IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εκκλησία Αγίου Δημητρίου (Νοβοτσερκάσκ)

Η Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (ρωσικά: Свя́то-Дими́триевский храм‎) είναι ρωσική ορθόδοξη εκκλησία στο Νοβοτσερκάσκ της Ρωσίας, αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο. Βρίσκεται εντός του κοιμητηρίου της πόλης, λόγος για τον οποίον, ορισμένες φορές, αναφέρεται και ως Κοιμητηριακή Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

 Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1810, μία ξύλινη εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο καθαγιάστηκε εντός του χώρου του κοιμητηρίου της πόλης. Η συγκεκριμένη ξύλινη εκκλησία υφίστατο έως το 1861. Το 1857, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του Αταμάνου των Κοζάκων του Ντον, Τσομούτοφ, και του Αρχιεπισκόπου του Ντον και Νοβοτσερκάσκ, Ιωάννη, ξεκίνησαν εργασίες κατασκευής λιθόδμητης εκκλησίας, η οποία, στη συνέχεια, θα αντικαθιστούσε την παλαιότερη ξύλινη. Η ανέγερση της συγκεκριμένης εκκλησίας χρηματοδοτήθηκε από Κοζάκους του Ντον, καθώς και αριθμό εμπόρων, ενώ οι σχετικές εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1859. Υπεύθυνος για τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της νέας εκκλησίας ήταν ο εγνωσμένης αξίας αρχιτέκτονας Ιβάν Βάλπρεντε.Το 1901, ενοριακή σχολή εγκαινιάστηκε εντός των χώρων της εκκλησίας, η οποία και συνεχίζει, έως σήμερα, την λειτουργία της. Παράλληλα, εντός των χώρων της εκκλησίας, υπήρχε, επίσης, παρεκκλήσιο αφιερωμένο στη μνήμη των Κοζάκων οι οποίοι απεβίωσαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.Εντός του παρακείμενου κοιμητηρίου ήσαν θαμμένοι, μεταξύ άλλων, ο πρώτος εκλεγείς Αταμάνος των Κοζάκων του Ντον από την περίοδο βασιλείας του Πέτρου Α΄, Αλεξέι Καλέντιν (ο τάφος του οποίου δεν έχει διασωθεί), ο ιστορικός της Περιοχής του Ντον, Β. Σουχορούκοφ, ο υιός του Αταμάνου, Μ. Γ. Τσομούτοφ, καθώς και άλλοι. Μεταξύ των σωζόμενων έως σήμερα τάφων περιλαμβάνονται, παρότι λεηλατημένοι ή κατεστραμμένοι, εκείνοι του Στρατηγού Χρεστσατίσκι, του Στρατηγού Λιουτένσκοφ, καθώς και άλλων.Το 1920, έπειτα από την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος στο Νοβοτσερκάσκ, η εκκλησία δεν έπαυσε την λειτουργία της, συνεχίζοντας, αδιαλείπτως, τη θρησκευτική δραστηριότητά της. Το 1999, η εκκλησία καθαγιάστηκε, ενώ, παράλληλα, κοσμήθηκε περαιτέρω με την προσθήκη έξι νέων καμπανών, και εργασίες αναπαλαίωσης του συνόλου του κτιρίου έλαβαν χώρα.
Λέσκο Α΄

Ο Πσεμίσουαφ (πολωνικά: Przemysław), μετά τη στέψη Λέσκο Α΄ (Leszko I, λατινικά: Lescus), ήταν θρυλικός ηγεμόνας της Πολωνίας, χρυσοχόος στο εμπόριο και στρατιώτης που νίκησε στρατηγικά τους Ούγγρους και έτσι στέφθηκε βασιλιάς. Αναφέρθηκε από τον Επίσκοπο Βιντσέτι Καντουούμπεκ (1161-1223) στο Chronica seu originale regum et principum Poloniae (1190-1208). Η ιστοριογραφία του 18ου αιώνα τον χρονολόγησε στο 750 μ.Χ., 760-780 ή μεταξύ 750 και 776. Ο Τζέιμς Άντερσον (1680-1739) ισχυρίστηκε ότι ο Λέσκο κυβέρνησε για 20 χρόνια.

 Ο Λέσκο ήταν χρυσοχόος και στρατιώτης, ο οποίος συγκέντρωσε τους φίλους του για να επιτεθούν στους ισχυρούς Ούγγρους (και τους Μοραβιανούς). Έφτιαξε κράνη και θώρακες από φλοιό δέντρου και τα σμάλτωσε, και τα τοποθέτησε σε κοντάρια σε ψεύτικους στρατιώτες. Οι Ούγγροι υπέθεσαν ότι ήταν εχθροί και βάδισαν προς το μέρος τους. Βρίσκοντας μόνο δάση, οι Ούγγροι περικυκλώθηκαν από τα στρατεύματα του Πσεμίσουαφ, τα οποία επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές. Οι Ούγγροι δεν μπόρεσαν να ξεχωρίσουν τους πραγματικούς στρατιώτες από τους ψεύτικους και έφυγαν φοβισμένοι. Οι αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν και η Πολωνία εξασφάλισε την ελευθερία. Ο Πσεμίσουαφ πήρε το όνομα Λέσκο Α΄ και κυβέρνησε ειρηνικά. Πέθανε χωρίς πρόβλημα, αφήνοντας την Πολωνία για άλλη μια φορά σε σύγκρουση. Ένας Primislav, που φορούσε κράνος από βελανιδιά, χρησιμοποιήθηκε στο έπος Οσμάν (1589-1638) του συγγραφέα Ιβάν Γκούντουλιτς, ο οποίος επηρεάστηκε από τον πολωνικό μύθο. Γέζι Στέσλτσικ (1998). Mity, podania i wierzania dawnych Słowian. Dom Wydawniczy Rebis. ISBN 978-83-7120-688-7. ; (2007). (ISBN 978-83-7301-973-7). Γέζι Στέσλτσικ (1987). Od Prasłowian do Polaków. Κρακοβία: Εθνικός Εκδοτικός Οργανισμός. ISBN 83-03-02015-3. Μ. Ρος (1835). A History of Poland, from Its Foundation as a State to the Present Time. Pattison & Ross. σελίδες 78–79. Dzieje Rzeczypospolitej Polskiej, przez Jędrzejn Moraczewskiego. N. Kamieński. 1862. σελίδες 1–. Αουγκούστιν Κοουούντζκι (1727). Thron oyczysty abo Pałac Wiecznosci: w krotkim zebrániu Monarchow Xiązat y Krolow Polskich z roznych approbowanych autorow, od Pierwszego Lecha, az do teraznieyszych czasów, zupełną w sobie życia y dzieł ich niesmiertelnych zamykáiący Historyą. σελ. 37.
Αγήνορας ο Φοίνικας

Ο Αγήνορας, ο μυθολογικός βασιλιάς της Τύρου της Φοινίκης, αναφέρεται στη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ως γιος του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης, εγγονός του Επάφου και δίδυμος αδελφός του Βήλου.

 Ο Αγήνορας της Φοινίκης πήρε ως σύζυγό του την Τηλέφασσα και απέκτησαν τον Κάδμο, το Φοίνικα και τον Κίλικα. Ο Ευριπίδης στις Φοίνισσες και ο Παυσανίας αναφέρουν ως γιο τους και τον Θάσο. Μοναχοκόρη τους ήταν η Ευρώπη, την οποία άρπαξε ο Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο. Μετά την αρπαγή της, ο Αγήνωρ διέταξε τους γιους του να αναζητήσουν την αδελφή τους και να μη γυρίσουν πίσω χωρίς αυτή. Οι αδελφοί δεν επέτυχαν τον σκοπό τους, οπότε εγκαταστάθηκαν σε άλλους τόπους. Εκεί ίδρυσαν αποικίες και πόλεις, που πήραν το όνομα του ιδρυτή τους: Φοινίκη, Κιλικία, Θάσος. Αναφέρεται επίσης ότι ήταν πατέρας του Θράκα μάντη Φινέα από την Κασσιέπεια.
Νίκολα Τζόρτζεβιτς

Ο Νίκολα Τζόρτζεβιτς (σερβικά κυριλλικά: Никола Ђорђевић, σερβικά λατινικά: Nikola Đorđević) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας των αρχών του 19ου αιώνα. Το έργο του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της αρχιτεκτονικής παράδοσης της συγκεκριμένης περιόδου, η οποία αποτελούσε συνδυασμό παραδοσιακών στοιχείων και δυτικών επιρροών.

