IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 5

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-5 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε από την NASA για την εκτόξευση πυραύλων Redstone και Δία.

 Πρώτη εκτόξευση έγινε στις 19 Ιουλίου 1956. Συνολικά έγιναν εικοσιτρείς εκτοξεύσεις, από τις οποίες δεκαέξι ήταν πύραυλοι Redstone και επτά πύραυλοι Δίας. Η τελική εκτόξευση ήταν η πτήση του Liberty Bell 7 με τον Gus Grissom στις 21 Ιουλίου 1961. Οργανωμένες περιηγήσεις στο οχυρό καταφύγιο διοργανώνει το κέντρο επισκεπτών του Kennedy Space Center. Έγινε γνωστό από την εκτόξευση του Mercury-Redstone 3 της NASA, που μετέφερε τον Alan Shepard, τον πρώτο Αμερικανό στο διάστημα. Άλλες σημαντικές εκτοξεύσεις από αυτή την εξέδρα ήταν του Mercury-Redstone 4 με τον Gus Grissom, η πτήση του Mercury-Redstone 1, το Mercury-Redstone 1A, και Mercury-Redstone 2 με επιβάτη τον χιμπατζή Ham. https://web.archive.org/web/20090414180519/http://www.astronautix.com/sites/capallc5.htm
Μαίρη Κουάντ

Η Μαίρη Κουάντ (αγγλικά: Dame Barbara Mary Quant 11 Φεβρουαρίου 1930 -13 Απριλίου 2023 )είναι Βρετανίδα σχεδιάστρια μόδας και επιχειρηματίας, γνωστή ως η «εφευρέτρια του μίνι φορέματος».

 Η Μαίρη Κουάντ γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1930 στο Λονδίνο και ήταν κόρη Ουαλών εκπαιδευτικών. Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του κολεγίου Γκόλτνσμιθς την περίοδο 1950-1953 και έπειτα έμαθε κοπτική και ραπτική σε νυχτερινό σχολείο. Το 1955 εργάστηκε για μερικούς μήνες σε ένα μαγαζί με καπέλα στο Λονδίνο και στα τέλη του ίδιου χρόνου άνοιξε μαζί με τον μετέπειτα σύζυγό της, Αλεξάντερ Πλάνκετ Γκριν, κατάστημα με την ονομασία «Bazaar» στην King's Road στο Τσέλσι του Βόρειου Λονδίνου. Αν και αρχικά πουλούσε νεανικά ρούχα επώνυμων σχεδιαστών, αργότερα ξεκίνησε να σχεδιάζει και η ίδια μερικά ρούχα τα οποία σύντομα έγιναν περιζήτητα ενώ μεγάλη επιτυχία σημείωσαν τα μίνι φορέματα της. Το 1966 παρουσίασε τη σειρά καλλυντικών της, ενώ τιμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ με το παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και εισήχθη στο Fashion Hall of Fame. Πέραν από το Ηνωμένο Βασίλειο, οι δημιουργίες της σημείωσαν μεγάλη επιτυχία τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1970 και του 1980 επικεντρώθηκε στα προϊόντα οικιακής κατανάλωσης και στα προϊόντα καλλωπισμού.Από το γάμο της με τον Αλεξάντερ Πλάνκετ Γκριν απέκτησε ένα γιο. Χήρεψε το 1990 ενώ τα τελευταία χρόνια ζει σε εξοχική κατοικία στην επαρχία του Σάρεϊ. Τον Δεκέμβριο του 2014 τιμήθηκε με τον τίτλο της Ντέιμ, που αποτελεί τιμητικό τίτλο ιπποτικού τάγματος για γυναίκες.Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 2023 σε ηλικία ,93,ετών.
Σίμων του Μονφόρ (αποβιώσας το 1188)

Ο Σίμων (Δ΄) του Μονφόρ (γαλλικά: Simon (IV) de Montfort, αποβιώσας το 1188) ήταν Άρχοντας του Μονφόρ-λ'Αμωρί μεταξύ του 1181 και του 1188. Ήταν υιός του Σίμωνα Γ΄ του Μονφόρ, Κόμη του Εβρέ και Άρχοντα του Μονφόρ-λ'Αμωρί, και της Ματθίλδης.

 Ήταν γιος τού Σίμωνα Γ΄ κυρίου τού Μονφόρ & κόμη τού Εβρέ και της Ματίλντας. Ο πατέρας του και ο πάππος του ήταν για το Μονφόρ υποτελείς του βασιλιά της Γαλλίας και για το Εβρέ ήταν υποτελείς τού βασιλιά της Αγγλίας, ο οποίος ήταν και δούκας της Νορμανδίας, καθώς το Εβρέ βρισκόταν στη Νορμανδία. Οι δύο βασιλείς ήταν συχνά σε πόλεμο μεταξύ τους και έτσι Μονφόρ βρισκόταν σε δύσκολη θέση: όποιον και να υποστήριζαν, θα πρόδιδαν τον άλλο. Ο Σίμων Γ΄ έλυσε το πρόβλημα κληροδοτώντας το Εβρέ στον πρωτότοκο Αμωρί Γ΄ και το Μονφόρ στον δευτερότοκο Σίμωνα Δ΄. Όμως ο βασιλιάς της Αγγλίας ανάγκασε τον τελευταίο να νυμφευτεί μία Αγγλίδα ευγενή, έτσι διατήρησε έναν βαθμό επιρροής επάνω του. Με τον γάμο τού Σίμωνα Δ΄ με την κόρη τού κόμη τού Λέστερ, η κομητεία τού Λέστερ περιήλθε στον Οίκο τού Μονφόρ. Νυμφεύτηκε πριν το 1170 την Αμισίε των Μπωμόν, κόρη τού Ροβέρτου Γ΄ 3ου κόμη τού Λέστερ και είχε τέκνα: Σίμων Ε΄ π.1175-1218, κύριος τού Μονφόρ & 5ος κόμης τού Λέστερ στην Αγγλία. Γκυ απεβ. 1228, κύριος τού Καστρ. Νυμφεύτηκε την Ελβίς των Ιμπελέν, κυρία της Σιδώνας. Ιδρυτής τού κλάδου των Μονφόρ-Καστρ. Πετρονίλλα απεβ. 1216, παντρεύτηκε τον Βαρθολομαίο του Ρουά (απεβ. 1237), σύμβουλο τού Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας. Bauduin, Pierre (2004). La Première Normandie (xe-xie siècles). Caen, France: Presses Universitaires de Caen. ISBN 2841331458.
Βέρνερ φον Μπράουν

Ο Βέρνερ φον Μπράουν (Wernher Magnus Maximilian Freiherr von Braun, 23 Μαρτίου 1912 – 16 Ιουνίου 1977) ήταν Γερμανός φυσικός και μηχανικός με σημαντική συμβολή στη δημιουργία βαλλιστικών πυραύλων και πυραύλων που μετέφεραν τους αστροναύτες στη Σελήνη. Θεωρήθηκε ως ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες ειδικούς σε προβλήματα σχετικά με τα διαστημικά ταξίδια.

