IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μακρίνο Ιωαννίνων

Το Μακρίνο είναι ορεινό χωριό του δήμου Ζαγορίου, στον νομό Ιωαννίνων της Ηπείρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 36 κατοίκους.

 Κατά την τοπική παράδοση ο οικισμός έλαβε το όνομά του από την οσία Μακρίνη, σύμφωνα με άλλη άποψη το τοπωνύμιο είναι σλαβικής προέλευσης και δηλώνει υγρό τόπο, ενώ ο Ιωάννης Λαμπρίδης εικάζει πως ενδεχομένως να προέρχεται από την εύπορη οικογένεια Μακρύνου των Ιωαννίνων. Παλιότερα το χωριό ήταν γνωστό και ως Μακρίνου ή Μακρίνι, ενώ από τους ντόπιους ονομάζεται Μακρίνη. Το χωριό συγκροτήθηκε από κατοίκους των οικισμών Θεοδοσίου, Πετρίτσας και Κουκουρούντζου. Το έτος της ίδρυσής του δεν είναι γνωστό, αλλά φέρεται να υπήρχε πριν από τα μέσα του 16ου αιώνα όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτό κάτοικοι από την Πετρίτσα και το Κουκουρούντζο ή Κουκουρούτς. Παλιότερα, στο Μακρίνο κυριαρχούσε η βλαχική γλώσσα, η χρήση της οποίας άρχισε να περιορίζεται κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, μετά από έντονες προσπάθειες του τότε μητροπολίτη Ιωαννίνων και γόνου ντόπιας οικογένειας, Ιωαννίκιου Ζάγκου. Αποτέλεσμα αυτής της τάσης ήταν η αποκλειστική ελληνοφωνία των κατοίκων ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1812 ο Πουκεβίλ ανέφερε πως στον οικισμό 100 ζούσαν οικογένειες, ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα (1856) ο Αραβαντινός κατέγραψε 62. Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1895, ο πληθυσμός του Μακρίνου ανερχόταν στους 372 κατοίκους, οι οποίοι ήταν κατανεμημένοι σε 90 φορολογικούς χανέδες. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο οικισμός πυρπολήθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να καταστραφούν 41 οικίες, να λεηλατηθούν οι περιουσίες των κατοίκων και να σκοτωθεί ένα άτομο. Πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, το Μακρίνο αποτελούσε μέρος του καποδιστριακού δήμου του Ανατολικού Ζαγορίου, του οποίου ήταν δημοτικό διαμέρισμα. Η κοινότητα του Μακρίνου καλύπτει έκταση 20.147 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ιωαννίκιος Ζάγκος, μητροπολίτης Ιωαννίνων (1845 - 1854).
Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο

Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο (Πρωτότυπος τίτλος: The Laughing Policeman) είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ και σενάριο των Ρόζενμπεργκ και Τόμας Ρίκμαν, βασισμένο στο σουηδικό μυθιστόρημα "The Laughing Policeman" των Περ Βάλοε και Μαγ Σγιέβαλ. Πρωταγωνιστούν οι Γουόλτερ Ματάου, Μπρους Ντερν και ο Λούις Γκόσετ Τζούνιορ.

 Στο Σαν Φρανσίσκο και στις 11 το βράδυ, ένας μυστηριώδης τύπος εισβάλλει σ' ένα αστικό λεωφορείο και δολοφονεί όλους τους επιβάτες, μεταξύ των οποίων και τον αστυνομικό του τμήματος ανθρωποκτονιών, Ντέιβ Έβανς. Την υπόθεση θα αναλάβει ο βετεράνος επιθεωρητής και συνεργάτης του Έβανς, ο Τζέικ Μάρτιν, ο οποίος σύντομα μαθαίνει ότι ο Έβανς απασχολούνταν σε ώρες εκτός υπηρεσίας με μια άλυτη υπόθεση του παρελθόντος κατά την οποία είχε δολοφονηθεί η Τερίσα Καμερέρο, μια όμορφη πόρνη πολυτελείας. Ο Μάρτιν θα ξεκινήσει να ερευνά τις ζωές των θυμάτων και αναζητώντας τα συγγενικά τους πρόσωπα θα οδηγηθεί σε σκοτεινά καταγώγια, γκέι μπαρ, κακόφημες γειτονιές, αίθουσες ζωντανού σεξ, ακόμη και στη διάσημη συμμορία των "Αγγέλων της Κόλασης". Το χειρότερο όμως γι' αυτόν είναι ότι θ' ανακαλύψει δυσάρεστα πράγματα για τον πρώην σύντροφό του και θ' αρχίσει να πιστεύει ότι το μακελειό στο λεωφορείο σχετίζεται με την υπόθεση "Καμερέρο", πράγμα που θα εξοργίσει τον προϊστάμενό του, τον Αστυνόμο Νατ Στέινερ, με αποτέλεσμα αυτός να ορίσει ως συνεργάτη του Μάρτιν τον αφελή ντεντέκτιβ, Λήο Λάρσεν, ο οποίος συν τοις άλλοις επιφορτίζεται με το καθήκον της επίβλεψης του Μάρτιν, ώστε να μην εκτραπεί από την υπόθεση. Μετά όμως από δαιδαλώδης αναζητήσεις και επίπονη συλλογή στοιχείων ο βετεράνος αστυνομικός θα δικαιωθεί και καθώς το παζλ συμπληρώνεται, όλα δείχνουν ότι το ισχυρό άλλοθι του συζύγου της Τερίσα Καμερέρο καταρρέει, ενώ ταυτόχρονα τείνει να προσδιοριστεί το κίνητρο της σφαγής. Ο Μάρτιν με μια απίστευτη υπομονή και μέσω στενής παρακολούθησης, περιμένει ο Χένρι Καμερέρο να κάνει το πρώτο του λάθος. Γουόλτερ Ματάου ως ντετέκτιβ Τζέικ Μάρτιν Μπρους Ντερν ως επιθεωρητής Λέο Λάρσεν Λούις Γκόσετ Τζούνιορ. ως επιθεωρητής Τζέιμς Λάριμορ Άντονι Ζέρμπε ως αξιωματικός Νατ Στάινερ Άλμπερτ Πόλσεν ως Χένρι Καμερέρο Βαλ Έιβερι ως επιθεωρητής Τζον Πάπας Πολ Κόσλο ως Ντουάιν Χέιγκουντ Κάθι Λι Κρόσμπι ως Κέι Μπάτλερ Τζόαννα Κάσιντι ως Μόνικα Γκρέγκορι Σιέρρα ως Κεν Βίκερυ Στο προσωπικό του περιοδικού Variety άρεσε η ταινία και σημειώνει:«Μετά από έναν εξαιρετικά υπερβολικό πρόλογο μιας βίαιης μαζικής δολοφονίας σε ένα λεωφορείο, ο "Ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο" γίνεται ένας όμορφος ανθρωποκυνηγός, με πρωταγωνιστές τον Γουόλτερ Ματάου και τον Μπρους Ντερν σε εξαιρετικές παραστάσεις ως δύο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο». Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο στην IMDb Ο ντετέκτιβ του Σαν Φρανσίσκο στο Rotten Tomatoes "Το αυθεντικό τρέιλερ της ταινίας" στο YouTube
Μαρία Πλυτά

Η Μαρία Πλυτά (26 Νοεμβρίου 1915 - 4 Μαρτίου 2006) ήταν Ελληνίδα σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου, πεζογράφος, θεατρική συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ήταν η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτιδα στην Ελλάδα και είναι γνωστή για τις ταινίες Τα αρραβωνιάσματα (1950), Ο βαφτιστικός (1952) και Ο λουστράκος (1962), που σημείωσαν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Η Πλυτά θεωρείται μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του πρώιμου μεταπολεμικού σινεμά, καθώς, παράλληλα με άλλους σκηνοθέτες, καθόρισε την κινηματογραφική γλώσσα της εποχής. Έγραψε επίσης μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, ενώ εργάστηκε για αρκετά χρόνια σε εφημερίδες και περιοδικά.