 Δύο εκ των πλέον γνωστών έργων του αποτελούν το Κονάκι του Πρίγκιπα Μίλος στο Βελιγράδι, στη συνοικία του Τόπτσιντερ, ανεγερθέν μεταξύ του 1831 και του 1833,καθώς και η Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου του Τόπτσιντερ, ανεγερθείσα μεταξύ του 1832 και του 1834, και η οποία συνδυάζει μεταξύ τους παραδοσιακές επιρροές και αναφορές στη δυτική αρχιτεκτονική (κλασική και μπαρόκ). Τα συγκεκριμένα δύο έργα είναι κατηγοριοποιημένα εντός εντός του καταλόγου των μνημείων εξαιρετικής σημασίας, καθώς και εντός του καταλόγου των προστατευόμενων πολιτισμικών μνημείων της Δημοκρατίας της Σερβίας · . Τα συγκεκριμένα δύο κτίρια ανεγέρθηκαν σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Γιάνια Μιχαΐλοβιτς · . Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι
Los Angeles Times

Los Angeles Times είναι ο τίτλος καθημερινής εφημερίδας που τυπώνεται στο Λος Άντζελες. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική εφημερίδα σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008 και η τέταρτη πιο ευρέως διαδεδομένη εφημερίδα της χώρας. Το 2000, η εταιρεία Tribune Company, μητρική εταιρεία της εφημερίδας Chicago Tribune και του τηλεοπτικού σταθμού της περιοχής KTLA, αγόρασε την εφημερίδα Los Angeles Times.

 Το 2013 οι Los Angeles Times είχαν κυκλοφορία 653,868 φύλλων στην καθημερινή έκδοση και 954,010 στην κυριακάτικη. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Los Angeles Times ήταν η 235η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 31η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 38 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση. Edward Maddin Ainsworth, History of Los Angeles Times, ca. 1940. Marshall Berges, The life and Times of Los Angeles: A newspaper, a family, and a city, New York: Atheneum, 1984 Robert Gottlieb and Irene Wolt, Thinking Big, New York: Putnam, 1977. David Halberstam, The Powers That Be, New York: Knopf, 1979. Jack R. Hart, The information empire: The rise of the Los Angeles Times and the Times Mirror Corporation, Washington, D.C.: University Press of America, 1981. Επίσημη ιστοσελίδα Tribune Company Αρχείο της Los Angeles Times (1881-σήμερα) Los Angeles Times Travel
Εκκλησία Κβελατσμίντα του Γκουρτζαάνι

Η Εκκλησία Κβελατσμίντα του Γκουρτζαάνι της Κοίμησης της Θεοτόκου ( γεωργιανά: გურჯაანის ყველაწმინდა, κυριολεκτικά μεταφράζεται: «Εκκλησία των Αγίων Πάντων του Γκουρτζαάνι») είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που χτίστηκε τον 8ο ή τον 9ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής περιόδου» της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής. Βρίσκεται στην πόλη Γκουρτζαάνι στο μχάρε Καχέτι, στα ανατολικά της Γεωργίας.

 Η εκκλησία του Γκουρτζαάνι είναι το μοναδικό σωζόμενο παράδειγμα εκκλησιαστικού σχεδίου με δύο θόλους στην επικράτεια της Γεωργίας. Πρόκειται για μία τρίκλιτη βασιλική με ορθογώνιο σχήμα, μήκους 24,5 μ. και πλάτους 10 μ. Το μέσο ύψος της εκκλησίας είναι 10,5 μ. και φτάνει το μέγιστο ύψος των 13,5 μέτρων στις κορυφές των θόλων. Ο δυτικός θόλος είναι λίγο ψηλότερος από τον ανατολικό. Είναι ως επί το πλείστον χτισμένη με καλντερίμι, οι γωνιές και οι διακοσμήσεις είναι φτιαγμένες με τετράγωνες ελαφρόπετρες και οι καμάρες, οι θόλοι και οι κολόνες κατασκευάστηκαν από τούβλα. Η εκκλησία είναι ένα σύνθετο σχέδιο, και ορισμένα τμήματά της είναι οργανωμένα ως διώροφες κατασκευές. Τα 3 κλίτη χωρίζονται με δύο ζεύγη κολόνων. Το κεντρικό κλίτος, που είναι το υψηλότερο και έχει διπλάσιο πλάτος από τα πλευρικά, καταλήγει σε πεταλοειδή αψίδα (3/4 κύκλου). Στο ισόγειο η αψίδα αυτή πλαισιώνεται από ορθογώνιους μικρούς θαλάμους διαφόρων μεγεθών. Η είσοδος για την εκκλησία βρίσκεται στο νότιο τοίχο.Στον πάνω όροφο της εκκλησίας υπάρχουν δύο διάδρομοι, που είναι υπερκείμενοι στα πλευρικά κλίτη, και έκαστο καταλήγει σε πεταλοειδή αψίδα. Ασυνήθιστο χαρακτηριστικό είναι τα διπλά τόξα της οροφής. Οι θόλοι είναι σφαιρικοί με οκταεδρικά τύμπανα. Τον 17ο αιώνα, οι εισβολές των Περσών και των Νταγκεστάνι είχαν ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των εκκλησιαστικών υπηρεσιών, που δεν συνεχίστηκαν μέχρι το 1822. Στη συνέχεια, το 1845 ο ιερέας του Γκουρτζαάνι μετακόμισε στο Μοναστήρι της Χίρσα και η Εκκλησία Κβελατσμίντα εγκαταλείφθηκε και πάλι. Το 1938 οι Γεωργιανές αρχές καθάρισαν την περιοχή της εκκλησίας και την αποκατέστησαν ως ιστορικό μνημείο. Το 2010 πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω εργασίες συντήρησης.
Γιώργος Ζήνδρος

Ο Γιώργος Ζήνδρος είναι Έλληνας βετεράνος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε το 1955 στην Οράντεα της Ρουμανίας και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της επιτυχημένης ομάδας του Άρη στα τέλη της δεκαετίας του '70 και τις αρχές της δεκαετίας του '80.

 Πρώτη ομάδα του Ζήνδρου ήταν η ρουμάνικη Μπίχορ, από την οποία μεταγράφηκε στην ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα στα 19 του χρόνια. Το 1976, μετακόμισε στην Ελλάδα, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Άρη, στον οποίο προπονητής ήταν ο Αλκέτας Παναγούλιας. Με σταθερά καλή παρουσία στο ελληνικό πρωτάθλημα, η ομάδα του Άρη διεκδίκησε τον τίτλο την σεζόν 1978-79, κατακτώντας τελικά την τρίτη θέση αλλά πετυχαίνοντας το απόλυτο της έδρας με 17 νίκες σε 17 αγώνες.Την επόμενη χρονιά, ο Άρης ισοβάθμισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος με τον Ολυμπιακό, χάνοντας στο μπαράζ του Βόλου. Παράλληλα, προκρίθηκε στον τρίτο γύρο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου αποκλείστηκε από την γαλλική ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, έχοντας πιο πριν αποκλείσει την πορτογαλική Μπενφίκα και την ιταλική Περούτζια. Ο Ζήνδρος πέτυχε επτά γκολ στο πρωτάθλημα και άλλα τρία στην Ευρώπη, βοηθώντας στην επιτυχημένη πορεία της ομάδας του.Η ομάδα του Άρη συνέχισε να είναι ανταγωνιστική μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, έχοντας φθίνουσα πορεία από εκεί και έπειτα. Ο Ζήνδρος μεταγράφηκε το 1984 στον Ολυμπιακό, παίζοντας σε μόλις πέντε αγώνες μέχρι το 1986.Τα τελευταία δύο χρόνια της καριέρας του αγωνίστηκε στον Απόλλων Καλαμαριάς, πετυχαίνοντας 4 γκολ σε 46 αγώνες.Πλέον, εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός. Με την Εθνική Ελλάδος πραγματοποίησε δύο συμμετοχές, στις 11 Νοεμβρίου 1980 στο φιλικό εναντίον της Αυστραλίας που έληξε 3-3 και στις 14 Νοεμβρίου 1981 στο Τορίνο εναντίον της Ιταλίας, όπου το αποτέλεσμα ήταν 1-1, για την προκριματική φάση του Μουντιάλ του 1982. Άρης 1914 - 2002, Οι μεγάλες στιγμές της ιστορικής ομάδος Καριπίδης Άγγελος Η Ιστορία του Άρη 1914-2000, Κωνσταντίνος Ίντος Γιώργος Ζήνδρος Πού Είναι Τώρα Ποδοσφαιριστές | balleto.gr Αρης ποδόσφαιρο - Γιώργος Ζήνδρος (1976-1984) - YouTube
Aruba Dushi Tera

Aruba Dushi Tera είναι ο εθνικός ύμνος της Αρούμπα. Είναι γραμμένο σε ρυθμό βαλς από τον Rufo Wever κι οι στίχοι του από τον Padú del Caribe στη γλώσσα Παπιαμέντο. Υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος στις 18 Μαρτίου 1976.

