IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2003-2004

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2003−2004, ήταν το 16ο από καταβολής Α1. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια ο Παναθηναϊκός, επικρατώντας με μειονέκτημα έδρας του Ολυμπιακού στους τελικούς των πλέι οφ. Στην Α2 υποβιβάστηκε για πρώτη φορα στην ιστορία του ο Άρης, ο οποίος έως την περίοδο 2003-04 είχε μετάσχει σε όλα τα εθνικά πρωταθλήματα (36), καθώς και η νεοφώτιστη ΑΕΚ.

 Εθνικός Αλεξ.-Παγκράτι 3-0 άνευ αγώνα. 1-1 από κανονική περίοδο 1-1 από κανονική περίοδο (5) Ε.Α. Πατρών − (8) Παγκράτι (2–0) (6) Ορεστιάδα − (7) Εθνικός Αλεξανδρούπολης (2–0) (5) Ε.Α. Πατρών − (6) Ορεστιάδα (2–0) (1) Ολυμπιακός − (4) ΠΑΟΚ (2–0) (2) Παναθηναϊκός − (3) Ηρακλής (2–0) (3) Ηρακλής − (4) ΠΑΟΚ (2–0) (1) Ολυμπιακός − (2) Παναθηναϊκός (1–3) Ο Ηρακλής κέρδισε το εισιτήριο για το Τσάμπιονς Λιγκ μέσω της κατάκτησης του κυπέλλου. Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007 Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος archive.sport.gr Τελική βαθμολογία Ιστότοπος archive.sport.gr Αποτελέσματα play off και play out Ιστότοπος archive.sport.gr
Χάσια

Τα Χάσια είναι βουνό της βόρειας Ελλάδας με υψόμετρο 1.564 μέτρα. Βρίσκονται στα σύνορα του Νομού Τρικάλων με τον Νομό Γρεβενών, βορειοδυτικά της Καλαμπάκας. Αποτελούν τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου. Περικλείονται, στα δυτικά και βόρεια από την βόρεια Πίνδο και στα νότια και ανατολικά από τα Αντιχάσια και τα Καμβούνια όρη. Τα χαρακτηρίζουν ποτάμια, χαράδρες, ρεματιές, δάση (κυρίως βελανιδιάς και μαύρης πεύκης), καθώς και αλπικά λιβάδια.

 Βίγλα - 1.564 μ. Καγκέλια - 1.050 μ. Καραούλι - 1.300 μ. Κατάλυμα - 1.204 μ. Μεοσοβούνι - 1.200 μ. Μπραϊμι ή Βαλκανάσια - 1.300 μ. Νεράιδα - 1.106 μ. Προφήτης Ηλίας - 1.400 μ. Σταλοβάρι - 1.400 μ. Φονικά - 1.400 μ. Στις πλαγιές των Χασίων σχηματίζονται αρκετά υδάτινα ρεύματα. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ο Κακοπλευρίτης ο οποίος είναι παραπόταμος στον Μουργκάνη, ο οποίος με την σειρά του καταλήγει στον Πηνειό. Αμέτρητα είναι τα μονοπάτια των Χασίων. Άλλα περνάνε μέσα από δάση, άλλα από χαράδρες, άλλα από ποτάμια, άλλα από λαγκάδια. Ένα αξιόλογο μονοπάτι ξεκινάει από το χωριό Κακοπλεύρι, και διασχίζοντας όλο το Μεσοβούνι καταλήγει στον Ξηρόκαμπο. Κάποια από τα χωριά των Χασίων είναι τα παρακάτω: Ασπροκκλησια Τρικάλων Αγναντιά Τρικάλων Κακοπλεύρι Τρικάλων Καλλιθέα Γρεβενών Ξηρόκαμπος Τρικάλων Οξύνεια Τρικάλων Σταγιάδες Τρικάλων www.hassia.gr Φωτογραφίες Αρχειοθετήθηκε 2020-10-27 στο Wayback Machine.
Ζοζέ Σα

O Ζοσέ Πέδρο Μαλέιρο ντε Σα (πορτογαλικά: José Pedro Malheiro de Sá, 17 Ιανουαρίου 1993) είναι επαγγελματίας τερματοφύλακας στη Premier League για την ομάδα της Γούλβς.

 Ο Σα εντάχθηκε στην Μαρίτιμο σε ηλικία 18 ετών. Στις 23 Ιανουαρίου 2013 έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Β-ομάδα, παίζοντας και τα 90 λεπτά στο εντός έδρας παιχνίδι με την Ολιβεϊρένσε για την δεύτερη επαγγελματική κατηγορία της Πορτογαλίας. Το 2013 ο Σα προήχθη στην πρώτη ομάδα από τον προπονητή Πέδρο Μαρτίνς. Έπαιξε το πρώτο παιχνίδι του στην Πριμέιρα λίγκα στις 18 Αυγούστου στην εντός έδρα νίκη με αντίπαλο την Μπενφίκα και κράτησε τη θέση του και στο επόμενο παιχνίδι με αντίπαλο την Πόρτο, όπου όμως η ομάδα του ηττήθηκε με 0-3. Στις 25 Ιανουαρίου του 2016, τόσο ο Σα όσο και ο συμπαίκτης του Μουσά Μαρεγκά υπέγραψαν στην Πόρτο με συμβόλαιο διάρκειας 4 ετών και ενός εξαμήνου,με τις υπηρεσίες του πρώτου να αγοράζονται για 1.500.000 ευρώ. Ο Σα έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ στις 17 Οκτωβρίου του 2017, ξεκινώντας βασικός στην εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με 2-3 για την φάση των ομίλων, με αντίπαλο τη Λειψία. Έγινε βασικός από εκείνο το σημείο και έπειτα, αλλά μετά από μια εντός έδρας ήττα με 5-0 από την Λίβερπουλ, πάλι για την ίδια διοργάνωση, ξανά έχασε την θέση του. Στις 31 Αυγούστου του 2018 ο Σα εντάχθηκε στον Ολυμπιακό με ετήσιο δανεισμό. Έγινε βασικός λίγο μετά την άφιξή του, ενώ την ομάδα προπονούσε ο συμπατριώτης του και πρώην προπονητής του στη Μαρίτιμο, Μαρτίνς. Στις 15 Μαΐου 2019, o Σα συμφώνησε για συμβόλαιο 4 ετών. Τον Ιούλιο του 2021 ο Ζοσέ Σα ολοκληρώνει την τριετή θητεία του στον Ολυμπιακό, καθώς παραχωρείται με μεταγραφή στην Γουλβς. Στους «ερυθρόλευκους» κατέγραψε συνολικά 124 συμμετοχές, κράτησε 72 φορές απαραβίαστη την εστία του και πανηγύρισε δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Ελλάδας. Ο Σα εκπροσώπησε την Πορτογαλία το 2013 στο Παγκόσμιο κύπελλο κάτω των 20. Στις 6 Αυγούστου του 2013, ο Σα έλαβε την πρώτη του κλήση από την ομάδα κάτω των 21, για ένα φιλικό παιχνίδι με αντίπαλο την Ελβετία, όπου και πήρε τα πρώτα του λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Σα ήταν η πρώτη επιλογή στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κάτω των 21 ετών το 2015, κρατώντας το 0 σε όλα τα παιχνίδια, αλλά η ομάδα του τερμάτισε στη δεύτερη θέση, χάνοντας στον τελικό από τη Σουηδία. Στις 25 Μαΐου 2017, ο Σα συμπεριλήφθηκε στην αποστολή της Εθνικής ανδρών από τον Φερνάντο Σάντος, για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών. Ο Σα κλήθηκε ξανά για τους τελικούς του Πρωταθλήματος Εθνών ως δεύτερη επιλογή, διοργάνωση την οποία η ομάδα του κατέκτησε. Ολυμπιακός Πρωτάθλημα Ελλάδος : 2 2019-20, 2020-21 Κύπελλο Ελλάδος : 1 2019-20 Στο πρωτάθλημα Ελλάδος 2019-20 ο Ζοζέ Σα κράτησε ανέπαφη την εστία του για 29 αγώνες, επίδοση που τον κατατάσσει στην 1η θέση σε όλον τον κόσμο, για αυτή τη σεζόν. Ζοζέ Σα στο footballzz.co.uk (Πορτογαλικά) Ζοζέ Σα στο ForaDeJogo National team data (Πορτογαλικά) (Αγγλικά) Ζοζέ Σα – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Άντερσον Πάκερς

Οι Άντερσον Πάκερς (αγγλικά: Anderson Packers) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του NBA. Ο σύλλογος είχε έδρα το Άντερσον της Ιντιάνα και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Anderson High School Wigwam.

