IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νορβορναδιένιο

Το νορβορναδιένιο (αγγλικά norbornadiene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C7H8. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας δικυκλικός υδρογονάνθρακας. Το νορβορναδιένιο είναι ενδιαφέρον ως συναρμοτής μετάλλων σε σύμπλοκα που είναι χρήσιμα για ομογενείς καταλύσεις. Επιπλέον, έχει μελετηθεί πολύ, εξαιτίας της υψηλής δραστικότητάς του και εξαιτίας του γεγονότος ότι είναι ένα διένιο με δομικές ιδιότητες τέτοιες ώστε να αποφεύγει τον ισομερισμό θέσης. Ακόμη, το νορβορναδιένιο είναι χρήσιμο ως διενόφιλο σε αντιδράσεις Ντιλς-Άλντερ (Diels-Alder reactions).

 Το νορβορναδιένιο μπορεί να σχηματιστεί με αντίδραση Ντιλς-Άλντερ ανάμεσα στο 1,3-κυκλοπενταδιένιο και στο αιθίνιο: Το νορβορναδιένιο σχηματίζει με φωτοχημική αντίδραση, με την υποβοήθηση ενός ενεργοποιητή όπως η ακετοφαινόνη, τετρακυκλάνιο, που είναι δεσμικό ισομερές (αφού όλα τα άτομα βρίσκονται στην ίδια σχετική θέση και στις δυο ενώσεις και αλλάζει μόνο η δεσμολογία): Το ζεύγος νορβορναδιένιου - τετρακυκλάνιου έχει εν δυνάμει ενδιαφέρον ως χημική αποθήκη ηλιακής ενέργειας, καθώς η τελευταία αποθηκεύεται με τη μορφή ενέργειας παραμόρφωσης (που είναι μορφή χημικής ενέργειας) στο σχηματιζόμενο τετρακυκλάνιο, με δυνατότητα ανάκτησης με τη μορφή θερμικής ενέργειας, όταν το τετρακυκλάνιο ξαναμετατρέπεται σε νορβορναδιένιο.Το νορβορναδιένιο είναι χημικά δραστικό και εμπλέκεται (μεταξύ άλλων) σε αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης. Επίσης, το νορβορναδιένιο είναι πρόδρομη ύλη για τη σύνθεση του αδαμαντάνιου[3][3][3] και του σουμανένιου, ενώ χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο μεταφοράς αιθινίου, για παράδειγμα στην αντίδραση με την 3,6-δι-(2-πυριδυλοΩς συναρμοτής)-1,2,4,5-τετραζίνη. Το νορβορναδιένιο είναι ένας ευέλικτος συναρμοτής για την οργανομεταλλική χημεία, όπου εξυπηρετεί άλλοτε ως δότης δύο (2) ηλεκτρονίων και άλλοτε ως δότης τεσσάρων (4) ηλεκτρονίων. Είναι ανάλογο με το διμερές οκταδιενίου-χλωριούχου ροδίου [(C8H12RhCl)2], που χρησιμοποιείται ευρύτατα σε ομογενείς καταλύσεις. Χειρόμορφα διένια C2-συμμετρικά διένια που είναι παράγωγα του νορβορναδιενίου έχουν επίσης περιγραφεί.Ένα παράδειγμα ένωσης συναρμογής με νορβορναδιένιο είναι το τετρακαρβονυλο(νορβορναδιενιο)χρώμιο(0), που είναι χρήσηιμο ως πηγή τετρακαρβονυλοχρωμίου, λόγου χάρη σε αντιδράσεις με συναρμοτές φωσφίνης. Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985: Σελ.126, 6.1. Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Καραγκιοζίδη Σ. Πολυχρόνη, «Ονοματολογία Οργανικών Ενώσεων στα Ελληνικά & Αγγλικά» Β΄ Έκδοση Θεσσαλονίκη 1991
Σβετλάνα Ιβανόβα

Η Σβετλάνα Αντρέγεβνα Ιβανόβα (Ρώσικα: Светлана Андреевна Иванова, γεννημένη 26 Σεπτεμβρίου του 1985 στη Μόσχα) είναι Ρωσίδα ηθοποιός. Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της ήταν ο «9ος Λόχος» (9 рота (фильм)). Στη συνέχεια πρωταγωνίστησε σε ταινίες όπως «Φραντς + Πωλίνα» (Franz + Polina), «Οκτώ Αυγούστου» (Август. Восьмого) και σε άλλες. Η Ιβανόβα έχει λάβει πολλά βραβεία για το ρόλο της στην ταινία «Φραντς + Πωλίνα». Είναι επίσης ηθοποιός και σε Θέατρο. Έκανε ντεμπούτο στην προσαρμογή του έργου «Τρεις Σύντροφοι» στις 22 Μαρτίου του 2012.

 Η Σβετλάνα Ιβανόβα γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1985 στη Μόσχα. Όταν ήταν μαθήτρια, συγκεκριμένα 14 ετών, άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για την υποκριτική και την θεατρολογία. Όταν αποφοίτησε άρχισε να παίζει σε πολλές παραστάσεις και το 2004 άρχισε να κάνει κινηματογραφικές ταινίες. Το 2005 έπαιξε στην ταινία «Εταιρεία 9» με τον Αλεξέι Τσάντοφ και τον Φιόντορ Μπονταρτσούκ, το 2006 έπαιξε στην ταινία «Φραντς + Πωλίνα» όπου κατείχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, το 2010 έπαιξε στην ταινία «Σκοτεινός Κόσμος» όπου κατείχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, το 2012 έπαιξε στην ταινία «Οκτώ Αυγούστου» όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον Μαξίμ Ματβέγεφ και το 2013 έπαιξε στην ταινία «Αριθμός 17» με τον Ντανίλα Κοζλόφσκι. Η Φιλμογραφία της Σβετλάνα κατέχει περισσότερο τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το 2009, η Ιβανόβα παντρεύτηκε με τον κινηματογραφιστή Βιατσεσλάφ Λισνέφσκι. Έχουν μία κόρη γεννημένη το 2012. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Svetlana Ivanova στο Wikimedia Commons Σβετλάνα Ιβανόβα στην IMDb
Ντέρογκ Γκιούρα

Ο Ντέρογκ Γκιούρα (Derog Gioura, 1 Σεπτεμβρίου 1932 – 25 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν πολιτικός από το Ναουρού και υπηρέτησε ως υπηρεσιακός πρόεδρος του Ναουρού το 2003.

 Ήταν αντίπαλος του Κέναν Αντέανγκ για μία έδρα στη Βουλή στην εκλογική περιφέρεια Ουμπενίντε. Η διαμάχη αυτή τερματίστηκε όταν αμφότεροι άρχισαν να εκλέγονται από το 1980 και μετά. Στη διάρκεια του ταραγμένου έτους 2003, το αξίωμα του Προέδρου άλλαξε χέρια 6 φορές. Οι πολιτικοί αποσκοπούσαν στο να αποφύγουν μία πρόταση μομφής (καθώς οι αλλαγές στην προεδρία έγιναν με τον τρόπο αυτό), με βάση και τη βεβαρημένη υγεία του προέδρου Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο. Το 2003, όταν πέθανε ο πρόεδρος Ντοουιγιόγκο, ο Γκιούρα ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος από τις 10 Μαρτίου ως τις 29 Μαΐου 2003. Ένα από τα αποτελέσματα της βραχύβιας θητείας του Γκιούρα ήταν να ανοίξει το έδαφος του διαδόχου του, Λούντβιχ Σκότι. Έπειτα από μία ανάπαυλα αρκετών μηνών επέστρεψε η πολιτική σταθερότητα στη χώρα. Στη διάρκεια της βραχύβιας θητείας του, ο Γκιούρα διήνυσε μια περίοδο αναγκαστικής απουσίας από τη χώρα, καθώς υπήρχαν ανησυχίες για την υγεία του. Στην Αυστραλία υποβλήθηκε σε σειρά ιατρικών εξετάσεων. Ως το έτος 2007 οι πολιτικοί της γενιάς του Γκιούρα έμειναν κάπως στην αφάνεια εξαιτίας νεότερων σε ηλικία πολιτικών. Το Δεκέμβριο του 2007 ο ανερχόμενος πρόεδρος Μάρκους Στίβεν ήταν σχεδόν 4 δεκαετίες νεότερος από τον Γκιούρα. Ενώ έγιναν πολλές αλλαγές προέδρων από το 2003, ο Γκιούρα δεν επέστρεψε ποτέ στην εξουσία μετά την αποχώρησή του από αυτήν εκείνο το χρόνο.
Τα σαγόνια του καρχαρία

Τα σαγόνια του καρχαρία (αγγλικά: Jaws) είναι ο τίτλος αμερικανικού περιπετειώδους θρίλερ παραγωγής 1975, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σπίλμπεργκ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόι Σάιντερ, Ρίτσαρντ Ντρέιφους και ο Ρόμπερτ Σο. Το 2001 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

 Όλα κυλούν ήρεμα σε ένα νησί με κύριο εισόδημα τον τουρισμό, μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται ένας καρχαρίας που επιτίθεται σε ανθρώπους. Αν και ο αρχηγός της αστυνομίας επιμένει να κλείσουν οι παραλίες, ο δήμαρχος αρνείται. Όταν ο αριθμός των θυμάτων αρχίζει να αυξάνεται, ο αρχηγός, ένας ειδικός για τους καρχαρίες και ένας έμπειρος καπετάνιος αναχωρούν για να σκοτώσουν τον καρχαρία, προτού προκαλέσει και άλλα προβλήματα. Ρόι Σάιντερ στο ρόλο του Μάρτιν Μπρόντι Ρίτσαρντ Ντρέιφους στο ρόλο του Ματ Χούπερ Ρόμπερτ Σο στο ρόλο του Σαμ Κουίντ Λορέιν Γκάρι στο ρόλο της Έλεν Μπρόντι Μάρεϊ Χάμιλτον στο ρόλο του Λάρι Βον Τζέφρεϊ Κρέιμερ στο ρόλο του Χέντρικς Προϋπολογισμός: 7.000.000 δολάρια Θέση ανοίγματος: 1η Πρεμιέρα (άνοιγμα τριημέρου): 7.000.000 δολάρια Εισπράξεις στην Αμερική: 260.000.000 δολάρια Παγκόσμιες εισπράξεις: 470.600.000 δολάρια Την επιτυχία της ταινίας, ακολούθησαν τρεις συνέχειες: Jaws 2 (1978) Jaws 3-D (1983) Jaws The Revenge (1987) Τα σαγόνια του καρχαρία στο IMDb
Νινό, Πριγκίπισσα της Μιγνκρελίας

Η Νινό (γεωργιανά: ნინო, 15 Απριλίου 1772 - 30 Μαΐου 1847) ήταν κόρη του βασιλιά της Γεωργίας Γεωργίου ΧΙΙΙ και κατ'επέκταση πριγκίπισσα της Γεωργίας. Ήταν, επίσης, σύζυγος του Γκριγκόλ Νταντιάνι.

 Γεννήθηκε στην Τυφλίδα, και ήταν ένα από τα έξι παιδιά του Γεωργίου και της πρώτης συζύγου του Κετεβάν Αντρονικασβίλι. Κατά αυτήν την περίοδο, στη Γεωργία, βασίλευε ο παππούς της, Ηράκλειος ΙΙ. Σε ηλικία 19 ετών, παντρεύτηκε τον Γκιγκόλ Ντανιάνι, κι έγινε πριγκίπισσα της Μιγνκρελίας. Ένα από τα πιο γνωστά της επιτεύγματα ήταν η γειτνίαση του Πριγκιπάτου της Μινγκρελίας και του Πριγκιπάτου της Αμπχαζίας. Στις 23 Οκτωβρίου του 1804, ο πρίγκιπας Γκριγκόλ Ντανιάνι πεθαίνει αιφνιδίως. Έτσι, η Νινό, ασχολήθηκε περισσότερο με την πολιτική και ξεκίνησε να κατηγορεί αντίπαλους ευγενείς ότι τον δηλητηρίασαν. Εν συνεχεία, στις 3 Νοεμβρίου του 1804, η Ρωσική Αυτοκρατορία, την δέχτηκε ως κυβερνήτη της Μινγκρελίας, έως ότου ο πρωτότοκος γιος της, Λεβάν, θα έφτανε την ηλικία των 20. Κατά τα χρόνια που είχε την εξουσία, η Νινό, ακολούθησε την πολιτική του συζύγου της. Το 1811, ο Νινό έφυγε από την εξουσία και η Ρωσική Αυτοκρατορία την τίμησε με το Μεγάλο Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης. Το 1811, αφού πλέον είχε αποσυρθεί, εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, όπου και απεβίωσε, το 1847, σε ηλικία 75 ετών. Κατά την περίοδο της εξουσίας της, ενεπλάκη και στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, ακολουθώντας έτσι, όπως προαναφέρθηκε, την πολιτική του συζύγου της. Το μόνο πορτρέτο της που σώζεται έως και σήμερα, το οποίο είναι αγνώστου δημιουργού, αγοράστηκε το 2010, από τον Αυστραλό Βίκτορ Γκρίνουιτς Νταντιάνοβ, απόγονο της δυναστείας των Νταντιάνι. Ο πίνακας είχε αποκτηθεί από μία δημοπρασία που έγινε στην Ευρώπη, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται Μουσείο-Παλάτι των Νταντιάνι, στη Γεωργία. Η Νινό, με τον Γκριγκόλ, απέκτησε 6 παιδιά, τέσσερις κόρες και δύο γιους: την Πριγκίπισσα Κετεβάν, τον Πρίγκιπα Λεβάν, τις πριγκίπισσες Μαριάμ, Ελέν και Αικατερίνη και, τέλος, τον Πρίγκιπα Γκιόργκι. Όλες οι κόρες της παντρεύτηκαν ευγενείς, ενώ ο Γκιόργκι υπήρξε στρατηγός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. მ. დუმბაძე, დასავლეთ საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1957 მ. ბერძენიშვილი, მასალები XIX საუკუნის პირველი ნახევრის ქართული საზოგადოებრიობის ისტორიისათვის, ტომი II, თბილისი, 1983 მ. რეხვიაშვილი, იმერეთი XVIII საუკუნეში, თბილისი, 1982 თამარ პაპავა, დიდი სახეები პატარა ჩარჩოებში, თბილისი, 1990 Акты, собранные Кавказской Археографической Комиссией, ред. Ад. Берже, т.I, Тифлис, 1866 Акты, собранные Кавказской Археографической Комиссией, ред. Ад. Берже, т.III, Тифлис, 1869 Акты, собранные Кавказской Археографической Комиссией, ред. Ад. Берже, т.IV, Тифлис, 1870
Αίμων Β΄ της Γενεύης

Ο Αίμων Β΄, γαλλ.: Aymon II, (απεβ. το 1280) από τον Οίκος της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1265. Ήταν γιος και κληρονόμος του Ροδόλφου κόμη της Γενεύης, αλλά απεβίωσε χωρίς κληρονόμο και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμεδαίος Β΄. Σύμφωνα με έναν σύγχρονο ιστορικό, «τον κατατρόπωσε η δύναμη του κόμη της Σαβοΐας» και έκανε λίγα κατά τη δεκαπενταετή βασιλεία του, για να ανακτήσει τα εδάφη και τις δικαιοδοσίες που έχασαν στη Σαβοΐα από τον πατέρα και τον πάππο του.

 Αργά στη ζωή του, ο Aίμων μπορεί να είχε εμπλακεί σε μία συμμαχία κατά των Καπετιδών-Aνζού υπό την αιγίδα του Στέμματος της Αραγωνίας. Το 1280 ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας (γιος του Ιακώβου Α΄), ο οποίος είχε αξίωση για το βασίλειο της Σικελίας που τότε κυβερνούσε ένας των Καπετιδών-Ανζού, έστειλε ένα μυστικό μήνυμα «για τη διεκπεραίωση ορισμένων υποθέσεων», σε αρκετούς πρίγκιπες που απειλούντο από την εξουσία των Καπετιδών-Ανζού στην κομητεία της Προβηγκίας και του Πιεμόντε. Ο Νταλμώ ντε Βιλαραζά, ο πρέσβης που έφερε τις επιστολές, ήταν διαπιστευμένος μεταξύ άλλων στον κόμη της Γενεύης. Το 1279 ο Aίμων νυμφεύτηκε την Κωνσταντία, μία κόρη του Γκαστόν Ζ΄ του Μπεάρν και υποκόμισσα ιδίω δικαιώματι (suo jure) του Mαρσάν και του Μπιγκόρ. Ο γάμος κανονίστηκε από τη 2η σύζυγο του Γκαστόν, τη "Μεγάλη Δελφίνη" Bεατρίκη, η οποία ως κόρη του Πέτρου Β΄ της Σαβοΐας και χήρα του Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά, είχε συγγένεια με δύο παραδοσιακούς αντιπάλους των κομήτων της Γενεύης. Η Κωνσταντία είχε μείνει ήδη δύο φορές χήρα η ίδια, έχοντας παντρευτεί πολύ σύντομα με τον Αλφόνσο, γιο του Ιάκωβου Α΄ της Αραγονίας, και μετά με τον Ερρίκο του Αλμαίν, γιο του Ριχάρδου της Κορνουάλης βασιλιά της Γερμανίας. Δεν του γέννησε παιδιά. Cox, Eugene L. (1974). The Eagles of Savoy: The House of Savoy in Thirteenth-Century Europe. Princeton University Press.
Αλέξις Σάντσες

