2010: Επίτιμη διδάκτορας μουσικής του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Δουβλίνου 2011: Βραβείο Γκράμι Καλύτερης φωνητικής σόλο ερμηνείας κλασικής μουσικής για τον δίσκο «Sacrificium» 2012: Gramophone Hall of Fame 2012: Μουσικό βραβείο «Χέρμπερτ φον Κάραγιαν» 2016: Πολικό Μουσικό Βραβείο Επίσημη ιστοσελίδα Σελίδα στο IMDb Κανάλι στο YouTube Σελίδα στο Facebook Σελίδα στο Twitter Σελίδα στο Instagram
Φιλεμόν Γιανγκ

Ο Φιλεμόν Γιανγκ (Philémon Yunji Yang, 14 Ιουνίου 1947-) είναι πολιτικός από το Καμερούν και πρωθυπουργός της χώρας από τις 30 Ιουνίου του 2009 έως τις 4 Ιανουαρίου 2019. Υπηρέτησε στην κυβέρνηση προηγουμένως από το 1975 ως το 1984 και έπειτα ως πρεσβευτής του Καμερούν στον Καναδά, από το 1984 ως το 2004. Όπως και ο προκάτοχός του, Εφρέμ Ινονί, είναι Αγγλόφωνος.

 Γεννήθηκε στην Ζικετέμ-Οκού, του διαμερίσματος Μπούι στη Βορειοδυτική Επαρχία, το 1947. Ακολούθησε Νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο της Γιαουντέ και έγινε εισαγγελέας στο Εφετείο της Μπουέα τον Ιανουάριο του 1975. Στη συνέχεια διορίστηκε υφυπουργός εδαφικής διοίκησης στις 30 Ιουνίου του 1975 και έπειτα υπουργός αρμόδιος για τα ορυχεία και τα ενεργειακά ζητήματα στις 8 Νοεμβρίου του 1979. Παρέμεινε υπουργός ως το 1984.Έπειτα έγινε πρεσβευτής (από το 1995 Ύπατος Αρμοστής) του Καμερούν στον Καναδά στις 23 Οκτωβρίου του 1984, θέση στην οποία έμεινε επί 20 έτη. Επίσης υπηρέτησε ως πρύτανης του Διπλωματικού Σώματος στον Καναδά επί σχεδόν 10 χρόνια. Απολάμβανε το σεβασμό της αφρικανικής κοινότητας στην Οτάβα.Κατά τη θητεία του στον Καναδά μερίμνησε για την αποστολή περισσότερης εξωτερικής βοήθειας προς τη χώρα του. Το 2004 αποχώρησε από πρεσβευτής στον Καναδά και στις 8 Δεκεμβρίου του 2004 διορίστηκε πρώτος βοηθός γενικού γραμματέα της Προεδρίας με το βαθμό του υπουργού. Αποχώρησε από την Οτάβα στις 17 Δεκεμβρίου και ανέλαβε βοηθός γενικός γραμματέας της Προεδρίας στις 21 Δεκεμβρίου . Στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 2009. Στις 30 Ιουνίου του 2009 ο πρόεδρος Μπιγιά διόρισε τον Γιανγκ στην πρωθυπουργία, για να αντικαταστήσει τον αποπεμφθέντα Εφρέμ Ινονί. Ο ανασχηματισμός ήταν ο πιο σαρωτικός από το διορισμό του Ινονί στην πρωθυπουργία. Ο ίδιος ο πρόεδρος ανακοίνωσε στο κρατικό ραδιόφωνο ότι 12 υπουργοί είχαν απολυθεί, μεταξύ των οποίων ο Ινονί και ο υπουργός άμυνας. Πιστεύεται ότι η δημόσια κατακραυγή για τις αυξημένες τιμές στα τρόφιμα και η κυβερνητική διαφθορά, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες του Μπιγιά να εξασφαλίσει υποστήριξη για τις επόμενες προεδρικές εκλογές είχαν αποτέλεσμα την αποπομπή της κυβέρνησης. Ο Ινονί θα εξασφάλιζε οικονομική βοήθεια ύψους 140 εκατομμυρίων δολαρίων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Συλλογική σύμβαση ναυτικής εργασίας

Οι Συλλογικές Συμβάσεις ναυτικής εργασίας (Σ.Σ.) αποτελούν συμφωνίες που συνομολογούνται μεταξύ συνδικαλιστικών φορέων εργοδοτών - εφοπλιστών και εργαζομένων ναυτικών, βάσει των οποίων ρυθμίζονται θέματα που αφορούν γενικά τη ναυτική εργασία επί των πλοίων, όπως κύριους και πρόσθετους όρους εργασίας, αμοιβές, τρόπους επίλυσης διαφορών κ.λπ.

