IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2001-2002

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2001-02 κατέκτησε η ΑΕΚ για 8η φορά στην ιστορία της επικρατώντας στον τελικό του Ολυμπιακού με 3-2 νίκες. Ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στην σειρά των τελικών με 2-0 νίκες αλλά η ΑΕΚ με τρεις συνεχόμενες νίκες ανέτρεψε το προβάδισμα του Ολυμπιακού και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Αυτή είναι και η μοναδική φορά στην ιστορία των τελικών που μία ομάδα ανέτρεψε το μειονέκτημα του 2-0. Η ΑΕΚ τερμάτισε πρώτη και στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Υποβιβάστηκαν οι Κ.Α.Ο. Δράμας και Α.Ο. Δάφνης.

 Σημείωση: Ο Ολυμπιακός μηδενίστηκε στον αγώνα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Ο αγώνας διακόπηκε στο 33' λόγω επεισοδίων από τους οπαδούς του Ολυμπιακού κι ενώ το σκορ ήταν 52-62 υπέρ του Παναθηναϊκού. Ο Ολυμπιακός τιμωρήθηκε με μηδενισμό και του αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί από το πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου, ενώ ο αγώνας κατακυρώθηκε στον Παναθηναϊκό με 0-20. Θέσεις 1-6Θέσεις 7-12 Προημιτελικοί (στις 2 νίκες) Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9-12 στην κανονική περίοδο. Ημιτελικοί (στις 2 νίκες) Στη διοργάνωση εισήλθαν οι ομάδες των θέσεων 7-8. Τελικός, θέσεις 7–8 (στις 2 νίκες) Προημιτελικοί (στις 2 νίκες) Συμμετείχαν οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3-6 στην κανονική περίοδο. Ημιτελικοί (στις 2 νίκες) Στη διοργάνωση εισήλθαν οι ομάδες των θέσεων 1-2. Μεγάλος τελικός (στις 3 νίκες) ΕΣΑΚΕ, Στατιστικά της περιόδου 2001-02 Βαθμολογία Α1 Ανδρών 2001-02 στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΚ. Αποτελέσματα Α1 Ανδρών 2001-02 στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΚ.
Βυζαντινο-Σασανιδικός Πόλεμος του 440

Ο Βυζαντινο-Σασσανιδικός Πόλεμος του 440 μ.Χ. ήταν η σύντομη σύγκρουση της Βυζαντινής με την Σασσανιδική αυτοκρατορία. Ο λόγος για το σύντομο τέλος του ήταν, ότι οι νότιες ρωμαϊκές επαρχίες δέχονταν εισβολή από τους Βανδάλους, γεγονός που ανάγκασε τους Ρωμαίους να ζητήσουν το γρήγορο τέλος του πολέμου, για να επικεντρωθούν στην εισβολή των Βανδάλων. Οι Σασανίδες πληρώθηκαν επίσης κάποια χρήματα σε αντάλλαγμα για ειρήνη.

 Η Σασανιδική και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχαν συμφωνήσει από τη συνθήκη ειρήνης τους το 387, ότι και οι δύο ήταν υποχρεωμένες να συνεργαστούν για την άμυνα του Καυκάσου από τις νομαδικές επιθέσεις. Οι Ρωμαίοι βοήθησαν στην άμυνα του Καυκάσου πληρώνοντας στους Πέρσες περίπου 500 λίβρες (226 κιλά) χρυσού σε ακανόνιστα διαστήματα. Ενώ οι Ρωμαίοι έβλεπαν αυτή την πληρωμή ως πολιτικές επιδοτήσεις, οι Πέρσες την είδαν ως φόρο υποτέλειας, γεγονός που απέδειξε ότι η Ρώμη ήταν ο βουλευτής της Περσίας. Η απροθυμία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Θεοδόσιου Β΄ να συνεχίσει την πληρωμή, έκανε τον σάχη Γιαζντεγκέρντ/Ισδιγέρδη Β' να κηρύξει τον πόλεμο κατά των Ρωμαίων, που είχε τελικά μικρή επιτυχία για κάθε πλευρά. Οι Ρωμαίοι αντιμετώπιζαν εισβολή στις νότιες επαρχίες τους από τους Βάνδαλους, με αποτέλεσμα ο Θεοδόσιος Β' να ζητήσει ειρήνη και να στείλει τον διοικητή του Ανατόλιο προσωπικά στο στρατόπεδο του Ισδιγέρδη Β'. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν το 440, και οι δύο αυτοκρατορίες υποσχέθηκαν να μην κτίσουν νέες οχυρώσεις στη Μεσοποταμία και ότι η Σασανιδική αυτοκρατορία θα έπαιρνε κάποια πληρωμή, για να προστατεύσει τον Καύκασο από επιδρομές. Daryaee, Touraj. «Yazdegerd II». Encyclopaedia Iranica. http://www.iranicaonline.org/articles/yazdgerd-ii. Payne, Richard (2015). «The Reinvention of Iran: The Sasanian Empire and the Huns». Στο: Maas, Michael. The Cambridge Companion to the Age of Attila. Cambridge University Press. σελίδες 282–299. ISBN 978-1-107-63388-9. Shayegan, M. Rahim (2017). «Sasanian political ideology». Στο: Potts, Daniel T. The Oxford Handbook of Ancient Iran. Oxford University Press. σελίδες 1–1021. ISBN 9780190668662.
Πενσυλβάνια εποχή

Η Πενσυλβάνια (επίσης γνωστή ως Άνω Λιθανθρακοφόρος ή Ύστερη Λιθανθρακοφόρος) είναι σύμφωνα με τον γεωλογικό χρόνο της ICS η νεότερη από τις εποχές της Λιθανθρακοφόρου. Διήρκeσε 323,2 - 298,9 Ma (million years ago}. Όπως συμβαίνει και με πολλές άλλες γεωχρονολογικές μονάδες τα στρώματα που καθορίζουν την Πενσυλβάνια είναι γνωστά, αλλά οι ακριβείς ημερομηνίες έναρξης και τέλους της περιόδου είναι αβέβαιες. Η Πενσυλβάνια εποχή πήρε το όνομά της από την ομώνυμη Πενσυλβάνια, όπου τα ανθρακοπαραγωγά στρώματα της περιόδου είναι ευρύτατα διαδεδομένα.

 Η διαφοροποίηση ανάμεσα σε Πενσυλβάνια και Μισσισσίπια διαμορφώθηκε από τη βορειοαμερικανική στρωματογραφία. Στη Βόρεια Αμερική, όπου οι αρχές της Λιθανθρακοφόρου βρίσκονται σε στρώματα κυρίως θαλάσσιου ασβεστόλιθου, η Πενσυλβάνια στο παρελθόν αντιμετωπιζόταν ως ολοκληρωμένη γεωλογική εποχή μεταξύ της Μισσισσίπιας και της Πέρμιας. Στην Ευρώπη, η Μισσισσίπια και η Πενσυλβάνια είναι λίγο-πολύ συνεχής ακολουθία ηπειρωτικών αλούβιων και ομαδοποιούνται ως λιθανθρακοφόρος περιόδος. Η τρέχουσα διεθνής γεωλογική κλίμακα της Επιτροπής Διεθνούς Στρωματογραφίας καθορίζει τη Μισσισσίπια και την Πενσυλβάνια ως υποπεριόδους της Λιθανθρακοφόρου Όλες οι σύγχρονες τάξεις μυκήτων βρέθηκαν σε πετρώματα της Πενσυλβάνιας Τα αμφίβια ήταν ποικίλα και κοινά. Ορισμένα έφταναν αρκετά μέτρα μήκος ως ενήλικα. Η κατάρρευση της οικολογίας των τροπικών δασών κατά τα μέσα της Πενσυλβάνιας προκάλεσε τον αφανοσμό αρκετών ειδών αμφιβίων που δεν κατάφεραν να επιβιώσουν σε ξηρότερες συνθήκες. Τα ερπετά άκμασαν εξαιτίας ειδικών προσαρμογών στο περιβάλλον. Μία από τις μεγαλύτερες εξελίξεις της Λιθανθρακοφόρου ήταν το αμνιωτικό αυγό, που επέτρεψε την περαιτέρω εκμετάλλευση της ξηράς από ορισμένα τετράποδα. Σε αυτές περιλαμβάνονται τα πρώτα ερπετά σαυρόψιδα (Hylonomus), και η παλαιότερη γνωστή συναψίδα (Archaeothyris). Τα ερπετά υποβλήθηκαν σε σε σημαντικές εξελικτικές αλλαγές, προκειμένου να προσαρμοστούν στο ξηρότερο κλίμα που ακολούθησε την κατάρρευση του τροπικού δάσους. The Late Carboniferous a Time of Great Coal Swamps, Paleomap project. World map from this time period. The Carboniferous - 354 to 290 Million Years Ago, University of California Museum of Paleontology. Information on stratigraphies, localities, tectonics, and life. The Pennsylvanian Epoch of the Carboniferous Period: 318 to 299 Mya, Paleos.com US Geological Survey comparison of time scales
Villagers of Ioannina City

Οι Villagers of Ioannina City (γνωστοί επίσης ως VIC) είναι ελληνικό συγκρότημα της πειραματικής ροκ μουσικής σκηνής από τα Ιωάννινα, το οποίο σχηματίστηκε το 2007 και κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ το 2014, με τίτλο «Riza». Ο ήχος τους αποτελεί συνδυασμό του stoner και ψυχεδελικού rock με την ηπειρώτικη παραδοσιακή μουσική.

