IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ροζέ Λελού

Ο Ροζέ Λελού (γαλλικά: Roger Leloup, γέννηση 17 Νοεμβρίου 1933) είναι Βέλγος σχεδιαστής κόμικ, συγγραφέας και πρώην συνεργάτης του Hergé καθώς σχεδίαζε για λογαριασμό του λεπτομερείς, ρεαλιστικές εικόνες για τις Περιπέτειες του Τεντέν. Το πιο γνωστό του έργο είναι η Γιόκο Τσούνο.

 Yoko Tsuno, 1970–, 28 albums, Dupuis, ISSN 0772-0866Ο Ροζέρ Λελού έχει γράψει και δύο μυθιστορήματα, το ένα από τα οποία έχει ηρωίδα την Γιόκο Τσούνο: (1989). Le pic des ténèbres. Travelling. Duculot. ISBN 2-8011-0812-X (1991). L'Écume de l'aube. Travelling. Duculot. ISBN 2-8011-0990-8 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Roger Leloup στο Wikimedia Commons
Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς

Ο Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς (Βοσνιακά προφορά: [bâːkir ǐzedbegoʋitɕ]; γεννημένος 28 Ιουνίου 1956) είναι Βόσνιος πολιτικός. Από το 2010, αντιπροσωπεύει τους Βόσνιους μουσουλμάνους στην προεδρία της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και είναι πρόεδρος του Κόμματος της Δημοκρατικής Δράσης (SDA). Από τον Μάρτιο του 2018 ως τον Νοέμβριο του 2018 ήταν επικεφαλής του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.

 .Ο Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς γεννήθηκε στο Σαράγεβο στις 28 Ιουνίου 1956. Είναι ο γιος του πρώτου προέδρου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς. Η προγιαγιά του, ήταν Τουρκάλα από το Ουσκουντάρ της Τουρκίας. Παρακολούθησε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Σαράγεβο και αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο, το 1981. Από το 1982 έως το 1992 εργαζόταν σαν σύμβουλος σε αρχιτεκτονικές εταιρείες. Έκανε μεγάλες εισφορές σε πολλές κοινωνικές δραστηριότητες και διετέλεσε μέλος του Διοικητικού συμβουλίου του Σεράγεβο Football Club, μέλος του συμβουλίου του Συλλόγου Καλαθοσφαίρισης "Bosna", της Διαχείρισης του Διοικητικού συμβουλίου της Μουσουλμανικής Ανθρωπιστικής Κοινωνίας "Merhamet" και μέλος του Συμβουλίου της Ισλαμικής Κοινότητας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη. Είναι Μουσουλμάνος στο θρήσκευμα και Σουνίτης στο δόγμα. Ο Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς μπήκε στην πολιτική το 2000 και αφού υπηρέτησε σε δύο τοπικές συνελεύσεις, εξελέγη στο Κοινοβούλιο της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης το 2006. Τον Μάιο του 2015, εξελέγη Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης. Ο Ιζετμπέγκοβιτς είναι μέλος του SDA από το 1990. Στις γενικές εκλογές του 2010, εξελέγη στην Προεδρία της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης από τους Βόσνιους Μουσουλμάνους. Τον Οκτώβριο του 2014 επανεξελέγη στο αξίωμα. Τον Μάρτιο του 2016 ανέλαβε Πρόεδρος της Προεδρίας για οκτώ μήνες. Στις γενικές εκλογές του 2010, ο Ιζετμπέγκοβιτς κέρδισε τον Φαχρουντίντ Ράντοντσιτς και τον Χάρις Σιλάιντζιτς και εξελέγη αυτός στην Προεδρία. Στις γενικές εκλογές του 2014, ο Ιζετμπέγκοβιτς επανεξελέγη μπροστά από τον Φαχρουντίν Ράντοντσιτς και τον Εμίρ Σουλιάγκιτς. Η 3η θητεία του ως προέδρου ολοκληρώθηκε στις 17 Νοεμβρίου 2016. Στις 17 Μαρτίου 2018 ανέλαβε επικεφαλής του Προεδρείου. Πολιτική της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Πιέτρο Πολάνι

Ο Πιέτρο Πολάνι (1098 - 1148) ήταν ο 36ος Δόγης της Βενετίας (1130 - 1148). Ο Πιέτρο Πολάνι εξελέγη Δόγης της Βενετίας παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των μεγάλων αριστοκρατικών οικογενειών της πόλης όπως ο Οίκος των Ντάντολο. Η κατηγορία των αντιπάλων του ήταν ότι με τον γάμο του με την Αδελάσα Μιτσιέλ, κόρη του προηγούμενου δόγη Ντομένικο Μιτσιέλ προσπαθούσε να μετατρέψει την Δημοκρατία της Βενετίας σε κληρονομική εξουσία.

 Την περίοδο του Πιέτρο Πολάνι σημειώθηκε έντονη παρακμή και ακολούθησαν μεγάλες απειλές για την Βενετία. Την τριετία 1133 - 1135 η Ουγγαρία κυρίευσε σημαντικές βάσεις της Δημοκρατίας στις Δαλματικές ακτές όπως : Σίμπενικ, Τρογκίρ και Σπλιτ. Η Πάντοβα προσπάθησε να επεκτείνει την ζώνη της σε βάρος της Βενετίας (1141) και έσπασε από τους Βενετσιάνους το μονοπώλιο στο εμπόριο αλατιού που είχαν μέχρι τότε. Η Ανκόνα στα νότια έκανε επίσης επέκταση της δικής της ζώνης σε βάρος της Βενετίας. Οι απειλές αυτές και ο κίνδυνος διάλυσης της Δημοκρατίας οδήγησαν τους Βενετσιάνους στην δημιουργία του "Συμβουλίου των Σοφών" με στόχο να συμβουλεύσει τον δόγη, στο Συμβούλιο μετείχαν μέλη της ανώτερης αριστοκρατίας όπως τραπεζίτες και έμποροι. Τους επόμενους αιώνες το "Συμβούλιο των Σοφών" θα αποκτήσει μεγάλες εξουσίες και θα μετατρέψει το πολίτευμα σε ολιγαρχία περιορίζοντας τις εξουσίες του δόγη. Η πρώτη απόφαση του Συμβουλίου με την σύμφωνη γνώμη του Πιέτρο Πολάνι ήταν η απουσία της Βενετίας από την Β΄ Σταυροφορία. Η Βενετία έστρεψε τις δραστηριότητες της στην Ανατολική Μεσόγειο, υποστήριξε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία που δέχτηκε Νορμανδική επίθεση από τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας. Τα περισσότερα μέλη της αριστοκρατίας με πρωταγωνιστή τον πατριάρχη Ενρίκο Ντάντολο αντιτάχθηκαν σφοδρά στην απόφαση αυτή δηλώνοντας ότι δεν πρέπει η Βενετία να συμμαχήσει με το σχισματικό Ορθόδοξο Βυζάντιο. Ο αφορισμός του πάπα στην συνέχεια δεν στάθηκε ούτε αυτός ικανός να απαρνηθεί τα μεγάλα εμπορικά προνόμια που κέρδισε η Βενετία σε νησιά όπως η Κρήτη, η Κύπρος, η Ρόδος και η Χίος χάρη στην συμμαχία της με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο Πιέτρο Πολάνι διοικούσε τον Βενετσιάνικο στόλο εναντίον των Νορμανδών αλλά αρρώστησε βαριά και επέστρεψε στην Βενετία όπου και πέθανε. Ο στόλος του νίκησε χωρίς τον ίδιο στο Ακρωτήριο Ταίναρο τον Γεώργιο της Αντιόχειας (1148). Ο Πιέτρο Πολάνι τάφηκε στο μοναστήρι του Αγίου Κυπριανού στο Μουράνο. Andrea da Mosto: I dogi di Venezia. Florenz 2003. Claudio Rendina: I dogi. Storia e segreti. Roma 1984. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Δόγηδες της Βενετίας
Γιαννιτσού Φθιώτιδας

Η Γιαννιτσού είναι ημιορεινός οικισμός της δυτικής Φθιώτιδας με 363 κατοίκους . Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Φθιώτιδας , βόρεια της Μακρακώμης και 36 χλμ βορειοδυτικά της Λαμίας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μακρακώμης. Είναι από τα πρώτα χωριά της περιοχής που κατάφερε με ίδια μέσα να κατασκευάσει σύστημα ύδρευσης κατά τον 20ό αιώνα, καθώς επίσης και σύστημα αποχέτευσης κατά τη δεκαετία του 1960. Τα δύο δίκτυα παραμένουν με ελάχιστες μεταλλάξεις ως σήμερα. Κοντά στο χωριό βρισκόταν ο προεπαναστατικός οικισμός Λαβανίτσα.

