IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βασίλης Δωρόπουλος

Ο Βασίλης Δωρόπουλος (1942) είναι Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης. Είναι μέλος του σωματείου «Σπίτι των Καλλιτεχνών» στο Παρίσι, στην Ένωση επαγγελματιών γλυπτών του Παρισιού και της ΕΕΤ Αθήνας.

 Ο Βασίλης Δωρόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεσοποταμία Καστοριάς από όπου σε ηλικία 23 ετών μετακόμισε με τη μητέρα του στο Παρίσι. Σπούδασε αρχικά ζωγραφική και μετά γλυπτική στην Ecole Superieure des Beaux Arts του Παρισιού, κοντά στους διάσημους Γάλλους γλύπτες Cecar, Martin Etiene και Colamarini. Πήρε μέρος σε πολλές ατομικές εκθέσεις (Καστοριά 1967, Παρίσι 1973, Chantilly 1977) και σε πανελλήνιες (1971, 1973, 1975). Πήρε επίσης μέρος στα Salon του Παρισιού και σε εκθέσεις διεθνείς και ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ο Βασίλης Δωρόπουλος έχει τιμηθεί με: Εύφημη μνεία στο Σαλόν των Γάλλων καλλιτεχνών (1969) Μετάλλιο της ακαδημίας καλών τεχνών του Παρισιού (1974) Grand Prix Humanitaire de France (1977) Βραβείο "Susse Fondeur" στην όγδοη Μπιενάλε Σύγχρονης γλυπτικής στο Παρίσι (1978) Σύλλογος Grand Prix Rubens ‘Βελγίου – Hispanica “Παρίσι 91981) Palme d’Or Κριτικών, Παρίσι (1982) Βραβείο Lions Club (Salon Άνοιξη, Villeneuve la Garenne) (1990) Βραβείο Lions Club της Αθήνας, για την “υπηρεσία στην τέχνη” (1998) Ο Δωρόπουλος ενδιαφέρεται κυρίως για την αρχαΐζουσα μορφή, την οποία τυποποιεί και στιλιζάρει. Το αρχαίζον αυτό στυλ το καλλιεργεί στις μεμονωμένες μορφές του. Παράλληλα δημιουργεί συμπλέγματα μορφών με έντονο εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα. Μνημείο Εθνικής Συμφιλίωσης «Καρυάτιδες» Μνημείο Γρηγόρη Λαμπράκη Περίπου πενήντα έργα του γλύπτη Βασίλη Δωρόπουλου κλάπηκαν από το σπίτι του, όπου βρίσκεται και το ατελιέ του, στο Θησείο. Πρόκειται για έργα από μπρούντζο, κυρίως μικρογλυπτά, που κλάπηκαν κατά την περίοδο απουσίας του εικαστικού καλλιτέχνη από την Ελλάδα. Η κλοπή διαπιστώθηκε από τους οικείους του. τίτλος. Βιβλ Figaro 22 Ιανουαρίου 1970- 20 Φεβ 1974 Appolo Απρίλιος 1974- Ιούλιος 1978
Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ

Ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ (François de La Rochefoucauld, 15 Σεπτεμβρίου 1613 – 17 Μαρτίου 1680) ήταν Γάλλος συγγραφέας περίφημος για τα Αποφθέγματά του. Έφερε τον τίτλο "Φρανσουά ΣΤ΄, Δούκας του Ροσφουκώ, Πρίγκηπας του Μαρσιγιάκ" (François VI, Duc de La Rochefoucauld, Prince de Marcillac).

 Πολέμησε στην Ιταλία και στην Φλάνδρα κατά των Ισπανών και συμμετείχε με πάθος στους πολιτικούς αγώνες της εποχής. Πλήρεις πάθους και σκανδάλων ήταν επίσης οι ερωτικές του περιπέτειες, μία εκ των οποίων, αυτή με την Κυρία ντε Λονγκβίλ, αδελφή του Μεγάλου Κοντέ, οδήγησε στην συμμετοχή του στην εξέγερση της Σφενδόνης (Fronde).Περί τα τέλη της δεκαετίας του 1650 αποσύρθηκε από τα κοινά και άρχισε να συχνάζει στα παρισινά σαλόνια, συνδεόμενος με ιδιαίτερη φιλία με τις κυρίες Ντε Σαμπλέ, Ντε Σεβινιέ και προ πάντων με την Κυρία ντε Λαφαγέτ, που η ευγένεια του μυθιστορήματός της Πριγκίπισσα της Κλεβ απείχε τόσο πολύ από τον κυνισμό των Αποφθεγμάτων του. Την περίοδο αυτή έγραψε τα Απομνημονεύματά του τα οποία κρίνονται ενδιαφέροντα μεν, αλλά όχι ιδιαίτερα αξιόπιστα. Την μεγάλη του φήμη την οφείλει στα Αποφθέγματά του. Ο Λα Ροσφουκώ πιστεύει ότι το συμφέρον και η φιλαυτία είναι τα μόνα κίνητρα των ανθρωπίνων ενεργειών και ότι η αρετή κρύβει πάντοτε ταπεινά και εγωιστικά ελατήρια. Ο οξύς σαρκασμός του, το πνεύμα του, η λακωνικότητα και η δύναμη της έκφρασης σ’ αυτό το βιβλίο του, τον ανέδειξαν σε έξοχο λογοτέχνη και διανοητή, που επηρέασε μεταξύ άλλων τον Τσέστερφηλντ, τον Νίτσε, τον Τόμας Χάρντυ, τον Σαιντ-Μπεβ και τον Αντρέ Ζιντ. Μemoires (Απομνημονεύματα) Επιστολές Réflexions diverces (Σκέψεις διάφορες) Réflexions ou Sentences et maximes morales (Σκέψεις ή Ηθικά γνωμικά και αποφθέγματα, 1664)Τις Réflexions ou Sentences et maximes morales μετέφρασε στα ελληνικά ως Αξιώματα ή Αφορισμοί και Αξιώματα Ηθικής ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης ("Άρκτος" 1993) Project Gutenberg — Κείμενα του Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ στο Project Gutenberg Αξιώματα του Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ (Γαλλικά)
Κάρολος φον Μπύλοβ

Ο Καρλ φον Μπύλο ή εξελληνισμένα Κάρολος φον Μπύλοβ (Karl von Bülow) (24 Μαρτίου 1846 - 1921) ήταν Γερμανός στρατάρχης. Έλαβε μέρος στο Γαλλοπρωσικό πόλεμο και στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως διοικητής της 2ης (ΙΙης) γερμανικής Στρατιάς.

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 24 Μαρτίου του 1846 και ήταν γόνος πρωσικής στρατιωτικής οικογένειας. Ακολουθώντας στρατιωτική καριέρα κατατάχθηκε στον πρωσικό στρατό την περίοδο του Αυστρο-πρωσικού πολέμου το 1866. Στο Γαλλοπρωσικό πόλεμο που ακολούθησε το 1871 συμμετείχε με τον βαθμό του υπολοχαγού και το 1877 προάχθηκε σε λοχαγό, ενώ το 1894 κατέχοντας το βαθμό του συνταγματάρχη ανέλαβε τη διοίκηση συντάγματος φρουρών. Τρία χρόνια αργότερα ανέλαβε επιτελικός διευθυντής στο τότε υπουργείο Πολέμου της Αυτοκρατορικής Γερμανίας. Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ο Κάρολος φον Μπύλοβ ανέλαβε την διοίκηση της ΙΙης Στρατιάς στο Δυτικό Μέτωπο. Έχοντας υπό την γενική διοίκηση ως επικουρική δύναμη την 1η (Ιη) Στρατιά του Αλεξάντερ φον Κλουκ, εισέβαλε τον Αύγουστο του 1914 στο Βέλγιο, παραβιάζοντας την ουδετερότητα αυτού, και με εκπληκτική ταχύτητα κατέλαβε το φρούριο του Ναμούρ. Ακολούθως συνεχίζοντας την προέλαση της Στρατιάς του έφθασε νικηφόρα στη γραμμή του Μάρνη εκμηδενίζοντας την αντίσταση των εκεί γαλλικών στρατευμάτων. Κατά τον χρόνο όμως εκείνο η 1η Στρατιά είχε απομακρυνθεί κινούμενη βορειότερα και δυτικά προκειμένου κυκλοτερώς να εισβάλει στο Παρίσι, σύμφωνα με το ακολουθύμενο σχέδιο Σλίφεν. Το χάσμα όμως που δημιουργήθηκε μεταξύ των δύο Στρατιών φόβισε το φον Μπύλοβ όπου και διέταξε την αλλαγή πορείας της 1ης Στρατιάς προς νοτιότερα και δυτικά. Παράλληλα ο φον Μπύλοφ συνεχίζοντας την επιθετική προέλαση στις 4 Σεπτεμβρίου πέρασε τον ποταμό Μάρνη, πλην όμως λόγω της σθεναρής εκεί αντίστασης που προέβαλαν συνδυασμένα γαλλικά και αγγλικά στρατεύματα στη περίφημη μάχη του Μάρνη αναγκάστηκε μετά από σκληρή μάχη σε υποχώρηση μέχρι να πλησιάσει και η 1η Στρατιά. Των γεγονότων αυτών ακολούθησε για δύο σχεδόν χρόνια ο λεγόμενος πόλεμος των χαρακωμάτων που ουσιαστικά ήταν πόλεμος διατήρησης των υφισταμένων θέσεων των εμπλεκομένων στο μέτωπο αυτό. Τον επόμενο χρόνο 1915 ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας για την προέλαση αυτή προήγαγε τον φον Μπύλοβ σε στρατάρχη του αυτοκρατορικού γερμανικού στρατού. Ένα ελαφρύ όμως καρδιακό επεισόδιο που υπέστη εξανάγκασε αυτόν σε παραίτηση. Ο Στρατάρχης Κάρολος φον Μπύλοβ πέθανε πέντε χρόνια αργότερα στη γενέτειρά του το Βερολίνο, στις 31 Αυγούστου του 1921, έχοντας ζήσει με θλίψη την κατάρρευση της Αυτοκρατορικής Γερμανίας που ακολούθησε μετά τον Μεγάλο Πόλεμο. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.14ος, σελ.93. "Ιστορία του 20ου Αιώνος" τομ. 6, Εκδ. ΠΑΡΝΕΛ - Χρυσός Τύπος - Αθήναι 1974, τομ.2ος, σελ.475. Evans, MM (2004). Μάχες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου Εκδόσεις Επιλογή. ISBN 1841932264. Μπάρμπαρα Μπάρμπαρα Τάτσμαν, Τα Κανόνια του Αυγούστου, Νέα Υόρκη, 1972
100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ο δρόμος 100 μέτρων είναι ίσως το πιο δημοφιλές αγώνισμα του στίβου των Ολυμπιάδων. Θεωρείται ο κατεξοχήν αγώνας ταχύτητας, από τον οποίο αναδεικνύεται ο ταχύτερος άνθρωπος στον πλανήτη κάθε τέσσερα χρόνια. Είναι ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Παρόμοια, το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα διεξάγεται συνεχώς από το 1928, την πρώτη γυναικεία ολυμπιάδα στίβου του Άμστερνταμ. Οι ΗΠΑ είναι η πιο επιτυχημένη χώρα στα 100 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας κερδίσει 16 από τα 29 χρυσά μετάλλια ανδρών μέχρι στιγμής και εννέα από τα 21 χρυσά μετάλλια γυναικών.

 1896 Τόμας Μπουρκ 1900 Φράνσις Τζάρβις 1904 Άρτσι Χαν 1908 Ρέτζιναλντ Γουόκερ 1912 Ραλφ Κρεγκ 1920 Τσαρλς Πάντοκ 1924 Χάρολντ Άμπρααμς 1928 Πέρσι Ουίλιαμς 1932 Έντι Τόλαν 1936 Τζέσε Όουενς 1948 Χάρισον Ντίλαρντ 1952 Λίντι Ρεμιτζίνο 1956 Μπόμπι Μόροου 1960 Άρμιν Χάρι 1964 Μπομπ Χέιζ 1968 Τζιμ Χάινς 1972 Βαλέρι Μπορζόφ 1976 Χέισλι Κρόφορντ 1980 Άλαν Ουέλς 1984 Καρλ Λιούις 1988 Καρλ Λιούις 1992 Λίνφορντ Κρίστι 1996 Ντόνοβαν Μπέιλι 2000 Μορίς Γκριν 2004 Τζάστιν Γκάτλιν 2008 Γιουσέιν Μπολτ 2012 Γιουσέιν Μπολτ 2016 Γιουσέιν Μπολτ2021 Μαρσέλ ΤζέικομπςΣημείωση: Το 1988 τον αγώνα 100 μ. ανδρών κέρδισε ο Καναδός Μπεν Τζόνσον, αλλά το μετάλλιο αργότερα αφαιρέθηκε επειδή ο αθλητής βρέθηκε ντοπαρισμένος και δόθηκε στον Καρλ Λιούις που είχε τερματίσει δεύτερος. 1928 Ελίζαμπεθ Ρόμπινσον 1932 Στανισλάβα Βαλασίεβιτς 1936 Έλεν Στέφενς 1948 Φάνι Μπλάνκερς-Κουν 1952 Μάρτζορι Τζάκσον 1956 Μπέτι Κάθμπερτ 1960 Γουίλμα Ρούντολφ 1964 Γουαϊόμια Τάις 1968 Γουαϊόμια Τάις 1972 Ρενάτε Στέκερ 1976 Άνεγκρετ Ρίχτερ 1980 Λιουντμίλα Κοντράτιεβα 1984 Έβελιν Άσφορντ 1988 Φλόρενς Γκρίφιθ-Τζόινερ 1992 Γκέιλ Ντίβερς 1996 Γκέιλ Ντίβερς 2000 Αφαιρέθηκε 2004 Γιούλια Νεστερένκο 2008 Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις 2012 Σέλι-Αν Φρέιζερ-Πράις 2016 Ελέιν Τόμσον 2021 Ελέιν Τόμσον Σημείωση: Το 2000 το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Μάριον Τζόουνς (ΗΠΑ) αλλά της αφαιρέθηκε μετά την αποκάλυψη ότι ήταν ντοπαρισμένη. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή δεν απένειμε μεταγενέστερα χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση. Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 9,63 δευτ. και σημειώθηκε από τον Τζαμαϊκανό Γιουσέιν Μπολτ το 2012 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 10,61 δευτ. και σημειώθηκε από την Τζαμαϊκανή Ελέιν Τόμσον στις 27 Ιουλίου 2021 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο. "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Επαρχία Μους

Η Επαρχία Μους (Τουρκικά: Muş ili, Κουρδικά: Parêzgeha Mûşê) είναι μια επαρχία στην ανατολική Τουρκία. Έχει έκταση 8.196 τ.χλμ. στην και έχει πληθυσμό 406.886 κατοίκων σύμφωνα με την εκτίμηση του 2010, μειωμένος από τους 453.654 κατοίκους το 2000. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μους. Μια άλλη πόλη στην επαρχία, το Μαλαζγκίρτ (Μανζικέρτ), είναι γνωστό για την Μάχη του Μανζικέρτ του 1071. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της επαρχίας είναι Κούρδοι.

 Η επαρχία Μους διαιρείται σε 6 επαρχίες (η επαρχία πρωτεύουσας εμφανίζεται σε έντονα γράμματα): Μπουλανίκ Χάσκιοϊ Κορκούτ Μαλαζγκίρτ Μους Βάρτο Ιστορικά, το Μους ήταν γνωστή για την παραγωγή σιταριού. Η επαρχία επίσης καλλιεργούσε ριζάρι, και οι ντόπιοι το διατηρούσαν χρησιμοποιώντας το για βαφή.Η περιοχή είχε επίσης ορυχεία αλατιού. Το 1920, η περιοχή είχε τόσο αλάτι που ειπώθηκε ότι είχε αρκετό για να τροφοδοτήσει την Ευρώπη και την Ασία. Ιστοσελίδα του κυβερνήτη Πληροφορίες πρόγνωσης καιρού του Μους
Αποστολή Αγίου Σέργιου Ιεροσολύμων

Η Αποστολή Αγίου Σέργιου ή Ξενώνας Αγίου Σέργιου είναι κτίριο ανεγερθέν στα Ιεροσόλυμα το 1890 από την Ορθόδοξη Αυτοκρατορική Εταιρεία Παλαιστίνης, χάρη στις δωρεές του Μέγα Δούκα Σέργιου της Ρωσίας. Τελεί υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Αποστολής Ιεροσολύμων.

 Το κτίριο ανεγέρθηκε σε νεοαναγεννησιακό ρυθμό από τον αρχιτέκτονα Φρανκ Ζιά, έπειτα από σχετική παραγγελία του Μέγα Δούκα Σέργιου, για τη φιλοξενία των Ρώσων προσκυνητών εξέχουσας σημασίας. Έχει έκταση 36.000 m² και αποτελεί ένα από τα ομορφότερα κτίρια των Ιεροσολύμων. Εικοσιπέντε διαμερίσματα ενοικιάζονταν στους προσκυνητές, υπό συνθήκες μεγάλων ανέσεων για την εποχή εκείνη. Το προσωπικό της Ρωσικής Αποστολής Ιεροσολύμων εκδιώχθηκε κατά τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τις Οθωμανικές Αρχές, οι οποίες ήσαν σύμμαχες της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως κατάλυμα από τα τουρκικά στρατεύματα. Καθώς οι προσκυνητές είχαν παύσει να προσέρχονται στους Αγίους Τόπους, λόγω της Επανάστασης του 1917, η Αποστολή Αγίου Σέργιου στη συνέχεια ενοικιάστηκε στις Βρετανικές Αρχές, κατά την περίοδο της Παλαιστίνης υπό Βρετανική Εντολή, έως και το 1948. Φιλοξένησε, τότε, το γραφείο μετανάστευσης. Έχοντας μετατραπεί στο Υπουργείο Γεωργίας του Κράτους του Ισραήλ, επεστράφη, μετά την επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν και των διαπραγματεύσεων που ακολούθησαν το 2008, στη Ρωσία τον Οκτώβριο του 2008, μια απόφαση η οποία επικυρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2009. Ωστόσο, οι τελευταίες ισραηλινές κρατικές υπηρεσίες δεν αποχώρησαν από το κτίριο παρά μονάχα το 2011. Δεν ήταν παρά μόνον το 2011 που το Ρωσικό Πάσχα μπόρεσε να εορταστεί εντός της αυλής του κτιρίου. Σήμερα, φιλοξενεί τα γραφεία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εταιρείας της Παλαιστίνης, καθώς τα πρώην γραφεία της Αποστολής Αγίου Αλεξάνδρου Ιεροσολύμων είχαν διακόψει οποιαδήποτε είδους σχέση με τις ορθόδοξες θρησκευτικές αρχές το 1986. Οι τελευταίοι ένοικοι ενός τμήματος του κτιρίου δεν αποχώρησαν παρά μονάχα τον Αύγουστο του 2012. Το κτίριο είναι πλήρως ανακαινισμένο. (Ρωσικά) Conservons la Russie en Terre Sainte Сохраним Россию в Святой Земле! Летопись Императорского Православного Палестинского Общества 2007—2012 гг. К 130-летию ИППО Pour les 130 ans de la Société impériale orthodoxe de Palestine, éd. de la Société impériale orthodoxe de Palestine Издание ИППО // L. N. Blinova, Youri Gratchov, Oleg Ozerov, Pavel Platonov, Moscou, Jérusalem, 2012. ISBN 978-965-7392-31-7 (Ρωσικά) Le Messager de Jérusalem, Société impériale orthodoxe de Palestine ИППО, Вып. 1. 2012. Numéro pour les 130 ans de la Société impériale orthodoxe de Palestine. 158 pages. ISBN 978-965-7392-29-4 Ρωσική Αποστολή Ιεροσολύμων Αποστολή Αγίου Βενιαμίν Ιεροσολύμων Άρθρο του Grand Québec σχετικά με τη ρωσική Αποστολή Ιεροσολύμων
Ουροληστής ο μελανόλευκος

Ο ουροληστής ο μελανόλευκος (επιστημονική-λατινική ονομασία Urolestes melanoleucus), είναι είδος στρουθιόμορφου ωδικού πτηνού, της οικογένειας λανιίδες. Αποτελεί το μοναδικό είδος του γένους ουροληστής («μονοτυπικό γένος») και ξεχωρίζει για τη μακριά ουρά του, στην οποία το γένος οφείλει και την ονομασία του. Είναι ιθαγενές των μη δασικών εκτάσεων της ανατολικής και νοτιοανατολικής Αφρικής, συναντώμενο σε σαβάνες και σε υποτροπικούς ή τροπικούς ξηρούς θαμνότοπους. Η γεωγραφική κατανομή του είναι ευρύτατη και οι αριθμοί του σχετικώς μεγάλοι, οπότε η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης το έχει κατατάξει στα είδη «ελαχίστης ανησυχίας».

 Ο ουροληστής συναντάται στην Ανγκόλα, την Μποτσουάνα, το Εσουατίνι, την Κένυα, τη Μοζαμβίκη, τη Ναμίμπια, τη Νότια Αφρική, την Τανζανία, τη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε. Κατοικεί σε ξηρές και υγρές σαβάνες με διάσπαρτα δέντρα ακακίας, ακόμα και σε μέρη με υπερβόσκηση και με σχεδόν γυμνό έδαφος. Οι τελείως άνυδρες εκτάσεις αποφεύγονται, αλλά οι ημιάνυδρες ίσως και να προτιμώνται. Σε κάποιες χώρες ζει και σε δασικές εκτάσεις, ιδιαιτέρως σε παρόχθιες ζώνες, ενώ στο Εθνικό Πάρκο Κρύγερ της Νότιας Αφρικής συναντάται σε κοιλάδες ποταμών με αγκαθωτά δέντρα μοπάνε. Ο ουροληστής είναι αγελαίο πτηνό και συνήθως παρατηρείται σε θορυβώδεις ομάδες με πάνω από δέκα πουλιά, που καταλαμβάνουν μια περιοχή αρκετών εκατοντάδων στρεμμάτων. Η κάθε ομάδα δημιουργεί τις φωλιές της συνεργατικά κατά την εποχή των βροχών, ορίζουσα μια επικράτεια αναπαραγωγής εκτάσεως περίπου τριάντα στρεμμάτων, την οποία υπερασπίζεται έναντι άλλων ομάδων. Η τελετουργία κατά την εποχή αναπαραγωγής περιλαμβάνει υποκλίσεις, τρεμοπαίξιμο της μεγάλης ουράς, ύψωση των πτερύγων και σφυρίγματα. Κάποιες φορές το θηλυκό καλεί από τη φωλιά και το αρσενικό του φέρνει τροφή. Το ζεύγος εκτελεί κάποτε και ντουέτα κελαηδημάτων.Το είδος ενεδρεύει σε υψηλό σημείο, παρατηρώντας το έδαφος κάτω για πιθανή λεία, την οποία συλλαμβάνει συνήθως στο έδαφος, αν και κάποιες φορές ιπτάμενα έντομα συλλαμβάνονται στον αέρα. Ο ουροληστής τρέφεται με έντομα και άλλα αρθρόποδα, σαύρες, μικρά θηλαστικά και καρπούς. Φωτογραφίες ουροληστών στο tanzaniabirds.net Πληροφορίες στο The Atlas of Southern African Birds
Εθνική Ανδόρρας (καλαθοσφαίριση ανδρών)

Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Ανδόρρας εκπροσωπεί την Ανδόρρα στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις τις FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Ανδόρρας (Federació Andorrana de Basquetbol).

 Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ανδόρρας στο Ευρωμπάσκετ: Ακολουθεί η πορεία της ομάδας της Ανδόρρας σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μικρών Κρατών: Andorra, ιστορικό στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federació Andorrana de Basquetbol, επίσημος ιστότοπος. (Καταλανικά)
Αλέξανδρος Ανθής

Ο Αλέξανδρος Άνθης (γεννημένος στις 5 Μαρτίου 1981) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 193εκ και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως σμολ φόργουορντ.

 Ο Αλέξανδρος Άνθης υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1997 με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το καλοκαίρι του 1998 μεταπήδησε στον Παναθηναϊκό, στον οποίο και παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 1999 μετεγγράφη στον Ηλυσιακό, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2001, ο Αλέξανδρος Άνθης ταξίδεψε με προορισμό την Αμερική. Αρχικά εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο με πλήρη αθλητική υποτροφία, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο NCAA Div.I. Δύο χρόνια αργότερα, εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Σόλτ Λέικ, το "Σόλτ Λέικ Κομιούνιτι Κόλετζ" με πλήρη αθλητική υποτροφία, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε στο NJCAA Div. I. Το 2004, ο Αλέξανδρος Άνθης εισήχθη στο "Μέιβιλ Στέιτ Γιουνιβέρσιτυ" με πλήρη αθλητική υποτροφία , στο οποίο παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο, κατακτώντας τους τίτλους του MVP και του καλύτερου αμυντικού της περιφέρειας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Αμερική, ο Άνθης επέστρεψε στην Ελλάδα και αγωνίστηκε σε διάφορες ελληνικές ομάδες και συγκεκριμένα - στο Αιγάλεω (2006-07 Α2 Εθνική Κατηγορία) σημειώνοντας άνοδο στην Α1 Εθνική Κατηγορία και διάκριση του στην καλύτερη πεντάδα πρωτοεμφανιζόμενων της κατηγορίας. - στην Α.Λ.Φ. Αλίμου (2007-08), - στον Α.Ε. Δόξα Λευκάδας (2008-09) - καθώς και στον Κεραυνό Αιγαίου (2009-10). Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου 2009-10, ο Αλέξανδρος Άνθης αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση στα πρωταθλήματα των εθνικών κατηγοριών, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται σε πρωταθλήματα τοπικών ενώσεων. - στον Ιωνικό Νίκαιας (2010-2011) - στην Ηλιούπολη (2015-2016). Από το 1995 μέχρι και το 2000, ο Αλέξανδρος Άνθης ήταν μέλος της Εθνικής Ελλάδος σε επίπεδο παίδων, εφήβων και νέων ανδρών. http://basketball.eurobasket.com/player/Alexandros_Anthis/19974 http://www.eurobasket.com/Greece/basketball-League-A2_2005-2006.asp http://gosouth.gr/ Αλέξανδρος Ανθής, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά).
Γκεβέρ

Το Γκεβέρ (κουρδικά: Gever‎, τουρκικά: Yüksekova, συριακά: ܓܵܘܵܪ) είναι πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Χακάρι στην Τουρκία, η οποία βρίσκεται στο Τουρκικό Κουρδιστάν, στα σύνορα με το Ιράν. Δήμαρχος της πόλης είναι η Ρεμζιγέ Γιασάρ.Η πόλη ήταν γνωστή ως Ντίζε που σημαίνει φρούριο στα κουρδικά. Η λέξη Γιουκσέκοβα σημαίνει «οροπέδιο» και αποτελεί εκτουρκισμό του αρχικού ονόματος Γκεβέρ που στα κουρδικά σημαίνει «υψωμένο λιβάδι». Στα αρμενικά, ωστόσο, η λέξη αναφέρεται σε μια διοικητική ενότητα όπως το διαμέρισμα της επαρχίας, ενώ η λέξη αναφέρεται στους Ζωροαστριστές στα περσικά. Για τους μουσουλμάνους, το Γκαβάρ σημαίνει άπιστος και αναφέρεται σε όλους τους μη μουσουλμάνους.

 Τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γκεβέρ είχε περίπου 30 χωριά. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Γκεβέρ ήταν 15.000 κάτοικοι. Οι κάτοικοι ζούσαν από τη γεωργία που αποτελούνταν κυρίως από σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι και τσάι. Το Γκεβέρ είχε περίπου 1497 οικογένειες τη δεκαετία του 1880. Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το Γκεβέρ ήταν η έδρα ενός επισκόπου της Εκκλησίας της Ανατολής. Η περιοχή του Γκεβέρ χρησίμευσε ως η κύρια στάση ταξιδιού για τους Ασσύριους που ταξίδευαν μεταξύ των φυλετικών περιοχών του Χακάρι και των πεδιάδων της Ούρμια. Σύμφωνα με τον ιστορικό Χιρμίς Αμπουνά, τη δεκαετία του 1810 ολόκληρος ο πληθυσμός των χωριών στην περιοχή του Άνω Ποταμού Ζαμπ ήταν Ασσύριοι, μέχρι τη γενοκτονία των Ασσυρίων.
Ελεονώρα της Οράγγης-Νάσσαου

Η Κόμισσα Ελεονώρα της Οράγγης-Νάσσαου (Ολλανδικά: Gravin Leonore van Orange-Nassau, 21 Μαρτίου 2004 -) είναι το νεότερο παιδί του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου της Ολλανδίας. Είναι έβδομη στη σειρά διαδοχής του Ολλανδικού θρόνου.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 2006 στο Ιατρικό Κέντρο Μπρόνοβο της Χάγης. Είναι το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της Πριγκίπισσας Λαυρεντιανής της Ολλανδίας. Βαπτίστηκε στις 8 Οκτωβρίου 2006 στο παρεκκλήσι του Παλατιού Χετ Λόου στο Άπελντοορν. Νονοί της ήταν η πατρική θεία της Μάξιμα, Διάδοχος Πριγκίπισσα της Ολλανδίας, ο μητρικός θείος της Μάριος Μπρίνκχορστ, η πρώτη εξαδέλφη του πατέρα της, Χουλιάνα Γκιγιέρμο και ο Κόμης Ιωάννης Κάρολος Ούλενς ντε Σούτεν Γουέτνολ. Με την παραίτηση της Βασίλισσας Βεατρίκης, η οποία έλαβε χώρα στις 30 Απριλίου 2013, τα παιδιά του πρίγκιπα Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Λαυρεντιανής έπαψαν να είναι μέλη του Βασιλικού Οίκου, αν και εξακολουθούν να είναι μέλη της βασιλικής οικογένειας. 3 Ιουνίου 2006 - μέχρι σήμερα: Κόμισσα Ελεονώρα της Οράγγης-Νάσσαου, Λαίδη φαν Άμσμπεργ
Writely

Το Writely, είναι ένα διαδικτυακό λογισμικό (web-based) επεξεργαστή εγγράφου που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2005 από την εταιρεία λογισμικού Upstartle. Το 2006 η Upstartle εξαγοράστηκε από την Google και το Writely υπήρξε η βάση για την ανάπτυξη του σημερινού Google Docs.

 Πριν το Writely οι προγραμματιστές Sam Schillace, Steve Newman και Claudia Carpenter εργάζονταν για την δημιουργία ενός desktop note, που το είχαν ονομάσει NoteKeeper και χρησιμοποιώντας την τεχνολογία peer-to-peer θα είχε την δυνατότητα ταυτόχρονης επεξεργασίας από διαφορετικούς χρήστες ενός δικτύου υπολογιστών. Αργότερα όταν άρχισε να ωριμάζει η νέα τεχνολογία Ajax εγκαταλείπουν τον NoteKeeper και την τεχνολογία peer-to-peer και αρχίζουν την δημιουργία του επεξεργαστή εγγράφων Writely που με την Ajax θα είχε την δυνατότητα της ταυτόχρονης επεξεργασίας μέσω του διαδικτύου. Η ιδέα της χρήσης Ajax ήταν του Sam Schillace, ο οποίος και έγραψε την πρώτη έκδοση του Writely. Ο Sam Schillace και η υπόλοιπη ομάδα προγραμματιστών ξεκίνησε την υλοποίηση του Writely σαν μια δοκιμή των δυνατοτήτων της Ajax που επέτρεπε την επιλεκτική μεταβολή στο περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας που απεικονιζόταν στον χρήστη μέσω ενός προγράμματος περιήγησης (browsers) Το Writely καινοτομούσε στο ότι ήταν ένας «συνεργατικός» επεξεργαστής κειμένου χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο. Δηλαδή είχε την δυνατότητα της επεξεργασίας ενός εγγράφου από ένα η περισσότερους χρήστες με πρόσβαση στο διαδίκτυο.Κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 2005 σαν δωρεάν beta έκδοση, από την εταιρεία λογισμικού Upstartle, που ίδρυσε η ομάδα των τριών προγραμματιστών. Στα σχέδια των δημιουργών του ήταν τα πρόσθετα χαρακτηριστικά να είναι συνδρομητικά για επαγγελματίες και εταιρικούς πελάτες, ώστε να χρηματοδοτείται η δωρεάν έκδοση, όπως και η δημιουργία διαφορετικών ιστότοπων για εξειδικευμένες χρήσεις.Από τον Ιανουάριο του 2006, το Writely υποστήριζε καταγραφή ιστορικού στις αλλαγές του περιεχομένου του. Στις 9 Μάρτιο του 2006, η Upstartle εξαγοράζεται από την Google. Ο Sam Schillace προσλαμβάνεται από την Google ως τεχνικός διευθυντής υπεύθυνος για τα Google Docs συμμετέχοντας και σε άλλα έργα της Google, όπως Gmail, Calendar, Reader και Picasa.Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Writely ενσωματώνεται στους λογαριασμούς της Google και αργότερα στα Έγγραφα Google (Google Docs) του πακέτου Google Drive. Το Writely βασιζόταν στο μοντέλο πελάτη-διακομιστή με την χρήση Ajax. Ο επεξεργαστής εγγράφου απεικονιζόταν σε ένα πρόγραμμα περιήγησης (browsers) σαν να ήταν ιστοσελίδα. Το λογισμικό διεπαφής (interface) και τα αρχεία του επεξεργαστή εγγράφου φυλάσσονταν σε «απομακρυσμένο» διακομιστή (server) στον οποίο οι χρήστες είχαν ταυτόχρονη πρόσβαση μέσω συσκευών (π.χ. υπολογιστή) συνδεδεμένων στο διαδίκτυο. Η δυνατότητα της αλλαγής του κειμένου και των χαρακτηριστικών του μέσω του browser βασιζόταν στην τεχνολογία Ajax. Τα προγράμματα στον διακομιστή (server) ήταν γραμμένα σε C# και ASP.net, ενώ αυτά που λειτουργούσαν στον browser του χρήστη ήταν Javascript και HTML. (Αγγλικά) «Patent No.: US 8,453,052 B1. Real-time document sharing and editing » από patents.google.com. Δημοσιεύθηκε 13/03/2013. Αρχειοθετήθηκε 08/02/2019. Ανακτήθηκε 08/02/2019.
Άιλτον Αλμέιδα

Ο Άιλτον Χοσέ Αλμέιδα ή απλώς Άιλτον (γεννημένος 20 Αυγούστου, 1984) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην FC Terek Grozny. Πρόκειται για ένα γρήγορο και τεχνίτη επιθετικό.

 Στην ομάδα της Σουηδίας αγωνίστηκε για 2 περίπου χρόνια σκοράροντας 26 φορές σε 63 συμμετοχές με αποτέλεσμα να γίνει το μήλο της έριδος για Κοπεγχάγη και Μπρόντμπυ. Τελικά η Μπρόντμπυ έκανε πίσω με αποτέλεσμα ο Άιλτον να καταλήξη στην ομάδα της Κοπεγχάγης με ρεκόρ μεταγραφής για την ομάδα, με το ποσό να αγγίζει τα 3 εκατομμύρια ευρό. Σκοράροντας μόλις στο δεύτερο του παιχνίδι για λογαριασμό της Κοπεγχάγης απέναντι στην Μπροντμπυ στο Δανέζικο ντέρμπι, θεωρήθηκε από πολλούς ως το νέο αστέρι της ομάδας που σηματοδοτούσε την Νέα Εποχή του συλλόγου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έπασχε από την δυστοκία των επιθετικών του. Δυστυχώς οι εμφανίσεις του δεν συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα να καταλήξει στον πάγκο. Στις 15 Απριλίου του 2007 σκόραρε με ανάποδο ψαλίδι στο 4-2 της Κοπεγχάγης απέναντι στην Οντένσε και όλοι ευελπιστούσαν στην επάνοδο του στους βασικούς πράγμα όμως που δεν έγινε καθώς στα πλείστα μας ήταν στις αλλαγές. Μετά την διακοπή του πρωταθλήματος για τον χειμώνα την σεζόν 2007-08 στον αγώνα για τα προημιτελικά του κυπέλλου Δανίας με την Νάεστβεντ ο Άιλτον πήρε την ευκαιρία και αγωνιζόμενος σκόραρε. Στο ξεκίνημα της σεζόν 2008-09 ήταν συχνά στην βασική εντεκάδα της Κοπεγχάγης αλλά η έλλειψη σκοραρίσματος τον οδήγησε και πάλι στον πάγκο. Εντούτοις σκόραρε δύο γκολ στο παιχνίδι με την Μίντζελαντ στις 16 Νοεμβρίου και ένα γκολ στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ στο παιχνίδι με την Μάντσεστερ Σίτι στο Στάδιο Παρκεν της Κοπεγχάγης Όπως και την σεζόν 2008-09 έτσι και την σεζόν 2009-10 ξεκίνησε ως βασικός αλλά στο τέλος κατέληξε στον πάγκο ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, με συνολικό απολογισμό στο πρωτάθλημα 25 συμμετοχές - 4 γκολ. Στις 28 Ιουλίου 2010, ο Άιλτον Αλμέιδα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ. ΑτομικάΠρωτάθλημα Δανίας Προσωπικότητα Άνοιξης: 2009ΟμαδικάΠρωτάθλημα Δανίας: 2006–07, 2008–09 & 2009–10 (με την Κοπεγχάγη) Κύπελλο Δανίας: 2008–09 (με την Κοπεγχάγη) Ανακοίνωση- Μεταγραφή Ailton Jose Almeida στον Α.Π.Ο.Ε.Λ.. 28/07/2010
Πύργοι του Μάρκο στα Σκόπια

Οι Πύργοι του Μάρκο είναι ερείπια μεσαιωνικού φρουρίου και οικισμού στα περίχωρα των Σκοπίων 4,5 χλμ από το κέντρο της πόλης. Είναι χτισμένο στην κορυφή απόκρημνου βράχου σε 350 μέτρα ύψος. Σήμερα είναι εντελώς ερειπωμένο και διεξάγονται σε αυτό ανασκαφές. Το σημερινό του όνομα προέρχεται από τον Πρίγκιπα Μάρκο τελευταίο Σέρβο ηγεμόνα που του ανήκε η περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας. Τον 13ο αιώνα το όνομα της τότε πόλης ήταν "Chrnche".

 Το φρούριο χτίστηκε τον 6ο αιώνα πιθανότατα από τους βυζαντινούς. οι ανασκαφές έδειξαν ότι τα τείχη του είχαν μήκος 360 x 90 μέτρα και πάχος 2,5 μέτρα, για πρόσθετη προστασία είχε 40 πύργους. Οι ανασκαφές που έγιναν από το 1976 έως το 1980 μελετήθηκε η στρωματογραφία των στρωμάτων και η χρονολόγηση τους που επιβεβαιώνει από τα κέρματα του Ιουστινιανού έως τον Ηράκλειος την κατασκευή του σε αυτή την χρονική περίοδο. Έχουν ανασκαφεί τμήματα του προμαχώνα, πύργων, οι δεξαμενές νερού και τμήματα του δικτύου ύδρευσης του, καθώς και τμήματα των πολλών κτιρίων. Αυτή η ασυνήθιστα μεγάλη και ισχυρά οχυρωμένη πόλη με ασυνήθιστα μεγάλες δεξαμενές νερού και έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό πύργων υπηρέτησε ως προστασία των κατοίκων της πρώιμης βυζαντινής πόλης που βρισκόταν στο κέντρο των σημερινών Σκοπίων αγνώστου σήμερα ονόματος. Από τις ανασκαφικές έρευνες έχουν έρθει στο φως ερείπια των λουτρών, του βυζαντινού παλατιού, 2 δεξαμενών, στρατώνων και ίχνη φωτιάς πιθανότατα από πολιορκία του κάστρου. И. Микулчиќ — Н. Никуљска 1978, 137—150 и 1979, 65—74; — И. Микулчиќ - М. Билбија 1981—82, 205—220; — И. Микулчиќ 1982, 129—133. Крале Марко - Традиција - Маркови кули, Водно Античка Македонија - Скопскиот локалитет Маркови Кули Утрински Весник - И годинава на Водно ќе се истражуваат Марковите кули
Εκλογική περιφέρεια Αττικής

Σύμφωνα με το ελληνικό εκλογικό σύστημα, ο νομός Αττικής μέχρι το 2018 διαιρούταν σε πέντε εκλογικές περιφέρειες: Α' Αθηνών, Β' Αθηνών, Α' Πειραιώς, Β' Πειραιώς και νομού Αττικής. Η εκλογική περιφέρεια νομού Αττικής ή Υπολοίπου Αττικής, όπως λεγόταν παλαιότερα, περιελάμβανε 18 Καλλικρατικούς δήμους και αντιπροσώπευε περίπου 500.000 δημότες. Από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξέλεγε 15 βουλευτές στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και αποτελούσε την τρίτη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας μετά τις περιφέρειες της Β' Αθηνών και της Α' Θεσσαλονίκης, με συνεχή αυξητική τάση τόσο σε επίπεδο ψηφοφόρων, όσο και σε αναλογία βουλευτικών εδρών, καθώς από τις πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης το 1974 ως σήμερα, ο αριθμός των εδρών της περιφέρειας υπερδιπλασιάστηκε (15 από 6). Το 2018 αποφασίστηκε η κατάτμηση της εκλογικής περιφέρειας Αττικής στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ Ανατολικής Αττικής και Β΄ Δυτικής Αττικής.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην περιφέρεια Αττικής. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην περιφέρεια Αττικής. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979. Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985. Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990. Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994. Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994. Βουλ. 1996, Ευρ. 1999, Βουλ. 2000, Βουλ. 2004, Ευρ. 2004, Βουλ. 2007, Ευρ. 2009, Βουλ. 2009, Βουλ. Μ. & Ι. 2012, Ευρ. 2014, Βουλ. Ι. & Σ. 2015: Ιστοσελίδα Υπ. Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine.. https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm https://web.archive.org/web/20120308033606/http://www.kalpes.gr/info/egk.asp http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm
Coup de Grace

Coup de Grace είναι ο τίτλος του τέταρτου άλμπουμ του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Orange Goblin, το οποίο κυκλοφόρησε στις 25 Ιουνίου του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Rise Above Records.Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα New Rising Studios του Πέλντον του Έσσεξ από τις 8 ως τις 28 Οκτωβρίου 2001, με παραγωγό τον Σκοτ Ρίντερ.Στην συγκεκριμένη κυκλοφορία το συγκρότημα εισήγαγε στον ήχο του doom και punk στοιχεία, κάτι που φάνηκε και στην διασκευή τους στο "We Bite" των Misfits.

 "Your World Will Hate This" - 1:57 "Monkey Panic" - 3:42 "Rage of Angels" - 4:26 "Made of Rats" - 5:36 "Whiskey Leech" - 4:01 "Getting High on the Bad Times" - 4:33 "Graviton" - 4:11 "Red Web" - 5:13 "Born With Big Hands" - 4:25 "Jesus Beater" - 4:30 "We Bite" (διασκευή στους Misfits) - 1:19 "Stinkin' o' Gin" - 7:21Μπόνους κομμάτι στην αμερικάνικη και ιαπωνική έκδιση"Bad Blues" Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Coup de Grace" είχε την εξής μορφή: Μπεν Γουόρντ - φωνητικά Πητ Ο' Μάλεϊ - κιθάρα Τζο Χορ - κιθάρα Μάρτιν Μίλαρντ - μπάσο Κρις Τέρνερ - τύμπανα Coup de Grace - Orange Goblin | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Orange Goblin - Coup de Grace - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives CDG - Orange Goblin
Τουντίγια

Ο Τούντιγια ή Τούντια (ακκαδικά: 𒂅𒁲𒅀‎) είναι ο παλαιότερος Ασσύριος βασιλιάς που αναφέρεται στον κατάλογο των Ασσύριων βασιλιάδων, και ο πρώτος από τους δεκαεπτά βασιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές. Η ύπαρξη του δεν έχει επιβεβαιωθεί αρχαιολογικά και δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή. Σύμφωνα με το Ασσυριολόγο Ζωρζ Ρου, ο Τούντιγια έζησε στο δεύτερο μισό του 25ου αιώνα π.Χ. (δηλαδή κάπου μεταξύ 2450 π.Χ. με 2400 π.Χ) και τον διαδέχθηκε ο Αντάμου.

 Ο διάδοχος, σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσύριων Βασιλιάδων, είναι ο Αντάμου ενώ μετά τον Τουντίγια και τον Αντάμου έχουν καταγραφεί άλλοι περίπου δεκατρείς βασιλιάδες: Γιάνγκι, Σουχλάμου, Χαρχάρου, Μαντάρου, Ίμσου, Χάρσου, Ντιντάνου, Χάνα, Ζουάμπου, Νουάμπου, Αμπάζου, Μπέλου και Αζάραχ. Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι ακόμα γνωστό σχετικά με αυτά τα ονόματα. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί ότι μια Βαβυλωνιακή επιγραφή που αναφέρει την προγονική καταγωγή του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας φαίνεται να έχει αντιγράψει τα ίδια ονόματα από το Τουντίγια μέχρι τον Νουάμπου, αν και σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη μορφή: Το όνομα του Τουντίγια ενώνεται με αυτό του Αντάμου και εμφανίζεται εκεί ως Τουμπτιγιαμούτου. Στην αρχική αρχαιολογικές αναφορά από την Έμπλα, φαίνεται ότι η ύπαρξη του Τουντίγια επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη της επιγραφής, όπου αναφέρεται ότι είχε συνάψει συνθήκη για τη λειτουργία κάρουμ σε έδαφος των Εβλαϊτών, με τον "Βασιλιά" Ιμπρίουμ της Έβλας (τώρα είναι γνωστό ότι ήταν ο βεζίρης του βασιλιά Ισάρ-Νταμού της Έβλας.) Ολόκληρη η ανάγνωση είναι τώρα υπό αμφισβήτηση, καθώς αρκετοί μελετητές έχουν πρόσφατα υποστηρίξει ότι η συνθήκη δεν αναφέρεται στον βασιλιά Τουντίγια της Ασσούρ, αλλά με κάποιον ανώνυμο βασιλιά από μια αβέβαιη θέση με το όνομα Αμπαρσάλ. Οι πρώτοι ασσύριοι βασιλείς καταγράφονται ως "βασιλείς που έζησαν σε σκηνές" (όπως ο Τουντίγια), κατά τους πρώτους ανεξάρτητους ημινομαδικούς ανεξάρτητους γεωργούς. Η Ασσυρία πιστεύεται ότι ξεκίνησε πρώτα ως ολιγαρχία παρά ως μοναρχία. Οι βασιλιάδες σε κάποιο σημείο έγιναν πλήρως αστικοποιημένοι και ίδρυσαν την πόλη-κράτος Ασσούρ. Edmond Sollberger, "the so-called treaty between Ibla and 'Ashur'", Studii Eblaiti 3 (1980:129-155).
Σανδάλι

Τα σανδάλια είναι υποδήματα ανοιχτού τύπου που αποτελούνται από μια μοναδική σόλα που καταλαμβάνει κυρίως την πατούσα. Τα σανδάλια μπορούν επίσης να έχουν τακούνι. Ενώ η διάκριση μεταξύ των σανδαλιών και άλλων ειδών υπόδησης μπορεί μερικές φορές να είναι θολή, η κοινή αντίληψη είναι ότι ένα σανδάλι αφήνει το πάνω μέρος του ποδιού εκτεθειμένο. Οι άνθρωποι επιλέγουν να φορούν τα σανδάλια, για πολλούς λόγους, όπως η άνεση στο ζεστό καιρό, για οικονομικούς λόγους (τα σανδάλια τείνουν να απαιτούν λιγότερο υλικό απ'ότι τα παπούτσια και συνήθως κατασκευάζονται ευκολότερα) και ως επιλογή μόδας. Συνήθως οι άνθρωποι φορούν σανδάλια σε θερμότερα κλίματα ή κατά τη διάρκεια των θερμότερων μηνών του έτους, προκειμένου να κρατήσουν τα πόδια δροσερά και ξηρά. Φορώντας σανδάλια, ο κίνδυνος ανάπτυξης μυκητιάσεων γνωστές ως «το ποδιού του αθλητή» είναι χαμηλότερος από τα κλειστά παπούτσια και τα σανδάλια μπορεί να αποτελούν μέρος της θεραπείας για μια τέτοια λοίμωξη.

 Τα αρχαιότερα γνωστά σανδάλια τα οποία είναι και τα παλαιότερα γνωστά υποδήματα κάθε είδους ανακαλύφθηκαν στο Φορτ Ροκ Κέιβ στην αμερικανική πολιτεία του Όρεγκον. Η ραδιοχρονολόγηση δείχνει ηλικία τουλάχιστον 10.000 ετών.Η λέξη σανδάλι είναι ελληνικής καταγωγής.Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι φορούσαν σανδάλια κατασκευασμένα από φύλλα φοίνικα και πάπυρο. Μερικές φορές παρατηρούνται σε αιγυπτιακά αγάλματα και ανάγλυφα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο τα σανδάλια από πάπυρο ήταν ένα μέρος της απαιτούμενης και χαρακτηριστικής ενδυμασίας των Αιγύπτιων ιερέων. Στην αρχαία Ελλάδα τα σανδάλια ήταν ο πιο κοινός τύπος των υποδημάτων που οι γυναίκες φορούσαν και περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στο σπίτι. Τα ελληνικά σανδάλια είχαν πλήθος λουριών τα οποία στερεώνονταν σταθερά στο πόδι. Στην κορυφή τους, τα σανδάλια είχαν συνήθως χρωματισμένο δέρμα. Οι σόλες ήταν από δέρμα βοοειδών, ακόμη καλύτερης ποιότητας και αποτελούμενη από πολλά στρώματα. Στην αρχαία Ρώμη οι κάτοικοι διακοσμούσαν τις μπότες και σανδάλια με περίτεχνα σχέδια.
Λουίζα Χάμιλτον του Άμπερκορν

Η Λουίζα Χάμιλτον του Άμπερκορν (Louisa Hamilton of Abercorn, γεννημένη ως Λουίζα Τζέιν Ράσελ Louisa Jane Russell, 8 Ιουλίου 1812 - 31 Μαρτίου 1905) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα.

 Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1812 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Ιωάννη Ράσελ, 6ου Δούκα του Μπέντφορντ και της Λαίδης Γεωργιάνας Γκόρντον.Στις 25 Οκτωβρίου 1832 παντρεύτηκε τον Ιάκωβο Χάμιλτον, 1ο Δούκα του Άμπερκορν στο Κάστρο Γκόρντον της Σκωτίας. Μαζί απέκτησαν 14 παιδιά: την Λαίδη Χάρριετ Γεωργιάνα Λουίζα (1834-1913), παντρεύτηκε τον Θωμά Άνσον. Απέκτησαν 13 παιδιά. την Λαίδη Βεατρίκη Φραγκίσκη (1835-1871), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Λάμπτον. Απέκτησαν 13 παιδιά. την Λαίδη Λουίζα Τζέιν (1836-1912), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Μόνταγκιου Ντάγκλας Σκοτ του Μπεκλέου. Απέκτησαν 8 παιδιά. τον Λόρδο Ιάκωβο (1838-1913), παντρεύτηκε την Μαίρη Άννα Κάρζον-Χάου. Απέκτησαν 9 παιδιά. την Λαίδη Αικατερίνη Ελισάβετ (1840-1874), παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Έντζκαμπ. Απέκτησαν 4 παιδιά. την Λαίδη Γεωργιάνα Σουζάνα (1841-1913), παντρεύτηκε τον Εδουάρδο Τέρνερ. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Λόρδο Κλωντ Ιωάννη (1843-1925), παντρεύτηκε την Καρολίνα Τσάντος-Πολ. Απέκτησαν 2 παιδιά. τον Λόρδο Γεώργιο Φραγκίσκο (1845-1927), παντρεύτηκε την Ματθίλδη Λάσελς. Απέκτησαν 3 παιδιά. την Λαίδη Αλβέρτα Φραγκίσκη Άννα (1847-1932), παντρεύτηκε τον Γεώργιο Σπένσερ-Τσώρτσιλ του Μάρλμπορο. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Ρολάνδο Ντάγκλας (1849-1867), πέθανε σε ηλικία 18 ετών. την Λαίδη Ματθίλδη Εβελίνα (1850-1932), παντρεύτηκε τον Ερρίκο Πίττυ-Φιτζμόρις του Λάνσνταουν. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Λόρδο Κόσμο (1853-1853), πέθανε λίγες ώρες μετά την γεννησή του. τον Λόρδο Φρεδερίκο Σπένσερ (1856-1928), δεν παντρεύτηκε ποτέ. τον Λόρδο Ερνέστο Γουλιέλμο (1858-1939), παντρεύτηκε την Πάμελα Κάμπελ. Απέκτησαν 4 παιδιά.Το 1881, της απονεμήθηκε ο τίτλος Κυρία του Βασιλικού Τάγματος της Βικτώριας και του Άλβερτου, 3ης Τάξης. Η Λουίζα ζούσε ακόμη τη στιγμή της γέννησης του τρισέγγονου της και μελλοντικού πρωθυπουργού Άλεκ Ντάγκλας Χιουμ, το 1903. Ήταν πατρική προ-γιαγιά της Πριγκίπισσας Αλίκης, Δούκισσας του Γκλόστερ, προ-προ-γιαγιά του Πρίγκιπα Γουλιέλμου του Γκλόστερ, του Πρίγκιπα Ριχάρδου, Δούκα του Γκλόστερ, και της Σάρας, Δούκισσας της Υόρκης και προ-προ-προ-γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσας της Ουαλίας. Πέθανε στις 31 Μαρτίου 1905 στο Παλάτι Κόουτς στου Δυτικού Σάσσεξ σε ηλικία 92 ετών. Είναι θαμμένη στο Τσέινις του Μπάκιγχαμσαϊρ. 8 Ιουλίου 1812 – 25 Οκτωβρίου 1832: Λαίδη Λουίζα Ράσελ 25 Οκτωβρίου 1832 – 10 Αυγούστου 1868: Η Αξιότιμη Η Μαρκησία του Άμπερκορν 10 Αυγούστου 1868 – 31 Οκτωβρίου 1885: Η Εξοχότητα Της Η Δούκισσα του Άμπερκορν 31 Οκτωβρίου 1885 – 31 Μαρτίου 1905: Η Εξοχότητα Της Η Χήρα Δούκισσα του Άμπερκορν
Ζεμπού

Το ζεμπού ή ινδική αγελάδα (Βους ο ταύρος ο ινδικός) είναι υποείδος της οικόσιτης αγελάδας με προέλευση από τη νότια Ασία. Κύρια χαρακτηριστικά του ζεμπού είναι ένα λιπώδες εξόγκωμα (καμπούρα) στην άκρη της ράχης, πτυχές δέρματος, οι οποίες κρέμονται προς τα κάτω και σχηματίζουν ένα είδος προγουλιού και κρεμαστά αυτιά. Είναι καλά προσαρμοσμένα στο να επιβιώνουν στο σκληρό περιβάλλον των τροπικών και είναι ανθεκτικά στις υψηλές θερμοκρασίες, τις ασθένειες και την υγρασία. Εκτρέφονται ευρέως στις χώρες των τροπικών. Το 1999, ερευνητές από το πανεπιστήμιο A&M του Τέξας κατάφεραν να κλωνοποιήσουν επιτυχώς ένα ζεμπού.

 Οι αγελάδες ζεμπού κατάγονται από τον άγριο ταύρο ούρο και συγκεκριμένα από το υποείδος βους ο πρωτογενής ο νομαδικός. Οι άγριοι ασιατικοί άουροχς εξαφανίστηκαν ήδη από την εποχή του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού ποταμού λόγω διασταύρωσης με εξημερωμένα είδη και καταστροφής του ενδιαιτήματος του.Αρχαιολογικά ευρήματα όπως τοιχογραφίες και αγγεία υποδεικνύουν ότι το είδος είχε εισαχθεί στην Αίγυπτο το 2000 π.Χ. από τη Μέση Ανατολή. Αργότερα εξαπλώθηκε στην Υποσαχάρια Αφρική ανάμεσα στο έτος 700 και 1500 και στο Κέρας της Αφρικής γύρω στο 1000 μ.Χ. Τα ζεμπού φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα στην ηλικία των 44 μηνών όταν το σώμα τους μπορεί να αντέξει την πίεση της κύησης και της γαλουχίας. Η πρώιμη αναπαραγωγή μπορεί να καταπονήσει το σώμα τους και να μειώσει το προσδόκιμο ζωής τους. Η κύηση των ζεμπού διαρκεί κατά μέσον όρο 285 μέρες και εξαρτάται από την ηλικία και τη διατροφή της μητέρας. Το φύλο του μοσχαριού μπορεί επίσης να επηρεάσει τον χρόνο εγκυμοσύνης, καθώς τα αρσενικά γεννιούνται πιο πρόωρα από τα θηλυκά. Το ζεμπού χρησιμοποιείται για αγροτικές εργασίες όπως το να σέρνει κάρα, για το κρέας, το γάλα, το δέρμα και την κοπριά του, που χρησιμοποιείται σαν λίπασμα. Από τα οστά και τα κέρατά του, κατασκευάζονται μαχαίρια. Αντιθέτως, το κρέας του ζώου δεν βρίσκεται σε υψηλή εκτίμηση και θεωρείται σκληρό και χαμηλής ποιότητας.Τα ζεμπού παράγουν μικρή ποσότητα γάλακτος. Ξεκινάνε την παραγωγή γάλακτος σε μεγάλη ηλικία και χρησιμοποιούν το γάλα τους αποκλειστικά για τα μικρά τους. Όταν ζευγαρώσουν με άλλες ποικιλίες αγελάδας η παραγωγή συνήθως αυξάνεται. Στην Ινδία το ζεμπού συμβολίζει τον Νάντι, τον ιερό ταύρο του θεού Σίβα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bos taurus indicus στο Wikimedia Commons
Ζοζέ Μανουέλ Ιμμπάμμπα

Ο σεβασμιότατος Ζοζέ Μανουέλ Ιμμπάμμπα (πορτογαλική: José Manuel Imbamba, γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου 1965) είναι αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Σαουρίμο (Saurimo) του νοτίου Λούντα της Ανγκόλας, όπου υποδείχθηκε στις 12 Απριλίου 2011, αντικαθιστώντας τον Εουτζένιο νταλ Κόρσο (Eugenio Dal Corso).

 Γεννήθηκε στο Μπόμα (Boma) του Σαουρίμο στις 7 Ιανουαρίου 1965. Σπούδασε στη θεολογική σχολή της Λουάντα (Luanda), όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1991. Από το 1992 ως το 1995 διετέλεσε εφημέριος του καθεδρικού ναού της Λουάντα και το 1999 έλαβε πτυχίο στη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Pontificia università urbaniana της Ρώμης. Χειροτονήθηκε επίσκοπος της Δούνδο στις 14 Δεκεμβρίου 2008 από τον επίσκοπο Φιλομένο ντο Νασιμέντο Βιέιρα Ντίας (Filomeno do Nascimento Vieira Dias) στις 12 Απριλίου 2011 και μετατέθηκε γενόμενος ο πρώτος αρχιεπίσκοπος της Σαουρίμο. Ιστότοπος της Αρχιεπισκοπής του Σαουρίμο Catholic Hierarchy
Περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας

Υπάρχουν πέντε περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας (λετονικά: Latvijas plānošanas reģioni‎): η Κούρζεμε, η Λατγαλία, η Ρίγα, το Βίντζεμε και η Ζεμγκάλε. Τα όρια των περιοχών ευθυγραμμίζονται με τα όρια των δήμων της Λετονίας μετά τη δημοτική μεταρρύθμιση της 1ης Ιουλίου 2009. Οι περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας δεν είναι διοικητικές εδαφικές διαιρέσεις, επειδή δεν αναφέρονται στο νόμο που ορίζει τις διοικητικές εδαφικές διαιρέσεις της Λετονίας.

 Οι περιφερειακοί θεσμοί ξεκίνησαν το 1997 σύμφωνα με δημοτικές πρωτοβουλίες για τον σχεδιασμό της κοινής ανάπτυξης. Σύμφωνα με τη νομοθεσία για την περιφερειακή ανάπτυξη, οι πέντε περιφέρειες σχεδιασμού δημιουργήθηκαν σύμφωνα με την απόφαση αριθ. 391 της 5ης Μαΐου 2009 του Υπουργικού Συμβουλίου της Λετονίας "Αποφάσεις σχετικά με τα εδάφη των περιοχών σχεδιασμού". Υπουργείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και τοπικών κυβερνήσεων Αρχειοθετήθηκε 2011-07-22 στο Wayback Machine.
Αριά Άρτας

Η Αριά είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Τετρακώμου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Η Αριά είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται στα υψίπεδα μεταξύ των Τζουμέρκων στα βόρεια και των ορέων Βάλτου στα νότια, κοντά στο Τετράκωμι και στις πηγές του Ρετσανορέματος, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 580. Απέχει 51 χλμ. περίπου ΒΑ. της Άρτας . Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Τετρακώμου του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Τετρακώμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Χάνα Πακάρινεν

Η Χάνα Πακάρινεν (Hanna Helena Pakarinen, 17 Απριλίου 1981) είναι Φινλανδή τραγουδίστρια της ποπ. Στις 17 Φεβρουαρίου 2007 επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2007, με το τραγούδι Leave Me Alone. Το τραγούδι κατέλαβε τη 17η θέση στον τελικό.

 "When I Become Me" (2004 - FIN #2) "Stronger" (2005 - FIN #2) "Lovers" (2007 - FIN #3) "Love is Like a Song" (2004 - FIN #1) "Fearless" (2004) "How Can I Miss You" (2004) "When I Become Me" (2004) "Kiss of Life" (2005 - FIN #4) "Stronger Without You" (2005) "Damn You" (2005) "Go Go" (2007) "Leave Me Alone/Tell Me What To Do" (2007) "Hard Luck Woman" (2007) Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) και (Φινλανδικά)
Κόκκινο κρασί

Κόκκινο κρασί είναι κρασί το οποίο παράγεται από μαύρες ποικιλίες του σταφυλιού με την διαδικασία που εξασφαλίζει την μεταβίβαση των ανθοκυανίνων από τον φλοιό στο μούστο. Τα κόκκινα κρασιά είναι άφθονες με τανίνες.

 Το κόκκινο κρασί παράγεται από κόκκινο ή μαύρο σταφύλι. Χρωστικές που δίνουν το κόκκινο χρώμα στα κρασιά - ανθοκυανίνες, βρίσκονται στο φλοιό των κόκκινων σταφυλιών. Τα σταφύλια μόλις φτάσουν στο οινοποιείο μεταφέρονται στο θλιπτήριο όπου γίνεται έκθλιψη των ραγών. Στη συνέχεια η σταφυλομάζα μεταγέρεται στις δεξαμινές για αλκοολική ζύμωση. Σε αυτό το στάδιο καθορίζεται η ποιότητα του κρασιού κα τα χαρακτηριστικά του. Αγιωργίτικο Καμπερνέ Σοβινιόν Καμπερνέ Φραν Καρμενέρ Ξινόμαυρο Μερλό Πινό Νουάρ Σιρά Πινοτάζ Τεμπρανίγιο Μοντεπουλτσιάνο Καδάρκα Σαπεράβι Λευκό κρασί Ροζ κρασί Varieties of red wines
Λυγουριό Αργολίδας

Το Λυγουριό (και Λιγουριό) είναι κωμόπολη του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην ενδοχώρα του νομού, στην επαρχία Ναυπλίας, μεταξύ Ναυπλίου και Επιδαύρου. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 370 μέτρων στους πρόποδες του όρους Αραχναίο. Το Λυγουριό αποτελούσε έδρα του τέως Δήμου Ασκληπιείου ενώ σήμερα είναι έδρα του Δήμου Επιδαύρου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 2.678 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού στο Λυγουριό είναι συνεχώς αυξητική κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα.

 Το Λυγουριό είναι χτισμένο κοντά στη Λήσσα, αρχαία πόλη των Επιδαύριων. Στην πόλη αυτή υπήρχε ναός της θεάς Αθηνάς όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Τα ίχνη της Λήσσας χάνονται στον χρόνο. Σταδιακά κατά τον μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε νέους πληθυσμούς και δημιουργήθηκε το Λυγουριό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα αλλά όπως μαρτυρούν οι βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής κατοικούταν αρκετά χρόνια πριν. Η προέλευση της ονομασίας του είναι άγνωστη. Το Λυγουριό συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και κάτοικοι από το Λυγουριό έλαβαν μέρος στην πολιορκία του Παλαμηδίου. Σύμφωνα με τον Αντώνιο Μηλιαράκη, τη δεκαετία του 1880 ζούσαν στο Λιγουριό 170 οικογένειες. Το Λυγουριό είναι το κοντινότερο χωριό στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου. Απέχει από τον αρχαιολογικό χώρο ένα περίπου χιλιόμετρο και κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής περιόδου που διεξάγεται το Φεστιβάλ Επιδαύρου, το Λυγουριό δέχεται πολλούς επισκέπτες. Αξιοθέατο επίσης της περιοχής του Λυγουριού είναι τα δώδεκα βυζαντινά εκκλησάκια που είναι χτισμένα μέσα στα όρια του οικισμού και στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και τα ερείπια της πυραμίδας του Λυγουριού, μία από τις τρεις πυραμίδες που αναφέρει ο Παυσανίας, στην περιοχή της Αργολίδας. Το Λυγουριό διαθέτει επίσης το «Μουσείο Κωτσιομύτη Φυσικής Ιστορίας» που ιδρύθηκε το 1993 από τους Βασίλειο Ν. Κωτσιομύτη και Αναστασία Σαρρή-Κωτσιομύτη, το 1993. Διαθέτει συλλογές των απολιθωμάτων των αμμωνιτών και των ιππουριτών. Μεγάλο μέρος των απολιθωμάτων των αμμωνιτών προέρχονται από την περιοχή του Λυγουριού. Το Λυγουριό είχε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση από το 1879 μέχρι και το 1920, ύστερα είδε μία μεγάλη μείωση το 1928 και απο το 1940 και μέχρι και το 2001 είχε πάλι αύξηση. Στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός του μειώθηκε ελαφρά. Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού από το 1879 Δήμος Ασκληπιείου Αρχειοθετήθηκε 2021-01-19 στο Wayback Machine. Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λυγουριού