 Γεννήθηκε στην πόλη Βίρσιτζ (Wirsitz), τη σημερινή Βιρζίσκ (Wyrzysk) της Πολωνίας (τότε Ανατολικής Πρωσίας). Ήταν ο δημιουργός του πυραύλου Α4 (Aggregat-4), ο οποίος ήταν μέρος της σειράς πυραύλων που ο φον Μπράουν σχεδίασε και κατασκεύασε για λογαριασμό της ναζιστικής Γερμανίας στο διάστημα 1933–1945. Ο A4 έγινε γνωστός ως V-2 (Vergeltungswaffe 2, στα γερμανικά σημαίνει «όπλο της εκδίκησης») και χρησιμοποιήθηκε από το 1942 κυρίως στον πόλεμο της Γερμανίας κατά της Αγγλίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος). Μετά τη λήξη του πολέμου το 1945 ο φον Μπράουν και η ομάδα του υπήρξαν ανάμεσα στους δεκάδες Γερμανούς επιστήμονες που οι αμερικανικές δυνάμεις μετέφεραν στις ΗΠΑ ως μέρος της επιχείρησης «Paperclip» («Operation Paperclip»). Εκεί ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος ερευνών βαλλιστικών βλημάτων ειδικής υπηρεσίας του αμερικανικού στρατού (White Sands Proving Grounds) στο Νέο Μεξικό, όπου και συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη των μέσων στην εξερεύνηση του διαστήματος. Το 1955 απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα. Ο Φον Μπράουν υπήρξε ο κατασκευαστής των πυραύλων Jupiter C και Vanguard, με τους οποίους εκτοξεύθηκαν οι τεχνητοί δορυφόροι Explorer 1 και Explorer 3. Από το 1961 άρχισε, με την εποπτεία του φον Μπράουν, η κατασκευή των πυραύλων Saturn, που ήταν σχεδιασμένοι για να μεταφέρουν μεγάλα φορτία σε τροχιά και πέρα από την τροχιά της Γης. Το 1969 ο πύραυλος Saturn V, που έφερε το διαστημόπλοιο Απόλλων 11, μετέφερε στο διάστημα τους πρώτους αστροναύτες οι οποίοι, στις 20 Ιουλίου, προσεδαφίστηκαν και περπάτησαν στη Σελήνη. Ο φον Μπράουν αποχώρησε από τη NASA το 1972. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του συνεργάστηκε με ιδιωτικές επιχειρήσεις. Πέθανε στην Αλεξάντρια της Βιρτζίνια στις 16 Ιουνίου 1977. Είχε νυμφευθεί το 1947 τη Μαρία Λουίζε φον Κίστορπ (Maria Luise von Quistorp), εξαδέλφη του από την πλευρά της μητέρας του, και είχαν τρία παιδιά. Μαγκίρης, Βαγγέλης: «Wernher Magnus Maximilian von Braun (1912-1977): Ο ερευνητής που άνοιξε τις Πύλες του Διαστήματος», Περισκόπιο της Επιστήμης, τεύχος 205 (Απρίλιος 1997), σελ. 10 Επιστήμονες της NASA μιλούν για τον Βέρνερ φον Μπράουν (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Γιουγκοσλαβικός Λαϊκός Στρατός

Ο Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός (σερβοκροατικά: Jugoslavenska narodna armija, JNA) αποτελούσε τις ένοπλες δυνάμεις της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας κατά το χρονικό διάστημα από το 1945 έως το 1992. Επίσημη γλώσσα του στρατού ήταν τα σερβοκροατικά.

 Ο Γιουγκοσλαβικός λαϊκός στρατός προήλθε από τις μονάδες των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως μέρος του Αντιφασιστικού Λαϊκοαπελευθερωτικού Πολέμου της Γιουγκοσλαβίας, ο Λαϊκοαπελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας (Narodnooslobodilačka vojska Jugoslavije, NOVJ), ο προκάτοχος του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού, ιδρύθηκε στην πόλη της Ρούντο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στις 22 Δεκεμβρίου 1941. Τον Μάρτιο του 1945, ο Λαϊκοαπελευθερωτικός Στρατός της Γιουγκοσλαβίας μετονομάστηκε σε Γιουγκοσλαβικός Στρατός και τέλος, κατά την 10η επέτειo της ίδρυσής του, στις 22 Δεκεμβρίου 1951 έλαβε το επίθετο «Λαϊκός». Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας Πόλεμος της Κροατίας (1991) Πόλεμος της Βοσνίας (1991) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yugoslav People's Army στο Wikimedia Commons
Μαργαρίτα πριγκίπισσα της Ολλανδίας

Η Μαργαρίτα, ολλανδ. Margriet von Lippe, prinses von Nederland (γενν. 19 Ιανουαρίου 1943) από τον Οίκο του Λίππε είναι πριγκίπισσα της Ολλανδίας και με τον γάμο της έγινε κα Φόλλενχοφεν.

 Είναι η τρίτη κόρη του Βερνάρδου πρίγκιπα του Λίππε-Μπήστερφελτ και της Τζουλιάνας της Ολλανδίας, κόρης του Ερρίκου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Παντρεύτηκε το 1967 τον Πήτερ φαν Φόλενχοφεν και έχει τέκνα: Μαυρίκιος γενν. 1968, πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου. Βερνάρδος γενν. 1969, πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου. Πήτερ-Κρίστιααν γενν. 1972, πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου. Φλόρις γενν 1975, πρίγκιπας της Οράγγης-Νάσσαου. Royal House of the Netherlands (Dutch) CBC Archives – A look at Princess Margriet's birth in Ottawa (from 1992).
Νίκολα Τρούγιτς

Ο Νίκολα Τρούγιτς (Nikola Trujić, σερβικά κυριλλικά: Никола Трујић, γενν. στις 14 Απριλίου 1992) είναι Σέρβος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος ή επιθετικός για την ΑΕ Λάρισας.

 Αφού αναδείχθηκε από την ακαδημία νέων της Παρτιζάν, ο Τρούγιτς έκανε το ντεμπούτο του σε επίπεδο ανδρών με την Τελεόπτικ το 2010. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε με δανεισμό στις Σμεντέρεβο (2011) και Χάποελ Άκρε (2012). Το καλοκαίρι του 2012, ο Τρούγιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Παρτιζάν, διάρκειας τεσσάρων ετών. Τελικά δανείστηκε στη Νάπρεντακ για τη σεζόν 2012–13. Το καλοκαίρι του 2013, μετά την άνοδο του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία, ο Τρούγιτς υπέγραψε μόνιμο συμβόλαιο με τη Νάπρεντακ, διάρκειας τριών ετών. Στις 5 Ιουνίου 2015, ο Τρούγιτς επέστρεψε στην Παρτιζάν, όπου υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο. Στις 17 Ιουλίου 2015, ο Τρούγιτς έκανε το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο για την Παρτιζάν, στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της ΦΚ Μέταλατς Γκόρνι Μιλανόβατς. Σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα την 1η Αυγούστου 2015, σκοράροντας το πρώτο γκολ στην εκτός έδρας ήττα με 2-3 εναντίον της Νόβι Παζάρ. Τέσσερις μέρες αργότερα, ο Τρούγιτς ήρθε από τον πάγκο και σημείωσε το τελευταίο γκολ στη νίκη με 4-2 επί της Στεάουα Βουκουρεστίου στον επαναληπτικό αγώνα του τρίτου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ 2015–16, καθώς η Παρτιζάν προκρίθηκε στον επόμενο γύρο.Στις 19 Φεβρουαρίου 2016, ο Τρούγιτς υπέγραψε συμβόλαιο δυόμισι ετών με τη Βοϊβοντίνα. Έφυγε από την ομάδα το καλοκαίρι του 2017, λόγω σύγκρουσης με τους οπαδούς.Στις 31 Αυγούστου 2017, ο Τρούγιτς υπέγραψε συμβόλαιο δύο ετών με τη ρωσική ΦΚ Τόσνο. Στις 27 Ιουνίου 2019, ο Τρούγιτς υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Ντέμπρετσενι, με επιλογή για δύο επιπλέον έτη, ύστερα από δύο σύντομες θητείες στις ΦΚ Μποτοσάνι και ΦΚ Βόζντοβατς. Στις 28 Ιουλίου 2020, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΑΕ Λάρισας. Ο Τρούγιτς εκπροσώπησε τη Σερβία U19 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2011. Επίσης, ήταν μέλος της Σερβίας U21 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2015. Νάπρεντακ ΚρούσεβατςΠρώτη Κατηγορία Σερβίας: 2012–13ΤόσνοΚύπελλο Ρωσίας: 2017–18 (Αγγλικά) Προφίλ Νίκολα Τρούγιτς στο Soccerway Νίκολα Τρούγιτς – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της UEFA Προφίλ στο Transfermarkt.com
Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο

Η Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν μια από τις πρώτες οικογένειες που κυβέρνησαν την Δημοκρατία της Βενετίας με 7 δόγηδες τον 9ο - 10ο αιώνα, τα πρώτα χρόνια που ανεξαρτητοποιήθηκε από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Οικογένεια καταγόταν από την Ηράκλεια και ήταν απόγονοι των πρώτων οικιστών της νήσου Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο. Η Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο είχε καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία της σύγχρονης Βενετίας, το Ριάλτο, οικοδόμησε τις γέφυρες, τα κανάλια, τις περισσότερες εκκλησίες και την σύγχρονη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

 Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (811 - 827) και ο πρώτος Δόγης της Οικογένειας. Ανέτρεψε τον προηγούμενο δόγη Ομπελέριο και υποστήριξε την άμυνα της Βενετίας όταν επιτέθηκε στην πόλη ο γιος του Καρλομάγνου Πεπίνος της Ιταλίας. Ο Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο, οικοδόμησε την σύγχρονη πόλη με τα κανάλια και τις γέφυρες πάνω στα νησιά, επίκεντρο της πόλης ήταν η νήσος Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βρέθηκε στο επίκεντρο οικογενειακών συγκρούσεων αλλά τον διαδέχθηκε τελικά ο μεγαλύτερος γιος του Τζουστινιάνο. Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (827 - 829), μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο, έστειλε εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον μικρότερο αδελφό του Τζοβάνι που επιχείρησε να γίνει διάδοχος του πατέρα του. Η παράδοση λέει ότι ο Τζουστινιάνο μετέφερε τα οστά του Ευαγγελιστή Μάρκου από την Αλεξάνδρεια στην Βενετία, οι Βενετοί έμποροι δωροδόκησαν τους φύλακες και μετέφεραν τα οστά μέσα σε χοιρινό κρέας. Ο Τζουστινιάνο ξεκίνησε να κτίζει την Βασιλική του Αγίου Μάρκου για να τοποθετήσει τα οστά του Ευαγγελιστή. Πριν τον θάνατο του ανακάλεσε από την εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον αδελφό του Τζιοβάνι να τον διαδεχτεί επειδή δεν είχε ο ίδιος γιους, του έθεσε σαν όρο να ολοκληρώσει την Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (829 - 836), μικρότερος γιος του Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο, διάδοχος του αδελφού του Τζουστινιάνο. Ο Τζοβάννι ολοκλήρωσε την Βασιλική του Αγίου Μάρκου και ανατράπηκε από την αυταρχική του διακυβέρνηση. Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (864 - 881), εγγονός πιθανότατα του Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο. Ο Όρσο Α΄ προχώρησε σε σημαντικές διοικηκές μεταρρυθμίσεις όπως την εκλογή δικαστών για να ελέγχουν την απεριόριστη εξουσία των δόγηδων και των των πατριαρχών της Ακυληία και του Γκράντο, δημιούργησε επίσης 5 νέες επισκοπές. Τζοβάννι Β΄ Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (881 - 887), γιος και διάδοχος του Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Προσπάθησε να εγκαταστήσει κληρονομική μοναρχία με τα αδέλφια του και ανατράπηκε από τον Πιέτρο Α΄ Καντιάνο. Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (912 - 932), εγγονός του Μπαντοάριο Παρτετσιπάτσιο, μικρότερου γιου του Όρσο Α΄ Παρτετσιπάτσιο. Πήρε από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία τον τίτλο του "Πρωτοσπαθάριου" και ίδρυσε το πρώτο νομισματοκοπείο στην Βενετία. Πιέτρο Παρτεσιπάτσιο, Δόγης της Βενετίας (939 - 942), γιος του Όρσο Β΄ Παρτετσιπάτσιο. Donald M. Nicol, Byzantium and Venice: A Study in diplomatic and cultural relations (Cambridge: University Press, 1988) Βασιλική του Αγίου Μάρκου
Παναγιώτης Κατσούρης

Ο Παναγιώτης Κατσούρης (28 Οκτωβρίου 1976 - 9 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων που αγωνιζόταν ως αριστερός μπακ. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα.

 Ο Κατσούρης γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα και καταγόταν από την Ημαθία και την Άρτα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στη γενέτειρά του, αλλά κατόπιν εγκαταστάθηκε στη Νάουσα. Εγκαινίασε την επαγγελματική του καριέρα από την ομάδα της Νάουσας πραγματοποιώντας σε ηλικία 17 ετών το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική την περίοδο 1993/94, ολοκληρώνοντας τη σεζόν με 13 συμμετοχές και ένα γκολ. Ακολούθησαν δύο σεζόν στη Β΄ Εθνική και το 1996 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ. Την πρώτη του σεζόν στον ΠΑΟΚ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην ήττα με 1-3 από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο κατά την πρεμιέρα του πρωταθλήματος, ενώ πέτυχε το παρθενικό του τέρμα με τα χρώματα του Δικεφάλου του Βορρά στη νίκη με 1-0 επί του Αθηναϊκού. Το τέλος των αγωνιστικών υποχρεώσεων τον βρήκε να έχει αγωνιστεί σε 21 αγώνες πρωταθλήματος πετυχαίνοντας 1 γκολ. Τη δεύτερη και τελευταία του σεζόν είχε 3 συμμετοχές και ένα γκολ. Κατά τη χειμερινή μεταγραφική περίοδο του 1998 είχε συζητηθεί η μετακίνησή του με τη μορφή δανεισμού στον Πανηλειακό, στο πλαίσιο της επικείμενης μεταγραφής του Βασίλη Λάκη στον ΠΑΟΚ, ωστόσο προτίμησε να παραμείνει στην ομάδα. Είχε συνολικά 29 συμμετοχές με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, από τις οποίες οι 24 ήταν για το πρωτάθλημα, 4 για το Κύπελλο και μία στα πλαίσια του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Συγγενής του ήταν ο προπονητής Μπάμπης Τεννές. Ο Κατσούρης είχε αγωνιστεί με τις εθνικές ομάδες Νέων, Ελπίδων και Ενόπλων. Το 1997 ως μέλος της Εθνικής Ενόπλων κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ΣΙΣΜ στην Τεχεράνη. Μάλιστα, αγωνίστηκε στον νικηφόρο τελικό επί της Ιταλίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 83΄ στη θέση του Γιώργου Καραγκούνη. Τα ξημερώματα της 9ης Φεβρουαρίου του 1998, ενώ επέστρεφε από αγώνα σε γήπεδο 5x5, έχασε λόγω υπερβολικής ταχύτητας τον έλεγχο του αυτοκινήτου που οδηγούσε, με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο προστατευτικό στηθαίο γέφυρας στην περιοχή της Θέρμης. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Πριν την ταφή του η σορός του εκτέθηκε σε προσκύνημα στο Κοιμητήριο Αναστάσεως. Στη μνήμη του Παναγιώτη Κατσούρη κατασκευάστηκε στο γήπεδο της Τούμπας προτομή, η οποία τοποθετήθηκε στην έξοδο από τη φυσούνα των αποδυτηρίων, μπροστά στη Θύρα 1, όπου κάθε χρόνο τη μέρα του θανάτου του κατατίθενται στεφάνια. Το 2009 η ΠΑΕ ΠΑΟΚ ανακοίνωσε τη διεξαγωγή ετήσιου τουρνουά ποδοσφαίρου στη μνήμη του, το οποίο θα φέρει το όνομά του. Στο ρόστερ της περιόδου 1997-98 ο Κατσούρης είχε δηλωθεί και αγωνιζόταν με τον αριθμό 17. Από τότε αποφασίστηκε κανείς ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ να μην έχει τη φανέλα με αυτό το νούμερο. ΠΑΟΚ - Έντεκα χρόνια από τον θάνατο του Παναγιώτη Κατσούρη Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Κατσούρης
Νικόλαος Λιανόπουλος

Ο Νικόλαος Λιανόπουλος (1886- 1974) ήταν πολλές φορές υπουργός εσωτερικών υπηρεσιακών κυβερνήσεων της Ελλάδας, πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπαλλήλων και ανώτατος υπάλληλος του υπουργείου εσωτερικών.

 Γεννήθηκε στις Κονίστρες Ευβοίας και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου υπήρξε και διδάκτωρ Το 1910 διορίστηκε στο υπουργείο εσωτερικών, στο οποίο ανήλθε μέχρι και την θέση του γενικού διευθυντή (1954). Το 1951 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπαλλήλων. Συμμετείχε σε τέσσερεις υπηρεσιακές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1950 και 1960. Ειδικότερα διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών στις υπηρεσιακές κυβερνήσεις Ιωάννου Θεοτόκη, Κωνσταντίνου Καραμανλή και Κωνσταντίνου Δόβα καθώς και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γεωργακόπουλου. Είχε συγγράψει έργα διοικητικού περιεχομένου. Ήταν παντρεμένος και γιος του είναι ο Γεώργιος Λιανόπουλος, βουλευτής και υφυπουργός. Ένας δρόμος στις Κονίστρες φέρει το όνομά του.
Παναγιώτης Βλαχάκος

Ο Παναγιώτης Βλαχάκος (Πειραιάς, 19 Σεπτεμβρίου 1964 - Ίμια, 31 Ιανουαρίου 1996) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που έχασε τη ζωή του τον Ιανουάριο του 1996 κατά τη διάρκεια της κρίσης στα Ίμια, εκτελώντας διατεταγμένη αποστολή αναγνωρίσεως.

