Βασίλης Παπαγεωργόπουλος

Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος (27 Ιουνίου 1947) είναι Έλληνας πολιτικός που έχει διατελέσει βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, υφυπουργός Αθλητισμού στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Ήταν αθλητής του στίβου που αναδείχθηκε αρκετές φορές πρωταθλητής Ελλάδας και Βαλκανιονίκης στα 100 μέτρα, κατακτώντας τρία ευρωπαϊκά μετάλλια. Έχει κριθεί ένοχος για τα αδικήματα της υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες.

 Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1947 και έχει καταγωγή από το Αίγιο και τις Σέρρες. Αποφοίτησε από το Ε’ Γυμνάσιο και εν συνεχεία από το Α’ Λύκειο Θεσσαλονίκης. Σπούδασε στην οδοντιατρική σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, απ’ όπου πήρε το πτυχίο του χειρουργού οδοντιάτρου. Άσκησε το επάγγελμα του οδοντιάτρου μέχρι το 1981, οπότε και εξελέγη βουλευτής A' Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία και ακολούθως το 1999 Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Υπήρξε σημαντικός δρομέας ταχύτητας στην Ελλάδα. Αναδείχθηκε αρκετές φορές πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στα 100 μέτρα και κατέκτησε τρία ευρωπαϊκά μετάλλια. Το πρώτο στο Ελσίνκι το 1971, το δεύτερο το 1972 στη Γκρενόμπλ της Γαλλίας και το τρίτο το 1976 στο Μόναχο. Πρωταγωνίστησε επί πολλά χρόνια στους διεθνείς στίβους, ισοφάρισε το πανευρωπαϊκό ρεκόρ στα 100 μέτρα, και ήταν κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ στα 100 μέτρα επί 21 συνεχή χρόνια. Στις 31 Αυγούστου 1969, μαζί με τους Μικελίδη, Κιτράκη και Αργύρη, αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας που κατέρριψε στη Σόφια το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 40.5. Το 1970, έτρεξε τα 100 μ. σε 10.2. To 1971 ανακηρύχθηκε καλύτερος Έλληνας αθλητής της χρονιάς από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου.Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 και του Μόντρεαλ το 1976. Στο Μόντρεαλ ήταν σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής. Το 1980 εξελέγη πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Αθλητικών Σωματείων Θεσσαλονίκης. Υπήρξε αθλητής του Μορφωτικού Αθλητικού Σωματείου «Αετός». Το 1978 έθεσε υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές για τον δήμο Θεσσαλονίκης με την παράταξη του Κώστα Τσίρου. Παρ' ότι ο συνδυασμός μειοψήφησε, ο ίδιος εξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος. Το 1980 εξελέγη πρόεδρος του Συνδέσμου Αθλητικών Σωματείων Θεσσαλονίκης. Από το 1981 έως και το 1996 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην Α' Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία: 1981: 11.341 σταυροί προτίμησης, εξελέγη τέταρτος 1985: Εξελέγη στην τρίτη θέση της λίστας Ιούνιος 1989: 18.214 σταυροί, εξελέγη έκτος Νοέμβριος 1989: 23.107 σταυροί, εξελέγη τέταρτος 1990: 22.945 σταυροί, εξελέγη έκτος 1993: 46.065 σταυροί, εξελέγη τρίτος 1996: Εξελέγη τέταρτοςΤο 1991–1992 διετέλεσε υφυπουργός Πολιτισμού, αρμόδιος για θέματα Αθλητισμού στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το 1998 παραιτήθηκε από βουλευτής προκειμένου να κατέλθει ως υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές. Εξελέγη σε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου «Θεσσαλονίκη - Αναγέννηση»: Το 1998 έλαβε ποσοστό 44,47% στον Α' γύρο και 54,21% στον Β' γύρο, με αντίπαλο τον Θρασύβουλο Λαζαρίδη (ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών δήμαρχος Καλαμαριάς) Το 2002 έλαβε ποσοστό 54,19% και εξελέγη από τον πρώτο γύρο, με βασικό αντίπαλο τον Σπύρο Βούγια Το 2006 έλαβε ποσοστό 41,42% στον Α' γύρο και 52,61% στον Β' γύρο, με αντίπαλο την Χρύσα Αράπογλου Το 1998 επί δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου έγινε η μετονομασία της Νέας Εγνατίας σε Κ.