 Τα δύο αδέρφια, Άικ και Τζον Ντάφι, ήταν ιδρυτές της εταιρείας συσκευασμένων κρεάτων Duffey's Incorporated, η οποία είχε αγοράσει την Hughes-Curry Packing Co. με έδρα την πόλη Άντερσον το 1946. Την ίδια χρονιά, οι Ντάφι αποφασίζουν να δημιουργήσουν τους Άντερσον Πάκερς στην πόλη. Ο Τζον ανέλαβε πρόεδρος του συλλόγου και ο Άικ τις θέσεις του γραμματέα και του ταμία. Τρία χρόνια αργότερα, τα αδέρφια πούλησαν κερδοφόρα το εργοστάσιο στο Άντερσον, αλλά διατήρησαν την κυριότητα της ομάδας μέχρι το τέλος.Οι Πάκερς αγωνίστηκαν αρχικά στο πρωτάθλημα του NBL από το 1946 έως το 1949. Την τελευταία σεζόν μάλιστα, έκαναν μία εξαιρετική πορεία και κατέκτησαν τον τίτλο. Αμέσως μετά τη συνένωση με το BAA, έξι ομάδες -μεταξύ των οποίων και οι Πάκερς- μετακινήθηκαν από το NBL και έλαβαν μέρος στο νεοσύστατο πρωτάθλημα του NBA. Στην εναρκτήρια σεζόν, οι Πάκερς έκαναν μία ακόμα εντυπωσιακή πορεία, κερδίζοντας αρχικά στους τελικούς της κατηγορίας τους Ιντιανάπολις Ολύμπιανς και χάνοντας στη συνέχεια στα ημιτελικά της διοργάνωσης από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μινεάπολις Λέικερς. Παρ'όλα αυτά, η ομάδα αποσύρθηκε από το NBA στις 11 Απριλίου 1950 και μετακόμισε για τη σεζόν 1950-51 στο National Professional Basketball League (NPBL). Μετά το τέλος της περιόδου, το εν λόγω πρωτάθλημα διαλύθηκε, ενώ την ίδια τύχη είχε τελικά και ο σύλλογος. Ιστορία και εικόνες των Άντερσον Πάκερς Η κληρονομιά των Άντερσον Πάκερς
Καλό Χωριό Σητείας Λασιθίου

Για συνώνυμους οικισμούς στην Κρήτη δείτε: Καλό Χωριό Κρήτης Το Καλό Χωριό Σητείας ή Ζίρου ή Λεύκης είναι ορεινό χωριό της Κρήτης στην Κοινότητα Ζίρου της Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου σε υψόμετρο 560 μέτρα.

 Το Καλό Χωριό βρίσκεται προς τα νοτιοανατολικά του νομού, σε απόσταση 32 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Σητεία και 3,5 χλμ. ΝΑ. από τη Ζίρο. Το χωριό δεν αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 ενώ στην τουρκική του 1671 πιστεύεται ότι είναι αυτό με την ονομασία Νικουριό, η οποία προήλθε από την παραφθορά των λέξεων Νέο Χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται για πρώτη φορά ως Καλό Χωριό με 136 κατοίκους, ενώ του 1928 είχε 155 κατοίκους. Το 1925 αναφέρεται στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζήρου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Ζίρο, την Αγία Ειρήνη, την Αγριλιά, το Λαμνώνι, τον Ξηρόκαμπο και το Χαμαίτουλο αποτελούν την Κοινότητα Ζίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκης του Δήμου Σητείας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Μάρθα Τσέις

Η Μάρθα Κόουλς Τσέις (Martha Cowles Chase, 30 Νοεμβρίου 1927 - 8 Αυγούστου 2003), γνωστή και σαν Μάρθα Κ. Επστάιν (Martha C. Epstein), ήταν Αμερικανίδα γενετίστρια κυρίως γνωστή για τη συμμετοχή της στην ομάδα που το 1952 απέδειξε μέσω πειραμάτων ότι το DNA και όχι πρωτεΐνη είναι το γενετικό υλικό.

 Γεννήθηκε το 1927 στο Κλίβελαντ Χάιτς του Οχάιο. Το 1950 έλαβε Μπάτσελορ από το Κολέγιο του Γούστερ και το 1964 διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια. Το 1952 σαν νεαρή εργαστηριακή βοηθός του Αμερικανού ειδικού στους φάγους Άλφρεντ Χέρσεϊ στο Εργαστήριο του Κολντ Σπρινγκ Χάρμπορ, της Νέας Υόρκης, έλαβε μέρος σε ένα από τα σημαντικότερα πειράματα του 20ου αιώνα στη βιολογία. Επινοημένο από τον Χέρσεϊ, το πείραμα των Χέρσεϊ και Τσέις, όπως είναι γνωστό, απέδειξε τις γενετικές ιδιότητες του DNA επί των πρωτεϊνών. Ιχνιθετόντας τους βακτηριοφάγους με ραδιενεργά ισότοπα, οι δύο επιστήμονες κατόρθωσαν να εντοπίσουν τις πρωτείνες και το DNA και να επιβεβαιώσουν ότι το δεύτερο είναι το μόριο της κληρονομικότητας. Ο Χέρσεϊ και η Τσέις δημοσίευσαν τα αποτελέσματα των πειραμάτων τους το 1952. Το πείραμα τους ενέπνευσε τον Αμερικανό ερευνητή Τζέιμς Γουάτσον, ο οποίος μαζί με το Βρετανό Φράνσις Κρικ κατανόησε τη δομή του DNA στο εργαστήριο Κάβεντις του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το επόμενο έτος. Ο Χέρσεϊ μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής με τους Σαλβαδόρ Λούρια και Μαξ Ντελμπρούκ το 1969. Η Τσέις, ωστόσο, δεν έλαβε ποτέ ανάλογη διάκριση για τη συμβολή της. Συνέχισε να εργάζεται σαν βοηθός εργαστηρίου, αρχικά στο Εθνικό Εργαστήριο του Όακ Ριτζ στο Τενεσί και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ έως ότου μετακόμισε στο Λος Άντζελες στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Εκεί παντρεύτηκε το βιολόγο Ρίτσαρντ Έπστάιν. Μια σειρά προσωπικών ατυχιών τη δεκαετία του 1960 έθεσε τέλος στην επιστημονική της σταδιοδρομία. Για δεκαετίες υπέφερε από μια μορφή άνοιας που της στέρησε τη βραχυπρόθεσμη μνήμη της. Πέθανε στις 8 Αυγούστου 2003 από πνευμονία. Πείραμα των Χέρσεϊ και Τσέις Χέρσεϊ, Α. Ντ. και Τσέις, Μ. (1952) Ανεξάρτητες λειτουργίες της ιικής πρωτεΐνης και του νουκλεϊκού οξέος στην ανάπτυξη των βακτηριοφάγων (Independent functions of viral protein and nucleic acid in growth of bacteriophage). J Gen Physiol. 36:39-56. (Αγγλικά) Λάινους Πόλινγκ και η κούρσα για το DNA: Μάρθα Τσέις (Αγγλικά) Γονιδική βιολογία: Νεκρολογία
Αλωπεκόννησος

Η Αλωπεκόννησος ήταν αρχαία ελληνική πόλη και όρμος στη Θράκη, εκεί όπου τελειώνει ο κόλπος του Ξηρού ή του Σάρου, ο «Μέλας Κόλπος» της αρχαιότητας, συγκεκριμένα στο νότιο στόμιό του. Η Αλωπεκόννησος ήταν αποικία των Αιολέων και με τη σειρά της ίδρυσε την Αίνο της Θράκης ως αποικία. Η αναφορά για λιμάνι, που μόνο στον σημερινό όρμο της Σούβλας θα μπορούσε να ήταν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκεί βρισκόταν η αρχαία Αλωπεκόννησος, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 40°18΄50΄΄ Βόρειο και μήκος 26°14΄30΄΄ Ανατολικό.

