IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στέλιος Παναγόπουλος

Ο Στέλιος Παναγόπουλος (γεν. το 1939) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και τραπεζίτης που διετέλεσε, μεταξύ άλλων, διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδος. Είναι ο νεότερος σε ηλικία διοικητής στην ιστορία της Εθνικής Τράπεζας (43 ετών όταν ανέλαβε).

 Ο Στέλιος Παναγόπουλος γεννήθηκε το 1939 στον Πειραιά. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στο London School of Economics and Political Science (LSE). Τραπεζίτης καριέρας, μετά τις σπουδές του στο LSE παρακολούθησε ειδικά τμήματα διετούς πανεπιστημιακής φοιτήσεως της Chase Manhattan Bank στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο. Εξελίχθηκε σε υψηλόβαθμο διευθυντικό στέλεχος της Chase στις ΗΠΑ. Τον συνέδεε φιλική σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου και μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο του 1981 διορίστηκε γενικός γραμματέας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ). Παρέμεινε σε αυτή τη θέση έως τον Ιούλιο του 1982, οπότε και ανέλαβε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας.Από τον Ιούλιο του 1982 έως τον Ιούλιο του 1989 διετέλεσε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδoς, πρόεδρος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, πρόεδρος της ΕΤΕΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Επενδύσεων και Βιομηχανικής Ανάπτυξης), πρόεδρος της Α.Ε. Ξενοδοχείων «ΑΣΤΗΡ», καθώς και πρόεδρος των τραπεζών Atlantic Bank της Νέας Υόρκης, South African Bank Of Athens στο Γιοχάνεσμπουργκ, National Bank Of Greece, Canada στο Τορόντο και Banque National De Grece, France στο Παρίσι Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του το δίκτυο υποκαταστημάτων εσωτερικού και εξωτερικού της Εθνικής Τράπεζας αυξήθηκε σημαντικά, με 99 νέες μονάδες εσωτερικού και 20 εξωτερικού, ενώ το έμψυχο δυναμικό έφτασε από 12.500 το 1981 στους 16.000 περίπου εργαζομένους το 1990. Στον τομέα της οργάνωσης καταβλήθηκαν προσπάθειες εκσυγχρονισμού της λειτουργίας της Τράπεζας με διεθνή εταιρεία συμβούλων. Το 1994 τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής του Κινήματος μέχρι το 1999, ενώ από το 1999 ως το 2002 χρημάτισε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Επενδυτικής Τράπεζας της Ελλάδος. Ο Στέλιος Παναγόπουλος έχει κάνει τρεις γάμους. Ο πρώτος ήταν με την Μαριλένα Πατρονικόλα (ανηψιά του Αριστοτέλη Ωνάση), ο δεύτερος ήταν με τη Λώρα Μολυβιάτη (κόρη του υπουργού της Νέας Δημοκρατίας Πέτρου Μολυβιάτη) και ο τρίτος με τη γνωστή δημοσιογράφο Έλλη Στάη. Βιογραφικό του Στέλιου Παναγόπουλου
Μονή Γαρδικίου Μεσσηνίας

Η Μονή Γαρδικίου είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 22 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Άμφειας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Θουρίας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Μονή Γαρδικίου βρίσκεται σε υψόμετρο 202 μέτρων. 12 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και κοντά στην Άνω Άμφεια και Κάτω Άμφεια, βρίσκεται η Ιερά Μονή Γαρδικίου. Η περιοχή Γαρδίκι (τώρα Άμφεια), πήρε το όνομά της, από τη σλαβική λέξη «γαρδ», που σημαίνει ξερός τόπος. Την είχε ορμητήριο κατά την Επανάσταση του 1821, ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), από την Πολιανή και ένας από τους μοναχούς της, ήταν ο Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος (ο πρώτος Έλληνας Ιεραπόστολος στην Αφρική), με καταγωγή απο το Βασιλίτσι Κορώνης.Εορτάζει στις 24 Ιουνίου, στα Γενέθλια του Ιωάννη του Προδρόμου και ξεχωρίζει για τον περίτεχνο ναό της. Μέχρι το 1977 λειτούργησε στη Μονή, το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα της Ιεράς Μητροπόλης Μεσσηνίας, Άσυλο Ανιάτων. 18-12-1920, αναγνώριση του οικισμού Μονή Γαρδικίου και προσάρτησή του στην Κοινότητα Γαρδικίου. 04-12-1997, ο οικισμός Μονή Γαρδικίου αποσπάται από την Κοινότητα Αμφείας και προσαρτάται στο Δήμο Θουρίας. 07-06-2010, ο οικισμός Μονή Γαρδικίου αποσπάται από το Δήμο Θουρίας και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
Κατάλογος αστέρων της Μυίας

Ο παρών κατάλογος αστέρων της Μυίας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μυία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Έμβλημα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν

Το έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν καθιερώθηκε με ειδική νομοθετική Πράξη το 1957. Περιέχεται στην κρατική σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Τα σύμβολα στο έμβλημα είναι συνδυασμός των εμβλημάτων του Σλέσβιχ και του Χόλσταϊν.

 Στο θυρεό που έχει μαύρο περίγραμμα και αιχμηρή άκρη, διακρίνουμε δύο ίσα μέρη. Στο αριστερό μέρος υπάρχουν δυο μπλε λιοντάρια σε κίτρινο φόντο, με τις γλώσσες τους έξω. Στο δεξί μέρος υπάρχει ένα σχήμα που αποτελείται από γραμμές ζιγκ ζαγκ και είναι άσπρο, σε σχήμα φυτού. Θυμίζει την τσουκνίδα και πολλές φορές αναφέρεται με την ονομασία αυτή (Nesselblatt). Το φόντο είναι κόκκινο. Το πρώτο μισό του εμβλήματος με τα λιοντάρια προέρχεται από το δανικό έμβλημα. Τα λιοντάρια εμφανίζονται πρώτη φορά το 1245, στη σφραγίδα του ιδρυτή του Δουκάτου του Σλέσβιχ, Άβελ της Δανίας. Ο βασιλικός οίκος της Δανίας κυβέρνησε ως το 1375. Αργότερα το δουκάτο αποτέλεσε ανεξάρτητο δουκάτο. Στο δεύτερο μέρος του εμβλήματος υπάρχει το έμβλημα των κομήτων τος Σάουμπουργκ, οι οποίοι ήταν επίσης κόμητες του Χόλσταϊν. Το παλαιότερο τέτοιο έμβλημα με λιοντάρι χρονολογείται από το 1238. Το 1239 το φυτό Nesselblatt εμφανίζεται σε σφραγίδα του Κόμητα Ιωάννη Α΄. Είναι άγνωστη η προέλευση του μοτίβου της τσουκνίδας. Ονομάστηκε έτσι από το σχήμα του, που θυμίζει το φυτό. Το έμβλημα παρέμεινε αναλλοίωτο παρά τις εδαφικές διαφοροποιήσεις του Χόλσταϊν. Πληροφορίες για το έμβλημα του ομοσπόνδου κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν Σημαία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Αμμόκαμπος Λευκάδας

Ο Αμμόκαμπος είναι ορεινός οικισμός της Λευκάδας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού των Ιονίων Νήσων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 19 κατοίκους.

 Ο Αμμόκαμπος βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 930 μέτρων. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1971 ως οικισμός της κοινότητας Εγκλουβής της επαρχίας Λευκάδος και στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Καρυάς, ενώ από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Λευκάδας. Στην ευρύτερη περιοχή, λειτουργούσαν κατά το παρελθόν ορυχεία.
Πρεσβύτερος

Ο όρος πρεσβύτερος αναφέρεται κυριολεκτικά σε ένα άτομο γεροντότερο, μεγαλύτερο σε ηλικία από κάποιο άλλο. Ειδικότερα, προσδιορίζει ένα θρησκευτικό λειτουργό, δημογέροντα, πρόεδρο σωματείου ή δάσκαλο. Ως ιστορική αναφορά, μπορεί να περιγράφει ένα μέλος της ρωμαϊκής συγκλήτου ή ενός ιουδαϊκού συμβουλίου.

 Στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το αξίωμα του πρεσβυτέρου ταυτίζεται με εκείνο του ιερέα. Στους Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν υφίσταται τάξη κληρικών ή ιερέων και ο πρεσβύτερος —όρος συνώνυμος με τον επίσκοπο— έχει την ευθύνη της ποίμανσης των μελών της τοπικής εκκλησίας. Επίσκοπος Πρωτοπρεσβύτερος Αρχιμανδρίτης
Σοφία Πουμπουρίδου

Η Σοφία Πουμπουρίδου (12 Ιουνίου 1980) είναι Ελληνίδα πρώην ερασιτέχνης παλαίστρια της ελευθέρας πάλης, η οποία αγωνιζόταν στην κατηγορία ελαφριών βαρών γυναικών. Θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες παλαίστριες της Ευρώπης στην ελεύθερη πάλη στη δεκαετία της και έχει κερδίσει ένα αξιοσημείωτο συνολικό αριθμό έξι μεταλλίων, συμπεριλαμβανομένων δύο χρυσών στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2002. Είχε επίσης την ευκαιρία να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, όπου τερμάτισε στην ενδέκατη θέση. Καθ' όλη τη διάρκεια της αθλητικής της σταδιοδρομίας, η Πουμπουρίδου προπονήθηκε με τον σύλλογο Α.Ο. Ευπυρίδαι στα Άνω Λιόσια, υπό τον προσωπικό της προπονητή Ανδρέα Χριστοδουλάκη.

 Η Πουμπουρίδου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία 51 κιλών γυναικών στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2001 στην Τύνιδα της Τυνησίας. Όταν η Ελλάδα φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2002 στη Χαλκίδα, η Πουμπουρίδου μάγεψε το πλήθος με εντυπωσιακό τρόπο, καθώς υπερίσχυσε της Ιαπωνέζας Τσιχάρου Ίτσο με 3-0 στην παράταση και κατέκτησε ακόμη ένα χρυσό μετάλλιο στην ίδια κατηγορία.Όταν η γυναικεία πάλη έκανε το ντεμπούτο της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, η Πουμπουρίδου προκρίθηκε για την ελληνική ομάδα στην εναρκτήρια κατηγορία των 55 κιλών. Έλαβε δικαίωμα συμμετοχής από τη Διεθνή Ομοσπονδία Πάλης και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς η Ελλάδα έλαβε μια αυτόματη θέση ως έθνος υποδοχής. Το αγώνισμα διεξήχθη στο Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων, όπου η Πουμπουρίδου έχασε τον εναρκτήριο αγώνα της εναντίον της Γαλλίδας Άννα Γκομίς λόγω τεχνικής υπεροχής, καθώς και τον επόμενο εναντίον της Νοτιοκορεάτισσας Λι Να-λάε, που την άφησε στην τελευταία θέση του προκαταρκτικού ομίλου. Η Πουμπουρίδου αρχικά τοποθετήθηκε τελευταία από τις δώδεκα παλαίστριες στην κατάταξη, αλλά αργότερα αναβαθμίστηκε στην ενδέκατη θέση, καθώς η Μαμπέλ Φονσέκα από το Πουέρτο Ρίκο αποκλείστηκε από τη διοργάνωση αφού βρέθηκε θετική στη στανοζολόλη.Το 2005, η Πουμπουρίδου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία ελαφρών βαρών γυναικών (55 κιλά) στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, όπου στη συνέχει αποφάσισε να ολοκληρώσει την αθλητική της σταδιοδρομία. Προφίλ - Βάση δεδομένων διεθνούς πάλης
Resurrection (άλμπουμ των Angel Witch)

Το Resurrection είναι συλλογή τραγουδιών του χέβι μέταλ συγκροτήματος Angel Witch, η οποία κυκλοφόρησε το 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας του συγκροτήματος, "Angel Witch Productions". Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια από τρία διαφορετικά ντέμο τα οποία ηχογράφησε το συγκρότημα το 1987, το 1990 και το 1998. Αυτή είναι η μοναδική κυκλοφορία τους η οποία περιλαμβάνει κομμάτια από τη σύνθεση του συγκροτήματος η οποία σχηματίστηκε όταν ο Κέβιν Χέιμπορν είχε μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 1. Psychopathic 1 (K.Heybourne) - 4:57 2. Time to Die (K.Heybourne) - 4:17 3. Violence (K.Heybourne) - 4:37 4. Silent But Deadly (K.Heybourne) - 3:20 5. Twist of the Knife (K.Heybourne) - 3:31 6. Psychopathic 2 (K.Heybourne) - 4:27 7. Slowly Sever (K.Heybourne) - 5:32 8. Worm (K.Heybourne, T.Hunting) - 5:52 9. Scrape the Bell (K.Heybourne, T.Hunting) - 5:18 10. Inertia (K.Heybourne) - 5:33 Τα τραγούδια του Resurrection ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Κέβιν Χέιμπορν - κιθάρα, φωνητικά Τζον Τόρες - κιθάρα Μικ Τέιλορ - κιθάρα Πήτερ Γκορντελιέ - μπάσο Τομ Χάντινγκ - τύμπανα Σπένσερ Χόλμαν - τύμπανα Allmusic review Resurrection Review | Angel Witch | Compact Discs Encyclopaedia Metallum review
Άγγελοι τιμωροί

Άγγελοι τιμωροί (The Boondock Saints) είναι ο τίτλος αμερικανικής/καναδικής κινηματογραφικής σπονδυλωτής ταινίας του 1999. Σεναριογράφος και σκηνοθέτης είναι ο Τρόι Ντάφι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία δυο θρησκευόμενων αδερφών που αποφασίζουν να «καθαρίσουν» την πόλη τους από κάθε κακοποιό στοιχείο.

 Οι Connor και Murphy MacManus, δυο βαθιά θρησκευόμενοι αδελφοί ιρλανδικής καταγωγής, ζουν κι εργάζονται στη Βοστώνη των ΗΠΑ. Στην αρχή της ταινίας βρίσκονται σε μια εκκλησία όπου ο ιερέας συμβουλεύει τους πιστούς να φοβούνται το κακό, αλλά πολύ περισσότερο την «αδιαφορία των καλών ανθρώπων». Λίγες μέρες αργότερα γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Πατρικίου στο αγαπημένο τους pub στην ιρλανδική περιοχή της πόλης (εκτός από θρησκευόμενοι είναι και «γερά ποτήρια»), όταν ξαφνικά μέλη της ρωσικής μαφίας θέτουν τέλος στο γλέντι και τους πληροφορούν ότι η οργάνωσή τους αποφάσισε να αναλάβει το μαγαζί. Μετά από άγριο ξυλοδαρμό οι Ρώσοι ηττούνται και κατόπιν ταπεινώνονται από τους αδερφούς. Το επόμενο πρωί δυο Ρώσοι εμφανίζονται οπλισμένοι στο διαμέρισμα των αδερφών για να εκδικηθούν, πάλι όμως νικιούνται και βρίσκονται αργότερα νεκροί σε κοντινή γειτονιά. Πεπεισμένοι πλέον ότι είναι θέλημα Θεού να εξαλείψουν από τη Βοστώνη όλους τους εκπροσώπους του κακού, οι αδερφοί MacManus ξεκινούν έναν αιματηρό και εξολοθρευτικό πόλεμο κατά της μαφίας. Σύντομα γίνονται λαϊκοί ήρωες κι ο τύπος τους αποκαλεί «αγίους του Boondock» (της συνοικίας όπου δρουν). Στα ίχνη τους βρίσκεται ο αρχιμαφιόζος Papa Joe (Κάρλο Ρότα) αλλά και ο αστυνομικός Paul Smecker (Γουίλεμ Νταφόε). Το κόστος παραγωγής ανήλθε περίπου στα επτά εκατομμύρια δολάρια. Η ταινία γυρίστηκε στη Βοστώνη και στο Τορόντο από τις 10 Αυγούστου μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 1998. Έκανε πρεμιέρα στο Fantasy Filmfest του Μονάχου στις 4 Αυγούστου. Ο σκηνοθέτης Τρόι Ντάφι χρησιμοποιεί άφθονο μαύρο χιούμορ και μια σειρά από τεχνικές διάφορων διάσημων προτύπων. Έτσι για παράδειγμα οι βίαιες σκηνές προβάλλονται σε αργή κίνηση θυμίζοντας το στιλ του Σαμ Πέκινπα, ενώ οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών, αλλά και οι προσευχές πριν από τις δολοφονίες, θυμίζουν το Pulp Fiction του Κουέντιν Ταραντίνο (Ιεζεκιήλ 25:17). Μεταξύ άλλων χρησιμοποιούνται εδάφια του Δευτερονομίου. The Boondock Saints – Επίσημη ιστοσελίδα Boondock Fans - Επίσημη ιστοσελίδα οπαδών της ταινίας
Δήμος Λεβιδίου

