IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαμφρέδος Δ΄ του Σαλούτσο

Ο Μαμφρέδος Δ΄ του Σαλούτσο, (Ιταλική γλώσσα : Manferdο IV, 1262 - 16 Σεπτεμβρίου 1330) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι-ντελ Βάστο ήταν 5ος μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1296 - 1330).

 Ήταν γιος τού Θωμά Α΄ μαρκησίου τού Σαλούτσο και της Λουίζας τού Τσέβα.Ο Μαμφρέδος Δ΄ πίεσε την πόλη τού Σαλούτσο (η οποία είχε γίνει ελεύθερη φόρων από τον πατέρα του) να υπογράψει ένα σύμφωνο, που καθόριζε τις σχέσεις της πόλης και τού διοικητή της (podestà) με τον μαρκήσιο. Επίσης συνέχισε την επέκταση των ορίων της μαρκιωνίας, που είχε αρχίσει ο πατέρας του, με τον προσάρτηση γαιών και κάστρων. Ο Μαμφρέδος ορκίστηκε πίστη στον Αμεδαίο Ε΄ της Σαβοΐας για την μαρκιωνία του Σαλούτσο (27 Αυγούστου 1305). Το 1322 σε αντάλλαγμα της διευθέτησης των χρεών τού κλάδου ντελ Καρρέττο, απέκτησε τα κάστρα Κάιρο Μοντενόττε, Ροτσέττα και Κορτεμίλια. Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεατρίκη των Χοενστάουφεν, κόρη τού Μαμφρέδου της Σικελίας και της Ελένης Αγγελίνας της Ηπείρου και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Α΄ 1287-1336, μαρκήσιος τού Σαλούτσο. Αικατερίνη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Ενγκάννα κύριο τού Μπάργκε.Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Ισαβέλλα Ντόρια, κόρη τού Βερναμπό Ντόρια, πατρικίου της Γένουας και της Ελεονόρας Φιέσκι και είχε τέκνα: Μαμφρέδος Ε΄, μαρκήσιος τού Σαλούτσο (1330-32). Βονιφάτιος. Θεόδωρος. Ελεονόρα, παντρεύτηκε τον Οντόνε Α΄ μαρκήσιο τού Τσέβα.Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθη) Ελίνντα. Marek, Miroslav. «A listing of descendants of Manfred I of Saluzzo». Genealogy.EU. Chaubet, Daniel (1984). "Une enquête historique en Savoie au XVe siècle". Journal des savants (in French). n°1-2: 93-125. Cox, Eugene L. (1967). The Green Count of Savoy: Amedeus VI and the Transalpine Savoy in the Fourteenth-Century. Princeton University Press.
Ιωάννης ο Θεριστής

Ο Ιωάννης ο Θεριστής (1049-1129) είναι όσιος, δηλαδή αγιοποιημένος ασκητής του Χριστιανισμού. Παρά το ότι έζησε στην εποχή του απόηχου του Σχίσματος του 1054, τιμάται ως άγιος τόσο από την Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο βίος του παραδίδεται πλήρης θρύλων και λαϊκών δοξασιών.

 Ο Ιωάννης ο Θεριστής γεννήθηκε στο Παλέρμο. Ο πατέρας του ήταν Βυζαντινός αγρότης των ακτών της Καλαβρίας, που σκοτώθηκε σε επιδρομή των Σαρακηνών. Η μητέρα του αιχμαλωτίσθηκε έγκυος στην ίδια επιδρομή και πουλήθηκε ως σκλάβα στο Παλέρμο, όπου γέννησε τον Ιωάννη, ο οποίος ανατράφηκε έτσι ως Χριστιανός από τη μητέρα του μέσα σε μουσουλμανικό περιβάλλον. Σε ηλικία 14 ετών ενθαρρύνθηκε από τη μητέρα του να διαφύγει στον τόπο του πατέρα του. Διέσχισε έτσι το Στενό της Μεσσήνης μέσα σε μια βάρκα χωρίς κουπιά ή πανί και μετά περπατώντας έφθασε στο Μοναστηράκιον, το σημερινό Μοναστεράτσε. Οι κάτοικοι, βλέποντάς τον ντυμένο σαν Άραβα, τον πήγαν στον επίσκοπο, ο οποίος τον ανέκρινε. Το αγόρι απάντησε ότι ήθελε να βαπτισθεί, αλλά ο επίσκοπος τον υπέβαλε σε σκληρές δοκιμασίες προτού του επιτρέψει να λάβει χριστιανικό όνομα δια του βαπτίσματος, το «Ιωάννης». Αφού βαπτίσθηκε εκάρη μοναχός στη μονή του Στύλου. Το επώνυμο Θεριστής τού δόθηκε από τον ηγούμενό του, επειδή του είχε αναθέσει αυτή τη δουλειά με σκοπό την ταπείνωσή του. Το λήμμα «Ιωάννης ο Θεριστής» στη Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 7 (1966), στ. 6
Άγιο Πνεύμα Λασιθίου

Το Άγιο Πνεύμα είναι οικισμός της κοινότητας Λάστρου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λασιθίου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Το Άγιο Πνεύμα είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού, μετά τον κόλπο Μιραμπέλλου, νότια του χωριού Μόχλος και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Απέχει 44 χλμ. περίπου Α. του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λάστρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Λάστρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σητείας(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=27424) Η εκκλησία του Αγίου Πνεύματος, ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά

Η καλύβα του μπαρμπα-Θωμά, (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: Uncle Tom's Cabin or, Life Among the Lowly) είναι βιβλίο της Αμερικανίδας συγγραφέως Χάριετ Μπίτσερ Στόου (Harriet Beecher Stowe). Εκδόθηκε το 1852 και είχε σημαντικό αντίκτυπο στην συμπεριφορά απέναντι στους Αφροαμερικανούς και τη δουλεία στις ΗΠΑ. Ειδικά στην τελευταία περίπτωση το μυθιστόρημα αυτό ενέτεινε τη διαμάχη μεταξύ Αμερικανικού Βορρά και Νότου, η οποία οδήγησε στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά ήταν το πιο δημοφιλές σε πωλήσεις μυθιστόρημα του 19ου αιώνα (και το δεύτερο πιο δημοφιλές βιβλίο εκείνου του αιώνα μετά τη Βίβλο) και θεωρείται πως συνδαύλισε το αποσχιστικό κίνημα της δεκαετίας του 1850. Τον πρώτο χρόνο της κυκλοφορίας του πουλήθηκαν 300.000 αντίτυπα μόνο στις ΗΠΑ. Ο αντίκτυπος του βιβλίου ήταν τόσο μεγάλος, ώστε όταν ο Αβραάμ Λίνκολν συνάντησε τη συγγραφέα στην αρχή του Αμερικανικού Εμφυλίου, λέγεται πως της είπε: «Ώστε αυτή είναι η μικρή κυρία που έκανε αυτόν τον μεγάλο πόλεμο».