Καραμανλή, παρά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν.Ακολούθως πολλές διαμαρτυρίες και αντιδράσεις έφερε η απόφαση του Δήμου επί Δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου να κατατεθεί ένα εκατομμύριο δραχμές από το ταμείο του Δήμου στο Ίδρυμα Κ. Καραμανλή αντί στεφάνου για την κηδεία του Κ.Καραμανλή. Αποκορύφωμα των διαμαρτυριών και της αρνητικής κριτικής ήταν το υπέρογκο κόστος του μαρμάρινου αγάλματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που κόστισε στον Δήμο Θεσσαλονίκης 319.500 ευρώ τη στιγμή που το χρέος του Δήμου ανερχόταν σε 42.794.931 ευρώ. Τον Μάρτιο του 2011 ο δήμος Θεσσαλονίκης βρέθηκε σε πολύ δύσκολο σημείο. Εκτός από το οικονομικό αδιέξοδο μεγάλα ήταν τα προβλήματα και της χρήσης των απορριμματοφόρων, καθώς από τις αρχές του έτους φάνηκε ότι από τα 68 που είχε στην κατοχή του ο δήμος δούλευαν μόνο τα 9. Επί δημαρχίας Παπαγεωργόπουλου προτάθηκε δύο φορές η μετονομασία οδού προς τιμήν του χουντικού μητροπολίτη Λεωνίδα Παρασκευόπουλου κοντά στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης (2008 και 2010), αλλά μετά από πληθώρα διαμαρτυριών και αντιδράσεων πολιτών η μετονομασία αποτράπηκε και τις δύο φορές.Επίσης επιχείρησε να αφιερώσει οδό της πόλης στον αμφιλεγόμενο ελληνοκύπριο στρατιωτικό Γεώργιο Γρίβα, προκαλώντας σωρεία αντιδράσεων και καταψήφιση της πρότασης. Ακόμη έγινε προσπάθεια απαλοιφής της ονομασίας της οδού Αρχαιολογικού Μουσείου ώστε να ονομαστεί Δημοσθένη Χαρδαλιά. Παρότι επί σειρά ετών η αρμόδια επιτροπή ονοματοθεσίας του δήμου τηρούσε αρνητική στάση, το θέμα επανήλθε το 2009 απευθείας στο δημοτικό συμβούλιο, το οποίο αποφάσισε τη μετονομασία του δρόμου. Το γεγονός ότι παρακάμφθηκε η αρμόδια επιτροπή και ότι αγνοήθηκαν οι αρνητικές εισηγήσεις της έχει προκαλέσει τα σχόλια ορισμένων ότι η διοίκηση του δήμου ήθελε να ξεπληρώσει με αυτό το χατίρι την απόφαση του Νίκου Δίγκα-Χαρδαλιά (υιού του Δημοσθένη Χαρδαλιά) να συστρατευθεί με την παράταξη του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου στις εκλογές του 1998. Toν Μάιο του 2010, ο πρώην ταμίας του Δήμου Θεσσαλονίκης Παναγιώτης Σαξώνης τον υπέδειξε ως συνένοχο για την υπεξαίρεση 30 εκατ. ευρώ από τα δημοτικά ταμεία, όπως και τον πρώην γενικό γραμματέα Μιχάλη Λεμούσια, προκαλώντας μεγάλης κλίμακας αντιδράσεις από τους πολίτες και την αντιπολίτευση. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς αποδείχτηκε ότι το χρέος του δήμου Θεσσαλονίκης έχει ξεπεράσει τα 50 εκατ. ευρώ, ενώ η νέα διοίκηση του δήμου βρέθηκε αντιμέτωπη με ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα καθώς, σύμφωνα με τον νέο δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, ο δήμος Θεσσαλονίκης ήταν αδύνατον να διοικηθεί υπό τις παρούσες συνθήκες.Τον Φεβρουάριο του 2013, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων έκανε δεκτή την πρόταση του Εισαγγελέα και τον καταδίκασε σε ισόβια κάθειρξη (όπως και τους Σαξώνη & Λεμούσια ως συνεργούς) για την υπόθεση της υπεξαίρεσης, που τελικά έφτασε τα 17,9 εκατ. ευρώ. Τον Ιούλιο του 2014, το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων μείωσε την πρωτοβάθμια ποινή κάθειρξης σε 12 χρόνια. Τον Ιούλιο του 2015, αφέθηκε ελεύθερος με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών λόγω προβλημάτων υγείας και βάση του νόμου Παρασκευόπουλου, έχοντας εκτίσει 2 χρόνια, 5 μήνες & 1 ημέρα.Τον Απρίλιο του 2019, καταδικάστηκε αμετάκλητα σε φυλάκιση τριών ετών (όπως και ο Λεμούσιας) για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, καθώς το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων προέβη σε μείωση της πρωτόδικης ποινής των 8 ετών κάθειρξης. Είχε επικριθεί για ρατσιστικά σχόλια κατά της συνυποψήφιάς του Χρύσας Αράπογλου σχετικά με το επίθετο προσφυγικής καταγωγής της.