 Η τοποθεσία της Αλωπεκοννήσου ήταν στρατηγική. Ο Φίλιππος Γ΄ της Μακεδονίας αφού κυρίευσε την Αίνο, χρησιμοποίησε την Αλωπεκόννησο ως βάση εξορμήσεως κατά της Καλλιπόλεως, της Μαδύτου και της Αβύδου. 21 αιώνες αργότερα, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η τοποθεσία έγινε πεδίο μαχών όταν θα γινόταν η επιχείρηση κατά των Δαρδανελλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Βρετανού Ίαν Χάμιλτον, διοικητή του Εκστρατευτικού Σώματος Μεσογείου, στις 6-7 Αυγούστου 1915 έπρεπε να γίνει απόβαση στον όρμο, σε συνδυασμό με την ενισχυση του τομέα της ANZAK στα νότια, και ύστερα να γίνει εξόρμηση από αμφότερες τις θέσεις, με στόχο την κατάληψη του μεσαίου τμήματος της Χερσονήσου της Καλλίπολης, προς τη Μάδυτο. Αυτό κρίνεται σήμερα ως άριστο στρατηγικό σχέδιο, όπως και το σχέδιο αποχωρήσεως από τον όρμο της Σούβλας μετά την αποτυχία της επιχειρήσεως. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 595
Ρεβυθούσα

Η Ρεβυθούσα είναι μικρό νησί του Σαρωνικού κόλπου, μη κατοικημένο με έκταση 0,18 τετραγωνικά χιλιόμετρα (180.000 m²). Βρίσκεται 500 μέτρα νότια της ακτής Αγίας Τριάδας, του κόλπου της Πάχης Μεγάρων και 900 μέτρα δυτικά της Σαλαμίνας, στην οποία υπάγεται διοικητικά από το 2001.

 Από το 1999 λειτουργεί στη Ρεβυθούσα Τερματικός Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εθνικές υποδομές της Ελλάδας.Είναι μία από τις τρεις πηγές τροφοδοσίας του Εθνικού Συστήματος Μεταφοράς Φυσικού Αερίου και ένας από τους δέκα αντίστοιχους σταθμούς που λειτουργούν σήμερα σε όλο το χώρο της Μεσογείου και της Ευρώπης. Εκεί εκφορτώνονται και παραλαμβάνονται φορτία φυσικού αερίου σε υγρή μορφή που φτάνουν στην χώρα με δεξαμενόπλοια. Το υγροποιημένο φυσικό αέριο αποθηκεύεται σε δύο δεξαμενές, συνολικής χωρητικότητας 130.000 κ.μ. Στη συνέχεια στις ειδικές εγκαταστάσεις της μονάδας μετατρέπεται σε αέριο και τροφοδοτεί το Εθνικό Σύστημα Φυσικού Αερίου. Τον Οκτώβριο του 2007 ο ΔΕΣΦΑ ολοκλήρωσε τις εργασίες αναβάθμισης του Τερματικού Σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (ΥΦΑ) Ρεβυθούσας πραγματοποιώντας μια από τις σημαντικότερες επενδύσεις για την ενεργειακή υποδομή της χώρας. Με την αναβάθμιση ο Σταθμός θα μπορεί πλέον να παραλαμβάνει και να επεξεργάζεται τριπλάσιες ποσότητες φυσικού αερίου και να τροφοδοτεί το Εθνικό Σύστημα Μεταφοράς με 5,2-5,3 δισεκατομμύρια κ. μ. ετησίως. Συγκεκριμένα το έργο περιελάμβανε την επέκταση των υποδομών και την ενίσχυση του εξοπλισμού ώστε να αυξηθεί η δυναμικότητα αεριοποίησης του Σταθμού σε 1.000 κ.μ. φυσικού αερίου ανά ώρα, από 271 κ.μ. ανά ώρα. Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου Νήσου Ρεβυθούσας desfa.gr Σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου desfa.gr Tερματικός σταθμός Ρεβυθούσας - www.promitheas.org.gr
Αρένα ντας Ντούνας

Το Αρένα ντας Ντούνας (πορτογαλικά: Arena das Dunas) είναι ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Νατάλ της Βραζιλίας. Ανακατασκευάστηκε για να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 και η ανακατασκευή του κόστισε 423.000.000 Ρεάλ Βραζιλίας. Επίσης είναι η έδρα των Αμέρικα ΦΚ και ABC.

 Το γήπεδο άρχισε να κατασκευάζεται το 2011, στη θέση του κατεδαφισμένου Ματσαντάο. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 2014 και εγκαινιάστηκε στις 22 Ιανουαρίου 2014. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 26 Ιανουαρίου του ίδιου έτους όπου η Αμέρικα ΦΚ αγωνίστηκε με την Κονφιάνσα. Η χωρητικότητα του σταδίου πριν από την ανακατασκευή του ήταν 31.375 θέσεις. Μετά την ανακακατασκευή η χωρητικότητά του έφτασε στις 39.971 θέσεις, παρότι λεγόταν ότι για το Μουντιάλ θα αγγίζει τις 45.000 θέσεις. Επίσημη ιστοσελίδα Το στάδιο στη FIFA Αρχειοθετήθηκε 2014-06-19 στο Wayback Machine. Αρένα ντας Ντούνας
Αποαποικιοποίηση της Αφρικής

Η αποαποικιοποίηση της Αφρικής ακολούθησε το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι αποικισμένοι λαοί επιθυμούσαν διακαώς την ανεξαρτησία τους και οι αποικιακές δυνάμεις απέσυραν τους διοικητές τους από την Αφρική.

 Η «διαμάχη για την Αφρική» μεταξύ 1870–1900 τελείωσε με σχεδόν ολόκληρη την Αφρική να τελεί υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών κρατών. Η κούρσα για τη εξασφάλιση όσο το δυνατόν περισσότερης γης, αλλά και η επιθυμία να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ τους, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διάφοροι τοπικοί ηγέτες, είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της ηπείρου, επισημοποιώντας την με τη συμφωνία του Βερολίνου το 1885. Μέχρι το 1905, ο έλεγχος σχεδόν όλων των αφρικανικών εδαφών υποστηρίχθηκε από δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις, με μόνες εξαιρέσεις τη Λιβερία (στην οποία είχαν εγκατασταθεί Αφροαμερικανοί πρώην σκλάβοι) και την Αιθιοπία (η οποία είχε αντισταθεί με επιτυχία στον αποικισμό από την Ιταλία). Η Βρετανία και η Γαλλία είχαν τις μεγαλύτερες συμμετοχές, αλλά η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία είχαν επίσης αποικίες. Ως αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, η πλειοψηφία της Αφρικής έχασε την κυριαρχία και τον έλεγχο των φυσικών πόρων όπως ο χρυσός και το καουτσούκ. Η εισαγωγή των αυτοκρατορικών πολιτικών που επικαλύπτονταν γύρω από τις τοπικές οικονομίες οδήγησε στην αποτυχία των τοπικών οικονομιών λόγω της εκμετάλλευσης των πόρων και της φτηνής εργασίας. Η πρόοδος προς την ανεξαρτησία επιβραδύνθηκε μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Μέχρι το 1977, 54 αφρικανικές χώρες αποχωρίστηκαν τους ευρωπαίους αποικιακούς ηγέτες. Ali A. Mazrui (ed.), C. Wondji (asist. ed.), General History of Africa, vol. VIII: Africa since 1935, Heinemann-California-UNESCO, 1993. (αρχείο pdf· ανακτήθηκε: 04/03/2018) "Winds of Change or Hot Air? Decolonization and the Salt Water Test" Legal Frontiers International Law Blog
Ανδριάντας του Λάδα

Ο Ανδριάντας του Λάδα ήταν φημισμένο έργο του αρχαίου Έλληνα καλλιτέχνη Μύρωνα, από το οποίο δεν έχουν σωθεί ούτε το πρότυπο, αλλά ούτε και αντίγραφά του στις ημέρες μας. Στην εποχή του έρχιζε μεγαλύτερης φήμης και από το άλλο υπέροχο έργο του καλλιτέχνη αυτού, τον δημοφιλέστατο Δισκοβόλο.

