IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγάπη Γρεβενών

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα στις Κυκλάδες, δείτε: Αγάπη ΤήνουΗ Αγάπη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καλοχίου της δημοτικής ενότητας και δήμου Γρεβενών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Γρεβενών, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Γρεβενών , στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Ράτσι (ή Ρατς για τους ντόπιους).

 Η Αγάπη είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Γρεβενών. Βρίσκεται στις δυτικές απολήξεις του όρους Βούρινος και στην ανατολική όχθη του Αλιάκμονα -πολύ κοντά στη συμβολή του με τον Βενέτικο-, πάνω στον δρόμο προς το Καλόχι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 500. Απέχει περίπου 18 χλμ. Α. ΝΑ. των Γρεβενών. Ο οικισμός είχε την ονομασία Ράτσι όταν εμφανίστηκε διοικητικά, το 1927, οπότε και μετονομάστηκε σε Αγάπη. Αρχικά ανήκε στον νομό Κοζάνης αλλά το 1964 εντάχθηκε στον νομό Γρεβενών. Το 1967 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλοχίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Καλοχίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Γρεβενών. Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η περιοχή με την ονομασία «Σμίξη», όπου ο Βενέτικος ποταμός, συμβάλλει με τον Αλιάκμονα, υψηλής αισθητικής αξίαςΣτον οικισμό δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ΓΑΛΙΑΝΑ» Κάθε Δευτέρα του Πάσχα, οι γυναίκες ετοιμάζουν τα «τσιριχτά», τα οποία μαζί με γλυκά και κόκκινα αυγά τα πηγαίνουν στην εκκλησία όπου ο παπάς διαβάζει τα ονόματα των νεκρών-σαν μνημόσυνο, και κατόπιν όλοι μαζί βγαίνουν στο προάυλιο της εκκλησίας και τα τρώνε με γιαούρτι «μαντζίρα». Ακολουθεί χορός με οργανοπαίχτες παιδιά του χωριού. Το έθιμο αυτό, θεωρείται κατάλοιπο των βυζαντινών τραπεζιών της αγάπης και σπανίζει πλέον. Επίσης ανήμερα του Αγίου Γεωργίου γιοράζεται το «μουχαπέτ», όπου οι άντρες και οι γυναίκες του χωριού επισκέπτονται τα σπίτια που γιορτάζουν και με λύρα και νταούλι εύχονται στους εορτάζοντες. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.grevena.gr/perivallon/index.php?option=com_content&task=view&id=184&Itemid=167
Ροδοχώρι Ημαθίας

Το Ροδοχώρι Ημαθίας είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας και βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Βερμίου σε υψόμετρο 540 μέτρα. Απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Νάουσας. Μέχρι την εφαρμογή του προγράμματος «Καποδίστριας» το 1998 αποτελούσε κοινότητα μαζί με, τους κατεστραμμένους από τους Γερμανούς, οικισμούς Μεταμόρφωση και Άγιο Παύλο, χωριά που σήμερα δεν έχουν μόνιμους κατοίκους, αλλά αναπτύσσονται ταχύτατα σαν θερινά αλλά και χειμερινά θέρετρα. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:

 Η πρώτη ονομασία του χωριού ήταν «Μέγα Ρέμα», κατά τη τοπική διάλεκτο «Γκολέμα Ρέκα» («μέγα ρέμα» στην καθομιλουμένη). Το 1956 το «Μέγα Ρέμα» μετονομάστηκε σε Ροδοχώρι που είναι και η επίσημη ονομασία του χωριού. Η τότε κοινοτική αρχή ζήτησε την μετονομασία του χωριού σε Ροδόπολη. Ήταν το όνομα της μητρόπολης στην οποία υπαγόταν η περιοχή εκείνη της Τραπεζούντας. Το υπουργείο δεν έκανε δεκτό το αίτημα και ονόμασε το χωριό Ροδοχώρι. Εκκλησιαστικά το χωριό υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας.
Συναγωγή Ετς Χαγίμ (Αθήνα)

Η Συναγωγή Ετς Χαγίμ ή Ετς Χαΐμ (εβραϊκά:בית הכנסת עץ חיים) είναι η μία από τις δύο συναγωγές που εξυπηρετούν τις θρησκευτικές ανάγκες της Εβραϊκής Κοινότητας της Αθήνας. Το όνομά της σημαίνει "Δέντρο της Ζωής" και αποτελεί συνηθισμένη ονομασία των ρωμανιώτικων συναγωγών του Ελλαδικού χώρου.

 Η πρώτη Εβραϊκή Κοινότητα της Αθήνας στη νεώτερη εποχή συγκροτήθηκε επίσημα το 1889 και πριν την ανέγερση της πρώτης συναγωγής, λειτουργούσαν άτυποι ευκτήριοι οίκοι, όπως στην οικία της οικογένειας Γιουσουρούμ στη συμβολή ων οδών Ερμού και Καραϊσκάκη, ενώ ένας άλλος μαρτυρείται ότι λειτουργούσε στην οδό Ήβης. Η συναγωγή Ετς Χαΐμ βρίσκεται στην περιοχή Θησείο της Αθήνας, στην οδό Μελιδώνη 8, απέναντι από τη μεγαλύτερη και νεότερή της σεφαραδίτικη συναγωγή Μπεθ Σαλώμ. Χτίστηκε το 1904 από Έλληνες ρωμανιώτες Εβραίους που προέρχονταν από τα Ιωάννινα και για αυτό αποκαλείται και "ρωμανιώτικη" ή "γιαννιώτικη" συναγωγή από τα πιο ηλικιωμένα μέλη της κοινότητας.Η συναγωγή υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό του 1999, κυρίως στη στέγη ανακαινίστηκε ριζικά το 2006 και τα επίσημα εγκαίνιά της πραγματοποιήθηκαν στις 30 Ιουνίου 2007 από την Εβραϊκή Κοινότητα της Αθήνας. Ωστόσο, λόγω της ανακαίνισης έγιναν αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της και αυτό δημιούργησε ενστάσεις. Η συναγωγή Ετς Χαΐμ λειτουργεί μόνο κατά τις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές της Εβραϊκής Κοινότητας, ενώ σε τακτική βάση για όλες τις θρησκευτικές τελετές λειτουργεί η απέναντι συναγωγή Μπεθ Σαλώμ. Η συναγωγή βρίσκεται στον πρώτο όροφο ενός κτιρίου και έχει εμβαδόν 300 τετραγωνικά μέτρα και χωρητικότητα 400 ατόμων. Το ισόγειο του κτιρίου προοριζόταν αρχικά για σχολείο της κοινότητας, αλλά τώρα λειτουργούν υπηρεσίες και γραφεία της Εβραϊκής Κοινότητας. Το κτίριο διαθέτει επίσης εσωτερική αυλή με κρήνη από την οποία πρέπει να διέλθει κανείς για να ανεβεί στον πρώτο όροφο όπου λειτουργεί η Συναγωγή. Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ(Αθήνα) Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος Συναγωγή Αρχαίας Αγοράς (Αθήνα) Nicholas Stavroulakis και Timothy DeVinney, Jewish Sites and Synagogues of Greece, Τalos Press, Αθήνα 1992, ISBN 9607459016 https://web.archive.org/web/20160307025744/http://synagogues360.org/synagogues.php?ident=greece_002
Γιοχάνες Γιανσόνιους

Ο Γιοχάνες Γιανσόνιους (ολλανδικά: Johannes Janssonius, 1588, Άρνεμ – 1664, Άμστερνταμ, επίσης γνωστός και ως Jan Janszoon / Γιάν Γιανσόν) ήταν Ολλανδός εκδότης του 17ου αιώνα με έδρα το Άμστερνταμ και ειδίκευση στα χαρτογραφικά έργα. Είναι κυρίως γνωστός ως ο εκδότης του δημοφιλούς Atlas Novus (Νέος Άτλας) κατά τον 17ο αιώνα.

