IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Heavy Metal Pioneers

Heavy Metal Pioneers είναι ο τίτλος του βίντεο του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε το 1991 από την εταιρεία "Warner Music Vision". Δέκα χρόνια αργότερα, το 2001, κυκλοφόρησε σε μορφή DVD.Παρουσιάζει την ιστορία του συγκροτήματος από τη δημιουργία του το 1968 μέχρι την εποχή της κυκλοφορίας του βίντεο, το 1991, όταν οι Deep Purple εμφανίζονταν με την πέμπτη γραμμή μελών τους.Τα τραγούδια προέρχονται από τις βίντεο κυκλοφορίες "Doing Their Thing", "California Jam", "Scandinavian Nights", "Rises Over Japan", όπως και την εκπομπή "Playboy After Dark" του Χιου Χέφνερ.Στις συνεντεύξεις εμφανίζεται η δεύτερη γραμμή μελών του συγκροτήματος αλλά και ο τότε τραγουδιστής τους Τζο Λιν Τέρνερ.

 1. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 2. Hush (South) 3. Mandrake Root (Blackmore, Evans, Lord) 4. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 5. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 6. Child in Time' (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 7. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 8. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 9. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 10. The Mule (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 11. Wring that Neck (Blackmore, Simper, Lord, Paice) 12. Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale) 13. Space Truckin (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) 14. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) 15. Perfect Strangers (Blackmore, Gillan, Glover) 16. King of Dreams (Blackmore, Turner, Glover) 17. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) Στο "Heavy Metal Pioneers" έδωσαν συνεντεύξεις οι εξής μουσικοί: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Deep Purple - Heavy Metal Pioneers (DVD) at Discogs
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Γ΄ της Προβηγκίας

Ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄ της Προβηγκίας, (Ισπανικά ː Ramon Berenguer III, 1158 - 5 Απριλίου 1181) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1173 - 1181) και Κόμης της Σερδάνια (1162 - 1181).

 Ο Ραϋμόνδος-Βερεγγάριος Γ΄ ήταν ο τρίτος γιος τού Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Πετρονίγια των Χιμένεθ, κόρης τού Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Έλαβε τη Σερδάνια, περιλαμβανομένης της Καρκασσόν και τού Νερμπόν, όταν το 1162 απεβίωσε ο πατέρας του. Το 1168 παραιτήθηκε υπέρ τού επόμενου αδελφού του Σάντσο. Δεν κυβέρνησε ποτέ πραγματικά τα εδάφη του. Το 1173 ο δευτερότοκος αδελφός του Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας τού χορήγησε την Προβηγκία. Το 1176 ακολούθησε τον Σάντσο στην κατάκτηση της Νίκαιας από τη Γένουα. Έπειτα αποτόλμησε να πολεμήσει με τους κυρίους τού Λανγκντόκ και τον κόμη της Τουλούζης, αλλά δολοφονήθηκε το 1181 από έναν άνδρα τού Αντεμάρ ντε Μυρβιέλ, κοντά στο Μονπελιέ. Η Προβηγκία πέρασε στον Σάντσο. Emmerson, Richard K. (2013). Key Figures in Medieval Europe: An Encyclopedia. Routledge. p. 553. ISBN 978-1136775192.
Μετατρέψιμο μάρκο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης

Το μετατρέψιμο μάρκο (βοσνιακά, κροατικά: konvertibilna marka, σερβικά: конвертибилна марка — KM) είναι το νόμισμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Διαιρείται σε 100 πφένιγκ (pfenig, εκ του γερμανικού pfennige). Καθιερώθηκε από την Συμφωνία του Ντέιτον το 1995. Το μάρκο αναφέρεται στο γερμανικό μάρκο, το νόμισμα με το οποίο συνδέθηκε μέχρι το 2002 με ισοτιμία 1:1. Με την έναρξη της ισχύος του νομίσματος όλες οι καταθέσεις των πολιτών σε δηνάρια μετατράπηκαν αυτόματα σε καταθέσεις σε μάρκα, βάσει της ισοτιμίας μάρκου-δηναρίου 1:16. Μετά την αντικατάσταση του γερμανικού μάρκου από το ευρώ το 1999, η ισοτιμία του νομίσματος κλειδώθηκε προς το νέο ευρωπαϊκό νόμισμα.

 Χαρτονομίσματα εισήχθησαν το 1998 σε ονομαστικές αξίες των 50 πφένιγκ, 1 μάρκου, 5, 10, 20, 50 και 100 μάρκων. Ακολούθησαν τα 200 μάρκα το 2002, ενώ το τραπεζογραμμάτιο των 50 πφένιγκ αποσύρθηκε από την κυκλοφορία στις 31 Μαρτίου του 2003. Τα χαρτονομίσματα τυπώνονται από την Κεντρική Τράπεζα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με ξεχωριστά σχέδια για την Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (Federacija Bosne i Hercegovine) και τη Σερβική Δημοκρατία (Republika Srpska) (με εξαίρεση τα τραπεζογραμμάτια των 200 μάρκων). Παρ' όλα αυτά, όλα τα χαρτονομίσματα είναι νόμιμα σε ολόκληρη τη χώρα. Στις 9 Δεκεμβρίου του 1998 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας 10, 20 και 50 πφένιγκ. Ακολούθησαν τα κέρματα του 1 και των 2 στις 31 Ιουλίου του 2000. Τα 5 πφένιγκ και τα 5 μάρκα κυκλοφόρησαν στις 5 Ιανουαρίου του 2006. Από αυτά, τα 2 και τα 5 μάρκα είναι διμεταλλικά. Κεντρική Τράπεζα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Κεκλιμένο επίπεδο

Το κεκλιμένο επίπεδο είναι μία από τις λεγόμενες απλές μηχανές ή κλασικές μηχανές. Είναι μια επίπεδη επιφάνεια υπό κλίση θ, 0°<θ<90°, σε σχέση με το οριζόντιο επίπεδο. Η απαιτούμενη δύναμη f για την ανύψωση φορτίου με χρήση κεκλιμένου επιπέδου μειώνεται κατά το λόγο ύψους προς μήκος, όπου το μήκος νοείται αυτό της υποτείνουσας του σχηματιζόμενου τριγώνου.

 Παρακάτω δίνονται τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στο σχήμα: m = μάζα του σώματος, g = επιτάχυνση βαρύτητας, mg = βάρος του σώματος, f = απαιτούμενη δύναμη για την ανύψωση του σώματος με σταθερή ταχύτητα, Ν = κάθετη αντίδραση που ασκείται από το κεκλιμένο επίπεδο στο σώμα, θ = κλίση (γωνία) κεκλιμένου επιπέδου. Από ισορροπία δυνάμεων έχουμε: f = mg ημθ. Το έργο που απαιτείται για ανύψωση φορτίου σε κάποιο δεδομένο ύψος, όταν οι τριβές είναι αμελητέες, είναι το ίδιο είτε γίνει χρήση κεκλιμένου επιπέδου είτε απευθείας κατακόρυφη ανύψωση. Τούτο διότι προφανώς, ενώ η δύναμη μειώνεται κατά το λόγο ύψους προς μήκος υποτείνουσας, η απόσταση που πρέπει να διανύσουμε αυξάνεται κατά τον αντίστροφο λόγο. f = m ⋅ g ⋅ sin ⁡ ( θ ) + μ ⋅ m ⋅ g ⋅ cos ⁡ ( θ ) + k v 2 {\displaystyle \ f=m\cdot g\cdot \sin(\theta )+\mu \cdot m\cdot g\cdot \cos(\theta )+kv^{2}} Όπου, μ {\displaystyle \mu \,} συντελεστής τριβής, k {\displaystyle \ k} αεροδυναμική αντίσταση v {\displaystyle \ v} ταχύτητα. Παρακάτω δίνονται αριθμητικά αποτελέσματα για την υποθετική περίπτωση συντελεστή τριβής μ=0.3 (ρεαλιστική τιμή για π.χ. ολίσθηση μεταλλικής επιφάνειας σε δάπεδο από μπετόν). Η κλίση του κεκλιμένου επιπέδου είναι η γωνία του σε σχέση με το οριζόντιο επίπεδο, συνήθως σε μοίρες. Πολύ συχνά όμως επίσης η κλίση εκφράζεται σε επί της εκατό ή επί της χιλίοις ποσοστό. Η κλίση σε ποσοστό είναι ο λόγος της υψομετρικής διαφοράς προς την προσκείμενη στη γωνία πλευρά . Δηλαδή (κλίση %) = εφθ ⋅ {\displaystyle \cdot } 100. Για παράδειγμα κλίση 45° ισοδυναμεί με κλίση 100%. Παρακάτω δίνεται πίνακας μετατροπής. Η αρχή λειτουργίας του κεκλιμένου επιπέδου είναι η στοιχειώδης αρχή που κρύβεται πίσω από τη λειτουργία του κοχλία. Το σπείρωμα ενός κοχλία (ή βίδας) δεν είναι παρά ένα κεκλιμένο επίπεδο τυλιγμένο σε σπείρα γύρω από κύλινδρο. Φυσική (Α' Τάξη 1ου Κύκλου Τεχνικών Επαγγελματικών Εκπαιδευτηρίων). μηχανισμοί.
Αϊραράτ

