IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γαλησσάς Σύρου

Ο Γαλησσάς είναι παραθαλάσσιο χωριό και από τα πλέον τουριστικά της Σύρου. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, στο μυχό του ομώνυμου όρμου και παραλία της ομώνυμης κοιλάδας που διανοίγεται μεταξύ των βουνών Χαρασσώνα και Γλάροντα. Απέχει 7 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη. Η ονομασία είναι αρχαία ελληνική όπως μαρτυρείται από αρχαία επιγραφή που αναφέρεται κάποιος "Πριανεύς Σύριος Γαλήσσιος".

 Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 437 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού: Η παραλία του χωριού έχει ψιλή άμμο, ενώ υπάρχει και ένα μικρό λιμάνι με πέτρινη προβλήτα και φοίνικες. Ο Γαλησσάς διαθέτει επίσης οργανωμένα ξενοδοχεία, κάμπινγκ, πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα, ταβέρνες και καφετέριες αλλά και γήπεδο μπιτς σόκερ. Πάνω από την παραλία δεσπόζει ένας μικρός λόφος, στην κορυφή του οποίου έχει χτιστεί το εκκλησάκι της Αγίας Πακούς (Υπακοής). Έχει ανακαλυφθεί ότι στην αρχαιότητα, η Γαλησσός (όπως ονομαζόταν) ήταν μία οχυρωμένη πόλη γύρω από αυτόν το λόφο και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχαϊκά και κλασικά κέντρα της αρχαίας Σύρου. Πίσω από το λόφο, υπάρχει η μικρή παραλία του Αρμεού, στην οποία παραθέριζαν πολλοί γυμνιστές κατά το παρελθόν. Αξιοθέατο του Γαλησσά είναι και η σπηλιά του Αγίου Στεφάνου, στην είσοδο της οποίας έχει χτιστεί ένα κάτασπρο εκκλησάκι με τρεχούμενο νερό. Σύμφωνα με τον θρύλο, το εκκλησάκι αυτό χτίστηκε από έναν ψαρά που ονομαζόταν Στέφανος, ο οποίος γλίτωσε κάποτε από ένα γιγάντιο χταπόδι και ως ανταπόδοση για τη σωτηρία του, έχτισε το εκκλησάκι προς τιμήν του Αγίου που έφερε το όνομά του. Στον Γαλησσά εδρεύει ο Ναυτικός Όμιλος Γαλησσά, καθώς και δύο πολιτιστικοί σύλλογοι, οι οποίοι διοργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις (θεατρικές παραστάσεις, τουρνουά μπιτς βόλεϊ, καλλιστεία αλόγων, εκθέσεις, κ.α.) καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Δήμος Σύρου - Ερμούπολης Αρχειοθετήθηκε 2013-05-24 στο Wayback Machine. Siros.gr Αρχειοθετήθηκε 2017-09-13 στο Wayback Machine.
Μαύρο Παρεκκλήσι

Το "Μαύρο Παρεκκλήσι" (Γερμανικά: Schwarze Kapelle, Αγγλικά: Black orchestra), ήταν ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από τη Γκεστάπο για να αναφερθεί σε μια ομάδα συνωμοτών στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις που σχεδίαζαν να ανατρέψουν τον Αδόλφο Χίτλερ. Στην ομάδα συμμετείχαν πολλοί ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί της Βέρμαχτ. Σε αντίθεση με το Κόκκινο Παρεκκλήσι, το σοβιετικό δίκτυο πληροφοριών στο Τρίτο Ράιχ, τα μέλη της ομάδας ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, είχαν περιφρόνηση για την ιδεολογία του ναζιστικού κόμματος και ήταν πολιτικά πιο κοντά στους Δυτικούς συμμάχους. Ο κύριος άξονας των δραστηριοτήτων της ομάδας ήταν συγκεντρωμένος στη γραμμή Παρίσι - Βερολίνο - Σμολένσκ.

 Το "μαύρο παρεκκλήσι" είχε μέλη σε όλο τον γερμανικό στρατό και την κυβέρνηση. Εκείνοι που θεωρούνται ότι ήταν ενεργοί με την ομάδα ενδεικτικά είναι: Ούλριχ φον Χάσελ (1881-1944), Γερμανός πρεσβευτής στη Ρώμη Καρλ Φρίντριχ Γκέρντελερ (1884-1945), δήμαρχος της Λειψίας Στρατηγός Λούντβιχ Μπεκ (1880-1944), τέως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΟΚΗ) Ντίτριχ Μπόνχεφερ (1906-1945), Λουθηρανός πάστορας και συγγραφέας Ναύαρχος Βίλχελμ Κανάρις (1887-1945), επικεφαλής της γερμανικής στρατιωτικής κατασκοπείας (Άμπβερ) Στρατηγός Χανς Όστερ (1887-1945), αναπληρωτής επικεφαλής της Άμπβερ Τα μέλη της οργάνωσης ήταν πατριώτες Γερμανοί, συμπεριλαμβανομένων πολλών από τα ανώτερα κλιμάκια της Βέρμαχτ και της Άμπβερ, που φοβούνταν ότι οι πολιτικές του Χίτλερ θα κατέστρεφαν τη χώρα. Με την ανατροπή του Ναζιστικού Κόμματος ήλπιζαν να διατηρήσουν τη γερμανική κυριαρχία. Μέσα από την Άμπβερ του Ναυάρχου Κανάρις ήρθαν σε επαφή με τους ομολόγους τους στη Βρετανία και σε άλλα έθνη των συμμάχων, όπως και σε διάφορα ουδέτερα έθνη. Οι συνωμότες δεν επιζητούσαν αναγκαστικά την επανένταξη της Γερμανίας στην οικογένεια των ειρηνικών και δημοκρατικών εθνών. Αν μη τι άλλο, προσπάθησαν να εδραιώσουν τα οφέλη που είχε ήδη κάνει η Γερμανία υπό τον Χίτλερ. Έτσι, αν και ο Χίτλερ είχε κάνει τη Γερμανία την πιο κυρίαρχη δύναμη του κόσμου, οι συνωμότες φοβούνταν ότι ο Φύρερ θα κατέστρεψε τελικά αυτή την κυριαρχία. Οι συμμαχικοί αξιωματούχοι αναγνώρισαν, περισσότερο από τους ίδιους τους συνωμότες, ότι οι στόχοι των συνωμότων δεν ήταν αναγκαστικά εκείνοι των συμμάχων. Ήσαν επίσης απρόθυμοι να δεχτούν την αξιοπιστία της οργάνωσης, πιστεύοντας ότι ήταν ένα μέτωπο κατά της Γκεστάπο. (Γερμανικά) Herfeldt, Olav. Schwarze Kapelle. Spionage und Widerstand. Die Geschichte der Widerstansgruppe um Admiral Wilhelm Canaris. Augsburg: Weltbild, 1990. (ISBN 978-3-89350-077-2) Brown, Anthony Cave (1975). Bodyguard of Lies. New York: Harper & Row. ISBN 978-0-06-010551-8. Shirer, William L (1960). The Rise and Fall of the Third Reich: A History of Nazi Germany. New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-671-62420-0.
Άννα Σίβυλλα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Η Άννα-Σίβυλλα, γερμ.: Anna Sibylle von Hanau-Lichtenberg (16 Μαΐου 1542 - 5 Ιανουαρίου 1580 ) από τον Οίκο του Χάναου ήταν γερμανίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ.

 Γεννήθηκε στο Λίχτενμπεργκ ως η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φιλίππου Δ΄ (20 Μαΐου 1512 - 19 Φεβρουαρίου 1590) κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Ελεονώρας (11 Οκτωβρίου 1523 - 26 Απριλίου 1544), κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ. Παντρεύτηκε στις 12 Οκτωβρίου 1562 με τον Λουδοβίκο του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ (1542-1577). Είχαν τέκνο: Φίλιππος-Βόλφγκανγκ (απεβ. 1618), του Φλέκενσταϊν-Ντάγκσμπουργκ. Νυμφεύτηκε την Αλεξάνδρα του Ράπολτσταϊν (15 Μαρτίου 1565 - 9 Απριλίου 1610). Γεώργιος Β΄ (1588-1644), επίτροπος του Χάναου, τελευταίος του κλάδου Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Μαγδαληνή του Χόενζακσεν (μετά το 1628). Αυτός ο γάμος αποδείχθηκε σημαντικός για την ιστορία του Οίκου του Χάναου και των κομητειών Χάναου-Μύντσενμπεργκ και Χάναου-Λίχτενμπεργκ, επειδή ο εγγονός της Γεώργιος Β΄ του Φλέκενσταϊν-Ντάγκστουλ έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά την τελευταία φάση του Τριακονταετούς Πολέμου. Αυτός ενήργησε ως επίτροπος για τον ανήλικο κόμη Φρειδερίκο-Κάζιμιρ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, από το 1641 έως το 1647 και στο Χάναου-Μύντσενμπεργκ από το 1642 έως το 1647. Ο Γεώργιος Β΄ επέτυχε την επανένωση των δύο τμημάτων του Χάναου, παρά την αντίσταση του λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ, ο οποίος ήταν ο επικυρίαρχος φεουδαρχικά του Χάναου-Μύντσενμπεργκ. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung στο dem Hanauischen, στη σειρά Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Χάναου, 1996,(ISBN 3-9801933-6-5) Wilhelm Morhardt: Hanau alt's - in Ehren b'halt's - Die Grafen von Hanau-Lichtenberg στο Geschichte und Geschichten, στη σειρά Babenhausen einst und jetzt, vol. 10, Babenhausen, 1984 Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten, νέα σειρά, τομ. VII, πίνακας 26 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978
Φυλακές Κορυδαλλού

Οι υλακές Κορυδαλλού είναι ένα από τα κύρια συμπλέγματα φυλακών της Ελλάδας, όπου φιλοξενούνται τόσο άνδρες όσο και γυναίκες με μέγιστη ασφάλεια. Βρίσκεται στον Κορυδαλλό, στην Αττική. Οι πιο διάσημοι κρατούμενοι είναι τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη από το 2002. Η φυλακή του Κορυδαλλού χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τόπος φυλάκισης των μελών της Χούντας από το 1975. Ο Νικόλαος Ντερτιλής ήταν το τελευταίο μέλος της φυλακής στη Χούντα, που πέθανε στις 28 Ιανουαρίου 2013 σε ηλικία 94 ετών.Τον Νοέμβριο του 1995 σημειώθηκε μια τεράστια ταραχή, όπου οι κρατούμενοι πήραν τον έλεγχο της φυλακής για αρκετές ημέρες σε μια «μάχη» με τους φυλακισμένους και την αστυνομία. Η φυλακή Κορυδαλλού ήλθε στο προσκήνιο όταν ο κρατούμενος Βασίλης Παλαιοκώστας δραπέτευσε με ένα μισθωμένο ελικόπτερο δύο φορές (4 Ιουνίου 2006 και 22 Φεβρουαρίου 2009).Ακόμη, η φυλακή απασχόλησε την επικαιρότητα όταν ο Andrew Symeou, βρετανός υπήκοος, κρατήθηκε προφυλακισμένος το 2010. Ο Symeou κατηγορήθηκε ψευδώς για δολοφονία και εκδόθηκε στην Ελλάδα σε ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

 Η Διεθνής Αμνηστία και άλλα όργανα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων, έχουν επανειλημμένα εκφράσει την ανησυχία τους για τη φυλακή σε ό,τι αφορά τον υπερπληθυσμό και την απάνθρωπη μεταχείριση των κρατουμένων.Το 2007 μια ειδική επιτροπή αποτελούμενη από ιατρούς του Τμήματος Επιθεωρήσεων Υγείας του Νομού Αττικής και του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά, ανέφερε ότι το νοσοκομείο και η ψυχική κλινική της φυλακής λειτουργούν χωρίς καν ελάχιστες συνθήκες υγιεινής, με τη γήρανση των υποδομών και τις μεγάλες ελλείψεις στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο έχει δεσμευθεί να βελτιώσει τις συνθήκες.Από τον Μάιο του 2008 το τμήμα φυλακισμένων γυναικών μεταφέρθηκε στο σύμπλεγμα των φυλακών της Θήβας, μετά από πολλά χρόνια διαμαρτυριών και καταγγελιών προς την κυβέρνηση από τον Δήμο και τους κατοίκους του Κορυδαλλού. Σήμερα, μόνο ένα από τα τρία τμήματα φυλακών γυναικών φιλοξενεί υπόδικες γυναίκες. Παρόλο που από το 2010 είχε ξεκινήσει έργο κατεδάφισης δύο εκ των τριών πτερύγων των γυναικείων φυλακών, η κατεδάφιση τους ολοκληρώθηκε 7 χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 2017. Έτσι απελευθερώθηκαν 10 στρέμματα (40.000 τ.μ.) τα οποία παραχωρήθηκαν στον Δήμο Κορυδαλλού, ώστε να δημιουργηθεί κοινόχρηστος χώρος αναψυχής. Πρόκειται για ένα έργο με προϋπολογισμό 5 εκατ. ευρώ που χρηματοδοτήθηκε από την Περιφέρεια Αττικής.
Ιωάννης Λουδοβίκος Β΄ του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν

Ο Ιωάννης Λουδοβίκος Β΄, γερμ. Johann Ludwig II. (21 Μαΐου 1596 - 9 Ιουνίου 1605) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν (1596-1605), ο τελευταίος του κλάδου του.

 Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Ιωάννη Λουδοβίκου Α΄, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και της Μαρίας, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ. Ήταν 20 ημερών όταν το 1596 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο ίδιος έζησε ως την ηλικία των 9 ετών. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν και τον διαδέχθηκε ο έβδομος εξάδελφος του πατέρα του, Λουδοβίκος Β΄, κόμης του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Επειδή και ο κλάδος του Σααρμπρύκεν είχε εκλείψει, ο Λουδοβίκος Β΄ ένωσε τις κτήσεις, όπως ήταν στην εποχή του Βάλραμ Β΄, ιδρυτή του πρεσβύτερου κλάδου του Νάσσαου.
Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών

Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών υπογράφηκε στις 26 Ιουνίου 1945, στο Σαν Φρανσίσκο, στο τέλος της Συνδιασκέψεως των Ηνωμένων Εθνών για τη Διεθνή Οργάνωση, και άρχισε να ισχύει στις 24 Οκτωβρίου 1945. Το Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του Χάρτη.

 Τροποποιήσεις στα Άρθρα 23, 27 και 61 του Χάρτη υιοθετήθηκαν από τη Γενική Συνέλευση στις 17 Δεκεμβρίου 1963 και άρχισαν να ισχύουν στις 31 Αυγούστου 1965. Μια ακόμη τροποποίηση του Άρθρου 61 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση στις 20 Δεκεμβρίου 1965 και άρχισε να ισχύει στις 24 Σεπτεμβρίου 1973. Μια τροποποίηση στο Άρθρο 109, που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση στις 20 Δεκεμβρίου 1965, άρχισε να ισχύει στις 12 Ιουνίου 1968. Η τροποποίηση στο Άρθρο 23 αυξάνει τον αριθμό των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας από έντεκα σε δεκαπέντε. Η τροποποίηση του Άρθρου 27 ορίζει ότι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για θέματα διαδικασίας θα παίρνονται με θετική ψήφο εννέα μελών (προηγουμένως εφτά), και για όλα τα άλλα θέματα με θετική ψήφο εννέα μελών (προηγουμένως εφτά) στα οποία θα περιλαμβάνονται και τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Με την τροποποίηση του Άρθρου 61, που άρχισε να ισχύει στις 31 Αυγούστου 1965, αυξήθηκε ο αριθμός των μελών του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου από δεκαοχτώ σε είκοσι εφτά. Η μεταγενέστερη τροποποίηση, του Άρθρου αυτού, που άρχισε να ισχύει στις 24 Σεπτεμβρίου 1973, αύξησε ακόμη περισσότερο τον αριθμό των μελών του Συμβουλίου, που από είκοσι εφτά έγιναν πενήντα τέσσερα. Η τροποποίηση του Άρθρου 109, που αφορά την πρώτη παράγραφο του Άρθρου αυτού, ορίζει ότι Γενική Διάσκεψη των Κρατών - Μελών για την αναθεώρηση του Χάρτη μπορεί να γίνει σε χρόνο και τόπο που θα οριστούν με ψήφο των δύο τρίτων των μελών της Γενικής Συνελεύσεως και με την ψήφο εννέα (προηγουμένως εφτά) οποιωνδήποτε μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Η παράγραφος 3 του Άρθρου 109, που εξετάζει την ενδεχόμενη σύγκληση αναθεωρητικής διασκέψεως κατά τη δέκατη τακτική συνεδρίαση της Γενικής Συνελεύσεως, κρατήθηκε στην αρχική της μορφή σε ότι αφορά την ψήφο οποιωνδήποτε εφτά μελών του Συμβουλίου Ασφάλειας, επειδή η παράγραφος αυτή εφαρμόστηκε το 1955 από τη Γενική Συνέλευση στη δέκατη τακτική συνεδρίασή της, καθώς και από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, 26 Ιουνίου 1945). Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου. ιστότοπος: Περιφερειακό Κέντρο Πληροφόρησης των Ηνωμένων Εθνών (UNRIC), μετάφραση: Μαρία Βερτσώνη - Κοκόλη, εποπτεία μετάφρασης Νικόλαος Παπαντωνίου. http://www.unric.org/el/index.php?option=com_content&view=article&id=26252&Itemid=10. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2015. Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (Σαν Φρανσίσκο, Καλιφόρνια, 26 Ιουνίου 1945). Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών. ιστότοπος: Περιφερειακό Κέντρο Πληροφόρησης των Ηνωμένων Εθνών (UNRIC). http://www.unric.org/el/index.php?option=com_content&view=article&id=14&Itemid=10. Ανακτήθηκε στις 5 Μαΐου 2015. United Nations, Charter of the United Nations.
Ζελέζνικ (Βελιγράδι)

