IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Όσιος Παΐσιος (Παναγής Μπασιάς)

Ο Όσιος Παΐσιος- Παναγής Μπασιάς (1801-1888) είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Παναγής Μπασιάς, όνομα με ο οποίο είναι επίσης γνωστός και ήταν γόνος της οικογένειας Τυπάλδου Μπασιά. Γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1801 από ευσεβείς γονείς, τον Μιχαήλ και τη Ρεγγίνας το γένος Δελλαπόρτα. Έλαβε σημαντική μόρφωση ελληνική και θεολογική, και μιλούσε τη Γαλλική, την Ιταλική και γνώριζε και την Λατινική. Έγινε δημόσιος διδάσκαλος αλλά παραιτήθηκε όταν οι Άγγλοι πίεζαν τους Κεφαλλονίτες και δίδασκε κατ' οίκον.

 Το 1827 αποφασίζει να εγκαταλείψει τον κοσμικό βίο και να μεταβεί στη βραχονησίδα Δίας που βρίσκεται νότια της Κεφαλονιάς όπου επάνω της υπάρχει Ιερά Μονή για να μονάσει, μάλλον για να ησυχάσει από τα κοσμικά αλλά και από τη διωκτική μανία των Άγγλων κατακτητών του νησιού. Το 1828 επιστρέφει στη γενέτειρα του όπου θα διδάξει σε ιδιωτικά σχολεία και επειδή εκείνη την εποχή αγγλικανικές ορθολογιστικές ροπές θέλουν να επηρεάσουν τους Κεφαλλήνες και να αναδείξουν το πνεύμα της Δύσης ο παπά Μπασιάς στάθηκε διαφωτιστής δάσκαλος και οι δεσμοί του με άλλες θεολογικές προσωπικότητες κράτησαν με τη στάση και τη διδασκαλία τους την Ορθοδοξία. Το 1836 χειροτονήθηκε από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Κεφαλληνίας Παρθένιο Μακρή, διάκονος και πρεσβύτερος. Από τότε η ζωή του όλη αφιερώθηκε στη διακονία τη λατρεία και στην υπηρεσία των Χριστιανών. Κήρυξε τον λόγο του Θεού. Ως λειτουργός, ασκητικός, εξομολόγος διακριτικός, προσείλκυσε την αγάπη των χριστιανών. Έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας και συμβούλευε κατάλληλα. Είχε και προορατικό χάρισμα. Πούλησε τα υπάρχοντα του και τα μοίρασε στους φτωχούς. Ο ίδιος φιλοξενούνταν στην οικία συγγενικού του προσώπου του Ιωάννου Νικ. Γερουλάνου. Διετέλεσε εφημέριος της Ιεράς Μονής Αγίου Σπυρίδωνος Πλατύ Γιαλού Ληξουρίου μέχρι και τον θάνατό του. Πιεζόμενος από ασθένειες κατά καιρούς υπέμεινε αυτές με υπομονή όπως ο Απόστολος Παύλος. Εκοιμήθη την 7ην Ιουνίου 1888 στο Ληξούρι σε ηλικία 88 ετών και πλήθος κόσμου πήγαινε να προσκυνήσει για τελευταία φορά το σώμα του Ετάφη στον χώρο του Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου από όπου και έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του υπήρξε μεγάλο γεγονός , των οποίων η ευωδία επιβεβαίωσε την αγιότητά του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Ιουνίου , ημέρα της οσιακής κοίμησής του. Τα χαριτόβρυτα λείψανά του φυλάσσονται στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου και έγινε στις 6 Ιουνίου 1976 μ.Χ. και η Αγιοκατάταξή του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με Πατριαρχική και Συνοδική Απόφάση την 4η Φεβρουαρίου 1986 Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Ληξουρίου τὸν γόνον, Ἱερέων τὸ καύχημα, τῆς Κεφαλληνίας φωστῆρα νεοφανῶς ἀνατείλαντα, ὑψήσωμεν ἐν ὕμνοις Παναγήν, τὸν μύστην τῆς Τριάδος τῆς σεπτῆς, ἐμφανῶς κεκοσμημένον προφητικῶ τοῦ Πνεύματος χαρίσματι, διὸ τὸν δοξάσαντα αὐτὸν λαμπρῶς ἀντιδοξάσωμεν, ἶνα εὔρωμεν χάριν καὶ πταισμάτων τὴν συγχώρησιν. ΚοντάκιονἮχος πλ. γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Χαρμοσύνοις άσμασι , Κεφαλληνία η νήσος , συγκαλείται σήμερον των φιλεόρτων τα πλήθη, έρεισμα της Εκκλησίας ανευφημήσαι , σέμνωμα. [1] [2]
Αιγιές Λακωνίας

Οι Αιγιές (επίσημη ονομασία Αιγιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Χάνια Κουτουμούς.

 Οι Αιγιές είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της χερσονήσου της Μάνης, πάνω στην επαρχιακή οδό Σπάρτης-Γυθείου (ΕΟ 39) και βορειοδυτικά του Γυθείου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 40. Απέχει 41 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα Αιγιών είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,318 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μαλλιαρή Συκιά και Σύνορα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως Χάνια Κουτουμούς και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου του τέως νομού Λακωνικής. Το 1909 υπήχθη στον νομό Λακωνίας και το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Χανίων Κουτουμούς. Το 1957 μετονομάστηκε σε Αιγιές. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αιγιών και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 874Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούνται κυρίως ελαιόδεντρα, δημητριακά, αμπέλια και καρποφόρα και εσπεριδοειδή δέντρα. Νότια του οικισμού σώζονται ερείπια των αρχαίων Αιγιών. Σύμφωνα με τον Παυσανία, στην περιοχή υπήρχε λίμνη αφιερωμένη στον Ποσειδώνα και ναός με άγαλμα του θεού. Η πόλη αναφέρεται και στον «Νηών Κατάλογον» του Ομήρου ως Αυγείαι (Ιλ. Β 583) και από τον Στράβωνα ως Αιγαιαί (8, 364). Ο ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στη νότια έξοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Διεθνές Αεροδρόμιο Μινίστρο Πισταρίνι

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μινίστρο Πισταρίνι (ισπανικά: Aeropuerto Internacional Ministro Pistarini‎) (IATA: EZE, ICAO: SAEZ), γνωστό και ως Διεθνές Αεροδρόμιο Εσέισα, λόγω της θέσης του στην περιοχή του παρτίδο (κομητείας) Εσέισα στην ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες, είναι διεθνές αεροδρόμιο 22 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Αυτόνομης Πόλης του Μπουένος Άιρες, της πρωτεύουσας της Αργεντινής. Καλύπτει 3.475 εκτάρια (8.590 στρέμματα) και είναι ένα από τα δύο εμπορικά αεροδρόμια που εξυπηρετούν το Μπουένος Άιρες και τη μητροπολιτική του περιοχή, μαζί με το Αεροδρόμιο Χόρχε Νιούμπερι (Aeroparque Jorge Newbery). Το αεροδρόμιο Πισταρίνι είναι ο μεγαλύτερος διεθνής αερολιμένας της χώρας με βάση τον αριθμό των διακινούμενων επιβατών -85% της διεθνούς κίνησης- και αποτελεί κόμβο για τις διεθνείς πτήσεις της Aerolíneas Argentinas, η οποία εκτελεί και εσωτερικές πτήσεις από το αεροδρόμιο. Από το 1998 λειτουργεί από την Aeropuertos Argentina 2000 S.A.

