IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελίζαμπεθ Εμάνουελ

Η Ελίζαμπεθ Εμάνουελ ( αγγλ: Elizabeth Florence Emanuel, 1953 ) είναι Βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας και πρώην σύζυγος του επίσης σχεδιαστή, Ντέιβιντ Εμάνουελ. Διαθέτει δική της εταιρεία ένδυσης, ενώ έχει σχεδιάσει φορέματα για διάφορες επώνυμες γυναίκες.

 Γεννήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1953 ως Elizabeth Florence Weiner από Αμερικανό πατέρα και Βρετανίδα μητέρα. Εκπαιδεύτηκε στο City of London School for Girls και στο Πανεπιστήμιο του Γουέστμινστερ ενώ αργότερα σπούδασε στο Βασιλικό Κολέγιο Τέχνης του Λονδίνου. Το 1975 παντρεύτηκε τον Ουαλό σχεδιαστή μόδας Ντέιβιντ Εμάνουελ με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Το 1978 άνοιξε μαζί με τον σύζυγό της οίκο μόδας στο Λονδίνο. Το 1981 το ζεύγος Εμάνουελ επιλέχτηκε από την μετέπειτα πριγκίπισσα Νταϊάνα για τον σχεδιασμό και τη δημιουργία του νυφικού της φορέματος ενόψει του γάμου της με τον πρίγκιπα Κάρολο. To 1982 ανέλαβε τον σχεδιασμό των κοστουμιών της παράστασης Song and Dance του Άντριου Λόυντ Γουέμπερ, δραστηριότητα την οποία επανέλαβε και για άλλες παραστάσεις μπαλέτου και όπερας που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Το 1990 χώρισε με τον Ντέιβιντ Εμάνουελ αλλά κράτησε τον οίκο μόδας που διατηρούσαν, υπό νέα επωνυμία. Την ίδια χρονιά ανέλαβε τον σχεδιασμό των στολών της αεροπορικής εταιρείας Virgin Atlantic Airways. Το 1995 ανέλαβε τον σχεδιασμό των στολών της Britannia Airways. Κατά καιρούς έχει επιμεληθεί τον σχεδιασμό κουστουμιών για διάφορες ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές ενώ έχει δημιουργήσει φορέματα για αρκετές διάσημες γυναίκες, πέραν της πριγκίπισσας Νταϊάνα, όπως η Τζόαν Κόλινς, η Πόλα Αμπντούλ, η Σαρλίζ Θερόν, η Λιζ Χάρλεϊ και η Ντρου Μπάριμορ.Μάλιστα, το φόρεμα που σχεδίασε το 1999 για τις ανάγκες διαφημιστικής καμπάνιας με πρωταγωνίστρια την Λιζ Χάρλεϊ ήταν μεταξύ των αντικειμένων έκθεσης για τη βρετανική μόδα που διοργανώθηκε από το μουσείο Victoria and Albert του Λονδίνου το 2012-2013.
Κωνωπίνα Αιτωλοακαρνανίας

Η Κωνωπίνα ή Κονοπίνα βρίσκεται στο κέντρο του ορεινού Ξηρομέρου, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 363 περίπου μέτρα, και ανήκει ως Τοπικό Διαμέρισμα στο διευρυμένο Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας με έκταση 24.470 στρέμματα και πληθυσμό 403 άτομα κατά την τελευταία απογραφή του 2011.

 Η Κονοπίνα περιβάλλεται από τα χωριά Κατούνα, Κομπωτή, Αετό, Παπαδάτου. Το χωριό είναι χτισμένο ανατολικά και αγνάντια από τα Ακαρνανικά όρη και δυτικά της λίμνη Αμβρακίας. Το 1912 ο οικισμός αναφέρεται ως Κωνοπίνα και γίνεται σύσταση κοινότητας Κωνοπίνας με την απόσπασή του από το δήμο Εχίνου ενώ το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Κονοπίνα. Το 1982 ιδρύθηκε ο Σύλλογος Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου "Οι Δώδεκα Απόστολοι" Ο Πολύβιος αναφέρει επακριβώς τα ακόλουθα: "Κωνώπα: Μικρή πόλη της Αιτωλίας στην πεδιάδα του Αχελώου, κοντά στον μικρό ποταμό Κυάθο". Κατά τον Στράβωνα το 287-280 π.χ. ο Βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος μετονόμασε την πόλη αυτή σε Αρσινόη, προς τιμή της αδελφής και συζύγου του. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται το Σπήλαιο Κωνωπίνας. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1982, κατά τη διαδικασία εκσκαφής θεμελίων οικίας. Το επόμενο έτος πραγματοποιήθηκε η πρώτη αποστολή από ομάδα σπηλαιολόγων υπό τη διεύθυνση της Άννας Πετροχείλου. Ακολούθησαν δύο ακόμα επιστημονικές αποστολές αρκετά χρόνια αργότερα,το 1991 και το 1993. Σε αναφορές τους, κάνουν λόγω πως πρόκειται για ένα σπήλαιο με καταπληκτικό διάκοσμο. Ειδικότερα δε, ο σπηλαιολόγος- γεωλόγος Σ. Κίρδης αναφέρει πως το σπήλαιο παρουσιάζει μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον. Η « ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ» του Εκδοτικού Οίκου «ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ» Νίκος Θεοδ. Μήτση "Η ΚΩΝΩΠΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821", έκδοση Σύλλογος Κωνωπινιωτών Ξηρομέρου «Oι Δώδεκα Απόστολοι», Αθήνα 2007.
BBC World News

Το BBC World News είναι το διεθνές ειδησεογραφικό κανάλι του BBC και έχει το περισσότερο κοινό από κάθε άλλο κανάλι του BBC σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησε την λειτουργία του στις 11 Μαρτίου του 1991 ως BBC World Service Television σε όλη την Ευρώπη. Το 1995 μετονομάστηκε σε BBC World και το 2008 πήρε το σημερινό του όνομα με την πρόσθεση της λέξης News. Εκπέμπει πρόγραμμα 24 ώρες το 24ωρο περιλαμβάνοντας ειδήσεις, ντοκιμαντέρ, λαϊφστάιλ εκπομπές και συνεντεύξεις. Απασχολεί τους περισσότερους εργαζόμενους από κάθε άλλο κανάλι παγκοσμίως.

 Το κανάλι κανονικά ξεκίνησε να εκπέμπει ως BBC World Service Television. Ξεκίνησε να εκπέμπει στις 11 Μαρτίου του 1991, μετά από δύο εβδομάδες πιλοτικού προγράμματος. Κάθε μέσα είχε να ημίωρο δελτίο ειδήσεων στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς. Την Τρίτη 26 Ιανουαρίου του 1995, ο σταθμός διαχωρίστηκε σε δύο τηλεοπτικά κανάλια: Την Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 1995 στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς, σε ένα 24ωρο ελεύθερο παγκόσμιο δορυφορικό κανάλι το BBC World (το οποίο το 2008 πήρε το σημερινό του όνομα, ως BBC World News). Την Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 1995 στις 19:00 ώρα Γκρίνουιτς, σε ένα 24ωρο ψυχαγωγικό καλωδιακό κανάλι το BBC Prime (το οποίο την περίοδο 2006-2009 πήρε το σημερινό του όνομα, ως BBC Entertainment).Στις 14 Ιανουαρίου του 2013, ο σταθμός μετακόμισε στο Ραδιομέγαρο. Μέχρι τότε στεγάζονταν στο Κέντρο Τηλεόρασης του BBC. Η μετακίνηση αυτή ήταν μέρος της μετακόμισης του BBC News κι άλλων ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα κτήριο που βρίσκεται στο Λονδίνο. Το BBC είχε πληρώσει 1 δισ. λίρες Αγγλίας για να χτιστούν νέες αίθουσες σύνταξης και νέα τηλεοπτικά στούντιο. Στην Ελλάδα, το BBC World News μεταδίδεται μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας της ΕΡΤ, αποκλειστικά στα Αγγλικά, όπως γίνεται με όλους τους δορυφορικούς σταθμούς γενικότερα, που μεταδίδονται στην Ελλάδα, στην δεύτερη ψηφιακή συχνότητα, σε ορισμένες μόνο περιοχές της χώρας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα BBC News (International TV channel) στο Wikimedia Commons BBC News - World News TV
Νάνος των Ιχθύων

Ο Νάνος των ιχθύων είναι νάνος ακανόνιστος γαλαξίας, ο οποίος ανήκει στην τοπική ομάδα γαλαξιών που ανήκει και ο Γαλαξίας μας. Εικάζεται ότι είναι δορυφόρος του γαλαξία του τριγώνου. Η ονομασία του οφείλεται στο σημείο θεάσης του που βρίκεται στον αστερισμό των Ιχθύων. Εμφανίζει μετατόπιση προς το ιώδες δεδομένου ότι πλησιάζει τον Γαλαξία μας με ταχύτητα 287 km/s. Πιθανώς να είναι γαλαξίας μεταβατικού τύπου, ανάμεσα σε σφαιροειδή νάνο γαλαξία και ακανόνιστο νάνο γαλαξία. Εναλλακτικά, μπορεί να είναι μία σπάνια, αλλά στατιστικά αποδεκτή, έκδοση ενός από τους δύο τύπους.

