IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάτω Βέρμιο Ημαθίας

Το Κάτω Βέρμιο ή Κάτω Σέλι είναι ορεινό χωριό του δήμου Βέροιας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 1.400 μέτρων. Θεωρείται ως ένα από τα ψηλότερα χωριά της Ελλάδας. Έχει μόνιμο πληθυσμό 75 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Το χωριό απέχει 24 χιλιόμετρα από Βέροια και 17 χιλιόμετρα από τη Νάουσα. Είναι χτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Βερμίου. Μέσα στα όρια του χωριού βρίσκεται το Εθνικό Χιονοδρομικό κέντρο Σελίου. Έχει θέα στην πεδιάδα της Ημαθίας, τον Θερμαϊκό κόλπο και τον ποταμό Αλιάκμονα.

 Ιδρύθηκε μεταξύ των ετών 1826-1835 από Βλάχους κτηνοτρόφους, που ήρθαν από τις περιοχές Αβδέλας και Σαμαρίνας. Όταν πρωτοϊδρύθηκε ως οικισμός, αποτελούνταν από δύο γειτονιές. Ο Α. Σινβέ το 1878 έγραψε ότι στο Σέλλιο, ζούσαν 200 Έλληνες. To 1900, 3.000 Βλάχοι Χριστιανοί ζούσαν στο χωριό. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1912 ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στο χωριό και το 1913 το Κάτω Σέλι παρέμεινε στην Ελλάδα. Τα στοιχεία από τις ελληνικές απογραφές δείχνουν μεγάλες διαφοροποιήσει. Στη δεκαετία του '20, ο πληθυσμός άρχισε να μεταναστεύει στα αστικά κέντρα. Το 1926 το όνομα του χωριού άλλαξε σε Κάτω Βέρμιο, αλλά η ονομασία Κάτω Σέλι χρησιμοποιείται ακόμα. Την καλοκαιρινή περίοδο και τις γιορτές, ο πληθυσμός αυξάνεται σημαντικά. Αποτελεί και χειμερινό θέρετρο χάρη στο χιονοδρομικό του κέντρο και τα μεγάλα ύψη χιονόπτωσης στην περιοχή. Ακόμη και σήμερα, αρκετοί από τους κατοίκους είναι Βλάχοι.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1950-51

Το Κύπελλο Κύπρου 1950-51 ήταν η 15η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1950-51. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για τέταρτη φορά στην ιστορία του.

 Στο κύπελλο Κύπρου 1950-51 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1950-51. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας. Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η ΕΠΑ. Ο τελικός διεξήχθη 18 Φεβρουαρίου 1951 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία αλλά διακόπηκε στα αρχικά στάδια λόγω βροχής. Ο επαναληπτικός διεξήχθη στις 25 Φεβρουαρίου 1951 στο ίδιο γήπεδο. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 7-0.Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ ΑΠΟΕΛ: Λέλλος Γεωργιάδης, Ανδρέας Παπαπέτρου «Παπάς», Λυκούργος Αρχοντίδης, Λοΐζος Παντελίδης, Ανδρέας Λαζαρίδης, Γεώργιος Σάββα «Κώτσιος», Ηρόδοτος Γρηγοριάδης, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», Μίκης Ιωαννίδης ΕΠΑ: Σταύρος Σπύρου «Μαύρος», Παπιέν Σταμπουλιάν, Τάκης Χριστοδουλίδης, Ντερβίς Πατούνας «Άραπ», Κώστας Πύργος, Κωστάκης Μάμας, Φρίξος Θαλασσέτης, Αράμ Τερζιάν, Ανδρέας Δρουσιώτης, Αλέξης Παπακωνσταντίνου, Αράμ Τσατιρτσιάν Σκόρερ: 22΄ 1-0 Ηρόδοτος Γρηγοριάδης, 35΄ 2-0 Μίκης Ιωαννίδης, 51΄ 3-0 Γεώργιος Σάββα «Κώτσιος», 59΄ 4-0 Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», 67΄ 5-0 Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», 69΄ 6-0 Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», 83΄ 7-0 Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος» «1950/51 Cyprus Cup». RSSSF. 24 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 25 Αυγούστου 2017. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 55. ISBN 9963-8720-1-8. Μελετίου, Γιώργος (2011). Κυπριακό ποδόσφαιρο 1900-1960. Λευκωσία: Power Publishing. σελίδες 174–175, 287. ISBN 978-9963-688-87-6. Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1950-51
Γκουίντο ντα Μοντεφέλτρο

Ο Γκουίντο, ιταλ.: Guido da Montefeltro (1223 - 29 Σεπτεμβρίου 1298) από τον Οίκο του Μοντεφέλτρο ήταν Ιταλός στρατιωτικός και κύριος του Ουρμπίνο. Έγινε μοναχός αργά στη ζωή του και καταδικάστηκε από τον Δάντη Αλιγκέρι στη Θεία Κωμωδία του επειδή έδωσε δόλιες συμβουλές.

 Γεννημένος στο Σαν Λέο, ήταν γιος του Mοντεφελτράνο Β΄ κοντοτιέρου και κυρίου του Ουρμπίνο. Ο Γκουίντο οδήγησε τους Γιβελλίνους της Ρομάνια στη νίκη επί των Γουέλφων στο Πόντε Σαν Πρόκολο το 1275. Αργότερα εκείνο το έτος κέρδισε μία νίκη επί των Mαλατέστα του Ρίμινι στο Ραβερσάνο, εκτοπίζοντας τους Mαλατέστα από την Τσεζένα. Τον επόμενο χρόνο ο Γκουίντo ήταν διοικητής (capitano) του Φορλί, με τον έλεγχο όλης της αντιπαπικής εξουσίας στη Ρομάνια. Ο Γκουίντο διοικούσε τους υπερασπιστές κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Φορλί το 1282-1283, ενάντια στις Γαλλικές δυνάμεις τις πιστές στον πάπα Μαρτίνο Δ΄. Αν και οι δυνάμεις του Γκουίντo προκάλεσαν μεγάλες απώλειες στους εχθρούς τους, τελικά το Φορλί έπεσε στις παπικές δυνάμεις, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της Ρομάνια να υποταχθεί στον παπικό έλεγχο. Ο Γκουίντο αποδέχτηκε την εξουσία του πάπα Ονώριου Δ΄ το 1286. Παρόλα αυτά, ο Γκουίντo επανήλθε στη δημόσια ζωή το 1288, όταν αφορίστηκε και έγινε διοικητής (capitano) των Γιβελίνων της Πίζας. Τα επόμενα χρόνια βοήθησε την Πίζα στον αγώνα της ενάντια στη Φλωρεντία και την πόλη του Ουρμπίνο ενάντια στην Τσεζένα. Το 1296 ο πάπας Βονιφάτιος Η΄ δέχθηκε τον Γκουίντο ξανά στην Εκκλησία και του έδωσε πίσω την κυριότητα του Μοντεφέλτρο. Την ίδια χρονιά μπήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα στο μοναστήρι της Ασίζης. Το 1298 ο Βονιφάτιος Η΄ κάλεσε τον Γκουίντo για συμβουλές, για να αντιμετωπίσει τους αγώνες του ενάντια στην οικογένεια Κολόννα, η οποία είχε αμφισβητήσει τη νομιμότητα της εκλογής του Bονιφατίου Η΄ και είχε βρει καταφύγιο σε ένα φρούριο στην Παλεστρίνα. Η συμβουλή του Γκουίντo ήταν να υποσχεθεί στους Κολόννα αμνηστία και μετά να αρνηθεί την υπόσχεση, μόλις βγουν από το φρούριό τους. Αυτή η συμβουλή είναι που οδήγησε τον Δάντη Αλιγκέρι να τοποθετήσει τον Γκουίντo στην Κόλαση. Στην Ωδή XXVII της Κόλασης, ο Γκουίντo αφηγείται ότι έδωσε απρόθυμα συμβουλές στον πάπα, μόνο αφού ο Βονιφάτιος Η΄ είχε συμφωνήσει να τον αθωώσει για το αμάρτημα της δόλιας συμβουλής του. Καθώς ο Γκουίντo αφηγείται την ιστορία του, μετά το τέλος του, ο Άγιος Φραγκίσκος έφτασε για να διεκδικήσει την ψυχή του στους σωσμένους, αλλά ένα μαύρο Χερουβείμ υποστήριξε την ανώτερη αξίωση της Κόλασης. Γιος του ήταν ο: Φρεντερίκο Α΄, που είχε γιο τον: Νόλφο π.1290-1364, κόμη του Μοντεφέλτρο. Lansing, Richard (επιμ. ), The Dante Encyclopedia (Νέα Υόρκη: Garland, 2000),(ISBN 0-8153-1659-3).
Ντεκαπέ

Ο όρος ντεκαπέ αναφέρεται σε παραδοσιακή τεχνική χρωµατισµού των ξύλων σε διάφορα έπιπλα, ιδίως για διακοσμητικούς λόγους. Ο τεχνικός όρος, ντεκαπέ, χρησιμοποιείται πιθανώς λανθασμένα για ορισμένα χαλυβδοελάσματα.

