IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σαν Μαρτίν (Μεντόσα)

Το Σαν Μαρτίν (ισπανικά: San Martín‎) είναι πόλη στο βόρειο-κεντρικό τμήμα της επαρχίας Μεντόσα στην Αργεντινή. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Σαν Μαρτίν και αποτελεί, μαζί με την Παλμίρα και τη Λα Κολονία, την τρίτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της επαρχίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη έχει 79.476 κατοίκους.

 Οι πρώτοι κάτοικοι του Σαν Μαρτίν ήταν οι Χουάρπε Μιλκαγιάκ. Η περιοχή διοικούνταν από τον αρχηγό της φυλής που ονομαζόταν Παλλαμάι μέχρι το 1563, όταν έφτασαν στην περιοχή οι πρώτοι Ευρωπαίοι υπό τις διαταγές του καπετάνιου Πέντρο Μογιάνο Κορνέχο.Η πόλη ήταν γνωστή ως Rodeo de Moyano ή, εναλλακτικά, ως La Reducción, αλλά το όνομά της άλλαξε σε Villa Los Barriales το 1816, όταν συμπεριλήφθηκε στην ιεραρχία Corocorto της επαρχίας Μεντόσα και ιδρύθηκε επίσημα από τον κυβερνήτη της Μεντόσα, Τόριβιο ντε Λουζουριάγκα.Το Σαν Μαρτίν ήρθε στο προσκήνιο στην περίοδο του πολέμου της ανεξαρτησίας της Αργεντινής, όταν ο Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν απέκτησε μια εκτεταμένη παραχώρηση γης στην περιοχή για να επωφεληθεί από τη γεωργία και να βοηθήσει τον χιλιανό στρατό του Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς στην προσπάθεια να αποτρέψει νέες ισπανικές εισβολές από τη Χιλή στην Αργεντινή. Το 1823, ο κυβερνήτης Πέδρο Μολίνα άλλαξε για άλλη μια φορά το όνομα της πόλης προς τιμήν του Αργεντινού στρατηγού Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, ο οποίος, εκτός από τον ανεκτίμητο ιστορικό του ρόλο, συνέβαλε με πολλές καινοτομίες στον τοπικό γεωργικό τομέα και ιδιαίτερα στην αμπελουργία.Το 1885, έφτασε στο Σαν Μαρτίν ο σιδηρόδρομος, που ένωσε το Μπουένος Άιρες με τη Μεντόσα και τη Χιλή. Αυτή η ανάπτυξη έφερε πολλούς Ιταλούς μετανάστες στην περιοχή από το Μπουένος Άιρες- κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του '60, κατασκευάστηκε η Εθνική Οδός 7 μεταξύ του Μπουένος Άιρες και της επαρχίας Μεντόσα, μετατρέποντας την πόλη σε σημαντικό κέντρο διακίνησης κατά μήκος της πιο σημαντικής οδού μεταξύ του Μπουένος Άιρες και του Σαντιάγο της Χιλής. Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο (ICAO: SAMI). Επίσημος ιστότοπος
Ματίλντα Γκέτερ

Η Ματίλντα Γκέτερ (πολωνικά: Matylda Getter) (1870–1968) ήταν Πολωνή Καθολική μοναχή, ηγουμένη των Φραγκισκανών αδελφών της Οικογένειας της Παναγίας στη Βαρσοβία και κοινωνική λειτουργός στην προπολεμική Πολωνία. Στην κατεχόμενη από τη Γερμανία Βαρσοβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνεργάστηκε με την Ιρένα Σέντλερ και την αντιστασιακή οργάνωση Ζεγκότα για να σώσει τις ζωές εκατοντάδων Εβραίων παιδιών από το Γκέτο της Βαρσοβίας. Αναγνωρίστηκε ως μία από τους Πολωνούς Δίκαιους των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ για τις δραστηριότητές της διάσωσης.

 Η Γκέτερ ξεκίνησε την κοινωνική εργασία πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έλαβε μια σειρά από τις υψηλότερες εθνικές διακρίσεις προς τιμήν των επιτευγμάτων της στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό της έργο. Είχε ιδρύσει πάνω από 20 εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και φροντίδας για παιδιά στο Άνιν, στην Μπιαουοένκα, στο Χοτόμουφ, στο Μιεντζιλέσιε, στο Πουούντι, στο Σέινι, στο Βίλνο και αλλού. Από την αρχή του πολέμου οι Φραγκισκανές Αδελφές της Οικογένειας της Παναγίας, «στο πνεύμα της χριστιανικής αγάπης και της φραγκισκανικής χαράς», έδιναν βοήθεια σε όσους είχαν ανάγκη, τόσο σε πολίτες όσο και σε μέλη του πολωνικού υπόγειου κινήματος. Οι αδελφές φρόντιζαν για δουλειά, παρείχαν καταφύγιο και διένειμαν πλαστά έγγραφα. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας στο σπίτι στην οδό Χόζα (Hoża) 53, οι αδελφές διατηρούσαν έναν παραϊατρικό σταθμό και μια κουζίνα για σούπα, τα οποία αργότερα μετατράπηκαν σε νοσοκομείο. «Σώζω έναν άνθρωπο που ζητά βοήθεια» - Ματίλντα Γκέτερ Η μητέρα Ματίλντα Γκέτερ δήλωσε ότι θα δεχόταν κάθε Εβραίο παιδί που μπορούσε. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι Αδελφές του Τάγματος έσωσαν μεταξύ 250 και 550 εβραϊκά παιδιά από το γκέτο. Η μητέρα Ματίλντα διακινδύνευσε τη ζωή της και τις ζωές των αδελφών της παίρνοντας τα παιδιά στα ορφανοτροφεία της και προσλαμβάνοντας ενήλικες να δουλέψουν μαζί τους, φροντίζοντας τα παιδιά σε εγκαταστάσεις διάσπαρτες στην Πολωνία. Ως ηγουμένη της επαρχίας της Βαρσοβίας των Φραγκισκανών Αδελφών της Οικογένειας της Παναγίας, ανέλαβε την ευθύνη να λάβει πιστοποιητικά γέννησης για τα παιδιά και να τα κρύψει στα εκπαιδευτικά ιδρύματα του τάγματος. Mordecai Paldiel "Εκκλησίες και το Ολοκαύτωμα: ανίερη διδασκαλία, καλοί Σαμαρείτες και συμφιλίωση" σελ. 209-210, KTAV Publishing House, Inc., 2006,(ISBN 0-88125-908-X), (ISBN 978-0-88125-908-7) «Siostry Zakonne w Polsce. Słownik biograficzny”, t. 1, σελ. 93., «Kościół katolicki na ziemiach Polski w czasie II wojny światowej», t. XI, Βαρσοβία 1981 "Siostry Rodziny Maryi z pomocą dzieciom polskim i żydowskim w Międzylesiu i Aninie", Biblioteka Wawerska, Βαρσοβία 2006, "Za cenę życia", "Ład", Warszawa, 1983 nr 17 1983, "Wspomnienie... o Matce Matyldzie Getter "Matusia", "Słowo Powszechne", 1968, nr 35 Artykuł na temat akcji ratowania Żydów przez siostry franciszkanki na stronach Radia Maryja Spotkanie ocalonych z siostrami franciszkankami po 60 latach Αρχειοθετήθηκε 2023-05-07 στο Wayback Machine. Polscy Sprawiedliwi - Przywracanie Pamięci; Muzeum Historii Żydów Polskich Ματίλντα Γκέτερ – η δραστηριότητά της για να σώσει τις ζωές των Εβραίων στο Ολοκαύτωμα, στον ιστότοπο τουΓιαντ Βασσέμ
Άννα του Τυρόλου

Η Άννα (γερμ. Anna, 4 Οκτωβρίου 1585 - 14 Δεκεμβρίου 1618) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας & Τυρόλου και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Πέραν Αυστρίας & Τυρόλου και της Άννα Τζουλιάνα Γκοντζάγκα, κόρης του Γουλιέλμου της Μάντουα (γιού της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας). Παντρεύτηκε τον Ματθία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Braun, Bettina; Keller, Katrin; Schnettger, Matthias (4 April 2016). Nur die Frau des Kaisers?: Kaiserinnen in der Frühen Neuzeit (in German). Böhlau Verlag Wien. p. 99–116. ISBN 978-3-205-20085-7. Korotin, Ilse (2016). Lexikon österreichischer Frauen. Vienna: Böhlau. ISBN 978-3-20-579590-2., p. 152 – 4248 p. online Wurzbach, C. von (2012) [1860]. "Eleonore Gonzaga". Biographisches Lexikon des Kaisertums Österreich (in German). Austria: Austrian Literature Online, University of Innsbruck. p. 152, 492 p.
Παλαιά Κούτελη Αχαΐας

Η Παλαιά Κούτελη είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Κούτελης της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 963 μέτρων νοτιοδυτικά των Καλαβρύτων και σε απόσταση 12 χιλιομέτρων από αυτά. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 10 κάτοικοι.