 Η Μαρία Πλυτά γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1915 στη Θεσσαλονίκη. Λίγο μετά την Κατοχή, εκδόθηκαν δύο μυθιστορήματά της, τα Δεμένα φτερά (1944) και οι Αλυσίδες (1946). Σύντομα την κέρδισε ο κινηματογράφος και το 1947 συμμετείχε ως καλλιτεχνική διευθύντρια στην ταινία Μαρίνος Κονταράς του Γιώργου Τζαβέλλα.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Πλυτά ήταν Τα αρραβωνιάσματα (1950), στην οποία πρωταγωνίστησαν οι Ντίνος Ηλιόπουλος και Αιμίλιος Βεάκης. Κατά τα γυρίσματα της ταινίας της Η λύκαινα (1951), η Πλυτά δεν έμεινε μόνο στη σκηνοθεσία, αφού είχε γράψει και το σενάριο της ταινίας, παίρνοντας μέρος επίσης και στον φωτισμό και το μοντάζ της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και το 1986 ανακηρύχθηκε επίτιμο μέλος της,, σε ένδειξη αναγνώρισης της κινηματογραφικής προσφοράς της. Ανάμεσα στις επιτυχίες της ήταν το 1962 η ταινία Ο λουστράκος με πρωταγωνιστή τον Βασιλάκη Καΐλα. Ήταν επίσης στιχουργός τραγουδιών, ενώ είχε συγγράψει και δύο θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο. Κάστρο της Χερσώνας (1948) Μάνα Γης (1962) Τα αρραβωνιάσματα (1950) Η λύκαινα (1951) Βαφτιστικός (1952) Η Εύα (1953) Το κορίτσι της γειτονιάς (1954) Η δούκισσα της Πλακεντίας (1956) Τζιπ, Περίπτερο και αγάπη (1957) Μόνο για μια νύχτα (1958) Τα ναυάγια της ζωής (1959) Άντρας είμαι και το κέφι μου θα κάνω (1960) Ήρθες αργά (1961) Ο λουστράκος (1962) Ο άσωτος (1963) Ο ανήφορος (1964) Ο νικητής (1965) Ο εμποράκος (1967) Οι άγνωστοι της νύχτας (1970) Vrasidas Karalis (2012). A History of Greek Cinema. New York, NY: Continuum. ISBN 9781441180902.
Κάντια Αργολίδας

Η Κάντια είναι παραθαλάσσιο χωριό του νομού Αργολίδας, χτισμένο στις ακτές του Αργολικού κόλπου, στη διαδρομή μεταξύ Ιρίων και Δρέπανου. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Ναυπλιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 241 κατοίκους. Στην Κάντια βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες παραλίες της Αργολίδας.

 Ο οικισμός χτίστηκε λίγο μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους από Αρκάδες και πρόσφυγες από την Κρήτη. Έλαβε το όνομά του από την ονομασία με την οποία ήταν γνωστό το Ηράκλειο κατά την περίοδο της Βενετοκρατίας. Σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι ο πύργος της Κάντιας, γνωστός και ως πύργος του Αγά, που κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας αποτελούσε κατοικία ντόπιου Οθωμανού αξιωματούχου. Παράλληλα στον γειτονικό λόφο της Αγίας Ελεούσας έχουν βρεθεί ερείπια της μυκηναϊκής εποχής. Το χωριό διαθέτει ομώνυμη παραλία. Διοικητικά υπαγόταν μέχρι το 1997 στην κοινότητα Ιρίων της επαρχίας Ναυπλίας και στη συνέχεια υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Ασίνης. Από το 2011 υπάγεται στο δήμο Ναυπλιέων. Ο Πύργος του Αγά Το παραδοσιακό πυργόσπιτο στον άνω οικισμό φανερώνει την αρχή κατοίκησης στην περιοχή. Το πυργόσπιτο χρονολογείται στα τέλη της ελληνικής επαναστάσεως και στέγαζε την οικία του Κάντια Αγά. Επίσης υπάρχει και η Παναγία Ελεούσα. Η Κάντια είχε σταθερό πληθυσμό μεταξύ του 1879 και του 1940 (με εξαίρεση το 1889 και 1896) όμως μεταπολεμικά γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση που συνεχίζει μέχρι σήμερα. Δήμος Ασίνης, οι οικισμοί του δήμου
NGC 1058

Ο NGC 1058 είναι γαλαξίας Σίφερτ Τύπου 2 στον αστερισμό Περσέα. Απέχει 27,4 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει φαινόμενο μέγεθος 11,82. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 17 Ιανουαρίου 1787.

 Δεδομένα για το NGC 1058 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1058 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1058 στο Wikimedia Commons
2,4,6-τρινιτροτολουόλιο

Το «2,4,6-τρινιτροτολουόλιο» ή «τρινιτροτολουόλιο» ή και «τρινιτροτολουόλη», (σε συντομογραφία ΤΝΤ, Αγγλική ονομασία : trinitrotoluene) είναι μια πολύπλοκη χημική ουσία με χημικό τύπο C6H2(NO2)3CH3 . Αυτή η κίτρινη, στερεά σε κανονικές συνθήκες ουσία, χρησιμοποιείται στη χημεία για αντιδράσεις, άλλα είναι πιο γνωστή ως ένα χρήσιμο εκρηκτικό. Τα εκρηκτικά που παράγονται από το ΤΝΤ θεωρούνται ως βασικές μονάδες μέτρησης της δύναμης μιας βόμβας και άλλων εκρηκτικών. Στη χημεία το ΤΝΤ χρησιμοποιείται στη παραγωγή ηλεκτρικά φορτισμένων αλάτων.

 Το ΤΝΤ παράγεται σε μια διαδικασία τριών βημάτων. Πρώτα η τολουόλη νιτρώνεται μέσω ενός μίγματος από θειικό και νιτρικό οξύ για την παραγωγή ΜΝΤ (mono-nitrotoluene). Το ΜΝΤ στη συνέχεια νιτρώνεται και γίνεται DNT (dinitrotoluene). Στο τελευταίο βήμα το DNT νιτρώνεται για άλλη μια φορά και παράγεται ΤΝΤ. Τα οξέα που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του ΤΝΤ ανακυκλώνονται και επαναχρησιμοποιούνται. Το ΤΝΤ είναι ένα από τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα εκρηκτικά σε πολεμικές και βιομηχανικές υποθέσεις. Χρησιμοποιείται λόγω της ανθεκτικότητάς του σε τρανταγμούς και τριβές, κάτι που μειώνει αισθητά τις πιθανότητες ανεπιθύμητης έκρηξης. Το ΤΝΤ λιώνει στους 80οC (176oF) πολύ χαμηλότερα από τη θερμοκρασία στην οποία θα έκανε αβίαστα έκρηξη. Επίσης δεν απορροφά το νερό ούτε διαλύεται σε αυτό, κάτι που του επιτρέπει να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά σε υγρό περιβάλλον. Επίσης είναι σχετικά σταθερό, όταν αναμιγνύεται με άλλα εκρηκτικά. Παρόλο που μπάρες ΤΝΤ είναι διαθέσιμες σε πολλά μεγέθη, το ΤΝΤ συναντάται συχνότερα σε εκρηκτικά μίγματα στα οποία περιέχεται. Μερικοί αγγλικοί τίτλοι κάποιων τέτοιων εκρηκτικών είναι: Amatol, Ammonal, Baratol, Composition B, Composition H6, Ednatol, Hexanite, Minol, Octol, Pentolite, Picratol, Tetrytol, Torpex, Tritonal, … Το ΤΝΤ παράχθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό χημικό Joseph Wilbrand και χρησιμοποιήθηκε ως κίτρινο χρώμα. Η χρήση του ως εκρηκτικού δεν είχε ανακαλυφθεί για μερικά χρόνια, κυρίως λόγω του ότι ήταν δύσκολο να εκραγεί και ότι ήταν λιγότερο δυνατό από κάποιες άλλες εναλλακτικές. Το ΤΝΤ μπορεί να χυθεί με ασφάλεια ως υγρό σε ειδικά περιβλήματα και είναι τόσο ανθεκτικό που το 1910 εξαιρέθηκε από τον βρετανικό νόμο περί εκρηκτικών (“Explosives Act”) και δε θεωρούνταν ως εκρηκτικό σε περιπτώσεις κατασκευής και αποθήκευσης. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις το χρησιμοποίησαν ως περιεχόμενο οβίδων το 1902. Οι γεμισμένες με ΤΝΤ οβίδες μπορούσαν να εκρήγνυνται αφού είχαν διαπεράσει το περίβλημα ενός αγγλικού πλοίου, ενώ οι αγγλικές οβίδες που είχαν εκρηκτικό από πικρικό οξύ (lyddite) έκαναν έκρηξη ακριβώς όταν ακουμπούσαν το περίβλημα του πλοίου των αντιπάλων (Γερμανών), με αποτέλεσμα να χάνουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους εκτός του πλοίου. Οι Άγγλοι άρχισαν να αντικαθιστούν αυτό το εκρηκτικό με ΤΝΤ το 1907. Το ΤΝΤ είναι ακόμη ευρέως χρησιμοποιούμενο, ειδικά από τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλο τον κόσμο. Η πλειοψηφία του ΤΝΤ τώρα που χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ κατασκευάζεται στο εργοστάσιο Radford Army Ammunition Plant του Αμερικανικού Στρατού, κοντά στο Ράντφορντ της Βιρτζίνια.
Άρης (Γκρατς)

