IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ending Aging

Ending Aging: The Rejuvenation Breakthroughs that Could Reverse Human Aging in Our Lifetime είναι ένα βιβλίο του 2007 που γράφτηκε από τον Aubrey de Gray, έναν βιοϊατρικό γεροντολόγο, με τον ερευνητικό βοηθό του Michael Rae. Το Ending Aging περιγράφει την πρόταση του de Grey για εξάλειψη της γήρανσης ως αιτία εξασθένισης και θανάτου στον άνθρωπο και αποκατάσταση του σώματος σε μια απεριόριστα νεανική κατάσταση, ένα σχέδιο έργου που αποκαλεί « Στρατηγικές για μηχανική αμελητέα γήρανση » ή «SENS». Ο Ντε Γκρέι υποστηρίζει ότι η νίκη της γήρανσης είναι εφικτή, πιθανώς μέσα σε λίγες δεκαετίες, και περιγράφει τα βήματα που μπορούν να ληφθούν για να επιταχυνθεί η ανάπτυξη θεραπειών αναγεννητικής ιατρικής που θα σώσουν ζωές.

 St. Martin's Press, 1η έκδοση (σκληρό εξώφυλλο), κυκλοφόρησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007:(ISBN 0-312-36706-6) St. Martin's Griffin, 1η έκδοση επανεκτύπωσης με νέο μετάφραση ( χαρτόδετο βιβλίο ), κυκλοφόρησε στις 14 Οκτωβρίου 2008(ISBN 0-312-36707-4) Γερμανικά: Niemals alt!: So lässt sich das Altern umkehren. Fortschritte der Verjüngungsforschung. transcript Verlag, Bielefeld 2010 Ισπανικά: El Fin del Envejecimiento. Los avances que podrían revertir el envejecimiento humano durante nuestra vida, Lola Books, Berlín 2013 Ιταλικά: La fine dell'invecchiamento: Come la scienza potrà esaudire il sogno dell'eterna giovinezza., D Editore, Roma 2016 Πορτογαλλικά: O fim do envelhecimento: Os avanços que poderiam reverter o envelhecimento humano durante nossa vida, NTZ, 2018 Παράταση ζωής Αναζωογόνηση (γήρανση) SENS Research Foundation
Backtrack

Το BackTrack ήταν μια διανομή Linux η οποία χρησιμοποιούνταν κυρίως για digital forensics και penetration test. Τον Μάρτιο του 2013, η ομάδα Offensive Security επαναδημιούργησε το BackTrack γύρω από την διανομή Debian και το διένημε υπό το όνομα Kali Linux.

 Το έργο Backtrack δημιουργήθηκε από τον Mati Aharoni και τον Max Moser. Η διανομή BackTrack προήλθε από διάφορες παραλλαγές, το WHAX ήταν μια διανομή σχεδιασμένη για εργασίες ασφάλειας, το WHAX παράχθηκε από το Whoppix το οποίο ήταν βασισμένο στο Knoppix. Όταν το Whoppix έφτασε στην έκδοση 3.0 το όνομα του άλλαξε σε WHAX. Το Auditor Security Collection ήταν ένα Live CD βασισμένο στο Knoppix και είχε διάφορα εργαλεία για την ασφάλεια συστημάτων. Μετά τη συγχώνευση των δυο προήλθε το BackTrack Το BackTrack απευθυνόταν κυρίως στα άτομα που θέλουν να δοκιμάσουν την ασφάλεια ενός συστήματος. Η διανομή του σε Live CD και Live USB έδινε την άμεση δυνατότητα εκκίνησης του BackTrack χωρίς να χρειάζεται εγκατάσταση. Υπήρχε και η δυνατότητα εγκατάστασης σε σκληρό δίσκο είτε μέσα από το Live CD ή αμέσως. Μερικά από τα κύρια εργαλεία του BackTrack ήταν: Metasploit Δυνατότητα RFMON στις ασύρματες κάρτες δικτύου 802.11 Kismet Nmap Ettercap WiresharkΤα εργαλεία του BackTrack κατατάσσονταν σε κατηγορίες, οι κατηγορίες είναι: Information Gathering Network Mapping Vulnerability Identification Web Application Analysis Radio Network Analysis (802.11,Bluetooth,Rfid) Penetration (Exploit & Social Engineering Toolkit) Privilege Escalation Maintaining Access Digital Forensics Reverse Engineering Voice Over IPΕκτός από τα εξειδικευμένα προγράμματα ασφάλειας το BackTrack περιλάμβανε και μερικά απλά όπως τα Mozilla Firefox, Pidgin, K3b και XMMS. Το BackTrack 2 εκδόθηκε στις 6 Μαρτίου 2007 και περιλάμβανε πάνω από 300 εργαλεία ασφαλείας. Μια δοκιμαστική έκδοση του BackTrack 3 στις 14 Δεκεμβρίου 2007 αλλά ανακοινώθηκε ότι συγκεντρωνόταν περισσότερο σε υποστήριξη νεώτερων υλικών. Μόλις έβγαινε μια καινούργια έκδοση του BackTrack η παλιά έκδοση έχανε την υποστήριξη από την κοινότητα ανάπτυξης του BackTrack. https://web.archive.org/web/20100211015432/http://www.backtrack-linux.org/faq/ https://web.archive.org/web/20110101062633/http://www.backtrack-linux.org/blog/ https://web.archive.org/web/20100322191128/http://www.backtrack-linux.org/about/ Επίσημη Ιστοσελίδα
Παμπούσκα

Pampushka (ελληνικά: "παμπούσκα", ουκρανικά: пампушка‎ , πληθ. "παμπουσκί" пампушки pampushky ; υποκοριστικό του pampukh ή του pampukha ) είναι ένα μικρό αλμυρό ή γλυκό ψωμί ή ντόνατ το οποίο έχει μαγειρευτεί με μαγιά, τυπικό για την ουκρανική κουζίνα .

 Η ουκρανική λέξη pampukh προέρχεται από το πολωνικό pampuch (είδος χοντρού ντάμπλινγκ ή ντόνατ στον ατμό) από την γερμανική λέξη Pfannkuchen («τηγανίτα»). Ομοίως με το αγγλικό "pancake", η γερμανική λέξη προέρχεται από το Pfanne ("τηγάνι") και το Kuchen ("κέικ"). Το υποκοριστικό pampushka χρησιμοποιείται πιο συχνά σε σχέση με την πρωτότυπη ονομασία. Τα Pampushky φτιάχνονται από ζύμη μαγιάς αλευριού, σίτου, σίκαλης ή φαγόπυρου. Συνήθως ψήνονται αλλά μπορούν και να τηγανιστούν. Τα αλμυρά pampushky δεν έχουν γέμιση. Συνήθως καρυκεύονται με σάλτσα σκόρδου και συχνά σερβίρονται ως συνοδευτικό με κόκκινο μπορς ή γιούσκα . Τα γλυκά pampushky μπορεί να γεμιστούν με φρούτα, μούρα, varenye("βαρένια"), povydlo("ποβίντλο") ή σπόρους παπαρούνας και από πάνω άχνη ζάχαρη. Σύμφωνα με τον William Pokhlyobkin, η τεχνολογία και ο τρόπος παρασκευής pampushky παραπέμπει στη γερμανική κουζίνα, συνεπώς αυτά τα ψωμάκια πιθανότατα δημιουργήθηκαν από Γερμανούς αποίκους στην Ουκρανία . Κατά το ο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και αργότερα διαδόθηκαν σε όλη τη χώρα, φτάνοντας έτσι στο «στάτους» ενός ουκρανικού παραδοσιακού πιάτου. Από το 2008 διοργανώνονται ετήσια φεστιβάλ Pampukh γύρω από την ώρα των Ορθοδόξων Χριστουγέννων (τον Ιανουάριο) στο Lviv . Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ το 2012, σημειώθηκε παγκόσμιο ρεκόρ Γκίνες για την κατασκευή του μεγαλύτερου μωσαϊκού στον κόσμο από ντόνατς. Κατάλογος ποικιλιών τηγανητής ζύμης
Τογκρούλ Β΄

Ο Tογκρούλ/Τουγκρίλ Β΄ (π. 1109 – Οκτώβριος–Νοέμβριος 1134) ήταν ο Σελτζούκος σουλτάνος τού Περσικού Ιράκ για λίγο το 1132. Διατήρησε την εξουσία μέσω της υποστήριξης τού θείου του, τού βασικού Σελτζούκου σουλτάνου Aχμάντ Σαντζάρ (βασ. 1118–1157 ). Όταν ο τελευταίος έφυγε για την Υπεροξιανή για να καταστείλει μία εξέγερση το 1132, ο Tογκρούλ Β΄ έχασε το Ιράκ από τον αντίπαλό του και αδελφό του Γκιιάτ αντ-Ντιν Μασούντ. Ο Τογχρούλ Β' κατέφυγε για λίγο στην επικράτεια τού Μπαμπαντίδη ισπαχμπάντ (ηγεμόνα) Αλί Α΄ (βασ. 1118–1142 ) στο Mαζανταράν, όπου έμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια τού χειμώνα τού 1132–1133. Στη συνέχεια κατέλαβε την πρωτεύουσα Χαμαντάν, αλλά αρρώστησε και απεβίωσε κατά την άφιξή του στην πρωτεύουσα, τον Οκτώβριο/Νοέμβριο του 1134. Ο Τογκρούλ Β΄ επέζησε από τον γιο του Αρσλάν, ο οποίος ανατράφηκε από τον αταμπέγκ Ελντιγκούζ, ο οποίος τον εγκατέστησε στον θρόνο το 1161.