 Η νυν Παλαιά Κούτελη αποτελούσε το αρχικό χωριό, προτού εγκαταληφθεί από τους περισσότερους κατοίκους της με τη δημιουργία σε χαμηλότερο υψόμετρο του νέου χωριού της Κούτελης τη δεκαετία του '70. Παρότι θεωρητικά είχε εγκαταληφθεί και οι κάτοικοί της είχαν μετεγκατασταθεί στο νέο χωριό σύμφωνα με σχετική απόφαση του τότε κοινοτικού συμβουλίου, όπως φαίνεται και στο ΦΑΟ ΕΣΥΕ (1981), στην πράξη όμως ποτέ δεν εγκαταλήφθηκε ολοκληρωτικά. Στην απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 10 κατοίκους. Έτσι αναγνωρίστηκε διοικητικά εκ νέου ως οικισμός με το όνομα Παλαιά Κούτελη σε αντιδιαστολή με τη Νέα Κούτελη. Πολυζώης Οικονομίδης Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Καλαβρυτινή επετηρίς: ήτοι πραγματεία περί της ιστορικής των Καλαβρύτων επαρχίας, Εκδότης Μιχαήλ Ι. Σαλιβέρος, Εν Αθήναις 1906. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Παλαιάς Κούτελης Αχαΐας Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κούτελης Αχαΐας Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κούτελης Αχαΐας exploring-greece.gr - Παλαιά Κούτελη
Εκεχειρία του Μάλμε

Η Εκεχειρία του Μάλμε, η οποία υπεγράφη στις 26 Αυγούστου 1848, σήμανε το τέλος των μαχών μεταξύ της Δανίας και της Πρωσίας, στα πλαίσια του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ, ο οποίος είχε ως σκοπό την επίλυση της μεταξύ των δύο αντίπαλων πλευρών διαφοράς αναφορικά με το ζήτημα των δουκάτων του Χόλσταϊν και του Σλέσβιχ. Το νέο δανικό σύνταγμα του 1848, το οποίο εξεδόθη από τον Φρειδερίκο Ζ΄ της Δανίας, προέβλεπε την προσάρτηση του Δουκάτου του Σλέσβιχ. Ως απάντηση στην συγκεκριμένη ενέργεια, η Γερμανική Συνομοσπονδία απέστειλε στα δουκάτα στρατεύματα υπό την ηγεσία του στρατηγού Φρίντριχ φον Βράνγκελ.

 Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, Ρωσία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, επέβαλαν την υπογραφή της συνθήκης του Μάλμε στις 26 Αυγούστου 1848, στην οποία η Σουηδία είχε ρόλο διαμεσολαβητή. Προέβλεπε ανακωχή διάρκειας επτά μηνών, υποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από τα δουκάτα και την ίδρυση, εντός των δουκάτων, κυβέρνησης αποτελούμενης από κοινού από Δανούς και Πρώσους, η οποία θα ευρισκόταν υπό την επιτήρηση της Μεγάλης Βρετανίας και της Ρωσίας. Το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης, καθώς δεχόμενο πιέσεις, αρνήθηκε να επικυρώσει την συνθήκη με 238 ψήφους έναντι 221. Οι κύριοι αντιτιθέμενοι ήταν οι αριστεροί δημοκράτες, οι οποίοι ψήφισαν ενάντια στο σύνολό τους. Μια δεύτερη ψηφοφορία έλαβε, τελικώς, χώρα στις 16 Σεπτεμβρίου 1848, ενώ, χάρη, στην μεταβολή της ψήφου ορισμένων βουλευτών, η συνθήκη τελικά επικυρώθηκε. Το γεγονός αυτό οδήγησε στο ξέσπασμα λαϊκής εξέγερσης, εμπρός στην Εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Φρανκφούρτη, με υποστηρικτές της γερμανικής ενοποίησης να νιώθουν προδομένοι εμπρός στην συγκεκριμένη διπλωματική υποχώρηση. Η ηρεμία, τελικώς, επέστρεψε χάρη στην επέμβαση πρωσικών και αυστριακών δυνάμεων. Σε άλλες τοποθεσίες, επίσης, η συνθήκη προκάλεσε κινήματα αγανάκτησης, τα οποία εντάχθηκαν στο γενικότερο πλαίσιο της Επανάστασης του Μαρτίου. Η Δανία ακύρωσε την συνθήκη στις 22 Φεβρουαρίου 1849, γεγονός το οποίο οδήγησε, εκ νέου, τις δύο αντίπαλες πλευρές σε διαπραγματεύσεις, με τον Στρατό της Γερμανικής Συνομοσπονδίας να εκπροσωπείται από τον στρατηγό Καρλ φον Πρίττβιτς. Το ζήτημα, τελικώς, επιλύθηκε προσωρινά μέσω της υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου, το 1852. (Γερμανικά) Rönnefahrt, Helmuth (1953). Konferenzen und Verträge. Vertrags-Ploetz. Handbuch der geschichtlich bedeutsamen Zusammenkünfte und Vereinbarungen. Teil II. 1493 - 1952. Μπίλεφελντ: A. G. Ploetz Verlag. σελ. 150. (Γερμανικά) «Die Revolution von 1848/49». Fragen an die deutsche Geschichte - Wege zur Parlamentarischen Demokratie. Βόννη: Deutscher Bundestag, Referat Öffentlichkeitsarbeit. 1996. ISBN 3-924521-96-4.
Γκιγκ Γ΄ του Αλμπόν

Ο Γκιγκ Γ΄ ο Κόμης, γαλλ.: Guigues ΙΙΙ d'Albon (1050/1060 - 1133) από τον Οίκο του Αλμπόν ήταν κόμης του Aλμπόν από το 1079, όταν η κομητεία του Βιέν, τότε στην κατοχή της αρχιεπισκοπής του Βιέν, μοιράστηκε μεταξύ αυτού και του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας, που παρέλαβε το Μωριέν.

 Ήταν γιος του Γκιγκ Β΄ του Παχύ, κόμη του Αλμπόν και της Πετρονίλ(ας). Δεν υπάρχει πηγή που να καταγράφει τους γονείς ή την καταγωγή της. Οι πρόγονοί του ήταν κύριοι του κάστρου του Aλμπόν και κόμητες (comites) στο Γκρεζιβωντάν και στο Μπριανσοναί. Η βασιλεία του Γκιγκ Γ΄ σημαδεύτηκε από συνεχείς διαμάχες με τον Ούγο του Σατωνέφ, επίσκοπο της Γκρενόμπλ, σχετικά με την επικυριαρχία ορισμένων εκκλησιαστικών εδαφών στο Γκρεζιβωντάν. Ο Ούγος κατηγόρησε τον κόμη ότι σφετερίστηκε τα εδάφη με τη βοήθεια του επισκόπου Mαλέμ και επινόησε φανταστικές ιστορίες, για να υποστηρίξει την αξίωσή του στα αμφισβητούμενα κτήματα. Τελικά υπογράφτηκε μία συμφωνία μεταξύ του Γκιγκ Γ΄ και του επισκόπου το 1099. Ο Γκιγκ Γ΄ επέστρεψε την εκκλησιαστική γη, ενώ ο Ούγος αναγνώρισε την εξουσία του κόμη στην περιοχή της Γκρενόμπλ. Το 1095 ο Γκιγκ Γ΄ σύναψε έναν υποδειγματικό γάμο με την υψηλή Ματίλντα. Από καιρό οι λόγιοι πίστευαν ότι ήταν κόρη του Έντγκαρ Αέθελινγκ, αλλά τώρα θεωρείται ότι πιθανότατα ήταν κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και της τρίτης συζύγου του Αδελαΐδας ντελ Βάστο. Το 1129 ο Γκιγκ Γ΄ επωφελήθηκε περαιτέρω από τη διαίρεση του Βιενουά μεταξύ του ίδιου και του Aμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας. Τέσσερα χρόνια αργότερα απεβίωσε, αφήνοντας ως κληρονόμο τον πρώτο γιο του Γκιγκ Δ΄. Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, μάλλον κόρη του Ρογήρου Α΄ των Ωτβίλ κόμη της Σικελίας. Είχε τέκνα: Γκιγκ Δ΄ ο Δελφίνος (απεβ. στις 28 Ιουνίου 1142) και έναν δεύτερο γιο, τον: Ουμβέρτο, αρχιεπίσκοπο του Βιέν (απεβ. στις 26 Ιουνίου 1147). Είχε έναν τρίτο γιο: Γκιγκ "τον πρεσβύτερο" που ζούσε το 1105 και απεβίωσε νέος. Είχε επίσης τρεις κόρες: Γκαρσέντα, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Γ΄ κόμη του Φορκαλκιέ. Μαώ, παντρεύτηκε τον Aμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας. Βεατρίκη (γενν. π.1100), παντρεύτηκε τον Ζοσεράν ντε Ντι (π.1095 – π.1147). Moriarty, G. Andrews. "Mathilda, Wife of Guigues VIII, Count of Albon", The New England Historical and Genealogical Register volume CXI (October 1957).
28

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 28 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 28 ήταν ένα δίσεκτο έτος, το οποίο ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Σιλανού και Νέρβα (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 781 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 28 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Γερμανία Οι ρωμαϊκές λεγεώνες στη Γερμανία μεταφέρονται από το στόλο στο φρούριο του Flevum στο Ρήνο, με σκοπό να αντιμετωπίσουν τους Φρίσιους. Οι Φρίσιοι διαπραγματεύονται μια συνθήκη με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον ποταμό Ρήνο, αποφεύγοντας την κατάκτηση. Κορέα Ο βασιλιάς Νταρού του Πέκτσε γίνεται βασιλιάς του Πέκτσε στην Κορεατική Χερσόνησο. Ιουδαία Σύμφωνα με το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον (Λουκάς 3:1-2), τα κηρύγματα του Ιωάννη του Βαπτιστή και του Ιησού Χριστού αρχίζουν το νωρίτερο αυτήν τη χρονιά, και πιο πιθανά το 29 μ.Χ. 15 Ιουνίου: Αυτοκράτορας Μινγκ των Χαν, Κινέζος αυτοκράτορας από το 57 έως το 75 (θ. 75) Βερενίκη , πριγκίπισσα της Ιουδαίας (θ. μετά το 81) Σίλιος Ιταλικός, Ρωμαίος ύπατος και επικός ποιητής (θ. περ. 101) Τιριδάτης Α', βασιλιάς της Αρμενίας (θ. 88) Όνγιο του Πέκτσε, Κορεάτης βασιλιάς (βασιλεία: 18 π.Χ. - 28 μ.Χ.)
Ιωσήφ, αρχιδούκας της Αυστρίας

Ο Ιωσήφ, Αρχιδούκας της Αυστρίας (Erzherzog Joseph Anton von Österreich, Φλωρεντία, 9 Μαρτίου 1776 - Βούδα, 13 Ιανουαρίου 1847) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αντιβασιλέας ή παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας.

 Ο Ιωσήφ Αντώνιος Ιωάννης Βαπτιστής ήταν ο 7ος γιος (5ος επιζήσας) του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας. Διαδέχθηκε στην αντιβασιλεία της Ουγγαρίας (1795) τον αμέσως μεγαλύτερο αδελφό του Αλέξανδρο Λεοπόλδο, που κάηκε σε ατύχημα, χωρίς να προλάβει να αφήσει απογόνους. Ο ρόλος του παλατινού (κόμη) ήταν να είναι αντικαταστάτης του αυτοκράτορα στην Ουγγαρία, όταν ο ίδιος ο αυτοκράτορας δεν μπορούσε, λόγω άλλων υποχρεώσεων να ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη χώρα. Εντολές έπαιρνε πάντοτε από τον Αυτοκράτορα στη Βιέννη, που είχε παντού την κεντρική διοίκηση. Ο Ιωσήφ ήταν ο ιδρυτής του Μαγυαρικού κλάδου της δυναστείας των Αψβούργων· ήταν εξαιρετικά αγαπητός στους Ούγγρους, που έστησαν ανδριάντα του στην κεντρική πλατεία της Βουδαπέστης. Έκανε μεγάλες πολιτικές μεταρρυθμίσεις στην Ουγγαρία, παρόμοιες με αυτές που έκανε ο πατέρας του ως δούκας της Τοσκάνης γι´ αυτό κέρδισε ευρύτατα την αγάπη του κόσμου. Επιπλέον ίδρυσε την Ουγγρική Ακαδημία Σπουδών, βοήθησε την κατασκευή, επί των ημερών του, τού πρώτου σιδηροδρόμου στην Ουγγαρία και του πρώτου ατμόπλοιου στον Δούναβη. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του, Στέφανος, ως παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας. Νυμφεύτηκε το 1799 την Αλεξάνδρα Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας. Το 1801 η Αλεξάνδρα γέννησε ένα θνησιγενές τέκνο: Αλεξανδρινή (8 Μαρτίου 1801).Η Αλεξάνδρα Πάβλοβνα απεβίωσε από πυρετό σε ηλικία 17 ετών λίγες μέρες μετά τη γέννα. Το 1815 ο Ιωσήφ έκανε δεύτερο γάμο με την Ερμίνα, κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ-Σάουμμπουρκ-Χόυμ, και είχε τέκνα: Ερμίνα (1817 - 1842). Στέφανος (1817 - 1867), Παλατινός (Κόμης) της Ουγγαρίας.Η σύζυγός του Ερμίνα απεβίωσε κατά τον τοκετό των δίδυμων τέκνων της το 1817 σε ηλικία 19 ετών. Το 1819 ο Ιωσήφ έκανε τρίτο γάμο με τη Μαρία Δωροθέα, κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα: Φραγκίσκη Μαρία Ελισάβετ Καρολίνα (30 Ιουλίου - 23 Αυγούστου 1820). Αλέξανδρος Λεοπόλδος Φερδινάνδος (1825 - 1837). Ελισάβετ Φραγκίσκη (1831 - 1903), παντρεύτηκε πρώτα τον 2ο εξάδελφό της Φερδινάνδο Κάρολο Βίκτωρα της Αυστρίας-Έστε, Πρίγκιπα της Μόντενα, και έπειτα τον Κάρολο Φερδινάνδο της Αυστρίας. Ιωσήφ Κάρολος (1833 - 1905), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Μαρία Ερριέττα (1836 - 1902), παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Β΄ του Βελγίου.
Μιχόι Αχαΐας

Το Μιχόι ή Μιχόϊο ή Μιχή είναι χωριό στον Νομό Αχαΐας και σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λαρισσού. Βρίσκεται σε υψόμετρο 285 μέτρων στις παρυφές της Μόβρης.

 Κατά την τούρκικη απογραφή του 1461 το χωριό είχε 6 αρβανίτικες οικογένειες. Αναφέρεται ως Μίκος το 1697 στη βενετική κατάσταση χωρίων των Πατρών. Το 1689 (βενετική απογραφή) είχε 26 κατοίκους, το 1700 (βενετική απογραφή) είχε 60 οικογένειες, 15 οικογένειες το 1816, το 1828 είχε 31 οικογένειες, το 1834 16 οικογένειες με 52 κατοίκους, το 1851 είχε 21 οικογένειες, 193 κατοίκους το 1889. Στα τέλη του 19ου αιώνα κατέβηκαν στο χωριό κάτοικοι από τα Καλαβρυτοχώρια. Η ονομασία του χωριού έχει αρβανίτικη καταγωγή και θεωρείται ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή (αλβανική εκφορά του ονόματος Μιχαήλ), ενώ τα ονόματα των υπόλοιπων οικισμών της ομώνυμης κοινότητας, πλην του Κάνδαλου, είναι ανθρωπωνυμικά, δηλ. προέρχονται από το επίθετο του πρώτου οικιστή τους. Την 20/04/1835 το Μιχόϊ προσαρτάται στον τότε Δήμο Τριταίας. Με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 αποσπάται από το Δήμο Τριταίας και προσαρτάται στον τότε Δήμο Δύμης. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το Δήμο Δύμης και προσαρτάται στην κοινότητα Πορτών. Με το ΦΕΚ 130Α της 12/06/1919 αποσπάται από την κοινότητα Πορτών και ορίζεται έδρα της κοινότητας Μιχοΐου. Την 16/10/1940 το όνομα του χωριού διορθώνεται σε Μιχόϊον. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λαρισσού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Στην ομώνυμη κοινότητα ανήκουν, πέρα από το Μιχόι, και οι οικισμοί Κάνδαλος, Τσαμαίικα και Ψευταίικα οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί από καλαβρυτινούς βοσκούς που ξεχειμώνιαζαν εκεί καθώς και από κατοίκους από την Τοπόλοβα στο Παναχαϊκό, οι οποίοι, αν και άρχισαν να απογράφονται αυτοτελώς μόλις απ' τα μέσα σχεδόν του 20ού αιώνα, θεωρείται ότι κατοικούνται τουλάχιστον εδώ και διακόσια χρόνια. Υπάρχουν ακόμα και οι συνοικισμοί (γειτονιές) Τσιρικαίικα και Σκουρλαίικα. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Μιχόϊ. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μιχοΐου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 28/10/2017.
Μάχη του Κρόκιου Πεδίου

Η μάχη του Κρόκιου Πεδίου πραγματοποιήθηκε το 353 π.Χ. ανάμεσα στους Μακεδόνες, τους Θεσσαλούς, τους Φωκείς και τους Αθηναίους στο Κρόκιο πεδίο της Θεσσαλίας που ήταν μια μάχη του Γ' Ιερού πολέμου.

 Ο Γ' Ιερός πόλεμος ξεκίνησε το 356 π.Χ. και κράτησε δέκα χρόνια (346 π.Χ) λόγω της απαγωγής μια πλούσιας Βοιωτής κόρης από τους Φωκαείς. Τότε απειλήθηκαν με πόλεμο από το αμφικτιονικό συμβούλιο. Τότε οι Φωκείς με αρχηγούς τους Φιλόμηλο και Ονόμαρχο επιτέθηκαν στους Δελφούς και τους κατέλαβαν. Το 355 π.Χ. συγκλήθηκε αμφικτιονικό συμβούλιο όπου αποφασίστηκε η καταπολέμηση των Φωκαέων. Το 354 π.Χ. όμως ο Φιλόμηλος νίκησε τους Λοκρούς και τους Θεσσαλούς σε μια μάχη. Αλλά τότε ήρθαν για βοήθεια οι Βοιωτοί, οι οποίοι έγειραν την πλάστιγγα της νίκης υπέρ του στρατού της Δελφικής Αμφικτυονίας. Ακόμα ο Φιλόμηλος τραυματίστηκε και αυτοκτόνησε και τη θέση του την πήρε ο Ονόμαρχος, ο οποίος δημιούργησε μεγάλο και ισχυρό μισθοφορικό στρατό. Το 353 π.Χ. οι Φωκαείς κατέστρεψαν τον Ορχομενό και ο Ονόμαρχος επιτέθηκε κατά της Χαιρώνειας, όμως απωθήθηκε από τους Βοιωτούς. Οι Θεσσαλοί ζήτησαν τη βοήθεια του Φίλιππου, ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να εμπλακεί στα θέματα της κεντρικής και της νότιας Ελλάδας, λόγω των επιθέσεων του Λυκόφρωνα, του τυράννου των Φερών. Όμως οι σύμμαχοι του τυράννου, οι Φωκαείς, με τον Ονόμαρχο με 20.000 μισθοφόρους απώθησαν το Φίλιππο, ο οποίος αποχώρησε και κατέκτησε τις Παγασές και έθεσε υπό έλεγχό του τον Παγασητικό κόλπο. Ακόμα ο Ονόμαρχος δέχθηκε βοήθεια από το Χάρη, έναν στρατηγό της Αθήνας. Το 353 π.Χ. οι Μακεδόνες με τους Θεσσαλούς και οι Φωκαείς με τους Αθηναίους συναντήθηκαν στο Κρόκιο πεδίο ή αλλιώς Κροκοπέδιο. Οι πρώτοι είχαν αρχηγό τον Φίλιππο της Μακεδονίας με 20.000 άνδρες πεζικό και 3.000 ιππείς και οι δεύτεροι τον Ονόμαρχο και το Χάρη με τα πλοία του. Ο Φίλιππος έστειλε τους άνδρες του στη μάχη φορώντας στεφάνι δάφνης. Στη μάχη που ακολούθησε ο Φίλιππος πέτυχε μια συντριπτική νίκη κατά των Φωκαέων. Οι τελευταίοι έτρεχαν προς τη θάλασσα να επιβιβαστούν στα πλοία του Χάρη. Όμως ο αριθμός των νεκρών τους είναι τεράστιος: 6.000 νεκροί ανάμεσα τους και ο Ονόμαρχος και 3.000 αιχμάλωτοι. Μετά τη μάχη ο Φίλιππος που αναδείχθηκε νικητής παρουσιάστηκε ως νικητής ενάντια της ιεροσυλίας των Φωκαέων και έγινε άρχοντας της Θεσσαλίας. Επίσης με αφορμή την πρόσφατη γέννηση της κόρης του, της έδωσε το όνομα Θεσσαλονίκη της Μακεδονίας, με την σημειολογία να είναι "νίκη των Θεσσαλών". Γ' Ιερός πόλεμος
Ερνάνι Αζεβέντο Ζούνιορ

Ο Ερνάνι Αζεβέντο Ζούνιορ (Πορτογαλική γλώσσα: Hernani Azevedo Júnior), γεννημένος στις 27 Μαρτίου 1994, γνωστός ως Ερνάνι, είναι Βραζιλιάνος μέσος που αγωνίζεται στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

 Γεννήθηκε στο Σάο Γκονθάλο ντο Σαπουκάι, στο Μίνας Γκεράις. Αποφοίτησε από τις ακαδημίες της Ατλέτικο Παραναένσε. Έκανε το ντεμπούτο του στις ανδρικές ομάδες στο Πρωτάθλημα Παραναένσε 2013. Στις 22 Αυγούστου 2013 δόθηκε ως δανεικός στη Ζοϊνβίλε (ομάδα της Β' Κατηγορίας) μέχρι τον Δεκέμβριο. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 3 Σεπτεμβρίου, ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο στον αγώνα με τη Σεαρά Σπόρτιγνκ Κλαμπ που έληξε ισόπαλος με σκορ 1–1.Επέστρεψε στην Ατλέτικο τον Ιανουάριο του 2014 και έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα Βραζιλίας στις 10 Σεπτεμβρίου, αντικαθιστώντας τον Μάρκος Γκιλέρμε στον αγώνα απέναντι στην Γκρέμιο που έληξε με ήττα της Ατλέτικο με σκορ 1–0. Τέσσερις μέρες αργότερα ξεκίνησε για πρώτη φορά ως βασικός, στον αγώνα με τη Βιτόρια που έληξε με σκορ 2–0 υπέρ της Ατλέτικο. Στις 16 Δεκεμβρίου 2016 υπέγραψε πενταετής συμφωνία με τον ρωσικό σύλλογο Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Ατλέτικο ΠαραναένσεΠρωτάθλημα της Παρανά: 2016Εθνική Βραζιλίας Κ-17Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Νοτίας Αμερικής Κ-17: 2011 (Αγγλικά) Προφίλ Hernani στο Soccerway
Στάδιο Τσίκα Ντάτσα

Το Στάδιο Τσίκα Ντάτσα (σερβικά: Стадион Чика Дача‎) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κραγκούγιεβατς της Σερβίας. Επί του παρόντος χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΦΚ Ραντνίτσκι 1923. Το στάδιο ονομάστηκε προς τιμή του Ντανίλο Στογιάνοβιτς, γνωστού ως Τσίκα Ντάτσα, ο οποίος θεωρείται πρωτοπόρος του ποδοσφαίρου στη Σερβία.

 Η κατασκευή του σταδίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1949 και κράτησε οκτώ χρόνια, για διάφορους λόγους. Τελικά, το νέο ποδοσφαιρικό σπίτι του συλλόγου ολοκληρώθηκε στις 6 Ιουνίου 1957. Το νεόκτιστο στάδιο έχει υποδεχτεί 30.000 θεατές και το πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη ήταν μεταξύ της Ραντνίτσκι 1923 Κραγκούγιεβατς και της Παρτιζάν Βελιγραδίου, που έληξε ισόπαλος με 2-2. Η μεγαλύτερη προσέλευση σε αγώνα της Πρώτης Κατηγορίας Γιουγκοσλαβίας ήταν στις 24 Αυγούστου 1969 όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε εναντίον της Χάιντουκ Σπλιτ μπροστά σε 35.000 θεατές. Η μεγαλύτερη προσέλευση που έχει καταγραφεί ποτέ στο γήπεδο έλαβε χώρα το 1969, όταν η Ραντνίτσκι έπαιξε έναν φιλικό αγώνα εναντίον της Σάντος, στον οποίο 40.000 θεατές ήρθαν για να παρακολουθήσουν τον θρυλικό Πελέ να αγωνίζεται για πρώτη φορά στη Γιουγκοσλαβία. Το 2007 εγκαταστάθηκαν 15.100 νέες θέσεις στο γήπεδο. Ζντράβκο Τσόλιτς - 6 Ιουλίου 2004 Η Τσέτσα πραγματοποίησε μια συναυλία στο πλαίσιο της περιοδείας της Poziv Tour, μπροστά σε 18.000 θεατές, προωθώντας το άλμπουμ της Poziv - 14 Σεπτεμβρίου 2013.
Λότε Ράινιγκερ

Η Λότε Ράινιγκερ (Lotte Reiniger, 2 Ιουνίου 1899 – 19 Ιουνίου 1981) ήταν Γερμανίδα σκηνοθέτης και πρωτοπόρα του κινουμένου σχεδίου.Υπήρξε το πρώτο άτομο που δημιούργησε ταινία κινουμένων σχεδίων(Οι περιπέτειες του πρίγκιπα Αχμέντ-1926), καθώς και η πρώτη που χρησιμοποίησε το μουσικό κλιπ, σε μοτίβα που είχε συνθέσει για την ίδια την ταινία ο Wolfgang Friedrich Zeller.

 Γεννήθηκε το 1899 σε ένα μικρό προάστιο του Βερολίνου.Επίδραση για την ίδια αποτέλεσε το Κινέζικο θέατρο σκιών και δημιούργησε δικές της φιγούρες. Σταδιακά ήρθε σε επαφή με τον κινηματογράφο και έπειτα από μία διάλεξη του λατρεμένου της ηθοποιού και σκηνοθέτη Πάουλ Βέγκενερ πείστηκε ότι ο κινηματογράφος παρείχε πολλές δυνατότητες για να την κάνει να ασχοληθεί. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της δημιούργησε περίπου 40 ταινίες, συχνά επηρεασμένες από τα παραμύθια. Τη δεκαετία του 1920 γνωρίστηκε με κορυφαίες μορφές της Γερμανικής τέχνης και διανόησης, όπως ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Φριτς Λανγκ, ο Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ, ο Καρλ Σμιτ, ο Καρλ Τσουκμάγιερ και ο Λάζλο Μόχολι-Νάγκι.Συνεργάστηκε επίσης με τον Ζαν Ρενουάρ και συνδέθηκε με τον Ουώλτ Ντίσνεϋ. Στη δεκαετία του 1930,μετά την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος εγκατέλειψε τη Γερμανία μαζί με τον σκηνοθέτη σύζυγό της(Καρλ Κοχ), επειδή αμφότεροι ήταν αριστερών φρονημάτων. Εκείνη την περίοδο πέρασε τη ζωή της στη Γαλλία, την Ιταλία και την Αγγλία. Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στην τότε Δυτική Γερμανία.
Παλλάς του Βελλετρίου

Η Παλλάς του Βελλετρίου είναι αριστουργηματικό έργο γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Ονομάζεται έτσι επειδή το μόνο πλήρες αντίγραφο που σώζεται σήμερα βρέθηκε στο Βελλέτρι της Ιταλίας και εκτίθεται στο Λούβρο.

 Το αρχικό καλλιτέχνημα ήταν κατασκευασμένο από χαλκό. Σήμερα διασώζεται ένα καλοδιατηρημένο πλήρες αντίγραφο από μάρμαρο, καθώς και πολλά μαρμάρινα αντίγραφα της κεφαλής. το άγαλμα παριστάνει τη θεά Αθηνά σε μεγαλοπρεπή πόζα. Στηρίζεται στο αριστερό πόδι, με το δεξί πόδι να αναπαύεται στο πλάι. Ο δεξιός βραχίονας είναι υπερυψωμένος και κρατάει το κοντάρι του δόρυτος που με το άλλο άκρο του ακουμπάει στη γη. Το δεξί χέρι λείπει από τον αγκώνα και κάτω και έχει αντικατασταθεί. Ο αριστερός βραχίονας είναι ενωμένος με τον κορμό του σώματος. Το δεξί χέρι λείπει επίσης από τον καρπό και κάτω. Υπάρχει ένα χάλκινο νόμισμα της Αθήνας, που έχει την ίδια αναπαράσταση, και γι' αυτό ξέρουμε ότι το άγαλμα αυτό της Αθηνάς κρατούσε στην ανοιχτή δεξιά παλάμη ένα αργυρό ομοίωμα της Νίκης. Φοράει δωρικό μάλλινο πέπλο με περίτεχνες πτυχές, ενώ είναι οπλισμένη με ένα φίδι ζωντανό που την προφυλάγει. Στο στήθος φοράει την αιγίδα με φίδια. Η κεφαλή καλύπτεται από κράνος κορινθιακού τύπου. Το άγαλμα παρουσιάζει την Αθηνά με μεγαλοπρέπεια. Δίνει έμφαση στη σοφία χωρίς να τονίζει ιδιαίτερα την πολεμική υπεροχή. Η στάση του αγάλματος αυτού έγινε πρότυπο για πολλούς ανδριάντες αυτοκρατόρων της Ρωμαϊκής εποχής, ενώ η κεφαλή του αγάλματος έχει πολλές ομοιότητες με την περίφημη προτομή του Περικλή. Το καλλιτεχνικό στυλ και τα χαρακτηριστικά της κεφαλής και του πέπλου κάνουν σαφώς τον προσδιορισμό του καλλιτέχνη. Το άγαλμα είναι της εποχής του Περικλή λίγο πριν της έκρηξης του Πελοποννησιακού πολέμου. Από το αθηναϊκό νόμισμα που την απεικονίζει συμπεραίνουμε ότι στόλιζε την Αθήνα. Ο καλλιτέχνης όμως μάλλον δεν προέρχεται από τη σχολή του Φειδία, αλλά ίσως είναι ο Κρεσίλας που έκανε και την προτομή του Περικλή. Το άγαλμα ίσως να ήταν η περίφημη Αθηνά Σωτήρα που στόλιζε το Ιερό του Δία Σωτήρα στον Πειραιά. Adolf Furtwängler και Heinrich Ludwig Urlichs, επιμ. (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
329

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 329 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 329 (CCCXXΙΧ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Κωνσταντίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1082 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 329 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Κίνα Η Δυναστεία των Χαν Τζάο, ένα κράτος των Νοτίων Σιονγκ-νου κατά την διάρκεια της περιόδου των Δεκαέξι Βασιλείων, τελειώνει. Θρησκεία Οι Ρωμαϊκοί περιορισμοί στη συμμετοχή του κλήρου αρχίζουν. Γρηγόριος Ναζιανζηνός, αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και θεολόγος (πεθαίνει το 390) Λου Σι, αυτοκράτορας του Χαν Τζάο Λου Γιάο, αυτοκράτορας του Χαν Τζάο Λου Γιν, πρίγκιπας του Χαν Τζάο Ουέν Τζάο, στρατηγός και κυβερνήτης της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 288)
RTL Plug

Το Plug RTL είναι ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός στο Λουξεμβούργο και στο Βέλγιο, με διεθνή παρουσία και με στόχο τους εφήβους και τους νέους (15-34 ομάδα ηλικίας). Ο σταθμός είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη γαλλόφωνη περιοχή του Βελγίου (Βαλλονία), αλλά και λίγο στη Φλάνδρα του Βελγίου. Αναμεταδίδει προγράμματα κυρίως από δημοφιλούς γαλλικούς σταθμούς, ιδιαίτερα από το Μ6, ριάλιτι σόου και μουσικών αγώνων όπως το Nouvelle Star, το La France a un incroyable talent, το Rising Star, μουσικά βίντεο και κάποια εσωτερικά προγράμματα όπως το Lifestyle με την Αγάθη Λεκαρόν, το Le Mag People και ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα μουσικής. Άλλα αξιοσημείωτα τοπικά προγράμματα περιλαμβάνουν το Un dîner Presque parfait, Criss Angel le magicien gothique κ.λπ. Το κανάλι χρησιμοποιίησε το σύνθημα "Συμπλήρωση Plug" το 2005, "Plug RTL, ένας τρόπος ζωής που ανασύρεται" το 2007, "Εξέφρασε και σύνδεσε την πλευρά σου!" το 2010 και σήμερα το "Το Lifestyle Κανάλι".

 Ο σταθμός ξεκίνησε ως Plug TV, στις 13 Φεβρουαρίου 2004 και μετονομάστηκε σε Plug RTL στις 7 Σεπτεμβρίου 2007. Στις 30 Αυγούστου του 2010 ξεκίνησε και σε HD μετάδοση ως Plug RTL HD. Το Plug RTL διοικείται από την Société Luxembourgeoise RTL Belux Α.Ε. & Cie SECS, και κατέχεται από: Το 65,6% το κατέχει η εταιρεία CLT-UFA SA, θυγατρική κατά 99,7% του Ομίλου RTL Το 33,8% το κατέχει η βελγική εταιρεία Audiopresse Α.Ε. Και το 0,6% το κατέχει η RTL Βελγίου Α.Ε.Ο Φιλίπ Ντελουσίν είναι Διευθύνων Σύμβουλος και ο Εφσέμπιο Λαρρέα, επικεφαλής της μετάδοσης. Η RTL Belux SA & Cie SECS έχει συνάψει συμφωνίες με το RTL Βελγίου για παραγωγή προγραμμάτων για το Plug RTL και δύο άλλους σταθμούς, το RTL-TVI και το Club RTL. Η RTL Belgium SA την κατέχει η CLT-UFA SA (66%) και η Audiopresse ΑΕ (34%). Τα κεντρικά γραφεία του Plug RTL βρίσκεται στο κτίριο που χτίστηκε από το ΚΒ2 της CLT-UFA σε 45, στο Boulevard Pierre-Frieden, στο Κίρχμπεργκ του Λουξεμβούργου, που του επιτρέπει να συνεχίσει ως αδειούχος εταιρεία του Λουξεμβούργου και να μεταδίδεται εντός του Λουξεμβούργου. Το RTL Βελγίου από την άλλη πλευρά βρίσκεται στο RTL Βουλή, επί της Λεωφόρου Ζακ Τζεορτζίν (Βρυξέλλες, Βέλγιο). Επίσημος ιστότοπος
Μάρινερ 5

Ο Μάρινερ 5 (αγγλ. Mariner, ναυτικός), γνωστός και ως Μάρινερ-Αφροδίτη 67 (αγγλ. Mariner Venus '67), ήταν ένα διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ που μελέτησε την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης μέσω της απόκρυψης αστέρων, καταμέτρησε την ακτινοβολία Lyman-alpha (σκληρή υπεριώδης ακτινοβολία) του υδρογόνου, όπως επίσης τα σωματίδια ηλιακού ανέμου και τις διακυμάνσεις του μαγνητικού πεδίου στην περιοχή γύρω από τον πλανήτη.

 Οι στόχοι του ήταν να μετρήσει το διαπλανητικό μαγνητικό πεδίο και αυτό της Αφροδίτης, να ανιχνεύσει ιόντα, να ανιχνεύσει πλάσμα, να μελετήσει την διαθλαστικότητα των ραδιοκυμάτων, και να μελετήσει την εκπομπή υπεριώδους ακτινοβολίας της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης.Ο Μάρινερ 5 είχε κατασκευαστεί ως εφεδρικός του Μάρινερ 4. Μετά από την επιτυχία της αποστολής του διδύμου του, τροποποιήθηκε με αναστροφή και μειωμένο μέγεθος των ηλιακών συλλεκτών και με την προσθήκη θερμικής ασπίδας. Εκτοξεύτηκε στις 14 Ιουνίου 1967 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-12 της βάσης της Πολεμικής Αεροπορίας στο ακρωτήριο Κανάβεραλ και προσέγγισε τον πλανήτη στις 19 Οκτωβρίου του ίδιου έτους σε απόσταση 3.990 χιλιομέτρων. Είχε πιο εξελιγμένο επιστημονικό εξοπλισμό από τον προηγούμενο Μάρινερ 2, και γι' αυτό ήταν σε θέση να εξερευνήσει πιο εξονυχιστικά το διαπλανητικό διάστημα και να ρίξει νέο φως στον καυτό, καλυμμένο από σύννεφα πλανήτη. Οι παρατηρήσεις του Μάρινερ 5 βοήθησαν να καταλάβουμε τα δεδομένα θερμοκρασίας και ατμοσφαιρικής πίεσης που είχε μεταδώσει το διαστημόπλοιο Βενέρα 4, το οποίο είχε φτάσει στην Αφροδίτη λίγο πριν από τον Μάρινερ 5. Μετά από αυτές τις αποστολές, έγινε σαφές ότι η επιφάνεια της Αφροδίτης είναι πολύ καυτή, η ατμόσφαιρά της δε, ακόμα πυκνότερη από ότι πιστεύαμε. Η αποστολή του Μάρινερ 5 τελείωσε τον Νοέμβριο του 1967. Το διαστημόπλοιο βρίσκεται ακόμα στο διάστημα, σε ηλιοκεντρική τροχιά. Έχει πάψει να λειτουργεί και είναι μάλλον κατεστραμμένο από την μακροχρόνια επίδραση της ισχυρής ηλιακής ακτινοβολίας. Δέκτης ραδιοφάρος δύο συχνοτήτων Πείραμα απόκρυψης αστέρων από την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης στη ζώνη ραδιοκυμάτων S Μαγνητόμετρο ηλίου Ανιχνευτής διαπλανητικού ιοντικού πλάσματος, για λόγο ενέργειας-φορτίου 40 έως 9400 Volts Πείραμα ουράνιας μηχανικής Προφίλ της αποστολής στη Σελίδα της Εξερεύνησης του Ηλιακού Συστήματος της NASA Σελίδα στο Jet Propulsion Laboraroty Σελίδα στο NSSDC Αρχειοθετήθηκε 2004-10-31 στο Wayback Machine.
Ultramagnetic MCs

Οι Ultramagnetic MCs είναι αμερικάνικο συγκρότημα μουσικής χιπ χοπ με καταγωγή το Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Σχηματίστηκε το 1984 από τον Kool Keith και αποτελείται από τον ίδιο και τους Ced Gee, TR Love, Moe Love, ενώ το 1990 προστέθηκε και ο DJ Jaycee. Το 1989, ανεπίσημο μέλος της μπάντας έγινε ο Tim Dog. Η μουσική της μπάντας σχετίζεται με ανορθόδοξο sampling, πολυσύλλαβες ρίμες, και περίεργα λυρικά σχήματα λόγου.

 1988 – Critical Beatdown 1992 – Funk Your Head Up 1993 – The Four Horsemen 2007 – The Best Kept Secret 1994 – The Basement Tapes 1984–1990 1996 – New York What Is Funky 1996 – Mo Love's Basement Tapes 1997 – Pimp Fiction 1997 – The B-Sides Companion 1998 – Smack My Bitch Up 2010 - Ultramagnetic Foundation-Tr love DJ Moe love present (Ultra Laboratory stories) 1984 – To Give You Love/Make You Shake 1986 – Ego Trippin'/Ego Bits/Funky Potion 1987 – Traveling At The Speed of Thought (Original)/M.C.'s Ultra (Part Two) 1987 – Mentally Mad/Funky 1988 – Watch Me Now/Feelin' It 1988 – Ease Back/Kool Keith Housing Things 1989 – Give The Drummer Some/Moe Luv Theme 1989 – Traveling At The Speed Of Thought (Remixes/LP Version)/A Chorus Line (featuring Tim Dog) 1991 – Make It Happen/A Chorus Line (Pt. II) 1992 – Poppa Large (East Coast Remix)/(West Coast Remix) 1993 – Two Brothers With Checks (San Francisco Harvey)/One Two, One Two 1993 – Raise It Up (featuring Godfather Don)/The Saga Of Dandy, The Devil And Day (Black Baseball) 1994 – I'm Fuckin' Flippin 1997 – Watch Your Back 2001 – Make It Rain/Mix It Down 2006 – Mechanism Nice (Born Twice)/Nottz 1987 – Red Alert Goes Berzerk 1994 – Wild Pitch Classics 1999 – It's All The Way Live Η ιστοσελίδα του Kool Keith Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2009-05-28 στο Wayback Machine. στο Rolling Stone
Σούζαν Νοέλ

H Σούζαν Νοέλ (αγγλικά: Susan Diana Barham Noel-Powell), (8 Ιουνίου 1912 - Οκτώβριος 1991) ήταν Βρετανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της τοιχοσφαίρισης. Έμαθε να παίζει τοιχοσφαίριση και αντισφαίριση από τον πατέρα της Έβανς, έναν επιτυχημένο παίκτη.

 Η Νοέλ κέρδισε το Βρετανικό ανοιχτό πρωτάθλημα τρεις χρονιές στη σειρά (1932, 1933, 1934) και ήταν επίσης φιναλίστ στο πρωτάθλημα το 1939.Η Νοέλ κέρδισε το 1933 το Εθνικό Πρωτάθλημα των ΗΠΑ και τον τίτλο του πρωταθλήματος γυναικών της ακτής του Ατλαντικού. Με συμπαίκτρια την Γιαντβίγκα Γεντζεγιόβσκα, η Νοέλ έπαιξε στον τελικό του διπλού του Ρολάν Γκαρός το 1936 όπου έχασαν από τις Σιμόν Ματιέ και Μπίλι Γιορκ με 2-6, 6-4, 6-4. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν νικήτρια στο διπλό γυναικών το 1938 με συμπαίκτρια την Μαρί Λουίζ Χορν όπου νίκησαν στον τελικό τις Μπίλι Γιορκ και Γκρέισιν Γoυέλερ με 8-6, 7-5.
Death on the Road

Το Death on the Road είναι ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, ο οποίος κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και τριπλού DVD στις 30 Αυγούστου 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ΕΜΙ". Η ηχογράφηση και βιντεοσκόπηση έγινε στις 24 Νοεμβρίου 2003 στη "Westfallenhalle Arena" του Ντόρτμουντ, στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Dance of Death". Η έκδοση του DVD περιλαμβάνει και ένα 70λεπτο ντοκιμαντέρ, σκηνοθετημένο από τον Μάθιου Έιμος, το οποίο παρουσιάζει σκηνές από τη δημιουργία του "Dance of Death" και την προετοιμασία για την περιοδεία του. Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές και ανέβηκε στο # 22 στην πατρίδα του συγκροτήματος όπου βραβεύθηκε ως ασημένιο, όπως και το Top-20 αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ.

 CD 1 1. Wildest Dreams (Harris, Smith) - 4:51 2. Wrathchild (Harris) - 2:49 3. Can I Play with Madness (Harris, Dickinson, Smith) - 3:30 4. The Trooper (Harris) - 4:12 5. Dance of Death (Harris, Gers) - 9:23 6. Rainmaker (Harris, Dickinson, Murray) - 4:01 7. Brave New World (Harris, Dickinson, Murray) - 6:09 8. Paschendale (Harris, Smith) - 10:17 9. Lord of the Flies (Harris, Gers) - 5:06 CD 2 1. No More Lies (Harris) - 7:49 2. Hallowed Be Thy Name (Harris) - 7:31 3. Fear of the Dark (Harris) - 7:28 4. Iron Maiden (Harris) - 4:50 5. Journeyman (Harris, Dickinson, Smith) - 7:02 6. The Number of the Beast (Harris) - 4:57 7. Run to the Hills (Harris) - 4:26 Death on the Road (άλμπουμ) Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Death on the Road" είναι οι εξής: Μπρους Ντίκινσον - φωνητικά Στιβ Χάρις - μπάσο Άντριαν Σμιθ - κιθάρα Ντέιβ Μάρεϊ - κιθάρα Τζάνικ Γκερς - κιθάρα Νίκο Μακ Μπρέιν - τύμπανα Allmusic review Encyclopaedia Metallum Αρχείο συναυλιών των Iron Maiden Θέσεις τσαρτ του άλμπουμ Ιαπωνικά τσαρτ Βελγικά τσαρτ, Βαλλονία Βελγικά τσαρτ, Φλαμανδία Καναδικά τσαρτ Ελληνικά τσαρτ Θέσεις τσαρτ του σινγκλ Βρετανικές βραβεύσειςΑρχειοθετήθηκε 2017-07-10 στο Wayback Machine.
Μύδι

Το μύδι (Mytilus) είναι γένος θαλάσσιων οργανισμών, που ανήκει στην οικογένεια Μυτιλίδες. Με τη σειρά της η οικογένεια αυτή ανήκει στα δίθυρα (ελασματοβράγχια ή πελεκύποδα) μαλάκια. Το χαρακτηριστικότερο είδος ονομάζεται Mytilus edulis. Διακρίνουμε πολλές ποικιλίες ανάλογα με το σχήμα, το μέγεθος και τον τόπο προέλευσης. Απαντάται σε όλες τις ελληνικές θάλασσες. Θεωρείται εύγευστη τροφή και πολύ θρεπτική. Για το λόγο αυτό εκτρέφεται σε μυδοκαλλιέργειες.

 Έχει όστρακα με μήκος 5 εκ. και με χρώμα κυανό και μαύρο, τα οποία στερούνται ακτινωτών ραβδώσεων. Στο εσωτερικό τους υπάρχει μάργαρο, που όμως δεν είναι πολύ στιλπνό. Μεταξύ των δύο οστράκων, στην πιο ίσια πλευρά τους υπάρχει μια τούφα από ίνες, ο βύσσος. Με τη βοήθεια του βύσσου το μύδι στερεώνεται στο βυθό, στις πέτρες ή και σε άλλα αντικείμενα. Πρόκειται για ωοτόκα ζώα. Τη γονιμοποίηση των αυγών την αναλαμβάνει το αρσενικό. Από τα αβγά βγαίνουν προνύμφες, οι οποίες επί έναν μήνα πλέουν στη θάλασσα και έπειτα προσκολλώνται σε κάποια επιφάνεια. Τα μύδια τρέφονται με μικροοργανισμούς της θάλασσας. Καθώς το νερό περνά μέσα από το όστρακο, το μύδι κατακρατεί τους οργανισμούς αυτούς. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, τ. 17, εκδ. Μαλλιάρης-Παιδεία, 2006. Freshwater Mussel Genera Αρχειοθετήθηκε 2007-02-02 στο Wayback Machine. Μέθοδοι μυδοκαλλιέργειας Αρχειοθετήθηκε 2008-07-06 στο Wayback Machine. Marine Ecology Station Βίντεο για μύδια- παρασκευή
Αδερφοί Αλαχούζοι

Οι Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος είναι Έλληνες καλλιτέχνες ειδικών εφέ και make up aritsts. Έχουν εργαστεί σε μια πλειάδα εγχειρημάτων, μεταξύ των οποίων τα Ανατομία ενός εγκλήματος, Το Νησί, Χάρι Πότερ, Έτερος Εγώ αλλά και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.

 Οι Αλαχούζοι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αυστραλία. Από πολύ μικρή ηλικία παρακολουθούσαν ταινίες και σειρές τρόμου και του φανταστικού, πράγμα που επηρέασε την επαγγελματική τους πορεία. Ήρθαν στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Ο Γιώργος Αλαχούζος από νεαρή ηλικία ανακάλυψε ότι είχε ταλέντο στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Οι Αλαχούζοι είναι κυρίως αυτοδίδακτοι, καθώς οι γνώσεις τους πάνω στα θέματα των ειδικών εφέ, του μακιγιάζ και της γλυπτικής προήλθαν αρχικά από βιβλία και περιοδικά. Η πρώτη τους επαγγελματική δουλειά έγινε σε ένα τηλεοπτικό διαφημιστικό της εταιρείας Υφαντής το 1984, για το οποίο κατασκεύασαν μία κούκλα μάπετ που απεικονίζει έναν παππού με μηχανισμό στα μάτια και μηχανικά σαλάμια και λουκάνικα. Το 1989 έκαναν την πρώτη τους δουλειά σε ταινία μεγάλου μήκους, στο Oh Babylon του Κώστα Φέρρη.Το 1992 εργάστηκαν για τη σειρά του ΑΝΤ1 Ανατομία ενός Εγκλήματος, η οποία τους έκανε ευρύτερα γνωστούς.Το 2004 έφτιαξαν τα κεφάλια των αγαλμάτων που εκτέθηκαν στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.Το 2005 εργάστηκαν στα εφέ των ζόμπι της ταινίας Το Κακό.Το 2007 δημιούργησαν τις ουρές των ηθοποιών Λίνας Σακκά και Αγγελικής Λάμπρη για την τηλεοπτική σειρά του Mega Γοργόνες. Η διαδικασία της δημιουργίας διήρκεσε ένα μήνα και η κάθε ουρά ζύγιζε δώδεκα κιλά η καθεμία.Το 2009 ανέλαβαν τη μεταμόρφωση της Τατιάνας Στεφανίδου σε άντρα και παχύσαρκη γυναίκα για διαφημιστικούς λόγους.Το 2010 επιμελήθηκαν το μακιγιάζ των λεπρών στην τηλεοπτική σειρά του Mega Το Νησί. Για αυτή τη δουλειά έκαναν έρευνα πάνω στην ασθένεια.Επίσης, δημιούργησαν έναν animatronic εξωγήινο για διαφήμιση της Vodafone.Στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου - Μέρος 2 καλέστηκαν από τον υπεύθυνο πλασμάτων της, Νικ Ντάντμαν. Ανέλαβαν το μακιγιάζ του προσώπου θηλυκού νάνου, ο οποίος γίνεται αρσενικός στη συνέχεια της ταινίας. Η συγκεκριμένη εμπειρία χαρακτηρίστηκε από τους ίδιους ως "υπερπαραγωγή" με "εξαιρετική οργάνωση, παραγωγή, συνέπεια" και ως η πιο συγκλονιστική τους εμπειρία. Συμμετείχαν σε ένα επιτελείο 140 καλλιτεχνών, απαρτιζόμενο από έμπειρους καλλιτέχνες, γλύπτες και make up artists.Τον Δεκέμβριο του 2017 έκαναν σεμινάριο στην αίθουσα Ορφέας στον Πύργο Ηλείας που διοργάνωσε το 20ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους με θέμα "Τα εφέ στον κινηματογράφο – Από τον Χάρι Πότερ στη μαθητική ταινία".Το 2018 επιμελήθηκαν το μακιγιάζ της Κατερίνας Στικούδη στο βίντεο κλιπ της με τίτλο Botox. Ο στόχος τους ήταν να μεταμορφώσουν την Στικούδη σε μια γυναίκα εξαρτημένη από τις πλαστικές επεμβάσεις. Δήλωσαν ότι τους δόθηκε η ευκαιρία να κάνουν πράγματα που επιθυμούσαν χρόνια και ότι ο βαθμός δυσκολίας γι' αυτό το εγχείρημα ήταν πολύ μεγαλύτερος από τις μεταμορφώσεις σε τέρατα και το splatter. Βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ της Φλόριντα για το έργο τους στους λυκανθρώπους της ανεξάρτητης αμερικανικής ταινίας Wolf Moon. Γιώργος Αλαχούζος στο IMDbΡούλης Αλαχούζος στο IMDb
Αλέκος Τσουκόπουλος

Ο Αλέκος Τσουκόπουλος (1907-1949) ήταν δικηγόρος και έφεδρος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού. Πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, συμμετείχε στον ΕΛΑΣ ως διοικητής τάγματος καθώς και στον ΔΣΕ. Εκτελέστηκε ως υπεύθυνος για την ήττα του ΔΣΕ στον Άγιο Βασίλειο Κυνουρίας στα τέλη Φεβρουαρίου του 1949.

 Γεννήθηκε στο χωριό Τζίβα Αρκαδίας. Σπούδασε Νομική στην Αθήνα και έγινε έφεδρος ανθυπολοχαγός στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Συμμετείχε στις πρώτες ΕΑΜικές οργανώσεις της περιοχής του. Μετά την ίδρυση του ΕΛΑΣ έγινε διοικητής λόχου του 11ου συντάγματος. Πολέμησε στα Δεκεμβριανά κοντά στη πλατεία Κάνιγγος στο τότε Υπουργείο Εμπορίου. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ήταν ταγματάρχης του Δ.Σ.Ε, υποδιοικητής του Αρχηγείου Μαινάλου και διοικητής της σχολής υπαξιωματικών του Δ.Σ.Ε. Η τελευταία του θέση ήταν διοικητής του δεύτερου τάγματος της 55ής ταξιαρχίας του Δ.Σ.Ε Μετά την βαριά ήττα από δυνάμεις των Λ.Ο.Κ σε μάχη στον Άγιο Βασίλειο Κυνουρίας όπου το τάγμα του υπέστη αιφνιδιασμό σε ενέδρα και είχε σοβαρές απώλειες θεωρήθηκε ως ο κύριος υπεύθυνος. Έπειτα από στρατοδικείο θεωρήθηκε ένοχος και εκτελέστηκε στα τέλη Φλεβάρη του 1949. Στην απολογία του είπε ότι αν υπάρχουν ευθύνες τις αναλαμβάνει όλες πάνω του. Ενώ του έγινε πρόταση από στέλεχος του Δ.Σ.Ε να διαφύγει -τα μέτρα φύλαξης του ήταν υποτυπώδη- εκείνος αρνήθηκε λέγοντας ...Αν φύγω τότε πάει η πειθαρχία, πάει η Ταξιαρχία. Θα διαλυθεί. Ποιος θα πειθαρχήσει πια όταν οι ταγματάρχες θα απειθαρχούν;... Υπάρχουν αναφορές ότι η εκτέλεση του Τσουκόπουλου έγινε λόγω του σταλινικού φαινομένου στο ΚΚΕ, παρ' όλα αυτά κάποιοι επιζώντες πρωταγωνιστές των γεγονότων θεωρούν ότι έγινε κυρίως λόγω της απόδοσης στρατιωτικών ευθυνών. Το στρατοδικείο το διέταξε ο πολιτικός επίτροπος της 3ης Μεραρχίας του Δ.Σ.Ε Βαγγέλης Ρογκάκος χωρίς να ενημερώσει τον Μέραρχο της 3ης Μεραρχίας και υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ Στέφανο Γκιουζέλη ενώ έγιναν μεγάλες διαμαρτυρίες από τη συντριπτική πλειοψηφία των μαχητών και αξιωματικών ενάντια της απόφασης. Άλλοι λόγοι της εκτέλεσης αναφέρονται σε προσωπική αντιπάθεια μεταξύ του Ρογκάκου και του Τσουκόπουλου που ξεκίνησε από το θέμα της επιστράτευσης των γυναικών στον ΔΣΕ. Είχε έναν αδερφό (Γιάννης Τσουκόπουλος) που εκτελέστηκε στις 5/9/1944 από τα τάγματα ασφαλείας. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Κώστας ήταν στρατιωτικός ιατρός και συμμετείχε στον ΕΛΑΣ. Τα άλλα αδέρφια του (Τάκης, Οδυσσέας, Σωκράτης) καθώς και οι γονείς του ήταν στελέχη του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ. Είχε τρεις αδερφές και ο σύζυγος της μιας ήταν ο έμπορος Κωνσταντίνος Μποτόπουλος που εκτελέστηκε κατηγορούμενος ως ενισχυτής του Δ.Σ.Ε στις 22/8/1948. Επίσης ήταν πρώτος ξάδερφος του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1979

Το Κύπελλο Κύπρου 1979 ήταν η 5η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (2η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η Ανόρθωση Αμμοχώστου. Το παιχνίδι διεξήχθη στο Παλιό Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 3-0 σετ (15-8, 17-15, 16-14). Στεφανίδης, Γιώργος (26 Μαρτίου 2018). «Η ιστορία του Κυπέλλου στο βόλεϊ» (PDF). Χαραυγή. σελίδες 14–15. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 26 Μαρτίου 2018. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2018. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.