 Aruba patria aprecia nos cuna venera Chikito y simpel bo por ta pero si respeta. χορωδία: O, Aruba, dushi tera nos baranca tan stima Nos amor p’abo t’asina grandi cu n’tin nada pa kibr'e, cu'n tin nada pa kibr'e. Bo playanan tan admira cu palma tur dorna Bo escudo y bandera ta orguyo di nos tur! χορωδία Grandeza di bo pueblo ta su gran cordialidad Cu Dios por guia y conserva su amor pa libertad! Χορωδία Αρούμπα τιμημένη μας πατρίδα σεβαστό μας λίκνο αν και είσαι μικρή και απλή σε σέβονται. Ρεφρέν: Αρούμπα αγαπημένη μας χώρα βράχε τόσο αγαπημένε η αγάπη μας για σένα είναι τόσο δυνατή που τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει. (x2) Οι ακτές σου οι θαυμαστές στολισμένες όλες με πλατάνια ο θυρεός και η σημαία σου είναι η περηφάνια όλων μας! Η μεγαλοσύνη του λαού μας είναι η μεγάλη τους εγκαρδιότητα και είθε ο Θεός να οδηγήσει και να προστατέψει την αγάπη του λαού μας για ελευθερία! https://web.archive.org/web/20061125032408/http://www.national-symbol.com/A/Aruba/Aruba-national-symbol.htm - Εθνικός ύμνος της Αρούμπας.
Έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας

Τα έγχορδα όργανα της Συμφωνικής ορχήστρας αποτελούν ίσως το βασικότεΣρο τμήμα της. Οι σύγχρονες ορχήστρες έχμουν ως κυρίως σώμα την οικογένεια των εγχόρδων με δοξάρι. Αυτά χωρίζονται σε πέντε διαφορετικές ομάδες: Βιολιά—διακρίνονται περαιτέρω σε πρώτα και δεύτερα βιολιά Βιόλες Βιολοντσέλλα Κόντρα-μπάσαΟ αριθμός των εκτελεστών των οργάνων δεν είναι αυστηρά καθορισμένος και εξαρτάται από τις απαιτήσεις της μουσικής σύνθεσης. Ωστόσο, συγκεκριμένες αναλογίες πιστεύεται ότι οδηγούν σε έναν καλύτερα ισορροπημένο ήχο της ορχήστρας. Μια τυπική συμφωνική ορχήστρα μπορεί να περιέχει 16 πρώτα βιολιά, 14 δεύτερα βιολιά, 12 βιόλες, 10 τσέλλα και 8 κοντρα-μπάσσα. Οι μουσικοί κάθε ομάδας εγχόρδων εκτελούν άλλοτε το ίδιο μέρος, τις ίδιες δηλαδή νότες, εκτός από περιπτώσεις που ο συνθέτης ορίζει διαφορετικά. Στα έγχορδα της ορχήστρας συγκαταλέγονται επίσης οι άρπες καθώς και το πιάνο, όποτε αυτό χρησιμοποιείται ως ορχηστρικό όργανο.

 Βιμπράτο ονομάζεται μια ελάχιστα αισθητή διακύμανση στο ύψος της νότας. Η κίνηση αυτή δημιουργείται όταν ένας μουσικός εγχόρδων πιάνει μια νότα με το δάχτυλο του αριστερού χεριού και σύρει το δοξάρι με το δεξιό, αλλά δεν αφήνει το δάχτυλο του στην ίδια θέση όσο παίζεται η νότα αυτή. Αντί αυτού, κινεί ελαφρά πάνω-κάτω το δάχτυλο του αριστερού χεριού του πάνω στη χορδή δημιουργώντας μία από τις ευρέως χρησιμοποιούμενες τεχνικές στο παίξιμο των εγχόρδων. Συνήθως, όσο πιο αισθαντική είναι η μουσική και όσο μεγαλύτερης διάρκειας είναι οι νότες, τόσο περισσότερο χρησιμοποιείται το βιμπράτο. Πιτσικάτο ονομάζεται ένας τρόπος να παιχτεί το έγχορδο όργανο χωρίς να χρησιμοποιηθεί καθόλου δοξάρι. Όταν σε μία παρτιρούρα είναι σημειωμένη η ένδειξη pizz τότε ο μουσικός αφήνει το δοξάρι και τραβά τις χορδές του οργάνου με τα δάχτυλά του. Τα μουσικά περάσματα με την τεχνική αυτή μπορεί να είναι σύντομα, αλλά μπορεί είναι και ολόκληρες μελωδίες. Κατά την εκτέλεση ενός μουσικού έργου, η κίνηση του δοξαριού μπορεί να γίνει σε μία ή δύο κατευθύνσεις, πάνω ή κάτω. Για τους μουσικούς των εγχόρδων, η απόφαση της κατεύθυνσης της κίνησης αλλά και του σημείου του δοξαριού που θα ακουμπά στις χορδές, είναι κάτι που αποφασίζεται με βάση την καλύτερη απόδοση του μουσικού περάσματος. Για παράδειγμα, η απόδοση ενός ανάλαφρου ήχου επιτυγχάνεται με το παίξιμο κοντά στο άκρο του δοξαριού ενώ ένας δυνατός, βαρύς ήχος χρειάζεται να παιχτεί πιο κοντά στη λαβή του δοξαριού. Κάποια σημάδια της μουσικής σημειογραφίας επάνω στις παρτιτούρες, καθορίζουν την κατεύθυνση του δοξαριού ξεχωριστά για καθεμία νότα κάθε μουσικού κομματιού της συναυλίας. Η απόφαση των διαφόρων μαέστρων για την χρησιμοποίηση ελεύθερων κινήσεων στα δοξάρια είναι κάτι που σχετίζεται με τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα αυτών: από τη μία, οι ελεύθερες κινήσεις δημιουργούν συχνά ένα πλούσιο, γεμάτο ήχο, ενώ από την άλλη, οι ομοιόμορφες κινήσεις επιτρέπουν περισσότερη ομοιογένεια στην ερμηνεία και αποφυγή της χαοτικής εικόνας των δοξαριών που κινούνται σε τυχαίες κατευθύνσεις. Τα ξύλινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας Τα χάλκινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας Τα κρουστά της συμφωνικής ορχήστρας
Γενικές εκλογές του Τρινιδάδ και Τομπάγκο (2015)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο στις 7 Σεπτεμβρίου 2015. Η ημερομηνία των εκλογών ανακοινώθηκε από την πρωθυπουργό Κάμλα Περσάντ-Μπισεσάρ στις 13 Ιουνίου 2015. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για τον αντιπολιτευόμενο Εθνικό Κίνημα του Λαού, το οποίο συγκέντρωσε το 52% των ψήφων και κέρδισε 23 από τις συνολικά 41 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

 Προτού διεξαχθούν οι εκλογές του 2015, είχαν γίνει 2 επαναληπτικές εκλογές στο Σεντ Τζόζεφ και στο Τσαγκουάνας Γουέστ, έπειτα από τις οποίες τις δύο έδρες κατέλαβαν το PNM και το Ανεξάρτητο Φιλελεύθερο Κόμμα (ILP) σντίστοιχα.Συνολικά 127 υποψήφιοι από 17 διαφορετικά πολιτικά κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές, με τους 5 να κατέρχονται ως ανεξάρτητοι. Το PNM ήταν το μοναδικό κόμμα που διεκδίκησε 41 έδρες.Τα κόμματα UNC, NJAC, COP και TOP έλαβαν μέρος ξανά στις εκλογές με τη σημαία του PP και δεν κατέβασαν υποψηφίους το ένα εναντίον του άλλου. Οι 41 αιρετοί βουλευτές εκλέγονται με το σύστημα ο νικητής τα παίρνει όλα σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 2.199 εκλογικά κέντρα. Το PNM συγκέντρωσε περισσότερες από τις μισές ψήφους στο σύνολο των εκλογικών περιφερειών, κερδίζοντας 23 από τις συνολικά 41 έδρες. Τα 4 κόμματα του συνασπισμού PP έλαβαν συνολικά το 46,6% των ψήφων και τις υπόλοιπες 18 έδρες.
Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας

Τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας (Γαλλικά: Les Grandes Chroniques de France) είναι ένα ιστορικό χρονικό με αρκετές καλλιτεχνικές μικρογραφίες, που αφηγείται την ιστορία του βασιλείου της Γαλλίας στην παλαιά γαλλική γλώσσα. Συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά μετά από βασιλικό αίτημα του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και στη συνέχεια εμπλουτίστηκαν με συνεχείς εκδόσεις έως το 1461. Η πρωτοβουλία γι' αυτό το χρονικό οφείλεται στον Άγιο Λουδοβίκο (πέθανε το 1270) που επιθυμούσε να διατηρηθεί και να κοινοποιηθεί η ιστορία των Φράγκων. Τα Μεγάλα Χρονικά καλύπτουν την προέλευση των Φράγκων, από τους υποτιθέμενους Τρώες προγόνους τους, μέχρι τον Κλοβίς, την περίοδο των Μεροβίγγειων, τη δυναστεία των Καρολιδών και των Καπετιδών, όλους τους μονάρχες της Γαλλίας έως τη σύγχρονη με τη συγγραφή των Χρονικών ιστορία που φθάνει έως το έτος 1461. Το σύνολο διακοσμείται με υψηλής ποιότητας εικονογραφήσεις (συμπεριλαμβανομένης μιας έκδοσης με έργα του Ζαν Φουκέ). Περίπου 130 χειρόγραφα των Μεγάλων Χρονικών έχουν σωθεί, με μεγάλες παραλλαγές μεταξύ τους, τόσο στον πλούτο, τον αριθμό και το καλλιτεχνικό στυλ των εικονογραφήσεων όσο και στο μήκος των κειμένων τους. Τα περισσότερα, ωστόσο, δημιουργήθηκαν για βασιλείς ή ευγενείς, καθώς τα Μεγάλα Χρονικά ήταν το κύριο έργο της επίσημης γαλλικής ιστοριογραφίας. Η ανάλυση της επιλογής των θεμάτων που εκπροσωπούνται σύμφωνα με τις εποχές δείχνει την εξέλιξη των πολιτικών ανησυχιών των διαφόρων παραγγελιοδόχων των βιβλίων στην πάροδο του χρόνου.

 Τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας προέκυψαν ως γαλλική μετάφραση κειμένων ιστορίας στα λατινικά που παράγγειλε ο βασιλιάς Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας στους μοναχούς του Σαιν-Ντενί, οι οποίοι έγραψαν και επεξεργάστηκαν τα κείμενα και, από τον 13ο αιώνα, ήταν οι επίσημοι ιστοριογράφοι των Γάλλων βασιλέων. Σταδιακά, νέα κεφάλαια ιστορίας προστέθηκαν με την πάροδο του χρόνου, από άλλους μοναχούς στο Σαιν-Ντενί αρχικά και στη συνέχεια στη βασιλική αυλή από την εποχή του Καρόλου Ε΄. Η τελική του μορφή έφερε το χρονικό μέχρι το θάνατο του Καρόλου Ε' το 1380. Το έργο ανάγει την καταγωγή των Φράγκων στους Τρώες της Αρχαιότητας. Η παλαιότερη έκδοση που σώζεται είναι αυτή του Πριμάτου του Σαιν-Ντενί, ένα αντίγραφο του οποίου παρουσιάστηκε στον Φίλιππο Γ' περίπου το 1274, με 36 μινιατούρες (πολλές με πολλαπλές σκηνές) και οι ιστορίες του προέρχονταν κυρίως από άλλες πηγές χειρογράφων. Ακολουθώντας την τεχνοτροπία καλλιτεχνικών μικρογραφιών της εποχής που παρατηρούνται και σε άλλα χειρόγραφα, τα πρώτα αντίγραφα είχαν ως επί το πλείστον μικρές σκηνές, συνήθως με φόντο και όχι με τοπία ή εσωτερικό περιβάλλον. Μια σειρά από μικρογραφίες απεικονίζουν σημαντικές ιστορικές στιγμές, ιδίως μάχες, στέψεις, γάμους και σημαντικές συναντήσεις. Κατά τα μέσα του 15ου αιώνα, ο αριθμός των εικονογραφήσεων ήταν μικρότερος, περίπου 50 και σε πολυτελή αντίγραφα, αλλά οι μικρογραφίες είναι μεγαλύτερες και περιλαμβάνουν λεπτομερή τοπία ή εσωτερικά υπόβαθρα. Σκηνές τελετουργικών στιγμών, που συχνά περιλαμβάνουν μεγάλο πλήθος, είχαν γίνει πιο δημοφιλείς, αν και οι μάχες διατήρησαν το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών. Τα Μεγάλα Χρονικά της Γαλλίας, βίντεο στο youtube.
Τζοβάννι Μπέμπο

Ο Τζοβάννι Μπέμπο (Ιταλικά Giovanni Bembo. Βενετία, 21 Αυγούστου 1543 - Βενετία 16 Μαρτίου 1618) ήταν ο 92ος Δόγης της Βενετίας (2 Δεκεμβρίου 1615 - 16 Μαρτίου 1618). Τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας του ήταν ο Πόλεμος των Ουσκότσι (1617) και η Συνωμοσία των Μπεντμάρ (1618) στην οποία ο Ισπανός πρέσβης στην Δημοκρατία της Βενετίας Αλφόνσος ντε λα Κουέβα, 1ος Μαρκήσιος του Μπεντμάρ προσπάθησε ανεπιτυχώς να διαλύσει την ειρήνη στην Δημοκρατία.

 Ο Τζοβάννι ήταν γιος του Αυγουστίνου Μπέμπο και της Τσιάρα Ντελ Μπάσσο, η Οικογένεια Μπέμπο ήταν από τις παλιότερες οικογένειες στην Βενετία, η μητέρα του άφησε μεγάλη κληρονομιά που την μοίρασε με τον αδελφό του. Σε ηλικία 12 ετών υπηρέτησε στο πλήρωμα μιας γαλέρας και έμεινε στην ίδια γαλέρα 16 χρόνια, πολέμησε με μεγάλη γενναιότητα στην νικηφόρα Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) εναντίον των Τούρκων παρά το γεγονός ότι τραυματίστηκε πολλές φορές. Διορίστηκε από την Δημοκρατία Προβλεπτής για να τον ανταμείψει για τος υπηρεσίες του στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου, στην συνέχεια έγινε Κονσιλιέρι και Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο προκάτοχος του Μαρκαντόνιο Μέμμο πέθανε (31 Οκτωβρίου 1615) αφήνοντας πολλά ερωτηματικά για την διαδοχή του. Οι παλιές Βενετσιάνικες οικογένειες ευγενών χωρίστηκαν σε δυο υποψηφίους, οι νεώτερες αντίθετα ενώθηκαν σε έναν, μετά από πολλούς αποτυχημένους γύρους οι 41 εκλέκτορες απέτυχαν να εκλέξουν τον διάδοχο και η Βενετία βρέθηκε μπροστά σε εμφύλιο. Ακολούθησε συμβιβασμός και εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας ο Τζοβάννι Μπέμπο (2 Δεκεμβρίου 1615), η εκλογή του εορτάστηκε με πολλά πανηγύρια όπως σε όλους τους δόγηδες. Η Βενετία λεηλατήθηκε για πολλά χρόνια από τους πειρατές Ουσκότσι που τους βοηθούσε ο μετέπειτα Φερδινάνδος Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τότε αρχιδούκας της Αυστρίας και είχαν την υποστήριξη του. Το πρώτο καθήκον του Τζοβάννι Μπέμπο ήταν να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον τους, ακολούθησε η Μάχη του Φρίουλι με επίκεντρο το Φρίουλι, την Γκορίτσια, και την Ίστρια. Οι Βενετοί τους νίκησαν κατά κράτος, όταν έφτασε ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν για λογαριασμό της Αυστρίας να βοηθήσει τους Ουσκότσι ο πόλεμος είχε τελειώσει και ο Μπέμπο είχε επιβάλει ειρήνη που υπεγράφη στο Παρίσι (27 Σεπτεμβρίου 1617). Ο Ισπανός απεσταλμένος στην Βενετία Αλφόνσο ντε λα Κουέβα, 1ος Μαρκήσιος του Μπεντμάρ προσπάθησε να αποσταθεροποιήσει την Δημοκρατία με εμφύλιες συγκρούσεις για να μπορέσει η Ισπανία να καταλάβει με ευκολία την πόλη. Ο Τζοβάννι Μπέμπο προσπάθησε να εξεγείρει τη πόλη εναντίον των Ισπανών αλλά εκείνοι είχαν σπείρει παντού κατασκόπους και έκαναν το έργο του δύσκολο, οι Ισπανικές δυνάμεις έμειναν πολλά χρόνια στην πόλη. Ο Τζοβάννι Μπέμπο έπεσε τελικά σε μάχη στις προσπάθειες που έκανε να προστατεύσει την πόλη του από την Ισπανική κατοχή (16 Μαρτίου 1618). Irad Malkin: La France et la Méditerranée vingt-sept siècles d'interdépendance. Édition Brill, 1990 Δόγηδες της Βενετίας
Κάντις Σουάνπολ

Η Κάντις Σούζαν Σουάνπολ (Candice Susan Swanepoel, 20 Οκτωβρίου 1988) είναι Νοτιοαφρικάνα μοντέλο, γνωστή ως αγγελάκι της Victoria's Secret. Έχει φωτογραφηθεί για πλήθος περιοδικών όπως τα Vogue, Elle, Harper's Bazaar, GQ, Allure & W.