 Γεννήθηκε στο Άρνεμ στην ανατολική Ολλανδία, και ο πατέρας του ήταν εκδότης και βιβλιοπώλης. Μεγαλώνοντας ανέλαβε την οικογενειακή επιχείρηση και οι πρώτοι χάρτες που παρήγαγε ήταν αυτοί της Γαλλίας και της Ιταλίας το 1616. Το 1623 απέκτησε και νέο βιβλιοπωλείο στη Φρανκφούρτη στη Γερμανία, ενώ αργότερα επέκτεινε τις δραστηριότητες του και στην υπόλοιπη βόρεια Ευρώπη με βιβλιοπωλεία στο Ντάντσιχ στη Γερμανία (σημερινό Γκντασκ, Πολωνία), Στοκχόλμη στη Σουηδία, Κοπεγχάγη στη Δανία, Κένιγκσμπεργκ στη Γερμανία (σημερινό Καλίνινγκραντ στη Ρωσία), Γενεύη στην Ελβετία, και Λυών στη βόρεια Γαλλία. Το 1630 συνεταιρίστηκε με τον Ενρίκο Χόντιο τον Νεότερο (Henricus Hondius) ο οποίος ήταν κουνιάδος του, και μαζί άρχισαν να εκδίδουν τους γεωγραφικούς άτλαντες του Γεράρδου Μερκάτορ ως Μέρκατορ - Χόντιος - Γιανσόνιος.Υπό την επιμέλεια του Γιανσόνιου, ο γεωγραφικός άτλαντας επεκτάθηκε, και αργότερα μετονομάστηκε σε Atlas Novus (Νέος Άτλας), αποτελούμενος από 3 τόμους το 1638, με έναν από αυτούς αφιερωμένο αποκλειστικά στην Ιταλία. Το 1646 δημιουργήθηκε και 4ος τόμος ο οποίος ασχολούνταν με τους χάρτες των αγγλικών επαρχιών, για τους συγκεκριμένους χάρτες όμως ο Γιανσόνιους κατηγορήθηκε πως τους αντέγραψε από αυτούς του Βίλεμ Μπλάου (Willem Blaeu) ο οποίος είχε δημοσιεύσει τον δικό του άτλαντα το προηγούμενο έτος, παρότι αρκετοί από τους χάρτες του Γιανσόνιους ήταν παλαιότεροι. Ο άτλαντας επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο, και έως το 1660 έφτασε να αποτελείται από 11 τόμους και είχε μετονομαστεί πλέον σε Atlas Major (Μέγας Άτλας). Εντός του περιέχονταν γραπτά και χάρτες από περίπου 100 συγγραφείς και χαράκτες, καθώς και περιείχε περιγραφές πολλών πόλεων, των θαλασσίων οδών (33 χάρτες), και του αρχαίου κόσμου (60 χάρτες). Ο 11ος τόμος περιείχε τον ουράνιο άτλαντα του Αντρέα Κελλάριους. Το συνολικό έργο κυκλοφόρησε σε διάφορες γλώσσες, όπως ολλανδικά, λατινικά, γαλλικά, καθώς και γερμανικά.Μετά τον θάνατο του Γιανσόνιου το 1644, η επιχείρηση συνέχισε τη λειτουργία της υπό τον γαμπρό του τον Γιοχάνες βαν Βάεσμπεργκεν (Johannes van Waesbergen). Sueciæ, Norvegiæ et Daniæ Nova Tabula, Amsterdam c. 1645. Tabula exactissima Regnorum Sueciæ et Norvegiæ (1636), Episcopatum Stavangriensis, Bergensis et Asloiensis Amsterdam 1636–1642. Peter van der Krogt (ed.): Koeman's atlantes Neerlandici, Vol. 1: The folio atlases published by Gerard Mercator, Jodocus Hondius, Henricus Hondius, Johannes Janssonius and their successors, ’t Goy-Houten 1997, (ISBN 90-6194-268-3) Χάρτες του Γιοχάνες Γιανσόνιους στην Εθνική βιβλιοθήκη της Ισπανίας Χάρτες και χαρακτικά του Γιοχάνες Γιανσόνιους στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ
Ντεμέτ Οζντεμίρ

Η Ντεμέτ Οζντεμίρ (τουρκικά: Demet Özdemir, 26 Φεβρουαρίου 1992 - ) είναι Τουρκάλα ηθοποιός, μοντέλο και χορεύτρια. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της Σανέμ στην τηλεοπτική σειρά Φτερωτός Θεός.

 Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1992 στο Ιζμίτ (πρώην Νικομήδεια) και είναι η μικρότερη από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη με τη μητέρα και τα αδέρφια της μετά το διαζύγιο των γονιών της, όταν η ίδια ήταν 8 ετών. Αρχικά, εργάστηκε ως χορεύτρια στο Μπενγού και αργότερα έγινε μέλος της χορευτικής ομάδας Efes Kızları. Η Οζντεμίρ εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο του Μουσταφά Σαντάλ "Ateş Et ve Unut" και λίγο αργότερα συμμετείχε στην σειρά του καναλιού Fox Sana Bir Sır Vereceğim μαζί με τους Εσρά Ροναμπάρ, Μουράτ Χαν και Εκίν Κοτς, όπου ενσάρκωσε τον χαρακτήρα της Αϊλίν. Αργότερα ενσάρκωσε τον ρόλο της Αϊλά στην σειρά Αιώνια αγάπη (Kurt Seyit ve Şura) και τον ρόλο της Ντεμέτ ταινία Tut Sözünü. Μετά ενσάρκωσε τον ρόλο της Ασλί στην τηλεοπτική σειρά Çilek Kokusu. Η Οζντεμίρ εμφανίστηκε και στο μουσικό βίντεο του Μπενγού "Hodri Meydan". Από το 2018 μέχρι το 2019 πρωταγωνίστησε στη σειρά Φτερωτός Θεός (Erkenci Kuş) στον ρόλο της Σανέμ μαζί με τον Τζαν Γιαμάν. Η σειρά προβαλλόταν στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ.Τον Νοέμβριο 2019 έγινε εταιρική πρέσβειρα για την Pantene Τουρκίας.Η Οζντεμίρ πρωταγωνιστεί στη σειρά Το σπίτι που γεννήθηκες είναι το πεπρωμένο σου (Doğduğun Ev Kaderindir) μαζί με τον Ιμπραήμ Τσελικόλ. Η σειρά είναι παραγωγή της εταιρείας OG Medya, τη σκηνοθεσία της κάνει ο Τσαγρί Μπαϊράκ, το σενάριό της είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα της δρα Γκιουλσερέν Μπουνταϊτσίογλου με τίτλο Camdaki Kız. Το 1ο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2019 στο κανάλι TV8. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Demet Özdemir στο Wikimedia Commons
Σμαύλο

Το Σμαύλο, σήμερα στα τουρκικά Γκιόλγιακα (Gölyaka), είναι οικισμός της περιοχής της Πανόρμου της Μικράς Ασίας στην Τουρκία. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Κους (Δασκυλίτις λίμνη), σε απόσταση 27 χιλιομέτρων από την Πάνορμο, σε κοντινή απόσταση από την αρχαία Κύζικο. Σήμερα έχει 232 κατοίκους (2021) και ανήκει στην επαρχία του Μπαλικεσίρ.

 Στις αρχές του 20ου αιώνα ο οικισμός είχε ελληνορθόδοξο πληθυσμό και ανήκε στην Μητρόπολη Κυζίκου. Ήταν ένα από τα 40 χωριά που αποτελούσαν την μητρόπολη. Την περίοδο 1914-15 οι έλληνες χριστιανοί κάτοικοι της Σμαύλου υπέστησαν διωγμούς και λεηλασίες. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922 οι έλληνες εκδιώχθηκαν, όσοι επέζησαν εγκαταστάθηκαν στην Μακεδονία, σε περιοχές της Θεσσαλονίκης και της Καστοριάς. Στον οικισμό εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι Πομάκοι. Το 1954 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Γκιόλγιακα επειδή βρίσκεται στις όχθες της λίμνης.
Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλη

Ο Α.Π.Σ. Ένωση Αμφιάλη (Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλη) είναι αθλητικός σύλλογος του Πειραιά, με έδρα την Αμφιάλη του Κερατσινίου, του Δήμου Κερατσινίου - Δραπετσώνας. Προέκυψε αρχικά το 1965 έπειτα από μετονομασία του Α.Π.Σ. Ελλήσποντος Αμφιάλης και επίσημο έτος ίδρυσης είναι το 1967, όποτε και εγγρίθηκε η μετονομασία. Χρώματα του συλλόγου είναι το κόκκινο-μπλε και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης, ενώ παλαιότερα διέθετε και τμήμα στίβου.

 Μεγαλύτερη διάκριση του ποδοσφαιρικού τμήματος αποτελεί η μοναδική συμμετοχή του στην Β' Εθνική Κατηγορία την περίοδο 1975-76. Επίσης αξιοσημείωτο, είναι πως τις περιόδους 1986-87, 1987-88, 1989-90, 1990-91, 1991-92, 1992-93, 1993-94, 1994-95, 1995-96, 2008-09 και 2009-10 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική Κατηγορία. Σήμερα αγωνίζεται στις διοργανώσεις της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Γήπεδο Κερατσινίου «Σιταποθήκες», χωρητικότητας 1.100 θέσεων. Τίτλοι - Διακρίσεις Πρωτάθλημα Α' ΕΠΣΠ (4): 1973-74 (Α' όμιλος), 1985-86 (Β' όμιλος), 1988-89 (Α' όμιλος) και 2007-08 (Α' όμιλος) Φιναλίστ Κυπέλλου ΕΠΣΠ (1): 1987-88 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου δημιουργήθηκε το 1985 και το 1999 απορρόφησε τον Γ.Σ. Φειδιππίδης Αμφιάλης. Αρχικά αγωνιζόταν στην Ε.Σ.Κ. Αττικής και έπειτα την διάσπασή της, πλέον αγωνίζεται στην Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Σιταποθηκών «Π. Μπακογιάννης».
Ντιντίκας

Το Ντιντίκας είναι ενεργό ηφαίστειο και ηφαιστειογενές νησί στην Επαρχία Καγκαγιάν, στις βόρειες Φιλιππίνες. Το νησί, το οποίο ήταν ένα υποβρύχιο ηφαίστειο και επανεμφανίσθηκε από τη θάλασσα το 1952, βρίσκεται 22 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του νησιού Camiguin στα Στενά του Λουζόν (Διέκπλους Μπάσι). Και πριν από το 1952, το ηφαίστειο είχε φανεί (για πρώτη φορά) πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού το 1857. Το Ντιντίκας επιστεγάζεται από θόλο λάβας με υψόμετρο κορυφής σήμερα 228 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και διάμετρο βάσεως 1.200 μέτρα στο ίδιο επίπεδο. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του ηφαιστειακού τόξου Λουζόν, και όπως όλα τα ηφαίστεια στις Φιλιππίνες, είναι μέρος του «Δακτυλιδιού της Φωτιάς» του Ειρηνικού.

 Από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί 6 ιστορικές εκρήξεις από το ηφαίστειο. Συγκεκριμένα το 1773 σημειώθηκε η πρώτη καταγεγραμμένη υποβρύχια έκρηξη από το ηφαίστειο, σε αυτό που ήταν γνωστό ως «ύφαλοι Ντιντίκας» των Φαραγιόνες. Τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο του 1856 η πρώτη δραστηριότητα ξεκίνησε ως μια στήλη «καπνού» ανάμεσα στους δύο βράχους που είναι γνωστοί στους ντόπιους, αλλά δεν σημειώθηκαν σεισμοί. Το 1857 το ηφαίστειο ξέσπασε βίαια με σεισμούς και ξεπρόβαλε από την επιφάνεια της θάλασσας. Από τότε έως το 1860 το ηφαίστειο ήταν συνεχώς ενεργό και μέσα σε τέσσερα χρόνια είχε φτάσει σε ύψος 210 μέτρα. Ωστόσο, το νησί αργότερα κατέρρευσε εκ της διαβρώσεως των κυμάτων και εξαφανίστηκε κάτω από τη θάλασσα.Το 1900 μια έκρηξη άφησε τρεις μάζες βράχων έως και 25 μέτρα ψηλές. Το 1952 το ηφαίστειο φάνηκε ξανά πάνω από την επιφάνεια του ωκεανού, κατά τη διάρκεια μιας εκρήξεως που άρχισε γύρω στις 16 Μαρτίου. Το επόμενο έτος 1953 οι δραστηριότητες υπεχώρησαν. Το νησί που προέκυψε είχε 2,4 χιλιόμετρα πλάτος, με μέγιστο υψόμετρο 240 μέτρα. Το 1969 υπηρξαν και τα πρώτα γνωστά ανθρώπινα θύματα από το ηφαίστειο: τρεις ψαράδες σκοτώθηκαν ενώ ψάρευαν κοντά στο ηφαίστειο. Η δραστηριότητα αυτή, η οποία ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου, προήλθε από έναν νέο κρατήρα στη βόρεια πλευρά του νησιού. Από αεροσκάφη που πέταξαν πάνω από το ηφαίστειο, αναφέρθηκε ότι στον διαμέτρου 20 μέτρων πυθμένα του κρατήρα κόχλαζε λάσπη. Η δραστηριότητα στο ηφαίστειο μειώθηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Τέλος, στις 6 έως 9 Ιανουαρίου 1978 σημειώθηκε η τελευταία έκρηξη του Ντιντίκας μέχρι σήμερα. Η ήπια αυτή έκρηξη κάλυψε το νησί με φρέσκες ηφαιστειακές στάχτες.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1989-1990

Το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1989-1990 ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου 1989, με την κανονική του περίοδο να ολοκληρώνεται στις 4 Απριλίου 1990. Η διαδικασία των πλέι-οφ διήρκεσε μέχρι τα μέσα Μαΐου, με τον Άρη να ανατρέπει την πρωτοπορία του ΠΑΟΚ λόγω του νέου συστήματος διεξαγωγής των πλέι οφ που ίσχυσε μόνο για τη συγκεκριμένη χρονιά και να κατακτά τον ένατο τίτλο της ιστορίας του και έκτο συνεχόμενο.Ο Νίκος Γκάλης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για δέκατη συνεχόμενη χρονιά, με 893 πόντους σε 22 αγώνες.

 Οι τέσσερεις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν στο φάιναλ φορ των πλέι οφ για την ανάδειξη του πρωταθλητή. Μετέφεραν τους βαθμούς από τους μεταξύ τους αγώνες στην κανονική περίοδο, κι αγωνιστήκαν σε δύο γύρους (σύνολο έξι αγώνων). Ο Άρης ξεκίνησε με 11 βαθμούς (5-1 νίκες), ο ΠΑΟΚ με 10 (4-2), ο Πανιώνιος με 8 (2-4) και ο Ηρακλής με 7 (1-5). Συμμετείχαν οι έξι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-10 στην Α1, καθώς και οι δύο πρώτες του πρωταθλήματος της Α2. Χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων, κι αγωνίστηκαν σε δύο γύρους (σύνολο έξι αγώνων), ξεκινώντας με 0 βαθμούς. Ο πρώτος κάθε ομίλου πήρε την πρόκριση για το κύπελλο Κόρατς. Α' όμιλος Β' όμιλος [1] www.athlitikihxo.gr/
Ελισάβετ της Βοσνίας

H Ελισάβετ, σερβ. Elizabeta (π. 1339 - Ιανουάριος 1387) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς γεννήθηκε ως κόρη του μπάνου της Βοσνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας-Κροατίας & Πολωνίας.

 Ήταν η 2η κόρη του Στεφάνου Β΄ μπάνου της Βοσνίας και της Ελισάβετ των Πιάστ, κόρης του Καζίμιρ Γ΄ δούκα του Ινόβροτσλαφ. Παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφο της μητέρας της Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας. Το 1370 ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς και στην Πολωνία. Έκαναν δύο κόρες, τη Μαρία και τη Χέντβιχ. Ξεκίνησε να περιβάλλεται από ευγενείς, πιστούς σε αυτήν με αρχηγό τους τον Νικόλαο Α΄ Γκάραϊ. Το 1382 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Α΄ και τον διαδέχθηκε η Μαρία με την Ελισάβετ ως αντιβασίλισσα. Η Ελισάβετ δεν μπορούσε να κρατήσει τις δύο χώρες ενωμένες και εξασφάλισε τον θρόνο της Πολωνίας για τη μικρότερη κόρη της Χέντβιχ. Η Ελισάβετ ως αντιβασίλισσα της Ουγγαρίας αντιμετώπισε μερικές εξεγέρσεις, οδηγούμενες από τον Ιωάννη Χόρβατ και τον Ιωάννη της Παλίσνα, που προσπάθησαν να κερδίσουν από την ανασφαλή βασιλεία της Μαρίας. Το 1385 κάλεσαν τον Κάρολο Γ΄ της Νάπολης να εκτοπίσει τη Μαρία και να αναλάβει το στέμμα. Η Ελισάβετ αντέδρασε με τον φόνο του Καρόλου Γ΄ δύο μήνες μετά τη στέψη του, το 1386. Αποκατέστησε την κόρη της στον θρόνο και τον εαυτό της ως αντιβασίλισσας, αλλά οι εχθροί της την αιχμαλώτισαν, τη φυλάκισαν και τελικά τη στραγγάλισαν. Παντρεύτηκε το 1353 τον Λουδοβίκο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Ουγγαρίας & Πολωνίας και είχε τέκνα: Αικατερίνη 1370-1378, απεβ. 8 ετών. Μαρία 1371-1395, παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο του Οίκου το Λουξεμβούργου, βασιλιά της Γερμανίας. Γιαντβίγκα/Χέντβιχ 1373/4-1399, παντρεύτηκε τον Βλάντισλαβ Β΄ των Γιαγκελόνων βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας. Bertényi, Iván (1989). Nagy Lajos király. Kossuth Könyvkiadó. ISBN 963-09-3388-8. Creighton, Mandell (2011). A History of the Papacy During the Period of the Reformation. Cambridge University Press. ISBN 1-108-04106-X.
Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ

Το Στέγκλιτς-Τσέλεντορφ (γερμανικά: Steglitz-Zehlendorf) είναι το έκτο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου, το οποίο δημιουργήθηκε κατά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2001 με τη συγχώνευση των τέως δημοτικών διαμερισμάτων Στέγκλιτς και Τσέλεντορφ.

 Μέχρι το 2010, η περιοχή είχε πληθυσμό περίπου 294.000 κατοίκων, από τους οποίους σχεδόν οι 70.000 (περίπου 24%) δεν ήταν γερμανικής εθνικότητας/προέλευσης. Έτσι, το ποσοστό των μεταναστών είναι λίγο χαμηλότερο από το συνολικό μέσο όρο του Βερολίνου, το οποίο είναι περίπου 30%. Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα: CDU 17 SPD 13 Πράσινοι 11 Εναλλακτική για τη Γερμανία 6 FDP 5 Η Αριστερά 3
Αντώνιος Βυζάντιος

Ο Αντώνιος Βυζάντιος υπήρξε Έλληνας λόγιος κληρικός του 17ου αιώνα. Υπηρέτησε ως διδάσκαλος στην σχολή της Κωνσταντινούπολης. Ήταν άνδρας ελλόγιμος, φιλόπονος και φιλομαθής, ειδήμων της Ελληνικής γλώσσας, άριστα εκπαιδευμένος στην φιλοσοφία και την ιερή θεολογία. Απεβίωσε νέος. Πόνημά του εκδόθηκε στα Ιταλικά.

 Μελέτιος, μητροπολίτης Αθηνών (1783–1795). Εκκλησιαστική Ιστορία, μετενεχθείσα εκ της ελληνικής εις την ημετέραν απλοελληνικήν φράσιν, εις τόμους τρεις διαιρεθείσα και πλουτισθείσα με πολλάς χρησίμους, και αναγκαίας υποσημειώσεις, και ακριβείς πίνακας παρά Γεωργίου Βενδότη εκ Ζακύνθου, και παρ' αυτού διορθωθείσα. Εν Βιέννη της Αουστρίας: Παρά Ιωσήπω Βαουμεϊστέρω, Νομοδιδασκάλω, και Τυπογράφω. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2011.
Ζάρκο Γιοβάνοβιτς

Ο Ζάρκο Γιοβάνοβιτς (Žarko Jovanović ; σερβικά κυριλλικά : Жарко Јовановић ; 26 Δεκεμβρίου 1925 - 26 Μαρτίου 1985) ήταν Σέρβος Ρομά μουσικός, γνωστός για τη σύνθεση του ύμνου των Ρομά Gelem, Gelem.

 Ο Γιοβάνοβιτς γεννήθηκε στην Μπατάνιτσα, επαρχία του Βελιγραδίου, το 1925. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φυλακίστηκε σε τρία στρατόπεδα. Μετά έγινε μέλος των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων. Την περίοδο του πολέμου, ο Γιοβάνοβιτς έχασε τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Μετακόμισε στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1964. Ήταν γνωστός ως Ρομά ακτιβιστής. Συμμετείχε σε δυο Συνέδρια για τους Ρομά, το 1971 κοντά στο Λονδίνο και το 1978 στη Γενεύη. Στο δεύτερο Συνέδριο Ρομά, έλαβε τον τίτλο του υπουργού πολιτισμού των Ρομά. Ήταν γνωστός στο Παρίσι επειδή έπαιζε μπαλαλάικα, ένα παραδοσιακό μουσικό όργανο της Ρωσίας. Ο Γιοβάνοβιτς πέθανε στο Παρίσι το 1985.
Φίλιπ Μπαντζάκ

Ο Φίλιπ Μπαντζάκ (τσέχικα: Filip Bandžak, προφορά ΔΦΑ: [ˈˈfɪˈlɪp banˈdʒak], 10 Σεπτεμβρίου 1983) είναι Τσέχος βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την ευελιξία των ερμηνειών του και την φωτεινή φωνή του με ένα βελούδινο στύλο.

 Ο Μπαντζάκ γεννήθηκε στην Τσεχοσλοβακία της Παρντούμπιτσε. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1995 και για πρώτη φορά έπαιξε το ρόλο »Υπηρέτρια« στην περίφημη όπερα Ριγκολέττο του Βέρντι στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας. Το 1998 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι Χορωδιών στην Τολόσα της Ισπανίας. Κέρδισε ένα ειδικό βραβείο στο διεθνή φωνητικό διαγωνισμό της πόλης Νινγκμπό της Κίνας, 2008. Διετέλεσε νικητής στο Διεθνές Grand Prix Μαρία Κάλλας στην Αθήνα το 2009. Έχει εμφανιστεί σε διάφορες χώρες: Αυστρία, Ιταλία, Πολωνία, Ουγγαρία, Γερμανία, Ουκρανία, Καζακστάν, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Κίνα και Καναδάς. Έχει εμφανιστεί σε χώρους όπως το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Διεθνές Σπίτι της Μουσικής, στη Μόσχα, το Εθνικό Μέγαρο Μουσικής »Μπέλα Μπάρτοκ«, Βουδαπέστη, το Ρουντολφινουμ της Πράγας. Το Ευρωπαϊκό βραβείο για τις καλλιτεχνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης »Χρυσή Ευρώπη« (Golden Europea) δόθηκε στο Μπαντζάκ, 2014. »Χρυσή Ευρώπη« (Golden Europea) – 2014 Φ. Σ. (2014). ««...Как проявить музыкой слово» (Hur man visar ordet med musik)» (στα ρωσικά). Objective (Журнал Oбъектив) 2 (7): 142–145. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-07-11. https://web.archive.org/web/20160711045921/http://eu-objective.info/online/007/index.html#142. Ανακτήθηκε στις 2019-04-09. «Filip Bandžak Singer» (στα Αγγλικά). statuss magazine. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2019. «Filip Bandžak – baritone» (στα Αγγλικά). Music Centre Slovakia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019. «Svoji první sólovou zkušenost na „velké scéně" jsem získal ve svých jedenácti letech» (στα τσέχικα). NdB (Národní divadlo Brno). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019. «Vánoce v opeře» (στα τσέχικα). NdB (Národní divadlo Brno). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019. «Filip Bandžak» (στα τσέχικα). dfxš (Divadlo F. X. Šaldy Liberec). Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019. Fuchs, Jiří (9 Απριλίου 2018). «Fibichova Nevěsta messinská v Plzni» (στα τσέχικα). OperaPlus. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019. Svobodová, Michaela (4 Απριλίου 2018). «Nevěsta messinská – velká tragická opera Zdeňka Fibicha opět v Plzni» (στα τσέχικα). divadlo.cz. Ανακτήθηκε στις 9 Απριλίου 2019.
Τράπανι

Το Τράπανι (Λατινικά : Drepanon, Αρχαία Ελληνικά : Δρέπανον) είναι Ιταλική πόλη και κοινότητα στο δυτικότερο άκρο της Σικελίας, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Τράπανι. Με ιδρυτές τους Έλυμους η πόλη έγινε σημαντικό αλιευτικό κέντρο, με το λιμάνι της πόλης γίνεται η μετάβαση των τουριστών στις διπλανές Αιγάδες. Η έκταση της πόλης είναι 273.13 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 67.923 κάτοικοι, η πυκνότητα της πόλης σύμφωνα με την ίδια απογραφή είναι 250 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η πόλη είναι χωρισμένη σε δύο τμήματα αλλά η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας είναι η Μαρσάλα με 80.000 κατοίκους, το Τράπανι με τα γειτονικά προάστια φτάνει από τους 70.000 κατοίκους στους 90.000.

