IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χάινριχ Χάινε

Ο Χάινριχ Χάινε (Christian Johann Heinrich Heine, Ντίσελντορφ 13 Δεκεμβρίου 1797 – Παρίσι 17 Φεβρουαρίου 1856) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς ποιητές του 19ου αιώνα. Επίσης ήταν δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας.

 Οι ποιητικές του συλλογές επεδίωκαν τη διάλυση της αυταπάτης του ρομαντισμού και την αποκάλυψη των στερεοτύπων. Πολέμιος της καταπίεσης της ελεύθερης έκφρασης και γνώμης. Υπέστη λογοκρισία και απαγόρευση της κυκλοφορίας των έργων του στη Γερμανία το 1835. Το 1831 μετέβη στο Παρίσι, όπου και εργάστηκε έως το θάνατό του ως ανταποκριτής εφημερίδων. Η νεότητα του Χάινριχ Χάινε σφραγίστηκε από την έντονη επιρροή και την οικονομική δύναμη του εκατομμυριούχου τραπεζίτη θείου του Σαλομόν Χάινε ο οποίος ήθελε να εξαγοράσει την υπακοή του ανηψιού του με τις οικονομικές του παροχές. Ο Χάινριχ σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια της Γερμανίας και πήρε πτυχίο νομικής με τη χαμηλότερη επίδοση από το πανεπιστήμιο του Γκέτινκεν το 1825. Την ίδια χρονιά ασπάστηκε τον προτεσταντισμό, προκειμένου να μπορέσει να προσληφθεί στο δημόσιο, καθώς εκείνη την εποχή οι Εβραίοι δεν μπορούσαν να εργαστούν στο δημόσιο. Τελικά δεν εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος, αλλά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Πέθανε σε ηλικία 58 ετών στο Παρίσι. Χρονικό της ανθρωπότητας (εκδόσεις Δομική) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα,τ.52 Δημητρακόπουλος, Μιχαήλ Φ.: Ο H. Heine και η κλασική γερμανική φιλοσοφία. Μεταξύ φιλοσοφικής ερμηνείας και επαναστατικής πράξεως. "Ο Ερμής", Αθ. 1990.
Σασάκι Κοτζίρο

Ο Σασακι Κοτζιρο (佐々木 小次郎 , περίπου 1575 – 13 Απριλίου 1612) ήταν ένας περίφημος Ιάπωνικής καταγωγής ξιφομάχος ο οποίος γεννήθηκε στο Νομό Φουκούι, Ιαπωνία. Έζησε κατά τις περιόδους Αζουτσι-Μομογιαμα και "πρόλαβε" τα πρώτα χρόνια της περιόδου Εντο. Έχει μείνει γνωστός κυρίως για την θρυλική μάχη του με τον Μιγιαμοτο Μουσασι κατά την οποία και βρήκε μοιράιο τέλος απο τον αντίπαλο του (1612). Κάποιοι πιστεύουν πως δολοφωνήθηκε πρίν την μάχη αλλά όμως δεν υπαρχει κανενα ορθό επιχείρημα που να στηρίζει την άποψη αυτή σε αντίθεση με την επικρατέστερη άποψη πως πέθανε απο τα χέρια του Μουσασι κατα την διαρκεια της μονομαχίας. Αυτά που ξέρουμε σήμερα για τον Σασακι προέρχονται κυριώς απο πηγές που δεν σχετίζονται άμεσα με τον ίδιο οπως π.χ. βιβλία του Μουσασι.

 Ο νεαρός Μιγιαμοτο Μουσασι, τότε, περίπου 29 ετών, άκουσε για τη φήμη του Σασακι και ζήτησε από τον φεουδάρχη Χοσοκαγα Τανταοκι, μέσω ενός μεσάζοντα, του Νανταοκα Σαντο Οκιναγκα, βασικού υποτελούς του Τανταοκι, να κανονίσει μια μονομαχία. Ο Τανταοκι συμφώνησε και όρισε την ώρα και τον τόπο ως τις 13 Απριλίου 1612 στο σχετικά απομακρυσμένο νησί Γκανρουτζιμα της Φουνασιμα, το στενό μεταξύ Χονσου και Κιουσου. Ο αγώνας έγινε πιθανότατα σε ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος, επειδή εκείνη τη στιγμή ο Σασακι είχε αποκτήσει πολλούς μαθητές, και εάν έχανε, πιθανότατα θα είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν τον Μουσασι. Σύμφωνα με το μύθο, ο Μουσάσι έφτασε με καθυστέρηση μεγαλύτερη των τριών ωρών και κορόιδεψε τον Σασάκι χλευάζοντας τον. Όταν ο Σασακι επιτέθηκε, το χτύπημα του έφτασε τόσο κοντά που έκοψε το chonmage το μαλλί δηλαδή του Μουσασι ( πρόκριτε για ενα ειδος κουρέματος που έχουν σήμερα κυρίως οι παλαιστές Σουμο). Έφτασε κοντά στη νίκη αρκετές φορές μέχρι που, υποτίθεται, τυφλώθηκε από το ηλιοβασίλεμα πίσω από τον Μουσάσι, ο οποίος τον χτύπησε στο κρανίο με το μεγάλο του bokken, ή ξύλινο σπαθί, που ήταν 110 εκατοστά. Ο Μουσάσι υποτίθεται ότι είχε φτιάξει το μακρύ bokken , σκαλίζοντας ένα κουπί από το πλοιάριο (βάρκα) με το οποίο έφτασε. στη μονομαχία χρησιμοποιώντας το wakizashi (ιαπωνικού τύπου μαχαίρι) του. Ο Μουσάσι ήρθε αργά επίτηδες για να νευριάσει τον αντίπαλό του, μια τακτική που είχε χρησιμοποιήσει σε προηγούμενες περιπτώσεις, όπως κατά τη διάρκεια της σειράς μονομαχιών του με τους ξιφομάχους Γιοσιοκα. Μια άλλη εκδοχή του μύθου αφηγείται ότι όταν τελικά έφτασε ο Μουσάσι, ο Σασάκι τον έβρισε, αλλά ο Μουσάσι απλώς χαμογέλασε. Θυμωμένος ακόμη περισσότερο, ο Σασακι έπεσε στη μάχη, τυφλός από οργή. Ο Sasaki επιχείρησε το διάσημο "swallow's blade" ή "swallow cut" μια κίνηση αρκετά δύσκολη και προχωρημένη , αλλά το μεγάλο bokken του Μουσασι χτύπησε πρώτο τον Σασακι, προκαλώντας τον να πέσει κάτω. προτού ο Σασάκι προλάβει να τελειώσει το χτύπημα του, ο Μουσάσι έσπασε το αριστερό πλευρό του Σασάκι, τρυπώντας τους πνεύμονες του και σκοτώνοντάς τον. Τότε ο Μουσάσι αποσύρθηκε βιαστικά στη βάρκα του και απέπλευσε ώστε να μην δολοφονηθεί απο τους μαθητές του Σασακι.
Bancorex

Η Bancorex ήταν η μεγαλύτερη τράπεζα στη Ρουμανία κατά τη δεκαετία του 1990, ενώ αντιπροσώπευε περισσότερο από το ένα τέταρτο του μεριδίου της τραπεζικής αγοράς όταν έκλεισε το 1999. Η τράπεζα απέτυχε λόγω της ύπαρξης μη εξυπηρετούμενων δανείων που σχετίζονταν με υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς, ιδίως με πολιτικές συναλλαγές που λάμβαναν χώρα παρασκηνιακά. Η τράπεζα διασώθηκε από το ρουμανικό κράτος, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία συγχωνεύθηκαν με την πιο αξιόχρεη Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας. Η τράπεζα Bancorex ιδρύθηκε με το όνομα Banca Română de Comerț Exterior (Ρουμανική Τράπεζα Εξωτερικού Εμπορίου) το 1968 και για δεκαετίες ήταν η τράπεζα μέσω της οποίας διεξαγόταν ένα μεγάλο μέρος του εξωτερικού εμπορίου της χώρας.

