IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Phoenix Solar AG

Η Phoenix Solar AG είναι γερμανική εταιρεία φωτοβολταϊκών που ασχολείται με την ενσωμάτωση συστημάτων. Συγκεκριμένα, η εταιρεία σχεδιάζει, κατασκευάζει και χειρίζεται μεγάλους σταθμούς φωτοβολταϊκών και εξειδικεύεται στην χονδρική πώληση φωτοβολταϊκών συστημάτων, ηλιακών συλλεκτών και του αντίστοιχου εξοπλισμού.

 Η Phoenix Solar AG προέκυψε από πρωτοβουλία της “Bund der Energieverbraucher eV” (στα Ελληνικά: «Συνεταιρισμός καταναλωτών ενέργειας») η οποία ξεκίνησε το 1994. Η εταιρεία ιδρύθηκε επίσημα στις 18 Νοεμβρίου του 1999 και στις 7 Ιανουαρίου του 2000 εισήχθη στο εμπορικό μητρώο επιχειρήσεων. Στις 25 Μαΐου 2007, κατά την ετήσια γενική συνέλευση, οι μέτοχοι ενέκριναν την αλλαγή της επωνυμίας της από “Phönix SonnenStrom AG” σε “Phoenix Solar AG”. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται βορειοδυτικά του Μόναχου στο Sulzemoos, έχει επίσης γραφεία πωλήσεων στη Γερμανία, ενώ έχει θυγατρικές στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα τη Σιγκαπούρη και την Αυστραλία. Από τις 18 Νοεμβρίου του 2004, οι μετοχές της εταιρείας αποτέλεσαν αντικείμενα διαπραγμάτευσης στα χρηματιστήρια του Μόναχου, της Φρανκφούρτης, του Βερολίνου / Βρέμης και της Στουτγάρδης. Με την έναρξη διαπραγμάτευσης των μετοχών (στο τμήμα του Χρηματιστηρίου του Μόναχου που ασχολείται αποκλειστικά με τις εταιρείες μικρής και μεσαίας κεφαλαιοποίησης) στις 27 Ιουλίου του 2005 η Phoenix Solar AG απέκτησε πρόσβαση σε μεγαλύτερα κεφάλαια και σε μεγαλύτερο επενδυτικό κοινό. Στις 27 Ιουνίου του 2006, οι μετοχές της εταιρείας ήταν και επίσημα εισηγμένες στο Χρηματιστήριο και ξεκίνησε η αγοραπωλησία στο Χρηματιστήριο Αξιών της Φρανκφούρτης. Από το Μάρτιο του 2008, οι μετοχές της Phoenix Solar αποτελούν συστατικό στοιχείο του δείκτη του Χρηματιστηρίου Nasdaq.
Μάρκος Βινίκιος (ύπατος το 30)

Ο Μάρκος Βινίκιος, λατιν.: Μarcus Vinicius (π. 5 π.Χ. - 46 μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος, δις ύπατος και σύζυγος της Ιουλίας Λιβίλλας, μικρανιψιάς του Αυτοκράτορα Τιβερίου. Ήταν γιος και εγγονός δύο υπάτων, του Πόπλιου Βινικίου (υπάτου το 2 μ.Χ.) και του Μάρκου Βινικίου (ύπατος το 19 π.Χ.).

 Γεννημένος στο Cales Κάλες της Καμπανίας, ο Μ. Βινίκιος ξεκίνησε τη συγκλητική του σταδιοδρομία ως quaestor (ταμίας) το 20 μ.Χ. Την ίδια χρονιά ζητήθηκε από τον Bινίκιο να συμμετάσχει στην υπεράσπιση του Γναίου Καλπούρνιου Πίσο για τη δολοφονία του Γερμανικού, αλλά αρνήθηκε. Ήταν παρών για τη δίκη, καθώς το όνομά του εμφανίζεται ως ένα από τα ονόματα των επτά μαρτύρων του Senatus consultum de Cn. Pisone patre (Συγκλητικού συμβουλίου για τον Γν. Πίσο πατέρα), της επίσημης πράξης της Ρωμαϊκής Συγκλήτου σχετικά με τη δίκη και την τιμωρία του Πίσο. Το 30 ο Βινίκιος διορίστηκε στην υπατεία, την οποία κατείχε με τον Λούκιο Κάσσιο Λονγίνο. Την ίδια χρονιά, ο Βελέιος Πατέρκουλος δημοσίευσε τις Ιστορίες του, τις οποίες αφιέρωσε στον Βινίκιο. Το 33 ο Τιβέριος τον επέλεξε ως σύζυγο για την Ιουλία Λιβίλλα, τη νεότερη κόρη τού ανιψιού του Γερμανικού. Με την ευκαιρία αυτή ο Τάκιτος περιγράφει τον Βινίκιο ως «ήπιου χαρακτήρα και περίτεχνο ρήτορα». Για το διάστημα 39-40, ο Βινίκιος έγινε ανθύπατος κυβερνήτης της Ασίας. Πριν από αυτό είχε διοριστεί σε μία επιτροπή, που είχε αναλάβει να εκτιμήσει τις ζημιές που προκλήθηκαν από πυρκαγιά στον Αβεντίνο λόφο. Ο Βινίκιος και ο ανιψιός του Λούκιος Άννιος Βινικιανός ενεπλάκησαν στη δολοφονία του Καλιγούλα και -για ένα σύντομο διάστημα- προσπάθησαν να τον διαδεχθούν στον θρόνο. Αφού ο Κλαύδιος έγινε Αυτοκράτορας, ο Βινίκιος τον συνόδευσε κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κατάκτησης της Βρετανίας το 43, και του απονεμήθηκε το Ornamenta triumphalia (διάκοσμος θριάμβου)]]. Το 45 τιμήθηκε με τη σπάνια διάκριση μίας δεύτερης υπατείας· ο συνάδελφός του εκείνη τη χρονιά ήταν ο Τίτος Στατίλιος Ταύρος Κορβίνος. Με προτροπή της Βαλ. Μεσσαλίνας, ο Βινίκιος σκοτώθηκε σε 46. Ωστόσο η κηδεία του τελέστηκε από το κράτος. Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας στο μυθιστόρημα Quo Vadis του Χένρικ Σιενκιέβιτς, που ονομάζεται επίσης Mάρκος Βινίκιος, είναι ο φανταστικός γιος του ιστορικού Mάρκου Βινικίου. Νυμφεύτηκε την Ιουλία Λιβίλλα, κόρη του Γερμανικού στρατηγού (ανιψιού του Τιβερίου). Ήταν αδελφή του Καλιγούλα και θεία του Νέρωνα. Syme, Ronald (1939). Η Ρωμαϊκή Επανάσταση. Οξφόρδη: Clarendon Press. Vogel-Weidemann, Ursula (1982). Die Statthalter von Africa und Asia in den Jahren 14-68 ν. Χρ .: Eine Untersuchung zum Verhältnis Princeps und Senat. Βόννη: Habelt.
Λουίς Λουδουένια

Ο Λουίς Αντόνιο Λουδουενια (ισπανικά: Luis Antonio Ludueña, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1954 στην Κόρδοβα της Αργεντινής) είναι Αργεντινός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου. Οι δύο υιοί του, Ντανιέλ και Γκονσάλο, είναι, επίσης, ποδοσφαιριστές.

 Ο Λουίς Λουδουένια αγωνίστηκε κυρίως για λογαριασμό της Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες, με τα χρώματα της οποίας και αγωνίστηκε από το 1974 έως το 1982. Κατά τη διάρκεια της εκεί παρουσίας του, αγωνίστηκε, συνολικά, σε 189 αναμετρήσεις πρωταθλήματος, κατά τη διάρκεια των οποίων πέτυχε, συνολικά, 52 τέρματα. ΤαγιέρεςΠρωτάθλημα Αργεντινής: Πρώτος σκόρερ: 1976 (Νασιονάλ) (12 τέρματα).
Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ

Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ είναι ελληνική κωμική ταινία του 1981, σε παραγωγή Γεράσιμου Κανδύλη και σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο υπογράφουν ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πάνος Τσίρος.

 Ένας αδιόρθωτος γλεντζές, ο Λάμπρος Κομνηνός (Λάμπρος Κωνσταντάρας), αμελεί την κτηματομεσιτική επιχείρηση που έχει από κοινού με τον συνέταιρό του, Δημήτρη Οικονομίδη (Τώνης Γιακωβάκης). Γνωρίζει μια χήρα, τη Ρένα Σκουλαρίκου (Μάρω Κοντού), η οποία είναι ιδιοκτήτρια ενός νυχτερινού κέντρου το οποίο στα ενδότερά του διαθέτει κρυφή χαρτοπαικτική λέσχη. Αρχίζει να συχνάζει στη λέσχη, όπου τραγουδά και η ξαδέλφη της Ρένας, Μαρίνα (Νέλλη Γκίνη), να παίζει πόκερ και στην αρχή, με κάποια βοήθεια από τη μεριά της Ρένας, να κερδίζει. Όταν όμως η τύχη δεν είναι με το μέρος του κι εκείνος αρχίζει να χάνει μεγάλα ποσά και να γεμίζει με χρέη, καταλαβαίνει ότι έχει πέσει θύμα χαρτοκλεφτών. Η αντίδρασή του είναι άμεση, παίρνει μαθήματα από επαγγελματίες χαρτοκλέφτες, και εκδικείται τους αντιπάλους του. Στο τέλος, όχι μόνο ξεσκεπάζει τη σπείρα, αλλά κερδίζει και την καρδιά της όμορφης χήρας, η οποία σιγά σιγά αρχίζει να έλκεται από τον Λάμπρο. Λάμπρος Κωνσταντάρας - Λάμπρος Κομνηνός Μάρω Κοντού - Ρένα Σκουλαρίκου Νέλλη Γκίνη - Μαρίνα Γιάννης Μαλούχος - Μεμάς Τάρταρος Θάνος Μαρτίνος - Τζόνι Καραμαούνας Δήμητρα Νομικού - γραμματέας Τάκης Χαλάς - Μπάμπης Πινέζας Γιάννης Ευδαίμων - αστυνομικός Απόστολος Σουγκλάκος - Ηρακλής Μήτση Κωνσταντάρα - κυρία στο ραντεβού Τόλης Πολάτος - Μήτσος Τώνης Γιακωβάκης - Δημήτρης Οικονομίδης Λευτέρης Λουκαδής - Σώτος Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1981, ενώ κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Απριλίου 2013. Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ο οποίος έφυγε από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, και για την προτελευταία ταινία της αδελφής του, Μήτσης Κωνσταντάρα. Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ στο Cine.gr Ο Λαμπρούκος μπαλαντέρ στον επίσημο ιστότοπο της εταιρείας Καραγιάννης - Καρατζόπουλος
Αρτ Ρόζενμπαουμ

Ο Άρθουρ Σπαρκ Ρόζενμπαουμ (6 Δεκεμβρίου 1938 – 4 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Αμερικανός ομότιμος καθηγητής τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια, καλλιτέχνης, μουσικός και λαογράφος. Κέρδισε ένα βραβείο Γκράμι το 2008 για το Καλύτερο Ιστορικό Άλμπουμ, για τη μουσική του συλλογή Art Of Field Recording Volume I: Fifty Years Of Traditional American Music Documented By Art Rosenbaum .

 Γεννήθηκε στο Όγκντενσμπουργκ, στα βόρεια της Νέας Υόρκης. Η οικογένειά του μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, περνώντας χρόνο στην Ινδιανάπολη και αλλού, ενώ ο πατέρας του ήταν μέλος του Ιατρικού Σώματος Στρατού . Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια . Ο Ρόζενμπαουμ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια από το 1976 έως το 2006. Το Μουσείο Τέχνης της Γεωργίας πραγματοποίησε αργότερα μια έκθεση με τα σχέδια και τους πίνακές του. Άλλοι πίνακές του περιλαμβάνουν μια τοιχογραφία στο κτήριο των ειδικών συλλογών Russell στην πανεπιστημιούπολη UGA, με πρόσωπα πολιτικών προσωπικοτήτων από την ιστορία της Γεωργίας. Το βιβλίο Weaving His Art on Golden Looms: Paintings and Drawings by Art Rosenbaum εκδόθηκε την 1η Οκτωβρίου 2006 από το Μουσείο Τέχνης της Τζόρτζθας και τον Γουίλιαμ Γ. Άιλαντ. Με τη σύζυγό του Μάργκο ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για περισσότερα από 50 χρόνια, ηχογραφώντας μουσική μπλουζ, μελωδίες για βιολί και άλλες μορφές παραδοσιακής μουσικής. Επιλογές από τις ηχογραφήσεις του δημοσιεύτηκαν ως The Art of Field Recording: 50 Years of Traditional American Music . Έπαιζε και μπάντζο. Πέθανε από καρκίνο στις 4 Σεπτεμβρίου 2022. The Art of the Mountain Banjo (Fant) 29 Μαΐου 2015 από την Art Rosenbaum Βιβλίο Art Rosenbaum's Old-Time Banjo 2 Οκτωβρίου 2014 από την Art Rosenbaum Folk Visions and Voices: Traditional 1 Νοεμβρίου 1983 by Art Rosenbaum The Mary Lomax Ballad Book 2 Μαΐου 2013 από την Art Rosenbaum Art of Field Recording Volume I: Fifty Years of Traditional American Music Documented by Art Rosenbaum
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης γυναικών 1927

Το Β΄ γυναικείο πρωτάθλημα βόλεϊ του Πανιωνίου διεξήχθη από τις 19 ως τις 26 Μαρτίου 1927. Τον τίτλο κατέκτησε ο Γυμναστικός Όμιλος Ελληνίδων μαζί με το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο για τη νικήτρια ομάδα που αθλοθέτησε η εφ. "Βραδυνή". Εκτός από το γυναικείο, διοργανώθηκε και σχολικό πρωτάθλημα παρθεναγωγείων.

 Μετά το επιτυχημένο ξεκίνημα που είχε γίνει με τους γυναικείους αγώνες βόλεϊ 1926, πολλά σχολεία και σύλλογοι δημιούργησαν ομάδες και την επόμενη χρονιά δήλωσαν συμμετοχή. Αναγκαστικά ο Πανιώνιος διοργάνωσε δύο ξεχωριστά πρωταθλήματα: ένα Γυναικών, αυτή τη φορά υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ και ένα Παρθεναγωγείων για μαθήτριες γυμνασίων θηλέων, με άδεια του Υπ. Παιδείας. Σύμφωνα με την προκήρυξη, στο γυναικείο πρωτάθλημα δικαίωμα συμμετοχής είχαν ομάδες αθλητικών συλλόγων, δημόσιων και ιδιωτικών παρθεναγωγείων, το Διδασκαλείο Γυμναστικής και ομάδες τραπεζών. Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή οκτώ ομάδες από Αθήνα και Πειραιά. Οι αγώνες έγιναν από 19 ως 26 Μαρτίου 1927 με σύστημα νοκ-άουτ. Έπειτα από ενέργειες του Δάλλα οι αγώνες έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και τους τελικούς παρακολούθησαν οι υπουργοί Παιδείας Αθανάσιος Αργυρός, Γεωργίας Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, ο οποίος έκανε τις απονομές, προσδίδοντας έτσι με το κύρος του επισημότητα στην διοργάνωση. Τα έπαθλα απέκτησαν χορηγούς, τις εφημερίδες "Βραδυνή" (τριετές επαμειβόμενο έπαθλο γυναικών) και "Εθνος" (έπαθλο παρθεναγωγείων) και το κατάστημα αθλητικών ειδών "Καραμπάτη-Απετιάν" (έπαθλο καλαίσθητης και ομοιόμορφης εμφάνισης). Μετείχαν 8 σύλλογοι. Σύλλογοι (8): Διδασκαλείο Γυμναστικής, Γ.Ο. Ελληνίδων, Πανιώνιος, Πειραϊκός Σύνδεσμος, Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Π. Φαλήρου, Χριστιανική Ένωσις Νεανίδων, ΑΟ Νεανίδων, Γυναικείο Αθλητικό Τμήμα Εθνικής Τραπέζης. Τελικός: Γυμναστικός Όμιλος Ελληνίδων - Διδασκαλείο Γυμναστικής: 15-11, 15-11.Τριετές επαμειβόμενο έπαθλο "Βραδυνής": Γ.Ο. Ελληνίδων. Έπαθλο εμφάνισης "Καραμπάτη-Απετιάν": Ομάς Εθνικής Τραπέζης. Δήλωσαν συμμετοχή έξι παρθεναγωγεία από την Αθήνα και τον Πειραιά, αριθμός πρωτοφανής. Οι αγώνες έγιναν με άδεια του Υπουργείου Παιδείας. Το τριετές επαμειβόμενο κύπελλο για τη νικήτρια ομάδα αθλοθέτησε η εφ. "Έθνος": Σχολεία (6): Α΄ και Β΄ Γυμνάσια Θηλέων Αθηνών, Λύκειο Αηδονόπουλου, Παρθεναγωγείο Α/φών Παπακώστα Πειραιά, 15ο και 16ο Ελληνικά Σχολεία Θηλέων Αθηνών. Κατάταξη:Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών Παρθεναγωγείο Παπακώστα Θ. Μπελίτσος, "Κυανέρυθρη ιστορία: Ο Πανιώνιος εισάγει το γυναικείο βόλεϊ στην Ελλάδα το 1926", εφ. "Κυανέρυθρη πλατεία", φ. 60 (26/1/2013).
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης (Αθήνα ,24 Ιουλίου 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης και θεατρικός σκηνοθέτης, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

 Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1970 στην Αθήνα. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων στο Κολλέγιο Αθηνών πήρε μέρος σε σχολικές εκδηλώσεις και, αμέσως μετά την αποφοίτηση του, έδωσε εξετάσεις για το Εθνικό Θέατρο, απ’ όπου και αποφοίτησε. Ο πρώτος του ρόλος στη τηλεόραση ήταν το 1991, στο σήριαλ Θυσία, ακολούθησαν οι σειρές: Γυναίκες, Το κόκκινο φεγγάρι, Ανατομία ενός εγκλήματος, Οι επαγγελματίες, Τρίτο στεφάνι, Κόκκινος κύκλος, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, Ο Πέτρος κομμάτια και Έτερος εγώ. Ευρύτερα γνωστός έγινε για τη συμμετοχή του στα σίριαλ: Λόγω τιμής, Η ζωή που δεν έζησα, Να με προσέχεις (ως ο αδελφός του Χριστόφορου Παπακαλιάτη), Αχ... και να 'ξερες, Έτσι ξαφνικά, Γη και ουρανός και Γιούγκερμαν. Έκανε επίσης γκεστ εμφανίσεις στις σειρές: Κλείσε τα μάτια, Μίλα Μου Βρώμικα, Ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος, Πρεμιέρα, Εθνική Ελλάδος, Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές, Λόγω τιμής, 20 χρόνια Έτερος Εγώ: Κάθαρσις. Ο Γιατρός Στο θέατρο έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των έργων: Άμλετ, Ο συλλέκτης, Πέτρες στις τσέπες του, Καλιγούλας, Ο πουπουλένιος. Εκτός από την υποκριτική, ασχολείται και με τη σκηνοθεσία στο θέατρο. Στον κινηματογράφο συμμετείχε ή πρωταγωνίστησε στις ταινίες: Πεθαμένο λικέρ, Έναστρος θόλος, Ο τσαλαπετεινός του Γουαϊόμινγκ, Καβάφης, Ριζότο, Μια υπέροχη μέρα, Hardcore, Το όνειρο του σκύλου, Παράδεισος στη Δύση, Επικίνδυνες μαγειρικές, The Telemachy, Από έρωτα, Σύμπτωμα, Short Fuse, Success Story, Πολιορκία στην Οδό Λιπέρτη. Το 2006 παρουσίασε, για λογαριασμό του Mega Channel, το ριάλιτι παιχνίδι Survivor. Στο ΑΝΤ1 επέστρεψε το 2023 Παρουσιάζει Το Τηλεπαιχνίδι Οι Προδότες Υπήρξε παντρεμένος με την Έρση Ξενάκη (νυν σύζυγο του Πέτρου Μπούτου) με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Γιώργο-Ίκαρο, το 2005. Επίσης απο το 2010 μέχρι το 2014 ήταν σε σχέση με την ενδυματολόγο και σκηνογράφο Αθανασία Σμαραγδή (ανιψιά του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή). Τον Μάρτιο του 2018 έγινε γνωστό πως διατηρεί σχέσεις με τη Χρυσή Βαρδινογιάννη, γόνο της οικογένειας Βαρδινογιάννη. Τον Απρίλιο του 2009 υπέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος Δράση και στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο του κόμματος. Το 2014 δήλωσε την υποστήριξή του στο Ποτάμι, ενώ τον Δεκέμβριο του 2017 σε συνέδριο της Ν.Δ. δήλωσε πως πιστεύει στον πολιτικό Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά δεν είναι ψηφοφόρος ή μέλος του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.
Πολιτική της Μάλτας

Η Μάλτα είναι δημοκρατία, της οποίας το κοινοβουλευτικό σύστημα και η δημόσια διοίκηση βασίζονται στο σύστημα του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Βουλή των αντιπροσώπων (στα μαλτέζικα Kamra tad-Deputati) εκλέγεται απευθείας από τον λαό κάθε πέντε χρόνια, εκτός κι αν η βουλή διαλυθεί νωρίτερα από τον Πρόεδρο της χώρας κατόπιν συμβουλής από τον Πρωθυπουργό. Στη βουλή των αντιπροσώπων υπάρχουν 65 έδρες. Αν όμως κάποιο κόμμα κερδίσει σε βουλευτικές εκλογές απόλυτη πλειοψηφία, αλλά δεν κερδίσει πλειοψηφία στις έδρες, τότε δίδονται στο κόμμα αυτό πρόσθετες έδρες για να διασφαλιστεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το Σύνταγμα της Μάλτας προνοεί ότι ο Πρόεδρος διορίζει ως Πρωθυπουργό το μέλος της Βουλής εκείνο που είναι στην καταλληλότερη θέση να διοικήσει την πλειοψηφία της Βουλής. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται κάθε πέντε χρόνια από το κοινοβούλιο. Ο ρόλος του ως αρχηγός κράτους είναι μάλλον τελετουργικός. Το Σύνταγμα καθιερώθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1964.

 Τα κύρια πολιτικά κόμματα είναι το Εθνικιστικό Κόμμα, το οποίο είναι χριστιανοδημοκρατικό, και το Εργατικό Κόμμα, το οποίο είναι σοσιαλδημοκρατικό. Το Εργατικό Κόμμα είναι σήμερα κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Τζόζεφ Μούσκατ. Το Εθνικιστικό Κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση. Υπάρχουν άλλα τρία κόμματα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση: Το Alternattiva Demokratika, το οποίο είναι πράσινο κόμμα. To Imperium Europa (Αυτοκρατορία της Ευρώπης), το οποίο είναι εθνικιστικό σε φυλετική βάση και δίνει έμφαση στις ατομικές ελευθερίες και την ατομική ιδιοκτησία. Το Άλφα Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο είναι φιλελεύθερο και μεταρρυθμιστικό.Το σύστημα ψηφοφορίας που υπάρχει από το 1964 έχει οδηγήσει στον δικομματισμό και συχνά κόμματα τα οποία λαμβάνουν σχετικά σημαντικό ποσοστό των ψήφων καταλήγουν να μην εκπροσωπούνται στη βουλή. Αυτό αφήνει μια σημαντική μειονότητα ψηφοφόρων χωρίς δυνατή φωνή στην πολιτική σκηνή. Η εκλογική μεταρρύθμιση είναι φλέγον θέμα συζήτησης στη Μάλτα. Το 2006, έπειτα από μυστικές διαπραγματεύσεις, το Εθνικιστικό και το Εργατικό Κόμμα κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τη μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος η οποία ικανοποιούσε τα αιτήματα των δύο κομμάτων, αλλά διατηρούσε τον δικομματικό ολοκληρωτισμό. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν περί τα τέλη του 2006 συζήτηση στα ανεξάρτητα τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφορικά με τη διάβρωση της πραγματικής δημοκρατίας.
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1906

Την Δευτέρα 26 Μαρτίου 1906 διενεργήθηκαν εθνικές βουλευτικές εκλογές, τις οποίες κέρδισε με ισχυρή πλειοψηφία (111 έδρες) το κόμμα του Κερκυραίου πολιτικού Γεωργίου Θεοτόκη, συνεχίζοντας έτσι την πρωθυπουργική θητεία του που έχει αρχίσει ήδη από τον Δεκέμβριο του 1905.

 προς τις εκλογές Μετά τη δολοφονία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη στις 31 Μαΐου 1905, ο κατακερματισμός των βουλευτών σε πολλές φατρίες, οδήγησε στην αδυναμία σχηματισμού ισχυρής κυβέρνησης. Οι προθέσεις των Αλέξανδρου Ρώμα, Κωνσταντίνου Καραπάνου αλλά και του Δημητρίου Ράλλη (που δεν ανήκε στο κυρίως σώμα των υποστηρικτών του Δηλιγιάννη), να διεκδικήσουν την αρχηγία, επέφεραν την παρέμβαση του βασιλιά, ο οποίος ζήτησε από την κοινοβουλευτική ομάδα, να εκλέξει αυτή, ύστερα από ψηφοφορία, τον αρχηγό της. Οι βουλευτές τότε, ανακήρυξαν με 82 ψήφους υπέρ τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη ως πρόεδρο του Εθνικού κόμματος (όπως ήταν ο ανεπίσημος τίτλος του κόμματος Δηλιγιάννη). Επειδή αυτές οι ψήφοι δεν επαρκούσαν για την δημιουργία κυβέρνησης πλειοψηφίας, ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις σχηματίστηκε τελικά κυβέρνηση συνεργασίας Μαυρομιχάλη - Ράλλη η οποία πήρε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και διατηρήθηκε στην εξουσία μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου του 1905. Η συμμαχία Μαυρομιχάλη - Ράλλη, δεν κατόρθωσε να μακροημερεύσει λόγω των σφοδρών διαφωνιών που είχαν ξεσπάσει στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας, και έτσι, ο βασιλιάς αμέσως μετά την παραίτηση της κυβέρνησης, έδωσε την Πρωθυπουργία, στον αρχηγό του δεύτερου σε δύναμη κόμματος του κοινοβουλίου, σε αυτό του Γεωργίου Θεοτόκη. Ο Θεοτόκης, μη θέλοντας να εξαρτάται από την ψήφο ανοχής των δηλιγιννιακών βουλευτών προκειμένου να κυβερνήσει, προκήρυξε εκλογές για τις 26 Μαρτίου 1906, τις οποίες κατάφερε να κερδίσει άνετα. οι εκλογές Οι εκλογές αυτές διεξήχθησαν με τις αλλαγές που είχε επιφέρει η προηγούμενη κυβέρνηση Δηλιγιάννη στον εκλογικό νόμο, η σημαντικότερη των οποίων ήταν η μείωση των βουλευτικών εδρών (ο αριθμός των εδρών τότε δεν είχε κατοχυρωθεί συνταγματικά και εξαρτώνταν από τις ψήφους που έπαιρναν οι βουλευτές), με την αύξηση του ορίου εκλογής από 12.000 σε 16.000 ψήφους για τις επαρχίες και από 3.000 σε 5.000 ψήφους για τις προνομιούχες περιφέρειες (Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά). Εκλογικό Σύστημα : Πλειοψηφικό με ευρεία και στενή περιφέρεια.Η ψηφοφορία έγινε με σφαιρίδιο Εκλογικός Νόμος : Άρθρα 66 και 68 του Συντάγματος του 1864 - Εκλογικός νόμος ΧΜΗ΄ του 1877 Εκλογικές περιφέρειες : 26 Σύνολο εδρών : 177
Ξενοφών Μουσάς

Ο Ξενοφών Μουσάς (Xenophon Moussas) είναι αστρονόμος, καθηγητής Φυσικής του Διαστήματος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ένας από τους πρωταγωνιστές της μελέτης του αρχαιότερου υπολογιστή, του Μηχανισμού των Αντικυθήρων.

 Έχει διατελέσει senior visiting research fellow στο Imperial College επί τρεις μήνες κατ' έτος για είκοσι έτη, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, Διευθυντής Εργαστηρίου Αστροφυσικής, Διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αντιπρόεδρος του Τμήματος Φυσικής και Διευθυντής του Τομέα Αστροφυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε επίσης επισκέπτης καθηγητής στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, επισκέπτης ερευνητής στο Αστεροσκοπείο του Παρισιού και επισκέπτης ερευνητής το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για το Ηλιακό Σύστημα στη Γερμανία. Είναι μέλος του Δ.Σ. της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών και της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης (IAU). Έχει δημοσιεύσει 120 άρθρα σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά με κριτές, 200 σε διεθνή συνέδρια και 50 σε Ελληνικά περιοδικά. Είναι συγγραφέας όλων των αστρονομικών λημμάτων της Εκπαιδευτικής Εγκυκλοπαίδειας της Εκδοτικής Αθηνών. Έχει πραγματοποιήσει 700 ομιλίες και δεκάδες εκθέσεις για τον μηχανισμό των Αντικυθήρων σε 15 γλώσσες σε όλο τον Κόσμο, στη NASA, στην UNESCO, σε μουσεία, σχολεία, πανεπιστήμια και πλανητάρια. Έχει επιβλέψει 40 διδακτορικές διατριβές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Observatoire de Paris, στο Imperial College, στα Πανεπιστήμια της Αλεξάνδρειας και του Καΐρου, καθώς και στο Max Planck Sonnensystem. Το πεδίο της επιστημονικής του έρευνας εκτείνεται στη Διαστημική Φυσική, στον Ήλιο, στους Πλανήτες, στους Δορυφόρους, στο Μηχανισμό των Αντικυθήρων, στην Ιστορία της Αστρονομίας και στη Φιλοσοφία των Επιστημών. Συμμετέχει σε πολλά διαστημικά πειράματα της NASA και του ESA. Είναι συγγραφέας 5 βιβλίων, εκ των οποίων το ένα έχει εκδοθεί στην Ρωσική και τα υπόλοιπα είναι υπό έκδοση στην Γαλλική, Βουλγαρική και Αλβανική γλώσσα. Βραβείο της NASA Βραβείο Αμερικανικής Εταιρείας Γεωφυσικής Επίτιμος διδάκτωρ Διεθνούς Ακαδημίας Παιδείας και Επιστημών Ουκρανίας. Μηχανισμός των Αντικυθήρων, ΠΙΝΑΞ, Εκδόσεις Ελληνική Φυσική Εταιρεία, Αθήνα, 2011, 2012 (2η έκδοση) Μηχανισμός των Αντικυθήρων, Κ. Δ. Μουσάς, Νομός Αττικής, 2013.Μηχανισμός των Αντικυθήρων, ο αρχαιότερος υπολογιστής και μηχανικός Κόσμος, Canto Mediterraneo, 2018. Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων «Πίναξ». Το πρώτο μηχανικό σύμπαν. Ο παλαιότερος υπολογιστής και αστρονομικό όργανο (υπό έκδοση). Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων (στα βουλγαρικά, υπό έκδοση). Mekanizmit Antikythera, (στα αλβανικά, υπό έκδοση). https://www.youtube.com/@xenophonmoussas5287/videos https://www.youtube.com/results?search_query=xenophon+moussas https://www.youtube.com/@Fryktories-Web-TV/search?query=ξενοφών https://www.youtube.com/results?search_query=ξενοφών+Μουσας
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσινγκτον 2012

Οι Εκλογές της Γερουσίας των ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον το 2012 θα λάβουν χώρα στις 6 Νοεμβρίου 2012 ταυτόχρονα με τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ του 2012 καθώς και με άλλες εκλογικές αναμετρήσεις στη Γερουσία των ΗΠΑ και την Βουλή των Αντιπροσώπων και αρκετές πολιτειακές και τοπικές εκλογικές αναμετρήσεις. Η κάτοχος Δημοκρατική Γερουσιαστής των ΗΠΑ Μαρία Κάντγουελ διεκδικεί επανεκλογή σε μια τρίτη θητεία.

 Η Μαρία Κάντγουελ επανεκλέχθηκε για να υπηρετήσει δεύτεηρ θητεία με 56,85% των ψήψων ενάντια στον Μάικ ΜακΓκάβικ στις γερουσιαστικές εκλογές της Ουάσινγκτον το 2006. Μαρία Κάντγουελ, κάτοχος του αξιώματος, γερουσιαστής των ΗΠΑ Ανακοινωθέντες Μάικλ Μπάουμγκαρτνερ, πολιτειακός γερουσιαστής Art Coday, physician Ενδεχόμενοι Μπιλ Μπράιαντ, Πρόεδρος του Port of Seattle Commission Clint Didier, former NFL football player Σούζαν Χάτσισον, Charles Simonyi Fund for the Arts and Sciences executive director and former news anchor John Stanton, businessman Scott Stanzel, former deputy White House press secretary under George W. Bush Αρνήθηκαν Ντοκ Χάστινγκς, αντιπρόσωπος των ΗΠΑ Jaime Herrera Beutler, αντιπρόσωπος των ΗΠΑ John Koster, Snohomish County Councilman and Republican nominee for the 2nd congressional district in 2010 (running for the U.S. House) Cathy McMorris Rodgers, U.S. representative Dave Reichert, U.S. representative Phillip Yin, Hong Kong-based anchor for Bloomberg Television Μαρία Κάντγουελ (Δημοκρατικό), incumbent U.S. Senator Michael Baumgartner (Republican), State Senator Complete video of debate, C-SPAN, October 12, 2012 Εκλογές της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών 2012 United States House of Representatives elections in Washington, 2012 Εκλογή κυβερνήτη της Ουάσινγκτον 2012 Washington Secretary of State's listing of candidates who have filed for office U.S. Congress candidates for Washington at Project Vote SmartOfficial Campaign WebsitesMichael Baumgartner for U.S. Senate Maria Cantwell for U.S. Senate Art Coday for U.S. Senate
Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα των Βουρβόνων

Η Λουίζα Μαρία Αδελαΐδα (Louise-Marie-Adélaïde de Bourbon, 13 Μαρτίου 1753 - 23 Ιουνίου 1821) από τον Οίκο των Βουρβόνων, ήταν κόρη του Δούκα του Πεντιέβρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Λουδοβίκου Ιωάννη Μαρία, Δούκα του Παντιέβρ, του πλουσιότερου ευγενούς της Γαλλίας την εποχή του, γιου του Λουδοβίκου Αλεξάνδρου της Τουλούζης (νόθου γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας). Μητέρα της ήταν η Μαρία Θηρεσία Φιλικητάτη των Έστε, κόρη του Φραγκίσκου Γ΄ της Μόντενα & Ρέτζο. Έπειτα από το τέλος του αδελφού της Λουδοβίκου Αλεξάνδρου, Πρίγκιπα του Λαμπάλ, έγινε η πλουσιότερη κληρονόμος στη Γαλλία πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Μετά τον αποκεφαλισμό του συζύγου της (1793) δραπέτευσε με τα παιδιά της στην εξορία, όπου έζησε ως το 1815, διάστημα που πέθαναν οι δύο μικρότεροι γιοί της 29 και 32 ετών. Στις 5 Απριλίου 1769 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φίλιππο Β΄ της Ορλεάνης, τον βασιλοκτόνο Φίλιππο Ισότητα, και είχε τέκνα: θνησιγενής κόρη (10 Οκτωβρίου 1771). Λουδοβίκος Φίλιππος (1773 - 1850), Βασιλιάς της Γαλλίας και πιο πριν δούκας της Ορλεάνης. Απέκτησε 9 τέκνα. Αντώνιος Φίλιππος (1775 - 1807), Δούκας του Μονπανσιέ, άγαμος. Φραγκίσκη (1777 - 1782). Αδελαΐδα (1777 - 1847), δίδυμη της Φραγκίσκης. Λουδοβίκος Κάρολος (1779 - 1808), Κόμης του Μπωζολαί.
Μπάναστρ Τάρλετον

Ο Μπάναστρ Τάρλετον (Banastre Tarleton, 21 Αυγούστου 1754 - 15 Ιανουαρίου 1833), 1ος βαρώνος του Λίβερπουλ, κάτοχος του Μεγαλόσταυρου των Ιπποτών, ήταν Βρετανός στρατιωτικός και πολιτικός. Έγινε γνωστός με τη συμμετοχή του στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, όπου ξεχώρισε σε νεαρή ηλικία ως αξιωματικός του ιππικού με τις επιδρομές του στο έδαφος των Αμερικανών επαναστατών. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με την πολιτική όπου και διακρίθηκε με το κόμμα των Ουίγων.

 Ο Μπάναστρ ήταν το τέταρτο από τα εφτά παιδιά του βαρώνου εφοπλιστή και δουλέμπορου Τζον Τάρλετον (1718-1773) του Λίβερπουλ, ο οποίος χρημάτισε και δήμαρχος της πόλης στα 1764 και του οποίου οι επαγγελματικές ενασχολήσεις εκτείνονταν έως την αμερικανική ήπειρο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης προαλειφόμενος για καριέρα νομικού. Το 1773, με το θάνατο του πατέρα του κληρονόμησε 5.000 αγγλικές λίρες, ποσό τεράστιο εκείνη την εποχή. Οι κακές του συνήθειες όμως, ο τζόγος και οι γυναίκες, τον άφησαν με ελάχιστα από αυτά μόλις σε διάστημα ενός χρόνου. Το 1775 αγόρασε το αξίωμα (συνήθης πρακτική για τους ευγενείς στους ευρωπαϊκούς στρατούς της εποχής, με εξαίρεση τον Ρωσικό και Πρωσικό Στρατό) του δόκιμου αξιωματικού στο 1ο Σύνταγμα Δραγώνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Το Δεκέμβριο του 1775, εθελοντής σάλπαρε από το λιμάνι του Κορκ της Ιρλανδίας για τη Βόρεια Αμερική, όπου η επανάσταση βρισκόταν στα σπάργανα. Σάλπαρε υπό την αρχηγία του λόρδου Κορνουόλις με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της πόλης του Τσάρλεστον στην πολιτεία της Νότιας Καρολίνας, η οποία βρισκόταν σε στρατηγική θέση. Μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, ενσωματώθηκε στον κύριο κορμό του Βρετανικού Στρατού που ήταν στη Νέα Υόρκη υπό τις προσταγές του στρατηγού Χάουι. Η δράση του εκεί τού έδωσε τη θέση του ταξίαρχου του Ιππικού. Γρήγορα ανέλαβε τη διοίκηση μονάδας ιππικού με αποστολή τις καταδρομικές ενέργειες στο έδαφος του εχθρού και τη συλλογή πληροφοριών. Η μονάδα του απέκτησε το προσωνύμιο Οι Κυνηγοί του Τάρλετον. The American Revolution: War for Independence (Η Αμερικανική Επανάσταση: Πόλεμος για την Ανεξαρτησία) του Alden R. Carter Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Banastre Tarleton στο Wikimedia Commons
Ισοπροπενυλοβενζόλιο

Το ισοπροπενοβενζόλιο ή 2-φαινυλοπροπένιο ή α-μεθυλοστυρένιο (AMS: A-MethylStyrene) ανήκει στην οικογένεια των αρωματικών υδρογονανθράκων. Χρησιμοποιήθηκε από τη βιομηχανία των πλαστικοποιητών, ρητινών και των πολυμερών. Βιομηχανικά παράγεται ως ένα παραπροϊόν της διεργασίας κουμενίου. Το ομοπολυμερές του, πολυ-α-μεθυλοστυρένιο, είναι ασταθές, χαρακτηριζόμενο από μια χαμηλή θερμοκρασία οροφής.

 Με καταλυτική αφυδρογόνωαη κουμενίου παράγεται κυρίως ισοπροπενυλοβενζόλιο: Από φαινυλαλογονίδιο και 2-αλοπροπένιο - Μεθοδος Fittιng: Από φαινυλαλογονίδιο και 2-αλοπροπένιο – Μέθοδος Grignard: Με ισοπροπενυλίωση κατά Friedel-Crafts:: Με καταλυτική προσθήκη βενζολίου σε προπίνιο: Με ενδομοριακή αφυδάτωση 2-φαινυλο-1-προπανόλης ή 2-φαινυλο-2-προπανόλης παράγεται ισοπροπενυλοβενζόλιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C.: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Χάμελν

Το Χάμελν ή Χάμελιν (γερμανικά: Hameln) είναι πόλη στη Κάτω Σαξωνία, Γερμανία. Το 2021 είχε 57.394 κατοίκους. Η πόλη είναι έδρα του Κράιζ Χάμελν-Πίλμοντ. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Βέζερ. Το 1734 κατασκευάστηκε κανάλι ώστε να παρακάμπονται τα επικίνδυνα νερά του ποταμού στην πόλη, και εκβαθύνθηκε την περίοδο 1868-1873. Η πόλη είναι γνωστή για τον θρύλο του αυλητή του Χάμελιν.

 Το παλαιότερο όνομα του Χάμελν ήταν Χαμελόα ή Χάμελεβ και η πόλη οφείλει την καταγωγή της σε ένα αβαείο. Υπήρχε ως πόλη ήδη από τον 11ο αιώνα, και το 1259 πουλήθηκε από τον ηγούμενο της Φούλντα στον επίσκοπο του Μίντεν, περνώντας στη συνέχεια υπό την προστασία των δούκων του Μπρούνσβικ. Την πόλη κατέλαβαν και οι δύο αντιμαχόμενοι κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.Το 1757, κατά τη διάρκεια του Επταετή Πολέμου, συνθηκολόγησε με τους Γάλλους, οι οποίοι όμως το εγκατέλειψαν τον επόμενο χρόνο. Οι οχυρώσεις του ενισχύθηκαν το 1766 με την ανέγερση του οχυρού του Γεωργίου σε ένα ύψωμα στα δυτικά της πόλης, απέναντι από τον ποταμό. Με τη συνθηκολόγηση του στρατού του Ανόβερου το 1803 το Χάμελν έπεσε στα χέρια των Γάλλων. Ανακαταλήφθηκε από τους Πρώσους το 1806, αλλά, μετά τη μάχη της Ιένας, πέρασε και πάλι στους Γάλλους, οι οποίοι διέλυσαν τις οχυρώσεις και ενσωμάτωσαν την πόλη στο βασίλειο της Βεστφαλίας. Το 1814 έγινε πάλι τμήμα του Βασιλείου του Αννόβερου, αλλά το 1866 καταλήφθηκε μαζί με αυτό από την Πρωσία.Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η φυλακή του Χάμελν χρησιμοποιήθηκε για την κράτηση Σοσιαλδημοκρατών, Κομμουνιστών και άλλων πολιτικών κρατουμένων. Περίπου 200 πέθαναν εκεί, οι περισσότεροι τον Απρίλιο του 1945, όταν οι Ναζί έστελναν τους αιχμαλώτους σε μεγάλες πορείες, φοβούμενοι την προέλαση των Συμμάχων. Αμέσως μετά τον πόλεμο, η φυλακή του Χάμελν χρησιμοποιήθηκε από τις βρετανικές δυνάμεις κατοχής για την κράτηση Γερμανών που κατηγορούνταν για εγκλήματα πολέμου. Μετά την καταδίκη, περίπου 200 από αυτούς κρεμάστηκαν εκεί, συμπεριλαμβανομένων των Ίρμα Γκρέζε και Γιόζεφ Κράμερ. Η φυλακή στη συνέχεια έγινε ξενοδοχείο. Τα κύρια κτίρια ενδιαφέροντος είναι το μίνστερ, αφιερωμένο στον Άγιο Βονιφάτιο και ανακαινισμένο το 1870–1875, το Δημαρχείο, το λεγόμενο Ραττενφαινγκερχάους (Rattenfängerhaus, σπίτι του γητευτή αρουραίων) με τοιχογραφίες που απεικονίζουν τον μύθο του αυλητή του Χάμελιν και το Χοχτσάιτσχαους (Hochzeitshaus, σπίτι γάμου) με όμορφα αετώματα. Επίσημος ιστότοπος
Βυζακηνή

Η Βυζακηνή', λατιν.: Byzacena ή Byzacium, αρχαία ελληνικά: Βυζάκιον , ήταν μία ύστερη ρωμαϊκή επαρχία στο κεντρικό τμήμα της ρωμαϊκής Βόρειας Αφρικής, που τώρα είναι περίπου η Τυνησία, χωρισμένη από την Ανθυπατική Αφρική (Africa Proconsularis).

 Στα τέλη του 3ου αι. ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Διοκλητιανός διαίρεσε τη μεγάλη ρωμαϊκή επαρχία της Ανθυπατικής Αφρικής σε τρεις μικρότερες επαρχίες: Ζευγιτανή (Zeugitana) στο βορρά, που εξακολουθεί να κυβερνάται από έναν ανθύπατο και αναφέρεται ως Ανθυπατική. Η Βυζακηνή στα γειτονικά της νότια, και η Τριπολιτανία στα γειτονικά νότια, που αντιστοιχεί περίπου στη νοτιοανατολική Τυνησία και τη βορειοδυτική Λιβύη. Η Βυζακηνή αντιστοιχούσε περίπου στην ανατολική Τυνησία ή στη σύγχρονη τυνησιακή περιοχή του Σαχέλ. Το Αρδουμέντον (Hadrumetum) (σημερινό Σους, Sousse) έγινε η πρωτεύουσα της νεοσύστατης επαρχίας, της οποίας ο κυβερνήτης είχε τον βαθμό του υπατικού (consularis). Την περίοδο αυτή η μητροπολιτική αρχιεπισκοπή Βυζακηνής ήταν, μετά τη μεγάλη μητρόπολη Καρχηδόνας, η σημαντικότερη πόλη της Ρωμαϊκής (Βόρειας) Αφρικής δυτικά της Αιγύπτου και τού Πατριάρχη της Αλεξανδρείας. Οι αρχαίες επισκοπικές έδρες της Βυζακηνής καταγράφονται στην Ποντιφική Επετηρίδα (Annuario Pontificio) ως τίτλος: Κατάλογος Καθολικών Επισκοπών στην Τυνησία Κατάλογος Καθολικών Επισκοπών (δομημένη άποψη) Κατάλογος καθολικών τιτουλάρων GCatholic - Τυνησία Χάρτης του ρωμαϊκού κράτους σύμφωνα με την Compilation notitia dignitatum Τοπωνύμια στο Compilation notitia dignitatum
Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών

Το Δημοτικό Στάδιο Γιαννιτσών βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της πόλης των Γιαννιτσών επί της οδού Μ.Αλεξάνδρου. Η χωρητικότητα του είναι 8000 άτομα και είναι η έδρα της τοπικής ομάδας της Αναγέννηση Γιαννιτσών καθώς και άλλων τοπικών ομάδων.

 Ο χώρος στάθμευσης βρίσκεται από την πίσω πύλη των φιλοξενουμένων από την οδό Πέρδικας. Δίπλα από το γήπεδο βρίσκεται το κλειστό γήπεδο Γιαννιτσών το επονομαζόμενο "Έλλη Μυστακίδου" όπου συνήθως χρησιμοποιείται για αγώνες πετοσφαίρισης (Βόλευ) και καλαθοσφαίρισης (Μπάσκετ). Στο υπόγειο χώρο κάτω από τις στεγαζόμενες κερκίδες λειτουργεί δημοτικό γυμναστήριο με ελεύθερη είσοδο στους πολίτες. Δίπλα στο κλειστό γήπεδο βρίσκεται το δημοτικό σκοπευτήριο αεροβόλων όπλων. Το σκοπευτήριο είναι το μεγαλύτερο που υπάρχει στη Βόρεια Ελλάδα, είναι 20 θέσεων (θυρίδων) και είναι η έδρα του Σκοπευτικού Συλλόγου Γιαννιτσών Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ.
Τραχώνι Λευκωσίας

Το Τραχώνι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Trachoni». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 2018.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Άλμα εις μήκος ανδρών

Το Άλμα εις μήκος ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 πραγματοποιήθηκε από τις 31 Ιουλίου μέχρι τις 2 Αυγούστου 2021 στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας, στο Τόκιο. Συμμετείχαν 32 αθλητές, από 21 διαφορετικά έθνη. Αυτή ήταν η 29η εμφάνιση του αγωνίσματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλητές σε αυτό το αγώνισμα. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να ξεπεράσουν οι άλτες για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 8.22 μέτρα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics. Επιπλέον, αθλητές που δεν ξεπέρασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτοί που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 32 αθλητών. Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλητές είχαν την δυνατότητα να ξεπεράσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλητές που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από άνδρες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τους αθλητές στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. 2 έθνη χρησιμοποίησαν αυτήν τη δυνατότητα σε αυτό το αγώνισμα. Οι άλτες τρέχουν σε διάδρομο ταρτάν μέχρι να φτάσουν σε μια ξύλινη βαλβίδα. Εκεί, πρέπει να εκτελέσουν το άλμα. Η απόσταση από την άκρη της βαλβίδας, μέχρι το κοντινότερο βαθούλωμα στο σκάμμα, αποτελεί την επίδοση του αθλητή στην συγκεκριμένη προσπάθεια. Αν ο αθλητής πατήσει πέρα από την βαλβίδα, η προσπάθεια ακυρώνεται και η απόσταση δεν προσμετράται. Το αγώνισμα θα διεξαχθεί σε 2 γύρους: Έναν προκριματικό και τον τελικό. Το αγώνισμα θα πραγματοποιηθεί σε δύο γύρους: Έναν προκριματικό και τον τελικό. Στον προκριματικό γύρο, κάθε αθλητής έχει στη διάθεσή του 3 άλματα στα οποία πρέπει να ξεπεράσει τα 8,15 μέτρα, που αποτελούν όριο πρόκρισης για τον τελικό, στον οποίο υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις. Αν λιγότεροι από 12 άλτες ξεπεράσουν το όριο, οι διαθέσιμες θέσεις δίνονται στους αθλητές με τις επόμενες καλύτερες επιδόσεις. Στον τελικό, κάθε άλτης έχει πάλι στην διάθεσή του 3 άλματα. Οι 8 άλτες με την καλύτερη επίδοση, κερδίζουν ακόμα 3 άλματα (σύνολο 6), προκειμένω να βελτιώσουν την επίδοσή τους. Στο τέλος του αγώνα, από τις 6 προσπάθειες μετράει η καλύτερη του κάθε αθλητή και νικητής είναι αυτός με το μεγαλύτερο άλμα. Πριν τους αγώνες, υπήρχαν τα παρακάτω ρεκόρ: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Το άλμα ανδρών θα πραγματοποιηθεί σε δύο ξεχωριστές ημέρες. Πρόκριση: 8,15 (Q) ή οι 12 πρώτοι αθλητές (q) προκρίνονται στον τελικό.
Αλθαία (φυτό)

Η Αλθαία (Althaea) είναι γένος αγριολούλουδων πολύ διαδεδομένο κυρίως στη νότια Ευρώπη αλλά υπάρχει αυτοφυές και στην Αυστραλία και την Ασία. Λέγεται επίσης και δεντρομολόχα. Είναι ιθαγενή φυτά των εύκρατων περιοχών, συγγενικά με τη μολόχα, από την οποία διακρίνονται εύκολα.

 Η ονομασία της προέρχεται από το αρχαία ελληνικό ρήμα αλθαίνω που σημαίνει θεραπεύω, γιατρεύω. Πρόκειται για πόες ή θάμνους με φύλλα παλαμοειδή, χνουδωτά, με οδοντωτά ή πριονωτά χείλη. Είναι πολυετή φυτά με πολύ ψηλό όρθιο βλαστό, ο οποίος καλύπτεται από μεγάλα άνθη κατά μήκος του. Τα άνθη της Αλκέας είναι συνήθως κόκκινα, ροζ ή ιώδη και έχουν σχήμα χωνιού και διάμετρο μέχρι 10 εκατοστά που ευδοκιμούν σε περιοχές μέσου και χαμηλού υψομέτρου. Η περίοδος ανθοφορίας της Αλθέας είναι από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο. Η συλλογή των φύλλων πραγματοποιείται στο τέλος του καλοκαιριού, των ανθέων κατά τη διάρκεια τις ανθοφορίας και της ρίζας το φθνιπόπωρο μετά το δεύτερο έτος ζωής του. Από τα δεκαπέντε είδη του γένους, έξι ευδοκιμούν και στην Ελλάδα. Althea officionalis (νερομολόχα η φαρμακευτική) Althea ficifolia με ιώδη άνθη Althea cannabina (κανάβινη) Althea hirsuta (δασεία δηλ. πυκνόφυλλη) Althea rosea (ρόδινη) Alhea pallida (ωχρά) Είναι χρήσιμη για τις φαρμακευτικές ρίζες του, το αφέψημα των οποίων έχει μαλακτικές και αντιβηχικές ιδιότητες. Η χρήση της ρίζας είναι ευεργετική για πεπτικές διαταραχές και φλεγμονές του πεπτικού σωλήνα. Θεωρείται βότανο το οποίο δεν έχει παρενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Υπάρχουν φυσικά και καλλυντικές χρήσεις της δενδρομολόχας, ως κατάπλασμα για ερεθισμούς, εγκαύματα, μικροτραυματισμούς και μώλωπες. Ενώ επίσης έχει παρατηρηθεί αντιμετώπιση και εξομάλυνση των κιρσών με τη χρήση τοπικού καταπλάσματος. ^ α: Η σκωρίαση που προκαλείται σε σπερματόφυτα φυτά απο τους σκωριομύκητες αντιμετωπίζεται εν μέρει με την αποκοπή και την καύση των προσβεβλημένων μερών του φυτού. Αγριολούλουδα της Ελλάδας - Εκδόσεις Mediterraneo ISBN 960-8227-71- Λεξικόν βοτανολογικόν υπό Π.Γ.Γενναδίου, Αθήνα 1914. Βοτανολόγιο πληροφορίες για βότανα
Death to False Metal

Το "Death to False Metal" είναι μια συλλογή τραγουδιών από την αμερικανική εναλλακτική ροκ μπάντα Weezer. Κυκλοφόρησε στις 2 Νοεμβρίου του 2010 από την Geffen Records. Το άλμπουμ αποτελείται από πολλά ακυκλοφόρητα κομμάτια από όλη την καριέρα των Weezer. Ο τραγουδιστής και κιθαρίστας, Rivers Cuomo δήλωσε "Μαζί τα τραγούδια αυτά είναι το άλμπουμ που πρέπει λογικά να ακολουθήσει το Hurley". Το άλμπουμ έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο 48 στο Billboard 200.Το άλμπουμ κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με την deluxe έκδοση του δεύτερου στούντιο άλμπουμ της μπάντας, Pinkerton. Ο τίτλος προέρχεται από μια φράση που χρησιμοποιούσε ο Cuomo και ο νεότερος αδελφός του όταν ήταν παιδιά. Το "Turning Up the Radio" γράφτηκε με κάποιους τυχερούς θαυμαστές στα πλαίσια του πρότζεκτ του Rivers Cuomo, "Let's Write A Sawng".

 "Turning Up the Radio" – 3:37 (Alfredo Robert Carballo, Rivers Cuomo, Paul Dutton, Patrick Gannon, Joshua Godinez, Daniel James Kelsch, Reshad Malik, Cameron L. Maris, Sam Mitchell (Drummer in Caretaker), Taylor Morden, Daniel Powell, Lauren Sonder, Nishant Thakur, Justin Vail, Mike Danger Kingsly Vanata & Ryan Wiesbrock) "I Don't Want Your Loving" – 3:03 (Rivers Cuomo) "Blowin' My Stack" – 3:44 (Rivers Cuomo, Brian Bell & Scott Shriner) "Losing My Mind" – 4:02 (Rivers Cuomo) "Everyone" – 2:49 (Rivers Cuomo) "I'm a Robot" – 2:31 (Rivers Cuomo) "Trampoline" – 2:45 (Rivers Cuomo) "The Odd Couple" – 3:07 (Rivers Cuomo) "Autopilot" – 2:57 (Rivers Cuomo) "Unbreak My Heart" (διασκευή στην Toni Braxton) – 4:11 (Diane Warren) 11. "Yellow Camaro" – 1:54 (Brian Bell) [Ιαπωνία μόνο] 12. "Outta Here" – 2:34 (Rivers Cuomo) 13. "Mykel & Carli" – 3:14 [iTunes μόνο] (Αχρησιμοποίητη έκδοση από τα sessions του Μπλε Άλμπουμ) Rivers Cuomo – φωνή, κιθάρα, πλήκτρα, παραγωγή Patrick Wilson – ντραμς, κρουστά Brian Bell – κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Scott Shriner – μπάσο, φωνητικά David Campbell – ρυθμίσεις εγχόρδων, διεύθυνση Andy Mueller - καλλιτεχνική διεύθυνση, σχέδιο Robert Pitt - σχεδιασμός εξώφυλλου και οπισθόφυλλου Dave Collins - mastering Marc McClusky - μίξινγκ (κομμάτια 1-3) Daniel Field, Karl Koch, Sean Murphy, Spike Jonze - φωτογραφία Weezer, Rick Rubin, Shawn Everett - παραγωγή Billboard 200 - 48 Top Digital Albums - 20 Top Modern Rock/Alternative Albums - 9 Top Rock Albums - 11
Κάστρο της Χόβολης

Το Κάστρο της Χόβολης είναι μεσαιωνικό οχυρό κτίσμα, ερείπια του οποίου διασώζονται κοντά στο χωριό Κάτω Χόβολη του Δήμου Καλαβρύτων. Στα νοτιοδυτικά του χωριού και κοντά στην κορυφή ενός λόφου που ονομάζεται "Κάστρο", είναι ορατά τα κατάλοιπα ενός κυκλικού οικοδομήματος που έχει διάμετρο 7 περίπου μέτρα. Φαίνεται πως πρόκειται για κάποιο πύργο παρατήρησης (βίγλα), και όχι για κάστρο, που χτίστηκε από τους Φράγκους τον 13ο αιώνα για την εποπτεία των ορεινών περασμάτων της περιοχής. Ο πύργος αυτός, όπως και το γειτονικό Κάστρο του Τσαρουχλίου, ανήκε στη βαρωνία των Καλαβρύτων.

