IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιωάννα Ασημακοπούλου

Η Ιωάννα Ασημακοπούλου (Αθήνα, 5 Ιουνίου 1984) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη το 2006. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από τη σειρά Το σόι σου, ενώ ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές σε σειρές όπως Πέτα τη φριτέζα, Η Φαμίλια και Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο.

 Γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1984 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε, ενώ κατάγεται από τη Ναύπακτο. Τελειώνοντας το σχολείο αποφάσισε να γίνει ηθοποιός και γι' αυτό το λόγο έδωσε εξετάσεις στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη ξεκινώντας τις σπουδές της. Αποφοίτησε το 2006 ξεκινώντας την πορεία της ως ηθοποιός σε τηλεόραση, θέατρο και κινηματογράφο. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων και έχει συνεργαστεί με διάσημους ηθοποιούς όπως ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Παύλος Ορκόπουλος, ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Βάσω Γουλιελμάκη. Επίσημη σελίδα στο Instagram Λεπτομέρειες ηθοποιού Ιωάννας Ασημακοπούλου
Ουγκολίνο ντι Νέριο

Ο Ουγκολίνο ντι Νέριο (Ugolino di Nerio, 1280; - 1349) ήταν Ιταλός ζωγράφος που δραστηριοποιούνταν στη μητρική του πόλη Σιένα και στη Φλωρεντία μεταξύ των ετών 1317 και 1327. Ήταν οπαδός του Ντούτσιο ντι Μπουονινσένια, από του οποίου τη Maestà προέρχονται σαφώς από μερικές από τις σκηνές του. Ήταν κορυφαίος δάσκαλος που συνέβαλε στη διάδοση της ζωγραφικής της Σιένα στη Φλωρεντία κερδίζοντας παραγγελίες για να ζωγραφίσει στις δύο κύριες βασιλικές εκεί, τη Σάντα Μαρία Νοβέλλα και τη Σάντα Κρότσε.

 Ο Νέριο γεννήθηκε περίπου το 1280 στη Σιένα από μια οικογένεια ζωγράφων. Ο πατέρας του, καθώς και τα αδέλφια του, Γκουίντο και Μούτσιο, ήταν καλλιτέχνες. Μόνο γνωστό υπογεγραμμένο έργο του είναι το ρετάμπλ για τον κύριο βωμό της Σάντα Κρότσε, χρονολογούμενο γύρω στο 1325. Η υπογραφή έχει πλέον χαθεί, αλλά καταγράφηκε από τον Βαζάρι. Το έργο μεταφέρθηκε από τον κύριο βωμό το 1566 για να κάνει χώρο για ένα κιβώριο που σχεδίασε ο Βαζάρι. Επανασυναρμολογήθηκε στον κοιτώνα των αδελφοτήτων όπου έμεινε μέχρι, κάποια στιγμή περίπου στις αρχές του 19ου αιώνα, αποσυναρμολογήθηκε και τα σωζόμενα μέρη πωλήθηκαν στον William Young Ottley, έναν Άγγλο συλλέκτη. Σήμερα τα πάνελ είναι διάσπαρτα σε διάφορα μουσεία σε όλο τον κόσμο. Η Εθνική Πινακοθήκη στο Λονδίνο έχει ένδεκα. Μελέτες αυτού του έργου έχουν οδηγήσει σε πιθανές ανακατασκευές. Ο Ουγκολίνο ντι Νέριο εμφανίστηκε ως ανεξάρτητος δάσκαλος γύρω στο 1315. Οι πρώτοι πίνακές του, όπως η Madonna Contini Bonaccossi στο Παλάτσο Πίττι, είναι ζωγραφισμένες σε ύφος του Ντούτσιο. Από περίπου το 1320 αναδύεται ένα ξεχωριστό ώριμο ύφος, πνευματικό και κομψό. Η επιλογή του για πιο φωτεινά χρώματα επηρεάστηκε ίσως από τον Σιμόνε Μαρτίνι. Απόδειξη της αγάπης του Ουγκολίνο ντι Νέριο για τη ζωγραφική ευσεβών αντικειμένων φαίνεται στις απεικονίσεις της Μαρίας Μαγδαληνής και του Αγίου Λουδοβίκου της Τουλούζης, οι οποίες εκτελέστηκαν και οι δύο το 1328. Και οι δύο αυτοί πίνακες χρησιμοποιούν τα πλούσια και ζωντανά χρώματα για τα οποία ήταν γνωστός, ειδικά επειδή τα κυρίαρχα χρώματα σε αυτούς τους δύο συγκεκριμένους πίνακες είναι το έντονο κόκκινο και το χρυσό. Το ρετάμπλ για τη Σάντα Κρότσε ήταν η πιο σημαντική παραγγελία από μια σειρά έργων που του έδωσαν οι Φραγκισκανοί. Τουλάχιστον οκτώ πολύπτυχα έχουν διασωθεί σε τμήματα. Άλλα σημαντικά πολύπτυχα βρίσκονται στο Μουσείο Τέχνης του Κλίβελαντ και στο Clark Art Institute, Williamstown, Μασαχουσέτη . Η πιο γνωστή Madonna είναι η Chiesa della Misericordia, στο Σαν Κασιάνο (San Casciano) στη Βαλ ντι Πέζα (Val di Pesa). Υπάρχει ένα ακόμη στο Μουσείο του Λούβρου. Σύμφωνα με τον Βαζάρι απεβίωσε στη Σιένα. Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Davies, Martin. In: "National Gallery Catalogues: Catalogue of the Earlier Italian Schools". National Gallery Catalogues, London 1961, reprinted 1986, (ISBN 0-901791-29-6) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ugolino di Nerio στο Wikimedia Commons UK National Gallery Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine., Picture library of some of the artist's works. Clark Art Institute, An altarpiece painted by the artist.
Άγιος Γεώργιος Μίνας Λακωνίας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μίνας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι πεδινός οικισμός στη ΝΔ. Λακωνία, στη δυτική πλευρά της Λακωνικής Μάνης, μεταξύ Μίνας και Μεζάπου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει 86 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιππολών. Το 1841 προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λακωνικής και το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μίνας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Διρού Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από τον δήμο Διρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, με καμπαναριό και ανακατασκευασμένη καμάρα που είχε καταρρεύσει παλαιότερα. Δίπλα υπάρχει μανιάτικος πύργος. Η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr https://naoistimani.blogspot.com/p/blog-page_88.html
Κοκκινόγειο Λάρισας

Το Κοκκινόγειο, Κοκκινόγι ή Κοκκινόγη (μέχρι το 1928 Δεμιράδες) είναι χωριού του δήμου Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 240 κατοίκους. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 540 μέτρων, στις απολήξεις του Ολύμπου. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Ελασσόνα. Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

 Το χωριό κατά τους Οθωμανικούς χρόνους ήταν τσιφλίκι με την ονομασία Δεμιράδες. Στα μέσα του 18ού αιώνα κτίστηκε βορειοδυτικά του χωριού η μονή του Αγίου Αντωνίου, η οποία άκμασε στις αρχές του 19ού αιώνα και έγινε σταυροπηγιακή. Σύμφωνα με την παράδοση στη μονή λειτούργησε ως κρυφό σχολείο την περίοδο της Τουρκοκρατίας και κατά τους Βαλκανικούς πολέμους μετατράπηκε σε στρατιωτική νοσηλευτική μονάδα.Το Κοκκινόγειο προσαρτήθηκε το 1919 στην κοινότητα Σέλους (μετέπειτα Πυθίου), αλλά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας το 1935. Η κοινότητα διατηρήθηκε μέχρι το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Ολύμπου με το πρόγραμμα Καποδίστριας και το 2010 προσαρτήθηκε στον δήμο Ελασσόνας. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο αποτελεί το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Άγιου Αντώνιου (Μονή Δεμιράδων). Πρόκειται για σταυροπηγιακό ίδρυμα (υπαγόταν απευθείας στο Πατριαρχείο), που στην περίοδο της ακμής του, στις αρχές του 19ου αιώνα, είχε μεγάλη κτηματική περιουσία και πολυάριθμα ζώα. Όλες οι εγκαταστάσεις του κάηκαν το 1924 από απροσεξία και το 1943 από τους Γερμανούς.Η Μονή Αγίου Αντωνίου Κοκκινόγειου βρίσκεται βορειοδυτικά του χωριού και το καθολικό της είναι ο ενοριακός και κοιμητηριακός ναός. Η Μονή περιβάλλεται από υψηλό τοίχο, ενώ διατηρεί ερείπια κελιών σε δύο ορόφους, υπόγειους αποθηκευτικούς χώρους, το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου, και μια θολωτή βρύση. Το καθολικό είναι τρίκλιτη βασιλική με γυναικωνίτη στα δυτικά και ανοικτή στοά νότια. Η ανέγερσή του, σύμφωνα με εγχάρακτη επιγραφή τοποθετείται στο 1755 από το Διονύσιο Πανπαλιάρη. Ο τοιχογραφικός διάκοσμος, αποσπασματικός, είναι νεότερος. Η μονή έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ουρικό οξύ

Το ουρικό οξύ είναι μια ετεροκυκλική χημική ένωση με χημικό τύπο C5H4N4O3, που αποτελεί παράγωγο της πουρίνης. Σχηματίζεται στον οργανισμό κυρίως από τον καταβολισμό πουρινικών βάσεων (αδενίνη, γουανίνη και ουρακίλη) των νουκλεϊκών οξέων. Υψηλές συγκεντρώσεις ουρικού οξέος στο αίμα σχετίζονται με την εμφάνιση ουρικής αρθρίτιδας («ποδάγρας») και λίθων στα νεφρά (νεφρολιθίαση, ουρολιθίαση).

 Το ουρικό οξύ είναι διπρωτικό οξύ με σταθερές οξύτητας pKa1 = 5,4 και pKa2 = 10,3. Σε υψηλό pH συμπεριφέρεται σαν ισχυρή βάση κατά Lewis και σχηματίζει το διπλώς αρνητικά φορτισμένο ουρικό ιόν. Ωστόσο, σε φυσιολογικό pH χάνει μόνο ένα πρωτόνιο και σχηματίζει το απλώς φορτισμένο ουρικό ανιόν, γνωστό και ως «όξινο ουρικό». Η ένωση μπορεί να εμφανίζεται με ταυτομερείς κετονικές και ενολικές μορφές (ταυτομέρεια κετο-ενόλης), που διαφέρουν στην κατανομή των πρωτονίων μεταξύ των χαρακτηριστικών ομάδων του μορίου. Οι δύο ακραίες περιπτώσεις ταυτομερών είναι οι εξής: ⇌ {\displaystyle \rightleftharpoons } Το ουρικό οξύ και τα άλατά του έχουν γενικά χαμηλή διαλυτότητα στο νερό, γεγονός που ευνοεί την δημιουργία κρυστάλλων. Η σύνθεση του ουρικού οξέος στον οργανισμό γίνεται από τα προϊόντα πουρινικών ενώσεων ξανθίνη και υποξανθίνη, με μεσολάβηση του ενζύμου ξανθινοξειδάση (οξειδάση της ξανθίνης). Στους ανθρώπους το ουρικό οξύ είναι το τελικό προϊόν μεταβολισμού των πουρινών και αποβάλλεται κυρίως (σε ποσοστό περίπου 70%) μέσω των νεφρών στα ούρα. Στα πτηνά και στα ερπετά το ουρικό οξύ είναι επίσης το τελικό προϊόν του μεταβολισμού των πουρινών, αλλά εκκρίνεται σε στερεά μορφή με τα κόπρανα. Σε άλλα θηλαστικά ο μεταβολισμός συνεχίζεται εντός του οργανισμού, με το ένζυμο ουρικάση να οξειδώνει το ουρικό οξύ σε αλλαντοΐνη. Το ουρικό οξύ είναι ισχυρά αναγωγική ένωση (δότης ηλεκτρονίων) και επομένως μπορεί να δράσει ως αντιοξειδωτικός παράγοντας. Αυξημένα επίπεδα ουρικού οξέος στο αίμα οδηγούν στην κατάσταση που ονομάζεται υπερουριχαιμία. Αυτή δηλώνει ότι η ισορροπία μεταξύ της διάσπασης των πουρινών εντός του οργανισμού και της αποβολής του ουρικού οξέος έχει διαταραχθεί, δηλαδή είτε παράγεται περισσότερο ουρικό οξύ από το φυσιολογικό (ή, ισοδύναμα, εισάγεται στον οργανισμό μεγάλη ποσότητα πουρινών), είτε η αποβολή του ουρικού οξέος είναι ατελής με αποτέλεσμα τη συσσώρευσή του. Η κατάσταση αυτή δεν συνιστά από μόνη της νόσο, ούτε έχει παθολογικά συμπτώματα. Σχετίζεται όμως με την ουρική αρθρίτιδα, η οποία εμφανίζεται με μορφή φλεγμονής και πόνου στα άκρα (κυρίως στα πόδια), και με την νεφρολιθίαση (λίθοι ουρικού οξέως), η οποία μπορεί να εκδηλωθεί με μορφή κωλικού ή αιματουρίας. Τα αίτια της υπερουριχαιμίας μπορεί να είναι είτε η αυξημένη παραγωγή ουρικού οξέος (π.χ. λόγω γενετικών/κληρονομικών παραγόντων ή διατροφής) είτε η μειωμένη απέκκρισή του (π.χ. λόγω νεφρικής δυσλειτουργίας που προσβάλλει ένα ποσοστό 5-25% των ανθρώπων, ή λήψης κάποιων φαρμάκων). Η αντίθετη κατάσταση (υποουριχαιμία) είναι πιο σπάνια και σχετίζεται με έλλειψη σιδήρου (αναιμία) ή μολυβδαινίου, δύο στοιχείων που είναι απαραίτητα για την λειτουργία της ξανθινοξειδάσης. Πουρίνες Ουρική αρθρίτιδα Κρύσταλλοι ούρων
Τζον Ράσκιν

Ο Τζον Ράσκιν (John Ruskin, Λονδίνο 8 Φεβρουαρίου 1819 - 20 Ιανουαρίου 1900) ήταν Άγγλος συγγραφέας, ζωγράφος και κριτικός τέχνης. Στα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνονται το Modern Painters (1843), έργο που υποστήριζε θερμά την τέχνη του Τέρνερ, το The Seven Lamps Οf Architectur (1848), The Stones of Venice (1851-1853), εργασίες που ανέδειξαν το κριτικό βάθος του πνεύματός του και επηρέασαν τη μετέπειτα Βικτωριανή τέχνη. Υποστήριξε θερμά τους καλλιτέχνες της Προ-Ραφαηλικής Περιόδου (Μιλέ, Χαντ, Ροσσέτι). Από το 1867 κι ύστερα, κατείχε έδρα λέκτορος στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και μεταξύ 1869-1884, δίδαξε ως Εξειδικευμένος Καθηγητής στο Ίδρυμα Καλών Τεχνών Οξφόρδης. Ίδρυσε Σχολή Καλών Τεχνών και Μουσείο στην Οξφόρδη, καθώς επίσης και Νυχτερινή Σχολή Καλών Τεχνών στο Μήρσμπρουκ για τους εκεί εργαζόμενους ναυτικούς. Οι υδατογραφίες και οι πίνακές του εκτέθηκαν μεταξύ 1873-1884 στο Old Water-Color Society. Η ατμοσφαιρική αλπική θέα-ματιά του στον πίνακα Σαμονί αποτίει φόρο τιμής στον αγαπημένο του Τέρνερ.

 The Poetry of Architecture (1838) The King of the Golden River (1841) Modern Painters (1843) Modern Painters II (1846) The Seven Lamps of Architecture (1849) Pre-Raphaelitism (1851) The Stones of Venice I (1851) The Stones of Venice II and III (1853) Architecture and Painting (1854) Modern Painters III (1856) The Harbours of England (1856) Political Economy of Art (1857) The Two Paths (1859) The Elements of Perspective (1859) Modern Painters IV (1860) Unto This Last (1862) Munera Pulveris (Δοκίμια Πολιτικής Οικονομίας) (1862) Cestus of Aglaia (1864) Sesame and Lilies (1865) The Ethics of the Dust (1866) The Crown of Wild Olive (1867) Time and Tide (1867) The Flamboyant Architecture of the Somme (1869) The Queen of the Air (1869) Verona and its Rivers (1870) Aratra Pentelici (1872) The Eagle's Nest (1872) Love's Meinie (1873) Ariadne Florentina (1873) Val d'Arno (1874) The Ethics of the Dust (1875) Mornings in Florence (1877) Fiction, Fair and Foul (1880) Deucalion (1883) St Mark's Rest (1884) Storm-Clouds of the Nineteenth Century (1884) Bible of Amiens (1885) Proserpina (1886) Praeterita (1889) Βιογραφικό κι οι λιγοστοί πίνακές του Η Βιβλιοθήκη Ράσκιν, στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ Πλήρες κείμενο του δοκιμίου Unto This Last Αποφθέγματα του Τζον Ράσκιν Ο Ράσκιν στο Victorian Web Μουσείο Ράσκιν (Coniston) Το σπίτι του Τζον Ράσκιν
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Σύρου

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Σύρου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.Η Περιφερειακή Ενότητα Σύρου έχει πληθυσμό 21.507 κατοίκους.