 Πριν από το τέλος του 1997, η Bancorex έλαβε ένα ποσό 600 εκατομμυρίων δολαρίων από τη ρουμανική κυβέρνηση. Πρόκειται για ποσό το οποίο αντιπροσωπεύει το 2% του ΑΕΠ της χώρας. Η ανακεφαλαιοποίηση ακολουθήθηκε από μια αλλαγή στη διαχείριση της τράπεζας τον Απρίλιο του 1998, αλλά όχι και από αναδιάρθρωση, με αποτέλεσμα η κατάσταση της τράπεζας να επιδεινωθεί περαιτέρω. Τελικά, στα τέλη του 1998, όταν η κρίση έπληξε εκ νέου την Bancorex, η κυβέρνηση εξέτασε το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης της τράπεζας, μέσω μιας διαδικασίας ιδιωτικοποίησης. Μέχρι το 1999, έγινε σαφές ότι η ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας θα απαιτουσε 2 δισεκατομμύρια δολάρια (ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 6% του ΑΕΠ της Ρουμανίας), τα οποία δεν θα μπορούσαν να παρασχεθούν από την κυβέρνηση. Σύμφωνα με εκτιμήσεις που έγιναν τον Φεβρουάριο του 1999, 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια (δηλ. το 85-90% του χαρτοφυλακίου δανείων), τα περισσότερα από τα οποία σε ξένο νόμισμα, δεν εξυπηρετούνταν. Αυτό το ποσό αντιπροσώπευε το 5% του ΑΕΠ της Ρουμανίας εκείνη την εποχή. Τον Απρίλιο του 1999, η Bancorex κατέρρευσε καθώς οι καταθέτες έσπευδαν να αποσύρουν τις αποταμιεύσεις τους από την τράπεζα. Προκειμένου να αποφευχθεί περαιτέρω τραπεζικός πανικός, οι ρουμανικές αρχές αποφάσισαν μια γρήγορη εκκαθάριση, μεταφέροντας περιουσιακά στοιχεία σε έναν νεοσυσταθέντα οργανισμό ανάκτησης περιουσιακών στοιχείων, ενώ οι καταθέσεις καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της δομής της Bancorex απορροφήθηκαν από μια άλλη κρατική τράπεζα, την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας. Η τραπεζική άδεια ανακλήθηκε στις 31 Ιουλίου 1999, με ισχύ από τις 2 Αυγούστου 1999. Η ρουμανική κυβέρνηση αποζημίωσε την Εμπορική Τράπεζα της Ρουμανίας για τις υποχρεώσεις που της μεταφέρθηκαν από την Bancorex και της έδωσε το δικαίωμα να αρνηθεί οποιδήποτε περιουσιακό στοιχείο της Bancorex. Το 1999, η κυβέρνηση συμπεριέλαβε στο δημόσιο χρέος ένα ποσό 1,5 δισεκατομμυρίου δολαρίων από την Bancorex. Αυτό το ποσό αντιστοιχούσε στο 4,5% του ΑΕΠ. Khaled Sherif, Michael S. Borish, Alexandra Gross, κρατικές τράπεζες στη μετάβαση: Origins, Evolution, and Policy Responses, World Bank Publications, 2003,(ISBN 9780821354995)
Το μυστικό του Βέστερπλαττε

Το μυστικό του Βέστερπλαττε ( πολωνικά: Tajemnica Westerplatte ή 1939: Η μάχη του Βέστερπλαττε) είναι μια πολωνο-λιθουανική πολεμική ταινία του 2013 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Paweł Chochlew. Η ταινία αφηγείται τα γεγονότα της Μάχης του Βέστερπλαττε που έλαβε χώρα στη χερσόνησο του Βέστερπλαττε , μεταξύ της 1ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1939 στην έναρξη της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία τις πρώτες μέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου . Η ταινία επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ του διοικητή του Βέστερπλαττε Henryk Sucharski ( Michał Żebrowski ) και του υπαρχηγού του Franciszek Dąbrowski (Robert Żołędziewski).

 Η ταινία έχει πυροδοτήσει κάποια διαμάχη με ισχυρισμούς που λένε ότι ήταν «αντι-Πολωνική» και «αντιπατριωτική» στη ρεβιζιονιστική της στάση απέναντι στον ηρωικό μύθο της Μάχης του Βέστερπλαττε που έγινε σύμβολο αντίστασης στη ναζιστική εισβολή. Ακόμα μια ομάδα ιστορικών έκρινε την ταινία ακόμη και ως ψευδή απεικόνιση της μάχης που είναι «προσβλητική για την αξιοπρέπεια και την τιμή των Πολωνών στρατιωτών». Σύμφωνα με την The Daily Telegraph, οι κριτικοί κινηματογράφου έχουν απορρίψει τους ισχυρισμούς ότι το μυστικό του Βέστερπλαττε υποτιμά τους στρατιώτες που πολέμησαν και πέθαναν στη μάχη. Ένας κριτικός την περιέγραψε ως «ύμνο στον ηρωισμό των υπερασπιστών του Βέστερπλαττε.»
Live in Denmark 1972

Το Live in Denmark 1972 είναι ένα διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple το οποίο ηχογραφήθηκε στην "KB Hallen" της Κοπενχάγης στις 1 Μαρτίου του 1972 και κυκλοφόρησε 35 χρόνια αργότερα, στις 1 Μαρτίου του 2007. Το άλμπουμ αυτό αποτελέι το σάουνττρακ της βίντεοκασέτας του συγκροτήματος με τίτλο "Scandinavian Nights" (1990) και του DVD με τίτλο "Live in Concert 72/73" (2005). Η βιντεοσκόπηση και ηχογράφηση του δίσκου έγινε από το "DR", το κρατικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της Δανίας.Αποτελεί αρχειακή έκδοση και κυκλοφόρησε μόνο μέσω παραγγελίας από την εταιρεία "Sonic Zoom".

 CD 1 1. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 8:30 2. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:10 3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 17:29 4. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:15 CD 25. Lazy (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 11:56 6. Space Truckin' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 23:48 7. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:07 8. Lucille (Collins, Penniman) - 5:54 9. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:19 Το "Live in Denmark 1972" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Στις 31 Μαΐου 2013, η γερμανική δισκογραφική εταιρεία "Edel" κυκλοφόρησε μία επανέκδοση των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων με τίτλο "Copenhagen 1972" σε μορφή διπλού CD, με επιπλέον κομμάτια τις ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις των "Strange Kind of Woman", "Smoke on the Water" και "Space Truckin' ", όπως και μία συνέντευξη του συγκροτήματος κατά την αυστραλιανή περιοδεία τους το 1971. Deep Purple - ClassicBands.com
Δημήτρης Πατσούρης

Ο Δημήτρης Πατσούρης, γνωστός και ως Jim Mutilator, είναι Έλληνας μουσικός. Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου το 1971 στηΝέα Ιωνία Αττικής. Υπήρξε μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των μέταλ συγκρότημάτων Black Church (1985-1986), Varathron (μέχρι το 1993), Rotting Christ(μέχρι το 1996) και Yoth Iria (2019+) καθώς και ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου Metal Era στην Αθήνα και της εταιρείας/στούντιο ηχογραφήσεων Storm Studio(s) τη δεκαετία του 1990.

 Leprocy of death demo 1987 Declines Return demo 1988 The other side of life split 7inch 1988 Satanas Te Deum demo 1989 DE Vermiis Mysteriis promo 1989 Passage To Arcturo (1991) Thy Mighty Contract (1993) Non Serviam (1994) Triarchy of the Lost Lovers (1996) A Dead Poem (1997) lyrics on tracks 2,3,6,7,9. Sleep of the Angels (1999) lyrics on tracks 5,7 Procreation of the unaltered evil demo 1989 Genesis of apocryphal desire demo 1990°Varathron / Necromantia split LP (1992) His Majesty at the Swamp (1993) Under His Sway (2020) Yoth Iria / Kawir split ep As the flame withers (2021)
Έιμι Κλόμπουτσαρ

Η Έιμι Τζιν Κλόμπουτσαρ (αγγλικά: Amy Jean Klobuchar, 25 Μαΐου 1960), είναι Αμερικανίδα δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Μινεσότα από τον Ιανουάριο του 2007. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Κανόνων και Διοίκησης της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Προηγουμένως, είχε υπηρετήσει ως Εισαγγελέας της Κομητείας Χένεπιν (Μινέαπολις). Ήταν υποψήφια για το Προεδρικό χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του 2020.