 Εικόνιζε τον αρχαίο Ολυμπιονίκη Λάδα Αιγιέα. Δύο επιγράμματα περιγράφουν το άγαλμα αυτό: Λάδας το στάδιον είθ ήλατο είτε διέπτη, ουδέ φράσαι δυνατόν. δαιμόνιον το τάχος, [ο ψόφος ήν ύσπληγγος εν ούασι, και στεφανούντο Λάδας κει κάμνων δάκτυλον ού προέβη.]Οίος έης φεύγων τον υπήμενον, έμπνοε Λάδα, Θύμον, επ΄ ακροτάτω πνεύματι θείς όνυχα, τοίον εχάλκευσέν σε Μύρων, επί παντί χαράξας σώματι Πισαίου προσδοκίην στεφάνου.ενώ ο Μπένντορφ προσθέτει και ένα τρίτο επίγραμμα, που είναι χαραγμένο σε βάση και το καταλογίζει στο έργο αυτό: πλήρης ελπίδος εστίν, άκροις δ΄ επί χείλεσιν άσθμα εμφαίνει κοίλων ένδοθεν εκ λαγόνων. πηδήσει τάχα χαλκός επί στέφος, ουδέ καθέξει ά βάσις. ω τέχνη πνεύματος ωκυτέρα.Από τις περιγραφές αυτές συμπεραίνουμε ότι ο ανδριάντας αυτός εικόνιζε τον Λάδα τη στιγμή λίγο πριν τον τερματισμό. Η έκφραση του πόθου της νίκης ήταν εμφανής όχι μόνο στο πρόσωπο, αλλά και σε όλο του το σώμα. Πιστεύεται ότι ήταν τοποθετημένο στην Ολυμπία, αν και η πληροφορία αυτή δεν είναι εξακριβώσιμη. Ως έργο του Μύρωνα χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ. Γουόλτερ Γούντμπερν Χάιντ (1871-1966) (1921). Olympic victor monuments and Greek athletic art (1921). Washington: Carnegie Institution of Washington. σελίδες 196-197. Ανακτήθηκε στις 1 Ιουνίου 2012.
Νίκλοτ

Ο Νίκλοτ ή Νύκλοτ (Niklot, 1100 – Αύγουστος 1160) ήταν παγανιστής αρχηγός ή πρίγκιπας των Σλάβων Οβοτριτών και πρόγονος του Οίκου του Μέκλενμπουρκ. Από το 1130 ή το 1131 και έως τον θάνατό του, ήταν αρχηγός της ομοσπονδίας των Οβοτριτών, η οποία αποτελείτο από τους Κισίνους και τους Κιρκιπάνους. Την ίδια εκείνη περίοδο, ήταν Κύριος των (Herr zu) Σβέριν, Κέτζιν και Μάλχοβ. Για σχεδόν 30 χρόνια, κατάφερε να αντισταθεί απέναντι στους Σάξωνες πρίγκιπες, και ειδικότερα τον Ερρίκο τον Λέοντα στην διάρκεια της Βενδικής Σταυροφορίας. Αντιτάχθηκε, επίσης, στον προσηλυτισμό των Παγάνων Πολάβιων Σλάβων στον Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανισμό.

 Ο τόπος γέννησης του Νίκλοτ είναι άγνωστος. Μετά τον θάνατο του πρίγκιπα των Οβοδριτών, Ερρίκου, ο οποίος ήταν Χριστιανός, ο Νίκλοτ απαρνήθηκε τον Χριστιανισμό, προτιμώντας τις παραδοσιακές παγανιστικές δοξασίες. Ο Νίκλοτ ξεκίνησε επισήμως την αντίστασή του όταν ο Λοθάριος Β΄ της Γερμανίας παραχώρησε το κρατίδιο των Οβοτριτών στον Δανό υποτελή (vassal) του, Κνούτος Λαβάρντ. Μαζί με τον Πριβισλάβο, υιό του Ερρίκου του Αλτ-Λύμπεκ, ο Νίκλοτ αγωνίστηκε ενάντια στον Λοθάριο Β΄ και τον Κνουντ. Μετά την δολοφονία του Κνουντ το 1131, ο Νίκλοτ και ο Πριβισλάβος μοιράστηκαν τα εδάφη των Οβοτριτών, με τον Νίκλοτ να λαμβάνει τις ανατολικές κτήσεις. Με στόχο την αποδυνάμωση του Πριβισλάβου, στην διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, ο Νίκλοτ συμμάχησε με Σάξονες ευγενείς και πιο συγκεκριμένα τον κόμη Αδόλφος Β΄ του Χόλσταϊν, ο οποίος επέτρεπε σε Σλάβους πειρατές να πραγματοποιούν επιθέσεις εναντίον των Δανών.Οι Σάξονες σύμμαχοι του πρίγκιπα, ωστόσο, στράφηκαν εναντίον του, στην διάρκεια της Βενδικής Σταυροφορίας το 1147. Παρά το γεγονός ότι ο Νίκλοτ αντιστάθηκε στην διάρκεια της πολιορκίας του φρουρίου του στο Ντόμπιν, υποχρεώθηκε να καταβάλει φόρο υποτέλειας στους Χριστιανούς Σταυροφόρους. Ως αποτέλεσμα, βρισκόταν, πλέον, σε ειρήνη με τον Αδόλφο του Χόλσταϊν, τον Δούκα Ερρίκο τον Λέοντα της Σαξονίας, καθώς και τον Ερρίκο του Ράτσεμπουρκ. Το 1158, ο βασιλιάς Βάλντεμαρ Α΄ ο Μέγας της Δανίας άρχισε να πληρώνει το Ερρίκο τον Λέοντα, προκειμένου ο τελευταίος να του παρέχει στρατιωτική υποστήριξη, κάτι που οδήγησε τον Νίκλοτ να προβεί σε αντίποινα για την σύναψη αυτής της συμμαχίας. Ως αποτέλεσμα, ο Δανός βασιλιάς και ο Σάξονας δούκας συμμάχησαν το 1160. Ενόσω οι Δανοί λεηλατούσαν τις ακτές, αποσπώντας την προσοχή των Ράνων, οι Σάξονες σκότωσαν τον Νίκλοτ στο φρούριό του Μπουρκ. Μετά τον θάνατό του, τα εδάφη των Οβοτριτών διαμοιράστηκαν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των Χριστιανών ηγεμόνων. Ο θάνατος του Νίκλοτ έθεσε ένα τέλος στην κυριαρχία των Σλάβων στην περιοχή του Μέκλενμπουρκ έως τον Ποταμό Πέενε. Ο υιός του Πρίμπισλαβ ανέκτησε τα δικαιώματα του Νίκλοτ ως Πρίγκιπα του Μέκλενμπουρκ το 1167 ως υποτελής των Σαξόνων. Ο Νίκλοτ είχε τέκνα: Πρίμπισλαβ απεβ. 1178, πρίγκιπας του Μεκλεμβούργου. Βέρτισλαβ/Βράτισλαβ απεβ. 1164, πρίγκιπας των Δυτικών Σλαύων. Πρίσλαβ πεβ. 1165/75, κύριος του Λάαλαντ. Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Έστριντσεν, κόρη του Κνούτου Λαβάρντ δούκα του Σλέσβιχ. Christiansen, Eric (1997). The Northern Crusades. London: Penguin Books. σελίδες 287. ISBN 0-14-026653-4. Marek, Miroslav. «Mecklenburg». Genealogy.EU.
Μογγολικό κυριλλικό αλφάβητο

Το μογγολικό κυριλλικό αλφάβητο (μογγολικά: Монгол Кирилл үсэг, Mongol Kirill üseg ή Кирилл цагаан толгой, Kirill tsagaan tolgoi) είναι το σύστημα γραφής που χρησιμοποιείται για τη πρότυπη διάλεκτη της μογγολικής γλώσσας στο σύγχρονο κράτος της Μογγολίας. Έχει σε μεγάλο βαθμό φωνολογική ορθογραφία, με την έννοια ότι υπάρχει μια δίκαιη αντιστοιχία στην εκπροσώπηση των επιμέρους ήχων. Το κυριλλικό δεν έχει υιοθετηθεί ως το σύστημα γραφής στην Εσωτερική Μογγολία της Κίνας, η οποία συνεχίζει να χρησιμοποιεί το παραδοσιακό μογγολικό αλφάβητο.

