IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμασονία

Η αμασονία (λατινική και επιστημονική ονομασία Amasonia) είναι γένος δικοτυλήδονων τροπικών φυτών, που ανήκουν στην υποοικογένεια του αγαποβότανου, τα τευκριοειδή. Το γένος (δεν πρέπει να συγχέεται με την αμσονία) είναι ιθαγενές της Νότιας Αμερικής και της νήσου Τρινιδάδ. Υπάρχει κάποια καλλιέργεια σχεδόν όλων των ειδών ως καλλωπιστικών φυτών.

 Οι αμασονίες είναι θάμνοι ή πολυετείς πόες. Τα φύλλα τους είναι συνήθως εναλλασσόμενα, τα βράκτια έχουν ζωηρά χρώματα (κόκκινο, μοβ ή κίτρινο) και τα σέπαλα είναι έντονα κόκκινα ή μοβ. Τα ίδια τα άνθη είναι κίτρινα έως λευκά.Μερικά από τα είδη αμασονίας, με τα ονόματα των επιστημόνων που τα περιέγραψαν πρώτοι και τη γεωγραφική κατανομή τους, είναι και τα εξής: Amasonia angustifolia («αμασονία η οφιόφυλλη»), Mart. & Schauer - Βραζιλία Amasonia arborea («αμασονία η δενδροειδής»), Kunth - Τρινιδάδ, Σουρινάμ, Γουιάνα, Γαλλική Γουιάνα, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Κολομβία, Βολιβία Amasonia calycina («αμασονία η καλυκοειδής»), Hook.f. - Βραζιλία, Γουιάνα Amasonia campestris («αμασονία η επίπεδη»), Moldenke από Aubl. - Τρινιδάδ, Γουιάνες και Σουρινάμ, Βραζιλία, Βενεζουέλα, Κολομβία Amasonia hirta («αμασονία η τριχοφόρος»), Benth. - Βραζιλία, Παραγουάη Amasonia obovata («αμασονία η ωοειδής»), Gleason - Βραζιλία, Σέρο Δουίδα στη Βενεζουέλα Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελίδα 673 Η αμασονία στα Βικιείδη Kew Herbarium Fact Sheet on Amasonia
Μαζανταρανί (γλώσσα)

Η Μαζανταρανί ή και Ταμπαρί (επίσης Μαζενικί και Ταπερκί) είναι ινδοευρωπαϊκή γλώσσα, ομιλείται στο Ιράν και ανήκει στον βορειοδυτικό ιρανικό κλάδο. Χρησιμοποιείται κυρίως στις επαρχίες Μαζανταράν και Γκολεστάν του Ιράν και είναι αμοιβαία κατανοητή με την Περσική.

 Ανάμεσα στις ζώσες ιρανικές γλώσσες, η Μαζανταρανί διαθέτει μία από τις πλέον μακρόβιες γραπτές παραδόσεις, από τον 10ο έως τον 15ο αιώνα. Η μακρόβια αυτή κατάσταση επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της εξίσου μακράς βασιλείας των ανεξάρτητων και ημιανεξάρτητων κυβερνητών του Μαζανταράν, τους αιώνες που ακολούθησαν της αραβικής εισβολής. Η πλούσια λογοτεχνία αυτής της γλώσσας περιλαμβάνει βιβλία όπως το Μαρζμπάν Ναμέχ (μεταφραστηκε μεταγενέστερα στην Περσική) και η ποίηση του Αμίρ Παζεβαρί. Η χρήση της Μαζανταρανί, ωστόσο, βρέθηκε σε κατάσταση παρακμής. Η φιλολογική και διαχειριστική της θέση στην πολύγλωσση Περσία χάθηκε πριν την τελική ενσωμάτωση του Μαζανταράν στην εθνική διοίκηση, στις αρχές του 17ου αιώνα. Η γλώσσα Μαζανταρανί συνδέεται στενά με την Γκιλακί με την οποία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες σε λεξιλογικό επίπεδο. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι η γλώσσα δεν δέχθηκε επιδράσεις της Αραβικής και της Τουρκικής, παρά τις ανάλογες πολιτισμικές επιδράσεις των Αράβων και των Τούρκων στην ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με το Ethnologue, υπήρχαν περισσότεροι από τρία εκατομμύρια γηγενείς ομιλητές της γλώσσας Μαζανταρανί το 1993, οι οποίοι μιλούσαν διαφορετικές διαλέκτους όπως η Γκοργκανί, η Γκαντικολανί και η Παλανί. Πολλές ονοματοδοσίες στο σύγχρονο Ιράν αντλούν την καταγωγή τους από λέξεις της γλώσσας Μαζανταρανί. Απαντώνται επίσης δάνειες λέξεις της Μαζανταρανί στην Τουρκμενική γλώσσα και μαρτυρίες πως η Σανσκριτική γλώσσα και η Μαζανταρανί μοιράζονται κοινές λέξεις. Archiv Orientálni, 2006, The Oldest Known Texts in New Tabari: The Collection of Aleksander ChodŸko, 74/2, pp. 153-171. Dr. Borjian, Habib; 2006; Amir Pazevari (legendary poet of Mazandarani language), University of Minnesota, United States Iranian Studies, 2006, A Mazandarani account of the Babi Incident at Shaikh Tabarsi, 39/3, pp. 381-400. Guyesh-shenâsi, 2006, Textual sources for the study of Tabari language I. Olddocuments, no. 4. Nawata, T, 1984, Mazandarani; Asian and African Grammatical Manual, No 17, Tokyo, ILCAA Johannes Albrecht Bernhard Dorn, 1860-66, Masanderanische Sprache (I-II/1, 3, St. Petersburg) Satoko Yoshie, 1998, Sari Dialect (of Mazandarani language), Institute for the Study of Languages and Cultures of Asia and Africa, Tokyo, Japan [1][2][3] Dr. Shokri, Guiti; 1995, Sari Dialect(of Mazandarani), Tehran, Institute for Humanities and Cultural Studies. Dr. Shokri, Guiti; 2006, Ramsari Dialect , Tehran, Institute for Humanities and Cultural Studies. Η αναφορά του Εθνολόγου για την Μαζανταρανί γλώσσα Διαθέσιμες ηχογραφήσεις Δικτυακός τόπος για την προτυποποίηση των Μαζανταρανί διαλέκτων Λεξικό της Μαζανταρανί γλώσσας, με μεταφράσεις στις διαλέκτους Σαραβί, Μπαμπολί και Αμολί
Ο δρόμος προς το πεπρωμένο

Ο δρόμος προς το πεπρωμένο (Ισπανικά: Un camino hacia el destino) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2016. Βασίζεται στην Μεξικάνικη τηλενουβέλα του 2003, La hija del jardinero ("Η κόρη του κηπουρού").Πρωταγωνιστούν Παουλίνα Γότο, Οράσιο Παντσέρι, Χόρχε Αραβένα, Άνα Πατρίσια Ρόχο και Λισσέτ Μορέλος.

