IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Έντουαρντ Τσάπμαν

Ο Έντουαρντ ή «Έντι» Τσάπμαν (αγγλ. Edward Arnold, 1914 - 1997) ήταν άγγλος μικροαπατεώνας που έδρασε και ως διπλός κατάσκοπος στην υπηρεσία των Ναζί και των Βρετανών κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Άλλα κωδικά του ονόματα ήταν «Ζιγκζάγκ», «Φριτς» και «Φρίτσχεν».

 Στη δεκαετία του 1930 υπηρέτησε στο σώμα των Coldstream guards του Βρετανικού στρατού, λιποτάκτησε όμως και βιοπορούσε με διάφορες δουλειές του ποδαριού και μικροδιαρήξεις που έκανε στα δυτικά προάστια του Λονδίνου. Συνελήφθη επανειλημένα και φυλακίστηκε. Ως πολίτης έκανε τον προικοθήρα σε κυρίες της αριστροκρατίας του Λονδίνου, τις οποίες εν συνεχεία εξεβίαζε με φωτογραφίες που έβγαζε κρυφά ο συνεργός του φωτογράφος στις τρυφερές τους στιγμές. Κάποτε, όντας σε φυλακή στη Σκωτία βγήκε με εγγύηση και δραπέτευσε καταφεύγοντας στο νησί της Μάγχης Τζέρσεϊ. Εκεί εργάζονταν με την αρραβωνιαστικιά του σε κάποιο ξενοδοχείο, μέχρι που εντοπίστηκε από την αστυνομία. Εν φυγή έκανε και μια διάρρηξη, πιάστηκε όμως και ξανά φυλακίστηκε για δύο χρόνια, ενώ καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση. Όταν η γερμανική Βέρμαχτ εισέβαλε στα Νησιά της Μάγχης, ο Τσάπμαν ήταν ακόμα στη φυλακή. Από εκεί μεταφέρθηκε σε φυλακή στο Παρίσι, οπου οι γερμανοί τον μύησαν στην κατασκοπία. Πρώτη του αποστολή ήταν να σαμποτάρει ένα εργοστάσιο κατασκευής αεροσκαφών. Ο Τσάπμαν φθάνονας στην Αγγλία παρουσιάστηκε στη Βρετανική μυστική υπηρεσία, και έγινε διπλός πράκτορας. Στη γερμανική Βέρμαχτ ανέβηκε ως το βαθμό του υπολοχαγού και τιμήθηκε με τον Σιδηρούν σταυρό. Στη δράση του Τσάπμαν βασίζεται η ταινία με τίτλο Έντι Τσάπμαν, ο τριπλός κατάσκοπος - (Triple Cross, 1966) του 1966 με πρωταγωνιστές τον Κρίστοφερ Πλάμερ μαζί με τη Ρόμι Σνάιντερ, τονΓιουλ Μπρίνερ και τον Gert Fröbe στους άλλους κυρίως ρόλους.
Δήμος Γόρτυνος

Για τον δήμο Γόρτυνας Ηρακλείου δείτε εδώ: δήμος ΓόρτυναςΟ δήμος Γόρτυνος ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μεγαλόπολης . Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και περικλυόταν από τους δήμους Δημητσάνας, Τρικολώνων και Μεγαλόπολης. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 10 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.266 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Καρίταινα.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Καριταίνης [ 379 ] η Καρίταινα [ 271 ] τα Καλυβάκια [ 54 ] ο Καρβουνάρης [ 54 ] Δ.δ. Ατσιχόλου -- ο Ατσίχολος [ 63 ] Δ.δ. Βλαχορράπτη -- ο Βλαχορράπτης [ 101 ] Δ.δ. Ζώνης -- η Ζώνη [ 118 ] Δ.δ. Κατσίμπαλη -- ο Κατσίμπαλης [ 61 ] Δ.δ. Κουρουνιού -- ο Κουρουνιός [ 80 ] Δ.δ. Κυπαρισσίων -- τα Κυπαρίσσια [ 95 ] Δ.δ. Κωτιλίου [ 206 ] το Κωτίλιον [ 148 ] ο Παλάτος [ 36 ] το Στρογγυλόν [ 22 ] Δ.δ. Μαυριών -- τα Μαυριά [ 49 ] Δ.δ. Σαρακινίου [ 114 ] το Σαρακίνιον [ 37 ] το Κρυόνερον [ 41 ] το Παλαιόκαστρον [ 36 ]
Νίκος Ρουσκέτος

Ο Νίκος Ρουσκέτος (πολωνικά: Nikos Rusketos) (γεν. 12 Σεπτεμβρίου 1958, Ζγκοζέλετς) είναι Πολωνός τραγουδιστής και μουσικός ελληνικής καταγωγής, ηγέτης του ελληνικού μουσικού συγκροτήματος Orfeusz (Ορφέας). Είναι δημοτικός σύμβουλος του Ζγκοζέλετς και πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων της Πολωνίας «DELTA» με έδρα το Ζγκοζέλετς.

 Οι γονείς του ήταν μετανάστες που εγκατέλειψαν την Ελλάδα για πολιτικούς λόγους και εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία. Ο Ρουσκέτος έχει ελληνική και πολωνική υπηκοότητα.Τραγουδάει και παίζει ντραμς από την πρώτη τάξη του δημοτικού. Ήταν συνιδρυτής του ελληνικού συγκροτήματος Kwiaty Akropolu (Λουλούδια της Ακρόπολης). Τη δεκαετία του 1970 πήρε μέρος σε συναυλίες του συγκροτήματος Προμηθέας. Τη δεκαετία του 1980 εμφανίστηκε στην Ολλανδία. Το 1982 δημιούργησε μαζί με άλλους μουσικούς το συγκρότημα Orfeusz.Είναι ο εμπνευστής, σκηνοθέτης και διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού (ΔΦΕΤ) στο Ζγκοζέλετς, μιας ετήσιας εκδήλωσης που προωθεί την ελληνική μουσική και τον πολιτισμό στην Πολωνία, η πρώτη έκδοση του οποίου πραγματοποιήθηκε το 1998. Το 2000, πρωταγωνιστής του 3ου ΔΦΕΤ ήταν ο Ντέμης Ρούσσος, με τον οποίο ξεκίνησε συνεργασία ο Νίκος Ρουσκέτος και έγινε μάνατζέρ του για την Πολωνία. Τα έτη 2001-2009 εμφανίστηκαν μαζί σε πολλές συναυλίες. Νίκος Ρουσκέτος και το συγκρότημα Orfeusz: Nie mów mi do widzenia («Μη μου πεις αντίο», 1997) Proszę wróć («Σε παρακαλώ έλα πίσω», 1998) Nim to wszystko powiesz («Πριν τα πεις όλα», 1999) Opa opa, Dinata dinata (2001) Najpiękniejsze polskie i greckie kolędy oraz piosenki świąteczne («Τα πιο όμορφα πολωνικά και ελληνικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια», 2006) Największe przeboje («Οι μεγαλύτερες επιτυχίες», 2006) Polska Grecja to ja («Πολωνία Ελλάδα είμαι εγώ», 2007) The best of love songs (2012) Powiedz że to życie (διπλό άλμπουμ) («Πες ότι είναι ζωή», 2017) Αξιέπαινος για το Πόβιατ Ζγκοζέλετς (25 Μαΐου 2006) Διάκριση από το DSAP στο Βρότσουαφ για την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού στην Πολωνία (2006) Τιμητικός τίτλος του Αξιέπαινου για την Ευρώπη-Ζγκοζέλετς/Γκέρλιτς (26 Απριλίου 2016) Χρυσό Μετάλλιο Τιμητικής Αξίας της Κάτω Σιλεσίας (15 Οκτωβρίου 2016) Χρυσός Σταυρός της Αξίας «Για τα πλεονεκτήματα στην ανάπτυξη φιλικών πολωνοελληνικών σχέσεων» (30 Ιανουαρίου 2020) Χάλκινο Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis (10 Σεπτεμβρίου 2020) Μετάλλιο της πόλης Ζγκοζέλετς (2021)
Νταν Γεωργιάδης

Ο Νταν (Γιάννης) Γεωργιάδης (5 Μαΐου 1922 - 18 Ιανουαρίου 1998) ήταν Έλληνας που διακρίθηκε ως αθλητής στίβου, ποδοσφαίρου, ράγκμπι και χάντμπολ στη Ρουμανία και ως προπονητής ποδοσφαίρου της εθνικής Ελλάδας και πολλών άλλων συλλόγων και εθνικών ομάδων.

