Μυθιστορία του ρόδου

Η Μυθιστορία του Ρόδου είναι ένα μεσαιωνικό γαλλικό αφηγηματικό ποίημα με τη μορφή αλληγορικού όνειρου. Γράφτηκε σε δύο περιόδους: Ο Γκιγιώμ ντε Λορίς έγραψε το πρώτο μέρος (1230-1235) και αργότερα το έργο συνεχίστηκε και συμπληρώθηκε από τον Ζαν ντε Μεν (1275 - 1280). Ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή γαλλικά ποιήματα του όψιμου Μεσαίωνα, έργο-σταθμός της γαλλικής λογοτεχνίας του Μεσαίωνα.

 Το έργο αποτελείται από 21.780 οκτασύλλαβους στίχους, στο πρώτο μέρος αντιστοιχούν 4.058 στίχοι και στο δεύτερο 17.722. Η γλώσσα είναι ευανάγνωστη, υπάρχουν μόνο ορισμένες ορθογραφικές συμβάσεις του 13ου αιώνα και λίγα χαρακτηριστικά διαλέκτου. Είναι μια γλώσσα ραφιναρισμένη στο πρώτο μέρος, που έγραψε ο Γκιγιώμ ντε Λορίς, ενεργητική και πικάντικη στο δεύτερο μέρος του Ζαν ντε Μεν. Είναι απαραίτητο να τονίσουμε την ψυχολογική αξία του πρώτου μέρους και την πνευματική και εγκυκλοπαιδική αξία του δεύτερου. Το πρώτο μέρος διηγείται μια ερωτική πολιορκία ενώ το δεύτερο, που είναι πολύ διαφορετικό, παρουσιάζει μια φιλοσοφική συζήτηση για τον έρωτα, καθώς και παρεκβάσεις για διάφορα θέματα, σχολιάζοντας καυστικά πολλά από τα κακώς κείμενα της εποχής και παρωδώντας συχνά τις ιδέες και τα συναισθήματα που εκφράζονται από τον Γκιγιώμ ντε Λορίς. Το έργο του Γκιγιώμ ντε Λορίς διηγείται μια δύσκολη ερωτική πολιορκία. Πρωταγωνιστής είναι ο Εραστής και πρωταγωνίστρια το Ρόδο, που συμβολίζει την αγαπημένη του. Σκηνικό της δράσης είναι ένας κήπος, που αναπαριστά την αυλική κοινωνία. Οι χαρακτήρες είναι αλληγορικοί και εκπροσωπούνται κυρίως από αφηρημένες ιδέες και ηθικές ή συναισθηματικές καταστάσεις, όπως η Συκοφαντία, ο Φθόνος, ο Φόβος, η Ντροπή ή η πληγωμένη Υπερηφάνια. Υπάρχουν επίσης και πρόσωπα όπως ο Φίλος, η Γριά ή η Ωραία Υποδοχή. Όλο το ποίημα διαδραματίζεται μέσα σε ένα όνειρο και περιέχει πολλά σύμβολα. Στο έργο είναι ευδιάκριτες οι κλασικές επιδράσεις κυρίως από την Ερωτική Τέχνη (Ars Amatoria) του Οβιδίου. Το έργο του Ζαν ντε Μεν παρουσιάζεται σαν μια ευχάριστη και διδακτική συνομιλία, φιλοσοφικού χαρακτήρα με διάφορους διαδοχικούς συνομιλητές. Αναπτύσσει το χαρακτήρα της Γριάς, συνοδού της Ωραίας Υποδοχής, που εδώ γίνεται μία τρομερή δεσμοφύλακας. Αυτές οι γυναίκες, οι συνοδοί, ειδικά επιφορτισμένες από τον ζηλιάρη σύζυγο να παρακολουθούν την ερωμένη του, την ακολουθούσαν παντού και έδιναν λογαριασμό για όλα στον αφέντη που τις πλήρωνε για αυτό αλλά ήταν πάντα έτοιμες να υπηρετήσουν αυτόν που πλήρωνε πιο καλά, συχνά λοιπόν έπαιζαν διπλό ρόλο. Η Γριά διηγείται με κυνισμό (στίχοι 12710 έως 14516) πώς μια γυναίκα πρέπει πάντα να αποσπά όσα περισσότερα μπορεί από τους διαδοχικούς αγαπημένους και τους εραστές της — αυτό που έκανε πάντα η ίδια — και διαφορετική συμπεριφορά είναι τρέλα και οδηγεί στο να βρεθεί μια γυναίκα άπορη μόλις περάσει η ομορφιά της νεότητας. Με αυτό το μάθημα κυνισμού και τις πινελιές του μισογυνισμού, όλα τα ιδανικά του Αυλικού έρωτα και του σεβασμού για τη γυναίκα που είχαν επικρατήσει στις αριστοκρατικές αυλές, καταρρέουν. Μία από τις πιο προσφιλείς ιδέες του Ζαν ντε Μεν, είναι ότι η αληθινή αγάπη πρέπει να είναι ανιδιοτελής, και να γεννιέται από καθαρή καρδιά. Αυτό το δεύτερο μέρος φιλοσοφεί πάνω στον έρωτα. Αναφέρεται επίσης στα κατοικίδια ζώα, που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να υποδουλώσει αν είχαν τη νόηση. Στο κόλπο της φύσης, που καθώς η επιθυμία των ανθρώπων ήταν ανεπαρκής για να εξασφαλίσει μόνη της την αναπαραγωγή του είδους, πρόσθεσε στην πράξη του έρωτα ένα μικρό δέλεαρ ευχαρίστησης για να τους παρακινήσει λίγο. Στους άρχοντες που δεν έχουν κανένα λόγο να υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους όταν δεν έχουν οι ίδιοι τις ιδιότητες αυτών. Ωστόσο, η αληθινή ευγένεια είναι η ειλικρινής βούληση και η λογική που ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπουςΑυτή η συνέχεια της Μυθιστορίας του Ρόδου είναι κυρίως μια σάτιρα και ασκεί καυστική κριτική στα μοναστικά τάγματα, στους ιεροκήρυκες και τα επαιτικά τάγματα, και ιδιαίτερα στους θρήσκους υποκριτές, που "το μόνο θρησκευτικό πάνω τους είναι τα ρούχα", στην αγαμία των χειροτονημένων κληρικών (καινοτομία του συμβουλίου του Τορίνο και του συμβουλίου του Τολέδο το έτος 400-401), στους αριστοκράτες, στην Αγία Έδρα, στις υπερβολικές αξιώσεις του βασιλιά, αλλά κυρίως στις γυναίκες. Ενώ ο Γκιγιώμ ντε Λωρίς είχε εκθέσει τους νόμους του "εξιδανικευμένου έρωτα", ο Ζαν ντε Μεν πρόσθεσε μια "τέχνη του έρωτα" που εκθέτει τα ελαττώματα των γυναικών, τις παγίδες και τους τρόπους για να ξεγελάσουν τους άνδρες, σύμφωνα με το πνεύμα της σάτιρας και του σκεπτικισμού των έμμετρων σατιρικών μυθιστοριών (fabliaux). Ασκεί κριτική ακόμη και στο θεσμό του γάμου. Έτσι, βρίσκουμε τη σύγκριση του γάμου με ένα δίχτυ, στο οποίο τα ψάρια προσπαθούν να μπουν, ενώ εκείνα που είναι μέσα θα προτιμούσαν να βγουν. Ένα μέρος του έργου έχει μεταφραστεί στη μεσαιωνική Αγγλική ως Τhe Romaunt of the Rose από τον Τζέφρι Σώσερ και άσκησε σημαντική επιρροή στην αγγλική λογοτεχνία. Ο Ζαν Μολινέ, μεγάλος ποιητής και ιστοριογράφος αρκετών πριγκίπων από τον οίκο της Βουργουνδίας, έκανε μια παραλλαγή σε πεζό κατά το έτος 1500 : "Η Μυθιστορία του Ρόδου αναμορφωμένη και διασκευασμένη σε πρόζα ". Η Μυθιστορία του Ρόδου είχε άμεση και μακρότατη επιτυχία. Ήταν ό,τι θα αποκαλούσαμε σήμερα — τηρουμένων των αναλογιών —ένα μπεστ σέλερ. Μια απόδειξη της πλατιάς απήχησής του είναι η ύπαρξη πολλών χειρογράφων. Έχουν βρεθεί, περίπου εκατό αντίτυπα στη Γαλλία, και περίπου τριακόσια άλλα είναι γνωστά. Για να εκτιμήσουμε την πραγματική αξία αυτού του αριθμού, πρέπει να θυμόμαστε ότι η τυπογραφία εφευρέθηκε γύρω στο 1450. Όλα τα αντίτυπα είναι, συνεπώς, χειρόγραφα σε περγαμηνή, υπομονετικά καλλιγραφημένα γράμμα-γράμμα και στολισμένα με μινιατούρες. Ο Άλμπερτ Πάικ (1809-1891) κάνει μια εσωτερική ανάγνωση του Roman de la Rose, συνδέοντάς το με το συμβολισμό της αποκρυφιστικής ανάγνωσης του έργου Άσμα Ασμάτων, και θεωρεί το Ρόδο ως ένα ζωντανό σύμβολο της τελειότητας : η κατάκτηση του Ρόδου είναι η εικόνα της μύησης, το Ρόδο είναι ένα σημάδι της εκπλήρωσης του σπουδαίου έργου των εσωτερικών κανονισμών όπως στους Ροδόσταυρους και στους Μασόνους. Σύμφωνα με τον ίδιο, Η Μυθιστορία του Ρόδου είναι η εποποιία της παλιάς Γαλλίας. Πρόκειται για ένα βαθυστόχαστο βιβλίο κάτω από το ανάλαφρο ύφος του, μια κλασσική αποκάλυψη όπως αυτή του Απουλήιου σχετικά με τα μυστήρια του Αποκρυφισμού. Το Ρόδο του Νικολά Φλαμέλ , αυτό του Ζαν ντε Μεν και αυτό του Δάντη άνθισαν πάνω στον ίδιο μίσχο. Παρά τη μεγάλη επιτυχία του, το ποίημα δεν είχε την καθολική επιδοκιμασία. Το δεύτερο μέρος του αποτέλεσε το αντικείμενο μιας διάσημης διαμάχης στο εγγράμματο περιβάλλον του Παρισιού στα πρώτα χρόνια του 15ου αιώνα (κατά τη βασιλεία του Καρόλου ΣΤ'), κυρίως η στάση του Ζαν ντε Μεν απέναντι στις γυναίκες. Η ποιήτρια Κριστίν ντε Πιζάν το 1399 το κατηγόρησε για την αντιιπποτική του στάση απέναντι στις γυναίκες, και άλλοι επικριτές του το χαρακτήριζαν “άσχημο και ανήθικο βιβλίο” . Κατηγορήθηκε για χυδαίο λεξιλόγιο, προσβολές προς τη συζυγική κατάσταση, κίνητρα για μια χαλαρή ζωή και σάτιρα κατά των γυναικών.Στη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ "ροδόφιλων" και " ροδόφοβων ", η ηθικότητά του συζητήθηκε έντονα και από τις δύο πλευρές για περισσότερο από ένα αιώνα από τη δημοσίευσή του.