 Η Κλόμπουτσαρ, γεννήθηκε το 1960, στο Πλύμουθ της Μινεσότας, από τον Τζιμ Κλόμπουτσαρ και την Ρόουζ Χέμπεργκερ. Έχει σλοβενική και ελβετική καταγωγή. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Γέιλ (1982) και Νομική στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου (1985). Ύστερα από τις σπουδές της, εργάστηκε ως δικηγόρος και ως συνεργάτης σε δικηγορικές εταιρείες. Το 1998, η Κλόμπουτσαρ, εκλέχθηκε Εισαγγελέας της Κομητείας Χένεπιν (η κομητεία στην οποία ανήκει μεγάλο μέρος της Μινεάπολις). Ανέλαβε το 1999. Επανεξελέγη το 2002, και παράλληλα ανακηρύχθηκε στην Μινεσότα, ''Εισαγγλέας της Χρονιάς''. Διατέλεσε από το 2002 έως το 2003, Πρόεδρος της Ένωσης Εισαγγελέων της Μινεσότα. Παρέμεινε έως την ανάληψη των καθηκόντων της ως Γερουσιαστής, το 2007. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2006 στην Μινεσότα, για την Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, η Κλόμπουτσαρ κατάφερε να εκλεχθεί Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Μινεσότα, με ποσοστό 58,1% έναντι 37,9% του Ρεπουμπλικανού ανθυποψήφιού της, Μαρκ Κέννεντι. Ανέλαβε το αξίωμα, στις 3 Ιανουαρίου 2007. Επανεξελέγη το 2012, με ποσοστό 65,2% έναντι 30,5% και το 2018, με ποσοστό 60,3% έναντι 36,2%. Από το 2021, είναι Πρόεδρος της Επιτροπής Κανόνων της Γερουσίας των ΗΠΑ. Υποψηφιότητα για το Χρίσμα των Δημοκρατικών (2020) Στις 10 Φεβρουαρίου 2019, η Κλόμπουτσαρ, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της, για το Χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος, για τις προεδρικές εκλογές του 2020. Στις 2 Μαρτίου 2020, αποσύρθηκε από την κούρσα για την διεκδίκηση του χρίσματος.
Άγγελος Φιλιππίδης

Ο Άγγελος Φιλιππίδης είναι Έλληνας οικονομολόγος. Έχει διατελέσει πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου επί κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή, καθώς και πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, επιλογή της διοίκησης Γιάννη Βαρδινογιάννη.

 Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στη Νέα Υόρκη. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Διοίκηση Επιχειρήσεων και στις Διεθνείς Σχέσεις (με έμφαση στο Διεθνές Τραπεζικό και Χρηματοπιστωτικό Σύστημα) στο Πανεπιστήμιο Columbia, από όπου πήρε Masters in International Affairs και Masters in Business Administration.Δημιούργησε την «Εμπορική Χρηματιστηριακή» (1991-1993) της οπόιας υπήρξε πρώτος Γενικός Διευθυντής και την οδήγησε στην δεύτερη θέση σε τζίρο και κέρδη χρηματιστηριακή εταιρεία. Στην συνέχεια ανέλαβε Διευθύνων Σύμβουλος και Γενικός Διευθυντής της «Εμπορική Κεφαλαίου» (1993-1994). Στη συνέχεια διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της «Διεθνής Χρηματιστηριακή» (1994) και Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της «Όμιλος Διεθνών Συμβούλων» (1994-1999), που παρείχε συμβουλές σε επιχειρήσεις για θέματα στρατηγικών αποφάσεων και ευρωπαϊκών προγραμμάτων.Παράλληλα ανέπτυξε και πολιτική δραστηριότητα ως στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και της ΟΝΝΕΔ.Τα έτη 1998-2000 διατέλεσε Πρόεδρος του ΚΠΕΕ (Κέντρο Πολιτικής Έρευνας και Επικοινωνίας). Από το 2000 ως το 2003 ήταν πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Η προεδρία του ταυτίστηκε με την επιστροφή του Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Την τριετία της προεδρίας του η ομάδα του Παναθηναϊκού πέτυχε σε μέσο όρο τις περισσότερες νίκες σε Ευρωπαϊκό επίπεδο στην ιστορία της, ενώ κατέγραψε και σοβαρή βελτίωση στα οικονομικά της επιτυγχάνοντας αύξηση εσόδων 600% σε τριετή βάση. Τον Οκτώβριο του 2007 η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή τον τοποθέτησε στη θέση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Το ΤΤ επί διοίκησης του Άγγελου Φιλιππίδη κατάφερε να αναδειχθεί σε πρώτη σε κεφαλαιακή επάρκεια τράπεζα στην Ελλάδα και τρίτη στην Ευρώπη. Στα πρώτα Stress-Test μετά το μνημόνιο, και συγκεκριμένα στις 4/8/2010 το ΤΤ χαρακτηρίστηκε η πλέον κεφαλαιακά επαρκής και ασφαλής Ελληνική τράπεζα. Το 2013 κατηγορήθηκε για το σκάνδαλο των φερόμενων επισφαλών δανείων του ΤΤ, όπου εισαγγελείς διαφθοράς έκριναν πως εξασφάλισε δάνεια υψηλού ρίσκου πολλών εκατομμυρίων ευρώ σε επιχειρηματίες, προκαλώντας οικονομική ζημία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ στο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα.Το 2014 συνελήφθη στην Τουρκία με διεθνές ένταλμα σύλληψης, αντιμετωπίζοντας τις κατηγορίες της απάτης σε βάρος του Δημοσίου, όπου πέρασε και κάποιο διάστημα εγκλεισμένος σε φυλακές της Τουρκίας. Το 2020 κρίθηκε αθώος για τις κατηγορίες.
Βλάντισλαφ του Οπόλε

Ο Βλάντισλαφ, πολων. Władysław (π. 1225 - 27 Αυγούστου/13 Σεπτεμβρίου 1281/82) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε ήταν δούκας του Κάλις (1234-44), του Βιελούν (1234-49) και του Οπόλε-Ρατσίμπους (1246-81/82).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Οπόλε και της Βιόλας, ίσως Βουλγαρικής καταγωγής. Νυμφεύτηκε το 1251 την Ευφημία των Πιαστ, κόρη του Βλάντισλαφ δούκα της Μεγάλης Πολωνίας, του Κάλις, κ.ά. και είχε τέκνα: Μιέσκο Α΄ 1252/56-1315, δούκας του Ρατσίμπους, Τσέσυν. Καζιμίρ 1253/57-1312, δούκας του Οπόλε, Μπύτομ. Μπόλκο Α΄ 1258-1313, δούκας του Οπόλε, Νιεμόντλιν. Κωνσταντία (;) απεβ. 1351, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ενάρετο, δούκα του Βρότσλαφ & υψηλό δούκα της Πολωνίας. Πσεμύσλαφ π.1263-1306, δούκας του Ρατσίμπους. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. WŁADYSŁAW I OPOLSKI Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU. Genealogical database by Herbert Stoyan
Γενικές εκλογές στα Τερκς και Κέικος (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις Νήσους Τερκς και Κάικος , στις 15 Δεκεμβρίου 2016. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (PDM), με την Σαρλίν Καρτράιτ-Ρόμπινσον να γίνεται η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός. Μετά τις εκλογές, ο απερχόμενος πρωθυπουργός Ρούφους Γιούινγκ παραιτήθηκε από την ηγεσία του Προοδευτικού Εθνικού Κόμματος (PNP) και εγκατέλειψε την πολιτική.

