IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημήτρης Καιρίδης

Ο Δημήτρης Καιρίδης (Καβάλα, 1969) είναι Έλληνας καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας από το 2019, ο οποίος υπηρετεί ως υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023.

 Γεννήθηκε στην Καβάλα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1991. Αργότερα πραγματοποίησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Δίκαιο και τη Διπλωματία, στη Σχολή Fletcher, στο Πανεπιστήμιο Ταφτς. Από το 1999 έως το 2001 ήταν λέκτορας στο τμήμα Βαλκανικής Πολιτικής, στη Σχολή Πολιτικών Επιστηµών John F. Kennedy School of Government, του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 2001 εκλέχθηκε Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεως στο Τµήµα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας ενώ το 2008 έγινε Αναπληρωτής στο ίδιο τμήμα. Το 2012 εκλέχθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, στο Τµήµα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, του Παντείου Πανεπιστημίου. Την περίοδο 2005 έως 2007 εργάστηκε ως chair-holder στην έδρα Έδρα Ελληνικών και Ευρωπαϊκών Σπουδών «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» στο Πανεπιστήμιο Ταφτς.Από το 1996 μέχρι το 2001 ήταν Διευθυντής του Προγράμματος Κόκκαλη για τη Νοτιοανατολική και την Κέντρο-Ανατολική Ευρώπη, στο Kennedy School, του Πανεπιστήμιου Harvard ενώ έχει διατελέσει και διευθυντής του Ιδρύματος Κόκκαλη στην Αθήνα. Από το 2007 είναι Επιστημονικός Σύμβουλος στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής». Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Μετά από πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στη Β1' Εκλογική Περιφέρεια Βόρειου Τομέα Αθηνών όπου και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής, συγκεντρώνοντας 29.097 σταυρούς προτίμησης.Σε ένα σεμινάριο ενός ανοιχτού πανεπιστημίου το 2018 ο Καιρίδης είχε δηλώσει μεταξύ άλλων ότι είναι «μύθος» ότι «οι Έλληνες έχουν υπάρξει θύματα εθνοκαθάρσεων, γενοκτονιών» και ότι «ξαφνικά εμφανίζεται η Ποντιακή Γενοκτονία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 για πολύ συγκεκριμένους λόγους». Η δημοσίευση των θέσεων του Καιρίδη τον Απρίλιο του 2019 προκάλεσε την αντίδραση ποντιακών οργανώσεων και η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων ζήτησαν την αποπομπή του από το ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Αντιδράσεις προκάλεσαν και άλλες δηλώσεις του, όπως ότι οι Έλληνες είναι «παιδιά των Οθωμανών» και «τεχνητό έθνος [όπως] και οι Μακεντόνσκι». Ο ίδιος απάντησε ότι υπήρξε διαστρέβλωση των απόψεών του και ότι μιλούσε για την πολιτική χρήση της ιστορίας. Προσωπική ιστοσελίδα Δημήτρη Καιρίδη
ΦΚ Ρότορ Βόλγκογκραντ

Η ΦΚ Ρότορ Βόλγκογκραντ (ρωσικά: ФК Ротор Волгоград) είναι μια ρωσική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βόλγκογκραντ, Περιφέρεια Βολγκογκράντ. Ιδρύθηκε το 1929. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Τσεντράλνι, χωρητικότητας 12.000 θεατών. Μετέχει στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ, τη δεύτερη κατηγορία Ρωσίας.

 Δεύτερη Κατηγορία ΕΣΣΔ Νικήτρια: 1 (1991) Πρωτάθλημα Ρωσίας Φιναλίστ: 2 (1993, 1997) Κύπελλο Ρωσίας Φιναλίστ: 1 (1995) King's Cup (Thailand) Νικήτρια: 1 (1995) Τρακτοροσρόιτελ Στάλινγκραντ (1929) Τζερζίνετς Στάλινγκραντ (1936) Τράκτορ Στάλινγκραντ (1937) Τορπέντο Στάλινγκραντ (1948) Τράκτορ Στάλινγκραντ (1958) Τράκτορ Βόλγκογκραντ (1961) Σταλ Βόλγκογκραντ (1970) Μπαρικάντι Βόλγκογκραντ (1972) Ρότορ Βόλγκογκραντ (1975) Ρότορ Βόλγκογκραντ (2004) δε συμμετείχε Ρότορ-2 Βόλγκογκραντ (2001) Ρότορ Βόλγκογκραντ (2005) Ρότορ Βόλγκογκραντ (2009) χρεοκόπησε Βόλγκογκραντ (2008) Ρότορ Βόλγκογκραντ (2010) Επίσημος ιστότοπος
Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα

Το Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα (εσθονικά: Saksa-Balti erakond‎, γερμανικά: Deutsch-baltische Partei in Estland‎, DbPE) ήταν πολιτικό κόμμα στην Εσθονία το οποίο εκπροσωπούσε την γερμανική μειονότητα.

 Το κόμμα ιδρύθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1918 υπό την ονομασία Γερμανικό Κόμμα στην Εσθονία (γερμανικά: Deutsche Partei in Estland‎, εσθονικά: Saksa Erakond Eestimaal‎) ενόψει των Εκλογών της Συντακτικής Συνέλευσης που θα λάμβαναν χώρα τον ερχόμενο Απρίλιο. Μετά τον Εσθονικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, το κόμμα μετονομάστηκε σε Γερμανικό Βαλτικό Κόμμα. Το κόμμα κέρδισε τρεις έδρες στις εκλογές που έλαβαν χώρα τον Απρίλιο του 1919. Στις Κοινοβουλευτικές Εκλογές του 1920 κέρδισε τέσσερις έδρες, ωστόσο περιορίστηκε σε τρεις έδρες κατά τις εκλογές του 1923 και δύο έδρες κατά τις εκλογές του 1926. Στις εκλογές του 1929 το κόμμα σχημάτισε τον Γερμανοσουηδικό Συνασπισμό, με τον οποίο κέρδισε τρεις έδρες. Ο πολιτικός σχηματισμός αυτός συνεχίστηκε και στις εκλογές του 1932, με τον συνασπισμό να κερδίζει τρεις έδρες.
Νηολόγηση

Νηολόγηση (registration) καλείται η (υποχρεωτική) εγγραφή του πλοίου σε ειδικό βιβλίο Νηολόγιο (registry) που τηρείται από τις Λιμενικές Αρχές, από ειδικό αξιωματικό (registrar) σε κάθε λιμένα. Στο βιβλίο αυτό καταχωρούνται τα στοιχεία (ταυτότητας) του πλοίου δηλ. όνομα, διεθνές διακριτικό σήμα, διαστάσεις, χωρητικότητα πλοίου, μέσο πρόωσης και ιπποδύναμη, τα στοιχεία του πλοιοκτήτου (ονοματεπώνυμο, ιθαγένεια κλπ) καθώς και ο τίτλος κυριότητας. Βάσει της εγγραφής αυτής χορηγείται το "Πιστοποιητικό νηολόγησης (ship's certificate of registry) αντίγραφο του οποίου πρέπει να φέρεται υποχρεωτικά επί του σκάφους για κάθε ζήτησή του από τις Αρχές. Ο λιμένας νηολόγησης (port of registry) αναγράφεται κάτω από το όνομα του πλοίου στη πρύμνη (μόνο για τα εμπορικά). Κατά το άρθ.6 του Κ.Δ.Ν.Δ. η αναγνώριση ενός πλοίου ως ελληνικού συντελείται με την εγγραφή του σε Νηολόγιο λιμενικής αρχής εσωτερικού (ελληνικό λιμένα) ή σε Νηολόγιο ελληνικής προξενικής λιμενικής αρχής υπό τον όρο ότι εντός του έτους θα γίνει μετανηολόγηση σε λιμένα εσωτερικού. Σημειωτέον ότι ο όρος αυτός έχει εφαρμογή και στην πολιτική αεροπορία

