Καρλότα του Βελγίου

Η Καρλόττα του Βελγίου (γαλλ. Charlotte de Belgique, 7 Ιουνίου 1840 – 19 Ιανουαρίου 1927) ήταν η μοναχοκόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ του Μεξικού.

 Η Μαρία Καρλόττα Αμαλία Αυγουστίνα Βικτωρία Κλημεντίνη Λεοπολδίνα γεννήθηκε στις 7 Ιουνίου 1840 στο Λαίκεν των Βρυξελλών και ήταν η μοναχοκόρη του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της δεύτερης συζύγου του Λουίζας της Ορλεάνης. Ονομάσθηκε Καρλόττα προς τιμήν της πρώτης συζύγου του πατέρα της, Καρλόττας της Ουαλίας, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού το 1817. Στα νιάτα της η Καρλόττα έμοιαζε με τη μητέρα της και διαπιστώθηκε ότι η ομορφιά της διέθετε ευαίσθητα χαρακτηριστικά. Σε συνδυασμό με την ιδιότητά της ως μοναδική κόρη του βασιλιά Λεοπόλδου, ήταν μια επιθυμητή νύφη. Στις 27 Ιουλίου 1857 παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της Μαξιμιλιανό, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά. Η Καρλόττα μαζί με τον σύζυγό της είχαν υιοθετήσει για καθαρά πολιτικούς λόγους, τα δύο εγγόνια του πρώην βασιλιά του Μεξικού Αυγουστίνου Α΄, τον Ωγουστίν δε Ιτουρμπίδε υ Γκρην και τον εξάδελφό του Σαλβαδόρ δε Ιτουρμπίδε υ Μαρσάν, και είχαν αποφασίσει να τα μεγαλώσουν ως κανονικούς διαδόχους του θρόνου του Μεξικού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1860 ο φιλόδοξος Ναπολέων Γ΄ ξεκίνησε τη γαλλική παρέμβαση στο Μεξικό. Η Γαλλία, πρόθυμη να μετατρέψει το Μεξικό σε δορυφορικό κράτος, έψαξε για ένα κατάλληλο πρόσωπο για να υπηρετήσει ως ο ονομαστικός αυτοκράτορας του Μεξικού. Η επιλογή ήταν ο Μαξιμιλιανός, ο οποίος, παρότι ήταν κυβερνήτης των αυστριακών κτίσεων στη Λομβαρδία και τη Βενετία, δεν είχε καμία πραγματική εξουσία στην Ιταλία και ήταν πρόθυμος για έναν πιο απαιτητικό ρόλο. Στις 10 Απριλίου 1864 ο Μαξιμιλιανός στέφθηκε αυτοκράτορας του Μεξικού και η Καρλόττα ως σύζυγός του αυτοκράτειρα. Τρία χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός συνελήφθη από τις δυνάμεις του Μεξικού και εκτελέστηκε στις 19 Ιουνίου 1867. Μετά τη δολοφονία του Μαξιμιλιανού η Καρλόττα επέστρεψε στο Βέλγιο και μαζί με την νύφη της, Μαρία Ερριέττα, εγκαταστάθηκαν στο Παλάτι Μπουσού στο Μέισε. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Λεοπόλδος Β΄ νοιαζόταν για την αδελφή του. Η χήρα Καρλόττα έγραψε ένα γράμμα για τη βαθιά ευγνωμοσύνη για τη φροντίδα που έλαβε από τον αδελφό της και τα ανίψια της. Έμεινε βαθιά ερωτευμένη με τον σύζυγό της. Μετά το θάνατό του λάτρευε όλα τα σωζόμενα υπάρχοντα που είχε απολαύσει από κοινού. Πέθανε από πνευμονία, που προκλήθηκε από τη γρίπη, στις 19 Ιανουαρίου 1927 στο Παλάτι Μπουσού σε ηλικία 86 ετών. Θάφτηκε στη Βασιλική Κρύπτη της Εκκλησίας της Παναγίας του Λαίκεν. 7 Ιουνίου 1840 – 27 Ιουλίου 1857: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Καρλόττα του Βελγίου, Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα 27 Ιουλίου 1857 – 10 Απριλίου 1864: Η Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Η Αρχιδούκισσα Καρλόττα της Αυστρίας, Πριγκίπισσα Καρλόττα του Βελγίου, Πριγκίπισσα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, Δούκισσα της Σαξονίας, Βασιλική Πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας 10 Απριλίου 1864 – 15 Μαΐου 1867: Η Αυτοκρατορική της Μεγαλειότητα Καρλόττα, Αυτοκράτειρα του Μεξικού 15 Μαΐου 1867– 19 Ιανουαρίου 1927: Η Αυτοκρατορική της Μεγαλειότητα Η Αυτοκράτειρα Καρλόττα του Μεξικού Αυστριακή Αυτοκρατορία: Κυρία του Τάγματος του Έναστρου Σταυρού - Ισπανία: 525η Κυρία του Τάγματος της Βασίλισσας Μαρίας Λουίζας - Μάλτα: Κυρία Μεγαλόσταυρου της Τιμής και της Αφοσίωσης του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας - Μεξικανική Αυτοκρατορία: Μεγαλόσταυρος του Αυτοκρατορικού Τάγματος του Αγίου Καρόλου - (Δεύτερη Μεξικανική Αυτοκρατορία). Prince Michael of Greece (1998). The Empress of Farewells: The Story of Charlotte, Empress of Mexico. New York. . del Paso, Fernando (1987). Noticias del Imperio. México. Bibesco, Princesse Marthe (1962). Charlotte et Maximilien. Paris. Castelot, André (1985). Maximiliano y Carlota. La Tragedia de la Ambición. México. Corti, Conte Egon Caesar (1924). Maximilian und Charlotte von Mexiko. Nach dem bisher unveröffentlichten Geheimarchive des Kaisers Maximilian und sonstigen unbekannten Quellen. 2 vols. Zurich, Leipzig, Viena. Corti, Conte Egon Caesar (1953). Maximilian von Mexiko. Die Tragödie eines Kaisers. Francfort del Meno. Desternes, Suzanne· Chandet, Henriette (1964). Maximilien et Charlotte. Paris. Gómez Tepexicuapan, Amparo (2001). Igler, Susanne· Spiller, Roland, επιμ. Carlota en México. Más nuevas del imperio. Francfort del Meno: Estudios interdisciplinarios acerca de Carlota de México. σελίδες 27–40. Miguel de Grecia (2000). La Emperatriz del Adiós. El trágico destino del emperador Maximiliano y su mujer Carlota. Barcelona. Harding, Bertita (1934). Phantom Crown: The story of Maximilian and Carlota of Mexico. New York. Haslip, Joan (1972). The Crown of Mexico: Maximilian and his Empress Carlota (2nd έκδοση). New York. Hyde, Montgomery H. (1946). Mexican Empire. The history of Maximilian and Carlota of Mexico. London. Igler, Susanne (2002). Carlota de México. Mexico. ——— (2006). Carlota de México. Grandes Protagonistas de la Historia Mexicana (2nd έκδοση). ——— (2007). De la intrusa infame a la loca del castillo: Carlota de México en la literatura de su 'patria adoptiva'. Frankfurt: Peter Lang. Kerckvoorde, Mia (1981). Charlotte: La passion et la fatalité. Paris. Maria y Campos, Armando (1944). Carlota de Bélgica: La infortunada Emperatriz de México. México. Praviel, Armand (1937). La vida trágica de la emperatriz Carlota. Buenos Aires. Ridley, Jasper (2001). Maximilian & Juarez. London: Phoenix Press. Vázquez-Lozano, Gustavo (2016). Emperor Maximilian I of Mexico: The Life of the Only European Monarch in Mexico. Cambridge: Charles River Editors.