 Το μογγολικό κυριλλικό αλφάβητο είναι το πιο πρόσφατο από τα πολλά συστήματα γραφής που έχουν χρησιμοποιηθεί για τα μογγολικά. Είναι το Κυριλλικό αλφάβητο και είναι, συνεπώς, παρόμοιο για παράδειγμα με το βουλγαρικό αλφάβητο και πανομοιότυπο με το ρωσικό αλφάβητο, εκτός από τους δύο επιπλέον χαρακτήρες Өө ⟨ö⟩ και Үү ⟨ü⟩. Εισήχθη στη δεκαετία του 1940 στην Μογγολική λαϊκή Δημοκρατία υπό Σοβιετική επιρροή, μετά από μια σύντομη περίοδο όπου το λατινικό αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε ως το επίσημο αλφάβητο. Μετά την μογγολική δημοκρατική επανάσταση το 1990, το παραδοσιακό μογγολικό αλφάβητο προτάθηκε ως αντικαταστάτης για το Κυριλλικό, αλλά το σχέδιο ακυρώθηκε στο τέλος. Ωστόσο, το μογγολικό αλφάβητο έχει γίνει υποχρεωτικό μάθημα στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σιγά-σιγά επανακτά τη φήμη του. Το παραδοσιακό μογγολικό αλφάβητο έχει πολλές γραμμές και έχει ασυνήθιστα χαρακτηριστικά. Σε αντίθεση με άλλα ιστορικά μόνο κάθετα αλφάβητα όπως η Κινεζική γραφή δεν μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα για οριζόντια χρήση, βάζοντας το σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με το Κυριλλικό για πολλούς σύγχρονες σκοπούς. Έτσι, το Κυριλλικό αλφάβητο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην καθημερινή ζωή. Το Κυριλλικό αλφάβητο που χρησιμοποιείται για τα μογγολικά είναι ως εξής (οι δανεικοί ήχοι σημειώνονται με παρένθεση): Αντί των Үү και Өө, μερικές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθούν τα ουκρανικά γράμματα Її (ή Vv) και Єє αντίστοιχα, όταν χρησιμοποιείται ρωσικό λογισμικό ή πληκτρολόγια που δεν τα υποστηρίζουν. Στις 10 Οκτωβρίου του 1945, υπήρχε το σχέδιο να χρησιμοποιηθεί το э μόνο στην αρχή των λέξεων και σε συνδυασμούς μακρών φωνηέντων (όπως γίνεται και σε άλλες γλώσσες που γράφονται με το Ρωσικό Κυριλλικό αλφάβητο), το дз για το σύγχρονο з, το дж για το σύγχρονο ж, το ии για το σύγχρονο ий και το йо για το σύγχρονο е (για να αντιπροσωπεύει τον ήχο "yö" στην αρχή των λέξεων), αλλά το αλφάβητο άλλαξε την τελική του μορφή στις 13 Νοεμβρίου.
Λευκή της Αγγλίας

Η Λευκή, αγγλ. Blanche of England (άνοιξη του 1392 - 22 Μαΐου 1409) από τον Οίκο των Ανζού-Λάνκαστερ ήταν πριγκίπισσα της Αγγλίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας και της Μαρίας του Μπόχυν, κόρης του Χάμφρεϋ 7ου κόμη του Χέρεφορντ. Παντρεύτηκε το 1402 τον Λουδοβίκο Γ΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Ρούπερτ 1406-1426, απεβίωσε στην ηλικία των 20 ετών. Harriss, Gerald (2005). Shaping the Nation: England 1360-1461. Oxford University Press. Ogden, Jack (2018). Diamonds: An Early History of the King of Gems. Yale University Press. Panton, Kenneth J. (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarecrow Press. Walther Holtzmann: Die englische Heirat Pfalzgraf Ludwigs III., in: Zeitschrift für die Geschichte des Oberrheins No 43 (1930), pp. 1–22.
Σέρτζιαν Γιοβάνοβιτς

Ο Σέρτζιαν Γιοβάνοβιτς, γνωστός και ως Σέρτζιαν Καραγεωργίου, γεννημένος την 1 Μαρτίου 1976 στο Βελιγράδι της Σερβίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,95 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Γιοβάνοβιτς αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ομάδα του Άρη την σεζόν 1994-95, αλλά έπαιξε μόνο στην διοργάνωση του κυπέλλου Κόρατς. Έπαιξε πιο ενεργό ρόλο την επόμενη χρονιά, παίζοντας σε 24 ματς κανονικής σεζόν του 1995-96 με μέσο όρο 1,8 πόντων.Το καλοκαίρι του 1997, υπέγραψε στην Αντέκο Μιλάνο, με την οποία έπαιξε σε 26 αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,1 πόντων. Παρέμεινε στην ιστορική ομάδα και το 1998-99, παίζοντας σε δέκα αγώνες του κυπέλλου Σαπόρτα και δεκατρείς του ιταλικού πρωταθλήματος.Στις αρχές του 1999, συμφώνησε με την Παλλακανέστρο Τριέστε, με την οποία έπαιξε σε 47 παιχνίδια με μέσο όρο 4,9 πόντων και 0,8 ασίστ. Το 2000-01 φόρεσε την φανέλα της Καντού, πριν συνεχίσει στην δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας με την Αντρέα Κόστα Ίμολα το 2002-03. Ενδιάμεσα, αγωνίστηκε με τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου το 2001-02. Αφού επέστρεψε το 2004 στην γενέτειρα και την ομάδα του Άτλα Βελιγραδίου, έπαιξε για την ουγγρική Κεσκεμέτι, πριν αγωνιστεί και πάλι στο ελληνικό πρωτάθλημα με την φανέλα του Μακεδονικού. Ακολούθησε η μεταγραφή του στις πολωνικές Κότβιτσα Κόλομπρτσεγκ και Σβίετσιε, όπως και ένα σύντομο πέρασμα από την Ουγγαρία και το Ιράν, για να κλείσει την καριέρα του στην Ξάνθη το 2010. Jovanovic K. Srdjan - LEGABASKET Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. Srđan Jovanović, Legaduebasket.it Srđan Jovanović, PLK.pl, Polska Liga Koszykówki
Τομάσο Ντίνγκλι

Ο Τομάσο Ντίνγκλι ήταν γνωστός αρχιτέκτονας και κύριος τεχνίτης που γεννήθηκε στην πόλη Αττάρντ της Μάλτας στις 22 Δεκεμβρίου του 1951, Μια από τις πιο σημαντικές του κατασκευές είναι η ενοριακή εκκλησία στη γενέτειρα πόλη του,Αττάρντ χτισμένη το 1613 και πιθανώς μια από τις καλύτερες αναγεννησιακές εκκλησίες της χώρας. Σημαντική ήταν και η συμβολή του στην ''παλιά'' εκκλησία της Μπιρκιρκάρα, η οποία χτίστηκε από τον Βιτόριο Κασάρ.

 Ο Τόμας γεννήθηκε λίγο μετά το τέλος της Μεγάλης Πολιορκίας του 1565 όταν το νησί υπέφερε από έντονη ανάγκη οχύρωσης.Ο πατέρας του ήταν γλύπτης και λεγόταν Γκάμπγκου και η μητέρα του Κατερίνα Ντίνγκλι. Ο θείος του ήταν επίσης γνωστός αρχιτέκτονας, με το όνομα Αντρεά Ντίνγκλι. Οι οικογενειακές του ρίζες φαίνεται ότι τον επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα. Μετά τα χρόνια της διαμόρφωσης του,βοήθησε τον Τζιοβάνι Ατάρντ στην κατασκευή των υδραγωγείων Wignacourt(1610-14) και το σχεδιασμό του Porta Reale ως νέα πύλη εισόδου στη Βαλέτα, ο Ντίνγκλι έλαβε αρκετές προμήθειες για να σχεδιάσει μια σειρά ενοριακών εκκλησιών. Ο Μαλτέζος αρχιτέκτονας πέθανε στις 28 Ιανουαρίου του 1666 στην ηλικία των 74 χρονών και θάφτηκε στην εκκλησία της Αττάρντ που ο ίδιος σχεδίασε. Η ''παλιά'' εκκλησία(πρόσοψη και θόλο) της Μπιρκιρκάρα που χτίστηκε από τον Βιτόριο Κασάρ.Το 1614 - η παλιά εκκλησία της Μόστα,γνωστή ως Ναός Κοίμησης της ΘεοτόκουΤο 1616 - η εκκλησία του ΝαξάρΤο 1632 - η εκκλησία του Ζέμπουγκ.Το 1638 - η εκκλησία του ΓκαργκούρΤο 1641 - η εκκλησία του ΖαμπάρΤο 1656 - η εκκλησία του ΓκούντζαΜόνο η εκκλησία της Αττάρντ υπάρχει όπως ακριβώς τη σχεδίασε ο Τόμας. Οι υπόλοιπες έχουν κατεδαφιστεί- όπως η παλιά εκκλησία του Μόστα- ή έχουν αλλοιωθεί κατά κάποιον τρόπο. Οι εκκλησίες του Τομάσο Ντίνγκλι είναι ιδιαίτερα όμορφες για την ομορφια του σκαλίσματος της πέτρας τους.
Νταχσούρ

Το Νταχσούρ (αραβικα:دهشور Dahšūr, κάποιες φορές και Ντασούρ), είναι βασιλική νεκρόπολη στην έρημο στην δυτική όχθη του Νείλου περίπου 40 χιλιόμετρα νότια του Καΐρου. Είναι γνωστό κυρίως από τις πολλές πυραμίδες, δύο από τις οι οποίες είναι από τις αρχαιότερες, μεγαλύτερες, και καλύτερα διατηρημένες στην Αίγυπτο, χτισμένες από το 2613-2589 π.Χ.