 Ο Νάνος των Ιχθύων ανακαλύφθηκε από την Valentina Karachentseva το 1976. Μια μελέτη που αφορούσε στον σχηματισμό των αστεριών του Γαλαξία των Ιχθύων, που πραγματοποιήθηκε το 2001, παρέχει πολλές πληροφορίες σχετικά με το πώς δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε. Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως ο ρυθμός σχηματισμού αστέρων στον Νάνο των Ιχθύων έχει μειωθεί τα τελευταία 10 δισεκατομμύρια χρόνια ενώ η πλήρης αστρογένεση έγινε τα πρώτα 8 δισεκατομμύρια χρόνια. Η ίδια μελέτη έδειξε επίσης ότι δεν δημιουργήθηκαν καθόλου αστέρια τα τελευταία 100 εκατομμύρια χρόνια. Ως εκ τούτου, τα περισσότερα από τα αστέρια που κατοικούν σε αυτόν τον γαλαξία είναι παλιά, πλούσια σε μέταλλα ηλικίας περίπου 2,5 δισεκατομμυρίων ετών, παρόλο που στις εξωτερικές περιοχές υπάρχουν μικρές συστάδες νέων αστεριών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pisces Dwarf στο Wikimedia Commons
65803 Δίδυμος

Ο 65803 Δίδυμος, με προσωρινό χαρακτηρισμό 1996 GT, είναι γεωπλήσιο αντικείμενο μικρότερο του ενός χιλιομέτρου με σύγχρονο δορυφόρο. Ανήκει στους δυνητικά επικίνδυνους αστεροειδείς και ανήκει τόσο στην ομάδα αστεροειδών Άμορ όσο και στους Απολλώνιους αστεροειδείς. Ο αστεροειδής ανακαλύφθηκε το 1996 από την έρευνα Spacewatch στο Κιτ Πικ, ενώ ο δορυφόρος του ανακαλύφθηκε το 2003. Η δυαδική φύση του αστεροειδή του έδωσε το όνομα δίδυμος.

 Ο Δίδυμος περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε απόσταση από 1,0 μέχρι 2,3 αστρονομικές μονάδες κάθε δύο χρόνια και ένα μήνα (770 ημέρες). Η προσέγγισή του στη Γη τον Νοέμβριο του 2003 ήταν ιδιαίτερα κοντινή, σε απόσταση 7,18 εκατομμυρίων χιλιομέτρων, και δεν αναμένεται να πλησιάσει ξανά τόσο πριν τον Νοέμβριο του 2123. Ο Δίδυμος μπορεί να πλησιάσει κοντά και στον Άρη. Ο Δίδυμος είναι φασματικού τύπο Xk. Επιπλέον φασματικές παρατηρήσεις στο ορατό και εγγύς υπέρυθρο έδειξαν ότι είναι πυριτούχος. Η περίοδος περιστροφής του είναι πολύ σύντομη, περίπου 2,26 ώρες, και η διάμετρός του είναι περίπου 800 μέτρα, με σχεδόν σφαιροειδές σχήμα. Ο δορυφόρος του κινείται σε σχεδόν κυκλική ανάδρομη τροχιά, με περίοδο περιφοράς 11,9 ώρες. Έχει διαστάσεις 170 ± 30 μέτρα. Ο Δίδυμος είναι ο στόχος της αποστολής AIDA, μια συνεργασία της NASA με την ESA, η οποία έχει στόχο να ερευνήσει αν είναι δυνατή η αποφυγή σύγκρουσης ενός αστεροειδή με τη Γη μέσω της συντριβής ενός διαστημοπλοίου πάνω του. Αποτελείται από δύο αποστολές, την DART (Double Asteroid Redirection Test, Έλεγχος Ανακατεύθυνσης Διπλού Αστεροειδή) και την Ήρα, και ενώ η Ήρα (της ESA) είναι ακόμη στο στάδιο της πρότασης, η NASA έχει προχωρήσει τις προετοιμασίες για να εκτοξεύσει την αποστολή τον Ιούλιο του 2021 και να συγκρουστεί με τον αστεροειδή τον Οκτώβριο του 2022. Στόχος της αποστολής Ήρα είναι να φτάσει στον αστεροειδή το 2027 και να μελετήσει τη δυναμική του συστήματος μετά την πρόσκρουση.
Μαρία Καρολίνα της Σαβοΐας

H Μαρία Καρολίνα (ιταλ. Maria Carolina di Savoia, 17 Ιανουαρίου 1764 - 28 Δεκεμβρίου 1782) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πριγκίπισσα της Σαρδηνίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα διάδοχος της Σαξονίας.

 Η Μαρία Καρολίνα Αντωνία Αδελαΐδα ήταν η τέταρτη (επιζήσασα) κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Αντωνίας Φερδινάνδης των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας. Παντρεύτηκε το 1781 τον Αντώνιο της Σαξονίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1827 ο Αντώνιος έγινε βασιλιάς της Σαξονίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 26.
The Rolling Stones Rock and Roll Circus

Το The Rolling Stones Rock and Roll Circus είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και βίντεο του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ABKCO".

 Ο δίσκος περιλαμβάνει την ηχογραφημένη το 1968 συναυλία, κατά την οποία εμφανίστηκαν και άλλοι καλλιτέχνες όπως οι The Who, Jethro Tull, Dirty Mac, Taj Mahal και Marianne Faithfull. Οι Dirty Mac ήταν ένα συγκρότημα που πραγματοποίησε μόνο εκείνη την εμφάνιση και αποτελούνταν από τους Τζον Λένον, Έρικ Κλάπτον, Κιθ Ρίτσαρντς, Γιόκο Όνο και Μιτς Μίτσελ. Η συναυλία βιντεοσκοπήθηκε από το BBC αλλά δεν μεταδόθηκε και αρχικός σκοπός της ήταν να προωθήσει με έναν πρωτότυπο τρόπο το άλμπουμ "Beggars Banquet" των Rolling Stones. Με τον Μάικλ Λίντσεϊ-Χογκ στην σκηνοθεσία, η συναυλία είχε ως θέμα ένα τσίρκο, με το σκηνικό να συμπληρώνεται από ακροβάτες και κλόουν, μπροστά από ένα μικρό κοινό καλεσμένων θεατών.Πρώτο συγκρότημα το οποίο εμφανίστηκε ήταν οι Jethro Tull, σε μία σπάνια εμφάνιση με τον Τόνι Αϊόμι στην σύνθεση τους. Το "Song for Jeffrey" που ακούγεται είναι προηχογραφημένο, εκτός των φωνητικών του Ίαν Άντερσον. Ακολούθησαν οι The Who με το "A Quick One, While He’s Away", ενώ συνέχισαν οι Taj Mahal και η Marianne Faithfull, παίζοντας ένα κομμάτι έκαστος. Πριν την εμφάνιση των Rolling Stones, έπαιξαν για μοναδική φορά οι Dirty Mac, παρουσιάζοντας τα κομμάτια "Yer Blues" και "Whole Lotta Yoko".Το δεύτερο μισό του δίσκου, περιλαμβάνει την εμφάνιση των Rolling Stones, κάτι που αποτέλεσε και τον λόγο για τον οποίο η συναυλία δεν μεταδόθηκε το 1968, αφού το ίδιο το συγκρότημα δεν ήταν ικανοποιημένο με την εμφάνιση του. Μετά από δεκαπέντε ώρες γυρισμάτων, το σχήμα δεν μπορούσε να αποδώσει όπως θα ήθελε, με αποτέλεσμα να αναβληθεί η κυκλοφορία για 28 χρόνια.Το 2004, πραγματοποιήθηκε η έκδοση του σε μορφή DVD. Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς, εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά. The Rolling Stones Rock and Roll Circus (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 14 Οκτωβρίου 1996 The Rolling Stones Rock and Roll Circus - AllMusic The Rolling Stones Rock And Roll Circus | The Rolling Stones The Rolling Stones Rock and Roll Circus - Ultimate Classic Rock
Κινέζικα Παραμύθια και Λαϊκές Ιστορίες

Το βιβλίο Κινέζικα Παραμύθια και Λαϊκές Ιστορίες είναι μια συλλογή 37 λαϊκών παραμυθιών και παιδικών ιστοριών και θεωρείται σύμφωνα με δυτικούς μελετητές ένα από τα πιο «αξιόπιστα» έργα με θέμα τα κινεζικά λαϊκά παραμύθια που εκδόθηκαν πριν το 1937. Κάθε παραμύθι συνοδεύεται από μια εικονογράφηση, η οποία αποδίδεται σε ανώνυμους Κινέζους καλλιτέχνες.

