IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τόκεν

Ο Μπέντζαμιν Ντέιβιντ Γκόλντμπεργκ (αγγλικά: Benjamin David Goldberg) γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα ως Τόκεν, είναι Αμερικανός ράπερ και στιχουργός.

 Ο Τόκεν μεγάλωσε στο Μάρμπλχεντ της Μασαχουσέτης. Άρχισε να ασχολείται με την ραπ σε νεαρή ηλικία και συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό θαυμαστών μέσω μουσικών βίντεο στο YouTube. Ήταν 10 ετών όταν έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Άρχισε να αποκτάει θαυμαστές όταν έφτασε στα 14 του όταν δημιούργησε το κανάλι του στο YouTube στις 26 Αυγούστου 2012. Το κανάλι έχει συγκεντρώσει περισσότερες από 180 εκατομμύρια προβολές συνολικά.Στις αρχές του 2019 ο Τόκεν συνεργάστηκε με τον Tech N9ne για την δημιουργία ενός μουσικού βίντεο κλιπ πάνω στο ραπ τραγούδι τους "YouTube Rappers". Στα μέσα του 2019, ο Τόκεν ήταν καλεσμένος στον μουσικό Χιπ Χοπ σταθμό του Έμινεμ Shade 45 στην εκπομπή Sway in the morning ενώ έκανε freestyle πάνω σε ραπ μουσική του 50 Cent. Ο λόγος που κάλεσαν τον Τόκεν στον Shade 45 ήταν επειδή εντυπωσιάστηκαν από το τραγούδι του "No Sucka MCs".Μετά από δύο mixtapes, δεκάδες μουσικά βίντεο ραπ και διαγωνισμού στο YouTube και δύο άλμπουμ, ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία Never Too Different το 2020. Αυτό έγινε επίσημο με την κυκλοφορία του τραγουδιού του "30 People" τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Το τρίτο στούντιο άλμπουμ του "Can't Only Be Me" έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το τελευταίο μισό του 2021. Νωρίτερα τον ίδιο χρόνο, υπέγραψε μια συμφωνία συνεργασίας για την δισκογραφική του εταιρεία με την Atlantic Records. Άλμπουμ 2016: Eraser Shavings 2018: Between SomewhereMixtapes2014: The Mindstate
Σούπερμαν 3

Η ταινία Σούπερμαν 3 (αγγλικά: Superman III) είναι μια Αμερικάνικη υπερηρωική περιπετειώδης ταινία, παραγωγής του 1983, σε σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Λέστερ και σε σενάριο του Λέσλι Νιούμαν και του Ντέιβιντ Νιούμαν. Η ταινία είναι βασισμένη στον υπερήρωα Σούπερμαν της DC Comics και πρόκειται για την τρίτη ταινία της αρχικής σειράς ταινιών Σούπερμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κρίστοφερ Ριβ, Ανέτ Ο' Τουλ, Ρόμπερτ Βον, Ρίτσαρντ Πράιορ, Άνι Ρος, Τζάκι Κούπερ και Μάργκοτ Κίντερ. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1983 στις ΗΠΑ. Ήταν λιγότερο επιτυχημένη εισπρακτικά και κριτικά, σε σύγκριση με τις δύο προηγούμενες ταινίες. Ωστόσο, η Warner Bros έμεινε ικανοποιημένη από την πορεία της ταινίας, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει και τέταρτη ταινία με τον Σούπερμαν, το Σούπερμαν IV: η αναζήτηση για την Ειρήνη, που κυκλοφόρησε στις 24 Ιουλίου 1987 στις ΗΠΑ.

 Ο πλούσιος επιχειρηματίας Ρος Γουέμπστερ ανακαλύπτει το κρυφό ταλέντο του Γκας Γκόρμαν στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και αποφασίζει να τον αξιοποιήσει προκειμένου να κατακτήσει τον κόσμο. Του αναθέτει να κατασκευάσει συνθετικό κρυπτονίτη για να σκοτώσει τον Σούπερμαν. Όταν η απόπειρα αποτυγχάνει, ο συνθετικός κρυπτονίτης δημιουργεί έναν κλώνο του Σούπερμαν. Έτσι ο υπερήρωας δεν θα αργήσει να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό! Κρίστοφερ Ρίβ στο ρόλο του Κλαρκ Κεντ/Σούπερμαν Ανέτ Ο'Τουλ στο ρόλο της Λάνα Λάνγκ Ρόμπερτ Βον στο ρόλο του Ρος Γουέμπστερ Ρίτσαρντ Πράιορ στο ρόλο του Γκας Γκόρμαν Ανι Ρος στο ρόλο της Βέρα Γουέμπστερ Παμέλα Στίβενσον στο ρόλο της Λορελαΐ Αμπροσία Τζάκι Κούπερ στο ρόλο του Πέρι Γουάιτ Μάργκοτ Κίντερ στο ρόλο της Λόις Λέιν Μαρκ ΜακΚλούρ στο ρόλο του Τζίμι Όλσεν Η ταινία με προϋπολογισμό 39 εκατομμύρια δολάρια, ήταν μια μέτρια επιτυχία στο Box Office, αποφέροντας παγκοσμίως 80 εκατομμύρια δολάρια. Οι κριτικές για την ταινία ήταν μικτές από τους οπαδούς και ως επί το πλείστον αρνητικές από τους κριτικούς. Οι επικρίσεις στην ταινία ήταν κυρίως για το ύφος της ταινίας καθώς και για την ερμηνεία του Ρίτσαρντ Πράιορ. Superman III στην IMDb
96 (αριθμός)

Το 96 (ενενήντα έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 95 και πριν από το 97. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 96:2 = 48, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 96 συμβολίζεται ως XCVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ϞϚ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 96 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 3, 4, 6, 8, 12, 16, 24, 32, 48 και 96, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 98. Το 96 είναι ένας υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 96 είναι 96 = 25· 3. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 96 αντιστοιχεί στο κιούριο. Ο Μεσιέ 96 είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας Σίφερτ σε απόσταση 32 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα.
Κορώνη (αρχαία πόλη)

Η Κορώνη ήταν αρχαία ελληνική πόλη χτισμένη στον λόφο Κάστρο, πάνω από το σημερινή μεσσηνιακή κωμόπολη Πεταλίδι. Σώζονται τμήματα του τείχους, υπολλείματα κτιρίων, καθώς και ρωμαϊκές εγκαταστάσεις.

 Η αρχαία Κορώνη ιδρύθηκε το 365 π.Χ. περίπου, από Βοιωτούς εποίκους, με επικεφαλής τον Επιμηλίδη, στη θέση που υπήρχε η αρχαία Αίπεια, μία από τις πόλεις που πρόσφερε ο Αγαμέμνονας στον Αχιλλέα και διέθετε σημαντικό λιμάνι. Τον 6ο με 7ο αιώνα μ.Χ. εγκαταλείπεται και χτίζεται η νέα πόλη, στη θέση όπου υπήρχε η αρχαία Ασίνη, εκεί που υπήρχε παλαιότερα το αρχαίο Ρίο και με τα χρόνια, εξελίχθηκε στη σύγχρονη μεσσηνιακή κωμόπολη Κορώνη. Σύμφωνα με τον Παυσανία, για την προέλευση του ονόματος «Κορώνη», υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη εκδοχή είναι ότι ιδρύθηκε από αποίκους της Κορώνειας Βοιωτίας και η δεύτερη εκδοχή είναι ότι βρέθηκε μιά χάλκινη κορώνη, νόμισμα με σήμα μια κουρούνα, κατά την ανέγερση των τειχών της. Δήμος Κορώνης (1835 - 1912) Greek Travel Pages - Αρχαίες πηγές, Κορώνη (Αρχαία πόλη), Πεταλίδι
Γιόσωνας Χίου

Ο Γιόσωνας είναι μικρός παραλιακός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στη βόρεια ακτή της, με πληθυσμό 20 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένος σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 20 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση περίπου 33 χιλιομέτρων βόρεια από την πόλη της Χίου. Το όνομα «Γιόσωνας» ετυμολογείται από το «Ιάσονας»: Σύμφωνα με κάποιον θρύλο, ο μυθικός αυτός ήρωας πέρασε από την παραλία αυτή κατά την Αργοναυτική εκστρατεία.

