IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κύπελλο Ελλάδος χειροσφαίρισης ανδρών 2015-2016

Το κύπελλο Ελλάδας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 2015-16, ήταν το 34ο στην ιστορία του θεσμού. Μετείχαν δεκαέξι ομάδες, δέκα από την Α1 Εθνική και έξι από την Α2 κατηγορία. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του Φίλιππου Βέροιας για έκτη φορά στην ιστορία του.

 Ο Φίλιππος Βέροιας με τη νίκη του στον τελικό, έγινε ο πολυνίκης του θεσμού με 6 τρόπαια. Εννιά χρόνια μετά το 2007, η ομάδα της Βέροιας επέστρεψε στους τίτλους, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδος. Οι Βεροιώτες επικράτησαν 21-19 του Δούκα στο κλειστό γυμναστήριο Λουτρακίου, στον μεγάλο τελικό του 14ου Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου Ελλάδος Ανδρών «Ιωάννης Δούκας». Πολυτιμότερος παίκτης του Φάιναλ φορ μετά από ψηφοφορία των εκπροσώπων των ΜΜΕ, αναδείχθηκε ο Σάββας Καρυπίδης. Ο 37χρονος δεξιός εξτρέμ είχε 100% ευστοχία στον μεγάλο τελικό με 8 γκολ σε 8 προσπάθειες, ενώ συνολικά το διήμερο πέτυχε 12 τέρματα.
Γλουταμινικό οξύ

Το γλουταμινικό οξύ είναι ένα από τα 20+ πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά του είναι GAA και GAG. Είναι ένα μη απαραίτητο αμινοξύ. Τα καρβοξυλικά ανιόντα και άλατα του γλουταμινικού οξέος είναι γνωστά ως «γλουταμινικά», ενώ οι εστέρες του, αντιστοίχως, ως «γλουταμινικοί». Στη νευρολογία, το γλουταμινικό οξύ είναι σημαντικός νευροδιαβιβαστής, που παίζει νευραλγικό ρόλο στην ανάπτυξη και είναι σημαντικό τόσο για τη μάθηση όσο και τη μνήμη.

 Παρόλο που βρίσκεται με φυσικό τρόπο σε πολλές τροφές, η συνεισφορά στη διαμόρφωση της γεύσης, του γλουταμινικού οξέος και άλλων αμινοξέων, ταυτοποιήθηκε επιστημονικά στις αρχές του 20ού αιώνα. Το ίδιο το γλουταμινικό οξύ, ως χημική ουσία, ανακαλύφθηκε το 1866, από τον Γερμανό χημικό Καρλ Χάινριχ Λέοπολντ Ρίττχαουζεν (Karl Heinrich Leopold Ritthausen), που επέδρασε σε γλουτένη σίτου (από όπου προέρχεται και το όνομα του γλουταμινικού οξέος και της γλουταμίνης) με θειικό οξύ. Το 1908 όμως, ο Ιάπωνας ερευνητής Κικουνάε Ικέντα (Kikunae Ikeda), από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκυο, ταυτοποίησε καφέ κρυστάλλους που απομένουν μετά την εξάτμιση μεγάλης ποσότητας ζωμού κομπού (kombu) ως γλουταμινικό οξύ. Αυτοί οι κρύσταλλοι, όταν δοκιμάστηκαν, ξαναπαρήγαγαν την ανέκφραστη αλλά αδιαμφισβήτητη γεύση πολλών τροφίμων, και ειδικότερα των φυκιών. Ο καθηγητής Ικέντα ονόμασε αυτήν τη γεύση «ουμάμι» (umami). Έπειτα πατεντάρισε μια μέθοδο μαζικής παραγωγιγής ενός κρυσταλλικού άλατος του γλουταμινικού οξέος, συγκεκριμένα του όξινου γλουταμινικού νατρίου. Μπορεί να βιοσυντεθεί με τις παρακάτω βιοχημικές αντιδράσεις: Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με υδρόλυση γλουταμίνης. Η αντίδραση μπορεί να καταλυθεί από τα ένζυμα γλουταμινάσες GLS και GLS2: Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με υδρόλυση N-ακετυλογλουταμινικού οξέος. Είναι άγνωστο ποια ένζυμα καταλύουν την αντίδραση: Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με οξειδωτική αμίνωση α-κετογλουταρικού οξέος. Η αντίδραση μπορεί να καταλυθεί από τα ένζυμα γλουταμικές δεϋδρογονάσες GLUD1 και GLUD2: Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με τρανσαμίνωση α-κετογλουταρικού οξέος από ένα άλλο α- αμινοξύ. Η αντίδραση μπορεί να καταλυθεί από τα ένζυμα τρανσαμινάσες: Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με αναγωγή 1-πυρρολινο-5-καρβοξυλικού οξέος. Η αντίδραση μπορεί να καταλυθεί από το ένζυμο αναγωγάση αλδεϋδών (ALDH): Το γλουταμινικό οξύ μπορεί να παραχθεί με μεταφορά της φορμινοομάδας από N-φορμινογλουταμινικό οξύ. Η αντίδραση μπορεί να καταλυθεί από το ένζυμο φορμινοτρανσφεράση κυκλοδεαμινάση FIGLU: Όπου B9 το φυλλικό οξύ και 5-FB9 το 5-φορμινοφυλλικό οξύ. Η πλευρική αλυσίδα του αμινοξέος περιέχει καρβοξυλομάδα με pKa = 4,07 και γι' αυτό βρίσκεται, σχεδόν εντελώς, στην αρνητικά φορτισμένη αποπρωτονιωμένη μορφή της, για κάθε τιμή pH > 4,07. Γι' αυτό είναι αρνητικά φορτισμένο στις «φυσιολογικές τιμές pH», που κυμαίνονται από 7,35 ως 7,45.
Φεντ Καπ

Το Φεντ Καπ (αγγλικά: Fed Cup), είναι η σημαντικότερη διεθνής διοργάνωση στη γυναικεία αντισφαίριση. Ξεκίνησε το 1963 στη διάρκεια των εορτασμών για την 50ή επέτειο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης (ITF). Η διοργάνωση ήταν γνωστή με την ονομασία ' (Ομοσπονδιακό Κύπελλο) ως το 1995. Η αντίστοιχη ανδρική διοργάνωση είναι το Ντέιβις Καπ. Στις 10 Νοεμβρίου του 2019 η Γαλλία κέρδισε με 3-2 την Αυστραλία στο Περθ στον πιο πρόσφατο τελικό και κέρδισε για 3η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης το τρόπαιο.

 Την ιδέα για κάποια ομαδική διοργάνωση στην αντισφαίριση γυναικών συνέλαβε το 1919 η Χέιζελ Χότσκις Γουάιτμαν και μετά την απόρριψη, παρουσίασε ένα τρόπαιο το 1923 για κάποια ετήσια διοργάνωση ανάμεσα στις ομάδες των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, οι οποίες ήταν πανίσχυρες την περίοδο εκείνη. Η τενίστρια Νελ Χόπμαν αργότερα υλοποίησε την αρχική ιδέα της Γουάιτμαν. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να καθιερωθεί η διοργάνωση αυτή το 1963, έπειτα από έγκριση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Στην πρώτη διοργάνωση εκείνης της χρονιάς, έλαβαν μέρος 16 χώρες. Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Λονδίνο με αντίπαλες ομάδες την Αυστραλία και τις ΗΠΑ. Κέρδισαν τον τίτλο οι τελευταίες και εγκαινίασαν έτσι το ρεκόρ τους των 18 τίτλων μέσα στα επόμενα χρόνια. Συνεχόμενοι τίτλοι Όλων των εποχών: 7, ΗΠΑ, 1976-1982 Συνεχείς εμφανίσεις σε τελικούς Όλων των εποχών: 8, Αυστραλία 1973-1980 Περισσότερα παιχνίδια με ισοφάριση Όλων των εποχών: 172, Γαλλία 4-1 Ιαπωνία, 1997 πρώτος γύρος ομίλων κόσμου Νεαρότερη παίκτρια Ντενίζ Παναγοπούλου, Ελλάδα , 12 ετών, 360 ημερών1 Μεγαλύτερη σε ηλικία παίκτρια Τζιλ Μπάτερφιλντ Βερμούδες, 52 ετών, 162 ημερών Ντέιβις Καπ Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2010-10-07 στο Wayback Machine.
Λυγιά Λευκάδας

Η Λυγιά είναι παραθαλάσσιο χωριό της Λευκάδας σε υψόμετρο 10 μέτρα. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με την Κατούνα και τον Επίσκοπο συναποτελούν την Τοπική Ενότητα Κατούνης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Λευκάδας του Δήμου Λευκάδας και σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας απογράφησαν 930 κάτοικοι.