Το Ιστιοφόρο Εκπαιδευτικό Άρης (γνωστό και ως Γκρατς μετά την αιχμαλωσία του από τους Ναζί) ήταν γαλλικής κατασκευής πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που είχε τρεις ιστούς και ιστιοφορία ημιολικού δρόμωνος.

 Ναυπηγήθηκε το 1926 στη Γαλλία, στα ναυπηγεία «Forges et Chantiers de la Méditerranée, La Seyne», ειδικά για την εκπαίδευση των Ναυτικών Δοκίμων. Καθελκύθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1927. Η δαπάνη κατασκευής του αναλήφθηκε στο μεγαλύτερο ποσό από τα χρήματα της δωρεάς του εξ Αιγύπτου ομογενούς αείμνηστου Γεωργίου Μηντάκη. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1928 ενώ ο πρώτος εκπαιδευτικός πλους άρχισε στις 26 Ιουνίου 1928. Το πλοίο «Άρης» ήταν ημιολικός ατμομυοδρόμωνας, του οποίου ο ακάτιος ιστός με κοίλο ύψος 7,52 μέτρα έφερε τετράγωνα ιστία, ενώ οι λοιποί δύο ιστοί έφεραν ημιόλια. Η ολική επιφάνεια των ιστίων του ήταν 1600 τ.μ. και η εσωτερική διαρύθμιση του πλοίου διέθετε εγκαταστάσεις για επιτελείο 17 αξιωματικών, 110 δοκίμους (πέντε τάξεις), 140 ναυτόπαιδες, 40 υπαξιωματικούς και 80 ναύτες. Η πρόωση του γινόταν με παλινδρομικό κινητήρα, τριπλής εκτονώσεως, δυνάμεως 100 ίππων. Είχε δύο υδραυλωτούς πετρελαιολέβητες τύπου «Babcock & Wilcox» με 160 τόννους χωρητικότητα καυσίμου ύλης. Η ταχύτητά του δια της μηχανής ήταν 11 κόμβων. Επιπλέον, είχε τεχνητό αερισμό, κεντρική θέρμανση, φυκτική εγκατάσταση, βαστήρες, παρασκευή πόσιου ύδατος, πλυντήρια και λουτήρες, ευρύχωρο νοσοκομείο, εργοστάσιο για τους δοκίμους, βιβλιοθήκη, εργαστήρια φυσικής και ναυτικών οργάνων.Χρησιμοποιήθηκε εντατικά για τον σκοπό που είχε αγοραστεί και περήφανα περιέφερε την Ελληνική Σημαία στη Μεσόγειο και πολλές φορές πέρα από αυτή. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως Πλωτό νοσοκομείο. Λόγω της μικρής του ταχύτητος δεν ακολούθησε τον Ελληνικό Στόλο στην Αίγυπτο, έτσι τον Μάιο του 1941 αιχμαλωτίσθηκε από τους Γερμανούς στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας και στις 28 Νοεμβρίου 1941 μετονομάσθηκε σε «Γκρατς» αναλαμβάνοντας πλέον δράση ως πλωτό νοσοκομείο του ναζιστικού στόλου. Ως νοσοκομειακό είχε διαμορφωθεί για περίθαλψη 299 τραυματιών, έχοντας πλήρωμα 38 ατόμων. Με πρόωση 1000 ίππους επαγόμενους από έναν κινητήρα τριών κυλίνδρων με μία άτρακτο και έναν λέβητα. Η ταχύτητά του δια της μηχανής ήταν 10 κόμβων.Στις 5 Δεκεμβρίου 1942 6:15 π.μ., με το όνομα «Γκρατς» και υπό την Σημαία της Γερμανίας, προσέκρουσε σε νάρκη ανοικτά της νήσου Κανι 10 ν.μ. βορειοανατολικά από το λιμάνι Μπιζέρτα της Τυνησίας και βυθίστηκε. Από τους Έλληνες του πληρώματος απωλέσθησαν 50 και διεσώθησαν 11. Το Ιστιοφόρο Εκπαιδευτικό «Άρης» είναι το τέταρτo κατα σειρά από τα πέντε πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα πλοία είναι τα εξής:
Δέσμη του Μπάχμαν

Στο σύστημα ηλεκτρικής αγωγιμότητας της καρδιάς, η δέσμη του Μπάχμαν (ονομάζεται επίσης μεσοκολπική δέσμη) είναι κλάδος της πρόσθιας μεσογονιδιακής οδού που βρίσκεται στο εσωτερικό τοίχωμα του αριστερού κόλπου. Είναι μια ευρεία δέσμη του μυοκαρδίου, η οποία διέρχεται από τον δεξιό κόλπο, μεταξύ της άνω κοίλης φλέβας και της ανιούσας αορτής. Η δέσμη του Μπάχμαν είναι, κατά τον φυσιολογικό φλεβοκομβικό ρυθμό, η προτιμώμενη διαδρομή για την ηλεκτρική ενεργοποίηση του αριστερού κόλπου. Θεωρείται λοιπόν ότι αποτελεί μέρος του «κολπικού συστήματος αγωγιμότητας» της καρδιάς.

 Το 1916, ο Ζαν Τζορτζ Μπάχμαν διεξήγαγε πειράματα σε σκύλους. Βρήκε ότι η σύσφιξη της μυϊκής δέσμης ινών που συνδέει τους κόλπους προκαλεί σημαντική καθυστέρηση αγωγιμότητας. Η δέσμη του Μπάχμαν λαμβάνει την παροχή αίματος από τη φλεβοκομβική αρτηρία (δεξιά, αριστερή ή και τις δύο).Εκτός από τη δέσμη του Μπάχμαν, οι άλλοι τρεις αγωγοί που αποτελούν το σύστημα κολπικής αγωγιμότητας είναι γνωστοί ως πρόσθια, μεσαία και οπίσθια οδός, οι οποίες εκτείνονται από τον φλεβοκομβικό κόμβο στον κολποκοιλιακό κόμβο, συγκλίνοντας στην περιοχή κοντά στον στεφανιαίο κόλπο. Οι εστίες του κολπικού αυτοματισμού βρίσκονται εντός του συστήματος κολπικής αγωγιμότητας. Η συγκέντρωση συγκλίνουσας οδού αγωγιμότητας κοντά στον στεφανιαίο κόλπο έχει ως αποτέλεσμα σημαντική δραστηριότητα αυτοματισμού που προέρχεται από αυτήν την περιοχή. Ο φυσιολογικός καρδιακός ρυθμός προέρχεται από τον φλεβοκομβικό κόμβο, ο οποίος βρίσκεται στο δεξιό κόλπο, κοντά στην άνω κοίλη φλέβα. Από εκεί, η ηλεκτρική ενεργοποίηση εξαπλώνεται σε όλο τον δεξιό κόλπο. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις θέσεις όπου η ενεργοποίηση μπορεί να περάσει στον αριστερό κόλπο. Εκτός από τη δέσμη του Μπάχμαν, αυτά είναι το πρόσθιο μεσοκολπικό διάφραγμα, το οπίσθιο μεσοκολπικό διάφραγμα και ο στεφανιαίος κόλπος. Επειδή εκφύεται κοντά στον φλεβοκομβικό κόμβο και αποτελείται από μακριές παράλληλες ίνες, η δέσμη του Μπάχμαν είναι, κατά τον φλεβοκομβικό ρυθμό, η πρώτη από αυτές τις συνδέσεις που ενεργοποιεί τον αριστερό κόλπο. Δέσμη του Χις
Lego Pirates of the Caribbean: The Video Game