 Γεννήθηκε στην Ιθάκη στις 5 Μαΐου 1922, αλλά πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Εμπορικών Επιστημών Βουκουρεστίου, όπου αποφοίτησε με πτυχίο οικονομικών. Στη Ρουμανία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αρχικά διακρίθηκε στο στίβο. Είναι χαρακτηριστικό το χρυσό μετάλλιο στο πένταθλο των διεθνών αγώνων Ρουμανίας, Γιουγκοσλαβίας, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας του 1947 στο Βουκουρέστι. Ταυτόχρονα, διετέλεσε βασικός τερματοφύλακας στη Γιουβέντους Βουκουρεστίου (πρώην πρωταθλήτρια Ρουμανίας το 1930). Είχε επίσης 22 συμμετοχές (πρώτη στα 16 του) με την εθνική ομάδα ράγκμπι της χώρας και 12 (πρώτη στα 18) με την αντίστοιχη του χάντμπολ. Το 1947 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού, αλλά αγωνίστηκε μόνο σε 3 παιχνίδια λόγω εξάρθρωσης στο χέρι, που τον ανάγκασε να σταματήσει το ποδόσφαιρο το 1948 σε ηλικία 26 ετών. Φοίτησε σε σχολές προπονητών και κατείχε διπλώματα από τις αντίστοιχες της Ουγγαρίας, Περού, Χιλής, και Φραγκφούρτης. Διετέλεσε, μάλιστα, και διευθυντής στις δύο τελευταίες. Ξεκίνησε την 30ετή προπονητική του καριέρα το 1958 και θήτευσε στις εθνικές ομάδες: Αϊτής, Περού, Βολιβίας, Ελλάδας (1968-1969, με αποτελέσματα: 3 νίκες - 4 ισοπαλίες - 1 ήττα) και Βενεζουέλας, στους συλλόγους της Νότιας Αμερικής: Σπορτ Μπόις, Αλιάνσα Λίμα (Περού), Μπάνφιλντ, Φέρο Καρίλ (Αργεντινής), Μπολίβαρ (Βολιβίας), Λιμπερτάδ (Παραγουάης) και Σαντιάγο Γουόντερερς (Χιλής), καθώς και της Ευρώπης: Παναχαϊκή, Ολυμπιακός, Σο ντε Φον, Μοντρέ Σπορτς (Ελβετίας), Σεβίλλη (Ισπανίας), Λάρισα, Πανιώνιος (δύο φορές), Αιγάλεω Α.Ο., Τρίκαλα, Προοδευτική, με τον Πανιώνιο να αποτελεί τον τελευταίο του σταθμό στην ελληνική Α' Εθνική την περίοδο 1975-76 και η Προοδευτική να αποτελεί μοναδική ομάδα Γ' Εθνικής στην οποία εργάστηκε. Κατά τη θητεία του στην εθνική Ελλάδας, αίσθηση είχε προκαλέσει η απόφασή του το Μάιο του 1969 να αποπέμψει το Μίμη Δομάζο από την αποστολή του εντός έδρας 2-2 με τη Ρουμανία, εξαιτίας απειθαρχίας (δεν φορούσε εντός του ξενοδοχείου το προβλεπόμενο σακάκι με το εθνόσημο, αλλά φόρμα). Όπως εξελίχθηκε ο όμιλος, η Ελλάδα έχασε την πρόκριση στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 στο Μεξικό για μόλις ένα βαθμό διαφορά από τη Ρουμανία, στην οποία αρκούσε και η ισοπαλία κατά τη μεταξύ τους αναμέτρηση του Νοεμβρίου που ολοκλήρωνε το πρόγραμμα. Στο Βουκουρέστι, η ελληνική ισοφάριση για το τελικό 1-1 ήρθε στο 50' από το... Δομάζο, με το Γεωργιάδη να έχει ήδη αντικατασταθεί από το Λάκη Πετρόπουλο το καλοκαίρι (κατόπιν μίας σειράς φιλικών στην αυστραλιανή ήπειρο).Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1998 στην Αθήνα.
Κομφουκιανισμός

Ο Κομφουκιανισμός αποτελεί ένα ηθικό και φιλοσοφικό σύστημα, το οποίο αναπτύχθηκε αρχικά βάσει των διδασκαλιών του Κινέζου διανοητή και κοινωνικού φιλοσόφου Κομφούκιου, ο οποίος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ.

 Ο Κομφουκιανισμός είναι η πιο διαδεδομένη θρησκεία στην Κίνα. Βασίζεται στην ηθική διδασκαλία του Κομφούκιου (551-479), καθώς και σε παραδοσιακό υλικό θρησκευτικό και ηθικού χαρακτήρα, που μελέτησαν αυτός και οι μαθητές του. Η θρησκεία αυτή έχει διαδοθεί κυρίως στην Κίνα, στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Στην εποχή του ο κινεζικός λαός σπαρασσόταν από εμφύλιους πολέμους, στους οποίους η κεντρική εξουσία της δυναστείας Τσε αδυνατούσε να επιβληθεί. Ο Κομφούκιος αφιέρωσε τη ζωή του στη διαμόρφωση ηθικό-θρησκευτικού συστήματος, που θα έθετε τις βάσεις για μια αρμονική κοινωνία. Η βάση αυτή ήταν περισσότερο ηθική παρά θρησκευτική. Ήταν αντίθετος με τις δεισιδαιμονίες, με τις οποίες το πλήθος είχε ταυτιστεί. Πίστευε ότι η κοσμική τάξη ταυτίζεται με την ηθική τάξη, δίδαξε την αρετή ως προϋπόθεση για τη συντήρηση της κοινωνίας. Σύμφωνα με τη διδασκαλία του, η «αυτάρκης πραγματικότητα» (τάο η ντάο), από την οποία έχουν δημιουργηθεί τα πάντα, αποτελεί δημιούργημα του Ουρανού. Ο Ουρανός θεωρείται ο θεμελιωτής της αρετής, η οποία, στην πλέον απόλυτη μορφή της, είναι η καλοσύνη, «μητέρα» όλων των αρετών. Αυτή ονομάζεται Ζεν. Η σημασία της λέξης αυτής είναι της αυτοεπιβολής, που προϋποθέτει τον πλήρη αυτοέλεγχο για την εξάλειψη όλων των επιθετικών ενστίκτων και αρνητικών συναισθημάτων, που βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο. Η ενάρετη συμπεριφορά επιβάλλει την αγάπη στον πλησίον, με συγκεκριμένο τρόπο. Έτσι ό άνθρωπος πρέπει να μάθει να αγαπά πρώτα την οικογένειά του, ακολούθως να επεκτείνει την αγάπη αυτή στα μέλη της κοινωνίας και τέλος να συμπεριλάβει και την πολιτεία, της οποίας ο ηγεμόνας είναι ο γιος του Ουρανού και πατέρας όλων των υπηκόων του. Η Κομφουκιανική αρετή επιβάλει την ευσέβεια (σιάο xiao), μέσω της οποίας επιτυγχάνεται η σύνδεση από τη μία των ζωντανών με τους νεκρούς προγόνους τους και από την άλλη των ατόμων με το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Η Κομφουκιανική ευσέβεια εκφράζεται στις εξής αμοιβαίες σχέσεις δικαιωμάτων και καθηκόντων (Βου Λου): καλοσύνη του άρχοντα-νομιμοφροσύνη του αρχόμενου. αγάπη του πατέρα – υπακοή του γιου. αγαθότητα των ηλικιωμένων – σεβασμός των νέων. δικαιοσύνη του συζύγου – υπακοή της συζύγου. Αιώνες αργότερα, ο Κομφουκιανισμός εισχώρησε στην Ιαπωνία, την Κορέα, το Βιετνάμ και άλλες περιοχές όπου υπήρχαν κινεζικοί πληθυσμοί, ασκώντας βαθιά επίδραση σε όλους τους κοινωνικούς θεσμούς. Ο Κομφουκιανισμός τονίζει την αρχή που προσομοιάζει στον Χρυσό Κανόνα: «Ό,τι δεν επιθυμείς για τον εαυτό σου, μην το επιβάλεις στους άλλους». Κομφούκιος Ανάλεκτα του Κομφούκιου
Μανώλης Κανελλόπουλος

Ο Μανώλης Κανελλόπουλος (Αιγάλεω, 12 Ιανουαρίου 1938 - 10 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο. και της ΑΕΚ, πρωταθλητής της Β΄Εθνικής αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία.