 Οι Σ.Σ. βασίζονται στον Α.Ν. 3276/44 "Περί συλλογικών συμβάσεων εν τη ναυτική εργασία" όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα. Αυτές αφού επικυρωθούν από το ΥΕΝ στη συνέχεια δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στο τεύχος Β΄. Συνηθέστερα η χρονική διάρκεια ισχύος αυτών είναι ετήσια. Μετά τη λήξη της ισχύος της Σ.Σ. και εφόσον οι ενδιαφερόμενες οργανώσεις δεν καταλήξουν σε συμφωνία για τη σύναψη νέας Σ.Σ. ο νόμος παρέχει στον αρμόδιο Υπουργό (ΥΕΝ), μετά από εξουσιοδότηση του Υπουργικού Συμβουλίου, να κανονίζει απευθείας τα διάφορα ρυθμιζόμενα από τη Σ.Σ. θέματα, είτε παρατείνοντας την ισχύ τους, είτε να καθορίζει όρους σύμβασης ναυτικής εργασίας διάφορους από εκείνους των διαλαμβανομένων στη λήξασα Σ.Σ. Γενικά οι Σ.Σ. αποτελούν ένα σύνολο υποχρεώσεων τόσο στην ναυτική εργοδοσία (πλοιοκτήτες, εφοπλιστές, πλοιάρχους), όσο και τους ναυτικούς κάθε ειδικότητας, ανεξάρτητα αν μετέχουν στα συνδικαλιστικά σωματεία που συνομολογούν και υπογράφουν αυτές, ή δρουν μεμονωμένα (εργοδοσία και ναυτικοί). Η εφαρμογή αυτών αφορά μόνο στα υπό ελληνική σημαία εμπορικά πλοία με δυνατότητα επέκτασής τους και σε ελληνόκτητα πλοία με ξένη σημαία, εφόσον υφίσταται συμφωνία του πλοιοκτήτη και της Π.Ν.Ο.. Η παράβαση των σχετικών διατάξεων των συλλογικών συμβάσεων συνεπάγει ποινικές και πειθαρχικές κυρώσεις στους υπεύθυνους. Για κάθε τύπο πλοίου υπογράφεται και δημοσιεύεται ιδιαίτερη συλλογική σύμβαση ναυτικής εργασίας, χωριστή δηλαδή για επιβατηγά, πορθμεία, ποντοπόρα φορτηγά, δεξαμενόπλοια, κρουαζιερόπλοια κ.λπ. και αυτό λόγω των διαφορών, μεγέθους πλοίου, αντικειμένου μεταφοράς, και επικινδυνότητα αυτού, διάρκειας πλόων κ.λπ. που επηρεάζουν βασικά τη σύνθεση και τις αμοιβές του πληρώματος. Ειδικότερα οι συλλογικές συμβάσεις ρυθμίζουν: το μισθολόγιο ανά κατηγορία εργασίας, προσαυξήσεις και τα επιδόματα τις πρόσθετες αμοιβές (υπερωρίες) τις ώρες εργασίας, εν πλω και εν όρμω (λιμένα) την ενδιαίτηση και τροφοδοσία του πληρώματος, τις προβλεπόμενες άδειες τους ειδικούς μισθούς λόγω ασθενείας των ναυτικών τις εργασίες που παρέχουν ή δεν παρέχουν δικαίωμα υπερωριών τις δικαιούμενες προκαταβολές έναντι μισθού των ναυτικών τον τρόπο επίλυσης τυχόν διαφορών και τη χρονική διάρκεια της ισχύος της Σ.Σ. Βάσει των Συλλογικών Συμβάσεων ναυτικής εργασίας καταρτίζονται οι συμβάσεις ναυτολόγησης των ναυτικών που συνομολογούν μετά του πλοιάρχου και συντελούνται με την εγγραφή τους στο ναυτολόγιο. Ο Πλοίαρχος Ε.Ν., δηλαδή ο καπετάνιος των εμπορικών πλοίων, ναυτολογείται με ιδιαίτερη σύμβαση ναυτολόγησης πλοιάρχου.
Όουεν Χαρτ