 Κατά ρητή διάταξη του Κ.Ι.Ν.Δ. νηολόγηση πλοίου υπό ναυπήγηση μπορεί να γίνει και κατά το στάδιο της ναυπήγησής του, έστω και αν στερείται ακόμη των βασικών προϋποθέσεων της έννοιας του πλοίου, όπου τότε στο νηολόγιο καταχωρούνται τα στοιχεία και του ναυπηγείου (όνομα, τόπος κλπ) καθώς και το ονοματεπώνυμο του ιδιοκτήτου του πλοίου και του αντίκλητού του στην Ελλάδα, καθώς και όλα τα προβλεπόμενα στοιχεία του υπό ναυπήγηση σκάφους, διαστάσεις, χωρητικότητα, μέσον πρόωσης, τύπος και ιπποδύναμη αν είναι μηχανοκίνητο κ.λπ. Σκοπός αυτής της εξαίρεσης είναι ότι για τη ναυπήγηση πλοίου απαιτούνται σοβαρά χρηματικά ποσά. Έτσι μ΄ αυτήν δίνεται η ευκαιρία στον έχοντα τη κυριότητα, είτε αυτός είναι ο ναυπηγός, είτε ο παραγγείλας τη ναυπήγηση, να δανείζεται επί υποθήκη του ναυπηγουμένου πλοίου. Η μετά την αποπεράτωση ναυπήγησης, μεταβίβαση της κυριότητας δεν θίγει την υποθήκη που συνεστήθηκε επ΄ αυτού κατά τη διάρκεια της ναυπήγησης. Τα νηολόγια διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες: Νηολόγιο πλοιαρίων Νηολόγιο πλοίων 10-60 κ.ο.χ. Νηολόγιο ιστιοφόρων άνω των 60 κ.ο.χ. και Νηολόγιο πλοίων άνω των 60 κ.ο.χ. Τα μικρότερα σκάφη λέμβοι κλπ υπόκεινται σε "Λεμβολόγηση" στο τηρούμενο επίσης από τις λιμενικές αρχές ειδικό βιβλίο "Λεμβολόγιο" σε κάθε λιμάνι ή και απόμακρο εφόσον εδρεύει σ΄ αυτό τελωνοφύλακας με καθήκοντα υπαλλήλου λιμένος. Τέλος σε νηολόγηση υπόκεινται και όλοι οι τύποι αεροσκαφών με τους ίδιους αγγλικούς όρους σε αεροδρόμια εσωτερικού και εξωτερικού. Όπως τα φυσικά πρόσωπα έτσι και το πλοίο έχει κάποια μόνιμη κατοικία. Ο τόπος αυτός για τα πλοία είναι ο λιμένας νηολόγησης, που επιλέγεται ελεύθερα από τον πλοιοκτήτη, που χρησιμεύει όχι μόνο ως χαρακτηριστικό στοιχείο του πλοίου, αλλά και ως τόπος στον οποίο πραγματοποιούνται όλες οι πράξεις που αφορούν υποθήκευση, παραχώρηση, δικαστική εκποίηση αυτού κλπ. Η νηολόγηση του πλοίου αποτελεί την θεμελιώδη πράξη για την απόκτηση εθνικότητας και ύψωση της σημαίας του. Νηολόγος Κυριότητα πλοίου Μετανηολόγηση Διαγραφή πλοίου
Γρηγόριος Σολωμός

Ο Γρηγόριος Σολωμός του Χρήστου (22 Μαρτίου 1929-10 Ιουλίου 2013) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διατέλεσε βουλευτής Αχαΐας από το 1981 έως το 1990 και ήταν επίσης διοικητής του ΙΚΑ από το 1993 έως το 1999.

 Γεννήθηκε το 1929 στο Κούμαρι Αιγίου με καταγωγή από τους Λαπαναγούς Καλαβρύτων και σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ορθοπεδικός χειρουργός στην Πάτρα. Μέλος της παράνομης ΕΠΟΝ κατά τα νεανικά του χρόνια, αργότερα εντάχθηκε στους Δημοκρατικούς Συνδέσμους του Ανδρέα Παπανδρέου (1965-67). Το 1981 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ. Το 1982 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Θεόδωρο Άννινο (ΚΚΕ), εκλέγοντας έτσι 10 δημοτικούς συμβούλους. Στη συνέχεια, στις εκλογές του 1985, επανεκλέχθηκε βουλευτής Αχαΐας. Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τις 31 Οκτωβρίου 1986 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1987 και ξανά από τις 27 Νοεμβρίου 1987 έως τις 22 Ιουνίου 1988.Τελευταία φορά εκλέχτηκε βουλευτής στις απανωτές εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989.. Με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1993, διορίστηκε διοικητής του ΙΚΑ, θέση στην οποία παρέμεινε αρχικά και επί κυβέρνησης Σημίτη, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1999. Παντρεμένος από το 1962 με τη Μόνικα Βαμβακά, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε προβλήματα με την υγεία του. Πέθανε τον Ιούλιο του 2013, σε ηλικία 84 ετών. Θεόδωρος Ηλ. Λουλούδης, ΠΑΣΟΚ Αχαΐας. Μια διαδρομή 40 χρόνων, 1974-2014, Αχαϊκή Βιβλιοθήκη, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014 ISBN 978-618-81328-4-9
Πόλις Α.Σ. Καλλιθέας

Ο Αθλητικός Σύλλογος Καλλιθέας «Πόλις» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Καλλιθέας, στην Αθήνα, όπου και βρίσκεται η έδρα της, το Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικής Αντίστασης. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2002 και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το μαύρο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων. Πλέον από την αγωνιστική περίοδο 2018-2019 και έπειτα διατηρεί κ τμήμα βόλλευ αντρών που αγωνίζεται στην Β Εθνική κατηγορία.

 Η ομάδα Πόλις Καλλιθέας ιδρύθηκε στις 7 Ιανουαρίου 2002 από μία ομάδα Αστυνομικών, που αρχικά αποφάσισε να ασχοληθεί ερασιτεχνικά στο Εργασιακό Πρωτάθλημα του Ε.Κ.Α. (2001-2003). Πορεία στα Πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. (2003-2011) Το 2003 δήλωσε συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Δ' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Δύο χρόνια μετά, το 2004-05, κατέκτησε την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα της κατηγορίας λαμβάνοντας το δικαίωμα ανόδου. Ακολούθησε μια διετία στη Γ' Κατηγορία Ανδρών της Ένωσης με την άνοδο να επέρχεται την περίοδο 2006-07 όταν ο σύλλογος κατετάγη 3ος στο τέλος της χρονιάς. Αξιοσημείωτα μια διετία μετά ο σύλλογος κατέκτησε και την κορυφή της Β' Κατηγορίας για την περίοδο 2008-09, ανεβαίνοντας στην κορυφαία τοπική κατηγορία. Για τέταρτη συνεχόμενη φορά, η άνοδος του συλλόγου επετεύχθη μετά την πάροδο διετίας, το 2010-11, οπότε και η ομάδα της Καλλιθέας κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Άνοδος στις Εθνικές Κατηγορίες (2011-σήμερα) Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η ομάδα πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στη Γ' Εθνική Κατηγορία, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 5η θέση της βαθμολογίας ως πρωτοπόρος τριπλής ισοβαθμίας, με συγκομιδή 11 νίκες και 11 ήττες. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, πραγματοποίησε νέα υπέρβαση κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 1ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής με ισοζύγιο 19 νίκες και 3 ήττες. Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος είχε σαν άμεσο επακόλουθο και την άνοδο της ομάδας στη Β' Εθνική. Κατά την περίοδο 2013-14, o Πόλις Α.Σ. Καλλιθέας διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Όμιλο Νότου. Έχοντας συγκεντρώσει μόλις 1 νίκη και 25 ήττες, κατέλαβε τη 14η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.. Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-2015 αγωνίστηκε στη Γ'Εθνική και κατετάγη 5ος χάνοντας για ενα βαθμό τις θέσεις για τα μπαράζ που οδηγούσανε στη Β'Εθνική. Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Εθνικής Αντίστασης.Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από το Μάιο του 2015 ο Γιώργος Σίμος με συνεργάτη το Βασίλη Συγλέτο . Το ρόστερ του Πόλις για την αγωνιστική περίοδο 2015-16 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Ράκουφ Τσενστοχόβα

Η Ράκουφ Τσενστοχόβα (πολωνικά: Raków Częstochowa) είναι πολωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Τσενστοχόβα στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας. Αγωνίζεται στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία βαθμίδα του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Πολωνίας.