Για άλλες χρήσεις, δείτε: ΖελέζνικΗ Ζελέζνικ (σερβικά: Железник) είναι παλιό χωριό και δήμος της Σερβίας, σήμερα συνοικία του Βελιγραδίου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Τσουκαρίτσα. Βρίσκεται 10 χλμ νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου. Συνορεύει με τις συνοικίες Μακίς (Makiš) προς τα βόρεια και με το Ζάρκοβο στα βορειοανατολικά.

 Η Ζελέζνικ αναφέρεται πρώτη φορά σαν χωριό τον 17ο αιώνα, σήμερα η περιοχή του παλιού χωριού είναι η συνοικία της Στάρι Ζελέζνικ. Η κατασκευή του σύγχρονου οικισμού, σήμερα Νόβι Ζελέζνικ, ξεκίνησε το 1947, ως εργατικός οικισμός για τους υπαλλήλους του νεότευκτου εργοστασίου «Ivo Lola Ribar». Σύντομα εξελίχθηκε σε ένα μεγάλο και βαριά βιομηχανοποιημένο προάστιο του Βελιγραδίου με πληθυσμό 80.000. Παλαιότερα ήταν ξεχωριστός δήμος, ήταν ξεχωριστή πόλη μέχρι το 1971, όταν εντάχθηκε διοικητικά και προσαρτήθηκε στο Βελιγράδι. Πληθυσμός της Ζελέζνικ: 1921 - 1.987 1961 - 10.727 1971 - 16912 1981 - 19731 2002 - 20.851 Mala Prosvetina Enciklopedija, Third edition (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2 Jovan Đ. Marković (1990): Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6
Γιδότοπος Ξάνθης

Ο Γιδότοπος είναι μικρός ορεινός οικισμός της Θράκης στον Δήμο Μύκης της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 15 κατοίκους.

 Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρα και βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και στα ανατολικά όρια της Ξάνθης με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες του Παπίκιου (βουνό της Κεντρικής Ροδόπης), σε απόσταση 63 χλμ. ΒΑ. από την Ξάνθη και 49 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Σατρών της επαρχίας Ξάνθης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σατρών του Δήμου Μύκης.
713 Λουσκινία

Η Λουσκινία (Luscinia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,789. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του αηδονιού.

 Η μέση διάμετρος της Λουσκινίας εκτιμάται σε 105,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,041. Η Λουσκινία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 17 λεπτά. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 713 Luscinia στο Wikimedia Commons Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Σχαρά

Η κορυφή Σχαρά (Γεωργιανά: შხარა), 43.01°N 43.17°E﻿ / 43.01; 43.17﻿ (Shkhara) είναι το υψηλότερο σημείο της Γεωργίας. Βρίσκεται στην περιοχή Σβανέτι κατά μήκος των ρωσικών συνόρων, 88 χιλιόμετρα (55 μίλια) βόρεια της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Γεωργίας Κουτάισι. Η κορυφή βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του Μεγάλου Καυκάσου, της ομώνυμης οροσειράς νότια-ανατολικά του όρους Ελμπρούς, του υψηλότερου βουνό της Ευρώπης. Η Σχαρά είναι η τρίτη υψηλότερη κορυφή στον Καύκασο, ακριβώς πίσω από το Ντιχ-Τάου.

 Η γεωλογία του όρους Σχαρά ακολουθεί σε γενικές γραμμές τις παρατηρημένες μεταβολές της ευρύτερης περιοχής της Καυκασίας. Η γεωλογική δομή και εξέλιξη του Καυκάσου, τμήματος της περιοχής της Μαύρης θάλασσας και της Κασπίας καθορίζονται από τη σύγκρουση της ευρασιατικής και της Αφροαραβικής λιθοσφαιρικής πλάκας, μέσα σε μια ευρεία ζώνη σύγκρουσης ηπείρων. Σε ολόκληρη την περιοχή συχνά λαμβάνουν χώρα ισχυροί σεισμοί που σχετίζονται με αυτή την κίνηση. Ειδικότερα η τεκτονική περιοχή Σχαρά -Ανταϊχόχι διακρίνεται για τα γρανιτικά της συμπλέγματα, διάφορα γρανιτοειδή, γνεύσιους, μιγματίτες και μαρμαρυγίες, επίσης χαλαζίες (μεταμορφωσιγενείς αμφιβολίτες) και γρανίτες. Οι αμφιβολίτες είναι υποδεέστεροι και τα μάρμαρα πολύ σπάνια. Η Σχαρά είναι το υψηλότερο σημείο ενός ορεινού όγκου γνωστού ως Μπεζίνγκι (ή Μπεζένγκι) Τοίχος, 12 χιλιόμετρων (7 μίλια) επιμήκους εξάρματος. Είναι μια μεγάλη, απότομη κορυφή σε παγετώδη περιοχή, και αποτελεί σοβαρή πρόκληση για τους ορειβάτες. Η βόρεια πλευρά της (από τη ρωσική πλευρά) είναι 1.500 μέτρα (4.900 πόδια) με αρκετές κλασικές δύσκολες διαδρομές. Η σημαντική κορυφή της δυτικής Σχαρά, 5.068 μ. (16.627 ft), είναι αφεαυτής αναρριχητικός στόχος, ενώ η τραβέρσα του συνόλου του Τοίχου Μπεζένγκι θεωρείται η «μεγαλύτερη, πλέον επίπονη και δεσμευτική ορειβατική αποστολή της Ευρώπης». Η πρώτη ανάβαση στην κορυφή έγινε το 1888 μέσω της διαδρομής Βορειοανατολική Κορυφογραμμή, από τη βρετανική/ελβετική ομάδα των Ου. Άλμερ, Τζ. Κόκιν και Σ. Ροτ. Η διαδρομή αυτή -αναρρίχησης/χιονιού- είναι ακόμα από τις πιο εύκολες και πλέον δημοφιλείς στο βουνό. Η πρώτη ολοκληρωμένη τραβέρσα του Τοίχου Μπεζίνγκι (Bezingi Wall) έγινε το 1931, από τους Αυστριακούς Κ. Πόπινγκερ, Κ. Μόλνταν και Σ. Σίντλμαϊστερ.
Καλιφά Τραορέ

Ο Καλιφά Τραορέ, γεννημένος στις 16 Φεβρουαρίου 1991 στο Μπαμακό, είναι Μαλιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Λεζ Ερμπιέ, υπό την μορφή δανεισμού από την Ανζέ ΣΚΟ.

 Ο Καλιφά Τραορέ εντάχθηκε στην Παρί Σαιν-Ζερμάν το 2011, με την οποία και υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο την αμέσως επόμενη σεζόν, προτού παραχωρηθεί ως δανεικός για την σεζόν 2012-2013 στην ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες. Επιστρέφοντας στο Παρίσι, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, στις 10 Δεκεμβρίου 2013, σε αναμέτρηση απέναντι στην Μπενφίκα, λόγω τραυματισμού του Κριστόφ Ζαλέ. Παρά το γεγονός πως ο ίδιος υπέπεσε σε πέναλτι και η ομάδα του ηττήθηκε με σκορ 2-1, ο Λοράν Μπλαν έκρινε την απόδοσή του ως ικανοποιητική. Τον Ιούνιο του 2014, όντας ελεύθερος συμβολαίου, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 3 ετών με την Ανζέ, η οποία, τότε, βρισκόταν στην Λιγκ 2. Στην διάρκεια της σεζόν 2014-2015, αγωνίστηκε σε συνολικά 12 αναμετρήσεις σε όλες τις διοργανώσεις, λαμβάνοντας 6 κίτρινες κάρτες μεταξύ της πρώτης και της δέκατης αγωνιστικής του πρωταθλήματος, ενώ στην συνέχεια δεν αγωνίστηκε. Μη χρησιμοποιούμενος στην Λιγκ 1, έπειτα από τον προβιβασμό του συλλόγου, παραχωρήθηκε ως δανεικός στην Λεζ Ερμπιέ στην διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου και έως το πέρας της σεζόν 2015-2016.
Κυανιούχος άργυρος

Ο κυανιούχος άργυρος είναι ιοντική χημική ένωση με τύπο AgCN. Είναι λευκή κρυσταλλική ουσία αδιάλυτη στο νερό (έχει σταθερά γινομένου διαλυτότητας Ksp = 5.97×10-17) .

 Ο κυανιούχος άργυρος παρασκευάζεται με επίδραση κυανιούχου καλίου (KCN) σε διάλυμα νιτρικού αργύρου (AgNO3). Καταβυθίζεται λευκό ίζημα (↘) κυανιούχου αργύρου. Αυτό φαίνεται και με τη σχέση αυτή: KCN + AgNO3 → KNO3 + AgCN ↓ Ο κυανιούχος άργυρος εμφανίζεται και χρησιμοποιείται κυρίως ως ενδιάμεσο προϊόν (συνήθως με τη μορφή συμπλόκου) στην παραγωγή αργύρου με τη μέθοδο της κυανίωσης και στις επαργυρώσεις. Ο άργυρος σε μικρά ποσοστά λαμβάνεται από τα ορυκτά του όταν αυτά κατεργαστούν με κυανιούχα άλατα. Έτσι παράγεται σύμπλοκο με το ανιόν [Ag(CN)2]–: Ag2S + 4KCN → 2K[Ag(CN)2] + K2S AgCl + 2KCN → K[Ag(CN)2] + KClΑπό τα σύμπλοκα άλατα που παράγονται αποχωρίζεται ο άργυρος (Ag) με κατεργασία με αιώρημα ψευδαργύρου: 2K[Ag(CN)2] + Zn → K2[Zn(CN)4] + 2Αg ↓ Το διάλυμα του συμπλόκου K[Ag(CN)2] που προκύπτει από την επίδραση περίσσειας KCN σε διάλυμα AgNO3, χρησιμοποιείται στην επαργύρωση διαφόρων αντικειμένων. Στην ηλεκτρολυτική συσκευή τοποθετείται το διάλυμα και σαν ηλεκτρόδια χρησιμοποιούνται το αντικείμενο που πρόκειται να επαργυρωθεί (κάθοδος) και μια πλάκα από καθαρό άργυρο (άνοδος). Το σύμπλοκο στο διάλυμα είναι με μορφή ιόντων: K[Ag(CN)2] → K+ + [Ag(CN)2]–. Στο διάλυμα επίσης υπάρχουν ελάχιστα ιόντα Η+ και ΟΗ– από την αυτοδιάσταση του νερού αλλά και πολύ μικρός αριθμός ιόντων Ag+ και CN– από τη διάσταση: [Ag(CN)2]– ⇄ Ag+ + 2CN–. Η διαφορά δυναμικού που εφαρμόζεται έχει τέτοια τιμή ώστε να μην εναποθέτονται στο αντικείμενο προς επαργύρωση ούτε τα ιόντα Κ+ ούτε τα ιόντα Η+ του διαλύματος. Τα μόνα κατιόντα που απομένουν είναι τα Ag+ τα οποία πορεύονται προς την κάθοδο επικαλύπτοντας το αντικείμενο. Τα ιόντα CN– πορεύονται προς την άνοδο όπου ενώνονται με τον άργυρο (Ag) σχηματίζοντας [Ag(CN)2]– το οποίο επειδή είναι ευδιάλυτο, μεταφέρεται στο διάλυμα με αποτέλεσμα η σύσταση του διαλύματος να παραμένει σταθερή, ενώ ο άργυρος μεταφέρεται από την άνοδο στην κάθοδο. Μανουσάκης Γ.Ε. "Γενική και Ανόργανη Χημεία", Τόμοι 1ος και 2ος, Θεσσαλονίκη 1981. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Στοιχεία Ανόργανης Χημείας", Έκδοση 14η, Αθήνα 1984. Μανωλκίδης Κ., Μπέζας Κ. "Χημικές Αντιδράσεις", Αθήνα 1976.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1973-74

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1973-74 ήταν η όγδοη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε ο τότε γιουγκοσλαβικός Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου (Crvena Zvezda Beograd) επικρατώντας σον Τελικό που, όπως και το 1969 έλαβε χώρα στη Βιέννη, της τότε σοβιετικής Σπαρτάκ Λένινγκραντ (Spartak Leningrad).

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος 24 ομάδες, δυο λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκαν τρεις προκριματικοί γύροι (σε διπλές αναμετρήσεις) και στη συνέχεια μια προημιτελική φάση δύο ομίλων, των τριών ομάδων έκαστος. Από τη φάση των ομίλων (σε δυο αγωνιστικές-μονές συναντήσεις) περνούσαν οι δυο πρώτες κάθε γκρουπ και οδηγούνταν με το σύστημα "χιαστί", στην ημιτελική φάση (διπλών συναντήσεων, με πλεονέκτημα έδρας στη ρεβάνς). Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα. Από τη φάση αυτή αποκλείσθηκε η δανέζικη Φάλκον Κοπεγχάγης Εδώ συγκροτήθηκαν 11 ζευγάρια, με ηττημένους τους Γκίσεν, Ελσίνκι, Σλασκ Βρότσλαβ, Μπενφίκα, Πέισλι και Embassy Milton Keynes AS (από το Ηνωμένο Βασίλειο), Έλσινμποργκ (Σουηδίας), Πρεγκασόνα (Ελβετίας), MAFC, Νεντόρι Τιράνων και Καζαμπλάνκα. Έγιναν έξι διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τους Μπανιολέ Αλσατίας, Άντερλεχτ, Ολυμπιακό, Βελς EVE, Σπάρτακ Μάμερ (Λουξεμβούργου) και TED Άνκαρα Κολέζ της Τουρκίας. Εδώ, το παιχνίδι έχασαν δυο βαλκάνιες: Η Στεάουα Βουκουρεστίου και η ΤΣΣΚΑ Σόφιας, που αποκλείσθηκαν από τα ημιτελικά, τερματίζοντας στις τρίτες θέσεις των δυο ομίλων. Το "παραπέτασμα" θριάμβευσε επί της "δύσης", αφού η Σακλά Άστι του Τορίνο και η Μοντεβέρδε Εστουδιάντες έμειναν εκτός Τελικού. Οι Γιουγκοσλάβοι του Αστέρα έφταναν για δεύτερη φορά τα τρία τελευταία χρόνια στον τελικό (είχαν ηττηθεί το 1972 από τη Σίμενταλ), ενώ η Σπάρτακ του Μπρνο φιλοδοξούσε να επαναλάβει την επιτυχία του 1973. Τελικά, ο Ερυθρός Αστέρας του Άζα Νίκολιτς (Alexandar "Aza" Nikolic) θριάμβευσε και πήρε το κύπελλο για πρώτη φορά στην ιστορία του. Ηγέτης της ομάδας ήταν και πάλι (όπως και προ διετίας) ο Ζόραν Σλάβνιτς με συμπάικτες, μεταξύ άλλων, τους Βούτσινιτς, Σιμόνοβιτς, Ράγιοβιτς. Ερυθρός Αστέρας-Σπάρτακ Μπρνο86-75 Ρώσικη Βικιπαίδεια BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής. Αναλυτικά στοιχεία της περιόδου 1973-74
Βασιλέας Τσόου των Σανγκ

Ο Βασιλιάς Τσόου των Σανγκ (Κινεζικά: 紂王; Πινγίν: Zhòu Wáng , έζησε 1105 - 1046 π.Χ.) ήταν το μεταθανάτιο όνομα που δόθηκε στο Ντι Ξιν (Κινεζική γλώσσα: 帝辛; Πινγίν: Dì Xīn), τον τελευταίο βασιλιά της Κίνας των Σανγκ.Ονομάζεται επίσης ως Τσόου Σιν (紂辛; Zhòu Xīn). Επίσης αναφέρεται με την προσθήκη του ονόματος ''Σανγκ'' (商 Shāng) σε όλα τα ονόματά του. Στα κινέζικα, τσόου σημαίνει ένα είδος αλόγου,.

 Στα αρχεία του Μεγάλου Ιστορικού, ο Σίμα Τσεν έγραψε ότι ο Ντι Ξιν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, είχε ικανότητες μεγαλύτερες από τους προηγούμενους βασιλιάδες της Κίνας.Ήταν ο νεότερος αδερφός των Γουέι Τσι και του Γουέι Τσόνγκ και πατέρας του Γου Γκένγκ. Ο Ντι Γι, ο πατέρας του είχε αδερφούς τους Τζι Τσι και τον Μπι Γκαν. Ο Ντι Ξιν πρόσθεσε στην επικράτεια των Σάνγκ διάφορες φυλές, συμπεριλαμβάνοντας την φυλή Ντονγκγί. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του, ο Ντι Ξιν άρχισε να πίνει υπερβολικά,να κάνει σεξ με διάφορες γυναίκες, αγνοώντας κάθε νόμο των Σάνγκ. Σύμφωνα με τον Σίμα Τσεν, φιλοξενούσε διάφορες εκδηλώσεις στις οποίες έκανε σεξ με πολλές γυναίκες. Μια από της συζύγους του ήταν η Νταζί. Το 1046 π.Χ., όταν ο στρατός των Τσόου με αρχηγό τον διάσημο Τζιάνγκ Τσίγια, νίκησε την δυναστεία Σάνγκ στην μάχη του Μούγιε ο Ντι Ξιν πήρε όλους τους θησαυρούς του γύρω του, έκαψε το παλάτι του και αυτοκτόνησε.
Ζουλού γλώσσα

Η Ζουλού (Ζουλού: isiZulu) είναι μία γλώσσα Μπαντού που μιλιέται στη Νότια Αφρική από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Είναι επίσης μια από τις έντεκα επίσημες γλώσσες της χώρας.

 Ο ακόλουθος είναι ένας κατάλογος φράσεων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το επίσκεψη μιας περιοχής όπου η αρχική γλώσσα είναι Ζουλού: Sawubona (Γεια σου) Sanibonani (Γεια σας) Unjani? (Τι κάνεις;) Ninjani? (Τι κάνετε;) Ngiyabonga (Ευχαριστώ) Ngubani igama lakho? (Ποιο είναι το όνομά σας;) Isikhathi sithini? (Τι ώρα είναι;) Ngingakusiza? (Μπορώ να σας βοηθήσω;) Uhlala kuphi? (Πού μένετε;) Uphumaphi? (Από πού είστε;) Yebo (Ναι) Cha (Όχι) Angazi (Δεν ξέρω) Ukhuluma isiNgisi na? (Μιλάτε αγγλικά;) Άρθρο Α' - Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Bonke abantu bazalwa bekhululekile belingana ngesithunzi nangamalungelo. Bahlanganiswe wumcabango nangunembeza futhi kufanele baphathane ngomoya wobunye. Μετάφραση: Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1981)

To 1981 διοργανώθηκε το 32ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1, το οποίο περιελάμβανε 15 βαθμολογούμενους αγώνες. Τα γκραν-πρι της σαιζόν ξεκίνησαν στις 15 Μαρτίου στην Καλιφόρνια (ΗΠΑ) και ολοκληρώθηκαν στις 18 Οκτωβρίου πάλι στις ΗΠΑ, στην πόλη του Λας Βέγκας. Πρωταθλητής στους οδηγούς αναδείχθηκε ο Νέλσον Πικέ με Μπράμπαμ. Το πέτυχε με ένα από τα εντυπωσιακότερα ντεμαράζ στην ιστορία της Φόρμουλα 1, καλύπτοντας μια διαφορά 17 βαθμών στους πέντε τελευταίους αγώνες. Εκτός από τον πρώτο τίτλο στην καριέρα του Πικέ, το 1981 χαρακτηρίσθηκε από την ανατολή ενός νέου αστεριού, του Αλαίν Προστ. Παρά τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπιζε η Renault με τους κινητήρες της, ο σχεδόν πρωτάρης Προστ ανέβηκε στο πόντιουμ και στα έξι γκραν-πρι που κατάφερε να τερματίσει. Στους κατασκευαστές κυριάρχησαν τα μονοθέσια της Ουΐλιαμς (Κάρλος Ρόιτεμαν - Άλαν Τζόουνς) με κινητήρα Φορντ Κόσγουωρθ.

 Την 1 Ιανουαρίου του 1981 ανέλαβε τα ηνία του Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 ο Βρετανός Μπέρνι Έκλεστοουν και θεσπίστηκε ένας νέος κανονισμός ο οποίος αφορά το ποια μέρα λαμβάνουν χώρα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος. Βάσει αυτού του Κανονισμού, η ημέρα κατά την οποία λαμβάνουν χώρα τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος είναι η Κυριακή. Συγκεκριμένα ο κανονισμός αυτός αναφέρει τα εξής: Από σήμερα 1η Ιανουαρίου 1981 κι εφεξής, τα Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 θα πραγματοποιούνται αποκλειστικά και μόνον ημέρα Κυριακή. Τώρα όσον αφορά τα ελεύθερα δοκιμαστικά και τα επίσημα δοκιμαστικά κατάταξης των οδηγών όπου καθορίζεται η σειρά με την οποία θα εκκινήσει ο κάθε ένας απ' αυτούς στο Γκραν Πρι, αυτά θα πραγματοποιούνται ως εξής: Τα 2 πρώτα σετ των ελεύθερων δοκιμαστικών θα πραγματοποιούνται την Παρασκευή πριν το Γκραν Πρι. Νωρίς το πρωί του Σαββάτου θα πραγματοποιείται το 3ο και τελευταίο σετ ελεύθερων δοκομαστικών και το απόγευμα της ίδιας μέρας τα επίσημα δοκιμαστικά κατάταξης των οδηγών. Τα προηγούμενα χρόνια, τέτοιος κανονισμός δεν υπήρχε και πολλά Γκραν Πρι της Φόρμουλα 1 πραγματοποιήθηκαν άλλη μέρα εκτός της Κυριακής όπως Σάββατο. Για το σύστημα βαθμολόγησης, βλ. Βαθμολόγηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Με έντονους χαρακτήρες, η κατάταξη του οδηγού που εκκίνησε απ' την pole position. Για οδηγούς που άλλαξαν ομάδα κατά τη διάρκεια της σαιζόν, τα αποτελέσματα με τη δεύτερη αναγραφονται με πλάγιους χαρακτήρες. Στον κατάλογο δεν συμπεριλαμβάνονται 18 οδηγοί που δεν έλαβαν ούτε ένα βαθμό. Ελ: Ελαστικά Avon, Goodyear, Μichelin, PirelliΒαθ: Βαθμοί, από το άθροισμα βαθμολογίας των δύο μονοθεσίων της ομάδαςΝικ: ΝίκεςΠον: Πόντιουμ, φορές που οδηγός της τερμάτισε στην πρώτη τριάδαPole: Pole-positions, φορές που οδηγός της εκκίνησε απ' την πρώτη θέση της αφετηρίας Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 1981 in Formula One στο Wikimedia Commons
Φερδινάνδος φον Ζέπελιν

Ο Φερδινάνδος Ζέπελιν (πλήρες όνομα: Φερδινάνδος Αδόλφος Χάινριχ "Γκραφ" φον Ζέπελιν, η προφορά του στη γερμανική γλώσσα είναι: Φέρντιναντ Άντολφ Χάινριχ Γκράφ φον Τσέπελιν, Ferdinand Adolf Heinrich August von Zeppelin, 8 Ιουλίου 1838 - 8 Μαρτίου 1917) ήταν Γερμανός μηχανολόγος. Περισσότερο γνωστός είναι για την κατασκευή του αερόπλοιου Γκραφ Ζέπελιν, ενός πηδαλιουχουμένου αεροστάτου.

 Ο Ζέπελιν γεννήθηκε στην Κωνσταντία στις 8 Ιουλίου 1838. Ήταν αξιωματικός του γερμανικού στρατού και πήρε μέρος στον γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870. Από το 1890 ασχολήθηκε εντατικά με την ανάπτυξη και κατασκευή αερόπλοιων σε ειδικές εγκαταστάσεις στην πόλη Φρίντριχσχαφεν, αρχικά κάνοντας δοκιμαστικές πτήσεις στην περιοχή της λίμνης της Κωνσταντίας, ενώ στην συνέχεια ίδρυσε την εταιρία κατασκευής αερόπλοιων Luftschiffbau Zeppelin GmbH. Πρώτο δημιούργημά του υπήρξε το Zeppelin LZ1. Κατόπιν τελειοποίησε την εφεύρεσή του και κατασκεύασε πολλά αερόπλοια, ιδρύοντας παράλληλα και την πρώτη παγκοσμίως αεροπορική εταιρία με το όνομα DELAG (Deutsche Luftschiffahrts-Aktiengesellschaft). Τα αερόπλοια του Ζέπελιν ξεκίνησαν πραγματοποιώντας επιβατικά δρομολόγια μεταξύ γερμανικών πόλεων και στην συνέχεια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν και διηπειρωτικά δρομολόγια με μεγάλη επιτυχία. Κατά την διάρκεια του πόλεμου τα αερόπλοια αυτά χρησιμοποιήθηκαν και για πολεμικούς σκοπούς. Η ανάπτυξη και η εμπορική χρήση των αερόπλοιων του Ζέπελιν τερματίστηκε ύστερα από ένα ατύχημα του αερόπλοιου LZ 129 Χίντενμπουργκ, που συνέβη στις 6 Μαΐου 1937 στο Νιου Τζέρσεϊ. Ωστόσο η εταιρία του Φερδινάνδου Ζέπελιν υφίσταται έως σήμερα κατασκευάζοντας νέας τεχνολογίας αερόπλοια με την ονομασία Zeppelin NT ("Neue Technologie", Γερμανική λέξη για Νέα Τεχνολογία). Χάρης Πάτσης, Βασική Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος Ε΄ (σ. 451) Zeppelin NT
Λουιζιάνα

Η Πολιτεία της Λουιζιάνας (Αγγλικά: State of Louisiana, γαλλικά: État de Louisiane) είναι πολιτεία των νότιων ΗΠΑ. Έχει έκταση 135.659 τ.χλμ. και πληθυσμό 4.682.633 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Η πρωτεύουσα της είναι το Μπατόν Ρουζ και μεγαλύτερη πόλη η Νέα Ορλεάνη.

 Η Λουιζιάνα είναι η μόνη πολιτεία, που διαιρείται σε "ενορίες", οι οποίες είναι τοπικές κυβερνήσεις ισοδύναμες με κομητείες. Η μεγαλύτερη ενορία πληθυσμιακά είναι η Ενορία Τζέφερσον, και η μεγαλύτερη σε έκταση είναι η Ενορία Κάμερον. Η Λουιζιάνα διατηρεί ψήγματα πολυπολιτισμικής και πολυγλωσσικής κληρονομιάς που είναι μοναδικά στις ΗΠΑ, καθώς ιστορικά έχει δεχθεί επιρροές από τον πολιτισμό της Γαλλίας, της Ισπανίας αλλά και της Αφρικής. Πριν γίνει αμερικανική πολιτεία στις αρχές του 19ου αιώνα είχε υπάρξει ισπανική και γαλλική αποικία. Επιπλέον τον 18ο αιώνα υπήρξε μεγάλη εισροή Αφρικανών, ιδίως από τη Δυτική Αφρική. Η συγκέντρωση των πληθυσμών τους ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα τη διατήρηση στοιχείων του πολιτισμού τους. Η πολιτεία πήρε το όνομά της από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ΄ (στα Γαλλικά Λουί). Όταν οι Γάλλοι αποίκισαν την περιοχή την ονόμασαν La Louisiane, που σημαίνει «Γη του Λουδοβίκου» και η οποία είχε κατά πολύ μεγαλύτερη έκταση από τη σύγχρονη περιοχή καταλαμβάνοντας το μεγαλύτερο τμήμα των κεντρικών ΗΠΑ. Η περιοχή αυτή παραχώρηθηκε με τη συνθήκη του Φονταινεμπλώ (1762) στην Ισπανία, κατόπιν επέστρεψε στη Γαλλία το 1800, και μετέπειτα οι ΗΠΑ αγόρασαν την περιοχή από τους Γάλλους το 1803 κατά την αγορά της Λουιζιάνας. Ιδιαίτερου κύρους Πανεπιστήμια της πολιτείας της Λουιζιάνας είναι το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα (Louisiana State University), to Louisiana Tech University και το University of New Orleans, και τα τρία κρατικά, στα οποία η εισαγωγή αλλοδαπών φοιτητών κρίνεται σχετικά δύσκολη. Και τα τρία χορηγούν Bachelor's, Master και Διδακτορικό Δίπλωμα. Επίσης όλα παρέχουν φοιτητικό ξενώνα και εστιατόριο. Η Λουιζιάνα είναι γενικά μια συντηρητική πολιτεία, που ψηφίζει τις περισσότερες φορές Ρεπουμπλικανούς. Οι βόρειες, οι δυτικές και πολλές νοτιοανατολικές περιοχές της Λουζιάνας, θεωρούνται ιδιαίτερα συντηρητικές και Ρεπουμπλικανικές. Αντίθετα οι δύο μεγάλες πόλεις της Λουιζιάνας, η Νέα Ορλεάνη, θεωρείται πολύ φιλελεύθερη και Δημοκρατική, και το Μπατόν Ρουζ, που είναι πιο μετριοπαθές, αλλά επίσης αρκετά Δημοκρατικό. Ο Δημοκρατικός Τζον Μπελ Έντουαρντς, εξελέγη 56ος Κυβερνήτης της Λουιζιάνας, στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Νοεμβρίου 2015, λαμβάνοντας ποσοστό 56,1% έναντι 43,9% για τον Ρεπουμπλικανό Ντέιβιντ Βίτερ. Ο Μπελ Έντουαρντς ορκίστηκε στις 11 Ιανουαρίου 2016. Επανεξελέγη το 2019. Το λήμμα «Louisiana» στην Catholic Encyclopedia, Robert Appleton Company, Νέα Υόρκη 1913 Λουιζιάνα στο Curlie
Τρύπες στον Παράδεισο

Ο δίσκος Τρύπες στον Παράδεισο είναι ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος Τρύπες. Ηχογραφήθηκε τον Νοέμβριο - Δεκέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990 με μηχανικό ήχου τον Νίκος Παπάζογλου και κυκλοφόρησε το 1990 σε μορφή δίσκου και κασέτας, ενώ η κυκλοφορία του σε CD έγινε το 1991. Ο δίσκος έχει διάρκεια 36 λεπτά και 24 δευτερόλεπτα και περιέχει 13 τραγούδια σε στίχους Γιάννη Αγγελάκα. Η σύνθεση της μουσικής έγινε από τον Γιώργο Καρρά εκτός από τα τραγούδια Εδώ και Κράτα το σώου μαϊμού που έγινε από τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, ενώ η σύνθεση των Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη και Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε μας έγινε από τις Τρύπες.

 Γιάννης Αγγελάκας — τραγούδι, στίχοι Μπάμπης Παπαδόπουλος — κιθάρα, σύνθεση Γιώργος Καρράς — μπάσο, σύνθεση Γιώργος Τόλιος — τύμπαναΣυμμετοχές Η γυναικεία φωνή που ακούγεται στα Αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη και Τα κανονικά παιδιά είναι της Αννέζας Παπαδοπούλου Ο Γιώργος Χριστιανάκης παίζει πιάνο και τρομπόνι στο Στην τροχιά των χαμένων και πιάνο στο Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη (2) Ακορντεόν στα Στην τροχιά των χαμένων και Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη (2) παίζει ο Ηρακλής Βαβάτσικας Πλευρά ΑΔώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη Αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη Γίνομαι άντρας Όλα τελικά ξαναγυρνάν σε μας Υπάρχει η αγάπη Στην τροχιά των χαμένωνΠλευρά ΒΕδώ Στον παράδεισο Πώς; Κράτα το σώου μαϊμού Τα κανονικά παιδιά Οι δράκοι της γης Δώσ' μου λίγη ακόμα αγάπη (2) Τρύπες στον Παράδεισο στο MusicBrainz Τρύπες Στον Παράδεισο στο Discogs
Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη

Η Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη (αγγλ.: Beaulieu Palace House· στα γαλλικά Beaulieu σημαίνει καλός τόπος, προφ. Μπωλιέ) είναι ένα μέγαρο του 13ου αι. στο Μπιούλη, στο Χάμσαϊρ του Ηνωμένου Βασιλείου. Αρχικά ήταν μέρος του αββαείου Μπιούλη, μετά όμως το κτήμα αγοράστηκε το 1538 από τον Τόμας Ράιθσλυ, 1ο κόμη του Σάουθαμπτον, μετά τη Διάλυση των Μοναστηριών. Εξακολουθεί να ανήκει και να καταλαμβάνεται από τους απογόνους του κόμη, τους βαρόνους Μόνταγκιου του Μπιούλη.

 Η Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη είχε κτιστεί αρχικά τον 13ο αι. ως το κτήριο της πύλης του αββαείου Μπιούλη. Μετά τη Διάλυση των Μοναστηριών, το κτήμα αγοράστηκε το 1538 από τον σερ Τόμας Ράιθσλυ, αργότερα 1ο κόμη του Σάουθαμπτον. Η κατοικία περιήλθε μέσω γάμου στην οικογένεια Μόνταγκιου και εξακολουθεί να ανήκει στον απόγονο του 1ου κόμη, τον 4ο βαρόνο Μόνταγκιου του Μπιούλη. Το κτήριο επεκτάθηκε τον 16ο αι., και πάλι τον 19ο αι., και είναι σήμερα ένα καλό παράδειγμα γοτθικής εξοχικής κατοικίας. Το σπίτι έχει θέα στον ποταμό Μπιούλη και περιβάλλεται από χλοοτάπητες και μονοπάτια. Το εσωτερικό του σπιτιού έχει διατηρηθεί σε βικτωριανό στιλ. Αν και εξακολουθεί να φιλοξενεί τον σημερινό λόρδο και τη λαίδη Μόνταγκιου, τμήματα του σπιτιού και των κήπων είναι ανοιχτά καθημερινά για το κοινό. Είναι μέλος της κοινοπραξίας Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας. Η Ανακτορική Κατοικία είναι ανοιχτή για το κοινό ως μέρος αξιοθέατου επισκεπτών γνωστό ως "Μπιούλη", το οποίο περιλαμβάνει: το αββαείο Μπιούλη το Εθνικό Μουσείο Αυτοκινήτων την Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη τον Κόσμο του Top Gear την Έκθεση του Μυστικού Στρατού: μία έκθεση σχετικά με την Εκπαίδευση των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών στο Μπιούλη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τους Κήπους έναν σιδηρόδρομο βόλτες Το Μπιούλη, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο, είναι ένα από τα πιο στοιχειωμένα μέρη στη Βρετανία, με αναφορές που παρατηρούνται εδώ και εκατό χρόνια, και πιθανώς μέχρι τα μέσα του 16ου αι. Πολλοί παραφυσικοί ερευνητές έχουν πραγματοποιήσει έρευνα στο αββαείο, συμπεριλαμβανομένου του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι έκανε επαφή με ένα φάντασμα κατά τη διάρκεια μίας παραμονής του στην Ανακτορική Κατοικία. Μία κυρία με μπλε ή γκρι χρώμα, που φέρεται να την έχουν δει να περπατάει μέσα από τους τοίχους και να κάνει πολύ θόρυβο στα ιδιωτικά διαμερίσματα, πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της κόμισσας του Μπιούλη, της λαίδη Ιζαμπέλλας, που απεβίωσε το 1786. Η οσμή θυμιάματος, που λέγεται ότι προοιωνίζει κάτι δυσάρεστο για τους ανθρώπους του αββαείου ή του χωριού, έχει επίσης αναφερθεί από τον Έντουαρντ Ντάγκλας-Σκοτ-Μόνταγκιου 3ο βαρόνο Μόνταγκιου του Μπιούλη μεταξύ άλλων, σε μία αίθουσα της Ανακτορικής Κατοικίας, που εχρησιμοποιείτο ως παρεκκλήσιο τον Μεσαίωνα. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2015-07-05 στο Wayback Machine.
Δολοφονία της Μισέλ Γκάρβεϊ

Η Μισέλ Άντζελα Γκάρβεϊ (3 Ιουνίου 1967 – 1 Ιουλίου 1982) ήταν μια Αμερικανίδα έφηβη που δολοφονήθηκε στο Τέξας λίγες ημέρες αφότου το είχε σκάσει από το σπίτι της στο Κονέκτικατ. Το πτώμα της βρέθηκε γρήγορα, αλλά παρέμεινε αγνώστων στοιχείων μέχρι το 2014.

 Η Μισέλ Γκάρβεϊ εξαφανίστηκε από το Νέο Λονδίνο του Κονέκτικατ, την 1η Ιουνίου του 1982, σε ηλικία σχεδόν δεκαπέντε ετών. Πιστεύεται ότι σκόπευε να επιστρέψει στη γενέτειρά της, το Νιου Τζέρσεϊ, ή στη Βόρεια Καρολίνα. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα Παιδιά, η κοπέλα είχε ιστορικό φυγής. Επιπλέον, αρχικά ήταν άγνωστο τι είχε συμβεί στην Μισέλ, καθώς οι δικοί της πίστευαν ότι είχε φύγει από το σπίτι για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Το πτώμα της Μισέλ βρέθηκε την 1η Ιουλίου του 1982, στο Μπέιταουν του Τέξας, ένα μήνα μετά την εξαφάνιση της. Οι αρχές δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν την ταυτότητα της, αλλά προσδιόρισαν ότι το θύμα ήταν μια λευκή γυναίκα μεταξύ δεκαπέντε και είκοσι ετών με μπλε μάτια και σγουρά κόκκινα μαλλιά. Το κορίτσι είχε μια ανεστραμμένη αριστερή θηλή, ομάδα αίματος Ο - θετικό, μια ουλή στο ένα πόδι και ήταν 1,60 μέτρα σε ύψος. Φορούσε καφέ μακρυμάνικο πουκάμισο, το οποίο ήταν ξεκούμπωτο, με ένα ευδιάκριτο κέντημα αλόγου στην τσέπη του στήθους και καφέ κοτλέ παντελόνι.Εντούτοις, δεν βρέθηκε το σουτιέν και παπούτσια της. Ως αιτία θανάτου του θύματος προσδιορίστηκε ο στραγγαλισμός. Επίσης, υπήρχαν στοιχεία ότι η γυναικά είχε δεχτεί σεξουαλική επίθεση. Οι ιατροδικαστές υπέθεσαν ότι το θύμα πετάχτηκε στο χωράφι που βρέθηκε, πιθανόν λίγες μόνο ώρες μετά τη δολοφονία της. Τάφηκε κοντά σε δύο άλλα άγνωστα θύματα δολοφονίας που τα πτώματα τους βρέθηκαν κοντά της το 1981, και τα οποία αναγνωρίστηκαν το 2021 ως Ντιν και Τίνα Κλουζ. Τον Μάιο του 2011 έγινε εκταφή στα λείψανα της άγνωστης γυναίκας για να ληφθεί δείγμα DNA. Εν τω μεταξύ, μια ερασιτέχνης διαδικτυακή ερευνητής, η Πόλυ Πένγουελ, έπεσε πάνω στην αναφορά εξαφάνισης της Μισέλ Γκάρβεϊ και στην υπόθεση της αγνώστου ταυτότητας γυναίκας, και δήλωσε στο Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα και Κακοποιημένα Παιδιά (NCMEC) και τον ιατροδικαστή της Κομητείας Χάρις, ότι πίστευε ότι ήταν το ίδιο άτομο. Η σύγκριση DNA μεταξύ της άγνωστης γυναίκας και του αδελφού της Μισελ, έδειξαν ότι οι υποψίες της Πόλυ Πένγουελ είχαν βάση. Έτσι η "Άγνωστη γυναικά του Μπέιταουν του Τέξας", η οποία παρέμενε αγνώστων στοιχείων για 31 χρόνια, αναγνωρίστηκε τον Ιανουάριο του 2014 ως η 15χρονη Μισέλ Άντζελα Γκάρβεϊ. Παρόλα αυτά, οι αρχές συνεχίζουν την έρευνά τους, με σκοπό να βρουν τον δολοφόνο της.Η αστυνομία θεωρεί ότι η Μισέλ το έσκασε από το σπίτι, φεύγοντας από ένα παράθυρο, και στη συνέχεια έκανε ωτοστόπ σε έναν άγνωστο οδηγό. Ωστόσο αναζητούν το πώς έφτασε το θύμα στο Τέξας και ποιο μπορεί να ήταν το κίνητρο της δολοφονίας της. Η υπόθεσή της, πιθανώς ανήκει στις δολοφονίες που είναι γνωστές ως "Texas Killing Fields", αν και αυτό δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί. Μετά την ταυτοποίηση, τα οστά της Μισέλ θάφτηκαν από την οικογένεια της την 1η Μαρτίου 2014, στο Μόντβιλ του Κονέκτικατ.
Ολύμπια Λάρισας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Αυτό το λήμμα αφορά το σύγχρονο τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Ολύμπιας Λάρισας. Για την ομώνυμη ομάδα πριν το 2009, δείτε: Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας. Ο Γυμναστικός Σύλλογος Ολύμπια Λάρισας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα την πόλη της Λάρισας στη Θεσσαλία. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2009, ωστόσο αποτελεί συνέχεια προϋπάρχοντος σωματείου, της Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το πορτοκαλί, το μπλε και βοηθητικά το λευκό. Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτελεί νομικά ερασιτεχνικό σωματείο. Χρησιμοποιεί ως έδρα το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης Λάρισας, χωρητικότητας 3.958 θέσεων.

 Προκάτοχος της ομάδας είναι η Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας, ιστορικός σύλλογος της πόλης που ιδρύθηκε το 1979, από τις τάξεις του οποίου πέρασαν διακεκριμένοι αθλητές, όπως οι Νίκος Οικονόμου, Δήμος Ντικούδης, Γιώργος Πρίντεζης κ.ά. Το 2009 οι δύο ισχυρότεροι σύλλογοι καλαθοσφαίρισης της Λάρισας, η Α.Ε.Λ. 1964 - Γ.Σ. και η Ολύμπια Λάρισας, η οποία αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, συγχωνεύτηκαν για να συγκροτήσουν από κοινού ένα πιο ανταγωνιστικό σύλλογο, με σκοπό να συγκεντρώσει το καθολικό ενδιαφέρον του φίλαθλου κοινού της πόλης. Το όνομα του νέου συλλόγου αποτελεί συνδυασμό των παλαιών ονομάτων: πριν το «Ολύμπια Λάρισας» προστέθηκε το «Γυμναστικός Σύλλογος», όνομα που έφερε η Α.Ε.Λ. 1964 μετά τη συγχώνευσή της με το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Γυμναστικού Σύλλογου Λάρισας. Έπειτα από 7 χρονιές στην Α1, (2002-03 και για 6 συνεχόμενες χρονιές μεταξύ 2004-2010), το 2009-10 η Ολύμπια Λάρισας, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, κατέλαβε την τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα με άμεση συνέπεια τον υποβιβασμό.Την επόμενη χρονιά, 2010-11, εντάχθηκε στο δυναμικό της Β' Εθνικής, όπου ως ερασιτεχνική πλέον ομάδα μπορούσε να εξυγιανθεί οικονομικά. Παρ' όλα αυτά δεν έλαβε μέρος στους αγώνες και τοποθετήθηκε στην τελευταία θέση της βαθμολογίας.Από την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο σύλλογος της Λάρισας γύρισε σελίδα, συμμετέχοντας στο τοπικό του Πρωτάθλημα, με την πρόθεση να αξιοποιήσει λαρισαίους αθλητές. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη κατέλαβε την 4η θέση.Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Γ.Σ. Ολύμπια Λάρισας, έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Θ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 10η και τελευταία θέση του 1ου Ομίλου.Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Βασίλης Μητσόπουλος. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί από τον Οκτώβριο του 2011 ο Θρασύβουλος Λιάγκας. Olympia Larissa, πληροφορίες για το σύλλογο στον ιστότοπο της FIBA Europe (με αφορμή το EuroChallenge του 2009-10). Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης, πληροφορίες στον ιστότοπο Stadia.gr.
Ραμόν Σεράνο Σούνιερ

Ο Ραμόν Σερράνο Σούνιερ (Ramón Serrano Súñer, 12 Σεπτεμβρίου 1901 - 1 Σεπτεμβρίου 2003) ήταν Ισπανός πολιτικός. Γεννήθηκε στην Καρθαγένη το 1901 και πέθανε στη Μαδρίτη το 2003. Ο Σούνιερ είχε νυμφευτεί την αδελφή της γυναίκας του Φράνκο και ήταν ο πιο στενός συνεργάτης του, γνωστός ως cuñadísimo. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια και είχε σπουδάσει νομική. Κατά το πραξικόπημα του Φράνκο συλλαμβάνεται και φυλακίζεται λόγω της συγγένειας τους αλλά καταφέρνει να φυγαδευτεί. Το 1937 επιστρέφει και αναλαμβάνει Υπουργός Εσωτερικών και λίγο αργότερα Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Φράνκο. Ήταν αυτός που διαπραγματευόταν, μαζί με τον Φράνκο, την είσοδο ή μη της Ισπανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας με τον Χίτλερ στο Χεντάγιε, αν και επίσημα ονομάστηκε Υπουργός εξωτερικών στις 16 Οκτωβρίου 1940 και αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση το 1942. Από το 1940 αναλαμβάνει την εσωτερική οργάνωση της Φάλαγγας που ήταν και το μοναδικό πολιτικό κόμμα στην Ισπανία. Επίσης είχε διατελέσει και Ανώτατος δικαστής.

 (1947). Entre Hendaya y Gibraltar. Madrid: Ediciones y Publicaciones Españolas. (1969). Ensayos al viento. Madrid: Cultura Hispánica. Prólogo de Azorín. (1977). Entre el silencio y la propaganda, la Historia como fue. Memorias. Barcelona: Planeta. (1981). De anteayer y de hoy. Barcelona: Plaza y Janés (1985). Dictámenes y recursos de casación civil. Madrid: Edersa. (1995). Política de España, 1936-1975. Madrid: Editorial Complutense. Cien Empresarios Españoles del Siglo Veinte Info on a book, 672 pages, by Rojo Cagigal, Juan Carlos. Azagra Ros, Joaquín Pedro. Arana Pérez, Ignacio. Echániz Ortúñez, José and others, 13 economists in total. ISBN 978-84-88717-27-6, 2000. (Ισπανικά) Milicia y diplomacia: los diarios del Conde de Jordana 1936-1944, forewords and initial study by Carlos Seco Serrano. (Selección y glosas de Rafael Gómez- Jordana Prats). Burgos: Dossoles, 2002. "Colección La Valija Diplomática". 311 pp.ISBN 9788487528453. (Ισπανικά) Charles B. Burdick. Germany's Military strategy and Spain In World War II.Syracuse Univ. Press, Syracuse, U.S.A., (1968). 228 pages. ISBN 256692. Former American Professor Charles B. Burdick biography can be seen at: Ramón Serrano Súñer, Entre Hendaya y Gibraltar. ISBN 978-84-08-10417-9, (2011). Pauley, Bruce F. (1981). Hitler and the Forgotten Nazis: A History of Austrian National Socialism, University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-1456-3.