 Το αεροδρόμιο πήρε το όνομά του από τον Χουάν Πισταρίνι, υπουργό Δημοσίων Έργων επί προεδρίας Χουάν Περόν, ο οποίος έθεσε τον θεμέλιο λίθο του έργου στις 22 Δεκεμβρίου 1945. Σχεδιάστηκε και ανεγέρθηκε από Αργεντινούς τεχνικούς. Η κατασκευή του, η οποία χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να ολοκληρωθεί, ήταν ένα από τα σημαντικότερα έργα του πενταετούς σχεδίου της πρώτης προεδρίας του Χουάν Περόν. Το αεροδρόμιο εγκαινιάστηκε στις 30 Απριλίου 1949. Όταν άνοιξε ήταν το τρίτο μεγαλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο. Ένα διάγραμμα του 1949 δείχνει τρεις διαδρόμους που διασταυρώνονται υπό γωνία 60 μοιρών: 9.353 πόδια (2.851 μ.) ο διάδρομος 10/28, 7.220 πόδια (2.200 μ.) ο 4/22 και 6.892 πόδια (2.101 μ.) ο 16/34. Η σφαγή της Εσέισα έλαβε χώρα κοντά στο αεροδρόμιο το 1973. Ο αεροσταθμός C εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 2011. Από τον Δεκέμβριο του 2011, οι εγκαταστάσεις του χρησιμοποιούνταν από την Aerolíneas Argentinas, την Air France και την Alitalia για τις δραστηριότητές τους. Τον Μάρτιο του 2013 εγκαινιάστηκε ο αεροσταθμός B, με έκταση 28.795 τετραγωνικών μέτρων, για χρήση από την Aerolíneas Argentinas και την KLM. Δείτε το πηγαίο ερώτημα Wikidata. Κατάλογος αεροδρομίων της Αργεντινής Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ministro Pistarini International Airport στο Wikimedia Commons Aeropuerto de Buenos Aires / Ezeiza στο Aeropuertos Argentina 2000 (επίσημος ιστότοπος)
MNG Airlines

Η MNG Airlines είναι ένας τουρκικός αερομεταφορέας με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Εκτελεί προγραμματισμένες και ναυλωμένες πτήσεις εμπορευματικές και επιβατικές. Το δίκτυο της εταιρείας εκτείνεται στη Μέση Ανατολή, την Άπω Ανατολή, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Η βάση της είναι το Αεροδρόμιο Ataturk (ΙΑΤΑ:IST), το Αεροδρόμιο Αττάλειας (ΙΑΤΑ:AYT) και το Αεροδρόμιο National στις Βρυξέλλες (ΙΑΤΑ:BRU).

 IATA: MB ICAO: MNB Callsign: Black Sea Η MNG Airlines ιδρύθηκε το 1997 ως εμπορευματική αεροπορική εταιρεία, και άρχισε να πετάει στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Το 1998 ξεκίνησαν τα υπερατλαντικά δρομολόγια, με πτήση από τη Φρανκφούρτη στο Τορόντο. Στις 8 Νοεμβρίου του 1998 ξεκίνησαν τα προγραμματισμένα υπερατλαντικά δρομολόγια. Στα μέσα του 2002 ξεκίνησαν οι επιβατικές πτήσεις. Η MNG εκτελεί προγραμματισμένες πτήσεις προς (Ιανουάριος 2005): Ζυρίχη, Κολωνία, Καράτσι, Λονδίνο, Λουξεμβούργο, Παρίσι και Ριάντ. Ο στόλος της MNG Airlines με τα στοιχεία του Μαΐου του 2010 έχει ως εξής: 6 Airbus AB300-B4 2 Airbus AB300-600 1 Boeing B737-400 Ιστότοπος MNG Airlines Λεπτομέρειες στόλου της MNG Airlines (2005)
Αρχή αποκλειόμενου μέσου

Η αρχή του αποκλειόμενου μέσου ή νόμος της του τρίτου αποκλείσεως στην τυπική λογική γράφεται: P ∨ ¬ P . {\displaystyle P\lor \neg P.\!} .Συχνά επίσης σημειώνεται ως: ∀ P ( P ∨ ¬ P ) {\displaystyle \forall P(P\lor \neg P)\!} ,για κάθε πρόταση P, P είναι αληθής ή "όχι-P" είναι αληθής.

 Για την πρόταση "Ο Σωκράτης είναι θνητός" ας πούμε ότι δεν γνωρίζουμε την τιμή αλήθειας. Με βάση την αρχή αποκλειόμενου μέσου προκύπτει ότι η διάζευξη "Είτε ο Σωκράτης είναι θνητός είτε είναι "μη-θνητός" είναι αληθής. Θέλουμε να αποδείξουμε ότι υπάρχουν δύο άρρητοι αριθμοί a {\displaystyle a\,} και b {\displaystyle b\,} ώστε ο a b {\displaystyle a^{b}\,} να είναι ρητός. Απόδειξη: Ο 2 {\displaystyle {\sqrt {2}}} είναι άρρητος. Ας πάρουμε τον αριθμό 2 2 {\displaystyle {\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}} . Αυτός θα είναι είτε ρητός είτε άρρητος (αρχή αποκλειόμενου μέσου). Αν είναι ρητός η απόδειξη τελειώνει εδώ. Αν είναι άρρητος τότε ας πάρουμε a = 2 2 {\displaystyle \ a={\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}\,} και b = 2 {\displaystyle \ b={\sqrt {2}}\,} . Τότε είναι a b = ( 2 2 ) 2 = 2 ( 2 ⋅ 2 ) = 2 2 = 2 {\displaystyle a^{b}=\left({\sqrt {2}}^{\sqrt {2}}\right)^{\sqrt {2}}={\sqrt {2}}^{\left({\sqrt {2}}\cdot {\sqrt {2}}\right)}={\sqrt {2}}^{2}=2} .Ο αριθμός 2 είναι ρητός, και τούτο ολοκληρώνει την απόδειξη.- Η προτασιακή λογική προϋποθέτει ότι κάθε λογική πρόταση λαμβάνει ακριβώς μία από τις δύο τιμές αλήθειας (αληθές ή ψευδές). Η λεγόμενη κλασική λογική καθώς και οι περισσότερες (αλλά όχι όλες) θεωρίες μαθηματικής λογικής είναι προτασιακές λογικές. Χρησιμοποιείται και ο όρος δίτιμη ή δισθενής (bivalent) λογική. Το "ή" στην αρχή αποκλειόμενου μέσου είναι απλή διάζευξη και όχι αποκλειστική διάζευξη. Από την αρχή αποκλειόμενου μέσου, μόνη της, δεν αποκλείεται η περίπτωση P είναι αληθής και "όχι-P" είναι αληθής. Επομένως η αρχή μη-αντίφασης συμπληρώνει την αρχή αποκλειόμενου μέσου. Συνοψίζοντας: Προτασιακή λογική: Για κάθε πρόταση P, P είναι ή αληθής ή ψευδής. Η αρχή αυτή μπορεί να εκφραστεί μόνο στη μεταγλώσσα και δεν περιλαμβάνεται στους ορισμούς ή αξιώματα της μαθηματικής λογικής θεωρίας.Αρχή αποκλειόμενου μέσου: Για κάθε πρόταση P, P είναι αληθής ή "όχι-P" είναι αληθής. P ∨ ¬PΑρχή μη-αντίφασης: Για κάθε πρόταση P, αποκλείεται να ισχύει ότι και P είναι αληθής και "όχι-P" είναι αληθής. ¬(P ∧ ¬P) Λογική των προτάσεων
Φθοροκυκλοβουτάνιο

Το κυκλοβουτυλοφθορίδιο ή φθοροκυκλοβουτάνιο έχει χημικό τύπο είναι C4H7F και σύντομο συντακτικό . Ανήκει στα κυκλοαλκυλοαλογονίδια, δηλαδή στα μονοϊσοκυκλικά κορεσμένα οργανομονοαλογονίδια. Έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης: 1-μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο. 2-μεθυλο-1-φθοροκυκλοπροπάνιο. Κυκλοπροπυλοφθορομεθάνιο. 1-φθοροβουτένιο-1. 2-φθοροβουτένιο-1. 3-φθοροβουτένιο-1. 4-φθοροβουτένιο-1. 1-φθοροβουτένιο-2. 2-φθοροβουτένιο-2. Μεθυλο-1-φθοροπροπένιο. Μεθυλο-3-φθοροπροπένιο.

 «Κυκλοβουτάνια» ονομάζονται τα κυκλοαλκάνια με τετραμελή δακτύλιο, που αποτελεί και το χαρακτηριστικό της δομής τους. Οι πλευρικές αλυσίδες, όταν υπάρχουν, διαμορφώνονται όπως στα αλκάνια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μοριακής δομής τους είναι η εμφάνιση όχι επίπεδου τετραγώνου, όπως θα περίμενε κανείς, με βάση τα κυκλοπροπάνια, αλλά «πτυχωμένης» (Puckered), όπως αποδείχθηκε από πειράματα περίθλασης ηλεκτρονίων: Στη δομή αυτή προκύπτουν δυο απέναντι ζεύγη γωνιών που δείνουν μέσο όρο C − C − C ^ ≃ 88 o < 109 o 28 ′ {\displaystyle \mathrm {{\widehat {C-C-C}}\simeq 88^{o}<109^{o}28'} } , που είναι η συνηθισμένη γωνία δεσμού sp3-sp3 που αντιστοιχεί σε κορεσμένο, οπότε και πάλι προκύπτει «ενέργεια τάσης δεσμών», όπως παραπάνω στα κυκλοπροπάνια, αλλά μικρότερη: Υπολογίστηκε σε ΔQ = 109 kJ/mole. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι τα κυκλοβουτάνια να δείνουν αντιδράσεις προσθηκοδιάσπασης-1,4, αν και χρειάζονται πιο έντονες συνθήκες για να αντιδράσουν και δείνουν μικρότερες αντίστοιχες ταχύτητες αντίδρασης. Το κυκλοβουτυλοφθορίδιο διαφέρει από το κυκλοβουτάνιο στο ότι έχει ένα άτομο φθορίου αντί ενός ατόμου υδρογόνου. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Λίβιο Αγκρέστι

Ο Λίβιο Αγκρέστι (Livio Agresti, 1508–1580, αποκαλούμενος επίσης Ritius ή Ricciutello), ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης Αναγεννησιακής περιόδου ή περιόδου του Μανιερισμού, ενεργός τόσο στην πατρίδα του Φορλί όσο και στη Ρώμη, όπου και απεβίωσε. Ήταν ένα από τα μέλη της «Σχολής ζωγραφικής του Φορλί».