 Η Λουίσα Φερνάντες Πέρες, μια όμορφη, 18χρονη φοιτήτρια και έχει δύο πάθη: να κυριαρχίσει στο βιολί και την κηπουρική, μια δεξιότητα που έμαθε από τον πατέρα της, τον Πέδρο, τον πρώην ιδιοκτήτη του κτήματος της πλούσιας οικογένειας Αλταμιράνο. Μια τυχαία συνάντηση με το πεπρωμένο μεταβάλλει τη ζωή της μετά από τραυματισμό σε αυτοκινητιστικό ατύχημα που προκλήθηκε από τη Λουίς Μοντέρο, τον βιολογικό πατέρα της, δικηγόρο playboy και ερωτεύεται τον θετό γιο του, τον Κάρλος, έναν ελκυστικό, νεαρό γιατρό που τη θεραπεύει στο τοπικό νοσοκομείο. Παουλίνα Γότο ως Λουίσα Φερνάντα Πέρες Αλταμιράνο/Λουίσα Φερνάντα Μοντέρο Αλταμιράνο Οράσιο Παντσέρι ως Κάρλος Γκόμες-Ρουίς Χόρχε Αραβένα ως Πέδρο Πέρες Άνα Πατρίσια Ρόχο ως Μαριάνα Αλταμιράνο ντε Σοτομαγιόρ Λισσέτ Μορέλος ως Αμέλια Αλταμιράνο ντε Πέρες Ρενέ Εστρίκλερ ως Λουίς Μοντέρο Εουχένια Καουδούρο ως Μαρίσα Γκόμες-Ρουίς ντε Μοντέρο Μπράντον Πενίτσε ως Χαβιέρ Φαρίας Μανουέλ Λαντέτα ως Ερνάν Σοτομαγιόρ Λάντα Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα ως Μπλάνκα Γουστάβο Ρόχο ως Φερνάντο Αλταμιράνο Βιγιασενιόρ Αρτούρο Καρμόνα ως Ντιέγο Μαρτίνες Αγουστίν Αράνα ως Ιγνάσιο Ορντόνιες Καντέλα Μαρκές ως Ισαμπέλα ντε Λεόν Ροσίο Μπανκέλς ως Γουδαλούπε "Λούπε" Γκονσάλο Χάρι Γέϊτνερ ως Λεοπόλδο Αρεγιάνο Μανρίκε Ρεμπέκα Μανρίκες ως Μητέρα Ροσάουρα Πέρες Αλεχάντρο Ρουίς ως Ισμαέλ Σολορσάνο Γιάνις Γκερέρο ως Σέσαρ Γκονσάλο Γουλιάνα Πενίτσε ως Αντρέα Φονσέκα Αλεχάνρο Πενίτσε ως Φελίπε Μοντιέλ Αντρές Παρδάβε ως Χοσέ Εστέμπαν Μάγιο ως Ελ Μποέμιο Αουρόρα Κλάβελ ως Ροσάριο Εδουάρδο Καρβαχάλ ως Δρ. Αρτεάγα Αρσέλια Ραμίρες ως Μαριμπέλ Αράνσα Καρρέιρο ως Καμίρλα Σοτομαγιόρ Γουιλίαμς Βάνια Αγουάγιο ως Καρόλινα ντε Λεόν Μπάρμπαρα Λόπεζ ως Λουσέρο Γκουτιέρες Βέγα Σαμάντι Σεντέχας ως Νάντια Ρικάρντι Βαλένσια Κλάουδια Μάρτιν ως Βικτόρια "Βίκι" Μέχια Οκάνια Αρένα Ιμπάρρα ως Αντελίνα "Άντε" Μαρτίνες Σότο Φελίπε Ρινκόν ως Καρλίτος Αμαϊράνι ως Μακάρια Ντιλερί Σάντσεζ ως Κλαρίτα Σέιλα Ταδέο ως Αδελφή Σονρίσα Πιλάρ Πεγισέρ ως Διευθύντρια Χεράρδο Μουργκία ως Τεό Σαλντιβάρ Ναϊντέλιν Ναβαρέτε ως Λα Μαλκερίδα Ροχέλιο Κρους Τεγιές ως Φρανσίσκο "Πάκο" Γκόμες-Ρουίς Μαρία Μορένα ως Μιγδάλια Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία: 1 Βραβείο Kids Choice Awards (Αγαπημένος Ηθοποιός) 1 Βραβείο TV Adicto Golden (Ανδρική Πρωτοεμφανιζόμενη Ερμηνεία) Ο δρόμος προς το πεπρωμένο στην IMDb
Αργυρά Αχαΐας

Η Αργυρά είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα είναι τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Ρίου του Δήμου Πατρέων με 288 κατοίκους. Βρίσκεται στους πρόποδες του Παναχαϊκού σε υψόμετρο 288 μέτρων στα βόρεια της Πάτρας. Απέχει 8 χιλιόμετρα από το Ρίο και 10 από την Πάτρα.

 Κατά την αρχαιότητα στην ευρύτερη περιοχή σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν οι αρχαίες πόλεις Άρβα, Βολίνα και Αργυρά. Οι στορικοί της πόλης της Πάτρας (Θωμόπουλος και Τριανταφύλλου) τη συνδέουν με την αρχαία Άρβα. Το όνομα Άβερνα σύμφωνα με τον Τριανταφύλλου προέρχεται από την αρχαία Άρβα. Αναφέρεται το 1417 σαν Λουβέρνα και ότι ήταν κτήση της Λατινικής αρχιεπισκοπής της Πάτρας, σε ενετικό κατάλογο χωριών των Πατρών το 1687 αναφέρεται σαν Άβερνα. Τον Μεσαίωνα στην ίδια τοποθεσία αναφέρεται φρούριο με την ονομασία Αδέρνα. Σε απογραφή του 1700 είχε 15 οικογένειες και 24 οικογένειες το 1851. Το 1835 αποτέλεσε χωριό του Δήμου Αργυραίων και το 1841 χωριό του Δήμου Ερινεού. Το 1913 (ΦΕΚ 200Α - 09/10/1913) γίνεται η κοινότητα Άβερνας. Ήταν ο μοναδικός οικισμός της κοινότητας. Το 1928 (ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928) άλλαξε ονομασία σε Αργυρά έως το 1998 όπου με το Σχέδιο Καποδίστριας (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) διαλύθηκε η κοινότητα και αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ρίου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας (από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα), Εκδόσεις «περί τεχνών», Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Άβερνα.
Παναγία των Παρισίων

Η Παναγία των Παρισίων, γνωστή και ως Νοτρ Νταμ ντε Παρί ή απλούστερα Νοτρ Νταμ, είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού και αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του λεγόμενου οξυκόρυφου ή γοτθικού ρυθμού. Βρίσκεται στη νησίδα ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας.

 Η κατασκευή του άρχισε το 1160 και τον θεμέλιο λίθο έθεσε ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄ και ο βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο ναός αποπερατώθηκε περί τα μέσα του 13ου αι. Το 1699 υπέστη ακρωτηριάσεις, με το δικαιολογητικό της επισκευής του. Τα πλέον άξια ιδιαίτερης προσοχής σημεία, που προκαλούν τον θαυμασμό της αρχιτεκτονικής του ναού, είναι η υπέροχη πύλη με τον υπεράνω αυτής τεράστιο ρόδακα και τις δύο εκατέρωθεν αυτής πύλες, τα περίφημα γλυπτά, τα δύο κωδωνοστάσια ύψους 68 μ. καθώς και ο εσωτερικός διάκοσμος με τα έξοχα υαλογραφήματα (βιτρώ) στα παράθυρα. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στη Γαλλία, στη θέση που είναι σήμερα η Παναγία των Παρισίων, υπήρχε Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία. Πριν την Παναγία των Παρισίων θεμελιώθηκαν 4 εκκλησίες επάνω στα θεμέλια αυτού του αρχαίου ναού, που ήταν αφιερωμένος στον Δία. Στις 2 Δεκεμβρίου του 1804 στον ναό στέφθηκε αυτοκράτορας ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης.Με κέντρο δράσης τον ναό συνέγραψε ο Βικτόρ Ουγκώ το κλασσικό μυθιστόρημα με το τίτλο Η Παναγία των Παρισίων. Τα τελευταία χρόνια ο ναός είχε πολλά προβλήματα συντήρησης, και καθώς η κρατική επιχορήγηση δεν ήταν επαρκής, έκανε έρανο σε ιδιώτες, ώστε να μπορέσει να καλύψει τα έξοδα.Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά, η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας. Η είσοδος στον καθεδρικό γίνεται από τρεις πύλες στα δυτικά, που είναι στολισμένες με περίτεχνα γλυπτά. Επίσης σε μεσαιωνικές τοιχογραφίες αναπαρίσταται ο βίος της Παρθένου, η Δευτέρα Παρουσία και η ζωή της Αγίας Άννας. Επάνω από τις πύλες βρίσκεται η στοά με τα αγάλματα των βασιλέων της Ιουδαίας και του Ισραήλ. Επίσημη ιστοσελίδα (Γαλλικά) (Αγγλικά)
Ρωμανός Σκληρός

Ο Ρωμανός Σκληρός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός, μέλος της επιφανούς αριστοκρατικής οικογένειας των Σκληρών. Είχε διοριστεί Δούκας (διοικητής) της Αντιόχειας το 990-991. Ήταν γιος, και το μοναδικό παιδί, του στρατηγού και σφετεριστή του θρόνου Βάρδα Σκληρού και άγνωστης μητέρας.

 Το 976 απελευθερώθηκε, κρατούνταν στην Κωνσταντινούπολη, και μεταμφιεσμένος έφτασε στην περιοχή της Μεσοποταμίας. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης του πατέρα του Βάρδα το 979 τον ακολούθησε στην φυγή του στο χαλιφάτο των Αββασιδών για να επιστρέψουν το 987 και να συμμετάσχουν σε μια άλλη εξέγερση με τον Βάρδα Φωκά. Ο Ρωμανός την ίδια χρονιά αυτομόλησε στο στρατόπεδο του αυτοκράτορα, αναφέρεται ότι η φυγή του ήταν στρατήγημα του πατέρα του ή έφυγε επειδή διαφωνούσε με την συνεργασία στην στάση με τους Φωκάδες. Μετά την αποτυχία και αυτής της εξέγερσης ο Ρωμανός Σκληρός φαίνεται ότι παρέμεινε σε σημαντικές θέσεις, και υπηρέτησε ως δούξ της Αντιόχειας. Κατά μία τοπική λαϊκή παράδοση του δόθηκε προσωπικό φέουδο ("Πρόνοια"), όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένεια του στην Πελοπόννησο. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος είχε ερωμένη τη Μαρία Σκλήραινα, αδελφή του Ρωμανού Σκληρού. Από το όνομα του Ρωμανού ονομάστηκε και το χωριό "Σκληρού", ο σημερινός Σκληρός Μεσσηνίας. Ο Ρωμανός ήταν νυμφευμένος με άγνωστη γυναίκα και απέκτησαν δύο παιδιά : Βασίλειος Σκληρός, στρατηγός, πατρίκιος και μάγιστρος. μία κόρη, που δεν έχει διασωθεί το όνομα της. Cawley, Charles. «Medieval Lands Project: Byzantium 395–1057». Medieval Lands. Foundation for Medieval Genealogy. Σπυρίδων Λάμπρος, Ιστορία της Ελλάδος από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, από τα Google Books Ολυμπιακά Χρονικά, τόμος Γ΄, συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήναι 1972
Airbus A400M Atlas

Το Airbus A400M Atlas είναι πολυεθνικό τετρακινητήριο turboprop αεροσκάφος μεταφορών στρατιωτικού υλικού. Σχεδιάστηκε από την Airbus Military ως τακτικό μεταγωγικό με στρατηγικές ικανότητες. Η πρώτη πτήση του αεροσκάφους είχε αρχικά προγραμματιστεί για το 2008 αλλά πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2009 στην Σεβίλλη της Ισπανίας. Ένα σύνολο από 174 αεροσκάφη A400M έχουν παραγγελθεί από οκτώ χώρες εώς τον Ιούλιο του 2011. Το A400M έλαβε πιστοποίηση τον Μάρτιο του 2013. Το πρώτο αεροσκάφος παραδόθηκε στη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία, τον Αύγουστο του 2013.

 Πλήρωμα: 3 ή 4 (2 χειριστές, 3ος προαιρετικά, 1 υπεύθυνος φορτώσεων) Χωρητικότητα: 37.000 kg Μήκος: 45,1 m Εκπέτασμα πτερύγων: 42,4 m Ύψος: 14,7 m Κενό βάρος: 76.500 kg Μέγιστο βάρος απογείωσης: 141.000 kg Μέγιστο βάρος προσγείωσης: 122.000 kg Κινητήρες: 4 × Europrop TP400-D6 turboprop, 8.250 kW (11.060 hp) το καθένα Χωρητικότητα καυσίμων: 50.500 kg Μέγιστη ταχύτητα: 780 χλμ/ώρα (Mach 0,68 - 0,72) Επιχειρησιακή εμβέλεια: 3.298 χιλιόμετρα (2.049 mi, 1.781 ναυτικά μίλια) με μέγιστο φορτίο 30 τόνους ωφέλιμο φορτίο: 4.540 χιλιόμετρα (2.450 ναυτικά μίλια) 20 τόνους ωφέλιμο φορτίο: 6.390 χιλιόμετρα (3.450 ναυτικά μίλια) Εμβέλεια: 8.710 χιλιόμετρα Επιχειρησιακή οροφή: 11.300 m (37.073 ft) Απόσταση απογείωσης: 980 m (βάρος του αεροσκάφους 100 τόνους, μαλακός διάδρομος, στο επίπεδο της θάλασσας) Απόσταση προσγείωσης: 770 m (όπως παραπάνω) Antonov An-70 Kawasaki C-2 Lockheed C-130J Super Hercules Shaanxi Y-9
Αϊμέν Μπεναμπντεραμάν

Ο Αϊμέν Μπεναμπντεραμάνε (αραβικά: أيمن بن عبد الرحمان‎, γενν. 30 Αυγούστου 1966) είναι Αλγερινός πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 30 Ιουνίου 2021. Είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών από τον Ιούνιο του 2020 έως τον Φεβρουάριο του 2022.

 Γεννήθηκε στο Αλγέρι στις 30 Αυγούστου 1966. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Διοίκησης. Από το 1991 έως το 2000 διετέλεσε Επιθεωρητής Οικονομικών στη Γενική Επιθεώρηση Οικονομικών. Από τον Δεκέμβριο του 2001 έως τον Μάρτιο του 2010 ο Μπεναμπντεραμάνε υπηρέτησε ως αναπληρωτής διευθυντής Ελέγχου στη Γενική Επιθεώρηση Οικονομικών. Επιπλέον, εργάστηκε ως Γενικός Επιθεωρητής Οικονομικών το 2004 και ως γενικός αρχιεπιθεωρητής Οικονομικών το 2006Υπηρέτησε ως κήνσορας της Τράπεζας της Αλγερίας από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2020. Προήχθη σε διοικητή της Τράπεζας της Αλγερίας τον Νοέμβριο του 2019, θέση που υπηρέτησε μέχρι τον Ιούνιο του 2020 Από τις 23 Ιουνίου 2020 έως τον Φεβρουάριο του 2022, ο διετέλεσε υπουργός Οικονομικών. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 30 Ιουνίου 2021 και διαδέχθηκε τον Αμπντελαζίζ Τζεράντ.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου (Ε.Π.Σ.Ε.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Έβρου. Ιδρύθηκε το 1969, εδρεύει στην Αλεξανδρούπολη και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Έβρου» συστάθηκε το 1969, έπειτα από την απόσχιση των σωματείων του νομού Έβρου από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Έβρου είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Έβρου. 1 Την περίοδο 2019–20 η διοργάνωση του κυπέλλου διεκόπη λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Μέσω της διαδικασίας της κλήρωσης μεταξύ των εναπομείναντων ομάδων, Α.Ε. Διδυμοτείχου, Γ.Σ. Ένωση Οινόης, Εθνικός Νεοχωρίου, Π.Σ. Ένωση Αλεξανδρούπολης, Ιπποκράτης Αλεξανδρούπολης, Ατρόμητος Άβαντας και Ακρίτας Δαδιάς, αναδείχθηκε το ζευγάρι του τελικού και η κυπελλούχος ομάδα, Α.Ε. Διδυμοτείχου που την επόμενη σεζόν συμμετείχε στο Κύπελλο Ελλάδας.2 Την περίοδο 2020–21 η διοργάνωση του κυπέλλου, όπως και τα τοπικά πρωταθλήματα, διακόπηκαν λόγω νέας έξαρξης της πανδημίας του κορονοϊού. Κατόπιν αποφασίστηκε η οριστική τους ματαίωση, θεωρούμενα ως μη γενόμενα. Επίσημος ιστότοπος
Μάρκος Παγδατής

Ο Μάρκος Παγδατής (17 Ιουνίου 1985) είναι Κύπριος αντισφαιριστής. Γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου από γονείς με μαρωνιτική-λιβανέζικη και ελληνική-κυπριακή καταγωγή. Έγινε γνωστός το 2006, έχοντας αξιοσημείωτη παρουσία στο Αυστραλιανό Όπεν, και την ίδια χρονιά έφτασε στον ημιτελικό του Τουρνουά Γουίμπλεντον και στην 8η θέση στην παγκόσμια κατάταξη.

