IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάθισμα του Αρθούρου

Ως Κάθισμα του Αρθούρου είναι γνωστή η κορυφή του λόφου που βρίσκεται δίπλα στο Εδιμβούργο και εντός του Πάρκου Χόλυρουντ (Holyrood Park). Ο λόφος έχει ύψος 251 μέτρα, βρίσκεται ένα μίλι ανατολικά του κάστρου του Εδιμβούργου και η θέα της πόλης από την κορυφή είναι εξαιρετική. Καθώς η ανάβαση είναι εύκολη (αν και είναι προσβάσιμος από όλες τις πλευρές, ευκολότερη είναι η πρόσβαση από τα ανατολικά) πολλοί κάτοικοι του Εδιμβούργου ανεβαίνουν εκεί όταν θέλουν να κάνουν ένα περίπατο.

 Ο λόφος, όπως και ο βράχος όπου είναι χτισμένο το κάστρο του Εδιμβούργου, σχηματίστηκε από ένα σβησμένο ηφαίστειο της Λιθανθρακοφόρου περιόδου (περίπου 350 εκατομμύρια χρόνια πριν), το οποίο διαβρώθηκε από έναν παγετώνα που μετακινήθηκε από δυτικά προς ανατολικά στη διάρκεια της τεταρτογενούς περιόδου. Έτσι δημιουργήθηκε και ο γκρεμός από βασάλτη Σάλσμπουρι Κραγκς(Salisbury Crags) στα δυτικά. Ο λόφος μοιάζει πολύ από γεωλογική άποψη και από άποψη εγγύτητας σε αστική περιοχή με τον Κέιβχιλ (Cavehill) στο Μπέλφαστ. Το Κάθισμα του Αρθούρου και το Σάλσμπουρι Κραγκς συνέβαλαν στη διατύπωση της σύγχρονης γεωλογίας. Παρατηρώντας τα δύο αυτά σημεία ο γεωλόγος Τζέιμς Χάττον (James Hutton) υποστήριξε ότι η απόθεση των ιζημάτων και ο σχηματισμός των πυριγενών πετρωμάτων πρέπει να έγιναν σε διαφορετικές περιόδους και με διαφορετικό τρόπο από ότι πίστευαν μέχρι τότε. Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για την προέλευση του ονόματος. Η μάλλον κρατούσα συνδέει την ονομασία με τους θρύλους σχετικά με τον βασιλιά Αρθούρο. Στο Ντάναπι Χιλ {Dunsapie Hill) και πάνω από το Σάμσονς Ριμπσ (Samson's Ribs) είναι ορατά ερείπια αμυντικών έργων που πιθανόν να έχουν σχέση με τον λαό των Βοταντίνι (Votadini). Οι τελευταίοι αναφέρονται στο ποίημα Y Gododdin το οποίο πιστεύεται ότι γράφτηκε γύρω στο 600 μ.Χ.. Στο ποίημα αυτό παρουσιάζεται ένας πολεμιστής με χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτά που αποδίδονται στον βασιλιά Αρθούρο και (αν η αναφορά αυτή δεν αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη) ίσως είναι η πιο παλιά αναφορά στον Αρθούρο. Το 1836, σε μια μικρή σπηλιά κάτω ακριβώς από την κορυφή, βρέθηκαν 17 μικρά ξύλινα φέρετρα, που καθένα είχε μέσα μια ξύλινη κούκλα. Υποστηρίχθηκε ότι είχαν να κάνουν με μαγεία αλλά και ότι ίσως κατασκευάστηκαν στη μνήμη των 17 θυμάτων των διαβόητων κατά συρροή δολοφόνων Γουίλιαμ Μπερκ (William Burke) (1792–1829) και Γουίλιαμ Χέιρ (William Hare). Μέχρι και σήμερα πάντως δεν έχει δοθεί μια ικανοποιητική εξήγηση αναφορικά με την προέλευση και τον σκοπό τους. Τα 17 ξύλινα φέρετρα χρησιμοποιήθηκαν στην πλοκή του αστυνομικού μυθιστορήματος του Σκωτσέζου συγγραφέα Ίαν Ράνκιν «Οι καταρράκτες» (2001). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Arthur's Seat στο Wikimedia Commons
Γιεσαούλ

Το Γιεσαούλ, ή Οσαούλ (ρωσικά: есау́л‎, ουκρανικά: осавул‎, από το τουρκικό yasaul που σημαίνει επικεφαλής), είναι θέση και κατάταξη στις ουκρανικές και ρωσικές κοζακικές μονάδες. Τα πρώτα αρχεία του αξιώματος υποδηλώνουν ότι εισήχθη από τον Στεφάν Μπατόρι, βασιλιά της Πολωνίας το 1576.

 Υπήρχαν διαφορετικές θέσεις και κατατάξεις του γιεσαούλ στους Κοζάκους στην αυτοκρατορική Ρωσία: Γκενεράλνι γιεσαούλ (ρωσικά: Генеральный есаул) - Στρατηγός Γιεσαούλ Ποχόντνι γιεσαούλ (ρωσικά: Походный есаул) - Εκστρατευτικός Γιεσαούλ Βοϊσκοβόι γιεσαούλ (ρωσικά: Войсковой есаул) - Στρατιωτικός Γιεσαούλ Πολκοβόι γιεσαούλ (ρωσικά: Полковой есаул) - Ταγματικός Γιεσαούλ Αρτιλεριίσκι γιεσαούλ (ρωσικά: Артиллерийский есаул) - Πυροβολικός Γιεσαούλ Σοτένι γιεσαούλ (ρωσικά: Сотенный есаул) - Γιεσαούλ Λόχου (διοικητής μιας σότνια) Στανίτσνι γιεσαούλ (ρωσικά: Станичный есаул) - Γιεσαούλ μιας στάνιτσα Στην Ουκρανία του 17ου και 18ου αιώνα ο οσαούλ ήταν στρατιωτικός και διοικητικός υπάλληλος που ασκούσε τα καθήκοντα του βοηθού του στρατοπέδου. Ο αρχηγός του κράτους, ο χετμάνος, θα διορίσει μέχρι δύο οσαούλ γνωστό ως στρατηγός Οσαούλ. Υπήρξε επίσης ένας Ομοσπονδιακός Οσαούλ καθώς και ένας Οσαούλ του λόχου, με κάθε τακτικό κοζακικό σύνταγμα και λόχος εκτός από το πυροβολικό έχοντας δύο από αυτούς. Εκτός από αυτούς υπήρχαν οσαούλ με ειδικές αποστολές, μία από τις οποίες υπηρετούσε για τον στρατηγό Ομπόζνι που ασκούσε τα καθήκοντα ενός επικεφαλής εκτελεστικού και ήταν ο δεύτερος σε σημασία μετά τον χετμάνο. Ένας ανώτερος αξιωματικός ενός κοζακικού χετμανατικού στρατεύματος ήταν μέλος του προσωπικού του γενικού αξιωματικού. Μερικά από τα καθήκοντά του ήταν τα εξής: επίβλεψη της κατάστασης του στρατού καθοδήγησε μεγάλων αποσπασμάτων (σε καιρό πολέμου) καθοδήγηση των μηχανικών του στρατού καθοδήγηση μισθοφορικών στρατευμάτων μερικές φορές να υπηρετεί ως προσωρινός χετμάνοςΤα άλλα καθήκοντα αποτελούνταν από τη θέση ως απεσταλμένος του χετμάνου, την επίβλεψη θεμάτων εσωτερικής ασφάλειας, τη διεξαγωγηή ετήσιων συνταγματικών επιθεωρήσεων και άλλα. Μεταξύ των περίφημων οσαούλ ήταν ο Πέτρο Ντοροσένκο, ο Ντεμιάν Μνοχοχρίσνι, ο Ιβάν Μαζέπα και ο Ιβάν Σκοροπάντσκι. Το 1798-1800 μετά την εκκαθάριση της Ζαποριζιακής Εστίας, ο βαθμός του οσαούλ ισοδυναμούσε με τις τάξεις του ριτμάιστερ στο ιππικό και του καπετάνιου στο πεζικό. Ο συνταγματικός οσαβούλ (ουκρανικά: Полковий осавул‎) είναι βοηθός συνταγματάρχης στρατιωτικών υποθέσεων. Ο σοτένι οσαβούλ (ουκρανικά: Сотенний осавул‎) είναι βοηθός σότνικ σε στρατιωτικές υποθέσεις. Osaul at the encyclopedia of Ukraine
Ισαβέλλα Γιαγκελλόνων

