IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία

Η Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (Česká socialistická republika στα τσεχικά, συντομογραφία ČSR) ήταν δημοκρατία της Τσεχοσλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, η οποία καλύπτει την σημερινή ανεξάρτητη Τσεχία. Η δημοκρατία υπήρξε από τις 1 Ιανουαρίου 1969 έως τον Μάρτιο του 1990.

 Μετά την κατοχή της Τσεχοσλοβακίας το 1968, οι φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις διακόπηκαν και ανεστράφησαν. Η μόνη εξαίρεση ήταν η ομοσπονδοποίηση της χώρας. Το πρώην συγκεντρωτικό κράτος της Τσεχοσλοβακίας διαιρέθηκε σε δύο συνιστώσες δημοκρατίες, τη Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία και τη Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, σύμφωνα με τον Συνταγματικό Νόμο περί της Ομοσπονδίας της 28ης Οκτωβρίου 1968 με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1969. Λόγω της μετάβασης σε ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, κάθε δημοκρατία είχε δικό της κοινοβούλιο (Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο και Σλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο αντίστοιχα) ενώ το παραδοσιακό κοινοβούλιο της Τσεχοσλοβακίας μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Συνέλευση και χωρίστηκε σε δύο θαλάμος: τον Οίκο του Λαού (τσεχικά: Sněmovna lidu, σλοβακικά: Snemovňa ľudu‎) και τον Οίκο των Εθνών (τσεχικά: Sněmovna národů, σλοβακικά: Snemovňa národov‎). Επίσης τέθηκαν σε ισχύ πολύ περίπλοκες διαδικασίες ψηφοφορίας. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στη Τσεχοσλοβακία, η λέξη σοσιαλιστικός αφαιρέθηκε από τα ονόματα των δύο δημοκρατιών. Έτσι η Τσεχική Σοσιαλιστική Δημοκρατία μετονομάστηκε σε Τσεχική Δημοκρατία (παρόλο που αποτελούσε ακόμα μέρος της Τσεχοσλοβακίας). Το περίπλοκο σύστημα κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών (ντε φάκτο υπήρχαν 5 διαφορετικά νομοθετικά σώματα και όλα είχαν δικαίωμα βέτο) διατηρήθηκε μετά τη πτώση του σοσιαλισμού, περιπλέκοντας και καθυστερώντας πολιτικές αποφάσεις σε μια περίοδο ριζικών αλλαγών στην οικονομία. Αργότερα, στα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 1992 προς την 1η Ιανουαρίου 1993, η Τσεχία έγινε ανεξάρτητο κράτος (δείτε Διάλυση της Τσεχοσλοβακίας). Τσεχική και Σλοβακική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία Συνταγματικός Νόμος περί της Ομοσπονδίας (στα τσεχικά)
Παραλία Κατερίνης

Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία Η Παραλία είναι παράλιος οικισμός στο Δήμο Κατερίνης στην Πιερία. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Δήμου. Βρίσκεται κοντά στις ακτές του Θερμαϊκού Κόλπου και απέχει 7 χιλιόμετρα από την πόλη της Κατερίνης και ο κεντρικός ναός της είναι η Αγία Φωτεινή. Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα έχει έναν οικισμό, με 1.476 κατοίκους.

 Εξαιτίας της προνομιακής θέσης της η Παραλία εξελίχθηκε σε σημαντικό τουριστικό κέντρο, με ξενοδοχεία, κέντρα ψυχαγωγίας και αναψυχής και άλλα. Επίσης, σε αυτό συνετέλεσαν η εξαιρετικά εκτεταμένη αμμουδιά της και η γειτνίαση με τον κύριο οδικό και σιδηροδρομικό άξονα της χώρας. Εκτός αυτών, το χωριό έχει μονοθέσιο Νηπιαγωγείο, εξαθέσιο Δημοτικό Σχολείο, Πολιτιστικό Σύλλογο και ιατρείο. Τη δεκαετία του ' 80 έγινε αλιευτικό καταφύγιο. Από αθλητική άποψη, η Παραλία έχει δύο αθλητικά σωματεία: τον Αθλητικό Όμιλο Παραλίας (AO Παραλίας, αγωνίζεται στο ποδόσφαιρο στην Γ΄ ερασιτεχνική του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πιερίας) και τον Παραλιακό Αθλητικό Όμιλο. Ως το 1950η Παραλία ονομαζόταν Βρωμερόσκαλα. Το χωριό ιδρύθηκε από ψαράδες μετά το 1922. Οι κάτοικοί του ήταν πρόσφυγες από τη Κίο της Μικράς Ασίας. Στην αρχή εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Μερικοί από αυτούς, οι μετέπειτα Παραλιώτες, έφυγαν και πήγαν στη Δαβλία. Εκεί οι κάτοικοι τους καλοδέχθηκαν. Ζούσαν από την γεωργία και την οπωροκηπευτική. Αφού έζησαν για λίγο καιρό εκεί αποφάσισαν να φύγουν, άλλοι βόρεια και άλλοι νότια. Αυτοί που κινήθηκαν βόρεια έφθασαν στην Παραλία του Δήμου Παραλίας και εγκαταστάθηκαν γιατί η περιοχή τους θύμιζετον τόπο τους. Η ονομασία του χωριού πριν τις 1 Φεβρουαρίου 1950 ήταν Βρωμερόσκαλα, οπότε και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 39/1950. Η Κοινότητα Παραλίας ιδρύθηκε το 1957 και αναγνωρίστηκε το 1966. Οι κοινοτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Οκτωβρίου 1966 και η εγκατάσταση των νέων κοινοτικών αρχόντων έγινε την 1η Ιανουαρίου 1967. Ο Δήμος Παραλίας δημιουργήθηκε με το Νόμο Καποδίστρια και λειτούργησε ως την 31η Δεκεμβρίου του 2011. Ο Δήμος διοργανώνει ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις με θρησκευτικό, καλλιτεχνικό και αθλητικό περιεχόμενο κυρίως. Έτσι, με στρατιωτικές τιμές γίνεται κάθε χρόνο στις 6 Ιανουαρίου ο εορτασμός των Θεοφανείων, με επίκεντρο το ναό της Αγίας Φωτεινής. Επίσης, την Καθαρά Δευτέρα, ο κόσμος μαζεύεται απέναντι από το λιμάνι και γίνονται παραδοσιακοί χοροί συνοδευόμενοι από εδέσματα όπως ελιές, τουρσί, σάμαλι, λαγάνα και φασολάδα. Κάθε δύο χρόνια στα τέλη Ιουνίου γίνονται εκδηλώσεις στα πλαίσια της Ναυτικής Εβδομάδας. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν εκθέσεις, επιδείξεις σκαφών, παραδοσιακούς χορούς, ναυτικούς αγώνες και μουσικές βραδιές. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και οι φολκλορικές εκδηλώσεις που γίνονται με συμμετοχή χωρών όπως η Τυνησία. Οι χώρες παρελαύνουν και στη συνέχεια παρουσιάζονται παραδοσιακοί χοροί. Τον Αύγουστο διοργανώνεται το διεθνές τουρνουά για νέους "Mytikas Cup" από το Δήμο με συνεργασία της Ε.Π.Σ. Πιερίας. Στις 21 Ιουνίου του 2008 στην Παραλία διεξήχθη το παγκόσμιο πρωτάθλημα μπόντι μπίλντινγκ. Συλλογικό έργο, Εγκυκλοπαίδεια Μαλλιάρης- Παιδεία, εκδ. 2006.
Παραπόταμος

Ο παραπόταμος είναι ρέμα ή ποταμός που εκβάλλει σε ένα μεγαλύτερο ρέμα ή ποταμό. Ένας παραπόταμος δεν εκβάλλει απευθείας στην θάλασσα ή ωκεανό. Οι παραπόταμοι και ο κύριος ποταμός αποστραγγίζουν την λεκάνη απορροής (δηλαδή, τις περιοχές που βρίσκονται γύρω από τον ρου του ποταμού) των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων του ποταμού, οδηγώντας το νερό προς τα έξω, στον ωκεανό. Ο Ιρτίς είναι ο κύριος παραπόταμος του Ομπ στη Ρωσία. Ο Ιρτίς είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος στον κόσμο διασχίζοντας 4.248 χιλιομέτρων. Ο ποταμός Μαδέιρα έχει μέση απορροή υδάτων 31.200 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο. Στη γεωγραφία, η συμβολή των ποταμών, όπου δύο ή περισσότερα υδάτινα σώματα ενώνονται μεταξύ τους, συνήθως αναφέρεται στην ένωση των παραποτάμων με τους ποταμούς στους οποίους συμβάλλουν. Το αντίθετο του παραποτάμου είναι ο απορρέων ποταμός (distributary). Απορρέων λέγεται ο ποταμός ή το ρέμα το οποίο, αποσπάται από κάποιον ποταμό και ακολουθεί δική του πορεία. Οι απορρέοντες ποταμοί απαντώνται συχνότερα στα δέλτα των ποταμών. Ο παραπόταμος σε αντίθεση με τον ποταμό δεν εκβάλλει στην θάλασσα. Ο παραπόταμος μπορεί να είναι ποτάμι μήκους πολλών χιλιόμετρων ή κάποιος χείμαρρος που καταλήγει σε κάποιον μεγαλύτερο ποταμό μετά από σύντομη πορεία.