 Ο πατέρας του Μάρκου Παγδατή είναι Λιβανέζος, ο οποίος μετανάστευσε στην Κύπρο και η μητέρα του είναι Κύπρια. Ξεκίνησε να παίζει αντισφαίριση από την ηλικία των πέντε μαζί με τον πατέρα και τα αδέλφια του. Στην ηλικία των έντεκα κατάλαβε ότι η αντισφαίριση ήταν περισσότερο από ένα παιχνίδι. Σε ηλικία δεκατριών ετών ήταν κατά πολύ ανώτερος από τα παιδιά της ηλικίας του έτσι οι γονείς του αποφάσισαν ότι πρέπει να πάει στο εξωτερικό για να βρει μεγαλύτερο ανταγωνισμό. Έτσι λοιπόν μεταβαίνει στη Γαλλία, στις ακαδημίες Μουράτογλου με υποτροφία. Ο Παγδατής ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής αντισφαίρισης εφήβων το 2003. Έγινε επαγγελματίας τον ίδιο χρόνο. Κάνει μέτριες εμφανίσεις στην αρχή του έτους που στη συνέχεια βελτιώθηκαν αρκετά. Στο US Open πραγματοποιεί την πρώτη του εμφάνιση σε Grand Slam, νικώντας μάλιστα στο πρώτο γύρο τον Ολιβιέρ Μουτίς (2–6, 6–2, 6–1, 7–5). Ήταν επίσης ένας από τους δύο αντισφαιριστές που κατάφεραν να αποσπάσουν σετ από τον μετέπειτα πρωταθλητή Ρότζερ Φέντερερ. Ο Παγδατής ξεκίνησε το 2006 στον αριθμό 54 της παγκόσμιας κατάταξης και με ένα συνεχώς αναβαθμισμένο παιγνίδι νικώντας τον Αμερικανό Andy Roddick, δεύτερο στην παγκόσμια κατάταξη, στον τέταρτο γύρο του Αυστραλιανού Όπεν σε τέσσερα σετ (6-4, 1-6, 6-3, 6-4). Συνέχισε με νίκη επί του Αργεντινού David Nalbandian, αριθμό 4, με 3-6, 5-7, 6-3, 6-4, 6-4. Είναι η πρώτη φορά που ο Παγδατής προχωρά μέχρι και τον τελικό ενός Grand Slam. Τα επιτυχή αποτελέσματα σε Γκραντ Σλαμ συνεχίστηκαν στο Γουίμπλεντον, όπου έφτασε ώς τον ημιτελικό, χάνοντας από τον Ραφαέλ Ναδάλ. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατάφερε να κερδίσει στον τελικό του China Open τον Κροάτη Mario Ancic και να αναδειχθεί νικητής της διοργάνωσης. Στις 4 Φεβρουαρίου του 2007 κατέκτησε το τουρνουά στο Ζάγκρεμπ, κερδίζοντας στον τελικό τον Κροάτη Ιβάν Λιούμπισιτς, με 2-1 (7-6, 4-6, 6-4). Στις 17 Ιουνίου αγωνίστηκε στον τελικό του τουρνουά Gerry Weber, στη Χάλε της Γερμανίας, ηττήθηκε όμως από τον Τσέχο Τόμας Μπέρντιχ με 7-5, 6-4. Ο Μάρκος Παγδατής παίζει στη γερμανική Bundesliga 30 ετών για την TC Pfarrkirchen από το 2021 και ήταν πρωταθλητής Γερμανίας εκεί το 2022 και το 2023. 2005: Κύπριος αθλητής της χρονιάς cy 2007: Βραβείο άριστου αθλητή 2006, από την Ένωση Αθλητικογράφων Κύπρου Μάρκος Παγδατής - Ιστοσελίδα Μάρκος Παγδατής - Ιστοσελίδα για τους φίλους του Μάρκου
Σίβυλλα της Κλέβης

H Σίβυλλα, γερμ. Sibylle von La Marck von Cleves (17 Ιανουαρίου 1512 - 21 Φεβρουαρίου 1554) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόρη του δούκα της Κλέβης και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Γ΄ δούκα της Κλέβης και της Μαρίας των Γύλιχ, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ δούκα του Γύλιχ-Μπεργκ. Παντρεύτηκε το 1527 τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Ιωάννης-Φρειδερίκος Β΄ 1529-1595, δούκας της Σαξονίας. Ιωάννης-Γουλιέλμος 1530-1573, δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Ιωάννης-Φρειδερίκος Γ΄ 1554-1565, δούκας της Σαξονίας. Ιωάννης-Ερνέστος 1535, απεβ. νήπιο. Faith and Power: Saxony in Europe during the Reformation period, Dresden 2004, p. 149. Joachim Bauer/Dagmar Blaha: The deaths of John Frederick and his wife Sibylle, in: Sächsische Heimatblätter 50 (2004), vol. I, pp. 78–84. Carl August Hugo Burkhardt: Letters of Sybille of Jülich-Cleves-Berg to her husband John Frederick the Magnanimous, Elector of Saxony, in: Journal of the Berg Historical Society, vol. V, 1868, pp. 1–184. Sylvia Weigelt: "The men pleasure and joy to be": women to Luther. Wartburg 2011. Heinrich Theodor Flathe: Electress of Saxony, in: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). vol. 34, Duncker & Humblot, Leipzig 1892, p. 141.
Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα

Ο κατάλογος περιλαμβάνει τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών για κάθε εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών ξεχωριστά. Αυτός ο κατάλογος δεν είναι κατάλογος με τους κορυφαίους διεθνείς σκόρερ όλων των εποχών, καθώς αρκετές χώρες έχουν δύο ή περισσότερους παίκτες με περισσότερα γκολ από τον πρώτο σκόρερ μιας άλλης χώρας. Απαριθμεί μόνο τον κορυφαίο σκόρερ κάθε χώρας.

 Οι παίκτες με έντονους χαρακτήρες εξακολουθούν να είναι ενεργοί σε διεθνές επίπεδο. Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους. Η κατάταξη έχει γίνει με απαρίθμηση των κρατών. Δεκατέσσερις χώρες (Αφγανιστάν, Βουλγαρία, Κουρασάο, Δανία, Νήσοι Φερόε, Ισλανδία, Λεσότο, Μαδαγασκάρη, Μογγολία, Νεπάλ, Ρουμανία, Σκωτία, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και Ηνωμένες Πολιτείες) έχουν δύο παίκτες ισόπαλους ως κορυφαίους σκόρερ. Η Ανγκουίλα, η Ερυθραία και το Γιβραλτάρ έχουν τρεις παίκτες και οι Παρθένοι Νήσοι έχουν έξι παίκτες ισόπαλους. Τελευταία ενημέρωση στις 15 Ιουνίου 2022. Παρακάτω είναι οι κορυφαίοι σκόρερ για κράτη που δεν είναι μέλη της FIFA, αλλά είναι συνδεδεμένα μέλη μιας από τις συνδεδεμένες συνομοσπονδίες της FIFA. Οι παίκτες με έντονους χαρακτήρες εξακολουθούν να είναι ενεργοί σε διεθνές επίπεδο. Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους. Αυτοί είναι οι πρώτοι σκόρερ για κράτη που δεν υπάρχουν σήμερα και δεν έχουν αναγνωρισμένη από τη FIFA ομάδα διάδοχο. Οι παίκτες με πλάγια γράμματα κατέχουν επίσης το ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές για τη χώρα τους. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 150 ή περισσότερες διεθνείς συμμετοχές Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με τις περισσότερες επίσημες εμφανίσεις Κατάλογος ποδοσφαιριστών με τα περισσότερα τέρματα πρωταθλήματος Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 500 ή περισσότερα γκολ Κατάλογος ποδοσφαιριστών που σημείωσαν ρεκόρ με χατ-τρικ RSSSF: Players with 100+ Caps and 30+ International Goals. 29 Δεκεμβρίου 2021 Περισσότερα γκολ από συμμετοχές. FIFA . 3 Ιουνίου 2009 Οι κορυφαίοι διεθνείς σκόρερ όλων των εποχών στην Ευρώπη UEFA. 9 Σεπτεμβρίου 2015
Χρυσή Μπάλα του 1998

Η Χρυσή Μπάλα του 1998, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, τον Ζινεντίν Ζιντάν στις 22 Δεκεμβρίου 1998.

 Επιπλέον, δεκαεννέα παίκτες προτάθηκαν αλλά δεν έλαβαν ψήφους: Τόνι Άνταμς, Ρομπέρτο Μπάτζο, Ζβόνιμρ Μπόμπαν, Φάμπιο Καναβάρο, Ντενίλσον, Τόρε Αντρέ Φλο, Αντριάν Ιλιέ, Φίλιππο Ιντζάγκι, Ρόμπερτ Γιάρνι, Χιντετόσι Νακάτα, Σάντεϊ Ολίσε, Πάβελ Νέντβεντ, Τζιανλούκα Παλιούκα, Μαρσέλο Σάλας, Ντέιβιντ Σίμαν, Αντρέι Σεβτσένκο, Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν και Ιβάν Ζαμοράνο. Επίσημη σελίδα της Χρυσής Μπάλας του France Football
Αμαθούς Αγίου Τύχωνα

Τα Εθνικόφρονα Σωματεία Αγίου Τύχωνα (ή η Αμαθούς Αγίου Τύχωνα) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τον Άγιο Τύχωνα της επαρχίας Λεμεσού. Ιδρύθηκε το 1955. Χρώματα της ομάδας είναι το γαλάζιο και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Αγίου Τύχωνα.

 Η Αμαθούς Αγίου Τύχωνα ιδρύθηκε το 1955. Πήρε το όνομα της από την αρχαία πόλη της Αμαθούντας, η οποία βρίσκεται στην περιοχή του Αγίου Τύχωνα. Μέχρι το 2012 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το 2012 συμμετείχε στο πρωτάθλημα ένταξης 2012 κερδίζοντας την ένταξη της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στη 12η θέση του πρωταθλήματος και παρέμεινε στην κατηγορία. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στη 10η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας ενώ έφτασε και στα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου Γ΄-Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ.Την περίοδο 2017-18 κατέκτησε την 3η θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία. «Ιστορική άνοδος». ΚΟΠ. 6 Μαΐου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Απριλίου 2015. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2015. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Προφίλ στην ιστοσελίδα της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου
Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ

Η Διεθνής Ομοσπονδία Χόκεϊ (γαλλικά: Fédération Internationale de Hockey, FIH) είναι το διεθνές όργανο διοίκησης του χόκεϊ επί χόρτου και του χόκεϊ σάλας. Η έδρα της βρίσκεται στη Λωζάνη της Ελβετίας από το 2005, όταν μετακόμισε από τις Βρυξέλλες του Βελγίου. Η FIH είναι υπεύθυνη για τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις χόκεϊ επί πάγου, με κυριότερη αυτή του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

 Η FIH ιδρύθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1924 στο Παρίσι από τον Πωλ Λεωτέ, ο οποίος έγινε ο πρώτος πρόεδρος, σε απάντηση στην παράλειψη του χόκεϊ στον τομέα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1924. Τα πρώτα επτά ιδρυτικά μέλη ήταν η Αυστρία, το Βέλγιο, η Τσεχοσλοβακία, η Γαλλία, η Ουγγαρία, η Ισπανία και η Ελβετία. Το 1982, η FIH συγχωνεύθηκε με τη Διεθνή Ομοσπονδία Συλλόγων Χόκεϊ Γυναικών (IFWHA), η οποία ιδρύθηκε το 1927 από την Αυστραλία, τη Δανία, την Αγγλία, την Ιρλανδία, τη Σκωτία, τη Νότια Αφρική, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ουαλία. Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ομοσπονδίας: Διοργανώσεις Ανδρών Παγκόσμιο Κύπελλο Γουόρλντ Λιγκ Τσάμπιονς Τρόφι Τσάμπιονς Τσάλεντζ 1 Τσάμπιονς Τσάλεντζ 2Διοργανώσεις Γυναικών Παγκόσμιο Κύπελλο Γουόρλντ Λιγκ Τσάμπιονς Τρόφι Τσάμπιονς Τσάλεντζ 1 Τσάμπιονς Τσάλεντζ 2Διοργανώσεις Τμημάτων Υποδομής Άνδρες Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων Γυναίκες Παγκόσμιο Κύπελλο ΝέωνΧόκεϊ επί χόρτου σάλας Άνδρες Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναίκες Παγκόσμιο Κύπελλο Επίσημος ιστότοπος
Μπέτυ Μπλου

Η Μπέτυ Μπλου (γαλλικά: 37°2 le Matin) είναι Γαλλική ταινία του 1986 σε σκηνοθεσία Ζαν-Ζακ Μπενέξ, από το βιβλίο 37°2 Το πρωί, σε σενάριο του συγγραφέα και του σκηνοθέτη.

 Η ταινία περιγράφει την ιστορία ενός παθιασμένου έρωτα με τραγική εξέλιξη. Ο Ζοργκ είναι ένας ερασιτέχνης συγγραφέας, που έχει παρατήσει το έργο του και ζει σαν ο γενικός επιστάτης μιας ντουζίνας μπανγκαλόου σε κάποια παραλιακή περιοχή της Νότιας Γαλλίας. Εντελώς ξαφνικά κι απρόσμενα, εισβάλει στη ζωή του, η προκλητική και σέξι Μπέτυ. Η νεαρή κοπέλα φανερώνει από την αρχή μια παθιασμένη αφοσίωση σε εκείνον και το ταλέντο του, αλλά και μια κυκλοθυμική συμπεριφορά που ταράζει τη σχέση τους. Το ερωτευμένο ζεύγος, μετά από την πρόκληση εμπρησμού στη φωλιά τους, μετακομίζει σε προάστιο του Παρισιού και από εκεί σε μια πόλη της Νότιας Γαλλίας, όπου διατηρούν ένα μαγαζί πώλησης μουσικών πιάνων. Η Μπέτυ, μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες να μείνει έγκυος (ο πρωτότυπος τίτλος, 37.2 βαθμοί κελσίου είναι η θερμοκρασία του σώματος μιας εγκύου γυναίκας το πρωί), αρχίζει να εκδηλώνει επικίνδυνες ψυχαναγκαστικές διαταραχές και ξαφνικές καταστροφικές εκρήξεις. Ο Ζοργκ θα την ακολουθήσει μέχρι το τέλος, προσπαθώντας να την προστατέψει από τον ίδιο τον εαυτό της. Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης αφίσας Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας Η ταινία γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία στη Γαλλία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες παρά τις συγκρατημένες κριτικές. Είναι η τρίτη ταινία του Μπενέξ μετά την Ντίβα και Το φεγγάρι στον υπόνομο και η μεγαλύτερη επιτυχία του. Επίσης η ταινία έκανε διεθνή σταρ την άγνωστη Μπεατρίς Νταλ. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της έπαιξε και η μουσική του Γκάμπριελ Γιάρεντ. Κέρδισε μόνο το Βραβείο Σεζάρ αφίσας αν και είχε υποψηφιότητες σε όλες τις βασικές κατηγορίες. https://www.imdb.com/title/tt0090563/
Διχλωριούχο γερμάνιο

Το διχλωριούχο γερμάνιο ή διχλωρογερμάνιο είναι η ανόργανη χημική ένωση του γερμανίου και του χλωρίου με χημικό τύπο GeCl2. Στις συνηθισμένες συνθήκες (T = 25 °C, P = 1 atm) είναι ένα λευκό προς ανοικτοκίτρινο στερεό που περιέχει γερμάνιο με βαθμό οξείδωσης +2.

 Το μοριακό διχλωριούχο γερμάνιο μερικές φορές ονομάζεται διχλωρογερμανυλένιο, κατά αναλογία με το μεθυλένιο. Η ανάλυση της μοριακής του δομή στην αέρια φάση έδειξε ότι είναι γωνιακή, όπως ακριβώς προβλέφτηκε από τη θεωρία VSEPR. Το διχλωρογερμανυλένιο σχηματίζει σύμπλοκο με το 1,4-διοξάνιο, το διχλωρογερμσνιοδιοξάνιο (GeCl2·C4H8O2), που αποτελεί πηγή διχλωρογερμανυλένιου για αντιδράσεις σύνθεσης, όπως επίσης και η «επί τόπου» (in citu) αντίδραση τετραχλωρογερμάνιου και μεταλλικού γερμάνιου. To διχλωρογερμάνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση (αέριου) ρεύματος τετραχλωρογερμάνιου πάνω από μεταλλικό γερμάνιο με θερμοκρασία 650 °C: Μπορεί ακόμη να παραχθεί και με αποσύνθεση χλωρογερμανάνιου (GeH3Cl), με θέρμανση στους 70 °C: Το διχλωρογερμάνιο υδρολύεται δίνοντας κίτρινο διυδροξείδιο του γερμανίου, το οποίο αν θερμανθεί, δίνει με τη σειρά του καφέ μονοξείδιο του γερμανίου: Τα διαλύματα διχλωριούχου γερμανίου σε υδροχλώριο είναι ισχυρά αναγωγικά μέσα. Με τα ανιόντα χλωρίου σχηματίζει τα σύμπλοκα ιόντα [GeCl3]-, με δομή πυραμίδας, όπως έχει χαρακτηριστεί. Ακόμη, το διχλωριούχο γερμάνιο αντιδρά με χλωριούχο ρουβίδιο ή χλωριούχο καίσιο, σχηματίζοντας τριχλωρογερμανιούχο ρουβίδιο ή τριχλωρογερμανιούχο καίσιο, αντίστοιχα: Το διχλωριούχο γερμάνιο είναι αρκετά δραστικό και μπαίνει ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς τύπους χημικών δεσμών.
Τόκποκι

Το Τόκποκι είναι ένα δημοφιλές φαγητό σνακ από την Κορέα με βάση το κρέας, τα αυγά, και τα καρυκεύματα. Το Τόκποκι ήταν κάποτε μέρος της κορεάτικης βασιλικής κουζίνας. Φτιάχνεται από ρύζι, κρέας, λαχανικά, αυγά, προστίθενται καρυκεύματα στο νερό και στη συνέχεια στο σερβίρισμα είναι καλυμμένο με καρύδια.

 Μετά από τον πόλεμο της Κορέας, έγινε δημοφιλής μια νέα ποικιλία του πιάτου αυτού, το οποίο παλιότερα ήταν μόνο αλμυρό. Εκτός από τα παραδοσιακά συστατικά, χρησιμοποιείται Γκότσουτζανγκ, μια πάστα που κατασκευάζεται από πιπεριές τσίλι μαζί με ψάρια. Άλλα συστατικά που προστίθενται στο Τόκποκι είναι τα βραστά αυγά, τηγανητά μάντου και ράμιον (ramyeon).
Κενάν Μεσαρέ

Ο Κενάν Μεσαρέ (1889-1965) ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος από τα Γιάννενα. Πατέρας του ήταν ο αλβανικής καταγωγής στρατηγός του οθωμανικού στρατού Χασάν Ταχσίν Πασάς, που παρέδωσε τη Θεσσαλονίκη στον ελληνικό στρατό το 1912.

 Ο Κενάν Μεσαρέ γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1889. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και στη συνέχεια σπούδασε στην σχολή Γαλατά Σεράι της Κωνσταντινούπολης. Υπήρξε υπασπιστής του πατέρα του τον οποίο ακολούθησε στις διάφορες στρατιωτικές μετακινήσεις του σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ήταν παρών κατά την υπογραφή της παράδοσης της Θεσσαλονίκης το 1912, στο Διοικητήριο. Μιλούσε άπταιστα αλβανικά, τουρκικά, περσικά, αραβικά, γαλλικά και ελληνικά και φέρεται να συνέταξε το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης στα γαλλικά. Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη και πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Το 1934 παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα όπου γεννήθηκαν τα παιδιά του. Όταν πέθανε, θάφτηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στο αλβανικό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Ο Κενάν Ταχσίν Μεσαρέ αποτύπωσε στα έργα του τοπία της Λίμνης των Ιωαννίνων, ζωγράφισε διάφορα πορτρέτα και υπήρξε ο εικονογράφος της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και των Ιωαννίνων το 1912-13 ενώ μετά δούλεψε για τη χαρτογράφηση των νέων συνόρων της Ελλάδας. Συνήθιζε να χαρίζει έργα του και για το λόγο αυτό πολλά βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές ενώ πολλοί από τους πίνακές του χάθηκαν κατά τη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ιωαννίνων εξέδωσε ένα λεύκωμα αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986-1987

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο της περιόδου 1986–1987, ήταν το πρώτο πρωτάθλημα της νεοσύστατης Α1 Εθνικής, η οποία προέκυψε από τη διάσπαση της Α΄ Εθνικής σε Α1 και Α2. Συμμετείχαν οκτώ ομάδες που αγωνίστηκαν σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ. Η κανονική περίοδος ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου του 1987, και ολοκληρώθηκε στις 3 Ιουνίου. Τα πλέι οφ ξεκίνησαν στις 6 Ιουνίου και ολοκληρώθηκαν στις 7 Ιουλίου. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Γλυφάδας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

 Μετά το τέλος του πρωταθλήματος Α' Εθνικής 1985–86 οι οκτώ πρώτες ομάδες (κατά σειρά κατάταξης: ΑΝΟ Γλυφάδας, Εθνικός Πειραιώς, ΝΟ Βουλιαγμένης, Παναθηναϊκός ΑΟ, ΑΣ Άρης Θεσσαλονίκης, Ολυμπιακός ΣΦΠ, ΝΟ Πατρών, ΝΟ Χίου) τοποθετήθηκαν στην Α1 κατηγορία. Οι τέσσερις τελευταίες (ΓΣ Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ΝΟ Βόλου & Αργοναύτες, ΠΑΟΚ, ΕΝΟ Αιγυπτιωτών) τοποθετήθηκαν στην Α2 μαζί με τις τέσσερις πρώτες ομάδες της Β΄ Εθνικής 1985–86 (ΑΟ Παλαιού Φαλήρου, Ηλυσιακός ΑΟ, ΝΑΟ Κέρκυρας, ΟΦ Θαλάσσης). Η πρώτη αγωνιστική διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου, με τους εξής αγώνες: Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου, διεξήχθησαν για πρώτη φορά τα πλέι οφ, με τη συμμετοχή των έξι πρώτων της Α1 και των δύο πρώτων της Α2. Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οκτώ ομάδες, οι έξι πρώτες της Α1 και οι δύο πρώτες της Α2 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ΝΑΟ Κέρκυρας). Στα προημιτελικά διασταυρώθηκαν ως εξής: 1ος-6ος, 2ος-5ος, 3ος-2ος Α2, 4ος-1ος Α2. Δεν μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Οι σειρές κρίθηκαν με βάση τους βαθμούς (2 η νίκη, 1 η ισοπαλία και 0 η ήττα), την πρόκριση κέρδιζε η ομάδα που έφτανε ή ξεπερνούσε πρώτη το όριο των τριών βαθμών. Το πανόραμα των πλέι οφ: Προκρίθηκαν όλες οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας. Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν ξανά. Στους παρθενικούς τελικούς της Α1, η Γλυφάδα αντιμετώπισε τον Εθνικό. Η Γλυφάδα πήρε μια μεγάλη νίκη στον πρώτο αγώνα μέσα στον Πειραιά, και χάρη στην ισοπαλία στον δεύτερο αγώνα στην έδρα της, έφτασε πρώτη το όριο των τριών βαθμών και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο πρώτο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας. Εφ. Αθλητική Ηχώ Αθλητική Ηχώ, 4 Ιουνίου 1987 σελ. 3 - Τελική βαθμολογία.
Κυδωνιά Κιλκίς

Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κυδωνιά (αποσαφήνιση) Η Κυδωνιά είναι ιστορικός οικισμός του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία, ο οποίος ανήκει στα "Μαρτυρικά χωριά" και από το 1951 έχει καταργηθεί .

 Η Κυδωνιά βρίσκεται στα Κρούσσια Όρη, νότια της λίμνης Κερκίνης στην περιοχή ανάμεσα στα χωριά Ποντοκερασιά και Ίσωμα. Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Χότζα Ογλαρή ή Κοτσαλάρ και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων (ΕΑΠ) εγκατέστησε σε αυτό 11 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο. Το χωριό χαρακτηρίστηκε ως "μαρτυρικό" το 2014 με το υπ' αριθμ. 139/08.10.2014 Προεδρικό Διάταγμα. Στην περιοχή των Κρουσσίων έδρασε από τις πρώτες μέρες της κατοχής η ένοπλη ανταρτική ομάδα "Αθανάσιος Διάκος" με αρχηγό τον Χριστόδουλο Μόσχο (καπετάν Πέτρο) που είχε συγκροτηθεί από την αντιστασιακή οργάνωση "Ελευθερία" της Θεσσαλονίκης (βλ. Η γέννηση της Εθνικής Αντίστασης). Λόγω της δράσης που ανέπτυξε εναντίον των κατοχικών στρατευμάτων οι Γερμανοί οργάνωσαν επιχείρηση αντιποίνων. Στις 25 Οκτωβρίου 1941 ισχυρές μηχανοκίνητες δυνάμεις των Ες Ες και ταγμάτων θανάτου κύκλωσαν από μακριά σε δυο ζώνες την περιοχή και τα χωριά. Εισέβαλαν ταυτόχρονα στα χωριά Αμπελόφυτο (Μουρσαλή), Κυδωνιά (Κοτσαλάρ) και Κλειστό (Μουσγαλή), που μετά από υπόδειξη συνεργατών τους θεωρήθηκαν ως κέντρα των ανταρτών. Αφού συγκέντρωσαν τον ανδρικό πληθυσμό, από 15 χρονών και πάνω, τους εκτέλεσαν και εν συνεχεία ισοπέδωσαν και τα τρία χωριά. Οι εκτελέσεις του άμαχου πληθυσμού έγιναν στις πλατείες του Αμπελόφυτου και Κυδωνιάς. Στην Κυδωνιά εκτελέστηκαν και 10 κάτοικοι από το γειτονικό Ίσωμα που βρέθηκαν στο χωριό. Στο Κλειστό αφού τους έβαλαν μέσα στην εκκλησία την γκρέμισαν με δυναμίτες. Όσοι προσπάθησαν να ξεφύγουν εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς. Συνολικά εκτελέστηκαν 96 πατριώτες. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 με το όνομα Χότζα Ογλαρή να προσαρτάται στην κοινότητα Μουσγαλή που τότε ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Κυδωνιά, το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς και το 1951 καταργήθηκε.
Αλάβανδα

Τα Αλάβανδα ήταν αρχαία πόλη της Καρίας, στη Μικρά Ασία, κτισμένη κοντά στον ποταμό Μαρσύα (τον σημερινό Τσίνα-τσάυ), παραπόταμο του Μαιάνδρου. Βρισκόταν τριάντα χιλιόμετρα νοτίως των Τράλλεων, κοντά στο σημερινό χωριό Ντογανγιούρτ της Επαρχίας Αϊδινίου της Τουρκίας.

 Το όνομα της πόλεως θεωρείται ότι προέρχεται από τις λέξεις της τοπικής γλώσσας άλα (= άλογο) και βάνδα (= νίκη), με αφορμή τη νίκη κάποιου κατοίκου της πόλεως σε μονομαχία ιππέων. Η ελληνική μυθολογία αναφέρει βεβαίως τον «επώνυμο ήρωα» της πόλεως, εκείνον δηλαδή του οποίου το όνομα έλαβε η πόλη, και ήταν ο Αλάβανδος, γιος του Καρός και της Καλλιρρόης, εγγονός του ποτάμιου θεού Μαιάνδρου από τη μητέρα του. Τα Αλάβανδα ήταν μία από τις πλουσιότερες πόλεις ολόκληρης της Μικράς Ασίας. Το έδαφός της ήταν πολύ γόνιμο, το εμπόριό της ήταν εξαιρετικά ανεπτυγμένο και σε λατομεία της εξορυσσόταν μαύρο μάρμαρο υψηλής ποιότητας, που ονομαζόταν αλαβανδικός λίθος. Οι κάτοικοί της, οι Αλαβανδείς, συνεκδοχικώς είχαν τη φήμη φιλήδονων και άσωτων ανθρώπων, και πολλοί αρχαίοι αποκαλούσαν τα Αλάβανδα «Σύβαριν της Μικράς Ασίας». Αλαβανδείς ήταν οι ρήτορες Μενεκλής και Ιεροκλής (αδελφοί), Απολλώνιος ο Μαλακός και Απολλώνιος ο Μόλων. Αν και στην πόλη είχαν καλλιεργηθεί τα γράμματα και οι τέχνες, ήταν παροιμιώδης ο σολοικισμός Αλαβανδέων, δηλαδή η χρήση του «μη» εκεί όπου έπρεπε να χρησιμοποιηθεί το «ου». Στους Περσικούς Πολέμους ο τύραννος των Αλαβάνδων Αρίδωλις ακολούθησε τον Ξέρξη, αλλά αιχμαλωτίσθηκε στη Ναυμαχία του Αρτεμισίου. Κατά τους χρόνους των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου τα Αλάβανδα μετονομάσθηκαν σε Αντιόχεια των Χρυσαορίων, καθώς κατά τον Γ΄ αιώνα π.Χ. ήταν μέλος του Χρυσαορικού συστήματος, δηλαδή της ομοσπονδίας εννέα πόλεων της Καρίας. Μετά την ήττα του Αντιόχου Γ΄ στη Μαγνησία το 190 π.Χ., τα Αλάβανδα υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους και ξαναπήραν το παλιό τους όνομα. Το 170 π.Χ. οι Αλαβανδείς για να κολακέψουν τους Ρωμαίους έκτισαν ναό της Ρώμης και θέσπισαν ετήσιους αγώνες προς τιμή της. Οι Ρωμαίοι ωστόσο παρεχώρησαν την πόλη στους Ροδίους και αργότερα την ανεκήρυξαν ελεύθερη. Οι Ρόδιοι την κράτησαν, αλλά το 168 π.Χ. ηττήθηκαν από τους Ρωμαίους. Κατά τους αυτοκρατορικούς ρωμαϊκούς χρόνους τα Αλάβανδα ήταν αυτόνομη πόλη και έδρα δικαστικού συνεδρίου. Τα Αλάβανδα κατά τη βυζαντινή εποχή ήταν έδρα επισκόπου, που υπαγόταν στη Μητρόπολη Σταυροπόλεως. Από τους επισκόπους της πόλεως είναι γνωστοί οι Θεοδώρητος, Κωνσταντίνος και Ιωάννης, που έλαβαν μέρος αντιστοίχως στις Συνόδους της Χαλκηδόνος (451 μ.Χ.), της Νικαίας (782) και της Κωνσταντινουπόλεως (879). Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελίδες 550-551
Ελαστικότητα

Ελαστικότητα είναι η ιδιότητα υλικών σωμάτων να επανέρχονται στο αρχικό τους σχήμα μετά από άσκηση εξωτερικής τάσης. Ελαστικά είναι τα σώματα στα οποία αποκαθίσταται το αρχικό τους σχήμα όταν μηδενίζεται η τάση που εφαρμόζεται σ' αυτά ενώ πλαστικά είναι τα σώματα που η παραμόρφωση που έχουν δεχτεί παραμένει μόνιμα. Η ελαστικότητα των σωμάτων χαρακτηρίζεται από ένα φυσικό μέγεθος, γνωστό ως μέτρο ελαστικότητας.

 Κάθε υλικό σώμα με την άσκηση τάσης, δηλαδή δύναμης ανά μονάδα διατομής, παραμορφώνεται. Για μικρές τάσεις η παραμόρφωση είναι ανάλογη της τάσης που εφαρμόζεται. Ο λόγος της τάσης προς την παραμόρφωση σε κάθε σώμα είναι σταθερός και ονομάζεται μέτρο ελαστικότητας. Το μέτρο ελαστικότητας εξαρτάται από το υλικό που παραμορφώνεται και την φύση της παραμόρφωσης. Υπάρχουν τρεις διαφορετικές κατηγορίες παραμόρφωσης που χαρακτηρίζονται από διαφορετικά μέτρα ελαστικότητας. Η γραμμική παραμόρφωση που χαρακτηρίζεται από το μέτρο ελαστικότητας Young, η παραμόρφωση σχήματος που χαρακτηρίζεται από το μέτρο ελαστικότητας σχήματος και η παραμόρφωση όγκου που χαρακτηρίζεται από το μέτρο ελαστικότητας όγκου. Το μέτρο ελαστικότητας Young εκφράζει την παραμόρφωση ενός μονοδιάστατου σώματος, πρακτικά ενός σώματος με μεγάλο μήκος και μικρή διατομή, όπως μία μακριά ράβδος. Το μέτρο ελαστικότητας Young ισούται με την τάση που εφαρμόζεται στο σώμα και το παραμορφώνει κατά μήκος προς την μεταβολή του μήκους του, δηλαδή: Y = F / A 0 Δ L / L 0 {\displaystyle Y={\frac {F/A_{0}}{\Delta L/L_{0}}}} Το μέτρο διάτμησης χαρακτηρίζει τρισδιάστατα υλικά σώματα που παραμορφώνεται το σχήμα τους χωρίς να μεταβάλλεται ο όγκος του. Ισούται με την τάση που εφαρμόζεται στο σώμα και το παραμορφώνει προς την διατμητική παραμόρφωση, δηλαδή την μεταβολή του μήκους της μίας του πλευράς στην οποία ασκείται η τάση προς το μήκος της πλευράς στην οποία δεν εφαρμόζεται τάση. Περιγράφεται από την μαθηματική σχέση: S = F / A 0 Δ x / h {\displaystyle S={\frac {F/A_{0}}{\Delta x/h}}} Το μέτρο ελαστικότητας όγκου χαρακτηρίζει τρισδιάστατα υλικά σώματα που κατά την παραμόρφωσή τους μεταβάλλεται ό όγκος τους. Ισούται με την τάση που εφαρμόζεται στο σώμα και το παραμορφώνει προς την μεταβολή του όγκου του σώματος. Δίνεται από την σχέση: B = F / A 0 Δ V / V 0 {\displaystyle B={\frac {F/A_{0}}{\Delta V/V_{0}}}} Θεωρία ελαστικότητας Physics - Raymond A. Serway, τόμος Ι Πανεπιστήμιο Κρήτης, εισαγωγή στην Ιξωδοελαστικότητα Αρχειοθετήθηκε 2015-10-22 στο Wayback Machine.
Blow-Up

