IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χακόμπ Χοβνατανιάν

Ο Χακόμπ Χοβνατανιάν ή Γιάκοβ Αβνατάμοφ (αρμενικά: Հակոբ Մկրտումի Հովնաթանյան και ρωσικά: Яков Никитич Авнатамов, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1806 – Περσία, 1881) ήταν Αρμένιος ζωγράφος του 19ου αιώνα, ο οποίος έζησε και έδρασε στη Ρωσική και την Περσική Αυτοκρατορία. Έχει χαρακτηριστεί ως ο «Ραφαήλ της Τιφλίδας».

 Ο Χοβνατανιάν γεννήθηκε το 1806 στην Τιφλίδα της σημερινής Γεωργίας (η οποία εκείνη την περίοδο αποτελούσε έδαφος της τσαρικής Ρωσίας) και ήταν γόνος της ομώνυμης αρμενικής καλλιτεχνικής οικογένειας, γενάρχης της οποίας ήταν ο Ναγκάς Χοβνατάν που έζησε τον 17ο αιώνα και διακρίθηκε ως ζωγράφος, ποιητής και μουσικός. Σε γενικές γραμμές δεν υπάρχουν επαρκή βιογραφικά στοιχεία για τον Χοβνατανιάν. Ο ίδιος ασχολήθηκε κυρίως με την προσωπογραφία, η οποία αποτελούσε την κύρια πηγή βιοπορισμού του, καθώς φιλοτεχνούσε πορτραίτα κατά παραγγελία, ενώ τα πρώτα του έργα χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίας του 1820. Με την πάροδο των ετών, η συγκεκριμένη δραστηριότητα προσέδωσε στον Χοβνατανιάν αναγνώριση, ωστόσο τη δεκαετία του 1860 επλήγη επαγγελματικά εξαιτίας της διάδοσης της φωτογραφίας. Ακολούθως μετανάστευσε στην Περσική Αυτοκρατορία των Κατζάρ, όπου συνέχισε τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες μέχρι και το τέλος της ζωής του. Μεταξύ των πελατών του, συμπεριλαμβανόταν και ο σάχης του Ιράν, στην αυλή του οποίου προσελήφθη. Απεβίωσε το 1881 στην Τεχεράνη ή την Ταμπρίζ (όπου ζούσε η κόρη του) και θάφτηκε στον αρμενικό αποστολικό ναό της Τεχεράνης. Αδελφός του ήταν ο, επίσης ζωγράφος, Αγάθων Χοβνατανιάν. Ο Χοβνατανιάν ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία. Τα έργα του έχουν επιρροές από τις δυτικές τάσεις, αλλά και από ανατολίτικα στοιχεία και διακρίνονται από την τάση ρεαλισμού που συνδυάζεται με εκκοσμικευτικά και μοντέρνα (για εκείνη τη χρονική περίοδο) στοιχεία. Ως πηγή έμπνευσής του αναφέρεται η μεσαιωνική αρμενική ζωγραφική, καθώς και η αρμενική λαϊκή καλλιτεχνική παράδοση. Ο ίδιος αναγνωρίζεται ως ο πρωτοπόρος της προσωπογραφίας στην αρμενική ζωγραφική. Υπολογίζεται πως κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Χοβνατανιάν φιλοτέχνησε περίπου 500 πορτραίτα, από τα οποία ωστόσο σώζονται γύρω στα πενήντα. Έργα του βρίσκονται μεταξύ άλλων, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας του Γερεβάν, στο Γεωργιανό Μουσείο Καλών Τεχνών της Τιφλίδας, στο Μουσείο Ανατολικής Τέχνης της Μόσχας και σε ιδιωτικές συλλογές. Το 1967, ο Σοβιετικός Αρμένιος σκηνοθέτης Σεργκέι Παρατζάνοφ δημιούργησε ντοκιμαντέρ μικρού μήκους αφιερωμένο στον Χοβνατανιάν. Επιπλέον, το επίθετο του ζωγράφου έχει δοθεί σε έναν κρατήρα της Σελήνης. Adalian, Rouben Paul (2010). Historical Dictionary of Armenia (β΄ έκδοση). Scarecrow Press. Slaby, Helmut (1982). Bindenschild und Sonnenlöwe. Die Geschichte der österreichisch-iranischen Beziehungen bis zur Gegenwart. Akademische Druck- u. Verlagsanstalt.
Δημήτρης Βλαντάς

Ο Δημήτρης Βλαντάς (1908 – 28 Ιουλίου 1985) ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής και του Εμφύλιου Πολέμου. Διετέλεσε μέλος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και Υποστράτηγος του ΔΣΕ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ ακολούθησε τον δρόμο της εξορίας, ο οποίος τον οδήγησε στη Ρουμανία και τη Γαλλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975, λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας, όπου και πέθανε 10 χρόνια αργότερα.

 Ο Δημήτρης Βλαντάς γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1908 στην Κρήτη, στον Μάραθο του νομού Ηρακλείου. Υπήρξε μέλος της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) από τον Οκτώβριο του 1924. Εξορίστηκε από το καθεστώς του Μεταξά στη Γαύδο, από όπου και δραπέτευσε τον Μάιο του 1941. Διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ από τον Οκτώβριο του 1941 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οπότε αυτή ενσωματώθηκε στην Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ). Στη συνέχεια διετέλεσε γραμματέας της ΕΠΟΝ από τον Φεβρουάριο του 1943 ως τον Ιούλιο του 1944. Τον Δεκέμβριο του 1942 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Τον Οκτώβριο του 1944 προήδρευσε στην Εθνικοαπελευθερωτική Κυβέρνηση Κρήτης, που σχηματίστηκε από το ΕΑΜ και την ΕΟΚ (Εθνική Οργάνωση Κρήτης). Το 1947 συνέδραμε τον ΔΣΕ. Aνέλαβε υπουργός Γεωργίας, και αργότερα Στρατιωτικών, στην Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση. Τον Φεβρουάριο του 1949 ηγήθηκε ως Υποστράτηγος της επίθεσης κατά τη Μάχη της Φλώρινας, όπου ο ΔΣΕ υπέστη βαριά ήττα. Διετέλεσε αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ από τον Σεπτέμβριο του 1947, και τακτικό μέλος του από τον Ιανουάριο του 1949. Μετά την Έκτη Ολομέλεια, το 1956, διαγράφηκε από το κόμμα. Εξορίστηκε από τους συντρόφους του στη Ρουμανία, και έμεινε εκεί για έντεκα περίπου χρόνια. Από εκεί κατέφυγε στη Γαλλία το 1967, όπου και εργάστηκε μέχρι το 1974 στο λογιστήριο της εταιρείας FNAC. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975, μετά την πτώση της δικτατορίας και την απόδοση γενικής αμνηστίας. Πέθανε στην Αθήνα το 1985 και κηδεύτηκε στις 29 Ιουλίου από το νεκροταφείο του Βύρωνα. Το 2007, από τις εκδόσεις της Εστίας, και σε επιμέλεια του Ν. Μαραντζίδη και του Γ. Αντωνίου, εκδόθηκε το ημερολόγιό του κατά τα έτη 1947-1949. Σύμφωνα με τους ιστορικούς επιμελητές της έκδοσης το ημερολόγιο του Βλαντά, πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα τέτοιου είδους κείμενα που διαθέτουμε από την ηγεσία του ΚΚΕ της περιόδου 1946-1949 όπου μαζί με το σύνολο του προσωπικού του αρχείου, είναι κατατεθειμένο εδώ και πολλά χρόνια σε βιβλιοθήκη του Παρισιού (BDIC). Άλλοι ιστορικοί προχώρησαν στην επισήμανση ότι στο ημερολόγιο έχει γίνει μεταγενέστερη μεταγραφή. Σύμφωνα με τον Μαραντζίδη, ο Βλαντάς, μη εμπιστευόμενος τους πρώην συντρόφους του ΚΚΕ, επέλεξε να εξορίσει μόνιμα το παρελθόν του στη Γαλλία
Καρς

Το Καρς (Τουρκικά: Kars, Οθωμανικά Τουρκικά: قارص, Αρμένικα: Կարս ή Ղարս [ʁɑɾs], Αζερικά: Qars, Γεωργιανά: ყარსი) είναι πόλη στην βορειανατολική Τουρκία και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ο πληθυσμός της πόλης ήταν 73.826 κάτοικοι το 2010.