 Το 2005, ενώ βρίσκονταν σε επαγγελματικό ταξίδι ως μοντέλο στο Παρίσι, γνώρισε τον Βραζιλιάνο επίσης μοντέλο Χερμάν Νίκολι. Εκείνη τότε ήταν 17 ετών και εκείνος 23. Το 2015, ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους, έπειτα από δέκα χρόνια σχέσης. Απέκτησαν μαζί δύο γιούς: τον Ανατσά (γενν. 5 Οκτωβρίου 2016) και τον Άριελ (γενν. 20 Ιουλίου 2018). Το ζευγάρι χώρισε τον Νοέμβριο του 2018. Οι γονείς της ονομάζονται Γούιλεμ & Εϊλίν, ενώ έχει κι έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Στίφεν.
Θεόδωρος Αποστολόπουλος

Ο Θεόδωρος Ν. Αποστολόπουλος (1863–19;;), ήταν Έλληνας δικηγόρος, εκπαιδευτικός, συγγραφέας σχολικών βιβλίων, εκδότης βιβλίων και καθημερινής εφημερίδας (Αυγή Αθηνών, 1897-1897) και λογοτέχης με το ψευδώνυμο Τυρταίος.

 Ο Αποστολόπουλος, ο οποίος γεννήθηκε το 1863, πήρε δίπλωμα από το Διδασκαλείο το 1880 και το 1882 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου έκανε μετεγγραφή προς τη Νομική Σχολή. Το 1892 πήρε το δίπλωμα του νομικού με τη διδακτορική διατριβή Το δίκαιον της πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ το 1895 διορίστηκε δικηγόρος. Ο Αποστολόπουλος συνέγραψε πλήθος διδακτικών βιβλίων για τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Σε σχολικά βιβλία του της Ιστορίας και της Γεωγραφίας, τα οποία εξεδόθησαν το 1883 και το 1885, αναφέρεται επίσης ως ο πρώτος τακτικός διδάσκαλος του εν Αθήναις προτύπου σχολείου. Αργότερα ίδρυσε τα «Βιβλιεμπορικά καταστήματα Αποστολοπούλου» και εξέδωσε για μικρό χρονικό διάστημα, το 1897, τη δική του καθημερινή εφημερίδα, την Αυγή (Αθηνών). Δημοσίευσε επίσης με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Τυρταίος. Αυτοτελείς πρώτες εκδόσεις βιβλίων, με βάση το γενικό κατάλογο βιβλιογραφίας, ο οποίος περιλαμβάνει 727 βιβλία από το 1834 ως το 1914, όπως αυτός αναφέρεται σε μελέτη της ιστορικού Χριστίνας Κουλούρη με τίτλο «Ιστορία και Γεωγραφία στα ελληνικά σχολεία (1834-1914). Γνωστικό αντικείμενο και ιδεολογικές προεκτάσεις»: Αποστολόπουλος Θεόδωρος Ν., από την ιστοσελίδα: vopac.nlg.gr της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Αποστολόπουλος, Θεόδωρος Ν., από την ιστοσελίδα: search.lib.auth.gr της Βιβλιοθήκης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ). Σίμων Χιωτέλλης, «Ετήσιον Ημερολόγιον Μαθητών και Μαθητριών», έτος πρώτον (του 1904), σελ. 208: Αποστολόπουλος Θεόδωρος, από την ιστοσελίδα: pandektis.ekt.gr
Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι

Ο Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι (αγγλικά: John Joseph Montgomery‎, Γιούμπα Σίτι, 15 Φεβρουαρίου 1858 – 31 Οκτωβρίου 1911), ήταν Αμερικανός μηχανικός, πρωτοπόρος της αεροπορίας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα.

 Στις 28 Αυγούστου 1883 ο Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι πραγματοποίησε την πρώτη ελεγχόμενη πτήση με ανεμόπτερο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στην επαρχία Οτάι Μέσα του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια. Νωρίτερα είχαν πραγματοποιηθεί πτήσεις με ανεμόπτερα στην Ευρώπη από τους Τζορτζ Κέιλι (1853) και Ζαν-Μαρί Λε Μπρι (1856). Αργότερα, το 1905 ο πιλότος του Μοντγκόμερι, Ντάνιελ Μαλόνεϊ πραγματοποίησε σειρά πτήσεων στις επαρχίες Άπτος και Σάντα Κλάρα, πραγματοποιώντας άλματα από αερόστατα χρησιμοποιώντας τις πτέρυγες του ανεμοπτέρου. Οι πτήσεις αυτές κατέδειξαν πως το αεροσκάφος του Μοντγκόμερι ήταν ελεγχόμενο. Την περίοδο αυτή, οι πτήσεις αυτές έφτασαν στο μεγαλύτερο υψόμετρο που είχε καταγραφεί έως τότε. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το αεροσκάφος αυτό κατοχυρώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1906 με αριθμό 831.173.Ο Μοντγκόμερι έγινε μέλος της αερολέσχης του Ιλινόι το 1910 και μέλος της επιτροπής ερευνών του Τεχνικού Συμβουλίου της Αεροναυτικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης το 1911.Ο Μοντγκόμερι απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 1911 όταν το ανεμόπτερό του The Evergreen κατέπεσε. Τάφηκε στο κοιμητήριο Χόλι Κρος στην πόλη Κόλμα της Καλιφόρνια στις 3 Νοεμβρίου 1911. Το 1946 η ζωή του Τζον Μοντγκόμερι αποτέλεσε το περιεχόμενο της ταινίας Gallant Journey με πρωταγωνιστές τους Γκλεν Φορντ και Τζάνετ Μπλαιρ, σε σκηνοθεσία του Ουίλιαμ Γουέλμαν. The Montgomery Aeroplane, Scientific American, 20-05-1904, σσ. 404. Most Daring Test of Flying-Machine Ever Made, Popular Mechanics, June, Vol. 7, No. 6, 1905. The Montgomery Aeroplane, Popular Mechanics, July, Vol. 7, No. 7, 1905, σσ. 703–707. Josselyn, Winsor He Flew in 1883, Harper's Magazine, Vol. 181, June, 1940. Spearman, Arthur Dunning John J. Montgomery: Father of Basic Flying. Santa Clara University 1967.
Ηλεκτρονική μπάντα του Ποτσόνμπο

Η ηλεκτρονική μπάντα του Ποτσόνμπο είναι μια ορχήστρα της Βόρειας Κορέας. Είναι διάσημη για τα λαϊκά και επαναστατικά τραγούδια. Είναι μια από τις πιο δημοφιλείς ορχήστρες στη χώρα. Η ομάδα πήρε το όνομά της από τη Μάχη του Pochonbo στις 4 Ιουλίου 1937, όταν μια ανταρτική μονάδα υπό την ηγεσία του Κιμ Ιλ-σονγκ επιτέθηκε σε ιαπωνικές δυνάμεις κατοχής στο Pochonbo.

 Hyon Song-wol - φωνή Ri Gyong-suk - φωνή Kim Kwang-suk (1964-2018) - φωνή Ri Bun-hui - φωνή Jo Gum-hwa - φωνή Jeon Hye-young - φωνή Kim Jong-nyong - φωνή Yun Hye-young - φωνή Kim Won-il - συνθεσάιζερ Kim Hye-τραγούδι - συνθέτης Kim Mun-hyok - συνθεσάιζερ Kwon Kyong-hak - συνθεσάιζερ Kim Son-nop - συνθεσάιζερ Jon Kwon - πιάνο Jang Jong-won - πιάνο Ri Mun - ηλεκτρικό όργανο Kang Chol-ho - ηλεκτρικό όργανο Kang Gum-chol - ηλεκτρικό όργανο Park I-hyon - κιθάρα Song Kwang - κιθάρα Choe Yong-chol - κιθάρα Kim Yong-il - μπάσο Choe Mun-chol - κρουστά Kim Jin - κρουστά Kim Yeon-su - μαέστρος Ri Jong-o (1943-2016) - μαέστρος Μουσική
Νίκος Καλούδης

Ο Νίκος Καλούδης (1917 - 24 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας ναυτικός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής του ΚΚΕ και του Συνασπισμού. Ήταν αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΚΚΕ.

