IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ειδοθέα του Πρωτέως

Η Ειδοθέα, ή Ειδώ, ή Θεονόη, στην Ελληνική Μυθολογία ήταν θυγατέρα του θαλάσσιου δαίμονα Πρωτέα, η οποία κατοικούσε στο νησί Φάρο ή Αντίφαρο. Αυτή όπως αφηγείται ο Όμηρος στην Οδύσσεια συμβούλευσε τον Μενέλαο με ποιόν τρόπο θα εξανάγκαζε τον πατέρα της να του αποκαλύψει τις μελλοντικές του περιπέτειες και τον βοήθησε στην εκτέλεση του σχεδίου του.

 Στην Οδύσσεια ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Πρωτέας κατοικούσε στο νησάκι Φάρος στις μεσογειακές ακτές της Αιγύπτου, στις εκβολές του Νείλου. Όταν ο Μενέλαος επέστρεφε από την Τροία, έχοντας μαζί του την Ωραία Ελένη, οι δυνατοί άνεμοι του Αιγαίου τους έφεραν στην Αίγυπτο. Εκεί ο Μενέλαος συνάντησε τυχαία τη σοφή και πρόθυμη κόρη του Πρωτέα, την Ειδοθέα, που του έδωσε οδηγίες για το πώς θα μπορούσε να αποσπάσει από τον πατέρα της χρήσιμες πληροφορίες για το ταξίδι της επιστροφής. Η Ειδοθέα του αποκάλυψε ακόμη ότι ο πατέρας της θα μπορούσε να του πει τι έχει συμβεί στο σπίτι του, ευχάριστο ή δυσάρεστο, όσο αυτός ήταν μακριά. Ο Μενέλαος στη συνέχεια εφάρμοσε το εξής τέχνασμα, ακολουθώντας τις συμβουλές της: ο ίδιος και άλλοι τρεις σύντροφοί του ντύθηκαν με φρεσκογδαρμένα δέρματα φώκιας και ξάπλωσαν ανάμεσα στις φώκιες του Πρωτέα το καταμεσήμερο. Αυτή ήταν η ώρα που, όπως όλα τα δαιμονικά της θάλασσας, ο «γέροντας» έβγαινε από το νερό. Συνήθιζε να ξαπλώνει κάτω από μια φαρδιά σπηλιά, ανάμεσα στο κοπάδι του, που κοιμόταν αναδίνοντας τη μυρωδιά του αλμυρού βυθού και της αβύσσου. Όταν ο Πρωτέας βγήκε από το πέλαγος, μέτρησε τις φώκιες του, αλλά δεν υποψιάστηκε την παγίδα και χώθηκε ανάμεσά τους. Μόλις αποκοιμήθηκε, ο Μενέλαος τον άρπαξε μαζί με τους συντρόφους του και τον κράτησαν σφιχτά. Ο Πρωτέας προσπαθούσε να τους ξεφύγει και μεταμορφώθηκε σε λιοντάρι, σε δράκο, σε τίγρη, σε κάπρο, έπειτα σε δέντρο ακόμη και σε νερό. Εκείνοι, όμως, δεν πτοήθηκαν και δε σταμάτησαν να παλεύουν μαζί του, παρά μόνο αφού άρχισε να παίρνει πάλι τη μορφή που είχε πριν αποκοιμηθεί. Τότε ο Πρωτέας εξαντλημένος, απάντησε στις ερωτήσεις του Μενέλαου, που έτσι έμαθε πως, για να του φανερώσουν οι θεοί το δρόμο της επιστροφής, έπρεπε να ανεβεί τον Νείλο και να τους προσφέρει εκατόμβη, δηλαδή θυσία εκατό βοδιών. Επίσης, ότι δεν του ήταν γραφτό να πεθάνει, γιατί ο Δίας τον θεωρούσε γαμπρό του, λόγω της Ελένης, και θα του φερόταν πολύ ευνοϊκά· θα τον οδηγήσει μετά θάνατο στα Ηλύσια πεδία. Τέλος, ο Πρωτέας τον πληροφόρησε και για την τύχη του αδερφού του, του Αγαμέμνονα, που είχε δολοφονηθεί, καθώς και για τους συμπολεμιστές του στην Τροία, τον Οδυσσέα και τον Αίαντα το Λοκρό. Sir William Smith (1876). «Dictionary of Greek and Roman biography and mythology» (στα Αγγλικά). Boston, C.C. Little and J. Brown; [etc., etc.] Ανακτήθηκε στις 26 Αυγούστου 2009.
Απολαβή

Απολαβή (ή κέρδος, αγγλ. gain) στην ηλεκτρονική είναι μέγεθος που εκφράζει μεταβολή στάθμης ισχύος ή τάσης μεταξύ της εισόδου και της εξόδου ενός κυκλώματος. Υπολογίζεται ως το πηλίκο του μεγέθους της εξόδου προς το αντίστοιχο μέγεθος της εισόδου αλλά πιο συχνά εκφράζεται στην λογαριθμική κλίμακα σε μονάδες ντεσιμπέλ. Η απολαβή χαρακτηρίζει ηλεκτρονικές διατάξεις όπως ενισχυτές και κεραίες.

 Η απολαβή ισχύος στους ενισχυτές ισούται με το δεκαπλάσιου του δεκαδικού λογάριθμου του λόγου της ισχύος εξόδου προς την ισχύ εισόδου: G P = 10 log 10 ⁡ ( P i n P o u t ) {\displaystyle G_{P}=10\log _{10}{\bigg (}{\frac {P_{in}}{P_{out}}}{\bigg )}} Ο απλός λόγος της ισχύος εξόδου προς την ισχύ εισόδου ονομάζεται επίσης και συντελεστής ενίσχυσης ισχύος. Η απολαβή τάσης ισούται με το εικοσαπλάσιο του δεκαδικού λογάριθμου του λόγου της τάσης εξόδου προς την τάση εισόδου, δηλαδή με το εικοσαπλάσιο του δεκαδικού λογάριθμού του συντελεστή ενίσχυσης τάσης και δίνεται την παρακάτω τελική σχέση. G V = 20 log 10 ⁡ ( V o u t V i n ) . {\displaystyle G_{V}=20\log _{10}{\bigg (}{\frac {V_{out}}{V_{in}}}{\bigg )}.\,} Απολαβή κεραίας ονομάζεται ο λόγος της έντασης ακτινοβολίας της κεραίας προς την ένταση ακτινοβολίας μιας ιδανικής κεραίας (η οποία εκπέμπει ισοτροπικά χωρίς απώλειες) και τροφοδοτείται με την ίδια ισχύ. Η απολαβή της κεραίας εκφράζεται από την σχέση: G a i n = 4 π ( I α κ τ P o ) {\displaystyle Gain=4\pi \left({\frac {I_{\alpha \kappa \tau }}{Po}}\right)} όπου Ιακτ η ένταση ακτινοβολίας της κεραίας και Ρο η ισχύς τροφοδοσίας της κεραίας Ειδικά θέματα ηλεκτρονικών, Γ τάξη ΤΕΕ, ΟΕΔΒ - κεφάλαιο 1 Γενικά ηλεκτρονικά, Α τάξη ΤΕΕ, ΟΕΔΒ - κεφάλαιο 4
Κρητηνία

Η Κρητηνία είναι χωριό της Ρόδου που ανήκει διοικητικά από το 2010 στη Δημοτική Ενότητα Ατταβύρου του Δήμου Ρόδου σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Από το 1999–2010 ανήκε στον Δήμο Ατταβύρου του Σχεδίου Καποδίστρια. Στην απογραφή του 2011, η Τοπική Κοινότητα Κρητηνίας είχε 503 κατοίκους, με 454 στην Κρητηνία και 49 στην Κάμειρο Σκάλα.

