Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα

Ο Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα, ισπαν.: Pedro Manrique de Lara, (απεβ. τον Ιανουάριο του 1202), κοινώς αποκαλούμενος Πέδρο ντε Μολίνα ή Πέτρος της Λάρα, ήταν Καστιλιανός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης του Οίκου της Λάρα. Αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην υπηρεσία του Αλφόνσου Η' της Καστίλης, υπηρέτησε επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα τον Φερδινάνδο Β' του Λεόν (1185–86) και ήταν υποκόμης του Ναρμπόν από κληρονομικότητα αμέσως μετά το 1192. Ήταν ένας από τους ισχυρότερους Καστιλιανούς μεγιστάνες της εποχής του και υπερασπίστηκε το βασίλειο του Τολέδο και την Εστρεμαδούρα ενάντια στους Αλμοάδες. Πολέμησε επίσης στην Ανακατάκτηση της Κουένκα και ήταν «δεύτερος ιδρυτής» των μοναστηριών Ουέρτα και Aρανδίλα. Ο Πέδρο νυμφεύτηκε τρεις φορές. Από τον πρώτο του γάμο, με μία πριγκίπισσα της Ναβάρρας, δημιούργησε μία σχέση με τη γενεαλογία του λαϊκού ήρωα Eλ Σιντ, και οι μελετητές έχουν προτείνει ότι η αιγίδα των Λάρα βρίσκεται πίσω από το επικό Poema de mio Cid. Η δεύτερη σύζυγος τού Πέδρο ήταν συγγενής του Ερρίκου Β' της Αγγλίας. Οι πέραν των Πυρηναίων συνδέσεις του Πέδρo εξηγούν την υιοθέτηση σφραγίδων για τον έλεγχο ταυτότητας εγγράφων: είναι ο πρώτος Ισπανός αριστοκράτης, από τον οποίο σώζεται τέτοιο παράδειγμα. Υιοθέτησε επίσης την προσφώνηση «με τη χάρη του Θεού» για να υποδείξει την ανεξαρτησία του στη διακυβέρνηση της κυριαρχίας της Μολίνα, την οποία κληρονόμησε από τον πατέρα του.

 Σάιμον Μπάρτον. Η Αριστοκρατία στη Λεόν και την Καστίλη του 12ου αιώνα . Cambridge: Cambridge University Press, 1997. Κανάλι José María Sánchez-Pagín. «Casamientos de los condes de Urgel en Castilla». Anuario de estudios medievales, 19 (1989), 119–35. Fredric L. Cheyette. Ermengard της Narbonne και ο κόσμος των τροβαδούρων . Ιθάκη: Cornell University Press, 2001. Stephen Church. Ο Βασιλιάς Ιωάννης και ο δρόμος προς τη Μάγκνα Κάρτα . Νέα Υόρκη: Basic Books, 2015. Χοσέ Μαρία ντε Κοράλ. «Santa María de Rocamador y la milagrosa salvación de una Infanta de Navarra en el siglo XII». Hispania, 7:29 (1947), 554–610. Simon R. Doubleday. Η οικογένεια Lara: Στέμμα και Ευγένεια στη Μεσαιωνική Ισπανία . Cambridge, Μασαχουσέτη: Harvard University Press, 2001. Joseph J. Duggan. The Cantar de Mio Cid : Η ποιητική δημιουργία στα οικονομικά και κοινωνικά της πλαίσια . Cambridge: Cambridge University Press, 1989. Τσαρλς Έβανς. «Μαργαρίτα της Σκωτίας, Δούκισσα της Βρετάνης». Mélanges offerts à Szalbocs de Vajay à l'occasion de son cinquantième anniversaire, edd. Le comte de'Adhémar de Panat, Xavier de Ghellinck Vaernewyck και Pierre Brière. Μπράγκα: 1971. Judith Everard and Michael Jones, επιμ. Οι Χάρτες της Δούκισσας Κωνσταντίας της Βρετάνης και της οικογένειάς της, 1171–1221 . Λονδίνο: Boydell and Brewer, 1999. Richard A. Fletcher . Η Επισκοπή στο Βασίλειο της Λεόν τον 12ο αιώνα . Οξφόρδη: Oxford University Press, 1978. Χούλιο Γκονζάλες. «Repoblación de las tierras de Cuenca». Anuario de estudios medievales, 12 (1982), 183–204. Elaine Graham-Leigh. Η νότια γαλλική αριστοκρατία και η σταυροφορία της Αλβιγένης . Woodbridge: The Boydell Press, 2005. Hilda Grassotti. «El sitio de Cuenca en la mecánica vasallático-señorial de Castilla». Anuario de estudios medievales, 12 (1982), 33–40. Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Cuadernos de Historia de España, 63–64 (1980), 112–19. Μαρία Ευγενία Λακάρρα. El Poema de mio Cid: realidad histórica e ideología . Μαδρίτη: Ediciones José Porrúa Turanzas, 1980. Faustino Menéndez Pidal de Navascués. «Los sellos de los señores de Molina». Anuario de estudios medievales, 14 (1984), 101–119. Derek ET Nicholson. Τα ποιήματα του τροβαδούρου Peire Rogier . Manchester: Manchester University Press, 1976. Λουίς ντε Σαλαζάρ και Κάστρο . Pruebas de la historia de la Casa de Lara . Μαδρίτη: Imprenta Real, 1694. Αντόνιο Σάντσεθ ντε Μόρα. La nobleza castellana en la plena Edad Media: el linaje de Lara (SS. XI–XIII) . Διδακτορική Διατριβή, Πανεπιστήμιο Σεβίλλης, 2003. Κόλιν Σμιθ. The Making of the Poema de mio Cid. Cambridge: Cambridge University Press, 1983.