Το Lego Pirates of the Caribbean είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας και δράσης περιπέτειας της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Lego, που αναπτύχθηκε από τη Traveller's Tales και διανεμήθηκε από τη Disney Interactive Studios. Κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2011 σε Ευρώπη, Ασία και Βόρεια Αμερική, και συμπίπτει με την κυκλοφορία του Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά. Βασίζεται και στις τέσσερις ταινίες. Το παιχνίδι είναι διαθέσιμο για τα Nintendo DS, Nintendo 3DS, Microsoft Windows, PlayStation 3, PlayStation Portable, Wii και Xbox 360.

 Ο τρόπος παιχνιδιού είναι παρόμοιος με αυτό των προηγούμενων παιχνιδιών Legο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί το ίδιο σύστημα εισόδου-εξόδου του δεύτερου παίκτη. Αυτό είναι το τέταρτο παιχνίδι Lego που υποστηρίζει το σύστημα διαχωρισμού της οθόνης των δύο παικτών (τα πρώτα τρία ήταν τα Lego Indiana Jones 2: The Adventure Continues, Lego Harry Potter: Years 1–4 και Lego Star Wars III: The Clone Wars). Υπάρχουν 20 επίπεδα ιστορίας σε ολόκληρο το παιχνίδι, με 5 για κάθε ταινία. Οι παίκτες συλλέγουν κομμάτια Lego, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το ξεκλείδωμα χαρακτήρων, extras και διαφορετικών πειρατικών πλοίων. Επίσημη ιστοσελίδα
3267 Γκλο

Ο Γκλο (Glo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος, όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή της Αμερικανίδας αστρονόμου Έλινορ Χέλιν, που ήταν γνωστή σε όλους τους συνεργάτες της με το παρατσούκλι «Γκλο» ("Glo"). Ο Γκλο ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Φώκαιας και εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κατά το περιήλιό του τέμνει την τροχιά του πλανήτη Άρη.

 Σύμφωνα με τις επισκοπήσεις των τεχνητών δορυφόρων IRAS και WISE (με τη συνακόλουθη αποστολή NEOWISE) η μέση διάμετρος του Γκλο εκτιμάται σε 6,45 ή 13,56 χιλιόμετρα, με γεωμετρικό άλβεδο 0,061 και 0,26 αντιστοίχως. Ο «Συνεργατικός σύνδεσμος καμπυλών φωτός αστεροειδών» συμφωνεί με τον IRAS και εξάγει άλβεδο 0,0725 και διάμετρο 13,59 χιλιόμετρα, με απόλυτο μέγεθος 12,8. Ο φασματικός τύπος του Γκλο είναι LS (κατά τη φωτομετρική επισκόπηση Pan-STARRS) ή S (λιθώδης). Αν αληθεύουν οι μεγαλύτερες διάμετροι, τότε ο Γκλο είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς που τέμνουν την τροχιά του Άρη. Ο Γκλο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 52 λεπτά και 41,5 δευτερόλεπτα, όπως προέκυψε από καμπύλη φωτός που αποκτήθηκε από παρατηρήσεις του Τσέχου αστρονόμου Πετρ Πράβετς στο Αστεροσκοπείο Όντρεγιοφ τον Ιανουάριο του 2006. Το πλάτος διακυμάνσεως της φωτεινότητας σε κάθε περιστροφή ήταν 0,33 του μεγέθους. Τροχιακά κ.ά. στοιχεία από το JPL
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας (αγγλικά: ACT Football Federation, εμπορική ονομασία: Capital Football) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στην Καμπέρα και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της πολιτείας, των πρωταθλημάτων όπως και του θεσμού του κυπέλλου.

 Ο φορέας ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1960 ως ACT Soccer Federation Incorporated. Η οργάνωση αντικατέστησε την εκτοπισμένη Ποδοσφαιρική Ένωση Ομοσπονδιακής Επικράτειας Πρωτεύουσας (Federal Capital Territory Soccer Football Association), η οποία ήταν υπεύθυνη για τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην πρωτεύουσα μεταξύ 1926 και 1932 και την Ποδοσφαιρική Ένωση Ομοσπονδιακής Επικράτειας Μονάρο (Federal Monaro District Soccer Association), η οποία διήρκεσε δύο χρόνια (1932–33). Η Μεγάλη Ύφεση και ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχαν ως αποτέλεσμα τη διακοπή των ποδοσφαιρικών δραστηριοτήτων χωρίς τη σύσταση νέας ομοσπονδίας, ενώ οι ομάδες της πολιτείας αγωνίζονταν σπάνια στη Νέα Νότια Ουαλία. Μετά την ολοκλήρωση του πολέμου, νέες κοινότητες μεταναστών εγκαταστάθηκαν στην Καμπέρα και ίδρυσαν συλλόγους όπως η Γιουβέντους, η Ολίμπικ, η Κροάτια και η Χουνγκέρια. Αυτοί οι σύλλογοι αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της νέας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ΕΑΠ (ACT Soccer Federation) στη δεκαετία του 1960. Η νέα ομοσπονδία και οι σύλλογοι υιοθέτησαν πολιτική το 1960 για την κατάργηση των εθνοτικών ονομάτων, αλλά μέχρι το 1966 η πολιτική αυτή εγκαταλείφθηκε και τα εθνικά ονόματα επέστρεψαν. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΕΑΠ συνέχισε να λειτουργεί ως ομοσπονδιακός πολιτειακός φορέας της ΕΑΠ υπό την εμπορική ονομασία Soccer Canberra μέχρι το 2005, όταν ο οργανισμός προχώρησε σε αναδιάρθρωση και αλλαγή σήματος σύμφωνα με τη νέα εθνική αλλαγή επωνυμίας που καθόρισε τη νέα εθνική ομοσπονδία, την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (FFA). Η επωνυμία του οργανισμού άλλαξε σε ACT Football Federation Incorporated και άρχισε να εμπορεύεται με την επωνυμία Capital Football. Επίσημος ιστότοπος
Πανεπιστημιάδα

Η Πανεπιστημιάδα (αγγλ.: Universiade) είναι μια διεθνής αθλητική διοργάνωση πολλών σπορ, στην οποία μετέχουν αθλητές που είναι φοιτητές ή σπουδαστές ανωτάτων σχολών. Υπάρχει θερινή και χειμερινή διοργάνωση για τα αντίστοιχα σπορ.

