IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ελεύθερος κι ωραίος

Ελεύθερος κι ωραίος (ή Ελεύθερος & ωραίος) είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του ANT1 τη σεζόν 2011-2012. Η σειρά αποτελεί τη μεταφορά του κολομβιανού σεναρίου Vecinos στα ελληνικά δεδομένα. Τη διασκευή του σεναρίου υπέγραψε ο Πάνος Αμαραντίδης, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Παναγιώτης Κούτρας. Ενώ η σειρά ξεκίνησε τα γυρίσματα το φθινόπωρο του 2009 με σκοπό να προβληθεί τη επερχόμενη σεζόν (2009-10), τελικά η πρεμιέρα της αναβλήθηκε επ' αόριστον. Το φθινόπωρο του 2011, κι ενώ τα γυρίσματα είχαν ολοκληρωθεί δύο χρόνια πριν, το κανάλι αποφάσισε να προβάλλει τη σειρά απ' τις αρχές του 2012, όπως και έγινε.

 Ο Σταμάτης Τσιμπιρίκος (Γιώργος Πυρπασόπουλος) είναι ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής που ζει σε μια λαϊκή γειτονιά. Μια μέρα, ενώ εργάζεται για να βγάλει τα "προς το ζειν", κερδίζει το λαχείο κι έτσι αποφασίζει να πάρει τη μητέρα του Ρούκα (Κάρμεν Ρουγγέρη) και να αλλάξουν γειτονιά. Στην υπερπολυτελή πολυκατοικία, στην οποία μετακομίζουν γνωρίζει τη Τατιάνα (Θάλεια Ματίκα), την οποία κι ερωτεύεται. Όμως η Τατιάνα είναι αρραβωνιασμένη μ' έναν ισχυρό άνδρα, τον Αλέξανδρο (Μέμος Μπεγνής). Όμως αυτό που δε γνωρίζουν η Τατιάνα κι ο Σταμάτης είναι πως ο Αλέξανδρος με την αρραβωνιαστικιά του Σταμάτη, Λέτα (Ιωάννα Πηλιχού), έχουν παράνομη ερωτική σχέση. Μόλις μαθευτούν τα νέα για το λαχείο, η Λέτα θα κάνει τα πάντα για να παντρευτεί τον πλούσιο -πλέον- Σταμάτη. Πάνος Αμαραντίδης: διασκευή σεναρίου Παναγιώτης Κούτρας: σκηνοθεσία Γιάννης Καραγιάννης: executive producer Γιάννης Σαμπάνης: βοηθός σκηνοθέτη Ανδρόνικος Δημόπουλος: βοηθός σκηνοθέτη Φώφη Γιοκάρη: σκηνογράφος Αλέξης Φούκος: ενδυματολόγος Σταμάτης Γιατράκος: μουσική επιμέλεια Γιώργος Ζαντιώτης: μοντάζ, μιξάζ Τζώρτζης Πεφάντης: σύμβουλος παραγωγής Λουκάς Γιαννάτος: διεύθυνση εκτέλεσης παραγωγής Ελένη Αργυρού: οργάνωση εκτέλεσης παραγωγής Γιώργος Ανακτορίδης: διεύθυνση φωτογραφίας Τα πρώτα 3 επεισόδια προβαλλόταν κάθε Παρασκευή στις 21:00, τα επόμενα 7 επεισόδια κάθε Τετάρτη στις 22:00 και τα τελευταία 4 επεισόδια κάθε Πέμπτη στις 22:00.
Αγώνας λόγων

Ως αγώνας λόγων (Αρχαιοελληνικά ἀγὼν λόγων ή ἅμιλλα λόγων) εννοείται στα συμφραζόμενα της τραγωδίας λεκτική αντιπαράθεση μεταξύ δύο προσώπων ενώπιον ενός τρίτου προσώπου που εμφανίζεται συνήθως στον ρόλο του κριτή. Ο αγώνας λόγων δεν έχει λυρικό χαρακτήρα.

 Βασικός εκπρόσωπος του αγώνα ή άμιλλας λόγων στο αρχαίο δράμα υπήρξε ο Ευριπίδης, ο οποίος φαίνεται να αναδεικνύει το συγκρουσιακό στοιχείο περισσότερο από τους άλλους τραγικούς υπογραμμίζοντας τη διατύπωση των λεκτικών ανταλλαγών με έντονες παρεμβάσεις και επίδειξη αυτοσυνείδησης. Η σύγχρονη γραμματεία κατέληξε στον όρο σκηνή αγώνα, με τον οποίο περιγράφει γενικά το πρότυπο ενός ζεύγους αντιτιθέμενων λόγων, ισορροπημένων ως προς το μήκος και το περιεχόμενο, διαχωρισμένων με δύο ή τρεις στίχους από τον κριτή ή τον χορό και επαναλαμβανόμενη στιχομυθική ανταλλαγή ανάμεσα στους ανταγωνιστές. Αυτό το πρότυπο αγών χρησιμοποίησε κυρίαρχα ο Ευριπίδης, έτσι ώστε να θεωρείται σήμερα χαρακτηριστικός του εκπρόσωπος. Εκτός από τον Ευριπίδη αγώνας λόγων εμφανίζεται κυρίαρχα στην αριστοφανική κωμωδία (5ος αι. ΠΚΕ). Με την ιδιάζουσα ανταλλαγή απόψεων ως εργαλείο λόγου, η λεκτική αντιπαράθεση στις θεατρικές παραστάσεις φέρεται πως έμοιαζε με τους διαλόγους του Πλάτωνα. Η τυπική δομή του αριστοφανικού αγώνα σύμφωνα με τον Dover έχει συνήθως ως εξής: οι δύο αντίπαλοι αντιδικούν· ο χορός με μια ωδή παρουσιάζει επισήμως τους διάδικους· με δύο στίχους, ο χορός παροτρύνει τον πρώτο ομιλητή να αρχίσει την αγόρευσή του (κατακελευσμός)· ο πρώτος ομιλητής παίρνει τον λόγο, αλλά κάθε τόσο τον διακόπτει ο αντίπαλός του (ή κάποιο τρίτο πρόσωπο) με διάφορα, κωμικά συνήθως, σχόλια (επίρρημα)· ο πρώτος ομιλητής κλείνει την αγόρευσή του με μια στροφή στον ίδιο ρυθμό με την κύρια αγόρευσή του, αλλά σε διαφορετικό μέτρο και έκταση στίχων (πνίγος)· ο χορός τραγουδά μια λυρική αντωδή, σχολιάζοντας την επιτυχία του πρώτου ομιλητή· έπειτα απευθύνει προτροπή στον δεύτερο διάδικο (αντικατακελευσμός)· ο δεύτερος διάδικος προχωρά στην αγόρευσή του (αντεπίρρημα)· κατόπιν κλείνει την αγόρευσή του (αντιπνίγος)· τέλος, δίνεται η ετυμηγορία του αγώνα (σφραγίς) από τον διαιτητή, που συνήθως είναι ο χορός. Collard, C. (Απρίλιος 1975). «Formal Debates in Euripides' Drama». Greece and Rome (Cambridge: Cambridge Journals Online) 22 (1): 58–71. doi:http://dx.doi.org/10.1017/S0017383500020088. https://archive.org/details/sim_greece-rome_1975-04_22_1/page/58. Dover, J. (2000). Η κωμωδία του Αριστοφάνη. Αθήνα: Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης. ISBN 9789602502044. Humphreys, Milton W. (1887). «The Agon of the Old Comedy». The American Journal of Philology 8 (2): 179–206. doi:10.2307/287385. http://www.jstor.org/stable/287385. Lloyd, Michael (1992). The Agon in Euripides. Oxford University Press. σελίδες 34–35. ISBN 0-19-814778-3. Τσακμάκης Α., «Αρχαία και Μέση Κωμωδία», στο Αλεξίου Ε., κ.ά., Γράμματα Ι: Αρχαία Ελληνική και Βυζαντινή Φιλολογία, τόμ. Α΄, Πάτρα: ΕΑΠ, 2001.
Μονοφθοριούχο ιώδιο

To μονοφθοριούχο ιώδιο (αγγλικά iodine monofluoride) είναι ασταθής ανόργανη διατομική ομοιοπολική χημική ένωση, με μοριακό τύπο IF. Ανήκει στις «διαλογονιακές ενώσεις», δηλαδή στις χημικές ενώσεις μεταξύ αλογόνων. Το (σχετικά χημικά καθαρό) μονοφθοριούχο ιώδιο εμφανίζεται ως λευκή στερεά σκόνη σε θερμοκρασίες κάτω από -78°C. Σταδιακά, όμως, γίνεται σοκολατί προς το καφέ (επίσης) στερεό, γιατί δυσαναλογοποιείται στους 0°C, παράγοντας στοιχειακό ιώδιο και πενταφθοριούχο ιώδιο (IF5):

