IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ολιβέρα Λαζάρεβιτς

Η Ολιβέρα Λαζάρεβιτς (σερβικά: Оливера Лазаревић, 1373 - 1444) από τον Οίκο των Λαζάρεβιτς ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, επίσης ήταν Σέρβα πριγκίπισσα, η νεότερη κόρη του πρίγκιπα Λάζαρ και της Μιλίτσας των Νεμάνιτς. Γεννήθηκε περίπου το 1372 και πέθανε μετά το 1444, Είχε τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές και δύο αδέρφια. Όταν ήταν δώδεκα χρονών βρέθηκε στο χαρέμι του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄ ως υπόσχεση ειρήνης μεταξύ της οικογένειας Λαζάρεβιτς και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και για ένα διάστημα σε αιχμαλωσία από τον Ταμερλάνο μετά τη Μάχη της Άγκυρας το 1402. Μετά τον γάμο της με τον Βαγιαζήτ Α΄ πήρε το όνομα Δέσποινα Χατούν. Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Despina Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Μετά τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου η πριγκίπισσα και μητέρα της Μιλίτσα πήρε την απόφαση υποτέλειας στους Οθωμανούς κι έδωσε την Ολιβέρα στο χαρέμι του Σουλτάνου όπως προέβλεπε η συμφωνία. Επίσης είχε την υποχρέωση στην καταβολή ετήσιου φόρου και στρατιωτικής βοήθειας προς τους Οθωμανούς. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές η Ολιβέρα ήταν εξαιρετικά όμορφη και είχε μεγάλη επιρροή στην αυλή του Βαγιαζήτ. Κατάφερε να κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις γυναίκες του χαρεμιού και την καρδιά του Βαγιαζήτ που την αγαπούσε πολύ. Κατά την παραμονή της στο χαρέμι κράτησε την Ορθόδοξη πίστη. Μετά τη μάχη της Άγκυρας το 1402 πιάστηκε αιχμάλωτη από τον Ταμερλάνο και απελευθερώθηκε κατά τη διάρκεια του 1403 χάρη στη διπλωματική αποστολή που έστειλε ο αδελφός της Στέφαν Λαζάρεβιτς στον Ταμερλάνο. Επέστρεψε το 1403, ελεύθερη πια, στη Σερβία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην αυλή του αδελφού της στο Βελιγράδι. Μέχρι το θάνατό του ήταν σταθερός σύντροφος, φίλος και σύμβουλος του, ταξίδευε συχνά με την αδελφή της Έλενα στο Ντουμπρόβνικ, τη Ζέτα και την Ερζεγοβίνη. Τελευταία φορά που αναφέρεται το όνομα της ήταν σε έγγραφα το 1443. Έτσι πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή της μετά το 1444 και είναι άγνωστο πού τάφηκε. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Νικόλας Παπαγγελόπουλος

Ο Νικόλας Παπαγγελόπουλος (γεννημένος στις 17 Νοεμβρίου 1988 στην Αθήνα) είναι Έλληνας πετοσφαιριστής, ο οποίος κατά την περίοδο 2023-24 αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του κεντρικού.

 Ο Νικόλας Παπαγγελόπουλος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον Α.Ο. Ξυλοκάστρου το 2002 και αγωνίστηκε κατά σειρά με τις ομάδες: Ε.Α. Πατρών (2003-04), Μακεδονικoύ (2004-05), Ηρακλή Θεσσαλονίκης (2005-07), με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο το 2006 και το πρωτάθλημα του 2007 με τους άνδρες καθώς και το πανελλήνιο πρωτάθλημα εφήβων στη Ζάκυνθο το 2007. Την επόμενη χρονιά μετεγράφη στην ομάδα του Παναθηναϊκού με τον οποίο κατέκτησε το κύπελλο το 2008. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ΑΕΚ (2008-09), στον Α.Ο.Π. Κηφισιάς (2009-11), στον Φοίνικα Σύρου (2011-12) με τον οποίο κατέκτησε το πρώτο Λιγκ Καπ Ελλάδας και για δεύτερη φορά στον Α.Ο.Π. Κηφισιάς το Καλοκαίρι του 2012. Με την ομάδα της Κηφισιάς, όπου και εδραιώθηκε στην Α1 εθνική κατηγορία και αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της για 8 περιόδους, έφτασε τρεις φορές στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (2014, 2016, 2017). Επίσης αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης (MVP) κατά την 19η αγωνιστική του Πρωταθλήματος Βόλεϊ Λιγκ τον Μάρτιο του 2016. Το Kαλοκαίρι του 2017 εντάχθηκε στην ομάδα του ΠΑΟΚ, στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Δεκέμβριο. Τον Ιανουάριο του 2018 επέστρεψε για τρίτη φορά στην ομάδα της Κηφισιάς, ενώ η επόμενη περίοδος τον βρήκε για πρώτη φορά στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Ελβετία και την Βόλλεϋ Νέφελς, στην οποία αγωνίστηκε για 2 περιόδους. Το καλοκαίρι του 2020 επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε για δεύτερη φορά στον Φοίνικα Σύρου με τον οποίο κατέκτησε το Λιγκ Καπ Ελλάδας και το Σούπερ Kαπ Ελλάδας το 2021. Τον Ιούλιο του 2022 ο Νικόλας Παπαγγελόπουλος υπέγραψε στον Ολυμπιακός Πειραιώς, με τον οποίο κατέκτησε το το CEV Τσάλεντζ Καπ της περιόδου 2022-23 και συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση από τους ερυθρόλευκους του Πρωταθλήματος Ελλάδας 2022-23.Στις 22 Μαΐου του 2023, ανακοινώθηκε και επίσημα η επιστροφή του στον Παναθηναϊκό. Ο Νικόλας Παπαγγελόπουλος έχει αποτελέσει μέλος των εθνικών ομάδων σε όλα τα επίπεδα (Παίδων - Εφήβων - Ανδρών). CEV Τσάλεντζ Καπ 1η θεση: 2023 (Ολυμπιακός Πειραιως) 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας 2006-07 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης) 2022-23 (Ολυμπιακός Πειραιώς) 2η Θέση: 2007-08 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης), 2007-08 (Παναθηναϊκός A.O.), 2011-12, 2020-21 (Φοίνικας Σύρου) 2 Κύπελλα Ελλάδας 2006 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης) 2008 (Παναθηναϊκός A.O.) 2η Θέση: 2014, 2016, 2017 (Α.Ο.Π. Κηφισιάς), 2022 (Φοίνικας Σύρου), 2023 (Ολυμπιακός Πειραιώς)2 Λιγκ Καπ Ελλάδας 2012, 2021 (Φοίνικας Σύρου) 2η Θέση: 2013 (Α.Ο.Π. Κηφισιάς), 2023 (Ολυμπιακός Πειραιώς)2 Σούπερ Kαπ Ελλάδας 2005: (Ηρακλής Θεσσαλονίκης) 2021: (Φοίνικας Σύρου)1 Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εφήβων 2007: (Ηρακλής Θεσσαλονίκης) Πρωτάθλημα Ελλάδας 2015-16: Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) 19ης αγωνιστικής Νικόλας Παπαγγελόπουλος: Ατομικά στοιχεία - Διακρίσεις - Ομάδες καριέρας volleybox.net Νικόλας Παπαγγελόπουλος - Ατομικά στοιχεία greekvolley.eu Ειδήσεις για Νικόλα Παπαγγελόπουλο volleyland.gr
Πόμπια Ηρακλείου

Η Πόμπια είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία Καινούργιου του νομού Ηρακλείου. Είναι κτισμένο στην πεδιάδα της Μεσαράς, στην ρίζα του βουνού Βίγλα της οροσειράς των Αστερουσίων και έχει υψόμετρο 150 μέτρα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πλατάνου. Το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Πόμπιας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μοιρών του Δήμου Φαιστού και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.061 κατοίκους. Το 2001 αποτελούσε έδρα ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Μοιρών και αριθμούσε 955 κατοίκους το 2001. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος. Δείτε: Κοινότητα Πόμπιας