H Ισαβέλλα, πολων. Izabela Jagiellonka (18 Ιανουαρίου 1519 - 15 Σεπτεμβρίου 1559) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας & μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Μπόνας Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου. Ο γάμος της έγινε όταν ήταν 20 ετών και ο σύζυγός της Ιωάννης Α΄ της Ουγγαρίας, 52 ετών. Παντρεύτηκε το 1539 τον Ιωάννη Α΄ Ζαπόλυα βασιλιά της Ουγγαρίας & βοϊβόντε της Τρανσυλβανίας και είχε τέκνο: Ιωάννης-Σιγισμούνδος 1540-1571, ως Ιωάννης Β΄ διεκδικητής βασιλιάς της Ουγγαρίας, πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας, δούκας του Οπόλε & Ρατσίμπους. Bene, Sándor (2015). "Limits of Tolerance: The Topoi of Fornication in the Hungarian Reformation". In Lange van Ravenswaay, J. Marius J.; Selderhuis, Herman (eds.). Reformed Majorities in Early Modern Europe. Vandenhoeck & Ruprecht. ISBN 9783525550830. Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė and Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6. Kirsch, Johann Peter (1910). "George Martinuzzi". The Catholic Encyclopedia. 9. New York: Robert Appleton Company. OCLC 1017058.
Νόννοσος

Ο Νόννοσος ήταν Βυζαντινός πρεσβευτής κατά τη διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄. Σε αυτόν οφείλεται αναφορά σχετικά με την διπλωματική αποστολή του στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας, η οποία διασώθηκε υπό τη μορφή αποσπασμάτων εντός των κειμένων του Πατριάρχη Φωτίου Α΄.

 Ο Νόννοσος γεννήθηκε περίπου το 500 σε οικογένεια πιθανώς συριακής καταγωγής, η οποία ωστόσο κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη. Η οικογένειά του είχε διεξάγει σειρά διπλωματικών αποστολών για λογαριασμό των βυζαντινών αυτοκρατόρων και διατηρούσε στενούς δεσμούς με τους λαχμιδικούς (νότια του σημερινού Ιράκ) και κινδιτικούς (σημερινή Σαουδική Αραβία) αραβικούς πληθυσμούς. Ο πάππος από την πλευρά του πατέρα του, Ευφράσιος, υπήρξε απεσταλμένος στον κινδίτη ηγεμόνα αλ-Χαρίθ το 502 εκ μέρους του αυτοκράτορα Αναστάσιου, ενώ ο πατέρας του, ο ιερέας Αβράμιος, ηγήθηκε αποστολής στον λαχμίδη βασιλέα αλ-Μουντίρ Γ΄ το 523/524, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστίνου Α΄, στη συνέχεια στον κινδίτη ηγεμόνα Καΐς το 528, καθώς και το 531/532 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄. Ο ίδιος ο Νόννοσος διετέλεσε απεσταλμένος στον Καΐς το 530, καθώς και στον βασιλέα της Αιθιοπίας, Έλλα Ασμπέχα. Η αναφορά του στην συγκεκριμένη αποστολή διασώθηκε υπό τη μορφή αποσπάσματος εντός των κειμένων του Φώτιου. Ο Νόννοσος πιθανώς να ολοκλήρωσε την αναφορά του το 532, καθώς αναφέρεται στην δεύτερη διπλωματική αποστολή του πατέρα του, το 531/532, ωστόσο η δική του διπλωματική αποστολή αναφέρεται εντός της τρίτης εκδόσεως της Ιστορίας του Μαλάλα, το οποίο χρονολογείται από το 533. Η ίδια αυτή αναφορά χρησιμοποιήθηκε από τον Ιωάννη Μαλάλα, καθώς και τον Θεοφάνη Ομολογητή. Η διπλωματική αποστολή του Νόννοσου είχε τρεις στόχους: ο πρεσβευτής όφειλε, αρχικώς, να πείσει τον Καΐς να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη στον Αυτοκράτορα, ενώ, στην συνέχεια, θα έπρεπε να κατευθυνθεί προς την Αιθιοπία, προκειμένου να πείσει τον βασιλέα Έλλα Ασμπέχα να συμμαχήσει με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία εναντίον των Περσών, προτού μεταβεί στην Υεμένη, προκειμένου να πείσει τους Χιμιαρίτες βασσάλους του τελευταίου, ώστε αυτοί να προχωρήσουν σε ανάλογες επιθέσεις. Απέτυχε στην πρώτη αποστολή του, ωστόσο, αναφέρει πως ο πατέρας του είχε μεγαλύτερη επιτυχία σε διπλωματική αποστολή η οποία ακολούθησε τη δική του. Αφότου διέσχισε την Ερυθρά Θάλασσα, έπλευσε κατά μήκος του ποταμού Νείλου έως την αιθιοπική πρωτεύουσα Ακσούμ, όπου ο Έλλα Ασμπέχα δέχθηκε οι Χιμιαρίτες να προχωρήσουν σε επιδρομές εντός των περσικών εδαφών. Από εκεί, μετέβη στην Υεμένη, κτήση των τελευταίων, οι οποίοι, πράγματι, προχώρησαν σε σειρά επιδρομών εναντίον των Περσών. Η διήγησή του, ιδιαιτέρως εξωτική, αφηγείται τις περιπέτειές του (για τις οποίες, σύμφωνα με τον Φώτιο, πιθανώς υπερβάλει ως προς την προσωπική του ανδρεία), ενώ βρίθει περιγραφών αναφορικά με τη θρησκεία των Αράβων (προϊσλαμική), τις τοπικές γλώσσες, τους ελέφαντες και τους Πυγμαίους. Βυζαντινή λογοτεχνία Ιωάννης Μαλάλας Φώτιος Κωνσταντινουπόλεως
Ντόμπρα

Το ντόμπρα (dobra) είναι η νομισματική μονάδα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Η συντομογραφία του είναι Db και υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (ενικός céntimo, πληθ. cêntimos), παρά το γεγονός ότι ο πληθωρισμός έχει καταστήσει το σέντιμο απαρχαιωμένο. Το ντόμπρα εισήχθη το 1977, αντικαθιστώντας το εσκούδο του Αγίου Θωμά και Πρίγκιπα, με το οποίο έχει την ίδια αξία. Τον Ιούλιο του 2009 η κυβέρνηση του Σάο Τομέ υπέγραψε συμφωνία για χορήγηση δανείου ύψους έως 25 εκατ. ευρώ από την Πορτογαλία, με σκοπό το ντόμπρα να αποκτήσει ίση αξία με το ευρώ. Στα πλαίσια της συμφωνίας, τα δύο νομίσματα συνδέονται, γεγονός, το οποίο, κατά την κυβέρνηση του αφρικανικού κράτους, θα συντελέσει στο να υπάρχει μεγαλύτερη σταθερότητα στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Η συμφωνία θα τεθεί επίσημα σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2010. Παρόμοια συμφωνία είχε υπογράψει η Πορτογαλία δέκα χρόνια πριν με το Πράσινο Ακρωτήριο.

 Το 1977 εισήχθησαν κέρματα των 50 cêntimos και των 1, 2, 5, 10 και 20 dobras. Εκτός από τον ορείχαλκο, που ήταν στα κέρματα των 50 cêntimos και του 1 dobra, τα κέρματα αυτά κατασκευάστηκαν και με χαλκονικέλιο, όπως ήταν τα 50 dobras που είχαν εισαχθεί το 1990. Το 1997 κυκλοφόρησαν ντόμπρα μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας και συγκεκριμένα των 100, 250, 500, 1000 και 2000 dobras. Από αυτά, τα κέρματα των 100 και των 250 dobras είναι στρόγγυλα , ενώ τα υπόλοιπα είναι επταγωνικά. Στην εμπρόσθια όψη τους, όλα τα κέρματα φέρουν το εθνόσημο της χώρας, με την επιγραφή «Aumentemos a Produção» στην πίσω πλευρά. Το 1977 κυκλοφόρησαν χαρτονομίσματα των 50, 100, 500 και 1000 dobras από την Εθνική Τράπεζα της χώρας (Banco Nacional de São Tomé e Príncipe). Το 1996 εισήχθησαν τραπεζογραμμάτια των 5.000, 10.000, 20.000 και 50.000 dobras με τη μικρότερη ονομαστική αξία να αντικαθίσταται από κέρματα το 1997. Το 2006 τυπώθηκε μία νεότερη και ασφαλέστερη σειρά από ντόμπρα. Όλα τα χαρτονομίσματα φέρουν στην πίσω πλευρά τους το πορτρέτο του Rei Amador. Τράπεζα του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Τομόρ

Το Όρος Τομόρ (αλβανικά: Tomorr‎) είναι βουνό στη νότια Αλβανία με υψόμετρο 2.417 μ. από την στάθμη της θάλασσας. Το Τομόρ βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Τομόρ, το οποίο είναι γνωστό για τα ποικίλα είδη φυλλοβόλων και κωνοφόρων δέντρων και τη μεγάλη ποικιλία χλωρίδας. Πολλά απειλούμενα είδη ζουν ελεύθερα σε αυτήν την περιοχή. Μεταξύ αυτών καφέ αρκούδες (Ursus arctos), γκρίζοι λύκοι (Canis lupus) και αρπακτικά πτηνά. Στο όρος Τομόρ πραγματοποιούνται διάφορες δραστηριότητες όπως πεζοπορία, ιππασία, κανό και σκι.

 Κατά την κλασική αρχαιότητα, το Όρος Τομόρ ήταν γνωστό ως Όρος Άμυρον. Το Άμυρόν ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της περιοχής της Δεσσαρέτιδος, η οποία έλαβε το όνομά της από τους κατοίκους της, Δασσαρήτες, μια ηπειρωτική φυλή η οποία ανήκε στους Χάονες.Το Τομόρ είναι ιερός τόπος τόσο για τους Χριστιανούς, οι οποίοι ανεβαίνουν σε αυτό κατά την ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου (15 Αυγούστου) για να τιμήσουν την Παναγία όσο και για τους Μπεκτασήδες, οι οποίοι τιμούν τον Αμπάς ιμπν Αλί κατά τη διάρκεια του ετήσιου προσκυνήματος μεταξύ 20–25 Αυγούστου.Στην αλβανική λαϊκή παράδοση, το όρος Τομόρ έχει ανθρώπινη μορφή και συνδέεται με τη θρυλική φιγούρα του Μπάμπα Τομόρ, ο οποίος παρουσιάζεται ως ηλικιωμένος γίγαντας με μακρά λευκή γενειάδα και τέσσερις θηλυκούς αετούς, που αιωρούνται πάνω του και σκαρφαλώνουν στις χιονισμένες πλαγιές του. Σύμφωνα με τον Γερμανό λαογράφο Μαξιμίλιαν Λάμπερτζ, ο Μπάμπα Τομόρ έλκει την καταγωγή του από μία ιλλυρική θεότητα.Η λατρεία του Όρους Τομόρ ξεκινά από την περίοδο της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης της αλβανικής λογοτεχνίας, όπου συγγραφείς όπως οι Κωνσταντίνος Χριστοφορίδης, Ναΐμ Φρασέρι, Άντον Ζάκο Τσαγιούπι, Ασντρένι, Χίλα Μόσι, και Ντρε Μιέντα αφιέρωσαν έργα πεζογραφίας και ποίησης στον Πατέρα Τομόρ. Κατάλογος βουνών της Αλβανίας
Ομάδα αίματος hh

Η ομάδα αίματος hh, επίσης γνωστή ως Oh ή ομάδα αίματος της Βομβάης, είναι ένας σπάνιος τύπος αίματος. Αυτός ο φαινότυπος αίματος ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στη Βομβάη, τώρα γνωστή ως Μουμπάι, στην Ινδία, από τον Δρ. Μπέντε (Y. M. Bhende) το 1952. Απαντάται κυρίως στην Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Πακιστάν και το Ιράν.

 Αυτός ο πολύ σπάνιος φαινότυπος είναι συνήθως παρών περίπου στο 0,0004% (περίπου 4 ανά εκατομμύριο) του ανθρώπινου πληθυσμού, αν και σε κάποιες περιοχές όπως στη Μουμπάι (πρώην Βομβάη), οι ντόπιοι μπορεί να εμφανίσουν τέτοιο περιστατικό μέχρι και στο 0,01% (1 στους 10.000) των κατοίκων. Δεδομένου ότι το φαινόμενο αυτό είναι πολύ σπάνιο, οποιοδήποτε άτομο με αυτήν την ομάδα αίματος που χρειάζεται επείγουσα μετάγγιση αίματος πιθανότατα δεν θα μπορέσει να τη λάβει, καθώς καμία τράπεζα αίματος δεν θα έχει αυτόν τον τύπο στα αποθέματα. Εκείνοι που προλαμβάνουν την ανάγκη για μετάγγιση αίματος μπορούν να καταθέσουν αίμα για δική τους χρήση, αλλά φυσικά αυτό δεν γίνεται σε περιπτώσεις τυχαίου τραυματισμού. Για παράδειγμα, μέχρι το 2017 μόνο μία Κολομβιανή ήταν γνωστό ότι είχε αυτόν τον φαινότυπο, και χρειάστηκε να εισαχθεί αίμα από τη Βραζιλία για να γίνει μετάγγιση.
Ελεύθερο Ιωαννίνων

Για οικισμό στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ελεύθερο ΓρεβενώνΤο Ελεύθερο (πρώην Γκρισπάνη και Γκριζμπάνι) είναι ορεινό χωριό του δήμου Κόνιτσας στον νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Κτισμένο σε υψόμετρο 874 μέτρων συμπεριλαμβάνεται στην ιστορική περιοχή των Μαστοροχωρίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 75 κατοίκους.

 Το Ελεύθερο βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της κορυφής Κλέφτης του Σμόλικα, βόρεια του Αώου ποταμού, στα βορειοδυτικά όρια του Εθνικού Δρυμού Βίκου - Αώου. Είναι κτισμένο σε τοποθεσία με πολλά τρεχούμενα νερά και μέσα από αυτό περνάει ο χείμαρρος Περδικαδίσιος που καταλήγει στον Αώο. Έχει θέα τις δασωμένες πλαγιές του όρους Τραπεζίτσα. Το Ελεύθερο απέχει 82,5 χλμ. βόρεια από τα Ιωάννινα και 19 χλμ. δυτικά από την Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Γκρισπάνη και υπό αυτήν αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σχετικά με την προέλευσή της, έχει υποστηριχτεί πως αυτή είναι σλαβική ή ελληνοτουρκική. Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Ελεύθερο το 1927. Ιστορικά το Ελεύθερο ανήκει στα Μαστοροχώρια. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, το χωριό δημιουργήθηκε κατά τα μέσα του 16ου αιώνα, έχοντας ως πυρήνα άτομα που είχαν εγκατασταθεί στην ευρύτερη περιοχή, προερχόμενα από ένα ομώνυμο κατεστραμμένο χωριό που βρισκόταν κοντά στην Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι του Ελεύθερου διετέλεσαν καθόλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας κολίγοι Αλβανών μουσουλμάνων μπέηδεων. Το χωριό αποδεσμεύτηκε τυπικά από το συγκεκριμένο νομικό καθεστώς το 1927, με σχετικό νόμο του ελληνικού κράτους που αφορούσε απαλλοτριώσεις. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, το Ελεύθερο διέθετε 493 κατοίκους (232 άνδρες και 261 γυναίκες) κατανεμημένους σε 136 φορολογικούς χανέδες. Απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και σύμφωνα με την πρώτη ελληνική απογραφή που διενεργήθηκε το 1913 στα νέα εδάφη του κράτους είχε 475 κατοίκους. Το 1943 το χωριό πυρπολήθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής. Χαρακτηριστικό του είναι οι πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια καθώς και οι νερόμυλοι που υπάρχουν μέσα και γύρω από αυτό. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται ο καταρράκτης που βρίσκεται στην είσοδο του χωριού από Κόνιτσα με ύψος 35 μέτρα, τα ερείπια αρχαίου κάστρου στη τοποθεσία "Παλαιόκαστρο" και η Δρακόλιμνη του Σμόλικα σε υψόμετρο 2.200 μέτρων. Κατά την ύστερη περίοδο της Τουρκοκρατίας, το χωριό ανήκε στον καζά Κόνιτσας. Μετά την ενσωμάτωσή του στο ελληνικό κράτος διετέλεσε έδρα κοινότητας της επαρχίας Κόνιτσας. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Κόνιτσας, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ελευθέρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του ομώνυμου δήμου. Ελεύθερο - Πληροφορίες & Ιστορία από τον ιστότοπο https://web.archive.org/web/20190118224029/http://www.konitsa.gr/
Αμφιθέα Λάρισας

