IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μιχαήλ Μπακνανάς

Ο Μιχαήλ Μπακνανάς ή Άγιος Μιχαήλ ο Κηπουρός (1753 - 9 Ιουλίου 1771) ήταν Έλληνας κηπουρός και μάρτυρας. Ο βίος του μαρτυρείται στο «Χρονικό» των Αθηνών και στο «Νέο Μαρτυρολόγιο» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορήτου.

 Γεννήθηκε το 1753 κοντά στο Θησείο από φτωχούς γονείς. Ήταν αγράμματος και έγινε κηπουρός που πουλούσε τα προϊόντα του στα περίχωρα της Αττικής. Ο νέος αυτός έπεσε θύμα συκοφαντίας, ότι τάχα υποστηρίζει με αποστολή τροφίμων τους επαναστάτες στη Σαλαμίνα ή κατά άλλους ότι προμήθευε μπαρούτι τους κλέφτες των ορεινών της Αττικής. Η κατηγορία δεν αποδείχθηκε ποτέ, όμως ο ίδιος καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο δήμιός του τον περιέφερε στους δρόμους της Αθήνας και του ζητούσε να αλλαξοπιστήσει για να γλιτώσει. Εκείνος όμως δε δεχόταν και φώναζε: «Χτυπάτε διά την πίστην». Στο τέλος αποκεφαλίστηκε στις 9 Ιουλίου 1771 και ο θάνατός του έκανε αίσθηση στην κοινωνία της Αθήνας. Το όνομά του φέρει σήμερα δρόμος της Αθήνας στον Νέο Κόσμο, καθώς και παρακείμενη στάση τραμ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου, στις 30 Ιουνίου και στις 9 Ιουλίου. Το 2003 ανακηρύχθηκε προστάτης των διατροφολόγων και των διαιτολόγων.Σε κίονα του Ολυμπίου Διός υπάρχει εγχάρακτη επιγραφή: «1771 Ιουλίου 9 αποκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης». Π. Β. Πάσχος (2020). Έρως Ορθοδοξίας - Χριστού Ευωδία. Αθήνα: Αποστολική Διακονία. σελίδες 37 – 45.
Μόνας Μεδιολάνων

Ο Μόνας ήταν ο πέμπτος επίσκοπος Μεδιολάνων, από το τέλος του 3ου αιώνα έως στις αρχές του 4ου αιώνα. Τιμάται από την Καθολική Εκκλησία ως άγιος στις 12 Οκτωβρίου.

 Εξελέγη Επίσκοπος Μεδιολάνων κατά τα τέλη του 3ου αιώνα (ίσως το 283) και η επισκοπική του θητεία διήρκεσε μέχρι πριν από το 313. Ο Μόνας πέθανε στις 25 Μαρτίου (το έτος δεν είχε καταγραφεί) και ετάφη κοντά στην εκκλησία του Αγίου Βιταλίου του Μιλάνου (βασιλική Φαύστα), στην περιοχή όπου τώρα βρίσκεται η βασιλική του Αγίου Αμβροσίου.
Κυτταρικός σκελετός

Κυτταρικός σκελετός ονομάζεται ένα πλέγμα ινιδίων το οποίο συγκρατεί τα διάφορα οργανίδια του κυττάρου στις θέσεις του μέσα στο κύτταρο και το ίδιο το κύτταρο. Το πλέγμα αποτελείται από ινίδια (μακροϊνίδια, μικροϊνίδια και ενδιάμεσα) και μικροσωληνίσκους. Ο κυτταρικός σκελετός ανακαλύφθηκε να διασχίζει το κυτταρόπλασμα χάρις την ηλεκτρονική μικροσκοπία μετά από αρκετές παρατηρήσεις του κυττάρου ανατρέποντας μερικές αντιλήψεις που θεωρούσαν το κύτταρο ως μία ημίρρευστη μάζα στην οποία επέπλεαν τα οργανίδια. Ο κυτταρικός σκελετός προσφέρει μηχανική υποστήριξη καθορίζοντας την κίνηση των οργανιδίων μέσα στο κύτταρο καθώς και το σχήμα και την κίνηση του ίδιου του κυττάρου. Στην κυτταρική διαίρεση αξιοποιείται ο κυτταρικός σκελετός. Οι μικροσωληνίσκοι σχηματίζουν την άτρακτο στον ισημερινό της οποίας διατάσσονται τα χρωμοσώματα.

 Ο μικροσωληνίσκος είναι ένας κύλινδρος που προκύπτει από δύο έλικες, μία έλικα φτιαγμένη από την πρωτεΐνη σωληνίνη α και μία φτιαγμένη από την σωληνίνη β. Η μία έλικα βρίσκεται ενδιάμεσα στην άλλη, ώστε μεταξύ δύο σπειρών της μίας έλικας να παρεμβάλλεται μία σπείρα της άλλης έλικας. Η διάμετρος της κάθε σπείρας είναι 25 νανόμετρα. Από μικροσωληνίσκους αποτελείται το κεντροσωμάτιο και η μιτωτική άτρακτος. Το μικρονημάτιο είναι συμπαγής κύλινδρος αποτελούμενος από την πρωτεΐνη ακτίνη. Τα ενδιάμεσα νημάτια όπως προδίδει το όνομά τους έχουν μέγεθος το οποίο κυμαίνεται μεταξύ αυτών των μικρονηματίων και των μικροσωληνίσκων. Αποτελούνται από επιμήκεις ινώδεις πρωτεΐνες και προσδίδουν μηχανική αντοχή στη πίεση στο κύτταρο. Ο φραγμοπλάστης είναι μία δομή που χρησιμοποιείται στο διαχωρισμό του κυττάρου κατά την κυτταρική διαίρεση του κυτταροπλάσματος στα φυτικά κύτταρα. Καψάλης, Αθανάσιος· Ιωάννης Ευάγγελος Μπουρμπουχάκης· Βασιλική Περάκη· Στέργιος Σαλαμαστράκης (17 Ιουλίου 2007). «2.3 ΜΙΑ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΚΥΤΤΑΡΟΥ». Στο: Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Βιολογία Γενικής Παιδείας Β΄Γενικού Λυκείου (2007 έκδοση). Αθήνα: Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων. σελίδες 66,67. ISBN 960-06-0657-9.
Ραχίμ Στέρλινγκ

Ο Ραχίμ Στέρλινγκ (Raheem Sterling, 8 Δεκεμβρίου 1994 είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος ή ως εξτρέμ στην Τσέλσι και στην Εθνική Αγγλίας. Έχει καταγωγή από την Τζαμάικα. .

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2012 από τη Λίβερπουλ. Ανακηρύχθηκε καλύτερος νέος παίκτης της ομάδας για τις σεζόν 2013–14 και 2014–15 Επίσης, το 2015 έλαβε το Βραβείο Golden Boy. Από τον Ιούλιο του 2015 εως τον Ιούλιο του 2022 ήταν παίκτης της Μάντσεστερ Σίτι, με την οποία κατέκτησε τέσσερα Πρωταθλήματα Αγγλίας (2017-2018, 2018-2019, 2020-2021, 2021-2022), πέντε Λιγκ Καπ Αγγλίας (2016, 2018, 2019, 2020, 2021), ένα Κύπελλο Αγγλίας (2018-2019) και δύο Κομιούνιτι Σιλντ (2018, 2019). Επιπλέον, αναδείχθηκε στην καλύτερη ομάδα του Τσάμπιονς Λιγκ στη φάση των γκρουπ τη σεζόν 2015-2016. Στις 13 Ιουλίου του 2022 ανακοινώθηκε επίσημα στην Τσέλσι για τα επόμενα πέντε χρόνια και έγινε η πρώτη μεταγραφή των «μπλε» στην μετά-Αμπράμοβιτς εποχή. Στην Εθνική Αγγλίας παίζει από το 2012. Ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016 και στο Μουντιάλ του 2018. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 27 Μαρτίου 2015, στον αγώνα με τη Λιθουανία στο Γουέμπλεϊ για τα προκριματικά του Euro του 2016. Ήταν μέλος της ομάδας της Αγγλίας η οποία έφτασε μέχρι τον τελικό στο Euro 2020, και ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.
Μάκης Κατσαβάκης

Ο Μάκης (Θωμάς) Κατσαβάκης (Πεπονιά Σερρών, 26 Δεκεμβρίου 1953) είναι παλαίμαχος Έλληνας αμυντικός ποδοσφαιριστής με περισσότερες από 200 εμφανίσεις στην Α΄ Εθνική και νυν προπονητής. Γιος του είναι ο ποδοσφαιριστής Νίκος Κατσαβάκης.