 Ανάλογα με τον προσανατολισμό του παραπόταμου σε σχέση με τον προσανατολισμό του ποταμού στον οποίο εκβάλλει, διακρίνονται σε δεξιούς και αριστερούς παραποτάμους. Ο παραπόταμος διακρίνεται σε αριστερό και δεξιό ανάλογα με το αν βρίσκεται αριστερά ή δεξιά σε σχέση με την διαδρομή που ακολουθεί το υδάτινο ρεύμα του ποταμού στον οποίο εκβάλλει ο παραπόταμος.Ο "πρώιμος παραπόταμος" είναι ένας παραπόταμος ο οποίος έρχεται σε συμβολή με έναν ποταμό σε μια θέση που βρίσκεται εγγύτερα προς τις πηγές παρά τις εκβολές ενός ποταμού. Ομοίως, ένας "όψιμος παραπόταμος" έρχεται σε συμβολή (ενώνεται) με τον ποταμό στον οποίο εκβάλλει κοντά στις εκβολές του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, σε πολλούς παραπόταμους προστίθεται και η λέξη "φορκ" (πιρούνι, ενίοτε δηλώνει και τον διαχωρισμό ενός πράγματος από κάτι άλλο) γιατί πολλοί έχουν την ίδια ονομασία με τον ποταμό στον οποίο εκβάλλουν. Μερικές φορές οι ποταμοί κατατάσσονται ξεκινώντας με αυτούς που βρίσκονται εγγύτερα στις πηγές του ποταμού και τελειώνοντας με αυτούς που βρίσκονται κοντά στις εκβολές του ποταμού. Η διάταξη ρεμάτων του Στράλερ εξετάζει τη διάταξη των παραποτάμων σε μια ιεραρχία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και υψηλότερης τάξης, με τον παραπόταμο πρώτης τάξης να είναι συνήθως ο μικρότερος ως προς το μέγεθος. Για παράδειγμα, ένας παραπόταμος δεύτερης τάξης είναι το αποτέλεσμα δύο ή περισσότερων παραποτάμων πρώτης τάξης οι οποίοι συμβάλλουν για να σχηματίσουν τον παραπόταμο δεύτερης τάξης.Μια άλλη μέθοδος είναι η κατάταξη των παραποτάμων ξεκινώντας με αυτούς που εκβάλλουν εγγύτερα προς τις εκβολές του ποταμού και τελειώνοντας με αυτούς που βρίσκονται εγγύτερα προς τις πηγές του σε μια δομή δέντρου. Μια γκαλερί μεγάλων λεκανών απορροής ποταμών με παραποτάμους Εκβολή ποταμού
Ranger 1

Το Ranger 1 ήταν δοκιμαστικό διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA, με σκοπό να δοκιμαστούν διάφορα μέχρι τότε άγνωστα και γι' αυτό πρωτοπόρα υπό εξέλιξη συστήματα της μέλλουσας διαστημικής εξερεύνησης. Παράλληλα διενεργήθηκαν τα πρώτα διαστημικά πειράματα παρατήρησης κοσμικής ακτινοβολίας, μαγνητικών πεδίων, ραδιενέργειας, κοσμικής σκόνης, και μίας κόμης αέριου υδρογόνου που υποτίθεται ότι έσερνε η γη πίσω της.

 Το Ranger 1 ήταν διαστημικό σκάφος τύπου Μπλοκ 1 και παρόμοιο με το Ranger 2. Το όλο σκάφος είχε γενικά σχήμα κωνικό για να χωράει αργότερα στην μύτη του πυραύλου, που για λόγους αεροδυναμικούς έπρεπε αυτονόητα να έχει κωνική μορφή. Η βάση του σκάφους είχε γεωμετρικό σχήμα εξαγώνου με διάμετρο 1,5 μέτρο και χρησίμευε γα την ανάρτηση του υπόλοιπου εξοπλισμού. Επάνω στη βάση ήταν προσαρμοσμένος ένας πύργος ύψους 4 μέτρων κατασκευασμένος από αλουμίνιο. Δυο φωτοβολταϊκές μονάδες ηλιακών συλλεκτών για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, συνολικού μήκους 5,2 μέτρων, ήταν αναρτημένες σε αντιδιαμετρικά σημεία της βάσης. Κάτω από την βάση ήταν προσαρμοσμένη μια παραβολική κεραία υψηλής κατευθυντικότητας. Τα πειράματα και άλλος εξοπλισμός τοποθετήθηκαν μέσα στη βάση και τον πύργο. Τα όργανα στο διαστημικό σκάφος περιέλαβαν τηλεσκόπιo Lyman-alpha μαγνητόμετρο ατμών ρουβιδίου ηλεκτροστατικούς αναλυτές ανιχνευτές σωματιδίων μέσης ενεργειακής στάθμης δύο τηλεσκόπια τριπλού κυκλώματος σύμπτωσης (triple coincidence circuit) θάλαμο ιονισμού κοσμικής ακτινοβολίας ανιχνευτές κοσμικής σκόνης και μετρητές σπινθηρισμού ηλιακών ακτίνων Χ.Το σύστημα επικοινωνίας περιελάμβανε την κεραία υψηλής κατευθυντικότητας, μια κεραία πανκατευθυντική και δύο πομπούς ισχύος 0,25 W και 3 W αντίστοιχα, και οι δύο στην συχνότητα των περίπου 960,1 MHz. Την παραγωγή ρεύματος και τη τροφοδότηση του σκάφους εξασφάλιζαν τα 8.680 ηλιακά φωτοκύτταρα των δύο φωτοβολταϊκών μονάδων, μια επαναφορτιζόμενη εφεδρική μπαταρία Ag/Zn βάρους 57 κιλών, και μικρότερες μπαταρίες σε μερικά από τα πειράματα. Για τον προσανατολισμό του, το σκάφος διέθετε ανιχνευτές για τον ήλιο και τη γη, γυροσκόπια, έναν κεντρικό υπολογιστή και ακροφύσια ελέγχου πρόνευσης και περιστροφής. Για τον έλεγχο της θερμοκρασίας το σκάφος είχε εξωτερική επένδυση από χρυσό, ήταν βαμμένο σε λευκό χρώμα, ενώ οι επιφάνειες αλουμινίου ήταν γυαλισμένες. Το διαστημικό σκάφος προορίζονταν να μπει σε χαμηλή γήινη τροχιά (περίπου 2.000 χλμ) και από εκεί να συνεχίσει και να φθάσει σε γήινη τροχιά 60.000 χλμ - 1.100.000 χλμ για να δοκιμαστούν τα συστήματα και και η τεχνολογία των μελλοντικών σεληνιακών αποστολών. Εκτοξεύτηκε και έφτασε με επιτυχία την προβλεπόμενη χαμηλή γήινη τροχιά, όμως η επόμενη πυροδότηση του πυραύλου Agena απέτυχε. Το σκάφος επανήλθε στην γήινη ατμόσφαιρα στις 30 Αυγούστου 1961. Το Ranger 1 είχε κατά κάποιον τρόπο επιτυχία, αφού ως επί το πλήστον εκπλήρωσε τους στόχους της αποστολής δοκιμασίας του εξοπλισμού, αποτυγχάνοντας όμως να διαβιβάσει τα αποτελέσματα των επιστημονικών πειραμάτων. Lunar impact: A history of Project Ranger (PDF) 1977
313 Χαλδαία

Η Χαλδαία (Chaldaea) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,9. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη περιοχή της νότιας Μεσοποταμίας.