 Μία από τις συζύγους του ήταν η αδελφή τού Iζ αλ-Ντιν Χασάν Κιπτσάκ, ενός από τους ισχυρούς εμίρηδες της εποχής. Παντρεύτηκαν το 1188-9. Μία άλλη σύζυγος ήταν η Mουμινά Χατούν. Ήταν η μητέρα τού γιου του: Aρσλάν-Σαχ, πατέρα τού: Τογκρούλ Γ΄.Μετά το τέλος τού Τογχρούλ Β΄, ο σουλτάνος Γκιιάτ αντ-Ντιν Μασούντ την έδωσε στον Σαμ αλ-Ντιν Ελντιγκούζ. Την πήγε στο Μπαρντά. Μαζί του απέκτησε δύο γιους, τον αταμπέγκ Μουχάμαντ Τζαχάν Παχλαβάν και τον αταμπέγκ Κιζίλ Αρσλάν. Η μοναχοκόρη του παντρεύτηκε τον Τζαλάλ αλ-Ντιν Μανγκουμπιρνί. Bosworth, Clifford Edmund (1968). "The Political and Dynastic History of the Iranian World (A.D. 1000–1217)". In Boyle, John Andrew (ed.). The Cambridge History of Iran, Volume 5: The Saljuq and Mongol Periods. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 1–202. ISBN 0-521-06936-X. Bosworth, C. Edmund (1994). "Dargazīnī". In Yarshater, Ehsan (ed.). Encyclopædia Iranica, Volume VII/1: Dārā(b)–Dastūr al-Afāżel. London and New York: Routledge & Kegan Paul. pp. 33–34. ISBN 978-1-56859-019-6. «Ṭog̲h̲ri̊l (II)» (στα αγγλικά). The Encyclopaedia of Islam, New Edition. Λάιντεν: E. J. Brill. 1960–2005. https://referenceworks.brillonline.com/entries/encyclopaedia-of-islam-2/toghril-ii-SIM_7579. Peacock, A. C. S. (2015). The Great Seljuk Empire. Edinburgh University Press. σελίδες 1–378. ISBN 978-0-7486-3826-0.
Γιάννης Λάτσης

Ο Γιάννης Λάτσης (γνωστός επίσης ως "καπετάν Γιάννης", 14 Σεπτεμβρίου 1910 - 17 Απριλίου 2003) ήταν Έλληνας μεγιστάνας εφοπλιστής, γνωστός για τη μεγάλη περιουσία του και ιδρυτής μιας τεράστιας οικονομικής αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στο Κατάκολο της Ηλείας, το 1910. Ξεκίνησε από μικρή ηλικία την ναυτιλιακή του σταδιοδρομία. Στα μετέπειτα έτη, συνεργάστηκε με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας για την μεταφορά πετρελαίου. Χαρακτηριστικό είναι ότι για το χτίσιμο της περιουσίας του στηρίχτηκε πολύ στους ισχυρούς φίλους του, με τους οποίους είχε συνάψει καλές σχέσεις. Το 1969, την περίοδο της Χούντας, ίδρυσε την "Πετρόλα Ελλάς", ενώ το 1972 αγόρασε έκταση 1.770 στρεμμάτων στην Ελευσίνα, για να κατασκευάσει διυλιστήρια. Το 1980, αγόρασε την "Bank de Depots" από την οικογένεια Ωνάση. Επίσης, είχε στην κατοχή του, μέχρι τον θάνατό του, την τράπεζα "EFG Eurobank Ergasias". Το 1970, ίδρυσε το Ίδρυμα Υποτροφιών Ι.Σ. Λάτσης και το 1990, το Ίδρυμα Αποκαταστάσεως Ομογενών εξ Αλβανίας. Με δικά του χρήματα, ανέγειρε το Λάτσειο Κολέγιο. Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα από την Ελληνική Δημοκρατία και με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Με δικά του έξοδα αναπαλαίωσε το Θέατρο Απόλλων στον Πύργο, ενώ επίσης με δικά του έξοδα έχτισε το Λάτσειο Δημοτικό Μέγαρο, στην ίδια πόλη. Το 2003 σε ηλικία 93 χρονών έφυγε από την ζωή. Ήταν νυμφευμένος με την Εριέττα Τσουκαλά και απέκτησε 3 παιδιά, τον Σπύρο, την Μαργαρίτα και την Μαριάννα, τελευταία σύντροφο του ηθοποιού Νίκου Κούρκουλου. Την ίδια χρονιά, η Forbes τον ανακήρυξε ως τον 101ο πιο πλούσιο άνθρωπο, με την περιουσία του να εκτιμάται στα 5.4 δισεκατομμύρια δολάρια.
Ιωάννης ντα Μπεμπόστα

O δον Ιωάννης, πορτoγαλ. João (12 Ιουνίου 1726 - 23 Οκτωβρίου 1780) από τον Οίκο των Αβίς-Μπραγκάνσα ήταν γενικός διοικητής τού στόλου της Πορτογαλίας και μαγιορδόμος τού ανακτόρου. Λόγω τού γάμου του έγινε δούκας τού Αμπράντες.

 Ήταν ο νόθος γιος τού Φραγκίσκου δούκα της Μπέζα και της ερωμένης του Μαριάνας Σιλβέιρα, μοναχής. Ο Φραγκίσκος είχε μεγαλύτερο αδελφό τον Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και έτσι ήταν εξάδελφος των γιων τού Ιωάννη Ε΄, τού Ιωσήφ και τού Πέτρου Γ΄ βασιλέων της Πορτογαλίας. O πατέρας του ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Πέτρου Β΄ της Πορτογαλίας. Ο δευτερότοκος γιος (infantado) τού βασιλιά έμενε πάντα στο ανάκτορο Μπεμπόστα. Έτσι ο γιος τού Φραγκίσκου έμεινε γνωστός ως Ιωάννης ντα Μπεμπόστα. Ο τελευταίος νομιμοποιήθηκε με βασ. διάταγμα τού Ιωάννη Ε΄ το 1749. Το επόμενο έτος ο βασιλιάς εξέδωσε διάταγμα, που έθετε τον ανιψιό του Ιωάννη ντα Μπεμπόστα σε σειρά προτεραιότητας, επάνω από όλους τους ευγενείς και κάτω από τη βασ. οικογένεια. Ο Ιωάννης ντα Μπεμπόστα υπηρέτησε ως σύμβουλος τού κράτους και μαγιορδόμος (mordomo-mor), δηλ. οικονόμος τού βασ. νοικοκυριού, τού Ιωάννη Ε΄ και της Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας, κόρης τού Ιωσήφ. Επίσης τέθηκε γενικός διοικητής τού Πορτογαλικού στόλου (armada), που ήταν ο υψηλότερος βαθμός στο Ναυτικό την περίοδο αυτή. Κατά τη βάπτιση τού Ιωάννη ΣΤ΄, γιου τού εξαδέλφου του Πέτρου Γ΄, αντιπροσώπευσε τον ανάδοχο τού βρέφους, τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1780 σε ηλικία 54 ετών. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαργαρίτα ντε Λορένα, κόρη τού δομ Ροντρίγκο ντε Μέλλο. Η σύζυγός του ήταν χήρα τού μαρκησίου τού Αμπράντες και ο Ιωσήφ την αναβίβασε σε δούκισσα τού Αμπράντες. Έτσι ο Ιωάννης ντα Μπεμπόστα έγινε δούκας τού Αμπράντες συζυγικώ δικαιώματι (jure uxoris). Δεν απέκτησαν τέκνα. Nizza da Silva, Maria Beatriz (2009). Reis de Portugal: D. João V (in Portuguese). Lisbon: Temas & Debates.
Άμορφα άλατα ούρων