 Ο Θωμάς Κατσαβάκης ξεκίνησε την καριέρα του το 1972 στον Πανσερραϊκό, με τον οποίο αγωνίστηκε ως το 1977 στην Α΄ Εθνική. Στη συνέχεια έπαιξε στον Ολυμπιακό και έκλεισε την καριέρα του στην Κόρινθο, όπου έπαιξε ως το 1982. Ακολούθως, εργάστηκε ως προπονητής. Πέρασε από πολλές ομάδες Α΄ και Β΄ Εθνικής καθώς και σε ομάδες της Κύπρου: Σερραϊκός Α.Ε. Νιγρίτας Σέρρες '85 Νίκη Βόλου Εδεσσαϊκός ΠΑΣ Γιάννινα Π.Σ. Καλαμάτα Γ.Α.Σ. Βέροια (1996-97) Προοδευτική (1997-98) Α.Ο. Καβάλα (1998-99) Ολυμπιακός Βόλου Πανιώνιος (1999-2000) Πανηλειακός (2000-01) Άρης Θεσσαλονίκης (2003-04) Λεβαδειακός (2004-05) Γ.Α.Σ. Βέροια (2005) Απόλλων Καλαμαριάς (2005-2008) ΑΕΚ Λάρνακας (2008) Ηρακλής Θεσσαλονίκης (2008-09) Πιερικός (2009) Δόξα Δράμας (2011) Άρης Θεσσαλονίκης (2012) http://wiki.phantis.com/index.php/Makis_Katsavakis http://www.rsssf.com/tablesg/grk73.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk74.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk75.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk76.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk77.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk78.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk79.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk80.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk82.html
Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (Ελλάδα)

Τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) είναι κρατικά καταστήματα που συστάθηκαν με αυτήν την ονομασία με το άρθρο 31 του νόμου 3013/2002 (ΦΕΚ 102/Α), αρχικά στις έδρες των πρώην Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων, νυν Περιφερειακές Ενότητες, με σκοπό τη μείωση της γραφειοκρατίας και την ταχύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών σε ότι αφορά τις συναλλαγές τους με το δημόσιο. Ο ρόλος των ΚΕΠ είναι να αποτελέσουν τα σημεία επαφής των Δημοσίων υπηρεσιών με τους πολίτες και να παράσχουν υπηρεσίες μιας στάσης. Νωρίτερα, το εγχείρημα αυτό ήταν γνωστό ως πρόγραμμα Αστερίας που υλοποιούνταν τότε σε νησιά της Ελλάδας στα λεγόμενα "Γραφεία του Πολίτη" που υπήρξαν οι προπομποί των μετέπειτα ΚΕΠ.

 Το σύνολο των υπηρεσιών που παρέχονται προς τους πολίτες και τις επιχειρήσεις από τα ΚΕΠ είναι σύμφωνα με το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης 1057 (βλ. οδηγός υποβολής του έργου Εκσυγχρονισμός των ΚΕΠ). Μεταξύ αυτών μπορούμε να απαριθμήσουμε ενδεικτικά: Θεώρηση του γνησίου της υπογραφής, που γίνεται με αυτοπρόσωπη παρουσία του πολίτη φέροντας μαζί του ένα έγγραφο ταυτοποίησης (ταυτότητα, διαβατήριο, άδεια οδήγησης ή βιβλιάριο υγείας) Θεώρηση ακριβούς αντιγράφου για έγχαρτα δημόσια έγγραφα ή ιδιωτικά έγγραφα που έχουν θεωρηθεί από δικηγόρο (ισχύει μόνο στην περίπτωση εγγράφων που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν σε εταιρείες ή ιδιωτικούς οργανισμούς καθώς τα δημόσια έγγραφα δεν χρειάζονται θεώρηση για χρήση στον δημόσιο τομέα, σύμφωνα με το άρθρο 1 του νόμου 4250/2014). Τα ηλεκτρονικά έγγραφα που εκδίδονται από πλατφόρμες του δημοσίου φέρουν είτε QRcode, είτε μοναδικό κωδικό ασφαλείας (url ή κωδικαριθμό) ή ψηφιακή υπογραφή του υπαλλήλου που τα εξέδωσε (στην περίπτωση της ψηφιακής υπογραφής θα πρέπει να διακινούνται αποκλειστικά στην ηλεκτρονική τους μορφή) και δεν χρειάζονται περαιτέρω θεώρηση. Πιστοποιημένες διαδικασίες των ΚΕΠ (ορισμένες έχουν αναχθεί σε πλήρως ηλεκτρονικές) και που υπολογίζονται συνολικά σε περισσότερες από 2.000 (απαρχαιωμένη πληροφορία του 2018) Φυσική ταυτοποίηση του πολίτη για την έκδοση προσωπικών ψηφιακών πιστοποιητικών αυθεντικοποίησης / υπογραφής και κρυπτογράφησης (η διαδικασία αυτή εξακολουθεί σήμερα να παρέχεται σε συνεργασία με την Αρχή Πιστοποίησης Ελληνικού Δημοσίου, για λογαριασμό της οποίας τα ΚΕΠ λειτουργούν ως Εντεταλμένα Γραφεία). Έκδοση ηλεκτρονικού παραβόλου (e-paravolo)Το μεγαλύτερο μέρος από τις υπηρεσίες των ΚΕΠ διατίθενται και από την Ενιαία Ψηφιακή Πύλη Δημόσιας Διοίκησης Gov.gr.Ο πολίτης προκειμένου να ενημερωθεί αν κάποια διαδικασία παρέχεται από τα ΚΕΠ ή όχι μπορεί να ανατρέξει στο Εθνικό Μητρώο Διοικητικών Διαδικασιών "Μίτος" Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Πύλη Gov.gr με 1520 ηλεκτρονικές υπηρεσίες Επίσημη ιστοσελίδα Πύλη Ερμής Ιστοσελίδα Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων Εργαζομένων στα ΚΕΠ Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση και Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ), διπλωματική εργασία της Ελένης Στεργίου στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (σελ. 31-86) Αποτελεσματικότητα στη λειτουργία των θεσμών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η περίπτωση των ΚΕΠ, διπλωματική εργασία της Καρτσάκη Ερασμίας, 2014, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου (σελ.39-63) Σχετικά με το πρόγραμμα Αστερίας Νόμος 4250 του 2014 PDF ΑΠΕΔ / Ψηφιακές Υπογραφές
Φελίπε Καλδερόν

Ο Φελίπε Καλδερόν (Felipe de Jesús Calderón Hinojosa, 18 Αυγούστου 1962) είναι πολιτικός από το Μεξικό. Το πλήρες όνομά του είναι Φελίπε ντε Χεσούς Καλδερόν Ινοχόσα (Felipe de Jesús Calderón Hinojosa) και κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2006 με το Κόμμα Εθνικής Δράσης(PAN),του οποίου ήταν Πρόεδρος το 1996-99.