 Η Mary Hayes Davis εργαζόταν ως δημοσιογράφος σε μια μεγάλη εφημερίδα του Σικάγο, όταν συνάντησε τον αιδεσιμότατο Chow Leung της Κεντρικής Κινεζικής Αποστολής των Βαπτιστών. Ο Chow Leung δίδασκε επίσης κινεζική γλώσσα σε ένα σχολείο για παιδιά, το οποίο ίδρυσε αμέσως μετά την άφιξή του στο Σικάγο το 1900. Γοητευμένη από την "ανακάλυψή" της ότι οι κινεζικοί μύθοι ήταν όντως υπαρκτοί - παρά τις δηλώσεις των μελετητών για το αντίθετο - η Davis ξεκίνησε να καταγράφει αυτές τις ιστορίες στα αγγλικά. Ο Chow Leung της αφηγούνταν τις ιστορίες στα αγγλικά, τις περισσότερες φορές χωρίς διερμηνέα. Η Ντέιβις είχε προφανώς μάθει μερικά κινέζικα. Αφιέρωσε το βιβλίο στην φίλη της Mary F. Nixon-Roulet, η οποία είχε γράψει ένα αντίστοιχο βιβλίο με τίτλο Ιαπωνικές Λαϊκές Ιστορίες και Παραμύθια, το οποίο εκδόθηκε επίσης το 1908 από την American Book Company. Μέχρι το 1911, το βιβλίο Κινέζικα Παραμύθια και Λαϊκές Ιστορίες διδασκόταν ως συμπληρωματικό ανάγνωσμα στα δημόσια σχολεία του Σικάγο. Το 1913, η ιστορία "A Great Repentance and a Great Forgiveness" από το βιβλίο Κινέζικα Παραμύθια και Λαϊκές Ιστορίες επανακυκλοφόρησε στην συλλογή The Golden Key Book: A School Reader. Το 1917, το άρθρο Religious Training in the School and Home από τους E. Hershey Sneath, George Hodges και Henry Hallam Tweedy πρότεινε την ιστορία "The Proud Chicken" από το βιβλίο Κινέζικα Παραμύθια και Λαϊκές Ιστορίες επειδή διδάσκει τις αξίες της ζωής μιας κοινότητας. Το 1922, η ανθολογία Latchkey of my Bookhouse, υπό την επιμέλεια του Olive Beaupré Miller, επανακυκλοφόρησε την ιστορία “The Boy Who Wanted the Impossible”. Η ιστορία "A Lesson from Confucius" εμφανίστηκε στην ανθολογία World Tales for Creative Dramatics and Storytelling (1962). Το βιβλίο μεταφράστηκε στα γαλλικά με τον τίτλο Fables et histoires populaire chinoises από την Nicolae Sfetcu. Chinese Fables and Folk Stories (Wikisource)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1953

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1953 διεξήχθη στις 8 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ μαζί με το εφηβικό πρωτάθλημα. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα. Από τη χρονιά αυτή στο ομαδικό οι πλήρεις ομάδες έπρεπε να έχουν 4 αθλητές.

 Το ανδρικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 10 χλμ με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 24 αθλητές από έξι συλλόγους, όλους από το κέντρο πλην του Αθ. Ραγάζου του Αλμυρού Βόλου. Τερμάτισαν όλοι. Πρωταθλητής στο ατομικό αναδείχθηκε ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου για πέμπτη συνεχόμενη χρονια. Στο ομαδικό για τρίτη συνεχή χρονιά τον τίτλο κατέκτησε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Το εφηβικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 5 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 27 αθλητές, από πέντε συλλόγους, τέσσερις του κέντρου και η Παναχαϊκή από την Πάτρα. Τερμάτισαν οι 26 αθλητές. Πρωταθλητής Ελλάδος εφήβων στο ατομικό αναδείχθηκε και πάλι ο Λαχταρίδης του Εθνικού Αθηνών που ήταν μια κλάση ανώτερος των υπολοίπων. Στο ομαδικό την πρώτη θέση πήρε ο Παναθηναϊκός. "Αθλητική Ηχώ", 9/3/1953.
Μανρέζα

Η Μανρέζα (Manresa στα καταλανικά και τα ισπανικά) είναι μια πόλη της Καταλονίας, πρωτεύουσα της κομητείας Μπάζες στην επαρχία της Βαρκελώνης. Βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της Καταλονίας και ιστορικά έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση του κεντρικού της τομέα, ευρισκόμενη στον οδικό κόμβο από την ακτή και την κοιλάδα του Λιοβρεγάτ και των εσωτερικών πεδιάδων του Ουρζέλ και της Νογέρα. Το κέντρο της πόλης διατηρεί μερικές μεσαιωνικές κατασκευές ενώ γύρω από αυτήν λειτουργούν βιομηχανίες παρασκευής μηχανιμάτων και υφασμάτων.

 Στα όρια της πόλης έχουν ανακαλυφθεί απομεινάρια τόσο νεολιθικών όσο και ιβηρικών οικισμών. Η Μανρέζα μάλλον ήταν η πρωτεύουσα του ιβηρικού φύλου των Λακετανών, που εκτείνονταν στο έδαφος των σημερινών κομητειών της Σεγάρα, Μπάζες, Ανογιά και Σολσονές. Ο Πτολεμαίος αναφέρεται κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ. σε έναν οικισμό ονόματι Bacasis που θα μπορούσε να ταυτιστεί με τη σημερινή θέση της πόλης μιας και το όνομα της σημερινής κομητείας προέρχεται από την ονομασία αυτή. Ο Κάτονας κατέκτησε την περιοχή στα τέλη του 1ου αιώνα και εγκατέστησε έναν ρωμαϊκό οικισμό που τον ονόμασε Minorisa. Μετά την ένταξή της στην Ισπανική Μαρκία, η περιοχή πρωταγωνίστησε στο μοναδικό επεισόδιο αντίστασης στην επιβολή της φραγκικής εξουσίας, γνωστό ως η εξέγερση του Αϊσούν. Η περιοχή της Μανρέζα δέχθηκε κατά τον 10ο αιώνα πολλούς χριστιανικούς πληθυσμούς από τις πυρηναϊκές κομητείες της Μαρκίας, που ήταν υπερπληθείς. Οι απόμενοι αιώνες είδαν τον μικρό οικισμό να αντιστέκεται στις επιδρομές των Μαυριτανών και να σταδιακά να ισχυροποιείται μέχρι να φτάσει στην ακμή της τον 14ο αιώνα. Η ακμή της μεσαιωνικής Μανρέζα βασίστηκε στην οικονομική ανάπτυξη των συντεχνιών και στα προνόμια που της αποδόθηκαν από τους βασιλείς της Αραγώνας (οι δύο γιορτές του Αγίου Ανδρέα και της Ανάληψης συνεχίζονται μέχρι σήμερα). Η εισαγωγή του γοτθικού ρυθμού επέφερε την κατασκευή σπουδαίων εκκλησιών (ο καθεδρικός, του Αγίου Ανδρέα, της Κάρμεν) και παράλληλα πραγματοποιήθηκε το μεγάλο υδραυλικό έργο της, το αρδευτικό αυλάκι της Μανρέζα. Ο πληθυσμός της υπολογιζόταν γύρω στις 3000 κατοίκους. Αυτό το κλίμα ευμάρειας δέχθηκε το ισχυρό χτύπημα της πανώλης το 1348 και της μετέπειτα κρίσης που πέρασε η Καταλονία μέχρι το τέλος του Μεσαίωνα. Η ανάδειξη εκ νέου της πόλης επήλθε τον 19ο αιώνα με την εγκατάσταση στην πόλη βιομηχανιών επεξεργασίας δερμάτων. Το 1892 η Συνδιάσκεψη των Καταλανιστών υπέγραψε στο δημαρχείο της πόλης τις λεγόμενες Βάσεις της Μανρέζα, το πρώτο κείμενο όπου περιγράφησαν οι πολιτικοί στόχοι του καταλανισμού. Οι αρχές του 20ού αιώνα έφεραν την περαιτέρω οικονομική, πολεοδομική και πολιτιστική ανάπτυξη, που διήρκησε μέχρι τα χρόνια του εμφυλίου, κατά τον οποίο γκρεμίστηκαν τρεις από τις γοτθικές εκκλησίες της πόλης. Το 1961, μετά από επίσκεψή του στην πόλη, ο Ζοζέπ Πλα έγραψε για την Μανρέζα: "...δεδομένου ότι η Μανρέζα είναι μια μείξη εκκλησιαστικής και βιομηχανικής αρχιτεκτονικής, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι εκεί δεν μπορούμε να διακρίνουμε τα εργοστάσια από τις εκκλησίες, ούτε και τις εκκλησίες από τα εργοστάσια."
Ανεμογιαννάτικα Παξών