 Αρχικά μαθητής του Φραντσέσκο Μεντσόκκι (Francesco Menzocchi), το 1535 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες της Ευχαριστίας και των Προφητών για το Παρεκκλήσι του Μυστηρίου στον Καθεδρικό Ναό του Φορλί, που σήμερα βρίσκονται στην τοπική πινακοθήκη τέχνης, την Pinacoteca Civica di Forlì . Το 1539, ζωγράφισε στην Εκκλησία της Σάντα Μαρία ντε Σέρβι. Το 1542, ταξίδεψε στη Ραβέννα, όπου ζωγράφισε τον πίνακα των επισκόπων που φυλάσσεται τώρα στον καθεδρικό ναό του Αριάνι. Έγινε μέλος της Ρωμαϊκής Ακαδημίας του Αγίου Λουκά το 1534. Το 1544, ζωγράφισε τις τοιχογραφίες των αλληγορικών μορφών στη Sala Paolina του Καστέλ Σαντ'Άντζελο στη Ρώμη, υπό την επίβλεψη του Περίν ντελ Βάγκα (Perin del Vaga) . Η Agresti βοήθησε επίσης στη διακόσμηση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν της Ρώμης. Το 1555-6, διακοσμούσε το παρεκκλήσι Gonzaga στην Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος στη Σάσια με βιβλικές σκηνές και επέστρεψε το 1574 για να διακοσμήσει το Παρεκκλήσι της Αγίας Τριάδας με περισσότερες σκηνές από την Καινή Διαθήκη. Το πιο πρόσφατα ανακαλυφθέν έργο του Αγκρέστι ήρθε στο φως τον Ιούνιο του 2009 στον καθεδρικό ναό της Τσεζένα, ελαιογραφία σε χαλκό, που απεικονίζει τον προστάτη άγιο της πόλης, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, που ανατέθηκε στον γέροντα Δάσκαλο από τον Άλεξ Καβαλολούτσι (Alex Cavallucci). Η Εκκλησία St John Maddermarket στο Νόργουιτς διαθέτει μια μεγάλη ελαιογραφία του Μυστικού Δείπνου που, αν και αποδίδεται στον Αγκρέστι, δεν έχει επαληθεύσιμη προέλευση. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Λιτάρντο Πιστιόλλι (Litardo Piccioli). Τσεζένα: Καθεδρικός ναός της Τσεζένα Ρώμη: Εκκλησία του Santo Spirito στη Σάσια Ρώμη: Εκκλησία της Santa Caterina dei Funari Ρώμη: Oratorio del Gonfalone Ρώμη: Εκκλησία της Santa Maria della Consolazione Τίβολι : Βίλα ντ' Έστε, όπου είχε τη διεύθυνση της διακόσμησης του δαπέδου. Βατικανό: Βασιλική Αίθουσα (Βατικανό) Φορλί: Πινακοθήκη (Μουσείο) Ρονκοφρέντο : Pieve di Santa Paola με δύο τοιχογραφίες: Madonna and Child και Saint Catherine of Alexandria Τέρνι : Καθεδρικός ναός Αμέλια: Εκκλησία του San Giovanni Decollato ("Αποκεφαλισθέντος Αγίου Ιωάννη") ή dell'Ospedaletto ("του Νοσοκομείου") Νάμι: Πινακοθήκη (μουσείο) Μπέργκεν, Νορβηγία: Μουσείο Τέχνης Μπέργκεν ("Φθινοπωρινή Αλληγορία") Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων
Αλδεβαράν (ταινία, 1975)

Το Αλδεβαράν είναι δραματική-ψυχολογική, αλληγορική ελληνική ταινία του 1975, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου. Στην ταινία συμπρωταγωνιστεί ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο οποίος συμμετέχει και στη μουσική επένδυση του φιλμ. Η παραγωγή είναι του ίδιου του σκηνοθέτη και η διεύθυνση παραγωγής της Τώνιας Μαρκετάκη.

 Σε μια φανταστική χώρα που παρακμάζει, το «Αλδεβαράν», πρωτεύουσα του οποίου είναι το «Αλμικανταράτε», ζουν ο «υπερλεξιστής» (λετριστής) ποιητής Δημήτρης (Δημήτρης Φινινής), η φοιτήτρια-πόρνη Μαγδαληνή (Ελένη Μανιάτη) και ο μουσικός της ροκ Κρις (Δημ. Πουλικάκος). Ο Δημήτρης και ο Κρις δίνουν καθημερινά παραστάσεις σε ένα καφενείο. Κάποια στιγμή ο Δημήτρης μαθαίνει από τους γιατρούς πως είναι άρρωστος και του απομένουν δυο χρόνια ζωής. Η ταινία παρακολουθεί τον Δημήτρη, ο οποίος περιπλανιέται σε μια αποκρουστική πόλη, που αργοσβήνει μαζί του. Ο Κρις φεύγει για το εξωτερικό, ενώ η Μαγδαληνή μένει στο πλευρό του Δημήτρη, ο οποίος περιμένει να πεθάνει, αν και το ενδεχόμενο να έχουν κάνει λάθος οι γιατροί παραμένει ανοικτό. Η ταινία συμμετείχε στο 16ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (22-28 Σεπτεμβρίου 1975), όπου η προβολή της ενθουσίασε το κοινό και ο Θωμόπουλος απέσπασε τιμητική διάκριση «για την τολμηρή του κινηματογραφική παρουσία». Το Αλδεβαράν γυρίστηκε σε ασπρόμαυρο φιλμ 16mm και είχε κόστος 200 χιλ. δραχμές. Ο ιστορικός του ελληνικού κινηματρογράφου Γ. Σολδάτος το χαρακτήρισε ως ένα ποίημα που έφτιαξε «ένας αναρχικός ποιητής», μέσα από το οποίο εκφράζεται μια προσωπική κατάσταση και αναζήτηση. Στο αφιέρωμα «Η ελληνική ματιά: ένας αιώνας κινηματογράφου», στο πλαίσιο του 40ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1999), αναγνωρίστηκε ως «λυρική, αναρχική ταινία πάνω στο περιθώριο, που λαμβάνει διαστάσεις παραμυθένιας φαντασμαγορίας». Δημήτρης Πουλικάκος & Εξαδάκτυλος (συμμ. Δημ. Φινινής), «Σκόνη, πέτρες λάσπη» (βίντεο). Απόσπασμα από το Αλδεβαράν. Ανακτήθηκε στις 2016-06-10.Mανώλης Νταλούκας, «Η Πορτογαλία τιμά το Αλδεβαράν του Ανδρέα Θωμόπουλου» (30 Σεπτεμβρίου 2015). FreedomGreece. Ανακτήθηκε στις 2016-06-10. Το Αλδεβαράν στην IMDd
Τζέρι Μπράουν

Ο Τζέρι Μπράουν (αγγλ.: Jerry Brown, γενν. 7 Απριλίου 1938) είναι Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Κυβερνήτης της Καλιφόρνια από τις 3 Ιανουαρίου 2011 έως τις 7 Ιανουαρίου 2019, θέση στην οποία έχει διατελέσει ξανά από τις 6 Ιανουαρίου 1975 έως τις 3 Ιανουαρίου 1983. Είναι ο γηραιότερος εκλεγμένος κυβερνήτης της Πολιτείας, ωστόσο κατέχει και τη διάκριση του 6ου νεότερου, καθώς ανέλαβε για πρώτη φορά σε ηλικία 37 ετών, 36 χρόνια πριν την τρίτη θητεία του.

 Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και είναι γιος του Πατ Μπράουν, επίσης κυβερνήτη της Καλιφόρνια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Το 1975 εξελέγη κυβερνήτης της Καλιφόρνια, θέση στην οποία επανεξελέγη το 1978. Επιχείρησε τρεις φορές (1976, 1980, 1992) να τεθεί υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ χωρίς αποτέλεσμα. Το 1982 επέλεξε να μην θέσει υποψηφιότητα για τρίτη θητεία ως κυβερνήτης των ΗΠΑ, συμμετείχε όμως στις εκλογές για τη Γερουσία, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί. Μετά από την τελευταία του αποτυχία να εκλεγεί γερουσιαστής ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να ασχοληθεί με τον Βουδισμό καθώς και στην Ινδία, όπου συνάντησε την Μητέρα Τερέζα. Με την επιστροφή του το 1988 εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Καλιφόρνια, παραιτήθηκε όμως το 1991 για να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία. Στην πορεία εγκατέλειψε την προεκλογική του εκστρατεία, για να επιχειρήσει να κερδίσει το χρίσμα των δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ, χωρίς όμως επιτυχία. Το 1999 εξελέγη δήμαρχος του Όκλαντ χωρίς την υποστήριξη των Δημοκρατικών, καθώς είχε αποχωρήσει από το κόμμα κατηγορώντας το σύστημα του δικομματισμού. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι το 2007, οπότε και εξελέγη Γενικός Εισαγγελέας της Καλιφόρνια με την υποστήριξη των Δημοκρατικών. Το 2011 εξελέγη για τρίτη φορά κυβερνήτης της πολιτείας της Καλιφόρνια. Κατοικεί στο Όκλαντ. Είναι νυμφευμένος με την Αν Γκαστ, σύντροφό του από το 1990. Κατά το παρελθόν απασχόλησε τον τύπο για τη σχέση του με την τραγουδίστρια Λίντα Ρόνσταντ.
Τζον Φορσάιθ

Ο Τζον Φορσάιθ (γεννημένος John Lincoln Freund, Penns Grove, Νιου Τζέρσεϊ, 29 Ιανουαρίου 1918 - Σάντα Ίνεζ, Καλιφόρνια, 1 Ιουνίου 2010) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με δύο Χρυσές Σφαίρες και τρις υποψήφιος για βραβείο Έμμυ.

 Αν και αναδείχθηκε στην ηθοποιία από πολύ νωρίς, ενώ τη δεκαετία του ’60 ήδη θεωρείτο στην Αμερική σύμβολο του σεξ, ο Φορσάιθ απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα χάρις στη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σαπουνόπερα Δυναστεία («Dynasty»), από το 1981 έως το 1989, ερμηνεύοντας το ρόλο του οικονομικού μεγιστάνα Μπλέικ Κάρινγκτον (του μόνου χαρακτήρα από το καστ της σειράς που εμφανίστηκε και στα 220 επεισόδιά της) και έχοντας συμπρωταγωνίστριές του τη Λίντα Έβανς και τη Τζόαν Κόλινς. Είναι ο άνθρωπος που δάνεισε τη φωνή του (στον χαρακτήρα «Τσάρλι») στο γνωστό σίριαλ Οι άγγελοι του Τσάρλι. Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από το Actors Studio του Λι Στράσμπεργκ και από τις του εμφανίσεις στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τίτλο Ποιος σκότωσε τον Χάρι, όπου είχε συμπρωταγωνίστριά του τη Σίρλεϊ Μακλέιν, και Τοπάζ. Έκανε τρεις γάμους, πρώτα με τη συνάδελφό του Πάρκερ Μακ Κόρμικ (1939 – 1943) με την οποία απέκτησε ένα παιδί και ακολούθως με την επίσης ηθοποιό Τζούλι Γουόρεν (2 παιδιά). Σε ηλικία 84 ετών, το 2002, ο Φορσάιθ πραγματοποίησε και τρίτο γάμο, με την πολύ νεότερή του, Νικόλ Κάρτερ. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα John Forsythe στο Wikimedia Commons
Κήπος

Ο Κήπος είναι ένα κομμάτι γης για την καλλιέργεια διάφορων φυτών. Συνήθως καλείται το οικόπεδο ενός ιδιωτικού κτιρίου κήπος. Μια εξαίρεση είναι ο Βοτανικός Κήπος, ο οποίος έχει έναν καθαρά επιστημονικό σκοπό. Ο κήπος για την καλλιέργεια των λαχανικών λέγεται λαχανόκηπος, για την καλλιέργεια λουλουδιών ανθόκηπος. Η κηπουρική είναι η δραστηριότητα της ανάπτυξης και της διατήρησης του κήπου. Αυτή η εργασία γίνεται από έναν ερασιτέχνη ή επαγγελματικό κηπουρό. Ο κηπουρός επίσης εργάζεται σε άλλους χώρους όπως τα δημόσια πάρκα. Η αρχιτεκτονική τοπίων είναι μια επαγγελματική δραστηριότητα με τους αρχιτέκτονες τοπίων που έχουν ειδικευτεί στο σχεδιασμό δημόσιων και εταιρικών κήπων.

 Η δημιουργία των κήπων δεν είναι φαινόμενο της νεότερης ιστορίας της ανθρωπότητας. Η τέχνη της διαμόρφωσης των κήπων άρχισε να διαδίδεται από τους πρώτους ασιατικούς πολιτισμούς και στην αρχαία Αίγυπτο κι από εκεί στην Ελλάδα. Από τους πιο γνωστούς κήπους της αρχαιότητας ήταν οι κρεμαστοί της Βαβυλώνας, ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου. Στην Περσία υπήρχαν οι λεγόμενοι παράδεισοι μέσα στους οποίους, εκτός από τα διάφορα λουλούδια και δέντρα που καλλιεργούσαν, υπήρχαν και διάφορα εξωτικά πουλιά και ζώα, ενώ οι Πέρσες βασιλιάδες χρησιμοποιούσαν τους κήπους και σαν τόπους κυνηγιού. Αλλά και στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν κήποι, γιατί οι Έλληνες πίστευαν ότι ανάμεσα στους κήπους και στους θεούς υπήρχε κάποια σχέση, γι' αυτό γύρω απ' τους ναούς δημιουργούσαν κήπους. Ο πιο ονομαστός ήταν ο κήπος της Ακαδημίας. Στη Ρώμη η τέχνη των κήπων γνώρισε καινούρια ακμή. Εκτός από τους δημόσιους αναπτύσσονται και οι ιδιωτικοί καθώς και πάρκα. Ανάμεσα στους πιο γνωστούς ήταν οι κήποι στα σπίτια του Λούκουλου, του Μαικήνα κλπ. Στο μεσαίωνα η τέχνη των κήπων περιορίζεται στα μοναστήρια. Με την Αναγέννηση αρχίζει και πάλι ν' αναπτύσσεται και να γνωρίζει καινούρια ακμή. Στην Ιταλία αναπτύσσεται μια νέα νοοτροπία στην κατασκευή και στη διαρρύθμιση των κήπων που διαδίδεται σ' όλη την Ευρώπη. Το χαρακτηριστικό του κήπου με την ιταλική τεχνοτροπία είναι τα διάφορα παρτέρια, οι λίμνες κλπ. Παράλληλα στην Αγγλία δημιουργείται άλλο στυλ, περισσότερο προσαρμοσμένο στη φύση που υπάρχει στα Αγγλικά νησιά. Στη σημερινή εποχή η κηποτεχνία έχει ακολουθήσει άλλο δρόμο και βασίζεται κυρίως στο μικρό χώρο που έχει στη διάθεσή του το κάθε σπίτι για τη δημιουργία ιδιωτικού κήπου, ενώ, παράλληλα, γίνεται προσπάθεια σε πολλές χώρες να γίνει μια όσο το δυνατό καλύτερη αξιοποίηση του ακάλυπτου χώρου.
Γιοχάνεσμπουργκ

Το Γιοχάνεσμπουργκ (αφρικάανς και αγγλικά: Johannesburg, στα αφρικάανς προφέρεται: [jʊəˈɦanəsbœrχ], ισιΖουλού: iGoli, Ξόζα: iRhawutini), είναι η μεγαλύτερη και πλέον πυκνοκατοικημένη πόλη στη Νότια Αφρική. Η πόλη ονομάζεται και "Jo'burg", "Jozi" η "JHB" από τους Νοτιοαφρικανούς , το δε Πατριαρχείο Αλεξανδρείας , προκειμένου να ονομάσει τη Μητρόπολη της περιοχής χρησιμοποιεί τον όρο Ιωαννούπολις . Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαουτένκ η πλουσιότερη επαρχία της Νότιας Αφρικής, και η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή νότια της Σαχάρας. Η πόλη είναι μια από τις 40 μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές στον κόσμο. Το Γιοχάνεσμπουργκ δεν ειναι πρωτεύουσα της χώρας αλλά στεγάζει το νοτιοαφρικανικό συνταγματικό δικαστήριο - το ανώτατο δικαστήριο της Νότιας Αφρικής. Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το κέντρο του εμπορίου χρυσού και διαμαντιών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της πόλης είναι περισσότερο από τρία εκατομμύρια. Σημαντικός αριθμός Ελλήνων υπάρχει στην πόλη από το 1895.