 Οι εκλογές της 2ας Ιουλίου του 2006 ήταν αμφίρροπες και χρειάστηκε επανακαταμέτρηση των ψήφων. Ο συντηρητικός υποψήφιος Καλδερόν ήταν ο νικητής, σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν στις 6 Ιουλίου του 2006 από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή. Συγκεκριμένα, με καταμετρημένο το σύνολο των ψήφων, ο Καλδερόν έλαβε ποσοστό 35,88%, έναντι 35,31% του βασικού αντιπάλου του, υποψηφίου της αριστεράς Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο οποίος διαφώνησε με τα αποτελέσματα και διαμαρτυρήθηκε τις επόμενες ημέρες. Το ανώτατο εκλογοδικείο του Μεξικού απέρριψε τις καταγγελίες του κεντροαριστερού υποψηφίου Λόπες Ομπραδόρ για νοθεία στις εκλογές του Ιουλίου για την ανάδειξη του Κογκρέσου, δίνοντας στον συντηρητικό υποψήφιο Φελίπε Καλδερόν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, στις 16 Αυγούστου του 2006. Ο κεντροαριστερός υποψήφιος Λόπες Ομπραδόρ και το κόμμα της Δημοκρατικής Επανάστασης (PRD) του οποίου ηγείται έκαναν λόγο περί νοθείας του αποτελέσματος των εκλογών της 2 Ιουλίου, στις οποίες η συντηρητική παράταξη φέρεται να κέρδισε με πολύ μικρή διαφορά. Το PRD είχε αμφισβητήσει και ορισμένα αποτελέσματα στις εκλογές για το Κογκρέσο. Το κυβερνών κόμμα Εθνικής Δράσης (PAN) του Καλδερόν θα διαθέτει 52 έδρες στην Γερουσία, τις περισσότερες από κάθε άλλο κόμμα, αλλά δεν εξασφαλίζει την απόλυτη πλειοψηφία, σύμφωνα με την απόφαση του εκλογοδικείου. Το Θεσμικό Επαναστατικό κόμμα (PRI), που κυβέρνησε το Μεξικό το μεγαλύτερο μέρος του 20ού αιώνα, θα περιορισθεί σε 33 έδρες στην Γερουσία, ενώ το PRD του Ομπραδόρ θα έχει μόλις 28 έδρες. Το PAN θα έχει 206 έδρες στην κάτω βουλή, το PRD 123 και το PRI 105. Δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του Ομπραδόρ πραγματοποιούσαν καθημερινά διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρόμενοι για το ότι το εκλογοδικείο δεν αποφάσισε πλήρη επανακαταμέτρηση των ψήφων. Οι υποστηρικτές του Ομπραδόρ είχαν κατασκηνώσει στην γιγάντια πλατεία Σόκαλο της πόλης του Μεξικού -το συμβολικό κέντρο της εξουσίας στη χώρα- και κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου Ρεφόρμα. Στις 28 Αυγούστου του 2006 το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας απεφάνθη ότι οι όποιες παρατυπίες δεν αλλοιώνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, και κατά συνέπεια ο συντηρητικός Καλντερόν κέρδισε έστω και με 0,6%.Ο Καλδερόν ορκίστηκε Πρόεδρος την 1η Δεκεμβρίου του 2006. Στις ενδιάμεσες βουλευτικές εκλογές για την Κάτω Βουλή, οι οποίες διεξήχθησαν στις 5 Ιουλίου του 2009, το κυβερνών κόμμα (Κόμμα Εθνικής Δράσης, PAN) του προέδρου Καλδερόν υπέστη ήττα. Αντίθετα, το κόμμα της αντιπολίτευσης (Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα, PRI) έγινε ξανά το μεγαλύτερο κόμμα στο Κογκρέσο. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το PRI κέρδισε γύρω στο 37 τοις εκατό των ψήφων στο Κογκρέσο, έναντι γύρω στο 28% για το κυβερνών συντηρητικό κόμμα του Καλδερόν (PAN).
Καρολίνα του Μπέρλεπς

Η Καρολίνα φον Μπέρλεπς, γερμ.: Caroline von Berlepsch (9 Ιανουαρίου 1820 - 21 Φεβρουαρίου 1877) ήταν μέλος του ευγενούς Οίκου του Μπέρλεπς και έγινε η τρίτη σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ εκλέκτορα Έσσης-Κάσσελ.

 Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1820 στο Μπαντ Χέρσφελντ και ήταν κόρη του Χέρμαν-Λουδοβίκου βαρόνου του Μπέρλεπς και της Mελουζίνε φον Kρούζε. Στις 28 Αυγούστου 1843 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄, ο οποίος ήταν 43 ετών μεγαλύτερός της, στο Βίλχελμσμπαντ (τώρα τμήμα του Χάναου). Ήταν η τρίτη σύζυγός του, μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Αυγούστας της Πρωσίας (τέταρτης κόρης του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Β΄ της Πρωσίας) το 1841, και της δεύτερης συζύγου του Αιμιλίας κόμισσας του Ράιχενμπαχ-Λέσονιτς το 1843. Αυτός ήταν ένας μοργανατικός γάμος, επειδή αυτή εθεωρείτο μικροευγενής και ως εκ τούτου δεν ταίριαζε για έναν εκλέκτορα με εξουσία. Η κύρια κατοικία του ζεύγους ήταν η Φρανκφούρτη, δεδομένου ότι ο εκλέκτορας είχε από το 1830 ουσιαστικά παραιτηθεί από τη διακυβέρνηση υπέρ του γιού του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ από τον πρώτο (μη μορκανατικό) γάμο του. Το 1844 ο εκλέκτορας αναβίβασε την Καρολίνα στην βαρόνη του Μπέργκεν και το 1846 αυτή έλαβε τον αυστριακό τίτλο της κόμισσας του Μπέργκεν. Μετά το τέλος του Γουλιέλμου Β΄ το 1847 η Καρολίνα παντρεύτηκε για 2η φορά, με τον Κάρολο-Αδόλφο κόμη του Χόχενταλ (1811, Ντόλκαου - 1875) στις 28 Οκτωβρίου 1851 στη Φρανκφούρτη. Μαζί του είχε δύο γιους: Kάρολος-Αδόλφος-Φίλιππος-Γουλιέλμος φον Χόχενταλ (1853–1909) . Κάρολος-Λουδοβίκος φον Χόχενταλ (γενν. 1857).Ο Κάρολος-Αδόλφος απεβίωσε στις 9 Οκτωβρίου 1875 στο Kνάουταϊν. Η Καρολίνα απεβίωσε στις 21 Φεβρουαρίου 1877 στο Kνάουταϊν, τώρα μέρος του Λάιπτσιχ (Λειψίας).
Παναγιώτης Φιλιππάκος

Ο Παναγιώτης Φιλιππάκος (Μαρούσι, 9 Απριλίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,02 μ. και είναι πάουερ φόργουορντ, ο οποίος μπορεί επίσης να παίξει και ως σέντερ.

 Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ στα Εκπαιδευτήρια Δούκα, ενώ στη συνέχεια προήχθη στον ΑΣΕΔ, και τη διετία 2011-2013 αγωνίστηκε στη Β’ Εθνική έχοντας 9 πόντους κατά μέσο όρο. Την περίοδο 2013-2014 πήρε μεταγραφή στο Ψυχικό, αγωνίστηκε στην Α2 και την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο (2014-15), έκανε το παραπάνω βήμα και υπέγραψε με τον Κόροιβο Αμαλιάδας, φτάνοντας μέχρι τα πλέι – οφ της Basket League. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ο Πανιώνιος, με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Β’ Εθνικής με τον ίδιο να αναδεικνύεται μέλος της καλύτερης πεντάδας του Πρωταθλήματος. Ακολούθησε ο Φάρος Κερατσινίου, με τον οποίο πανηγύρισε την άνοδο στη Basket League τη σεζόν 2016-17. Την περίοδο 2017-18 αγωνίστηκε με τα χρώματα του Παπάγου στην Α2, έχοντας 12,5 πόντους, 7,3 ριμπάουντ και 1.1 τάπες κατά μέσο όρο σε 27 παιχνίδια. Το καλοκαίρι του 2018 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με το Περιστέρι. Αγωνίστηκε σε 21 ματς την πρώτη του χρονιά και το 2019 συνέχισε την καριέρα του στη Δάφνη Δαφνίου, σημειώνοντας 14,5 πόντους και 6,5 ριμπάουντ τη σεζόν 2019-20. Στις 4 Αυγούστου 2020, υπέγραψε με τον Πανερυθραϊκό της Α2 κατηγορίας. Την σεζόν 2020-21 στην Α2, είχε 15,6 πόντους με 7,7 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Με τον Πανερυθραϊκό ήταν ο Κορυφαίος Ριμπάουντερ του πρωταθλήματος εκείνη τη σεζόν. Στις 13 Αυγούστου 2021, ο Φιλιππάκος υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Α.Ε.Κ. Τη σεζόν 2021-22, είχε 3.1 πόντους και 2.3 ριμπάουντ ανά 8:50 σε 22 αγώνες της Basket League. Την 1η Ιουλίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την Α.Ε.Κ μέχρι το καλοκαίρι του 2024. Στις 19 Δεκεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με την ομάδα, έχοντας σε 15 παιχνίδια 2,5 πόντους κατά μέσο όρο στο ελληνικό πρωτάθλημα.Στις 25 Δεκεμβρίου 2022, ο Φιλιππάκος υπέγραψε με τον Απόλλωνα Πάτρας για το υπόλοιπο της χρονιάς. Σε 12 αγώνες πρωταθλήματος είχε κατά μέσο όρο 5,6 πόντους και 4,4 ριμπάουντ, παίζοντας περίπου 17 λεπτά ανά αγώνα. Στις 22 Απριλίου 2023, ο Φιλιππάκος πήγε στο εξωτερικό στην κολομβιανή ομάδα Τιμ Κάλι για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου. Προφίλ Eurobasket.com Προφίλ στην ΕΣΑΚΕ Α1 (in Greek) Προφίλ RealGM.com Προφίλ ProBallers.com
Reinventing the Steel

Το Reinventing the Steel είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Pantera, το οποίο κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου του 2000 από την "EastWest".