Ο προσδιορισμός των άμορφων αλάτων ούρων αποτελεί μία από τις παραμέτρους της γενικής εξέτασης ούρων. Παρατηρούνται στο ίζημα των ούρων είτε μακροσκοπικά είτε μικροσκοπικά. Η παρουσία και το είδος των άμορφων αλάτων μας κατατοπίζουν για το είδος των λίθων που υπάρχουν στο ουροποιητικό σύστημα ή πρόκειται να σχηματιστούν. Αν τα ούρα είναι όξινα τότε τα άλατα είναι ουρικά άλατα, αν τα ούρα είναι αλκαλικά τότε είναι φωσφορικά άλατα. Τα άμορφα άλατα δεν μετρώνται επακριβώς όπως άλλα έμμορφα στοιχεία των ούρων (πυοσφαίρια, ερυθρά, επιθηλιακά κύτταρα, κύλινδροι) αλλά εκτιμώνται εμπειρικά. Ανάλογα με την έκταση του οπτικού πεδίου που περιλαμβάνουν στην απάντηση αναγράφεται εμπειρικά η ποσότητα "λίγα", "αρκετά", "πολλά" και "άφθονα". Η παρουσία των άμορφων αλάτων στα ούρα ανιχνεύεται από: Την έντονη θολερότητα των ούρων. Την παρουσία ιζήματος στο ουροδοχείο. Την έντονη παρουσία ιζήματος μετά την φυγοκέντρηση.

 Στο ίζημα των ούρων τα άμορφα ουρικά άλατα εμφανίζονται ως μικρά κίτρινα προς καφέ κοκκία. Η ψύξη αυξάνει το καταστάλαγμα αυτών των αλάτων. Σε μεγάλες ποσότητες το δείγμα ούρων εμφανίζεται θολό με ροζ άφθονο ίζημα. Τα ουρικά άλατα διαλύονται με την προσθήκη αλκαλικού διαλύματος (NaOH) στο δείγμα ή με θέρμανση αυτού στους 60 0C. Μικροσκοπικά τα φωσφορικά άλατα δεν ξεχωρίζουν από τα ουρικά άλατα. Η διαφοροποίηση τους βασίζεται στο γεγονός ότι τα φωσφορικά άλατα ανευρίσκονται στα αλκαλικά ούρα και τα ουρικά στα όξινα ούρα. Σε μεγάλες ποσότητες τα φωσφορικά άλατα προσδίδουν θολερότητα στα ούρα αλλά το ίζημά τους έχει χρώμα άσπρο και όχι ροζ όπως τα ουρικά άλατα. Είναι διαλυτά σε οξύ και δεν διαλύονται με θέρμανση στους 60 0C. Χρησιμοποιούνται τα πρώτα πρωινά ούρα λόγω της μεγάλης τους πυκνότητας και του σταθερού pH. Φυσιολογικά στα ούρα μπορεί να υπάρχει μικρή ποσότητα άμορφων αλάτων. Αρσένη Α. Εξετάσεις ούρων στην εργαστηριακή διαγνωστική. Εκδόσεις Ζήτα 2003. Birch D, Fairly G, Becher G, Kincald-Smith P. Άτλαντας μικροσκοπικής εξέτασης των ούρων. Εκδόσεις Παρισιάνος 1997 Καρκαλούσος Π. Τεχνικές Μικροσκόπησης ούρων. Έκδοση ΤΕΙ Αθηνών 2006. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Θεωρία. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη,2004. Ιωαννίδης Ι. Κλινική Χημεία Ι: Ανάλυση Ούρων: Εργαστήριο. Εκδόσεις Γιαχούδη. Θεσσαλονίκη 2002. Ηρειώτου Π, Καρβούνης Ι, Τράπαλη Μ. Κλινική Βιοχημεία Ι. Έκδοση Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Αθήνα 2001.
Κατερίνα Δαλακούρα

Η Κατερίνα Δαλακούρα είναι ακαδημαϊκή καθηγήτρια ιστορίας της εκπαίδευσης και μέλος ΔΕΠ στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα και οι δημοσιεύσεις επικεντρώνονται στην Ιστορία της Εκπαίδευσης και την ιστορία του κοινωνικού φύλου.

 2016 (μαζί με τη Σ. Ζιώγου-Καραστεργίου) Η εκπαίδευση των γυναικών – Οι γυναίκες στην εκπαίδευση (18ος -20ός αι.): Κοινωνικοί, ιδεολογικοί, εκπαιδευτικοί μετασχηματισμοί και η γυναικεία παρέμβαση, εκδόσεις Συνδέσμου Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών. 2008 Η εκπαίδευση των γυναικών στις ελληνικές κοινότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας (19ος αι-1922): Κοινωνικοποίηση στα πρότυπα της πατριαρχίας και εθνικισμού, εκδόσεις Gutenberg. 2000 Το Κεντρικό Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης (1854-1914): Μια πρώτη προσέγγιση της εκπαίδευσης των κοριτσιών στη Θεσσαλονίκη κατά τον τελευταίο αιώνα της οθωμανικής κυριαρχίας, εκδόσεις Κυριακίδης. Βιογραφικό της Αικατερίνης Δαλακούρα Αρχειοθετήθηκε 2019-12-31 στο Wayback Machine. στο Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure

Το Indiana Jones and the Last Crusade: The Graphic Adventure είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας του 1989 που εκδόθηκε από την Lucasfilm Games (η σημερινή LucasArts). Είναι το τρίτο παιχνίδι που χρησιμοποίησε την μηχανή SCUMM του Ρον Γκίλμπερτ και επίσης το τρίτο παιχνίδι της σειράς Indiana Jones.

 Η πλοκή ακολουθεί την ιστορία της ομώνυμης ταινίας Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία. Ο παίκτης παίρνει το ρόλο του αρχαιολόγου Dr. Jones. Στην αρχή του παιχνιδιού ο Jones μαθαίνει ότι έχει απαγάγει ο πατέρας του, επίσης αρχαιολόγος και με ειδικότητα το Άγιο Δισκοπότηρο. Η έρευνα για τον πατέρα του εξελίσσεται σε έρευνα για το ίδιο το Δισκοπότηρο, το οποίο ο Jones πρέπει να βρει πριν από τους ερευνητές της Ναζιστικής Γερμανίας, που έχουν σκοπό να χρησιμοποιήσουν την δύναμή του για τον εξοπλισμό της χώρας. Οι περιπέτειες του Dr. Jones θα τον φέρουν σε διάφορα μέρη, όπως τη Βενετία, ένα κάστρο της Αυστρίας, το Βερολίνο και το Ισκεντερούν. Διάφορα βασικά στοιχεία της κινηματογραφικής ταινίας όπως π.χ. η Αδελφότητα του Αγίου Δισκοπότηρου, ο Sallah (φίλος του Jones) και το κυνηγητό στα κανάλια της Βενετίας δεν βρίσκονται στο παιχνίδι. Επίσης διάφοροι γρίφοι λύνονται στο παιχνίδι με διαφορετικό τρόπο από ότι στην ταινία. Έτσι το παιχνίδι αποκτά ξεχωριστό, δικό του χαρακτήρα. Σχεδιασμός: Noah Falstein, Ρον Γκίλμπερτ, Ντέιβιντ Φοξ Προγραμματισμός: Ντέιβιντ Φοξ, Ρον Γκίλμπερτ, Noah Falstein, Kalani Streicher Γραφικά: Steve Purcell, Mike Ebert, Martin Cameron Μουσική: David Hayes, David Warhol (PC), Steve Hales, David Warhol (Amiga), Dan Filner, David Hayes, David Warhol (ST) Indiana Jones and the Last Crusade στην MobyGames (αγγλικά)
Ντόλιανι (Μπίχατς)

Το Ντόλιανι (σερβικά κυριλλικά: Дољани) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.