Η Αμφιθέα είναι οικισμός της δημοτικής ενότητας και δήμου Λαρισαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαρίσης του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

 Η Αμφιθέα είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές πλαγιές του υψώματος «Μόψι» (447 μ.), λίγο ανατολικότερα της Εθνικής Οδού (Ε1) και της σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών-Θεσσαλονίκης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει 14 χλμ. περίπου ΒΑ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαρίσης του νομού Λαρίσης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως

Η Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως είναι αναπτυξιακή τράπεζα, η οποία ιδρύθηκε το 1963 ως δημόσια εταιρεία για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης στην Κύπρο. Οι κύριοι μέτοχοι της τράπεζας ήταν η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η τράπεζα ιδιωτικοποιήθηκε το 2008.

 Η Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ιδρύθηκε το 1963 ως δημόσια εταιρεία με διάφορους μετόχους. Οι κύριοι μέτοχοι ήταν η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Τον Ιούνιο του 2007, η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ανακοίνωσε προκήρυξη για να αποκηρύξει το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών που κατείχε. Τα περιουσιακά στοιχεία της τράπεζας έφταναν τις 231 εκατομμύρια λίρες Κύπρου το 2007. Το 2008, η τράπεζα ιδιωτικοποιήθηκε πλήρως και δεν ανήκει πλέον στο Κυπριακό κράτος.
Κόρη του Αντήνορος

Η Κόρη του Αντήνορος είναι έργο αρχαϊκής τέχνης του γλύπτη Αντήνορος. Τμήματά της ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές της Ακρόπολης και βρέθηκαν στην Περσική τάφρο το 1882 ανατολικά του Παρθενώνα και το 1886 δυτικά του Ερέχθειου. Εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης με αριθμό καταλόγου 681.

 Είναι από μάρμαρο Πάρου. Βρέθηκε θρυμματισμένη σε πολλά κομμάτια. Τμήματα των ποδιών λείπουν και έχουν αντικατασταθεί. Λείπει επίσης το δεξί χέρι από τον αγκώνα και η αριστερή παλάμη. Φέρει ζημιές στο πρόσωπο. Η βάση του φέρει την επιγραφή Νέαρχος ἀνέθεκεν̣ [ℎο κεραμε]- ὺς ἔργον ἀπαρχὲν τ̣ἀθ[εναίαι].Ἀντένορ ἐπ[οίεσεν ℎ]- ο Εὐμάρος τ[ὸ ἄγαλμα].Η κόρη είναι ντυμένη με ιμάτιο και χιτώνα. Οι οφθαλμοί ήταν ένθετοι και έχουν χαθεί. Το άγαλμα ήταν τοποθετημένο στο ιερό της Αθηνάς στην Ακρόπολη. Η επιγραφή μνημονεύει τον καλλιτέχνη Αντήνορα, τον πατέρα του καλλιτέχνη Ευμάρου, και τον κεραμέα Νέαρχο που ανάθεσε το άγαλμα. Πολλοί αμφέβαλλαν αν ο Νέαρχος ήταν πράγματι κεραμέας το επάγγελμα, αφού ένας κεραμέας δεν μπορεί να είχε την οικονομική ευχέρεια που ήταν απαραίτητη για να κάνει ένα τέτοιο καλλιτέχνημα. Είναι το μοναδικό εξακριβωμένο έργο του Αντήνορος. Χρονολογείται στα 530-520 π.Χ. Κόρες της Ακρόπολης Kansteiner, Sascha (2007). Text und Skulptur. Berühmte Bildhauer und Bronzegiesser der Antike in Wort und Bild. Berlin: Walter de Gruyter. σελ. 5. ISBN 9783110196108. Ισμήνη Τριάντη (1998). Το Μουσείο Ακροπόλεως. Αθήνα: ΟΛΚΟΣ. σελίδες 118–119. ISBN 960-7169-84-0. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2011.
Γενικές εκλογές στη Νήσο του Μαν (2016)

Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νήσο του Μαν , στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. Οι ανεξάρτητοι κέρδισαν τις 21 από τις 24 έδρες στη Βουλή των Κλειδιών. Σημειώθηκε ρεκόρ στον αριθμό των γυναικών που εξελέγησαν (5 ή 21%).

 Έπειτα από αλλαγές στο εκλογικό σύστημα, ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2016, τα 24 μέλη της βουλής των Κλειδιών εξελέγησαν από τις 12 εκλογικές περιφέρειες, σε κάθε μια από τις οποίες εξελέγησαν δύο βουλευτές. Προηγουμένως οι εκλογικές περιφέρειες διέφεραν σε μέγεθος από μία ως τρεις έδρες. Οι εκλογές έγιναν με το σύστημα της πολλαπλής μη μεταβιβάσιμης ψήφου σε κάθε εκλογική περιφέρεια, με τους ψηφοφόρους να έχουν δικαίωμα δύο ψήφων για τις δύο έδρες.
Κοινωνική πληροφορική

Η κοινωνική πληροφορική είναι περιοχή της επιστήμης των υπολογιστών, που άπτεται των επιστημών της κοινωνικής συμπεριφοράς και των υπολογιστικών συστημάτων. Έχει γίνει ένα σημαντικό θέμα για χρήση στη σύγχρονη επιχείρηση.

 Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με 2 τρόπους. Η Κοινωνική πληροφορική εξετάζει τη συνεργατική και διαδραστική συμπεριφορά κάποιου που είναι συνδεδεμένος σε κάποιο Δίκτυο (online). Συνήθως εννοείται το Διαδίκτυο. Για να κατανοηθεί καλύτερα η κοινωνική πληροφορική σαν όρος πρέπει να εξεταστεί σε αντίθεση με τον πληροφορική κατά μόνας (personal computing). Η πληροφορική κατά μόνας εξετάζει την συμπεριφορά των μεμονωμένων χρηστών στον υπολογιστή. Σε μια πρώτη προσέγγιση του όρου η κοινωνική πληροφορική περιλαμβάνει κάθε είδους ομαδική αλληλεπίδραση μέσω υπολογιστικών συστημάτων. Βασίζεται λοιπόν στην δημιουργία και επαναδημιουργία κοινωνικών συμβάσεων και προτύπων μέσω της χρήσης λογισμικού και τεχνολογίας. Έτσι λοιπόν, ιστολόγια (blogs), ηλεκτρονικά μηνύματα (emails), κοινωνικές διαδικτυακές υπηρεσίες, wikis, στιγμιαία μηνύματα και άλλες μορφές από του ότι καλείται κοινωνική πληροφορική Μια βαθύτερη εξέταση του όρου δεικνύει ότι η κοινωνική πληροφορική έχει να κάνει με την υποστήριξη "υπολογισμών" οι οποίοι διεξάγονται από ομάδες ανθρώπων, μια ιδέα που έχει γίνει ευρέως γνωστή από το βιβλίο του Τζέιμς Σουροβιέτσκι «Η σοφία του πλήθους». Υπό αυτό το πρίσμα η κοινωνική πληροφορική περιλαμβάνει διαδικτυακές συναλλαγές, συστήματα βαθμολόγησης (ranking systems), συνεργατικό φιλτράρισμα (collaborative filtering). Γενικότερα κάθε συλλογική διαδικασία η οποία οργανώνει την γνώση επικεντρώνεται στην κοινωνική πληροφορική Rob Kling Center for Social Informatics, Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, ΗΠΑ Social Informatics.org Αρχειοθετήθηκε 2016-04-17 στο Wayback Machine., Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνας, Σλοβενία Social Informatics Resources doi: 10.13140/RG.2.2.36055.68003, Nord University, Νορβηγία Social Informatics and Computing Αρχειοθετήθηκε 2017-11-18 στο Wayback Machine., CNR-IRPPS, Ιταλία Centre for Knowledge Dynamics and Decision Making, University of Stellenbosch, Νότια Αφρική
Άνθεια Μεσσηνίας

Η Άνθεια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 248 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Άνθειας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Άνθεια βρίσκεται σε υψόμετρο 61 μέτρων και παλαιότερα ονομαζόταν Βενζάμι, μέχρι το 1867. Ανατολικά της Άνθειας, βρίσκεται ο λόφος “Ελληνικά”, παράλληλα με την παλαιά Εθνική Οδό Καλαμάτας - Τρίπολης (7η Εθνική Οδός Κορίνθου - Καλαμάτας). Στην κορυφή του λόφου ήταν χτισμένη η Αρχαία Θουρία, που ταυτίζεται με την Ομηρική Άνθεια, από τον Παυσανία. Από το 2009 γίνεται ανασκαφή από την Αρχαιολογική Εταιρεία, υπό τη διεύθυνση της κυρίας Ξένης Αραπογιάννη και έχουν έρθει στο φως, σημαντικά κτίρια, τοίχοι, δωρικός ναός του Ασκληπιού και της Υγείας, μεγαλειώδης βωμός και κατάλοιπα αρχαίου θεάτρου.Η Μυκηναϊκή Άνθεια, αναφέρεται στα Ομηρικά Έπη, ως μία από τις εφτά πόλεις, που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα. 21-04-1835, ο οικισμός Βενζάμι προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 10-07-1867, ο οικισμός Βενζάμι μετονομάζεται σε Άνθεια. 31-08-1912, ο οικισμός Άνθεια αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Ανθείας. 04-12-1997, ο οικισμός Άνθεια αποσπάται από την Κοινότητα Ανθείας και προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 07-06-2010, ο οικισμός Άνθεια αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Η τοπική κοινότητα Ανθείας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 4,204 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Αίπεια. Πληθυσμός (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Δήμος Καλαμάτας
Εκκλησία του Αγίου Λεονάρδου (Λιπνίτσα Μουροβάνα)

Η Εκκλησία του Αγίου Λεονάρδου είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 15ου αιώνα στο χωριό Λιπνίτσα Μουροβάνα, η οποία μαζί με διάφορες εκκλησίες έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων εκκλησιών της νότιας Ελάσσονος Πολωνίας από την UNESCO.

 Η εκκλησία βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ουσβίτσα (Uszwica), πέρα από το πρώην ανάχωμα στη Λιπνίτσα Μουροβάνα. Η εκκλησία χτίστηκε πιθανότατα στα τέλη του 15ου αιώνα, στη θέση μιας πρώην εκκλησίας. Σύμφωνα με την παράδοση της πόλης, ο ναός χτίστηκε το 1143 ή το 1203 - αυτή η χρονολογία φαίνεται στον βορειοανατολικό τοίχο του ιερού - στη θέση ενός πρώην παγανιστικού ναού. Η εκκλησία βρίσκεται σήμερα σε μια σχεδόν ανέγγιχτη κατασκευή και ανήκει στις πιο αξιόλογες ξύλινες γοτθικές εκκλησίες στην Πολωνία. Η εκκλησία είναι προσανατολισμένη, χτισμένη από ξύλινο σκελετό. Το ιερό περιβάλλεται από τρία τείχη. Ο κυρίως ναός είναι πλατύτερος, σε σχήμα τετράγωνου. Τον 17ο αιώνα, ο ναός περιβαλλόταν με γραφικό soboty (ξύλινο υπόσκαμα που στηρίζεται σε πεσσούς), κατά την οποία κατασκευάστηκε ένα καμπαναριό. Η στέγη είναι καλυμμένη με ξύλινο πέταυρο, και σύμφωνα με την παράδοση, υπάρχουν μόνο παράθυρα στη νότια πλευρά του ναού, με τις πόρτες εισόδου στα νότια και δυτικά του ναού.
ΦΚ Σούτιεσκα Νίκσιτς

Η ΦΚ Σούτιεσκα (μαυροβουνιακά: FK Sutjeska) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Νίκσιτς του Μαυροβουνίου και αγωνίζεται στην Α κατηγορία του Μαυροβουνίου. Τα χρώματά της είναι το μπλε και το λευκό. Η ΦΚ Σούτιεσκα αποτελεί τμήμα της κοινωνίας αθλημάτων της Σούτιεσκα η οποία έχει έδρα την ομώνυμη πόλη. Όπως φαίνεται και στο έμβλημα, ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1927. Η ΦΚ Σούτιεσκα κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα στην Α κατηγορία του Μαυροβουνίου την περίοδο 2012-13.

 Το πρώτο όνομα του συλλόγου κατά την ίδρυσή του ήταν ΣΚ Χάιντουκ. Αργότερα όμως (πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο), ο σύλλογος άλλαξε το όνομά του σε ΣΚ Χερτσέγκοβατς. Δεδομένου του ότι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μαινόταν στα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας, το όνομα του συλλόγου άλλαξε το 1945 σε Σούτιεσκα προς τιμήν των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών που σκοτώθηκαν στη Μάχη της Σούτιεσκα. To γήπεδο Κράι Μπίστριτσε έχει χωρητικότητα 11.000 θεατές. Η επιφάνεια του χόρτου δεν είναι τεχνητή και εμπεριέχει χώρο για αθλήματα στίβου καθώς περιβάλλεται από "ταρτάν". Γύρω από το στάδιο υπάρχει χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Το αθλητικό συγκρότημα δίπλα στο γήπεδο είναι ένα σύγχρονο κτίριο με αμφιθέατρο. Η Σούτιεσκα στην ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ
Καπιλιέλε Φαουπάλα

Ο Καπιλιέλε Γκαμπριέλ Φαουπάλα (Kapiliele "Gabriel" Faupala), από τη δυναστεία Τακουμασίβα, είναι ο 51ος Βασιλιάς (Λαβελούα) του νησιού Ουώλλις, από το σύμπλεγμα Ουώλλις και Φουτούνα. Το νησί ονομάζεται «Ουβέα» στην τοπική γλώσσα. Η επίσημη στέψη του Βασιλέα έγινε στις 25 Ιουλίου του 2008 και διαδέχθηκε τον Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄, ο οποίος είχε πεθάνει το Μάιο του 2007.

 Ο Φαουπάλα είναι περισσότερο γνωστός τοπικά (στους κατοίκους του νησιού Ουώλλις) ως Kalai Ki Valu. Κατάγεται από το χωριό Αχόα, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού Ουώλλις. Είναι συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος. Εργαζόταν για τη γαλλική κυβέρνηση του Ουώλλις και Φουτούνα όπως επίσης και στο τοπικό Τμήμα Δημοσίων Έργων του νησιού, ως τη συνταξιοδότησή του, το 1995. Ο Φαουπάλα ήταν επικεφαλής του Εθνικού Υπουργικού Συμβουλίου, αναγνωρισμένου (με βάση τη συμφωνία του 1961 ανάμεσα στη Γαλλία και στο Βασιλιά Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄ που καθόρισε το καθεστώς των Ουώλλις και Φουτούνα ως υπέρπόντιο έδαφος της Γαλλίας) από τη γαλλική κυβέρνηση, για 4 χρόνια, από το 2004 περίπου ως τη στέψη του, το 2008. Το Μάιο του 2007 ο προκάτοχος του Φαουπάλα, Τομάζι Κουλιμοετόκε Β΄, επί 48 χρόνια Βασιλιάς από το 1959, απεβίωσε. Έπειτα από το θάνατό του ακολούθησε πένθος έξι μηνών, διάστημα κατά το οποίο θεωρείται ταμπού στην τοπική κοινωνία οποιαδήποτε συζήτηση για διάδοχο. Το Νοέμβριο του 2007 έληξε η περίοδος του πένθους και ξεκίνησαν συνομιλίες για την επιλογή του πιθανού διαδόχου. Ο ίδιος ο Κουλιμοετόκε είχε επιλέξει ανεπίσημα ως διάδοχό του το Φαουπάλα. Μετά το θάνατό του ένα Συμβούλιο Υπουργών ανέλαβε το καθήκον να βρει το διάδοχό του. Ο αγώνας για τη διαδοχή είχε ξεκινήσει τρία χρόνια πριν το θάνατο του Βασιλιά, με πρωταγωνίστριες τις δύο κύριες βασιλικές οικογένειες του νησιού Ουώλλις. Η κάθε οικογένεια όρισε και έναν διάδοχο, από το Βορρά και από το Νότο αντίστοιχα. Έπειτα από μήνες δημοσίων συζητήσεων, το παραδοσιακό Συμβούλιο των Υπουργών εξέλεξε τον Καπιλιέλε Φαουπάλα στο θρόνο του νησιού Ουβέα (Ουώλλις). Η σχετική ανακοίνωση δημοσιοποιήθηκε στα μέσα Ιουλίου του 2008. . Στο άκουσμα της ανακοίνωσης, οι εκπρόσωποι άλλων βασιλικών δυναστειών αντέδρασαν έντονα και ταραχές ξέσπασαν στο νησί. Τελικά, με την παρέμβαση κα υπαναχώρηση εκπροσώπων κάποιων φυλών η αναταραχή τερματίστηκε. Η επίσημη στέψη του Φαουπάλα ως 51ου Λαβελούα της Ουβέα έγινε στις 25 Ιουλίου του 2008 στη Ματά-Ουτού, την πρωτεύουσα του Ουώλλις και Φουτούνα. Την περίοδο της στέψης του ο Φαουπάλα ήταν 68 ετών. Εξαιτίας του αγώνα για τη διαδοχή, πολλές βασιλικές οικογένειες, όπως οι Χαχάκε του Βορρά και ο Μούα του Νότου, δεν παράστησαν στην τελετή ενθρόνισης του Φαουπάλα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας . Στην τελετή παρέστησαν και αξιωματούχοι της Νέας Καληδονίας.
Το προξενιό της Άννας

Το προξενιό της Άννας είναι ελληνική δραματική ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη. Κέρδισε 3 βραβεία στο φεστιβάλ Βερολίνου και άλλα 5 στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βούλγαρη και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ταινίες του Νέου Ελληνικού κινηματογράφου.

 Το σενάριο αφορά την Άννα (Άννα Βαγενά), μία υπηρέτρια σε ένα αστικό αθηναϊκό σπίτι για 10 ολόκληρα χρόνια, η οποία συμφωνεί να βγει ραντεβού με ένα νεαρό άντρα που της προξενεύουν τα αφεντικά της. Μετά από μία απλή ολιγόλεπτη αργοπορία,οι επιπλήξεις που ακολουθούν φανερώνουν τον τυραννικό χαρακτήρα των αφεντικών της. Η ζωή της εκτυλίσσεται μέσα από διάφορα περιστατικά, τα οποία τελικά την αποτρέπουν από την αποδέσμευση της ως ψυχοκόρη. Η οικογένεια προκειμένου να την εκμεταλλεύεται της προσφέρει υποσχέσεις και δώρα, και την ελπίδα της αποκατάστασης της δίνοντας της τον σύζυγο που της επιλέγουν. Η οικογενειακή καθημερινότητα με τις παραδοσιακές αστικές συνήθειες, οι προσωπικές αντιπαραθέσεις της οικογένειας με άλλους συγγενείς, αντικατοπτρίζουν την απληστία τους, τον εγωκεντρισμό τους, και την χειραγώγηση τους προς αυτήν να τους περιποιείται και συνάμα να την δεσμεύουν σε ένα κοινωνικό χώρο που όμως δεν νοείται ως ισότιμο μέλος, με αποτέλεσμα η ανεξαρτησία της, και η χειραφέτηση της να αναβάλλεται. Ο χαρακτήρας της ηρωίδας (Άννας Βαγενά) φέρει όλα τα στοιχεία της επαρχιώτικης γυναικείας φυσιογνωμίας που υποτάσσεται, δεσμεύεται με τον λόγο του και ακολουθεί πιστά της παραδόσεις της επαρχιώτικης αντίληψης για την οικογένεια, τα πρότυπα της και την δέσμευση της για το καλό της. Το προξενιό της Άννας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Φερδινάνδος δε λα Θέρδα, διάδοχος

Ο Φερδινάνδος δε λα Θέδρα ή Φερδινάνδος o Tριχωτός, (Ισπανικάː Fernando de la Cerda, 23 Οκτωβρίου 1255 - 1275) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν διάδοχος της Καστίλης & Λεόν. Ο Φερδινάνδος δε λα Θέρδα ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης της Γιολάντας της Αραγωνίας μέλους του Οίκου της Βαρκελώνης και μεγαλύτερης κόρης του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας. Γεννήθηκε με πολλά μαλλιά στο κεφάλι, γι' αυτό τον αποκαλούσαν "τριχωτό (de la serda)". Απεβίωσε το 1275 σε ηλικία 20 ετών, ο πατέρας του απεβίωσε το 1284 και τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος Σάντσο Δ΄ της Καστίλης & Λεόν.

 Νυμφεύτηκε το 1268 την Λευκή των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Οίκου της Βαρκελώνης, μία από τις μικρότερες αδελφές του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας. Με την Λευκή της Γαλλίας απέκτησε: Αλφόνσος 1270-1333 πιστεύεται ότι παντρεύτηκε την Ματθίλδη του Ναρμπόν, κόρη του υποκόμη Αμωρί ΣΤ΄ του Ναρμπόν. Οι σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι νυμφεύτηκε την Ματθίλδη των Μπριέν, κόρη του Ιωάννη Β΄ των Μπριέν. Φερδινάνδος 1275-1322, νυμφεύτηκε την κυρία της Λάρα. Η κόρη του: Μπλάνκα 1317-1347, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα και κόρη τους ήταν η: Ιωάννα-Εμμανουέλα 1339-1381, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Καστίλης. Medieval Iberia: An Encyclopedia, Ed. E. Michael Gerli and Samuel G. Armistead, (Routledge, 2003) Masnata y de Quesada, David E. (1985). «La Casa Real de la Cerda». Estudios Genealógicos y Heráldicos (Madrid: Asociación Española de Estudios Genealógicos y Heráldicos) Maclagan, Michael and Jiri Louda, Lines of Succession, (MacDonald & Co., 1981) Fernando de la Cerda Britannica online
Μαγδαληνή της Αυστρίας

Η Μαγδαληνή, γερμ. Magdalena von Habsburg (14 Αυγούστου 1532 - 10 Σεπτεμβρίου 1590) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Έγινε η ιδρύτρια και πρώτη ηγουμένη στο αββαείο του Χαλλ στο Τυρόλο.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας. Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ. Εκφράστηκε η επιθυμία αυτή και η νεότερη αδελφή της Μαργαρίτα να μείνουν άγαμες και να ιδρύσουν μία κοινότητα για ευλαβείς γυναίκες. Όταν το 1564 απεβίωσε ο πατέρας της, η Μαγδαληνή έγινε ανέλαβε τον όρκο της παρθενίας και ξεκίνησε την ίδρυση ενός βασιλικού αββαείου στο Χαλλ του Τυρόλου, όπου όμοιες με αυτήν γυναίκες -αριστοκράτισσες ή αστές- θα μπορούσαν να έχουν μία μοναχική, ευσεβή και με φόβο Θεού ζωή υπό την επίβλεψη των Ιησουιτών. Η Μαγδαληνή απεβίωσε το 1590, έπειτα από σύντομη ασθένεια. Τάφηκε στον ναό των Ιησουιτών στο Χαλλ του Τυρόλου. Το 1706 το λείψανό της μεταφέρθηκε στον ναό της μονής. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Joanna" . Encyclopædia Britannica. 15 (11th ed.). Cambridge University Press. Priebatsch, Felix (1908), "Wladislaw II.", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 54, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 688–696
472 Ρώμη

Η Ρώμη (Roma) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,92. Ανακαλύφθηκε το 1901 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Ρώμη.

 Η μέση διάμετρος της Ρώμης υπολογίσθηκε σε 47,3 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 111 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,214 (από δεδομένα του IRAS). Η Ρώμη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 48 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βενί Ρεθύμνης

Το Βενί (επίσημο: το Βενίον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 40 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 340 μ., ανάμεσα στο Γαράζο και την Αξό. Χαρακτηρίζεται από τις πηγές νερού και τις καλλιέργειες κερασιών.

 Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Veni, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Veni με 129 κατοίκους και 643 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 την αναφέρει ως Veni. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Veni με 13 χαράτσια.Σύμφωνα με την απογραφή του 1881 είχε 164 κατοίκους και ανήκε στο δήμο Γαράζο. Στην απογραφή του 1900 είχε 174 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαράζου και μετά από λίγους μήνες στην κοινότητα Αξού, αλλά το 1931 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βενίου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.Δείτε Κοινότητα Βενίου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στην Aγία Παρασκευή. Πρόκειται για μονόκλιτο ναό με έτος κατασκευής το 1917. Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα. Επίσης στο χωριό βρίσκονται οι ναοί των Αγίων Θεοδώρων και της Αγίας Μαρίνας.Στο Βενί βρίσκεται επίσης ο ναός της τοιχογραφημένος ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο ναός βρίσκεται σε ευρύχωρο μέρος και ανακαινίστηκε ύστερα από ιδιωτική πρωτοβουλία και δαπάνη της ενορίας. Οι τοιχογραφίες του χρονολογούνται από τον 14ο-15ο αιώνα και σώζονται μεταξύ άλλων η Πλατυτέρα, οι συνλειτουργούντες ιεράρχες, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Ανάληψη, η Γέννηση του Ιησού, διάφορες μορφές Αγίων και η Κοίμηση της Θεοτόκου. Πάνω από την παράσταση της Κοίμησης έχουν χαρακτεί τα νούμερα 1640 και 1680 και λατινικοί χαρακτήρες.
Σημαία των Φίτζι

Η σημαία των Φίτζι καθιερώθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1970. Η σημαία παρέμεινε ίδια παρά το γεγονός ότι το κρατικό εθνόσημο τροποποιήθηκε ελαφρώς.Πρόκειται για το γνωστό Γαλάζιο Έμβλημα που είναι σύμβολο της βρετανικής αποικιοκρατίας. Ο θυρεός που έχει βρίσκεται και στο εθνόσημο της χώρας.

 Στη διάρκεια του διαγγέλματός του για την Πρωτοχρονιά το 2013, ο πρωθυπουργός Φρανκ Μπαϊνιμαράμα ανακοίνωσε ότι η σημαία σύντομα θα αλλάξει ώστε να "να απηχεί την εθνική ανανέωση, μια νέα φιτζιανή ταυτότητα και την πίστη εκ νέου στο να είναι κάποιος Φιτζιανός στο διεθνές στερέωμα".Έτσι, με βάση την πρόταση τα αποικιακά σύμβολα θα εξαφανιστούν από τη νέα σημαία.Στις 3 Φεβρουαρίου 2015 ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε επίσημα ότι η σημαία θα αντικατασταθεί και ότι θα διεξαχθεί διαγωνισμός για μια νέα σημαία. Στόχος είναι να υψωθεί για πρώτη φορά η νέα σημαία στις 11 Οκτωβρίου 2015, ώστε να συμπέσει με την 45η επέτειο της ανεξαρτησίας. Ύπατη Αρμοστεία της Δημοκρατίας των Φίτζι στη Νέα Ζηλανδία - Εθνικά σύμβολα των Φίτζι. Barraclough, E. M. C. and Crampton, W. G. (1978). Flags of the World. London: Frederick Warne. ISBN 0-7232-2015-8. P. 209 et seq.
Ίνι Ηρακλείου

Το Ίνι (επίσημο: Ίνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι περίπου 44 χιλιόμετρα. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού ονομάζεται "Ίνι-Μοναστηράκι". Κεντρικός ναός είναι ο Άγιος Γεώργιος. Μεταξύ άλλων, στο Ίνι υπάρχουν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο.

 Το Ίνι αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα (Κ 96) με το όνομα Igni και με 114 κατοίκους το 1583. Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους και το 1834 από 5 οικογένειες. Κατά της επαναστάσεις εγκατέλειψαν και το 1881 είχε 129 Χριστιανούς και 21 Τούρκους. Στην εκκλησία της Παναγίας είναι εντοιχισμένη επιτύμβια πλάκα από μουσικό που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο με την επιγραφή Μολπάς έμελψα αυλών των λιγυρών ήχος ανευρόμενος. Μοίραν δ’ ουν απέκλεισε Θεός εμέ εμέ θνητόν εόντα. Κείμαι… (Gerola, IV, 573) Στο χωριό αυτό τοποθετείται τελευταία η αρχαία πόλη Αρκαδία ή Αρκάδες. Η πόλη ήταν αρχικά σύμμαχος της Κνωσού αλλά συμμάχησε με τη Λύττο μετά το 221 π. Χ. Αποστάντες της των Κνωσίων φιλίας τοις Λυττίοις συμμαχείν (Πολύβιος, IV, 53,6). Ήταν αυτόνομη πόλη και είχε τα δικά της νομίσματα που είχαν στη μία όψη την κεφαλή του Δία Άμμωνα κερασφόρου και στην άλλη την Αθηνά να στηρίζεται σε δόρυ και τη λέξη ΑΡΚΑ ΔΩΝ. Το 1583 αναφέρεται και ο Μαχαιράς με το όνομα Maghiera και με 113 κατοίκους (Καστροφύλακας , Κ96). Κατά την Τουρκοκρατία κατοικούνταν μόνο από Τούρκους (13 οικογένειες το 1834) και το 1881 από 200 Τούρκους. Αναφέρεται σε όλες τις απογραφές Μαχαιρά, χωρίς άρθρο. Στα μεσαιωνικά κείμενα αναφέρεται συνηθέστατα το επαγγελματικό επώνυμο- σήμερα λέγεται Μαχαιρά. Το Μοναστηράκι αναφέρεται το 1583 στην ίδια περιοχή το Monasterio di Christo (Καστροφύλακας, Κ96). Πιθανότατα είναι ο σημερινός οικισμός. Νοτιοανατολικά του χωριού Μαχαιράς, κοντά στην τοποθεσία «Καλό Νερό», σώζονται τα ερείπια του οικισμού Μιτσιτσίρι, το οποίο αναφέρεται Miciciri το 1583 με 64 κατοίκους (Καστροφύλακας, Κ96), το 1834 με 4 τουρκικές οικογένειες, το 1881 με 24 Τούρκους. Το 1900 αναφέρεται ακατοίκητο. Άρα εγκαταλείφθηκε μετά το 1881. Η περιοχή του Ινίου υπέστη ζημιές από το σεισμό του 2021, τόσο σε οικίες, όσο και στον ναό του Αγίου Γεωργίου. Ιστορικά στοιχεία από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Α.Ο. Ελπίδα Τρίπολης

Ο Αθλητικός Όμιλος Ελπίδα Τρίπολης είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο το οποίο εδρεύει στην Τρίπολη Αρκαδίας. Ιδρύθηκε το 1998 και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και ποδοσφαίρου σάλας. Έχει ως αγωνιστική έδρα το Γήπεδο Φιλικών στην Τρίπολη.

 Η ομάδα δημιουργήθηκε αρχικά σαν ακαδημίες ποδοσφαίρου από τον Θοδωρή Μαρκόπουλο με το προπονητικό κέντρο των ακαδημιών να βρίσκεται πλησίον του Άλσους Αγίου Γεωργίου. Η ανδρική ομάδα της Ελπίδας ιδρύθηκε το 1998 και αγωνιζόταν στις τοπικές κατηγορίες της Αρκαδίας. Το 2007-08 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' κατηγορίας και την άνοδο στην Α' κατηγορία. Στην Α' κατηγορία αγωνίστηκε για δύο σεζόν, τερματίζοντας στην 4η θέση το 2008-09 και στην 6η θέση το 2009-10. Το 2010 η ομάδα αποσύρθηκε από την Α' κατηγορία και τη σεζόν 2018-19 η ομάδα δεν αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Αρκαδίας για οικονομικούς λόγους. Το 2019-20 η ομάδα επανιδρύθηκε και αγωνίζεται στην Β' κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας. Πρωταθλήτρια Β' Ε.Π.Σ. Αρκαδίας : 2007-08 Πρωταθλήτρια Παιδικού Πρωταθλήματος Αρκαδίας:(2 φορές) 1999-00,2003-04 Πρωταθλήτρια Εφήβων ποδοσφαίρου σάλας:(2 φορές) 2000-01,2003-04 Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας ΕΠΣ Αρκαδίας
Αγνή Βιλελμίνη του Βούτεναου

Η Αγνή-Βιλελμίνη, γερμ.: Agnes Wilhelmine von Wuthenau, Gräfin von Warmsdorf (4 Δεκεμβρίου 1700 - 14 Ιανουαρίου 1725) ήταν γερμανίδα ευγενής γυναίκα και η πρώτη σύζυγος του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν.

 Γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1700 στο Πλέτσκαου σε μία αρχαία ευγενή γερμανική οικογένεια. Υπηρέτησε ως κυρία επί των τιμών της Γκίζελας-Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν, η οποία κυβερνούσε ως επίτροπος του Άνχαλτ-Κέτεν. Μνηστεύθηκε με τον γιο της Γκίζελας-Αγνής, τον Αύγουστο-Λουδοβίκο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν στις 18 Νοεμβρίου 1721. Έγινε κόμισσα του Βάρμσντορφ από τον Κάρολο ΣΤ΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας. Η Αγνή και ο Aύγουστος-Λουδοβίκος παντρεύτηκαν στις 23 Ιανουαρίου 1722 στη Δρέσδη. Δεδομένου ότι ο γάμος θεωρήθηκε μοργανατικός, δεν απέκτησε τον τίτλο και την προσφώνηση της πριγκίπισσας. Είχαν δύο παιδιά, τα οποία αναγνωρίστηκαν ως πριγκίπισσες του Άνχαλτ. Η Αγνή απεβίωσε στις 14 Ιανουαρίου 1725, τρία χρόνια πριν ο σύζυγός της διαδεχθεί τον αδελφό του ως πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν. Παντρεύτηκε το 1722 τον Αύγουστο-Λουδοβίκο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και είχε τέκνα: Γκίζελα-Ερριέττα (Warmsdorf, 16 Δεκεμβρίου 1722 - Warmsdorf, 16 Δεκεμβρίου 1728), απεβ. 6 ετών. Aγνή-Λεοπολδίνη (Κέτεν, 31 Μαΐου 1724 - Κέτεν, 28 Ιουλίου 1766).
Κεντροαφρικανική Δημοκρατία

Η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι χώρα στην Κεντρική Αφρική. Συνορεύει με το Τσαντ στο Βορρά, το Σουδάν στα βορειοανατολικά, το Νότιο Σουδάν στα ανατολικά, τη Δημοκρατία του Κονγκό και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό στο Νότο, και το Καμερούν στα δυτικά. Ο πληθυσμός είναι 5.579.000 κάτοικοι, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022.

 Το μισό σχεδόν του εξαγωγικού εμπορίου της δημοκρατίας αντιπροσωπεύουν οι ίνες βαμβακιού και ο καφές. Κύριες χώρες εισαγωγής των προϊόντων αυτών είναι η Γαλλία, αρκετές δυτικοευρωπαϊκές χώρες και οι Ηνωμένες Πολιτείες.Στα εξαγώγιμα προϊόντα περιλαμβάνονται οι αραχίδες, η ξυλεία, το ελαστικό, το φοινικέλαιο, μικρές ποσότητες διαμαντιών και χρυσού. Εισάγονται κυρίως μηχανήματα, βαμβακερά υφάσματα και οχήματα.Υπάρχουν επίσης, βυρσοδεψεία και εργοστάσια παραγωγής φυτικών ελαίων, σαπωνοποιεία και ζυθοποιεία.Στις περιοχές των τροπικών δασών υπάρχουν αρκετά πριονιστήρια. Εκτός του φράγκου CFA, ως νόμισμα χρησιμοποιείται και το Bitcoin (XBT) από τις 27 Απριλίου 2022. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Το 2011 πρόεδρος επανεξελέγη ο Φρανσουά Μποζιζέ και πρώτο κόμμα στο κοινοβούλιο η Εθνική Συσπείρωση "Kwa Na Kwa". Το 2013 αναζωπυρώθηκαν οι εθνοτικές συγκρούσεις, με αποτέλεσμα να παραιτηθεί (2014) ο πρόεδρος Μισέλ Ντζοτοντιά, ο οποίος είχε ανατρέψει τον Μποζιζέ. Υπηρεσιακή πρόεδρος εξελέγη από την μεταβατική εθνοσυνέλευση η Κατρίν Σαμπά-Πανζά, η οποία έγινε και η πρώτη γυναίκα στο ύπατο αξίωμα στη χώρα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2015-16 νέος πρόεδρος εξελέγη ο Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 53,1 χρόνια (50,2 χρόνια οι άνδρες και 56,3 οι γυναίκες). Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά. Χώρες και Λαοί, τόμος 1, Εκδόσεις ΔΟΜΙΚΗ, σελ. 251 Αφρική Κεντρική Αφρική
Εύα Βλάμη

Η Εύα Βλάμη (1910 - 1976) γεννήθηκε στον Πειραιά καταγόμενη από παλιά οικογένεια ναυτικών του Γαλαξιδιού. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της φοίτησε στο Ωδείο Αθηνών, όπου παρακολούθησε μαθήματα πιάνου. Ήταν σύζυγος του ιστορικού, εθνολόγου και μεταφραστή της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας Παναγή Λεκατσά.

 Κεντρική θέση στα δυο πρώτα βιβλία της (Γαλαξείδι, 1947 και Σκελετόβραχος, 1949) που επαινέθηκαν από την Ακαδημία Αθηνών έχει η ιδιαίτερη πατρίδα της, το Γαλαξίδι, μια ναυτική πόλη που η ακμή και η παρακμή της σημαδεύτηκαν κατά τον 19ο αι. από την κυριαρχία αρχικά και τον παροπλισμό στη συνέχεια των ιστιοφόρων που διενεργούσαν τις θαλάσσιες μεταφορές. Η γραφή της ξεχωρίζει για τη γλαφυρότητα του ύφους, την υψηλή αίσθηση του δημοτικού λόγου με έντονη λεξιπλαστική ικανότητα και χρήση ιδιωματισμών. Το Προξενιό Γαλαξείδι (Η μοίρα μιας ναυτικής πολιτείας) (1947) Σκελετόβραχος, 1949, 1954, 1997 - Βραβείο από την ομάδα των δώδεκα 1952. Τα όνειρα της Αγγέλικα, 1958 Στο αργαλειό του φεγγαριού, 1963 Νεράϊδες του βυθού για παιδιά έως 9 ετών Μότσαρτ: Τα παιδικά του χρόνια. Η Εύα Βλάμη ανήκει στους τελευταίους εκπροσώπους της λεγόμενης ηθογραφίας, καθώς κι αυτή, επικεντρώνεται στην περιγραφή των ηθών και εθίμων του παραδοσιακού κόσμου της ελληνικής υπαίθρου. Αφιέρωμα στην Εύα Βλάμη,Νέα Εστία, Τόμος: 136, τ/χ. 1618(1η Δεκεμβρίου 1994)[1] Φιλολογική Πρωτοχρονιά, 1963, Εκδοτικός Οίκος «ΜΑΥΡΙΔΗΣ» Ο.Ε. Δημοσθένης Κούρτοβικ, Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς. Ένας κριτικός οδηγός, εκδ.Πατάκης, Αθήνα,1999 (β' εκδ.), σελ.45-46 Εύα Βλάμη στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.