 Οι Villagers of Ioannina City αποτελούνται από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Αλέξη Καραμέτη, τον μπασίστα Άκη Ζώη, τον κιμπορντίστα Αχιλλέα Ράδη, το ντράμερ Άρη Γιαννόπουλο και τον Κωνσταντίνο Πιστιόλη στα πνευστά και τα δεύτερα φωνητικά. Από το 2009 και έπειτα, συμπεριλήφθηκε στον ήχο τους το κλαρίνο, το οποίο αποτελεί βασικό κομμάτι και σόλο όργανο του συγκροτήματος. Το 2010 ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ, παράλληλα με τις συνεχείς περιοδείες τους στην Ελλάδα. Τον Μάιο του 2013 έπαιξαν ζωντανά στα Τρίκαλα, στην Λάρισα, στα Ιωάννινα, στην Καβάλα, στο Αγρίνιο και στην Αθήνα, ενώ τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς πραγματοποίησαν τρεις εμφανίσεις στην Αλβανία.Ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο «Riza» κυκλοφόρησε στις 3 Απριλίου 2014, στον αριθμό των 500 αντιτύπων σε μορφή δίσκου βινυλίου και άλλων 500 σε μορφή CD. Για την προώθηση του δίσκου, έδωσαν συναυλίες στην Θεσσαλονίκη, την Λάρισα, τον Βόλο, τα Τρίκαλα, την Πάτρα και την Αθήνα, ενώ συμμετείχαν στο Way Of West festival στο Δρέπανο, το Antiracist fest στην Αθήνα, το Rockwave Festival στην Μαλακάσα, κ.α.. Στις 13 Νοεμβρίου 2014, κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή το ΕΡ «Zvara​/​Karakolia». Τα δύο κομμάτια του ΕΡ ηχογραφήθηκαν στην Θεσσαλονίκη και στο δεύτερο κομμάτι συμμετείχαν ως γκεστ ο Κώστας Παπαπαναγιώτου στο μπουζούκι, ο Γιώργος Ρήγας στον μπαγλαμά και ο Ευριπίδης Ντιναλέξης στο τζουρά. Το «Zvara» είναι οι τίτλοι αρχής και τέλους της τηλεοπτικής εκπομπής «Άγρια Ελλάδα», η οποία μεταδίδεται από την ΕΡΤ3. Τον Σεπτέμβριο 2019, κυκλοφόρησε ο concept δίσκος τους που έχει τον τίτλο «Age of Aquarius». Alex - κιθάρα, φωνητικά Άκης - μπάσο Άρης - τύμπανα Κωνσταντίς - κλαρινέτο, καβάλ, φωνητικά Κώστας - γκάιντα, άνεμοιΠροηγούμενα μέλη: Γιάννης Χαλδούπης, Αχιλλέας Ράνδης Περιοδικό Metal Hammer, τεύχος 355, Ιούλιος 2014 The New Age “Villagers” of the City! | CultZine Villagers Of Ioannina City - Metalorgie (Γαλλικά) Villagers of Ioannina City reviews, music, news - sputnikmusic Περιοδικό Metal Hammer, Σεπτέμβριος 2019 VIC (band) | Facebook Villagers of Ioannina City VIC: Music
Ελισάβετ του Βρότσλαφ

Η Ελισάβετ, πολων. Elżbieta wrocławska (π. 1232 - 16 Ιανουαρίου 1265) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν κόρη του υψηλού δούκα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μεγάλης Πολωνίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ερρίκου Β΄ του Ευσεβούς, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα του Βρότσλαφ και της Άννας των Πρεμυσλιδών, κόρης του Ότακαρ Α΄ δούκα, μετά 1ου βασιλιά, της Βοημίας. Παντρεύτηκε το 1244 τον Πσέμισλ Α΄ των Πιαστ δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας και είχε τέκνα: Ευφροσύνη 1247/50-1298, ηγουμένη στην Αγ. Κλάρα της Τσεμπνίτσα. Άννα 1253-1295, ηγουμένη στην Οβίνσκα. Ευφημία 1253-1298, δίδυμη με την Άννα, μοναχή στην Αγ. Κλάρα τού Βρότσλαφ. Πσέμισλ Β΄ ο υστερότοκος 1257-1296, δούκας της Μεγάλης Πολωνίας, δούκας τού Πόζναν, της Κρακοβίας. Silesia, Medieval Lands
Ράντμποτ του Χάμπσμπουργκ

Ο Ράντμποτ, γερμ. Radbot (π. 985 - 1045) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόμης (graf) του Κλέτγκαου (Klettgau) στον Άνω Ρήνο της Σουαβίας. Είναι ο γενάρχης των Αψβούργων.

 Ο Ράντμποτ ήταν μάλλον ο δευτερότοκος γιος του Λαντσελίν του Κλέτγκαου, γιου του Γκούντραμ κόμη του Μπράισγκαου. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Βέρνερ επίσκοπος του Στρασβούργου. Ο Ράντμποτ έκτισε το κάστρο Χάμπιχτσμπουργκ (κάστρο του Γερακιού), που απλοποιήθηκε σε Χάμπσμπουργκ (Habsburg). Είναι ο γενάρχης των Αψβούργων. Το 1027 ίδρυσε το αββαείο Μούρι, που κτίστηκε από Βενεδικτίνους μοναχούς του Άινζιντελν. Το 1010 νυμφεύτηκε την Ίντα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Άνω Λωρραίνης και της Βεατρίκης των Ροβερτιδών, αδελφής του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας. Γιος του ήταν ο: Βέρνερ Α΄ π. 1025/30-1096, κόμης του Χάμπσμπουργκ. http://genealogiequebec.info/testphp/info.php?no=114423 (accessed 9 June 2009) http://genealogiequebec.info/testphp/info.php?no=170043 (accessed 9 June 2009)
316 Γκομπέρτα

Η Γκομπέρτα (Goberta) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Η Γκομπέρτα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Θέμιδος.

 Η διάμετρος της Γκομπέρτας υπολογίσθηκε σε 48 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 115 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,092 (από δεδομένα του IRAS). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Γκομπέρτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Προσπερματικά υγρά

H προ-εκσπερμάτιση, ευρέως γνωστή και ως προσπερματικά υγρά, είναι ένα διαυγές, άχρωμο, ελάχιστα παχύρευστο υγρό που εκκρίνεται από την ουρήθρα του ανθρώπινου πέους κατά την ερωτική διέγερση του άνδρα. Η σύσταση των προσπερματικών υγρών είναι παρόμοια με αυτή του σπέρματος αλλά έχουν σαφείς χημικές διαφορές. Η ύπαρξη σπέρματος στο υγρό κυμαίνεται από χαμηλή έως καθόλου. Η προ-εκσπερμάτιση λειτουργεί ως λιπαντικό της αναπαραγωγικής οδού και της βαλάνου, ενώ παράλληλα εξισορροπεί το pH στην ουρήθρα του πέους.

