Φρούριο Γιαμ

Το Γιαμ (ή Γιάμα, Γιαμγκορόντ, ρωσικά: Ям‎) είναι φρούριο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Λούγκα στο Κινγκισέπ της περιφέρειας Λένινγκραντ στη Ρωσία. Το φρούριο χτίστηκε το 1384 από τον Ιβάν Φιοντόροβιτς, έναν βογιάρο (ευγενή) της δημοκρατίας του Νόβγκοροντ, για την προστασία των δυτικών συνόρων της δημοκρατίας. Χάρη σε αυτό, το Γιαμ παρέμεινε απόρθητο από τον 14ο έως τον 15ο αιώνα. Το φρούριο ανοικοδομήθηκε πλήρως μετά την ενσωμάτωση της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ στο Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας. Μετά την κατασκευή του φρουρίου Ιβάνγκοροντ, το φρούριο Γιαμ έχασε τη στρατιωτική του σημασία. Μεταξύ του τέλους του 16ου αιώνα και των αρχών του 17ου αιώνα, το φρούριο Γιαμ καταλήφθηκε δύο φορές από τον σουηδικό στρατό και το φρούριο δόθηκε στη Σουηδία το 1612 με τη Συνθήκη του Στόλμποβο. Οι Ρώσοι εισέβαλαν στο φρούριο το 1658 και κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος του, ωστόσο η σουηδική φρουρά άντεξε στο Ντέτινετς (ρωσικά: Детинец, οχυρωμένη πόλη-φρούριο στη Ρωσία). Στη συνέχεια, ο σουηδικός στρατός κατεδάφισε το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου (εκτός από τα Ντέτινετς) για να το ξαναχτίσει. Η κατασκευή ενός νέου φρουρίου τύπου προμαχώνα ξεκίνησε αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το 1703 το φρούριο ανακαταλήφθηκε από τους Ρώσους. Η κατασκευή του Γιαμ ολοκληρώθηκε από τον Ρώσο τσάρο Πέτρο τον Μέγα. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα σύνορα της Ρωσίας επεκτάθηκαν πιο δυτικά, το Γιαμ περιέπεσε σε αχρηστία. Τα ερείπια των Ντέτινετς κατεδαφίστηκαν με εντολή της Μεγάλης Αικατερίνης το 1781 και οι προμαχώνες εγκαταλείφθηκαν. Τον 19ο αιώνα, η περιοχή γύρω από το φρούριο έγινε πάρκο της πόλης.

 Σύμφωνα με τα χρονικά, το φρούριο Γιαμ ιδρύθηκε το 1384 στην υποτιθέμενη θέση της διέλευσης του ποταμού Λούγκα. Χτίστηκε σε 33 ημέρες και η κατασκευή του φαίνεται να ήταν πολύ σημαντική για το Νόβγκοροντ. Ένας χρονικογράφος λέει ότι, «όλοι οι ευγενείς του Νόβγκοροντ» συμμετείχαν στη διαδικασία. Πέντε βοεβόδοι Κοτσάνσκι (αρχηγοί συνοικιών) έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατασκευή του. Ο Ιβάν Φιοντόροβιτς ήταν επικεφαλής και βοηθούμενος από τους Όσιπ Ζαχάροβιτς, Γιούρι Οντσιφόροβιτς, Φιοντόρ Τιμόφεεφ, Στέπαν Μπορίσοφ και άλλους «βογιάρους και φιλισταίους». Το φρούριο χτίστηκε στη δεξιά (ανατολική) όχθη της διάβασης του ποταμού Λούγκα, που ήταν επίσης η διασταύρωση των χερσαίων και πλωτών διαδρομών από το Νόβγκοροντ προς την Ευρώπη. Επιπλέον, το Γιαμ συνδέθηκε με το Κοπορίε οδικώς επιτρέποντας τη δυνατότητα να μετακινηθούν εφεδρικά στρατεύματα. Την ίδια στιγμή, ορισμένοι πολίτες του Νόβγκοροντ μετακινήθηκαν, για να εποικήσουν το φρούριο με προνομιακούς όρους και Ρώσοι αγρότες εγκαταστάθηκαν στις γύρω περιοχές. Αργότερα ο οικισμός γύρω από το Γιαμ ιδρύθηκε ως πόλη με το όνομα Γιαμγκορόντ. Το 