 Η Λυγιά βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του νησιού, σε απόσταση 7 χλμ Ν. - ΝΑ. της πόλης της Λευκάδας, ανάμεσα στα χωριά Καριώτες (Ν.), Κατούνα (ΒΑ.) και Επίσκοπο (Β.). Είναι χωριό με αξιόλογη τουριστική ανάπτυξη καθώς διαθέτει μικρό λιμάνι για τα ψαροκάικα του νησιού ή σκάφη αναψυχής, αμμουδερές παραλίες, ξενοδοχειακές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και και αρκετά καταστήματα εστίασης. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατούνης. Το 1986 με το ΦΕΚ 54Α - 24/04/1986 ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας και το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Λευκάδος. Λυγιά Λευκάδας, για άνετες και ευχάριστες διακοπές! στο https://www.youtube.com Λυγιά από το https://www.lefkada-ionio.gr
Άντζελα του Λίχτενσταϊν

Η Άντζελα του Λίχτενσταϊν (Angela von und zu Liechtenstein, γεννημένη ως Άντζελα Γκιζέλα Μπράουν Angela Gisela Brown, 3 Φεβρουαρίου 1958 -) είναι η σύζυγος του Μαξιμιλιανού του Λίχτενσταϊν.Είναι το πρώτο πρόσωπο αφρικανικής καταγωγής, που παντρεύεται σε μια ευρωπαϊκή δυναστεία, όπου ο γάμος έχει επικυρωθεί από τον μονάρχη.

 Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1958 στο Μπόκας ντελ Τόρο του Παναμά, κόρη του Χαβιέρ Φρανσίσκο Μπράουν και της Σίλβια Μαρίτσα Μπερκ. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών της σπουδών στη Νέα Υόρκη, η Άντζελα σπούδασε μόδα στο Parsons School of Design, όπου αποφοίτησε και έλαβε το βραβείο Oscar de la Renta. Ήταν στυλίστρια για τρία χρόνια και δημιούργησε τη δική της ετικέτα μόδας, με το όνομα "A. Brown", έχοντας δημιουργήσει μια εταιρεία με συνεργάτες στο Χονγκ Κονγκ. Η πριγκίπισσα τελικά εργάστηκε ως Creative Director της επωνυμίας μόδας Adrienne Vittadini μέχρι το Σεπτέμβριο του 1999. Το 1999 το Γραφείο Πληροφοριών του Πριγκιπάτου του Λιχτενστάιν ανακοίνωσε την επικείμενο γάμο τού δεύτερου γιου τού βασιλεύοντος πρίγκιπα, Ιωάννη Αδάμ Β΄, πρίγκιπα Μαξιμιλιανού και της Άντζελα Γκιζέλα Μπράουν.Ο γάμος τελέστηκε στις 29 Ιανουαρίου 2000 στην εκκλησία του St. Vincent Ferrer στη Νέα Υόρκη. Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί: τον Πρίγκιπα Αλφόνσο (γενν. το 2001-)Ο γάμος ήταν πρωτοποριακός, φέρνοντας ένα άτομο αφροαμερικανικής καταγωγής σε μία από τις λίγες οικογένειες, που εξακολουθούν να βασιλεύουν στην Ευρώπη. Για να τελεστεί ο γάμος, πρώτα έλαβε την συγκατάθεση και την πλήρη υποστήριξη του βασιλεύοντος πρίγκιπα και πατέρα τού γαμπρού, που παρέστη επίσης στο γάμο. Ενώ ορισμένα μέλη της δυναστείας λέγεται, ότι είναι συγκλονισμένα και εξέτασαν τον διαφυλετικό γάμο ως «το τέλος μιας εποχής», άλλοι λέγεται, ότι έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους. Η Άντζελα συμμετέχει, μερικές φορές με τον γιο της, σε τελετουργικές εκδηλώσεις του Πριγκιπάτου. 3 Φεβρουαρίου 1958 - 29 Ιανουαρίου 2000: Δεσποινίς Άντζελα Γκιζέλα Μπράουν 29 Ιανουαρίου 2000 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Άντζελα του Λίχτενσταϊν, Κόμισσα του Ρίτμπεργκ Official website of the Princely House of Liechtenstein
Μενγκγιάνγκ

Το Μενγκγιάνγκ ή αλλιώς Μενγκουκούο, επίσης γνωστό Μονγκολική Συνοριακή Επικράτεια ή Μογγολική Αυτόνομη Κυβέρνηση ιδρύθηκε το 1939 και σχηματίστηκε από τις τότε-κινεζικές επαρχίες Chahar και Suiyuan που αντιστοιχούσαν στο κεντρικό τμήμα της σύγχρονης Εσωτερικής Μογγολίας. Η πρωτεύουσα ήταν ο Kalgan και ο ηγέτης ήταν ο Demchugdongrub. Η επικράτεια επέστρεψε στον έλεγχο της Κίνας μετά την ήττα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας το 1945.

 Μετά την κατοχή της Μαντζουρίας από την Ιαπωνία το 1931 και την ίδρυση του προτεκτοράτου Manchukuo, η Ιαπωνία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στη Μογγολία και τη Βόρεια Κίνα. Σε μια σειρά ενεργειών, ξεκινώντας από το 1933, οι στρατοί του Manchukuo και της Ιαπωνίας κατέλαβαν το Chahar. Το 1936, η Ιαπωνία, ανακήρυξε την ανεξάρτητη Μογγολική Στρατιωτική Κυβέρνηση, με σύμμαχο την Ιαπωνία υπό τον πρίγκιπα Demchugdongrub. Το 1936 και το 1937, παρόμοιες επιχειρήσεις στο Suiyuan είδαν επίσης την κατοχή και κατάκτηση. Δημιουργήθηκε στις 12 Μαΐου 1936, είχε τον πρίγκιπα Yondonwangchug της Ulanqab ως πρώτο πρόεδρό της. Μετονομάστηκε τον Οκτώβριο του 1937 ως Μονοβική Ενωση Αυτονομίας. Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι κύριες κυβερνήσεις του Νότιου Chahar και του Βορείου Shanxi συγχωνεύθηκαν με την Μογγολική Αυτόνομη Κυβέρνηση της Μογγολίας, δημιουργώντας τη νέα Αυτόνομη Κυβέρνηση της Μενγκγιάνγκ. Η πρωτεύουσα βρισκόταν στο Ζχανγκμπέι, κοντά στο Καλγγάν, με κυβερνητικό έλεγχο που εκτείνεται γύρω από το Χοχχότ. Στις 4 Αυγούστου 1941 μετονομάστηκε και πάλι: Μογγολική Αυτόνομη Ομοσπονδία. Αφού ο Wang Jingwei σχημάτισε μια νέα κυβέρνηση για τη Δημοκρατία της Κίνας στο Nanjing, το Μενγκγιάνγκ τέθηκε υπό τον έλεγχό του, αν και παρέμεινε εντελώς αυτόνομο. Το Μενγκγιάνγκ έπαψε να υπάρχει το 1945 όταν εισέβαλε ο Σοβιετικός Κόκκινος Στρατός και ο Μογγολικός Κόκκινος Στρατός ως μέρος της Μαντζουριανής Στρατηγικής Επιθετικής Επιχείρησης. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Καλγκάν, είναι τώρα μέρος της Εσωτερικής Μογγολίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.
Μιχάλης Μιχόπουλος

Ο Μιχάλης Μιχόπουλος (1940) είναι Έλληνας δικηγόρος και πανεπιστημιακός, κυρίως γνωστός ως συνήγορος υπεράσπισης του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης Μένιου Κουτσόγιωργα κατά την εκδίκαση της υπόθεσης της Τράπεζας Κρήτης (τμήμα του σκανδάλου Κοσκωτά).

 Γεννήθηκε το 1940 στο Ρώμεσι Ηλείας. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (τότε Πάντειος Σχολή Πολιτικών Επιστημών) του οποίου αργότερα αναγορεύτηκε διδάκτορας πολιτικών επιστημών.Ήταν ηγετικό στέλεχος της γενιάς του 1-1-4, πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών Παντείου και μέλος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ). Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών οργανώθηκε στην «Δημοκρατική Άμυνα», συνελήφθη, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε.Υπήρξε δικηγόρος της πρεσβείας του Ιράκ στην Ελλάδα (επί καθεστώτος Σαντάμ Χουσεΐν), καθώς και νομικός σύμβουλος του ηγέτη των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ, με τον οποίο συνδεόταν με στενή φιλία.Διατέλεσε αναπληρωτής καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, από το οποίο συνταξιοδοτήθηκε το 2007, αλλά συνεχίζει να διδάσκει δωρεάν στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Νομικού Πολιτισμού.Μαζί με τον ποινικολόγο Αριστείδη Οικονομίδη, ήταν δικηγόροι του Μένιου Κουτσόγιωργα στο Ειδικό Δικαστήριο για την Τράπεζα Κρήτης. Ο Κουτσόγιωργας είχε προφυλακιστεί τον Οκτώβριο του 1990, αλλά τρεις μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1991, αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 70 εκατομμυρίων δραχμών. Τον Μάρτιο του 1991 ξεκίνησε η δίκη, αλλά ο Κουτσόγιωργας κατέρρευσε μέσα στο δικαστήριο ένα μήνα αργότερα, και τελικά πέθανε στις 18 Απριλίου 1991. Το 2016, εικοσιπέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Κουτσόγιωργα, εκδόθηκε το βιβλίο του Μιχόπουλου «Η Μητέρα των Δικών και ο ρόλος του Τύπου, της Δικαιοσύνης και των Κομμάτων», στο οποίο για πρώτη φορά δίνεται η οπτική γωνία της πλευράς Κουτσόγιωργα για τα γεγονότα του σκανδάλου Κοσκωτά και του Ειδικού Δικαστηρίου.
Καρμπόνια

Η Καρμπόνια (ιταλικά: Carbonia‎, ςαρδηνιακά: Crabònia) είναι πόλη και κοινότητα στην νότια Σαρδηνία, πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας μαζί με την Ιγκλέσιας, είναι η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας. Η Καρμπόνια με κυβερνητικό διάταγμα μετέβη στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (2016). Η έκταση της πόλης είναι 145.54 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την Απογραφή του 2008 είναι 28.265 κάτοικοι. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού και απέχει περίπου μια ώρα με αυτοκίνητο ή με τρένο από την πρωτεύουσα Κάλιαρι.

 Η Καρμπόνια ιδρύθηκε από το Φασιστικό καθεστώς (18 Δεκεμβρίου 1938), ο Μπενίτο Μουσολίνι διέταξε την ίδρυση της πόλης ενώ παραβρέθηκε και ο ίδιος στα εγκαίνια. Ο στόχος ήταν να στεγαστούν οι εργάτες από τα γειτονικά πλούσια μεταλλεία, πήρε το όνομα "Καρμπόνια" που προέρχεται από την Ιταλική λέξη για τον "Άνθρακα". Ο πληθυσμός της Καρμπόνια αυξήθηκε ταχύτατα με πολλούς εργάτες που ήρθαν από την υπόλοιπη Σαρδηνία και την Ιταλική χερσόνησο, το 1951 έφτασε τους 45.000 κατοίκους. Μετά το κλείσιμο των μεταλλείων την δεκαετία του 1970 η πόλη πέρασε κρίση, η ανεργία αυξήθηκε με αποτέλεσμα οι εργάτες να εγκαταλείψουν την πόλη, ο πληθυσμός της έπεσε σήμερα στους 28.000 κατοίκους. Οι κάτοικοι ασχολήθηκαν κατόπιν με την μεταλλουργική βιομηχανία, σήμερα οι κάτοικοι εργάζονται στον τριτογενή τομέα και στην βαριά βιομηχανία. Λεξικό τοπωνυμίων, Garzanti srl, Μιλάνο, 1936 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Carbonia στο Wikimedia Commons ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2016-06-13 στο Wayback Machine.
Νικολόζ Γκιλαούρι

Ο Νικολόζ Γκιλαούρι , γνωστός και ως Νίκα Γκιλάουρι (Nika Gilauri, 1975-), είναι πολιτικός από τη Γεωργία και πρωθυπουργός από τις 6 Φεβρουαρίου 2009 ως τις 4 Ιουλίου 2012.

 Γεννήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου του 1975 και μορφώθηκε στη χώρα του, στις ΗΠΑ, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία. Ακολούθησε σπουδές στις διεθνείς οικονομικές σχέσεις στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας. Το 2001 ορίστηκε οικονομικός σύμβουλος της Georgia Telecom. Υπηρέτησε στο αξίωμα του υπουργού Ενέργειας την περίοδο από το 2004 ως το 2007. Το 2007 διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομίας . Στις 30 Ιανουαρίου του 2009 ο Γκιλαούρι, μέχρι τότε υπουργός Οικονομίας, διορίστηκε πρωθυπουργός μετά την παραίτηση του Γκριγκόλ Μγκαλομπλισβίλι. Ο προκάτοχός του επικαλέστηκε λόγους υγείας για την παραίτησή του. Το Κοινοβούλιο ενέκρινε το διορισμό του στην πρωθυπουργία στις 6 Φεβρουαρίου του 2009. Η νέα κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης με 108 υπέρ και 8 κατά..
Ιερά Μητρόπολις Ντένβερ

Η Ιερά Μητρόπολις Ντένβερ (αγγλικά: Metropolis of Denver‎) είναι μία από τις μητροπόλεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η μητρόπολη περιλαμβάνει πολιτείες στα Βραχώδη Όρη και τις Άνω Πεδιάδες των Ηνωμένων Πολιτειών. Σημερινός της Μητροπολίτης είναι ο Ησαΐας (Χρονόπουλος).

 Η ίδρυση της Μητρόπολης Ντένβερ ανάγεται στην οργάνωση των ενοριών του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως στην Αμερική στα μέσα του 20ού αιώνα. Μέχρι το 1968, οι ενορίες της σημερινής Μητρόπολης Ντένβερ υπάγονταν στον επίσκοπο Σαν Φρανσίσκο. Το 1968, η περιοχή αποτέλεσε την όγδοη αρχιεπισκοπική περιφέρεια (αγγλικά: Eighth Archdiocese District‎) της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Όπως και άλλες αρχιεπισκοπικές περιφέρειες, και η όγδοη ποιμαίνονταν από επίσκοπο που έφερε τον τίτλο κάποιας αρχαίας πόλης. Η έδρα της όγδοης αρχιεπισκοπικής περιφέρειας ήταν η Νέα Ορλεάνη από το 1960 και μετά το 1967 το Χιούστον του Τέξας. Τέλος, το 1974, η έδρα μεταφέρθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο. Στις 15 Μαρτίου 1979, η Αρχιεπισκοπή Αμερικής αναδιοργανώθηκε με απόφαση του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, και οι αρχιεπισκοπικές περιφέρειες έγιναν κανονικές επισκοπές. Έτσι η όγδοη αρχιεπισκοπική περιφέρεια αποτέλεσε την Επισκοπή Ντένβερ, η οποία περιελάμβανε την επικράτεια των Πολιτειών: Κολοράντο, Άινταχο, Κάνσας, Μοντάνα, Νεμπράσκα, Νέο Μεξικό, Βόρεια Ντακότα, Οκλαχόμα, Νότια Ντακότα, Τέξας, Γιούτα και Ουαϊόμινγκ, καθώς και τη δυτική Λουιζιάνα και Μιζούρι. Στις 20 Δεκεμβρίου 2002, η Επισκοπή του Ντένβερ αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη. Στις 22 Ιουλίου 2022 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά την πρόταση του τριπρόσωπου της Επαρχιακής Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αμερικής και κατόπιν αιτήματος του Μητροπολίτη Ντένβερ κ.κ. Ησαϊα εξέλεξε τον Αρχιμανδρίτη π. Κωνσταντίνο Μώραλη ως βοηθό επίσκοπο της Ιεράς Μητρόπολης Ντένβερ με τον τίτλο του Επισκόπου Σασίμων. Επίσημη ιστοσελίδα
Ευάγγελος Καλαντζής

Ο Ευάγγελος Καλαντζής (1904 - 13 Δεκεμβρίου 1976) ήταν Έλληνας πολιτικός. Εκλέχθηκε 8 φορές βουλευτής Φθιώτιδας και διετέλεσε υπουργός του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, του στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Επί Μεταξά ήταν γενικός διοικητής της Θράκης, ενώ επί Παπάγου και Καραμανλή ήταν υφυπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για τη δημόσια τάξη και τα σώματα ασφαλείας, και το όνομά του ταυτίστηκε με το σκληρό πρόσωπο του ελληνικού μετεμφυλιακού κράτους και τις διώξεις αριστερών. Παρ' όλα αυτά ο ίδιος πέθανε φτωχός και εγκαταλελειμμένος.