 Η τεχνική βρίσκει εφαρµογές στη βιοµηχανία επίπλων εξαιτίας του πολύ καλού αισθητικού αποτελέσµατος. Είναι μια ειδική τεχνική φινιρίσματος του ξύλου, στην οποία το υλικό βάφεται και στη συνέχεια τρίβεται με ιδιαίτερο τρόπο. Με την τριβή του, το υλικό αποκτά μία εμφάνιση σαν να είναι μεγάλης ηλικίας, δηλ. είναι μεν ολοκαίνουργια τα έπιπλα, αλλά μοιάζουν με παλιά. Το ντεκαπέ εφαρµόζεται αποκλειστικά και µόνο πάνω σε ξύλινες επιφάνειες. Εκείνα τα είδη που δύνανται να χρωµατιστούν µε την τεχνική - στυλ του ντεκαπέ είναι τα ανοιχτόπορα είδη, λ.χ. δρυς, δεσποτάκι (φράξος), καστανιά. Σκοπός της τεχνικής αυτής είναι να αναδειχτούν τα "νερά" του ξύλου. Τρίβεται πολύ καλά η ξύλινη επιφάνεια που πρόκειται να χρωµατιστεί (είτε με µε µεσαίο νο. γυαλόχαρτου ή με συρµάτινη βούρτσα). Σκοπός είναι να διανοιχτούν οι πόροι. Μετά ακολουθεί ξεσκόνισμα με επιμέλεια με χρήση μιας συρµατόβουρτσας. Έτσι τονίζεται περαιτέρω το όλο πορώδες του υλικού. Με γυαλόχαρτο, στη συνέχεια, λειαίνεται ελαφρά η επιφάνεια για να απομακρυνθούν οι ακίδες που πιθανά δηµιούργησε η συρµατόβουρτσα. Εκ νέου, ξεσκονίζεται καλά η ξύλινη επιφάνεια. Με κατάλληλο "πιστόλι" εφαρμόζεται ένα χέρι από υπόστρωµα είτε πολυουρεθάνης δύο συστατικών, ή είτε ακρυλικό. Αφήνεται η ξύλινη επιφάνεια για να ξηραθεί αργά (σημ. η αραίωση της λάκας γίνεται με διαλυτικό διάλυμα σε αναλογία 50:50). Μετά, τρίβεται εκ νέου η ξύλινη επιφάνεια ελαφρά, καθαρίζεται σχολαστικά, και µε σφουγγάρι περνιέται μία ειδική βαφή νερού. Όταν στεγνώσει το ξύλο, τότε εφαρμόζεται γυαλοχάρτισμα µε σύρµα ή με πανί και στη συνέχεια το καθαρίζεται. Τέλος, εφαρµόζεται ένα ακρυλικό βερνίκι ως σφραγιστικό.Σήμερα η εν λόγω τεχνική, λόγω της μόδας, έχει γίνει αρκετά διαδεδομένη ιδίως σε έπιπλα τραπεζαρίας, σαλονιού και κουζίνας. Ευαγγελάτου, Μαρία (2000). Επεξεργασία επιφανειών. 2ος Κύκλος (Τεχνικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια), Ο.Α.Ε.Δ. – Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων, Αθήνα, σελ. 225. Τσίποτας, Δημήτρης (2010). Συντήρηση και αποκατάσταση επίπλου. Διδακτικές σημειώσεις. ΤΕΙ Λάρισας, Τμήμα Σχεδιασμού και Τεχνολογίας Ξύλου - Επίπλου, Καρδίτσα, σελ. 87.
Hermès

Η Hermès είναι γαλλική εταιρία πώλησης ειδών πολυτελείας, ειδικευμένη στο δέρμα, στο μετάξι και το κασμίρι. Ιδρύθηκε το 1836 από τον Τιερρύ Ερμές ως μια εταιρία κατασκευής σελών και άλλων ειδών ιππασίας. Η Έμιλυ-Maurice Hermès, η διάδοχος του Τιερρύ, στις αρχές του 20ου αιώνα επέκτεινε τις δραστηριότητες της εταιρείας και σε άλλους τομείς και σύντομα καταξιώθηκε στο χώρο. Σήμερα καταστήματά της λειτουργούν σε όλο τον κόσμο ενώ στη λίστα των πελατών της συμπεριλαμβάνονται διάσημες προσωπικότητες από τον χώρο του θεάματος. Η έδρα της βρίσκεται στο Παρίσι, ενώ τα προϊόντα πωλούνται μέσω ενός δικτύου 250 καταστημάτων της Hermès σε όλο τον κόσμο.

 Η Hermès είναι διάσημη για την πώληση πολυτελών ειδών. Τα κύρια είδη είναι τα μεταξωτά μαντίλια, τα ακριβά αρώματα, οι γραβάτες και τα δερμάτινα είδη. Τα πιο διάσημα και ακριβά προϊόντα του οίκου είναι οι τσάντες Birkin και Kelly που πήραν το όνομά τους από τις διασημότητες που τις χρησιμοποιούσαν. Ανάλογα με το υλικό κατασκευής του μπορούν να φτάσουν σε δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Είναι χειροποίητες και η λίστα αναμονής φτάνει τα 2 ή και τα 6 χρόνια. Η Hermès συνεργάστηκε με την Bugatti για την δημιουργία μιας Veyron και πρόσφατα μιας Chiron που φέρει δέρμα και διακοσμητικά στοιχεία Hermès. Η συνεργασία των δύο εταιριών είναι πολύ παλιά. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-10-08 στο Wayback Machine.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας (σλαβομακεδονικά: Прва македонска Фудбалска Лига‎, Prva Makedonska Fudbalska Liga, 1. MFL ή Prva Liga) ή αλλιώς Πρβα Λίγκα, διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε την περίοδο 1992-93 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Βόρεια Μακεδονία. Ως το 1992 οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας χωρίς να το κατακτήσουν ποτέ. Η Πρβα Λίγκα συγκροτείται από 12 ομάδες. Η πρωταθλήτρια συμμετέχει στους προκριματικούς γύρους του Τσάμπιονς Λιγκ.

 1992-93: Βαρντάρ 1993-94: Βαρντάρ 1994-95: Βαρντάρ 1995-96: Σίλεκς 1996-97: Σίλεκς 1997-98: Σίλεκς 1998-99: Σλόγκα 1999-00: Σλόγκα 2000-01: Σλόγκα 2001-02: Βαρντάρ 2002-03: Βαρντάρ 2003-04: Πομπέντα 2004-05: Ραμποτνίσκι 2005-06: Ραμποτνίσκι 2006-07: Πομπέντα 2007-08: Ραμποτνίσκι 2008-09: ΦΚ Μασεντόνια Γκόρτσε Πετρόφ 2009-10: Ρενόβα 2010-11: Σκεντίγια 2011-12: Βαρντάρ 2012-13: Βαρντάρ 2013-14: Ραμποτνίσκι 2014-15: Βαρντάρ 2015-16: Βαρντάρ 2016-17: Βαρντάρ 2017-18: Σκεντίγια 2018-19: Σκεντίγια 2019-20: Βαρνταρ 2020-21: Σκεντίγια 2021-22: Σκούπι (πρώην Σλόγκα Γιούγκομαγκνατ Σκοπίων) 2022-23: Στρούγκα Τριμ Επίσημη ιστοσελίδα
Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών

Η Γ' Εθνική κατηγορία μπάσκετ των αντρών είναι η τέταρτη κατηγορία στην πυραμίδα του πρωταθλήματος. Οι ομάδες προβιβάζονται στην Β εθνική ενώ αντίστοιχα υποβιβάζονται στις τοπικές κατηγορίες. Ξεκίνησε πειραματικά την περίοδο 1985-86. Διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Οι ομάδες της Γ' εθνικής δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας και μετέχουν η κάθε μία τους στο κύπελλο της Τοπικής Ένωσης, όπου υπάρχει, στην οποία ανήκουν.