 Κατά τον χρόνο των εκλογών, η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε 15 αιρετά μέλη και τέσσερα μέλη που διορίζονται. Τα 15 αιρετά μέλη εξελέγησαν με δύο μεθόδους: δέκα εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και πέντε σε μεγάλη βάσημε τους ψηφοφόρους να μπορούν να ψηφίσουν μέχρι και πέντε υποψηφίους σε εθνικό επίπεδο. Τα τέσσερα μέλη που διορίζονται περιλαμβάνουν ένα οριζόμενο από τον πρωθυπουργό, ένα οριζόμενο από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης και δύο μέλη που διορίζονται από τον Κυβερνήτη. Συνολικά 31 υποψήφιοι διεκδίκησαν έδρα στις 10 μονοεδρικές περιφέρειες, με αμφότερα το PDM και το PNP να κατεβάζουν τον πλήρη αριθμό των 10 υποψηφίων, ενώ η Προοδευτική Δημοκρατική Συμμαχία (PDA) είχε οκτώ. Οι υπόλοιποι τρεις υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι. Υπήρχαν, επίσης, 21 υποψήφιοι σε μία μεγάλη εκλογική περιφέρεια, πέντε από το PDM και το PNP, τέσσερις από το PDA και επτά ανεξάρτητοι.
Φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ

Το φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ ήταν τμήμα του ΕΛΑΣ, απαρτιζόμενο από αντάρτες-φωτοκινηματογραφιστές, που δρούσαν ανάμεσα στις γραμμές του ΕΛΑΣ, σε διάφορα σημεία της χώρας, από το 1943 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Τα μέλη του συνεργείου: Δημήτρης Μεγαλίδης, προϊστάμενος Ιωάννης Νισυρίου, οπερατέρ Θανάσης Παπαδούκας, οπερατέρ Κώστας ΜακρήςΠριν από τον Θανάση Παπαδούκα, την δουλειά αυτή έκανε ο οπερατέρ Ιωάννης Νισυρίου, με μία μηχανή που είχαν βρει «σε κάτι κιβώτια γερμανικά μαζί με φιλμ, τραβηγμένα και ατράβηχτα», όπως διηγείται ο Θανάσης Παπαδούκας. Το συνεργείο, υπό την εποπτεία του ζωγράφου Δημήτρη Μεγαλίδη, και με τη συμμετοχή του Κώστα Μακρή, γύρισε κάποια αρκετά μέτρα φιλμ, εκ των οποίων έχουν διασωθεί μόνον κάτι λιγότερο από 11 λεπτά. Ολες αυτές οι σκηνές δόθηκαν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας από την Ολυμπία και τον Κώστα Παπαδούκα, αδερφό του Θανάση Παπαδούκα, του οπερατέρ του κινηματογραφικού συνεργείου του ΕΛΑΣ από το φθινόπωρο του 1944 μέχρι λίγο μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

 Το υλικό που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, και το οποίο έχει τεκμηριωθεί από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, περιλαμβάνει τις εξής σκηνές: Συνεδρίαση της ΠΕΕΑ στην Ευρυτανία. Διακρίνεται ο Σπύρος Μελετζής, φωτογράφος του αγώνα. (Άνοιξη του 1944) Ο Άρης Βελουχιώτης και οι Μαυροσκούφηδες, έφιπποι. (Τέλη του 1944 ή αρχές του 1945) Η Ταξιαρχία Ιππικού στη Λάρισα, με τα άλογα που ο ΕΛΑΣ είχε πάρει λάφυρα από τους Ιταλούς. (Τέλη του 1944 ή αρχές του 1945) Ο Στέφανος Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης με τους Μαυροσκούφηδες του, όλοι έφιπποι, πιθανόν στα Ιωάννινα. (Φθινόπωρο του 1944) Ο Στέφανος Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης με τα στελέχη του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ποζάρουν στην έδρα του ΓΣ. Πορεία ανταρτών μέσα στο χιόνι, μετά από μάχη με του Γερμανούς. Κουβαλάνε τραυματισμένους συντρόφους τους. Όταν ο ένας πεθαίνει, τον θάβουν στο χιόνι. (Χειμώνας 1943-1944) Αντάρτες έπειτα από πορεία φτάνουν σε ορεινό χωριό, όπου οι γυναίκες του χωριού τους κερνούν και τους φιλεύουν. Σκηνοθετημένη μάχη-ναυμαχία του ΕΛΑΝ (Ελλη­νικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Ναυτικό). Οι Γερμανοί “ηθοποιοί” είναι πραγματικοί αιχμάλωτοι, που μάλιστα, μη γνωρίζοντας για τη σκηνοθεσία, νόμιζαν ότι οι ΕΛΑΝίτες επρόκειτο να τους εξοντώσουν. Θεατρική παράσταση από ερασιτέχνες ηθοποιούς των πολιτιστικών ομάδων των ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΕΠΟΝ στην πλατεία του χωριού. Παρακολουθούν αξιωματικοί και οπλίτες του ΕΛΑΣ, και όλος ο πληθυσμός του χωριού, που μάλλον βλέπει για πρώτη φορά θέατρο. Σκηνές απελευθέρωσης της Πάτρας. Παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Διακρίνονται και Βρετανοί ένστολοι που επιτηρούν την παράδοση των όπλων. Σκηνές με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να κλαίνε την στιγμή που παραδίδουν τα άρματά τους. Ντοκιμαντέρ της Ρένας Χριστάκη, με τίτλο “Οι ζωγράφοι στα βουνά της ελεύθερης Ελλάδας, 1941-1945“ Αποσπάσματα από φιλμ που γυρίστηκαν από το τμήμα, και συγκεκριμένα το σύνολο των διασωθέντων σκηνών
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1920

Το ΙΕ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο από τις 23 ως τις 26 Απριλίου 1920, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Πολυνίκης των αγώνων και πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. "Συναισθηματικός νικητής" των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανιώνιος, οι αθλητές του οποίου κατέκτησαν πέντε νίκες και δώδεκα βραβεία (μετάλλια) συνολικά, με αποτέλεσμα να αποθεωθούν από τους χιλιάδες θεατές. Για άλλη μια χρονιά δεν διεξήχθη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.

 Τους αγώνες παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ενώ επίτιμος πρόεδρος της ελλανοδίκου επιτροπής τοποθετήθηκε ο ιδιαίτερα λαοφιλής βασιλιάς Αλέξανδρος, που έδωσε το παρόν πολλές φορές στο Στάδιο. Το παρόν έδωσε και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος την τρίτη ημέρα των αγώνων καθώς και διάφοροι υπουργοί. Εκτός των μελών του ΣΕΓΑΣ και της ΕΟΑ στην τεχνική επιτροπή αναφέρονται για πρώτη φορά και δυο Αμερικανοί γυμναστές, ο Μάγιερς και ο Μάριοτ. Οι αγώνες αποτέλεσαν πρόκριμα για την συγκρότηση της ομάδας που θα μετείχε στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας, που διεξήχθη τον Αύγουστο του 1920. Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση "Μετέχουν οι αθληταί των Σωματείων όλης της Ελλάδος, Παλαιάς και Νέας". Στους αγώνες προστέθηκαν νέα αγωνίσματα, όπως τα 10χλμ και οι σκυταλοδρομίες 4Χ100 και 4Χ400, ενώ εντάχθηκε ξανά μετά από χρόνια η άρση βαρών με ένα και δύο χέρια. Όμως, οι αγώνες στιγματίστηκαν από αδικίες σε βάρος κάποιων αθλητών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν διαμαρτυρίες και "εις ολόκληρος σύλλογος απέσχε των αγώνων προς μεγάλην ζημίαν του αθλητισμού", χωρίς να διευκρινίζεται ποιος σύλλογος ήταν αυτός. Για το λόγο αυτό τα αποτελέσματα των πανελληνίων τελικά δεν αποτέλεσαν κριτήριο επιλογής για τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες και διοργανώθηκαν ειδικοί αγώνες πρόκρισης, στις 21 Ιουνίου 1920 στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτελέσματα. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 16/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 18/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 20/6/1949. "Η ιστορία των Πανελληνίων Αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 23/6/1949. "Εμπρός", 21/4/1920. "Εμπρός", 22/4/1920. "Εμπρός", 23/4/1920. "Εμπρός", 24/4/1920. "Εμπρός", 25/4/1920. "Εμπρός", 26/4/1920. "Εμπρός", 27/4/1920. "ΚΌΣΜΟΣ" Σμύρνης, 27/4/1920, ψηφ.σελ. 198. Πέτρος Λινάρδος, Η Σμύρνη του Πανιωνίου, 1998, σσ. 157-159.
Ασμάρα

Η Ασμάρα (τιγκρίνια ኣስመራ "Άσμερα") είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Ερυθραίας και έχει γύρω στους 649.000 κατοίκους. Είναι χτισμένη ανάμεσα στους ποταμούς Μπαράκα και Ανσέμπα και είναι έδρα του πανεπιστημίου της χώρας. Επίσης είναι έδρα διεθνούς αεροδρομίου και συνδέεται σιδηροδρομικώς με το λιμάνι της Μασάουα και την Αντίς Αμπέμπα.