 Με γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 38°34΄ Βόρειο και μήκος 26°04,5΄ Ανατολικό, ο Γιόσωνας είναι ένα από τα βορειότερα χωριά της Χίου. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Ναγός), 1 χιλιόμετρο προς τα νοτιοανατολικά. Κοντινότερο σημαντικό χωριό όμως είναι το Μάρμαρο, 3,5 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, επίσης προς τα νοτιοανατολικά. Ως παραθαλάσσιος οικισμός, ο Γιόσωνας έχει οικονομία που βασίζεται στον θερινό τουρισμό, με μικρή γεωργική παραγωγή. Η πλατιά παραλία του, με λεία σκουρόχρωμα βότσαλα, είναι ανοικτή στο Αιγαίο και τα νερά είναι μάλλον βαθιά και κρύα. Στα δυτικά του Γιόσωνα υπάρχει μεγάλο φαράγγι, ένα από τα πιο θεαματικά της Χίου. Ο χείμαρρός του πηγάζει ψηλά στις πλαγιές του βουνού Πεληναίου, του ψηλότερου της νήσου, και εκβάλλει στην παραλία του Γιόσωνα. Διοικητικά ο Γιόσωνας υπάγεται σήμερα, μαζί με άλλους επτά οικισμούς, στη Δημοτική Κοινότητα Καρδαμύλων της Δημοτικής Ενότητας Καρδαμύλων του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82300. Η εξέλιξη του πληθυσμού του Γιόσωνα στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Η παραλία του Γιόσωνα
Γκουανταλκανάλ

Το Γκουανταλκανάλ (Αγγλικά: Guadalcanal) είναι ένα τροπικό νησί στο νοτιοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Είναι το μεγαλύτερο νησί των Νησιών Σολομώντα και το 1942-43 ήταν η περιοχή όπου διαδραματίστηκε μία από τις πιο σκληρές μάχες μεταξύ Αμερικανών και Ιαπώνων. Μετά το τέλος του πολέμου, η Ονιάρα, πόλη του Γκουανταλκανάλ, έγινε η νέα πρωτεύουσα των Νησιών Σολομώντα. Το Γκουανταλκανάλ αποτελείται κυρίως από τροπικό δάσος ενώ έχει και ένα ενεργό ηφαίστειο. Η έκταση του είναι 5.302 τ.χλμ. και έχει περίπου 110.000 κατοίκους.

 Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ιαπωνία κατέλαβε το Γκουανταλκανάλ τον Μάιο του 1942. Οι Ιάπωνες ξεκίνησαν την κατασκευή ενός αεροδρομίου με σκοπό να δημιουργηθεί εκεί ένα κομβικό σημείο όπου θα βοηθούσε στην εξάπλωση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας προς την Αυστραλία. Οι Αμερικανοί στις 7 Αυγούστου του 1942 ξεκίνησαν την απόβαση στο νησί, η οποία και διήρκεσε μέχρι τις 9 Φεβρουαρίου του 1943. Συνολικά στο νησί αποβιβάστηκαν 60.000 Αμερικανοί αλλά και Αυστραλοί στρατιώτες ενώ η ιαπωνική δύναμη αριθμούσε 36.000. Οι επιθέσεις των συμμαχικών δυνάμεων ήταν αδυσώπητες. Για έξι μήνες πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη επιχείρηση από ξηρά, θάλασσα και αέρα. Η μάχη με τον καιρό εξελίχθηκε σε εκστρατεία φθοράς έως ότου οι Ιάπωνες τελικά παραδόθηκαν, νικημένοι από την πείνα.Οι απώλειες ήταν τρομακτικές. Οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν χάσει 7.000 περίπου στρατιώτες τη στιγμή που οι Ιάπωνες μετρούσαν 31.000 νεκρούς. Επίσης χάθηκαν 29 πλοία και 615 αεροπλάνα για τους Αμερικανούς και 38 πλοία και 683 αεροπλάνα για τους Ιάπωνες. Το 1999 ξέσπασε εμφύλια διαμάχη στην περιοχή. Η διαμάχη ξέσπασε μεταξύ των εγχώριων κατοίκων και των Μαλαϊτάνων που είχαν έρθει από το γειτονικό νησί. Η οργάνωση "Επαναστατικός Στρατός του Γκουανταλκανάλ", η οποία μετά ονομάστηκε Κίνημα Ελευθέρωσης του Ισατάμπου άρχισε να τρομοκρατεί και να εκδιώκει τους Μαλαϊτάνους. Ο λόγος ήταν ότι οι ντόπιοι κατηγορούσαν τους Μαλαϊτάνους ότι τους παίρνουν τη γη και τις δουλειές. Περίπου 20.000 εγκατέλειψαν τα σπίτια τους. Όμως στη συνέχεια ένα αντίπαλο κίνημα με όνομα η 'Δύναμη του Αετού της Μαλάιτα' "έριξε" την κυβέρνηση λέγοντας πως δεν κατάφερε να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία των Μαλαϊτάνων. Τελικά ειρήνη επήλθε το 2000 με τη βοήθεια της Αυστραλίας. Ο εμφύλιος πόλεμος στοίχισε περίπου 100 νεκρούς. Το νησί αναφέρεται, λόγω της μάχης στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην τηλεοπτική σειρά The Pacific καθώς και στην ταινία The Thin Red Line: Η Λεπτή Κόκκινη Γραμμή. Αμερικανικό Ναυτικό: Η Ιστορία Αρχειοθετήθηκε 2011-02-03 στο Wayback Machine.
Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 11)

Ο Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Manius Aemilius Lepidus, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τού Πριγκιπάτου. Ήταν κανονικός ύπατος το 11 μ.Χ. ως συνάδελφος τού Tίτου Στατίλιου Ταύρου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι ο Αύγουστος στο επιθανάτιο κλίνη του, ενώ συζητούσε πιθανούς αντιπάλους τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου, τον περιέγραψε ως άξιο να γίνει Αυτοκράτορας (capax iperii), αλλά «περιφρονητικό» της υπέρτατης εξουσίας.

 Ο Λέπιδος εικάζεται ότι ήταν γιος τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου του Νεότερου και της συζύγου του Σερβιλίας Ισαυρικής, αλλά στη σύγχρονη εποχή πιστεύεται, ότι ήταν πιο πιθανό ο ανιψιός τού Λέπιδου του Νεότερου. Είχε μία αδερφή, την Αιμιλία Λεπίδα. Μετά το 5 π.Χ., αλλά πριν από την ανάληψη της υπατείας, ο Λέπιδος έγινε οιονωσκόπος (augur). Υπερασπίστηκε την αδελφή του στη δίκη της το 20 μ.Χ. Στη δίκη τού Κλουτόριου Πρίσκου υποστήριξε χωρίς επιτυχία, ότι η προτεινόμενη θανατική ποινή ήταν υπερβολικά σκληρή. Το 21 μ.Χ. επέτυχε το αποκορύφωμα της συγκλητικής σταδιοδρομίας, έγινε ανθύπατος (κυβερνήτης) της επαρχίας της Ασίας. Είχε μία κόρη την Αιμιλία Λεπίδα, που παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Γάλβα.
Δροσιά Ρεθύμνης

Η Δροσιά ή Γενί Γκαβέ είναι χωριό της Τοπικής Κοινότητος Χώνου του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 40 κατοίκους. Απέχει 44,5 χλμ. από το Ρέθυμνο και 33,5 από το Ηράκλειο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 300 μ., επί της παλιάς εθνικής οδού Ηρακλείου-Ρεθύμνου.

 Στη θέση του χωριού κάποιος Τούρκος έκτισε επί οθωμανικών χρόνων ένα χάνι-καφενείο όταν άρχισε να διέρχεται από την περιοχή δρόμος για την επικοινωνία ανατολικής και δυτικής Κρήτης. Παλαιότερα ο δρόμος περνούσε από τη Τύλισσο στην Αξό. Το χάνι έγινε γνωστό ως Γενί Γκαβέ (δηλαδή Νέο Καφενείο). Της τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα ανοίχθηκε αμαξιτός δρόμος ο οποίος ένωνε το Ρέθυμνο με το Ηράκλειο, με τη χάραξη του δρόμου να περνάει από το Γενί Γκαβέ. Η παρουσία του δρόμου οδήγησε σε κατακόρυφη αύξηση της κίνησης και τη δημιουργία και άλλων καταστημάτων εστίασης και έπειτα οικισμού. Με τη χάραξη της νέας εθνικής οδού το 1971 η κίνηση στο χωριό μειώθηκε.Ο οικισμός ανάφερεται για πρώτη φορά σε απογραφές το 1951. Στην επόμενη απογραφή αναφέρεται Νέα Αξός ενώ στην απογραφή του 1971 αναφέρεται ως Δροσιά. Η μετονομασία σε Δροσιά έγινε το 1964. Ο οικισμός προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χώνου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται οθωμανική βρύση του 19ου αιώνα με ενσωματωμένη δεξαμενή. Η βρύση είναι γνωστή ως Βρύση του Χαελαλή και δίπλα της υπάρχει μεγάλος πλάτανος. Στο χωριό λειτουργούν αρκετές ταβέρνες που εξειδικεύονται στο ψήσιμο κρέατος, ιδίως γουρουνόπουλου. Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί της Aγίας Aγάπης και της Aγίας Tριάδας.
Διάλυση του τάγματος Γκότσε

Η διάλυση του τάγματος Γκότσε ήταν μια σειρά πολεμικών επεισοδίων που ξεκίνησαν στις αρχές του Οκτώβρη του 1944 όταν δυο τάγματα σλαβοφώνων του Ε.Λ.Α.Σ. στασίασαν εναντίον της πολιτικής οργάνωσης του Ε.Α.Μ. Αποτέλεσμα ήταν το Γενικό Στρατηγείο του Ε.Λ.Α.Σ. να διατάξει τη διάλυση των ταγμάτων. Τα τάγματα του "Γκότσε" κατέφυγαν στην Γιουγκοσλαβία.