 Η Ράκουφ Τσενστοχόβα προήχθη στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου στην Πολωνία, για πρώτη φορά στην ιστορία της το 1994. Έπαιξε στην κορυφαία κατηγορία για τέσσερις σεζόν έως ότου υποβιβάστηκε τη σεζόν 1997–98. Ο σύλλογος υπέστη απανωτούς υποβιβασμούς το 1999–00 και 2000–01, πέφτοντας στην 4 Λίγκα. Ο σύλλογος κατάφερε τελικά να επιστρέψει στην 1 Λίγκα, τη δεύτερη κατηγορία, το 2016. Στη συνέχεια, ο σύλλογος κέρδισε τον τίτλο πρωταθλήματος της 1 Λίγκα τη σεζόν 2018–19, κερδίζοντας την άνοδο στην Εκστρακλάσα για τη σεζόν 2019–20 για πρώτη φορά σε 21 χρόνια.Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του μεγάλο τρόπαιο στις 2 Μαΐου 2021, νικώντας την Άρκα Γκντίνια στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας, με σκορ 2–1. Η νίκη εξασφάλισε επίσης στην Ράκουφ Τσενστοχόβα μια θέση στο νεοσύστατο UEFA Europa Conference League για τη σεζόν 2021–22, την παρθενική της εμφάνιση σε διοργάνωση της UEFA. Την ίδια σεζόν, η Ράκουφ τερμάτισε στη δεύτερη θέση στην Εκστρακλάσα, την υψηλότερη τότε θέση της στο πρωτάθλημα. Στις 7 Μαΐου 2023, η Ράκουφ κατέκτησε την Εκστρακλάσα για πρώτη φορά στην ιστορία της. Εκστρακλάσα (πρώτη κατηγορία) Νικητές: 2022-23 2η θέση: 2020–21Κύπελλο Πολωνίας Νικήτρια: 2021, 2022 Φιναλίστ: 1966–67Σούπερ Καπ Πολωνίας Νικήτρια: 2021, 2022 1 Λίγκα (δεύτερη κατηγορία) Νικητές: 1993–94, 2018–192 Λίγκα (τρίτη κατηγορία) Νικητές: 1962, 1977–78, 1980–81, 1989–90, 2016–173 Λίγκα (τέταρτη κατηγορία) Νικητές: 2004–05 Επίσημος ιστότοπος (Πολωνικά) Ανεπίσημος ιστότοπος (Πολωνικά) Ράκουφ Τσενστοχόβα στο 90minut.pl (Πολωνικά)
Όθων της Σαβοΐας

Ο Όθων (Oddone di Savoia, 1023 - 1057) ήταν κόμης της Σαβοΐας από το 1051 έως τον θάνατό του. Ήταν δευτερότοκος υιός του Ουμβέρτου Α' κόμη της Σαβοΐας και της Ανκίλλας του Λένζμπουργκ.

 Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει τους βασιλείς της Γερμανίας Ερρίκο Β' Σαξόνων και Κορράδο Β' Σαλίων, που τον αντάμειψαν με τις κομητείες Μωριέν και Αόστης και εδάφη στο Βαλαί, που ονομάστηκαν Σαβαυδία (Σαβοΐα). Τον διαδέχθηκε ο πρώτος υιός του Αμεδαίος Α' και όταν το 1051 απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο δεύτερος υιός του Όθων. Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα, κληρονόμο της μαρκιωνίας του Σούζα (Τορίνου). Το εκτεταμένο αυτό έδαφος προστέθηκε στη Σαβοΐα η οποία περιελάμβανε και το Πεδεμόντιο, εκτός ορισμένων περιοχών. Οι απόγονοί του προσπάθησαν να επεκτείνουν τις κτήσεις τους προς την Ιταλία παρά προς τα Βόρεια. Έκοψε νομίσματα στην Αϊγκουεμπέλλε, αλλά ο Λεζέρ αρχιεπίσκοπος της Βιέννης του Ιζέρ που είχε το αποκλειστικό προνόμιο, παραπονέθηκε στον πάπα Λέοντα Θ' και έτσι ο Όθων έπαυσε περαιτέρω κοπές. Νυμφεύτηκε το 1046 την Αδελαΐδα των Αρντουινιδών μαρκησία της Σούζα (Τορίνου), κόρη του Ούλρικ-Μάνφρεντ Β' κόμη του Τορίνο και μαρκήσιου της Σούζα (Τορίνου). Είχε τέκνα: Πέτρος Α' π. 1048-1078, κόμης της Σαβοΐας. Αμεδαίος Β' π.1050-1080, κόμης της Σαβοΐας. Μπέρτα 1051-1087, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ των Σαλίων βασιλιά της Γερμανίας Αδελαΐδα 1052-1080, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο των Ράινφελντεν δούκα της Σουαβίας. Η κόρη τους: Αδελαΐδα του Ράινφελντεν π.1065-1090, παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ των Άρπαντ της Ουγγαρίας και κόρη τους ήταν η: (Πιρόσκα) Ειρήνη των Άρπαντ 1088-1134, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. C.W. Previté-Orton, The Early History of the House of Savoy (1000-1233) (Cambridge, 1912), accessible online at: archive.org S. Hellmann, Die Grafen von Savoyen und das Reich: bis zum Ende der staufischen Periode (Innsbruck, 1900), accessible online (but without page numbers) at: Genealogie Mittelalter B. Demotz, Le Comté de Savoie du XIe au XVe siècle: Pouvoir, Château et État au Moyen Âge (Geneva, 2000). G. Sergi, 'Oddone di Moriana-Savoia,' in “Dizionario Biografico degli Italiani” – Volume 79 (2013)
Μαρία Αντωνία της Πάρμας

Η Μαρία Αντωνία της Πάρμας (28 Νοεμβρίου 1774 - 20 Φεβρουάριο του 1841) ήταν πριγκίπισσα της Πάρμας, κόρη του Δούκα Φερδινάνδου της Πάρμας και της συζύγου του, της Αρχιδούκισσας Αμαλίας της Αυστρίας. Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, το όνομά της δεν προήλθε από τη θεία της, Βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα της Γαλλίας, που δεν ήταν νονά της. Ανάδοχοί της ήταν ο εκ μητρός θείος της Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η θεία του πατέρα της Μαρία Αντωνία Φερδινάνδη της Ισπανίας, από την οποία πήρε το όνομα η πριγκίπισσα.

 Η Λουίζα Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Άννα Βαλπουργία Βικεντία Μαργαρίτα Αικατερίνη μεγάλωσε με τον αδελφό και τις αδελφές της στο δουκάτο της Πάρμας, όπου ήταν γνωστή ως Τονίνα. Ήταν μία ταλαντούχα ζωγράφος. Το 1796 η Πάρμα κατελήφθη από τη Γαλλία. Ενώ οι γονείς τους είχαν τη δυνατότητα να παραμείνουν στον θρόνο τους, η 22χρονη Μαρία Αντωνία και η αδελφή της Καρλόττα ήταν ελεύθερες, καθώς δεν είχαν καμιά πολιτική σημασία. Οι αδελφές παρέμειναν στο πλευρό των γονιών τους και τους υποστήριξαν κατά τη διάρκεια της γαλλικής κατοχής. Και οι δύο θεωρείτο ότι είχαν τη θρησκευτική πίστη του πατέρα τους και τη δυναμικότητα της μητέρας τους. Ενώ η Καρλόττα αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα από τη Γαλλία και της δόθηκε σύνταξη για να είναι σε θέση να ζήσει σύμφωνα με τη θέση της, η Αντωνία περιγράφεται ως υπερβολικά έντονη και κρατήθηκε σε επιφυλακή. Κατά το τέλος του πατέρα τους τον Οκτώβριο του 1802, οι αδελφές και η μητέρα τους Μαρία Αμαλία, συμμετείχαν στην επίσημη κρατική κηδεία του. Όταν η μητέρα τους εξορίστηκε μετά την κηδεία, τη συνόδευσαν στην Πράγα, όπου έμειναν κοντά της μέχρι το τέλος της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Πράγα, αυτή και η αδελφή της περιγράφηκαν ως ταπεινές και ξεχασμένες, περνώντας τον χρόνο τους στην προσευχή.Ένα ήσυχο άτομο, η Μαρία Αντωνία δεν παντρεύτηκε ποτέ και έγινε δόκιμη μοναχή το 1802. Στις 22 Απριλίου του 1803, έγινε επισήμως μοναχή και άλλαξε το όνομά της σε Αδελφή Λουίζα Μαρία (Maria Luigia). Μετά το τέλος της μητέρας της το 1804, η αδελφή της μεταφέρθηκε στη Ρώμη. Η Αντωνία παρέμεινε στην Πράγα μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα Α΄, μετά την οποία επέστρεψε στην Πάρμα. Κατά τα επόμενα χρόνια έζησε μία ήσυχη και συγκρατημένη ζωή σε ένα μοναστήρι στην Πάρμα. Στις 9 Μαΐου του 1831, μετακινήθηκε στη Μονή της Αγίας Αγάθης στη Ρώμη, όπου και απεβίωσε το 1841.
Σιλοξάνιο

Ένα σιλοξάνιο είναι μια λειτουργική μονάδα στη χημεία του οργανοπυριτίου με το δεσμό Si–O–Si. Τα γονικά σιλοξάνια περιέχουν τα ολιγομερή και πολυμερή υδρίδια με τύπο H(OSiH2)nOH και (OSiH2)n. Τα σιλοξάνια περιλαμβάνουν επίσης διακλαδωμένες ενώσεις, με προσδιοριστικό χαρακτηριστικό ότι κάθε ζεύγος κέντρων πυριτίου διαχωρίζεται από ένα άτομο οξυγόνου. Η χαρακτηριστική ομάδα του σιλοξανίου σχηματίζει τον σκελετό των σιλικονών, το πρώτο παράδειγμα από τις οποίες είναι το πολυδιμεθυλοσιλοξάνιο.

