IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
TRAPPIST-1g

O TRAPPIST-1g, επίσης γνωστός ως 2MASS J23062928-0502285 g, είναι εξωπλανήτης σε τροχιά γύρω από τον υπέρψυχρο νάνο αστέρα TRAPPIST-1 σε απόσταση 39 έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Υδροχόου. Ήταν ένας από τους τέσσερις νέους εξωπλανήτες που ανακαλύφθηκαν σε τροχιά γύρω από το αστέρι χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Spitzer. Ο εξωπλανήτης είναι μέσα στην κατοικήσιμη ζώνη. Ανακαλύφθηκε, με τη χρήση της μεθόδου διέλευσης, κατά την οποία δημιουργείται επίδραση εξασθένισης, καθώς ο πλανήτης περνά μπροστά από το μητρικό άστρο του.

 Ο TRAPPIST-1g είναι ένας μεγέθους Γης εξωπλανήτης, που σημαίνει ότι έχει μάζα και ακτίνα κοντά σε αυτή της Γης. Έχει θερμοκρασία ισορροπίας στους 198,6 K (−75 °C; −102 °F). Ο πλανήτης έχει μάζα 1,34 γήινες μάζες και ακτίνα 1,13 R☉, με αποτέλεσμα να εκτιμάται ότι η επιφανειακή βαρύτητα του είναι 10,3 m/s2 και η πυκνότητα του 5,13 g/cm3, και τα δύο παρόμοια με της Γης. Ο πλανήτης περιφέρεται γύρω από ένα (τύπου M) υπέρψυχρο νάνο αστέρα με το όνομα TRAPPIST-1. Το άστρο έχει μάζα 0,08 M☉ και ακτίνα 0,11 R☉. Έχει θερμοκρασία 2550 K και έχει ηλικία τουλάχιστον 500 εκατομμυρίων ετών. Σε σύγκριση, ο Ήλιος είναι 4,6 δισεκατομμυρίων ετών και η θερμοκρασία του είναι 5778 Κ. Το αστέρι είναι πλούσιο σε μέταλλα, με μεταλλικότητα ([Fe/H]), 0,04, ή 109% της ηλιακής. Αυτό είναι ιδιαίτερα περίεργο για αστέρες χαμηλής μάζας κοντά στο όριο μεταξύ καφέ νάνου και με τήξη υδρογόνου καθώς αναμένεται να έχουν σημαντικά μικρότερη περιεκτικότητα σε μέταλλα από τον Ήλιο. Η φωτεινότητα (L☉) είναι 0,05% αυτής του Ήλιου. Το αστέρι έχει φαινόμενο μέγεθος, ή το πόσο φωτεινό φαίνεται από την οπτική γωνία της Γης, 18,8, πολύ αμυδρό για να παρατηρηθεί με γυμνό μάτι. Ο TRAPPIST-1g περιστρέφεται γύρω από το μητρικό του άστρο με τροχιακή περίοδο περίπου 12,353 μέρες και τροχιακή ακτίνα περίπου 0,0451 φορές αυτή της Γης (σε σύγκριση με την απόσταση του Ερμή από τον Ήλιο, η οποία είναι περίπου 0,38 AU). Αυτό είναι το εξωτερικό όριο της κατοικήσιμη ζώνης του TRAPPIST-1. Η τροχιά του μητρικού άστρου έχει εκκεντρότητα στο 0,003, πολύ μικρότερη από αυτή της Γης και παρόμοια με εκείνη του TRAPPIST-1e. Η τροχιά του κυμαίνεται περίπου στα 41.000 χιλιόμετρα (σε σύγκριση με περίπου 5 εκατ. χλμ. της Γης), κάνοντας μάλλον το κλίμα του πλανήτη πολύ σταθερό. Είναι σε τροχιακό συντονισμό 3:2 με τον TRAPPIST-1h και 3:4 με τον TRAPPIST-1f. Στις 31 Αυγούστου 2017, οι αστρονόμοι στο Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble αναφέρθηκαν στα πρώτα στοιχεία για την πιθανή περιεκτικότητα σε νερό των εξωπλανητών του TRAPPIST-1 . Κατάλογος πιθανώς κατοικήσιμων εξωπλανητών Άλλοι πλανήτες του TRAPPIST-1 που βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη: TRAPPIST-1d TRAPPIST-1e TRAPPIST-1f
Σάντσο της Καστίλης

Ο Σάντσο, ισπαν. Sancho (1231 - 28 Νοεμβρίου 1274) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης, αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και καγκελάριος της Καστίλης (1259-61).

 Ήταν ο έκτος γιος του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης και της Ελισάβετ της Σουαβίας, κόρης του Φιλίππου δουκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Ο Φερδινάνδος Γ΄ ήταν γιος της Βερεγγάριας των Ιβρέα. Όπως και ο πέμπτος γιος του Φερδινάνδου Γ΄, ο Φίλιππος, ο Σάντσο προετοιμάστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Η μάμμη τους Βερεγγάρια εμπιστεύτηκε τη διαπαιδαγώγησή τους στον Ροδρίγο Χιμένεθ δε Ράδα αρχιεπίσκοπο του Τολέδο, ο οποίος έστειλε τους δύο αδελφούς στο Πανεπιστήμιο του Πάρος· είχαν διδάσκαλο τον Αλβέρτο τον μέγα. Το 1259 έγινε αρχιεπίσκοπος του Τολέδο. Το 1260 εμφανίστηκε με αρχιεπισκοπικό σταυρό και αυτό πρόσβαλε τον αρχιεπίσκοπο της Σεβίλης, που θεώρησε ότι απειλείται η αυτονομία του. Ο Σάντσο δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Το 1261 συμμετείχε στη Συνέλευση (Cortes) στη Σεβίλη. Το ίδιο έτος απεβίωσε σε ηλικία 28 ετών. Ίσως τάφηκε στον καθεδρικό του Τολέδο ή στο αββαείο της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε λας Ουέλγας. González Jiménez, Manuel: Alfonso X el Sabio. Barcelona: Editorial Ariel S. A. ISBN 84-344-6758-5 Genealogy of Sancho de Castilla
The Surprising

Το The Surprising είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έκτο του δίσκου "Infinite", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου του 2017. Κυκλοφόρησε ως ψηφιακό σινγκλ στις 4 Οκτωβρίου 2017, συνοδευόμενο από ένα βίντεο κλιπ κινουμένων σχεδίων, το οποίο απεικονίζει το συγκρότημα πάνω σε ένα παγοθραυστικό πλοίο κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας. Εικόνες και αναφορές σε όλη τους την καριέρα, από το 1968 ως το 2017, εμφανίζονται κατά τη διάρκεια όλου του βίντεο, το οποίο σκηνοθέτησαν ο Ματ Ρουκ και ο Πιτ Ρότζερς για λογαριασμό της Coolhead and Bait Studio Production.

 Η σύνθεση του ξεκίνησε από ένα ριφ της κιθάρας του Στηβ Μορς, στο οποίο ακολούθησαν οι υπόλοιποι μουσικοί του συγκροτήματος, με τον αρχικό τίτλο "The Surprising Mr Morse" να έρχεται από τον Ρότζερ Γκλόβερ.Οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλάνε για τον πειρασμό, αν και είναι αρκετά ασαφείς, σύμφωνα με τον Γκλόβερ. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο set list των Deep Purple για την περιοδεία του "Infinite" και μία ζωντανή του εκτέλεση υπάρχει στο διπλό άλμπουμ "The Infinite Live Recordings Vol 1". Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο φεστιβάλ Hellfest, στις 16 Ιουνίου 2017 στο Κλισόν της Γαλλίας. Το The Surprising ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα Infinite, 2017, CD Booklet “All I Got Is You” is the next single from Deep Purple's new album “inFinite” - Power of Prog https://www.metrolyrics.com/the-surprising-lyrics-deep-purple.html Αρχειοθετήθηκε 2018-07-18 στο Wayback Machine. Deep Purple - The Surprising Lyrics | MetroLyrics] Deep Purple "The Surprising" Official Music Video - "inFinite" Gold Edition OUT NOW! - Youtube
Αγνή του Μάισσεν