Ο Όουεν Τζέιμς Χαρτ (Owen James Hart, 7 Μαΐου 1965 – 23 Μαΐου 1999) ήταν Καναδός παλαιστής. Ήταν γιος του παλαιστή Στου Χαρτ και αδερφός του Μπρετ Χαρτ. Ο Όουεν σκοτώθηκε μετά από δυστύχημα σε ζωντανό τηλεοπτικό πρόγραμμα του WWF.

 Ο Όουεν ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το κατς το 1986, όταν εκπαιδευόταν με τον πατέρα του και τα αδέρφια του. Για δύο χρόνια αγωνίστηκε σε πάρα πολλές μικρές εταιρείες πάλης, ενώ πέρασε και από το New Japan Pro Wrestling της Ιαπωνίας. Είχε ένα μικρό πέρασμα από το World Wrestling Federation το 1989 και από το World Championship Wrestling το 1991. Μέχρι εκείνη την χρονιά, δεν σταμάτησε να παλεύει και για ανεξάρτητες εταιρείες σε όλη την Αμερική, ενώ στα πέντε αυτά χρόνια, κατέκτησε και έξι μικρούς τίτλους. Από το 1991, αγωνιζόταν αποκλειστικά για το WWF, όταν και υπέγραψε συμβόλαιο. Στην πορεία του εκεί, συμμάχησε με πάρα πολλούς παλαιστές και είχε σημαντικές κόντρες. Ομάδα έγινε με τους Γιοκοζούνα, Τζεφ Τζάρετ, Μπρετ Χαρτ, Μπρίτις Μπούλντογκ, ενώ συμμετείχε και στην ομάδα από πολλούς παλαιστές, με τον τίτλο "Nation of Domination". Στην καριέρα του εκεί, κατέκτησε συνολικά 7 τίτλους. Τέσσερις φορές κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων (2 με τον Γιοκοζούνα, 1 με τον Τζεφ Τζάρετ και 1 με τον Μπρίτις Μπούλντογκ), δύο φορές το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE και μια φορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επίσης, ήταν ο νικητής του τουρνουά King of the Ring το 1994. Στις 23 Μαΐου 1999, στην διάρκεια ενός τηλεοπτικού προγράμματος Πληρωμής ανά προβολή του WWF, ήταν σχεδιασμένο ο Χαρτ να κάνει εντυπωσιακή την είσοδό του, πάνω σε έναν γερανό, ώστε να προσγειωθεί μέσα στο ρινγκ. Κάτι όμως πήγε στραβά, και ο γερανός τον "άφησε" αδέξια να προσγειωθεί στην γωνία του ρινγκ, με το στήθος. Αρχικά οι θεατές νόμισαν πως ήταν σενάριο, αλλά έγινε κατανοητό πως επρόκειτο για δυστύχημα. Πέθανε σε ηλικία, μόλις 34 ετών. Η σύζυγος του, μετά το τραγικό συμβάν αξίωσε αποζημίωση 25 εκατ. δολαρίων, με τα οποία δημιούργησε ένα ίδρυμα με το όνομα του: "Ίδρυμα Όουεν Χαρτ" (The Owen Hart Foundation). Οι ικανότητες του Όουεν Χαρτ εντός ρινγκ, εκτιμήθηκαν από πολλούς. Μετά τον χαμό του, ακολούθησαν αφιερώματα από το WWF, ειδικά προγράμματα, DVD και άλλα, ενώ όλοι όσοι τον έζησαν ως επαγγελματία, μιλούν ακόμα και σήμερα, πως χάθηκε νωρίς, ίσως ο καλύτερος παλαιστής όλων των εποχών. Αφιέρωμα απο το Lord of Rings Προφίλ στο OWoW.com Προφίλ στο Internet Wrestling Database Προφίλ στο IMDb.com
Esperantujo

