Γκασπάρ ντε Βίττε

Ο Γκασπάρ ντε Βίττε (Gaspar de Witte, (παραλλαγές στο όνομά του Caspar, Jasper και Jaspar) (βαπ. 5 Οκτωβρίου 1624, Αμβέρσα - 20 Μαρτίου 1681, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που είναι γνωστός για τα τοπία και τους πίνακες ζωγραφικής του με απεικονίσεις πινακοθηκών.

 Ο Γκασπάρ ντε Βίττε γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Πέτερ ντε Βίττε ΙΙ (Peter de Witte II) και της Μπάρμπαρα Ρεμέεους (Barbara Remeeus). Ήταν μέλος διακεκριμένης οικογένειας ζωγράφων. Ο πατέρας του και οι αδελφοί του Peter de Witte III και Jan Baptist de Witte ήταν όλοι ζωγράφοι. Ο Γκασπάρ ήταν επίσης βαφτισιμιός του Gerard Seghers, διακεκριμένου ζωγράφου ιστορικών θεμάτων της Αμβέρσας. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε εκπαιδεύτηκε με τον πατέρα του, ο οποίος ειδικευόταν σε τοπία, εσωτερικούς χώρους εκκλησιών και θρησκευτικούς πίνακες. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ταξίδεψε στη Ρώμη το 1646 και εντάχθηκε στο Bentvueghels, μια ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονται στη Ρώμη. Ήταν το έθιμο των Bentvueghels να ξεκινήσουν νέα μέλη και να τους δώσουν ψευδώνυμο. Στον Γκασπάρ ντε Βίττε δόθηκε το ψευδώνυμο Grondel ("γωβιός"). Ο λόγος για τον οποίο πήρε το όνομά του από αυτό το είδος ψαριού δεν είναι γνωστός. Περίπου το 1648 αναφέρεται ότι περασε κάποιο χρονικό διάστημα στη Γαλλία. Όταν επέστρεψε στην Αμβέρσα έγινε «winemaster» (συνήθιζε να υποδηλώνει τον γιο ενός δασκάλου) στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1650. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε λειτουργούσε, επίσης, μια μικρή εμπορική επιχείρηση με είδη αναγκαία στη ζωγραφική. Το πορτρέτο του από τον χαράκτη Richard Collin σύμφωνα με πίνακα του Άντον Χάουμπαου δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Κορνέλις ντε Μπι του 17ου αιώνα για τους Φλαμανδούς ζωγράφους που είχε τίτλο Het Gulden Cabinet . Ήταν ο δάσκαλος του Κορνέλις Χόισμανς (Cornelis Huysmans) και πιθανότατα και του Άντριεν Φερντούλ (Adriaen Verdoel). Ο Γκασπάρ ντε Βίττε μνημονεύεται για τα τοπία του και τις συνεργασίες του με άλλους καλλιτέχνες σε πίνακες ζωγραφικής. Τα τοπία του είναι παρόμοια με αυτά των σύγχρονών του τοπιογράφων στις Βρυξέλλες. Τα περισσότερα από αυτά δεν είναι σε ιταλικό ύφος, που τότε ήταν δημοφιλές στη Φλάνδρα, αλλά συχνά συμπεριέλαβε κάποια ιταλικά ερείπια για να ανταποκριθεί στην κυρίαρχη τάση στην τοπική αγορά. Τα τοπία του περιλάμβαναν συχνά ποιμενικές σκηνές με βοσκούς, θρησκευτικές σκηνές ή σκηνές ειδών όπως εκθέσεις χωριών ή χορούς. Τα τοπία του περιλάμβαναν συχνά συνεργασίες με άλλους ζωγράφους που ζωγράφισαν τις μορφές . Καταγράφονται τέσσερις συνεργασίες με τον Άντον Χάουμπαου για ιταλικά τοπία. Εκτός από τα φανταστικά τοπία, παρήγαγε επίσης μια σειρά από τοπογραφικές απόψεις των αγροτικών περιοχών. Αυτές ζωγραφίστηκαν συχνά σε συνεργασία με άλλους ζωγράφους που ζωγράφιζαν τις μορφές. Ένα παράδειγμα είναι η άποψη του κάστρου Schoten, η οποία ήταν μια συνεργατική προσπάθεια με τον Χονζάλες Κόκουες. Αυτή η σύνθεση δείχνει μια πανοραμική θέα του κάστρου Schoten στο Schoten ζωγραφισμένο από τον ντε Βίττε με δύο γυναίκες και ένα αγόρι ζωγραφισμένα από τον Κόκουες στην πρόσθια δεξιά γωνία. Ένα άλλο παράδειγμα συνεργασίας με τον Κόκουες είναι το πορτρέτο της Κλάρα Ρούμπενς με την οικογένειά της, το οποίο δείχνει την Κλάρα Ρούμπενς, θυγατέρα του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, με την οικογένειά της σε τοπίο που δείχνει το κάστρο Merksem. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ήταν συνεργάτης σε κάποιες συνθέσεις που ανήκαν στο είδος των «γκαλερί ζωγραφικής». Το είδος «γκαλερί ζωγραφικής» είναι εγγενές στην Αμβέρσα, όπου ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος και ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν οι πρώτοι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες ζωγραφικής και συλλογές περιέργων αντικειμένων στη δεκαετία του 1620. Οι πίνακες ζωγραφικής απεικονίζουν μεγάλα δωμάτια, στα οποία πολλοί πίνακες και άλλα πολύτιμα αντικείμενα εκτίθενται σε κομψό περιβάλλον. Τα πρώτα έργα σε αυτό το είδος αντιπροσώπευαν αντικείμενα τέχνης μαζί με άλλα αντικείμενα, όπως επιστημονικά όργανα ή περίεργα φυσικά δείγματα. Το είδος έγινε αμέσως αρκετά δημοφιλές και ακολούθησαν άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος , ο Κορνέλις ντε Μπελλιέρ, ο Χανς Γιόρντενς, ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος , ο Χίλλις φαν Τίλμπορχ , ο Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ (Wilhelm Schubert van Ehrenberg) και ο Χιερόνυμους Γιάνσσενς . Οι γκαλερί εικόνων που απεικονίζονται ήταν μερικές φορές πραγματικές πινακοθήκες. Ωστόσο, η πλειονότητα ήταν φανταστικές γκαλερί, οι οποίες μερικές φορές περιλάμβαναν αλληγορικές μορφές. Ένα παράδειγμα ζωγραφικής της γκαλερί του Γκασπάρ ντε Βίττε είναι το εσωτερικό ενός γραφείου συλλέκτη έργων τέχνης με πολλούς επισκέπτες, το οποίο μια συνεργασία με τους Γιάνσσενς και Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ . Η σύνθεση απεικονίζει μια φανταστική γκαλερί τέχνης με πολλούς επισκέπτες που εκτιμούν και συζητούν μερικά από τα έργα τέχνης στη γκαλερί. Αυτή η ζωγραφική της πινακοθήκης αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη εξέλιξη του είδους που ξεκίνησε από τον Ντάβιντ Τένιερς τον νεότερο που απέκλεισε αντικείμενα εκτός τέχνης από τη συλλογή. Οι μορφές στη ζωγραφική της γκαλερί απεικονίζονται σαν να αποτελούν μέρος μιας ελίτ που διαθέτει προνομιακή γνώση, δηλαδή την ικανότητα εκτίμησης της τέχνης. Το είδος της ζωγραφικής της γκαλερί είχε γίνει τότε μέσο για να τονίσει την ιδέα ότι οι δυνάμεις της διάκρισης που σχετίζονται με τη γνώση είναι κοινωνικά ανώτερες ή πιο επιθυμητές από άλλες μορφές γνώσης. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ταυτοποιήθηκε πρόσφατα ως ζωγράφος που είναι πιθανότατα υπεύθυνος για μια αλληγορική ζωγραφική γκαλερί που αναφέρεται ως οι αλληγορικές γυναικείες φιγούρες Φύση και Ζωγραφική σε μια συλλογή έργων τέχνης εκπροσώπων της Αμβέρσας . Αντί να αντιπροσωπεύει μια πραγματική απεικόνιση μιας πινακοθήκης εικόνων με συλλέκτες, εμπόρους τέχνης ή διάσημους ζωγράφους, αυτή η σύνθεση εμπίπτει στον αλληγορικό τύπο της ζωγραφικής της γκαλερί καθώς τοποθετεί δύο αλληγορικές μορφές στη γκαλερί. Η μορφή της Φύσης στα αριστερά έχει πλάι της τρία putti που φέρουν το κέρας της Αφθονίας, που συμβολίζει τη γενναιοδωρία της. Καθισμένη πλάι της είναι μια προσωποποίηση της Ζωγραφικής, που αναγνωρίζεται από την παλέτα στα χέρια της. Τα αγάλματα και τα βιβλία στο τραπέζι και το μουσικό όργανο παρακάτω αναφέρονται σε μια ευρύτερη ενσωμάτωση των Τεχνών γενικά. Η αλληγορία προοριζόταν να είναι μια από την Ειρήνη ή τα αποτελέσματα της Ειρήνης, καθώς στην κάτω δεξιά γωνία της πινακοθήκης βρίσκεται πολεμικός εξοπλισμός, που απορρίπτεται σε σωρό. Η εικόνα μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως αλληγορική αναπαράσταση της vanitas (ματαιότητας) των κοσμικών επιδιώξεων, όπως ο πόλεμος που είναι παροδικός σε σύγκριση με τις τέχνες και την αγάπη, που διαρκούν για πάντα. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε ήταν ένας από τους συνεργάτες στη ζωγραφική της γκαλερί του Γιάκομπ ντε Φορμεντράου που αναφέρεται ως ερμάριο εικόνων, που βρίσκεται επί του παρόντος στη Βασιλική Συλλογή . Απεικονίζει ένα δωμάτιο γεμάτο από πίνακες συμπληρωθεί με ανθρώπινες μορφές που συνήθως ερμηνεύεται ως αντιπροσωπεύουν τους γνώστες της τέχνης. Οι διάφοροι πίνακες που κρέμονται στους τοίχους του δωματίου αντιπροσωπεύουν έργα κορυφαίων καλλιτεχνών της Αμβέρσας στα μέσα του 17ου αιώνα. Ένα ερμάριο εικόνων απεικονίζει μια φανταστική πινακοθήκη και μπορεί να θεωρηθεί ως σύνοψη των καλύτερων από αυτό που θα μπορούσαν να παραγάγουν οι καλλιτέχνες στα μέσα του 17ου αιώνα στην Αμβέρσα. Πιστεύεται ότι οι εικόνες που περιλαμβάνονται στη σύνθεση ζωγραφίστηκαν από καθέναν από τους σχετικούς καλλιτέχνες. Ο Γκασπάρ ντε Βίττε πιστεύεται ότι ζωγράφισε το τοπίο δεξιά της πόρτας, με την υπογραφή GDWITTE. Το γεγονός ότι ο ντε Βίττε επιλέχθηκε για να συμμετάσχει σε αυτή τη συλλογική προσπάθεια καταδεικνύει την εκτίμηση την οποία έχαιρε από τους συναδέλφους του καλλιτέχνες στην Αμβέρσα της εποχής του. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Bentvueghels Baldinucci, Filippo (1728). Notizie de' Professori del Disegno, Da Cimabue in qua, Secolo V. dal 1610. al 1670. Distinto in Decennali (or Notice of the Professors of Design, from Cimabue to now, from 1610-1670). Stamperia S.A.R. per li Tartini, e Franchi (Googlebooks entry). σελ. 377. Gaspar de Witte στο Artnet