 Στο κείμενο του Στράβωνα η πόλη αναφέρεται ως η πόλη με το όνομα Χορζηνή της Αρχαίας Αρμενίας. Για την ετυμολογία του ονόματος μερικές προτείνουν ότι το όνομα προέρχεται από την Γεωργιανή λέξη ყარსი («κάρι») που σημαίνει «η πύλη» ενώ άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι προέρχεται από την Αρμένικη λέξη "հարս" («χαρς») που σημαίνει «νύφη». Κωνσταντίνος Κρομιάδης, δωσίλογος συνεργάτης της ναζιστικής Γερμανίας κατά την Κατοχή της Ελλάδας 1941-1944 . Γεώργιος Γκουρτζίεφ (1866;-1949) Ελληνο-Αρμένιος μυστικιστής φιλόσοφος που γεννήθηκε στο Γκιουμρί και μεγάλωσε στο Καρς. Μνημείο της Ανθρωπότητας: το γλυπτό Τουρκο-Αρμενικής φιλίας του Τούρκου καλλιτέχνη Μεχμέτ Ακσόυ το οποίο κατεδαφίστηκε το 2011.
Κούπανγκ

Το Κούπανγκ (ινδονησιακά: Kota Kupang) είναι η πρωτεύουσα της ινδονησιακής επαρχίας Ανατολικής Νούσα Τενγκάρα. Από το 2020, είχε πληθυσμό 442.758 κατοίκους. Είναι η μεγαλύτερη πόλη και λιμάνι στο νησί του Τιμόρ και αποτελεί μέρος της ζώνης ελεύθερου εμπορίου Τιμόρ Λέστε-Ινδονησίας-Αυστραλίας.

 Λόγω του καθεστώτος του ως επαρχιακή πρωτεύουσα, το Κούπανγκ έχει γίνει πολυεθνική πόλη και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για μετανάστευση από γειτονικές περιοχές. Ο πληθυσμός της πόλης αυξήθηκε κατά 31% από το 2010 έως το 2020. Εκείνη τη χρονιά, η αναλογία ανδρών προς γυναικών στην πόλη ήταν 51 προς 50. Όπως και στις περισσότερες πόλεις της Ινδονησίας, ο πληθυσμός είναι νεανικός, με το 65% του πληθυσμού της πόλης να ταξινομείται στο δυνητικά παραγωγικό εργατικό δυναμικό των ατόμων άνω των 15 ετών. Η κυρίαρχη ηλικιακή ομάδα κυμαίνεται από τα 20 έως τα 24 ετών, γεγονός που μπορεί να αποδοθεί στην εισροή νεαρών μεταναστών από άλλες περιοχές. Η αύξηση του πληθυσμού το 2020 ήταν περίπου 3%. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της πόλης προσδιορίζεται ως Προτεστάντες (326.229) και Καθολικοί (75.804). Οι μικρότερες θρησκευτικές ομάδες περιλαμβάνουν τους Μουσουλμάνους (44.419), τους Ινδουιστές (6.114) και τους Βουδιστές (205). Το προσδόκιμο ζωής στην πόλη είναι 70 έτη, τα οποία, αν και ελαφρώς χαμηλότερα από το εθνικό επίπεδο, είναι υψηλότερα από το επαρχιακό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kupang (city) στο Wikimedia Commons
Βασίλειος Λαμπρίδης

Ο Βασίλειος Λαμπρίδης του Ευσταθίου (1928) είναι Έλληνας δικαστικός. Έφτασε μέχρι τον βαθμό του αρεοπαγίτη, ενώ υπήρξε ένα από πρώτα μέλη του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), από την έναρξη της λειτουργίας του το 1994. Επίσης διατέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ).

 Γεννήθηκε το 1928 στο Δελβινάκι Ιωαννίνων. Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και το 1956 διορίστηκε ειρηνοδίκης στην Μονεμβασιά, ενώ το 1957 πάρεδρος στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης.Το 1966 ως πρωτοδίκης μετείχε στην σύνθεση της δίκης των υπευθύνων για την δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, και η στάση του σε αυτήν (θεωρήθηκε «κρυπτοκομμουνιστική») οδήγησε στην απόλυσή του από το δικαστικό σώμα μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών.Αποκαταστάθηκε το Δεκέμβριο του 1975 και επανήλθε στο δικαστικό σώμα ως εφέτης. Προήχθη σε πρόεδρο εφετών το 1983 και σε αρεοπαγίτη το 1985. Το 1991-92 αποτέλεσε ένα από τα 13 μέλη του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου για την υπόθεση Κοσκωτά, το οποίο μεταξύ άλλων δίκασε και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Λαμπρίδης ψήφισε υπέρ της αθώωσης του Ανδρέα Παπανδρέου και για τις τρεις κατηγορίες που αντιμετώπιζε (ο Παπανδρέου αθωώθηκε τελικά και για τις τρεις, σε μία οριακά με ψήφους 7-6) και μαζί με τον αρεοπαγίτη Πρόδρομο Ασημιάδη ήταν αυτοί που συνέταξαν το σκεπτικό της πλειοψηφίας, με το οποίο ο Παπανδρέου αθωωνόταν. Το σκεπτικό της μειοψηφίας, που ζητούσε καταδίκη του Ανδρέα Παπανδρέου, συνέταξε ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου και τότε πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Βασίλειος Κόκκινος, ο οποίος είχε ψηφίσει υπέρ της ενοχής του Παπανδρέου και για τις τρεις κατηγορίες.Το 1994 παραιτήθηκε από το δικαστικό σώμα και συνεργάστηκε με τον τότε υπουργό Προεδρίας της Κυβερνήσεως Αναστάσιο Πεπονή στην δημιουργία του Ανώτατου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ), του οποίου υπήρξε ένα από τα πρώτα μέλη. Τέλος, θήτευσε ως πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (ΕΣΡ) από το 2000 έως το 2002.Το 2016 εξέδωσε το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Αναμνήσεις και εκμυστηρεύσεις ενός δικαστή». Είναι νυμφευμένος με την συμβολαιογράφο Στέλλα Καΐση και έχουν μία κόρη.
Φοίβος Ιωαννίδης

Ο Φοίβος Ιωαννίδης του Ιωάννη (γεννήθηκε στη Σητεία στις 14 Μαρτίου 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Λασιθίου από το 1989 έως το 2004 με το ΠΑΣΟΚ και χρημάτισε μέλος σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.

 Ο παππούς του, Γεώργιος Ιωαννίδης, υπήρξε Δήμαρχος Ιεράπετρας (1928-30) και ο πατέρας του, ο αντιστασιακός Γιάννης Ιωαννίδης, σκοτώθηκε το Μάιο του 1944. Ο Φοίβος Ιωαννίδης ακολούθησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την αρχιτέκτονα Μαρία Λυγιδάκη (πέθανε στις 19 Αυγούστου 2015) και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη. Ανέπτυξε από πολύ νέος συνδικαλιστική δράση και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εντάχθηκε στη νεολαία της Ένωσης Κέντρου. Την περίοδο της δικτατορίας του 1967-74 ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Το 1974 κατήλθε υποψήφιος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις στο Ηράκλειο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί. Το 1976 συμμετείχε μαζί με τον Αλέξανδρο Μαγκάκη στη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία. Το 1978 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ και προάγεται σε δικηγόρο παρ' Αρείω Πάγω. Το 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και το 1987 ανέλαβε διοικητής του ΙΚΑ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1990 , του 1993, του 1996 και του 2000Για πρώτη φορά έγινε υφυπουργός (Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων) στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου από τις 13 Οκτωβρίου 1993 ως τις 15 Σεπτεμβρίου 1995. Στην πρώτη κυβέρνηση του Σημίτη τον Ιανουάριο του 1996, ο Ιωαννίδης ανέλαβε υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας, για βραχύβιο χρονικό διάστημα, από τις 22 Ιανουαρίου έως την 1η Φεβρουαρίου 1996. Για τελευταία φορά ήταν υφυπουργός στην κυβέρνηση Σημίτη, από τις 30 Οκτωβρίου 1998 έως τις 13 Απριλίου 2000 (Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων). Το 2003 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την πολιτική. Βιογραφικό Φοίβου Ιωαννίδη
Οικογένεια Στούρτζα

Η Οικογένεια Στούρτζα είναι μία πριγκιπική οικογένεια, που μέλη της έγιναν ηγεμόνες της Μολδαβίας και ήλθαν σε επιγαμία με Φαναριώτες της Κωνσταντινούπολης. Οι απόγονοί της ζουν στη Ρουμανία και στην Ελβετία.