 Τον Ιούνιο του 1858, ξέσπασε η Πρώτη Εξέγερση του Πέτσιγια στο Κνέσπολιε, η οποία, στη συνέχεια, επεκτάθηκε στη Μπόσανσκα Κραΐνα, ενώ, στις 4 Ιουλίου, μάχη έλαβε χώρα εντός του χωριού, κατά την διάρκεια της οποίας 100 Τούρκοι σκοτώθηκαν από Σέρβους εξεγερθέντες. Το 1991, το χωριό αριθμούσε 154 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν όλοι τους Σέρβοι · . Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Δήμοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (Αγγλικά) Maplandia (Αγγλικά) Δορυφορική εικόνα από Ντόλιανι (Μπίχατς) στο fallingrain.com
Δημήτριος Παντερμαλής

Ο Δημήτριος Παντερμαλής (1940-14 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πολιτικός. Διετέλεσε καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και υπήρξε βουλευτής επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ. Είναι περισσότερο γνωστός ως υπεύθυνος των ανασκαφών που διεξάγει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στο αρχαίο Δίον, τις οποίες είχε ξεκινήσει ο καθηγητής Γεώργιος Μπακαλάκης και ως διευθυντής του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως και στη συνέχεια ως διευθυντής του ίδιου Μουσείου.

 Γεννήθηκε το 1940 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Ιστορικό και Αρχαιολογικό Τμήμα του ΑΠΘ, με καθηγητές τους Γεώργιο Μπακαλάκη και Μανόλη Ανδρόνικο, και έπειτα στη Φιλοσοφική Σχολή, στο τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Μεταπτυχιακές σπουδές πραγματοποίησε στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στη Γερμανία, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1968. Είχε παντρευτεί την αρχαιολόγο, Έφη Πουλάκη-Παντερμαλή, με την οποία έχουν ένα γιο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 ήταν υπεύθυνος εκ μέρους του Α.Π.Θ. των ανασκαφών στο αρχαίο Δίον, θρησκευτικό κέντρο των αρχαίων Μακεδόνων, στην περιοχή του Μακεδονικού Ολύμπου (Πιερία). Ανέσκαψε μεγάλα τμήματα του αρχαίου οικισμού και των ιερών έξω από τα τείχη της πόλης και ανέδειξε το Δίον ως έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, με πλήθος κινητών ευρημάτων που εκτίθενται στο τοπικό μουσείο. Αξιόλογα εκθέματα αποτελούν τα γλυπτά που κοσμούν σήμερα το Μουσείο και ιδιαίτερο έκθεμα η ύδραυλις, αρχαίο μουσικό όργανο και σπανιότατο αρχαιολογικό εύρημα. Η πανεπιστημιακή ανασκαφή του ΑΠΘ στο Δίον συνεχίζεται σήμερα από μαθητές του πανεπιστημιακούς. Στις εκλογές του 1996 κατήλθε με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ και εξελέγη βουλευτής Επικρατείας. Τα πορτρέτα των στρατηγών της κλασικής εποχής (1978)- διδακτορική διατριβή. Η κεράμωση του ανακτόρου της Βεργίνας (1985) Οι μακεδονικοί τάφοι της Πιερίας (1985) Δίον: Η ανακάλυψη (2000). Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 20, σελ. 78, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006. «Το πρόσωπο: Ο άνθρωπος πίσω από το Μουσείο Ακρόπολης», συνέντευξη του Δημητρίου Παντερμαλή στην εφημερίδα LIFO.
Γκιόργκι Γκαχάρια

Ο Γκιόργκι Γκαχάρια (γεωργιανά: გიორგი გახარია, 19 Μαρτίου 1975 - ) είναι Γεωργιανός πολιτικός, πρωθυπουργός της Γεωργίας από τις 8 Σεπτεμβρίου 2019 ως τις 18 Φεβρουαρίου 2021. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 ανέλαβε υπουργός Εσωτερικών της Γεωργίας. Τον Μάιο του 2019 διορίστηκε γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2019 επιλέχθηκε για πρωθυπουργός της χώρας.

 Το 1992-1994 ο Γκαχάρια σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ιβάνε Τζαβακισβίλι στην Τιφλίδα, στο Τμήμα Ιστορίας. Το 1994-1999 σπούδασε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, από όπου έλαβε μεταπτυχιακό στις πολιτικές επιστήμες. Το 2002-2004 έκανε μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 2006-2009 ήταν λέκτορας Εφαρμοσμένης Βιοτεχνολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Από τον Μάιο 2004 έως τον Νοέμβριο 2008 ο Γκαχάρια εργάστηκε ως γενικός διευθυντής στην εταιρεία SFK Group. Από τον Νοέμβριο 2008 έως τον Φεβρουάριο 2013 εργάστηκε ως διευθυντής στο τμήμα Germany GR & Business Development της εταιρείας Lufthansa Service Holding AG. (LSG, Frankfurt am Main), στα παραρτήματά της στην Ανατολική Ευρώπη και στη Ρωσία. Ο Γκαχάρια ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα τον Μάρτιο του 2013, όταν έγινε ο συνήγορος επιχειρήσεων της Γεωργίας, υπηρετώντας ως τον Ιούλιο του 2016. Από τον Δεκέμβριο του 2014 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Γκαχάρια ήταν γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών και από τις 27 Νοεμβρίου 2016 μέχρι τις 13 Νοεμβρίου 2017 ήταν υπουργός Οικονομικών και Βιώσιμης Ανάπτυξης της Γεωργίας. Στις 13 Νοεμβρίου 2017 έγινε υπουργός Εσωτερικών, θέση στην οποία διορίστηκε από τον τότε πρωθυπουργό της χώρας. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του ως πρωθυπουργού, στις 8 Σεπτεμβρίου 2019 το κόμμα του Γκαχάρια κέρδισε την κοινοβουλευτική ψήφο εμπιστοσύνης με 98 ψήφους υπέρ και χωρίς αρνητικές ψήφους Georgia's interior minister nominated for PM post: RIA Ministry of Internal Affairs of Georgia Αρχειοθετήθηκε 2020-11-21 στο Wayback Machine. MIA of Georgia on Twitter Russia suspends Georgia flights after violent clashes Controversial minister slated to be Georgia’s next PM
Εμβατήριο των Παρθένων Νήσων

To "Virgin Islands March" είναι ένα πατριωτικό τραγούδι το οποίο θεωρείται ως ο εθνικός ύμνος των Αμερικανικών Παρθένων Νήσων. Το τραγούδι αποτελεί σύνθεση του Σαμ Γουίλιαμς και του κατοίκου των Παρθένων Νήσων, Άλτον Άνταμς και χρονολογείται από τη δεκαετία του 1920. Δημοσιογράφος αγγλικής εφημερίδας έχει συγκρίνει το τραγούδι με άλλα, όπως εκείνο που ακούγεται στην ταινία Μαίρη Πόπινς.

 All hail our Virgin Islands. Em'ralds of the sea, Where beaches bright with coral sand And trade winds bless our native land. All hail our Virgin Islands, Bathed in waters blue, We give our loyalty, Full to thee, And pledge allegiance forever true.To thee our Virgin Islands, Loving voices raise A song in praise of brotherhood, Where right makes might to fight for good. To thee our Virgin Islands, Haven of the free, We sing our love to thee, Joyously, Our own fair islands of liberty.March on oh Virgin Islands, In the joyful throng, Uphold the right and right the wrong Where only peace and love belong. March on oh Virgin Islands, Democratic land. Together hand in hand, Take your stand, Forever soldiers in freedom's band.God bless our Virgin Islands, Humbly now we pray, Where all mankind can join today In friendly warmth of work and play. God bless our Virgin Islands, Beautiful and tall. Beneath a sunny sky, Hilltops high Hold out a welcome for one and all. Όλοι χαιρετούμε τα Παρθένα Νησιά μας. Σμαράγδια της θάλασσας, Όπου λάμπουν οι ακρογιαλιές με κοραλλένια άμμο Και ευλογείται η γη μας από τους αληγείς ανέμους. Όλοι χαιρετούμε τα Παρθένα Νησιά μας, Λουσμένοι στα γαλάζια νερά, Προσφέρουμε την αφοσίωσή μας, Πλήρως σε αυτά, Και υποσχόμαστε αληθινή πίστη για πάντα.Σε εσάς, τα δικά μας Παρθένα Νησιά, Αγαπημένες φωνές τραγουδούν φωναχτά Ένα τραγούδι επαινώντας την αδερφότητα, Όπου το δίκαιο φτιάχνει τη δύναμη για να πολεμήσει για το καλό . Σε σας, Παρθένα μας Νησιά, Παράδεισε των ελευθέρων, Σας τραγουδούμε την αγάπη μας, Με χαρά, Τα δικά μας ωραία νησιά της ελευθερίας.Πορευτείτε ω Παρθένα Νησιά, Στο καταχαρούμενο πλήθος, Κρατάτε το δίκαιο και το σωστό και λάθος Όπου ανήκουν η ειρήνη και η αγάπη. Πορευτείτε ω Παρθένα Νησιά, Δημοκρατική χώρα. Μαζί χέρι χέρι, Σταθείτε, Για πάντα πολεμιστές στην ορχήστρα της ελευθερίας.Ο Θεός να ευλογεί τα Παρθένα μας Νησιά, Ταπεινά τώρα προσευχόμαστε, Εκεί όπου όλοι οι άνθρωποι μπορούν σήμερα να ενωθούν Στη φιλική θαλπωρή της δουλειάς και του παιχνιδιού. Ο Θεός να ευλογεί τα Παρθένα μας Νησιά, Όμορφα και μεγάλα. Κάτω από έναν ηλιόλουστο ουρανό, Οι λόφοι ψηλά Μας καλωσορίζουν έναν έναν και όλους μαζί. https://web.archive.org/web/20050310124606/http://www.viang.ang.af.mil/vimarch.htm
Ιατρομάντης