 Η Ρομβοειδής Πυραμίδα και η Κόκκινη Πυραμίδα κατασκευάστηκαν κατά τη βασιλεία του Φαραώ του Παλαιού βασιλείου Σνεφρού (2613-2589 π.Χ.), πατέρα του Χέοπα. Το σχήμα της Ρομβοειδούς Πυραμίδας είναι μοναδικό. Αντιπροσωπεύει μια μεταβατική μορφή πυραμίδας που θεωρείται ότι προέκυψε από τεχνικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της κατασκευής της. Η Κόκκινη Πυραμίδα είναι η πρώτη παγκοσμίως πραγματική (με επίπεδες πλευρές) πυραμίδα. Η πυραμίδα του Φαραώ της 12ης Δυναστείας Αμενεμχέτ Γ' (1929-1898 π.Χ.) είναι κατεστραμμένη σε μεγάλο βαθμό. Δίπλα της υπάρχουν αρκετοί απροσδιορίστου ταυτότητας τάφοι γυναικών της βασιλικής αυλής που περιέχουν μεγάλη ποσότητα κοσμημάτων. Η πυραμίδα του Σέσωστρι Γ' αποτελούσε μέρος ενός τεράστιου συγκροτήματος, με πολλές μικρότερες πυραμίδες γυναικών της βασιλικής αυλής, καθώς και μιας πυραμίδας στα νότια. Σε θολωτό τάφο δίπλα σε αυτήν την πυραμίδα βρέθηκαν δύο θησαυροί της κόρης του βασιλιά (Σιτ-Αθώρ). Η Μαύρη Πυραμίδα χρονολογείται από την ύστερη περίοδο βασιλείας του Αμενεμχέτ Γ' και, παρόλο που είναι διαβρωμένη σε μεγάλο βαθμό, είναι το πιο επιβλητικό μνημείο στην τοποθεσία μετά τις δύο πυραμίδες του Σνεφρού. Το πυραμίδιο από γυαλισμένο γρανίτη της Μαύρης Πυραμίδας εκτίθεται στην κύρια αίθουσα του Αιγυπτιακού Μουσείου του Καΐρου. Δίπλα στην πυραμίδα ανακαλύφθηκε ο μερικώς παραβιασμένος τάφος του βασιλιά της 13ης Δυναστείας Hor και ο τάφος της Nubhetepti-khered, που μάλλον ήταν κόρη του. Πολλές πυραμίδες της 13ης Δυναστείας έχουν χτιστεί στο Νταχσούρ. Μέχρι τώρα έχει ανασκαφεί μόνο η πυραμίδα του Ameny Qemau. Ο αρχαιολόγος που εργάστηκε σε αυτήν την τοποθεσία ήταν ο Ahmad Fakhri. Επίσης γύρω από τις πυραμίδες του Νταχσούρ έχουν βρεθεί εκτεταμένα νεκροταφεία αξιωματούχων του Παλαιού βασιλείου και του Μέσου βασιλείου. Το Νταχσούρ ήταν η νεκρόπολη και κατά τη βασιλεία του Αμενεμχέτ Γ'. Τον Ιούλιο του 2012, η χριστιανική κοινότητα του Νταχσούρ, που εκτιμάται περίπου στις 100 οικογένειες, εγκατέλειψε την πόλη καταφεύγοντας σε γειτονικές πόλεις, εξαιτίας θρησκευτικών συγκρούσεων. Τα βίαια επεισόδια άρχισαν με αφορμή ασήμαντο περιστατικό που κλιμακώθηκε με αποτέλεσμα το θάνατο Μουσουλμάνου που έκαψαν Χριστιανοί. Αυτό με τη σειρά του προκάλεσε άγρια αντίποινα από τους Μουσουλμάνους, με την αστυνομία να μην έχει μπορέσει να αντιδράσει. Τουλάχιστον 16 σπίτια και ιδιοκτησίες Χριστιανών λεηλατήθηκαν και κάποιες πυρπολήθηκαν, ενώ ζημιές υπέστη και μια εκκλησία. Το περιστατικό γνώρισε διεθνή κάλυψη. Dahshur - Pyramid Breeding Ground Dahshur Photos from inside the Bent Pyramid of Dahshur
Στανοζολόλη

Η στανοζολόλη (αγγλικά stanozolol, συντομογραφία Stz), που πωλείται με διάφορες εμπορικές ονομασίες, είναι φάρμακο ανδρογόνων και ισχυρό αναβολικό στεροειδές (AAS) που προέρχεται από τη διϋδροτεστοστερόνη (DHT). Χρησιμοποιείται επίσης και για τη θεραπεία του κληρονομικού αγγειοοιδήματος.Αναπτύχθηκε από την αμερικανική φαρμακευτική εταιρεία Winthrop Laboratories (Sterling Drug) το 1962 και έχει εγκριθεί από την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων για ανθρώπινη χρήση, αν και σήμερα δεν διατίθεται πλέον στις ΗΠΑ. Χρησιμοποιείται επίσης στην κτηνιατρική. Χορηγείται από το στόμα σε ανθρώπους ή με ενδομυϊκή ένεση σε ζώα. Είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα αναβολικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται, συνήθως ως φάρμακα που βελτιώνουν την αθλητική απόδοση και απαγορεύεται να χρησιμοποιείται σε διοργανώσεις υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ένωσης IAAF και πολλών άλλων αθλητικών φορέων. Επιπλέον, η στανοζολόλη έχει περιοριστεί ιδιαίτερα στις ιπποδρομίες των ΗΠΑ.

 Το 1962, η στανοζολόλη κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από την Winthrop με το εμπορικό όνομα Winstrol και στην Ευρώπη από την Bayer, με την ονομασία Stromba. Η στανοζολόλη και άλλα συνθετικά στεροειδή απαγορεύτηκαν για πρώτη φορά από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και τη Διεθνή Ένωση Ομοσπονδιών Αθλητισμού το 1974, αφού αναπτύχθηκαν μέθοδοι για την ανίχνευσή τους.Υπάρχουν πολλά γνωστά κρούσματα ντόπινγκ στον αθλητισμό με στανοζολόλη από επαγγελματίες αθλητές, με γνωστότερη, πιθανώς, τη χρήση του από τον Μπεν Τζόνσον στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, όταν και βρέθηκε θετικός στην ουσία αυτή, με αποτέλεσμα να χάσει το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα στον στίβο. Μεταγενέστερα, χρησιμοποιήθηκε ευρέως και από τους αθλητές από μετα-σοβιετικές χώρες. Από το 2015, απαγορεύεται από την WADA και από τον Οργανισμό κατά των Ντόπινγκ των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι ανεπιθύμητες ενέργειές της περιλαμβάνουν: αρρενοποίηση, ηπατοτοξικότητα, καρδιαγγειακή νόσο και υπέρταση.
Ρονάλντο Γκιάρο

Ο Ρονάλντο Γκιάρο, (Ronaldo Guiaro, γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1974 στην Πιρασικάμπα της Βραζιλίας) είναι διεθνής Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού στην ομάδα του Άρη. Έχει ύψος 1.86 και βάρος 77 κιλά.

 Στην αρχή της καριέρας του, τα ΜΜΕ της πατρίδας του, του είχαν δώσει το προσωνύμιο Ronaldinho, προτού φυσικά κάνουν την εμφάνισή τους οι μετέπειτα σταρς Ρονάλντο και ο Ροναλντίνιο της Μπαρτσελόνα. Ο Ρολάντο Γκιάρο έχει αγωνιστεί διαδοχικώς στις εξής ομάδες : Γκουαρανί (1993-94) , Ατλέτικο Μινέιρο (1994-96, κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της πολιτείας Μίνας - Minas Gerais State League 1995 ), Μπενφίκα (1996-23/7/01) Μπεσίκτας (24/7/01-7/05 κατέκτησε 2 πρωταθλήματα Τουρκίας 2001 και 2002) , Σάντος ΦΚ (9/1/06-12/06, κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της πολιτείας του - São Paulo State League 2006) ενώ λόγω ενός σοβαρού παρέμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων από το Δεκέμβριο του 2006 μέχρι τις 06/07/2007 όταν και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη στον οποίο αγωνίζεται ανελλιπώς τόσο στο ελληνικό πρωτάθλημα όσο και στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, σκοράροντας μάλιστα πολύ σημαντικά γκολ.Ως παίκτης διακρίνεται για το απλό και μεστό τρόπο με τον οποίο κατευθύνει την αμυντική γραμμή της ομάδας του, τις σωστές τοποθετήσεις του, την έφεσή του στο ψηλό παιχνίδι και τις προωθήσεις του στις στημένες φάσεις.Στις 6 Δεκεμβρίου 2007 πέτυχε το παρθενικό του τέρμα με τα χρώματα του Άρη σε ευρωπαική διοργάνωση, σκοράροντας το μοναδικό γκολ του Άρη στον αγώνα του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ εναντίον της Πορτογαλικής Σ.Κ. Μπράγκα (1-1). Με τα χρώματα της Εθνικής Βραζιλίας έκανε ντεμπούτο στις 2 Μαρτίου 1995 εναντίον της Ουρουγουάης και συνολικά μετράει 14 συμμετοχές και 1 γκολ (σκόραρε στις 8 Μαρτίου 1995, στον αγώνα Κόστα Ρίκα- Βραζιλία 1-2) ενώ παράλληλα κατέκτησε με την «Σελεσάο» την τρίτη θέση (χάλκινο μετάλλιο) στους Ολυμπιακούς αγώνες της Ατλάντα, το καλοκαίρι του 1996. Προφίλ στο fifa.com Αρχειοθετήθηκε 2012-11-11 στο Wayback Machine. Προφίλ στο footballdatabase.eu
Καλεντέροβτσι Ντόνι

Το Καλεντέροβτσι Ντόνι (σερβικά κυριλλικά: Календеровци Доњи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 226 κατοίκους.