Ο δήμος Λεβιδίου ήταν δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τρίπολης. Βρισκόταν στο βορειoανατολικότερο τμήμα του νομού, στα σύνορα με τους νομούς Αχαΐας, Κορινθίας και Αργολίδας. Ο δήμος απλωνόταν στις ανατολικές πλαγιές του Μαινάλου και στις δυτικές των ορέων Ολίγυρτος και Τραχύ. Ο δήμος Λεβιδίου καταλάμβανε έκταση 312,6 τ.χλμ., αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.131 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το Λεβίδι.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Λεβιδίου -- το Λεβίδι [ 1.219 ] Δ.δ. Βλαχέρνης -- η Βλαχέρνα [ 568 ] Δ.δ. Δάρα -- ο Δάρας [ 474 ] Δ.δ. Κανδήλας [ 898 ] η Κανδήλα [ 846 ] το Διακόπιον [ 48 ] η Μονή Κανδήλας [ 4 ] Δ.δ. Καρδαρά -- ο Καρδαράς [ 47 ] Δ.δ. Κώμης -- η Κώμη [ 97 ] Δ.δ. Λίμνης -- η Λίμνη [ 260 ] Δ.δ. Ορχομενού [ 20 ] ο Ορχομενός [ 16 ] ο Ρούσσης [ 4 ] Δ.δ. Παλαιοπύργου -- ο Παλαιόπυργος [ 325 ] Δ.δ. Παναγίτσας -- η Παναγίτσα [ 115 ] Δ.δ. Χωτούσσης -- η Χωτούσσα [ 108 ] Ο δήμος λειτούργησε ως Κοινότητα από το 1912 ως το 1947.Στις 2 Αυγούστου 1947 αναγνωρίστηκε σε δήμο και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010. Δήμος Λεβιδίου
Πιλότος-κοσμοναύτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας

Ο Πιλότος-κοσμοναύτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ρωσ. Лётчик-космонавт Российской Федерации) είναι ένας τιμητικός τίτλος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 20 Μαρτίου του 1992 με το διάταγμα Νο.2555-1. Απονέμεται σε πιλότους-κοσμοναύτες για τα επιτεύγματα τους στο διάστημα.

 Αλεξάντερ Καρέλιν (11 Αυγούστου 1992) Σεργκέι Αντβέεφ (5 Φεβρουαρίου 1993) Αλεξάντερ Παλεσιούκ (23 Ιουλίου 1993) Βασίλι Τσιμπλίεφ (14 Ιανουαρίου 1994) Γιούρι Ουσιατσιόφ (18 Αυγούστου 1994) Γιούρι Μαλεντσένκο (24 Νοεμβρίου 1994) Ταλγκάτ Μουσαμπάεφ (24 Νοεμβρίου 1994) Ελένα Κοντακόβα (10 Απριλίου 1995) Βλαντιμίρ Ντεζούροφ (7 Σεπτεμβρίου 1995) Νικολάι Μπουντάριν (5 Οκτωβρίου 1995) Γιούρι Γκιντζένκο (1 Απριλίου 1996) Γιούρι Ονουφριένκο (16 Οκτωβρίου 1996) Βαλέρι Κορζούν (11 Απριλίου 1997) Αλεξάντερ Λαζούτκιν (10 Απριλίου 1998) Πάβελ Βινογκράντοφ (10 Απριλίου 1998) Σαλιζάν Σαπίροφ (10 Απριλίου 1998) Γιούρι Μπαντούριν (25 Δεκεμβρίου 1998) Γκενάντι Παντάλκα (5 Απριλίου 1999) Βαλέρι Τοκαρέφ (10 Σεπτεμβρίου 1999) Σεργκέι Ζαλιότιν (9 Νοεμβρίου 2000) Μπορίς Μορούκοφ (9 Απριλίου 2001) Κονσταντίν Κοζέεφ (10 Απριλίου 2002) Γιούρι Λοντσάκοφ (10 Οκτωβρίου 2002) Μιχαήλ Τιούριν (12 Απριλίου 2003) Φιόντορ Γιουρτσίχιν (21 Σεπτεμβρίου 2003) Σεργκέι Τρεσιόφ (4 Φεβρουαρίου 2004) Γιούρι Σαργκίν (23 Φεβρουαρίου 2005) Ολέγκ Κότοφ Σεργκέι Βόλκοφ (5 Φεβρουαρίου 2009) Ολέγκ Κονονένκο (5 Φεβρουαρίου 2009)
Βέλικο Μρσιτς

Ο Βέλικο Μρσιτς (κροατικά: Veljko Mršić, γεννημένος στις 13 Απριλίου του 1971) είναι Κροάτης παλαίμαχος πρώην διεθνής κλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 201εκ αι αγωνιζίταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.

 Ο Βέλικο Μρσιτς έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα το 1987 στην τοπική Μπόρατς Καπλίνα. Το 1989 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1995. Την περίοδο 1996-97 αγωνίστηκε αρχικά με τη Νέσας κι έπειτα με τη Ζάλγκιρις Κάουνας. Το 1997 επέστρεψε στην ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, και ένα χρόνο μετά ταξίδεψε στην Ιταλία με προορισμό τη Βαρέζε. Το 1999 μεταπήδησε στην ισπανική Μάλαγα στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2002. Το καλοκαίρι του έτους εκείνου μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς στον Οποίο ωστόσο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες. Τη διετία 2002-03, ο Μρσιτς αγωνίστηε στις Σαν Ζοσέπ Ζιρόνα (Ισπανία), Ολίμπια Μιλάνο (Ιταλία) και Γρανάδα (Ισπανία). Τη διετία 2004-2005 αγωνίστηκε με τις ΚΚ Σπλιτ (κροατία), Ούλκερ - Σπορ (Τουρκία) και Κίεβο (Ουκρανία). Μετά το πέρας της περιόδου 2004-2005, ο Βέλικο Μρσιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του. Ο Βέλικο Μρσιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Κροατίας. Συγκεκριμένα, έχει αγωνιστεί στα Ευρωμπάσκετ του 1993, του 1995, του 1999 και του 2001. Επίσης, έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Ο Βέλικο Μρσιτς, ένα χρόνο μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, αποφάσισε να συνεχίσει την ενασχόλησή του με το άθλημα της καλαθοσφαίρισης από το πόστο του προπονητή. Μέχρι σήμερα, έχει υπάρξει προπονητής της ΚΚ Σπλιτ (2006), της Βαρέζε (2007) και της ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (2012) http://sports.in.gr/article/?aid=400603 http://sports.in.gr/article/?aid=414577
Ντήτριχ Α΄ της Κλέβης

Ο Ντήτριχ Α΄, γερμ.: Dietrich I graf von Kleve (άκμασε 1092-1119) από τον Οίκο της Κλέβης ήταν ο πρώτος κόμης της Κλέβης. Εξουσίασε από το 1092 έως το 1119. Είναι ο γενάρχης του Οίκου του.

 Η κομητεία της Κλέβης (γερμ.: Grafschaft Kleve, ολλανδ.: Graafschap Kleef) ήταν μια κομματική πολιτεία της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, στην εποχή μας εν μέρει στη Γερμανία (μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας) και εν μέρει στις Κάτω Χώρες/Ολλανδία (τμήματα του Λίμπουρχ, της βόρειας Βραβάντης και του Χέλρελαντ). Οι ηγέτες της, που ονομάζονται κόμητες, είχαν μία ειδική και προνομιακή θέση στην Αυτοκρατορία. Η κομητεία της Κλέβης αναφέρεται για πρώτη φορά τον 11ο αι. Το 1417 ο νομός έγινε δουκάτο (γερμ.: Herzogtum Kleve, ολλανδ.: Hertogdom Kleef), και οι ηγεμόνες του ανέβηκαν στο καθεστώς των δουκών. Η ιστορία της σχετίζεται στενά με αυτή των γειτόνων της: των δουκάτων του Γύλιχ, του Μπεργκ, του Γκέλρε και της κομητείας του Λα Μαρκ. Το 1368 η Κλέβη και το Λα Μαρκ ενώθηκαν. Το 1521 τα Γύλιχ, Κλέβη, Μπεργκ και Λα Μαρκ σχημάτισαν τα Ενωμένα δουκάτα Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Η περιοχή βρισκόταν και στις δύο πλευρές του ποταμού Ρήνου, γύρω από την πρωτεύουσα Κλέβη και κάλυπτε περίπου τις σημερινές περιοχές Κλέβη, Βέζελ και την πόλη του Ντούισμπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Άρνολντ Α΄ ως κόμης της Κλέβης. Γιος του ήταν ο: Άρνολντ Α΄ δούκας της Κλέβης.
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μετεώρων και Μουσείο Μανιταριών

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μετεώρων και Μουσείο Μανιταριών είναι ένα μουσείο φυσικής ιστορίας που λειτουργεί στα Μετέωρα και ειδικότερα στην πόλη της Καλαμπάκας. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο μουσεία που στεγάζονται σε έναν χώρο 1100 τ.μ. περίπου.

 Το Ζωολογικό, στο οποίο εκτείθενται πάνω από 350 είδη πτηνών και θηλαστικών. Η συλλογή των ζώων είναι εξαιρετικής ποιότητας, αφού προέρχονται από τους καλύτερους ταριχευτές της Ευρώπης, ενώ η σπανιότητα πολλών εξ αυτών είναι μεγάλη. Καλύπτει δε πλήρως την πανίδα της περιοχής και όχι μόνον. Το τμήμα των Μανιταριών υπάρχουν 250 διαφορετικά είδη, τα οποία είναι γλυπτά, σε απόλυτη ομοιότητα χρώματος και μεγέθους με τα φυσικά. Παρουσιάζονται σε τρεις φάσεις ανάπτυξης, προκειμένου να γίνεται κατανοητός ο κύκλος ζωής τους. Έχουν κατασκευαστεί ένα-ένα στο χέρι από πολύ καλούς γλύπτες που διαθέτει η περιοχή. Το μουσείο επίσης είναι γνωστό για τα βικτωριανά εκθέματά του και την αυθεντικότητά τους. Αυτά τα εκθέματα διασώζονται από την εποχή της Βασίλισσας Βικτωρίας, δηλαδή πριν από 180 χρόνια περίπου. Εκείνο, όμως, που κάνει εξαιρετικό το μουσείο δεν είναι μόνο η ποιότητα των εκθεμάτων του. Είναι κυρίως ο τρόπος παρουσίασης που το καθιστά μοναδικό στην Ελλάδα, αλλά και ανταγωνιστικό με ανάλογα ευρωπαϊκά. Τα ζώα και τα μανιτάρια παρουσιάζονται μέσα στο φυσικό περιβάλλον που ζουν (π.χ. δάσος, υγρότοποι, αλπική ζώνη κτλ) σε διοράματα, τα οποία αποτελούν προσομοίωση των συνθηκών διαβίωσης και καρποφορίας. Επίσης, εκείνο που ολοκληρώνει το όραμα των ιδρυτών του Μουσείου είναι η έκθεση ζωγραφικής και γλυπτών που υπάρχει στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, στην οποία συμμετέχουν ντόπιοι καλλιτέχνες και το θέμα της σχετίζεται άμεσα με το Μουσείο. Με τον τρόπο αυτό ήθελαν να συνδέσουν τη φύση και το περιβάλλον με την πολιτιστική κληρονομιά, έτσι όπως αυτή βιώνεται και εκφράζεται από το ντόπιο καλλιτεχνικό δυναμικό. Η λειτουργία του και το πληροφοριακό υλικό στηρίζονται στην επιστημονική γνώση που εγγυάται η συνεργασία του Μουσείου με το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο αποτελεί και τον επίσημο επιστημονικό του σύμβουλο. Επιπρόσθετα θα πρέπει να σημειωθεί ότι το μουσείο οργανώνει διάφορες δραστηριότητες όπως κυνήγι τρούφας και διαγωνισμούς όπως φωτογραφίας. Από το 2015 επίσης, διοργανώνεται και η Γιορτή Μανιταριού. Η επίσημη σελίδα του Μουσείου είναι: www.meteoramuseum.gr
Devuan

Το Devuan GNU+Linux (ή απλώς Devuan) είναι λειτουργικό σύστημα και διανομή βασισμένη στον πυρήνα Linux. Αποτελεί παρακλάδι της διανομής Debian. Το κύριο χαρακτηριστικό της διανομής είναι ότι προσφέρει τη δυνατότητα επιλογής συστήματος εκκίνησης ανάμεσα στα sysvinit, runit και OpenRC, σε αντίθεση με το Debian που προσφέρει μόνο το systemd ως προεπιλογή.

 Η κυκλοφορία της έκδοσης Debian 8 αποξένωσε ορισμένους προγραμματιστές και άλλους χρήστες λόγω της υιοθέτησης του συστήματος εκκίνησης systemd ως προεπιλεγμένου και της επακόλουθης κατάργησης της υποστήριξης για άλλα υπάρχοντα συστήματα εκκίνησης. Η πρώτη σταθερή έκδοση της διανομής Devuan δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 2017. Η έκδοση Devuan 2.0.0 ASCII κυκλοφόρησε στις 9 Ιουνίου 2018 και η 2.1 ASCII κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2019. Η έκδοση ASCII παρέχει μια επιλογή από πέντε διαφορετικά περιβάλλοντα επιφάνειας εργασίας κατά την εγκατάσταση (XFCE, Cinnamon, KDE, LXQt, MATE), ενώ πολλοί άλλοι διαχειριστές παραθύρων είναι διαθέσιμοι από τα αποθετήρια. Παρέχει επίσης, κατά την εγκατάσταση, τη δυνατότητα επιλογής του συστήματος εκκίνησης μεταξύ sysvinit και OpenRC και δυνατότητα επιλογής φορτωτή συστήματος μεταξύ GRUB και LILO. Το Devuan συντηρεί μια τροποποιημένη έκδοση του text-mode προγράμματος εγκατάστασης του Debian για προχωρημένους χρήστες, στο οποίο παρέχει τη δυνατότητα να εγκαταστήσει μόνο δωρεάν λογισμικό εάν το επιλέξει ο χρήστης, ενώ το live usb χρησιμοποιεί επίσης ένα προσαρμοσμένο πρόγραμμα εγκατάστασης γραφικών από το Refracta, ένα παράγωγο του Devuan.Η έκδοση Devuan 3.0 Beowulf, βασισμένη στο Debian 10.4, κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου 2020. Στη λίστα των υποστηριζόμενων αρχιτεκτονικών προστέθηκε η Ppc64el, ενώ το Runit έγινε πλέον διαθέσιμο ως εναλλακτικό σύστημα εκκίνησης. Τα προγράμματα Eudev και elogind αντικατέστησαν ορισμένες λειτουργίες που παρείχε τοSystemd.Η έκδοση Devuan 4.0 Chimaera κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 2021. Βασίζεται στο Debian Bullseye (11.1) και τον πυρήνα Linux 5.10. Με βάση την επίσημη ιστοσελίδα: Η διανομή Devuan έχει δικό της αποθετήριο πακέτων που αντικατοπτρίζει το upstream αποθετήριο της Debian. Τοπικές τροποποιήσεις συμβαίνουν μόνο όταν είναι απαραίτητες για την προσαρμογή των πακέτων σε άλλα συστήματα εκκίνησης πέραν του Systemd. Στα τροποποιημένα πακέτα συμπεριλαμβάνονται τα πακέτα udisks και policykit. Το Devuan αποσκοπεί στο να μιμείται τον τρόπο που λειτουργεί η αντίστοιχη έκδοση του Debian. Το Devuan δεν παρέχει το πακέτο systemd στα αποθετήριά του, αλλά εξακολουθεί να παρέχει τη βιβλιοθήκη libsystemd0 μέχρι να καταργηθούν όλες οι εξαρτήσεις από αυτό. Το Amprolla είναι το πρόγραμμα που χρησιμοποιείται για τη συγχώνευση πακέτων Debian με πακέτα Devuan. Κατεβάζει πακέτα από το Debian και συγχωνεύει αλλαγές σε πακέτα που έχουν πραγματοποιηθεί από το εγχείρμα Devuan. Επίσημος ιστότοπος Αποθετήριο πηγαίου κώδικα Αποθετήριο εκδόσεων Το λήμμα Devuan στο DistroWatch
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Άμμου 2021

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Άμμου 2021 διεξήχθη στις 19-29 Αυγούστου. Το τουρνουά έλαβε μέρος στη Μόσχα. Κάτοχος του τροπαίου ήταν η Πορτογαλία, η οποία, όμως, αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων.

 CONCACAF: Οι προκριματικοί της Βόρειας Αμερικής πραγματοποιήθηκαν στην Alajuela της Κόστα Ρίκα από τις 17 έως τις 23 Μαΐου 2021. CONMEBOL: Οι προκριματικοί της Νότιας Αμερικής πραγματοποιήθηκαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας από τις 26 Ιουνίου έως τις 4 Ιουλίου 2021. Τρεις χώρες είχαν υποβάλει υποψηφιότητα για τη διοργάνωση: Χιλή, Ελ Σαλβαδόρ και Ρωσία. Η επικύρωση της Ρωσίας ως διοργανώτριας έγινε τον Οκτώβριο του 2019.
Greatest Purple

Greatest Purple είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε ως δίσκος βινυλίου τον Φεβρουάριο του 1985.Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνονται τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Shades of Deep Purple" μέχρι και το "Stormbringer" του 1974, όπως και μία ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού "Strange Kind of Woman" η οποία προέρχεται από το δίσκο "Made in Japan".Η συλλογή κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην κεντρική Ευρώπη, καταφέρνοντας να γνωρίσει εμπορική επιτυχία στη Γερμανία, όπου ανέβηκε στο # 14 των τσαρτ, και την Αυστρία όπου μπήκε στο Top-30.

 1. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:20 2. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:48 3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:16 4. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:45 5. Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale) - 3:13 6. Fireball (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:21 7. Demon's Eye (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:17 8. Into the Fire (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:30 9. Hush (South) - 4:22 10. April (Blackmore, Lord) - 12:12 11. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:39 12. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:50 13. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:58 14. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) - 4:03 15. Strange Kind of Woman (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:19 16. Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale) - 6:00 17. Sail Away (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 5:46 18. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:08 19. Space Truckin (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:33 20. Might Just Take Your Life (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 4:37 Greatest Purple (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1985 Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια που περιλαμβάνονται στο "Greatest Purple" προέρχονται από τέσσερις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973, 1984-1989) και την Mark III (1974-1975) και είναι οι εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Ροντ Έβανς - φωνητικά Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Νικ Σίμπερ - μπάσο Γκλεν Χιούζ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Greatest Purple - The Highway Star Greatest Purple - Deep Purple | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Greatest Purple - Deep Purple — Listen and discover music at Last.fm
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2012–13

Το πρωτάθλημα της περιόδου 2012-13, ήταν το 62ο πρωτάθλημα που διοργανώνει η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Φθιώτιδας, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Φθιώτιδας. Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Φθιώτιδας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Φθιώτιδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.

 Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας είναι η εξής: Α1 Κατηγορία Α΄ Κατηγορία (4 όμιλοι) Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 18 συλλόγων. Οι ομάδες ΠΑΣ Λαμία και Αγρότης Λιανοκλαδίου αποφάσισαν την συνεργασία τους για την σεζόν 2012-13 με την πρώτη να συμμετέχει στην Δ' Εθνική και την δεύτερη στην Α1 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Η ομάδα της Θύελλας Ροδωνιάς αποφάσισε να μην συμμετέχει στην Α1 Κατηγορία και την θέση της πήρε το Νέο Κρίκελλο. Η πρώτη στην τελική κατάταξη ομάδα διεκδικεί την άνοδο στη Γ΄ Εθνική και οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται. Για την σεζόν 2012-13 πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του ΑΟ Στυλίδας και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ χωρίς να καταφέρει να κερδίσει την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Ανακατατάξεις ομάδων Οι ακόλουθες ομάδες έχουν αλλάξει κατηγορία από την σεζόν 2011-12. Βαθμολογία Αποτελέσματα Πηγή: [2]1 Η γηπεδούχος ομάδα παρατίθεται στην αριστερή πλευράΧρώματα: Μπλε = νίκη γηπεδούχου ομάδας, Κίτρινο = ισοπαλία, Κόκκινο = νίκη φιλοξενούμενης ομάδας Βαθμολογίες Πηγή: Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Το κύπελλο κατέκτησε ο ΠΑΣ Λαμίας νικώντας στον τελικό τον Αχιλλέα Δομοκού με 3-1. Στον τελικό συμμετέχουν ο Αχιλλέας Δομοκού (Πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2011–12) και ο Άρης Αγ. Κων/νου (Κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας 2011–12).
Κόσμος και κοσμάκης

Το Κόσμος και κοσμάκης είναι ασπρόμαυρη ελληνική κωμική ταινία του 1964, σε παραγωγή της Αφοί Ρουσσόπουλοι και σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου και σενάριο του Γιώργου Λαζαρίδη.

 Ο απατεωνίσκος Μάκης Καρίνης (Γιάννης Γκιωνάκης) και η μνηστή του, Ντόλα (Μπεάτα Ασημακοπούλου), πλευρίζουν ένα νεόπλουτο επιχειρηματία σιδηρικών, τον Αντώνη Καρτελή (Νίκος Σταυρίδης), για να τον "μαδήσουν". Ενώ η σύζυγος του Καρτελή, Γαρουφαλιά ή Βιολέτα (Μαρίκα Κρεββατά) παριστάνει την αριστοκράτισσα, ο ίδιος ο επιχειρηματίας δεν έχει λησμονήσει την ταπεινή του καταγωγή, παρόλο που έχει αποκτήσει περιουσία. Ο Μάκης, λοιπόν, αποφασίζει να προσποιηθεί και ο ίδιος ότι έχει αριστοκρατική καταγωγή με σκοπό να εξαπατήσει την οικογένεια. Ο Καρτελής, όμως, δεν είναι εύκολο θύμα. Ως άνθρωπος της πιάτσας, μυρίζεται τα σχέδιά τους και, μαζί με την κόρη του, σκαρώνει ένα κόλπο για να τους βάλει στη θέση τους. Όσο για την επιπόλαιη σύζυγο που θέλει για γαμπρό της έναν αριστοκράτη, σύντομα αλλάζει γνώμη. Στην ταινία περιέχονται γυρίσματα που έγιναν στον Πόρο. Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1964-1965 και, κόβοντας 225.725 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 20ή θέση ανάμεσα σε 93 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 25 Απριλίου 2005. Κόσμος και κοσμάκης στο Cine.gr Κόσμος και κοσμάκης στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Κόσμος και κοσμάκης στην IMDb
Το Φάντασμα της Ελένα

Το Φάντασμα της Ελένα (Ισπανικά: El fantasma de Elena) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, του Μαϊάμι και του Μεξικού Argos Comunicación, παραγωγής του 2010. Είναι η νέα έκδοση της Χούλια, Βενεζουελανής τηλενουβέλας του 1983. Πρωταγωνιστούν Ελισαμπέτ Γκουτιέρρες, Σεγούντο Σερνάδας, Άνα Λαγιέβσκα και Φαμπιάν Ρίος.

