IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζοάο Χαβελάνζε

Ο Ζοάο Χαβελάνζε (Jean-Marie Faustin Godefroid "João" de Havelange, 8 Μαΐου 1916 – 16 Αυγούστου 2016) ήταν Βραζιλιάνος δικηγόρος, επιχειρηματίας και αθλητικός παράγοντας, που διετέλεσε πρόεδρος της FIFA για 24 χρόνια, από το 1974 ως το 1998.

 Ο Χαβελάνζε γεννήθηκε τον Μάιο του 1916 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο πατέρας του ήταν έμπορος όπλων, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στη Βραζιλία από το Βέλγιο. Ο Χαβελάνζε ήταν εξαιρετικός μαθητής στο σχολείο και έγινε δεκτός στη Νομική Σχολή του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου Φλουμινένσε στο Ρίο, απ' όπου αποφοίτησε ως διδάκτωρ Νομικής σε ηλικία 24 ετών. Εργάστηκε αρχικά ως νομικός σύμβουλος στην εταιρεία υπεραστικών λεωφορείων Auto Viação Jabaquara και αργότερα έγινε πρόεδρος και γενικός διευθυντής της δικής του εταιρείας λεωφορείων, της Viação Cometa S/A. Επίσης, ήταν πρόεδρος της εταιρείας χημικών και μεταλλουργίας Orwec Química e Metalurgia Ltda. Υπήρξε αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη ήταν αρχηγός της αποστολής της Βραζιλίας. Από το 1958 ως το 1973 ήταν πρόεδρος της Βραζιλιάνικης Συνομοσπονδίας Αθλητισμού (Confederação Brasileira de Desportos, CBD).Το 1974 εκλέχθηκε πρόεδρος της FIFA, θέση την οποία διατήρησε για 24 χρόνια, μέχρι το 1998. Ήταν ο πρώτος μη Ευρωπαίος που κατέλαβε αυτή τη θέση, και είχε σημαντική υποστήριξη σε Βόρεια και Νότια Αμερική, Ασία και Αφρική. Επί των ημερών του, τα έσοδα της FIFA πολλαπλασιάστηκαν, καθώς προσέλκυσε επιχειρηματικούς γίγαντες ως χορηγούς, όπως η Adidas και η Coca-Cola, ενώ διαπραγματεύτηκε πολύ αποτελεσματικά και την πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων για τις μεταδόσεις των αγώνων του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Επίσης, αύξησε σταδιακά τον αριθμό των ομάδων της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου από 16 σε 32. Καθιέρωσε νέες σημαντικές διοργανώσεις, όπως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών, τα Παγκόσμια Κύπελλα κάτω των 20 ετών, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.Ήταν επίσης μέλος και ισχυρός παράγοντας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) από το 1963 έως το 2011, το μακροβιότερο μέλος της.Ταυτόχρονα όμως, έγινε στόχος έντονων επικρίσεων και καταγγελιών για διαφθορά, κακοδιαχείριση και δωροδοκίες. Το βιβλίο του Ντέιβιντ Γιάλοπ, How They Stole the Game, έργο ενός εξαιρετικού ερευνητή δημοσιογράφου, που δημοσιεύτηκε το 1999 (το έτος μετά την τελευταία θητεία του στην προεδρία της FIFA) παρουσιάζει μια εικόνα τεράστιας διαφθοράς, ανελέητης ίντριγκας, αδυσώπητης απληστίας. Η FIFA του αφαίρεσε τον ρόλο του επίτιμου προέδρου όταν ήρθαν στο φως μερικές από τις παρατυπίες του. Από τους πιο διάσημους επικριτές του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα, που τον είχε προσβάλει δημόσια σε πολλές περιπτώσεις, ενώ σε σύγκρουση είχε έρθει και με τον Πελέ.Τον διαδέχθηκε ο στενός φίλος του Ζεπ Μπλάτερ, τον οποίο ο Χαβελάνζε είχε γενικό γραμματέα στη FIFA από το 1981. Ο Ζοάο Χαβελάνζε πέθανε στις 16 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 100 ετών.
Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων

Η Μαριάννα Βικτωρία (ισπαν. Mariana Vitória de Borbón y Farnesio, 31 Μαρτίου 1718 – 15 Ιανουαρίου 1781) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.

 Η Μαρία Άννα Βικτωρία ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας από τη δεύτερη σύζυγό του Ελισάβετ Φαρνέζε, κόρη του Οδοάρδου Φαρνέζε, Διαδόχου της Πάρμας. Το 1721, όταν ήταν σε βρεφική ακόμα ηλικία, αρραβωνιάστηκε τον ξάδελφό της Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, αλλά επέστρεψε στην Ισπανία για να συνεχίσει την εκπαίδευσή της. Ο αρραβώνας διαλύθηκε το 1724, προκειμένου ο Γάλλος βασιλιάς να νυμφευτεί κάποια, η οποία ήταν σε κατάλληλη ηλικία για να τεκνοποιήσει. Λίγο αργότερα, το 1729, παντρεύτηκε τον Ιωσήφ, διάδοχο και μετέπειτα βασιλιά της Πορτογαλίας. Το 1774, όταν ο σύζυγός της κηρύχθηκε ανίκανος να κυβερνήσει, εκείνη ανακηρύχθηκε αντιβασίλισσα, ενώ με το τέλος του το 1777, ανέλαβε τον θρόνο η μεγαλύτερη κόρη τους Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας. Απεβίωσε στην Λισαβόνα στις 15 Ιανουαρίου του 1781. Από τον γάμο της με τον Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας απέκτησε: Μαρία Α΄ (1734 - 1816), Bασίλισσα της Πορτογαλίας & Βραζιλίας. Παντρεύτηκε τον θείο της Πέτρο Γ΄ της Πορτογαλίας. Γιος τους ήταν ο Ιωσήφ της Βραζιλίας. Μαρία Άννα Φραγκίσκη (1736 - 1813). θνησιγενής κόρη (Φεβρουάριος 1739). Μαρία Δωροθέα (1739 - 1771). θνησιγενής γιος (7 Μαρτίου 1741). θνησιγενής γιος (15 Οκτωβρίου 1742). θνησιγενής γιος (Μάιος 1744). Βενεδίκτη (1746 - 1829), παντρεύτηκε τον ανιψιό της Ιωσήφ της Βραζιλίας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mariana Victoria of Spain στο Wikimedia Commons
Τουρκικές βουλευτικές εκλογές 1957

Οι τουρκικές βουλευτικές εκλογές του 1957 διενεργήθηκαν στις 27 Οκτωβρίου, νωρίτερα από το προβλεπόμενο (το 1958). Από τις εκλογές καθορίστηκε η σύνθεση της 11ης περιόδου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας. Νικητής αναδείχτηκε για τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, το Δημοκρατικό Κόμμα, αν και με απώλεια ψήφων, κυρίως λόγω της χειροτέρευσης της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Η Εθνοσυνέλευση εξέλεξε, στις 2 Νοεμβρίου, τον Τζελάλ Μπαγιάρ ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας για 3η συνεχόμενη περίοδο. Η κυβέρνηση Μεντερές έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 25 Νοεμβρίου, με 403 ψήφους υπέρ και 103 κατά.Αυτές οι εκλογές ήταν οι τελευταίες στις οποίες συμμετείχε το Δημοκρατικό Κόμμα και ο Αντνάν Μεντερές καθώς τρία χρόνια αργότερα, στο πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960, ο τουρκικός στρατός θα ανατρέψει την κυβέρνηση Μεντερές, θα διαλύσει το ΔΚ και θα αναλάβει την ηγεσία της χώρας.