H Αγνή, γερμ. Agnes von Meissen (1264 - μετά τον Σεπτέμβριο 1332) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του μαργράβου του Μάισσεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασ) κόρη του Αλβέρτου Β΄ μαργράβου του Μάισσεν και της Μαργαρίτας των Χοενστάουφεν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας & Σικελίας. Παντρεύτηκε το 1282 τον Ερρίκο Α΄ του Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και είχε τέκνα: Ελισάβετ, γενν. π. 1282, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο κόμη του Μπάιχλινγκεν. Όθων π. 1283-πριν το 1309, απεβίωσε πριν τα 26 έτη του. Αλβέρτος π. 1284-μετά το 1341, έγινε ιππότης του Τευτονικού Τάγματος. Αδελαΐδα Α' 1285-1320, παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Μάινχαρντινερ βασιλιά της Βοημίας. Φάση (Facie) π. 1286-πριν το 1312, απεβίωσε πριν τα 26 έτη της. Αγνή π. 1287-π. 1334, ηγουμένη του Οστερόντε. Ερρίκος Β΄ της Ελλάδας π. 1289-πριν το 1351, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν. Φρειδερίκος π. 1291-π.1323, απεβίωσε 32 ετών. (Αδελαΐδα Β΄) Ειρήνη π. 1293-1324, παντρεύτηκε τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Κόνραντ π. 1294-π. 1320, απεβίωσε 26 ετών. Μέχτιλντ (Mechtild) π.1295-π.1339, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄, κύριο του Βέρλε (Οίκος του Μεκλεμβούργου). Ερνέστος Α' π.1297-1361, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν. Γουλιέλμος π. 1298-1360, πρίγκιπας του Γκρούμπενχαγκεν. Ριχάρντις π. 1300-π. 1334, ηγουμένη του Όστεροντε. Μαργαρίτα π. 1300-μετά το 1312, απεβίωσε μετά τα 12 έτη. Ιωάννης, γενν. πριν το 1322-1367, επισκοπικός διοικητής (provost) του Άινμπεκ. Nathalie Kruppa, Jürgen Wilke: Kloster und Bildung im Mittelalter Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2006, ISBN 3-525-35871-7. Braunschweigisches Biographisches Lexikon, Appelhans 2006, ISBN 3-937664-46-7
Εθνική Σιγκαπούρης (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 24 Ιανουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σιγκαπούρης αντιπροσωπεύει τη Σιγκαπούρη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Σιγκαπούρης (Basketball Association of Singapore).

 Μέχρι σήμερα η Σιγκαπούρη δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1968, ενώ από το 2004 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.Επίσης, η Σιγκαπούρη διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Πορεία σε Ασιατικά Πρωταθλήματα Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σιγκαπούρης σε Ασιατικά Πρωταθλήματα: Πορεία σε Πρωταθλήματα Νοτιοανατολικής Ασίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σιγκαπούρης σε Πρωταθλήματα Νοτιοανατολικής Ασίας: Πορεία σε Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Σιγκαπούρης σε Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας: Εθνική Σιγκαπούρης (καλαθοσφαίριση ανδρών) Singapore, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Basketball Association of Singapore, επίσημος ιστότοπος. (Αγγλικά)
Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου

Το κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου (ρωσικά: Колокольня Иван Великий‎, Koλοκόλνγια Ιβάν Βελίκιυ) είναι πύργος εκκλησίας μέσα στο συγκρότημα του Κρεμλίνου της Μόσχας. Με συνολικό ύψος 81 μ., είναι ο ψηλότερος πύργος και οικοδόμημα του Κρεμλίνου. Κτίστηκε το 1508 στην πλατεία των Καθεδρικών Ναών για τους τρεις Ρωσικούς Ορθόδοξους Καθεδρικούς Ναούς, δηλαδή της Κοίμησης της Θεοτόκου (πλησιέστερα στον πύργο), του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, που δεν έχουν δικά τους καμπαναριά. Λειτουργεί ως μέρος των Μουσείων του Κρεμλίνου της Μόσχας.

 Από το 1329, το πρώτο πέτρινο καμπαναριό της Μόσχας βρισκόταν σε αυτήν την τοποθεσία, συνδεδεμένο με την Εκκλησία του Αγίου Ιβάν της Κλίμακος που βρισκόταν κάτω από την Καμπάνα, εξ ου και το όνομα "Ιβάν" στον τίτλο. Αυτή η εκκλησία ανεγέρθηκε από τον μεγάλο δούκα Ιβάν Α΄ Καλιτά και ήταν μια από τις πρώτες που κτίστηκαν στη Μόσχα από πέτρα και όχι από ξύλο. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ανακαίνισης του Κρεμλίνου από τον Ιβάν Γ΄, ο μεγάλος δούκας προσέλαβε έναν Ιταλό αρχιτέκτονα για να αντικαταστήσει αυτήν την εκκλησία. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1505, τη χρονιά του τέλους του Ιβάν Γ΄, και ολοκληρώθηκε τρία χρόνια αργότερα από τον γιο του Βασίλειο Γ΄. Ο Βασίλειος Γ΄ διέταξε επίσης να ανεγερθεί ένας νέος και μεγάλος πύργος στα θεμέλια του παλαιού πύργου, στη μνήμη του πατέρα του. Το νέο κωδωνοστάσιο, που ολοκληρώθηκε το 1508, είχε αρχικά δύο καμπαναριά σε διαφορετικά επίπεδα και ύψος περίπου 60 μ. Λόγω του ύψους του, ο πύργος χρησίμευε και ως σημείο παρατήρησης των πυρκαγιών και της προσέγγισης των εχθρών. Υπάρχει ένας δημοφιλής, αλλά αμφισβητούμενος μύθος, ότι όταν ο Ναπολέων Α΄ κατέλαβε τη Μόσχα το 1812 μετά τη μάχη του Μποροντίνο, άκουσε ότι ο σταυρός στον κεντρικό τρούλο του καθεδρικού ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είχε χυθεί με μασίφ χρυσό και έδωσε αμέσως εντολή να τον κατεβάσουν. Μπέρδεψε όμως τον καθεδρικό ναό με το κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου, που είχε μόνο έναν επιχρυσωμένο σιδερένιο σταυρό. Αυτός ο σταυρός αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες των Γάλλων μηχανικών και των εργαλείων τους να τον απομακρύνουν από τον πύργο. Μόνο αφού ένας Ρώσος αγρότης προσφέρθηκε εθελοντικά να σκαρφαλώσει στον τρούλο, ο σταυρός κατέβηκε σε ένα σχοινί. Όταν πήγε στον Ναπολέοντα Α΄ αναζητώντας ανταμοιβή, ο τελευταίος τον σκότωσε ως προδότη της πατρίδας του. Το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου είναι ένα σύνολο με τρία στοιχεία. Όλα τα κτίρια είναι κατασκευασμένα από τούβλα και είναι ασβεστωμένα σύμφωνα με τα γειτονικά κτίρια της πλατείας του καθεδρικού ναού. Το Κωδωνοστάσιο του Ιβάν του Μεγάλου σήμερα περιέχει 22 καμπάνες. Από αυτές, 18 μικρές καμπάνες κρέμονται στη βάση και στη μέση του καμπαναριού. Κλάιν, Μίνα. Το Κρεμλίνο: Ακρόπολη της Ιστορίας . MacMillan Publishing Company (1973).(ISBN 0-02-750830-7)ISBN 0-02-750830-7 Τρόπκιν, Αλέξανδρος. Το Κρεμλίνο της Μόσχας: ιστορία του μοναδικού μνημείου της Ρωσίας . Εκδοτικός Οίκος "Russkaya Zhizn" (1980). ASIN: B0010XM7BQ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ivan the Great Bell Tower στο Wikimedia Commons Επίσημη ιστοσελίδα Συγκρότημα Ivan the Great Bell Tower – χώρος μουσείου
Άνω Σούλι Αττικής

Το Άνω Σούλι είναι μικρός οικισμός του δήμου Μαραθώνα της Ανατολικής Αττικής που βρίσκεται ανάμεσα στο Γραμματικό και τον Μαραθώνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 232 άτομα.

