IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιερά Μητρόπολις Κιτίου

Η Ιερά Μητρόπολις Κιτίου είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Πρώτος επίσκοπός της κατά την παράδοση, και προστάτης της είναι ο Άγιος Λάζαρος, ο φίλος του Χριστού. Έδρα της είναι η Λάρνακα και επίσκοπός της από τις 30 Ιουλίου 2019 είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κιτίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Λάρνακος Νεκτάριος (Σπύρου).

 Η Επισκοπή Κιτίου είναι από τις αρχαίες Επισκοπές του νησιού. Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1191 – 1478), και πιο συγκεκριμένα το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, οι αντιπρόσωποι της Λατινικής Εκκλησίας στην Κύπρο αποφάσισαν τη μείωση των ορθόδοξων επισκοπών από 14 σε 4 και τη μετακίνησή τους από τις πόλεις στα χωριά. Τότε, η Επισκοπή Κιτίου, αφού καταργήθηκε, συγχωνεύτηκε με την Επισκοπή Λευκωσίας. Μετά την τουρκική κατάκτηση του 1571 η Επισκοπή Κιτίου επανασυστάθηκε και υπό την διοίκησή της περιελάμβανε και τις περιοχές που είχαν προηγουμένως οι Επισκοπές Κιτίου, Αμαθούντος, Λεμεσού και Κουρίου. Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα η Μητρόπολη στεγαζόταν δίπλα από τον ιερό ναό του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, ο οποίος ήταν ο καθεδρικός. Γύρω στο 1760 μεταφέρθηκε από τον τότε Μητροπολίτη Κιτίου Μακάριο Α΄ (1737 – 1776) στον ιερό ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα. Κατά τα γεγονότα του 1821 σφαγιάστηκε ο Μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος Β΄(1810 – 1821). Ο Μητροπολίτης Κιτίου Κυπριανός (1868-1886) ήταν ο πρώτος που έθεσε στους νέους κυρίαρχους Άγγλους το θέμα της εθνικής αποκατάστασης της Κύπρου όταν ήρθαν στην Κύπρο το 1878. Το 1973 η Επισκοπή διχοτομήθηκε, δίνοντας κομμάτι στην νεοσύστατη Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού, το οποίο κάλυπτε τις αρχαίες Επισκοπές Κουρίου, Αμαθούντος και Νεαπόλεως (Λεμεσού). Το 2007 έδωσε και άλλες περιοχές στην ανασυσταθείσα πάλαι ποτέ διαλαμψάσα Ιερά Μητρόπολη Τριμυθούντος. Σήμερα, στην Ιερά Μητρόπολη Κιτίου υπάγονται ενορίες της Λάρνακας και των γύρω προαστίων και περιχώρων, καθώς επίσης και οι ανδρώες Ιερές Μονές Σταυροβουνίου και Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου και η γυναικεία Ιερά Μονή Αγίων Μαρίνης και Ραφαήλ. Στις 19 Ιουνίου 2019 παραιτήθηκε ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου Χρυσόστομος. Στις εκλογές της Κυριακής 28 Ιουλίου 2019 για την εκλογή του τριπρόσωπου, 70% του κλήρου και του λαού της Λάρνακας ψήφισε τον Αρσινόης Νεκτάριο (Σπύρου), ο οποίος εξελέγη στις 30 Ιουλίου 2019 από την Ιερά Σύνοδο ως ο νέος ποιμενάρχης της Μητρόπολης. Υπό την επίβλεψη της Μητρόπολης Κιτίου λειτουργούν σήμερα στη περιφέρειά της όλων των τύπων κατηχητικά σχολεία, ταμείο αγάπης, φιλόπτωχες αδελφότητες, χριστιανικές νεανικές ομάδες, φροντιστήριο κατηχητών, θερινές κατασκηνώσεις, σχολή βυζαντινής μουσικής καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού. Σταυροβουνίου Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου Αγίων Μαρίνης και Ραφαήλ Εκκλησία της Κύπρου, Ιστορικές Πληροφορίες Ιεράς Μητρόπολις Κιτίου Επίσημη ιστοσελίδα
Ρήγαινα

Η Ρήγαινα είναι πρόσωπο της λαϊκής παράδοσης της Κύπρου. Το όνομα της αναφέρεται σε όλους τους θρύλους και τις παραδόσεις της νήσου. Σχετίζεται με τον Διγενή και άλλα θρυλικά πρόσωπα, πολλά μεσαιωνικά κτίρια αποδίδονται στη Ρήγαινα, κάστρα, πύργοι, σπηλιές, εκκλησιές, ακόμα και χωριά, σε όλη την Κύπρο υπάρχει μια παράδοση για τη ρήγαινα. Όλα τα φρούρια αποδίδονται στη Ρήγαινα. Πολλές ονομασίες χωριών αποδίδονται στη Ρήγαινα, Κυρά, Πύργος από κάποιον πύργο που είχε στην περιοχή. Η Ρήγαινα στους θρύλους αποδίδεται πανέμορφη κυρά με πολλά πλούτη, άλλες φορές καλή και συμπονετική, άλλες φορές κακιά που βασανίζει τους ντόπιους. Κατοικεί σε πύργους ή στα απόκρημνα κάστρα του Πενταδάκτυλου, πολεμίστρια που μόνο με δόλο καταφέρνουν να τη νικήσουν. Σε πολλά μέρη υπάρχει ο θρόνος της Ρήγαινας, τα λουτρά της, αλλά και το παλάτι της.

 Στη Ρήγαινα αποδίδονται τα κάστρα του Πενταδάκτυλου , Άγιος Ιλαρίωνας, Καντάρας και το Βουφαβέντο. όλα έχουν την ίδια παράδοση, που λέει ότι η Ρήγαινα είχε βάλει τους εργάτες να κουβαλούν τις πέτρες από τον κάμπο στις απόκρημνες κορφές, ήταν πολύ κακιά και τους βασάνιζε, όταν τελείωσαν το κάστρο τους έριξε στον γκρεμό για να μην αποκαλυφτούν τα μυστικά του κάστρου. Κλεινόταν τότε στο κάστρο της και την πολιορκούσαν οι εχθροί αλλά δεν μπορούσαν να τη νικήσουν. Μόνο με δόλο τα κατάφεραν κι η Ρήγαινα λέγεται ότι ήταν περήφανη για να πέσει στα χέρια του εχθρού και έτσι πηδησε στον γκρεμό. Όταν ο Ρήγας της έταξε να της χαρίσει γη όσο φτάνει το μάτι της αυτή έχτισε το Κάστρο Κολοσσίου, ψηλό για να βλέπει όσο μακρύτερα γίνεται. Στην Πάφο έχτισε υδραγωγείο για να φέρει νερό στο παλάτι της, στην πόλη της Πάφου υπάρχει η Πέτρα του Διγενή που ο μύθος τη σχετίζει με την Ρήγαινα. Στο Τρίκωμο η τοπική παράδοση λέει ότι εκεί έκρυψε η Ρήγαινα τον θησαυρό της για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών. Η ίδια παράδοση για τον θησαυρό της Ρήγαινας επικρατεί και στα Ανώγυρα, όπου έσκαψε λάκκο μεγάλο, τόσο μεγάλο ώστε μέσα έπεσε ο γιος της και χάθηκε. Στον Άρωνα είχε το παλάτι της, ο θρύλος λέει ότι κάποτε θέριζε τα χωράφια της αλλά δεν είχε προλάβει να αποθηκεύσει τη συγκομιδή όταν φάνηκε ο εχθρός, η Ρήγαινα τότε παρακάλεσε τον θεό και έκανε σορούς με πέτρες τις στοίβες άχυρο. Έτσι αποδίδει η λαϊκή παράδοση τους τρεις λόφους της περιοχής. Στο χωριό Περβόλια Λάρνακας όπως λέει η παράδοση του χωριού όταν έχτισε το περίφημο Πύργο της Ρήγαινας, μετά από μία εισβολή που έγινε από τη θάλασσα από πειρατές η οποία είναι αρκετά κοντά στον Πύργο από το πόσο γρήγορα έφυγε έθαψε τα πλούτη της στο πάτο του Πύργου και ως σήμερα ακόμα κανένας δεν τα βρήκε.
Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ

Το Δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ (γερμανικά: Herzogtum Braunschweig) ήταν ιστορικό γερμανικό κράτος και πρωτεύουσά του ήταν η πόλη του Μπράουνσβαϊγκ. Ιδρύθηκε ως διάδοχο κράτος του Πριγκιπάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Γερμανίας του 19ου αιώνα, το δουκάτο ήταν μέρος της Γερμανικής Συνομοσπονδίας, της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας και από το 1871 η Γερμανική Αυτοκρατορία. Αποκαταστάθηκε μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η επικράτειά της ενσωματώθηκε στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ως το Ελεύθερο Κράτος του Μπράουνσβαϊγκ.