 Ο Παναγιώτης Αντ. Βλαχάκος γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1964 στα Μανιάτικα του Πειραιά όπου και κατοικούσε, ενώ η καταγωγή του ήταν από τη Λάγια της Ανατολικής Μάνης. Το 1982 εισήχθη στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε το 1986 με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Ιανουάριο του 1996 έφερε το βαθμό του Υποπλοίαρχου όντας χειριστής ελικοπτέρου. Στις 31 Ιανουαρίου 1996, κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων, μετέβη ως συγκυβερνήτης στην περιοχή των βραχονησίδων με ελικόπτερο τύπου Agusta Bell 212 από την φρεγάτα «Ναυαρίνο», μαζί με τον ομόβαθμό του και κυβερνήτη του ελικοπτέρου, Χριστόδουλο Καραθανάση και τον χειριστή συσκευών, Αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό, προκειμένου να επιβεβαιώσουν την κατάληψη της Μικρής Ίμιας από Τούρκους στρατιώτες. Μετά την αναγνώριση και ενώ το ελικόπτερο ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη βάση του, κατέπεσε, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τόσο ο Βλαχάκος όσο και οι έτεροι επιβαίνοντες. Μετά την ανάσυρση των σορών, διενεργήθηκε νεκροψία που κατέληξε στο πόρισμα πως ο θάνατος του Βλαχάκου ήταν ακαριαίος και επήλθε από κακώσεις οι οποίες δημιουργήθηκαν από την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στη θάλασσα. Παράλληλα, τονίσθηκε πως στις σορούς των τριών αξιωματικών δεν βρέθηκαν κακώσεις από έκρηξη, από ωστικό κύμα, ή από φλόγα, ενώ δεν βρέθηκαν ίχνη από βολίδες πυροβόλου όπλου. Η κηδεία του Υποπλοίαρχου Παναγιώτη Βλαχάκου, πραγματοποιήθηκε την 9η Φεβρουαρίου στον Ι.Ν. Αγίας Τριάδος στον Πειραιά παρουσία πλήθους κόσμου, όπου συγκαταλέγονταν, μεταξύ άλλων, ο πρόεδρος της ΝΔ Μιλτιάδης Έβερτ, ο υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Νικόλαος Κουρής, ο Χρήστος Σαρτζετάκης και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ενώ η σορός του ετάφη στο Νεκροταφείο Αναστάσεως. Τον Φεβρουάριο του 1996, με απόφαση του ΓΕΝ, προήχθη μετά θάνατον στο βαθμό του Αντιπλοιάρχου. Παράλληλα, στήθηκαν προτομές προς τιμήν του στην πλατεία Τερψιθέας στον Πειραιά και στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Λάγια Λακωνίας. Η οδός Αρτεμισίου στον Πειραιά πήρε τιμητικά το όνομά του, όπως και μία οδός στους Μολάους Λακωνίας. Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό τιμώντας τον Παναγιώτη Βλαχάκο έδωσε το όνομα ΤΠΚ «ΥΠΟΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ΒΛΑΧΑΚΟΣ» σε μια νέα πυραυλάκατο που καθελκύστηκε τον Αύγουστο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της βασικής της κατασκευής στα Ναυπηγεία Ελευσίνας. Η επίσημη τελετή ονοματοδοσίας πραγματοποιήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2022 παρουσία του πρωθυπουργού της Ελλάδας Κυριάκου Μητσοτάκη και του αδελφού του Παναγιώτη Βλαχάκου, Νίκου, "ο οποίος - τηρώντας την παράδοση αντίστοιχων τελετών - έσπασε ένα μπουκάλι στο πλοίο ολοκληρώνοντας την ονοματοδοσία".
Lie to Me (τραγούδι του Μίκολας Γιόζεφ)

Το "Lie to Me" είναι ένα τραγούδι γραμμένο και ερμηνευμένο από τον Τσέχο τραγουδιστή Μίκολας Γιόζεφ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ανεξάρτητα σε μορφή ψηφιακής λήψης στις 19 Νοεμβρίου 2017 και θα εκπροσωπήσει την Τσεχία στη Eurovision 2018.

 Στις 8 Ιανουαρίου 2018, ο Josef ανακοινώθηκε ως ένας από τους έξι ανταγωνιστές του εθνικού τελικού της Τσεχίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018. Μετά το πέρας της περιόδου των ψηφοφοριών, ο Josef ανακοινώθηκε ως ο νικητής της ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής στις 23 Ιανουαρίου. Στις 29 Ιανουαρίου, ανακοινώθηκε ότι το "Lie to Me" είχε κερδίσει τον τελικό της χώρας και θα εκπροσωπούσε την Τσεχική Δημοκρατία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018.Το τραγούδι θα αγωνιστεί στον πρώτο ημιτελικό, που θα διεξαχθεί στις 8 Μαΐου 2018 στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας

Ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας είναι δήμος της περιφερειακής ενότητας Πειραιά στην περιφέρεια Αττικής, που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των παλαιότερων δήμων του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας. Ο Δήμος έχει πληθυσμό 89.836 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και έκταση 9,789,3 τ.χλμ., ενώ η έδρα του είναι το Κερατσίνι.

 Ο Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 καταργηθέντες δήμους πριν την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτη. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια. Καταλαμβάνει έκταση 22,189 km2 και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 13.968 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Έδρα της είναι η Δραπετσώνα. Δημοτική Κοινότητα Δραπετσώνας -- η Δραπετσώνα [ 13.968 κάτοικοι ] Καταλαμβάνει έκταση 8,787 km2 και έχει συνολικό πραγματικό πληθυσμό 77.077 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011. Έδρα της είναι το Κερατσίνι. Δημοτική Κοινότητα Κερατσινίου-- το Κερατσίνι [ 77.077 κάτοικοι ] 2011-2014 Λουκάς Τζανής 2014- σήμερα Χρήστος Βρεττάκος Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης - Το Πρόγραμμα "Καλλικράτης" Αρχειοθετήθηκε 2018-10-12 στο Wayback Machine.
83982 Κράντωρ

Ο Κράντωρ (Crantor) είναι ένας κένταυρος με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,8, που περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο σε μέσο συντονισμό 1:1 με τον πλανήτη Ουρανό.

 Ο Κράντωρ ανακαλύφθηκε στις 12 Απριλίου 2002 με αυτόματο τρόπο από το πρόγραμμα NEAT, από παρατηρήσεις που λήφθηκαν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Πήρε το όνομά του από τον Κράντορα της ελληνικής μυθολογίας. Ο Κράντωρ ακολουθεί μία μετρίως ελλειπτική τροχιά (με εκκεντρότητα 0,28) και η διάμετρός του εκτιμάται σε 60 χιλιόμετρα περίπου. Στην επιφάνειά του έχει ανιχνευθεί πάγος. Ο Κράντωρ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες και 56 λεπτά. Υποδείχθηκε για πρώτη φορά το 2006 ότι ο Κράντωρ έχει την ίδια περίπου τροχιά με τον πλανήτη Ουρανό. Στην πραγματικότητα, ο Κράντωρ ακολουθεί μία πολύπλοκη μεταβατική πεταλοειδή τροχιά ως προς τον Ουρανό. Οι κλασικές πεταλοειδείς τροχιές διέρχονται από τα λαγκρανζιανά σημεία L3, L4 και L5, αλλά η τροχιά του Κράντορος τον φέρνει κοντά και στον πλανήτη Ουρανό. Παρά το ότι η κίνηση του Κράντορος καθορίζεται κυρίως από τις βαρυτικές έλξεις του Ηλίου και του Ουρανού, ο πλανήτης Κρόνος ασκεί επίσης μία αρκετά σημαντική επίδραση επάνω του, η οποία είναι αποσταθεροποιητική. «Crantor, a short-lived horseshoe companion to Uranus» de la Fuente Marcos, Carlos; & de la Fuente Marcos, Raúl (2013), Astronomy and Astrophysics, τόμος 551, A114 (8 σελ.). Απεικόνιση του Κράντορος από το τηλεσκόπιο SDSS στις 16 Απριλίου 2002, όταν απείχε 13,1 AU από τη Γη «Τρεις κένταυροι ακολουθούν τον Ουρανό» (18 Ιουνίου 2013) [http://ssd.jpl.nasa.gov/sbdb.cgi?sstr=83982#content Τροχιακά στοιχεία από τη βάση δεδομένων του JPL
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1940

Οι 10οι Πανελλήνιοι Γυναικείοι Αγώνες 1940 διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Ιουλίου. Για πρώτη φορά έγιναν ταυτόχρονα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανδρών. Νικητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. για τρίτη συνεχή χρονιά.