Ο ιατρομάντης είναι τίτλος που συναντάται στην αρχαία ελληνική και ασιατική παράδοση. Η λέξη είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις ιατρός και μάντης. Είναι η ελληνική εκδοχή του σαμάνου και σχετίζεται με μυθικές φιγούρες όπως οι Άβαρις Υπερβόρειος, Αριστέας, Επιμενίδης και Ερμότιμος Κλαζομενές. Κατά την αρχαιότητα η μαντική ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιατρική η οποία ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ιερέων μέχρι και την εποχή του Ιπποκράτη. Η κύρια διαλογιστική πράξη του ιατρομάντη ήταν η ἐγκοίμησις, η οποία του επέτρεπε να βρεθεί στην τέταρτη κατάσταση συνειδητότητας, κάτι περισσότερο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν κατάσταση ύπνου, ονείρου και αφύπνισης.

 Χαρακτηριστικός είναι ο μύθος του Μελάμπους ο οποίος γεννήθηκε στην Πύλο. Ήταν γιος του Αμυθάονος και της Ειδομένης και σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα του επειδή όταν ήταν βρέφος τον άφησε η μητέρα του στην σκιά ενός δένδρου, εκτός των ποδιών του, τα οποία έμειναν εκτεθειμένα στον ήλιο και μαύρισαν. Σύμφωνα με τα λεγόμενα, σε μετέπειτα ηλικία, φίδια τα οποία ο ίδιος είχε προστατέψει και αναθρέψει, καθάρισαν με την γλώσσα τους τα αυτιά του κι έτσι απέκτησε την ιδιότητα να προλέγει τα μέλλοντα. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, την μαντική τέχνη την διδάχθηκε από τον ίδιο τον Απόλλωνα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Κάδμος είναι αυτός που τον μύησε στα μυστήρια του θεού. Δείγμα της θεραπευτικής του ιδιότητας είναι η θεραπεία των Προιτίδων ή σύμφωνα με τον Παυσανία η θεραπεία των Αργείων γυναικών, που τιμωρήθηκαν με την πάθηση της μανίας από τους θεούς. Αυτό το συμβάν συντέλεσε στο να να γίνει ένας από τους τρεις βασιλείς του Άργους και με την θεραπεία του για τη μανία με τον μέλανα ελλέβορο κατέκτησε την λαϊκή και επιστημονική ιατρική. Όπως τονίζει ο Απολλόδωρος, ο Μελάμπους, «μάντης ων, και δια φαρμάκων και καθαρμών θεραπείαν πρώτος ευρηκώς».
Γενική Φόνο

Η Γενική Φόνο (στη γλώσσα Τοκελάου: Fono Fakamua) είναι το κοινοβούλιο του Τοκελάου. Αποτελείται από 20 μέλη (τα 15 πριν το 2008), που εκπροσωπούν τις 3 ατόλλες, Εκλογές διενεργούνται κάθε τρία χρόνια. Το Τοκελάου είναι ντε φάκτο δημοκρατία χωρίς κόμματα καθώς αμφότερες οι εκλογές στα χωριά και στη Φόνο διεξάγονται χωρίς τη συμμετοχή πολιτικών κομμάτων.

 Η General Fono αποτελείται από έναν Faipule (αντιπρόσωπο) και έναν Pulenuku (δήμαρχος του χωριού) που εκλέγονται σε καθένα από τα τρία χωριά ( Ατάφου, Φακαόφο και Νουκουνόνου). Κάθε χωριό εκλέγει επίσης έναν εκπρόσωπο για κάθε 100 κατοίκους. Συνολικά έξι βουλευτές εκλέγονται από το Νουκουνόνου και επτά από το Ατάφου και το Φαταόφο. Η ψηφοφορία γίνεται με ένα πλειοψηφικό σύστημα στο οποίο ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Εάν εκλεγούν πολλοί εκπρόσωποι σε ένα χωριό, χρησιμοποιείται η ψηφοφορία κατά πλειοψηφία. Σε αντίθεση με τις εκλογές του 2020, όπου στη Νουκουνόνου χρησιμοποιήθηκε διαφορετική μέθοδο ψηφοφορίας από τις άλλες ατόλες, το 2023 ήταν η πρώτη εκλογή όπου και οι τρεις ατόλες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύστημα. Δεν έγιναν εκλογές για έδρες Taupulega στο Φακαόφο καθώς μόνο τρεις υποψήφιοι προτάθηκαν για τις τρεις διαθέσιμες θέσεις.
Ναυμαχία της Αλχεθίρας

Η Ναυμαχία της Αλχεθίρας, ή του Αλχεθίρας, υπονοώντας τον ομώνυμο όρμο της πόλης και λιμένα Αλχεθίρας, στην περιοχή της Ανδαλουσίας της Ισπανίας, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες του 19ου αιώνα, αλλά και γενικότερα της παγκόσμιας ναυτικής ιστορίας. Η ναυμαχία αυτή συνέβη το 1801, κατά τη διεξαγωγή των Ναπολεόντειων πολέμων.

 Στη ναυμαχία αυτή συγκρούστηκαν αγγλική ναυτική μοίρα με συνασπισμό γαλλικής και ισπανικής μοίρας. Η σύγκρουση αυτή είχε δύο φάσεις, εξ ου και πολλοί ιστορικοί αποκαλούν ναυμαχίες της Αλχεθίρας, Ι και ΙΙ. Η πρώτη ξεκίνησε εντός του όρμου Αλχεθίρας, στις 6 Ιουλίου του 1801, εξ ου και η ονομασία της ναυμαχίας με σύγκρουση της αγγλικής και γαλλικής μοίρας και η δεύτερη φάση συνέχισε στον παρακείμενο θαλάσσιο χώρο του Γιβραλτάρ τρεις ημέρες αργότερα στις 9 Ιουλίου με την συμμετοχή της ισπανικής μοίρας στο πλευρό της γαλλικής. Διοικητής της αγγλικής μοίρας, που την συγκροτούσαν 8 πλοία, ήταν ο ναύαρχος Σερ Τζέιμς Σωμαρέζ, της δε γαλλικής με 7 πλοία ήταν ο ναύαρχος Κάρολος-Αλέξανδρος Λινουά και της ισπανικής που περιελάμβανε 6 πλοία ο ναύαρχος Δον Χουάν ντε Μορένο. Κατά την πρώτη φάση αιχμαλωτίσθηκε το αγγλικό δίκροτο «Αννίβας», αλλά και οι Γάλλοι υπέστησαν σημαντικές απώλειες σε άνδρες. Στη δεύτερη φάση όμως η γαλλική και η ισπανική μοίρα υπέστησαν μεγάλη καταστροφή. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τόμ.6ος, σελ.222.
ΦΚ Σαμτρέντια

Η ΦΚ Σαμτρέντια (γεωργιανά: სკ სამტრედია, αγγλικά: FC Samtredia), κοινώς γνωστή ως Σαμτρέντια, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από τη Γεωργία, που εδρεύει στη Σαμτρέντια. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Γεωργίας και η έδρα του είναι το Στάδιο Ερόσι Μανιγκαλάτζε.