 Τα σιλοξάνια γενικά ακολουθούν τις αναμενόμενες δομές για δεσμικά τετραεδρικά κέντρα ("sp3-like"). Ο δεσμός Si–Ο είναι 1.64 Å (ενώ η απόσταση Si–C είναι 1.92 Å) και η γωνία Si–O–Si είναι μάλλον ανοικτή στις 142.5°. Για αντιπαράθεση, η απόσταση C–Ο σε έναν τυπικό διαλκυλοαιθέρα είναι πολύ μικρότερη 1.414(2) Å με πιο απότομη γωνία C–O–C στις 111°. Μπορεί να εκτιμηθεί ότι τα σιλοξάνια έχουν χαμηλότερα κάτω όρια για περιστροφή γύρω από τους δεσμούς Si–Ο ως συνέπεια της χαμηλής στερεοχημικής παρεμπόδισης. Αυτή η γεωμετρική θεώρηση είναι η βάση των χρήσιμων ιδιοτήτων μερικών υλικών που περιέχουν σιλοξάνια, όπως οι χαμηλές τους θερμοκρασίες υαλώδους μετάπτωσης. Η κύρια πορεία για τη χαρακτηριστική ομάδα σιλοξανίου είναι με συμπύκνωση δύο σιλανολών: 2 R3Si–OH → R3Si–O–SiR3 + H2OΣυνήθως οι σιλανόλες δημιουργούνται στην αρχική θέση με υδρόλυση από σιλυλοχλωρίδια. Με μια σιλανόλη, R2Si(OH)2 (που παράγεται από διπλή υδρόλυση ενός σιλυλοδιχλωρίδιου), η συμπύκνωση μπορεί να δώσει γραμμικά προϊόντα που τερματίζουν με ομάδες σιλανόλης: n R2Si(OH)2 → H(R2SiO)nOH + n−1 H2OΕναλλακτικά η η δισιλανόλη μπορεί να δώσει κυκλικά προϊόντα n R2Si(OH)2 → (R2SiO)n + n H2OΞεκινώντας από τρισιλανόλες, εγκλεισμοί είναι δυνατοί, όπως τα είδη με τύπο (RSi)nO3n/2 με κυβικές (n = 8) και εξαγωνικές πρισματικές (n = 12). (RSi)8O12 δομές. Οι κυβικοί εγκλεισμοί είναι επεκταμένοι ανάλογοι του υδρογονάνθρακα κυβάνιο, με τα κέντρα πυριτίου στις γωνίες ενός κύβου κέντρων οξυγόνου που καλύπτουν καθεμιά από τις δώδεκα άκρες. Η οξείδωση των οργανοπυριτικών ενώσεων, συμπεριλαμβανομένων των σιλοξανίων, δίνει διοξείδιο του πυριτίου. Αυτή η μετατροπή φαίνεται από την καύση του εξαμεθυλοκυκλοτρισιλοξάνιου: ((CH3)2SiO)3 + 12 O2 → 3 SiO2 + 6 CO2 + 9 H2OΙσχυρές βάσεις υποβαθμίζουν την ομάδα του σιλοξανίου, δίνοντας συχνά άλατα του σιλοξειδίου : ((CH3)3Si)2Ο + 2 NaOH → 2 (CH3)3SiONa + H2OΑυτή η αντίδραση συνεχίζεται με την παραγωγή σιλανολών. Παρόμοιες αντιδράσεις χρησιμοποιούνται βιομηχανικά για να μετατρέψουν κυκλικά σιλοξάνια σε γραμμικά πολυμερή. Η λέξη σιλοξάνιο παράγεται από τις λέξεις πυρίτιο (silicon στα αγγλικά), οξυγόνο (oxygen) και αλκάνιο (alkane). Σε μερικές περιπτώσεις, τα υλικά σιλοξάνιου αποτελούνται από αρκετούς διαφορετικούς τύπους ομάδων σιλοξειδίου· ονομάζονται σύμφωνα με τον αριθμό των δεσμών Si-O. Μονάδες M: (CH3)3SiO0.5, Μονάδες D: (CH3)2SiO, Μονάδες Τ: (CH3)SiO1.5 EPA report: Siloxane D5 in Dry-cleaning Journal Of Protective Coatings And Linings: Field Performance of Polysiloxanes
Nissan Micra

Το Nissan Micra (ιαπωνικά: 日産・マイクラ ή Nissan Maikura), γνωστό στη Λατινική Αμερική και στα περισσότερα κράτη της Ασίας ως Nissan March (ιαπωνικά: 日産・マーチ ή Nissan Māchi), είναι ένα supermini αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας B, που παράγεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan από το 1982 σε 5 γενιές. Από τον Δεκέμβριο του 2016 μέχρι σήμερα, κατασκευάζεται η πέμπτη γενιά του.

 Ειδικότερα στην ιαπωνική αγορά, το Nissan Micra αντικατέστησε το εγχώριο Nissan Cherry, που ήταν διαθέσιμο αποκλειστικό στις αντιπροσωπείες «Nissan Cherry Store» έως το 1999, όταν το δίκτυο «Cherry» συγχωνεύτηκε με το «Nissan Red Stage» έως το 2003. Αρχικά, πριν ξεκινήσει η Nissan να πουλάει supermini αυτοκίνητα άλλων ιαπωνικών εταιρειών με αλλαγμένο το εταιρικό σήμα, το Micra / March ήταν το μικρότερο μοντέλο στην παλέτα της Nissan και δεν ήταν διαθέσιμο σε άλλα δίκτυα ιαπωνικών αντιπροσωπειών της Nissan. Η δεύτερη γενιά του Nissan Micra, που κυκλοφόρησε στην αγορά το 1992, κέρδισε τον τίτλο του Αυτοκινήτου της Χρονιάς (ευρωπαϊκά βραβεία) για το 1993. Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία ιαπωνικό αυτοκίνητο που κέρδισε αυτό τον τίτλο. Automobil Revue, Katalognummern 1987/1995/2006 (Daten). Preisliste Nissan Micra (September 2010), Druck-Nr. 6670. Nissan March
Picoo Z

Το Picoo Z είναι ένα μικροσκοπικό τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο της εταιρείας παιχνιδιών Silverlit από το Χονγκ Κονγκ. Το Picoo Z είναι ο σημερινός κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Γκίνες για το μικρότερο τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο που έχει ποτέ κατασκευαστεί. Το κυρίως σώμα του ελικοπτέρου αποτελείται από διογκωμένο πολυπροπυλένιο.

 Ο μικρός έλικας της ουράς είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος και σπάει εύκολα. Οι κατασκευαστές δίνουν δυο ανταλλακτικούς έλικες στη συσκευασία. Όταν και αυτοί καταστραφούν, ο χειρισμός του ελικοπτέρου είναι πρακτικά αδύνατος. Το επίσημο όνομα είναι Picoo (ένα "c" και δύο "ο"), αλλά υπάρχουν και απομιμήσεις συχνά ως Picco (με δύο "c" και ένα "ο"). Το Picoo Z σχεδιάστηκε από τον Βέλγο Alexander Van de Rostyne, και είναι το μικρότερο τηλεχειριζόμενο ελικόπτερο του κόσμου (Ρεκόρ Γγίνες του 2006). Το βάρος του είναι μόνο 10 γραμμάρια, το μήκος του 17 εκατοστά, και η διάμετρος του έλικα 13 εκατοστά. Το ελικόπτερο ελέγχεται από έναν υπέρυθρο τηλεκοντρόλ δύο καναλιών, επιτρέποντας τον ανεξάρτητο έλεγχο (ταχύτητα περιστροφής) του άνω έλικα και του πίσω έλικα. Είναι σχεδιασμένο για πτήση εσωτερικών χώρων μόνο, ή και σε υπαίθριους χώρους αν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Η κατασκευή του είναι από υλικό σκληρού αφρού πολυπροπυλένιου EPP (expanded polypropylene) και τροφοδοτείται από επαναφορτιζόμενη μπαταρία πολυμερούς λιθίου που κινούν 2 μικρομηχανές. Η επαναφόρτιση των μπαταριών γίνεται με καλώδιο που συνδέει το ελικοπτέρου με το τηλεκοντρόλ. και διαρκεί συνήθως 10-15 λεπτά. Μετά από αυτό, το ελικόπτερο μπορεί να κάνει πτήσεις διάρκειας περίπου 5 έως 7 λεπτών. Η εμβέλεια του είναι περιορισμένη λόγω της χρήσης υπέρυθρων ακτίνων. Εκτός αυτού, άλλες πηγές φωτός του περιβάλλοντος μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την λήψη του σήματος και την ανταπόκριση του ελικοπτέρου. Picooz Silverlit Αρχειοθετήθηκε 2009-09-05 στο Wayback Machine. πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό (Αγγλικά) Picoo Z επίσημη ιστοσελίδα του Silverlit Toys (Αγγλικά) Picoo Z Toolbox Αρχειοθετήθηκε 2007-11-29 στο Wayback Machine. ιστοσελίδα των φίλων του Picoo (Αγγλικά)
Λοφόκηβος της Ουγκάντας

Ο λοφόκηβος (μάνγκαμπυ) της Ουγκάντας (Lophocebus ugandae, κοινώς mangabey) είναι είδος από μαϊμούδες του Παλαιού Κόσμου, που ζουν μόνο στην Ουγκάντα και στο Δασικό Καταφύγιο Μινζίρο της Τανζανίας (το οποίο επίσης βρίσκεται δίπλα στα σύνορα με την Ουγκάντα), από όπου και η ονομασία του. Παλαιότερα το είδος αυτό πιστευόταν ότι αποτελεί απλώς έναν πληθυσμό του είδους Lophocebus albigena («γκριζομάγουλος λοφόκηβος»). Αλλά το 2007 ο Κόλιν Γκρόουβς το αναβάθμισε στο νέο είδος Lophocebus ugandae, καθώς είναι σημαντικά μικρότερο σε μέγεθος, με βραχύτερο κρανίο και μικρότερο πρόσωπο, από ό,τι το L. albigena. Ενώ το L. albigena κατατάσσεται στα «είδη ελάχιστης ανησυχίας» από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσεως (2008), ο λοφόκηβος της Ουγκάντας κατατάχθηκε στα «εκτεθειμένα στον κίνδυνο αφανισμού» ή «τρωτά» είδη.

 Ο λοφόκηβος της Ουγκάντας είναι αρκετά μικρότερος από τον «γκριζομάγουλο λοφόκηβο» (είδος L. albigena), με μικρότερο κρανίο, και παρουσιάζει μικρότερο φυλετικό διμορφισμό. Οι λοφόκηβοι της ανατολικής Ουγκάντας έχουν καφεκίτρινο χρώμα, ενώ αυτοί της δυτικής χώρας είναι λίγο πιο σκουρόχρωμοι, με καφέ-γκρίζα απόχρωση. Η χαίτη και το στήθος έχουν χλωμό σοκολατί χρώμα, που έρχεται σε αντίθεση με το χρώμα του υπόλοιπου σώματος περισσότερο από όσο τα αντίστοιχα μέρη στο είδος λοφόκηβος του Τζόνστον (Lophocebus johnstoni). Οι γνωστότεροι τόποι διαβιώσεως του λοφόκηβου της Ουγκάντας είναι τα δάση στη βόρεια και τη βορειοδυτική όχθη της Λίμνης Βικτόρια, μεταξύ των οποίων και το Δάσος Μαμπίρα, στο οποίο περιγράφηκε ως είδος για πρώτη φορά, τα δάση Μπουτζούκο και Μπουκάσα, και η περιοχή κοντά στο ψαροχώρι Σάνγκο Μπέυ της Λίμνης Βικτόρια. Συναντάται επίσης κοντά στο Κιμπαάλε, στα ανατολικά της Αλβέρτειας Ρηξιγενούς Κοιλάδας. Είναι δενδρόβιο είδος, που ζει τόσο σε πρωτογενή όσο και σε δευτερογενή δάση, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο υψηλότερο τμήμα των δένδρων. Εκεί τρέφεται με καρπούς και σπόρους, με προτιμώμενους τους καρπούς των δένδρων πύκνανθος της Αγκόλας, αρτόκαρπος ο ευτραφής και της χουρμαδιάς, τους καρπούς και σπόρους των ειδών του Erythrophleum, καθώς και τους καρπούς του ελαιοφοίνικα.
Χρήστος Αποστολάκος

Ο Χρήστος Ι. Αποστολάκος (Γέρμα Λακωνίας, 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών αρχικά με την ΕΡΕ, ύστερα με την Ένωση Κέντρου (στα Ιουλιανά του 1965 προσχώρησε στους αποστάτες, θεωρώντας κομμουνιστή τον Ανδρέα Παπανδρέου), στη συνέχεια με την ακροδεξιά Εθνική Παράταξη και τελικά με τη Νέα Δημοκρατία. Στην ιστορία έμεινε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης την ταραγμένη περίοδο μετά την Αποστασία και πριν τη χούντα (1965-1967), όπου αντί για παλτό φορούσε πάνω από το κοστούμι του μία μακριά μαύρη μπέρτα για να φαίνεται εντυπωσιακός.

 Γεννήθηκε στη Γέρμα Λακωνίας το 1913 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1958 ως το 1961 ήταν εκλεγμένος πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ και το συνέδριο του 1962 τον ανακήρυξε "ισόβιο πρόεδρο". Διατέλεσε γενικός διευθυντής του υπουργείου Εργασίας. Στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθηνών αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 16 Μαρτίου 1962. Εξελέγη στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου στην Β΄ Αθηνών και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964. Το Νοέμβριο του 1965 ανεξαρτητοποιήθηκε και εν συνεχεία προσχώρησε στο κόμμα Φιλελεύθερον Δημοκρατικόν Κέντρον (ΦΙΔΗΚ) του Στέφανου Στεφανόπουλου. Στις κυβερνήσεις των αποστατών, διετέλεσε αρχικά κυβέρνηση Νόβα ήταν υπουργός Κοινωνικής Προνοίας από τις 15 Ιουλίου 1965 ως τις 20 Αυγούστου του ίδιου χρόνου και στην κυβέρνηση Στεφανόπουλου υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 5 Οκτωβρίου 1965 ως τις 22 Δεκεμβρίου 1966. Ως υπουργός Δημοσίας Τάξεως έγινε γνωστός από τη μαύρη μπέρτα την οποία συνήθιζε να φορά. Τον Ιανουάριο του 1967 προσχώρησε και επίσημα στην ΕΡΕ. Εξελέγη βουλευτής με τη φιλοβασιλική Εθνική Παράταξη το 1977 και τελευταία προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία. Πέθανε σε ηλικία 84 ετών στις 30 Απριλίου του 1997 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στις 5 Μαΐου 1997. Άφησε πλούσιο συγγραφικό έργο, με θέμα την εργατική νομοθεσία.
Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Μουσείων

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και Συμβούλιο Μουσείων (ΚΑΣ) είναι θεσμός και παράλληλα το ανώτατο συμβουλευτικό όργανο για όλα τα θέματα που αφορούν στην «προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» στην Ελλάδα, που λειτουργεί βάσει του Ν.3028/2002 Τα μέλη που απαρτίζουν το ΚΑΣ «προέρχονται από τον χώρο της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της τέχνης και της αρχαιολογικής έρευνας». Ο ρόλος του είναι η προστασία των αρχαιοτήτων, η αναστήλωση μνημείων, η ανάδειξη και διαχείριση αρχαιολογικών θέσεων, η κατασκευή και διαχείριση των μουσείων, η εποπτεία των ανασκαφών των κατά τόπους Εφορειών Αρχαιοτήτων και των ξένων αρχαιολογικών σχολών και ινστιτούτων, όπως και ερευνητικών κέντρων που σχετίζονται με την αρχαιολογία.

 Οι αρμοδιότητες του Τμήματος Γραμματείας Κ.Α.Σ. και Σ.Μ. είναι οι ακόλουθες: Προετοιμασία Συνεδριάσεων του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, του Συμβουλίου Μουσείων και του Ειδικού Οργάνου (Κοινό Κ.Α.Σ.- Κ.Σ.Ν.Μ.), όπως ορίζονται στα άρθρα 50, 51 και 52 του Ν. 3028/2002, η οποία περιλαμβάνει:α. Κατάρτιση της Ημερήσιας Διάταξης των Συνεδριάσεων. β. Πρόσκληση των Μελών και των Πολιτών. γ. Προετοιμασία- Διοργάνωση Αυτοψιών του Κ.Α.Σ. δ. Σύνταξη Πρακτικών – Διαχείριση Αρχείου Γνωμοδοτήσεων και Πρακτικών, Επικύρωση Πρακτικών. ε. Διεκπεραίωση Αιτημάτων Πολιτών Το Συμβούλιο Μουσείων, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Ν. 3028/2002, συνεδριάζει μία φορά το μήνα και κατά την κρίση του Προέδρου του και είναι αρμόδιο για: Nα εισηγείται στον Υπουργό για τις αρχές που διέπουν τη μουσειακή πολιτική του κράτους, για τη συνεργασία μεταξύ των μουσείων και το συντονισμό των δραστηριοτήτων τους. Να γνωμοδοτεί για θέματα σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία μουσείου από το Δημόσιο αλλά και αναγνώρισης μουσείου που ιδρύεται από ή ανήκει σε άλλο νομικό πρόσωπο. Να γνωμοδοτεί για θέματα εφαρμογής της αρχής της αμοιβαιότητας, σε περίπτωση δανεισμού για τη διοργάνωση εκθέσεων σε μουσεία. Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο & Συμβούλιο Μουσείων Ελληνική Ένωση Δικαίου Αρχαιοτήτων
Έληνορ Σόκολοφ

Η Έληνορ Σόκολοφ, το γένος Μπλουμ (Eleanor Sokoloff, née Blum, 16 Ιουνίου 1914 – 12 Ιουλίου 2020), ήταν Αμερικανίδα πιανίστρια, καθηγήτρια του πιάνου και υπεραιωνόβια, που διέπρεψε ως ντουέτο στο πιάνο με τον σύζυγό της Βλαντίμιρ Σόκολοφ. Η Σόκολοφ δίδαξε πιάνο στο σημαντικό Ίδρυμα Μουσικής Κέρτις επί περισσότερα από ογδόντα χρόνια. Απεβίωσε στη Φιλαδέλφεια σε ηλικία 106 ετών.

 Η Σόκολοφ γεννήθηκε στο Κλίβελαντ του Οχάιο και ήταν κόρη ενός κουρέα. Η μητέρα της, αν και δεν εργαζόταν εκτός σπιτιού, ήταν ερασιτέχνιδα τραγουδίστρια και ενεθάρρυνε τα μουσικά ενδιαφέροντα της κόρης της. Η Έληνορ άρχισε να μελετά μουσική με τη Ρουθ Έντουαρντς στο Ίδρυμα Μουσικής του Κλήβελαντ σε ηλικία οκτώ ετών. Το 1931 εγγράφηκε στο Ίδρυμα Μουσικής Κέρτις, στη Φιλαδέλφεια, όπου σπούδασε πιάνο με τον Ντέιβιντ Σάπερτον και μουσική δωματίου με τον Λουί Μπαγί. Αργότερα η Έληνορ μελέτησε το ρεπερτόριο των συνθέσεων για δύο πιάνα με τη Βέρα Μπρόντσκυ και τον Χάρολντ Τριγκς (Harold Melvin Triggs, 1900-1984), και τελικώς σχημάτισε ένα ντουέτο με τον σύζυγό της πιανίστα Βλαντίμιρ Σόκολοφ (1913-1997). Ο Σόκολοφ έγινε καθηγητής στο Ίδρυμα Μουσικής Κέρτις, ενώ από το 1938 έως το 1950 ήταν ο πιανίστας της Ορχήστρας της Φιλαδέλφειας. Η κόρη τους Λώρι έπαιζε πίκολο (ήταν το πρώτο πίκολο της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βαλτιμόρης επί 47 χρόνια). Η άλλη τους κόρη, η Κάθυ, έγινε διευθύντρια αναπτύξεως στη Μουσική Σχολή Settlement στη Φιλαδέλφεια.Το 1936 η Σόκολοφ άρχισε να διδάσκει πιάνο στο Ίδρυμα Μουσικής Κέρτις, πρώτα στους σπουδαστές άλλων τμημάτων και από το 1950 και μετά ως πλήρης καθηγήτρια του Τμήματος Πιάνου. Από τότε πάνω από 75 μαθητές και μαθήτριές της έχουν επιλεγεί ως σολίστ από την Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας. Μεταξύ των όσων την είχαν καθηγήτρια συγκαταλέγονται και οι Κηθ Τζάρετ και Κιτ Άρμστρονγκ. Το 2001, σε αναγνώριση της διδακτικής προσφοράς της, η Σόκολοφ τιμήθηκε με το Βραβείο Αποφοίτων του Κέρτις. Τον Ιούνιο του 2014, με την ευκαιρία των εκατοστών γενεθλίων της, εξυμνήθηκε ως «ελεύθερη νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες, ενώ την ίδια στιγμή προσωποποιεί τα υψηλότερα στάνταρ της χρυσής εποχής», ενώ τιμήθηκε και με ένα βραβείο για τη συνολική προσφορά της από το Ίδρυμα Κέρτις. «Mrs. Eleanor Sokoloff, 100 years!». cunninghampiano.blogspot.com. 22 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 15 Απριλίου 2016. Eleanor Sokoloff: Sharing Her Gift suzanne.tv
Νείλος

Ο Νείλος είναι ποταμός στην Αφρική και ένας από τους δύο μεγαλύτερους του κόσμου. Ο ποταμός έπαιξε βασικό ρόλο στην ανάπτυξη της αρχαίας Αιγύπτου με τον πολιτισμό της να ωφελείται ιδιαίτερα από τον ποταμό. Έτσι, ο Ηρόδοτος αποκάλεσε την Αίγυπτο Δώρο του Νείλου.

 Ο Νείλος έχει δύο μεγάλους παραποτάμους, από τους οποίους σχηματίζεται: τον Λευκό Νείλο από την Ισημερινή Ανατολική Αφρική τον Γαλάζιο Νείλο από την Αιθιοπία.Ο Νείλος χύνεται στη Μεσόγειο θάλασσα, σχηματίζοντας το Δέλτα του Νείλου. Είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός του κόσμου, αλλά είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε παροχή νερού. Πηγάζει νότια του Ισημερινού και ρέοντας προς Βορρά δια μέσου της βορειοανατολικής Αφρικής εκβάλλει στη Μεσόγειο θάλασσα. Έχει μήκος 6.853 χιλιόμετρα και αποστραγγίζει έκταση που υπολογίζεται σε 3.349.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέση παροχή νερού 2.830 κυβικών μέτρων το δευτερόλεπτο. Ο Νείλος είναι «διεθνής» ποταμός, καθώς τους υδάτινους πόρους του μοιράζονται 11 χώρες, η Τανζανία, το Μπουρούντι, η Ρουάντα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), η Κένυα, η Ουγκάντα, η Αιθιοπία, η Ερυθραία, το Νότιο Σουδάν, το Σουδάν και η Αίγυπτος. Συγκεκριμένα, ο Νείλος είναι η κύρια πηγή νερού της Αιγύπτου και του Σουδάν. Ο Νείλος σχηματίζεται από τρία κύρια υδάτινα ρεύματα, του Άτμπαρα και του Κυανού Νείλου (Αμπάι), που ρέουν από τα υψίπεδα της Αιθιοπίας, και του Λευκού Νείλου, που πηγάζει στις λίμνες Βικτωρίας και Αλβέρτου και σχηματίζεται κυρίως από τον Μπαχρ ελ Γκαζάλ και τον Σόμπατ. Υπήρχε και τέταρτο υδάτινο ρεύμα, ο Κίτρινος Νείλος, του οποίου απομεινάρι αποτελεί το Ουάντι Χοουάρ. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία και τη Θεογονία Ησιόδου, ο Νείλος ήταν Ποταμός - θεός, γιος του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος και αδερφός των Ποταμών και των Ωκεανίδων, ο οποίος έδωσε το όνομά του στο μεγάλο ποταμό της Αιγύπτου. Στην Οδύσσεια, το έπος του Ομήρου, ο Νείλος αναφέρεται με το όνομα Αίγυπτος (αρσενικό) και η χώρα δια μέσου της οποίας ρέει ονομάζεται επίσης Αίγυπτος (θηλυκό). Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ο ποταμός πήρε το όνομά του από τον Νειλέα, ο οποίος όταν έγινε άνακτας της Αιγύπτου κατασκεύασε σε καίρια σημεία πολλές διώρυγες και φιλοδόξησε να κάνει πολύ πιο πλωτό τον Νείλο - πράγμα που έγινε η αιτία να πάρει το ποτάμι το όνομά του.Άλλη εκδοχή θέλει την ονομασία Νείλος πιθανώς να προέρχεται από τη σημιτική ρίζα νάχαλ, που σημαίνει «κοιλάδα» ή «ποτάμια κοιλάδα» και κατ' επέκταση «ποταμός». Μετά την πλήρη γεωγράφηση του πλανήτη, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν και πολλοί άλλοι ποταμοί που βαίνουν προς Βορρά, όπως π.χ. ο Ρήνος. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ονόμαζαν το ποταμό Αρ ή Αούρ (Κοπτικά Ιάρο), ή «μαύρο», από το χρώμα μεταφερόμενων από αυτόν ιζημάτων κατά τις πλημμύρες. Η ιλύς του Νείλου είναι αρκετά σκουρόχρωμη, ώστε να δώσει στη χέρσο την παλαιότερη ονομασία της, Κεμ ή Κέμι (Km.t), η οποία επίσης σημαίνει «μαύρη» και συμβολίζει το σκότος. Στην Αίγυπτο και στο βόρειο Σουδάν ο Νείλος ονομάζεται σήμερα αν-Νιλ, αλ-Μπαρ (η θάλασσα) και Μπαρ αν-Νιλ ή Ναρ αν-Νιλ (ο ποταμός Νείλος). Ο ΝΕΙΛΟΣ, ΣΧΕΔΙΑ Σχολικός Εκπαιδευτικός Δικτυακός Ιστός Αιγαίου Νείλος (μυθολογία)
Παύλος Βοιωτίας

Ο Παύλος (ή το Παύλο) είναι χωριό του Δήμου Ορχομενού του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται, βορειοδυτικά του Ορχομενού, σε ένα μικρό λεκανοπέδιο ανάμεσα σε λόφους. Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 1.186 κάτοικοι. Βορειότερα του χωριού βρισκόταν η αρχαία βοιωτική πόλη Ύηττος και δυτικότερα η Ασπληδόνα.

 Ο Παύλος πρωτοκατοικήθηκε τον 17ο αιώνα και κατά μία άποψη πήρε το όνομά του από το όνομα κτηνοτρόφου που διατηρούσε χάνι ή καλύβα στην περιοχή< ref>«Δήμος Ορχομενού, πληροφορίες για το Λούτσι». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2009. Ανακτήθηκε στις 5 Απριλίου 2010. </ref>. Υπήρξε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στον δήμο Ορχομενού οπού παραμένει έως σήμερα. Ο πληθυσμός του παραμένει σχεδόν σταθερός παρουσιάζοντας μικρές διακυμάνσεις. Πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες
Φεστιβάλ Γκανγκαούρ

Το Φεστιβάλ Γκανγκαούρ, γνωστό στην πόλη Ουντάϊπουρ του Ραζαστάν ως Φεστιβάλ Μεβάρ είναι ένα φεστιβάλ θρησκευτικού χαρακτήρα το οποίο λαμβάνει χώρα στην περιοχή του Ραζαστάν στην Ινδία. Στο φεστιβάλ αυτό, σύμφωνα με τα έθιμα του Ινδουισμού, τιμάται η θεά Γκαουρί, η οποία αποτελεί φανέρωση της Παρβάτι (γυναίκας του θεού Σίβα) η οποία αναπαριστά την αγνότητα. Στο φεστιβάλ αυτό συμμετέχουν κυρίως γυναίκες, τιμάται ο γάμος και γιορτάζεται και ο ερχομός της άνοιξης. Η διάρκεια του φεστιβάλ είναι 18 ημέρες και ξεκινά μετά τη γιορτή του Χόλι και γιορτάζεται την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου.

 Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, η Παρβάτι επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι για να δώσει γαμήλιες ευχές στις φίλες της. Την τελευταία μέρα οργανώνει μια μεγάλη κοινωνική εκδήλωση για τις κοντινές φίλες της και ο θεός Σίβα έρχεται για να τη συνοδεύσει μέχρι το σπίτι της. Τη θεά Παρβάτι στο φεστιβάλ τη λατρεύουν-τιμούν οι γυναίκες οι οποίες ντύνονται με τα καλύτερα ρούχα τους. Οι άγαμες γυναίκες δέχονται την ευλογία της ώστε να καλοπαντρευτούν. Οι παντρεμένες γυναίκες μέσω της λατρείας αυτής ευλογούν το γάμο τους ώστε να υπάρχει ευτυχία, υγεία και μακροχρόνια ζωή. Οι γυναίκες οι οποίες έχουν πρόσφατα παντρευτεί πρέπει να νηστεύουν τις 18 μέρες του φεστιβάλ ενώ η μη παντρεμένες θα πρέπει να νηστεύουν και να τρώνε μόνο ένα γεύμα την ημέρα με την ελπίδα ότι θα βρουν ένα καλό γαμπρό. Οι ημέρες τις οποίες λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ θεωρούνται καλές ημέρες για να επιλέξει κάποιος τον σύντροφό του. Στην κορύφωση του φεστιβάλ φεστιβάλ, τις τελευταίες μέρες, οι γυναίκες ανταλλάσσουν γλυκά και περιφέρονται κουβαλώντας πάνω στο κεφάλι ξύλινα αγάλματα Γανκγαούρ (γήινες φιγούρες οι οποίες αναπαριστούν τον θεό Σίβα και τη θεά Παρβάτι) στους δρόμους και τα παζάρια. Οι γυναίκες κατά τον εορτασμό διακοσμούν τα χέρια τους τατουάζ μεχεντί (από χένα), χορεύουν και τραγουδούν .
Οινόη Ηλείας

Για οικισμούς και λοιπά τοπωνύμια με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: ΟινόηΗ Οινόη είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 190 μέτρων, δυτικά των οχθών του Πηνειακού Λάδωνα και νοτιοανατολικά του φράγματος Πηνειού. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 20,5 χιλιομέτρων ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 85 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας (μέσω Κάπελης). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 298 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Κούλλογλη και υπήχθη στον τότε δήμο Δαφνουσίων Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Δαφνουσίων, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Κούλλογλης (μετέπειτα Οινόης) της οποίας αποτελούσε οικισμό και έδρα μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 143Α της 17ης Απριλίου 1915 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε το μοναδικό οικισμό και την έδρα του Δημοτικού διαμερίσματος Οινόης του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Οινόης του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Οινόης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Οινόης Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Latter Days: Best of Led Zeppelin Volume Two

Latter Days: Best of Led Zeppelin Volume Two είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, η οποία κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τα τέσσερα τελευταία στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησε το συγκρότημα όσο βρισκόταν εν ζωή ο ντράμερ Τζον Μπόναμ και πιο συγκεκριμένα από το "Houses of the Holy" του 1973 μέχρι το "In Through the Out Door" του 1979. Η έκδοση του CD περιείχε μια βιντεοσκόπηση του τραγουδιού "Kashmir" από τη συναυλία τους στο Earls Court του Λονδίνου, το 1975. Η εμπορική επιτυχία του άλμπουμ ήταν μικρότερη από αυτή του πρώτου CD με τα καλύτερα τραγούδια του συγκροτήματος που είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες νωρίτερα, αλλά δύο χρόνια αργότερα εκδόθηκε ένα διπλό CD το οποίο περιελάμβανε και τα δύο μέρη της συλλογής, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία αφού έγινε πλατινένιο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

 1. The Song Remains the Same (Page, Plant) – 5:28 2. No Quarter (Jones, Page, Plant) – 6:59 3. Houses of the Holy (Page, Plant) – 4:01 4. Trampled Under Foot (Jones, Page, Plant) – 5:35 5. Kashmir (Bonham, Page, Plant) – 8:31 6. Ten Years Gone (Page, Plant) – 6:31 7. Achilles Last Stand (Page, Plant) – 10:22 8. Nobody's Fault but Mine (Page, Plant) – 6:27 9. All My Love (Jones, Plant) – 5:53 10. In the Evening (Jones, Page, Plant) – 6:49 Latter Days: Best of Led Zeppelin Volume Two (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 21 Μαρτίου 2000 Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στα τραγούδια του "Latter Days: Best of Led Zeppelin Volume Two" ήταν οι εξής: Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικαΤζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάραΤζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτραΤζον Μπόναμ - τύμπανα Allmusic review Sputnik Music review Βρετανικά τσαρτ Αμερικανικά τσαρτ
Εθνικός ύμνος του Παναμά

Ο Himno Istmeño ( ΄Υμνος της Διώρυγας ) είναι ο εθνικός ύμνος του Παναμά. Η μουσική είναι του Σάντος Χόρχε και οι στίχοι του δρα Χερόνιμο ντε λα Όσσα.