 Η πόλη ιδρύθηκε από τους Έλυμους που την χρησιμοποίησαν σαν λιμάνι στην γειτονική πόλη Έρυξ, βρίσκεται σε χαμηλό σημείο με θέα στην Μεσόγειο. Το αρχικό όνομα της πόλης από τους Έλληνες ήταν Δρέπανα χάρη στο σχήμα του δρεπάνου που είχε το λιμάνι της. Το Δρέπανο καταλήφθηκε από την Καρχηδόνα (260 π.χ.) που την μετέτρεψαν σε ισχυρή ναυτική βάση, όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος και ακολούθησε η "Ναυμαχία των Αιγάδων" (241 π.χ.) αλώθηκε από την Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Δύο αρχαίοι θρύλοι της Μυθολογίας συνδέονται με την ίδρυση της πόλης, με τον πρώτο το όνομα προέρχεται από ένα δρεπάνι που έπεσε από τα χέρια της θεάς Δήμητρας, αναζητούσε την κόρη της Περσεφόνη την οποία είχε απαγάγει ο Άδης. Ο δεύτερος μύθος συνδέεται με τον Κρόνο που έκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού με ένα δρεπάνι, το δρεπάνι έπεσε κατόπιν στην θάλασσα και δημιουργήθηκε η πόλη. Ο Κρόνος ήταν ο προστάτης του Δρέπανου στην αρχαιότητα, ο ανδριάντας του βρίσκεται ακόμα και σήμερα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Το Τράπανι κατέλαβαν διαδοχικά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, οι Βάνδαλοι, η Βυζαντινή αυτοκρατορία και οι Άραβες (827). Ακολούθησαν οι Νορμανδοί και ο βασιλιάς τους Ρογήρος Α΄ της Σικελίας (1077) που χρησιμοποίησε το Τράπανι σαν βασικό λιμάνι για τις Σταυροφορικές του εκστρατείες στην Μεσόγειο. Τον 17ο αιώνα οι επιδημίες, η πείνα και οι εξεγέρσεις αποδεκάτισαν τον πληθυσμό αλλά τον 18ο αιώνα αυξήθηκε από τους 16.000 στους 30.000 κατοίκους, το Βασίλειο της Νεαπόλεως χρησιμοποίησε την πόλη σαν ισχυρή στρατιωτική βάση. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η πόλη είχε εκτεταμένες καταστροφές από τον βομβαρδισμό των Συμμάχων. Μετά την πτώση του Φασισμού γνώρισε ταχύτατη ανάπτυξη χάρη στην θέση της στους πρόποδες του όρους Σαν Ζουλιάνο και σαν λιμάνι σε σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς όπως οι Αιγάδες Νήσοι και η Σεγέστα. ISTAT
Απόλλων του Μπελβεντέρε

Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε είναι αρχαίο Ρωμαϊκό αντίγραφο της εποχής του Αδριανού ενός χάλκινου πρωτοτύπου του 4ου αιώνα π.Χ., πιθανώς του γλύπτη Λεωχάρη, ο οποίος είναι γνωστός για την εργασία του στο Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού. Θεωρείται από τα τελειότερα έργα τέχνης της αρχαιότητας και έχει επηρεάσει βαθύτατα την ευρωπαϊκή τέχνη. Το άγαλμα βρίσκεται σήμερα στα Μουσεία Βατικανού.

 Το άγαλμα έχει ύψος 2,24 μ και είναι φτιαγμένο από μάρμαρο Καράρας. Απεικονίζει τον Απόλλωνα να σκοτώνει τον Πύθωνα. Κρατάει το τόξο με το αριστερό του χέρι, ενώ έχει μόλις αφήσει το βέλος να φύγει και το δεξί χέρι αρχίζει να χαλαρώνει. Ο Απόλλωνας φοράει μόνο μια χλαμύδα, η οποία συγκρατιέται στο δεξί ώμο, καλύπτει τμήμα της πλάτης του και πέφτει πάνω στο αριστερό του χέρι. Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε βρέθηκε το 1489 κοντά στη Ρώμη σε ιδιοκτησία του καρδινάλιου Τζουλάνο ντέλα Ροβέρε, του μετέπειτα Πάπα Ιούλιου Β΄. Μεταφέρθηκε στο Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε από όπου πήρε και το όνομά του. Μετά την τοποθέτησή του εκεί το άγαλμα έγινε ευρέως γνωστό επειδή θεωρήθηκε ότι αντιπροσωπεύει το ιδανικό της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Τη δεκαετία του 1530 ο Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι αποτύπωσε το άγαλμα σε χαρακτικό, του οποίου τα αντίτυπα διαδόθηκαν στην Ευρώπη επεκτείνοντας τη φήμη του. Το 1532 ο Τζιοβάννι Άγγελο Μοντορσόλι απεκατέστησε το αριστερό χέρι και το κάτω μέρος του δεξιού που έλειπαν. Οι προσθήκες αφαιρέθηκαν το 1924 αλλά επανατοποθετήθηκαν το 2001. To 1797 το άγαλμα ήταν από αυτά που μεταφέρθηκαν στο Παρίσι από τον Ναπολέοντα. Επιστράφηκε στο Βατικανό μετά τη πτώση του Ναπολέοντα. Ο Απόλλων του Μπελβεντέρε κατέχει σημαντική θέση στην ευρωπαϊκή τέχνη καθώς πάρα πολλά έργα επηρεάστηκαν από αυτόν. Χαρακτηριστικά είναι ο πίνακας Αδάμ και Εύα του Άλμπρεχτ Ντύρερ και το άγαλμα του Αντόνιο Κανόβα, Περσέας θριαμβευτής, που βρίσκεται επίσης στο Βατικανό. Η ελληνική τέχνη στα μουσεία του κόσμου Μουσεία Βατικανού - Καπιτωλίου σ.24 ISBN 978-960-475-123-5
Σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο

Η σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο καθιερώθηκε με την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, το 1962. Το κόκκινο συμβολίζει τη γενναιοδωρία των κατοίκων και το φως του ηλίου, το λευκό είναι για την ισότητα και για τη θάλασσα ενώ το μαύρο αποτελεί σύμβολο επιμονής και ενότητας. Η σημαία σχεδιάστηκε από τον Καρλάιλ Τσανγκ (1921-2001).

 Το πολιτικό έμβλημα είναι η εθνική σημαία σε λόγο 1:2 . Το ναυτικό έμβλημα, το οποίο χρησιμοποιείται από σκάφη της ακτοφυλακής στη χώρα, είναι το βρετανικό λευκό έμβλημα με τη σημαία του Τρινιντάντ και Τομπάγκο στο τετράγωνο. Πριν από την ανεξαρτησία το 1962 το Τρινιντάντ και Τομπάγκο χρησιμοποιούσε το μπλε έμβλημα με τη βρετανική σημαία παραμορφωμένη με ένα στρογγυλό σχήμα που απεικόνιζε την άφιξη ενός πλοίου εμπρός από ένα βουνό. Περιγραφή της σημαίας Αρχειοθετήθηκε 2020-05-29 στο Wayback Machine. στο CIA World Factbook. (Αγγλικά)
Θωμάς Νάσης

Ο Θωμάς Νάσης (αλβ.: Thoma Nasi ή Nashi, Nassi, Nasji, Δάρδα Κορυτσάς, 2 Μαρτίου 1892 - Βοστώνη, 21 Δεκεμβρίου 1964) ήταν μαέστρος, συνθέτης και ακτιβιστής της αλβανικής ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 Γεννήθηκε στη Δάρδα της Κορυτσάς και όπως πολλοί άλλοι νέοι της επαρχίας του, όταν ήταν 6 ετών, ο Νάσης μετανάστευσε αρχικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με την οικογένειά του το 1914. Μόλις αφίχθη στις ΗΠΑ άρχισε να εργάζεται για μια εταιρεία χαρτιού στην πολιτεία του Μέιν. Σε ηλικία 26 ετών αποφοίτησε στο Ωδείο της Νέας Αγγλίας στη Βοστώνη για σύνθεση και διεύθυνση ορχήστρας. Εργάστηκε με σύμβαση ως φλαουτίστας με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης. Κατά τα έτη 1915-1916 ίδρυσε δύο ορχηστρικά σχήματα με Αλβανούς της Αμερικής, το σύνολο μαντολίνων «Δωδώνη» και το εθνικό συγκρότημα του συλλόγου «Εστία» (αλβανικά: Vatra). Επικεφαλής του τελευταίου, το 1920, μετέβη στην Αλβανία για να συμμετάσχει στον πόλεμο της Αυλώνας, όπου προέκυψε και το πολύ διάσημο αλβανικό άσμα «Αυλώνα, Αυλώνα!» (αλβανικά: Vlora, Vlora!), σε στίχους του Αλή Ασλάνη. Πέρασε τα χρόνια 1920-1925 στην Κορυτσά, αφιερώνοντας όλες τις ενέργειές του στη μουσική δραστηριότητα. Εκεί συνέθεσε μερικά λυρικά τραγούδια και μερικά μικρά κομμάτια για φλάουτο / βιολί και πιάνο, όπως: «Η φλογέρα του βοσκού», «Το αηδόνι», «Μοιρολόι», «Τέσσερις χοροί» κ.λπ. Το 1925, ο βασιλιάς Ζώγου του ανέθεσε την οργάνωση του μουσικού βίου και της μουσικής εκπαίδευσης στην Αλβανία. Ο Θωμάς Νάσης εγκατέλειψε οριστικά την Αλβανία το 1926 και εγκαταστάθηκε ξανά στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να εργάζεται ως διευθυντής ορχήστρας της αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Μασαχουσέτη.
Λέων Μικρός

Ο Μικρός Λέων (λατινικά: Leo Minor, συντομογραφία: LMi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε για πρώτη φορά το 1690, στο Firmamentum Sobiescianum του Εβέλιου και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Συνορεύει με τους αστερισμούς Μεγάλη Άρκτο, Λύγκα και Λέοντα. Βρίσκεται ολόκληρος στο βόρειο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Είναι αμφιφανής στην Ελλάδα, ορατός ολόκληρος τις ανοιξιάτικες νύχτες, μέχρι τα τέλη Ιουλίου.

 Ο Εβέλιος, που τον σχημάτισε με βάση 18 αστέρες από τον Λέοντα και τη μεγάλη Άρκτο, ονόμασε τον Μικρό Λέοντα έτσι επειδή, όπως είπε, «είχε την ίδια φύση» με αυτούς τους γειτονικούς αστερισμούς. Ο Πτολεμαίος περιελάμβανε μερικούς αστέρες από εδώ στους «αμορφώτους» του Λέοντος («αμόρφωτοι» ονομάζονταν οι αστέρες που δεν συμμετείχαν στην κατασκευή της μορφής που απεικόνιζε ένας αστερισμός). Ο Γερμανός αστρονόμος Christian Ludwig Ideler (1766-1846) υπέθετε ότι οι αστέρες του σημερινού Μικρού Λέοντος ήταν η Al Thiba wa-Auladuha (= η Γαζέλα με το μικρό της) των Αράβων, αλλά ο Lach υπεστήριξε πως ήταν Al Haud (= η λιμνούλα) μέσα στην οποία ήταν η γαζέλα. Αργότερα, ο Βρετανός αστρονόμος Richard Anthony Proctor (1834-1888) μετέβαλε αυθαιρέτως την ονομασία του αστερισμού σε Leaena (= Λέαινα), μια μετονομασία που βέβαια δεν επεκράτησε. Ο Ζωδιακός της Δενδερά στην Αίγυπτο έχει στη θέση αυτή του ουρανού τον ζωδιακό Καρκίνο, μάλλον από παρανόηση, καθώς αρκετοί βλέπουν στους αστέρες του Μικρού Λέοντος μαζί με άλλους από τα πόδια της Μεγάλης Άρκτου ένα καλά σχηματισμένο σκαραβαίο, την αιγυπτιακή απεικόνιση του αστερισμού του Καρκίνου. Η ευρύτερη περιοχή του ουρανού ήταν αφιερωμένη στον θεό Πτα των Αιγυπτίων. Οι Κινέζοι διέκριναν δύο συναστρώσεις εδώ, το Nuy Ping (= το Εσωτερικό Παραπέτασμα) και τον Seaou Wei. Αλλά συμπεριελάμβαναν επίσης τους δύο Λέοντες στον δικό τους μεγάλο «Δράκοντα» και σε ακόμα ένα ουράνιο σχήμα, το «Αυτοκρατορικό άρμα». Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Μικρό Λέοντα 21 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 40. Μόνο ο β Μικρού Λέοντος έχει όνομα με γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου (ονομασία κατά Bayer). Ο 46 Μικρού Λέοντος είναι και ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 3,83 και φασματικό τύπο K0 III. Ο Εβέλιος τον χαρακτήρισε με το επίθετο Praecipua (= ο πρωτεύων), που ο Τζιουζέπε Πιάτσι το εισήγαγε ως κύριο όνομα στον «Κατάλογο του Παλέρμο». Ο β Μικρού Λέοντος έχει φαινόμενο μέγεθος 4,21 και φασματικό τύπο G9 III. Ο 21 Μικρού Λέοντος έχει φαιν.μέγεθος 4,48 και φασματικό τύπο A7 V. Ο 10 Μικρού Λέοντος έχει φαιν.μέγεθος 4,55 και φασματικό τύπο G8 III. Επειδή βρίσκεται σε μία κατεύθυνση μακριά από τον γαλαξιακό ισημερινό (γαλαξιακό επίπεδο), ο Μικρός Λέων είναι φτωχός σε σώματα του δικού μας Γαλαξία. Μόνο μερικοί μακρινοί γαλαξίες διακρίνονται, ανάμεσα στους οποίους φωτεινότερος είναι ο NGC 3344 (φαινόμενο μέγεθος 9,9). Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αμυδροί συγκρουόμενοι γαλαξίες Arp 107. Κατάλογος αστέρων του Μικρού Λέοντος Αστερισμοί του Εβέλιου
NGC 113

Ο NGC 113 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 210 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 80.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Γερμανός αστρονόμος Ερνστ Βίλχελμ Λέμπερεχτ Τέμπελ (Ernst Wilhelm Leberecht Tempel) στις 27 Αυγούστου 1876.

 Δεδομένα για το NGC 113 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 113 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 113 στο Wikimedia Commons
Δημήτρης Παπαδόπουλος (καλαθοσφαιριστής)

Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος (γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1966) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής Αγωνιζόταν στη θέση του φόργουορντ με ύψος 2,02. Το παρατσούκλι του ήταν «γιατρός» και αυτό γιατί ήταν φοιτητής ιατρικής και σήμερα είναι ειδικός αναισθησιολόγος.

 Αγωνίστηκε στον Ηρακλή στον όποιο ήταν για πολλά χρόνια από τους βασικούς στυλοβάτες της ομάδας. Με τον Ηρακλή κατέκτησε την 4η θέση θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα το 1990 και το 1991 και αναδείχτηκε φιναλίστ κυπέλλου το 1994. Με τη φανέλα του Ηρακλή είναι δεύτερος σκόρερ, πρώτος ριμπάουντερ, πρώτος στα τρίποντα και τρίτος σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου. [1] Το 1995 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ . Είναι ιδρυτής της HERMES HEALTHCARE εταιρείας τεχνολγίας στον κλάδο της ψηφιακής υγείας. https://hermes.health Με την Εθνική Ελλάδος έχει αγωνιστεί σε 67 αγώνες σημειώνοντας 337 πόντους (5,03 μ.ο.) και κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ το 1989. Συμμετείχε με την Εθνική Ελλάδος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1990 και στο Ευρωμπάσκετ του '91. Δημήτρης Παπαδόπουλος, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Ροδαυγή Άρτας

Η Ροδαυγή είναι ορεινό χωριό του Δήμου Αρταίων με 226 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), στα ορεινά της Άρτας, σε υψόμετρο 700 μέτρων και απέχει από την πόλη περίπου 24 χιλιόμετρα.Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Ροδαυγή υπήρξε μέχρι το τέλος του 1943, οικισμός του Δήμου Ξηροβουνίου με έδρα τον Αμμότοπο . Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, το χωριό εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Η Ροδαυγή μαζί με το Σουμέσι, το Καθαροβούνι, το Περδικάρι και τον Άμμο αποτελούν την τοπική κοινότητα Ροδαυγής με συνολικό πληθυσμό 390 κατοίκους.

 Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Νησίστα. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτίσμένη το 1804 αποτελεί διατηρητέο μνημείο. Όσον αφορά τα πολιτιστικά στοιχεία ανήκει στην περιοχή των Τζουμερκών και είναι ένα απο τα 47 Τζουμερκοχώρια. Η σύσταση της κοινότητας έγινε το 1919 και υπαγόταν στο Τμήμα Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος του νομού Άρτας. Το 1928 το χωριό αποσπάσθηκε από το Τμήμα Υποδιοικήσεως Φιλιππιάδος και εντάχθηκε στην επαρχία Άρτης και Τζουμέρκων του νομού Άρτας. Το 1962 η Νησίστα μετονομάστηκε σε Ροδαυγή και το 1997 εντάχθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου και τελικά το 2010 στο Δήμο Αρταίων. Η Ροδαυγή γειτνιάζει με τους οικισμούς της τοπικής κοινότητας Ροδαυγής και τα Πιστιανά. Το Καγκελάρι χορεύεται στις 26 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Παρασκευής και την Τρίτη του Πάσχα. Ο χορός χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και αποσκοπούσε στην συνεννόηση των Ελλήνων, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους. Χορεύεται σε όλη την περιοχή των Τζουμερκών. Δήμος Αρταίων Περιφερειακή Ενότητα Άρτας
Ο σκληρός άνδρας (ταινία)

Ο σκληρός άνδρας είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Το σενάριο, ωστόσο, βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό του Γιώργου Ρούσσου. Η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ, ενώ πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Κώστας Χατζηχρήστος.

 Ο Ηρακλής Λεοντόπουλος, ένας δειλός δημόσιος υπάλληλος, τόσο δειλός που δεν τον πληρώνουν οι ίδιοι οι ενοικιαστές του τριώροφου σπιτιού του και φοβάται να τους ζητήσει τα νοίκια του ή να τους κάνει έξωση. Όταν προσπαθεί με δυναμικό τρόπου να εισπράξει τα χρήματά του, του ρίχνεται η ζωντοχήρα κυρία Κούλα, αλλά τότε εμφανίζεται ο πρώην άνδρας της διώχνει τον Ηρακλή από το παράθυρο. Στη συνέχεια, ο Ηρακλής επισκέπτεται τον δεύτερο ενοικιαστή του, έναν ιεροψάλτη, αλλά εκείνος κοιμάται και βλέπει εφιάλτη, οπότε ξυπνώντας βάζει τις φωνές και ακούγεται σε όλη τη γειτονιά. Πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα και ζητώντας τα χρήματα του, μπλέκει σε μια μεγάλη παρεξήγηση, κατηγορούμενος για την κλοπή ενός διαμαντιού. Κανείς δεν πιστεύει στην αθωότητα του, ακόμη και η δικηγόρος του προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την δύσκολη αυτή υπόθεση προς όφελός της, ενώ ο διοικητής του τμήματος βάζει μια πόρνη να τον μεθύσει και να του αποσπάσει μέσα στο κελί την ομολογία του φόνου για να κερδίσει την ελευθερία της. Και όντως αυτή τον μεθάει, όμως το μεθύσι φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα και αυτός μεταμορφώνεται από ανθρωπάκι σε «σκληρό άντρα» και στο φινάλε η αλήθεια λάμπει πανηγυρικά, αλλά και ο ίδιος έχει αλλάξει ζωή και χαρακτήρα. Κώστας Χατζηχρήστος - Ηρακλής Λεοντόπουλος Μάρθα Βούρτση - Αλέκα Πάλλη Μάρθα Καραγιάννη - Φούλα Ντάβαρη Κώστας Βουτσάς - Πατάτας Σπεράντζα Βρανά - Λούλα Τζόλυ Γαρμπή - Ανδρομάχη Βαγγέλης Πρωτοπαππάς - Καλογήρου Κώστας Ναός - Μπερκέτης Κώστας Παπαχρήστος - Μίστος Ντάβαρης Τάκης Χριστοφορίδης - υπαστυνόμος Σταύρος Παράβας - αστυνόμος Νάσος Κεδράκας - Θανάσης Γιώργος Τσιτσόπουλος - Τάκης Μαργαρίτα Αθανασίου - Μαρίκα Γκόλφω Μπίνη - οικιακή βοηθός Πρωταγωνιστεί ο Κώστας Χατζηχρήστος, ενώ στους δεύτερους ρόλους εμφανίζονται: η Μάρθα Καραγιάννη και ο Κώστας Βουτσάς (στα πρώτα τους βήματα και λίγο πριν προχωρήσουν σε πρωταγωνιστικούς ρόλους), η Μάρθα Βούρτση σε κωμικό ρόλο (πριν τυποποιηθεί στους δραματικούς ρόλους) και η Σπεράντζα Βρανά σε μια επιτυχημένη μεταφορά του επιθεωρησιακού της τύπου στον κινηματογράφο. Στην πρώτη προβολή της στους κινηματογράφους της Αθήνας και του Πειραιά η ταινία έκοψε 38.764 εισιτήρια (14η θέση ανάμεσα στις 68 ελληνικές ταινίες της κινηματογραφικής περιόδου 1961-62). Η ημερομηνία της πρώτης προβολή ήταν η 30ή Οκτωβρίου 1961. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Απριλίου 2006. Ο σκληρός άνδρας στη Φίνος Φιλμ Ο σκληρός άνδρας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Μήλου

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Μήλου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.Η Περιφερειακή Ενότητα Μήλου έχει πληθυσμό 9932 κατοίκους.

 Έδρα του Δήμου είναι η Κίμωλος. Ο Δήμος Κιμώλου έχει μόνιμο πληθυσμό 910 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: ο Άγιος Γεώργιος (νησίδα) [ 0 ] ο Άγιος Ευστάθιος (νησίδα) [ 0 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 2 ] η Αλυκή [ 17 ] η Γούπα - Καρά [ 14 ] το Καλαμίτσι [ 6 ] η Κίμωλος [ 837 ] η Πολύαιγος (νησίδα) [ 2 ] το Πρασονήσι (νησίδα) [ 0 ] τα Πράσσα [ 13 ] η Ψάθη [ 19 ] Έδρα του Δήμου είναι η Μήλος. Ο Δήμος Μήλου έχει μόνιμο πληθυσμό 4977 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Αδάμαντοςο Αδάμας [ 1347 ]Δημοτική Κοινότητα Τριοβασάλου Μήλου [ 1240 ]οι Άγιοι Ανάργυροι [ 4 ] ο Άγιος Γεράσιμος [ 3 ] τα Απολλώνια [ 272 ] τα Βούδια [ 12 ] τα Γλαρονήσια (νησίδα) [ 0 ] τα Καμίνια [ 49 ] τα Μανδράκια [ 2 ] ο Μύτικας [ 25 ] η Πάχαινα [ 32 ] το Πηλονήσι (νησίδα) [ 0 ] ο Τριοβασάλος [ 838 ] η Φυλακωπή [ 3 ]Τοπική Κοινότητα Μήλου Μήλου [ 819 ]το Ακράθι (νησίδα) [ 0 ] οι Ανάνες (νησίδα) [ 0 ] η Αντίμηλος (νησίδα) [ 0 ] η Αρετή [ 0 ] ο Εμπουρειός [ 16 ] ο Κήπος [ 6 ] η Μήλος [ 749 ] η Ξυλοκερατιά [ 0 ] το Παξιμάδι (νησίδα) [ 0 ] ο Προβατάς [ 27 ] το Ραλάκι Χάλακα [ 0 ] το Φουρκοβούνι [ 0 ] ο Φυροπόταμος [ 4 ] τα Ψαθάδικα [ 17 ]Τοπική Κοινότητα Πέραν Τριοβασάλου Μήλου [ 698 ]ο Κατσαρώνας [ 33 ] τα Κόμια [ 16 ] ο Πέραν Τριοβασάλος [ 649 ]Τοπική Κοινότητα Τρυπητής Μήλου [ 873 ]η Αγία Κυριακή [ 31 ] η Ζεφυρία [ 176 ] η Κάναβα [ 86 ] το Κλήμα [ 13 ] το Παλιοχώρι [ 25 ] η Σχινωπή [ 2 ] η Τρυπητή [ 540 ] Έδρα του Δήμου είναι η Σέριφος. Ο Δήμος Σερίφου έχει μόνιμο πληθυσμό 1420 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: ο Αβυσσαλός [ 18 ] ο Άγιος Ιωάννης [ 21 ] ο Βους (νησίδα) [ 0 ] η Γαλανή [ 59 ] το Γάνεμα [ 21 ] το Γλαρονήσι (νησίδα) [ 0 ] ο Κένταρχος [ 58 ] ο Κουταλάς [ 23 ] το Λιβάδι [ 605 ] το Μεγάλο Λιβάδι [ 31 ] το Μεγάλο Χωριό [ 12 ] η Μονή Ευαγγελιστρίας [ 2 ] η Μονή Ταξιαρχών [ 1 ] η Παναγία [ 70 ] ο Πλατύ Γιαλός [ 29 ] ο Ράμος [ 80 ] η Σεριφοπούλα (νησίδα) [ 0 ] η Σέριφος [ 364 ] η Συκαμιά [ 26 ] Έδρα του Δήμου είναι η Απολλωνία. Ο Δήμος Σίφνου έχει μόνιμο πληθυσμό 2625 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Δημοτική Κοινότητα Απολλωνίας Σίφνου [ 1691 ]η Απολλωνία [ 869 ] το Βαθύ [ 40 ] οι Καμάρες [ 245 ] το Κάστρο [ 118 ] το Κάτω Πετάλι [ 109 ] η Κιτριανή (νησίδα) [ 0 ] ο Πλατύς Γιαλός [ 199 ] ο Φάρος [ 105 ] η Χρυσοπηγή [ 6 ]Τοπική Κοινότητα Αρτεμώνος Σίφνου [ 934 ]η Αγία Μαρίνα [ 70 ] ο Αρτεμώνας [ 800 ] το Τρουλάκι [ 27 ] η Χερρόνησος [ 37 ] Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου
Οι θεοί διψούν

Οι θεοί διψούν (γαλλικός τίτλος: Les dieux ont soif) είναι μυθιστόρημα του Ανατόλ Φρανς που εκδόθηκε το 1912. Ιστορικό μυθιστόρημα, διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1793-1794 και είναι στενά συνδεδεμένο με τα γεγονότα της Τρομοκρατίας κατά τη Γαλλική επανάσταση.Ο τίτλος προέρχεται από το τελευταίο δημοσίευμα του Καμίγ Ντεμουλέν πριν εκτελεστεί, στην εφημερίδα Ο Παλιός Κορδελιέρος, στο οποίο επέκρινε τους Ιακωβίνους.Το 1950, το μυθιστόρημα συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 12 βραβευμένων ως καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού 20ού αιώνα της γαλλικής λογοτεχνίας.

 Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία της ανόδου του Εβαρίστ Γκαμελέν, ενός νεαρού Παριζιάνου ζωγράφου, ένθερμου υποστηρικτή των επαναστατικών ιδανικών, που συμμετέχει στην τοπική αυτοδιοίκηση της συνοικίας του Πον-νεφ. Περιγράφει τα σκοτεινά χρόνια της Τρομοκρατίας στο Παρίσι κατά τη Γαλλική επανάσταση μεταξύ των ετών II και III (1793-1794). Παθιασμένος Ιακωβίνος, τρέφει απεριόριστο θαυμασμό για τον Μαρά και τον Ροβεσπιέρο, ο Εβαρίστ Γκαμελίν γίνεται ένορκος στο Επαναστατικό Δικαστήριο.Η μακρά και αδυσώπητη διαδοχή ολοένα και περισσότερων και συνοπτικότερων καθημερινών δικών (ιδιαίτερα μετά τον νόμο της 22ας Πραιριάλ) παρασύρει αυτόν τον ιδεαλιστή σε μια τρέλα που τον απέκοψε από τους συγγενείς και αγαπημένους του και επιτάχυνε την πτώση του, ακολουθώντας στη γκιλοτίνα το ίνδαλμά του Ροβεσπιέρο κατά την πτώση του τον Ιούλιο 1794. Ο έρωτάς του νεαρού ζωγράφου με την Ελοντί, την κόρη του χρωματοπώλη του, παρουσιάζει την τρομερή αντίθεση ανάμεσα στην ολοένα αυξανόμενη σκληρότητά του και στον άνθρωπο που δείχνει αρκετά συνηθισμένος στην καθημερινότητά του. Το καθεστώς της Τρομοκρατίας εμφανίζεται όλο και πιο βίαιο, αιμοδιψές και αυθαίρετο και ο νεαρός ζωγράφος δεν είναι παρά ένα όργανο της κρατικής βίας, που επιδεικνύει τύφλωση και ολοκληρωτική υποταγή συμμετέχοντας στη συστηματική βία. Δικαιολογώντας την ξέφρενη χρήση της γκιλοτίνας ως αγώνα κατά των συνωμοτών που αποσκοπούν στην ακύρωση των επιτευγμάτων της Επανάστασης εν μέσω της επαναστατικής αναταραχής που κυριαρχούσε το Παρίσι και αρχικά διψώντας για δικαιοσύνη, ο Γκαμελέν κατέληξε να προδώσει τις αρχές του από μίσος για όσους δεν σκέφτονται όπως αυτός. Στέλνει στη λαιμητόμο ακόμη και έναν ηλικιωμένο φίλο του, επειδή είχε φιλοξενήσει έναν ιερέα που αρνήθηκε να ορκιστεί στην Επανάσταση και μια πόρνη, από αίσθημα οίκτου και συμπόνιας απέναντί ​​τους. Ακόμη, χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να ικανοποιήσει την προσωπική του εκδίκηση ψηφίζοντας υπέρ του θανάτου ενός νεαρού αριστοκράτη, τον οποίο υποψιάζεται ως αντίζηλό του.Πεθαίνει στη γκιλοτίνα, μέσα στις προσβολές του κόσμου και μετανιωμένος που ήταν πολύ αδύναμος, το ίδιο όργανο δικαιοσύνης που μέχρι τότε τον εξυπηρετούσε για να ικανοποιήσει τη δική του δίψα για αίμα και τρόμο. Οι θεοί διψούν μετάφραση: Μπάμπης Άννινος, εκδόσεις Άγκυρα, 1916 μετάφραση: Τάκης Μπαρλάς, εκδόσεις Γκοβόστης, 1955 μετάφραση: Μαντώ Αναστασιάδη, εκδόσεις Πυξίδα, 1955 μετάφραση: Κώστας Καμαρινός, εκδόσεις Ματαράγκας μετάφραση: Πηνελόπη Μαξίμου, εκδόσεις Αίολος, 1980 μετάφραση: Λουκάς Καλφάκης, εκδόσεις De Agostini Hellas, 2000 μετάφραση: Γιολάντα Πέγκλη, εκδόσεις Αγγελάκη, 2018
Αιμοπετάλιο

Τα αιμοπετάλια ή θρομβοκύτταρα είναι μικρά, δισκοειδή, διάφανα, κυτταρικά θραύσματα (δηλ. κύτταρα που δεν έχουν πυρήνα), με διάμετρο 2-3 μικρόμετρα, προερχόμενα από θραύσματα μεγακαρυοκυττάρων. Ο μέσος όρος διάρκειας ζωής είναι μόλις 5 με 9 μέρες. Τα αιμοπετάλια είναι μια φυσική πηγή αυξητικών παραγόντων και χρησιμεύουν στην επούλωση πληγών. Κυκλοφορούν στο αίμα των θηλαστικών και συμμετέχουν στην αιμόσταση, οδηγώντας στο σχηματισμό θρόμβων αίματος.

 Αν ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι χαμηλός, μπορεί να προκληθεί σοβαρή αιμορραγία. Ωστόσο, εάν ο αριθμός των αιμοπεταλίων είναι πολύ υψηλός, σχηματίζονται θρόμβοι αίματος (θρόμβωση), οι οποίοι μπορεί να φράξουν τα αιμοφόρα αγγεία με αποτέλεσμα περιστατικά όπως εγκεφαλικό, έμφραγμα, πνευμονική εμβολή ή απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων σε άλλα μέρη του σώματος, όπως τα άκρα των χεριών ή των ποδιών. Κάθε ανωμαλία ή νόσος των αιμοπεταλίων ονομάζεται θρομβοκυτταροπάθεια, και μπορεί να είναι είτε χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων (θρομβοκυτταροπενία), είτε ποιοτική μειονεξία των αιμοπεταλίων (θρομβασθένεια), είτε αυξημένος αριθμός των αιμοπεταλίων (θρομβοκυττάρωση). Υπάρχουν διαταραχές που μειώνουν τον αριθμό των αιμοπεταλίων, όπως η θρομβοκυτταροπενία λόγω χορήγησης ηπαρίνης (HIT) ή η θρομβωτική θρομβοκυτταροπενική πορφύρα (TTP), που προκαλούν κυρίως θρόμβωση ή θρόμβους αντί της αναμενόμενης αιμορραγίας. Τα αιμοπετάλια απελευθερώνουν πολλούς αυξητικούς παράγοντες συμπεριλαμβανομένου του αιμοπεταλιακού αυξητικού παράγοντα (PDGF), ενός ισχυρού χημειοτακτικού παράγοντα, και του TGF-β, ο οποίος κινητοποιεί την απομάκρυνση της εξωκυττάριας μήτρας. Και οι δύο αυξητικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην επιδιόρθωση και την αναγέννηση συνδετικών ιστών. Άλλοι βασικοί αυξητικοί παράγοντες σχετιζόμενοι με την επούλωση που παράγονται στα αιμοπετάλια είναι ο αυξητικός παράγοντας ινοβλαστών, ο ινσουλινόμορφος αυξητικός παράγοντας 1, ο προερχόμενος από αιμοπετάλια επιδερμικός αυξητικός παράγοντας και ο αγγειακός ενδοθηλιακός αυξητικός παράγοντας. Τοπική εφαρμογή των παραγόντων αυτών σε αυξημένες συγκεντρώσεις δια μέσου του αυτολόγου πλάσματος εμπλουτισμένου με αιμοπετάλια (PRP) χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα στην επούλωση πληγών για αρκετές δεκαετίες.