 Γεννήθηκε το 1904 στο ορεινό χωριό Μεγάλη Κάψη της Φθιώτιδας, στα σύνορα με την Ευρυτανία. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, όπου αναγορεύτηκε διδάκτορας Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης. Η εμπλοκή του με την πολιτική ξεκίνησε όταν ήταν μαθητής ακόμη στο Γυμνάσιο του Καρπενησίου, στις εκλογές του 1920. Είχε ορισθεί να οδηγήσει τους ψηφοφόρους κάποιου αντιβενιζελικού κομματάρχη στα καζάνια που ήταν γεμάτα μακαρονάδα και ύστερα κατευθείαν στο εκλογικό κέντρο για να ρίξουν το σφαιρίδιο. το 1923 ήταν βασικό στέλεχος της Συνταγματικής Νεολαίας η οποία πάσχιζε να κρατήσει τον βασιλιά Γεώργιο στο θρόνο. Διορίστηκε νομάρχης Καβάλας το 1935. Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, διορίστηκε αρχικά γενικός γραμματέας της τότε γενικής διοικήσεως Θράκης από το 1936 ως το 1939, οπότε αναβαθμίστηκε σε υφυπουργό - γενικό διοικητή Θράκης, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1941 και την κατάκτηση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα.Μεταπολεμικά, εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Φθιώτιδας από το 1950 ως το 1967. Το Δεκέμβριο του 1954 ο Παπάγος τον διόρισε υφυπουργό Εσωτερικών αρμόδιο για τη δημόσια τάξη και τα σώματα ασφαλείας, θέση την οποία διατήρησε για σχεδόν 7 χρόνια, μέχρι τον Οκτώβριο του 1961, καλύπτοντας και το μεγαλύτερο τμήμα της πρώτης οκταετίας Καραμανλή. Ο Καλαντζής ήταν υπεύθυνος για τη δημιουργία της περιβόητης ΓΔΕΑ (Γενική Διεύθυνσις Εθνικής Ασφαλείας), που μετά το 1974 μετονομάστηκε σε ΥΠΕΑ (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) και τελικά καταργήθηκε το 1984 από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ΓΔΕΑ ήταν η υπηρεσία που διατηρούσε τους φακέλους με τα πολιτικά φρονήματα εκατομμυρίων Ελλήνων.Επίσης, ο Καλαντζής εφήρμοσε πρώτος τον περίφημο Νόμο 4000, δηλώνοντας ότι οι «τεντιμπόηδες» θα κουρεύονται σύρριζα για παραδειγματισμό.Συνέγραψε το βιβλίο «Σαράντα χρόνια αναμνήσεις 1920-1961: Μια ζωή αφιερωμένη στην Πατρίδα» (1969). Τιμήθηκε με διάφορα παράσημα (Ανώτερο Ταξιάρχη Φοίνικος, Ανώτερο Ταξιάρχη Γεωργίου Α΄, Χρυσό Μετάλλιο Προσκοπικής Αξίας κτλ.) Τέλος, είχε περάσει στην ιστορία με την περίφημη φράση "φέρε μου τον, να στον ντύσω" που έλεγε στους ψηφοφόρους του, καθώς ειδικευόταν στους διορισμούς χωροφυλάκων.
Σαντίνο Μαρέλα

Ο Άντονι Καρέλι (Anthony Carelli, 14 Μαρτίου 1974) είναι Καναδός πρώην παλαιστής που έχει συμβόλαιο με την εταιρεία WWE. Έχει ασχοληθεί επίσης με τις μεικτές πολεμικές τέχνες και το τζούντο. Περισσότερο γνωστός είναι με το ψευδώνυμο, Σαντίνο Μαρέλα.

 Ξεκίνησε αρχικά στις ακαδημίες του WWE, στο Οχάιο, υπογράφοντας συμβόλαιο στις 11 Αυγούστου του 2006 και έμεινε περίπου ένα χρόνο εκεί, μέχρι τον Ιούλιο του 2007. Κατάφερε στην παρουσία του εκεί, να κατακτήσει δύο φορές τον Τηλεοπτικό τίτλο. Το ξεκίνημά του στο ρόστερ του WWE έγινε το καλοκαίρι του 2007, όταν βρισκόμενος στο κοινό, κληρώθηκε να αντιμετωπίσει ως απλός θεατής τον Διηπειρωτικό πρωταθλητή Ουμάγκα, και προς έκπληξη νίκησε και κατέκτησε τον τίτλο. Στην συνέχεια της καριέρας του, πήρε έναν πιο κωμικό ρόλο και αφού απώλεσε σύντομα τον ρόλο του "κακού" που είχε πάρει την χρονιά 2008, έγινε ένας από τους πιο αγαπητούς παλαιστές του κοινού που τον στήριζε σε κάθε εμφάνισή του. Μέχρι και σήμερα, έχει κρατήσει αυτό τον κωμικό ρόλο που τον κάνει ξεχωριστό. Το 2014 ανακοίνωσε την απόσυρση του από τα ρινγκ, λόγω τραυματισμού. Santino Marella Cobra Strike – 2010–2014 Santino Stunner (Split-legged stunner) 2010 το χρησιμοποιούσε από το 2011–2014 Snap swinging neckbreaker – 2007–2008Boris Alexiev Triangle choke Standing inverted Fujiwara armbar Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα (2 φορές) Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών (1 φορά) Ομαδικό Πρωτάθλημα - με τον Βλαντιμίρ Κοζλόφ (1 φορά) Καλύτερος ρόλος (2007, 2008) 60ος ανάμεσα σε 500 παλαιστής (2012)
Κυβερνείο Σαρκία

To Κυβερνείο Σαρκία (μτφ : Ανατολικό Κυβερνείο) (αραβικά : محافظة الشرقية‎‎ aš-Šarqiyyah) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Ζαγκαζίγκ. Έχει πληθυσμό 6.327.562 κατοίκους και έκταση 4,180 τ.χλμ..

 Συνορεύει με το Κυβερνείο Ντακάχλια, στα ανατολικά από το Κυβερνείο Πορτ Σάιντ και το Κυβερνείο Ισμαηλίας, στα νότια από το Κυβερνείο Καΐρου και στα δυτικά από το Κυβερνείο Καλγιούμπια και το Δυτικό Κυβερνείο. Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 879.646 κατοίκους κι έκταση 3.403 τ.χλμ.. Στην απογραφή του 1937 είχε 1.345.829 κατοίκους κι έκταση 5.006 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 1.119.456 κατοίκους. Το 1996 είχε 4.281.068 κατοίκους, 5,354,041 το 2006 και 6.327.562 το 2014.
Μπρούνο Φρέιντλιχ

Ο Μπρούνο Αρτούροβιτς Φρέιντλιχ (ρωσικά: Бруно Артурович Фрейндлих‎, 10 Οκτωβρίου 1909, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία – 9 Ιουλίου 2002, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Ομοσπονδία) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος ηθοποιός. Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1974). Η κόρη του, Αλίσα Φρέιντλιχ, είναι επίσης γνωστή σύγχρονη Ρωσίδα ηθοποιός.

 Γεννηθείς στην Αγία Πετρούπολη και με γερμανική καταγωγή, ο Φρέιντλιχ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός παίζοντας για παιδικό κοινό. Για δύο χρόνια εργάστηκε στο Θέατρο Δράματος Μπολσόι. Από το 1948 ήταν πρωταγωνιστής του πρώην Αλεξανδρινού Θεάτρου. Μεταξύ των σκηνικών του έργων ήταν ο Χλεστακόφ στο Ο Κυβερνητικός Επιθεωρητής και ο Άμλετ στη σκηνοθεσία του έργου του Σαίξπηρ από τον Γκριγκόρι Κοζίντσεφ. Έπαιξε τους ρόλους των Περ Γκυντ, πατέρα Γκοριό, του Γκάγιεφ στον Βυσσινόκηπο, του Βαρώνου στο The Lower Depths. Ένας από τους πιο αγαπημένους ρόλους του Φρέιντλιχ, τον οποίο έπαιξε για πολλά χρόνια, ήταν ο ρόλος του συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ στο έργο Ελεγεία. Για τον ρόλο του Γουλιέλμο Μαρκόνι στην προπαγανδιστική ταινία Αλεξάντρ Ποπόφ κέρδισε το Βραβείο Στάλιν (1951). Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2002 στο νεκροταφείο Βόλκοβο. (in ρωσική) Βιογραφία Μπρούνο Φρέιντλιχ στην IMDb
Λιθουανικές προεδρικές εκλογές 2014

Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Λιθουανία στις 11 Μαΐου 2014, με τον δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 25 Μαΐου ανάμεσα στους δύο πρώτους υποψηφίους που υπερίσχυσαν στον πρώτο γύρο. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε, πρόεδρος από το 2009, επικρατώντας στον δεύτερο γύρο του Ζίγκμαντας Μπαλτσούτις.

 Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 12 υποψήφιοι, όμως 7 πληρούσαν το κριτήριο των 20.000 υποστηρικτικών υπογραφών. Ζίγκμαντας Μπαλτσούτις (γ. 1953), ευρωβουλευτής – Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε (γ. 1956), σημερινή Πρόεδρος της Λιθουανίας (2009–2014) – Ανεξάρτητη Αρτούρας Παουλάουσκας (γ. 1953), μέλος της Seimas – Εργατικό Κόμμα Νάγκλις Πουτέικις (γ. 1964), μέλος της Seimas, ανεξάρτητος Μπρόνις Ροπέ (γ. 1955),δήμαρχος της Ιγκνάλινα – Ένωση Λιθουανών Γεωργών και Πρασίνων Βάλντεμαρ Τομασέβσκι (γ.1965), ευρωβουλευτής Αρτούρας Ζουόκας (γ. 1968), δήμαρχος της Βίλνιους – YESΑπό τους υποψηφίους που απέτυχαν, μεταξύ αυτών ήταν και οι: Ρολάντας Πάκσας, Λίνας Μπάλσις, Κριστίνα Μπραζάουσκιενε, Βλάντας Λάσας, Γιόνας Λασίνις, Ρολάντας Παλάουσκας. Η πρόεδρος Γκριμπαουσκάιτε προηγήθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, έχοντας την υποστήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, χωρίς να καταφέρει να ξεπεράσει το 50% (46,5%) και ο δεύτερος γύρος με τον αντίπαλό της, Ζίγκμαντας Μπαλτσούτις ορίστηκε ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές στις 25 Μαΐου. Στον τελικό γύρο η Γκριμπαουσκάιτε επικράτησε με ποσοστό γύρω στο 58% και κέρδισε νέα προεδρική θητεία.
Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ

Ο Ρίτσαρντ Μπέρμπατζ (αγγλικά: Richard Burbage, περ. 1567 - 1619) ήταν Άγγλος ηθοποιός και επιχειρηματίας. Ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε σημαντικά θεατρικά έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά), ενώ εμφανίστηκε και σε παραστάσεις έργων των Τόμας Κιντ, Μπεν Τζόνσον, Τζων Ουέμπστερ κ.ά. Πέρα από την υποκριτική, διετέλεσε ιδιοκτήτης θεάτρου, ενώ ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική.

 Ο Μπέρμπατζ γεννήθηκε γύρω στο 1567 (άλλες πηγές αναφέρουν ως έτος γέννησης το 1566 ή το 1568) στο Λονδίνο και ήταν ο νεότερος από τους δύο γιους του - επίσης - ηθοποιού και ιδιοκτήτη θεάτρου, Τζέημς Μπέρμπατζ. Ο ίδιος ξεκίνησε να κάνει αισθητή την παρουσία του ως ηθοποιός κοντά στην ηλικία των είκοσι ετών. Παρά το γεγονός πως ήταν βραχύσωμος, η παρουσία του επί σκηνής έκανε αίσθηση, γεγονός που τον κατέστησε ιδιαίτερα δημοφιλή και περιζήτητο. Υπήρξε χρονικά ο πρώτος ηθοποιός που ενσάρκωσε τον Άμλετ στην ομώνυμη τραγωδία, ενώ ερμήνευσε τους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες και άλλων έργων του Σαίξπηρ όπως ο Ριχάρδος ο Γ΄, ο Ερρίκος ο Ε΄, ο Μάκβεθ, ο Οθέλλος, καθώς και τον Ρωμαίο στην τραγωδία Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Επιπλέον, εμφανίστηκε σε θεατρικές παραστάσεις των Τ. Κιντ, Μπ. Τζόνσον και Τζ. Ουέμπστερ και αναφέρεται ως ο πρώτος σημαντικός ηθοποιός του αγγλικού θεάτρου. Παράλληλα με την υποκριτική, ο Μπέρμπατζ ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική. Μάλιστα, ορισμένοι πίνακες, όπως ένα πορτραίτο που απεικονίζει τον ίδιο, αλλά και το «πορτραίτο Τσάντος» που εικάζεται πως απεικονίζει τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αποδίδονται από ορισμένους ερευνητές σε εκείνον. Επίσης διετέλεσε ιδιοκτήτης θεάτρου. Απεβίωσε στις 9 ή 13 Μαρτίου του 1619 και ο θάνατός του αναφέρεται πως προκάλεσε βαρύ πένθος. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ο Μπέρμπατζ ήταν παντρεμένος με τη Γουίνφριντ Τέρνερ, με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά. Υπήρξε φίλος του Σαίξπηρ, ο οποίος τον συμπεριέλαβε στη διαθήκη του.
Μπολέσλαφ ο Πρεσβύτερος

Ο Μπολέσλαφ ο Πρεσβύτερος, πολων. Bolesław Pierworodny (π. 1293 - π. 21 Μαρτίου 1365) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Στσέλτσε ήταν δούκας του Βιέλουν (1313-26), δούκας του Νιεμόντλιν (από το 1313) και κυβερνήτης του Προύντνικ (από το 1336).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Α΄ δούκα του Οπόλε, Νιεμόντλιν, Στσέλτσε Οπόλσκιε και της Αγνής, ίσως κόρης του Όθωνα Γ΄ των Ασκάνια μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Νυμφεύτηκε το 1325 την Ευφημία των Πιαστ-Σιλεσίας (π.1312-μετά το 1384), κόρη του Ερρίκου ΣΤ΄ του ΄΄Καλού, δούκα του Βρότσλαφ και είχε τέκνα: Μπολέσλαφ Β΄ 1326/35-1368, δούκας του Νιεμόντλιν. Βεντσέσλαος 1336/46-1369, δούκας του Νιεμόντλιν, Γκλιβίτσε. Μαργαρίτα πριν το 1340-1399, παντρεύτηκε τον Ούλριχ Β΄ λαντγκράβο του Λόιχτενμπεργκ. Άννα πριν το 1342/44-1365, μοναχή στην Αγ. Κλάρα του Βρότσλαφ. Χέντβιχ πριν το 1345-1413, ηγουμένη στο αββαείο της Αγ. Κλάρας του Βρότσλαφ. Ερρίκος 1345-1382, δούκας του Νιεμόντλιν. Γιούντιτ πριν το 1346-1378, παντρεύτηκε τον Νικόλαο Β΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Οπάβα. Ελισάβετ 1347/50;-1366, μοναχή στην Αγ. Κλάρα του Βρότσλαφ. Cawley, Charles, SILESIA, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy. Marek, Miroslav. "Genealogy of the House of Piast". Genealogy.EU.
Εκκλησία του Σαν Φέρμο (Κρένταρο)

Η Εκκλησία του Σαν Φέρμο στο Κρένταρο (Chiesa di San Fermo a Credaro) είναι εκκλησία ρωμανικού ρυθμού για την οποία οι πρώτες αναφορές ανάγονται στο 8ο με 9ο αιώνα. Βρίσκεται στη Λομβαρδία, στη βόρεια Ιταλία και ανήκει στην Επισκοπή του Μπέργκαμο.