 Τα προσπερματικά υγρά εκχύονται από την ουρήθρα του πέους κατά τη σεξουαλική διέγερση, τον αυνανισμό ή τη συνουσία πριν το άτομο φτάσει πλήρως σε οργασμό και εκκρίνει το σπέρμα κατά την εκσπερμάτιση. Η παραγωγή τους συντελείται κυρίως στους βοβλουρηθραίους αδένες (γνωστοί και ως αδένες του Cowper), ενώ σε αυτή συμβάλλουν και οι ουρηθραίοι αδένες (αδένες του Littre), οι οποίοι παράγουν ένα βλεννώδες λιπαντικό υγρό. Η ποσότητα των υγρών που εκχύονται πριν από την εκσπερμάτιση ποικίλλει σημαντικά ανάμεσα σε άνδρες. Ορισμένοι μπορεί να εκκρίνουν ελάχιστα έως καθόλου υγρά, ενώ σε άλλους η ποσότητα προσπερματικών υγρών μπορεί να φτάσει τα 5 ml.Στη σύσταση των προσπερματικών υγρών εντοπίζονται χημικά που σχετίζονται με το σπέρμα, όπως η όξινος φωσφατάση, ενώ άλλα στοιχεία του σπέρματος, όπως η Γ-γλουταμυλοτρανσφεράση, απουσιάζουν. Σε περίπτωση ύπαρξης μικρής ποσότητας σπέρματος στα υγρά, πιστεύεται πως οφείλεται, όχι η σύνθεση του υγρού, αλλά σπερματικά υπολείμματα στην ουρήθρα που παρέμειναν από προηγούμενη εκσπερμάτιση. Η προ-εκσπερμάτιση εξουδετερώνει την υπολειμματική οξύτητα στην ουρήθρα που προκαλείται από τα ούρα, δημιουργώντας ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για τη διέλευση του σπέρματος. Καθώς ο κόλπος τείνει να είναι όξινος, η έκχυση προσπερματικών υγρών πριν από την έκκριση του σπέρματος μπορεί να αλλάξει το κολπικό περιβάλλον για να προωθήσει την επιβίωση των σπερματοζωαρίων. Επιπλέον, η προ-εκσπερμάτιση λειτουργεί ως φυσικό λιπαντικό για το πέος διευκολύνοντας τη σεξουαλική δραστηριότητα.Στο παρελθόν έχουν υπάρξει διάφορες και αντικρουόμενες μελέτες για το αν μπορεί ή όχι να επέλθει εγκυμοσύνη από τα υγρά. Η επικρατούσα άποψη είναι πως η ίδια η σύνθεση του προσπερματικού υγρού δεν είναι ικανή να προκαλέσει εγκυμοσύνη. Εκσπερμάτιση Σπέρμα Σπερματοζωάρια
Πιέτρο Τζιάνι

Ο Πιέτρο Τζιάνι (1153 - 13 Μαρτίου 1230) ήταν ο διάδοχος του Ενρίκο Ντάντολο σαν 42ος Δόγης της Βενετίας (15 Αυγούστου 1205 - 1229). Ο Πιέτρο Τζιάνι ήταν γιος του παλιότερου δόγη Σεμπαστιάνο Τζιάνι από την πλούσια οικογένεια ευγενών Τζιάνι, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Μαρία Μπασέγκιο και σε δεύτερο την Κωνσταντία της Σικελίας, δόγισσα της Βενετίας.

 Στην νεότητα του ήταν μέλος του ναυτικού της Βενετίας, διοίκησε έναν στόλο που συνόδευσε τον αυτοκράτορα Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα (1177), συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία και στην άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο υπέργηρος Ενρίκο Ντάντολο πέθανε τον Μάιο του 1205 αλλά τα νέα έφτασαν στην Βενετία τον Αύγουστο του 1205, το Κοινοβούλιο της πόλης προχώρησε στην εκλογή του. Ο Πιέτρο Τζιάνι ζήτησε κατόπιν να μεταφέρουν την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη αλλά το Κοινοβούλιο απέρριψε την πρόταση. Οργάνωσε όλες τις Βενετικές κτήσεις στην Λατινική Αυτοκρατορία : την Κρήτη, την Κέρκυρα, το Δουκάτο της Νάξου και το τμήμα της Κωνσταντινούπολης που ανήκε στους Βενετούς, ζήτησε όρκο υποταγής από την Βενετσιάνικη συνοικία της πόλης. Ο Πιέτρο Τζιάνι δημιούργησε εμπορικές σχέσεις με όλα τα Ελληνικά κράτη μετά την διάλυση του Βυζαντίου, υπέγραψε συνθήκη με το Δεσποτάτο της Ηπείρου που κυβερνούσε ο Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας (1210). Ο Τζιάνι παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1229, επόμενος δόγης εξελέγη ο γαμπρός του Γιάκοπο Τιέπολο αλλά ο Τζιάνι αρνήθηκε να τον συναντήσει, αποσύρθηκε στο Βενεδικτινό μοναστήρι του Σαιν Τζιόρτζιο και πέθανε την επόμενη χρονιά. Τάφηκε στην εκκλησία του Σαν Τζιώρτζιο Ματζιόρε. Thomas F. Madden, Enrico Dandolo & the Rise of Venice, Johns Hopkins University Press, 2003 LE GOFF Jacques, Marchands et banquiers du Moyen Age, Paris, Quadrige, 2014 Δόγηδες της Βενετίας
Νότης Μαριάς

Ο Νότης (Επαμεινώνδας) Μαριάς είναι Έλληνας πρώην Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος του κόμματος Ελλάδα, ο άλλος δρόμος. Επίσης, είναι πρώην Βουλευτής Ηρακλείου με τους Ανεξάρτητους Έλληνες και πρώην Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ.

 Γεννήθηκε στις 5 Απριλίου του 1957 στη Θεσσαλονίκη και είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει επίσης λάβει μεταπτυχιακό από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου (London School of Economics). Την περίοδο 1976-78 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος. Σήμερα διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ως καθηγητής Θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών και ως διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ασκεί επίσης το επάγγελμα της δικηγορίας, στον Άρειο Πάγο. Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Πολυχρονάκη και έχει δύο γιους. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του πρόσκειντο ιδεολογικά στο ΠΑΣΟΚ. Το 2011, αναμείχθηκε στην πολιτική, παίρνοντας θέση κατά των μνημονίων, ενώ έχει συντάξει πολλά άρθρα κατά αυτών. Είναι επίσης συγγραφέας και εκδότης του βιβλίου «Το μνημόνιο της χρεοκοπίας και ο άλλος δρόμος». Παρέστη ως δικηγόρος ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας εκπροσωπώντας την εκδίκαση της αιτήσεως ακυρώσεως κατά του Μνημονίου, την οποία άσκησε έχοντας στο πλευρό του, πολλούς πολίτες και φορείς, καθώς και τη βοήθεια τους. Τον Ιούλιο του 2011, ιδρύει μαζί με αρκετούς πολίτες την Πρωτοβουλία Αυτοοργάνωσης Πολιτών Ενάντια στο Μνημόνιο, ενώ τον Μάρτιο του 2012, το μετέτρεψε σε πολιτική κίνηση με το όνομα Αντιμνημονιακοί Πολίτες.Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ και κατάφερε να εκλεγεί Βουλευτής Ηρακλείου. Την περίοδο 19 Μαΐου 2012-2 Μαΐου 2014 ορίστηκε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της ΚΟ των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, διαδεχόμενος τον Τέρενς Κουίκ. Παραιτήθηκε στις 6 Μαΐου του 2014, για να θέσει υποψηφιότητα στις Ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου 2014. Ήταν ο μοναδικός που εκλέχτηκε με τους ΑΝΕΛ, αλλά αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε, παραμένοντας ανεξάρτητος Ευρωβουλευτής. Στις Ευρωεκλογές του 2019, κατέβηκε υποψήφιος με το δικό του κόμμα, Ελλάδα, ο άλλος δρόμος, αλλά απέτυχε να ξαναεκλεγεί Ευρωβουλευτής.
Ο τυχοδιώκτης του Παρισιού

Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού (γαλλικός τίτλος: L'Empereur de Paris) είναι γαλλική ταινία εποχής σε σκηνοθεσία Ζαν-Φρανσουά Ρισέ, που κυκλοφόρησε το 2018.Η ιστορία χρονολογεί τη ζωή και τις περιπέτειες του εγκληματία Φρανσουά Βιντόκ και το πέρασμά του από την παρανομία στην πάταξη της εγκληματικότητας, στο Παρίσι την εποχή της Πρώτης Αυτοκρατορίας.