Τα Ανεμογιαννάτικα είναι οικισμός των Παξών. Υπάγονται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Λογγού, του δήμου Παξών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ο οικισμός ανήκε στην επαρχία Παξών του νομού Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Ανεμογιαννάτικα βρίσκονται στο βορειοκεντρικό τμήμα των Παξών, λίγο νοτιότερα από τους Λογγούς, πάνω στον δρόμο Λουτρών-Λάκκας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Ο οικισμός απέχει 7 χλμ. περίπου ΒΔ. του Γαΐου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λακκιωτών των Παξών Κέρκυρας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λογγού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λογγού και προσαρτήθηκε στον δήμο Παξών. Τα Ανεμογιαννάτικα είναι η γενέτειρα του αγωνιστή του 1821, Γεωργίου Ανεμογιάννη ή Παξινού, που υπήρξε μέλος του πληρώματος του πλοίου «Οι Σύμμαχοι», που ανήκε στην Μπουμπουλίνα. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τους Τούρκους. Το παλαιό κτήριο του δημοτικού σχολείου, στο κεντρικό τμήμα του οικισμού Η κοιμητηριακή εκκλησία του οικισμού, με το χαρακτηριστικό καμπαναριό Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Γκουντ Χόουπ (Δομινίκα)

Η Γκουντ Χόουπ (αγγλικά: Good Hope) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Δαβίδ. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Έχει πληθυσμό 500 κατοίκων (2001).

 Η Γκούντ Χόουπ βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται βόρεια της Κασλ Μπρους, νότια της Ροζαλί και βόρεια του Κόλπου Πετίτ Σουφριέρ. Η Γκούντ Χόουπ έχει μια μικρή βραχώδη παραλία. Λίγο πιο μακρυά της υπάρχουν δύο μικροί βράχοι, στους οποίους μπορεί κανείς να σκαρφαλώσει ή να παίξει. Στην Γκουντ Χόουπ υπάρχουν πολλά μαγαζιά, μία ντίσκο, ένα κέντρο (που συμπεριλαμβάνει ένα σχολείο, ένα κέντρο ηλεκτρονικών υπολογιστών, μια βιβλιοθήκη και μια κουζίνα) και μερικά σπίτια. Για δέκα με δεκαπέντε χρόνια η Γκούντ Χόουπ είχε τηλεόραση, ηλεκτρισμό και νερό. Οι περσσότεροι είχαν ηλεκτρισμό και τηλεόραση. Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας
Βουλευτικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2019–20)

Κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Ουζμπεκιστάν στις 22 Δεκεμβρίου 2019, με τον δεύτερο γύρο στις 25 από τις 150 εκλογικές περιφέρειες να διεξάγεται στις 5 Ιανουαρίου 2020. Πρόκειται για τις πρώτες εκλογές που διενεργήθηκαν μετά τον θάνατο του Ισλάμ Καρίμοφ το 2016. Το κυβερνών Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Νομοθετικό Σώμα κερδίζοντας 53 από τις 150 έδρες. Και τα πέντε κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές θεωρήθηκαν φίλα προσκείμενα στον πρόεδρο Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ .

 Τα 150 μέλη του Νομοθετικού Σώματος εκλέχθηκαν από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων . Ένας δεύτερος γύρος πραγματοποιήθηκε επίσης σε εκλογικές περιφέρειες όπου η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μικρότερη από 33%. Με την υιοθέτηση του νέου εκλογικού κώδικα τον Ιούνιο του 2019, πρόκειται για τις πρώτες εκλογές στις οποίες εκλέχθηκαν άμεσα όλες οι έδρες στο νομοθετικό σώμα. Προηγουμένως δεκαπέντε έδρες είχαν διατεθεί για το Οικολογικό Κίνημα. Άλλες μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν μια νέα απαίτηση να επιλέγονται όλες οι υποψηφιότητες από ένα πολιτικό κόμμα και μια ελάχιστη ποσόστωση 30% των γυναικών υποψηφίων για κάθε κόμμα. Συνολικά 744 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 150 έδρες, που αντιπροσωπεύουν πέντε κόμματα που θεωρούνται πιστά στον πρόεδρο. Ένας επίσημος διάλογος μεταξύ ηγετών των κομμάτων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύτηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος Erk, του οποίου ο ηγέτης Μουχάμαντ Σάλιχ παρέμεινε στην εξορία. Ωστόσο, μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, ο πρόεδρος Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ και ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής έκαναν σπάνιες δημόσιες αναγνωρίσεις για την ύπαρξη κομμάτων της αντιπολίτευσης και δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να τους επιτραπεί να συμμετάσχουν σε μελλοντικές εκλογές. Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μέσα σε ένα ξέσπασμα των διαδηλώσεων εναντίον της έλλειψης σε αγαθά και κατά των υψηλών τιμών κατά την περίοδο της προεκλογικής εκστρατείας, ενώ σημειώθηκε και αύξηση στη χρήση των κοινωνικών δικτύων για να συζητηθούν τα πολιτικά ζητήματα στη χώρα . Στον δεύτερο γύρο, 50 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις υπόλοιπες 25 έδρες και σε εκείνους συμπεριλαμβάνονται 15 από το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν, 11 από το Δημοκρατικό Κόμμα Εθνικής Αναγέννησης του Ουζμπεκιστάν, 10 από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Δικαιοσύνης, 9 από το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν και πέντε από το Οικολογικό Κόμμα.
Πάπας Στέφανος Ε΄

Σε μερικές πηγές, ο Πάπας Στέφανος Ε΄ ονομάζεται Στέφανος ΣΤ΄ και ο Στέφανος Δ΄, Στέφανος Ε΄. Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε το άρθρο Στέφανος, εκλεγμένος Πάπας.Ο Πάπας Στέφανος Ε΄ , (885-891), διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το Σεπτέμβριο του 885 έως τις 14 Σεπτεμβρίου του 891. Στις διαπραγματεύσεις του με την Κωνσταντινούπολη για το ζήτημά του Πατριάρχη Φωτίου Α΄, καθώς και στις σχέσεις του με τη νεοσύστατη σλαβική εκκλησία, συνέχισε την πολιτική του Νικόλαου Α΄.