 Κατά την ελληνική μυθολογία, ο Αλθαιμένης ήταν πρωτότοκος γιος του Κατρέα, γιου του Μίνωα του βασιλιά της Κρήτης. Ο Κατρέας είχε λάβει χρησμό που τον πληροφορούσε ότι θα τον σκότωνε κάποιο παιδί του, χρησμό που έτυχε να μάθει και ο Αλθαιμένης. Για αυτό το λόγο, ο Αλθαιμένης έφυγε από την Κρήτη και έπλευσε προς τη Ρόδο, όπου ίδρυσε την Κρητηνία (Νέα Κρήτη) και έχτισε στο βουνό Αττάβυρο, το ναό του Ατταβύριου Διός, ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα. Μετά από χρόνια, και όταν ο Κατρέας γέρος πια, ήθελε να αφήσει τον θρόνο του στον πρωτότοκο γιο του, ταξίδεψε στη Ρόδο για να τον ενημερώσει. Εκεί, ο Αλθαιμένης και οι υπόλοιποι χωρικοί, πέρασαν τον Κατρέα και το πλοίο του για πειρατές, και μόλις αποβιβάστηκαν του επιτέθηκαν, με τον Αλθαιμένη να ρίχνει το ακόντιό του στον πατέρα του και σκοτώνοντάς τον να ολοκληρώνει τον χρησμό. Αρχικά, ο οικισμός ήταν παραθαλάσσιος, στην τωρινή θέση του οικισμού της Καμείρου Σκάλας, αλλά κατά τα μεταβυζαντινά χρόνια μεταφέρθηκε πιο ορεινά, για περισσότερη ασφάλεια από τους πειρατές. Ο αρχαίος οικισμός τελικά καταποντίστηκε. Σώζονται λίγα ερείπια, τα πιο πολλά μέσα στη θάλασσα. Στη ξηρά υπάρχουν μόνο τα ερείπια ενός παλαιοχριστιανικού ναού, ρυθμού Βασιλικής. Το 1658, ο Φραντζέσκο Μοροζίνι αποπειράθηκε να κυριεύσει τη Ρόδο, αποβιβάζοντας στρατό στην παραλία της Καμείρου Σκάλας, αλλά η φρουρά, έγκαιρα ειδοποιημένη από τη Χάλκη, τον αποκρούει. Η μετέπειτα ασφάλεια του οικισμού στηριζόταν στο κάστρο του (Καστέλλο). Γι’ αυτό, μέχρι την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου, το χωριό ονομαζόταν Κάστελλος, από το λατινικό Castellum, φρούριο, ή το Castel Nuovo, που αναφέρεται στα 1480. Το κάστρο της Κρητηνίας είναι μείγμα βυζαντινής και μεσαιωνικής τεχνοτροπίας και μέσα υπάρχουν τα ερείπια της Καθολικής εκκλησίας του Αγίου Παύλου, καθώς και νεώτερα κτίσματα, γιατί το Κάστρο χρησιμοποιήθηκε επί Ενετοκρατίας σαν ναύσταθμος (Μαρινέρα). Στο κάστρο εργάστηκαν σπουδαίοι μηχανικοί της εποχής, όπως ο Basilio della Scola, φροντίζοντας το κάστρο να ενισχυθεί ώστε να αντεπεξέλθει στις νέες εξελίξεις στην αμυντική τεχνολογία (να αντέχει στα κανόνια, με άλλα λόγια). Είναι γνωστό ότι ο Basilio della Scola (ειδικός επί των οχυρώσεων, μεγάλος τυχοδιώκτης και μισθοφόρος από τη Βιτσέντζα) ήταν στη Ρόδο μεταξύ 1520 και 1522 και η δουλειά του ήταν η ενίσχυση των φρουρίων για την αντιμετώπιση του Τουρκικού κινδύνου.
Σύνοδος των Θηβών

Την 1η Οκτωβρίου του 1373 στη σύνοδο των Θηβών ή συμβούλιο των Θηβών (Αγγλικά: Council of Thebes) ο πάπας Γρηγόριο ΙΑ΄ συγκέντρωσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής, για να τους επισημάνει την τουρκική επέκταση και να τους πείσει να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να την αντιμετωπίσουν. Αν και αναγνώρισαν τον κίνδυνο, δεν υπήρξε θετικό αποτέλεσμα. Επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Δύο αιώνες αργότερα, οι Φράγκοι στην Ελλάδα, είχαν υποταχθεί από τους Τούρκους.

 Ο αρχιεπίσκοπος Νέων Πατρών με «αγωνιώδη» επιστολή στον πάπα Γρηγόριο ΙΑ΄ εκθέτει τον κίνδυνο της επέκτασης των Τούρκων στην Χριστιανική Ελλάδα. Του επισημαίνει ότι έχουν υποδουλωθεί Χριστιανοί και ότι οι Τούρκοι έχουν πλησιάσει στα σύνορα της ηγεμονίας της Αχαΐας και του δουκάτου των Αθηνών. Ο πάπας συγκινήθηκε τόσο, ώστε κάλεσε τους Φράγκους Χριστιανούς ηγεμόνες της Ανατολής σε σύνοδο στην Θήβα την 1η Οκτωβρίου του 1373, ώστε να τους πείσει να ενδιαφερθούν για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Στην πρόσκλησή του συμπεριλαμβάνονταν: ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο ΣΤ΄, ο αυτοκράτορας Φίλιππος ο Γ΄, η πολιτεία της Βενετίας, η πολιτεία της Γένουας, οι ιππότες του Αγίου Ιωάννη, οι βασιλιάδες της Κύπρου, οι βασιλιάδες της Ουγγαρίας, οι βασιλιάδες της Σικελίας, ο γενικός επίτροπος των δουκάτων των Αθηνών και των Νέων Πατρών που ανήκαν στον βασιλέα της Σικελίας, στον δούκα του Αιγαίου Νικόλαο Γ΄ Δαλλεκάρτσερη, στον δούκα Λευκάδος Λεονάρδο Τόκκο, στον «ηγεμόνα της Κορίνθου» Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, στον μαρκίωνα Βοδονίτζης Φραγκίσκο Γεώργιο, στον «ηγεμόνα Μυτιλήνης» Φραγκίσκο Γατελούζο και στον αυθέντη της Σερίφου Ερμόλαο Μινόττο. Οι αρχιεπίσκοποι Νέων Πατρών και Νάξου επιδοκιμάστηκαν για την κήρυξη της ένωσης εναντίον των απίστων. Καμία απόφαση όμως δεν πάρθηκε γιατί επικράτησαν οι προσωπικές αντιζηλίες και ανταγωνισμοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι, μερικούς μήνες αργότερα το 1374, ο Νέριο Α΄ Ατσαγιόλι, με την πρόφαση ότι η Εταιρεία των Ναβαρραίων, που κατήχε την Αττική, δεν του παρέδιδε κάποιους φυγάδες υπηκόους του, επιτέθηκε και κατέλαβε τα Μέγαρα. Η κατοχή των Μεγάρων θα τον βοηθούσε αργότερα να καταλάβει το δουκάτο των Αθηνών. Υπάρχει και η άποψη του Αμερικανού ιστορικού Setton Μ. Kenneth, ότι δεν παρευρέθηκαν όλοι η ηγεμόνες και έτσι η σύνοδος δεν πραγματοποιήθηκε και φυσικά δεν ήταν εφικτός κάποιος συνασπισμός Φράγκικων δυνάμεων εναντίον των Τούρκων. Μίλλερ, Ουΐλλιαμ μετάφρ. Σπυρ. Π. Λάμπρου, 1909-1910, «Ιστορία της Φραγκοκρατίας εν Ελλάδι (1204-1566)» μετά προσθηκών και βελτιώσεων, Τόμος Α΄. Εν Αθήναις: Ελληνική Εκδοτική Εταιρεία, σελ. 433. (Αγγλικά) Miller, W. (1908) "The Latins in the Levant. A History of Frankish Greece (1204-1566)" (Cambridge and New York). Αρχειοθετήθηκε 10/11/2017. Ανακτήθηκε 17/06/2017. Σελ. 303-304. (Αγγλικά) Setton, Kenneth M. (1975) "Volume III: The fourteenth and fifteenth centuries", Edited by Harry W. Hazzard, University of Wisconsin Press: Madison, σελ.208. Ανακτήθηκε 21/06/2018.
Μιλόικο Λεσιάνιν

Ο Μιλόικο Λεσιάνιν (σερβικά: Милојко Лешјанин) (Λέσιγιε, 15 Φεβρουαρίου 1830 - Βελιγράδι 15 Φεβρουαρίου 1896), ήταν Σέρβος στρατιωτικός και πολιτικός, κάτοχος πολλών εγχώριων και ξένων βραβείων και μεταλλίων.