 Το 1805, ο Φρανσουά Βιντόκ, ένας θρύλος του παρισινού υποκόσμου για τις πολλαπλές του αποδράσεις από φυλακές υψίστης ασφαλείας, συνελήφθη και φυλακίστηκε για άλλη μια φορά. Αποδρά και πάλι και εξαφανίζεται για χρόνια, θεωρούμενος νεκρός από τις αρχές, πριν επανεμφανιστεί στο Παρίσι ως έμπορος υφασμάτων με πλαστή ταυτότητα. Το παρελθόν του όμως τον κυνηγά και σύντομα αναγνωρίζεται από παλιούς συγκρατούμενούς του, που τον κατηγορούν ψευδώς για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Συλλαμβάνεται από την αστυνομία και αρχίζει έναν μακρύ αγώνα για να αποδείξει την αθωότητά του και να σώσει τη ζωή του. Συνάπτει συμφωνία με την αστυνομία να συλλάβει όλους τους κακοποιούς με αντάλλαγμα να του απονεμηθεί χάρη για την παλιά του απόδραση. Προσφέρει στην αστυνομία, «Ταξιαρχία Ασφαλείας» του Παρισιού, τις διασυνδέσεις του με τον υπόκοσμο και για να πετύχει τον σκοπό του, συνεργάζεται με μια μικρή ομάδα παράνομων και περιθωριοποιημένων ανθρώπων που ο ρόλος τους ήταν να διεισδύσουν στο οργανωμένο έγκλημα, να συλλάβουν τους κακοποιούς και να εξαλείψουν την εκτεταμένη ανομία. Λόγω των εξαιρετικών αποτελεσμάτων του, προκάλεσε την οργή των κλασικών αστυνομικών, μερικοί από τους οποίους σχετίζονταν με το έγκλημα, καθώς και του υπόκοσμου που τον επικήρυξε. Οι υπηρεσίες του αναγνωρίσθηκαν, και από παλαιός κρατούμενος, ο Βιντόκ έγινε αρχηγός της αστυνομίας του Παρισιού.Η ταινία συνδυάζει την αστυνομική περιπέτεια με το ιστορικό πλαίσιο του μετα-επαναστατικού Παρισιού των αρχών του 19ου αιώνα, παρουσιάζοντας μια πιστή αναπαράσταση της εποχής. Με φόντο το ξεκαθάρισμα των εγκληματικών στοιχείων, οι ήρωες κινούνται στους πολυσύχναστους δρόμους και τις αγορές του Παρισιού, στα φτηνά πανδοχεία αλλά και στα πλούσια σαλόνια της πόλης. Οι ίντριγκες και το πολιτικό παρασκήνιο αναφέρονται στη διατάραξη των θεσμών που προκάλεσε η Γαλλική επανάσταση και στις δυσκολίες της σταθεροποίησης της Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα. Βενσάν Κασέλ ως Φρανσουά Βιντόκ Πατρίκ Ντεσναί ως κύριος Ανρί Φρέγια Μαβόρ ως Ανέτ, Ντενί Μενοσέ ως Ντυμπιγιάρ Όλγκα Κιριλένκο ως βαρόνη Ροξάν ντε Ζιβερνί Ογκίστ Ντιλ, Ναταναέλ ντε Βαν Φαμπρίς Λουκινί ως υπουργός της Αστυνομίας Ζοζέφ Φουσέ Τζαίημς Τιερέ ως δούκας του Νεφσατώ
Πακία Μαρκιανή

Η Πακία Μαρκιανή, λατιν.: Paccia Marciana ήταν η πρώτη σύζυγος του Σεπτίμιου Σεβήρου, που αργότερα έγινε Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Παντρεύτηκαν περίπου το 175 και απεβίωσε από φυσικές αιτίες γύρω στο 186.

 Το όνομά της δείχνει τους συνδέσμους της με δύο Ρωμαϊκά γένη, των Πακίων και των Μαρκίων· το τελευταίο περιλάμβανε την Ουλπία Μαρκιανή, μεγαλύτερη αδελφή του Αυτοκράτορα Tραϊανού. Καταγόταν από τη Μεγάλη Λέπτιδα και είχε καταγωγή από την Καρχηδόνα ή τη Λιβύη, δεν είναι κάτι άλλο γνωστό γι' αυτήν. Ο Σ. Σεβήρος πιθανώς τη συνάντησε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως legatus (αντιπρόσωπου) υπό τον θείο του. Δεν την αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, αν και αργότερα την τίμησε με αγάλματα, όταν έγινε Αυτοκράτορας. Η Ιστορία των Αυγούστων ισχυρίζεται ότι η Mαρκιανή και ο Σεβήρος είχαν δύο κόρες, αλλά η ύπαρξή τους δεν πιστοποιείται κάπου αλλού. Φαίνεται ότι ο γάμος δεν παρήγαγε επιζώντα παιδιά, παρά το ότι διάρκεσε περισσότερο από δέκα χρόνια. Ο Aυρήλιος Βίκτωρ, ο Eυτρόπιος και ο άγνωστος συγγραφέας της Eπιτομής των Καισάρων δηλώνουν ότι αυτή και όχι η δεύτερη σύζυγος τού Σεβήρου Ιουλία Δόμνα, ήταν η μητέρα του Καρακάλλα· ωστόσο αυτό τώρα απορρίπτεται και πιστεύεται ότι συνδέεται με τους ισχυρισμούς τους ότι η Ι. Δόμνα παντρεύτηκε την Καρακάλλα. Η Ι. Δόμνα είναι ευρέως αποδεκτή ως μητέρα τόσο του Καρακάλλα, όσο και του μικρότερου αδελφού του Γέτα.
Λίμνη Πλάσιντ

Η λίμνη Πλάσιντ (Αγγλικά: Lake Placid) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης, στα όρη Αντιρόντακ, στις κοιλάδες των οποίων σχηματίζονται περισσότερες από 200 μικρές λίμνες. Στο νοτιότερο άκρο της λίμνης βρίσκεται η κοινότητα Λέικ Πλάσιντ στην οποία έχουν διοργανωθεί οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1932 και του 1980 καθώς και οι Χειμερινοί Αγώνες Καλής Θέλησης του 2000.

 Η περιοχή της λίμνης Πλάσιντ, μαζί με τις λίμνες Σάρανακ (Saranac Lake) και Τάππερ (Tupper Lake) είναι γνωστή ως η περιοχή των 3 λιμνών (Tri-Lakes region). Η λίμνη έχει έκταση περίπου 8,8 km2 και μέσο βάθος περίπου 15 μέτρα. Στη λίμνη υπάρχουν τρία νησιά, που ονομάζονται Buck, Moose και Hawk. Διοικητικά ανήκει στην κομητεία Έσσεξ, στο βορειο-ανατολικό τμήμα της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η περιοχή της λίμνης ανήκει στο Πάρκο Αντιρόντακ που αποτελεί Εθνικό δρυμό από το 1892. Η λίμνη συνορεύει με το βόρειο τμήμα της κοινότητας Λέικ Πλάσιντ και αποτελεί πηγή πόσιμου νερού για την πόλη. Η διατήρηση της ποιότητας του νερού στη λίμνη είναι ένα σημαντικό τοπικό ζήτημα. Η λίμνη τροφοδοτείται από πηγές και ρέματα των ορέων Αντιρόντακ. Υπάρχουν σχεδόν 300 σπίτια στην όχθη της λίμνης. Επειδή τα περισσότερα σπίτια είναι ακατοίκητα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, το νερό παραμένει συνήθως καθαρό. Οι τοπικές προσπάθειες για την καταπολέμηση των υδρόβιων χωροκατακτητικών ειδών ήταν επιτυχείς. Υποστηρίζονται από έναν σταθμό καθαρισμού σκαφών στο σημείο όπου τα μηχανοκίνητα σκάφη μπαίνουν στο νερό.Στη λίμνη ψαρεύονται πέστροφες, πέρκες και κατά μήκος της βραχώδους ακτογραμμής λαβράκια. Το ψάρεμα γίνεται με συρτή και μύγες. Απαγορεύεται το ψάρεμα στον πάγο. Η λίμνη έχει πετύχει πολιτειακό ρεκόρ αλιείας πέστροφας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lake Placid (lake) στο Wikimedia Commons
Κατάλογος βασιλέων του Ιράκ

Ο Βασιλιάς του Ιράκ (αραβικά: ملك العراق) ήταν ο ανώτατος άρχοντας του Βασιλείου του Ιράκ από την ίδρυσή του το 1921 ως την κατάλυσή του το 1958.

 Μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι τρεις πρώην επαρχίες (βιλαέτια) του Ιράκ πέρασαν στον έλεγχο του Ηνωμένου Βασιλείου. Βρισκόμενος υπό το βρετανικό έλεγχο, ο λαός του Ιράκ επαναστάτησε απαιτώντας δικαιώματα αυτοδιάθεσης. Έτσι, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα φιλοβρετανικό καθεστώς στην περιοχή, ιδρύθηκε η δυναστεία των Χασεμιτών, με πρώτο βασιλιά τον Φαϊζάλ Α΄, ο οποίος ήταν γιος του Χουσεΐν μπιν Αλί, βασιλιά του Χιτζάζ. Σαν οικογένεια που προερχόταν από το Χιτζάζ, οι Χασεμίτες ήταν ξένοι στους Ιρακινούς. Ωστόσο, έπειτα από ένα δημοψήφισμα οι Βρετανοί επέβαλαν τη δυναστεία ως βασιλική οικογένεια του Ιράκ. Οι Σιΐτες και οι Κούρδοι της χώρας αντιτάχθηκαν στο καθεστώς των Χασεμιτών, κατά ένα μεγάλο μέρος τους. Το Βασίλειο του Ιράκ επιβίωσε μέχρι την κατάλυσή του από ένα εθνικιστικό πραξικόπημα, το 1958, γνωστό και ως Επανάσταση της 14ης Ιουλίου.
Πανόραμα Ηρακλείου

Το Πανόραμα (εως 1955: η Γουρνιά) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μινώα Πεδιάδος στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου και βρίσκεται στους πρόποδες του υψώματος Γουρνιανή Κορφή. Η θέση του οικισμού είναι στα ανατολικά της Μονής Επανωσήφη. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 29,5 χιλιόμετρα. Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Φανουρίου.

 Επειδή το χωριό έχει πανοραμική θέα, το ονόμασαν Πανόραμα. Η παλαιότερη ονομασία του ήταν Γουρνιά και έτσι αναφέρεται στις ενετικές πηγές (Gurgna, 1630).. Το 1671 στην τουρκική απογραφή αναφέρεται ότι είχε 19 χαράτσα ήταν μεγάλος οικισμός. Η ονομασία Γουρνιά σημαίνει μικρές γούρνες, που βρίσκονται στην πηγή του χωριού. Στον Καστροφύλακα (Κ 97) ο Στίρονας αναφέρεται Stirona με 115 κατοίκους. Στο τέλος της Οθωμανοκρατίας τόσο η Γουρνιά όσο και ο Στίρονας κατοικούνταν μόνο από μουσουλμάνους. Έπειτα από τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν στα χωριά πρόσφυγες από το Ικόνιο. Εκείνοι προσαρμόστηκαν πλήρως προς τα έθιμα του τόπου, έχοντας ξεχάσει τα ήθη και έθιμα του Ικονίου. Παράγουν σταφίδες, σταφύλια, ελαιόλαδο και σιτηρά. Ο Στίρονας αναφέρεται από τον Ξανθουδίδηκαι ο ίδιος γράφει ότι επισκέφθηκε τον οικισμό το 1915. Αναφέρει επίσης ότι είδε στην είσοδο του χωριού εκκλησία βυζαντινή (η σημερινή Κοίμηση της Θεοτόκου), την οποία οι Τούρκοι έλεγαν Παναγία. Ο Ξανθουδίδης υποθέτει ότι ήταν ο Άγιος Γεώργιος ο Στύρωνας, από τον οποίο πήρε την ονομασία του και ο οικισμός. Δείτε Κοινότητα Πανοράματος Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971. Το Πανόραμα στην ιστοσελίδα του Δήμου Αρκαλοχωρίου.
Βασίλης Καντσόφ

Ο Βασίλης Ιβάνοφ Καντσόφ (παλαιά βουλγαρικά: Василъ Ивановъ Кѫнчовъ, 26 Ιουλίου 1862, Βράτσα — 6 Φεβρουαρίου 1902, Σόφια) ήταν γεωγράφος, εθνογράφος και δάσκαλος που υπηρέτησε ως Υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας. Δολοφονήθηκε στο γραφείο του στην Σόφια, τον Φεβρουάριο του 1902.

 Ο Βασίλης Καντσόφ γεννήθηκε στην Βράτσα. Μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο στο Λομ της Βουλγαρίας και έπειτα εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Χαρκόβου, στην τότε Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατά τον Σερβοβουλγαρικό Πόλεμο του 1885 ανέστειλε την εκπαίδευσή του και πήρε μέρος στον πόλεμο. Αργότερα, συνέχισε τις σπουδές του σε πανεπιστήμια του Μονάχου και της Στουτγάρδης, αλλά το 1888 διέκοψε ξανά τις σπουδές του λόγω ασθένειας. Τα επόμενα χρόνια ο Καντσόφ ήταν δάσκαλος Βουλγαρικών στη Μακεδονία. Υπήρξε δάσκαλος στο Βουλγαρικό Λύκειο Ανδρών Θεσσαλονίκης (1888–1891), διευθυντής βουλγαρικών σχολείων της επαρχίας Σερρών (1891–1892), διευθυντής του Βουλγαρικού Λυκείου Ανδρών Θεσσαλονίκης (1892–1893), επικεφαλής σχολικός επιθεωρητής των βουλγαρικών σχολείων στη Μακεδονία (1894–1897). Μετά το 1898 ο Καντσόφ επέστρεψε στη Βουλγαρία και ασχολήθηκε με την πολιτική. Στις αρχές του 1902 έγινε υπουργός Παιδείας της Βουλγαρίας. Ταξίδεψε εξανλτητικά μετά το 1888, επισκεπτόμενος και ερευνώντας όλη τη Μακεδονία.
Όομρανγκ

Η όομρανγκ (Öömrang) είναι διάλεκτος της βόρειας Φριζικής (ή φρισικής) γλώσσας που ομιλείται στο νησί Άμρουμ στην γερμανική περιοχή της βόρειας Φρισίας. Τα Όομρανγκ αναφέρεται στο Όομραμ, όπως αποκαλείται το Άμρουμ στα φριζικά. Μαζί με τις διαλέκτους Φέρινγκ, Σόλρινγκ και Χελιγολανδική αποτελεί μέρος της νησιωτικής ομάδας των βόρειων Φριζικών διαλέκτων και είναι πολύ παρόμοιες μεταξύ τους. Τα Όομρανγκ ομιλούνται από το περίπου ένα τρίτο των 2.300 κατοίκων του Άμρουμ.

 Διαφοροποίηση μεταξύ βραχέων και μακρών φωνηέντων με τον διπλασιασμό των φωνηεντικών γραμμάτων (π.χ. lun [γη, χώρα] και skuul [σχολείο]) Χρήση πολλών διφθόγγων και τριφθόγγων, «ουάι» (π.χ. spuai) Συχνή χρήση διαλυτικών Το τελικό "w" προφέρεται σαν το σύντομο "u" (π.χ. leew [γλυκιά]) Το "r" είναι ελασσόμενο (σαν τα ιταλικά) Τα προσωπικά ονόματα στο Άμρουμ επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από το Φριζιανό στοιχείο. Συγκεκριμένα, οι υποκορισμοί και τα ονόματα με δύο στοιχεία είναι κοινά. Τα πρώιμα δάνεια έγιναν από τη δανική γλώσσα, ενώ ο εκχριστιανισμός της βόρειας Φριζίας γύρω στο 1000 μ.Χ. έφερε μια μέτρια επιρροή χριστιανικών και βιβλικών ονομάτων. Στην Εποχή των Ιστιοφόρων (Age of Sail, περίπου 15ο - 19ο αι.), οι Ολλανδικές και Δυτικές Φριζιανές μορφές έγιναν δημοφιλής.Τα οικογενειακά ονόματα ήταν συνήθως πατρωνυμικά, δηλαδή δημιουργούνταν μεμονωμένα ως γενικές του πατρικού ονόματος. Σε αντίθεση με το Σκανδιναβικό Πέτερσεν ή Πέτερσσον, που σημαίνει «γιος του Πέτρου», το Πέτερς στα Όομρανγκ σημαίνει «του Πέτρου». Αυτή η πρακτική τελικά απαγορεύτηκε από το Δανικό Στέμμα το 1828. Ο Λαρς φον Κάρστεντ (Lars von Karstedt) εικονογράφησε τη δυσοίωνη κατάσταση της Όομρανγκ σήμερα. Η χρήση της Όομρανγκ περιορίζεται πλέον στον οικιακό τομέα. Έχει χάσει τη χρήση της στη δημόσια επικοινωνία υπέρ των γερμανικών και ομιλείται σε σπίτια με ηλικιωμένους γηγενείς ομιλητές της Όομρανγκ. Μία από τις μεγαλύτερες κινητήριες δυνάμεις της γλωσσικής μεταστροφής είναι η αλλαγή της οικονομικής δομής που φέρνει η τουριστική βιομηχανία. Οι τουρίστες από διάφορες περιοχές της Γερμανίας γεμίζουν το μικρό νησί Άμρουμ και καταλαμβάνουν γρήγορα τις περιορισμένες κατοικίες. Συνεπώς, τα ενοίκια αυξάνονται γρήγορα, οδηγώντας πολλούς από τους νέους της περιοχής να μετακομίσουν σε μεγάλες πόλεις στην ηπειρωτική Γερμανία. Τόσο η εισροή αγγλόφωνων όσο και γερμανόφωνων τουριστών και εργαζόμενων στον τουρισμό και η απώλεια νέων γηγενών ομιλητών προκαλούν τη δραστική μείωση της διαλέκτου.
NGC 2440

Το NGC 2440 είναι πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Πρύμνη. Απέχει περίπου 4.000 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και ο κεντρικός αστέρας του, ο HD62166, πιθανότατα είναι ο θερμότερος γνωστός λευκός νάνος. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 4 Μαρτίου 1790 και το περιέγραψε ως "ένα όμορφο πλανητικό νεφέλωμα αξιόλογης φωτεινότητας, όχι πολύ καλά καθορισμένο".

 Ο κεντρικός αστέρας έχει υψηλότατη επιφανειακή θερμοκρασία της τάξεως των 200.000 Κ, φωτεινότητα (luminosity) 1.100 φορές αυτήν του Ήλιου και φαινόμενο μέγεθος 17,5. Πρόκειται για πολύ πυκνό αστέρα, με μάζα που περίπου στο 0,6 αυτής του Ήλιου και ακτίνα στο 0,028 της ηλιακής. Δεδομένα για το NGC 2440 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 2440 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) SIMBAD (January 9, 2007), Results for NGC 2440, SIMBAD, Centre de Données Astronomiques de Strasbourg, http://simbad.u-strasbg.fr/simbad/sim-id?protocol=html&Ident=NGC+2440 Nemiroff, Robert; Bonnell, Jerry (February 15, 2007), Astronomy Picture of the Day, ASD at NASA / GSFC & Michigan Tech. U., http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/ap070215.html James, Renée; Marion, Howie (April 2006), «X-treme Stars of the cosmos», Astronomy (Kalmbach Publishing Co.) 34 (4): 34–39 O'Meara, Stephen James (2007), «Albino Butterfly, Kiss Nebula, Little Lips Nebula: NGC 2440», Hidden Treasures (Cambridge University Press): 204–208 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 2440 στο Wikimedia Commons
Λάζλο Μπίρο

Ο Λάζλο Γιόζεφ Μπίρο (ουγγρικά: Bíró László József‎, πραγματικό επώνυμο: Σβάιγκερ [Schweiger]· 29 Σεπτεμβρίου 1899 – 24 Οκτωβρίου 1985), που αργότερα ισπανοποίησε το όνομα του σε όνομά του σε Λαντισλάο Χοσέ Μπίρο (ισπανικά: Ladislao José Biro‎), ήταν Ουγγροαργεντινός εφευρέτης που κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο μοντέρνο στιλό διαρκείας. Το πρώτο στιλό είχε εφευρεθεί περίπου 50 χρόνια νωρίτερα από τον Τζον Τζ. Λάουντ, αλλά δεν κατάφερε να σημειώσει εμπορική επιτυχία.

 Ο Μπίρο γεννήθηκε ως μέλος μια οικογένειας Ουγγροεβραίων στη Βουδαπέστη, που τότε ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, εντός της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, το 1899. Πατέρας του ήταν ο Μόζες Ματίας Σβάιγκερ και μητέρα του ήταν η Γιάνκα Σβάιγκερ, το γένος Ούλμαν. Αφού τελείωσε το σχολείο, ο Μπίρο άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην Ουγγαρία. Ενώ εργαζόταν ως δημοσιογράφος, ο Μπίρο παρατήρησε ότι το μελάνι που χρησιμοποιούνταν για την εκτύπωση των εφημερίδων στέγνωνε γρήγορα, αφήνοντας το χαρτί στεγνό και χωρίς μουτζούρες. Προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το ίδιο μελάνι σε πένα, αλλά διαπίστωσε ότι δεν έρεε μέχρι την άκρη της πένας, καθώς ήταν πολύ παχύρρευστο. Ο Μπίρο παρουσίασε την πρώτη παραγωγή του στιλό στη Διεθνή Έκθεση της Βουδαπέστης το 1931. Δουλεύοντας με τον αδερφό του Γκιόργκι, ο οποίος ήταν χημικός, ανέπτυξε μια νέα άκρη αποτελούμενη από μια μπάλα που μπορούσε να περιστρέφεται ελεύθερα σε μια υποδοχή, και καθώς γύριζε να παίρνει μελάνι από ένα φυσίγγιο ενώ στη συνέχεια κυλούσε για να αποτυπωθεί πάνω στο χαρτί. Ο Μπίρο κατοχύρωσε την εφεύρεση στο Παρίσι το 1938. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπίρο διέφυγε από τους ναζί μαζί με τον αδελφό του, μετακομίζοντας στην Αργεντινή, το 1943. Στις 17 Ιουνίου 1943, κατέθεσαν ένα ακόμη δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, που εκδόθηκε στις ΗΠΑ και σχημάτισαν την εταιρεία Biro Pens of Argentina (στην Αργεντινή το στιλό είναι γνωστό ως birome). Αυτό το νέο σχέδιο υποτίθεται ότι αδειοδοτήθηκε για παραγωγή στο Ηνωμένο Βασίλειο για προμήθεια στο προσωπικό της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Το 1945, ο Μαρσέκ Μπιχ αγόρασε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το στιλό από τους Μπίρο, το οποίο σύντομα έγινε το κύριο προϊόν της εταιρείας του BIC. Η BIC έχει πουλήσει περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια στιλό σε όλο τον κόσμο. Ο Λάζλο Μπίρο πέθανε στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής το 1985. Η Ημέρα Εφευρετών της Αργεντινής γιορτάζεται στα γενέθλια του Μπίρο, την 29 Σεπτεμβρίου. Το στιλό διαρκείας είναι ευρέως γνωστό και ως "biro" σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας, της Αυστραλίας και της Ιταλίας. Αν και η λέξη είναι σήμα κατατεθέν, σε ορισμένες χώρες έχει γίνει γενικός όρος για κάθε μάρκα του ίδιου προϊόντος, όπως ακριβώς συμβαίνει στα ελληνικά με την επωνυμία μπικ (BIC) που χρησιμοποιείται ευρέως για στιλό διαρκείας οποιασδήποτε μάρκας. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2016, την 117η επέτειο από τη γέννησή του, η Google τίμησε τη μνήμη του Μπίρο με ένα Google Doodle. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα László József Bíró στο Wikimedia Commons Σύντομη βιογραφία του Bíró Αρχειοθετήθηκε 2019-04-09 στο Wayback Machine.
Ντέιβιντ Τένναντ

Ο Ντέιβιντ Τένναντ (David Tennant, 18 Απριλίου 1971) είναι Σκωτσέζος ηθοποιός. Το πραγματικό όνομα του είναι Τζον ΜακΝτόναλντ (David John McDonald). Εκτός από το θεατρικό έργο του ο Τένναντ είναι ιδιαίτερα γνωστός και για τον ρόλο του ως η δέκατη ενσάρκωση του "Δόκτωρ" (Doctor) στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας του καναλιού BBC Doctor Who, καθώς και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην τηλεοπτική σειρά Casanova το 2005 αλλά και ως Barty Crouch Jr., στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της Φωτιάς επίσης το 2005. Το 2015 έπαιξε το ρόλο του Kilgrave στη σειρά του Netflix Τζέσικα Τζόουνς.

 Ο Ντέιβιντ Τένναντ παντρεύτηκε την ηθοποιό Τζόρτζια Μόφετ, η οποία έπαιξε τη γενετικά προερχόμενη κόρη του Δόκτωρ στη σειρά Doctor Who (επεισόδιο "The Doctor's Daughter"), στις 30 Δεκεμβρίου του 2011. Επίσης όσον αφορά τη γυναίκα του, είναι η κόρη του ηθοποιού Πίτερ Ντάβισον, ο οποίος έπαιξε και αυτός στη σειρά Doctor Who ως η πέμπτη ενσάρκωση του Δόκτωρ. Ο Τένναντ και η Μόφετ έχουν μια κόρη την Ολίβια που γεννήθηκε τον Μάρτιο του 2011 και άλλα τρια παιδιά. Ο Τένναντ επίσης υιοθέτησε τον γιο της Μόφετ,Τάιλερ τον Σεπτέμβρη του 2011.Το Νοέμβριο του 2015 ο Τένναντ ανακοίνωσε ότι η γυναίκα του έφερε στον κόσμο το τέταρτο παιδί τους ένα κοριτσάκι χωρίς να αναφέρει πότε. Ο Τένναντ δε συζητά για την προσωπική ζωή του και ειδικότερα για τις σχέσεις του κατά τις συνεντεύξης του. Ντέιβιντ Τένναντ στην IMDb Ντέιβιντ Τένναντ στο The New York Times
Βερθόλδος της Βάδης

O Βερθόλδος, γερμ. Berthold (24 Φεβρουαρίου 1906 - 27 Οκτωβρίου 1963) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν τιτουλάριος μέγας δούκας & μαργράβος της Βάδης (1929-1963) και επικεφαλής του Οίκου. Ήταν ο σύζυγος της Θεοδώρας πριγκίπισσας της Ελλάδας.

 Ήταν ο μόνος γιος του Μαξιμιλιανού, τιτουλάριου μεγάλου δούκα, μαργράβου του Μπάντεν και τελευταίου καγκελάριου της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας-Λουίζας των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρης του Ερνέστου Αυγούστου Β΄, τιτουλάριου βασιλιά του Αννοβέρου και δούκα του Μπράουνσβαϊγκ. Επειδή οι τίτλοι τού Ερνέστου Αυγούστου Β΄ είχαν καταργηθεί από το 1866, εκείνος έλαβε το 1878 από τον 2ο εξάδελφό του Εδουάρδο Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου τον τίτλο του δούκα του Κάμπερλαντ & Τίβιοτντεϊλ. Ο Μαξιμιλιανός ήταν Καγκελάριος και πρωθυπουργός της Πρωσίας (1918). Ο Μπέρτολντ Φρειδερίκος Γουλιέλμος Ερνέστος Αύγουστος Ερρίκος Κάρολος γεννήθηκε στην Καρλσρούη του Μπάντεν. Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1929 ως τιτουλάριος μέγας δούκας & μαργράβος του Μπάντεν και επικεφαλής του Οίκου του. Το 1963 απεβίωσε στο Σπάιχινγκεν του Μπάντεν σε ηλικία 57 ετών. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανός. Νυμφεύτηκε το 1931 τη Θεοδώρα πριγκίπισσα της Ελλάδας, κόρη του Ανδρέα πρίγκιπα της Ελλάδας και είχε τέκνα: Μαργαρίτα 1932-2013, παντρεύτηκε τον Τομισλάβ των Καραγεώργεβιτς πρίγκιπα της Γιουγκοσλαβίας. Μαξιμιλιανός γενν. 1933, τιτουλάριος μέγας δούκας, μάργραβος του Μπάντεν και επικεφαλής του Οίκου. Λουδοβίκος γενν. 1937, πρίγκιπας του Μπάντεν. Γιος του είναι ο Μπέρτολντ.
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1934-35

Tο 4ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1934 (στην πραγματικότητα το πέμπτο, αφού το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 θεωρήθηκε εκτός σειράς), διεξήχθη στην Αθήνα από τις 23 Δεκεμβρίου 1934 ως την 1 Ιανουαρίου 1935 και το κατέκτησε η Γιουγκοσλαβία.

 Στο Βαλκανικό Κύπελλο 1934 μετείχαν τέσσερις από τις έξι βαλκανικές χώρες. Δεν πήραν μέρος η Τουρκία και η Αλβανία, όπως στις περισσότερες διοργανώσεις της προπολεμικής περιόδου. Η διοργάνωση έγινε στην Αθήνα, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας και ήταν η πιο αμφίρροπη, αφού όλες οι ομάδες έκαναν ήττες. Κατά το καθιερωμένο σύστημα από το 1931, οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο τριών ματς που έγινε στην ίδια πόλη. Έτσι το Κύπελλο ολοκληρώθηκε σε δέκα μόλις ημέρες. Η τελευταία αγωνιστική διεξήχθη την πρωτοχρονιά του 1935. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία που αποδείχθηκε πιο ξεκούραστη στον τελευταίο αποφασιστικό αγώνα, σε αντίθεση με την Ελλάδα που ηττήθηκε από την αδιάφορη Βουλγαρία. Πρώτοι σκόρερ με 3 γκολ αναδείχθηκαν οι Γιουγκοσλάβοι Τίρνανιτς και Τομάσεβιτς. Όλοι αγώνες έγιναν στην Αθήνα, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. 23/12/1934: Ελλάδα - Γιουγκοσλαβία: 2-1 25/12/1934: Γιουγκοσλαβία - Βουλγαρία: 4-3 27/12/1934: Ελλάδα - Ρουμανία: 2-2 30/12/1934: Ρουμανία - Βουλγαρία: 3-2 1/1/1935: Βουλγαρία - Ελλάδα: 2-1 1/1/1935: Γιουγκοσλαβία - Ρουμανία: 4-0 RSSSF "Ιστορικά περί του Βαλκανικού κυπέλλου", εφ. "Αθλητικός Χρόνος", φ. 28/12/1934 κ.επ., ψηφ. σελ. 211 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Τούλγα

Ο Tούλγα, Τulga ή Tulca (άκμασε το 642) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Hispania, της Σεπτιμανίας και της Γαλισίας από το 640 (αν ο πατέρας του απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 640, όπως αναφέρουν ορισμένες πηγές) έως το 642. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι η κυριαρχία του αρχίζει το 639 ή τελειώνει το 641. Ακολούθησε τον πατέρα του Σιντίλα σε μία άλλη μάταιη προσπάθεια να εγκαθιδρύσει δυναστική βασιλεία.

 Το 642 ο Σινδάσβινθ, ένας γοτθικός πολέμαρχος, ο οποίος μπορεί να ήταν 79 ετών, ξεκίνησε μία εξέγερση. Είχε τη διοίκηση των συνόρων με τους Βάσκους. Είδε την αδυναμία τού στέμματος, και μία συνέλευση ευγενών (από τους γαιοκτήμονες των Γότθων) και άλλων Γότθων κατοίκων στην Παμπαλίκα (πιθανώς η σύγχρονη Παμπλιέγα) τον ανακήρυξε βασιλιά χωρίς την υποστήριξη της Εκκλησίας. Σύμφωνα με τον Σίγκεβερτ του Γκεμπλού (Gembloux), ο επαναστάτης καθαίρεσε τον Tούλγα στο Τόληδο και τον έκειρε μοναχό, στέλνοντάς τον να ζήσει τις υπόλοιπες ημέρες του σε ένα μοναστήρι, καθώς οι μοναχοί δεν ήταν εκλέξιμοι για τον θρόνο. Ωστόσο, ο Άγιος Iλδεφόνσος του Τολέδο λέει ότι η εξέγερση απέτυχε χωρίς την υποστήριξη της Εκκλησίας, και ο Σινδάσβινθ ανήλθε στον θρόνο μόνο μετά το τέλος τού Tούλγα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι είναι αδύνατο να διακρίνει κανείς την αλήθεια. El Libro de La Genealogía de Los Reyes de España Alonso de Cartagena, Bonifacio Palacios Martín, Biblioteca Nacional (Ισπανία), Faustino Menéndez Pidal de Navascués. Contribuidores Bonifacio Palacios Martín, Biblioteca Nacional Editor Scriptorium, 1995(ISBN 84-605-2545-7) ,(ISBN 978-84-605-2545-5) Roger Collins, Early medieval Spain: unity in diversity, 400-1000 (Νέα Υόρκη: Palgrave Macmillan, 1995)(ISBN 0-312-12662-X), 9780312126629 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tulga στο Wikimedia Commons
Ακτούντα Ρεθύμνης

Τα Ακτούντα Ρεθύμνης είναι ορεινό χωριό της Κοινότητος Αρδάκτου στο δήμο Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει πληθυσμό 74 κατοίκων.

 Βρίσκεται σε απόσταση 37 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Σιδέρωτα, σε υψόμετρο 640 μέτρων. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Εκκλησιαστικά αποτελεί ενορία, η οποία υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων. Ο οικισμός αναφέρεται σε βενετική απογραφή του 1583, σύμφωνα με την οποία είχε πληθυσμό 133 κατοίκων. Αναφορά γίνεται και σε οθωμανικές απογραφές του 1650 (32 οικίες), του 1659, του 1670 και του 1671-1672. Σύμφωνα με οθωμανική στατιστική που συντάχθηκε μεταξύ των ετών 1670-1673, τα Ακτούντα διέθεταν 41 ιδιοκτήτες. Το 1743 γίνεται λόγος για εκτέλεση ενός μουσουλμάνου κατοίκου των Ακτούντων με την κατηγορία του κρυπτοχριστιανού. Σύμφωνα με άλλη οθωμανική απογραφή του 1881, στα Ακτούντα, τα οποία από το 1879 υπάγονταν στο δήμο Αγίου Πνεύματος της επαρχίας Αγίου Βασιλείου, ζούσαν 173 κάτοικοι, όλοι ελληνικής καταγωγής. Το 1894, σύμφωνα με εκτίμηση του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, Νικόστρατου Καλομενόπουλου, στο χωριό ζούσαν 40 οικογένειες, ενώ η απογραφή του 1900 βρήκε στο χωριό 224 κατοίκους. Το 1944, κάτοικοι του χωριού φυλακίστηκαν προσωρινά από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής, ως αντίποινα για την απαγωγή του στρατηγού Κράιπε. Έως το 1997 τα Ακτούντα υπάγονταν στην επαρχία Αγίου Βασιλείου, αργότερα εντάχθηκαν στον καποδιστριακό δήμο Λαμπής, ενώ με τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του σχεδίου «Καλλικράτης» συμπεριλήφθηκαν στον δήμο Αγίου Βασιλείου. Στα Ακτούντα γεννήθηκαν ο λυράρης Αλέκος Καραβίτης και ο μοναχός Γεννάδιος Τζεκάκης. Ένθετο εφημερίδας Πατρίς, «Κρήτης Ανθρωπογεωγραφία», Φεβρουάριος 2008, τόμος Β΄ Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, ΤΑ ΝΕΑ, 2012, Α΄ τόμος Συλλογικό, Πρακτικά του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου «Η επαρχία Αγίου Βασιλείου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: Περιβάλλον - Αρχαιολογία - Ιστορία - Κοινωνία», Σπήλι - Πλακιάς 19-23 Οκτωβρίου 2008
Α.Σ. Κασσάνδρα

Ο Αθλητικός Σύλλογος Κασσάνδρα αποτελούσε ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Κασσάνδρεια του νομού Χαλκιδικής. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1947 και διεξήγαγε τους εντός έδρας αγώνες της στο Δημοτικό Στάδιο Κασσανδρείας, χωρητικότητας 2.040 θεατών. Την διετία 2002-04 αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία.

 Ξεκίνησε την πορεία της ως «Άρης Κασσανδρείας» το 1968, από τα πρωταθλήματα της νεοϊδρυθείσας τότε Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής, όπου και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της κορυφαίας κατηγορίας του νομού, τις περιόδους 1992–93 και 1999–2000, περίοδο κατά την οποία πέτυχε νταμπλ, καθώς κατέκτησε και το κύπελλο του νομού, ενώ την επόμενη περίοδο, 2000–01, στέφθηκε για δεύτερη φορά κυπελλούχος. Εν συνεχεία μετονομάστηκε σε «Αθλητικός Σύλλογος Κασσάνδρα» και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας, στο οποίο και στέφθηκε πρωταθλήτρια στον 4ο Όμιλο, για την περίοδο 2000–01, κερδίζοντας συγχρόνως την άνοδο για τη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Μετείχε ως επαγγελματικό σωματείο με την επωνυμία «Α.Σ. Κασσάνδρα ΠΑΕ», στη Γ΄ Εθνική κατηγορία την περίοδο 2001–02 τερματίζοντας στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα, οπότε και προβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Εκεί παρέμεινε για δύο συνεχόμενες περιόδους διεκδικωντας μάλιστα και την άνοδο στην Α' Εθνική τη σεζόν 2003-04 τερματίζοντας στην τέταρτη θεση. Το καλοκαίρι του 2004, έπειτα από συμφωνία των ανθρώπων της ΠΑΕ Κασσάνδρα, με ιθύνοντες της διοικούσας επιτροπής του ποδοσφαιρικού τμήματος του Ολυμπιακού Βόλου, το σωματείο πήρε τη νέα ονομασία Α.Σ.Κ. Ολυμπιακός ΠΑΕ με έδρα το Βόλο, με το σύλλογο της Χαλκιδικής, επί της ουσίας, να μην υφίσταται πλέον.Το 2005 δημιουργήθηκε μία νέα ομάδα με την ονομασία «Άρης Κασσανδρείας 2005», ως συνέχεια της παράδοσης της προηγούμενης και η οποία επίσης έχει έδρα το Δημοτικό Στάδιο Κασσανδρείας. Γ΄ Εθνική Δεύτερη θέση (1): 2001–02Δ΄ Εθνική Πρωταθλήτρια (1): 2000–01Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής Πρωταθλήτρια (2): 1992–93, 1999–2000Κύπελλο Ε.Π.Σ. Χαλκιδικής Κυπελλούχος (2): 1999–2000, 2000–01 Νίκος Σακελλαρίδης Δημήτριος Σουάνης Γεώργιος Χατζηζήσης Κωνσταντίνος Κορμαρής Γιάννης Ιωάννου Ιστότοπος Βετεράνοι Κασσάνδρας ΑΡΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ
Ρούζα Μάρια Γκοζντζιέφσκα

Η Ρούζα Μάρια Γκοζντζιέφσκα (πολωνικά: Róża Maria Goździewska), γνωστή και ως Ρουζίτσκα Γκοζντζιέφσκα (Różyczka Goździewska, με το Różyczka να είναι υποκοριστικό του μικρού της ονόματος, που σημαίνει «Μικρή Ρούζα») (31 Μαρτίου 1936 – 29 Οκτωβρίου 1989) ήταν Πολωνή νοσηλεύτρια, γνωστή ως η νεότερη νοσηλεύτρια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944, όταν ήταν παιδί.

 Η Γκοζντζιέφσκα γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1936. Ο πατέρας της σκοτώθηκε από την Γκεστάπο το 1943. Ένα χρόνο αργότερα, την 1η Αυγούστου, η πόλη της Βαρσοβίας βυθίστηκε στην εξέγερση κατά των Γερμανών κατακτητών, με τον άμαχο πληθυσμό να βρίσκεται στη μέση. Αρκετά παιδιά στρατιώτες συμμετείχαν στις μάχες στο πλευρό των Πολωνών ανταρτών.Η Γκοζντζιέφσκα, 8 ετών εκείνη την εποχή, βοηθούσε στο υπαίθριο νοσοκομείο στην οδό Μονιούσκι (Moniuszki) 11 στη Βαρσοβία. Την περιέγραψαν ως νοσηλεύτρια επειδή έκανε τους ασθενείς να χαμογελούν, τους έφερνε νερό να πιουν και προσπαθούσε να απομακρύνει τις μύγες. Αυτό το υπαίθριο νοσοκομείο συνδέθηκε με την μονάδα της Εταιρείας του Εσωτερικού Στρατού των Πολωνών ανταρτών. Η συγγενής της, Γιαντβίγκα Ομπρετένι, 19 ετών τότε, ήταν επίσης νοσηλεύτρια στην Εξέγερση.Μια φωτογραφία της Γκοζντζιέφσκα, φορώντας ένα περιβραχιόνιο του Ερυθρού Σταυρού, τραβήχτηκε στις αρχές Αυγούστου 1944 από τον Εουγκένιους Λοκάισκι, γνωστού με το ψευδώνυμο «Brok», έναν αντιστασιακό και φωτογράφο του Εσωτερικού Στρατού, ο οποίος θα πέθαινε ένα μήνα αργότερα. Η Εξέγερση, αφού υπέστη μεγάλες απώλειες μεταξύ των αμάχων συμμετεχόντων, τελικά καταπνίγηκε από τους Γερμανούς στις 2 Οκτωβρίου. Η Γκοζντζιέφσκα και η αδελφή της επέζησαν του πολέμου. Στη συνέχεια, παρακολούθησε ένα γυμνάσιο που διοικούσαν οι Ουρσουλίνες, αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Σιλεσίας και το 1958 μετανάστευσε στη Γαλλία, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1989. Στις αρχές του 21ου αιώνα, η φωτογραφία της κέρδισε την αναγνώριση, αφού χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα υλικά που δημοσιεύτηκαν από το Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Η φωτογραφία της επιχρωματίστηκε τη δεκαετία του 2010 και στα τέλη της δεκαετίας του 2010 χαρακτηρίστηκε ως «πολύ γνωστή» και ακόμη και ως μία από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Μικρός εξεγερμένος
Σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ (Λονδίνο)

Η σιδηροδρομική γέφυρα του Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond Railway Bridge) είναι ημιαψιδωτή γέφυρα επί του ποταμού Τάμεση στην περιοχή Ρίτσμοντ του νοτιοδυτικού Λονδίνου. Εξυπηρετεί τις αμαξοστοιχίες που περνούν από και προς τον σταθμό του Ρίτσμοντ και τον σταθμό Σαιντ Μάργκαρετς, και βρίσκεται σε πολύ κοντινή απόσταση από την γέφυρα του Τουίκεναμ.

 Η περιοχή του Ρίτσμοντ συνδέθηκε με το σιδηροδρομικό δίκτυο το 1846, συνδέοντας το με το κεντρικό Λονδίνο στα βορειοανατολικά, έως την πόλη του Ουίνδσορ στα νοτιοδυτικά. Η αρχική γέφυρα που είχε κατασκευαστεί για τις ανάγκες της διέλευσης των τρένων πάνω από τον ποταμό, αντικαταστάθηκε το 1908 με νεώτερη γέφυρα κατασκευασμένη από χάλυβα καθώς υπήρχαν φόβοι για την δομική ακεραιότητα της παλαιότερης, οι βάσεις των θεμελίων όμως παρέμειναν οι ίδιες. Το 1984, αντικαταστάθηκαν οι δοκοί και το κατάστρωμα της γέφυρας με νέα υλικά. Η σημερινή γέφυρα έχει συνολικό μήκος 91,5 μέτρα. Λειτουργεί αποκλειστικά για τις αμαξοστοιχίες και δεν είναι διαθέσιμη για πεζούς, ωστόσο έχει χώρο διέλευσης προσωπικού για εργασίες συντήρησης. Αποτελεί προστατευόμενο κτήριο από το 2008 σύμφωνα με τις διατάξεις της αγγλικής νομοθεσίας.