 Ο Κανελλόπουλος ξεκίνησε την καριέρα του σε μικρή ηλικία από τα "τσικό" (δηλαδή την εφηβική ομάδα) του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1956 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη μεγάλη Α΄ Κατηγορία της Ένωσης Αθηνών, όπου συμμετείχαν επίσης ο ΠΑΟ, η ΑΕΚ, ο Απόλλων Αθηνών, ο Πανιώνιος, ο Αστέρας Αθηνών, ο Φωστήρας Ταύρου κλπ. Η δεξιοτεχνία του και το ισχυρό, ευθύβολο σουτ που διέθετε, παρότι ακραίος οπισθοφύλακας, αλλά και η ψηλόλιγνη αθλητική σιλουέτα του, είχαν σαν αποτέλεσμα να προσελκύσει το ενδιαφέρον της ΑΕΚ, η οποία τον απόκτησε το καλοκαίρι του 1962. Με την "Ένωση" αγωνίσθηκε για τα επόμενα τρία χρόνια, τις δυο πρώτες χρονιές μάλιστα σαν βασικότατο στέλεχος. Το 1963-64 χρησιμοποιήθηκε στη βασική ενδεκάδα και των δυο αγώνων με τη γαλλική Μονακό, στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Το καλοκαίρι του 1965 επέστρεψε στο Αιγάλεω, όπου και έκλεισε την αγωνιστική του σταδιοδρομία στη μεγάλη κατηγορία, δυο χρόνια αργότερα. Συνολικά, έλαβε μέρος σε 127 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος Α΄Εθνικής, επιτυγχάνοντας παράλληλα και 10 τέρματα. Την περίοδο 1968-69 αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία, με τα χρώματα του Ατρόμητου Αθηνών. Μετά το πέρας της αγωνιστικής του δράσης, ανέλαβε προπονητής σε διάφορους μικρούς επαρχιακούς συλλόγους, έως και το 1980 που αποτραβήχτηκε από το ποδόσφαιρο, παραμένοντας απλός φίλαθλος της ομάδας του Αιγάλεω. Έμενε μόνιμα στο Αιγάλεω, όπου και απεβίωσε στις 10 Σεπτεμβρίου το 2017. Ήταν νυμφευμένος και με τη σύζυγό του έχουν δυο γιους. 1956/57 έως και 1958/59: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Κατηγορία ΕΠΣΑ-32 συμμετοχές 1959/60 & 1960/61: Αιγάλεω Α.Ο.-Β΄ Εθνική-48 συμμετοχές, 7 γκολ (άνοδος στην Α΄ Εθνική) 1961/62: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-28 συμμετοχές, 5 γκολ 1962/63: ΑΕΚ Αθηνών-Α΄ Εθνική-27 συμμετοχές 1963/64: ΑΕΚ Αθηνών-Α΄ Εθνική-23 συμμετοχές, 1 γκολ 1964/65: ΑΕΚ Αθηνών-Α΄ Εθνική-3 συμμετοχές 1965/66: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-25 συμμετοχές, 4 γκολ 1966/67: Αιγάλεω Α.Ο.-Α΄ Εθνική-21 συμμετοχές Διεθνής αθλητική ιστοσελίδα Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "Οι Παγκόσμιοι", τεύχη ετών 1994-96) Νίκος Δημ. Νικολαΐδης "50 Χρόνια Αιγάλεω" (1998) Ηλεκτρονικό αρχείο "Αθλητικής Ηχούς" "40 Χρόνια Ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ" (Έκδοση εφημερίδας "Προπόραμα", 1999) Ανδρέας Μπόμης, Τρίτομο "Αλμανάκ Ποδοσφαίρου" (Έκδοση "Εικόνες", 1991) Transfermarkt
Κατάλογος αστέρων του Δικτύου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Δικτύου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Δίκτυον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. «SIMBAD Astronomical Database». Centre de Données astronomiques de Strasbourg. Ανακτήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2007. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 2007. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Κυνόδοντας άνω γνάθου

Ο μόνιμος κυνόδοντας άνω γνάθου ανήκει στην ομάδα των πρόσθιων δοντιών μαζί με τους τομείς. Είναι το τρίτο δόντι του οδοντικού φραγμού εκατέρωθεν της μέσης γραμμής του προσώπου, τοποθετημένο ανάμεσα στον πλάγιο τομέα προς την εγγύς όμορη επιφάνειά του και στον πρώτο προγόμφιο προς την άπω όμορη επιφάνειά του. Ο νεογιλός κυνόδοντας της άνω γνάθου στην άπω όμορη επιφάνειά του συνορεύει με τον πρώτο νεογιλό γομφίο. Θεωρείται το σημαντικότερο δόντι μετά τον πρώτο μόνιμο γομφίο εξαιτίας της ισχυρής ανατομικής του κατασκευής καθώς η ρίζα του μπορεί να φτάσει έως το κάτω τοίχωμα του οφθαλμικού κόγχου, γι' αυτό και είναι γνωστό ως «δόντι του ματιού».

 Ο κυνόδοντας βρίσκεται στην γωνία του οδοντικού τόξου. Παίζει σημαντικό ρόλο στη φυσιολογία του προσώπου λόγω της θέσης του. Είναι ογκώδες δόντι, αιχμηρό, με μεγάλη δύναμη και η βασική λειτουργία του είναι η σύλληψη και ο τεμαχισμός των τροφών. Όταν υπάρχει αλλοίωση στο ακρορρίζιό του μπορεί να δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα καθώς η ρίζα του μπορεί να φτάσει μέχρι την κόγχη του ματιού. Ο κυνόδοντας είναι μονόριζο δόντι. Οι επιφάνειες του δοντιού διακρίνονται σε: χειλική ή προστομιακή ή παρειακή (προς τα χείλη), γλωσσική ή υπερώϊα (προς την γλώσσα), κοπτική ή κοπτικό χείλος, εγγύς όμορη (η επιφάνεια επαφής προς το όμορο δόντι σε σχέση με τη μέση γραμμή του προσώπου), άπω όμορη (η απέναντι της εγγύς). Οι άνω και κάτω μόνιμοι κυνόδοντες έχουν το μεγαλύτερο συνολικό μήκος απ' όλα τα δόντια του οδοντικού φραγμού και μάλιστα ο άνω κυνόδοντας είναι το δόντι με την πιο επιμήκη ρίζα. Επίσης έχει τη μεγαλύτερη μέγιστη παρειο-γλωσσική διάσταση από τα υπόλοιπα πρόσθια δόντια (κεντρικοί και πλάγιοι τομείς). Οι νεογιλοί κυνόδοντες της άνω γνάθου έχουν μικρότερο μέγεθος μύλης, αυχενική περίσφιξη, διογκωμένο γλωσσικό έπαρμα και λεπτότερη και μακρύτερη ρίζα. Οι κυνόδοντες της άνω γνάθου σε σχέση με τους κάτω, έχουν μεγαλύτερη εγγύς-άπω διάσταση αλλά πιο κοντή μύλη, με πιο ανεπτυγμένο γλωσσικό φύμα και κατά πολύ μακρύτερη ρίζα. Το κοπτικό τους φύμα έχει πιο οξύαιχμη κορυφή και η κυρτότητα της προστομιακής τους επιφάνειας είναι μεγαλύτερη. Κυνόδοντας κάτω γνάθου Κυνόδοντας Άνω γνάθος
Πάτροκλος (νησίδα)

Ο Πάτροκλος ή Γαϊδουρονήσι, στα αρχαία χρόνια Πατρόκλου Χάραξ ή Κόπρος, είναι νησί στο Σαρωνικό κόλπο, στο δρόμο για το Σούνιο μεταξύ των οικισμών Θυμάρι και Λεγραινά (μετά την Παλαιά Φώκαια). Βρίσκεται κοντά στην ακτή, σε απόσταση 850 μέτρων. Η έκτασή του είναι 2.800 στρέμματα. Απέχει 3. χλμ από το Σούνιο και 65 χλμ. από την Αθήνα. Οι μεγαλύτερες διαστάσεις του είναι 2,5 χλμ. και 1,5 χλμ. Έχει ύψος 240 μέτρα. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λαυρεωτικής.Ονομάστηκε Πάτροκλος, από τον ναύαρχο του στόλου του Αιγυπτίου βασιλιά Πτολεμαίου. Όταν ο Πτολεμαίος κατά το Χρεμωνίδειο πόλεμο (267-261 π.Χ.) έστειλε το στόλο του για να συνδράμει τους Αθηναίους ενάντια στις επιδρομές του Αντιγόνου, ο Πάτροκλος είχε φτιάξει στο νησί αυτό το στρατόπεδό του. Η ονομασία Πατρόκλου Χάραξ σημαίνει στρατόπεδο του Πατρόκλου. Η νησίδα Πάτροκλος σήμερα ανήκει στην οικογένεια Γιατράκου