Το Blow-Up είναι βρετανο-ιταλική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι και σε σενάριο του ίδιου και του Τονίνο Γκουέρα. Κέρδισε Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών του 1967.

 Ο Τόμας είναι ένας φωτογράφος στον χώρο της μόδας, ο οποίος αισθάνεται πως η ζωή του είναι βαρετή και αδιάφορη. Μία μέρα, περπατώντας σε ένα πάρκο, αρχίζει να τραβάει φωτογραφίες ένα ζευγάρι, με τη γυναίκα να εξαγριώνεται με το γεγονός. Μετά από αυτό, ο Τόμας συναντά τον ατζέντη του και νιώθει ότι κάποιος τον παρακολουθεί. όταν η γυναίκα πηγαίνει στο στούντιο να του ζητήσει τις φωτογραφίες, ο Τόμας επίτηδες δίνει άλλες, ενώ εκείνη του δίνει λάθος τηλέφωνο. Το βράδυ πηγαίνει ξανά στο πάρκο χωρίς τη φωτογραφική μηχανή και βρίσκει το πτώμα ενός ανθρώπου. Γυρίζοντας στο στούντιο, διαπιστώνει ότι όλα τα αρνητικά έχουν εξαφανιστεί εκτός από ένα που δείχνει τον νεκρό. Στη συνέχεια, μπαίνει στο αυτοκίνητο και όσο οδηγεί ακολουθεί τη γυναίκα, η οποία μπαίνει σε ένα μπαρ. Στο μπαρ παίζουν οι Yardbirds με τον Τζεφ Μπεκ, ο οποίος σπάει την κιθάρα του και την πετά στο κοινό. Ο Τόμας την παίρνει σαν αναμνηστικό, όμως όταν βγαίνει έξω από το μπαρ, την πατάει στον δρόμο. Έπειτα, παρακολουθεί έναν εικονικό αγώνα τένις. Παίρνει την υποτιθέμενη μπάλα και την επιστρέφει στους δύο παίκτες. Ενώ παρακολουθεί το παιχνίδι, ακούγεται ο ήχος της μπάλας. Στη συνέχεια, όσο παρακολουθεί τον αγώνα, η μορφή του του εξαφανίζεται και φαίνεται μόνο το γρασίδι.
TVP1

Το TVP1 (Το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι της Πολωνίας) ιδρύθηκε στις 25 Οκτώβρη του 1952 ως TVP (Telewizja Polska SA) και την 1η Σεπτεμβρίου 1958 δημιούργησε μια σειρά από περιφερειακά κανάλια στο Ουούτς, το Κατοβίτσε και τη Βαρσοβία μεταδίδει και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή σήμερα.

 Το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 25 Οκτωβρίου 1952. Οι πρώτες προσπάθειες για αναμετάδοση ξεκίνησαν το 1937 αλλά με την γερμανική εισβολή του Σεπτεμβρίου 1939 όλη η πρόοδος κατέρρευσε. Τότε σχεδιαζόταν η μετάβαση στις τακτικές τηλεοπτικές μεταδόσεις το 1940. Όταν ξεκίνησε εκ νέου η προσπάθεια ενός δημόσιου ιδρύματος τηλεόρασης η ΛΔ Πολωνίας σύστησε την POLSKA TELEWISJA SA και το πρώτο κανάλι με ονομασία TVP (10/1953-10/1970 και 6/1976-2/1992) TVP1 (10/1970-6/1976 και 2/1992-σήμερα) ενώ χρησιμοποιήθηκε και το TP1(2/1992) Την 1η Ιανουαρίου 1958 δημιουργήθηκε το Dziennik Telewizja , αντικαθιστώντας το Ειδήσεις της Ημέρας του 1956. Το 1989, η Dziennik TV αντικαταστάθηκε από την τηλεόραση TVP1. Συγχρόνως το Τηλεθέατρο που μεταδόθηκε το 1953 ήταν ένα σημαντικό , πολιτιστικής σημασίας, εγχείρημα. Από τη δεκαετία του 1960, το κανάλι επένδυσε στον πολιτισμό και την ψυχαγωγία (κάνοντας πρεμιέρα το Μεγάλο Παιχνίδι). Την 1η Ιουνίου 2012 άρχισε η επίσημη εκπομπή HD σήματος αρχικά από το TVP1HD και αργότερα σε όλα τα κανάλια Επίσημος ιστότοπος
Ρόκε Σάντα Κρους

Ο Ρόκε Σάντα Κρους (Roque Santa Cruz, γεννήθηκε 16 Αυγούστου 1981) είναι Παραγουανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ομάδα Ολίμπια, στην Παραγουάη, της οποίας είναι αρχηγός. Έχει περισσότερες από 100 συμμετοχές στην εθνική ομάδα της Παραγουάης, της οποίας και είναι πρώτος σκόρερ. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας.

 Ο Σάντα Κρους άρχισε την καριέρα του στην Ολίμπια, από τις ακαδημίες και συμμετείχε στην πρώτη ομάδα το 1997, σε ηλικία 15 ετών. Στα 17 του σημείωσε ένα χατ τρικ στον καλύτερο Παραγουανό τερματοφύλακα Χοσέ Λουίς Τσιλαβέρτ αποκτώντας φήμη και υψηλές προσδοκίες για το μέλλον. Τα επόμενα τρία χρόνια στα οποία η Ολίμπια κατέκτησε τρία πρωταθλήματα σκόραρε 13 φορές σε 24 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα.Το 1999 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα ανδρών της Παραγουάης στο Κόπα Αμέρικα, όπου σημείωσε τρία γκολ. Τότε υπέγραψε αμέσως συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου, ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ, το υψηλότερο ποσό για μεταγραφή Παραγουανού ποδοσφαιριστή. Τη πρώτη χρονιά σκόραρε πέντε φορές σε 28 εμφανίσεις, αλλά λόγω τραυματισμών και ανταγωνισμού από τους συμπαίκτες Ζιοβάνε Έλμπερ, Ρόι Μακάι και Κλαούντιο Πισάρο οι εμφανίσεις με την ομάδα ήταν περιορισμένες. Οι τραυματισμοί περιόρισαν τους υψηλούς ατομικούς στόχους της καριέρας του.Συνέχισε να αγωνίζεται με τη Μπάγερν Μονάχου μέχρι το 2007, οπότε και με μεταγραφή ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ αποκτήθηκε από την Μπλάκμπερν Ρόβερς, όπου σκόραρε 19 γκολ σε μία χρονιά. Τον Ιούνιο του 2009 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι με την οποία αγωνίστηκε σε 86 συναντήσεις της Πρέμιερ Λιγκ πετυχαίνοντας 26 γκολ και έχοντας 7 ασίστ. Έπειτα δόθηκε δανεικός στη Μπλάκμπερν και την Ρεάλ Μπέτις. Ο Ρόκε Σάντα Κρους διαθέτει ισπανικό διαβατήριο. Με την εθνική ομάδα της Παραγουάης συμμετείχε στα Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, 2006 και 2010 και στα Κόπα Αμέρικα 1999, 2007, 2011 και 2015. Έχει πετύχει συνολικά 32 γκολ σε 112 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα. Career Roque Santa Cruz