 Στους αγώνες μετείχαν αθλήτριες από 12 σωματεία, κυρίως επαρχιακά. Μάλιστα τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία, μετά τον Πανελλήνιο, κατέλαβε ο Γ.Σ. Τρικάλων με ελάχιστη διαφορά μόλις δύο βαθμών, με πρωταγωνίστρια την νεοεμφανιζόμενη Παρασκευή Γιαννακού που κατέκτησε 2 πρώτες, 4 δεύτερες και μια τρίτη θέση. Από το κέντρο δεν μετείχαν σχολεία, αλλά μετείχαν από την επαρχία, τα οποία βαθμολογήθηκαν κανονικά. Τους αγώνες παρακολούθησε πλήθος κόσμου καθώς και πολλοί επίσημοι. Τη δεύτερη μέρα των αγώνων προσήλθε στο Στάδιο και ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς. Το πρωτάθλημα τριάθλου (τριαγμού) επρόκειτο να διεξαχθεί την πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου 1940 μαζί με το πρωτάθλημα Μαραθωνίου ανδρών αλλά το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου ματαίωσε κάθε αθλητική δραστηριότητα. Δρόμος 60μ:Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 8.8 Βοϊκλή (Εμπορική Σχ. Σύρου): 8.9 A. Γκατένιο (Ηρακλής Θ.): 8.9Δρόμος 100μ:Αλλέγκρα Γκατένιο (Ηρακλής Θ.): 13.6 Βοϊκλή (Εμπορική Σχ. Σύρου): 13.7 Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 13.880μ με εμπόδια:Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 15.2 Σαριβαξεβάνη (Πανελλήνιος): 15.3 Σισμάνη (ΑΕ Αλεξανδρούπολης): 15.54Χ60μ:Πανελλήνιος Γ.Σ. (Μπίσμπα-Παναγιωτάκου-Σαριβαξεβάνη-Πλακωτάρη): 28.6 ΑΕ Αλεξανδρούπολης (Χασάπη-Σισμάνη-Κοντζίδου-Μαστράφη): 29.2 Παναθηναϊκός Α.Ο. (Αλεξάκη-...): 30.04Χ100μ:Πανελλήνιος Γ.Σ. (Μπίσμπα-Παναγιωτάκου-Σαριβαξεβάνη-Πλακωτάρη): 57.5 ΑΕ Αλεξανδρούπολης (Χασάπη-Σισμάνη-Κοντζίδου-Μαστράφη): 58.8 Παναθηναϊκός Α.Ο. (Αλεξάκη-...): 60.5Άλμα εις μήκος:Mαρία Μπίσμπα (Πανελλήνιος): 4,48μ Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 4,43μ Καλογήρου (ΓΣ Βόλου): 4,27μΆλμα εις ύψος:X. Χασάπη (ΑΕ Αλεξανδρούπολης): 1,30μ A. Γκατένιο (Ηρακλής Θ.): 1,30μ Κούλα Παπαγιαννοπούλου (Παναχαϊκή): 1,30μ Σαμπράκου (Νέοι Βύρωνος): 1,30μ Πλακωτάρη (Πανελλήνιος): 1,30μΣφαιροβολία:E. Πανταζοπούλου (Παναθηναϊκός): 9,68μ Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 9,29μ Σπυρίδου (Ηρακλής Θεσ.): 8,92μΔισκοβολία:Γεωργία Στεργίου (Πανιώνιος): 26,12μ Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 25,54μ Σπυρίδου (Ηρακλής Θεσ.): 24,17μΑκοντισμός:A. Καzαντζή (Άρης Θεσσαλονίκης): 31,24μ Παρασκευή Γιαννακού (ΓΣ Τρικάλων): 30,80μ Σπυρίδη (ΑΕ Αλεξανδρούπολης): 29,79μ εφ. "Αθλητισμός", φύλλα Ιουλίου 1940. Αρχειοθετήθηκε 2016-02-04 στο Wayback Machine.
Μαρσέλο Μάτος

Ο Μαρσέλο Μεντόνσα Ντε Μάτος (Marcelo Mendonça de Mattos) ή απλά Μαρσέλο Μάτος (γενν. στις 10 Φεβρουαρίου 1984, Ιντιαπορά, Σάο Πάολο, Βραζιλία) είναι βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στην Μποταφόγκο και έχει ύψος 1,80 μ.

 Το 1997 άρχισε να παίζει στην ομάδα νέων της Mirassol, ομάδα τρίτης κατηγορίας στη Βραζιλία. Το 1999 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, όμως το 2002 σε ηλικία 18 χρονών ο Μαρτσέλο βρήκε ποδοσφαιρική στέγη στην Ιαπωνία, όπου αγωνίστηκε στις FC Tokyo και Oita Trinita. Επέστρεψε όμως ξανά στην πατρίδα του το 2003, για λογαριασμό της Σάο Καετάνο αυτή τη φορά. Την πρώτη του χρονιά στην ομάδα είχε 31 συμμετοχές χωρίς να σημειώσει κάποιο γκολ. Το 2004 η Σάο Καετάνο κατέκτησε το Πρωτάθλημα Paulista, με τον Μάτος να συμβάλλει τα μέγιστα αφού είχε 40 συμμετοχές πετυχαίνοντας και ένα γκολ. Οι εμφανίσεις του "ανάγκασαν" την Κορίνθιανς, στο πλαίσιο της ανανέωσης που επιχειρούσαν οι διοικούντες, να τον αποκτήσει. Έτσι το 2005 μετακόμισε στην Κορίνθιανς και αγωνιζόταν ως παρτενέρ του Μασεράνο στη μεσαία γραμμή της ομάδας, με τον Τέβες επίσης να ανήκει στο δυναμικό των Καριόκας. Την ίδια χρονιά η Κορίνθιανς κατέκτησε το Πρωτάθλημα Βραζιλίας και ο Μάτος αναδείχτηκε ο κορυφαίος αμυντικός μέσος του Πρωταθλήματος, έχοντας 35 συμμετοχές και πετυχαίνοντας 1 γκολ. Το 2006 ο Μάτος αγωνίστηκε σε 29 αγώνες και πέτυχε 4 τέρματα για την ομάδα του. Το 2007 ο 23χρονος Μάτος πρόλαβε να αγωνιστεί σε 8 αγώνες με την Κορίνθιανς, πετυχαίνοντας 2 γκολ, πριν τον αποκτήσει ο Παναθηναϊκός έναντι 3 εκατομμυρίων ευρώ. Άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, όπως η Μπενφίκα και η Μίντλεσμπρο, ενδιαφέρθηκαν στο παρελθόν να εντάξουν στο δυναμικό τους τον Βραζιλιάνο άσσο, όμως οι "Πράσινοι" κατάφεραν να τον φέρουν στην Ευρώπη για λογαριασμό τους. Ο Μάτος υπέγραψε συμβόλαιο 4 χρόνων με την ομάδα του Παναθηναϊκού, με ετήσιες απολαβές περίπου στις 900 χιλιάδες ευρώ. Αγωνίστηκε σε 51 αγώνες και πέτυχε συνολικά 4 τέρματα. Το 2009 δόθηκε δανεικός στη πρώην ομάδα του, Κορίνθιανς και το 2010 στη Μποταφόγκο. Το 2011 ο Παναθηναϊκός έφτασε σε συμφωνία με την Μποταφόγκο για τη πώληση του έναντι 1 εκατομμυρίου ευρώ. Ο Μάτος είναι διεθνής με την ομάδα κάτω των 17 της Βραζιλίας συμμετέχοντας στο FIFA U-17 World Championship του 2001 δείχνοντας στοιχεία του ταλέντου του. Ελπίζει με τον ερχομό του στον Παναθηναϊκό και την Ευρώπη να κάνει τον Ομοσπονδιακό προπονητή της χώρας του, Κάρλος Ντούνγκα, να τον καλέσει στην Εθνική ομάδα της Βραζιλίας, κάτι που αποτελεί όνειρο γι' αυτόν.
Γεώργιος Ροδίου

Ο Γεώργιος Ροδίου του Στυλιανού (1931 - 4 Οκτωβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Ξάνθης από το 1974 ως το 1985 και υφυπουργός από το 1980 ως το 1981. Ανήκε στη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε το 1931. Σπούδασε Νομικά. Κατά την περίοδο της χούντας ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974 και επανεξελέγη σε εκείνες του 1977 και του 1981 με τη Νέα Δημοκρατία. Χρημάτισε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης στην κυβέρνηση Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.Στις δημοτικές εκλογές που διεξήχθησαν το 1990 κατήλθε ως ανεξάρτητος στο Δήμο Ξάνθης και ήρθε τρίτος, με αποτέλεσμα να τεθεί επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Έπειτα από την απόσυρσή του από τα κοινά, συνέχισε να ασχολείται με τα ζητήματα του Δήμου Ξάνθης. Πέθανε το 2012 από καρκίνο και η σορός του τέθηκε σε προσκύνημα στο ναό Της Του Θεού Σοφίας.
Στάθης Βέργος

Ο Στάθης Βέργος είναι Έλληνας παλαίμαχος αθλητής και προπονητής της καλαθοσφαίρισης από την Πάτρα. Θεωρείται από τις μεγάλες μορφές του αθλήματος για την Πάτρα με μεγάλη προσφορά στο άθλημα. Έχει βραβευτεί πολλές φορές για την συνολική προσφορά του στην καλαθοσφαίριση όπως το 2011 από την ΣΕΠΚ. Το 2012 βραβεύτηκε από τον Απόλλωνα Πατρών με όλους τους παλαίμαχους του 1968 για την προσφορά τους.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα. Ξεκίνησε την καλαθοσφαίριση σε μικρή ηλικία το 1953 στον Απόλλωνα Πατρών αλλά το 1956 πήγε στην Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε έως το 1964 . Το 1965 επέστρεψε για τον Απόλλωνα Πατρών έως το 1969 που σταμάτησε ήταν μέλος της μεγάλης ομάδας του Απόλλωνα που έπαιξε πρώτη φορά στην Α' εθνική. Με τον Απόλλωνα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα του 1968 και 1969 κι έπαιξε σε δυο πανεπαρχιακά πρωταθλήματα διεκδικώντας την άνοδο στην Α' εθνική. Ήταν μέλος της Μικτής Πατρών με την οποία έπαιξε και στο φιλικό του 1967 με την εθνική Ισραήλ. Στην συνέχεια ο Βέργος έγινε προπονητής, ήταν κάτοχος διπλώματος FIBA, σε πολλές ομάδες όπως η Παναχαϊκή, η Ε.Α. Πατρών, Ολυμπιάδα Πατρών, Κεραυνός Αιγίου κι άλλες. Τα τελευταία χρόνια είναι διευθύνων σύμβουλος στον "Α.Σ. Σφήκα Πατρών" Με προτροπή του Βέργου έπαιξαν καλαθοσφαίριση αθλητές που στην πορεία τους τον δικαίωσαν για την επιλογή του όπως οι Κώστας Πετρόπουλος, Τάκης Πετρόπουλος, η Στέλλα Κομματά, ο Γιάννης Μάζης κι άλλοι.
Direzione Investigativa Antimafia

Η Direzione Investigativa Antimafia (DIA, ελληνικά: Διεύθυνση Ερευνών κατά της Μαφίας) είναι ερευνητικό διαϋπηρεσιακό σώμα, υπαγόμενο στο Τμήμα Δημόσιας Ασφάλειας του Υπουργείου Εσωτερικών της Ιταλικής Δημοκρατίας, αρμόδιο για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος που σχετίζεται με τη μαφία.

 Η DIA ιδρύθηκε με τον νόμο της 30ής Δεκεμβρίου του 1991 n. 410, μετά την εντατικοποίηση του αγώνα κατά της μαφίας, η οποία οδήγησε στον θάνατο του δικαστή Τζιοβάνι Φαλκόνε, κύριου εμπνευστή και υποστηρικτή του, και δημιουργήθηκε με τα διατάγματα εκτάκτου ανάγκης κατά τη διάρκεια της Ζ΄ κυβέρνησης Αντρεότι και του υπουργού Δικαιοσύνης Κλαούντιο Μαρτέλι. Ταυτόχρονα δημιουγήθηκε η `Ύπατη Αρμοστεία για την καταπολέμηση της μαφίας (Alto Commissariato per la lotta alla mafia). Δημιουργήθηκε λίγο πριν από την Εθνική Διεύθυνση κατά της Μαφίας (Direzione Nazionale Antimafia), με επικεφαλής τον Εθνικό Εισαγγελέα κατά της Μαφίας (Procuratore Nazionale Antimafia), και την Περιφερειακή Διεύθυνση κατά της Μαφίας, εξαπλώθηκε σε όλη την εθνική επικράτεια σε 26 εφετεία. Πρώτος επικεφαλής της DIA υπήρξε ο Γενικός Διοικητής του Σώματος των Καραμπινιέρων Τζουζέπε Ταβορμίνα. Στον τομέα της κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων, μεταξύ 1992 και 2011, κατασχέθηκαν αντικείμενα πάνω από 12 δισεκατομμύρια ευρώ και ποσά ύψους 2 δις ευρώ.Επιπλέον, από το 1992 έως το 2011, συνελήφθησαν περίπου 9.400 άτομα, ύποπτα για συμμετοχή στη μαφία. Το Έμβλημα της DIA χρησιμοποιείται κυρίως ως ακολούθως: Επίσημη ιστοσελίδα
Ουαλίντ Ρεγκραγκί

Ο Ουαλίντ Ρεγκραγκί (ή Χοαλίντ Ρεγκραγκί, με το όνομά του να απαντάται στον ελληνικό τύπο και ως Γουαλίντ και το επώνυμό του και ως Ρεγκραγκουί, γεννημένος στις 23 Σεπτεμβρίου 1975, αραβικά: وليد الركراكي‎) είναι Μαροκινός επαγγελματίας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός. Σήμερα είναι προπονητής της εθνικής ομάδας του Μαρόκου. Ο Ρεγκραγκί γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1975 στο Κορμπέιγ-Εσόν της Γαλλίας.

 Γεννήθηκε στη Γαλλία, αλλά ήταν διεθνής με το Μαρόκο με το οποίο είχε 45 συμμετοχές από το 2001 ως το 2009, χωρίς να σημειώσει κάποιο τέρμα. Οι σύλλογοι για τους οποίους έπαιξε περιλαμβάνουν τους Τουλούζ, Αζαξιό, Γκρενόμπλ και Ράθινγκ Σανταντέρ. Το καλοκαίρι του 2009 πήρε μεταγραφή στη μαροκινή Μογρέμπ Τετουάν. Μετά την αποχώρησή του ως παίκτης, ο Ρεγκραγκί άρχισε να ασχολείται με την προπονητική αναλαμβάνοντας τη θέση του βοηθού προπονητή της εθνικής ομάδας του Μαρόκου τον Σεπτέμβριο του 2012. Όταν ο προπονητής Ρασίντ Ταουσί απολύθηκε την 1η Οκτωβρίου 2013, λύθηκε και το συμβόλαιό του Ρεγκραγκί μαζί με αυτό του Ταουσί. Στις 8 Μαΐου 2014 ανέλαβε τη θέση του προπονητή στη ΦΟΣ Ραμπάτ για τη σεζόν 2014–15. Στις 22 Ιανουαρίου 2020 αποχώρησε από τον σύλλογο κοινή συναινέσει. Στις 10 Αυγούστου 2021 διορίστηκε επικεφαλής προπονητής της Ουιντάντ. Στις 30 Μαΐου 2022 οδήγησε την Ουιντάντ στο τρίτο της τίτλο στο ΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού νίκησε την πρωταθλήτρια του 2021 Αλ Άχλι στον τελικό. Έγινε ο δεύτερος Μαροκινός προπονητής που κέρδισε το Αφρικανικό Τσάμπιονς Λιγκ μετά τον Χουσεΐν Αμμούτα, ο οποίος κέρδισε το 2017 τη διοργάνωση, και εκείνος με την Ουιντάντ. Στις 31 Αυγούστου 2022 διορίστηκε προπονητής της εθνικής Μαρόκου μετά την απόλυση του πρώην προπονητή Βαχίντ Χαλιλχότζιτς. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022 το Μαρόκο έδωσε τον πρώτο του αγώνα με προπονητή τον Ρεγκραγκί, νικώντας την εθνική Μαδαγασκάρης με 1–0 σε φιλικό.Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022 το Μαρόκο πέρασε πρώτο στους ομίλους στη φάση των "16". Το Μαρόκο έτσι πέρασε στους "16" για δεύτερη φορά μετά το 1986. Έπειτα η εθνική προκρίθηκε στους προημιτελικούς, έπειτα από τον αγώνα με την Ισπανία, ο οποίος κρίθηκε στα πέναλτι, κάνοντας το Μαρόκο το τέταρτο αφρικανικό έθνος που προκρίθηκε στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο ίδιος ο Ρεγκραγκί είναι ο πρώτος Αφρικανός προπονητής εθνικής ομάδας που έφτασε στα προημιτελικά. Το Μαρόκο κέρδισε και την Πορτογαλία με 1–0 και πέρασε στα ημιτελικά, όντας η πρώτη αφρικανική ομάδα που πέρασε στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Walid Regragui στο Wikimedia Commons
Ντεβί Επασί

Ο Ντεβί Ροτζέρ Επασί Εμποκά (γαλλικά: Devis Rogers Epassy Mboka) (γενν. 2 Φεβρουαρίου 1993) είναι Καμερουνέζος-Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Άμπχα Κλαμπ. Γεννήθηκε στη Γαλλία, όπως εκπροσώπησε την Εθνική Καμερούν.

 Ο Επασί γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Σουαζί-σου-Μονμορανσί στη βόρεια Γαλλία. Στις 14 Αυγούστου 2017, ο Επασί εντάχθηκε στον Λεβαδειακό από την ΣΑΣ Επινάλ, με ελεύθερη μεταγραφή. Στις 29 Ιανουαρίου 2020, ο Επασί εντάχθηκε στη Λαμία με τριετές συμβόλαιο. Στις 15 Ιουλίου 2021, ο Επασί συμφώνησε να ενταχθεί στον ΟΦΗ με διετές συμβόλαιο. Στις 18 Ιουλίου 2021, ο ΟΦΗ ανακοίνωσε επίσημα τον Επασί αφού υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τον σύλλογο, όπως είχε προηγουμένως συμφωνηθεί. Στις 6 Αυγούστου 2022, ο Επασί εντάχθηκε στην Άμπχα Κλαμπ της Σαουδικής Αραβίας με ελεύθερη μεταγραφή. Γεννημένος στη Γαλλία, ο Επασί είναι καμερουνέζικης καταγωγής. Κλήθηκε για να εκπροσωπήσει την Εθνική Καμερούν τον Ιούνιο του 2021. Έκανε το ντεμπούτο του με το Καμερούν σε μια φιλική ισοπαλία με 0–0 εναντίον της Νιγηρίας στις 8 Ιουνίου 2021. Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2021: 3η θέση Προφίλ στον ιστότοπο της Super League Greece Προφίλ στο Transfermarkt.com
Αχιλλέας Μάγρας

Ο Αχιλλέας Μάγρας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, παίζοντας από το 1938 μέχρι το 1948.

 Ο Μάγρας έκανε την εμφάνιση του με την βασική ενδεκάδα του Άρη την σεζόν 1938-39, όταν οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την δεύτερη θέση για το πρωτάθλημα βορείου ομίλου, ενώ κατέκτησε το κύπελλο Χριστουγέννων, κερδίζοντας τον Απόλλωνα Αθηνών και τον ΠΑΟΚ.Την επόμενη σεζόν, υπήρξε βασικό στέλεχος του Άρη στους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης και συμμετείχε στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας εναντίον της ΑΕΚ, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν με 3-0 στον δεύτερο επαναληπτικό. Ακολούθησε η ήττα του Άρη στον τελικό από τον Παναθηναϊκό με 3-1, με τον Μάγρα εκτός αποστολής.Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στη ομάδα του Άρη, συμμετέχοντας στους αγώνες του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης, βοηθώντας τους "κίτρινους" να κατακτήσουν τον τοπικό τίτλο. Ο Μάγρας δεν συμμετείχε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέκτησε τον τρίτο του τίτλο ξεπερνώντας τα εμπόδια της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού.Τις δύο επόμενες χρονιές συμμετείχε σε μεγάλο μέρος των αγώνων του Άρη, πριν κρεμάσει τα παπούτσια του το καλοκαίρι του 1948. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Μαγράς Αχιλλέας | aris.re
Ρουμανικές βουλευτικές εκλογές (2020)

Στις 6 Δεκεμβρίου 2020 διεξήχθησαν οι βουλευτικές εκλογές στη Ρουμανία, για να εκλεγούν τα 466 μέλη του Ρουμανικού Κοινοβουλίου.Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο, κερδίζοντας τις 110 έδρες στη Βουλή (28,90% των ψήφων) και τις 47 έδρες στη Γερουσία (29,31% των ψήφων). Στις 18 Δεκεμβρίου ανακοινώθηκε ότι το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, η συμμαχία ΣΩΤΗΡ-ΚΕΕΑ και η Δημοκρατική Ένωση Ούγγρων συμφώνησαν να σχηματίσουν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Φιορίν Σίτσου.

 Το Ρουμανικό Κοινοβούλιο είναι διθάλαμο: αποτελείται από την Βουλή των Αντιπροσώπων (κάτω βουλή) που έχει 330 μέλη και τη Γερουσία (άνω βουλή) που έχει 136 μέλη. Βουλή των Αντιπροσώπων: Από τα 330 μέλη: τα 279 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 41 πολυεδρικές περιφέρειες, που αντιστοιχούν στις ισάριθμες κομητείες της Ρουμανίας. Ένας βουλευτής εκλέγεται ανά 73.000 κατοίκους. τα 29 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από την περιφέρεια Βουκουρεστίου τα 4 μέλη εκλέγονται από τους Ρουμάνους του εξωτερικού τα 18 μέλη είναι εκπρόσωποι των εθνικών μειονοτήτων. Στη Ρουμανία έχουν αναγνωριστεί 19 εθνικές μειονότητες, από τις οποίες οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι έχουν κοινό εκπρόσωπο στη βουλή.Γερουσία: Από τα 136 μέλη: τα 121 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από 41 πολυεδρικές περιφέρειες, που αντιστοιχούν στις ισάριθμες κομητείες της Ρουμανίας. Ένας γερουσιαστής εκλέγεται ανά 168.000 κατοίκους. τα 13 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση από την περιφέρεια Βουκουρεστίου τα 2 μέλη εκλέγονται από τους Ρουμάνους του εξωτερικούΤο εκλογικό όριο για τα πολιτικά κόμματα είναι 5% του συνολικού αριθμού έγκυρων ψήφων όλης της επικράτειας ή 20% του συνολικού αριθμού έγκυρων ψήφων σε τουλάχιστον 4 περιφέρειες. Το εκλογικό όριο για τις πολιτικές συμμαχίες είναι: 8% για συμμαχίες δύο κομμάτων, 9% για συμμαχίες τριών κομμάτων και 10% για συμμαχίες με περισσότερα από 4 κόμματα. Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι Ρουμάνοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, εκτός αν έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα λόγω δικαστικής απόφασης ή ιατρικής διάγνωσης. Από τις προηγούμενες εκλογές μέχρι τις τρέχουσες έχουν διεξαχθεί πολλές έρευνες κοινής γνώμης για τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Χάρτες των εκλογών
Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄

Ο Βαλετόα Σουαλαούβι Β΄ (Va'aleto'a Sualauvi II, 29 Απριλίου 1947-) είναι ο Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο (αρχηγός κράτους) των Σαμόα, στην εξουσία από το 2017. Έχει διατελέσει Tuimaleali'ifano από το 1977. Οι άλλοι του τίτλοι είναι Tui A'ana και Tama'aiga. Στις 23 Αυγούστου 2022 διορίστηκε εκ νέου ως αρχηγός κράτους για μια ακόμη πενταετή θητεία.