 Η κυβέρνηση Μεντερές αποφάσισε στις αρχές Φθινοπώρου του 1957 να επισπεύσει κατά 7 μήνες, την εκλογική αναμέτρηση που κανονικά θα έπρεπε να γίνει τον Μάιο του 1958. Οι λόγοι της επίσπευσης φαίνεται να ήταν κομματικοί: η Τουρκία βρισκόταν σε μια περίοδο έλλειψης βασικών καταναλωτικών αγαθών, έλλειψη που αναμενόταν να συνεχιστεί και να κλιμακωθεί τους επόμενους μήνες. Το ΔΚ θέλοντας να προλάβει την φθορά που θα υπέκειτο, αποφάσισε να γίνουν οι εκλογές τον Οκτώβριο του 1957. Η προεκλογική εκστρατεία από την πλευρά του ΔΚ εστίασε στην οικονομική ανάπτυξη που είχε επιτευχθεί τα προηγούμενα χρόνια καθώς στην εγγύηση για μελλοντική ανάπτυξη - αν και η τουρκική κοινωνία μαστιζόταν από υψηλό πληθωρισμό και ελλείψεις ακόμα και σε είδη πρώτης ανάγκης, όπως φάρμακα. Η αντιπολίτευση από την πλευρά της κατάφερε τον Αύγουστο του 1957 να σχηματίσει εκλογικό συνασπισμό. Τον συνασπισμό τον αποτελούσαν το ΡΛΚ, το Ρεπουμπλικανικό Εθνικό Κόμμα (κόμμα που δημιουργήθηκε από δυσαρεστημένους βουλευτές του ΔΚ) και το Κόμμα Ελευθερίας, που ύστερα από επίπονες διαπραγματεύσεις κατάφεραν να βρουν ένα κοινό τόπο συννενοήσης, ελπίζοντας ότι οι συνασπισμένες δυνάμεις τους θα εκδίωχναν το ΔΚ από την εξουσία. Για την Αντιπολίτευση κυρίαρχο θέμα της προεκλογικής της εκστρατείας ήταν εκτός φυσικά από τα καθημερινά οικονομικά προβλήματα, ο αυταρχισμός της κυβέρνησης και η περιστολή των ατομικών ελευθεριών. Το ΡΛΚ ιδιαίτερα, επιζητούσε τη δημιουργία κράτους δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την ελευθερία του Τύπου, την ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου και την επέκταση του δικαιώματος απεργίας και στους δημοσίους υπαλλήλους.
Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα

Ο Ανίμπαλ Καβάκο Σίλβα είναι πολιτικός, 21ος Πρόεδρος της Πορτογαλίας από το 2006 ως το 2016. Γεννήθηκε στο Λουλέ, στις 15 Ιουλίου 1939. Σπούδασε Οικονομικά και η δεκαετής πρωθυπουργία του την περίοδο 1985-1995 ήταν η μακροβιότερη θητεία οποιουδήποτε Πορτογάλου πρωθυπουργού στην ιστορία της χώρας. Ήταν πρωθυπουργός από τις 6 Νοεμβρίου 1985 ως τις 28 Οκτωβρίου 1995. Επίσης ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός που εξασφάλισε απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κάτι που επιτεύχθηκε από τον ίδιο δύο φορές. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Αντόνιο Γκουτέρρες (Antonio Guterres).

 Ο σοσιαλδημοκράτης Σίλβα εξελέγη το 2006 ο πρώτος κεντροδεξιός Πρόεδρος στη χώρα. Με ποσοστό 50,59% ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο στις προεδρικές εκλογές της 22 Ιανουαρίου 2006. Ο ιστορικός ηγέτης των Πορτογάλων σοσιαλιστών και υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, Μάριο Σοάρες, αναγνώρισε τη νίκη από τον Σίλβα από τον πρώτο γύρο. Ο Σίλβα εξελέγη για μία ακόμη θητεία, κερδίζοντας τις προεδρικές εκλογές από τον πρώτο γύρο, στις 23 Ιανουαρίου 2011, επικρατώντας με ποσοστό 52,9% έναντι 19,7% του αντιπάλου του ,Μανουέλ Αλέγκρε, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.Λίγο μετά την επανεκλογή του στο ύπατο αξίωμα, ανακοινώθηκε ότι ο ίδιος αποφάσισε να μην λαμβάνει τον μισθό για το αξίωμά του, ύψους 6.523,93 ευρώ, καθώς λάμβανε σύνταξη 10.000 ευρώ μηνιαίως.
Χέλμουτ Γιοχάννες Λούτβιχ Μόλτκε

Ο Χέλμουτ Γιοχάννες Λούτβιχ Μόλτκε (Helmuth Johannes Ludwig Graf von Moltke, 25 Μαΐου 1848 - 18 Ιουνίου 1916), επίσης γνωστός ως Μόλτκε ο Νεότερος, ήταν Γερμανός στρατηγός και αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Γερμανίας. Ήταν επίσης ο ανιψιός του στρατάρχη Χέλμουτ Καρλ Μπέρνχαρντ φον Μόλτκε, που συνήθως αποκαλείται Μόλτκε ο Πρεσβύτερος, προκειμένου να μην υπάρχει σύγχυση μεταξύ των δυο. Αφού έγινε επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ο Μόλτκε ηγήθηκε των γερμανικών στρατευμάτων από την 1η Ιανουαρίου 1906 μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου 1914 κατά τους πρώτους μήνες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Διαμάχη εξακολουθεί να προκαλεί η απόφαση της Γερμανίας να εισέλθει στον πόλεμο όσο και στην αποτυχία του Σχεδίου Σλίφεν.

 Craig, Gordon A. The politics of the Prussian army 1640-1945 (1955). Online free to borrow Foley, Robert T. "Preparing the German Army for the First World War: The Operational Ideas of Alfred von Schlieffen and Helmuth von Moltke the Younger." War & Society 22.2 (2004): 1-25. online Fromkin. David. Europe's Last Summer: Who Started the Great War in 1914? (2005) Herwig, Holger H. The Marne, 1914: the opening of World War I and the battle that changed the world (2011). Meyer, Thomas (Ed.). Helmuth von Moltke, Light for the new millennium: Rudolf Steiner's association with Helmuth and Eliza von Moltke: letters, documents and after-death communications. Rudolf Steiner Press, London, 1997. (ISBN 1-85584-051-0). Mombauer, Annika. Helmuth von Moltke and the Origins of the First World War. Cambridge University Press, 2001. Terraine, John (1960). Mons, The Retreat to Victory. London: Wordsworth Military Library. ISBN 1-84022-240-9. Tuchman, Barbara. The Guns of August, also published as August 1914, Macmillan Publishers, 1962. Zuber, Terence. Inventing the Schlieffen Plan: German War Planning, 1871–1914. Oxford University Press, 2002. Heinrich Walle (1997), Moltke Helmuth, 18, Berlin: Duncker & Humblot, σελ. 17–18 , (πλήρες κείμενο στο διαδίκτυο) Helmuth Johannes Ludwig von Moltke: Erinnerungen, Briefe, Dokumente 1877-1916. Stuttgart 1922 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Helmuth Johannes Ludwig von Moltke στο Wikimedia Commons
Foreman For Real

Το Foreman For Real είναι βιντεοπαιχνίδι πυγμαχίας που κυκλοφόρησε το 1995 για το Game Boy, το Game Gear, το Sega Mega Drive και το Super Nintendo Entertainment System και περιλαμβάνει τον Τζόρτζ Φόρμαν. Αποτελεί συνέχεια του παιχνιδιού George Foreman's KO Boxing.

 Το Foreman For Real έχει παρόμοιο gameplay με το Punch-Out!! και αποτελείται από τρία διαφορετικά είδη παιχνιδιού, Exhibition, Career και Tournament. Οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν μεταξύ τρεις ως δώδεκα γύρους. Στο Career ο παίκτης ξεκινάει στο κάτω μέρος της παγκόσμιας κατάταξης και κερδίζοντας μάχες κινείται επάνω στη σκάλα μέχρι να αντιμετωπίσει τον Τζόρτζ Φόρμαν. Ένα σύστημα κωδικών είναι διαθέσιμο, το οποίο επιτρέπει την συνέχεια γύρων στο παιχνίδι.Το παιχνίδι διαθέτει φωτορεαλιστικές απεικονίσεις των παικτών μέσω μιας τεχνολογίας της Acclaim. Δύο γωνιές κάμερας είναι διαθέσιμες. Η Digital Press έδωσε στην έκδοση Mega Drive ένα 3 από 10, δίνοντας έπαινο στα γραφικά, αλλά κριτική στο gameplay. Η ίδια έδωσε στην έκδοση Game Gear ένα 6 από 10, χαρακτηρίζοντας το καλύτερο από την έκδοση Mega Drive, δίνοντας επίσης έπαινο στα γραφικά, αλλά κριτική στον ήχο. Η Allgame έδωσε επίσης κριτική στο παιχνίδι. Η Next Generation έδωσε αρνητική κριτική στην έκδοση Mega Drive, δίνοντας του ένα αστέρι από πέντε. Foreman For Real στο MobyGames
Ρόζαλιν Γιάλοου

Η Ρόζαλιν Γιάλοου (Rosalyn Sussman Yalow ; 19 Ιουλίου 1921 – 30 Μαΐου 2011) ήταν Αμερικανίδα γιατρός, φυσικός η οποία το 1977 τιμήθηκε Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής, μαζί με τους Ροζέ Γκυγιεμέν και Άντριου Σάλι) για την τεχνική της κυτταρικής ανάπτυξης. Ήταν η δεύτερη γυναίκα (μετά την Γκέρτι Κόρι), και η πρώτη Αμερικανίδα, που βραβεύτηκε με Νόμπελ στην Φυσιολογία και Ιατρική.