 Γεννήθηκε στο χωριό Λέσιγιε στην Παρασίν, από το όνομα του χωριού προέρχεται και το επώνυμο του Λεσιάνιν, το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γιοβάνοβιτς και το Λεσιάνιν παρωνύμιο που τελικά επικράτησε σαν επώνυμο του. Δίδαξε σε δημοτικό σχολείο στο Παρασίν και τέσσερα χρόνια στο γυμνάσιο του Βελιγραδίου. Στον στρατό εισήλθε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1849, ως λοχίας και στις 6 Σεπτεμβρίου 1850 εισήλθε στην, νέα τότε, σχολή πυροβολικού τη σημερινή στρατιωτική ακαδημία. Μετά την ολοκλήρωση της ακαδημίας έγινε ανθυπολοχαγός και στις 11 Δεκεμβρίου του 1855 στάλθηκε στην Πρωσία για στρατιωτικές σπουδές. Με την επιστροφή του από την Πρωσία στις 27 Μαΐου 1859 έγινε Αντιστράτηγος, και χρεώθηκε τμήμα στη στρατιωτική Ακαδημία. Στον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου από τους Τούρκους ο Λεσιάνιν πήρε την εντολή να διοικήσει ειδικό τμήμα της άμυνας της πόλης του Βελιγραδίου. Μέχρι το τέλος του 1868 υπηρέτησε ως καθηγητής της στρατιωτικής ακαδημίας, διδάσκοντας τους επίσημους κανόνες, τακτική, γενική εξυπηρέτηση του προσωπικού και στρατιωτική διοίκηση. Στις 7 Νοέεμβρίου 1868 έγινε γενικός διευθυντής του στρατιωτικού τμήματος του υπουργείου Στρατιωτικών. Στις 2 Απριλίου 1873 διορίσθηκε υπουργός άμυνας έως το 1874 που έγινε διευθυντής της στρατιωτικής σχολής ευελπίδων. Στις 22 Αυγούστου 1875 ήταν ο διοικητής του Σερβικού στρατού και στη συνέχεια το 1876 διοικητής της Τιμόσκι και βοηθός του Πρίγκιπα. Στον δεύτερο Σερβοτουρκικό πόλεμο διετέλεσε διοικητής της Μοραβίας και διοικητής του σώματος της Τιμόσκι. Στα τέλη του 1879 έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού της Σερβίας. Στις 19 Οκτωβρίου 1880 διορίσθηκε εκ νέου υπουργός άμυνας. Μετά από ένα χρόνο έγινε διοικητής του ενεργού στρατού, και στη συνέχεια αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Στον σερβοβουλγαρικό πόλεμο ήταν στρατιωτικός διοικητής της Τιμόσκι. Μετά τον πόλεμο για τρίτη φορά έγινε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού. Τον Απρίλιο του 1888 με αίτημα του αποστρατεύτηκε. Από τότε και μέχρι το θάνατό του έζησε στο Βελιγράδι. Ο Λεσνιάνιν ήταν επί οκτώ χρόνια πρόεδρος του ερυθρού σταυρού στη Σερβία. Είχε παρασημοφορηθεί με πάνω από δέκα μετάλλια, τόσο εγχώρια όσο και ξένα. Το πρώτο του παράσημο ήταν όταν υπερασπίστηκε γενναία το Ζάγιεσαρ από τον Οσμάν Πασά, και το δεύτερο στην πολιορκία της Νις όπου υπέγραψε με τον Τούρκο ανώτερο αξιωματικό την παράδοση της Νις (29 Δεκεμβρίου 1877). Για την επιτυχία του αυτή έλαβε το βαθμό του στρατηγού. М. Ђ. Милићевић, Додатак поменику од 1888. Знаменити људи у српског народа који су преминули до краја 1900. г., Београд 1901, 81-83
Εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας

Η εκλογική περιφέρεια Μεσσηνίας είναι εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, η οποία περιλαμβάνει το νομό Μεσσηνίας. Στην εκλογική περιφέρεια αντιστοιχούν σήμερα 5 έδρες. Σήμερα, οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στην εκλογική περιφέρεια ανέρχονται σε περίπου 197.000.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στη Μεσσηνία. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Ακολουθούν οι βουλευτές Μεσσηνίας της περίοδο 1974-2019
Το χιόνι ξαναβάφτηκε κόκκινο

Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο (νορβηγικά: Død Snø 2) είναι μια Νορβηγική και Ισλανδική κωμωδία τρόμου παραγωγής 2014. Είναι συνέχεια της ταινίας Το Χιόνι Βάφτηκε Κόκκινο που σκηνοθετήθηκε επίσης από τον Γουιρκόλα. Η ταινία κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 10 Οκτωβρίου 2014.

 Συνεχίζοντας από εκεί που η προηγούμενη ταινία τελείωσε, ο Μάρτιν ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο μετά τη συντριβή του αυτοκινήτου του, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τον συνταγματάρχη Χέρζογκ, αφού διαπίστωσε ότι ένα από τα νομίσματα του συνταγματάρχη ήταν στο αυτοκίνητό του. Ο Μάρτιν συλλαμβάνεται, όταν η αστυνομία υποψίαζεται ότι σκότωσε τους φίλους του. Σύντομα διαπιστώνει ότι το χέρι που ίδιος είχε κόψει με ένα αλυσοπρίονο έχει αντικατασταθεί αλλά είναι το νεκρό χέρι του Χέρζογκ. Στη συνέχεια διαφεύγει από το νοσοκομείο και το νεκροζωντανό χέρι του σκοτώνει ένα παιδί καθώς και έναν αστυνομικό. Όμως ο Μάρτιν πολύ σύντομα συνειδητοποιεί ότι Χέρζογκ επιστρέφει για εκδίκηση. Βέγκαρ Χόελ ως Μάρτιν Ορζάν Γκάμστ ως Χέρζογκ Μάρτιν Σταρ ως Ντάνιελ Τζόσελιν Ντε Μπόερ ως Μόνικα Ίνγκριντ Χας ως Μπλέικ Στίγκ Φρόντ Χένρικσεν ως Γκλεν Κένεθ Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο είχε παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σάντανς 2014 στις 19 Ιανουαρίου 2014, προτού κυκλοφορήσει στη χώρα καταγωγής του τη Νορβηγία στις 12 Φεβρουαρίου. Η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Stanley στις 25 Απριλίου 2014. Είχε προβληθεί online στις 7 Οκτωβρίου 2014 πριν από την περιορισμένη κινηματογραφική κυκλοφορία του στις 10 Οκτωβρίου. Το DVD και Blu-ray κυκλοφόρησαν στις 12 Ιανουαρίου 2015, από την Entertainment One στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο έλαβε γενικά θετικές κριτικές, κερδίζοντας μια βαθμολογία 85% στο Rotten Tomatoes με βάση 23 κριτικές για μέσο όρο 7/10. Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 59/100 βασισμένη σε 10 κριτικούς, που σημαίνει "μικτές ή μέσες κριτικές". Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο στο Rotten Tomatoes Το Χιόνι Ξαναβάφτηκε Κόκκινο στο Metacritic Παρουσίαση της ταινίας στο horrormovies.gr
Βουλευτικό

Το Βουλευτικό ήταν ένα από τα δύο Σώματα που δημιουργήθηκαν στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου το 1822. Το άλλο ήταν το Εκτελεστικό. Στην αρχή ήταν ισοδύναμα αλλά αργότερα έγιναν κάποιες αλλαγές. Το Βουλευτικό το αποτελούσαν εκπρόσωποι από τις επαρχίες με θητεία έναν χρόνο. Επί Καποδίστρια το 1828 αντικαταστάθηκε από το Πανελλήνιο.

 1822-1823 Δημήτριος Υψηλάντης 1824 Ιωάννης Ορλάνδος 1824-1826 Πανούτσος Νοταράς Σωτήριος Χαραλάμπης Θεοδώρητος Βρεσθένης Σύμφωνα με τη συλλογή επισήμων πράξεων του Ανδρέου Μαμούκα, τα μέλη του Βουλευτικού ήταν τα εξής: Δημήτριος Υψηλάντης (πρόεδρος) (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Σωτήριος Χαραλάμπης (αντιπρόεδρος) Ιωάννης Σκανδαλίδης (Α΄ γραμματεύς) Αλέξανδρος Τζιμπουρόπουλος Αναγνώστης Μοναρχίδης Ανάργυρος Πετράκης Διονύσιος Πετράκης Αναστάσης Λοιδωρίκης, αναφέρεται ως Αναστάσιος Λοιδορικίου Ανδρέας Ζαΐμης Βασίλειος Ν. Μπουντούρης,αναφέρεται ως Βασίλης Ν. Μπουτούρης Βενιαμίν Λέσβιος (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Γαβριήλ Αμανίτης (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Παλαιών Πατρών Γερμανός Γεώργιος Καλαράς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Γεώργιος Αποστόλου Γεώργιος Σισίνης (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Γεώργιος Ηλιόπουλος Γιαννάκης Πλακωτής Γιαννούλης Καραμάνος Γιαννούτσος Κόντες Γκίκας Καρακατζάνης(δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Γεώργιος Κωσταντάς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος Λάμπρος Αλεξάνδρου Νικόλαος Πονηρόπουλος (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Παναγιώτης Κρεββατάς (δεν είναι από τους υπογράφοντες στην Α' Εθνοσυνέλευση) Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης Πολυχρόνης Τζανέτου Σπυρίδων Κουρκουμέλης Σωτήρης Δούρος Φώτος Καραπάνου Φώτος Μπόμπορης Χαράλαμπος Παπαγεωργίου Χ. Κυριαζής Δημήτριος Θέμελης
Ζόρντι Σαβάλ

Ο Ζόρντι Σαβάλ ι Μπερναντέτ (καταλανικά: Jordi Savall i Bernadet‎, Καταλανική προφορά: ˈʒɔɾði səˈβaʎ i βəɾnəˈðɛt, γεννηθείς την 1η Αυγούστου 1941) είναι ισπανός διευθυντής ορχήστρας, συνθέτης και δεξιοτέχνης της βιόλα ντα γκάμπα. Συνιστά μία εκ των σπουδαιότερων προσωπικοτήτων της πρώιμης δυτικής μουσικής και είναι θιασώτης της διάδοσης παλαιών οργάνων στη σύγχρονη ζωντανή και ηχογραφημένη μουσική, με κυριότερο τη βιόλα ντα γκάμπα.Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει τη Μεσαιωνική, την Αναγεννησιακή, την μπαρόκ, την κλασική και τη ρομαντική μουσική. Ακόμα, έχει ενσωματώσει στο έργο του μη δυτικές μουσικές παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, της αρμενικής, της κελτικής και της αφρικανικής δημώδους μουσικής.

 Η μουσική του εκπαίδευση ξεκίνησε στην Ιγουαλάδα το 1947. Το 1959 εισήχθη στο Ωδείο της Μουσικής της Βαρκελώνης, από όπου αποφοίτησε το 1965, σταδιακά εξειδικευόμενος στην πρώιμη μουσική. Συνέχισε τις σπουδές του στη Βασιλεία και το 1974 έγινε καθηγητής βιόλα ντα γκάμπα στη Μουσική Σχολή «Schola Cantorum Basiliensis». Το 1974 δημιούργησε το μουσικό σύνολο «Hespèrion XX», μετονομάζοντάς το σε «Hespèrion XXI» κατά την έναρξη του 21ου αιώνα μετά το 2000. Στο πλαίσιο της ορχήστρας αυτής, συνεργάστηκε με τη σύζυγό του, υψίφωνο Μονσεράτ Φιγκέρας, με στόχο την ερμηνεία πρώιμης δυτικής μουσικής με τη μέγιστη δυνατή ιστορική ακρίβεια και τέχνη.Το 1987 επέστρεψε στην Βαρκελώνη όπου ίδρυσε από κοινού με τη σύζυγό του την Βασιλική Ορχήστρα της Καταλονίας («La Capella Reial de Catalunya»), ένα μουσικό σύνολο με θεματική τη φωνητική μουσική προ του 18ου αιώνα. Το 1989 το ζεύγος ίδρυσε την ορχήστρα «Le Concert des Nations», με την οποία ερμήνευσε μουσική του Μπαρόκ, αλλά και έργα της Κλασικής και της Ρομαντικής περιόδου.Ο Σαβάλ ενσωμάτωσε στο ρεπερτόριό του και μη δυτικές παραδόσεις, όπως η αφρικανική δημώδης μουσική στον δίσκο Les Routes de l’Esclavage («Οι διαδρομές της Σκλαβιάς»). Στις συναυλίες και το ομώνυμο άλμπουμ Orient-Occident («Ανατολή-Δύση»), ο ίδιος και μουσικοί από τη Μέση Ανατολή παρουσίασαν παραδοσιακή αραβική, χριστιανική και σεφαρδίτικη μουσική από τη μεσαιωνική Συρία, το Μαρόκο και την Τουρκία. Ακόμα, στις συναυλίες και το ομώνυμο άλμπουμ Mare Nostrum, παρουσίασε τη μουσική της Μεσογείου, μεταξύ των οποίων η ελληνική, η αρμενική κ.α.Περαιτέρω, έχει δημιουργήσει μουσικά φεστιβάλ όπως το Festival musique et histoire («Φσετιβάλ μουσικής και ιστορίας») στο Αββαείο του Φοντφρουάντ στη νότια Γαλλία και το Jordi Savall Festival σε ιστορικά μοναστήρια της Καταλονίας.Έδινε συχνά συναυλίες με την οικογένειά του, με την σύζυγό του, Μονσεράτ Φιγκέρας (που απεβίωσε το 2011), την κόρη του, Αριάνα, που παίζει την άρπα και τραγουδά και τον Φεράν, που παίζει τη θεόρβη και ασχολείται και εκείνος με το τραγούδι. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει περισσότερα από 200 άλμπουμ. Αρχικώς δισκογραφούσε με την εταιρεία EMI Classics και στη συνέχεια από το 1975 ως το 1998 με την Astrée. Από το 1998 κι έπειτα ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την Alia Vox, δισκογραφώντας με αυτήν τα υπόλοιπα έργα του.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς (Ε.Π.Σ.Κ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κιλκίς. Εδρεύει στο Κιλκίς και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Έως το 1960, τα σωματεία του νομού Κιλκίς μετείχαν στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας. Έπειτα, τα σωματεία του νομού Κιλκίς αγωνίζονταν στις διοργανώσεις της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής: Α1΄ Κατηγορία Α΄ Κατηγορία Ανατολικός Όμιλος Δυτικός Όμιλος Β΄ Κατηγορία Ανατολικός Όμιλος Δυτικός Όμιλος Ε.Π.Σ. ΜακεδονίαςΠηγή: ΕΠΣ Κιλκίς Αρχειοθετήθηκε 2023-03-14 στο Wayback Machine. Ε.Π.Σ. ΚιλκίςΠηγή: ΕΠΣ Κιλκίς Αρχειοθετήθηκε 2023-03-14 στο Wayback Machine. Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς Αρχειοθετήθηκε 2023-04-30 στο Wayback Machine. Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς Αρχειοθετήθηκε 2023-04-30 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος
Παρθική γλώσσα

Η παρθική γλώσσα επίσης γνωστή ως Παχλαβί των Αρσακιδών και των Σασανιδών, Pahlawānīg, είναι εξαφανισμένη γλώσσα των βορειοδυτικών ιρανικών γλωσσών που ομιλούνταν στην Παρθία, περιοχή του βορειανατολικόύ αρχαίου Ιράν. Η Παρθική ήταν η γλώσσα της Παρθικής αυτοκρατορίας των Αρσακιδών (248 π.Χ – 224) και των επωνύμων κλάδων της δυναστείας των Αρσακιδών της Αρμενίας, της Ιβηρίας και της Αλβανίας του Καυκάσου. Η συγκεκριμένη γλώσσα θεωρείται ότι άσκησε σημαντική επίδραση στην Αρμενική, ένα μεγάλο τμήμα του λεξιλογίου της οποίας σχηματίστηκε αρχικά με δάνεια από την Παρθική.

 Η Παρθική ήταν δυτική μέση ιρανική γλώσσα, η οποία μέσω γλωσσικής επαφής έχει και χαρακτηριστικά της ομάδας των ανατολικών ιρανικών γλωσσών, η επιρροή των οποίων μαρτυρείται κυρίως σε δάνειες λέξεις. Ίχνη της ανατολικής επίδρασης επιβιώνουν σε παρθικά δάνεια της Αρμενικής. Ταξινομικά, η Παρθική ανήκει στις βορειοδυτικές ιρανικές γλώσσες ενώ η μέση Περσική ανήκει στην ομάδα των νοτιοδυτικών ιρανικών γλωσσών. Η παρθική γλώσσα χρησιμοποιούσε το σύστημα γραφής Παχλαβί, που είχε δύο ουσιώδη χαρακτηριστικά: Πρώτον, ως γραφή προερχόταν από την Αραμαϊκή. Δεύτερον, χρησιμοποιούσε υψηλό αριθμό αραμαϊκών λέξεων, που αποδίδονταν ως ιδεογράμματα ή λογογράμματα, δηλαδή, δηλαδή ήταν γραπτές αραμαϊκές λέξεις αλλά κατανοητές ως Παρθικές. Ως γραπτή γλώσσα η Παρθική χρησιμοποιείτο στις αυλές της αρχαίας σατραπείας της Παρθίας και της δυναστείας των Αρσακιδών της Παρθίας. Οι κύριες πηγές γνώσης μας για την Παρθική είναι λιγοστές επιγραφές από την Νιζά και την Εκατόμπυλο, μανιχαϊκά κείμενα, σασανιδικές πολύγλωσσες επιγραφές και υπολείμματα της παρθικής λογοτεχνίας στη διάδοχη μέση περσική γλώσσα. Τα μανιχαϊκά κείμενα, που γράφτηκαν λίγο μετά την πτώση της παρθικής αυτοκρατορίας, παίζουν σημαντικό ρόλο στην αναδόμηση της Παρθικής. Η παρθική γλώσσα μαρτυρείται ως εξής: Περίπου 3.000 όστρακα (περ. 100-29 π.Χ) που ανακαλύφθηκαν στο Νιζά του νότιου Τουρκμενιστάν). Μια περγαμηνή του 1ου αιώνα συμβόλαιο γης προς πώληση από το Ουραμάν Ταχτ στο νοτιοδυτικό Ιράν. Όστρακα του 1ου π.Χ αιώνα από την επαρχία Σεμνάν στο ανατολικό Ιράν. Επιγραφές νομισμάτων των βασιλέων της δυναστείας των Αρσακιδών του 1ου αιώνα. Δίγλωσση επιγραφή (Σελεύκεια η επί του Τίγρη (150-151) Επιγραφή του Αρταβάνη Ε΄ στα Σούσα (215) Χειρόγραφα του 3ου αιώνα που ανακαλύφηκαν στην Δούρα Ευρωπός, στον Ευφράτη Επιγραφή στο Καλ-ε Τζανγκάλ, στο νότιο Χορασάν (πρώτο μισό του τρίτου αιώνα) Επιγραφές των πρώτων Σασσανιδών βασιλέων και ιερέων στην Παρθική. Το εκτεταμένο σώμα κειμένων των Μανιχαίων, που δεν περιέχουν ιδεόγραμμα. Ινδοπαρθικός πολιτισμός με τον Γονδοφάρη Α 20 π.Χ – 10 και τον Αβδαγάζη. Some valuable texts in Parthian including Boyce, Mary The Manichaean hymn-cycles in Parthian (London Oriental Series, Vol. 3). London: Oxford University Press, 1954. A Concise Pahlavi Dictionary Online - Professor MacKenzie's Pahlavi-English Dictionary with approx. 4200 καταχωρίσεις. Pahlavi Fonts - Developed in the Department of Classical and Near Eastern Studies at the University of Minnesota, by William W. Malandra and Emily B. West. TITUS Middle Persian and Parthian Manichæan Texts Parthian_Language
19ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού

Το 19ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 19e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Δέκατο-Ένατο. Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα διαμέρισμα Μπυτ-Σωμόν, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Διασχίζεται από δύο κανάλια, το κανάλι Σαιν-Ντενί και το κανάλι Ουρκ, που ενώνονται κοντά στο πάρκο της Βιλέτ. Το 19ο διαμέρισμα περιλαμβάνει δύο δημόσια πάρκα: το πάρκο Μπυτ-Σωμόν, που βρίσκεται σε έναν λόφο και το πάρκο της Βιλέτ, το οποίο φιλοξενεί την Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας και το πολιτιστικό ίδρυμα Πόλη της Μουσικής με το μουσείο της Μουσικής, το Κονσερβατόριο του Παρισιού, ένα από τις πιο γνωστά ωδεία στην Ευρώπη, κ.ά.

 Το 19ο διαμέρισμα βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, στο βορειοανατολικό άκρο του Παρισιού. Συνορεύει προς τα βόρεια με την κοινότητα Ωμπερβιλγιέ, στα ανατολικά με τις κοινότητες Παντέν, Λε Λιλά και Πρε-Σαιν-Ζερβαί, στα νότια με το 20ό διαμέρισμα και στα δυτικά με το 10ο και 18ο διαμέρισμα. Το 18ο διαμέρισμα δημιουργήθηκε το 1860, κατά τη διακυβέρνηση του Ναπολέοντα Γ΄, με την επέκταση και τον μετασχηματισμό του Παρισιού, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που διεύρυνε το Παρίσι και αύξησε τα δημοτικά διαμερίσματα από 12 σε 20. Δημιουργήθηκε από τις παλαιές κοινότητες Λα Βιλέτ και Μπελβίλ και τμήματα των κοινοτήτων Ωμπερβιλγιέ και Παντέν. Ο πληθυσμός του 19ου διαμερίσματος αυξάνεται συνεχώς από το 1975. Στην απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ήταν 188.066 κάτοικοι. Στην περιοχή διαμένουν πολλοί μετανάστες στη Γαλλία, ιδίως από τη Βόρεια Αφρική. Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 19ου διαμερίσματος: Συνοικία Λα Βιλέτ (Quartier de la Villette) Συνοικία Πον-ντε-Φλαντρ (Quartier du Pont-de-Flandre) Συνοικία Αμερικής (Quartier d'Amérique) Συνοικία Κομπά (Quartier du Combat)Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 16ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 73 έως 76. Το πάρκο των Μπυτ-Σωμόν, δημόσιος κήπος με έκταση 25 περίπου εκτάρια, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά πάρκα στο Παρίσι και δημοφιλής προορισμός για τους Παρισινούς.Το πάρκο της Βιλέτ, είναι το πιο μεγάλο πάρκο του Παρισιού με έκταση 55 εκτάρια, στο χώρο των παλιών σφαγείων του Παρισιού. Η Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας. Είναι μουσείο και εκθεσιακός χώρος που ειδικεύεται στη διάδοση του επιστημονικού και τεχνολογικού πολιτισμού. Το Ανώτερο Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού του Παρισιού (το Κονσερβατουάρ), ένα από τις πιο γνωστά ωδεία στην Ευρώπη. Η Φιλαρμονική του Παρισιού Η Πόλη της Μουσικής όπου περιλαμβάνεται και το Μουσείο της Μουσικής Ο χώρος συναυλιών Ζενίθ του Παρισιού.Το κέντρο τεχνών Σαν Κατρ (σημαίνει 104). Εγκαινιάστηκε τον Οκτώβριο του 2008. Είναι ένας χώρος δημιουργίας και καλλιτεχνικής παραγωγής, ανοιχτό σε όλες τις τέχνες: πλαστικές τέχνες, μουσική, χορός, θέατρο, βίντεο, μόδα, σχέδιο, κινηματογράφος, λογοτεχνία. Η ιστοσελίδα του Δημαρχείου του 19ου διαμερίσματος (γαλλικά)
Challenge Cup πετοσφαίρισης γυναικών

Το Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup) είναι η τρίτη σε σημασία ευρωπαϊκή διοργάνωση μεταξύ συλλόγων πετοσφαίρισης γυναικών, και διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης (CEV - Confédération Européenne de Volley-ball).Ξεκίνησε την περίοδο 1980-81 με το όνομα Κύπελλο CEV (Κύπελλο Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης), ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι και την περίοδο 2006-07. Από την περίοδο 2007-08 μετονομάστηκε σε Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup). Η ίδια μετονομασία επήλθε επίσης και στην αντίστοιχη διοργάνωση των ανδρών. Από εκείνη την περίοδο (2007-08) την ονομασία Κύπελλο CEV απέκτησε το έως τότε Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, επίσης και στις δύο διοργανώσεις Γυναικών και Ανδρών.

 Η έντονη γραφή στο αποτέλεσμα αναφέρεται στη γηπεδούχο ομάδα. Η κατάταξη μεταξύ 3ης και 4ης θέσης δίνεται από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Πετοσφαίρισης C.E.V. Από την περίοδο 2007-08 μέχρι και την περίοδο 2009-10 η πρόκριση στους νοκ-άουτ αγώνες και η ανάδειξη κυπελλούχου κρινόταν στη διαφορά των σετ. Μόνο αν υπήρχε ίδιο σκορ σετ στις νίκες, τότε παιζόταν το "Χρυσό Σετ" στον δεύτερο αγώνα. Από την περίοδο 2010-11 μέχρι και την περίοδο 2012-13 για την πρόκριση στους νοκ-άουτ αγώνες και την ανάδειξη κυπελλούχου απαιτούντο 2 νίκες. Αν οι ομάδες είχαν από μία νίκη ανεξαρτήτως σκορ, τότε παιζόταν το "Χρυσό Σετ" στον δεύτερο αγώνα. Από την περίοδο 2013-14 οι νίκες με σκορ 3-0 και 3-1 ονομάζονται "καθαρές νίκες" και θεωρούνται ισότιμες. Για την πρόκριση στους νοκ-άουτ αγώνες και για την ανάδειξη κυπελλούχου, σε περίπτωση που οι δύο φιναλίστ σημειώσουν από μία καθαρή νίκη ή από μια νίκη με 3-2 έκαστος, τότε παίζεται το "Χρυσό σετ" στον δεύτερο αγώνα, το οποίο λήγει στους 15 πόντους. Ιστοχώρος της CEV www.cev.eu Ιστοχώρος της CEV (παλιός) www-old.cev.eu Κύπελλο Θριάμβου Γυναικών 2017 - Τελική κατάταξη www.cev.eu Κύπελλο Θριάμβου Γυναικών 2018 - Τελική κατάταξη www.cev.eu Νικήτριες ομάδες του Κυπέλλου Θριάμβου www.the-sports.org
Σπύρος Ιωαννίδης

Ο Σπύρος Ιωαννίδης (21 Οκτωβρίου 1950) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής. Συμμετείχε στην ομάδα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς και ήταν μέλος των Εθνικών ομάδων Νέων, Ανδρών καθώς και μέλος της ομάδας των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδας το 1969 και το 1971.

 Ο Σπύρος Ιωαννίδης γεννήθηκε στον Πειραιά. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της κολύμβησης και εν συνεχεία στο τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς, το 1966, σε ηλικία 16 ετών. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα. Στον Ολυμπιακό Πειραιώς αγωνίστηκε για 13 χρόνια (1966-79) έχοντας κατακτήσει 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος (1969, 1971). Υπηρέτησε στο Λιμενικό Σώμα (1969-1972) και συμμετείχε στην ομάδα του Λιμενικού Σώματος αλλά και της Εθνικής Ομάδας Πόλο των Ενόπλων Δυνάμεων. Το 1980, αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων. Εργάσθηκε στην Olympic Airways (1976 - 2000), αρχικά σαν Ιπτάμενος Φροντιστής, εν συνεχεία στο Κέντρο Eπιχειρησιακού Eλέγχου της Εταιρείας και αποχώρησε το έτος 2000 ως Προιστάμενος των VIP & State Flights. Συνέχισε την επαγγελματική του καριέρα στην Aegean Airlines (2000-2009), απο το αρχικό στάδιο οργάνωσης της, στην θέση του Manager of Integrated Operations Control Center (I.O.C.C.). Εν συνεχεία μετεπήδησε στην νεοσύστατη Olympic Air (2009-2013) μέλος του ομίλου της MIG, όπου επίσης εργάσθηκε στην θέση του Manager of Integrated Operations Control Center (I.O.C.C.). Ο Σπύρος Ιωαννίδης μετείχε σε διεθνείς αποστολές των Eθνικών Oμάδων Νέων και Ανδρών της Ελλάδος. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδος με την Ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς: 1969, 1971
Κάρολος Φρειδερίκος του Μύνστερμπεργκ-Ελς

Ο Κάρολος-Φρειδερίκος, τσεχ.: Karel Bedřich z Minstrberka (18 Οκτωβρίου 1593 - 31 Μαΐου 1647) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Ελς (1617-47) και του Μπέρνστατ (1639-47). Είχε τους τίτλους του δούκα του Μύνστερμπεργκ και του κόμη του Γκλατς.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ δούκα του Ελς & του Μπέρνστατ και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Γεωργίου Β΄ δούκα του Μπζεγκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1618 την Άννα-Σοφία των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνο: Ελισάβετ-Μαρία 1625-1686, δούκισσα του Ελς. Παντρεύτηκε τον Σίλβιο Α΄ Νίμροντ δούκα της Βυρτεμβέργης-Γιούλιχσμπουργκ.Το 1642 ο Κάρολος-Φρειδερίκος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σοφία-Μαγδαληνή των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη του Ιωάννη-Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ. Δεν απέκτησαν απογόνους. Ludwig Petry, Josef Joachim Menzel (eds.): Geschichte Schlesiens. vol. 2, ISBN 3-7995-6342-3, p. 62 ff Hugo Weczerka: Handbuch der historischen Stätten: Schlesien, Stuttgart, 1977, ISBN 3-520-31601-3, p. LXIV, 19 and 369 as well as genealogical tables on p. 602-603 Dr. Colmar Grünhagen: Geschichte Schlesiens, vol. 2, Friedrich Andreas Perthes, Gotha, 1886, p. 67, 180
Δάφνη Βουπρασίας Ηλείας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Ηλεία, δείτε: Δάφνη Ηλείας Η Δάφνη είναι χωριό της Ηλείας στον κάμπο του Βουπρασίου. Πολιούχος της Δάφνης είναι ο Άγιος Ανδρέας.

 Το 1707 αναφέρεται ότι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής εκχριστιανίστηκαν. Το 1822 αναφέρεται χωριό της επαρχίας Πατρών, όπου ο Γιάννης Κομποθεκριανός είχε δώσει για τον αγώνα 130 άσπρα. Ο Γεράσιμος Κομποθέκρας ήταν πληρεξούσιος Πατρών το 1823 στην Β΄εθνοσυνέλευση του Άστρους το 1823. Το 1831 οι κάτοικοι Ι. Καραδήμος και Ι. Καλυβόπουλος υπογράφουν υπέρ του Καποδίστρια. Ο οικισμός απείχε τρεις ώρες δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων. Το 1835 γίνεται οικισμός του Δήμου Ξενίας του Νομού Αχαιοήλιδος. Το 1841 προσαρτάται στον τότε Δήμο Βουπρασίων έως το 1912 που γίνεται οικισμός της κοινότητας Ξενιών. Το 1919 προσαρτάται στην Κοινότητα Βάλακας και το 1938 γίνεται η έδρα της κοινότητας. Η Δάφνη παλιότερα λεγόταν Κουμουθρέκα. Το 1940 διορθώθηκε σε Κομποθέκρα. Το 1955 μετονομάστηκε σε Δάφνη. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Βουπρασίας, στο δημοτικό διαμέρισμα Αετορράχης, μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Η πρόσφατη εξέλιξη του πληθυσμού του οικισμού είναι η εξής: Νέα Πικέρνη Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Νέος χωρογραφικός πίναξ. Συνταχθείς και εκδοθείς εγκρίσει του Υπουργείου των Στρατιωτικών υπό Ιωάννου Εμ. Νουχάκη ανθυπασπιστού του Πεζικού, Εκ του Τυπογραφείου του Υπουργείου των Στρατιωτικών, Εν Αθήναις 1885. Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Πληθυσμός και Οικισμοί της Πελοποννήσου: 13ος-18ος αιώνας, μετάφρ. Χριστίνα Αγριαντώνη, επιμ. Αγγελική Κόκκου, Ιστορικό Αρχείο - Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, Αθήνα 1987. ISBN 978-000-7059-21-8. Λεωνίδας Φ. Καλλιβρετάκης, "Νέα Πικέρνη Δήμου Βουπρασίων: το χρονικό ενός οικισμού της Πελοποννήσου τον 19ο αιώνα (και η περιπέτεια ενός πληθυσμού)" στον τόμο Πληθυσμοί και οικισμοί του ελληνικού χώρου. Ιστορικά μελετήματα, σειρά Τετράδια Εργασίας, αρ. 18, Αθήνα, ΙΝΕ/ΕΙΕ, 2003, σελ. 221-242. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κομποθέκλα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δάφνης/Κουμουθέκρα Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/02/2013. Δάφνη Βουπρασίας Ηλείας, moriasnow.gr
Γιώγια Σιώκου

Η Γιώγια Σιώκου είναι Ελληνίδα ποιήτρια, γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης και ζει στην Αθήνα. Έχει εκδώσει δέκα ποιητικές συλλογές. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της Εθνικής Εταιρίας Λογοτεχνών του Παγκόσμιου Φιλοσοφικού Φόρουμ, της UNESCO Πειραιώς και Νήσων, Πρέσβειρα Ειρήνης του «Παγκόσμιου Λογοτεχνικού Φόρουμ για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» και μέλος του Ελληνικού Συνδέσμου Ενωμένων Εθνών, Μέλος της Ένωσης Ελλήνων Βιβλιοθηκονόμων και Επιστημόνων Πληροφόρησης. Πρόσφατα επανεξελέγει στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Γενική Γραμματέας της Επιτροπής Κρίσης Νέων Μελών. Η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών της απένειμε το Χρυσό Μετάλλιο Πνευματικής Αξίας Ά Τάξεως για την μεγάλη της προσφορά στα Ελληνικά Γράμματα, την Ποίηση και τη Λογοτεχνία και για το βιβλίο της «Αρχαία Μέλισσα». Συντάκτρια του λογοτεχνικού περιοδικού Νέα Σκέψη 2008 -2009. Βραβεύτηκε από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών με το χρυσό μετάλλιο πνευματικής αξίας πρώτης τάξεως για το βιβλίο της «Στα δένδρα μιλώ με τ’ όνομά τους». Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών την βράβευσε για τα βιβλία της, «Αιώνας Άστεγος» και «Η Μεγάλη Σιωπή» , που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του συζύγου της, με το Βραβείο Ποίησης «ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΓΕΡΗΣ».

 «Ο εμπαιγμός των ειδώλων» Εκδόσεις ΔΕΛΦΙΝΙ 1994 / 1996 «Αναπαράσταση του ανέφικτου» Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ 1998 (Με πρόλογο του Αντώνη Δεκαβάλλε) «Βαλς στα συντρίμμια» Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ 1999 (Ζωγραφική του V.Velickovic) «Σφυρήλατο μετάξι» Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ 2000 / 2001 (Σχέδια και επιμέλεια του Π.Γράββαλου) «Στις παρυφές του ελίχρυσου» Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ 2002 / 2003 (Σχέδια και επιμέλεια του Π.Γράββαλου) «Αδιάθλαστη Μοναξιά» Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ Οκτώβριος 2003 / Δεκέμβριος 2003 «Αρχαία Μέλισσα» Εκδόσεις GUTENBERG / ΤΥΠΩΘΗΤΩ 2010 / 2012 / 2013, δίγλωσσο (μεταφρασμένο στα αγγλικά από τον David Conolly , με ζωγραφική του Πέτρου Ζουμπουλάκη) «Αιώνας Άστεγος» Εκδόσεις ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ 2013 (Ζωγραφική και επιμέλεια του Πέτρου Ζουμπουλάκη) «Η μεγάλη σιωπή» Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ 2015 (Ζωγραφική και επιμέλεια του Πέτρου Ζουμπουλάκη) «Στα δένδρα μιλώ με τ’ όνομα τους» Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ 2017 / 2018 (Ζωγραφική και επιμέλεια του Πέτρου Ζουμπουλάκη) «Ο εμπαιγμός των ειδώλων», 77 αριθμημένα αντίτυπα με χαρακτικά του Γιάννη Γουρζή (1994) Το δίγλωσσο βιβλίο της, «Αρχαία Μέλισσα» (2010), μεταφρασμένο από τον μεταφραστή David Connolly. Ιστοσελίδα Γιώγιας Σιώκου Παρουσίαση στη Κύπρο Το νέο της βιβλίο, «Αρχαία Μέλισσα», εκδόσεις Gutenberg Αρχειοθετήθηκε 2013-09-30 στο Wayback Machine. David Connolly Συνέντευξη Γιώγιας Σιώκου Εφημερίδα Μακεδονία Εφημερίδα Αυγή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών BiblioNet, Γιώγια Σιώκου
Chromium

Ο Chromium είναι ένας δωρεάν και ανοιχτού κώδικα φυλλομετρητής που αναπτύσσεται από την Google LLC και χρησιμοποιεί τη μηχανή απεικόνισης Blink. Στον κώδικα του Chromium βασίζεται ο κώδικας του Google Chrome. Οι δυο περιηγητές μοιράζονται τον ίδιο κώδικα, αν και υπάρχουν κάποιες μικρές διαφορές στα χαρακτηριστικά και έχουν διαφορετικές αδειοδοτήσεις. Το έργο Chromium, παίρνει το όνομα από το στοιχείο «χρώμιο» χάρη στο οποίο γίνεται η επιχρωμίωση. Η πρόθεση της Google, όπως εκφράζεται στην τεκμηρίωση του έργου, είναι ότι το Chromium θα μπορούσε να είναι το όνομα του έργου ανοικτού κώδικα και ότι η τελική ονομασία του προϊόντος θα ήταν Chrome. Διάφοροι προγραμματιστές έχουν πάρει τον κώδικα του Chromium και έχουν φτιάξει δικές τους εκδόσεις κάτω από το όνομα αυτού, οι λεγόμενες εκδόσεις της κοινότητας. Ένας από τους κύριους στόχους του προγράμματος είναι ο Chrome να γίνει ένα κέλυφος με διαχείριση παραθύρων και καρτελών για το διαδίκτυο, σε αντίθεση με αυτό που είναι ένας παραδοσιακός περιηγητής. Η εφαρμογή έχει σχεδιαστεί για να έχει μια μινιμαλιστική διεπαφή χρήστη . Οι προγραμματιστές αναφέρουν ότι «πρέπει να αισθάνονται ελαφρότητα (νοητικά και σωματικά) και γρήγορα».

 Το όνομα Chromium προέρχεται από το ανοιχτού κώδικα project και ο κώδικας του Chromium αναπτύσσεται από Τhe Chromium Project. της Google. Είναι δυνατόν να κατεβάσετε τον κώδικα και να τον χτίσετε για την δική σας πλατφόρμα. Όπως κάνει και η Google προσθέτοντας αυτά τα επιπλέον χαρακτηριστικά τα οποία δεν υπάρχουν στον Chromium ενσωματωμένο Adobe Flash Player (Pepper flash). ενσωματωμένη PDF απεικόνιση ενσωματωμένη προεπισκόπηση εκτύπωσης και σύστημα εκτύπωσης. Το όνομα Google με διαφορετικό λογότυπο. Σύστημα αυτόματης ενημέρωσης (GoogleUpdate) Μια επιλογή που επιτρέπει στους χρήστες να δίνουν αυτόματα στατιστικά χρήσης καθώς και crash reports. RLZ tracking Όταν ο Chrome φορτώνει ένα μέρος των προωθητικών ενεργειών σε συνεργασίες διανομής. Αυτό μεταδίδει την πληροφορία σε κωδικοποιημένη μορφή στη Google, π.χ. πότε και από που κατέβηκε το Chrome. Τον Ιούνιο του 2010, η Google επιβεβαίωσε ότι η συμβολική παρακολούθηση RLZ δεν είναι παρούσα σε εκδόσεις του Chrome που κατεβαίνουν από το δικτυακό τόπο της Google απευθείας ή σε οποιαδήποτε έκδοση του Chromium. Ο πηγαίος κώδικας RLZ έγινε ανοιχτού κώδικα ταυτόχρονα, έτσι ώστε οι προγραμματιστές να μπορούν να επιβεβαιώσουν τι είναι και πώς λειτουργεί αυτός ο κώδικας.Από προεπιλογή, ο Chromium υποστηρίζει μόνο Vorbis, Theora and WebM codecs για το HTML5 ήχο και βίντεο tags. Ο Google Chrome υποστηρίζει επιπλέον AAC και MP3. Στις 11 Ιανουαρίου 2011, Ο Chrome Product manager, Mike Jazayeri, ανακοίνωσε ότι ο Chrome δεν θα υποστηρίζει πια το H.264 video format για το HTML5 βίντεο, ενώ ο Chromium ποτέ δεν υποστήριξε. Παρόλα αυτά το Νοέμβριο του 2012 ο Google Chrome υποστήριζε ακόμη H.264. Διάφορες διανομές Linux μπορούν να υποστηρίξουν και άλλα codecs στις δικές τους τροποποιημένες εκδόσεις του Chromium. Google Chrome Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Επίσημο Blog (Αγγλικά)
Βάτσουαφ του Σαμοτούουι

Ο Βάτσουαφ του Σαμοτούουι (πολωνικά: Wacław z Szamotuł) (περ. 1520, Σαμοτούουι – περ. 1560, Πίντσουφ), γνωστός επίσης ως Βάτσουαφ Σαμοτούλσκι (Wacław Szamotulski) και Βενσέσλαους Σαμοτουλίνους (λατινικά: Venceslaus Samotulinus), ήταν Πολωνός συνθέτης.

 Ο Βάτσουαφ του Σαμοτούουι ήταν φοιτητής στην Ακαδημία Λουμπράνσκι στο Πόζναν και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας το 1538. Το 1547 ή το 1548 διορίστηκε συνθέτης στην αυλή του Σιγισμούνδου Β΄ Αυγούστου. Το 1555, ο Βάτσουαφ έφυγε από την Κρακοβία, έχοντας λάβει τον τίτλο του «βασιλικού συνθέτη». Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ζωής του, η μουσική του ήταν γνωστή εκτός Πολωνίας.Πέθανε νωρίς και μόνο λίγα από τα έργα του σώζονται. Σύμφωνα με τα λόγια του Σίμον Σταροβόλσκι, ο οποίος έγραψε την πρώτη συνοπτική βιογραφία του Βάτσουαφ, «Αν οι θεοί τον είχαν αφήσει να ζήσει περισσότερο, οι Πολωνοί δεν θα είχαν καμία ανάγκη να ζηλέψουν τους Ιταλούς για τους Παλεστρίνα, Λάπι ή Βιαντάνα». Τα μοτέτα του In te Domine speravi και Ego sum pastor bonus ήταν οι πρώτες πολωνικές μουσικές συνθέσεις που εκδόθηκαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τον Γκούσταβ Ρις, το στυλ του Βάτσουαφ φαίνεται και στα δύο αυτά μοτέτα. «Η συνεχής επικάλυψη φράσεων και το πλήρες μιμητικό ύφος αποκαλύπτουν τη γαλλο-ολλανδική επιρροή». Μοτέτα In te, Domine, speravi (δημοσιεύτηκε στη Νυρεμβέργη, 1554) Ego sum bonus pastor (δημοσιεύτηκε στη Νυρεμβέργη, 1564) Nunc scio vereΤραγούδια Alleluja, Chwalcie Pana Alleluia (Αλληλούια. Δόξα τω Θεώ) Nakłoń, Panie, ku mnie ucho Twoje (Γύρνα το αυτί σου σε μένα, Κύριε) Kryste dniu naszej światłości (Ω Χριστέ, Ημέρα του Φωτός μας) — ύμνος της Σαρακοστής (περίπου 800) Błogosławiony człowiek (Ευλογημένος ο άνθρωπος) Modlitwa, gdy dziatki spać idą ή Już się zmierzka (Μια προσευχή όταν τα παιδιά πάνε για ύπνο). Αυτή είναι ίσως η πιο γνωστή σύνθεσή του. Ο Χένρικ Γκουρέτσκι (γενν. 1933) έχει χρησιμοποιήσει αυτήν την όμορφη αναγεννησιακή μελωδία σε τουλάχιστον τρεις συνθέσεις: Chorale in the Form of a Canon (1961/1984), Old Polish Music (1969) και The First String Quartet (1988), με υπότιτλους Już się zmierzcha. Pieśń o narodzeniu Pańskim ή Pochwalmyż wszytcy społem (Τραγούδι της Γέννησης) Powszechna spowiedź (Καθημερινή εξομολόγηση). Αυτή η σύνθεση έχει ομοφωνική υφή, που σημαίνει ότι ουσιαστικά όλες οι νότες εμφανίζονται ταυτόχρονα, σε αντίθεση με την μιμητική πολυφωνία. Ρις, Γκούσταβ (1959). Music in the Renaissance. W. W. Norton & Company. Παρτιτούρες του Βάτσουαφ του Σαμοτούουι στην Εθνική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη της Πολωνίας (Polona)
Ακαθάριστο εθνικό προϊόν

Το εθνικό προϊόν είναι η συνολική αξία των τελικών αγαθών και υπηρεσιών που παράγονται κατά τη διάρκεια μιας ορισμένης χρονικής περιόδου (έτος), από συντελεστές παραγωγής που ανήκουν σε μόνιμους κατοίκους της χώρας, ανεξάρτητα από τη χώρα όπου βρίσκονται οι συντελεστές παραγωγής.

 Το εθνικό προϊόν ταυτίζεται με το εθνικό εισόδημα (αν αφαιρεθούν οι καθαροί έμμεσοι φόροι) και προκύπτει από το άθροισμα των επιμέρους αμοιβών των συντελεστών παραγωγής για τη συμμετοχή τους στην παραγωγική διαδικασία. Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν(αγγλ. Gross National Product, GNP ή ΑΕθνΠ), είναι το συνολικό εισόδημα των μόνιμων κατοίκων (υπηκόων) μιας χώρας. Διαφέρει από το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, ως προς το ότι το μεν ΑΕΠ μετρά μόνο τα εισοδήματα που παράγονται στο εσωτερικό μιας χώρας , ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος ενώ το ΑΕθνΠ περιλαμβάνει το εισόδημα των πολιτών της χώρας το οποίο απέκτησαν στο εξωτερικό και αποκλείει το εισόδημα των αλλοδαπών που απέκτησαν σ’ αυτή τη χώρα. Στην ορολογία της Εθνικής Στατιστικής Αρχής , αναφέρεται ως Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα (ΑΕΕ). Για παράδειγμα, αν ένας Έλληνας επιχειρηματίας δραστηριοποιείται στη Βουλγαρία, τα κέρδη της επιχείρησής του προσμετρούνται στο ΑΕΠ της Βουλγαρίας. Αν όμως ο συγκεκριμένος Έλληνας επιχειρηματίας εξάγει ένα μέρος των κερδών του στην Ελλάδα, τότε τα κέρδη αυτά θα συνυπολογιστούν στο ΑΕθνΠ της Ελλάδας. Αν όμως ο Βούλγαρος επιχειρηματίας μεταφέρει ένα μέρος των κερδών του στην πατρίδα του, τα κέρδη αυτά αθροίζονται στο ΑΕθνΠ της Βουλγαρίας. Για τις περισσότερες χώρες, οι υπήκοοι είναι υπεύθυνοι για το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας παραγωγής, με αποτέλεσμα τα δύο ακαθάριστα προϊόντα ΑΕΠ και ΑΕθνΠ να είναι σχεδόν ίσα. https://web.archive.org/web/20130620131451/http://www.euretirio.com/2010/06/aep-akatharisto-ethniko-proion.html#ixzz30QGPRCab www.euretirio.com
Πύρρος Σπυρομήλιος

Ο Πύρρος Σπυρομήλιος (1913 – 31 Μαρτίου 1961) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ αργότερα διατέλεσε γενικός διευθυντής στου Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας.

 Η καταγωγή του ήταν από τη Χειμάρρα, κι από τη γενιά των Σπυρομήλιων, που αγωνίστηκαν για την ελευθερία των Βορειοηπειρωτών. Ο πατέρας του Νικόλαος, ήταν αδελφός του Σπύρου Σπυρομήλιου, που έφερε κατά τον Μακεδονικό Αγώνά το ψευδώνυμο «Καπετάν Μπούας», και κήρυξε το 1914 την αυτονομία της Βόρειας Ηπείρου στην Χειμάρρα. Ο Πύρρος Σπυρομήλιος μαθήτευε αρχικά στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Αθήνα. Το 1934 αποφοίτησε από τη Σχολή Δοκίμων και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανέλαβε πολλές επικίνδυνες ναυτικές αποστολές κι όλες μ’ επιτυχία. Κατά την γερμανική κατοχή διέφυγε στην Κρήτη κι από κει στη Μέση Ανατολή, όπου εντάσσεται στις αγωνιζόμενες ελληνικές ναυτικές δυνάμεις. Μεταπολεμικά, ως Πλοίαρχος, υπηρέτησε στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Μάλτα (1955 - 1957) και το 1958 πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις των Αγίων Σαράντα για τον διακανονισμό του διαύλου της Κέρκυρας. Αποστρατεύτηκε με αίτησή του το 1959. Στις 2 Απριλίου 1959, ο Σπυρομήλιος ανέλαβε τη Γενική Διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Όταν πέθανε, ο Διευθυντής της RAI, Μαρτσέλο Ροντινό είχε πει πως «ο θάνατος του Σπυρομήλιου δεν ήταν μεγάλη απώλεια μόνο για την Ελληνική Ραδιοφωνία, αλλά και για τη Ραδιοφωνία της Ευρώπης». ΄Ήταν τότε, που το ΕΙΡ για πρώτη φορά συμμετείχε στον παγκόσμιο διαγωνισμό ραδιοφωνικού έργου «Premio Italia». Επί Σπυρομήλιου καθιερώθηκαν πολλές νέες πολιτισμικές εκπομπές, όπως εκείνες της σειράς «Ηθογραφικά ταξίδια στην Ελλάδα» και «Ιστορίες που τραγούδησε ο λαός μας». Οι θεατρικές εκπομπές (που άρεσαν και στον ίδιο) ανοίχτηκαν στο σύγχρονο ρεπερτόριο και η επιστημονική σειρά «Ομιλούν οι ειδικοί» που παρουσίαζε ο Κωστής Μεραναίος, είχαν ένα απρόβλεπτα μεγάλο ακροατήριο. Ο Σπυρομήλιος ήταν κι ο εμψυχωτής των συναυλιών της συμφωνικής ορχήστρας του ΕΙΡ έξω από το στούντιο, καθώς και των διαγωνισμών σοβαρής μουσικής, παιδικού παραμυθιού και παιδικής ζωγραφικής. Ανεκπλήρωτο, όμως, όνειρό του ήταν ν’ αποκτήσει η Ραδιοφωνία μια αποκλειστικά δική της συμφωνική ορχήστρα. Κάλεσε, μάλιστα, ως οργανωτή τον διαπρεπή Βιενέζο μαέστρο Φραντς Λιτσάουερ. Ωστόσο, κάποιες διαφωνίες με τους μουσικούς άφησαν το όνειρο απραγματοποίητο. Αλλά το έργο του, που έχει μείνει, είναι ο θεσμός του Φεστιβάλ ελαφρού Ελληνικού Τραγουδιού ένας θεσμός-στροφή στο ελληνικό τραγούδι και στην ιστορία του. Το πρωί της 31 Μαρτίου το 1961, ο Σπυρομήλιος δεν πήγε στο ΕΙΡ. Εκείνο το πρωί η αδύναμη καρδιά του έπαυσε να χτυπά σε ηλικία 48 χρονών. Λεύκωμα «Ηθογραφικά ταξίδια στην Ελλάδα-Θέατρο-Ομιλούν οι ειδικοί». Εκδ. Ε.Ι.Ρ. , 1961 «Ραδιοπρόγραμμα», τ. 567 (9-15 Απρ. 1961)