Ιερά Μητρόπολις Νικαίας (Εκκλησία της Ελλάδος)

Η Ιερά Μητρόπολις Νικαίας αποτελεί μία εκ των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος. Περιλαμβάνει επτά πόλεις του νομού Αττικής, τη Νίκαια, τον Κορυδαλλό, το Κερατσίνι , το Πέραμα, την Αγία Βαρβάρα, το Αιγάλεω και το Χαϊδάρι.

 Η Μητρόπολη Νικαίας ιδρύθηκε το 1967, αν και η αρχική απόφαση για την ίδρυση της είχε ληφθεί από την Εκκλησία της Ελλάδος στις 15 Νοεμβρίου 1965. Αρχικά περιελάμβανε τέσσερις περιοχές, τη Νίκαια, το Κερατσίνι, το Πέραμα και τον Κορυδαλλό, που μέχρι τότε υπάγονταν στη Μητρόπολη Πειραιώς. Τον Ιανουάριο του 1971 προστέθηκαν στη δικαιοδοσία της και οι περιοχές του Αιγάλεω, του Χαϊδαρίου και της Αγίας Βαρβάρας, οι οποίες μέχρι τότε ανήκαν στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Η Μητρόπολη Νικαίας περιλαμβάνει 40 ενορίες, οι οποίες κατανέμονται ανα δήμο ως εξής. Μητροπολιτικός ναός είναι ο ιερός ναός Αγίου Νικολάου Νικαίας. Ανάμεσα στα παρεκκλήσια της μητρόπολης ξεχωρίζουν ο ιστορικός Ναός Αγίου Νικολάου Κερατσινίου και το παρεκκλήσι των Ταξιαρχών του ομώνυμου ναού του Κορυδαλλού, που χρονολογείται από το 16ο αιώνα. Ο ιστορικός ναός της Αγίας Βαρβάρας, του ομώνυμου δήμου, αν και γεωγραφικά περιλαμβάνεται στα όρια της μητροπόλεως, διοικητικά ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Άγιος Νικόλαος Σχιστού (Κορυδαλλός) Το παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου είναι Ιερός Ναός που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Νίκαιας, στην περιοχή του Σχιστού στον Άνω Κορυδαλλό. Βρίσκεται κτισμένο πλησίον του τέρματος λεωφορειακής γραμμής Σχιστού, στο ψηλότερο κατοικημένο σημείο του Όρους Αιγάλεω, με πανοραμική θέα. Το παρεκκλήσι λειτουργεί με την ευθύνη του Ενοριακού Ναού του Αγίου Στυλιανού. Ο ναός είναι στο τέρμα της οδού Αθανασίου Διάκου, στον Κορυδαλλό. Στο δυναμικό της μητρόπολης συγκαταλέγονται και δύο μόνες. Η μονή Αγίων Πατέρων Α' και Ζ' Οικουμενικών Συνόδων, η οποία είναι ανδρική μονή, βρίσκεται στο Πέραμα και θεμελιώθηκε το 2004 και εγκαινιάσθηκε το 2009 και η μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου, η οποία είναι γυναικεία και βρίσκεται στο Σκαραμαγκά. Πέραν των ενοριών και των παρεκκλησίων η μητρόπολη διαθέτει τρία κτιριακά συγκροτήματα. Καταρχήν το μητροπολιτικό μέγαρο, που βρίσκεται στην πλατεία Οσίας Ξένης της Νίκαιας, χρονολογείται από το 1972 και φιλοξενεί πέραν των άλλων βιβλιοθήκη και μουσείο με κειμήλια από τη Μικρά Ασία. Επιπλέον το πνευματικό κέντρο (Π. Ράλλη 247, Νίκαια) και τις παιδικές κατασκηνώσεις στη Στεφάνη Βοιωτίας, οι οποίες καταστράφηκαν το 2007, εξαιτίας των πυρκαγιών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, αλλά επαναλειτούργησαν το 2009 στην περίοδο Θηλέων των Αύγουστο, ύστερα από πλήρη ανακαίνιση. Σημειωτέον επίσης είναι, είναι ότι ο χώρος φιλοξενίας άνωθεν της τραπεζαρίας, όπου εκοιμήθει και ο μακαριστός πρώτος Μητροπολίτης Νικαίας κυρός Γεώργιος όπου έμεινε άθικτος και παραμένει έως σήμερα. Η μητρόπολη Νικαίας πανηγυρίζει δύο φορές το χρόνο. Των αγίων 318 θεοφόρων πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου και των αγίων θεοφόρων πατέρων της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, καθώς και οι δύο έλαβαν χώρα στη Νίκαια της Βιθυνίας της Μικράς Ασίας. Επιπλέον, ως κατεξοχήν προσφυγική Μητρόπολη, όπου κατοικούν απόγονοι Μικρασιατών, την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (Σεπτέμβριος), τιμάται η μνήμη των μαρτύρων μητροπολιτών Χρυσοστόμου Σμύρνης, Προκοπίου Ικονίου, Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Ευθυμίου Ζήλων και των συν αυτοίς Μικρασιατών νεομαρτύρων. Παναγία Οδηγήτρια η εκ Μουγλών Μικράς Ασίας. Στον Ιερό Ναό Γενεσίου της Θεοτόκου (Παναγίτσα) Νικαίας που κτίσθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες, φυλάσσεται η ιερή εικόνα που έφεραν από τα Μούγλα της Μικράς Ασίας και εικονίζει την Παναγία στον τύπο της Οδηγήτριας. Κατά τη δεκαετία του 70' και του 80' και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90' εκδόθηκαν από τη μητρόπολη διάφορα περιοδικά, και συγκεκριμένα τα: Ομολογία, Φως στην πορεία του λαού και Σαλπίσματα. Από το Σεπτέμβριο του 2002 ξεκίνησε η επανακυκλοφορία του εντύπου Ομολογία, το οποίο εκδίδεται σε μηνιαία βάση (έντεκα φύλλα ανά έτος). Ημερολόγιο 2012 της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας. Τα εγκαίνια του επισκοπείου της Ιεράς Μητροπόλεως Νικαίας, αρχιμ. Ρούσσα Άνθιμου, Αθήνα 1972. Φως στην πορεία του Λαού, τεύχος 102, Αύγουστος 1990. Ομολογία, τεύχη 1 (9/2002) και 28 (2/2005).