 Η μοριακή δομή του μονοφθοριούχου ιωδίου, όπως σε όλες τις διατομικές ουσίες, είναι αναγκαστικά γραμμική. Σημειώνεται ότι στην ένωση αυτή το ιώδιο βρίσκεται στη βαθμίδα οξείδωσης +1, αφού το φθόριο είναι ηλεκτραρνητικότερό του. 1. Μπορεί να παραχθεί με ολική σύνθεση στους -45 °C σε φθοροτριχλωρομεθάνιο (CCl3F): 2. Επίσης, μπορεί να παραχθεί με αντίδραση (στοιχειακού) ιωδίου και τριφθοριούχου ιωδίου (IF3) στους −78°C, επίσης σε φθοροτριχλωρομεθάνιο Τέλος, η αντίδραση (στοιχειακού) ιωδίου και φθοριούχου αργύρου (AgF) στους 0°C επίσης δίνει μονοφθοριούχο ιώδιο, λόγω καταβύθισης του δυσδυάλυτου ιωδιούχου αργύρου (AgI): Τείνει προς διάσπαση περισσότερο από τις αντίστοιχες ενώσεις των άλλων αλογόνων, ακόμη και σε χαμηλές θερμοκρασίες. Για το λόγο αυτό δεν έγινε εφικτός ο ακριβής προσδιορισμός (όλων) των φυσικών ιδιοτήτων της ένωσης. Ωστόσο, (είναι αρκετά σταθερό ώστε) οι μοριακές του ιδιότητες να μπορούν να καθοριστούν με ακρίβεια με (τη χρήση) φασματοσκοπίας: Το μήκος δεσμού I-F είναι 109,9 pm και η ενέργεια διάσπασης του δεσμού είναι γύρω στα 277 kJ/mol. Στους 298 K, η κανονική μεταβολή ενθαλπίας σχηματισμού είναι ΔHf° = −95,4 kJ/mol, και η ελεύθερη ενέργεια Γκιμπς (Gibbs free energy) είναι ΔGf° = −117,6 kJ/mol. Το μονοφθοριούχο ιώδιο χρησιμοποιείται για την παραγωγή καθαρού τριιωδιούχου αζώτου: Με την επίδραση νερού υδρολύεται, σχηματίζοντας υδροφθόριο και υποϊωδιώδες οξύ: Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φθοριωτικό αντιδραστήριο, αλλά απλά για έναν τέτοιο σκοπό υπάρχουν πολύ πιο κατάλληλα αντιδραστήρια. Μπορεί, όμως, να χρησιμοποιηθεί για ταυτόχρονη προσθήκη φθορίου και ιωδίου σε αλκένια. Για παράδειγμα: Μονοφθοριούχο χλώριο (ClF). Μονοφθοριούχο βρώμιο (BrF). Τριφθοριούχο ιώδιο (IF3). Πενταφθοριούχο ιώδιο (IF5). Επταφθοριούχο ιώδιο (IF7).
Κόλντινγκ

Το Κόλντινγκ (Δανικά: [ˈkʰʌle̝ŋ]) είναι πόλη και λιμάνι της Δανίας, που βρίσκεται στην κορυφή του φιόρδ Κόλντινγκ στην περιφέρεια της Νότιας Δανίας. Είναι η έδρα του Δήμου Κόλντινγκ. Είναι ένα μεταφορικό, εμπορικό και μεταποιητικό κέντρο και διαθέτει πολυάριθμες βιομηχανικές εταιρείες, κυρίως προσανατολισμένες στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Η κατασκευή μηχανημάτων και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και οι εξαγωγές ζώων, αποτελούν μερικές ακόμα οικονομικά σημαντικές δραστηριότητες. Με πληθυσμό 93.544 (1 Ιανουαρίου 2022), ο δήμος Κόλντινγκ είναι ο έβδομος μεγαλύτερος στη Δανία. Η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 61.638 (1 Ιανουαρίου 2022) και είναι επίσης η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στη Δανία βάση. Η πόλη είναι μέρος της Περιφέρειας Τριγώνου, η οποία περιλαμβάνει τις γειτονικές πόλεις Φρεντερίκια και Βέιλε .

 Στη Μάχη του Κόλντινγκ, που διεξήχθη στις 25 Δεκεμβρίου 1658, οι συμμαχικές πολωνικές και δανικές δυνάμεις του χετμάν και Στέφαν Τσάρνιετσκι, νίκησαν τις σουηδικές δυνάμεις του Καρόλου Χ Γουσταύου της Σουηδίας. Μια μάχη μεταξύ γερμανικών και δανικών δυνάμεων έλαβε χώρα κοντά στην πόλη στις 23 Απριλίου του 1849, κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Σλέσβιχ. Στις 3 Νοεμβρίου 2004, το εργοστάσιο πυροτεχνημάτων της "NP Johnsen", στο Σίιστ (προάστιο του Κόλντινγκ), εξερράγη. Ένας πυροσβέστης πέθανε, 85 άνθρωποι τραυματίστηκαν και περίπου 2000 άνθρωποι απομακρύνθηκαν από την περιοχή, ενώ μερικοί άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους κατά τη διάρκεια της καταστροφής. Πριγκίπισσα Δωροθέα της Δανίας (1546 στο Κόλντινγκ –1617) η Δούκισσα του Μπράνσγουικ-Λούνεμπουργκ 1561-1592 Mathias Sommerhielm (1764 στο Κόλντινγκ – 1827) Νορβηγός πρωθυπουργός Evald Tang Kristensen (1843 στο Nørre Bjert κοντά στο Kolding – 1929) συλλέκτης λαογραφίας και συγγραφέας Christian Peder Kryssing (1891 στο Κόλντινγκ – 1976) συνεργάτης της ναζιστικής Γερμανίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Svend Petersen (1911 στο Κόλντινγκ – 1992) πολιτικός ερευνητής στις ΗΠΑ, αναλυτής και συγγραφέας Bente Hansen (γεννημένος το 1940 στο Κόλντινγκ) Δανή ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, συγγραφέας και εκδότης Uffe Haagerup (1949 στο Κόλντινγκ - 2015), μαθηματικός Jørn Dohrmann (γεννημένος το 1969 στο Κόλντινγκ) Δανός πολιτικός και ευρωβουλευτής Bjarne Corydon (γεννήθηκε το 1973 στο Κόλντινγκ), πρώην πολιτικός, σύμβουλος διαχείρισης και συντάκτης επιχειρηματικής εφημερίδας Karina Adsbøl (γεννημένη το 1976 στο Κόλντινγκ), πολιτικός, βουλευτής από το 2011 Δήμος Κόλντινγκ Περιφέρεια της Νότιας Δανίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kolding στο Wikimedia Commons Ταξιδιωτικός οδηγός για το θέμα Kolding από τα Βικιταξίδια Official website (in English)
Χακούνα ματάτα

Το "Hakouna Matata" είναι μια φράση στα Σουαχίλι από την Ανατολική Αφρική, που σημαίνει "κανένα πρόβλημα" ή "χωρίς ανησυχίες" (κυριολεκτικά χακούνα: "δεν υπάρχει/δεν υπάρχουν"; ματάτα: "ανησυχίες".) Η φράση χρησιμοποιήθηκε στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών το 1994 και το remake του 2019 (που περιλαμβάνει ένα τραγούδι που πήρε το όνομά του από τη φράση), στην οποία μεταφράζεται ως "μην ανησυχείτε". Το τραγούδι ακούγεται συχνά σε θέρετρα, ξενοδοχεία και άλλα μέρη που ελκύουν το τουριστικό εμπόριο. Το 2018, το εμπορικό σήμα της Disney για τη φράση στις ΗΠΑ προκάλεσε αντιπαραθέσεις στην Ανατολική Αφρική.

 Το 1982, το συγκρότημα ξενώνων της Κένυας Them Mushrooms (τώρα γνωστό ως Uyoga) κυκλοφόρησε το Σουαχίλι τραγούδι "Jambo Bwana" ("Hello Mister"), το οποίο επαναλαμβάνει τη φράση "Χακούνα Ματάτα". Το τραγούδι γράφτηκε από τον αρχηγό της μπάντας John Katana. Το 1983, η γερμανική ομάδα Boney M. κυκλοφόρησε το "Jambo - Hakuna Matata", μια αγγλική έκδοση του τραγουδιού των Them Mushrooms "Jambo Bwana". Η Λιζ Μίτσελ παρείχε τα κύρια φωνητικά του τραγουδιού, με την υποστήριξη των Ρέτζι Τσίμπο, Φρανκ Φάριαν, Cathy Bartney, Madeleine Davis και Τζούντυ Τσικς. Το single προοριζόταν να συμπεριληφθεί στο έβδομο άλμπουμ του γκρουπ χωρίς τίτλο, το οποίο θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 1983. Λόγω της κακής απόδοσης του chart (No. 48 στα γερμανικά charts), το single τελικά δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ (το οποίο ήταν πλήρως επεξεργασμένο και δεν κυκλοφόρησε μέχρι τον Μάιο του 1984 ως Ten Thousand Lightyears). Το 1994, η ταινία κινουμένων σχεδίων της Walt Disney Animation Studios, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, έφερε στη φράση διεθνή αναγνώριση, την οποία παρουσίασε σε εξέχουσα θέση στην πλοκή και αφιέρωσε ένα τραγούδι σε αυτήν. Μια σουρικατα και ένας φακόχοιρος, ο Τιμόν και Πούμπα, διδάσκουν στον Σίμπα ότι πρέπει να ξεχάσει το ταραγμένο παρελθόν του και να ζήσει στο παρόν. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Έλτον Τζον (μουσική) και ο Τιμ Ράις (στίχοι), οι οποίοι βρήκαν τον όρο σε ένα βιβλίο φράσεων της Σουαχίλι. Προτάθηκε για το καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι στα βραβεία Academy Academy του 1995, και αργότερα κατατάχθηκε το 99ο καλύτερο τραγούδι στην ιστορία των ταινιών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου σε μια λίστα των 100. Αταραξία Μην ανησυχείς Ubuntu (φιλοσοφία)
Μαριολάτα Φωκίδας

Η Μαριολάτα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας, στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μαριολάτας, της Δημοτικής Ενότητας Γραβιάς (πρώην Δήμος Γραβιάς) και υπάγεται στο Δήμο Δελφών.

 Η Μαριολάτα Φωκίδας είναι κτισμένη στους πρόποδες του Παρνασσού, σε υψόμετρο 390 μέτρων και έχει 366 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Κατά την παράδοση πήρε το όνομά της από την Αρχαιότητα, όπου όποιοι πήγαιναν στο Μαντείο των Δελφών, αναγκαστικά διανυκτέρευαν εδώ, όπου υπήρχαν οι «μαριόλες» που ήταν οι ιερές κοινές γυναίκες, οι οποίες μάθαιναν τα μυστικά των επισκεπτών και τα μετέφεραν στο Μαντείο. Μία άλλη εκδοχή του ονόματος, είναι από την Παναγία «Μαριολάτρα» της περιοχής. Η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια, η πόλη λεγόταν Βοίον και ανήκε στη Δωρική Τετράπολη. Αργότερα λεγόταν Χαράδρα και στη σύγχρονη εποχή μεταφέρθηκε στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή Μαριολάτα. Στην περιοχή της Μαριολάτας βρίσκεται η περίφημη Μπαρουτοσπηλιά, με μεγάλες διαστάσεις και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, εδώ παρασκευαζόταν μπαρούτι. Μέχρι το 1960 το χωριό βρισκόταν σε άλλη τοποθεσία. Εδώ στο Παλιό Χωριό βρίσκεται και η εκκλησία «Γέννηση της Θεοτόκου». Mariolata.gr Δήμος Δελφών (ιστότοπος Δήμου Δελφών)
Στιβ Ντίλον

Ο Στιβ Ντίλον (αγγλικά: Steve Dillon) (22 Μαρτίου 1962, Λονδίνο - ΗΠΑ, 22 Οκτωβρίου 2016, Νέα Υόρκη) ήταν διακεκριμένος Βρετανός καλλιτέχνης (αναδείχθηκε κορυφαίος το 1998 και το 2002), εκδότης, τηλεοπτικός παραγωγός, σεναριογράφος και δημιουργός κόμικς. Από τις πλέον γνωστές δημιουργίες του (για τις οποίες πάντοτε έδινε προτεραιότητα στο περιεχόμενο και το μήνυμα που εκπέμπουν) αποτελούν τα έργα Preacher (1995), Hellblazer (1992) και Punisher (βραβείο Eisner, 1999). Απεβίωσε πρόωρα, στην ηλικία των 54 ετών, από περιτονίτιδα.

 Ο Ντίλον ήταν το τρίτο και μεγαλύτερο παιδί του σεναριογράφου Bernard και της νηπιαγωγού Muriel, και πέρασε τα πρώτα του χρόνια στο Λούτον του Μπέντφορσάιρ. Στην ηλικία των 14 ετών φιλοτέχνησε το πρώτο του κόμικ, μία διασκευή του έργου Escape from the Planet of the Apes. Δύο χρόνια αργότερα ο νεαρός Στιβ παρουσίασε στο κοινό την πρώτη του επαγγελματική δουλειά, όταν προσλήφθηκε στην εταιρεία Marvel UK, προκειμένου να σχεδιάσει τη σειρά Nick Fury για το εβδομαδιαίο περιοδικό Hulk. Μάλιστα ο υπεύθυνος του εντύπου Dez Skinn προσέφερε εγγύηση ενός έτους στον μικρό καλλιτέχνη, προκειμένου να εγκαταλείψει τις Κολεγιακές του σπουδές και να αφοσιωθεί απρόσκοπτος στην εικονογράφηση. Ο Ντίλον επέκτεινε τη συνεργασία του με διάφορα γνωστά περιοδικά της εποχής (Doctor Who Weekly, 2000AD, Warrior κ.α.), δημιουργώντας δημοφιλείς σειρές ή συνεισφέροντας σε ήδη υπάρχουσες, όπως Abslom Daak, Judge Dredd, Mean Arena, Hap Hazzard, Rogue Trooper, Harlem Heroes, Laser Eraser, Pressbutton, Marvelman, Tyranny Rex, Emerald Isle, Animal Man, μέσα από τη συνεργασία του με άλλους καλλιτέχνες του χώρου, σαν τους Steve Moore, Alan Moore κ.α. Παράλληλα, υπήρξε ιδρυτής του περιοδικού Deadline. Το 1989 ο Ντίλον εμφάνισε για πρώτη φορά τη δουλειά του και στο κοινό των ΗΠΑ, με το έργο του Skreemer, σε σενάριο του Πίτερ Μίλιγκαν και χρωματισμό του Ewins, μία παραγωγή της εταιρείας DC Comics. Ο Ντίλον ήταν διαζευγμένος και από το γάμο του είχε αποκτήσει τρεις γιους και δύο εγγόνια. Απεβίωσε ύστερα από κρίση σκωληκοειδίτιδος, η οποία αρχικά θεωρήθηκε λανθασμένα ως τροφική δηλητηρίαση, όπως δήλωσε ο στενός του φίλος και συνεργάτης, Γκαρθ Ένις. Στιβ Ντίλον στο 2000 AD online Στιβ Ντίλον στο Marvel.com Drinking With the Boys: An Evening with Garth Ennis and Steve Dillon Interview (1990), obituary (2016) and gallery of images
Κρυστάλλινα κρανία

Τα Κρυστάλλινα κρανία (αγγλικά: Crystal Skulls) είναι κατασκευασμένα απο καθαρό κρύσταλλο χαλαζία και επίσημως σήμερα υπάρχουν 13 τετοια κρανία. Δύο από αυτά τα κρυστάλλινα κρανία βρισκόνται σε μουσεία, το ένα στο Βρετανικό Μουσείο (αρ.εγγρ. Id 1898C3.1) στο Λονδίνο, και το άλλο στο Μουσείο του Ανθρώπου στο Παρίσι. Κανένα από τα 13 κρανία δεν έχει το ιδιο μεγέθος με κάποιο άλλο. Το μεγαλύτερο από αυτά τα κρανία ζυγίζει 14 κιλά. Εικάζεται ότι έχουν ανακαλυφθεί σε χώρες της Κεντρικής Αμερικής, όπως είναι το Μεξικό, η Γουατεμάλα και το Μπελίζ, και ότι ανήκουν στην μεσοαμερικανική περίοδο και στους πολιτισμούς των Αζτέκων και των Μάγιας. Το πιο γνωστό και διασήμο κρυστάλλινο κρανίο είναι αυτό του Μίτσελ-Χέτζες που πιθανόν ανακαλυφθήκε στο Μπελίζ το 1924.

 Το Κρυστάλλινο κρανίο του Μίτσελ- Χέτζες, είναι ένα τέλειο σχεδόν κρανίο σε φυσικό μέγεθος. Είναι από καθαρό κρύσταλλο χαλαζία, ενώ η κάτω σιαγόνα μετακινείται. Ζυγίζει 5 κιλά, έχει ύψος 13,18 εκ. -πλάτος 12,38 εκ.-μήκος 20 εκ. Το κρυστάλλινο κρανίο ήρθε στο φως κατά τη διάρκεια μιας αρχαιολογικής αποστολής του βρετανού αρχαιολόγου Αλμπέρτ Μίτσελ Χέτζες, στο Γιουκατάν της κεντρικής Αμερικής κοντά σε έναν ερειπωμένο αρχαίο ναό των Μάγια. Το μέρος στο οποίο έγιναν οι ανασκαφές είναι γνωστό σήμερα ως Λουμπαντούν, το οποίο σημαίνει «ο τόπος των πεσόντων λίθων». Ο Μίτσελ Χέτζες είχε πάρει μαζί του σε εκείνη την αποστολή, και την (υιοθετημένη) κόρη του Άννα, η οποία στάθηκε η τυχερή της αποστολής: την ημέρα των 17ων γενέθλιων της, στα ερείπια ενός αρχαίου βωμού κοντά στις ανασκαφές ξέθαψε το περίφημο κρανίο. Το κρυστάλλινο κρανίο υπολειπόταν του κάτω σιαγόνα, ο οποίος βρέθηκε τρεις μήνες μετά, αρκετά μέτρα μακριά από τον βωμό. Η Άννα μετά τον θάνατο του πατέρα της γύρω στο 1960, αποφάσισε να δώσει το κρυστάλλινο κρανίο σε ερευνητές ώστε να ανακαλύψουν την καταγωγή και τον τρόπο κατασκευής του. Ο πρώτος που εξέτασε το κρανίο ήταν ο κριτικός τέχνης Φρανκ Ντορντλάντ, και ο οποίος ανακάλυψε ένα σύμπλεγμα από φακούς, κανάλια και πρίσματα τα οποία δημιουργούσαν παράξενα οπτικά εφέ. Το πιο παράδοξο ήταν ότι ο ίδιος, ακόμα και με μικροσκόπιο δεν μπόρεσε να βρει ίχνος από επεξεργασία πάνω στην τέλεια λουστραρισμένη επιφάνεια του. Ο Ντορντλαντ εισηγήθηκε τότε στην Άννα να απευθυνθεί στην πασίγνωστη εταιρία υπολογιστών Hewlett-Packard, η οποία τότε ειδικευόταν σε ταλαντώσεις κρυστάλλων. Τα αποτελέσματα της έρευνας της εταιρίας το 1964 έδειξαν ότι το Κρυστάλλινο Κρανίο έχει δημιουργηθεί αιώνες πριν από την εμφάνιση των Μάγια.
Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης»

Η Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης» (ή Ο Κορμακίτης) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το μαρωνίτικο χωριό του Κορμακίτη της επαρχίας Κερύνειας. Η ομάδα έχει δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

 Η Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης» ιδρύθηκε το 1989 από την ενοποίηση τριών μαρωνίτικων σωματείων: του Κέδρου Κορμακίτη, του Λίβανου Κορμακίτη και της ΑΕΚ Κορμακίτη.Η νέα ομάδα πήρε τη θέση του Κέδρου Κορμακίτη στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας. Στην πρώτη της συμμετοχή, την περίοδο 1989-90, τερμάτισε την 11η θέση του ομίλου της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε και πάλι στην 11η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων δεν συμμετείχε στο επόμενο πρωτάθλημα. Συνεχίζει στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα, στις διοργανώσεις της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Περιφέρειας Λευκωσίας (ΕΠΟΠΛ). Το 2018 συμμετείχε στον Πρωτάθλημα Ένταξης μέσα από το οποίο προβιβάστηκε στην Επίλεκτη κατηγορία. Την περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Κορμακίτης συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. Κύπελλο ΣΤΟΚ Κυπελλούχος (1): 2010 Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ Πρωταθλητής (2): 1994, 2002 Κύπελλο ΕΠΟΠΛ Κυπελλούχος (1): 2018 Πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας ΕΠΟΠΛ Πρωταθλητής (1): 2016 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης», επίσημος λογαριασμός στο Facebook. Ύμνος Σωματείου στο YouTube
Ilyushin Il-80

Το Ilyushin Il-80 (ονομασία αναφοράς NATO: «Maxdome») είναι σοβιετικό/ρωσικό αεροσκάφος Διοίκησης και Ελέγχου (αγγλ. Command and Control, C2). Πρόκειται για ειδικά διαμορφωμένη έκδοση του τετρακινητήριου αεριωθούμενου επιβατηγού Il-86.

 Φημολογείται πως η πρώτη πτήση μη τροποποιημένου αεροσκάφους έγινε το 1985. Η παρθενική πτήση τροποποιημένου Il-80 πραγματοποιήθηκε στις 5 Μαρτίου 1987 και την ίδια χρονιά ξεκίνησε η παράδοση των τεσσάρων συνολικά αεροσκαφών αυτού του τύπου, που έλαβαν τους αριθμούς CCCP-86146 έως CCCP-86149 της πολιτικής αεροπορίας. Τα αεροσκάφη φωτογραφήθηκαν για πρώτη φορά από δυτικούς παρατηρητές το 1992.Στόχος του Il-80 είναι να εξυπηρετήσει ως κέντρο ελέγχου και διοίκησης του Ρώσου Προέδρου και άλλων αξιωματούχων σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου. Ο ρόλος του είναι δηλαδή όμοιος με του αμερικανικού Boeing E-4B. Προκειμένου να προστατευθεί από το ωστικό κύμα καθώς και από την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που εκλύεται από τις πυρηνικές εκρήξεις, το Il-80 δεν έχει εξωτερικά παράθυρα εκτός από το πιλοτήριο. Επίσης διατηρούνται μόνο δύο από τις αρχικές θύρες.Όπως και το αμερικανικό E-4B, το Il-80 διαθέτει ένα προηγμένο σύστημα δορυφορικών επικοινωνιών Στο πίσω και κάτω μέρος του αεροσκάφους βρίσκεται ειδική κεραία για λήψη και μετάδοση σημάτων σε πολύ χαμηλές συχνότητες ([αγγλ. Very Low Frequency - VLF). Αυτή η κεραία πιθανότατα υπάρχει ώστε να καταστεί δυνατή η επικοινωνία με τα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων και τα αεροπλανοφόρα. Με την ολοκλήρωση της κατασκευής τους, τα τέσσερα Il-80 παραδόθηκαν στην 8η Αεροπορική Μεραρχία Ειδικών Επιχειρήσεων με έδρα την αεροπορική βάση Τσκαλόφσκι κοντά στη Μόσχα. Το 2011 παρέμεναν επιχειρησιακά τρία αεροσκάφη, όλα τους στα χρώματα της Aeroflot. Μελλοντικά αναμένεται η αντικατάστασή τους από νέα αεροσκάφη βασισμένα στο επιβατηγό Ilyushin Il-96-400M. Ρωσία Ρωσική Πολεμική Αεροπορία Συγκρίσιμα αεροσκάφηBoeing E-4 Northrop Grumman E-8 Joint STARS TACAMO Tu-214PU Rendall, David. Jane's Aircraft Recognition Guide, 2nd edition, 1999. ISBN 0-00-472212-4 Taylor, Michael J.H. Brassey's World Aircraft & Systems Directory 1999-2000, 2000. ISBN 1-85753-245-7 Φωτογραφία του αεροσκάφους με νηολόγιο RA-86149 στον ιστότοπο airliners.net
Σκρα Κιλκίς

Το Σκρα είναι χωριό στα βορειοδυτικά της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς στη Μακεδονία. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Παιονίας στη Δημοτική Ενότητα Αξιούπολης, σε απόσταση 4 χμ. από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία, ενώ, παράλληλα, βρίσκεται σε υψόμετρο 520 μ., στις πλαγιές του όρους Πάικο. Η πρώτη αναφορά για το χωριό, με το όνομα Λούμνιτσα, ήταν το 1452, ένα χρόνο πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.

 Αξιοσημείωτο είναι ότι οι κάτοικοι του Σκρα, της Ειδομένης και της Κούπας ομιλούν ένα βλαχοσλαβικό ιδίωμα, τη βλαχομογλενίτικη διάλεκτο, με πλήθος ελληνικών στοιχείων. Στα μέσα του 15ου αιώνα, το 1451, είχε 18 οικίες χριστιανών.Στο τέλος του 17ου αιώνα, ξεσπά επανάσταση στην περιοχή κατά των κατακτητών Τούρκων και πολλά χωριά καταστρέφονται από τα αντίποινα του οθωμανικού στρατού. Είναι αξιοσημείωτο ότι, βορείως του Σκρα, κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, καταστράφηκε το χωριό Σελέστη και οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Πολλοί Σελεστιανοί εγκαθίστανται στο Σκρα, συνεχίζοντας όμως να θάβουν τους νεκρούς τους σε ξεχωριστό νεκροταφείο. Το νεκροταφείο της Σελέστης βρίσκεται βορείως του Σκρα και περιλαμβάνει τάφους έως το 1750. Οι μαρμάρινες πλάκες έχουν χαραγμένα ελληνικά ονόματα και κάποια σύμβολα, αλλά δεν έχουν σταυρούς. Τα σύμβολα αυτά παραπέμπουν στην προχριστιανική περίοδο της περιοχής.Οι κάτοικοι του Σκρα αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την ένωση με την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα. Σπουδαίοι Μακεδονομάχοι από το Σκρα ήταν ο Δημήτριος Παπαγεωργίου, ο Αναστάσιος Σταυρίδης και ο Αθανάσιος Τσέμπης. Το χωριό πήρε το όνομα του από την κοντινή κορυφή Σκρα ντι Λέγκεν (που σημαίνει, στα βλαχομογλενίτικα, Λίκνο εκ Βράχων), όπου διεξήχθη η Μάχη του Σκρα (Σκρα - Ραβινέ), μία από τις σημαντικότερες μάχες του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο χωριό λειτουργεί, από τον Μάιο του 2002, το Μουσείο Α' Παγκοσμίου Πολέμου - Μάχης Σκρά. Η περιοχή είναι κατάλληλη για φυσιολατρικές δραστηριότητες, ενώ αξιοθέατο αποτελούν και οι καταρράκτες με τη Γαλάζια λίμνη. Την λιμνη την χρησιμοποιούσε παλια το χωριό για να πλένουν τις φλοκάτες και τα παπλώματα. Το 2011 δόθηκε, σε δημόσια διαβούλευση, η πρόταση για επαναδραστηριοποίηση των μεταλλείων μολύβδου, ψευδαργύρου και αργύρου στην ευρύτερη περιοχή του Σκρα. Οι τοπικοί φορείς απαιτούν εγγυήσεις για τον έλεγχο της τήρησης των κανόνων προστασίας του περιβάλλοντος, καθώς και αντισταθμιστικά οφέλη για την περιοχή. Γεώργιος Παπαγεωργίου (1894 - 1951), στρατηγός και πολιτικός Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς https://web.archive.org/web/20100127064848/http://www.ert.gr/menoumellada/makedonia/00732-to-skra-kilkis https://web.archive.org/web/20090401013927/http://www.tokatiallo-skra.gr/default.asp?LangID=1 https://web.archive.org/web/20101217065028/http://www.kilkis.gr/EC7104D3.el.aspx https://web.archive.org/web/20100318082920/http://www.axioupolis-nhm.gr/gr/skra.php
Παλάτσο Καρινιάνο

Το Παλάτσο Καρινιάνο είναι ένα ιστορικό κτήριο στο κέντρο του Τορίνο, στη βορειοδυτική Ιταλία, που στεγάζει το Μουσείο της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento). Ήταν η ιδιαίτερη κατοικία του πρίγκιπα του Καρινιάνο, από τον οποίο έλαβε το όνομά της. Η κυρτή μπαρόκ δυτική πρόσοψή της είναι διαφορετική από τις άλλες όψεις του κτηρίου.

 Η κατασκευή του παλάτσο Καρινιάνο παραγγέλθηκε από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο πρίγκιπα του Καρινιάνο (γιο του Θωμά-Φραγκίσκου) και τη σύζυγό του Μαρία των Βουρβόνων. Ο πρίγκιπας ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Γκουαρίνο Γκουαρίνι τη σχεδίαση κατάλληλου κτηρίου για να γίνει διαμονή γι' αυτόν και τα μέλη του οίκου Καρινιάνο, που ήταν πλάγιος κλάδος του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας. Ο Γκουαρίνι σχεδίασε την κατασκευή σε τετράγωνο σχήμα, με ευθύγραμμη την ανατολική πρόσοψη και με καμπύλη τη δυτική πρόσοψη. Στο εσωτερικό διαμορφώθηκε μία αυλή. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1679, όταν ο πρίγκιπας ήταν 51 ετών. Οι διακοσμήσεις επάνω από τα παράθυρα του πρώτου ορόφου των ευγενών (piano nobile) ανακαλούν την εκστρατεία της οικογένειας με το Σύνταγμα Καρινιάν-Σαλιέρ εναντίον των ιθαγενών Ιροκουά της Βορείου Αμερικής το 1667. Το εσωτερικό περιγράφεται πάντα ως πολυτελές και έχει εξαίρετες νωπογραφίες και γύψινες διακοσμήσεις. Μεταξύ των νωπογραφιών είναι μερικές του Στέφανο Λενιάνι, του λεγόμενου Λενιανίνο. Η κύρια κλίμακα διακοσμείται με προτομές του Πiέτρο Σομάτσι. To κτήριο κατασκευάστηκε με τούβλα σε τυπικό Μπαρόκ στυλ και το κεντρικό μέρος της δυτικής πτέρυγας είναι ελλειψοειδές. Η πρόσοψη εκεί είναι το μόνο δείγμα αστικής αρχιτεκτονικής, που κάνει χρήση του με τον κυματισμό "κοίλο-κυρτό-κοίλο" ρυθμού, που εισήχθη από τον Φραντσέσκο Μπορρομίνι στο ναό του Αγ. Κάρλο αλλα Κουάττρο Φοντάνε στη Ρώμη. Στο ανάκτορο γεννήθηκε το 1749 η Μαρία-Τερέζα της Σαβοΐας-Καρινιάνο, σύζυγος του πρίγκιπα του Λαμμπάλλ και έμπιστη της Μαρίας-Αντουανέττας, για την οποία απεβίωσε το 1792. Ο ανιψός της Κάρολος-Εμμανουήλ πρίγκιπας του Καρινιάνο γεννήθηκε εδώ (ιταλ. qui nacque) το 1770 και ο εγγονός του τελευταίου, ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ το 1820, που από βασιλιάς της Σαρδηνίας έγινε ο πρώτος βασιλιάς της Ιταλίας. Από το 1848 ως το 1861 το ανάκτορο χρησιμοποιήθηκε ως Βουλή των Αντιπροσώπων του Υπό των Άλπεων Κοινοβουλίου. Το 1861, με τη δημιουργία του Κοινοβουλίου του νέου ενοποιημένου βασιλείου της Ιταλίας, η αίθουσα δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να στεγάσει τους Αντιπροσώπους, έτσι η Βουλή μετακόμισε αλλού. Τώρα βρίσκεται εδώ το Μουσείο της Ιταλικής Ενοποίησης (Risorgimento). Palazzo Carignano
Τσαπ Κουν Ντο

Το Τσαπ Κουν Ντο (Chapkoon-Do) είναι πολεμική τέχνη με καταγωγή από τη Σιγκαπούρη. Θεωρείται συνδυασμός ανάμεσα στις πολεμικές τέχνες του Κουνγκ Φου και του Καράτε. Περιέχει επίσης τεχνικές πάλης εδάφους και αρκετές μεθόδους αυτοάμυνας. Αποτελεί μια πλήρη πολεμική τέχνη όπου ο ασκούμενος εκπαιδεύεται σε διάφορες συνθήκες μάχης για να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πραγματική κατάσταση και διακρίνεται για τη ρεαλιστικότητα του.

 Η λέξη "Chapkoon-Do" στα Καντονέζικα αναλύεται ως cha chue tao. Οι λέξεις αυτές σημαίνουν αντίστοιχα «κοφτό χτύπημα», «γροθιά» και «δρόμος». Πάλι αντίστοιχα αλλά μεταφορικά σημαίνουν «οξύνοια, γρήγορη απόφαση αλλά όχι βιαστική», «δύναμη» και «διαδρομή προς τη γνώση, φώτιση». Το ChapKoon-do δημιουργήθηκε κατά τη δεκαετία του 1960 στη Σιγκαπούρη από τον Μεγάλο Δάσκαλο Leong Siew Chong. Ο Leong ήταν δάσκαλος του Τάε Κβον Ντο, του Καράτε, του κινεζικού μποξ και του Choy Lee Fut. Παρατήρησε ότι καμία τεχνική αυτοάμυνας δεν ήταν ολοκληρωμένη και έτσι κάνοντας ένα συγκερασμό των καλύτερων τεχνικών, προσθέτοντας και κάποιες νέες, δημιούργησε το Chapkoon-Do χάρη στο οποίο κέρδισε και το πρώτο Πανασιατικό Πρωτάθλημα πολεμικών τεχνών. Έκτοτε το Chapkoon-Do καθιερώθηκε πρώτα στη Σιγκαπούρη και έπειτα σε αρκετές χώρες της Ασίας ως μια ολοκληρωμένη μορφή αυτοάμυνας.
Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες

Ο Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες (ισπανικά: Duque de Medina de las Torres) είναι ένας κληρονομικός τίτλος των Ευγενών της Ισπανίας, συνοδευόμενος από την τίτλο του Άρχοντα, που παραχωρήθηκε το 1625 από τον Φίλιππο Δ΄ στον Γασπάρ δε Γκουθμάν, 3ο κόμη του Ολιβάρες και βασιλικό ευνοούμενο του βασιλιά. Επίσης κατείχε και το Δουκάτο του Σανλούκαρ λα Μαγιόρ.