 Ιδρύθηκε στη Σαμτρέντια το 1936. Συχνά, συμμετείχε στη Σοβιετική Δεύτερη Κατηγορία. Αργότερα, ο σύλλογος είχε επίσης ονομαστεί ως: Λοκομοτίβι Σαμτρέντια, Σαναβάρο Σαμτρέντια, Τζούμπα Σαμτρέντια και Ιμπέρια Σαμτρέντια.Σε ένα μεταβατικό πρωτάθλημα το 2016, ο σύλλογος κέρδισε τον τίτλο του Πρωταθλήματος για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, μετά τη νίκη του στα πλέι-οφ πρωταθλήματος εναντίον της Τσικχούρα Σατσκχέρε. Erovnuli LigaΝικητές (1): 2016Σούπερ Καπ ΓεωργίαςΝικητές (1): 2017 Επίσημη ιστοσελίδα
Φραγκίσκη Χριστίνα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ

Η Φραγκίσκη Χριστίνα (γερμ. Francisca Christina von Pfalz-Sulzbach, 16 Μαΐου 1696 - 16 Ιουλίου 1776) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και έγινε Πριγκίπισσα-Ηγουμένη των Αββαείων Έσσης (1726-76) και Τορν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Θεοδώρου Ευσταθίου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Μαρίας Ελεονώρας, κόρης του Γουλιέλμου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Γεννήθηκε στο Ζούλτσμπαχ και στα 5 έτη της έγινε μέλος του Συλλόγου (prebendary) του Αββαείου Τορν, ενός κοσμικού αββαείου για αριστοκράτισσες, δυτικά του ποταμού Μόιζε, στο Ρόρμοντ. Η θεία της Ελεονώρα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ ήταν ηγουμένη στο Τορν και έκανε τη Φραγκίσκη Χριστίνα, την "πολυαγαπημένη της ανιψιά", διάδοχό της το 1706. Το 1712 παρουσίασε το Aufschwörung (απόδειξη της ευγενούς καταγωγής της) στο Αββαείο της Έσσης. Έλαβε και εκεί τη θέση του μέλους του Συλλόγου, με τον όρο να μην ψηφίζει στις αποφάσεις του Συλλόγου, όσο δύο από τις αδελφές της είχαν δικαίωμα ψήφου. Ο λόγος για τον περιορισμό αυτόν ήταν, ότι μόνο 10 κυρίες είχαν δικαίωμα ψήφου στον Σύλλογο της Έσσης και με το να δοθούν στον οίκο του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ τρεις ψήφοι, θα αποκτούσε αυτός πολλή επιρροή. Παρ' όλα αυτά η Φραγκίσκη Χριστίνα αποδέχθηκε τη θέση του μέλους του Συλλόγου στην Έσση το 1712 και αμέσως κατοίκησε στο αββαείο, κάτι που ήταν προϋπόθεση στο να λάβει μετά δικαίωμα ψήφου. Το 1713 ελευθερώθηκε από την απαίτηση να μένει εκεί και δύο έτη μετά έλαβε το δικαίωμα ψήφου, όταν η αδελφή της άφησε το Αββαείο Έσσης και εισήλθε σε θρησκευτικό μοναστήρι. Το Αββαείο Έσσης ήταν κοσμικό αββαείο, που σήμαινε ότι οι κυρίες μπορούσαν να φύγουν όποτε ήθελαν, π.χ. για να παντρευτούν. Ute Küppers-Braun: Frauen des hohen Adels im kaiserlich-freiweltlichen Damenstift Essen (1605–1803), Aschendorffsche Verlagsbuchhandlung, Münster 1997, ISBN 3-402-06247-X. Ute Küppers-Braun: Macht in Frauenhand – 1000 Jahre Herrschaft adeliger Frauen in Essen, Klartext Verlag, Essen 2002, ISBN 3-89861-106-X. Ute Küppers-Braun: Fürstin-Äbtissin Franziska Christine von Pfalz-Sulzbach (1696–1776), in: Alfred Pothmann and Reimund Haas: Christen an der Ruhr, vol. 2, Verlag Peter Pomp, Bottrop / Essen, 2002, ISBN 3-89355-231-6.
Κάτια Γκουλιώνη

Η Κάτια Γκουλιώνη (Αθήνα, γεν. 1981) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 2004. Το 2018, κέρδισε το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την ερμηνεία της στην ταινία «Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη». Το 2019, βραβεύτηκε και πάλι αυτή τη φορά από την Ακαδημία ως ενδυματολόγος στην ταινία «Ακίνητο ποτάμι» και το 2020 έλαβε πάλι στα ίδια Βραβεία το βραβείο Β΄ γυναικείου ρόλου στην ταινία Ευτυχία.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1981 όπου και μεγάλωσε. Το 2001, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική ξεκινώντας τις σπουδές στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη απ' όπου αποφοίτησε με άριστα τρία χρόνια μετά. Μία από τις πρώτες της εμφανίσεις στο θέατρο ήταν το 2004 στην παράσταση «Προσεχώς», σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου, στο θέατρο Βρετάνια. Ακολούθησαν οι παραστάσεις «Στούντιο υπό το μηδέν» τη σεζόν 2005-2006 και «Playback» συνεργαζόμενη και πάλι με τον ίδιο σκηνοθέτη. Το 2007 αναλαμβάνει την σκηνοθεσία της παράστασης «House» στην οποία και πρωταγωνιστεί ενώ την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση στη σειρά θρίλερ «Ιστορίες Μυστηρίου». Το 2008 πρωταγωνιστεί στην ταινία του Άγγελου Φραντζή «Μέσα στο δάσος» και την ίδια χρονιά σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «Baby». Το 2010 πρωταγωνιστεί στο «Reunion» του Νταβίντ Μαμέ σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Ρέντη στο θέατρο «Τόπος Αλλού», συμμετέχει στην ταινία «Ζητείται ψεύτης» του Ιεροκλή Μιχαηλίδη και συνεργάζεται με τον εικαστικό Θοδωρή Προδρομίδη, στην έκθεση νέων καλλιτεχνών με τίτλο «ROOMS 2010» σε διοργάνωση της γκαλερί Καππάτος. Το 2011 πρωταγωνιστεί στις κινηματογραφικές ταινίες μικρού μήκους «Fireworks» του Giacomo Abruzzesse, «Χαμένο κορίτσι» του Νίκου Πάστρα, «Αρουντέλ» της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη και «Αποστάσεις» του Γρηγόρη Ρέντη. Το 2013 πρωταγωνιστεί στην παράσταση "Podworko" σε σκηνοθεσία Κζίστοφ Γκαρμπάτσεφσκι στην Πολωνία και το 2014 σκηνοθετεί την παράσταση "Ευτυχισμένες μέρες στους τεφρούς κήπους" στο θέατρο 104. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Άγγελου Φραντζή "Σύμπτωμα" και συμμετείχε στην ταινία "Nemesis" του Τέο Αλεξάντερ. Το 2017 έπαιξε στην ταινία «Πολυξένη: Μια ιστορία από την Πόλη» της Δώρα Μασκλαβάνου όπου κατείχε τον ομώνυμο ρόλο και κέρδισε για την ερμηνεία της το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου στην Ακαδημία κινηματογράφου. Το 2018 πρωταγωνιστεί στην ταινία του Άγγελου Φραντζή «Ακίνητο ποτάμι», στην οποία υπήρξε μία από τις τέσσερις ενδυματολόγους ενώ την επόμενη χρονιά βραβεύτηκε γι' αυτή της την ιδιότητα στα Βραβεία Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Το 2019, ερμηνεύει το ρόλο της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου στην ταινία «Ευτυχία», για τον οποίο έλαβε το βραβείο Β΄ γυναικείου ρόλου από την ελληνική ακαδημία κινηματογράφου, ενώ συμμετείχε και στην τηλεοπτική σειρά «Η ζωή εν τάφω».
Μαρί Σαι

Η Μαρία, γαλλ. Marie Say (1857 - 1943) ήταν κόρη εργοστασιάρχη ζάχαρης και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα ντε Μπρολί και μετά πριγκίπισσα της Ισπανίας.