 Οι καταγωγή της ανάγεται στη δεκαετία του 1540. Τα μέλη της σχετίστηκαν στενά με τη Μολδαβία και τη μετέπειτα Ρουμανία. Ήταν γαιοκτήμονες, ευγενείς (boyars) και πολιτικοί. Αρχηγέτης του Οίκου είναι μάλλον ο Κυριάκος (Kiriac) Στούρτζα, που οι δύο γιοί του Ιωάννης και Αλέξανδρος έγιναν ιδρυτές κλάδων. Σημαίνον μέλος είναι η Ρωξάνδρα, φιλάνθρωπος, συγγραφέας, ιδρύτρια σχολείων και ορφανοτροφείων, προστάτευσε τους πρόσφυγες στην Οδησσό κατά την Επανάσταση του 1821 και τους υπεραμύνθηκε στην Ευρώπη. Η πλατωνική σχέση της με τον Ιωάννη Καποδίστρια δεν έγινε γάμος. O Μιχαήλ Δημητρ. Στούρτζας είναι ο συγγραφέας του Dictionaire historique et genealogique des grandes familles de Grèce et de Constantinople. Ιωάννης 1762-1842, πρίγκιπας της Μολδαβίας (κυβ. 1822-28). Ρωξάνδρα 1786-1844, αδελφή του Αλεξάνδρου. Αλέξανδρος 1791-1854, φιλέλληνας, βοηθός του Καποδίστρια, ανώτερος κρατικός υπάλληλος της Ρωσίας. Μιχαήλ 1794-1884, πρίγκιπας της Μολδαβίας (κυβ. 1834-49), εξάδελφος των δύο προηγουμένων. Γρηγόριος 1821-1901, στρατηγός και πολιτικός, γιος του προηγουμένου. Δημήτριος1833-1914, συγγραφέας, πρόεδρος της Ρουμανικής Ακαδημίας και γραμματέας του Αλέξανδρου-Ιωάννη Κούζα κυβερνήτη (domnitor) της Ρουμανίας. Δημήτριος Κ. Στούρτζας-Σκεϊάνου 1839-1920, βουλευτής, ιστορικός, πολυμαθής. Μιχαήλ Ρ. 1886-1980, υπουργός Εξωτερικών της Ρουμανίας. Μαρίνα Στούρτζα 1944-2017, φιλάνθρωπος. Κωνσταντίνος γενν. 1989, διάσημος παίκτης του τένις, όπως και ο πατέρας του Έρικ και ο θείος του Ντιμίτρι Στούρτζα. Ο Δημήτριος Β΄ Στούρτζας του Αλεξάνδρου νυμφεύτηκε την 3η εξαδέλφη του Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του Ιωάννη Α΄ κυρίου του Μικλαουσένη. Ο Μιχαήλ Στούρτζας του Ηλία νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Κωνσταντίνου Α΄ του Αλεξάνδρου. Ο Στέφανος του Κωνσταντίνου νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Στούρτζα, κόρη του 3ου εξαδέλφου του Δημητρίου κυρίου του Μικλαουζένι. Ο Αλέξανδρος Στούρτζας κύριος του Μικλαουσένι νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του 2ου εξαδέλφου του Κωνσταντίνου Β΄ του Αλεξάνδρου Α΄. Ο Δημήτριος Α΄ Στούρτζας του Μιχαήλ νυμφεύτηκε την 5η εξαδέλφη του πατέρα του Αικατερίνη Στούρτζα, κόρη του Αλεξάνδρου του Στεφάνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα House of Sturdza στο Wikimedia Commons
Κάρμεν Ρομέρο Ρούμπιο

H Μαρία Φαμπιάνα Σεμπαστιάνα Κάρμεν "Καρμελίτα" Ρομέρο Ρούμπιο ι Καστέγιο (María Fabiana Sebastiana Carmen "Carmelita" Romero Rubio y Castelló, 20 Ιανουαρίου 1864 - 25 Ιουνίου 1944) ήταν η δεύτερη σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Πορφίριο Ντίαζ.

 Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1864 στη Τούλα του Ταμαουλίπας, και ήταν κόρη του Μανουέλ Ρομέρο Ρούμπιο και της Αγουστίνα Καστέγιο. Στις 5 Νοεμβρίου 1881 σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε τον Πορφίριο Ντίαζ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, αλλά ήταν σαν δεύτερη μητέρα στα παιδιά του Πορφίριο από τον πρώτο του γάμο. Το 1911 ακολούθησε τον σύζυγό της, στην εξορία στη Γαλλία. Έζησαν στο Παρίσι και ταξίδεψαν μαζί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και την Αίγυπτο. Πέθανε στις 25 Ιουνίου 1944 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 80 ετών. When it Takes a Revolution to Bring You Down. Un bosquejo de la historia de México Escrito por Guillermo Hagg y Saab. In Spanish [1] by Carlos Tello Díaz. Casa Amiga de la Obrera. In Spanish La Escuela de Participación Social Αρχειοθετήθηκε 2012-10-08 στο Wayback Machine. In Spanish Víctor Manuel Macías-González, "The Mexican Aristocracy in the Porfiriato," doctoral diss., Texas Christian University, 1999. Díaz, Porfirio. Memorias. Barcelona, Linkgua digital, 2014. Tello Díaz, Carlos. El exilio: un relato de familia. México, Cal y Arena, 1993 479 p.
Πύργος του Λονδίνου

Ο Πύργος του Λονδίνου (αγγλικά: Tower of London), επισήμως γνωστός ως Βασιλικό Παλάτι και Φρούριο της Αυτού Μεγαλειότητος του Πύργου του Λονδίνου (αγγλικά: His Majesty's Royal Palace and Fortress of the Tower of London), είναι ιστορικό κάστρο στη βόρεια όχθη του Τάμεση στο κεντρικό Λονδίνο, στην Αγγλία. Βρίσκεται μέσα στο Διαμέρισμα Τάουερ Άμλετς του Λονδίνου, χωριζόμενο από την αριστερή όχθη του Σίτι του Λονδίνου με τον ανοιχτό χώρο που είναι γνωστός ως Τάουερ Χιλ. Ιδρύθηκε προς το τέλος του 1066 ως μέρος της Νορμανδικής Κατάκτησης της Αγγλίας.

 Το 1066, οι Νορμανδοί κατέλαβαν την Αγγλία. Ο Νορμανδός βασιλιάς, Γουλιέλμος ο Κατακτητής, επέλεξε το Λονδίνο ως πρωτεύουσα της χώρας. Για να ελέγχει την πόλη, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μεγάλο οχυρό εκεί όπου τελείωναν τα παλιά ρωμαϊκά τείχη. Το φρούριο αυτό ονομάστηκε Λευκός Πύργος, εξαιτίας του χρώματος της πέτρας του. Τους τρεις επόμενους αιώνες, χτίστηκε γύρω του ένα πελώριο οχυρωματικό σύμπλεγμα, προστατευμένο από τείχη και τάφρο, το οποίο ονομάστηκε Πύργος του Λονδίνου. Αρχικά το κάστρο ήταν το κέντρο της μοναρχικής εξουσίας, αλλά και ένα καταφύγιο για την βασιλική οικογένεια σε ταραγμένες περιόδους. Αργότερα, μετατράπηκε σε μια τρομερή φυλακή, όπως επίσης και σε αποθήκη όπλων και πολύτιμων αντικειμένων. Η εκτέλεση με αποκεφαλισμό επιφυλασσόταν κατά κανόνα σε ευγενείς καταδικασμένους για προδοσία. Οι καρατομήσεις συνήθως πραγματοποιούνταν στο Τάουερ Χιλ, ένα ύψωμα ακριβώς έξω από τα τείχη του κάστρου. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας ήταν πιο "τυχερά", αφού εκτελούνταν με μυστικότητα στους εσωτερικούς χώρους. Τα βασανιστήρια με υπερέκταση των άκρων πάνω σε έναν τροχό ήταν νόμιμα στην Αγγλία μέχρι το 1640. Ο Πύργος του Λονδίνου αποτελούσε σύνηθες χώρο ανάκρισης υπόπτων για προδοσία, στους οποίους ασκούνταν αφόρητη πίεση για να ομολογήσουν. Όσοι καταδικάζονταν σε φυλάκιση στον Πύργο του Λονδίνου κατέφταναν με πλοίο μέσω του ποταμού Τάμεση και διέβαιναν μια μικρή πύλη, που φαίνεται στην φωτογραφία κάτω . Ο Πύργος του Λονδίνου παραμένει μέχρι σήμερα ένα βασιλικό οχυρό, με φρουρά και οπλοστάσιο. Κάθε χρόνο, χιλιάδες επισκέπτες καταφτάνουν για να δουν ένα από τα πιο ιστορικά αξιοθέατα της Αγγλίας. Μέσα στον Πύργο, σε ένα ειδικά κατασκευασμένο θησαυροφυλάκιο, φυλάσσονται τα πετράδια των στεμάτων και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, όπως βασιλικές πανοπλίες. Συνταξιούχοι στρατιωτικοί, οι λογχοφόροι φρουροί, φυλάσσουν τον πύργο και ξεναγούν τους επισκέπτες. Βιβλιογραφία Official website Αρχειοθετήθηκε 2011-02-28 στο Wayback Machine. Further reading recommended by Historic Royal Palaces Bibliography of sources relating to the Tower of London
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2020-2021

Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2020-21 ήταν μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξήχθη στην Ελλάδα, η 26η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 20 Σεπτεμβρίου 2020 και αναμενόταν να καλύψει όλο το αγωνιστικό έτος, ωστόσο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας των συνθηκών που δημιούργησε η Πανδημία COVID-19 στην Ελλάδα. Η διοργάνωση ακυρώθηκε μετά την ολοκλήρωση της «Φάσης των 16». Ο Ολυμπιακός Πειραιώς θα ήταν αυτός που θα υπερασπιζόταν τον τίτλο του Τροπαιούχου μετά από τέσσερις συνεχείς κατακτήσεις (2016 · 2017 · 2018 · 2019).

 Δικαίωμα και υποχρέωση συμμετοχής στο θεσμό είχαν όλα τα σωματεία που θα συμμετείχαν την περίοδο 2020-21 στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών. Η συμμετοχή των ομάδων της Α2 Εθνικής ήταν προαιρετική. Μετά την αποδοχή της πρόσκλησης συμμετοχής, αποχή από τη διοργάνωση στο σύνολό της, από συγκεκριμένο αγώνα ή μη συμμετοχή με το βασικό ρόστερ θα επέφερε την ποινή της τιμωρίας δύο βαθμών από το οικείο Πρωτάθλημα της ομάδας. Οι αγώνες διεξήχθησαν με σύστημα απλού αποκλεισμού (knock-out), δηλαδή οι ηττημένοι των αγώνων αποκλείστηκαν άμεσα από τις επόμενες αγωνιστικές. Η ανάδειξη του τροπαιούχου θα λάμβανε χώρα με Τελικό Αγώνα μεταξύ των νικητών των Ημιτελικών, χωρίς να είχε προβλεφθεί Μικρός Τελικός. Η κλήρωση των πρώτων Φάσεων έλαβε χώρα στην Αθήνα την 1η Σεπτεμβρίου 2020. Στη Φάση αυτή συμμετείχαν 23 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας, χωρισμένα σε δύο Ομίλους βάσει γεωγραφικών κριτηρίων. Στη Φάση αυτή συμμετείχαν τα 4 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 12 σωματεία της Α1 Εθνικής. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2020-2021», αποτελέσματα στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Κύπελλο Ελλάδος Γυναικών 2020-2021», αποτελέσματα και στατιστικά στον επίσημο ιστότοπο του Αρχείου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. «Ειδική Προκήρυξη Κυπέλλου Ελλάδος Γυναικών 2020-2021», έγγραφο στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. (pdf)
Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος

Το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος (ΔΚΕΕ) είναι επιμορφωτικός και συνεδριακός οργανισμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος. Υπάγεται στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και εδρεύει στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

 Το Διορθόδοξο Κέντρο είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Η διοίκηση του επιτελείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο προεδρεύει ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Το Διορθόδοξο Κέντρο στοχεύει στη σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στις Ορθόδοξες ανά τον κόσμο Εκκλησίες και στην από κοινού αντιμετώπιση των προκλήσεων της σημερινής κοινωνίας τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Η θεμελίωση του Διορθοδόξου Κέντρου πραγματοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 1969 από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο Α΄ επί Ηγουμενίας του Αρχιμανδρίτου Θεοκλήτου Φεφέ. Το κτίριο ανακαινίστηκε το 2004 από τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας αρχικά ως αρχιμανδρίτης και αργότερα ως Επίσκοπος Ανδρούσης (1971-1976) Χρυσόστομος Ζαφείρης, Μητροπολίτης Περιστερίου ως Τιτουλάριος Μητροπολίτης Γαρδικίου (1976-1999) Μάριος Μπέγζος, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής (2009-2011) Ιωάννης Σακελλαρίου, Μητροπολίτης Θερμοπυλών, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Πεντέλης (1999-2009 και 2011 - σήμερα) Στις δραστηριότητες του Διορθοδόξου Κέντρου εντάσσονται η διοργάνωση και φιλοξενία συνεδρίων, ημερίδων και άλλων συναντήσεων, η φιλοξενία αλλοδαπών φοιτητών ή συμμετεχόντων στις συναντήσεις, καθώς επίσης και η λειτουργία της βιβλιοθήκης του. Από το 2009, ενέταξε στις δραστηριότητές του και την πραγματοποίηση επιμορφωτικών σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας και της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Η επίσημη ιστοσελίδα του Διορθόδοξου Κέντρου Δελτίο Ειδήσεων ΝΕΤ 18/4/2013
ΠΕΚ Ζβόλε

Η Π.Ε.Κ Ζβόλε (ολλανδικά: Prins HendrikEnde Desespereert Nimmer Combinatie Zwolle) ή απλά Ζβόλε (ή σε κάποια ΜΜΕ Τσβόλε) είναι ολλανδικός σύλλογος που εδρεύει στο Ζβόλε της Ολλανδίας.

 Η Ζβόλε ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου 1910, μετά τη συγχώνευση της Prins Hendrik και της Ende Desespereert Nimmer. Ήταν μία από τις ομάδες του Ζβόλε, μαζί με την Zwolsche Boys και την ZAC. Μετά την καθιέρωση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ολλανδία, το 1954 η Ζβόλε προβιβάστηκε στην Γ΄ επαγγελματική κατηγορία. Το 1969 η Ζβόλε συγχωνεύτηκε με την Zwolsche Boys, παρά την αντιπαλότητα ανάμεσα στις 2 ομάδες. Τη σεζόν 1970-1971 η Ζβόλε προάχθηκε στην Εέρστε Ντιβίζιε. Το 1977 κατάφερε να πάει στον τελικό του Κύπελλο Ολλανδίας, αλλά έχασε από την ΦΚ Τβέντε στην παράταση. Τη σεζόν 1977-1978 η Ζβόλε προβιβάστηκε στην Ερεντιβίζιε και την επόμενη σεζόν τερμάτισε στην 8η θέση, η υψηλότερη μέχρι σήμερα. Το 1982 το χρέος του συλλόγου άγγιζε τα 6.000.000 ολλανδικά φιορίνια. Την ίδια χρονιά, πρόεδρος έγινε ο Marten Eibrink. Κατάφερε να μηδενίσει το χρέος και βοήθησε την αναδιάρθρωση της ομάδας. Επίσης άλλαξε το όνομα της ομάδας σε Π.Ε.Κ. Ζβόλε '82. Ο σύλλογος κατάφερε να επιβιώσει, αλλά τα προβλήματα συνεχίζονταν. Το 1988 ο Marten Eibrink παραιτήθηκε. Το χρέος επιδεινώθηκε, οι χορηγοί δεν επένδυαν στην ομάδα, οι παίχτες έμεναν απλήρωτοι, ενώ είχε χρέος και στην Slavenburgs Bank. Όλα αυτά οδήγησαν την ομάδα σε πτώχευση τον Μάρτιο του 1990. Μετά τη χρεοκοπία, ο σύλλογος άλλαξε το όνομα σε FC Ζβόλε. Ξεκίνησε από το μηδέν, με νέους χορηγούς, νέα εμφάνιση και νέο έμβλημα. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά μετά τη σεζόν 1992-1993 πήγαιναν όλα καλά για την ομάδα. Έχασε όμως την άνοδο στην Ερεντιβίζιε στα Play Offs ανόδου/παραμονής. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες ανόδου στα Play Offs, κατάφερε να κατακτήσει την πρώτη θέση στην Εέρστε Ντιβίζιε. Την επόμενη σεζόν στη Ερεντεβίζιε πλέον τελείωσε στην 16η θέση και παρέμεινε στα μεγάλα σαλόνια με νίκη στα Play Offs. Την επόμενη περίοδο υποβιβάστηκε την τελευταία αγωνιστική μετά από την ήττα με 7-1 από τη Φέγενορντ, ενώ η ομάδα χρειαζόταν μόνο νίκη για να μην υποβιβαστεί. Η αρχή της σεζόν 2005-2006 ήταν ευνοϊκή για την Ζβόλε καθώς ήταν στην πρώτη θέση. Όμως τον Νοέμβριο η ομάδα άρχισε να κάνει μέτριες εμφανίσεις με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι οπαδοί. Ο τότε προπονητής Hennie Spijkerman παραιτήθηκε μετά από την βαριά ήττα από την Εξέλσιορ στην έδρα της με 5-0. Τη σεζόν 2010-2011 η Ζβόλε κατείχε την πρώτη θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά την έχασε από τη Βάαλβαϊκ. Στα Play Offs έχασε και έτσι δεν προβιβάστηκε. Όμως η επόμενη σεζόν ήταν επιτυχημένη καθώς κατέκτησε το Εέρστε Ντιβίζιε και την απευθείας άνοδο. Την σεζόν 2012-13 η Ζβόλε κατέκτησε την 11η θέση. Το πρώτο στάδιο της Ζβόλε ήταν το Στάδιο Όστερενκ που χτίστηκε το 1934. Επειδή ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1910, αγωνιζόταν σε άλλα, μικρότερα στάδια πριν τη κατασκευή του γηπέδου. Το 2007 η Ζβόλε έφυγε από το Όστερενκ και στις 12 Ιουλίου 2012 ανακοινώθηκε ότι η Ζβόλε θα αγωνίζεται στο Στάδιο Άουσεντελτα, που είχε ως ανεπίσημη έδρα από το 2009. 1 Κύπελλο Ολλανδίας: 2014. 3 Εέρστε Ντιβίζιε: 1978, 2002, 2012. Η επίσημη ιστοσελίδα της Ζβόλε
Κωνσταντίνος Πάλλης (αντιστράτηγος)

Ο Κωνσταντίνος Πάλλης (1871-1941) ήταν επιτελικός αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς Μικράς Ασίας κατά την περίοδο μεταξύ 1920 και 1922, καθώς και ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου κατά την περίοδο μεταξύ 1940 και 1941.

 Γεννημένος στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 1871, ο Πάλλης φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία και αποφοίτησε στις 31 Ιουλίου 1883 ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, υπήρξε μέλος του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος το οποίο εστάλη στην Κρήτη, υπό τον συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο.Το 1904, κατέστη ανθυπολοχαγός, προτού, στη συνέχεια, προβιβαστεί διαδοχικά ως λοχαγός Β΄ τάξης (1910) και λοχαγός Α΄ τάξης (1911). Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, κατά την περίοδο μεταξύ 1912 και 1913, υπηρέτησε ως επιτελικός αξιωματικός εντός του Γενικού Στρατηγείου του διαδόχου και μετέπειτα βασιλέα, Κωνσταντίνου Α΄ της Ελλάδας. Το 1913, ο Πάλλης προήχθη ως στον βαθμό του ταγματάρχη, προτού στη συνέχεια, πιο συγκεκριμένα, προβιβαστεί στον βαθμό του αντισυνταγματάρχη το 1915, καθώς και του συνταγματάρχη το 1917. Κατά την περίοδο μεταξύ 1915-17, υπήρξε επικεφαλής της 3ης Διευθύνσεως της Επιτελικής Υπηρεσίας Στρατού, η οποία ήταν υπεύθυνη για την εκπαίδευση των νεοσυλλέκτων, καθώς και για την καταγραφή της στρατιωτικής ιστορίας.Λόγω των απόψεων του ιδίου υπέρ της μοναρχίας, απολύθηκε από τον στρατό κατά την περίοδο μεταξύ 1917 και 1920, ωστόσο, έπειτα από την εκλογική νίκη της φιλομοναρχικής Ηνωμένης Αντιπολίτευσης τον Νοέμβριο του 1920, ανεκλήθη στην ενεργό υπηρεσία και ορίστηκε ως αρχηγός του επιτελείου της Στρατιάς Μικράς Ασίας, υπό τον αντιστράτηγο Αναστάσιο Παπούλα. Το 1921, προήχθη στον βαθμό του υποστράτηγου. Παρέμεινε στο αξίωμά του έως και την απόλυση του Παπούλα, στις 23 Μαΐου 1922, ημερομηνία έπειτα από την οποία, επίσης, ο ίδιος ζήτησε την μετάθεσή του. Έπειτα από την τουρκική επέλαση και την απόλυση του διαδόχου του Παπούλα, Γεωργίου Χατζανέστη, ο Πάλλης απεκατεστήθη ως αρχηγός του επιτελείου της υπό ταχεία διάλυση Στρατιάς της Μικράς Ασίας, υπό τον αντιστράτηγο Γεώργιο Πολυμενάκο, στις 26 Αυγούστου του ίδιου έτους. Στις 28 Νοεμβρίου 1923, αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία. Το 1927, το Ειδικό Στρατιωτικό Συμβούλιο αποφάσισε την εκ νέου ενεργοποίησή του και τον προβιβασμό του στον βαθμό του αντιστράτηγου, ωστόσο, ο Πάλλης αρνήθηκε και συνέχισε την περίοδο αποστράτευσής του.Στις 7 Δεκεμβρίου 1935, ορίστηκε ως Γενικός Κυβερνήτης της Μακεδονίας εντός της κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου Δεμερτζή, αξίωμα το οποίο και διατήρησε, επίσης, υπό τον διάδοχο του Δεμερτζή, Ιωάννη Μεταξά, έως την παραίτηση του ιδίου, στις 2 Ιουνίου 1936.Έπειτα από το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Πάλλης ανεκλήθη εκ νέου στην ενεργό υπηρεσία και ορίστηκε ως αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Ξηράς, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως τον Φεβρουάριο του 1941. Απεβίωσε κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, σε ηλικία 70 ετών.
Διεθνές Αεροδρόμιο Εσένμπογκα

Το αεροδρόμιο Εσένμπογκα (ή Ankara Esenboğa Havalimanı είτε Esenboğa Uluslarası Havalimanı, στα τουρκικά) είναι διεθνές αεροδρόμιο σε απόσταση 27 χλμ. Βόρεια από την πρωτεύουσα της Τουρκίας, Άγκυρα.

 Το Εσένμπογκα λειτούργησε για πρώτη φορά το 1955. Δεν είναι μεγάλο αεροδρόμιο. Διαθέτει έναν τροχοδιάδρομο, που μπορεί να δεχτεί όμως κάθε τύπο αεροσκάφους (εκτός του Airbus A380, που τα αεροδρόμια που μπορούν να δεχτούν αυτό το αεροσκάφος είναι ελάχιστα ακόμη). Διαθέτει έναν αεροσταθμό που εξυπηρετεί πτήσεις εσωτερικού και εξωτερικού. Υπάρχουν βέβαια όλα τα τμήματα (π.χ. έλεγχος διαβατηρίων) που μπορούν να δεχτούν πτήσεις από το εξωτερικό. Λόγω της σχετικά μικρής αεροπορικής δραστηριότητας προς το αεροδρόμιο αυτό, το Εσένμπογκα λειτουργεί (χειμερινή περίοδος 2005/2006) καθημερινά από τις 08:30 έως τις 17:30.Αυτή τη στιγμή χτίζονται δύο νέοι αεροσταθμοί, ένας για εσωτερικές πτήσεις, και ο άλλος για διεθνείς. Ο κυριότερος χρήστης του Εσένμπογκα είναι οι Τουρκικές Αερογραμμές-ΤΗΥ. Άλλοι χρήστες είναι οι Κυπριακές Τουρκικές Αερογραμμές (Cyprus Turkish Airlines), η Fly Air και άλλες Τουρκικές, αλλά και από το εξωτερικό (π.χ. Lufthansa). Διαβάστε σχόλια επιβατών για το Εσένμπογκαa Πληροφορίες στο World Aero Data
Κάτω Χωριό Λασιθίου

Το Κάτω Χωριό (επίσης Κάτω Χωρίον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας της τότε επαρχίας και του σημερινού Δήμου Ιεράπετρας. Βρίσκεται στο στενότερο σημείο της Κρήτης, περίπου στα μισά μεταξύ της Παχείας Άμμου στον κόλπο του Μιραμπέλλου και της Ιεράπετρας στο Λιβυκό Πέλαγος, στη δυτική άκρη των ορέων της Θρυπτής.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Κάτω Χωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επάνω Χωριό, Επισκοπή, Θρυπτή και Παπαδιανά (ακόμη και αν, παραδόξως, εκτός από την Θρυπτή, δεν αναφέρονται στις απογραφές από το 1961). Η απογραφή του 1951 αναφέρει: Επάνω Χωρίον, το Επισκοπή, η Θρυπτή, η Κάτω Χωρίον, το Παπαδιανά, ταΣυνολικά η κοινότητα έχει 946 κατοίκους κατά την απογραφή του 2011. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Πυργιωτάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Κάτω Χωρίου
Σπυρίδων Στάης

Ο Σπυρίδων Στάης (1859–1932) υπήρξε σημαίνων πολιτικός της νεότερης Ελλάδος με καταγωγή από τα Κύθηρα, πολλές φορές βουλευτής και επτά φορές υπουργός στην περίοδο 1903 - 1922.

 Γεννήθηκε το 1859 στα Κύθηρα. Το 1877 τελείωσε το 1ο Γυμνάσιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έγινε διδάκτορας μαθηματικών και εργάστηκε ως καθηγητής μαθηματικών σε δημόσια γυμνάσια. Αργότερα, το 1892 εισήλθε στο χώρο της πολιτικής. Εξελέγη βουλευτής Κυθήρων με το κόμμα του Χαριλάου Τρικούπη και μετά του Γεωργίου Θεοτόκη. Αργότερα, υπήρξε συνιδρυτής του Λαϊκού Κόμματος. Συμμετείχε στις Κυβερνήσεις του Γεωργίου Θεοτόκη ως υπουργός Παιδείας. Το εκπαιδευτικό έργο του Σπυρίδωνος Στάη υπήρξε σημαντικό. Μια σειρά νομοσχεδίων που εισηγήθηκε και ψηφίστηκαν (όχι όλα) επί υπουργίας του, αποτέλεσαν σημαντικές καινοτομίες, ιδιαίτερα δε από τη στιγμή που η συγκεκριμένη περίοδος δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως ιδιαιτέρως μεταρρυθμιστική, καθώς το κόμμα του Θεοτόκη ήταν διστακτικό και δεν επιχείρησε ρήξεις και συγκρούσεις με την κυρίαρχη πολιτική κατάσταση της εποχής. Όμως ο Σπυρίδων Στάης έμεινε στην ιστορία ως ο ιδρυτής των εμπορικών σχολών στις αρχές του εικοστού αιώνα. Επίσης διετέλεσε υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου από τον Φεβρουάριο μέχρι το Μάρτιο 1921 στην Κυβέρνηση Καλογερόπουλου του 1921, υπουργός Εσωτερικών από 26 Μαρτίου 1921 έως 2 Μαρτίου 1922 στην Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1921, Επισιτισμού από τον Μάρτιο μέχρι το Μάιο 1922 στην Κυβέρνηση Γούναρη 1922 καθώς και υπουργός Γενικός διοικητής Θεσσαλονίκης από Μάιο μέχρι Αύγουστο 1922 στην Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922. Συνέβαλε καθοριστικά στη σύνταξη του νομοσχεδίου ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών και υπήρξε μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 κ.ά. Το έργο του στα Κύθηρα ήταν επίσης σημαντικό. Προώθησε την κατασκευή διδακτηρίων, εμπορικής σχολής και του Γυμνασίου Κυθήρων. Προσέφερε μέρος της περιουσίας του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το γνωστό κληροδότημα Στάη, για την παροχή υποτροφιών στους Κυθηρίους σπουδαστές, που ισχύει μέχρι σήμερα. Ο Σπυρίδων Στάης ήταν λαμπρός πολιτικός αλλά υπάρχει μία πράξη που αμαύρωσε το όνομά του. Πρόκειται για το έθιμο των μονομαχιών που έπαψε στις αρχές του 20ού αιώνα, αφού χύθηκε αρκετό αίμα και στο οποίο ενέδωσαν αρκετοί έλληνες πολιτικοί. Στις 18 Ιουνίου του 1904 ο Σπυρίδων Στάης, ενώ ήταν υπουργός για δεύτερη θητεία στην κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη, δολοφόνησε το βουλευτή Τρικάλων Κωνσταντίνο Χατζηπέτρου. Όλα ξεκίνησαν από μία φραστική επίθεση του Χατζηπέτρου προς το Στάη, διότι δεν έχρισε καθηγητή Ανατομίας το φίλο του Μελισσηνό. Ο Στάης απάντησε σκληρά και τελικώς οδηγήθηκαν σε μονομαχία, παρά τις προσπάθειες του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη για επίτευξη συμβιβασμού. Στη μονομαχία με πιστόλια, ο Στάης ευστόχησε. Μετά το δυσάρεστο αυτό γεγονός παραιτήθηκε από υπουργός. Απεβίωσε το 1932 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στη γενέτειρά του, τα Κύθηρα.
Μανιταρόπιτα

Η μανιταρόπιτα είναι παραδοσιακή πίτα των χωριών του ορεινού συγκροτήματος Βιτσίου, όπως Οξυά Καστοριάς, Πολυκέρασο Καστοριάς και Περικοπή Φλώρινας. Παρασκευάζεται είτε από νωπά μανιτάρια είτε από αποξηραμένα. Σερβίρεται και ως νηστίσιμη χωρίς την προσθήκη των τεσσάρων ή πέντε αυγών.

 Προτιμούνται τα μανιτάρια της περιοχής τα γνωστά «καλογεράκια» (πορτσίνι) του είδους Βωλίτης ο εδώδιμος (Boletus edulis). Τα αποξηραμένα μανιτάρια, το 1/6 του βάρους των νωπών δηλαδή 50 γραμ., πρέπει να μείνουν σε χλιαρό νερό περίπου μια ώρα χρησιμοποιώντας στη συνέχεια το νερό (1,5 φλυτζάνι) στην παρασκευή της πίτας γιατί διαφορετικά το άρωμα οι ουσίες που πέρασαν στο νερό θα χαθούν και θα μειώσουν σημαντικά την ποιότητα της πίτας. Ένα από τα σπουδαιότερα στοιχεία της παρασκευής της είναι η χρήση και ο τρόπος λιωσίματος των κρεμμυδιών περ. 500 γρ. που πρέπει να μαλακώσουν και να πολτοποιηθούν με το πιρούνι. Τα υπόλοιπα υλικά συνίστανται από αλεύρι μαλακού σιταριού (4,5 φλυτζάνια), βούτυρο κατά την πλάση του φύλλου, αλάτι (2 κουταλιές γλυκού κοφτές) και ελαιόλαδο (2 κουταλιές σούπας). Φυλλάδιο Πολιτιστικού Συλλόγου Οξυάς Καστοριάς
Εθνική Βιβλιοθήκη του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε

Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (πορτογαλικά: Biblioteca Nacional de São Tomé e Príncipe) βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Σάο Τομέ στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Είναι υπεύθυνη για τον τεχνικό συντονισμό των δημοσίων βιβλιοθηκών και την προώθηση του βιβλίου και της ανάγνωσης. Λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση της χώρας, σύμφωνα με νόμο του 1952 (επί αποικιοκρατίας).

 Πριν από την ανεξαρτησία το 1975, η βιβλιοθήκη του Δημαρχείου του Σάο Τομέ ήταν η πιο σημαντική βιβλιοθήκη της αποικίας με περίπου 5.000 βιβλία. Από την ανεξαρτησία και μετά, όλο και περισσότερες υπηρεσίες στεγάστηκαν στο δημαρχείο, με αποτέλεσμα το κλείσιμο της βιβλιοθήκης. Το κενό που έμεινε καλύφθηκε εν μέρει από το Αναγνωστήριο του Φρανσίσκο Χοσέ Τενρέιρο, το οποίο ήταν η μόνη δημόσια βιβλιοθήκη στη χώρα για περισσότερο από μια δεκαετία.Από τη δεκαετία του 1990, δημιουργήθηκαν βιβλιοθήκες στις πρωτεύουσες των περιφερειών χάρη στη διεθνή διεθνή βοήθεια. Οι κινητές βιβλιοθήκες που δημιουργήθηκαν το 2000 από το Πορτογαλικό Ίδρυμα Καλούστ Γκιουλμπενκιάν έφεραν βιβλία σε περισσότερες κοινότητες. Το 1994 δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη της Εθνοσυνέλευσης. Το αρχικό αποθετήριο βασιζόταν στο παλιό αποθετήριο της βιβλιοθήκης του δημαρχείου. Τελικά, η Εθνική Δημόσια Βιβλιοθήκη άνοιξε τον Μάιο του 2002, με χρηματοδότηση από την Κίνα.Τον Μάρτιο του 2015, η Εθνική Βιβλιοθήκη ξεκίνησε μία συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Minas Gerais (UMG) στο Μπέλο Οριζόντε της Βραζιλίας για την προώθηση της ανάγνωσης για παιδιά και εφήβους. Η διεθνής λογοτεχνία για παιδιά και νέους στην πορτογαλική γλώσσα μεταφέρεται με φορτηγά και πηγαίνει ακόμα και σε μικρά χωριά.Η Εθνική Βιβλιοθήκη διευθύνθηκε από τη Δρ. Maria Nazaré Ceita από το 2011 έως το 2012. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το 74,9% του πληθυσμού του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε ηλικίας άνω των 15 ετών ήταν εγγράμματοι το 2015. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Σάο Τομέ και Πρίνσιπε Σάο Τομέ (πόλη) Official website
9885 Linux

Ο 9885 Linux είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης που ανακαλύφθηκε από το Spacewatch στις 12 Οκτωβρίου 1994 και ανήκει στην οικογένεια της Εστίας. Ονομάστηκε έτσι από τον ομώνυμο πυρήνα λειτουργικού συστήματος.

 9793 Τόρβαλντς - αστεροειδής που ονομάστηκε προς τιμήν του Λίνους Τόρβαλντς (Linus Torvalds) 9882 Στόλλμαν - αστεροειδής που ονομάστηκε προς τιμήν του Ρίτσαρντ Στόλλμαν (Richard Matthew Stallman) 9965 GNU - αστεροειδής που ονομάστηκε προς τιμήν του εγχειρήματος GNU 9885 Linux στο JPL Small-Body DatabaseDiscovery · Orbit diagram · Orbital elements · Physical parameters
Nslookup

Το nslookup είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή που χρησιμοποιείται στα Windows και στο Unix για την αναζήτηση πληροφοριών από εξυπηρετητές του Συστήματος Ονομάτων Τομέα (DNS), όπως οι διευθύνσεις IP κάποιου υπολογιστή, οι εγγραφές MX (MX records) για ένα όνομα τομέα (domain name) και οι εξυπηρετητές NS ενός τομέα.

 Το όνομα nslookup σημαίνει name server lookup («εύρεση στον εξυπηρετητή ονομάτων»). Σύγχρονες εναλλακτικές λύσεις για το nslookup είναι τα προγράμματα host και dig που κυκλοφορούν με το BIND, τα οποία αναζητούν πληροφορίες εξυπηρετητών ονομάτων στο /etc/resolv.conf. Το nslookup εξακολουθεί να είναι χρήσιμο, γιατί μπορεί να εμφανίζει αν χρησιμοποιεί παλαιότερα αποθηκευμένη (cached) πληροφορία, κάτι που δεν κάνει το host. server ΟΝΟΜΑ (όπου ΟΝΟΜΑ είναι το όνομα ή η διεύθυνση IP ενός εξυπηρετητή DNS, ο οποίος πρόκειται να ερωτηθεί). Δεν είναι πάντα δυνατό να ερωτηθεί ένας συγκεκριμένος εξυπηρετητής DNS γιατί κάποιες φορές τα ερωτήματα DNS μπλοκάρονται για να εμποδιστούν επιθέσεις άρνησης εξυπηρέτησης (denial of service attacks). set type=ΟΝΟΜΑ (όπου ΟΝΟΜΑ είναι ο τύπος της εγγραφής που αναζητείται). Για παράδειγμα η set type=mx δίνει τις εγγραφές ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ακολουθεί παράδειγμα χρήσης: $ nslookup example.com Server: 192.168.0.254 Address: 192.168.0.254#53 Non-authoritative answer: Name: example.com Address: 192.0.32.10 C:\Documents and Settings\User>nslookup example.com Server: dsldevice.lan Address: 192.168.0.254 Non-authoritative answer: Name: example.com Address: 192.0.32.10 C:\Documents and Settings\User>nslookup Default Server: dsldevice.lan Address: 192.168.0.254 > server 8.8.8.8 Default Server: google-public-dns-a.google.com Address: 8.8.8.8 > set type=mx > wikipedia.org Server: google-public-dns-a.google.com Address: 8.8.8.8 Non-authoritative answer: wikipedia.org MX preference = 10, mail exchanger = mchenry.wikimedia.org wikipedia.org MX preference = 50, mail exchanger = lists.wikimedia.org > exit Οι πρώτες δύο γραμμές είναι πληροφορίες για τον εξυπηρετητή ονομάτων που δίνει την απάντηση. Οι επόμενες δύο γραμμές δείχνουν το όνομα και τη διεύθυνση IP του υπολογιστή με βάση τον οποίο γίνεται η αναζήτηση.
Έστερ Πέονι

Η Αλεξάντρα Κρέτσου, γνωστή επαγγελματικά ως Έστερ Πέονι, είναι Ρουμανο-καναδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε τη Ρουμανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019 με το τραγούδι «On a Sunday», μετά τη νίκη της στο Selection Naţională 2019. Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι, στη Ρουμανία, αλλά μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ στον Καναδά μέχρι να επιστρέψει στη Ρουμανία για σπουδές μουσικής. Το τραγούδι δεν προκρίθηκε στον τελικό.

 Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Τέχνης Dinu Lipatti στο Piteşti. Το πάθος της Έστερ για μουσική εμφανίστηκε από την παιδική ηλικία ενώ ζούσε με την οικογένειά της στο Μόντρεαλ, όπου πήγαινε σε τζαζ, μετά συνέχισε τις σπουδές της στη Ρουμανία εισερχόμενη στο Conservatory για τη σύνθεση και την τζαζ. Το 2014 η Έστερ βρέθηκε στο διαδίκτυο, καθώς εκδίδει καλύμματα λαϊκών τραγουδιών και πρόσφερε μια σύμβαση με δισκογραφική εταιρία στη Ρουμανία, απελευθερώνοντας τα singles "Leyla" και "Iubire" και διάφορες συνεργασίες. Ένα χρόνο αργότερα, έφτασε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση με το τραγούδι "Sub aripa ta" (feat. Vescan), το οποίο απολάμβανε την επιτυχία και παρέμεινε για εβδομάδες στη σειρά των ραδιοφωνικών και μουσικών σταθμών της Ρουμανίας. Το 2016 η Ester κυκλοφόρησε συνεργασία με τον Phelipe "1000 De Motive". Το 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο EP, "Dig It", όπου η Ester ήταν επίσης ένας από τους κύριους συνθέτες. Dig It (2018) On a Sunday (2019) Έστερ Πέονι στο Instagram
Ελκτική διάταξη

Ένα αεροσκάφος κατασκευασμένο με ελκτική διάταξη έχει τον έλικα τοποθετημένο μπροστά από τον κινητήρα του έτσι ώστε το αεροσκάφος να έλκεται στον αέρα, σε αντίθεση με την προωθητική διάταξη, στην οποία οι έλικες βρίσκονται πίσω και ωθούν το αεροσκάφος μπροστά. Κατά τα πρώτα χρόνια της μηχανοκίνητης αεροπορίας χρησιμοποιούνταν ευρύτατα τόσο μοντέλα με προωθητικής όσο και ελκτικής διάταξης. Ωστόσο στα μέσα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το ενδιαφέρον για αεροσκάφη με προωθητική διάταξη μειώθηκε και κυριάρχησε η ελκτική διάταξη. Σήμερα, τα ελικοφόρα αεροσκάφη είναι κατά κύριο λόγο με ελκτική διάταξη, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.

 Από το 1910, κατά τα πρώτα χρόνια πτήσεων, άρχισε να υπάρχει διάκριση μεταξύ της προπέλας και του ελκτικού έλικα. Το Βασιλικό Σώμα Αεροπορίας ονόμασε τα αεροσκάφη αυτά «τύπου Μπλέριοτ», από τον Λουί Μπλέριοτ για να τα διακρίνει από τα «τύπου Φαρμάν» προωθητικής διάταξης αεροσκάφη. Από στρατιωτική άποψη, το πρόβλημα με τα μονοκινητήρια ελκτικά αεροσκάφη ήταν πως οι κυβερνήτες δεν μπορούσαν να εκπυρσοκροτήσουν δια μέσω του τόξου του έλικα χωρίς να χτυπήσουν τις λεπίδες της προπέλας με τις σφαίρες τους. Κάποιες προτεινόμενες λύσεις ήταν η τοποθέτηση των όπλων γύρω από το τόξο της προπέλας, είτε σε γωνία είτε πλευρικά – κάτι που έκανε τη στόχευση δύσκολη – ή ακόμη και στην πάνω πτέρυγα ενός διπλάνου ώστε οι σφαίρες να περνούν πάνω από την προπέλα.Το πρώτο σύστημα εκπυρσοκρότησης διαμέσω της προπέλας αναπτύχθηκε από τον Γάλλο μηχανικό Εζέν Γκιλμπέρ για την εταιρεία Morane-Saulnier και σε αυτό συμπεριλαμβανόταν η τοποθέτηση μεταλλικών «σφηνών αντανάκλασης» στις λεπίδες της προπέλας ενός μονοπλάνου Morane-Saulnier L. Χρησιμοποιήθηκε άμεσα με επιτυχία από τον Γάλλο αεροπόρο Ρολάν Γκαρός και επίσης σε τουλάχιστον ένα Sopwith Tabloid της Αεροπορικής Υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού.Η τελική λύση ήταν ο μηχανισμός συγχρονισμού, πιο γνωστός ως συγχρονιστής όπλων, που αναπτύχθηκε από τον Άντονι Φόκερ και τοποθετήθηκε στο μονοπλάνο Fokker E.I του 1915. Το πρώτο βρετανικό αεροσκάφος με ελκτική διάταξη το οποίο σχεδιάστηκε ειδικά ώστε να του τοποθετηθεί μηχανισμός συγχρονισμού ήταν το Sopwith 1½ Strutter το οποίο τέθηκε σε υπηρεσία στις αρχές του 1916.Σε άλλες λύσης αποφυγής του τόξου της προπέλας συμπεριλαμβανόταν το πέρασμα του σωλήνα του όπλου μέσω του άξονα περιστροφής του έλικα – χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην παραγωγή στρατιωτικών αεροσκαφών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από το γαλλικό SPAD S.XII – ή η τοποθέτηση των όπλων στις πτέρυγες. Η τελευταία λύση χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 έως την αρχή της εποχής της αεριώθησης.
Γιούς Κάμπος

Ο Γιους Κάμπος (ονομάζεται και στση Αιγιδούς - Γιδούς) είναι οροπέδιο που βρίσκεται στην κοιλάδα του Αμαρίου του νομού Ρεθύμνης, στο νησί της Κρήτης. Βρίσκεται σε θέση 31 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης του Ρεθύμνου.

 Όσον αφορά στην ονομασία του κάμπου, σύμφωνα με μια εκδοχή προέρχεται από την τοπική γενική τση Γιούς ο Κάμπος, η οποία στο κρητικό ιδίωμα σημαίνει ο κάμπος της Ηούς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο κάμπος έλαβε την ονομασία αυτή από τα κοπάδια αιγών που έβοσκαν εκεί από την βυζαντινή ακόμη περίοδο. Ο Γιους Κάμπος βρίσκεται βορειοδυτικά του βουνού Κέντρος και εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 2,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων με μέσο υψόμετρο 750 μέτρων και είναι προσβάσιμος από τα χωριά Σπήλι, Κισσός και Γερακάρι. Το οροπέδιο είναι γνωστό για την εξαιρετικά πλούσια χλωρίδα του, η οποία περιλαμβάνει αρκετά ενδημικά φυτά. Ειδικότερα, η κόκκινη άγρια τουλίπα (Tulipa doerfleri), ένα από τα λίγα ενδημικά είδη τουλίπας στην Κρήτη, ευδοκιμεί εκεί. Παράλληλα, εντοπίζονται διάφορα είδη δέντρων όπως πλάτανοι και έλατα καθώς και σπάνια είδη ορχιδέας. Το οροπέδιο είναι εξαιρετικά εύφορο καθώς παράγει δημητριακά όλων των ειδών, κηπευτικά, κερασιές, μηλιές, βυσσινιές, λαχανικά και καρυδιές ενώ στους βοσκότοπους του οροπεδίου σιτίζονται ευάριθμα κοπάδια αιγοπροβάτων. Τα παλαιότερα χρόνια, ο κάμπος αποτελούσε σημαντική πηγή τροφής για τα χώρια της γύρω περιοχής, όπως το Σπήλι, ο Κισσός, οι Καρίνες, ο Πατσός, το Γερακάρι, ο Βάτος κ.ά.
Αντώνιος της Ναβάρρας

Ο Αντώνιος (Antoine de Bourbon, 22 Απριλίου 1518 - 17 Νοεμβρίου 1562) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Ναβάρρας μέσω του γάμου του με την Ιωάννα του Αλμπρέ, από το 1555 έως το θάνατό του. Επίσης, ήταν δούκας του Βαντόμ και αρχηγός του Οίκου των Βουρβόνων (1537 - 1562). Ο Αντώνιος ήταν γιος του Καρόλου δούκα του Βαντόμ και της Φραγκίσκης των Βαλουά (απεβ. το 1550), κόρης του Ρενέ δούκα του Αλανσόν. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Λουδοβίκου Α΄ πρίγκιπα του Κονντέ, και πατέρας του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας.

 Νυμφεύτηκε στο Μουλέν (1548) την Ιωάννα Γ΄ της Ναβάρρας, κόρη του Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Με τον γάμο του έγινε κόμης της Φουά, του Μπιγκόρ, του Αρμανιάκ και τού Περιγκόρ. Ο Αντώνιος προσπάθησε με κάθε μέσο να ανακτήσει το βασίλειο της Ναβάρρας που είχε κατακτηθεί από τους Ισπανούς (1512). Δεν είχε σταθερές θρησκευτικές πεποιθήσεις, και με τον αδελφό του ήταν επικεφαλής της Προτεσταντικής μερίδας, διαχωρίζοντας τις ιδέες του από αυτές της συζύγου του. Πολέμησε για λογαριασμό της Αικατερίνης των Μεδίκων, ήταν κηδεμόνας του γιου της Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας και Γάλλος στρατάρχης (1561). Όταν η σύζυγος του επέτρεψε στους Ουγενότους να κυριεύσουν την επισκοπή και τις εκκλησίες του Βαντόμ (1562) απείλησε να την κλείσει σε μοναστήρι, αυτή κατέφυγε στο Μπιαρν. Ήταν ματαιόδοξος και ασταθής στην συμπεριφορά του, πολλές φορές δυσαρέστησε τους υπηκόους του ενώ τον μεταχειρίστηκαν επιδέξια οι ανώτεροί του. Στην πολιορκία της Ρουέν (Νοέμβριος 1562) τραυματίστηκε θανάσιμα και σε λίγο πέθανε. Νυμφεύτηκε το 1548 την Ιωάννα Γ΄ των Αλμπρέ βασίλισσα της Ναβάρρας, κόρη τού Ερρίκου Β΄ της Ναβάρρας και απέκτησε τέκνα: Ερρίκος Δ΄ 1553-1610, βασιλιάς της Γαλλίας και, ως Ερρίκος Γ΄, της Ναβάρρας. Αικατερίνη1559-1604, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης.Με την ερωμένη του Λουίζα των Μπεροντιέ ο Αντώνιος είχε ένα φυσικό τέκνο: (νόθος) Κάρολος 1554-1610, αρχιεπίσκοπος της Ρουέν. Achaintre, Nicolas Louis, Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de Bourbon, Vol. 2, Publisher Mansut Fils, 4 Rue de l'École de Médecine, Paris, 1825. Bergin, Joseph, The making of the French episcopate, 1589-1661, St. Edmundsbury Press Ltd., 1996. Bryson, David, Queen Jeanne and the Promised Land, Koninklijke Brill NV:Leiden, 1999. Dupuy, Trevor, Curt Johnson and David L. Bongard, The Harper Encyclopedia of Military Biography, Castle Books: Edison, 1992. Duruy, Victor, John Franklin Jameson and Mabell Shippie Clarke Smith, A history of France, Thomas Y. Crowell Co.:New York, 1920. Dussieux, Louis, Généalogie de la maison de Bourbon: de 1256 à 1871, Lecoffre Et Fils, 1872. Holt, Mack P., The French wars of religion, 1562-1629, Cambridge University Press: New York, 2005. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Antoine of Navarre στο Wikimedia Commons