 Θεόδωρος Δ. Δαλάκογλου, «Ανάβυσσος, ο τόπος, οι άνθρωποι, η ζωή» Βιβλίο πρώτο, Τοπωνύμια - Οδωνύμια - Ανθρωπωνύμια.[1] Παυσανίας, s:Αττικά τῆς ἠπείρου τῆς Ἑλληνικῆς κατὰ νήσους τὰς Κυκλάδας καὶ πέλαγος τὸ Αἰγαῖον ἄκρα Σούνιον πρόκειται γῆς τῆς Ἀττικῆς· καὶ λιμήν τε παραπλεύσαντι τὴν ἄκραν ἐστὶ καὶ ναὸς Ἀθηνᾶς Σουνιάδος ἐπὶ κορυφῇ τῆς ἄκρας. πλέοντι δὲ ἐς τὸ πρόσω Λαύριόν τέ ἐστιν, ἔνθα ποτὲ Ἀθηναίοις ἦν ἀργύρου μέταλλα, καὶ νῆσος ἔρημος οὐ μεγάλη Πατρόκλου καλουμένη· τεῖχος γὰρ ᾠκοδομήσατο ἐν αὐτῇ καὶ χάρακα ἐβάλετο Πάτροκλος, ὃς τριήρεσιν ὑπέπλει ναύαρχος Αἰγυπτίαις, ἃς Πτολεμαῖος ὁ <Πτολεμαίου> τοῦ Λάγου τιμωρεῖν ἔστειλεν Ἀθηναίοις, ὅτε σφίσιν Ἀντίγονος ὁ Δημητρίου στρατιᾷ τε αὐτὸς ἐσβεβληκὼς ἔφθειρε τὴν χώραν καὶ ναυσὶν ἅμα ἐκ θαλάσσης κατεῖργεν. «Από την ηπειρωτική Ελληνική γη, προς τις Κυκλάδες νήσους και το Αιγαίο πέλαγος, προβάλλει το ακρωτήριο Σούνιο της Αττικής. Μετά το ακρωτήριο υπάρχει ένα λιμάνι και ναός της Αθηνάς της Σουνιάδος στην κορυφή αυτού του ακρωτηρίου. Πλέοντας δε μπροστά, υπάρχει το Λαύριο, όπου παλιά υπήρχαν τα μεταλλεία αργύρου των Αθηναίων και ένα έρημο νησί, όχι μεγάλο, που λέγεται νησί του Πατρόκλου. γιατί αυτός οικοδόμησε τείχος στο νησί και έφτιαξε στρατόπεδο. Αυτός ο Πάτροκλος, ναύαρχος, ήλθε με τις αιγυπτιακές τριήρεις τις οποίες έστειλε ο Πτολεμαίος, γιος του Πτολεμαίου του Λάγου, για να τιμωρήσει τους Αθηναίους, όταν ήταν εκεί ο Αντίγονος του Δημητρίου με στρατό και λεηλατούσε τη χώρα τους στην οποία είχε εισβάλει, ενώ και με πλοία από τη θάλασσα την είχε αποκλείσει» (Σημείωση: Το «τιμωρείν» στο πρωτότυπο, αναφέρεται σε πηγή [2] Αρχειοθετήθηκε 2016-03-12 στο Wayback Machine., ως βοήθεια προς τους Αθηναίους) [The House of Ptolemy, E. R. Bevan, published by Methuen Publishing, London, 1927 σελ. 67-68]
Κωνσταντίνος Δ΄ της Αρμενίας

Ο Γκυ μετέπειτα Κωνσταντίνος Δ΄ κατά τις Βυζαντινές πηγές Συργής ντε Λουζινιάν ή Λεζιάνο ή και Συρμής Ντενελουζίαν. (απεβ. 17 Απριλίου 1344) από τον Οίκο του Πουατιέ-Λουζινιάν, ήταν ηγεμόνας της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) το διάστημα 1342-1344. Ως Κωνσταντίνος Β΄ ήταν βασιλιάς της Αρμενίας, ενώ οι δύο πρώτοι με το όνομα αυτό ήταν πρίγκιπες της Αρμενίας.

 Ήταν γιος του "ρήγα" της Κύπρου Αμαλρίκ κυρίου της Τύρου και της Ισαβέλλας των Χετουμιδών, κόρης του Λέοντα Γ΄ της Αρμενίας. Η Ισαβέλλα ήταν αδελφή της Ρίτας, συζύγου του Μανουήλ Θ΄ Παλαιολόγου. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Ιωάννης κοντόσταυλος και αντιβασιλιάς της Αρμενίας και η Αγνή (Μαρία), σύζυγος του Λέοντα Ε΄ της Αρμενίας. Εξάδελφός του ήταν ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄. Αναφέρεται στις βυζαντινές πηγές ως ανιψιός του Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄, από την Κύπρο. Ο Συρμής έκανε στρατιωτική σταδιοδρομία στο Βυζάντιο και πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Ανδρόνικου Β΄ και Ανδρόνικου Γ΄ υποστηρίζοντας τον Ανδρόνικο Γ΄. Ο Συργής εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη μετά από πρόσκληση της θείας του και Αυτοκράτειρας. Το 1328 διορίστηκε στρατηγός της Εσπερίας (Δύσεως), αργότερα μετατέθηκε στη θέση του άρχοντος των Σερρών. Έπειτα εγκατέλειψε το Βυζάντιο και εγκαταστάθηκε στη Μικρά Αρμενία Στη Μικρά Αρμενία ο Λέων Δ΄/Ε΄ ήταν δυτικόφιλος και στην προσπάθειά του να έλθει βοήθεια από τη Δύση προωθούσε ένωση της Αρμενικής Εκκλησίας με την Καθολική, πράγμα που δυσαρέστησε τους βαρόνους του. Το 1337 ο Κελαούν των Μαμελούκων της Αιγύπτου εισέβαλλε στη Μ. Αρμενία και ο βασιλιάς υπέγραψε μία ταπεινωτική συμφωνία. Το 1341 οι βαρόνοι δολοφόνησαν τον Λέοντα Δ΄/Ε΄ και πρότειναν το στέμμα στον Ιωάννη. Η μητέρα του και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, Ούγος και Ερρίκος, είχαν δολοφονηθεί από τον αντιβασιλιά της Μ. Αρμενίας για να μη διεκδικήσουν το στέμμα. Ο Ιωάννης το παραχώρησε στον μεγαλύτερο Γκυ, που για τον ίδιο λόγο ήταν απρόθυμος, τελικά όμως το αποδέχθηκε με το όνομα Κωνσταντίνος Β΄. Το 1344 σκοτώθηκε σε μία εξέγερση και τον διαδέχθηκε ο γιος του εξαδέλφου του Βαλδουίνου, ο Κωνσταντίνος Γ΄ της Αρμενίας. Νυμφεύτηκε πρώτα π. το 1318 στην Κωνσταντινούπολη την Καντακουζηνή, εξαδέλφη του Ιωάννη ΣΤ΄· δεν απέκτησε τέκνα. Το 1330-32 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με τη Θεοδώρα Συργιάνναινα, κόρη του στρατηγού Συργιάννη και της Ευγενίας Παλαιολογίνας (κόρης του Μιχαήλ Η΄) και είχε τέκνο: Ισαβέλλα/Ζαμπία (Μαρία) π. μετά το 1333 - 1382-87, κυρία της Αραδίππου (πλησίον της Λάρνακας). Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Καντακουζηνό δεσπότη του Μωρέως, γιο του Ιωάννη ΣΤ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Boase, T. S. R. (1978). The Cilician Kingdom of Armenia. Edinburgh: Scottish Academic Press. ISBN 0-7073-0145-9. Ghazarian, Jacob G (2000). The Armenian Kingdom in Cilicia during the Crusades: The Integration of Cilician Armenians with the Latins (1080–1393). Abingdon: RoutledgeCurzon (Taylor & Francis Group). ISBN 0-7007-1418-9.
Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο

Το Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο (αγγλικά: An American Werewolf in London) είναι Βρετανική κομεντί τρόμου, παραγωγής 1981 σε σκηνοθεσία Τζων Λάντις. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Νότον, Γκρίφιν Ντιουν και Τζένι Ότερ.