 Η Ασμάρα προήλθε από την ένωση τεσσάρων χωριών, τα οποία ιδρύθηκαν γύρω στον 12ο αιώνα και ήταν εμπορικοί σταθμοί. Το 1889 αποικίστηκε από Ιταλούς και το 1897 έγινε η πρωτεύουσα της αποικίας της Ερυθραίας. Στα τέλη του 1930 οι Ιταλοί άλλαξαν το πρόσωπο της πόλης χτίζοντας νέα και μοντέρνα κτίρια. Γι' αυτό τον λόγο η Ασμάρα συχνά αναφερόταν και σαν "Πίκκολα Ρόμα" δηλαδή Μικρή Ρώμη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ερυθραίας, για την ανεξαρτησία της από την Αιθιοπία, η Ασμάρα ήταν η τελευταία πόλη που απελευθερώθηκε από το Λαϊκό Απελευθερωτικό μέτωπο της Ερυθραίας το 1991, ενώ το 1993 ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του κράτους της Ερυθραίας. Τέσσερα μεγάλα αξιοθέατα της πόλης είναι ο Ιερός Ναός της Παναγίας του Ροδαρίου και ο Καθεδρικός Ναός Κιντάνα Μέχρετ της Καθολικής πίστης, ο Καθεδρικός Ναός Έντα Μαριάμ της Ερυθραϊκής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τεουαχέντο και το Τζαμί Αλ Χουλάφα Αλ Ρασιουντίν της ισλαμικής πίστης. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι ζουν ειρηνικά μαζί στην Ασμάρα για αιώνες. Η θρησκευτική πλειοψηφία στην Ασμάρα είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ο πληθυσμός στην Κεντρική Περιφέρεια είναι 89% Χριστιανοί (σχεδόν 84% Ορθόδοξοι, 4% Ρωμαιοκαθολικοί και περισσότερο από 1% Προτεστάντες) και 5% Μουσουλμάνοι.Η Ασμάρα είναι επίσης η έδρα της αρχιεπισκοπής της Ερυθραϊκής Ορθόδοξης Εκκλησίας Τεουαχέντο, η οποία έγινε αυτοκέφαλη το 1993. Η αρχιεπισκοπή ανέβηκε το 1998 στον βαθμό του Πατριαρχείου της Ερυθραίας, ισότιμου με την Αιθιοπική Ορθόδοξη Εκκλησία Τεουαχέντο. Ιστορία της Ασμάρα Ιστότοπος για την πόλη. HolmeInAfrica Δύο εθελοντές της VSO περνούν ένα χρόνο στην Ασμάρα.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1970-71

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1970-71 ήταν η δεύτερη κατά σειρά και τρίτη συνολικά διοργάνωση που ολοκληρώθηκε με διπλό Τελικό. Σε αυτήν, πρώτευσε και κατέκτησε το τρόπαιο η ιταλική Σίμενταλ Μιλάνο αναδεικνυόμενη ως η τρίτη διαφορετική ομάδα της χώρας της που κέρδιζε αυτό το κύπελλο, σε μόλις 5 διοργανώσεις. Οι μιλανέζοι του Τσέζαρε Ρουμπίνι επικράτησαν της τότε σοβιετικής Σπαρτάκ Λένινγκραντ με αρκετή δυσκολία, αφού στον πρώτο τελικό ηττήθηκαν με διαφορά 10 πόντων. Η κάτοχος του τίτλου Φιντές Νάπολη ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της από τα προημιτελικά.

 Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο (με έντεκα ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις) και στη συνέχεια τρεις γύρους (φάση των "14", προημιτελικός και ημιτελικός) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον επίσης διπλό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν είκοσι έξι. Τα επτά "εισιτήρια" εξασφάλισαν οι Ολίμπια Μιλάνο, Ρασίνγκ Μαλίν, Ζουβεντούτ, MAFC Ουγγαρίας, Παναθηναϊκός Αθήνας, Λέγκια Βαρσοβίας, Στεάουα Βουκουρεστίου, Ντούκλα Πράγας, Ζάνταρ Ζάρα, Μπάλκαν Μπότεφ Βουλγαρίας και Βισύ Γαλλίας. «Χαμένοι» ήταν, αντίστοιχα, η Καζαμπλάνκα από το Μαρόκο, η Λαροσέτ Αράντια από το Λουξεμβούργο, το Εδιμβούργο του Ηνωμένου Βασιλείου, η αυστριακή Ράντενταϊν, η ΦφΛ Όσναμπρικ από τη Δυτική Γερμανία, το Ρέικιαβικ, η Γαλατασαράι, η ολλανδική Χάαρλεμ, η Νεντόρι Τιράνων, το NMKY Ελσίνκι και η Πόρτο FCB. Ολίμπια (171-145 επί της Μαλίν), Ζουβεντούτ (176-128 επί της MAFC), Λένινγκραντ (180-131 τη Στεάουα) προκρίθηκαν άνετα, ενώ με σχετική δυσκολία πέρασαν η Χαποελ (146-140 επί του ΠΑΟ), η Λέγκια (163-158 σε βάρος του Ελσίνκι), η Ζάνταρ (151-146 επί της Ντούκλα) και η Μπαλκάν σε βάρος της Βισύ (82-50 και 56-80). Δραματική ήταν η επικράτηση της Ζουβεντούτ επί της βουλγαρικής Μπαλκάν, ενώ η Νάπολη, το Μιλάνο και το Λένινγκραντ δε δυσκολεύτηκαν ιδιαίτερα. Τα αποτελέσματα: Λέγκια-Νάπολη 75-84, 73-96. Ολίμπια-Χάποελ Τελ Αβίβ 107-74, 105-80. Ζάνταρ-Σπαρτάκ Λένινγκραντ 59-63, 78-98. Μπαλκάν Μπότεβγκραντ-Ζουβεντούτ 88-62, 59-92. Στον ιταλικό "εμφύλιο" η Ολίμπια "κατάπιε" τη Νάπολη από το πρώτο παιχνίδι, ενώ στο άλλο ζευγάρι η Σπαρτάκ έχτισε μια τεράστια διαφορά στη Ρωσία, για να ηττηθεί χωρίς συνέπειες στον επαναληπτικό της Ισπανίας. Νάπολη-Ολίμπια 78-86, 77-81. Λένινγκραντ-Ζουβεντούτ 82-52, 49-62. Σπαρτάκ Λένινγκραντ-Σίμενταλ 66-56. Ολίμπια "Σίμενταλ" Μιλάνο-Σπαρτάκ 71-52. Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Μουσείο Νίκολα Τέσλα

Το Μουσείο Νίκολα Τέσλα (σερβικά: Музеј Николе Тесле‎) είναι ένα μουσείο επιστημών, που βρίσκεται στην κεντρική περιοχή του Βελιγραδίου στη Σερβία. Είναι αφιερωμένο στον Νίκολα Τέσλα τιμώντας και προβάλλοντας τη ζωή και το έργο του καθώς και τον τελικό τόπο ανάπαυσης για τον Τέσλα. Διαθέτει περισσότερα από 160.000 πρωτότυπα έγγραφα, πάνω από 2.000 βιβλία και περιοδικά, πάνω από 1.200 ιστορικά και τεχνικά εκθέματα, πάνω από 1.500 φωτογραφίες και φωτογραφικές πινακίδες πρωτότυπων, τεχνικών αντικειμένων, οργάνων και συσκευών, και πάνω από 1.000 σχέδια και σχεδιαγράμματα.Το αρχείο Νίκολα Τέσλα εγγράφηκε στη Μνήμη του Παγκόσμιου Προγράμματος της UNESCO το 2003 λόγω του κρίσιμου ρόλου του σχετικά με την ιστορία της ηλεκτροδότησης του κόσμου και των μελλοντικών τεχνολογικών εξελίξεων σε αυτόν τον τομέα.