 Ρεφρέν Alcanzamos por fin la victoria En el campo feliz de la unión; Con ardientes fulgores de gloria Se ilumina la nueva nación. Επιτέλους φτάσαμε στη νίκηΣτο γεμάτο χαρά πεδίο της ένωσηςΜε τις ζωηρές φλόγες της δόξαςΈνα έθνος φωτίζεται. Es preciso cubrir con un velo Del pasado el calvario y la cruz; Y que adorne el azul de tu cielo De concordia la espléndida luz. Είναι ανάγκη να ρίξουμε πέπλοΣτα χρόνια τα παλιά με το Ιππικό και το σταυρόΑς στολιστεί τώρα ο γαλανός ουρανόςΜε το λαμπρό φως της ομόνοιας. El progreso acaricia tus lares. Al compás de sublime canción, Ves rugir a tus pies ambos mares Que dan rumbo a tu noble misión. Η πρόοδος αγγίζει το δρόμο σου.στους σκοπούς ενός θαυμαστού τραγουδιού,Βλέπεις και τους δύο σου ωκεανούς να παφλάζουν στα πόδια σουΧαρίζοντάς σου ένα μονοπάτι για την ευγενή σου αποστολή. (Ρεφρέν) En tu suelo cubierto de flores A los besos del tibio terral, Terminaron guerreros fragores; Sólo reina el amor fraternal. Στο χώμα σου που καλύπτεται με άνθηΜε φιλιά από τα θερμά σύννεφα της σκόνηςΈπαψαν οι κραυγές των πολεμάρχωνΜόνο η αδερφική αγάπη βασιλεύει. Adelante la pica y la pala, Al trabajo sin más dilación, Y seremos así prez y gala De este mundo feraz de Colón. Μπροστά το φτυάρι και την αξίνα,Στη δουλειά χωρίς άλλη καθυστέρηση,και τέτοιοι θα είμαστε τόσο στη δουλειά όσο και στη γιορτήαυτού του γόνιμου κόσμου του Κολόμβου.(Ρεφρέν) MP3 του Anthem of Panama - Navy Band.
Γιάνος Σπάντα

Ο Γιάνος Σπάντα (που ήταν επίσης γνωστός και ως Τζον Σπάντα, 10 Δεκεμβρίου 1877, Κολόζ - 7 Ιουλίου 1913, Κολοσβάρ) ήταν ένας διάσημος Ούγγρος αρχιτέκτονας ιταλικής καταγωγής και παππούς του Ούγγρου μαθηματικού από την Τρανσυλβανία Μπέλα Ορμπάν αλλά και του Λάζλο Ιστβάν Ορμπάν, που ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους ξιφομάχους των δεκαετιών 1950, 1960 και 1970.

 Ο Γιάνος Σπάντα γεννήθηκε στο Κολόζ της Αυστροουγγαρίας, που σήμερα ονομάζεται Κόγιοκνα και ανήκει στη Ρουμανία, στο κτήμα του Ιταλού πατέρα του, Ντόμοκος Σπάντα. Γύρω στις αρχές του 20ού αιώνα, άνοιξε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στην κεντρική πλατεία του Κολοσβάρ, το οποίο σήμερα ονομάζεται Κλουζ-Ναπόκα και ανήκει επίσης στη Ρουμανία, το οποίο ανέλαβε μια σειρά από δραστηριότητες. Ο Σπάντα έχτισε μια σειρά από γνωστά κτίρια στο Κολοσβάρ. Έφτιαξε ένα κτίριο δύο ορόφων με σκοπό να το νοικιάσει και να το εκμεταλλευτεί οικονομικά. Το κτίριο αυτό ονομάστηκε «Παλάτι Σπάντα». Επίσης, σχεδίασε και έχτισε μια σειρά από κατοικίες που βρίσκονταν κοντά στην αρχή της οδού Erzsébet. Στο σπίτι το οποίο έχτισε στο νούμερο 51 αυτού του δρόμου τελικά κατοίκησε ο ίδιος μαζί με την οικογένειά του. Ο Γιάνος Σπάντα πέθανε νέος, το 1913 μετά από πνευμονική λοίμωξη, αφήνοντας πίσω του τη χήρα του και τα τρία του παιδιά. Πολλά από τα έργα του ολοκληρώθηκαν μετά τον θάνατό του από τον καλό του φίλο, Μιχάλι Ρατζ. Ο Μιχάλι Ρατζ παντρεύτηκε τη χήρα του Σπάντα μετά την επιστροφή του από το μέτωπο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 και έζησε μαζί της μέχρι τον θάνατό της το 1952. Ο Σπάντα συνέβαλε έπαιρνε ενεργό μέρος στα κοινά. Ήταν μέλος της δημοτικής επιτροπής, του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Κολοσβάρ, του Βιομηχανικού Συμβουλίου, των Συντεχνιών των Τεχνιτών και του Συνεδρίου της Ρωμαιοκαθολικής Ενορίας. Κάποτε διετέλεσε και πρόεδρος της Συντεχνίας Καλλιτεχνών. Ο Σπάντα είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Χάζονγκαρντ ανάμεσα σε άλλα μέλη της οικογένειάς του. Orbán, Béla (2009). Régi kolozsvári építőmesterek: Spáda János és Rátz Mihály. Szabadság (στα ουγγρικά), Διαδικτυακή πρόσβαση
Επαρχία της Πάρμας

Η επαρχία της Πάρμας (ιταλικά: Provincia di Parma) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.449 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 428.925 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι η Πάρμα (Parma). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 47 δήμους. Συνορεύει βόρεια με τη Λομβαρδία (επαρχίες της Κρεμόνα και της Μάντοβας), ανατολικά με την επαρχία του Ρέτζιο-Εμίλια, νότια με την Τοσκάνη (επαρχία των Μάσσα-Καρράρα) και τη Λιγουρία (επαρχίες της Γένοβας και της Σπέτσια) και δυτικά με την επαρχία της Πιατσέντσα.

 Η επαρχία της Πάρμα χωρίζεται σε τρεις ζώνες από βορρά προς νότο: πεδιάδα, λοφώδεις εκτάσεις και βουνά. Η βόρεια πλευρά της επαρχίας ορίζεται από τον Πάδο. Τα αστικά κέντρα των ορεινών και ημιορεινών περιοχών βρίσκονται κυρίως πλησίον των παραποτάμων του Πάδου που πηγάζουν από τα Απέννινα Όρη. Τα κυριότερα ποτάμια είναι ο Τάρος και ο Πάρμα. Η επαρχία της Πάρμας, όπως επίσης και η επαρχία της Πιατσέντσα, είναι γνωστές και ως "food valley, δηλαδή "κοιλάδα του φαγητού". Εδώ παράγεται το περίφημο προσούτο της Πάρμας και το τυρί παρμεζάνα. Επίσης, γίνεται παραγωγή μανιταριών και τρούφας. Στην επαρχία της Πάρμας εδρεύουν πολλές βιομηχανίες τροφίμων (όπως η Barilla και η Parmalat), που παράγουν προϊόντα από χοιρινό, γάλα, ζυμαρικά, και ντομάτες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Province of Parma στο Wikimedia Commons
NGC 813

Ο NGC 813 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ύδρο. Εκτιμάται πως απέχει 390 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο περίπου 140 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1834 από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel).

 Δεδομένα για το NGC 813 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 813 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 813 στο Wikimedia Commons