 Η περιοχή του Γιοχάνεσμπουργκ κατοικήθηκε από τους μικρούς αριθμούς κατοίκων των Μπαντού. Όταν οι Ευρωπαίοι έφθασαν στην περιοχή μικροί αριθμοί Μπόερς και Βρετανοί κατοίκησαν, αλλά δεν υπήρξε καμία σημαντική ευρωπαϊκή τακτοποίηση μέχρι το 1880, όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στην περιοχή. Ο χρυσός ανακαλύφθηκε αρχικά στα ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ, στο Μπάρμπερτον και μετά στο Βετβάτερσραντ, Λάνγκλααχτε, και στο ιδιο το Γιοχάνεσμπουργκ το 1886. Το Γιοχάνεσμπουργκ ήταν αρχικά ένα προάστιο της Πραιτώριας δεδομένο ότι κάποιος έπρεπε να πάρει την άδεια από την κυβέρνηση στην Πραιτώρια να χτίσει ένα σπίτι στο Γιοχάνεσμπουργκ. Δεδομένο ότι η αξία του εδάφους αυξήθηκε, οι εντάσεις αναπτύχθηκαν μεταξύ τον Μπόερς και των Βρετανών, καταλήγοντας στο δεύτερο πόλεμο Ανγλο-Μπόερ. Οι Μπόερ χάσανε τον πόλεμο και ο έλεγχος της περιοχής εκχωρήθηκε στους Βρετανούς. Ο γενικός επιθεωρητής Γιοχάνες Ρίσσικε (Johannes Rissike) έδωσε το όνομα στην πόλη. Αργότερα, η νοτιοαφρικανική κυβέρνηση καθιέρωσε ένα σκληρό διαχωριστικό σύστημα με το οποίο οι Μαύροι και Ινδοί αναγκάστηκαν συνεπώς να εργαστούνε υπό απάνθρωπες συνθήκες στα ορυχεία χρυσού. Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το οικονομικό κέντρο της Νότιας Αφρικής, παράγει 16% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της χώρας και καλύπτει το 40% της οικονομικής δραστηριότητας στην επαρχία Χαουτένκ. Παρότι οι περισσότερες εγκαταστάσεις στην μεταλλεία έχουν κλείσει, η έδρα των εταιριών παραμένει το Γιοχάνεσμπουργκ. Ο λόγος είναι ότι η πόλη είναι οικονομικό κέντρο με το σημαντικότερο χρηματιστήριο τις Αφρικής. Διαθέτει επίσης μεγάλη ποικιλία βιομηχανιών κατασκευής, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων χάλυβα και τσιμέντου. Ιστοσελίδα με αναλυτική ιστορία του Ελληνισμού στο Γιοχάνεσμπουργκ Τουριστικό άρθρο από την "Καθημερινή"
Μπότοντ Ρόσκα

Ο Μπότοντ Ρόσκα (γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1969 στη Βουδαπέστη) είναι Ούγγρος ιατρός και ερευνητής βιοϊατρικής. Μεγάλο μέρος της έρευνάς του αφορά τις οδούς της οπτικής αντίληψης και τον τρόπο αντιμετώπισης ασθενειών, που προκαλούν τύφλωση.

 Ο Μπότοντ Ρόσκα γεννήθηκε το 1969 στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Η μητέρα του ήταν μουσικός και ο πατέρας του, ο Tamás Roska, ήταν επιστήμονας υπολογιστών. Έμαθε να παίζει βιολοντσέλο και σπούδασε στην Ακαδημία Μουσικής Φράνς Λιστ από το 1985 έως το 1989. Εξαιτίας ενός τραυματισμού στο χέρι σταμάτησε την καριέρα του στο βιολοντσέλο, και αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική και μαθηματικά. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Eötvös Loránd από το 1991 έως το 1995. Έλαβε πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο Σεμμελβάις το 1995 στη Βουδαπέστη και στη συνέχεια διδακτορικό στη νευροβιολογία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ. Αφού ολοκλήρωσε το διδακτορικό του, ο Ρόσκα ερεύνησε τη γενετική και την ιολογία μέσω του Συλλόγου Υποτρόφων Χάρβαρντ στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και της ιατρικής σχολής του. Στη συνέχεια πήγε στη Βασιλεία της Ελβετίας, για να δημιουργήσει μια ερευνητική ομάδα στο Ινστιτούτο Βιομετρικής Έρευνας Friedrich Miescher. Το 2010 εντάχθηκε στη σχολή του Πανεπιστημίου της Βασιλείας. Είναι ο ιδρυτικός διευθυντής του Ινστιτούτου Μοριακής και Κλινικής Οφθαλμολογίας της Βασιλείας (IOB) στην Ελβετία και σύμβουλος του Ινστιτούτου Allen. Είναι συν-συντάκτης της Ετήσιας Επισκόπησης της Νευροεπιστήμης με την Huda Zoghbi από το 2017. Μεγάλο μέρος της έρευνας του Ρόσκα αφορά την οπτική αντίληψη, συμπεριλαμβανομένων των αρχών της και των οδών της επεξεργασίας πληροφοριών. Επίσης, ερευνά θεραπείες για την καταπολέμηση της δυσλειτουργίας της όρασης και την αποκατάσταση όρασης σε όσους έχουν προβλήματα όρασης. Το 2018 η ερευνητική του ομάδα κατάφερε να αναπτύξει έναν λειτουργικό, τεχνητό αμφιβληστροειδή σε ένα εργαστήριο. Το 2019 του απονεμήθηκε το βραβείο Semmelweis Budapest, το οποίο είναι το υψηλότερο βραβείο από το Πανεπιστήμιο Σεμμελβάις. Επίσης το 2019 έλαβε το Τάγμα του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας, την υψηλότερη διάκριση της Ουγγαρίας, και το Βραβείο Louis-Jeantet για την Ιατρική. Το 2020 κέρδισε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Επιστήμης Κέρμπερ για την έρευνά του σε μια γονιδιακή θεραπεία, που θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμοποιηθεί για την επανενεργοποίηση του αμφιβληστροειδούς ατόμων, που είναι τυφλά. Ο Ρόσκα απολαμβάνει να ακούει τη μουσική του Μπαχ, να γράφει μαθηματικές αποδείξεις, να ξοδεύει χρόνο με τη σύζυγό του και τα τρία παιδιά του και να παίζει βιολοντσέλο.
Μάριο Μπάβα

Ο Μάριο Μπάβα (ιταλικά: Mario Bava, 31 Ιουλίου 1914 - 25 Απριλίου 1980) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής. Έμεινε στη μνήμη μας σαν ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της χρυσής εποχής των Ιταλικών ταινιών τρόμου.

 Ο Μάριο Μπάβα γεννήθηκε στο Σαν Ρέμο της Λιγουρίας. Το 1960 σκηνοθέτησε ένα από τα πρώτα Ιταλικά φιλμ γοτθικού τρόμου της δεκαετίας του '60, το La Maschera del Demonio (γνωστό και με τον τίτλο Black Sunday), ταινία που έκανε σταρ τη μετέπειτα βασίλισσα των ταινιών τρόμου, Μπάρμπαρα Στιλ. Όντας ζωγράφος προσπάθησε και κατάφερε να εφαρμόσει βασικές αρχές τις ζωγραφικής στις ταινίες του. Η χρήση του φωτός και του σκοταδιού στις ασπρόμαυρες ταινίες του θεωρείται υποδειγματική, όπως άλλωστε και η χρήση του χρώματος σε ταινίες όπως τα I Tre Volti della Paura (γνωστό και με τον τίτλο Black Sabbath) (1963) και La Frusta e il Corpo (1963). Η δουλειά του άσκησε μεγάλη επιρροή σε σύγχρονους και μεταγενέστερους συναδέλφους του: Υπήρξε ο σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας τζιάλο (La Ragazza che Sapeva Troppo - 1963) ενώ η ταινία του Terrore nello Spazio (1965) αποτέλεσε κυρίαρχη πηγή έμπνευσης για το Alien (1979) του Ρίντλεϊ Σκοτ. Το Diabolik (1968) ύπηρξε μια από τις πρώτες μεταφορές κόμικ στον κινηματογράφο και το Reazione a Catena (γνωστό και σαν Twitch of the Death Nerve - 1971) θεωρείται ως ένα από τα πρώτα σλάσερ. Ο Μάριο Μπάβα απέκτησε ένα γιο, τον Λαμπέρτο Μπάβα, ο οποίος είναι επίσης σκηνοθέτης. I Vampiri, 1957 Caltiki - Il Mostro Immortale, 1959 La Maschera del Demonio, 1960 Esther and the King, 1960 Le Meraviglie di Aladino, 1960 Ercole al Centro della Terra, 1961 Gli Invasori, 1961 La Ragazza che Sapeva Troppo, 1963 I Tre Volti della Paura, 1963 La Frusta e il Corpo, 1963 Sei Donne per l'Assassino, 1964 The Road to Fort Alamo, 1964 Terrore nello Spazio, 1965 Savage Gringo, 1966 Operazione Paura, 1966 I Coltelli del Vendicatore, 1966 Dr. Goldfoot and the Girl Bombs, 1966 Diabolik, 1968 Roy Colt e Winchester Jack, 1970 5 Bambole per la Luna d'Agosto, 1970 Il Rosso Segno della Follia, 1970 Reazione a Catena, 1971 Baron Blood, 1972 Quante Volte... Quella Notte, 1972 La Casa dell' Esorcismo, 1973 Cani Arrabbiati, 1974 Shock, 1977 O Mάριο Μπάβα στην IMDb O Mάριο Μπάβα στο B-Movies.gr Βιογραφία Είκονες και Σύντομη βιογραφία Σχετικά με τις ταινίες του
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96

Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1995-96 αποτέλεσε το 11ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ηρακλής Γερολάκκου για 2η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορία την περίοδο 1995-96 συμμετείχαν 15 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1996–97. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1995-96 ΑΕΚ Κακοπετριάς Αναγέννηση Γερμασόγειας Ροτσίδης Μάμμαρι Διγενής Βορόκλινης Ε.Ν. ΘΟΪ ΛακατάμιαςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα ΑΜΕΚ Καψάλου ΑΣΙΛ Λύσης Δόξα Παλαιομετόχου Ελληνισμός Ακακίου Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. «Δ΄ κατηγορία». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 14. 13 Mαΐου 1996. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1995-96
Ίγκορ Ζελένσκι

Ο Ίγκορ Ανατόλιεβιτς Ζελένσκι (ρωσικά: Игорь Анатольевич Зеленский‎, γενν. 13 Ιουλίου 1969, Λαμπίνσκ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Σοβιετικός, μετέπειτα Ρώσος χορευτής μπαλέτου, χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής διαφόρων θιάσων μπαλέτου. Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2008).

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1969 στην πόλη Λαμπίνσκ, στο κράι του Κρασνοντάρ. Αποφοίτησε από τη Χορογραφική Σχολή Τιφλίδας (από την τάξη του Β. Μ. Τσαμπουκιάνι). Από το 1985 ήταν ασκούμενος στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Τιφλίδας ον. Σ. Παλιασβίλι. Το 1987-1988 εκπαιδεύτηκε στη Χορογραφική Σχολή του Λένινγκραντ ον. Α. Γ. Βαγκάνοβα (στην τάξη του Γ. Ν. Σελιούτσκι). Από το 1988 ήταν στο θίασο του θεάτρου Μαριίνσκι, από το 1991 είναι σολίστ. Τα 1992-1998 έκανε την πρεμιέρα του New York City Ballet. Προσκεκλημένος σολίστ των κορυφαίων θεάτρων του κόσμου: Γερμανική όπερα (Βερολίνο, από το 1990), Βασιλικό Μπαλέτο (Λονδίνο, από το 1996), Θέατρο Μπολσόι (2000). Ως κύριος προσκεκλημένος σολίστ, χόρεψε στη Σκάλα, στο Κρατικό Μπαλέτο της Βαυαρίας (Εθνικό Θέατρο στο Μόναχο), σε θέατρα στη Βοστώνη, στο Σαν Φρανσίσκο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Από το 1997 έως το 2001 ήταν σολίστ στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Από το 2001-2006 ήταν βοηθός σκηνοθέτη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Αθηνών. Από το 2006 έως τον Ιούνιο του 2016, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του μπαλέτου του Θεάτρου Όπερας και Μπαλέτου του Νοβοσιμπίρσκ (ΝΟΒΑΤ) ενώ υπήρξε και σύμβουλος του γενικού διευθυντή του ΝΟΒΑΤ. Από το 2011 έως τον Σεπτέμβριο του 2016 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του θιάσου μπαλέτου του Μουσικού Θεάτρου της Μόσχας ον. Κ. Σ. Στανισλάβσκι και Β. Ι. Νεμιρόβιτς-Ντάντσενκο (ΜΘΜ). Από τον Οκτώβριο του 2016 διετέλεσε Σύμβουλος του Γενικού Διευθυντή του ΜΘΜ για το μπαλέτο. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 έως τον Απρίλιο του 2022 ήταν τεχνικός και καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Μπαλέτου της Βαυαρίας. Απαλλάχθηκε από τη θέση του αφού αρνήθηκε να κάνει δημόσια δήλωση ενάντια στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Είναι παντρεμένος με την καθηγήτρια μπαλέτου Γιάνα Σερέμπριακοβα, και έχουν τρία παιδιά . Σύμφωνα με κοινή έρευνα του Βάζνιε Ιστόριι και του Der Spiegel, ο Ζελένσκι είναι πατέρας της κόρης της Κατερίνας Τίχονοβα, η οποία γεννήθηκε το 2017. Η διαδικασία για τη διαπίστωση της πατρότητας διενεργήθηκε από το ζευγάρι μέσω του δικαστηρίου της Μόσχας. Γκραν-Πρι του Διεθνούς Διαγωνισμού Μπαλέτου (Παρίσι, 1990) Βραβείο Μπάλτικα (2001) Βραβείο Εθνικού Θεάτρου "Χρυσή Μάσκα" - για τον καλύτερο ανδρικό ρόλο στο μπαλέτο (Σολόρ στο "La Bayadère" του Λ. Μινκούς) Κρατικό Βραβείο του Όμπλαστ του Νοβοσιμπίρσκ Επίτιμος Καλλιτέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2000) Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας (2008) Огородникова Анна (6 Μαρτίου 2012). «Игорь Зеленский: «Мыслим глобально, а действуем локально»». ksonline.ru (στα Ρωσικά). Бизнес-портал «Континент Сибирь Online». Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2021. «Игорь Зеленский» (στα Ρωσικά). ФГБУК «Новосибирский государственный театр оперы и балета». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2012. «Зеленский Игорь Анатольевич» (στα Ρωσικά). Личности Петербурга. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2012.
Μοντς και Ρόκερς

Οι Μοντς (mods) και οι Ρόκερς (rockers) ήταν δύο ιδεολογικά και στιλιστικά αντίπαλες βρετανικές νεανικές υποκουλτούρες της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Η ειδησεογραφική κάλυψη των αψιμαχιών μεταξύ των Μοντς και των Ρόκερς το 1964 πυροδότησε ηθικό πανικό για τη βρετανική νεολαία. Η υποκουλτούρα των ρόκερς επικεντρώθηκε στη μοτοσικλέτα, κάτι που αντανακλάται και στην εμφάνισή τους. Γενικά, οι ρόκερς φορούσαν προστατευτικά ρούχα, όπως μαύρα δερμάτινα μπουφάν και μπότες μοτοσικλέτας. Η μουσική τους επιλογή ήταν το ροκ εντ ρολ της δεκαετίας του 1950. Η υποκουλτούρα του μοντ επικεντρώθηκε στη μόδα και τη μουσική και πολλοί μοντς οδηγούσαν σκούτερς. Οι μοντς φορούσαν κοστούμια και άλλα καθαρόγραμμα ρούχα και προτιμούσαν τα μουσικά είδη της δεκαετίας του 1960, όπως τη σόουλ, rhythm and blues, σκα, και βρετανικά συγκροτήματα όπως οι Who.