 Το Μουσείο Νίκολα Τέσλα στεγάζεται σε μια αστική βίλα, που χτίστηκε το 1927 σύμφωνα με τα σχέδια του Ντράγκισα Μπράσοβαν, ενός διακεκριμένου Σέρβου αρχιτέκτονα. Το κτήριο χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς έως τις 5 Δεκεμβρίου 1952, όταν ιδρύθηκε το Μουσείο Νίκολα Τέσλα σύμφωνα με την απόφαση της κυβέρνησης της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Ορισμένα αντικείμενα για το μουσείο στάλθηκαν από την πόλη της Νέας Υόρκης στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας, στις 7 Σεπτεμβρίου 1951, ως αποτέλεσμα των προσπαθειών του Σάβα Κοσάνοβιτς, του ανηψιού του Τέσλα και του πλησιέστερου συγγενή του και του δικηγόρου του Φίλιπ Βίττενμπεργκ. Η μόνιμη έκθεση διοργανώθηκε το 1955. Από καιρό σε καιρό υπήρξαν κάποιες τροποποιήσεις, αλλά για πολλά χρόνια η βασική ιδέα παρέμεινε η ίδια. Το πρώτο μέρος είναι κατά κύριο λόγο μια έκθεση μνήμης, ενώ το δεύτερο μέρος είναι μια διαδραστική έκθεση, με τρισδιάστατα μοντέλα από τις εφευρέσεις του Τέσλα. Από καιρό σε καιρό, το μουσείο διοργανώνει θεματικές εκθέσεις εγγράφων, φωτογραφιών και άλλου υλικού, για να εμφανίσει μερικές περιόδους από την εφευρετική ζωή του Τέσλα. Η ανακατασκευή του Μουσείου Νίκολα Τέσλα ξεκίνησε στις 3 Νοεμβρίου 2006. Η πρώτη φάση του έργου είχε προγραμματιστεί να έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2006. Ο κήπος στην οροφή του μουσείου σχεδιάστηκε έτσι ώστε να περικλείεται από γυάλινα παράθυρα, τα οποία θα μετατρέψουν την οροφή σε αίθουσα υπολογιστών. Αυτή η ανακατασκευή έχει πλέον ολοκληρωθεί και το μουσείο είναι διαθέσιμο για επίσκεψη. Επίσημος ιστότοπος
ΕΤΑ

Η ΕΤΑ (βασκικά: Euskadi Ta Askatasuna, που σημαίνει Βασκική γη Και Ελευθερία) ήταν βασκική αυτονομιστική οργάνωση, που έδρασε στη Ισπανία, όπου υιοθετώντας πολλές φορές βίαιες μεθόδους στην εκστρατεία που ανέλαβε για αναγνώριση βασκικού κράτους, χαρακτηρίστηκε από τις ΗΠΑ και την ΕΕ ως τρομοκρατική οργάνωση. Την άνοιξη του 2018 ανακοίνωσε την οριστική της διάλυση.

 Στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής - χωρας των Βάσκων, στη Β. Ισπανία το Μπιλμπάο, περί τις αρχές της δεκαετίας του 1950 κάποιοι Βάσκοι άρχισαν να εκδίδουν μια εφημερίδα με την ονομασία «Ekin» (= εκκίνηση, δράση) που αφορούσε την περιοχή αλλά και που «έσπειρε» τις πρώτες ιδέες για αυτονόμηση. Βέβαια η εφημερίδα αυτή επί εποχής Φράνκο κηρύχθηκε παράνομη και οι εκδότες και οπαδοί της βλέποντας ότι και το δικό τους τοπικό υπερεθνικιστικό πολιτικό κόμμα τους χαρακτηριζόταν από μετριοπάθεια, περί το 1959, αναδιοργανώθηκαν από ομάδα Ekin σε ομάδα «Πατρίδα και Ελευθερία» ΕΤΑ. Ιδρύθηκε αρχικά ως οργάνωση για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς των Βάσκων το 1959 καθώς και για να εξασκήσει αντίσταση ενάντια στη δικατορία του Φράνκο. Γρήγορα όμως εξελίχθηκε σε παραστρατιωτική ένοπλη οργάνωση, μαρξιστικής ιδεολογίας με στόχο την αυτοδιάθεση και την ανεξαρτησία των Βάσκων. Της αποδίδονται 800 δολοφονίες, δεκάδες απαγωγές και περί τα 700 μέλη της έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση στην Ισπανία και στη Γαλλία και άλλες χώρες. Το παράνομο κόμμα Μπατασούνα (Batasuna, πρώην Έρι Μπατασούνα, Herri Batasuna) θεωρούνταν το πολιτικό σκέλος της οργάνωσης, ισχυρισμός που όμως το ίδιο το Μπατασούνα το αρνούνταν. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 η οργάνωση - που στο μεταξύ είχε αποδυναμωθεί από τον τελευταίο κύκλο συλλήψεων μελών της σε Γαλλία και Ισπανία - ανακοίνωσε μονομερή κατάπαυση πυρός. Πρόκειται για την τρίτη φορά που η οργάνωση προχωρά σε μια τέτοια δέσμευση, καθώς οι προηγούμενες δύο αθετήθηκαν από πλευράς της. Με νέα ανακοίνωση η οργάνωση δεσμεύτηκε να προχωρήσει σε μόνιμη κατάπαυση του πυρός, η οποία όμως θεωρείται προς το παρόν μη επαρκής από την Ισπανική κυβέρνηση. Στις 21 Οκτωβρίου 2011, η ETA ανακοίνωσε την παύση της ένοπλης δραστηριότητας της οργάνωσης.Η ΕΤΑ έκανε γνωστή στις 2 Μαΐου 2018 μάι επιστολή με ημερομηνία 16 Απριλίου 2018 σύμφωνα με την οποία "είχε διαλύσει τελείως όλες τις δομές της και τερμάτισε την πολιτική της πρωτοβουλία".
Τζων Στιούαρτ του Μπονκίλ

Ο Τζων Στιούαρτ του Μπονκίλ (απεβίωσε στις 22 Ιουλίου 1298) δεύτερος γιος του Αλεξάντερ Στιούαρτ, 4ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας ήταν μεγάλος Σκωτσέζος στρατιωτικός διοικητής στον Α΄ Πόλεμο της Σκωτσέζικης ανεξαρτησίας και στην μάχη του Φόλκερκ. Διοικούσε τους Σκωτσέζους τοξότες στη μάχη του Φόλκερκ και έπεσε στη μάχη, τάφηκε στην παλιά ενοριακή εκκλησία του Φόλκερκ.

 Ο Σερ Τζων Στιούαρτ νυμφεύτηκε την Μαργαρίτα του Μπονκίλ, κόρη και διάδοχο του Σερ Αλεξάντερ του Μπονκίλ. Μετά τον γάμο του άλλαξε τα πατρικά του σύμβολα προσθέτοντας μια μαύρη λωρίδα με τρεις πόρπες. Μαζί της απέκτησε τα τέκνα: Αλέξανδρος του Μπονκίλ π.1271-1319, ευγενής. Άλαν του Ντέγκχορν απεβ. 1333, ευγενής. Αλεξάντερ Στιούαρτ του Ντάρνλεϊ (πέθανε το 1374). Σερ Γουόλτερ Στιούαρτ του Γκάρλις, η δισέγγονη του Μάριον Στιούαρτ παντρεύτηκε έναν Στιούαρτ του Τζέντγουορθ και είναι οι προπάτορες των κόμητων του Γκαλλοουευ και των λόρδων του Μπλαντάιρ. Σερ Ιάκωβος Στιούαρτ του Πίρστον, έπεσε στην μάχη του Χάλιντον Χιλλ στις 19 Ιουλίου 1333, προπάτορας των Στιούαρτ λόρδων του Λορν, κομήτων του Άθολ και κομήτων του Μπάκαν. Σερ Ροβέρτος Στιούαρτ. Σερ Ιωάννης Στιούαρτ, νυμφεύτηκε την κυρία του Λορν. Ιάκωβος του Λορν π.1399-π.1451, νυμφεύτηκε την Ιωάννα Μπωφόρ. Σερ Ιωάννης Στιούαρτ του Ντάλντον, έπεσε στην μάχη του Χάλιντον Χιλλ στις 19 Ιουλίου 1333. Ισαβέλλα Στιούαρτ, παντρεύτηκε τον Τόμας Ράντολφ, 1ο κόμη του Μόρεϊ και πέθανε λίγο μετά τις 15 Ιουλίου 1351. Σερ Ροβέρτος Στιούαρτ του Ντάλντογουι. Σερ Ούγος Στιούαρτ.Η Μαργαρίτα του Μπονκίλ ξαναπαντρεύτηκε τον Σερ Ντέιβιντ ντε Μπρέχιν (1304).Ο 10ος απόγονός του Ερρίκος Στιούαρτ, 1ος δούκας του Όλμπανυ, λόρδος του Ντάρνλεϊ, νυμφεύτηκε στον δεύτερο γάμο της την μακρινή του εξαδέλφη Μαρία Α΄ της Σκωτίας. Ο γιος τους Ιάκωβος Α΄ της Αγγλίας, ΣΤ΄ της Σκωτίας, θα ενώσει τα στέμματα της Αγγλίας και της Σκωτίας. Hardy, Rev J.,The session book of Bunkle and Preston, 1665-1690 Calendar of documents relating to Scotland preserved in Her Majesty's Public Record Office. V vols., ed Bain. London 1881.
1016 Ανίτρα

Η Ανίτρα (Anitra) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,891. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ανίτρα και το άλβεδό της είναι άγνωστα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ανίτρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 58 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κωπώνιος

Ο Κωπώνιος ήταν ο πρώτος Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας (6-9). Τα εδάφη της νέας διοίκησης υπάγονταν στην Ρωμαϊκή επαρχία της Συρίας. Επειδή αποτελούσαν μια «επιτροπιακή» επαρχία δεύτερης τάξης στην θέση του επιτρόπου διορίζονταν αξιωματούχοι από την τάξη των ιππέων και όχι των συγκλητικών. Οι επίτροποι είχαν όμως το jus gladii δηλαδή το δικαίωμα να καταδικάζουν σε θάνατο γεγονός που δείχνει ότι διέθεταν ουσιαστική αυτονομία.