 Η Γ' Εθνική κατηγορία μπάσκετ των αντρών ξεκίνησε πειραματικά υπό τη μορφή τουρνουά τις περιόδους 1985-86 και 1986-87, μετά την αναδιάρθρωση όλων των κατηγοριών που επιχειρήθηκε τη χρονιά εκείνη, ενώ από την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε ως επίσημη κατηγορία. Τις περιόδους 1987-88 και 1988-89, διεξήχθη με προκριματική φάση σε 6 ομίλους (3 Νότιας και 3 Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας) και τελική φάση δύο ομίλων, από την οποία προέκυψαν οι "υπερπρωταθλητές" Νοτίου και Βορείου ομίλου. Από την περίοδο 1989-90 διεξάγεται σε 4 ομίλους (2 Νότου και 2 Βορρά) με συμμετοχή 14 ομάδων σε κάθε όμιλο (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και οι 4 πρωταθλήτριες προβιβάζονται αυτόματα στη Β' εθνική κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2009 η Ε.Ο.Κ. αποφάσισε τη μείωση των ομίλων της Γ' Εθνικής Κατηγορίας από τέσσερις σε δύο των δεκαέξι ομάδων ο καθένας από την σεζόν 2010-11.Αυτό τελικά δεν πραγματοποιήθηκε και το πρωτάθλημα συνεχίστηκε σε τέσσερις ομίλους. Η σεζόν 2019-20 διακόπηκε πρόωρα εξαιτίας της πανδημίας του covid-19 με την ανακήρυξη των πρωταθλητών και των ομάδων που ανέβηκαν. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξαιτίας αυτού του γεγονότος. Η Γ εθνική της σεζόν 2020-21 πραγματοποιείται σε 6 ομίλους. Από το τέλος της σεζόν 1991-1992 διεξάγεται μπαράζ ανόδου στην Γ εθνική μεταξύ των πρωταθλητών Τ.Ε. Λέσβου, Τ.Ε. Σάμου, Τ.Ε. Χίου, Τ.Ε. Δωδεκανήσου και Ε.Σ.Κ. Κυκλάδων. Η επίσημη ιστοσελίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Πρωταθλητές Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, πληροφορίες στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Άνω Αμπέλα Σερρών

Η Άνω Αμπέλα ή Άνω Αμπέλια ή Αμπελοχώρι, έως το 1927 γνωστή ως Ινανλή, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 280 μέτρων, στους δυτικούς πρόποδες των όρων Βροντούς, σε απόσταση 3 χλμ. νοτιοανατολικά από το Σιδηρόκαστρο Σερρών και 2 χλμ. ανατολικά από το χωριό Κάτω Αμπέλα Σερρών.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 16 σπίτια και 40 μουσουλμάνους κατοίκους, ενώ η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 260 Τούρκους κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, ο οικισμός αναφέρεται ως μουσουλμανικός. Σε υπολογισμούς που εξέδωσε, το έτος 1919, η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912 αναφέρονται 240 μουσουλμάνοι, ενώ κατά τον Αύγουστο του 1915, 220 μουσουλμάνοι κάτοικοι. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και το 1920 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σιδηροκάστρου. Με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν και το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Άνω Αμπέλια. Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, τη δεκαετία του 1920 εγκαταστάθηκαν στην Άνω Αμπέλα τουλάχιστον 40 οικογένειες προσφύγων. Ο οικισμός καταργήθηκε τυπικά το 1951, όταν έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές. Σήμερα, στην τοποθεσία του εγκαταλελειμμένου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Κάλαθος με Αλκαίο και Σαπφώ

Ο κάλαθος του Βρύγου με τον Αλκαίο και την Σαπφώ είναι εξαίρετο δείγμα αρχαίας ελληνικής αγγειογραφικής τέχνης. Βρέθηκε στον Ακράγαντα και εκτίθεται στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή του Μονάχου.

 Το αγγείο είναι υψηλό στενόμακρο χωρίς κοιλιά, ενώ η διάμετρός του διευρύνεται προς τα επάνω. Έχει δύο λαβές στην κορυφή και μια εκροή στην βάση του. Η αγγειογραφία του εικονίζει έναν ψηλό ευθυτενή ιστάμενο άνδρα. Φοράει ποδήρη χιτώνα χωρίς μανίκια από λεπτό ύφασμα που αφήνει να διακρίνονται τα χαρακτηριστικά του σώματός του. Πάνω από τον χιτώνα φοράει κοντό μανδύα από χοντρότερο ύφασμα. Η κόμη του είναι μπουκλωτή μακρυά, που συνδυάζεται από μακρά περιποιημένη γενειάδα. Κρατάει επτάχορδη λύρα στο αριστερό χέρι και φαίνεται να αγγίζει τις χορδές με τα δάκτυλα. Στο δεξί κρατάει το πλέκτρον. Το κεφάλι είναι σκυμμένο, ενώ από το στόμα του αναδύονται ήχοι. Μπροστά του, δεξιά στέκει μια γυναίκα, επίσης υψηλής κορμοστασιάς, ντυμένη με χιτώνα και μανδύα, όπως και ο άνδρας. Η κεφαλή είναι στεφανωμένη με ταινία, τα μαλιά καταλήγουν σε μακριές μπούκλες και είναι στολισμένα με φύλλα. Η γυναίκα κρατάει και αυτή μια οκτάχορδη λύρα στο αριστερό της χέρι, και το πλέκτρον στο δεξί. Η αγγειογραφία φέρει επίσης τις επιγραφές «ΑΛΚΑΙΟΣ» και «ΣΑΦΟ» που εκδηλώνει την ερμηνεία των εικονιζόμενων προσώπων. Η Σαπφώ είναι σκυμμένη προς τα δεξιά και έτοιμη να εγκαταλείψει την σκηνή, ίσως κάποιον διαγωνισμό τραγουδιού. Όττο Γιαν (1813 - 1869) (1861). Über Darstellungen griechischer Dichter auf Vasenbildern. Leipzig. σελίδες 706 και πίνακας 4. Ανακτήθηκε στις 14 Μαΐου 2011.
Live at the Hollywood Bowl

Live at the Hollywood Bowl είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Elektra Records". Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε στις 5 Ιουλίου 1968 στο "Hollywood Bowl" του Λος Άντζελες. Η συναυλία ήταν χαρακτηριστική για την εμφάνιση του τραγουδιστή Τζιμ Μόρισον, ο οποίος βρισκόταν υπό την επήρεια LSD. Το συγκεκριμένο άλμπουμ επανεκδόθηκε το 2012 σε μορφή DVD με είκοσι κομμάτια και τίτλο "Live at the Bowl '68".

 1. Wake Up (Van Morrison) - 1:40 2. Light My Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 8:15 3. The Unknown Soldier (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 4:23 4. A Little Game (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 1:22 5. The Hill Dwellers (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 2:20 6. Spanish Caravan (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 1:19 7. Light My Fire (Morrison, Krieger, Manzarek, Densmore) - 3:24 Live at the Hollywood Bowl (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1987 Το Live at the Hollywood Bowl ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Τζιμ Μόρισον - φωνητικά Ρόμπι Κρίγκερ - κιθάρα, φωνητικά Ρέι Μάνζαρεκ - πλήκτρα, πιάνο, μπάσο Τζον Ντένσμορ - τύμπανα Live at the Hollywood Bowl - The Doors | Songs, Reviews, Credits, Awards | Allmusic The Doors' John Densmore recalls 1968 Hollywood Bowl performance Hollywood Bowl | The Doors
Ευγένιος, αρχιδούκας της Αυστρίας

O Ευγένιος (γερμ. Eugen von Habsburg-Lothringen, erzherzog von Österreich, 21 Μαΐου 1863 - 30 Δεκεμβρίου 1954) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.

