IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος

Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος (γενν. 1951) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής, με σημαντικές διακρίσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Πανιώνιο. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων και την Εθνική Ενόπλων.

 Ο Βίκτωρας Θεοφιλόπουλος γεννήθηκε το 1951 και από παιδί έζησε στη Νέα Σμύρνη. Εντάχθηκε στην εφηβική ομάδα του Πανιωνίου σε ηλικία 16 ετών και σχεδόν αμέσως προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα. Αγωνίστηκε στο σύλλογο εφτά χρόνια, από τη σεζόν 1967-68 ως το 1973-74. Υπήρξε βασικό μέλος της ποιοτικότερης ίσως ποδοσφαιρικής ομάδας στην ιστορία του Πανιωνίου, από την οποία αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς και μάλιστα το 1969 σημειώθηκε το ιστορικό ρεκόρ να αγωνιστούν ταυτόχρονα πέντε ποδοσφαιριστές της στην Εθνική ομάδα. Με τον Πανιώνιο κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1971 και τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1970-71, μπροστά από τον τότε φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, Παναθηναϊκό. Την επόμενη σεζόν μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, αποκλείοντας στον α΄ γύρο τη δυνατή Αθλέτικο Μαδρίτης. Το 1974 πήρε μεταγραφή στην μεγάλη ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου (μεταγραφές της σεζόν οι Δέδες, Σκρέκης, Θεοφιλόπουλος, Αρδίζογλου, Βάγκνερ, Τσάνλαϊτερ). Στο τέλος της καριέρας του έπαιξε στην Καστοριά και τον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1970 αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων στην Άγκυρα κατά της Τουρκίας σε προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Το 1972 αγωνίστηκε με την Εθνική Ενόπλων στους προκριματικούς αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1972, αλλά δεν αγωνίστηκε στην τελική φάση. Σημείωση : τα στοιχεία προέρχονται από http://www.rsssf.com/tablesg/grkhist.html#81
Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος (Άκουρος)

Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος ή Άκουρος (περ. 1788 - 1848) ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Αδερφοί του ήταν ο Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος και ο Ιωάννης Ζαφειρόπουλος. Το προσωνύμιο Άκουρος του δόθηκε από τον Δημήτριο Υψηλάντη, αφού σύμφωνα με την παράδοση, ορκίστηκε ότι μέχρι να ελευθερωθεί η Ελλάδα δεν θα έκοβε τα γένια και τα μαλλιά του.

 Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος γεννήθηκε περί το 1788 στον Αγιάννη της επαρχίας Αγίου Πέτρου Πελοποννήσου. Ήταν εγκατεστημένος στην Κωνσταντινούπολη όπου εμπορευόταν και μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία το 1819 από τον Αναγνωσταρά στην Πελοπόννησο. Τον Φεβρουάριο του 1821ή κατ' άλλους στις 27 Απριλίου 1821επέστρεψε στην πατρίδα του. Εκεί, μαζί με τους αδερφούς του, Κωνσταντίνο και Ιωάννη, ηγήθηκαν του στρατού των Αγιαννιτών και εν γένει της Επαρχίας Αγίου Πέτρου. Σύντομα παρουσιάστηκε με σώμα στρατιωτών συμπατριωτών του στα Βέρβενα και κατόπιν εξεστράτευσε κατά το χωριό Στενό, όπου σύστησε στρατόπεδο, και όπου σώζονται μέχρι σήμερα τα «ταμπούρια του Άκουρου». Κατά την επανάσταση, συνεργάστηκε με διάφορες προσωπικότητες όπως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Αναγνώστη Κοντάκη, τον προεστό Πάνο Σαρηγιάννη και πολλούς άλλους. Η δραστηριότητα και ο ζήλος του στην υπηρεσία του πολέμου πολύ επαινέθηκαν, ενώ ο Πρίγκηπας Δημήτριος Υψηλάντης τον είχε πολύ σε εκτίμηση. Σημαντικές, επίσης, ήταν και οι χρηματικές προσφορές τους στον αγώνα. Από τον Άγιο Σώστη, ο Άκουρος ανεχώρησε και ήρθε στην ράχη της Βολιμής, όπου πολέμησε τους Τούρκους. Μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς πήγε και στη Ρούμελη και έλαβε μέρος και στην μάχη της Αγίας Μαρίνας και της Στυλίδος, κατά την οποία όχι μόνο αυτός, αλλά και όλο το σώμα του αρίστευσε υπό τις διαταγές του Νικήτα Σταματελόπουλου. Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος, συμμετείχε και σε πολλές άλλες μάχες, καθώς και στην Β΄ Εθνοσυνέλευση Άστρους. Αιχμαλωτίστηκε στη Μάχη του Κρεμμυδίου και ελευθερώθηκε δι' ανταλλαγής αιχμαλώτων. Κατά τα έτη 1824 - 1825 ανακαίνισε το Κάστρο Παραλίου Άστρους, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με τους αδερφούς του. Στις 5 Αυγούστου 1826 απέκρουσε τις στρατιές του Ιμπραήμ, πολεμώντας ηρωϊκά στο κάστρο του μαζί με άλλα 1200 άτομα. Ο Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος πέθανε το 1848. Ήταν παντρεμένος και είχε 3 παιδιά. http://www.astrosparalio.gr/?a=singlearticle&id=2 Νικολάου Φλούδα - Θυρεατικά , τόμος Γ΄: Άγιος Ιωάννης, μητρόπολις οικισμών Θυρέας, Αθήνα, 1983 Ι. Κουσκουνά, Ι. Κακαβούλια, Κυρ. Χασαπογιάννη - Θυρεάτις Γη, Αθήνα, 1981 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Γέτι

Το Γέτι, ή Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων, ή Απαίσιος Χιονάνθρωπος είναι μυθικό ζώο, που προέρχεται από τους μύθους και τη λαογραφία του Θιβέτ. Μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τον αμερικανικό μεγαλοπόδαρο αλλά δεν θα πρέπει να συγχέεται καθώς επρόκειτο για διαφορετικό κρυπτίδιο. Σύμφωνα με την παράδοση των Θιβετιανών βουδιστών, αν κάποιος δει το πλάσμα πρόκειται να πεθάνει.

 Η πιο κοινή περιγραφή του πλάσματος το θέλει ως πολύ ψηλό (πολύ ψηλότερο από τον άνθρωπο), το οποίο μοιάζει με τεράστιο πίθηκο. Βαδίζει όρθιο. Το σώμα του καλύπτεται από παχιά λευκή ή καστανή γούνα. Θεωρείται ότι είναι ένας ζωντανός Γιγαντοπίθηκος, ένα προϊστορικό, ογκώδες και ψηλό πρωτεύον θηλαστικό, το οποίο ζούσε στα υγρά δάση της Κίνας και του Βιετνάμ. Πλάσματα με περιγραφές κοινές με το γέτι είναι ο μεγαλοπόδαρος (Bigfoot) που λέγεται ότι ζει στη Βόρεια Αμερική και τα Άλμας, που είναι μυθικά ζώα της Μογγολίας. Ο πρώτος που έκανε λόγο για το γέτι ήταν ένας Άγγλος αξιωματικός τον 19ο αιώνα, ο οποίος καθώς ταξίδευε στα χιονισμένα θιβετιανά βουνά παρατήρησε μεγάλες πατημασιές στο χιόνι. Οι περισσότερες μαρτυρίες αναφέρονται σε πατημασιές και όχι σε συνάντηση με το κρυπτίδιο. Μέχρι σήμερα, πολλοί πιστεύουν ότι το γέτι είναι αληθινό, ενώ οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι το γέτι δεν είναι τίποτα άλλο από μια αρκούδα.
Δημογραφία της Μάλτας

Το λήμμα αυτό αναφέρεται στα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της Μάλτας, συμπεριλαμβανομένης της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του πληθυσμού.

 Η Μάλτα είναι η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα στην Ε.Ε. και μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες χώρες στον κόσμο, με περίπου 1.265 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (3.000 ανά τετραγωνικό μίλι). Η τελευταία απογραφή (που διεξάγεται κάθε 10 χρόνια) πραγματοποιήθηκε το 2011.Κατοικειμένη από τους προϊστορικούς χρόνους, η Μάλτα έγινε αποικία πρώτα των Ελλήνων της Σικελίας. Εν συνεχεία, Φοίνικες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Άραβες, Νορμανδοί, Σικελοί, Ισπανοί, Γάλλοι και Βρετανοί επηρέασαν τη μαλτέζικη κουλτούρα και τον τρόπο ζωής των κατοίκων σε διάφορους βαθμούς.Ο Ρωμαιοκαθολικισμός είναι βάση του Συντάγματος η επίσημη θρησκεία της Μάλτας, ενώ φαίνεται να τον ασπάζεται το 98% των Μαλτέζων. Ωστόσο, η πλήρης ελευθερία συνείδησης και η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυημένες και πολλές θρησκείες έχουν τόπους λατρείας στη χώρα (μικρές ωστόσο ομάδες, που αποτελεούν συνολικά το 2% του πληθυσμού).Η Μάλτα διαθέτει δύο επίσημες γλώσσες, τη μαλτεζική γλώσσα (μια σημιτική γλώσσα που προέρχεται από τα σικελοαραβικά και επηρεάστηκε έντονα από τα σικελικά και τα ιταλικά) και την αγγλική. Και οι δύο γλώσσες είναι υποχρεωτικές ως προς την εκμάθησή τους στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού μιλάει επίσης την ιταλική γλώσσα, η οποία μέχρι το 1936 ήταν η εθνική γλώσσα της Μάλτας. Το ποσοστό αλφαβητισμού φθάνει στο 93%, σε σύγκριση με το 63% του 1946. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Από το 2000, η ​​μεταβολή της ηλικιακής σύνθεσης προς έναν πιο γηρασμένο πληθυσμό ξεκίνησε να γίνεται ιδιαίτερα αισθητή. Στην πραγματικότητα, ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού της Μάλτας αυξήθηκε από 38,5 το 2005 σε 40,5 το 2011. Αυτό οφείλεται στην αύξηση του αριθμού των ατόμων ηλικίας 55 ετών και άνω, σε συνδυασμό με τη μείωση του αριθμού των ατόμων κάτω των 25 ετών. Ο μέσος όρος σε Γκόζο και Κομίνο (41,6 έτη) ήταν υψηλότερος από αυτόν που παρατηρήθηκε στο νησί της Μάλτας. Τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών αντιπροσώπευαν το 16,3% του συνολικού πληθυσμού το 2011, σε σύγκριση με το 13,7% το 2005. Αντίθετα, τα άτομα ηλικίας 14 ετών και κάτω αποτελούσαν το 14,8% του πληθυσμού το 2011, έναντι του 17,2% το 2005. Ξένοι υπήκοοι στη Μάλτα Tο 2016 και το 2017 ο αριθμός των επιλεγμένων ομάδων αλλοδαπών (μη υπηκόων Μάλτας) στη Μάλτα ήταν ως εξής: (Ο κατάλογος αυτός δεν περιλαμβάνει αλλοδαπούς που απέκτησαν μαλτέζικη ιθαγένεια και αλλοδαπούς χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής.)
Πάλη στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ελληνορωμαϊκή ανδρών

Η ελληνορωμαϊκή ανδρών ήταν το μοναδικό αγώνισμα πάλης στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 10 Απριλίου 1896, εκτός από τη συνέχιση του τελικού που έγινε στις 11 Απριλίου, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Νικητής αναδείχθηκε ο Καρλ Σούμαν, ο οποίος επικράτησε στον τελικό του Γεώργιου Τσίτα. Αυτό ήταν το τέταρτο χρονικά χρυσό μετάλλιο (τα πρώτα τρία ήρθαν στη γυμναστική) για τον Γερμανό, καθιστώντας τον έτσι ως τον πιο επιτυχημένο αθλητή των Αγώνων.

 Δεν υπήρχαν κατηγορίες κιλών για το αγώνισμα, κάτι που σήμαινε πως θα προέκυπτε ένας νικητής ανάμεσα σε συμμετέχοντες όλων των μεγεθών. Οι κανόνες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν παρόμοιοι με αυτούς της μοντέρνας ελληνορωμαϊκής πάλης, αν και δεν υπήρχε χρονικό όριο και κάποιες λαβές ποδιών δεν ήταν απαγορευμένες (σε αντίθεση με σήμερα). Ο Έλληνας Στέφανος Χρηστόπουλος αντιμετώπισε τον Ούγγρο Μομτσίλο Ταπάβιτσα στον πρώτο αγώνα. Το ζευγάρι ήταν ισοδύναμο σε όλο το παιχνίδι, αλλά ο Ταπάβιτσα κουράστηκε πρώτος και εγκατέλειψε.Στον δεύτερο αγώνα, ο Γερμανός πρωταθλητής στη γυμναστική, Καρλ Σούμαν, αν και υστερούσε σε δύναμη, κέρδισε εύκολα τον Βρετανό πρωταθλητή στην άρση βαρών, Λάντσεστον Έλιοτ.Ο Έλληνας Γεώργιος Τσίτας πέρασε άνευ αγώνα στα ημιτελικά. Στον μοναδικό ημιτελικό που διεξήχθη, δύο Έλληνες τέθηκαν αντιμέτωποι. Οι Τσίτας και Χρηστόπουλος αγωνίστηκαν για μία θέση στον τελικό, με τον πρώτο να παίρνει τη νίκη, αφού ο Χρηστόπουλος αντιμετώπισε πρόβλημα τραυματισμού στον ώμο.Ο Καρλ Σούμαν πέρασε άνευ αγώνα στον τελικό. Στον τελικό που ξεκίνησε αργά το απόγευμα της Παρασκευής 10 Απριλίου, ο Τσίτας αντιμετώπισε τον Σούμαν. Ο αγώνας διήρκησε 40 λεπτά πριν διακοπεί λόγω σκότους, αφού είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος. Στις 09:00 το πρωί της επόμενης ημέρας, οι δύο αντίπαλοι επέστρεψαν στον αγώνα και ο Σούμαν πήρε τη νίκη λίγη ώρα αργότερα. Lampros, S.P.; Polites, N.G.; De Coubertin, Pierre; Philemon, P.J.; & Anninos, C. (1897). The Olympic Games: BC 776 – AD 1896. Athens: Charles Beck. (Digitally available at [1] Αρχειοθετήθηκε 2008-05-27 στο Wayback Machine.) Mallon, Bill; & Widlund, Ture (1998). The 1896 Olympic Games. Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson: McFarland. ISBN 0-7864-0379-9. (Excerpt available at [2] Αρχειοθετήθηκε 2008-04-11 στο Wayback Machine.) Smith, Michael Llewellyn (2004). Olympics in Athens 1896. The Invention of the Modern Olympic Games. London: Profile Books. ISBN 1-86197-342-X.
Avro Athena

Το Avro 701 Athena ήταν μονοκινητήριο αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης το οποίο ανέπτυξε η εταιρεία Avro στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα North American Harvard στις τάξεις της RAF αλλά παρήχθη σε μικρούς αριθμούς διότι προτιμήθηκε τελικά το Boulton Paul Balliol.

 Το Athena σχεδιάστηκε για να καλύψη την απαίτηση Τ.7/45 του Υπουργείου Αεροπορίας που αφορούσε στην ανάπτυξη τρικινητήριου εκπαιδευτικού που θα προωθούνταν από turboprop κινητήρα. Επρόκειτο για ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής. Το 1947 έγινε αναθεώρηση των αναγκών και στην συνέχεια εξεδόθη η απαίτηση T.14/47, που ζητούσε την χρήση του κινητήρα Rolls-Royce Merlin 35, μεγάλα αποθέματα του οποίου ήταν άμεσα διαθέσιμα. Πατά την αλλαγή κινητήρα, τα τρία αρχικά πρωτότυπα του Athena ολοκληρώθηκαν με turboprop. Ένα εξ αυτών πραγματοποίησε την παρθενική πτήση του τύπου στις 12 Ιουνίου 1948. Το πρώτο Athena με κινητήρα Merlin πέταξε για πρώτη φορά την 1η Αυγούστου 1948 και στη συνέχεια αξιολογήθηκε σε συγκριτικές δοκιμές με το Boulton Paul Balliol. Τελικά προτιμήθηκε το δεύτερο με συνέπεια να κατασκευαστούν μόνο 15 Avro. Η RAF χρησιμοποίησε τα Athena από το 1950 για εκπαίδευση προσωπικού στην χρήση οπλισμού. Ένα αεροσκάφος δόθηκε πίσω στην κατασκευάστρια εταιρία σε μία προσπάθεια προώθησης του τύπου, που αποδείχθηκε άκαρπη καθώς δεν κατέστη εφικτή η εξαγωγή του σε άλλες χώρες. Athena T.1 Έκδοση με turboprop κινητήρα Armstrong Siddeley Mamba των 1.010 hp.Athena T.1A Πρωτότυπο με κινητήρα Rolls-Royce Dart των 1.400 hp.Athena T.2 Εκπαιδευτικό με κινητήρα Rolls-Royce Merlin 35 των 1.280 hp. Ηνωμένο ΒασίλειοRAF Boulton Paul Balliol Jackson, A.J. Avro Aircraft since 1908, 2nd edition. London: Putnam Aeronautical Books, 1990. ISBN 0-85177-834-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Avro Athena στο Wikimedia Commons
Ρόμελου Λουκάκου

Ο Ρόμελου Μέναμα Λουκάκου Μπολινγκόλι (Romelu Menama Lukaku Bolingoli, γεννήθηκε 13 Μαΐου 1993) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ιταλική Ρόμα, δανεικός από την αγγλική Τσέλσι και είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Εθνικής Βελγίου.

 Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου του 1993 στην πόλη Αμβέρσα στο Βέλγιο. Ξεκίνησε την καριέρα του από μια τοπική ομάδα στην Αμβέρσα, τη Ρούπελ Μπουμ. Αναδείχθηκε το ταλέντο του όταν ανακαλύφθηκε από τους σκάουτερ της Λιρς και εντάχθηκε στην ακαδημία τους από το 2004 έως το 2006, σκοράροντας 121 γκολ σε 68 παιχνίδια. Μετά τον υποβιβασμό της Λιρς από την Α' Κατηγορία Βελγίου, η Άντερλεχτ αγόρασε 13 παίκτες από τις ακαδημίες στα μέσα της σεζόν του 2006, ένας από τους οποίους ήταν και ο Λουκάκου. Έπαιξε τρία χρόνια ως παίκτης της ομάδας των νέων με την Άντερλεχτ, σκοράροντας 131 γκολ σε 93 παιχνίδια. Μόλις έγινε 16 ετών υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Άντερλεχτ. Λίγες μέρες μετά έκανε την πρώτη του συμμετοχή σαν επαγγελματίας. Τις επόμενες σεζόν αρχίζει να καθιερώνεται στη βασική ενδεκάδα της ομάδας. Καταφέρνει να διακριθεί και να σκοράρει 19 γκολ την πρώτη του ολόκληρη σεζόν ως επαγγελματίας. Την επόμενη σεζόν σκοράρει 20 γκολ και προσελκύει λόγω της ηλικίας και του σωματότυπου του το ενδιαφέρον της Τσέλσι. Η αγγλική ομάδα δαπανά 10 εκατομμύρια λίρες με προοπτική να φτάσει στα 17 εκατομμύρια λίρες, ανάλογα με τα μπόνους. Την πρώτη του σεζόν έκανε 12 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει με την ομάδα. Η επόμενη σεζόν ήταν καλή για τον Λουκάκου, ως δανεικός στην Γουέστ Μπρομ. Ξεκινάει την επόμενη σεζόν στην Τσέλσι, αλλά τελικά την τελευταία μέρα παραχωρείται στην Έβερτον ως δανεικός, κάνοντας μια εξαιρετική σεζόν και εξασφαλίζοντας με την ομάδα την έξοδο στο Γιουρόπα Λιγκ. Την επόμενη σεζόν η Έβερτον τον αποκτά από την Τσέλσι, δαπανώντας το ποσό ρεκόρ για τον σύλλογο των 28 εκατομμυρίων λιρών. Έχει αγωνιστεί με το Βέλγιο σε όλα τα επίπεδα εθνικών ομάδων. Στις 24 Φεβρουαρίου 2010 έγινε διεθνής και με την εθνική ανδρών σε ένα φιλικό παιχνίδι με την Κροατία. Έχει αγωνιστεί με το Βέλγιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2016 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018. Ήταν μέλος της ομάδας του Βελγίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020, και ο ίδιος ήταν μέλος της καλύτερης ομάδας της διοργάνωσης. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 75. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Το επίσημο site του Ρόμελου Λουκάκου
Τζέιμς Μισέλ

Ο Τζέιμς Μισέλ ή Τζέιμς Μίτσελ (από την αγγλική γλώσσα, James Alex Michel, 1944-) είναι πολιτικός που υπηρέτησε ως πρόεδρος των Σεϋχελλών από το 2004 ως το 2016. Υπηρέτησε επίσης ως αντιπρόεδρος της χώρας από το 1996 έως το 2004.

 Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1944. Ξεκίνησε την καριέρα του ως δάσκαλος και έπειτα ακολούθησε στρατιωτική καριέρα. Το 1976 έγινε μέλος του κόμματος του Ρενέ. Υποστήριξε το πραξικόπημα εναντίον του προέδρου Τζέιμς Μάντσαμ το 1977 και στη συνέχεια κατείχε καίριες υπουργικές θέσεις. Τέθηκε στο τιμόνι της οικονομίας της χώρας. Συνετέλεσε στον εκδημοκρατισμό της χώρας, ο οποίος ξεκίνησε έπειτα από τις εκλογές του 1993. Την ίδια χρονιά αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη. Από το 1996 έως το 2004 κατείχε το αξίωμα του αντιπροέδρου. Έγινε πρόεδρος της χώρας στις 14 Απριλίου του 2004, διαδεχόμενος τον Φρανς-Αλμπέρ Ρενέ, ο οποίος αποχώρησε από την προεδρία. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές της 28-30 Ιουλίου 2006, με το κόμμα Προοδευτικό Μέτωπο του Λαού των Σεϋχελλών (SPPF), καθώς έλαβε 53,7% έναντι 45,7% για τον κύριο αντίπαλό του, Γουάβελ Ραμκαλάουαν (SNP, Εθνικό Κόμμα των Σεϋχελλών) και 0,5% για τον ανεξάρτητο υποψήφιο Φιλίπ Μπουγιέ. Ορκίστηκε πρόεδρος για νέα θητεία την 1η Αυγούστου του 2006. Το κόμμα του Μισέλ κέρδισε επίσης τις βουλευτικές εκλογές το 2007, εξασφαλίζοντας 23 επί συνόλου 34 εδρών στην Εθνοσυνέλευση. Ο Μίτσελ εξασφάλισε την επανεκλογή του, έπειτα από την τριήμερη ψηφοφορία στις προεδρικές εκλογές του 2011. Ειδικότερα, κέρδισε ποσοστό 55% έναντι 41% για τον κυριότερο αντίπαλό του, Ραμκαλάουαν, παρά τις καταγγελίες για εξαγορά ψήφων. Ο Μίτσελ προηγήθηκε με ποσοστό 47,76% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2015, που διεξήχθησαν στις 3-5 Δεκεμβρίου. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της χώρας χρειάστηκε να γίνει και δεύτερος γύρος, καθώς ο αντίπαλος του Μισέλ, Γουάβελ Ραμκαλάουαν, ήρθε 2ος με ποσοστό 33,93%. Ο Μισέλ επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο (16-18 Δεκεμβρίου), επικρατώντας του Ραμκαλάουαν με διαφορά μόλις 193 ψήφων. Ο Ραμκαλάουαν κατήγγειλε ότι έγιναν πολλές παρατυπίες, συμπεριλαμβανομένης της εξαγοράς ψήφων. Ο Μισέλ ορκίστηκε για νέα θητεία, στις 20 Δεκεμβρίου 2015.Στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 ο Μισέλ ανακοίνωσε την παραίτησή του, σε ισχύ από τις 16 Οκτωβρίου, παραδίδοντας την εξουσία στον αντιπρόεδρο Ντάνι Φορ. Η απόφαση έγινε ταυτόχρονα με τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών, στις οποίες κέρδισε η αντιπολίτευση.
Scary Movie 2

Το Scary Movie 2 είναι μαύρη κωμωδία παραγωγής 2001 που διακωμωδεί ταινίες τρόμου και μυστηρίου. Είναι η δεύτερη ταινία της σειράς ταινιών Scary Movie. Επειδή το σλόγκαν της πρώτης ταινίας ήταν «...Όχι συνέχεια», σε αυτή την ταινία είναι «Είπαμε ψέματα».

 Η ταινία ξεκινά με μια παρωδία του Εξορκιστή στην οποία η νεαρή Μέγκαν είναι δαιμονισμένη και δύο ιερείς, πάτερ Μακφίλι και Χάρις, αναλαμβάνουν να βγάλουν τον δαίμονα έξω απ' το κορίτσι. Ο εξορκισμός δεν πήγε όπως τον σχεδίασαν και βγήκε μια αλυσίδα εμετού από το στόμα του κοριτσιού (όπως και στον Εξορκιστή). Η Μέγκαν προσέβαλε την μητέρα του Μακφίλι και αυτός την πυροβόλησε στο κεφάλι. Ένα χρόνο μετά, η Σίντι Κάμπελ (Άννα Φάρις), η Μπρέντα (Ριτζίνα Χολ), ο Ρέι (Σον Γουέιανς) και ο Σόρτι (Μάρλον Γουέιανς) είναι στο κολλέγιο, προσπαθώντας να κάνουν καινούριες ζωές, μετά από τα γεγονότα της πρώτης ταινίας (ωστόσο οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πεθάνει στην πρώτη ταινία). Ο Ρέι, που είναι ακόμα μπερδεμένος για την σεξουαλικότητά του, έχει δύο καινούριους φίλους, τον Τόμι και τον Μπάντι. Ο Σόρτι παραμένει ο ίδιος ναρκωμανής που ήταν και στην προηγούμενη ταινία. Η ιστορία ξεκινά όταν ένας καθηγητής του κολεγίου με το όνομα Όλντμαν και ο παραπληγικός συνεργάτης του, σχεδιάζουν να μελετήσουν την «παρά φύσιν» δραστηριότητα στο Σπίτι της Κόλασης χρησιμοποιώντας τους ανίδεους νέους. Επίσημος ιστότοπος Scary Movie 2 στην IMDb Scary Movie 2 στο Box Office Mojo Scary Movie 2 στο Rotten Tomatoes Scary Movie 2 στο Metacritic
Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή

Το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή είναι Ελληνικός κοινωφελής, μη κερδοσκοπικός οργανισμός που στοχεύει κυρίως στην ενίσχυση των τεχνών και ιδιαίτερα των εικαστικών. Ιδρύθηκε το 1979 από το ζεύγος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και σήμερα εδρεύει στο κτήριο της οδού Ερατοσθένους 13, στο Παγκράτι.

 Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Βασίλης Γουλανδρής και το 1994 τον διαδέχτηκε η Ελίζα Γουλανδρή. Από το 2000 μέχρι και σήμερα, πρόεδρος είναι η Φλωρέτ Π. Καραδόντη. Στις 28 Ιουλίου 1979, το ίδρυμα εγκαινίασε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου. Επιθυμία των ιδρυτών ήταν η δημιουργία ενός μικρού αποκεντρωμένου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο θα φιλοξενούσε τα έργα του ζεύγους Γουλανδρή, καθώς και περιοδικές εκθέσεις καλλιτεχνών του 20ου αιώνα, όπως Πικάσο, Ματίς, Μιρό, Καντίνσκι, Κλέε κ.ά., που διοργανώνονται κάθε καλοκαίρι από το 1986 στη Νέα Πτέρυγα του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.Το 1981 το ίδρυμα χρηματοδότησε τη κατασκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου της Άνδρου (το οποίο δωρήθηκε στο Ελληνικό κράτος) για να στεγάσει πολύτιμα ευρήματα του αρχαίου οικισμού της Ζαγοράς της Άνδρου. Το 1989 ανέλαβε την κατασκευή, εξοπλισμό και συντήρηση της Εστίας Αθηνών. Το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή ολοκλήρωσε την κατασκευή μιας νέας στέγης στην Αθήνα, διαμορφώνοντας ένα νεοκλασικό κτήριο της δεκαετίας του 1920, στην οδό Ερατοσθένους 13 στο Παγκράτι της Αθήνας. Σε αυτό το νέο κτήριο, 7.300 τ.μ., 11 όροφοι, πέντε εκ των οποίων πάνω από την επιφάνεια, εκτός από την έδρα του ιδρύματος φιλοξενούνται έργα της συλλογής των ιδρυτών Βασίλη Π. Γουλανδρή και της συζύγου του Ελίζας Β. Καραδόντη. Στο μουσείο της Αθήνας παρουσιάζονται έργα καλλιτεχνών όπως Πικάσο, Σαγκάλ, Ματίς, Τζιακομέττι, Μιρό, Κλέε, Καντίνσκι, Ελ Γκρέκο, Σεζάν, Μοντιλιάνι κ.α.
Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο πρεσβύτερος

Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο πρεσβύτερος (Jan Josef Horemans the Elder, 1682–1759) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του 18ου αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός για τις ρωπογραφίες του, αλλά ζωγράφισε επίσης πορτρέτα και ιστορικές αλληγορίες.

 Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Καταγράφηκε στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως μαθητής του γλύπτη Μίχιελ φαν ντερ Φόορτ του πρεσβύτερους κατά το έτος της Συντεχνίας 1694-95 και αργότερα του ζωγράφου Γιαν φαν Πέε . Το 1706 έγινε δάσκαλος στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας . Την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Φραγκίσκα φαν ντερ Φόορ, την θυγατέρα του πρώτου Δασκάλου του Μίχιελ φαν ντερ Φόορτ του Πρεσβύτερου. Ο γιος τους, Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος έγινε επίσης ζωγράφος. Ήταν ο δάσκαλος του μικρότερου αδελφού του Πέτερ Γιάκομπ Χόρεμανς και του γιου του Γιαν Γιόζεφ. Πέθανε στην Αμβέρσα. Είναι γνωστός για πορτρέτα, ρωπογραφίες και ιστορικές αλληγορίες. Δημιούργησε μεγάλο αριθμό μικρών αφηγηματικών εικόνων που εκτελέστηκαν σύμφωνα με την παράδοση των Φλαμανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα. Τα χρώματα του ήταν μάλλον σκούρα και αργότερα του αποδόθηκε τα ψευδώνυμα «le brun» (ο σκούρος) και «le sombre» (ο σκοτεινός) για να τον ξεχωρίσει από το έργο του γιου του, ο οποίος είχε το προσωνύμιο «le clair» (ο φωτεινός) για τη σαφέστερη παλέτα του. Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ήταν ο κορυφαίος χρονικογράφος της καθημερινής ζωής στην Αμβέρσα το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Χρησιμοποίησε διάφορα τεχνάσματα της σύνθεσης για να παρουσιάσει ζωντανή περιγραφή συμβάντων σε ιδιωτικές κατοικίες, πανδοχεία και αυλές. Οι σκηνές του από τη σύγχρονη καθημερινή ζωή συνδυάζουν την παρατήρηση, αλλά εκτελούνται με μια ορισμένη ακαμψία. Τα έργα του είχαν υψηλές τιμές στην αγορά. Οι περισσότεροι από τους πίνακες του είναι υπογεγραμμένοι. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Josef Horemans (I) στο Wikimedia Commons
Ντάνιελ Μαν

Ο Ντάνιελ Μαν (Daniel Mann), γνωστός και ως Ντάνιελ Σέγκερμαν (Daniel Chugerman, 8 Αυγούστου 1912 – 21 Νοεμβρίου 1991) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον κατά μία γενεά μεταγενέστερο κινηματογραφικό σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό Μάικλ Μαν.

 Ο Μαν γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, στις 8 Αυγούστου 1912 ως γιος του δικηγόρου Σάμιουελ Σέγκερμαν κα της συζύγου του Έλεν. Από την παιδική του κιόλας ηλικία έδινε παραστάσεις στο θέατρο, ενώ είχε παρακολουθήσει και μαθήματα στο Professional Children's School της Νέας Υόρκης και το Neighborhood Playhouse School of the Theatre. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1952. Οι περισσότερες ταινίες του Μαν ήταν βασισμένες σε θεατρικές παραστάσεις (Ξαναγύρισε, μικρή μου Σέμπα, Το στιγματισμένο ρόδο) αλλά και στη λογοτεχνία (Ζήσαμε στην αμαρτία). Ο Μαν απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1991, από καρδιακή ανεπάρκεια, στο Λος Άντζελες, της Καλιφόρνια. Ενταφιάστηκε στο εβραϊκό κοιμητήριο Jewish Cemetery Hillside Memorial Park. Σύζυγός του ήταν η Κάθλιν Ουίλιαμς, ενώ ο μικρός τους γιος ο Άλεξ Μαν ασχολείται κι αυτός με τον κινηματογράφο, εργαζόμενος στα The Walt Disney Studios. Η κόρη του, η Έρικα Μαν, είναι η χείρα του σκηνοθέτη Χάρολντ Ράμις. Daniel Mann papers, Margaret Herrick Library, Academy of Motion Picture Arts and Sciences
Buzz (Ryanair)

Η Buzz είναι πολωνική αεροπορική εταιρεία με έδρα τη Βαρσοβία. Παλαιότερα ονομαζόταν Ryanair Sun, είναι θυγατρική της ιρλανδικής αεροπορικής εταιρείας Ryanair Holdings και αδελφή αεροπορική εταιρεία των Ryanair, Ryanair UK, Malta Air και Lauda Europe. Η Buzz ιδρύθηκε το 2017 και αρχικά δημιουργήθηκε ως αεροπορική εταιρεία τσάρτερ χωρίς προγραμματισμένα δρομολόγια. Εκτελεί προγραμματισμένες πτήσεις για λογαριασμό της Ryanair και πτήσεις τσάρτερ από μόνη της, εκτός Πολωνίας. Τον Μάρτιο του 2019, η Ryanair ανακοίνωσε ότι η Ryanair Sun θα μετονομαζόταν σε Buzz το φθινόπωρο του 2019. Η Buzz ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Ιανουάριο του 2020.

 Στις 3 Απριλίου 2018, ο αερομεταφορέας έλαβε πιστοποιητικό αερομεταφορέα που χορηγήθηκε από την Πολωνική Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας. Ξεκίνησε τις δραστηριότητές του στις 23 Απριλίου 2018 και η πρώτη πτήση πραγματοποιήθηκε στις 26 Απριλίου 2018, στο δρομολόγιο από το Αεροδρόμιο Πόζναν-Γουαβίτσα «Χένρικ Βιενιάφσκι» προς τον Κρατικό Αερολιμένα Ζακύνθου «Διονύσιος Σολωμός». Στο Πόζναν και στο Βρότσλαβ ο αερομεταφορέας θα χρησιμοποιήσει την υποδομή ήδη υπαρχουσών βάσεων, ενώ στο Κατοβίτσε και τη Βαρσοβία δημιουργήθηκαν νέες. Εκπρόσωποι του αερομεταφορέα ανακοίνωσαν ότι και τα πέντε αεροσκάφη του στόλου της Ryanair Sun θα λάβουν πολωνικούς αριθμούς κυκλοφορίας. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2018, η Ryanair Sun εκμεταλλευόταν ένα δικό της Boeing 737-800 καταχωρημένο ως SP-RSA. Το αεροσκάφος χρησιμοποιήθηκε σε πτήσεις τσάρτερ από το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν». Τον Σεπτέμβριο του 2018, η Ryanair ανακοίνωσε το κλείσιμο των δικών της πολωνικών βάσεων έως την 1η Ιανουαρίου 2019. Οι δραστηριότητες επρόκειτο να μεταφερθούν στη Ryanair Sun, που σήμαινε ότι η Ryanair Sun θα λειτουργούσε για λογαριασμό της μητρικής της εταιρείας. Στα τέλη Οκτωβρίου 2018, το μοναδικό τότε αεροσκάφος της Ryanair Sun, SP-RSA, διέκοψε τις πτήσεις ναύλωσης από το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας «Φρεντερίκ Σοπέν». Στη συνέχεια, το αεροσκάφος αντικατέστησε τη χωρητικότητα της κύριας γραμμής της Ryanair από το Αεροδρόμιο Βαρσοβίας-Μόντλιν, εκτελώντας πλέον προγραμματισμένες υπηρεσίες για λογαριασμό της μητρικής της εταιρείας. Από το Νοέμβριο του 2018, αρκετά πρώην Boeing 737 που είχε η Ryanair μεταφέρθηκαν από το ιρλανδικό στο πολωνικό νηολόγιο και πλέον λειτουργούν από τη Ryanair Sun για λογαριασμό των μητρικών εταιρειών της που είχαν προγραμματισμένες πτήσεις εκτός Πολωνίας. Τον Μάρτιο του 2019, η Ryanair ανακοίνωσε ότι η αεροπορική εταιρεία θα μετονομαστεί σε Buzz το φθινόπωρο του 2019. Buzz ήταν το όνομα μιας βρετανικής αεροπορικής εταιρείας που η Ryanair που αγόρασε από την KLM τον Απρίλιο του 2003. Η Buzz θα συνεχίσει να εκτελεί τακτικές και ναυλωμένες πτήσεις από τις βάσεις της στην Πολωνία, την Τσεχία και τη Βουλγαρία και στόχευε να επεκτείνει τον στόλο της από 17 Boeing 737-800 σε 25 έως το καλοκαίρι του 2019. Έως τον Μάιο του 2022, ο στόλος Buzz αποτελούταν από τα ακόλουθα αεροσκάφη: Πτήση 4978 της Ryanair
Χίλα Λίμαν

Ο Χίλα Λίμαν (Hilla Limann, 12 Δεκεμβρίου 1934 – 23 Ιανουαρίου 1998) ήταν Αφρικανός διπλωμάτης, συνταγματολόγος και πολιτικός, που διετέλεσε Πρόεδρος της Γκάνας από τις 24 Σεπτεμβρίου 1979 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1981. Το αρχικό του επώνυμο ήταν Μπαμπίνι (Babini).

 Ο Χίλα γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκουόλου, στο βόρειο μέρος της τότε βρετανικής αποικίας της Χρυσής Ακτής, ως παιδί φτωχής οικογένειας. Κατόρθωσε ωστόσο να πραγματοποιήσει εξαιρετικές σπουδές και να επιδιώξει ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Ο Χίλα Λίμαν ολοκλήρωσε τη σχολική του εκπαίδευση στο δημόσιο γυμνάσιο του Τάμαλε το 1949. Από το 1957 έως το 1960, σπούδασε πολιτική επιστήμη στη London School of Economics, ενώ στη συνέχεια έμαθε γαλλικά στο Παρίσι και πήρε πτυχίο ιστορίας με άριστα από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, καθώς και διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη και στο Συνταγματικό Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Επιστρέφοντας στη χώρα του, ο Λίμαν εργάσθηκε ως επικεφαλής του Γραφείου Ευρώπης του Υπουργείου Εξωτερικών της Γκάνας από το 1965 and 1968. Το 1967 ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής που συνέταξε το Σύνταγμα της Γκάνας του 1969. Τον τράβηξε ωστόσο η διπλωματία και το 1968 έγινε γραμματέας της πρεσβείας της χώρας στη Λομέ (Τόγκο). Το 1971 διορίσθηκε πρόξενος στη διπλωματική αποστολή της Γκάνας στη Γενεύη. Επέστρεψε στα κεντρικά του Υπουργείου Εξωτερικών, στην Γκάνα, τον Ιούνιο του 1975. Μετά το πραξικόπημα από τον Τζέρυ Ρόουλινγκς το 1979, αν και ελάχιστα γνωστό ακόμα και στην Γκάνα, ο Λίμαν εκλέχθηκε στις εκλογές που επέτρεψε το καθεστώς Πρόεδρος της χώρας, υποστηριζόμενος από το «Εθνικό Κόμμα του Λαού» και με ισχυρή υποστήριξη από τους οπαδούς του πρώτου Προέδρου στην ιστορία της ανεξάρτητης Γκάνας, Κβάμε Νκρούμαχ. Είχε κερδίσει το 62% των ψήφων στον δεύτερο γύρο εκείνων των εκλογών.Ο Λίμαν ανέλαβε τα προεδρικά καθήκοντα στις 24 Σεπτεμβρίου 1979. Ως Πρόεδρος υπήρξε μετριοπαθής στα οικονομικά και υποστηρικτής των δημοκρατικών αξιών και του Παναφρικανισμού. Εξέπεσε της εξουσίας με ένα νέο πραξικόπημα του Ρόουλινγκς στις 31 Δεκεμβρίου 1981. Υπήρξε έτσι ο μόνος Πρόεδρος της σύντομης «τρίτης γκανέζικης δημοκρατίας». Το 1992, με τη λήξη του στρατιωτικού καθεστώτος που τον είχε ανατρέψει, ο δρ. Λίμαν αναμείχθηκε και πάλι στην πολιτική και ήταν ο υποψήφιος της «Εθνικής Σύμβασης του Λαού» στις προεδρικές εκλογές εκείνου του έτους. Συγκέντρωσε ωστόσο μόλις το 6,7% των ψήφων, ερχόμενος τρίτος. Ο Χίλα Λίμαν είχε χρόνια προβλήματα υγείας και πέθανε από επιπλοκές Διαβήτης (ασθένεια) μερικά χρόνια αργότερα, σε ηλικία 63 ετών, στην Άκκρα. Τον θρήνησαν η χήρα του Φουλέρα Λίμαν και τα επτά παιδιά τους: Λαρίμπα, Μπάμπα, Σίμπι, Λίντα, Νταάνι, Ζίλα και Σάλμα. Τον Σεπτέμβριο του 2019, με την αφορμή της τεσσαρακοστής επετείου της αναλήψεως της προεδρίας από τον Λίμαν, ιδρύθηκε το «Ίδρυμα Χίλα Λίμαν» (Hilla Limann Foundation). Σκοπός του είναι ο περιορισμός της καταπατήσεως των ανθρώπινων δικαιωμάτων δια της παιδείας, η προαγωγή της ανθρώπινης ανάπτυξης των φτωχών και ευάλωτων, και ο διαφωτισμός σχετικώς με την πραγματική δημοκρατία.
Χρηστάκης (λαϊκός τραγουδιστής)

Ο Χρήστος Σύρπος (Κωνσταντινούπολη, 1924 - Θεσσαλονίκη, 1 Ιουνίου 1981), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Χρηστάκης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης, διάσημος για τα τραγούδια του "Τα μπαγλαμαδάκια", "Θα ζήσω ελεύθερο πουλί", "Έμαθα πως είσαι μάγκας", "Είναι το κρύο τσουχτερό".

 Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1924 αλλά μεγάλωσε στη Δράμα, όπου άσκησε το επάγγελμα του υδραυλικού. Στον χώρο του τραγουδιού μπήκε με την προτροπή και την βοήθεια του ρεμπέτη Κώστα Καπλάνη. Το διάστημα 1950-1967 τραγουδούσε ως δεύτερη φωνή και έπαιζε κιθάρα και μπαγλαμαδάκι δίπλα σε μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού (Πόλυ Πάνου, Γιώτα Λύδια κ.ά.). Έκανε μεγάλη επιτυχία μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 με το «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» των Στ. Ζαφειρίου-Π. Γαβαλά. Στη συνέχεια, με τη χαρακτηριστική παράξενη "κοφτή" ερμηνεία του, αναβίωσε το «Έμαθα πως είσαι μάγκας», «Η γάτα» και θα συνεχίσει δυναμικά με το «Πουλί» («Θα ζήσω ελεύθερο πουλί»), «Στις ταβέρνες τριγυρνάς", «Η Κικίτσα» , «Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια» κ.ά. Έκανε πάταγο στα κέντρα και αποκλήθηκε ο "Έλλην Τζόνι Χαλιντέι". Μετά τη Μεταπολίτευση περιέπεσε σε αφάνεια, καθώς τα μουσικά γούστα είχαν αλλάξει. Ο Χρηστάκης τραγουδούσε για τα προς το ζην σε ένα λαϊκό κέντρο της Καβάλας, όταν υπέστη εγκεφαλικό. Πέθανε την 1η Ιουνίου του 1981 στο ΙΚΑ της Θεσσαλονίκης και κηδεύτηκε στην Καβάλα. Η σορός του βρίσκεται στο Α΄ Νεκροταφείο Δράμας. 1968 - Πενιές καημοί και όνειρα 1969 - Τα κέφια του Χρηστάκη 1969 - Χρηστάκης 2 1976 - Οι Επιτυχίες μου 1976 - Μάθημα πρώτον 1985 - Τα λαϊκά του Χρηστάκη 1994 - Παίζουν τα μπαγλαμαδάκια 1995 - Για πάντα 1997 - Μεγάλες επιτυχίες 1997 - Ομώνυμο 1998 - Ξενύχτη με φωνάζουνε 2001 - Greatest hits 2002 - Θα ζήσω ελεύθερο πουλί Ο Χρηστάκης εμφανίστηκε σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, ερμηνεύοντας τις μεγάλες του επιτυχίες. Τ. Καλογερόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής: Από τον Ορφέα έως σήμερα, εκδόσεις Γιαλλελή, Αθήνα 1998
Καστίγιο δε Αλκαλά λα Ρεάλ

Το Καστίγιο ντε Αλκαλά λα Ρεάλ (ή Φορταλέθα δε Λα Μότα) είναι κάστρο στο Αλκαλά λα Ρεάλ, στην επαρχία της Χαέν στην Ισπανία. Πρόκειται για αμυντικού τύπου οχύρωση, η οποία βρίσκεται σε ένα ύψωμα 1029 μέτρων. Χρονολογείται από τον 13ο-14ο αιώνα, αν και ορισμένα στοιχεία του κάστρου είναι παλαιότερης χρονολογίας. Το κάστρο συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο μνημείων «Μεγάλου πολιτιστικού ενδιαφέροντος» (Bien de Interés Cultural) της Ισπανίας το 1993.

 Cano Ávila, Pedro: Alcalá la Real en los autores musulmanes, Jaén 1990 Cano Ávila, Pedro: Actividad y vida en la Alcalá árabe, II Estudios de Frontera, Jaén, 1998, σελ. 157-177 Cano Ávila, Pedro: Historia musulmana de Alcalá la Real, Alcalá la Real, historia de una ciudad fronteriza y abacial, Alcalá la Real, 1999, vol. I, σελ. 315-357 Eslava Galán, Juan: Los castillos de Jaén, Ediciones Osuna, Granada, 1999, ISBN 84-89717-41-9 Olivares Barragán, Francisco. 'Castillos de la Provincia de Jaén. C.S.I.C. Jaén, 1992, ISBN 84-87115-10-1 Valdecantos Dema, Rodrigo. Castillos de Jaén: Descubre el pasado de una tierra fronteriza, ISBN 84-95244-00-0 VVAA: Los castillos a través de la historia - Jornadas Europeas de Patrimonio Histórico 1997. Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía, Sevilla, 1997, ISBN 84-86944-79-1 El Patrimonio Cultural de Alcalá la Real en el Localizador Cartográfico del Patrimonio Cultural. Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico.
Φράγκο Καμπότζης

Το φράγκο ήταν σε χρήση από το 1875 έως και το 1885 ως νόμισμα της Καμπότζης η οποία ήταν προτεκτοράτο της Γαλλίας ήδη από το 1863 . Υποδιερείτο σε 100 σαντίμ και η ισοτιμία του με το Γαλλικό φράγκο ήταν 1/1. Παράλληλα με το φράγκο ήταν σε χρήση και η πιάστρα με ισοτιμία 1 πιάστρα = 5,37 φράγκα. Το 1875 το φράγκο αντικατέστησε το τικάλ και μια δεκαετία αργότερα το 1885 αντικαταστάθηκε από την πιάστρα της γαλλικής Ινδοκίνας. Δεν εκδόθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα του νομίσματος αυτού.

 Κυκλοφόρησαν κέρματα με ονομαστικές αξίες των 5, 10, 25 και 50 σαντίμ , 1, 2 και 4 φράγκων και 1 πιάστρας. Τα κέρματα των 5 και 10 σαντίμ ήταν από κράμα χαλκού–κασσίτερου, ενώ όλα τα υπόλοιπα αργυρά. Όλα τα νομίσματα έφεραν την ημερομηνία 1860 όμως κόπηκαν το 1875 (ως επί το πλείστον στο Βέλγιο). Όλα τα κέρματα απεικόνιζαν το πορτραίτο του βασιλιά Νοροντόμ Jean Lecompte (2000) Monnaies et Jetons des Colonies Françaises. ISBN 2-906602-16-7 Krause, Chester L., and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Pick, Albert (1994). Standard Catalog of World Paper Money: General Issues. Colin R. Bruce II and Neil Shafer (editors) (7th ed.). Krause Publications. ISBN 0-87341-207-9. (Αγγλικά) Κέρματα της Καμπότζης την περίοδο 1860-1902. Ανάκτηση την 11 Ιανουαρίου 2012.
Αναπαυτήρια Κέρκυρας

Τα Αναπαυτήρια είναι οικισμός της Κέρκυρας. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λουτσών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θιναλίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αναπαυτήρια είναι οικισμός της βορειοανατολικής Κέρκυρας. Βρίσκονται στις βορειοανατολικές υπώρειες του Παντοκράτορα, δίπλα στο χωριό Λούτσες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Ο οικισμός απέχει 42 χλμ. περίπου Β. ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λουτσών της Κέρκυρας. Το 1989 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λουτσών και προσαρτήθηκε στον δήμο Θιναλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θιναλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Οι γούβες Λουτσών (Μικρή και Μεγάλη), χαρακτηριστικοί κρατηροειδείς, καρστικοί σχηματισμοί, λίγο ανατολικότερα του οικισμού σε υψόμετρα 350 και 490, αντίστοιχα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Άγιος Δημήτριος Πέλλας

Ο Άγιος Δημήτριος (παλαιότερα Κέντροβο και Κεδρώνας, γνωστός στα βλάχικα ως Κίντροβα) είναι ορεινό χωριό του δήμου Έδεσσας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας της Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκων.

 Ο Άγιος Δημήτριος είναι κτισμένος στις πλαγιές του Βερμίου, σε υψόμετρο 780 μέτρων, ανατολικά της λίμνης Βεγορίτιδας και νότια της λίμνης Άγρα. Απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Έδεσσα και 10 χλμ. νοτιοανατολικά της Άρνισσας. Η παλιά ονομασία είναι Κέντροβο και έτσι αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Οστρόβου. Σύμφωνα με μια πηγή, γύρω στο 1900 διέθετε 16 οικίες και πληθυσμό 90 χριστιανών, ενώ κατά τους υπολογισμούς του Βούλγαρου γεωγράφου και πολιτικού Β. Καντσόφ, η οποία όμως ελέγχεται από τον Κουκούδη ως λανθασμένη, την ίδια περίοδο είχε 13 κατοίκους τουρκικής καταγωγής. Σύμφωνα με στατιστική των ελληνικών προξενικών αρχών την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα στο χωριό ζούσαν έξι οικογένειες σλαβόφωνων πατριαρχικών (συνολικά 27 κάτοικοι), οι οποίοι το επόμενο διάστημα - κατά μια εκδοχή - μετοίκησαν ομαδικά στο Μεσημέρι Πέλλας. Παράλληλα, αναφέρεται μια νομαδική εγκατάσταση Βλάχων σε κτήματα ιδιοκτησίας Αλβανών μπέηδων του Μοναστηρίου, η οποία τα επόμενα χρόνια έλαβε μόνιμη μορφή, ενώ το 1910 ή 1911, οι Βλάχοι εξαγόρασαν το τσιφλίκι με ρουμανική οικονομική βοήθεια και ακολούθως δημιούργησαν ρουμανικό σχολείο και εκκλησία. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους περιήλθε στην Ελλάδα και σύμφωνα με την απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 είχε 390 κατοίκους, αν και αρχειακές εκτιμήσεις εκείνου του έτους και του επόμενου καταγράφουν 690 και 305 κατοίκους αντίστοιχα, με τις πληθυσμιακές αυξομειώσεις να αποδίδονται στις εποχιακές μετακινήσεις των ντόπιων κτηνοτρόφων. Τη δεκαετία του 1920, μεγάλο μέρος των Ρουμανόβλαχων του χωριού μετανάστευσε στη Ρουμανία. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Κεδρώνας. Μετά το τέλος της Κατοχής σταμάτησε η λειτουργία του τοπικού ρουμανικού σχολείου, ενώ την περίοδο του Εμφυλίου η πλειοψηφία των κατοίκων εγκαταστάθηκε στην Έδεσσα και τη Νάουσα. Το 1950 με το ΦΕΚ 39Α - 09/02/1950 το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Άρνισσα, την Δροσιά, τα Ξανθόγεια και τα Νέα Ξανθόγεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Άρνισσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεγορίτιδας του δήμου Έδεσσας.
Ψηφιακή διατήρηση

Ως Ψηφιακή διατήρηση ορίζεται η αποθήκευση, η συντήρηση και η δυνατότητα πρόσβασης ενός ψηφιακού αντικειμένου μακροπρόθεσμα, συνήθως συνέπεια εφαρμογής μιας ή και περισσότερων στρατηγικών συντήρησης. Η διαδικασία της ψηφιακής διατήρησης είναι η διαδικασία κατά την οποία τα ψηφιακά δεδομένα διατηρούνται σε ψηφιακή μορφή, προκειμένου να εξασφαλιστεί η δυνατότητα χρησιμοποίησης, η διάρκεια και η πνευματική ακεραιότητα των πληροφοριών που περιλαμβάνουν εκεί μέσα. Αναφέρεται σε μία σειρά από διαχειριστικές δραστηριότητες απαραίτητες για την εξασφάλιση συνεχόμενης πρόσβασης σε ψηφιακά στοιχεία για όσο καιρό χρειάζεται. Γενικότερα ως ψηφιακή διατήρηση ορίζονται όλες οι κινήσεις που χρειάζονται για την διατήρηση της πρόσβασης σε ψηφιακά αρχεία, πέρα από τις πιθανότητες τεχνολογικής αλλαγής ή αποτυχίας. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι καταγραφές ως αποτέλεσμα μιας καθημερινής εργασίας ενός οργανισμού, «εν γένει» ψηφιακά αρχεία που δημιουργήθηκαν για έναν συγκεκριμένο σκοπό(τεχνολογικές έρευνες) ή προϊόντα από ψηφιοποιημένα έργα.

 Τα αρχεία πρέπει να οργανώνονται, µε τέτοιο τρόπο ώστε να εµποδίζεται ο αφανισµός της πολιτιστικής κληρονοµιάς από αστάθµητους παράγοντες. Η σύγχρονη κοινωνία καλείται να διασφαλίσει τα στοιχεία αυτά και να τα διατηρήσει ακέραια στο χρόνο, με σκοπό την διάδοση τους στις επόμενες γενιές. Σήμερα, οι ψηφιακές πληροφορίες τεκµηριώνουν τα επιτεύγµατα του σύγχρονου πολιτισµού και γι αυτό το λόγο η ψηφιακή διατήρηση είναι απαραίτητη για όλες τις «κιβωτούς» της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως μουσεία, βιβλιοθήκες, πολιτιστικοί οργανισμοί, πανεπιστήμια. Η τεχνολογική απαρχαίωση (technology obsolescence). (Η ραγδαία ταχύτητα των τεχνολογικών αλλαγών καθιστά απαραίτητη την άµεση επέµβαση ειδικών).Η σχέση εξάρτησης με την τεχνολογία (technology dependency).Η ταχύτητα µε την οποία ξεπερνιούνται τα µαγνητικά ή οπτικά µέσα αποθήκευσης (media degradation). (Το ψηφιακό υλικό αποθηκεύεται σε μία συγκεκριμένη μορφή, η οποία αντικαθίσταται σε μικρό χρονικό διάστημα από τις καινούργιες εκδοχές των λογισμικών και χρειάζονται ειδική µεταχείριση για να συντηρηθούν). Η Αναζωογόνηση (refreshing) Η Διατήρηση τεχνολογίας (technology preservation)) Η Εξομοίωση (evaluation) ή ενθυλάκωση (encapsulation) Η Μετανάστευση (migration) Πολιτιστική Κληρονομιά Ψηφιοποίηση Μεταδεδομένα Definitions of Digital Preservation, AlCTS Digital Preservation Handbook, Introduction, Definitions and Concepts David S. H. Rosenthal, Thomas Robertson, Tom Lipkis, Vicky Reich, Seth Morabito, Requirements for Digital Preservation Systems, A Bottom-Up Approach, D-Lib Magazine, Volume 11 Number 11, 2005 Ψηφιακή διατήρηση υλικού, Φωτεινή Αραβανή Ronald Jantz, Michael J. Giarlo, Digital Preservation, Architecture and Technology for Trusted Digital Repositories, D-Lib Magazine,Volume 11 Number 6, 2005 Γούσια Μαριάννα, Διατήρηση Ψηφιακών τεκμηρίων, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Αρχειονομίας - Βιβλιοθηκονομίας, 2004
Σον Άσμορ

Ο Σον Ρόμπερτ Άσμορ (αγγλικά: Shawn Robert Ashmore, γεννηθείς 7 Οκτωβρίου 1979) είναι Καναδός ηθοποιός στην τηλεόραση και στις ταινίες, ίσως γνωστός για το ρόλο του Τζέικ στις τηλεοπτικές σειρές με τίτλο Animorphs και του Iceman στις σειρές ταινιών X-Men. Είναι ο δίδυμος αδερφός του ηθοποιού Ααρόν Άσμορ.

 Ο Άσμορ γεννήθηκε στο Ρίτσμοντ, στην Βρετανική Κολομβία,, και είναι ο γιος της Λίντα, μιας νοικοκύρισσας, και του Ρικ Άσμορ, ενός μηχανικού παραγωγής. Μεγάλωσε στο Μπράμπτον, στο Οντάριο, όπου φοίτησε στο Turner Fenton Secondary School, και στο Earnscliffe Senior Public School. Ο δίδυμος αδερφός του, Ααρόν Άσμορ, είναι επίσης ηθοποιός. Ο Ααρόν και ο Σον έπαιξαν τα δίδυμα σε αρκετές ταινίες, αλλά έχουν επίσης συνεχίσει ρόλους ανεξάρτητα. Ο Άαρον είναι λίγο πιο ψηλός από τον Σον, σύμφωνα με τον Ααρόν, ο Σον συχνά παίρνει ρόλους του καλού παιδιού ενώ ο Ααρόν παίζει τον ρόλο του νταή. Ένας από τους κύριους ρόλους του Άσμορ ήταν ο Iceman στο X-Men και στις συνέχειες X2 και X-Men: Η Τελική Αναμέτρηση. Ενώ πολλοί από τους μικρούς χαρακτήρες του απεικονίστηκαν από διαφορετικούς ηθοποιούς, ο Άσμορ κρατήθηκε για όλες τις ταινίες μέχρι ο χαρακτήρας του να γίνει ουσιαστικός στην πρώτη ταινία, εκτός από την Shadowcat που είχε μικρό χρόνο τηλεόρασης το πρώτο και στο δεύτερο. Ο Άσμορ ανακεφαλαίωσε το ρόλο του Iceman στις σειρές κινουμένων σχεδίων The Super Hero Squad Show. Ο Άσμορ πρωταγωνίστησε στο ρόλο του Δόκιμου Ταγματάρχη Μπράντ Ρίγκμπι στην ταινία Δόκιμος Κέλλυ, μια αρχική ταινία του Disney Channel που προβλήθηκε το 2002 και είναι επίσης φιλοξενούμενος πρωταγωνιστής στο ρόλο του Έρικ Σάμερς σε δύο επεισόδια του Smallville, τηλεοπτικές σειρές στις οποίες ο αδερφός του πήρε αργότερα το ρόλο του Τζιμι Όλσεν. Ο Άσμορ είχε επίσης πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Animorphs στο ρόλο του Τζέικ Μπέρενσον και στο Καρδιοχτύπι στο ρόλο του Τάιλερ Κόνελ. Το Δεκέμβριο του 2004, ο Άσμορ πήρε το ρόλο του πρωταγωνιστικού ρόλου στις μίνι σειρές του SciFi Channel με τίτλο Ο Θρύλος της Υδρόγειου, βασισμένο στις νουβέλες της Ούρσουλα Κ. Λε Γκεν. Έπαιξε το ρόλο του Γκεντ, ενός εκπαιδευόμενου μάγου, που παίρνει συμβουλές από ένα Μάγκους (Ντάνι Γκλόβερ) και ερωτεύεται την Τέναρ (Κριστίν Κροκ), την προστατευόμενη της Υψηλής Ιέρειας των Τάφων του Άτουαν (Ιζαμπέλα Ροσελίνι). Το 2005, ο Άσμορ πρωταγωνίστησε σε μια ταινία ου CTV TV για το ιστορικό τρέξιμο του Τέρρι Φοξ κατά μήκος του Καναδά, που προβληθηκε το Σεπτέμβριο αυτού του έτους. Το 2008, πρωταγωνίστησε στο ρόλο ενός από τους πρωταγωνιστές στο θρίλερ του 2008 Τα Συντρίμια. Ο Άσμορ πήρε το ρόλο του Άνταμ Γκριν στο δραματικό θρίλερ του 2010 με τίτλο Παγωμένος στο ρόλο του Τζο Λίντς. Ο Άσμορ επίσης θα πρωταγωνιστήσει σε μια επερχόμενη ταινία πολιορκίας πολέμου με τίτλο Η Μέρα με τον Ντόμινικ Μόναγκαν και τον Μάικλ Έκλουντ. Σον Άσμορ στην IMDb
Οζουκαράι

Το Ουζαβαρκαράι είναι μια πόλη, δήμος και ταλούκ στην επαρχία Ποντισέρι στην Ινδική επικράτεια του Ποντισέρι. Οι θύλακες Καλαπέτ και Αλανκουπάμ αποτελούν μέρος του δήμου Ουζαβαρκαράι. Το Ουζαβαρκαράι είναι επίσης το μόνο υπο-ταλούκ (φιρκά) στο ταλούκ Ουζαβαρκαράι της επαρχίας Ποντισέρι.

 Σύμφωνα με Ινδική την απογραφή του 2011, το Ουζαβαρκαράι είχε πληθυσμό 300.104 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούσαν το 49.48% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 50.52%. Το Ουζαβαρκαράι έχει κατά μέσο όρο ποσοστό αλφαβητισμού 77%, υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 59.5%. Ο αλφαβητισμός στους άνδρες ήταν 83%, και στις γυναίκες 71%. Στο Ουζαβαρκαράι, το 11% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.
Όιτα

Η Όιτα (大分市 Ōita-shi) είναι η πρωτεύουσα του νομού Όιτα, που βρίσκεται στο νησί Κιούσου της Ιαπωνίας. Την 1η Ιανουαρίου 2005, η πόλη Νοτσουχάρου (από την επαρχία Όιτα) και η πόλη Σαγκανοσέκι (από την επαρχία Κιτααμάμπε) συγχωνεύθηκαν στην Όιτα.

 Η Όιτα είναι η πολυπληθέστερη πόλη στο νομό Όιτα. Από τις 31 Μαρτίου 2017, η πόλη έχει πληθυσμό 478.491 κατοίκους, με 216.853 οικίες και πυκνότητα πληθυσμού 950 ατόμων ανά τ.χλμ. Η συνολική έκταση της πόλης είναι 502,39 τ.χλμ. Η πόλη συνορεύει με την πόλη του Μπέππου στα βορειοδυτικά, την πόλη Γιούφου στα δυτικά, την πόλη Τακέτα στα νοτιοδυτικά, την πόλη Μπούνγκο-όνο στα νότια και την πόλη Ουσούκι στα νοτιοανατολικά. Το βόρειο τμήμα της πόλης βρίσκεται απέναντι από τον κόλπο της Μπέππου και την Εσωτερική Θάλασσα Σέτο. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Όιτα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Κατά τη δεκαετία του 1960 και του 1970, σχηματίστηκε βιομηχανική περιοχή κατά μήκος της ακτής του κόλπου της Μπέππου. Μεταξύ των φυτών στην περιοχή υπήρχαν τα σημαντικότατα φυτά της Nippon Steel και της Shōwa Denkō. Στη δεκαετία του 1970, η Toshiba και η Canon εγκατέστησαν και επέκτειναν τα εργοστάσιά τους στην ενδοχώρα. Από τότε, η πόλη ξεπρόβαλε ως ένα σημαντικό κέντρο παραγωγής ηλεκτρονικών προϊόντων όπως τα LSI και τις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές. Το κέντρο της πόλης και οι εμπορικές περιοχές βρίσκονται στα βόρεια του σταθμού της Όιτα. Πρόσφατα, ωστόσο, η περιοχή μειώνεται σταδιακά, επειδή οι κύριοι εμπορικοί χώροι έχουν διασπαστεί λόγω της κατασκευής μεγάλων εμπορικών κέντρων στα προάστια. Η περιοχή της Όιτα είναι ιστορικά γνωστή ως Φουνάι (府内), πρωτεύουσα της επαρχίας Μπούνγκο (豊後国). Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου (15ος-16ος αιώνας), η ισχυρή φατρία Ότομο έδρευε στο Φουνάι και η περιοχή ευημερούσε ως βασικό λιμάνι του εμπορίου με την Πορτογαλία και τη δυναστεία Μινγκ της Κίνας. Ο Ότομο Σόριν, ένας διάσημος χριστιανός ντάιμιο, εισήγαγε για πρώτη φορά τη δυτική κουλτούρα. Στο Φουνάι χτίστηκε το πρώτο νοσοκομείο δυτικού στιλ και σχηματίστηκε η πρώτη ιαπωνική χορωδία. Το κλίμα στην πόλη Όιτα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη Όιτα είναι 15 °C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.1°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 5 °C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 36.1°C και έχει σημειωθεί μήνα Ιούλιο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -7.8 °C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Κατά μέσο όρο κάθε έτος έχουν καταγραφεί 92,2 ημέρες βροχής. Ο περισσότερος αριθμός ημερών με βροχή σημειώνεται κατά τον μήνα Σεπτέμβριο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Νοέμβριο με 4,1 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο.