IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαίρη της Δανίας

Η Μαίρη, η Πριγκίπισσα διάδοχος της Δανίας (Δανικά: Kronprinsesse Marie af Danmark, γεννημένη ως Μαίρη Ελισάβετ Ντόναλντσον Mary Elizabeth Donaldson, 5 Φεβρουαρίου 1972 -) είναι η σύζυγος του διαδόχου του θρόνου της Δανίας, πρίγκιπα Φρειδερίκου.

 Η Μαίρη γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1972 στο Χόμπαρτ της Τασμανίας. Είναι κόρη ενός καθηγητή μαθηματικών του Τζον Ντόναλντσον και της πρώτης συζύγου του Ενριέττας Χον. Ο πατέρας της και η μητέρα της, η οποία πλέον έχει αποβιώσει, έχουν Σκωτσέζικη καταγωγήΗ Μαίρη έχει μητρική γλώσσα τα αγγλικά, ενώ μιλάει επίσης δανέζικα και γαλλικά. Η εκπαίδευσή της έγινε στις ΗΠΑ, την Αυστραλία και την Ευρώπη. Η γνωριμία της με τον διάδοχο της Δανίας, Φρειδερίκο, έγινε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ του 2000Στις 24 Σεπτεμβρίου 2003, το δανικό δικαστήριο ανακοίνωσε ότι η βασίλισσα Μαργαρίτα Β΄ σκόπευε να δώσει τη συγκατάθεσή της για το γάμο κατά τη συνεδρίαση του κρατικού συμβουλίου που είχε προγραμματιστεί στις 8 Οκτωβρίου 2003. Το ζευγάρι αρραβωνιάστηκε και επισήμως στις 8 Οκτωβρίου 2003. Η Μαίρη και Φρειδερίκος παντρεύτηκαν στις 14 Μαΐου 2004 στον Καθεδρικό Ναό της Κοπεγχάγης. Το ζευγάρι απέκτησε δυο γιους και δυο κόρες: τον Πρίγκιπα Χριστιανό της Δανίας (2005-) την Πριγκίπισσα Ισαβέλλα της Δανίας (2007-) τον Πρίγκιπα Βικέντιο της Δανίας (2011-) την Πριγκίπισσα Ιωσηφίνα της Δανίας (2011-) 5 Φεβρουαρίου 1972 - 14 Μαΐου 2004: Η Δεσποινίς Μαίρη Ελισάβετ Ντόναλντσον 14 Μαΐου 2004 - 29 Απριλίου 2008: Η Αυτης Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Δανίας 29 Απριλίου 2008 - έως σήμερα: Η Αυτής Βασιλική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα της Δανίας, Κόμισσα του Μονπεζά Δανικές Δανία Ιππότης του Τάγματος του Ελέφαντα Δανία Μέλος του Βασιλικού Οίκου του Τάγματος της Βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄, 2ης Τάξης Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου της Τιμής της Εγχώριας Φρουράς Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου των 75ων Γενεθλίων του Πρίγκιπα Ερρίκου Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου της 350ης Επετείου των Βασιλικών Φρουρών της Δανίας Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου των 70ων Γενεθλίων της Βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου του Ρουμπίνιου Ιωβηλαίου της Βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ Δανία Παραλήπτρια Μεταλλίου των 75ων Γενεθλίων της Βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄Ξένες Βέλγιο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Στέμματος Βραζιλία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σταυρού του Νότου της Βραζιλίας Βουλγαρία Μετάλλιο του Τάγματος των Βαλκανικών Βουνών, 1ης Τάξης Φινλανδία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Λευκού Τριαντάφυλλου Ελλάδα Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Ευποιΐας Ισλανδία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Γερακιού Μεξικό Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αετού των Αζτέκων Ολλανδία Ιππότης Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Ολλανδικού Λιονταριού Ολλανδία Παραλήπτρια Μεταλλίου Βασιλιάς Γουλιέλμος Αλέξανδρος Νορβηγία Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Αγ. Όλαφ Σουηδία Μέλος Μεγαλόσταυρου του Βασιλικού Τάγματος του Πολικού Αστέρα Σουηδία Παραλήπτρια Μεταλλίου των 70ων Γενεθλίων του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου Επίσημος ιστότοπος
Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 18 Οκτωβρίου, 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ακτής Ελεφαντοστού αντιπροσωπεύει την Ακτή Ελεφαντοστού στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ακτής Ελεφαντοστού (Fédération Ivoirienne de Basket-Ball).

 Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ακτής Ελεφαντοστού σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ακτής Ελεφαντοστού σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Πορεία σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ακτής Ελεφαντοστού σε Αγώνες της Φραγκοφωνίας: Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού (καλαθοσφαίριση ανδρών) Côte d'Ivoire, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Ivoirienne de Basket-Ball, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Παρτενόπε Νάπολι

Η Παρτενόπε Νάπολι (ιταλικά: Partenope Napoli) είναι ιταλική ερασιτεχνική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Νάπολη. Στο παρελθόν διακρίθηκε στο πρωτάθλημα και το κύπελλο Ιταλίας, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Κυπελλούχων του 1970.

 Η Νάπολι ιδρύθηκε το 1957 και ανέβηκε στην πρώτη κατηγορία το 1962-63 κατακτώντας την δέκατη θέση. Μετά από μία κακή σεζόν το 1965-66, η ομάδα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία, για να επιστρέψει αμέσως, κατακτώντας την δεύτερη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος το 1967-68. Την ίδια χρονιά, η Παρτενόπε Νάπολι κατέκτησε το κύπελλο Ιταλίας, κερδίζοντας την Ελντοράντο Μπολόνια με 93-68, με προπονητή και παίκτη τον Τζιοβάνι Γκαβάνιν.Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου, όπου ηττήθηκε από την Βαρέζε. Παράλληλα, έφθασε ως την προημιτελική φάση του κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό.Το 1969-70, η Νάπολι έπεσε στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος, αλλά κατέκτησε τον τίτλο του κυπελλούχου Ευρώπης, κερδίζοντας την γαλλική Ζαν Ντ'Αρκ Βισί σε διπλούς αγώνες. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Αντόνιο Ζόρζι, ενώ η σύνθεση της ομάδας αποτελούνταν από τους Μάιλς Έικεν, Τζιμ Ουίλιαμς, Σάουρο Μπουφαλίνι, Κάρλος ντ' Αγκουίλα, Ρέμο Μαγκέτι, Τζιοβάνι Γκαβάνιν, Φραντσέσκο Όβι, Αντόνιο Ερίκο, Βιντσέντσο Ερίκο, Μανφρέντο Φουτσίλε, Ρενάτο Αμπάτε και Λεονάρντο Κοέν. Η Νάπολι παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία μέχρι το 1975, φθάνοντας ως τον τελικό του κυπέλλου το 1971, όταν και ηττήθηκε και πάλι από την Βαρέζε. Για τις δύο επόμενες δεκαετίες παρέμεινε σε χαμηλότερες κατηγορίες, συμμετέχοντας για τελευταία φορά σε επαγγελματικό επίπεδο το 1998, όταν και λόγω οικονομικών προβλημάτων αναγκάστηκε να αγωνιστεί σε ερασιτεχνική κατηγορία. Κύπελλο Ιταλίας (1):1967-68 Φιναλίστ Κυπέλλου Ιταλίας (2):1968-69, 1970-71 Κύπελλο Κυπελλούχων (1):1969-70 Ίνις Σουντ Νάπολι (1967-1968) Φιντές Νάπολι (1968-1972) Φαγκ Νάπολι (1973-1976) Κοζάτο Νάπολι (1976-1977) Γκις Νάπολι (1977-1978) Πάστα Μπαρόνια Νάπολι (1997-1998) A.D. Pallacanestro Partenope @ playBASKET.it Pasta Baronia Napoli - Stagione Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine. PARTENOPE NAPOLI BASKET basketball team - eurobasket.com A.D. Pallacanestro Partenope | Facebook
Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισσάου

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισάου (πορτογαλικά: Biblioteca Pública do Instituto Nacional de Estudos e Pesquisa) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Γουινέας-Μπισάου, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μπισάου.