 Κατά τον πρώτο χρόνο της αρχής του νέου επιτρόπου διενεργήθηκε στην Ιουδαία απογραφή ύστερα από διαταγή του επάρχου της Συρίας Κυρήνιου. Το γεγονός προκάλεσε εξέγερση υπό την ηγεσία του Ιούδα του Γαλιλαίου, η οποία απέτυχε. Αλλά και οι εσωτερικές εντάσεις δεν έλειψαν. Κατά την διάρκεια κάποιας εορτής του Πάσχα ορισμένοι Σαμαρίτες μπήκαν στό προάυλιο του Ναού και σκόρπισαν ανθρώπινα οστά κατά μήκος των κιονοστοιχιών του. Λίγο καιρό αργότερα από αυτό το γεγονός ο Κωπώνιος ανακλήθηκε στην Ρώμη. Αντικαταστάθηκε από τον Μάρκο Αμπίβουλο ή Αμπίβιο. Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες» Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ρόπς Ν. Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού Εκδόσεις Παπαδήμα 2005 Σάντερς Ε.Π. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού Εκδόσεις Φιλίστωρ 2000
Ελισάβετ της Πολωνίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας

Η Ελισάβετ, πολων. Elżbieta (1305 - 29 Δεκεμβρίου 1380) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας. Κατά την απουσία του γιου της έγινε αντιβασίλισσα της Πολωνίας (1370-76).

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Βλάντισλαφ Α΄ της Πολωνίας και της Γιαντβίγκα των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Ευρύτερης Πολωνίας. Παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Α΄ 1326-1382, βασιλιάς της Ουγγαρίας & Πολωνίας. Ανδρέας 1327-1345, δούκας της Καλαβρίας, απεβ. 18 ετών. Στέφανος 1332-1354, δούκας της Σλαβονίας, Κροατίας & Δαλματίας. Dvornik, Francis (1962). The Slavs in European History and Civilization. Rutgers University Press. Engel, Pál (2005). Realm of St. Stephen: A History of Medieval Hungary. I.B. Tauris.
LinkedIn

Το LinkedIn είναι ιστοχώρος επαγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης. Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 από τον Ρέιντ Χόφμαν, αλλά ξεκίνησε επίσημα στις 5 Μαΐου του 2003. Η έδρα της εταιρίας είναι στη Σίλικον Βάλεϊ και έχει γραφεία παγκοσμίως. Τα εγγεγραμμένα μέλη του έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν το προσωπικό επαγγελματικό τους προφίλ, να συνδεθούν με άλλους χρήστες, να αναζητήσουν εργασία, αλλά και να δημιουργήσουν πελατολόγιο.

 Ο ιστοχώρος είναι διαθέσιμος σε 24 γλώσσες. Σήμερα θεωρείται ο πιο επιτυχημένος ιστοχώρος επαγγγελματικής κοινωνικής δικτύωσης παγκοσμίως, μετρώντας περισσότερους από 300 εκατομμύρια εγγεγραμμένους χρήστες σε περισσότερες από 200 χώρες. Υπερτερεί σημαντικά έναντι των κύριων ανταγωνιστών του Viadeo (50 εκατομμύρια) and XING (12 εκατομμύρια).Σύμφωνα με την Πανελλήνια ετήσια Έρευνα του 2012 για τη συμπεριφορά των χρηστών των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης από το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου- ELTRUN, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, πάνω από 511.291 χρήστες του LinkedIn βρίσκονται στη Ελλάδα. Το LinkedIn χαρακτηρίζεται από ποικίλες λειτουργίες με κυριότερες: τη δημιουργία και την παρουσίαση του προφίλ των μελών, τη δυνατότητα λεπτομερούς παρουσίασης της εργασιακής εμπειρίας και αναλυτικού του εκπαιδευτικού υπόβαθρου τη δυνατότητα καταχώρησης προσωπικών πληροφοριών και ενδιαφερόντων τη δικτύωση και την αλληλεπίδραση με τα συνδεδεμένα μέλη, τη δυνατότητα παροχής συστάσεων (endorsement) από συναδέλφους, συνεργάτες και γενικότερα μέλη του δικτύου με τα οποία είναι κανείς συνδεδεμένος τη δημοσίευση και το διαμοιρασμό αναρτήσεων, παρουσιάσεων κλπ. To 2007 κέρδισε δύο βραβεία στον ετήσιο θεσμό Webby Awards στις κατηγορίες Services (υπηρεσίες) και Social Networking (Κοινωνική Δικτύωση). Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημο blog
Αλβέρτος του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Ο Αλβέρτος Α΄, τσεχ. Albrecht z Poděbrad z Minstrberka (3 Αυγούστου 1468 - 12 Ιουλίου 1511) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς (πολων.: Ζιέμπιτσε-Ολεσνίτσα) και κόμης του Κλάντσκο.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς (γιου του Γεωργίου της Βοημίας) και της Ούρσουλας του Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Το 1487 παντρεύτηκε τη Σαλώμη (1475/76-1514), κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και Γκροσγκλογκαου. Το 1488 οι αδελφοί του Γεώργιος Α΄ και Κάρολος Α΄ νυμφεύτηκαν επίσης κόρες του Ιωάννη Β΄. Έπειτα από το τέλος του πατέρα τους το 1498, οι τρεις αδελφοί κυβέρνησαν από κοινού αρχικά, αν και ο καθένας ζούσε στην Αυλή του: ο Αλβέρτος στο Κλόντσκο, ο Γεώργιος στο Ελς/Ολεσνίτσα και ο Κάρολος στο Μύνστερμπεργκ/Ζιέμπιτσε και μετά το 1530 στο νεόκτιστο κάστρο του στο Φράνκενσταϊν. Οι τρεις αδελφοί πώλησαν την κομητεία του Κλάντσκο το 1501 στον -μέλλοντα κουνιάδο τους- Ούλριχ κόμη του Χάρντεγκ. Ωστόσο διατήρησαν τον τίτλο του "κόμη του Κλάντσκο" για τους εαυτούς τους και τους απογόνους τους, ώσπου ο Οίκος τους εξέλιπε το 1647. Το 1502 απεβίωσε ο Γεώργιος και το 1511 απεβίωσε και ο Αλβέρτος, 43 ετών. Παντρεύτηκε το 1487 τη Σαλώμη των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζαγκάν και είχε τέκνο: Ούρσουλα 1498-1545, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ρήζενμπεργκ (απεβ. 1551). "Albrecht von Münsterberg", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, 1974, p. 487 (added entry in the article Johann II., Herzog von Glogau und Sagan) Hermann Markgraf (1881), "Johann II. (Herzog von Glogau und Sagan)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 14, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 402–409 (added entry in the article Johann II., Herzog in Schlesien und Herr zu Sagan) Arno Herzig, Małgorzata Ruchniewicz: Geschichte des Glatzer Landes, Hamburg-Wrocław, 2006, ISBN 3-934632-12-2, p. 54–59
Κλίβανος

Κλίβανος (αγγλ. furnace, heater) ονομάζεται οποιαδήποτε συσκευή, ή ιδιαίτερη διαμόρφωση ενός κλειστού χώρου (εγκατάσταση), που προορίζεται για χρήση θερμότητας, για διάφορους σκοπούς. Οι κλίβανοι είναι ειδικοί θερμοθάλαμοι που κατασκευάζονται με πυρίμαχα υλικά εντός των οποίων υποβάλλονται σε περιορισμένη θέρμανση διάφορα υλικά, συνηθέστερα όχι σε υψηλά επίπεδα θερμοκρασίας. Ιδιαίτερος τύπος κλιβάνων είναι οι λέβητες που χρησιμοποιούνται για θέρμανση ρευστών. Οι κλίβανοι θερμαίνονται με σχεδόν όλους τους δυνατούς τρόπους, με στερεά, υγρά και αέρια καύσιμα, με ατμό, ή ηλεκτρισμό, χαρακτηριζόμενοι εξ αυτών ανάλογα.