 Το Άνω Σούλι είναι χτισμένο σε υψόμετρο 180 μέτρων στα βορειοανατολικά του νομού Αττικής. Ως οικισμός αναφέρεται το 1853 στον πρώτο τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή και σύμφωνα με τον Έλληνα λόγιο, ο πληθυσμός του Άνω και Κάτω Σουλίου ανερχόταν σε 102 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνταν με γεωργικές εργασίες (η περιοχή παρήγαγε δημητριακά, καρπούς και κρασί). Στη σύγχρονη εποχή, λόγω της ύπαρξης δασικών εκτάσεων το Άνω Σούλι και η ευρύτερη περιοχή του πλήττονται συχνά από πυρκαγιές με κυριότερη αυτή του 2009 όταν το χωριό κινδύνευσε σοβαρά από την μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε στην ανατολική Αττική. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τον οικισμό βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Ραφαήλ.
Γκολφ

Το γκολφ είναι παιχνίδι ολλανδικής καταγωγής (όπου παιζόταν με την ονομασία κολφ), με μεγάλη διάδοση κυρίως στην Αγγλία και την Αμερική. Θεωρείται παιχνίδι της αριστοκρατίας περισσότερο κι από το τένις, επειδή αφενός απαιτεί πολύ χρόνο και αφετέρου τόσο ο εξοπλισμός για το παιχνίδι όσο και η διαμόρφωση των χώρων που αυτό διεξάγεται είναι αρκετά δαπανηρά.

 Για ένα χτύπημα στο γκολφ γίνεται χρήση μυών στο έπακρο (κυρίως ανορθωτήρων και πλατιών ραχιαίων μυών κατά την περιστροφή), καταπονώντας τον ώμο και τον καρπό. Δυνατότεροι μύες των καρπών μπορούν να αποτρέψουν το «γύρισμα» των καρπών κατά την περιστροφή, ενώ δυνατότεροι ώμοι αυξάνουν τη δύναμη περιστροφής. Αδύναμοι καρποί ενδέχεται να προκαλέσουν καταπόνηση και τραυματισμό στον αγκώνα, ακόμη και στο λαιμό. (Όταν ένας μυς συστέλλεται, τραβάει εξίσου και τα δύο άκρα κι έτσι προκειμένου να υπάρχει κίνηση μονάχα στην μία άκρη ενός μυός, οι υπόλοιποι μύες κινούνται προκειμένου να σταθεροποιήσουν το κόκαλο στο οποίο το άλλο άκρο του μυός είναι δεμένο.) Το Γκολφ είναι μια μοναδική άσκηση που μπορεί να σπάσει τις ισορροπίες του σώματος και απαιτεί ασκήσεις προκειμένου να διατηρούνται οι ισορροπίες των μυών.
Εξέγερση των Δεκεμβριστών

Δεκεμβριστές, (Dekabristy) ονομασία που αποδόθηκε στους Ρώσους επαναστάτες, οι οποίοι πήραν μέρος στις εξεγέρσεις που ξέσπασαν τον Δεκέμβριο του 1825 στην Αγία Πετρούπολη και στη νότια Ρωσία. Με τον ίδιο όρο χαρακτηρίστηκαν επίσης και τα μέλη των μυστικών ενώσεων που είχαν προετοιμάσει την εξέγερση. Εξαιτίας της καθυστερημένης πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στη Ρωσία την εποχή εκείνη, ήταν διαδεδομένη η αντίληψη -κυρίως μεταξύ των αξιωματικών που είχαν πάρει μέρος στις ευρωπαϊκές εκστρατείες - ότι ήταν αναγκαία μια βίαιη εξέγερση για τον μετασχηματισμό και τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Εκείνοι που υποστήριζαν αυτή τη θέση συγκρότησαν την Ένωση της Σωτηρίας, η οποία μετονομάστηκε σε Ένωση του κοινού Καλού, το 1818. Αργότερα, η μυστική αυτή οργάνωση χωρίστηκε σε δύο ενώσεις: του Βορρά και του Νότου, από τις οποίες η δεύτερη, που ήταν πιο ριζοσπαστική, συγχωνεύτηκε με τη νέα οργάνωση που εμφανίστηκε στο μεταξύ, τον Μυστικό Σύνδεσμο των Ενωμένων Σλάβων. Σε μια σύντομη περίοδο μεσοβασιλείας, μετά το θάνατο του τσάρου Αλεξάνδρου Α΄ και εξαιτίας της σύλληψης του Μουραβιόφ Αποστόλ, ξέσπασε εξέγερση στη Νότια Ρωσία, αλλά τα κυβερνητικά στρατεύματα την κατέπνιξαν σε σύντομο χρονικό διάστημα.

 Ανάλογη τύχη είχε και η εξέγερση ορισμένων στρατιωτικών τμημάτων που ξέσπασε στην Αγία Πετρούπολη στις 14 Δεκεμβρίου, ημέρα που είχε οριστεί για τη στέψη του τσάρου Νικολάου Α΄ Ακολούθησαν πολυάριθμες συλλήψεις και πολλοί κατηγορούμενοι οδηγήθηκαν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πέντε απ΄αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό και εκατοντάδες σε καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Ξεκίνησαν ανακρίσεις με συμμετοχή και του ίδιου του αυτοκράτορα, Νικολάου Α' στην ανακριτική επιτροπή. Καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού οι θεωρούμενοι ως πρωταίτιοι, οι Πιοτρ Γκριγκόρεβιτς Κακόφσκι, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μουράβιοφ-Αποστόλ, Μιχαήλ Παύλοβιτς Μπεστούσεφ-Ριουμίν, ο ποιητής Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ρυλέγιεφ και ο συνταγματάρχης και ιδεολογικό μυαλό του κινήματος Πάβελ Πέστελ, βετεράνος των πολέμων 1812-1813. Όλοι τους, με εξαίρεση τον πρώτο, ήταν πολύ καλοί φίλοι του Πούσκιν. Πολλοί άλλοι εξορίστηκαν σε καταναγκαστικά έργα στα βάθη της Σιβηρίας και πέθαναν από τις κακουχίες ή επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά από πολλά χρόνια. Πολλοί από τους Δεκεμβριστές που μαρτύρησαν στους τόπους εξορίας ήταν από το Λύκειο του Τσάρσκογιε Σελό παλιοί συμμαθητές του ποιητή. Πολλοί από αυτούς που τούς ανέκριναν ήταν συμμαθητές τους από το ίδιο Λύκειο.Η πολιτική και η κοινωνική σημασία του κινήματος των Δεκεμβριστών ήταν σημαντική, γιατί οι ιδέες τους προηγήθηκαν των πανσλαβιστικών θεωριών που εμφανίστηκαν λίγο αργότερα, αλλά κυρίως επειδή άνοιξαν τον δρόμο για τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις κατά το δεύτερο μισό του ίδιου αιώνα. E. Almendingen, The Emperor Alexander I, 1964
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Τήνου

Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής Ενότητας Τήνου. Τα στοιχεία προέρχονται από επεξεργασία του αρχείου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή πληθυσμού της Ελλάδας του 2011. Ο αριθμός μέσα στα [ ] είναι ο μόνιμος πληθυσμός. Η σειρά είναι (γενικά) αλφαβητική.Η Περιφερειακή Ενότητα Τήνου έχει πληθυσμό 8636 κατοίκους.

 Έδρα του Δήμου είναι η Τήνος και ιστορική έδρα ο Πάνορμος. Ο Δήμος Τήνου έχει μόνιμο πληθυσμό 8636 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται: Τοπική Κοινότητα Αγάπης Τήνου [ 91 ]η Αγάπη [ 91 ] το Σκλαβοχώρι [ 0 ]Τοπική Κοινότητα Καλλονής Τήνου [ 298 ]η Αετοφωλέα [ 40 ] η Καλλονή [ 201 ] το Κάτω Κλείσμα [ 57 ]Τοπική Κοινότητα Κάμπου Τήνου [ 222 ]ο Άγιος Ρωμανός [ 29 ] η Βουρνή [ 2 ] ο Κάμπος [ 71 ] τα Λουτρά [ 24 ] η Ξινάρα [ 17 ] το Σμαρδάκι [ 51 ] ο Ταραμπάδος [ 24 ] ο Φσίνος [ 4 ]Τοπική Κοινότητα Καρδιανής Τήνου [ 87 ]η Καρδιανή [ 73 ] ο Όρμος Καρδιανής [ 14 ]Τοπική Κοινότητα Κτικάδου Τήνου [ 386 ]ο Άγιος Μάρκος - Τσιαμπιά [ 38 ] τα Κιόνια [ 146 ] ο Κτικάδος [ 74 ] ο Σπεράδος [ 20 ] ο Τριπόταμος [ 83 ] ο Χατζιράδος [ 25 ]Τοπική Κοινότητα Κώμης Τήνου [ 318 ]το Δρακονήσι (νησίδα) [ 0 ] η Κολυμπήθρα [ 9 ] ο Κρόκος [ 25 ] η Κώμη [ 188 ] η Περάστρα [ 21 ] ο Σκαλάδος [ 75 ]Τοπική Κοινότητα Στενής Τήνου [ 527 ]ο Κέχρος [ 49 ] η Λιβάδα [ 3 ] η Μέση [ 38 ] η Μυρσίνη [ 99 ] η Ποταμιά [ 33 ] η Στενή [ 295 ] ο Τζάδος [ 10 ]Τοπική Κοινότητα Υστερνίων Τήνου [ 146 ]ο Όρμος Υστερνίων [ 47 ] τα Υστέρνια [ 99 ]Τοπική Κοινότητα Φαλατάδου Τήνου [ 328 ]ο Βώλαξ [ 53 ] ο Κουμάρος [ 49 ] ο Φαλατάδος [ 226 ] Τοπική Κοινότητα Πανόρμου Τήνου [ 489 ]ο Βεναρδάτος [ 5 ] το Δύσβατο (νησίδα) [ 0 ] ο Κουμελάς [ 0 ] το Μαλλί [ 0 ] ο Μαμάδος [ 4 ] ο Μαρλάς [ 23 ] ο Όρμος Πανόρμου [ 92 ] ο Πάνορμος [ 336 ] τα Πλατιά [ 24 ] ο Ρόχαρης [ 5 ] Δημοτική Κοινότητα Τήνου [ 4864 ]ο Άγιος Φωκάς [ 57 ] η Καρυά [ 21 ] ο Μουντάδος [ 24 ] η Τήνος [ 4762 ]Τοπική Κοινότητα Δύο Χωρίων Τήνου [ 174 ]ο Αρνάδος [ 49 ] τα Δύο Χωρία [ 40 ] τα Λυχνάφτια [ 6 ] η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κεχροβουνίου [ 23 ] ο Όρμος Αγίου Ιωάννου [ 50 ] το Φερό Χωριό [ 6 ]Τοπική Κοινότητα Τριαντάρου Τήνου [ 706 ]η Αγία Βαρβάρα [ 357 ] ο Άγιος Σώστης [ 86 ] η Λαούτη [ 201 ] ο Μπερδεμιάρος [ 15 ] ο Τριαντάρος [ 47 ] Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου
Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας

Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (Κ.Ε.Γ.) είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν. 2083/92). Ιδρύθηκε το 1994 (Π.Δ. 100/1994) με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αποτελεί ερευνητικό φορέα εποπτευόμενο από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Είναι αρμόδιο για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας και την πιστοποίηση ελληνομάθειας. Επίσης συμμετέχει σε κοινές δράσεις με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

 Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας έχει ως σκοπό την ενίσχυση και προώθηση της ελληνικής γλώσσας εντός και εκτός της Ελλάδας, την οργάνωση της διδασκαλίας της σε αλλοδαπούς και ομογενείς, τη στήριξη των διδασκόντων την ελληνική γλώσσα στο εξωτερικό και στο εσωτερικό και την παραγωγή κάθε μορφής υλικού που θα συντελούσε στην προβολή και διάδοση της ελληνικής γλώσσας. Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας απαρτίζεται από τα ακόλουθα επιστημονικά τμήματα: Τμήμα ΛεξικογραφίαςΔραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, στον σχεδιασμό και τη σύνταξη λεξικών και άλλων λεξικογραφικών εργαλείων, τη δημιουργία λεξικογραφικών βάσεων δεδομένων για διαδικτυακές εφαρμογές και τη συνέχιση του Λεξικού Κριαρά. μας. Τμήμα ΓλωσσολογίαςΔραστηριοποιείται στην προβολή της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας και σε ζητήματα γλωσσικής πολιτικής και γλωσσικής εκπαίδευσης Τμήμα Στήριξης και Προβολής της Ελληνικής ΓλώσσαςΑσχολείται με τη διοργάνωση των Εξετάσεων Πιστοποίησης Επάρκειας της Ελληνομάθειας και εκπονεί ερευνητικά προγράμματα για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης/δεύτερης γλώσσας Τμήμα Γλώσσας και ΛογοτεχνίαςΑσχολείται με τη μελέτη της νεοελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας (πρωτότυπης και μεταφρασμένης) και μελετά τη γλώσσα ως μεταφραστικό εργαλείο Το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας είναι υπεύθυνος φορέας για τη διενέργεια εξετάσεων πιστοποίησης της ελληνομάθειας. Οι εξετάσεις για την Πιστοποίηση Επάρκειας της Ελληνομάθειας διεξάγονται σε εξεταστικά κέντρα που έχει αναγνωρίσει το ΚΕΓ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οι υποψήφιοι εξετάζονται σε έξι επίπεδα γλωσσικής επάρκειας και αξιολογούνται σε τέσσερις ή πέντε δεξιότητες, δηλαδή στην κατανόηση και παραγωγή γραπτού κειμένου, στην κατανόηση και παραγωγή προφορικού λόγου και στη χρήση γλώσσας. Διεξάγονται ακόμη εξετάσεις Ελληνομάθειας για Ειδικούς Σκοπούς και εξετάσεις Ελληνομάθειας για υποψηφίους Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΚΕΚ) Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα και τη γλωσσική εκπαίδευση είναι διαδικτυακό περιβάλλον που σχεδιάστηκε για λογαριασμό του ΥΠΕΠΘ με προδιαγραφές εθνικής Πύλης για την ελληνική γλώσσα. Απευθύνεται σε ερευνητές, φοιτητές, διδάσκοντες, μαθητές και γενικότερα σε όλους όσοι ενδιαφέρονται για την ελληνική γλώσσα, εντός και εκτός Ελλάδας. Η πύλη παρέχει ηλεκτρονικά λεξικά και σώματα κειμένων, όπως και υποστηρικτικό υλικό για τη μελέτη και τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας. Επίσημη ιστοσελίδα Ηλεκτρονικός κόμβος Η Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα Διαδρομές στη διδασκαλία της νέας ελληνικής γλώσσας
Φερδινάνδος των Αψβούργων, καρδινάλιος

Ο Φερδινάνδος, ισπαν. Fernando (Μάιος 1609/10 - 9 Νοεμβρίου 1641) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν καρδινάλιος, αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, πρίγκιπας της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, κυβερνήτης των Ισπανικών Κάτω Χωρών και στρατιωτικός διοικητής κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο.

 Γεννήθηκε στο Ελ Εσκοριάλ, κοντά στη Μαδρίτη και ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας και της Μαργαρίτας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας. Ο πατέρας του τον προόρισε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία: έγινε το 1619 αρχιεπίσκοπος του Τολέδο και πριμάτος όλης της Ισπανίας. Έπειτα εκλέχθηκε καρδινάλιος με τον τίτλο καρδινάλιος-πρίγκιπας (infante)· δεν χειροτονήθηκε ποτέ ιερέας. Marek, Miroslav. «Genealogy». Genealogy.EU. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2017. WER war WER - im Dreißigjährigen Krieg Enrique Garcia-Herraiz:Un nuevo retrato del Cardenal Infante don Fernando, conmemorando la victoria de Nördlingen
Σεισμός Ιγιαπέλ 2015

Ο Σεισμός στην Ιγιαπέλ το 2015 συνέβη 46 χιλιόμετρα έξω από τις ακτές της Ιγιαπέλ (ισπανικά: Illapel) της Χιλής στις 16 Σεπτεμβρίου 2015 19:54:33 Κύρια Ώρα Χιλής (22:54:33 UTC), με μέγεθος σεισμικής ροπής 8,3 και διάρκεια 3 λεπτά. Επίσης, καταγράφτηκαν και αρκετοί μετασεισμοί μεγέθους πάνω από 6 βαθμών στην Κλίμακα Ρίχτερ. Η κυβέρνηση της Χιλής ανάφερε 13 νεκρούς και 6 αγνοούμενους. Άλλοι 34 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

 Ο σεισμός σημειώθηκε σε ρήγματα κατά μήκος των ορίων των τεκτονικών πλακών της Νάζκα και της Νοτιοαμερικάνικης πλάκας. Η περιοχή παράγει συχνά μεγάλους σεισμούς, και 15 άλλοι μεγέθους 7 ή μεγαλύτεροι έχουν λάβει χώρα σε απόσταση 400 χιλιομέτρων από αυτό το επίκεντρο, κατά τα τελευταία 100 χρόνια. Το μέγιστο επίπεδο αντιληπτής έντασης του σεισμού του 2015 ήταν VIII (8) στη 12-βάθμια Κλίμακα Μερκάλι, ήταν δηλαδή «καταστροφικός». Η Ιγιαπέλ, μια πόλη 30.000 κατοίκων, αναφέρθηκε αμέσως ότι ήταν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή πόσιμο νερό. Δύο μέρες μετά το σεισμό, συνολικά 90.000 άνθρωποι ήταν ακόμα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.Κουνήθηκαν ψηλά κτίρια και ενεργοποιήθηκαν συναγερμοί αυτοκινήτων στο Μπουένος Άιρες, 1.110 χιλιόμετρα μακριά, και ο σεισμός έγινε αισθητός στο Σάο Πάολο, περισσότερα από 2.600 χιλιόμετρα μακριά. Οι επαρχίες της Αργεντινής, Μεντόσα, Σαν Χουάν, Κόρδοβα, Επαρχία, Λα Ριόχα, Σαν Λουίς, και Σάντα Φε επίσης επηρεάστηκαν. Παρακολούθηση για τσουνάμι, προειδοποιήσεις και συμβουλές εκδόθηκαν σε Ισημερινό, Περού, Νέα Ζηλανδία, Φίτζι, Νησιά Σολομώντα, Χαβάη, Καλιφόρνια και Ιαπωνία.. Τα πρώτα κύματα τσουνάμι έφτασαν στην Χιλιανή ακτή εντός λεπτών. Ένα κύμα ύψους 4,5 μέτρων παρατηρήθηκε στις ακτές του Κοκίμπ και οι πόλεις Τονγκόι και Κονκόν αναφέρθηκε ότι πλημμύρισαν. Μεγάλα αλιευτικά σκάφη ξεβράστηκαν στους δρόμους του Κοκίμπο που ανέφερε μεγάλες καταστροφές.Στο Τονγκόι, "μεγάλα μέρη του θαλάσσιου μετώπου" καταστράφηκαν. Σε όλη την περιφέρεια καταστράφηκαν τουλάχιστον 500 κτίρια, ενώ δεκάδες παραθαλλάσια σπίτια στο Λος Βίλος έπαθαν ζημιές ή καταστράφηκαν. Κηρύχθηκε κατάστασης έκτακτης ανάγκης στο Κοκίμπο μια μέρα μετά το τσουνάμι, και στρατιωτικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή. Οι αρχές της Χιλής διέταξαν την άμεση εκκένωση της ακτής λόγω του κινδύνου για τσουνάμι, με πολλούς ανθρώπους σε παραθαλλάσιες περιοχές να λαμβάνουν ειδοποιήσεις μέσω της κινητής τηλεφωνίας σε σύντομο χρόνο μετά τον σεισμό. Ο αναπληρωτής γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών και Δημόσιας Ασφάλειας ανακοίνωσε ότι η εκκένωση αφορούσε ένα εκατομμύριο πολίτες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 2015 Illapel earthquake στο Wikimedia Commons
Λεωφορείον ο Πόθος

Το Λεωφορείον ο πόθος (αγγλικά: A Streetcar named Desire) είναι ταινία του σκηνοθέτη Ελία Καζάν γυρισμένη το 1951. Βασίζεται στο ομώνυμο δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς. Η ταινία έλαβε 12 υποψηφιότητες και βραβεύτηκε με 4 βραβεία Όσκαρ. Το 1997, το Λεωφορείον ο πόθος έλαβε την 45η θέση, ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Το 1999 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Η Μπλανς (Βίβιαν Λι), μια καθηγήτρια από τις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες, επισκέπτεται μετά τον πλειστηριασμό της οικογενειακής περιουσίας της την αδελφή της Στέλλα (Κιμ Χάντερ), που ζει με τον άντρα της Στάνλεϋ Κοβάλσκυ (Μάρλον Μπράντο) στη Νέα Ορλεάνη. Ο Κοβάλσκυ, που ως Πολωνός μετανάστης και εργάτης αντιμετωπίζεται υποτιμητικά από την Μπλανς, καθηλώνει τη Στέλλα με τον οξύθυμο και επιβλητικό χαρακτήρα του σε μία σχέση που κυριαρχείται από το ωμό πάθος. Η υπερευαίσθητη και κάπως υπερβολική Μπλανς, τονίζοντας την ευγενή καταγωγή και την καλή ανατροφή της, μπαίνει στο στόχαστρό του και ενδόμυχα γεννιέται ένας κρυφός πόθος. Όσο περνά ο καιρός, αποκαλύπτονται μυστικά του παρελθόντος της Μπλανς και λόγω της συγκατοίκησης, δημιουργούνται εντάσεις και πολλαπλά ξεσπάσματα, που αφαιρούν ένα-ένα τα πέπλα από τους πολύπλοκους χαρακτήρες των ηρώων. Εν τέλει το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται όλο και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος. Βίβιαν Λι ως Μπλανς Ντιμπουά Μάρλον Μπράντο ως Στάνλεϊ Κοβάλσκι Κιμ Χάντερ ως Στέλλα Καρλ Μάλντεν ως Μιτς Ρούντι Μποντ ως Στιβ Νικ Ντένις ως Πάμπλο Γκονζάλες Η ταινία προτάθηκε για 12 Όσκαρ το 1951, λαμβάνοντας συνολικά 4 βραβεία Όσκαρ, εκ των οποίων τα 3 ήταν για τις ερμηνείες των Λι, Μάλντεν και Χάντερ. Είναι η μοναδική ταινία μέχρι και σήμερα που έχει 3 τρία ερμηνευτικά βραβεία και μοιράζεται το ρεκόρ με την ταινία του 1976 Το δίκτυο. Ο Μάρλον Μπράντο ήταν ο μοναδικός από τους ηθοποιούς της ταινίας που ήταν υποψήφιοι που δεν τιμήθηκε με το βραβείο, το οποίο έχασε από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Η βασίλισσα της Αφρικής, ενώ η ταινία έχασε το όσκαρ καλύτερης ταινίας από το Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.Βράβευση: Α’ Γυναικείου Ρόλου – Βίβιαν Λι Β’ Ανδρικού Ρόλου – Καρλ Μάλντεν Β’ Γυναικείου Ρόλου – Κιμ Χάντερ Καλλιτεχνικής διεύθυνσης (σκηνικών) – Ρίτσαρντ Ντέι και Τζορτζ ΧόπκινςΥποψηφιότητα: Καλύτερης Ταινίας – Τσαρλς Φέλντμαν Α’ Ανδρικού Ρόλου – Μάρλον Μπράντο Σκηνοθεσίας – Ελία Καζάν Διασκευασμένου σεναρίου – Τένεσι Ουίλιαμς Φωτογραφίας, ασπρόμαυρη ταινία – Χάρι Στράντλινγκ Μουσικής επένδυσης - Άλεξ Νορθ Ειδικών εφέ και ήχου - Νέιθαν Λέβινσον Κοστουμιών - Λουσίντα Μπάλαρντ Το Λεωφορείον ο πόθος στην IMDb
Επαρχία Μονοφατσίου

Η Επαρχία Μονοφατσίου ανήκε στον Νομό Ηρακλείου. Εκτεινόταν στα νότια του Νομού και ήταν από τις μεγαλύτερες σε έκταση στην Κρήτη. Συνόρευε βόρεια με την Επαρχία Μαλεβιζίου, ανατολικά με την Επαρχία Πεδιάδος και την Επαρχία Βιάννου και δυτικά με την Επαρχία Καινουργίου. Στα νότια βρεχόταν από το Λιβυκό Πέλαγος. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας.

 Η Επαρχία έλαβε την ονομασία της από το φρούριο Bonifacio, το οποίο έγινε Μονοφάτσι από τους κατοίκους. Οικοδομήθηκε από τον Ενρίκο Πεσκατόρε (Enrico Pescatore) και αναφέρεται σε έγγραφο διανομής του 1212. Το όνομα του κάστρου οφείλεται στο φρούριο Bonifacio της Κορσικής, το οποίο οικοδομήθηκε από τον Μπονιφάτσιο Πιζάνο (Bonifacio Pisano) (820) και καταλήφθηκε από τους Γενουάτες (1195). Οι Βενετοί το διατήρησαν και έδωσαν το όνομά του στην Επαρχία. Το εν λόγω φρούριο σώζεται σήμερα στην κορυφή απότομου υψώματος, στα δυτικά του χωριού Τσιφούτ Καστέλλι. Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου

Η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ιταλικά: Federazione Italiana Giuoco Calcio, FIGC), είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Εδρεύει στη Ρώμη, ενώ το ομοσπονδιακό τεχνικό αθλητικό κέντρο βρίσκεται στη Φλωρεντία στην περιοχή Κοβερτσιάνο. Είναι υπεύθυνη για τις εθνικές ομάδες ανδρών, γυναικών και νέων. Εποπτεύει τα επαγγελματικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου (από τη Σέριε Α και το Κύπελλο Ιταλίας μέχρι τη Σέριε Β) ενώ οι κατηγορίες από τη Σέριε Δ μέχρι και τα επαρχιακά πρωταθλήματα, δεν ανήκουν στη δικαιοδοσία της. Η FIGC είναι επίσης συνδεδεμένη με τον Ιταλικό Σύνδεσμο Διαιτητών (Associazione Italiana Arbitri - AIA) ο οποίος ορίζει διαιτητές και βοηθούς διαιτητές για τις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας.

 Βασικό στοιχείο του λογότυπου της ομοσπονδίας είναι το μπλε χρώμα, το οποίο προέρχεται από το βασιλικό οίκο της Σαβοΐας και τη σημαία του Βασιλείου της Ιταλίας, περίοδος κατά την οποία ιδρύθηκε η Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Το πρώτο σήμα που αντιπροσώπευε το ποδόσφαιρο της Ιταλίας ήταν το έμβλημα της Σαβοΐας. Μεταπολεμικά, χρησιμοποιήθηκε ένα σήμα με τα χρώματα της σημαίας της Ιταλίας. Η αναγραφή «ITALIA» στο άνω μέρος του θυρεού εμφανίστηκε το 1952. Το λογότυπο είχε κυκλική μορφή το 1974, στο οποίο εμπεριέχονταν τα στοιχεία της σημαίας της Ιταλίας, ενώ το 1982 εμφανίστηκε η αναγραφή «FIGC». Με την ίδια κυκλική μορφή, το λογότυπο του 1984 παρουσίαζε τρία αστέρια μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία. Η μορφή του λογότυπου άλλαξε το 1992, όταν η Πατρίτσια Πατατσίνι σχεδίασε ένα παραλληλόγραμμο με τα προϋπάρχοντα στοιχεία και έναν κύκλο πάνω αριστερά. Το λογότυπο πήρε τη μορφή ασπίδας το 2000, ενώ το 2007 τα αστέρια έγιναν τέσσερα. Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε το 2017, με τα αστέρια εκτός της ασπίδας. Επίσημη ιστοσελίδα
Θεόδωρος ο άθεος

Ο Θεόδωρος ο άθεος ήταν Κυρηναϊκός ή Ηδονιστικός Φιλόσοφος. Γεννήθηκε περίπου το 340 π.Χ. και πέθανε στο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. (περίπου το 250 π.Χ.) στην Κυρήνη. Οι δάσκαλοι του ήταν ο Αρίστιππος ο νεώτερος,, ο Αννίκερις, ο μεγαρικός Διονύσιος και ο Αντισθένης ο Ρόδιος. Ο Θεόδωρος εξορίστηκε από την Αθήνα και κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου και μετά στην Κυρήνη απ´όπου επίσης εξορίστηκε για να επιστρέψει εκ νέου στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτής αίρεσης (Θεοδώρειος αίρεσις) της οποίας οι οπαδοί ονομάστηκαν Θεοδώρειοι.. Κατηγορήθηκε για ασέβεια και αθεΐα και παραπέμφθηκε στον Άρειο Πάγο, αλλά αθωώθηκε με την παρέμβαση του άρχοντα Δημητρίου του Φαληρέως.

 Ο Θεόδωρος στην εποχή του δεχόταν επιθέσεις για την αθεΐα του. Όπως λέει ο Λαέρτιος ήταν αντίθετος σε κάθε άποψη που ενσωμάτωνε σεβασμό στους Θεούς, ωστόσο δεν ήταν ξεκάθαρο αν ήταν απόλυτα αθεϊστής ή απλώς απέρριπτε τις υπάρχουσες θρησκευτικές δοξασίες. Πάντως ενώ ο τίτλος του άθεου του χρεώνεται από τον Κικέρωνα, τον Λαέρτιο, τον Ψευδοπλούταρχο, τον Σέξτο Εμπειρικό και κάποιους χριστιανούς συγγραφείς ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς θεωρεί ότι ο Θεόδωρος εναντιώνονταν πρωτίστως στη λαϊκή Θεολογία. Ο Θεόδωρος απαξίωνε την υποταγή στους νόμους, ιδίως στον βαθμό που οι νόμοι αφορούσαν στους φιλόσοφους και θεωρούσε ότι απευθύνονται στο πλήθος για να χειραγωγείται. Ως εκ τούτου έπαιρνε σαφείς αποστάσεις και από τις ηθικές αξίες της εποχής του θεωρώντας, ότι δεν αφορούν στους φιλοσόφους. Μεταξύ των ηθικών αξιών αυτών συμπεριλαμβάνονταν και η φιλία. Επίσης ο Θεόδωρος θεωρούσε ότι η θυσία για την πατρίδα είναι πράξη που χαρακτηρίζει τους μωρούς και άφρονες. Στο βιβλίο του «Περί Θεών», για το οποίο ο Λαέρτιος αναφέρει ότι δεν πρέπει να απορριφθεί, αμφισβήτησε την ύπαρξη του Θεού. Το βιβλίο αυτό μάλλον αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις μετέπειτα θεωρίες του Επίκουρου. Μνημειώδης είναι η ερώτηση που έκανε στον Στίλπωνα για τη θεά Αθηνά: «Και δε μου λες βρε Στίλπων, πώς εξακρίβωσες πως η Αθηνά είναι θεά και όχι θεός; Σήκωσες μήπως το ιμάτιο της και είδες τον «κήπο» της;» Στα αγαθά κατέτασσε τη δικαιοσύνη και τη φρόνηση που οδηγεί στη χαρά, ενώ την αδικία και την αφροσύνη που οδηγεί στη λύπη, στα κακά. Για τη γνωσιοθεωρία του δεν γνωρίζουμε τίποτα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 27, σελίδα 388
Μ-μεθυλοβενζονιτρίλιο

Το μ-μεθυλοβενζονιτρίλιο ή 3-μεθυλοβενζονιτρίλιο ή μ-τολουνιτρίλιο ή 3-κυανοτολουόλιο ή μ-κυανοτολουόλιο ή 3-μεθυλοβενζενοκαρβονιτρίλιο είναι το απλούστερο αρωματικό νιτρίλιο, με σύντομο συντακτικό τύπο μ-CH3C6H4CN. Είναι άχρωμο προς ανοικτό κίτρινο υγρό.

 Με επίδραση κυανιούχου καλίου σε μ-μεθυλοφαινυλαλογονίδιο (μ-CH3C6H4X), παράγεται μ-μεθυλοβενζονιτρίλιο: Με επίδραση αφυδατικών μέσων, όπως πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) ή πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5) ή θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2), σε μ-μεθυλοβενζαμίδιο παράγεται μ-μεθυλοβενζονιτρίλιο: Με επίδραση μ-μεθυλοφαινυλομαγνησιαλογονίδιου σε χλωροκυάνιο (ClCN) παράγεται μ-μεθυλοβενζονιτρίλιο: 1. Με μερική υδρόλυση μ-μεθυλοβενζονιτριλίου, παράγεται μ-μεθυλοβενζαμίδιο: 2. Με πλήρη υδρόλυση μ-μεθυλοβενζονιτριλίου, παράγεται μ-μεθυλοβενζοϊκό οξύ: Με επίδραση οργανομαγνησιακής ένωσης (RMgX) και έπειτα υδρόλυση, παράγεται μ-μεθυλοφαινυλοκετόνη 1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται μ-μεθυλοβενζυλαμίνη: 2. Με επίδραση λιθιοαργιλιοϋδρίδιου παράγεται μ-μεθυλοβενζυλαμίνη: Παράγει εύκολα διάφορες ενώσεις συναρμογής. Π.χ. με επίδραση χλωριούχου παλλάδιου παράγεται δι(μ-μεθυλοφαινυλοκυανο)διχλωροπαλλάδιο: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου: Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, Χημεία Οργανικών Ενώσεων, παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ν.Α. Πετάση: Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας, 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Λυκόσουρα Αρκαδίας

Η Λυκοσούρα σύμφωνα με την ιστορία του Ελληνικού έθνους χρονολογείται από το 20.000 με 10.000 πρό Χριστού και ήταν η πρώτη οργανωμένη πόλη. Η Λυκόσουρα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λυκοσούρας, της Δημοτικής Ενότητας Μεγαλόπολης και υπάγεται στο Δήμο Μεγαλόπολης.

 Η Λυκόσουρα Αρκαδίας είναι κτισμένη σε υψόμετρο 566 μέτρων και έχει 39 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι μικρός οικισμός ανάμεσα στο Λύκαιο και το Πετροβούνι. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκεται η Αρχαία Λυκόσουρα, η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο. ΔΗΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ: Λύκαιο Όρος - Αρχαία Λυκόσουρα Αρχειοθετήθηκε 2021-05-07 στο Wayback Machine. inarcadia.gr: Αρχαιολογικοί χώροι Ν. Αρκαδίας - Αρχαία Λυκόσουρα GREEK TRAVEL PAGES: ΛΥΚΟΣΟΥΡΑ (MGL), Αρχαία πόλη, ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ in.gr: Αρκαδία: Η Μεγάλη Πόλις και η Λυκόσουρα my GREEK HEART: Λυκόσουρα Αρκαδίας Λυκόσουρα Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών - Λυκόσουρα (Αστάλα) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων - Κοινότητα Λυκοσούρας (Κοινότητα Αστάλας) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων - Δήμος Δασέας (Δασεών) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων - Δήμος Λυκοσούρας Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων - Κοινότητα Ίσαρη (Κοινότητα Ίσαρι) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Δήμων και Κοινοτήτων - Δήμος Μεγαλόπολης (Δήμος Μεγαλοπόλεως, Κοινότητα Μεγαλοπόλεως) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Κοινοτικές Εκλογές - Κοινότητα Λυκοσούρας (1978, 1982, 1986, 1990, 1994) ΔΗΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
Bombus terrestris

Ο Μεγάλος επίγειος βομβίνος (Bombus terrestris), είναι ένα από τα πιο πολυάριθμα είδη μέλισσας στην Ευρώπη . Είναι ένα από τα κύρια είδη που χρησιμοποιούνται στην επικονίαση του θερμοκηπίου, και έτσι μπορεί να βρεθεί σε πολλές χώρες και περιοχές όπου δεν είναι γηγενής, όπως η Τασμανία. Επιπλέον, είναι ένα ευκοινωνικό έντομο με αλληλοεπικάλυψη γενεών, καταμερισμό εργασίας και συνεργατική φροντίδα γόνου. Η βασίλισσα είναι μοναχική που σημαίνει ότι ζευγαρώνει μόνο με ένα αρσενικό. Οι μέλισσες «εργάτες» του είδους μαθαίνουν τα χρώματα των λουλουδιών και αναζητούν τροφή. Στην Ελλάδα συναντάμε το υποείδος Bombus terrestris dalmatinus.

 Ο B. terrestris βρίσκεται πιο συχνά σε όλη την Ευρώπη και γενικά καταλαμβάνει εύκρατα κλίματα. Επειδή μπορεί να επιβιώσει σε μεγάλη ποικιλία οικοτόπων, υπάρχουν πληθυσμοί στην Εγγύς Ανατολή, στα νησιά της Μεσογείου και στη Βόρεια Αφρική επίσης. Επιπλέον, έχει ξεφύγει από την αιχμαλωσία αφού εισήχθη ως επικονιαστής θερμοκηπίου σε χώρες όπου δεν είναι εγγενής, έτσι αυτή η μέλισσα θεωρείται πλέον είδος χωροκατακτητικού σε πολλά από αυτά τα μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας, της Χιλής, της Αργεντινής και της Τασμανίας. Οι φωλιές βρίσκονται συνήθως κάτω από το έδαφος (π.χ σε εγκαταλελειμμένες φωλιές τρωκτικών). Οι αποικίες σχηματίζουν δομές φωλιάς που μοιάζουν με χτένα με αυγά που το καθένα περιέχει πολλά αυγά. Η βασίλισσα θα γεννήσει αυγά το ένα πάνω στο άλλο. Οι αποικίες παράγουν από 300 έως 400 μέλισσες κατά μέσο όρο, με μεγάλη ποικιλία στον αριθμό των εργατών. Goulson, Dave; O'Connor, Steph; Park, Kirsty J. (April 2018). «The impacts of predators and parasites on wild bumblebee colonies: Monitoring survival of bumblebee colonies». Ecological Entomology 43 (2): 168–181. doi:10.1111/een.12482. Parmentier, Laurian; Meeus, Ivan; Cheroutre, Lore; Mommaerts, Veerle; Louwye, Stephen; Smagghe, Guy (April 2014). «Commercial bumblebee hives to assess an anthropogenic environment for pollinator support: a case study in the region of Ghent (Belgium)». Environmental Monitoring and Assessment 186 (4): 2357–2367. doi:10.1007/s10661-013-3543-2. PMID 24297306. https://archive.org/details/sim_environmental-monitoring-and-assessment_2014-04_186_4/page/2357. Sadd, Ben M και άλλοι. (December 2015). «The genomes of two key bumblebee species with primitive eusocial organization». Genome Biology 16 (1): 76. doi:10.1186/s13059-015-0623-3. PMID 25908251.
Πέτρισλαβ της Ράσκιας

Ο Πέτρισλαβ, σερβ. Петрислав (άκμασε 1060-1083) από τον Οίκο του Βόισλαβλιεβιτς ήταν πρίγκιπας της Ράσκιας, μιας επαρχίας υπό το μεγάλο πριγκιπάτο της Διόκλειας, από το 1060 ως το 1083.

 Ο Πέτρισλαβ ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιχάιλο Α΄ και της δεύτερης, Ελληνίδας συζύγου του. Τοποθετήθηκε κυβερνήτης της Ράσκια από τον πατέρα του Μιχάιλο Α΄ μεγάλο πρίγκιπα, που επανένωσε τη Ράσκια (την περιοχή Ζάγορα) με το Σερβικό βασίλειο, έπειτα από δεκαετίες προσάρτησης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η Βοσνία, η Ζαχουμλίε και η Ράσκια δεν είχαν ποτέ συνενωθεί σε ένα ενιαίο κράτος με τη Διόκλεια. Κάθε πριγκιπάτο είχε τους ευγενείς του και τους θεσμούς του· απλά χρειαζόταν ένα μέλος της βασιλικής οικογένειας να το εξουσιάσει ως πρίγκιπας ή δούκας. Ο Μιχάιλο Α΄ κατέκτησε τη Ράσκια από τους βυζαντινούς το διάστημα 1060-1074. Διόρισε τον Πέτρισλαβ ως πρίγκιπα της Ράσκια. Ο Μιχάιλο Α΄ απεβίωσε το 1081 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κωνσταντίνος Μπόντιν ως πρίγκιπας. Ως το 1085 αυτός και οι αδελφοί του κατέστειλαν μία εξέγερση των εξαδέλφων τους, γιων τού Ράντοσλαβ. Έπειτα ο Μπόντιν κυβέρνησε ανενόχλητος. Τον διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του Βούκαν και Μάρκο. Είχε τέκνα: Βούκαν π.1050-1112, μεγάλος πρίγκιπας της Ράσκας/Σερβίας. Μάρκο, μεγάλο πρίγκιπας της Ράσκας/Σερβίας. Fine, John Van Antwerp (1991). The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Michigan: The University of Michigan Press. ISBN 0-472-08149-7. Curta, Florin (2006). Southeastern Europe in the Middle Ages, 500-1250. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-89452-4. Ćorović, Vladimir, Istorija srpskog naroda, Book I, (In Serbian) Electric Book, Rastko Electronic Book, Antikvarneknjige (Cyrillic)
Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης

Ο Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης (Φάτσα Πόντου, 23 Νοεμβρίου 1914 - Θεσσαλονίκη, 12 Απριλίου 1969) ήταν Έλληνας οδοντίατρος και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Πιερίας με την ΕΡΕ από το 1956 ως το 1964.

 Η οικογένειά του (ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος και η μητέρα του Άννα Σιονακίδου) εγκαταστάθηκε στην Κατερίνη μετά το 1923. Σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών (αποφοιτήσας το 1939) και μετά τη στρατιωτική του θητεία (υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στην Ήπειρο) άσκησε το επάγγελμα του οδοντιάτρου. Εξελέγη ταμίας στο πρώτο Δ.Σ. του Οδοντιατρικού Συλλόγου Κατερίνης, στον οποίο υπηρέτησε λίγο αργότερα και ως πρόεδρος. Εξελέγη για πρώτη φορά με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958 και του 1961, όπως και στις εκλογές του 1963. Στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωσε 4.360 ψήφους (με ΕΡΕ-Κ.Π.) και εξελέγη βουλευτής. Στις εκλογές του 1964 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί, καθώς περιορίστηκε στις 3.450 ψήφους. Κατά τα πρώτα χρόνια της χούντας αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας (λόγω καρκίνου) και υποβλήθηκε σε εγχείρηση στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός". Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το Μέγα Σάββατο του 1969 και κηδεύτηκε ανήμερα του Πάσχα στην Ευαγγελική Εκκλησία της συμπρωτεύουσας. Ήταν παντρεμένος με τη Σοφία Αθανασιάδη, με καταγωγή από τα Λακκώματα Καστοριάς και απέκτησαν 1 κόρη και 3 εγγόνια.
Αυτοκράτειρα Κότζουν

Η Αυτοκράτειρα Κότζουν (香淳皇后, Kōjun-kōgō, γεννημένη ως Πριγκίπισσα Ναγκάκο Κούνι, 6 Μαρτίου 1903 - 16 Ιουνίου 2000) ήταν η σύζυγος του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο, μητέρα του Ακιχίτο και γιαγιά του Ναρουχίτο. Υπήρξε η μακροβιότερη αυτοκρατορική σύζυγος της Ιαπωνίας για πάνω από μισό αιώνα.

 Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1903 στο Τόκιο, και ήταν κόρη του Πρίγκιπα Κούνι Κουνιγιόσι και της Τσικάκο Σιμάζου. Ως νεαρή κοπέλα, φοίτησε στο Τμήμα Θηλέων του Σχολείου Gakushūin, το οποίο ήταν ένα σχολείο που δημιουργήθηκε ειδικά για τις κόρες της αριστοκρατίας και της αυτοκρατορικής οικογένειας. Μετά τον αρραβώνα της σε ηλικία δεκατεσσάρων, η Ναγκάκο αποσύρθηκε από αυτό το σχολείο και ξεκίνησε ένα εξαετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα με στόχο αναπτύσσοντας τα επιτεύγματα που κρίνονται απαραίτητα για μια αυτοκράτειρα. Στις 26 Ιανουαρίου 1924 παντρεύτηκε τον Διάδοχο Πρίγκιπα Χιροχίτο στο Τόκιο. Μαζί απέκτησαν επτά παιδιά: την Σιγκέκο Χιγκασικούνι (1925-1961), παντρεύτηκε τον Μοριχίρο Χιγκασικούνι. Απέκτησαν 5 παιδιά. την Σάτσικο, Πριγκίπισσα Χισά (1927-1928), πέθανε σε ηλικία 6 μηνών. την Καζούκο Τακατσουκάσα (1929-1989), παντρεύτηκε τον Τοσιμίτσι Τακατσουκάσα. Απέκτησαν 1 παιδί. την Ατσούκο Ικέντα (1931-), παντρεύτηκε τον Τακαμάσ Ικέντα. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Ακιχίτο (1933-), παντρεύτηκε την Μιτσίκο Σόντα. Απέκτησαν 3 παιδιά. τον Μασαχίτο (1935-), παντρεύτηκε την Χανάκο Τσουγκαρού. Δεν απέκτησαν παιδιά. την Τακάκο Σιμάζου (1939-), παντρεύτηκε τον Χισάνγκα Σιμάζου. Απέκτησαν 1 παιδί.Πέθανε στις 16 Ιουνίου 2000 στο Παλάτι Φουκιάγε Όμιγια στο Τόκιο σε ηλικία 97 ετών. Είναι θαμμένη στο Αυτοκρατορικό Κοιμητήριο Μουσάσι. 6 Μαρτίου 1903 — 26 Ιανουαρίου 1924: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Ναγκάκο Κούνι 26 Ιανουαρίου 1924 — 25 Δεκεμβρίου 1926: Η Αυτοκρατορική Υψηλότητα Η Διάδοχος Πριγκίπισσα 25 Δεκεμβρίου 1926 — 7 Ιανουαρίου 1989: Η Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα Η Αυτοκράτειρα 7 Ιανουαρίου 1989 — 16 Ιουνίου 2000: Η Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα Η Χήρα ΑυτοκράτειραΜεταθανάτιο όνομα: Η Αυτοκρατορική Μεγαλειότητα - Η Αυτοκράτειρα Κότζουν
Βουλή - Τηλεόραση

Η Βουλή - Τηλεόραση είναι ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής των Ελλήνων. Διοικητικά αποτελεί οργανική μονάδα της Βουλής των Ελλήνων, υπαγόμενη απευθείας στον Πρόεδρο της Βουλής. Η κύρια αποστολή του είναι η μετάδοση των συνεδριάσεων του κοινοβουλίου.

 Η ιστορία του σταθμού ξεκινάει το 1999 όταν το Ελληνικό Δημόσιο μαζί με τη Βουλή των Ελλήνων αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα κανάλι για να μπορεί ο ελληνικός λαός να βλέπει απευθείας τις συνεδριάσεις και ολομέλειες της ελληνικής Βουλής. Από την 1 Ιουλίου 2017 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2018, ανατέθηκε στην Nielsen Company (Greece) A.E. παροχή υπηρεσιών για τη μέτρηση της τηλεθέασης του σταθμού, με 500 ευρώ ως μηνιαία καταβαλλόμενη αμοιβή. Ξεκίνησε να εκπέμπει τον Οκτώβριο του 1999, μέσω της πλατφόρμας της Nova, ενώ από τις 17 Οκτωβρίου 2011 μεταδίδεται και από την πλατφόρμα του Cosmote TV. Στις αρχές του 2001, προστέθηκε στο μπουκέτο της τότε επερχόμενης και βραχύβιας πλατφόρμας Alpha Digital. Το πρόγραμμά του μέχρι το 2003 μετέδιδε αποκλειστικά και μόνο τις συνεδριάσεις της ολομέλειας της Βουλής. Από το ίδιο έτος το πρόγραμμά του μεταδίδεται και επίγεια αναλογικά στην Αττική στη συχνότητα των 50 UHF και από τον Σεπτέμβριο του 2010 ψηφιακά μέσω της ΕΡΤ. Η Βουλή - Τηλεόραση είναι το μόνο κανάλι του είδους του στην Ευρώπη που μεταδίδει συνεδριάσεις από τη Βουλή των Ελλήνων, χωρίς την ανάγκη για τυχόν ειδικό εξοπλισμό ή εγγραφή τελών. Ο σταθμός μεταδιδόταν αναλογικά από 19 κέντρα εκπομπής σε όλη την χώρα, καλύπτοντας πάνω από το 50% του πληθυσμού. Πλέον, εκπέμπει επίγεια ψηφιακά μέσω της ΕΡΤ και καλύπτει όλη την Ελλάδα. Το κανάλι εκπέμπει και δορυφορικά μέσω των Hellas Sat 3, Hotbird 13B και Eutelsat 9B. Ο κύριος στόχος του καναλιού είναι να δώσει σε κάθε πολίτη, άμεση πρόσβαση στα ενδότερα της Βουλής. Μεταδίδει ζωντανά, όλες τις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου, και του τμήματος της κοινοβουλευτικής προόδου. Επίσης στο κανάλι μεταδίδονται, αλλά όχι ζωντανά ηχογραφημένα, τα έργα των διαφόρων μονίμων κοινοβουλευτικών επιτροπών. Από τον Δεκέμβριο του 2003, όταν και πραγματοποίησε με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση την κανονική πρώτη του εκπομπή και για αρκετό διάστημα στο πρόγραμμα του σταθμού, συμπεριλαμβανόταν και κεντρικό δελτίο ειδήσεων με όλα τα νέα από τα Ελληνικά και τα διεθνή κοινοβούλια. Διαθέτει, επίσης, ενημέρωση για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ιδιαίτερη έμφαση στα ελληνικά μέλη του κοινοβουλίου. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει διάφορες πολιτιστικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ ξένων μεγάλων δικτύων και όπερα. Επίσης μεταδίδει ξένες και ελληνικές παραστάσεις και ταινίες. Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής λειτουργεί σε εικοσιτετράωρη βάση, αν και μέχρι πρόσφατα (μέχρι την διετία 2018-2019) εξέπεμπε μόνο μέχρι αργά το βράδυ. Επίσημη ιστοσελίδα του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής των Ελλήνων