IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Το δηλητήριο

Tο δηλητήριο (γαλλικά: Le poison) είναι μια μαύρη κωμική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1951 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σάσα Γκιτρύ Πρωταγωνιστούν οι Μισέλ Σιμόν, Ζερμαίν Ροβέρ και ο Ζαν Ντεμπουκούρ.

 Στη μικρή καθολική πόλη Ρεμονβίλ, ο 53χρονος Πολ Μπρακονιέ είναι παντρεμένος εδώ και τριάντα χρόνια με την Μπλαντίν. Αυτό που τους χαρακτηρίζει είναι το απύθμενο μίσος που επικρατεί μεταξύ τους, σε σημείο να σκέφτονται με πιο τρόπο θα δολοφονήσει ο ένας τον άλλον. Καθώς η Μπλαντίν προετοιμάζεται να κάνει πράξη την ακόρεστη επιθυμία της να δολοφονήσει τον σύζυγο της με ένα ισχυρό ποντικοκτόνο, ο Πολ επισκέπτεται στο Παρίσι τον υπερόπτη δικηγόρο Ομπανέλ, εξειδικευμένο στην αθώωση των "Εν βρασμώ ψυχής" εγκληματιών, ο οποίος εν τω μεταξύ γιόρταζε την 100η επιτυχία του. Ο Πολ ισχυριζόμενος ότι ήδη έχει δολοφονήσει την γυναίκα του, θα μελετήσει τις αντιδράσεις του δικηγόρου και θα συλλέξει πολύτιμες πληροφορίες για τον τρόπο διάπραξης του εγκλήματος, έτσι ώστε να χαρακτηριστεί ως "ακούσιος" δολοφόνος. Ενθουσιασμένος με την θετική στάση του δικηγόρου ως προς την βεβαιότητα της απαλλαγής, θα επιστρέψει στο σπίτι του και θα θέσει σ' εφαρμογή το σχέδιό του σύμφωνα με την αυθόρμητη "καθοδήγηση" του δικηγόρου Ομπανέλ. Χωρίς όμως να το έχει αντιληφθεί και η γυναίκα του είναι ήδη προετοιμασμένη να τον δηλητηριάσει, αλλά δεν θα προλάβει να το κάνει. Με την βεβαιότητα ότι κανένα δικαστήριο δεν θα τον βρει ένοχο, παραδίδει τον εαυτό του στο έλεος του νόμου. Μισέλ Σιμόν ως Πολ Μπρακονιέ Ζερμαίν Ροβέρ ως Μπλαντίν Μπρακονιέ Ζαν Ντεμπουκούρ: ως Δικηγόρος Ομπαμέλ Λουί ντε Φινές: ως Αντρέ Marcelle Arnold: ως Ζερμαίν Nicolas Amato: ως Βικτόρ Jacques Varennes: ως εισαγγελέας Albert Duvaleix: ως Αμπότ Léon Walther: ως δικαστής Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 100%, με βάση 5 κριτικές και μέση βαθμολογία 7/10. Το δηλητήριο στην IMDb Το δηλητήριο στο Rotten Tomatoes Το δηλητήριο στο AllMovie Το δηλητήριο στο AlloCine
Κουβικουλάριος

Ο Cubicularius, εξελληνισμένα κουβικουλάριος, ήταν ένας τίτλος που χρησιμοποιήθηκε για τους ευνούχους θαλαμηπόλους του αυτοκρατορικού παλατιού στη μεταγενέστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η γυναικεία εκδοχή που χρησιμοποιείτο για μία κυρία των τιμών της αυτοκράτειρας, ήταν η κουβικουλαρία.

 Ο όρος προέρχεται από την υπηρεσία τους στο sacrum cubiculum, τον «ιερό κοιτώνα» του Αυτοκράτορα. Στην ύστερη ρωμαϊκή περίοδο, οι cubicularii ή κουβικουλάριοι ήταν πολυάριθμοι: σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα, η ακολουθία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας αριθμούσε έως και 4.000 πατρίκιους και κουβικουλάριους. Ήταν υπό τις διαταγές του praepositus sacri cubiculi και του primicerius sacri cubiculi, ενώ οι άλλοι υπηρέτες του παλατιού υπάγονταν είτε στο castrensis sacri palatii είτε στο magister officiorum. Υπήρχαν επίσης ειδικοί κουβικουλάριοι για την αυτοκράτειρα (μερικές φορές περιλάμβαναν και γυναίκες κουβικουλάριες), και το αξίωμα εισήχθη και στη Ρωμαϊκή Εκκλησία, πιθανότατα υπό τον πάπα Λέοντα Α΄. Στο Βυζάντιο διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο, κατέχοντας ανώτερα ανακτορικά αξιώματα όπως του παρακοιμώμενου ή του επί της τραπεέζης, αλλά υπηρέτησαν και σε θέσεις στα κεντρικά οικονομικά τμήματα, ως διοικητές της επαρχίας και μερικές φορές ακόμη και ως στρατηγοί. Σταδιακά, τον 7ο-8ο αι., οι ευνούχοι του αυτοκρατορικού κοιτώνος (στα αρχ. ελληνικά [βασιλικός] κοιτών) διαχωρίστηκαν από τους άλλους κουβικουλάριους και ξεχώρισαν ως οι κοιτωνῖται και περιήλθαν στην εξουσία του παρακοιμούμενου. Ταυτόχρονα, η αυτοκρατορική ιματιοθήκη (βασιλικόν βεστιάριον) και οι αξιωματούχοι της έγιναν επίσης ξεχωριστό τμήμα υπό τον πρωτοβεστιάριο. Οι υπόλοιπο συνέχισαν ως οι "κουβικουλάριοι τοῦ κουβουκλείου", ακόμη κάτω από τον praepositus (ελληνικά: πραιπόσιτος τοῦ εὐσεβεστάτου κοιτῶνος), μαζί με τον primicerius (πριμηκήριος τοῦ κουβουκλείου) συνεχίζοντας ως κύριοι βοηθοί του. Το αξίωμα εγκαταλείφθηκε τελικά από τους Βυζαντινούς, αλλά δεν είναι σαφές πότε: ο Νικόλαος Οικονομίδης προτείνει το δεύτερο μισό του 11ου αι., αλλά ο Ροντόλφ Γκιγιάν υποστήριξε τη συνέχιση της ύπαρξής του μέχρι τις αρχές του 13ου αι. Τον 9ο αι., εκτός από τη γενική του χρήση που υποδηλώνει τον ευνούχο υπηρέτη του παλατιού, ο κουβικουλάριος είχε επίσης αποκτήσει μια πιο τεχνική σημασία ως βαθμός ή διάκριση στη βυζαντινή ανακτορική ιεραρχία: σύμφωνα με το Κλητορολόγιον του 899, η σειρά του κουβικουλαρίου ήταν η δεύτερη-χαμηλότερη μεταξύ εκείνων που προορίζονται για τους ευνούχους, που βρισκόταν μετά τον σπαθαροκουβικουλάριο και πριν από τον νιψιστιάριο. Και πάλι σύμφωνα με το Κλητορολόγιο, τα διακριτικά σημεία του βαθμού ήταν ένα καμίσιον (μία επάνω κάππα παρόμοιο με την paenula) με πορφυρό άκρο και ένα παραγαύδιον (ένας χιτώνας). Eξόλητος (Αγγλικά) Kazhdan, Alexander (1991). «Koubikoularios». Στο: Kazhdan, Alexander, επιμ. The Oxford Dictionary of Byzantium. Οξφόρδη και Νέα Υόρκη: Oxford University Press, σελ. 1154. ISBN 0-19-504652-8.
Τζέιμς Μπράουν

Ο Τζέιμς Τζόζεφ Μπράουν (αγγλικά: James Joseph Brown, 3 Μαΐου 1933 - 25 Δεκεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, παραγωγός, χορευτής και αρχηγός μπάντας. Θεωρείται ο πατέρας της Funk μουσικής και μία μεγάλη προσωπικότητα, για τη ποπ μουσική και τον χορό του 20ου αιώνα. Συχνά αναφέρεται και ως "Ο Νονός της Soul". Η καριέρα του ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε έξι δεκαετίες, επηρεάζοντας πολλά κατοπινά μουσικά είδη.

 James Brown at Find-a-Grave Celebrities share memories of James Brown Profile of James Brown at Soul Evolution The Times Obituary for James Brown James Brown στην IMDb Τζέιμς Μπράουν στο Allmusic Τζέιμς Μπράουν στο Curlie "James Brown, 1928–2006". News and multimedia archive from The Augusta Chronicle James Brown's Musicians Reflect On His Legacy – article from Down Beat Magazine The Official Facebook Page on The Famous Flames Biography: James Brown and the Black Arts movement of the 1960s and 1970s (biography at Funky-Stuff.com). James Brown biography and concert review in cosmopolis.ch RBMA Radio On Demand – Across 135th Street – Volume 7 – Tribute to James Brown – Chairman Mao (RBMA, Egotrip) 1980 Interview with James Brown and the Rev. Al Sharpton by Jon Alpert on Democracy Now! James Brown concert and interviews on NPR Music James Brown radiostream James Brown funeral program Digital Library of Georgia The James Brown SuperFan Club PBS American Masters James Brown: Soul Survivor
331 Εθεριτζία

Η Εθεριτζία (Etheridgea) είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,62. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Εθεριτζίας υπολογίσθηκε σε 75 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 440 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,045 (από δεδομένα του IRAS). Η Εθεριτζία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 49 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
8 Γυναίκες

8 Γυναίκες (γαλλικά: 8 Femmes) είναι γαλλική μαύρη κωμωδία μυστηρίου του 2002 σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του θεατρικού έργου του Ρομπέρ Τομά, «8 γυναίκες κατηγορούνται». Πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Κατρίν Ντενέβ, Φανί Αρντάν, Εμμανουέλ Μπεάρ και Ιζαμπέλ Υπέρ.

 Σε μια μεγάλη εξοχική κατοικία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μια οικογένεια και το υπηρετικό της προσωπικό κάνουν προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ξαφνικά ο οικοδεσπότης ανακαλύπτεται νεκρός στην κρεβατοκάμαρά του με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Εξαιτίας της κακοκαιρίας (αλλά και πιθανού σαμποτάζ) οι ένοικοι του σπιτιού μοιάζουν αποκλεισμένοι, χωρίς τα μέσα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο προτού ο καιρός επιτρέψει να πάει κάποιος στην κοντινότερη πόλη. Για να περάσει η ώρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τον ένοχο ανάμεσά τους, μιας και η απομόνωση του σπιτιού καθιστά μάλλον αδύνατο το ενδεχόμενο να ήρθε κάποιος ξένος και να έκανε το στυγερό έγκλημα. Ποια είναι όμως η δολοφόνος ανάμεσα στα μέλη του σπιτιού; Η σύζυγος, η κουνιάδα, η πεθερά, η καμαριέρα, η μαγείρισσα, η αδερφή ή κάποια από τις κόρες του θύματος; Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Το σύνολο του καστ βραβεύτηκε με την Αργυρή Άρκτο στην κατηγορία Outstanding Artistic Achievement. Όταν η Λουίζ δείχνει μια φωτογραφία της παλιάς της κυρίας, πρόκειται για τη Ρόμι Σνάιντερ. Η Βιρζινί Λεντουαγιέν παίζει μια κοπέλα που είναι έγκυος, ενώ ήταν και εκείνη στην πραγματικότητα. Η Ντανιέλ Νταριέ αστειευόμενη είπε: "Στην πραγματικότητα ήταν εννέα γυναίκες και όχι οκτώ". Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2007-04-13 στο Wayback Machine. Σελίδα στο IMDb
Γκέοργκ Κέσλερ

Ο Γκέοργκ Κέσλερ (γεννημένος στις 23 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Γερμανός παλαίμαχος ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής και πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Έχει εργαστεί ως προπονητής σε αρκετές ομάδες της Ευρώπης ενώ έχει διατελέσει και ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ολλανδίας.

 Ο Γκέοργκ Κέσλερ έπαιξε ποδόσφαιρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο στη Φορτούνα 54 (συγχωνεύθυηκε την 1η Ιουλίου του 1968 με την Σιτάρντια και δημιούργησαν τη Φορτούνα Σιτάρντ, η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα). Στην ομάδα της Ολλανδίας αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ο Κέσλερ αγαπούσε ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο και προτίμησε να ασχοληθεί από πολύ μικρή ηλικία με την προπονητική. Ο Γκέοργκ Κέσλερ ανέλαβε το 1966 την τεχνική ηγεσία της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ολλανδίας. Στον παγκο της Εθνικής Ολλανδίας παρέμεινε μέχρι το 1970, χρονιά την οποία ανέλαβε το πόστο του προπονητή για την ομάδα της Σπάρτα Ρότερνταμ. Την περίοδο 1971-72 διατέλεσε προπονητής της Άντερλεχτ με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο Βελγίου. Από το 1972 και μέχρι το 1977 εργάστηκε στις Τσβόλε και Χέρτα Βερολίνου. Το 1978 κατέκτησε το Κύπελλο Αυστρίας με τη Βάκερ Ίνσμπουργκ και στη συνέχεια μεταήδησε στην Άλκμααρ. Με την Άλκμααρ κατέκτησε ένα πρωτάθλημα Ολλανδίας (1981) και δύο Κύπελλα Ολλανδίας (1981, 1982). Τη διετία 1982-84 διατέλεσε προπονητής της Κλαμπ Μπρυζ, ενώ το 1984 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Οι υπόλοιπες ομάδες της πολυετούς προπονητικής καριέρας του Κέσλερ μέχρι και την οριστική απόσυρσή του από την προπονητική ήταν οι: Κολωνία (1986), Ρόγιαλ Αντβέρπ (1986-89 και 1996-98), Σταντάρ Λιέγης (1989-90) και Φορτούνα Σιτάρντ (1996-98). Τίτλοι ως προπονητής 1 Πρωτάθλημα Βελγίου: 1972 1 Κύπελλο Βελγίου: 1972 1 Κύπελλο Αυστρίας: 1978 1 Πρωτάθλημα Ολλανδίας: 1981 2 Κύπελλα Ολλανδίας: 1981, 1982Ατομικές διακρίσεις Καλύτερος προπονητής του Βελγικού Πρωταθλήματος: 1988 Το προφίλ του Γκέοργκ Κέσλερ στο transfermarkt.co.uk Το προφίλ του Γκέοργκ Κέσλερ στο worldfootball.net Ο κατάλογος με όλους τους προπονητές του Ολυμπιακού Πειραιώς
Δρομόμετρο

Δρομόμετρο ονομάζεται το ναυτιλιακό όργανο, το οποίο μετράει την ταχύτητα του πλοίου. Πρόκειται για όργανο παρόμοιο με το κοντέρ των αυτοκινήτων και των μοτοσυκλετών. Η μονάδα μέτρησης της ταχύτητας που αποτυπώνεται στα δρομόμετρα είναι ο κόμβος, ο οποίος αντιστοιχεί με ένα ναυτικό μίλι την ώρα.

 Τα πρώτα δρομόμετρα που χρησιμοποιήθηκαν κατά το 17ο αιώνα ήταν τα λεγόμενα κοινά δρομόμετρα. Το κοινό δρομόμετρο περιλάμβανε το δελτωτό, που ήταν κατασκευασμένο από ξύλο σε σχήμα τεταρτοκυκλίου και δεμένο σε τρία σχοινιά μικρού μήκους στο κύριο σχοινί του δρομομέτρου, ώστε να διατηρείται κατακόρυφο μέσα στο θαλάσσιο νερό. Το κύριο σχοινί τυλιγόταν στο πρόμετρο, για να αφήνεται εύκολα στη θάλασσα και αντιστρόφως, και σε διαστήματα 15,43 μέτρα ή 30,86 μέτρα έφερε κόμβους. Όταν έριχναν το δελτωτό στη θάλασσα και άφηναν ελεύθερο το πρόμετρο να ξετυλιχθεί το σχοινί, μετρούσαν τους κόμβους που έφευγαν στη θάλασσα σε χρόνο 30 ή 60 δευτερολέπτων, που τους έδιναν την ταχύτητα του πλοίου σε ναυτικά μίλια ανά ώρα. Γι΄ αυτό και η ταχύτητα του πλοίου μετριέται σε κόμβους. Ως χρονόμετρο για τη μέτρηση του χρόνου των 30 ή των 60 δευτερολέπτων χρησιμοποιούσαν το αμμωτό.Κατά το 19ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε το μηχανικό δρομόμετρο, που αποτελείται από ελεύθερα περιστρεφόμενη έλικα, η οποία ρίχνεται στη θάλασσα και ρυμουλκείται από το πλοίο. Η δυναμική πίεση του θαλάσσιου νερού, λόγω της κίνησης του πλοίου, εξαναγκάζει την έλικα σε περιστροφή, ενώ με το σχοινί ρυμουλκήσεως οι στροφές μεταδίδονται σε μειωτήρες τροχούς του κυρίως δρομομέτρου, στους άξονες των οποίων προσαρμόζονται δείκτες που περιστρέφονται μπροστά από κυκλικές κλίμακες αποστάσεως, βαθμολογημένες σε ναυτικά μίλια. Αφού το βήμα της έλικας είναι γνωστό και σταθερό, η ταχύτητα περιστροφής της έλικας είναι ανάλογη με την ταχύτητα του πλοίου. Έτσι, οι υποδιαιρέσεις των κλιμάκων αποστάσεως στις οποίες θα βρίσκονται οι δείκτες που προσαρμόζονται στους άξονες των μειωτήρων τροχών, θα αντιστοιχούν στην απόσταση που διανύθηκε. Από την απόσταση αυτή προκύπτει με υπολογισμό και η ταχύτητα του πλοίου. Η χρησιμοποίηση όμως του μηχανικού δρομόμετρου παρουσίαζε πολλές δυσκολίες και η ακρίβεια των ενδείξεών του δεν ήταν ικανοποιητική. Γι΄ αυτό και έπαψε να χρησιμοποιείται.Στην αρχή λειτουργίας του μηχανικού δρομόμετρου βασίστηκε η κατασκευή των ηλεκτρικών δρομομέτρων. Αυτά αποτελούνται από μόνιμες εγκαταστάσεις και με ηλεκτρομηχανικά συστήματα παρέχουν ταυτόχρονα την ένδειξη της ταχύτητας και της διανυθείσας απόστασης. Επίσης, έχουν τη δυνατότητα να συνδέονται και να παρέχουν ηλεκτρικώς την πληροφορία της ταχύτητας του πλοίου στους ενδείκτες ραντάρ αληθούς κινήσεως που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία τους.
Φραγκίσκος Ιωσήφ του Χοεντσόλερν-Έμντεν

Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ, γερμ. Franz Joseph (30 Αυγούστου 1891 - 3 Απριλίου 1964) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν αξιωματικός του πολεμικού πλοίου Έμντεν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Χοεντσόλερν και της Μαρίας-Θηρεσίας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Λουδοβίκου κόμη του Τράνι. Το 1964 απεβίωσε στο Τύμπινγκεν σε ηλικία 73 ετών και τάφηκε στο Ναό του Σωτήρος στο Ζίγκμαρινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1921 τη Μαρία-Αλίκη των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και είχε τέκνα: Κάρολος-Αντώνιος-Φρειδερίκος 1922-1993, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Έμντεν Μάινραντ-Λεοπόλδος-Μαρία 1925-2009, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Έμντεν Μαρία-Μαργαρίτα-Άννα 1928-2006, παντρεύτηκε τον Κάρολο Γρηγόριο, πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου Εμμανουήλ-Ιωσήφ-Μαρία 1929-1999, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν-Έμντεν Prinz von Hohenzollern-Emden, Franz Joseph (1914). Emden: the Last Cruise of the Chivalrous Raider-1914. Brighton, England: Lyon Publishing. pp. i. ISBN 0-904256-45-6.
Quasithin group

Στα μαθηματικά μία quasithin ομάδα είναι πεπερασμένη απλή ομάδα που μοιάζει με μια ομάδα τύπου Lie βαθμίσας το πολύ 2 πάνω από ένα πεδίο χαρακτηριστικής 2. Πιο συγκεκριμένα είναι μια πεπερασμένη απλή ομάδα χαρακτηριστικής τύπου 2 και πλάτος 2. Εδώ χαρακτηριστική τύπου 2 σημαίνει ότι η κανονικοποιητής της involutions μοιάζουν με αυτά των ομάδων τύπου Lie πάνω από τα πεδία με τα χαρακτηριστική 2, και το πλάτος του είναι περίπου η μέγιστη βαθμίδα της αβείανής ομάδας περριττού χαρακτήρα ομαλοποιώντας μια μη-τετριμμένη 2-υποομάδα της G. Όταν η G είναι μια ομάδα τύπου Lie του χαρακτηριστικής τύπου 2, το πλάτος του είναι συνήθως η βαθμίδα (η διάσταση της μέγιστης torus της αλγεβρικής ομάδας).

 Η ταξινόμηση των quasithin ομάδων είναι ένα κρίσιμο μέρος της ταξινόμησης των πεπερασμένων απλών ομάδων. Οι quasithin ομάδες κατατάσσονται σε 1221 σελίδες χαρτί από τον Aschbacher και Smith (2004, 2004b). Μια παλαιότερη ανακοίνωση του Mason (1980) γαι την ταξινόμηση, με βάση την οποίο η κατάταξη των πεπερασμένων απλών ομάδων ανακοινώθηκε ότι τελείωσε το 1983, ήταν πρόωρη, όπως το χειρόγραφο (Mason 1981) του έργου ήταν ελλιπής και περιείχε σοβαρά κενά. Σύμφωνα με Aschbacher & Smith (2004b, theorem 0.1.1), οι πεπερασμέεςο απλές quasithin ομάδες άρτιας χαρακτηριστικής δίνονται από Ομάδες τύπου Lie χαρακτηριστικής 2 και βαθμίδας 1 ή 2, εκτός από το ότι U5(q) παρουσιάζεται μόνο για q=4. PSL4(2), PSL5(2), Sp6(2) Οι εναλλασσόμενες ομάδες στις 5, 6, 8, 9, σημεία. PSL2(p) για p μια Φερμά ή Mersenne prime, Lε3(3), Λε4(3), G2(3) Ο Mathieu ομάδες Μ11Μ12, M22, Μ23Μ24, Ο Γιάνκο ομάδες, Ι2, Ι3, Ι4, το Higman-Sims ομάδα, την ομάδα, και το Rudvalis ομάδα.Αν ο όρος "άρτιας χαρακτηριστικής ήταν άρτιου τύπου", με την έννοια της Γκορενστείν-Λυών-Solomon αναθεώρησης της ταξινόμησης,στη συνέχεια, η μόνη επιπλέον ομάδα που εμφανίζεται είναι ο Γιάνκο ομάδα J1. Aschbacher, Michael; Smith, Stephen D. (2004), The classification of quasithin groups. I Structure of Strongly Quasithin K-groups, Mathematical Surveys and Monographs, 111, Providence, R.I.: American Mathematical Society, ISBN 978-0-8218-3410-7, http://www.ams.org/bookstore-getitem/item=SURV-111 Aschbacher, Michael; Smith, Stephen D. (2004b), The classification of quasithin groups. II Main theorems: the classification of simple QTKE-groups., Mathematical Surveys and Monographs, 112, Providence, R.I.: American Mathematical Society, ISBN 978-0-8218-3411-4, http://www.ams.org/bookstore-getitem/item=SURV-112 Mason, G. (1980), «Quasithin groups», στο: Collins, Michael J., επιμ., Finite simple groups. II, London: Academic Press Inc. [Harcourt Brace Jovanovich Publishers], σελ. 181–197, ISBN 978-0-12-181480-9 Mason, G. (1981), The classification of finite quasithin groups, U. California Santa Cruz, σελ. 800 (unpublished typescript) Solomon, R. (2006), «Review of The classification of quasithin groups. I, II by Aschbacher and Smith», Bull. Amer. Math. Soc. 43: 115–121, doi:10.1090/s0273-0979-05-01071-2, http://www.ams.org/bull/2006-43-01/S0273-0979-05-01071-2
Άγιος Πέτρος Κορινθίας

Ο Άγιος Πέτρος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κόρφου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σολυγείας του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Πέτρος είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται ανατολικά του όρμου του Σοφικού και του χωριού Κόρφος, ακριβώς απέναντι από τη νησίδα του Αγίου Πέτρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 47 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Κόρφου του δήμου Σολυγείας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σολυγείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. Η εκκλησία Παναγία του Στείρι, κοντά στο φερώνυμο ακρωτήριο Το νησάκι του Αγίου Πέτρου απέναντι από τον οικισμό Η μικρή παραλία του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr Άγιος Πέτρος Κορινθίας
Βραχάσι Λασιθίου

Το Βραχάσι (παλαιότερα Βραχάσιον) είναι ορεινό παραδοσιακό χωριό και εδρα ομώνυμης Κοινότητος του δήμου Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται ανατολικά του Ηρακλείου και ΒΔ από τον Άγιο Νικόλαο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο συνολικός πληθυσμός της Κοινότητας Βραχασίου ανέρχεται στους 1.932 κατοίκους.

 Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στη νότια πλαγιά του βουνού Αναύλοχος, σε υψόμετρο 360 μέτρων, στο 46ο χιλιόμετρο της (παλιάς) εθνικής οδού Ηρακλείου - Αγ. Νικολάου. Η ονομασία του χωριού φαίνεται να αποτελεί παράγωγο της λέξης βράχος. Λόγω θέσης αποτελούσε συχνά κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα θέατρο συγκρούσεων ανάμεσα στους Κρητικούς επαναστάτες και τις οθωμανικές δυνάμεις. Αποτελεί γενέτειρα του, οπλαρχηγού της επανάστασης του 1866, Κωνσταντίνου Σφακιανάκη και του Ιωάννη Σφακιανάκη, ιατρού και πολιτικού που διετέλεσε επικεφαλής της πρώτης Εκτελεστικής Επιτροπής της Κρητικής Πολιτείας. Το 1913 ενώθηκε - από κοινού με την υπόλοιπη Κρήτη - με την Ελλάδα και η πρώτη απογραφή του ελληνικών αρχών που διενεργήθηκε το ίδιο έτος, βρήκε στον οικισμό 1586 κατοίκους. Διοικητικά υπήχθη αρχικά στην Επαρχία Μεραμβέλλου ως έδρα κοινότητας που περιλάμβανε και τα χωριά Σίσι, Επάνω Σίσι, Καρτσινιανός, Πύργος και Αγία Βαρβάρα ενώ από το 1998 μέχρι το 2006 υπαγόταν στο Δήμο Νεάπολης. Μετά από αντιδράσεις των κατοίκων στη συγχώνευση της τοπικής αυτοδιοίκησης με βάση το σχέδιο Καποδίστρια, με το Νόμο 3448/15-3-2006, το Βραχάσι (μαζί με τα Ζωνιανά Ρεθύμνου και την Τσαριτσάνη Λάρισας) αναγνωρίστηκαν επίσημα ως ξεχωριστές Κοινότητες. Από το 2011, μετά την την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ανήκει ώς Κοινότητα Βραχασίου στον διευρυμένο δήμο Αγίου Νικολάου. Κοντά στο Βραχάσι βρίσκονται τα απομεινάρια του μοναστηρίου του Αγίου Γεωργίου Βραχασιώτη, από το οποίο σώζεται μόνο ο κύριος ναός. Τοπωνύμια Κοινότητας Βραχασίου. Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βραχασίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Βαρβάρα, Επάνω Σίσι, Καρτσιανός, Πύργος, [Σελλινάρι Λασιθίου | Σελινάρι] και Σίσι, την νηδίδα Αυγό, όπως και σήμερα τους οικισμούς της τέως Κοινότητος Μιλάτου, Μίλατος και Παραλία Μιλάτου. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Αγία Βαρβάρα, η (102) Αυγό, το (νησίς) (0) Βραχάσι, το (311) Επάνω Σίσι, το (115) Καρτσινιανός, ο (13) Μίλατος, η (178) Παραλία Μιλάτου, η (157) Πύργος, ο (48) Σελλινάρι, το (5) Σίσι, το (1.003)Συνολικά η κοινότητα έχει 1.932 κατοίκους. Η Κοινότητα Βραχασίου εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βραχασίου. Δήμος Αγίου Νικολάου - Βραχάσι Ιστολόγιο Νόστιμον ήμαρ Βραχασιώτικο Σπίτι, Λαογραφική Έκθεση
Τραμ Βόλου

Το τραμ του Βόλου λειτούργησε από το 1898 έως το 1939, από το 1941 έως το 1944 και το 1950, αλλά χωρίς επιτυχία. Το 1993 με πρωτοβουλία της Δημοτικής Επιχείρησης Μελετών – Κατασκευών Βόλου (Δ.Ε.ΜΕ.ΚΑ.Β.) και του Διευρωπαϊκού Γραφείου Μελετών EuroTrans consulting (Γραφείο Βουγιούκα) ετοιμάστηκε μία πρόταση στο Κοινοτικό πρόγραμμα ECOS Ouverture για ανταλλαγή εμπειρίας σε θέματα αστικών συγκοινωνιών, και συγκεκριμένα στην ανάπτυξη μέσων σταθερής τροχιάς σε πόλεις μεσαίου μεγέθους, μεταξύ του Δήμου Βόλου και των αδελφοποιημένων πόλεων του Λε Μαν (Γαλλία) και Πλέβεν (Βουλγαρία), η οποία και εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για το Βόλο η πρόταση προέβλεπε μία προκαταρκτική μελέτη σκοπιμότητας για τη διερεύνηση δημιουργίας δικτύου τραμ, την πρώτη ίσως σε Ελληνική πόλη της επαρχίας. Η μελέτη αυτή αποτελεί μια πρώτη προσπάθεια διερεύνησης για τη δημιουργία μέσου σταθερής τροχιάς στον Βόλο.

 Γραμμή Α: Μήκους 5,2 χλμ, από Νέα Ιωνία (Πανθεσσαλικό Ολυμπιακό Στάδιο) έως Άναυρο (Ναυτικό Όμιλο Βόλου), αξιοποιώντας την υφιστάμενη υποδομή του Ο.Σ.Ε. (1,2 χλμ από διάβαση Μ. Παπαρήγα έως Σιδηροδρομικό Σταθμό Ο.Σ.Ε./οδός Γρ. Λαμπράκη) και ακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του ατμήλατου τροχιόδρομου στο κέντρο της πόλης, διάδρομος που προφανώς είναι ιδιοκτησίας Ο.Σ.Ε. και μπορεί να αποδοθεί για χρήση από το Τραμ. Μελλοντικές επεκτάσεις από Νέα Ιωνία έως Βιομηχανική Περιοχή (ακτίνα μέσω της υφιστάμενης σιδηροδρομικής γραμμής), και από Άναυρο έως Αγριά (μέσω του διαδρόμου της σιδηροδρομικής γραμμής Πηλίου).Γραμμή Β: Μήκους 4,8 χλμ, από Αϊβαλιώτικα έως Άναυρο μέσω οδών Αθηνών (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), Ζάχου, Παγασών, Αναλήψεως, Αγίου Δημητρίου, Σταδίου. Μελλοντική επέκταση από Αϊβαλιώτικα έως Νέες Παγασές (προαστιακός τροχιόδρομος).Γραμμή Γ: Μήκους 4,5 χλμ (1,9 χλμ μονόδρομοι), από Νεάπολη έως Αηδονοφωλιές μέσω οδών Σέκερη, Γρ. Λαμπράκη, Αργοναυτών, Κ. Καρτάλη / Ελ. Βενιζέλου (Ιωλκού). https://web.archive.org/web/20131215122032/http://www.spoudmet.civil.upatras.gr/2003/pdf/08_04.pdf Φωτογραφίες και ιστορικό
Κατάλογος Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος

Στους παρακάτω δύο πίνακες παρουσιάζεται ο κατάλογος των Μητροπόλεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, χωρισμένος διοικητικά στις Μητροπόλεις που ανήκαν στο ελληνικό κράτος ως τους Βαλκανικούς Πολέμους («Παλαιάς Ελλάδας») και αυτές των λεγομένων «Νέων Χωρών», οι οποίες προστέθηκαν μετά. Στον κατάλογο δεν περιλαμβάνονται η Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης και οι οκτώ Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κρήτης. Η Εκκλησία της Κρήτης έχει σχετική αυτονομία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και δική της Σύνοδο και Αρχιεπίσκοπο. Το ίδιο ισχύει και για τις πέντε Μητροπόλεις του Νομού Δωδεκανήσου: (Ιερά Μητρόπολις Ρόδου, Ιερά Μητρόπολις Κώου και Νισύρου, Ιερά Μητρόπολις Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας, Ιερά Μητρόπολις Καρπάθου και Κάσου και Ιερά Μητρόπολις Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου και την Ιερά Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου) οι οποίες υπάγονται διοικητικά απ' ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επειδή αποτελούσαν, μέχρι το 1947, Ιταλική κτήση, ενώ την επομένη χρονιά (το 1948) τα Δωδεκάνησα ήταν η τελευταία περιοχή που ενσωματώθηκε και επίσημα με την Ελλάδα.

 Οι Ιερές Μητροπόλεις της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, περιλαμβάνει τις έξης περιοχές: Τις περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1832: την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, τις Κυκλάδες και τις Σποράδες. Τις περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1864: τα Επτάνησα. Και τις περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1881: τη Θεσσαλία (εκτός από την περιοχή της Ελασσόνας, η οποία απελευθερώθηκε το 1913) και μέρος της Ηπείρου (η μισή έκταση του Νομού Άρτης και ένα μικρό μέρος του Νομού Ιωαννίνων). Οι Ιερές Μητροπόλεις των «Νέων Χωρών», περιλαμβάνουν τις περιοχές που απελευθερώθηκαν μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, ως εξής: Τις περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1913: τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τα Νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου και μέρος της Θεσσαλίας (την περιοχή της Ελασσόνας). Τις περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1920: τη Θράκη. Εξαίρεση αποτελεί το Άγιον Όρος, το οποίο αυτοδιοικείται με τους δικούς του θεσμούς βάσει του Καταστατικού Χάρτη του Αγίου Όρους του 1924.Οι 36 Μητροπόλεις των Νέων Χωρών, παραχωρήθηκαν «επιτροπικώς» και υπό δέκα ρητούς όρους και υπάγονται πνευματικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο σύμφωνα με την Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη της 4ης Σεπτεμβρίου 1928. Κατάλογος Μητροπόλεων από την επίσημη ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος
Γεωργιανός Ορθόδοξος Χριστιανισμός στη Γαλλία

Ο Γεωργιανός Ορθόδοξος Χριστιανισμός στη Γαλλία γεννήθηκε το 1929 με την ίδρυση μίας πρώτης ενορίας στο Παρίσι, η οποία προήλθε από την γεωργιανή πολιτική μετανάστευση του 1921. Ενισχύθηκε, μετά τα τέλη του 20ού αιώνα, από ενορίες οι οποίες ιδρύθηκαν από Γεωργιανούς οικονομικούς μετανάστες. Από ιστορικής άποψης, οι καταβολές της πηγάζουν στο Ανατολικό-Δυτικό Σχίσμα του 1054. Οι Γεωργιανές Ορθόδοξες ενορίες στη Γαλλία χρησιμοποιούν το βυζαντινό τελετουργικό, ενώ χρησιμοποιούν ως λειτουργική γλώσσα τα γεωργιανά -(σε ορισμένες περιπτώσεις με την ταυτόχρονη χρήση γαλλικών)- και ως γλώσσα των ψαλμών τα γεωργιανά. Ο αριθμός των πιστών είναι της τάξεως των 10.000.

 Ιδρυθείσα το 1929, από Γεωργιανούς πολιτικούς πρόσφυγες, οι οποίοι ήσαν εξόριστοι μετά την εισβολή στην χώρα τους των στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, η Γεωργιανής Ορθόδοξης Ενορίας Αγίας Νινό Παρισιού είναι η παλαιότερη, καθώς και από την ίδρυσή της έως το 1991 η μοναδική γεωργιανή ορθόδοξη οντότητα, οι οποία δεν ελεγχόταν από τις κατοχικές αρχές. Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο, καθώς και την αρχή της εδαφικότητας, εξαρτάται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μέσω της Συνέλευσης Ορθόδοξων Επισκόπων Γαλλίας. Ιδρυθείσα από μετανάστες γεωργιανής εθνικότητας, μετά την εκ νέου ανεξαρτησία της Γεωργίας το 1991, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία Αγίας Κετεβάν του Στρασμπούρ υπάγεται στο Καθολικάτο-Πατριαρχείο Γεωργίας. Ιδρυθείσα από μετανάστες γεωργιανής εθνικότητας, η Γεωργιανή Ορθόδοξη Ενορία Αγίας Ταμάρ του Βιλνέβ-Σαιν-Ζωρζ καθαγιάστηκε από τον Καθολικό-Πατριάρχη της Ορθόδοξης Αποστολικής Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Γεωργίας, Ηλία Β΄, στις 14 Μαΐου 2009. France 2 : « La Paroisse orthodoxe géorgienne Sainte-Nino de Paris » εκπομπή της 1ης Νοεμβρίου 2015.
Επαρχία Ιστιαίας

Η επαρχία Ιστιαίας (παλαιότερα επαρχία Ξηροχωρίου) ήταν μία από τις τρεις επαρχίες του νομού Εύβοιας μέχρι το 1998. Καταλάμβανε το βορειότερο τμήμα του νομού. Έδρα της επαρχίας ήταν η Ιστιαία.

 Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά με την διοικητική διαίρεση του 1845, με ονομασία επαρχία Ξηροχωρίου, αποτελούμενη αρχικά από τους τότε δήμους Ιστιαίας και Αιδηψού. Μέχρι τότε η περιοχή ήταν τμήμα της επαρχίας Χαλκίδας. Το 1913 μετονομάστηκε σε επαρχία Ιστιαίας καθώς το Ξηροχώρι μετονομάστηκε σε Ιστιαία. Στην συνέχεια η επαρχία παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1999 με την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας. Το 2011, τα εδάφη της επαρχίας αποτέλεσαν μέρος του νέου Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού που δημιουργήθηκε με το Σχέδιο Καλλικράτης.
Ινστιτούτο Ρούτζερ Μπόσκοβιτς

Το Ινστιτούτο Ρούτζερ Μπόσκοβιτς (κροατικά: Institut Ruđer Bošković‎, προφέρεται [instǐtuːt rûd͡ʑɛr bɔ̂ʃkɔʋit͡ɕ], IRB) Είναι ερευνητικό ινστιτούτο που βρίσκεται στην γειτονιά Σάλατα του Ζάγκρεμπ, στην Κροατία. Ιδρύθηκε το 1950, και ασχολείται με την μελέτη των επιστημών. Ο σημερινός διευθυντής είναι ο Τόμε Άντιτσιτς.

 Είναι το μεγαλύτερο κροατικό ινστιτούτο έρευνας στους τομείς των φυσικών επιστημών και της τεχνολογίας. Έχει ονομαστεί προς τιμήν του επιστήμονα Ρούντζερ Μπόσκοβιτς, ενώ ο ιδρυτής του ήταν ο Ιβάν Σούπεκ. Το ινστιτούτο έχει διεπιστημονικό χαρακτήρα, καθώς απασχολεί περίπου 550 ακαδημαϊκούς και φοιτητές από τους τομείς της πειραματικής και θεωρητικής φυσικής, της χημείας και υλικής φυσικής, της οργανικής και φυσικής χημείας, της βιοχημείας, της μοριακής βιολογίας και ιατρικής, της περιβαλλοντικής και θαλάσσιας έρευνας, καθώς και την επιστήμη των υπολογιστών και της ηλεκτρονικής. Στην Κροατία, το Ινστιτούτο είναι ένα εθνικό ίδρυμα που είναι αφιερωμένο στην έρευνα, στην ανώτερη εκπαίδευση και στην παροχή υποστήριξης στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στις κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις. Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ινστιτούτο αποτελεί μέρος της Ευρωπαϊκής Ερευνητικής Περιοχής. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το Ινστιτούτο συνεργάζεται με πολλά ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια, τηρώντας τις ίδιες αξίες και οράματα. Επίσης, η Κυβέρνηση της Κροατίας παρέχει μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης του ινστιτούτου, μέσω του Υπουργείου Επιστημών, Εκπαίδευσης και Αθλητισμού. Το ινστιτούτο είναι οργανωμένο σε 14 τμήματα έρευνας και κέντρα: Τμήμα Θεωρητικής Φυσικής Τμήμα Πειραματικής Φυσικής Τμήμα Φυσικής Υλικών Τμήμα Ηλεκτρονικής Τμήμα Φυσικής Χημείας Τμήμα Οργανικής Χημείας και Βιοχημείας Τμήμα Υλικής Χημείας Τμήμα Μοριακής Βιολογίας Τμήμα Μοριακής Ιατρικής Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών Τμήμα Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Έρευνας Τμήμα Λέιζερ, Ατομικής Έρευνας και Ανάπτυξης Κέντρο Πυρηνομαγνητικής Αντήχησης Κέντρο Πληροφορικής και Υπολογιστών Pivac, Nela (2014). «Annual Report 2013» (PDF). Ruđer Bošković Institute. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2017. Επίσημος ιστότοπος (Κροατικά) (Αγγλικά) Pivac, Nela (2014). «Annual Report 2013» (PDF). Ruđer Bošković Institute. Ανακτήθηκε στις 22 Μαΐου 2017. Tomislav Badovinac Zagreb i Hrvatska u Titovo doba. Savez društava «Josip Broz Tito» Hrvatske, 2004 Cindro, Nikola; Despotović, R.; Hendeković, J.; Jurin, Mislav; Keglević, D.; Mutabdžija, R.; Pravdić, Velimir, eds. (1980) Institut "Ruđer Bošković" 1950 - 1980. Institut Ruđer Bošković, Zagreb.
Βαρβαρίνα Ηλείας

Η Βαρβαρίνα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Καρυάς του Νομού Ηλείας που βρίσκεται 28,86 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 270 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητας Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 49 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Κατά την διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο "Καποδίστριας", το διάστημα 1997-2010, η Βαρβαρίνα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Καρυάς του πρώην Δήμου Ωλένης του Νομού Ηλείας. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Βαρβαρίνας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/09/2016.
Κεστούτις

Ο Κεστούτις, λιθουανικά Kęstutis (π. 1297 - 3 ή 15 Αυγούστου 1382) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν δούκας τού Τρακάι (1345-82) και μεγάλος δούκας της Λιθουανίας (1381-82) μαζί με τον αδελφό του Αλγκίρντας και τον ανιψιό του Γιογκάιλα.

 Ήταν γιος τού Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ζέουνα (Jewna) της Λευκορωσίας, που ήταν Ορθόδοξη, κόρης τού Ιβάν πρίγκιπα τού Πολότσκ. Το όνομα Κεστούτις σημαίνει "αυτός που αντιμετωπίζει, παλεύει". Τον πατέρα του διαδέχθηκε το 1341 ο νεότερος αδελφός του Γιαουνούτις· τότε ο Αλγκίρντας και ο Κεστούτις συνομώτησαν για να τον εκτοπίσουν. Το κατάφεραν και διαίρεσαν τη χώρα: ο Αλγκίρντας έλαβε το ανατολικό μέρος και ο Κεστούτις το δυτικό, ιδρύοντας το δουκάτο τού Τρακάι το 1337. Οrγάνωσε την άμυνα της δυτικής Λιθουανίας και της Σεμιγαλίας εναντίον τού Τευτονικού Τάγματος και έκανε επιδρομές εναντίον του. Εφήρμοσε στρατιωτικές και διπλωματικές μεθόδους. Για να αποφύγει τις συγκρούσεις με το Τευτονικό Τάγμα, το 1349 άρχισε με τον πάπα συζητήσεις για τον εκχριστιανισμό της Λιθουανίας, με αντάλλαγμα το στέμμα της χώρας για τον ίδιο και τους γιους του. Ο Αλγκίρντας παρέμεινε αμέτοχος, αφιερωμένος στην άμυνα της Ρουθηνίας. Μεσολαβητής τού Κεστούτις και τού πάπα ανέλαβε ο Καζιμίρ Γ΄ της Πολωνίας, ο οποίος όμως επιτέθηκε απροσδόκητα στη Βολυνία το 1349, πράγμα που κατέστρεψε το σχέδιο εκχριστιανισμού. Στον Πολωνο-Λιθουανικό Πόλεμο που ακολούθησε για τη Βολυνία, με τον Κεστούτις συμμάχησε ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας το 1351: μεταξύ τους συμφωνήθηκε, ο Κεστούτις να αποδεχθεί το Χριστιανισμό και να βοηθήσει στρατιωτικά την Ουγγαρία, με αντάλλαγμα ένα στέμμα. Η συμφωνία επικυρώθηκε με μία παγανιστική τελετή, για να πείσει ο Κεστούτις τους Λιθουανούς. Αλλά ο Κεστούτις δεν σκόπευε να την υλοποιήσει: διέφυγε καθ' οδόν προς τη Μπούντα. Νυμφεύτηκε τη Μπιρουτέ και είχε τέκνα: Βυτάουτας π. 1350-1430, δούκας τού Τράκαι, μεγάλος δούκας της Λιθουανίας. Σιγισμούνδος π. 1365-1440, μέγας δούκας της Λιθουανίας.
Παλαιοί Πόροι

Οι Παλαιοί Πόροι (παλαιά ονομασία: Πούρλια) είναι παραδοσιακός οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Πόρων Πιερίας με 4 μόνιμους κατοίκους και βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του Ολύμπου. Οι κάτοικοι των Παλαιών Πόρων ασχολούνται με τη γεωργία (τεύτλα, καλαμπόκι, σιτηρά, βαμβάκια) και με την κτηνοτροφία. Στο χωριό παλιά υπήρχε και ακτή, η "Σκάλα Πούρλιας", που αποτελούσε χώρο για να σταθμεύουν τα ιστιοφόρα πλοία, που φόρτωναν ξυλεία και ξυλάνθρακες. Οι κάτοικοι επίσης έτρεφαν αγάπη για τα γράμματα. όπως καταδεικνύεται από το γεγονός ότι διατηρούσαν Δημοτική Σχολή, η οποία στεγαζόταν σε κτήριο της Κοινότητας κοντά στον κεντρικό ναό.

 Στον οικισμό υπάρχει ένα δάσος, που ελκύει αρκετούς επισκέπτες. Στους Παλαιούς Πόρους μπορεί κανείς να συναντήσει πετρόκτιστα σπίτια, που ανάγονται στον 19ο αιώνα και βρίσκονται ναοί, όπως η Ζωοδόχος Πηγή, ο Ναός των Αποστόλων, ο Προφήτης Ηλίας, οι Άγιοι Ανάργυροι, η Αγία Παρασκευή και η Αγία Τριάδα, όπου και το Κοιμητήριο, καθώς και τα ξωκλήσια του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Δημητρίου. Το 1995 το χωριό απέκτησε την πρώτη του ταβέρνα στην πλατεία του χωριού κοντά στη βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και ηλεκτροδοτήθηκε. Από τους Παλαιούς Πόρους (Πούρλια Ολύμπου) καταγόταν ο Χριστόφορος Περραιβός, στρατιωτικός, πολιτικός, αγωνιστής του 1821, δάσκαλος, στιχουργός και συγγραφέας πολεμικών απομνημονευμάτων. Επίσης από τους Παλαιούς Πόρους (Πούρλια) ήταν και ο αδερφός του Χ.Περραιβού, ο μοναχός παπαΑρσένιος (επίθετο Χατζηβασίλης), φιλικός και αγωνιστής που ήταν Ηγούμενος της Μονής Παναγίας Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας, από το 1794 που απεβίωσε ο πνευματικός του πατέρας, σπουδαίος Ηγούμενος Άνθιμος Ολυμπιώτης. Ο Άνθιμος με τη συνετή και δυναμική διαχείριση αύξησε την περιουσία της Μονής και έκανε σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο. Επέσυρε για τούτο το μένος Τούρκων και της οικογένειας Αλή πασά Ιωαννίνων που ήθελαν να αρπάξουν τα χωριά Βουβάλα- Φαρμάκι- Τσαπουρνιά που είχε τσιφλίκια η Μονή. Μετά το αποτυχημένο κίνημα του παπαΘύμνιου Βλαχάβα 1809, ο Αρσένιος φυλακίστηκε για ένα διάστημα στα Γιάννενα. Το 1813 με συμμετοχή 3 προεστών Ελλήνων Λιβαδίου και Τσαριτσάνης , του Βοεβόδα Ελασσόνα και άλλων Τούρκων και του Βελή πασά, εκδηλώθηκε μια συνομωσία κατά της Μονής και του ηγούμενου Αρσενίου, με καταγγελία στον Πατριάρχη και στους Τούρκους στην Πόλη, να στείλουν εξορία τον Αρσένιο. Το 1815 επανήλθε ο Αρσένιος στην Ολυμπιώτισσα με την κάλυψη του Πατριάρχη, αλλά παραιτήθηκε από Ηγούμενος και τον διαδέχτηκε ο Αβέρκιος.Το 1817 ο Αρσένιος βρίσκεται στη Βιέννη ως εφημέριος του ναού Αγίου Γεωργίου της εκεί ορθοδόξου παροικίας, βοηθώντας παντιοτρόπως την Ολυμπιώτισσα. Ο Αρσένιος γίνεται Φιλικός και το 1821 συμμετέχει στην επανάσταση του Αλ. Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία. Μετά βρίσκεται στη νότια Ελλάδα και από το 1830 που είχε πια γίνει το ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος, επανήλθε στην Ολυμπιώτισσα. Επαναχρημάτισε Ηγούμενος το 1838-39. (Πηγές: Ε.Α.Σκουβαράς, ΟΛΥΜΠΙΩΤΙΣΣΑ, Αθήναι 1967, 142-160). ↑ Ι. Φ. Καζταρίδης, Η Μακεδονία κατά την Τουρκοκρατία: Η Πιερία των περιηγητών και των γεωγράφων, εκδ. Μάτι, Κατερίνη 2002.
Καλλιστώ (μυθολογία)