 Το 1991, το χωριό αριθμούσε 324 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Το 1991, το Καλεντέροβτσι Ντόνι ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας του Καλεντέροβτσι, η οποία αριθμούσε 4.351 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι: Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Καλεντέροβτσι Ντόνι στο fallingrain.com
Ολιβιέ του Παντιέβρ

Ο Ολιβιέ, γαλλ.: Olivier de Penthièvre (απεβ. στις 28 Σεπτεμβρίου 1433) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Παντιέβρ και κύριος του Aβέν από το 1404 μέχρι το τέλος του.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος και κληρονόμος του Ιωάννη Α' κόμη του Πεντιέβρ και της Μαργαρίτας του Κλισόν, κόρης του Ολιβιέ Ε΄του Κλισόν . Ήταν εγγονός της Ιωάννας δούκισσας της Βρετάνης και του συζύγου της, Κάρολου του Μπλουά, καθιστώντας τον τον μεγαλύτερο διεκδικητή του βρετονικού θρόνου στον κλάδο Παντιέβρ. Το 1411 ο Ολιβιέ εντάχθηκε στους Αρμανιάκ στον Εμφύλιο Πόλεμο Αρμανιάκ-Βουργουνδίας, παρά το γεγονός ότι ήταν νυμφευμένος με την Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας. Με αυτή την ιδιότητα, πολέμησε μαζί με τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα του Ανζού, στην πολιορκία του Μπουρζ το 1412. Αν και ο πατέρας και η γιαγιά του είχαν εγκαταλείψει την αξίωση της οικογένειας στη Βρετάνη το 1381, η Mαργαρίτα και οι γιοι της Ολιβιέ και Κ¨αρολος του Αβωγκούρ σχεδίασαν να καταλάβουν το δουκάτο. Το 1420 κάλεσαν τον Ιωάννη Ε' δούκα της Βρετάνης σε ένα πάρτι στο Σαμτοσώ, όπου τον συνέλαβαν και τον απείλησαν με θάνατο, αν δεν εγκατέλειπε τον δουκικό θρόνο. Ο Γάλλος δελφίνος και αντιβασιλιάς Κάρολος (Ζ΄) επέτρεψε να διαδραματιστούν τα γεγονότα, παρά τις κατακραυγές από μέσα και έξω από τη Γαλλία. Αφού κράτησε τον δούκα για πέντε μήνες, ο αδελφός τού Ολιβιέ Ιωάννης Β΄ του Λ'Αιγκλ, η Ιωάννα δούκισσα της Βρετάνης, και η αριστοκρατία της Βρετάνης διαπραγματεύτηκαν την απελευθέρωσή του τον Φεβρουάριο του 1421 Αψηφώντας τις συμφωνίες που έγιναν, ενώ βρισκόταν σε αιχμαλωσία, ο Ιωάννης Ε΄ συγκέντρωσε τις Τάξεις της Βρετάνης και τους έπεισε να καταδικάσουν τον Oλιβιέ σε θάνατο, και να δημεύσουν όλα τα εδάφη του στη Βρετάνη. Ο κόμης υποχώρησε πρώτα στη Λιμόζ και μετά στο Αβέν του Αινώ. Ενώ εκεί, νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Ιωάννα, κόρη του Σίμωνα Δ΄ ντε Λαλαίνγκ κυρίου του Κιεβραίν (απεβ. 1467). Απεβίωσε στο Aβέν το 1433 χωρίς νόμιμους απογόνους, και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Ιωάννη Β΄. Νυμφεύτηκε ως πρώτη σύζυγό του στις 22 Ιουλίου 1406 στο Aράς την Iσαβέλλα, κόρη του Ιωάννη, δούκα της Βουργουνδίας. Απεβίωσε άτεκνη το 1412. Το 1428, ο Oλιβιέ παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγό του την Ιωάννα ντε Λαλαίνγκ, κόρη του Σίμωνα Δ΄ ντε Λαλαίνγκ, κυρίου του Κιεβραίν. Απεβίωσε το 1467 χωρίς απογόνους. De Guibours, Anselme (1726–1733). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France, des pairs, grands officiers de la Couronne, de la Maison du Roy et des anciens barons du royaume. 6. Paris. σελ. 104. Ανακτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2018.
Βουλευτικές εκλογές της Ανδόρρας (2019)

Κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στην Ανδόρα στις 7 Απριλίου 2019, εκλέγοντας και τις 28 έδρες του Γενικού Συμβουλίου. Αν και παρέμειναν το μεγαλύτερο κόμμα, οι Δημοκράτες για την Ανδόρα έχασαν την κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία μετά την απώλεια τεσσάρων εδρών. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κέρδισε τέσσερις έδρες, καθιστώντας το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα.

 Οι Δημοκράτες για την Ανδόρα εξασφάλισαν την απόλυτη πλειοψηφία στις εκλογές του 2015 και ο Αντόνι Μαρτί επανεξελέγη πρωθυπουργός της Ανδόρας. Τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ζοζέπ Πιντάτ, μαζί με τα δύο μέλη της Λαουρεντιανής Ένωσης και δύο μέλη των Δεσμευμένων Πολιτών, εγκατέλειψαν την ομάδα των Φιλελευθέρων. Ο Μαρτί δεν μπόρεσε να διεκδικήσει επανεκλογή, καθώς το Σύνταγμα περιορίζει το αξίωμα σε δύο πλήρεις συνεχόμενες θητείες. Είκοσι οκτώ γενικοί σύμβουλοι ( καταλανικά : consellers στρατηγοί) εκλέγονται, με βάση τις κλειστές λίστες των κομμάτων: Δεκατέσσερις γενικοί σύμβουλοι που εκπροσωπούν τις επτά ενορίες (δύο σύμβουλοι ανά ενορία) εκλέγονται από τον κατάλογο με τις περισσότερες ψήφους σε κάθε ενορία. Δεκατέσσερις γενικοί σύμβουλοι εκλέγονται από εθνικούς καταλόγους χρησιμοποιώντας τη μέθοδο αναλογικής εκπροσώπησης του μεγαλύτερου υπολοίπου . Οι κατάλογοι ενοριών και ο εθνικός κατάλογος είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους: το ίδιο άτομο δεν μπορεί να εμφανιστεί τόσο στον εθνικό κατάλογο όσο και σε μια λίστα ενοριών και οι ψηφοφόροι ρίχνουν στην κάλπη δύο χωριστά ψηφοδέλτια. Δεν υπάρχει υποχρέωση ψηφοφορίας για το ίδιο κόμμα και στους δύο καταλόγους.
Χωρίς Μάρτυρες

Η ταινία Χωρίς μάρτυρες είναι ψυχολογικό θρίλερ έντασης και αγωνίας του 1983 σε σκηνοθεσία Νίκου Παπαμαλή. Θεωρείται το 2ο αντιπροσωπευτικότερο δείγμα ψυχολογικού θρίλερ στον ελληνικό κινηματογράφο, μετά τον Εφιάλτη (1961) του Ερρίκου Ανδρέου. Το σενάριο είναι του Νίκου Παπαμαλή και της Μάρως Γεωργίου.

