Γκλάντις Μπέντλεϊ

Η Γκλάντις Αλμπέρτα Μπέντλεϊ (Gladys Alberta Bentley, 12 Αυγούστου 1907 - 18 Ιανουαρίου 1960) ήταν αμερικανή τραγουδιστρια μπλουζ και πιανίστρια κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Η καριέρα της εκτιναχθηκε στα ύψη, όταν εμφανίστηκε στην επιχείρηση Harry Hansberry Clam's House στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1920, ως μια μαύρη λεσβία cross-dressing ερμηνευτρια. Ήταν πρωτοσέλιδο στις αρχές της δεκαετίας του 1930 στο Harlem's Ubangi Club, όπου υποστηρίχθηκε από μια χορωδιακή σειρά αποτελουμενη από ντραγκ κουιν . Ντύθηκε με ανδρικά ρούχα (συμπεριλαμβανομένου του σμόκιν και του κορυφαίου καπέλου ), έπαιξε πιάνο και τραγούδησε τους δικούς της τραγουδιστούς στίχους σε δημοφιλείς μελωδίες της ημέρας με μια βαθιά φωνή, ενώ φλερτάρε με γυναίκες στο κοινό. Με την παρακμή του Harlem και τις επιχειρησεις γνωστες ως speakeasies εξαιτιας της Ποτοαπαγόρευσης, μετεγκαταστάθηκε στη νότια Καλιφόρνια, όπου απεκτησε τη φημη ως "Η καλύτερη πιάνιστρια της Αμερικής" και η "Brown Bomber of Sophisticated Songs". Συχνά παρενοχλήθηκε επειδή φορούσε αντρικά ρούχα αλλα προσπάθησε να συνεχίσει τη μουσική της καριέρα αλλά δεν ειχε τοσο μεγάλη επιτυχία όσο είχε στο παρελθόν. Η Bentley ήταν ανοιχτά λεσβία στις αρχές της καριέρας της, αλλά κατά τη διάρκεια της περιόδου McCarthy άρχισε να φοράει φορέματα και παντρεύτηκε, ισχυριζόμενη ότι «θεραπεύτηκε» παίρνοντας γυναικείες ορμόνες.

 Η Μπέντλεϊ γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1907 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας, κόρη του Τζορτζ Λ. Μπέντλεϊ, Αμερικανού, και της συζύγου του, Μαίρη Μωτ, ενός Τρινιντάν . Στο άρθρο της Μπέντλεϊ Ebony η τραγουδιστρια έγραψε για τα προβλήματα στο σπίτι της καθώς και τη σχέση με τη μητέρας της. Ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα αδερφια σε μια οικογένεια χαμηλού εισοδήματος που ζούσε στη λεωφόρο 1012 W. Euclid Ave στη Βόρεια Φιλαδέλφεια και πάντα ένιωθε ανεπιθύμητη επειδή η μητέρα της ήθελε απεγνωσμένα να είχε γεννηθεί αγόρι: "Όταν είπαν στη μητέρα μου οτι είχε γεννήσει ένα κορίτσι, αρνήθηκε να με αγγίξει. Δεν με θηλασε καν και η γιαγιά μου έπρεπε να με μεγαλώσει για 6 μήνες με ένα μπουκάλι προτού πείσει τη μητέρα μου να φροντίσει το μωρό της. " Η Μπέντλεϊ πίστευε ότι το να μεγαλώνει το νιωθοντας την απορρίψη διαμόρφωσε τη συμπεριφορά της καθως δεν ήθελε να την αγγίξει ποτέ ένας άντρας, μισούσε τα αδέρφια της, φορούσε αντρικα ρουχα και είχε ερωτευτει μια δασκάλα της στο δημοτικό σχολείο. Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Ebony η Μπέντλεϊ δήλωσε ότι "Φαίνεται ότι γεννήθηκα διαφορετικη. Τουλάχιστον, πάντα πίστευα ότι ήμουν. " Από νεαρή ηλικία, η Μπέντλεϊ αψήφησε τις κανονιστικές συμπεριφορές και τη θηλυκότητα του φύλου. Ήταν μεγαλύτερη σε μέγεθος και προτιμούσε να φοράει κοστούμια του αδελφού της αντί για φορέματα ή μπλούζες. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης συμμόρφωσης της με το θηλυκο φύλο, πειράχτηκε από τους συμμαθητές της και εξοστρακίστηκε από την οικογένεια και τους συνομηλίκους της. Η Μπέντλεϋ θυμήθηκε να ονειρεύεται και να είναι ενθουσιασμένη με τις δασκάλες του δημοτικού σχολείου, αλλά δεν κατάλαβε την σημασια αυτών των συναισθήματων μέχρι αργότερα στη ζωή της. Η συμπεριφορά της Μπέντλεϊ θεωρήθηκε ασυνήθιστη και οδήγησε την οικογένειά της να την στείλει σε γιατρούς για να διορθώσει την σεξουαλικοτητα της. Αργότερα οι ψυχίατροι θεωρούσαν τη μη ετεροκανονικη συμπεριφορά της Μπέντλι ως «ακραία κοινωνική απροσαρμογή». Λόγω της αδυναμίας της να αισθάνεται ευπροσάρμοστη και της αδυναμίας της οικογένειάς της να την αποδεχθεί όπως ήταν, η Μπέντλεϊ έφυγε από το σπίτι στην ηλικία των 16 για να ξεκινήσει τη ζωή της στη Νέα Υόρκη . Μετακόμισε από τη Φιλαδέλφεια στο Χάρλεμ, μια γειτονιά στη Νέα Υόρκη σε ηλικία 16 ετών. Άκουσε ότι το Clam House του Χάρι Χάνσμπερι στην 133η Οδό ητα μια από τις πιο διαβόητες γκέι speakeasies επιχειρησης της πόλης και πως χρειαζόταν έναν αρσενικό πιανίστα. Αυτό ήταν και γιατι άρχισε να παίζει με ανδρική ενδυμασία ("λευκά πουκάμισα, σκληρά κολάρα, μικρά παπιγιόν, oxfords, κοντά σακάκια Eton και κομμένα μαλλιά ίσια πίσω"), και σε αυτη την επιχειρηση τελειοποίησε την πράξη της και έγινε δημοφιλής και επιτυχής. Ο μισθός της ξεκίνησε από $ 35 την εβδομάδα συν φιλοδωρηματα και έφτασε τα 125 $ την εβδομάδα,με το κλαμπ να μετονομάζεται γρηγορα στο Barbara's Exclusive Club, από το σκηνικο της όνομα εκείνη την εποχή, Barbara "Bobbie" Minton . Στη συνέχεια άρχισε να παίζει στο Ubangi Club στην Park Avenue οπου πήρε συναδελφο για το πιάνο και ήταν αρκετά επιτυχημένη για να αποκτήσει ένα διαμέρισμα "300 δολαριων το μήνα στο Park Ave με υπηρέτες και ένα ωραίο αυτοκίνητο " (αν και ορισμένοι έχουν πει ότι ζούσε στο ρετιρέ ενός από τους λεσβιακούς ερωτων της). Έκανε περιοδείες στη χώρα με μερικους προορισμους το Κλίβελαντ, το Πίτσμπουργκ, το Σικάγο και το Χόλιγουντ, όπου της άρεσαν οι Cesar Romero, Hugh Herbert, Cary Grant, Barbara Stanwyck και άλλες διασημότητες. Η Μπέντλεϊ είχε μεγάλο ταλέντο ως πιανιστρια, τραγουδιστρια και διασκεδαστής. Οι παραστάσεις της ήταν "κωμικές, γλυκές και γεματες φλερτ" για την εποχή και το κοινό. Στη μουσική της, φώναζε κατα των άντρων και τραγούδησε ανοιχτά για τις σεξουαλικές σχέσεις που ειχε που θεωρούνταν ως ανήθικη συμπεριφορά εκείνη την εποχή. Ακόμα περισσότερο, τραγουδούσε συχνά για "sissies" και "bulldaggers" και, μέσω υπονοούμενου ή μη, για τους γυναίκες εραστές της ενω φλερτάρει και με γυναίκες στο ακροατήριο. Έπαιζε ως επί το πλείστον τα μπλουζ και παρωδίες δημοφιλών τραγουδιών της εποχής: «κοροϊδεύοντας» κλασικες εικόνες με χιούμορ χαμηλης κοινωνικης τάξης, εφάρμοσε πτυχές των σεξουαλικά φορτισμένων «μαύρων» μπλουζ στα τραγουδια μαζι με ρομαντικές «λευκές» μπαλάντες δημιουργωντας μια σύγκρουση πολιτισμού