 Οι Βρετανοί έφηβοι διοχέτευαν την καταπιεσμένη ζωτικότητά τους, που απελευθερώθηκε με τη μεταπολεμική κοινωνική άνοιξη, σε έναν τρομερό, ακατανόητο σε όλους -εκτός από τους ίδιους- πόλεμο, με σημαία τη μουσική. Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος του 1964, 600 μοντς, οι καλοβαλμένοι νεαροί με σήμα κατατεθέν τη βέσπα και τους ύμνους των Who, του τρίτου μεγάλου βρετανικού συγκροτήματος ροκ μουσικής, πλημμύρισαν τα θέρετρα του αγγλικού Νότου, κυρίως δε το Μάργκεϊτ και το Μπράιτον. Μπροστά τους βρήκαν τον "εχθρό": τους Ρόκερς, οι οποίοι κυκλοφορούσαν με μεγάλες μοτοσικλέτες και μπριγιαντίνη στα μαλλιά. Οι δύο μεγάλες ομάδες εφήβων συγκρούστηκαν ανελέητα μεταξύ τους και, μοιραία, με την αστυνομία, μετατρέποντας τα μικροαστικά θέρετρα σε πεδίο μάχης. Όπως λίγες εβδομάδες νωρίτερα στο Κλάκτον, οι συμπλοκές τους ήταν ομηρικές, κάθε βιαιότητα δικαιολογούταν και κάθε μέσο χρησιμοποιείτο, ακόμα και οι σεζ-λονγκ στη στέγη του περίφημου ενυδρείου του Μπράιτον. Ο τελικός απολογισμός θυμάτων ήταν μικρός: δύο τραυματίες. Η αστυνομία, συχνά πλαισιωμένη από εκπαιδευμένους σκύλους, συνέλαβε τελικά 127 άτομα κατά τη διάρκεια του τριημέρου και οι τοπικοί δικαστές ανέλαβαν τα περαιτέρω. Τέσσερις οδηγήθηκαν για μερικούς μήνες στις φυλακές, ώστε να εκτονωθεί το μένος τους με έξοδα της κυβέρνησης, ενώ τα πρόστιμα για διασάλευση της τάξης, οπλοφορία κ.λπ. έφτασαν συνολικά τις 1.900 λίρες. Μερικοί από τους επαναστάτες πλήρωσαν μάλιστα το πρόστιμο επιτόπου, με προσωπική επιταγή. Ο καρεκλοπόλεμος ανάμεσα σε ροκάδες και φλώρους που τρόμαξε την Αγγλία. Πώς η αντιπάθεια μεταξύ Mods και Rockers οδήγησε σε σκληρές συγκρούσεις με τραυματισμούς και μαχαιρώματα (βίντεο & φωτο) Η Μηχανή του Χρόνου Mods vs rockers 50 χρόνια μετά: 4 συντάκτες διαλέγουν πλευρά Jumpingfish.gr
Μπούρχαρντ Μάουχαρτ

Ο Μπούρχαρντ Ντάβιντ Μάουχαρτ (Burchard David Mauchart, 19 Απριλίου 1696 - 11 Απριλίου 1751) ήταν Γερμανός καθηγητής ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν της Γερμανίας και πρωτοπόρος στον τομέα της οφθαλμολογίας. Το 1748 έγινε ένας από τους πρώτους που κατέγραψαν την διαταραχή των ματιών που σήμερα είναι γνωστή ως κερατόκωνος. Τα επιζώντα έργα του βρίσκονται τώρα υπό τη μορφή διατριβών από τους μαθητές του. Έλαβε τον πτυχίο Lic. Med. το 1722 στο Πανεπιστήμιο του Τύμπιγκεν. Επίσης, σπούδασε για δύο χρόνια στο Παρίσι, από το 1718 έως το 1720, υπό τον οφθαλμίατρο Γούλχαουζ (Woolhouse).

 Biographisches Lexikon der hervorragenden Ärzte, Urban & Schwarzenberg, 1962, νοΙ. 4, σελ. 121-122. Jöcher 's Allgemeine Gelehrten Λεξικό, Georg Jöntzen, 1810-1813, τομ. 4 (συμπλ.), Col 1014. Nouvelle Biographie Générale, Firmin, Didot Frères, 1852-1866, νοΙ. 34, col 341-342. Allgemeine Deutsche Biographie, Duncker & Humblot, 1967-1971, Reprint, τομ. 20, σελ. 687. Michaud Biographie Universelle (2η έκδοση), Delagrabe, 1843-1865, νοΙ. 27, σελ. 301-302. Rebus Sci. Nat. Med., 1752, 1 (μέρος 3), σελ. 531-538. F. Börner, Nοchrichten von dem Vornehmsten Lebensumständen und Schriften Jetzelbender Berühmter Aerzte und Naturforscher, JC Meissner, 1749, νοΙ. 1, σελ. 345-363. Μπούρχαρντ Μάουχαρτ στο Mathematics Genealogy Project
Χανζαντέ Σουλτάνα

Η Χανζαντέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:هانزاده سلطان) (Τούρκικα: Hanzade Sultan, 1609 - 21 Σεπτεμβρίου 1650) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Κιοσέμ Σουλτάνας ή της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν ετεροθαλής αδελφή του σουλτάνου Οσμάν Β΄, αδελφή των σουλτάνων Μουράτ Δ΄ και Ιμπραήμ Α΄ και θεία του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄.

 Η Χανζαντέ Σουλτάνα γεννήθηκε το 1609, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Α΄ και της αγαπημένης συζύγου του Κιοσέμ Σουλτάνας, αν και μερικοί λένε ότι ήταν κόρη της πρώτης συζύγου του Αχμέτ, Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα. Τρία από τα αδέλφια της έγιναν σουλτάνοι: ο Οσμάν Β΄, ο Μουράτ Δ΄ και ο Ιμπραήμ Α΄. Μετά το θάνατο του πατέρα της Αχμέτ, τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Μουσταφά Α΄ αντί ο αδελφός της Οσμάν. Η Χανζαντέ, η μητέρα της Κιοσέμ και οι αδελφές της εξορίστηκαν στο Παλιό Παλάτι έως το 1618, όταν ο Οσμάν ανέβηκε στον οθωμανικό θρόνο και η Μαχφιρούζ Χατιτζέ έγινε Βαλιντέ Σουλτάνα. Το 1623 παντρεύτηκε τον Μπαϊράμ Πασά, ο Οσμάν έκανε δώρο γάμου στο νιόπαντρο ζευγάρι ένα παλάτι. Αυτός ο γάμος ήταν μια εξαιρετική περίπτωση, διότι Μπαϊράμ δεν ήταν πασάς πριν από το γάμο του. Η Χανζαντέ ήταν διαφορετική από τις αδελφές της, η οποία έγινε γνωστή για τους πολιτικούς της γάμους, καθώς οι οθωμανές πριγκίπισσες κανονικά παντρευόντουσαν οθωμανούς αξιωματούχους, με επιρροή από τις μητέρες τους ή τις γιαγιάδες τους. Οι αδελφές της Αϊσέ Σουλτάνα και Φατμά Σουλτάνα είναι ακραία παραδείγματα: ήταν παντρεμένες τουλάχιστον οκτώ και επτά φορές, και ο τελευταίος αρραβώνας τους έγινε στις ηλικίες των 50 και 61, αντίστοιχα. Ο κύριος λόγος για αυτό το γάμο ήταν η μοίρα του Μπαϊράμ ήταν ένας πολύ όμορφος άντρας. Μετά το θάνατο του Οσμάν, τις παλλακίδες του, τις ανέλαβε η Χανζαντέ. Μετά το θάνατο του Μπαϊράμ, παντρεύτηκε Νακκάς Μουσταφά Πασά. Πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1650, και θάφτηκε στον τάφο του αδελφού της Ιμπραήμ στην Αγία Σοφία. Evliya Çelebi: The Intimate Life of an Ottoman Statesman, Melek Ahmed Pasha (1588-1662)
Σαλέπι

Η κοινή ονομασία σαλέπι αναφέρεται τόσο στο αλεύρι που λαμβάνεται από τους ξηρούς κονδύλους πολλών ειδών της οικογένειας Ορχεΐδες, όσο και στην ονομασία του ίδιου του φυτού που στον κόσμο της φυτολογίας αναφέρεται ως Orchis mascula.

