Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού

Ο Α.Π.Σ. Άρης Αιτωλικού είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Αιτωλικό. Θεωρείται από τα πιο ιστορικά σωματεία του Νομού Αιτωλοακαρνανίας λόγω των επιτευγμάτων του. Έμβλημα του συλλόγου είναι ο αρχαίος Θεός Άρης, Θεός του Πολέμου (εμπνευσμένο μέσα στο πανηγυρικό κλίμα των στρατιωτικών επιτυχιών της Ελλάδας στους Βαλκανικούς Πολέμους) με φόντο το σύμβολο του Αιτωλικού τα γιοφύρια και χρώματά του το κίτρινο και το μαύρο. Η έδρα της ομάδας είναι το Δημοτικό Στάδιο Αιτωλικού, το οποίο έχει χωρητικότητα 2.000 θέσεων.

 Ο Άρης Αιτωλικού ιδρύθηκε στις 8 Μαΐου του 1926. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ε.Π.Σ. Πατρών το 1927, μαζί με Παναχαϊκή, Ολυμπιακό Πατρών, Λευκό Αστέρας, Θύελλα Πατρών, Απόλλωνα Πατρών και Ηρακλή Πύργου. Παρ’ ότι ιδρύθηκε απ’ την δεκαετία του ’20, εν τούτοις οι πρώτοι του ποδοσφαιρικοί αγώνες (φιλικοί) διεξήχθησαν το 1930 (ξεκίνησε επίσημα με καταστατικό) με ομάδες της γύρω περιοχής. Στις αρχές του ’30, ο Ευτύχιος Παπαδόπουλος, γιος εκπαιδευτικού που είχε έρθει στο Αιτωλικό, όντας γνώστης του ποδοσφαίρου μύησε τους νέους του νησιού και έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα. Οι πρώτοι παίκτες του Άρη ήταν οι: Ανδρέας Σαρλής, Νίκος Σταραμόπουλος, Παντελής Καρβέλης, Πέτρος Μπερσίμης, Χρήστος Μπερερής, Θύμιος Βογιατζής, Ευτύχιος Παπαδόπουλος, Νίκος Γαλάνης, Γιώργος Σακκάς, Άγγελος Τσικλιτήρας, Γιώργος Καραπαναγιώτης, Νίκος Δασκαλοθανάσης, Δημήτρης Τερζόπουλος, Δημήτρης Λεονάρδος, Κώστας Γεωργόπουλος κι ο Γιώργος Τσέκος. Την ίδια εποχή στο Αιτωλικό μαζί με τον Άρη, υπήρξαν και οι πιο αδύναμοι Αστέρας και Ερμής. Το ποδόσφαιρο στο Αιτωλικό άλλαξε τη ζωή της πόλης. Το νησί ολόκληρο, απ’ το 1926 παίζει μπάλα και ο ιστορικός Άρης αποτέλεσε και αποτελεί, ένα κομμάτι στην καρδιά του κάθε φιλάθλου. Δυστυχώς όμως το 1935 λόγω της υποβάθμισης του ποδοσφαίρου στην ελληνική επαρχία ο σύλλογος αδρανοποιήθηκε. Με το τέλος του πολέμου η ομάδα έδωσε φιλικούς αγώνες, ενώ την περίοδο 1950-51 εγγράφηκε στην δύναμη της ΕΠΣ Πατρών, όπου μέχρι την σεζόν 1967-68 αγωνίσθηκε σε όλες τις κατηγορίες της Ένωσης (Α’ Περιφερειακού και Β’ Περιφερειακού). Στη συνέχεια έλαβε μέρος στη νεοσύστατη ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας ως ιδρυτικό μέλος, εκεί όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα την σεζόν 1974-75 και συμμετείχε στο Ειδικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1975 για την άνοδο στην Β’ Εθνική. Κατέλαβε την 4η θέση στον 4ο όμιλο και δεν κατάφερε να ανέβει, μιας και μόνο ο πρώτος κάθε ομίλου κέρδιζε την άνοδο. Την επόμενη σεζόν αν και τερμάτισε δεύτερος στο πρωτάθλημα, τελικά αναδείχθηκε πρωταθλητής, καθώς ο πρώτος Α.