 Η εκκλησία έχει ένα κλίτος και πολυγωνική αψίδα. Στο χώρο του ιερού κατά τη διάρκεια εργασιών αποκατάστασης, το 1996, ήρθαν στο φως τα θεμέλια παλαιότερης διπλής αψίδας. Στο εσωτερικό του ναού διασώζονται σε όχι καλή κατάσταση μερικές νωπογραφίες μια εκ των οποίων απεικονίζει έναν άγγελο. Το δάπεδο είναι φτιαγμένο με κεραμικά πλακάκια. Χαρακτηριστικό του ναού του Σαν Φέρμο στο Κρένταρο, είναι ότι το καμπαναριό, που έχει 16 μ. ύψος, βρίσκεται στη μέση της πρόσοψης του κτίσματος, πράγμα σπάνιο σε ναούς στην Ιταλία. Δεξιά του καμπαναριού βρίσκεται η είσοδος της εκκλησίας. Αρχικά η είσοδος βρισκόταν στη βάση του καμπαναριού αλλά αργότερα το άνοιγμα χτίστηκε, διακρίνεται όμως ακόμα και σήμερα το σημείο στο οποίο βρισκόταν. Στο μέσο περίπου του καμπαναριού υπάρχουν πολεμίστρες ενώ ψηλότερα υπάρχουν τρεις σειρές από διπλά ανοίγματα σε κάθε πλευρά, που είναι ημικυκλικά στο πάνω μέρος τους και στηρίζονται σε λεπτό κίονα. Η ύπαρξη των πολεμίστρων μπορεί να σημαίνει ότι το καμπαναριό χρησιμοποιούνταν για τον έγκαιρο εντοπισμό κινδύνων για την περιοχή και για την άμυνα των κατοίκων.
Ζοζέ Σόκρατες

Ο Ζοζέ Σόκρατες (José Sócrates Carvalho Pinto de Sousa, 6 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Πορτογάλος πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας από το 2005 έως το 2011. Τη χρονιά της εκλογής του έγινε ο πρώτος σοσιαλιστής ηγέτης που διασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία στην πορτογαλική Βουλή. Το 2011 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, με αφορμή την καταψήφιση των μέτρων λιτότητας στον απόηχο της οικονομικής κρίσης.

 Γεννήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 1957. Το πλήρες όνομά του είναι Ζοζέ Σόκρατες Καρβάλιο Πίντου ντε Σούζα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και είναι διαζευγμένος με 2 παιδιά. Είναι μέλος του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1981. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1987. Το 1995 έγινε υπουργός Περιβάλλοντος στην πρώτη κυβέρνηση του Γκουτέρες. Δύο χρόνια μετά γίνεται Υπουργός Αθλητισμού και Νεολαίας και ανέλαβε τη διοργάνωση του Euro 2004 στην Πορτογαλία. Το 1999 έγινε Υπουργός περιβάλλοντος στη δεύτερη κυβέρνηση Γκουτέρες και το 2002, έπειτα από τη νίκη του Μπαρόζο στις εκλογές, έγινε βουλευτής της Αντιπολίτευσης. Μετά την παραίτηση του Φέρο Ροντρίγκεζ (Ferro Rodrigues) από την ηγεσία του κόμματος, το 2004, κέρδισε την προεδρία με περίπου 80% των ψήφων από τα μέλη του κόμματος στις 24 Σεπτεμβρίου 2004. Έγινε πρωθυπουργός έπειτα από τη σαρωτική νίκη των Σοσιαλιστών στις εκλογές της 20ης Φεβρουαρίου 2005 με 45% των ψήφων. Τον Ιούλιο του 2007 ανέλαβε για 6 μήνες την προεδρία της ΕΕ. Την ίδια χρονιά νομιμοποίησε τις αμβλώσεις, με δημοψήφισμα. Τον Ιούνιο του 2008 έγιναν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις για τα σχέδια της κυβέρνησης να αναμορφώσει την εργασιακή νομοθεσία και να προβεί σε περικοπές των κοινωνικών δαπανών. Η δυσαρέσκεια αυξήθηκε κατά τους επόμενους μήνες, με αποτέλεσμα την ήττα των Σοσιαλιστών στις Ευρωεκλογές του 2009 Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 27 Σεπτεμβρίου 2009 το Σοσιαλιστικό Κόμμα έλαβε 36,5% των ψήφων, ποσοστό που ωστόσο δεν διασφάλισε την αυτοδυναμία, καθώς έμεινε στις 96 έδρες επί συνόλου 230 στο κοινοβούλιο. Η αρχηγός του συντηρητικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Μανουέλα Φερέιρα Λέιτε ηττήθηκε στις εκλογές, μένοντας στο 29,09%. Το ποσοστό συμμετοχής ανήλθε στο 60%, το χαμηλότερο ποτέ στην πολιτική ιστορία της χώρας της Ιβηρικής. Στις 12 Οκτωβρίου 2009 έλαβε από τον πρόεδρο Καβάκο Σίλβα νέα εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Στις 23 Μαρτίου 2011, έπειτα από πρόταση δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο, την οποία είχαν καταθέσει και τα 5 κόμματα της αντιπολίτευσης, τα μέτρα λιτότητας που πρότεινε η κυβέρνηση καταψηφίστηκαν με αποτέλεσμα την παραίτηση του Σόκρατες. Στον απόηχο της πολιτικής κρίσης στην Πορτογαλία, διεξήχθη στις 24-25 Μαρτίου 2011, η σύνοδος κορυφής της ΕΕ. Ο Σόκρατες εξελέγη ξανά στην ηγεσία του κόμματός του, στις 27 Μαρτίου, με ποσοστό 93%. Μετά την δεινή εκλογική ήττα του κόμματός του, παραιτήθηκε από την ηγεσία του, τον Ιούνιο του 2011. Το 2014 οι εισαγγελικές αρχές της Πορτογαλίας ανακοίνωσαν πως το όνομα του Ζοζέ Σόκρατες εμπλέκεται σε υπόθεση διαφθοράς, φοροδιαφυγής και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Οι αρχές της χώρες προχώρησαν στη σύλληψη του Σόκρατες στις 21 Νοεμβρίου, στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας.
Λεπενού

Η Λεπενού είναι κωμόπολη του Νομού Αιτωλοακαρνανίας με ιστορικό παρελθόν. Ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός του πρώην καποδιστριακού Δήμου Στράτου. Η Λεπενού σήμερα ανήκει στο Δήμο Αγρινίου. Μεταξύ 03/10/1925 και 17/10/1925 ανήκε διοικητικά στον νομό Άρτης. Η Λεπενού υπήρξε η έδρα της ομώνυμης κοινότητας σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής της (1912-1997).

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Βρίσκεται στο κέντρο περίπου των ορίων του πρώην δήμου Στράτου και ο οικισμός είναι χτισμένος στην πλαγιά του λόφου Θυάμου. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καπνά, αραβόσιτο, ελιές και εσπεριδοειδή) και την κτηνοτροφία (πρόβατα, κατσίκια, χοιρινά και βοοειδή). Στο δημοτικό διαμέρισμα Λεπενούς ανήκει και η συνοικία Λαγκάδα (ή Λαγκάδι). Η συνοικία Λαγκάδι είχε 41 κατοίκους στην απογραφή του 2011. Το χωριό συμμετείχε στην επανάσταση του 1821. Κάτω από τη Λεπενού στρατοπέδευσε ο Ομέρ Βρυώνης με οκτώ χιλιάδες Αλβανούς, τον Οκτώβριο 1822, μέχρις ότου έφτασε και ο Κιουταχής με δικό του ασκέρι και κατέβηκαν προς το Μεσολόγγι και άρχισαν την πρώτη πολιορκία. Από τη Λεπενού καταγόταν ο Κώστας Λεπενιώτης, αδερφός του Κατσαντώνη. Έδρασε κυρίως στα Άγραφα και έδωσε πολλές μάχες με τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά. Το 1809 στη θέση Παπαδιά των Αγράφων νίκησε και συνέλαβε αιχμάλωτο τον δερβέναγα των Αγράφων Σουλεϊμάν Τότη, τον οποίο και σκότωσε για να πάρει εκδίκηση για το θάνατο του Κατσαντώνη. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, Τόμος 20ος, Εκδόσεις Τεγόπουλου-Μανιατέα, Αθήνα 1996, σελ. 49. Εγκυκλοπαίδεια Υδρία-Cambridge-Ήλιος, Τόμος 7ος, Εκδόσεις ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΨΙΛΟΝ, Αθήνα 1992, λήμμα Λεπενού (σελ. 2200). ISBN 960-7190-07-6. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Γερ. Παπατρέχας, «Κατσαντωνέικα», άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα, 13 Μαρτίου 1985. Χρήστος Α. Στασινόπουλος, Λεξικό της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821, τ. Γ', Εκδόσεις Δεδεμάδη, Αθήνα χ.χ. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Λεπενούς Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Λεπενούς Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 22/12/2017. Παντολέων Φλωρόπουλος, «Ο Δαίμονας της Λαγκάδας: Ο θρύλος της Λεπενούς», agriniovoice.gr. 25 Σεπτεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε: 16/02/2013. Παντολέων Φλωρόπουλος, «Τα άγρια άλογα του Πεταλά (φωτογραφίες & βίντεο)». agriniovoice.gr. 31 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε: 16/02/2013.
Ισαβέλλα του Μπαρσέλος