 Έδρα του Δήμου είναι η Ερμούπολη και ιστορική έδρα η Άνω Σύρος. Ο Δήμος Σύρου - Ερμούπολης έχει μόνιμο πληθυσμό 21.507 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Άνω Σύρου [ 2133 ]ο Άγιος Δημήτριος [ 56 ] ο Σαν Μιχάλης [ 11 ] η Αληθινή [ 89 ] η Άνω Σύρος [ 862 ] η Βαρβαρούσα (νησίδα) [ 2 ] η Γυάρος (νησίδα) [ 0 ] το Επισκοπείο [ 500 ] το Κίνι [ 560 ] ο Μύττακας [ 26 ] το Παπούρι [ 4 ] το Πλατύ Βουνί [ 10 ] η Φοινικιά [ 10 ] η Χαλανδριανή [ 3 ]Τοπική Κοινότητα Γαλησσά Σύρου [ 515 ]ο Γαλησσάς [ 437 ] ο Δανακός [ 78 ]Τοπική Κοινότητα Πάγου Σύρου [ 960 ]ο Αγρός [ 89 ] η Μεσαριά [ 279 ] ο Πάγος [ 363 ] η Παρακοπή [ 229 ]Τοπική Κοινότητα Χρούσωντα Χρούσα [ 269 ] Δημοτική Κοινότητα Ερμουπόλεως Σύρου [ 11407 ]η Διδύμη (νησίδα) [ 0 ] η Ερμούπολη [ 11407 ] το Στρογγυλό (νησίδα) [ 0 ]Δημοτική Κοινότητα Μάννα Σύρου [ 2330 ]η Αζόλιμνος [ 604 ] το Άνω Μάννα [ 433 ] το Μάννα [ 958 ] τα Τάλαντα [ 335 ] Δημοτική Κοινότητα Βάρης Σύρου [ 2027 ]η Αζόλιμνος [ 123 ] το Άσπρο (νησίδα) [ 0 ] η Βάρη [ 1584 ] ο Μέγας Γιαλός [ 320 ] τα Νάτα (νησίδα) [ 0 ]Τοπική Κοινότητα Ποσειδωνίας Σύρου [ 928 ]τα Άδειατα [ 93 ] ο Μέγας Γιαλός [ 75 ] η Ποσειδωνία [ 760 ] το Στρογγυλό (νησίδα) [ 0 ] το Σχινονήσι (νησίδα) [ 0 ]Τοπική Κοινότητα Φοίνικος Σύρου [ 938 ]η Βήσσα [ 222 ] ο Φοίνιξ [ 716 ] Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine.
Α.Π.Σ. Άρης Αμφιάλης

Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Άρης Αμφιάλης είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Αμφιάλη στο Κερατσίνι. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1968 και έμβλημά του ο Θεός Άρης. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και πετοσφαίρισης γυναικών.

 Ο «Α.Π.Σ. Άρης Αμφιάλης» ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1966 και το 1968 αναγνωρίστηκε επίσημα από το Πρωτοδικείο. Το 1970 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 1619 και από τη σεζόν 1970-71 ξεκίνησε να αγωνίζεται επίσημα στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας από τη Γ' Κατηγορία. Το 2009 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Πειραιά και κέρδισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία. Στην Δ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τις σεζόν 2009-10 και 2010-11. Το 2012 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Πειραιά, επικρατώντας την τελευταία αγωνιστική του -μέχρι τότε- πρώτου της βαθμολογίας Ερμή Κορυδαλλού με 0-4 στον Κορυδαλλό και συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, με αντιπάλους τους Ιάσονα Ιλίου, Α.Ο. Πεύκης και Περαμαϊκό, όπου όμως έχασε την άνοδο στην Δ' Εθνική. Κατόπιν, αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία πρωταθλήματος Πειραιά μέχρι και το 2017 που υποβιβάστηκε στην Β'.Έδρα της ομάδας αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Κερατσινίου «Σιταποθήκες», χωρητικότητας 1.100 θέσεων. Η ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών του Άρη Αμφιάλης κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδο στην Α' κατηγορία γυναικών της ΕΣΠΕΔΑ το 2011. Πρώτος αγώνας της ιστορίας της για την Α' ΕΣΠΕΔΑ, ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Πορφύρα.Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Σιταποθηκών «Π. Μπακογιάννης». ΑΡΗΣ ΑΜΦΙΑΛΗΣ 44 ΧΡΟΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΗΘΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ, βίντεο-αφιέρωμα στον Άρη Αμφιάλης Ο Σύλλογος στον επίσημο ιστότοπο της ΕΠΣ Πειραιά
Ονυχοτευθίς

Η ονυχοτευθίς (Onychoteuthis) είναι γένος από μεγάλα καλαμάρια (υπέρταξη δεκαποδόμορφα), που ανήκει στην ομώνυμη οικογένεια ονυχοτευθίδες και απαντάται παγκόσμια στις θερμές θάλασσες των ωκεανών (τροπική και υποτροπική ζώνη), αλλά και σε ψυχρότερα νερά στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό. Τα σχετικώς μικρότερα είδη έχουν παρατηρηθεί και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Τη νύκτα τα καλαμάρια αυτά ανεβαίνουν στην επιφάνεια και συχνά συλλαμβάνονται με διχτάκι και πυροφάνι. Τα νεαρά άτομα είναι συνήθως τα μόνα που συλλαμβάνονται με συνήθεις τράτες, καθώς τα ώριμα καλαμάρια φαίνεται ότι είναι αρκετά έμπειρα ώστε να μπορούν να αποφεύγουν τα δίχτυα τους την ημέρα. Μπορούν ωστόσο να πιαστούν στον αέρα, καθώς κάποτε εκτελούν άλματα ψηλά πάνω από την επιφάνεια του νερού και υπήρξαν περιπτώσεις που έχουν προσγειωθεί στην κουπαστή ενός πλοιαρίου. Μερικά είδη επιτίθενται και εναντίον ανθρώπων.

 Τα περισσότερα είδη ονυχοτευθίδος έχουν μανδύα με μήκος μέχρι 20 εκατοστόμετρα, αλλά στα μεγαλύτερα είδη αυτός ξεπερνά τα 30 εκατοστόμετρα. Σε όλα τα είδη ο μανδύας είναι μυώδης και κυλινδρικός, ενώ καταλήγει στο πίσω μέρος σε μυτερή ουρά. Το δέρμα είναι λείο και δεν παρουσιάζει εξογκώματα ή ρυτίδες. Τα πτερύγια έχουν σχήμα ρομβοειδές, καρδιάς ή βέλους, με μύτη προς τα πίσω. Χαρακτηριστικό του γένους είναι το ότι οι κοτύλες (πλατιές απολήξεις) των βραχιόνων τους φέρουν, εκτός από βεντούζες, και από δύο σειρές με 19 έως 27 ισχυρά άγκιστρα, από όπου και η ονομασία του γένους (όνυξ = νύχι, άγκιστρο). Από την άλλη, τα ώριμα άτομα δεν έχουν πλευρική σειρά από βεντούζες, ή αυτές είναι υποτυπώδεις. Τα είδη στο σύνολό τους διαθέτουν φωτοφόρα όργανα στην κοιλότητα του μανδύα τους, με ένα μικρό φωτοφόρο μπροστά από τον σάκκο μελάνης, ένα κοντά στον πρωκτό, ένα μεγαλύτερο πάνω από το έντερο και ένα δίλοβο φωτοφόρο στην εμπρόσθια επιφάνεια δίπλα στο κάθε μάτι. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα ύπηρχαν μόνο τέσσερα γνωστά είδη στο γένος ονυχοτευθίς, αλλά σήμερα θεωρείται ότι υπάρχουν περί τα δέκα συνολικά, τα ακόλουθα: Onychoteuthis aequimanus Gabb, 1868 Onychoteuthis banksii (Leach, 1817) Onychoteuthis bergii Lichtenstein, 1818 Onychoteuthis borealijaponica Okada, 1927, Onychoteuthis compacta (Berry, 1913) Onychoteuthis horstkottei Bolstad, 2010 Onychoteuthis lacrima Bolstad & Seki, 2008 Onychoteuthis meridiopacifica Rancurel & Okutani, 1990 Onychoteuthis mollis (Appellöf, 1891) Onychoteuthis prolata Bolstad, Vecchione & Young, 2008Υπάρχουν δύο επιπλέον είδη που θεωρούνται αμφίβολης ταυτότητας (taxa inquirendum) και άλλα 11 ταξινομούνται ως nomen dubia, δηλαδή φέρουν αμφίβολη ονομασία. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 18, σελ. 715
Σεκβετίλι

Το Σεκβετίλι (γεωργιανά: შეკვეთილი) είναι χωριό και θαλάσσιο θέρετρο στον δήμο Οζουργκέτι, στην περιοχή Γκούρια της Γεωργίας, που βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας, στις εκβολές του ποταμού Νατανέμπι. Το Σεκβετίλι φιλοξενεί το δημοφιλές λούνα παρκ «Tsitsinatela», τον μεγάλη αίθουσα «Black Sea Arena» και το «Miniature Park», μια υπαίθρια έκθεση μοντέλων κλίμακας αρχιτεκτονικών ορόσημων της Γεωργίας.