 Το πολιτικό όργανο των σλαβοφώνων της Μακεδονίας Σ.Ν.Ο.Φ. είχε διαλυθεί από το Ε.Α.Μ. και είχε ακολουθήσει και η διώξη σλαβόφωνων στελεχών του, που έκαναν αλυτρωτική προπαγάνδα. Στο σλαβόφωνο 2/28 σύνταγμα του Ε.Λ.Α.Σ. πολιτικός επίτροπος ήταν ο Ηλίας Δημάκης με ψευδώνυμο "Γκότσε". Λόγω της αντίθεσης των σλαβόφωνων μαχητών του 2/28 συντάγματος στη Συμφωνία της Καζέρτας αλλά κυρίως λόγω των εθνικιστικών επιδιώξεων τους, η ομάδα Μεραρχιών του Ε.Λ.Α.Σ. διέταξε επ' αφορμή στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των Γερμανών να μετατεθεί νοτιότερα το τάγμα του Γκότσε. Με απειλή αφοπλισμού το τάγμα στασίασε και αρνήθηκε να υπακούσει. Το τάγμα του Γκότσε προέβη σε επιστράτευση και ζήτησε την αναγνώριση του ως στράτευμα της Γιουγκοσλαβίας. Παράλληλα το Γ.Σ. του Ε.Λ.Α.Σ. διέταξε την διάλυση του τάγματος. Τελικά το τάγμα υποχώρησε στα εδάφη της Γιουγκοσλαβίας εξοπλισμένο από τον ΕΛΑΣ. Προηγούμενα μια διλοχία του είχε αιχμαλωτιστεί από πρωτοβουλία του υπολοχαγού του Ε.Λ.Α.Σ. Παύλου Τσάμη, ενώ τα κομματικά στελέχη του ΚΚΕ προσπαθούσαν να αποφευχθεί η ένοπλη σύγκρουση. Παράλληλα ο στρατηγός του Ε.Λ.Α.Σ. Καλαμπαλίκης απέσπασε από το Γενικό Στρατηγείο διαταγή διάλυσης των ταγμάτων, τα οποία πανικόβλητα κατέφυγαν στη Γιουγκοσλαβία. Η μεγάλη πλειοψηφία του Σλαβόφωνου στοιχείου παρέμεινε φιλική στο ΕΑΜ, και δεν επηρεάστηκε από την σύγκρουση.
Άννα του Μπέντχαϊμ-Τέκλενμπουργκ

Η Άννα, γερμ.: Anna von Anhalt-Bernburg, γεννημένη von Bentheim-Tecklenburg (4 Ιανουαρίου 1579 - 9 Δεκεμβρίου 1624) από τον Οίκο του Μπέντχαϊμ ήταν κόρη του κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Άρνολντ Γ΄ κόμη του Μπέντχαϊμ-Στάινφουρτ-Τέκλενμπουργκ-Λίμπουργκ και της Μαγδαληνής του Nόιεναχρ-Άλπεν, κόρης του Γκούμπρεχτ Β΄ κόμη του Νόιεναχρ-Άλπεν. Το 1603 ο σύζυγός της έγινε πρίγκιπας της Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ, καθιστώντας την πριγκιπική σύζυγο του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Η Άννα απεβίωσε στις 9 Δεκεμβρίου 1624 στο Μπέρνμπουργκ. Τάφηκε στην κρύπτη της εκκλησίας του κάστρου του Αγ. Αιγιδίου . Στις 2 Ιουλίου 1595 παντρεύτηκε τον Χριστιανό Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ στο Λόρμπαχ και είχαν παιδιά: Φρειδερίκος-Χριστιανός (γενν. και απεβ. στο Άμπεργκ, 2 Μαΐου 1596), απεβ. νήπιο. Aμαλία-Ιουλιανή (Άμπεργκ, 10 Σεπτεμβρίου 1597 - Nάινμποργκ, Αννόβερο, 11 Αυγούστου 1605), απεβ. 8 ετών. Χριστιανός Γ΄ (Άμπεργκ, 11 Αυγούστου 1599 - Μπέρνμπουργκ, 22 Σεπτεμβρίου 1656). Eλεονώρα-Μαρία (Άμπεργκ, 7 Αυγούστου 1600 - Στρέλιτς, 17 Ιουλίου 1657), παντρεύτηκε στις 7 Μαΐου 1626 με τον Ιωάννη-Αλβέρτο Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Φκύστροβ. μία κόρη (γενν. και απεβ. Άμπεργκ, Μάιος; 1601), απεβ. νήπιο. Σίβυλλα-Ελισάβετ (Άμπεργκ, 10 Φεβρουαρίου 1602 - Στρέλιτς, 15 Αυγούστου 1648). Άννα-Μαγδαληνή (Άμπεργκ, 8 Μαρτίου 1603 - δ. 30 Οκτωβρίου 1611). Άννα-Σοφία (Άμπεργκ, 10 Ιουνίου 1604 - Μπέρνμπουργκ, 1 Σεπτεμβρίου 1640). Λουίζα-Αμαλία (Άμπεργκ, 14 Ιανουαρίου 1606 - Μπέρνμπουργκ, 17 Οκτωβρίου 1635). Ερνέστος (Άμπεργκ, 19 Μαΐου 1608 - d. Naumburg, 3 Δεκεμβρίου 1632), συνταγματάρχης ενός συντάγματος ιππικού στη σαξονική υπηρεσία, τραυματισμένος θανάσιμα στη Μάχη του Lützen (1632) . Αμένα-Γιουλιάνα (Άμπεργκ, 13 Νοεμβρίου 1609 - Μπέρνμπουργκ, 31 Ιουλίου 1628). Αγνή-Μαγδαληνή (Άμπερκ, 8 Οκτωβρίου 1612 - Βίλντουνγκεν, 17 Ιουλίου 1629). Φρειδερίκος (Ένσντορφ 16 Νοεμβρίου 1613 - Πλέτσκαου, 30 Ιουνίου 1670). Σοφία-Μαργαρίτα (Άμπεργκ, 16 Σεπτεμβρίου 1615 - Ντέσαου, 27 Δεκεμβρίου 1673), παντρεύτηκε στις 14 Ιουλίου 1651 με τον Ιωάννη-Κάζιμιρ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Δωροθέα-Ματθίλδη (Άμπεργκ, 11 Αυγούστου 1617 - Μπέρνμπουργκ, 7 Μαΐου 1656). Φρειδερίκος-Λουδοβίκος (Άμπεργκ, 17 Αυγούστου 1619 - d. Χάρτσγκεροντε, 29 Ιανουαρίου 1621).
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1940

Οι ΙΑ΄ Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1940 διεξήχθησαν στην Κωνσταντινούπολη, στο στάδιο Φενερμπαχτσέ, στις 5 & 6 Οκτωβρίου, σε μελαγχολική ατμόσφαιρα, μιας και είχε ήδη ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη.