H Ισαβέλλα, πορτογαλ. Isabel de Barcelos (Οκτώβριος 1402 - 26 Οκτωβρίου 1466) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν κόρη του δούκα της Μπραγκάνσα και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Πορτογαλίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Αλφόνσου δούκα της Μπραγκάνσα και της Βεατρίκης Περέιρα, κόρης του Νούνο-Άλβαρες κόμη του Μπαρσέλος, Οουρέμ & Αρράιαλος. Παντρεύτηκε το 1424 τον θείο της Ιωάννη των Αβίας πρίγκιπα και κοντόσταυλο της Πορτογαλίας και είχε τέκνα: Ντιόγκο 1425-1443, κοντόσταυλος της Πορτογαλίας. Ισαβέλα 1428-1496, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ των Τραστάμαρα της Καστίλης. Βεατρίκη 1430-1506, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Φερδινάνδο των Αβίς δούκα τού Βιζέου. Φιλίππα 1432-1444, απεβ. 12 ετών. Armitage-Smith, Sydney (1905). John of Gaunt: King of Castile and Leon, Duke of Aquitaine and Lancaster, Earl of Derby, Lincoln, and Leicester, Seneschal of England. Charles Scribner's Sons. p. 21. Retrieved 17 July 2018. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza [Genealogical History of the Royal House of Portugal] (in Portuguese). 2. Lisboa Occidental. p. 4.
Επίτροπος Δικαιοσύνης και Ισότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο Επίτροπος για τη Δικαιοσύνη και ο Επίτροπος για την Ισότητα είναι θέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τα χαρτοφυλάκια Δικαιοσύνης και Ισότητας είχαν προηγουμένως συνδυαστεί ως Επίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Ισότητας των Φύλων υπό την επίτροπο Βιέρα Γιούροβα. Ωστόσο, τα δύο χαρτοφυλάκια χωρίστηκαν το 2019. Ο Ντιντιέ Ρέιντερς υπηρετεί επί του παρόντος ως Επίτροπος Δικαιοσύνης και η Έλενα Ντάλι ως Επίτροπος Ισότητας.

 Η θέση δημιουργήθηκε το 2010 από τη διάσπαση του προηγούμενου χαρτοφυλακίου Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Ασφάλειας σε ένα χαρτοφυλάκιο δικαιοσύνης (το θέμα καλύπτεται εδώ) και ένα χαρτοφυλάκιο ασφαλείας, με αρμόδιο τον Επίτροπο Εσωτερικών Υποθέσεων. Ο διαχωρισμός αυτός έγινε ως παραχώρηση στους φιλελεύθερους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για να κερδίσει την υποστήριξή τους για τη δεύτερη Επιτροπή Μπαρόζο. Μια σημαντική καινοτομία της Επιτροπής Γιούνκερ είναι ο διορισμός του Πρώτου Αντιπροέδρου, Φρανς Τίμερμανς, αρμόδιο για τη βελτίωση της νομοθεσίας, τις διοργανικές σχέσεις, το κράτος δικαίου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Ο ρόλος του περιλαμβάνει «να καθοδηγεί και να συντονίζει όλους τους άλλους Επιτρόπους που σχετίζονται με τη Δικαιοσύνη και τις Εσωτερικές Υποθέσεις (ΔΕΥ), ιδίως τους Επιτρόπους της νέας ΓΔ Δικαιοσύνης (Βιέρα Γιούροβα) και της ΓΔ Εσωτερικών Υποθέσεων (Δημήτρης Αβραμόπουλος)». Το χαρτοφυλάκιο του Επιτρόπου εξελίχθηκε υπό την Επιτροπή Γιούνκερ και μετονομάστηκε σε Επίτροπος Δικαιοσύνης, Καταναλωτών και Ισότητας των Φύλων. Σημαντικές αλλαγές είναι: Ο Επίτροπος για τη Δικαιοσύνη δεν κατέχει πλέον τον τίτλο του "Επιτρόπου για την Ιθαγένεια της ΕΕ" που χρησιμοποιήθηκε στην προηγούμενη Επιτροπή. Άλλα ζητήματα που σχετίζονται με την ιθαγένεια σχετικά με την «επικοινωνία με τους πολίτες» έχουν μεταφερθεί από τη ΓΔ Επικοινωνίας και αποδίδεται στον νέο Επίτροπο Παιδείας, Πολιτισμού, Νεολαίας και Ιθαγένειας. Τα ζητήματα που σχετίζονται με τη μη διάκριση στην απασχόληση και τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία αφαιρέθηκαν από τη ΓΔ Δικαιοσύνης και υπάγονται στη ΓΔ Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ένταξης. Ωστόσο, η ΓΔ Δικαιοσύνης εξακολουθεί να είναι υπεύθυνη για το ευρύτερο χαρτοφυλάκιο μη διακρίσεων. Η ΓΔ Δικαιοσύνης απέκτησε αρμοδιότητες σε θέματα που σχετίζονται με την Εταιρική Διακυβέρνηση και την Κοινωνική Ευθύνη, προηγουμένως στη ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς και Υπηρεσιών και σε ζητήματα που σχετίζονται με Υποθέσεις Καταναλωτών. Όσον αφορά τις Υποθέσεις Καταναλωτών, ολόκληρη η διεύθυνση έχει μεταφερθεί από τη ΓΔ Υγείας και Καταναλωτών (σήμερα ΓΔ Υγείας και Ασφάλειας Τροφίμων), εκτός από θέματα Τεχνολογίας Υγείας και Καλλυντικών, για τα οποία ανέλαβε η ΓΔ Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας. Η ευθύνη της Πολιτικής κατά των Ναρκωτικών έχει μεταφερθεί στη ΓΔ Εσωτερικών Υποθέσεων. Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Η Επίτροπος (Αγγλικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Δικαιοσύνη (Ελληνικά)
Αλέκος Οικονόμου

Ο Αλέκος Οικονόμου ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1928, όπως και αυτό της σεζόν 1931-32.

 Ο Οικονόμου ξεκίνησε το 1926 από την τρίτη ομάδα του Άρη, γνωστή και ως "χρυσή". Τις πρώτες του συμμετοχές με την πρώτη ομάδα πραγματοποίησε ως αναπληρωματικός κατά την κατάκτηση του πρώτου πανελλήνιου πρωταθλήματος.Στην πρώτη ομάδα του συλλόγου εντάχθηκε την σεζόν 1928-29, όταν για το τοπικό πρωτάθλημα αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη, κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή Θεσσαλονίκης, με έξι συμμετοχές σε αγώνες πρωταθλήματος, όπως και τους δύο αγώνες μπαράζ εναντίον του ΠΑΟΚ, όπου στις 12 Μαΐου 1929 ήλθαν ισόπαλοι με 1-1 και στις 2 Ιουνίου ο Άρης κατέβαλε την αντίσταση του αντιπάλου του με 4-3.Την σεζόν 1929-30 αγωνίστηκε στους εννέα αγώνες πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης που έδωσε ο Άρης, κατακτώντας έναν ακόμη τίτλο του τοπικού πρωταθλήματος. Επίσης, ήταν βασική μονάδα στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, παίζοντας και στους τέσσερις αγώνες που έδωσαν οι "κίτρινοι", κατακτώντας την δεύτερη θέση.Την επόμενη χρονιά, αγωνίστηκε σε όλα τα ματς του πρωταθλήματος Ελλάδος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση ισοβαθμώντας με τον Παναθηναϊκό.Την σεζόν 1931-32, αγωνίστηκε σε δεκαέξι από τους δεκαεπτά αγώνες που έδωσαν οι "κίτρινοι" σε πρωτάθλημα και κύπελλο, συμμετέχοντας στον πρώτο τελικό κυπέλλου και κατακτώντας τον τίτλο του πρωταθλητή.Μετά το τέλος της συγκεκριμένης σεζόν, δεν συνέχισε στον Άρη. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Οικονόμου Αλέκος | aris.re
Τσέστι Μόργκαν

Η Τσέστι Μόργκαν (αγγλικά: Chesty Morgan), με πραγματικό όνομα Ιλάνα Βάιτς (Ilana Wajc) και επίσης γνωστή ως Λιλιάνα Βιλτσκόφσκα (Liliana Wilczkowska) και Λίλιαν Στέλο (Lillian Stello) (γενν. 15 Οκτωβρίου 1937), είναι Αμερικανίδα-Πολωνοεβραία πρώην στρίπερ, η οποία επίσης πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες σε σκηνοθεσία του Ντόρις Γουίσμαν. Η Μόργκαν αναφέρεται πως είχε μέγεθος στήθους 186 εκατοστών.

 Ως νεαρό κορίτσι που μεγάλωνε κοντά στη Βαρσοβία της Πολωνίας, έμεινε ορφανή όταν οι Εβραίοι γονείς της σκοτώθηκαν από τους Ναζί μετά την εισβολή στην Πολωνία. Σταλμένη στο Ισραήλ, έζησε σε μια σειρά από ορφανοτροφεία πριν καταλήξει σε κιμπούτς. Μετά τη μετακόμισή της στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και το θάνατο του συζύγου της το 1965, η Μόργκαν ξεκίνησε την καριέρα της ως στρίπερ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιώντας το όνομα Zsa Zsa. Ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου της πρότεινε να αποκαλείται «Chesty Morgan». Ποτέ δεν γδύθηκε κάτω από τη μέση, και με τον παραδοσιακό μπουρλέσκ τρόπο, εκτιμούσε το πείραγμα όσο και τη λωρίδα. Κατά καιρούς συλλαμβανόταν, καθώς φέρεται να άφησε άνδρες κοντά στη σκηνή να αγγίξουν τις κορυφές του στήθους της για να επαληθεύσουν ότι ήταν αληθινά.Σε αντίθεση με πολλά από τα σύγχρονα αστέρια της ψυχαγωγίας ενηλίκων με μεγάλο στήθος, το στήθος της Μόργκαν δεν αυξήθηκε με εμφυτεύματα. Σύμφωνα με την έκδοση του 1988 του Guinness Movie Facts & Feats, η μέτρηση του στήθους της είναι η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί για αστέρα του κινηματογράφου.Πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες του Ντόρις Γουίσμαν το 1974, τις Deadly Weapons και Πράκτωρ στήθος 186 εκατοστά (Double Agent 73). Συμμετείχε επίσης σε γυρίσματα ως Μπαρμπαρίνα (Barbarina) για την ταινία Καζανόβας του Φεντερίκο Φελίνι, αλλά οι σκηνές της κόπηκαν. Στιγμιότυπα από τις δύο ταινίες σεξουαλικής εκμετάλλευσης του Ντόρις Γουίσμαν της δεκαετίας του 1970, βασισμένες στο πολύ μεγάλο στήθος του Μόργκαν, εμφανίστηκαν στην ταινία του Τζον Γουότερς το 1994, Η μαμά παραμονεύει στο σκοτάδι (Serial Mom). Ο Γουότερς έγραψε επίσης έναν ρόλο για τη Μόργκαν στην ταινία Pink Flamingos. Το 1957, η Μόργκαν παντρεύτηκε τον Αμερικανό-Πολωνό Τζόσεφ Βιλτσκόφσκι και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Ο Βιλτσκόφσκι σκοτώθηκε σε μια ληστεία στο Μπρούκλιν το 1965, όταν ήταν 27 ετών, και οι δύο κόρες τους, η Έβα και η Λίλα, ήταν τεσσάρων ετών και τεσσάρων μηνών, αντίστοιχα. Το 1974, ο Μόργκαν παντρεύτηκε τον διαιτητή του μπέιζμπολ, Ντικ Στέλο. Οι δυο τους χώρισαν το 1979, αλλά παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατο του Στέλο σε τροχαίο το 1987. Το 1984 σκοτώθηκε και η μεγαλύτερη κόρη της, Έβα, σε τροχαίο. Η τελευταία παράσταση της Μόργκαν ως στρίπερ ήταν στο Χιούστον την πρώτη νύχτα του Πολέμου του Περσικού Κόλπου το 1991. Από τη συνταξιοδότησή της, ζει στο Τάμπα Μπέι της Φλόριντα. Τσέστι Μόργκαν στην IMDb
Εντουάρ Ντεμπά - Πονσάν

Ο Εντουάρ Ντεμπά – Πονσάν (γαλλικά: Edouard Debat–Ponsan, 25 Απριλίου 1847 – 1913) ήταν Γάλλος ζωγράφος της Ακαδημαϊκής Σχολής κι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Οριενταλιστικού κινήματος στη Γαλλία του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στην Τουλούζη και ήταν πατέρας του διάσημου αρχιτέκτονα Ζακ Ντεμπά – Πονσάν (Jacques Debat – Ponsan) και παππούς του Μισέλ Ντεμπρέ (Michel Debré), πρωθυπουργού της Γαλλίας σε κυβέρνηση του Σαρλ ντε Γκωλ. Υπήρξε μαθητής του διάσημου ακαδημαϊκού ζωγράφου γυμνών Αλεξάντρ Καμπανέλ (Alexandre Cabanel). Πέθανε στο Παρίσι στις 27 Ιανουαρίου 1913. Στα τέλη του 19ου αιώνα, που έδρασε ο Εντουάρ Ντεμπά – Πονσάν, ο Οριενταλισμός στην τέχνη συνδεόταν συχνά με τον ερωτισμό. Η αρχή είχε γίνει με τους μεγάλους προδρόμους του είδους – τον Τεοντόρ Σασεριώ, τον Ντελακρουά και πιο πολύ με τον Ενγκρ, με τη «Μεγάλη Οδαλίσκη» (1814) το «Τούρκικο Λουτρό» (1859 – 1863), που και τα δύο βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου. Με το θρίαμβο όμως της ακαδημαϊκής ζωγραφικής, ο ερωτισμός αυτός αποκτά νέες διαστάσεις. Οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούσαν τα τουρκικά λουτρά και τα χαρέμια ως καμβά σε ερωτικούς πίνακες, όπως ο Πωλ – Ντεζιρέ Τρουιγιεμπέρ (Trouillebert) με τη «Δούλα στο Χαρέμι» (1847, Μουσείο Καλών Τεχνών, Νίκαια Γαλλίας), ο Ζαν – Μπατίστ Υυσμάν (Jean – Baptiste Huysmans) με τη «Μάντισσα» (1875), ο Ζυλ Λεκόντ ντυ Νουί (Jules Lecomte du Nouy) με τη «Λευκή Σκλάβα» (1888, Μουσείο Καλών Τεχνών, Ναντ) και ο Πωλ-Λουί Μπουσάρ (Paul – Louis Bouchard) με τις «Αιγυπτιοπούλες χορεύτριες» (1893, Μουσείο Ορσέ, Παρίσι). Το 1893, μια ομάδα 14 καλλιτεχνών ίδρυσαν την «Εταιρεία των Γάλλων Οριενταλιστών Ζωγράφων» (Societé des Peintres Orientalistes Francais), με πρόεδρο τον Leonce Benedicte, διευθυντή του Μουσείου Λουξεμβούργου. Οι ζωγράφοι αυτοί είχαν ιδιαίτερη αγάπη για τον αυθεντικό πολιτισμό και τις παραδόσεις της Ανατολής. Το έργο του Εντουάρ Ντεμπά – Πονσάν περιελάμβανε πορτρέτα εύπορων προσώπων και πολιτικών της παρισινής κοινωνίας, πίνακες με ιστορικά θέματα και σκηνές της αγροτικής ζωής. Στο απόγειο όμως της καλλιτεχνικής δράσης του κυριαρχεί στους πίνακές του το ερωτικό στοιχείο και η γοητεία της Ανατολής, όπως στο αριστούργημά του «Το Μασάζ: Σκηνή από τα τουρκικά λουτρά» (1883, Μουσείο των Αυγουστίνων, Τουλούζη). Στα πιο αξιόλογα έργα που φιλοτέχνησε σε διάφορες περιόδους της καριέρας του περιλαμβάνονται: «Η κόρη του Ιεφθάε» (1876), «Δρόμος στην Κωνσταντινούπολη» (1883), «Μια γωνιά στον αμπελώνα» (1886), «Η τουαλέτα της τσιγγάνας» (1896), « Το όργωμα» (1897) κ. ά. Ο Ντεμπά – Πονσάν, ως ρεπουμπλικάνος και βετεράνος του πολέμου του 1870, αγωνίστηκε για την αποκατάσταση του λοχαγού Αλφρέ Ντρέυφους (Alfred Dreyfus, 1859 - 1935), εκθέτοντας στο Σαλόν του 1898 τον αλληγορικό πίνακα του «Η Αλήθεια εξερχόμενη από το πηγάδι» (1898), που αργότερα τον δώρισε στον Εμίλ Ζολά. Επιλογή έργων Gerard – Georges Lemaire: “The Orient in Western Art” (English edition), pp. 270 – 278, Koenemann, 2005. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Édouard Debat-Ponsan στο Wikimedia Commons