 Γεώργιος Παπανδρέου, Ιστορία των Καλαβρύτων, επιμέλεια: Δημήτρης Σ. Αβραμίδης, Έκδοση της Κοινωφελούς Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ), Καλάβρυτα 2011, Δεύτερη Έκδοση, σελ. 130. ISBN 978-960-89356-3-1 (Α' έκδοση: 1928) Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκ του Τυπογραφείου των Καταστημάτων Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρου, Εν Αθήναις 1906 Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009, σελ. 325.
Αρχή της επαλληλίας

Η αρχή της επαλληλίας ή αρχή της υπέρθεσης είναι μια πολύ βασική αρχή στην φυσική και τη θεωρία συστημάτων. Σύμφωνα με αυτήν, για κάθε γραμμικό σύστημα το ολικό αποτέλεσμα ενός φαινομένου που αποτελείται από επί μέρους φαινόμενα, είναι ίσο με το άθροισμα των αποτελεσμάτων των επί μέρους.

 Εάν σε ένα σώμα εφαρμόζονται οι δυνάμεις F → 1 , F → 2 , F → 3 , … {\displaystyle {\overrightarrow {F}}_{1},{\overrightarrow {F}}_{2},{\overrightarrow {F}}_{3},\dots } τότε το σώμα θα κινηθεί σαν να εφαρμόζεται στο σώμα η δύναμη F → = F → 1 + F → 2 + F → 3 + … {\displaystyle {\overrightarrow {F}}={\overrightarrow {F}}_{1}+{\overrightarrow {F}}_{2}+{\overrightarrow {F}}_{3}+\dots } Το ηλεκτρικό δυναμικό δηλαδή σε ένα σημείο, θα είναι το αλγεβρικό άθροισμα των επιμέρους δυναμικών που οφείλονται στα διάφορα φορτία-πηγές κοντά σε αυτό το σημείο. Θα είναι δηλαδή V = V ( A ) + V ( B ) + V ( C ) + ⋯ = − 1 4 π ϵ 0 ∑ i = 1 n Q π i r i {\displaystyle V=V(A)+V(B)+V(C)+\dots =-{\frac {1}{4\pi \epsilon _{0}}}\sum _{i=1}^{n}{\frac {Q_{\pi i}}{r_{i}}}} όπου: Q π i {\displaystyle Q_{\pi i}} είναι το φορτίο της πηγής i ϵ 0 {\displaystyle \epsilon _{0}} διηλεκτρική σταθερά του κενού r i {\displaystyle r_{i}} η απόσταση του i-οστού φορτίου από το σημείο. Όπως στη δυναμική και στον ηλεκτρισμό, έτσι και στην βαρύτητα, το ολικό δυναμικό δίνεται από το άθροισμα των επιμέρους δυναμικών. Συγκεκριμένα, το ολικό δυναμικό n σωμάτων που βρίσκονται υπό το βαρυτικό πεδίο της Γης, δίδεται από την σχέση V = V ( A ) + V ( B ) + V ( C ) + ⋯ = − G M Γ ( 1 r A ) − G M Γ ( 1 r B ) − G M Γ ( 1 r C ) − … {\displaystyle V=V(A)+V(B)+V(C)+\dots =-GM_{\Gamma }\left({\frac {1}{r_{A}}}\right)-GM_{\Gamma }\left({\frac {1}{r_{B}}}\right)-GM_{\Gamma }\left({\frac {1}{r_{C}}}\right)-\dots } και μετά από πράξεις προκύπτει η τελική σχέση: V = − G M Γ ∑ i = 1 n 1 r i {\displaystyle V=-GM_{\Gamma }\sum _{i=1}^{n}{\frac {1}{r_{i}}}} όπου:G η σταθερά της Βαρύτητας M Γ {\displaystyle M_{\Gamma }} Η μάζα της Γης r i {\displaystyle r_{i}} η απόσταση του σημείου στο οποίο υπολογίζουμε το δυναμικό, από το κέντρο μάζας της Γης Η Αρχή της υπέρθεσης (ή της επαλληλίας) Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine., κεφ. 3.1, Σημειώσεις Αρχειοθετήθηκε 2009-02-11 στο Wayback Machine. μαθήματος "Κυματικά Φαινόμενα στο Θαλάσσιο Περιβάλλον", Σχολή Ναυπηγών Μηχανικών ΕΜΠ Νικόλαος Βουδούκης, Αρχές και βασικά θεωρήματα κυκλωμάτων, oktonia.com
Σάρα Ράις

Η Σάρα Ράις (αγγλικά: Sarah Reich· 24 Μαΐου 1989, Καλιφόρνια) είναι Αμερικανίδα χορεύτρια, χορογράφος και καθηγήτρια χορού που έχει αναγνωριστεί ως η καλύτερη χορεύτρια tap dance στον κόσμο.

 Η Ράις είχε συνεργαστεί με τον χορευτή Χάρολντ Κρόμερ σε πολλά φεστιβάλ όπως το Tap City, το St. Louis Tap Festival, το Chicago Human Rhythm Project, το Λος Άντζελες Tap Festival και το Tap Into A Cure. Έγινε καθηγήτρια του φεστιβάλ διδασκαλίας tap dance. Το πρώτο σεμινάριο της διδασκαλίας της ήταν στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας. Έχει σπουδάσει στο πανεπιστήμιο που φοίτησαν διάσημοι χορευτές όπως ο Alfred Desio και ο Cyd Glover. Η Ράις έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές σκηνές όπως του Λος Άντζελες, του Μουσείου Getty, του Amphitheatre Ford, του Pavilion Dorothy Chandler, του θεάτρου Kodak, του θεάτρου της Μαδρίτης, του King King Club και του Hollywood Bowl. Εμφανίζεται και σε δύο εκπαιδευτικά παιχνίδια DVD με τον χορευτή Mike Wittmers. Η Ράις παρουσιάστηκε στο άρθρο με τίτλο "20 Hot Tappers Under 20" στο περιοδικό Dance Spirit και επιλέχθηκε ως μία από τους κορυφαίους 25 χορευτές στο κόσμο. Έλαβε βραβείο για τον Performing Artist of the Year στα βραβεία OMNI του 2005. Έχει επίσης εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές όπως το So You Think You Can Dance, το Jerry Lewis Telethon, το Secret Talents of the Stars και το Sabado Gigante. Η Ράις είναι επίσης η πρόεδρος της εταιρίας της Tap Tap Sabor. Είναι γνωστή για την συμμετοχή της στο μουσικό συγκρότημα Postmodern Jukebox που περιοδεύει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη από το 2014 έως σήμερα. Έχει εμφανιστεί μαζί με την τραγουδίστρια Σάρα Νιέμιτζ στο Λονδίνο για το MTV, το 2016. Το 2009 η Ράις αναγνωρίστηκε ευρέως και μπήκε στους επαγγελματικούς κύκλους του χορού κλακετών. Επίσημη ιστοσελίδα
Φόλκε ο Παχύς

Ο Φόλκε ο Παχύς, σουηδικά: Folke den tjocke‎, (άκμασε το 1100) ήταν, σύμφωνα με το Gesta Danorum από τον Δανό χρονικογράφο του 12ου αι. Σάξωνα τον Γραμματικό, ο πιο ισχυρός άνδρας στη Σουηδία γύρω στο 1100.

 Νυμφεύτηκε την Ίνγκεγκερντ Κνούτσντοτερ, κόρη του βασιλιά Κνούτου Δ΄ της Δανίας που δολοφονήθηκε το 1086 . Ο Φόλκε και η Ίνγκριντ απέκτησαν τους γιους Kνουτ και Μπενγκτ Σνίβιλ σύμφωνα με τον Σάξωνα. Ο χρονικογράφος αναφέρει επιπλέον ότι ο Φόλκε ήταν ο πάππος του Μπίργιερ Μπρόσα από τον πατέρα εκείνου, ο οποίος ήταν ακόμα ζωντανός τη στιγμή της συγγραφής. Νυμφεύτηκε την Ίνγκριντ των Έστριντσεν, κόρη του Κνούτου Δ΄ της Δανίας και είχε τέκνα: Κνουτ. Μπενγκτ Σνίβιλ 12ος αι., μεγιστάνας στη Σουηδία. Μάγκνους Μίνισκιελντ π.1175-1208;, μεγιστάνας στη Σουηδία. Μπίργιερ Γιαρλ 1210-1266, γιάρλ της Σουηδίας. Οίκος του Μπγιέλμπo Φόλκουνγκ Αμερικανικές εικόνες - Genealogy of Folke (περιέχει αμφισβητούμενους ισχυρισμούς)