 Ο μεγαλογιατρός Στέφανος Σοφός (Πέτρος Φυσσούν) κατηγορείται από τη πλούσια κληρονόμο Παυλίνα Αποστόλου (Άννυ Πασπάτη) ότι προσπάθησε βάσει σχεδίου να την κακοποιήσει και να την οδηγήσει στη τρέλα φυλακίζοντάς την σε μια ανύπαρκτη βίλα στη Σιθωνία. Η Μαρίνα Νομικού (Ελένη Φιλίνη), δικηγόρος του μεγαλογιατρού, ανακαλύπτει στη πορεία ότι εκείνος υπήρξε παντρεμένος με την κληρονόμο με την οποία είχαν γνωριστεί, όταν εκείνη είχε νοσηλευτεί στο παρελθόν, έπειτα από νευρικό κλονισμό. Ενώ ο γιατρός αθωώνεται, αρχίζει ανελέητα να καταδιώκεται από έναν αστυνομικό, τον Λουκά Χαριδήμο (Βασίλης Διαμαντόπουλος), ο οποίος πιστεύει ότι τα γεγονότα δεν είναι όπως φαίνονται, αφού αποκαλύπτεται ότι η Παυλίνα και ο Στέφανος είναι παντρεμένο ζευγάρι και ότι η Παυλίνα έχει πολλά ψυχολογικά προβλήματα και ζει σε μια δική της πραγματικότητα, από την οποία είναι επικίνδυνο να επανέλθει απότομα. Υπό το φως αυτών των αποκαλύψεων, ο Στέφανος απαλλάσσεται από τις κατηγορίες. Στο τέλος, όμως, αποκαλύπτεται ότι αυτός σκηνοθέτησε όλη αυτήν την υπόθεση, για να φαίνεται ως θύμα στα μάτια της δικαιοσύνης και να μην κατηγορηθεί, όταν πραγματικά σκοτώσει τη σύζυγό του. Συνεχίζοντας το σχέδιό του, μπαίνει στο δωμάτιο όπου εκείνη κοιμάται με ένα πιστόλι, αλλά τελικά το μετανώνει και δεν διαπράττει τον φόνο. Πέτρος Φυσσούν - δρ Στέφανος Σοφός Άννυ Πασπάτη - Παυλίνα Αποστόλου Βασίλης Διαμαντόπουλος - Λουκάς Χαριδήμος Βύρων Πάλλης - δικαστής Ελένη Φιλίνη - Μαρίνα Νομικού Πέτρος Ζαρκάδης - εισαγγελέας Γιώργος Μπαλλής - συνήγορος Κυριάκος Κατριβάνος - κατήγορος Δημήτρης Μπάνος - δρ Σωτήρης Βερύκιος Πρόκειται για τη μοναδική σκηνοθετική δουλειά του Νίκου Παπαμαλή στον κινηματογράφο. Περιέχει στοιχεία από ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ (οι φωτισμοί, οι σκιάσεις, η φωτογραφία, τα σκηνοθετικά πλάνα, τα φλας μπακ), ωστόσο, υπάρχουν και φανερές επιρροές από την αρχαία ελληνική τραγωδία, ειδικά, στο τέλος. Αν και γυρίστηκε με χαμηλό κόστος, κατάφερε να λάβει μέρος στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1983. Δεν βραβεύτηκε, ωστόσο, θεωρείται κλασική στο είδος της, και έχει μείνει αξέχαστη για τις αξέχαστες ερμηνείες της Άννυς Πασπάτη, του Πέτρου Φυσσούν και του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Η στοιχειωτική μουσική είναι του Γιώργου Χατζηνάσιου και η διάρκεια της ταινίας είναι 103 λεπτά. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1983-1984 και, κόβοντας 14.419 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 29η θέση ανάμεσα σε 33 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Δήμος Κομποτίου

Ο Δήμος Κομποτίου ήταν δήμος του νομού Άρτας. Με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στον νέο δήμο Νικολάου Σκουφά. Βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και ήταν πεδινός και ημιορεινός δήμος. Καταλάμβανε έκταση 38.486 στρεμμάτων και είχε (πραγματικό) πληθυσμό 3.485 κατοίκους. Έδρα του ήταν η κωμόπολη Κομπότι. Ο δήμος αυτός καταργήθηκε.

 1999-2002 Χαρίλαος Μπουραντάς 2003-2010 Ευστάθιος Γιαννούλης Στο δήμο περιλαμβάνονταν τα εξής 3 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Κομποτίου το Κομπότι [2128] ο Άγιος Νικόλαος [229] Δ.δ. Σελλάδων οι Σελλάδες [687] τα Αλώνια [67] Δ.δ. Φωτεινού -- το Φωτεινό [374] Η επίσημη ιστοσελίδα του δήμου Στοιχεία για το δήμο Κομποτίου από το Υπουργείο Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2003-11-01 στο Wayback Machine. Πληροφορίες για το δήμο Κομποτίου από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Άρτας Αρχειοθετήθηκε 2009-02-27 στο Wayback Machine.
Λουί Καμίλ Μαϊγιάρ

Ο Λουί Καμίλ Μαϊγιάρ (αγγλ. Louis Camille Maillard) (4 Φεβρουαρίου 1878 – 12 Μαΐου 1936) ήταν Γάλλος γιατρός και χημικός, ο οποίος είχε ιδιαίτερη συμβολή στη μελέτη των νεφρικών διαταραχών. Έγινε πρόσθετα γνωστός για τη φερώνυμη «αντίδραση του Μαϊγιάρ», ήτοι, την αντίδραση που ο ίδιος πρώτος περιέγραψε -το 1912- σύμφωνα με την οποία τα αμινοξέα και τα σάκχαρα αντιδρούν στα τρόφιμα με τα λίπη και δίνουν μία καφετί (έως μαύρη) γευστική επιφάνεια, π.χ. στο ψωμί, στις μπριζόλες μέχρι και τα ζαχαρωτά.

 Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1878 στο Ποντ-α-Μουσόν της Γαλλίας από τον Léon Charles Arthur Maillard (1841-1920) και τη Marie Mathilde Baudot (1847-1934) και ήταν το μικρότερο από τα τρία αδέλφιά του.Ο Μαϊγιάρ απέκτησε το μεταπτυχιακό του στο Νανσί το 1897 και το διδακτορικό του στην Ιατρική το 1903. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Χημικό Τμήμα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Νανσί. Στις 6 Ιουνίου 1910, παντρεύτηκε την Jeanne Louise Faisans. Το 1914, μετακόμισε στο Παρίσι όπου και εργάστηκε ως επικεφαλής της βιολογικής ομάδας στο Χημικό Εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Το 1919 εκλέχτηκε καθηγητής βιολογικής και ιατρικής χημείας στο Τμήμα Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Αλγερίου - Ακαδημία Ιατρικής. Στο Παρίσι, οι ερευνητικές εργασίες του για τη φυσιολογία, ιδιαίτερα για το μεταβολισμό της ουρίας και τις ασθένειες των νεφρών, τον ώθησαν να εισαγάγει νέες θεωρίες σχετικά με την ουρογενική ατέλεια και την έννοια του «συντελεστή Μαϊγιάρ», ή αλλιώς «δείκτης ουρογενικών ατελειών». Οι ιδέες του αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμες στη διάγνωση νεφρικών διαταραχών που προκαλούνται από ποικίλα αίτια. Το 1912 εκπόνησε μελέτες για την αντίδραση μεταξύ αμινοξέων και σακχάρων. Αυτό το έργο του θεωρείται μια από τις σημαντικότερες συνεισφορές του στην επιστήμη, ενώ η αντίδραση Μαϊγιάρ -προς τιμήν του- έλαβε το όνομά του. Για αυτήν την ποικιλία έργων έλαβε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου της Γαλλικής Ακαδημίας Ιατρικής το 1914. Ο Μαϊγιάρ γράφτηκε στον γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά η υγεία του επηρεάστηκε αρνητικά. Χρίστηκε "Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής" στις 30 Ιουλίου 1916 από τον Υπουργό Πολέμου. Τότε υπηρετούσε ως Ταγματάρχης Ιατρός Α' Τάξεως στην Εφεδρεία της Υγειονομικής Υπηρεσίας του 11ου Σώματος Στρατού της Γαλλίας. Αυτός ο τίτλος του αφαιρέθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1920 από το Γενικό Υπουργείο Οικονομικών του Αλγερίου, με αντάλλαγμα ένα συνταξιοδοτικό βιβλιάριο αποταμίευσης, το οποίο και έλαβε τότε. Μετά τον πόλεμο, έφυγε αιφνίδια από το Παρίσι το 1919 προκειμένου να καταλάβει πανεπιστημιακή θέση στο Τμήμα Φαρμακευτικής στη Σχολή Ιατρικών Επιστημών στο Αλγέρι (Αλγερία). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σταμάτησε κάθε έρευνα. Πέθανε ξαφνικά στις 12 Μαΐου 1936 στο Παρίσι, ενώ συμμετείχε σε μία ακαδημαϊκή δράση για υποτροφίες.