 Το έργο έχει ως χρόνο που διαδραματίζεται τα μέσα του 19ου αιώνα και, συγκεκριμένα, την αμέσως προηγούμενη εποχή πριν από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και την απελευθέρωση των Αφροαμερικανών σκλάβων, μετά τη νίκη των δυνάμεων του Βορρά. Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά πρωτοεμφανίστηκε ως σειρά σε 40 εβδομαδιαίες συνέχειες στο περιοδικό Εθνική Εποχή, ένα περιοδικό κατά της δουλείας, και ξεκίνησε με το τεύχος της 5ης Ιουνίου του 1851. Εξαιτίας της δημοτικότητας της σειράς, ο εκδότης John Jewett πρότεινε στη συγγραφέα τη μετατροπή της σειράς σε βιβλίο. Αν και η Στόου είχε επιφυλάξεις σχετικά με το αν κάποιος θα διάβαζε την Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά σε μορφή βιβλίου, τελικά συναίνεσε στην πρόταση. Πεπεισμένος ότι το βιβλίο θα γίνει δημοφιλές, ο εκδότης πήρε την ασυνήθιστη (για την εποχή) απόφαση να προσθέσει έξι ολοσέλιδες γκραβούρες του Hammatt Billings στην πρώτη εκτύπωση. Εκδόθηκε σε μορφή βιβλίου στις 20 Μαρτίου 1852, και σχεδόν αμέσως εξαντλήθηκε. Ορισμένες άλλες εκδόσεις τυπώθηκαν σύντομα (όπως η πολυτελής έκδοση του 1853, η οποία διαθέτει 117 γκραβούρες του Billings)Κατά το πρώτο έτος δημοσίευσης, πουλήθηκαν 300.000 αντίτυπα του βιβλίου. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε όλες τις κύριες γλώσσες του κόσμου, και τελικά έγινε το δεύτερο καλύτερο σε πωλήσεις βιβλίο μετά την Αγία Γραφή. Ορισμένες από τις αρχικές του εκδόσεις είχαν εισαγωγή από τον James Sherman, έναν υπουργό Θρησκευμάτων στο Λονδίνο γνωστό για τις απόψεις του περι κατάργησης της δουλείας. Η Καλύβα του Μπαρμπα-Θωμά "πούλησε" εξίσου καλά και στη Μεγάλη Βρετανία, με την πρώτη έκδοση του Λονδίνου να εμφανίζεται το Μάιο του 1852 και να ανέρχεται σε 200.000 αντίτυπα. Σε λίγα χρόνια πάνω από 1,5 εκατ. αντίγραφα του βιβλίου κυκλοφόρησαν στη Μεγάλη Βρετανία, αν και οι περισσότερες από αυτές ήταν πειρατικά αντίτυπα (όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες). . Ψηφιακή έκδοση Edinburgh 1853 Αρχειοθετήθηκε 2006-09-11 στο Wayback Machine. Ιστοσελίδα του ομώνυμου μουσείου στο Οντάριο Αρχειοθετήθηκε 2016-10-06 στο Wayback Machine.
Κροκόδειλος του Βούρκου

Ο Κροκόδειλος του Βούρκου (Κροκόδειλος ο ελοχαρής - Crocodylus palustris) είναι ένα ερπετό της οικογένειας των κροκοδειλίδων που ζει στη Κεϋλάνη, στην Ινδία, στο δυτικό Πακιστάν και στην Ινδονησία.

 Ο κροκόδειλος του βούρκου ζει σε λίμνες, μικρές και μεγάλες, σε ποτάμια, αλλά το μέρος όπου νιώθει πραγματική ευχαρίστηση να μένει είναι τα έλη. Περιστασιακά, αρκετοί από αυτούς προχωρούνε κατά την περίοδο των βροχών μέσα στα δάση και παγιδεύονται στις λιμνούλες και τα ρυάκια που σχηματίζονται με την απόσυρση των νερών.Ζει στο δυτικό Πακιστάν, στην Ινδία, στην Κεϋλάνη και στην Ινδονησία. Είναι πολύ μεγάλος (έχουν αναφερθεί και δείγματα με μήκος 4,5 μέτρα, αν και συνήθως φτάνουν τα 4) και απίστευτα μυώδης. Το σώμα του καλύπτεται από πλάκες, οι οποίες είναι μεγάλες στη ράχη και μικραίνουν στα πλευρά και τα πόδια. Έχει σχετικά μικρό κεφάλι με μακρύ ρύγχος, με ισχυρά σγόνια και που περιέχουν πολλά και ποικίλου μεγέθους δόντια. Τα μάτια και τα ρουθούνια να είναι τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι. Είναι πολύ άγριο αρπακτικό και ασκεί στα μέρη όπου μένει τον ίδιο έλεγχο που ασκεί και ο κροκόδειλος του Νείλου. Με μήκος από 3 ως τέσσερα μέτρα, κυνηγάει κυρίως ψάρια, συμπληρώνει όμως το διαιτολόγιό του και με πτηνά και θηλαστικά που πιάνει με ενέδρα. Ένας Άγγλος κυνηγός που είχε κυνηγήσει και σκοτώσει πολλούς από αυτούς αναφέρει ότι βρήκε στα στομάχια τους τα κατάλοιαπα από τα γεύματά τους:υπολείματα ανθρώπων, κομμάτια από δέρματα τίγρεων και λεοπαρδάλεων, ελαφιών, μουντζάγκ, αντιλοπών, καθώς και κατοικίδιων ζώων, μαζί με φτερά υδρόβιων πτηνών και λέπια ψαριών. Ο κροκόδειλος του βούρκου γεννάει κατά το τέλος της εποχής της ξηρασίας 15-20 αυγά στην άμμο, τα οποία εκολάπτονται σε 50 μέρες και βγαίνουν τα κροκοδειλάκια που έχουν μήκος 0,25 μέτρα. Ο κροκόδειλος του βούρκου κατοικεί σε μέρη όπου κατοικεί και ο άνθρωπος. Οι Ινδοί τον θεωρούν ιερό και πολλές φορές ζει ανάμεσά τους ημιαιχμάλωτος. Μάλιστα πολλές φορές τον λατρεύουν ως θεότητα. Παρ'όλα αυτά πολλές φορές είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Όμως και ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για τον κροκόδειλο του βούρκου, καθώς τον κυνηγάει για το κρέας του και για το δέρμα του, από το οποίο φτιάχνονται τσάντες, ζώνες, παπούτσια, γάντια και άλλα αξεσουάρ. dr Felix Rodriguez de la Fuente, "Ο Θαυμαστός κόσμος των ζώων", τόμος 5, σελ. 389, εκδ. Χρ. Τεγόπουλος-Ν. Νίκας
Κούνα Κροατίας

Η κροατική κούνα ή κούνα Κροατίας (kuna, ISO 4217 κωδικός: HRK) ήταν το νόμισμα της Κροατίας μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2023, οπότε η Κροατία εισήλθε στην Ευρωζώνη. Υποδιαιρούταν σε 100 λίπα. Η κούνα εκδιδόταν από την Κροατική Εθνική Τράπεζα και το Νομισματοκοπείο της Κροατίας. Η λέξη κούνα στα κροατικά σημαίνει κουνάβι, καθώς οι γούνες κουναβιών χρησιμοποιούνταν ως μέτρα αξίας. Η λέξη λίπα σημαίνει το δέντρο φιλύρα.

 Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής, στις επαρχίες της Άνω και Κάτω Παννονίας (σημερινή Ουγγαρία και Σλαβονία), οι φόροι συλλέγονταν με τη μορφή δερμάτων κουναβιών, τα οποία είχαν μεγάλη αξία. Η γούνα χρησιμοποιούταν ως νομισματική μονάδα σε πολλά σλαβικά κράτη, όπως οι Ρως του Κιέβου, μέχρι τον 15ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, στην περιοχή της Κροατίας χρησιμοποιούνταν πολλά ξένα νομίσματα, αλλά τουλάχιστον από το 1018 υπήρχε τοπικό νόμισμα. Ανάμεσα στο 1260 και το 1380, οι Κροάτες αντιβασιλείς εξέδιδαν ένα ασημένιο νόμισμα με ένα κουνάβι το οποίο αποκαλούσαν μπάνοβατς. Όμως, εξαιτίας της μειωμένης αυτονομίας της Κροατίας στο βασίλειο της Κροατίας-Ουγγαρίας, το νόμισμα σταδιακά εξαφανίστηκε τον 14ο αιώνα. Η ιδέα του νομίσματος κούνα εμφανίστηκε το 1939, όταν η Μπανοβίνα της Κροατίας, μια αυτόνομη επαρχία μέσα στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, σχεδίαζε να εκδόσει το δικό της νόμισμα. Το 1941, το καθεστώς των Ουστάσι δημιούργησε το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας και η κούνα υιοθετήθηκε ως νόμισμα του κράτους. Το νόμισμα αυτό συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1945, οπότε εξαφανίστηκε με την εγκαθίδρυση της Γιουγκοσλαβίας και αντικαταστάθηκε από το δηνάριο της Γιουγκοσλαβίας. Η σύγχρονη κούνα τέθηκε σε ισχύ στις 30 Μαΐου 1994, όταν άρχισε η μεταβατική περίοδος από το προσωρινό Κροατικό Δηνάριο, το οποίο ήταν σε ισχύ από το 1991 και καταργήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1994, και το οποίο είχε συνδεθεί με τον αιματηρό Πόλεμο της Κροατίας. Η ισοδυναμία ανάμεσα σε δηνάριο και κούνα ήταν 1 κούνα = 1000 δηνάρια. Παρά τις αντιδράσεις για το όνομα του νομίσματος, καθώς είχε χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, από το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, η μετάβαση ήταν ομαλή. Από τότε, η Κροατία χρησιμοποιεί de facto πίνακα σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Η κούνα αρχικά συνδέθηκε με το γερμανικό μάρκο και με την αντικατάσταση του γερμανικού μάρκου από το ευρώ το 1999, η κούνα συνδέθηκε με το ευρώ. Την 1η Ιουλίου 2013, η Κροατία, μετά από μια δεκαετία ανάκαμψης και ειρήνης, έγινε επισήμως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ την 1η Ιανουαρίου 2023 προσχώρησε στην Ευρωζώνη, οπότε η κούνα αντικαταστάθηκε από το Ευρώ. Συναλλαγματική ισοτιμία της Κούνα, Εθνική Τράπεζα της Κροατίας
Κατσίμπαλης Αρκαδίας