 Καταγόταν από εργατική τάξη και πολύ νωρίς έγινε μέλος του ΚΚΕ, του οποίου διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με το ΚΚΕ στις εκλογές του 1977 στην εκλογική περιφέρεια Μαγνησίας και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1981. Το 1985 επανεξελέγη βουλευτής στη Β΄ Πειραιά με το ΚΚΕ και τον Ιούνιο του 1989 με το Συνασπισμό. Το Νοέμβριο του 1989 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας με το Συνασπισμό. Πέθανε το 1998 και κηδεύτηκε στο νεκροταφείο της Καισαριανής.
Γιώργος Καματερός

Ο Γιώργος Καματερός (Κως 1940-6 Μαΐου 1998) ήταν Έλληνας δικηγόρος, γνωστός για το σκάνδαλο με το "νερό" του (το νερό του Καματερού), που υποστήριζε ότι θεραπεύει τον καρκίνο, στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

 Ο Καματερός εμφανίσθηκε στο δημόσιο προσκήνιο το 1976 όταν ανακοίνωσε πως είχε εφεύρει ένα φάρμακο το οποίο είχε την ικανότητα να αναστέλλει και να εξουδετερώνει κάθε νεοπλασματική νόσο. Η περίπτωσή του έλαβε τεράστιες διαστάσεις, καθώς τις κινήσεις του πρόβαλλαν τα τότε Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και εκατοντάδες κόσμου συνέρρεαν στις ομιλίες του. Σε αυτές, που πραγματοποιούνταν κατά κανόνα σε ανοικτούς χώρους, ο Καματερός μοίραζε δωρεάν το φάρμακό του, το οποίο έμεινε γνωστό ως το «νερό του Καματερού», τόσο σε υγρή μορφή σε φιαλίδια (οι επικριτές του οποίου υποστήριζαν ότι περιείχαν απλό νερό), όσο και σε μορφή κονιάματος (σκόνης). Οι ανακοινώσεις του είχαν σαν αποτέλεσμα να διακοπούν ακόμη και θεραπείες παιδιών που έπασχαν από λευχαιμία, ενώ καταγράφηκε και ένας θάνατος. Ο Καματερός δικάσθηκε για το σκάνδαλο που προκάλεσε και καταδικάσθηκε σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή, ποινή εξαγοράσιμη προς 8.000 δραχμές. Αυτοκτόνησε το 1998 σε ηλικία 58 ετών, λόγω οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Το «θαυματουργό νερό» κατά του καρκίνου και το εμπόριο ελπίδας του Καματερού, Εφημ. Έθνος, 10 Οκτωβρίου 2020 Το «θαυματουργό» νερό του Καματερού, Ιστοσ. sansimera.gr, [Αρχείο], Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2012 Αλέξης Παπαχελάς, Νερό του Καματερού, Εφημ. Η Καθημερινή, 11 Νοεμβρίου 2010, Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2012
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1952

Τα 18α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 29 Δεκεμβρίου 1951, απονεμήθηκαν στις 17 Ιανουαρίου 1952, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1951.

 Καλύτερη Ταινία: Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορέςΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Φρεντ Τσίνεμαν - Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορέςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Ραλφ Ρίτσαρντσον - Breaking the Sound BarrierΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Σίρλεϊ Μπουθ - Come Back, Little ShebaΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Forbidden Games (Jeux interdits) - Γαλλία Ο Επίσημος ιστότοπος
Επαρχία Μπουμερντές

Το Μπουμερντές (αραβικά: ولاية بومرداس‎, βερβερικές γλώσσες: ⴱⵓⵎⴻⵔⴷⴰⵙ, γαλλικά: Wilaya de Boumerdès‎) είναι επαρχία (βιλάγια) της βόρειας Αλγερίας στην περιοχή της Καβυλίας, μεταξύ του Αλγερίου και του Τιζί Ουζού. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη παράκτια πόλη, ανατολικά του Αλγερίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 802.083 κατοίκους, ενώ καλύπτει 1.591 χλμ².

 Αποτελείται από 9 διαμερίσματα (νταΐρες) και 32 κοινότητες ή δήμους. Η επαρχία είναι σε μεγάλο βαθμό ορεινή, με μεγάλη ακτογραμμή και μερικά ποτάμια, κυρίως τον Ισέρ και τον Σεμπαού. Τα δυτικά άκρα της επαρχίας αποτελούν τα προάστια του Αλγερίου, καθώς η πρωτεύουσα επεκτάθηκε. Οι τρεις πόλεις, Ζεμουρί Ελ Μπαχρί, Τζινέτ και Ντελύς, έχουν φοινικική προέλευση και ήταν οι κύριες αρχαιολογικές τοποθεσίες της επαρχίας, αν και μικρότερες ρωμαϊκές πόλεις υπήρχαν στην ενδοχώρα, όπως η Ταουργκά. Σε καμία από αυτές δεν παραμένουν σημαντικά κλασικά ερείπια. Το Μπουμερντές, το οποίο αποκαλούνταν Ροσέ-Νουάρ στην αποικιακή περίοδο, επεκτάθηκε σημαντικά μετά την ίδρυση της βιλάγιας το 1983. Η επαρχία υπέστη πολύ σοβαρές καταστροφές από σεισμό το 2003.
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας, πριγκίπισσα της Βαυαρίας

Η Μαρία Θηρεσία (ισπαν. María Teresa Isabel Eugenia del Patrocinio Diega de Borbón y Habsburgo, Infanta de España, 12 Νοεμβρίου 1882 - 23 Σεπτεμβρίου 1912) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.

 Η Μαρία Θηρεσία Ισαβέλλα Ευγενία δελ Πατροθίνιο Διέγα ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Χριστίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου της Αυστρίας. Παντρεύτηκε το 1906 τον Φερδινάνδο της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Λουδοβίκος Αλφόνσος (1906-1983). Ιωσήφ Ευγένιος (1909-1966). Μαρία δε λας Μερθέδες (1911-1953), παντρεύτηκε τον Ηρακλή Βαγρατιών, Πρίγκιπα του Μουκρανί της Γεωργίας. Μαρία δελ Πιλάρ (1912-1918). Darryl Lundy (10 May 2003). "Maria Theresia de Borbón y Habsburgo, Infanta de España". ThePeerage.com. Retrieved 2008-11-24. Paul Theroff. "SPAIN". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-11-24.
Ο μάγκας με το τρίκυκλο

Ο Μάγκας με το τρίκυκλο είναι ελληνική αισθηματική, μουσική-κωμική ταινία του 1972, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία - σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστούν οι Σταύρος Παράβας, η Τόνια Καζιάνη, η Μάρθα Καραγιάννη και άλλοι.