 Ο πατέρας του, Αδριανός, που ανήκε στη ρωμαϊκή αριστοκρατία, εμπιστεύτηκε τη μόρφωση του στο συγγενή τους, επίσκοπο Ζαχαρία, βιβλιοθηκάριο της Αγίας Έδρας. Χειροτονήθηκε καρδινάλιος στο Σάντι Κουάτρο Κορονάτι από τον Πάπα Μαρίνο Α΄, και η εμφανής «αγιότητά» του αποτέλεσε αφορμή για να εκλεγεί Πάπας. Χειροτονήθηκε το Σεπτέμβριο του 885, χωρίς να περιμένει τη επικύρωση της εκλογής του από τον αυτοκράτορα. Ωστόσο όταν ο Κάρολος Γ΄ ανακάλυψε την ομοφωνία για την εκλογή του δε συνέχισε το θέμα. Ο Στέφανος κλήθηκε να αντιμετωπίσει ένα λιμό που προκλήθηκε από την ξηρασία και τις ακρίδες. Καθώς το παπικό θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο αναγκάστηκε να καταφύγει στην πατρική του περιουσία για να ανακουφίσει τους φτωχούς, να ελευθερώσει αιχμαλώτους και να επισκευάσει τους ναούς. Προκειμένου να επαναφέρει την τάξη, υιοθέτησε τον Γκάι Γ΄ του Σπολέτο «σαν γιο του» και τον έστεψε αυτοκράτορα (891). Αναγνώρισε επίσης τον Λουδοβίκο τον τυφλό σαν βασιλιά της Προβηγκίας. Καθώς ο Αυρηλιανός, αρχιεπίσκοπος της Λυών δεν χειροτονούσε επίσκοπο τον Τεύτμπολντ που είχε εκλεγεί κανονικά επίσκοπος Λανγκρέ, τον χειροτόνησε ο ίδιος. Έπρεπε επίσης να εναντιωθεί στις αυθαιρεσίες των αρχιεπισκόπων του Μπορντό και της Ραβέννας και να αντισταθεί στις επιθέσεις του Πατριάρχη Φωτίου εναντίον της Αγίας Έδρας. Η επιμονή του ήταν επιτυχής, με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ' εξόρισε τον Φώτιο. Γράφοντας κατά του Φωτίου, παρακάλεσε τον αυτοκράτορα να στείλει πλοία και στρατό για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις των Σαρακηνών. Ο Πάπας Στέφανος, που υποδέχτηκε πολλούς Άγγλους προσκυνητές και απεσταλμένους που έφερναν χρηματικές χορηγίες, τάφηκε στη στοά της Βασιλικής των Αποστόλων. 9η έκδοση (1888) της Encyclopædia Britannica Ο Πάπας Στέφανος Ε΄ στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913 (Αγγλικά) Opera Omnia από την Πατρολογία του Μιν με αναλυτικά ευρετήρια (Αγγλικά)
Γιάκομπους Μανκάνταν

Ο Γιάκομπους Μανκάνταν (Jacobus Sibrandi Mancadan, περίπου 1602 στο Μίννερτσχα – 4 Οκτωβρίου 1680 στο Τγιέρχααστ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής κυρίως γνωστός για τα ποιμενικά του τοπία .

 Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Φριζιανούς τοπιογράφους της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Τα τοπία του είτε εξιδανικεύτηκαν με τον ιταλικό τρόπο είτε πιο νατουραλιστικά και απεικόνιζαν αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της γενέτειράς του περιοχής της Φρισλαντ . Τα ιταλικά τοπία φαίνεται να είναι επηρεασμένα από το έργο του Σαλβατόρ Ρόζα, αλλά και από ζωγράφους του Χάαρλεμ όπως ο Γιαν φαν Χόγιεν και Σάλομον φαν Ράουσντελ.Ο Μανκάνταν υπηρέτησε επίσης ως κυβερνητικός αξιωματούχος και προφανώς δεν άρχισε να ζωγραφίζει μέχρι τα μέσα της ζωής του. Σύμφωνα με το RKD έζησε στο Φράνεκερ από το 1634 έως το 1644, όπου διετέλεσε και Δήμαρχος. Το 1658 ασχολήθηκε με την τύρφη στα νοτιοανατολικά της Φρίσλαντ και ήταν ένας από τους εμπνευστές του καναλιού, που διανοίχθηκε στο Μπάκεφεϊν. Εγκαταστάθηκε στο Σίχερσβαουντε. Όταν πέθανε η γυναίκα του, μετακόμισε στο Μπέιτστερζβααχ, όπου ζούσε η κόρη του. Πέθανε στο Τγιέρχααστ, όπου ο γιος του, που είχε κακή φήμη, ήταν ιερέας. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων Καταχώριση στη Λίστα Ονομάτων Καλλιτεχνών της Ένωσης Jacob Sibrandi Mancadan στο Artnet
Τζιμ Καβίζελ

Ο Τζιμ Καβίζελ (James Patrick "Jim" Caviezel, 26 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έκανε το ντεμπούτο του το 1991 στην ταινία Το Δικό μου Αϊντάχο (My Own Private Idaho). Έγινε παγκοσμίως γνωστός από το ρόλο του ως Ιησούς Χριστός στην ταινία του Μελ Γκίμπσον το 2004, Τα Πάθη του Χριστού. Άλλοι ξεχωριστοί ρόλοι ήταν ως Μπόμπι Τζόουνς στο Bobby Jones: Stroke of Genius, Ντετέκτιβ Τζον Σάλιβαν στη Φονική Συχνότητα, Έντμοντ Ντάντες ως Ο Κόμης Μόντε Κρίστο, Στρατιώτης Γουίτ στη Η Λεπτή Κόκκινη Γραμμή, Στίβεν "Κάτς" Λάμπερτ στα Αγγελικά Μάτια και Κάρολ στο Déjà Vu: 4 Ημέρες, 6 Ώρες Πίσω. Αρχικά ήταν να παίξει το ρόλο του Σκοτ Σάμερς/Κύκλωπα στους X-Men το 2000, αλλά έπρεπε να εγκαταλείψει το ρόλο λόγω των υποχρεώσεών του στην ταινία Φονική Συχνότητα. Από το 2011 πρωταγωνιστεί στην πετυχημένη αμερικάνικη δραματική σειρά Person of Interest του Τζόναθαν Νόλαν (The Prestige, Ο Σκοτεινός Ιππότης, Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή).

 Ο Τζιμ Καβίζελ γεννήθηκε στο Μάουντ Βέρνον της Ουάσινγκτον στις 26 Σεπτεμβρίου του 1968. Είναι γιος της Μάργκαρετ "Μάγκι" Λέϊβερι, πρώην ηθοποιού και νοικοκυράς , και του Τζέιμς Πάτρικ "Τζιμ" Καβίζελ του πρεσβύτερου, χειροπράκτη. Έχει έναν μικρότερο αδερφό τον Τίμοθι, και τρεις αδελφές, την Αν, την Έιμι, και την Έριν, ανατράφηκε σε μια σφιχτοδεμένη καθολική οικογένεια στο Κόνγουεϊ της Ουάσιγκτον. Το επώνυμό του είναι Ρωμανικής καταγωγής. Ο πατέρας του είναι ελβετικής και σλοβακικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του είναι ιρλανδικής καταγωγής.Ο Καβίζελ πήγε στο γυμνάσιο του Μάουντ Βέρνον για δυο χρόνια, και στη συνέχεια μετακόμισε στο Σιάτλ και ζούσε με οικογενειακούς φίλους, προκειμένου να παίξει μπάσκετ σε ένα καθολικό γυμνάσιο. Την επόμενη άνοιξη, πήγε στο καθολικό γυμνάσιο Τζον Φ. Κένεντι στο Μπέριν, όπου έπαιξε μπάσκετ, και αποφοίτησε το 1987. Μετά από το γυμνάσιο, γράφτηκε στο κολέγιο Μπελβί, όπου ως αθλητής έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ. Ένας τραυματισμός στο πόδι, στο δεύτερο έτος του, του έθεσε τέλος στις ελπίδες του από μια καριέρα μπάσκετ στο NBA. Μεταγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, όπου στράφηκε στην ηθοποιία και έγινε μέλος της αδελφότητας ΣΧ. Ο Καβίζελ πήγε σε ένα ραντεβού στα τυφλά με την Κέρι Μπράουϊτ, καθηγήτρια Αγγλικών και φλάουτου, το 1993. Παντρεύτηκαν στις 20 Ιουλίου του 1996. Μετά από δυο αποβολές, υιοθέτησαν τρία παιδιά από την Κίνα (τον Μπο Τζέιμς, την Λιν Ελίζαμπεθ και τον Ντέιβιντ Πάτρικ). Ο Καβίζελ και η σύζυγός του Κέρι είναι και οι δυο ευσεβείς καθολικοί, και υπήρξε ένας χαρακτηρισμένος δημόσιος ομιλητής σε θρησκευτικούς χώρους μετά την κυκλοφορία της ταινίας Τα Πάθη του Χριστού. Στις 19 Μαρτίου του 2005, ήταν εκπρόσωπος για το πρώτο Συνέδριο Καθολικών Ανδρών στη Βοστώνη. Τζιμ Καβίζελ στην IMDb
Ιούλιος Κασσιανός

Ο Ιούλιος Κασσιανός ήταν μαθητής του Βαλεντίνου κι από τους πιο γνωστούς δοκήτες και εγκρατήτες. Έζησε τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν και άκμασε το 170 στην Αίγυπτο.

 Είναι αντίθετος απέναντι στο γάμο και τη σεξουαλικότητα ενώ το ανθρώπινο σώμα ταυτίζει με ΄΄δερμάτινους χιτώνες΄΄ που έλαβε ο άνθρωπος μετά την πτώση του. Πρόκειται για «αντίδραση στον ακραιφνή αντινομισμό των γνωστικών» Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία τομ. Α' ,εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.249
Φρειδερίκος Κάρολος Φερδινάνδος του Μπέβερν

Ο Φρειδερίκος Κάρολος Φερδινάνδος (5 Απριλίου 1729 - 27 Απριλίου 1809) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν, μέρους του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν αρχιστράτηγος στη Δανία.

 Γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ και ήταν δευτερότοκος γιος του Ερνέστου Φερδινάνδου, πρίγκιπα του Μπέβερν και της Ελεονόρας Καρλόττας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ, δούκα της Κουρλάνδης. Το 1742 μπήκε στο στρατό της Ολλανδίας ως ταγματάρχης και πολέμησε στις μάχες του 1745 και 1746. Μετά άλλαξε στρατόπεδο και με την καθοδήγηση του δεύτερου εξαδέλφου του Λουδοβίκου-Ερνέστου στον αυστριακό στρατό, διοίκησε ένα σύνταγμα στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής. Το 1748 μετά την Ειρήνη του Άαχεν επέστρεψε στον Ολλανδικό στρατό, όπου προήχθη σε υποστράτηγο το 1754. Μετά το ξέσπασμα του Επταετούς Πολέμου ταξίδεψε στη Δρέσδη το 1756, όπου ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας του έδωσε τη διοίκηση ενός συντάγματος πεζικού, αλλά όταν στασίασαν οι στρατιώτες, ο βασιλιάς θεώρησε υπεύθυνο τον Φρειδερίκο. Αυτός άφησε τον πρωσικό στρατό το 1759 και πήγε στον βρετανικό, με τον οποίο πολέμησε στη μάχη του Μίντεν υπό τις διαταγές του δεύτερου εξαδέλφου του Φερδινάνδου. Έπειτα πήγε το 1761 στο στρατό της Δανίας, όπου προήχθη σε αντιστράτηγο, το επόμενο έτος σε αρχηγό της Φρουράς των Σωματοφυλάκων και το 1764 σε επιθεωρητή στρατηγό. Το 1766 ορίστηκε κυβερνήτης του Ρέντσμπουργκ και το 1773 της Κοπεγχάγης. Το 1764 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αύγουστος Γουλιέλμος και τον διαδέχθηκε ως πρίγκιπας του Μπέβερν και πρύτανης του Συμβουλίου του Αγίου Βλασίου στο Αββαείο του Αγίου Κυριάκου. Το 1782 ο βασιλιάς της Δανίας τον έκανε αρχιστράτηγο και του επέτρεψε να διαμένει στο κάστρο Γκλύξμπουργκ. Το 1793 έφτιαξε ίδρυμα ανακούφισης απόρων στην πόλη του Μπέβερν. Όταν το 1806 ο στρατός του Ναπολέοντα Α΄ κατέλαβε το Μπράουνσβαϊγκ, μετακινήθηκε στα εγγόνια του 2ου εξαδέλφου του, Καρόλου Α΄, πρίγκιπα του Βολφενμπύτελ. Απεβίωσε άτεκνος το 1809· ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Γουέλφων-Λύνεμπουργκ-Μπέβερν και τον κληρονόμησε ο πλησιέστερος συγγενής του, γιος του Καρόλου, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος επικαλούμενος ο Μέλας. Το 1782 νυμφεύτηκε την Άννα Καρολίνα, κόρη του Γουλιέλμου Ερρίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν, αλλά δεν απέκτησαν απογόνους. C. Römer, Braunschweig-Bevern, Ein Fürstenhaus als europäische Dynastie 1667 – 1884, Brunswick, 1997, p. 61 Horst-Rüdiger Jarck and Günter Scheel (eds.), Braunschweigisches Biographisches Lexikon. 19. und 20. Jahrhundert, Hanover, 1996 Ferdinand Spehr (1877), "Friedrich Karl Ferdinand, Herzog von Braunschweig-Bevern", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 7, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 507–508
Ειρήνη της Ελλάδας (1904-1974)

Η Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας (13 Φεβρουαρίου 1904 - 15 Απριλίου 1974) από τον Οίκο της Ελλάδας ήταν το πέμπτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας και της Βασίλισσας Σοφίας.

 Ήταν εγγονή από την μεριά του πατέρας της, του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Όλγας της Ελλάδας, ενώ από την μεριά της μητέρας της, του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄ και της Βικτωρίας, Πριγκίπισσας του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βικτώρια ήταν κόρη του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου. Γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1904 στην Αθήνα, είχε τέσσερα μεγαλύτερα αδέλφια: τον Γεώργιο (1890), τον Αλέξανδρο (1893), την Ελένη (1896) και τον Παύλο (1901), και μία μικρότερη αδελφή: την Αικατερίνη (1913). Το 1927, ο αδελφός της Γεώργιος ανακοίνωσε τον αρραβώνα της με τον Χριστιανό του Σάουμπουργκ-Λίππε, ανιψιό (από τη μητέρα του Λουίζα) του Χριστιανού Ι΄ της Δανίας, αλλά αργότερα αυτός νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, Φεοδώρα της Δανίας, ανιψιά (από τον πατέρα της Χάραλντ) του Χριστιανού Ι΄. Η Πριγκίπισσα Ειρήνη παντρεύτηκε τον Αϊμόνε (1900-1948), Δούκα της Αόστας και Δούκα του Σπολέτο, την 1η Ιουλίου 1939 και απέκτησε το μοναδικό της παιδί: τον Αμεντέο Ουμπέρτο Κωνσταντίνο Γεώργιο Παύλο Έλενα Μαρία Φιορέντζο Ζβόνιμιρ της Σαβοΐας (γενν. 1943), παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Πριγκίπισσα Κλαούντια της Ορλεάνης (γενν. 1943) στις 22 Ιουλίου 1964 στην Σίντρα, Πορτογαλία και απέκτησαν δυο κόρες και ένα γιο: την Μπιάνκα της Σαβοΐας (γενν. 1966). τον Αϊμόνε, δούκα της Απουλίας (γενν. 1967). Νυμφεύτηκε την Πριγκίπισσα Όλγα της Ελλάδας. την Μαφάλντα (γενν. 1969).και σε δεύτερο γάμο την Σίλβια Πατερνό του Σπενταλότο στις 30 Μαρτίου 1987 στην Βίλα Σπενταλότο, Σικελία. Δεν απέκτησαν παιδιά. Η Πριγκίπισσα Ειρήνη πέθανε στις 15 Απριλίου 1974 στο Φιέζολε, μετά από την καταπολέμηση μιας μακράς ασθένειας. 13 Φεβρουαρίου 1904 - 30 Ιουνίου 1939: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης η Πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδας και της Δανίας 1 Ιουλίου 1939 - 17 Μαΐου 1941: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης η Δούκισσα του Σπολέτο 18 Μαΐου 1941 - 2 Μαρτίου 1942: Η Αυτής Μεγαλειότης η Βασίλισσα της Κροατίας, Δούκισσα του Σπολέτο 3 Μαρτίου 1942 - 31 Ιουλίου 1943: Η Αυτής Μεγαλειότης η Βασίλισσα της Κροατίας, Δούκισσα της Αόστας, Δούκισσα του Σπολέτο 1 Αυγούστου 1943 - 28 Ιανουαρίου 1948: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης η Δούκισσα της Αόστας, Η Δούκισσα του Σπολέτο 29 Ιανουαρίου 1948 - 15 Απριλίου 1974: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότης η Χήρα Δούκισσα της Αόστας, Χήρα Δούκισσα του ΣπολέτοΤιμητικές διακρίσεις Βασίλειο της Ελλάδας : Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος των Αγίων Όλγας και Σοφίας - Αυστροουγγαρία : Κυρία του Τάγματος του Έναστρου Σταυρού -
Κουουπίκ Κλάιστ

Ο Κουουπίκ Κλάιστ (Jakob Edvard Kuupik Kleist, 31 Μαρτίου 1958-) είναι σοσιαλιστής και αριστερός πολιτικός από τη Γροιλανδία. Το 2009 ανέλαβε 5ος πρωθυπουργός στο νησί και κυβέρνησε από τις 12 Ιουνίου 2009 ως τις 5 Απριλίου 2013.

 Γεννήθηκε στο Κουλισάτ στις 31 Μαρτίου] του 1958 και ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στη γενέτειρά του το 1972. Συνέχισε τις σπουδές του στο γυμνάσιο του Σισιμιούτ και μετά στο Κρατικό Σχολείο του Μπίρκερεντ (Birkerød) από το 1975 ως το 1978. Το 1983 έλαβε δίπλωμα κοινωνικής εργασίας από το πανεπιστήμιο Ρόσκιλντε.Δίδαξε δημοσιογραφία στο Νουούκ από το 1988 ως το 1991. Έχει έναν γιο. To 1996 ο Κλάιστ ορίστηκε διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών της Αυτόνομης Κυβέρνησης της Γροιλανδίας (Direktør for hjemmestyrets udenrigskontor) . Ήταν μέλος του Κοινοβουλίου της Δανίας (Folketingsmedlem) για το κόμμα Κοινότητα των Ινουίτ από τις 20 Νοεμβρίου του 2001 ως τις 13 Νοεμβρίου του 2007. Το κόμμα του (IA) έγινε το πρώτο κόμμα που διοικεί το ημιαυτόνομο δανικό έδαφος υπό μια συμφωνία για ενισχυμένη αυτοκυβέρνηση. Από το 2007 είναι πρόεδρος του αριστερού πολιτικού κόμματος Κοινότητα των Ινουίτ (IA), το οποίο τάσσεται υπέρ της πλήρους αυτονομίας από τη Δανία. Στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 2 Ιουνίου του 2009 το κόμμα του έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Ορίστηκε ο πέμπτος πρωθυπουργός της Γροιλανδίας και στις εκλογές κέρδισε 5.461 προσωπικές ψήφους έναντι 1.413 για τον πρωθυπουργό Χανς Ενόκσεν. Ανέλαβε πρωθυπουργός της Γροιλανδίας στις 21 Ιουνίου του 2009, οπότε η χώρα απέκτησε αυτοδιάθεση. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Αλέκα Χάμοντ. Βιογραφία από το Δανικό Κοινοβούλιο https://web.archive.org/web/20090626193622/http://www.ft.dk/default.asp?ptag=vismedlem&akro=NAKUKL
Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας

Ο Ιβάν ΣΤ΄ ή αλλιώς Ιωάννης Αντόνοβιτς (ρωσικά: Иоа́нн Анто́нович, 23 Αυγούστου 1740 - 16 Ιουλίου 1764) ήταν ο αυτοκράτορας της Ρωσίας από τον Οκτώβριο του 1740 μέχρι το Νοέμβριο του 1741 και δισέγγονος του Ιβάν Ε΄. Επίσημα βασίλεψε το πρώτο χρόνο της ζωής του υπό την κηδεμονία πρώτα του Μπίρονα και στη συνέχεια της μητέρας του Άννας Λεοπόλντοβνας. Ο αυτοκράτορας αφού καθαιρέθηκε από την αυτοκράτειρα Ελισάβετ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη φυλακή, σε απομόνωση και κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β΄ δολοφονήθηκε από τους φρουρούς του σε ηλικία των 23 χρονών σε μια προσπάθεια απελευθέρωσής του.

 Μετά το θάνατο της αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνας ο γιος της Άννας Λεοπόλντοβνας (ανιψιάς της Άννας Ιβάνοβνας) και του Δούκα Αντόν-Ιούλριχ του Μπράουνσβαϊγκ μόλις δύο μηνών ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας υπό την κηδεμονία του Δούκα της Κουρλανδίας Μπίρονα. Γεννήθηκε στο τέλος της βασιλείας της Άννας Ιβάνοβνας η οποία ήθελε να αφήσει το θρόνο στους απογόνους του πατέρα της Ιβάν Ε' και ήταν πολύ ανήσυχη να μην μετακινηθεί στο μέλλον ο θρόνος στους απογόνους του ετεροθαλούς αδελφού του Πέτρου Α΄. Έτσι η ίδια είχε ορίσει στη διαθήκη της ότι ο διάδοχος θα είναι ο Ιβάν ΣΤ΄ και σε περίπτωση του θανάτου του τα άλλα παιδιά της ανιψιάς της Άννας Λεοπόλντοβνας κατά σειρά, εφόσον γεννηθούν. Δύο εβδομάδες μετά την άνοδο στο θρόνο του Ιβάν ΣΤ΄ έγινε πραξικόπημα, στις 25 Νοεμβρίου με επικεφαλής τον στρατάρχη Μίνιχ. Ο Μπίρον συνελήφθη και νέος κηδεμόνας έγινε η Άννα Λεοπόλντοβνα. Ανίκανη να κυβερνήσει τη χώρα η Άννα παρέδωσε σταδιακά την εξουσία της στον Μίνιχ και μετά στον Όστερμαν. Ένα χρόνο αργότερα έγινε νέο πραξικόπημα από την κόρη τού Πέτρου Α' του Μεγάλου την Ελισάβετ η οποία διέταξε τη σύλληψη του Όστερμαν, τη φυλάκιση του αυτοκράτορα και των γονέων του. Το 1742 μυστικά από όλους όλη η οικογένεια μεταφέρθηκε προς τα προάστια της Ρίγας και στη συνέχεια το 1744 στο Σλισελμπούργκ μακριά από τα σύνορα, στα βόρεια της χώρας, όπου ο Ιβάν ΣΤ΄ ήταν εντελώς απομονωμένος από τους γονείς του. Το διαμέρισμα-φυλακή του πρώην αυτοκράτορα σχεδιάστηκε έτσι ώστε κανένας εκτός από τον Μίλλερ και τους υπηρέτες του να μην μπορούσε να τον επισκέπτεται. Το 1746 πεθαίνει η Άννα Λεοπόλντοβνα. Ενώ ο Ιβάν ΣΤ΄ ήταν στη φυλακή έγιναν πολλές προσπάθειες για την απελευθέρωση του έκπτωτου αυτοκράτορα. Η τελευταία προσπάθεια θα αποβεί για τον Ιβάν Στ΄ μοιραία. Το 1764 όταν βασίλευε η Αικατερίνη Β΄ ο αντιστράτηγος Μίροβιτς σχεδίασε να τον απελευθερώσει. Ωστόσο ο αρχηγός των φρουρών του Ιβάν ΣΤ΄ εξέδωσε μυστικές οδηγίες σε περίπτωση προσπάθειας απελευθέρωσής του (ακόμη και παρουσιάζοντας το διάταγμα ως της Αυτοκράτειρας) να δολοφονήσουν τον Ιβαν ΣΤ΄. Έτσι στην προσπάθεια απελευθέρωσής του οι φρουροί πρώτα τον δολοφόνησαν και μετά παραδόθηκαν.
Στήλη του Αριστίωνος

Η στήλη του Αριστίωνος είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1838 περίπου στις ανασκαφές στην Βελανιδέζα της Αττικής και φυλάγεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 29. Είναι ένα από τα τελευταία έργα της χρονικής περιόδου που χαρακτηρίζεται ως αρχαϊκή εποχή.

 Η στήλη είναι εξαίρετο δείγμα γλυπτικής. Παριστάνει γενειοφόρο οπλίτη, τον πάνοπλο Αριστίωνα, εσφαλμένα ονομαζόμενο «Μαραθωνομάχο» από τη δεξιά του άποψη. Η στάση του είναι σοβαρή τη στιγμή που βηματίζει με πόδια στιβαρά, κολλημένα στο έδαφος, βλέμμα βλοσυρό, σβέρκο σφιχτό και μέτωπο κάθετο. Τον παρατεταμένο θώρακα προστατεύουν χιτώνας και πανοπλία, στα πόδια φοράει κνημίδες, κράνος στο κεφάλι, ενώ στο αριστερό του χέρι είναι οπλισμένος με δόρυ που στηρίζεται στο έδαφος. Το δεξί χέρι είναι σφιγμένο γροθιά και σφιχτά κολλημένο στο σώμα και τον μηρό. Άξια λόγου είναι η όλη επινόηση και εκτέλεση του έργου, με λεπτομερή παράσταση των σχηματισμών των μερών, ιδίως της κομμώσεως, της πολεμικής στολής και των πτυχώσεων των ενδυμάτων. Στην εποχή της η στήλη ήταν ακόμα πιο όμορφη και επιβλητική, αφού, όπως ακόμα αμυδρά διακρίνουμε, ήταν διακοσμημένη με έντονα χρώματα. Φέρει δύο επιγραφές: «ΕΡΓΟΝ ΑΡΙΣΤΟΚΛΕΟΣ» στην κρηπίδα και «ΑΡΙΣΤΙΟΝΟΣ» στο βάθρο. Το ανάγλυφο αποτυπώνει πάνοπλο οπλίτη τη στιγμή της πορείας για την εμπόλεμη σύγκρουση, ενώ ο καλλιτέχνης, αφαιρώντας τον κουρνιαχτό και τη φρίκη του πολέμου, κατορθώνει να επιφέρει την αίσθηση αρμονίας και βαθιάς ψυχικής γαλήνης. Ήταν επιτύμβια στήλη στον τάφο ενός νέου Αθηναίου, του Αριστίωνα όπως μαθαίνουμε από την επιγραφή. Η εικόνα του πολεμιστή ίσως να έχει τα χαρακτηριστικά του νεαρού νεκρού. Ο τύπος του πολεμιστή αυτού ταιριάζει στην περιγραφή που μας δίνει ο Αριστοφάνης για εκείνους τους Αθηναίους που έτρεφαν αληθινά πατριωτικά αισθήματα. Αν και επί μέρους ελλείψεις δεν μένουν απαρατήρητες, η στήλη αυτή είναι αξιολογότατη για την τέχνη. Ως σύνολο διατηρεί το πλήρες θέλγητρο καλού αρχαϊκού αναγλύφου, αριστούργημα της σμίλης του γλύπτη Αριστοκλέους. Η στήλη ανήκει στην εποχή πριν από τους Περσικούς Πολέμους. Ο θώρακας του πολεμιστή είναι σύνθετος, με λινό, δέρμα και ορείχαλκο, κάτι που του προσδίδει ευλυγισία και εμφανίζεται σε παραστάσεις του τέλους του 6ου αιώνα και του 5ου αιώνα π.Χ.. Στήλη πολεμιστού από την Ικαρία Γεώργιος Δροσίνης (1894). Εικονογραφημένη Εστία. Αθήνα: Τυπογραφείο της Εστίας. σελίδες 273. Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2010. Καρλ Φρίντεριχς (1831-1871) (1885). Πάουλ Χάινριχ Άουγκουστ Βόλτερς (1858-1936), επιμ. Die gipsabgüsse antiker bildwerke in historischer folge erklärt. Bausteine zur geschichte der griechisch-romischen plastik. Βερολίνο: W. Spemann. σελίδες 56-58. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012. Νικόλαος Καλτσάς (2007). Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ, ISBN 978-960-89339-1-0. σελίδες 244. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2011. Archaeological Institute of America (1889). American journal of archaeology. N.J. [etc.]: Princeton. σελίδες 9-17 και εικόνα. Ανακτήθηκε στις 8 Απριλίου 2012. Παρουσίαση της στήλης από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού
Ιρένα Βούγιοβιτς

Η Ιρένα Βούγιοβιτς (Σερβικά Κυριλικά: Ирена Вујовић;) (γεννημένη στις 3 Απριλίου 1983) είναι Σέρβα πολιτικός που υπηρετεί επί του παρόντος ως Υπουργός Περιβαλλοντικής Προστασίας στην Κυβέρνηση της Σερβίας από τις 28 Οκτωβρίου 2020. Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Δήμου Σάβσκι Βένατς από 2016 έως 2020. Είναι μέλος της προεδρίας του Προοδευτικού Κόμματος της Σερβίας.

 Η Βούγιοβιτς γεννήθηκε το 1983 στο Βελιγράδι. Ο παππούς της ήταν ο Νίκολα Κοβάσεβιτς, υψηλόβαθμο μέλος του Μαυροβουνίου της Κομμουνιστικής Συμμαχίας της Γιουγκοσλαβίας και ο αδελφός του Σάβα Κοβάσεβιτς, διοικητής των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων.Έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό στα οικονομικά από τη Σχολή Διεθνών Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Megatrend και επί του παρόντος παρακολουθεί διδακτορικές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο. Από το 2005 έως το 2008, ήταν συντονίστρια συνεργασίας στο Τμήμα Διεθνούς Συνεργασίας του Πανεπιστημίου Megatrend. Ήταν επίσης διδάκτωρ συνεργάτιδα στα θέματα της σύγχρονης ρωσικής οικονομίας και οικονομικών του μετα-σοβιετικού χώρου. Προσχώρησε στο Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα μετά την ίδρυσή του το 2008. Ήταν μέλος του κεντρικού συμβουλίου και εξελέγη μέλος της προεδρίας του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος στις 28 Μαΐου 2016 στην εκλογική συνέλευση του κόμματος. Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές για το 2012 και το 2014, εξελέγη μέλος της Εθνικής Συνέλευσης. Μετά τις εκλογές του 2014, η δήμαρχος του Βελιγραδίου, Σίνισα Μάλι, την όρισε ως βοηθό δήμαρχο υπεύθυνη για τις κοινωνικές δραστηριότητες. Τον Μάιο του 2014, παραιτήθηκε από την Εθνοσυνέλευση, επειδή η Υπηρεσία Καταπολέμησης της Διαφθοράς ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε να ασκήσει την ιδιότητα του Βοηθού Δημάρχου Βελιγραδίου ταυτόχρονα.Είναι επικεφαλής του Συμβουλίου Ισότητας των Φύλων από το 2015. Επίσης είναι Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου για τα Δικαιώματα των Παιδιών και πολιτικός εκπρόσωπος των Eurocities.Μετά τις τοπικές εκλογές το 2016, εξελέγη πρόεδρος του δήμου Σάβσκι Βένατς και άφησε τη θέση του Βοηθού Δημάρχου του Βελιγραδίου. Στις εκλογές της Δημοτικής Συνέλευσης του Βελιγραδίου το 2018, ήταν στη λίστα των υποψηφίων του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος. Θεωρείται μια πολιτικός υψηλής δημοτικότητας των Προοδευτικών και πιθανόν θα είναι υποψήφια για μελλοντική δήμαρχος του Βελιγραδίου, δίπλα στον Γκόραν Βέσιτς. Ιρένα Βούγιοβιτς στο Instagram Ιρένα Βούγιοβιτς, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ζαν Μπατίστ Περέν

Ο Ζαν Μπατίστ Περέν (γαλλ. Jean Baptiste Perrin, 30 Σεπτεμβρίου 1870 – 17 Απριλίου 1942) ήταν Γάλλος φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1926.

 Ο Ζαν Μπατίστ Περέν γεννήθηκε στη Λιλ της Γαλλίας και σπούδασε στο École Normale Supérieure στο Παρίσι. Έγινε βοηθός στη σχολή κατά τη διάρκεια της περιόδου 1894-1897, όταν άρχισε η μελέτη των καθοδικών ακτίνων και των ακτίνων Χ. Το 1897 πήρε το διδακτορικό του (γαλλικά: docteur ès sciences). Τον ίδιο χρόνο διορίστηκε λέκτορας στη φυσικοχημεία στη Σορβόννη. Έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο το 1910, και κατείχε αυτή τη θέση μέχρι τη γερμανική κατοχή στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1895 ο Ζαν Περέν έδειξε ότι οι καθοδικές ακτίνες αποτελούνται από σωματίδια με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Υπολόγισε τον αριθμό Αβογκάντρο μέσω διαφόρων μεθόδων. Εξήγησε την ηλιακή ενέργεια με βάση τις θερμοπυρηνικές αντιδράσεις του υδρογόνου. Μετά τη δημοσίευση του Άλμπερτ Αϊνστάιν (1905) για τη θεωρητική εξήγηση της κίνησης Μπράουν από την άποψη των ατόμων, ο Περέν έκανε το πείραμα για τη δοκιμή και την επαλήθευση των προβλέψεων του Αϊνστάιν, με αποτέλεσμα τη διευθέτηση της μακράς διαμάχης σχετικά με την ατομική θεωρία του Τζον Ντάλτον. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1926 για την εργασία του επί της ασυνεχούς δομής της ύλης.