 Goldsmith, S J (1987), «Georg de Hevesy Nuclear Medicine Pioneer Award Citation--1986. Rosalyn S. Yalow and Solomon A. Berson», J. Nucl. Med. 28 (10): 1637–9, Oct 1987, PMID 3309206 Kyle, Robert A; Shampo, Marc A (2002), «Rosalyn Yalow--pioneer in nuclear medicine», Mayo Clin. Proc. 77 (1): 4, Jan 2002, doi:10.4065/77.1.4, PMID 11794457 Opfell, Olga S (1978). The Lady Laureates : Women Who Have Won the Nobel Prize. Metuchen, N.J & London: Scarecrow Press, Inc. σελίδες 224–233. ISBN 978-0810811614. «Festschrift for Rosalyn S. Yalow: hormones, metabolism, and society», Mt. Sinai J. Med. 59 (2): 95–185, 1992, PMID 1574076 Patton, Dennis D (2002), «Three Nobelists who paved the way», J. Nucl. Med. 43 (3): 25N–28N, Mar 2002, PMID 11911104 Raju, T N (1999), «The Nobel chronicles. 1977: Roger Charles Louis Guillemin (b 1924); Andrew Victor Schally (b 1926); Rosalyn S Yalow (b 1921)», Lancet 354 (9188): 1481, Oct 23, 1999, doi:10.1016/S0140-6736(05)77628-5, PMID 10543707 «Nobel Prize in Physiology or Medicine 1977 awarded to Veterans Administration senoior investigators», American Journal of Physical Medicine 57 (1): 44–5, 1978, Feb 1978, PMID 345822 Schwartz, I L (1973), «Solomon A. Berson and Rosalyn S. Yalow: a scientific appreciation», Mt. Sinai J. Med. 40 (3): 284–94, PMID 4351488 Straus, E W (1992), «Festschrift for Rosalyn S. Yalow: Hormones, metabolism, and society», Mt. Sinai J. Med. 59 (2): 95–100, Mar 1992, PMID 1574075 Yanaihara, N (1978), «1977 Nobel Prize winners in medicine and physiology», Tanpakushitsu Kakusan Koso 23 (3): 232–6, PMID 349610 Yalow, R S (1992), «The Nobel lectures in immunology. The Nobel Prize for Physiology or Medicine, 1977 awarded to Rosalyn S. Yalow», Scand. J. Immunol. 35 (1): 1–23, Jan 1992, doi:10.1111/j.1365-3083.1992.tb02829.x, PMID 1734492 Yalow, R S; Berson, S A (1996), «Immunoassay of endogenous plasma insulin in man. 1960», Obes. Res. 4 (6): 583–600, Nov 1996, doi:10.1002/j.1550-8528.1996.tb00274.x, PMID 8946445 Haber, Louis (1979). Women Pioneers of Science. New York: Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 9780152992026. Dr. Yalow's Autobiography Rosalyn Yalow: Assaying the unknown Episode 9: Rosalyn Sussman Yalow from Babes of Science podcasts
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1965

Το 6ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 20-26 Σεπτεμβρίου 1965 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στον κινηματογράφο Αλέξανδρος ως 6η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου.

 Αδίστακτοι: 2 βραβεία (φωτογραφίας στους Δημήτρη Σακελλαρίου, Ντίνο Κατσουρίδη και α’ ανδρικού ρόλου στον Νίκο Κούρκουλο) Επιστροφή: 1 βραβείο (α’ γυναικείου ρόλου στην Έλλη Φωτίου) Η μοίρα του αθώου: 1 βραβείο (μουσικής στον Γιάννη Μαρκόπουλο) Το μπλόκο: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας στον Άδωνη Κύρου) Όχι κύριε Τζόνσον: 1 βραβείο (σεναρίου στον Μιχάλη Γρηγορίου) Η Ελλάς χωρίς ερείπια Ιστορία μιας ζωής Ο μετανάστης (εκτός συναγωνισμού) Ου κλέψεις Άνθρωποι και θεοί των Ροβήρου Μανθούλη, Ηρακλή Παπαδάκη: 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους) Συνάντηση της 1 βραβείο (γ' :τιμητική διάκριση) Το άλογο του 1 βρα:βείο (α' τιμητική διάκριση) Το γράμμα από το Σαρλερουά του 1 βραβείο (β': τιμητική διάκριση) Μιας δεκάρας ιστορία Ο κλέφτης Περιπτώσεις του όχι Πράσινο χρυσάφι Θέμα: Ο άνθρωπος στο διάστημα και ο κινηματογράφος. Προβλήθηκαν κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας από τα χρόνια του βωβού μέχρι το 1965, καθώς επίσης επιστημονικά ντοκιμαντέρ με θέμα την κατάκτηση του διαστήματος. Προβλήθηκαν 11 ταινίες μεγάλου μήκους και 5 μικρού μήκους. Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις: Α' τιμητική διάκριση: Ο πατέρας του στρατιώτη (Djariskatsis mama) Ρέζο Τσχεΐντζε Σοβιετική ΈνωσηΒ' τιμητική διάκριση: Ο δήμιος της Πράγας (Atentát) Γίρι Σίκουενς ΤσεχοσλοβακίαΓ' τιμητική διάκριση: Το νησί της Αφροδίτης Γιώργος Σκαλενάκης Κύπρος Άγγελος Σώχος ακαδημαϊκός Ιωάννης Βελλίδης εκδότης Γ. Δέλιος Γ. Θύμης Νίκος Κούνδουρος σκηνοθέτης Κλείτος Κύρου λογοτέχνης και καλλιτέχνης Απόστολος Μαγγανάρης Δημήτριος Ρένεσης κυβερνητικός επίτροπος Νίκος Σαχίνης Α. Χαλιώτης
Οικία Αγγελικής Χατζημιχάλη

Η Οικία Αγγελικής Χατζημιχάλη, όπου έζησε, εργάστηκε και πέθανε η Ελληνίδα λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη (1895 - 1965), βρίσκεται στο δρόμο που φέρει τιμητικά το όνομά της, την Οδό Χατζημιχάλη αριθ. 6 στη συνοικία της Πλάκας στην Αθήνα.

 Το τριώροφο πλακιώτικο κτήριο της κατοικίας της Αγγελικής Χατζημιχάλη σχεδιάστηκε το 1924 από τον αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχο (1871 - 1939) και είναι το μόνο από τα έργα του που σώζεται στην Αθήνα. Αποτελεί έξοχο δείγμα εκλεκτιστικής αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Η εμπνευσμένη κατασκευή του ενσωματώνει παραδοσιακά, νεοβυζαντινά και σύγχρονα μορφολογικά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Το εσωτερικό της οικίας Χατζημιχάλη είναι διακοσμημένο με ξυλόγλυπτα, που σχεδίασε η ίδια, βασισμένα σε λαϊκά μοτίβα. Η ιδιαίτερη αρχιτεκτονική διαμόρφωση των χώρων, με έντονες επιρροές από την παραδοσιακή λαϊκή αρχιτεκτονική του ελληνικού χώρου, προσδίδει στο οίκημα ξεχωριστή γοητεία. Στην εσωτερική αυλή της οικίας έχει τοποθετηθεί, με πρωτοβουλία του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών, μαρμάρινη προτομή της Αγγελικής Χατζημιχάλη, έργο του γλύπτη Νικόλα (1909 - 1990). Τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 3 Ιουνίου 1971. Στην πρόσοψη του σπιτιού υπάρχει σήμερα εντοιχισμένη πλάκα, όπου αναγράφεται: "Εδώ έζησε, δούλεψε και πέθανε η μεγάλη μας λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη". Στο σπίτι της Αγγελικής Χατζημιχάλη, όπου έζησε και πέθανε το 1965, στεγάζεται σήμερα το "Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης του Δήμου Αθηναίων" (αγγλ. Municipal Museum of Folk Culture - Angeliki Hatzimichali). Ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων δημιούργησε και λειτουργεί από το 1980 ένα κέντρο λαϊκής τέχνης και παράδοσης, που βασίζεται στην πλούσια λαογραφική συλλογή της Αγγελικής Χατζημιχάλη, καθώς και σ' ένα μέρος από τα αντιπροσωπευτικά παραδοσιακά αντικείμενα που παραχώρησε με δανεισμό η Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία. Σκοπός του Κέντρου είναι η διαφύλαξη και η συντήρηση της λαϊκής τέχνης, η έρευνα της ελληνικής παράδοσης, η γνωριμία με την ελληνική λαϊκή παράδοση και η συνεργασία με άλλους αντίστοιχους φορείς. Περιλαμβάνει πλούσιο υλικό από κεντήματα, υφαντά, κεραμικά, αγροτικά εργαλεία, αργαλειούς, εικόνες και πίνακες ζωγραφικής της ίδιας της Αγγελικής Χατζημιχάλη. Η λαογραφική βιβλιοθήκη του Κέντρου περιέχει βιβλία και περιοδικά σχετικά με την εθνογραφία, τη λαϊκή τέχνη και την παράδοση του ελληνικού, αλλά και του ευρύτερου βαλκανικού χώρου, καθώς και για τη λαϊκή γλώσσα και λογοτεχνία. Η Αγγελική Χατζημιχάλη άφησε και πλούσιο συγγραφικό λαογραφικό έργο. Το μνημειώδες έργο της "Σαρακατσάνοι" (1959) την καθιέρωσε και την έκανε παγκοσμίως γνωστή. Κάτια Μητροπούλου: "Αθήνα: Μνήμες και κτήρια", α' έκδοση, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Αθήνα, 2004. Δημήτρης Λαζογιώργος - Ελληνικός: " Αγγελική Χατζημιχάλη: Η Ελληνίδα που φώτισε το γένος", Δήμος Αθηναίων - Πολιτισμικός Οργανισμός. Φωτεινή Τσάμπρα: "Μια βόλτα στο Κέντρο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης Αγγελική Χατζημιχάλη", Εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ, Αθήνα, 2006. Ζέτα Αντωνοπούλου: "Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια Γλυπτική 1834 - 2004", α' έκδοση, Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ, Αθήνα, 2003. Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων (Ηλεκτρονική Έκδοση
Νιλς του Χάλαντ

Ο Νιλς (Νικόλαος) Βάλντεμαρσεν, δαν.: Niels (Nikolaus) Valdemarsen, κόμης του Χάλαντ, (απεβ. 1218) ήταν κόμης του Χάλαντ από το 1216 μέχρι το τέλος του το 1218. Ήταν φυσικός (νόθος) γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας από μία άγνωστη ερωμένη.

 Το 1217 ο Νιλς παντρεύτηκε την Όντα του Σβερίν, κόρη του Γκούντσελιν Α', κόμη του Σβερίν. Ως αποτέλεσμα του γάμου, η μισή κομητεία του Σβερίν δεσμεύτηκε ως ασφάλεια στον Νιλς, μέχρι να πληρωθεί η προίκα της. Είχε έναν γιο, τον Nιλς Νίλσεν Σκάρσχολμ του Χάλαντ (1215-1260), που παντρεύτηκε τη Σεσίλια Γιένσντατερ Γκάλεν το 1215-1260. Απέκτησαν έναν γιο, τον Γιάκομπ Νίλσεν Σκάρσχολμ του Χάλαντ 1250-1308. Η οικογένεια θα έχει απόγονο, πολλές γενιές αργότερα, έναν σημαντικό ευγενή άνδρα, τον Χένινγκ Γιέργκενσεν Γκάγκε (1502 - 1562). Ο Νιλς απεβίωσε ήδη το 1218, και η χήρα του το 1220. Έπέζησε ένας γιος, ο Nιλς, κόμης του Βόρειου Χάλαντ. Οι διαφωνίες σχετικά με τις αξιώσεις του στα γερμανικά εδάφη, που είχε υποσχεθεί στον πατέρα του, οδήγησαν στη σύλληψη του πάππου του Βάλντεμαρ Β' το 1223 από τον Ερρίκο, κόμη του Σβερίν. Johannes Steenstrup: «Niels, Greve af Halland», Dansk biografisk leksikon, XII. Δένω. Münch-Peirup, 1898, σελ. 202.
Ζάραξ

O Ζάρακας ή Ζάραξ είναι αρχαία πόλη η οποία βρισκόταν κοντά στο λιμάνι του Γέρακα, στις ανατολικές ακτές της Πελοποννήσου. Τα ερείπιά της σήμερα εντοπίζονται στη μικρή χερσόνησο βόρεια της εισόδου του λιμανιού του Γέρακα. Ξεχωρίζει η ακρόπολη με το οχυρωματικό τείχος της, το οποίο κατασκευάστηκε στους ελληνιστικούς χρόνους. Στη θέση της πόλης έχουν εντοπιστεί ίχνη κατοίκησης από την προϊστορία.

 Σύμφωνα με τον Παυσανία, πήρε το όνομά της από τον Ζάρηκα ή Ζάρακα, γιό του βασιλιά της Καρύστου Πετραίου.Ο Ζάρακας βρισκόταν στα όρια των περιοχών που διεκδικούσαν η Αρχαία Σπάρτη και το Άργος. Μετά τη Μάχη της Θυρέας, το 546 π.Χ., θεωρείται ότι πέρασε στην κατοχή των Σπαρτιατών. Το καθεστώς της άλλαξε μετά την νίκη του Φίλιππου Β΄ στη μάχη της Χαιρώνειας, το 338 π.Χ. Το 272 π.Χ., ο Κλεώνυμος της Σπάρτης, με τη βοήθεια του Πύρρου της Ηπείρου, στην πρόσπαθειά του να πάρει την εξουσία από τον αδελφό του Αρέα προκάλεσε καταστροφές στην πόλη. Ο Ζάρακας όμως αμύνθηκε επιτυχώς έναντι του Λυκούργου το 219 π.Χ..Η πόλη άκμασε και κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών χρόνων, όταν ανήκε στο Κοινό των Ελευθερολακώνων. Εκείνη την περίοδο ανοικοδομήθηκε ο ναός του Απόλλωνα, ανακατασκευάστηκε η ακρόπολη και εντός της κατασκευάστηκε τρίκλητη χριστιανική βασιλική. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το 2ο αιώνα μ.Χ., το λιμάνι της πόλης παρουσίαζε εικόνα εγκατάλειψης, ενώ η πόλη εγκαταλείφθηκε μετά από το σεισμό το 365. Τα τείχη της ακρόπολης και την αρχαίας πόλης σώζονται σε μεγάλο ύψος στη βόρεια και στη δυτική πλευρά. Το τείχος ενισχυόταν από οχτώ ορθογώνιους ή τετράγωνους πύργους. Στην ανατολική πλευρά βρισκόταν η ακρόπολη. Η πύλη της, στη βορειοδυτική γωνιά, είναι αρκετά καλοδιατηρημένη και προστατεύεται από κυκλικής διατομής πύργο. Η πύλη αποτελεί ένα διάδρομο πλάτους ενός 1 μέτρου ο οποίος αρχικά προχωρά βόρεια και μετά ανατολικά. Σε περίπτωση επίθεσης, φρασόταν με δύο ξύλινες προσωρινές πύλες σε δύο σημεία. Η βόρεια και δυτική πλευρά περιβάλλεται από ακανόνιστο πολυγωνικό τείχος, ενώ η ανατολική προστατεύεται φυσικά από απότομη πλαγιά.Εντός των τειχών σώζονται και μεταγενέστερα κτήρια της ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, όπως ένα καμαροσκεπές κτίριο των ρωμαϊκών χρόνων του οποίου οι τοίχοι σώζονται σε μεγάλο ύψος. Εντός του χώρου της ακρόπολης έχουν βρεθεί τα λείψανα τρίκλητης βασιλικής. Αυτά τα δύο κτίρια δεν έχουν ανασκαφεί. Ο Παυσανίας περιγράφει ότι το σημαντικότερο κτίριο της περιοχής ήταν ο ναός του Απόλλωνα κιθαρωδού, αλλά αυτό το κτίριο δεν έχει εντοπιστεί.
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1998–99

Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1998–99 ήταν η 9η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 65η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την Ζιλ Βισέντε ΦΚ να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΚΦ Ος Μπελενένσες και ΚΝ Σάντα Κλάρα να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι ΣΝ Φεϊρένσε, ΚΦ Ουνιάο Μαδέιρα και ΓΝ Εστορίλ Πράια υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Portugal 1998/99 - RSSSF (Jorge Santos, Jan Schoenmakers and Daniel Dalence) Portuguese II Liga 1998/1999 - footballzz.co.uk
Λασταίικα Ηλείας

Τα Λασταίικα (Λαστέικα) είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική ενότητα Πύργου του «καλλικρατικού» Δήμου Πύργου και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης του Πύργου. Κατά την απογραφή του 2011 είχε 718 μόνιμους κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός έχει αρχίσει και αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, καθώς όλο και πιο πολλοί (ιδιαίτερα κάτοικοι του Πύργου) χτίζουν καινούρια σπίτια στο χωριό. Στην Τοπική Κοινότητα Λασταιίκων ανήκει και ο οικισμός Ιτιά με 97 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011).

 Το χωριό άρχισε να κατοικείται μετά την επανάσταση του 1821 και την καθιέρωση του Ελληνικού κράτους, από ανθρώπους που έφυγαν από τη Λάστα Αρκαδίας, χωριό που κάηκε το 1826 από τον Ιμπραήμ Πασά. Το χωριό διαθέτει την ποδοσφαιρική ομάδα Ν. Ατρόμητος Λασταιίκων που τη χρονιά (2010-2011) αγωνιζόταν στη Γ' κατηγορία του πρωταθλήματος ΕΠΣ Ηλείας. Η περιοχή προσφέρει, επίσης, διαδρομές για ποδηλασία. Θέση: 37.691°N 21.407°E﻿ / 37.691; 21.407 Υψόμετρο: 5 - 30 μ Ταχυδρομικός Κωδικός: 271 00 Πύργος Ηλείας Νομός Ηλείας Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Ηράκλεια Σιντική

Η Ηράκλεια Σιντική (Αρχαία Ελληνικά: Ἡράκλεια Σιντική), η αλλιώς Ηράκλεια Στρυμόνος (που σημαίνει 'Ηράκλεια στον ποταμό Στρυμόνα') ήταν μια αρχαία Ελληνική πόλις που ιδρύθηκε από τον Φίλιππο Β΄. Ευρίσκονταν στην Θρακική Μακεδονία, στην περιοχή της Σιντικής (όπου πήρε και το όνομα της), στην δεξιά όχθη του Στρυμόνα. Εδώ πέθανε ο Δημήτριος, γιος του Φίλιππου Ε΄. Νομίσματα που έχουν κοπεί στην αρχαιότητα έχουν σωθεί.

 Η πόλις ανακαλύφθηκε τυχαία το 2002. Από το 2007 άρχισαν αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή. Ο καθηγητής Lyudmil Vagalinski του Εθνικού Ινστιτούτου Αρχαιολογικών Μουσείων της Σοφίας ασχολήθηκε με τις ανασκαφές. Παρατήρησαν περίεργες δομές πάνω από αυτό που έμοιαζαν με σήραγγες και καμάρα. Αργότερα, μετά από μια γεωσκοπική εξέταση από Ρώσους ειδικούς, ανακαλύφθηκε ένα μεγάλο στούντιο για την παραγωγή κεραμικών και μάσκες για ένα άγνωστο και λογικά κατεστραμμένο αρχαίο θέατρο. O αρχαιολογικός αυτός χώρος βρίσκεται μόλις 10 χλμ. από το Πετρίτσι, την πιο κοντινή πολυπληθή πόλη. Το συγκεκριμένο λήμμα περιλαμβάνει περιεχόμενο από πηγή, η οποία αποτελεί, πλέον, κοινό κτήμα: (Αγγλικά) Smith, William, επιμ. (1854–1857). «Heracleia Sintica». Dictionary of Greek and Roman Geography. Λονδίνο: John Murray.
Δαμιανό Πέλλας

Το Δαμιανό (πρώην Δάμιανη) είναι χωριό του δήμου Πέλλας στον ομώνυμο νομό της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 396 κατοίκους.

 Το Δαμιανό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 150 μέτρων, σε απόσταση 4 χλμ. από τα Γιαννιτσά. Μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Δάμιανη. Οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι απόγονοι προσφύγων από την περιοχή της Καππαδοκίας. Ακόμη υπάρχουν κάποιες οικογένειες Πόντιων, Σαρακατσάνων και Βλάχων. Κάτοικος του Δαμιανού ήταν η ασημένια ολυμπιονίκης του τάε κβον ντο, Έλλη Μυστακίδου, η οποία ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το άθλημα από σχολή του οικισμού. Διοικητικά, μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός υπήχθη στην επαρχία Γιαννιτσών και τον ομώνυμο δήμο, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2011 όταν και περιήλθε στον δήμο Πέλλας (δημοτική ενότητα Γιαννιτσών). Στον οικισμό εδρεύει ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΠΑΟΚ Δαμιανού που συμμετέχει στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Πέλλας, ενώ το 1995 ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Δαμιανού «Διογένης». Στις 26 Οκτωβρίου, ημέρα εορτής της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, γίνονται διήμερες εκδηλώσεις με παραδοσιακά τοπικά εδέσματα και παραδοσιακούς χορούς. Στο χωριό ανεγέρθηκε ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονος σε ανάμνηση του ομωνύμου ιστορικού ναού στην Αριανζό (Σιβριχισάρ) της Καππαδοκίας (5ος αι./Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς), που ονομάζεται «Κόκκινη Εκκλησία» λόγω της κατασκευής του από πέτρες με κόκκινη απόχρωση.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2014-2015

Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2014–15 ήταν το 22ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 34ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Διεξήχθη με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 2η συνεχόμενη φορά η Νέα Ιωνία, καθώς επικράτησε στους τελικούς με 3-2 νίκες της Ορμής Πάτρας.

 Κατά την α' φάση (κανονική περίοδο) της διοργάνωσης οι οκτώ ομάδες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους, σύνολο 14 αγωνιστικών. Μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου, στη β' φάση οι τέσσερις πρώτες ομάδες συνέχισαν στα ημιτελικά των play off για την ανάδειξη του πρωταθλητή, ενώ οι υπόλοιπες αγωνίστηκαν στα play out για την αποφυγή του υποβιβασμού. Οι νικήτριων των ημιτελικών play off αγωνίστηκαν κατά τη γ' φάση στο μεγάλο τελικό ενώ οι ηττημένες αγωνίστηκαν στους τελικούς για τις θέσεις 3-4. Οι νικήτριες των play out κέρδισαν την παραμονή τους στην Α1 και αγωνίστηκαν κατά τη γ' φάση για τις θέσεις 5-6, ενώ οι ηττημένες υποβιβάστηκαν και κατατάχθηκαν στις θέσεις 7 και 8 χωρίς περαιτέρω αγώνες, με κριτήριο τη θέση τους στην κανονική περίοδο. Όλες οι σειρές των play off και out κρίθηκαν στις δύο νίκες, με εξαίρεση τον μεγάλο τελικό που κρίθηκε στις τρεις. Βαθμολογία Ο Αμύντας έχει ποινή αφαίρεσης 2 βαθμών. Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ.
Κεφαλοχώρι Θεσπρωτίας

To Κεφαλοχώρι (πρώην Γλούστα και Πλαγιά) είναι ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 31 κατοίκους.

 Παλαιότερα ανήκε στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με τηντότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται ΒΑ. των Φιλιατών, περίπου 32 χλμ. και είναι ένα από τα βορειοανατολικότερα ορεινά χωριά του νομού, σε υψόμετρο 370 μ. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος κυρίως με την κτηνοτροφία, το 1928 αριθμούσε 255 κατοίκους και το 2001 αριθμούσε 93 κατοίκους. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη Γέννηση του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Οι δύο άλλες εκκλησίες του χωριού είναι ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Νικόλαος. Πλησίον του χωριού αυτού βρίσκονται ερείπια αρχαίας πόλης. Ο Π. Αραβαντινός υποστήριξε ότι πρόκειται για την αρχαία Βουλωρόν. Αρχαιολογικά ευρήματα από θολωτό τάφο (του 2ου αιώνα π.Χ.) και τη γύρω περιοχή (αμφορείς, χρυσά κτερίσματα κ.λπ.) εκθέτονται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Ηγουμενίτσας. Κάτοικοι του χωριού έλαβαν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση υπηρετώντας ως υπαξιωματικοί και οπλίτες στο σώμα του Κωνσταντίνου Λαγουμιτζή. Σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, το Κεφαλοχώρι αποτελούσε τσιφλίκι στο οποίο κατοικούσαν 591 άτομα, κατανεμημένα σε 116 φορολογικούς χανέδες. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.Η΄, σελ. 565
Ανισότητα Ποποβίτσιου για τη Διακύμανση

Στην θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Ποποβίτσιου (αναφέρεται και ως ανισότητα Popoviciu) αφορά μία οποιαδήποτε πραγματική τυχαία μεταβλητή X {\displaystyle X} η οποία λαμβάνει τιμές στο διάστημα [ m , M ] {\displaystyle [m,M]} , και λέει ότι η διακύμανσή της Var ⁡ ( X ) {\displaystyle \operatorname {Var} (X)} φράζεται ως Var ⁡ ( X ) ≤ ( M − m 2 ) 2 {\displaystyle \operatorname {Var} (X)\leq \left({\frac {M-m}{2}}\right)^{2}} .

 Έστω μ = E ⁡ ( X ) {\displaystyle \mu =\operatorname {E} (X)} η αναμενόμενη τιμή της X {\displaystyle X} . Θεωρούμε την τυχαία μεταβλητή X ′ = X − μ {\displaystyle X'=X-\mu } η οποία έχει E ⁡ ( X ′ ) = 0 {\displaystyle \operatorname {E} (X')=0} και Var ⁡ ( X ′ ) = Var ⁡ ( X ) = E ⁡ ( ( X ′ ) 2 ) {\displaystyle \operatorname {Var} (X')=\operatorname {Var} (X)=\operatorname {E} ((X')^{2})} . Επίσης, ισχύει ότι η X ′ {\displaystyle X'} είναι φραγμένη ως εξής m ′ = m − μ ≤ X ′ ≤ M − μ = M ′ {\displaystyle m'=m-\mu \leq X'\leq M-\mu =M'} . Επομένως, X ′ − m ′ ≥ 0 {\displaystyle X'-m'\geq 0} και M − X ′ ≥ 0 {\displaystyle M-X'\geq 0} και συνεπώς 0 ≤ E ⁡ ( ( M ′ − X ′ ) ⋅ ( X ′ − m ′ ) ) {\displaystyle 0\leq \operatorname {E} ((M'-X')\cdot (X'-m'))} .Επεκτείνοντας το δεξί μέλος, από την γραμμικότητα της αναμενόμενης τιμής έχουμε ότι 0 ≤ − M ′ m ′ + E ⁡ ( X ′ ) ⋅ ( M ′ − m ′ ) − E ⁡ ( ( X ′ ) 2 ) = − M ′ m ′ − E ⁡ ( ( X ′ ) 2 ) {\displaystyle 0\leq -M'm'+\operatorname {E} (X')\cdot (M'-m')-\operatorname {E} ((X')^{2})=-M'm'-\operatorname {E} ((X')^{2})} .Αναδιατάσσοντας, έχουμε ότι Η ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου για δύο μεταβλητές a , b {\displaystyle a,b} δίνει ότι a b ≤ ( a + b 2 ) 2 {\displaystyle ab\leq \left({\frac {a+b}{2}}\right)^{2}} .Για a = M ′ = M − μ {\displaystyle a=M'=M-\mu } και b = − m ′ = − ( m − μ ) {\displaystyle b=-m'=-(m-\mu )} , λαμβάνουμε ότι − M ′ m ′ ≤ ( M − μ − ( m − μ ) 2 ) 2 = ( M − m 2 ) 2 {\displaystyle -M'm'\leq \left({\frac {M-\mu -(m-\mu )}{2}}\right)^{2}=\left({\frac {M-m}{2}}\right)^{2}} .Συνδυάζοντας με την (1), έχουμε την ζητούμενη ανισότητα Var ⁡ ( X ) ≤ ( M − m 2 ) 2 {\displaystyle \operatorname {Var} (X)\leq \left({\frac {M-m}{2}}\right)^{2}} . Η ανισότητα ισχύει για ισότητα όταν Pr ( X = M ) = Pr ( X = m ) = 1 / 2 {\displaystyle \Pr(X=M)=\Pr(X=m)=1/2} . Η ανισότητα αυτή αναφέρεται στην εργασία του Τιβέριου Ποποβίτσιου το 1935. Έκτοτε διάφορες παραλλαγές και γενικεύσεις έχουν παρουσιαστεί.Η εργασία του Γκραςς δίνει την εξής γενίκευση για δύο τυχαίες μεταβλητές X ∈ [ m 1 , M 1 ] {\displaystyle X\in [m_{1},M_{1}]} και Y ∈ [ m 2 , M 2 ] {\displaystyle Y\in [m_{2},M_{2}]} , Cov ⁡ ( X , Y ) ≤ ( M 1 − m 1 ) ⋅ ( M 2 − m 2 ) 4 {\displaystyle \operatorname {Cov} (X,Y)\leq {\frac {(M_{1}-m_{1})\cdot (M_{2}-m_{2})}{4}}} όπου Cov ⁡ ( X , Y ) {\displaystyle \operatorname {Cov} (X,Y)} είναι η συνδιακύμανση των X {\displaystyle X} και Y {\displaystyle Y} . Για X = Y {\displaystyle X=Y} , λαμβάνουμε την ανισότητα Ποποβίτσιου. Ο Μπάτια και ο Ντέιβις παρουσίασαν την εξής γενίκευση Var ⁡ ( X ) ≤ E ⁡ ( ( X − m ) ⋅ ( M − X ) ) {\displaystyle \operatorname {Var} (X)\leq \operatorname {E} ((X-m)\cdot (M-X))} ,η οποία προκύπτει από την παραπάνω απόδειξη.
Αικατερίνη των Βουρβόνων, δούκισσα του Χέλρε

Η Αικατερίνη, γαλλ.: Catharine de Bourbon (1440 στη Λιέγη - 21 Μαΐου 1469 στο Nάιμεχεν) ήταν κόρη του δούκα του Μπουρμπόν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα Χέλρε το 1465-1469.

 Ήταν κόρη του Κάρολου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της συζύγου του Αγνής των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρης του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Η Αικατερίνη απεβίωσε το 1469 και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου στο Nάιμεχεν. Στις 28 Δεκεμβρίου 1463 στο Μπρυζ παντρεύτηκε τον Aδόλφο δούκα του Χέλρε, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του Άρνολντ ως δούκας του Χέλρε το 1465. Είχαν δίδυμα παιδιά: Φίλιππη (1467-1547), παντρεύτηκε το 1485 τον Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Κάρολος Β΄ (1467-1538), δούκας του Χέλρε. Wilhelm Karl Prinz von Isenburg και Frank Baron Freytag von Loringhoven: Europäische Stammtafeln . Stammtafeln zur Geschichte der europäischen Staaten, τόμος. 2, JA Stargard, Marburg, 1956, πίνακας 30. PH Scheltema: De St.-Stevenskerk te Nijmegen, σε: De Opmerker, vol. 30, τεύχος 37, 14 Σεπτεμβρίου 1895, σελ. 291-292, σελίδα 291 και σελίδα 292
Νυχτερινή Υπόθεση

Η Νυχτερινή Υπόθεση (γαλλικά: Le Desordre et la Nuit), είναι ένα Γαλλικό φιλμ νουάρ του 1958 σε σκηνοθεσία Ζιλ Γκρέιντζερ. Πρωταγωνιστούν ο Ζαν Γκαμπέν και η Νάντια Τίλλερ.

 Ο ιδιοκτήτης ενός κλαμπ του Παρισιού, ο Αλμπέρ Σιμονί θα δολοφονηθεί από έναν άγνωστο σε ένα δάσος όπου είχε πάει προηγουμένως μαζί με την ερωμένη του, Λούκι Φριντέλ πιθανόν για να συναντήσουν κάποιον. Ο επιθεωρητής Τσαβίλ που θα αναλάβει να διερευνήσει την υπόθεση και να βρει τον δράστη της δολοφονίας του Σιμονί, θα αναθέσει στον συνάδελφο του επιθεωρητή Ζορζ Βαλουά να επισκεφτεί το κλαμπ του Σιμονί και να συντάξει μια έκθεση για τους πελάτες και τους υπαλλήλους του μαγαζιού, οι οποίοι μπορεί να βοηθήσουν στη έρευνα και στον εντοπισμό του δολοφόνου του Σιμονί. Ο Βαλουά θα επισκεφτεί το ίδιο βράδυ το κλαμπ και θα προσπαθήσει να βρει κάποια στοιχεία για την δολοφονία του Σιμονί. Εκεί ο υπεύθυνος του κλαμπ Μαρκίς θα γνωρίσει στον Βαλουά την ερωμένη του Σιμονί, Λούκι Φριντέλ η οποία ήταν παρούσα στη δολοφονία του Σιμονί. Ο Βαλουά στη προσπάθεια του να βρει τον δολοφόνο θα συνάψει ερωτική σχέση με την Λούκι και θα την πάρει υπό την προστασία του, αγνοώντας τις υποδείξεις του διοικητή του, ο οποίος θέλει να συλλάβει την Λούκι ως πιθανή ένοχη της δολοφονίας του Σιμονί. Ο Βαλουά στη συνέχεια θα διαπιστώσει ότι η Λούκι είναι εξαρτημένη από την μορφίνη και θα την πιέσει να του πει ποιος είναι ο προμηθευτής της. Η Λούκι θα του πει ότι πριν έναν χρόνο την είχε χτυπήσει μια μοτοσικλέτα ενώ η ίδια περπατούσε στον δρόμο και την βοήθησε μια φαρμακοποιός όπου την πήρε στο φαρμακείο της και την περιέθαλψε. Σύντομα η Λούκι ανέπτυξε φιλία με την Τερέζ, η οποία ήταν αυτήν που άρχισε να την προμηθεύει μορφίνη. Ο Βαλουά θα μάθει αργότερα ότι ο άντρας της Τερέζ είναι χημικός και ότι δουλεύει σε μια φαρμακευτική εταιρεία, η οποία τυγχάνει να είναι ιδιοκτησίας του αδελφού του δολοφονημένου Σιμονί. Ο Βαλουά θα δει ότι υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ της Τερέζ και του Σιμονί και θα πάει να την συναντήσει στο σπίτι της. Εκεί ο Βαλουά θα αρχίζει να πιέζει την Τερέζ για να μάθει για τι είδους σχέση είχε με τον Σιμονί, προειδοποιώντας την ότι θα μιλήσει στον άντρα της για την ανάμιξή της στην προμήθεια μορφίνης της Λούκι. Η Τερέζ θα παραδεχτεί τελικά ότι είχε ερωτική σχέση με τον Σιμονί και ότι ήταν αυτή που τον σκότωσε στο δάσος επειδή ζήλευε τη σχέση που είχε με την Λούκι. Ο Βαλουά θα πάρει τηλέφωνο τον Επιθεωρητή Τσαβίλ και θα του πει ότι βρήκε τον δολοφόνο του Σιμονί, κάνοντας λόγο για ένα συνηθισμένο έγκλημα πάθους. Ζαν Γκαμπέν ως Επιθεωρητής Βαλουά Ντανιέλ Νταριέ ως Τερέζ Μαρκέν Νάντια Τίλλερ ως Λούκι Φριντέλ Χέιζελ Σκοτ ως Βαλεντάιν Ρομπέρ Μανουέλ ως Μπλάσκο Ρομπέρ Μπερί ως Μαρκίς Χάραλντ Γουλφ ως Χερ Φριντέλ Πωλ Φρανκέρ ως Επιθεωρητής Τσαβίλ Φρανσουά Σομέ ως Επιθεωρητής Ζανίν Λουί Ντουκρώ ως Ανρί Μαρκέν Ροζέ Χανίν ως Αλμπέρ Σιμονί Γκαμπριέλ Γκομπίν ως Επιθεωρητής Ροκά Η Νυχτερινή Υπόθεση στην IMDb (Αγγλικά) Η Νυχτερινή Υπόθεση στο AllMovie Η Νυχτερινή Υπόθεση στο AlloCine
Ντάγκλας Φέρμπανκς

Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς (αγγλικά: Douglas Elton Thomas Ullman, Ντένβερ, 23 Μαΐου 1883 – Σάντα Μόνικα,12 Δεκεμβρίου 1939), ήταν Αμερικανός ηθοποιός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός κυρίως του βωβού κινηματογράφου. Οι πιο σημαντικές του ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε είναι: Το σημάδι του Zoρό (1920), Ρομπέν των Δασών (1922), Ο κλέφτης της Βαγδάτης (1924), Ο Μαύρος Πειρατής (1926), Το σιδηρούν προσωπείο (1929) και Η ιδιωτική ζωή του Δον Ζουάν. Είχε το παρατσούκλι "Ο βασιλιάς του Χόλυγουντ" που αργότερα πήρε ο Κλαρκ Γκέιμπλ. Το 1919 ίδρυσε μαζί με τον Τσάρλι Τσάπλιν και την Μαίρη Πίκφορντ την εταιρεία United Artists. Ο Φέιρμπανκς υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (1927-29) και ο παρουσιαστής της πρώτης τελετής για την απονομή των κινηματογραφικών βραβείων Όσκαρ που έγινε το 1929.

 Γεννημένος στο Ντένβερ του Κολοράντο, ο Φέρμπανκς ήταν ένας από τους μεγάλους σταρ της εποχής του βωβού κινηματογράφου.Το πραγματικό του όνομα ήταν Ντάγκλας Ήλτον Τόμας Ούλμαν (Douglas Elton Thomas Ullman) και το επίθετο Φέρμπανκς, το πήρε μετά το διαζύγιο που πήραν οι γονείς του, και ο ίδιος ήταν σε μικρή ηλικία. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός από τα εφηβικά του χρόνια, συμμετέχοντας σε σχολικές αλλά και σε τοπικές παραγωγές στο Ντένβερ. Το 1900 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και έπαιξε στο Μπρόντγουεϊ κωμικούς και δραματικούς ρόλους με επιτυχία. Το 1909 γνώρισε και παντρεύτηκε την Άννν Μπεθ Σάλι, με την οποία απέκτησε τον γιο του, τον Ντάγκλας Φέρμπανκς τον Νεότερο. Ως πετυχημένος ηθοποιός του θεάτρου, σύντομα τράβηξε την προσοχή του ο κινηματογράφος, κάνοντας το ντεμπούτο του το 1915, με την ταινία του Ντέιβιντ Γκρίφιθ, "Το εργαστήριο". Ακολούθησαν πολλές ταινίες που έκαναν τον Φέρμπανκς ιδιαιτέρα δημοφιλή, Το 1919 ο Φερμπανκς ίδρυσε μαζί με τον Ντέιβιντ Γκριφιθ, τον Τσάρλι Τσάπλιν και την Μαίρη Πίκφορντ, το ανεξάρτητο στούντιο United Artists, με την πρώτη τους ταινία "Ο Βασιλιάς", με πρωταγωνιστή τον Φέρμπανκς. Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς και η Μαίρη Πίκφορντ παρότι ήσαν και οι δύο παντρεμένοι, συνήψαν ερωτικό δεσμό, προκαλώντας μεγάλο σκάνδαλο εκείνη την εποχή. Αργότερα πήραν και οι δύο διαζύγιο και παντρεύτηκαν το 1920. Ήταν το πρώτο ζευγάρι του Χόλυγουντ που βρισκόταν συνεχώς στα φώτα της δημοσιότητας. Το σπίτι τους στο Μπέβερλι Χιλς, γνωστό και ως Πίκφερ ήταν τόπος συνάντησης για τους κοσμικούς και τους αστέρες του θεάματος. Από το 1920 έως και το 1926 Φέρμπανκς πρωταγωνίστησε σε μεγάλες επιτυχίες του βωβού κινηματογράφου, όπως "Η Μάσκα του Ζόρο (1920)", "Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1921)", "Ο Κλέφτης της Βαγδάτης (1924)", και "Ο Μαύρος Πειρατής (1926)". Στις αρχές του 1930 και το τέλος του βωβού κινηματογράφου, η καριέρα του θα αρχίσει να φθίνει, οδηγώντας τον σε διαζύγιο με την Πίκφορντ το 1933. Η τελευταία του ταινία ήταν "Η Ιδιωτική Ζωή του Δον Ζουάν" το 1934. Έκανε ένα τρίτο γάμο με την Συλβία Ασλευ το 1936. Ο Ντάγκλας Φέρμπανκς πέθανε σε ηλικία των 56 ετών από καρδιακή προσβολή στο σπίτι του στην Σάντα Μόνικα. Βιογραφία του Ντάγκλας Φέρμπανκς στην IMDb
Και η Γη γυρίζει

Το Και η Γη γυρίζει είναι μουσικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2003 και αποτελεί το ντεμπούτο της Ανδριάνας Μπάμπαλη στη δισκογραφία. Tο άλμπουμ περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια που έγραψαν για τη φωνή της Ανδριάνας τραγουδοποιοί όπως ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Χρυσόστομος Μουράτογλου και ο Δημήτρης Μητσοτάκης (από το συγκρότημα Ενδελέχεια). Η ίδια η έγραψε στίχους σε πέντε τραγούδια και μουσική σε δύο. Ενορχήστρωση : Χρυσόστομος Μουράτογλου Διεύθυνση παραγωγής : Χρυσόστομος Μουράτογλου Φωτογραφίες : Μάρω Κουρή Artwork : Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος Label : Mercury 038472 2

 Χαράζει Το Όνειρο Μόνο Εσύ (συμμετέχει ο Νίκος Πορτοκάλογλου) Δοκίμασέ Με Μοίρα Μου Έγινες Γύρνα Πίσω Ατίθαση Καρδιά Κοίτα Με Μια Ευχή Τρέμει Η Φωνή Μου Η Χαρά Στο Δρόμο Όνειρο Της Μέρας Το Μοίρα μου έγινες (Στίχοι - Μουσική: Κώστας Λειβαδάς) ήταν το πρώτο single του δίσκου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το μουσικό βίντεο σκηνοθέτησε η Μαρία Σκόκα. Το δεύτερο single ήταν το Γύρνα Πίσω (Στίχοι - Μουσική : Νίκος Πορτοκάλογλου) . Το μουσικό βίντεο σκηνοθέτησε επίσης η Μαρία Σκόκα. Το “Και η Γη γυρίζει” στο discogs.com(Αγγλικά) Το “Και η Γη γυρίζει” στο musicbrainz(Αγγλικά) Κριτική του “Και η Γη γυρίζει” στο μουσικό περιοδικό musiccorner Το άλμπουμ στην πλατφόρμα του Spotify Το άλμπουμ στην πλατφόρμα του PLAY Store Το άλμπουμ στην πλατφόρμα του Apple Music
Κατάλογος λιμνών στη Κορέα

Οι περισσότερες από τις λίμνες της Κορέας είναι τεχνητοί ταμιευτήρες, λόγω της τραχιάς τοπογραφίας της περιοχής. Οι φυσικές λίμνες περιλαμβάνουν της λίμνες κρατήρα στο Μπέκντουσαν και το Χάλλασαν, τον υγρότοπο Ούπο και διάφορες λιμνοθάλασσες κατά μήκος της ακτής της Θάλασσας της Ιαπωνίας (Ανατολική Θάλασσα).

 Λίμνη του Παραδείσου Λίμνη Σούπουνγκ Λίμνη Τσάνγκτζιν Λίμνη Μπούτζον Λίμνη Ράνγκριμ Λίμνη Σάμιλπο Άναπτζι Λίμνη Άντονγκ Λίμνη Τσούνγκτζου Λίμνη Τζίνγιανγκ Λίμνη Σόγιανγκ Υγρότοπος Ούπο Κατάλογος θεμάτων σχετιζόμενων με τη Κορέα Κορεατική χερσόνησος Γεωγραφία της Βόρειας Κορέας Γεωγραφία της Νότιας Κορέας North Korea in pictures, σ. 100, στα Google Books
Travail, Famille, Patrie

Το γαλλικό τρίπτυχο "Travail, Famille, Patrie", (που προφέρεται Τραβάιγ, Φαμίγ, Πατρί, και που σημαίνει "Εργασία, Οικογένεια, Πατρίδα") ήταν το πολιτικό σύνθημα του στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν στη διάρκεια της "Γαλλικής Πολιτείας", περισσότερο γνωστής ως Γαλλία του Βισύ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Συγκεκριμένα μετά την παραίτηση του Γάλλου προέδρου Πωλ Ρεϊνώ μόλις ακριβώς δύο εβδομάδες από της εισβολής των Γερμανών στη Γαλλία, στις 14 Ιουνίου του 1940, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση παραχώρησε απόλυτες εξουσίες στον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης στρατάρχη Φ. Πεταίν ο οποίος και ανέλαβε ουσιαστικά πρόεδρος της Γαλλίας και ο οποίος πέτυχε την συναφθείσα ανακωχή και συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Στη συνέχεια με διάφορους νόμους επέβαλε ένα σχεδόν απολυταρχικό καθεστώς. Στις 10 Ιουλίου του 1940 εξήγγειλε μια εσωτερική "Εθνική Επανάσταση" θέτοντας σύνθημα αυτής το τρίπτυχο "Travail, Famille, Patrie", με στόχο τη συσπείρωση του γαλλικού έθνους στα γεγονότα που συνέβαιναν. Στο τρίπτυχο αυτό δίνονταν ως κατευθυντήρια αρχή η ιδιαίτερη βαρύτητα σαφώς στις έννοιες Εργασία, Οικογένεια και Πατρίδα και τη διασφάλισή των δικαιωμάτων επ΄ αυτών στην επελθούσα κατάσταση. Πολλοί κατηγόρησαν τον Πεταίν ότι με το τρίπτυχο αυτό ουσιαστικά εξοβέλισε το ιστορικό δημοκρατικό σύνθημα "Λιμπερτέ Εγκαλιτέ Φρατερνιτέ" (= Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη), χωρίς όμως ν΄ αναλογίζεται κανείς πως θα μπορούσε να ισχύει αυτό κάτω από τις συνθήκες εκείνες όπως είχαν διαμορφωθεί μετά τη συνομολόγηση της ανακωχής. Πάντως ο ίδιος ο Πεταίν, αν και ποτέ δεν δημοσίευσε το νέο σύνταγμα που κλήθηκε να συντάξει, υπερασπίστηκε το τρίπτυχο θεωρώντας ότι σ΄αυτό συνυπάρχουν και οι έννοιες της αδελφοσύνης και της ισότητας, αφού δεν μπορούν να σταθούν έξω από τις έννοιες του εργασιακού χώρου της οικογένειας και της πατρίδας, σημειώνοντας για την ελευθερία δεν μπορεί να εκφεύγει του σεβασμού των νόμων και αρχών. Γενικά πάντως θεωρείται ότι με το σύνθημα αυτό επιβλήθηκε μια εθνική επανάσταση, η οποία όμως έφθασε ομολογουμένως και σε ακρότητες που κανείς δεν θα περίμενε να συμβούν στη Γαλλία, όπως ήταν για παράδειγμα οι λεγόμενες "έκτακτες δικαστικές εξουσίες του Βισύ" που κρίθηκαν παροιμιώδεις στην ιστορία της νομικής επιστήμης. Η Πρωτομαγιά στη Γαλλία καθορίστηκε ως εργατική γιορτή το 1941 από τον Πεταίν όπως επίσης και η εργατική κοινωνική ασφάλιση με κάποιο νεότερο και δικαιότερο σύστημα συνταξιοδότησης. Επίσης επέβαλε την εορτή της Μητέρας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της οικογένειας. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.14ος, σελ.379. "Ιστορία του 20ου Αιώνος" (6 τόμοι) Έκδ. Παρνελ - Χρυσός Τύπος Αθήνα 1979, τομ.4ος, σελ.1739. Κέντρο Μελετών Edmond Michelet, Η Πολιτική του Βισύ on the centremichelet.org. Ακαδημία Ρεν, Η Προπαγάνδα του Βισύ και η "Συνεργασία", on the ac-rennes.fr'.
Χωρητικότητα (ηλεκτρισμός)

Στον ηλεκτρομαγνητισμό χωρητικότητα ονομάζεται το ποσό του φορτίου Q που αποθηκεύεται ανά μονάδα διαφοράς δυναμικού. Είναι χαρακτηριστικό μέγεθος σε ειδικές διατάξεις αποθήκευσης φορτίου και ηλεκτρικής ενέργειας που ονομάζονται πυκνωτές.

 Όταν ένας πυκνωτής φέρει σε καθέναν από τους οπλισμούς του φορτίο Q και αποκτά δυναμικό V, τότε η χωρητικότητά του ορίζεται σαν: C = Q V {\displaystyle C={\frac {Q}{V}}} Η μονάδα μέτρησης στο διεθνές Σύστημα Μονάδων SI είναι το Φαράντ και συμβολίζεται με το F. Από την παραπάνω εξίσωση ορισμού προκύπτει ότι 1 F = 1 Coulomb / Volt Η χωρητικότητα αν και ορίζεται συναρτήσει του ηλεκτρικού φορτίου και της διαφοράς δυναμικού συνήθως δεν εξαρτάται από αυτά τα δύο μεγέθη και είναι σταθερή, δηλαδή είναι η σταθερά αναλογίας μεταξύ αυτών των δύο μεγεθών, όπως η ηλεκτρική αντίσταση ενός αντιστάτη είναι η σταθερά αναλογίας μεταξύ της διαφοράς δυναμικού και της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος. Η χωρητικότητα στον ηλεκτρισμό εκφράζει πόσο φορτίο αποθηκεύει μια συσκευή. Το φορτίο αυτό εξαρτάται από τη διαφορά δυναμικού. Ωστόσο, σχεδόν σε κάθε διάταξη υπάρχει μια μέγιστη ποσότητα φορτίου που μπορεί να αποθηκευτεί, η οποία αν ξεπεραστεί θα καταστραφεί η διάταξη. Αυτή η μέγιστη ποσότητα ονομάζεται μέγιστο φορτίο. Αν η διαφορά δυναμικού γίνει πολύ μεγάλη και ο πυκνωτής λόγω της γραμμικής σχέσης της με το φορτίο θα χρειαζόταν να αποκτήσει φορτίο μεγαλύτερο από το μέγιστο, συνήθως εκσπάει σπινθήρας μεταξύ των οπλισμών, ώστε να χαθεί φορτίο και ηλεκτρική ενέργεια. Σε αυτό το φαινόμενο οφείλονται οι αστραπές και οι κεραυνοί. Οι πυκνωτές συνήθως έχουν σταθερή χωρητικότητα, άρα μια αξιόπιστη μέτρηση του φορτίου για δεδομένη τάση είναι αρκετή. Η χωρητικότητα εξαρτάται και από τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά. Ένας μάλλον πιο εύκολος υπολογισμός της χωρητικότητας ενός πυκνωτή είναι από τα γεωμετρικά του χαρακτηριστικά. Έτσι: C = ϵ r ϵ 0 A d {\displaystyle C=\epsilon _{r}\epsilon _{0}{\frac {A}{d}}} όπου: C είναι η χωρητικότητα του πυκνωτή μετρημένη σε Φαράντ A είναι το εμβαδόν της περιοχής αλληλοκάλυψης μεταξύ των δύο οπλισμών του πυκνωτή. Αριθμητικά συμπίπτει με το εμβαδόν του μικρότερου από τους 2 οπλισμούς και μετρείται σε τετραγωνικά μέτρα. ϵ r {\displaystyle \epsilon _{r}} είναι η διηλεκτρική σταθερά του υλικού που βρίσκεται στον χώρο ανάμεσα στους δυο οπλισμούς του πυκνωτή. Η τιμή της σταθεράς για το κενό είναι 1. ϵ 0 {\displaystyle \epsilon _{0}} είναι η διαπερατότητα του κενού, με τιμή ϵ 0 = 8.854 x 10 − 12 F m {\displaystyle \epsilon _{0}=8.854x10^{-12}{\frac {F}{m}}} d είναι η απόσταση μεταξύ των οπλισμών και μετράται σε μέτρα.