 Richard Andree: Braunschweiger Volkskunde. 2nd edition. Vieweg, Braunschweig 1901. F. Fuhse (ed.): Vaterländische Geschichten und Denkwürdigkeiten der Lande Braunschweig und Hannover, Band 1: Braunschweig. 3rd edition. Appelhans Verlag, Braunschweig 1925. Hermann Guthe: Die Lande Braunschweig und Hannover. Mit Rücksicht auf die Nachbargebiete geographisch dargestellt. Klindworth's Verlag, Hannover 1867. Otto Hohnstein: Geschichte des Herzogtums Braunschweig. F. Bartels, Braunschweig 1908. Horst-Rüdiger Jarck, Gerhard Schildt (eds.): Die Braunschweigische Landesgeschichte. Jahrtausendrückblick einer Region. 2nd edition. Appelhans Verlag, Braunschweig 2001, (ISBN 3-930292-28-9). Jörg Leuschner, Karl Heinrich Kaufhold, Claudia Märtl (eds.): Die Wirtschafts- und Sozialgeschichte des Braunschweigischen Landes vom Mittelalter bis zur Gegenwart. 3 vols. Georg Olms Verlag, Hildesheim 2008, (ISBN 978-3-487-13599-1). Richard Moderhack (ed.): Braunschweigische Landesgeschichte im Überblick. 3rd edition, Braunschweigischer Geschichtsverein, Braunschweig 1979. E. Oppermann: Landeskunde des Herzogtums Braunschweig. Geschichte und Geographie. E. Appelhans, Braunschweig 1911. Werner Pöls, Klaus Erich Pollmann (eds.): Moderne Braunschweigische Geschichte. Georg Olms Verlag, Hildesheim 1982, (ISBN 3-487-07316-1). Henning Steinführer, Gerd Biegel (eds.): 1913 – Braunschweig zwischen Monarchie und Moderne. Appelhans Verlag, Braunschweig 2015, (ISBN 978-3-944939-12-4).
Ελεονώρα των Μεδίκων

Η Ελεονώρα, ιταλ. Eleonora de'Medici (28 Φεβρουαρίου 1567 - 9 Σεπτεμβρίου 1611) από τον Οίκο των Μεδίκων ήτσν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Πάρμας.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και της Ιωάννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Παντρεύτηκε το 1584 τον Βιντσέντσο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουας & του Μομφερράτου και είχε τέκνα: Φραγκίσκος Δ΄ 1586-161, δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Φερδινάνδος 1587-1626, δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Μαργαρίτα 1591-1632, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Βικέντιος Β΄ 1594-1627, δούκας της Μάντοβας και του Μονφεράτου. Ελεονώρα 1598-1655, παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Β΄ των Αψβούργων, αρχιδούκα της Αυστρίας, βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας και Γερμανίας. Γουλιέλμος-Δομίνικος 1589-1591, απεβ. 2 ετών. "The Medici Granducal Archive and the Medici Archive Project" (PDF). p. 12. Archived from the original (PDF) on 15 January 2006. Wurzbach, Constantin, von, ed. (1860). "Habsburg, Johanna von Oesterreich (Tochter des Kaisers Ferdinand I.)" . Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich [Biographical Encyclopedia of the Austrian Empire] (in German). 6. p. 290 – via Wikisource.
Κοστάντσα ντα Βαράνο

Η Κοστάντσα, ιταλ. Costanza da Varano (1426 - 1447) από τον Οίκο του Βαράνο ήταν κόρη του κυρίου του Καμερίνο και με τον γάμο της έγινε κυρία του Πέζαρο. Έγινε αξιόλογη ανθρωπίστρια, λόγια και συγγραφέας· εθεωρείτο ως μία από τις πιο καλλιεργημένες γυναίκες των μέσων του 16ου αι.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Πιέρ Τζεντίλε ντα Βαράνο, κυρίου του Καμερίνο και της Ελισάβετ Μαλατέστα, κόρης του Μπατίστα ποιητή της Αναγέννησης. Παντρεύτηκε τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα κοντοτιέρο, κύριο του Πέζαρο και είχε τέκνα: Μπατίστα 1446-1472, παντρεύτηκε τον Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο δούκα του Ουρμπίνο. Κοστάντσο Α΄ 1447-1483, κοντοτιέρος, κύριος του Πέζαρο & της Γκραντάρα. Churchill, Laurie J.; Brown, Phyllis R.; Jeffrey, Jane E., eds. (2002). Women Writing Latin: From Early Roman Antiquity to Early Modern Europe. 3. New York: Routledge. ISBN 9780415942478. Clough, Cecil H. (1996). "Daughters and wives of the Montefeltro: outstanding bluestockings of the Quattrocento". Renaissance Studies. 10 (1): 31–55. doi:10.1111/j.1477-4658.1996.tb00002.x. King, Margaret L. (1980). "Book-lined cells: women and humanism in the early Italian Renaissance". In Patricia H. Labalme (ed.). Beyond Their Sex: Learned Women of the European Past. New York: New York University Press. pp. 66–90.
Still Hungry

Το Still Hungry είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Twisted Sister, το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Οκτωβρίου του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Spitfire Records". Η συγκεκριμένη κυκλοφορία είναι επανηχογράφηση του δίσκου "Stay Hungry" του 1984 και πραγματοποιήθηκε με σκοπό τον εορτασμό των είκοσι χρόνων από την αρχική κυκλοφορία του άλμπουμ. Εκτός από τις νέες εκτελέσεις των τραγουδιών του δίσκου, περιλαμβάνει τα κομμάτια "Never Say Never" και "Blastin' Fast & Loud" που είχαν γραφτεί το 1984 αλλά ολοκληρώθηκαν το 1999, τέσσερα νέα κομμάτια και το "Heroes Are Hard to Find", το οποίο ηχογραφήθηκε το 1998 για το σάουντρακ της ταινίας "Strangeland".Οι κριτικές του δίσκου υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 3,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,4 / 5, το "Sea of Tranquillity" με 3,5 / 5 και το "Metal Archives" με 83%.

 "Stay Hungry" – 3:14 "We're Not Gonna Take It" – 4:36 "Burn in Hell" – 5:37 "Horror-Teria: The Beginning" – 8:42 "Captain Howdy" "Street Justice" "I Wanna Rock" – 3:15 "The Price" – 4:08 "Don't Let Me Down" – 4:45 "The Beast" – 3:25 "S.M.F." – 3:28 "Never Say Never" – 2:19 "Blastin' Fast & Loud" – 3:00 "Come Back" – 6:25 "Plastic Money" – 4:05 "You Know I Cry" – 4:21 "Rock 'n' Roll Saviors" – 5:04 "Heroes Are Hard to Find" – 5:00 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Still Hungry" ήταν οι εξής: Ντι Σνάιντερ - φωνητικά Jay Jay French - κιθάρα, φωνητικά Έντι Οτζέντα - κιθάρα, φωνητικά Μαρκ Μεντόζα - μπάσο, φωνητικά Α. Τζ. Πέρο - τύμπανα Still Hungry - Twisted Sister | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Twisted Sister - Still Hungry (album review) | Sputnikmusic Twisted Sister - Still Hungry- Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Μπάμπης Μπακάλης

Ο Μπάμπης Μπακάλης (Κανάλια Καρδίτσας, 1920 – Αθήνα, 26 Μαρτίου 2007) ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού κυρίως της δεκαετίας του 1950-1960 με πολλές επιτυχίες.

 Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά. Το 1944 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε εκεί για τις επόμενες δεκαετίες, με συνεργάτες μεγάλα ονόματα, όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και ο Στράτος Διονυσίου. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψε είναι σε στίχους του Κώστα Βίρβου. Επίσης, επηρεάστηκε από τη μουσική χωρών της Ανατολής, ιδιαίτερα από την Ινδία, και έδωσε τραγούδια όπως το «Γράμμα πικραμένο» και το ελληνοποιημένο «Καρδιά μου καημένη», το οποίο τραγουδήθηκε αρχικά από την Ινδή καλλιτέχνιδα Ναργκίς, πρωταγωνίστρια στην κινηματογραφική ταινία (ελληνικό τίτλο) Γη ποτισμένη με ιδρώτα (ή Mother India). Ο Μπακάλης απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών. Αναστενάξτε σήμαντρα Για στάσου Χάρε Για στάσου Χάρε να σου μιλήσω Γράμμα πικραμένο Δεν ανθίζουν λουλούδια Δε ζωντανεύουν οι νεκροί Έκλεισε μια ιστορία Ένας λεβέντης ξαγρυπνά Θα κλάψω σήμερα Θέλω να πεθάνω για να μην πονώ Καρδιά μου καημένη Κυνηγημένος απ' τους νόμους Με πικραμένη την καρδιά Ξύπνα καημένε Σακαφλιά Ο μελλοθάνατος Ο πατέρας 'Οταν μεθάει ο άνθρωπος Ούτε τα λεφτά σου ούτε τα καλά σου Ποτέ δεν είναι αργά Σ' αυτήν εδώ την ξένη γη Σαν την καλαμιά Το κουρασμένο βήμα σου Φαρμάκι και μαχαίρι Χτυπούν καμπάνες θλιβερά
Ρουφίγια

Η Ρουφίγια (rufiyaa, στη γλώσσα Ντιβέχι: ދިވެހި ރުފިޔާ) είναι το νόμισμα στις Μαλδίβες και η έκδοσή του ελέγχεται από την αρμόδια Νομισματική Αρχή των Μαλδίβων (MMA). Για τη ρουφίγια, τα πιο κοινά σύμβολα είναι MRF και Rf. Ο κωδικός ISO 4217 για το νόμισμα αυτό είναι MVR. Η ρουφίγια υποδιαιρείται σε 100 λαάρι. Η λέξη ρουφίγια προέρχεται από το rupayā (στην Ντιβέχι) και αυτό με τη σειρά του από το σανσκριτικό rupya, λέξη που παραπέμπει στο ασήμι. Η επίσημη ισοτιμία είναι προς 1 αμερικανικό δολάριο αντιστοιχούν 12,8 ρουφίγιας (MVR).

 Τα κοχύλια (Cypraea moneta) ήταν τα αρχαιότερα είδη που χρησιμοποιούνταν για νόμισμα στα νησιά. Στη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα τα λαρίν χρησιμοποιούνταν ως νόμισμα σε πολλές αραβικές χώρες. Από αυτές έφτασαν τα λαάρι και στις Μαλδίβες, καθώς όπως φαίνεται οι Μαλδιβιανοί τα είχαν ανταλλάξει με κοχύλια. Τα πρώτα κέρματα εισήχθησαν από το Σουλτάνο Ιμπραχίμ Ισκαντάρ (1648-1687). Έπειτα από αυτήν την περίοδο άλλαξε το υλικό από το οποίο φτιάχνονταν τα κέρματα (ασήμι) και αντικαταστάθηκε με χρυσό το 1787. Τον 20ό αιώνα χρησιμοποιήθηκε για νόμισμα στις Μαλδίβες η Ρουπία της Σρι Λάνκα, μέχρι που το 1947 τυπώθηκαν χαρτονομίσματα με ονομαστική αξία ίση σε ρουπίες της Σρι Λάνκα. Το 1960 ο Σουλτάνος Μοχάμεντ Φαρίντ Α΄ διέταξε να κοπούν νέα κέρματα από το Βασιλικό Νομισματοκοπείο στην Αγγλία. Η νέα σειρά αποτελούνταν από κέρματα ονομαστικής αξίας του 1 και των 2, 5, 10, 25 και 50 λαάρι. Το νόμισμα τέθηκε επίσημα σε κυκλοφορία το 1961. Στις 22 Ιανουαρίου του 1983 εισήχθη και το κέρμα του 1 ρουφίγια. Το 1995 ακολούθησε η εισαγωγή του κέρματος αξίας 2 ρουφίγια. Τα κέρματα που κυκλοφορούν σήμερα είναι: Το 1945 με νόμο του Κοινοβουλίου, εγκρίθηκε η κυκλοφορία χαρτονομισμάτων σε ονομαστικές αξίες των ½, 1, 2, 5 και 10 ρουφίγια. Αυτά κυκλοφόρησαν το 1947 και το 1951 εισήχθησαν τα χαρτονομίσματα των 50 και 100 ρουφίγια. Η σημερινή σειρά χαρτονομισμάτων τυπώθηκε το 1983 σε ονομαστικές αξίες των 2 5, 10, 20, 50 και 100 ρουφίγια. Το 1990 προστέθηκαν στον κατάλογο ξανά τα χαρτονομίσματα των 500 ρουφίγια, ενώ τα χαρτονομίσματα των 5 ρουφίγια αντικαταστάθηκαν από ένα κέρμα το 1995. Επίσημες ισοτιμίες συναλλάγματος Εικόνες από χαρτονομίσματα των Μαλδίβων Αρχειοθετήθηκε 2019-05-12 στο Wayback Machine.
Λιοντάρι Μασάι

Το λιοντάρι Μασάι (Panthera leo nubica - Πάνθηρ ο λέων ο νουβικός) είναι υποείδος λιονταριού που ζει στην Κένυα, και όπως υποδηλώνει το όνομά του, αφθονεί στο εθνικό πάρκο Μασάι Μάρα.

 Το λιοντάρι Μασάι, ακολουθώντας την κλασσική δίαιτα των λιονταριών της Αφρικής, τρέφεται με γκνου, βουβάλια, ζέβρες, γαζέλες, φακόχοιρους και καμηλοπαρδάλεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείει και τα θνησιμαία ή και άλλα σαρκοφάγα, όπως τσακάλια και μικρά γατόπαρδων ή λεοπαρδάλεων. Βέβαια δεν λένε όχι και σε τροφές που βρίσκουν εύκαιρες, όπως ερπετά, στρουθοκαμήλους και άλλα πτηνά. Λέγεται μάλιστα ότι είδαν κάποτε ένα ζεύγος λιονταριών να τρώει ένα φρεσκοσκoτωμένο κροκόδειλο στο Μασάι Μάρα. Τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι φτάνουν συνήθως 1,7-2,5 μέτρα μήκος, συμπεριλαμβανομένης και της ουράς. Οι λέαινες συνήθως φτάνουν τα 1,6-1,9 μέτρα. Τα αρσενικά ζυγίζουν περίπου 150-240 κιλά και τα θηλυκά 120-180. Τα λιοντάρια Μασάι, αρσενικά και θηλυκά έχουν ύψος ως τον ώμο 1,1-1,2 μέτρα. Όταν τα αρσενικά λιοντάρια Μασάι (εκτός από τα λιοντάρια του Τσάβο) ωριμάσουν αποκτούν χαίτη. Οι χαίτες τα βοηθούν να φαίνονται επιβλητικότερα αποτρέποντας τις συγκρούσεις, προστατεύουν τα λιοντάρια στη διάρκεια των μαχών, και αναπαύουν το λαιμό τους. "Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων" εκδ. Χ. Τεγόπουλος - Ν. Νίκας
Μαραθούλα Αιτωλοακαρνανίας

Η Μαραθούλα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αναλήψεως, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.

 Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον ποταμό Εύηνο, σε περιοχή βορείως της Γέφυρας «Μπανιά» ή Γέφυρας «Πούλιανης», όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 570 έως 650 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Βλαχομάνδρα, Σφηκαίικα, Φλεσουριάς, Καλούδι, Ανάληψη, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Παλιουριά ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκεται επίσης η οικιστική θέση Κουρμέκι, καθώς και τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Απέχει από τη Ναύπακτο 23 χλμ. και από το Αγρίνιο περίπου 49 χλμ. Αποτελεί ένα από τα χωριά που βρίσκονται στην ιστορική περιοχή του Απόκουρου, στα νοτιότερα όριά της. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία «Πούλιανη» στις 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αναλήψεως. Με το ΦΕΚ 122Α της 21/07/1964 μετονομάστηκε σε Μαραθούλα. Στις 14/03/1971 προσαρτήθηκε στον οικισμό της Μαραθούλας ο καταργούμενος οικισμός της Φλεσουριάς. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αναλήψεως του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Η Μαραθούλα στο χάρτη. topoguide.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαραθούλας Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αναλήψεως Αιτωλοακαρνανίας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμου Θέρμου. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 27/08/2018.
94 Αυγή

Η Αυγή (Aurora) είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πιο σκουρόχρωμους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,57. Ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίτσιγκαν, και πήρε το όνομα της μυθικής προσωποποιήσεως της αυγής.