 Ο Ευγένιος Φερδινάνδος Πίος Βερνάρδος Φήλιξ Μαρία γεννήθηκε στο Κάστρο Γκρος Ζέελοβιτς (νυν Ζιντλοχόβιτσε), κοντά στο Μπρνο της Τσεχίας και ήταν ο τρίτος γιος του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας και της Ελισάβετ Φραγκίσκης των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Ιωσήφ, Παλατινού (Κόμη) της Ουγγαρίας. Είχε αυστηρή αγωγή στο Γκρος Ζέελοβιτς· το καλοκαίρι πήγαινε στο Γκμουντ για διακοπές. Στο Ανάκτορο Αλβέρτου της Βιέννης έμαθε στρατιωτικά θέματα, γλώσσες, μουσική και ιστορία της Τέχνης. Όπως και ο πρωτότοκος αδελφός του Φρειδερίκος, εισήλθε στο στρατό και το 1877 έγινε λοχαγός. Συμμετείχε σε μακρές στρατιωτικές ασκήσεις. Το 1882, αφού εξετάστηκε από μία επιτροπή, παρακολούθησε τη στρατιωτική Ακαδημία στο Βήνερ Νόιστατ (1883-85) και αποφοίτησε πλήρως εκπαιδευμένος. Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Με την κατάλυση της μοναρχίας ο Ευγένιος εγκαταστάθηκε στη Λουκέρνη και μετά στη Βασιλεία, όπου ζούσε σε ένα ξενοδοχείο (1918-34). Για να διευκολύνει το Τευτονικό Τάγμα, παραιτήθηκε από μέγας Μάγιστρος. Το 1934 έμεινε στη μονή του Τάγματος, στο Γκούμπολντσκιρχεν, κοντά στη Βιέννη. Συμμετείχε σε μοναρχικές συναθροίσεις, συναντήσεις παλαιμάχων και επανεντάχθηκε στην υπηρεσία της δυναστείας. Το 1938, με την Προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία, το Τευτονικό Τάγμα διαλύθηκε και οι ιδιοκτησίες του κατασχέθηκαν. Με την παρέμβαση υψηλόβαθμων στρατιωτικών έλαβε ένα σπίτι στο Χήτσινκ, όπου επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1945 διέφυγε στο Τυρόλο, όπου έλαβε από τις Γαλλικές δυνάμεις κατοχής μία μικρή βίλλα στο Ίγκλς. Το 1953 όλο το Ίννσμπρουκ εόρτασε τα 90α γενέθλια του στρατάρχη. Απεβίωσε το επόμενο έτος στο Μεράν, τότε μέρος της Ιταλίας, με γύρω του αδελφούς από το Τάγμα του. Τάφηκε στο Ναό του Αγίου Ιακώβου στο Ίννσμπρουκ, δίπλα στον Μαξιμιλιανό Γ΄, αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας και μεγάλο Μάγιστρο του Τευτονικού Τάγματος. Rác, Robert. Arcivévoda Evzen Habsbursko-lotrinský 1863-1954: velmistr Rádu nemeckých rytíru. Sovinec/Eulenburg: Esmedia, 2005. Schildenfeld, Zoë von. Erzherzog Eugen, 1863-1963: ein Gedenkbuch. Innsbruck: F. Rauch, 1963. Chisholm, Hugh, ed. (1922). "Eugene, Archduke". Encyclopædia Britannica (12th ed.). London & New York.
Χόπι

Οι Χόπι είναι μια φυλή ιθαγενών της Αμερικής που ζουν κυρίως σε μια δημόσια έκταση που τους έχει παραχωρηθεί στη βορειοανατολική Αριζόνα. Η έκταση αυτή περιβάλλεται από την περιοχή των Ναβάχο. Ορισμένοι Χόπι ζουν σε ανάλογη έκταση στον ποταμό Κολοράντο.

 Η ονομασία Χόπι είναι συντομευμένη μορφή του τίτλου που χρησιμοποιούν για τους ίδιους: Hopituh Sinom, «ο λαός των Χόπι». Η αντίληψη των Χόπι είναι βαθιά ριζωμένη στους κανόνες ηθικής, τη θρησκεία και την πνευματικότητα της φυλής. Η αντίληψη αυτή αντικατοπτρίζει μια γενική ευλάβεια και σεβασμό για όλα τα πράγματα, καθώς και την ειρηνική συμβίωση μαζί τους. Οι Χόπι είναι οργανωμένοι σε μητριαρχικές φυλές. Όταν ένας άντρας παντρεύεται, τα παιδιά από τη σχέση αυτή ανήκουν στη φυλή της συζύγου του. Μια από τις εξέχουσες φυλές των Χόπι είναι η Φυλή της Αρκούδας. Σε σύγκριση με τις περισσότερες φυλές ερυθρόδερμων της Αμερικής, οι Χόπι διατηρούν και συνεχίζουν τις παραδόσεις του πολιτισμού τους, αν και σίγουρα επηρεάζονται από το σύγχρονο πολιτισμό. Μετά τον ηλεκτρισμό και τα μεταφορικά μέσα που ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν, οι Χόπι μετεξελίσσονται μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, καθώς πολλοί από αυτούς αναζητούν εξωτερικά επαγγέλματα ή κερδίζουν χρήματα από το εμπόριο αντικειμένων λαϊκής τέχνης, όπως χαρακτικά, πήλινα αγγεία και αργυρά σκεύη. Βασισμένη σε αντιλήψεις της φυλής Χόπι είναι η τριλογία των ταινιών: Koyaanisqatsi:Life out of balance Powaqqatsi: Life in Transformation Naqoyqatsi: Life as war Μυθολογία Χόπι Επίσημη ιστοσελίδα της Φυλής Χόπι
Αγκάφια των Ρως

Η Αγάφια Σβιατοσλάβνα, ρωσ. Агафия Святославна Русь, ελλην. Αγάθη (1190-95 - μετά τις 31 Αυγούστου 1247/2 Ιουνίου 1248) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν κόρη πρίγκιπα των Ρως και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μαζοβίας & υψηλή δούκισσα της Πολωνίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Σβιατοσλάβ Γ΄ πρίγκιπα των Ρως (γιου του Ιγκόρ/Γιούρι πρίγκιπα του Πούτιβλ, Νόβγκοροντ-Σεβέρσκ, Τσερνίχιβ) και της Γιαροσλάβας Ρουρίκοβνας, κόρης του Ρούρικ Ροστισλάβιτς πρίγκιπα του Νόβγκοροντ, Τσερνίγκοβ & μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Παντρεύτηκε το 1207-10 τον Κορράδο Α΄ των Πιαστ δούκα της Μαζοβίας & υψηλό δούκα της Πολωνίας και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ Α΄ 1208-1248, δούκας τού Σανντομίες, τού Ντόμπζινι, της Μαζοβίας. Καζιμίρ Α΄ π. 1211-1267, δούκας της Κουγιάβια, τού Τσερσκ, της Βέντιστσα, τού Ντόμπζινι. Σιέμοβιτ Α΄ π. 1224/8-1262, δούκας τού Τσερσκ, της Μαζοβίας, του Σιέρατς. Ευδοξία γενν. π. 1215-25, παντρεύτηκε τον Ντήτριχ Α΄ κόμη της Μπρένα & Βέττιν. Λουντμίλα, μάλλον μοναχή Νορμπερτίνα (των λευκών ιερέων τού Πρεμοντρέ) στο Πουότσκ. Ζιεμόμισλ π. 1220- 1241, απεβ. 21 ετών. Σαλομέα π. 1220/5-1268, μάλλον μοναχή (των πενήτων) της Αγ. Κλάρας στη Σκάουα. Γιούντιτ/Ιουδήθ π. 1222/7-1257/63, παντρεύτηκε πρώτα τον Μιέσκο Β΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Παχύ δούκα τού Οπόλε-Ρατσίμπους και μετά τον Ερρίκο Γ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Λευκό, δούκα του Βρότσλαφ. Ντουμπράβκα π. 1230-1265. Μιέσκο πριν το 1236-πριν το 1238, απεβ. 2 ετών. Berend, Nora; Urbańczyk, Przemysław; Wiszewski, Przemysław (2013). Central Europe in the High Middle Ages: Bohemia, Hungary and Poland, c.900–c.1300. Cambridge University Press. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Agafia of Volhynia, High Duchess of Poland στο Wikimedia Commons
Ελίας φαν ντεν Μπρουκ

Ο Ελίας φαν ντεν Μπρουκ (Elias van den Broeck, 1649, Αμβέρσα – τάφηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1708, Άμστερνταμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ανθέων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

 Σύμφωνα με το RKD, το 1665 έγινε μαθητής του Κορνέλις Κικ (Cornelis Kick) στο Άμστερνταμ και το 1669 έγινε μαθητής του Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ στην Ουτρέχτη. Καταγράφεται σε έγγραφο που αναφέρει την πρόθεσή του να πάει στην Ιταλία το 1672 (που μπορεί να μην έγινε). Το 1673 συνόδευσε τον ντε Χέιμ στην Αμβέρσα, όπου έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά εκεί. Το 1685 επέστρεψε στο Άμστερνταμ, όπου έζησε «έξω από την πύλη της Ουτρέχτης στον Άμστελ πέρα από το Bergenvaarderskamer ». Ο μαθητής του Φίλιπ φαν Κάουβενμπεργκ (Philip van Kouwenbergh) έγινε επίσης καλός ζωγράφος ανθέων. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, γεννήθηκε στην Αμβέρσα και ήταν ο πρώτος και καλύτερος μαθητής του Ερνστ Στούφεν (Ernst Stuven), του οποίου τα έργα έδειχναν την επιρροή του ντε Χέιμ και ζωγράφισε κάθε λογής λουλούδια, βότανα, φίδια και σαλαμάνδρες. Έμενε έξω από την πύλη της Ουτρέχτης στο Μόλενπαντ στο Άμστερνταμ όπου διατηρούσε κήπο για τις ανάγκες του εργαστηρίου του. Ο Χαουμπράκεν ισχυρίζεται ότι απεβίωσε το 1711. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Christie's (Circle of Elias van den Broeck) Elias van den Broeck (Βιογραφία και επιλεγμένα έργα)
Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο

Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο (Πορτογαλική προφορά: ˈvilɐ ˈfɾɐ̃kɐ ðu ˈkɐ̃pu) είναι πόλη και δήμος στο νότιο μέρος του Σάο Μιγκέλ στις Αζόρες, μια αυτόνομη περιφέρεια της Πορτογαλίας. Το 2011 ο πληθυσμός του δήμου ήταν 11.229 άτομα, σε μια έκταση 77.97 τ.χλμ. Η κυρίως πόλη που ενσωματώνει και τις αστικοποιημένες ενορίες Σάο Μιγκέλ και Σάο Πέδρο έχει 4.100 κατοίκους.

 Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο εμφανίζει το δημοτικό της σύνθημα Quis sicut deus?, στη σημαία και στο εθνόσημό της. Η λατινική αυτή φράση σημαίνει "Ποιος είναι σαν τον Θεό", αναφερόμενος στον Άγιο Μιχαήλ τον Αρχάγγελο από τον οποίο πήρε το όνομα του το νησί Σάο Μιγκέλ. Στα εβραϊκά το όνομα Μιχαήλ σημαίνει "αυτός που είναι σαν τον Θεό". Η πόλη ιδρύθηκε στα μέσα του 15ου αιώνα από τον Γκονσάλου Βαζ Μποτέλιου. Το 1472 η πόλη έγινε βίλα (κωμόπολη). Σύντομα έγινε ο μεγαλύτερος οικισμός και η έδρα της διοίκησης του νησιού Σάο Μιγκέλ. Η μεγαλύτερη τραγωδία για τις Αζόρες έγινε στις 20 Οκτωβρίου 1522 όταν ένας βίαιος σεισμός χτύπησε την περιοχή της Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο, την τότε πρωτεύουσα του αρχιπελάγους και τον σημαντικότερο οικισμό σε όλες τις Αζόρες. Κατά την διάρκεια του σεισμού και της επακόλουθης κατολισθήσεως, σκοτώθηκαν 5.000 άτομα. Ο τότε καπετάνιος-δονατάριος Ρούι Γκονσάλβες ντα Κάμαρα Β΄ διέφυγε της τραγωδίας. Παραθέριζε στην θερινή του οικία στην Λαγκόα την στιγμή της τραγωδίας. Πολλοί κάτοικοι θάφτηκαν κάτω από την κατολίσθηση και τα συντρίμμια. Λόγω της καταστροφής, η πρωτεύουσα του Σάο Μιγκέλ έγινε η Πόντα Ντελγκάντα, όπου ο καπετάνιος-δονατάριος εγκατέστησε την διοίκηση του σε μια κατοικία κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ παραχώρησε καθεστώς πόλης στην Πόντα Ντελγκάντα στις 2 Απριλίου 1546, προσελκύοντας περισσότερους κατοίκους και αυξάνοντας το εμπόριο.Μετά την ναυμαχία της Πόντα Ντελγκάντα το 1582 έξω από τις ακτές του Σάο Μιγκέλ, οι Ισπανοί νικητές εκτέλεσαν εκατοντάδες γάλλους και πορτογάλους αιχμαλώτους στην πόλη. Η πόλη άρχισε να ευημερεί ξανά από τον 18ο αιώνα με τις φυτείες πορτοκαλιού και έπειτα από την παραγωγή ανανάδων.
Φάρος του Χελ

Ο Φάρος του Χελ είναι ενεργός φάρος στην πόλη Χελ, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας στην Πολωνία. Βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Χερσονήσου του Χελ και κατευθύνει την κυκλοφορία των πλοίων στον Κόλπο του Γκντανσκ αλλά και στον Κόλπο του Πουτσκ.

 Ο φάρος στο Χελ έχει τις ρίζες του στον 16ο αιώνα όταν άναβε φωτιά στον πύργο της εκκλησίας σε ύψος 116 ποδιών για να καθοδηγήσει πλοία. Η κατασκευή κάηκε. Το 1638 οι ντόπιοι ζήτησαν από τις αρχές του Γκντανσκ να χτίσουν έναν φάρο στη χερσόνησο. Μετά από συζήτηση, μια ξύλινη κατασκευή ανεγέρθηκε γύρω στο 1640, με εμβέλεια περίπου 9,5 χιλιομέτρων. Το 1667 κάηκε και αυτή. Δύο περαιτέρω προσπάθειες κατασκευής απέτυχαν επίσης. Ωστόσο, η ναυτιλία σε αυτή την περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας παρέμενε επικίνδυνη, έτσι γύρω στο 1790 έγινε άλλη μια προσπάθεια. Διατέθηκε ένας χώρος, συμπεριλαμβανομένης της κατοικίας φαροφύλακα. Το φως έπρεπε να είναι αναμμένο κάθε μέρα. Αν και η αποτελεσματικότητα βελτιώθηκε, ο φάρος σύντομα αντιμετώπισε το πρόβλημα της συσκότισης από τα δέντρα. Η κατασκευή του πρώτου φάρου από τούβλα ξεκίνησε το 1806. Λόγω των εμφυλίων πολέμων η προσπάθεια κράτησε μέχρι το 1826.Ο φάρος από τούβλα δεν ήταν αρκετά ψηλός και τα πλοία συνέχισαν να βυθίζονται μεταξύ Γιαστάρνια και Χελ. Τοποθετήθηκε ένα κανόνι στο φάρο, που πυροδοτούνταν κάθε τέσσερα λεπτά, ως ηχητικό σήμα. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που ο πυροβολητής πέθανε το 1910. Μια πέτρα θυμίζει το γεγονός μέχρι σήμερα. Ακολούθησαν περισσότερες βελτιώσεις. Η πηγή φωτός άλλαξε σε μια λάμπα παραφίνης και η δομή ανακαινίστηκε. Το ηλεκτρικό φως εγκαταστάθηκε το 1938 με τη μορφή λαμπτήρα 3000 βατ. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί αποφάσισαν να γκρεμίσουν τη δομή, καθώς αποτελούσε έναν τέλειο στόχο για αεροπορικές επιδρομές. Το 1942, οι Γερμανοί διέταξαν τους ντόπιους να κατασκευάσουν νέο φάρο. Στεκόταν 10 μέτρα νοτιοανατολικά από το παλιό (τώρα γκρεμισμένος). Η νέα δομή ήταν μοντέρνα, με ηλεκτρισμό και λειτουργεί μέχρι σήμερα.Ο πύργος των 40,8 μέτρων είναι βαμμένος κόκκινος και έχει οκταγωνικό σχήμα. Η πηγή φωτός είναι ένας λαμπτήρας 1.000 βατ, τοποθετημένος 38,5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, με εμβέλεια 27 χιλιόμετρα. Ο φάρος είναι επίσης μέρος ενός συστήματος ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας. Ο φάρος είναι τουριστικό αξιοθέατο και είναι ανοιχτός στο κοινό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Εκτός από τον ίδιο τον φάρο, σώζονται μερικά αντικείμενα φαροφυλάκων, τα οποία χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα. Κοιτάζοντας δυτικά, στην ενδοχώρα, μπορεί κανείς να δει τον Σουηδικό Λόφο με έναν παλιό φάρο που χτίστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να αντικαταστήσει αυτόν που καταστράφηκε στο Χελ την ίδια στιγμή. Οι Φάροι της Πολωνίας Urząd Morski w Słupsku Αρχειοθετήθηκε 2019-12-17 στο Wayback Machine. (πολωνικά) Φάρος του Χελ - Latarnia morska (Hel) στο polska-org.pl (πολωνικά) Χελ – Ταξιδιωτικός οδηγός στο Wikivoyage
Φερδινάνδος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος

Ο Φερδινάνδος, γερμ. Ferdinand (6 Οκτωβρίου 1577 - 13 Σεπτεμβρίου 1650) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πρίγκιπας-εκλέκτορας-αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1612-50) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Χίλντεσταϊν, Λιέγης, Μύνστερ και Παντερμπόρν.

 Γεννήθηκε στο Μόναχο και ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ δούκα της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Οι γονείς του αποφάσισαν νωρίς ότι θα ακολουθούσε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και τον έστειλαν στο Ιησουιτικό Κολέγιο του Ίνγκολστατ για σπουδές το 1587. Γρήγορα έγινε κοσμήτορας (canon) του Μάιντς, Κολωνίας, Βύρτσμπουργκ, Τρίερ, Ζάλτσμπουργκ και Πασάου. Το 1595 έγινε πρίγκιπας-πρύτανης (provost) του Μπέρχτεσγκαντεν και βοηθός του θείου του Ερνέστου αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.
Εθνική Ινδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 25 Ιανουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ινδίας αντιπροσωπεύει την Ινδία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ινδίας (Basketball Federation of India).

 Μέχρι σήμερα η Ινδία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1970, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της SABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Νότιας Ασίας.Επίσης, η Ινδία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νότιας Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ινδίας σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Ασιατικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ινδίας σε Ασιατικούς Αγώνες: Εθνική Ινδίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) India, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Basketball Federation of India, επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Λουτγκάρδη του Λουξεμβούργου

Η Λουτγκάρδη, γερμ.: Lutgardis von Luxemburg, επίσης γνωστή ως Liutgardis, Liutgarde και Lutgard, (955 - π. 1005 ή ενδεχομένως αργότερα) από τον Οίκο του Αρντέν-Λουξεμβούργου ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ολλανδίας. Ήταν επίτροπος της Ολλανδίας από το 993 έως το 1005 κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του γιου της.

 Ήταν κόρη του Ζήγκφρηντ κόμη του Λουξεμβούργου και της Χέντβιχ του Νόρντγκαου. Αδελφή της ήταν η αγία Κουνιγούνδη του Λουξεμβούργου. Παντρεύτηκε τον Αρνούλφο κόμη της Ολλανδίας. Μετά το τέλος τού συζύγου της το 993, έγινε επίτροπος της Ολλανδίας κατά την ανηλικιότητα του γιου της Ντιρκ Γ΄. Διατήρησε τον έλεγχο της κομητείας με την υποστήριξη του πρώην γαμπρού της Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας. Στις 20 Σεπτεμβρίου 993 η Λιουτγάρδη δώρισε τις ιδιοκτησίες της στο Ρύγκε στο αβαείο του Αγ. Πέτρου στη Γάνδη, για την ψυχή του συζύγου της. Σύμφωνα με το Χρονικό του Τήτμαρ, πιθανώς τον Ιούνιο του 1005 έκανε ειρήνη με τους Δυτικούς Φρίσιους μέσω της διαμεσολάβησης του Ερρίκου Β΄ της Γερμανίας. Ο γιος της κηρύχθηκε ανήλικος το 1005, έτσι έληξε η επιτροπεία της. Η ημερομηνία τέλους της Λουτγάρδης δεν είναι ξεκάθαρη, καθώς οι πηγές αλληλοσυγκρούονται, συμπεριλαμβανομένης των Χρονικών του Εγκμουντάνι: μπορεί να ήταν το 1005 ή ακόμα και αργότερα. Τάφηκε στο Έχμοντ. Παντρεύτηκε τον Αρνούλφο κόμη της Ολλανδίας και είχε τέκνα: Ντίρκ Γ΄ π.982-1039, κόμης της Ολλανδίας, για τον οποίο ενήργησε ως επίτροπος από το 993 έως το 1005 Ζήγκφρηντ (985–1030), παντρεύτηκε την Tέτμπουργκα (γενν. 985). Aδελίνα π.990-π.1045, παντρεύτηκε πρώτα τον Βαλδουίνο Β΄ κόμη του Μπουλόν και μετά τον Ανγκυεράν Α΄ κόμη του Ποντιέ.
St. Vincent (άλμπουμ)

Το "St. Vincent" είναι το τέταρτο άλμπουμ της St. Vincent. Κυκλοφόρησε στις 24 Φεβρουαρίου του 2014 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 25 Φεβρουαρίου στις ΗΠΑ από τις Loma Vista και Republic Records. Παραγωγός είναι ο John Congleton. Στο άλμπουμ εμφανίζονται ο ντράμερ των Sharon Jones & The Dap-Kings, Homer Steinweiss και ο ντράμερ των Midlake, McKenzie Smith. Τα κομμάτια συντέθηκαν και έγιναν demo από την St. Vincent στο Όστιν του Τέξας και ηχογραφήθηκαν στα Elmwood Studios στο Ντάλας του Τέξας. Το άλμπουμ κέρδισε το βραβείο Grammy για το καλύτερο εναλλακτικό άλμπουμ το 2015 κάνοντας την St. Vincent τη δεύτερη γυναίκα που ΄χει κερδίσει αυτό το βραβείο μετά την Σινέντ Ο' Κόνορ.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από την Annie Clark (St. Vincent) Εκτός από το βραβείο Grammy το άλμπουμ πέτυχε και τα εξής: Annie Clark – φωνή, κιθάρα Homer Steinweiss – ντραμς στα κομμάτια 1, 3, 4, 5, 6, 10 Bobby Sparks – minimoog στο συνθεσάιζερ Daniel Mintseris – συνθεσάιζερ, πιάνο, αρπίχορδο στο "Severed Crossed Fingers" Ralph Carney – κόρνο στο "Digital Witness" McKenzie Smith – ντραμς στα κομμάτια 2, 7, 8, 9, 11 Adam Pickrell – πλήκτρα στα "Bring Me Your Loves" και "Psychopath" και minimoog συνθεσάιζερ στο "Psychopath" John Congleton – μηχανικός, παραγωγός Greg Calbi – mastering Willo Perron – καλλιτεχνική διεύθυνση Brian Roettinger – σχέδιο Renata Raksha – φωτογραφία Καναδάς - 15 Βέλγιο (Φλάνδρα)) - 37 Βέλγιο (Βαλλωνία)- 64 Δανία - 18' Ολλανδία - 41 Γαλλία - '200 Ιταλία - 58 Ισπανία - 70 Ηνωμένο Βασίλειο - 21 ΗΠΑ - 12 US Top Alternative Albums - 3 US Top Rock Albums - 4
Μπίλιγχαμ

Το Μπίλιγχαμ είναι κωμόπολη στο County Durham στη βορειοανατολική Αγγλία, με πληθυσμό 35765 κατοίκους (2006). Ιδρύθηκε από Σάξονες. Στη σύγχρονη ιστορία της στηρίζεται στη Χημική βιομηχανία και συγκεκριμένα στην εταιρεία Imperial Chemical Industries που παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του Μπίλιγχαμ.

 Στο Μπίλιγχαμ υπάρχει μια ποδοσφαιρική ομάδα, η Μπίλιγχαμ Σινθόνια ΦΚ. Ιδρύθηκε το 1923. Έδρα της ομάδας είναι το The Glamal Engineering Stadium, χωρητικότητας 4200 θεατών. Συμμετέχει στη Νόρδερν Φούτμπολ Λιγκ. Billingham Town Council homepage Billingham International Festival site Billingham Town Council page on Stockton Borough Council site Billingham Weather Site
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1867-1944)

Η Μαρία Ιωσηφίνα (γερμ. Maria Josepha von Sachsen, 31 Μαΐου 1867 - 28 Μαΐου 1944) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πριγκίπισσα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Λουίζα Φιλιππίνη Ελισάβετ Πία Αγγελική Μαργαρίτα ήταν η δεύτερη κόρη του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1886 τον Όθωνα Φραγκίσκο της Αυστρίας και είχε τέκνα: Κάρολος (1887 - 1922), Αυτοκράτορας της Αυστρίας και Βασιλιάς της Ουγγαρίας & Βοημίας. Μαξιμιλιανός Ευγένιος (1895 - 1952), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Robert Seydel: Die Seitensprünge der Habsburger. Ueberreuterverlag Wien, 2005
NGC 1688

Ο NGC 1688 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δοράς. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) το 1834 με τηλεσκόπιο των 18,7 ιντσών.

 Δεδομένα για το NGC 1688 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1688 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1688 στο Wikimedia Commons
Ρον Κλάιν

Ο Ρόναλντ Άλαν Κλάιν (αγγλικά: Ronald Alan Klain, 8 Αυγούστου 1961), είναι Αμερικανός δικηγόρος, πολιτικός αναλυτής και πρώην λομπίστας, που υπηρέτησε ως 30ος Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου από τις 20 Ιανουαρίου 2021 έως τις 7 Φεβρουαρίου 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Έχει υπηρετήσει επίσης, Προσωπάρχης στον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ (1995-1999) και (2009-2011), ενώ επίσης ήταν και Συντονιστής του Λευκού Οίκου για τον ιό Έμπολα (2014-2015).

 Ο Ρον Κλάιν, γεννήθηκε το 1961 στην Ιντιανάπολη της Ιντιάνα, από τον Στάνλεϊ Κλάιν και την Σαράν Ουόρνερ. Έχει Εβραϊκή καταγωγή. Σπούδασε Νομική, στο Πανεπιστήμιο Τζόρτζτάουν (1983) και είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος (JD), από την Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (1987). Ξεκίνησε την καριέρα του, ως νομικός σύμβουλος σε μέλη του Κογκρέσου (1987-1995). Προσωπάρχης του Αλ Γκορ (1995-1999) Από τον Νοέμβριο του 1995 έως τον Αύγουστο του 1999, διατέλεσε Επικεφαλής του Επιτελείου του 45ου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Αλ Γκορ. Το 1999, παραιτήθηκε από την θέση. Προσωπάρχης του Τζο Μπάιντεν (2009-2011) Από τις 20 Ιανουαρίου 2009 έως τις 14 Ιανουαρίου 2011, διατέλεσε Επικεφαλής του Επιτελείου του 47ου Αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν. Ο Μπαράκ Ομπάμα, ανέθεσε στον Κλάιν, στις 17 Οκτωβρίου 2014, τον συντονισμό για την κατάσταση του ιού έμπολα, θέση στην οποία παρόλο που δεν είχε κάποια εμπειρία, έλαβε εύσημα. Στις 11 Νοεμβρίου 2020, ο νεοεκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, ανακοίνωσε ότι ο Ρον Κλάιν. Ο Κλάιν, ανέλαβε το αξίωμα του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, στις 20 Ιανουαρίου 2021.Τον Ιανουάριο του 2023, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τον Λευκό Οίκο. Παραιτήθηκε από την θέση του Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, επίσημα στις 7 Φεβρουαρίου 2023. Ο Ρον Κλάιν, είναι παντρεμένος με την δικηγόρο και περιβαλλοντική ακτιβίστρια, Μόνικα Μεντίνα, η οποία διατέλεσε Αναπληρώτρια Υφυπουργός Εμπορίου αρμόδια για τους Ωκεανούς και την Ατμόσφαιρα από το 2009 έως το 2013 στην Κυβέρνηση Ομπάμα. Έχουν τρια παιδιά. Προεδρία του Τζο Μπάιντεν Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου Γραφείο του Λευκού Οίκου Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση των ΗΠΑ
Σον Σεντ Λέτζερ

Ο Σον Πάτρικ Σεντ Λέτζερ-Χολ (αγγλ. Sean St Ledger, γεννημένος στις 28 Δεκεμβρίου 1984) είναι Ιρλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός στη Λέστερ Σίτι και την Εθνική Ιρλανδίας. Ήταν μέλος της ομάδας που έχασε άδικα από τη Γαλλία στα πλέι-οφ των προκριματικών του Μουντιάλ του 2010, ενώ αργότερα πήρε μέρος στην αποστολή της Ιρλανδίας για το Euro 2012, όπου και σκόραρε στην πρεμιέρα, στην ήττα της ομάδας του από την Κροατία με 1-3, έχοντας ισσοφαρίσει προσωρινά σε 1-1. Η καριέρα του Σεντ Λέτζερ ξεκίνησε από την Πίτερμπρο Γιουνάιτεντ. Πέρασε για διάστημα 5 ετών από την Πρέστον Νορθ Εντ, ενώ πέρασε και ένα χρόνο δανεικός στη Μίντλεσμπρο πριν τη μεταγραφή του στη Λέστερ Σίτι το 2011.

 Ο Σον Σεντ Λέτζερ αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός αλλά έχει αγωνιστεί σε διάφορες άλλες θέσεις στη διάρκεια της θητείας του στις ακαδημίες της Πίτερμπρο Γιουνάιτεντ όπου αγωνίστηκε ως μπακ ή αμυντικός μέσος. Τον Ιανουάριο του 2004 πηγαίνει δανεικός στη Στίβενεϊτζ Μπόρο μαζί με τον Ρίτσαρντ Σκοτ. Δεν θα καταφέρει όμως να ενταχθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Με την επιστροφή του στην Πιτέρμπορο, συμμετέχει στα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ με θέμα τον Ρον Άτκινσον με τον τίτλο Big Ron Manager που δείχνει την ομάδα να παλεύει για να προκριθεί για τα πλέι-οφ της τρίτης κατηγορίας. Η στάση του Σεντ Λέτζερ κατά τη διάρκεια των μαγνητοσκοπημένων προπονήσεων αποτελεί αντικείμενο κριτικής από τους οπαδούς της ομάδας που σταδιακά αρχίζουν να τον βλέπουν με κακό μάτι. Μετά την αποτυχία της ομάδας στο πρωτάθλημα, ο Σεντ Λέτζερ γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος των οπαδών της ομάδας. Κι ενώ άπαντες πίστευαν πως ο παίκτης θα έπαιρνε μεταγραφή για την Μπέρμιγχαμ Σίτι, ο Σεντ Λέτζερ υπογράφει συμβόλαιο συνεργασίας με την Πρέστον Νορθ Εντ. Το συμβόλαιο, τριετούς διάρκειας, υπογράφεται στις 7 Ιουλίου 2006 έναντι ενός ποσού του ύψους των 225.000£. Ο Σον Σεντ Λέτζερ γίνεται σύντομα μέλος της πρώτης ομάδας του αγγλικού συλλόγου με τον οποίο θα μετρήσει 130 συμμετοχές, σε έναν σύλλογο που υπήρξε ο πρώτος πρωταθλητής Αγγλίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Κι ενώ αποτελεί έναν από τους αγαπημένους παίκτες της εξέδρας, εγκαταλείπει την ομάδα τον Σεπτέμβριο του 2009. Στις 15 Σεπτεμβρίου 2009, η διοίκηση της Πρέστον ανακοιινώνει πως ο Σεντ Λέτζερ ήρθε σε συμφωνία με τη Μίντλεσμπρο για αρχικά έναν τρίμηνο δανεισμό που αναμένεται να εξελιχτεί σε μεταγραφή τον Ιανουάριο του 2010. Αλλά με το τέλος της σεζόν 2010-2011, η Πρέστον υποβιβάζεται στη Λιγκ Ουόν και ως αποτέλεσμα ο Σεντ Λέτζερ εγκαταλείπει την ομάδα και υπογράφει τον Ιούλιο του 2011 στη Λέστερ Σίτι.
Ruth B.

Η Ruth Berhe (γεννημένη 2 Ιουλίου 1995), περισσότερο γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Ruth B., είναι Καναδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός από το Έντμοντον της Αλμπέρτα. Ξεκίνησε τραγουδώντας τραγούδια στο Vine στις αρχές του 2013. Τον Νοέμβριο του 2015, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της EP, The Intro . Στις 5 Μαΐου 2017, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Safe Haven . Έχει συγκεντρώσει πάνω από 1,3 δισεκατομμύρια συνολικές ροές στο Spotify έως τον Απρίλιο του 2022. Το single της " Lost Boy " έχει συγκεντρώσει περίπου 700 εκατομμύρια ροές στο Spotify και το κανάλι της στο YouTube έχει λάβει συνολικά 461 εκατομμύρια προβολές μέχρι τον Ιούλιο του 2022. Το τραγούδι της "Dandelions" από το Safe Haven έγινε μεγάλη επιτυχία το 2022, όταν έγινε δημοφιλές λόγω του TikTok και μπήκε σε διεθνή charts.

 Η Ruth γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Έντμοντον της Αλμπέρτα. Οι γονείς της μετανάστευσαν από την Αιθιοπία τη δεκαετία του 1980. Η Berhe μιλάει άπταιστα τη μητρική γλώσσα των γονιών της, τα Αμχαρικά. Πέρασε μερικά από τα εφηβικά της χρόνια δουλεύοντας σε ένα τοπικό κατάστημα ρούχων "Reitmans" και περιέγραψε τον εαυτό της ως "εσωστρεφή" σε μια συνέντευξη στον Canadian Press Είπε ότι ποτέ δεν ήταν η "μεγάλη γκόμενα του πάρτι". Ενώ εργαζόταν με μερική απασχόληση, άρχισε να ασχολείται με την ανάρτηση βίντεο στο Vine. Λέει ότι επέλεξε την συγκεκριμένη υπηρεσία βίντεο επειδή χρειάστηκε λιγότερη προσπάθεια για τη μεταφόρτωση σύντομων κλιπ, σε σύγκριση με άλλες δημοφιλείς υπηρεσίες όπως το YouTube.Η Berhe αποφοίτησε από το λύκειο Ross Sheppard το 2013. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο MacEwan, αλλά πήρε άδεια από τις σπουδές της για να επικεντρωθεί στη μουσική. Safe Haven (2017) Moments in Between (2021) The Intro (2015) Maybe I'll Find You Again (2019) Η Berhe έχει χαρακτηρίσει τους Lauryn Hill, The Beatles, Carole King, Grouplove, Adele, Taylor Swift και τον Ed Sheeran ως μερικές από τις μουσικές επιρροές της. Είπε πως "αυτό που έχουν κοινό όλοι οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες είναι ότι λένε ιστορίες (στα τραγούδια τους) και είναι κάτι που προσπαθώ και εγώ η ίδια να κάνω.", σε μια συνέντευξη της στο Idolator.
Γκρενβίλ

Η Γκρενβίλ (Grenville) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γρενάδας μετά την πρωτεύουσα, Σαιντ Τζόρτζις. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό περίπου 2.400 κατοίκους.

 Η Γκρενβίλ βρίσκεται κεντροανατολικά της χώρας, στον κόλπο Γκρενβίλ. Είναι τοποθετημένη κοντά στο αεροδρόμιο των Περλών, το πρώτο αεροδρόμιο της Γρενάδας, που αντικαταστάθηκε από ένα νέο αεροδρόμιο που χτίστηκε. Η Γκρενβίλ βρέθηκε και ονομάστηκε έτσι από τον Τζωρτζ Γκρενβίλ (George Grenville), που ήταν πρωθυπουργός της χώρας για δύο χρόνια (1763-1765). Ήταν ενοριακή πρωτεύουσα μέχρι το 1796. Μετά ήρθε το Μαρκίζ και ξανά η Γκρενβίλ. Η Γκρενβίλ λέγεται στα αγγλικά και στα πατουά Grenville. Το ψευδώνυμο της πόλης είναι Πόλη του Ουράνιου Τόξου (αγγλικά: Rainbow City, πατουά: La Baye). Η Γκρενβίλ είχε ένα γήπεδο-σπίτι στην οδό Σάντελ Στρητ (Sandel Street) μέχρι το 1886. Μετά, το 1981 χτίστηκε το γήπεδο Γκρενβίλ Μάγκιστρεϊτ Κωρτ (Grenville Magistrate Court). Το μεγαλύτερο νοσοκομείο είναι το Πρίνσες Άλις Χόσπιταλ (Princess Alice Hospital), που είναι και το μεγαλύυτερο στον Άγιο Ανδρέα. Η μεγαλύτερη εκκλησία της πόλης είναι η Γκρενβίλλ Άνγκλικαν Τσαιρτς (Grenville Anglican Church). Η Γκρενβίλλ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της οδού Βικτόρτια Στρητ (Victoria Street). Κατάλογος πόλεων της Γρενάδας
Α.Π.Σ. Εθνικός Πατρών

Ο Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος «Εθνικός» υπήρξε ιστορικό αθλητικό σωματείο της Πάτρας, που ιδρύθηκε το 1925 ως «Δάφνη Πατρών» και το 1929 μετονομάστηκε σε «Εθνικός». Είχε χρώματα το μπλε και το άσπρο και κατά καιρούς εκτός από το ποδόσφαιρο διατηρούσε τμήματα χειροσφαίρισης, καλαθοσφαίρισης και ποδηλασίας.

 Ο Α.Π.Σ. Εθνικός Πατρών ανήκε στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Ιδρύθηκε το 1925 σαν «Δάφνη Πατρών» και το 1929 μετονομάστηκε σε «Εθνικός». Έχει αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 94. Από την αγωνιστική περίοδο 1929-30 αγωνίστηκε στην Γ΄ Κατηγορία του τοπικού για λίγα χρόνια και για πολλά χρόνια στην Β΄ Κατηγορία. Το 1965 ανέβηκε στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣ Αχαΐας. Από τότε πρωταγωνίστησε είτε στην Α' Κατηγορία της Αχαΐας είτε στη Δ΄ Εθνική μέχρι και το 2002, που συγχωνεύτηκε με τον Α.Π.Σ. Πάτραι. Από την επόμενη χρονιά η ομάδα έμεινε ανενεργή κι έτσι παραμένει μέχρι σήμερα. Προπολεμικά για δύο χρονιές το 1930 και 1931 διατηρούσε Β' ομάδα που έπαιρνε μέρος στο αντίστοιχο πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας της Αχαΐας. Έχει επίσης 13 συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδος, πριν το 1972 που απαγορεύτηκε η συμμετοχή των ερασιτεχνικών συλλόγων σε αυτό. Στον Εθνικό έχει αγωνιστεί ο Γρηγόρης Γεωργάτος, ο μετέπειτα παίκτης του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, της Παναχαϊκής, της Ίντερ Μιλάνου, καθώς και της Εθνικής Ελλάδος. Προπονήσεις έκανε στο «γήπεδο ΑΒΕΞ», της ομώνυμης βιομηχανίας της Πάτρας, το οποίο δεν υπάρχει σήμερα. Αγώνες έδινε τα πρώτα χρόνια στο Γήπεδο Προσφυγικών και αργότερα στο Εθνικό Στάδιο, κυρίως στο βοηθητικό του. Το 2002 απορροφήθηκε από τον Α.Π.Σ. Πάτραι και ουσιαστικά έκτοτε έπαψε να υφίσταται. Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1980, 1982, 1987, 1993, 1996, 2000 Κύπελλο Αχαΐας: 1974, 1985, 1996, 1999 Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας: 1971, 1975 Στην καλαθοσφαίριση ο Εθνικός διατηρούσε τμήμα από την δεκαετία του ‘70 με ομάδα ανδρών και συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Πατρών. Η ομάδα διαλύθηκε την δεκαετία του 2000. Μεγαλύτερη επιτυχία του Εθνικού ήταν η 3η θέση στο πρωτάθλημα την περίοδο 1963-64 πίσω από τις ΕΑ Πατρών κι Ολυμπιάδα με παίκτες τους Σαλαϊμετζίδη, Αζαρία, Σταματίου , Παυλίδη κι Καστανίδη. Έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης ήταν το προαύλιο του σχολείου στους Αγίους Αποστόλους, δίπλα στο εργοστάσιο Λαδόπουλου , εκεί το προαύλιο χρησιμοποιούνταν σαν γήπεδο για τις ανάγκες των αγώνων . Το τμήμα ποδηλασίας του Εθνικού αναφέρεται την δεκαετία του 60 αθλητές του συλλόγου να παίρνουν μέρος σε ποδηλατικούς αγώνες της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Πατρών. Το 1985 ο Εθνικός ίδρυσε τμήμα χειροσφαίρισης αντρών. Ο σύλλογος μάλιστα πήρε μέρος στο πρώτο επίσημο τοπικό πρωτάθλημα Αχαΐας στην χειροσφαίριση που έγινε την αγωνιστική περίοδο 1985-86. Τάσος Σταθόπουλος, Αχαϊκό ποδόσφαιρο, εκατόν είκοσι χρόνια (1891-2010), εκδόσεις Γιάννης Πικραμένος, Πάτρα 2010 , ISBN 978-968-6628-27-6 Πατρινό Αθλητικό Πανόραμα, Βασίλης Οικονομόπουλος, Πάτρα 1994 Βασιλείου Κυριαζή, "Φωστήρας 35 χρόνια πορείας", 2005.