Το Αϊραράτ (αρμενικά: Այրարատ) είναι πρώην επαρχία του Βασιλείου της Αρμενίας, σύμφωνα με τον Αρμένιο γεωγράφο του 7ου αιώνα, Ανανία του Σιράκ. Κάλυπτε περιοχές οι οποίες, σήμερα, βρίσκονται εντός της Τουρκίας και της Αρμενίας, περιλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τις πόλεις Αρτασάτ, Ετσμιαντζίν και Ντβιν.

 Η επαρχία ήταν διοικητικά διαιρεμένη σε έντεκα διαμερίσματα ή καντόνια (γκαβάρ, αρμενικά: գավառ): Μπασεάν/Μπασέν (αρμενικά: Բասեն), Γκαμπεγεάνκ (αρμενικά: Գաբեղեանք), Αμπεγεάνκ (αρμενικά: Աբեղեանք), Χαβνουνίκ (αρμενικά: Հավնունիք), Αρσαρουνίκ (αρμενικά: Արշարունիք), Μπαγκρεβάντ (αρμενικά: Բագրևանդ), Τσαγκότν (αρμενικά: Ծաղկոտն), Βανάντ (αρμενικά: Վանանդ), Σιράκ (αρμενικά: Շիրակ), Αραγκατσότν (αρμενικά: Արագածոտն), Τσακάτκ (αρμενικά: Ճակատք), Μασιάτς-Βοτν (αρμενικά: Մասյացոտն), Κογκοβίτ (αρμενικά: Կոգովիտ), Ασότσκ (αρμενικά: Աշոցք), Νιγκ (αρμενικά: Նիգ), Κοταΐκ (αρμενικά: Կոտայք), Μαζάζ (αρμενικά: Մազազ), Βαραζνουνίκ (αρμενικά: Վարաժնունիք), Οστάν Χαγιότς (αρμενικά: Ոստան Հայոց), Ουρτσαντζόρ (αρμενικά: Ուրծաձոր), Αράτς/Αρακόι Κογμν (αρμενικά: Արած), Σαρούρ Νταστ (αρμενικά: Շարուր Դաշտ).
Βακούφι

Το βακούφι (αραβικά: وقف) είναι δωρεά, συνήθως κτηματική, η οποία παραχωρείται σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο, για μουσουλμανικούς θρησκευτικούς ή φιλανθρωπικούς σκοπούς, χωρίς πρόθεση ανάκτησης των περιουσιακών στοιχείων. Η δωρεά περιουσιακών στοιχείων μπορεί να κατέχεται από φιλανθρωπικό ίδρυμα. Το πρόσωπο που κάνει τη δωρεά είναι γνωστό ως waqif, δωρητής. Στο οθωμανικό δίκαιο και αργότερα υπό τη Βρετανική Εντολή της Παλαιστίνης, το βακούφι ορίστηκε ως επικαρπία κρατικής γης (ή περιουσίας) της οποίας τα κρατικά έσοδα είναι εξασφαλισμένα σε ευσεβή ιδρύματα. Αν και βασίζεται σε αρκετά χαντίθ και παρουσιάζει στοιχεία παρόμοια με τις πρακτικές των προϊσλαμικών πολιτισμών, φαίνεται ότι η συγκεκριμένη πλήρης ισλαμική νομική μορφή της περιουσίας που ονομάζεται βακούφι χρονολογείται από τον 9ο αιώνα μ.Χ.

 Στη σουνιτική νομολογία, το βακούφι (αραβικά: وقف, προφέρεται: [wɑqf], πληθ. أوقاف, awqāf, τουρκικά: vakıf, πληθ. evkâf) είναι συνώνυμο με το χαμπίς (αραβικά: ﺣﺒﺲ, πληθ. الحبوس, γαλλικά: habis, πληθ. habous). Το χάμπς και παρόμοιοι όροι χρησιμοποιούνται κυρίως από τους νομικούς Μαλίκι. Στο δωδεκαδικό σιιτισμό, το χάμπς είναι ένας ιδιαίτερος τύπος βακουφίου, στον οποίο ο ιδρυτής διατηρεί το δικαίωμα να διαθέτει την ιδιοκτησία του βακουφίου. Ο άνθρωπος που κάνει την επιχορήγηση ονομάζεται αλ-βακίφ (ή αλ-μουχαμπίς) ενώ οι προικισμένοι με τα περιουσιακά στοιχεία ονομάζονται αλ-μαουκούφ (ή αλ-μουχαμπάς). ΕΒΚΑΦ Real property, mortgage and wakf according to Ottoman law, by D. Gatteschi. Pub. Wyman & Sons, 1884. Waqf in Central Asia: four hundred years in the history of a Muslim shrine, 1480–1889, by R. D. McChesney. Princeton University Press, 1991. (ISBN 069105584X). Wakf administration in India: a socio-legal study, by Khalid Rashid. Vikas Pub., 1978. (ISBN 0-7069-0690-X). Le vakif – un aspect de la structure socio-économique de l'Empire Оttoman (XV-e - XVIII-e s.), by Vera Moutaftchieva. Sofia-Press, 1981 Agrotikes scheseis stēn Othōmanikē autokratoria, 15os-16os ai, by Vera P Mutafchieva. Athens, Poreia, 1990. (ISBN 960-7043-01-4) Χριστιανικά βακούφια της Κωνσταντινούπολης, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη
39 Λαιτίσια

Η Λαιτίσια (Laetitia) είναι ένας μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,1 και φαινόμενο μέγεθος που κυμαίνεται από 8,86 ως 12,07. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζαν Σακορνάκ, που παρατηρούσε από το Παρίσι. Η Λαιτίσια έλαβε το όνομά της από τη Λαιτίσια, μια ελάσσονα θεότητα της χαράς στη ρωμαϊκή μυθολογία.

 Η διάμετρος της Λαιτίσιας είναι 149,5 χλμ. (διαστάσεις 219 × 142 χλμ. σύμφωνα με μία επιπρόσθηση στις 21 Μαρτίου 1998), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,5 τετράκις εκατομμύριο τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Λαιτίσιας εκτιμάται σε 4,18 cm/sec² (234 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 79 m/sec (284 χιλιόμετρα την ώρα). Η μέση πυκνότητα της Λαιτίσιας είναι 2,0 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της Λαιτίσιας είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,287 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Λαιτίσια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της σχετικώς γρήγορα: μία φορά κάθε 5 ώρες και 8 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μοντέλο του Ντρουντ

Στη φυσική στερεάς κατάστασης, το μοντέλο του Ντρουντ είναι ένα κλασικό μοντέλο που προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό φυσικό Πολ Ντρουντ το 1900 με σκοπό την περιγραφή των ιδιοτήτων ηλεκτρονίων σε μέταλλα. Το μοντέλο του Ντρουντ αποτελεί μία εφαρμογή της κινητικής θεωρίας και βασίζεται στις παρακάτω παραδοχές: Τα ηλεκτρόνια συμπεριφέρονται ως κλασικά σωματίδια. Τα θετικά ιόντα του μετάλλου συμπεριφέρονται ως [σχεδόν] ακίνητες, συμπαγείς σφαίρες. Ορισμένα από τα ηλεκτρόνια του μετάλλου κινούνται ελεύθερα στο ιοντικό πλέγμα. Τα ελεύθερα ηλεκτρόνια δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, εκτός από ακαριαίες ελαστικές κρούσεις με τα ιόντα του πλέγματος.Το μοντέλο του Ντρουντ προσφέρει επίσης ένα νόμο δύναμης που διέπει την κίνηση των ελεύθερων ηλεκτρονίων του μετάλλου στο χώρο βάσει του 2ου νόμου του Νεύτωνα. Συγκεκριμένα, F = − e E − p ( t ) τ {\displaystyle \mathbf {F} =-e\mathbf {E} -{\frac {\mathbf {p} (t)}{\tau }}\,} όπου F η συνολική δύναμη που δρα σε κάθε ηλεκτρόνιο e το στοιχειώδες ηλεκτρικό φορτίο ( ≈ 1.6 × 10−19 C) E το εφαρμοσμένο ηλεκτρικό πεδίο (εφόσον αυτό υπάρχει) p η ορμή του ηλεκτρονίου και τ ο μέσος χρόνος μεταξύ δύο διαδοχικών κρούσεων με τα ιόντα του πλέγματος