 Στο σαλέπι αποδίδονται και θεραπευτικές ιδιότητες, καθώς περιέχει αραβίνη, τραγακανθίνη και πολύ άμυλο το οποίο όταν διαλύεται στο νερό δημιουργεί ένα πυκνόρρευστο υγρό και θεωρείται κατάλληλο για την ανακούφιση του βήχα, του άσθματος και του στομαχόπονου. Στις ορχιδέες αυτές και στις θεραπευτικές τους ιδιότητες αναφέρονται ο Ιπποκράτης, ο Ασκληπιός, ο Θεόφραστος, και ο Γαληνός. Ως φυτό είναι ποώδες και πολυετές, πράσινο στη βάση και μωβ στην κορυφή. Το ριζικό σύστημα αποτελείται από δύο στρόγγυλους ή ελλειψοειδείς κονδύλους. Τα φύλλα τους ομαδοποιούνται στη βάση του βλαστού και είναι επιμήκη και λογχοειδή με χρώμα ανοιχτό πράσινο, μερικές φορές με καφέ-μώβ στίγματα. Η ταξιανθία τους αποτελείται από 6 έως 20 λουλούδια, που συγκεντρώνονται σε πυκνή κυλινδρική διάταξη. Το μέγεθος του άνθους είναι περίπου 2,5 εκατοστά και το χρώμα ποικίλλει από ροζ σε μωβ. Ανθίζει από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο. Σε ορισμένες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας ονομάζεται μονοκλήσι (μόνο για την εκκλησία) γιατί στολίζει περιμετρικά τις μαλάθες (πανέρια) των διαφόρων γλυκισμάτων που προσφέρονται την Πεντηκοστή στη μνήμη των νεκρών. Στην Ελλάδα απαντάται κυρίως στην οροσειρά της Πίνδου, στην Ροδόπη και στο όρος Βέρνο, σε φυσικούς λειμώνες ως υδροχαρές φυτό. Το σαλέπι χρησιμοποιείται κυρίως στην Ανατολή αλλά και στην Ελλάδα ως χειμωνιάτικο θερμαντικό, μαλακτικό και θρεπτικό ρόφημα. Οι κόνδυλοι αρχικά βρέχονται με ζεματιστό νερό για να απομακρυνθεί το αιθέριο έλαιο που περιέχουν και το οποίο αν παραμείνει, προσδίδει στο σαλέπι γεύση πικρή και δυσάρεστη. Στη συνέχεια αποξηραίνονται και αλέθονται. Παρασκευάζεται αφέψημα της σκόνης, το οποίο γλυκαίνεται με ζάχαρη ή μέλι και αρωματίζεται με κανέλλα ή πιπερόριζα, που και αυτή είναι σκόνη από τη ρίζα του φυτού Ζιγγίβερις η φαρμακευτική (Zingiber officinale). Το σαλέπι μπορεί να είναι μία από τις τρεις επιτρεπόμενες επιλογές γεύσης για την παρασκευή παγωτού καϊμάκι. Στην Ινδία και σε άλλες ανατολικές χώρες το σαλέπι λαμβάνεται και από άλλα είδη φυτών των γενών Κυνόρχις (Cynorchis), ενώ στην Ωκεανία χρησιμοποιούνται ως σαλέπι τα κονδυλώδη ριζώματα του φυτού Τάκκα η πτεροσχιδής (Tacca pinatifida). Στην λαϊκή παράδοση το φυτό αυτό ονομάζεται σερνικοβότανο, γιατί πίστευαν πως αν ο μέλλων πατέρας έτρωγε μεγάλους βολβούς σαλεπιού θα γεννιόνταν αρσενικό παιδί. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Όρχις ήταν γιος μιας νύμφης και ενός σάτυρου και καταδικάστηκε να γίνει φυτό γιατί είχε βιάσει μια ιέρεια κατά τη διάρκεια των βακχικών μυστηρίων. Pierre Delforge, Ορχιδέες της Ευρώπης, Βορείου Αφρικής και Μέσης Ανατολής, 2009 Σαλέπι, το θαυματουργό Το Σαλέπι και οι ιδιότητές του Τα αφροδισιακά της φύσηςΗ ιστορία του σαλεπιού
Σκακιστική Ολυμπιάδα

Η Σκακιστική Ολυμπιάδα είναι διετής σκακιστική διοργάνωση, στην οποία μετέχουν ομάδες από όλο τον κόσμο. Η διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα της FIDE, η οποία επιλέγει και τη διοργανώτρια χώρα.

 Η πρώτη Ολυμπιάδα ήταν ανεπίσημη. Αρχικά είχε γίνει μια αποτυχημένη προσπάθεια να συμπεριληφθεί το σκάκι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, που δεν τελεσφόρησε εξαιτίας των προβλημάτων με το διαχωρισμό των παικτών σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες. Στο Παρίσι έγινε η πρώτη ανεπίσημη σκακιστική Ολυμπιάδα. Την ημέρα που ολοκληρώθηκαν οι αγώνες της ιδρύθηκε επίσημα η FIDE, στις 20 Ιουλίου του 1924. Η FIDE διοργάνωσε στο Λονδίνο το 1927 την πρώτη επίσημη Ολυμπιάδα. Περιστασιακά διεξάγονταν Ολυμπιάδες κάθε χρόνο, με διακοπή λόγω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Από το 1950 οι Ολυμπιάδες διοργανώνονται σταθερά κάθε δύο χρόνια. * Το 1976 η ΕΣΣΔ και άλλες σοσιαλιστικές χώρες δεν έλαβαν μέρος για πολιτικούς λόγους. Η Σκακιστική Ολυμπιάδα γυναικών επίσης διοργανώνεται από την FIDE κάθε δύο χρόνια από το 1957. Πολυνίκης ήταν στην αρχή η Σοβιετική Ένωση. Μετά τη διάλυση της τελευταίας, τις περισσότερες νίκες κατέκτησε η ομάδα της Κίνας. Το 1976 η ΕΣΣΔ και άλλες κομουνιστικές χώρες δεν έλαβαν μέρος για πολιτικούς λόγους. FIDE Handbook: Chess Olympiad. επίσημος ιστότοπος της FIDE FIDE Handbook: Children`s Olympiad. FIDE - επίσημη ιστοσελίδα. OlimpBase: the encyclopaedia of team chess - περιγραφές και αποτελέσματα κάθε Ολυμπιάδας Αποτελέσματα στους άνδρες Αποτελέσματα στις γυναίκες Αποτελέσματα στα παιδιά Dresden 2008 -επίσημος ιστότοπος της 38ης Ολυμπιάδας Σκακιού.
Μπέρτολντ της Βαυαρίας

Ο Μπέρτολντ, γερμ.: Berthold (π. 900 – 23 Νοεμβρίου 947) από τον Οίκο των Λεοπολδιδών, ήταν ο νεότερος γιος του Λεοπόλδου μαργράβου της Βαυαρίας και της Κουνιγκούντας, αδελφής του Έρχανγκερ δούκα της Σουαβίας. Διαδέχθηκε τον ανιψιό του Έμπερχαρντ ως δούκας της Βαυαρίας το 938.

 Είναι γνωστό ότι ο Μπέρτολντ ήταν κόμης στη μαρκιωνία της Καρινθίας το 926, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρνούλφος ήταν δούκας της Βαυαρίας. Το 927 ο βασιλιάς Ερρίκος Α΄ της Γερμανίας τον έκανε δούκα της Καρινθίας. Όταν το 938 ο γιος τού Αρνούλφου και διάδοχος, Έμπερχαρντ, προσπάθησε να διατηρήσει την αυτονομία του δουκάτου της Βαυαρίας, εκτοπίστηκε και εξορίστηκε από τον βασιλιά Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, ο οποίος διόρισε τον Μπέρτολντ στη θέση του ως δούκα της Βαυαρίας. Σε αντίθεση με τον ισχυρό αποβιώσαντα δούκα Aρνούλφο, ο Μπέρτολντ δεν είχε το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους ή να διαχειρίζεται τη βασιλική περιουσία, αλλά παρέμεινε πιστός στην δυναστεία των Οθωνιδών καθ' όλη τη διάρκεια της εξουσίας του. Σχεδίαζε ακόμη και να νυμφευτεί την αδελφή του Όθωνα Α΄, τη Γκέρμπεργκα, χήρα του Γιλβέρτου δούκα της Λωρραίνης, και αργότερα τη Χέντβιχ, μία άλλη αδελφή τους, αλλά αυτά τα σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Αντίθετα νυμφεύτηκε τη Μπίλντρουντε, μία Βαυαρή ευγενή, περί το 939. Το 943 νίκησε στους Μαγυάρους στη μάχη του Βελς (12 Αυγούστου) και απέκρουσε τις επιθέσεις τους για λίγο, όπως είχε κάνει πριν από αυτόν ο Αρνούλφος. Με την άνοδο του Μπέρτολντ στον θρόνο, το δουκάτο της Βαυαρίας και η μαρκιωνία της Καρινθίας ενώθηκαν και πάλι. Ωστόσο μετά το τέλος του το 947 ο βασιλιάς Όθωνας Α΄ δεν έδωσε ως φέουδο στον ανήλικο γιο τού Μπέρτολντ, τον Ερρίκο (Γ΄) το δουκάτο της Βαυαρίας, αλλά το έδωσε στον δικό του αδελφό Ερρίκο Α΄ των Οθωνιδών, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του Αρνούλφου, την Ιουδήθ. Το 976 ο Ερρίκος Γ΄ έλαβε το αποκομμένο δουκάτο της Καρινθίας ως αποζημίωση. Μετά το 983 έλαβε και το δουκάτο της Βαυαρίας Ο δούκας Μπέρτολντ τάφηκε στο αβαείο Nήντεραλταϊχ. Νυμφεύτηκε π. 939 τη Μπίλτρουντε, ευγενή της Βαυαρίας και είχε τέκνο: Ερρίκος Γ΄ π.940-989, δούκας της Καρινθίας και της Βαυαρίας. Leyser, Karl (1965). «The Battle at the Lech, 955. A Study in Tenth-Century Warfare». History (Wiley) 50 (168): 1–25. doi:10.1111/j.1468-229X.1965.tb01113.x.