IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σελιανίτικα Αχαΐας

Τα Σελιανίτικα είναι παραθαλάσσιο χωριό της Αχαΐας στον Κορινθιακό κόλπο. Απέχει 7 χιλιόμετρα από το Αίγιο και 35 από την Πάτρα. Το χωριό αποτελεί γνωστό παραθεριστικό προορισμό με ιαματικά λουτρά και παραλίες. Συνορεύει με τα χωριά και οικισμούς Λόγγος, Ροδοδάφνη και Νεραντζιές. Από το κέντρο των Σελιανίτικων περνά η Παλαιά Εθνική Οδός Πατρών Αθηνών και πλησίον του η Νέα εθνική οδός Πατρών-Αθηνών. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει πληθυσμό 902 κατοίκους.

 Οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται από το χωριό Σελιάνα, απ' όπου προέρχεται και το όνομα του, και εγκαταστάθηκαν εκεί την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η εγκατάσταση αρχικά δεν ήταν μόνιμη αλλά κατέβαιναν στην περιοχή τον χειμώνα. Πρώτη οικογένεια που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή, που τότε ήταν ακατοίκητη και λεγόταν "Κρυόβρυση", ήταν η οικογένεια Ντούνη. Μαζί τους οι πρώτοι κάτοικοι έφεραν και την λατρεία του Αγίου Βασιλείου που έγινε και ο πολιούχος. Αργότερα εγκαταστάθηκαν και οικογένειες από τα χωριά Περιθώρι, Βεργουβίτσα και τη Ζάχολη Κορινθίας. Τα Σελιανίτικα το 1879 αναγνωρίζεται σαν οικισμός του Δήμου Αιγίου. Το 1912 αποτελεί έδρα της νεοσύστατης κοινότητας Σελιανίτικων. Το 1997 προσαρτάται στο νεοσύστατο Δήμο Συμπολιτείας και αποτελεί έδρα του. Το 2010 προσαρτάται στο Δήμο Αιγιαλείας. Στα Σελιανίτικα έχει έδρα ο Α.Ο. Κεραυνός με ποδοσφαιρικό τμήμα, χρώμματα κόκκινο και άσπρο, με έτος ίδρυσης το 1983. Παίρνει μέρος στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αχαΐας και έχει συμμετοχές στη Β' και Γ' κατηγορία. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σελιανίτικων «Ήλιος» ιδρύθηκε επίσημα το έτος 2008 με σημαντική προσφορά στα πολιτιστικά δρώμενα του και τον εξωραϊσμό της τοπικής κοινότητας. Είναι ένας από τους πιο δραστήριους και πιο αναγνωρίσιμους συλλόγους του Δήμου Αιγιαλείας. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Έτερος εγώ (τηλεοπτική σειρά)

Το Έτερος Εγώ είναι ελληνική δραματική τηλεοπτική σειρά θρίλερ και μυστηρίου της Cosmote TV παραγωγής 2019-2023, που βασίζεται στην ομώνυμη ελληνική ταινία του 2016. Ο πρώτος κύκλος της σειράς, που έκανε πρεμιέρα στις 8 Ιουλίου 2019, φέρει τον τίτλο Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές", ενώ ο δεύτερος, που έκανε πρεμιέρα στις 11 Δεκεμβρίου 2020, φέρει τον τίτλο "Έτερος Εγώ: Κάθαρσις", ενώ ο τρίτος, που έκανε πρεμιέρα στις 13 Φεβρουαρίου 2023, φέρει τον τίτλο "Έτερος Εγώ: Νέμεσις". Και οι τρεις κύκλοι συνδέονται στενά με την ταινία στην οποία βασίζεται η σειρά.

 Η σειρά ακολουθεί τις έρευνες του καθηγητή εγκληματολογίας Δημήτρη Λαΐνη σε συνεργασία με την αστυνομία και τη δημοσιογράφο Χριστίνα Στέργιου, καθώς και με κοντινά τους πρόσωπα. Οι Αστυνομικές Αρχές έρχονται αντιμέτωπες με έναν δολοφόνο κατά συρροή και αφού ο δράστης έχει εμπλέξει τον εγκληματολόγο Δημήτρη Λαΐνη στην υπόθεση, οι Αστυνομικές Αρχές τον βάζουν στην υπόθεση έτσι ώστε να τους βοηθήσει. Εκείνος ανακαλύπτει ότι κάποια εγκλήματα συνδέονται μεταξύ τους, οπότε και ανακάλυψε ότι πρόκειται για δολοφόνο κατά συρροή, και ότι ο δολοφόνος ακολουθει τους μύθους του Θησέα. Εν συνεχεία, οι Αστυνομικές Αρχές μαζί με τον Λαΐνη και όλους όσους βοηθούν στην υπόθεση, κάνουν έρευνες, συλλέγουν πληροφορίες και προσπαθούν με πολλούς τρόπους να φτάσουν στον δράστη. Λίγο καιρό μετά, οι Αστυνομικές Αρχές έρχονται αντιμέτωπες με δολοφονίες που συνδέονται μεταξύ τους και αφορούν φοιτήτριες. Ο Δημήτρης Λαΐνης καλείται ξανά να βοηθήσει στην υπόθεση, καθώς και η δημοσιογράφος. Παράλληλα, εμφανίζεται μία συμμορία, η οποία προκαλεί το ενδιαφέρον της αστυνομίας. Ο πρώτος κύκλος της σειράς, Έτερος Εγώ: "Χαμένες Ψυχές" προβλήθηκε σε επανάληψη και από το ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας Star Channel από τις 24 έως τις 27 Φεβρουαρίου 2020 με διπλά επεισόδια καθημερινά. Επαναπροβλήθηκε για δεύτερη φορά, σε επανάληψη, από τον ίδιο σταθμό, από τις 31 Αυγούστου έως τις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, και πάλι με διπλά επεισόδια. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς, Έτερος Εγώ: "Κάθαρσις", άρχισε να προβάλλεται και αυτός από το Star Channel από τις,με διπλά επεισόδια κάθε Τετάρτη. Η επαναπροβολή της για δεύτερη φορά, από τον ίδιο σταθμό, έγινε από τις 3 έως τις 25 Μαΐου 2022, και πάλι με διπλά επεισόδια.Στον τρίτο κύκλο της σειράς Έτερος Εγώ: "Νέμεσις" άρχισε να προβάλλεται και αυτός από την Cosmote TV από τις 13 Φεβρουαρίου 2023.
Βάλντενμπουργκ

Το Βάλντενμπουργκ (Γερμανικά:Waldenburg) (Ελβετικά:Waldeburg) είναι χωριό της βόρειας Ελβετίας. Βρίσκεται στο καντόνι της Μπάζελ-Λάντσαφτ. Τον Ιούνιο του 2014 το Βάλντενμπουργκ είχε 1.176 κατοίκους.

 Από το 1926 το Βάλντενμπουργκ έχει το δικό του σύμβολο. Από το Βάλντενμπουργκ ξεκινά ο σιδηρόδρομος του Βάλντενμπουργκ που φτάνει μέχρι τον σταθμό του Λίσταλ. Από εκεί περνάει ο εθνικός σιδηρόδρομος. Στο Βάλντενμπουργκ 469 ή (34.3%) έχουν τελειώσει την μη-υποχρεωτική δευτεροβάθμια εκπαίδευση και 130 (9.8%) έχουν τελειώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση (ανώτερο σχολείο ή πανεπιστήμιο). Το 2000, υπήρχαν 18 μαθητές που ερχόντουσαν από άλλες περιοχές, ενώ 96 κάτοικοι φοιτούσαν σε σχολεία εκτός του χωριού. Το Βάλντενμπουργκ έχει ένα νεόδμητο δημοτικό σχολείο. Επίσημη ιστοσελίδα
Ρωσικό αλφάβητο

Το ρωσικό αλφάβητο αποτελείται από 33 γράμματα. Προέρχεται από το ελληνικό αλφάβητο, ωστόσο κάποιοι χαρακτήρες του είναι εντελώς διαφορετικοί από τους ελληνικούς, προκειμένου να αποδώσουν κάποια ιδιαίτερα φωνήματα της ρωσικής γλώσσας. Το ρωσικό αλφάβητο αποτελείται από 10 φωνήεντα και 21 σύμφωνα, ενώ δύο γράμματα, το ь και το ъ, δεν αποτελούν ήχους.

 Το ρωσικό αλφάβητο έχει ως ακολούθως : Η συχνότητα των χαρακτήρων στην γραπτή μορφή της ρωσικής γλώσσας έχει ως ακολούθως : Το συνηθισμένο ρωσικό πληκτρολόγιο είναι όπως το ακόλουθο : Ωστόσο, υπάρχουν αρκετές επιλογές των επονομαζόμενων "φωνητικών πληκτρολογίων" που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει σε έναν υπολογιστή - στην περίπτωση των μη Ρώσων. Για παράδειγμα, όταν γράψεις ένα αγγλικό (λατινικό) γράμμα σε ένα πληκτρολόγιο, στην ουσία θα γράψεις ένα ρωσικό γράμμα με παρόμοιο ήχο (Α-Α, Ο-Ο, F-Φ). Μέχρι περίπου το έτος 1900, τα μνημονικά ονόματα που κληρονομήθηκαν από την σλαβική εκκλησία χρησιμοποιήθηκαν στις επιστολές. Εισήχθη και υιοθετήθηκε η ορθογραφία της προ 1918 περιόδου στο αλφάβητο της μετά 1708 εποχής. Ο Ρώσος ποιητής Αλεξάντερ Πούσκιν έγραψε : "Τα γράμματα που συνθέτουν το σλαβικό αλφάβητο δεν παράγουν κανένα νόημα, Τα Аз, буки, веди, глаголь, добро κλπ. αποτελούν ξεχωριστές λέξεις και έχουν επιλεγεί μόνο για τον αρχικό τους ήχο." Ωστόσο, δεδομένου ότι τα ονόματα των πρώτων γραμμάτων του σλαβικού αλφαβήτου φαίνεται πως συνθέτουν κείμενο, προσπάθειες έχουν γίνει για την σύνθεση ενός κειμένου από όλα τα γράμματα του αλφαβήτου. Αυτή είναι μια τέτοια προσπάθεια "αποκωδικοποίησης" ενός μηνύματος : Σε αυτή την προσπάθεια μόνο οι γραμμές 1, 2 και 5 ανταποκρίνονται με κάποιο τρόπο στις πραγματικές σημασίες των ονομασιών των γραμμάτων. Οι "μεταφράσεις" στις υπόλοιπες γραμμές φαίνεται πως είναι κατασκευασμένες ή απορρέουν από την φαντασία. Για παράδειγμα, η λέξη "покой" ("rest" ή "apartment") δεν σημαίνει "the Universe" και η λέξη "ферт" δεν έχει κάποια ερμηνεία στην ρωσική ή σε κάποια άλλη σλαβική γλώσσα (δεν υπάρχουν λέξεις σλαβικής προέλευσης που να ξεκινούν με το γράμμα "f"). Η τελευταία σειρά περιλαμβάνει μόνο μια λέξη η οποία δύναται να μεταφραστεί – η λέξη "червь" ("worm"), η οποία όμως δεν συμπεριλήφθηκε στην "μετάφραση". Ivan G. Iliev. Kurze Geschichte des kyrillischen Alphabets. Plovdiv. 2015 Ivan G. Iliev. Short History of the Cyrillic Alphabet Benson, Morton (1960), "Review of The Russian Alphabet by Thomas F. Magner", The Slavic and East European Journal, 4 (3): 271–72 Dunn, John; Khairov, Shamil (2009), Modern Russian Grammar, Modern Grammars, Routledge Halle, Morris (1959), Sound Pattern of Russian, ΜΙΤ Press Smirnovskiy, P (1915), A Textbook in Russian Grammar, Part I. Etymology (26th ed.) Vasmer, Max (1979), Russian Etymological Dictionary, Winter
Ιωάννης Παναγιωτίδης

Ο Ιωάννης Παναγιωτίδης του Νικολάου (Καπνόφυτο Σερρών, 1936 - 20 Απριλίου 1991), ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε νομάρχης Σερρών, καθώς και βουλευτής Σερρών με τη Νέα Δημοκρατία μέχρι τον θάνατό του.

 Γεννήθηκε στο Καπνόφυτο Σερρών το 1936. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ και εργάστηκε στο Σιδηρόκαστρο και τις Σέρρες ως δικηγόρος. Υπηρέτησε ως νομάρχης Σερρών, Νομάρχης Κιλκίς και Δωδεκανήσου, προτού εκλεγεί βουλευτής. Εξελέγη βουλευτής Σερρών με τη ΝΔ στις εκλογές του 1985 και επανεξελέγη τον Ιούνιο και το Νοέμβριο του 1989. Για τελευταία φορά εξελέγη στις εκλογές του 1990. Η θητεία του στο Κοινοβούλιο δεν τερματίστηκε, καθώς τον Απρίλιο του 1991 ο Παναγιωτίδης απεβίωσε. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Θωμάς Σερέτης.
Ευγένιος (γραμματικός)

Ο Ευγένιος ο γραμματικός ή Ευγένιος της Αυγουστόπολης ήταν Έλληνας γραμματικός και ποιητής που καταγόταν την Αυγουστόπολη της «Παρωρείου Φρυγίας» ή αλλιώς «Πισιδικής Φρυγίας».Σημ. 1.[›]

 Πατέρας του αναφέρεται ο Τρόφιμος και είχε ζήσει την περίοδο που αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ο Αναστάσιος, στις αρχές του 6ου αιώνα. Οι μόνες πληροφορίες αναφορικά με το έργο του, προέρχονται κυρίως από το λεξικό της Σούδας. Δίδαξε στην Κωνσταντινούπολη και έτυχε μεγάλης αναγνώρισης σε προχωρημένη ηλικία. Το όνομά του αναφέρεται στο έργο του Στέφανου του Βυζάντιου "Εθνικά" και στο λήμμα "Ανακτόριον". Έγραψε κωλομετρίεςΣημ. 2.[›] για δεκαπέντε θεατρικά έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε στην εισαγωγή του "παιωνικού" και το "παλιμβάκχειου" ποιητικού μέτρου στη ιστορία της μουσικής κατά την βυζαντινή περίοδο, όπως επίσης σε αυτόν αποδίδεται η αφορά στο γένος των Τημενιδών και των ονομασιών των ιερών του θεού Διόνυσου, ως "Διονύσιον" και των ιερών του Ασκληπιού, ως "Ασκληπιείον". Ο Ευγένιος ήταν ο πρώτος που δημιούργησε λεξικό όπου οι λέξεις ήταν ταξινομημένες κατά αλφαβητική σειρά, και μάλιστα ανέφερε με λεπτομέρεια το λόγο χρήσης των τονισμών, όπως των τόνων και των πνευμάτων για κάθε λέξη. Επίσης αναφέρθηκε για το πότε γίνεται η χρήση των "-εία" και "-ία" στα ουσιαστικά της ελληνικής γλώσσας. Αναφέρεται ότι έγραψε ποιήματα σε μέτρο τρίμετρο ιαμβικό. Το όνομά του αναφέρεται ως "Ευγένιος Αυγουστοπόλεως της εν Φρυγία" στους συντελεστές του εγκυκλοπαιδικού λεξικού της Σούδας, παρόλο που το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε τον 10ο αιώνα, δηλαδή αρκετούς αιώνες αργότερα από την εποχή που έζησε ο Ευγένιος. ^ Σημ. 1.: : Η θέση της Αυγουστόπολης ως τόπου καταγωγής του Ευγένιου δεν είναι γνωστή και όταν γίνεται αναφορά στη πόλη, γίνεται παραπομπή στο λεξικό της Σούδας και στο λήμμα του Βυζαντινού γραμματικού. Αναφέρεται όμως η επισκοπή της Αυγουστόπολης, η οποία αναφέρεται ως επισκοπή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως από τον 5ο έως τον 8ο αιώνα, και έπειτα ως τιμητική έδρα επισκόπου της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας από τον 15ο έως τον 20ο αιώνα με έδρα το σημερινό Σουχούτ της επαρχίας Αφιόν Καραχισάρ, στη θέση που στην αρχαιότητα ήταν η αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή πόλη Σύνναδα. Η τοποθέτηση επισκόπου στην πόλη αυτή κατά την περίοδο του πρώιμου Βυζαντίου, καταδεικνύει την σημαντικότητά της. Επίσκοποι από την πόλη αυτή που αναφέρεται ότι συμμετείχαν σε οικουμενικές συνόδους, ήταν ο Ιωάννης κατά την σύνοδο της Εφέσου το 431 και ο Κωνσταντίνος κατά την σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 871. Η θέση της πόλης σύμφωνα με τους μελετητές πρέπει να ήταν στο οροπέδιο του ποταμού Κάυστρου μεταξύ της Εφέσου και των Σάρδεων, διακρίνοντάς την από άλλα δύο ομώνυμα τοπωνύμια ανατολικότερα, της Αυγουστόπολης της Παλαιστίνης και της Αυγουστόπολης της Κιλικίας. ^ Σημ. 2.: Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από την σύνθεση των λέξεων "κώλον", δηλαδή κολόνα ή καλύτερα στήλη, και του "ποιητικού μέτρου". Ουσιαστικά πρόκειται για την διάταξη ενός λυρικού κειμένου, όπως ήταν μια αρχαία τραγωδία, σε στίχους, δηλαδή σε κωλοειδής στοίχιση.
Α΄ Έσδρας

Το Α' Έσδρας ή Ιερεύς είναι ένα από τα βιβλία του κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης που αποδέχεται μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ εξαιρείται από τον κανόνα της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και των εκκλησιών της Μεταρρύθμισης. Κατατάσσεται στα "Ιστορικά Βιβλία" της Παλαιάς Διαθήκης. Συγκαταλέγεται στα λεγόμενα Δευτεροκανονικά βιβλία.

 Ο τίτλος του βιβλίου υπαινίσσεται προφανώς το πρόσωπο του ιερέα και γραμματέα Έσδρα, για τη δράση όμως του όποιου ο συγγραφέας του κάνει λόγο μόνο στις τελευταίες σελίδες. Στο περιεχόμενό του αφηγείται την ιστορία των τελευταίων προ-αιχμαλωσιακών χρόνων του βασιλείου του Ιούδα, μέχρι τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία. Επίσης περιγράφει την επιστροφή των αιχμαλώτων στην Ιερουσαλήμ, τα σχετικά με τα προβλήματα της κοινότητας και τις ενέργειες αυτής για την αντιμετώπιση τους. Το πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στη διήγηση είναι ο Ζοροβάβελ και γι αυτό υποστηρίζεται ότι το όνομα του μάλλον παρά του Έσδρα θα ταίριαζε στην τιτλοφόρηση του βιβλίου, εκτός εάν αυτό έφερε αρχικά αλλ' εκτοπίσθηκε αργότερα. Το βιβλίο αυτό δεν είναι ανεξάρτητο, αλλά απόσπασμα ενός εκτενέστερου έργου (Α'-Β' Παραλειπομένων, Β' Έσδρας-Νεεμίας). Περιέχει αφηγήσεις παρμένες τόσο από το Β' Παραλειπομένων όσο και από το Β' Έσδρα και συνιστά μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τη μεταιχμαλωσιακή περίοδο, καθώς διασώζει υλικό (που πιθανότατα γράφτηκε πρωτοτύπως στα ελληνικά) που δεν αναφέρεται σε άλλες πηγές. Στην παρούσα μορφή του αποτελεί μετάφραση στην ελληνική ενός σημιτικού, εβραϊκού ή αραμαϊκού πρωτοτύπου, το οποίο χάθηκε για άγνωστους λόγους. Πιθανολογείται ότι συντάκτης του βιβλίου αυτού είναι κατά πάσα πιθανότητα ο ίδιος, που συνέγραψε το Β' Έσδρας και τον Νεεμία. Ο συντάκτης αυτός ή ίσως και συμπιλητής, ήταν άγνωστος ιουδαίος ελληνιστής της Αλεξάνδρειας. Πιθανή χρονολόγηση του είναι περί το 150 π.Χ.. Σκοπός του συγγραφέα ήταν να εγκωμιάσει τη γενναιοδωρία των περσών βασιλέων που επέτρεψαν τον επαναπατρισμό των εξόριστων ιουδαίων και την ανοικοδόμηση του Ναού. Το περιεχόμενο του βιβλίου αποτελείται από 9 κεφάλαια: 1,1-55: Οι τελευταίοι βασιλείς του Ιούδα. 2,1-26: Το διάταγμα του Κύρου για την επιστροφή των αιχμαλώτων - Η από τον Αρταξέρξη απαγόρευση ανοικοδόμησης του Ναού και των τειχών. 3,1-5,42: Ο πνευματικός διαγωνισμός και η νίκη του Ζοροβάβελ - Επιστροφή των αιχμαλώτων. 5,43-7,15: Η ανοικοδόμηση του Ναού. 8,1-9,55: Η επιστροφή του Έσδρα στην Ιερουσαλήμ - Το πρόβλημα των μικτών γάμων. Μπρατσιώτης Ι. Παναγιώτης, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, Αθήνα 1993 (c1936) Χαστούπης Π. Αθανάσιος, Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην, εκδ. Πανεπιστημίου Αθηνών, 1986 Καλαντζάκης Ε. Σταύρος, Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2006 James Luther Mays et al., Harper's Bible Commentary, San Francisco: Harper & Row, 1988 John Barton and John Muddiman, Oxford Bible Commentary, New York: Oxford University Press, 2001 Gleason Leonard Archer, A Survey of Old Testament Introduction, 3η έκδ., Moody Press, 1998 David Noel Freedman, The Anchor Bible Dictionary, New York: Doubleday, 1992 Αγία Γραφή Παλαιά Διαθήκη Βιβλικός κανόνας
Λίνκολν (Νεμπράσκα)

Το Λίνκολν (αγγλικά: Lincoln) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Νεμπράσκα και έδρα της κομητείας Λάνκαστερ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Λίνκολν είχε 258.379 κατοίκους και ήταν η 72η μεγαλύτερη πόλη στις ΗΠΑ και δεύτερη μεγαλύτερη στη πολιτεία μετά την Ομάχα. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική Νεμπράσκα. Είναι μια από τις λίγες μεγάλες πόλεις της Νεμπράσκα που δεν βρίσκονται στις όχθες των ποταμών Πλατ και Μιζούρι. Στη πόλη εδρεύει το Πανεπιστήμιο της Νεμπράσκα.

 Το Λίνκολν ιδρύθηκε το 1856 ως Λάνκαστερ και το 1859 έγινε έδρα της κομητείας Λάνκαστερ. Πρωτεύουσα της περιοχής Νεμπράσκα ήταν από το 1854 η Ομάχα, όμως το μεγαλύτερο πληθυσμό τον είχε η περιοχή νότια του ποταμού Πλατ. Επειδή μεγάλο μέρος αυτής της περιοχής γινόταν σκέψη να προσαρτηθεί στο Κάνσας, αποφασίστηκε η πρωτεύουσα να μετακινηθεί όσο πιο νότια και δυτικά γινόταν. Το Λάνκαστερ επιλέχθηκε γιατί βρισκόταν κοντά σε πεδία άλατος και βάλτους. Εξαιτίας των συμφερόντων της Ομάχα, το Λάνκαστερ αποφασίστηκε να μετονομαστεί σε Λίνκολν, το όνομα του προσφάτως δολοφονημένου προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, γιατί θεώρησαν ότι δεν θα γινόταν δεκτό που τους κατοίκους της περιοχής που υποστήριζαν τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής στον Εμφύλιο. Παρόλα αυτά η νομοθεσία ίσχυσε και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lincoln, Nebraska στο Wikimedia Commons (Νεμπράσκα) Λίνκολν (Νεμπράσκα) στο Curlie
Εδουάρδος Φορτουνάτος

Ο Εδουάρδος-Φορτουνάτος, γερμ. Edward-Fortunatos (17 Σεπτεμβρίου 1565 - 8 Ιουνίου 1600) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν (1575-88) και μετά του Μπάντεν-Μπάντεν (1588-96).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστοφόρου Β΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ρόντεμαχερν και της Καικιλίας των Βάσα, κόρης του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας. Το 1600 απεβίωσε στο κάστρο Κάστελλαουν σε ηλικία 35 ετών και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γουλιέλμος. Νυμφεύτηκε το 1591 με τη Μαρία, κόρη του Ιακώβου φαν Άικεν, κυβερνήτη της Μπρέντα και είχε τέκνα: Άννα-Μαρία-Λουκρητία 1592-1654. Γουλιέλμος 1593-1677, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Χέρμαν-Φορτουνάτος 1595-1665, μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν. Αλβέρτος-Κάρολος 1598-1626, απεβίωσε 28 ετών. Eugen von Chrismar, Genealogie des Gesammthauses Baden: vom 16. Jahrhundert bis Heute, Gotha: Friedrich Andreas Perthes, 1892, p. 124
Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου

Το Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου (πρωτότυπος τίτλος: Call Me by Your Name) είναι ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία του Λούκα Γκουαντανίνο και σενάριο του Τζέιμς Άιβορι. Βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Αντρέ Ασιμάν.

 Καλοκαίρι του 1983, Βόρεια Ιταλία. Ο Έλιο Πέρλμαν μένει μαζί με τους γονείς του σε ένα σπίτι στην ύπαιθρο. Ο πατέρας του και καθηγητής αρχαιολογίας φιλοξενεί για κάποιες εβδομάδες τον φοιτητή του, Όλιβερ, για να τον βοηθήσει με την εργασία του. H οικογένεια Πέρλμαν, καθώς και ο Όλιβερ, είναι Εβραίοι. Ο Όλιβερ φιλοξενείται στο δωμάτιο του Έλιο και ο Έλιο κοιμάται σε διπλανή κρεβατοκάμαρα, μοιραζόμενοι το μπάνιο. Ο Έλιο έχει σχέση με τη Μάρτσια, ενώ ο Όλιβερ φλερτάρει με ένα κορίτσι της περιοχής. Οι δυο τους έρχονται κοντά και περνούν αρκετό χρόνο μαζί. Ο Έλιο, παράλληλα, ξεκινά να έχει σεξουαλικές επαφές με τη Μάρτσια, ενώ σκέφτεται και τον Όλιβερ. Μία μέρα που βγαίνουν έξω, ο Έλιο του εξομολογείται τι νιώθει και ο Όλιβερ αρνείται ευγενικά. Μία μέρα που πηγαίνουν για κολύμπι, φιλιούνται. Ένα βράδυ, ο Έλιο συναντιέται με τη Μάρτσια και στη συνέχεια με τον Όλιβερ και κάνουν σεξ για πρώτη φορά. Στη συνέχεια, έχουν κρυφή σχέση και ο Έλιο σταδιακά απομακρύνεται από τη Μάρτσια. Μία μέρα, ο Όλιβερ λέει στον Έλιο: "Να με φωνάζεις με το όνομά σου και θα σε φωνάζω με το δικό μου". Όταν φτάνει η ώρα που πρέπει να φύγει ο Όλιβερ, οι γονείς του Έλιο τον παροτρύνουν να πάει μαζί του ως το Μπέργκαμο, καθώς τα έχουν καταλάβει όλα. Μετά από τρεις μέρες αποχωρίζονται και ο Έλιο γυρνάει στο σπίτι του στενοχωρημένος. Συναντά τη Μάρτσια και του λέει πως δεν του κρατάει κακία και τον βλέπει σαν φίλο. Ο πατέρας του τού λέει ότι είχε καταλάβει για τη σχέση του με τον Όλιβερ και τον στηρίζει. Στο τέλος, μετά από λίγους μήνες, η οικογένεια Πέρλμαν γιορτάζει το Χανουκά. Ο Όλιβερ παίρνει τηλέφωνο και τους λέει ότι έχει αρραβωνιαστεί και προγραμματίζει τον γάμο του. Όταν το κλείνουν, ο Έλιο κάθεται μπροστά στο τζάκι και κλαίει, ενώ οι γονείς του στρώνουν το γιορτινό τραπέζι. Τίμοθι Σαλαμέ ως Έλιο Πέρλμαν Άρμι Χάμερ ως Όλιβερ Μάικλ Στούλμπαργκ ως κ. Πέρλμαν Αμίρα Καζάρ ως Ανέλα Πέρλμαν Έσθερ Γκαρέλ ως Μάρτσια Στα 90ά Βραβεία Όσκαρ ήταν υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ), διασκευασμένου σεναρίου και πρωτότυπου τραγουδιού, με το κομμάτι Mystery of Love του Σούφγιαν Στίβενς.Επίσης, προτάθηκε για τρεις Χρυσές Σφαίρες: καλύτερης δραματικής ταινίας, Α' Ανδρικού Ρόλου σε δραματική ταινία (Τιμοτέ Σαλαμέ) και Β' Ανδρικού Ρόλου σε ταινία (Άρμι Χάμερ).Στα Βραβεία BAFTA κέρδισε το βραβείο διασκευασμένου σεναρίου και ήταν υποψήφια και στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, σκηνοθέτη και Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ).Στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών ήταν υποψήφια στην κατηγορία Α' Ανδρικού Ρόλου (Τίμοθι Σαλαμέ). Στα Βραβεία Satellite ήταν υποψήφια στις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και Β' Ανδρικού Ρόλου (Άρμι Χάμερ).Στο φεστιβάλ του Βερολίνου ήταν υποψήφια για το Βραβείο Teddy. Montero (Call Me by Your Name) Επίσημος ιστότοπος Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου στην IMDb
Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης

Ακολουθεί ο κατάλογος των μοναρχών που κυβέρνησαν το Βασίλειο της Καστίλης μέχρι την κατάλυση του και τη ένωση με την Ισπανία (1700): Η αρίθμηση είναι ενιαία με αυτή των βασιλέων των Αστουριών και του Λεόν: από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν είναι οι Αλφόνσος Α΄, Αλφόνσος Β΄, Αλφόνσος Γ΄, Αλφόνσος Δ΄, Αλφόνσος Ε΄ και ο Σάντσο Α΄. από τον Οίκο της Ιβρέας-Καστίλης είναι ο Φερδινάνδος Β΄ και ο γιος του Αλφόνσος Θ΄.Επίσης συνεχίζεται με τους βασιλείς της Ισπανίας: από τον Οίκο των Βουρβόνων είναι οι Ισαβέλλα Β΄, Αλφόνσος ΙΒ΄ και Αλφόνσος ΙΓ΄.

 Με τον θάνατο του Πέτρου ξέσπασε στην Καστίλη δυναστική κρίση διαδοχής, αντίπαλοι ήταν ο νόθος αδελφός του Πέτρου Ερρίκος της Τραστάμαρα που θα τον διαδεχτεί τελικά ως Ερρίκος Β΄ της Καστίλης και ο Άγγλος πρίγκιπας Ιωάννης της Γάνδης τρίτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης του Αινώ. Ο Ιωάννης της Γάνδης παντρεύτηκε την Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ κόρη του Πέτρου της Καστίλης. Ο Ερρίκος της Τραστάμαρα πήρε βίαια το βασίλειο με στρατό αφού συμμάχησε με τον βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη τον Μέγα τοποθετώντας την δική του δυναστεία, τον Οίκο της Τραστάμαρα στον θρόνο της Καστίλης. Ο Οίκος των Βουρβόνων προκάλεσε τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, το βασίλειο της Καστίλης ενώθηκε με το βασίλειο της Ισπανίας. Κατάλογος βασιλέων της Μαγιόρκας Κατάλογος μοναρχών της Αραγωνίας Κατάλογος μοναρχών της Ισπανίας
270

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 270 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 270 (CCLXX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αντιοχιανού και Ορφίτου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1023 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 270 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός πεθαίνει από πανώλη, ενώ προετοιμαζόταν να πολεμήσει τους Βανδάλους και τους Σαρμάτες, οι οποίοι έχουν εισβάλλει στην Παννονία. Τον διαδέχεται ο αδελφός του, Κουιντίλλος, ο οποίος κρατάει βραχύβια τις τύχες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Κουιντίλλος αυτοκτονεί και τον διαδέχεται ένας συνεργάτης του αδελφού του, ο Λούκιος Δομίτιος Αυρηλιανός, ο στρατιωτικός ηγέτης που διέπρεψε τον προηγούμενο χρόνο στην Μάχη της Ναϊσσού (Σερβία). Ο Αυρηλιανός απωθεί τους Γότθους πίσω κατά μήκος του Ίστρου Ποταμού (Δούναβη) και ανακτά ρωμαϊκή επικράτεια. Οι Ρωμαίοι εγκαταλείπουν την Ουτρέχτη κατόπιν τακτικών εισβολών των Γερμανικών φύλων. Κρίση του Τρίτου Αιώνα: μία οικονομική κρίση πλήττει την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Εξαιτίας της διχοτόμησης της αυτοκρατορίας, επιδρομές και σφετερισμοί και η λεηλασία της επαρχίας και των πόλεων από τους επιδρομείς, η αγροτική και η βιοτεχνική παραγωγή μειώνονται αισθητά και τα ορυχεία βρίσκονται αχρησιμοποίητα. Επακολουθεί μία νομισματική κρίση, συμπεριλαμβάνοντας τον πληθωρισμό, ο οποίος φθάνει έως και το 1000 % σε ορισμένες περιοχές.Ο Κωνστάντιος Α' ο Χλωρός παντρεύεται την Αγία Ελένη. Από το γάμο αυτό γεννιέται ο Μέγας Κωνσταντίνος. Βιετνάμ Ο Φεν Σίον, ή Φαμ Ουν, έρχεται να οδηγήσει την Τσαμπά και επεδράμει στην κατεχόμενη από τους Κινέζους περιοχή του Τονκίνου. Κορέα Ο Σεοτσάν γίνεται ηγεμόνας του βασιλείου του Γκογκουρεό. Αίγυπτος Το Βασίλειο των Αξούμ (σημερινή Αιθιοπία) αρχίζει να κόβει τα δικά του χρυσά νομίσματα προς διευκόλυνση του διεθνούς εμπορίου, ακολουθώντας το πρότυπο των Ρωμαϊκών νομισμάτων. Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, ένας Χριστιανός άγιος από την Αίγυπτο, θεωρούμενος ως ο Πατέρας Όλων των Μοναχών, εισέρχεται στην ερημιά για ασκητισμό. Τεχνολογία Οι Κινέζοι επινοούν την Πυρίτιδα (μαύρη σκόνη), μία μείξη Θείου, Κάρβουνου και Νιτρικού Καλίου. Εμφανίζεται να έχει πρωτοχρησιμοποιηθεί μόνο για πυροτεχνήματα. 20 Νοεμβρίου - Μαξιμίνος Β΄, Ρωμαίος αυτοκράτορας Άγιος Δημήτριος 15 Μαρτίου - Άγιος Νικόλαος (Άι Βασίλης) (πεθαίνει το 343) Ραμπά μπαρ Ναμανί, Βαβυλώνιος αμοραϊμιστής Άγιος Σπυρίδων Τριμυθούντος (πεθαίνει το 348) Ιούλιος - Κλαύδιος Β΄ Γοτθικός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (γεννιέται το 210) Κουιντίλλος, Ρωμαίος αυτοκράτορας Πλωτίνος, Ρωμαίος φιλόσοφος, πατέρας του νεοπλατωνισμού (γεννιέται περίπου το 205) (απροσδιόριστη ημερομηνία) Βαλεριανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πέθανε σε αιχμαλωσία) Άγιος Βαλεντίνος (εκτελέστηκε από τον Κλαύδιο Β΄) (πιθανή ημερομηνία) Τζίνγκου της Ιαπωνίας, πιθανώς θρυλική αυτοκράτειρα της Ιαπωνίας
Ζερμέιν Λοβ

Ο Ζερμέιν Λοβ-Ρόμπερτς (αγγλικά: Jermaine Love-Roberts, γενν. 27 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ως κόμπο γκαρντ, ο Λοβ έπαιξε για το Πολιτειακό Κολέγιο του Πραίρι (όπου έγινε η πρώτη επιλογή παναμερικανικής σχολής στο μπάσκετ ανδρών) και στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σπρίνγκφιλντ προτού πάει στο εξωτερικό στη Λιθουανία για να παίξει για την Παλάνγκα και την ΜΚ Βίλνιους της 2ης Λιθουανίας (NBL).

 Ο Λοβ φοίτησε στο Λύκειο του Ριτς Ίστ, στο Παρκ Φόρεστ του Ιλινόις, όπου έπαιξε μπάσκετ στο λύκειο. Κέρδισε διακρίσεις από την διάσκεψη στο μπάσκετ στο Ριτς Ιστ και ήταν επίσης μέλος των πρωταθλητών της διάσκεψης στον στίβο. Ο Λοβ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πολιτειακό Κολέγιο του Πραίρι , από το 2008 έως το 2010 και στο Ιλινόις-Σπρίνγκφιλντ από το 2010 έως το 2012. Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 16,5 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ ανά αγώνα. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2014, ο Λοβ εντάχθηκε στη λιθουανική MRU Βίλνιους. Στις 24 Αυγούστου 2015 μεταπήδησε στην πρώτη κατηγορία, υπογράφοντας με τη Λιετκαμπέλις Πανεβέζις . Στις 12 Αυγούστου 2016 ο Λοβ μετακόμισε στη Νεβέζις . Την επόμενη χρονιά, μετά από μια επιτυχημένη δοκιμή, εντάχθηκε στην Τρεφλ Σόποτ της 1ης Πολωνίας (PLK). Με την Τρεφλ Σόποτ είχε μέσο όρο 13,6 πόντους, 3,3 ριμπάουντ και 3 ασίστ ανά αγώνα. Στις 4 Ιουλίου 2018, ο Λοβ εντάχθηκε στον Χολαργό της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Μετά την έναρξη της προετοιμασίας της περιόδου 2019-2020 με την ιταλική Σκαλίτζερα Βερόνα, ο Λοβ επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου στις 22 Ιανουαρίου 2020, αντικαθιστώντας τον τραυματία Ντόνοβαν Τζάκσον. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τη χρονιά με την ισραηλινή Χάποελ Χολόν και είχε μέσο όρο 11,9 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ. Στις 31 Ιουλίου 2020, ο Λοβ υπέγραψε με τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας . Στις 3 Ιουλίου 2021, ο Λοβ ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον ελληνικό σύλλογο.
1434 Μαργκό

Η Μαργκό (Margot) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,239. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας.

 Η μέση διάμετρος της Μαργκό εκτιμάται σε 29,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1353. Η Μαργκό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ανεξάρτητος Παρατηρητής

Ο Ανεξάρτητος Παρατηρητής, είναι μία από τις παλαιότερες περιφερειακές εφημερίδες της Αττικής (έτος ιδρύσεως 1969-70). Η εφημερίδα αρχικά κυκλοφορούσε στις περιοχές Χολαργού-Παπάγου, ενώ από το 2005 καλύπτει ειδησεογραφικά και την πόλη της Αγίας Παρασκευής. Ιδρυτής της εφημερίδας ήταν ο Απόστολος Βραχιολίδης, από τους σημαντικότερους ρεπόρτερ της δεκαετίας του 1960. Από το 1997 την διεύθυνση και ιδιοκτησία του «Ανεξάρτητου Παρατηρητή» ανέλαβε ο γιος του Μάκης Βραχιολίδης ο οποίος ήδη δημοσιογραφούσε και αρθρογραφούσε στην εφημερίδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Από το 2010 η εφημερίδα έχει το δικό της site (indobserver.gr), προφίλ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ ο Μάκης Βραχιολίδης από το 2017 έχει ραδιοφωνική εκπομπή (στο διαδίκτυο) με τίτλο "Ανεξάρτητος Παρατηρητής" (τον τίτλο δηλαδή της εφημερίδας), ενώ το 2021 είχε και εβδομαδιαία τηλεοπτική εκπομπή (το GRDnews) Η εφημερίδα (και ο εκδότης της) είναι μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου

 Η έκδοσή της είναι μηνιαία και διαθέτει τιράζ περίπου 1.500 φύλλων, με σημαντικό μέρος τους να διανέμεται μέσω των ΕΛΤΑ, ενώ αρκετά τεύχη αποστέλλονται στις πρεσβείες της Αθήνας, στη Βουλή των Ελλήνων και στα πολιτικά κόμματα. Τα τελευταία χρόνια κυκλοφορεί και ως «Διπλωματικός Παρατηρητής», καλύπτοντας πολιτικά θέματα και θέματα εξωτερικής πολιτικής-διπλωματίας. Ο «Ανεξάρτητος Παρατηρητής» έχει διαστάσεις 28,5 εκ. Χ 40,5 εκ. τυπώνεται σε χαρτί illustration/velvet 90 gr. και διαθέτει έγχρωμες ή και Α/Μαυρες σελίδες. Η έκδοση του "Ανεξάρτητου Παρατηρητή" κινήθηκε από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της στα πλαίσια της διεκδικητικής-μαχητικής δημοσιογραφίας, δίνοντας έμφαση στην προστασία του περιβάλλοντος. Αντιτάχθηκε στην χούντα και στα σχέδιά της για οικοπεδοποίηση του Υμηττού, με αποτέλεσμα ο ιδρυτής της εφημερίδος να διωχθεί από το καθεστώς και να οδηγηθεί στο Στρατοδικείο. Η πτώση της χούντας το 1974 γλίτωσε τον Απόστολο Βραχιολίδη από την φυλακή. Η προστασία του περιβάλλοντος παραμένει κύρια επιδίωξη της εφημερίδας, η οποία δημοσίευσε αποκλειστική συνέντευξη του Χρήστου Μαυρίκη, ενός εκ των ατόμων που διεκδικούν δασικές εκτάσεις στον Υμηττό, στην οποία αποκάλυπτε τους ακριβείς στόχους του. Η συνέντευξη απασχόλησε ηλεκτρονικά και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης , με αποτέλεσμα να παρέμβει εισαγγελέας και να γίνουν έρευνες οι οποίες και οδήγησαν την υπόθεση στο δικαστήριο. Βασικότερος μάρτυρας της δίκης ήταν ο διευθυντής και εκδότης του «Ανεξάρτητου Παρατηρητή». Τελικά ο Χρήστος Μαυρίκης καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση. Το μοντέλο της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας με έλεγχο της εξουσίας και άρνηση συμβιβασμού με τοπικά και άλλα συμφέροντα ή ποδηγέτησης από πολιτικά κόμματα, το οποίο δηλώνει ότι ακολουθεί η εφημερίδα, έχει συναντήσει αντιδράσεις πολλαπλής μορφής. Αποτέλεσμα αυτής ήταν ο εκδότης της να έχει οδηγηθεί τρεις φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου από μηνύσεις που του υπέβαλαν οι τ. Δήμαρχοι Χολαργού (Δ. Νικολάου) και Παπάγου (Β. Ξύδης). Αθωώθηκε σε όλες τις δίκες
Δεμίρι Αρκαδίας

Το Δεμίρι (πρώην Δεμήρι) είναι οικισμός του δήμου Τρίπολης στον Νομό Αρκαδίας της Πελοποννήσου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 87 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία.

 Το Δεμίρι είναι κτισμένο σε υψόμετρο 650 μέτρων, στο νότιο τμήμα του μαντινειακού οροπεδίου, σε απόσταση 7 χλμ. από την Τρίπολη, και περιλαμβάνεται στα χωριά της Τεγέας. Η ονομασία του χωριού είναι τουρκικής προέλευσης και εικάζεται προς προήλθε από το όνομα κάποιου Οθωμανού τοπικού άρχοντα. Διοικητικά υπήχθη το 1835 στον δήμο Τεγέας, ενώ από το 1912 μέχρι το 1997 ανήκε στην επαρχία Μαντινείας. Στη συνέχεια υπήχθη στον ανασυσταθέντα καποδιστριακό Δήμο Τεγέας και από το 2011 ανήκει στην τοπική κοινότητα Στρίγκου του διευρυμένου δήμου Τρίπολης. Το 1940 το όνομα του οικισμού τροποποιήθηκε ελαφρά από Δεμήρι σε Δεμίρι.
Γεώργιος Κουβελάκης

Ο Γεώργιος Κουβελάκης (1936) είναι Έλληνας ανώτατος δικαστικός, επίτιμος σύμβουλος Επικρατείας, που διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και υπουργός Δικαιοσύνης στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

 Γεννήθηκε το 1936 στο Μαυρομμάτι Ιθώμης Μεσσηνίας, κοντά στην Αρχαία Μεσσήνη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι και ακολούθησε καριέρα στον δικαστικό κλάδο. Όταν παραιτήθηκε το 1993 για να τοποθετηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, ήταν ο 6ος κατά σειρά αρχαιότητας σύμβουλος Επικρατείας.Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας διώχθηκε ως μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Δημοκρατική Άμυνα και έζησε στο Παρίσι έως τη μεταπολίτευση. Ο Γ. Κουβελάκης, όπως και οι Γεώργιος Κοσμάς και Σπ. Πλασκοβίτης, ήταν οι μόνοι Σύμβουλοι της Επικρατείας που απολύθηκαν από τη δικτατορία για την αντιστασιακή τους δράση στην Ελλάδα, λόγος για τον οποίο οι δυο τελευταίοι φυλακίστηκαν. Διετέλεσε βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (1993 - 1996) και υπουργός Δικαιοσύνης από τον Οκτώβριο του 1993 έως τον Φεβρουάριο του 1995. Ως υπουργός Δικαιοσύνης ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 2172/1993, με τον οποίο καταργήθηκε η θανατική ποινή στην Ελλάδα.Κυρίως γνωστός είναι για την ολομέτωπη, και επιτυχημένη, επίθεση που εξαπέλυσε στον τότε πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Κόκκινο, που ήταν και ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε τον Ανδρέα Παπανδρέου και συνεπώς αποτελούσε «κόκκινο πανί» για την ελληνική Κεντροαριστερά: ο Κουβελάκης κατόρθωσε να περιορίσει δραστικά τις αρμοδιότητές του.Το 1994 ο Κουβελάκης εισηγήθηκε την ψήφιση νόμου που ανέθετε την επιθεώρηση των δικαστικών λειτουργών (εξαιρετικά κρίσιμο θέμα για την εσωτερική λειτουργία της Δικαιοσύνης) στον νεότερο από τους αντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Βελή, που είχε οριστεί σε αυτή τη θέση από το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και την αφαιρούσε από τον αρχαιότερο των αντιπροέδρων, Σωκράτη Σωκρατείδη, που το 1967, επί χούντας, είχε εισηγηθεί την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου για εσχάτη προδοσία για την Υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ.Επίσης, με νόμο περιορίστηκαν δραστικά οι προαγωγές στον Άρειο Πάγο, για να μην τις αποφασίζει το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο στο οποίο προήδρευε ο Κόκκινος.Ο Κουβελάκης τελικά οδηγήθηκε σε παραίτηση από τη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης τον Φεβρουάριο του 1995, όταν, σε σύγκρουσή του με τους συνδικαλιστές των σωφρονιστικών υπαλλήλων και τον πρόεδρό τους Αντώνη Αραβαντινό, ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου, Αντώνης Λιβάνης, πήρε το μέρος των συνδικαλιστών. Η σύγκρουση προέκυψε από συναντήσεις με βαρυποινίτες και διευκολύνσεις σε αυτούς που πραγματοποιούσε ο Αραβαντινός για λογαριασμό του Λιβάνη και της ΕΥΠ, χωρίς την άδεια του υπουργείου Δικαιοσύνης.
Βαλεντίν Κανγκελάρι

Ο Βαλεντίν Αλεξάντροβιτς Κανγκελάρι (Валентин Александрович Кангелари, στα ελληνικά Βαλεντίνος Καγγελάρης) (1883-1938), ήταν Σοβιετικός στρατιωτικός γιατρός και πολιτικός ηγέτης ελληνικής καταγωγής. Πρώτος από τα τρία παιδιά της Ελληνίδας Αλεξάνδρας Καγγελάρη και σχισματικού παλαιοτελετηστή (раскольник старообрядческой) Κοζάκου από το Κουμπάν, έλαβε (ως νομικά εξώγαμος) το επώνυμο της μητέρας του, η οποία είχε γεννηθεί το 1858 στα Αλευράτα της Σάμης, στην Κεφαλονιά..

 Γεννήθηκε το 1883 στο Κερτς της Κριμαίας. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μπιέλγκοροντ και σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο του Χαρκόβου από το οποίο αποφοίτησε το 1910. Μετέσχε του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και διακρίθηκε στο Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκων) το 1917. Αρχηγός αντάρτικης ομάδας στο Ομσκ (1918), ανέλαβε τη διοίκηση του συντάγματος πεζικού «Καμισλόφσκυ» και φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Κόκκινου Στρατού (1918-1921). Διορίστηκε αρχηγός της κατασκοπείας στο Σμολένσκ (1919), διοικητής της 10ης μεραρχίας πεζικού (1920) και διακρίθηκε στην καταστολή της ανταρσίας της Κρονστάνδης (1921). Διετέλεσε επιτελάρχης των μυστικών υπηρεσιών του Κόκκινου Στρατού (1921-1923), ανέλαβε την εκτέλεση μυστικής αποστολής στη Γερμανία (1923-1925), διοργάνωσε ως στρατιωτικός σύμβουλος τον εθνικό στρατό της Μογγολίας και ανέλαβε την αρχηγεία του γενικού επιτελείου της (1925-1927). Το 1928 ανέλαβε υπαρχηγός του επιτελείου της στρατιάς του Καυκάσου και διευθυντής εκπαίδευσης στη Στρατιωτική Ακαδημία «Φρούνζε». Το 1930 διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής και πολιτικός επίτροπος της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας του Κόκκινου Στρατού και αργότερα πρώτος αναπληρωτής λαϊκός κομισάριος για την Υγεία στη Ρωσική ΣΟΣΔ (1934) και την Σοβιετική Ένωση (1936) και προήχθη στο βαθμό του αντιστρατήγου υγειονομικού (Корвоенврач). Το 1937 εξελέγη αντιπρόσωπος στο 17ο Έκτακτο Πανρωσικό Κογκρέσο του ΚΚΣΕ και το 1935-37 διετέλεσε μέλος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής. Κατά την εποχή της Μεγάλης Εκκαθάρισης, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο το 1937. Εκτελέστηκε το 1938 και αποκαταστάθηκε κατά την αποσταλινοποίηση το 1956. Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας (δις) Π.Δ.Καγκελάρη: "Ιστορία και Γενεαλογία του Οίκου Καγγελάρη της Κεφαλονιάς (16ος-20ός Αιώνες)", Κέρκυρα 2011 ISBN 978-960-85532-2-4 Παναγιώτης Δ. Καγκελάρης: "Βαλεντίνος Α. Καγγελάρης (1883-1938) - Ένας Σοβιετικός ήρωας με κεφαλονίτικες ρίζες", Η Κεφαλονίτικη Πρόοδος, περίοδος Β', τ.6, Αθήνα 2013 Οικογένεια Καγγελάρη - Ιστορία και Γενεαλογία
1,2-διφθοραιθάνιο

To 1,2-διφθοραιθάνιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και φθόριο, με χημικό τύπο C2H4F2, αλλά συχνά αποδίδεται με το σύντομο συντακτικό τύπο FCH2CH2F. Ανήκει στα διαλαλκάνια. Το καθαρό 1,2-διφθοραιθάνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή θερμοκρασία 25 °C και πίεση 1 atm, είναι πτητικό υγρό. Με βάση το χημικό τύπο του έχει ένα (1) ισομερές θέσης, το 1,1-διφθοραιθάνιο. Χρησιμοποιήθηκε ως ψυκτικό, με τους κωδικούς R-152b ή HFC-152b.

 Η ονομασία «1,2-διφθοραιθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Τo αρχικό πρόθεμα «διφθορο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Τέλος, οι αριθμοί θέσης (1,2-) δείχνουν ότι και τα δυο άτομα φθορίου βρίσκονται ενωμένα σε διαφορετικά άτομα άνθρακα της ένωσης. Αυτό βοηθά στη διάκριση της ένωσης από την ισομερή της, 1,1-διφθοραιθάνιο. Η μοριακή δομή της ένωσης αντιστοιχεί γεωμετρικά με δυο (2) κατά κορυφή ενωμένα τετράεδρα, με τα άτομα άνθρακα στα δυο κέντρα των τετραέδρων, και με τα υπόλοιπα 6 άτομα, 4 υδρογόνου και 2 φθορίου, στις δυο βάσεις των τετραέδρων. Η δομή αυτή ομοιάζει με αυτήν του αιθανίου. Οι βιομηχανικές διεργασίες παραγωγής 1,2-διφθοραιθανίου περιλαμβάνουν την παραγωγή του με επίδραση υδροφθορικού οξέος σε 1,2-διχλωραιθάνιο. Kάποιες από αυτές τις διεργασίες, χρησιμοποιούν ως πρόδρομες ύλες για την παραγωγή του 1,2-διχλωραιθανίου, τετραχλωράνθρακα, προερχόμενου από το διθειάνθρακα. Εναλλακτικά χρησιμοποιούν 1,2-διχλωραιθάνιο προερχόμενο ως παραπροϊόν της παραγωγής του υπερχλωραιθένιου και της χλωρίωσης του προπένιου, ή τέλος από χλωροφόρμιο, προερχόμενο από χλωρίωση μεθανόλης. Υπάρχουν πάντως και οι παρακάτω εναλλακτικές μέθοδοι: Το 1,2-διφθοραιθάνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε 1,2-διχλωραιθάνιο: Σε όξινο περιβάλλον, το υδροξύλιο γίνεται καλύτερη αποχωρούσα ομάδα από το φθόριο, οπότε είναι δυνατή η υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο σε 2-φθοραιθανόλη, για την παραγωγή 1,2-διφθοραιθανίου: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1970-71

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1970-71 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 54 ομάδες. Τον τίτλο της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησε ο Σαρωνικός, ενώ δευτεραθλήτρια αναδείχτηκε η ομάδα του Μοσχάτου, αμφότεροι δε προκρίθηκαν στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο., μέσω του οποίου διεκδίκησαν την άνοδο στη Β΄Εθνική κατηγορία. Από τη Β΄ ΕΠΣΠ, τους τίτλους κέρδισαν η Ένωση Χατζηκυριακείου και ο Ηρακλής Ελευσίνας. Στη Γ΄ Πειραιώς πρωταθλητές αναδείχτηκαν οι Φίλαθλοι και ο Μαύρος Αετός.

 Α΄ με 18 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 18 ομάδες σε δυο ομίλους των 9 ομάδων. Γ΄ με 18 ομάδες σε δύο ομίλους των 9 ομάδων. Πρωταθλητής: Σαρωνικός Αίγινας Δευτεραθλητής: ΑΟ Μοσχάτου Οι δύο πρώτοι σύλλογοι προκρίθηκαν στο Ειδικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. για την άνοδο στη Β΄ Εθνική. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στην Α΄ κατηγορία: ΑΕ Χατζηκυριακείου Ηρακλής Ελευσίνας Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: ΑΕ Χατζηκυριακείου - Ηρακλής Ελευσίνας: διακοπή εις βάρος του Ηρακλή.Τελικές Βαθμολογίες των δυο ομίλων. Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας έγιναν και αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που κατέλαβαν την ίδια θέση στους ομίλους τους, ενω είχαν προηγηθεί και αγώνες κατάταξης σε ισοβαθμίες στους ομίλους (όπως Παμπειραϊκός-Ερμής για την 4η θέση στο Β όμιλο). Τελικά, οι 4 πρώτες κάθε ομίλου προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία στην οποία αυξήθηκε ο αριθμός ομάδων σε 24. Υποβιβάστηκε στη Γ΄ μόνο ο Κρίτων. Πρωταθλητές ομίλων που ανέβηκαν στη Β΄ κατηγορία: ΑΟ Φίλαθλοι Μαύρος Αετός Αγώνας για τον Υπερπρωταθλητή: Μαύρος Αετός - ΑΟ Φίλαθλοι: 1-0.Στις 8 ομάδες που είχαν απομείνει από την προηγούμενη περίοδο, προστέθηκαν οι Φίλαθλοι και Αστήρ Κερατσινίου που υποβιβάστηκαν από την Β΄ και 8 σύλλογοι που εντάχθηκαν επίσημα στην ΕΠΣΠ και συμμετείχαν πρώτη φορά στις διοργανώσεις της. Οι πρωτοεμφανιζόμενοι σύλλογοι ήταν οι: Φοίνιξ Αγίας Σοφίας , Νίκη Κερατσινίου, Αετός Κορυδαλλού, Δόξα Περάματος, Πρωτεύς Νίκαιας, Άρης Αμφιάλης , Ειδυλλιακός και ΑΟ Μυκόνου. Οι 18 συνολικά σύλλογοι χωρίστηκαν σε 2 ομίλους και οι τελικές βαθμολoγίες ήταν οι εξής: Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ" "Πρωτάθλημα Ερασιτεχνών Ενώσεως Πειραιώς", Ελληνικός Αθλητικός Τύπος, "Ποδόσφαιρο 1971", σσ. 261-271.
Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί

Ο Γουλιέλμος, κόμης του Σαλλί ή Γουλιέλμος ο Απλός (Guillaume de Sully, περί το 1085 - περί το 1150) κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ (1102 - 1107) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Στεφάνου-Ερρίκου του Μπλουά και της Αδέλας της Νορμανδίας, κόρης του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Ο Γουλιέλμος του Σαλλί ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Θεοβάλδου του Μέγα, κόμητος της Καμπανίας, του βασιλιά Στεφάνου της Αγγλίας και του Ερρίκου, επισκόπου του Ουίντσεστερ.

 Σε περίπτωση που ο Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας πέθαινε χωρίς γιους ο Γουλιέλμος θεωρείτο ο πρώτος υποψήφιος διάδοχος για τον Αγγλικό θρόνο λόγω της μητέρας του, γι'αυτό βρισκόταν σε συνεχή εχθρότητα με την κόρη του Ερρίκου Αυτοκράτειρα Ματθίλδη η οποία είχε παντρευτεί τον Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη. Οι ιστορικοί της εποχής του δεν τον είχαν για σοβαρό υποψήφιο διάδοχο του Αγγλικού θρόνου, αναφέρεται ότι είχε μια μορφή διανοητικής καθυστέρησης γι αυτό ονομάστηκε "Γουλιέλμος ο Απλός" αλλά δεν έχει επιβεβαιωθεί. Ο πατέρας του τον όρισε διάδοχο να κληρονομήσει την κομητεία της Καμπανίας και του Σαρτρ λίγο πριν αναχωρήσει για την Β΄ Σταυροφορία (1102). Η μητέρα του ωστόσο τον θεωρούσε ακατάλληλο γι'αυτή την θέση λόγω της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του γι'αυτό όταν ο δεύτερος αδελφός του Θεοβάλδος ενηλικιώθηκε (1107) η μητέρα του τον τοποθέτησε στην θέση του κόμη αναγκάζοντας τον Γουλιέλμο να αποσυρθεί στα εδάφη της συζύγου του στο Σαλλί. Αναφέρεται ένα περιστατικό στο οποίο ο Γουλιέλμος επιτέθηκε να σκοτώσει τον επίσκοπο του Σαρτρ λόγω μιας δικαστικής διαμάχης που είχε μαζί του. Με την σύζυγο του Αγνή του Σαλλί απέκτησε: Ραούλ 1102-1176, ηγούμενος στο αββαείο του Κλυνύ. Μαργαρίτα 1105-1145, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Νορμανδίας κόμη του Ε. Ερρίκος απεβ. 1189, ηγούμενος του αββαείου του Φεκάμπ. Ροδόλφος 1104-1176. Ελισάβετ 1105-1128, ηγουμένη του αββαείου του Καέν. Εύδης-Αρσαμπώ Γ΄, κύριος του Σαλλί. Adela of Blois: Familial Alliances and Female Lordship, Kimberly A. LoPrete, Aristocratic Women in Medieval France, ed. Theodore Evergates, (University of Pennsylvania Press, 1990) Crouch, David The Reign of King Stephen; 1135–1154 Harlow:Pearson Education Lmt, 2000 LoPrete, Kimberly Adela Countess and Lord Dublin:Fourcourts Press, 2007
Τζέιμς Γκάρνερ

Ο Τζέιμς Γκάρνερ (αγγλικά: James Garner), (7 Απριλίου 1928 - 19 Ιουλίου 2014), ήταν Αμερικανός ηθοποιός υποψήφιος για Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία του Μάρτιν Ριτ Τρεις για το δρόμο (Murphy's Romance, 1985).

 Ο Γκάρνερ έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υποκριτικής εμφανιζόμενος στη δημοφιλή σειρά της δεκαετίας του '50 Μάβερικ (Maverick) και κατά τα τέλη της δεκαετίας του '50 μεταπήδησε στο χώρο του κινηματογράφου αναλαμβάνοντας μικρούς ρόλους σε ταινίες όπως Στο χείλος της Κολάσεως (Toward the Unknown, 1956) πλάι στον Γουίλιαμ Χόλντεν και Σαγιονάρα (Sayonara, 1957) πλάι στον Μάρλον Μπράντο. Το 1960 ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Σύζυγος σε τιμή ευκαιρίας (Cash McCall) πλάι στη Νάταλι Γουντ, ενώ έναν χρόνο αργότερα συμμετείχε στη δραματική ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Οι ψίθυροι (Children's Hour, 1961) πλάι στις Όντρεϊ Χέπμπορν και Σίρλεϊ Μακ Λέιν. Ακολούθησαν περισσότερες από 50 ταινίες μεταξύ των οποίων Η μεγάλη απόδραση (The Great Escape, 1963), Ο άνδρας της είναι δικός μου (Move Over, Darling, 1963), Ημέρες πολέμου και έρωτος (The Americanization of Emily, 1964), Ραντεβού στη Λισσαβόνα (A Man Could Get Killed, 1966) (πλάι στη Μελίνα Μερκούρη), Γκραν Πρι (Grand Prix, 1966), Βίκτωρ Βικτώρια (Victor Victoria, 1982) και Το ημερολόγιο (The Notebook, 2004). Απεβίωσε τον Ιούλιο του 2014 από φυσικά αίτια. Τζέιμς Γκάρνερ Αρχειοθετήθηκε 2016-03-04 στο Wayback Machine., σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά). Τζέιμς Γκάρνερ, σελίδα στον ιστότοπο της Internet Movie Database (Αγγλικά).
Μιχάλης Αναματερός

Ο Μιχάλης Αναματερός (1910 - 1944) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε το 1910 στην Αθήνα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο με τα χρώματα του Ηρακλή Αθηνών. Το 1935 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Στη διάρκεια της Κατοχής προσχώρησε στην Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Σκοτώθηκε κατά τα Δεκεμβριανά στην περιοχή των Εξαρχείων.

 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1936,1937 και 1938 Πρωταθλήματα Πειραιά: 1937,1938 και 1940 Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε. , Αθήνα 1997 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 80 χρόνια 80 μορφες ,Β. Καρδάσης, Ελληνικά γράμματα ,ISBN 960-442-021-6
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας (Ε.Π.Σ.Δ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Δράμας. Εδρεύει στη Δράμα και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Προγενέστερή της ήταν η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας (Ε.Π.Σ.Α.Μ.), η οποία ήταν υπεύθυνη για το άθλημα στους νομούς Καβάλας και Δράμας. Το 1963, τα σωματεία της Δράμας διαχωρίστηκαν από την ΕΠΣΑΜ, οπότε και προέκυψε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δράμας είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία 1ος Όμιλος 2ος Όμιλος Πηγή: ΕΠΣ Δράμας: Αρχείο Πρωταθλημάτων (1983-2017) Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δράμας. Πηγή: Ε.Π.Σ. Δράμας Κύπελλο Περιφερειών ποδοσφαίρου ανδρών: Φιναλίστ: 2004 Πανελλήνιο πρωτάθλημα Προεπιλογής Εθνικών ομάδων Παίδων : Φιναλίστ: 2007 Επίσημος ιστότοπος