μεταξύ αυτών των δύο μορφών μουσικής ". Η Μπέντλεϋ ήταν γνωστή για τη διασκευη δημοφιλών τραγουδιών σε πιο διαχυτα κομματια. Τραγουδούσε δυνατά, και το φωνητικό της στιλ ήταν βαθύ και ακμάζον. Τον Αύγουστο του 1928, υπέγραψε με την εταιρεία Okeh Records και κατέγραψε οκτώ πλευρές κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους μέχρι το 1929. Το 1930 ηχογράφησε μια πλευρά με το Washboard Serenaders for Victor και αργότερα ηχογράφησε για τις ετικέτες Excelsior και Flame. Το φωνητικό της εύρος ήταν ευρύ, όπως ακούγεται στις ηχογραφήσεις της. Τραγουδούσε ως επί το πλείστον σε ένα βαθύ, χαμηλό εύρος, αλλά έφτανε επίσης σε υψηλές νότες. Οι παραστάσεις της Bentley απευθύνονταν σε μαύρο, λευκό, γκέι και στρειτ κοινό, και πολλές διασημότητες παρακολούθησαν τις παραστάσεις της. Ο Langston Hughes κατέγραψε την αντίδρασή του στην αρχή της επιτυχίας της καριέρας του Bentley:Για δύο ή τρία καταπληκτικά χρόνια, η Μις Μπέντλεϋ κάθισε και έπαιζε πιάνο όλη τη νύχτα… με σχεδόν κανένα διάλειμμα μεταξύ των τραγουδιων, γλιστρώντας από το ένα στο άλλο, με ένα ισχυρό και συνεχές υποβρύχιο ρυθμό ζούγκλας. Η Miss Bentley ήταν μια εκπληκτική έκθεση μουσικής ενέργειας - μια μεγάλη, σκοτεινή, αρσενική κυρία, της οποίας τα πόδια χτύπουσαν το πάτωμα ενώ τα δάχτυλά της χτύπουσαν το πληκτρολόγιο - ένα τέλειο κομμάτι αφρικανικής γλυπτικής, κινούμενο από τον δικό του ρυθμό.Με την παρακμή του Harlem speakeasies με την κατάργηση της Απαγόρευσης, μετεγκαταστάθηκε στη νότια Καλιφόρνια, όπου τιμολογήθηκε ως "Ο καλύτερος παίκτης πιάνου της Αμερικής" και "Brown Bomber of εξελιγμένα τραγούδια". Προσπάθησε να συνεχίσει τη μουσική της καριέρα παίζοντας σε μια σειρά από γκέι νυχτερινά σημεία, αλλά δεν πέτυχε τόσο μεγάλη επιτυχία όσο είχε στο παρελθόν. Καθώς οι καιροί προχωρούσαν και οι ομοσπονδιακοί νόμοι συνέχιζαν να αλλάζουν, ηρθε ενα σημείο όπου η Bentley έπρεπε να φέρει ειδικές άδειες για να της επιτραπει να παίζει με ανδρικά ρούχα. Συχνά παρενοχλήθηκε επειδή φορούσε αντρικά ρούχα ενω ισχυρίστηκε ότι είχε παντρευτεί μια λευκή γυναίκα στο Atlantic City . Η Bentley ήταν ανοιχτά λεσβία στις αρχές της καριέρας της αλλά κατά τη διάρκεια της περιόδου McCarthy, άρχισε να φοράει φορέματα και παντρεύτηκε (εντός πέντε μηνών από τη συνάντησή του) ο Charles Roberts, 28 ετών, μάγειρας, σε μια τελετή πολιτισμού στη Santa Barbara της Καλιφόρνια, το 1952. Ο Roberts αργότερα αρνήθηκε ότι την είχε παντρευτεί ποτέ. Στις 15 Μαΐου 1958 εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη στο You Bet Your Life, συμμετέχοντας σε συζήτηση με τον οικοδεσπότη Groucho Marx πριν συνοδευτεί στο πιάνο καθώς τραγούδησε το Them There Eyes . Η Μπέντλεϊ σπούδασε επίσης ως minister, ισχυριζόμενη ότι «θεραπεύτηκε» παίρνοντας γυναικείες ορμόνες. Σε μια προσπάθεια να περιγράψει την υποτιθέμενη «θεραπεία» της για την ομοφυλοφιλία έγραψε ένα δοκίμιο, «Είμαι μια γυναίκα ξανά», για το περιοδικό Ebony