 Η μέση διάμετρος της Αυγής υπολογίσθηκε σε 204,9 χλμ., και οι διαστάσεις της σε 225 x 173 χλμ. από μία επιπρόσθηση στις 12 Οκτωβρίου 2001, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 9,0 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αυγής εκτιμάται σε 5,73 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 171 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 108,3 m/sec (390 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Αυγής είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι μόλις 0,0395 (πιο μαύρη από την αιθάλη) και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 116 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Αυγή περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 13 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
La Nigérienne

"La Nigérienne" είναι ο εθνικός ύμνος του Νίγηρα. Οι στίχοι είναι του Μορίς Αλμπέρ Τιριέ , ενώ τη μουσική έγραψαν οι Ρομπέρ Ζακέ και Νικολά Αμπέλ Φρανσουά Φριονέ. Καθιερώθηκε ως εθνικός ύμνος της αφρικανικής χώρας το 1961. Στις 21 Νοεμβρίου 2019, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Μαχαμάνδου Εκουφού ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να αλλάξει ή και να αλλάξει τον εθνικό ύμνο. Μία επιτροπή υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Μπίργκι Ραφίνι "είναι επιφορτισμένη με την ανάγνωση του τρέχοντος ύμνου με την παροχή διορθώσεων" και "εάν είναι δυνατόν να βρει έναν νέο ύμνο που ανταποκρίνεται στο σημερινό πλαίσιο του Νίγηρα". Δημιουργήθηκε το 2018, αποτελείται από αρκετά μέλη της κυβέρνησης και περίπου δεκαπέντε «εμπειρογνώμονες έμπειρους στη γραφή και τη μουσική σύνθεση». Για τον Assamana Malam Issa, Υπουργό Πολιτιστικής Αναγέννησης, "Πρέπει να βρούμε έναν ύμνο που να γαλβανίζει τον πληθυσμό, να είναι για μας ένα είδος πολεμικής κραυγής για να αγγίξει την πατριωτική μας ίνα".

 Auprès du grand Niger puissant Qui rend la nature plus belle, Soyons fiers et reconnaissants De notre liberté nouvelle ! Evitons les vaines querelles Afin d'épargner notre sang, Et que les glorieux accents De notre race soit sans tutelle ! S'élève dans un même élan Jusqu'à ce ciel éblouissant, Où veille son âme éternelle Qui fera le pays plus grand !Χορωδία: Debout ! Niger ! Debout ! Que notre œuvre féconde Rajeunisse le cœur de ce vieux continent ! Et que ce chant s'entende Aux quatre coins du monde Comme le cri d'un peuple équitable et vaillant! Debout ! Niger ! Debout! Sur le sol et sur l'onde, Au son des tam-tams Dans leur rythme grandissant, Restons unis toujours, Et que chacun réponde A ce noble avenir Qui nous dit: - En avant ! Σε όλο το σπουδαίο ισχυρό Νίγηρα Που κάνει πιο όμορφη τη φύση, Ας είμαστε περήφανοι και ευγνώμονες Για τη νεοαποκτηθείσα ελευθερία μας! Ας αποφύγουμε τους μάταιους καυγάδες Με σκοπό να μην προκαλέσουμε αιματοκύλισμα μεταξύ μας, Και είθε οι δοξασμένες φωνές Της φυλής μας να είναι ελεύθερες από κυριαρχία! Ας σηκωθούμε με ένα μόνο άλμα Τόσο ψηλά όσο είναι ο λαμπερός ουρανός, Όπου στέκει αγέρωχη η αιώνια ψυχή της Που θα καταστήσει ακόμα πιο σπουδαία τη χώρα μας!Χορωδία: Ξύπνα! Νίγηρα! Ξύπνα! Είθε οι κόποι μας που έφεραν καρπούς Να κάνουν ξανά νέα την καρδιά αυτής της ηπείρου! Και μακάρι το τραγούδι αυτό να ακουστεί Στις τέσσερις γωνιές της Γης Όπως η κραυγή ενός δίκαιου και γενναίου λαού! Ξύπνα! Νίγηρα! Ξύπνα! Στην ξηρά και στο κύμα, Στον ήχο των τυμπάνων Με τους αναπτυσσόμενους ρυθμούς τους Ας παραμείνουμε ενωμένοι για πάντα, Και είθε ο καθένας να απαντήσει Σε αυτό το ένδοξο μέλλον Που μας λέει: - Προχωρήστε! nationalanthems.info Έκδοση με τραγούδι (ηχογράφηση από ραδιοφωνικό σταθμό) Ο ύμνος τελειώνει στο 1:47
Γιούζεφ και Βικτώρια Ούλμα

Οι Γιούζεφ και Βικτώρια Ούλμα (πολωνικά: Józef and Wiktoria Ulma) ήταν ζευγάρι Πολωνών που εκτελέστηκε, μαζί με τα έξι παιδιά του, τον Μάρτιο του 1944, από τη Γκεστάπο επειδή έκρυβε Εβραίους στο σπίτι τους, στην Πολωνία.

 Ο Γιούζεφ Ούλμα είχε γεννηθεί το 1900 και ήταν αγρότης. Η γυναίκα του, Βικτώρια, ήταν 12 χρόνια νεότερή του. Είχαν έξι παιδιά, ηλικίας από 2 έως 8 ετών. Κατά τη δολοφονία τους, η Βικτώρια Ούλμα ήταν έγκυος στο έβδομο παιδί της. Το καλοκαίρι του 1942 δολοφονήθηκαν από τους Ναζί πολλοί Εβραίοι της Μαρκόβα, στην ανατολική Πολωνία. Κάποιοι κατόρθωσαν να διαφύγουν και να κρυφτούν στη γύρω περιοχή. Στα τέλη του 1942 η εβραϊκή οικογένεια Szall από το Γουάνκουτ, ζήτησε καταφύγιο στην Μαρκόβα. Ο Γιούζεφ και η Βικτώρια Ούλμα δέχτηκαν να τους φιλοξενήσουν καθώς και δύο Εβραίες αδερφές, την Γκόλντα και την Λάικα Γκόλντμαν. Όμως σύντομα κάποιος τους κατέδωσε στους Γερμανούς. Σύμφωνα με τον Ματέους Σπίτμα, από το πολωνικό Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης, αυτός που τους κατέδωσε ήταν πιθανόν ένας αστυνομικός από το Γουάνκουτ. Την νύχτα της 23ης προς την 24η Μαρτίου του 1944, η Γκεστάπο έφτασε στην Μαρκόβα και κατευθύνθηκε στο σπίτι των Ούλμα. Πρώτα δολοφόνησαν τους Εβραίους που έμεναν εκεί και στη συνέχεια όλη την οικογένεια Ούλμα.Για τη θυσία τους κατά την προσπάθεια τους να σώσουν Εβραίους συμπατριώτες τους, απονεμήθηκε στο ζεύγος Ούλμα ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών, το 1995. Το 2003 η επισκοπή του Πσέμισλ ξεκίνησε τη διαδικασία ευλόγησης της οικογένειας Ούλμα. Τον Μάιο του 2011 στάλθηκε στην Ρώμη ο πλήρης φάκελος για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Μέσα στο 2015 αναμένεται να ολοκληρωθεί το Μουσείο της Οικογένειας Ούλμα για τους Πολωνούς που έσωσαν Εβραίους στην Μαρκόβα. Το 2004 κατασκευάστηκε στην Μαρκόβα μνημείο προς τιμήν της οικογένειας Ούλμα. Στις 18 Δεκεμβρίου 2022, ο Πάπας Φραγκίσκος κήρυξε όλη την οικογένεια μάρτυρες και αποφάσισε ότι θα αγιοποιούνταν στις 10 Σεπτεμβρίου 2023, μια γιορτή που τελέστηκε στην πατρίδα τους Markowa και προήδρευσε ο καρδινάλιος Marcello Semeraro εκ μέρους του πάπα. Μεταξύ 30 Μαρτίου και 1ης Απριλίου 2023, τα λείψανα της οικογένειας Ulma εκτάφηκαν ως προετοιμασία για την αγιοποίησή τους, μετά την οποία θα τοποθετούνταν σε μια σαρκοφάγο, προετοιμασμένη εκ των προτέρων, στον πλαϊνό βωμό που ήταν αφιερωμένος στην Εκκλησία της Αγίας Ντόροθυ στη Markowa. Η αγιοποίηση της οικογένειας Ulma είναι μοναδική στην Καθολική Εκκλησία, καθώς είναι η πρώτη που αγιοποιήθηκε ως ολόκληρη οικογένεια στην ιστορία της εκκλησίας. Αφού κάποιες ειδήσεις υποστήριξαν ότι η αγιοποίηση θα αντιπροσώπευε την πρώτη αγιοποίηση ενός αγέννητου ή προγέννητου παιδιού, το Dicastery for the Causes of Saints εξέδωσε μια επίσημη διευκρίνιση στις 5 Σεπτεμβρίου 2023, δηλώνοντας ότι «αυτός ο [ανώνυμος] γιος γεννήθηκε στο ώρα του μαρτυρίου της μητέρας του», (με βάση τις αποδείξεις ότι τα λείψανά του βρέθηκαν βγαλμένα από τη μήτρα της μητέρας του στον αρχικό τάφο) και επομένως συμπεριλήφθηκε με τα άλλα μαρτυρικά παιδιά της Ούλμα, σύμφωνα με το Καθολικό δόγμα του βαπτίσματος του αίματος.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κονγκό

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κονγκό (γαλλικά: Championnat du Congo de football) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κονγκό. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Κονγκό (FECOFOOT).

 Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1961. Έως το 1977 δεν υπήρχε σταθερή κατηγορία και οι πρωταθλήτριες των περιφερειών Μπραζαβίλ, Πουάντ-Νουάρ και Νιαρί αγωνίζονταν μεταξύ τους με σκοπό την κατάκτηση του τίτλου της πρωταθλήτριας Κονγκό. Το διάστημα μεταξύ 1978 και 1993 το πρωτάθλημα διεξάγονταν ως εθνική κατηγορία. Από το 1994 έως το 2008 η FECOFOOT διεξήγαγε αγώνες πλέι-οφ μετά τη λήξη των περιφερειακών πρωταθλημάτων. Το 2009 επανήλθε το πρωτάθλημα ως εθνική κατηγορία. Επίσημος ιστότοπος
Αμφίβια

Τα αμφίβια είναι εξώθερμα, τετράποδα σπονδυλωτά και ανήκουν στην ομοταξία Amphibia. Η λέξη προέρχεται ετυμολογικά από τις λέξεις αμφί και βίος που σημαίνει διπλή ζωή ή διπλή επιβίωση. Διαβιούν σε ένα ευρύ φάσμα βιοτόπων, με τα περισσότερα είδη να ζουν σε χερσαία, υπόγεια, δασικά ή υδατικά οικοσυστήματα. Τα αμφίβια ξεκινούν συνήθως ως προνύμφες που ζουν στο νερό, ενώ ορισμένα είδη έχουν αναπτύξει ηθολογικές προσαρμογές, ώστε να παρακάμψουν το στάδιο αυτό. Οι προνύμφες υφίστανται μεταμόρφωση, όπου χάνουν τα βράγχια τους και αποκτούν πνεύμονες. Τα αμφίβια χρησιμοποιούν επίσης το δέρμα τους ως δευτερεύουσα αναπνευστική επιφάνεια, ενώ σε ορισμένα είδη που δεν έχουν πνεύμονες αποτελεί το κύριο αναπνευστικό όργανο. Τα αμφίβια λόγω των περίπλοκων αναπαραγωγικών αναγκών τους και του διαπερατού δέρματος τους, αποτελούν συχνά οικολογικούς δείκτες. Τις τελευταίες δεκαετίες σημειώθηκε δραματική μείωση των πληθυσμών των αμφιβίων σε πολλά είδη παγκοσμίως. Η μελέτη των αμφιβίων ονομάζεται βατραχολογία, ενώ η μελέτη αμφότερων των ερπετών και αμφιβίων ονομάζεται ερπετολογία.

 Οι τρεις αρτίγονες τάξεις των αμφιβίων είναι τα Άνουρα (βάτραχοι, φρύνοι), τα Ουρόδηλα (σαλαμάνδρες) και τα Άποδα (καικίλια). Ο αριθμός των γνωστών ειδών αμφιβίων είναι περίπου 7.000, εκ των οποίων το 90% περίπου αφορά βατράχους. Στην Ελλάδα απαντώνται περισσότερα από 20 είδη αμφιβίων, κυρίως βάτραχοι, φρύνοι, αλλά και σαλαμάνδρες. Τα πρώτα αμφίβια εξελίχθηκαν κατά το Δεβόνιο από τους σαρκοπτερύγιους, οι οποίοι διέθεταν χαρακτηριστικά που διευκόλυναν την μετάβαση στη ξηρά, όπως πνεύμονες και λοβοειδή πτερύγια. Διαφοροποιήθηκαν και έγιναν οι κυρίαρχοι οργανισμοί κατά τη διάρκεια του Λιθαναθρακοφόρου και Πέρμιου, αλλά αντικαταστάθηκαν αργότερα από τα ερπετά και τα άλλα τετράποδα. Με την πάροδο του χρόνου τα αμφίβια συρρικνώθηκαν σε μέγεθος και μειώθηκαν σε αριθμό ειδών, αφήνοντας μόνο τη σύγχρονη υφομοταξία Lissamphibia. Τα αμφίβια είναι εξώθερμα σπονδυλωτά που δεν διατηρούν τη θερμοκρασία του σώματος του μέσω εσωτερικών φυσιολογικών μηχανισμών. Ο μεταβολικός τους ρυθμός είναι χαμηλός και έτσι οι ανάγκες τους σε τροφή και ενέργεια είναι περιορισμένες. Σε ενήλικο στάδιο, διαθέτουν δακρυϊκούς αγωγούς, κινητά βλέφαρα και τα περισσότερα είδη έχουν ακουστικούς πόρους, όπου μπορούν να ανιχνεύσουν δονήσεις μέσω εδάφους ή αέρα. Έχουν μυώδεις γλώσσες, οι οποίες σε πολλά είδη εξωθούνται. Το δέρμα περιέχει πολλούς βλεννογόνους αδένες και σε ορισμένα είδη, ορώδεις δηλητηριώδεις αδένες. Η καρδιά των αμφιβίων είναι τρίχωρη, με δύο κόλπους και μια κοιλία. Έχουν ουροδόχο κύστη και τα αζωτούχα απόβλητα αποβάλλονται κυρίως ως ουρία. Τα περισσότερα αμφίβια αποθέτουν τα αυγά τους στο νερό και έχουν υδρόβιες προνύμφες που υποβάλλονται σε μεταμόρφωση. Η αναπαραγωγή των περισσότερων βατράχων είναι εξωτερική, ενώ αντίθετα στα περισσότερα είδη σαλαμανδρών και στα καικίλια η αναπαραγωγή είναι εσωτερική.
Το Ρόδι (περιοδικό)

«Το Ρόδι» ήταν ένα περιοδικό με εκπαιδευτικό χαρακτήρα και με διαδραστική συμμετοχή των αναγνωστών του. Με την έκδοση του περιοδικού ήθελαν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις των παιδιών με ύλη που δεν κάλυπταν τότε τα σχολεία, κάτι που τα παιδιά χρειάζονταν, τη γνώση αλλιώς . Η έκδοση του περιοδικού «Το Ρόδι» ήταν εμβληματική στον χώρο του εντύπου στην Ελλάδα για παιδιά από 7 έως 12 ετών.

 Το περιοδικό για παιδιά «Το Ρόδι» πρωτοκυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1977. Κυκλοφόρησε σε τρεις διαφορετικές περιόδους: Α' περίοδο 1977-1982 με 59 τεύχη, Β' περίοδο 1993-1996 με 34 τεύχη και τη Γ' περίοδος από το 1997-1998 κυκλοφόρησε 14 τεύχη . Εκδότης ήταν η Δροσούλα Βασιλείου Έλλιοτ , με την πολύ σημαντική συντακτική ομάδα την Ελένη Γαζή-Αρβανίτη, Μαριάννα Βερέμη και την Χίλαρη Σακελλαριάδη. Γνωστοί και σημαντικοί συγγραφείς όπως ο Νικηφόρος Βρεττάκος, η Άλκη Ζέη, ο Μάνος Κοντολέων, η Τατιάνα Μιλλιέξ, η Ειρήνη Νάκου, η Κίρα Σίνου, ο Ευγένιος Τριβιζάς και πολλοί άλλοι αλλά και ο ιστορικός Θάνος Βερέμης πρόσφεραν κείμενα και παραμύθια στις σελίδες του περιοδικού. Τις ζωγραφιές των παιδιών εμπλούτισαν και σπουδαίοι εικαστικοί καλλιτέχνες, όπως ο Αλέξης Ακριθάκης, ο Σπύρος Βασιλείου, ο Γιάννης Γαΐτης, ο Αντώνης Καλαμάρας, ο Γιάννης Κουτσούρης, ο Αλέξης Κυριτσόπουλος (Κυρ), η Ρίτα Λαουτάρη, ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Μποστ), ο Σπύρος Ορνεράκης και πολλοί άλλοι. Εκπαιδευτικοί, ιστορικοί, παιδοψυχολόγοι, ιατροί και παιδίατροι προσέφεραν τις γνώσεις τους εμπλουτίζοντας το περιοδικό.
Μεγάλο νησί του πολέμου