 Οι Pantera επέστρεψαν στο στούντιο το 1999, όπου ηχογράφησαν τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο "Reinventing the Steel", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 21 Μαρτίου 2000 ανεβαίνοντας στην τέταρτη θέση του Billboard και περιλαμβάνοντας τα σινγκλ "Revolution Is My Name" και "Goddamn Electric". Στο δεύτερο από αυτά τα κομμάτια συμμετείχε ο κιθαρίστας των Slayer, Κέρι Κινγκ, παίζοντας το σόλο του κομματιού, το οποίο ηχογραφήθηκε στα παρασκήνια του φεστιβάλ "Ozzfest" στο Ντάλας.Οι Pantera έλαβαν για τέταρτη φορά στην καριέρα τους υποψηφιότητα για βραβείο Γκράμι για το "Revolution Is My Name" και συμμετείχαν στο "Ozzfest" του 2000 μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Ozzy Osbourne, οι Godsmack, οι Black Label Society, οι Queens of the Stone Age, κ.α.. Η προγραμματισμένη περιοδεία τους για το Νοέμβριο ακυρώθηκε όταν ο Άνσελμο έσπασε τα πλευρά του στο "House of Shock" της Νέας Ορλεάνης.Το συγκρότημα περιόδευσε για την προώθηση του άλμπουμ σε όλο τον κόσμο, αλλά το ευρωπαϊκό κομμάτι της περιοδείας ακυρώθηκε μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Η τελευταία συναυλία των Pantera πριν την διάλυση τους πραγματοποιήθηκε στην Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας.Οι αδελφοί Άμποτ ανακοίνωσαν την διάλυση του συγκροτήματος το 2003, την ίδια χρονιά που εκδόθηκε η μόνη επίσημη συλλογή του συγκροτήματος με τίτλο "The Best of Pantera: Far Beyond the Great Southern Cowboys' Vulgar Hits!". Μετά την ανακοίνωση της διάλυσης του σχήματος, ένα πόλεμος δηλώσεων ξέσπασε ανάμεσα στον Άνσελμο και τα υπόλοιπα μέλη των Pantera. Παρ' όλα αυτά, ο θάνατος του Dimebag Darrell έδωσε τέλος στις δηλώσεις, αν και από εκεί και έπειτα ο Βίνι Πολ δεν θέλησε να έλθει ξανά σε επαφή με τον Φιλ Άνσελμο. 1. Hellbound (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 2:41 2. Goddamn Electric (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:56 3. Yesterday Don't Mean Shit (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:19 4. You've Got to Belong to It (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 4:13 5. Revolution Is My Name (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:15 6. Death Rattle (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:17 7. We'll Grind That Axe for a Long Time (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:44 8. Uplift (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 3:45 9. It Makes Them Disappear (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 6:21 10. I'll Cast a Shadow (Darrell, Paul, Anselmo, Brown) - 5:22 Reinventing the Steel (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαρτίου 2000 Reinventing the Steel (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Reinventing the Steel" ήταν οι εξής: Phil Anselmo - φωνητικά Dimebag Darrell - ηλεκτρική κιθάρα, φωνητικά Rex Brown - μπάσο, φωνητικά Vinnie Paul - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςKerry King - ηλεκτρική κιθάρα στο "Goddamn Electric" Reinventing the Steel - Pantera | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Pantera - Reinventing the Steel (album review) | Sputnikmusic Pantera - Reinventing the Steel - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Χαβιέρ Εστράδα Φερνάντεθ

Ο Χαβιέρ Εστράδα Φερνάντεθ (ισπανικά:Xavier Estrada Fernández, γενν. στις 27 Ιανουαρίου 1976) είναι Ισπανός επαγγελματίας διαιτητής ποδοσφαίρου. Είναι πλήρης διεθνής για τη FIFA από το 2011.

 Στις 24 Μαΐου 2019, ο Φερνάντεθ διαιτήτευσε τον αγώνα μεταξύ Αραράτ-Αρμενία και Αρτάχ για το Πρωτάθλημα Αρμενίας.Στις 4 Μαρτίου 2020, διαιτήτευσε τον ημιτελικό του Κυπέλλου Ελλάδας μεταξύ ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού. Προφίλ στο BDFútbol Προφίλ στο Transfermarkt.com
Αρμάντο Γκεμπούζα

Ο Αρμάντο Γκεμπούζα (Armando Emílio Guebuza) είναι πολιτικός, ο οποίος υπήρξε Πρόεδρος της Μοζαμβίκης από το 2005 ως το 2015. Ανήκει στο κόμμα FRELIMO (Frente de Libertação de Moçambique - Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης).Είναι πρώην μέλος του Πολιτμπιρό του κόμματος και ήταν μέλος του 10μελούς συλλογικού προεδρείου που κυβέρνησε τη χώρα μετά τον αδόκητο θάνατο του Σαμόρα Ματσέλ, το 1986. Επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας με 75% των ψήφων τις εκλογές του 2009.

 Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1943 στα βόρεια της χώρας. Στα 20 του έγινε μέλος του FRELIMO , στρατηγός και ανέλαβε την ηγεσία του κινήματος πριν την ανεξαρτησία (1975). Αργότερα υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ματσέλ. Κατά τη θητεία του, εξέδωσε διάταγμα, με το οποίο έδιωξε τους Πορτογάλους πολίτες από τη χώρα και τη δεκαετία του 1980 μετέφερε άνεργους πολίτες από την πόλη σε περιοχές της υπαίθρου. Το 1992 εκπροσώπησε το FRELIMO κατά τη διεξαγωγή των συνομιλιών με το RENAMO και τη συναφή υπογραφή συμφωνιών στη Ρώμη, με τις οποίες τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος . Μετά την εγκατάλειψη της σοσιαλιστικής πολιτικής του Ζοακίμ Τσισάνο, ο Γκουεμπούζα ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα και έγινε πλούσιος και επιτυχημένος επιχειρηματίας, ιδίως στον τομέα των εξαγωγών, της οικοδομής και της αλιευτικής βιομηχανίας. Το 2002 επιλέχθηκε ως προεδρικός υποψήφιος και γενικός γραμματέας του κόμματος FRELIMO, έπειτα από σκληρό αγώνα. Τον Αύγουστο του 2021, ο γιος του Ndambi Guebuza δικάστηκε για διαφθορά. Ήταν υποψήφιος του FRELIMO στις προεδρικές εκλογές του 2004, στις οποίες έλαβε το 63,7% των ψήφων. Οι διεθνείς παρατηρητές έκαναν λόγο για ανελεύθερες εκλογές. Συγκεκριμένα καταδίκασαν το γεγονός ότι η Εθνική Εφορευτική Επιτροπή δεν διεξήγαγε ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, αναφέροντας σειρά λαθών και παρατυπιών από τις εκλογικές αρχές, που απέβησαν σε όφελος του κυβερνώντος κόμματος FRELIMO. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 2 Φεβρουαρίου του 2005. Ο νέος πρόεδρος υποσχέθηκε να συνεχίσει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του προκατόχου του. Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 28 Οκτωβρίου του 2009 διεκδίκησε ξανά την προεδρία. Ο Γκεμπούζα επανεξελέγη με 75% των ψήφων έναντι 16,4 για τον αντίπαλό του, Αφόνσο Ντλακάμα. Επιπλέον, το FRELIMO κέρδισε το 74% των εδρών στις βουλευτικές εκλογές. Γραφείο Προέδρου
Ελίζαμπεθ Μπόλντεν

Η Ελίζαμπεθ Μπόλντεν (Elizabeth Bolden, πραγματικό όνομα: Elizabeth Jones, 15 Αυγούστου 1890 - 11 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανίδα υπεραιωνόβια, το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο εν ζωή από τις 27 Αυγούστου 2006 μέχρι το θάνατό της. Ήταν γνωστή ως Λίζι.