 Η Ελένα Λάφε είναι μια νέα, όμορφη και ταλαντούχα ιππέας. Αυτή και ο χήρος πατέρας της, Τομάς, διαχειρίζονται ένα μικρό αλλά εξαιρετικό ξενοδοχείο στην ακτή του Key West. Μεγαλωμένη στη σκιά του πατέρα της και μακριά από τη μητρική της οικογένεια, η Ελένα δεν γνώρισε ποτέ την αληθινή αγάπη. Ελισαμπέτ Γκουτιέρρες ως Ελένα Λάφε ντε Γιρόν Σεγούντο Σερνάδας ως Εδουάρδο Γιρόν Άνα Λαγιέβσκα ως Ελένα Καλκάνιο/Ντανιέλα Καλκάνιο Φαμπιάν Ρίος ως Μοντεκρίστο Παλάσιος Γουάντα Ντ'Ισιντόρο ως Λάουρα Λούνα Μαρίτσα Μπουσταμάντε ως Κορίνα Σανταντέρ Κάρλος Μοντίγια ως Ντάριο Γιρόν Εγιούς Περράσα ως Αντόνια "Λατόνια" Σούλμπαραν Κέιτι Μπαρμπέρι ως Ρεμπέκα Σανταντέρ ντε Γιρόν Σούλι Μοντέρο ως Μαργότ Ουσκατέγι Ρουθ Μέρτσαν ως Λα Ρέινα Γιέσικα Μας ως Ντούλσε Ουσκατέγι Χένρι Σάκκα ως Άλαν Μάρτιν Έυα Ταμάργο ως Μαριέλα Λάφε Μπραούλιο Καστίγιο ως Τομάς Λάφε Χεράρδο Ριβερόν ως Σαμουέλ Μόγια Αδριάν Καρβαχάλ ως Μπενχαμίν Γιρόν Σανταντέρ Μαρισόλ Καλέρο ως Νένα Οτσόα Φρέντι Βάσκες ως Ανακλέτο/Σάιντ Χουάν Πάμπλο Γιάνο ως Γουόλτερ Βίκτορ Κορόνα ως Καλίμα Μπεατρίς Μονρόι ως Χεσούσα ντε Μόγια Λιανέτ Μπορρέγο ως Μιλέιντι Μαργαρίτα Μόγια Μισέλ Τζόουνς ως Γκαντίκα Γιούλι Φερρέιρα ως Σάντρα Λέσλι Στιούαρτ ως Βικτόρια "Βίκι" Ορτέγα Ισαμπέλα Καστίγιο ως Αντρέα Γιρόν Σανταντέρ Χαβιέρ Κορονέλ ως Πάδρε Άγουας Άριελ Τεχίδο ως Τούλιο Πενιαλόσα Νούρι Φλόρες ως Φελίπα Τσαπάρο Λίνο Μαρτόνε ως Ραμίρο Σάντσεζ Κιχάδα Κάρεν Γκαρσία ως Κλάρα Μπερτουόλ χηρ. ντε Μαγιέρστον Χουάν Σεπέρο ως Δρ. Λορένσο Τάπια Αλεξάντρα Πομάλες ως Λουσία Μαγιέρστον Μαουρίσιο Ενάο ως Μίτσελ Μαγιέρστον Ερνέστο Τάπια ως Πάντσο Χουάν Νταβίντ Φερρέρ ως Δρ. Ρόναλντ Βανέσσα Γκονσάλες ως Λεονόρ Γουαλμπέρτο Γκονσάλες ως Δρ. Ισραέλ Το Φάντασμα της Ελένα στην IMDb
Ντάριους Φορμέλα

Ο Ντάριους Φορμέλα (Dariusz Formella, 21 Οκτωβρίου 1995) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός ή αριστερός πλάγιος μέσος για τη Σακραμέντο Ρεπάμπλικ στο USL.

 Ο Φορμέλα ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του τη σεζόν 2012-13 με την Άρκα Γκντίνια, προερχόμενος από τις ακαδημίες νέων της. Την 1η Ιουλίου 2013, μετακινήθηκε με ελεύθερη μεταγραφή στη Λεχ Πόζναν. Την 1η Φεβρουαρίου 2016, δανείστηκε στην Άρκα Γκντίνια για 6 μήνες.Στις 20 Ιουλίου 2017, δανείστηκε στην Πόγκον Στσέτσιν.Στις 25 Ιανουαρίου 2018, δανείστηκε στην Ράκουβ Τσεστοχόβα, στην οποία αγωνίστηκε για 6 μήνες, πριν ενταχθεί με μόνιμη μεταγραφή στο σύλλογο το καλοκαίρι του 2018. Το συμβόλαιο του λύθηκε με αμοιβαία συναίνεση στις 8 Μαΐου 2019. Στις 18 Ιουλίου 2019, ο Φορμέλα υπέγραψε στη Σακραμέντο Ρεπάμπλικ του πρωταθλήματος USL, για το υπόλοιπο της σεζόν του 2019, με το σύλλογο να έχει επιλογή επέκτασης του συμβολαίου μέχρι το 2020. Ο Φορμέλα έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Πολωνίας (U16, U17, U18, U19, U20 και U21), με συνολικά 37 συμμετοχές και 9 γκολ. Λεχ ΠόζνανΕκστρακλάσα: 2014-15 Σούπερ Καπ Πολωνίας: 2015, 2016Άρκα ΓκντίνιαΚύπελλο Πολωνίας: 2016-17 (Αγγλικά) Προφίλ Ντάριους Φορμέλα στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Νέος Κόσμος

Ο Νέος Κόσμος είναι ένα από τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για το Δυτικό Ημισφαίριο, ειδικά για την Αμερική και μερικές φορές την Ωκεανία (Αυστραλία). Ο όρος προέρχεται από τα μέσα του 16ου αιώνα, όταν η Αμερική είχε πρόσφατα ανακαλυφθεί από τους Ευρωπαίους εξερευνητές, επεκτείνοντας τον γεωγραφικό ορίζοντα των λαών της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του του Μεσαίωνα, οι οποίοι πίστευαν ότι ο κόσμος αποτελείται από την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική: συλλογικά τώρα αυτός αναφέρεται ως ο Παλαιός Κόσμος.

 Ο Ισπανός λόγιος Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα έκανε την πρώτη χρήση του όρου Νέος Κόσμος (novi orbis) σε μια επιστολή του την 1η Νοεμβρίου 1492, η οποία απευθυνόταν στον Κολόμβο κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αμερική. Σε μεταγενέστερη επιστολή ένα χρόνο αργότερα, ο ίδιος αναφέρθηκε και πάλι στον «Νέο Κόσμο» (orbis novus). Την άνοιξη του 1503 αναφέρεται ο όρος από τον Αμέριγκο Βεσπούτσι σε μία επιστολή του προς τον φίλο του Λορέντσο ντι Πιέρ Φραντσέσκο των Μεδίκων, η οποία δημοσιεύθηκε στη λατινική γλώσσα το 1503-04. Το 1516, ο Πέτρος δημοσίευσε μια μελέτη της οποίας ο τίτλος ο τίτλος άρχιζε με την πρόταση Περί του Νέου Κόσμου (Orbe De Novo). Το 1524 ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης από τον Τζοβάνι ντα Βερρατσάνο σε μια επιγραφή του ταξιδιού του το εν λόγω έτος που έγινε κατά μήκος της ακτογραμμής του Ατλαντικού που είναι τώρα μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά. Οι όροι «Παλαιός Κόσμος» και «Νέος Κόσμος» δίνουν κατά κύριο λόγο νόημα στο ιστορικό της πλαίσιο και με σκοπό να διακρίνουν μεγάλες γεωγραφικές περιοχές του κόσμου. Οι αναφορές για τον «Νέο Κόσμο» γίνονται σε ένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, συχνά σε ιστορικά θέματα όπως η Ισπανική κατάκτηση του Γιουκατάν και άλλα γεγονότα στη διάρκεια της αποικιοκρατικής περιόδου. Επιπλέον, ο όρος «Νέος Κόσμος» χρησιμοποιείται μερικές φορές σε βιολογικό πλαίσιο, όταν κάποιος μιλάει για τον Παλιό Κόσμο (Παλαιοαρκτική Ζώνη, Αφροτροπική Ζώνη) και το Νέο Κόσμο (Νεαρκτική Ζώνη, Νεοτροπική). Ο όρος έχει επικριθεί ως Ευρωκεντρικός, προστατευτικός και επίσης επειδή υιοθετεί έναν απολογητικό τόνο όσον αφορά την Αποικιοκρατία. Θεωρίες μετανάστευσης προς το Νέο Κόσμο Πρωτο-Ινδιάνοι Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αμερικής
Λούντοβικ Όρμπαν

Ο Λούντοβικ Όρμπαν (Ludovic Orban, 1963-) είναι Ρουμάνος πολιτικός , ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός της χώρας από τον Νοέμβριο του 2019 ως τον Δεκέμβριο του 2020. Είναι αρχηγός του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος και μέλος στην βουλή των αντιπροσώπων από το 2008. Από το 2007 ως το 2008 χρημάτισε υπουργός Μεταφορών.

 Ο Όρμπαν γεννήθηκε στο Μπράσοβ στις 25 Μαΐου 1963 από Ούγγρο πατέρα και από Ρουμάνα μητέρα, ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 1982. Ενώ μετά αφού εισήχθη στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σπούδασε τεχνολογία σχεδιασμού βιομηχανικών μηχανημάτων στο Πανεπιστήμιο του Μπράσοβ, όπου και αποφοίτησε το 1989. Το 1993 ολοκλήρωσε και τις μεταπτυχιακές του σπουδές πάνω στην Πολιτική Επιστήμη της Εθνικής Σχολής και Πολιτικής Επιστήμης του Βουκουρεστίου. Ο Όρμπαν από το 1989 μέχρι και το 1991 εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο του Μπράσοβ, μετά από το 1992 μέχρι και το 1997 εργάστηκε σε τρεις διαφορετικές εφημερίδες. Ενώ από το 1997 μέχρι και το 2001 σε πόστα με κυβερνητικές ευθύνες όπως: στην Υπηρεσία Ενεργειακής Πολιτικής, στην Διεύθυνση ατόμων με ειδικές ανάγκες, στο τμήμα Δημόσιας Πληροφορίας, στην Εθνική Υπηρεσία Απασχόλησης και στο Εθνικό Κέντρο Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων. Η ενασχόληση του με τα κοινά ξεκίνησε από το 1992 όταν υπηρέτησε ως τοπικός σύμβουλος στον τομέα 3 έως και το 1996. Ενώ το 1997 εκλέχθηκε στον τομέα 1 αλλά το επόμενο έτος παραιτήθηκε. Από το 1993 μέχρι και το 1997 ήταν μέλος στην εκτελεστική επιτροπή του Φιλελεύθερου Κόμματος. Το 1998 προσχώρησε στο εθνικό συμβούλιο του κόμματος μέχρι και το 2002, ενώ από το 2002 μέχρι και το 2006 προσχώρησε στην επιτροπή δημόσιας διοίκησης του κόμματος. Από το 2006 μέχρι και το 2008 ήταν γραμματέας του κόμματος. Εγκατέλειψε αυτή τη θέση μετά τον ανασχηματισμό οπότε και ανέλαβε το υπουργείο Μεταφορών, θέση όπου εγκατέλειψε μετά την ήττα του κόμματός του στις εκλογές του 2010. Από τότε μέχρι και σήμερα εκλέγεται στην περιφέρεια του Βουκουρεστίου. Το 2014 προκηρύχθηκαν εσωκομματικές εκλογές έπειτα από την κρίση που προκλήθηκε μέσα στο κόμμα το 2010, όπου και κατέθεσε την υποψηφιότητά του για την προεδρία του κόμματος, όμως και ηττήθηκε από την αντίπαλό του με 47-28 ψήφους. Μετά την πτώση της κυβέρνησης της Βιόριτσα Ντάντσιλα, από πρόταση μομφής στις 10 Οκτωβρίου 2019, ο ίδιος προτάχθηκε από τον πρόεδρο Κλάους Γιοχάνις, για το αξίωμα της πρωθυπουργίας. Έπειτα από την συμφωνία στην οποία κατέληξε με άλλα τρία κόμματα, ο ίδιος έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και στις 4 Νοεμβρίου 2019 εγκρίθηκε ο διορισμός και της κυβέρνησής του από το κοινοβούλιο με 240 ψήφους, επτά παραπάνω από αυτούς όπου χρειαζόταν.Η κυβέρνησή του κατέρρευσε με πρόταση μομφής στις 5 Φεβρουαρίου 2020, με 261 βουλευτές να την υπερψηφίζουν.Έπειτα από την ήττα του στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2020, παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία. Έχει έναν γιο από τη σύζυγό του, Μιχαέλα.
Πολιτική της Σερβίας

Η Σερβία είναι ένα ιδιαίτερο είδος Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία που τείνει προς την Προεδρική Δημοκρατία με αρχηγό της Κυβέρνησης Πρωθυπουργό στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος και τον Πρόεδρο συχνά να επεμβαίνει στις πολιτικές εξελίξεις. Ουσιαστικά οι εξουσίες μοιράζονται ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση αλλά και τον Πρόεδρο της Σέρβικης Δημοκρατίας. Η νομοθετική εξουσία ασκείται τόσο από την Κυβέρνηση όσο και από την Εθνοσυνέλευση και από τον Πρόεδρο της Σερβίας. Η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, τόσο από την εκτελεστική όσο και από τη νομοθετική εξουσία.

 Αρχηγός του Κράτους της Σερβίας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Από τις 31 Μαΐου 2017 Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός ο οποίος διορίζει το υπουργικό συμβούλιο αλλά ο Πρόεδρος μπορεί να προβάλει βέτο εφόσον δεν συμφωνεί με την επιλογή ορισμένων προσώπων. Η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας (Narodna skupština Republike Srbije) αποτελείται από 250 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Η Σερβία έχει πολυκομματικό σύστημα και επιτρέπεται η λειτουργία πολυάριθμων πολιτικών κομμάτων, εκ των οποίων κανένα κόμμα δεν έχει δυνατότητα να κυβερνήσει από μόνο του αλλά σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού. Σήμερα υπάρχουν συνολικά 342 πολιτικά κόμματα στη Σερβία.
Επισιτιστική αυτάρκεια

Σταδιακά, σήμερα, οι σπόροι που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια της γης δεν είναι πια ελεύθεροι. Δεσμεύονται από πνευματικά δικαιώματα, εθνικές ή παγκόσμιες νομοθεσίες και έλεγχο των αγροτικών καλλιεργειών μέσω των επιδοτήσεων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να χάνονται σιγά-σιγά οι τοπικές ποικιλίες και να κινδυνεύει η επισιτιστική αυτάρκεια. Οι αγρότες από καλλιεργητές της γης μετασχηματίσθηκαν σε «…καταναλωτές εισροών». Όλοι οι σπόροι αποτελούν συνήθως υβρίδια ή ποικιλίες που όμως δεν παράγονται στον τόπο καλλιέργειάς τους.

 Τα παλαιότερα χρόνια, οι αγρότες έπαιρναν από τα «γερά φυτά» τον σπόρο και τον διατηρούσαν για την επόμενη χρονιά. Τώρα τον αγοράζουν. Ο λόγος είναι ότι είτε ο σπόρος δεν μπορεί να διατηρηθεί και να χρησιμοποιηθεί πάνω από 2-3 φορές, είτε οι αγρότες θεωρούν μεγαλύτερη ευκολία να τον αγοράσουν.Δυστυχώς, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Μέσω του ελέγχου των αγροτικών καλλιεργειών, ελέγχεται τόσο η διανομή της τροφής σε ορισμένες τιμές όσο και η παραγωγή βιοκαυσίμων. Πρόκειται για ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι όπου εμπλέκονται τράπεζες, ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά ταμεία, κρατικοί φορείς καθώς και πολυεθνικοί όμιλοι.
Φανί Αρντάν

Η Φανί Μαργκερίτ Ζουντίθ Αρντάν (Fanny Marguerite Judith Ardant, 22 Μαρτίου 1949) είναι Γαλλίδα ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από πενήντα ταινίες από το 1976. Η Αρντάν κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου το 1997 για την ερμηνεία της στο Pédale douce.

 Η Αρντάν γεννήθηκε στο Σωμούρ Μαιν ε Λουάρ στη Γαλλία, με πατέρα ένα στρατιωτικό ακόλουθο. Μεγάλωσε στο Μονακό μέχρι τα 17 οπότε μετακόμισε στην Αιξ αν Προβάνς για να σπουδάσει στο Institut d'études politiques d'Aix-en-Provence. Στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής της έστρεψε το ενδιαφέρον της στην υποκριτική και έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή το 1974. Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ήταν μια μεγάλη σταρ μαζί με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο La Femme d'à côté. Η ταινία, σκηνοθετημένη από τον Φρανσουά Τρυφό, έφερε στην Αρντάν την πρώτη της υποψηφιότητα για Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού το 1982 και το 1984 προτάθηκε πάλι για το Vivement dimanche!. Ουσιαστικά έγινε η συντροφιά του Φρανσουά Τρυφό, γεννώντας την κόρη τους, Ζοζεφίν Τρυφό, στις 28 Σεπτεμβρίου 1983. Αρχικά, η νεανική ομορφιά της την έκανε δημοφιλή αλλά με την πάροδο του χρόνου η καλλιέργειά της και οι υποκριτικές της δεξιότητες την έχουν καταστήσει μια από τις πιο θαυμαστές ηθοποιούς της Γαλλίας. Απέδειξε την ικανότητά της παίζοντας έναν κωμικό ρόλο στο Pédale douce για τον οποίο κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου του 1997. Άπταιστη στα Αγγλικά και τα Ιταλικά, η Αρντάν έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες του Χόλυγουντ και σε πολλές Βρετανικές ταινίες. Η πιο πρόσφατη ταινία της στην Αγγλική γλώσσα ήταν η παραγωγή του Φράνκο Τζεφφιρέλλι Κάλλας για Πάντα, στην οποία ενσάρκωνε τη ντίβα της όπερας Μαρία Κάλλας. Άνοιξε το 14ο Ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Παλμ Σπριγκς στις 9 Ιανουαρίου 2003. Το 2003, η Αρντάν έλαβε το Βραβείο Στανισλάφσκι στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάσχας (for the outstanding achievement in the career of acting and devotion to the principles of Stanislavsky's school). Το 2009 έγινε σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος, με το Cendres et sang (Στάχτες και Αίμα). Το 2011 πρωταγωνίστησε στο μουσικό video για το Elle me dit της Mika. Κάποτε εξέφρασε θαυμασμό για τον Ρενάτο Κούρτσιο, πρώην ηγέτη των Ερυθρών Ταξιαρχιών (Brigate Rosse), λέγοντας ότι ήταν καλό που παρέμεινε προσκολλημένος στις αξίες του. Αργότερα ανακάλυψε ότι θα δυσκολευόταν να προσέλθει σε ένα φεστιβάλ κινηματογράφου στη Βενετία, καθώς η δήλωσή της είχε δημιουργήσει μεγάλο σκάνδαλο στην Ιταλία. Ο Κυβερνήτης του Βένετο είπε ότι θα προτιμούσε η Αρντάν να μην επισκεφθεί την περιοχή του. Εκείνη τότε ζήτησε συγνώμη από τα θύματα της τρομοκρατίας. Le Mutant (1978) La Muse et la Madone (1979) Ego (1979) Les Dames de la côte (1979) Les Bons bourgeois (1981) Le Chef de famille (1982) Sarah (2003) Anarchisme et surréalisme, Mémoire de l'I.E.P. d'Aix-en-Provence, 1971. Φανί Αρντάν στην IMDb
Οίκος των Κνύτλινγκα

Ο Οίκος των Κνύτλινγκα (Knýtlinga) είναι ένας δυναστικός Οίκος της Βόρειας Ευρώπης. Το όνομα του Οίκου Κνύτλινγκα (=το γένος του Κνουτ), προέρχεται από το πιο επιφανές μέλος του, τον Κνούτο Β΄ τον μέγα. Αρχηγέτης του Οίκου είναι ο μυθικός Κνούτος Α΄ βασιλιάς της Δανίας. Ο Οίκος λέγεται και Οίκος του Γκορμ, από τον Γκορμ γιο του Κνούτου Α΄ ή Οίκος της Δανίας μια και είναι η πρώτη δυναστεία της χώρας.

 Το 1016 ο Κνούτος Β΄ ο μέγας κατέκτησε την Αγγλία, το 1018 έγινε βασιλιάς της Δανίας και το 1028 της Νορβηγίας. Τα τρία στέμματα ενώθηκαν στο πρόσωπό του σε ένα βασίλειο. Είναι η εποχή ακμής του Οίκου. Όταν απεβίωσε το 1035 τα μοίρασε στους τρεις γιους του. Εκτός από τον αρχηγέτη του, Κνούτο Α΄, ο Οίκος είχε οκτώ μέλη που έγιναν βασιλείς: δύο της Δανίας, έναν της Νορβηγίας, έναν της Αγγλίας, έναν της Δανίας-Νορβηγίας, έναν της Δανίας-Αγγλίας και δύο της Δανίας-Νορβηγίας-Αγγλίας. Ο Οίκος εκτείνεται από τον 9ο ως τον 11ο αι. σε 6 γενιές. Μέλη του Οίκου ήλθαν σε επιγαμία με άλλους οίκους, όπως των Έστριντσεν, Χορφάγκρε, Σαλίων, Νορμανδίας, κά. Στη Δανία τους διαδέχθηκε ο Οίκος των Έστριντσεν και μετά ο Οίκος του Ολδεμβούργου. Το 1002 ο Έθελρεντ, βασιλιάς της Αγγλίας από τον Οίκο του Ουέσσεξ, διέταξε τη σφαγή των Δανών της Βρετανίας. Τότε ο Σβεν Α΄ ο διχαλογένιος, βασιλιάς της Δανίας και Νορβηγίας, εκδικήθηκε κάνοντας επιδρομή στην Αγγλία. Το 1013 επανήλθε, εκτόπισε τον Έθελρεντ και έγινε ο ίδιος βασιλιάς της Αγγλίας. Απεβίωσε το 1014, οπότε ο Έθελρεντ βρήκε την ευκαιρία να επανέλθει· το επόμενο έτος όμως τον εκτόπισε ο γιος του Σβεν Α΄, ο Κνούτος Β΄. Αυτός είχε ήδη ένα γιο, τον Χάρολντ. Το 1016 απεβίωσε ο Έθελρεντ και ο Κνούτος Β΄ νυμφεύτηκε τη χήρα του Έμμα της Νορμανδίας και έκανε ένα γιο ακόμη, τον Κνούτο Γ΄. Το 1035 ο Κνούτος Β΄ απεβίωσε και τον διαδέχθηκαν στην Αγγλία οι γιοι του, πρώτα ο Χάρολντ (Α΄) και έπειτα ο Κνούτος Γ΄. Τον τελευταίο διαδέχθηκε to 1042 ο ετεροθαλής αδελφός του, γιος της Έμμας και του Έθελρεντ, Εδουάρδος ο ομολογητής, που απεβίωσε το 1066. Τότε βρήκε αφορμή να σφετεριστεί το θρόνο ο Χάρολντ Β΄, αλλά αυτό δυσαρέστησε τον μικρανιψιό της Έμμας, τον Γουλιέλμο Α΄ δούκα της Νορμανδίας, που εισέβαλε στη χώρα, στη μάχη του Χέιστινγς σκότωσε τον Χάρολντ Β΄ και έγινε βασιλιάς της Αγγλίας. Ο Οίκος του της Νορμανδίας έγινε η επόμενη δυναστεία εκεί. Κατάλογος μοναρχών της Δανίας