στο οποίο δήλωσε ότι είχε υποβληθεί σε εγχείρηση, η οποία «βοήθησε να αλλάξει τη ζωή της ξανά». Το 1933, η Μπέντλεϊ βρέθηκε στη μέση μιας μάχης του Ανώτατου Δικαστηρίου με τους Χάρι Χάνσμπερι και Νατ Παλίν. Η Hansberry και η Palein μήνυσαν την Bentley για να της απαγορεύσουν να μεταφέρει τη μουσική της στο τμήμα Broadway. Η Hansberry επέμεινε ότι ο σύλλογος είχε χτιστεί γύρω από τη δημοτικότητα της επιτυχίας της Bentley και ότι διέθετε ένα πενταετές συμβόλαιο για την Bentley και τα τραγούδια της. Το ντουέτο επέμεινε ότι η Μπέντλεϊ τους άφησε αφραγκους στην άνοδο του συλλόγου και ήθελε να επιδιώξει άλλα ενδιαφέροντα από τα οποία θα μπορούσε να επωφεληθεί οικονομικά. Το 1933 προσπάθησε να μεταφέρει την καριερα ως τραγουδιστρια στο Μπρόντγουεϊ, παρά τα νομικά ζητήματα. Εκεί έλαβε πολλά παράπονα για τις κιτς παραστάσεις της με αποτέλεσμα η αστυνομία να κλειδώσει τις πόρτες των χώρων που έκανε. Ανίκανη να εκφράσει το ταλέντο της στο Broadway, αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Χάρλεμ το 1934, όπου έπαιξε τότε στο Ubangi Club για τρία χρόνια πριν κλείσει το 1937. Το 1931, η Μπέντλεϋ είχε δημόσιο γάμο με μια λευκή γυναίκα κατά τη διάρκεια μιας τελετής στο Νιου Τζέρσεϋ, της οποίας η ταυτότητα παραμένει άγνωστη. Όταν μετακόμισε στο Λος Άντζελες, παντρεύτηκε τον JT Gipson, ο οποίος πέθανε το 1952, την ίδια χρονιά που παντρεύτηκε τον Charles Roberts, μάγειρα στο Λος Άντζελες και παντρεύτηκαν στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια πήγαν ένα μήνα του μέλιτος στο Μεξικό, και είχαν πέντε μηνών σχεση πριν από το διαζύγιο τους. Ο Ρόμπερτς αρνήθηκε οτι την ειχε παντρευτεί παντα. Η Μπέντλεϊ πέθανε από πνευμονία στο σπίτι της στο Λος Άντζελες στις 18 Ιανουαρίου 1960, σε ηλικία 52 ετών. Αρχικά πιστεύεται ότι ήταν η ασιατική γρίπη, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε «πνευμονία».Κοντα στο θανάτο της είχε ασχοληθεί περισσότερο με την εκκλησία και είχε χειροτονήσει ως υπουργός παρά το γεγονός ότι δεν είχε ποτέ επίσημα έγγραφα. Εκτός από το μουσικό ταλέντο και την επιτυχία της, η Bentley είναι μια σημαντική και εμπνευσμένη φιγούρα για την ΛΟΑΤΚΙ και Αφροαμερικανη κοινοτητα, και ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Ήταν επαναστατική στην αρρενωπότητά της: «Διαφορετική από την παραδοσιακή ανδρική πλαστοπροσωπία, ή το drag king, στο δημοφιλές θέατρο, η Gladys Bentley δεν προσπάθησε να «περάσει» ως άντρας, ούτε προσπάθησε παιχνιδιάρικα να εξαπατήσει το κοινό της να πιστέψει ότι ήταν βιολογικά ανδρας. Αντ 'αυτού, άσκησε μια «μαύρη γυναικεία αρρενωπότητα» που ενοχλούσε τις διακρίσεις μεταξύ ασπρό και μαυρου, αρσενικού και θηλυκού ».Φανταστικοί χαρακτήρες με βάση την Bentley εμφανίστηκαν στο μυθιστόρημα του Carl Van Vechten Parties, το μυθιστόρημα του Clement Woods Deep River και το μυθιστόρημα του Blair Niles Strange Brother . Το 2019, η εφημερίδα The New York Times ξεκίνησε μια σειρά με τίτλο "Overlooked No More", στην οποία το συντακτικό προσωπικό στοχεύει στη διόρθωση μιας μακροχρόνιας προκατάληψης στην αναφορά, δημοσιεύοντας εκ νέου τις νεκρολογίες για ιστορικές μειονότητες και γυναίκες. Η Μπέντλεϊ ειχε μια νεκρολογία στο Overlooked No More. Η Bentley εμφανίστηκε στους χωρους: The Mad House, 133rd Street, Harlem, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη Harry Hansberry's Clam House ("Gladys 'Clam House"), 133rd Street, Harlem, Harlem, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη Ubangi Club, Harlem, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη Connie's Inn ("Jungle Alley"), 2221 Seventh Street, Χάρλεμ, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη Apollo Theatre, Harlem, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη The Cotton Club, Harlem, Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη Joaquin's El Rancho, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια Mona's 440 Club, North Beach, Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια Okeh Records Ηχογραφήθηκε στις 8 και 31 Αυγούστου 1928 "Worried Blues" / "Ground Hog Blues" (Αύγουστος 1928) # 8610 "How Long, How Long Blues" / "Moanful Wailin 'Blues" (Αύγουστος 1928) # 8612Ηχογραφήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1928 και στις 26 Μαρτίου 1929 "Wild Geese Blues" / "Πόσα μπορώ να αντέξω" (Νοέμβριος 1928, με πιάνο, δεν κυκλοφόρησε) "Wild Geese Blues" / "Πόσα μπορώ να αντέξω" (Νοέμβριος 1928, με κιθάρα) # 8643 "Red Beans and Rice" / "Big Gorilla Man" (Μάρτιος 1929) # 8707Victor "Washboards Get Together" / "Kazoo Moan", # 38127, scatting vocal on A-side only (ο τίτλος αναφέρεται συχνά ως "Washboard Get Together"), με τους Washboard Serenaders, που καταγράφηκαν τον Μάρτιο του 1930. επανεκδόθηκε δύο φορές, ως Bluebird B-5790 (γύρω στο 1934) και B-6633 (γύρω στο 1936)Excelsior Records Ως Gladys Bentley Quintette, 1945 "Boogie'n My Woogie" / "Thrill Me Sill I Get My Fill", # 164 "Red Beans & Rice Blues" / "Μάθετε τι του αρέσει (και πώς του αρέσει)" # 165/166 "Big Gorilla Blues" / "Lay it on the Line", # 166/165 "Boogie Woogie Cue" / "Αφήστε το", # 168 "Notoriety Papa" / "Πήγε στη διπλανή κοπέλα", # 169Εγγραφές Swingtime "Jingle Jangle Jump", # 321, φωνητικά για τον Wardell Gray και τον Dexter Gordon Quintet, 1952 "July Boogie" / "Gladys Could Play", # 337, ως Fatso Bentley, 4 Ιουλίου 1953Flame records "Πάσχα Μάρντι Γκρα" / "Πριν τα μεσάνυχτα", Φλόγα 1001, Σινσινάτι, αρχές του 1950, ετικέτα ορθογραφικά λάθη ως Gladys Bently. αναφέρεται στο άρθρο της τον Αύγουστο του 1952 στο Ebony και καταγράφηκε το 1952 ή νωρίτερα 7634493 Γκλάντις Μπέντλεϊ στο Find a Grave (Αγγλικά) Συλλογή αποκομμάτων εφημερίδων και καταγραφή πληροφοριών για τον Gladys Bentley, από την Queer Music Heritage του JD Doyle Gladys Bentley performing "Them There Eyes" with Groucho Marx on You Bet Your Life in the 1950s στο YouTube .