 Δύο νέοι τουρίστες ο Ντέιβιντ και ο Τζακ ενώ περπατούν στην αγγλική ύπαιθρο δέχονται επίθεση από ένα τριχωτό τέρας που μοιάζει με λύκο. Ο Τζακ δολοφονείται από το τέρας ενώ ο Ντέιβιντ γλιτώνει και διασώζεται βαριά τραυματισμένος από τους ντόπιους. Ο νέος Αμερικανός ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο του Λονδίνου για να διαπιστώσει ότι η ζωή του έχει αλλάξει. Περίεργοι εφιάλτες καθώς και επισκέψεις από το νεκρό φίλο του τον βασανίζουν διαρκώς. Σύντομα όμως θα έχει πανσέληνο και ο Ντέιβιντ θα αλλάξει. Ντέιβιντ Νότον στο ρόλο του Ντέιβιντ Κέσλερ Γκρίφιν Ντιουν στο ρόλο του Τζακ Γκούντμαν Τζένι Οττερ στο ρόλο της νοσοκόμας Άλεξ Πράισ Τζον Γουντβάιν στο ρόλο του γιατρού Χιρς Φρανκ Όζ στο ρόλο του Κόλινς Σύμφωνα με την Entertainment Weekly, στην ταινία ξεχώρισαν τα, βραβευμένα με όσκαρ, εφέ μεταμόρφωσης του Ρικ Μπέικερ, τα οποία άλλαξαν το makeup στις ταινίες τρόμου την δεκαετία του 1980. Προϋπολογισμός: 10.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 1η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 3.786.512 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 30.565.292 δολάρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 61.973.249 δολάρια Ριμέικ Τον Ιούνιο του 2009 ανακοινώθηκε ότι η Dimension Films δούλευε με τους παραγωγούς Σέιν και Μπράιαν Φαρστ σε ένα ριμέικ της ταινίας. Συνέχειες Την ταινία ακολούθησε μια συνέχεια με τίτλο Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Παρίσι το 1997. Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο στο Cine.gr
Αρετή Θεσσαλονίκης

Η Αρετή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Λοφίσκου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βερτίσκου, του δήμου Λαγκαδά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Τσερνίκ.

 Η Αρετή είναι ημιορεινό χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται κοντά στις νότιες υπώρειες του Βερτίσκου και βόρεια της λίμνης Βόλβης, νότια της επαρχιακής εθνικής οδού Λαγκαδά-Σοχού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 425. Απέχει περίπου 42 χλμ ΒΑ. της Θεσσαλονίκης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Τσερνίκ και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καρά Ομερλή του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αρετή και το 1931 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λοφίσκου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Λοφίσκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βερτίσκου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βερτίσκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγκαδά. Το χωριό ονομαζόταν Τσέρνικ από την εποχή της Τουρκοκρατίας και αποτελούσε μέρος μεγάλου τιμαρίου, ενώ παρήγαγε και ξυλάνθρακα. Το χωριό κατοικήθηκε από πρόσφυγες που έφτασαν στην περιοχή μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, κυρίως με την παραγωγή καρπουζιών. Το παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, στην βορειοδυτική έξοδο του χωριού Ο ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου, στη βορειοανατολική είσοδο του χωριού. Γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο νότιο τμήμα του χωριού Η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και η μικρή λιμνούλα νοτιοδυτικά του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Μπέλα Ντάττον

Η Μπέλα Ντάττον (λατινικό αλφάβητο : Marie Celine Isabela "Bella" Dutton (de Pons)), (Los Cayos, Αϊτή, 2 του Δεκέμβρη 1899 - Λάρεν, Ολλανδία, 22 Μαΐου 1982), ήταν πρώην Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης Βρετανικής καταγωγής. Η ίδια και η οικογενειά της ήταν Βρετανοί αλλά εγκαταστάθηκαν από την Αϊτή στη Βαρκελώνη, ήταν πρωτοπόρος της καταλανικής αντισφαίρισης και πέντε φορές πρωταθλητής γυναικών στην Ισπανία (το 1926, 1928, 1931, 1932, 1933). ανήκε στον Lawn Tennis Club Turó de Barcelona που δραστηριοποιούνται στη δεκαετία του '20 και του '30 ήταν επίσης μία από τις πρώτες αθλήτριες στην Ισπανία με τα τότε πρωτοποριακά σορτς που έπαιζαν αντισφαίριση στις αρχές της δεκαετίας του '30.

 Ήταν κόρη του Λουδοβίκου και της Θηρεσίας Έρνστ Γκέρντες, γεννήθηκε στο Les Cayes της Αϊτή στις 2 Δεκεμβρίου 1899. Μετά από λίγα χρόνια μετακόμισε με την οικογένειά της πρώτα στην Ελβετία και αργότερα στη Βαρκελώνη. Μιλούσε γαλλικά ως πρώτη γλώσσα, αγγλικά και ισπανικά και παντρεύτηκε τον Ισπανό Αλεϊνάντρο Πονς. Όταν χώρισαν με τον σύζυγο της μετακόμισε στο Λονδίνο για να εργαστεί για τον σχεδιαστή μόδας Νόρμαν Χάρντελ όπου, μεταξύ άλλων, έφτιαχνε καπέλα για την τότε τότε πριγκίπισσα Ελίζαμπεθ. Ξεκίνησε να παίζει αντισφαίριση στις αρχές της δεκαετίας του 1920, είχε επίσης άλλες δύο αδελφές που έπαιζαν επίσης αντισφαίριση, την Μόννα και την Ζερμαίν. Το 1926 κέρδισε το πρώτο της Ισπανικό πρωτάθλημα στο απλό σε έναν δύσκολο αγώνα με την Κάρολα Φράμπρα όπου την νίκησε με 6-8, 6-1, 6-1. Κατακτά εκ νέου τον τίτλο τέσσερις φορές το 1928, νικώντας Μαρί Κρούζ Λοπέζ Λαρένα με 6-3 και 6-1, το 1931, 1932, και 1933. Ήταν επίσης δύο φορές πρωταθλητής της Ισπανίας στο διπλό με την Ρόζα Τόρας (1931) και με την Μαρί Κρούζ Λοπέζ Λαρένα το 1932, με την οποία ήταν επίσης τρεις φορές φιναλίστ, το 1928, 1933, 1934. Το 1933 συμμετείχε και κέρδισε το διεθνές πρωτάθλημα της λέσχης "Puerta de Hierro" της Μαδρίτης. Συμμετείχε επίσης το 1934 στο ίδιο τουρνουά στη Μαδρίτη όπου έχασε στον τελικό από την Μπέλι Μάιερ. Συμμετείχε στο Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλεντον. Ήταν από τις πρώτες γυναίκες στα εγχώρια τουρνουά της Ισπανίας, το 1933, που φόρεσαν ενδυμασία, ζιπ-κιλότ, πάνω από τον αστράγαλο.
Μοχάμετ Αμίν Ντιντί

Ο Αλ Αμίρ Μοχάμετ Αμίν Ντοσιμέιναα Κιλεγκεφαάνου (Al Ameer Mohamed Amin Dhoshimeynaa Kilegefaanu, στην Ντιβέχι: އަލްއަމީރު މުހައްމަދު އަމީން ދޮށިމޭނާ ކިލެގެފާނު) γνωστότερος ως Μοχάμετ Αμίν Ντιντί ήταν πολιτικός από τις Μαλδίβες. Χρημάτισε πρώτος πρόεδρος της νησιωτικής χώρας και αρχηγός κυβερνήσεως την περίοδο από 1η Ιανουαρίου του 1953 ως τις 21 Αυγούστου του 1953.

 Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1910. Από το 1946 ως το 1953 ήταν διευθυντής στο σχολείο της Ματζιντίγια.Λίγο μετά αποφάσισε να ασχοληθεί με τα κοινά και ίδρυσε το πρώτο πολιτικό κόμμα στην ιστορία του κράτους του, με ονομασία Κόμμα Rayyitunge Muthagaddim . Μερίμνησε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης και της θέσης των γυναικών στις Μαλδίβες. Έχοντας την υποστήριξη του λαού κατήργησε το σουλτανάτο έπειτα από 812 χρόνια και έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας των Μαλδίβων την Πρωτοχρονιά του 1953. Μετά το θάνατο του Σουλτάνου Ματζίντ Ντιντί και του γιου του, Πρίγκιπα Χασάν Φαρίντ Ντιντί, τα μέλη του Κοινοβουλίου εξέλεξαν τον Αμίν Ντιντί ως το ικανότερο πρόσωπο για διάδοχο του Σουλτάνου. Ωστόσο, την ίδια στιγμή ο Ντιντί αρνήθηκε να δεχθεί το θρόνο για το καλό του λαού των Μαλδίβων. Έπειτα από τη διενέργεια δημοψηφίσματος, η χώρα ανακηρύχθηκε σε δημοκρατία. Ωστόσο, έπειτα από επανάσταση που ξέσπασε ενώ ο πρόεδρος ήταν στην Κεϊλάνη για ιατρικές εξετάσεις, αρχηγός της επαναστατικής κυβέρνησης έγινε ο Ιμπαρααχίμ Ντιντί, αντιπρόεδρος του Αμίν. Ο Ντιντί, επιστρέφοντας, δεν ήξερε τι είχε συμβεί και με την άφιξή του συνελήφθη από τις νέες αρχές και στάλθηκε στο νησί Ντουνιντού. Καθ' οδόν πληροφορήθηκε ότι πλέον δεν ήταν πρόεδρος. Έπειτα από 4 μήνες, τον έπεισαν με δόλο να επιστρέψει στη χώρα, για να αναλάβει πρωθυπουργός με βασιλιά τον Ιμπραχίμ Χιλμί. Επέστρεψε τη νύχτα στη Μαλέ, όπου ξυλοκοπήθηκε άγρια στο κτήριο της Αστυνομίας και εξορίστηκε στο νησί Γκααφάρου. Στη συνέχεια εξορίστηκε στο τότε ακατοίκητο νησί Βιαμαναφούσι, όπου έζησε ως το τέλος της ζωής του. Πέθανε στις 19 Ιανουαρίου του 1954, σε ηλικία 44 ετών.
Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος

Ο Αυγουστίνος Ροβεσπιέρος (Augustin Bon Joseph de Robespierre, 21 Ιανουαρίου 1763 – 28 Ιουλίου 1794) ήταν ο νεότερος αδερφός του ηγέτη της Γαλλικής Επανάστασης, Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, με τον οποίο συνελήφθη και εκτελέστηκε.

 Γεννήθηκε στο Αράς και ήταν το μικρότερο από τα 5 παιδιά του δικηγόρου Μαξιμιανού Βαρθολομαίου Φραγκίσκου ντε Ρομπεσπιέρ και της Ζακλίν Μαργκρίτ Καρό, κόρης ζυθοποιού. Η μητέρα του πέθανε όταν εκείνος ήταν μόλις ενός έτους και ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογένεια και πήγε στη Βαυαρία, όπου πέθανε το 1777. Τον Αυγουστίνο τον μεγάλωσε μία θεία του και τον σπούδασε δικηγόρο. Αργότερα έγινε εισαγγελέας στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ήταν θερμός οπαδός των ριζοσπαστικών αλλαγών όπως και ο Μαξιμιλιανός, κατά την περίοδο της Επανάστασης. Το 1791 διορίστηκε διοικητής του διαμερίσματος (département) του Πα ντε Καλέ. Το Σεπτέμβριο του 1792 εξελέγη μέλος της Συμβατικής Συνέλευσης και προσχώρησε στην πτέρυγα των Ορεινών και στη Λέσχη των Ιακωβίνων. Το 1794 έγινε στρατιωτικός απεσταλμένος (Député-en-Mission) του στρατού της Ιταλίας και χρησιμοποίησε την επιρροή του με σκοπό να προωθήσει την καριέρα του Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, μετά την ανάγνωση ενός φυλλαδίου του Ναπολέοντα, που ήταν υπέρ των Ιακωβίνων και είχε τίτλο Le souper de Beaucaire. Έπειτα από την πτώση του Μαξιμιλιανού Ροβεσπιέρου στη διάρκεια του πραξικοπήματος της 9ης Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794), όσοι συνδέονταν με το Μαξιμιλιανό υπέστησαν διώξεις στα πλαίσια ενός κυνηγιού μαγισσών. Η σχέση του Ναπολέοντα με τον Αυγουστίνο είχε ως αποτέλεσμα να φυλακιστεί ο Βοναπάρτης στο Φρούριο Καρέ στις 6 Αυγούστου 1794 για να αθωωθεί δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Αυγουστίνος υπήρξε ένα από τα 5 πιο διάσημα θύματα της "9ης Θερμιδόρ". Απαίτησε στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση να συλληφθεί μαζί με τον αδερφό του λέγοντας: "Είμαι το ίδιο ένοχος με εκείνον. Έχουμε τις ίδιες αρετές, θέλω να έχω την ίδια τύχη με εκείνον. Επίσης ζητώ να μου απαγγελθούν κατηγορίες". Κατέφυγε στο Οτέλ ντε Βιλ των Παρισίων και επεχείρησε να δραπετεύσει πέφτοντας από ένα παράθυρο. Απέτυχε ωστόσο και έσπασε και τα δύο του πόδια. Στις 10 Θερμιδόρ (28 Ιουλίου) οδηγήθηκε στη λαιμητόμο την ίδια ημέρα με τον αδερφό του. Alexandre Cousin, Philippe Lebas et Augustin Robespierre, deux météores dans la Révolution française, Bérénice, 2010. Sergio Luzzatto, Bonbon Robespierre : la terreur à visage humain (traduit de l'italien par Simone Carpentari Messina), Arlea, coll. Histoire, janvier 2010 . ISBN 2869598815. Martial Sicard, Robespierre jeune dans les Basses-Alpes, Forcalquier, A. Crest, 1900. Mary Young, Augustin, the Younger Robespierre, Core Publications, 2011. ISBN 978-605-4512-08-9 Free download at [1] Bulletin de l'A.M.R.I.D, n° 45, « L'enfance de Maximilien » Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Augustin de Robespierre στο Wikimedia Commons
Φουκουόκα

Η Φουκουόκα (ιαπωνικά: 福岡市‎), (Fukuoka-shi, φουκουόκα-σι) είναι πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Φουκουόκα και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του Κιούσου, στην Ιαπωνία. Βρίσκεται στη δυτική ακτή του κόλπου Χακάτα και ενσωματώνει την πρώην πόλη Χακάτα. Απέχει 65 χιλιόμετρα από την πόλη Κιτακιούσου (Kitakyūshū). Τον Απρίλιο του 2012 η Φουκουόκα είχε 1.483.052 κατοίκους, κατατάσσοντάς την ως τη 7η μεγαλύτερη πόλη στην Ιαπωνία, μεγαλύτερη πόλη στο Κιούσου και μεγαλύτερη πόλη δυτικά της μητροπολιτικές περιοχές Κέιχαμσιν, η οποία περιλαμβάνει τις πόλεις Οζάκα, Κυότο και Κόμπε. Η μητροπολιτική περιοχή της Φουκουόκα περιλαμβάνει επίσης τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Κιούσου, την Κιτακιούσου και έχει περίπου 2,5 εκατομμύρια κατοίκους. Τον Ιούλιο του 2011 η Φουκουόκα ξεπέρασε σε πληθυσμό το Κυότο με αποτέλεσμα για πρώτη φορά από τον 7ο αιώνα, όταν χρονολογείται η ίδρυση του Κυότο, μια πόλη δυτικά της περιοχής Κασάι έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από το Κυότο. Είναι μέρος της έντονα βιομηχανοποιημένης ζώνης Φουκουόκα-Κιτακυούσου και του βόρειου Κιούσου.