 Από τη Μινωική εποχή υπάρχουν ερείπια και πιθανολογείται ότι το χωριό ονομαζόταν Βοιβή. Το όνομα του χωριού Πόμπια, καθώς και του κοντινού οικισμού Στάβιες, προέρχονται από τις ρωμαϊκές πόλεις Πομπηία και Σταβία που κατέστρεψε το ηφαίστειο Βεζούβιος το 79 μ.Χ στην νότια Ιταλία. Επίσης στο χωριό γεννήθηκε ο Μιχαήλ Κόρακας που ήταν οπλαρχηγός στην επανάσταση κατά των Τούρκων. Επί τουρκοκρατίας χτίστηκε το Γυμνάσιο Πόμπιας που ήταν το ένα από τα δύο στο νομό Ηρακλείου το οποίο λειτουργεί και σήμερα. Στο χωριό λειτουργούν μεταξύ άλλων, περιφερειακό ιατρείο, Δημοτικό Σχολείο, νηπιαγωγείο, Γυμνάσιο, Λύκειο. Στην Πόμπια λειτουργεί αρκετά χρόνια το ΚΕ.ΠΕ.Π Πόμπιας, κλειστού τύπου προνοιακό ίδρυμα, με τεράστια συμβολή στον τομέα της πρόνοιας εξαιτίας της προστασίας που παρέχει στα άτομα που περιθάλπει. Το Φίλαθλο Σωματείο Πόμπιας «ο Κόρακας» εκπροσωπεί την Πόμπια στο ποδόσφαιρο συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Αποτελεί το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο της Μεσαράς και υπήρξε το πρώτο που ιδρύθηκε εκτός της πόλης του Ηρακλείου και των προαστίων του. Ο Κόρακας Πόμπιας, που του δόθηκε το όνομα του μεγάλου Πομπιανού αγωνιστή Μιχάλη Κόρακα, ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1948, αναγνωρίστηκε από το Πρωτοδικείο το 1950 και από την ΕΠΟ το 1955 με Αριθμό Μητρώου 566, ενώ εκτός από το ποδοσφαιρικό, διέθετε και άλλα αθλητικά τμήματα, όπως στίβου. Την περίοδο 1960-61 συμμετείχε για πρώτη φορά στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου ξεκινώντας από τη Γ΄ Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄ Κατηγορία το 1975 και την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία το 1980 ύστερα από αγώνες μπαράζ με τους Α.Ο. Τυλίσου και Α.Ο. Θερίσου. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, αγωνίζεται στη Β΄ Κατηγορία. Έδρα του αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Πόμπιας, το οποίο διαθέτει πλαστικό χλοοτάπητα. Η Αθλητική Λέσχη Μεσσαράς «Καπετάν Μιχάλης Κόρακας» ιδρύθηκε το 2008 με έδρα την Πόμπια και δραστηριοποιείται στο άθλημα της ξιφασκίας. Έδρα της αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Μοιρών, ενώ διεξάγει τις προπονήσεις της στο μικρότερο κλειστό γυμναστήριο του χωριού, το Κλειστό Γυμναστήριο Πόμπιας.
Περιοδική συνάρτηση

Μία συνάρτηση f(x) πραγματικής μεταβλητής με πεδίο ορισμού το Af λέγεται περιοδική, αν υπάρχει Τ>0 τέτοιο, ώστε για κάθε x που ανήκει στο Af ισχύει ότι x–Τ, x+Τ ανήκουν στο Af και ότι f(x+Τ) = f(x–Τ) = f(x). Ο αριθμός Τ ονομάζεται περίοδος. Επίσης, λέμε ότι η συνάρτηση επαναλαμβάνεται.

 Λόγω της ιδιότητάς της για τη μελέτη της περιοδικής συνάρτησης αρκεί να μελετηθεί για τιμές στο διάστημα μιας περιόδου. Τα αποτελέσματα μπορούν να γενικευτούν κατάλληλα και για τις υπόλοιπες τιμές έχοντας μια πλήρη εικόνα της συνάρτησης. Το πεδίο ορισμού της περιοδικής συνάρτησης είτε είναι το σύνολο των πραγματικών αριθμών, ή είναι μια απειρία ένωσης όμοιων πεδίων. Για παράδειγμα, αν το διάστημα [2,6) ανήκει στο πεδίο ορισμού και Τ=5, τότε ανήκει και το διάστημα [7,11) και το διάστημα [-3,1). Η περιοδική συνάρτηση δεν είναι κατά ανάγκη συνεχής ή παραγωγίσιμη. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι, αν η συνάρτηση έχει την ιδιότητα της συνέχειας ή της παραγωγισιμότητας σε ένα σημείο ή διάστημα, έχει και την ίδια ιδιότητα στο σημείο ή διάστημα με διαφορά από το προηγούμενο κατά Τ. Επιπλέον, η παράγωγος, αν υπάρχει είναι περιοδική συνάρτηση με την ίδια περίοδο. Η μονοτονία της συνάρτησης, όπου υπάρχει, επαναλαμβάνεται και αυτή με βάση την περίοδο. Για παράδειγμα, αν μια περιοδική συνάρτηση με περίοδο Τ=4 είναι γνησίως αύξουσα στο (-2,-1], τότε η ίδια συνάρτηση είναι γνησίως αύξουσα στο (2,3] και στο (-6,-5]. Η περιοδική συνάρτηση είναι αδύνατον να έχει πλάγιες ή οριζόντιες ασύμπτωτες, γιατί είναι αδύνατον να έχει όριο στο συν ή πλην άπειρο, εκτός αν είναι σταθερή συνάρτηση. Αν έχει κατακόρυφες ασύμπτωτες, τότε αυτές είναι άπειρες και επαναλαμβάνονται κατά την περίοδο της συνάρτησης. Το σύνολο τιμών άρτιας συνάρτησης ταυτίζεται με το σύνολο τιμών της συνάρτησης σε οποιαδήποτε περίοδο. Κάθε τιμή τη λαμβάνει άπειρες φορές, άρα η περιοδική συνάρτηση δεν είναι ένα προς ένα. Το σύνολο των ριζών περιοδικής συνάρτησης είναι άπειρο ή μηδέν. Η κοιλοκυρτότητα της συνάρτησης, όπου ορίζεται, επαναλαμβάνεται κατά την περίοδο. Η δεύτερη παράγωγος της συνάρτησης, αν ορίζεται, είναι και αυτή περιοδική με την ίδια περίοδο. Η γραφική παράσταση της περιοδικής συνάρτησης επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια κατά την περίοδο. Για αυτό συνήθως σχεδιάζεται μόνο ένα κομμάτι της, αυτό που αντιστοιχεί σε μία περίοδο που περιλαμβάνει τον άξονα y'y. Μερικές περιοδικές συναρτήσεις είναι ένα προς ένα σε διάστημα μιας περιόδου, άρα ορίζεται αντίστροφη μόνο σε ένα διάστημα. Οι περιοδικές συναρτήσεις μπορούν να αναλυθούν με δύο τρόπους: την ανάλυση Φουριέ και την ανάλυση σειράς Taylor. Το άρθρο βασίστηκε στη διαδικασία της μαθηματικής ανάλυσης συνάρτησης που αναγράφεται στο βιβλίο Μαθηματικά θετικής και τεχνολογικής κατεύθυνσης, ISBN 960-06-0703-6 ΟΕΔΒ εκδόσεις 2008, παράγραφος 2.10, σελίδα 287 καθώς και στον ορισμό άρτιας συνάρτησης που περιλαμβάνεται σε αυτό
Πρόδρομος Ηλείας

Ο Πρόδρομος είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Πελοπόννησο. Βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο 380 μέτρων, στο ενδιάμεσο περίπου του Σιμόπουλου και των δυτικών παρυφών του δρυοδάσους της Κάπελης, εγγύς αυτών, ενώ προς τα βοεριοδυτικά σε σχετικά μικρή απόσταση απλώνεται και η τεχνητή λίμνη Πηνειού. Απέχει οδικώς περίπου 32 χιλιόμετρα ανατολικά-βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 35 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 60 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της Πάτρας. Η απόσταση του με τον άξονα της «Ε.Ο. 111» είναι 5 χλμ. (ύψος νότια της Αγίας Τριάδας). Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 174 μόνιμοι κάτοικοι. Η τοπική οικονομία βασίζεται κυρίως στην πρωτογενή παραγωγή και συγκεκριμένα στον τομέα της κτηνοτροφίας.

 Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 με την ονομασία Χαλαμπρέζα και υπήχθη στον τότε Δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του Δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε Δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Μαζαρακίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση της και την επαναθέσπιση δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Με το ΦΕΚ 156Α της 8ης Αυγούστου 1928 πήρε τη σημερινή του ονομασία. Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Μαζαρακίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα και βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καλλικράτης» αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μαζαρακίου του Δήμου Ήλιδας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πρόδρομου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μαζαρακίου Ηλείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Πηνείας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Ήλιδας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 04/08/2020.
Κατάλογος πόλεων των Βαλτικών κρατών ανά πληθυσμό

Αυτός είναι ένας κατάλογος των πόλεων των Βαλτικών κρατών ανά πληθυσμό. Ο πληθυσμός μετράται εντός των ορίων των πόλεων σε εθνικό επίπεδο, ανεξάρτητα, από κάθε στατιστικό γραφείο, τα οποία είναι τα εξής: Latvijas Statistika (Λετονία), Eesti Statistika (Εσθονία), και Lietuvos Statistika (Λιθουανία). Από τις 30 μεγαλύτερες πόλεις στις Βαλτικές χώρες, οι 15 είναι Λιθουανικές, οι 10 Λετονικές και 5 είναι Εσθονικές.

 Κατάλογος πόλεων της Λιθουανίας Κατάλογος πόλεων της Λετονίας Κατάλογος πόλεων της Εσθονίας Κατάλογος μητροπολιτικών περιοχών ανά πληθυσμό Κατάλογος αστικών περιοχών στις Σκανδιναβικές χώρες Μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές στις Σκανδιναβικές χώρες Κατάλογος μητροπολιτικών περιοχών της Σουηδίας ISPV Pasvaldibas iedzivotaju skaits pagasti.pdfΑρχειοθετήθηκε 2012-03-02 στο Wayback Machine. (λετονικά) The Statistical Yearbook of Lithuania 2010 Nuolatinių gyventojų skaičius apskrityse ir savivaldybėse 201* liepos 1 d.
Ακαντέμικ Σόφιας

Η Ακαντέμικ Σόφιας (βουλγαρικά: Академика София, αγγλικά: Academic Sofia) είναι βουλγαρική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σόφια. Ιδρύθηκε το 1947 και συμμετείχε στους πρώτους δύο τελικούς του κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, όπου ηττήθηκε από την ΑΣΚ Ρίγα.Έχει κατακτήσει 24 πρωταθλήματα Βουλγαρίας, όντας η πολυνίκης του θεσμού, όπως και 11 κύπελλα Βουλγαρίας. Το 2000, ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Λουκόιλ Ακαντέμικ (Лукойл Академик), έπειτα από την εμπορική συμφωνία με τη ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία Лукойл.

 Η Ακαντέμικ Σόφιας ιδρύθηκε το 1947 και γνώρισε την πρώτη της επιτυχία το 1957, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα Βουλγαρίας. Το 1957-58, έφθασε μέχρι τον τελικό της πρώτης διοργάνωσης του κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε από την ΑΣΚ Ρίγα, έχοντας πιο πριν αποκλείσει την Ολίμπια Λουμπλιάνας, τη Στεάουα Βουκουρεστίου και την ουγγρική Χόνβεντ.Σε τοπικό επίπεδο, κατέκτησε δύο κύπελλα Βουλγαρίας το 1952 και το 1954, όπως και τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1957 ως το 1959. Στο κύπελλο Πρωταθλητριών του 1958-59, η Ακαντέμικ απέκλεισε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, την αιγυπτιακή Γκεζίρα και την ΟΚΚ Βελιγραδίου, πριν ηττηθεί και πάλι από τη Ρίγα στον τελικό.Μέχρι το 1976, η Ακαντέμικ κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα Βουλγαρίας, αλλά ακολούθησαν δύο δεκαετίες όπου η ομάδα παρέμεινε σε χαμηλό επίπεδο. Μετά την αλλαγή της χιλιετηρίδας, η ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία "Lukoil" ανέλαβε τη χορηγία του συλλόγου, δίνοντας του το όνομα Λουκόιλ Ακαντέμικ και αναζωογονώντας την ομάδα. Το 2002, η Ακαντέμικ κατέκτησε το κύπελλο Βουλγαρίας και την επόμενη σεζόν πήρε το νταμπλ, κάτι που επαναλάμβανε μέχρι το 2008. Συνολικά, από το 2003 μέχρι το 2015 κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα και εννέα κύπελλα Βουλγαρίας, με 371 νίκες και μόλις 30 ήττες σε αυτό το διάστημα. Πρωταθλήματα Βουλγαρίας (26): 1957, 1958, 1959, 1963, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1976, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017Κύπελλα Βουλγαρίας (11): 1952, 1954, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2011, 2012, 2013 Φιναλίστ Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων (Ευρωλίγκα) (2): 1957-58, 1958-59Κυπελλούχος Ευρωπαϊκής Νότιας Περιφέρειας: 2002-03Κυπελλούχος Διεθνούς Μαθητικού Πρωταθλήματος: 1957 Team History - FIBA Europe PBC Lukoil Academic - Welcome to Eurocup Επίσημος ιστότοπος
Μακρύγιαλος Πιερίας

Ο Μακρύγιαλος είναι μεγάλος οικισμός στις βόρειες ακτές του νομού Πιερίας. Από το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού. Έχει 1.681 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Είναι τουριστικό και αλιευτικό κέντρο. Οι κάτοικοι είναι Πόντιοι, Καταφυγιώτες και Βλάχοι. Ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, σιτηρά, ψάρια, μύδια) και με την αλιεία. Το 1993 ανακαλύφθηκε προϊστορικός οικισμός από τη Νεολιθική Εποχή. Απέχει από την Κατερίνη 21 χιλιόμετρα.

 Η Τοπική Κοινότητα περιλαμβάνει, εκτός από το Μακρύγιαλο, και την Αρχαία Πύδνα. Έχει 1.706 κατοίκους και 2 οικισμούς (2011). Είναι υποδιαίρεση της Δημοτικής Ενότητας Μεθώνης, η οποία προήλθε από τον καταργημένο καποδιστριακό Δήμο Μεθώνης στον οποίο και ανήκε ο Μακρύγιαλος από το 1998 έως το 2011 όταν και συγχωνεύθηκε στον Δήμο Πύδνας - Κολινδρού. Ο κύριος ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια και ξωκλήσια, όπως η Αγία Παρασκευή, ο Άγιος Ιωάννης και ο Άγιος Δημήτριος. Λειτουργεί εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο (και διθέσιο νηπιαγωγείο)και Γυμνάσιο. Στο Μακρύγιαλο έχει επίσης συνεταιρισμό οστρακοκαλλιεργητών και αγροτικό ιατρείο. Οι εξαγωγές των θαλασσινών γίνονται στη γειτονική Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια έγιναν από το Δήμο έργα ανάπλασης του χώρου στην Παραλία Μακρύγιαλου. Υπάρχει Πολιτιστικός Σύλλογος, με ποντιακές συλλογές. Στο δεύτερο μισό του Ιουλίου λαμβάνει χώρα η "Μυδοχαρά", τοπικό πανηγύρι όπου προσφέρονται ψητά μύδια και τσίπουρο. Η ποδοσφαιρική ομάδα Κεραυνός Μακρύγιαλου ιδρύθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1940 και σήμερα αγωνίζεται στη Γ΄ ερασιτεχνική. Από το 1916 έως το 2000, ο Μακρύγιαλος εξυπηρετούνταν με σιδηροδρομική σύνδεση με την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη. Το όνομα του χωριού οφείλεται στη μεγάλη του (μακριά) παραλία, στον αιγιαλό. Τις τελευταίες δεκαετίες το κύμα μεταναστών από το χωριό προς την Ευρώπη και κυρίως τη Γερμανία ήταν σημαντικότατο. Η ίδρυση του χωριού τοποθετείται στο 1908. Πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Βόσνιοι και έγιναν γεωργοί. Έπειτα από θανάτους από ισπανική γρίπη το 1936 κάποιοι κινήθηκαν για να αποκατασταθούν ως ακτήμονες. Ο εσωτερικός τουρισμός ξεκίνησε προπολεμικά. Ιδρύθηκε το φιλανθρωπικό Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής αμερικανικών συμφερόντων. Το 1913 το χωριό είχε 64 οικίες, σύμφωνα με πίνακα της Υποδιοικήσεως Κατερίνης. Υπαγόταν στο Δήμο Κολινδρού, έναν από τους τρεις δήμους της Πιερίας (οι άλλοι δύο ήταν ο Δήμος Κατερίνης και ο Δήμος Λιτοχώρου). Από τον Μακρύγιαλο Πιερίας κατάγεται ο δημοσιογράφος Γιώργος Λιάλιος. Μακρυγιαλός Λασιθίου
Λα Κιάκα

Η Λα Κιάκα (ισπανικά: La Quiaca‎) είναι μικρή πόλη στα βόρεια της επαρχίας Χουχούι της Αργεντινής, στη νότια όχθη του ποταμού Λα Κιάκα, απέναντι από την πόλη Βιγιαζόν της Βολιβίας. Βρίσκεται στο άκρο της Εθνικής Οδού 9, σε απόσταση 289 χιλιομέτρων από το Σαν Σαλβαδόρ ντε Χουχούι (πρωτεύουσα της επαρχίας) και σε υψόμετρο 3.442 μέτρων από το μέσο επίπεδο της θάλασσας. Η Λα Κιάκα έχει 16.874 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι η έδρα του νομού Γιαβί, ο οποίος περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Μπάριος, Κανγκρεχίγιος, Ελ Κόντορ, Πουμαχουάσι και Γιαβί. Η περιοχή εξυπηρετείται από ένα αεροδρόμιο (ICAO: SASQ) που βρίσκεται στη θέση 22°09′02″S 65°34′39″W. Για τη χώρα, η πόλη αυτή είναι η κλασική αναφορά στο βόρειο άκρο της χώρας, αν και στην πραγματικότητα αυτή η διάκριση ανήκει στην πόλη Σαλβαντόρ Μάτσα ή Ποσίτος, στην επαρχία Σάλτα. Το 1985, μετά από μια τριετή εθνική περιοδεία, ο διάσημος συνθέτης Λεόν Γκιέκο κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ λαϊκής μουσικής με τίτλο De Ushuaia a La Quiaca («Από την Ουσουάια στη Λα Κιάκα»).

 Παρά τη θέση της εντός των τροπικών περιοχών, επειδή βρίσκεται σε υψόμετρο άνω των 3.400 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η Λα Κιάκα έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (BSk, σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με ετήσια βροχόπτωση 351,6 mm. Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι δροσερές, με μέσο όρο 14,7 °C τον Ιούλιο, ενώ οι νύχτες μπορεί να γίνουν πολύ κρύες, με θερμοκρασίες που πέφτουν πολύ κάτω από τους 0 °C. Οι βροχοπτώσεις είναι σπάνιες κατά τους χειμερινούς μήνες, αν και είναι πιθανές οι χιονοπτώσεις. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι ήπιες έως θερμές, κατά μέσο όρο 19 έως 20 °C αν και οι νυχτερινές θερμοκρασίες μπορεί να παραμείνουν δροσερές. Το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων που δέχεται η Λα Κιάκα πέφτει κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Είναι πιθανώς το πιο ηλιόλουστο μέρος στην Αργεντινή, με μέσο όρο 3.410 ώρες ηλιοφάνειας ή 76,9% της μέγιστης δυνατής ηλιοφάνειας που κυμαίνεται από το χαμηλό 62,5% τον Φεβρουάριο έως το υψηλό 87,5% τον Ιούλιο. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 28,8 °C στις 4 Φεβρουαρίου 1998, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία ήταν -15,2 °C. }}
Πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Αρμενίας

Οι πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων της Αρμενίας έχουν μαύρους χαρακτήρες σε λευκό φόντο. Αποτελούνται από δύο (ή τρεις) αριθμούς, δύο γράμματα στο μέσον και τρεις (ή δύο) άλλους αριθμούς. Στην αριστερή πλευρά βρίσκεται ο διεθνής κώδικας της Αρμενίας «ΑΜ». Από τις 6 Αυγούστου 2014 που εφαρμόστηκε το νέο σχέδιο πινακίδων κυκλοφορίας οι πινακίδες φέρουν επιπλέον, στην αριστερή πλευρά, τη σημαία της χώρας και ένα ολόγραμμα ασφαλείας.

 Προηγουμένως η Αρμενία διέθετε πινακίδες που εκδίδονταν ως μέρος του συστήματος της Σοβιετικής Ένωσης. Η δημοκρατία είχε τους κυριλλικούς κώδικες АД και ΑΡ . Από το 1996, μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, δημιουργήθηκε το σημερινό σύστημα πινακίδων κυκλοφορίας. Στην αρχή της έκδοσης των αρμενικών πινακίδων κυκλοφορίας, οι πινακίδες της Αρμενίας είχαν την ίδια μορφή με αυτές της Ρωσίας. Χρησιμοποιήθηκαν οι ίδιες γραμματοσειρές και το ίδιο διαφορετικό (μικρότερο για τα γράμματα) μέγεθος γραμματοσειράς για γράμματα και ψηφία. Στην κάτω αριστερή πλευρά υπήρχε ο κωδικός AM. Το 2014, το σχέδιο άλλαξε και έγινε "ευρωπαϊκού τύπου". Η σημαία της χώρας προστέθηκε πάνω από το AM στην πάνω αριστερή πλευρά. Οι γραμματοσειρές άλλαξαν και τα γράμματα και τα ψηφία έχουν τώρα το ίδιο μέγεθος γραμματοσειράς. Σήμερα χρησιμοποιούνται τα ακόλουθα 22 γράμματα του λατινικού αλφάβητου: A, B, C, D, F, G, H, I, J, L, M, A, B, C, D, F, G, H, I, J, L, M, N, O, P, Q, R, Տ, T, U, V, X και Ζ και τα οποία μοιάζουν (χωρίς να αντιστοιχούν) με μερικά του αρμενικού αλφάβητου. Η τυποποιημένη μορφή των αρμενικών πινακίδων είναι είτε 99 ΧΧ 999 είτε 999 ΧΧ 99, όπου 9 ένας αριθμός και όπου Χ ένα γράμμα. Η μορφή 99 ΧΧ 999 προορίζεται για ιδιωτικά οχήματα, ενώ η άλλη μορφή χρησιμοποιείται για τα κυβερνητικά οχήματα (όπως τα αστυνομικά αυτοκίνητα). Η ομάδα των δύο αριθμών δηλώνει τον περιφερειακό κωδικό.
Μαρία Κλημεντίνη της Αυστρίας

Η Μαρία Κλημεντίνη της Αυστρίας (γερμ. Maria Klementine von Österreich, 24 Απριλίου 1777 – 15 Νοεμβρίου 1801) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν το δέκατο παιδί και η τρίτη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας.

 Η Μαρία Κλημεντίνη Ιωσηφίνα Ιωάννα Φιδελία γεννήθηκε στις 24 Απριλίου του 1777 στη Βίλλα ντελ Πότζιο στην Τοσκάνη. Ήταν το δέκατο παιδί και η τρίτη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ήταν τότε Μεγάλος Δούκας της Τοσκάνης. Ο πατέρας της ήταν υιός της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Φραγκίσκου Γ΄ της Λωρραίνης. Η μητέρα της Μαρία Λουίζα ήταν κόρη του Κάρολου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Αμαλίας της Σαξονίας. Το όνομα Κλημεντίνη της το έδωσαν για να τιμήσουν τον θείο της μητέρας της, Κλήμεντα, Αρχιεπίσκοπο του Τριρ, αδελφό της γιαγιάς της Μαρίας Αμαλίας. Το 1790 αρραβωνιάστηκε τον εξάδελφό της Φραγκίσκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, Δούκα της Καλαβρίας. Όμως το 1792 απεβίωσαν και οι δύο γονείς της, κάτι που καθυστέρησε τον γάμο της. Τελικά στις 26 Ιουνίου 1797 παντρεύτηκε στη Φότζια τον Δούκα της Καλαβρίας, μεγαλύτερο γιο του Φερδινάνδου Δ΄ της Νάπολης και της Μαρίας Καρολίνας της Αυστρίας, διάδοχο του θρόνου της Νάπολης και της Σικελίας. Είχε κοινά χαρακτηριστικά με τον σύζυγο της, λόγω του ότι ήταν διπλά δεύτερα ξαδέλφια. Πέθανε από επιπλοκές στη γέννα του γιου της, ενώ μερικοί λένε, ότι ο θάνατος της οφείλεται σε φυματίωση. Ο σύζυγός της στη συνέχεια νυμφεύτηκε μια άλλη εξαδέλφη του, τη Μαρία Ισαβέλλα των Βουρβόνων-Ισπανίας. Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο, Δούκα της Καλαβρίας (μετέπειτα Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών) και απέκτησε δύο παιδιά: Καρολίνα (1798 - 1870), παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 1816 τον Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, γιο του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας. Φερδινάνδος (1800 - 1801), Δούκας του Νότο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archduchess Maria Clementina of Austria στο Wikimedia Commons
Γιαν ντε Βελ Ι

Ο Γιαν ντε Βελ Ι (φλαμανδικά: Jan de Wael ή Hans de Wael ή Jan Baptist de Wael, 1558–1633) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και χαράκτης ο οποίος φιλοτεχνούσε κυρίως έργα θρησκευτικού περιεχομένου και τοπία.

 Γεννήθηκε στην Αμβέρσα σε οικογένεια καλλιτεχνών και διετέλεσε μαθητής του Φρανς Φράνκεν του πρεσβύτερου. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1584 και στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι με τον ζωγράφο Γιαν ντε Μάγιερ. Επιστρέφοντας, νυμφεύτηκε την Χερτρούντε ντε Γιόντε (Gertrude (ή Gertruyt, Geertruijdt) de Jode) το 1588. Η σύζυγός του προερχόταν από οικογένεια χαρακτών, όπως ο διάσημος χαράκτης χαρτών Χέραρντ ντε Γιόντε, ο οποίος ήταν πατέρας της, ο Πίτερ ντε Γιόντε Ι, ο οποίος ήταν αδελφός της και ο Πίτερ ντε Γιόντε ΙΙ, ο οποίος ήταν ανεψιός της. Έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας το 1595.Η κατά κύριο λόγο σημαντικότητα του Γιαν ντε Βελ ήταν ο ρόλος του ως δασκάλου. Εκπαίδευσε τους γιους του, Κορνέλις ντε Βελ και Λούκας ντε Βελ ως ζωγράφους και χατράκτες. Και οι δύο διέμειναν επί μακρόν στην Ιταλία, έχοντας εγκατασταθεί στη Γένοβα.Από τους σημαντικότερους μαθητές του ντε Βελ ήταν ο ζωγράφος Γιαν Ρόος, ο οποίος αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Γένοβα, όπου επηρέασε σημαντικά την τέχνη των τοπικών ζωγράφων της Σχολής της Γένοβα. Άλλου μαθητές του ήταν οι Ζακ Φίρενς και Κάρελ Σίμονς. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Φλαμανδική ζωγραφική
Οι δίδυμοι κύκλοι του Αρχιμήδη

Στη γεωμετρία, οι δίδυμοι κύκλοι του Αρχιμήδη είναι δύο κύκλοι που συνδέονται με μια άρβυλο. Η άρβυλος προσδιορίζεται από τρία συνευθειακά σημεία A, B, και C, και είναι η καμπυλόγραμμη τριγωνική περιοχή μεταξύ των τριών ημικυκλίων που έχουν ως διάμετρο τα AB, BC και AC. Εάν η άρβυλος χωριστεί σε δύο μικρότερες περιοχές από ένα ευθύγραμμο τμήμα που τέμνει το σημείο B και είναι κάθετο στην ευθεία ABC, τότε καθένας από τους δύο δίδυμους κύκλους βρίσκεται μέσα σε μία από αυτές τις δύο περιοχές, εφάπτοντας δύο ημικύκλια και το ευθύγραμμο τμήμα. Αυτοί οι κύκλοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Βιβλίο Λημμάτων, το οποίο έδειξε (Πρόταση 5) ότι οι δύο κύκλοι είναι όμοιοι. Ο Θαμπίτ Ιμπν Κούρρα, ο οποίος μετέφρασε αυτό το βιβλίο στα αραβικά, απέδωσε αυτή την ανακάλυψη στον Έλληνα μαθηματικό Αρχιμήδη.

 Συγκεκριμένα, έστω A {\displaystyle A} , B {\displaystyle B} και C {\displaystyle C} τα τρία σημεία της άρβυλου, με το B {\displaystyle B} να είναι μεταξύ του A {\displaystyle A} και του C {\displaystyle C} . Έστω D {\displaystyle D} το σημείο όπου η κάθετη στο A C {\displaystyle AC} τέμνει το μεγαλύτερο ημικύκλιο και έχει ως άκρο το σημείο B {\displaystyle B} . Το ευθύγραμμο τμήμα B D {\displaystyle BD} χωρίζει την άρβυλο σε δύο μέρη. Οι δίδυμοι κύκλοι είναι οι δύο κύκλοι που είναι εγγεγραμμένοι σε αυτά τα μέρη, καθένας από τους οποίους εφάπτεται σε ένα από τα δύο μικρότερα ημικύκλια, στο ευθύγραμμο τμήμα B D {\displaystyle BD} και στο μεγαλύτερο ημικύκλιο.Καθένας από τους δύο κύκλους καθορίζεται μοναδικά από τις τρεις εφαπτομένες του. Η κατασκευή τους αποτελεί ειδική περίπτωση του Απολλώνιου προβλήματος. Έχουν επίσης βρεθεί εναλλακτικές προσεγγίσεις για την κατασκευή δύο κύκλων που είναι όμοιοι με τους δίδυμους κύκλους. Έστω a και b οι διάμετροι δύο εσωτερικών ημικυκλίων, τέτοιοι ώστε το εξωτερικό ημικύκλιο να έχει διάμετρο a+b. Τότε, η διάμετρος κάθε δίδυμου κύκλου είναι d = a b a + b . {\displaystyle d={\frac {ab}{a+b}}.} Εναλλακτικά, εάν το εξωτερικό ημικύκλιο έχει μοναδιαία διάμετρο (δηλαδή a+b=1) και οι εσωτερικοί ημικύκλιοι έχουν διαμέτρους s {\displaystyle s} και 1 − s {\displaystyle 1-s} αντίστοιχα, τότε η διάμετρος κάθε δίδυμου κύκλου είναι d = s ( 1 − s ) . {\displaystyle d=s(1-s).\,} Ο μικρότερος κύκλος που περικλείει και τους δύο δίδυμους κύκλους έχει το ίδιο εμβαδόν με την άρβυλο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Archimedes' twin circles στο Wikimedia Commons
Εντίν Μπάχτιτς

Ο "Εντίν Μπάχτιτς" (βοσνιακά: Един Бахтић) (γεννημένος την 1η Μαίου 1956) είναι πρώην Γιουγκοσλάβος (από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Πραγματοποίησε λαμπρή καριέρα ως ποδοσφαιριστής (μεσοεπιθετικός), κυρίως με την φανέλα της Ζελέζνιτσαρ. Στα γιουγκοσλάβικα ΜΜΕ, είχε το παρατσούκλι «Φίτσο» (Fićo) από το διάσημο γιουγκοσλαβικό αυτοκίνητο Ζάσταβα 750 (αντίγραφο του Fiat 500). Γεννήθηκε την 1η Μαίου 1956 στο Σαράγιεβο της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας (σημερινή Βοσνία-Ερζεγοβίνη) και ξεκίνησε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο από πολύ μικρή ηλικία στα τμήματα υποδομών της τοπικής Ζελεζνιτσάρ Σαραγέβο.

 Αν και πέρασε από όλες τις κατηγορίες ηλικιακών ομάδων της Ζελέζνιτσαρ Σαράγεβο, αγωνιζόμενος στο δεξί άκρο της μεσαίας γραμμής, δεν κατόρθωσε να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα καθώς κρίθηκε ότι δεν είχε την απαραίτητη ποδοσφαιρική ποιότητα. Συνέχισε την καριέρα του στις ομάδες της κατώτερης κατηγορίας του Σεράγεβο, αρχικά στην ερασιτεχνική ΦΚ Βράτσα και στη συνέχεια στη Μπόσνα, μέχρι που το 1978, η Ζελέζνιτσαρ αναγνώρισε τη λανθασμένη αξιολόγησή της και τον επανέφερε στις τάξεις της. Το ταλέντο του γρήγορα τον οδήγησε στην βασική εντεκάδα του συλλόγου, όπου και μεγαλούργησε ως βασικό γρανάζι στη μεσαία γραμμή της ομάδας, για επτά συναπτά έτη, αγωνιζόμενος σε 172 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος και σημειώνοντας 53 γκολ, χωρίς μάλιστα να αγωνίζεται στην επιθετική γραμμή. Τη σεζόν 1983-1984 η Ζελέζνιτσαρ με τον Μπάχτιτς στη βασική εντεκάδα, κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα της Γιουγκοσλαβίας ενώ τη επόμενη σεζόν (1984-1985), με προπονητή τον Ίβιτσα Όσιμ, έφτασε στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ όπου αποκλείστηκε από την ουγγρική Βιντεότον (σημερινή ΜΟΛ Φέχερβαρ ΦΚ). Μάλιστα στον επαναληπτικό αγώνα της 24ης Απριλίου 1985, ο Μπάχτιτς σκόραρε στο 5ο λεπτό το πρώτο γκολ της ομάδας του εναντίον των Ούγγρων (τελικό σκορ 2-1), το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για να προκριθεί στον τελικό της διοργάνωσης κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Μπάχτιτς πάντως ολοκλήρωσε τη διοργάνωση με συνολικά 7 τέρματα, καταλαμβάνοντας τη θέση του δεύτερου σκόρερ, ήτοι ένα λιγότερο από τον Γιόζεφ Σάμπο (8 τέρματα). Τη σεζόν 1985-1986 πήρε μεταγραφή (μαζί με τον πρώην συμπαίκτη του στη Ζελέζνιτσαρ, Νίκολα Νίκιτς) στον Άρη Θεσσαλονίκης , στον οποίο αγωνίστηκε για δυο χρονιές και κατέγραψε συνολικά 60 συμμετοχές (50 για το πρωτάθλημα της Ά Εθνικής, και 10 για το Κύπελλο Ελλάδος) σημειώνοντας και 9 τέρματα (έξι για το πρωτάθλημα και τρία για το θεσμό του κυπέλλου). Στη συνέχεια επέστρεψε στη αγαπημένη του Ζελέζλιτσαρ, για μια ακόμη διετία, αλλά δεν μπόρεσε να επανέλθει σε πολύ υψηλά αγωνιστικά επίπεδα (30 συμμετοχές και 7 γκολ) και ολοκλήρωσε τυπικά την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής το 1989. Ο Μπάχτιτς αγωνίστηκε μόνο σε δυο αγώνες με τα χρώματα της τότε Εθνικής Γιουγκοσλαβίας, χωρίς να σκοράρει κάποιο τέρμα . Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 12 Σεπτεμβρίου 1984, στη Γλασκώβη, σε ένα φιλικό αγώνα κόντρα στη Σκωτία και αγωνίστηκε για τελευταία φορά με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, στις 3 Ιουνίου 1985, στη Σόφια, σε έναν αγώνας προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου ΦΙΦΑ εναντίον της Βουλγαρίας.
Αποστολική διαδοχή