 Γασπάρ δε Γκουθμάν ι Πιμεντέλ, 1ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Ραμίρο Νούνιεθ δε Γκουθμάν, 2ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Νίκολας Μαρία δε Γκουθμάν ι Καράφα, 3ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Μαριάνα Σινφορόσα δε Γκουθμάν ι Γκεβάρα, 4η Δούκισσα της Μεδίνα δε λας Τόρρες Αντόνιο Γασπάρ δε Μοσκόσο Οσόριο ι Αραγόν, 5ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Βεντούρα Αντόνιο δε Οσόριο δε Μοσκόρο ι Γκουθμάν, 6ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Βεντούρα δε Οσόριο δε Μοσκόρο ι Φερνάντεθ δε Κόρδοβα, 7ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Βισέντε Χοακίν Οσόριο δε Μοσκόρο ι Γκουθμάν, 8ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Βισέντε Ισαμπέλ Οσόριο δε Μοσκόρο ι Άλβαρεθ δε Τολέδο, 9ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Βισέντε Πίο Οσόριο δε Μοσκόρο ι Πόνσε δε Λεόν, 10ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες Μαρία Εουλάλια Οσόριο δε Μοσκόρο ι Καρβαχάλ, 11η Δούκισσα του Σανλούκαρ λα Μαγιόρ Φερνάντο Οσόριο δε Μοσκόρο ι Λόπεθ δε Ανσό, 12ος Δούκας του Σανλούκαρ λα Μαγιόρ Χοσέ Μαρία Ρουίθ δε Μπουθέστα ι Οσόριο δε Μοσκόρο, 13ος Δούκας του Σανλούκαρ λα Μαγιόρ Χοσέ Γκονθάλο Ρουίθ δε Μπουθέστα ι δε Μόρα, 14ος Δούκας της Μεδίνα δε λας Τόρρες
Ερυθρός Ποταμός (Ασία)

Ο Ερυθρός Ποταμός (Βιετναμέζικα: Sông Hồng, Κινέζικα: 红河 , pinyin: Hóng Hé) γνωστός και ως Σονγκ Κάι (Sông Cái, στα Βιετναμέζικα σημαίνει Μητρικός Ποταμός) ή Ποταμός Γιουάν (Κινέζικα), είναι ποτάμι της Νοτιοανατολικής Ασίας που διασχίζει τις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Βιετνάμ και χύνεται στον Κόλπο του Τονκίν, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.

 Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.149 χιλιόμετρα, από τα οποία 639 χιλιόμετρα βρίσκονται στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και 510 χιλιομέτρων στο έδαφος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Ο Ερυθρός Ποταμός είναι γνωστός για τις βίαιες πλημμύρες του, με τις μεγάλες εποχιακές διακυμάνσεις του όγκου των νερών του. Για τον λόγο αυτό, η γη στο δέλτα του ποταμού, προστατεύεται από ένα πολύπλοκο δίκτυο αναχωμάτων που δημιουργήθηκαν από τον 11ο αιώνα. Ο μεγαλύτερος καταγραμμένος αριθμός ροής παρατηρήθηκε το 1945 (37.000 m³/s). Ο Ερυθρός Ποταμός ξεκινά από επαρχία Γιουνάν της Κίνας, στα βουνά νότια της πόλης Νταλί, σε υψόμετρο 1.776 μέτρων. Η ροή του είναι προς τα νοτιοανατολικά, περνώντας μέσα από μειονοτικές περιοχές των Ντάι πριν εγκαταλείψει την Κίνα μέσω της Αυτόνομης Επαρχίας του Γιουνάν Honghe. Εισέρχεται στο Βιετνάμ από την επαρχία Λαο Κάι. Μέρος του αποτελεί διεθνή σύνορα μεταξύ της Κίνας και του Βιετνάμ. Στα πεδινά, κοντά στην πόλη Βιέτ Τρι, το ποτάμι και οι παραπόταμοί του απλώνονται δημιουργώντας το Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού. Οι δύο κύριοι παραπόταμοί του είναι ο Λο (Βιετναμέζικα: Sông Lô) και ο Μαύρος Ποταμός (ή ποταμός Ντα - Βιετναμέζικα: sông Đà). Στη συνέχεια περνά από την πρωτεύουσα του Βιετνάμ Ανόι, πριν καταλήξει στον Κόλπο του Τονκίν. Το όνομα του ποταμού οφείλεται στο κόκκινο προς καφέ χρώμα από τα λασπώδη νερά του. Ο Ερυθρός Ποταμός είναι γνωστός για τις βίαιες πλημμύρες του, με τις μεγάλες εποχιακές διακυμάνσεις του όγκου των νερών του. Το δέλτα του είναι μια σημαντική γεωργική περιοχή του Βιετνάμ, με το μεγαλύτερο μέρος του να καλλιεργείται από ρύζι. Η γη προστατεύεται από ένα πολύπλοκο δίκτυο αναχωμάτων. Κατά μήκος του έχει επίσης δημιουργηθεί και ένας αριθμός από υδροηλεκτρικά φράγματα. Τον 19ο αιώνα, ο ποταμός ήταν μια προσοδοφόρα εμπορική οδός προς την Κίνα, που η σημασία της προσέλκυσε την προσοχή των Γάλλων, με αποκορύφωμα την κατάληψη του Βιετνάμ ως μέρος της Γαλλικής Ινδοκίνας το 1885. Κατά την περίοδο του Πολέμου του Βιετνάμ, η περιοχή του ποταμού γνώρισε αρκετούς βομβαρδισμούς. Από το 2004, το Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα MAB της UNESCO, για την προστασία της βιόσφαιράς του. Επίσης πραγματοποιούνται διάφορα αντιπλημμυρικά έργα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Red River (Asia) στο Wikimedia Commons
Γκάρεθ Ρόμπερτς

Ο Γκάρεθ Ρόμπερτς (Gareth Wyn Roberts) (γεν. 1978) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από την Ουαλία. Έχει αγωνιστεί στην ομάδα νέων της Λίβερπουλ Φ.Κ., στην Τράνμερε Ρόβερς και στην Ντόνκαστερ Ρόβερς. Το 1999 έπαιξε για λίγο στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Έχει ύψος 1,75 και αγωνίζεται ως αριστερό μπακ αλλά στο κέντρο.

 Ο Γκάρεθ Ρόμπερτς γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1978 στο Ρέξαμ της Ουαλίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1994 από την ομάδα νέων της Λίβερπουλ, με την οποία το 1996 κατέκτησε το Κύπελλο Αγγλίας Νέων (FA Youth Cup). Όμως, δεν κατάφερε να προωθηθεί στην α΄ ομάδα και τον Ιανουάριο του 1999 υπέγραψε στον Πανιώνιο, που είχε προπονητή τον παλιό άσσο της Λίβερπουλ Ρόνι Γουίλαν. Με τον Πανιώνιο έμεινε έως τον Αύγουστο του 1999 αλλά μετείχε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, την άνοιξη του 1999, που αποτελεί μέχρι σήμερα τη σημαντικότερη ευρωπαϊκή διάκριση του συλλόγου. Τον Αύγουστο του 1999 επέστρεψε στην Αγγλία, στην Τράνμερε Ρόβερς, αρχικά ως δανεικός και από τον Νοέμβριο με μεταγραφή. Στην Τράνμερε έπαιξε έως το 2006. Το 2000 έπαιξε μαζί της στον τελικό του Λιγκ Καπ Αγγλίας, στον οποίο ηττήθηκε από τη Λέστερ Σίτι με 1-2 ενώ μετείχε στις τρεις απίθανες πορείες της ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Αγγλίας, το 2000, το 2001 και το 2004. Το 2006 μεταπήδησε στην Ντόνκαστερ Ρόβερς, με την οποία το 2008 ανανέωσε το συμβόλαιό του έως το 2010. Με την Ντονκάστερ κέρδισε το Λιγκ Τρόφι το 2007 και την άνοδο από τη Λιγκ 1 στην Τσάμπιονσιπ το 2007-08. Έχει αγωνιστεί 9 φορές στην εθνική Ουαλίας. Κύπελλο Νέων Αγγλίας: 1996 (με Λίβερπουλ) Λιγκ Τρόφι: 2007 (με Ντόνκαστερ) Λιγκ Καπ Αγγλίας (φιναλίστ): 2000 (με Τράνμερε) Λιγκ 1 (άνοδος): 2008 (με Ντόνκαστερ) Gareth Roberts player profile http://www.soccerbase.com/players_details.sd?playerid=9708 Αρχειοθετήθηκε 2007-01-04 στο Wayback Machine.
Παύλος Παπαϊωάννου

Ο Παύλος Παπαϊωάννου είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν κυρίως ως μέσος στην ΑΕΚ, γεννημένος στις 19 Μαρτίου 1959 στη Βραζιλία, από Έλληνα πατέρα και Βραζιλιάνα μητέρα.

 Ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρόδο αρχικά ως αμυντικός και έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα της ΑΕΚ από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1980 μέχρι τη δεκαετία του 1990, με την οποία καθιερώθηκε ως μέσος. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Στέλιος Μανωλάς, Αντώνης Μήνου, Γιώργος Σαββίδης, Τόνι Σαβέβσκι, Ντανιέλ Μπατίστα και Βασίλης Δημητριάδης, ενώ στην παρουσία του στους "κιτρινόμαυρους" κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1988-89, 1991-92 και 1992-93). Μια από τις σημαντικότερες του στιγμές με την κιτρινόμαυρη φανέλα ήταν όταν στο πλαίσιο του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1985-86, σημείωσε το τέρμα με το οποίο η ΑΕΚ είχε επικρατήσει με 1-0 στον πρώτο αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ. Αγωνίστηκε 10 συνολικά φορές με την Εθνική Ελλάδας, το διάστημα 1985-92. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1985 στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση με τη Βουλγαρία, όταν υπό τις οδηγίες του Μίλτου Παπαποστόλου (προπονητή του μερικά χρόνια νωρίτερα στην ΑΕΚ), είχε ξεκινήσει ως βασικός. Πρωταθλήματα Ελλάδας: 3 (1988-89, 1991-92 και 1992-93) Ο Παύλος Παπαϊωάννου στο national football teams Η καριέρα του Παύλου Παπαϊωάννου στο soccerway Το προφίλ του Παύλου Παπαϊωάννου στο transfermarkt "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας και πως φθάσαμε στην Αφρική" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου

Η πολυκατοικία Παπαλεονάρδου βρίσκεται στην συμβολή των οδών Πατησίων και Σκαραμαγκά στην Αθήνα. Οικοδομήθηκε περί το 1925 με μορφολογικές επιρροές του ευρωπαϊκού ρυθμού Αρ Νουβό της εποχής εκείνης σε σχέδια του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Κωνσταντίνου Κιτσίκη. Η πολυκατοικία έχει συνολική επιφάνεια 1590 τ.μ. και θεωρείται εκ των σπουδαιότερων μεσοπολεμικών οικημάτων της Αθήνας.

 Η Μαρία Κάλλας υπήρξε η διασημότερη ένοικος του κτιρίου· το 1937, μετά το χωρισμό των γονέων της, η μητέρα της πήρε την Κάλλας και την αδερφή της, Υακίνθη, και επέστρεψε στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκαν στην κατοικία της οδού Πατησίων. Εκεί διέμεινε η μονωδός μέχρι το 1945, οπότε έφυγε ξανά για τη Νέα Υόρκη στις 14 Σεπτεμβρίου.Το κτίριο περιήλθε στην ιδιοκτησία του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου το 1950. Επί υπουργίας Μελίνας Μερκούρη το 1989, η πολυκατοικία Παπαλεονάρδου χαρακτηρίστηκε ως διατηρητέο ιστορικό και αρχιτεκτονικό μνημείο των νεότερων χρόνων. Στην πρόσοψη του οικήματος είχε αρχικώς τοποθετηθεί αναμνηστική πλάκα που αργότερα αφαιρέθηκε, όπου αναγραφόταν: «Στο σπίτι αυτό έζησε η Μαρία Κάλλας. Υπουργείο Πολιτισμού 1987». Η πολυκατοικία υπέστη ζημιές από τον σεισμό του 1999 και από πυρκαγιά το 2003, ωστόσο, παρά την εκπόνηση σχετικής μελέτης ανακατασκευής, η ανακαίνιση της από το ΝΑΤ τελικώς δεν πραγματοποιήθηκε λόγω έλλειψης πόρων. Το ίδιο διάστημα διέμεναν άστεγοι και τοξικοεξαρτημένοι, με αποτέλεσμα να σφραγιστεί περί το 2008. Από το 2009 ως το 2013 τελούσε υπό κατάληψη ομάδας αντιεξουσιαστών. Τον Ιούλιο του 2017, το κτήριο περιήλθε στην κυριότητα του Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης, μέσω σύμβασης με το Ναυτικό Απομαχικό Ταμείο.Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η υψίφωνος Βάσω Παπαντωνίου εκκίνησε την προσπάθεια ίδρυσης της Ακαδημίας Λυρικής Τέχνης «Μαρία Κάλλας», προτείνοντας τη στέγασή της στην πολυκατοικία της οδού Πατησίων. Τον Αύγουστο του 2023 προκηρύχθηκε ανοικτός δημόσιος διαγωνισμός για την αποκατάσταση του κτηρίου. Κάτια Μητροπούλου, Αθήνα: Μνήμες και κτήρια, α' έκδοση, Εκδόσεις «Ι. Σιδέρης», Αθήνα, Ιούλιος 2004. Νίκος Βατόπουλος, Το πρόσωπο της Αθήνας, Εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ, Αθήνα, 2002. Πάνος Τσολάκης (επιμ.), Συλλογικό λεύκωμα του ΕΜΠ, 50 ετών δράσις του Κώστα Κιτσίκη, 1913-1963, Αθήνα 1965 Δημήτρης Φιλιππίδης, Νεοελληνική Αρχιτεκτονική, Αθήνα 1984 Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής–Deutsches Architektur Museum, Ελλάδα: αρχιτεκτονική του 20ου αιώνα, Αθήνα 2000.
Κομητεία της Βουλώνης

Η Κομητεία της Βουλώνης προήλθε από ένα φράγκικο pagus. Μετά τον 9ο αιώνα, η συγκεκριμένη κομητεία τέθηκε υπό την κυριαρχία του Μαρκιζάτου της Φλάνδρας. Ο Φίλιππος Αύγουστος το δήμευσε το 1212, προκειμένου να το παραχωρήσει ως πηγή εισοδήματος στον υιό του. Η Κομητεία ακολούθησε στη συνέχεια την ίδια τύχη με το Αρτουά, προτού τελικώς ενταχθεί στις βασιλικές κτήσεις στη διάρκεια του 15ου αιώνα.

 Αρχικά, το Μπουλονναί ήταν pagus της civitas των Μορίνων (pagus Bononiensis). Τα εδάφη του εκτείνονταν από την Κανς στα νότια έως τα βόρεια σύνορα της Κομητείας του Γκιν και της ηγεμονίας του Αρντρ. Τα εδάφη του Μαρκ, του οποίου η σημασία του ονόματος είναι χαρακτηριστική (*marka σήμαινε « σύνορα » στα κοινά γερμανικά), ανήκαν στο Τερνουά, όπως αυτό ήταν γνωστό, ωστόσο αποτέλεσαν για καιρό φέουδο της Βουλώνης. Στα τέλη του 9ου αιώνα, ήταν ο Κόμης Έρκενγκερ ο οποίος ανήλθε στην ηγεσία του pagus. Το 886, ο επίσκοπος Γκωζλέν ντε Παρί του απηύθυνε έκκληση να μεσολαβήσει, προκειμένου να λάβει βοήθεια από τη Γερμανία εναντίον των Νορμανδών. Το 896, ο Έρκενγκερ, ο οποίος είχε παραμείνει πιστός στον Κάρολο τον Απλό, έχασε το σύνολο των κτήσεών του, ενώ υποχρεώθηκε να δηλώσει την πίστη του στον Εύδη. Πιθανολογείται πως ήταν κατά τη διάρκεια της ίδιας εκείνης περιόδου που ο Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας πέτυχε να εδραιώσει την κυριαρχία του επί της Κομητείας. Το Μπουλονναί, ωστόσο, θεωρείται πιθανό να διατήρησε δικούς τους κόμητες για κάποιον καιρό μετά το συγκεκριμένο γεγονός. Με τον θάνατο του Βαλδουίνου Β΄, ήταν ο δεύτερος υιός του, Αδαλόφος, ο οποίος έλαβε το Μπουλονναί, καθώς και το Τερνουά. Στα τέλη του 12ου αιώνα, οι Κόμητες της Βουλώνης ήταν κυρίαρχοι των Κόμητων του Σαιν-Πολ. Ο Φίλιππος Αύγουστος, αφότου δήμευσε το Μπουλονναί (1212), το παραχώρησε ως πηγή εισοδήματος στον υιό του, Φίλιππο, σύζυγο της κληρονόμου του, Ματθίλδης, κόρης του Ρενώ ντε Νταμμαρτέν. Με τον θάνατο της Ματθίλδης (1258), το Παρλαμέντο του Παρισιού αναγνώρισε την Κομητεία ως κτήση του Ροβέρτου Ε΄, Κόμη της Ωβέρνης, του οποίου η μητέρα, Αλίκη της Βραβάντης, ήταν εγγονή του Ματθαίου της Βουλώνης. Ωστόσο, δύο φέουδά του, το Μαρκ και το Καλαί, τα οποία είχαν, από τον 9ο αιώνα, απαλλαχθεί των όρων υποτέλειάς τους προς τους βασσάλους τους της Βουλώνης από τους Κόμητες της Φλάνδρας, αποσπάστηκαν και ενσωματώθηκαν στο Αρτουά. Η Κομητεία της Βουλώνης, όπως και οι Κομητείες του Σαιν-Πολ και του Γκιν, τέθηκε υποτελής του Αρτουά, και, με εξαίρεση τα εδάφη που τέθηκαν προσωρινά υπό τον έλεγχο της Αγγλίας, ακολούθησε την ίδια τύχη. Κατά την προσάρτηση της Πικαρδίας από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ (Φεβρουάριος 1477), η συγκεκριμένη Κομητεία κατέστη βαϊλάτο της Γενικής Διοίκησης της Αμιάν. Κατάλογος κόμητων της Βουλώνης Ιστορικός κατάλογος κομητειών της Γαλλίας Μπουλόν-συρ-Μερ
Αδελαΐδα της Ουγγαρίας

Η Αδελαΐδα της Ουγγαρίας (π. 1040 - 27 Ιανουαρίου 1062) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βοημίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Ανδρέα Α΄ της Ουγγαρίας και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού, μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου. Παντρεύτηκε ως δεύτερη σύζυγος τον Βρατίσλαο Β΄ δούκα της Βοημίας το 1058. Ήταν μία καλή δυναστική επιγαμία για τον Βρατίσλαο, καθώς κέρδισε από τη συμμαχία του με τον πατέρα της. Είχαν τέσσερα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των Μπρετίσλφ Β΄ και της Ιουδήθ. Ο Βρατίσλαος Β΄ έγινε δούκας το 1061, μετά το τέλος του αδελφού του, έτσι η Αδελαΐδα ήταν δούκισσα για λίγο καιρό πριν από το τέλος της στις αρχές του 1062. Λίγο μετά το τέλος της ο σύζυγός της ξαναπαντρεύτηκε για 3η φορά τη Σφεντοσλάβα της Πολωνίας και αργότερα στέφθηκε ως ο πρώτος βασιλιάς της Βοημίας το 1085. Παντρεύτηκε το 1058 τον Βρατίσλαο Β΄ δούκα, μετά βασιλιά, της Βοημίας και είχε τέκνα: Βρατίσλαος. Μπρετίσλαφ Β΄ π.1060-1100, δούκας της Βοημίας. Ιουδήθ π.1056/58-1086, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαφ Α΄ Χέρμαν των Πιαστ, δούκα της Πολωνιας. Λουντμίλα. Kętrzyński, Stanisław (1950). «The Introduction of Christianity and the Early Kings of Poland». Στο: Reddaway. The Cambridge History of Poland. Cambridge University Press. Gesta principum Polonorum:The Deeds of the Princes of the Poles. Central European University Press. 2003. Długosz, Jan (1997). The Annals of Jan Długosz: An English Abridgement. IM Publications.
Εμάνουελ Λάσκερ

Ο Εμάνουελ Λάσκερ (Emanuel Lasker, 24 Δεκεμβρίου 1868 - 11 Ιανουαρίου 1941) ήταν Γερμανός σκακιστής, μαθηματικός και φιλόσοφος, ο οποίος ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι για 27 χρόνια (από το 1894 έως το 1921).

 Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου του 1868 στο Μπερλίνχεν της Πρωσίας (σήμερα Μπάρλινεκ στην Πολωνία). Ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι από το 1894 έως το 1921, όταν εκθρονίστηκε από τον Χοσέ Ραούλ Καπαμπλάνκα στην Αβάνα της Κούβας. Πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 11 Ιανουαρίου του 1941, σε ηλικία 72 ετών.
Χριστόφορος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Ο Χριστόφορος, γερμ. Christoph (γενν. 22 Αυγούστου 1949) από τον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ είναι τιτουλάριος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊιν (1980 και εξής) και επικεφαλής του Οίκου του Όλντενμπουρκ.

 Είναι ο πρωτότοκος γιος του Πέτρου τιτουλάριου δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και της Μαρίας-Αλίκης, κόρης του Στεφάνου πρίγκιπα του Σάουμπουρκ-Λίππε. Ο πατέρας του ήταν γιος της Μελίτας-Μαρίας, κόρης της Αλεξάνδρας, η οποία ήταν εγγονή της Βικτωρίας της Βρετανίας και εγγονή του Αλεξάνδρου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας. Είναι 13ος εξ αρρενογονίας απόγονος τού Χριστιανού Γ΄ της Δανίας (16ος αι.) και 4ος απόγονος του Φρειδερίκου δούκα του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ, αδελφού τού Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Ο τίτλος αυτός τού δούκα δημιουργήθηκε το 1825 από τον βασιλιά της Δανίας. Ο Οίκος τού Γκλύκσμπουρκ είναι κλάδος τού Οίκου τού Όλντενμπουρκ. Στον Οίκο του Γκλύκσμπουρκ ανήκουν: η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας, ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας και ο Κάρολος διάδοχος της Βρετανίας. Γεννήθηκε στο κάστρο Λουίζενλουντ στο Γκύμπυ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Απέκτησε δίπλωμα ως μηχανικός Γεωργίας και υπηρέτησε ως έφεδρος στο στρατό της Γερμανίας για δύο έτη, όπου έγινε υπολοχαγός. Το 1980 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως τιτουλάριος δούκας του Σ.Χ. και επικεφαλής του Οίκου του Όλντενμπουρκ. Ο τίτλος του δούκα αναφέρεται στα αδιαίρετα δουκάτα Σλέσβιχ & Χόλσταϊν, που όμως μετά τον Α΄ Πόλεμο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (1848-51) το πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1852 κατένειμε τα εδάφη. Έμεινε ο τίτλος, που τον κράτησαν τα τελευταία μέλη του κλάδου Σ.Χ.Σόνντερμπουρκ και όταν εξέλιπε ο κλάδος τους, τον κληρονόμησε το 1934 ο πρόπαππος του Χριστοφόρου. Επίσης αποκαλείται και δούκας του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ. Προεδρεύει του Ιδρύματος του Οίκου του, το οποίο κατέχει το κάστρο του Γκλύκσμπουρκ. Ίδρυσε τη Συμβουλευτική ομάδα Γκλύκσμπουρκ (GLC), της οποίας ηγείται. Διαμένει στο Γκρύνχολτς, κοντά στο Σβάνσεν, όπου έχει τα αγροτικά, δασοπονικά και κτηματομεσιτικά ενδιαφέροντά του. Ως κάτοχος των ιδιοκτησιών Γκρύνχολτς και Μπήνεμπεκ είναι ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Η αδελφή του Ίνγκεμπορκ προεδρεύει του Ιδρύματος Λουίζενλουντ. Νυμφεύτηκε το 1981 την Ελισάβετ, κόρη του Αλφρέδου πρίγκιπα του Λίππε-Βάισενφελτ και έχει τέκνα: Σοφία γενν. 1983, παντρεύτηκε τον Άνντερς Βάλκουιστ. Φρειδερίκος-Φερδινάνδος γενν. 1985, τιτουλάριος διάδοχος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Κωνσταντίνος γενν. 1986. Λεοπόλδος γενν. 1991. Schloss Glücksburg The Prince of Schleswig-Holstein's company website
Πλέι-Οφ NBA 1950

Τα πλέι-οφ του 1950 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στην εναρκτήρια σεζόν του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μινεάπολις Λέικερς να επικρατούν των Σίρακιουζ Νάσιοναλς με 4-2 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά (είχε προηγηθεί η επικράτησή τους και στους τελικούς του BAA το 1949).

 Το NBA δημιουργήθηκε το 1949 από τη συγχώνευση δύο επαγγελματικών πρωταθλημάτων μπάσκετ, του BAA και του NBL. Μόνο για την πρώτη σεζόν του NBA, οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες: Δυτική, Κεντρική και Ανατολική. Σε κάθε κατηγορία, οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες της βαθμολογίας στην κανονική περίοδο πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ, όπου ο πρώτος αντιμετώπισε τον τέταρτο και ο δεύτερος τον τρίτο στις δύο νίκες. Οι νικητές πήραν την πρόκριση για τους τελικούς των κατηγοριών, όπου και εκεί χρειάστηκαν δύο νίκες για να προκύψουν οι πρωταθλητές. Οι τρεις πρωταθλητές διεκδίκησαν τον τίτλο του NBA. Στα ημιτελικά, σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα αποτελέσματά των ομάδων από την κανονική περίοδο. Έτσι, οι Σίρακιουζ Νάσιοναλς πήραν άνευ αγώνων την πρόκριση για τους τελικούς λόγω καλύτερου συντελεστή νικών-ηττών, ενώ οι Μινεάπολις Λέικερς και οι Άντερσον Πάκερς χρειάστηκε να λύσουν τις διαφορές τους σε μεταξύ τους σειρά παιχνιδιών για το δεύτερο εισιτήριο. Την πρόκριση από αυτό το ζευγάρι πήραν οι Λέικερς, οι οποίοι στους τελικούς επικράτησαν και των Νάσιοναλς με 4-2 νίκες και κατέκτησαν τον τίτλο. Το τουρνουά διεξήχθη το διάστημα 20 Μαρτίου-23 Απριλίου 1950, με τους Λέικερς να παίζουν συνολικά 13 παιχνίδια σε 34 ημέρες.