 Η τοπική οικονομία βασίζεται αποκλειστικά στη γεωργία, κυρίως ελιών, σιταριού, αμπελιών και λιγότερο στην κτηνοτροφία. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι θερμές πηγές Πλατυστόμου. Κατά το παρελθόν το χωριό διέθετε αξιοπρόσεκτη οικονομική δραστηριότητα. Το γεγονός αυτό μπορεί να διαπιστωθεί από τους πολυάριθμους τόπους θρησκευτικής λατρείας (κεντρική εκκλησία και ξωκλήσια). Στην πλατεία του χωριού λειτουργούν δυο καφενεία και ένα μπακάλικο. Αγροτικό ιατρείο υπάρχει, αλλά οι επισκέψεις αγροτικού ιατρού πραγματοποιούνται κατά αραιά διαστήματα. Το χωριό κατά το παρελθόν είχε ποικίλες πολιτιστικές δράσεις (πανηγύρι, χοροεσπερίδες κτλ) με αρωγό τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γιαννιτσούς. Μέχρι το πρόσφατο παρελθόν μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας των νέων του χωριού διοργανώνονταν προβολές ταινιών στο (εγκαταλελειμμένο) δημοτικό σχολείο Γιαννιτσούς. Στο παρελθόν μέσα από το χωριό διερχόταν το Ράλι Ακρόπολις. Το χωριό είναι προσβάσιμο μέσω της εθνικής οδού (Εθνική Οδός 38), που ενώνει τη Λαμία με το Αγρίνιο, μετά από διασταύρωση με την επαρχιακή οδό στην είσοδο της Μακρακώμης. Το κύριο μέσο μεταφοράς για το χωριό είναι το σχολικό λεωφορείο τις καθημερινές. Η μετακίνηση τις αργίες είναι αρκετά δύσκολη και πραγματοποιείται κυρίως μέσω ιδιωτικών μέσων. Πολιτιστικός Σύλλογος Ν. Γιαννιτσούς
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (απλό ανδρών)

Το τουρνουά αντισφαίρισης του Αμερικανικού Όπεν ξεκίνησε το 1881. Διεξάγεται σε μία περίοδο 2 εβδομάδων από τα τέλη Αυγούστου ως τις αρχές Σεπτεμβρίου και είναι χρονολογικά το τελευταίο από τα μεγάλα τουρνουά Γκραν Σλαμ της αντισφαίρισης από το 1987.

 Σημειώσεις* Δεν παίχθηκε Challenge Round + καταργήθηκε ο Challenge Round Κατάλογοι νικητών στο Αμερικανικό ΌπενΝικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (απλό γυναικών) Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό ανδρών) Νικήτριες στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό γυναικών) Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό μικτό)Νικητές Γκραν Σλαμ, στο απλό ανδρώνΝικητές στο Αυστραλιανό Όπεν (απλό ανδρών) Νικητές στο Ρολάν Γκαρός (απλό ανδρών) Νικητές στο Γουίμπλεντον (απλό ανδρών)
Μια ξεχωριστή μέρα

Μια ξεχωριστή μέρα (ιταλ. Una giornata particolare) είναι ο τίτλος ιταλικής δραματικής κινηματογραφικής ταινίας παραγωγής 1977 σε σκηνοθεσία και σενάριο Έττορε Σκόλα. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και η Σοφία Λόρεν. Πρόκειται για μια ιταλοκαναδική συμπαραγωγή που απέσπασε βραβεία όπως τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ ήταν υποψήφια και για δυο βραβεία Όσκαρ.

 Στις 6 Μαΐου 1938 ο Χίτλερ επισκέπτεται την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Ρώμης ετοιμάζεται για να πάει στην εκδήλωση που έχει οργανωθεί προς τιμήν του. Η Αντονιέτα (Σοφία Λόρεν), μια όμορφη νοικοκυρά, σύζυγος του Εμανουέλε (Τζον Βέρνον) ενός άνδρα με φασιστικές πεποιθήσεις και μητέρα έξι κακομαθημένων παιδιών, ετοιμάζει σύζυγο και παιδιά για την παρέλαση και μένει στο σπίτι για να το τακτοποιήσει. Στην άδεια πλέον πολυκατοικία στην οποία μένει, βρίσκεται και άλλος ένας ένοικος, ο δημοσιογράφος Γκαμπριέλε (Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι), που είναι ομοφυλόφιλος μάχεται ενάντια στον φασισμό. Κάποια στιγμή ο παπαγάλος της Αντονιέτα το σκάει και πηγαίνει και κάθεται δίπλα από το πρεβάζι του παραθύρου του Γκαμπριέλε. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την αιτία για την οποία ο Γκαμπριέλε και η Αντονιέτα γνωρίζονται και περνάνε ολόκληρη τη μέρα μαζί. Οι δυο αυτοί άγνωστοι μέχρι πρότινος άνθρωποι πρόκειται να ανοίξουν τις καρδιές τους ο ένας στον άλλον και να εξομολογηθούν πράγματα που δεν έχουν αποκαλύψει σε κανέναν. Όταν η μέρα τελειώσει όμως οι δυο θα πρέπει να αποχωριστούν, ο Γκαμπριέλε θα συλληφθεί για τη δράση του κατά του φασισμού κι η Αντονιέτα θα πρέπει να συνεχίσει να υπακούει τις διαταγές του συζύγου της. Η ταινία γυρίστηκε στο μεγαλύτερο της μέρος σε ένα διαμέρισμα, που βρίσκεται στις πολυκατοικίες «Φεντερίτσι», εργατικές κατοικίες που ανεγέρθηκαν κατά τη δεκαετία του '30 με πρωτοβουλία του Μουσολίνι. , ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα αφορούν κυρίως το χώρο γύρω από τις πολυκατοικίες. Η παραγωγή έγινε από τον σύζυγο της Σοφία Λόρεν, Κάρλο Πόντι, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη της ταινίας Έττορε Σκόλα, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μαουρίτσιο Κοστάντσο και τον Ρουτζέρο Μάκκαρι. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η ανιψιά της Σοφία Λόρεν και εγγονή του Μουσολίνι, Αλεσάντρα Μουσολίνι, νυν πολιτικός. Η Λόρεν εμφανίστηκε στην ταινία με μακιγιάζ που επιμελήθηκε ο Φραντσέσκο Φρέντα, προκειμένου να πείσει ότι μπορούσε να υποδυθεί τη νοικοκυρά. Υποψηφιότητα: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας - Κάρλο Πόντι Α΄ Ανδρικού Ρόλου - Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι Βράβευση: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Βράβευση: Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Μια ξεχωριστή μέρα στην IMDb
Α.Ο. Οδυσσέας Αναγέννησης

Ο Α.Ο. Οδυσσέας Αναγέννησης είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αναγέννηση Σερρών και ιδρύθηκε το 1952. Πρώτος πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Συμεών Πετρίδης. Χρώματα του συλλόγου είναι το άσπρο και το μαύρο. Την περίοδο 2023-24 η νέα ομάδα της Αναγέννησης «Αναγέννηση 2019» δεν αγωνίζεται σε κάποιο πρωτάθλημα.

 Το 1978-79, ο Οδυσσέας ξέφυγε για πρώτη φορά από το τοπικό επίπεδο, συμμετέχοντας στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, που ισοδυναμούσε με Γ΄ Εθνική. Στη δεκαετία του 1990 συμμετείχε δυο φορές ακόμα σε Εθνική κατηγορία και συγκεκριμένα στη Δ΄ Εθνική Ελλάδας. Το 2005, θα το επαναλάβει κι αυτή τη φορά θα διατηρηθεί στις εθνικές κατηγορίες Δ΄ και Γ΄ Εθνικής για μια οκταετία. Συγκεκριμένα, τη σαιζόν 2007-08 στέφθηκε πρωταθλητής του 1ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, με αποτέλεσμα να βρεθεί για δεύτερη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής. Από το 2013-14 μέχρι το 2017-18 συμμετείχε στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Σερρών, στην κατηγορία των επίλεκτων. Τη σαιζόν 2018-19 δεν συμμετείχε ποδοσφαιρική ομάδα της Αναγέννησης στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Σερρών, με το νέο ξεκίνημα να γίνεται το 2019, οπότε αγωνίστηκε για πρώτη φορά η "Αναγέννηση 2019". https://sites.google.com/view/istoria-odyssea-anagennisis https://sites.google.com/view/anagennisi2019
Ιρίνα Μπάεβα

Η Ιρίνα Μπάεβα (Irina Vitalevna Baeva, Ρωσικά:Ирина Витальевна Баева, 25 Οκτωβρίου 1992 -) είναι Ρωσίδα ηθοποιός και μοντέλο. Σπούδασε ισπανικά και έμαθε να τα μιλάει βλέποντας μεξικάνικες τηλενουβέλες. Σπούδασε επίσης Δημοσιογραφία και Δημοσίων Σχέσεων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αλλά άφησε τις σπουδές της για να εγκατασταθεί στην Πόλη του Μεξικού.Το 2012, σπουδές στο Κέντρο Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης της Televisa. Το ντεμπούτο της στην μικρή οθόνη ήταν το έκανε στην τηλενουβέλα Muchacha italiana viene a casarse. Το 2018 παρουσίασε το μεξικάνικο αθλητικό πρόγραμμα "La Jugada del Mundial".

 Muchacha italiana viene a casarse - 2015, ως Κάτια Ρουίς (13 επεισόδια) Pasión y poder - 2015/16, ως Ντανιέλα Μοντενέγρο Πέρες Vino el amor - 2016/17, ως Λουσιάνα Μουνιός Εστράδα Renta congelada - 2017, ως Ντανιέλα "Ντάνι" (σειρά, επεισόδιο:"De chile, dulce y pozole") 40 y 20 - 2017, ως Μάσα (σειρά, επεισόδιο:"El club de los 33") Me declaro culpable - 2017/18, ως Νατάλια Ουρσούα Μονρόι El Dragón: Return of a Warrior - 2019, ως Χιμένα Ορτίς Soltero con hijas - 2019/20, ως Μάσα Σιμόνοβα ¿Porqué los hombres aman a las cabronas? - 2017, ως Ντούλσε (θέατρο) Βραβεία TVyNovelas Ιρίνα Μπάεβα στην IMDb Ιρίνα Μπάεβα, επίσημος λογαριασμός στο Twitter. Ιρίνα Μπάεβα στο Instagram
Γεώργιος Αναστασόπουλος (ευρωβουλευτής)

Ο Γεώργιος Αναστασόπουλος (25 Σεπτεμβρίου 1935 - 12 Ιουλίου 2019) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής. Από τον Σεπτέμβριο 2004 ήταν ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην ΟΥΝΕΣΚΟ ενώ από τον Οκτώβριο του 2007 και για δύο έτη ήταν ο πρόεδρος της Γενικής Διάσκεψης της UNESCO.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935 και ήταν απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συγκριτικό Δίκαιο στο King’s College στο Λονδίνο. Εργάσθηκε επί 30 χρόνια ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Καθημερινή», «Μεσημβρινή» και «Βραδυνή» αλλά και σε περιοδικά και στην τηλεόραση. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (1974-81). Εξελέγη Πρόεδρος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών - ΕΣΗΕΑ (1976-1984) και χρημάτισε υπηρεσιακός Υφυπουργός Προεδρίας και κυβερνητικός εκπρόσωπος στις κυβερνήσεις Κωνσταντίνου Καραμανλή και Γεωργίου Ράλλη. Ήταν παντρεμένος και είχε 2 παιδιά. Ο Γεώργιος Αναστασόπουλος διετέλεσε ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 1984–1999 και εξελέγη τέσσερις φορές (1989-1999) μεταξύ των πρώτων Αντιπροέδρων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.Το 2002 εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής και το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνοαμερικανικού Επιμορφωτικού Ιδρύματος που διοικεί τα Κολλέγια Αθηνών και Ψυχικού. (Αγγλικά) Βιογραφικό στη σελίδα της UNESCO
Επίστεγη αντηρίδα

Η επίστεγη αντηρίδα είναι ειδικός τύπος αντηρίδας (υποστηρίγματος), που σχετίζεται κυρίως με την αρχιτεκτονική των Γοτθικών ναών. Η επινόησή τους προέκυψε από την τάση να χτίζονται όλο και ψηλότεροι ναοί, που συμβόλιζαν μεν το πλησίασμα προς το θείο, αλλά δεν ήταν άσχετη σε αυτό η ματαιοδοξία και η προσπάθεια επιβολής της εξουσίας των εκάστοτε ηγεμόνων. Η επίστεγη λοιπόν αντηρίδα υπήρξε ο νεωτερισμός που επέτρεψε να ανακουφιστεί το επιπλέον βάρος της οροφής σε αρχιτεκτονικά μέλη εκτός του κυρίως κτηρίου.

 Στον ανταγωνισμό των κατασκευαστών να χτίζουν όλο και μεγαλύτερους ναούς, κάποτε τα κτήρια έφτασαν στα όριά τους. Με την αύξηση του ύψους, οι εξωτερικοί τους τοίχοι γίνονταν όλο και πιο ευάλωτοι στις οριζόντιες δυνάμεις που ασκούσε σε αυτούς η οροφή. Για να εξουδετερωθούν οι δυνάμεις αυτές, θα έπρεπε οι τοίχοι να αποκτήσουν μεγαλύτερο πάχος. Με ύψη όμως που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα 100 μέτρα, το πάχος των τοίχων καθίστατο απαγορευτικό. Η λύση που επινοήθηκε σε αυτό το πρόβλημα ήταν η επίστεγη αντηρίδα, η οποία συνδύαζε την αποτελεσματικότητα με την κομψότητα της κατασκευής. Επρόκειτο για μια σειρά όρθιων πεσσών στην εξωτερική πλευρά του κτίσματος, που συνδέονταν με τον τοίχο στο επάνω μέρος μέσω ενός τόξου. Το τόξο αυτό αναλάμβανε να μεταφέρει τμήμα του βάρους της οροφής στους πεσσούς, δίνοντας την εντύπωση της επέκτασης του κτηρίου προς τα έξω με ένα εξωτερικό ανοιχτό διάδρομο. Αν και οι πλήρως αναπτυγμένες επίστεγες αντηρίδες εμφανίστηκαν κατά τη Γοτθική περίοδο της αρχιτεκτονικής, προάγγελοί της μπορεί να εντοπιστούν σε ορισμένα κτήρια Ρωμανικού ρυθμού, όπως ο Καθεδρικός του Ντάραμ (en). Τα τόξα τους όμως καλύπτονταν από την οροφή, ενώ μετέφεραν το βάρος στους παχείς εξωτερικούς τοίχους. Περί τα μέσα του 12ου αιώνα, οι αρχιτέκτονες στην Ιλ-ντε-Φρανς, ακολουθούσαν παρόμοια συστήματα, αλλά με μακρύτερα και λεπτότερα τόξα, που ξεκινούσαν πάνω από τη στέγη των παράπλευρων διαδρόμων του ναού, για να συναντήσουν τους βαρείς πεσσούς οι οποίοι υψώνονταν εξωτερικά του τοίχου. Το κύριο πλεονέκτημα αυτής της μεθόδου ήταν ότι οι εξωτερικοί τοίχοι δεν χρειάζονταν πλέον να είναι τόσο βαρείς και ογκώδεις προκειμένου να αντισταθμίσουν τις οριζόντιες δυνάμεις. Έμενε λοιπόν τότε περισσότερος χώρος για μεγαλύτερα παράθυρα που μπορούσαν να καλυφθούν με υαλογραφήματα (vitraux). Οι πρώιμες αντηρίδες ήταν ογκωδέστερες από ότι ήταν απαραίτητο για τη στατικότητα του κτηρίου, όπως στον Καθεδρικό της Σαρτρ (1210 περίπου), και τη Βασιλική του Σαιν-Ρεμί (en) της Ρενς (1170), που αποτελούν τα πρωιμότερα παραδείγματα που επιβίωσαν με την αρχική τους μορφή. Μεταγενέστεροι αρχιτέκτονες εκλέπτυναν προοδευτικά τα τόξα, με παραδείγματα αυτών των ναών της Αμιένης, του Λε Μαν (en) και του Μπωβαί (en). Τα μεταγενέστερα Γοτθικά κτήρια συνέχισαν να χρησιμοποιούν τις επίστεγες αντηρίδες, ενσωματώνοντας όμως τώρα πλέγματα και διάφορα γλυπτά ιερών μορφών στις εσοχές τους.
Apollon Ladies FC

Οι Apollon Ladies FC είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Απόλλωνα Λεμεσού. Έχει κατακτήσει 13 πρωταθλήματα Κύπρου, 12 κύπελλα Κύπρου και 9 Super Cup.

 Οι Apollon Ladies FC ιδρύθηκαν το 2007. Παγκύπριο πρωτάθλημα: Πρωταθλήτριες (13): 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2018-19, 2020-21, 2021-22, 2022-23Κύπελλο Κύπρου: Κυπελλούχες (12): 2008-09, 2009-10, 2010-11, 2011-12, 2012-13, 2013-14, 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2021-22, 2022-23Super Cup: Νικήτριες (9): 2009, 2010, 2011, 2013, 2014, 2015, 2017, 2021, 2023 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Επίσημος ιστότοπος
Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ

Ο Οσκάρ ντος Σάντος Εμποάμπα Ζούνιορ (Oscar dos Santos Emboaba Júnior, Αμερικάνα, 9 Σεπτεμβρίου 1991-), γνωστός ως Οσκάρ ή Όσκαρ, είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην Τσέλσι. Πλέον αγωνίζεται στην Κίνα για λογαριασμό της Σανγκάη SIPG ΦΚ.

 Ο Οσκάρ ξεκίνησε από τα παιδικά τμήματα αρχικά της Ουνιάο Μπαρμπαρένσε και στη συνέχεια της Σάο Πάολο. Από το 2008 μπήκε στην ανδρική ομάδα του συλλόγου. Το 2010 λόγω έλλειψης ευκαιριών και επικαλούμενος καθυστερημένες πληρωμές ο Οσκάρ ζήτησε να λυθεί το συμβόλαιο του και πήγε στην αντίπαλη ΣΚ Ιντερνασιονάλ. Η Σάο Πάολο άσκησε εφέσεις όμως με αποτέλεσμα ο Οσκάρ να μη μπορέσει να αγωνιστεί σε κρίσιμα παιχνίδια του Κόπα Λιμπερταδόρες για τη νέα του ομάδα. Τελικά οι 2 σύλλογοι ήρθαν σε συμβιβασμό στις 30 Μαΐου 2012 και ο Οσκάρ έγινε επίσημα παίκτης της Ιντερνασιονάλ για περίπου € 6 εκατομμύρια. Περίπου 2 μήνες αργότερα, ο Οσκάρ πήρε μεταγραφή για την αγγλική Τσέλσι. Έκανε εντυπωσιακή αρχή στην Πρέμιερ Λιγκ και καθιερώθηκε γρήγορα στη βασική ενδεκάδα, πετυχαίνοντας 4 γκολ και παρέχοντας 7 ασίστ. Στο Τσάμπιονς Λίγκ πέτυχε επίσης 5 γκολ στα 6 παιχνίδια της Τσέλσι στο θεσμό μέχρι τον αποκλεισμό της. Στα παιχνίδια της ομάδας στο Γιουρόπα Λιγκ ήταν συνήθως αναπληρωματικός αλλά στον τελικό ενάντια στη Μπενφίκα έπαιξε τα 90 λεπτά, βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει τον τίτλο. Στη δεύτερη σεζόν του με τον λονδρέζικο σύλλογο συνέχισε να είναι βασικός συνεισφέροντας 8 γκολ. Ο Οσκάρ κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 με την εθνική του ομάδα το 2011, πετυχαίνοντας και τα 3 γκολ της ομάδας του στον τελικό στη νίκη με 3:2 ενάντια στην Πορτογαλία. Λόγω των καλών του εμφανίσεων πήρε πρόσκληση για την ανδρική ομάδα και έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Σεπτεμβρίου του 2011 ενάντια στην Αργεντινή. Συμμετείχε το 2012 με την ολυμπιακή ομάδα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Έπαιξε και στους 6 αγώνες μέχρι τον τελικό, όπου η Βραζιλία γνώρισε την ήττα από το Μεξικό με 3-1. Τον επόμενο χρόνο πήρe μέρος στην κατάκτηση του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών, όντας βασικός σε όλους τους αγώνες. Ο Φελίπε Σκολάρι τον συμπεριέλαβε στην αποστολή της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Στον πρώτο αγώνα σφράγισε τη νίκη της ομάδας του επί της Κροατίας γράφοντας το 3-1 με όμορφο τεχνικό σουτ.
Πρωτεΐνη ταυ

H πρωτεΐνη ταυ ανακαλύφθηκε το 1975 και ανήκει στις πρωτεΐνες μικρού μοριακού βάρους που σχετίζονται με μικροσωληνίσκους (αγγλ.: Microtubule Associated Proteins, MAPs) και βρίσκεται σε αφθονία στο κεντρικό νευρικό σύστημα, κυρίως στους νευράξονες. Επιπλέον, εκφράζεται στους άξονες των νευρώνων του περιφερικού νευρικού συστήματος και σε μικρότερο βαθμό στα αστροκύτταρα και τα ολιγοδενδροκύτταρα του κεντρικού νευρικού συστήματος, αλλά και σε άλλους ιστούς, όπως στα νεφρά και στους πνεύμονες. Στον άνθρωπο κωδικοποιείται από ένα γονίδιο που βρίσκεται στο χρωμόσωμα 17 και αποτελείται από 16 εξώνια. Οι διάφορες ισομορφές της ταυ δημιουργούνται από mRNAs, που έχουν προκύψει μέσω της εναλλακτικής συναρμογής 11 εξωνίων. Στον ανθρώπινο εγκέφαλο η εναλλακτική συναρμογή των εξωνίων 2,3 και 10 δημιουργεί τις έξι ισομορφές που κυμαίνονται από 352-441 υπολοιπόμενα μονομερή αμινοξέων. Οι κύριες ισομορφές της ταυ διαφέρουν μεταξύ τους ως προς δύο σημεία. Πρώτον, ως προς την παρουσία ή απουσία δύο μικρών περιοχών (Ν1, Ν2) μήκους 29 αμινοξέων η καθεμία, στο αμινοτελικό άκρο, οι οποίες κωδικοποιούνται από τα εξώνια 2 και 3, και δεύτερον, ως προς τη δεύτερη από τις τέσσερις επαναλήψεις (R2, 31 κατάλοιπα), η οποία κωδικοποιείται από το εξώνιο 10 και βρίσκεται στην «περιοχή επανάληψης».

 Η πρωτεΐνη ταυ έχει υδρόφιλο χαρακτήρα, είναι διαλυτή, ανήκει στην οικογένεια των εγγενώς μη αναδιπλωμένων πρωτεϊνών και συνεπώς δεν έχει διακριτά οργανωμένη δευτεροταγή δομή. Είναι θερμοανθεκτική και διατηρεί τη λειτουργικότητα της μετά από κατεργασία με οξύ (Kolarova,2012). Αποτελείται από τις ακόλουθες δομικές περιοχές: Μια όξινη αμινοτελική περιοχή Μια περιοχή πλούσια σε προλίνες, η οποία περιέχει πολλές θέσεις φωσφορυλίωσης Την περιοχή πρόσδεσης μικροσωληνίσκων (αγγλ.: Microtubule Binding Domain, MBD) Την καρβοξυτελική περιοχή Η πρωτεΐνη ταυ προσδένεται γρήγορα και αντιστρεπτά στην εξωτερική επιφάνεια των μικροσωληνίσκων αλλά και στο εσωτερικό τους, με την αμινοτελική και καρβοξυτελική της περιοχή να προβάλλει προς το εξωτερικό των μικροσωληνίσκων. Το αμινοτελικό της άκρο συνδέεται με την κυτταροπλασματική μεμβράνη, πιθανώς ως μέρος ενός συμπλέγματος σχετιζόμενου με τη μεμβράνη, ρυθμίζοντας την απόσταση μεταξύ των μικροσωληνίσκων. Η ικανότητα της να προσδένεται στους μικροσωληνίσκους οφείλεται στην MBD. Υποστηρίζεται πως οι αλληλουχίες των επαναλαμβανόμενων μοτίβων προσδένονται άμεσα στους μικροσωληνίσκους, μέσω του θετικού τους φορτίου, που αλληλεπιδρά με τα αρνητικά φορτισμένα κατάλοιπα της σωληνίνης (Jho et al., 2010). Επιπλέον, εμπλέκεται στην αξονική μεταφορά, την οποία και τροποποιεί. Συγκεκριμένα, λόγω της ισχυρής της πρόσδεσης στους μικροσωληνίσκους είναι δυνατόν να προκαλέσει αποκόλληση των φορτίων από την κινησίνη.
Αγανάκτηση (θεολογία)

Η αγανάκτηση είναι ένα γενικό συναίσθημα δυσφορίας, που προκαλείται από την πεποίθηση ότι ένα άτομο, ή ένα σύνολο ατόμων, ή μία ιδεολογία ή μία πράξη προσβάλλει καταφώρως (αδίκως και αναιτίως) κάποιον ή κάποιους (βλ. righteous indignation). Η αγανάκτηση μπορεί να προκληθεί για διάφορους λόγους: ψυχολογικούς, ηθικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς, θρησκευτικούς κ.λπ. Για παράδειγμα, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει οι άνδρες να μην αγανακτούν κατά των συζύγων τους. Ομοίως, οι Αρχαίοι Έλληνες παρήγγειλαν στα παιδιά να υποφέρουν την πατρική και τη μητρική γαϊδουριά, χωρίς να αγανακτούν .

 Στην Αγία Γραφή αναφέρονται περιπτώσεις φιλοδίκαιων ανθρώπων που αγανάκτησαν για τις κοινωνικές αδικίες, για την παράβαση ηθικών Αρχών και για την περιφρόνηση θρησκευτικών εντολών . Η «ιερή» (θρησκευτική) αγανάκτηση δημιουργείται, όταν λ.χ. ένας ή πολλοί (ο Μωυσής, ο προφήτης Ηλίας, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Χριστός, οι μαθητές τού Χριστού, ο Αρχισυνάγωγος, οι Αρχιερείς και οι Γραμματείς, ο απόστολος Παύλος, άγιος Νικόλαος κ.ά.) βλέπουν (σκανδαλιζόμενοι) κάποιον ή κάποιους συνανθρώπους τους (λαϊκούς ή κληρικούς) να απομακρύνονται ή να στρέφονται ―αντικειμενικώς ή υποκειμενικώς― κατά τού Θεού ή τού Νόμου Του , αν και οι τελευταίοι έχουν υπερβαλλόντως ελεηθεί από Αυτόν . Ο φιλόσοφος και ψυχολόγος Φίλιπ Λερς (1898-1972) διέκρινε τον θυμό από την αγανάκτηση ή την οργή. Η αγανάκτηση ξεσπά, όταν από πολύ χρόνο συσσωρεύονται απωθημένες ματαιώσεις (ορμών, αναγκών, αξιών κ.λπ.). Βλέπουμε, μάλιστα, ότι οι Άγιοι που χαρακτηρίζονταν κατ’ εξοχήν για την πραότητά τους (Μωυσής, προφήτης Ηλίας, άγ. Νικόλαος κ.ά.), αυτοί, από ιερή αγανάκτηση, εξερράγησαν ψυχολογικώς και έφθασαν μέχρι και αυτής τής σωματικής βίας. Ως Χριστιανοί, συμβουλεύει ο άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, όπως και ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, δεν θα πρέπει να αγανακτούμε, όταν αδικούμαστε εμείς οι ίδιοι, αλλ’ όταν υβρίζεται ο Θεός· και πάλι, όμως, χωρίς να θυμώνουμε . Γιατί μία εξωφρενική αγανάκτηση, ακόμα και για χάρη τού Θεού, δεν ευχαριστεί τον ίδιο τον Θεό : Τσιτσίγκος Σ. Κ., «Αγανάκτηση», Μεγάλη Ορθόδοξη Χριστιανική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Α’, σ. 71-72, Αβούρης Σ. Ν., «Αγανάκτησις», ΘΗΕ 1 (1962) 124-125, Lersch P., Aufbau der Person, München: J. Ambrosius Barth, 1951, 1956.
PzH 2000

Το PzH 2000 ή Panzerhaubitze 2000 είναι γερμανικό αυτοκινούμενο πυροβόλο των 155 χιλ. το οποίο κατασκευάζεται από τις εταιρείες Krauss-Maffei και Rheinmetall στη Γερμανία από το 1998. Θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα και πιο εξελιγμένα συμβατικά όπλα αυτήν τη στιγμή. Η ταχύτητα με την οποία βάλλει το PzH 2000 είναι αξιοσημείωτη, καθώς το πυροβόλο έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει 8 με 9 συνεχόμενες βολές ανά λεπτό. Ο Ελληνικός Στρατός Ξηράς διαθέτει 12 πυροβόλα αυτού του είδους τα οποία χειρίζονται δύο Μοίρες Βαρέως Πυροβολικού.

 Το PzH ακόμη και σήμερα διαθέτει ένα εξελιγμένο σύστημα εκτόξευσης πυρομαχικών, ενώ διευκολύνει το Στοιχείο να εφοδιαστεί μέσω του συστήματος επανεφοδιασμού πυρομαχικών έως και 60 βλήματα με τη βοήθεια των Γεμιστών, σε 12 λεπτά. Το μέγιστο βεληνεκές που μπορεί να εκτοξεύσει με απλό πυροσωλήνα είναι 30.000 μ. (30 χλμ), ενώ με πυρομαχικά HERA, μπορεί να φτάσει έως και τα 40.000 μ (40 χλμ). Το 2001, είχαν παραλάβει 24 αυτοκινούμενα τέτοια πυροβόλα σε δύο Μοίρες Βαρέως Πυροβολικού. Με τη βοήθεια εφτά Γερμανών μηχανικών, συνέβαλλαν στην ελαφρά αναβάθμιση τους. Το 2003, η αναβάθμιση αυτή ολοκληρώνεται με την τοποθέτηση νέων συσκευών επικοινωνίας TRC-9000 και κάποιες άλλες λεπτομέρειες. Το PzH κατασκευάστηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε να εξασφαλίζει όλα τα απαραίτητα για τη μέγιστη προσοχή του Στοιχείου από τις εχθρικές δυνάμεις Η αποστολή του, είναι η εξής: Υποστηρίζει πλήρως ημέρα και νύχτα τον αγώνα σε όλο το μέτωπο με τον εχθρό. Διαθέτει υψηλή ταχυκινησία, επιβιωσημότητα και δυνατότητα ταχείας εκπομπής πυρών για την υποστήριξη του αγώνα των Μηχανοκίνητων και Τεθωρακισμένων Ταξιαρχιών, με δεδομένο πλέον ότι ο εχθρός δύναται να προσδιορίζει μετά το πρώτο πυρ (1ο βλήμα), τη θέση του πυροβόλου. Εκτελεί βολές αντιπυροβολικού σε όλους τους τομείς. Προσβάλλει στόχους σε μεγάλες αποστάσεις με τη μέγιστη ακρίβεια. Κροατία : 15 Λιθουανία : 21 Γερμανία : 149 (εκ των οποίων τα 72 είναι εν ενεργεία: συνολικά 185. 15 πυροβόλα αγοράστηκαν απο την Κροατία και 21 απο τη Λιθουανία.) Ελλάδα : 24 (σε 2 Μοίρες Βαρέως Πυροβολικού (ΜΒΠ)) Ιταλία : 68 Ολλανδία : 18, 6 για εκπαίδευση, 12 εν εφεδρεία Κατάρ : 24 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Panzerhaubitze 2000 στο Wikimedia Commons
Γιώργος Χιονίδης

Ο Γιώργος Χιονίδης (γενν. 25 Ιουνίου 1991) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που παίζει για τον Ηρακλή στην ελληνική Football League ως επιθετικός. Προηγουμένως είχε παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στον Ιωνικό και στους Πόντιους Κατερίνης.

 Ξεκίνησε στην ακαδημία Πόντιων Κατερίνης. Το 2009 μετακόμισε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού. Το 2010 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Ιωνικό. Έκανε το ντεμπούτο του στην ομάδα σε εντός έδρας παιχνίδι με νίκη ενάντια στον Θρασύβουλο, ενώ σκόραρε το πρώτο του γκολ σε εκτός έδρας παιχνίδι με ήττα από την Δόξα Δράμας. Το 2011 υπέγραψε στους Πόντιους Κατερίνης. Μετά την συγχώνευση της ομάδας με τον Ηρακλή, εντάχθηκε στο ρόστερ του νέου συλλόγου και έκανε το ντεμπούτο του στον Ηρακλή στην εκτός έδρας ισοπαλία εναντίον της Δόξας Κρανούλας. Το πρώτο του τέρμα με την ομάδα ήταν σε εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Νίκης Βόλου. Ο Γιώργος Χιονίδης είναι γιος του πρώην Δημάρχου Κατερίνης και νυν βουλευτή Πιερίας Σάββα Χιονίδη.
Κοινωνιολογία της τέχνης

Η Κοινωνιολογία της Τέχνης είναι ένα υποπεδίο της κοινωνιολογίας που ασχολείται με τα κοινωνικά πεδία της τέχνης και της αισθητικής. Η μελέτη της κοινωνιολογίας της τέχνης διαμέσου της ιστορίας, είναι η μελέτη της κοινωνικής ιστορίας της τέχνης, το πώς, δηλάδη, οι διάφορες κοινωνίες, συνέβαλαν στην εμφάνιση ορισμένων καλλιτεχνών. Η Hanna Deinhard στο βιβλίο της Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art (1970) προσδίδει τα έξης προσδιοριστικά χαρακτηριστικά στην κοινωνιολογία της τέχνης: "Η αφετηρία της κοινωνιολογίας της τέχνης είναι το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν έργα τέχνης, ως προϊόντα ανθρώπινης δραστηριότητας που παράγονται μέσα σε μια συγκεκριμένη εποχή και κοινωνία και για μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κοινωνία, ή λειτουργία -ακόμη και αν δεν παράγονται απαραίτητα ως "έργα τέχνης" - να ζήσουν πέρα από την εποχή τους και να παρουσιάζονται εκφραστικά και γεμάτα ουσία σε εντελώς διαφορετικές εποχές και κοινωνίες; Από την άλλη πλευρά, πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε στα έργα αυτά την εποχή και την κοινωνία που τα παρήγαγε;"

 Ανθρωπολογία της τέχνηςRaymonde Moulin "The French Art Market", Rutgers University Press, 1987 (ISBN 0-8135-1232-8) Jean-Marie Guyau, L’art au point de vue sociologique (1889). Deinhard, Hanna, Meaning and Expression: Toward a Sociology of Art. Beacon Press, Boston, 1970. (ISBN 0-8070-6664-8) Becker, Howard S., The epistemology of qualitative research. University of Chicago Press, 1996. 53-71. [from Ethnography and human development : context and meaning in social inquiry / edited by Richard Jessor, Anne Colby, and Richard A. Shweder] Howard S. Becker, New Directions in the Sociology of Art. ESA colloque in Paris, April 2003. Nakajima, Seio. "Prosumption in Art." American Behavioral Scientist Vol. 56, No. 4 (April 2012): 550-569. [1] Torin Monahan, Digital Art Worlds: Technology and Productions of Value in Art Education. Foundations in Art: Theory and Education in Review 26: 7-15, 2004. Nick Zangwill, Against the Sociology of Art. Philosophy of the Social Sciences 32(2): 206—18, 2002. John Paul, Art as Weltanschauung: An Overview of Theory in the Sociology of Art. Electronic Journal of Sociology, 2005. Alain Quemin, "Globalization and Mixing in the visual arts. An Empirical Survey of "High Culture" and Globalization", International Sociology, vol. 21, n°4, July 2006, p. 522-550. Alain Quemin, "International Contemporary Art Fairs in a "Globalized" Art Market", European Societies, vol.15, n°2, 2013, p. 162-177. Alain Quemin, Les stars de l'art contemporain. Notoriété et consécration artistiques dans les arts visuels", Paris, Editions du CNRS, 2013, 458 p. SocioSite: Art in Cyberspace Guide for the Sociology of Art
ΕΡΤ Πύργου

Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Πύργου (ΕΡΤ Πύργου) είναι ο περιφερειακός σταθμός της Ηλείας, και μια αυτονομημένη μονάδα της Γενικής Διεύθυνσης Ραδιοφωνίας της ΕΡΤ. Είναι ένας από τους 19 τοπικούς σταθμούς της ΕΡΑ που συνεχίζουν κανονικά την λειτουργία τους. Το πρόγραμμά του είναι κυρίως ενημερωτικό. Οι εγκαταστάσεις του βρίσκονται στον Πύργο.

 Η ιστορία του σταθμού ξεκινά με την κατασκευή του πομπού του το 1954 με πρωτοβουλία του δήμαρχου. Η πρώτη εκπομπή του σταθμού γίνεται πέντε χρόνια αργότερα το 1959 υπό το όνομα Ραδιοφωνικός Σταθμός του Πύργου. Το 1982 περνάει στα χέρια της ΕΡΤ για να μετονομαστεί σε ΕΡΑ Πύργου μέχρι τις 11 Ιουνίου 2013. Μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ οι εργαζόμενοι, με συντριπτική πλειοψηφία, αποφάσισαν και συνέχισαν την εκπομπή του προγράμματός τους κανονικά. Δημιούργησαν και άλλη ιστοσελίδα κατά του κλεισίματος της ΕΡΤ. Έτσι έγινε μία από τις 19 τοπικές ΕΡΑ που συνεχίζει την λειτουργία της. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Πύργου αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Πύργου. Ακούστε την ΕΡΤ Πύργου Ακούστε ζωντανά από το ERT Echo Επίσημη ιστοσελίδα
Γκοτάρο Μικάμι

Ο Γκοτάρο Μικάμι (ιαπ.: 三上 剛太郎, 15 Νοεμβρίου 1869 - Οκτώβριος 1964) ήταν Ιάπωνας γιατρός κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου, γνωστός για το έργο του με τον Ερυθρό Σταυρό.

 Ο Μικάμι εγεννήθη στο χωριό Σάι στο βόρειο άκρο της χερσονήσου Σιμοκίτα στο νομό Αομόρι . Η οικογένειά του ήταν γιατροί στον τομέα Μοριόκα της φυλής Νάμπου για οκτώ γενιές την περίοδο Έντο . Το 1884, συνοδευόμενος από τον πατέρα του Σίχκεϊ, πήγε στο Τόκιο, όπου γράφτηκε στο Αγγλικό Σχολείο της Μίτα. Ενώ σπούδαζε, ο Μικάμι επηρεάστηκε έντονα από τον μελετητή της λογοτεχνίας, Σίχκεν Μορίτα. Παράτησε το σχολείο και έγινε ρεπόρτερ για την εφημερίδα Yomiuri Shimbun . Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1893, συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, γράφοντας στην επαγγελματική σχολή του Τόκιο Σαϊσέι Γκακούσα την επόμενη χρονιά. Δύο έτη αργότερα πέρασε τις δύο εξετάσεις που του επέτρεψαν να γίνει γιατρός. Το 1902, ο Μικάμι επέστρεψε στο χωριό του, το Σάι, για να αφοσιωθεί στην ιατρική του πρακτική. Ωστόσο, μόλις δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε ο Ρωσο-ιαπωνικός πόλεμος και ο Μικάμι πρόσφερε εθελοντικές υπηρεσίες στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό, όπου διορίστηκε στην Όγδοη Μεραρχία της ως ιατρός. Τον Ιανουάριο του 1905, διορίστηκε σε μια μονάδα πεδίου στη Μαντζουρία . Όταν το νοσοκομείο του πεδίου περικυκλώθηκε από τον ρωσικό στρατό και απειλήθηκε με επίθεση, ο Μικάμι έφτιαξε μια ακατέργαστη χειροποίητη σημαία με το σύμβολο του Ερυθρού Σταυρού από λευκούς τριγωνικούς επιδέσμους και κομμάτια μιας κόκκινης κουβέρτας. Βλέποντας τη σημαία, οι Ρώσοι δεν επιτέθηκαν. Ο Μικάμι ήταν σε θέση να φροντίσει τους τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Το περιστατικό διαδόθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ως απτή απόδειξη της ανθρωπιστικής Σύμβασης της Γενεύης . Μετά το τέλος του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, ο Μικάμι ταξίδευε μεταξύ Σάι και Τόκιο, δεσμευόμενος για περαιτέρω σπουδές και την ιατρική του πρακτική. Διάβασε μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων, όπως ιατρική, πολιτική, θρησκεία, ιστορία και λογοτεχνία. Έμαθε τα γαλλικά μόνο με ένα λεξικό για να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο να διαβάσει τους Άθλιους στην αυθεντική τους μορφή. Παρέμεινε ενεργός στην υποστήριξη των προσπαθειών του Ιαπωνικού Ερυθρού Σταυρού μέχρι το θάνατό του το 1963. Το 1963, όταν ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός εόρτασε την 105η επέτειό του στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου και εκτέθηκε η σημαία του Μικάμι. Το σπίτι της εποχής Έντο του Μικάμι στο χωριό Σάι έχει διατηρηθεί ως μουσείο τοπικής ιστορίας και είναι ανοιχτό για το κοινό από τις 29 Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου ετησίως. Εκπαιδευτικό Συμβούλιο του χωριού Σάι. Η Χειροποίητη Σημαία του Ερυθρού Σταυρού που έσωσε ζωές. φυλλάδιο (στα ιαπωνικά) Ερυθρός Σταυρός της Ιαπωνίας
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2019-2020

Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2019-20 ήταν μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξήχθη στην Ελλάδα, η 25η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2019 και αναμενόταν να καλύψει όλο το αγωνιστικό έτος, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας των συνθηκών που δημιούργησε η Πανδημία COVID-19 στην Ελλάδα. Η διοργάνωση ακυρώθηκε μετά την ολοκλήρωση της «Φάσης των 8», με τις εξής ομάδες να έχουν λάβει τα εισιτήρια για τους Ημιτελικούς: Ολυμπιακός Πειραιώς, Εσπερίδες Καλλιθέας, Ελευθερία Μοσχάτου και Παναθηναϊκός. Ο πρώτος ήταν αυτός που θα υπερασπιζόταν τον τίτλο του Τροπαιούχου μετά από τέσσερις συνεχείς κατακτήσεις.

 Δικαίωμα και υποχρέωση συμμετοχής στο θεσμό είχαν όλα τα σωματεία που θα συμμετείχαν την περίοδο 2019-20 στα Πρωταθλήματα Α1 Εθνικής (12 σύλλογοι) και Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών (24 σύλλογοι). Αποχή από τη διοργάνωση στο σύνολό της, από συγκεκριμένο αγώνα ή μη συμμετοχή με το βασικό ρόστερ θα επέφερε την ποινή της τιμωρίας δύο βαθμών από το οικείο Πρωτάθλημα της ομάδας. Οι αγώνες θα διεξάγονταν με σύστημα απλού αποκλεισμού (knock-out), δηλαδή οι ηττημένοι των αγώνων θα αποκλείονταν άμεσα από τις επόμενες αγωνιστικές. Η ανάδειξη του τροπαιούχου θα γινόταν με Τελικό Αγώνα μεταξύ των νικητών των Ημιτελικών, χωρίς να προβλεφθεί Μικρός Τελικός. Η κλήρωση των πρώτων Φάσεων έλαβε χώρα στην Αθήνα στις 19 Αυγούστου 2019. Στη Φάση αυτή συμμετείχαν τα 24 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, χωρισμένα σε δύο Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Στη Φάση αυτή συμμετείχαν τα 4 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 12 σωματεία της Α1 Εθνικής. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2019-2020», αποτελέσματα στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2019-2020», αποτελέσματα και στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο του Αρχείου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών 2019-2020», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (pdf)
Τέμενος Μπόντρουμ

Η Μονή του Μυρελαίου ήταν ελληνικό χριστιανικό μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη, που μετά την οθωμανική κατάκτηση της πόλης μετατράπηκε σε τέμενος, σήμερα γνωστό ως Μπόντρουμ Τζαμί (Τουρκικά: Bodrum Camii) ή ως Μεσίχ Πασά Τζαμί (Τουρκικά:Mesih Paşa Camii). Βρίσκεται στον δήμο Φατίχ, στη συνοικία που ονομάζεται «Λαλελή», κοντά σε μια πολύ στενή δίοδο περικυκλωμένη από ψηλά τείχη, κυπαρίσσια και κατοικίες.

 Πίσω από τη μονή υπήρχαν αρχαιότερα κτίρια, το καλούμενο «Χρυσοκάμαρον» και ένας κοντινός ξενώνας, από τα οποία δεν έχουν μείνει ούτε ερείπια ούτε ίχνη. Ο Κ. Βυζάντιος μνημονεύει τον Γάλλο περιηγητή Σαρλ Περτουζιέ, ο οποίος κακίζει «το άρρυθμον της οικοδομής, και της των κιόνων αρμονίας το πλημμελές». Η μονή αυτή ήταν γυναικεία. Χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Α΄ Λακαπηνό, ο οποίος βασίλευσε από το έτος 920 μέχρι το 946. Γι' αυτό ονομάζεται επίσης «Μονή βασιλική» και «Μονή Ρωμανού». Κατά τον Σουΐδα, ήταν άλλοτε οίκος του Κρατερού. Ο Γεώργιος Κωδινός μνημονεύει δύο Μυρέλαια, στα οποία έρρεαν πολλά μύρα, και γι'αυτό ονομάστηκαν Μυρέλαια. Σύμφωνα με τις περιγραφές, το κτίριο είναι αρχαιότερο του Λακαπηνού, αφού δύο αιώνες νωρίτερα ο Κωνσταντίνος Ε΄ "διαβαίνοντας εκείθεν εκάλεσε το Μυρέλαιον Ψαρέλαιον, λόγω των ιχθύων και ελαιών", από τα οποία συνήθως εκτρέφονταν οι εκεί μονάζουσες. Σήμερα η μονή έχει μετατραπεί σε τέμενος με το όνομα «Μποντρούμ τζαμί» λόγω των υπογείων του. Ιδρυτής του τεμένους ήταν ο βεζίρης Μεσίχ Αλή πασάς, ο οποίος και το πλούτησε. Ο Μεσίχ Αλή πασάς αργότερα έπεσε και έσπασε το πόδι του σε μια προσπάθεια κατάσβεσης πυρκαγιάς στον Γαλατά και πέθανε το 1501 από την πληγή του αυτή. Ο Ιωάννης Σκυλίτζης λέει, ότι το σώμα του Αυτοκράτορα Λακαπηνού ετέθη στην νεουργηθείσα Μονή του Μυρελαίου. Ο Λέων Γραμματικός αναφέρει ότι ο Ρωμανός μετά από την εκ θρόνου κατάβασή του αναπαυόταν στη νήσο Πρώτη, όπου και απεβίωσε, «και το σώμα αυτού εν τη πόλει διακομισθέν, εν τη αυτού απετέθη μονή». Στην ίδια μονή τάφηκαν η σύζυγός του Θεοδώρα και η θυγατέρα του Ελένη (η σύζυγος του Κωνσταντίνου Ζ΄), καθώς και τα οστά του Μαυρίκιου, τα οποία μέχρι τότε ήταν θαμμένα κοντά στην Ξυλόκερκη πύλη. Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.
Γκαλίντεθ

Το Γκαλίντεθ, το ανώφελο πρόσωπο του θανάτου, (Galíndez), είναι μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1990 από τον ισπανικό εκδοτικό οίκο "Seix Barral". Το μυθιστόρημα πραγματεύεται ένα αληθινό γεγονός, την απαγωγή, τον βασανισμό και την δολοφονία του Βάσκου εθνικιστή συγγραφέα Χεσούς Γκαλίντεθ, (en:Jesús Galíndez), από ανθρώπους του δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίγιο ,της Δομινικανής Δημοκρατίας. Το μυθιστόρημα βραβεύτηκε με το ισπανικό «Εθνικό βραβείο Πεζογραφίας» ("Premio Nacional de Narrativa") το 1991 και το Ευρωπαϊκό βραβείο Λογοτεχνίας το 1992. Επίσης έχει μπει στη λίστα με τα 100 σημαντικότερα ισπανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα', του περιοδικού «El Mundo» . Ο σκηνοθέτης Gerardo Herrero μετέφερε στον κινηματογράφο το 2003, το έργο του Μονταλμπάν , με τίτλο "El misterio Galíndez", («Φάκελος Γκαλίντεζ»), με πρωταγωνιστή τον Χάρβεϊ Καϊτέλ.Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε 549 σελίδες, από τις εκδόσεις "Πάπυρος", το 2009 σε μετάφραση της Βάσω Συνοδινού (ISBN 978-960-486-003-6)

 Στις 12 Μαρτίου του 1956 ο Βάσκος φοιτητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, Χεσούς ντε Γκαλίντεθ, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Οι υποψίες έπεσαν στους ανθρώπους του δικτάτορα της Δομινικανής Δημοκρατίας, Ραφαέλ Τρουχίγιο, γνωστού για την βιαιότητα του καθεστώτος του, πολύ περισσότερο που ο Γκαλίντεθ ετοίμαζε τη διδακτορική διατριβή του για αυτό το απάνθρωπο καθεστώς και είχε ήδη δεχτεί πιέσεις να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Η εξαφάνιση πήρε δημοσιότητα, αλλά ο Γκαλίντεθ δεν βρέθηκε ποτέ. Ο Μονταλμπάν θα επινοήσει για τις ανάγκες του βιβλίου του, την ηρωίδα, την φοιτήτρια του Γέιλ, Μύριελ Κόλμπερτ, που λόγω της διδακτορικής της διατριβής «Η ηθική της αντίστασης», θα ασχοληθεί, 32 χρόνια μετά, με την περίπτωση Γκαλίντεθ, και θα βρεθεί και εκείνη να κινδυνεύει από τους ίδιους αυτουργούς της δολοφονίας του Γκαλίντεθ. ...«Μέσα από την πρόφαση της συγγραφής ενός εμπορικού πολιτικού θρίλερ, ο Μονταλμπάν φιλοσοφεί και διαλογίζεται πάνω στο παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης, θεολογεί πάνω στη ματαιότητα των γήινων αγώνων και καταδύεται χωρίς μάσκα και οξυγόνο στο δυσεξιχνίαστο μυστήριο του θανάτου, που είναι και ο μόνος πρωταγωνιστής αυτού του έργου, αφού το αντίπαλο δέος του -ο Ερωτας- έχει χάσει τη θεϊκή του υπόσταση κι έχει μεταβληθεί σε εκτονωτικό δαιμόνιο».... ...«Μια περιοδεία εν ολίγοις κάνει ο Μονταλμπάν τόσο στην ιστορία της πατρίδας του όσο και σ' αυτήν των χωρών που γειτονεύουν νότια με τις ΗΠΑ. Και ακόμα ένα προσκλητήριο νεκρών ανάμεσα σ' εκείνους που έδωσαν, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις συνήθως προδομένες μάχες τους. Ολ' αυτά δεν τον εμποδίζουν να είναι γλαφυρός, έχοντας τυλίξει τα ιστορικά πρόσωπα με ολοζώντανους μυθιστορηματικούς ήρωες. Και επειδή κάποιες συνήθειες δύσκολα αποβάλλονται, ακόμα κι εδώ υπάρχουν κάποιες εξωτικές συνταγές. Ο Μονταλμπάν αποδεικνύεται ακόμα μια φορά δεξιοτέχνης τόσο της πολιτικής όσο και της γραφής, αφού θέλει την ιστορία να επαναλαμβάνεται και όχι ως φάρσα αλλά με μια ακόμα δολοφονία, καλύτερα ένα «ατύχημα», καθώς τα στόματα πρέπει να παραμένουν κλειστά.»
Ιβάν Ιβάνοβιτς τσάρεβιτς

Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς, ρωσ. Ива́н Иванович (28 Μαρτίου 1554 - 19 Νοεμβρίου 1581) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν διάδοχος (tsarevitch) της Ρωσίας. Ο πατέρας του Ιβάν Δ΄ τον χτύπησε θανάσιμα.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Ιβάν Δ΄ τού τρομερού τσάρου της Ρωσίας και της πρώτης (από τις επτά) συζύγους του Αναστασίας Ρομάνοβνας, κόρης τού Ρομάν Γιούριεβιτς Κόσκιν. Αδελφός του ήταν ο Φιοντόρ Α΄. Ήταν 15 ετών, όταν προφανώς συνόδευσε τον πατέρα του στη σφαγή τού Νόβγκοροντ· για πέντε εβδομάδες οι δύο τους θα παρακολούθησαν τους Οπρίτσνικς με ενθουσιασμό, ενώ είχαν αποσυρθεί σε ναό για προσευχή. Στα 27 έτη του ήταν καλά διαβασμένος, τουλάχιστον όσο και ο πατέρας του: έγραψε τη βιογραφία τού αγίου Αντωνίου τού ποταμού Σίγια. Υποτίθεται ότι έσωσε τον πατέρα του από μία απόπειρα δολοφονίας του· ο φυλακισμένος Μπικόβσκι από τη Λιβονία σήκωσε το ξίφος του ενάντια στον τσάρο, αλλά ο Ντμίτρι τον μαχαίρωσε. Νυμφεύτηκε το 1571 την Ευδοξία Σαβούροβνα, που πιο πριν ήταν μία από τις 12 που είχαν προταθεί ως σύζυγοι στον Ιβάν Δ΄ για να επιλέξει. Ο τσάρος ήθελε η νύφη του να κάνει γρήγορα διάδοχο και όταν αυτό δεν επετεύχθη, την έκλεισε σε μονή και πάντρεψε τον Ντμίτρι με άλλη, την Πρασκόβια Σόλοβα, που είχε την ίδια τύχη με την προκάτοχό της: κλείστηκε σε μονή. Τότε ο Ιβάν Δ΄ βρήκε τρίτη νύφη στον γιο του, τη Γιελένα Σερεμέτεβα, που έμεινε έγκυος, αλλά απέβαλλε, όταν ο Ντμίτρι απεβίωσε από το χτύπημα τού τσάρου το 1581. Troyat, Henri Ivan le Terrible. Flammarion, Paris, 1982 de Madariaga, Isabel Ivan the Terrible. Giulio Einaudi editore, 2005
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1957

Τα 23α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 30 Δεκεμβρίου 1957, απονεμήθηκαν κατά την διάρκεια του έτους του 1958, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1957.

 Καλύτερη Ταινία: Η Γέφυρα του Ποταμού ΚβάιΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Λιν - Η Γέφυρα του Ποταμού ΚβάιΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Άλεκ Γκίνες - Η Γέφυρα του Ποταμού ΚβάιΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Ντέμπορα Κερ - Heaven Knows, Mr. AllisonΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Gervaise - Γαλλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Ερυθροπόταμος

Ο Ερυθροπόταμος (βουλγαρικά: Луда река, προφ.: Λούντα ρέκα, που σημαίνει «τρελός ποταμός») είναι ποταμός της Θράκης, που πηγάζει από την Ελλάδα, και έπειτα από μια σύντομη διαδρομή μέσω της Βουλγαρίας, καταλήγει στον ποταμό Έβρο στα νότια του Διδυμότειχου στην Ελλάδα. Στα τουρκικά, ο ποταμός αναφέρεται ως Κιουζούλντελι (τουρκικά: Küzüldeli).Οι ντόπιοι κάτοικοι - γηραιότεροι Χριστιανοί και όλοι οι Μουσουλμάνοι - την αποκαλούν "Kızıl Dere" (Κόκκινο Ρέμα). Όταν η περιοχή περιήλθε στην Ελληνική Επικράτεια δόθηκε η ονομασία "Ερυθροπόταμος" που είναι μεταφορά της μετάφρασης του Οθωμανικού "Kızıl Dere" - Κόκκινο Ρέμα.

 Ο Ερυθροπόταμος, ο οποίος αποτελεί παραπόταμο του ποταμού Έβρου, πηγάζει από την ανατολική Ροδόπη, και συγκεκριμένα από το όρος Σάπκα, ανάμεσα στις περιφερειακές ενότητες Έβρου και Ροδόπης κοντά στο Μέγα Δέρειο. Έπειτα ο ποταμός, περνά τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα εντός της επαρχίας Χασκόβου κοντά στο Γκόρνο Λούκοβο. Εν συνεχεία, στο βουλγαρικό έδαφος, περνά δίπλα από την ελληνοβουλγαρική μεθόριο για κάποια χιλιόμετρα και στη κατόπιν, εισέρχεται στην Ελλάδα στο ύψος των οικισμών Σκιβ Κλαντένετς και Αλεποχωρίου, περνά από τους οικισμούς Λάδη, Μάνη και Κουφόβουνο, και εκχέεται στον ποταμό Έβρο νότια του Διδυμότειχου. Ο μεγαλύτερος παραπόταμός του είναι ο Ασπροπόταμος (βουλγαρικά: Бяла река, προφ.: Μπιάλα ρέκα), που διαρρέει σε όλο το μήκος του το βουλγαρικό έδαφος και εκχέεται στον Ερυθροπόταμο κοντά στο χωριό Οντρίντσι της επαρχίας Χασκόβου. «Χάρτης Γενικός, Χιονοπτώσεις, Πλημμύρες 2011-2012» (PDF). Τμήμα πολιτικής προστασίας-Περιφερειακή ενότητα Έβρου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2014. Φεστιβάλ Πολιτισμού Διδυμοτείχου ΕΡΥΘΡΟΠΟΤΑΜΟΣ - REDRIVER