Έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Από τις πολλές εκρήξεις του Βεζούβιου, ενός μεγάλου στρατοηφαιστείου στη νότια Ιταλία, η πιο γνωστή (συμπεριλαμβανομένης της ευρωπαϊκής ιστορίας ) είναι η έκρηξή του το 79 μ.Χ., η οποία ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες. Το φθινόπωρο του 79 μ.Χ., ο Βεζούβιος εκτόξευσε βίαια ένα σύννεφο υπερθερμασμένης τέφρας και αερίων σε ύψος 33 χλμ, εκτινάσσοντας λάβα, ελαφρόπετρα και καυτή τέφρα στο 1,5 εκατομμύρια τόνοι ανά δευτερόλεπτο, απελευθερώνοντας τελικά 100.000 φορές τη θερμική ενέργεια από τους ατομικούς βομβαρδισμούς της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Το γεγονός δίνει το όνομά του στον τύπο της ηφαιστειακής έκρηξης του Βεζούβιου, που χαρακτηρίζεται από στήλες καυτών αερίων και τέφρας που φτάνουν στη στρατόσφαιρα, αν και το συμβάν περιλάμβανε επίσης πυροκλαστικές ροές που σχετίζονται με εκρήξεις του Πηλίου. Το γεγονός κατέστρεψε αρκετές ρωμαϊκές πόλεις και οικισμούς στην περιοχή. Η Πομπηία και το Ερκολάνο, που εξαφανίστηκαν και θάφτηκαν κάτω από τεράστιες πυροκλαστικά κύματα και εναποθέσεις τέφρας, είναι τα πιο διάσημα παραδείγματα. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν αποκαλύψει πολλές από τις πόλεις και τις ζωές των κατοίκων που οδηγούν στην περιοχή να γίνει το Εθνικό Πάρκο του Βεζούβιου και ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ο συνολικός πληθυσμός και των δύο πόλεων ήταν πάνω από 20.000. Τα λείψανα περισσότερων από 1.500 ανθρώπων έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής στην Πομπηία και στο Ερκολάνο, αν και ο συνολικός αριθμός των νεκρών από την έκρηξη παραμένει άγνωστος.

 Ένας μεγάλος σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές γύρω από τον κόλπο της Νάπολης, ιδιαίτερα στην Πομπηία, στις 5 Φεβρουαρίου 62 μ.Χ. Μερικές από τις ζημιές δεν είχαν ακόμη επισκευαστεί όταν το ηφαίστειο εξερράγη το 79 μ.Χ. Ένας άλλος μικρότερος σεισμός έγινε το 64 μ.Χ. Έγινε γνωστός από τις αναφορές του Σουητώνιου στη βιογραφία του για τον Νέρωνα και του Τάκιτου στο Annales επειδή έλαβε χώρα ενώ ο Νέρων ήταν στη Νάπολη και εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε δημόσιο θέατρο. Ο Σουητώνιος κατέγραψε ότι ο αυτοκράτορας συνέχισε να τραγουδά κατά τη διάρκεια του σεισμού μέχρι να τελειώσει το τραγούδι του, ενώ ο Τάκιτος έγραψε ότι το θέατρο κατέρρευσε λίγο μετά την εκκένωση. Μικροί σεισμοί αναφέρθηκαν τις τέσσερις ημέρες πριν από την έκρηξη του 79 μ.Χ., αλλά οι προειδοποιήσεις δεν αναγνωρίστηκαν. Οι κάτοικοι της περιοχής γύρω από τον Βεζούβιο είχαν συνηθίσει σε μικρές δονήσεις στην περιοχή. Ο Πλίνιος ο Νεότερος έγραψε ότι δεν ήταν ιδιαίτερα ανησυχητικοί επειδή είναι συχνοί στην Καμπανία. Οι αναπαραστάσεις της έκρηξης και τα αποτελέσματά της ποικίλλουν σημαντικά στις λεπτομέρειες, αλλά έχουν τα ίδια συνολικά χαρακτηριστικά. Η έκρηξη κράτησε δύο μέρες. Ο Πλίνιος ο Νεότερος, συγγραφέας της μοναδικής σωζόμενης γραπτής μαρτυρίας, περιέγραψε το πρωί πριν από την έκρηξη ως φυσιολογικό. Ωστόσο, έμενε στο Μισένουμ 29 χλμ από το ηφαίστειο απέναντι από τον κόλπο της Νάπολης και μπορεί να μην είχε παρατηρήσει τα πρώτα σημάδια της έκρηξης. Τις επόμενες δύο ημέρες, δεν είχε καμία ευκαιρία να μιλήσει με ανθρώπους που είχαν δει την έκρηξη από την Πομπηία ή το Ερκουλάνο (δεν ανέφερε ποτέ την Πομπηία στην επιστολή του). Γύρω στη 1:00 μ.μ., ο Βεζούβιος εξερράγη βίαια, εκτοξεύοντας μια στήλη σε μεγάλο υψόμετρο από την οποία άρχισαν να πέφτουν στάχτη και ελαφρόπετρα, καλύπτοντας την περιοχή. Σε αυτό το διάστημα σημειώθηκαν διασώσεις και αποδράσεις. Κάποια στιγμή τη νύχτα ή νωρίς την επόμενη μέρα, άρχισαν να ρέουν πυροκλαστικές ροές σε κοντινή απόσταση από το ηφαίστειο. Τα φώτα που φαίνονταν στο βουνό ερμηνεύτηκαν ως φωτιές. Οι άνθρωποι τόσο μακριά όσο το Μισένουμ τράπηκαν σε φυγή για να σώσουν τη ζωή τους. Οι ροές κινούνταν γρήγορα, πυκνές και πολύ θερμές, γκρέμιζαν εν όλω ή εν μέρει όλες τις κατασκευές στο πέρασμά τους, αποτεφρώνοντας ή πνίγοντας τον υπόλοιπο πληθυσμό και αλλοιώνοντας το τοπίο, συμπεριλαμβανομένης της ακτογραμμής. Αυτά συνοδεύτηκαν από επιπλέον δονήσεις και ένα ήπιο τσουνάμι στον κόλπο της Νάπολης. Ένας ή περισσότεροι σεισμοί αυτή τη στιγμή ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να προκαλέσουν την κατάρρευση κτιρίων τουλάχιστον στην Πομπηία σκοτώνοντας τους κατοίκους. Μέχρι το βράδυ της δεύτερης ημέρας, η έκρηξη είχε τελειώσει, αφήνοντας μόνο ομίχλη στην ατμόσφαιρα, καλύπτοντας το φως του ήλιου. Ο Πλίνιος ο Νεότερος έγραψε: «Φλόγες έλαμψαν σε πολλά σημεία από τον Βεζούβιο, το οποίο το σκοτάδι της νύχτας συνέβαλε στο να γίνει ακόμα πιο φωτεινό και καθαρό...Τώρα ήταν μέρα παντού, αλλά εκεί επικρατούσε ένα βαθύτερο σκοτάδι απ' ό,τι στην πιο πυκνή νύχτα. » Οι Σιγκούροσον, Κασντόλαρ και Σπαρκς ανέλαβαν μια λεπτομερή στρωματογραφική μελέτη των στρωμάτων τέφρας βασισμένη σε ανασκαφές και έρευνες, που δημοσιεύτηκε το 1982. Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η έκρηξη εκτυλίχθηκε σε δύο φάσεις, τη Βεζούβια και την Πηλέα, οι οποίες εναλλάσσονταν έξι φορές. Μια πρώτη φάση του Πηλείου προέβαλε μια στήλη από ηφαιστειακά συντρίμμια και θερμά αέρια μεταξύ 15 χλμ και 30 χλμ στη στρατόσφαιρα. Αυτή η φάση διήρκεσε 18 με 20 ώρες και άπλωσε ελαφρόπετρα και στάχτη, σχηματίζοντας 2.8 μέτρα στρώμα προς τα νότια, προς την Πομπηία. Ένας σεισμός προκάλεσε την κατάρρευση κτιρίων στην Πομπηία αυτή τη στιγμή. Η επόμενη φάση του Πηλείου παρήγαγε πυροκλαστικές εκρήξεις λιωμένων πετρωμάτων και καυτών αερίων που έφτασαν μέχρι το Μισένουμ, στα δυτικά. Συγκεντρωμένες στα νότια και νοτιοανατολικά, δύο πυροκλαστικές ροές κατέκλυσαν την Πομπηία με 1,8 μέτρα στρώμα, καίγοντας κάθε ζωντανό ον που είχε μείνει πίσω. Το Ερκολάνο και το Oplontis δέχθηκαν το κύριο βάρος των εξάρσεων και θάφτηκαν σε λεπτές αποθέσεις πυροκλαστικών, ελαφρόπετρας και λάβας έως και 20 μέτρα βαθύ. Οι υπερτάσεις 4 και 5 πιστεύεται ότι κατέστρεψαν και έθαψαν την Πομπηία. Οι υπερτάσεις εντοπίζονται στις αποθέσεις από αμμόλοφους και σχηματισμούς διασταύρωσης, οι οποίοι δεν παράγονται από πτώση. Η έκρηξη θεωρείται κυρίως φρεατομαγματική, δηλαδή μια έκρηξη που προκαλείται από ενέργεια από τη διαφυγή ατμού που παράγεται από το θαλασσινό νερό που διαρρέει στα βαθιά ρήγματα και αλληλεπιδρά με το ζεστό μάγμα. Χρόνος εκρήξεων Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2002, οι Σιγκούροσον και Κάσει κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μια πρώιμη έκρηξη παρήγαγε μια στήλη στάχτης και ελαφρόπετρας που έβρεχε στην Πομπηία στα νοτιοανατολικά, αλλά όχι στο Ερκολάνο, που ήταν αντίθετο με τον άνεμο. Στη συνέχεια, το σύννεφο κατέρρευσε καθώς τα αέρια πυκνώθηκαν και έχασαν την ικανότητά τους να υποστηρίξουν το στερεό τους περιεχόμενο. Οι συγγραφείς προτείνουν ότι οι πρώτες πτώσεις τέφρας πρέπει να ερμηνευθούν ως νωρίς το πρωί, εκρήξεις χαμηλού όγκου που δεν φαίνονται από το Μισένουμ, προκαλώντας την Ρεκτίνα να στείλει τον αγγελιοφόρο της σε μια διαδρομή αρκετών ωρών γύρω από τον κόλπο της Νάπολης, δίνοντας μια απάντηση στο παράδοξο πώς ο αγγελιοφόρος θα μπορούσε να εμφανιστεί ως εκ θαύματος στη βίλα του Πλίνιου τόσο λίγο μετά από μια μακρινή έκρηξη που θα τον εμπόδιζε. Μια μελέτη του 2006 από τους Zanella, Gurioli, Pareschi και Lanza χρησιμοποίησε τα μαγνητικά χαρακτηριστικά πάνω από 200 δείγματα λιθικών, θραυσμάτων από κεραμίδια στεγών και γύψου που συλλέχθηκαν από πυροκλαστικές αποθέσεις μέσα και γύρω από την Πομπηία για την εκτίμηση των θερμοκρασιών ισορροπίας των αποθέσεων Οι αποθέσεις τοποθετήθηκαν από πυροκλαστικά ρεύματα πυκνότητας (PDC) που προέκυψαν από τις καταρρεύσεις της Πλίνιας στήλης. Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι θραύσματα πάνω από 2.5 εκ δεν ήταν αρκετά στο ρεύμα ώστε να αποκτήσει τη θερμοκρασία του, η οποία θα ήταν πολύ υψηλότερη. Ως εκ τούτου, διακρίνουν τις θερμοκρασίες εναπόθεσης, τις οποίες υπολόγισαν, και τις θερμοκρασίες τοποθέτησης, τις οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις, με βάση τα χαρακτηριστικά ψύξης ορισμένων τύπων και μεγέθη θραυσμάτων πετρωμάτων πίστευαν ότι μπορούσαν επίσης να εκτιμήσουν. Τα τελικά στοιχεία θεωρούνται αυτά των πετρωμάτων στο ρεύμα λίγο πριν την απόθεση. Όλα τα κρυστάλλινα πετρώματα περιέχουν κάποιες ενώσεις σιδήρου, καθιστώντας το σιδηρομαγνητικό, όπως και τα ρωμαϊκά κεραμίδια στέγης και ο σοβάς. Αυτά τα υλικά μπορεί να αποκτήσουν ένα υπολειμματικό πεδίο από διάφορες πηγές. Όταν μεμονωμένα μόρια, τα οποία είναι μαγνητικά δίπολα, διατηρούνται σε ευθυγράμμιση δεσμευμένα σε μια κρυσταλλική δομή, τα μικρά πεδία ενισχύονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν το υπολειπόμενο πεδίο του βράχου. Η θέρμανση του υλικού προσθέτει εσωτερική ενέργεια σε αυτό. Στη θερμοκρασία Κιουρί, η δόνηση των μορίων είναι επαρκής για να διαταράξει την ευθυγράμμιση. Το υλικό χάνει τον υπολειπόμενο μαγνητισμό του και υποθέτει οποιοδήποτε μαγνητικό πεδίο μπορεί να εφαρμοστεί σε αυτό μόνο για τη διάρκεια της εφαρμογής. Οι συγγραφείς ονομάζουν αυτό το φαινόμενο ξεμπλοκάρισμα. Ο υπολειπόμενος μαγνητισμός θεωρείται ότι «μπλοκάρει» τα μη υπολειμματικά πεδία. Ένας βράχος είναι ένα μείγμα ορυκτών, το καθένα με τη δική του θερμοκρασία Κιρί. Οι συγγραφείς, επομένως, αναζήτησαν ένα φάσμα θερμοκρασιών και όχι μια ενιαία θερμοκρασία. Στο ιδανικό δείγμα, το PDC δεν αύξησε τη θερμοκρασία του θραύσματος πέρα από την υψηλότερη θερμοκρασία αποκλεισμού. Ορισμένα συστατικά διατήρησαν τον μαγνητισμό που επέβαλε το πεδίο της Γης όταν σχηματίστηκε το αντικείμενο. Η θερμοκρασία αυξήθηκε πάνω από τη χαμηλότερη θερμοκρασία μπλοκαρίσματος. Ως εκ τούτου, ορισμένα ορυκτά κατά την επαναψύξη απέκτησαν τον μαγνητισμό της Γης όπως ήταν το 79 μ.Χ. Το ευρύ πεδίο του δείγματος ήταν το διανυσματικό άθροισμα των πεδίων του υλικού υψηλού αποκλεισμού και του υλικού χαμηλού αποκλεισμού. Αυτός ο τύπος δείγματος κατέστησε δυνατή την εκτίμηση της χαμηλής θερμοκρασίας ξεμπλοκαρίσματος. Χρησιμοποιώντας ειδικό εξοπλισμό που μετρούσε την κατεύθυνση και την ισχύ του πεδίου σε διάφορες θερμοκρασίες, οι ερευνητές αύξησαν τη θερμοκρασία του δείγματος σε βήματα μέχρι να φτάσει στη χαμηλή θερμοκρασία ξεμπλοκαρίσματος. Στερώντας ένα από τα συστατικά του, το συνολικό πεδίο άλλαξε κατεύθυνση. Ένα διάγραμμα κατεύθυνσης σε κάθε προσαύξηση προσδιόριζε την αύξηση στην οποία είχε σχηματιστεί ο προκύπτων μαγνητισμός του δείγματος. Αυτή θεωρήθηκε η θερμοκρασία ισορροπίας του κοιτάσματος. Λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα για όλες τις αυξανόμενες καταθέσεις κατέληξε σε μια εκτίμηση υπέρογκων καταθέσεων. Οι συγγραφείς ανακάλυψαν ότι η πόλη της Πομπηίας ήταν ένα σχετικά δροσερό σημείο μέσα σε ένα πολύ θερμότερο πεδίο, το οποίο απέδωσαν στην αλληλεπίδραση του κύματος με το «ύφασμα» της πόλης. Η μόνη σωζόμενη αναφορά αυτόπτη μάρτυρα του γεγονότος αποτελείται από δύο επιστολές του Πλίνιου του Νεότερου, ο οποίος ήταν 17 ετών τη στιγμή της έκρηξης, προς τον ιστορικό Τάκιτο και γράφτηκε περίπου 25 χρόνια μετά το γεγονός. Παρατηρώντας την πρώτη ηφαιστειακή δραστηριότητα από το Μισένουμ στον κόλπο της Νάπολης από το ηφαίστειο, περίπου 29 χλμ. μακριά, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (θείος του Πλίνιου του νεότερου) ξεκίνησε με έναν στόλο διάσωσης και πήγε ο ίδιος για να σώσει έναν προσωπικό φίλο. Ο ανιψιός του αρνήθηκε να γίνει μέλος του στόλου. Ένα από τα γράμματα του ανιψιού αναφέρει τι μπορούσε να ανακαλύψει από μάρτυρες των εμπειριών του θείου του. Σε μια δεύτερη επιστολή, ο νεότερος Πλίνιος περιγράφει λεπτομερώς τις δικές του παρατηρήσεις μετά την αναχώρηση του θείου του. Ο Πλίνιος ο νεότερος είδε ένα εξαιρετικά πυκνό σύννεφο να υψώνεται γρήγορα πάνω από το βουνό: την εμφάνιση του οποίου δεν μπορώ να σας δώσω μια ακριβέστερη περιγραφή από το να την παρομοιάσω με αυτή ενός πεύκου, γιατί εκτοξεύτηκε σε μεγάλο ύψος με τη μορφή ενός πολύ ψηλού κορμού, ο οποίος απλώθηκε στην κορυφή σε ένα είδος κλαδιών. [...] φαινόταν άλλοτε φωτεινό και άλλοτε σκοτεινό και κηλιδωμένο, σύμφωνα με το οποίο είτε ήταν λίγο-πολύ εμποτισμένο με χώμα και στάχτες. Αυτά τα γεγονότα και ένα μήνυμα αγγελιοφόρου για εκκένωση διά θαλάσσης ώθησαν τον πρεσβύτερο Πλίνιο να διατάξει επιχειρήσεις διάσωσης στις οποίες απέπλευσε για να συμμετάσχει. Ο ανιψιός του προσπάθησε να ξαναρχίσει μια κανονική ζωή, συνεχίζοντας να μελετά και να κάνει μπάνιο, αλλά εκείνο το βράδυ ένα τρέμουλο ξύπνησε αυτόν και τη μητέρα του, ωθώντας τους να εγκαταλείψουν το σπίτι για την αυλή. Σε έναν άλλο σεισμό τα ξημερώματα, ο πληθυσμός εγκατέλειψε το χωριό. Μετά από μια τρίτη δόνηση, «η θάλασσα φάνηκε να γυρίζει πίσω από μόνη της και να απομακρύνεται από τις όχθες της», κάτι που είναι απόδειξη ενός τσουνάμι. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία για εκτεταμένες ζημιές από τη δράση των κυμάτων. Ένα μαύρο σύννεφο έκλεισε το πρώιμο φως μέσα από το οποίο λάμψει, το οποίο ο Πλίνιος παρομοιάζει με αστραπή φύλλων, αλλά πιο εκτεταμένο. Το σύννεφο έκρυψε το Point Misenum κοντά στο χέρι και το νησί Κάπρι απέναντι από τον κόλπο. Φοβούμενοι για τη ζωή τους, ο πληθυσμός άρχισε να μιλά ο ένας στον άλλο και να επιστρέφει από την ακτή κατά μήκος του δρόμου. Η μητέρα του Πλίνιου του ζήτησε να την εγκαταλείψει και να σώσει τη ζωή του, καθώς ήταν πολύ γερασμένη για να προχωρήσει παραπέρα, αλλά έπιασε το χέρι της, την οδήγησε όσο καλύτερα μπορούσε. Έπεσε μια βροχή από στάχτη. Ο Πλίνιος χρειαζόταν να αποτινάξει τη στάχτη περιοδικά για να αποφύγει να θαφτεί. Αργότερα την ίδια μέρα, η στάχτη σταμάτησε να πέφτει και ο ήλιος έλαμψε αδύναμα μέσα από το σύννεφο, ενθαρρύνοντας τον Πλίνιο και τη μητέρα του να επιστρέψουν στο σπίτι και να περιμένουν νέα για τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Το γράμμα συγκρίνει τη στάχτη με μια κουβέρτα χιονιού. Οι ζημιές από τον σεισμό και το τσουνάμι σε εκείνη την τοποθεσία δεν ήταν αρκετά σοβαρές για να αποτρέψουν τη συνεχή χρήση του σπιτιού. Ο θείος του Πλίνιου, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ήταν επικεφαλής του ρωμαϊκού στόλου στο Μισένουμ και στο μεταξύ είχε αποφασίσει να ερευνήσει το φαινόμενο από κοντά σε ένα ελαφρύ σκάφος. Καθώς το πλοίο ετοιμαζόταν να φύγει από την περιοχή, ήρθε ένας αγγελιοφόρος από τη φίλη του Ρεκτίνα (σύζυγος του Μπάσσου ) που ζούσε στην ακτή κοντά στους πρόποδες του ηφαιστείου, εξηγώντας ότι η παρέα της μπορούσε να ξεφύγει μόνο από τη θάλασσα και ζήτησε διάσωση . Ο Πλίνιος διέταξε το άμεσο άδεισμα των μαγειρείων του στόλου για την εκκένωση της ακτής. Συνέχισε με το ελαφρύ πλοίο του για να σώσει το κόσμο της Ρεκτίνα. Ξεκίνησε απέναντι από τον κόλπο, αλλά συνάντησε πυκνές βροχές από καυτές στάχτες, κομμάτια ελαφρόπετρας και κομμάτια βράχου στα ρηχά στην άλλη πλευρά. Συμβουλεύτηκε από τον τιμονιέρη να γυρίσει πίσω. Ο Πλίνιος είπε: Η τύχη ευνοεί τους γενναίους και τον διέταξε να συνεχίσει προς την Σταβία (περίπου 4.5 χλμ από την Πομπηία), όπου ήταν ο Πομπονιανός . Ο Πομπονιανός είχε ήδη φορτώσει ένα πλοίο με τα υπάρχοντα και ετοιμαζόταν να φύγει, αλλά ο ίδιος άνεμος στην ξηρά που έφερε το πλοίο του Πλίνιου στην τοποθεσία τον είχε εμποδίσει να φύγει. Ο Πλίνιος και η παρέα του είδαν φλόγες να έρχονται από πολλά σημεία του βουνού, τις οποίες ο Πλίνιος και οι φίλοι του απέδωσαν σε φλεγόμενα χωριά. Μετά τη διανυκτέρευση, η παρέα του απομακρύνθηκε από το κτίριο από το βίαιο τίναγμα του. Επέλεξαν να πάνε στα χωράφια με μαξιλάρια δεμένα στο κεφάλι τους για να τους προστατεύουν από την πτώση βράχων. Πλησίασαν ξανά την παραλία, αλλά ο αέρας δεν είχε αλλάξει. Ο Πλίνιος κάθισε σε ένα πανί που τον είχε απλώσει και δεν μπορούσε να σηκωθεί, ακόμη και με βοήθεια. Οι φίλοι του στη συνέχεια έφυγαν, δραπετεύοντας τελικά από ξηρά. Πολύ πιθανό, είχε καταρρεύσει και πέθανε, η πιο δημοφιλής εξήγηση για το γιατί οι φίλοι του τον εγκατέλειψαν, αν και ο Σουητόνιος προσφέρει μια εναλλακτική ιστορία ότι διέταξε έναν σκλάβο να τον σκοτώσει για να αποφύγει τον πόνο της αποτέφρωσης. Το πώς θα είχε δραπετεύσει ο σκλάβος παραμένει μυστήριο. Στις επιστολές του ανιψιού του δεν αναφέρεται κανένα τέτοιο γεγονός. Στην πρώτη επιστολή προς τον Τάκιτο, ο ανιψιός του υποστήριξε ότι ο θάνατός του οφειλόταν στην αντίδραση των αδύναμων πνευμόνων του σε ένα σύννεφο δηλητηριώδους θειούχου αερίου που κυμάτιζε πάνω από την ομάδα. Ωστόσο, η Στάβια ήταν 16 χλμ από τον αεραγωγό (περίπου εκεί που βρίσκεται η σύγχρονη πόλη Καστελλαμμάρε ντι Στάμπια), και οι σύντροφοί του προφανώς δεν επηρεάστηκαν από τις αναθυμιάσεις, και έτσι είναι πιο πιθανό ο σωματώδης Πλίνιος να πέθανε από κάποια άλλη αιτία, όπως εγκεφαλικό ή έμφραγμα. Δεν αποκλείεται επίσης μια κρίση άσθματος. Το πτώμα του βρέθηκε χωρίς εμφανή τραύματα την επόμενη μέρα μόλις ο χώρος είχε διασκορπιστεί. Εκτός από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, τα μόνα άλλα αξιοσημείωτα θύματα της έκρηξης που ήταν γνωστά ονομαστικά ήταν η Ηρωδιανή πριγκίπισσα Δρουσίλλα και ο γιος της Αγρίππας, ο οποίος γεννήθηκε από το γάμο της με τον Αντώνιο Φήλιξ . Λέγεται επίσης ότι ο ποιητής Κάσιους Μπάσους πέθανε στην έκρηξη. Μέχρι το 2003, περίπου 1.044 εκμαγεία από αποτεφρωμένα πτώματα στα κοιτάσματα τέφρας είχαν ανακτηθεί μέσα και γύρω από την Πομπηία, με τα διάσπαρτα οστά άλλων 100. Τα λείψανα περίπου 332 σορών έχουν βρεθεί στο Ερκολάνο (300 σε τοξωτούς θόλους που ανακαλύφθηκαν το 1980). Ο συνολικός αριθμός των νεκρών παραμένει άγνωστος. Το 38% από τα 1.044 πτώματα βρέθηκαν στα κοιτάσματα τέφρας, το μεγαλύτερο μέρος μέσα σε κτίρια. Αυτό διαφέρει από τη σύγχρονη εμπειρία των τελευταίων 400 ετών, όταν οι στάχτες έχουν σκοτώσει μόνο το 4% περίπου των θυμάτων κατά τη διάρκεια εκρήξεων. Το υπόλοιπο 62% των σορών που βρέθηκαν στην Πομπηία βρισκόταν στις πυροκλαστικές αποθέσεις, που πιθανότατα να τους σκότωσαν. Αρχικά πιστευόταν ότι λόγω της κατάστασης των σορών που βρέθηκαν στην Πομπηία και του περιγράμματος των ρούχων στα πτώματα, ήταν απίθανο οι υψηλές θερμοκρασίες να ήταν μια σημαντική αιτία. Μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν ότι κατά το τέταρτο πυροκλαστικό κύμα (το πρώτο κύμα που έφτασε στην Πομπηία), η θερμοκρασία έφτασε 300 βαθμούς κελσίου, το οποίο ήταν αρκετό για να σκοτώσει ανθρώπους σε κλάσματα δευτερολέπτου. Οι παραμορφωμένες στάσεις των πτωμάτων σαν παγωμένα σε αιωρούμενη δράση δεν ήταν τα αποτελέσματα μακράς αγωνίας, αλλά πτωματικού σπασμού, συνέπεια θερμικού σοκ στα πτώματα. Η ζέστη ήταν τόσο έντονη που τα όργανα και το αίμα εξατμίστηκαν και ο εγκέφαλος τουλάχιστον ενός θύματος υαλοποιήθηκε από τη θερμοκρασία. Το Ερκολάνο, το οποίο βρισκόταν πολύ πιο κοντά στον κρατήρα, σώθηκε από πτώσεις τέφρας από την κατεύθυνση του ανέμου, αλλά θάφτηκε κάτω από 23 μέτρα υλικού που εναποτίθεται από πυροκλαστικές υπερτάσεις. Είναι πιθανό ότι τα περισσότερα, ή όλα, από τα γνωστά θύματα σε αυτήν την πόλη, πέθαναν από τις υπερτάσεις, ιδιαίτερα αν ληφθούν υπόψη οι υψηλές θερμοκρασίες που βρέθηκαν στους σκελετούς των θυμάτων που εντοπίστηκαν στους τοξωτούς θόλους στην παραλία και η ύπαρξη ανθρακούχου ξύλου σε πολλά από τα κτίρια. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν συγκεντρωμένοι στα σπίτια τους με πυκνότητα έως και τρεις ανά τετραγωνικό μέτρο και όλοι πιάστηκαν από το πρώτο κύμα, πέθαναν από θερμικό σοκ και εν μέρει ανθρακοποιήθηκαν από μεταγενέστερες και θερμότερες υπερτάσεις. Τα σπίτια ήταν πιθανότατα βαρκόσπιτα, καθώς οι εγκάρσιες δοκοί ήταν πιθανότατα για την ανάρτηση σκαφών που χρησιμοποιήθηκαν για την προηγούμενη διαφυγή κάποιου από τον πληθυσμό. Μόλις 85 μέτρα της ακτής έχουν ανασκαφεί, όπου ενδέχεται να περιμένουν περισσότερα θύματα να αποκαλυφθούν. Ο Βεζούβιος και η καταστροφική του έκρηξη αναφέρονται στις ρωμαϊκές πηγές του πρώτου αιώνα, αλλά όχι η ημέρα της έκρηξης. Για παράδειγμα, ο Ιώσηπος στις Αρχαιότητες των Εβραίων αναφέρει ότι η έκρηξη συνέβη στις ημέρες του Τίτου Καίσαρα. Ο Σουητώνιος, ιστορικός του δεύτερου αιώνα, στη Ζωή του Τίτου λέει απλώς ότι, Υπήρξαν μερικές φοβερές καταστροφές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, όπως η έκρηξη του Βεζούβιου στην Καμπανία. Γράφοντας πολύ περισσότερο από έναν αιώνα μετά το πραγματικό γεγονός, ο Ρωμαίος ιστορικός Δίων Κάσσιος (όπως μεταφράστηκε στην Κλασική Βιβλιοθήκη Λεμπ το 1925) έγραψε ότι, Στην Καμπανία συνέβησαν αξιοσημείωτα και τρομακτικά γεγονότα, γιατί μια μεγάλη φωτιά ξέσπασε ξαφνικά στο τέλος του καλοκαίριου. Για περισσότερους από πέντε αιώνες, μέχρι περίπου το 2018, άρθρα σχετικά με την έκρηξη του Βεζούβιου ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι η έκρηξη ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ. Αυτή η ημερομηνία προήλθε από ένα τυπωμένο αντίγραφο του 1508 μιας επιστολής που απηύθυνε ο Πλίνιος ο Νεότερος στον Ρωμαίο ιστορικό Τάκιτο, που γράφτηκε αρχικά περίπου 25 χρόνια μετά το γεγονός. Ο Πλίνιος ήταν μάρτυρας της έκρηξης και παρείχε τη μόνη γνωστή αυτόπτη μαρτυρία. Πάνω από δεκατέσσερις αιώνες χειρογράφων μέχρι την εκτύπωση των επιστολών του το 1508, η ημερομηνία που αναφέρεται στην αρχική επιστολή του Πλίνιου μπορεί να ήταν αλλοιωμένη. Οι ειδικοί στα χειρόγραφα πιστεύουν ότι η ημερομηνία που αρχικά δόθηκε από τον Πλίνιο ήταν η 24η Αυγούστου, η 30η Οκτωβρίου, η 1η Νοεμβρίου ή η 23η Νοεμβρίου. Αυτό το περίεργο διάσπαρτο σύνολο ημερομηνιών οφείλεται στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Η μεγάλη πλειονότητα των σωζόμενων μεσαιωνικών χειρογράφων - καθώς δεν υπάρχουν ρωμαϊκά αντίγραφα - υποδεικνύουν μια ημερομηνία που αντιστοιχεί στις 24 Αυγούστου. Από την ανακάλυψη των πόλεων, αυτό έγινε αποδεκτό από τους