 Ήταν κόρη του Κονστάντ-Αντρέ Σαι, κληρονόμου τού πατέρα του Λουί Ωγκύστ Σαι εργοστασιάρχη ζάχαρης. Ο θείος της Ζαν-Μπατίστ Σαι διατύπωσε στην οικονομία τον "νόμο του Σαι". Μητέρα της ήταν η Ζαν-Μαρί-Eμιλί Ουέ (Wey). Στα 17 της αγόρασε με την κληρονομιά της το Σατώ Σωμόν (1875). Με τον πρώτο σύζυγό της φιλοξένησαν εκεί τον Γεώργιο Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, την Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας τον Ρεζά Παχλαβί της Περσίας και τον Τζαγκατζίτ Σινγκ μαχαραγιά της Καπουρτάλα, ο οποίος τους χάρισε έναν ελέφαντα. Επίσης διέμεναν και στο μέγαρο Οτέλ ντε Μπρολί στο Παρίσι. Απεβίωσε 86 ετών. Δύο έτη μετά απεβίωσε και ο 2ος σύζυγός της, 57 ετών. Παντρεύτηκε πρώτα το 1875 τον Ερρίκο-Αμεδαίο πρίγκιπα του Μπρολί. Χήρεψε το 1917. Η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο το 1930 με τον Λουδοβίκο-Φερδινάνδο των Βουρβόνων-Ορλεάνης πρίγκιπα της Ισπανίας, για τον οποίο ο γάμος ήταν μοργανατικός. Αυτός ήταν 41 ετών και εκείνη 72. Ο Λουδοβίκος-Φερδινάνδος ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της. Le Tigre, Olivier (May 25, 2008). "25 mai 1908 : Marie Say, le sacre de la princesse du sucre". Le Monde. Retrieved December 11, 2015. de Cossé Brissac, Pierre (1974). La suite des temps: (1939–1958). Paris, France: Grasset. Retrieved December 6, 2015.
Εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας

Η εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει το νομό Αιτωλοακαρνανίας. Στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούν σήμερα 7 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε περίπου 240.000.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην Αιτωλοακαρνανία. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Ακολουθούν οι βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας της περίοδου 1974-2015
Ροδόκηπος Χαλκιδικής

Ο Ροδόκηπος Χαλκιδικής είναι ένας ημιορεινός οικισμός του Νομού Χαλκιδικής ο οποίος δημιουργήθηκε το 1922 από Μικρασιάτες του Γκιούλμπαξε Ερυθραίας της Μικράς Ασίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 48 κατοίκους. Μέχρι το 2010 ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Νέων Σιλάτων του Δήμου Καλλικράτειας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στον Δήμο Νέας Προποντίδας που προήλθε μετά την συνένωση των δήμων Καλλικράτειας, Μουδανιών και Τριγλίας που ανήκει στην Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Η θέση του είναι περίπου 3χλμ βόρεια των Νέων Σιλάτων, 3,5χλμ ανατολικά της Νέας γωνιάς και 3χλμ νοτιοδυτικά των Πετραλώνων.

 Στον Ροδόκηπο εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι περισσότεροι εκ των οποίων προήλθαν απο τον Γκιούλμπαξε (Gulbahce) της χερσονήσου της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας απέναντι απο τη Σμύρνη. Σύμφωνα με την Επιτροπή Αποκαταστάσεως Προσφύγων (ΕΑΠ) το 1928 στον Ροδόκηπο εγκαταστάθηκαν 27 οικογένειες προσφύγων συνολικού πληθυσμού 96 κατοίκων. Ο πληθυσμός του οικισμού ήταν καθαρά προσφυγικός. Το όνομα του οικισμού πριν την εγκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων ήταν Σενελί ή Σέλελη. Αμέσως μετά την εγκατάσταση των προσφύγων η ονομασία του οικισμού αλλάζει, το 1928, σε Ροδόκηπος απο την μετάφραση του Γκιούλμπαξε (Gulbahce)gul = ρόδο, bahce = κήπος. Ιστότοπος του Δήμου Νέας Προποντίδας Αρχειοθετήθηκε 2012-01-16 στο Wayback Machine.Ξεκίνησαν ξυπόλυτοι με λίγα κειμήλια από το Γκιουλμπαξε της Μικράς Ασίας ένα χωριό των Βουρλών της ευρύτερης περιοχής της Σμύρνης. Άλλοι ήρθαν με πλοία οι περισσότεροι με τα πόδια αφού διέσχιζαν βουνά με χιόνια περπατώντας μέσα από κακοτράχαλα μονοπάτια σε απόλυτη ησυχία μην γίνουν αντιληπτοί. Για να γλιτώσουν την χαντζάρα του φονιά, τον ληστή τον βιαστή, ιστορίες που όταν σου τις περιγράφουν παγώνουν την καρδιά. Ατέλειωτα χιλιόμετρα με πυξίδα την πατρίδα
Εντερέ

Το Εντερέ είναι ένας αρχαιολογικός χώρος στο Σιντσιάνγκ της Κίνας, στη νότια έρημο Τάκλα Μακάν, ένα μέρος από τη νότια διαδρομή του αρχαίου Δρόμου του Μεταξιού. Έχει ταυτοποηθεί με ένα μέρος που λέγεται Σάκα που αναφέρεται σε έγγραφα που έχουν συνταχθεί στο αλφάβητο Χαροσθί που έχουν βρεθεί στην περιοχή.

 Το 1901 το φρούριο του Εντερέ ανασκάφηκε από τον Σερ Μαρκ Αουρέλ Στάιν. Πιστεύεται ότι το Εντερέ ήταν μια σημαντική στρατιωτική θέση και κέντρο της Βουδιστικής λατρείας ευρισκόμενο περίπου στα μισά του δρόμου μεταξύ του Τσαρτσάν και της Νίνα (ή Νίγια). Τα νομίσματα που βρέθηκαν εκεί δείχνουν ότι η ελεγχόμενη από τους Κινέζους περιοχή ακόμη και από την αρχή της Δυναστείας των Χαν αλλά κατακτήθηκε από τους Θιβετιανούς κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Τανγκ. Ωστόσο, το φρούριο εγκαταλείφθηκε τον ένατο αιώνα, όταν ο ποταμός Εντερέ άλλαξε πορεία. Ο Στάιν ανακάλυψε ένα αριθμό κτιρίων, αφιερωμένο στην Βουδιστική λατρεία, συμπεριλαμβανομένων βωμών γεμάτες κουρέλια και κομμάτια από Βουδιστικά χειρόγραφα γραμμένα στα Κινέζικα, τα θιβετιανά και τα Σανσκριτικά που σημαίνει ότι είχαν συνταχθεί από προσκυνητές από μακριά και ευρέως.
Κάρολος Λεοπόλδος του Σλίμπεν

Ο Κάρολος Λεοπόλδος, γερμ. Karl Leopold Graf von Schlieben (3 Φεβρουαρίου 1723 - 18 Απριλίου 1788) από τον Οίκο του Σλίμπεν ήταν κόμης του Σλίμπεν (βρίσκεται στο Βρανδεμβούργο).

 Ήταν γιος του Γεωργίου Αδάμ Γ΄, κόμη του Σλίμπεν (1688-1737) και της Aικατερίνης Δωροθέας, κόρης του Αλβέρτου Χριστόφορου Φινκ, κόμη του Φινκενσταϊν. Νυμφεύτηκε το 1747 τη Μαρία Ελεονόρα, κόρη του Αχασβήρου Ερνέστου, κόμη του Λέντορφ και είχε τέκνα: Μαρία Καρολίνα 1752-1832, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Σλίμπεν Φρειδερίκη 1757-1827, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Κάρολο Λουδοβίκο, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ Φρειδερίκος Γουλιέλμος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ Burke's Guide to the Royal Family, page 328
Ενρίκο Τελλίνι

Ο Ενρίκο Τελλίνι (Enrico Tellini, 25 Αυγούστου 1871 - 27 Αυγούστου 1923) ήταν Ιταλός στρατηγός και επικεφαλής της επιτροπής των Μεγάλων Δυνάμεων (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία), η οποία θα καθόριζε τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Γεννήθηκε στο Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα στην Ιταλία.