Ο Κατσίμπαλης (γράφεται και Κατσίμπαλι) είναι ημιορεινός οικισμός της Γορτυνίας, με υψόμετρο 400 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, χτισμένος στα διάμεσα του επαρχιακού δρόμου Μεγαλόπολης – Καρύταινας. Έχει πληθυσμό 32 κατοίκων (2011),ενώ το (2001) είχε 61 κατοίκους. Ανήκει στον δήμο Μεγαλόπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ο Κατσίμπαλης ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Κατσίμπαλη, του πρώην Δήμου Γόρτυνος του Νομού Αρκαδίας.

 Το χωριό συναντάται για πρώτη φορά στην απογραφή Grimani το 1700 υπό το όνομα "Cassim Balli" να έχει 16 οικογένειες με 47 κατοίκους. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού είναι απόγονοι των Κολοκοτρωναίων και οι περισσότεροι ήρθαν από το Λιμποβίσι, το χωριό του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Πιθανόν να υπάρχουν συγγενικοί δεσμοί με τους κατοίκους στο χωριό Κατσίμπαλη Μεσσηνίας (νυν ονομασία: Εξοχικό), αρκετοί κάτοικοι έχουν ίδια επίθετα με τους κατοίκους από το Κατσίμπαλη Αρκαδίας και προέρχονται και αυτοί από το Λιμποβίσι και την Αλωνίσταινα, επίσης έχουν τον ίδιο πολιούχο του Αγίου Ιωάννη Προδρόμου όπως και το Λιμποβίσι. Το τέμπλο των τριών εκκλησιών είναι χειροποίητο και ακριβώς το ίδιο, κατασκευασμένο από τον ίδιο τεχνίτη. Περίπου στα 800 μέτρα από το Κατσίμπαλη ρέει ο ποταμός Αλφειός, ο οποίος σχηματίζει στα δυτικά της Καρύταινας μεγάλο φαράγγι, συμβάλλοντας στη φυσική οχύρωση της περιοχής. Γιώργος Κατσίμπαλης (1899-1978): λόγιος και βιβλιογράφος του Μαρουσιού Βασίλης Χωριάτης: σιδηροδρομικός φωτογράφος
ΚΑ Οσασούνα

Η Οσασούνα (ισπανικά: Osasuna) είναι αθλητικός σύλλογος στην πόλη Παμπλόνα της Ναβάρρας στην Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1920. Χρώματα έχει το κόκκινο και το μπλε. Η λέξη osasuna στα βασκικά σημαίνει υγεία. Γήπεδό τους είναι το περίφημο El Sadar που βρίσκεται στα κεντρικά της πόλης.

 Η Οσασούνα έχει αγωνιστεί στον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας το 2005, δυστυχώς χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει το πολυπόθητο τρόπαιο. Έχει συμμετάσχει 4 φορές στο κύπελλο UEFA και έχει αγωνιστεί 27 χρονιές αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου . Ο καλύτερος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου είναι ο Roberto Torres , ο οποίος αγωνίζεται ακόμα με την φανέλα της ομάδας, που σκόραρε 58 γκολ σε 320 συμμετοχές με την ομάδα. Ο Ισπανός διεθνής σκοράρει 0,18 γκολ ανά αγώνα. Δεύτερος είναι ο Ιταλός Wálter Pandiani με 31 γκολ σε 103 αγώνες με την ομάδα. Η διαφορά των συμμετοχών τον βάζει στην 2η θέση καθώς σκόραρε τον ίδιο αριθμό γκολ με τον Ιρανό Javad Nekounam ο οποίος σκόραρε 31 γκολ, αλλά σε 195 συμμετοχές με την ομάδα. Ο νεότερος σε ηλικία σκόρερ της Οσασούνα είναι ο Ισπανός Aitor Buñuel που εκείνη την περίοδο ήταν 17 χρονών 10 μηνών και 9 ημερών, και ο μεγαλύτερος σε ηλικία σκόρερ είναι ο Ισπανός Patxi Puñal. Η κορυφαία μεταγραφή της ομάδας είναι ο Κροάτης σέντερ φορ Ante Budimir ο οποίος κόστισε στην ομάδα 8 εκατομμύρια ευρώ για να τον πάρουν από τον ισπανικό σύλλογο R.C.D. Mallorca. Ο αγώνας που η ομάδα σκόραρε τα περισσότερά της γκολ ήταν αυτός με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια στην δεύτερη κατηγορία Ισπανίας, πίσω στο μακρινό 1933. Το ματς έληξε 8-1 υπέρ της Οσασούνα. Αντίθετα, το μεγαλύτερο ποσό γκολ που δέχτηκε η ομάδα σε έναν αγώνα ήταν αυτό το βαρύ 8-0 εναντίον της θρυλικής Μπαρτσελόνα το 2011. Επίσημη ιστοσελίδα Λεπτομερή στατιστικά για την ομάδα Επίσημη σελίδα του πρωταθλήματος
Μωμπέζ

Το Μωμπέζ (γαλλικά: Maubeuge‎, παλαιά ολλανδικά: Mabuse ή Malbode‎) είναι κοινότητα στο νομό Νορ της βόρειας Γαλλίας. Βρίσκεται και στις δύο όχθες του ποταμού Σαμπρ (που εδώ έχει τη μορφή καναλιού), 36 χιλιόμετρα (22 μίλια) ανατολικά από την πόλη Βαλανσιέν και περίπου 9 χιλιόμετρα (5,6 μίλια) από τα σύνορα με το Βέλγιο.

 Το Μωμπέζ (αρχαίο Malbodium, από τα Λατινικά, η οποία ονομασία προερχόταν από την Αρχαία Φραγκική ονομασία Malboden, που σημαίνει «ασσίζες του Μπόντεν») προέρχεται από το Αββαείο του Μωμπέζ, ένα μικτό μοναστήρι, τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες, το οποίο ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα από τον Άγιο Αλντέγκο, τα λείψανα του οποίου διατηρούνται στην εκκλησία. Στη συνέχεια ανήκε στην επικράτεια των Αινώ. Κάηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ της Γαλλίας, τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας, και τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας, και τελικά αποδόθηκε στη Γαλλία μέσω της συνθήκης του Ναϊμέγκεν.Οχυρώθηκε από τον Βωμπάν μετά από εντολή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο οποίος είχε την πρώτη του στρατιωτική θητεία εκεί υπό τον Τυρέν.Το 1793 πολιορκήθηκε από τον πρίγκιπα Ζοζιάς του Κομπούργκ και αντικαταστάθηκε με τη νίκη στο Βατινί, η οποία τιμάται με μνημείο στην πόλη. Πολιορκήθηκε χωρίς επιτυχία το 1814, αλλά υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει, μετά από σθεναρή αντίσταση, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Έβδομου Συνασπισμού.Ως φρούριο, το Μωμπέζ έχει ίχνη μιας παλαιάς περιβόλου προμαχώνων η οποία ήταν το επίκεντρο ενός οχυρωμένου στρατοπέδου περιμέτρου 29 χιλιομέτρων (18 μίλια). Το φρούριο κατασκευάστηκε μετά τον Πόλεμο του 1870 και έκτοτε εκσυγχρονίστηκε και ενισχύθηκε.Οι οχυρώσεις πολιορκήθηκαν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Το Μωμπέζ υπέφερε σε μεγάλο βαθμό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: το 90% του κέντρου της πόλης καταστράφηκε από βομβαρδισμούς τον Μάιο του 1940. Οι μάχες συνέχισαν στις αρχές Σεπτεμβρίου 1944, εντός και γύρω από την πόλη του Μωμπέζ, στις οποίες συμμετείχαν μονάδες της 1ης Διοίκησης Πεζικού των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής προώθησης στο Βέλγιο. Υπάρχουν σημαντικά χυτήρια, σιδηρουργεία και υψικάμινοι, μαζί με τις βιομηχανίες εργαλειομηχανών και πορσελάνης. Στην πόλη υπάρχει συμβούλιο εμπορικής διαιτησίας, κοινοτικό κολέγιο καθώς και εμπορική και βιομηχανική σχολή. Ο μέσος μηνιαίος μισθός στην πόλη είναι 1.038 ευρώ. Ο Μωρίς Γκαρέν, νικητής του πρώτου Ποδηλατικού Γύρου της Γαλλίας του 1903, ξεκίνησε την ποδηλατική σταδιοδρομία του το 1892 στον τοπικό ποδηλατικό σύλλογο του Μωμπέζ, όταν τερμάτισε 5ος στον ποδηλατικό αγώνα Μωμπέζ-Χιρσόν-Μωμπέζ απόστασης 200 χιλιομέτρων (124 μίλια). Το 2003, κατά την 100ή επέτειο από τη νίκη του, μια οδός της πόλης απέκτησε το όνομα του. Λεάντρ Γκριφί, ποδοσφαιριστής Γιαν Γκόσσαερτ, ζωγράφος Ντανιέλ Μορεϊρά, ποδοσφαιριστής. Επίσημη ιστοσελίδα (γαλλικά)
Χουάν Γιάγκε

Ο Juan Yagüe Blanco, 1ος Μαρκήσιος του Σαν Λεονάρντο ντε Γιάγκε (19 Νοεμβρίου 1891 - 21 Οκτωβρίου 1952) ήταν Ισπανός αξιωματικός του στρατού κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, ένας από τους σημαντικότερους στην εθνικιστική πλευρά. Έγινε γνωστός ως ο "Χασάπης του Μπαδαχοθ" επειδή διέταξε χιλιάδες εκτελέσεις και δολοφονίες, συμπεριλαμβανομένων τραυματιών σε νοσοκομεία.Γεννήθηκε στο Σαν Λεονάερδο και ήταν γιος γιατρού, που κατατάχθηκε σε νεαρή ηλικία στην Ακαδημία Πεζικού του Τολέδο, όπου γνωρίστηκε με τον Φρανθίσκο Φράνκο. Οι δύο άνδρες υπηρέτησαν μαζί στην Αφρική, όπου ο Γιάγκε τραυματίστηκε επανειλημμένα και έλαβε αρκετές διακρίσεις. Ο Γιάγκε προήχθη ως υπολοχαγός το 1932 και μαζί με τον Φράνκο και τον στρατηγό López Ochoa, βοήθησαν να καταστείλουν μια εργατική εξέγερση στην Αστούρια με τις μονάδες εθελοντών Regulars και των Ισπανών Λεγεωνάριων το 1934. Ήταν υποστηρικτής του Φάλαγγας και στενός προσωπικός φίλος του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα.

 Οι δυνάμεις του Γιάγκε εξεγέρθηκαν στη Θέουτα πριν διασχίσουν τα Στενά του Γιβραλτάρ για να ενσωματωθούν με τις εθνικιστικές δυνάμεις στη Σεβίλλη, υπό την ηγεσία του Queipo de Llano. Ο Γιάγκε προχώρησε προς τα βόρεια, καταλαμβάνοντας πρώτα τη Μερίδα πριν επιτεθεί στον Μπαδαχόθ με 3.000 στρατιώτες στις 14 Αυγούστου 1936. Οι δυνάμεις του Γιάγκε κατέλαβαν τελικά την πόλη, με τις δύο πλευρές να υποφέρουν από τρομερές απώλειες.Κάτω από τις διαταγές του Γιάγκε χιλιάδες αιχμάλωτοι και άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, εκτελέστηκαν στην Μπαδαχόθ και θάφτηκαν σε κοινούς τάφους, σε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές των εθνικιστών.Έχει ειπωθεί επίσης ότι ήταν ο μόνος διοικητής των ισπανικών δυνάμεων που σεβόνταν η Λεγεώνα Κόνδορ. Ο Γιάγκε δεν έδειξε ποτέ φόβο ακόμα και όταν ο εχθρός ήταν κοντά και ήταν σε θέση να προσαρμόσει γρήγορα τα σχέδια μάχης για να ταιριάζουν σε μεταβαλλόμενες συνθήκες. Μετά την κατάρρευση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας το 1939, ο Γιάγκε προήχθη σε στρατηγό και αργότερα διορίστηκε υπουργός της Πολεμικής Αεροπορίας από τον Φράνκο.
Δημοσθένης Στεφανίδης

Ο Δημοσθένης Στεφανίδης (1896 - 24 Φεβρουαρίου 1975), του Σοφοκλή, ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός και νομικός. Έγινε γνωστός κυρίως από τη διατύπωση της οικονομικής θεωρίας της "άνισης ανταλλαγής".

 Γεννήθηκε στη Σκύρο το 1896 και σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια των Αθηνών και της Φρανκφούρτης.Υπηρέτησε ως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του ΑΠΘ από το 1928 ως την απόλυσή του από την κατοχική κυβέρνηση το 1942 και έπειτα ως καθηγητής Νομικής στο ΕΚΠΑ από το 1950 ως το 1966, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του ΙΚΑ από το 1951 ως τις 10 Νοεμβρίου του ίδιου έτους.Μεταξύ άλλων έγραψε το έργο "Οικονομικαί Μελέται" (Αθήνα 1926).
Μπρούνο Γκασπάρ

Ο Μπρούνο Μιγκέλ Μποϊάλβο Γκασπάρ (Bruno Miguel Boialvo Gaspar, 21 Απριλίου 1993) είναι Ανγκολέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό. Γεννημένος στην Πορτογαλία, ο Γκασπάρ εκπροσώπησε τη χώρα αυτή ως νεαρός, πριν επιλέξει την Εθνική Ανγκόλας σε επίπεδο ανδρών.