 Είναι μέλος της δυναστείας των Taua'ana. Είναι δισέγγονος ενός από τους ηγέτες των Μάου α Πούλε, του Τουιμελεαλιφάνο Φαολόι και ανιψιός του αρχικού μέλους του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, Τουιμεαλιφάνο Σουτιπατίπα Β΄. Εργάστηκε ως δικηγόρος και προηγουμένως ήταν αρχηγός της Αστυνομίας των Σαμόα, Επιθεωρητής και καθηγητής μέσης εκπαίδευσης. Ήταν αξιωματικός της αστυνομίας στη Νέα Ζηλανδία για τρία χρόνια. Υπηρέτησε, επίσης μεταξύ άλλων, ως δικηγόρος στο Ανώτατο Δικαστήριο των Σαμόα. Είναι πρεσβύτερος διάκονος και επίσης ιεροκήρυκας για το χωριό Ματαουτού Φαλελατάι και έχει κάνει κηρύγματα στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία για την Χριστιανική Εκκλησιαστική Εκκλησία της Σαμόα. Ήταν μέλος του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων του αρχηγού του Κράτους από το 1993 έως το 2001 και από το 2004. Ορκίστηκε ως Ο Λε Άο Ο Λε Μάλο στις 21 Ιουλίου 2017. Τον Μάιο του 2021, ο Σουαλάουβι ζήτησε να ανακληθούν τα αποτελέσματα των εκλογών του 2021 και προκήρυξε νέες εκλογές. Η απόφαση ανατράπηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Σαμόα στις 17 Μαΐου 2021. Στη συνέχεια, ο Σουαλάουβι εξέδωσε μια διακήρυξη για να αποτρέψει τη συνεδρίαση της Νομοθετικής Συνέλευσης της Σαμόα, προκαλώντας συνταγματική κρίση.Τον Ιούλιο του 2022 η θητεία του παρατάθηκε μέχρι την επόμενη κοινοβουλευτική συνεδρίαση τον Αύγουστο.Στις 23 Αυγούστου 2022 διεξήχθη έμμεση εκλογή του αρχηγού κράτους και ο Σουαλαούβι επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο. Τον είχε ονομάσει ως υποψήφιο η πρωθυπουργός Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα. Είναι κάτοχος πτυχίου νομικής από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας και διπλώματος στις Θεολογικές Σπουδές από τη Θεολογική Σχολή Μαλούα.
Ρομπέρ Ντελωναί

Ο Ρομπέρ Ντελωναί (Robert Delaunay, 12 Απριλίου 1885 – 1941) ήταν Γάλλος ζωγράφος, πρωτοπόρος καλλιτεχνικού κινήματος που δημιούργησε με τη Ρωσίδα σύζυγό του Σόνια, μια λυρική απόδοση του κυβισμού με έντονα χρώματα που χαρακτηρίστηκε Ορφισμός στην τέχνη.

 Ο Ρομπέρ Ντελωναί γεννήθηκε στο Παρίσι. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε καλλιτεχνική καριέρα στη ζωγραφική σπουδάζοντας σχετικά και συμπληρώνοντας τις γνώσεις του κάνοντας διάφορα επισκέψεις σε διάφορες σχολές εκτός Παρισιού. Σε ηλικία 25 ετών βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας του εκθέτοντας σειρές πινάκων του κερδίζοντας μεγάλη φήμη. Στη δεκαετία του 1910 ξεκινά να ζωγραφίζει πλέον με έντονα χρώματα σε γεωμετρικά σχήματα με κάποιο έκδηλο λυρισμό που βασιζόταν στον κυβισμό. Υποστήριζε την άποψη ότι: «επειδή η συνέχεια των σχημάτων διακόπτεται συνεχώς από τις επιδράσεις του φωτός, ο ζωγραφικός πίνακας πρέπει ν΄ αποτελεί ρυθμικό σύνολο βασιζόμενο στην κατάλληλη επιλογή των εγχρώμων επιπέδων». Με το ξέσπασμα του Α΄ Π.Π. ο Ρομπέρ και η γυναίκα του κατέφυγαν στην Ισπανία και από εκεί στην Πορτογαλία. Επέστρεψαν στη Γαλλία το 1920 όπου ο Ντελωναί συνέχισε με αφηρημένη ζωγραφική. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Π.Π. ήταν ήδη βαριά άρρωστος. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου του 1941 στο Μονπελιέ (Γαλλία). Επιλογή έργων Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. Γ΄ (συμπλήρωμα), σελ. 855 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Robert Delaunay στο Wikimedia Commons
55 (αριθμός)

Το 55 (πενήντα πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 54 και πριν από το 56. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 55 συμβολίζεται ως LV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΝΕ΄ ή νε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 55 είναι σύνθετος αριθμός καθώς οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5, 11 και 55, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 56. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 55 είναι 55 = 5 · 11. Το 55 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων αριθμών (5 · 11). Το 55 είναι αριθμός Φιμπονάτσι. Ο επόμενος αριθμός Φιμπονάτσι είναι το 89. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 55 αντιστοιχεί στο καίσιο.
Δημήτριος και Πολύβιος

Το έργο Δημήτριος και Πολύβιος (ιταλικά: Demetrio e Polibio) είναι δίπρακτο οπερατικό δράμα του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο της Βινσένζα Βιγκανό-Μομπέλι. Η όπερα ενορχηστρώθηκε για φλάουτο, όμποε, κλαρινέτα, φαγκότο, κόρνα, τρομπέτες και έγχορδα. Ο Δημήτριος και Πολύβιος ήταν η πρώτη απόπειρα του Ροσσίνι για μια ολοκληρωμένη όπερα, κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του ημερών στη Φιλαρμονική Ακαδημία της Μπολόνια το 1806. Επειδή η όπερα ανατέθηκε στον Ροσσίνι από τον τενόρο Ντομένικο Μομπέλι (του οποίου η σύζυγος έγραψε το λιμπρέτο) και παρουσιάστηκε ιδιωτικά από τον Μομπέλι και τις δύο κόρες του, μια παράσταση την οποία δεν παρακολούθησε ο Ροσσίνι, δεν ήταν η πρώτη του πλήρως σκηνοθετημένη όπερα. Η όπερα δεν πραγματοποιήθηκε επαγγελματικά μέχρι τις 18 Μαΐου 1812, όταν έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Βάλε της Ρώμης.

 Χρόνος: 2ος αιώνας π.Χ.Τόπος: Παρθία Ο καλός Πολύβιος, βασιλιάς της Παρθίας, είναι ο προστάτης τόσο της κόρης του Λίσινγκα όσο και του εραστή της Σιβένο. Όλοι πιστεύουν ότι ο Σιβένο είναι ο γιος ενός υπουργού του βασιλιά Δημήτριου της Συρίας, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο χαμένος γιος του. Ο Δημήτριος, θεωρώντας τον υπουργό υπεύθυνο για την εξαφάνιση του γιου του, φτάνει στην αυλή της Παρθίας μεταμφιεσμένος ως Ευμένης, βασιλικός αγγελιοφόρος, και απαιτεί να παραδοθεί ο Σιβένο στη Συρία όμως Ο Πολύβιος αρνείται. Ο Σιβένο και η Λίσινγκα γιορτάζουν τον γάμο τους και ο Πολύβιος εκμυστηρεύεται στον Σιβένο ότι ανησυχεί για αυτό που έχει συμβεί, αλλά αυτός τον καθησυχάζει. Εν τω μεταξύ, ο Ευμένης (Δημήτριος) σχεδιάζει να απαγάγει τον Σιβένο και να τον φέρει πίσω στη Συρία. Έτσι, δωροδοκεί τους υπηρέτες και τους φρουρούς και το βράδυ καταφέρνει να μπει στην Παρθική αυλή. Ωστόσο, όταν φτάνει στη κρεβατοκάμαρα του νεαρού ζευγαριού, βρίσκει τη Λίσινγκα μόνη και την απαγάγει. Ο Πολύβιος και ο Σιβένο προσπαθούν μάταια να τον σταματήσουν. Ο Πολύβιος και ο Σιβένο παρακαλούν για την απελευθέρωση της Λίσινγκα και σε απάντηση, ο Ευμένης (Δημήτριος) απειλεί να τη σκοτώσει αν δεν του παραδοθεί ο Σιβένο. Με τη σειρά του, ο Πολύβιος απειλεί να σκοτώσει τον Σιβένο, εκτός εάν απελευθερωθεί η Λίσινγκα. Η κατάσταση αρχίζει να επιλύεται όταν ο Ευμένης (Δημήτριος), κοιτάζει ένα παλιό μενταγιόν και συνειδητοποιεί ότι ο Σιβένο είναι στην πραγματικότητα ο χαμένος γιος του. Εν τω μεταξύ, ο Πολύβιος δεν θέλει να χάσει τη Λίσινγκα και ο Ευμένης (Δημήτριος) θέλει μόνο τον Σιβένο. Απελπισμένη από τον επικείμενο χωρισμό τους, η Λίσινγκα προσπαθεί να σκοτώσει τον Ευμένη, αλλά τελικά αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα ως βασιλιάς της Συρίας και ανακοινώνει ότι ο Σιβένο είναι γιος του. Η ειρήνη αποκαθίσταται και το ζευγάρι ζει ευτυχισμένο για πάντα. Λιμπρέτο στα ιταλικά