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη (Biblioteca pública nacional) ιδρύθηκε το 1984 ως αποικιακή βιβλιοθήκη της πορτογαλικής Γουινέας. Την ίδια χρονιά δημιουργήθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Μελετών και Έρευνας (INEP) για την προώθηση των μελετών και της έρευνας στις κοινωνικές και φυσικές επιστήμες που σχετίζονται με τα αναπτυξιακά προβλήματα της Γουινέας-Μπισάου. Οι συλλογές της Βιβλιοθήκης και των Αρχείων (Arquivos Históricos) στεγάζονταν στο κτίριό της. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1998-1999, μια βόμβα έπεσε δίπλα στο κτίριο της βιβλιοθήκης, προκαλώντας ζημιές στην οροφή. Χωρίς φροντίδα, οι συλλογές ήταν εκτεθειμένες στα στοιχεία της φύσεως κατά την εποχή των βροχών. Επιπλέον, τα στρατεύματα της Σενεγάλης που εγκατέστησαν μια βάση στο κτίριο της Βιβλιοθήκης χρησιμοποίησαν τις σελίδες των βιβλίων για να ανάψουν φωτιές, ενώ μετά την αποχώρηση του στρατού, μέρος του εξοπλισμού και των βιβλίων λεηλατήθηκε .Το 2007-2008, το κτίριο ανακαινίστηκε. Ο στόχος ήταν η αποκατάσταση των ζημιών από την περίοδο του πολέμου. Πραγματοποιήθηκαν επισκευές στη στέγη, στο ηλεκτρικό σύστημα, επισκευές παραθύρων και βάψιμο. Τα έξοδα των εργασιών ανήλθαν σε 33,5 χιλιάδες δολάρια και καλύφθηκαν από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ντακάρ. Το 2011, άνοιξε η Αμερικανική Γωνιά με υπολογιστές συνδεδεμένους στο Διαδίκτυο, ώστε οι αναγνώστες να μπορούν να χρησιμοποιούν την ψηφιακή βιβλιοθήκη των ΗΠΑ . Διευθυντής της βιβλιοθήκης είναι ο Iaguba Djaló . Οι περισσότεροι αναγνώστες της βιβλιοθήκης είναι φοιτητές πανεπιστημίου και νομικής, καθώς και μαθητές από τα τοπικά σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης . Η συλλογή της βιβλιοθήκης αποτελείται από περίπου 65.000 τόμους, εκ των οποίων περίπου το 99% είναι σε έντυπη μορφή (τα υπόλοιπα είναι ηλεκτρονικά βιβλία). Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης, 52.200 τόμοι θεωρήθηκαν οι πιο πολύτιμοι. Ορισμένα από αυτά υπέστησαν ζημιές κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου του 1998-1999, όταν η βιβλιοθήκη έχασε περίπου το 35% της συλλογής της. Το 2018, στο πλαίσιο του προγράμματος "Πολιτισμός σε κρίση", η βιβλιοθήκη έλαβε 15.000 ευρώ για τον καθαρισμό, την αποκατάσταση, την καταλογογράφηση και τη βελτίωση των συνθηκών και της αποθήκευσης των πιο πολύτιμων συλλογών. Το 2021, στο πλαίσιο του Αναπτυξιακού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών, η βιβλιοθήκη έλαβε εξοπλισμό για την ψηφιοποίηση των συλλογών της. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2021, η Εθνική Βιβλιοθήκη υπέγραψε συμφωνία με την παλαιότερη εβδομαδιαία εφημερίδα της χώρας, Noh Pintcha Journal, για την ψηφιοποίηση των αρχείων της εφημερίδας από το 1975. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Γουινέα-Μπισσάου Μπισάου Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2021-04-14 στο Wayback Machine.
Πίνακας από μονάδες

Στην γραμμική άλγεβρα, ένας πίνακας από μονάδες είναι ο πίνακας που όλα του τα στοιχεία είναι μονάδες 1 {\displaystyle 1} . Για παράδειγμα, οι παρακάτω πίνακες είναι πίνακες από μονάδες διαφορετικών διαστάσεων, J 2 = [ 1 1 1 1 ] ⏟ 2 × 2 , J 2 , 3 = [ 1 1 1 1 1 1 ] ⏟ 2 × 3 , J 3 = [ 1 1 1 1 1 1 1 1 1 ] ⏟ 3 × 3 , J 4 = [ 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 ] ⏟ 4 × 4 . {\displaystyle J_{2}=\underbrace {\begin{bmatrix}1&1\\1&1\end{bmatrix}} _{2\times 2},\quad J_{2,3}=\underbrace {\begin{bmatrix}1&1&1\\1&1&1\end{bmatrix}} _{2\times 3},\quad J_{3}=\underbrace {\begin{bmatrix}1&1&1\\1&1&1\\1&1&1\end{bmatrix}} _{3\times 3},\quad J_{4}=\underbrace {\begin{bmatrix}1&1&1&1\\1&1&1&1\\1&1&1&1\\1&1&1&1\end{bmatrix}} _{4\times 4}.} Για την ειδική περίπτωση που ο πίνακας έχει την μορφή διανύσματος γραμμής ή στήλης, λέγεται διάνυσμα από μονάδες. Για παράδειγμα, J 1 , 3 = [ 1 1 1 ] , J 3 , 1 = [ 1 1 1 ] , J 1 , 4 = [ 1 1 1 1 ] , J 4 , 1 = [ 1 1 1 1 ] . {\displaystyle J_{1,3}={\begin{bmatrix}1&1&1\end{bmatrix}},\quad J_{3,1}={\begin{bmatrix}1\\1\\1\end{bmatrix}},\quad J_{1,4}={\begin{bmatrix}1&1&1&1\end{bmatrix}},\quad J_{4,1}={\begin{bmatrix}1\\1\\1\\1\end{bmatrix}}.}

 Για τον τετραγωνικό πίνακα από μονάδες J n {\displaystyle J_{n}} ισχύει ότι: Είναι συμμετρικός. Το ίχνος του J n {\displaystyle J_{n}} ικανοποιεί tr ⁡ ( J n ) = n {\displaystyle \operatorname {tr} (J_{n})=n} . Η ορίζουσα του J n {\displaystyle J_{n}} ικανοποιεί det ⁡ ( J n ) = { 1 αν n = 1 0 διαφορετικά . {\displaystyle \operatorname {det} (J_{n})={\begin{cases}1&{\text{αν }}n=1\\0&{\text{διαφορετικά}}.\end{cases}}} Η τάξη του J n {\displaystyle J_{n}} είναι rank ⁡ ( J n ) = 1 {\displaystyle \operatorname {rank} (J_{n})=1} . Ο J n {\displaystyle J_{n}} έχει ιδιοδιάνυσμα J n , 1 {\displaystyle J_{n,1}} με ιδιοτιμή 1 {\displaystyle 1} . Από το θεώρημα rank-nullity προκύπτει ότι η ιδιοτιμή 0 {\displaystyle 0} έχει πολλαπλότητα n − 1 {\displaystyle n-1} . Το χαρακτηριστικό πολυώνυμο είναι p J n ( x ) = x n − 1 ⋅ ( x − 1 ) {\displaystyle p_{J_{n}}(x)=x^{n-1}\cdot (x-1)} . Ο πίνακας 1 n J n {\displaystyle {\tfrac {1}{n}}J_{n}} είναι ταυτοδύναμος, καθώς για κάθε διάνυσμα x {\displaystyle \mathbf {x} } ισχύει ότι x T J n x = ( ∑ i = 1 n x i ) 2 ≥ 0 {\textstyle \mathbf {x} ^{T}J_{n}\mathbf {x} =\left(\sum _{i=1}^{n}x_{i}\right)^{2}\geq 0} . Για κάθε φυσικό αριθμό k ≥ 1 {\displaystyle k\geq 1} , οι δυνάμεις του πίνακα δίνονται από J n k = n k − 1 J n {\displaystyle J_{n}^{k}=n^{k-1}J_{n}} . Από την σχέση J n 2 = n J n {\displaystyle J_{n}^{2}=nJ_{n}} προκύπτει ότι το ελάχιστο πολυώνυμο είναι p J n ( x ) = x 2 − n x {\displaystyle p_{J_{n}}(x)=x^{2}-nx} . Μηδενικός πίνακας Ταυτοτικός πίνακας
Τενέα

Η Τενέα ήταν αρχαία πόλη των Κορινθίων χτισμένη στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το χωριό Χιλιομόδι. Σύμφωνα με το μύθο οι πρώτοι κάτοικοι της Τενέας ήταν Τρώες αιχμάλωτοι στους οποίους ο Αγαμέμνονας επέτρεψε να χτίσουν μια νέα πόλη. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο η Τενέα και η Ρώμη ήταν οι δύο πόλεις που ιδρύθηκαν από Τρώες φυγάδες μετά τον Τρωικό πόλεμο. Ο Παυσανίας αναφέρει πως στην Τενέα υπήρχε ιερό της Ειλειθυίας ενώ ο Στράβων αναφέρει πως στην Τενέα υπήρχε επίσης ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στην Τενέα έχει βρεθεί το περίφημο άγαλμα Κούρου του 6ου αιώνα π.Χ., γνωστό ως κούρος της Τενέας που φυλάσσεται στο μουσείο του Μονάχου.

 Η πρώτη συστηματική αρχαιολογική έρευνα με στόχο τον εντοπισμό, την αποκάλυψη και την ανάδειξη της αρχαίας, ξεκίνησε το 2013, υπό τη διεύθυνση της Δρ. Έλενας Κόρκα και είναι γνωστή με το όνομα Tenea Project. Πρόκειται για εγκεκριμένο ερευνητικό πρόγραμμα με φορέα υλοποίησης τη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αφορμή για την έναρξη του προγράμματος αποτελεί η αποκάλυψη μιας ολόλιθης σαρκοφάγου αρχαϊκών χρόνων, η οποία εντοπίστηκε το 1984 στη θέση Καμαρέτα Φανερωμένη. Η καλυπτήρια πλάκα της σαρκοφάγου, έφερε στην εσωτερική πλευρά της γραπτή σύνθεση αποτελούμενη από δύο αντωπούς λέοντες και ανθέμιο στο κέντρο, η οποία σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο Κορίνθου. Από το 2013, έως σήμερα, το ερευνητικό πρόγραμμα έχει φέρει στο φως μεταξύ άλλων συστάδα αρχαϊκών τάφων, ρωμαϊκά ταφικά μνημεία, οργανωμένα νεκροταφεία ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, ιδιωτικά και δημόσια κτήρια όπως λουτρό, χώροι εργαστηριακής και εμπορικής δραστηριότητας, πηγάδια και δεξαμενές.
Ιερώνυμος Ναπολέων Βοναπάρτης

Ο Ιερώνυμος Ναπολέων (γαλλ. Jérôme Napoléon, 5 Ιουλίου 1805 - 17 Ιουνίου 1870), γνωστός στις ΗΠΑ ως Τζερόμ Ναπόλιον "Μπο" Μπόναπαρτ, από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν ιδιοκτήτης φάρμας στις ΗΠΑ, πρόεδρος της Αγροτικής Εταιρείας του Μαίρυλαντ και 1ος πρόεδρος του Ομίλου του Μαίρυλαντ. Ήταν ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ και εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιερώνυμου Βοναπάρτη, Βασιλιά της Βεστφαλίας και 1ου Πρίγιπα του Μονφόρ, και της Ελίζαμπεθ, κόρης του Ουίλλιαμ Πάττερσον, ιδιοκτήτη σιδηροδρόμων στη Βαλτιμόρη του Μαίρυλαντ. Γεννήθηκε στο Κάμπεργουελ Γκρόουβ του Λονδίνου και έζησε στις ΗΠΑ, χώρα της πλούσιας μητέρας του. Ο γάμος των γονέων του ακυρώθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄. Αυτό αρχικά προκάλεσε την ακύρωση του δικαιώματός του να φέρει το επώνυμο των Βοναπάρτη, αλλά ο μετέπειτα Ναπολέων Γ΄ το επανέφερε. Εκτιμάται ότι ο ενδεχόμενος τίτλος του, έγινε η αιτία που το 11ο Συνέδριο των ΗΠΑ το 1810 πρότεινε την "Τροποποίηση περί των τίτλων ευγενείας" στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, κατά την οποία όποιος κρατούσε τίτλο ευγενείας άλλης χώρας, δεν μπορούσε να έχει υπηκοότητα των ΗΠΑ, αλλά δεν εγκρίθηκε. Νυμφεύτηκε τη Σούζαν Μέυ Ουίλλιαμς, κόρης του Μπέντζαμιν Ουίλλιαμς, και είχε τέκνα: Ιερώνυμος Ναπολέων Β΄ (1830 - 1893), αξιωματικός στο στρατό των ΗΠΑ, που μετά υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό. Κάρολος Ιωσήφ (1851 - 1921), δικηγόρος στις ΗΠΑ και πολιτικός ακτιβιστής σε προοδευτικά και φιλελεύθερα κόμματα. Shannon, Selin. "Jerome Napoleon Bonaparte, Napoleon's American nephew". Shannon Selin. Retrieved 11 May 2016.
1726 Χοφμάιστερ

Ο Χοφμάιστερ (Hoffmeister) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,203. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Κούνο Χοφμάιστερ.

 Η μέση διάμετρος του Χοφμάιστερ εκτιμάται σε 26,27 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cb, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,037 ± 0,004. Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Χοφμάιστερ γύρω από τον εαυτό του. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γιώργος Γονιός

Ο Γιώργος Γονιός είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στις θέσεις της άμυνας. Αγωνίστηκε το πλείστον της καριέρας του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, με τα χρώματα του οποίου και διακρίθηκε.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Δεκεμβρίου του 1946 και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου Περιστερίου και το καλοκαίρι του 1968 πήγε στον Παναθηναϊκό, ενώ παράλληλα τον διεκδικούσε και ο Ολυμπιακός.Στην αρχή αγωνιζόταν σαν επιθετικός και τη σεζόν 1968-69 ήταν πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα με σύνολο 18 τερμάτων και κατόπιν μεταπήδησε στα μετόπισθεν και τις αμυντικές θέσεις. Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε μέχρι και το πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα της Α' Εθνικής την περίοδο 1979-80, κατακτώντας συνολικά 4 πρωταθλήματα και 2 κύπελλα. Ήταν πρωταγωνιστής του νταμπλ το 1969 ενώ ήταν μέλος και της χρυσής ομάδας του 1971 που έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο ως αρχηγός της ομάδας του Παναθηναϊκού. Κατόπιν, το 1980 συνέχισε στον Α.Ο. Βουλιαγμένης όπου και έκλεισε την καριέρα του σε ηλικία 42 ετών το 1988, κατακτώντας μάλιστα το Πρωτάθλημα το 1985 και το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών το 1988. 4 Πρωταθλήματα: 1969, 1970, 1972, 1977 2 Κύπελλα: 1969, 1977 1 Βαλκανικό Κύπελλο: 1977 Τελικός Πρωταθλητριών: 1971 Τελικός Διηπειρωτικού: 1971
Κορβινιανή Βιβλιοθήκη

Η Κορβινιανή Βιβλιοθήκη (λατινικά: Bibliotheca Corviniana, βιβλιοθήκη του [βασιλιά] Κορβίνου) ήταν η δεύτερη σημαντικότερη συλλογή βιβλίων κατά την περίοδο της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης. Ανήκε στον βασιλιά της Ουγγαρίας Ματθαίο Κορβίνο μεταξύ 1458 and 1490 κι εντοπιζόταν στη Βούδα, την τότε πρωτεύουσα του βασιλείου. Η οθωμανική κατάκτηση της Βούδα το 1526 είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή και διασπορά των βιβλίων της. Από το 2005 η UNESCO έχει αναλάβει το σχέδιο ανασύσταση μέρους της με έργα που ανήκαν στην βιβλιοθήκη από διάφορες χώρες του κόσμου ενώ η κυβέρνηση της Ουγγαρίας έχει οργανώσει μια ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με χειρόγραφά της. Σήμερα υφίστανται περίπου 168 βιβλία που θεωρούνται μέρος της και λαμβάνουν το όνομα corvinae.

 Ο Ματθαίος Κορβίνος θεωρείται ο κύριος εκπρόσωπος του ιδεώδους του αναγεννησιακού πρίγκιπα στην Ουγγαρία. Μέχρι τον θάνατό του είχε συλλέξει 3000 κώδικες που περιελάμβαναν τέσσερις με πέντε χιλιάδες κείμενα, μεταξύ των οποίων πολλά έργα ελλήνων, λατίνων κλασσικών και βυζαντινών συγγραφέων. Ως βάση είχε χρησιμοποιήσει τις συλλογές του ποιητή Ιανού Πανόνιου και του μέντορά του Γιάνος Βίτετς μαζί με αυτή της συζύγου του, Βεατρίκης της Αραγόνας, κόρης των Φερδινάνδου Β΄ της Αραγόνας. Ορισμένα από τα corvinae αποτελούσαν το μοναδικό αντίγραφο των έργων που περιείχαν όπως το κείμενο του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου "Εκθεσις της βασιλείου τάξεως, την Εκκλησιαστική Ιστορία του Νικηφόρου Κάλλιστου και έργα αρχαίων συγγραφέων όπως του Υπερείδη και του Προκόπιου. Biblioteca corviniana digitalis από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουγγαρίας
Γεώργιος Ροδόλφος της Λεγκνίτσα

Ο Γεώργιος-Ροδόλφος, πολων. Georg Rudolf von Liegnitz (22 Ιανουαρίου 1595 - 14 Ιανουαρίου 1653) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς και του Βόλουφ/Βόλαου. Ανθρωπιστής, προστάτης των τεχνών, συνθέτης και ποιητής, έγινε επίσης κυβερνήτης της Άνω Σιλεσίας (1621-28, 1641-53).

 Ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου δούκα του Μπζεγκ, Ολάβα, Βόλουφ, Λεγκνίτσα και της Άννας-Μαρίας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ. Νυμφεύτηκε το 1614 την εξαδέλφη του Σοφία-Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του εκ μητρός θείου του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Για τον γάμο, ο Γεώργιος-Ροδόλφος μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Σοφία-Ελισάβετ απεβίωσε το 1622. Το 1624 ο Γεώργιος-Ροδόλφος έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Ελισάβετ-Μαγδαληνή των Ποντιέμπραντυ, κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής των Ποτιέμπραντυ (εκ πατρός θείας του). Ούτε και από αυτόν τον γάμο αποκτήθηκαν παιδιά. von Isenburg, Prince W.K. & Schwennicke D.; Europäische Stammtafeln (Vol III, Part I, Table 11), Marburg (1984). Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Complete Genealogy of the House of Piast: Silesia". Genealogy.EU.
Εβελίνα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ

Η Εβελίνα Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Evelyn Cavendish of Devonshire, γεννημένη ως Εβελίνα Αιμιλία Μαίρη Πίττυ-Φιτζμόρις Evelyn Emily Mary Petty-FitzMaurice, 27 Αυγούστου 1870 - 2 Απριλίου 1960) ήταν Βρετανίδα ευγενής και Κυρία επί των Ενδυμάτων της Βασίλισσας Μαίρης.

 Γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1870, και ήταν κόρη του Ερρίκου Πίττυ-Φιτζμόρις, 5ου Μαρκήσιου του Λάνσνταουν και της Λαίδης Ματθίλδης Χάμιλτον. Στις 30 Ιουλίου 1892 παντρεύτηκε τον Βίκτωρα Κάβεντις, 9ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ​. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά: τον Λόρδο Εδουάρδο Γουλιέλμο Σπένσερ (1895-1950), παντρεύτηκε την Μαίρη Γκασκόϊνε-Σέσιλ. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Λαίδη Ματθίλδη Λουίζα Έμμα (1896-1975), παντρεύτηκε (1) τον Άνγκους Μακίντος. Απέκτησαν 1 παιδί και (2) τον Γεώργιο Ίβον Μπέιλι. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Λευκή Αικατερίνη (1898-1987), παντρεύτηκε τον Ιβάν Μάρεϊ Κόμπολντ. Απέκτησαν 4 παιδιά. την Λαίδη Δωροθέα Εβελίνα (1900-1966), παντρεύτηκε τον Χάρολντ Μακμίλαν. Απέκτησαν 4 παιδιά. την Λαίδη Ραχήλ (1902-1977), παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Στιούαρτ. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Λόρδο Κάρολο Αρθούρο Φραγκίσκο (1905-1944), παντρεύτηκε την Αδέλα Αστέρ. Απέκτησαν 1 παιδί. την Λαίδη Άννα (1909-1981), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Χάνλοκ. Απέκτησαν 3 παιδιά.Πέθανε στις 2 Απριλίου 1960 στο Τσάτσγουορθ Χάουζ σε ηλικία 89 ετών. 27 Αυγούστου 1870 – 30 Ιουλίου 1892: Λαίδη Εβελίνα Πίττυ-Φιτζμόρις 30 Ιουλίου 1892 – 24 Μαρτίου 1908: Λαίδη Εβελίνα Κάβεντις 24 Μαρτίου 1908 – 6 Μαΐου 1938: Η Εξοχοτητά Της Η Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ 6 Μαΐου 1938 – 2 Απριλίου 1960: Η Εξοχοτητά Της Η Χήρα Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ Burke, Bernard, επιμ. (1914). General and Heraldic Dictionary of the Peerage and Baronetage, the Privy Council, Knightage and Companionage (76th έκδοση). Harrison and Sons. Cavendish, Deborah (1999). The Garden At Chatsworth. Frances Lincoln Limited. ISBN 0711214301. Cavendish, Deborah (2010). Wait for Me!: Memoirs. Farrar, Straus, and Giroux. ISBN 978-0374207687. Cavendish, Deborah (2011). All in One Basket. Farrar, Straus, and Giroux. ISBN 978-0374103460. McCreery, Christopher (2008). On Her Majesty's Service: Royal Honours and Recognition in Canada. Dundurn. σελ. 109. ISBN 978-1550027426. Dame Grand Cross, Royal Victorian Order duchess of devonshire. Montgomery-Massingberd, Hugh (1994). Great Houses of England & Wales. Laurence King Publishing. ISBN 0847818241. Mosley, Charles, επιμ. (2003). Burke's Peerage, Baronetage & Knightage. 2 (107th έκδοση). Wilmington, Delaware: Burke's Peerage (Genealogical Books) Ltd. σελίδες 1130–31, 2240. Olson, Lynne (2007). Troublesome Young Men: The Rebels Who Brought Churchill to Power and Helped Save England. FSG Books. ISBN 978-0374179540. Simon Shkolnik, Esther (1996). «Cavendish, Victor William (9th Duke of Devonshire)». Στο: Stuart Olson, James· Shadle, Robert. Historical Dictionary of the British Empire, Volume 1. Greenwood Press. ISBN 031329366X.
Πασκοάλ Μοκουμπί

Ο Πασκοάλ Μοκουμπί (Pascoal Manuel Mocumbi 10 Απριλίου 1941 - 25 Μαρτίου 2023) ήταν πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από το 1994 ως το 2004.

 Γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1941και το παραδοσιακό του όνομα ήταν Mahykete. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Missão de Mocumbi, στην επαρχία Ινχαμπάνε. Ολοκλήρωσε το Δημοτικό Σχολείο το 1952 και ως το 1960 ολοκλήρωσε τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση στο Λύκειο Σαλαζάρ στο Μαπούτο. Το 1960 πήγε για σπουδές Ιατρικής στην Πορτογαλία, αναγκάστηκε όμως λίγο καιρό μετά να φύγει από εκεί, για πολιτικούς λόγους. Έμεινε στη Γαλλία ως το 1963, σπουδάζοντας στο πανεπιστήμιο του Πουατιέ. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘ 60 συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετία, όπου πήρε το δίπλωμα Ιατρικής το 1973 και εργάστηκε ως βοηθός ιατρού. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘ 70 άσκησε το επάγγελμα του μαιευτήρα και γυναικολόγου στο Κεντρικό Νοσοκομείο του Μαπούτο. Αργότερα εργάστηκε και σε άλλα νοσοκομεία στη χώρα του. Επίσης δραστηριοποιήθηκε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και εργάστηκε για την εξάλειψη της ιλαράς από τη χώρα του αλλά και για την καταπολέμηση ασθενειών, όπως η ελονοσία και το AIDS. Είναι παντρεμένος με την Adelina Isabel Bernardino Paindane Mocumbi και έχουν 6 παιδιά. Απεβίωσε στις 25 Μαρτίου 2023. Από τα νεανικά του χρόνια, ο Μοκουμπί δραστηριοποιήθηκε σε φοιτητικές οργανώσεις με εθνικιστικό χαρακτήρα. Το 1962 συνετέλεσε στην ίδρυση του Μετώπου Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FRELIMO, στην Τανζανία. Το 1963, έχοντας διακόψει τις σπουδές του, ορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Μετώπου και ήταν επικεφαλής του Γραφείου Τύπου και Προπαγάνδας του FRELIMO. Την περίοδο 1965-67 ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος του κινήματος στην Αλγερία. Από το 1980 ως το 1987 ήταν Υπουργός Υγείας και στη συνέχεια έγινε υπουργός Εξωτερικών, αξίωμα που διατήρησε ως το 1994. Ως Υπουργός, συνετέλεσε στην εξομάλυνση των σχέσεων της Μοζαμβίκης με κράτη της Δύσης. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1994 διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Σισάνο. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό για δέκα χρόνια, ως τις 17 Φεβρουαρίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία η Λουίζα Ντιόγκο.
Αντίοχος ΣΤ΄ Διόνυσος

Ο Αντίοχος Στ' Διόνυσος ήταν αυτοκράτορας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αλεξάνδρου Α' Βάλα και της Κλεοπάτρας Θεάς, κόρης του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Στ' Φιλομήτορος.

 Μετά την ήττα του από τις πτολεμαϊκές στρατιές, ο Αλέξανδρος Α' Βάλας πέθανε στα χέρια μιας φυλής Ναβαταίων Αράβων. Με την υποστήριξη του Πτολεμαίου Στ' Φιλομήτορα στο θρόνο ανέβηκε ο Δημήτριος Β' Νικάτωρ. Ο τελευταίος όμως δεν ήταν λαοφιλής και σοβαρές ταραχές δεν άργησαν να ξεσπάσουν στους δρόμους της Αντιόχειας. Ο στρατηγός και υποστηρικτής του Αλεξάνδρου, Διόδοτος, που είχε απομακρύνει με ασφάλεια το μικρό Αντίοχο, κατέλαβε την πρωτεύουσα του κράτους περίπου το 145 π.Χ. και ανέβασε το μικρό του προστατευόμενο στο θρόνο. Ο Δημήτριος απέτυχε να ανακτήσει την πόλη, ωστόσο διασώθηκε χάρις σε κάποιους στρατιώτες από την Ιουδαία και εγκαταστάθηκε στη Σελεύκεια. Ο Αντίοχος την εποχή εκείνη ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία, οπότε πρακτικά κυβερνούσε ο Διόδοτος. Περίπου το 140 π.Χ. ο Διόδοτος, θανάτωσε το νεαρό του προστατευόμενο, τον Αντίοχο Στ', διεκδικώντας το θρόνο για τον εαυτό του, με την επωνυμία Διόδοτος Τρύφων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τίτο Λίβιο, ο Διόδοτος δωροδόκησε τους βασιλικούς ιατρούς ώστε να υποστηρίξουν πως το αγόρι υπέφερε από κάποια ασθένεια των οργάνων και άφησε την τελευταία του πνοή στο χειρουργικό τραπέζι. Δυναστεία των Σελευκιδών Δημήτριος Β' Νικάτωρ Διόδοτος Τρύφων Αυτοκρατορία των Σελευκιδών Ελληνιστική περίοδος Αντίοχος Στ' Διόνυσος στο www.livius.com Αρχειοθετήθηκε 2008-12-04 στο Wayback Machine. Τίτος Λίβιος, Περιοχαί, 55 Αππιανός, Συριακά, §68 Αρχειοθετήθηκε 2015-10-20 στο Wayback Machine. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antiochus VI στο Wikimedia Commons
Χουνκιάρ μπεγιεντί

Χουνκιάρ μπεγιεντί (τουρκ. hünkâr beğendi) ονομάζεται φαγητό της τούρκικης κουζίνας, το οποίο γίνεται με αρνίσιο ή μοσχαρίσιο κρέας και πουρέ από μελιτζάνες. Το όνομα του φαγητού στην τουρκική γλώσσα σημαίνει "όπως ο Σουλτάνος" ή "όπως αρέσει στο Σουλτάνο", υποδηλώνοντας τη νοστιμιά.

 Το κρέας ψήνεται στο γκριλ ή γίνεται κοκκινιστό στην κατσαρόλα. Κόβεται σε κύβους και προστίθενται κρεμμύδι, σκόρδο, πιπεριές, προαιρετικά ντομάτα και διάφορα μπαχαρικά (ρίγανη, θυμάρι, τριμμένο κόλιαντρο, φύλλα δάφνης, πάπρικα, πιπέρι, κανέλα, μπαχάρι). Ο πουρές μελιτζάνας γίνεται με τηγανητές ή ψητές μελιτζάνες και βούτυρο. Στη συνέχεια αποκτά άσπρο χρώμα είτε με την προσθήκη γάλακτος ή κρέμας γάλακτος είτε με την προσθήκη σάλτσας μπεσαμέλ. Ο πουρές αρωματίζεται με τριμμένο μοσχοκάρυδο και πιπέρι. Είναι πιάτο που τρώγεται ζεστό. Το κρέας σερβίρεται στο κέντρο ενός στρώματος από πουρέ μελιτζάνας.
Κλάρα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ

Η Κλάρα, γερμ.: Clara von Sax-Lauenburg (13 Δεκεμβρίου 1518 - 27 Μαρτίου 1576) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίαςς-Λάουενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊηκ-Γκίφχορν.

 Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1518 στο Λάουενπουργκ επί του Έλβα, ως η τρίτη κόρη του Μάγκους Α΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενπουργκ (1470–1543) και της Αικατερίνης των Γουέλφων (1488–1563), κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκίφχορν (1508-1549) στις 29 Σεπτεμβρίου 1547 σε κάστρο της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ, στο Nόιχαους στο Ντάρτσινγκ. Το ζευγάρι αγαπήθηκε πολύ από τους υπηκόους του, ακόμη και αν ο σύντομος γάμος από σύμβαση ήταν άτυχος. Η Κλάρα, η οποία ήταν πολύ καλοκάγαθη και ασχολήθηκε με την ιατρική, συνήθιζε να ετοιμάζει μία μπύρα βοτάνων (Kräuterbier) για τους φτωχούς και τους άρρωστους, η οποία παρήχθη πολύ μετά το τέλος της. Μετά το πρόωρο τέλος τού συζύγου της, η Κλάρα έζησε στην ιδιοκτησία χηρείας της, που της είχαν υποσχεθεί ως πρόσοδο, στο Φάλερσλεμπεν, όπου τελείωσε την οικοδόμηση τού κάστρου της το 1551 και έφερε μία ανάπτυξη στην τοπική οικονομία. Αργότερα πήγε στην Αυλή τής κόρης της στο Μπαρτ, όπου απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1576. Η Κλάρα τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας εκεί. Ο τάφος της στο παρεκκλήσιο του κάστρου στο Γκίφχορν είναι άδειος (κενοτάφιο). Η Κλάρα είχε δύο κόρες από το γάμο της: Αικατερίνη (1548–1565), παντρεύτηκε το 1564 τον Μπουργκράβο Ερρίκο ΣΤ΄ μπουργκράβο του Μάισσεν (1536–1572). Κλάρα (1550–1598), παντρεύτηκε πρώτα το 1565 τον Βερνάρδο Ζ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ (1540–1570), και μετά το 1572 τον Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας (1544-1606). Johann H. Steffens: Johann Henry Steffens Auszug aus der Geschichte des Gesammthauses Brunswick-Lüneburg, Bartsch, 1785, S. 381 Clara of Saxe-Lauenburg-Ratzeburg (in German) Η Μεταρρύθμιση στην Lauenburg Γη κάτω Francis I του Σαξ-Lauenburg (in German)
Ρακίνας και Σαίξπηρ

Ρακίνας και Σαίξπηρ (γαλλικός τίτλος: Racine et Shakespeare) είναι δοκίμιο του Σταντάλ στο οποίο τάσσεται υπέρ του ρομαντισμού ενάντια στον κλασικισμό. Γραμμένο μεταξύ 1823 και 1825, υποστηρίζει την αναζήτηση της νεωτερικότητας και την εγκατάλειψη των παλιών κανόνων που δεν είχαν πλέον θέση και δεν ίσχυαν πια παρά μόνο λόγω συντηρητισμού και ακαδημαϊκού κομφορμισμού. Γράφτηκε δύο χρόνια πριν από τον πρόλογο του Κρόμγουελ του Βικτόρ Ουγκώ και τα δύο κείμενα έθεσαν τις θεωρητικές βάσεις του λογοτεχνικού Ρομαντισμού στη Γαλλία.

 Ο Σταντάλ, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας σύγχρονης λογοτεχνίας, ισχυρίζεται ότι ο κανόνας των τριών ενοτήτων (του χρόνου, του τόπου και της δράσης όπως είχαν κωδικοποιηθεί τον 17ο αιώνα από τους Γάλλους τραγικούς ποιητές με βάση την αρχαία ελληνική τραγωδία) δεν είναι απαραίτητος και επαινεί το θέατρο σε πεζογραφία.«Το να είσαι ρομαντικός σημαίνει να περιφρονείς τις καθιερωμένες σχέσεις, να παραβιάζεις τυπικές απαγορεύσεις, να αγνοείς την ποιητική που καταπιέζει το μυαλό και περιορίζει την ιδιοφυΐα, σημαίνει να ταράζεις συνήθειες, να τολμάς να καινοτομείς, να προσφέρεις ζωντανά έργα, σε άμεση επαφή με καθημερινές ανάγκες και προβλήματα: Ο Ρομαντισμός σε όλες τις τέχνες είναι αυτό που αντιπροσωπεύει τους σημερινούς ανθρώπους, και όχι εκείνους των ηρωικών εποχών των τόσο μακρινών μας, και που μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ». Τάσσεται υπέρ ενός θεάτρου που να προσαρμόζεται στις ιστορικές συνθήκες και τη λογοτεχνική ζωή της εποχής του: «Οι Ρομαντικοί δεν συμβουλεύουν κανέναν να μιμηθεί απευθείας τα δράματα του Σαίξπηρ. Αυτό που πρέπει να μιμηθούμε από αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο είναι ο τρόπος μελέτης του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε και η τέχνη να δίνουμε στους συγχρόνους μας ακριβώς το είδος της τραγωδίας που χρειάζονται, αλλά που δεν έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν, τρομοκρατημένοι κατά κάποιο τρόπο από τη φήμη του μεγάλου Ρακίνα.»Και συνεχίζει: «Ο ρομαντισμός είναι η τέχνη που παρουσιάζει στον κόσμο λογοτεχνικά έργα που, στη σημερινή κατάσταση των συνηθειών και των πεποιθήσεών τους, είναι πιθανό να τους δώσουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση. Ο κλασικισμός, αντίθετα, τους παρουσιάζει τη λογοτεχνία που έδινε τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση στους παππούδες τους». Εν ολίγοις, για τον Σταντάλ, το να είναι κάποιος ρομαντικός σημαίνει να είναι αποφασιστικά και απόλυτα σύγχρονος με την εποχή του.
Μπου Σαάντα

Το Μπου Σαάντα (αραβικά: بو سعادة‎, κατά λέξη τόπος ευτυχίας) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Μ'Σιλά της Αλγερίας, η οποία βρίσκεται 245 χλμ. νότια του Αλγερίου. Ως Αρένα ήταν η τοποθεσία πόλης και επισκοπής στη Ρωμαϊκή Αφρική, ενώ πλέον αποτελεί τιτουλάρια έδρα. Ο πληθυσμός του πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2008 ήταν 111.787, από 99.766 το 1998, με ετήσιο ρυθμό αύξησης 1,17%.

 Το Μπου Σαάντα βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της αλυκής Σοτ ελ Χοντνά στα οροπέδια Ωτ, στους πρόποδες της οροσειράς Ουλέντ Ναΐλ του Άτλαντα της Σαχάρας.Το Μπου Σαάντα αποτελεί παραδοσιακά σημαντική αγορά στην παραγωγή και πώληση κοσμημάτων, μεταλλικών κατασκευών, χαλιών και μαχαιριών μπουσαάντι. Στην πόλη υπάρχει επίσης κλωστοϋφαντουργείο. Ακόμη και στη σύγχρονη εποχή, το Μπου Σαάντα αποτελεί σημαντικό εμπορικό σταθμό για τους νομάδες. Κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου παρατηρείτααι εγχώριος τουρισμός. Το Μπου Σαάντα είναι καλά συνδεδεμένο οδικώς με άλλα αστικά κέντρα. Το Μ'Σιλά βρίσκεται 70 χλμ. βορειοανατολικά, η Μπίσκρα 175 χλμ. ανατολικά, το Μπορντζ Μπου Αρερίντζ 130 χλμ. βορειοανατολικά και η Ντζέλφα 120 χλμ. νοτιοδυτικά. Το Μπου Σαάντα έχει δύο περιοχές, την παλιά μεντίνα (κσαρ) εντός των τειχών της πόλης με τοξωτά σοκάκια και τη γαλλική πόλη στα νότια. Μέσα στην πόλη υπάρχουν εκτεταμένοι αγροί χουρμαδιών. Το Μπου Σαάντα έχει ψυχρό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWk). Η βροχόπτωση είναι υψηλότερη τον χειμώνα από το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Μπου Σαάντα είναι 15,5 °C. Περίπου 212 χιλιοστά βροχόπτωσης πέφτουν ετησίως. Εντός του δήμου, πλησίον του οικισμού Μπεν Σρουρ, υπάρχουν αρκετές τοποθεσίες αρχαιολογικού ενδιαφέροντος με πετρογλυφικά έργα.
Κόκκινος ποταμόχοιρος

Ο Κόκκινος ποταμόχοιρος (Potamochoerus porcus) είναι ένα Αρτιοδάκτυλο Θηλαστικό,που ανήκει στην οικογένεια των Συΐδων και στο γένος του ποταμόχοιρου. Τα ζώα αυτά ζουν στην Αφρική και κυρίως στη Γουϊνέα και στα δάση του Κογκό. Στο ίδιο γένος ανήκει και ο Ποταμόχοιρος των Θάμνων.

 Ο κόκκινος ποταμόχοιρος έχει μία εντυπωσιακή κόκκινη γούνα, μαύρα πόδια, μια φουντωτή λευκή λωρίδα κατά μήκος της σπονδυλικής του στήλης και ένα ζευγάρι από γούνινες τούφες στα αυτιά του. Έχουν λευκά σημάδια στο πρόσωπο γύρω από τα μάγουλα, τα μάτια και το σαγόνι. Το υπόλοιπο του ρύγχους και του προσώπου τους είναι μαύρο. Η γούνα γύρω από το σαγόνι και στις πλευρές είναι μεγαλύτερη από την υπόλοιπη. Οι ενήλικες ζυγίζουν 45 έως 115 κιλά,έχουν ύψος 55 έως 80 εκατοστά και μήκος από 100 έως 145 εκατοστά. Η ουρά του έχει μήκος 30-45 εκατοστά. Τα αρσενικά είναι κάπως μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Τα αρσενικά διαθέτουν εξογκώματα και από τις 2 πλευρές του ρύγχους. Διαθέτουν επίσης και μικρούς χαυλιόδοντες. Ο Κόκκινος ποταμόχοιρος είναι είδος παμφάγο. Τρέφεται κυρίως με ρίζες και κόνδυλους και συμπληρώνει τη διατροφή του με φρούτα, χόρτα, βότανα, αυγά, τμήματα από νεκρά ζώα, έντομα και σαύρες. Χρησιμοποιεί το μεγάλο ρύγχος του για να ψάχνει το έδαφος σε αναζήτηση τροφής,αυτό όμως συχνά καταστρέφει τις γεωργικές καλλιέργειες. Ο κόκκινος ποταμόχοιρος είναι κυρίως νυκτόβιο ζώο. Τη μέρα κρύβονται ενώ μετά τη δύση του Ήλιου περιφέρονται σε αναζήτηση τροφής. Οι κόκκινοι ποταμόχοιροι είναι καλοί κολυμβητές, αλλά δε μπορούν να κρατήσουν για πολύ την αναπνοή τους. Ζουν σε μικρές ομάδες 4 με 20 ζώων που αποτελούνται από το αρσενικό, μερικά ενήλικα θηλυκά και τα μικρά τους. Το αρσενικό υπερασπίζεται την αγέλη του από σαρκοφάγα ζώα όπως η Λεοπάρδαλη. Ο κόκκινος ποταμόχοιρος ζει σε τροπικά δάση, σε πυκνές Σαβάνες, πυκνές κοιλάδες, κοντά σε ποτάμια και σε έλη. Τα ζώα αυτά ζουν στην περιοχή του Κονγκό και της Γκάμπια, στο Ανατολικό Κονγκό, νότια στον ποταμό Κασάι και στον Κονγκό.
Λουίς Καντίχεβιτς

Ο Λουίς Καντίχεβιτς (Luis Kadijevic) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή αλλά γιουγκοσλαβικής καταγωγής, που αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας στην ομάδα της Καλαμάτας στην Α΄ Εθνική και Β΄ Εθνική τη δεκαετία του ’70.

 Ο Καντίχεβιτς γεννήθηκε στην Αργεντινή, όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Αλμιράντε, ενώ έπαιξε και στη Σαν Λορένσο. Τη σεζόν 1972-73 έπειτα από παρότρυνση του προπονητή Γκομέζ Ντε Φαρία, ο οποίος εργαζόταν στον ΠΑΣ Γιάννινα, ήρθε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε στην ομάδα της Καλαμάτας, που μόλις είχε ανέβει στην Α΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ο ομάδα τον παρουσίασε ως ελληνικής καταγωγής χωρίς να είναι, μαζί με άλλους τέσσερις νοτιοαμερικανούς, τους: Ραούλ Βάλιαν, Έλβιο Μάνα, Σέρτζιο Εσπινόζα και Αρμάντο Τζιλιότι, κάτι που πολλοί σύλλογοι συνήθιζαν εκείνη την περίοδο, που ακόμα απαγορεύονταν οι μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών. Αγωνίστηκε τρεις σεζόν στη «Μαύρη Θύελλα» και τη βοήθησε να ανεβεί ξανά στην Α΄ Εθνική, από όπου υποβιβάστηκε. Είχε εντυπωσιακή εμφάνιση, με μακριά ξανθά μαλλιά, και η παρουσία του προκαλούσε σιγουριά στην άμυνα. Όταν η Καλαμάτα υποβιβάστηκε ξανά, γύρισε στην πατρίδα του και αγωνίστηκε στην Ντεφενσόρες Μπελγράνο και στην Ντεπορτίβο Αρμένιο ως το 1983. Ο γιος του Μαξιμιλιάνο, που είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Ο Μαξιμιλιάνο Καντίχεβιτς είναι επίσης τερματοφύλακας και το 2007 αγωνιζόταν στην Ντεφενσόρες Μπελγράνο. Σημείωση: τα στοιχεία προέρχονται από: http://www.rsssf.com/tablesg/grk73.html http://www.rsssf.com/tablesg/grk75.html Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής (1): 1974
Antonio da Noli (αντιτορπιλικό)

Το Antonio da Noli ήταν ένα από τα δώδεκα αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ολοκληρώθηκε το 1931 και έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες. Η ναυπήγηση του Antonio da Noli ξεκίνησε στις 25 Ιουλίου 1927 στις εγκαταστάσεις της Cantieri del Tirreno στο Ρίβα Τριγκόσο (Riva Trigoso) στη Γένοβα. Καθελκύστηκε την 21η Μαΐου 1929 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 29 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Ando, Elio (1978). «The Italian Navigatori Class, 1928». Στο: Preston, Antony. Super Destroyers. Warship Special. 2. London: Conway Maritime Press. ISBN 0-85177-131-9. Bogart, Charles H.; Canadiani, Guido; Caruana, Joseph; Greene, Jack (1988). «Question 3/87». Warship International XXV (2): 202–205. ISSN 0043-0374. Brescia, Maurizio (2012). Mussolini's Navy: A Reference Guide to the Regina Marina 1930–45. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-544-8. Fraccaroli, Aldo (1968). Italian Warships of World War II. Shepperton, UK: Ian Allan. ISBN 0-7110-0002-6. Roberts, John (1980). «Italy». Στο: Chesneau, Roger. Conway's All the World's Fighting Ships 1922–1946. New York: Mayflower Books. σελίδες 280–317. ISBN 0-8317-0303-2. Rohwer, Jürgen (2005). Chronology of the War at Sea 1939–1945: The Naval History of World War Two (Third Revised έκδοση). Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-59114-119-2. Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War 2: An International Encyclopedia. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 1-85409-521-8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antonio da Noli (ship, 1929) στο Wikimedia Commons
¡Dos!

Το ¡Dos! είναι το δέκατο άλμπουμ του πανκ ροκ συγκροτήματος Green Day. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου 2012 στην Αυστραλία, στις 12 Νοεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 13 Νοεμβρίου στη Αμερική απο την Reprise Records. Είναι το δεύτερο άλμπουμ από την τριλογία ¡Uno!, ¡Dos!, ¡Tré!. Το ¡Dos! χαρακτηρίστηκε ως garage ροκ. Έλαβε γενικά θετικές κριτικές, χάρις στο δυναμικό στυλ του και τα πιασάρικα τραγούδια του. Έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο εννέα στο Billboard 200, και μέσα σε μια βδομάδα πούλησε 69.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Billie Joe Armstrong – κιθάρα, φωνή, παραγωγός Mike Dirnt – μπάσο, εξώφυλλο, φωνητικά, παραγωγός Tré Cool – ντραμς, κρουστά, παραγωγός Jason White – κιθάρα, παραγωγός Lady Cobra – φωνή στο "Nightlife" Keith Armstrong – βοηθίς μίξινγκ Chris Bilheimer – καλλιτεχνική διεύθυνση και σχέδιο Lee Bothwick – μηχανικός Andrew Buscher – τεχνικός κιθάρας Kenny Butler – τεχνικός ντραμς Rob Cavallo – παραγωγός Chris Dugan – μηχανικός Mike Fasano – τεχνικός ντραμς Cheryl Jenets – διευθύντης παραγωγής Ted Jensen – mastering Nik Karpen – βοηθός μίξινγκ Brad Kobylczak – δεύτερος μηχανικός Chris Lord-Alge – μίξινγκ Jaime Neely – βοηθός παραγωγής Michelle Rogel – βοηθός παραγωγής Andrew Schubert – βοηθός μίξινγκ Felisha Tolentino – φωτογραφία Brad Townsend – βοηθός μίξινγκ
Κάρλος Καστελιόνε

Ο Κάρλος Καστελιόνε (ισπαν.: Carlos Damián Casteglione) (γεν. 1980), είναι ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στην Αρσενάλ Σαραντί, της οποίας υπήρξε αρχηγός. Από τον Ιούλιο 2009 μεταγράφηκε ως δανεικός στον Πανιώνιο. Έχει ύψος 1,81 μ. και βάρος 80 κ. Είναι αριστεροπόδαρος και αγωνίζεται τόσο ως αριστερός αμυντικός όσο και ως αμυντικός μέσος, ενώ δεν παραλείπει να προωθείται και να σκοράρει.

 Ο Κάρλος Καστελιόνε γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1980 στην Αβεγιανέδα του Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 2001 κι έκανε το ντεμπούτο του το 2002 στην Αρσενάλ Σαραντί, ομάδα της ανώτερης κατηγορίας του πρωταθλήματος Αργεντινής (Primera División Argentina). Το 2003 είχε μια σύντομη παρουσία ως δανεικός στην ομάδα 3ης κατηγορίας Γιουβεντούδ Ουνιδά Ουνιβερσιτάριο (Club Atlético Juventud Unida Universitario) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αρσενάλ Σαραντί, με την οποία αγωνίστηκε ως το 2009, όντας ένας από τους παίκτες με την πιο μακροχρόνια παρουσία στην ομάδα. Βρέθηκε στην Άρσεναλ, στην πιο επιτυχημένη περίοδο της ιστορίας του συλλόγου. Το 2007 κατέκτησε το Κόπα Σουδαμερικάνα, και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας, αν και έχασε το δεύτερο τελικό κατά της Αμέρικα Μεξικού λόγω αποβολής του στο πρώτο ματς (σκορ: 3-2, 1-2). Το επόμενο έτος, 2008, κατέκτησε το Κόπα Σουρούγκα Μπανκ, νικώντας την Γκάμπα Οζάκα της Ιαπωνίας με 1-0, πετυχαίνοντας το μοναδικό γκολ με κεφαλιά στο 87΄. Πρόκειται ένα νέο κύπελλο, στο οποίο παίζουν η κάτοχος του Κόπα Σουδαμερικάνα με την κυπελλούχο Ιαπωνίας. Επίσης, αγωνίστηκε στον τελικό του Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, του νοτιοαμερικανικού Σούπερ Καπ, το οποίο έχασε από την Μπόκα Τζούνιορς (σκορ: 1-3, 2-2). Τη σεζόν 2006-07 ο ομάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά να συμμετάσχει στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Τον Ιούλιο 2009 ήρθε στην Ελλάδα και υπέγραψε στον Πανιώνιο ως δανεικός για ένα έτος, με δικαίωμα αγοράς από την ομάδα της Νέας Σμύρνης για δύο χρόνια από το 2010. Τον Ιούνιο του 2010 επέστρεψε στην Αργεντινή για να ενταχθεί στην ομάδα Ολ Μπόις. Κόπα Σουδαμερικάνα: 2007 Κόπα Σουρούγκα Μπανκ: 2008 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (φιναλίστ): 2008. Στατιστικά σεζόν 2009-10
Αρθουρίτης

Ο Αρθουρίτης είναι θειικό, αρσενικικό και φωσφορικό ορυκτό του σιδήρου και του χαλκού. Έλαβε το όνομά του προς τιμή των Βρετανών ορυκτολόγων Άρθουρ Ράσελ (Sir Arthur Edward Ian Montagu Russell, 1878 – 1964) και Άρθουρ Κίνγκσμπερι (Arthur William Gerald Kingsbury, 1906–1968) για τη συμβολή τους στην ορυκτολογία.Αποτελεί χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality, TL) στο ορυχείο Hingston Down Consols κοντά στο Gunnislake στην Κορνουάλη, (Ηνωμένο Βασίλειο), όπου και πρωτοεντοπίστηκε το 1964.

 Είναι σπάνιο δευτερογενές ορυκτό εμφανιζόμενο σε ζώνες οξείδωσης ορισμένων χαλκούχων αποθέσεων, σχηματιζόμενο από την εξαλλοίωση του αρσενοπυρίτη ή του εναργίτη. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο φαρμακοσιδηρίτης, ο σκοροδίτης, ο χαλκοφυλλίτης, ο σενεβεξίτης, ο βροσαντίτης και ο χαλαζίας. Εκτός από την Κορνουάλη σημαντικές εμφανίσεις του είναι, επίσης, στο ορυχείο Clara του Μέλανος Δρυμού (Γερμανία), στην Πορτογαλία (εντός πηγματιτών), στην Αλμερία της Ισπανίας, στη νότια Αυστραλία, στην Ατακάμα της Χιλής και στις Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα και Μοντάνα των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και συγκεκριμένα στα ορυχεία "Χριστιάνα" και "km-3". Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου Handbook of Mineralogy Mindat Webmineral
Μπολιαρσκί Ιζβόρ

Το Μπολιαρσκί Ιζβόρ (Βουλγαρικά : Болярски извор, μτφ : η πηγή του ευγενούς) είναι χωριό στη νότια Βουλγαρία. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Χαρμαλί στην Επαρχία του Χάσκοβο. Απέχει 228 χλμ από την Σόφια και 20 χλμ από το Χάσκοβο.

 Το Μπολιαρσκί Ιζβόρ είναι γνωστό για τις Θρακικές αρχαιότητες, Θρακικοί τάφοι, που έχουν βρεθεί εκεί κι έχουν ανασκαφεί με πλούσια κτερίσματα. Έχουν επίσης βρεθεί λείψανα της νεολιθικής εποχής. Αρχικά ήταν χωριό με καθαρά τουρκικό πληθυσμό με την ονομασία Μπεημπουνάρ Ιζβόρ, Πηγές του Μπέη Μπουνάρ, προς τιμή του μπέη της περιοχής. Με την εγκατάσταση Βουλγάρων στο χωριό σταδιακά το χωριό έγινε Βουλγαρικό. Κατά την απογραφή του 2011 , ο πληθυσμός του χωριού ήταν 298 κάτοικοι. Από την άποψη της εθνικότητας, η πλειοψηφία των κατοίκων (75,83%) ήταν Ρομά, υπάρχουν μειονότητες Βουλγάρων (19,46%) και Τούρκων (3,69%). Για το 1,0% του πληθυσμού εθνότητα δεν είναι γνωστή. :
Ρομπέρτα Πέτερς

Η Ρομπέρτα Πέτερς (Μπρονξ Νέα Υόρκη 4 Μαΐου 1930 - Φρανκφούρτη 18 Ιανουαρίου 2017) ήταν Αμερικανίδα υψίφωνος. Ήταν μια απ' τις πολλά υποσχόμενες Αμερικανίδες τραγουδίστριες με μεγάλο αριθμό επιτυχιών στο χώρο της όπερας. Η Πέτερς επισημάνθηκε για την 35ετή κοινωνική προσφορά της στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης με κάποιες δραστηριότητες ως από μέλος της Κοινωνικής Ομάδας της εταιρείας και κάποιες άλλες ως τραγουδίστρια όπερας.

 Γεννήθηκε στο Μπρονξ της Πολιτείας της Νέας Υόρκης κι ήταν το μοναδικό παιδί της Ρουθ Χερτς η οποία ήταν καπελού και του Σολομών Πέτερμαν ο οποίος ήταν έμπορος υποδημάτων. Η οικογένειά της ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Ενθαρρημένη απ' το γνωστό Αμερικανό τενόρο Ζαν Πιρς ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές της σε ηλικία 13 ετών με το Γουίλιαμ Χέρμαν, ένα δάσκαλο φωνής ο οποίος ήταν γνωστός για την ακριβή και τέλεια μέθοδο διδασκαλίας του. Με την καθοδήγηση του Χέρμαν, η Πέτερς έμαθε να μιλά Γαλλικά, Γερμανικά και Ιταλικά και μελέτησε απλές κλίμακες στο κλαρινέτο. Το 1956 ο Χέρμαν την σύστησε στο Ρωσικής καταγωγής Ιμπρεσάριο Σολ Χιούροκ ο οποίος είχε επιστρατευθεί για μια πρόβα με τον Αυστριακό μαέστρο Ρούντολφ Μπινγκ. 8 χρόνια αργότερα(το 1964) ο Μπινγκ της ζήτησε να παίξει το ρόλο της Βασίλισσας της Νύχτας στην όπερα του Μότσαρτ Ο μαγικός αυλός. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Roberta Peters στο Wikimedia Commons