 Στους αγώνες μετείχαν μόνο τρεις χώρες και ήταν η πρώτη φορά που ολοκληρωθηκαν σε ένα σαββατοκύριακο. Λόγω της μικρής συμμετοχής αποφασίστηκε να μην τηρηθεί επίσημη βαθμολογία. Πολυνίκης των αγώνων ήταν ξανά η Ελλάδα, όπως όλη την προπολεμική περίοδο. Όμως, οι Τούρκοι διοργανωτές ανακοίνωσαν μιαν άτυπη βαθμολογία, στην οποία πρώτη αναδείχθηκε η Τουρκία. Στους αγώνες δεν διεξήχθησαν τέσσερα αγωνίσματα: 4Χ400μ, 3000μ στιπλ, δέκαθλο και ελληνική δισκοβολία (η οποία άλλωστε καταργήθηκε μετά τον πόλεμο). Το 1940 διεξήχθη για πρώτη φορά Βαλκανικός αγώνας ανώμαλου δρόμου, το αποτέλεσμα του οποίου είχε αποφασιστεί να υπολογιστεί στην ομαδική βαθμολογία, κάτι που τελικά δεν έγινε. Ο αγώνας αποστάσεως 7,5χλμ διεξήθχη στις 24 Μαρτίου 1940 στη νήσο Χάλκη της Προποντίδας με συμμετοχή μόνο τριών χωρών: Τουρκίας, Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας. Την ελληνική ομάδα αποτελούσαν οι Αθ. Ραγάζος (εγκατέλειψε λόγω τραυματισμού), Βασ. Μαυραπόστολος (2ος), Δημ. Ράλλης (4ος) και Χρ. Βαρτζάκης (10ος). Στο ομαδικό τερμάτισε 2η με 16β. BALKAN GAMES/CHAMPIONSHIPS. "Η χρυσή ιστορία των αγώνων", Αθλητική Ηχώ, 10/8/1979.
Κυβέρνηση της Ινδίας

Η Κυβέρνηση της Ινδίας (ISO: Bhārat Sarkār) συχνά συντομογραφούμενη στα αγγλικά ως Gol, είναι η ομοσπονδιακή δημοκρατική κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από το Σύνταγμα της Ινδίας ως η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία της ομοσπονδίας των είκοσι οχτώ πολιτειών και εννέα ενωμένων περιφερειών μιας συνταγματικής δημοκρατίας. Βρίσκεται στο Νέο Δελχί, την πρωτεύουσα της Ινδίας.

 Δημιουργημένη στο πρότυπο του συστήματος του Westminster για τη διοίκηση του κράτους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαρτίζεται κυρίως από το εκτελεστικό, το νομοθετικό και το δικαστικό σώμα, όπου όλες οι δυνάμεις που εκπορεύονται από το Σύνταγμα περιβάλλουν τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το ανώτατο δικαστήριο. Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός των ινδικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ ο εκλεγμένος πρωθυπουργός ενεργεί ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το κοινοβούλιο είναι διμερές, με τον Οίκο του Λαού να είναι η κάτω βουλή και το Συμβούλιο των Μελών η άνω βουλή. Το δικαστικό σώμα περιλαμβάνει συστηματικά ένα ανώτατο δικαστήριο κορυφής, 24 ανώτατα δικαστήρια και αρκετά πρωτοδικεία, όλα κατώτερα από το ανώτατο δικαστήριο. Οι νομοθετικές εξουσίες στην Ινδία ασκούνται από το Κοινοβούλιο, ένα διμερές νομοθετικό σώμα αποτελούμενο από το Συμβούλιο των Μελών και τον Οίκο του Λαού. Από τους δύο οίκους του κοινοβουλίου, το Συμβούλιο των Μελών θεωρείται η άνω βουλή ή το Συμβούλιο των Πολιτειών και αποτελείται από μέλη που ορίζονται από τον πρόεδρο και εκλέγονται από την πολιτεία και τα τοπικά νομοθετικά σώματα. Ο Οίκος του Λαού θεωρείται ως η κάτω βουλή. Το εκτελεστικό τμήμα της κυβέρνησης είναι αυτό που έχει την αποκλειστική εξουσία και ευθύνη για την καθημερινή διοίκηση της κρατικής γραφειοκρατικής δομής. Η κατανομή της εξουσίας σε ξεχωριστούς τομείς διακυβέρνησης είναι κεντρική στη δημοκρατική ιδέα της διάκρισης των εξουσιών. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται κυρίως από τον Πρόεδρο της Ινδίας, σύμφωνα με το άρθρο 53 παράγραφος 1 του Συντάγματος. Ο πρόεδρος έχει όλες τις συνταγματικές εξουσίες και τις ασκεί άμεσα ή μέσω των αξιωματούχων του σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο 53 (1). Ο πρόεδρος πρέπει να ενεργεί σύμφωνα με τη βοήθεια και τη συμβουλή που προσφέρονται από τον πρωθυπουργό, ο οποίος ηγείται του υπουργικού συμβουλίου, όπως περιγράφεται στο άρθρο 74 του Συντάγματος της Ινδίας. Επίσημη πύλη της ινδικής κυβέρνησης
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Βραζιλία

Τα δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Βραζιλία έχουν αναπτυχθεί από το τέλος της δικτατορίας το 1985. Παρά το γεγονός ότι μερικές ομάδες όπως η Grupo Gay da Bahia υπολογίζουν πολλούς ομοφοβικούς φόνους, η Βραζιλία μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις πιο ομοφυλοφιλικά φιλικές χώρες της Νότιας Αμερικής.

 1830: Ο Ντόμ Πέντρο Ι υπόγραψε έναν νόμο στον Αυτοκρατορικό Ποινικό Κώδικα.Αποκλείει όλες της αναφορές περι σοδομίας.1980: Η Grupo Gay da Bahia, η παλαιότερη οργάνωση υπέρ τον ΛΟΑΤ δικαιωμάτων δημιουργείται.1989: Τα συνάγματα ορισμένων πολιτειών απαγορεύουν την άνιση μεταχείρηση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό1995: Η βουλευτής Marta Suplicy πρότεινε έναν νόμο που αφορά στον ομοφυλοφιλικό γάμο. Ο νόμος αναμένει έγκριση στην βουλή από το 1995.1997: Δημοσιεύτηκε το πρώτο ομοφυλόφιλο περιοδικό πορνογραφικού περιεχομένου.2004: Νομιμοποιούνται οι πολιτικές ενώσεις ομοφυλόφιλων ζευγαριών2006: Ενα ομοφυλόφιλο ζευγάρι από το Σαο Πάολο επισήμως υιοθετούν ένα κοριτσάκι.10 Ιουνίου 2007: Στην ενδέκατη έκδοση του το Sao Paolo Gay Pride Parade σπάει τα ρεκόρ και γίνεται η μεγαλύτερη παρέλαση στον κόσμο με 3.5 εκατομύρια ανθρώπους.25 Ιουνίου 2007: Ένα δικαστής παραπέμπετε στο Συμβούλιο Δικαιοσύνης για την δήλωση του στο δικαστίριο ότι ``το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα και όχι ομοφυλόφιλο``. Ζοάο Β. Νέρι http://www.iglhrc.org/files/iglhrc/reports/990604-antidis.pdf Αρχειοθετήθηκε 2006-06-26 στο Wayback Machine. Antidiscrimination Legislation, April 1999, A Worldwide Summary, International Gay and Lesbian Human Rights Commission. Accessed January 8, 2006. What is the GGB Αρχειοθετήθηκε 2010-11-12 στο Wayback Machine., Grupo Gay da Bahia, 2003 Accessed January 8, 2006. <http://www.ggb.org.br/ggb-ingles.html Αρχειοθετήθηκε 2010-11-12 στο Wayback Machine.> The International Lesbian and Gay Association World Legal Survey July 31, 2000. Accessed January 6, 2006 <https://web.archive.org/web/20090304204800/http://www.ilga.info/Information/Legal_survey/americas/brazil.htm> Información Turística con fotos, videos, mapas, actividades, diversión, playas y hoteles de la movida gay de Río de JaneiroLos Mejores Destinos de Viajes Felipa de Souza Αρχειοθετήθηκε 2008-01-24 στο Wayback Machine. Brazilian woman condemned for sodomy by the Inquisition in 1592 Grupo Gay da Bahia, 2003 Αρχειοθετήθηκε 2010-11-12 στο Wayback Machine. IGLHRC, 1999 Αρχειοθετήθηκε 2006-06-26 στο Wayback Machine.)
Σωτήρης Μανωλόπουλος (καλαθοσφαιριστής, γεννηθείς το 1970)

Ο Σωτήρης Μανωλόπουλος (Αθήνα, 27 Ιουνίου 1970), είναι Έλληνας πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Είναι ο σημερινός προπονητής της Ντιναμό Βουκουρεστίου. Έχει διατελέσει προπονητής της Εθνικής Ελλάδας.

 Ο Μανωλόπουλος έπαιξε κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, με τους Μπόστον Γιουνιβέρσιτι Τεριέρς. Ονομάστηκε δύο φορές στο American East Academic Honor Roll (1992, 1993). Έπαιξε σε 58 αγώνες για τους Τεριέρς, από το 1989 έως το 1993, όπου είχε κατά μέσο όρο 3,6 πόντους, 1,1 ριμπάουντ και 0,7 κλέψιμο ανά αγώνα. Ο Μανωλόπουλος έπαιξε επαγγελματικά έντεκα χρόνια από το 1993 μέχρι το 2004. Αγωνίστηκε με τις ομάδες του Παπάγου, του Αμαρουσίου και του Δούκα. Με το Μαρούσι κέρδισε το Κύπελλο Σαπόρτα 2000-01. Ο Μανωλόπουλος ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του ως βοηθός προπονητή με το Περιστέρι το 2004. Τη σεζόν 2005-2006 προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητής στον Μακεδονικό. Μετακόμισε στο Μαρούσι για την επόμενη σεζόν, στο οποίο έμεινε μέχρι το 2011. Ονομάστηκε βοηθός προπονητή του Άρη το 2011. Έγινε βοηθός προπονητή στον Παναθηναϊκό το 2012 υπό τον Αργύρη Πεδουλάκη. Στις 4 Μαΐου 2015, ορίστηκε ως πρώτος προπονητής του Παναθηναϊκού, μετά την απομάκρυνση του Ντούσκο Ιβάνοβιτς από τη θέση.Στις 22 Οκτωβρίου 2015, έγινε βοηθός προπονητή στην ΑΕΚ. Στις 18 Δεκεμβρίου 2015, ορίστηκε ως πρώτος προπονητής της ΑΕΚ, μετά την απομάκρυνση του Ντράγκαν Σάκοτα από τη θέση, ώστε να γίνει ο γενικός διευθυντής της ομάδας. Στις 21 Μαρτίου 2017, μετά την αποχώρηση του Γιούρε Ζντοβτς από το σύλλογο, ο Μανωλόπουλος έγινε ο νέος προπονητής της ομάδας, μετά την υπογραφή συμβολαίου μαζί του, μέχρι το 2018.Τη σεζόν 2018-19, έγινε ο προπονητής του Ηφαίστου Λήμνου στην Α1 Εθνική. Στη Λήμνο έμεινε για δύο χρόνια. Στις 8 Φεβρουαρίου 2021, ανακοινώθηκε από το Περιστέρι ως πρώτος προπονητής της ομάδας.Στις 27 Οκτωβρίου 2022, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ντιναμό Βουκουρεστίου, πηγαίνοντας για πρώτη φορά ως προπονητής σε ομάδα του εξωτερικού. Στις 17 Ιουνίου 2023, ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ρουμάνικη ομάδα. Το 2021, ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή του Ρικ Πιτίνο στην Εθνική ομάδα, για το Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά. Στις 16 Οκτωβρίου 2021, ανακοινώθηκε ως πρώτος προπονητής της Εθνικής ομάδας, για τους αγώνες των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023. Μαρούσι Κύπελλο Σαπόρτα: (2001) Παναθηναϊκός 2x Πρωτάθλημα Ελλάδας: (2013, 2014) 3x Κύπελλο Ελλάδας: (2013, 2014, 2015) Αρχειακό προφίλ στη FIBA Προφίλ παίκτη στο FIBA Europe
Κατάληψη του Παλαμηδίου

Η κατάληψη του Παλαμηδίου κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1821 ήταν η επιτυχής έκβαση της μακροχρόνιας πολιορκίας του φρουρίου του Παλαμηδίου από τους Έλληνες και η συνθηκολόγηση των Τούρκων του Ναυπλίου.

 Το Παλαμήδι είναι βαριά οχυρωμένο φρούριο πάνω σε ύψωμα που δεσπόζει στο Ναύπλιο. Είχε κτιστεί από τους Ενετούς και από τους καλύτερους Σουηδούς αρχιτέκτονες πολεμικών κάστρων. Ήταν απρόσβλητο. Είχε επτά προμαχώνες, στους οποίους ήταν τοποθετημένα ενενήντα δύο βαριά κανόνια. Στις πολλές και γεμάτες πυριτιδαποθήκες φυλάγονταν πυρομαχικά, βλήματα για τα κανόνια, καθώς και μεγάλα αποθέματα νερού και τροφίμων. Το φρούριο αυτό ήταν στα χέρια των Τούρκων από το 1715. Πρώτη απόπειρα εφόδου έγινε από τους Έλληνες τον Δεκέμβριο του 1821, απέτυχε όμως από κακή συνεννόηση και οι επαναστάτες έπαθαν μεγάλη συμφορά, ενώ ο οπλαρχηγός Γκελμπερής αιχμάλωτος και τραυματίας ξεψύχησε φρικτά επάνω στο σταυρό στην πλατεία του Ναυπλίου. Από τότε οι επαναστάτες πολιόρκησαν διαρκώς το Παλαμήδι χωρίς να επιχειρήσουν άλλη έφοδο. Περίμεναν για την κατάλληλη ευκαιρία. Η πολιορκία ήταν τόσο στενή, που με τον καιρό το Ναύπλιο λιμοκτονούσε. Την νύχτα της 29ης προς την 30 Νοεμβρίου του 1822 μία των πολιορκητικών ομάδων με αρχηγό τον Σταϊκόπουλο είχε βάρδια. Δυο Τουρκαλβανοί φυγάδες ήρθαν στον καπετάν Στάικο και του εκμυστηρεύτηκαν ότι το φρούριο ήταν αφύλακτο, επειδή οι άνδρες είχαν κατεβεί στο Ναύπλιο για να συσκεφθούν περί συνθηκολόγησης. Ο Στάικος αμέσως ετοίμασε διακόσιους άνδρες του, 60 Κρανιδιώτες και ένα λόχο τακτικού στρατού. Η σκοτεινή και βροχερή νύχτα βοήθησε την έφοδο. Μερικοί από τους άνδρες σκαρφάλωσαν στο φρούριο, και από μέσα άνοιξαν την πόρτα, από την οποία μπήκαν όλοι οι άλλοι και κατέλαβαν το φρούριο. Την επόμενη μέρα έστρεψαν τα κανόνια προς το Ναύπλιο και ανάγκασαν τους Τούρκους να παραδοθούν. Μεγάλη Στρατιωτικὴ καὶ Ναυτικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία. Tόμος Πέμπτος: Νάβα–Σαρακηνοί. Ἀθήναι: Ἔκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικῆς καὶ Ναυτικῆς Ἐγκυκλοπαιδείας. 1930, σελ. 243. OCLC 31255024.
Πάντελεϊ

Το Πάντελεϊ (σερβικά κυριλλικά: Пантелеј) είναι δήμος της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Είναι ένας εκ των πέντε δήμων οι οποίοι αποτελούν την πόλη του Νις. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 52.290 κατοίκους.

 Ο Δήμος του Πάντελεϊ αριθμεί 14 οικισμούς: Μπρένιτσα Βρέλο Γκόρνια Βρέζινα Γκόρνι Ματέγιεβατς Ντόνια Βρέζινα Ντόνι Ματέγιεβατς Γιασένοβικ Καμένιτσα Κνεζ Σέλο Μάλτσα Νις (τμηματικά) Ορέοβατς Πάσιατσα Τσέργιε Έπειτα από τις σερβικές τοπικές εκλογές του 2008, οι 23 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως του Πάντελεϊ διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί: Ο Σλάβιτσα Ντίνιτς, ο οποίος ηγείτο της εκλογικής λίστας Για μια ευρωπαϊκή Σερβία, η οποία έχαιρε της υποστήριξης του Προέδρου της Δημοκρατίας της Σερβίας, Μπόρις Τάντιτς, εξελέγη πρόεδρος (δήμαρχος) του δήμου. Δήμοι της Σερβίας Πόλεις της Σερβίας Οικισμοί της Σερβίας (Σερβικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Πάντελεϊ
Αποκλειστική διάζευξη

Αποκλειστική διάζευξη είναι ο λογικός τελεστής που δίνει αποτέλεσμα αληθές αν και μόνο αν ακριβώς ένας από τους όρους στους οποίους ενεργεί είναι αληθής. Για να δηλώσουν αποκλειστική διάζευξη χρησιμοποιούνται τα σύμβολα XOR και ⊕ {\displaystyle \oplus } . Η αποκλειστική διάζευξη μπορεί να γραφεί με χρήση μόνο των λογικών τελεστών σύζευξη (ή "ένωση" ή "λογική άθροιση") ∧ {\displaystyle \wedge } , διάζευξη ∨ {\displaystyle \lor } , και άρνηση ¬ {\displaystyle \neg } ως εξής: p ⊕ q = ( p ∧ ¬ q ) ∨ ( ¬ p ∧ q ) {\displaystyle {\begin{matrix}p\oplus q&=&(p\land \lnot q)\lor (\lnot p\land q)\end{matrix}}}

 Παρακάτω δίνεται ο πίνακας αλήθειας της πρότασης p ⊕ q {\displaystyle p\oplus q} . (όπου Ψ=ψευδής, Α=αληθής) Η αποκλειστική διάζευξη ικανοποιεί τις παρακάτω ιδιότητες::147-148 Ικανοποιεί την x ⊕ x = 0 {\displaystyle x\oplus x=0} . Ικανοποιεί την x ⊕ 1 = ¬ x {\displaystyle x\oplus 1=\neg x} . Ικανοποιεί την αντιμεταθετική ιδιότητα x ⊕ y = y ⊕ x {\displaystyle x\oplus y=y\oplus x} . Ικανοποιεί την προσεταιριστική ιδιότητα ( x ⊕ y ) ⊕ z = x ⊕ ( y ⊕ z ) {\displaystyle (x\oplus y)\oplus z=x\oplus (y\oplus z)} και γι' αυτό οι παρενθέσεις συνήθως παραλείπονται. Η διάζευξη και η σύζευξη δεν μπορούν να υλοποιηθούν με την χρήση μόνο τελεστών αποκλειστικής διάζευξης. Η αποκλειστική διάζευξη n {\displaystyle n} εισόδων x 1 , … , x n {\displaystyle x_{1},\ldots ,x_{n}} ορίζεται ως x 1 ⊕ x 2 ⊕ … ⊕ x n {\displaystyle x_{1}\oplus x_{2}\oplus \ldots \oplus x_{n}} και είναι ισοδύναμη με την συνάρτηση:148:25 s ( x 1 , … , x n ) = { 1 αν υπάρχει μονός αριθμός 1 μεταξύ των x 1 , … , x n 0 διαφορετικά . {\displaystyle s(x_{1},\ldots ,x_{n})={\begin{cases}1&{\text{αν υπάρχει μονός αριθμός 1 μεταξύ των }}x_{1},\ldots ,x_{n}\\0&{\text{διαφορετικά}}.\end{cases}}}
Στενό των Κυθήρων

Το Στενό Κυθήρων (επίσης Στενά Κυθήρων, Στενό Κυθήρων-Αντικυθήρων ή Κανάλι των Κυθήρων) είναι πλωτή οδός έξω από τα Κύθηρα στη νότια Ελλάδα. Το Στενό Κυθήρων-Αντικυθήρων βρίσκεται στο Δυτικό ελληνικό τόξο. Έχει μήκος περίπου 100 χιλιομέτρων και βρίσκεται μεταξύ της Πελοποννήσου και της Κρήτης.Πολλά πλοία έχουν βυθιστεί στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των HMS Greyhound (H05), HMS Gloucester (62) και SS Ivernia.

 Το Στενό Κυθήρων αντιπροσωπεύει έναν από τους πιο επικίνδυνους ναυτικούς κινδύνους στη Μεσόγειο. Το στενό μεταξύ των Κυθήρων και του Ακρωτηρίου Μαλέα θεωρήθηκε επικίνδυνο από τους Έλληνες ναυτικούς την αρχαιότητα. Οι περισσότερες θαλάσσιες μεταφορές από την Αθήνα, την Κωνσταντινούπολη και τη Μαύρη Θάλασσα προς την κεντρική και δυτική Μεσόγειο περνούν από το στενό και συχνά υπόκεινται σε ισχυρούς ανέμους και ναυάγια στο Ακρωτήριο Μαλέας. Για να παρακαμθεί, η συντομότερη και ασφαλέστερη διαδρομή μέσω του Ισθμού της Κορίνθου χρησιμοποιήθηκε από την κλασική αρχαιότητα, πρώτα μέσω της χρήσης της χερσαίας οδού Διόλκου και στη σύγχρονη εποχή, μέσω της Διώρυγας της Κορίνθου. Το Στενό Κυθήρων, που βρίσκεται εντός του Δυτικού Ελληνικού τόξου, υπόκειται σε βύθιση λόγω φυσιολογικής βλάβης που οδηγεί σε «εκτεταμένη παραμόρφωση και περιστροφή» μεταξύ δύο μεγάλων τμημάτων του εξωτερικού τόξου. Σύμφωνα με τον Παπαδόπουλο και τον Κίικο, το Δυτικό Ελληνικό τόξο έχει υψηλή σεισμική δραστηριότητα, με αποτέλεσμα παραμορφώσεις στα σημεία του στενού που είναι ενεργή. Εδώ η καταγραφόμενη «σεισμική ολίσθηση» είναι της τάξης του 0,3 εκ./έτος. Επίσης, στο στενό αναφέρονται σεισμοί σε ρηχά και ενδιάμεσα βάθη, με μεγέθη επιφανειακών κυμάτων έως 8,0.Το Σύστημα Προειδοποίησης Τσουνάμι του Στενού Κυθήρων (TWS) περιλαμβάνει δύο αλληλένδετα στοιχεία. Το ένα βασίζεται στις σεισμογραφικές παρατηρήσεις και το άλλο σχετίζεται με καταγραφές παλίρροιας. Φρίλι, Τζον (15 Μαΐου 2008). The Ionian Islands: Corfu, Cephalonia, Ithaka and Beyond. I. B. Tauris. ISBN 978-1-84511-696-5. Χέμπενστραϊτ, Γκέραρντ T. (14 Μαρτίου 2013). Tsunami Research at the End of a Critical Decade. Springer Science & Business Media. ISBN 978-94-017-3618-3. Kensetsushō Kenchiku Kenkyūjo (1993). Individual Studies by Participants to the International Institute of Seismology and Earthquake Engineering. Διεθνές Ινστιτούτο Σεισμολογίας και Μηχανικής Σεισμών. Πίτερς, Τζέροεν Μάρτιεν (1985). Neogene and Quaternary vertical tectonics in the south Hellenic arc and their effect on concurrent sedimentation processes. Σολόβιεφ, Σεργκεί Λ.· Σολόβιεβα, Όλγκα N. (14 Μαρτίου 2013). Tsunamis in the Mediterranean Sea 2000 B.C.-2000 A.D. Springer Science & Business Media. ISBN 978-94-015-9510-0.
Χρήστος Καμπουρλάζος

Ο Χρήστος Καμπουρλάζος (1938-2019) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1959 ως το 1966 και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους δεξιούς αμυντικούς της δεκαετίας του '60.

 Ο Καμπουρλάζος ξεκίνησε την καριέρα του στον Εθνικό Πυλαίας και σε ηλικία 21 ετών μεταγράφηκε στον Άρη. Στην πρώτη του χρονιά δεν έπαιξε με την πρώτη ομάδα των "κίτρινων", αλλά έκανε το ντεμπούτο του στις 23 Οκτωβρίου 1960, στο νικηφόρο αγώνα του Άρη εναντίον της ΑΕΚ με 3-1. Αγωνίστηκε στην πλειοψηφία των αγώνων της σεζόν 1960-61, με τον Άρη να καταλαμβάνει την δωδέκατη θέση της τελικής κατάταξης. Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε σε δώδεκα αγώνες, ενώ στην δύσκολη χρονιά του 1962-63, όπου ο Άρης κινδύνεψε να υποβιβαστεί, ο προπονητής Μπέλα Πάλφι τον τοποθέτησε στο δεξί άκρο της άμυνας, όπου αντικατέστησε τον Χρήστο Νανάκο. Στην θέση αυτή παρέμεινε μέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας και αναδείχθηκε σε ένας από τους καλύτερους οπισθοφύλακες της χώρας. Η εξαιρετική του απόδοση οδήγησε στην συμμετοχή του σε δύο αγώνες της εθνικής Ελλάδος, στις στις 8 Απριλίου 1964 στη νίκη κατά της αγγλικής προολυμπιακής ομάδας με 4-1, όπως και στις 13 Μαΐου 1964 στην φιλική νίκη κατά της Αιθιοπίας με 3-1.Συμμετείχε στους δύο πρώτους αγώνες της ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις εναντίον της ΑΣ Ρόμα, όπου οι "κίτρινοι" έφεραν "λευκή" ισοπαλία εντός έδρας και ηττήθηκαν με 3-0 εκτός έδρας στην Ρώμη. Η ομάδα της Θεσσαλονίκης σταθεροποιήθηκε ως μία από τις μόνιμες εκπροσώπους του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη, με τον Καμπουρλάζο να αγωνίζεται σε πέντε αγώνες στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων. Ο Καμπουρλάζος αντιμετώπισε προβλήματα με τη διοίκηση της ομάδας με αποτέλεσμα τον Νοέμβριο του 1965 να τιμωρηθεί από τη διοίκηση για απειθαρχία, τιμωρία η οποία κράτησε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1966. Αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη φανέλα των "κίτρινων" στον αγώνα εναντίον της Γιουβέντους, με τον Άρη να ηττάται με 0-2. Λίγο αργότερα, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με τον συμπαίκτη του Βασίλη Ψηφίδη. Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ... Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, ISBN 978-960-93-5927-6 Καμπουρλάζος Χρήστος | aris.re Καμπουρλάζος Χρήστος, ο μπακ μας που κοίταξε στα μάτια τον Πελέ
Αλεξάνδρα Σδούκου

Η Αλεξάνδρα Σδούκου (1978) είναι δικηγόρος και πολιτικός, η οποία είναι σήμερα υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) στην κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη 2023. Το διάστημα 2019–2023, διετέλεσε ως Γενική Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών στο ΥΠΕΝ.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978, όπου μεγάλωσε και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Η Σδούκου σπούδασε Νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Κατέχει Μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Ευρωπαϊκό Εμπορικό ∆ίκαιο από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ. Πρόσθετα απέκτησε Μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στις διεθνείς και οικονομικές σπουδές από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατείχε μόνιμη θέση στη Μονάδα Οργάνωσης της ∆ιαχείρισης Αναπτυξιακών Προγραμμάτων (ΜΟ∆ Α.Ε.) του Υπουργείου Οικονομίας και Ανάπτυξης. Από το 2004 εργάστηκε ως νομικός σύμβουλος στη δημόσια διοίκηση σε βασικές διοικητικές θέσεις των Υπουργείων Οικονομίας, Ανάπτυξης, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Έχει εργαστεί και στον ιδιωτικό τομέα. Κατέχει ειδίκευση στο σχεδιασμό, εφαρμογή και παρακολούθηση ενεργειακών πολιτικών ως Σύμβουλος όλων των Υπουργών Ενέργειας από το 2007 έως το 2015. Από το 2012 μέχρι και το 2015 διετέλεσε διευθύντρια του γραφείου του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Από τον Οκτώβριο του 2017 εργάστηκε ως σύμβουλος Ενέργειας και Φυσικών Πόρων του Προέδρου της Νέας ∆ημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Βουνό Κερύνειας

Το Βουνό είναι κοινότητα της επαρχίας Κερύνειας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Vouno». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Σύγκρουση πλοίου

Ως σύγκρουση πλοίου θεωρείται η πρόσκρουση αυτού με άλλο πλοίο ή με αντικείμενο στη θάλασσα, όπως παγόβουνο. Οι συγκρούσεις μεταξύ πλοίων είναι από τα σοβαρότερα ναυτικά ατυχήματα και οφείλονται κυρίως στη μη πιστή εφαρμογή του Διεθνούς Κανονισμού Αποφυγής Συγκρούσεων στη Θάλασσα, ειδικότερα σε περιπτώσεις περιορισμένης ορατότητας ή περιορισμένου χώρου πλεύσης.

 Οι κυριότεροι χειρισμοί των πλοίων για την αποφυγή σύγκρουσής τους, σύμφωνα με τους κανονισμούς, είναι οι εξής: Οι χειρισμοί πρέπει, εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν, να είναι σαφείς και ολοφάνεροι, να γίνονται έγκαιρα και να είναι σύμφωνοι με τους κανόνες καλής ναυτικής τέχνης. Η μεταβολή πορείας ή ταχύτητας, εφόσον είναι δυνατόν, πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη, ώστε να γίνεται αμέσως αντιληπτή από το άλλο πλοίο. Οι χειρισμοί πρέπει να έχουν σκοπό τη διέλευση των πλοίων σε ασφαλή απόσταση. Αν είναι απαραίτητο το πλοίο θα πρέπει να ελαττώνει την ταχύτητά του ή να ακινητεί τελείως με κράτηση ή αναπόδιση των μέσων προώσεώς του. Η συμμόρφωση στους κανόνες αφορά και τα πλοία των οποίων η διέλευση δεν πρέπει να παρεμποδίζεται, όταν τα πλησιάζουν άλλα πλοία.
Ότο Βίλχελμ Χέρμαν φον Άμπιχ

Ο Ότο Βίλχελμ Χέρμαν φον Άμπιχ (γερμανικά: Otto Wilhelm Hermann von Abich‎, 11 Δεκεμβρίου 1806 - 1 Ιουλίου 1886) ήταν Γερμανός ορυκτολόγος και γεωλόγος. Ήταν τακτικό μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης (επίτιμο μέλος από το 1866).

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της πόλης. Το πρώτο του επιστημονικό έργο σχετίζεται με τον σπινέλιο και άλλα ορυκτά. Αργότερα πραγματοποίησε ειδικές μελέτες για τις φουμαρόλες, για τα αποθέματα ορυκτών γύρω από τις ηφαιστειακές πηγές και για τη δομή των ηφαιστείων. Το 1842 διορίστηκε καθηγητής ορυκτολογίας στο πανεπιστήμιο του Ντόρπατ (Τάρτου) και στο εξής ασχολήθηκε με τη γεωλογία και την ορυκτολογία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Διαμένοντας για κάποιο διάστημα στην Τιφλίδα, ερεύνησε τη γεωλογία των Αρμενικών υψιπέδων (ο όρος αυτός εισήχθη από τον Άμπιχ) και του Καυκάσου. Το 1844 και το 1845 ανέβηκε αρκετές φορές στο ηφαίστειο Αραράτ, μελέτησε το γεωλογικό γεγονός του 1840 που είχε ως επίκεντρο το Αραράτ (χωριό Ακορί). Το 1877 αποσύρθηκε στη Βιέννη, όπου και πέθανε αργότερα. Το ορυκτό αβιχίτης ονομάστηκε προς τιμήν του. Vues illustratives de quelques phenomenes geologiques, prises sur le Vesuve et l'Etna, pendant les annees 1833 et 1834 (Ενδεικτικές απόψεις ορισμένων γεωλογικών φαινομένων, που ελήφθησαν στον Βεζούβιο και την Αίτνα, κατά τα έτη 1833 και 1834, Βερολίνο, 1836); Ueber die Natur und den Zusammenhang der vulcanischen Bildungen (Για τη φύση και το πλαίσιο των ηφαιστειακών σχηματισμών, Μπραουνσβάιγκ, 1841); Geologische Forschungen in den Kaukasischen Ländern (Γεωλογική έρευνα στις χώρες του Καυκάσου, 3 τόμοι, Βιέννη, 1878, 1882 και 1887).
Μάχη των Πάγων

Η Μάχη των Πάγων, γνωστή και ως Μάχη της λίμνης Πέιπους, ήταν μάχη ανάμεσα στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και το λιβονικό παρακλάδι των Τευτόνων Ιπποτών. Έλαβε χώρα επάνω στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, την 5η Απριλίου 1242. Νικητής ήταν ο στρατός του Νόβγκοροντ.