 Δεδομένου του παραπάνω νόμου δύναμης είναι δυνατόν να υπολογιστεί η ειδική αγωγιμότητα (σ) ενός μετάλλου. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό ως τύπος του Ντρουντ: σ = n e 2 τ m {\displaystyle \sigma ={\frac {ne^{2}\tau }{m}}\,} όπου n η πυκνότητα ηλεκτρονίων (αριθμός ηλεκτρονίων ανά μονάδα όγκου) του μετάλλου και m η μάζα του ηλεκτρονίου ( ≈ 9.1 × 10−31 kg)Ο μέσος χρόνος μεταξύ δύο διαδοχικών κρούσεων με τα ιόντα του πλέγματος (τ) μπορεί δε να εκτιμηθεί από τον τύπο: τ = ℓ v {\displaystyle \tau ={\frac {\ell }{v}}\,} όπου ℓ η μέση ελεύθερη διαδρομή που διασχίζει ένα ηλεκτρόνιο μεταξύ δύο διαδοχικών κρούσεων και v η μέση θερμική ταχύτητα που υπολογίζεται από τη σχέση 1 2 m v 2 = 3 2 k B T v = 3 k B T m {\displaystyle {\begin{aligned}{\frac {1}{2}}mv^{2}&={\frac {3}{2}}k_{\textrm {B}}T\\v&={\sqrt {\frac {3k_{\textrm {B}}T}{m}}}\end{aligned}}} όπου kB η σταθερά του Μπόλτζμαν ( ≈ 1.38 × 10−23 S.I.) και Τ η απόλυτη θερμοκρασία σε βαθμούς Κέλβιν. Ο τύπος του Ντρουντ για την ειδική αγωγιμότητα αποτελεί ικανοποιητική προσέγγιση της αγωγιμότητας μετάλλων σε θερμοκρασία δωματίου (Τ~300Κ). Βρίσκει επίσης εφαρμογή στη μελέτη του φαινομένου Χολ για ημιαγωγούς σε θερμοκρασία δωματίου. Το μοντέλο του Ντρουντ μπορεί να εφαρμοσθεί και σε άλλα σωματίδια-φορείς ρεύματος όπως είναι οι οπές, αν και η ύπαρξη αυτών δεν προβλέπεται από το μοντέλο. Σε χαμηλές θερμοκρασίες το μοντέλο του Ντρουντ αδυνατεί να εξηγήσει την δραστική αύξηση της ειδικής αγωγιμότητας των μετάλλων. Τραχανάς, Στέφανος (2008). Κβαντομηχανική ΙΙ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. ISBN 978-960-524-267-1. Ηλεκτρική αγωγιμότητα Μοντέλο ελεύθερων ηλεκτρονίων
Άννα της Αυστρίας, βασίλισσα της Πολωνίας

Η Άννα της Αυστρίας (Anna von Österreich, 16 Αυγούστου 1573 - 10 Φεβρουαρίου 1598) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν η πρώτη σύζυγος του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της Σουηδίας.

 Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1573 στο Γκρατς της Αυστρίας και ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας. Στις 31 Μαΐου 1592 η Άννα παντρεύτηκε τον Σιγισμούνδο Γ΄ της Πολωνίας και της Σουηδίας. Αυτός ο γάμος ήταν αντίθετος από πολλούς ευγενείς (szlachta) της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στη συμμαχία με τους Αυστριακούς Αψβούργους που επιδίωκε ο Σιγισμούνδος. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά: την Άννα Μαρία (1593–1600). την Αικατερίνη (19 Απριλίου 1594 – 16 Μαΐου 1594). τον Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας (1595–1648), παντρεύτηκε (1) την Καικιλία Ρενάτα της Αυστρίας. Απέκτησαν 3 παιδιά (1 θνησιγενές); και (2) την Μαρία Λουίζα Γκοντζάγκα. Δεν απέκτησαν παιδιά. Είχε και ένα νόθο γιο τον Βλαδίσλαο Κωνσταντίνο, αρχηγό της Φρουράς στη Ρώμη και καμεράριο του πάπα, από την ερωμένη του Γιαντβιγκά Ουσκόβσκα. την Αικατερίνη (1596–1597). τον Χριστόφορο (γεννήθηκε και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1598)Η Άννα πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1598 στη Βαρσοβία λόγω αιμορραγίας κατά τη γέννηση του τελευταίου παιδιού της, το οποίο επίσης πέθανε. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας. Ο Σιγισμούνδος Γ΄ αργότερα παντρεύτηκε την αδελφή της Άννας, την Κωνσταντία της Αυστρίας. 16 Αυγούστου 1573 - 31 Μαΐου 1592: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Αρχιδούκισσα Άννα της Αυστρίας 31 Μαΐου 1592 - 10 Φεβρουαρίου 1598: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα Anteckningar om svenska qvinnor (Swedish) (Σουηδικά) Den svenska historien. 4. Gustav Vasa. Riket formas (The History of Sweden. 4. Gustav Vasa. The empire is formed), Gunvor Grenholm, Jan Cornell, Jerker Rosén, Sten Carlsson and Svenolov Ehrén, 1978, (ISBN 91-0-042667-9)
Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας

Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας, (αγγλικά: International Atomic Energy Agency), γνωστή και με το διεθνές αρκτικόλεξο IAEA, (προφέρεται: Άι-Έι-Ι-Έι), είναι ένας αυτόνομος διεθνής διακρατικός οργανισμός που συνδέεται με τον ΟΗΕ, του οποίου και αποτελεί εξειδικευμένη οργάνωση. Η ΙΑΕΑ ιδρύθηκε το 1957, έχει έδρα τη Βιέννη και το 2019 αριθμούσε 167 χώρες-μέλη. Το 1994 αποχώρησε η Βόρεια Κορέα, ενώ το 2003 η Καμπότζη. Το 2005 απενεμήθη τόσο στην ΙΑΕΑ όσο και στον τότε γενικό διευθυντή της, Δρα Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Από την 1η Δεκεμβρίου του 2009 ως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 2019 γενικός διευθυντής ήταν ο Ιάπωνας Γιουκίγια Αμάνο. Στις 3 Δεκεμβρίου 2019 ανέλαβε στη θέση ο Αργεντίνος Ραφαέλ Γκρόσι.

 Κύρια όργανα της Διεθνούς οργάνωσης Ατομικής Ενέργειας είναι: Η Γενική Διάσκεψη της ΙΑΕΑ: η οποία συγκροτείται από αντιπροσώπους όλων των χωρών-μελών της Οργάνωσης. Συνέρχεται σε τακτική ετήσια σύνοδο καθώς και σε άλλες ειδικές περιπτώσεις ανάλογα με τις ανάγκες εκτάκτων καταστάσεων. Η Διάσκεψη μπορεί να συζητά οποιοδήποτε θέμα που αφορά ή περιλαμβάνεται στο εύρος που καλύπτει το καταστατικό της ΙΑΕΑ. Το Συμβούλιο των Διοικητών της ΙΑΕΑ, καλούμενο πολλές φορές και Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, που αποτελείται από 35 χώρες-μέλη το οποίο και είναι υπεύθυνο για την εκτέλεση του έργου της Οργάνωσης. Τα μέλη του εκλέγονται από τη Γενική Διάσκεψη. Και τέλος Ο Γενικός Διευθυντής της ΙΑΕΑ, ο οποίος και είναι ο ανώτερος διοικητικός αξιωματούχος της ΙΑΕΑ, ο οποίος διορίζεται από το προαναφερόμενο Συμβούλιο των Διοικητών, κατόπιν έγκρισης της Γενικής Διάσκεψης της ΙΑΕΑ. Η δε θητεία του Γενικού Διευθυντού είναι τετραετής. Νέος Γενικός Διευθυντής εξελέγη στις 2 Ιουλίου του 2009 ο Ιάπωνας Γιουκίγια Αμάνο. Όλες οι θητείες άρχισαν την 1η Δεκεμβρίου και ολοκληρώθηκαν στις 30 Νοεμβρίου των αντίστοιχων ετών. Σκοποί της ΙΑΕΑ όπως αυτοί περιγράφονται στο καταστατικό της είναι εν περιλήψει αφενός η επιτάχυνση και η διεύρυνση της συμβολής της ατομικής ενέργειας στην παγκόσμια ειρήνη, υγεία και την ευημερία (modus vivendi), των λαών της Γης, και αφετέρου η διασφάλιση ότι κάθε παρεχόμενη βοήθεια την οποία μπορεί να παρέχει δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για πολεμικούς σκοπούς. Α. Ζιμπουλάκη "Διεθνές Δίκαιο" - Αθήνα 1979, σ.130. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2012-10-25 στο Wayback Machine.(Αγγλικά) Το έργο της ΙΑΕΑ(Αγγλικά) Δραστηριότητες του Γενικού Διευθυντή της ΙΑΕΑ Αρχειοθετήθηκε 2009-10-19 στο Wayback Machine.(Αγγλικά)
Άνω Λεύκη Καβάλας

Η Άνω Λεύκη είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καβάλας στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 μονίμων κατοίκων.

 Η Άνω Λεύκη είναι κτισμένη σε απόσταση 15 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Καβάλας, σε υψόμετρο 110 μέτρων. Συνορεύει στα νότια και σε απόσταση 5 χλμ. με τη Νέα Καρβάλη. Το όνομα του χωριού προέκυψε από τις πολλές λεύκες που υπάρχουν στην περιοχή. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Λεύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011 αποτελεί μαζί με τη Νέα Καρβάλη και τη Λεύκη τη δημοτική κοινότητα Νέας Καρβάλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καβάλας του ομώνυμου δήμου.
Μάγκνους του Άνχαλτ-Κέτεν

Ο Μάγκνους, γερμ. Magnus (1455 - 29 Οκτωβρίου 1524) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Κέτεν (1475-1508) και μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κολωνίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και της Κόρντουλα, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ κόμη του Λίννταου-Ρουππίν. Το 1471 οι γιοί του Αδόλφου Α΄: Μάγκνους, Γουλιέλμος και Αδόλφος Β΄ αποφάσισαν να γίνουν ιερείς. Τότε ο πατέρας τους συμφώνησε με τον εξάδελφό του Γεώργιο Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντεσάου του πρεσβύτερου κλάδου για τη διαδοχή. Το 1473 απεβίωσε ο Αδόλφος Α΄ και τον διαδέχθηκαν ο νεότερος αδελφός του Αλβέρτος ΣΤ΄ και ο Γεώργιος Α΄. Ο τελευταίος απεβίωσε το επόμενο έτος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Βάλντεμαρ ΣΤ΄. Το 1475 απεβίωσε ο Αλβέρτος ΣΤ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος το Φίλιππος, που απεβίωσε το 1500. Ο Γουλιέλμος είχε γίνει ιερέας και ο Μάγκνους μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού της Κολωνίας. Δεν έδειξε ενδιαφέρον για τη διακυβέρνηση του Κέτεν και ήταν μόνο κατ' όνομα πρίγκιπάς του. Επίσημα παραιτήθηκε το 1508 μαζί με τον αδελφό του Αδόλφο Β΄. Το 1524 απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών. Ήταν άγαμος και ο 2ος εξάδελφός του Βάλντεμαρ ΣΤ΄ έμεινε μόνος πρίγκιπας του Κέτεν. Marek, Miroslav. «Complete Genealogy of the House of Ascania». Genealogy.EU. August Ludwig Fürst v.Anhalt-Köthen Genealogical database by Herbert Stoyan
Περιχώρα Δράμας

Η Περιχώρα είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην περιφερειακή ενότητα Δράμας, ευρισκόμενο στα σύνορα με την περιφερειακή ενότητα Σερρών. Κατά το παρελθόν, αποτέλεσε οικισμό που ανήκε στον Νομό Σερρών και την επαρχία Φυλλίδας.

 Η Περιχώρα στους ανατολικούς πρόποδες του Μενοίκιου όρους, σε υψόμετρο 190 μέτρων σε απόσταση 15 χλμ. ΝΔ. από τη Δράμα και 18 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Προσοτσάνη (έδρα δήμου). Οι κάτοικοί της είναι πρόσφυγες (105 οικογένειες - 379 άτομα) από τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και τη Μαύρη Θάλασσα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή με την ανταλλαγή πληθυσμών. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Γκουλάκι το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλιστράτης (Σερρών). Το 1926 με το ΦΕΚ 413Α - 22/11/1926 μετονομάστηκε σε Περιχώρα και το 1934 με το ΦΕΚ 131Α - 16/04/1934 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας του νομού Σερρών, η οποία αργότερα θα αποδιδόταν στον νομό Δράμας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Άγιο Μηνά αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Περιχώρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιταγρών του Δήμου Προσοτσάνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ως κοινότητα είχε πληθυσμό 135 κατοίκους από 185 (ο οικισμός 181) το 2011.Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η γυναικεία Μονή του Αγίου Μηνά η οποία εορτάζει στις 11 Nοεμβρίου.
Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού

Η Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού είναι τεχνητή λίμνη στην Επαρχία Πάφου στην Κύπρο. Το μεγαλύτερο μέρος της λίμνης βρίσκεται στην κοινότητα Ασπρογιά (η οποία γειτονεύει με την κοινότητα Κανναβιού), ενώ ένα πολύ μικρό μέρος της βρίσκεται εντός των διοικητικών ορίων της κοινότητας Κρήτου Μαρόττου.

 Για τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης κατασκευάστηκε φράγμα. Η κατασκευή του ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2000 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2006. Η αποθήκευση νερού στην τεχνητή λίμνη (ταμιευτήρας) ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2005. Το φράγμα είναι λιθόρριπτο με άναντη πλάκα.Η Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού έχει χωρητικότητα 18 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού όντας η τέταρτη μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Κύπρο. Το νερό που συγκεντρώνεται στη λίμνη προέρχεται από τον ποταμό Έζουσα.Η Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού υπερχείλισε τέσσερις φορές από την ημέρα κατασκευής της έως σήμερα: 2 Μαρτίου 2010 28 Ιανουαρίου 2012 23 Δεκεμβρίου 2012 7 Ιανουαρίου 2020Η Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού εμπλουτίζεται με διάφορα είδη ψαριών. Στην Τεχνητή Λίμνη Κανναβιού υπάρχουν τα εξής είδη ψαριών: λαβράκι, κυπρίνος, κουνουπιέρης, γατόψαρο, ηλιόψαρο, πέστροφα, αλβούρνος, ιριδίζουσα πέστροφα. Κατάλογος φραγμάτων και τεχνητών λιμνών της Κύπρου «Φράγματα της Κύπρου» (PDF). Λευκωσία: Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. 2009. σελ. 101. ISBN 978-9963-38-680-2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Φράγµα Κανναβιού» (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 11 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων: Κατάλογος φραγμάτων». www.moa.gov.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 10 Μαρτίου 2019. «Πάφος: Έτσι είναι σήμερα από αέρος το φράγμα της Κανναβιού». Alpha News Live. 17 Ιανουαρίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Φράγμα Κανναβιού: Ένα κρυμμένο διαμάντι στην επαρχία της Πάφου». 4 Ιανουαρίου 2018. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019. «Υδατοφράκτης Κανναβιού». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Μαρτίου 2019. Ανακτήθηκε στις 11 Μαρτίου 2019.
Μιχαήλ Ανδρίστος

ετελειώθη η παρούσα βίβλος δια χειρός Μιχαήλ Άντιστου του εξ Αθηνών ... Ο Μιχαήλ Ανδρίστος ήταν Έλληνας βιβλιογράφος του 17ου αιώνα. Η καταγωγή του ήταν από την Αθήνα.

 Το έτος 1599 έγραψε τον κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του κολεγίου Lincoln στην Οξώνη με αύξοντα αριθμό 10. Έγραψε τον Αρλεϊανό κώδικα που φυλάγεται στην βιβλιοθήκη του Βρετανικού μουσείου στο Λονδίνο με τον αύξοντα αριθμό 5783. Ο κώδικας περιέχει έργα του Συμεών του Θεσσαλονίκης. Το όνομα του Μιχαήλ Ανδρίστου το συναντάμε επίσης μεταξύ των ετών 1601 και 1610, όταν γράφτηκαν δύο άλλοι κώδικες. Το 1608 έγραψε έναν κώδικα που βρίσκεται στην σιναϊτική βιβλιοθήκη και περιέχει το Νόμιμο του Ματθαίου Βλαστάρεως. Το ίδιο έτος έγραψε και τους λόγους του Πέτρου Δαμαϊηνού που περιλαμβάνονται στον ιεροσολυμιτικό κώδικα με αύξοντα αριθμό 585. Έγραψε δε και τμήματα του Αθηναϊκού χρονικού. Σπυρίδων Π. Λάμπρος, επιμ. (1902). Αθηναίοι Βιβλιογράφοι και Κτήτορες Κωδίκων κατά τους Μέσους Αιώνας και επί Τουρκοκρατίας. Αθήνα: Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρης, Τυπογραφείον "Εστία". Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Οδοντιατρική Σχολή

Η Οδοντιατρική Σχολή είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. που ανήκει στις Σχολές Επιστημών Υγείας (Σ.Ε.Υ.), μαζί με τις Ιατρικές, Κτηνιατρικές, Φαρμακευτικές και Νοσηλευτικές Σχολές. Στόχος της είναι η εκπαίδευση Οδοντιάτρων που είτε θα στελεχώσουν το Δημόσια Υγεία, είτε θα δράσουν στον ιδιωτικό τομέα. Στην Ελλάδα τμήματα Οδοντιατρικής λειτουργούν στην Αθήνα (ΕΚΠΑ) και στη Θεσσαλονίκη (ΑΠΘ) και η διάρκεια φοίτησης σε αυτά είναι πενταετής.

 Η Σχολή της Αθήνας, όπως και η αντίστοιχη της Θεσσαλονίκης, αποσπάστηκαν από την Ιατρική Αθηνών τον Οκτώβριο του 1966 και σύμφωνα με νομοθετικό διάταγμα της Επιτροπής Εξουσιοδοτήσεως χαρακτηρίστηκαν ως αυτόνομες σχολές. Περιλαμβάνει πέντε τομείς (Κοινωνικής Οδοντιατρικής, Οδοντικής Παθολογίας & Θεραπευτικής, Προσθετολογίας, Παθολογίας & Χειρουργικής Στόματος, Βασικών Επιστημών & Βιολογίας Στόματος). Πρόσθετα, λειτουργεί ως ανεξάρτητη, η Μονάδα Οστεοενσωματούμενων Εμφυτευμάτων. Η ΟΣΑ διοικείται από τη Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο, τον Πρόεδρο της Σχολής και τη Γραμματεία. Στη Σχολή λειτουργούν επίσης κλινικές, στις οποίες προσέρχονται ασθενείς για κάθε τύπου οδοντιατρική θεραπεία. Κάθε θεραπεία πραγματοποιείται από τους φοιτητές υπό την εποπτεία και βοήθεια του διδακτικού προσωπικού. Η διαδικασία της θεραπείας ασθενών αποτελεί μέρος της κλινικής, πρακτικής εκπαίδευσης των φοιτητών. Η ιστοσελίδα της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών
Γιακ

Το γιακ, Bos grunniens - Βους ο γρυλλίζων, (Linnaeus, 1766) και άγριο γιακ Bos mutus - Βους ο βουβός (Przewalski, 1883) αντίστοιχα, είναι δασύτριχα βοοειδή ενδημικά της περιοχής των Ιμαλαΐων της νότιας κεντρικής Ασίας, των υψιπέδων του Θιβέτ, και βόρεια έως τις πεδιάδες της Μογγολίας και της Ρωσίας. Πέραν του μεγάλου εξημερωμένου πληθυσμού, υπάρχει μικρός και εξαιρετικά ευάλωτος πληθυσμός άγριων γιακ, που έχει καταταχθεί στα απειλούμενα είδη.

 Σε μια περίοδο 23 ετών ζωής ένα σεξουαλικά ώριμο θηλυκό άτομο του συγκεκριμένου είδους μετά από περίοδο εγκυμοσύνης 258 ημερών γεννά περίπου ανά διετία ένα νεαρό γιακ. Η έλλειψη τροφής στις ερημικές στέππες της κεντρικής Ασίας και των υψιπέδων του Θιβέτ εξαναγκάζει τα άγρια γιακ σε μεγάλες μετακινήσεις για εξεύρεση τροφής, ενώ τα καλοκαίρια κατεβαίνουν από τα υψίπεδα στις πεδιάδες για να εκμεταλλευτούν την άφθονη ποώδη βλάστηση, κυρίως λειχήνες και χόρτα. Κύριος εχθρός της αγέλης των άγριων και των εξημερωμένων γιακ είναι ο λύκος του Θιβέτ. ARKive - Εικόνες και πολυμέσα για το (Bos grunniens) International Yak Association (IYAK) European Yak Association (EYAK) Yaks: The Official Animal of Tibet AnimalInfo.Org: Animal Info - Wild Yak
Ροσάριο

Το Ροσάριο (ισπανικά: Rosario), (ισπανική προφορά ΔΦΑ roˈsaɾjo) είναι πόλη της Αργεντινής. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Είναι εμπορικό κέντρο της βορειοανατολικής Αργεντινής, καθώς βρίσκεται πάνω στον ποταμό Παρανά, από όπου διέρχονται διάφορα εμπορεύματα. Προστάτις Αγία της πόλης είναι η Παρθένος του Ροσάριο, η γιορτή της οποίας είναι στις 7 Οκτωβρίου. Ο αστεροειδής 14812 Ροσάριο ονομάστηκε προς τιμήν της πόλης.

 Σχετικά με την ίδρυση του Ροσάριο, δεν υπάρχει κάποια γνωστή ημερομηνία για την ίδρυσή του ή κάποιος γνωστός ιδρυτής του, ωστόσο πιστεύεται πως ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1793. Ανακηρύχθηκε πόλη στις 3 Αυγούστου 1852 με το όνομα Πάγο ντε λος Αρρόγιος («Η χώρα των ανέμων»). Στις 27 Φεβρουαρίου 1812, ο στρατηγός Μανουέλ Μπελγράνο σήκωσε τη σημαία της χώρας για πρώτη φορά στο Ροσάριο. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, το Ροσάριο είναι γνωστό ως το «Λίκνο της Αργεντίνικης σημαίας», ενώ υπάρχει στην πόλη και το μνημείο της σημαίας. Η περιφέρεια του Σάντα Φε υπέφερε από τον εμφύλιο πόλεμο της Αργεντινής το 1820, και έτσι ο ρυθμός ανάπτυξής του ήταν αρκετά χαμηλός. Το 1926 το Ροσάριο είχε πληθυσμό περίπου 407.000 κατοίκων, εκ των οποίων το 47% ήταν ξένοι. Το 1946, το Ροσάριο υποστήριζε τον Χουάν Περόν να ανέλθει στην εξουσία και, όταν εκείνος ανετράπη με πραξικόπημα, χιλιάδες κόσμου διαδήλωσε κατά της δικτατορίας, ενώ εκατοντάδες σκοτώθηκαν. Το 1995, η ανεργία στην πόλη είχε φτάσει το 21%, ενώ ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έπεσε κάτω από το όριο της φτώχειας, ωστόσο το 2001 η οικονομία ανέκαμψε. Αλεσσάντρια, Ιταλία Ασουνσιόν, Παραγουάη Μπιλμπάο, Ισπανία Καράκας, Βενεζουέλα Ντακάρ, Σενεγάλη Χάιφα, Ισραήλ Ιμπέρια, Ιταλία Μανισάλες, Κολομβία Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη Ζαλέ, Λίβανος Μοντερρέι, Μεξικό Πειραιάς, Ελλάδα Πίσκο, Περού Πόρτο Αλέγκρε, Βραζιλία Σαγκάη, Κίνα Τουλούζη, Γαλλία Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rosario (Argentina) στο Wikimedia Commons Livepedia: Ροσάριο ΔΟΜΗ: Ροσάριο greek.enacademic.com: Ροσάριο
Winterland

Winterland είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή τετραπλού CD τον Σεπτέμβριο του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Experience Hendrix". Οι ηχογραφήσεις του box-set πραγματοποιήθηκαν στο "Winterland Ballroom" του Σαν Φρανσίσκο στις 10, 11 και 12 Οκτωβρίου 1968, με τους Experience να παίζουν δύο σετ κάθε βραδιά, φτάνοντας σε σύνολο έξι σετ σε τρεις ημέρες. Το πρώτο CD αποτελείται αποκλειστικά από ηχογραφήσεις που έγιναν στις 10 Οκτωβρίου, το δεύτερο από την επόμενη ημέρα, το τρίτο από τις 12 Οκτωβρίου και το τέταρτο από κάποια κομμάτια από κάθε ημέρα, τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στα προηγούμενα CD, όπως και μία συνέντευξη του Χέντριξ στο "Garden" της Βοστώνης, έναν μήνα αργότερα.