 Οι κλίβανοι διακρίνονται από διάφορες παραμέτρους που λαμβάνονται κάθε φορά υπόψη. ανάλογα της διάταξής τους στο χώρο ονομάζονται: κάθετοι, οριζόντιοι ή πλάγιοι, ανάλογα του είδους θέρμανσης σε "κλίβανοι άμεσης θέρμανσης" και "κλίβανοι έμμεσης θέρμανσης", ανάλογα της λειτουργίας διακρίνονται σε "συνεχούς λειτουργίας" και "περιοδικής λειτουργίας", ανάλογα του σκοπού λειτουργίας διακρίνονται σε κοινούς, βιομηχανικούς, απολυμαντικούς, αποστειρωτικούς, αναπαραγωγής (κωκ), βαφών, ανόπτησης κ.λπ.Οι κοινοί κλίβανοι στους οποίους περιλαμβάνονται οι κλίβανοι αρτοποποιίας καθώς και οι οικιακοί μαγειρικής επεκράτησε να λέγονται φούρνοι σε αντιδιαστολή των μεγάλων κλιβάνων των βιομηχανικών, των νοσοκομείων, των πλοίων, των ιατρικών και μικροβιολογικών εργαστηρίων, των χημικών εργαστηρίων κ.λπ. Ειδικότερα οι χειριστές των κλιβάνων ονομάζονται κλιβανείς.
Δημήτριος (υιός Γεωργίου Α΄ της Γεωργίας)

Ο Δημήτριος, γεωργιανά: დემეტრე Demetre, (απεβ. το 1042) από τον Οίκο των Βαγκρατιδών-Ιβηρίας ήταν πρίγκιπας της Γεωργίας και διεκδικητής του θρόνου της Γεωργίας. Ήταν ο μικρότερος γιος του Γεωργίου Α΄ της Γεωργίας από τη δεύτερη σύζυγό του Άλντα, κόρη του βασιλιά της Αλανίας.

 Μετά το τέλος του Γεωργίου Α΄, ορισμένοι Γεωργιανοί ευγενείς θέλησαν να ενθρονίσουν τον Δημήτριο αντί του ετεροθαλούς αδελφού του Βαγράτ Δ΄ (βασ. 1027–1072), αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Άλντα και ο Δημήτριος ζούσαν στο φέουδό τους στην Ανακοπία, μία οχυρωμένη θαλάσσια πόλη στην Αμπχαζία, που τους είχε κληροδοτήσει ο αείμνηστος βασιλιάς Γεώργιος Α΄. Οι προσπάθειες της μητέρας του Βαγράτ Δ΄, της Μαριάμ να κάνει τον Δημήτριο πιστό στο στέμμα, πήγαν μάταιες. Απειλούμενη από τον Βαγράτ Δ΄, η Άλντα αυτομόλησε στους Βυζαντινούς και παρέδωσε την Ανακοπία στον Αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό, ο οποίος τίμησε τον γιο της Δημήτριο με τον βαθμό του μαγίστρου. Αυτό συνέβη το 1033. Το 1039 ο Δημήτριος επέστρεψε στη Γεωργία με Βυζαντινά στρατεύματα. Ο Ο Λιπάριτ Δ΄ του γένους των Λιπαριτιδών, ο πιο ισχυρός ευγενής στη Γεωργία, υποστήριξε τον επαναστατημένο πρίγκιπα και ξεκίνησε αρχικά μία επιτυχημένη εκστρατεία κατά του στρατού του Βαγράτ Δ΄. Ωστόσο ο Δημήτριος απεβίωσε απροσδόκητα το 1042. Η Άλντα, με τον γιο τού Δημητρίου, τον Δαβίδ, κατέφυγαν στην πατρίδα της την Αλανία. Ο Γεωργιανός λόγιος του 18ου αι. πρίγκιπας Βαχούστι υποστηρίζει, ότι οι απόγονοι του Δαβίδ άκμασαν στην Αλανία και παρήγαγαν μία σειρά από τοπικούς πρίγκιπες, ένας από τους οποίους ήταν ο Δαβίδ Σοσλάν, ο δεύτερος σύζυγος της βασίλισσας Tάμαρ της Γεωργίας (βασ. 1184–1213). Ο Δημήτριος μπορεί επίσης να είχε μία κόρη, την Ειρήνη (απεβ. το 1108), την επίσημη ερωμένη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου στα μέσα της δεκαετίας του 1050 και στη συνέχεια σύζυγο τού σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού. Η Ανακοπία, που παραχωρήθηκε από την Άλντα και τον Δημήτριο στον Αυτοκράτορα, παρέμεινε υπό τη Βυζαντινή κυριαρχία, έως ότου ανακτήθηκε από τον γιο τού Βαγράτ Δ΄ και διάδοχο Γεώργιο Β΄ το 1074. Αυτό συνέβη μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ (1071). Τότε η Γεωργία, επωφελούμενη από την ήττα των Βυζαντινών στα χέρια των Σελτζουκιδών, ανέκτησε μία σειρά από βασικά εδάφη, που είχαν χαθεί στην Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 11ου αι., συμπεριλαμβανομένης της Ανακοπίας, καθώς και των φρουρίων που βρίσκονται στο θέμα της Ιβηρίας. Από τη σύζυγό του είχε τέκνα: Ειρήνη, επίσημη ερωμένη του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου στα μέσα της δεκαετίας του 1050 και στη συνέχεια η σύζυγος τού σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού. Δαβίδ, νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Αλανών. Άτον, βασιλιάς του Όσι (της Αλανίας). Γιαντάρον, βασιλιάς του Όσι. Δαβίδ Σοσλάν απεβ. 1207, νυμφεύτηκε την Τάμαρ των Βαγρατιδών-Ιβηρίας βασίλισσα της Γεωργίας.
ΕΛΑΪΣ

Η ΕΛΑΪΣ είναι ελληνική ανώνυμη εταιρεία με δράση στον ελαιοπαραγωγικό τομέα και θυγατρική της Unilever. Υπήρξε εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών από τις 26 Φεβρουαρίου 1941 έως το 2007.

 Το 1962 εκχωρήθηκε το 20% του μετοχικού της κεφαλαίου στην πολυεθνική εταιρεία Unilever Ν.V. Το 1970, συμπληρώνοντας 50 χρόνια λειτουργίας, η εταιρεία παρουσίασε τα υψηλότερα κέρδη στην ιστορία της, ενώ η συμμετοχή της Unilever από 20% αυξήθηκε σε 45%. Το 1982 η Unilever απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας Ελαΐς ΑΕ, ενώ από το 1984 άρχισε να δραστηριοποιείται και στον εισαγωγικό τομέα, φέρνοντας στην ελληνική αγορά προϊόντα του μητρικού ομίλου.Το 1991 η εταιρεία προχώρησε σε μια επένδυση που αυτοχρηματοδοτούνταν και δημιούργησε μονάδα φυσικού εξευγενισμού, βελτιώνοντας την ποιότητα των προϊόντων της και μειώνοντας παράλληλα το κόστος παραγωγής τους. Στα τέλη του 1998 απέκτησε από την εταιρεία Κίκιζας ΑΒΕΕ τα προϊόντα ντομάτας με την επωνυμία Pumaro και Πελαργός, καθώς και το εργοστάσιο παραγωγής τους στη Γαστούνη του Νομού Ηλείας έναντι 11,8.000.000.000₯χ.. Λίγο αργότερα εξαγόρασε και τα προϊόντα ντομάτας της βιομηχανίας ζυμαρικών Στέλλα ΑΕ αντί 398.000.000₯χ.. Επίσημη ιστοσελίδα Επίσημο Ιστολόγιο
Εθνική Καναδά (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Καναδά αντιπροσωπεύει τον Καναδά στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Καναδέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Canada Basketball).Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Κορέα το 1979.

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας του Καναδά σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας του Καναδά σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας του Καναδά σε Πρωταθλήματα Αμερικής: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας του Καναδά σε Παναμερικανικούς Αγώνες: Canada, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Canada Basketball, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)