περισσότερους μελετητές και σχεδόν από όλα τα βιβλία που γράφτηκαν για την Πομπηία και το Ερκολάνο για το ευρύ κοινό. Τουλάχιστον από τα τέλη του 18ου αιώνα, μια μειοψηφία μεταξύ των αρχαιολόγων και άλλων επιστημόνων έχει προτείνει ότι η έκρηξη ξεκίνησε μετά τις 24 Αυγούστου, κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου, ίσως τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο. Το 1797 ο ερευνητής Κάρλο Ροσίνι ανέφερε ότι οι ανασκαφές στην Πομπηία και το Ερκολάνο είχαν αποκαλύψει ίχνη φρούτων και μαγκάλια ενδεικτικά του φθινοπώρου και όχι του καλοκαιριού. Πιο πρόσφατα, το 1990 και το 2001, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν περισσότερα υπολείμματα φθινοπωρινών φρούτων (όπως το ρόδι), τα λείψανα των θυμάτων της έκρηξης με βαριά ρούχα και μεγάλα πήλινα δοχεία αποθήκευσης γεμάτα με κρασί (την εποχή της ταφής τους από τον Βεζούβιο). Η ανακάλυψη που σχετίζεται με το κρασί υποδηλώνει ότι η έκρηξη μπορεί να συνέβη μετά τη συγκομιδή των σταφυλιών. Το 2007, μια μελέτη των επικρατούντων ανέμων στην Καμπανία έδειξε ότι το μοτίβο των νοτιοανατολικών συντριμμιών της έκρηξης του πρώτου αιώνα είναι αρκετά συνεπές με ένα γεγονός του φθινοπώρου και δεν συνάδει με μια ημερομηνία του Αυγούστου. Τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, οι άνεμοι που επικρατούν ρέουν προς τα δυτικά - ένα τόξο μεταξύ νοτιοδυτικών και βορειοδυτικών - σχεδόν όλη την ώρα. Καθώς ο αυτοκράτορας Τίτος της δυναστείας των Φλαβίων (βασίλευσε από τις 24 Ιουνίου 79 έως τις 13 Σεπτεμβρίου 81) κέρδισε νίκες στο πεδίο της μάχης (συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης του Ναού της Ιερουσαλήμ) και άλλες τιμές, η διοίκησή του εξέδωσε νομίσματα στα οποία απαριθμούσε τις διαρκώς αυξανόμενες διακρίσεις του. Δεδομένου του περιορισμένου χώρου σε κάθε νόμισμα, τα επιτεύγματά του σφραγίστηκαν στα νομίσματα χρησιμοποιώντας μια μυστική κωδικοποίηση. Δύο από αυτά τα νομίσματα, από τις αρχές της βασιλείας του Τίτου, βρέθηκαν σε έναν θησαυρό που βρέθηκε στον Οίκο του Χρυσού Βραχιολιού της Πομπηίας. Αν και οι ημερομηνίες κοπής των νομισμάτων είναι κάπως αμφισβητούμενες, ένας νομισματικός ειδικός στο Βρετανικό Μουσείο, ο Ρίτσαρντ Άντμπι, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το τελευταίο νόμισμα κόπηκε στις 24 Ιουνίου (η πρώτη ημερομηνία της βασιλείας του Τίτου) ή μετά από αυτήν και πριν την 1η Σεπτεμβρίου του 79 μ.Χ. Ο Άντμπι δηλώνει ότι είναι αξιοσημείωτο ότι και τα δύο νομίσματα θα χρειαστούν μόλις δύο μήνες μετά την κοπή για να μπουν στην κυκλοφορία και να φτάσουν στην Πομπηία πριν από την καταστροφή. Τον Οκτώβριο του 2018, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν μια επιγραφή με κάρβουνο που έγραφε «η 16η ημέρα πριν από τα ημερολόγια του Νοεμβρίου», με ημερομηνία 17 Οκτωβρίου (του 79 μ.Χ. καθώς ήταν απίθανο να ήταν ενός έτους) που ορίζει την νωρίτερη δυνατή ημερομηνία για την έκρηξη. Μια συλλογική μελέτη το 2022 έχει καθορίσει μια ημερομηνία 24–25 Οκτωβρίου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Vesuvius eruptions in 79 στο Wikimedia Commons