 Οι αγώνες διοργανώνονται από τη Διεθνή Πανεπιστημιακή Ομοσπονδία Αθλητισμού (International University Sports Federation ή FISU). Η ονομασία τους προήλθε από συνδυασμό των λέξεων Πανεπιστήμιο (University) και Ολυμπιάδα (Olympiad). Ορισμένες φορές από τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονται ως «Παγκόσμιοι Φοιτητικοί Αγώνες» (World Student Games ) ή «Παγκόσμιοι Πανεπιστημιακοί Αγώνες» (World University Games) αλλά αυτές δεν είναι οι επίσημες ονομασίες. Οι θερινές πανεπιστημιάδες ξεκίνησαν το 1959 στο Τορίνο της Ιταλίας και οι χειμερινές το επόμενο έτος στο Σαμονί της Γαλλίας. Διεξάγονται κάθε δύο χρόνια. Αρχικά, τις μονές χρονιές γινόταν η θερινή και τις άρτιες η χειμερινή πανεπιστημιάδα. Μόνο από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 υπήρξε μια ανακολουθία, αφού κάποιες διοργανώσεις έγιναν ανά τριετία (οι θερινές: 1967, 1970, 1973 και οι χειμερινές: 1972, 1975, 1978, 1981). Από το 1981 και οι δύο πανεπιστημιάδες γίνονται τις μονές χρονιές. Έχουν διεξαχθεί 24 θερινές (η τελευταία το 2007 στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης) και 23 χειμερινές (η τελευταία το 2007 στο Τορίνο, που είναι η μόνη πόλη που έχει διοργανώσει και χειμερινή και θερινή πανεπιστημιάδα). Ο αριθμός των αθλημάτων που διεξάγονται δεν είναι σταθερός σε κάθε διοργάνωση. Στην πρώτη διοργάνωση υπήρχαν 8 σπορ και δόθηκαν 61 χρυσά μετάλλια. Συμμετείχαν 985 αθλητές από 45 χώρες. Στη συνέχεια ο αριθμός των αθλημάτων αυξήθηκε σε 9 και το 1967 σε 10. Ο αριθμός αυτός σταθεροποιήθηκε ως το 1983, με εξαίρεση το 1975 που έγινε μόνο ο στίβος. Τη δεκαετία του ’80 τα αθλήματα έφτασαν τα 12, εκτός από το 1989 που έγιναν μόνο τέσσερα. Το 2003 έγιναν 13 σπορ και το 2005 έγιναν 14. Το 2007 έγιναν 15 αθλήματα και πήραν μέρος περίπου 10.000 αθλητές από 170 χώρες. Από τα αθλήματα τα δέκα θεωρούνται βασικά, διότι υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις διοργανώσεις. Είναι: ο στίβος, η κολύμβηση, οι καταδύσεις, η ενόργανη γυμναστική, η ξιφασκία, η καλαθοσφαίριση, η πετοσφαίριση, το τένις, η υδατοσφαίριση και το ποδόσφαιρο. Περιστασιακά έχουν διεξαχθεί πολλά άλλα αθλήματα, ολυμπιακά και μη, όπως: πάλη, πινγκ πονγκ, κωπηλασία, σκοποβολή, τζούντο, γκολφ, τάε κβον ντο, τοξοβολία, ιστιοπλοΐα, μπέιζμπολ, χόκεϊ, Official website of the International University Sports Federation (FISU) Official Website of the German University Sports FederationOfficial Report Winter Universiade Innsbruck / Seefeld 2005 Winter Universiade Torino 2007 Winter Universiade Harbin 2009 Winter Universiade Erzurum 2011Summer Universiade Bangkok 2007 Summer Universiade Belgrade 2009 Summer Universiade Shenzhen 2011 Summer Universiade Kazan 2013 Αρχειοθετήθηκε 2008-06-03 στο Wayback Machine.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1981

Τα 47α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 21 Δεκεμβρίου 1981, απονεμήθηκαν στις 31 Ιανουαρίου 1982, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1981.

 Καλύτερη Ταινία: Οι Κόκκινοι Επιλαχών: Prince of the City, Atlantic City και Chariots of Fire Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Μπαρτ Λάνκαστερ - Atlantic City Επιλαχών: Χένρι Φόντα - On Golden Pond και Ρόμπερτ Ντιβάλ - True Confessions Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Γκλέντα Τζάκσον - Stevie Επιλαχούσα: Φέι Ντάναγουει - Mommie Dearest και Ντάιαν Κίτον - Οι Κόκκινοι Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας: David Watkin - Chariots of Fire Καλύτερη Σκηνοθεσία: Σίντνεϊ Λουμέτ - Prince of the City Επιλαχών: Λουί Μαλ - Atlantic City, Hugh Hudson - Chariots of Fire και Γουόρεν Μπίτι - Οι Κόκκινοι Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Pixote (Pixote: a Lei do Mais Fraco) • Βραζιλία Επιλαχών: Man of Iron (Człowiek z żelaza) • Poland, Man of Marble (Człowiek z marmuru) • Πολωνία και The Last Metro (Le dernier métro) • Γαλλία Καλύτερο Σενάριο: John Guare - Atlantic City Επιλαχών: Σίντνεϊ Λουμέτ και Jay Presson Allen - Prince of the City, Dennis Potter - Pennies from Heaven και Steve Gordon - Arthur Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: John Gielgud - Arthur Επιλαχών: Τζακ Νίκολσον - Οι Κόκκινοι, Jerry Orbach - Prince of the City και Howard E. Rollins Jr. - Ragtime Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Mona Washbourne - Stevie Επιλαχούσα: Marília Pêra - Pixote (Pixote: a Lei do Mais Fraco) and Maureen Stapleton - Reds Ειδικό Βραβείο: Andrzej Wajda Krzysztof Zanussi Abel Gance's Napoléon Ο Επίσημος ιστότοπος
Οίκος των Έστριντσεν

Ο Οίκος των Έστριντσεν (Estridsen), εξελληνισμένα Έστριδσεν, ήταν η δυναστεία που έδωσε τους βασιλείς της Δανίας το διάστημα 1047-1412. Το όνομα προέρχεται όχι από τον αρχηγέτη του Οίκου Ουλφ Γιαρλ, αλλά από τη σύζυγό του Έστριντ. Ο Οίκος λέγεται και Οίκος των Ουλφίνγκερ (Ulfinger), δηλ. απογόνων του Ουλφ. O θυρεός του Οίκου έγινε αυτός της Δανίας.

 Το όνομα του Οίκου προήλθε από την Έστριντ, διότι ο γιος της Σβεν Β΄ της Δανίας ισχυροποίησε με αυτό τη θέση του: ο Οίκος της μητέρας του είχε δώσει τέσσερεις βασιλείς της Δανίας. Πράγματι η Έστριντ ήταν κόρη του Σβεν Α΄ της Δανίας, αδελφή των Χάραλντ Β΄ της Δανίας και Κνουτ της Δανίας, ενώ γιος του τελευταίου ήταν ο Αρθακανούτος της Δανίας. Η ίδια η Έστριντ ήταν από τον Οίκο των Κνύτλινγκα. Ο Οίκος των Έστριντσεν έδωσε 22 βασιλείς της Δανίας, 2 της Σουηδίας, 4 δούκες του Σλέσβιχ, 2 δούκες του Λόλλαντ, 1 δούκα της Φλάνδρας και τη Μαργαρίτα Α΄, που εκτός από βασίλισσα της Δανίας και Νορβηγίας το 1387, έγινε και βασίλισσα της Σουηδίας το 1412. Τα τρία στέμματα ενώθηκαν σε ένα βασίλειο, την Ένωση του Κάλμαρ και ο Οίκος των Έστριντσεν έφτασε στην πιο μεγάλη ακμή του. Η επόμενη δυναστεία της Δανίας, αυτή του Όλντενμπουργκ, υπάρχει ως σήμερα στη Δανία. Ο αρχηγέτης της Χριστιανός Α΄ της Δανίας ήταν γιος της Χέλντβιγκ, ο πατέρας της οποίας ήταν απόγονος του Έρικ Ε΄ των Έστριντσεν και η μητέρα της ήταν απόγονος του Άβελ των Έστριντσεν. Έτσι όλοι οι επόμενοι βασιλείς της Δανίας είναι απόγονοι του Βάλντεμαρ Β΄ των Έστριντσεν.
Αντουάν Ντιό

Ο Αντουάν Καμίλ Ντιό (γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1989) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΑΣΒΕΛ του Γαλλικού Πρωταθλήματος. Με ύψος 1,93 μέτρων αγωνίζεται στη θέση του πόιντ γκαρντ. Εκπροσωπεί επίσης τη γαλλική εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης .

 Ο Ντιό άρχισε να παίζει μπάσκετ με τις ομάδες νέων του γαλλικού συλλόγου JL Μπουρ εν Μπρες . Στη συνέχεια έπαιξε με την Σαντρ Φεντεράλ, στο γαλλικό πρωτάθλημα 3ης κατηγορίας, το NM1, από το 2004 έως το 2007. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2007, με τη γαλλική ομάδα 1ης Κατηγορίας, Λε Μαν . Πήγε στη γαλλική ομάδα Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ το 2012. Την 1η Ιουλίου 2013 ο Ντιό υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη γαλλική ομάδα 1ης Κατηγορίας Στρασμπούρ ΙΓ, με ρήτρα εξαίρεσης μετά τον πρώτο χρόνο. Ψηφίστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Γαλλικού Πρωταθλήματος το 2014. Τον Ιούνιο του 2014, επέλεξε να παραμείνει στην ομάδα για μία ακόμη χρονιά. Ψηφίστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) του Γαλλικού Λιγκ Καπ το 2015. Στις 10 Ιουλίου 2015 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ισπανική ομάδα 1ης Κατηγορίας Βαλένθια Μπάσκετ . Με τη Βαλένθια, κέρδισε το Ισπανικό Πρωτάθλημα της περιόδου 2016–17. Στις 5 Ιουλίου 2017 υπέγραψε διετής επέκταση συμβολαίου με τη Βαλένθια. Ο Ντιό ήταν μέλος των μικρών γαλλικών εθνικών ομάδων. Με τις μικρές εθνικές ομάδες της Γαλλίας, έπαιξε στις ακόλουθες διοργανώσεις: το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2004, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παίδων της FIBA του 2005, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της διοργάνωσης, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2006, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Νέων Ανδρών της FIBA του 2007, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA του 2007, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2008, και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA του 2009, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και επιλέχτηκε στην ομάδα όλης της διοργάνωσης. Στη συνέχεια, ο Ντιό έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών της Γαλλίας. Με την εθνική ομάδα ανδρών της Γαλλίας, έχει παίξει στις ακόλουθες μεγάλες διοργανώσεις: το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIBA του 2014, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο, και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Ο Αντουάν Ντιό στο acb.com (στα Ισπανικά) Ο Αντουάν Ντιό στο draftexpress.com Ο Αντουάν Ντιό στο eurobasket.com Ο Αντουάν Ντιό στο euroleague.net Ο Αντουάν Ντιό στο fiba.com (αρχείο) Ο Αντουάν Ντιό στο fibaeurope.com Ο Αντουάν Ντιό στην Ιστοσελίδα του Γαλλικού Πρωταθλήματος (στα Γαλλικά) Antoine Diot (Αγγλικά) Ολυμπιακό προφίλ Αντουάν Ντιό στο sports-reference.com Αντουάν Ντιό στο Instagram Αντουάν Ντιό, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (Κφιάτον)

Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 19ου αιώνα στο χωριό Κφιάτον στην Πολωνία, η οποία μαζί με διάφορες άλλα τσέρκβα έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.

 Το τσέρκβα χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Η ημερομηνία ολοκλήρωσης του τσέρκβα χρονολογήθηκε το 1700. Ο πύργος χτίστηκε το 1743. Η ημερομηνία ολοκλήρωσης του τσέρκβα βρέθηκε σε έναν από τους ξύλινους κίονες του πλαισίου. Ωστόσο, αυτή η ημερομηνία θα μπορούσε να σχετίζεται με την ανακαίνιση του παλιού πύργου. Ο πύργος του τσέρκβα θεωρείται ο παλαιότερος πύργος που χτίστηκε στο αρχιτεκτονικό στυλ της λέμκικης εκκλησίας. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μετατράπηκε σε ρωμαιοκαθολική εκκλησία, που ανήκε στην ενορία του Ούστσιε Γκορλίτσκιε.
Κυτταρίνη

Η κυτταρίνη (αγγλ. cellulose) είναι ο κυριότερος πολυσακχαρίτης που απαντάται στον πλανήτη Γη. Συγκροτεί τους φυτικούς ιστούς και βρίσκεται σε ποσοστό συνήθως από 33% έως 50% στη μάζα τους. Αποτελείται από 3.000 ή και περισσότερα μόρια γλυκόζης που ενώνονται με γλυκοζιτικούς δεσμούς και σχηματίζουν ευθείες αλυσίδες, τις αλυσίδες κυτταρίνης. Απαντάται συνήθως μαζί με τη λιγνίνη, αλλά σε ορισμένα φυτά βρίσκεται και μόνη της (βλ. βαμβάκι).

 Η κυτταρίνη είναι η πιο διαδεδομένη οργανική ένωση στον πλανήτη καθώς, όντας δομικός πολυσακχαρίτης των φυτών, αποτελεί το κύριο δομικό συστατικό του κυτταρικού τοιχώματος των φυτικών κυττάρων. Οι ευθυτενείς, μεγάλου μήκους αλυσίδες της κυτταρίνης συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς υδρογόνου, σχηματίζοντας έτσι δέσμες που με τη σειρά τους διαπλέκονται σε πολύ ισχυρά πλέγματα. Η κυριότερη πηγή κυτταρίνης απαντάται στο ξύλο (ξύλωμα) των δένδρων, ιδίως των δασικών οικοσυστημάτων. Στο ξύλο, η κυτταρίνη βρίσκεται σε ποσοστό 40-45% και συνδέεται χημικώς με ημικυτταρίνες και λιγνίνη για την παραγωγή των ξυλωδών ιστών. Ορισμένοι οργανισμοί, κυρίως φυτά και ζώα, δεν διαθέτουν το κατάλληλο ένζυμο στο πεπτικό τους σύστημα για την υδρόλυσή της, έτσι δεν μπορούν να πέπτουν την κυτταρίνη. Επίσης η κυτταρίνη, αν και σχεδόν άπεπτη από τον οργανισμό, έχει μεγάλη σημασία για το μηχανισμό της πέψης. Προωθεί την περισταλτική κίνηση των εντέρων και συμβάλλει στον καθαρισμό και την αφόδευσή τους. Η κυτταρίνη βοηθάει στην ανάπτυξη της φυσιολογικής εντερικής χλωρίδας και παίζει ρόλο στην εξομάλυνση του μεταβολισμού της χοληστερίνης, αλλά και της γλυκόζης, δεδομένου ότι οι ίνες της κυτταρίνης θα καθυστερήσουν την γρήγορη απορρόφηση της γλυκόζης, και έτσι δεν θα έχουμε δυσάρεστα pic (υψηλά επίπεδα). Τώρα τελευταία, η προσοχή στρέφεται στο ρόλο, που έχουν για την πρό­ληψη ορισμένων σύγχρονων ασθενειών οι λεγόμενες φυτικές ίνες, όπου ανήκει και η κυτταρίνη. Αποτελείται από μόρια D-γλυκόζης ενωμένα μεταξύ τους με β-D(1-4) γλυκοζιτικό δεσμό, ο οποίος σχηματίζεται μεταξύ του ημιακεταλικού υδροξυλίου του ενός μορίου και του -ΟΗ του 4ου ατόμου άνθρακα του άλλου μορίου. Μόνη της ή με άλλες ενώσεις (κυρίως τη λιγνίνη και την ημι-κυτταρίνη) δημιουργεί τα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών, που αποτελούν τον ''σκελετό'' του κάθε κυττάρου. http://antoine.frostburg.edu/chem/senese/101/consumer/faq/what-is-cellulose.shtml
Μπέριλ Μπέρναντ Κρον

Ο Μπέριλ Μπέρναντ Κρον (Burrill Bernard Crohn) ήταν Αμερικάνος γαστρεντερολόγος κι ένας από τους πρώτους που περιέγραψαν την νόσο που έκτοτε, φέρει το όνομα του (Νόσος του Crohn). Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 13 Ιουνίου του 1884, από μια οικογένεια μεταναστών Γερμανο-Εβραϊκής καταγωγής. Είχε 11 αδέλφια και ο πατέρας του ήταν έμπορος πετρελαίου. Η ανατροφή του ήταν αυστηρή και χαρακτηρίζεται από μια πολύ ορθόδοξη ζωή.

