Δρόμος 400 μέτρων

Ο δρόμος των 400 μέτρων είναι αγώνισμα του στίβου που αντιστοιχεί σε έναν γύρο του σταδίου για στίβο κανονικών διαστάσεων. Αποτελεί τον μεγαλύτερης διάρκειας αγώνα δρόμου ταχύτητας («σπριντ») και διεξάγεται σε όλους τους Ολυμπιακούς Αγώνες της νεότερης εποχής (από το 1896) για τους άνδρες, ενώ για τις γυναίκες από το 1964 και μετά. Οι δρομείς εκκινούν σε προκαθορισμένες θέσεις και τρέχουν σε ξεχωριστές διαδρομές σε ολόκληρη τη διάρκεια του αγώνα.

 Στον αγώνα, όπως και στους άλλους δρόμους ταχύτητας, χρησιμοποιούνται αφετήρες στη θέση εκκίνησης. Οι δρομείς λαμβάνουν θέσεις σε αυτούς με την εντολή «έτοιμοι», παίρνουν τη στάση ισομετρικής τάσης των μυών και εκκινούν μόλις ακούσουν την εκπυρσοκρότηση του πιστολιού του αφέτη. Οι αφετήρες δίνουν μία επιπλέον ώθηση στους αθλητές. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να αναπτύξει ο αθλητής ή η αθλήτρια είναι σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία στο αγώνισμα αυτό, αλλά απαιτείται και σημαντική διάρκεια στην ταχύτητα, όπως και ικανότητα του οργανισμού να αντιμετωπίζει τις συγκεντρώσεις γαλακτικού οξέος, ώστε να διατηρηθεί υψηλή ταχύτητα για έναν ολόκληρο γύρο. Μολονότι θεωρείται κυρίως αναεροβικό αγώνισμα, υπάρχει κάποια αεροβική συνιστώσα και το πόση αεροβική προπόνηση απαιτείται για τους δρομείς των 400 μ. είναι ανοικτό ζήτημα. Στις χώρες της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και στις ΗΠΑ οι αθλητές αγωνίζονταν παλαιότερα στην αντίστοιχη απόσταση των 440 υαρδών (402,34 μέτρων), δηλαδή του ενός τετάρτου του μιλίου ξηράς. Άνδρες Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 400 μέτρων ανδρών αναγνωρίσθηκε από την IAAF το 1912, και από τότε έχει καταρριφθεί επισήμως ή ισοφαρισθεί 23 φορές. Η επίδοση (48,2) του Τσαρλς Ρέιντπαθ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης αναγνωρίζεται ως παγκόσμιο ρεκόρ, όπως επίσης αναγνωρίζεται ο μικρότερος χρόνος στη μεγαλύτερη απόσταση των 440 υαρδών που πέτυχε ο Λονγκ το 1900. Αντιθέτως, η επίδοση του Έρικ Λίντελ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 αναγνωρίσθηκε μεν αρχικώς ως παγκόσμιο ρεκόρ, παρά το ότι ήταν χειρότερη από αυτή του Μέρεντιθ στις 440 υάρδες από το 1916, αλλά τον Αύγουστο του 1928 η IAAF ακύρωσε την αναγνώριση. Η εξέλιξη του επίσημου παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα των ανδρών φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα. Το «υ» υποδηλώνει χρόνο για διαδρομή 440 υαρδών που ανάχθηκε σε ρεκόρ για τα 400 μέτρα, ενώ το «+» επίδοση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια δρόμου μεγαλύτερης αποστάσεως. Στον κλειστό στίβο, η παγκόσμια επίδοση είναι 44,52 δευτερόλεπτα από τις 10 Μαρτίου 2018 και ανήκει στον Αμερικανό Μάικλ Νόρμαν. Σημειώθηκε στο Κόλετζ Στέισον του Τέξας. Γυναίκες Το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στον δρόμο 400 μέτρων γυναικών αναγνωρίσθηκε από τη IAAF το 1957. Μέχρι σήμερα η IAAF έχει αναγνωρίσει 27 παγκόσμια ρεκόρ γυναικών στο αγώνισμα (καταρρίψεις ή ισοφαρίσεις). Η εξέλιξη του επίσημου ρεκόρ φαίνεται στον ακόλουθο πίνακα. Το «υ» υποδηλώνει χρόνο για διαδρομή 440 υαρδών που ανάχθηκε σε ρεκόρ για τα 400 μέτρα, ενώ το «+» επίδοση που σημειώθηκε κατά τη διάρκεια δρόμου μεγαλύτερης αποστάσεως. Στον κλειστό στίβο, η παγκόσμια επίδοση είναι 49,59 δευτερόλεπτα από τις 7 Μαρτίου 1982 και ανήκει στη Γιάρμιλα Κρατοχβίλοβα. Σημειώθηκε στο Μιλάνο της Ιταλίας. Ανδρών Πανευρωπαϊκό ρεκόρ: 44,33 Τόμας Σένλεμπε (Ανατολική Γερμανία), 3 Σεπτεμβρίου 1987 στη Ρώμη Παναμερικανικό ρεκόρ: 43,18 Μάικλ Τζόνσον (ΗΠΑ), 26 Αυγούστου 1999 στη Σεβίλλη Πανασιατικό ρεκόρ: 43,93 Γιουσέφ Μασραχί (Σαουδική Αραβία), 23 Αυγούστου 2015 στο Πεκίνο Το παναφρικανικό ταυτίζεται σήμερα με το παγκόσμιο ρεκόρ.Πανελλήνιο ρεκόρ: 45,11 Δημήτρης Ρέγας, 16 Σεπτεμβρίου 2006 στο Μαρούσι Γυναικών Παναμερικανικό ρεκόρ: 48,37 Σόνι Μίλερ-Ουίμπο (Μπαχάμες), 3 Οκτωβρίου 2019 στην Ντόχα Παναφρικανικό ρεκόρ: 49,10 Φαλιλάτ Ογκουνκόγια (Νιγηρία), 29 Ιουλίου 1996 στην Ατλάντα Πανασιατικό ρεκόρ: 48,14 Σαλγουά Εΐντ Νάσερ (Μπαχρέιν), 3 Οκτωβρίου 2019 στην Ντόχα Το πανευρωπαϊκό ταυτίζεται σήμερα με το παγκόσμιο ρεκόρ.Πανελλήνιο ρεκόρ: 50,45 Μαρία Μπελιμπασάκη, 11 Αυγούστου 2018 στο Βερολίνο. 400 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατάλογος ρεκόρ των 400 m σε XML από την IAAF.