 Η Φουκουόκα θεωρείται η παλαιότερη στην Ιαπωνία εξαιτίας της εγγύτητάς της στην Κίνα και στην Κορέα, και πιθανότατα υπήρχε πόλη στη περιοχή από τη προϊστορία. Ο Κουμπλάι Χαν προσπάθησε να εισβάλει στην Ιαπωνία αρχίζοντας από το βόρειο Κιούσου, αλλά παρά τις προσπάθειες το 1274 και το 1281, ο στόλος του καταστράφηκε από καταιγίδες. Ο τυφώνας, που κατέστρεψε το στόλο του 1279 ονομάστηκε από τους Ιάπωνες «Καμικάζι», δηλαδή θείος άνεμος. Η σύγχρονη πόλη σχηματίστηκε το 1889 με την ένωση της πόλης Χακάτα, το λιμάνι, και τη Φουκουόκα. Το 1949 άνοιξε στη πόλη το χρηματιστήριο της Φουκουόκα, ένα από τα έξι που υπάρχουν στην Ιαπωνία.Στη Φουκουόκα υπάρχει η έδρα του πανεπιστημίου Κιούσου (1911). Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Φουκουόκα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Ο πόλη Φουκουόκα βρίσκεται σε υψόμετρο 11 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Φουκουόκα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Φουκουόκα είναι 17°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 28.1°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 6.6°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -7.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Ο Μάρτιος είναι ο μήνας κατά τον οποίο καταγράφονται στατιστικά τα περισσότερα ποσοστά χιονόπτωσης. Τα περισσότερα ποσοστά βροχής σημειώνονται κατά τον μήνα Μάρτιο με 25 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο και ο μικρότερος αριθμός ημερών με βροχή παρατηρείται κατά τον μήνα Φεβρουάριο με 19 ημέρες βροχής κατά μέσο όρο. Κατά μέσο όρο πέφτουν 797,6 χιλιοστά βροχής κάθε έτος στη Φουκουόκα. Φουκουόκα, Ιαπωνία άρθρο στην ιστοσελίδα www.britannica.com
Βάλενκι

Τα Βάλενκι (ρωσικά: ва́ленки‎) είναι παραδοσιακά ρωσικά χειμωνιάτικα υποδήματα. Συγκεκριμένα είναι μπότες οι οποίες είναι φτιαγμένες από τσόχα.Δεν είναι ανθεκτικές στο νερό, γι'αυτό και συχνά συνηθίζεται να φοριούνται με γαλότσες ώστε να να μην βρέχονται και να προστατεύονται τα πέλματα από τη φθορά. Τα Βαλένκι ήταν κάποτε υποδήματα επιλογής για πολλούς Ρώσους, αλλά κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα έχασαν την απήχηση τους στις πόλεις λόγω της συσχέτισης τους με ρουστίκ φορέματα και τους ηπιότερους πια χειμώνες.

 Τα Βάλενκι είναι φτιαγμένα από μαλλί οικόσιτων ζώων, όπως τα πρόβατα.Ο πιο συνηθισμένος τύπος Βάλενκι έχει σκληρή υφή αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου με την κατάλληλη επεξεργασία μπορούν να αποκτήσουν πιο μαλακή υφή. Το Valenki είναι ένα είδος παραδοσιακών ρωσικών υποδημάτων που συνήθως φοριέται για περπάτημα σε ξηρό χιόνι όταν ο καιρός είναι παγωμένος.Τα Βαλένκι φθείρονται ταχύτερα στο κάτω μέρος τους, γι'αυτό πολύ συχνά είναι λειασμένες με δέρμα ή άλλο ανθεκτικό υλικό για να αποτραπεί αυτό. Αυτός είναι και ο λόγος που πολύ συχνά φοριούνται με γαλότσες.Επίσης, για να προστατεύονται από το νερό, χρησιμοποιούνται σόλες από καουτσούκ. Παραδοσιακά, τα βάλενκι έχουν καφέ, μαύρο, γκρι ή λευκό χρώμα, αλλά τα τελευταία χρόνια οι καταναλωτές μπορούν να παραγγείλουν τις μπότες σε διάφορα χρώματα (κόκκινο, μπλε, μοβ, πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί). Επίσης, είναι αρκετά συνηθισμένο να προμηθεύεται τις συγκεκριμένες μπότες ο Στρατός της Ρωσίας. Τα Βάλενκι προέρχονται από τις παραδοσιακές μάλλινες μπότες των νομάδων της Ευρασιατικής στέπας ,η ιστορία των οποίων πάει τουλάχιστον 1.500 χρόνια πίσω. Η σημερινή εκδοχή εμφανίστηκε τον 18ο αιώνα, έγινε όμως ευρέως διαδεδομένη μόνο κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, όταν άρχισαν να κατασκευάζονται με βιομηχανικές μεθόδους. Πριν την κατασκευή τους με βιομηχανικές μεθόδους ήταν αρκετά ακριβές και μόνο οι ευκατάστατοι ,την περίοδο εκείνη, μπορούσαν να τις αποκτήσουν. Τα Βαλένκι έγιναν λιγότερο δημοφιλή στην αστική ζωή τις τελευταίες δεκαετίες, επειδή οι χειμώνες στην Κεντρική Ρωσία έγιναν πιο ήπιοι.Επίσης συνδέονται με ένα παραδοσιακό ρουστίκ ύφος ένδυσης και στις πόλεις συνήθως φοριούνται από μικρά παιδιά ή φοριούνται σε περίπτωση σοβαρού παγετού, όταν άλλα παπούτσια δεν προστατεύουν από τις αντίξοες συνθήκες. Στατιστική Επετηρίδα του 1912, ed. V. Sharago, St. Petersburg, 1912. Η Κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας 17 Ιουλίου 1995 N 720 Békési, László (2006) Stalin's War: Soviet uniforms and militaria 1941-45. Ramsbury: The Crowood Press ISBN 1-86126-822-X Zaloga, Steven J. (1989) The Red Army of the Great Patriotic War, 1941-45. London: Osprey Διεθνής πρότυπος αριθμός βιβλίου 0-85045-939-7 «Felt boot factory in Belarus - Smilovichi Felting Factory». Yahoo! News. Ανακτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2013.
Π.Α.Ε. Ποντίων Θρυλορίου

Η Π.Α.Ε. Ποντίων είναι αθλητικό σωματείο στο Θρυλόριο του νομού Ροδόπης. Χρώματα του συλλόγου είναι το κίτρινο και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Θρυλορίου.

 Η ομάδα Α.Π.Ε.Σ. Πόντος Θρυλορίου την περίοδο 1985–86 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στον 7ο Όμιλο τερματίζοντας στη 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1996–97 η «Α.Π.Ε.Σ. Πόντος Θρυλορίου» συγχωνεύθηκε με την «Α.Π.Σ. Δόξα Υφαντών» και πήραν την ονομασία «Π.Α.Ε. Ποντίων Ροδόπης». Η νέα ενισχυμένη ομάδα με προπονητή το Σωτήρη Ζαφειρίου και πρόεδρο το Διογένη Νικολαϊδη, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στην ΕΠΣ Θράκης, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο νικώντας τον Πανθρακικό στον τελικό με 6-4 στην παράταση. Παράλληλα με ποδοσφαιριστές όπως ο Νίκος Κυνηγόπουλος και ο Νίκος Σουλτανίδης προχώρησε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών ποδοσφαίρου φτάνοντας μέχρι τον τελικό του 1997. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1997–98, η ομάδα μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 6ο Όμιλο τερματίζοντας στην 8η θέση, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Παράλληλα όμως κέρδισε ξανά το κύπελλο στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης.H Π.Α.Ε. Ποντίων διαλύθηκε μετά τον υποβιβασμό του 1998 καθώς η Δόξα Υφαντών αποχώρησε, για να αναβιώσει τον παλιό της σύλλογο το 1999. Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης (2): 1987, 1988
Σερ Τζον Φίσερ Ντιλκ, 5ος Βαρονέτος

Ο Σερ Τζον Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 5ος Βαρονέτος γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1906, ήταν γιός του Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ου Βαρονέτου (1877-1944) και της συζύγου του Έθελ Λούσι Κλίφορντ (1876-1959). Υπηρέτησε στο Υπουργείο Εξωτερικών μεταξύ 1929 και 1932 και πιο συγκεκριμένα στις Κυβερνητικές Υπηρεσίες Πληροφόρησης και στην Εξωτερική Υπηρεσία του BBC. Ήταν επικεφαλής των Βρετανικών Επίσημων Ασύρματων Ειδήσεων (British Official Wireless News) μεταξύ 1942 και 1945. Διαδέχθηκε ως ο 5ος Ντιλκ Βαρονέτος, της Οδού Sloane, στο Τσέλσι του Ηνωμένου Βασιλείου στις 25 Μαρτίου του 1944, μετά τον θάνατο του πατέρα του.