 1. Tax Free (Hansson, Karlsson) - 15:152. Lover Man (Hendrix) - 5:213. Sunshine of Your Love (Bruce, Clapton, Brown) - 7:304. Hear My Train A Comin' (Hendrix) - 11:335. Killing Floor (Howlin' Wolf) - 7:556. Foxy Lady (Hendrix) - 5:367. Hey Joe (Roberts) - 7:198. Star Spangled Banner (Key, Smith) - 5:569. Purple Haze (Hendrix) - 5:37 1. Tax Free (Hansson, Karlsson) - 10:012. Like a Rolling Stone (Dylan) - 11:463. Lover Man (Hendrix) - 3:454. Hey Joe (Roberts) - 5:125. Fire (Hendrix) - 3:206. Foxy Lady (Hendrix) - 5:127. Are You Experienced? (Hendrix) - 12:138. Red House (Hendrix) - 12:249. Purple Haze (Hendrix) - 5:37 1. Fire (Hendrix) - 4:592. Lover Man (Hendrix) - 4:293. Like a Rolling Stone (Dylan) - 11:484. Manic Depression (Hendrix) - 5:345. Sunshine of Your Love (Bruce, Clapton, Brown) - 9:016. Little Wing (Hendrix) - 4:017. Spanish Castle Magic (Hendrix) - 6:288. Red House (Hendrix) - 9:139. Hey Joe (Roberts) - 6:4510. Purple Haze (Hendrix) - 3:4211. Wild Thing (Taylor) - 3:30 1. Foxy Lady (Hendrix) - 6:052. Are You Experienced? (Hendrix) - 7:273. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 7:434. Red House (Hendrix) - 15:215. Star Spangled Banner (Key, Smith) - 6:106. Purple Haze (Hendrix) - 6:157. Boston Garden Backstage Interview - 19:04 Winterland (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 13 Σεπτεμβρίου 2011 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Winterland" είναι οι εξής: Τζίμι Χέντριξ - κιθάρα, φωνητικά Νόελ Ρέντινγκ - μπάσο Μιτς Μίτσελ - τύμπανα Τζακ Κάσαντι - μπάσο στο "Killing Floor" Βέρτζιλ Γκονζάλεζ - φλάουτο στο "Are You Experienced?" Χέρμπι Ριτς - πλήκτρα Winterland - Jimi Hendrix | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Jimi Hendrix Experience, The - Winterland at Discogs Winterland | Rolling Stone
Έλος Χανίων

Το Έλος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Κισάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται 23 χλμ. νότια από το Καστέλι Κισάμου και απέχει 57 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 560 μ.

 Το Έλος απέχει 23 χλμ. νότια από το Καστέλλι Κισσάμου και απέχει 57 χιλιόμετρα από τα Χανιά, επί του δρόμου προς Ελαφονήσι. Το χωριό είναι κτισμένο στην πλαγιά του υψώματος Άγιος Δίκαιος, σε υψόμετρο 560 μέτρα. Το ρέμα Ξηροπόταμος διασχίζει το χωριό· είναι πιθανό ότι σχημάτιζε στην περιοχή κάποιο έλος, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Το χωριό περιβάλλεται από δάσος με καστανιές και πλατάνους. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Elos Pervolia, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Elos με 57 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Elos. Στο χωριό είχε κτιστεί μια καθολική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο από τον επίσκοπο Μπερνάντο Φλώριο, η οποία πλέον δεν σώζεται.Το 1881 ανήκε στον δήμο Εννέα Χωριών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 305 χριστιανούς κατοίκους και 12 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 334 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητα Έλους μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ιναχωρίου, του οποίου ορίστηκε έδρα.Δείτε: Κοινότητα Έλους Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται παλιό υδραγωγείο, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Κοντά στο υδραγωγείο βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Ο ναός είναι κτισμένος στον τύπο του μονόχωρου καμαρόσκεπου και έχει χρονολογηθεί με βάση τις αγιογραφίες του στις αρχές του 14ου αιώνα. Οι τοιχογραφίες του έχουν αποδοθεί στον Ιωάννη Παγωμένο. Σώζεται η παράσταση της δέησης, του μελισμού με τους συλλειτουργούντες ιεράρχες, η φιλοξενία του Αβραάμ και εικόνες αγίων, εφίππων ή ορθίων.Ο κεντρικός ναός της ενορίας Έλους είναι ο ναός του αγίου Νικολάου. Είναι νεότερος ναός, ο οποίος θεμελιώθηκε το 1952 και εγκαινιάσθηκε το 1964. Παλαιότερα ο καθεδρικός ναός του Έλους ήταν ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοντά στην κορυφή του χωριού. Σύμφωνα με ανάγλυφη επιγραφή, θεμελιώθηκε το 1887, ενώ το κωδωνοστάσιο ολοκληρώθηκε 1909. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Στην κορυφή Άγιος Δίκαιος βρίσκεται ομώνυμο εκκλησάκι, το οποίο εορτάζει στις 6 Μαΐου. Το χωριό βασίζεται οικονομικά στα αγροκτηνοτροφικά προϊόντα και τον τουρισμό. Το κυριότερο προϊόν του χωριού είναι τα κάστανα. Κάθε χρόνο από τη δεκαετία του 1960 διοργανώνεται στο χωριό γιορτή καστάνου στα τέλη του Οκτώβρη. Στο χωριό λειτουργεί συσκευαστήριο καστάνων, ενώ επίσης λειτουργούν χώροι εστίασης, πρατήριο υγρών καυσίμων, παντοπωλεία, αρτοποιείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ιατρείο και εργαστήρια κατασκευής κουφωμάτων. Στο χωριό λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, το μόνο στη δημοτική ενότητα Ιναχωρίου. Δημήτριος Κυριτσάκης: πρόεδρος Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Ελλάδας
Χαρμάδας

Ο Χαρμάδας ή Χαρμίδης (168/7 – 103/91 π.Χ.)) ήταν πλατωνιστής φιλόσοφος και επικεφαλής της ακαδημίας του Πλάτωνα στην Αθήνα μαζί με τον Αισχίνη τον Νεαπολίτη και τον Κλειτόμαχο τον Καρχηδόνιο. Αρχικά, υπήρξε μαθητής του φιλοσόφου Καρνεάδη του Κυρηναίου για 7 χρόνια (145-138), και κατόπιν ίδρυσε την δική του σχολή -γυμνάσιο- στην περιοχή του Πτολεμαίου. Έζησε για κάποιο διάστημα στην Αλεξάνδρεια, πριν μετακομίσει στην Αθήνα κατά το 145 π.Χ., έχοντας φήμη εξαίρετου ρήτορα καθώς και πως είχε εκπληκτική μνήμη καθώς ήταν σε θέση να απομνημονεύει ολόκληρα βιβλία και να τα απαγγέλει μετέπειτα. Όπως και ο σύγχρονος του φιλόσοφος Φίλων ο Λαρισαίος, ο Χαρμάδας φαίνεται πως επιδίωξε μια πιο ήπια μορφή του σκεπτικισμού. Διάσημοι μαθητές του υπήρξαν ο Ρωμαίος πολιτικός Λούκιος Λικίνιος Κράσσος και ο Ρωμαίος ρήτορας Μάρκος Αντώνιος. Άλλα ονόματα μαθητών του Χαρμάδα που διασώζονται μέσω αναφορών του Φιλοδήμου του Επικούρειου είναι ο Διόδωρος ο Αδραμυττινός, Απολλόδωρος ο Ταρσεύς, Ηλιόδωρος ο Μαλλός, Φανόστρατος ο Τραλλιανός, και κάποιος Απολλώνιος.

 Brittain, Charles (2001). Philo of Larissa. The Last of the Academic Sceptics. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-815298-1. Dorandi, Tiziano (1999). «Chapter 2: Chronology». Στο: Algra, Keimpe· και άλλοι. The Cambridge History of Hellenistic Philosophy. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 48. ISBN 9780521250283. Fleischer, Kilian (2014). «Der Akademiker Charmadas in Apollodors `Chronik´ (PHerc. 1021, Kol. 31-32)» (στα γερμανικά). Cronache Ercolanesi 44: 66-75. Fleischer, Kilian (2015). «Die Schüler des Charmadas (PHerc.1021, XXXV 32 - XXXVI 14)» (στα γερμανικά). Cronache Ercolanesi 45: 49-53. Lévy, Carlos (2005). «Les Petits Académiciens: Lacyde, Charmadas, Métrodore de Stratonice». Στο: Bonazzi, Mauro· Celluprica, Vincenza. L’eredità platonica. Studi sul platonismo da Arcesilao a Proclo (στα Ιταλικά). Naples: Bibliopolis. σελίδες 51−77. Tarrant, Harold (1985). Scepticism or Platonism?. Cambridge. σελ. 37. Tiziano Dorandi: Charmadas. In: Richard Goulet (ed.): Dictionnaire des philosophes antiques. vol. 2, CNRS Éditions, Paris 1994, ISBN 2-271-05195-9, pp. 297–298. Görler, Woldemar (1994). Charmadas. In: Grundriss der Geschichte der Philosophie. Die Philosophie der Antike, vol. 4/2: Die hellenistische Philosophie, ed. Hellmut Flashar., Basel ISBN 3-7965-0930-4, pp. 906–908.
Λιν Οκαμότο

Ο Λιν Οκαμότο (ιαπωνικά: 岡本倫‎, Χέπμπορν: Okamoto Rin) είναι Ιάπωνας εικονογράφος μάνγκα και πρώην υπάλληλος της Bandai. Η πιο δημοφιλής του δουλειά είναι το Elfen Lied, το οποίο έγινε τηλεοπτική σειρά άνιμε από το στούντιο Arms και ολοκληρώθηκε σε 13 επεισόδια. Ζει στο Τόκιο της Ιαπωνίας.

 Elfen Lied (エルフェンリート, Erufen Rīto) (2002–2005, στο περιοδικό Weekly Young Jump, εκδόσεις Shueisha) Tanpenshū Flip Flap (2008 Shueisha)Elfen Lied (2000, ιστορία μικρού μήκους) Digitopolis (デジトポリス, Dejitoporisu) MOL Memoria (メモリア) Carriera Registrar (レジストラ, Rejisutora) Allumage Lime Yellow Flip Flap Nononono (ノノノノ) (2008–2011, στο περιοδικό Weekly Young Jump, εκδόσεις Shueisha) Brynhildr in the Darkness (極黒のブリュンヒルデ, Gokukoku no Buryunhirude) (2012–τώρα) Kimi wa Midara na Boku no Joō (君は淫らな僕の女王) (2012, σχεδιασμός της Mengo Yokoyari)
Αμπρούτσο

Το Αμπρούτσο (ιταλικά: Abruzzo, aˈbruttso) είναι περιφέρεια της Ιταλίας, με το δυτικό της όριο να βρίσκεται λιγότερο από 50 μίλια ανατολικά της Ρώμης. Το Αμπρούτσο συνορεύει με την περιοχή του Μάρκε στα βόρεια, το Λάτιο στα δυτικά και νοτιοδυτικά, το Μολίζε στα νοτιοανατολικά, και την Αδριατική Θάλασσα στα ανατολικά. Αν και γεωγραφικά είναι περισσότερο κεντρική παρά νότια περιοχή, το ISTAT (η Ιταλική στατιστική αρχή) το θεωρεί μέρος της Νότιας Ιταλίας, ένα ίχνος της ιστορικής σύνδεσης του Αμπρούτσο με το Βασίλειο των Δύο Σικελιών.

 Η περιοχή βρίσκεται στο κέντρο της Ιταλικής χερσονήσου αντικρύζοντας την Αδριατική, την ακολουθεί κατά μήκος 150 χλμ. παραλιών και βράχων. Με έκταση 10794 τ.χλμ., και συνορεύει στα ανατολικά με την Αδριατική και στα δυτικά με τα Απέννινα, είναι μια από τις πιο ορεινές περιοχές στην Ιταλία (το Κόρνο Γκράντε στον ορεινό όγκο Γκραν Σάσσο, σε 2914 m2, είναι η υψηλότερη κορυφή στα Απέννινα). Οι ποταμοί, αν και πολλοί, είναι όλοι εποχιακοί εκτός από τους μεγαλύτερους - τον Πεσκάρα και τον Σάνγκρο. Στο εσωτερικό είναι τα 500 τ.χλμ. του Εθνικού Πάρκου του Αμπρούτσο, όπου επιβιώνουν σπάνια δείγματα Μεσογειακής πανίδας και χλωρίδας (αίγαγροι, λύκοι, αρκούδες, χρυσαετοί).Το κλίμα ποικίλει - θερμό και ξηρό στην ακτή, αλπικό κλίμα στο ορεινό εσωτερικό. Μεγάλοι δρόμοι και σιδηροδρομικές γραμμές συνδέουν την περιοχή με τα νότια, δυτικά και βόρεια της Ιταλίας και την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι άνθρωποι έχουν κατοικήσει το Αμπρούτσο από τη Νεολιθική εποχή. Ένας σκελετός από την κωμόπολη Λάμα ντέι Πελίνι της επαρχίας Κιέτι έχει ραδιοχρονολογηθεί στο 6.540 π.Χ. Το όνομα Αμπρούτσο φαίνεται να προέρχεται από τη λέξη "Απρούτιον". Στη ρωμαϊκή εποχή η περιοχή ήταν γνωστή ανά περιόδους ως Πικηνόν ή Πικεντίνη, Σαβίνη και Σάμνιον, Φλαμινία και Πικηνόν, καθώς και Καμπανία και Σάμνιον. Κατά τον Μεσαίωνα η περιοχή ήταν γνωστή ως Απρούτιον, ίσως λαϊκή παραφθορά του τοπωνυμίου Πραιτούτιον ((ad) Praetutium, στο Πραιτούτιον), το οποίο προέρχεται ή και συνδυάστηκε με το εθνωνύμιο Πραιτούττιοι (μιας αρχαίας ιταλικής λαότητας, αδιευκρίνιστης προέλευσης), οι οποίοι κατοικούσαν την πόλη Ιντεράμνιον ή Ιντέραμνα, σημερινό Τέραμο. Άλλες ετυμολογίες είναι από τις λατινικές λέξεις είτε "aper" (κάπρος), οπότε Απρούτιον ήταν "η γη των κάπρων" είτε "abruptum" (τραχύς, απότομος). Μια πιο πρόσφατη ετυμολογία προτείνει προέλευση από τη λατινική έκφραση "a Bruttiis" (από τους Bruti), δηλαδή από τη γη που καταλάμβαναν ο λαός των Bruzi, οι οποίοι είχαν μετακινηθεί νότια για να καταλάβουν την περιοχή της Καλάμπρια.Μέχρι το 1963 ήταν μέρος της περιφέρειας Αμπρούτσο ε Μολίζε ως Abruzzi μαζί με το Μολίζε. Ο όρος Abruzzi προέρχεται από την εποχή που η περιοχή ήταν μέρος του Βασιλείου των Δύο Σικελιών και το έδαφος διοικείτο ως Abruzzo Citeriore (Εγγύς Αμπρούτσο) και Abruzzo Ulteriore I και II (Άπω Αμπρούτσο I και II ), που ήταν πλησιέστερα και μακρύτερα από τη Νάπολη, την πρωτεύουσα του βασιλείου. Ο Μάρκο Μαρσίλιο είναι πρόεδρος του Αμπρούτσο από τις 23 Φεβρουαρίου 2019. Ο Μαρσίλιο κέρδισε τις περιφερειακές εκλογές στις 10 Φεβρουαρίου 2019 λαμβάνοντας ποσοστό 48%. Η περιοχή διαιρείται σε 4 επαρχίες:
Τσιγκόζιε Ομπιόμα

Ο Τσιγκόζιε Ομπιόμα (Chigozie Obioma) είναι Νιγηριανός συγγραφέας, γεννημένος το 1986 στην πόλη Άκουρε της Νιγηρίας. Από το Φθινόπωρο του 2015 διδάσκει λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα.

 Ο Ομπιόμα γεννήθηκε στο Άκουρε, στη νοτιοδυτική Νιγηρία, σε μια πολυμελή οικογένεια με 12 παιδιά. Ανήκει στη φυλή των Ίγκμπο και μητρικές του γλώσσες ήταν τα Γιορούμπα, τα Ίγκμπο και τα Αγγλικά. Στα παιδικά και νεανικά του χρόνια τον είχαν γοητεύσει οι ελληνικοί μύθοι και οι Άγγλοι κλασσικοί συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ, ο Τζον Μίλτον, ο Τόμας Χάρντυ κ.ά. Σπούδασε για 2 χρόνια στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Κύπρου, ένα ιδιωτικό αγγλόφωνο πανεπιστήμιο της Βόρειας Λευκωσίας. Ενώ ακόμη σπούδαζε, ξεκίνησε τη συγγραφή του πρώτου του μυθιστορήματος, το οποίο ολοκλήρωσε κατά την παραμονή του στον καλλιτεχνικό ξενώνα Ledig House, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, όπου βρισκόταν από το φθινόπωρο του 2012 με υποτροφία. Στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στη δημιουργική γραφή. Από αυτό το πανεπιστήμιο τιμήθηκε με το βραβείο Hopwood λογοτεχνίας το 2013 και ποίησης το 2014. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά όπως τα Virginia Quarterly Review και New Madrid. Το δοκίμιό του με τίτλο Audacity of Prose (Η τόλμη της πρόζας) είχε σημαντική απήχηση. Οι Ψαράδες, το πρώτο του μυθιστόρημα, συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα του Βραβείου Μπούκερ και του Βραβείου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Κέρδισε το Βραβείο FT/OppenheimerFunds Emerging Voices 2015. Η κριτική των New York Times τον απεκάλεσε διάδοχο του Τσινούα Ατσέμπε. Η πλοκή του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω από τις δοξασίες των Ίγκμπο σχετικά με το πεπρωμένο, οι οποίες σύμφωνα με τον συγγραφέα, φέρουν ομοιότητες με την αρχαία ελληνική τραγωδία και με τις σαιξπηρικές τραγωδίες. Οι Ψαράδες, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015, μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη, ISBN 978-618-03-0077-2 http://www.chigozieobioma.com Αρχειοθετήθηκε 2021-03-04 στο Wayback Machine.
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1244-1260)

Ο Λουδοβίκος της Γαλλίας (24 Φεβρουαρίου 1244 - 11 Ιανουαρίου 1260) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου και της Μαργαρίτας της Προβηγκίας, σαν μεγαλύτερος γιος είχε την αντιβασιλεία την εποχή που ο πατέρας του απουσίαζε σε Σταυροφορίες.

 Το 1248 οι γονείς του ταξίδεψαν στην Αίγυπτο προκειμένου να συμμετέχουν στην Ζ΄ Σταυροφορία, κατά την διάρκεια της απουσίας τους την αντιβασιλεία εξασκούσε η γιαγιά του Λευκή της Καστίλης, όταν πέθανε (1252) οι γονείς του έλλειπαν και ο 8χρονος Λουδοβίκος στέφθηκε αντιβασιλιάς. Την πραγματική εξουσία ασκούσαν οι θείοι του Αλφόνσος του Πουατιέ και Κάρολος ο Ανδεγαυός αλλά το δικό του όνομα φαινόταν στα επίσημα έγγραφα επειδή έτσι όριζε το Γαλλικό τυπικό σαν μεγαλύτερος γιος του βασιλιά, όπως και να ορίζεται ο ίδιος αντιβασιλιάς σε κάθε απουσία του βασιλιά. Ο Λουδοβίκος Θ΄ επέστρεψε στο Παρίσι το 1254, τα επόμενα χρόνια ο μικρός Λουδοβίκος εκπαιδεύτηκε για τον μελλοντικό του ρόλο σαν βασιλιάς με την επίβλεψη του δασκάλου Πέτρου του Φωνταινέ. Στις 20 Αυγούστου 1255 σε ηλικία 11 ετών αρραβωνιάστηκε την Βερεγγαρία κόρη του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου Ι΄ που ήταν εκείνη την εποχή και διάδοχος του πατέρα της, ωστόσο την ίδια χρονιά γεννήθηκε ο αδελφός της Φερδινάνδος κόβοντας τα δικαιώματα της Βερεγγαρίας στον θρόνο της Καστίλης. Ο Λουδοβίκος και ο μικρότερος αδελφός του Φίλιππος επικύρωσαν με την υπογραφή τους την Συνθήκη των Παρισίων (1259) που έβαζε ένα τέλος στην σύγκρουση μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας που είχε ξεκινήσει από το 1180, η συνθήκη όριζε ότι ο βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Γ΄ θα πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον πατέρα τους. Ο Λουδοβίκος αρρώστησε τα Χριστούγεννα του 1259 και πέθανε πρόωρα στις αρχές του επόμενου χρόνου πρόωρα πριν συμπληρώσει τα 16 του χρόνου, δεν τάφηκε στην Bασιλική του Σαιν - Ντενίς επειδή δεν πρόλαβε να ορκιστεί βασιλιάς.
Φραντσίσεκ Πιέτσκα

Ο Φραντσίσεκ Μακσιμίλιαν Πιέτσκα (πολωνικά: Franciszek Maksymilian Pieczka) (18 Ιανουαρίου 1928 – 23 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Πολωνός ηθοποιός. Ήταν απόφοιτος της Εθνικής Ανώτατης Σχολής Θεάτρου στη Βαρσοβία (1954) και έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο στη Γελένια Γκούρα. Κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού στο Πολωνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου το 1976 για την ταινία Η ουλή.Το 2015, του απονεμήθηκε το Βραβείο Επιτεύγματος Ζωής της Πολωνικής Ακαδημίας.

 Ο Πιέτσκα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο χωριό Γκόντουφ. Ήταν ο μικρότερος από έξι αδέρφια.Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε υποκριτική. Αποφοίτησε από την Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας. Έκανε το ντεμπούτο του στο Θέατρο Κάτω Σιλεσίας στη Γελένια Γκούρα. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Λαϊκό Θέατρο στη Νόβα Χούτα της Κρακοβίας, όπου έπαιξε τα έτη 1955-1964. Το 1974–2015, ήταν ηθοποιός του Θεάτρου Powszechny στη Βαρσοβία. Πρωταγωνίστησε σε πάνω από εκατό ταινίες, πολωνικές και ξένες. Βραβεύθηκε και τιμήθηκε πολλές φορές για τους ατομικούς του ρόλους, καθώς και για την προσφορά του στην ανάπτυξη της θεατρικής και κινηματογραφικής τέχνης. Ήταν είναι επίτιμος πολίτης της Γκμίνα Γκόντουφ.Το 2016, υποστήριξε τον αγώνα κατά της αιθαλομίχλης στην γενέτειρά του, την Άνω Σιλεσία, εμφανιζόμενος σε ένα κινηματογραφικό κλιπ με τίτλο Nie truj sąsiada! (Μην δηλητηριάσεις τον διπλανό σου!), το οποίο ηχογραφήθηκε μαζί με την πόλη Βοντζίσουαφ Σλόνσκι.Στις 11 Νοεμβρίου 2017, του απονεμήθηκε το ανώτατο κρατικό παράσημο της Πολωνίας, το Τάγμα του Λευκού Αετού.Ο Πιέτσκα πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022, σε ηλικία 94 ετών. Φραντσίσεκ Πιέτσκα στην IMDb Φραντσίσεκ Πιέτσκα στο Internet Polish Movie Database (πολωνικά)
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1993-94

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1993-94 ήταν η 17η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 8η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1993-94 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.