 Το Σεκβετίλι είναι μια παραθαλάσσια λωρίδα μήκους 5 χιλιομέτρων όπου κυριαρχεί το πευκοδάσος, σε υψόμετρο 2 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται στο μέσο της διαδρομής μεταξύ των θαλάσσιων θέρετρων Ουρέκι και Κομπουλέτι, 21 χλμ ανατολικά από το Οζουργκέτι, την κύρια πόλη της Γκούρια. Το θέρετρο διασχίζεται από τον αυτοκινητόδρομο S2 και εξυπηρετείται επίσης από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Νατανέμπι. Το Σεκβετίλι ήταν σημαντική εμπορική τοποθεσία την εποχή του νοτιοδυτικού Πριγκιπάτος της Γκουρίας της Γκούρια κατά τον 18ο αιώνα. Καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1723 και πέρασε σε ρωσική κατοχή με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1812. Οι Τούρκοι το ανέφεραν ως Σεφκετίλ, ενώ στους Ρώσους έγινε γνωστό ως Φρούριο του Αγίου Νικολάου. Ως συνοριακό φρούριο, το Σεκβετίλι ήταν το θέατρο στρατιωτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ των ρωσικών και των οθωμανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια των ρωσοτουρκικών πολέμων. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης του 1828–29, το Φρούριο του Αγίου Νικολάου ήταν μια από τις βάσεις για τις ρωσικές επιχειρήσεις στην «Τουρκική Γκουρία» (Ατζαρία). Στις 5 Μαρτίου 1829, ο υποστράτηγος Καρλ Έσε, επικεφαλής μιας δύναμης 1.200 Ρώσων τακτικών και περίπου 1.500 Γκουριανών πολιτοφυλάκων εισέβαλε και κατέστρεψε ένα μεγάλο οχυρωμένο οθωμανικό στρατόπεδο στο Λιμάνι, κοντά στο Σεκβετίλι. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, τη νύχτα της 15ης προς 16η Οκτωβρίου 1853, μια ανώτερη οθωμανική δύναμη τριών ή πέντε ταγμάτων, μεταξύ των οποίων και βασιβουζούκοι, με επικεφαλής τον Χασάν, τον Αλί Μπέη και τον Δεδέ Αγά, εισέβαλε στο Σεκβετίλι, που κρατούνταν από δύο εταιρείες του ρωσικού πεζικού και μια τοπική γεωργιανή μονάδα πολιτοφυλακής, και κατέλαβαν τη θέση μετά από ώρες μάχης. Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από τους βασιβουζούκους μέσα και γύρω από το Σεκβετίλι αποξένωσαν τους ντόπιους μουσουλμάνους Γεωργιανούς, οι οποίοι αρχικά είχαν καλωσορίσει την οθωμανική προέλαση. Οι ρωσικές απώλειες ανήλθαν σε σχεδόν 1.000 νεκρούς και 80 αιχμαλώτους, ενώ οι Τούρκοι είχαν 32 νεκρούς και 59 τραυματίες. Αυτή η μάχη άνοιξε το μέτωπο του Καυκάσου κατά τον Κριμαϊκό Πόλεμο.
Ντιναμό Δρέσδης

Η Ντιναμό Δρέσδης (γερμανικά: Dynamo Dresden) είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Δρέσδη, Σαξονία. Ιδρύθηκε στις 12 Απριλίου 1950, ως ομάδα της αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας, και έγινε μια από τις πιο δημοφιλείς και πετυχημένες ομάδες της χώρας, έχοντας κερδίσει 8 τίτλους πρωταθλήματος. Μετά τη γερμανική επανένωση, συμμετείχε 4 περιόδους στην Μπούντεσλιγκα (1991–95), αλλά από τότε συμμετέχει μεταξύ δεύτερης και τέταρτης κατηγορίας.

 Τον Απρίλιο του 1953 ιδρύθηκε η αθλητική οργάνωση ΣΦ Ντιναμό, στην οποία προσχώρησε η ΒΠ Δρέσδη, λαμβάνοντας την ονομασία Ντιναμό Δρέσδης. Αμέσως μετά κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της ατην Ανατολική Γερμανία. Γερμανία 3. Λίγκα Πρωταθλήτρια (2): 2015-16 Τρίτη θέση (1): 2010-11 (προβιβάστηκε έπειτα από πλέι-οφ) Γερμανικό Κύπελλο 1990 (διοργάνωση εορτασμού της επανένωσης) Ανατολική Γερμανία Ομπερλίγκα Πρωταθλήτρια (8): 1953, 1971, 1973, 1976, 1977, 1978, 1989, 1990 Κύπελλο Αν. Γερμανίας Κυπελλούχος (7): 1952, 1971, 1977, 1982, 1984, 1985, 1990 (ρεκόρ μαζί με το Μαγδεβούργο) Κύπελλο ΟΥΕΦΑ Ημιτελικά (1): 1989 Επίσημος ιστότοπος (Γερμανικά)
Απειρωτάν Α.Σ. Ανατολής Ιωαννίνων

Ο Απειρωτάν Α.Σ. Ανατολής Ιωαννίνων είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στα Ιωάννινα.Ιδρύθηκε το 2020 και τα χρώματα του είναι το μπλε και το άσπρο.

 Το καλοκαίρι του 2020 το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου του ΑΟ Ανατολής ανεξαρτητοποιήθηκε και μετονομάστηκε σε Απειρωτάν Α.Σ. Ανατολής Ιωαννίνων.Παρά την ανεξαρτητοποίηση, υπάρχει συνεργασία των δυο πλευρών.Το τμήμα συνέχισε να συμμετέχει στα εθνικά πρωταθλήματα,στην Γ κατηγορία στην θέση του ΑΟ Ανατολής.Η πρώτη παρουσία των Απειρωτάν αναβλήθηκε κατά ένα έτος εξαιτίας της πανδημίας του κορωνοιού.Το 2021-22 συμμετείχε στον 2ο όμιλο της Γ εθνικής.Τερμάτισε στην 2η θέση πίσω από την Βέροια με 20 βαθμούς. Ο Απειρωτάν Α.Σ. Ανατολής Ιωαννίνων χρησιμοποιεί το γήπεδο της Ανατολής για τους εντός έδρας αγώνες του.Οι προπονήσεις γίνονται στον ίδιο χώρο. https://www.apirotan.eu/ Αρχειοθετήθηκε 2021-10-05 στο Wayback Machine. ,επίσημη ιστοσελίδα Απειρωτάν Α.Σ. Ανατολής Ιωαννίνων ,facebook
Φερνάντο Μουνιόθ Μπενίτεθ

Ο Φερνάντο Μουνιόθ Μπενίτεθ (ισπ.: Fernando Muñoz Benítez, 27 Ιουλίου 1970, Μαδρίτη), είναι ισπανός προπονητής πετοσφαίρισης. Από το 2011 είναι ο επικεφαλής προπονητής της Εθνικής Ανδρών Ισπανίας. Από την περίοδο 2017-18 εργάζεται και ως επικεφαλής προπονητής στη ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς.