 Το 1932 ο Δρ. Κρον και οι δύο συνεργάτες του - Dr. Leon Ginzburg και Dr. Gordon D. Oppenheimer - δημοσίευσαν μια σημαντική ιατρική μελέτη, η οποία περιέγραφε τα χαρακτηριστικά μιας σχετικά άγνωστης, για την εποχή, νόσου. Περιέγραψαν δεκατέσσερα περιστατικά χαρακτηρίζοντας την νόσο του Crohn ως «Τελική ειλεΐτις, μια νέα κλινική κατάσταση». Η περιγραφή άλλαξε ως «Τοπική ειλεΐτις» στην δημοσίευση. Το όνομα του Κρον δημοσιεύτηκε πρώτο λόγω του ότι τα ονόματα μπήκαν με αλφαβητική σειρά και όχι με το πόσο συνεισέφερε ο καθένας τους. Επειδή ήταν η πρώτη φορά που δημοσιεύτηκε σε ευρείας κυκλοφορίας ιατρικό περιοδικό, η νόσος κατέληξε να γίνει γνωστή ως Νόσος του Crohn περισσότερο για λόγους δημοσίευσης, παρά προτεραιότητας. Όταν περιέγραψε την νόσο για πρώτη φορά, ο Κρον ήταν ένας απλός ιατρός που συνήθως δεχόταν τους ασθενείς του στο νοσοκομείο Mount Sinai της Νέα Υόρκης για να τους εγχειρίσει. Ο Κρον σταδιακά άρχισε να συνεργάζεται όλο και περισσότερο με το νοσοκομείο Mount Sinai, όπου δούλευε μαζί με τον νευρολόγο Bernard Sachs (1858-1944). Εκεί σύντομα κατάφερα να δημιουργήσει μια πολύ καλή υποδομή για τους ασθενείς με κοκκιωματώδη εντεροκολίτιδα και τελικά έγινε διευθυντής του τμήματος γαστρεντερολογίας. Καθώς ήταν πολύ σεβαστός σε όλη του την επαγγελματική καριέρα, αναλάμβανε πολλούς ασθενείς από τις ΗΠΑ, καθώς και από την Ευρώπη. Κάποιες από τις αρχικές του έρευνες για τις αιτίες που προκαλούσαν την νόσο αυτή, επικεντρώθηκαν γύρω από την προσωπική του πεποίθηση, ότι είχε προκληθεί από το παθογόνο βακτηρίδιο Mycobacterium paratuberculosis, το οποίο είναι υπεύθυνο για μια παρόμοια κατάσταση που πλήττει τα βοοειδή και ονομάζεται Νόσος του Johne. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να απομονώσει το παθογόνο βακτήριο. Η θεωρία αυτή επανεμφανίζεται τα τελευταία χρόνια, δίνοντας μεγαλύτερη αξιοπιστία στην άφιξη πιο εξελιγμένων μεθόδων προσδιορισμού των βακτηρίων MAP. Μετά τη συνταξιοδότηση του, ο Κρον μετακόμισε σ’ ένα επιβλητικό κτίριο που βρισκόταν στο εσωτερικό του Κονέκτικατ. Πέρασε τα μετέπειτα χρόνια του μάλλον ως απομονωμένος, καθώς όλες οι επικοινωνίες διαχειρίζονταν από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων του Νοσοκομείου Mount Sinai. Πέθανε σε ηλικία 99 ετών στο Κονέκτικατ, στις 29 Ιουλίου του 1983.
Μαζί για την Καταλονία (2017)

Το Μαζί για την Καταλονία (καταλανικά: Junts per Catalunya) ήταν πολιτικός συνασπισμός της Καταλονίας που σχηματίστηκε γύρω από τον πρώην πρόεδρο της Κυβέρνησης της Καταλονίας Κάρλες Πουτζδεμόν και το Δημοκρατικό Ευρωπαϊκό Καταλανικό Κόμμα (PDeCAT) με αφορμή τις περιφερειακές καταλανικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2017 και τις πολιτικές αναταραχές που ακολούθησαν τη συμβολική ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της περιφέρειας τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

 Οι πολιτικές αναταραχές που οδήγησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας τον Οκτώβριο του 2017 από τον τότε πρόεδρο της Ζενεραλιτάτ, Κάρλες Πουτζδεμόν, οδήγησαν στην άρση του αυτοδιοίκητου της περιφέρειας από την Ισπανική Κυβέρνηση και την οργάνωση νέων περιφερειακών εκλογών τον Δεκέμβριο. Με τον Πουτζδεμόν να έχει απομακρυνθεί από τη θέση του και να έχει καταφύγει στο Βέλγιο αποφεύγοντας την προφυλάκιση και πολλά μέλη της τέως κυβέρνησης του συνασπισμού Μαζί για το Ναι (όπως ο αντιπρόεδρος Οριόλ Ζουνκέρας) στη φυλακή με κατηγορίες για εξέγερση, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός νέου συνασπισμού που θα ενσωμάτωνε τόσο μέλη του PDeCAT όσο και ανεξάρτητους πολίτες όπως ο συγγραφέας Ζάουμε Καμπρέ, ο ιστορικός Ζοζέ Μαρία Σαβατέ ή ο πρόεδρος της Εθνικής Καταλανικής Συνέλευσης Ζόρδι Σάντσεθ. Στις εκλογές που ακολούθησαν, ο συνασπισμός κατέλαβε 34 έδρες, όντας το ισχυρότερα από τα αποσχιστικά κόμματα, και στη γενική καταμέτριση δεύτερο από τους Πολίτες που κατέλαβαν 36. Εν γένει, τα αποσχιστικά κόμματα κατάφεραν την απόλυτη πλειοψηφία με 70 έδρες έναντι των 65 των υπολοίπων κομμάτων. Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες ψήφισης του Κάρλες Πουτζδεμόν και του Ζόρδι Σάντσεθ ως νέου προέδρου, στις 17 Μαΐου, με τη θετική ψήφο της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και την αποχή της Λαϊκής Υποψηφιότητας Ενότητας, το μέλος του συνασπισμού και νούμερο 11 στον εκλογικό κατάλογο για τη Βαρκελώνη Κιμ Τόρα ορίστηκε νέος πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ με απλή πλειοψηφία.
Ναός του Άρη

Ο Ναός του Άρη ήταν κλασικός Δωρικός ναός που οικοδομήθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. και τον 1ο αιώνα π.Χ. μεταφέρθηκε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας.

 Ο Ναός του Άρη ήταν περίπτερος, διπλός εν παραστάσι, με έξι κίονες στις στενές πλευρές και δεκατρείς στις μακρές και είχε διαστάσεις 15,88 × 34,71 μέτρα. Κατασκευάστηκε στο διάστημα 436-432 π.Χ από μάρμαρο και ήταν σχεδόν πανομοιότυπος με άλλους 3 ναούς που κατασκευάστηκαν την ίδια περίοδο. Τον Ναό του Ηφαίστου στην Αγορά της Αθήνας, τον Ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον Ναό της Νέμεσης στον Ραμνούντα. Το γεγονός αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως σχεδιάστηκαν από τον ίδιο, άγνωστο, αρχιτέκτονα. Στα ανατολικά του υπήρχε και ο βωμός του θεού ο οποίος σώζεται σε καλύτερη κατάσταση. Ο Ναός χτίστηκε αρχικά σε περιοχή εκτός των Αθηνών. Παλαιότερα θεωρούνταν πως βρισκόταν στις Αχαρνές λόγω της γνωστής τοπικής λατρείας του Άρη. Νεότερες έρευνες του Μανόλη Κορρέ όμως δείχνουν ότι μάλλον βρισκόταν στην Αρχαία Παλλήνη δηλαδή στον σημερινό Σταυρό Αττικής. Πράγματι, σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των οδών Ζαλόγγου, Ανδρούτσου και Μακρυγιάννη ανακαλύφθηκαν τα θεμέλια ενός ναού ιδίων διαστάσεων χωρίς όμως κανένα ίχνος της ανωδομής του. Σύμφωνα με αρχαίες πηγές εκεί βρισκόταν ο Ναός της Αθηνάς Παλλήνης. Στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυγούστου, πιθανόν το 2 μ.Χ., ο Ναός αποσυναρμολογήθηκε πλήρως και μεταφέρθηκε στην Αγορά της Αθήνας όπου ξαναστήθηκε, αυτή τη φορά αφιερωμένος στον Άρη. Οι εργάτες που ανέλαβαν την αποσυναρμολόγηση και τη μεταφορά χάραξαν γράμματα στα μέλη του ναού ώστε να θυμούνται την σειρά με την οποία αυτά εφάπτονται για την ανασυναρμολόγηση (π.χ. ΑΡ = αριστερά, Ο = οπισθόδομος, Β = δεύτερη βαθμίδα του στερεοβάτη, Ε = ευθυντηρία). Η μεταφορά του Ναού σχετίζεται ίσως με την αυτοκρατορική λατρεία της εποχής και συγκεκριμένα με την λατρεία του εγγονού του Αυγούστου, Γάιου, τον οποίον επονόμαζαν «Νέο Άρη». Ο Ναός αναφέρεται από τον Παυσανία, γεγονός που συνεισέφερε στην ταυτοποίησή του. Καταστράφηκε πιθανότατα το 267 μ.Χ. κατά την εισβολή των Ερούλων μαζί με όλη την πόλη. Ο Ναός ανασκάφηκε το 1937 από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Ελάχιστα σώζονται σήμερα και είναι ορατά. Μόνο κάποια θραύσματα μελών και 4 σπόνδυλοι των κιόνων. Κάποια από τα γλυπτά που ίσως διακοσμούσαν τον ναό βρίσκονται στην Κωνσταντινούπολη όπου μεταφέρθηκαν την Βυζαντινή περίοδο. Camp J., «Η Αρχαία Αγορά της Αθήνας», εκδ. ΜΙΕΤ, Αθήνα 2003. Τραυλός Ι. «Πολεοδομική εξέλιξις των Αθηνών», εκδ. Καπόν, Αθήνα 2005. Η ιστορία του Ναού. Φωτογραφίες και ιστορικό από την Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή της Αθήνας. Τρισδιάστατη αναπαράσταση και ιστορικό.
508 Πρινστονία

Η Πρινστονία (Princetonia) είναι πολύ μεγάλος αστεροειδής που κινείται στο εξωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,24. Ανακαλύφθηκε το 1903 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον των ΗΠΑ.

 Η μέση διάμετρος της Πρινστονίας εκτιμάται σε 142,35 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS). Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,044 (από δεδομένα του IRAS). Η Πρινστονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 52,8 ώρες, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σάντο Αντάο

Το Νησί Σάντο Αντάο (πορτογαλικά: Santo Antão) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση νησί του Πράσινου Ακρωτηρίου μετά το Σαντιάγο. Είναι το βορειότερο και δυτικότερο νησί της χώρας. Το πλησιέστερο νησί είναι το Σάο Βισέντε, που ενώνεται με το Σάντο Αντάο μέσω του Canal de São Vicente.

 Το Νησί Σάντο Αντάο έχει έκταση 779 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχει μήκος 40 χιλιόμετρα και πλάτος 20. Το μεγαλύτερο υψόμετρο είναι 1.979 μέτρα και ψηλότερο σημείο το Όρος Τόπο ντα Κορόα. Το δεύτερο μεγαλύτερο υψόμετρο είναι το Όρος Πίκο ντα Κρουζ, 1.585 μέτρα και τρίτο το βουνό Πάου Σέκο, περίπου 950 μέτρα. Το Νησί Σάντο Αντάο συμπεριλαμβάνει τους τρεις από τους 22 δήμους του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το Νησί Σάντο Αντάο συμπεριλαμβάνει τις 7 από τις 32 ενορίες του Πράσινου Ακρωτηρίου: Ο Δήμος Πόρτο Νόβο συμπεριλαμβάνει δύο ενορίες: Το Νησί Σάντο Αντάο πριν το 1971 διαιρείτο σε δύο μόνο δήμους: τον Παούλ και τον Ριμπέιρα Γκράντε. Από το 1971 και μετά συμπεριέλαβε και τον δήμο Πόρτο Νόβο. Κατάλογος νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Santo Antão (Cape Verde) στο Wikimedia Commons
Αστούριες

Οι Αστούριες ή ακριβέστερα το Πριγκιπάτο των Αστουριών (αστουριανά: Asturies ή Principáu d'Asturies ισπανικά: Asturias ή Principado de Asturias) είναι μια από τις 17 αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Οι πιο σημαντικές πόλεις είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Οβιέδο (Oviedo ή Uviéu), το λιμάνι και μεγαλύτερη πόλη Χιχόν (Gijón ή Xixón) και η βιομηχανική πόλη Αβιλές (Avilés). Η επαρχία των Αστουριών βρίσκεται στο βορρά της Ισπανίας και βρέχεται από τον Βισκαϊκό κόλπο (Κανταβρική Θάλασσα όπως ονομάζεται στην Ισπανία).

 Ο πληθυσμός της επαρχία των Αστουριών είναι 1.076.896 κάτοικοι, ποσοστό ίσο με το 2,38% του συνολικού πληθυσμού της Ισπανίας. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 98,50 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Οι πληθυσμός της επαρχίας έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας της Ισπανίας (12 ανά 1000 κατοίκους) και το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στη χώρα (6 ανά 1000 κατοίκους), γι' αυτό και από το 1987 και μετά ο πληθυσμός βαίνει μειούμενος μια και οι θάνατοι είναι κατά 42% περισσότεροι από τις γεννήσεις. Αν και στις μεγάλες πόλεις ο πληθυσμός παραμένει σταθερός στις αγροτικές περιοχές και στο εσωτερικό της επαρχίας, ο αποπληθυσμός είναι ταχύτερος. Οι αναλογία ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων στην απογραφή του 2006 ήταν 2,81%, τρεις φορές μικρότερη από τον εθνικό μέσο όρο ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων που είναι 9,27%. Οι κυριότερες κοινότητες ξένων (μη Ισπανών) κατοίκων είναι πολίτες από τον Ισημερινό (14.76% των ξένων κατοίκων), πολίτες από την Κολομβία (9,01%) και πολίτες από την Πορτογαλία (7,34%). Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Αδριάν Μπαρμπόν από τις 16 Ιουλίου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας

Η Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας. Είναι η μεγαλύτερη Εκλογική Περιφέρεια της Κύπρου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 20 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

 Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας αντιστοιχούσαν 12 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 5 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας αντιστοιχούσαν 12. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Οι έδρες που αντιστοιχούσαν πλέον στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ήταν 21. Από το 2011 οι έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 20. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος. Βουλευτές Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας
Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας

Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (ΑΡ.ΔΙ.Ν.) είναι συλλογικότητα που δρα πολιτικά σε ορισμένα πανεπιστήμια της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2013 από άτομα που αποσχιστηκάν πολιτικά από την Αριστερή Ενότητα (ΑΡΕΝ).

 Το Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας απο την δημιουργία του παλεύει για την δημιουργία ενός αριστερού μετώπου στη νεολαία.Σε γενικότερα πλαίσια, οι απόψεις εντός του ΑΡΔΙΝ κινούνται στην αριστερά και ιδιαίτερα την κομμουνιστική αριστερά, ενώ ιδιαίτερη αναφορά υπάρχει σε ζήτήματα που αφορούν το φοιτητικό κίνημα.. Σύμφωνα με ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ:Είναι απ την άλλη παραπλανητικές οι μομφές και οι ψίθυροι που θέλουν το ΑΡ.ΔΙ.Ν να είναι απλώς μια ακόμα διάσπαση που επικαλείται την ενότητα. Αυτό που επιδιώκουμε δεν είναι η ενότητα ως αυτοσκοπός και δίχως πολιτικό πρόσημο, ούτε θέλουμε να περιοριστούμε σε χτίσιμο αντικυλικείων και δομών αλληλεγγύης αφήνοντας την πολιτική στην άκρη. Στη βάση αυτής της αντίθεσης η στοχοθεσία μας απέχει παρασάγγας από εκείνη της ΑΡΕΝ, του χώρου από τον οποίον “διασπάστηκε” το ΑΡ.ΔΙ.Ν.