 Εκείνη την εποχή τα Βαλκάνια ήταν ταραγμένα από τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913), γιατί οι νικητές του πολέμου Ελλάδα και Βουλγαρία διαφώνησαν για τον διαχωρισμό των συνόρων. Είναι γνωστή η στάση της Ιταλίας υπέρ της Μεγάλης Αλβανίας, η οποία θα παρουσίαζε μέρος της καινούργιας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Μουσολίνι, πράγμα το οποίο γνώριζε η ελληνική πλευρά, που θεωρούσε πάντα την περιοχή της Βορείου Ηπείρου έδαφός της. Με υπόβαθρο αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η δολοφονία του στρατηγού Τελίνι μπορούσε εύκολα να γίνει αιτία διπλωματικής σύγκρουσης, όπως και έγινε με την Ιταλική εισβολή στην Κέρκυρα. Ο στρατηγός Τελλίνι σκοτώθηκε στην Κακαβιά στα σημερινά ελληνοαλβανικά σύνορα στις 27 Αυγούστου 1923 από τον Μίλο Μερκούρη, που καταγόταν από το Πίλουρι από την επαρχία της Αυλώνας, και δυο φίλους του. Λίγο πριν σκοτωθεί είπε την φράση «ασπέτα» που σημαίνει στα ιταλικά «περίμενε» και ο Μίλος του είπε: «Χαιρετίσματα στον Γιώργο», καθώς οι Ιταλοί είχαν σκοτώσει τον αδερφό του στη μάχη της Αυλώνας.
Γκρέγκορι Μπέιτσον

Ο Γκρέγκορι Μπέιτσον (Gregory Bateson, 9 Μαΐου 1904 – 4 Ιουλίου 1980) ήταν Άγγλος ανθρωπολόγος, κοινωνικός επιστήμονας, γλωσσολόγος, σημειωτικός και κυβερνητιστής. Το επιστημονικό του έργο περιλάμβανε πολλούς τομείς. Διέθετε μια φυσική ικανότητα να αναγνωρίζει τάξη και πρότυπα στο σύμπαν. Τη δεκαετία 1940 βοήθησε στην επέκταση της θεωρίας συστημάτων/κυβερνητικής στις κοινωνικές/συμπεριφορικές επιστήμες, και πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του αναπτύσσοντας τη "μετα-επιστήμη" της επιστημολογίας προκειμένου να συγκεντρώσει τις διάφορες πρώιμες μορφές της θεωρίας συστημάτων όπως αναπτύχθηκε σε δι'αφορα πεδία της επιστήμης. Ορισμένα από τα σημαντικότερα κείμενά του βρίσκονται στα βιβλία του, Steps to an Ecology of Mind [Βήματα προς μια Οικολογία του Νου] (1972), το Mind and Nature [Νους και Φύση] (1979) και το Angels Fear [Ο Φόβος των Αγγέλων] (εκδόθηκε μεταθανάτια το 1987) που έγραψε μαζί με την κόρη του Μαίρη Κάθριν Μπέιτσον.

 1982, Gregory Bateson: Old Men Ought to be Explorers από Stephen Nachmanovitch, CoEvolution Quarterly, Fall 1982. 1992 Gregory Bateson's Theory of Mind : Practical Applications to Pedagogy by Lawrence Bale. Nov. 1992, (Δημοσιεύθηκε online από Lawren Bale, D&Ο Press, Nov. 2000). Article The Double Bind: The Intimate Tie Between Behaviour and Communication από Patrice Guillaume 1995 Paper Gregory Bateson: Cybernetics and the social behavioral sciences by Lawrence S. Bale, Ph.D.: Αρχικά εκδόθηκε στο: Cybernetics & Human Knowing: A Journal of Second Order Cybernetics & Cyber-Semiotics, Vol. 3 no. 1 (1995), pp. 27–45. 1996, Paradox and Absurdity in Human Communication Reconsidered από Matthijs Koopmans. 1997, Schizophrenia and the Family: Double Bind Theory Revisited από Matthijs Koopmans. 2005, Perception in pose method rumng by Dr. Romanov 2005, "Gregory Bateson and Ecological Aesthetics" Peter Harries-Jones, in: Australian Humanities Review (Issue 35, June 2005) 2005, "Chasing Whales with Bateson and Daniel" της Katja Neves-Graça, 2005, "Pattern, Connection, Desire: In honour of Gregory Bateson" της Deborah Bird Rose. 2005, "Comments on Deborah Rose and Katja Neves-Graca" της Mary Catherine Bateson 2008. "A Legacy for Living Systems: Gregory Bateson as Precursor to Biosemiotics A Legacy for Living Systems: Gregory Bateson as Precursor to Biosemiotics", του Jesper Hoffmeyer (ed.) 2010. "An Ecology of Mind". Ταινία πορτρέτο του Γκρέγκορι Μπέιτσον, σε παραγωγή και διεύθυνση της κόρης του, Νόρα Μπέιτσον. Διαδικτυακός τόπος [1] Βιβλίο "A Recursive Vision: Ecological Understanding and Gregory Bateson", Peter Harries-Jones Βιβλίο "Κατανοώντας τον Γκρέγκορι Μπέιτσον" Αρχειοθετήθηκε 2008-05-15 στο Wayback Machine., Noel Charlton "Ινστιτούτο Διαπολιτισμικών Σπουδών", (αγγλ.) "Έξι μέρες θανάτου" Αρχειοθετήθηκε 2015-09-24 στο Wayback Machine., δοκίμιο της Κάθριν Μπέιτσον για τον θάνατο του Γκρέγκορι Μπέιτσον, (αγγλ.) "Η επίδραση του Μπέιτσον στην οικογενειακή θεραπεία", λεπτομέρειες από MindForTherapy (αγγλ.)
Διαβατήριο του Λίχτενσταϊν

Τα διαβατήρια του Λίχτενσταϊν χορηγούνται στους υπηκόους του Λιχτενστάιν για σκοπούς διεθνών ταξιδιών. Το διαβατήριο μπορεί επίσης να χρησιμεύσει ως απόδειξη της ιθαγένειας Λίχτενσταϊν. Διαρκεί 10 χρόνια για ενήλικες άνω των 15, ενώ διαρκεί 3 χρόνια για ανήλικους κάτω των 15. Κοστίζει 250 ελβετικά φράγκα για ενήλικες και 50 ελβετικά φράγκα για ανήλικους.

 Τα διαβατήρια του Λίχτενσταϊν είναι μπλε με το εθνόσημο του Λίχτενσταϊν στο κέντρο. Οι λέξεις "FÜRSTENTUM LIECHTENSTEIN" είναι γραμμένες πάνω από το έμβλημα, με το σύμβολο "REISEPASS" και το διεθνές σύμβολο του βιομετρικού διαβατηρίου παρακάτω. Οι πολίτες του Λιχτενστάιν επιτρέπεται να διαμένουν στην Ελβετία. Επιπλέον, ως μέλος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν έχουν το δικαίωμα να εγκατασταθούν σε οποιοδήποτε κράτος-μέλος του ΕΟΧ. Οι πολίτες των κρατών μελών του ΕΟΧ, που αποτελούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τρία από τα τέσσερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία), απολαμβάνουν την ελευθερία να ταξιδεύουν και να εργάζονται σε οποιαδήποτε χώρα του ΕΟΧ χωρίς βίζα, τα δικαιώματα των πολιτών των νέων κρατών μελών να εργάζονται σε άλλες χώρες. Τα ίδια δικαιώματα ισχύουν για την Ελβετία μέσω σειράς διμερών συμφωνιών. Το 2016, οι πολίτες του Λίχτενσταϊν είχαν πρόσβαση χωρίς βίζα ή βίζα κατά την άφιξή τους σε 164 χώρες και εδάφη, κατατάσσοντας το διαβατήριο του Λιχτενστάιν 12ο στον κόσμο σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Βίζας. Απαιτήσεις βίζας για πολίτες του Λίχτενσταϊν Ταυτότητα Λίχτενσταϊν Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών Διαβατήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης Immigration and Passport Office Council Regulation (EC) No 539/2001 of 15 March 2001 listing the third countries whose nationals must be in possession of visas when crossing the external borders and those whose nationals are exempt from that requirement. For the most up-to-date state see the last consolidated version.
Δουκάτο της Φραγκονίας

Το Δουκάτο της Φραγκονίας (Γερμανικά: Herzogtum Franken) ήταν ένα από τα πέντε δουκικά στελέχη της Ανατολικής Φραγκίας και το μεσαιωνικό Βασίλειο της Γερμανίας που αναδύθηκε στις αρχές του 10ου αιώνα. Η λέξη Φραγκονία, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε ένα λατινικό χάρτη του 1053, εφαρμόστηκε όπως οι λέξεις Φραγκία, Γαλλία και Φραγκονία, σε ένα μέρος της γης που καταλαμβάνουν οι Φράγκοι.

 Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Franconia» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 11 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 15 Franken. Meyers Konversations-Lexikon, 4η Έκδοση 1888–1890, Τόμος 6, Σελίδα 491 Jackman, Donald C. (1990). The Konradiner: A Study in Genealogical Methodology. Frankfurt: Vittorio Klostermann. Lyon, Jonathan R. (2012). Princely Brothers and Sisters: The Sibling Bond in German Politics, 1100–1250. Cornell University Press.