Ο Αλέξις Αλεχάντρο Σάντσες Σάντσες (ισπανικά: Alexis Alejandro Sánchez Sánchez, γεννήθηκε 19 Δεκεμβρίου 1988) είναι διεθνής Χιλιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην Ίντερ και στην Εθνική Χιλής, της οποίας είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 51 τέρματα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Κομπρελόα σε ηλικία 17 ετών, ολοκληρώνοντας μια καλή σεζόν προτού μεταγραφεί στην Ουτινέζε το 2006. Έπειτα από την ένταξή του, δόθηκε δανεικός στην Κόλο-Κόλο και στη Ρίβερ Πλέιτ και εκεί κέρδισε τα πρώτα του τρόπαια.Το 2008 επέστρεψε στην Ουντινέζε και έγινε βασικό μέλος του συλλόγου. Με τις εμφανίσεις του τράβηξε το βλέμμα πολλών συλλόγων και μετά από τρία χρόνια στην Ιταλία, μεταγράφηκε στη Μπαρσελόνα για 30 εκατομμύρια. Παράλληλα, έγινε ο ακριβότερος Χιλιανός ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Στην πρώτη του σεζόν με τη Μπαρσελόνα πρωταγωνίστησε στην επίθεση μαζί με τον Μέσι και τον Βίγια, και βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το κύπελλο, το Σούπερ Καπ Ισπανίας, το Σούπερ Καπ της ΟΥΕΦΑ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Την ερχόμενη σεζόν κατέκτησε τη Λα Λίγκα και τελείωσε το πρωτάθλημα με 21 γκολ και 14 ασίστ.Μετά την άφιξη του Νεϊμάρ, το 2013, μεταγράφηκε στην Άρσεναλ. Με την Άρσεναλ κέρδισε το Κομιούνιτι Σιλντ, καθώς και δύο κύπελλα Αγγλίας σκοράροντας και στους δυο τελικούς. Την περίοδο 2016–17 σημείωσε 30 γκολ και έδωσε 14 ασίστ, που είναι η καλύτερη απόδοσή του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Τον Ιανουάριο του 2018 πήρε μεταγραφή για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2018. Τον Αύγουστο του 2019 παραχωρήθηκε δανεικός στην Ίντερ. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Χιλής το 2006 και μέχρι σήμερα έχει παίξει σε 155 παιχνίδια και έχει σκοράρει 51 γκολ, γεγονός που τον καθιστά τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία της εθνικής του. Έχει κατακτήσει δύο Κόπα Αμέρικα (2015, 2016) σε συνολικά τέσσερα που συμμετείχε. Επίσης, ήταν στη σύνθεση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 και στην αντίστοιχη διοργάνωση του 2014. Κόλο Κόλο Πρωτάθλημα Χιλής : 2006 Κλαουσούρα, 2007 ΑπερτούραΡίβερ Πλέιτ Πρωτάθλημα Αργεντινής : 2008 ΚλαουσούραΜπαρτσελόνα Πρωτάθλημα : 2012–13 Κύπελλο : 2011–12 Σούπερ Κύπελλο (2) : 2011, 2013 Σούπερ Κύπελλο ΟΥΕΦΑ : 2011 Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων : 2011Άρσεναλ Κύπελλο Αγγλίας (2): 2014–15, 2016–17 FA Community Shield: 2014Ίντερ Πρωτάθλημα : 2020–21 Κύπελλο : 2021–22 Σούπερ Κύπελλο : 2021Εθνική Χιλής Κόπα Αμέρικα (2) : 2015, 2016Ατομικές διακρίσεις PFA ομάδα της χρονιάς : 2014–15 Καλύτερος παίκτης Κόπα Αμέρικα : 2016 Καλύτερη ομάδα Κόπα Αμέρικα : 2016 Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA δεύτερος καλύτερος παίκτης : 2017 Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ AlexisSánchez, προφίλ του ποδοσφαιριστή στο theTopforward.com (Αγγλικά)
Νήσοι Χάνις

Οι Νήσοι Χάνις (αραβικά: جزر حنيش‎, τιγκρινιακά: ደሴታት ሃኒሽ) είναι αρχιπέλαγος στην Ερυθρά Θάλασσα, το οποίο αποτελείται από μια τριάδα μεγάλων νησιών στο κέντρο μιας σειράς μικρότερων νησίδων και βράχων. Τα τρία μεγάλα νησιά είναι το βόρειο νησί Ζουκάρ, το νότιο Μεγάλο Άνις και το σημαντικά μικρότερο Μικρό Άνις ενδιάμεσα. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο της Υεμένης, με μόνο αρκετούς μικρούς νοτιοδυτικούς βράχους και νησίδες που παραχωρήθηκαν στην Ερυθραία μετά τη σύγκρουση των Νήσων Χάνις το 1996.

 Η Οθωμανική Αυτοκρατορία άσκησε αξίωση επί του αρχιπελάγους Χάνις ύστερα από τη διάλυσή του μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ακολούθως η κυριαρχία και το πολιτικό καθεστώς των νησιών αφέθηκαν απροσδιόριστες από τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Η Ιταλία άσκησε χαλαρό έλεγχο στους ψαράδες που σύχναζαν στο αρχιπέλαγος μέσω της γεωγραφικής γειτνίασης με την Ιταλική Ερυθραία, μέχρι την κατοχή της χώρας από τους Βρετανούς το 1915 για να «προλάβουν τους Ιταλούς».Τα νησιά διοικούνταν από την Ιταλική Αυτοκρατορία μέχρι το 1941, όταν οι Ιταλοί άποικοι παραδόθηκαν στους Βρετανούς, οι οποίοι στη συνέχεια παραχώρησαν όλη την Ερυθραία, συμπεριλαμβανομένου του αρχιπελάγους, στη γειτονική Αιθιοπία. Ομάδες ανεξαρτησίας της Ερυθραίας χρησιμοποίησαν το αρχιπέλαγος, ιδιαίτερα το νησί Ζουκάρ, ως βάση για επιθέσεις κατά των στρατιωτικών συμφερόντων της Αιθιοπίας, οδηγώντας στην επιθυμία των Αιθίοπων για έλεγχο στο αρχιπέλαγος.Η Ερυθραία πέτυχε να κερδίσει την ανεξαρτησία της το 1991 και στη συνέχεια άρχισε τις προσπάθειες διαπραγμάτευσης και άσκησης κυριαρχίας στο αρχιπέλαγος, ιδιαίτερα στο Μεγάλο Άνις. Η κατάρρευση των ειρηνικών διαπραγματεύσεων με την Υεμένη το 1996 είχε ως αποτέλεσμα «Σύγκρουση των Νήσων Χάνις», έναν εδαφικό πόλεμο που θα διαρκούσε δύο χρόνια. Το 1998, και οι δύο χώρες συμφώνησαν να δεχτούν τη διαιτησία, μετά την οποία το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι το αρχιπέλαγος ανήκε στην Υεμένη, παραχωρώντας μόνο πολλά μικρά νησιά και νησίδες στην κυριαρχία της Ερυθραίας. Η σύγκρουση στοίχισε τελικά τη ζωή σε 4-15 Υεμενίτες και 12 Ερυθραίους.Το αρχιπέλαγος έγινε το σκηνικό έντονων συγκρούσεων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Υεμένης το 2015, όταν δυνάμεις πιστές στον πρώην πρόεδρο Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ και αντάρτες Χούθι από τη μία πλευρά πολέμησαν εναντίον δυνάμεων πιστών στον ενεργό πρόεδρο Αμπντ αλ-Ραμπ Μανσούρ αλ-Χαντί, με την υποστήριξη των δυνάμεων του αραβικού συνασπισμού του Κόλπου, από την άλλη.
Χριστόφορος, Δομέστικος των Σχολών

Ο Χριστόφορος (άκμασε τη δεκαετία του 870) ήταν Δομέστικος των Σχολών (αρχιστράτηγος) του Ρωμαϊκού στρατού κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 870, και σημείωσε σημαντικές νίκες εναντίον των Παυλικιανών.

 Τίποτε δεν είναι γνωστό για την καταγωγή, την ημερομηνία γέννησης ή το τέλος του Χριστοφόρου. Αναγνωρίζεται στις πηγές ως ο γαμπρός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα (βασ. 867–886), λέξη που συνήθως σημαίνει σύζυγος της κόρης του, αλλά μπορεί να υποδηλώνει σύζυγο της αδελφής του ή γενικότερο οικογενειακό δεσμό μέσω του γάμου. Ο Σύριλ Μάνγκο προτείνει, ότι ο Χριστόφορος νυμφεύτηκε τη μεγαλύτερη κόρη του Βασιλείου, την Αναστασία, αλλά όλες οι κόρες του Αυτοκράτορα περιορίστηκαν τελικά σε ένα μοναστήρι. Το 872 ή 878/9 ο Χριστόφορος οδήγησε μία εκστρατεία εναντίον των Παυλικιανών της Τεφρικής, η οποία περιλάμβανε στρατό από τα θέματα Χαρσιανού και Αρμενιακών. Η εκστρατεία κορυφώθηκε με τη μάχη του Bαθέως Ρύακος, η οποία έληξε με μία συντριπτική ήττα των Παυλικιανών και τον θάνατο του αρχηγού τους Χρυσόχειρος. Αυτή την επιτυχία ακολούθησε -είτε αμέσως μετά, είτε λίγα χρόνια αργότερα- η λεηλασία της πρωτεύουσας των Παυλικιανών, Τεφρικής και η εξαφάνιση τού κράτους τους. Guilland, Rodolphe (1967). "Le Domestique des Scholes". Recherches sur les institutions byzantines [Studies on the Byzantine Institutions]. Berliner byzantinische Arbeiten 35 (in French). Vol. I. Berlin and Amsterdam: Akademie-Verlag & Adolf M. Hakkert. pp. 426–468. OCLC 878894516. Kazhdan, Alexander (1991). "Christopher". In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 441–442. ISBN 0-19-504652-8. Kiapidou, Eirini-Sofia (17 January 2003). "Battle at Bathys Ryax, 872/8". Encyclopedia of the Hellenic World, Asia Minor. Athens: Foundation of the Hellenic World. Archived from the original on 21 July 2011. Retrieved 8 July 2013.
Ντενίζ Τεκίν

Η Χατισέ Ντενίζ Τεκίν (γεννημένη στις 7 Ιουνίου 1997) είναι Τούρκα μουσικός και τραγουδοποιός. Το ενδιαφέρον της για τη μουσική ξεκίνησε στην ηλικία των 8, όταν άρχισε να παίζει πιάνο και φλάουτο. Συμμετείχε σε διάφορες τοπικές μουσικές ομάδες κατά τη διάρκεια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής της. Σε ηλικία 16 ετών, άρχισε να παίζει ζωντανή μουσική σε μικρά καφέ. Ταυτόχρονα, μοιράστηκε τις ηχογραφήσεις της με το ψευδώνυμο Daphead (προφ. Ντάπχεντ) σε διάφορες μουσικές πλατφόρμες και έκανε εξώφυλλα γνωστών τραγουδιών προσελκύωντας αρκετή προσοχή. Το 2017, κυκλοφόρησε το πρώτο της στουντιακό άλμπουμ ονόματι Kozakuluçka (Κοζακούλουτσκα).

 Γεννήθηκε στη Σμύρνη ως παιδί δημοσίου υπαλλήλου και πέρασε τα πρώτα της χρόνια στο Κονάκ. Οι γονείς της σπούδασαν οδοντιατρική και πέρασε την παιδική της ηλικία σε διάφορες επαρχίες. Πήγε πρώτα στο Μαρντίν με την οικογένειά της και τελείωσε το δημοτικό σχολείο εκεί. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή της στο Γκαζιαντέπ. Το ενδιαφέρον της για τη μουσική ξεκίνησε με πιάνο και φλάουτο με την ενθάρρυνση του πατέρα της. Στο Γκαζιαντέπ, μοιράστηκε τα έργα της σε πλατφόρμες κοινής χρήσης μουσικής όπως το SoundCloud όπου και τράβηξε την προσοχή.Οι ηχογραφήσεις της κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ακούστηκαν μεταξύ 1 και 7 εκατομμυρίων φορές στο YouTube. Αφού δημιούργησε επαρκές κοινό, έδωσε συναυλίες σε μεγάλες πόλεις της Τουρκίας όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα, η Σμύρνη και η Αττάλεια. Σε μια συνέντευξη το 2015, ο Τούρκος τραγουδιστής Κάλμπεν επέστησε την προσοχή στα όργανα και τη φωνή της Τεκίν. Αφού έφυγε από το Γκαζιαντέπ, άρχισε να σπουδάζει Δυτικές Γλώσσες και Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Μπογκαζίκι (ένα μεγάλο ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Κωνσταντινούπολη). Το 2017, στην ηλικία των δεκαεννέα ετών, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με όνομα Kozakuluçka (Κοζακούλουτσκα), το οποίο αποτελείται από εννέα τραγούδια. Σε αυτό το άλμπουμ, κάλυψε επίσης τραγούδια όπως το "Shoot Me" των Αχμέτ Καγιά και Γιούσουφ Χαγιάλογλου.Αργότερα έπαιξε αρκετά τραγούδια μαζί με τον Καν Οζάν. ''Kozakuluçka'' (2017) «Hep Oturup Bekledim» (2017) «Çözülmez» (2018) «Yıldızlar» (2019) «Hep Sonradan» (2020) «Ne Yapsam Yanarım» (2020) «Aman Ayrılık» (2020) «Güneşe Doğru» (2020)
Καθεδρικός της Πάρμας

Ο Καθεδρικός της Πάρμας (Duomo di Parma, αλλιώς La cattedrale di Santa Maria Assunta) κατασκευάστηκε τον 11-12ο αιώνα και αποτελεί την έδρα της Επισκοπής της Πάρμας, της Καθολικής εκκλησίας. Βρίσκεται στην Πιάτσα Ντουόμο, δίπλα στο Βαπτιστήριο και στη κατοικία του Επισκόπου. Το 1834 ονομάστηκε basilica minore.

 Στο χώρο όπου βρίσκεται σήμερα η Πιάτσα Ντουόμο (η πλατεία του καθεδρικού ναού) υπήρχε μια παλαιοχριστιανική εκκλησία, η Βασιλική ecclesia Sanctae Mariae. Μετά την καταστροφή της από πυρκαγιά άρχισαν εργασίες, τον 9ο αιώνα, για τη κατασκευή νέας εκκλησίας, κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν η παλιά εκκλησία. Η καινούρια εκκλησία, που ήταν αφιερωμένη στην Παναγία, καταστράφηκε και αυτή από πυρκαγιά το 1055 ή το 1058. Η κατασκευή της εκκλησίας που υπάρχει σήμερα ολοκληρώθηκε το 1074 και ο ναός καθαγιάστηκε το 1106 από τον Πάπα Πασχάλη Β’. Το 1178 ολοκληρώθηκε η πρόσοψη και ανοικοδομήθηκε εκ νέου το εσωτερικό της εκκλησίας από τον Μπενεντέττο Αντελάμι. Προς το τέλος του 13ου αιώνα, και ειδικότερα μεταξύ 1284 και 1291 χτίστηκε το καμπαναριό από τον Obizzo Sanvitale. Επρόκειτο να κατασκευαστεί και ένα άλλο καμπαναριό, όμοιο με το πρώτο, στα αριστερά της πρόσοψης, κάτι που τελικά δεν έγινε. Στις αρχές του 15ου αιώνα κατασκευάστηκαν τα παρεκκλήσια.
Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης (Santa Maria)

Ο Ιερός Ναός Παναγίας Σμύρνης (τουρκικά: Santa Maria Katolik Kilisesi) βρίσκεται στην παλιά φράγκικη γειτονιά της συνοικίας Κονάκι της Σμύρνης στην Τουρκία. Κατασκευάστηκε από τους Φραγκισκανούς που ήταν εγκατεστημένοι στη Σμύρνη αφιερωμένη στην Παναγία με την ονομασία Santa Maria και λειτούργησε το 1698.Την χρήση του ναού είχε η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία με Φραγκισκανούς ιερείς που εξυπηρετούσαν μια κοινότητα περίπου 200 ατόμων.

 Στις 6 Απριλίου 2023, ο Πάπας Φραγκίσκος, ανταποκρινόμενος σε αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, παραχώρησε το ναό στην Ορθόδοξη Εκκλησία για την εξυπηρέτηση των λατρευτικών, πνευματικών και εκκλησιαστικών αναγκών της Ιεράς Μητρόπολης Σμύρνης. Η βόρεια, νότια και ανατολική όψη του ναού είναι αρκετά απλή στο σχεδιασμό, αλλά η κύρια πρόσοψη και ο εσωτερικός χώρος περιλαμβάνουν λεπτότερη, πιο περίτεχνη κατασκευή. Στο εσωτερικό του ναού διακρίνονται η μίμηση της αρχαιολογικής αρχιτεκτονικής, η σιδερένια οροφή και η περίτεχνη αψίδα. Το κτήριο χτίστηκε συμμετρικά και κατά μήκος στην κατεύθυνση ανατολής-δύσης. Έχει μονόκλιτη κάτοψη βασιλικής. Έχει ενδείξεις από την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, που φαίνονται στα παράθυρα, τις κολώνες και το υλικό που χρησιμοποιείται. Στην εκκλησία υπάρχουν πολλές κορινθιακές κολώνες. Η εκκλησία έχει τρεις πόρτες: μία κύρια και δύο πλαϊνές. Η κύρια πόρτα ανοίγει μόνο τις τελετουργικές ημέρες. Φραγκολεβαντίνοι
Οι καλόγριες του Αγίου Αρχαγγέλου

Οι καλόγριες του Αγίου Αρχαγγέλου (ιταλικά: Le Monarch de San Archangelo) γνωστή και ως Η μοναχή και ο διάβολος ή και ως Οι αδελφές του Σατανά είναι μια ερωτική δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Πάολο Ντομινίτσι (γνωστός και ως Ντομένικο Παολέλλα). Πρωταγωνιστούν η Ανv Χέιγουντ και η Ορνέλλα Μούτι.

 1577. Βασίλειο της Νάπολης. Η Ρωμαϊκή Ιερά Εξέταση έχει εξαπολύσει ένα κυνήγι μαγισσών και τα βασανιστήρια επιτρέπονται στις δίκες, ενώ οι άνθρωποι ζουν σε μιζέρια και φόβο. Ο όμορφος Ισπανός ευγενής Ντον Κάρλος επισκέπτεται τακτικά το μοναστήρι του Αγίου Αρχαγγέλου του Μπαιάνο, όπου έχει μια ερωτική σχέση με την αδελφή Τζούλια του Μοντράγκον, μία ισχυρή μοναχή που φιλοδοξεί να πάρει την θέση της ηγουμένης του μοναστηριού. Η Αδελφή Τζούλια γνωρίζοντας την δύναμη και επιρροή του Ντον Κάρλος προσπαθεί να τον ευχαριστήσει, ενώ άλλες καλόγριες, ιδιαίτερα η αδελφή Καρμέλα, διαμαρτύρονται εναντίον της, καθώς ενδιαφέρονται για τον πολυπόθητο τίτλο της ηγουμένης. Η αδελφή Τζούλια έχει αρκετές ερωτικές επαφές με τον Ντον Κάρλος, παρά το γεγονός ότι ήταν λεσβία και πρόθυμη να μείνει μόνη με την ερώμενη της, την αδελφή Κιάρα. Η αδελφή Τζούλια ικανοποίησε τον Ντον Κάρλος ακόμα και όταν της ζήτησε να περάσει μια ερωτική νύχτα με την νεαρή και όμορφη αδελφή Ισαβέλλα, την ανιψιά της Τζούλια, που εξαναγκάστηκε ενάντια στη βούλησή της να γίνει καλόγρια, ενώ στην πραγματικότητα, ήταν πολύ ερωτευμένη με ένα αγόρι από τον τόπο καταγωγής της. Θεωρώντας ότι η σημερινή ηγουμένη του Μοναστηριού, αδελφή Λαβίνα, δείχνει ολοένα και πιο πολύ να είναι κοντά στον θάνατο, η Τζούλια και η Καρμέλα εξαπολύονται σε έναν πόλεμο που θα πρέπει να καθορίσει ποιά θα είναι η επομένη ηγουμένη, μετά το θάνατο της Λαβίνα, η οποία θα αναλάβει τα καθήκοντά της. Από δόλιες ενέργειες που υποκινούνται από ζήλια προβαίνουν σε δηλητηριάσεις, παγίδες, καταγγελίες και ψευδείς κατηγορίες. Σύντομα όμως όλα αυτά τα περιστατικά, όπως είναι οι απειλές και οι ξυλοδαρμοί που συνοδεύονται από την αποστολή ανώνυμων επιστολών στις ανώτατες εκκλησιαστικές αρχές, θα ξεκίνησουν αμέσως μια έρευνα. Ο Βίκαρ Καραλά, εκπρόσωπος της Ιεράς Εξέτασης που στέλνει ο Αρχιεπίσκοπος της Νάπολης, ασχολείται με το σκάνδαλο : η διαδικασία που εφαρμόζει για να μάθει τι συμβαίνει στο Μοναστήρι περιλαμβάνει βασανισμούς διάφορων μοναχών για να ομολογήσουν είναι αδίστακτη. Αν Χέιγουντ ως αδελφή Τζούλια Ορνέλλα Μούτι ως αδελφή Ιζαμπέλα Λουκ Μερέντα ως Βικάριος Καραλά Πιέρ Πάολο Καπόνι ως Ντον Κάρλος Ριμπέρα Μαρτίν Μπροσάρ ως Αδελφή Κιάρα Κλαούντια Γκράβι ως Αδελφή Καρμέλα Μαρία Κουμάνι Κουασιμόδο ως Αδελφή Λαβίνα Κλαούντιο Γκόρα ως Καρδινάλιος του Αρέτσο Ντούλιο Ντελ Πρέτε ως Πιέτρο Οι καλόγριες του Αγίου Αρχαγγέλου στην IMDb (Αγγλικά)
Μάρκος Αργεντάριος

Ο Μάρκος Αργεντάριος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός. Έζησε περί τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα. Ίσως είναι ο ρήτορας Αργεντάριος που μνημονεύεται στις «Suasoria» του Σενέκα. Είναι ποιητής ερωτικός, ξένοιαστος και χαριτωμένος. Σώθηκαν 37 επιγράμματά του στην Παλατινή Ανθολογία, από τον Στέφανο του Φιλίππου.

 Σίμος Μενάρδος, Στέφανος, εκδ. Ι.Ν.Σιδέρης, Αθήνα, 1924, σελ. 141. Βασίλης Λαζανάς, Αρχαία ελληνικά επιγράμματα εμπνευσμένα από την Κόρινθο και την περιοχή της, Αθήνα, 1971, σελ. 146. Pierre Waltz, Anthologie Grecque, ed. Les Belles Lettres, Paris, 1960, τόμ. II, σελ. 144. Peter Jay, The Greek Anthology, ed. Allen Lane, 1973, σελ. 198.
Γεώργιος Ανδρεάδης

Ο Γεώργιος Ανδρεάδης (Φλώρινα, 1916 - 21 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Φλώρινας με την ΕΡΕ και κατόπιν με τη Νέα Δημοκρατία.

 Σπούδασε στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ και άρχισε να δικηγορεί από το 1941. Εξελέγη βουλευτής Καστοριάς-Φλώρινας με την ΕΡΕ το 1956 και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στη Φλώρινα το 1958, το 1961 το 1963 και το 1964. Μετά τη Μεταπολίτευση εξελέγη άλλες δύο φορές βουλευτής Φλώρινας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 με 11.059 ψήφους . Το Δεκέμβριο του 1974 εξελέγη τρίτος αντιπρόεδρος της Βουλής με 184 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1977 με 8.061 σταυρούς. Στις εκλογές του 1981 ήταν ξανά υποψήφιος, πήρε 5.223 ψήφους και δεν εξελέγη βουλευτής. Από το 1955 ως το 1956 υπηρέτησε ως Νομάρχης Έβρου.Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Καλαφάτογλου και απέκτησαν 2 παιδιά. Απεβίωσε πλήρης ημερών, στις 21 Φεβρουαρίου 2009.. Κώστα Διγκαβέ, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986.
Νικόλαος Πετιμεζάς - Λαύρας

Ο Νικόλαος Πετιμεζάς-Λαύρας (1872-1952) ήταν στρατιωτικός και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στα Καλάβρυτα και καταγόταν από την ιστορική οικογένεια αγωνιστών της επανάστασης του 1821. Ήταν γιος του αντιστράτηγου Ηρακλή Πετιμεζά, ενώ μητέρα του ήταν η Άννα Ηρ. Πετμεζά (1840 - 1920). Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1893 και κατατάχθηκε στο πυροβολικό παρά τη θέληση του. Το 1900 νυμφεύτηκε την Ελένη Βάμβα (1883 - 1967), το γένος εκ μητρός, Μακκά.

 Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) ως διοικητικής Ορεινής Πυροβολαρχίας, ενώ το 1916 προσχώρησε στο Κίνημα της "Εθνικής Άμυνας" και τον επόμενο χρόνο (1917) αποστρατεύθηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη. Ο Νικόλαος Πετιμεζάς υπηρέτησε, κατά καιρούς, ως Νομάρχης Σύρου, Κέρκυρας και Αττικής, αλλά και σαν διευθυντής των αρχείων της Γερουσίας, έως και την κατάργηση του σώματος αυτού. Το 1910 εξέδωσε για πρώτη φορά ποιήματα και πεζογραφήματα όπου υπόγραφε πάντα σαν "Λαύρας". Υπήρξε αρχισυντάκτης της "Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας". Έγραψε τις ποιητικές συλλογές :"Εγκόλπια" το 1922, "Ενας Ερωτας" το 1940. Εξέδωσε, επίσης, τις αναμνήσεις του (υπό μορφή στρατιωτικού ημερολογίου) από τη συμμετοχή του στους Βαλκανικούς Πολέμους. Γιος του ήταν ο Ηρακλής Πετιμεζάς συγγραφέας, δημοσιογράφος, πολιτικός και αγωνιστής της εθνικής αντίστασης. "Ημερολόγιον Εκστρατείας 1912-13" (δίτομο έργο, έκδοση "Παγκαλαβρυτινή Ένωσις", Αθήνα, 1981). Ποίημα του Λαύρα στο myriobiblos.gr
Λενγκβένις

Ο Λενγκβένις, λιθουαν. Lingwen (π. 1360 - μετά το 1431) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κυβερνήτης της Δημοκρατίας τού μεγάλου Νόβγκοροντ (1389-92, 1406-11) με τον τίτλο τού πρίγκιπα.

 Ήταν γιος τού Αλγκίρντας και της Ουλιάνας των Ρουρκιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Τβερ. Το 1387 πολέμησε εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και διοίκησε ένα σώμα ανδρών. Το 1389-92 διορίστηκε από τον αδελφό του Γιαγκιέλο μεγάλο δούκα της Λιθουανίας & βασιλιά της Πολωνίας ως αντιπρόσωπός του στο μεγάλο Νόβγκοροντ. Ο Λενγκβένις βαπτίστηκε Ορθόδοξος με το όνομα Σίμων και έλαβε τον τίτλο τού πρίγκιπα τού μεγάλου Νόβγκοροντ ως το 1392. Τότε ο εξάδελφός του Βυτάουτας τον διόρισε στο Μστισλάβ. Το 1406-11 ο Λενγκβένις ορίστηκε, από τον Βυτάουτας, πρίγκιπας τού μεγάλου Νόβγκοροντ για μία ακόμη φορά. Ως κυβερνήτης εκεί οδήγησε μάχες εναντίον τού Πσκόβ, τού Λιβονιακού Τάγματος και της Σουηδίας. Το 1410 συμμετείχε στη μάχη τού Γκρύνβαλτ και διοίκησε τρεις μοίρες ανδρών από το Σμολένσκ. Ο γιος του Γιούρι διοίκησε μία από αυτές. Το 1411 ο Λενγκβένις συμμετείχε στην υπογραφή της ειρήνης του Τορν. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ντμιτρόβνα, κόρη τού Ντμίτρι τού Ντον μεγάλου πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνο: Γιούρι/Γεώργιος. Batūra, Romas (2005). "Lengvenis", Vytautas Spečiūnas (compiler) Gediminaičiai. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 184. ISBN 5-420-01558-7 Jučas, Mečislovas (1990). Žalgirio mūšis (Battle of Grunwald). Vilnius: Mokslas, 174. ISBN 5-420-00242-6.
Επτά Θαύματα της Πολωνίας

Τα Επτά Θαύματα της Πολωνίας (πολωνικά: Siedem cudów Polski) είναι κατάλογος πολιτιστικών θαυμάτων που βρίσκονται στην Πολωνία. Η δημιουργία του καταλόγου ξεκίνησε από την κορυφαία πολωνική εφημερίδα Rzeczpospolita σε δημοψήφισμα σε όλη τη χώρα που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2007. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν τον επόμενο μήνα.

 Αρχικά, πάνω από 400 εθνικά μνημεία επιλέχθηκαν ως υποψήφια από τους διαδικτυακούς αναγνώστες της εφημερίδας, ωστόσο στον δεύτερο γύρο επιλογών ένα συμβούλιο εμπειρογνωμόνων μείωσε τον αριθμό σε 27. Ο τρίτος και τελευταίος γύρος της δημόσιας διαδικτυακής ψηφοφορίας ξεκίνησε στις 31 Αυγούστου 2007, για να επιλέξει τα επτά κορυφαία θαύματα. Τα αποτελέσματα της λαϊκής ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν στις 21 Σεπτεμβρίου 2007. Μεταξύ των υποψήφιων κτιρίων που δεν περιλαμβάνονται στον τελικό κατάλογο ήταν το Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης και το Παλάτι των Λουτρών της Βαρσοβίας, η Εκκλησία της Αγίας Μαρίας, το Παλιό Δημαρχείο και η Αυλή Άρτους στο Γκντανσκ, το Δημαρχείο του Βρότσουαφ, οι ρομανικές Πόρτες του Γκνιέζνο, ο Καθεδρικός Ναός του Γκνιέζνο και το Μοναστήρι της Καλβάρια Ζεμπζιντόφσκα. Κατάλογος ιστορικών μνημείων της Πολωνίας Θαύματα του κόσμου
Μνημείο Δημητρίου του Ροστόφ

Το Μνημείο Δημητρίου του Ροστόφ (ρωσικά: Памятник Димитрию Ростовскому‎) είναι μνημειακό άγαλμα κατασκευασμένο το 1999. Βρίσκεται επί της Πλατείας του Καθεδρικού Ναού, στην πόλη του Ροστόφ επί του Ντον, στη Ρωσία.

 Μνημείο αφιερωμένο στον επίσκοπο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και Μητροπολίτη της Επαρχίας του Ροστόφ και Γιαροσλάβλ, Δημήτριο του Ροστόφ, τοποθετήθηκε εμπρός στον Καθεδρικό Ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται εκκλησιαστικά στην Επαρχία του Ροστόφ και Νοβοτσερκάσκ. Τα εγκαίνιά του έλαβαν χώρα στις 15 Δεκεμβρίου 1999, ενώ πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο των εορτασμών της συμπλήρωσης 250 ετών από την ίδρυση της πόλεως. Το μνημείο έχει αποτελέσει αντικείμενο ανάμεικτων σχολίων τόσο από κατοίκους της πόλης όσο και επαγγελματίες γλύπτες, ενώ, παράλληλα, έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής για το χαμηλό καλλιτεχνικό επίπεδό του, καθώς και την ακατάλληλη τοποθεσία του.Υπεύθυνος για την αρχική ιδέα του μνημείου, καθώς και αριθμό άλλων σχετικών με το μνημείο σχεδίων, ήταν ο καταγόμενος από την Περιοχή του Ντον γλύπτης Ανατόλι Σκνάριν. Το 1989, έλαβε την σχετική έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού για την κατασκευή του μνημείου, ωστόσο, στη συνέχεια, οι δημοτικές αρχές της πόλης αποφάσισαν να προχωρήσουν στην προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για την ανάθεση της κατασκευής, την οποία, τελικώς, ανέλαβε άλλος γλύπτης, ο Βλαντιμίρ Μπελιάκοφ. Το 1996, ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής του μνημείου. Το 2013, υπήρξαν συζητήσεις αναφορικά με το κατά πόσο το μνημείο θα έπρεπε να τροποποιηθεί ως προς την φορά του, αντικρίζοντας την εκκλησία, καθώς και εάν θα έπρεπε η τοποθεσία του να μεταφερθεί πλησιέστερα της γειτονικής πλατείας.
Μονή Κάτω Παναγιάς

Η Ιερά Μονή Γεννήσεως Θεοτόκου ή Κάτω Παναγίας (γνωστότερη ως Κάτω Παναγιάς) ή της οδού της Βρύσεως όπως παλιότερα αναφέρεται στις πηγές, είναι χτισμένη στους πρόποδες του λόφου Περάνθη, 20 λεπτά περίπου δυτικά από την Άρτα, σε ειδυλλιακή τοποθεσία δίπλα στον ποταμό Άραχθο.

 Ιδρύθηκε το 1250 από τον δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Δούκα και τη σύζυγό του, μετέπειτα Αγία, Θεοδώρα (εορτή 11 Μαρτίου). Η ίδρυσή της συμπίπτει με την περίοδο που ήκμαζε το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το όνομα Κάτω Παναγιά, δόθηκε στη μονή για να διακρίνεται σε σχέση με την Παρηγορήτισσα, η οποία είναι κτισμένη σε ψηλότερο επίπεδο απ΄αυτό της μονής. Είναι ένα από τα τρία μοναστήρια που ο Μιχαήλ έχτισε ως ένδειξη της ειλικρινούς μετανοίας του (όπως μας πληροφορεί ο βιογράφος της Αγίας Θεοδώρας Ιώβ μοναχός (ιζ΄ αιων.) για τη συζυγική απιστία στην οποία περιέπεσε με μία αρτινή αρχόντισσα, την Γαγγρινή, από τη οποία μάλιστα απέκτησε και δύο νόθους γιούς. Οι άλλες δύο μονές είναι της Παναγίας των Βλαχερνών, στο ομώνυμο χωριό του δήμου Βλαχέρνας και του Αγίου Γεωργίου, όπου και ο σημερινός ναός της Αγίας Θεοδώρας εντός της πόλεως της Άρτας. Σε αυτή την τελευταία μάλιστα η Αγία Θεοδώρα έζησε ως μοναχή τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής της μέχρι και της κοιμησεώς της το 1280, οπότε και η μονή μετονομάστηκε σε μονή της Αγίας Θεοδώρας. Από το αρχικό κτηριακό συγκρότημα σώζεται μόνο το καθολικό, εκπληκτικής αρχιτεκτονικής σταυρεπίστεγος ναός, με κεραμικό περίτεχνο διάκοσμο και εντοιχισμένους όγκους μαρμάρου παρμένους από τα ερείπια της γειτονικής Αμβρακίας, στη δυτική εξωτερική πλευρά του οποίου υπάρχει ευδιάκριτο το μονόγραμμα του Μιχαήλ Δούκα, δεσπότου της Ηπείρου κατά τα χρόνια 1237 - 1270. Ο ναός είναι αγιογραφημένος σε διάφορες περιόδους με αρχαιότερη εκείνη του διακονικού που φέρεται ως σύγχρονη της κατασκευής του, δηλαδή τα μέσα του 13ου αιώνα. Όσον αφορά τα κελλιά και τα άλλα βοηθητικά κτίρια είναι μεταγενέστερα. Μέχρι το 1953 η μονή ήταν ανδρώα, οπότε και μετατράπηκε σε γυναικεία όταν ήταν Μητροπολίτης Άρτης ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ (Τίκας). Πρώτη Ηγουμένη της Μονής διετέλεσε η μακαριστή μοναχή ηπειρωτικής καταγωγής (Μέτσοβο) Γερόντισσα Αγνή Παπαδημητρίου, χάρη στη οποία η Μονή ξαναβρήκε ζωή και απέκτησε τη μορφή την οποία σήμερα βλέπουμε. Η μονή συνεχίζει και λειτουργεί ως γυναικεία με κύρια απασχόληση των μοναχών την υφαντουργία. Αξίζει να αναφερθεί κανείς και στο ναό του Αγίου Νεομάρτυρα Ζαχαρία του εξ Άρτης, τον οποίο εκ θεμελίων ανήγειρε η Γερόντισσα Αγνή σε χώρο έξω από τον περίβολο της μονής. Στο ναό αυτόν φυλάσσεται η πρωτότυπη εικόνα του Αγίου, που μαρτύρησε στην Πάτρα. Υπουργείο Πολιτισμού Φωτογραφίες Γερόντισσα Αγνή Παπαδημητρίου (1918 - 1999)- Ηγουμένη Κάτω Παναγιάς Άρτας Περιοδικό Μοναχική Έκφραση τ. 25 (2008): Η μακαριστή γερόντισσα Αγνή Παπαδημητρίου Γυναικεία μοναστήρια, Ιερά Μονή Κάτω Παναγιάς (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Γεωργίου Λαδά, «Συνοπτική Ιστορία της Ιεράς Μονής Κάτω Παναγιάς», (Αθήναι 1982),σελ.9/16.
Φαμπιάν Εστογιάνοφ

Ο Φαμπιάν Εστογιανόφ (ισπ.: Fabián Larry Estoyanoff Poggio) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ουρουγουάη αλλά έχει ιταλικό διαβατήριο και στην Ευρώπη αγωνίζεται ως κοινοτικός. Από το Σεπτέμβριο 2008 ως τον Ιούνιο 2010 αγωνίστηκε στον Πανιώνιο με το νούμερο 16, στον οποίο ανήκει. Προηγουμένως, ανήκε στη Βαλένθια ΚΦ, από την οποία είχε δοθεί δανεικός σε άλλες ισπανικές ομάδες. Από το 2010 ως το καλοκαίρι του 2011 αγωνίστηκε δανεικός στην Πενιαρόλ με την οποία έπαιξε στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες 2011. Έχει ύψος 1,73 μ. και παίζει ως δεξιός επιθετικός.

 Γεννήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1982 στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης. Έχει βουλγαρική καταγωγή, μιας και ο παππούς του Ντιμίτρι Στογιάνοφ ήταν από τη Σόφια και μετανάστευσε στην Ουρουγουάη την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων 1912-13. Ξεκίνησε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην Σέντρο Ατλέτικο Φοίνιξ το 2000. Το 2002 πήγε δανεικός στην Πενιαρόλ του Μοντεβίδεο και το 2004 πήρε μεταγραφή στην ισπανική Βαλένθια ΚΦ. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο Μεστάγια με αποτέλεσμα να δοθεί δανεικός κατά σειρά στην Κάντιθ, την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, τη Ρεάλ Βαγιαδολίδ και την Πενιαρόλ τον Ιανουάριο 2008. Σε όλες είχε ικανοποιητική παρουσία σε συμμετοχές και γκολ. Το Σεπτέμβριο του 2008 υπέγραψε διετές συμβόλαιο στον Πανιώνιο, όπου είχε συμπαίκτη τον συμπατριώτη του Άλβαρο Ρεκόμπα. Στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αγωνίστηκε με επιτυχία για δύο σεζόν και το 2010 δόθηκε δανεικός στην Πενιαρόλ, με την οποία το 2011 έφτασε στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες. Το καλοκαίρι του 2011 επέστρεψε στον Πανιώνιο, από τον οποίο αποδεσμεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2011 και επέστρεψε στην Πενιαρόλ, με την οποία κατέκτησε τον τίτλο το 2013. Ο Εστογιάνοφ είναι 31 φορές διεθνής με την Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης με την οποία έχει πετύχει 5 γκολ και έχει αγωνιστεί στο Κόπα Αμέρικα το 2001, 2004 και 2007. Πρωταθλήματα Ουρουγουάης (2): 2003, 2012-13. Κόπα Αμέρικα (χάλκινο μετάλλιο): 2004. Κόπα Λιμπερταδόρες (φιναλίστ): 2011. * Συμμετοχές μόνο σε εθνικά πρωταθλήματα. Στατιστικά του παίκτη Στατιστικά σεζόν 2009-10 Στατιστικά σεζόν 2011-12. Αρχειοθετήθηκε 2011-11-22 στο Wayback Machine.
Λοΐκ Σβαρτς

Ο Λοΐκ Σβαρτς (γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1992) είναι Βέλγος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για τον Προμηθέα Πατρών του Ελληνικού Πρωταθλήματος και του EuroCup . Εκπροσωπεί επίσης την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Βελγίου διεθνώς.

 Ο Σβαρτς ξεκίνησε την σταδιοδρομία την με την Μπελφιού Μονς-Αϊνό το 2010, όπου έμεινε τρεις χρονιές. Στη συνέχεια, έπαιξε μια χρονιά με την Βερβιέρ-Πεπινστέρ και τρεις χρονιές με τη Σπιρού Σαρλερουά . Το 2017, ο Σβαρτς υπέγραψε με την πρωταθλήτρια Οστάνδη . Στην διακοπή του 2020, ο Σβαρτς επέκτεινε το συμβόλαιό του με την Οστάνδη έως το 2023. Την περίοδο 2020–21, ο Σβαρτς είχε μια θεσπέσια χρονιά στην οποία είχε μέσο όρο 11,4 πόντους ανά παιχνίδι. Τον Μάρτιο, κέρδισε το τρίτο Κύπελλο Βελγίου και ονομάστηκε πολυτιμότερος παίχτης του τελικού του Κυπέλλου, αφού πρόσθεσε 11 πόντους στον τελικό. Η χρονιά του τού έδωσε τον τίτλο του Βέλγου παίκτη της χρονιάς . Αργότερα, κατέκτησε το τέταρτο πρωτάθλημα Βελγίου με την Οστάνδη και αναδείχθηκε MVP των τελικών PBL . Στη σειρά των τελικών εναντίον του Μονς-Αϊνό, είχε κατά μέσο όρο 11,5 πόντους, 4,5 ριμπάουντ και 3 ασίστ ανά παιχνίδι. Στις 2 Αυγούστου 2021, ο Σβαρτς υπέγραψε με τον Προμηθέα Πάτρας . Από το 2014, ο Σβαρτς εκπροσωπεί την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Βελγίου. Παλαιότερα έπαιζε επίσης στις εθνικές ομάδες κάτω των 16, κάτω των 18 και κάτω των 20 ετών.
Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου

Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου λειτουργεί από το 2013 και στεγάζεται εντός του Βιομηχανικού Πάρκου της Τεχνόπολης. Σκοπός του είναι να διαφυλάξει τη βιομηχανική κληρονομιά και να προάγει τον διάλογο, τη συμπερίληψη και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.

 Το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου στεγάζεται στο πρώην εργοστασιακό συγκρότημα της ΔΕΦΑ (Δημοτική Επιχείρηση Φωταερίου Αθηνών). Αποτελείται από 13 κτίρια, ενώ ο μηχανολογικός εξοπλισμός του παλιού εργοστασίου έχει διατηρηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια του μουσείου είναι οι Παλαιοί Φούρνοι, στο οποίο εκτός από ξεναγήσεις γίνονται και παραστάσεις και εργαστήρια. Το εργοστάσιο Φωταερίου ιδρύεται το 1857 από τον François Théophile Feraldi, ενώ το Το 1938, η επιχείρηση περιέρχεται στο δήμο Αθηναίων. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου το φωταέριο γίνεται σταδιακά μια από τις κυρίαρχες μορφές οικιακής ενέργειας, όμως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αρχίζει να χάνει έδαφος σε σχέση με τον ηλεκτρισμό. Το 1984, το εργοστάσιο κλείνει και το 1986, ο χώρος χαρακτηρίζεται διατηρητέο ιστορικό μνημείο, ως τυπικό δείγμα βιομηχανικού συγκροτήματος σε μορφή μικρής πόλης και αναπόσπαστο τμήμα της δημόσιας μνήμης των κατοίκων της Αθήνας από την τότε Υπουργό Πολιτισμού, Μελίνα Μερκούρη. Το 1999, ο Δήμος; Αθηναίων αναθέτει στην Τεχνόπολη τη διαχείριση του συγκροτήματος του παλαιού εργοστασίου φωταερίου και τη διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το 2011, ξεκινούν οι εργασίες μετατροπής του παλαιού εργοστασίου φωταερίου σε μουσειακό χώρο. Το 2013, εγκαινιάζεται το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Β' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2011-2012

Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Β' Εθνικής κατηγορίας για την περίοδο 2011−12 ήταν το τελευταίο στην ιστορία της διοργάνωσης, καθώς από την περίοδο 2012-13 θα καταργηθεί. Στο πρωτάθλημα μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους. Δεκαέξι ομάδες κέρδισαν την άνοδο στην Α2 κατηγορία, ενώ οι υπόλοιπες δέκα υποβιβάστηκαν στα πρωταθλήματα των τοπικών ενώσεων.

 Οι πρώτες πέντε ομάδες κάθε ομίλου κέρδισαν την άνοδο στην Α2. Οι ομάδες που κατέλαβαν την 6η θέση στον Α' και στο Β' όμιλο έδωσαν διπλούς αγώνες μπαράζ για την άνοδο στην Α2. Στα μπαράζ συμμετείχαν η Γ.Ε. Ηρακλείου και η Καλαμάτα '80. Η ΓΕΗ επικράτησε με 4-3 στα σετ και προβιβάστηκε στην Α2. Βαθμολογία Α' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Βαθμολογία Β' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Βαθμολογία Γ' ομίλου Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης ΓΕΗ-Καλαμάτα '80 Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης Καλαμάτα '80-ΓΕΗ Επίσημος ιστότοπος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης
Ο διαβολάκος

Ο διαβολάκος (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: Il piccolo diavolo) είναι μια ιταλική ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία του Ρομπέρτο Μπενίνι, με πρωταγωνιστές τον ίδιο και τους Γουόλτερ Ματάου, Στεφανία Σαντρέλι, Νικολέτα Μπράσκι και Τζον Λιούρι. Σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες και στην Αυστραλία, προβλήθηκε και κυκλοφόρησε σε VHS μια αγγλόφωνη έκδοση της ταινίας. Στην αγγλόφωνη έκδοση, οι φωνές των πρωταγωνιστών μεταγλωττίζονται από τους ίδιους. Ορισμένες σκηνές ενδέχεται να έχουν γυριστεί και στις δύο γλώσσες.

 Στο Βορειοαμερικανικό Παπικό Κολέγιο, στη Ρώμη, ο πατήρ Μορίς (Γουόλτερ Ματάου) βρίσκεται σε βαθιά αναταραχή εξαιτίας της Παρτρίτσια (Στεφανία Σαντρέλι), μιας γυναίκας που τον αγαπά και περιμένει από αυτόν να να ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντί της. Ενώ εκείνος προσπαθεί να το κάνει, καλείται από έναν μαθητευόμενο ιερέα για μια έκτακτη ανάγκη. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αποδεικνύεται ότι είναι μια ευτραφής γυναίκα που έχει κυριευτεί από έναν δαίμονα. Ο πατήρ Μορίς εκτελεί την ιεροτελεστία του εξορκισμού και διώχνει τον δαίμονα από τη γυναίκα. Ο δαίμονας (Ρομπέρτο Μπενίνι), ένας μικρός δραπέτης διάβολος με το όνομα Τζουντίτα, που δεν έχει πού αλλού να πάει, αρχίζει να ακολουθεί τον πατέρα Μορίς παντού και συχνά επιδίδεται σε αταξίες βάζοντας τον Μορίς σε μπελάδες. Σε μια περίπτωση, η Τζουντίτα αντικαθιστά τον άρρωστο πατέρα Μορίς στη λειτουργία, μετατρέποντας την επίσημη τελετή σε καλλιστεία ομορφιάς. Ο Μορίς προσπαθεί να ξεφορτωθεί την Τζουντίτα αλλά όλες του οι προσπάθειες αποτυγχάνουν. Εξαιτίας της εξάντλησης που δείχνει, οι συνομήλικοί του τον συμβουλεύουν να κάνει διακοπές. Τελικά ένας άλλος πράκτορας "από όπου ήρθε η Τζουντίτα" εμφανίζεται ως Νίνα (Νικολέτα Μπράσκι) και καταφέρνει να προσελκύσει την Τζουντίτα, που τελικά αφήνει τον Μορίς και την ακολουθεί "αλλού". Ρομπέρτο Μπενίνι ως Τζουντίτα, ο διαβολάκος Γουόλτερ Ματάου ως πατήρ Μορίς Νικολέτα Μπράσκι ως Νίνα Στεφανία Σαντρέλι ως Πατρίτσια Τζον Λιούρι ως Κουζατέλι Πάολο Μπαρόνι ως Σαβέριο Φράνκι Φαμπρίτσι ως Πρέτε Αναμπέλα Σιαβόνε ως Τζουντίτα, η γυναίκα Ο Ρομπέρτο Μπενίνι κέρδισε Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία. The Little Devil στην IMDb Ο διαβολάκος στο Rotten Tomatoes The Little Devil στο AllMovie
Hanna-Barbera

Το Hanna-Barbera Productions, Inc. (γνωστό ως Hanna-Barbera, αναφέρονται επίσης ως H-B Enterprises, H-B Production Company και Hanna-Barbera Cartoons, Inc.) ήταν αμερικανικό στούντιο κινουμένων σχεδίων που κυριάρχησε στην αμερικανική τηλεόραση των κινουμένων σχεδίων για πάνω από τρεις δεκαετίες στα μέσα του 20ο΄θ αιώνα.

 Ιδρύθηκε το 1957 από τους πρώην σκηνοθέτες έργων κινουμένων σχεδίων της Metro-Goldwyn-Mayer Γουίλιαμ Χάνα και Τζόζεφ Μπαρμπέρα (δημιουργοί της σειράς Τομ και Τζέρι) και τον σκηνοθέτη Τζορτζ Σίντνεϊ σε συνεργασία με την Screen Gems, κλάδου της Columbia Pictures. Στα τέλη του 1966, η εταιρεία πουλήθηκε στην Taft Broadcasting και πέρασε δυο δεκαετίες ως η θυγατρική της. Θεωρείται επίσημα ως το μεγαλύτερο στούντιο κινουμένων σχεδίων που παράγει επιτυχώς κινούμενα σχέδια αποκλειστικά για την τηλεόραση. Οι Χάνα-Μπαρμπέρα είναι γνωστοί για την δημιουργία μια μεγάλης ποικιλίας απο δημοφιλείς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων και για τριάντα χρόνια το στούντιο έκανε την παραγωγή σε μια σειρά από σόου κινουμένων σχεδίων συμπεριλαμβανομένων των The Flinstones, Yogi Bear, The Jetsons, Wacky Races, Scooby-Doo, Τα στρουμφάκια. Για τα επιτεύγματά τους, οι Χάνα και Μπαρμπέρα κέρδισαν μαζί επτά Βραβεία Όσκαρ, οχτώ Βραβεία Έμμυ, μια Χρυσή Σφαίρα και ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ. Στα τέλη του 1991 το στούντιο των Χάνα-Μπαρμπέρα αγοράστηκε από την Turner Broadcasting System, η οποία χρησιμοποίησε πολλά στοιχεία από τον προηγούμενο κατάλογο για να φτιάξει το πρόγραμμα του νέου καναλιού της, του Cartoon Network. Αφού η Turner αγόρασε την εταιρεία, οι Χάνα και Μπαρμπέρα συνέχισαν να εργάζονται ως σύμβουλοι. Η Turner συγχωνεύτηκε με την Time Warner το 1996 και το στούντιο έγινε θυγατρική εταιρεία της Warner Bros. Animation, στην οποία οι Χάνα-Μπαρμπέρα απορροφήθηκαν μέχρι τον θάνατο του Χάνα το 2001. Η Cartoon Network Studios συνέχισε τα έργα για την παραγωγή του καναλιού. Ο Μπαρμπέρα συνέχισε να εργάζεται για την Warner Bros. Animation μέχρι τον θάνατό του το 2006. Όσο για το 2017, το κανάλι υφίσταται ως αποκλειστική μονάδα που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την εμπορία των παραγωγών που σχετίζονται με το αρχείο Χάνα-Μπαρμπέρα, και πιο συγκεκριμένα με τα κλασικά έργα τους. Το 2005 η Ακαδημία των Τηλεοπτικών Τεχνών και Επιστημών τίμησε τον Χάνα και τον Μπαρμπέρα με ένα γλυπτό των ίδιων και των χαρακτήρων τους. Το στούντιο Hanna-Barbera έχει αναγεννηθεί από τον Μάρτιο του 2017, σχεδόν 16 χρόνια μετά τον θάνατο του Γουίλιαμ Χάνα και του Τζόζεφ Μπαρμπέρα.