 Γεννημένος στην Έβορα του Αλεντέζου, ο Γκασπάρ εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπενφίκα σε ηλικία 12 ετών. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του για τη Μπενφίκα Β στις 6 Ιανουαρίου 2013, παίζοντας και στα 90 λεπτά σε μία εκτός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σάντα Κλάρα, με την ομάδα του να ολοκληρώνει τον αγώνα με εννέα παίκτες.Ο Γκασπάρ σημείωσε το πρώτο γκολ στη σταδιοδρομία του, καθώς και στη Σεγούντα Λίγα, στις 15 Φεβρουαρίου 2014, σε μία νίκη με 2-0 επί της Μπράγκα Β. Τελείωσε τη σεζόν 2013-14 με 24 εμφανίσεις, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει στην πέμπτη θέση. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2014, ο Γκασπάρ εντάχθηκε με δανεισμό στο σύλλογο της Πριμέιρα Λίγα, Βιτόρια Γκιμαράες. Ο πρώτος αγώνας του στο πρωτάθλημα προέκυψε 12 ημέρες αργότερα, σε μία εντός έδρας ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Πόρτο, όπου υπέπεσε σε παράβαση πέναλτι, αφού κράτησε τον Γιασίν Μπραχίμι στη μεγάλη περιοχή.Για τη σεζόν 2015-16, η μετακίνηση έγινε μόνιμη και ο Γκασπάρ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο. Στις 19 Ιουνίου 2017, ο Γκασπάρ συμφώνησε στην υπογραφή πενταετούς συμβολαίου με τη Φιορεντίνα. Η παρθενική του συμμετοχή στη Σέριε Α έλαβε χώρα στις 27 Αυγούστου, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 46ο λεπτό στη θέση του Νέναντ Τόμοβιτς και έδωσε την ασίστ στον Μίλαν Μπάντελι, σε μία εντός έδρας ήττα με 1-2 εναντίον της Σαμπντόρια. Ο Γκασπάρ επέστρεψε στην πατρίδα του και την πρωτεύουσά της τον Ιούνιο του 2018, υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο με τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας. Την 3η Ιανουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, σε μία εντός έδρας νίκη με 2-1 επί της Μπελενένσες. Την 31η Αυγούστου 2019, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την υπογραφή του Γκασπάρ από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, με τον παίκτη να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο. Ο Γκασπάρ κέρδισε την πρώτη και μοναδική του συμμετοχή για την Εθνική Πορτογαλίας U21 στις 13 Νοεμβρίου 2014, παίζοντας για 7 λεπτά σε μία φιλική ήττα με 1-3 εναντίον της Αγγλίας. Στις 20 Μαΐου 2019, κλήθηκε στην Εθνική Ανγκόλας για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2019, κάνοντας το ντεμπούτο του στις 8 Ιουνίου, παίζοντας για 29 λεπτά σε μία φιλική νίκη με 2-0 επί της Γουινέα-Μπισάου στο Πεναφιέλ. Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κύπελλο Πορτογαλίας: 2018-19 Τάσα ντα Λίγα: 2018-19 (Πορτογαλικά) Μπρούνο Γκασπάρ στο ForaDeJogo Στοιχεία στην Εθνική ομάδα (Πορτογαλικά) Μπρούνο Γκασπάρ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Προφίλ στο Transfermarkt.com
Εμμανουήλ Φιλιβέρτος της Σαβοΐας-Καρινιάνο

Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος (20 Αυγούστου 1628 - 21 Απριλίου 1709) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν πρίγκιπας του Καρινιάνο (1656-1709). Απόγονοί του είναι τέσσερις βασιλείς της Ιταλίας, ένας της Σαρδηνίας και ένας της Ισπανίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Θωμά-Φραγκίσκου πρίγκιπα του Καρινιάνο και της Μαρίας των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρης του Καρόλου κόμη του Σουασόν, απογόνου του Λουδοβίκου Θ΄. Το 1684 στο κάστρο Ρακονίτζι, στο νοτιο-δυτικό Πεδεμόντιο, νυμφεύτηκε τη Μαρία Άντζελα Αικατερίνη των Έστε, κόρη του στρατηγού Μπόρσο των Έστε (γιου του Καίσαρα δούκα της Μόντενα) και είχε τέκνα: Μαρία-Ισαβέλλα 1687-1767, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλφόνσο Ταπαρέλο κόμη του Λατζνάσκο, έπειτα τον Ευγένιο-Ρουφία κόμη του Καμπιάνο και τέλος τον Κάρλο Μπιαντράτε ιππότη. Μαρία-Βικτωρία 1688-1763, παντρεύτηκε τον Ονοράτο Μαλαμπάϋλα κόμη του Κανάλε. Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ 1690-1741, πρίγκιπας του Καρινιάνο. Θωμάς-Φίλιππος-Γκαετάνο 1696-1715, απεβίωσε 19 ετών. Guichenon, Samuel, Seigneur de Painesuyt. Histoire généalogique de la Royale Maison de Savoye. Lyon, 1660 (2 vols.; other editions published).
Αϊσέ Μπιρκάν

Η Αϊσέ Μπιρκάν (γεννημένη το 1954) είναι Τουρκάλα ακτιβίστρια και συγγραφέας. Σε νεαρή ηλικία ανέλαβε την διοργάνωση δράσεων στην Τουρκία, αλλά αποτέλεσε στόχο από τις αρχές και αναγκάστηκε να διαφύγει στην Αγγλία, όπου το έργο της επικεντρώθηκε στα δικαιώματα των προσφύγων. Το δοκίμιό της "Μαύρο και Τουρκικό" εμφανίζεται στην ανθολογία Κόρες της Αφρικής του 1992.

 Η Μπιρκάν γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας. Ο παππούς της είχε αγοραστεί ως σκλάβος από έναν Τούρκο προσκυνητή στη Μέκκα, ο οποίος τον έφερε πίσω στην Τουρκία, τον ελευθέρωσε και τον υιοθέτησε, ανατρέφοντας τον ως ένα από τα παιδιά του. Η μητέρα της ήταν από την μοναδική μαύρη οικογένεια στο χωριό της, οπου εκεί της ανέφεραν για έναν άντρα που ήταν επίσης από τη μοναδική μαύρη οικογένεια στο χωριό του και έτρεξε να τον παντρευτεί. Ο πατέρας της Μπιρκάν ήταν αυτοδίδακτος και ενθάρρυνε τα παιδιά του, συμπεριλαμβανομένων των κόρων του, να συνεχίσουν την εκπαίδευση.Άρχισε να σπούδαζει κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το 1971, ωστόσο δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, καθώς οι δεξιοί φοιτητές ανέλαβαν το τμήμα.Ως φοιτήτρια, η Μπιρκάν ασχολήθηκε με τη σοσιαλιστική πολιτική και τον ακτιβισμό των δικαιωμάτων των γυναικών. Το 1975, έγινε συντάκτρια της εφημερίδας Νέοι Σοσιαλιστές. Την ίδια χρονιά, βοήθησε στον Οργανισμό Προοδευτικών Γυναικών, με επικεφαλής την Μπερία Όνγκερ. Εργάστηκε για την οργάνωση στην Προύσα, όπου υπήρχε υψηλή συγκέντρωση γυναικών εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία. Ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος της Τουρκικής Ένωσης Ειρήνης. Ο Οργανισμός Προοδευτικών Γυναικών απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση μετά από τέσσερα χρόνια λειτουργίας. Η ίδια η Μπιρκάν έγινε στόχος για τις αρχές και το 1979 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια φυλάκισης για το πολιτικό της έργο. Αντ 'αυτού κρυβόταν, χρησιμοποιώντας ψεύτικες ταυτότητες και μετακόμιζε αρκετά συχνά. Κατά τη διάρκεια μιας περαιτέρω καταστολής εναντίον των αντιφρονούντων το 1983, έφυγε ως αυτο-εξόριστη στην Αγγλία. Μόνο μετά από πέντε χρόνια πίεσης στην τουρκική κυβέρνηση επιτράπηκε στο νεαρό γιο της να μείνει μαζί της στο Λονδίνο. Αφότου εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, η Μπιρκάν συνέχισε τον ακτιβισμό της, στρέφοντας τα δικαιώματα και την υποστήριξη των προσφύγων. Βοήθησε στην ίδρυση του τουρκικού κοινοτικού κέντρου στο Λονδίνο. Έχει επίσης συνεργαστεί με την Hackney Refugee Training Consortium και το Γυναικείο Κέντρο Ιμέτσε, καθώς και στην εκπαίδευση προσέγγισης με τον Γυναικείο Σύλλογο Προσφύγων.Κατάφερε τελικά να ολοκληρώσει το πτυχίο της στην κοινωνιολογία αφού επέστρεψε στο κολέγιο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1989. Η Μπιρκάν έχει επίσης εργαστεί ως δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το δοκίμιο της "Μαύρο και Τουρκικό" εμφανίστηκε στην ανθολογία Κόρες της Αφρικής το 1992. Το 1975, παντρεύτηκε έναν Κουρδό συνάδελφο της ακτιβιστή. Το ζευγάρι έχει έναν γιο.
Στανισλάβ Στρατίεβ

Ο Στανισλάβ Στρατίεβ (Станислав Стратиев, 9 Σεπτεμβρίου 1941 - 20 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Βούλγαρος μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου.

 Τελείωσε βουλγαρική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο «Κλίμεντ Οχριντσκι» στη Σόφια. Δεκαπέντε χρόνια εργάστηκε σα δημοσιογράφος. Εγραψε τα βιβλία Οι μοναχικοί ανεμόμυλοι (1969), Αγριόπαπια ανάμεσα στα δέντρα (1972), Ταξίδι χωρίς βαλίτσα (1972), Λεπτομέρειες από το τοπίο (1978), Παραμύθι (1983) και τις συλλογές με σατιρικά διηγήματα Δούρειος ίππος (1971), Το πλοίο που τραγουδά (1973), Τοπίο με σκύλο (1977), Το βουλγαρικό μοντέλο (1992). Είναι συγγραφέας των θεατρικών έργων: Τо Ρωμαϊκό λουτρό, Το σακάκι που βελάζει, Το λεωφορείο, Η ζωή, έστω και σύντομη. Σε σενάριά του πραγματοποιήθηκαν οι κινηματογραφικές ταινίες Ο φύλακας του πύργου (1974), Σύντομος ήλιος (1979), Ορχήστρα χωρίς όνομα (1982), Ο ήλιος της παιδικής ηλικίας (1981), Συνηθισμένε σεις (1983). Εργα του είναι μεταφρασμένα στη ρωσική, γερμανική, τσέχικη, πολωνική, ουγγρική, ρουμανική, μογγολική, ισπανική, τουρκική, σερβοκροατική, σουηδική, φιλλανδική, ινδική, αραβική, κινεζική ιταλική και πολλές άλλες γλώσσες. Τα Θεατρικά του έργα, έχουν μπει στο ρεπερτόριο πολλών θεάτρων, παντού στον κόσμο. Το 1993 παίρνει βραβείο στον παγκόσμιο διαγωνισμό θεατρικού έργού τον BBC. Ο Στανισλάβ Στρατίεβ εργάστηκε από το 1975 μέχρι το θάνατό του το 2000, ως δραματουργός στο Κρατικό Σατιρικό Θέατρο της Σόφιας. Τо Ρωμαϊκό λουτρό Το σακάκι που βελάζει Το λεωφορείο Ο Μαξιμαλιστής Η ζωή, έστω και σύντομη Το Βαλκανικό Σύνδρομο Μαμούθ On the Other Side Empty Rooms The Wardrobe (1974) The Warden of the Fortress (1974) (Ο φύλακας του πύργου) Short Sun (1979) (Σύντομος ήλιος) Childhood Sun (1981) (Ο ήλιος της παιδικής ηλικίας) A Band With No Name (1982) (Ορχήστρα χωρίς όνομα) Equilibrium (1983) (Συνηθισμένε σεις) Even God Has Come Down To See Us (2001) Sparrows in October (2006) Στανισλάβ Στρατίεβ - Επίσημη σελίδα Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος «Το σακάκι που βελάζει» - ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων Αρχειοθετήθηκε 2020-12-30 στο Wayback Machine. «Το σακάκι που βελάζει» - Πολιτιστικός Σύλλογος Χρουσσών
Ιωσήφ Βεντούρας

Ο Ιωσήφ (Σήφης) Βεντούρας είναι Έλληνας ποιητής και συγγραφέας. Διατέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων για την περίοδο από τον Ιούνιο του 2021 μέχρι και τον Ιούνιο του 2023. Έχει επανεκλεγεί πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων για την περίοδο 2023-2025. Διετέλεσε πρόεδρος και αντιπρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της "Etz Hayyim" Synagogue στα Χανιά-Κρήτη. Είναι μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός". Είναι μέλος της Διεθνούς Επιτροπής του μεγάλου γαλλικού φεστιβάλ ποίησης "VOIX VIVES, de Méditerranée en Méditerranée" που οργανώνεται κάθε χρόνο στην πόλη Sète της Γαλλίας. Από τον Απρίλιο του 2006 είναι υπεύθυνος διεύθυνσης του δικτυακού περιοδικού ποίησης poeticanet (www.poeticanet.gr και www.poeticanet.com.

 Γεννήθηκε το 1938 στα Χανιά της Κρήτης. Είναι απόγονος μιας ευκατάστατης οικογένειας, ενετικής καταγωγής. Ήταν μόλις τεσσάρων χρονών, το 1942, όταν ξέσπασε η καταδίωξη των Εβραίων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όνομά του και της μεγαλύτερης αδελφής του Υβέτ, ήταν κι αυτά καταγεγραμμένα στον κατάλογο της Κοινότητας των Εβραίων του νησιού. Πριν αρχίσει η αποπομπή των Εβραίων, το 1942, η οικογένειά του κατέφυγε στην Αθήνα. Εκεί βρήκαν καταφύγιο στα Σεπόλια, στο σπίτι του παππού του. Δεν πρόλαβαν να μείνουν πολύ όμως, καθώς με εντολή του Στρόουπ έπρεπε να καταγραφούν όλοι οι Εβραίοι. Έτσι άρχισε η περιπλάνηση της οικογένειάς του με νυκτερινές διανυκτερεύσεις σε σχολεία και εκκλησίες, ώσπου βρέθηκε ένα σπίτι στη Ζωγράφου. Ούτε εκεί έμειναν πολύ, καθώς κάποιοι τους ανακάλυψαν και τους εκβίαζαν για χρήματα ότι θα τους καταδώσουν. Μετά από αυτό, η οικογένειά του χωρίστηκε. Ο Ιωσήφ κατέφυγε στο σπίτι ενός φίλου στην Εκάλη, με την υπηρέτριά τους, την Αθηνά, της οποίας παρουσιάστηκε ως νόθος γιός. Το έργο του χωρίζεται σε πεζογραφία και ποίηση. Τα ποιήματα του περιλαμβάνονται στα βιβλία: Ποίηση Υγρός Κύκλος Αριθμητική μιας ανάμνησης Ταναϊς Σχόλια σε μαύρο Κυκλώνιο Το παιχνίδι Ταναϊς (Ταναϊς & Κυκλώνιο) Τα ποιήματα του Πέτρου Αλώβητου Μεταφράσεις: Εβραίοι ποιητές του Μεσαίωνα (δίγλωσση έκδοση με εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση) Άσμα Ασμάτων (δίγλωσση έκδοση με εισαγωγή, μετάφραση από το πρωτότυπο κείμενο του εβραϊκού κανόνα, σχολιαμό, επίμετρο) Jerome Rothenberg, ¨Ενας χρησμός για τους Δελφούς (σε συνεργασία με την ποιήτρια Μάρω Παπαδημητρίου) Μεταφράσεις του, ποιημάτων των τροβαδούρουν (12 αιώνας) έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά. Η πεζογραφία του περιλαμβάνει το βιβλίο: IBBUR: Οι Εβραίοι της Κρήτης 1900-1950 Ακόμα έχει συμμετάσχει στην συγγραφή πολλών συλλογικών έργων.. Τα βιβλία του ΤΑΝΑΙΣ και ΚΥΚΛΩΝΙΟ έχουν κυκλοφορήσει μεταφρασμένα στις Η.Π.Α. και τη Ρουμανία. Ανθολογία των ποιημάτων του έχει κυκλοφορήσει στο Ισραήλ. Τα ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε πολλές ελληνικές και ευρωπαϊκές ανθολογίες. Επίσημος ιστότοπος
Σίντα

Η Σίντα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Sinta». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2018.
Σαντιάγο δε Πουρρισκάλ

Το Σαντιάγο (ισπανικά: Santiago) είναι μια πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Σαν Χοσέ. Έχει έκταση 34.58 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.884 κατοίκων. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ.

 Το Σαντιάγο βρίσκεται κεντρικά της Κόστα Ρίκα και βόρεια της Επαρχίας Σαν Χοσέ. Βρίσκεται δυτικά του Σαν Ραφαέλ, βορειοδυτικά της Πόθος και βορειοανατολικά της Μποκάνα. Βρίσκεται 42 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Σαν Χοσέ και 77 χιλιόμετρα βόρεια της Παρρίτα. Το κλίμα του Σαντιάγο είναι τροπικό. Κατάλογος πόλεων της Κόστα Ρίκα
Αγαλάς Ζακύνθου

Ο Αγαλάς είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λαγανά, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αγαλάς είναι χωριό στο νοτιοδυτικό τμήμα της Ζακύνθου. Βρίσκεται σε ημιορεινή περιοχή που κατηφορίζει απότομα προς τις δυτικές ακτές του νησιού, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Κερίου-Κοιλιωμένου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει περίπου 17 χλμ. ΝΔ. της πόλης της Ζακύνθου. Η τοπική κοινότητα Αγαλά είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός με έκταση 22,349 χλμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς, Άη Γιάννης, Άμπελος και Στημιές. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κοιλιωμένου της Ζακύνθου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγαλά και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγανά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λαγανά και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Το συγκρότημα κτηρίων ιδιοκτησίας Διονυσίου Γιατρά, μαζί με τα βοηθητικά κτίσματα και τον εξοπλισμό του ελαιοτριβείου. Παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και μορφολογικό ενδιαφέρον και αποτελεί αξιόλογο δείγμα της τοπικής αρχιτεκτονικής όπως αυτή διαμορφώθηκε στη Ζάκυνθο στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, της οποίας ελάχιστα δείγματα σώζονται σήμερα. Είναι επίσης χαρακτηριστικό τεκμήριο της οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης της περιοχής. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Η εκκλησία του χωριού με το χαρακτηριστικό καμπαναριό και το μικρό μουσείο. Το κτήριο του μουσείου αποτελεί δείγμα ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού και μορφολογικού ενδιαφέροντος, λαϊκής αρχιτεκτονικής των Ιονίων νήσων, όπως αυτή διαμορφώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο Το Σπήλαιο του Δαμιανού, στη νότια έξοδο του χωριού, με δύο εισόδους, τη μία πάνω από την άλλη Τα Ενετικά Πηγάδια, επίσης στα νότια του χωριού (1,5 χλμ). Είναι περίπου 11-12 στον αριθμό, πιθανόν του 11ου αιώνα, και είχαν χρησιμοποιηθεί για τη συλλογή βρόχινου νερού. Ο ανεμόμυλος του χωριού Η παραλιακή θέση Πλακάκι. Επειδή οι δυτικές παρυφές του χωριού κατηφορίζουν πολύ απότομα στις ακτές, έχει διαμορφωθεί ειδικό μονοπάτι με πρόχειρες σιδεριές για προφύλαξη, αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.Στην περιοχή του Αγαλά υπάρχουν κοιτάσματα λευκολίθου, από τον οποίο παράγεται οικοδομικός στόκος Στην περιοχή του χωριού απαντά το σπάνιο ελληνικό ενδημικό φυτό Micromeria browiczii (Labiatae). Τον Ιούλιο του 2012, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε μεγάλο μέρος από δένδρα και θάμνους της περιοχής. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth Χάρτες «ROAD» eetaa.gr https://www.facebook.com/diongarg/
Θεόδωρος Τσουκάτος

Ο Θεόδωρος Τσουκάτος είναι Έλληνας πολιτικός και πρώην βουλευτής με το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Ο Θεόδωρος Τσουκάτος παίζει καθοριστικό ρόλο στην εκλογή Σημίτη στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ (1996 και 1999) και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 1996 και 2000 για την εκλογή στην πρωθυπουργία του Κώστα Σημίτη ως επικεφαλής του ρεύματος σκέψης του εκσυγχρονισμού .Ο Θεόδωρος Τσουκάτος ήταν υπεύθυνος στα δύο συνέδρια και στις δύο νικηφόρες προεκλογικές εκστρατείες του Πρωθυπουργού. Για αυτή του τη δράση πήρε την επωνυμία «Στρατηγός».

 Γεννήθηκε το 1952 στο Λεωνίδιο Αρκαδίας και σπούδασε στη φαρμακευτική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και εργάστηκε ως φαρμακοποιός στον Οίκο Ναύτου. Ασχολήθηκε ενεργά με τον συνδικαλισμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την πολιτική. Ξεκίνησε ως στέλεχος της επαναστατικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και συγκεκριμένα του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ). Το 1975 εκλέχθηκε μέλος του ΔΣ των φοιτητών στην Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών. Το 1978 εκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Δάφνης. Το 1982 εκλέχθηκε πρόεδρος των εργαζομένων του Οίκου Ναύτου. Το 1987 εκλέχθηκε πρόεδρος των Υπαλλήλων της Ομοσπονδίας του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας. Το 1989 εκλέγεται γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Α Αθήνας. Το 1990 εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Το 1996 εκλέγεται μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ. Το 2000 εκλέγεται βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Το 2004 απέτυχε να επανεκλεγεί. Από το 2005 εργάζεται ως σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας σε ιδιωτικές εταιρείες με αντικείμενο την πράσινη ενέργεια - ΑΠΕ, τη διαχείριση στερεών αποβλήτων, τα αυτόνομα υβριδικά συστήματα, τις νέες τεχνολογίες. Διαμένει μόνιμα στην Αθήνα. Είναι παντρεμένος με την Καλλιόπη Χωριανοπούλου και έχουν μια κόρη. Υπόθεση SIEMENS To 2008 εθνικές διαστάσεις πήρε το σκάνδαλο Siemens για το οποίο ο Θόδωρος Τσουκάτος μεσολάβησε να μεταφερθεί 1 εκ μάρκα στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ από την εταιρεία Siemens και δη από τον Μιχάλη Χριστοφοράκο,. Τα χρήματα είχαν κατατεθεί σε λογαριασμούς άλλων προσώπων και στη συνέχεια σταδιακά μπήκαν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ. Στην πρότασή του προς το Συμβούλιο Εφετών για την υπόθεση της Siemens, ο εισαγγελέας Γαληνός Μπρης αρχικά ζήτησε την παραπομπή 64 ατόμων, μεταξύ των οποίων και του Θεόδωρου Τσουκάτου, μόνο όμως για το αδίκημα της συνέργειας σε δωροδοκία, και όχι για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.12 χρόνια αργότερα κατά την διάρκεια της απολογίας του ο Θόδωρος Τσουκάτος υποστήριξε όσα είχε αναφέρει αρχικά το 2008. Η κατάθεσή του επιβεβαιώθηκε από κομματικά στελέχη που είχαν σχέση με τα οικονομικά του κόμματος (ταμίες). Μεταξύ άλλων, ο Θεόδωρος Τσουκάτος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ λέγοντας ότι «Με πέταξαν στα σκυλιά», ενώ έκανε λόγο για συνολική ιδιωτική χρηματοδότηση για το κόμμα που άγγιζε εκείνη την εποχή τις 16 δις δραχμές.Τελικά η απόφαση του δικαστηρίου κήρυξε τον Θόδωρο Τσουκάτο αθώο για την κατηγορία της δωροδοκίας και διατύπωσε ξεκάθαρα στην απόφαση ότι τα χρήματα πήγαν στο ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνοντας όσα είχε δηλώσει το 2008 ο Θόδωρος Τσουκάτος.
Κυδωνιές Βασιλικού Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Κυδωνιές Αχαΐας Οι Κυδωνιές Βασιλικού (επίσημα: Κυδωνίαι, στην δημοτική: Κυδωνίες) είναι μικρό πεδινό χωριό της Αχαΐας σε υψόμετρο μεταξύ 160 με 180 μέτρων. Έχει πληθυσμό 91 κατοίκους, σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011 και μαζί με το Βασιλικό, την Αγριλιά, τη Στέρνα και τη Στεφάνη συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Βασιλικού, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου. Το χωριό βρίσκεται νότια της Πάτρας σε απόσταση 17 χλμ., επάνω στην Εθνική οδό Πάτρας - Τρίπολης (ΕΟ33) και πλευρικά αυτής, ανάμεσα στα χωριά Βασιλικό, Μαστοραίικα και Κάτω Πλατανόβρυση.

 Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοικείται ήδη από το 1723 και απογραφόταν παλιότερα μαζί με το Βασιλικό. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στις 19/03/1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βασιλικού και έκτοτε αποτελεί τμήμα της σε όλες τις διοικητικές μεταβολές. Η περιοχή εμφανίζεται και με την ονομασία "Χάνι Μερκούρη". Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή, Τομ. 19, εκδ. Τεγόπουλος - Μανιατέας, Αθήνα 1996, σελ. 79. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμοι Α'-Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κυδωνίαι, λήμμα Μπρακουμάδι, λήμμα Πετσακίτικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κυδωνιών Βασιλικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βασιλικού Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Πετσακίτικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017. Κυδωνίαι. moriasnow.gr. Ανακτήθηκε: 10/11/2017.
NGC 1410

Ο NGC 1410 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ταύρο. Αλληλεπιδρά με τον NGC 1409. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Γουίλιαμ Πάρσονς (William Parsons) στις 17 Ιανουαρίου 1855.

 Δεδομένα για το NGC 1410 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1410 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 1410 στο Wikimedia Commons
Το κυνηγετικό όπλο

Το κυνηγετικό όπλο (ιαπωνικά: 猟銃, λατινισμός Χέπμπορν: Ryōjū) είναι μια ιαπωνική νουβέλα γραμμένη από τον Γιασούσι Ινουέ. Το έργο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1949. Με πλοκή η οποία εκτυλίσσεται από τα μέσα της δεκαετίας του 1930 ως τα τέλη της δεκαετίας του 1940, η νουβέλα αφηγείται μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε έναν παντρεμένο άντρα και την ξαδέλφη της γυναίκας του, όπως αυτή φανερώνεται μέσα από τρεις εκτενείς επιστολές.

 Σε έναν πρόλογο, ένας ανώνυμος ποιητής, αφού δημοσίευσε ένα ποίημα που απεικονίζει έναν μοναχικό κυνηγό του οποίου η όψη τον εντυπωσίασε, έρχεται σε επαφή με έναν άντρα που ονομάζεται Μισούγκι, ο οποίος έχει αναγνωρίσει τον εαυτό του ως τον κυνηγό αυτής της περιγραφής. Ο Μισούγκι του στέλνει τρία γράμματα, το ένα από την ανιψιά του, τη Σόκο, το δεύτερο από τη σύζυγό του, τη Μιντόρι, και το τρίτο από την αγαπημένη του, τη Σάικο. Αυτές οι επιστολές καταλαμβάνουν και το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, με κάθε γυναίκα να περιγράφει τα γεγονότα του παρελθόντος από τη δική της, διαφορετική οπτική γωνία. Πρόκειται για μια τεχνική που είναι παρόμοια με εκείνη που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του Ακίρα Κουροσάβα του 1950 με τον τίτλο Ρασομόν. Ο Μισούγκι, διευθυντής σε μια εταιρεία και συλλέκτης έργων τέχνης, είναι νιόπαντρος με την πολύ νεότερη και άπειρη Μιντόρι. Η μεγαλύτερη ξαδέρφη της Μιντόρι, η Σαΐκο, είναι παντρεμένη με την γιατρό Καντότα, με τον οποίο και έχει μια κόρη, τη Σόκο. Όταν η Σαΐκο μαθαίνει για τη μοιχεία του Καντότα, τον χωρίζει. Η Σαΐκο επισκέπτεται τη Μιντόρι, κάνοντας μεγάλη εντύπωση στον Μισούγκι με την καλλιέργεια και τη μόρφωσή της. Ο Μισούγκι την ερωτεύεται και σύντομα οι δυο τους εμπλέκονται σε μια παθιασμένη σχέση. Η Σαΐκο αισθάνεται ένοχη για την προδοσία της απέναντι στη μικρότερη ξαδέρφη της και ορκίζεται ότι θα αυτοκτονήσει αν το μάθει ποτέ η Μιντόρι. Χωρίς όμως να το ξέρει, η Μιντόρι μαθαίνει για τη μοιχεία, αλλά αποφασίζει να παραμείνει ήρεμη μετά την ανακάλυψή της. Η Μιντόρι έχει σύντομες σχέσεις με άλλους άντρες ενώ ο γάμος της με τον Μισούγκι επιδεινώνεται λόγω ψυχρότητας και μοναξιάς. Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στην άρρωστη Σαΐκο, η Μιντόρι της λέει τελικά ότι ξέρει τα πάντα για την σχέση της ίδιας με τον Μισούγκι. Η Σαΐκο, συντετριμμένη επίσης από την είδηση ότι ο πρώην σύζυγός της έχει ξαναπαντρευτεί, ζητά από τη Σόκο να της κάψει το ημερολόγιό της και αυτοκτονεί με δηλητήριο. Αντί να το καταστρέψει όπως έχει υποσχεθεί, η Σόκο διαβάζει το ημερολόγιο της μητέρας της και απογοητεύεται με το περιεχόμενό του. Και πάλι πίσω στο παρόν, σε έναν σύντομο επίλογο, ο ποιητής στοχάζεται πάνω στον χαρακτήρα του Μισούγκι. Το κυνηγετικό όπλο εκδόθηκε για πρώτη φορά τον Οκτωβρίου του 1949 από το περιοδικό Bungakukai. Το εναρκτήριο ποίημα της νουβέλας είχε προηγουμένως εμφανιστεί με τον ίδιο τίτλο και σε ελαφρώς διαφορετική μορφή στο τεύχος του Οκτωβρίου 1948 στο περιοδικό Shibunka. Στα ελληνικά, το έργο έχει μεταφραστεί από τη Δανάη Μιτσοτάκη και κυκλοφόρησε το 1997 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.
Μοχάμεντ Σαλάχ

Ο Μοχάμεντ Σαλάχ Χαμέντ Μαχρούς Γκαλί (Mohamed Salah Hamed Mahrous Ghaly, γεννήθηκε 15 Ιουνίου 1992) είναι Αιγύπτιος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως δεξιός ακραίος επιθετικός στη Λίβερπουλ και στην Εθνική Αιγύπτου. Δύο φορές (2017, 2018) αναδείχθηκε κορυφαίος Αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς.

 Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2010 από την αιγυπτιακή Άραμπ Κοντράκτορς και δύο χρόνια αργότερα υπέγραψε στη Βασιλεία, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελβετίας. Το 2014 πήρε μεταγραφή για την Τσέλσι και κατέκτησε το πρωτάθλημα και το Λιγκ Καπ Αγγλίας τη σεζόν 2014–15. Στη συνέχεια, δόθηκε δανεικός στη Φιορεντίνα και στη Ρόμα και το 2016 υπέγραψε στην τελευταία.Από τον Ιούνιο του 2017 είναι παίκτης της Λίβερπουλ. Τη σεζόν 2017-2018 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και παίκτης της χρονιάς της Πρέμιερ Λιγκ. Την ίδια χρονιά απέσπασε τον τίτλο της PFA Players' Player of the Year και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη εντεκάδα της χρονιάς. Απέσπασε ακόμα, τον τίτλο του καλύτερου παίκτη από την FWA (FWA Footballer of the Year). Τη σεζόν 2018–19 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της Πρέμιερ Λιγκ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά με 22 τέρματα. Επίσης, την σεζόν 2019–20 κατέκτησε την Πρέμιερ Λιγκ. Την αμέσως επόμενη σεζόν (ήτοι 2020–21) αναδείχθηκε παίκτης της σεζόν για τη Λίβερπουλ προσθέτοντας την δεύτερη τέτοια διάκριση στην τροπαιοθήκη του μετά τη σεζόν 2017–18. Με τη λήξη της 4ης σεζόν του με τη φανέλα της Λίβερπουλ έχει καταφέρει και στις 4 αυτές ποδοσφαιρικές περιόδους να ξεπεράσει τα 20 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις σε κάθε μια από αυτές. Στις 12 Οκτωβρίου του 2022 σκόραρε τρία γκολ σε 6 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα στο εκτός έδρας παιχνίδι με τη Ρέιντζερς για το Τσάμπιονς Λιγκ, πετυχαίνοντας το γρηγορότερο χατ-τρικ στην ιστορία της διοργάνωσης. Έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με την εθνική Αιγύπτου Κ20 στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα Νέων. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 ήταν στην αποστολή της ομάδας της Εθνικής Αιγύπτου Κ23, η οποία έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Με την Εθνική Αιγύπτου έπαιξε στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2017 και έφτασε μέχρι τον τελικό. Επελέγη στο ρόστερ της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Κατάλογος ποδοσφαιριστών ανδρών με 50 ή περισσότερα διεθνή γκολ