 Η μέση διάμετρος της Χαλδαίας υπολογίζεται σε 96,3 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 936 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Με αυτή την πυκνότητα, η επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Χαλδαίας θα είναι 2,7 cm/sec² (362 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη γήινη), ενώ η ταχύτητα διαφυγής από την επιφάνεια 50,9 m/sec (183 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Χαλδαίας είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,052 (από δεδομένα του IRAS). Η Χαλδαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 24 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 90 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Λίρα Ιταλικής Σομαλιλάνδης

Η λίρα ήταν νόμισμα της Ιταλικής Σομαλιλάνδης από το 1925 έως και το 1938. Αντικατέστησε την ρουπία με ισοτιμία των 8 λίρες = 1 ρουπία. Δεν τυπώθηκαν ποτέ χαρτονομίσματα αυτού του νομίσματος αλλά μόνο κέρματα. Παράλληλα με την λίρα, στην Ιταλική Σομαλιλάνδη, ήταν σε χρήση και Ιταλικά κέρματα και χαρτονομίσματα. Από το 1938 ήταν σε χρήση χαρτονομίσματα της λίρας της Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής.

 Το 1925 τέθηκαν στην κυκλοφορία αργυρά κέρματα με ονομαστικές αξίες των 5 και 10 λιρών. Τα κέρματα αυτά ήταν λίγο μεγαλύτερα από τα αντίστοιχα των 5 και 10 λιρών τα οποία τέθηκαν στην κυκλοφορία την επόμενη χρονιά. Στην μια όψη των κερμάτων απεικονίζεται ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' ενώ στην άλλη το εθνόσημο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης. Όλες οι επιγραφές είναι γραμμένες στην Ιταλική γλώσσα. Brief history of the Somali currency (Αγγλικά) Άρθρο από την Ιστοσελίδα της Κεντρικής τράπεζας της Σομαλίας.Krause, Chester L. and Clifford Mishler (1991). Standard Catalog of World Coins: 1801–1991 (18th ed. ed.). Krause Publications. ISBN 0873411501. Coins of Colonian Africa (Αγγλικά) Άρθρο για τα αποικιακά νομίσματα της Αφρικής με εικόνες της λίρας της Ιταλικής Σομαλιλάνδης.
Γιάννης Μαρτιναίος

Ο Γιάννης Μαρτιναίος (γεν. Λιβαδειά 1959) είναι παλαίμαχος, πρώην διεθνής Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζονταν ως αμυντικός, ρέκορντμαν συμμετοχών στην ιστορία της ομάδας του Λεβαδειακού, τόσο στην Α΄Εθνική Κατηγορία, όσο και γενικότερα. Ξεκίνησε τον αθλητισμό το 1972 σε ηλικία 13 ετών, στον ερασιτεχνικό σύλλογο του Πανοπέα Βοιωτίας και σταμάτησε να αγωνίζεται στα 38 του χρόνια, συμπληρώνοντας 20 επαγγελματικές περιόδους.

 Το καλοκαίρι του 1977 ο Μαρτιναίος μεταγράφεται στο Λεβαδειακό, με τον οποίο αγωνίσθηκε από την Γ΄ Εθνική έως και την Α΄Εθνική Κατηγορία, αποτελώντας τη "σημαία" της ομάδας, σύμφωνα με την καθιερωμένη έκφραση για ποδοσφαιριστές που ταυτίζουν την αγωνιστική τους διαδρομή με τα χρώματα ενός συγκεκριμένου σωματείου.Από το 1987 αγωνίσθηκε στην Α΄Εθνική, όπου έλαβε μέρος σε 173 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος. Συνολικά, ξεπέρασε τις 600 συμμετοχές με την ομάδα του, ενώ αγωνίσθηκε στην Εθνική Ομάδα των Ελπίδων. To 1997 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς για τη Β΄Εθνική. Ο Μαρτιναίος έχει θητεύσει σε διάφορες ερασιτεχνικές ομάδες της Βοιωτίας, όπως η Α.Ε. Ορχομενού, ο Κηφισσός Κάτω Τιθορέας και ο Πήγασος Αγίας Άννας. Διεθνής στατιστική ιστοσελίδα "40 Χρόνια ποδόσφαιρο και ΠΡΟ-ΠΟ", έκδοση εφημερίδας "ΠΡΟΠΟΡΑΜΑ" (2000) Γεώργιος Παγιωτέλης, "Το Έπος της Α΄Εθνικής" (Περιοδικό "ΟΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΙ") Το ηλεκτρονικό αρχείο της "Αθλητικής Ηχούς"
Γκραν Πρι της Εμίλια-Ρομάνια

Το Γκραν Πρι της Εμίλια-Ρομάνια (ιταλικά: Gran Premio dell'Emilia-Romagna‎) είναι διοργάνωση αγώνων της Φόρμουλα 1 που πραγματοποιείται στο Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari, που συχνά αναφέρεται ως «Ίμολα», από την πόλη όπου βρίσκεται. Η διοργάνωση παίρνει το όνομα «Εμίλια-Ρομάνια» από την περιοχή όπου βρίσκεται η πίστα. Ο χώρος έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν το Ιταλικό Γκραν Πρι το 1980 και το Γκραν Πρι του Σαν Μαρίνο από το 1981 έως το 2006.

 Η πανδημία COVID-19 το 2020 οδήγησε σε αλλαγές του αρχικά προγραμματισμένου ημερολογίου αγώνων, με έναν αριθμό αγώνων που ακυρώθηκαν. Το Γκραν Πρι της Εμίλια-Ρομάνια προστέθηκε στο αναθεωρημένο ημερολόγιο που προοριζόταν ως "προσωρινός" αγώνας, ως από τα πολλά νέα ή επιστρέφοντα Γκραν Πρι προκειμένου να αντισταθμιστεί η απώλεια άλλων αγώνων. Η εκδήλωση χρησιμοποίησε μια μοναδική, διήμερη περίοδο δοκιμαστικών του Σαββατοκύριακου, με μία περίοδο, το Σάββατο, αντί για τις συνηθισμένες τρεις. Ο Βαλτέρι Μπότας της Mercedes προκρίθηκε στην pole position, με τον συμπαίκτη του Λιούις Χάμιλτον να κερδίζει τον αγώνα.Παρά το γεγονός ότι αρχικά προοριζόταν να διεξαχθεί ως έκτακτη διοργάνωση το 2020, λόγω της συνεχιζόμενης φύσης της πανδημίας COVID-19, το Γκραν Πρι της Εμίλια-Ρομάνια επέστρεψε το 2021 στις 18 Απριλίου, αντικαθιστώντας το αναβληθέν Γκραν Πρι της Κίνας ως τον δεύτερο γύρο της σεζόν 2021. Ο Λιούις Χάμιλτον κατέκτησε την πρώτη θέση στα δοκιμαστικά με τον Μαξ Φερστάπεν να κερδίζει έναν δραματικό αγώνα, επηρεασμένο από τη βροχή. Ο αγώνας εμφανίστηκε στο ημερολόγιο του 2022 για τρίτη συνεχόμενη φορά και φιλοξένησε έναν από τους τρεις πιο ταχύτερους αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν για πρώτη φορά. Στις αρχές του 2022, οι διοργανωτές ανακοίνωσαν ότι είχε υπογραφεί συμβόλαιο για τη συνέχιση της διοργάνωσης του Γκραν Πρι μέχρι το 2025. Το Γκραν Πρι απένειμε στον Μαξ Φερστάπεν το δεύτερο μεγάλο του έπαθλο καθώς κέρδισε τον αγώνα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Η διοργάνωση του 2023 ακυρώθηκε λόγω των έντονων βροχοπτώσεων και πλημμυρών που προκλήθηκαν από την καταιγίδα Μινέρβα. Οι οδηγοί με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 την τρέχουσα σεζόν. Ομάδες με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 την τρέχουσα σεζόν. Όλα τα Γκραν Πρι της Εμίλια-Ρομάνια διεξήχθησαν στο Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari.
Δουλεία στην Αφρική

Η δουλεία είναι διαδεδομένη στην Αφρική και κοινό στοιχείο σε διάφορες περιοχές της ήδη από την αρχαιότητα, όπως και σε ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου αρχαίου κόσμου. Όταν το εμπόριο σκλάβων ξεκίνησε από τη Σαχάρα, τον Ινδικό Ωκεανό και τον Ατλαντικό Ωκεανό, πολλά από τα ήδη υπάρχοντα συστήματα εμπορίας σκλάβων άρχισαν να προμηθεύονται αιχμαλώτους για να πουληθούν ως σκλάβοι έξω από την Αφρική. Η δουλεία στη σύγχρονη Αφρική εξακολουθεί να εφαρμόζεται παρόλο που είναι παράνομη. Η δουλεία στην Αφρική ασκήθηκε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους : η δουλεία λόγω χρεών, η δουλεία των αιχμαλώτων πολέμου, η δουλεία των στρατιωτών, η δουλειά για πορνεία και η δουλεία εγκληματιών ασκούνταν σε διάφορα μέρη της Αφρικής. Η δουλεία για οικιακούς και δικαστικούς σκοπούς ήταν ευρέως διαδεδομένη σε ολόκληρη την Αφρική. Η δουλεία για αγροτικές εργασίες υφίστατο επίσης κυρίως στην ανατολική ακτή της Αφρικής και σε τμήματα της δυτικής Αφρικής. Η σημασία της εν λόγω δουλείας αυξήθηκε κατά τον 19ο αιώνα, λόγω της κατάργησης του εμπορίου σκλάβων στον Ατλαντικό Ωκεανό. Πολλά αφρικανικά κράτη, που εξαρτώνται από το διεθνές εμπόριο σκλάβων, επαναπροσανατολίζουν τις οικονομίες τους προς το νόμιμο εμπόριο που ασκείται από δουλεμπόρους.

 Church Missionary Society (1869). The slave trade of east Africa. London: Church Missionary Society. Faragher, John Mack· Buhle, Mari Jo· Czitrom, Daniel· Armitage, Susan (2004). Out of Many. Pearson Prentice Hall. σελ. 54. ISBN 978-0-13-182431-7. Newton, John (1788). Thoughts upon the African Slave Trade. London: J. Buckland and J. Johnson. at Wikisource Reynolds, Edward (1985). Stand the Storm: A History of the Atlantic Slave Trade. London: Allison and Busby. Savage, Elizabeth, επιμ. (1992). The Human Commodity: Perspectives on the Trans-Saharan Slave Trade. London. Wright, Donald R. «History of Slavery and Africa». Online Encyclopedia. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Απριλίου 2007. Bas Lecocq and Eric Komlavi Hahonou (2015). Exploring Post-Slavery in Contemporary Africa, The international Journal of African History Studies. Vol 48. No. 2. Boston University African Study Center. Klein, Martin A. (2009). The Study of Slavery in Africa, Journal of African History . Vol. 19. No. 4. Great Britain, Cambridge University Press. Twentieth Century Solutions of the Abolition of Slavery The story of Africa: Slavery "The impact of the slave trade on Africa," Le Monde diplomatique "Ethiopia, Slavery and the League of Nations" Abyssinia/Ethiopia slavery and slaves trade
Μουσικός εθνικισμός

Ο μουσικός εθνικισμός, σήμερα θεωρείται, ότι υπήρξε ως άτυπη και μη συντονισμένη προσπάθεια συνθετών διαφορετικών εθνικοτήτων, να καθιερώσουν στη χώρα ή το έθνος τους, ένα εθνικό ύφος μουσικής, προσδίδοντας ταυτόχρονα και εθνική μουσική ταυτότητα στα νεοαναδυόμενα έθνη. Αυτή η προσπάθεια, εκφράστηκε με την ενσωμάτωση παραδοσιακών εθνικών στοιχείων και θεματων σε μουσικά έργα, με χρήση των εργαλείων της κλασικής μουσικής και χαρακτηριστικών μουσικών ιδεών ή μοτίβων εντός μίας περιοχής, χώρας ή ενός έθνους, σε έργα κυριότερα όπερας, της οποίας το μουσικό είδος συνδυάζει λόγο, μουσική και σκηνική δράση. Στοιχεία που ενσωματώθηκαν, ήταν θέματα από την ιστορία, παραδοσιακές μελωδίες, ρυθμοί, χοροί κλπ.

 Σημαντικό πλήθος έργων αυτού του ρεύματος, εμφανίζεται κυρίως κατά το 19ο αιώνα. Καθώς νέα έθνη σχηματίζονταν στην Ευρώπη, αυτές οι συνθέσεις θεωρήθηκαν ως μορφή αντίδρασης στην κυριαρχία της μουσικής κλασικής παράδοσης της Δύσης, της οποίας τις βάσεις, είχαν θέσει κυρίως Ιταλοί, Γάλλοι και Γερμανοί δημιουργοί, παρά το γεγονός ότι οι συνθέτες αυτών των έργων χρησιμοποιούσαν βασικά στοιχεία και εργαλεία της δυτικής κλασικής μουσικής. Σημαντικό στοιχείο αυτών των συνθέσεων είναι η απόδοσή τους στις γλώσσες των εθνών για τα οποία γράφτηκαν. Το πνεύμα αυτοδιάθεσης διαφόρων εθνοτήτων, αποτυπώνεται σε έργα συνθετών όπως είναι έργα για πιάνο του Φρεντερίκ Σοπέν ή αρκετές όπερες του Τζιουζέπε Βέρντι.. Από τα τέλη του 18ου αιώνα ενισχύθηκε η τάση του ρομαντισμού για ανάδειξη των παραδόσεων και του λαϊκού στοιχείου και χρησιμοποιήθηκε από τους συνθέτες για να υποστηρίξουν τα εθνικά θέματα στις δημιουργίες τους. Συνθέτες που θώρησαν εαυτούς εκφραστές του μουσικού εθνικού στοιχείου σύμφωνα με τα παραπάνω, ή θεωρήθηκαν από μεταγενέστερους, παραθέτονται παρακάτω. Melita Milin (Beograd) The National Idea in Serbian Music of the 20th Century Πολυφωνία Μουσικολογικό περιοδικό
Ιωάννης Κωστή

Ο Ιωάννης Κωστή (17 Μαρτίου 2000) είναι Κύπριος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος και κεντρικός αμυντικός για τη ΑΕ Λάρισας, με δανεισμό από τον Ολυμπιακό.

 Στις 15 Οκτωβρίου 2019, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό από τη Νέα Σαλαμίνα με πενταετές συμβόλαιο, με τον Κωστή να μένει με δανεισμό στην κυπριακή ομάδα μέχρι το τέλος της σεζόν 2019-20. Έκανε το ντεμπούτο της με την Εθνική Κύπρου στις 8 Ιουνίου 2019, σε έναν προκριματικό αγώνα για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020 εναντίον της Σκωτίας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 70ο λεπτό στη θέση του Ματίγια Σπόλιαριτς. Προφίλ στο Transfermarkt.com Ιωάννης Κωστή στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Κορυφή Ηλείας

Η Κορυφή είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, η οποία βρίσκεται 12 χλμ. βόρεια της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 297 μέτρων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου και έχει 246 μόνιμους κατοίκους συμπεριλαμβανομένης και της Μονής Φραγκοπηδήματος, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Η ιστορία του χωριού χάνεται στο βάθος των χρόνων, το 1860 ονομαζόταν Μαγουλιανίτες καθώς κατοικούσαν βοσκοί που τους χειμερινούς μήνες κατέβαζαν τα ζώα τους από τα Μαγούλιανα ορεινής Γορτυνίας. Η επόμενη ονομασία του χωριού είναι Κουκουβίτσα. Η ονομασία έχει σλάβικη ρίζα και στα ελληνικά σημαίνει καλή σκοπιά. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι το όνομα αυτό δόθηκε καθώς από τη θέση σκυλόβραχος και κάστρο μπορείς να εποπτεύσεις ολόκληρο των Ήλειο κάμπο. Την τελική του ονομασία, θα την λάβει το 1955 όπου θα μετονομαστεί σε Κορυφή. Αρχικά διοικητικά ανήκε στην Αμαλιάδα, αργότερα όμως μεταφέρθηκε στον Πύργο λόγο καλύτερης πρόσβασης. Στην Κοινότητα ανήκει χωροταξικά και η Μονή Φραγκοπηδήματος η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης. Το κάστρο της Κορυφής ανακαλύφθηκε το 1909 από τον αρχαιολόγο Α.Σκιά και η ανασκαφή του ξεκίνησε το 2001. Το αρχαιότερο φρούριο έγινε γνωστό ως "Κάστρο της Κουκουβίτσας", είναι χτισμένο στην κορυφή δύο συνεχόμενων λοφίσκων και κατέχει στρατηγική θέση, αφού βρίσκεται σε ίση σχεδόν απόσταση από τις δύο μεγάλες πόλεις του νομού τον Πύργο και την Αμαλιάδα και έχει την εποπτεία του μεγαλύτερου μέρους που εκτεινόταν η αρχαία Ήλιδα. Το οχυρωματικό τείχος θα πρέπει να χτίστηκε στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ, μετά την ήττα των Ήλειων από τους Σπαρτιάτες. Το τείχος χτισμένο από μεγάλους ορθογώνιους πυρόλιθους έχει αποκαλυφθεί σε μήκος 86 μέτρων περίπου, ενώ το μέγιστο ύψος του φτάνει τα 3 μέτρα. Η είσοδος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά όπου υπάρχει και το πρόπυλο μεταξύ δύο πύργων, ενώ τρίτος πύργος αποκαλύφθηκε νοτιοδυτικά του τείχους. Το κάστρο φαίνεται να αλώθηκε και καταστράφηκε από τους Ήλείους το 363 π.Χ. Η εξέλιξη αντίστοιχα του μόνιμου πληθυσμού της έδρας της Τοπικής Κοινότητας και της Μονής τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Πανοραμική θέα: [1] Πολιτιστικός Σύλλογος: Άγιος Γεώργιος Μέσω Τρίπολης 306 χλμ [2]. Μέσω Πάτρας 312 χλμ [3]. Πύργος, 12 χλμ Αμαλιάδα, 22,3 χλμ Αρχαία Ολυμπία, 31 χλμ Κατάκολο, 23,6 χλμ Σκαφιδιά, 18,5 χλμ Αγ. Μαρίνα, 18,5 χλμ Σπιάτζα, 21,7 χλμ Κουρούτα, 22,2 χλμ Κατάκολο, 23,6 χλμ Καιάφας, 40,1 χλμ Νεδα, 65,7 χλμ
Kill Bill

Το Kill Bill είναι αμερικανική διμερής σειρά ταινιών δράσης με πολεμικές τέχνες σε σενάριο και σκηνοθεσία Κουέντιν Ταραντίνο. Αρχικά είχε προγραμματιστεί για μια ενιαία κινηματογραφική ταινία, αλλά με τα γυρίσματα και την ολοκλήρωση του σεναρίου, η ταινία κράτησε πάνω από τέσσερις ώρες, και για αυτό χωρίστηκε σε δύο ταινίες, το Kill Bill Volume 1, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2003, και το Kill Bill Volume 2, που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2004. Η διμερής ταινία προβλήθηκε ολοκληρωμένη σε επιλεγμένους κινηματογράφους το 2011, υπό τον τίτλο Kill Bill: The Whole Bloody Affair, με διάρκεια τεσσάρων ωρών. Ο Ταραντίνο έχει αφήσει υπόνοιες για μία τρίτη συνέχεια των ταινιών.

 Το Kill Bill: Volume 1 κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 10 Οκτωβρίου 2003 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Tο Volume 1 κυκλοφόρησε σε 3.102 θέατρα και απέφερε συνολικά $22.000.000 στην πρεμιέρα του. Το Volume 1 ήταν η μεγαλύτερη κινηματογραφική προβολή στην καριέρα του Ταραντίνο μέχρι σήμερα, όπως επίσης και η ταινία με την μεγαλύτερη αποφορά κέρδους έως σήμερα. Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, το Kill Bill Volume 1 κυκλοφόρησε σε 20 χώρες. Με τις 2 Νοεμβρίου 2003, που είχε φέρει κέρδος $31.000.000 σε 20 περιοχές για την πρώτη του προβολή, το Kill Bill Volume 1 απέφερε συνολικά 70.000.000 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 110.900.000 δολάρια σε άλλες χώρες, μαζεύοντας ένα παγκόσμιο σύνολο των $180,900,000.Η ταινία ακολουθεί ένα χαρακτήρα που αρχικά προσδιορίζεται ως "The Bride" (Νύφη). Είναι ένα πρώην μέλος της ομάδας δολοφόνων που αναζητά εκδίκηση από τους πρώην συναδέλφους της, οι οποίοι έσφαξαν τα μέλη της οικογένειας και τον σύζυγο της στον γάμο της και προσπάθησαν να την σκοτώσουν ρίχνοντας της μια σφαίρα στο κεφάλι, άλλα επιβίωσε και έπεσε σε κώμα. Το Kill Bill: Volume 2 κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 16 Απριλίου 2004, το συνολικό κέρδος της πρεμιέρας του Volume 2 ήταν υψηλότερο από αυτό του Volume 1, και επιβεβαίωσε οικονομικά την απόφαση του στούντιο να χωρίσει την ταινία σε δύο μέρη. Το Volume 2 προσέλκυσε περισσότερες γυναίκες, από ότι τους θεατρόφιλους του Volume 1, με το 60% του κοινού να είναι άνδρες και το 56% του κοινού είναι άνδρες μεταξύ των ηλικιών 18 έως 29 ετών. Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, το Volume 2 κυκλοφόρησε σε 20 χώρες το Σαββατοκύριακο της 23 Απριλίου, 2004. Το κέρδος που απέφερε εκτιμάτε στα 17.700.000 δολάρια και κατέλαβε την πρώτη θέση στο διεθνές box office, βάζοντας, έτσι, ένα τέλος στο σερί των 8 εβδομάδων κατά των οποίων προβαλλόταν το "Τα Πάθη του Χριστού." Το Volume 2 απέφερε συνολικά 66.200.000 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά και 86 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες χώρες με το παγκόσμιο σύνολο να φτάνει τα 152.200.000 δολαρίων.
Ηλιακός άνεμος

Ο ηλιακός άνεμος ή αστρικός άνεμος είναι ένα ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που εκτοξεύεται από την ανώτερη ατμόσφαιρα ενός άστρου, όπως ο Ήλιος. Αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια με ενέργειες συνήθως μεταξύ 10 και 100 keV.

 Η θερμική ενέργεια του αραιού πλάσματος του στέμματος είναι τόσο υψηλή ώστε να υπερνικά το πεδίο βαρύτητας του ήλιου και διαστέλλεται στον μεσοπλανητικό χώρο με την μορφή ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος, που έχει χαρακτηριστεί και σαν ηλιακή σωματιδιακή ακτινοβολία, αποτελείται κυρίως από ηλεκτρόνια και πρωτόνια που εκπέμπονται σχεδόν ακτινικά από το στέμμα του ήλιου με υπερηχητικές ταχύτητες. Οι στεμματικές οπές είναι τα κύρια σημεία διαφυγής και επιταχύνσεως του ηλιακού ανέμου δεδομένου ότι οι στεμματικές οπές βρίσκονται σε περιοχές που χαρακτηρίζονται από ανοικτές μαγνητικές γραμμές, χαμηλή θερμοκρασία και πυκνότητα σε σύγκριση με της αντίστοιχες τιμές του στέμματος. Ο ηλιακός άνεμος εκτοξεύεται από διαφορετικά σημεία της επιφάνειας του ήλιου και με διαφορετική αρχική ταχύτητα λόγω των διαφορετικών συνθηκών που επικρατούν στις στεμματικές οπές και ως εκ τούτου λόγω της περιστροφής του ήλιου φτάνει στη γη κατά ριπές ή αλλιώς ως ρεύματα ή κύματα ηλιακού ανέμου. Ο ηλιακός άνεμος δημιουργεί την ηλιόσφαιρα, μια τεράστια φούσκα στο διαστρικό ενδιάμεσο που περιβάλλει το ηλιακό σύστημα. Άλλα φαινόμενα περιλαμβάνουν γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορούν να καταστρέψουν ενεργειακά δίκτυα της ανθρωπότητας, το πολικό σέλας (βόρειο και νότιο σέλας), και οι ουρές των κομητών από πλάσμα που πάντα προς το σημείο μακριά από τον Ήλιο.
Λεονάρδο Γκαρσία

Ο Λεονάρδο Γκαρσία (Leonardo García) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [leoˈnarðo ɣarˈsi.a], γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου 1972, στην Πόλη του Μεξικού, είναι μεξικανός ηθοποιός. Είναι ο γιος του ηθοποιού Αντρές Γκαρσία και της Σάντρα Βάλε και ο αδελφός του ηθοποιού Αντρές Γκαρσία Τζ και της ηθοποιού Αντρέα Γκαρσία.

 Corazón Traicionero (2014) Los Rey (2012) .... Vado Rey A Corazón Abierto (2012) .... Bruno Bautista Contrato de amor (2008) .... Gabriel Escandón Se busca un hombre (2007) .... Bruno Martel Belinda (2004) .... Ricardo Semprum Por ti (2002) .... Antonio Cortés Lo que es el amor (2001) .... Román Castellanos Ellas, inocentes o culpables (2000) .... Mario Aguamarina (1998) .... Diego Quintana Perla (Πέρλα) (1998) .... Luis Roberto Valderrama Con toda el alma (1996) .... Luis Linares Prisionera de amor (1994) .... Óscar Ο Λεονάρδο Γκαρσία στο IMDb Ο Λεονάρδο Γκαρσία στο Alma Latina Ο Λεονάρδο Γκαρσία στο Excelsior Mexico
Αρκτοστάφυλος

Ο Αρκτοστάφυλος είναι γένος Δικότυλων Αγγειόσπερμων φυτών που ανήκει στην τάξη Ερεικώδη, οικογένεια Ερεικοειδή (Ericaceae). To γένος περιλαμβάνει 70 περίπου είδη που απαντούν κυρίως στην Κεντρική και Βόρεια Αμερική. Στην Ελλάδα απαντά το είδος A. uva-ursi. Είναι αειθαλείς δασικοί θάμνοι ή μικρά δέντρα. Ο καρπός είναι ράγα ή δρύπη και το χρώμα του είναι κόκκινο. Το όνομά του προέρχεται από τις λέξεις "άρκτος" και "σταφύλι" καθώς αποτελεί εξαιρετικό έδεσμα για τις αρκούδες.

 Μερικά είδη έχουν και φαρμακευτικές ιδιότητες. Το αφέψημα των φύλλων χρησιμοποιείται ως τονωτικό, διουρητικό και κατά των παθήσεων των νεφρών και της κύστης ενώ στη Ρωσία πίνεται ως τσάι με την ονομασία Καυκασιανό τσάι. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στη βυρσοδεψία. Τέλος μερικά από τα είδη καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά για το ωραίο τους φύλλωμα και άνθη Τα φύλλα του Αρκτοστάφυλου περιέχουν αρμπουτίνη, μεθυλαρμπουτίνη, γαλλικό οξύ, δεψικές ουσίες και το ένζυμο αρμπουτάση. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 11, σελίδα 111.
Βρύση Εύβοιας

Η Βρύση είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 225 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 60 μ. σε επίπεδη έκταση κοντά στους πρόποδες του Μαυροβουνίου.

 Στη θέση Δραγκονάρα βρίσκονται τα ερείπια αρχαίας πόλης η οποία έχει ταυτιστεί με τη πόλη «Βρύγχες». Ήταν ένας από τους δήμους της αρχαίας Ερέτριας. Σήμερα σώζονται δύο από τις πύλες και λαξευτές κλίμακες. Στη θέση όπου βρίσκεται ο ναός της Ευαγγελιστρίας υπήρχε αρχαίος ναός αφιερωμένος στην Άρτεμη. Στη κάστρο Κούπα υπάρχουν ίχνη κυκλώπειων τειχών.Η περιοχή του χωριού κατοικείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο λόφο Δραγονάρα υπάρχουν ίχνη κατοίκησης και οχυρώσεων των μεσαιωνικών χρόνων, γνωστές ως Σαρακηνόκαστρο. Ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής πολιόρκησε το κάστρο, όπου είχαν οχυρωθεί περίπου 3.000 άτομα, το 1470. Όταν τελείωσαν τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα οι πολιορκημένοι παραδόθηκαν, αλλά ο Μωάμεθ αθέτησε τη συμφωνία και τους σκότωσε στην πεδιάδα προς τα νότια. Στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 αναφέρεται ο οικισμός Kupa (Κούπα), ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην περιφέρεια του χωριού Βρύση. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 56 σπίτια. Το 1836 η Βρύση προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων, το 1848 στον δήμο Κοτυλαίων και με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας η οποία περιελάμβανε επίσης τα χωριά Επισκοπή, Γαία και Νεοχώρι. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Κοντά στο χωριό βρίσκεται παλιός νερόμυλος ο οποίος είναι ακόμη και σήμερα εν λειτουργία. Ο νερόμυλος διαθέτει τριβεία όπου πλένονταν τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα. Σε απόσταση περίπου 300 μέτρων, βρίσκεται η πηγή Κόλεθρα, από την οποία υδρεύεται το χωριό.
Λωτρεαμόν

Ο Ιζιντόρ Ντυκάς (Isidore Lucien Ducasse, 4 Απριλίου 1846 - 24 Νοεμβρίου 1870), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Λωτρεαμόν ή Κόμης του Λωτρεαμόν, ήταν Γάλλος ποιητής, δημιουργός των Ασμάτων του Μαλντορόρ που αποτελούν και το σημαντικότερο έργο του.

 Ο Ιζιντόρ Ντυκάς γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη), την περίοδο που ο πατέρας του εργαζόταν στο γαλλικό προξενείο. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από τα Άνω Πυρηναία και φαίνεται πως διέθετε μία αξιόλογη περιουσία, αν και τα περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Ντυκάς δεν είναι ως σήμερα εξακριβωμένα. Γνωρίζουμε πως ο Ντυκάς ταξίδεψε στο Παρίσι με σκοπό να δώσει εξετάσεις στην Πολυτεχνική Σχολή και στη Σχολή Μεταλλειολόγων, περίπου τον Αύγουστο του 1867. Το 1868 δημοσίευσε το πρώτο από Τα άσματα του Μαλντορόρ, έργο που ολοκληρώθηκε περίπου έναν χρόνο αργότερα και περιελάμβανε συνολικά έξι άσματα γραμμένα σε πεζό λόγο, αλλά κατά βάση ποιητικού χαρακτήρα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Κόμης του Λωτρεαμόν, ονομασία που πιθανόν να στηρίζεται στο γαλλικό μυθιστόρημα Λωτρεαμόν (Lautreamont) του Eugène Sue. Το 1870 δημοσίευσε τη συλλογή Poésies (Ποιήματα) και την ίδια χρονιά, στις 24 Νοεμβρίου πέθανε στην κατοικία του στο Παρίσι. Σχετικά με την αιτία του θανάτου του έχουν διατυπωθεί διάφορες εκδοχές και σύμφωνα με την επικρατέστερη ο θάνατός του προήλθε από κάποια μολυσματική αρρώστια. Στη σύντομη διάρκεια της ζωής του, ο Λωτρεαμόν κατάφερε να ολοκληρώσει μόλις δύο έργα, τα Άσματα του Μαλντορόρ (γαλλ. Chants de Maldoror), που θεωρείται και το σημαντικότερο, καθώς και τη συλλογή Ποιήματα. Τα Άσματα του Μαλντορόρ, αν και ολοκληρώθηκαν περίπου το καλοκαίρι του 1869, δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στη Γαλλία ενόσω ζούσε ο Λωτρεαμόν, είτε λόγω του φόβου του εκδότη του για μια πιθανή ποινική δίωξη, καθώς αποτελούσε για τα δεδομένα της εποχής ένα πολύ προκλητικό έργο, είτε λόγω κάποιας οικονομικής διένεξης. Για το λόγο αυτό, ο Λωτρεαμόν παρέμεινε σχεδόν άγνωστος ανάμεσα στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής, ωστόσο τα έργα του άρχισαν να αναδεικνύονται αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1885 από τον Max Waller, ο οποίος δημοσίευσε απόσπασμά από τα Άσματα του Μαλντορόρ στην βελγική επιθεώρηση Jeune Belgique. Στον 20ο αιώνα, ο λογοτέχνης Αλφρέντ Ζαρύ τόνισε επίσης την αξία του έργου του Ντυκάς ενώ και οι υπερρεαλιστές επηρεάστηκαν σημαντικά από τον Λωτρεαμόν και ανέδειξαν περαιτέρω το έργο του. Συχνά, ο Λωτρεαμόν αναφέρεται για αυτό το λόγο και ως ένας από τους προδρόμους του υπερρεαλιστικού κινήματος. Τα Άσματα του Μαλντορόρ (1869) Ποιήματα Ι, ΙΙ (1870) Francois Caradec, Isidore Ducasse, Compte de Lautréamont, Gallimard (1975) Peter W. Nesselroth, Lautréamont's Imagery. A stylistic approach, Librairie Droz (1969) Λωτρεαμόν, μτφ. Γιώργος Σπανός, επιμ. Φιλίπ Σουπώ, εκδ. Πλέθρον Comte de Lautréamont — Les Chants de Maldoror – Τα Άσματα του Μαλντορόρ (πρωτότυπο κείμενο) Centre de recherches Hubert de Phalèse (Université de la Sorbonne Nouvelle, Paris III) Αρχειοθετήθηκε 2010-06-21 στο Wayback Machine. Maldoror (στα γαλλικά)
Γιολάνδη της Ουγγαρίας

Η Γιολάνδη της Ουγγαρίας (1215 - 1251) ήταν η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Αραγωνίας Ιακώβου Α΄, το μοναδικό παιδί του βασιλιά της Ουγγαρίας Ανδρέα Β' από την δεύτερη σύζυγο του Γιολάνδη του Κουρτεναί.

 Η Γιολάντα παντρεύτηκε τον Ιάκωβο (1325), ο σύζυγος της είχε παντρευτεί στον προηγούμενο γάμο του την Ελεονώρα της Καστίλης αλλά ο γάμος ακυρώθηκε (1229), είχαν έναν γιο τον Αλφόνσο που θεωρείτο ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου αλλά πέθανε πριν από τον πατέρα του. Ο Γιολάντα με τον Ιάκωβο απέκτησαν τα εξής 10 παιδιά : Γιολάντα (1236 - 1300), παντρεύτηκε τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλης. Κωνσταντία, παντρεύτηκε τον Εμανουήλ κύριο της Βιγιένα, γιο του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Πέτρος Γ΄ 1240-1285, βασιλιάς της Αραγωνίας. Ιάκωβος Β΄ 1243-1311, βασιλιάς της Μαγιόρκας. Ισαβέλλα 1248-1271, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας. Μαρία (1248 - 1267), μοναχή. Σάντσο (1250 - 1275), αρχιεπίσκοπος του Τολέδο . Φερδινάνδος (1245 - 1250) απεβ. 5 ετών, Σάντσα (1246 - 1251) απεβ. 5 ετών, Ελεονώρα (1251) απεβ. νήπιο. Η Γιολάντα ήταν γιαγιά του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Δ' και του Καρόλου Βαλουά πατέρα του βασιλιά της Φιλίππου ΣΤ' μέσω της κόρης της Ισαβέλλας. Περιγράφεται σαν μια γυναίκα με εξαιρετικές ικανότητες, ταλέντο και χαρακτήρα συμμετείχε σημαντικά μαζί με τον σύζυγο της σε όλες τις αποφάσεις του βασιλείου και ήταν από τους κύριους συμβούλους του Ιακώβου με ισχυρή επίδραση πάνω του. Επενέβη σε σημαντικές συνθήκες όπως στην Συνθήκη της Αλμίζα με την Καστίλλη (1244) και την παράδοση της Βαλένθιας από τον Ζαιάν ίμπντ Μαρντανίς όπου μπήκε θριαμβευτικά στην πόλη με τον σύζυγο της στις 9 Οκτωβρίου/1238. Η Γιολάντα πέθανε πιθανότατα το 1251, αλλά διάφορες άλλες πηγές όπως τα Αραγωνικά Χρονικά γράφουν ότι εκείνη την χρονιά έγραψε την διαθήκη της και ο θάνατος της ήρθε μερικά χρόνια αργότερα, κληροδότησε την κομητεία της Ποζάνα στους γιους της Πέτρο, Ιάκωβο και Σάντσο, στην διαθήκη της αναφέρονται ακόμα οι 5 θυγατέρες της. Τα υπολείμματα της Γιολάντας και της κόρης της Σάντσας μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Αγίας Μαρίας στην Μπαλμπόνα της Καταλονίας, η Γιολάντα διάλεξε το συγκεκριμένο μοναστήρι να ταφεί επειδή ανεγέρθη με δική της ευεργεσία, ο τάφος της ήταν απλός τα μοναδικά ορατά στολίδια ήταν τα βασιλικά σύμβολα του συζύγου της. Ximénez de Embún y Val, Tomás. (1876). Historia de la Corona de Aragón: (le más antigua de que se tiene noticia) conocida generalmente con el nombre de Crónica de San Juan de la Peña: Part aragonesa. Reassessing the Roles of Women as 'Makers' of Medieval Art and Architecture, ed. Theresa Martin, (Brill, 2012) Zurita, Jerónimo. Anales de Aragon.
Γιορτές της Γης

Οι Γιορτές της Γης είναι ένα οικολογικό και πολιτιστικό φεστιβάλ που λαμβάνει χώρα στις αρχές κάθε Ιουλίου, στο χωριό Βλάστη Κοζάνης. Η πρώτη χρονιά που διοργανώθηκαν ήταν το 2001. Οι 'Γιορτές της Γης' διοργανώνονται από την Κοινότητα Βλάστης και την Εταιρεία Περιβαλλοντικής Έρευνας και Ενημέρωσης OΙΚOΤOΠΙΑ.

 Οι Γιορτές της Γης πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά το 2001. Διήρκεσαν τέσσερις ημέρες και συγκέντρωσαν περισσότερους από 5.000 επισκέπτες. Η ανταπόκριση του κοινού θεωρήθηκε ενθαρρυντική, οπότε την επόμενη χρονιά οι Γιορτές της Γης επαναλήφθηκαν και διήρκεσαν έξι μέρες. Από τότε, η διοργάνωση των Γιορτών της Γης στα οροπέδια του Σινιάτσικου έχει καθιερωθεί. Κάθε χρόνο, συνήθως στις αρχές του Ιούλη, οι δραστηριότητες του φεστιβάλ εξελίσσονται στους δρόμους της Βλάστης έλκοντας μια ευρεία ποικιλία ανθρώπων. 'Κορμό' των γιορτών της Γης αποτελούν οι μουσικές συναυλίες. Μουσικά, ο κύριος προσανατολισμός του φεστιβάλ είναι η έθνικ μουσική. Ανάμεσά στους έλληνες καλλιτέχνες που έχουν εμφανιστεί μέχρι σήμερα στις Γιορτές της Γης είναι οι: Νίκος Παπάζογλου Αλκίνοος Ιωαννίδης Θανάσης Παπακωνσταντίνου Παντελής Θαλασσινός Σωκράτης Μάλαμας Μελίνα Κανά Δημήτρης Ζερβουδάκης Πετρολούκας Χαλκιάς Αγάθωνας Μαριώ Ντέιβιντ Λιντς Κώστας Μαγγίνας Mode Plagal Δυτικές Συνοικίες Xaxakes Τσοπάνα Rave FFC Κρουστά της Τάκη Ματούλα Ζαμάνη LocomondoΕπίσης, έχουν εμφανιστεί αρκετά μουσικά συγκροτήματα από την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Τσεχία και την Τουρκία. Παράλληλα με τις συναυλίες πραγματοποιούνται ποικίλες εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Τέτοιες συμπεριλαμβάνουν θέατρα δρόμου, κουκλοθέατρο ή θέατρο σκιών, φωτογραφικές και εικαστικές εκθέσεις, σεμινάρια, συζητήσεις, κυνήγι θησαυρού, ορεινές δραστηριότητες κ.α. Επίσης, στο χώρο του φεστιβάλ συνήθως λειτουργούν παζάρι βιολογικών προϊόντων και παιδότοπος Οι επισκέπτες του φεστιβάλ φιλοξενούνται σε κάποιον από τους ξενώνες που λειτουργούν στη Βλάστη Κοζάνης ή κατασκηνώνουν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κοντά στο χωριό. Η επίσημη ιστοσελίδα των Γιορτών της Γης Ιστοσελίδα για τη Βλάστη
Αλεξάνδρα του Όλντενμπουργκ

Η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πέτροβνα της Ρωσίας (Великая княгиня Александра Петровна Романова/Velikaya knyaginya Aleksandra Petrovna Romanova), γεννημένη ως Αλεξάνδρα του Ολδεμβούργου (Alexandra von Oldenburg, 2 Ιουνίου 1838 - 25 Απριλίου 1900) ήταν κόρη του Πέτρου Γεώργιεβιτς του Όλντενμπουργκ.

 Η Αλεξάνδρα Φρειδερίκη Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1838 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Πέτρου Γεώργιεβιτς του Ολδεμβούργου και της Θηρεσίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ. Στις 25 Οκτωβρίου 1855 αρραβωνιάστηκε τον Μεγάλο Δούκα Νικόλαο Νικολάγιεβιτς στο Παλάτι Ανίτσκοβ. Ο γάμος τους έγινε στις 6 Φεβρουαρίου 1856 στο Παλάτι Πέτερχοφ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Νικόλαο Νικολάγιεβιτς (1856-1929), παντρεύτηκε την Αναστασία του Μαυροβουνίου. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Πέτρο Νικολάγιεβιτς (1864-1931), παντρεύτηκε την Μιλίτσα του Μαυροβουνίου. Απέκτησαν 4 παιδιά.Τον Νοέμβριο του 1889 η Αλεξάνδρα έγινε καλόγρια, με το όνομα Αδελφή Αναστασία, ενώ ο σύζυγός της ήταν ακόμα ζωντανός. Για το υπόλοιπο της ζωής της, εργάστηκε στο νοσοκομείο εκτελώντας νοσηλευτικά καθήκοντα, βοηθούσε μολυσμένους ασθενείς και καθάριζε μολυσμένες πληγές. Βοήθησε συχνά και σε χειρουργικές επεμβάσεις. Η υγεία της Αλεξάνδρας ήταν κακή. Τον Μάιο του 1892, υποβλήθηκε σε μια επιτυχημένη επέμβαση καρκίνου του μαστού και πέρασε αρκετό χρόνο στην Κέρκυρα ενώ όταν ανάρρωσε, επέστρεψε στη δουλειά της, τον Φεβρουάριο του 1893. Λίγο πριν πεθάνει διαγνώστηκε με καρκίνο του στομάχου. Πέθανε στις 25 Απριλίου 1900 στη Μονή των Σπηλαίων του Κιέβου σε ηλικία 69 ετών. Αρχικά θάφτηκε στη Μονή των Σπηλαίων του Κιέβου. Το 1950 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Κοιμητήριο Λουκιανόφσκε και το 2009 μεταφέρθηκαν στη Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου της Μονής του Ποκόφ. 2 Ιουνίου 1838 - 7 Ιανουαρίου 1856: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Δούκισσα Αλεξάνδρα Πέτροβνα του Ολδεμβούργου 7 Ιανουαρίου 1856 - 25 Απριλίου 1900: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Πέτροβνα της Ρωσίας, Δούκισσα του Ολδεμβούργου 3 Νοεμβρίου 1889 - 25 Απριλίου 1900: Αδελφή Αναστασία Beéche, Arturo. The Grand Dukes. Eurohistory.com, 2010. (ISBN 978-0-9771961-8-0) Belyakova, Zoia, The Romanov Legacy: The Palaces of St. Petersburg, Hazar Publishing, 1994, (ISBN 1-874371-27-X). Galaktionova, Irene W. A Life of Servitude: Grand Duchess Alexandra Petrovna. Royal Russia. N 5, 2014. (ISBN 978-1-927604-06-9). King, Greg & Wilson, Penny. Gilded Prism. Eurohistory, 2006. (ISBN 0-9771961-4-3) McIntosh, David. The Russian Oldenburgs, in Royalty History Digest. Zeepvat, Charlotte. Patriots and just Men, in Royalty History Digest. Zeepvat, Charlotte. Djulber, in Royalty History Digest. September 1999. N 9, Volume IX, N 3. Zeepvat, Charlotte. The Camera and the Tsars. Sutton Publishing, 2004, (ISBN 0-7509-3049-7).
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας 1950-1951

To Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας 1950 είχε προγραμματιστεί να γίνει στη Φιλοθέη στις 10 και 17 Δεκεμβρίου 1950. Όμως, λόγω κακοκαιρίας οι αγώνες της 10ης Δεκεμβρίου (σπριντ) έγιναν στις 17, ενώ ο αγώνας αντοχής μεταφέρθηκε για μετά τα Χριστούγεννα. Έπειτα από διαδοχικές αναβολές, λόγω προβλημάτων με τον καιρό, διεξήχθη τελικά στις 4 Φεβρουαρίου 1951. Έτσι το πρωτάθλημα ξεκίνησε το 1950 και τελείωσε το 1951. Δεδομένου ότι το 1951 δεν διεξήχθη πανελλήνιο πρωτάθλημα, συχνά αναφέρεται ως πανελλήνιο πρωτάθλημα 1951. Όπως και το προηγούμενο, περιλάμβανε δύο ατομικά αγωνίσματα ανδρών: ταχύτητας σε πίστα και αντοχής σε δημόσιο δρόμο. Επίσης, ίσχυσε ομαδική βαθμολογία, στην οποία επικράτησε ο Παναθηναϊκός, ο οποίος έτσι κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα ομαδικής βαθμολογίας. Στο πρωτάθλημα δρόμου αντοχής πρώτος στη βαθμολογία ήταν ο Πανιώνιος .

 Διεξήχθη στις 17 Δεκεμβρίου 1950 στη Φιλοθέη. Μετείχαν 18 ποδηλάτες του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και του Πανιωνίου. Οι αθλητές χωρίστηκαν σε έξι προκριματικές σειρές και μετά τα ρεπεσάζ προκρίθηκαν στα προημιτελικά οι οκτώ. Ως τα ημιτελικά η πρόκριση κρινόταν σε μία κούρσα. Στον τελικό ο νικητής αναδείχθηκε στις δύο νικηφόρες κούρσες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ροδίτης Κελεπέρας που είχε ενταχθεί στο δυναμικό του Παναθηναϊκού που επικράτησε στον τελικό επί του Λάβδα του ίδιου συλλόγου. Στο νικητή απονεμήθηκε η φανέλλα του πρωταθλητή, μετάλλιο και δίπλωμα. Μετάλλια και διπλώματα δόθηκαν και στους δεύτερο και τρίτο. ΠροημιτελικοίΛάβδας (ΠΑΟ) νικά Σεφεριάδη (Πανιώνιος) Κουιμτζίδης (ΑΕΚ) νικά Στεφανίδη (ΠΑΟ) Κελεπέρας (ΠΑΟ) νικά Αντζουλάτο (ΠΑΟ) Λεωνίδης (Πανιώνιος) νικά Βασιλείου (ΠΑΟ)ΗμιτελικοίΛάβδας (ΠΑΟ) νικά Κουιμτζίδη (ΑΕΚ) Κελεπέρας (ΠΑΟ) νικά Λεωνίδη (Πανιώνιος)Αγώνας για την 5η θέσηΒασιλείου (ΠΑΟ) νικά Σεφεριάδη (Πανιώνιος)Μικρός τελικόςΛεωνίδης (Πανιώνιος) νικά Κουιμτζίδη (ΑΕΚ)ΤΕΛΙΚΟΣΚελεπέρας (ΠΑΟ) νικά Λάβδα (ΠΑΟ) Κατάταξη Διεξήχθη την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 1951 στους δρόμους της Φιλοθέης. Πήραν μέρος 16 ποδηλάτες και τερμάτισαν οι οκτώ. Νικητής και πανελληνιονίκης αναδείχθηκε ο Πέτρος Λεωνίδης του Πανιωνίου με 3 ώρες 15΄03΄΄επικρατώντας του Κουβέλη της ΑΕΚ στο τελικό σπριντ. Τρίτος τερμάτισε ο Χατζηαργυρίου του Πανιωνίου. Στους αγώνες ίσχυσε γενική ομαδική βαθμολογία για τους έξι πρώτους αθλητές (6-5-4-3-2-1). Πρωταθλητής Ελλάδος γενικής βαθμολογίας αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός με 17β αλλά στο πρωτάθλημα αντοχής (δρόμου) πρώτος ήταν ο Πανιώνιος. "Αθλητική Ηχώ", 18/12/1950 και 5/2/1951. "Εμπρός", 19/12/1950. "Εμπρός", 6/2/1951.
Φανή Ψαθά

Η Φανή Ψαθά (2 Φεβρουαρίου 1976, Ψαχνά) είναι Ελληνίδα πρώην ερασιτέχνης παλαίστρια της ελευθέρας πάλης, η οποία αγωνιζόταν στην κατηγορία ελαφριών βαρών γυναικών. Η Ψαθά έχει κερδίσει ένα συνολικό αριθμό τριών μεταλλίων, κάθε ένα διαφορετικού χρώματος, συμπεριλαμβανομένου του χρυσού μεταλλίου στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, και δύο μεταλλίων σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα τερμάτισε στη δέκατη θέση στην κατηγορία των 48 κιλών. Η Ψάθα προπονήθηκε καθ' όλη τη διάρκεια της αθλητικής της σταδιοδρομίας με τον Παλαιστικό Όμιλο Ψαχνών στη Χαλκίδα, υπό τον προσωπικό της προπονητή Ιωάννη Ταμπουνίδη.

 Η Ψαθά προκρίθηκε για την ελληνική ομάδα, ως 28χρονη, στην εναρκτήρια κατηγορία των 48 κιλών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα. Νωρίτερα στην προκριματική διαδικασία, κατέλαβε την τέταρτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης του 2003 στη Νέα Υόρκη, αλλά έλαβε δικαίωμα συμμετοχής από τη Διεθνή Ομοσπονδία Πάλης και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς η Ελλάδα έλαβε μια αυτόματη θέση ως έθνος υποδοχής. Η Ψαθά ξεκίνησε νωρίς στους προκαταρκτικούς, όπου νίκησε την Τυνήσια Φαντίλα Λουάτι σε σαράντα δευτερόλεπτα, μπροστά από το θορυβώδες πλήθος εντός του Ολυμπιακού Γυμναστηρίου Άνω Λιισίων. Έχασε τον επόμενο αγώνα της με 3-5 στην παράταση από τη Λίντια Καραμτσακόβα από το Τατζικιστάν και ακολούθως έχασε από την Ουκρανή Ιρίνα Μέρλενι με 10 πόντους υπεροχής. Η Ψαθά κατέλαβε την τρίτη θέση στον προκαταρκτικό όμιλο και τερμάτισε στη δέκατη θέση συνολικά. Δεν προκρίθηκε στους προημιτελικούς.Στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, η Ψαθά ξεπέρασε την αποτυχία της στους Ολυμπιακούς Αγώνες και κέρδισε στον τελικό την Γαλλίδα Άννα Ντελούντς για να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στην ίδια κατηγορία.Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2005, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, ενώ στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2006 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο. Προφίλ - Βάση δεδομένων διεθνούς πάλης