Βενσάν Μαλό

Ο Βενσάν Μαλό (γαλλικά: Vincent Malo, Καμπραί 1585/1605, (περ. 1595) - Ρώμη, 1649) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος ο οποίος, αφού εκπαιδεύτηκε και εργάστηκε στην Αμβέρσα, δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην Ιταλία, όπου έγινε γνωστός ως Βιντσέντσο Μάλο (Vincenzo Malo) ή Βιντσέντσιο Μάλο (Vincenzio Malo).

 Ο Μαλό διετέλεσε μαθητής των κορυφαίων Φλαμανδών ζωγράφων Ντάβιντ Τένιερς του πρεσβύτερου και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, οι οποίοι του δίδαξαν το φλαμανδικό ύφος του μπαρόκ. Κατά την περίοδο 1623 - 1634 εργάστηκε στην Αμβέρσα και είχε γίνει μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Νυμφεύτηκε στην Αμβέρσα και απέκτησε ένα γιο, που ονομάστηκε επίσης Βενσάν, το 1629, ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος κι έγινε γνωστός ως Βενσάν Μαλό ΙΙ.Μετά το 1634 μετοίκησε στη Γένοβα όπου έζησε και συνεργάστηκε με τον συνάδελφό του Φλαμανδό Κορνέλις ντε Βελ, ο οποίος διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στη φλαμανδική κοινότητα της Γένοβας. Η Γένοβα ήταν, εκείνη την εποχή, πολύ ελκυστικός προορισμός για τους καλλιτέχνες, καθώς ο καλλιτεχνικός ανταγωνισμός ήταν πολύ λιγότερο έντονος σε σχέση με άλλα πολιτιστικά κέντρα, όπως η Ρώμη, η Φλωρεντία και η Βενετία. Η Γένοβα ήταν ακμάζον λιμάνι όπου ζούσε μεγάλος αριθμός δυνητικών πατρόνων και συλλεκτών. Στη Γένοβα ο Μαλό διεκπεραίωσε πολλές παραγγελίες γα τοπικούς ιερούς ναούς και ανάκτορα.Ο Μαλό αργότερα ταξίδεψε στη Φλωρεντία με την οικογένειά του και διέμεινε εργαζόμενος εκεί για μικρό διάστημα. Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη, όπου απεβίωσε λίγο μετά την άφιξή του σε ηλικία 45 ετών. Η οικογένειά του επέστρεψε στην Αμβέρσα όπου ο γιος του έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά ως συγγενής ήδη μέλους.Στην Αμβέρσα μαθητης του ήταν ο Ίσαακ Βίγκανς και στη Γένοβα ο Αντόνιο Μαρία Βασσάλο Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του Μαλό είναι σχετικά ασαφείς και συγκεχυμένες. Το 1622 ο Φλαμανδός βιογράφος Κορνέλις ντε Μπι τον αποκαλούσε "ο μεγάλος Δάσκαλος Βενσάν Μαλό", ο οποίος ζωγράφισε μικρούς και μεγάλους πίνακες με εξαιρετική αίσθηση των χρωματικών τόνων της σάρκας. Ο ντε Μπι δεν αναφέρει συγκεκριμένες χρονολογίες για τον Μαλό. Ο παλαιότερος από τους βιογράφους που αναφέρει κάποιον Βιντσέντσιο Μάλο είναι ο Ραφαέλλο Σοπράνι στην έκδοσή του της Γένοβας του 1768 Le vite de' pittori, scultori, ed architetti genovesi. Το βιβλίο αυτό παραμένει και σήμερα η βασική πηγή πληροφόρησης για τον Μαλό.Ο Τίμον Χενρίκους Φόκκερ (Timon Henricus Fokker) σε έκδοση του 1931 προτείνει ότι ο Βιντσέντσο Μάλο θα πρέπει να ταυτοποιηθεί με τον Βιντσέντσο Αρμάννο, που αναφέρεται στο βιβλίο του Τζοβάννι Μπαττίστα Πάσσερι (Giovanni Battista Passeri) Vite de pittori, scultori ed architetti: che anno lavorato in Roma, morti dal 1641 fino al 1673. Ο ιστορικός τέχνης Ντιντιέ Μποντάρ (Didier Bodart) σε άρθρο του το 1970 διαφώνησε με αυτή την ταυτοποίηση. Εξέφρασε την άποψη ότι ο Βιντσέντσο Αρμάννο που περιγράφεται από τον Πάσσερι πρέπει μάλλον να ταυτοποιηθεί με τον Ολλανδό καλλιτέχνη Χέρμαν φαν Σβάνεφελτ (Herman van Swanevelt). Ο Μποντάρ συνέκρινε τη ζωή του Αρμάννο με τον βίο των δύο προσώπων που περιγράφονται στις δύο αυτές βιογραφίες και σύμφωνα με αυτόν αποδεικνύεται ότι Αρμάννο και Μαλό ήταν δύο διαφορετικά πρόσωπα. Επιπλέον, κάποια γεγονότα που καταγράφονται στον βίο του φαν Σβάνεφελτ, όπως τα προβλήματά του με την Αγία Έδρα στη Ρώμη και η εξειδίκευσή του ως τοπιογράφου τον καθιστούν πιθανότερο προς ταύτιση με τον Αρμάννο. Το ζήτημα της ταυτότητας του Αρμάννο δεν έχει λυθεί και σήμερα με βεβαιότητα. Ορισμένες φορές ο Μαλό συγχέεται με τον Φλαμανδό ζωγράφο Βίνσεντ Άντριενσεν, ο οποίος πέρασε κάποιο διάστημα στη Ρώμη. Στην πραγματικότητα, όμως, και οι δύο καλλιτέχνες με το όνομα Βενσάν Μαλό (Ι και ΙΙ) είχαν αποβιώσει πριν τον Άντριενσεν. Σήμερα γίνεται παραδεκτό ότι ο Μαλό δημιούργησε θρησκευτικούς πίνακες και ρωπογραφίες, ενώ ο Άντριενσσεν ζωγράφιζε σκηνές μάχης. Ο Μαλό ζωγράφιζε σκηνές καθημερινότητας και πίνακες με θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα. Έργα του βρίσκονται στην "Accademia Ligustica di Belle Arti" και στο "Παλάτσο Μπιάνκο" της Γένοβας, στο "Παλάτσο Κολόννα" της Ρώμης, στην Εθνική Πινακοθήκη της Πάρμα, στα Μουσεία του Βατικανού, στην Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου, στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ και την Πινακοθήκη Τέχνης του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα στην Ινδιανάπολη. Η Βασιλική Συλλογή διαθέτει τρεις πίνακες θρησκευτικής θεματολογίας που αποδίδονται στον Μαλό, αλλά η απόδοση αυτή δεν είναι απόλυτη. s.n. 1997: 'Fiamminghi a Genova 1602-1656', in: BARNES, S. e.a. 1997: Van Dyck a Genova. Grande pittura e collezionismo, tentoonstellingscatalogus Genua, Palazzo Ducale, Milaan, pp. 352–357. BALIS, A. 1993: ‘“Fatto da un mio discepolo”: Rubens’s Studio Practice Reviewed’, in: Rubens and his workshop: the flight of Lot and his family from Sodom, tentoonstellingscatalogus, Tokio, p. 101. MARZIA, C.G., MASSA, P. (e.a.) 2003: Anversa & Genova. Een hoogtepunt in de barokschilderkunst, catalogue Antwerpen, Gent. THIEME, U.; BECKER, F. 1929: Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler: von der Antike bis zur Gegenwart. Deel 23, Leipzig, p. 598. DUVERGER, E. 1985: Antwerpse kunstinventarissen uit de zeventiende eeuw. Deel 3 en 4, Brussel, p. 61 (dl. 3), p. 159 (dl. 4). RUTTERI, Maria Grazia, Vincenzo Malo dal manierismo al barocco, 1966.