IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αθηνά Παρθένος (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 129)

Η Αθηνά Παρθένος είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Λέγεται επίσης Αθηνά της Βαρβακείου, επειδή βρέθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1880 κοντά στη Βαρβάκειο Σχολή.

 Το άγαλμα είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Παριστάνει τη θεά Αθηνά. Στέκει όρθια πάνω σε βάθρο. Ο πέπλος που πέφτει με πάμπολλες πτυχές φτάνοντας ως το έδαφος, είναι ανοιχτός στη δεξιά πλευρά. Η μέση είναι ζωσμένη. Η αιγίδα που προστατεύει τον θώρακα φέρει την κεφαλή της Μέδουσας και είναι σκεπασμένη με λέπια, ενώ περιβάλλεται από τα σώματα φιδιών. Την κεφαλή σκεπάζει μια περικεφαλαία που φτάνει ως τον σβέρκο και είναι στολισμένη με άλογα. Στους καρπούς, αντί για κοσμήματα φοράει φίδια. Η παλάμη του δεξιού χεριού είναι ανοιχτή και σαν να κρατάει την αιωρούμενη Νίκη. Μια στήλη υψώνεται από το έδαφος μέχρι το χέρι αυτό, δίνοντας διάσταση στον χώρο. Το αριστερό χέρι ξεκουράζεται στην ασπίδα που είναι όρθια, ελαφρά γυρμένη και ακουμπισμένη στη γη. Το άγαλμα παριστάνει τη θεά Αθηνά. Χαρακτηριστικά της είναι η μεγαλοπρέπεια, η φιλειρηνικότητα, αλλά και η πολεμική υπεροχή. Βρίσκεται σε εγρήγορση, αλλά όχι σε μάχη, αφού ο πολεμικός της εξοπλισμός είναι κοντά, αλλά όχι σε χρήση. Ο Φειδίας, με το έργο του αυτό, και ιδίως με το πολύ μεγαλύτερο γνήσιο, που είχε γύρω στα 12 μέτρα ύψος και ήταν ντυμένο με περίπου 1.400 κιλά χρυσάφι και άφθονο έβενο εδραίωσε και καλλιτεχνικά τη φήμη του χρυσού αιώνα του Περικλή. Σύμφωνα με την περιγραφή της Ακρόπολης από τον Παυσανία συμπεραίνουμε ότι το άγαλμα είναι αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αγάλματος της Αθηνάς του Φειδία που κοσμούσε την Ακρόπολη. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που μας δίνει μια πλαστική εντύπωση του υπέροχου πρωτότυπου. Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853-1907) και Heinrich Ludwig Urlichs (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ

Ο Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ (Frans Francken III, 1607 – 1667) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος και το πιο γνωστό μέλος της τέταρτης γενιάς της οικογένειας καλλιτεχνών Φράνκεν.

 Ο Φράνκεν γεννήθηκε και πέθανε στην Αμβέρσα . Ήταν ο γιος του Φρανς Φράνκεν του νεότρου και της Ελίζαμπετ Πλακέ (Elisabeth Placquet) και έγινε Πρύτανις στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1639. Ήταν κοσμήτορας του Συντεχνίας του Αγίου Λουκά κατά την περίοδο 1656-66.Ήταν ο δάσκαλος του Κάρστιαν Λούιξ (Carstian Luyckx) και του Γιαν Μπάπτιστ Σέχερτ (Jan Baptist Segaert) . Ο Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ είναι γνωστός για τις ρωπογραφίες και τα πορτρέτα του, και ζωγράφισε τις μορφές στα έργα του Πίτερ Νέιφς του πρεσβύτερου και, πιο συχνά, του γιου του Πίτερ Νέιφς του νεότερου. Ενώ οι μορφές του ακολουθούν γενικά το ύφος του πατέρα του, είναι ζωγραφισμένα με λιγότερη ακρίβεια. Ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στη διευθέτηση των μορφών του στη σύνθεση και στο φως. Οι μικροί πίνακες του με ιστορικά θέματα ακολουθούν επίσης εν γένει το ύφος του πατέρα του, δείχνοντας παράλληλα μια ισχυρή επιρροή του υφους του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ως αποτέλεσμα, ο Φρανς Φράνκεν ΙΙΙ αναφέρεται μερικές φορές ως «Rubensschen Francken» (ο «Ρουμπενσιανός Francken»). Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων
Συμπόσιο

Στην αρχαία Ελλάδα το συμπόσιο (συν+πόσις, «συνάθροιση ανθρώπων που πίνουν») αποτελούσε έναν από τους πιο αγαπημένους τρόπους διασκέδασης, μια συγκέντρωση φίλων ή ένα πάρτι όπως θα λέγαμε σήμερα. Σε ορισμένα από αυτά, οι συμμετέχοντες συνεισέφεραν ή οικονομικά, ή με τρόφιμα, τα οποία και λέγονταν συμβολές. Ο Όμηρος τα αποκαλεί εράνους, ενώ γνωστές είναι οι αρχαίες σχετικές φράσεις δειπνείν από συμβολών, ή δείπνον από σπυρίδος.

 Το συμπόσιο εριελάμβανε δύο στάδια: το πρώτο μέρος ήταν αφιερωμένο στο φαγητό, που σε γενικές γραμμές ήταν λιτό, ενώ το δεύτερο στην κατανάλωση ποτού. Στην πραγματικότητα, οι αρχαίοι έπιναν κρασί και μαζί με το γεύμα, ενώ τα διάφορα ποτά συνοδεύονταν από μεζέδες (τραγήματα): κάστανα, κουκιά, ψημένους κόκκους σίτου ή ακόμη γλυκίσματα από μέλι, που είχαν ως στόχο την απορρόφηση του οινοπνεύματος ώστε να επιμηκυνθεί ο χρόνος της συνάθροισης. Το δεύτερο μέρος ξεκινούσε με σπονδή, τις περισσότερες φορές προς τιμή του Διονύσου. Κατόπιν οι παριστάμενοι συζητούσαν ή έπαιζαν διάφορα επιτραπέζια παιχνίδια, όπως ο κότταβος. Συνεπώς τα άτομα έμεναν ξαπλωμένα σε ανάκλιντρα (κλίναι), ενώ χαμηλά τραπέζια φιλοξενούσαν τα φαγώσιμα και τα παιχνίδια. Χορεύτριες, ακροβάτες και μουσικοί συμπλήρωναν την ψυχαγωγία των παρευρισκόμενων. Ένας «βασιλιάς του συμποσίου» ο οποίος εκλεγόταν στην τύχη αναλάμβανε να υποδεικνύει στους δούλους την αναλογία κρασιού και νερού κατά την προετοιμασία των ποτών. Εντελώς απαγορευμένο στις γυναίκες, με εξαίρεση τις χορεύτριες και τις εταίρες, το συμπόσιο ήταν ένα σημαντικότατο μέσο κοινωνικοποίησης στην αρχαία Ελλάδα. Μπορούσε να διοργανωθεί από έναν ιδιώτη για τους φίλους ή για τα μέλη της οικογένειάς του, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα με τις προσκλήσεις σε δείπνο. Μπορούσε επίσης να αφορά τη μάζωξη μελών μιας θρησκευτικής ομάδας ή μιας εταιρείας (ενός είδος κλειστού κλαμπ για αριστοκράτες). Τα πολυτελή συμπόσια προφανώς προορίζονταν για τους πλούσιους, ωστόσο στα περισσότερα σπιτικά θρησκευτικές ή οικογενειακές γιορτές αποτελούσαν αφορμή για δείπνο, έστω και ταπεινότερο. Το συμπόσιο ως πρακτική εισήγαγε κι ένα λογοτεχνικό ρεύμα: το Συμπόσιον του Πλάτωνα, το ομώνυμο έργο του Ξενοφώντα, Τῶν ἑπτὰ σοφῶν συμπόσιον του Πλουτάρχου και οι Δειπνοσοφισταί του Αθήναιου αποτελούν χαρακτηριστικά έργα. Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα Πλακουντοποιικόν σύγγραμμα Λοπαδο­τεμαχο­σελαχο...
Αθανάσιος Μπαρμπεράκης

Ο Αθανάσιος Νικολάου Μπαρμπεράκης (1841- 1925) ήταν Κρητικός αγωνιστής και οπλαρχηγός από την Ιεράπετρα, γνωστός ως Καπετάν Θανάσης. Συναγωνιστής του Λακέρδα και του καπετάν Γιακουμή, συμμετείχε στις κρητικές επαναστάσεις του 1866-69, του 1878, του 1889 και του 1896-97.

 Φέρεται να είχε γεννηθεί στο χωριό Πισκοπή του Ηρακλείου. Διέμενε μόνιμα στην Ανατολή Λασιθίου. Το Μάιο του 1868 διορίστηκε διακοσίαρχος από το Γενικό Αρχηγείο των 6 ανατολικότερων επαρχιών της Κρήτης, σε αναγνώριση της προσφοράς του. Το 1878 προήχθη σε οπλαρχηγό και το 1889 συνεχίζει να πολεμά και συνεργάζεται με τον οπλαρχηγό Μπαριτάκη. Το Φεβρουάριο του 1897 συμμετείχε στην πολιορκία του φρουρίου της Ιεράπετρας. Την ίδια χρονιά διορίστηκε αρχηγός της πολιτοφυλακής στην περιφέρεια Ανατολής και Καλαμαύκας (απόφαση 17/7/1897) και διορίστηκε οπλαρχηγός από την Επαρχιακή Διοικητική Επιτροπή της Ιεράπετρας. Το 1900, όταν είχε κλείσει πια τα 60 χρόνια, κατέστη ανίκανος να εργαστεί (εξαιτίας των κακουχιών που υπέστη κατά την πολεμική του δράση) με βεβαίωση από το Δήμο Ανατολής. Το 1909 ο Μπαρμπεράκης κατατάχθηκε στην Α΄ Τάξη των αγωνιστών, από την "Προς Κατάταξιν των Αγωνιστών Επιτροπεία". Την αίτηση την είχε κάνει ο ίδιος, με ημερομηνία 27/8/1908. Ο Αθανάσιος Μπαρμπεράκης με βάση τα έγγραφα από το Δήμο Ανατολής της επαρχίας Ιεράπετρας, ήταν εν ζωή τον Αύγουστο του 1908. Η ανδρεία του καταγράφτηκε σε λαϊκά ποιήματα τοπικών ποιητών. "Και πιάνει στην ομπρός μερά ο καπετάν Θανάσης κι εκεί που επήδα στο χορό σ' έκανε να τα χάσεις κι ήβγαλε από τη μέση ντου το κρητικό μαχαίρι, που τροχισμένο το'χενε κι ήκοβγε σα νυστέρι."(Αγγελάκης Μιχάλης, "Παλιές Αναμνήσεις" σελ. 25-26) Γιος του ήταν ο Νικόλαος Μπαρμπεράκης, περισσότερο γνωστός στους ντόπιους ως "Μπαρμπερονικολής". Φαρσάρη Εμμανουήλ, Ανατολή Ιεράπετρας- Σπουδαίο πνευματικό κέντρο επί Βενετοκρατίας Σημαντική επαναστατική εστία επί Τουρκοκρατίας Τεκμήρια Ιστορίας, Έκδοση Πολιτιστικού και Φυσιολατρικού Συλλόγου Ανατολής Ιεράπετρας, Ιεράπετρα 2008.
NGC 5195

Το NGC 5195 (άλλες ονομασίες: Μεσιέ 51Β ή M51Β) είναι γαλαξίας νάνος ο οποίος αλληλεπιδρά με τον Γαλαξία της Δίνης (M51Α ή NGC 5194) και ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών Μ51. Οι δύο γαλαξίες απέχουν 25 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκονται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα ζεύγη αλληλεπιδρόντων γαλαξιών. Ο Γάλλος αστρονόμος Πιερ Μεσαίν (Pierre Méchain) ανακάλυψε τον NGC 5195 στις 20 Μαρτίου 1781.

 Το ζεύγος NGC 5195-Γαλαξία της Δίνης αναφέρεται στον Άτλαντα των παράξενων γαλαξιών (Atlas of Peculiar Galaxies) ως ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα σπειροειδούς γαλαξία με συνοδό γαλαξία. Επίσης απετέλεσε αντικείμενο πρώιμης θεωρητικής μελέτης πάνω στο ζήτημα της αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε γαλαξίες.Εξαιτίας της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον Γαλαξία της Δίνης, ο NGC 5195 είναι παραμορφωμένος. Για αυτό τον λόγο είναι δύσκολη η ταξινόμηση του βάσει μορφολογικών κριτηρίων. Μερικές φορές αναφέρεται ως φακοειδής γαλαξίας και άλλες ως ακανόνιστος. Έχει διατυπωθεί άποψη ότι δεν εντάσσεται στο σύνηθες σύστημα ταξινόμησης. Ο Supernova 1945A είναι ο μοναδικός υπερκαινοφανής αστέρας που έχει εντοπιστεί στον NGC 5195. Τον ανακάλυψε ο Μίλτον Χιούμασον (Milton L. Humason) στις 6 Απριλίου 1945 με το τηλεσκόπιο των 100 ιντσών στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον. Ταξινομήθηκε ως Τύπου Ι και έφτασε σε μέγιστο φαινόμενο μέγεθος 14. NGC 1097 Dwingeloo 1 Δεδομένα για το NGC 5195 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 5195 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 5195 στο Wikimedia Commons
Κανάριος πεύκη

Η Κανάριος πεύκη (επιστ. Pinus canariensis - Πεύκη η κανάριος), είναι είδος του γένους Πεύκη (Pinus), της οικογένειας των Πευκοειδών (Pinaceae), και εντόπιο στα κεντρικά και δυτικά νησιά του νησιωτικού συμπλέγματος των Καναρίων Νήσων και συγκεκριμένα στα νησιά Γκραν Κανάρια, Τενερίφη, Γκομέρα, Ιέρρο, Λα Πάλμα στον Ατλαντικό. Είναι ένα υποτροπικό είδος πεύκου και δεν ανέχεται χαμηλότερες θερμοκρασίες και παγετούς των -6oC και -10οC. Στη φυσική του περιοχή, αναπτύσσεται κάτω από εξαιρετικά ποικίλες βροχερές συνθήκες, ξεκινώντας με λιγότερο των 300 mm βροχή, έως και με αρκετές χιλιάδες mm, περισσότερο δε κατά τη διάρκεια των διαφορών συλλήψεως ποσοτήτων ομίχλης από το φύλλωμα. Υπό θερμές συνθήκες, είναι ένα απ' τα πιο ξηρανθεκτικά πεύκα, επιβιώνοντας ακόμη και με λιγότερα από 200 mm το χρόνο.

 Είναι ένα μεγάλο αειθαλές δέντρο, αναπτύσσοντας περίπου 30-45 μ ύψος και 1.5 μ διάμετρο κορμού, με εξαίρεση την περίπτωση όταν το δένδρο ανέρχεται στα 60 μ ύψος, ο κορμός φθάνει ακόμα και τα 2.5 μ διάμετρο. Τα πράσινα με κιτρινο-πράσινα φύλλα του, είναι βελονοειδούς σχήματος σε δέσμες, με μήκος των 15-30 cm και με εξαιρετικά αιχμηρές άκρες που συχνά γέρνουν προς τα κάτω. Χαρακτηριστικό του είδους, είναι η επικάλυψη των κορμών με γλαυκο-πράσινου χρώματος επικορμικών παραφυάδων, δηλαδή νέων βλαστών αναπτυσσόμενων από τα χαμηλά του κορμού, αλλά στη φυσική του κατάσταση αυτό απαντάται μόνο ως αποτέλεσμα από πυρκαγιά ή άλλη καταστροφή. Είναι γεγονός πως αυτό το πεύκο είναι ένα απ' τα περισσότερο πυρανθεκτικά κωνοφόρα στον κόσμο, και όπως είδαμε και πριν, είναι το μόνο που αναγεννιέται μετά από καταστροφή. Οι κώνοι του έχουν 10-23 cm μήκος, με καστανού χρώματος επιφάνεια και συχνά παραμένοντας κλειστοί για αρκετά χρόνια (όψιμοι κώνοι). Οι κοντινότεροι συγγενείς του είναι το Pinus roxburghii από τα Ιμαλάια, τα μεσογειακά Pinus pinea, Pinus halepensis (Χαλέπιος πεύκη), Pinus pinaster και το Pinus Brutia (Τουρκική πεύκη) της ανατολικής Μεσογείου. Σε ιθαγενή κλίμακα, ο αριθμός του έχει μειωθεί λόγω της διευρυμένης υλοτομίας, ως αποτέλεσμα, μόνο τα νησιά Τενερίφη και Λα Πάλμα να διαθέτουν τα μεγαλύτερα δάση ακόμη. Είναι επίσης το ψηλότερο δένδρο στις Κανάριες Νήσους. Το αρωματικό ξύλο του, συγκεκριμένα η καρδιά του, συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στην καλύτερη ξυλεία πεύκου, καθώς είναι αρκετά σκληρό, γερό και στερεό. Είναι επίσης ένα διάσημο διακοσμητικό δένδρο σε σχετικά θερμά κλίματα. Στη Νότιο Αφρική και στην Αυστραλία, έχει εγκλιματιστεί στην χρήση για δενδροφυτεύσεις τοπίων. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pinus canariensis στο Wikimedia Commons
NGC 51

Ο NGC 51 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 90.000 ετών φωτός.. Τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 7 Σεπτεμβρίου 1885.

 Στις 5 Οκτωβρίου 2016 ανακαλύφθηκε στον γαλαξία αυτόν υπερκαινοφανής Τύπου Ia ο οποίος ονομάστηκε SN 2016gxp. Δεδομένα για το NGC 51 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 51 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 51 στο Wikimedia Commons
Σεφίκ Τζαφέροβιτς

Ο Σεφίκ Τζαφέροβιτς (Šefik Džaferović, 9 Σεπτεμβρίου 1957-) είναι ο πρόεδρος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τις 20 Μαρτίου 2022 και ο αντιπρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA) και μέλος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για τους Βόσνιους Μουσουλμάνους από τις 20 Νοεμβρίου 2018.

 Γεννημένος στην βοσνιακή πόλη Ζαβιντόβιτσι το 1957, ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαράγεβο το 1979.Εργάστηκε σε δικαστικά ιδρύματα και στην αστυνομία στη γενέτειρά του και στην πόλη Ζένιτσα ως το 1996. Είναι παντρεμένος με τη Βιλντάνα και έχουν δύο παιδιά (Γιασμίν και Γιασμίνα). Το 1996 εξελέγη στο συμβούλιο του καντονιού Ζένιτσα-Ντομπόι και την ίδια χρονιά αντιπρόσωπος στη Βουλή της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Τέσσερα χρόνια μετά αναδείχθηκε βουλευτής της Βουλής της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Στις γενικές εκλογές του 2002 εξελέγη βουλευτής και το 2014 πέτυχε ξανά να εκλεγεί βουλευτής, συγκεντρώνοντας 30.000 ψήφους. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2018, ο Τζαφέροβιτς εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για τους Βόσνιους Μουσουλμάνους με ποσοστό άνω του 36% των ψήφων.
Αμυγδαλιά Λασιθίου

Η Αμυγδαλιά (επίσημη ονομασία Αμυγδαλέα) είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας Νεαπόλεως, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νεαπόλεως, του δήμου Αγίου Νικολάου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Η Αμυγδαλιά είναι οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται κοντά στο ακρωτήριο Δρεπάνι, στις ακτές του Κρητικού Πελάγους και κοντά στον παράκτιο επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Ελούντα με τον Σκινιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 250. Απέχει 28 χλμ. περίπου ΒΔ. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νεαπόλεως του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Νεαπόλεως και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Τριπόταμα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Τριπόταμα (οικισμός Αχαΐας) Τα Τριπόταμα είναι χωριό (πρώην κοινότητα) της Αχαΐας. Από το 2008 έως το 2010 αποτέλεσε την έδρα του Δημοτικού Διαμερίσματος Ψωφίδος του Δήμου Αροανίας. Από το 2011 είναι έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ψωφίδος της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Αρκαδίας. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 50 κατοίκους.

 Οφείλει το όνομά του στο ότι στο σημείο που είναι κτισμένο συναντούνται τρία ποτάμια: ο Ερύμανθος, ο Αροάνιος και ο Σειραίος. Επίσης περιστοιχίζεται από τα όρη Λάμπεια και Αφροδίσιο. Κοντά στα Τριπόταμα βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας αρκαδικής πόλης Ψωφίδας και ο "Πλάτανος του Παυσανία", από όπου πιστεύεται ότι πέρασε ο Παυσανίας και αναπαύτηκε. Ο οικισμός λεηλατήθηκε από στρατιώτες του Ιμπραήμ, τον Οκτώβριο του 1826. Οι στρατιώτες εκτός από τον οικισμό λεηλάτησαν και έκαψαν το παρακείμενο μοναστήρι της "Κοιμήσεως της Θεοτόκου", που είχε ιδρύσει ο μοναχός Ευγένιος, γνωστός και ως "Παπουλάκης" από την Ιθάκη, τον οποίο και σκότωσαν. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ιστοσελίδα για τα Τριπόταμα
Diadora

Η Diadora είναι ιταλική εταιρεία κατασκευής αθλητικών ειδών και υποδημάτων που εδρεύει στο Καέρανο ντι Σαν Μάρκο (Βένετο) και είναι θυγατρική της Geox. Ιδρύθηκε το 1948 και έχει επίσης γραφεία στη Βραζιλία, την Ηνωμένες Πολιτείες, το Χονγκ Κονγκ, την Αυστραλία και το Μπαγκλαντές. Σήμερα, η Diadora παράγει ένα ευρύ φάσμα προϊόντων ένδυσης που περιλαμβάνουν t-shirt, μπλούζες πόλο, φούτερ, μπουφάν, κολάν, σορτς και εφαρμοστά ρούχα. Η εταιρεία παράγει επίσης υποδήματα (παπούτσια ποδοσφαίρου και άλλα αθλητικά παπούτσια). Η Diadora εμπορεύεται επίσης μπάλες ποδοσφαίρου στην αγορά των ΗΠΑ.

 Η Diadora ιδρύθηκε το 1948 από τον Μαρτσέλο Ντανιέλι, ο οποίος ξεκίνησε να εργάζεται στο εμπόριο ως νεαρό αγόρι. Ονόμασε την εταιρεία του «Diadora», ένα όνομα που πρότεινε ένας φίλος. Η λέξη προέρχεται από το όνομα που έδωσαν οι Βυζαντινοί στη δαλματική πόλη Ζάνταρ. Αρχικά ονομάστηκε «de ladera» ή «από το Ζάνταρ», αντιγράφηκε εσφαλμένα και μεταφράστηκε από τα δαλματικά στα λατινικά, όπου στην πορεία έγινε «Diadora». Ο Ντανιέλι, με τη βοήθεια της γυναίκας του, κατάφερε να λανσάρει με επιτυχία το πρώτο του προϊόν, μπότες ορειβασίας.Τα μέσα της δεκαετίας του 1970 σηματοδότησαν επίσης την είσοδο της Diadora στο χώρο του ποδοσφαίρου, με τη βοήθεια του Ρομπέρτο Μπέτεγκα, ο οποίος παρείχε συμβουλευτικές πληροφορίες. Η εταιρεία πρόσθεσε επίσης την αγορά της αντισφαίρισης, υπογράφοντας συμφωνίες με τον Μπγιορν Μποργκ.Ο επιθετικός της ΑΚ Μίλαν, Μάρκο φαν Μπάστεν, έγινε το πρόσωπο της εταιρείας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και ξεκίνησε τα δικά του εξατομικευμένα παπούτσια ποδοσφαίρου, το San Siro Van Basten. Άλλοι ποδοσφαιριστές υψηλού προφίλ υπό τη χορηγία της Diadora συμπεριλαμβάνουν τους: Τζορτζ Γουεά, Ρομπέρτο Μπάτζο, Τζουζέπε Σινιόρι, Φραντσέσκο Τότι, Ρόι Κιν και Αντόνιο Κασάνο. Το 2008, η Diadora SpA υπέγραψε κοινοπραξία με την Win Hanverky Holdings Limited, σχηματίζοντας μια νέα εταιρεία με την επωνυμία «Winor International Company Limited», η οποία διαχειρίζεται το εμπορικό σήμα «Diadora» στην Κίνα, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο για την κατασκευή, σχεδίαση, προώθηση, διανομή και πώληση προϊόντων που φέρουν το εμπορικό σήμα σε αυτές τις χώρες.Τον Ιούνιο του 2009, η Diadora κατέληξε σε συμφωνία με τον ιδρυτή και πρόεδρο της ιταλικής εταιρείας κατασκευής παπουτσιών Geox, Μάριο Μορέτι Πολεγκάτο, για να αγοράσει τα περιουσιακά της στοιχεία μέσω του επενδυτικού σκέλους της οικογένειάς του, LIR. Επίσημος ιστότοπος
Υπερησία

Η Υπερησία ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα κοντά στη σημερινή Αιγείρα Αχαΐας. Η πόλη αναφέρεται από τον Όμηρο. Αργότερα το όνομα της πόλης άλλαξε σε Αιγείρα.

 Ιδρύθηκε από αυτόχθονες Πελασγούς. Αργότερα στην πόλη, αλλά και σε όλη την Αχαΐα, εγκαταστάθηκαν Ίωνες και μετά ήρθαν οι Αχαιοί του Τισαμενού. Σύμφωνα με τον Όμηρο συμμετείχε με πλοία της στον Τρωικό Πόλεμο. Επίσης ήταν μέλος της Ιωνικής δωδεκάπολης στην πόλη λατρευόταν η Αγροτέρα Αρτέμιδα και υπήρχε ιερό της στον αρχαίο δρόμο για την Πελλήνη. Υπήρχε επίσης άγαλμα του Δία φτιαγμένο από μάρμαρο Πεντέλης, άγαλμα της Αθηνάς, ναός της Αρτέμιδος, με αρχαία αγάλματα του Αγαμέμνονα και της Ιφιγένειας, αγάλματα του Ασκληπιού, του Σεράπιδος και της Ίσιδος και ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Σε άγνωστο χρόνο, την εποχή που κατοικούσαν στην πόλη Ίωνες, άλλαξε το όνομα της σε Αιγείρα. Ο μύθος λέει πως όταν οι Σικυώνιοι επιτέθηκαν στην Υπερησία οι κάτοικοί της μάζεψαν όσο περισσότερα πρόβατα (αιγές) μπόρεσαν και βάζοντας δάδες στα κερατά τους τα έστειλαν νύχτα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι Σικυώνιοι βλέποντάς τα, τα πέρασαν για στρατιώτες και υποχώρησαν. Από τότε η πόλη ονομάστηκε Αιγείρα προς τιμήν του γεγονότος. Από την Υπερησία ήταν ο Ίκαρος ή Ικάριος, ολυμπιονίκης στην 23η Ολυμπιάδα το 688 π.Χ. στο Στάδιο και ο Κρατίνος στην 126η Ολυμπιάδα του 272 π.Χ. στο αγώνισμα της Πάλης παίδων. Σήμερα η αρχαία πόλη έχει βρεθεί και ανασκαφεί σε μεγάλο μέρος της. Έχει ανασκαφεί το αρχαίο θέατρο, που χρησιμοποιείται σε εκδηλώσεις, η ακρόπολη και λείψανα κτιρίων. Νικόλας Φαράκλας, Η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαΐας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ.9, Ρέθυμνο 2001.
Focke-Wulf Fw 57

Το Focke-Wulf Fw 57 ήταν γερμανικό βαρύ μαχητικό-βομβαρδιστικό. Δεν εντάχθηκε σε παραγωγή διότι η Luftwaffe επέλεξε για αυτούς τους ρόλους το ανταγωνιστικό Messerschmitt Bf 110.

 Το 1934 το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (γερμ. Reichsluftfahrtministerium, RLM) εξέδωσε απαίτηση που αφορούσε στην ανάπτυξη ενός καταστροφέα (γερμ. Kampfzerstörer), δηλαδή ενός τακτικού μαχητικού-βομβαρδιστικού πολλαπλών ρόλων το οποίο ενδεχομένως εννοιολογικά θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος του μεταγενέστερου ταχέος βομβαρδιστικού (γερμ. Schnellbomber). Το Fw 57 ήταν η πρόταση της Focke-Wulf στο σχετικό διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν επίσης η Henschel με το Hs 124 και η Messerschmitt με το Bf 110. Το Fw 57 ήταν μεγαλύτερο σε διαστάσεις σε σύγκριση με τα άλλα δύο αεροσκάφη και επιπλέον αποδείχτηκε κατώτερο σε ό,τι αφορά τα πτητικά χαρακτηριστικά. Επρόκειτο για ένα δικινητήριο μονοπλάνο συμβατικής διάταξης και ολομεταλλικής κατασκευής με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Το διμελές πλήρωμα αποτελούνταν από τον πιλότο και τον πλοηγό/οπίσθιο πολυβολητή οι οποίοι κάθονταν ο ένας πίσω από τον άλλο στο επίμηκες κόκπιτ. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το οπίσθιο πολυβόλο ήταν εγκατεστημένο σε πυργίσκο. Εντός του 1939 κατασκευάστηκαν τρία πρωτότυπα (V1 ως V3). Αποδείχθηκαν υπέρβαρα και με κακά πτητικά χαρακτηριστικά. Μέχρι το Φθινόπωρο του 1936 οι αρχικές προδιαγραφές για το νέο καταστροφέα της Luftwaffe είχαν αναθεωρηθεί και εν τέλει μία απλούστερη διάταξη, όπως αυτή του Bf 110, χωρίς πυργίσκο πολυβόλων ή δυνατότητες βομβαρδισμού, κρίθηκε προτιμότερη δεδομένου ότι επέτρεπε αισθητά ανώτερες επιδόσεις. Σύντομα όλες οι εργασίες πάνω στο Fw 57 διακόπηκαν. Green, William. Warplanes of the Third Reich. New York:Doubleday, 1972. (ISBN 0-385-05782-2). Green, William and Gordon Swanborough. The Complete Book of Fighters. New York, Smithmark, 1994. (ISBN 0-8317-3939-8). Herwig, D and H. Rode.Luftwaffe Secret Projects - Ground Attack & Special Purpose Aircraft. (ISBN 1-85780-150-4) Wagner, Ray and Heinz Nowarra. German Combat Planes: A Comprehensive Survey and History of the Development of German Military Aircraft from 1914 to 1945. New York: Doubleday, 1971. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Focke-Wulf Fw 57 στο Wikimedia Commons
Ενσωματωμένο σύστημα

Ένα ενσωματωμένο σύστημα είναι σύστημα υπολογιστή με ειδική λειτουργία μέσα σε μεγαλύτερο μηχανικό ή ηλεκτρικό σύστημα, συχνά με περιορισμούς υπολογισμών σε πραγματικό χρόνο. Είναι ενσωματωμένο ως μέρος μιας πλήρους συσκευής που συχνά περιλαμβάνει υλικό και μηχανικά μέρη. Τα ενσωματωμένα συστήματα ελέγχουν πολλές συσκευές σε κοινή χρήση σήμερα. Το 98% όλων των μικροεπεξεργαστών κατασκευάζονται ως συστατικά ενσωματωμένων συστημάτων.

 Παραδείγματα ιδιοτήτων των τυπικών ενσωματωμένων υπολογιστών σε σύγκριση με τους ομολόγους τους γενικής χρήσης είναι η χαμηλή κατανάλωση ενέργειας, το μικρό μέγεθος, τα εύρωστα λειτουργικά εύρη και το χαμηλό κόστος ανά μονάδα. Αυτό έρχεται στην τιμή των περιορισμένων πόρων επεξεργασίας, γεγονός που τους καθιστά πολύ πιο δύσκολο να προγραμματιστούν και να αλληλεπιδρούν. Ωστόσο, με την οικοδόμηση μηχανισμών πληροφοριών πάνω από το υλικό, εκμεταλλευόμενοι τους πιθανούς υπάρχοντες αισθητήρες και την ύπαρξη ενός δικτύου ενσωματωμένων μονάδων, μπορεί κανείς να διαχειριστεί άριστα τους διαθέσιμους πόρους σε επίπεδο μονάδας και δικτύου, καθώς και να παράσχει αυξημένες λειτουργίες πολύ πιο πέρα από τις διαθέσιμες. Για παράδειγμα, μπορούν να σχεδιαστούν έξυπνες τεχνικές για τη διαχείριση της κατανάλωσης ενέργειας των ενσωματωμένων συστημάτων.Τα σύγχρονα ενσωματωμένα συστήματα συχνά βασίζονται σε μικροελεγκτές (δηλ. κεντρικές μονάδες επεξεργασίας με ενσωματωμένη μνήμη ή περιφερειακές διεπαφές), αλλά οι συνηθισμένοι μικροεπεξεργαστές (χρησιμοποιώντας εξωτερικά τσιπ για μνήμη και περιφερειακά κυκλώματα διασύνδεσης) είναι επίσης συνηθισμένοι, ειδικά σε πιο σύνθετα συστήματα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι χρησιμοποιούμενοι επεξεργαστές μπορεί να είναι τύποι που κυμαίνονται από γενικούς σκοπούς έως αυτούς που εξειδικεύονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες υπολογισμών ή ακόμη και προσαρμοσμένοι για την εφαρμογή που βρίσκεται στο χέρι. Μια κοινή πρότυπη κατηγορία αποκλειστικών επεξεργαστών είναι ο επεξεργαστής ψηφιακών σημάτων. Δεδομένου ότι το ενσωματωμένο σύστημα είναι αφιερωμένο σε συγκεκριμένες εργασίες, οι μηχανικοί σχεδιασμού μπορούν να το βελτιστοποιήσουν για να μειώσουν το μέγεθος και το κόστος του προϊόντος και να αυξήσουν την αξιοπιστία και την απόδοση. Ορισμένα ενσωματωμένα συστήματα είναι μαζικής παραγωγής, επωφελούμενα από οικονομίες κλίμακας. Τα ενσωματωμένα συστήματα κυμαίνονται από φορητές συσκευές όπως ψηφιακά ρολόγια και συσκευές αναπαραγωγής MP3 έως μεγάλες σταθερές εγκαταστάσεις όπως φανάρια κυκλοφορίας, εργοστασιακές μονάδες ελέγχου και πολύπλοκα συστήματα, όπως τα υβριδικά οχήματα, η μαγνητική τομογραφία και η αεροηλεκτρονική. Η πολυπλοκότητα ποικίλλει από χαμηλή, με ένα ενιαίο μικροελεγκτή τσιπ, έως πολύ υψηλή με πολλαπλές μονάδες, περιφερειακά και δίκτυα τοποθετημένα μέσα σε ένα μεγάλο πλαίσιο ή περίβλημα.
Nektar

Οι Nektar ήταν αγγλικό rock συγκρότημα, με έδρα το Αμβούργο της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1969, από τους Ρόγιε Άλμπιρτον, Taff, Μο, Ρον Χάουντεν και Μικ Μπρόκετ και Κιθ Γουόλτερς, που ήταν υπεύθυνοι για τον φωτισμό και τα ειδικά εφέ. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του, άλλαξε πολλές line-ups, κυκλοφορώντας, συνολικά, 13 studio άλμπουμ, με τελευταίο το 2013, ονόματι Time Machine.

 1971 - Journey To The Centre Of The Eye 1972 - A Tab In The Ocean 1973 - Sounds Like This 1973 - Remember The Future 1974 - Down To Earth 1974 - Sunday Night At The London Roundhouse 1975 - Recycled 1976 - Nektar 1977 - Live In New York 1977 - Magic Is A Child 1978 - More Live Nektar In New York 1980 - Man In The Moon 1987 - Nektar 1990 - Sunday Night At The London Roundhouse 1990 - Remember The Future 1990 - A Tab In The Ocean 1990 - Recycled 1990 - Magic Is A Child 1990 - Down To Earth 1990 - Journey To The Centre Of The Eye 1990 - Sounds Like This 1991 - Live In New York 1991 - More Live Nektar In New York 1994 - Highlights 2001 - The Prodigal Son 2002 - Sunday Night At The London Roundhouse 2002 - Remember The Future 2002 - Unidentified Flying Abstract 2004 - Journey To The Centre Of The Eye 2004 - Evolution 2005 - Nektar 2004 Tour Live 2005 - Door To The Future 2009 - Fortyfied 2003 - Live 2005 - Pure
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1976-77 ήταν η 38η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 7η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1976-77 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1976-77.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1977-78. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1977-1978. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1975-76, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1976-77 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1975-76 Χαλκάνορας Ιδαλίου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Λόγω της τουρκικής εισβολής και κατοχής μεγάλου μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα, ο Διγενής και ο ΑΣΙΛ απώλεσαν τις έδρες τους. Η Ανόρθωση, η Νέα Σαλαμίνα και ο ΑΣΙΛ επαναδραστηριοποιήθηκαν στη Λάρνακα και ο Διγενής στη Λευκωσία. Για το πρωτάθλημα της περιόδου 1976-77 για τις ομάδες αυτές ορίστηκαν στάδια ως έδρες σε όλη την Κύπρο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. ΚΟΠ (Φεβρουάριος 2016). Το περιοδικό της ΚΟΠ. Λευκωσία: ΚΟΠ, σελ. 68-70. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-02-27. https://www.webcitation.org/6fbwu9Pgh?url=http://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/KOP-T19%20FOR%20WEBSITE.pdf. Ανακτήθηκε στις 2016-02-27. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 100. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 102. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 142. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1976-77 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Ιωάννης Φρειδερίκος Β΄ της Σαξονίας

Ο Ιωάννης-Φρειδερίκος Β΄ (γερμ.: Johann Friedrich II, 8 Ιανουαρίου 1529 - 9 Μαΐου 1595) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας (1554-1556) και λάντγκραβος της Θουριγγίας (1554-1566).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη-Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σίβυλλας των Λα Μαρκ, κόρης του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης. Νυμφεύτηκε πρώτα το 1555 την Αγνή, κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης, η οποία έξι μήνες μετά απέβαλλε και απεβίωσε. Το 1558 ο Ιωάννης-Φρειδερίκος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και είχε τέκνα: Ιωάννης-Καζιμίρ 1564-1633, δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ. Ιωάννης-Ερνέστος 1566-1638, δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ. Φρειδερίκος-Ερρίκος 1563-1572 απεβ. 9 ετών, Ιωάννης-Φρειδερίκος 1559-1560 αεπβ. 1 έτους. Karl August Engelhardt: Johann Friedrich der Mittlere, von Bösewichtern verblendet, in Gotha belagert, und bis an sein Ende gefangen (in der Reihe „Denkwürdigkeiten aus der sächsischen Geschichte, der vaterländischen Jugend gewidmet“). Gerlach, Dresden 1797 (Digitalisat). Ernst Wülcker: Johann Friedrich, Herzog zu Sachsen.[permanent dead link] in: Allgemeine Deutsche Biographie. Band 14, Duncker & Humblot, Leipzig 1881, pp. 330–343. Thomas Klein (1974), "Johann Friedrich II.", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, p. 530 Joachim Kruse: Herzog Johann Friedrich II. der Mittlere von Sachsen (1529–1595) und das ernestinische Familienepitaph in St. Moriz, Coburg, vollendet 1598. vol. I. in: Jahrbuch der Coburger Landesstiftung 52 (2007) pp. 1–334.
Δημοχάρης

Ο Δημοχάρης (περ. 355 - 275 π.Χ.), ανιψιός του Δημοσθένη, ήταν Αθηναίος ρήτορας και πολιτικός, ένας από τους τελευταίους επιφανείς άνδρες της αθηναϊκής πολιτικής σκηνής κατά τα χρόνια της παρακμής της.

 Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά σε αυτόν αφορά ένα περιστατικό του έτους 322 π.Χ., όταν προσπάθησε μάταια να αποτρέψει την παράδοση του Δημοσθένη και των άλλων ρητόρων με αντιμακεδονικά αισθήματα, την οποία είχε διατάξει ο Αντίπατρος. Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια έζησε πιθανότατα στην εξορία. Όταν στην Αθήνα επανήλθε το δημοκρατικό πολίτευμα χάρις στο Δημήτριο τον Πολιορκητή το 307 π.Χ., ο Δημοχάρης κατέλαβε σημαντικά αξιώματα. Εντούτοις εκδιώχθηκε και πάλι το 303 π.Χ., όταν περιγέλασε το διάταγμα του Στρατοκλή, το οποίο ήταν γεμάτο κολακείες προς το πρόσωπο του Δημητρίου. Ο Δημοχάρης ανακλήθηκε το 298 π.Χ., και κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών ενίσχυσε και εξόπλισε την πόλη με προμήθειες και πολεμοφόδια. Το 296 π.Χ. (ή το 295 π.Χ.) εξορίστηκε και πάλι, επειδή σύναψε συμμαχία με τους Βοιωτούς, και δεν επέστρεψε πριν από το 287 π.Χ. (ή το 286 π.Χ.) Το 280 π.Χ. προέτρεψε τους Αθηναίους να κατασκευάσουν ένα μνημείο προς τιμήν του θείου του με ανάλογη επιγραφή. Μετά το θάνατό του, περίπου πέντε χρόνια αργότερα, ο γιος του Δημοχάρη πρότεινε και πέρασε ένα διάταγμα ώστε να στηθεί μνημείο προς τιμήν του, το οποίο θα τιμούσε τις υπηρεσίες του προς το Δήμο. Οι τελευταίες πρέπει να περιελάμβαναν τη μείωση των δημόσιων δαπανών, την καλύτερη διαχείριση των κρατικών πόρων (μετά την επιστροφή του το 287) και τις επιτυχημένες διπλωματικές σχέσεις με τους ηγεμόνες της Μακεδονίας και της Αιγύπτου. Παρόλο που ήταν φίλος με τον στωικό Ζήνωνα, ο Δημοχάρης θεωρούσε όλους τους άλλους φιλοσόφους εχθρούς της ελευθερίας, και το 306 π.Χ. υποστήριξε την πρόταση κάποιου Σοφοκλή, να εκδιωχθούν όλοι από την Αττική. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο Δημοχάρης συνέγραψε μια ιστορία των καιρών του, γραμμένη με ρητορικό πάρα ιστορικό ύφος. Ως ομιλητής ήταν γνωστός για την ελευθερία με την οποία χρησιμοποιούσε τη γλώσσα. Δέχτηκε σφοδρή επίθεση από τον Τιμαίο, αλλά βρήκε ένθερμη υποστήριξη στο πρόσωπο του Πολύβιου. Άλλες αναφορές συναντούμε στα έργα του Πλουτάρχου, «Δημοσθένης» , «Δημήτριος» και «Vitae decem oratorum» . Δημοσθένης Αθηναϊκή δημοκρατία
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ελλάδας

Στον παρακάτω κατάλογο εμφανίζονται κατά χρονολογική σειρά οι διατελέσαντες πρωθυπουργοί της Ελλάδας ή σε θέση ανάλογη του αρχηγού της κυβέρνησης, από τις προσωρινές διοικήσεις της Ελλάδας από το 1822 και την ίδρυση της Ελληνικής Πολιτείας έως σήμερα. Στα πρώτα πολιτεύματα που εφαρμόστηκαν χρησιμοποιούνταν διάφορες ονομασίες για την ίδια ή παρόμοια θέση.

 Εκδοτική Αθηνών, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμοι 13ος-16ος, Αθήνα 1977-2000 Εκδοτική Αθηνών, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμοι 10, Αθήνα 1990 ΜΙΕΤ, Ντάγκλας Ντέικιν, Η Ενοποίηση της Ελλάδας, 1770-1923, Αθήνα 1984 (Β' Έκδοση) Πάπυρος, Σπυρίδων Μαρκεζίνης, Πολιτική Ιστορία της Συγχρόνου Ελλάδος, τόμοι 1-4, Αθήνα 1973 Το ΠΟΝΤΙΚΙ, Γρ. Τζιοβάρας, Τα υπουργεία μας (Κυβερνήσεις 1833-1996), Αθήνα 1997 20ος Αιώνας, Γιάνης Κορδάτος, Ιστορία της Ελλάδας, τομ. 11-13, Αθήνα 1958 Νεόκοσμος, Φοίβος Ν. Γρηγοριάδης, Οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδας (1828-1978), Αθήνα 1978 Τύπος της εποχής 1833-2007 Ανδρέας Γ. Δημητρόπουλος, Οι Ελληνικές Κυβερνήσεις 1843-2004, Αθήνα 2004 Αντώνης Μακρυδημήτρης, Πρωθυπουργοί της Ελλάδος 1828-1997, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Β΄ έκδοση, Αθήνα 2001 Γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυβερνήσεις από το 1909 ως σήμερα (Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης) (ανακτήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2010) The Governments of Greece 1899 - 1924 Timeline of Prime Ministers of Greece (1828-Apr 2019) Πρωθυπουργοί της Ελλάδας: Αυτοί είναι οι νομοί που έχουν βγάλει τους περισσότερους
Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Τριγώνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Νοτίου Τριγώνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τρίγωνον Νότιον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Ρέκβιεμ

Με την ονομασία Ρέκβιεμ (εκ του λατινικού Requiem) φέρεται στην καθομιλουμένη η νεκρώσιμη ακολουθία της Καθολικής Εκκλησίας, της οποίας το εισοδικό αρχίζει με την παρακλητική φράση: "Requiem aeternam dona eis Domine" (= Ἀνάπαυσιν αἰώνιον δὸς αὐτοῖς, Κύριε). Η ορθή και επίσημη ονομασία της νεκρώσιμης ακολουθίας, όπως φαίνεται και στα οικεία λειτουργικά βιβλία της καθολικής Εκκλησίας, είναι Λειτουργία υπέρ τεθνεώτων (Missa pro defunctis). Η λέξη αυτή αποτελεί σήμερα αυτούσια κοινή διεθνή έκφραση στην καθομιλουμένη με τη σημασία "Νεκρώσιμη Τελετή".

 Στο χώρο της μουσικής ο όρος Ρέκβιεμ περιγράφει ιδιαίτερη μουσική σύνθεση για νεκρώσιμη θεία λειτουργία. Αυτή η σύνθεση αποτελείται στην κλασσική μορφή της από τα ακόλουθα πέντε ψαλτά μέρη της νεκρώσιμης λειτουργίας: Εισοδικό (Introitus): Ρέκβιεμ (Requiem aeternam dona eis Domine = ανάπαυσιν αιώνιον δος αυτοίς Κύριε) Ειρμός (Sequentia): Ντίες Ίρε (Dies Irae = Ημέρα οργής) Χερουβικό (Offertorium): Ντόμινε Ιέζου Κρίστε (Domine Iesu Christe = Κύριε Ιησού Χριστέ) Σάνκτους (Sanctus = Άγιος) (Ύμνος του Ησαΐα Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Sabaoth, Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ) Άγκνους Ντέι (Agnus Dei = Ο αμνός του Θεού)Σε ορισμένες συνθέσεις ρέκβιεμ περιλαμβάνονται, επίσης, και οι ύμνοι: Tuba mirum (σάλπιγξ θαυμάτων) Lacrimosa (Δακρυόεσσα ημέρα) Rex tremendae (Βασιλεύ τρομερού μεγαλείου)
Δήμος Ιωνίας

Ο δήμος Ιωνίας είναι ένας δήμος του νομού Χίου. Πρόεκυψε από τη συνένωση των δήμων Ανέμωνα και Ιωνίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Καταλαμβάνει έκταση 48.272 στρεμμάτων και έχει (πραγματικό) πληθυσμό 4.650 κατοίκους. Έδρα του είναι η Καλλιμασιά.

 Στο δήμο περιλαμβάνονται τα εξής 11 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Καλλιμασιάς η Καλλιμασιά ο Άγιος Αιμιλιανός ο Βουδότοπος η Μονή Παναγίας Κοιμήσεως Πλακιδιωτίσσης η Μονολιά Δ.δ. Βουνού το Βουνό ο Άγιος Ιωάννης ο Λιλικάς Δ.δ. Έξω Διδύμας -- η Έξω Διδύμα Δ.δ. Θολοποταμίου το Θολοποτάμι τα Σκλαβιά Δ.δ. Καταρράκτου -- ο Καταρράκτης Δ.δ. Κοινής -- η Κοινή Δ.δ. Μέσα Διδύμας η Μέσα Διδύμα η Μονή Αγίας Ματρώνης Χαλάνδρων Δ.δ. Μυρμηγκίου -- το Μυρμήγκι Δ.δ. Νενήτων τα Νένητα η Βοκαριά τα Γρίδια η Μονή Ταξιαρχών Δ.δ. Παγίδος -- η Παγίς Δ.δ. Φλατσίων τα Φλάτσια η Νεκτά Στοιχεία για τον δήμο Ιωνίας από το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Αρχειοθετήθηκε 2003-10-03 στο Wayback Machine. Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου
Λευκαδίτι Φωκίδας

Το Λευκαδίτι είναι ορεινό χωριό στη Δωρίδα του Νομού Φωκίδος, σε υψόμετρο 640 μέτρα. Έχει πληθυσμό 106 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με το Κάλλιο και το Κλήμα Λιδωρικίου Φωκίδας συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Λευκαδιτίου της Δημοτικής Ενότητας Λιδωρικίου του Δήμου Δωρίδος.

 Το Λευκαδίτι βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες της Γκιώνας, πάνω στην επαρχιακή οδό Λιδωρικίου - Αρτοτίνας και απέχει 11 χλμ από το Λιδωρίκι. Κάτω από το χωριό ρέει ο Επάνω Μόρνος, ενώ στην γύρω περιοχή υπάρχουν βράχοι και γκρεμνοί καλυμμένοι από δάση με πουρνάρια, βελανιδιές και έλατα. Η υπόλοιπη περιοχή είναι θαμνόφυτη, κατάλληλη για κτηνοτροφία, με την οποία απασχολούνται κυρίως οι κάτοικοι. Παλαιότερα υπήρχαν κάποιες γεωργικές καλλιέργειες, όπως δημητριακά, αμπέλια ή λίγα κηπευτικά, αλλά μόνο της ελιάς συνεχίζεται σήμερα. Πολιούχοι του χωριού είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος και Ελένη, των οποίων ο ναός βρίσκεται στο κέντρο του ενώ στα γύρω μέρη υπάρχουν τα εξωκλήσια του Αγίου Αθανασίου, της Υπαπαντής, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Γεωργίου και του Προφήτη Ηλία. Το παλιό Λευκαδίτι, σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ήταν χτισμένο ΝΑ της σημερινής του θέσης, στην τοποθεσία «Μελαία» και μετακινήθηκε στη νέα του θέση που λέγεται «Παλιοχώρι», εξαιτίας μιας θεομηνίας που το έπληξε. Για το όνομα του χωριού, λέγεται πως προέκυψε επειδή η καταγωγή μιας από τις πρώτες οικογένειες που κατοίκησαν την περιοχή ήταν από τη Λευκάδα. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, δύο παιδιά της οικογένειας αυτής πολέμησαν μαζί με τον οπλαρχηγό Ανδρέα Βερούση, πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσου. Ο ένας τους, Χρόνης Λευκαδίτης, συνελήφθη με προδοσία από τους Τούρκους και αποκεφαλίστηκε στο Δαδί. Στα βόρεια όρια του χωριού με τη Συκιά, βρίσκεται η «αποκλείστρα» Κάργιο, όπου σε περιπτώσεις κινδύνου από τους Τούρκους κατέφευγαν για ασφάλεια οι κάτοικοι των γύρω χωριών. Εκεί τον Μάιο του 1825, δόθηκε μάχη και οι Τούρκοι αποκρούστηκαν με απώλειες. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Ξαδέλφια

Γενικότερα, ο ξάδελφος είναι ένας τύπος οικογενειακής σχέσης στην οποία οι άνθρωποι με έναν γνωστό κοινό πρόγονο είναι και οι δύο ή περισσότερες γενιές μακριά από τον πιο πρόσφατο κοινό πρόγονο τους. Τα πρώτα ξαδέλφια είναι τα τέκνα των θείων.

 Οι άνθρωποι συνδέονται με μια σχέση τύπου ξαδέλφου αν μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο και ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι δύο ή περισσότερες γενιές μακριά από τους δύο ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι ούτε ο άνθρωπος είναι ένας πρόγονος του άλλου, δεν μοιράζονται κοινό γονέα (αδέλφια) και ούτε είναι ένας αδελφός ενός κοινού προγόνου. Η σχέση ενός ξαδέλφου είναι ο αριθμός των γενεών που χωρίζουν τα ξαδέλφια. Για παράδειγμα, εάν ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι 2 γενιές πριν από ένα άτομο και 3 γενιές πριν από τον άλλο (ο παππούς ενός είναι ο παππούς του άλλου προσώπου) ή ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι 3 γενιές πριν από ένα άτομο και 4 γενεές προγενέστερες του άλλου (ο προπάππος ενός ατόμου είναι ο προ-παππούς του άλλου προσώπου) τα ξαδέλφια χωρίζονται από μία γενιά. Ο βαθμός της σχέσης ξαδέλφου είναι ο αριθμός των γενεών που προηγούνται των γονέων, πριν βρεθεί ένας πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος. Για παράδειγμα, αν κάποιος από τους ξαδέλφους πρέπει να επιστρέψει μια γενιά πέρα ​​από τους γονείς τους (τους παππούδες) πριν βρει τον πιο πρόσφατο κοινό πρόγονο και ο άλλος πρέπει να επιστρέψει ένας ή περισσότεροι είναι πρώτοι ξάδελφοι. Εάν κάποιος έπρεπε να επιστρέψει δύο γενιές πέρα ​​από τους γονείς (παππούδες και γιαγιάδες) και ο άλλος έπρεπε να επιστρέψει δύο ή περισσότεροι θα ήταν δεύτεροι ξάδελφοι. Ένα άτομο μοιράζεται μια τρίτη σχέση ξαδέλφου με τα παιδιά των δεύτερων ξαδέρφων των γονέων τους. Τα τρίτα ξαδέλφια μοιράζονται τουλάχιστον ένα σύνολο προ-προ-παππούδων.
Πρόβλημα Βοεικόν

Τo Πρόβλημα Βοεικόν, είναι μαθηματική άσκηση και για αιώνες άλυτο πρόβλημα που αποδίδεται στον Αρχιμήδη. Είναι εμπνευσμένο από την Οδύσσεια και αναφέρεται στην θανάτωση των βοών του Ηλίου από τους συντρόφους του Οδυσσέα.

 Το χειρόγραφο σε ελληνική γλώσσα που φέρει τον κωδικό «Cod. Guelf. 77 Gud. Graec» ανακαλύφθηκε το έτος 1773 στη βιβλιοθήκη του Δούκα Αυγούστου στην Βολφενμπύτελ από τον Λέσσινγκ. Είναι γραμμένο σε 44 ελεγειακά δίστιχα και φέρεται να είναι απόσπασμα επιστολής του Αρχιμήδη προς τον άλλο μεγάλο επιστήμονα και σύγχρονό του, τον Ερατοσθένη που ήταν τότε διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Ο Αρχιμήδης στο κείμενό του, παροτρύνει τους επιστήμονες της εποχής του, και ιδίως τον Ερατοσθένη να λύσει μια σπαζοκεφαλιά, δίνοντάς του με εξαίρετο ποιητικό τρόπο ένα γρίφο. Το κείμενο μετραφράστηκε στα λατινικά και μελετήθηκε από πολλούς επιστήμονες. Ο Λέσσινγκ κατόρθωσε να επιλύσει μόνο εν μέρει τη σπαζοκεφαλιά διότι δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει όλες τις μαθηματικές ιδιότητες που όρισε ο Αρχιμήδης στο πρόβλημα αυτό. Ένας άλλος μαθηματικός, ο Άουγκουστ Άμτορ το 1880 βρήκε ένα τρόπο επίλυσης, αλλά το πρόβλημα αυτό καθεαυτό δεν μπόρεσε να το λύσει, διότι η λύση του ήταν ένας τεράστιος αριθμός με 206.545 ψηφία. Τελικά, το 1965, τρεις αμερικανοί επιστήμονες κατόπιν σχεδόν οκτάωρης λειτουργίας δυο ηλεκτρονικών υπολογιστών, του IBM 7040 και IBM 1620, κατόρθωσαν να λύσουν το πρόβλημα. Η λύση επαληθεύτηκε το 1981, όταν ένας υπερυπολογιστής Cray 1 χρειάστηκε μόλις 10 λεπτά για τον υπολογισμό. G. Nesselmann: Die Algebra der Griechen. Reimer, Berlin 1842. (Nachdruck: Minerva Verlag, Frankfurt am Main 1969, ISBN 3-86598-328-6) Μαυρίκιος Μπρίκας. "Το βοεικόν πρόβλημα του Αρχιμήδους". Σπουδαί/Spoudai, τόμος 26 (1976), σελίδες 919-949. Μιχ. Λάμπρου. "Το Βοεικό πρόβλημα του Αρχιμήδη". Στο Δ. Α. Αναπολιτάνος και Β. Καρασμάνης (επιμ.), Αρχαία Ελληνικά Μαθηματικά: Κείμενα Ιστορίας και Φιλοσοφίας, εκδόσεις Τροχαλία, 1993.
Μαργαρίτα της Βαυαρίας, δούκισσα της Σλαβονίας

Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret (1321 - 1374) από τον Οίκο του Βίττλεσμπαχ γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βαυαρίας και πριγκίπισσα της Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σλαβονίας.

 Ήταν η 3η κόρη (η 1η από τον 2ο γάμο) του Λουδοβίκου Δ΄ της Γερμανίας και της 2ης συζύγου του Μαργαρίτας Β΄ των Αβέν κόμισσας του Αινώ & της Ολλανδίας. Παντρεύτηκε στο Όφεν τον Στέφανο, γιο του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Πιαστ. Ένα έτος μετά γεννήθηκε η Ελισάβετ (1352) και μετά ο Ιωάννης (1354). Το έτος αυτό απεβίωσε ο Στέφανος και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης με επίτροπο τη Μαργαρίτα. Το 1356 η Μαργαρίτα έκανε 2ο γάμο, κρατώντας τη διακυβέρνηση επί της Σλαβονίας, Κροατίας & Δαλματίας. Όμως η Ουγγαρία και η Βενετία περιήλθαν σε πόλεμο την άνοιξη του έτους αυτού και η Αυλή της Ουγγαρίας αποφάσισε τη λήξη της αυτονομίας του δουκάτου. Έτσι έπαυσε η εξουσία της Μαργαρίτας. Ο Ιωάννης, που αναγνωρίστηκε διάδοχος της Ουγγαρίας & Πολωνίας, απεβίωσε το 1360. Η Μαργαρίτα απεβίωσε 53 ετών. Παντρεύτηκε πρώτα το 1351 τον Στέφανο δούκα της Σλαβονίας και είχε τέκνο: Ελισάβετ 1352-1380, κυρία της Κέρκυρας. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα. Ιωάννης 1354-1360, δούκας της Σλαβονίας, απεβ. 6 ετών.Το 1354 απεβίωσε ο Στέφανος και η Μαργαρίτα έκανε το 1356 δεύτερο γάμο με τον Γκέρλαχ φον Χόενλοε. Δεν απέκτησαν τέκνα. Engel, Pal (1999). Ayton, Andrew (ed.). The realm of St. Stephen: a history of medieval Hungary, 895–1526 Volume 19 of International Library of Historical Studies. Penn State Press. ISBN 0-271-01758-9.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2006

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2006 ήταν η 36η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα «Ιωάννης Μελισσανίδης» στο Εθνικό Γυμναστήριο Μίκρας, στη Θεσσαλονίκη. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Α.Γ.Σ. Πρωτέας Αιγάλεω.

 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης — Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού — Η Ιστορική Εξέλιξη της Ενόργανης Γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη και τα Πανελλήνια Πρωταθλήματα στο Internet Archive Όλα έτοιμα για το πανελλήνιο πρωτάθλημα ενόργανης – Οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων (1997—2008) στο Internet Archive Η «χρυσή βίβλος» των πανελληνίων πρωταθλημάτων ενόργανης: Οι «συλλέκτες τίτλων» στα 20 χρόνια ζωής της Ε.Γ.Ο. (1997—2016)
Παγκραταίικα Καλύβια Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καλύβια Αχαΐας Τα Παγκραταίικα Καλύβια είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Παγκρατίου της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Τα Παγκραταίικα Καλύβια απέχουν 10,6 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 501 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 49 κατοίκους. Τα Παγκραταίικα Καλύβια αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παγκρατίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Παγκρατίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Παγκρατίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές των Παγκραταίικων Καλυβίων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/04/2017.
Κουράμπι Νένεμ

Ο Κουράμπι Νένεμ (Kourabi Nenem) είναι πρώην αθλητής και πολιτικός από το Κιριμπάτι, αντιπρόεδρος της χώρας από τις 13 Μαρτίου 2016, με πρόεδρο τον Τανέτι Μαμάου.

 Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό (πάλη και πετοσφαίριση). Ήταν προπονητής της ομάδας πετοσφαίρισης των Ρέμπελς.. Εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια της Νότιας Ταράουα και εκτός από Αντιπρόεδρος διορίστηκε υπουργός Δημοσίων Έργων και Ωφελειών τον Μάρτιο του 2016. Τον Νοέμβριο του 2016 εγκαινίασε ένα καταφύγιο για την προστασία των καρχαριών. Ως πολιτικός, υποστηρίζει τα δικαιώματα των γυναικών.