Esperantujo (μερικές φορές επίσης Esperantio, βλέπε παρακάτω) είναι το ανεπίσημο όνομα της κοινότητας των χρηστών της Εσπεράντο και η κουλτούρα εκείνων, που προέρχονται από τόπους και θεσμούς όπου η γλώσσα αυτή χρησιμοποιείται. Λέμε Esperantujo —χρησιμοποιώντας την κατάληξη -ujo— στην περίπτωση που αναφερόμαστε σε χώρα, παρόλο που είναι κατανοητό ότι η Εσπεράντο δεν έχει δική της εδαφική επιφάνεια. Ενίοτε λέγεται, ότι αυτή είναι εκεί, όπου συνυπάρχουν εσπεραντιστές. Η λέξη διατηρεί την παραδοσιακή μορφή Esperantujo παρά το γεγονός, ότι στις ονομασίες των χωρών στη γλώσσα Εσπεράντο είναι πολύ διαδεδομένη και η κατάληξη -io. Ένα κίνητρο, εκτός από την ισχυρή παράδοση, είναι ότι εδώ το επίθεμα -ujo είναι πολύ κοντά στην πυρηνική της σημασία ως ‘αυτό που περιέχεται μέσα σε κάτι άλλο’.

 Esperantujo.directory Στην Ευρώπη από τις 2 Ιουνίου 2001 μερικοί οργανισμοί (προτιμούν να ονομάζονται ιδρύματα) ίδρυσαν την Esperanta Civito, “που φιλοδοξεί να είναι το υποκείμενο του διεθνούς δικαστηρίου” και “επιδιώκει να σταθεροποιήσει τις σχέσεις μεταξύ των εσπεραντιστών που αισθάνονται τον εαυτό τους μακρυά από την χωρίς κρατική υπόσταση διασπορά της γλωσσικής ομάδας”. Η Esperanta Civito χρησιμοποιεί πάντα το όνομα Esperantio (προταθέν από τον Hector Hodler το 1908), το οποίο αυτός ο ίδιος ορίζει σύμφωνα με την ερμηνεία του τι είναι Ραουμίσμο, και το οποίο υποδηλώνει συνεπώς ότι μπορούμε να διαφοροποιηθούμε από την παραδοσιακή εσπεραντική κατανόηση σχετικά με την λέξη Esperantujo. Τον Απρίλιο του 2007 δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα Esperanta Respubliko. Χώρα, που δεν υπάρχει πάνω στο χάρτη (κείμενο του ακαδημαϊκού Boris Kolker) Esperanta Respubliko Esperantujo.directory
Νικόπολη Πρέβεζας

Η Νικόπολη είναι κοινότητα του Δήμου Πρέβεζας που βρίσκεται εντός του γεωγραφικού χώρου της Αρχαίας Νικόπολης.. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο από 5 έως 80 μέτρα και έχει 400 κατοίκους (απογραφή 2011)

 Η κοινότητα της Νικόπολης (Σμυρτούλα-Ο οικισμός προήλθε από τη μετονομασία του οικισμού Σαφράμπολις το 1927) απέχει από την Πρέβεζα περίπου 8 χιλ. βορείως και είναι κτισμένη στους πρόποδες του ομώνυμου λόφου της Νικόπολης (100m μέγιστο ύψος). Συνδέεται με ασφάλτινο δρόμο με την εθνική οδό Πρέβεζας - Άρτας και με την παραλιακή οδό Πρέβεζας - Πάργας - Ηγουμενίτσας. Το χωριό έχει Νοτιοδυτικό προσανατολισμό και στις πλάτες του έχει το άλσος της Νικόπολης (οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν το εν άλσει προάστειον.) Η Νικόπολη, ως κοινότητα είναι νέο χωριό σχετικά. Στις αρχές του εικοστού αιώνα είχε ελάχιστους κατοίκους κατά κανόνα κτηνοτρόφους. Κατοικήθηκε προπολεμικά και μεταπολεμικά κυρίως από Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους και από Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η όλη ιστορία της κοινότητας είναι ίδια με αυτή που περιγράφεται στο λήμμα Αρχαία Νικόπολη. Πέραν της γεωγραφικής σχέσης με την διάσημη Αρχαία Νικόπολη και με όλα τα σημαντικά ιστορικά στοιχεία που την συνδέουν, η κοινότητα της Σμυρτούλας - Νικόπολης, έγινε γνωστή για τις εξής μάχες: Μάχη της Νικοπόλεως το έτος 1789 μεταξύ Γάλλων + Ελλήνων εναντίον Τουρκαλβανών, και Μάχη της Νικόπολης στον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Μνημείο του Αυγούστου: Στην κορυφή του λόφου της Νικόπολης (ερειπωμένο), είναι το Ιερό αφιέρωμα στους Θεούς Άρη και Ποσειδώνα, μαζί με την κατασκευή υποδοχέων για τα 36 τρόπαια - έμβολα από πλοία της Κλεοπάτρας. Θέατρο Οκταβιανού: Στους πρόποδες του λόφου της Νικόπολης (υπό αναστήλωση) Ρωμαϊκό Στάδιο Νικόπολης: Στους πρόποδες του λόφου (επισκέψιμο) Γραφείο Κοινότητας Ηλεκτρισμός, Ύδρευση, Σταθερή Τηλεφωνία, Κινητή Τηλεφωνία, Broadband Internet Δημοτικό Σχολείο Κοινοτικό Κοιμητήριο Κοινοτικό στάδιο - γήπεδο (νοτιοανατολικά προς Πρέβεζα)
1233 Κομπρεσία

Η Κομπρεσία (Kobresia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,597. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του γένους φυτών Kobresia (ξινόχορτο).

 Η μέση διάμετρος της Κομπρεσίας εκτιμάται σε 33,50 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0475. Η Κομπρεσία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 27 ώρες και 50 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Νοβαλουκόμλ

Το Νοβαλουκόμλ (λευκορωσικά: Но́валуко́мль, ρωσικά: Новолукомль, Novolukoml, πολωνικά: Nowołukoml) είναι πόλη στην επαρχία Τσάσνικι, στην περιφέρεια Βιτσέμπσκ στη Λευκορωσία κατά μήκος της λίμνης Λουκόμλ. Ο σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας Λουκόμλ βρίσκεται στην πόλη.

 Τα Νοβαλουκόμλ αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1463 ως στρατόπεδο της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας. Αργότερα καταλήφθηκε από τους Ρώσους κατά τον 18ο αιώνα. Αργότερα έγινε μια Σοβιετική πόλη. Το Φεντόροφ Αβτομάτ δοκιμάστηκε για πρώτη φορά εδώ. Το 1941 κατελήφθη από τους Γερμανούς και ανακαταλήφθηκε κάποια στιγμή μεταξύ Μαΐου και Αυγούστου του 1943. Επίσης, υπήρχαν διάφορες συγκρούσεις με ρωσικές συμμορίες το 1990, επειδή η Λευκορωσία κέρδιζε την ανεξαρτησία της.
Πανδώρα (δορυφόρος)

Η Πανδώρα (αγγλικά: Pandora) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Το όνομά της το πήρε από την Πανδώρα (την πρώτη γυναίκα) κατά την ελληνική μυθολογία. Η Πανδώρα ήταν η σύζυγος του Επιμηθέα και εκείνη που άνοιξε το κουτί με όλα τα κακά που ταλαιπωρούν έκτοτε τους ανθρώπους. Η άλλη της σημερινή ονομασία είναι Κρόνος XVII (Saturn XVII). Ενώ η αρχική προσωρινή ονομασία που της είχε δοθεί ήταν S/1980 S 26 . Η Πανδώρα αποτελεί τον εξωτερικό δορυφόρο βοσκό του Δακτυλίου F του Κρόνου. Από την πολύ χαμηλή πυκνότητα της και τη σχετικά υψηλή λευκαύγειά της, φαίνεται πως πιθανόν ότι η Πανδώρα είναι ένα πολύ πορώδες και παγωμένο σώμα. Υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα για αυτές τις αξίες, όμως, έτσι αυτά μένει να επιβεβαιωθούν.

 Η τροχιά της Πανδώρας φαίνεται να είναι χαοτική, ως συνέπεια μιας μέσης απήχηση της κίνησης με τον Προμηθέα. Οι πιο σημαντικές αλλαγές στις τροχιές τους συμβαίνουν περίπου κάθε 6,2 χρόνια, όταν το περίκεντρο της Πανδώρας στοιχίζεται με το απόκεντρο του Προμηθέα και των φεγγαριών που βρίσκονται σε απόσταση περίπου 1.400 χιλιομέτρων (870 μίλια). Πανδώρα έχει επίσης μέση απήχηση 3:2 με την κίνηση του Μίμα. Η επιφάνεια της Πανδώρας χαρακτηρίζεται από πολλούς κρατήρες. Οι δύο μεγαλύτεροι έχουν διάμετρο 30 χιλιόμετρα . Τέλος, από την πολύ μικρή πυκνότητά της και τη σχετικά μεγάλη λευκαύγεια, συμπεραίνουμε πως είναι ένα πολύ πορώδες παγωμένο σώμα. Ωστόσο, αυτό δεν είναι βέβαιο και περιμένουμε να επαληθευτεί. Πανδώρα από την Εξερεύνηση του Ηλιακού Συστήματος της NASA (Αγγλικά) Οι δορυφόροι του Κρόνου από τον Σκοτ Σέπαρντ (Αγγλικά)
Ρεσάν Χανιμεφέντι

Η Ρεσάν Χανιμεφέντι (Οθ. Τούρκικα:ريسان معام) (Τούρκικα: Resan Hanımefendi, 28 Μαρτίου 1860 - 31 Μαρτίου 1910) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Baş İkbal Resan Hanım Efendi Hazretleri

 Η Ρεσάν Χανιμεφέντι γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1860 στο Αρτβίν, και ήταν κόρη του Ομέρ Μπέη και της συζύγου του Φατμά Χανίμ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Αϊσέ. Είχε μια αδελφή την Ραμπιά Γκιουλτέν Χανίμ και μια θετή αδελφή την Σαγιεστέ Χανίμ. Σε νεαρή ηλικία, μαζί με τις αδελφές της, η Αϊσέ μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραδόθηκαν στο δικαστήριο του οθωμανού σουλτάνου. Μετονομάστηκε σε Ρεσάν και της δόθηκε Τουρκική και Μουσουλμανική εκπαίδευση στο χαρέμι του παλατιού της αδελφής του Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, Σενιχά Σουλτάν. Η Ρεσάν μεγάλωσε ως μια νεαρή κοπέλα στο παλάτι της Σενιχά Σουλτάν, όπου σύντομα την πρόσεξε ο Μουράτ. Η Ρεσάν συμφώνησε με τη βούληση των γονιών της στην πρόταση γάμου του έκπτωτου σουλτάνου. Η Σενιχά Σουλτάν, έστειλε το νεαρό κορίτσι στο Παλάτι Τσιραγάν, όπου ο Μουράτ την παντρεύτηκε στις 2 Νοεμβρίου 1877, ένα χρόνο μετά την φυλάκισή του στο παλάτι. Μετά το γάμο της, η αδελφή της, η Ραμπιά Γκιουλτέν Χανίμ, έγινε Κυρία Επί των Τιμών. Πρώτα γέννησε την Φατμά Σουλτάν και αργότερα ακολούθησε η γέννηση της Αλιγιέ Σουλτάν. Μετά το θάνατο του Μουράτ το 1904, συνέχισε να διαμένει στο παλάτι Τσιραγάν κατά τη δεύτερη συνταγματική εποχή μετά τις 16 Δεκεμβρίου 1908. Το 1909 μετακόμισε στην Προύσα, όπου ζούσε στο παλάτι της κόρης της Φατμά Σουλτάν. Αργότερα επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Η Ρεσάν Χανιμεφέντι πέθανε από φυματίωση στις 31 Μαρτίου 1910 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 50 ετών. Είναι θαμμένη στο κοιμητήριο Εγιούπ. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα

Το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας Νεβάδα των ΗΠΑ. Το Νομοθετικό Σώμα είναι ένα διθάλαμο σώμα, αποτελούμενο από την κάτω βουλή, την Συνέλευση της Νεβάδα, με 42 μέλη, και την άνω βουλή, την Γερουσία της Νεβάδα, με 21 μέλη. Τα 63 μέλη του Νομοθετικού Σώματος εκλέγονται από έναν ίσο αριθμό συστατικών περιφερειών σε όλη την πολιτεία. Το Νομοθετικό Σώμα είναι το τρίτο μικρότερο διθάλαμο πολιτειακό νομοθετικό σώμα στις Ηνωμένες Πολιτείες (το Νομοθετικό Σώμα της Αλάσκα είναι το μικρότερο διθάλαμο, με μόνο 60 μέλη, και η Γενική Συνέλευση του Ντελάγουερ έχει 62 μέλη). Το σώμα συνέρχεται στο Κτίριο του Νομοθετικού Σώματος της Νεβάδα (Nevada Legislature Building) στο Κάρσον Σίτι.

 Τα μέλη της Συνέλευσης εκλέγονται για μια διετή θητεία με όριο θητείας τις έξι θητείες (12 έτη). Τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονται για μια τετραετή θητεία και αντιμετωπίζουν ομοίως όριο τριών θητειών (12 έτη). Τα όρια θητείας τροποποιήθηκαν στο Σύνταγμα της Νεβάδα μετά από ένα δημοψήφισμα το 1996. Το Σύνταγμα της Νεβάδα ορίζει το μέγιστο μέγεθος του Νομοθετικού Σώματος σε 75 μέλη (Άρθρο 15, Ενότητα 6), και προβλέπει ότι η Γερουσία δεν μπορεί να είναι μικρότερη από το ένα τρίτο ούτε μεγαλύτερη από το μισό του μεγέθους της Συνέλευσης. Στην Απογραφή των ΗΠΑ 2000, ο αριθμός των μελών για αμφότερα τα σώματα είναι 63, δώδεκα μέλη λιγότερα από το μέγιστο μέγεθος που δηλώνεται στο πολιτειακό σύνταγμα. Η πρώτη επίσημη εργάσιμη ημέρα του Νομοθετικού Σώματος είναι η πρώτη Δευτέρα μετά την εκλογή. Οι συνεδριάσεις του σώματος είναι διετείς, και συμβαίνουν σε περιττά έτη. Το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα είναι ένα μόνο πό τα έξι σώματα που έχουν διετείς συνεδριάσεις. Επί επτά έτη μετά την προαγωγή της Νεβάδα σε πολιτεία το 1864, το Νομοθετικό Σώμα της Νεβάδα δεν είχε κατάλληλο μέρος συνεδριάσεων. Το 1869, το Νομοθετικό σώμα πέρασε την State Capitol Act, που υπογράφηκε ως νόμος από τον Κυβερνήτη Χένρυ Τζ. Μπλάσντελ, παρέχοντας $100.000 για την κατασκευή ενός κτιρίου καπιτωλίου. Υπό την επίβλεψη του σχεδιαστή Τζόζεφ Γκόσλινγκ, η κατασκευή άρχισε το 1870. Το Νομοθετικό Σώμα συνήλθε πρώτα στο μη ολοκληρωμένο πολιτειακό καπιτώλιο το επόμενο έτος, ενώ η κατασκευή ολοκληρώθηκε στο μέσο του έτους. Το Νομοθετικό Σώμα συνέχισε να συναντάται στο πολιτειακό καπιτώλιο μέχρι το 1971, όταν αμφότερα τα σώματα μετακόμισαν στο Legislative Building που κατασκευάθηκε λίγο νότια του αρχικού καπιτωλίου. Σήμερα, το παλαιό πολιτειακό καπιτώλιο συνεχίσει να φιλοξενεί το αξίωμα του κυβερνήτη κα άλλους εκτελεστικούς αξιωματούχους. Οι πρώην αίθουσες της Συνέλευσης και της Γερουσίας είναι τώρα μουσεία και ανοικτές για συνελεύσεις. Πολιτειακό Καπιτώλιο της Νεβάδα Συνέλευση της Νεβάδα Γερουσία της Νεβάδα Nevada Legislature Facts about the State of Nevada Leaders and Members of the Assembly Leaders and Members of the Senate