1395, οι Σουηδοί επιτέθηκαν ανεπιτυχώς στο Γιαμ. Μια φρουρά με επικεφαλής τον πρίγκιπα Κωνσταντίνο νίκησε τον σουηδικό στρατό, ο οποίος στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή. Δύο χρόνια αργότερα, δέχθηκε ξανά επίθεση, αυτή τη φορά από Λιβονιανούς ιππότες. Λεηλάτησαν πολλά χωριά γύρω από το Γιαμ, αλλά δεν προσπάθησαν να εισβάλουν στο φρούριο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Νόβγκοροντ-Λιβονίας, ο Λιβονικός στρατός επιτέθηκε στο Γιαμ το 1443. Έκαψαν το πόσαντ (οικισμό) και κατέστρεψαν την προβλήτα. Παρά το γεγονός ότι οι πρεσβευτές του Τάγματος προσπάθησαν να παρουσιάσουν αυτή την επίθεση ως ανεξάρτητη επιδρομή από έναν ανεξέλεγκτο πολέμαρχο, το φθινόπωρο του 1444, ένας μεγάλος, καλά οπλισμένος Λιβονικός στρατός πολιόρκησε το φρούριο. Τα όπλα του στρατού περιλάμβαναν πρωσικό βομβαρδισμό (κανόνια). Ο πρίγκιπας του Σούζνταλ, Βασίλι Γιούριεβιτς, που υπηρετούσε στο Νόβγκοροντ εκείνη την εποχή, ηγήθηκε των υπερασπιστών του Γιαμ. Ως αποτέλεσμα μιας μονομαχίας με κανόνια, ο βομβαρδισμός του λιβονικού στρατού καταστράφηκε. Οι δυνάμεις του υποχώρησαν, έχοντας μεγάλες απώλειες. Το 1447, ένα Λιβονικό Τάγμα προσπάθησε να καταλάβει ξανά το Γιαμ με πολύ μεγαλύτερο στρατό. Είχε δικό του στρατό από τη Νάρβα αλλά είχε και αρκετές διμοιρίες, πυροβολικό, όπλα και ένα βαγόνι από την Πρωσία. Η μάχη ήταν έντονη και σύμφωνα με λιβονικές πηγές διήρκεσε 13 ημέρες. Την τελευταία ημέρα, έφθασαν ενισχύσεις από το Νόβγκοροντ, που μετέφεραν πυροβολικό, αναγκάζοντας τον Λιβονικό στρατό να υποχωρήσει με μεγάλες απώλειες ξανά. Οι Λιβονιανοί λεηλάτησαν πολλά χωριά γύρω από το Γιαμ, ακόμη και στις όχθες των ποταμών Νέβα και Ιζόρα. Μια συνθήκη ειρήνης υπογράφηκε το 1448, αλλά ως αποτέλεσμα του πολέμου, το Γιαμ υπέστη σοβαρές ζημιές. Είχε γίνει απαρχαιωμένο και δεν μπορούσε πλέον να προστατεύσει την πόλη από τα νέας τεχνολογίας κανόνια. Έτσι, με εντολή του αρχιεπισκόπου του Νόβγκοροντ Ευθυμίου Β', που επιθεώρησε το Γιαμ εκείνη την εποχή, το παλιό φρούριο κατεδαφίστηκε το 1449. Ένα νέο σύγχρονο φρούριο χτίστηκε αμέσως στην ίδια τοποθεσία. Όταν η δημοκρατία του Νόβγκοροντ έγινε μέρος του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας το 1478, το φρούριο Γιαμ παρέμεινε στα σύνορά του, έτσι επισκευάστηκε και ο οικισμός του Γιαμγκορόντ απέκτησε επίσης μια ξύλινη οχύρωση. Το 1492 ο Ιβάν Γ΄ διέταξε την κατασκευή ενός νέου φρουρίου όχι μακριά από το Γιαμ στο δρόμο προς τη Λιβόνια ακριβώς απέναντι από τον ποταμό από το φρούριο Νάρβα. Το 1490, το Γιαμ εκσυγχρονίστηκε με άλλες οχυρώσεις. Το Γιαμγκορόντ έγινε τότε το κύριο εμπορικό κέντρο στις όχθες του ποταμού Λούγκα και πλησιέστερα στην περιοχή. Περιβαλλόταν από 67 χωριά με 393 νοικοκυριά σύμφωνα με το βιβλίο του Ντμίτρι Κιτάγιεφ, που γράφτηκε το 1500 για τη Βοντσκάγια Πιατίνα. Το 1580, όταν η Ρωσία ήταν απασχολημένη πολεμώντας στον πόλεμο της Λιβονίας, ο Ιωάννης Γ' της Σουηδίας αποφάσισε να καταλάβει τη ρωσική βαλτική ακτή. Έστειλε στρατό με επικεφαλής τον Pontus De la Gardie, για να καταλάβει όλα τα φρούρια σε εκείνη την περιοχή μέχρι το Νόβγκοροντ. Τα φρούρια Κοπορίε, Κορέλα, Ιβάνγκοροντ και Νάρβα ηττήθηκαν πριν καταληφθεί το Γιαμ στις 28 Σεπτέμβρη 1581. Οι σουηδικές δυνάμεις κράτησαν το Γιαμ μέχρι το 1590, όταν η Ρωσία το ανακατέλαβε μετά από τριήμερη πολιορκία. Στις 25 Μαΐου 1595, μια συνθήκη ειρήνης, που υπογράφηκε στο χωριό Τιαβζίνο είχε ως αποτέλεσμα το Γιαμ να παραμένει μέρος της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια της εποχής των Αναστατώσεων το 1612, η Σουηδία κατέλαβε ξανά το Γιαμ και το 1617 μια νέα συνθήκη, που υπογράφηκε στο χωριό Στόλμποβο εξασφάλισε αυτά τα εδάφη για τη Σουηδία. Το 1633, ένας πρεσβευτής του Χολστάιν πέρασε από το Γιάμπουργκ (το σουηδικό όνομα του χωριού) και το περιέγραψε ως ένα φρούριο μεσαίου μεγέθους με οκτώ πύργους και ψηλούς πέτρινους τοίχους. Κατά τη διάρκεια του Ρωσο-Σουηδικού πολέμου το 1658, οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στο Γιαμ και μπήκαν στο φρούριο, αλλά οι Σουηδοί κρύφτηκαν στα ορεινά και απέκρουσαν όλες τις επιθέσεις. Η προσπάθεια των Ρώσων να καταλάβουν το φρούριο απέτυχε λόγω έλλειψης πυροβολικού. Έπρεπε να υποχωρήσουν από το κυρίως κατεχόμενο φρούριο. Το 1681, ο Έρικ Ντάλμπεργκ επιθεώρησε το φρούριο. Το βρήκε σε τρομερή κατάσταση, αλλά παρατήρησε την υψηλή ποιότητα κατασκευής του. Τόνισε ότι ούτε το Γιαμ ούτε το φρούριο Κοπορίε επισκευάστηκαν ποτέ μετά την κατάληψη τους από τη Σουηδία, επομένως θα ήταν φθηνότερο να κατεδαφιστούν και τα δύο φρούρια, για να αποτραπεί η χρήση τους από έναν εχθρό. Το 1682, το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου Γιαμ, εκτός από τα ντέτινετς, ανατινάχτηκε με 40 βαρέλια πυρίτιδας. Στην ίδια θέση ιδρύθηκε νέο φρούριο προμαχώνας, το οποίο όμως δεν είχε τελειώσει πριν από την έναρξη του Μεγάλου Βορείου πολέμου το 1700. Το 1700, το Γιάμπουργκ παραδόθηκε στις δυνάμεις του Πέτρου Α΄ χωρίς μάχη, αλλά η ήττα τους στο Νάρβα ανάγκασε τους Ρώσους να εγκαταλείψουν το φρούριο. Στις 13 Μαΐου 1703, μια ρωσική διμοιρία υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Νικολάι Βέρντεν ήρθε στο Γιάμπουργκ και άρχισε να το βομβαρδίζει με κανόνια. Την επόμενη μέρα, η φρουρά έστειλε έναν τυμπανιστή να ζητήσει μια τιμητική παράδοση και έγινε δεκτό. Οι Ρώσοι άφησαν επίσης τη φρουρά να μετακινηθεί στη Νάρβα και δεν έβλαψαν αυτούς, που αποφάσισαν να παραμείνουν. Η σουηδική πλέον μορφή του ονόματος της πόλης —Γιάμπουργκ — διατηρήθηκε μετά την κατάληψη. Το φρούριο του προμαχώνα ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του ίδιου έτους μετά το διάταγμα του Ρώσου τσάρου και υπό τη διοίκηση του στρατάρχη Μπορίς Σερεμέτιεφ. Δεν ξαναχτίστηκε με πέτρα, γιατί μετά την κατάληψη του Νάρβα και του Τάρτου τα σύνορα μετακινήθηκαν πολύ προς τα δυτικά και η μόνη χρήση του Γιαμ ήταν να κρατήσει μια μικρή φρουρά σε περίπτωση σουηδικής αμφίβιας επίθεσης. Το ντέτινετς σώθηκε κατά την ανοικοδόμηση και έγινε μέρος του νέου φρουρίου. Εκείνη την εποχή, το φρούριο ήταν επανδρωμένο σε φρουρά με 53 κανόνια διαφορετικού διαμετρήματος. Στο δεύτερο τέταρτο του 18ου αιώνα, το φρούριο Γιάμπουργκ αφοπλίστηκε, επειδή η ρωσική στρατιωτική διοίκηση είχε εγκαταλείψει τις τακτικές στατικής αμυντικής θέσης. Παρέμενε υπό στρατιωτικό έλεγχο και διέθετε κάποια στρατιωτικά τμήματα (αποθήκες κ.ο.κ.), αλλά οι αρχαίοι ντέτινετς είχαν μείνει χωρίς καμία συντήρηση ή επισκευή και είχαν αρχίσει να καταρρέουν. Το 1760, με διάταγμα της Αικατερίνης Β', το Γιάμπουργκ έγινε πόλη, έτσι τα περισσότερα από τα κτήριά του κατεδαφίστηκαν, για να χτιστεί η νέα πόλη με κανονικό σχέδιο. Το ντέτινετς καταστράφηκε και ο Αντόνιο Ρινάλντι χρησιμοποίησε μερικά μέρη από τους πέτρινους τοίχους του, για να χτίσει μια εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης το 1762. Το 1781, η Αικατερίνη Β', ταξιδεύοντας από την Πετρούπολη στο Ρέβελ, έριξε μια ματιά στα ερείπια του φρουρίου Γιαμ και διέταξε να καταστραφούν ολοσχερώς οι θάλαμοι λόγω της κακής κατάστασής του. Οι προμαχώνες είχαν διατηρηθεί, αλλά καταστράφηκαν εν μέρει στα τέλη του 18ου αιώνα, για να χτιστεί ένα εργοστάσιο παραγωγής εμπριμέ υφασμάτων. Στα μέσα του 19ου αιώνα, μια στρατιωτική φρουρά φιλοξενήθηκε στην πόλη Γιάμπουργκ. Στην αρχή ήταν στελεχωμένο από το 93ο σύνταγμα πεζικού Ιρκούτσκι, αλλά το 1881 μεταφέρθηκε στη Φινλανδία και το 91ο σύνταγμα πεζικού Ντβίνσκι μεταφέρθηκε στο Γιάμπουργκ το 1883. Στη συνέχεια, το 1893 αντικαταστάθηκε από το 146ο σύνταγμα πεζικού Τσαριτσίνσκι. Δημιούργησαν το πάρκο στην περιοχή του φρουρίου Γιαμ και έτσι ονομάστηκε Κήπος του 146ου Συντάγματος Τσαριτσίνσκι και κράτησε αυτό το όνομα μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση. Το 1909, κατά την ανέγερση του κτηρίου του εμπορικού σχολείου, ανασκάφηκε το νότιο τμήμα του φρουρίου Γιαμ, για να κατασκευαστεί το υπόγειο. Εργάτες οικοδομής βρήκαν μερικά υπολείμματα του νότιου πύργου του φρουρίου και αποφάσισαν να μετακινήσουν όλες τις κατασκευαστικές εργασίες προς τα βόρεια και μακρύτερα από τις όχθες του Λούγκα. Από το 2021 υπάρχει ακόμα ένα πάρκο στα ερείπια του φρουρίου. Ονομαζόταν Εργατικός Κήπος (ρωσικά: Сад трудящихся‎) κατά τη σοβιετική εποχή, αλλά οι ντόπιοι τον ονόμασαν Σκοτεινό Κήπο (ρωσικά: Тёмный сад‎), και στη μετασοβιετική εποχή μετονομάστηκε σε Καλοκαιρινό κήπο (ρωσικά: Летний сад‎ ). Στη βόρεια πλευρά του πάρκου, μπορεί κανείς να δει ακόμα υπολείμματα δύο προμαχώνων. Στο νότιο τμήμα της περιοχής, όλες οι επίγειες οχυρώσεις έχουν γκρεμιστεί. Οι πέτρινες καταστράφηκαν ολοσχερώς κατά την κατασκευή της γέφυρας το 1926. Επίσης, ο δρόμος Αγία Πετρούπολη – Νάρβα βρισκόταν στη θέση όπου υπήρχαν τα ντέτινετς. Στη βόρεια πλευρά του βρίσκεται το κτήριο της εμπορικής σχολής, αλλά πλέον έχει γίνει το μουσείο τοπικής ιστορίας. Τάφροι στα βόρεια και νότια και μια λιμνούλα στα ανατολικά σηματοδοτούν το περίγραμμα του φρουρίου. Η λίμνη έχει αποστράγγιση στον ποταμό Λούγκα μέσω της βόρειας τάφρου. Σε ορισμένα σημεία υπάρχουν ακόμη υπολείμματα τοιχοποιίας στην επιφάνεια. Κατά τη Σοβιετική εποχή, το πάρκο είχε ένα κιόσκι με πίστα χορού, αλλά η φωτιά το κατέστρεψε και δεν έχει αποκατασταθεί. Το 1958, ένα μνημείο των παρτιζάνων του Β' Παγκόσμιου Πολέμου τοποθετήθηκε στη νοτιοανατολική γωνία του πάρκου. Το 2017, η Rosterminalugol ανέλαβε τη συντήρηση του πάρκου. Η υπηρεσία κοινής ωφελείας Ιβάνγκοροντ καθάρισε τη λίμνη του πάρκου μεταξύ 24 Ιουνίου και 25 Αυγούστου 2019. Μετά από αυτό, εγκαταστάθηκε σύστημα καθαρισμού νερού με σιντριβάνι. Κυπρίνοι και καράσιοι απελευθερώθηκαν στη λίμνη. Το φρούριο χτίστηκε σε μια ψηλή απότομη ακτή στο εξωτερικό της στροφής του ποταμού. Αυτό έδωσε επιπλέον εμπόδιο για επίθεση. Από όλες τις πλευρές το φρούριο περιβαλλόταν από νερό: είχε τον ποταμό Λούγκα στη δυτική του πλευρά και τάφρους σε άλλες. Το ίδιο το φρούριο ήταν χτισμένο σε τραπεζοειδές σχήμα, που βλέπει στον ποταμό με μια μακριά βάση, που επίσης ήταν ελαφρώς κοίλη. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι από ασβεστόλιθο και είχαν πλάτος έως 4,5 μέτρα. Στις γωνίες το φρούριο είχε 4 στρογγυλούς πύργους, τους οποίους συμπλήρωναν τετράγωνοι πύργοι στη μέση των δυτικών, βόρειων και ανατολικών τειχών. Αυτό έδωσε στους αμυνόμενους την ευκαιρία να διασταυρώσουν πυρά. Το ντέτινετς βρισκόταν στη νοτιοδυτική γωνία του φρουρίου και είχε αμοιβαίες πύλες μαζί του. Μια πύλη τοποθετήθηκε προς τα δυτικά σε δύο σχετικούς τετράγωνους ημιπύργους κατασκευασμένους από χοντρούς ασβεστόλιθους χτισμένους με κονίαμα. Το πέρασμα ήταν 2 μέτρα πλάτος και 17,5 μέτρα μήκος είχε 3 πύλες και ένα λάκκο μπροστά από την είσοδο με μια κινητή γέφυρα. Το φρούριο του προμαχώνα χτίστηκε με το ίδιο σχέδιο με το παλιό και είχε 4 προμαχώνες στις γωνίες του, που συνδέονταν με παραπετάσματα. Στη νοτιοδυτική γωνία, μεταξύ νότιου και δυτικού παραπετάσματος τοποθετήθηκαν παλιές ντέτινετς. Ο δυτικός τοίχος και ο πύργος της πύλης του ντέτινετ ήταν χτισμένος στο παραπέτασμα και χρησιμοποιήθηκε ως είσοδος. Εξαιτίας αυτού ο νοτιοδυτικός προμαχώνας ήταν μικρότερος από τους άλλους. Η πρώτη αρχαιολογική έρευνα του φρουρίου Γιαμ πραγματοποιήθηκε το 1909 κατά την ανέγερση του κτηρίου του εμπορικού σχολείου, όταν οι εργάτες βρήκαν υπολείμματα του νότιου πύργου με ένα περίβλημα στραμμένο προς τα ανατολικά. Ανακάλυψαν επίσης τα ερείπια του νοτιοδυτικού πύργου. Καταστράφηκαν κυρίως κατά την κατασκευή γεφυρών το 1926. Το 1950, ο Βλάντιμιρ Κοστότσκιν ισχυρίστηκε ότι ο νότιος πύργος χτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα, με βάση τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της πολεμίστρας του. Το 1971, η πρώτη μεγάλη αρχαιολογική έρευνα από το τμήμα του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας του Λένινγκραντ της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης υπό τη διεύθυνση του Ανατόλι Κιρπιτσνίκοφ πραγματοποιήθηκε στην περιοχή του φρουρίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, έγιναν εννέα ανασκαφές σε μία περιοχή 960 τ.μ.. Η ανατολική πλευρά της ανασκαφής του αρχαίου οικισμού αποκάλυψε ένα τείχος πλάτους 4,5 m (15 ft) και ύψους 1,9 m (6 ft 3 in) ακριβώς κάτω από το χώμα, που χρονολογείται μεταξύ τέλους 15ου και αρχών 16ου αιώνα. Πολλά αντικείμενα ανακαλύφθηκαν στα ντέτινετς και κοντά στο βόρειο τείχος. Αποδίδονταν τόσο στον ρωσικό πληθυσμό του 15ου και 16ου αιώνα όσο και στους Σουηδούς στρατιώτες του 17ου αιώνα. Ελάχιστα ευρήματα αποδίδονται στον 14ο και στις αρχές του 15ου αιώνα. Στους ορόφους ανακαλύφθηκαν τα ερείπια ναού με μία αψίδα και με τέσσερις κίονες. Χρονολογήθηκε στον 14ο αιώνα. Όλη η έρευνα απέδειξε την ακρίβεια των Σουηδικών σχεδίων του οχυρού του 1680, που ήταν αποθηκευμένα στο Βασιλικό Στρατιωτικό Αρχείο στη Στοκχόλμη. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για την καταστροφή του νότιου τμήματος του φρουρίου τον 18ο αιώνα. Ως αποτέλεσμα αυτής της έρευνας, το 1974, ο αρχαιολογικός χώρος του φρουρίου Γιαμ χαρακτηρίστηκε ως χώρος πολιτιστικής κληρονομιάς στη Ρωσία. Οι ανασκαφές, που πραγματοποιήθηκαν το 2008 είχαν ως στόχο τη μελέτη της δομής του φρουρίου του προμαχώνα του 17ου αιώνα. Ως αποτέλεσμα, ανακαλύφθηκε σωλήνας νερού. Τοποθετήθηκε στον πυθμένα της βόρειας τάφρου κατά τη διάρκεια της επίχωσης και καλύφθηκε με μια πύλη από μια πλευρά της λίμνης, που παλαιότερα ήταν μία ανατολική τάφρος. Μερικά από τα αντικείμενα, που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών ανασκαφών παρουσιάστηκαν στο μουσείο τοπικής ιστορίας Κινγκισέπ. Аристов, В. В. (2009). Страницы Яма-Ямбурга-Кингисеппа в истории России и Европы [Pages of history of Yam—Yamburg—Kingisepp in Russian and European history]. В. В. Аристов (στα Ρωσικά). СПб. ISBN 978-5-99-01202-6-6. Жулев, П. Н. (1924). Очерк истории Кингисеппского уезда и города Кингисеппа (бывшего Яма — Ямбурга) [Articles about history of Kingisepp district and town of Kingisepp]. Отд-ние нар. образ. Кингиссеппск. уисполкома (στα Ρωσικά). Кингисепп. Косточкин, В. В. (1964). Древние русские крепости [Ancient Russian fortresses] (στα Ρωσικά). М.: Наука. Ефимов, А. С. (1972). Кингисепп: Ист.-краевед. очерк [Kingisepp: historical feature article] (στα Ρωσικά) (2-е изд., перераб. и доп. έκδοση). Л.: Лениздат. Кирпичников, А. Н. (1984). Каменные крепости Новгородской земли [Stone fortresses of Novgorod land]. Отв. ред. П. А. Раппопорт (στα Ρωσικά). Л.: Наука, Ленинградское отделение. Коллектив авторов. (2012). Крепость Ям [Yam fortress]. Крепости Северо-Запада России: от крепости к крепости (στα Ρωσικά). Каламос. Скрипинская, Н. Ю. (2014). (στα ru)История и археология (Stratum Plus. Археология и культурная антропология) (6). ISSN 1608-9057. https://cyberleninka.ru/article/n/bastionnaya-sistema-kreposti-yamburg.