IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μπιλοχίρσκ

Το Μπιλοχίρσκ ή Μπελογκόρσκ (ουκρανικά: Білогірськ‎, ρωσικά: Белого́рск‎, κριμαϊκά ταταρικά: Qarasuvbazar , αρμενικά: Բելոգորսկ, Կարասու-Բազար‎ (Μπιελογκόρσκ, Καράσοβ-Μπαζάρ, τουρκικά: Karasubazar) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μπιλοχίρσκ, ραγιόν (επαρχία) της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας. Η περιοχή αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία των κρατών ως μέρος της Ουκρανίας αλλά έχει προσαρτηθεί από τη Ρωσία. Στην απογραφή του 2014 η πόλη είχε πληθυσμό 16.354 κατοίκων. Η πόλη βρίσκεται 25 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της Συμφερόπολης στον ποταμό Μπιγιούκ Καράσου. Το ουκρανικό και ρωσικό όνομα της πόλης μεταφράζονται ως "λευκά όρη" και το κριμαϊκό ταταρικό όνομα Καρασουβμπαζάρ σημαίνει "παζάρι στον ποτάμι Καράσου".

 Ο χώρος είναι σε χαμηλό υψόμετρο, ωστόσο η πόλη περιβάλλεται από λόφους, που την προστατεύουν από τον βόρειο άνεμο. Η πόλη έχει μια χαρακτηριστική κριμαϊκή Ταταρική ατμόσφαιρα. Τοποθετείται στο δρόμο μεταξύ της Συμφερόπολης και του Κερτς, στη μέση μιας περιοχής πλούσια σε δημητριακά, αμπελώνες και κήπους. Το Καρασουμπαζάρ θεωρούταν έδρα της εμπορικής δραστηριότητας στην Κριμαία και περιείχε τεράστιο σκλαβοπάζαρο, και μια μεγάλη αγορά μαύρου νερού. Η σημασία της πόλης μειώνεται σταδιακά, ωστόσο παραμένει σημαντικό κέντρο για την εξαγωγή φρούτων. Τα σπήλαια της Ακκάγια δίνουν αποδείξεις για κατοίκηση της περιοχής πριν από χιλιάδες χρόνια. Όταν το 1736 ο Χαν Φετίχ Γκιράι οδηγήθηκε από το Μπακτσίσαραϊ στη Ρωσική Αυτοκρατορία, εγκαταστάθηκε στο Καρασουμπαζάρ, αλλά το επόμενο έτος η πόλη κατελήφθη, λεηλατήθηκε και κάηκε από τον ρωσικό στρατό. Το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων πυροβόλησε ντόπιους στους δρόμους της πόλης το 1941. Το Μπιλοχίρσκ κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό την περίοδο 1941-44 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Κατά την κατοχή, οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους Εβραίους της πόλης σε αντιαρματική τάφρο. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση) Cambridge University Press Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bilohirsk (Crimea) στο Wikimedia Commons [1] Η δολοφονία των Εβραίων του Μπιλοχίρσκ κατά τη διάρκεια του β ' Παγκοσμίου Πολέμου, στην ιστοσελίδα του Γιαντ Βασσέμ. «Επίσημη ιστοσελίδα του δημοτικού Συμβουλίου του Μπιλοχίρσκ». belogorsk.crimea.ua (στα Ρωσικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 21 Μαΐου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2017.
Άλφρεντ Βέτσλερ

Ο Άλφρεντ Ίζραελ Βέτσλερ (Alfréd Israel Wetzler) (10 Μαΐου 1918 – 8 Φεβρουαρίου 1988), ο οποίος έγραφε με το ψευδώνυμο Γιόζεφ Λάνικ (Jozef Lánik), ήταν Εβραίος Σλοβάκος. Είναι γνωστός για τη δραπέτευσή του από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και τη συγγραφή της Έκθεσης Βρμπα-Βέτσλερ.

 Ο Βέτσλερ γεννήθηκε στο Νάγκισομπατ (Nagyszombat) της Αυστροουγγαρίας (τώρα Τρνάβα, Σλοβακία). Αφού η γενέτειρά του έγινε μέρος της Τσεχοσλοβακίας, έγινε εργάτης στην Τρνάβα κατά την περίοδο 1936–1940. Στάλθηκε στο στρατόπεδο Μπίρκεναου (Άουσβιτς ΙΙ) το 1942 και δραπέτευσε από αυτό μαζί με τον Ρούντολφ Βρμπα στις 10 Απριλίου 1944. Χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γιόζεφ Λάνικ, έγραψε την ιστορία των εμπειριών του στα σλοβακικά ως Άουσβιτς, τάφος τεσσάρων εκατομμυρίων ανθρώπων, μια πραγματική αφήγηση της έκθεσης Βρμπα-Βέτσλερ και άλλων μαρτύρων, και αργότερα μια φανταστική αφήγηση με την ονομασία Τι δεν είδε ο Δάντης. Μετά τον πόλεμο, ο Βέτσλερ εργάστηκε ως συντάκτης (1945–1950), εργάστηκε στη Μπρατισλάβα (1950–1955) και σε μια φάρμα (1955–1970). Μετά το 1970 σταμάτησε να εργάζεται λόγω κακής υγείας. Πέθανε στη Μπρατισλάβα το 1988. Κηδεύτηκε στο Ορθόδοξο Εβραϊκό Κοιμητήριο. Ο Βέτσλερ είναι γνωστός για την έκεθση που συνέταξε μαζί με τον συνδραπέτη του, Ρούντολφ Βρμπα, σχετικά με τις εσωτερικές λειτουργίες του στρατοπέδου του Άουσβιτς - μια κάτοψη του στρατοπέδου, λεπτομέρειες κατασκευής των θαλάμων αερίων, τα κρεματόρια και, το πιο πειστικό, μια ετικέτα από ένα κάνιστρο Zyklon B. Η 33 σελίδων έκθεση Βρμπα-Βέτσλερ, όπως έγινε γνωστή, που κυκλοφόρησε στα μέσα του 1944, ήταν η πρώτη λεπτομερής αναφορά για το Άουσβιτς που έφτασε στη Δύση, την οποία οι Σύμμαχοι θεωρούσαν αξιόπιστη (το 1943, ο Πολωνός αξιωματικός Βίτολντ Πιλέτσκι έγραψε και διαβίβασε τη δική του έκθεση στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση και, μέσω αυτής, στις βρετανικές και άλλες συμμαχικές κυβερνήσεις). Τα στοιχεία οδήγησαν τελικά στον βομβαρδισμό πολλών κυβερνητικών κτιρίων στην Ουγγαρία, σκοτώνοντας ναζί αξιωματούχους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις σιδηροδρομικές απελάσεις Εβραίων στο Άουσβιτς. Οι απελάσεις από την Ουγγαρία σταμάτησαν όταν ο Ουγγρορουμάνος Εβραίος Τζόρτζε Μαντέλο, τότε Πρώτος Γραμματέας της αποστολής του Ελ Σαλβαδόρ στην Ελβετία, δημοσίευσε την έκθεση, η οποία οδήγησε στη διάσωση έως και 120.000 Ούγγρων Εβραίων. Ο ιστορικός Μάρτιν Γκίλμπερτ είπε: «Ο Άλφρεντ Βέτσλερ ήταν ένας αληθινός ήρωας. Η απόδρασή του από το Άουσβιτς και η έκθεση στην οποία βοήθησε στη σύνταξη, λέγοντας για πρώτη φορά την αλήθεια για το στρατόπεδο ως τόπο μαζικών δολοφονιών, οδήγησε άμεσα στη σωτηρία των ζωών χιλιάδων Εβραίων – των Εβραίων της Βουδαπέστης που επρόκειτο να απελαθούν μέχρι τον θάνατό τους. Καμία άλλη πράξη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έσωσε τόσους πολλούς Εβραίους από τη μοίρα που τους είχε καθορίσει ο Χίτλερ» Βίτολντ Πιλέτσκι Έκθεση του Πιλέτσκι
Γεράσιμος Θωμάς

Ο Γεράσιμος Θωμάς είναι Έλληνας πολιτικός, υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας από τον Ιούλιο του 2019 μέχρι τον Ιούλιο του 2020 και υψηλόβαθμο στέλεχος τραπεζών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά κατάγεται από την Πάτρα. Σπούδασε οικονομικά και διοίκηση επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην διοίκηση επιχειρήσεων και στις διεθνείς σχέσεις στο City University Business School του Λονδίνου και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών αντίστοιχα.Εργάστηκε επί σειρά ετών στην Ευρωπαϊκή Ένωση διατελώντας προϊστάμενος του ιδιαίτερου γραφείου του Χοακίν Αλμούνια (2005 - 2009), μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (EIB) και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Επενδύσεων (EIF) (2009-2017), οικονομικός διευθυντής της γενικής διεύθυνσης Οικονομικών και Χρηματοδοτικών Υποθέσεων (ECFIN) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (2009 - 2014) καθώς και αναπληρωτής γενικός διευθυντής της Γενικής Διεύθυνσης Ενέργειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων (EFSI).Την 9η Ιουλίου 2019, διορίστηκε υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αρμόδιος για τα θέματα Ενέργειας και Φυσικών Πόρων στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.Στις 24 Ιουλίου 2020, δήλωσε την παραίτηση του στον Πρωθυπουργό, ώστε να αναλάβει την θέση του Γενικού Διευθυντή Φορολογίας και Τελωνειακής Ένωσης. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης την αποδέχτηκε την ίδια μέρα.
Γκραν Πρι Βραζιλίας 2019 (Φόρμουλα 1)

Το Γκραν Πρι Βραζιλίας 2019 ήταν ο 20ός αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Interlagos στη Βραζιλία το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 2019.

 Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή. Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί συμμετείχαν στον αγώνα και ποια ελαστικά είχαν διαλέξει για το τριήμερο. Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 15 Νοεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν βροχερός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), τη μεσαία γόμα (Medium) ή τη σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli, αλλά και την ενδιάμεση (Intermediate) και τη βρόχινη (Wet) όταν έβρεξε. Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 15 Νοεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 16 Νοεμβρίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), τη μεσαία γόμα (Medium) ή τη σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli. Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019. Την Pole Position κέρδισε ο Μαξ Φερστάπεν με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης. Έντονοι χαρακτήρες - Pole positionΠλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019. Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων. ^1 – Ο Λιούις Χάμιλτον είχε τερματίσει στην τρίτη θέση, όμως δέχθηκε ποινή 5 δευτερολέπτων μετά το τέλος του αγώνα για σύγκρουση με τον Αλεξάντερ Άλμπον.† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής. Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι 5 πρώτοι.
Κοχίμα

Το Κοχίμα είναι η λοφώδης πρωτεύουσα της βορειοανατολικής Ινδικής πολιτείας Ναγκαλάντ. Με πληθυσμό 99.039 κατοίκων, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας. Αρχικά γνωστή ως Κεουχίρα, ιδρύθηκε το 1878 όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία εγκατέστησε την έδρα της στους τότε λόφους Νάγκα. Έγινε επίσημα η πρωτεύουσα μετά την δημιουργία της πολιτείας Ναγκαλάντ το 1963. Στη Κοχίμα κατοικεί η φυλή Ανγκάμι Νάγκα. Βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς Τζαπφού και έχει μέσο υψόμετρο 1.261 μέτρων.

 Η Κοχίμα ήταν αρχικά γνωστό ως Κεουχίρα. Το όνομα Κοχίμα δημιουργήθηκε από τους Βρετανούς επειδή δεν μπορούσαν να προφέρουν το Κεουχίρα των Ανγκάμι (στα Τενγίντιε σημαίνει η γη που μεγαλώνει το λουλούδι Κέουχι). Ονομάζεται από το άγριο ανθοφόρο φυτό Κέουχι που βρίσκεται στα βουνά. Οι περισσότεροι ντόπιοι την ονομάζουν Κεουχίρα. Λόγω της ανύψωσης του, το Κοχίμα διαθέτει μια μετριότερη έκδοση του υγρού υποτροπικού κλίματος (Cwa). Το Κοχίμα έχει δροσερούς χειμώνες και ζεστά πολύ βροχερά καλοκαίρια. Οι ψυχρότεροι μήνες είναι από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, όταν υπάρχει παγετός και τα μεγαλύτερα υψόμετρα παρατηρούν κατά καιρούς χιονόπτωση. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, η θερμοκρασία κυμαίνεται κατά μέσο όρο στους 27 με 32 βαθμούς Κελσίου. Η βαριά βροχόπτωση συμβαίνει κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kohima στο Wikimedia Commons
Εθνική Λευκορωσίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: Μάιος 2019 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Λευκορωσίας (λευκορωσικά: Жаночая зборная Беларусі па баскетболе) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Λευκορωσίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Λευκορωσίας (Беларуская федэрацыя баскетбола, БФБ).

 Μέχρι τη διακήρυξη ανεξαρτησίας της χώρας το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από τη Λευκορωσία αγωνίζονταν με τα διακριτικά της Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης. Για την Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης το 1992 εντάχθηκαν στην Ενωμένη Ομάδα της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών. Η Ομοσπονδία της χώρας εντάχθηκε στους κόλπους της FIBA το 1992, αν και η πρώτη επίσημη συμμετοχή της γυναικείας ομάδας σε κάποια διοργάνωση έλαβε χώρα 4 χρόνια μετά και συγκεκριμένα στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1995 (χωρίς να προκριθεί στο τελικό στάδιο της διοργάνωσης).Την τελευταία δεκαετία η ομάδα της Λευκορωσίας έχει εξελιχθεί σε μια από τις ισχυρότερες πανευρωπαϊκά. Το 2007 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Ιταλία. Την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος στη Θερινή Ολυμπιάδα της Κίνας, τερματίζοντας στην 6η θέση της τελικής κατάταξης. Το 2010 κατέκτησε την 4η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τσεχίας. Επανήλθε στο θεσμό το 2014, χωρίς αυτή τη φορά να διακριθεί. Πορεία σε Ολυμπιακούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λευκορωσίας σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: Πορεία σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λευκορωσίας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket) Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λευκορωσίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (EuroBasket): Συμμετοχές σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B] Ακολουθούν οι συμμετοχές της Εθνικής Ομάδας της Λευκορωσίας σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA [Division B]: Πορεία στην Τελική Φάση Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3 Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Λευκορωσίας σε Τελικές Φάσεις Ευρωπαϊκού Κυπέλλου FIBA 3x3: Εθνική Λευκορωσίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λευκορωσίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λευκορωσίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών) Εθνική Λευκορωσίας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Belarus, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Беларуская федэрацыя баскетбола, επίσημος ιστότοπος. (Λευκορωσικά) (Αγγλικά)
Ισότοπα του άνθρακα

Ισότοπα του άνθρακα είναι χημικά στοιχεία με ατομικό αριθμό 6, που αντιστοιχεί στο στοιχείο άνθρακας. Σταθερά είναι τα ισότοπα 12C και 13C, ενώ τα υπόλοιπα είναι ασταθή και συνήθως ραδιενεργά.

 Οι τιμές που σημειώνονται με # δεν είναι απόλυτα τεκμηριωμένες από πειραματικά δεδομένα, αλλά προέρχονται, τουλάχιστον εν μέρει, από θεωρητικά μοντέλα. Αμφίβολες τιμές spin είναι κλεισμένες σε παρενθέσεις. Οι αβεβαιότητες δίνονται επίσης σε παρενθέσεις, αφορώντας στα τελευταία ψηφία. Οι τιμές της αβεβαιότητας αναφέρονται στην φυσική διαφοροποίηση, εκτός από την ισοτοπική σύνθεση και την χαρακτηρισμένη ως πρότυπη ατομική μάζα από την IUPAC, που αυξάνουν τις αβεβαιότητες. Οι συντομογραφίες χρόνων ημιζωής (t1/2) σημαίνουν : a = χρόνια, d = μέρες, h = ώρες, min = λεπτά, s = δευτερόλεπτα, 1 ms = 10-3 s, 1 μs = 10-6 s, 1 ns = 10-9 s. Ο εκθέτης m (ή m2, κλπ.), αναφέρεται σε πυρηνικό ισομερές του συγκεκριμένου ισοτόπου.
Αθλητικοί Σύλλογοι του Στρατού

Οι Αθλητικοί Σύλλογοι του Στρατού (ρωσικά: спортивный клубый Армии, СКА) οι οποίοι ονομαζόταν επίσης και οι Αθλητικοί Σύλλογοι του σοβιετικού υπουργείου Άμυνας ή απλά Ένοπλες Δυνάμεις ή Στρατός, ήταν ένα σύστημα αθλητικών συλλόγων και μία από τις μεγαλύτερες αθλητικές κοινωνίες στην ΕΣΣΔ.

 Ιδρύθηκε από συλλόγους αξιωματικών του Κόκκινου Στρατού, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν μεταρρυθμιστεί σε αθλητικά σωματεία για όλες τις τάξεις του στρατού. Όλα τα αθλητικά σωματεία εποπτεύονταν από την Επιτροπή Αθλητισμού του Υπουργείου Άμυνας της ΕΣΣΔ και των αθλητικών επιτροπών των στρατιωτικών περιφερειών και στόλων, με την κάθε περιοχή και στόλο να έχει το δικό του συλλόγο. Οι συλλόγοι του στρατού, συχνά αναφέρονται με τη συντομογραφία «ΣΚΑ» και στο παρελθόν ως «ΣΚΒΟ» και «ΝΤΟ». Ο μεγαλύτερος σύλλογος βρισκόταν στη Μόσχα, με την ονομασία ΤΣΣΚΑ Μόσχας (το «ΤΣ» υποδηλώνει το κεντρικό ή κύριο). Λένινγκραντ (χόκεϊ επί πάγου) Μόσχα («κεντρικός» σύλλογος του στρατού) Οδησσός (ποδόσφαιρο) Κίεβο Ροστόφ επί του Ντον (ποδόσφαιρο) Άρσεναλ Κιέβου Αθλητική επιτροπή των φίλιων στρατευμάτων
Άγιος Ανδρέας Καβάλας

Ο Άγιος Ανδρέας (μέχρι το 1928 ονομαζόταν Νουζλά ή Νουσλάς) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε 374 κατοίκους, από 411 το 2011.

 Ο Άγιος Ανδρέας είναι χωριό στο νότιο τμήμα του νομού, προς τη δυτική ακτή του κόλπου της Καβάλας, στις βορειοδυτικές απολήξεις του όρους Σύμβολο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 70. Απέχει 17 χλμ. περίπου ΝΔ. της Καβάλας. Η τοπική κοινότητα Αγίου Ανδρέα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,454 χμ² (2011). Ο οικισμός δημιουργήθηκε από Ρώσους μοναχούς, οι οποίοι το 1870 έκτισαν το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα, από το οποίο πήρε το όνομά του το χωριό. Το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε μερικά χρόνια αργότερα, το 1919, όταν οι μοναχοί του εκδιώχθηκαν από τους "κρατούντες" της εποχής εκείνης ενώ σήμερα έχει αναστηλωθεί. Οι μοναχοί επίσης άρχισαν την καλλιέργεια αμπελιού και την παραγωγή οίνου στο χωριό, η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα. Μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, είχε ελληνικό πληθυσμό, ενώ μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Νουζλά εγκαταστάθηκαν 54 οικογένειες προσφύγων. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Ελευθερών και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Αγίου Ανδρέα, η οποία δημιουργήθηκε από την απόσπαση του Αγίου Ανδρέα από την κοινότητα Ελευθερών. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
Σοφία Χριστίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ

Η Σοφία Χριστίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ (Sophie Christine von Brandenburg-Bayreuth, 4 Ιανουαρίου 1710 - 13 Ιουνίου 1739) ήταν κόρη του Γεωργίου Φρειδερίκου Καρόλου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.

 Η Σοφία Χριστίνα Λουίζα γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1710 στο Κάστρο Βέφερλινγκεν, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Γεωργίου Φρειδερίκου Καρόλου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και της Δωροθέας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ.Στις 11 Απριλίου 1731 παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Φερδινάνδο, Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, στην Φραγκφούρτη. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Σοφία Χριστίνα (1731-1731). τον Κάρολο Άνσελμο (1733-1805), παντρεύτηκε (1) την Αυγούστα της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 8 παιδιά και (2) την Ελισάβετ Χίλντεμπραντ φον Τράιν. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Λουίζα Αυγούστα Καρλότα (1734-1735). τον Φρειδερίκο Αύγουστο (1736-1755). τον Λουδοβίκο Φραγκίσκο Κάρολο Λαμόραλ Ιωσήφ (1737-1738).Πέθανε στις 13 Ιουνίου 1739 στις Βρυξέλλες σε ηλικία 29 ετών. 4 Ιανουαρίου 1710 – 11 Απριλίου 1731: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Μαργραβίνη Σοφία Χριστίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ 11 Απριλίου 1731 – 13 Ιουνίου 1739: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Κληρονομική Πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις, Μαργραβίνη του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ
Άγιος Γεώργιος Δράμεσης Θεσπρωτίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια) Ο Άγιος Γεώργιος Δράμεσης είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 90 μέτρα.

 Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται στο κέντρο της Θεσπρωτίας σε απόσταση 14,5 χλμ. (οδηγικά) Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα, ανάμεσα στους οικισμούς Γεροπλάτανος (Β.-ΒΑ.), Κάτω Κορίτιανη (Α.-ΝΑ.), Δράμεση (Ν.) και Δριμίτσα (Δ.). Στα βορειοανατολικά του χωριού περνάει ο ποταμός Θύαμις ενώ μέσα από αυτό η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Το παλαιότερο όνομά του, από την εποχή της τουρκοκρατίας και μέχρι το 1951, είναι "Ρίζιαννη". Οι κάτοικοι του είναι Βλάχοι ή Σαρακατσάνοι και Βορειοπειρώτες. Οι Βλάχοι και οι Σαρακατσάνοι ήταν κυρίως κτηνοτρόφοι νομάδες κατά κύριο επάγγελμα και μετακινούνταν με τα κοπάδια τους προς τα Ζαγοροχώρια. Οι Βορειοπειρώτες, προέρχονται από διάφορες περιοχές της Βορείου Ηπείρου (Νότιας Αλβανίας) και μετά στον πόλεμο έχασαν τις περιουσίες και τα σπίτια τους και εγκαταστάθηκαν και αποκαταστάθηκαν με πρόγραμμα διεθνούς βοήθειας το 1952 στον οικισμό που δημιουργήθηκε από ομοιόμορφα μικρά σπιτάκια 45 τ.μ. με εξωτερική τουαλέτα, που κάποια διασώζονται και κατοικούνται ακόμη. Ο οικισμός παλαιότερα είχε πολλούς κατοίκους κυρίως νέους που ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και κυρίως με το προσοδοφόρο αλλά κουραστικό επάγγελμα του λατόμου. Υπήρχαν πολλά λατομεία που έβγαζαν και πουλούσαν πέτρα για το χτίσιμο των σπιτιών ή άλλων κατασκευών, αλλά με την εφαρμογή μαζικά του μπετόν και τούβλων στην κατασκευή των σπιτιών, το επάγγελμα αυτό σιγά σιγά έσβησε. Οι κάτοικοι τη δεκαετία του 60 άρχιζαν να μεταναστεύουν προς άλλες περιοχές και χώρες, οι περισσότεροι προς την Αμερική. Έτσι ο οικισμός άρχισε σιγά σιγά να έχει όλο και λιγότερους κατοίκους και σήμερα δεν έχει αστυνομία, δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο αλλά ούτε και ένα καφενείο όπως παλιά, που ήταν γνωστό για τη νυκτερινή διασκέδαση όλων των Θεσπρωτών και για το πολύ καλό νερό που έτρεχε από την κεντρική δεξαμενή του χωριού. Δυστυχώς κάποιοι ανεύθυνοι τοπικοί άρχοντες φρόντισαν να γκρεμίσουν, αν και ήταν το σημείο αναφοράς του χωριού και σήμερα θα αποτελούσε πραγματικό παραδοσιακό στολίδι. Αναφέρεται ως οικισμός με το όνομα Ρίζιαννη το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας και να ανήκει στο νομό Ιωαννίνων. Το 1937 με το ΦΕΚ 119Α - 01/04/1937 αποσπάστηκε στον νεοϊδρυθέντα νομό Θεσπρωτίας από το νομό Ιωαννίνων και το 1953 με το ΦΕΚ 349Α - 21/12/1953 μετονομάστηκε σε Άγιος Γεώργιος Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τη Δράμεση την τοπική κοινότητα Δράμεσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παραποτάμου του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 112 μόνιμους κατοίκους. Στην Θεσπρωτία υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Άγιος Γεώργιος Νεοχωρίου και Άγιος Γεώργιος Παραμυθιάς. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο

Η Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο (πατρικό επώνυμο: Nikolić; σερβικά: Александра Мељниченко, Πρότυπο:Nee‎ ; γεννημένη στις 21 Απριλίου 1977) είναι Σέρβα δισεκατομμυριούχος, φιλάνθρωπος και πρώην τραγουδίστρια και μοντέλο. Είναι σύζυγος του Ρώσου δισεκατομμυριούχου επιχειρηματία Αντρέι Μελνιτσένκο.

 Η Αλεξάνδρα Νίκολιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της πρώην Γιουγκοσλαβίας, από πατέρα Σέρβο και μητέρα Κροάτισσα. Ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας μηχανικός και η μητέρα της καλλιτέχνης. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, η Αλεξάνδρα είχε τόσο σερβική όσο και κροατική υπηκοότητα.Η Σάντρα σπούδασε στο 11ο Γυμνάσιο του Βελιγραδίου, πριν εγγραφεί στη Σχολή Διεθνούς Διοίκησης στο Βελιγράδι. Σε ηλικία 15 ετών, ενώ ήταν ακόμη στο γυμνάσιο και πριν εγγραφεί στη Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, η Αλεξάνδρα ξεκίνησε μια επιτυχημένη πρώτη καριέρα στον χώρο της μόδας, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση ως μοντέλο και, από το 1996, περιφερειακή φήμη ως μέλος του αρχικού καστ του κορυφαίου κοριτσίστικου συγκροτήματος των Βαλκανίων "Models". Επέστρεψε στο μόντελινγκ εργαζόμενη με πλήρη απασχόληση το 1998, συνεργαζόμενη με κορυφαία διεθνή πρακτορεία ενώ ζούσε στις πρωτεύουσες της μόδας της Ευρώπης.Η Αλεξάνδρα Μελνιτσένκο έχει επικεντρωθεί στη φιλανθρωπία, υποστηρίζοντας κυρίως την εκπαίδευση των παιδιών και τις τέχνες. Το ίδρυμα της οικογένειας και οι εταιρείες στις οποίες επένδυσε η οικογένεια Μελνιτσένκο έχουν με τον καιρό δωρίσει σχεδόν 500 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το 2003, στη Γαλλία, η Αλεξάνδρα συνάντησε τον επιχειρηματία και επενδυτή Αντρέι Μελνιτσένκο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε δύο χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, τον Σεπτέμβριο του 2005, και άρχισαν να ζουν ανάμεσα σε διαφορετικές ηπείρους και χώρες.Η Αλεξάνδρα και ο Αντρέι απέκτησαν έκτοτε μια κόρη (2012) και έναν γιο (2017).Η Αλεξάνδρα και ο Αντρέι Μελνιτσένκο έχουν δύο σούπερ γιοτ, που σχεδιάστηκαν από τον Φίλιπ Σταρκ: Sailing Yacht A και Motor Yacht A, που σύμφωνα με πληροφορίες κόστισαν 500 εκατομμύρια δολάρια και 350 εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή, αντίστοιχα, και θεωρούνται «δύο από τα πιο προηγμένα σούπερ γιοτ στο νερό» με «φιλικές προς το περιβάλλον καινοτομίες».
Σαϊγκό Τσουγκουμίτι

Ο Σαϊγκό Τσουγκουμίτι (ιαπωνικά: 西郷 従道‎), 1 Ιουνίου 1843, Καγκοσίμα — 18 Ιουλίου 1902, Τόκιο) ήταν Ιάπωνας πολιτικός και στρατιωτικός, Στρατηγός και Στρατάρχης του Αυτοκρατορικού Στρατού της Ιαπωνίας και Ναύαρχος του Αυτοκρατορικού Στόλου της Ιαπωνίας. Ήταν μέλος της ομάδας των γκενρό. Μεγαλύτερος αδερφός του Σαϊγκό Τακαμόρι και μέλος των Σαμουράι.

 Craig, Albert M. (1961). Chōshū in the Meiji Restoration. Harvard University Press. ISBN 0739101935. Dupuy, Trevor N. (1992). Encyclopedia of Military Biography. I B Tauris & Co Ltd. ISBN 1-85043-569-3. Jansen, Marius B. (1986). Japan in Transition: From Tokugawa to Meiji. Princeton University Press. ISBN 0691102457. Ravina, Mark (2003). The Last Samurai: The Life and Battles of Saigo Takamori. Whiley. ISBN 0471089702. National Diet Library. «Saigo, Tsugumichi». Portraits of Modern Historical Figures. Nishida, Hiroshi. «Materials of IJN: Saigo, Tsugumichi». Imperial Japanese Navy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Δεκεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2007.
Πυραζόλιο

Το πυραζόλιο είναι αζωτούχος αρωματική ετεροκυκλική οργανική ένωση με τον τύπο (CH)3N(NH). Ανήκει στην τάξη των αλκαλοειδών και έχει τη μορφή άχρωμου στερεού. Έχει δύο γειτονικά άτομα αζώτου στον πενταμελή δακτύλιό της (θέσεις 1 και 2) και είναι ισομερής ένωση του ιμιδαζολίου, το οποίο έχει δύο άτομα αζώτου στις θέσεις 1 και 3. Με τον γενικό όρο πυραζόλια χαρακτηρίζονται ενώσεις που περιέχουν τον δακτύλιο του πυραζολίου στο μόριό τους.

 Μια κλασική σύνθεση του πυραζολίου είναι η σύνθεση Pechmann (Πέχμαν), με αντίδραση μεταξύ διαζωμεθανίου και ακετυλενίου. Με ανάλογες αντιδράσεις τύπου Pechmann (1,3-διπολική κυκλοπροσθήκη διαζωνιακού άλατος σε ένωση με ακόρεστο δεσμό άνθρακα–άνθρακα) παρασκευάζονται υποκατεστημένα παράγωγα του πυραζολίου.Μια εναλλακτική συνθετική μέθοδος περιλαμβάνει την αντίδραση α,β-ακόρεστων αλδεϋδών με υδραζίνη: πρόκειται για αντίδραση συμπύκνωσης, κατά την οποία πρώτα σχηματίζεται ο πενταμελής δακτύλιος με απώλεια ενός μορίου νερού και στη συνέχεια το πυραζόλιο λαμβάνεται με αφυδρογόνωση του ενδιάμεσου προϊόντος. Ο πυραζολικός δακτύλιος είναι τμήμα πολλών φαρμάκων, όπως αναλγητικά, αντιφλεγμονώδη, κλπ. Στη συνθετική χημεία, και ειδικότερα στην χημεία ενώσεων συναρμογής, το πυραζόλιο αποτελεί συστατικό του τρις(πυραζολυλο)βορικού συναρμοτή (συντομογραφικά Tp): Ιμιδαζόλιο
Σουρουπάκ

Η Σουρουπάκ (σουμεριακά: 𒋢𒆳𒊒𒆠 ŠuruppagKI "τόπος θεραπείας"), το σύγχρονο Τελ Φαρά, ήταν μια αρχαία πόλη των Σουμερίων περίπου 55 χιλιόμετρα νότια της Νιπούρ, στις όχθες του Ευφράτη, στο Κυβερνείο Αλ Καντισίγια του Ιράκ. Η Σουρουπάκ ήταν αφιερωμένη στην Νινλίλ, που ονομάζεται επίσης Σουντ, τη θεά του σιταριού και του αέρα.

 Η τοποθεσία εκτείνεται περίπου ένα χιλιόμετρο από βορρά προς νότο. Η συνολική έκταση είναι περίπου 120 εκτάρια, με περίπου 35 εκτάρια να είναι πάνω από 3 μέτρα πάνω από την γύρω πεδιάδα, με μέγιστο 9 μέτρα. Μετά από μια σύντομη έρευνα του Χέρμαν Βόλραθ Χίλπρεχτ το 1900, ανασκάφηκε για πρώτη φορά το 1902 από τους Ρόμπερτ Κόλντεβαϊ και Φρίντριχ Ντέλιτς της Γερμανικής Ανατολικής Εταιρείας για οκτώ μήνες. Μεταξύ άλλων ευρημάτων, συλλέχθηκαν εκατοντάδες δισκία της πρώιμης δυναστικής περιόδου, τα οποία κατέληξαν στο Μουσείο του Βερολίνου και στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1931, μια κοινή ομάδα των Αμερικανικών Σχολών Ανατολικής Έρευνας και του Πανεπιστημίου της Πενσυλβανίας έκανε ανασκαφές στη Σουρουπάκ για ακόμη έξι εβδομάδες . Η ανασκαφή ανακάλυψε 87 δισκία και θραύσματα - ως επί το πλείστον από τους προ-Σαργονικούς χρόνους - αμφίκυρτα και άψητα. Το 1973, πραγματοποιήθηκε μια τριήμερη επιφανειακή έρευνα του χώρου. Αποτελούμενη κυρίως από τη συλλογή κεραμικών θραυσμάτων, η έρευνα επιβεβαίωσε ότι η Σουρουπάκ χρονολογείται τουλάχιστον ήδη από την περίοδο Τζεμντέτ Νασρ, επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό στην Πρώιμη Δυναστική περίοδο και ήταν επίσης ένα στοιχείο της Ακκαδικής Αυτοκρατορίας και της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ . Η Σουρουπάκ έγινε πόλη αποθήκευσης και διανομής σιτηρών και είχε περισσότερα σιλό από οποιαδήποτε άλλη πόλη της Σουμερίας. Τα πρώτα ανασκαμμένα επίπεδα στη Σουρουπάκ χρονολογούνται από την περίοδο Τζεμντέτ Νασρ περίπου το 3000 π.Χ. Εγκαταλείφθηκε λίγο μετά το 2000 π.Χ. Στο τέλος αυτής της περιόδου, υπήρξε μια αρχαιολογική μαρτυρία ποτάμιας πλημμύρας στη Σουρουπάκ. Πολύχρωμα κεραμικά από ένα επίπεδο καταστροφής κάτω από την κατάθεση των πλημμυρών χρονολογούνται στην περίοδο Τζεμντέτ Νασρ, που προηγείται αμέσως της πρώιμης δυναστικής περιόδου Α΄. Η πόλη επεκτάθηκε στο μέγιστο βαθμό στο τέλος της πρώιμης δυναστικής περιόδου Γ' (2600 π.Χ. έως 2350 π.Χ.). Σε αυτό το στάδιο καταστράφηκε από μια φωτιά, που έψησε τα πήλινα δισκία και τους τοίχους από λάσπη, που στη συνέχεια επέζησαν για χιλιετίες. Δύο πιθανοί βασιλιάδες της Σουρουπάκ αναφέρονται σε επιγραφικά δεδομένα από μεταγενέστερες πηγές, που βρίσκονται αλλού. Στη λίστα των Σουμέριων βασιλιάδων ο βασιλιάς Ουμπάρα-Τούτου αναφέρεται ως ηγέτης του Σουρουππάκ και ο τελευταίος βασιλιάς «πριν από την πλημμύρα». Στο Έπος του Γκιλγκαμές, ένας άντρας που ονομάζεται Ουτναπιστίμ, γιος του Ουμπάρα Τούτου, σημειώνεται ως βασιλιάς της Σουρουπάκ. Τα ονόματα Ζιουσούντρα και Ατραχάσις συνδέονται επίσης μαζί του. Αυτά τα στοιχεία δεν έχουν υποστηριχθεί από αρχαιολογικά ευρήματα και μπορεί κάλλιστα να είναι μυθικά.
Ντιλάιλα Μουχάμεντ

Η Ντιλάιλα Μουχάμαντ (Dalilah Muhammad, γεννήθηκε 7 Φεβρουαρίου 1990) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται στα 400 μέτρα με εμπόδια. Είναι δύο φορές χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.

 Γεννήθηκε στη γειτονιά της Τζαμάικα, στη Νέα Υόρκη από τον Ναντίρα και την Ασκία Μουχάμαντ, μια Ισλαμική οικογένεια. Οι μεγάλες επιτυχίες της ξεκίνησαν το 2013, όταν η Μουχάμαντ άρχισε να βελτιώνεται στο αγώνισμα των 400 μέτρων με εμπόδια, κάνοντας 54,33 δευτερόλεπτα στη Νορβηγία. Τελικά, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013 κατάφερε να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο αγώνισμά της, με χρόνο 54,09 δευτερολέπτων.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με χρόνο 53,13 δευτερόλεπτα.Η Μουχάμαντ κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, με χρόνο 53,50 δευτερόλεπτα. Δεν κατάφερε να περάσει τη συναθλήτριά της, Κόρι Κάρτερ, που κέρδισε με χρόνο 53,07.Στο Πρωτάθλημα Στίβου ΗΠΑ 2019 κατέκτησε τον τίτλο με χρόνο που κατέρριψε το προηγούμενο παγκόσμιο ρεκόρ, 52,20. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, καταρρίπτοντας ξανά το παγκόσμιο ρεκόρ που εκείνη είχε, κάνοντας αυτή τη φορά 52,16 δευτερόλεπτα. Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε αθλήτρια της χρονιάς της IAAF. 60 μέτρα με εμπόδια – 8,23 δευτ. (2012) 100 μέτρα με εμπόδια – 13,33 (2012) 400 μέτρα με εμπόδια – 52,16 (2019) ΠΡ 100 μέτρα – 11,42 (2013) 200 μέτρα – 23,62 (2009) 400 μέτρα – 52,75 (2013) World Athletics : Dalilah MUHAMMAD H Ντιλάιλα Μουχάμεντ στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή
Λιμάνι της Βάρνας

Το λιμάνι της Βάρνας (βουλγαρικά: Пристанище Варна) (χάρτης) είναι η μεγαλύτερη λιμενική εγκατάσταση στη Βουλγαρία. Βρίσκεται στη δυτική ακτή της Μαύρης Θάλασσας στον Κόλπο της Βάρνας, κατά μήκος της Λίμνης της Βάρνας και της Λίμνης Μπέλοσλαβ, ενώ περιλαμβάνει το απομακρυσμένο λιμάνι του Μπαλτσίκ. Έχει ένα σημαντικό δυναμικό περαιτέρω ανάπτυξης, διαθέτει 44 χιλιόμετρα προστατευμένη εσωτερική προκυμαία (μόνο στις λίμνες), είναι εύκολα προσβάσιμο οδικώς και σιδηροδρομικώς και βρίσκεται πλησίον στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Βάρνας.

 Υπάρχουν δύο αγκυροβόλια για το λιμάνι της Βάρνας, το καλοκαιρινό και το χειμερινό. Αν οι βίαιες βορειοανατολικές συνθήκες του ανέμου και κυματισμού καθιστούν επικίνδυνες τις αγκυροβολίες, υπάρχει ένα αγκυροβόλιο κακών καιρικών συνθηκών δυτικά από το Ακρωτήριο Καλιάκρα, 26 ναυτικά μίλια ανατολικά-βορειοανατολικά της Βάρνας.Δύο κανάλια εσωτερικής ναυσιπλοΐας συνδέουν τη θάλασσα και το ανατολικό λιμάνι της Βάρνας με τη λίμνη της Βάρνας, τη λίμνη Μπέλοσλαβ και το δυτικό λιμάνι της Βάρνας. Το Κανάλι 1 με βύθισμα 11,5 μέτρα και Κανάλι 2 με βύθισμα 11 μέτρα. Τα κανάλια σχηματίζουν ένα νησί, στο οποίο βρίσκεται σήμερα ένας πετρελαϊκός σταθμός βαθέων υδάτων, μεταξύ άλλων λιμενικών εγκαταστάσεων. Τα βάθη των αγκυροβολίων των πλοίων και οι αποστάσεις επιτρέπουν τη διαχείριση πλοίων χωρητικότητας μέχρι 50.000 μικτούς τόνους.Λαμβάνοντας υπόψη τα αναφερθέντα ασφαλή βάθη των καναλιών, επιτρέπονται στο δυτικό λιμένα μόνο πλοία με βύθισμα κάτω των 9,9 μέτρων και μήκος εξάλων μέχρι 46 μέτρα. (151 πόδια). Τα πλοία μήκους άνω των 200 μέτρων και άνω των 20.000 μικτών τόνων απαιτείται να περνάνε τα κανάλια μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το μεγαλύτερο πλοίο που πέρασε ποτέ από τα κανάλια είναι το κρουαζιερόπλοιο «Norwegian Dream» (μήκους 220 μέτρων και 50.700 μικτών τόνων).Το λιμάνι της Βάρνας προσφέρει πλήρεις υπηρεσίες φόρτωσης, εκφόρτωσης, αποστολής εμπορευμάτων, αποθήκευσης και διάφορες υπηρεσίες διατροπικών μεταφορών. Για τους περίπου 40 θέσεις ελλιμενισμού, λειτουργούν 65 ηλεκτρικοί γερανοί και περίπου 400 άλλες εγκαταστάσεις εδάφους και αποθήκες. Ο υπαίθριος χώρος αποθήκευσης του λιμένα είναι 454.000 m2 και οι αποθήκες 76.000 m2.
Μνημείο Ηρώων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Αζόφ)

Το Μνημείο Ηρώων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (ρωσικά: Памятник героям Первой мировой войны‎) είναι μνημείο στην πόλη του Αζόφ, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία. Είναι αφιερωμένο στους στρατιώτες και αξιωματικούς του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού οι οποίοι συμμετείχαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατασκευάστηκε το 2014, ενώ η τοποθεσία του βρίσκεται επί της Λεωφόρου Πετρόφσκι.

 Συνολικά, περίπου 125.000 Κοζάκοι του Ντον, οι οποίοι ήσαν χωρισμένοι σε εξήντα συντάγματα ιππικού, τριάντα τρία ιππήλατα πυροβόλα, έξι τάγματα πεζικού, πέντε συντάγματα εφέδρων, τρία εφεδρικά πυροβόλα, καθώς και παραπάνω από ογδόντα ξεχωριστές μονάδες, συμμετείχαν στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμμετείχαν σχεδόν σε καθεμία εκ των σημαντικότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ρωσικού Μετώπου.Η επερχόμενη επέτειος από την ημερομηνία έναρξης του πολέμου είχε είχε προκαλέσει το δημόσιο ενδιαφέρον στη Ρωσία αναφορικά με τον εορτασμό της μνήμης των ηρώων της. Οι εργασίες κατασκευής του μνημείου του Αζόφ ξεκίνησαν το 2012, ενώ τοποθετήθηκε εντός εκμαγείου τον Φεβρουάριο του 2014.Το ίδιο το μνημεία αποτελείται από τη μορφή ενός όρθιου Κοζάκου, συνοδευόμενου από τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, σύμβολο στρατιωτικής αξίας, ο οποίος βρίσκεται πίσω του. Στο δεξί χέρι του, ο Κοζάκος κρατά ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό τη θήκη ενός ξίφους. Η θλιμμένη έκφραση του Κοζάκου αντιστοιχεί στην κατάληξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τη Ρωσία. Το μνημείο είναι τοποθετημένο επί γρανιτένιου βάθρου. Ο σχεδιασμός του πραγματοποιήθηκε από τον γλύπτη Α. Μ. Ντεμεντίεφ.Το ύψος του γλυπτού του Κοζάκου είναι της τάξεως των δύο μέτρων. Ο ύψους τριών μέτρων Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι κατασκευασμένος από χαλκό και ορείχαλκο. Ο γρανίτης ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του βάθρου προέρχεται από την Καρελία και την Ουκρανία. Η ανέγερση του μνημείου χρηματοδοτήθηκε μέσω σχετικής δωρεάς των κατοίκων του Αζόφ.Η τελετή των εγκαινίων του μνημείου έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2014.
Fading Frontier

Το "Fading Frontier" είναι το έβδομο άλμπουμ των Deerhunter. Κυκλοφόρησε στις 16 Οκτωβρίου του 2015 από την 4AD. Είναι το πρώτο άλμπουμ των Deerhunter μετά το αυτοκινητιστικό ατύχημα του τραγουδιστή Bradford Cox. Το εξώφυλλο είναι μια φωτογραφία του John Divola με το όνομα "Zuma". Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 16 Αυγούστου του 2015 και μια μέρα αργότερα κυκλοφόρησε το τραγούδι "Snakeskin", με το τραγούδι "Breaker" να ακολουθεί στις 15 Σεπτεμβρίου.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Bradford Cox εκτός από το "Ad Astra" που γράφτηκε από τον Lockett Pundt Bradford Cox - φωνή, κιθάρα, κρουστά, πλήκτρα, electronics, σχέδιο, layout, φωτογραφία Lockett Pundt - φωνή, κιθάρα, πλήκτρα Moses Archuleta - ντραμς, κρουστά, electronics Josh McKay - μπάσο, όργανο Tim Gane - ηλεκτρονικό αρπίχορδο James Cargill - συνθεσάιζερ Zumi Rosow - σαξόφωνο Deerhunter - παραγωγή, μίξινγκ Ben H. Allen - παραγωγή, μίξινγκ Jason Kingsland - ηχογράφηση Zach Pyles - βοηθός ηχογράφησης Josh Bush - βοηθός παραγωγής Ben Etter - βοηθός παραγωγής Patrick Feeley - βοηθός παραγωγής Spencer Vaughan - βοηθός παραγωγής Bob Ludwig - mastering Bob Jackson - βοηθός mastering Alex Wharton - vinyl cut Ryan Stang - βοηθός στους Deerhunter, φωτογραφία Alison Fielding - βοηθός layout Phil Laslett - βοηθός digital imaging Martin Pike - μάνατζμεντ Αυστραλία - 74 Βέλγιο (Φλάνδρα) - 75 Βέλγιο (Βαλλωνία) - 89 Ολλανδία - 54 Ιρλανδία - 45 Ηνωμένο Βασίλειο - 53 ΗΠΑ - 72 Billboard Independent Albums - 10
Τριφθοριούχο πλουτώνιο

Το Τριφθοριούχο Πλουτώνιο είναι η χημική ένωση με τον τύπο PuF3. Σχηματίζει βιολετί κρυστάλλους. Το PuF3 έχει την δομή του LaF3, όπου ο συντονισμός γύρω από τα άτομα πλουτωνίου είναι πολύπλοκος και συνήθως περιγράφεται ως τρικαλυμμένος τριγωνικός πρισματικός .

 Μία μέθοδος καθίζησης τριφθοριούχου πλουτωνίου έχει διερευνηθεί ως εναλλακτική λύση στην τυπική μέθοδο υπεροξειδίου πλουτωνίου για ανάκτηση του πλουτωνίου από το διάλυμα, όπως αυτή από ένα πυρηνικό εργοστάσιο επανεπεξεργασίας . Μια μελέτη το 1957 από το Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος ανέφερε ότι είναι λιγότερο αποτελεσματική ανάκτηση από την παραδοσιακή μέθοδο , ενώ μια πιο πρόσφατη μελέτη που χρηματοδοτείται από το Γραφείο Επιστημονικής και Τεχνικής Πληροφόρησης των Ηνωμένων Πολιτειών διαπίστωσε ότι είναι μία από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους . Το τριφθοριούχο πλουτώνιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παρασκευή του κράματος πλουτωνίου-γαλλίου αντί να υπάρξει περισσότερη δυσκολία στον χειρισμό μεταλλικού πλουτωνίου.
Τσος Μαλάλ

Το Τσος Μαλάλ (ισπανικά: Chos Malal‎) είναι η πρωτεύουσα του νομού Τσος Μαλάλ στην επαρχία Νεουκέν της Αργεντινής. Έχει 13.092 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.Στην πόλη υπάρχει αεροδρόμιο (IATA: HOS, ICAO: SAHC).

 Το Τσος Μαλάλ ιδρύθηκε στις 4 Αυγούστου 1887 από τον συνταγματάρχη Χοσέ Ολασκοάγα. Αναπτύχθηκε ως σημείο ελέγχου για την αστυνόμευση της μετακίνησης των βοοειδών με σκοπό την καταστολή των επιδρομών βοοειδών.Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νεουκέν (Territorio del Neuquén) μέχρι το 1904, όταν η πρωτεύουσα και τα διοικητικά κτίρια μεταφέρθηκαν στο Νεουκέν, πρωτεύουσα του νομού Κονφλουένσια, καθώς η άφιξη του σιδηροδρόμου έδωσε οικονομική ώθηση στην πόλη Νεουκέν και βοήθησε στην ταχύτατη ανάπτυξή της. Το όνομα Τσος Μαλάλ προέρχεται από τις λέξεις Μαπούτσε που σημαίνουν «κίτρινη στάνη», από το χαρακτηριστικό κίτρινο χρώμα των ιζηματογενών πετρωμάτων που βρίσκονται στους λόφους που περιβάλλουν την πόλη. Το Τσος Μαλάλ βρίσκεται μεταξύ του ποταμού Νεουκέν και του ποταμού Κούρι Λεουβού στην Κορδιλιέρα δελ Βιέντο. Περιβάλλεται από δάση κωνοφόρων, κυρίως από δέντρα αραουκάρια. Το Τσος Μαλάλ έχει ημίξηρο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BSk), με κρύους χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια- κατά τη διάρκεια του χειμώνα σημειώνονται τακτικά χιονοθύελλες. Το ιστορικό μουσείο Χοσέ Ολασκοάγα που βρίσκεται στην πόλη διαθέτει εκθέματα με πολλά ιστορικά κομμάτια της Κατάκτησης της Ερήμου, όπως έγγραφα, εξοπλισμό στρατιωτών και αντικείμενα των Μαπούτσε. Επίσημος ιστότοπος
Manhunt International

Ο Manhunt International είναι ένας ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς που ξεκίνησε το 1993. Διοργανώνεται από την Metromedia Singapore και την Procon Leisure International. Μεταξύ των κριτηρίων για συμμετοχή είναι να είναι κάποιος ηλικίας από 18 ως 30 ετών, ανύπαντρος και να έχει ύψος τουλάχιστον 1,80 μ. Από το διαγωνισμό εξαιρούνται οι αθλητές του μπόντι μπίλντινγκ. Ο διαγωνισμός αποτελείται από δύο φάσεις, την προκριματική και την τελική. Απονέμονται εκτός από τον κύριο τίτλο και πέντε βραβεία για εκπροσώπους από κάθε ήπειρο από το 2005.

 Το 1987 ο Άλεξ Λιου, υπεύθυνος καλλιστείων του Metromedia Singapore αποφάσισε να πραγματοποιηθεί ο πρώτος ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς στη Σιγκαπούρη, καθώς υπήρχαν πολυάριθμοι διαγωνισμοί για γυναίκες και ούτε ένας για άνδρες. Εν συνεχεία ο Λιου οργάνωσε τον πρώτο τέτοιο διαγωνισμό. Ο Manhunt μετονομάστηκε σε Manhunt International το 1993 και έγινε για πρώτη φορά στην Χρυσή Ακτή της Αυστραλίας, με πρώτο νικητή το Γερμανό Τόμας Σάσε, ο οποίος ήταν πρώτος μεταξύ 25 διαγωνιζομένων. Ο διαγωνισμός του 1994 διεξήχθη στον ίδιο χώρο με τα καλλιστεία της προηγούμενης χρονιάς και κέρδισε ο Έλληνας Νίκος Παπαδάκης. Το Νοέμβριο του 1995 στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 35 χώρες και τα καλλιστεία έλαβαν χώρα στο νησί Σεντόσα της Σιγκαπούρης. Δε διεξήχθη το 1996, 2003, 2004 & 2009. Το 2009 η κορεατική κυβέρνηση σταμάτησε το διαγωνισμό εξαιτίας της επιδημίας γρίπης Η1Ν1 μέχρι νεοτέρας. Mister International Μίστερ Κόσμος Επίσημος ιστότοπος Pageantopolis' Manhunt International
Κυπριακές ευρωεκλογές 2004

Οι Ευρωεκλογές του 2004 ήταν οι πρώτες ευρωεκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 13 Ιουνίου 2004 για την εκλογή των 6 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αντιστοιχούσαν στην Κύπρο για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.

 Το εκλογικό σύστημα που ίσχυε στις ευρωεκλογές του 2004 ήταν η απλή αναλογική. Χρησιμοποιήθηκε η διαδικασία επιλογής βουλευτών με λίστα. Στις εκλογές συμμετείχαν 9 κόμματα/κινήματα και 7 ανεξάρτητοι υποψήφιοι. Κατάλογος των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Κύπρο, 2004-2009 (με κατάλογο των εκλεγμένων ευρωβουλευτών) «Κύπροι Ευρωβουλευτές – Αποτελέσματα εκλογών για την ανάδειξη μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 13ης Ιουνίου 2004». www2.parliament.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές 2004: Επίσημα Αποτελέσματα». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Οι 8 ανατροπές των μέχρι σήμερα Ευρωεκλογών στην Κύπρο». 26 Μαΐου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020. «Ευρωεκλογές: Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε». 29 Απριλίου 2019. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2020. Ανακτήθηκε στις 26 Απριλίου 2020.
20ός αιώνας

Ο 20ός αιώνας άρχισε την 1η Ιανουαρίου 1901 και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου του 2000. Ο 20ός αιώνας μαζί με τον 21ο αιώνα κατατάσσεται από τους ιστορικούς στη Σύγχρονη Ιστορία. Χαρακτηρίζεται από τον Πρώτο και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο πρώτο μισό του, καθώς και από τον Ψυχρό Πόλεμο κατά το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου μισού.

 Πόλεμος των Μπόερς Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Ρωσική Επανάσταση Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος της Μαντσουρίας Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Ολοκαύτωμα Πόλεμος της Αλγερίας Πόλεμος της Ινδοκίνας Πόλεμος της Κορέας Πόλεμος του Βιετνάμ Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση Κατάκτηση της Σελήνης Πόλεμος του Κόλπου Πόλεμος της Βοσνίας Άλμπερτ Αϊνστάιν Ζαν Πωλ Σαρτρ Τζον φον Νόιμαν Ντάβιντ Χίλμπερτ Τζέιμς Γουάτσον Φράνσις Κρικ Τιμ Μπέρνερς Λι Μαχάτμα Γκάντι Νάσερ Σαντάμ Χουσεΐν Αδόλφος Χίτλερ Ιωσήφ Στάλιν Βλαντιμίρ Λένιν Μπενίτο Μουσολίνι Φρανθίσκο Φράνκο Φιντέλ Κάστρο Νέλσον Μαντέλα Ουίνστον Τσώρτσιλ Ρόναλντ Ρήγκαν Φραγκλίνος Ρούζβελτ Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι Γούντροου Ουίλσον Νικίτα Χρουστσόφ Λεονίντ Μπρέζνιεφ Μιχαήλ Γκορμπατσώφ Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ Πάπας Πίος ΙΒ΄ Πάμπλο Πικάσο Έλβις Πρίσλεϊ Μάικλ Τζάκσον Μαντόνα Βασίλισσα Ελισάβετ Β' Έρικ Χομπσμπάουμ Αντιβιοτικά Αεροπλάνο Γραμμή παραγωγής Ραδιόφωνο Ραντάρ Τηλεόραση Υπολογιστής Θεωρία της σχετικότητας Ατομική ενέργεια Τρανζίστορ Ολοκληρωμένο κύκλωμα DNA Λέιζερ Ίντερνετ Κλωνοποίηση
Αργυρό Πηγάδι Αιτωλοακαρνανίας

Το Αργυρό Πηγάδι (μέχρι το 1928 ονομαζόταν Γκερτοβός) είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ανήκει στο δήμο Θέρμου και ο πληθυσμός του ανέρχεται, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στους 232 μόνιμους κατοίκους.

 Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1020 μέτρων στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό, ΒΑ του Μεσολογγίου και του Αγρινίου, κοντά στα όρια με τον νομό Ευρυτανίας. Σε κοντινή απόσταση από το Αργυρό Πηγάδι βρίσκεται η δεύτερη υψηλότερη κορυφή του Παναιτωλικού, Τριανταφυλλιά (1817 μ.). Το χωριό έφερε μέχρι το 1928 το όνομα Γκερτοβός ή Γκειρτοβός. Σχετικά με τη συγκεκριμένη ονομασία υπάρχουν δύο εκδοχές: σύμφωνα με την πρώτη προέρχεται από το τουρκικό Γκιαούρ - Οβό που σημαίνει το χωριό των άπιστων ενώ κατά τη δεύτερη εκδοχή έχει σλαβικές ρίζες και δηλώνει τον καστανότοπο. Στον ευρύτερο χώρο του χωριού έχουν βρεθεί διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 το Αργυρό Πηγάδι αποτέλεσε καταφύγιο για τις οικογένειες Ηπειρωτών (κυρίως Σουλιωτών) επαναστατών, πολλοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό μετά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, με κυριότερους τους οπλαρχηγούς Νικόλαο Κάσκαρη και Κώστα Σιαδήμα (η οικογένεια του οποίου είχε σχέσεις με την περιοχή από την προεπαναστατική περίοδο). Ο οικισμός αναφέρεται στην απογραφή του 1834 - 1836 ως τμήμα του δήμου Αμβρακίας, με πληθυσμό 125 κατοίκων (19 οικογένειες). Το 1847 ολοκληρώθηκε η ανέγερση ναού προς τιμήν του νεομάρτυρα Γεωργίου ενώ το 1940 επισκέφτηκε το χωριό ο λαογράφος Δημήτριος Λουκόπουλος. Διοικητικά το Αργυρό Πηγάδι αποτέλεσε μέχρι το 1997 έδρα κοινότητας της επαρχίας Τριχωνίδας. Στη συνέχεια, μετά τις αλλαγές που επήλθαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του σχεδίου Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Θέρμου, κατάσταση που δεν μεταβλήθηκε από τις αλλαγές του σχεδίου Καλλικράτης. Κύριο αξιοθέατο του Αργυρού Πηγαδιού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Νεομάρτυρα εξ Ιωαννίνων, ο οποίος είναι πεντάτρουλος σταυροειδής εγγεγραμμένος, μετά κεντρικού τρούλου. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ άλλων και υλικά από εγκαταστάσεις της αρχαιότητας. Παράλληλα στον χώρο του Αγίου Δημητρίου (κεντρικός ναός του οικισμού που κτίστηκε το 1926 στη θέση παλιότερου ναού) ανακαλύφθηκε το 2011 θεμέλιο αρχαίου κτίσματος. Ιστοσελίδα για το Αργυρό Πηγάδι
Ιρλανδικές εκλογές Γερουσίας (2020)

Έμμεσες εκλογές για την Seanad Éireann πραγματοποιήθηκαν μετά τις γενικές εκλογές του 2020 στην Ιρλανδία, με τις ταχυδρομικές ψηφοφορίες να δινεργούνται στις 30 και 31 Μαρτίου. Η Seanad είναι το ανώτερο σώμα του Oireachtas, με την Dáil Éireann ως το κατώτερο σώμα των αντιπροσώπων. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν για τις 49 από τις 60 έδρες στη Seanad: οι 43 εκλέγονται από πέντε επαγγελματικές ομάδες και έξι εκλέγονται σε δύο πανεπιστημιακές περιφέρειες . Οι υπόλοιποι 11 γερουσιαστές διορίζονται από τον νεοεκλεγμένο Τίσεχ όταν η κάτω βουλή συνεδριάσει ξανά μετά τις γενικές εκλογές.

 Το Σύνταγμα της Ιρλανδίας προβλέπει ότι οι εκλογές της Seanad πρέπει να διεξαχθούν εντός 90 ημερών από τη διάλυση της Dáil Éireann. Καθώς η Ντάιλ διαλύθηκε στις 14 Ιανουαρίου, η τελευταία ημέρα που θα μπορούσαν να διεξαχθούν οι εκλογές είναι η 13η Απριλίου 2020. Στις 21 Ιανουαρίου 2020 ο υπουργός Στέγασης, Χωροταξίας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπέγραψε ένα διάταγμα για τις εκλογές της Seanad, ορίζοντας την 30η Μαρτίου ως προθεσμία ψηφοφορίας για τις επαγγελματικές ομάδες και την 31η Μαρτίου ως προθεσμία ψηφοφορίας στις πανεπιστημιακές περιφέρειες. Στις 8 Φεβρουαρίου 2020 τα μέλη της 33ης Dáil εξελέγησαν στις γενικές εκλογές . Η κυβέρνηση του Φίνε Γκελ, με επικεφαλής τον Τίσεχ Λίο Βαράντκαρ ηττήθηκε, με το Σιν Φέιν να λαμβάνει τις περισσότερες ψήφους πρώτης προτίμησης και το Fianna Fáil να καταλαμβάνει τις περισσότερες έδρες. Η νίκη του Σιν Φέιν ήρθε ως έκπληξη και αναστάτωση, καθώς τερμάτισε τη δικομματική κυριαρχία του Fine Gael και του Fianna Fáil που υπήρχε επί πολλές δεκαετίες, και οι δημοσκοπήσεις δεν έδειξαν ότι το Sinn Féin κέρδισε μέχρι την προκήρυξη των εκλογών. Το Sinn Féin κέρδισε 37 έδρες, το Fianna Fáil κέρδισε 38 και το Fine Gael κέρδισε 35. Από τις σαράντα εννέα εκλεγμένες έδρες, τρεις εκλέγονται από την πανεπιστημιακή εκλογική περιφέρεια του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ιρλανδίας και τρεις εκλέγονται από την πανεπιστημιακή εκλογική περιφέρεια του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου (Trinity College, Δουβλίνο). Σαράντα τρία μέλη εκλέγονται από ένα εκλογικό σώμα εκλεγμένων πολιτικών, αποτελούμενο από μέλη της 33ης Ντάιλ, μέλη της 25ης Σανάντ και δημοτικούς συμβούλους, οι οποίοι έχουν πέντε ψηφοδέλτια για επαγγελματικές ομάδες. Λόγω της επιδημίας του κοροναϊού, έγιναν αλλαγές στις συνήθεις ρυθμίσεις για τις εκλογές της Επαγγελματικής Επιτροπής για τη μείωση του κινδύνου μετάδοσης. Ο υπάλληλος και ο αναπληρωτής υπάλληλος της Dáil και της Seanad αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν τα ψηφοδέλτια των μελών του Oireachtas, συμβουλεύοντάς τους να χρησιμοποιήσουν τον αρχηγό της τοπικής αυτοδιοίκησης ή τον επιθεωρητή της αστυνομίας Garda για το σκοπό αυτό.