 Ελπίζοντας να εκμεταλλευθούν τη δύσκολη θέση, στην οποία είχαν περιέλθει οι Ρως μετά την εισβολή της Χρυσής Ορδής (Ν-ΝΑ) και τις διενέξεις με τη Σουηδία (ΒΔ), οι Τεύτονες έβαλαν στο μάτι τα εδάφη της πλούσιας Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Το φθινόπωρο του 1240 κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της που περιείχε τις πόλεις Πσκοφ, Ιζμπόρσκ και Καπόργιε. Όταν πλέον πλησίαζαν την ίδια την πρωτεύουσα, Νόβγκοροντ, οι αμυνόμενοι ανακάλεσαν από την εξορία τον 20χρονο δούκα Αλέξανδρο Νιέφσκι. Το 1241 ο Νιέφσκι επανέκτησε το Πσκοφ και το Καπόργιε. Στις αρχές της άνοιξης του 1242, οι Τεύτονες Ιππότες νίκησαν μια μικρή δύναμη Νοβγκοροδιανών, περίπου 20 χιλιόμετρα νοτίως του φρουρίου Ντόρπατ (του σημερινού Τάρτου). Οδηγούμενοι από τον πρίγκιπα-επίσκοπο Χέρμαν του Ντόρπατ, οι ιππότες και η βοηθητική δύναμη συνάντησαν τον στρατό του Αλέξανδρου Νιέφσκι στη στενή λωρίδα γης που χωρίζει το βόρειο και το νότιο τμήμα της λίμνης Πέιπους (στα ρωσικά: Τσουντ) στις 5 Απριλίου. Ο Αλέξανδρος, θέλοντας να πολεμήσει σε έδαφος της επιλογής του, υποχώρησε για να παρασύρει τους υπερόπτες ιππότες στην παγωμένη λίμνη. Οι τευτονικές δυνάμεις αριθμούσαν 500 έως 1.000 εξαιρετικά εκπαιδευμένους και εξοπλισμένους ιππείς (οι περισσότεροι ήταν πιθανώς Εσθονοί) και 2 έως 3 χιλιάδες πεζικάριους και βοηθητικούς. Στον αντίποδα, η δύναμη του Νόβγκοροντ περιελάμβανε τις επίλεκτες φρουρές του Αλέξανδρου και του αδελφού του (περ. 1.000), την πολιτοφυλακή του Νόβγκοροντ και ένα απόσπασμα Τουρκομογγόλων (γενικά ο Νιέφσκι είχε εξαιρετικές σχέσεις με τη Χρυσή Ορδή), συνολικά περίπου 5.000 ανδρες. Σύμφωνα με ρωσικά χρονικά της εποχής, μετά από ώρες μάχης εκ του συστάδην ο Νιέφσκι διέταξε το αριστερό και δεξί άκρο των τοξοτών του να μπουν στη μάχη. Οι ιππότες, εξουθενωμένοι από τη σύγκρουση και αδυνατώντας να ελιχθούν σωστά με τα άλογά τους επάνω στον πάγο, άρχισαν να υποχωρούν ατάκτως. Λίγο αργότερα, η εικόνα του νεοαφιχθέντος ρωσικού ιππικού τούς έκανε να χάσουν και τα τελευταία στοιχεία συνοχής. Όταν προσπάθησαν να ανασυνταχθούν στην άκρη της λίμνης, το λεπτό στρώμα πάγου κατέρευσε από το βάρος του οπλισμού τους και πολλοί πνίγηκαν. Η Μάχη των Πάγων περιγράφεται ως γεγονός τεράστιας σημασίας κυρίως από τους Ρώσους ιστορικούς, καθώς η νίκη του Νόβγκοροντ ανέκοψε την επέκταση των Τευτόνων και πιθανά τον εκκαθολικισμό των ανατολικών σλάβων. Χρησιμοποιήθηκε επίσης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) από τη σοβιετική προπαγάνδα, ως παράδειγμα για τη δυνατότητα απόκρουσης των Γερμανών. Κατόπιν παράκλησης του Στάλιν, ο Σεργκέι Αϊζενστάιν γύρισε την κινηματογραφική ταινία «Αλέξανδρος Νιέφσκι» - η αναπαράσταση της Μάχης του Πάγου θεωρείται μια από τις πιο εμβληματικές σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έτυχε μάλιστα η αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού να συμπέσει με τα 700 χρόνια από τη μάχη, γεγονός που τιμήθηκε με την καθιέρωση του παρασήμου του Τάγματος του Αλεξάνδρου Νιέφσκι για όσους θα διέπρεπαν στις μάχες.
Το παρελθόν μιας γυναίκας

Το παρελθόν μιας γυναίκας (εναλλακτικός τίτλος: Μια νύχτα στην κόλαση) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1968, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάρια γράφτηκε από τον Νίκο Φώσκολο.

 Ένα βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι της μια τραγουδίστρια βρίσκει έναν πρώην φίλο της που έχει δραπετεύσει από την φυλακή και την εκβιάζει να του δώσει χρήματα. Εκείνη τον κτυπά και νομίζει πως τον έχει σκοτώσει. Μετά από χρόνια βρίσκεται παντρεμένη με έναν πλούσιο άνδρα. Ένας άνδρας όμως εισβάλλει στην ήσυχη ζωή της εκβιάζοντάς την πως θα αποκαλύψει το παρελθόν της στον σύζυγό της. Τελικά ανακαλύπτει πως ο πρώην φίλος της ήταν αδελφός του συζύγου της. Τη λύση θα δώσει η μητέρα του άντρα της. Μαίρη Χρονοπούλου - Άννα Χριστιάνα Φαίδων Γεωργίτσης - Σάκης Μουτούσης (Μαύρος) Κώστας Καζάκος - Βασίλης Μουτούσης Ζώρας Τσάπελης - Ιωσήφ Ραΐσης Αλέκος Ουδινότης - υπαστυνόμος Λιάσκος Θόδωρος Ντόβας - ενωμοτάρχης Δημήτρης Μπισλάνης - Κώστας Άγγελος Μαυρόπουλος - γιατρός Γκόλφω Μπίνη - οικιακή βοηθός Ελένη Ζαφειρίου - Δέσποινα Μουτούση Ειρήνη Τούσκα - Λουίζα Το παρελθόν μιας γυναίκας περιλαμβάνει πολλά εξωτερικά γυρίσματα στη Ραφήνα. Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Ιανουαρίου 1968. Κόβοντας 377.118 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 15η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Μαΐου 2010. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του,εκδ. Εξάντας, Αθήνα, 2000, σελ.149
Τόμας Τζέφερσον

Ο Τόμας Τζέφερσον (Thomas Jefferson, 13 Απριλίου 1743 - 4 Ιουλίου 1826) ήταν ο τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (1801-1809) και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.

 Γεννήθηκε στην πολιτεία της Βιρτζίνια στις ΗΠΑ το 1743. Ελληνομαθής, ορθολογιστής και υπέρμαχος του διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας, συνέταξε την περίφημη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ και ήταν αρχικά θαυμαστής της Γαλλικής Επανάστασης την οποία ωστόσο στην συνέχεια επέκρινε σκληρά για την υπερβολική χρήση βιαιότητας ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας. Έγινε υπουργός των Εξωτερικών ύστερα από την επιστροφή του από το Παρίσι το 1789, με την κυβέρνηση του Τζορτζ Ουάσινγκτον, και διετέλεσε Πρόεδρος των ΗΠΑ για δύο συνεχόμενες θητείες. Αργότερα ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια. Απεβίωσε στις 4 Ιουλίου του 1826 στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ.
Κωνσταντίνος Χοϊδάς

Ο Κωνσταντίνος - Στίλπων Χοϊδάς (1917 - 1983) ήταν Έλληνας δικαστικός και αυλικός των Ανακτόρων. Διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ το κρίσιμο διάστημα της Αποστασίας

 Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη Γερμανία. Το 1954 εκλέχθηκε από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας απευθείας πάρεδρος, ενώ αργότερα έγινε και σύμβουλος Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στις παρασκηνιακές διεργασίες της εποχής. Παρέμεινε στη θέση του μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 1966, οπότε αποχώρησε για λόγους υγείας και επέστρεψε στο ΣτΕ. Ήταν από τους βασικούς συντάκτες των επιστολών του βασιλιά προς τον Γεώργιο Παπανδρέου, οι οποίες, με το υψιπετές ύφος τους, αντί να συμβάλλουν στην αποκλιμάκωση της έντασης, οδήγησαν τα πράγματα στα άκρα.Ο ίδιος ο τέως βασιλιάς, στα απομνημονεύματά του που εκδόθηκαν από την εφημερίδα «Το Βήμα», παραδέχεται ότι «πλήρωσε» ακριβά τον Χοϊδά: «Πρέπει να ομολογήσω ότι τον «χάλασαν» οι γονείς μου. Ο Καραμανλής για μήνες κάθε μέρα τρέλαινε τους γονείς μου να τους λέει ότι πρέπει να έχουν έναν άνθρωπο για διευθυντή του γραφείου. Τελικά βρήκαν τον Χοϊδά.[...] Ήταν ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, γνώριζε άπταιστα αγγλικά και γερμανικά και τους βοηθούσε στις δημόσιες ομιλίες τους. Οι γονείς μου είχαν ενθουσιαστεί μαζί του. Το παράκαναν όμως και έτσι τον κακόμαθαν. Όταν έχασα τον πατέρα μου βρήκα, οφείλω να ομολογήσω, ένα στήριγμα στην εμπειρία του Χοϊδά, αν και με μεγάλο κόστος όπως εκ των υστέρων αποδείχτηκε».