Ο Αγρινίου υποβιβάστηκε για απόπειρα δωροδοκίας. Παράλληλα το 1973-74 κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣ Αιτ/νίας, έπειτα από δύο χαμένους τελικούς. Την σεζόν 1976-77 κοντραρίστηκε με την ΑΕ Μεσολογγίου για τη θέση του πρωταθλητή, που θα οδηγούσε στα μπαράζ ανόδου στην Β’ Εθνική. Αν και νικήτρια βγήκε η ομάδα του Μεσολογγίου (που ανέβηκε κατηγορία), τελικά και η ομάδα του Άρη κατάφερε να ανέβει στη Γ’ Εθνική, που τότε έκανε δειλά δειλά τα πρώτα της βήματα. Την ίδια χρονιά πανηγύρισε και την κατάκτηση του δευτέρου Κυπέλλου ΕΠΣ Αιτ/νίας. Η παρουσία του Άρη στην Γ’ Εθνική το 1977-78, σε έναν όμιλο με μεγάλες ομάδες απ’ όλη την δυτική και νότια Ελλάδα, αναμφισβήτητα είναι μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στη ιστορία του συλλόγου (τερμάτισε στη 17η θέση με 25 βαθμούς). Τα επόμενα χρόνια όμως είχε πορεία με σκαμπανεβάσματα στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αιτ/νίας, μεταξύ Α’ και Β’ Κατηγορίας. Το τρίτο πρωτάθλημα στην ιστορία του το κατέκτησε το 1992-93 και παράλληλα την άνοδο στην Δ’ Εθνική, όπου παρέμεινε για δύο σεζόν. Την πρώτη από τις δύο χρονιές κατέλαβε την 7η θέση με 52 βαθμούς, ενώ την δεύτερη την 18η θέση με 19 βαθμούς, κάτι που έφερε και τον υποβιβασμό. Την σεζόν 1998-99 ιστορικά έμειναν τα μπαράζ πρωταθλήματος κόντρα στην ΑΕ Μεσολογγίου, από τα οποία θα βγει νικητής και στη συνέχεια θα πάρει μέρος στο Ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στην Δ’ κατηγορία, χωρίς όμως να τα καταφέρνει να πάρει την πρώτη θέση. Η πολυπόθητη άνοδος σε εθνική κατηγορία ήρθε το 2011-12, πέρασε όμως σε δεύτερη μοίρα μετά τον ξαφνικό χαμό του ιστορικού και ιδιαίτερα αγαπητού παράγοντα της ομάδας, Ηλία Σαργιάννη που άφησε την τελευταία του πνοή έξω από το γήπεδο της Ναυπάκτου, μετά το τέλος του αγώνα Ναυπακτιακός Αστέρας - Άρης Αιτωλικού 1-3.Την αμέσως επόμενη χρονιά τερμάτισε στην 4η θέση της βαθμολογίας και προβιβάστηκε στη νέα Γ’ Εθνική, για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Η συνέχεια ήταν καταστροφική καθώς έφερε υποβιβασμούς μέχρι την Β’ ΕΠΣ Αιτ/νίας. Την σεζόν 2017-18 τα οικονομικά προβλήματα καθιστούσαν αδύνατη τη συμμετοχή της ομάδας στο πρωτάθλημα. Την σεζόν 2018-19, μετά από ένα χρόνο απραξίας του συλλόγου, έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Γ’ ΕΠΣ Αιτ/νίας και αναδείχθηκε πρωταθλητής. Εφέτος αγωνίζεται στην Β’ ΕΠΣ Αιτ/νίας και σκοπός της νέας διοίκησης είναι να επαναφέρει τον ιστορικό Άρη εκεί που του αρμόζει βάσει της ιστορίας του. Πρωτάθλημα ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας: 5 (1974-75, 1975-76, 1992-93, 1998-99, 2011-12) Κύπελλο ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας: 2 (1973-74, 1976-77)Φιναλίστ Κυπέλλου ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας: 6 (1971-72, 1972-73, 1994-95, 1997-98, 2005-06, 2022-23) Φιναλίστ Σούπερ Καπ ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας: 1 (2012) Οι «ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ» είναι σύνδεσμος φιλάθλων που ιδρύθηκε το 1999, όταν ο Άρης διεκδικούσε την άνοδο στην Δ’ Εθνική. Σκοπός του συνδέσμου είναι η στήριξη στην ομάδα σε οποιοδήποτε γήπεδο και αν αγωνίζεται, η διάδοση της ιδέας, η σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των μελών και η αλληλεγγύη μεταξύ τους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, καθώς και η διαπαιδαγώγηση των νεαρών με τις αρχές και τα ιδανικά της «κιτρινόμαυρης ιδέας».