 Η Τόνια (Τόνια Καζιάνη), ιδιοκτήτρια μιας διαφημιστικής εταιρείας, προσλαμβάνει για καθαρίστρια τη Μάρθα (Μάρθα Καραγιάννη), ένα κορίτσι που το όνειρο της είναι να γίνει φωτομοντέλο. Την πρόσληψη αυτή διεκπεραιώνει ο Κώστας (Κώστας Ρηγόπουλος), υπάλληλος της εταιρείας. Η συγκεκριμένη κοπέλα καλεί την ιδιοκτήτρια στη λαϊκή οικογενειακή ταβέρνα στη γειτονιά της, όπου πηγαίνει μαζί με τον Κώστα, τον οποίο μόλις έχει απολύσει ο διευθυντής του, ο κύριος Παπαναστασίου (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος). Στην ταβέρνα, η Τόνια γνωρίζει ένα λαϊκό παιδί, τον Σταύρο (Σταύρος Παράβας), που δουλεύει με ένα τρίκυκλο, και βάζει στοίχημα ως άλλος Πυγμαλίων ή μάλλον ως θηλυκός Πυγμαλίων μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα να τον κάνει κύριο και στους τρόπους και στην εμφάνιση. Το πρόβλημα όμως είναι πως αντίθετα με ό,τι περίμενε αρχίζει να αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο μεταξύ τους. Σταύρος Παράβας - Σταύρος Περιβολάρης Μάρθα Καραγιάννη - Μάρθα Τόνια Καζιάνη - Τόνια Μαρκέτη Διονύσης Παπαγιαννόπουλος - Παπαναστασίου Νίτσα Μαρούδα - Νίτσα Βασίλης Τσιβιλίκας - Τώνης Κώστας Ρηγόπουλος - Κώστας Νικόλ Κοκκίνου - Μαρία Γιούλη Σταμουλάκη - Ερμίνα Κάτια Αθανασίου - Μπέτυ Γιώργος Τσαούσης - Γιώργος Θάνος Παπαδόπουλος - Διαμαντής Γιώργος Ζαϊφίδης - Καραθόδωρος Ο Γιάννης Δαλιανίδης μεταφέρει στον κινηματογράφο το θεατρικό του μιούζικαλ "Το σεξ και πως να το αποκτήσετε", έργο που είχε αντικαταστήσει στη σκηνή στο θέατρο Πάνθεον που δεν υπάρχει πια - τη σεζόν 1970-71, το θρυλικό "Μαριχουάνα στοπ", αλλά με διαφορετική διανομή ρόλων. Ο Σταύρος Παράβας στα πολύ πάνω του τότε στο θέατρο και στο σινεμά, έπαιξε το ρόλο που στο θέατρο είχε παίξει πρώτα ο Γιώργος Πάντζας, η Τόνια Καζιάνη αντικατέστησε την Ζωή Λάσκαρη και η Μάρθα Καραγιάννη την Δέσποινα Στυλιανοπούλου. Στην ταινία τραγουδά το αστέρι εκείνης της εποχής, ο Φίλιππος Νικολάου. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 9 Οκτωβρίου 1972. Κόβοντας 163.910 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 64 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006. Ο μάγκας με το τρίκυκλο στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο μάγκας με το τρίκυκλο στη Φίνος Φιλμ Ο μάγκας με το τρίκυκλο στο Cine.gr
Κάλφας Αχαΐας

Ο Κάλφας είναι χωριό της Αχαΐας, πρώην ανεξάρτητη κοινότητα (1912-1997), πρώην δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Τριταίας (1997-2010) και από το 2010 κ.εξ. οικισμός της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νεοπαγή Δήμου Ερυμάνθου.

 Είναι περικυκλωμένο από βουνά και λόφους γεμάτα πεύκα και βρίσκεται στα σύνορα Αχαΐας - Ηλείας, 45 χιλιόμετρα περίπου νοτιοδυτικά της Πάτρας. Οι κάτοικοι του ασχολούνται ως επί το πλείστον με τη κτηνοτροφία και λιγότερο με τη γεωργία. Στο χωριό υπάρχουν 2 με 3 καφενεία, ενώ δε πρέπει να παραλείψει κανείς να επισκεφθεί το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, ιδιαίτερα κατά την εορτή του Αγίου Πνεύματος. Στο χωριό ανήκει και ο μικρός οικισμός των Μασουραίικων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κάλφα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κάλφα Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 07/11/2017.
Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης

Η Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Νέα Σμύρνη βρίσκεται στην βασική είσοδο της πόλης από τη Λεωφόρο Συγγρού, στη θέση που παλιότερα ήταν γνωστή ως "Στροφή Νέας Σμύρνης". Επί της πλατείας έχει διαμορφωθεί το "Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης".

 Η χωροθέτηση της Πλατείας Χρυσοστόμου προβλέφθηκε από το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της Νέας Σμύρνης, στα τέλη της δεκαετίας 1920-30. Αφιερώθηκε στον εθνομάρτυρα τελευταίο μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, ώστε ο εισερχόμενος στην προσφυγική συνοικία να αντιλαμβάνεται το χαρακτήρα της νέας πόλης. Η πλατεία περιβάλλεται από βασικούς οδικούς άξονες της Ν. Σμύρνης, μιας και βρίσκεται παρά τη λεωφόρο Συγγρού. Στα δυτικά οριοθετείται από την "οδό Νικολάου Πλαστήρα", στα βόρεια από την "οδό Αγίας Φωτεινής" και στα νότια από την "οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου". Από τους δρόμους αυτούς διέρχονται λεωφορειακές γραμμές που συνδέουν την πόλη με το κέντρο της Αθήνας και τις περιοχές: Πειραιάς, Παλαιό Φάληρο, Καλλιθέα, Μοσχάτο, Δάφνη, Άγιος Δημήτριος, Υμηττός, Βύρωνας, Ηλιούπολη, Νέος Κόσμος κλπ. Έχει τραπεζοειδές σχήμα και στα βόρεια συνδέεται με τον υπαίθριο χώρο της Εστίας Νέας Σμύρνης. Η πλατεία έχει σχήμα τραπεζίου. Στη στενή έδρα, που βρίσκεται προς τη λεωφόρο Συγγρού, δεσπόζει ο ανδριάντας του Χρυσόστομου, έργο του Σμυρνιού γλύπτη Θανάση Απάρτη, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Νοεμβρίου 1965. Στο εσωτερικό της πλατείας δημιουργήθηκε μικρό πάρκο, το οποίο σταδιακά διαμορφώθηκε στο "Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης", το οποίο παρεμβάλλεται ανάμεσα στο χώρο με το άγαλμα του ιεράρχη Χρυσοστόμου και το μέγαρο της Εστίας Ν. Σμύρνης. Εδώ έχουν τοποθετηθεί μνημεία, έργα του Βάσου Καπάνταη, αφιερωμένα στις χαμένες πατρίδες και στα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Επίσης, υπάρχουν προτομές προσωπικοτήτων της Νέας Σμύρνης. Στο Άλσος Μικρασιατικής Μνημοσύνης εκτίθενται τα ακόλουθα γλυπτά: Έργα του Βάσου Καπάνταη:"Μικρασιατικά Παράλια", 1969. "Μνημείο Προσκόπων Αϊδινίου", 1975. "Πρόσφυγες από την Πέργαμο", 1978. "Η καμπάνα των Αρμενίων", 1979. "Σμύρνα", 1985: με την μάνα και το παιδί της να αγναντεύουν προς τη χαμένη πατρίδα τους. "Ιωνία", μεταλλική πλάκα με αναπαραστάσεις από την Ιωνία επί μαρμάρινου βράχου. "Επιτύμβια Νίκη", 1987. "Αϊβαλί 1580", 1987: η ημερομηνία αναφέρεται στο έτος ίδρυσης της πόλης Κυδωνιές ή Αϊβαλί από κατοίκους της Λέσβου. "Ακρίτας του Πόντου", 1988. "Προτομή Δημήτριου Ιωαν. Αρχιγένη", ιατρός-συγγραφέας. "Προτομή Αθανασίου Κρύλλου", πρώτος Κοινοτάρχης Νέας Σμύρνης.Έργα του γλύπτη Νικόλαου Παυλόπουλου:"Προτομή του Στέλιου Σπεράντζα (1888–1962)", λογοτέχνης από τη Σμύρνη. "Προτομή του Μιχαήλ Αθ. Αναστασιάδη", κορυφαίος φυσικός. "Προτομή του Χρήστου Σωκ. Σολομωνίδη (1987–1976)", λογοτέχνης και ιστορικός από τη Σμύρνη. Ιστοσελίδα Δήμου Ν. Σμύρνης "Πλατεία Χρυσοστόμου Σμύρνης" wikimapia.org Νέα Σμύρνη "Γλυπτοθήκη" Πρωτοβουλία κατοίκων ενάντια στην καταστροφή της ιστορικής πλατείας Δήμου Ν. Σμύρνης, "Νέα Σμύρνη: Από την καταστροφή στη δημιουργία", 2010.
Μάρκο Ουρένια

Ο Μάρκο Ουρένια (πλήρες όνομα: Μάρκο Ντανίλο Ουρένια Πόρας, ισπανικά: Marco Danilo Ureña Porras) είναι Κοσταρικανός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα και από το 2010 αγωνίζεται στη ρωσική Κουμπάν στην θέση του επιθετικού.

 Ο Ουρένια ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην κοσταρικανή Αλαχουελένσε. Αγωνίστηκε στην ομάδα του Σαν Χοσέ για δύο χρόνια, όπου σκόραρε 10 γκολ σε 59 εμφανίσεις. Το 2011 πήρε μεταγραφή στη ρωσική Κουμπάν. Ο Ουρένια έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου U20 2009, όπου συμμετείχε η Εθνική Κόστας Ρίκας U20. Σκόραρε 3 γκολ στη διοργάνωση. Το 2009 έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα σε έναν αγώνα εναντίον της Εθνικής Βενεζουέλας.Τον Ιούνιο του 2014, ο Ουρένια ήταν στην 23άδα της Κόστα Ρίκα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014. Στον εναρκτήριο αγώνα του Ομίλου Δ΄ σκόραρε το τρίτο γκολ στην νίκη με 3-1 επί της Ουρουγουάης. Πριμέρα Ντιβιζιόν Κόστα Ρίκα 2011Κύπελλο Εθνών Κεντρικής Αμερικής 2011
Νόμος του Μπερνούλι

Το θεώρημα του Μπερνούλι, καλούμενο και Θεμελιώδες θεώρημα της Υδροδυναμικής, ταυτίζεται με την αρχή διατήρησης της ενέργειας και αφορά την περίπτωση των υγρών. Το όνομά δόθηκε προς τιμήν του Ελβετού φυσικού Ντάνιελ Μπερνούλι (Daniel Bernoulli) (1700-1782), που πρώτος και το διατύπωσε. Στην απλή του μορφή ο νόμος αυτός καθορίζει την πίεση που επικρατεί μέσα στα υγρά, όταν αυτά κινούνται.

 Στη πραγματικότητα πρόκειται για ένα άθροισμα τριών ενεργειών: της "ενέργειας θέσεως", της "δυναμικής πίεσης", που αποτελεί το μέτρο της "κινητικής ενέργειας" του υγρού, και της "υδροστατικής πίεσης", που είναι και το μέτρο της "δυναμικής ενέργειας" λόγω ύψους ή λόγω του πεδίου βαρύτητας. Αν για παράδειγμα ονομασθεί ρε η πίεση ενός υγρού, γ το ειδικό βάρος του, υ η ταχύτητα αυτού και h το στατικό ύψος ενός θεωρουμένου σημείου, τότε ο Νόμος του Μπερνούλι παρίσταται με την ακόλουθη μαθηματική διατύπωση: ρ ϵ + γ u 2 2 g + γ h = C {\displaystyle \rho _{\epsilon }+{\frac {\gamma u^{2}}{2g}}+\gamma h=C} σταθερόΣτον μαθηματικό αυτό τύπο, το ρε παριστάνει την υπό των εξωτερικών δυνάμεων δημιουργούμενη πίεση που αποτελεί ακριβώς το μέτρο της ενέργειας θέσεως. Η δε παράσταση (γ υ2) / 2g εκφράζει την δυναμική πίεση και αποτελεί το μέτρο της κινητικής ενέργειας του υγρού. Τέλος η παράσταση (γ h) είναι αυτή που εκφράζει την υδροστατική πίεση που είναι και το μέτρο της δυναμικής ενέργειας όπως προαναφέρθηκε. Το δε άθροισμα αυτών C είναι σταθερό. Κατόπιν όλων των παραπάνω, ως κατάληξη, ο Νόμος του Μπερνούλι καθορίζει ότι: "Κατά μήκος μιας φλέβας ή ενός αγωγού που διέρχεται υγρό το άθροισμα της εξωτερικής πίεσης, της δυναμικής πίεσης και της υδροστατικής πίεσης είναι σταθερό".Στη περίπτωση οριζόντιου αγωγού οπότε το ύψος h παραμένει σταθερό εξυπακούεται ότι ο παραπάνω μαθηματικός τύπος περιορίζεται στις δύο πρώτες παραστάσεις: ρ ϵ + γ u 2 2 g = C {\displaystyle \rho _{\epsilon }+{\frac {\gamma u^{2}}{2g}}=C} σταθερό.Εξ αυτού του τελευταίου συνάγεται ότι: κατά τη ροή του υγρού, η πίεση είναι μικρή στα σημεία όπου η ταχύτητα είναι μεγάλη, και αντίστροφα είναι μεγάλη σε σημεία όπου η ταχύτητα είναι μικρή, ή ακόμα, το άθροισμα της "ενέργειας θέσεως" και της "κινητικής ενέργειας" είναι σταθερό. Τούτο άλλωστε γίνεται εύκολα αντιληπτό δεδομένου ότι όταν αυξάνεται η κινητική ενέργεια του υγρού, η αύξηση αυτή πραγματοποιείται με αντίστοιχη ελάττωση της ενέργειας θέσεως προκειμένου το άθροισμα τους να παραμένει σταθερό. Ροή των ρευστών Φαινόμενο Βεντούρι Μετρητής Βεντούρι (υδρομετρικό όργανο)
Ζέλικο Κάλατς

Ο Ζέλικο Κάλατς (αγγλ: Zeljko Kalac και κροατικά: Željko Kalac, κροατική προφορά ΔΦΑ: [ʒêːʎko kǎːlat͡s]) είναι πρώην διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής, κροάτικης καταγωγής που αγωνίζονταν ως τερματοφύλακας στην Α.Ο. Καβάλα. Λόγω του ύψους του (203 εκ) και του μεγάλου μήκους των χεριών του το έχει δοθεί το προσωνύμιο Αράχνη.

 Γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου του 1972 στο Σίδνεϊ, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ το 1989. Το 1995-96 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τα αγγλικά γήπεδα με την φανέλα της Λέστερ Σίτι. Έπειτα επέστρεψε στην Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ και το 1998 επανήλθε στα γήπεδα της Ευρώπης αυτή τη φορά για λογαριασμό της ολλανδικής Ρόντα. Τον Ιούλιο του 2002 υπέγραψε στην ιταλική Περούτζα όπου παρέμεινε μέχρι τη σεζόν 2004-05 όταν και η ομάδα υποβιβάστηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων στην τρίτη κατηγορία της Ιταλίας.Μετά την αποδέσμευσή του από την Περούτζα υπέγραψε στην ΑΚ Μίλαν όπου παρέμεινε μέχρι το 2009. Αγωνιζόταν συχνά καθώς αποτελούσε συνήθως θέση βασικού τερματοφύλακα της ομάδας. Ο Κάλατς έχει διατελέσει διεθνής με την Εθνική Αυστραλίας για πάνω από 14 χρόνια. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 11 Αυγούστου του 1992 σε αγώνα εναντίον της Μαλαισίας και ο τελευταίος του αγώνας ήταν στις 4 Οκτωβρίου του 2006 εναντίον της Παραγουάης.Συνολικά είχε 54 συμμετοχές,όντας τον περισσότερο καιρό αναπληρωματικός των Μαρκ Μπόσνιτς και Μαρκ Σβάρτσερ. Ήταν μέλος της ομάδας που συμμετείχε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006 όπου είχε μια συμμετοχή στη φάση των ομίλων εναντίον της Κροατίας. Την περίοδο 2009-2010 αγωνίστηκε για λογαριασμό της Καβάλας, αλλά στο τέλος της σεζόν παραιτήθηκε.
Lupang Hinirang

Lupang Hinirang είναι ο εθνικός ύμνος των Φιλιππινών. Η μουσική γράφτηκε το 1898 από το Julian Felipe στα ισπανικά, ενώ οι στίχοι προέρχονται από διασκευή του ποιήματος Filipinas του νεαρού στρατιώτη Jose Palma το 1899. Αρχικά, δεν είχε στίχους, όταν υιοθετήθηκε ως Εθνικός Ύμνος των Φιλιππίνων και πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκτέλεσή του κατά τη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας της χώρας στις 12 Ιουνίου 1898. Κατά την αμερικανική κατοχή της χώρας, οι στίχοι μεταφράστηκαν στα αγγλικά, ενώ στην τοπική γλώσσα από το 1940 και μετά. Ο εθνικός ύμνος είναι γνωστός κι ως Bayang Magiliw («αγαπημένη χώρα»), από τον πρώτο στίχο του ύμνου.

 Lupang Hinirang σημαίνει «Εκλεκτή Γη» στη γλώσσα των Φιλιππίνων. Το ποίημα του Jose Palma Filipinas μεταφράστηκε από τα ισπανικά από τους: Julian Cruz Balmaceda, Ildefonso Santos και Francisco Caballo. Πραγματοποιήθηκαν μικρές αλλαγές το 1962 κι οι στίχοι χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Tierra adorada Hija del sol de Oriente, Su fuego ardiente, En ti latiendo está. ¡Tierra de amores! Del heroísmo cuna, Los invasores No te hollarán jamás. En tu azul cielo, en tus auras, En tus montes y en tu mar Esplende y late el poema De tu amada libertad. Tu pabellón, que en las lides La victoria iluminó, No verá nunca apagados Sus estrellas ni su sol. Tierra de dichas, del sol y de amores, En tu regazo dulce es vivir. Es una gloria para tus hijos, Cuando te ofenden, por ti morir. Naional anthems info