Το Μεγάλο νησί του πολέμου (σερβικά : Велико ратно острво, Βέλικο ράτνο όστρβο) είναι ακατοίκητο νησί στον Δούναβη, τμήμα της πόλης του Βελιγραδίου και ανήκει στο δήμο του Ζέμουν. Βρίσκεται στο σημείο που ο ποταμός Σάβος εκβάλει στον Δούναβη. Το νησί έχει τριγωνικό σχήμα και αποτελεί υδροβιότοπο για 196 είδη πουλιών, πολλά από τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση. Το 2002 το νησί κηρύχθηκε φυσική περιοχή ωοτοκίας ψαριών και έγινε το μόνο μέρος της πόλης του Βελιγραδίου όπου δεν επιτρέπονται κτιριακές εγκαταστάσεις, ξενοδοχεία, μοτέλ ή εστιατόρια.

 Το νησί απέκτησε το όνομα του επειδή σε όλη την ιστορία του Μεγάλου Πολέμου μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν σημαντικό στρατηγικό σημείο, είτε για την κατάκτηση ή για την υπεράσπιση του Βελιγραδίου. Για παράδειγμα, το 1521, όταν το Βελιγράδι ήταν υπό πολιορκία από τους Οθωμανούς η πλειοψηφία των επιθέσεων τους στο Βελιγράδι ξεκίνησαν από το νησί. Κατά την απελευθέρωση του Βελιγραδίου το 1806 ο στρατός των Σέρβων ανταρτών με επικεφαλής τον Καραγιώργη χρησιμοποιούσε το νησί για στρατιωτικούς σκοπούς, καθώς εκεί εγκαταστάθηκε το σερβικό πυροβολικό με 500 στρατιώτες και βομβάρδιζε το φρούριο από εκεί. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης το 1915 από την Αυστροουγγαρία εναντίον του Βελιγραδίου οι Αυστροουγγρικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το νησί για να εξαπολύσουν τις επιθέσεις τους. Όταν ξεκίνησε η κατασκευή του Νέου Βελιγραδίου το 1948 το δημοτικό συμβούλιο της πόλης πήρε απόφαση να καταστρέψει τελείως το νησί, χρησιμοποιώντας και μεταφέροντας την άμμο και το χώμα ώστε να καλύψει τα έλη της Συρμίας όπου η νέα πόλη επρόκειτο να κατασκευαστεί. Ωστόσο η ορμητικότητα του Δούναβη και τα υλικά που έφερνε με νέες προσχώσεις απέτρεψε εντελώς αυτό το ενδεχόμενο. Αντί αυτού το μικρότερο νησί, Μικρό νησί του πολέμου που βρισκόταν δίπλα σχεδόν καταστράφηκε κατά τη διαδικασία. Αν και επισήμως ακατοίκητο μια ντουζίνα άνθρωποι ζουν σε μικρές καλύβες στο εσωτερικό του νησιού. Πρόκειται κυρίως για συνταξιούχους, οι οποίοι είναι εγκατεστημένοι στο νησί κατά τη θερμή περίοδο και διατηρούν περιβόλια, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο Βελιγράδι.
Τζακαριντζά Κονέ

Ο Τζακαριντζά Κονέ (γεννημένος στις 22 Ιουλίου 1986) είναι γεννημένος στην Ακτή Ελεφαντοστού ποδοσφαιριστής από την Μπουρκίνα Φάσο ο οποίος αυτό τον καιρό αγωνίζεται για λογαριασμό της γαλλικής Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ, η οποία βρίσκεται στη Λιγκ 1.

 Ο Κονέ ξεκίνησε την καριέρα του από το Ισραήλ, και συγκεκριμένα τη Χάποελ Πετάχ Τίκβα. Μετακόμισε στη Ρουμανία το 2009, υπογράφοντας συμβόλαιο τριετούς συνεργασίας με την Ντιναμό Βουκουρεστίου. Αρχικά, παρέμενε στον πάγκο, ως εναλλακτική λύση του Ουσμάν Ν'Ντόι, όμως μετά την αναχώρηση του Σενεγαλέζου με προορισμό την ΦΚ Άστρα Πλοέστι τον Ιανουάριο του 2011, ο Κονέ βρήκε θέση στο βασικό σχήμα της ομάδας. Στη συνέχεια αναδείχτηκε ως ένας από τοιυς καλύτερους παίκτες της Ντιναμό, ενώ έλαβε τον τίτλο του MVP στον Τελικό του Κυπέλλου Ρουμανίας του 2012, αγώνα στον οποίο νικήτρια αναδείχτηκε η Ντιναμό απέναντι στη Ραπίντ Βουκουρεστίου.Το 2012, φημολογούνταν μετακίνηση του Κονέ στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ με την οποία θα είχε την ευκαιρία να αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Λιγκ 1.Αποχώρησε από την Ντιναμό Βουκουρεστίου το καλοκαίρι του 2012, με το πέρας του συμβολαίου του, αρνούμενος να ανανεώσει τη συνεργασία του με τον ρουμάνικο σύλλογο. Μετακόμισε στη Γαλλία, όπου υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Εβιάν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Μπουρκίνα Φάσο σε μια αναμέτρηση απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήρι, τον Φεβρουάριο του 2011. Ντιναμό Βουκουρεστίου Κύπελλο Ρουμανίας (1): 2011–12 Προφίλ στο imscouting.com
Νευρικός ιστός

Ο νευρικός ιστός αποτελεί την βάση του νευρικού συστήματος, το οποίο αποτελεί το σύστημα επικοινωνίας του σώματος των ζώων. Αποτελείται από κύτταρα που αντιδρούν σε ερεθίσματα και μεταβιβάζουν μηνύματα με τη μεταφορά ηλεκτρικών σημάτων.

 Ο νευρικός ιστός αποτελείται από δύο τύπους κυττάρων, τους νευρώνες, που παράγουν και μεταφέρουν νευρικές ώσεις μέσα στον οργανισμό, και τα νευρογλοιακά κύτταρα, που τρέφουν, μονώνουν και στηρίζουν τους νευρώνες. Χάρη στα κύτταρα αυτά, ο οργανισμός έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις μεταβολές του εξωτερικού και του εσωτερικού περιβάλλοντος, να τις επεξεργάζεται και να αντιδρά, δίνοντας εντολές με τις οποίες ελέγχονται και συντονίζονται οι διάφορες λειτουργίες του. Με τον τρόπο αυτό ο οργανισμός μπορεί να προσαρμόζεται στο εξωτερικό περιβάλλον, διατηρώντας παράλληλα σε ισορροπία το εξωτερικό του περιβάλλον, εξασφαλίζοντας έτσι την επιβίωση του. Μαυρικάκη Ε., Γκούβρα Μ., Καμπούρη Α. Βιολογία Γ' Γυμνασίου, ΟΕΔΒ, 2009 Καστορίνης Α., Κωστάκη-Αποστολοπούλου Μ., Μπαρώνα-Μαμάλη Φ., Περάκη Β., Πιαλόγλου Π., Βιολογία Α' Λυκείου, ΟΕΔΒ, 1999.
House of Pain

Το House of Pain είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το πρώτο από το δίσκο "Bananas" ο οποίος κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2003. Το ίδιο διάστημα, κυκλοφόρησε σε μορφή CD το σινγκλ του τραγουδιού μαζί με το "Contact Lost" στην Ευρώπη από την "ΕΜΙ" και στην Αμερική από την "Sanctuary Records", χωρίς να γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία.Αυτό ήταν το πρώτο σινγκλ των Deep Purple μετά το 'Any Fule Kno That" του 1998.

 Το House of Pain αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για δύο χρόνια μέχρι την κυκλοφορία του επόμενου στούντιο δίσκου των Deep Purple, με τίτλο "Rapture of the Deep", από την κυκλοφορία του οποίου και έπειτα το συμπεριλαμβάνουν στο set list τους κατά καιρούς. House of Pain (σινγκλ) Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 2003 Το House of Pain ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Bananas, 2003 CD Booklet House of Pain promo single House of Pain | Song Info | AllMusic Deep Purple - Bananas - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Στίχοι House of Pain Αρχειοθετήθηκε 2013-01-20 στο Wayback Machine. Guitar Tabs
Μποορτσόγκ

Το Μποορτσόγκ, μποορσόκ, μπαουϋρσάκ ή μπαουρσάκ (μπασκιρικά: бауырһаҡ, καζακικά: бауырсақ, κιργιζικά: боорсок, μογγολικά: боорцог, ρωσικά: баурсак, ταταρικά: бавырсак, bawırsaq, ουζμπεκικά: bog'irsoq, τατζικικά: бусроқ, τουρκικά: pişi, bişi, tuzlu lokma, halka, τουρκμενικά: pişme) είναι ένα τροφή από τηγανητό ζυμάρι που βρίσκεται στις κουζίνες της Κεντρικής Ασίας, του Ιντέλ-Ουράλ, της Μογγολίας και της Μέσης Ανατολής. Είναι διαμορφωμένο σε τρίγωνα ή μερικές φορές σε σφαίρες. Η ζύμη αποτελείται από αλεύρι, μαγιά, γάλα, αυγά, μαργαρίνη, αλάτι, ζάχαρη και λίπος. Το τατζικικό μποορτσόγκ είναι συχνά διακοσμημένα με ένα σταυρωτό μοτίβο πατώντας το κάτω μέρος ενός μικρού σουρωτηριού στην ζύμη, πριν γίνει τηγανητό. Τρώγεται συχνά ως επιδόρπιο, με ζάχαρη, βούτυρο, ή μέλι. Μπορεί να θεωρηθούν ως μπισκότα, και δεδομένου ότι είναι τηγανητά, μερικές φορές συγκρίνεται με τα ντόνατ. Οι Μογγόλοι και οι τουρκικοί λαοί ρίχνουν μερικές φορές μποορτσόγκ στο τσάι. Στην Κεντρική Ασία, το μπαουρσάκι τρώγεται συχνά παράλληλα με το τσορμπά.

 Η ζύμη για το μποορτσόγκ κυμαίνεται σε συστατικά από μια απλή ζύμη, έως μια γλυκότερη, πιο τραγανή ζύμη. Για παράδειγμα, μια τυπική κιργιζική συνταγή περιέχει ένα κομμάτι βούτυρο, 7 μερίδες αλατόνερου και 6 μερίδες γάλακτος, μαζί με μαγιά και αλεύρι, ενώ οι πιο πολύπλοκες συνταγές προσθέτουν αυγά και ζάχαρη. Τα μποορτσόγκ παρασκευάζονται με το κόψιμο της επίπεδης ζύμης σε κομμάτια. Ενώ αυτό δεν γίνεται συνήθως στην Κεντρική Ασία, αυτά τα κομμάτια μπορούν να κοπούν σε διάφορα σχήματα πριν τηγανιστούν βαθιά. Αυτό είναι ιδιαίτερα συχνό μεταξύ των Μογγόλων. Το αρνίσιο λίπος χρησιμοποιείται παραδοσιακά από τους Μογγόλους, για να δώσει επιπλέον γεύση στο μποορτσόγκ, αλλά το φυτικό έλαιο μπορεί να αντικατασταθεί. Το μεγαλύτερο μπαουρσάκ βάρους 179 κιλών μαγειρεύτηκε στην Ουφά της Ρωσίας στις 20 Απριλίου 2014. 1,006 αυγά, 25 κιλά ζάχαρης, 70 κιλά αλευριού και 50 κιλά μπασκιρικού μελιού χρησιμοποιήθηκαν για την παρασκευή του. Ένα ρεκόρ Γκίνες σημειώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 στο Αλμάτι κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Ημέρας της Μητέρας, όταν 856 κιλά μπαουρσάκ μαγειρεύτηκαν σε ένα μέρος σε μια μέρα. Η γιορτή πραγματοποιήθηκε με τη μορφή γαστρονομικής μάχης μεταξύ ομάδων πεθερών και νικών. Επτά ομάδες συμμετείχαν στο διαγωνισμό. Mayhew, Bradley· John Noble (2007). Central Asia: Kazakhstan, Tajikistan, Uzbekistan, Kyrgyzstan, Turkmenistan. Multi Country Guide. Lonely Planet. ISBN 1-74104-614-9. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2009. Schreiber, Dagmar (2008). Kasachstan: Auf Nomadenwegen zwischen Kaspischen Meer und Altaj (στα German) (3rd έκδοση). Trescher Verlag. ISBN 3-89794-137-6. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2009. Waters, Bella (2007). Kazakhstan in Pictures. Visual Geography (2nd έκδοση). Twenty-First Century Books. ISBN 0-8225-6588-9. Ανακτήθηκε στις 12 Νοεμβρίου 2009. Συνταγή Συνταγή Συνταγή Αρχειοθετήθηκε 2019-05-17 στο Wayback Machine. Τηγάνισμα του μποορσόκ στη Κιργιζία My Home - συνταγές ταταρικής κουζίνας
Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων

Η Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΕΔΥ) είναι συνδικάτο των εργαζομένων του ελληνικού δημοσίου τομέα. Η ΑΔΕΔΥ ιδρύθηκε τον Μάιο του 1926 ως Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος η δραστηριότητα της οποίας ανεστάλη κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Μεταξά και επανιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1947 ως ΑΔΕΔΥ. Τα μέλη της ΑΔΕΔΥ αποτελούν οι υπάλληλοι των υπηρεσιών του δημοσίου, των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και των ΟΤΑ. Ο αριθμός των μελών της υπολογίζεται σε περίπου 311.000 και συνολικά οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 565.454. Η συνομοσπονδία περιλαμβάνει 46 συνδικάτα. Υπάρχουν 47 περιφερειακά γραφεία. Η ηγεσία ανήκει στην Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία αποτελείται από 17 μέλη: επτά από τα αριστερά κόμματα (τρία από τον ΣΥΡΙΖΑ, δύο από το ΚΚΕ, δύο από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), έξι από το ΠΑΣΟΚ και τέσσερα από τη δεξιά (Νέα Δημοκρατία). Η ΑΔΕΔΥ είναι μετά την ΓΣΕΕ, η δεύτερη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα. Η ΑΔΕΔΥ είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων.

 Το συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα άρχισε να οργανώνεται από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μεταξύ 1870 και 1880 δημιουργήθηκαν οι πρώτες ενώσεις των διαφόρων κλάδων του δημοσίου. Στη συνέχεια, ήταν απαραίτητος ο συντονισμός των ενεργειών όλων αυτών των φορέων. Έτσι, στις 2 Μαΐου 1926 ιδρύθηκε η Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος (ΣΔΥΕ) με έδρα την Αθήνα, η οποία όμως το 1931 διαλύθηκε δυνάμει νόμου που περιόριζε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι των δημοσίων υπαλλήλων, εξουσιοδοτώντας μόνο συνδικαλιστικές οργανώσεις ανά κλάδο υπηρεσίας. Για να παρακάμψουν τη νομοθεσία, οι οργανώσεις αυτές εξέλεξαν, το 1932, μια Κεντρική Επιτροπή Δημοσίων Υπαλλήλων (ΚΠΕ) για να συντονίσει τις δραστηριότητές τους. Τον Μάιο του 1935, όλα τα σωματεία των δημοσίων υπαλλήλων διαλύθηκαν με νόμο. Και πάλι, ήδη από το 1936, οι δημόσιοι υπάλληλοι επανίδρυσαν συνδικάτα και ομοσπονδίες - συμπεριλαμβανομένου του ΣΔΥΕ, τον Μάρτιο του 1936. Ωστόσο, το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου που ακολούθησε όχι μόνον διέλυσε όλες τις οργανώσεις των εργαζομένων, αλλά τις ποινικοποίησε. Την περίοδο αυτή συγκροτήθηκε νέο ΚΠΕ, παράνομα, που λειτούργησε μέχρι το 1944. Κατά τη γερμανική κατοχή, το ΚΠΕ ανέπτυξε έντονη δράση, προωθώντας μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις δημοσίων υπαλλήλων και αντιστασιακές ενέργειες. Το 1945, το άρθρο I της Συνθήκης της Βάρκιζας αποκατέστησε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Ιδρύθηκαν πολυάριθμα σωματεία του δημόσιου τομέα, εθνικές ενώσεις και ομοσπονδίες. Αρκετά σωματεία και ομοσπονδίες συντόνιζε το ΚΠΕ, ενώ άλλα συγκρότησαν την ΑΔΕΔΥ. Το 1946 η ΑΔΕΔΥ και η ΚΠΕ συγχωνεύονται, επανασυστήνοντας τον ΣΔΥΕ. Η έναρξη του εμφυλίου πολέμου διέκοψε τη λειτουργία του ΣΔΥΕ, τον Σεπτέμβριο του 1947. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, με πρωτοβουλία της Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος, της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Δικαιοσύνης, της ΠΟΣΤ και 15 άλλους φορείς του δημοσίου, παρουσιάστηκε στο Πρωτοδικείο το καταστατικό του ΣΔΥΕ, αλλάζοντας την επωνυμία του σε ΑΔΕΔΥ. Το 1948 συνέρχεται η ΑΔΕΔΥ και πραγματοποιεί το 5ο Τακτικό Συνέδριό της. Επίσημη ιστοσελίδα
Ντάμιεν Σάντοου

Ο Άαρον Στίβενς Χάνταντ (γεννημένος στις 3 Αυγούστου, 1982) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί, "Ντάμιεν Σάντοου". Αυτή την περίοδο είναι ανενεργός

 Ξεκίνησε την καριέρα του το 2001 και περιπλανήθηκε σε διάφορες μικρές εταιρείες πάλης για έναν χρόνο. Από το 2002 έως το 2007 εμφανιζόταν στην θυγατρική εταιρεία του WWE, OVW, ενώ για μερικούς μήνες το 2006 εμφανίστηκε στο SmackDown. Από το 2008 ως το 2010, συνέχισε σε ανεξάρτητο επίπεδο, με εμφανίσεις σε μικρότερες οργανώσεις. Το 2010 επέστρεψε στο WWE και στάλθηκε σε νέα θυγατρική εταιρεία, το Florida Championship Wrestling. Εκεί έμεινε ως το 2012, όταν προωθήθηκε στο WWE SmackDown. Το 2014 έκανε ομάδα με τον Μίζ Damien Mizdow Skull-Crushing Finale (Full nelson facebuster) Figure-four leglockDamien Sandow M14 (Arm trap snap swinging neckbreaker) 2010–2011 Silencer (Arm trap sitout side slam) 2013 Terminus (Straight jacket neckbreaker) 2012 You're Welcome! (Falling full nelson slam) 2013–2014Macho Mandow Diving elbow drop – 2015 παρμένο από τον "Macho Man" Randy SavageAaron Stevens / Idol Stevens Idolizer (Arm trap snap swinging neckbreaker) Damien Mizdow Inverted facelock backbreakerDamien Sandow Corkscrew neckbreaker Cubito Aequet / Elbow of Disdain (Corkscrew elbow drop, with theatrics) Royal Arch (Kneeling inverted sharpshooter) 2014 Russian legsweep Single underhook followed by multiple knee lifts Sitout rear mat slamAaron Stevens / Idol Stevens Idol Lock (Figure four leglock) Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο OWoW.com
Σεισμός της Αμοργού (1956)

Ο σεισμός της Αμοργού (1956) σημειώθηκε στις 03:11 στις 9 Ιουλίου του 1956. Είχε μέγεθος 7.7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και μέγιστη αντιληπτή ένταση ΙΧ(9) για την κλίμακα Μερκάλι. Το επίκεντρο ήταν στα νότια του νησιού της Αμοργού (το ανατολικότερο νησί των Κυκλάδων) στο Αιγαίο Πέλαγος. Υπήρξαν σημαντικές ζημιές στην Αμοργό και στη Σαντορίνη. Ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. 13 λεπτά μετά σημειώθηκε ένας ακόμα σεισμός μεγέθους 7,2 ρίχτερ κοντά στη Σαντορίνη. Ακολούθησε ένα μεγάλο τσουνάμι με μέγιστο ύψος 30 μέτρα. Τόσο ο σεισμός όσο και το τσουνάμι προκάλεσαν τον θάνατο 53 ανθρώπων και πάνω από 100 τραυματίες.

 Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Κυκλάδων βρίσκεται στην Πλάκα του Αιγαίου, ανάμεσα στο ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου από τα νότια και την επέκταση του ρήγματος της Ανατολίας από τα βόρεια. Το τσουνάμι, 25 μέτρων, έπληξε μεγάλο μέρος του Αιγαίου Πελάγους. Παρατηρήθηκε διαφορετική ώρα άφιξης του τσουνάμι σε διάφορες περιοχές, αφού το τσουνάμι είναι ουσιαστικά κύμα που έχει ως προέλευση κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Από το σεισμό προκλήθηκαν σοβαρές ζημιές κυρίως στη Σαντορίνη. Κατέρρευσαν 529 σπίτια και υπέστησαν ζημιές πολλά ακόμη. 53 άνθρωποι σκοτώθηκαν από το σεισμό ενώ τρεις ακόμη σκοτώθηκαν από το τσουνάμι. Κατάλογος των σεισμών στην Ελλάδα Τρομακτικός σεισμός έπληξε χθες την Θήραν, εφημερίδα Ελευθερία, 10 Ιουλίου 1956.
Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 96 π.Χ.)

Ο Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος IV, λατιν.: Gnaeus Domitius Ahenobarbus, (απεβ. το 88 π.Χ.) ήταν τριβούνος τού λαού το 104 π.Χ. Ήταν γιος τού GΓναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου III, και αδελφός του Λεύκιου Δομίτιου Αηνόβαρβου Ι. Ο σύλλογος των ποντιφικών τον εξέλεξε μέγιστο Αρχιερέα (pontifex maximus) το 103 (ως διάδοχο τού Λεύκιου Καικίλιου Μέτελλου Δαλματικού).

 Εισήγαγε έναν νόμο για την ιεροσύνη (lex Domitia de Sacerdotiis), με τον οποίο οι ιερείς των ανώτερων συλλόγων επρόκειτο να εκλεγούν από το λαό στη Συνέλευση των Φυλών (όπου ψήφιζαν 17 από τις φυλές), αντί να προστίθεντο επιλεκτικά. Ο νόμος καταργήθηκε στη συνέχεια από τον Λ. Κ. Σύλλα. Τόσο κατά τη διάρκεια της θητείας του όσο και μετά, άσκησε δίωξη σε αρκετούς από τους ιδιωτικούς εχθρούς του, όπως στον Μάρκο Αιμίλιο Σκαύρο (τον οποίο κατηγόρησε ότι δεν είχε εκλεγεί στο αξίωμα τού ποντίφικα εξαρχής) και τον Μάρκο Ιούνιο Σιλανό. Εξελέγη ύπατος το 96 π.Χ. και τιμητής (censor) το 92 π.Χ. με τον Λεύκιο Λικίνιο Κράσσο τον ρήτορα, με τον οποίο είχε συχνά διαφωνίες. Ανέλαβαν, ωστόσο, κοινή δράση για να καταστείλουν τις πρόσφατα ιδρυθείσες λατινικές ρητορικές σχολές, τις οποίες θεωρούσαν ότι έβλαπταν τη δημόσια ηθική. Σύμφωνα με τα λόγια τού Κικέρωνα, αυτές θεωρούντο «σχολές αυθάδειας». Η τιμητεία τους αναφερόταν για καιρό για τις διαφωνίες τους. Ο Δομίτιος ήταν βίαιος και ήταν επιπλέον υπέρ της αρχαίας απλότητας της ζωής, ενώ ο Κράσσος αγαπούσε την πολυτέλεια και ενθάρρυνε την τέχνη. Μεταξύ των πολλών ρήσεων που έχουν καταγραφεί και για τους δύο, λένε ότι ο Κράσσος παρατήρησε, «ότι δεν ήταν περίεργο που ένας άνδρας είχε γενειάδα από μπρούτζο (aheno barbus), στόμα από σίδερο και καρδιά από μολύβι». Ο Κικέρων έγραψε ότι ο Δομίτιος δεν πρέπει να συγκαταλέγεται στους ρήτορες, αλλά ότι μιλούσε αρκετά καλά και είχε αρκετό ταλέντο για να διατηρήσει την υψηλή του θέση. Ο Γ. Δ. Aηνόβαρβος IV προφανώς απεβίωσε το 88 π.Χ., κατά τη διάρκεια της υπατείας τού Σύλλα, και τον διαδέχθηκε ως pontifex ο Κόιντος Μούκιος Σκαιβόλα. Είχε δύο γιους: τον Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο V και τον Λεύκιο Δομίτιο Αηνόβαρβο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons