Κατάλογος σφαιροειδών αντικειμένων του Ηλιακού συστήματος

Τα σφαιροειδή αντικείμενα του Ηλιακού συστήματος είναι τα ουράνια σώματα τα οποία είναι αρκετά μεγάλα ώστε η βαρύτητα να προσδίδει σφαιροειδή ή ελαφρώς ελλειπτική μορφή στο αντικείμενο. Το 2006 η Διεθνής Αστρονομική Ένωση όρισε πως πλανήτες είναι όλα τα σώματα τα οποία διατηρούν τροχιά γύρω από το άστρο τους, είναι αρκετά μεγάλα έτσι ώστε να έχουν αποκτήσει υδροστατική ισορροπία, καθώς και είναι το κυρίαρχο σώμα επί της τροχιάς τους. Μέσω του ορισμού της Αστρονομικής Ένωσης υπάρχουν 8 κύριοι πλανήτες στο Ηλιακό σύστημα στο οποίο βρίσκεται η Γη. Τα αντικείμενα τα οποία βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο και διαθέτουν υδροστατική ισορροπία αλλά δεν είναι το κυρίαρχο σώμα στην τροχιά τους -το αντικείμενο δεν ελέγχει μέσω της βαρύτητάς του τις τροχιές όλων των υπόλοιπων γειτονικών αντικειμένων-, ονομάζονται πλανήτες νάνοι, ενώ όλα τα υπόλοιπα σώματα αναφέρονται ως μικρά σώματα του Ηλιακού συστήματος. Επιπρόσθετα, ο ίδιος ο Ήλιος, καθώς και αρκετοί φυσικοί δορυφόροι, είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να έχουν τη δική τους υδροστατική ισορροπία. Εκτός από τον Ήλιο, τα σώματα αυτά αναφέρονται ως αντικείμενα με πλανητική μάζα ή πλανέμο.

 Ο Ήλιος είναι ένας αστέρας τύπου G, και περιέχει σχεδόν το 99,9 τοις εκατό όλης της διαθέσιμης μάζας στο Ηλιακό σύστημα. Οι πλανήτες είναι αρκετά μεγάλοι έτσι ώστε να έχουν και υδροστατική ισορροπία και να είναι τα κυρίαρχα αντικείμενα στην τροχιά τους γύρω από τον Ήλιο. Υπάρχουν 4 βραχώδεις πλανήτες (Ερμής, Αφροδίτη, Γη, Άρης), και 4 γίγαντες οι οποίοι διακρίνονται σε 2 γίγαντες αερίων (Δίας και Κρόνος) και δύο γίγαντες πάγου (Ουρανός και Ποσειδώνας). Με την εξαίρεση του Ήλιου, οι τέσσερις γίγαντες διαθέτουν μαζί, πάνω από το 99% της μάζας όλων των αντικειμένων στο Ηλιακό σύστημα. Η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ορίζει τους πλανήτες νάνους ως αντικείμενα τα οποία είναι αρκετά μεγάλα ώστε να διαθέτουν υδροστατική ισορροπία, αλλά όχι μεγάλα αρκετά ώστε να είναι το κυρίαρχο σώμα εντός της τροχιάς τους. Από το 2008, έχουν αναγνωριστεί 5 πλανήτες νάνοι από την Ένωση. Η Δήμητρα βρίσκεται σε τροχιά στη ζώνη των αστεροειδών, μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία. Οι υπόλοιποι πλανήτες νάνοι βρίσκονται σε τροχιά πέρα από τον Ποσειδώνα και ταξινομούνται στην υπο-οικογένεια των πλουτοειδών πλανητών. Πάρα πολλά από τα αντικείμενα που βρίσκονται μετά τον Ποσειδώνα έχουν αρκετά μεγάλο μέγεθος ώστε να θεωρηθούν πλανήτες νάνοι. Ο Κουάοαρ και ο Όρκος διαθέτουν τους δικούς τους φυσικούς δορυφόρους η μελέτη των οποίων δίνει μια αρχική ιδέα για τη μάζα αυτών των αντικειμένων. Και οι 2 είναι μεγαλύτεροι από το όριο του 5 × 1020 kg το οποίο έχει προτείνει η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ώστε ένα αντικείμενο να θεωρηθεί πλανήτης νάνος. Υπάρχουν 19 φυσικοί δορυφόροι στο Ηλιακό σύστημα οι οποίοι είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να διαθέτουν υδροστατική ισορροπία. Ωστόσο αρκετοί από αυτούς ενώ διέθεταν ισορροπία παλαιότερα δεν διαθέτουν πλέον, για παράδειγμα όλοι οι δορυφόροι του Κρόνου εκτός από τον Τιτάνα και τη Ρέα. o.^ Οι πλανητικές διακρίνουσες για τους πλανήτες προέρχονται από υλικό δημοσιευμένο από τον Στήβεν Σότερ. Οι πλανητικές διακρίνουσες για τη Δήμητρα, Πλούτωνα και Έριδα από τον Σότερ, 2006. Οι πλανητικές διακρίνουσες για όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα έχουν υπολογιστεί βάση τιμών από τον Λορέντζο Ιόριο. p.^ Οι πληροφορίες για τους δορυφόρους του Κρόνου προέρχονται από τη βάση δεδομένων της ΝΑΣΑ. q.^ Τα αστρονομικά σύμβολα για όλα τα αντικείμενα εκτός από τη Δήμητρα προέρχονται από το NASA Solar System Exploration. Το σύμβολο για τη Δήμητρα βασίζεται στο υλικό που δημοσιεύθηκε από τον Τζέιμς Λ. Χίλτον. Η Σελήνη είναι ο μόνος φυσικός δορυφόρος που διαθέτει αστρονομικό σύμβολο, ενώ ο Πλούτωνας και η Δήμητρα οι μόνοι πλανήτες νάνοι με αστρονομικό σύμβολο. r.^ Οι πληροφορίες για τους δορυφόρους του Ουρανού προέρχονται από τη βάση δεδομένων της ΝΑΣΑ. s.^ Οι ακτίνες για τους πλουτοειδής υποψήφιους πλανήτες νάνους προέρχονται από υλικό που δημοσιεύθηκε από τον Τζον Στάνσμπερυ. u.^ Οι αξονικές κλίσεις για τους περισσότερους δορυφόρους θεωρούνται πως είναι μηδενικές v.^ Τα δεδομένα για τους φυσικούς δορυφόρους προέρχονται από υλικό που δημοσιεύθηκε από τον Σκοτ Σ. Σέπαρντ a.^ Το εμβαδό A υπολογίζεται βάσει της ακτίνας ως A = 4 π r 2 {\displaystyle {\begin{smallmatrix}A=4\pi r^{2}\end{smallmatrix}}} , θεωρώντας πως υπάρχει σφαιρικότητα b.^ Ο όγκος V υπολογίζεται βάσει της ακτίνας ως V = 4 3 π r 3 {\displaystyle {\begin{smallmatrix}V={\frac {4}{3}}\pi r^{3}\end{smallmatrix}}} , θεωρώντας πως υπάρχει σφαιρικότητα c.^ Η πυκνότητα υπολογίζεται βάσει της μάζας διαιρεμένης με τον όγκο d.^ Η βαρύτητα της επιφάνειας υπολογίζεται από τη μάζα m, την βαρυτική σταθερά G και την ακτίνα r: G*m/r2 . e.^ Η ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται βάσει της μάζας m, την βαρυτική σταθερά G και την ακτίνα r: sqrt((2*G*m)/r) . n.^ Η τροχιακή ταχύτητα υπολογίζεται χρησιμοποιώντας την μέση τροχιακή ακτίνα και την τροχιακή περίοδο, θεωρώντας πως υπάρχει κυκλική τροχιά t.^ Υποθέτωντας πως η πυκνότητα του Πλούτωνα είναι 2,0 w.^ Υπολογίζεται ως T = T eff ( 1 − q p ν ) 1 / 4 2 52 / r , {\displaystyle {\begin{smallmatrix}T\ =\ {\frac {T_{\textrm {eff}}(1-qp_{\nu })^{1/4}}{\sqrt {2}}}{\sqrt {52/r}},\end{smallmatrix}}} όπου Teff =54,8 K στα 52 AU, p ν {\displaystyle p_{\nu }} είναι το γεωμετρικό αλβέδο, q=0,8 είναι η ακέραια φάση (phase integral), και r {\displaystyle r} είναι η απόσταση από τον Ήλιο σε AU. aa.^ Υπολογίζεται ως D = 1329 p 10 − 0 , 2 H {\displaystyle {\begin{smallmatrix}D={\frac {1329}{\sqrt {p}}}10^{-0,2H}\end{smallmatrix}}} , όπου το Η είναι το απόλυτο μέγεθος, p είναι το γεωμετρικό αλβέδο, D η διάμετρος σε χλμ, και το αλβέδο θεωρείται πως είναι 0,15 ad.^ Η μάζα υπολογίζεται από την πυκνότητα πολλαπλασιασμένη με τον όγκο y.^ Υπολογίζεται από την πυκνότητα z.^ Το εμβαδό υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τον υπολογισμό για σκαληνό ελλιψοειδές: 2 π ( c 2 + b a 2 − c 2 E ( α , m ) + b c 2 a 2 − c 2 F ( α , m ) ) , {\displaystyle {\begin{smallmatrix}2\pi \left(c^{2}+b{\sqrt {a^{2}-c^{2}}}E(\alpha ,m)+{\frac {bc^{2}}{\sqrt {a^{2}-c^{2}}}}F(\alpha ,m)\right),\,\!\end{smallmatrix}}} όπου α = arccos ⁡ ( c a ) {\displaystyle {\begin{smallmatrix}\alpha =\arccos \left({\frac {c}{a}}\right)\,\,\!\end{smallmatrix}}} είναι η γωνιακή εκκεντρότητα, m = b 2 − c 2 b 2 sin ⁡ ( α ) 2 {\displaystyle {\begin{smallmatrix}m={\frac {b^{2}-c^{2}}{b^{2}\sin(\alpha )^{2}}}\,\!\end{smallmatrix}}} και F ( α , m ) {\displaystyle {\begin{smallmatrix}F(\alpha ,m)\,\!\end{smallmatrix}}} , E ( α , m ) {\displaystyle {\begin{smallmatrix}E(\alpha ,m)\,\!\end{smallmatrix}}} είναι τα ατελή ελλιπτικά ολοκληρώματα πρώτου και δεύτερου βαθμού αντίστοιχα. Χρησιμοποιήθηκαν οι τιμές 980 χλμ, 759 χλμ, και 498 χλμ για τα a, b, και c αντίστοιχα f.^ Σε σχέση με τη Γη g.^ Τροχιακή περίοδος h.^ Ανάδρομη κίνηση i.^ Η κλίση του ισημερινού του αντικειμένου από την τροχιά του j.^ Σε πίεση μιας ατμόσφαιρας k.^ Στο επίπεδο της θάλασσας l.^ Ο λόγος μεταξύ της μάζας του αντικειμένου και των μαζών των υπόλοιπων αντικειμένων στην εγγύς περιοχή του αντικειμένου. Χρησιμοποιείται για την διάκριση μεταξύ πλανήτη και πλανήτη νάνου. m.^ Η περιστροφή του αντικειμένου αυτή είναι σύγχρονη με την τροχιακή περίοδο του, έτσι υπάρχει φωτίζεται από το άστρο του πάντα μόνο από μια πλευρά. x.^ Οι πλανητικές διακρίνουσες των αντικειμένων βασίζονται στις παρόμοιες τροχιές τους ως προς την Έριδα. Τα κοντινά αντικείμενα της Σέντνα είναι προς το παρόν σχετικά άγνωστα και δεν μπορεί να εξακριβωθεί μια πλανητική διακρίνουσα. ab.^ Η μέση διάμετρος του Πρωτέα είναι 210 χλμ. και του Μίμα 199 χλμ. ac.^ Η παραπομπή καλύπτει ολόκληρη τη στήλη, εκτός και αν υπάρχει άλλη παραπομπή η οποία πληροφορεί διαφορετικά. Every Round Object in the Solar System, to Scale - The Planetary Society