 O Φερνάντο Μουνιόθ Μπενίτεθ στον ιστοχώρο του worldofvolley.com www.worldofvolley.com Ο Μπενίτεθ στον Ολυμπιακό - Βιογραφικό www.olympiacossfp.gr Συνέντεξη του Μπενίτεθ σε ισπανικό ιστοχώρο www.telemadrid.es (Ισπανικά) Η Εθνική Ισπανίας στο Ευρωπαϊκό του 2017 www.pzps.pl (Πολωνικά) Ανανέωση συνεργασίας με Ολυμπιακό το 2018 www.olympiacossfp.gr
Στάδιο Σαϊτάμα 2002

Το Στάδιο Σαϊτάμα 2002 (ιαπωνικά: 埼玉スタジアム2002), συχνά αναφέρεται ως Στάδιο Σαϊτάμα (埼玉スタジアム) ή απλά Σαϊσούτα (埼スタ), είναι στάδιο ποδοσφαίρου που βρίσκεται στο Μιντόρι-κου της Σαϊτάμα, στην Ιαπωνία. Επί του παρόντος, η ομάδα του Πρωταθλήματος Ιαπωνίας Ουράβα Ρεντ Ντάιαμοντς χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες. Είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό στάδιο στην Ιαπωνία και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στάδια της Ασίας. Έχει φιλοξενήσει τους ημιτελικούς τόσο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 όσο και της διοργάνωσης ποδοσφαίρου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020. Είναι επίσης το γήπεδο της Εθνικής Ιαπωνίας ανδρών σε όλους σχεδόν τους αγώνες προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

 Το στάδιο χτίστηκε για να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το Σεπτέμβριο του 2001. Το στάδιο φιλοξενεί 63.700 άτομα, αν και για λόγους διαχωρισμού τα παιχνίδια πρωταθλήματος που φιλοξενούνται στο έδαφος έχουν μειωμένη χωρητικότητα 62.300 ατόμων. Το Στάδιο Σαϊτάμα φιλοξένησε τέσσερις αγώνες κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου αγώνα της Ιαπωνίας, εναντίον του Βελγίου. Το στάδιο ήταν ένας από τους χώρους διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002, όπου διεξήχθησαν οι ακόλουθοι αγώνες: Έκταση κτιρίου: 54.420 μ² Συνολική επιφάνεια ορόφου: 62.674 μ² Καλυπτόμενη επιφάνεια: 29.000 μ² Κλίση κερκίδων: Μέγιστη γωνία 30 μοιρών Επίσημος ιστότοπος (αγγλικά) Οδηγός του σταδίου (αγγλικά)
Θεοδώρα Άννα Δούκαινα Σέλβο

Η Θεοδώρα Άννα Δούκαινα Σέλβο, δόγισσα της Βενετίας μέσω του γάμου της με τον Ντομένικο Σέλβο ήταν κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και της δεύτερης συζύγου του Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας.

 Η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Ντομένικο Σέλβο στην Κωνσταντινούπολη (1075) με αυτοκρατορική μεγαλοπρέπεια, την έστεψε ο ίδιος ο αδελφός της Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας. Όταν επέστρεψε στην Δημοκρατία της Βενετίας πήρε μαζί της μια μεγάλη Ελληνική συνοδεία και έγινε μισητή για την υπεροψία και την υπερηφάνεια της, χρησιμοποιούσε όπως είχε μάθει από την πατρίδα της πιρούνια, κύπελλα και χαρτοπετσέτες. Η δόγισσα πέθανε από μια περίεργη ασθένεια που ο λαός της Βενετίας την απέδωσε σε "Θεία τιμωρία" για τον τρόπο που ζούσε. Ο καρδινάλιος επίσκοπος της Όστια Πίτερ Ντέμιαν έγραψε χαρακτηριστικά : "Το σώμα της δόγισσας σάπισε από την υπερβολική καλοπέραση". Δεν είναι βέβαιο πόσο αξιοπιστία έχει η φράση επειδή ο γάμος έγινε το 1075 και ο Πίτερ Ντέμιαν είχε πεθάνει από το 1072. Μια παρόμοια ιστορία έχει γράψει για τον γάμο ανάμεσα στον Τζιοβάννι Ορσεόλο μεγαλύτερο γιο του Δόγη της Βενετίας Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και την Μαρία Αργυροπουλίνα ανιψιά των Βυζαντινών αυτοκρατόρων Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η΄. Ο γάμος έγινε στην Κωνσταντινούπολη (1005) αλλά πέθαναν και οι δυο από επιδημία πανώλης δυο χρόνια αργότερα όταν επέστρεψαν στην Βενετία (1007). Ο Πίτερ Ντέμιαν γεννήθηκε την τελευταία δεκαετία πριν του 1007 οπότε σε κάθε περίπτωση θεωρείται αδύνατο να το έγραψε. Henisch, Bridget Ann (1976), Fast and Feast: Food in Medieval Society ISBN 0-271-01230-7 Staley, Edgcumbe (c1910), The Dogaressas of Venice Bober, Phyllis Pray. Art, Culture, and Cuisine: Ancient and Medieval Gastronomy. University of Chicago Press, 1999. Buck, John Henry. Old Plate, Its Makers & Marks: Its Makers and Marks. Gorham Manufacturing Company, 1903. Google Books: Original from Harvard University. Digitized Jun 22, 2007. Hodgson, Francis Cotterell. The Early History of Venice: From the Foundation to the Conquest of Constantinople, A.D. 1204. G. Allen, 1901. Google Books: Original from the New York Public Library. Digitized Sep 11, 2007 Nicol, Donald MacGillivray. Byzantium and Venice: A Study in Diplomatic and Cultural Relations. Cambridge University Press, 1992.
Αλμπεράντα του Μπουοναλμπέργκο

Η Αλμπεράντα του Μπουονάλμπεργκο, ιταλ. Alberada di Buonalbergo, (άκμασε 1051/52-1122) έγινε δούκισσα της Απουλίας & Καλαβρίας ως η πρώτη σύζυγος του Ροβέρτου Γυισκάρδου δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας (1059–1085). Το επίθετό της buon albergo σημαίνει καλό πανδοχείο.

 Παντρεύτηκε τον Γυισκάρδο το 1051/52, όταν ήταν ακόμη ένας ληστής βαρόνος στην Καλαβρία. Ως προίκα της, έφερε στον Ροβέρτο διακόσιους ιππότες υπό τον ανιψιό της Γκιράρντ του Μπουοναλμπέργκο. Είχε δύο παιδιά με τον Ροβέρτο: μια κόρη, την Έμμα, μητέρα του Τανκρέδου, πρίγκιπα της Γαλιλαίας και έναν γιο, τον Βοημούνδο Α΄ πρίγκιπα της Αντιόχειας. Το 1058 ο πάπας Νικόλαος Β΄ ενίσχυσε το ισχύον κανονικό δίκαιο κατά της συγγένειας εξ αίματος· με αυτό το επιχείρημα, ο Ροβέρτος απέπεμψε την Αλμπεράντα υπέρ ενός πλεονεκτικότερου γάμου με τη Σιγκελγκάιτα, αδελφή του Γισούλφος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο. Παρ' όλα αυτά ο χωρισμός ήταν ήπιος και η Αλμπεράντα δεν έδειξε κακόβουλη διάθεση. Ήταν ζωντανή κατά το τέλος του Βοημούνδου Α΄ τον Μάρτιο του 1111 και απεβίωσε σε πολύ μεγάλη ηλικία, πιθανότατα τον Ιούλιο του 1122 ή εκεί περίπου. Τάφηκε κοντά στο μαυσωλείο της οικογένειας Ωτβίλ στο αβαείο της Αγίας Τριάδας στη Βενόζα. Ο τάφος της είναι ο μόνος, που έχει μείνει άθικτος σήμερα. Παντρεύτηκε το 1051/52 τον Ροβέρτο Γυισκάρδο δούκα της Απουλίας & Καλαβρίας και είχε τέκνα: Έμμα άκμασε 1080-1020, παντρεύτηκε τον Όντο τον Καλό Μαρκήσιο και είχε τέκνο: Ταγκρέδος 1075-1112, πρίγκιπας της Γαλιλαίας. Βοημούνδος Α΄ 1054-111, πρίγκιπας του Τάραντο, πρίγκιπας της Αντιόχειας. Νόριτς, Τζον Τζούλιους. Οι Νορμανδοί στον Νότο 1016-1130. Longmans: Λονδίνο, 1967.
Γαλλίτης

Ο γαλλίτης (gallite) είναι πολύ σπάνιο θειούχο ορυκτό του χαλκού (Cu) και του γαλλίου (Ga). Επειδή ήταν το πρώτο ορυκτό με κύριο συστατικό το γάλλιο που περιγράφηκε, πήρε το όνομά του από το χημικό στοιχείο. Έχει χημικό τύπο CuGaS2 και περιέχει 35,32 % Ga, 32,19 % Cu και 32,49 % θείο (S).

 Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, δεν ήταν άγνωστα ορυκτά με κύριο συστατικό το χημικό στοιχείο γάλλιο. Το 1958 απομονώθηκε και περιγράφηκε για πρώτη φορά ο γαλλίτης από τους Γερμανούς Strunz, Geier και Seeliger. Το δείγμα ορυκτού βρέθηκε στην περιοχή Tsumeb της Ναμίμπια (νοτιοδυτική Αφρική), με τα παγκοσμίου φήμης ορυχεία χαλκού που λειτούργησαν από το 1907 έως το 1996 και τα σπάνια και ασυνήθιστα ορυκτά, και στο ορυχείο Kipushi του Ζαίρ (κεντρική Αφρική) και ήταν γνωστό ότι υπήρχε σε ποσοστό 1,85 % στο ορυκτό γερμανίτης της ίδιας περιοχής. Σύμφωνα με τους προηγούμενους ερευνητές, το ορυκτό συνυπήρχε με τα ορυκτά γερμανίτης, ρενιερίτης, σφαλερίτης, γαληνίτης, χαλκοπυρίτης, σιδηροπυρίτης, βορνίτης και χαλκοσίτης. Ο γαλλίτης είναι γκρίζο, μη ραδιενεργό, μη φθορίζον, σχετικά μαλακό, μη μαγνητικό, χαμηλής ανισοτροπίας ορυκτό με πυκνότητα 4,2 g/cm³ και μεταλλική λάμψη. Κρυσταλλώνεται στο τετραγωνικό σύστημα και ανήκει στην ομάδα ορυκτών του χαλκοπυρίτη στην οποία ανήκουν ορυκτά του τύπου AmBnXp όπου (m+n):p = 1:1 ή του τύπου ΑΒΧ2 όπου A, B = διάφορα μέταλλα όπως π.χ. Cu, Ga, Ag, In, Fe και Χ = S, Se. Εκτός από την Αφρική, εμφανίσεις του γαλλίτη αναφέρονται στη Βουλγαρία, στο Περού και στην Κούβα. Έχουν περιγραφεί δύο παραλλαγές του ορυκτού, η μία φωτεινότερη και ανισότροπη και η άλλη σκοτεινότερη και ισότροπη. Κατάλογος ορυκτών Γάλλιο ATHENA MINERALOGY EUROmin Project École des Mines de Paris Google Images All Specimens with Gallite QUT Mineral Atlas RRUFF Project, Department of Geosciences, University of Arizona
Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (soundtrack)

Το Thor: The Dark World (Original Motion Picture Soundtrack) αποτελεί το soundtrack άλμπουμ της ταινίας Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος των Marvel Studios και του οποίου τη μουσική συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ. Κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στην Ευρώπη από την Hollywood Records στις 28 Οκτωβρίου 2013. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 5 Νοεμβρίου και μετέπειτα, στις 12 Νοεμβρίου 2013, κυκλοφόρησε σε CD. Αποτελεί το πρώτο soundtrack μέσα στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel που εμπεριέχει το πρωτότυπο μουσικό σήμα των Marvel Studios (το οποίο συνέθεσε ο Τάιλερ) και το οποίο ακούστηκε για πρώτη φορά στην εισαγωγή του Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος, μαζί με την εμφάνιση του, επίσης καινούριου, λογότυπου των στούντιο.Όλη η μουσική ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο από τις δύο φιλαρμονικές ορχήστρες της πόλης, Philharmonia Orchestra of London και London Philharmonic Orchestra, ενώ τα φωνητικά του soundtrack εκτελεί η Τόρι Λέτζλερ.

 Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε πως ο Κάρτερ Μπέργουελ είχε υπογράψει για να συνθέσει τη μουσική της ταινίας Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος, έπειτα από τον Πάτρικ Ντόιλ ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική της πρώτης ταινίας Thor. Ωστόσο, τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, ο Μπέργουελ αποχώρησε εξαιτίας δημιουργικών διαφωνιών. «Απλά δεν έμοιαζε να ταιριάζει κι έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση πολύ νωρίς», εξήγησε ο Κέβιν Φάιγκι, πρόεδρος παραγωγής των Marvel Studios. «Αν η φάση της μετά-παραγωγής διαρκούσε ενάμιση χρόνο, ίσως να είχαμε την ευχέρεια του χρόνου να κάνουμε κάποιες δοκιμές και λάθη μέχρι να δουλέψει». Στις 18 Ιουνίου 2013, ο Μπράιαν Τάιλερ ανέλαβε να συνθέσει τη μουσική της ταινίας, ο οποίος είχε επενδύσει μουσικά και την προηγούμενη ταινία του MCU, Iron Man 3.«Η αίσθηση του Θορ είναι πολύ διαφορετική από αυτήν του Iron Man. Κι όμως, ζουν μέσα στο ίδιο σύμπαν», είπε ο Τάιλερ. «Για μένα, είναι σαν να εμφανίστηκε με κάποιο τρόπο ο Ιντιάνα Τζόουνς στο διαστημόπλοιο Enterprise του Σταρ Τρεκ ή κάτι τέτοιο». Επίσης, ο Τάιλερ αναφέρει πως [ο Iron Man] είχε μια «σταθερή στάση και [ήταν] βασισμένος σε περιορισμούς», ενώ η ταινία Thor επέτρεψε «να βγουν όλα τα ηγεμονικά θέματα τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν τόσο επικά όσο μπορούσα να τα κάνω». Ο συνθέτης περιέγραψε τον Σκοτεινό Κόσμο ως «η επιστημονική φαντασία συναντά τον κλασικό μεσαιωνικό πόλεμο», οδηγώντας τον σε μια μουσική επένδυση εμπνευσμένη από δουλειές και των δύο ειδών όπως οι ταινίες Star Wars και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Όλη η μουσική είναι από τον Μπράιαν Τάιλερ. Το Soundtrack του Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος στο Amazon
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 / άνδρες

Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 26ης Ολυμπιάδας διοργανώθηκε στην Ατλάντα μεταξύ 20 Ιουλίου και 3 Αυγούστου 1996, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων. Οι αγώνες ξεκίνησαν στο Κολλέγιο Μόρχαουζ, για να μεταφερθούν κατά την τελική φάση στο Τζόρτζια Ντομ. Η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών κατέκτησε εύκολα το 11ο χρυσό στην ιστορία της, όντας πρακτικά ασυναγώνιστη και ολοκληρώνοντας κάθε αγώνα με μεγάλη διαφορά πόντων. Δεύτερη τερμάτισε η «νέα» Γιουγκοσλαβία, στην πρώτη της ολυμπιακή εμφάνιση μετά τη διάλυση της παλαιάς ομοσπονδίας (1991). Το χάλκινο μετάλλιο κατέληξε στη Λιθουανία (2ο). Πρώτος σκόρερ αναδείχθηκε ο Οσκάρ Σμιτ (Βραζιλία) με μέσο όρο 27,4 πόντων ανά αγώνα.

 Η FIBA παραχώρησε αυτοδίκαιη συμμετοχή στις ΗΠΑ. Τα υπόλοιπα εισιτήρια δόθηκαν στις ηπειρωτικές ζώνες, σε κάθε μία ανάλογα με τη δυναμικότητά της, για τα μοιράσουν στους κορυφαίους των διοργανώσεών τους. Στα αξιοσημείωτα της διαδικασίας, ότι η Ευρώπη κατάργησε το ειδικό προκριματικό τουρνουά που διεξήγε από το 1964 και για πρώτη φορά μοίρασε τα εισιτήριά της μέσω Ευρωμπάσκετ. Πιο συγκεκριμένα: Ηνωμένες Πολιτείες - διοργανώτρια χώρα, επίσης κάτοχος του τίτλου και παγκόσμια πρωταθλήτρια 1994. Οι ομάδες χωρίστηκαν με κλήρωση σε δύο ομίλους. Οι τέσσερις πρώτοι κάθε ομίλου πέρασαν στις προκαθορισμένες νοκ-άουτ διασταυρώσεις των προημιτελικών, οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούσαν στα ημιτελικά και τους αγώνες των μεταλλίων. Αγώνες κατάταξης έγιναν για όλες τις θέσεις. Οι δύο τελευταίοι κάθε ομίλου έπαιξαν για 9-12 και οι ηττημένοι των προημιτελικών για 5-8. Κριτήρια κατάταξης ισοβαθμούντων (ιεραρχικά):1. περισσότερες νίκες στους μεταξύ τους αγώνες 2. μεγαλύτερο πηλίκο Π+ διά Π- στους μεταξύ τους αγώνες 3. μεγαλύτερο πηλίκο Π+ διά Π- στο σύνολο των αγώνων. 1996 Olympic Games: Tournament for Men - επίσημος ιστοχώρος της FIBA
Σολομών Παπαδόπουλος

Ο Σολομών Παπαδόπουλος (Φάτσα Πόντου, 1890 – Κατερίνη, 28 Δεκεμβρίου 1961) ήταν Δήμαρχος Κατερίνης το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Ήταν επίσης επαγγελματίας κινηματογραφιστής (1930-61) και άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο στην Κατερίνη, τα "Διονύσια" (1930).

 Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στον Πόντο και στα 16 του χρόνια πήγε στη Ρωσία. Το 1920 εγκαταστάθηκε στο Μακρύγιαλο και ανέλαβε πρόεδρος της εκεί προσφυγικής κοινότητας, ενώ διετέλεσε επί πολλές θητείες πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων της Κατερίνης. . Επίσης, ανέλαβε επιστάτης στις αλυκές Κίτρους, με ειδίκευση στη βαθμολόγηση. Το 1927 άνοιξε παντοπωλείο. Με τη σύζυγό του Παναγιώτα απέκτησαν 2 γιους, το Σταύρο και το Νίκο, και 1 κόρη, την Ευθυμία. Στις εκλογές του 1954 εξελέγη Δήμαρχος Κατερίνης και παρέμεινε στο αξίωμα ως το 1959 οπότε τον διαδέχθηκε ο Βασίλειος Ταβατζής. Η θητεία του χαρακτηρίζεται από σημαντικά έργα, με σημαντικότερα την κατασκευή του γκαράζ και του Δημοτικού Σταδίου Κατερίνης και της κατασκευής δρόμων στην πόλη. Επίσης, συμπλήρωσε το δίκτυο ύδρευσης με την τοποθέτηση και δεύτερου αγωγού. Ο Σολομών Παπαδόπουλος απεβίωσε έπειτα από μακρά ασθένεια το 1961. Κηδεύτηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1961 προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Κίτρους και Κατερίνης Βαρνάβα.
Ματθίλδη του Ανζού

Η Ματθίλδη του Ανζού (Matilda of Anjou, Ανζού 1101 ή1106ή1111 - 1154 ή1155) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόρη του Φούλκωνος των Ιεροσολύμων και της πρώτης συζύγου του Ερμενγάρδη του Μαιν αδελφή του Γοδεφρείδου Πλανταγενέτη. Τον Φεβρουάριο του 1113 όταν ο πατέρας της ήταν ακόμα κόμης του Ανζού, συναντήθηκε στο Αλανσόν προκειμένου να κλείσει ειρήνη με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Α΄, εκεί συμφώνησαν τον γάμο του μεγαλύτερου γιου και διαδόχου του Ερρίκου Α΄ Γουλιέλμου Άδελιν με την κόρη του κόμη Φούλκωνα Ματθίλδη, ο γάμος έγινε τον Ιούνιο του 1119, πήρε ως προίκα το Μαιν. Στις 25 Νοεμβρίου 1120 ενώ ο σύζυγος της διέσχιζε την Μάγχη το πλοίο στο οποίο ταξίδευε ναυάγησε και το πλοίο της πνίγηκε κοντά στο λιμάνι του Μπαρφλέρ, η ίδια σώθηκε επειδή ταξίδευε με άλλο πλοίο μαζί με τον πεθερό του, το σύντομο διάστημα που ήταν παντρεμένη με τον νεαρό Γουλιέλμο δεν άφησε παιδιά και ο Αγγλικός θρόνος έμεινε χωρίς διάδοχο.

 Ο πατέρας της Φούλκων ο Νεώτερος όταν επέστρεψε από τα Ιεροσόλυμα (1122) και έμαθε ότι ο γαμπρός του πέθανε χωρίς απογόνους ζήτησε πίσω απο τον Ερρίκο Α΄ την προίκα της κόρης του αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Μετά απο πολλές σκέψεις σχετικά με το αν θα κηρύξει τον πόλεμο στον βασιλιά της Αγγλίας ο Φούλκων αποφάσισε να παντρέψει την άλλη του κόρη Σιβύλλα του Ανζού με τον Γουλιέλμο Kλίτο γιο του Ροβέρτου της Νορμανδίας, ανιψιό και αντίπαλο του βασιλιά Ερρίκου Α΄ στο δουκάτο της Νορμανδίας, πήρε εκείνος ως προίκα την κομητεία του Μαιν. Η Ματθίλδη έμεινε πολλά χρόνια στην Αγγλία στην αυλή του πεθερού της όπου ήλπιζε νέο γάμο με κάποιον σημαντικό Άγγλο ευγενή αλλά παρέμεινε άγαμη μέχρι που αποφάσισε να επιστρέψει στο Ανζού να δει τους γονείς της. Στην συνέχεια με την συμβουλή του Γοδεφρείδου, επισκόπου του Σάρτρ αποφάσισε να ορκιστεί μοναχή στο αβαείο του Φοντεβρώ (1028), το 1150 έγινε ηγουμένη και πέθανε το 1158. C. Warren Hollister and Thomas K. Keefe, 'The Making of the Angevin Empire', Journal of British Studies, Vol. 12, No. 2 (May, 1973) Detlev Schwennicke, Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: J. A. Stargardt, 1984) Kate Norgate, England Under the Angevin Kings, Vol. I (London, New York: Macmillan and Co., 1887) Ordericus Vitalis, The Ecclesiastical History of England and Normandy, trans. Thomas Forester, Vol VI (London: Henry G. Bohn, 1856)
Μάλλες Βενόστα

Το Μάλλες Βενόστα (ιταλικά: Malles Venosta, προφέρεται: [ˈmallez veˈnɔsta]) ή Μαλς (γερμανικά: Mals, προφέρεται: [mals]) είναι πόλη της βόρειο-ανατολικής Ιταλίας με 5.092 κατοίκους στην Μπολτσάνο και στις Δολομιτικές Άλπεις. Βρίσκεται στην κοιλάδα Βενόστα κοντά στα σύνορα με την Αυστρία και την Ελβετία. Η κωμόπολη αποτελεί και Δήμο και είναι ένας από τους τέσσερις ιταλικούς δήμους που έχει σύνορα ταυτόχρονα με δύο χώρες. Είναι ο τελευταίος σταθμός της σιδηροδρομικής γραμμής από το Μεράνο η οποία ποια δεν λειτουργεί. Το 96,83% των κατοίκων της έχουν για μητρική γλώσσα τα Γερμανικά, το 3,03% τα Ιταλικά και το 0,09% τα Λαδινικά.

 Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος της αρχαίας Via Claudia Augusta. Το 2011 σε ανασκαφές που διεξάγονται από το πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην αγροικία "Πάουλιχοφ" (Paulihof) αποκάλυψαν αρχαιολογικά ευρήματα, συγκεκριμένα μια αγροικία της ρωμαϊκής περιόδου. Έξω από την κωμόπολη υπάρχουν πολλά οχυρά από μπετόν, τμήμα της αμυντικής γραμμής που κατασκευάστηκε για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όνομα Malles αναφέρεται για πρώτη φορά το 1094 , και με το Mals το 1266. Πιστεύεται ότι προέρχεται από το προ ρωμαϊκό "altura" ή "monte". Έξω από την πόλη υπάρχει η μονή του όρους Μαρία ,ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων, που χτίστηκε γύρω στο 1200. Η εκκλησία του Αγίου Βενέδικτου, για τις τοιχογραφίες της καρολίγγειας περιόδου. Η εκκλησία chiesa di Tarces Ο δήμος χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα, Αλσάγκο (Alsago-Alsack), Μπουργκούσιο (Burgusio-Burgeis), Κλούζιο (Clusio-Schleis), Laudes (Laatsch), Μάζια (Mazia-Matsch), Πιάβενα (Piavenna-Plawenn), Πλανόλ (Planol-Planeil), Slingia (Schlinig), Tarces (Tartsch), Ούλτιμο (Ultimo-Ulten). Elisabeth Rüber, Sankt Benedikt in Mals, Bolzano, Athesia, 1992. ISBN 88-7014-686-3 Mercedes Blass, Siebenkirchen: Geschichte der Frauenpfarrkirche von Mals, Bolzano, Tappeiner, 1992. ISBN 88-7073-138-3 Herbert Raffeiner, Mals - Dorfgeschichte von den Anfängen bis 1918, Malles, Organisationskomitee 900 Jahre Mals 1094-1994, 1994. Helene Dietl-Laganda, Auf den Spuren der Romanik in der Gemeinde Mals, Lana, Tappeiner, 2006.
Σκορζαλίτης

Ο Σκορζαλίτης ((Fe2+,Mg)Al2(OH,PO4)2) είναι σκούρο μπλε φωσφορικό ορυκτό που περιέχει σίδηρο, μαγνήσιο και αλουμίνιο. Πήρε το όνομά του από τον βραζιλιάνο γεωλόγο Everisto Pena Scorza (1899-1969)

 Ο σκορζαλίτης αποτελεί το ακραίο μέλος μιας σειράς στερεών διαλυμάτων με το ελαφρύτερο, και πλουσιότερο σε μαγνήσιο Λαζουλίτη. Είναι άτηκτος και δεν διαλύεται στο νερό και είναι μόνο ελαφρώς διαλυτός σε ζεστό υδροχλωρικό οξύ. Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο σιλλιμανίτης, ο κυανίτης, ο χαλαζίας, ο μοσχοβίτης, το κορούνδιο, ο πυροφυλλίτης, το ρουτίλιο και ορυκτά της ομάδας του γρανάτη. Ανευρίσκεται στο Μίνας Χεράις (Minas Gerais) της Βραζιλίας και στις περισσότερες περιοχές όπου βρίσκεται λαζουλίτης. Μέχρι στιγμής δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Mindat
Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης

Η Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης (γερμανικά: Norddeutsches Tiefland - Πεδιάδα της Βόρειας Γερμανίας και Mitteleuropäische Tiefebene, πολωνικά: Nizina Środkowoeuropejska - Πεδιάδα της Κεντρικής Ευρώπης, δανικά: Nordeuropæiske Lavland και ολλανδικά: Noord-Europese Laagvlakte), είναι μια γεωμορφολογική περιοχή στην Ευρώπη, κυρίως στην Πολωνία, τη Δανία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία (Κάτω Χώρες), με μικρά μέρη της βόρειας Γαλλίας και της Τσεχίας. Αποτελείται από τις χαμηλές πεδιάδες μεταξύ των Ορεινών της Κεντρικής Ευρώπης στα νότια και των ακτών της Βόρειας Θάλασσας και της Βαλτικής Θάλασσας προς τα βόρεια. Αυτές οι δύο θάλασσες χωρίζονται από τη χερσόνησο της Γιουτλάνδης (Δανία). Η πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης συνδέεται με την Πεδιάδα της Ανατολικής Ευρώπης, σχηματίζοντας μαζί το μεγαλύτερο μέρος της Μεγάλης Ευρωπαϊκής Πεδιάδας.

 Τα υψόμετρα κυμαίνονται μεταξύ 0 και 200 μέτρων. Αν και ως επί το πλείστον χρησιμοποιείται ως καλλιεργήσιμο έδαφος, η περιοχή περιέχει επίσης βάλτους, χερσότοπους και λίμνες. Στην ακτής της Βόρειας Θάλασσας βρίσκεται η Θάλασσα του Βάντεν, μια μεγάλη περιοχή παλίρροιας. Στην ακτή της Βαλτικής Θάλασσας συναντά κανείς τη Λιμνοθάλασσα του Στσέτσιν, τη Λιμνοθάλασσα του Βιστούλα και τη Λιμνοθάλασσα της Κουρονίας, μια σειρά από μεγάλες λιμνοθάλασσες γλυκού νερού. Η Πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης καλύπτει τη Φλάνδρα (βόρειο Βέλγιο και βόρεια Γαλλία), τις Κάτω Χώρες, τη Βόρεια Γερμανία, τη Δανία και το μεγαλύτερο μέρος της κεντροδυτικής Πολωνίας. Αγγίζει επίσης την Τσεχία και το νοτιοδυτικό τμήμα της Σουηδίας. Τμήματα της ανατολικής Αγγλίας μπορούν επίσης να θεωρηθούν μέρος της ίδιας πεδιάδας, καθώς μοιράζονται τον χαμηλού υψομέτρου χαρακτήρα της και συνδέονταν μέσω της ξηράς με την ήπειρο κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων. Οι πεδιάδες της Βόρειας Ευρώπης βρίσκονται επίσης κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα. Οι μεγάλες λεκάνες απορροής ποταμών περιλαμβάνουν, από δυτικά προς ανατολικά: το Ρήνο, τον Εμς, το Βέζερ, τον Έλβα, τον Όντερ και το Βιστούλα. Οι βάσεις αυτών των ποταμών είναι βαριές με λεπτό χώμα, καθιστώντας δύσκολο για την αγροτική βιομηχανία να ευδοκιμήσει στους συγκεκριμένους ποταμούς. Ιστορικά, ειδικά στον Μεσαίωνα και την Πρώιμη νεότερη περίοδο, το δυτικό τμήμα ήταν γνωστό ως οι Κάτω Χώρες. Η Πεδιάδα της Βόρειας Γερμανίας, βόρεια των Κεντρικών Υψιπέδων της Γερμανίας είναι δροσερή. Το μέρος στη σύγχρονη Πολωνία ονομάζεται «Πολωνική πεδιάδα» (πολωνικά: Niż Polski ή Nizina Polska) και εκτείνεται από τη Βαλτική Θάλασσα στα βόρεια έως τα Σουδητικά Όρη και τα Καρπάθια Όρη. Η επέκταση της πεδιάδας στην Αγγλία αποτελείται κυρίως από τα πεδινά της Ανατολικής Αγγλίας, Τα Έλη και το Λίνκολνσιρ, όπου το τοπίο είναι σε ορισμένα μέρη εντυπωσιακά παρόμοιο με εκείνο των Κάτω Χωρών. Βαλτικές λιμνοθάλασσες Lowlands-L, μια διεθνής κοινότητα συζήτησης που ασχολείται με την πεδιάδα της Βόρειας Ευρώπης, τους πολιτισμούς της, τις γλωσσικές ποικιλίες, την ιστορία κ.λπ. Ασχολείται επίσης με την κληρονομιά που βασίζεται στο Lowlands στη Βρετανία, τη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία κ.λπ. Χάρτης με δυνατότητα κλικ (στα ρωσικά)
Απαλάχια Όρη

Τα Απαλάχια όρη (αγγλικά: Appalachian Mountains) ή απλώς Απαλάχια είναι ένα ορεινό συγκρότημα στην ανατολική Βόρεια Αμερική. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά της ηπείρου. Έχουν μήκος περίπου 2.400 χιλιόμετρα και εκτείνονται από την Αλαμπάμα, στο Κόλπο του Μεξικού, μέχρι τον ποταμόκολπο του Σεντ Λώρενς και τη Νέα Γη, σχεδόν παράλληλα με τις ακτές του Ατλαντικού. Τα βουνά σχηματίστηκαν κατά την Ορδοβίκια περίοδο, πριν περίπου 480 εκατομμύρια χρόνια, και κάποτε είχαν ύψος ίδιο με τις Άλπεις και τα Βραχώδη Όρη, πριν διαβρωθούν. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι το όρος Μίτσελ, στην Βιρτζίνια, το οποίο έχει ύψος 2.037 μέτρα.

 Τα Απαλάχια Είναι ένα από τα μεγαλύτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά της ηπείρου. Έχουν μήκος περίπου 2.400 χιλιόμετρα, από τη Νέα Γη μέχρι τη κεντρική Αλαμπάμα και μέγιστο πλάτος 480 χλμ. Ολόκληρο το συγκρότημα μπορεί να χωριστεί σε τρία επιμέρους: τα βόρεια Απαλάχια από τη Νέα Γη μέχρι τον ποταμό Χάντσον, τα κεντρικά από την κοιλάδα του Χάντσον μέχρι το ποταμό Νιου στην Δυτική Βιρτζίνια και τα νότια από τον ποταμό Νιου μέχρι την κεντρική Αλαμπάμα. Τα βόρεια Απαλάχια περιλαμβάνουν τις οροσειρές Λονγκ Ρέιτζ και Ανιοψκουόξ στη Νέα Γη, τα όρη της Νέας Αγγλίας. Από αυτά τα ψηλότερα είναι τα Λευκά όρη στο Νέο Χάμσαιρ. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι το όρος Ουάσινγκτον, το οποίο έχει ύψος 1.917 μέτρα. Τα κεντρικά Απαλάχια αποτελούνται από πολλές επιμέρους οροσειρές και μεγάλο μέρος των Κυανών Ορέων, του ψηλότερου τμήματος των Απαλάχιων. Τα νότια περιλαμβάνουν το υπόλοιπο μέρος των Κυανών Ορέων και το οροπέδιο Κάμπερλαντ. Δυτικά των Απαλάχιων στις πολιτείες Νέα Υόρκη, Πενσιλβάνια, Οχάιο και δυτική Βιρτζίνια βρίσκεται το οροπέδιο Αλλέγκενι. Προς τις ακτές βρίσκεται ένα υψίπεδο με κυματοειδείς εξάρσεις που ονομάζεται Πιέντμοντ (Piedmont). Τα Απαλλάχια αποτελούν εκτεταμένο υδατοκρίτη μεταξύ της ατλαντικής περιοχής και της λεκάνης του Μισισιπή και της περιοχής των Μεγάλων Λιμνών. Οι ποταμοί που εκβάλλουν στον ωκεανό είναι μικρότεροι σε μήκος και ορμητικότεροι· αυτοί που ρέουν προς τα δυτικά είναι μεγαλύτεροι σε μήκος, με σημαντικότερους τους Οχάιο και Τενεσί.