 Γεννήθηκε στο Τενεσί των ΗΠΑ και αναγνωρίστηκε ως το γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο εν ζωή, από το βιβλίο Γκίνες, το 2006. Έγινε κάτοχος του τίτλου μόλις πέθανε η Μαρία Καποβίγια από τον Ισημερινό, στις 27 Αυγούστου του 2006. Η ίδια πέθανε 3,5 μήνες μετά. Από τις 30 Αυγούστου ως τις 9 Δεκεμβρίου του 2005 κατείχε ξανά τον τίτλο, μέχρι που επιβεβαιώθηκε με έγγραφα η ηλικία της María Esther Capovilla . Επειτα από το θάνατό της, το Δεκέμβριο του 2006, γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο έγινε ο Εμιλιάνο Μερκάδο ντελ Τόρο, από το Πουέρτο Ρίκο, ο οποίος απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου του 2007. Η Λίζι είχε 40 εγγόνια, 75 δισέγγονα, 150 τρισέγγονα, 220 τετρασέγγονα και 75 πεντασέγγονα.
Ελισάβετ Σοφία του Βρανδεμβούργου (1674-1748)

Η Ελισάβετ Σοφία (γερμ. Elisabeth Sophie von Brandenburg, 5 Απριλίου 1674 - 22 Νοεμβρίου 1748) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Κουρλάνδης, έπειτα μαργραβίνη του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Μάινινγκεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου και της Δωροθέα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, κόρης του Φίλιππου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1691 τον εξάδελφό της Φρειδερίκο Καζιμίρ Κέττλερ της Κουρλάνδης & Σεμιγαλλίας και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1692-1711, Δούκας της Κουρλάνδης & Σεμιγαλλίας. Λεοπόλδος Κάρολος 1693-1697.Το 1698 απεβίωσε ο Φρειδερίκος Καζιμίρ και το 1703 η Ελισάβετ Σοφία έκανε δεύτερο γάμο, με τον Χριστιανό Ερνέστο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ο Χριστιανός Ερνέστος απεβίωσε το 1712 και το 1714 η Ελισάβετ Σοφία παντρεύτηκε για τρίτη φορά, τον Ερνέστο Λουδοβίκο Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Δεν είχε τέκνα ούτε από αυτόν τον γάμο. Holborn, Hajo (1982). A History of Modern Germany: 1648–1840. A History of Modern Germany. 2. Princeton University Press. p. 57. ISBN 0-691-00796-9.
Φιλελεύθερος Ελληνική Εφημερίδα

Ο Φιλελεύθερος είναι μία καθημερινή, πρωινή πολιτική εφημερίδα που εκδίδεται στην Αθήνα και αρχικά κυκλοφορούσε τις ημέρες από Δευτέρα έως και Παρασκευή πανελλαδικά. To πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου 2017. Το καθημερινό φύλλο έκλεισε την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2020. Η εφημερίδα από τις 18 Ιανουαρίου 2020 βγαίνει μόνο τα Σάββατα. Οι πωλήσεις του εβδομαδιαίου φύλλου βρίσκονται λίγο πάνω από τα 2.800 φύλλα εβδομαδιαίως. Αργότερα, σύμφωνα με την επίσημη σελίδα του πρακτορείου ΑΡΓΟΣ, οι πωλήσεις είχαν πέσει στις 1.900 ανά εβδομάδα. Εκδότης της εφημερίδας ο δημοσιογράφος Θανάσης Μαυρίδης. Γενικός διευθυντής είναι ο πρώην διευθυντής των ΝΕΩΝ και επί σειρά ετών στέλεχος του ΔΟΛ, Παναγιώτης Λάμψιας. Διευθυντής σύνταξης είναι ο Βασίλης Γεώργας. Για τον σκοπό έκδοσης της εφημερίδας εργάζονται ή συνεργάζονται με τον Φιλελεύθερο περίπου 50 δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι και σκιτσογράφοι. Την 31/10/2020 κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας.

 Στην πρώτη έκδοση του Φιλελεύθερου η εφημερίδα έφερε το μότο «Η εφημερίδα της μεσαίας τάξης». Από την πρώτη μέρα της έκδοσης της εφημερίδας ο Θανάσης Μαυρίδης δήλωσε πως η εφημερίδα Φιλελεύθερος θα είναι μια βαθιά ταξική εφημερίδα. Η εφημερίδα τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της φιλελεύθερης προοπτικής της χώρας. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2018, ο Φιλελεύθερος με δημοσίευμα που αναφερόταν στις συνθήκες κράτησης των προσφύγων στον καταυλισμό της Μόριας με τίτλο «Ανήθικο Πάρτυ». Ο Πάνος Καμμένος κατέθεσε μήνυση σε βάρος των: Εκδότη Θανάση Μαυρίδη, διευθυντή Παναγιώτη Λάμψια, διευθυντή Σύνταξης Βασίλη Γεώργα, διευθυντή έκδοσης Γιώργο Μπαλγκά, της αρχισυντάκτριας του πολιτικού ρεπορτάζ Κατερίνα Γαλανού και των δημοσιογράφων Γαβριήλ Σερέτη και Νικολέτας Μουτούση. Μετά τη μήνυση που κατέθεσε σε βάρος τους ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος. Στη ΓΑΔΑ οι τρεις δημοσιογράφοι (Μαυρίδης, Λάμψιας, Γαλανού) παρουσιάστηκαν αυτοβούλως, έχοντας ενημερωθεί σχετικά με τη μήνυση και εκκίνηση της διαδικασίας του αυτοφώρου, και αφού παρέμειναν στις οικίες τους αναμένοντας τα αρμόδια αστυνομικά όργανα. Παρέμειναν κρατούμενοι το ίδιο βράδυ στο Α.Τ. Εξαρχίων. Την επομένη οι δημοσιογράφοι παρουσιάστηκαν εκτάκτως στον εισαγγελέα και αποφυλακίστηκαν, ενώ ο εισαγγελέας διέταξε έρευνα προκειμένου να επιβεβαιώσει τις πληροφορίες του Φιλελεύθερου για σπατάλη κονδυλίων.Η υπόθεση προκάλεσε την κατακραυγή του πολιτικού κόσμου και του διεθνή τύπου. Την Πέμπτη 22 Νοεμβρίου 2018 η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης (OLAF) στο πλαίσιο των ερευνών που πραγματοποιεί τα 2 τελευταία χρόνια για τη διαχείριση των πόρων που διατίθενται από την Ε.Ε. εντόπισε παρατυπίες στην ανάθεση συμβάσεων για το προσφυγικό από την Eυρωπαϊκή Yπηρεσία Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO).Τελικά η εφημερίδα ζήτησε συγγνώμη από τον Πάνο Καμμένο στον προτελευταίο φύλλο της,
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2009

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2009 ήταν η 39η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη από το Σάββατο 9 έως και την Κυριακή 10 Μαΐου του 2009. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε η Ολυμπιακή Φλόγα Αχαρνών και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Καλλιθέα.

 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016) «Κυριαρχία της Μιλλούση, στην πρεμιέρα του πανελλήνιου ενόργανης» στο Internet Archive «Πρωταθλητής Ελλάδας για δεύτερη χρονιά ο Μαρκούσης» στο Internet Archive «Με τους τελικούς οργάνων ολοκληρώθηκε το πανελλήνιο ενόργανης» στο Internet Archive Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2009 — Αναλυτικά αποτελέσματα
Φράνσις Ουάλας

Ο Φράνσις Ουάλας (αγγλικά: Francis Wallace, 12 Φεβρουαρίου 1894 – 19 Αυγούστου 1977) ήταν Αμερικανός αθλητικογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος και σχολιαστής, τόσο στην τηλεόραση όσο και στο ράδιο. Έγγραφά του φυλάσσονται στο Francis Wallace Collection, στα αρχεία του Πανεπιστημίου Notre Dame.

 Ο Φράνσις Ουάλας γεννήθηκε στο Μπελέρ του Οχάιο, στις 12 Φεβρουαρίου 1894, και ήταν γιος του Τζων Σίμον Ουάλας (1848 - 1917) και της Μέρι Γκρίφιν (1856-1932), οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει από την Ιρλανδία στις ΗΠΑ. Ο Ουάλας παρακολούθησε μαθήματα στο Central Grade School και St. John Central High School, τα οποία και τα δύο βρίσκονταν στο Μπελέρ. Μετά την αποφοίτηση, ο Ουάλας ξεκίνησε να εργάζεται στην περιοχή, και σε μαγαζιά όπως με σιδηροδρομικά υλικά, σε χαλυβουργεία, σε εργοστάσια γυαλιών, για σχεδόν εφτά χρόνια. Κατόπιν, κατατάσσεται στην αεροπορία, αλλά τον πρόλαβε η ανακωχή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και δεν εξελίχθηκε. Περί του 1919, συγγενείς του, αναγνώρισαν τα ταλέντα του και τον βοήθησαν, ώστε να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Notre Dame. Κατά την παραμονή του εκεί, μελέτησε φιλοσοφία. Πάντως, είναι πιθανό, μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του Ουάλας να ήρθε από τον Νάτι Ρόκνι, που εργαζόταν εκεί. Έτσι, ο Ουάλας ταξίδευε με την ομάδα του πανεπιστημίου, κάνοντας ρεπορτάζ δίπλα στον σπουδαίο προπονητή. Εν τέλει το 1923 αποφοίτησε.Μετά την αποφοίτησή του από το Notre Dame, δέχτηκε τη θέση που το προσφέρθηκε στην εφημερίδα Associated Press. Από εκεί κι έπειτα εργάσθηκε ως αθλητικόγραφος τόσο στη New York Post όσο και στην Daily News. Παράλληλα, έγραψε μία μικρή ιστορία για τον Νάτι Ρόκνι, το Win One for the Gipper, μέσω της οποίας έκανε διάσημη την ομάδα του πανεπιστημίου. Γενικότερα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην μεταρρύθμιση του κολεγιακού φούτμπολ.Το 1927 ξεκίνησε να γράφει φανταστικές και μη ιστορίες για διάφορα περιοδικά. Πολλές από αυτές τις ιστορίες του έγιναν σενάρια για ταινίες. Η πρώτη του ιστορία που έγινε ταινία ήταν στο Touchdown. Ο Ουάλας πέθανε στις 19 Αυγούστου 1977, στη Φλόριντα.
Αμφιθέα Δωρίου Μεσσηνίας

Η Αμφιθέα είναι οικισμός και της τοπικής κοινότητας Δωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δωρίου, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1960 ο οικισμός ονομαζόταν Κλέσουρα (η).

 Η Αμφιθέα είναι πεδινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στην περιοχή του Δωρίου, βόρεια της σιδηροδρομικής γραμμής προς Καλαμάτα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 270. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Κλέσουρα (η) και προσαρτήθηκε στον δήμο Ηλεκτρίδος του νομού Μεσσηνίας. Το 1840 προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου, το 1899 εντάχθηκε στον -τέως- νομό Τριφυλίας και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κλέσουρας και το 1960 μετονομάστηκε σε Αμφιθέα. Το 1974 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φοίνικας Πύλας

Ο Φοίνικας Πύλας είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα την Πύλα της επαρχίας Λάρνακας. Ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1971. Σήμερα διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών και τμήμα υποδομών στην πετοσφαίριση ενώ παλαιότερα διατηρούσε και τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών. Χρώματα του σωματείου είναι το μπλε και το άσπρο.

 Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών δημιουργήθηκε το 1971. Το 1972 συμμετείχε στο πρώτο παγκύπριο πρωτάθλημα το οποίο διεξήχθη υπό την αιγίδα της Tοπικής Eπιτροπής Aθλοπαιδιών Kύπρου (ΤΕΑΚ). Από το 1973 έως το 1978 τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος ανέλαβε η Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου (ΕΟΠΕ Κύπρου), με το Φοίνικα να συμμετέχει στο πρωτάθλημα.Το Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης με το Φοίνικα να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της ομοσπονδίας. Το 1989 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία μόνο μία περίοδο. Το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε εκ νέου στην Α΄ κατηγορία.Την περίοδο 2008-09 διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία αντιμετωπίζοντας στον τελικό των play off την Αναγέννηση Δερύνειας. Η Αναγέννηση κέρδισε στη μονομαχία των δύο ομάδων και ο Φοίνικας περιορίστηκε στη 2η θέση. Η πετοσφαιρική ομάδα γυναικών είχε κάποιες συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία. Σήμερα είναι ανενεργή. ΑνδρώνΒ΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (1): 1995 Πετοσφαίριση στην Κύπρο Φοίνικας Πύλας στο Facebook Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ.
Γιομπ Άντριενς Μπερκχέιντε

Ο Γιομπ Άντριενς Μπερκχέιντε (Job Adriaenszoon Berckheyde, βαπτίστηκε στις 27 Ιανουαρίου 1630 – πριν από τις 23 Νοεμβρίου 1693) ήταν Ολλανδός καλλιτέχνης του 17ου αιώνα, που δραστηριοποιήθηκε στο Χάαρλεμ, στο Άμστερνταμ και στη Χάγη.

 Ο Γιομπ Μπερκχέιντε γεννήθηκε στο Χάααρλεμ και ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του ζωγράφου Χέρριτ Μπερκχέιντε τον οποίο αργότερα δίδαξε να ζωγραφίζει. Μαθήτευσε από τις 2 Νοεμβρίου 1644 στον Γιάκομπ ντε Βετ (Jacob Willemszoon de Wet) και η επιρροή του Δασκάλου του είναι εμφανής στον πρώτο χρονολογημένο πίνακά του, "Ο Χριστός κηρύττει στα παιδιά" (1661), μια από τις λίγες βιβλικές σκηνές του. Στις 10 Ιουνίου 1653 εξόφλησε ένα δάνειο από τη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ . Από το 1656-1660 τα δύο αδέρφια έκαναν εκτεταμένο ταξίδι κατά μήκος του Ρήνου στη Γερμανία, σταματώντας στην Κολωνία, τη Βόννη, το Μάνχαϊμ και τελικά τη Χαϊδελβέργη, ακολουθώντας το παράδειγμα του συναδέλφου τους Φίνσεντ φαν ντερ Φίννε (Vincent van der Vinne). Τα αδέλφια εργάστηκαν στη Χαϊδελβέργη για τον Κάρολο Α΄ Λουδοβίκο του Παλατινάτου (με τον Γιομπ να ζωγραφίζει πορτρέτα και σκηνές κυνηγιού και να λαμβάνει μια χρυσή αλυσίδα από τον Εκλέκτορα ως ανταμοιβή) αλλά τελικά δεν μπόρεσαν να προσαρμοστούν στην αυλική ζωή και έτσι επέστρεψαν στο Χάαρλεμ, όπου μοιράστηκαν ένα σπίτι και ίσως και εργαστήριο. Έγινε μέλος της συντεχνίας του Χάαρλεμ «De Wijngaardranken» το 1666–1682. Καταγράφεται στο Άμστερνταμ την περίοδο 1682–1688, όπου έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά εκεί το 1685–1688. Ο Μπερκχέιντε τάφηκε στο Χάαρλεμ. Μπορούσε να ζωγραφίζει τοπία στο ίδιο ύφος με τον αδελφό του, αλλά φαίνεται ότι προτιμούσε εσωτερικούς χώρους και ρωπογραφίες, ενώ το έργο του αδελφού του αποτελείται κυρίως από σκηνές υπαίθρου. Η χρυσή αλυσίδα του Εκλέκτορα μπορεί να είναι αυτή που φοράει στην πρώιμη αυτοπροσωπογραφία του (1655), το μοναδικό τεκμηριωμένο έργο του από τη δεκαετία του 1650. Ο Γιομπ είναι περισσότερο γνωστός για το μεταγενέστερο έργο του, το οποίο αποτελείται κυρίως από εσωτερικές απόψεις του ναού "Sint-Bavokerk" (Εκκλησία του Αγίου Μπάβο) στο Χάαρλεμ και απλές σκηνές του είδους που θυμίζουν εκείνες των συγχρόνων του στο Χάαρλεμ, Άντριεν φαν Οστάντε και Γιαν Στέιν. Λιγότερο παραγωγικός από τον αδελφό του, αλλά πιο ποικίλος στην παραγωγή του, ζωγραφίζοντας σκηνές της Βίβλου και ρωπογραφίες καθώς και αστικά τοπία. Η σύγχυση μεταξύ των έργων τους μπορεί να προέκυψε από την ομοιότητα των υπογραφών τους, όπου το j του Job μοιάζει με το g του Χέρριτ. Ο Γιομπ υπέγραφε επίσης τα έργα του με ένα H (για Hiob ή Job) και με το μονόγραμμα HB. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Job Adriaensz Berkheyde στο Artnet Art 4 2 Day Είσοδος εκκλησίας, με μορφές
Χρήστος Ματάκης

Ο Χρήστος Ματάκης (Αιγάλεω, 1936-1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο. και του Παναθηναϊκού, διεθνής με την Εθνική νέων, δις πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία -όπου αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή- και προπονητής ποδοσφαίρου.

 Ο Ματάκης ξεκίνησε τον αθλητισμό από την εφηβική ομάδα ("τσικό") του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1955 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην α΄ομάδα, που μετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Αθηνών. Το 1958 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με το οποίο αγωνίσθηκε στην Τελική Φάση του Πρωταθλήματος Ελλάδας το 1959, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν στέλεχος της β΄ομάδας του "τριφυλλιού" λόγω της παρουσίας εκεί πολλών διεθνών άσσων. Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄ Εθνικής με το Αιγάλεω, έπαιξε την επόμενη τριετία ως βασικός στην Α΄ Εθνική, φτάνοντας στις 66 συμμετοχές και το 1965 κατέκτησε πάλι με το Αιγάλεω, τον δεύτερο τίτλο του της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Ο Ματάκης υπήρξε στέλεχος της πρώτης Εθνικής Ελλάδος νέων (κάτω των 18) που δημιουργήθηκε το 1956 και μετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος νέων που έγινε στην Ουγγαρία με συμμετοχή 16 χωρών τον Μάρτιο-Απρίλιο 1956. Δεν αγωνίστηκε στα δύο επίσημα ματς του ομίλου που έδωσε η εθνική με Τσεχοσλοβακία (0-2) και Αν. Γερμανία (1-1). Στο τρίτο ματς με την Τουρκία η Εθνική ομάδα αρνήθηκε να αγωνιστεί λόγω των τεταμένων τότε σχέσεων με τη γειτονική χώρα και έδωσε φιλικό με ερασιτεχνική τοπική ομάδα. Στο φιλικό αγωνίστηκε και ο Ματάκης, καθώς και στα φιλικά προετοιμασίας πριν από το ευρωπαϊκό. Σαν προπονητής, εργάσθηκε σε πολλούς συλλόγους μεταξύ των οποίων ο Π.Σ. Καλαμάτας (1970/71 αλλά και 1984/85), η Αναγέννηση Άρτας (1971/72), ο Ανταγόρας Κω, όπως και σε ερασιτεχνικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών και της Ε.Π.Σ. Πειραιώς. 1955/56: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-10 συμμετοχές, 1 γκολ 1956/57: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-5 συμμετοχές, 1 γκολ 1957/58: Αιγάλεω Α.Ο. (Α ΕΠΣ Αθηνών)-1 συμμετοχή 1958/59: Παναθηναϊκός Α.Ο.-Α΄ Κατηγορία ΕΠΣΑ & Τελική φάση πρωταθλήματος Ελλάδας. 1959/60: Παναθηναϊκός Α.Ο.-Α΄Εθνική (β΄ομάδα). 1960/61: Αιγάλεω Α.Ο.-Α ΕΠΣ Αθηνών & Β΄Εθνική-19 συμμετοχές (άνοδος στην Α΄ Εθνική). 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-30 συμμετοχές, 1 γκολ 1962/63: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-26 συμμετοχές 1963/64: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-10 συμμετοχές 1964/65: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-8 συμμετοχές (άνοδος στην Α΄ Εθνική). Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96) Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (1998) Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999) "Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991)
Η Κοιμωμένη του Χαλεπά

Η Κοιμωμένη του Χαλεπά είναι γλυπτό του γνωστού Έλληνα γλύπτη, Γιαννούλη Χαλεπά, στη μορφή της Σοφίας Αφεντάκη. Φιλοτεχνήθηκε τη δεκαετία 1880 και τοποθετήθηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Το γλυπτό παρουσιάζει την Σοφία Αφεντάκη ξαπλωμένη, να έχει το κεφάλι προς τα δεξιά, πάνω σε ένα μαξιλάρι και με το αριστερό της χέρι, κρατάει έναν σταυρό πάνω στο στήθος. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα τέχνης ανάμεσα στα γλυπτά του Α' Νεκροταφείου Αθηνών καθώς και ένα από τα πιο καθοριστικά έργα για τη φήμη του Χαλεπά.

 Η Σοφία Αφεντάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1856 και καταγόταν από την Κίμωλο, πατέρας της ήταν ο Κωνσταντίνος Αφεντάκης. Η ίδια απεβίωσε από φυματίωση στις 17 Δεκεμβρίου 1873. Ο θείος της, και ένας από τους Μεγάλους Ευεργέτες, Γεώργιος Οικονόμου Αφεντάκης, παραγγέλνει στον Γιαννούλη Χαλεπά να φιλοτεχνήσει ένα ταφικό μνημείο για την όμορφη κόρη. Το θλιβερό αυτό γεγονός του πρόωρου θανάτου της νεαρής Αφεντάκη, στάθηκε η αφορμή για την δημιουργία του τρίτου κατά σειρά αριστουργήματος του Χαλεπά και ίσως του πιο αναγνωρισμένου νεοελληνικού αγάλματος, αυτό της «Kοιμωμένης του Χαλεπά». Το άγαλμα «της κοιμωμένης» αναπαριστά την Σοφία Αφεντάκη σε λευκό μάρμαρο ξαπλωμένη ολόσωμη, σε ένα ανάκλιντρο, επάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια. Το κεφάλι της γέρνει απαλά στο πλούσια διακοσμημένο με κεντήματα μαξιλάρι κρατώντας έναν σταυρό στο ένα χέρι, ενώ το άλλο της χέρι πέφτει απαλά στα σεντόνια με το ένα της πόδι να είναι ελαφρά ανασηκωμένο. Ουσιαστικά, φιλοτεχνεί το ολόσωμο πορτραίτο μιας ζωντανής κοπέλας που έχει μόλις αποκοιμηθεί.Το άγαλμα «Η Κοιμωμένη του Χαλεπά» παραμένει μέχρι και σήμερα στον τάφο της οικογένειας, στο Πρώτο Νεκροταφείο των Αθηνών.
Βιβλιοθήκη της Καταλονίας

Η Βιβλιοθήκη της Καταλονίας (καταλανικά: Biblioteca de Catalunya, προφορά: biβli.uˈtɛkə ðə kətəˈluɲə) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Καταλονίας και εδρεύει στη Βαρκελώνη. Η αποστολή της βιβλιοθήκης είναι η συλλογή, η διατήρηση και η διάδοση της καταλανικής βιβλιογραφίας και ό,τι συσχετίζεται με την καταλανική γλώσσα. Η βιβλιοθήκη κατέχει περίπου 3 εκατομμύρια αντικείμενα και υπάρχουν περίπου, με ελεύθερη πρόσβαση, 20.000 τόμοι.

 Η Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1907, ως η βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου Καταλανικών Μελετών. Το 1914 άνοιξε προς το κοινό, κατά την περίοδο της Κοινοπολιτείας της Καταλονίας, και στεγάστηκε στο Palau de la Generalitat de Catalunya. Το 1981, και με την έγκριση του Κοινοβουλίου της Καταλονίας, έγινε η Εθνική Βιβλιοθήκη της Καταλονίας. Από το 2007, ξεκίνησε και η ψηφιοποίηση των ελεύθερων από δικαιώματα αρχείων της. Το 2007, η Βιβλιοθήκη της Καταλονίας και οι άλλες τέσσερις καταλανικές βιβλιοθήκες συμφώνησαν να συμμετάσχουν στο έργο ψηφιοποίησης. Αυτές οι βιβλιοθήκες έχουν αρχίσει να ψηφιοποιούν τα βιβλία τους που βρίσκονται στον δημόσιο τομέα. Το έργο συνεργασίας για την ψηφιοποίηση στοχεύει να καταστήσει αυτά τα βιβλία διαθέσιμα στο Διαδίκτυο · . Η Biblioteca de Catalunya λειτουργεί ως συντονιστής και μεσολαβητής για τις τέσσερις άλλες βιβλιοθήκες που συμμετέχουν στο έργο: Η βιβλιοθήκη του μοναστηριού του Μοντσεράτ, Η επισκοπική δημόσια βιβλιοθήκη του Σεμιναρίου της Βαρκελώνης, Η βιβλιοθήκη της Βαρκελώνης Η βιβλιοθήκη του Athenaeum στη Βαρκελώνη.Η Καταλανική Βιβλιοθηκονομική Ομάδα έγινε ο δεύτερος μη αγγλοσαξονικός συνεργάτης που εντάχθηκε στη Βιβλιοθήκη του σχεδίου Google books, στο πρόγραμμα Αναζήτησης Βιβλίων της Google. Το 1977, η Εθνική Βιβλιοθήκη της Καταλονίας προσχώρησε σε έναν άλλο Ισπανό συμμετέχοντα στο έργο, το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης.. Fontbona, Francesc: Présentation dés tresors de la Unitat Gràfica de la Biblioteca de Catalunya, Barcelona, 2005. Jorba, Manuel: La Biblioteca de Catalunya com a biblioteca nacional, Barcelona, 1996; The Biblioteca de Catalunya library of Catalonia, Barcelona, 1993 ; Els 80 anys de la Biblioteca de Catalunya, Barcelona, 1994. Panyella, V.: The Biblioteca de Catalunya, Library of Catalonia, Barcelona: Biblioteca de Catalunya, 1993. [Pere Bohigas (ed.)]: Cincuenta años de la antigua Biblioteca de Catalunya, Biblioteca Central de la Diputación de Barcelona, Barcelona 1968. Reis Fontanals, Marga Losantos: Biblioteca de Catalunya, 100 anys : 1907–2007, Biblioteca de Catalunya, Barcelona 2007 Rodón, Joan: Sales de lectura de la Biblioteca de Catalunya, 1995. Rodríguez Parada, Concepción: Los fondos patrimoniales de la Biblioteca de Catalunya, Firenze, 2010. Biblioteca de Catalunya The European Library
Κάρολος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν

Ο Κάρολος Αντώνιος (γερμ. Karl Anton, 7 Σεπτεμβρίου 1811 - 2 Ιουνίου 1885) από τον Οίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν (1848-49), του Χοεντσόλλερν-Χέχινγκεν (1869-85), του Χοεντσόλλερν (1849-85) και μετά πρωθυπουργός της Πρωσίας (1858-62).

 Ο Κάρολος Αντώνιος Ιωακείμ Ζεφυρίνος Φρειδερίκος Μεϊνάρδος ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου του Χοεντσόλερν-Σίγκμαρινγκεν και της Μαρίας Αντωνίας Μυρά, κόρης του Πιέρ Μυρά (αδελφού του Ζοακίμ Μυρά, ο οποίος ήταν σύζυγος της Καρολίνας Βοναπάρτη). Το 1885 απεβίωσε στο Βερολίνο σε ηλικία 74 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδος. Νυμφεύτηκε το 1834 την Ιωσηφίνα, κόρη του Καρόλου της Βάδης, και είχε τέκνα: Λεοπόλδος (1835 - 1905), Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Γιος του ήταν ο: Φερδινάνδος της Ρουμανίας (1865 - 1927). Στεφανία (1837 - 1859), παντρεύτηκε τον Πέτρο Ε΄ της Πορτογαλίας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα) Κάρολος Α΄ (1839 - 1914), Βασιλιάς τη Ρουμανίας Αντώνιος (1841 - 1866), απεβίωσε σε μάχη. Φρειδερίκος (1843 - 1904), Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν Μαρία (1845 - 1912), παντρεύτηκε τον Φίλιππο, Κόμη της Φλάνδρας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα). Γιος τους ήταν ο: Αλβέρτος Α΄ του Βελγίου (1875 - 1934). Darryl Lundy (7 January 2008). "Karl Anton Fürst von Hohenzollern-Sigmaringen". thePeerage.com. Retrieved 28 December 2008.
Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών 1979-1980

Το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας της αγωνιστικής περιόδου 1979–80 διεξήχθη, όπως και τα προηγούμενα δύο χρόνια, σε τέσσερις ομίλους. Τους ισάριθμους τίτλους των ομίλων και την άνοδο στην Β' Εθνική κατέκτησαν οι: Διαγόρας Ρόδου, Πέλοπας Κιάτου, Πιερικός και Απόλλων Καλαμαριάς. Την άνοδο κατέκτησαν και οι δευτεραθλητές των τεσσάρων ομίλων.

 Στον Α' Όμιλο έλαβαν μέρος συνολικά 20 ομάδες προερχόμενες από την Αθήνα (ΕΠΣΑ), τον Πειραιά (ΕΠΣΠ), τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη.Από τη Β' Εθνική (Νότιος όμιλος) της προηγούμενης χρονιάς προέρχονταν τόσο ο Ιωνικός Νικαίας και ο Α.Σ. Δραπετσώνας όσο και ο Ολυμπιακός Λιοσίων. Δυναμική ήταν η εμφάνιση του Διαγόρα Ρόδου, ο οποίος κατάφερε να επικρατήσει (παρά τις συνεχείς μετακινήσεις στις οποίες ήταν αναγκασμένοι να υποβάλλονται οι παίκτες του) και να επιστρέψει έτσι στη Β' Εθνική, δώδεκα χρόνια μετά από την τελευταία του παρουσία εκεί (1968). Ο Α.Π.Ο. Ρουφ τερμάτισε μεν στην πρώτη θέση με δυο βαθμούς περισσότερους από το Διαγόρα, αλλά στη συνέχεια τιμωρήθηκε με υποβιβασμό, διότι κρίθηκε υπεύθυνο για απόπειρα δωροδοκίας. Για τη δεύτερη προνομιούχο θέση δόθηκε αγώνας κατάταξης στο γήπεδο της Ριζούπολης μεταξύ των ισόβαθμων Ολυμπιακού Λιοσίων και Αθηναϊκού (2-0), ενώ για τη σωτηρία έπαιξαν οι ισόβαθμοι Ιωνικός και Εργοτέλης στην Καισαριανή, με νικητή τον πρώτο (1-0). Στο Β' Όμιλο έλαβαν μέρος συνολικά 20 ομάδες προερχόμενες από την Πελοπόννησο, την Εύβοια, την Ήπειρο, την Αιτωλοακαρνανία και τα Επτάνησα.Τον τίτλο κατέκτησε ο Πέλοπας Κιάτου, με δεύτερη τη Χαλκίδα. Μεταξύ των υποβιβασθέντων ήταν η Καλαμάτα αλλά και ο Απόλλων Καλαμάτας. Στο Γ' Όμιλο έλαβαν μέρος συνολικά 20 ομάδες προερχόμενες από τη Θεσσαλία, τη Φθιώτιδα, τη Φωκίδα, τη Βοιωτία, την Εύβοια, τη Δυτική και Κεντρική Μακεδονία και το βόρειο Αιγαίο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πιερικός, ενώ στη δεύτερη θέση τερμάτισε ο Π.Ο. Ελασσόνας.Στο Δ' Όμιλο έλαβαν μέρος συνολικά 20 ομάδες προερχόμενες από την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονίας και τη Θράκη. Τον τίτλο κατέκτησε ο Απόλλωνα Καλαμαριάς με δεύτερο τον Οδυσσέα Κορδελιού. http://www.rsssf.com "40 χρόνια ελληνικό ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999) Έντυπα αρχεία αθλητικών εφημερίδων Αθηνών 1979-80. https://archive.today/20120723045221/www.athlitikihxo.gr/ Νίκος Νικολαΐδης, "Απ' τη Γ΄ Εθνική στο Περιφερειακό (1965-2012)", Αθήνα 2012 (ψηφιακή έκδοση).