 Σπούδασε στο Winchester College, στην κομητεία του Χάμπσαϊαρ, της Αγγλίας αλλά και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Στην αρχή παντρεύτηκε την Σίλα Σιντς, κόρη του Βρετανού Πρέσβη και Διπλωμάτη Σερ Γουίλιαμ Σιντς και της Αραμπέλα Μιούριελ Μπάτλερ, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1934 μέχρι το 1949 όπου και χώρισαν. Απέκτησε μαζί της 2 γιους, τον διάδοχο του τίτλου και της κληρονομιάς των Ντιλκ, Σερ Τσαρλς Τζον Ουέντγουερθ Ντιλκ, 6ο Βαρονέτο (γεν. 1937) και τον Τίμοθι Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ (γεν. 1938). Αργότερα, στις 28 Δεκεμβρίου του 1951, παντρεύτηκε την Άιρις Έβελιν Κλαρκ, κόρη του Έρνεστ Κλαρκ, αργότερα γνωστή ως Λαίδη Ντιλκ. Η σύζυγός του πέθανε το 2011 σε ηλικία περίπου 90 ετών και ο ίδιος πέθανε 28 Ιουνίου του 1998 στην ηλικία των 92 ετών.Αδελφός του ήταν ο Κρίστοφερ Ουέντγουερθ Ντιλκ.
Αζαρίας

Ο Αζαρίας ήταν προφήτης που περιγράφεται στο Παραλειπομένων Β΄ της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα (Χρονικών Β΄ της Εβραϊκής Βίβλου), Κεφάλαιο 15 Αρχειοθετήθηκε 2013-12-03 στο Wayback Machine.. Στον πρώτο στίχο περιγράφεται ότι το Πνεύμα Κυρίου ήρθε σε αυτόν και πηγαίνει να συναντήσει τον Βασιλιά Ασά για τον εξορκίσει να πραγματοποιήσει έργο μεταρρύθμισης. Αναφέρεται ως γιος του Ωδήδ, αλλά το Μασοριτικό κείμενο παραλείπει το όνομα του Αζαρία στο στίχο 8, υπονοώντας ίσως ότι η προφητεία είναι από τον ίδιο τον Ωδήδ.

 Κατά την Ορθόδοξη Παράδοση και τα συναξάρια, ο πατέρας του προφήτη αναφέρεται με το όνομα Αδδώ, και ο Αζαρίας καταγόταν από τη γη Σεμβαθά, ή Συμβαθά, και πέθανε ειρηνικά και θάφθηκε στο χωράφι του. Στον αναφερόμενο παραπάνω στίχο 8, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αναφέρει το όνομα Αδάδ ως τον προφήτη τα λόγια του οποίου θυμήθηκε ο Ασά, το οποίο είναι παρόμοιο όνομα με το Ωδήδ, υπονοώντας το ίδιο, ότι η προφητεία ήταν του Ωδήδ. Αυτός αναφέρεται αδιακρίτως ως Oded στην αγγλική μετάφραση του Μεσοριτικού κειμένου και παρακάτω στο Κεφάλαιο 25:9. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα σε αυτό το σημείο αναφέρει το όνομα Ωδήδ. Δεν είναι λοιπόν καθαρό αν αυτός ο προφήτης Ωδήδ είναι το ίδιο πρόσωπο με αυτό του αναφερόμενου ως Ωδήδ, πατέρα του Αζαρία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του ως Προφήτη Αζαρία στις 3 Φεβρουαρίου. Χρησμοὺς διδόντος πρὶν θανεῖν Ἀζαρίου, Σιγᾷ προφητεύουσα λοξὰ Πυθία. Στα Κατύωρα του Πόντου ο άγιος Αζαρίας έγινε Αζαρέας < Άε Ζαρέας παρετυμολογήθηκε με το ζαρώνω=στραβώνω. Στη γιορτή του οι έγγυες δεν πρεπει να αναλαμβάνουν καμία εργασία διότι το παιδί γεννιέται με ζάρες,ατροφικό και ασθενικό. Κωνσταντίνος Μηνάς,«Λαογραφικές παρετυμολογίες»,Λαογραφία, τομ.30(1975),σελ17-30
Γ.Σ.Γ. Νίκη Αλεξανδρούπολης

Η Νίκη Αλεξανδρούπολης ιδρύθηκε το 1981 και είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αλεξανδρούπολη. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το λευκό ενώ στο σύμβολο της απεικονίζεται η Νίκη της Σαμοθράκης. Η ΟΜΑΔΑ ΕΠΑΙΞΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ Β'ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΕΒΗΚΕ 2 ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΗΝ Α1 ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΥΗΓΟΡΙΑ. ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ.

 Το 1981 η Νίκη Αλεξανδρούπολης αγωνίζεται σε τοπικά πρωταθλήματα ώσπου θα ανέβει στη Γ Εθνική Κατηγορία εκεί θα συνεχίζει να παίζει μέχρι και το 1988. Την αμέσως επόμενη χρονιά η Νίκη αγωνίζεται στην Β΄ Εθνική Κατηγορία. Παράλληλα την ίδια χρονιά οι κορασίδες κατακτούν το Πρωτάθλημα ενώ τις χρονιές 1990 και 1992 είναι η ώρα των νεανίδων να πανηγυρίσουν το Πρωτάθλημα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, η Νίκη Αλεξανδρούπολης το 1993 να ανέβει στην Α Εθνική Κατηγορία, κάνοντας ένα διάλειμμα το 1994 όπου έπεσε στη Β΄ Εθνική Κατηγορία και να ανέβει ξανά στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, όπου και πρωταγωνιστεί μέχρι το 1999. Την ίδια χρονιά καταφέρνει και φτάνει στους 4 του Κυπέλλου Ελλάδας. Από το 2000 μέχρι και το 2002 η ομάδα πέφτει στην Α2 (Β΄ Εθνική Κατηγορία) κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, και για έναν χρόνο, η Νίκη Αλεξανδρούπολης εξαφανίζεται από το χάρτη του βόλεϊ. Το 2004 γίνονται προσπάθειες για την δημιουργία ομάδας από την προπονήτρια και πρώην διεθνή παίκτρια με την Εθνική Ομάδα Αναστασίας Ιακωβίδου. Επιπλέον ιδρύονται ακαδημίες και τμήματα για όλες τις ηλικίες. Το 2011-2012 η Νίκη Αλεξανδρούπολης αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Αν.Μακεδονίας & Θράκης, όπου στον τελικό αναμετράται με τη θρακιώτικη ομάδα ,Θύελλα Φερών την οποία κερδίζει 3-2 σετ και παίρνει την άνοδο για την Α2. Στο τιμόνι της ομάδας είναι ο Γεώργιος Τεκτονίδης. Το Φεβρουάριο του 2014, ο Γ.Τεκτονίδης, αφήνει την ομάδα λόγω αποτελεσμάτων και τα καθήκοντα του προπονητή αναλαμβάνει ο Χαράλαμπος Κωνσταντινίδης με στόχο την παραμονή της ομάδας στην Α2. Στο τέλος της χρονιάς, η ομάδα πέφτει κατηγορία και την αμέσως επόμενη χρονιά θα παίζει και πάλι στο Πρωτάθλημα Αν.Μακεδονίας & Θράκης, με προπονητή τον Ιπποκράτη Δημήτσα. Από την αρχή της σεζόν, η Νίκη Αλεξανδρούπολης, δείχνει ότι θα είναι το αφεντικό στο Δ’ όμιλο του Πρωταθλήματος ΓΥΝΑΙΚΩΝ της Β’ Εθνικής Αν.Μακεδονίας & Θράκης, αφού από πολύ νωρίς, παίρνει προβάδισμα. Αήττητη και πρωτοπόρος βγαίνει πρωταθλήτρια χειμώνα με στόχο την άνοδο στην Α2. Κάτι που θα καταφέρει, αφού στο τελευταίο παιχνίδι με αντίπαλο την Α.Ε Κομοτηνής, παρά την ήττα, κερδίζει το πολυπόθητο δεύτερο σετ και παράλληλα την άνοδο για δεύτερη φορά στην Α2. 2 Πανελλήνια Πρωταθλήματα Πετοσφαίρισης Νεανίδων: 1990, 1992 1 Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης κορασίδων: 1989 ημιτελικά Κυπέλλου Ελλάδας Πετοσφαίρισης γυναικών: 1999 Μαρία Χατζηνικολάου