Στην Ελληνική Μυθολογία η Καλλιστώ φέρεται ως κόρη του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα. Το όνομά της προήλθε από την ελληνική λέξη κάλλος, που σημαίνει ομορφιά, ωραιότητα. Καλλίστη = ωραιοτάτη, η ομορφότερη.

 Η Καλλιστώ ήταν επίσης γνωστή ως μια από τις Νύμφες που είχαν δώσει όρκο παρθενίας και συνόδευαν την Παρθένο θεά Άρτεμη. Συνδέθηκε με τον Δία και γέννησε μαζί του τον μεγάλο ήρωα της Αρκαδίας, τον Αρκάδα. Ίσως η Άρτεμις που νευρίασε, την μεταμόρφωσε σε άρκτο (αρκούδα). Η Μαία τότε ανέλαβε τον μικρό Αρκάδα για να τον προστατέψει. Κατά μια εκδοχή, η Καλλιστώ, από σχέση της με τον θεό Ερμή ή τον Δία, γέννησε και τον «τραγοπόδαρο» θεό Πάνα. Όταν ο Αρκάς μεγάλωσε, μια μέρα που πήγε στο δάσος για να κυνηγήσει, είδε τη μεταμορφωμένη σε αρκούδα μητέρα του –που διατηρούσε όμως ανθρώπινη σκέψη και νόηση– και ετοιμάστηκε να την τοξεύσει. Τότε ο Δίας για να αποτρέψει τη μητροκτονία, τον μεταμόρφωσε σε αρκουδάκι κι έτσι ο Αρκάς αναγνώρισε τη μητέρα του. Επειδή όμως ο Δίας φοβήθηκε την οργή της Ήρας, τους μετέφερε και τους δύο στον ουρανό και τους μεταμόρφωσε σε αστερισμούς, βάζοντας τον Αρκτούρο να τους προστατεύει. Από τότε η Καλλιστώ είναι η Μεγάλη Άρκτος και ο Αρκάς η Μικρά Άρκτος. Για τους αρχαίους Αρκάδες η Καλλιστώ ήταν εθνική ηρωίδα,την οποία και τιμούσαν παρά τον Ναό της Άρτεμιδος, όπου βρισκόταν και ο τάφος της. Ήταν μητέρα του βασιλέως Αρκάδα, από τον οποίο πήραν το όνομά τους οι Αρκάδες. Οι Τεγεάτες μάλιστα είχαν αφιερώσει ναό στην Καλλιστώ μαζί με λατρευτικό άγαλμα στους Δελφούς. Η Καλλιστώ έδωσε το όνομά της στον έναν από τους 4 μεγάλους δορυφόρους του πλανήτη Δία (που ανακαλύφθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1610 από τον Γαλιλαίο), καθώς και στον αστεροειδή 204 Καλλιστώ, που ανακαλύφθηκε το 1879. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Callisto (mythology) στο Wikimedia Commons
Χρυσό του Φρειδερίκου

Το χρυσό τού Φρειδερίκου, γερμ.: Friedrich d'or ήταν ένα Πρωσικό χρυσό νόμισμα (λεγόταν και πιστόλα) ονομαστικής αξίας 5 αργυρών Πρωσικών τάλερ. Στη συνέχεια αντιγράφηκε από άλλα κρατίδια της Βόρειας Γερμανίας με τα ονόματα των ηγεμόνων τους (χρυσό τού Αυγούστου, τού Φρειδερίκου-Αυγούστου, τού Χριστιανού) και αποτιμήθηκε σε 4,8-5 αργυρά βορειο-Γερμανικά τάλερ. Χρησιμοποιήθηκε από το 1741 έως το 1855 ως ένα χρυσό εμπορικό νόμισμα τακτικής έκδοσης για εκείνη την εποχή και διαπραγματευόταν με ένα μικρό ασφάλιστρο ή έκπτωση στην ονομαστική του αξία των πέντε τάλερ σε αργυρό κανονικό νόμισμα (silberkurantgeld), που χρησιμοποιείτο στα Xρηματιστήρια και αλλού. Γύρω στο 1780 για παράδειγμα, το Σαξονικό χρυσό τού Αυγούστου ήταν 116 έως 120 γκρόσεν Sächsischen silberkurantgeldes (4,83 έως 5 τάλερ, το αργυρό νόμισμα της Σαξονίας), με μέγιστη έκπτωση 4 γκρόσεν (0,17 τάλερ). Τον 19ο αι. είχε συνήθως χαμηλό ασφάλιστρο. Πρωσικά συμβόλαια αγοράς ή ομόλογα πληρωτέα σε χρυσές πιστόλες των 5 τάλερ (και όχι σε αργυρό νόμισμα) σημειώθηκαν ως πληρωτέα σε "XX thalers, Preußisch courant" ή "χρυσό του Φρειδερίκου".

 Με πρότυπο το ισπανικό δουβλόνι και το γαλλικό χρυσό τού Λουδοβίκου, ο πρόδρομος του χρυσού τού Φρειδερίκο ήταν το χρυσό τού Γουλιέλμου. Αυτό κόπηκε για πρώτη φορά το 1741 από τον Φρειδερίκο Β΄ τον Μεγάλο. Συνεχίστηκε από τους διαδόχους του Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Β΄, Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Γ΄ και Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Δ΄, μέχρι το 1855. Από το 1747 κόπηκε ένα διπλό χρυσό τού Φρειδερίκου και ένα μισό του χρυσού του Φρειδερίκου από το 1749. Το καθαρό βάρος του ελαττώθηκε το 1770 από 6,05 σε 6,03 γραμμάρια. Το χρυσό τού Φρειδερίκου ή πιστόλα των 5 τάλερ εκδόθηκε, όταν η αναλογία τιμής χρυσού προς άργυρο μειώθηκε από 15 σε 14,5 το πρώτο μισό του 18ου αι., καθιστώντας φθηνότερη την εξόφληση των υποχρεώσεων σε χρυσό. Στα 6,05 γραμ. καθαρού χρυσού ανά πιστόλα, κάθε τάλερ άξιζε 1,21 γραμ. καθαρού χρυσού ή 1,21 x 14,5 = 17,545 γραμ. καθαρού αργύρου, φθηνότερο από το επικρατέστερο πρότυπο των 19,488 γραμ. καθαρού αργύρου. Ακόμη και στη χαμηλότερη τιμή της πιστόλας των 4,8 τάλερ, το αργυρό ισοδύναμο του τάλερ των 18,3 γραμ. εξακολουθεί να είναι χαμηλότερο από το πρότυπο. Αυτό που ακολούθησε ήταν το αργυρό πρότυπο του βορειο-Γερμανικού thaler μειώθηκε μετά το 1750 στο 131⁄3 ανά μάρκο Κολωνίας ή 17,539 γραμ. καθαρού αργύρου (στην Πρωσία, 14 ανά μάρκο ή 16,704 γραμ.). Όταν η αναλογία χρυσού-αργύρου ανέβηκε ξανά, η πιστόλα στη συνέχεια διαπραγματεύτηκε με 5 τάλερ συν ένα agio ή ασφάλιστρο. Το πρότυπο της πιστόλας διέφερε ελαφρώς. Στην καλύτερη περίπτωση 35 σε μάρκα Κολωνίας, από χρυσό 130/144 καθαρότητας ή 6,032 γραμ. καθαρού χρυσού, ενώ στη χειρότερη 351⁄6 σε ένα μάρκο καθαρότητας 129/144 ή 5,957 γραμ. καθαρού χρυσού. Μόνο η Βρέμη παρέμεινε στο πρότυπο τού χρυσού τάλερ των 5 αργυρών τάλερ ανά πιστόλα μέχρι την επανένωση της Γερμανίας το 1871. Στην μπροστινή όψη τού χρυσού τού Φρειδερίκου ήταν το κεφάλι του βασιλιά και στην πίσω όψη ένας αετός στεκόταν επάνω σε στρατιωτικά λάβαρα. κίβδηλα τού Εφραίμ Fred Reinfeld : A Catalog of the World's Most Popular Coins, (Sterling, Νέα Υόρκη, 1956) ((ISBN 4-87187-800-7) )
Μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν

Η Μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν είναι μια ασθένεια που προκύπτει από την ενεργοποίηση του τύπου 1 του υποδοχέα της παραθυρεοειδούς ορμόνης. Είναι εξαιρετικά σπάνια και από το 2007 έχουν καταγραφεί λιγότερες από 20 περιπτώσεις παγκοσμίως. Υπάρχουν μόνο 2 γνωστές οικογένειες, από το Ντουμπάι και το Τέξας, στις οποίες η ασθένεια μεταδόθηκε από μητέρα σε κόρη (Τέξας) και από μητέρα σε δυο γιους (Ντουμπάι).

 Η μεταφυσιακή χονδροδυσπλασία του Γιάνσεν προκαλείται από μια μετάλλαξη στο γονίδιο PTH1R. Οι περισσότερες περιπτώσεις οφείλονται σε μια πηγαία μετάλλαξη. Η κληρονομικότητα είναι κυρίαρχη στην αυτοσωματική αυτή πάθηση. Η αρχική διάγνωση εμφανίζεται συνήθως κατά την βρεφική ηλικία ή την πρώιμη παιδική ηλικία και βασίζεται σε βασικά χαρακτηριστικά και συμπτώματα. Οι ακτινογραφίες μπορεί να αποκαλύψουν την ανώμαλη ανάπτυξη των βολβοειδών άκρων των οστών. Οι εξετάσεις που ανιχνεύουν υπερασβεστουρία και υπερασβεστιαιμία λειτουργούν βοηθητικά στις εξετάσεις. Προς το παρόν δεν υφίσταται κάποια γνωστή θεραπεία, αν και ορισμένοι κλινικοί ερευνητές προσπάθησαν να μειώσουν την υπερασβεστιαιμία με διάφορα διφωσφονικά φάρμακα. Πήρε το όνομά της από τον Μουρκ Γιάνσεν (1867-1935), έναν Ολλανδό ορθοπαιδικό χειρουργό. Metaphyseal chondrodysplasia, Jansen type -- OrphaNet Information (PDF) Αρχειοθετήθηκε 2022-05-03 στο Wayback Machine. Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, Case Report, Indian Pediatrics Jansen Type Metaphyseal Chondrodysplasia -- National Organization for Rare Disorders (NORD) A Novel Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptor Mutation in Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (1) Αρχειοθετήθηκε 2011-05-16 στο Wayback Machine. A Form of Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia with Limited Metabolic and Skeletal Abnormalities Is Caused by a Novel Activating Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptor Mutation, The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism (2) Αρχειοθετήθηκε 2011-05-16 στο Wayback Machine. Constitutively Activated Receptors for Parathyroid Hormone and Parathyroid Hormone–Related Peptide in Jansen's Metaphyseal Chondrodysplasia, The New England Journal of Medicine Constitutive Activation of the Cyclic Adenosine 3',5'-Monophosphate Signaling Pathway by Parathyroid Hormone (PTH)/PTH-Related Peptide Receptors Mutated at the Two Loci for Jansen’s Metaphyseal Chondrodysplasia, Molecular Endocrinology Αρχειοθετήθηκε 2008-08-29 στο Wayback Machine.
Τόμα Αμπτς

Η Τόμα Αμπτς (γερμανικά: Tomma Abts‎, γεννημένη στις 26 Δεκεμβρίου 1967) είναι γερμανικής καταγωγής εικαστικός, γνωστή για τις αφηρημένες ελαιογραφίες της. Η Αμπτς κέρδισε το Βραβείο Τέρνερ το 2006. Σήμερα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο της Αγγλίας.

 Η Αμπτς γεννήθηκε το 1967 στο Κίελο της Γερμανίας, από έναν δάσκαλο δημοτικού σχολείου και μια γυναικολόγο. Μεταξύ 1989 και 1995 η Αμπτς φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου. Από το 1995 ζει στο Λονδίνο και διατηρεί ένα στούντιο στο Κλέρκενγουελ, το οποίο κατέχει από τότε που ήρθε για πρώτη φορά στο Λονδίνο με υποτροφία. Η Αμπτς δουλεύει με ακρυλικό και λάδι, συχνά δημιουργώντας τα σχέδιά της από επαναλαμβανόμενα γεωμετρικά στοιχεία. Το ύφος της μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφηρημένο, αλλά και σε αντίθεση με τη νεοεξπρεσιονιστική παραστατική ζωγραφική της Γερμανίας. Κανένας από τους πίνακές της δεν είναι αναπαραστατικός. Δεν υπάρχουν αναφορές στη φύση, στον κόσμο ή σε οποιοδήποτε άλλο θέμα. Η αφαίρεση στους πίνακές της υποστηρίζεται από την έλλειψη λεπτομερειών και μια συνολική αίσθηση ρετρό. Οι πίνακες περιλαμβάνουν πολύπλοκα σχήματα που είναι πολυεπίπεδα και υφαίνονται με διαφορετικούς τρόπους με πρόσθετες επισημάνσεις, σκιές και αίσθηση βάθους.Η Αμπτς συνήθιζε να εργάζεται σε καμβάδες όλων των μεγεθών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όλοι οι πίνακες της Αμπτς έχουν διαστάσεις 48 x 38 εκατοστά και οι τίτλοι των πινάκων της προέρχονται από ένα λεξικό γερμανικών ονομάτων. Η ίδια έχει πει ότι αυτό είναι το μέγεθος και το στυλ που την εξυπηρετεί. Κάθε έργο παίρνει μια χρωματική σύνθεση που είναι πλούσια και κάπως ουδέτερη. Τα χρώματα δεν είναι εμφανώς έντονα και συνεργάζονται με τους τόνους του άλλου μέσα σε κάθε έργο τέχνης. Η Αμπτς δημιουργεί ένα τρισδιάστατο εφέ με τη συνεχή και σχολαστική διαστρωμάτωση και επεξεργασία κάθε πίνακα. Τα έργα είναι έντονα ζωγραφισμένα, σχεδόν υπερβαμμένα, γεγονός που δίνει την εντύπωση ότι έχουν δημιουργηθεί από δοκιμή και λάθος. Φαίνεται σαν τα στρώματα χρώματος να καλύπτουν κάτι κάτω από το τελικό προϊόν. «Η Αμπτς προσεγγίζει κάθε καμβά χωρίς προκαταλήψεις, χτίζοντας στρώματα χρώματος μέχρι να αποκρυσταλλωθεί μια μορφή». Η Αμπτς είναι η κάτοχος του βραβείου Τέρνερ του 2006, που απονέμεται από την Tate του Λονδίνου. Η γκαλερί Tate επαίνεσε «την αυστηρή και συνεπή προσέγγισή της στη ζωγραφική» και πρόσθεσε: «Μέσα από τους οικείους και συναρπαστικούς καμβάδες της χτίζει και εμπλουτίζει τη γλώσσα της αφηρημένης ζωγραφικής». Οι υπόλοιποι καλλιτέχνες στη μικρή λίστα του 2006 ήταν η Ρεμπέκα Γουόρεν, ο Φιλ Κόλινς και ο Μαρκ Τίτσνερ. Η Αμπτς ήταν η πρώτη γυναίκα ζωγράφος που κέρδισε το βραβείο.