Η Αποστολική διαδοχή είναι η μέθοδος με την οποία διεξάγεται η διακονία της Χριστιανικής Εκκλησίας που προέρχεται από τους αποστόλους με μια συνεχόμενη διαδοχή, η οποία συνήθως συνδέεται με τον ισχυρισμό ότι η διαδοχή γίνεται μέσω μιας σειράς επισκόπων. Αυτή η σειρά θεωρείτο αρχικά ως εκείνη των επισκόπων μιας συγκεκριμένης έδρας που ιδρύθηκε από έναν ή περισσότερους από τους αποστόλους, αλλά γενικά σήμερα έχει γενικά την σημασία μιας σειράς επισκόπων, ασχέτως έδρας, έκαστος των οποίων είναι χειροτονημένος από άλλους επισκόπους οι οποίοι είναι παρομοίως χειροτονημένοι σε μια διαδοχή που ανάγεται στους αποστόλους.Η αποστολική διαδοχή "μπορεί επίσης να γίνει κατανοητή ως η συνέχεια στην δογματική διδασκαλία από την εποχή των αποστόλων μέχρι σήμερα"

 Ο Μάικλ Ράμσεϊ (Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι 1961-1974), περιέγραψε αυτές τις σημασίες της "αποστολικής διαδοχής": Ένας επίσκοπος που διαδέχεται έναν άλλο στην ίδια έδρα σήμαινε ότι υπήρχε μια συνέχεια της διδασκαλίας: "ενώ η Εκκλησία ως σύνολο είναι το σκάφος μέσα στο οποίο διαχέεται η αλήθεια, οι Επίσκοποι είναι ένα σημαντικό όργανο στην εκτέλεση αυτής της αποστολής". Οι επίσκοποι ήταν επίσης διάδοχοι των αποστόλων με την έννοια ότι "οι ενέργειες του κηρύγματος, της διακυβέρνησης και της χειροτονίας ήταν ίδιες με αυτές που είχαν εκτελέσει οι Απόστολοι". Χρησιμοποιείται επίσης για να σημάνει ότι "η χάρη μεταδίδεται από τους Αποστόλους με κάθε γενεά επισκόπων μέσω της επιβολής των χειρών".Προσθέτει ότι αυτό το τελευταίο έχει υπάρξει αμφιλεγόμενο με την έννοια ότι έχουν υπάρξει ισχυρισμοί ότι αυτή η όψη του δόγματος δεν έχει βρεθεί πριν την εποχή του Αυγουστίνου της Ιππώνος, ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι είναι αυτονόητο στην Εκκλησία του δεύτερου και του τρίτου αιώνα. Against Heresies, Online-text, Irenaeus, Against Heresies Apostolicity in the Catholic Encyclopedia Discussion of the Papacy Αρχειοθετήθηκε 2006-10-09 στο Wayback Machine. by Scott Hahn "Was Wesley Ordained By Bishop Erasmus?" The Methodist Quarterly Review (1878)
Καλογρίτσα

Η Καλογρίτσα (ή αλλιώς Καλογριά, Καλόγρια, Καστανάκι) είναι ψάρι των αλμυρών υδάτων. Η επιστημονική της ονομασία είναι Chromis chromis [αγγλικά: blue damsel fish, γαλλικά: petite castagnole]. Ανήκει στην ίδια οικογένεια με την κόκκινη καλογρίτσα (Holo centrum rubrum).

 Το σώμα της καλογρίτσας είναι πιεσμένο στα πλευρά και καλυμμένο από μικρά λέπια. Έχει πολύ μικρό στόμα και η ουρά της είναι διχαλωτή. Οι μικρές καλογρίτσες έχουν βαθύ γαλάζιο χρώμα, ενώ οι μεγάλες έχουν συνήθως καστανόχρυσο προς το ανοιχτό μαύρο χρώμα. Ωστόσο, υπάρχουν καλογρίτσες και σε άλλες αποχρώσεις. Το μήκος της μπορεί να φτάσει τα 12 εκατοστά. Η καλογρίτσα ζει κοπαδιαστά σε ρηχά νερά με βραχώδεις ακτές. Το βάθος το οποίο ζει φτάνει τα 40 μέτρα. http://users.sch.gr/skoud/bot/bot.htm https://web.archive.org/web/20150731023107/http://geo-fishing.blogspot.gr/2011/09/blog-post_02.html https://web.archive.org/web/20140712131717/http://www.homefood.gr/fishes/fish.asp?l=202&id=15 http://www.psarema.info/2010/04/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%AC Αρχειοθετήθηκε 2013-05-28 στο Wayback Machine.
Κάθε εμπόδιο για καλό

Το Κάθε εμπόδιο για καλό είναι τίτλος μιας ελληνικής κωμωδίας σε σενάριο και σκηνοθεσία του Χρήστου Αποστόλου και προβλήθηκε το 1958 από την κινηματογραφική εταιρία παραγωγής ταινιών Έλκιν Φιλμ. Η διάρκεια της ήταν 83 λεπτά και έκοψε 9.363 εισιτήρια σε αίθουσες Α' προβολής σε Αθήνα και Πειραιά.

 Ο Κώστας (Ντίνος Ηλιόπουλος), ένας νεαρός δικηγόρος αναλαμβάνει να συνοδεύσει την Σμάρω (Σμαρούλα Γιούλη), μια πλούσια κληρονόμο που ζει στην επαρχία και θέλει να κατεβεί στην Αθήνα για να εκποιήσει την κτηματική περιουσία της. Την ίδια στιγμή, κάποιοι απατεώνες είναι ενήμεροι για τα σχέδια της κοπέλας και σκοπεύουν να αγοράσουν όλη την περιουσία σε εξευτελιστική τιμή. Ο Κώστας, όμως, ξεκινάει με καθυστέρηση μιας μέρας, επειδή την προηγούμενη νύχτα έχει ξενυχτήσει διασκεδάζοντας, ενώ η Σμάρω κατεβαίνει μόνη της στην Αθήνα, ψάχνοντας αρχικά να βρει έναν θείο της. Τελικά, και μετά από πολλές περιπλανήσεις και παρεξηγήσεις ο Κώστας θα συναντήσει την Σμάρω συμπτωματικά στον σταθμό του τρένου. Οι δυο νέοι πηγαίνουν στο χωριό της Σμάρως, όπου όλοι οι κάτοικοι τους θεωρούν παντρεμένους. Τελικά, η Σμάρω ερωτεύεται τον Κώστα. Ντίνος Ηλιόπουλος - Κώστας Σμαρούλα Γιούλη - Σμάρω Περικλής Χριστοφορίδης - Γιάννης Παπαδόπουλος Θανάσης Βέγγος - δρ Γιάννης Παπαδόπουλος Γιώργος Δαμασιώτης - Χαραλάμπης Ράλλης Αγγελίδης - Γιώργος Νομικός Λάκης Μιχαλόπουλος - μικρός Οι σκηνές του σιδηροδρομικού σταθμού όπου γνωρίζεται το πρωταγωνιστικό ζευγάρι γυρίστηκαν στον Σταθμό Λαρίσης. Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1958. Κόβοντας 9.363 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 37η θέση ανάμεσα σε 51 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και σε μορφή ντιβιντί στις 28 Σεπτεμβρίου 2006. Κάθε εμπόδιο για καλό Αρχειοθετήθηκε 2011-09-26 στο Wayback Machine. (1958) στο Veggos.gr Κάθε εμπόδιο για καλό στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Κάθε εμπόδιο για καλό στο Cine.gr
Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Γιαννιτσών

Το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Γιαννιτσών είναι μουσείο στο κέντρο της πόλης των Γιαννιτσών, στην Μακεδονία της Ελλάδας. Άνοιξε τον Οκτώβριο του 1977 και στεγάζεται σε μια προκατασκευασμένη κατασκευή. Ιδρύθηκε από την Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών «Ο Φίλιππος», με στόχο την προβολή της τοπικής ιστορίας και παράδοσης.

 Στο μουσείο εκτίθενται τεχνουργήματα που σχετίζονται με τον τοπικό λαϊκό πολιτισμό, οικιακά αντικείμενα (καζάνια, ταψιά, μπολ, σίδερα ρούχων που θερμαίνονται με κάρβουνα) και εργαλεία διαφόρων αγροτικών και αστικών επαγγελμάτων και επαγγελμάτων που δεν χρησιμοποιούνται πλέον (σκρατσόρο, αργαλειός, σκέπαρνο, πριόνια, πάγκοι εργασίας). Υπάρχουν επίσης βιτρίνες με αυθεντικές ανδρικές και γυναικείες φορεσιές του 19ου και του 20ού αιώνα, τόσο καθημερινή όσο και επίσημη ενδυμασία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, στα εκθέματα με αυθεντικές στολές, όπλα και προσωπικότητα Μακεδόνων ανταρτών που δραστηριοποιούνταν γύρω από τη Λίμνη των Γιαννιτσών, χάρτες της περιοχής της λίμνης, πολυάριθμες φωτογραφίες της ζωής των Μακεδονομάχων και των ντόπιων χωρικών στις καλύβες στη λίμνη και συγκεκριμένα γεγονότα κατά τη διάρκεια του Αγώνα στη γύρω περιοχή, καθώς και μία προσωπογραφία του ντόπιου Μακεδονομάχου Καπετάν Γκόνου Γιώτα. Μουσείο στο gtp.gr Πληροφορίες στο giannitsa.gr
Άνθιμος Α΄ Νικομηδείας

Ο Άνθιμος A΄ ήταν επίσκοπος Νικομηδείας και άγιος της Εκκλησίας. Έζησε στο δεύτερο μισό του 3ου και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. και το 303 μαρτύρησε δι'αποκεφαλισμού κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού ή του Μαξιμίνου.

 Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για τη ζωή του. Πιθανώς καταγόταν από τη Βιθυνία. Έγινε επίσκοπος Νικομηδείας, μιας πόλης κατά το ήμισυ χριστιανικής και τόπο κύριας διαμονής του Διοκλητιανού. Το ίδιο το παλάτι ήταν γεμάτο χριστιανούς. Χριστιανικές πηγές μνημόνευαν τους «20.000 μάρτυρες της Νικομήδειας». Η κύρια χριστιανική εκκλησία της πόλης καταστράφηκε στις 23 Φεβρουαρίου 303 και την επόμενη ημέρα δημοσιεύθηκε το Πρώτο Ένδικτο. Λίγο μετά την έκδοση του διατάγματος, ξέσπασε φωτιά στο αυτοκρατορικό παλάτι, για την οποία κατηγορήθηκαν οι Χριστιανοί. Ξεκίνησαν σφαγές στις χριστιανικές κοινότητες της Βιθυνίας και στήθηκαν βωμοί στις αγορές, στις οποίες δεν επιτρέπονταν συναλλαγές έως ότου γίνει θυσία στους θεούς και τον Αυτοκράτορα. Κατόπιν αιτήματος του ποιμνίου του, ο Άνθιμος κατέφυγε στο μικρό χωριό Όμανα, όπου παρείχε βοήθεια στους επιζώντες και έστελνε επιστολές στους Χριστιανούς προτρέποντάς τους να παραμείνουν σταθεροί στην πίστη τους. Όταν οι στρατιώτες του Μαξιμίνου στάλθηκαν για να τον βρουν, τους καλωσόρισε και τους έδωσε να φάνε πριν αποκαλύψει ποιος ήταν. Έκπληκτοι από την καλοσύνη του, οι στρατιώτες του υποσχέθηκαν να πουν στον Μαξιμίνο ότι δεν τον βρήκαν, αλλά ο Άνθιμος επέστρεψε μαζί τους, τους κατήχησε και τους βάφτισε στην πορεία . Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου και η Δυτική στις 27 Σεπτεμβρίου. Πιθανολογείται η σύνταξη επιστολής, η οποία όμως έχει χαθεί, εκ μέρους του προς το ποίμνιό του κατά τη διάρκεια του διωγμού του Διοκλητιανού, από το μέρος στο οποίο κρυβόταν. Απόσπασμα έργου με τίτλο Ανθίμου επισκόπου Νικομηδείας και μάρτυρος εκ των προς Θεόδωρον περί της Αγίας Εκκλησίας-επιστολής προς κάποιον Θεόδωρον-μας διασώζεται σε δύο χειρόγραφα, ένα στην Αμβροσιανή βιβλιοθήκη (13ος αιώνας) κι ένα στο Εσκοριάλ (14ος αιώνας). Σε αυτήν καθορίζονται τα κριτήρια της γνήσιας από την αναυθεντική Εκκλησία: η πρώτη, κατά τον συγγραφέα, διακρίνεται από την ενότητα, την καθολικότητα και την αποστολικότητα και η δεύτερη, η αιρετική, από την πολυαρχία, από τις φιλοσοφικές διδασκαλίες της, και την περιορισμένη διάδοσή της. Φαίνεται πως αρχικώς συντάχθηκε από τον Άνθιμο κι ακόλουθα, κατά τον 4ο αιώνα διασκευάστηκε από κάποιον άγνωστο. Παναγιώτης Χρήστου, Ελληνική Πατρολογία, t;oμ. Β΄, εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη 2005, σελ. 988-989
Λούσετερ

Το Losæter είναι αστικό πάρκο, το οποίο βρίσκεται σε ένα από τα επτά κοινά του Bjørvika, στο Όσλο της Νορβηγίας. Ιδρύθηκε το 2011 ως έργο τέχνης, ένα μέρος του προγράμματος δημόσιας τέχνης Bjørvika Utvikling σε συνεργασία με τη διεθνή καλλιτεχνική κολεκτίβα Futurefarmers. Στη συνέχεια, εξελίχθηκε σε μεγάλο δημόσιο χώρο, ένα πλήρες βιολογικό αγρόκτημα στη μέση εγκαταλελειμμένων κατασκευών. Το πάρκο έχει μεγαλώσει, με το πέρασμα των χρονών, και σήμερα η περιοχή αποτελείται από χωράφια με στάχια και μια πληθώρα από διαφορά λαχανικά, ζωντανό έδαφος, κοπριά, ένα κοινό σπίτι ψησίματος και ένα πλήθος από δραστηριότητες κάτω από την προστασία του Αγρότη της πόλης, μια κοινότητα μαγειρικής, ένα θεραπευτικό “πρότζεκτ” κηπουρικής και συλλογικής κατανομής των τροφίμων.

 Μια ομάδα συνεταιρισμών - με επικεφαλής τους Futurefarmers, Flatbread Society και the Future of Food collective - χρησιμοποιεί αυτό το αστικό αγρόκτημα, το οποίο έχει αναπτυχθεί σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια, για να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς καλλιεργούνται υπεύθυνα τα τρόφιμα. Για πολλά χρόνια το μέρος αυτό, ήταν μια αστική ερημιά χωρίς καμία ανάπτυξη. Το 2011 η ομάδα καλλιτεχνών Futurefarmers άρχισε να εργάζεται για την ίδρυση του Losæter. Στις 13 Ιουνίου 2015 συγκεντρωθήκαν αγρότες από πάνω από 50 νορβηγικά αγροκτήματα, στο Όσλο με τρακτέρ, βαγόνια και καροτσάκια γεμάτα χώμα. Μαζί με τους κατοίκους της πόλης, αγρότες με ζώα, φτυάρια και μουσικά όργανα δημιούργησαν μία πομπή στους δρόμους της πόλης, από εκείνη τη μέρα η περιοχή αυτή ονομάστηκε "Losæter." Η ανάπτυξη του πάρκου σηματοδότησε τη μετάβαση αυτού του κομματιού της γης από ένα ανεκμετάλλευτο πεδίο σε ένα κοινωνικό και οικολογικό χώρο. Το Losæter είναι σύγχρονο πάρκο με βρώσιμα φυτά και μια ζωντανή κοινότητα. Είναι ένα παράδειγμα πως το αστικό περιβάλλον μπορεί να μετατραπεί από μια νεκρή ζώνη σε ένα πράσινο κοινωνικό τόπο συνάντησης. Εκεί οι κάτοικοι της πόλης μπορούν να μάθουν για τις βιώσιμες γεωργικές πρακτικές και τα οικολογικά συστήματα. Καθ' όλη την διάρκεια της περιόδου συγκομιδής, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις και κοινωνικές κουζίνες, στις οποίες υπάρχουν φαγητά φτιαγμένα από προϊόντα που παράγονται εκεί. Ένας υπαίθριος κοινόχρηστος χώρος φύτευσης που χρησιμεύει επίσης ως τοπική πράσινη πρωτοβουλία εκπαίδευσης. Το μέλλον των τροφίμων πλαισιώνεται ως επιστροφή στις κοινοτικές πρακτικές. Η συλλογική στο Losaeter θέλει να αναβιώσει την τέχνη της καλλιέργειας τροφίμων, το ψήσιμο στο σπίτι και να τονίσει την σημαντικότητα ποικίλων φυτών και ζώων.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – Άλμα επί κοντώ γυναικών

Το άλμα επί κοντώ γυναικών είναι ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Ο προκριματικός γύρος έγινε στις 7 Αυγούστου, ενώ ο τελικός στις 9 Αυγούστου.

 Αυτά ήταν τα ρεκόρ πρίν τον αγώνα. Αυτό το ρεκόρ καταρρίφθηκε στη διάρκεια του αγώνα. Όλες οι ώρες είναι τοπικές (Θερινή Ώρα Γερμανίας UTC+2) 4.55 (Q) ή οι 12 καλύτερες επιδόσεις (q). Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου, ώρα 20:20.
Ο Σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς

Ο σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς (αγγλικός τίτλος: The Abominable Dr. Phibes) είναι μια Βρετανική κινηματογραφική ταινία, μαύρη κωμωδία του 1971, σκηνοθετημένη από τον Ρόμπερτ Φούεστ σε σενάριο των Τζέιμς Γουίτον και Γουίλιαμ Γκολντστάιν. Πρωταγωνιστεί o Βίνσεντ Πράις και ο Τζόζεφ Κότεν.

 Ο δρ. Φάιμπς, θεολόγος και μουσικός, σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τρέχοντας στο νοσοκομείο όπου η γυναίκα του Βικτόρια χειρουργείται από ομάδα εννέα γιατρών με επικεφαλής τον δρα. Βεσάλιους. Δυστυχώς, η Βικτόρια πεθαίνει κατά τη διάρκεια της εγχείρησης και το ζεύγος Φάιμπς θάβεται. Μερικά χρόνια αργότερα, οι εννέα γιατροί ένας-ένας αρχίζουν να δολοφονούνται με παράξενες μεθόδους. Ο Επιθεωρητής Τράουτ, με βάση ένα στοιχείο από τον φόνο ενός από τους γιατρούς, αποκαλύπτει πως οι τρόποι που οι γιατροί δολοφονούνται είναι όμοιος με τις δέκα πληγές της Αιγύπτου. Εκείνος και ο δρ. Βεσάλιους αρχίζουν να υποπτεύονται πως πίσω από τους φόνους είναι ο δρ. Φάιμπς, αλλά είναι νεκρός. Έτσι τουλάχιστον πιστεύεται, μέχρι που ανακαλύπτεται άδειο το φέρετρο του γιατρού. Βίνσεντ Πράις - Δρ. Άντον Φάιμπς Τζόζεφ Κότεν - Δρ. Βεσάλιους Βιρτζίνια Νορθ - Βουλνάβια Πίτερ Τζέφρι - Επιθεωρητής Τράουτ Σον Μπέρι - Λεμ Βεσάλιους Σούζαν Τράβερς - Νοσοκόμα Άλεν Ντέιβιντ Χάτσισον - Δρ. Χέτζπαθ Έντουαρντ Μπέρνχαμ - Δρ. Ντάνγουντι Άλεξ Σκοτ - Δρ. Χάργκριβς Πίτερ Γκίλμορ - Δρ. Κιτάτζ Μορίς Κάουφμαν - Δρ. Γουίτκομπ Ντέρεκ Γκόντφρι - Κρόου Νόρμαν Τζόουνς - Αρχιφύλακας Σένλι Τζον Κάτερ - Σερ Γουέιν Γουέιβερλι Χιου Γκρίφιθ - Ραββίνος Όμπρι Γουντς - Γκόλντσμιθ Κάρολιν Μάνρο - Κυρία Βικτόρια Φάιμπς Ο Σατανικός Δόκτωρ Φάιμπς στο IMDb
Ρούντολφ Πλιουκφέλντερ

Ο Ρούντολφ Βλαντιμίροβιτς Πλιουκφέλντερ (ρωσικά: Рудольф Владимирович Плюкфельдер, γεννήθηκε 6 Σεπτεμβρίου 1928) είναι Σοβιετικός πρώην αθλητής της άρσης βαρών και μετέπειτα προπονητής. Ως αγωνιζόμενος κέρδισε παγκόσμιους τίτλους το 1959 και 1961 και ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο το 1964. Ως προπονητής ανέλαβε σειρά από Ολυμπιονίκες συμπεριλαμβανομένων των Βασίλι Αλεξέεφ και Νταβίντ Ρίγκερτ.

 Γεννήθηκε στην ΣΟΣΔ Ουκρανίας από γερμανικής καταγωγής οικογένεια. Όταν η Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση το 1941, ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός του εκτελέστηκαν. Η υπόλοιπη οικογένεια στάλθηκε σε στρατόπεδο εργασίας στη Σιβηρία, όπου σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εργάζεται σε ορυχείο και δοκίμασε το στίβο και την πάλη, στα οποία κέρδισε τα περιφερειακά πρωταθλήματα το 1947–48. Άλλαξε στην άρση βαρών μόνο το 1950 όταν ήταν ήδη 22 ετών. Μέχρι το 1962, όταν μετακόμισε στην Όμπλαστ του Ροστόφ, προπονήθηκε μόνος του, καθώς δεν υπήρχε προπονητής άρσης βαρών στην περιοχή του, αλλά έγινε ο καλύτερος αθλητής ελαφρών βαρέων βαρών στον κόσμο. Το 1958, έγινε πρωταθλητής της ΕΣΣΔ και κατόπιν κατέκτησε παγκόσμιους τίτλους το 1959 και 1961, ευρωπαϊκούς τίτλους το 1959–61 και το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο. Το 1960 απέτυχε στη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης λόγω τραυματισμού. Έκανε επίσης οκτώ επίσημα παγκόσμια ρεκόρ το διάστημα 1959–1961: ένα στο ντεβελοπέ, πέντε στο αρασέ και δύο στο σύνολο.Ενώ αγωνιζόταν, προπονούσε μερικούς από τους συναθλητές του. Αποχώρησε από την ενεργό δράση λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και είχε μία μακρά και επιτυχημένη καριέρα ως προπονητής στο Σάχτι, το οποίο μετέτρεψε σε μεγάλη σοβιετική σχολή άρσης βαρών. Συνολικά, 6 Ολυμπιονίκες και 7 παγκόσμιοι πρωταθλητές ανατράφηκαν στη σχολή άρσης βαρών του Σάχτι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λόγω σύγκρουσης με τον Βασίλι Αλεξέεφ, μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου έχει μεγάλη οικογένεια. Ολυμπιακοί Αγώνες χρυσό μετάλλιο : 1964 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα χρυσό μετάλλιο (2) : 1959, 1961 αργυρό μετάλλιο : 1963 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα χρυσό μετάλλιο (3) : 1959, 1960, 1961 αργυρό μετάλλιο : 1963 Σπαρτακιάδα των Λαών της ΕΣΣΔ (2) : 1959, 1963 Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ (5) : 1958, 1959, 1960, 1961, 1962 Συνέντευξη του Πλιουκφέλντερ
Μαριγκό, Δομινίκα

Η Μαριγκό (γαλλικά: Marigot) είναι ένα χωριό της Δομινίκας. Βρίσκεται στον Άγιο Ανδρέα. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και νοτιοανατολικά του Αγίου Ανδρέα. Έχει πληθυσμό 2.665 κατοίκων (2012).

 Η Ανς ντυ Με βρίσκεται βορειοανατολικά της Δομινίκας και νοτιοανατολικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται νότια των κόλπων Μίντλ Μπέυ και Πάντο Χόουλ. Ο πληθυσμός της Μαριγκό αναπτύχθηκε το 1848, μετά την κατάργηση της δουλείας, όταν δούλοι που μετανάστευσαν από την Αφρική εγκαταστάθηκαν εκεί από την Αντίγκουα, την Ανγκουίλα και το Μοντσερράτ. Η Μαριγκό βρίσκεται νοτιοανατολικά του ενός από τα δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Μέλβιλ Χωλ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η Μαριγκό είχε 2.676 κατοίκους. Το 2010 είχε 2.668 κατοίκους. Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας