IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ψηφίο ελέγχου

Το ψηφίο ελέγχου (ή κωδικός ελέγχου) είναι ένα μοναδικό ψηφίο γράμμα ή, σπανιότερα, σύνολο αλφαριθμητικών στοιχείων που προστίθενται συνήθως στο τέλος μιας συμβολοσειράς (σύνολο γραμμάτων και αριθμητικών ψηφίων) με σκοπό να εντοπίζονται σφάλματα που προκαλούνται κατά τη μεταφορά της ή την πληκτρολόγησή της.

 Διάφοροι αλγόριθμοι χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία του ψηφίου ελέγχου. Οι περισσότεροι από αυτούς χρησιμεύουν για να εντοπίσουν τα σφάλματα που δημιουργούνται από ανθρώπινο λάθος.Για τη δημιουργία του ψηφίου ελέγχου χρησιμοποιείται πάντα κάποιος προκαθορισμένος αλγόριθμος ο οποίος υπολογίζει το ψηφίο ελέγχου από όλα τα υπάρχοντα ήδη γράμματα και αριθμούς. Τα ηλεκτρονικά προγράμματα υπολογίζουν ποιο ψηφίο έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και ελέγχουν αν στη θέση του ψηφίου ελέγχου βρίσκεται το σωστό. Για παράδειγμα στο Α.Φ.Μ. το τελευταίο ψηφίο είναι ψηφίο ελέγχου. Τα προγράμματα, χρησιμοποιώντας τα πρώτα 8 ψηφία, υπολογίζουν το ψηφίο που θα έπρεπε να υπάρχει στο τέλος και αν διαφέρει, εμφανίζουν μήνυμα σφάλματος. Τα ψηφία ελέγχου αποτελούν μια υποπερίπτωση των συναρτήσεων κατατεμαχισμού. Τις περισσότερες φορές το ψηφίο ελέγχου δεν μας δείχνει αν η συμβολοσειρά είναι έγκυρη ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διόρθωση της συμβολοσειράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι υπάρχουν πολλοί Α.Φ.Μ. που έχουν ίδιο ψηφίο ελέγχου π.χ. το 1 (δηλαδή τελειώνουν σε 1). Για την παραγωγή των ψηφίων ελέγχου συμβολοσειρών διαφορετικής χρήσης χρησιμοποιούνται διαφορετικοί αλγόριθμοι. Πολλές φορές ο αλγόριθμος εξαρτάται από την πεδίο χρησιμοποίησης της συμβολοσειράς. Οι περισσότεροι απλοϊκοί αλγόριθμοι χρησιμοποιούνται για την άμεση αντιμετώπιση απλών σφαλμάτων πληκτρολόγησης. Πολλές φορές οι αλγόριθμοι επιλέγονται με βάση τη δυνατότητά τους να μπορεί να επεκταθεί το εύρος της συμβολοσειράς χωρίς να χρειάζεται επανυπολογισμός νέου ψηφίου ελέγχου. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει το ψηφίο ελέγχου να παραμένει το ίδιο, αν προστεθούν μηδενικά στην αρχή της συμβολοσειράς στην οποία χρησιμοποιούνται. Παράδειγμα τέτοιου αλγορίθμου είναι ο Α.Φ.Μ. Στην αρχή υπήρχαν οκταψήφιοι αριθμοί φορολογικού μητρώου και αργότερα επεκτάθηκαν σε εννιαψήφιους. Οι κάτοχοι των παλαιότερων Α.Φ.Μ. πρόσθεταν απλώς το ψηφίο μηδέν στην αρχή. Με αυτόν τον τρόπο το εύρος των αριθμών αυξήθηκε από επταψήφιο (από 0 μέχρι 9.999.999 και 1 ψηφίο ελέγχου) σε οκταψήφιο (από 0 μέχρι 99.999.999 και ένα ψηφίο ελέγχου). Το πιο γνωστό ψηφίο ελέγχου στους υπολογιστές είναι το λεγόμενο "ψηφίο ισοτιμίας" (parity bit). Χρησιμοποιείται κατά κόρον για να ελεγχθεί, σε πρώτη φάση, η αξιοπιστία (ή αναξιοπιστία αν θέλετε) ενός byte. Αθροίζουμε τα bit που είναι μονάδες και αν το άθροισμα είναι μονός αριθμός τότε το ψηφίο ελέγχου θα είναι το ένα, αλλιώς το μηδέν.
Χουάν Ρουίθ δε Αλαρκόν

Ο Χουάν Ρουίθ δε Αλαρκόν υ Μεντόθα (Juan Ruiz de Alarcón y Mendoza, 1580 ή 1581 - 4 Αυγούστου 1639) ήταν γεννημένος στο Μεξικό Ισπανός θεατρικός συγγραφέας, από τους κορυφαίους της εποχής του.

 Ο Αλαρκόν γεννήθηκε στην πόλη Ρεάλ δε Τάσκο, που αργότερα μετονομάσθηκε σε Τάσκο δε Αλαρκόν προς τιμή του. Η οικογένειά του ήταν παλιά αριστοκρατική των Αστουριών και είχε 4 αδελφούς. Σπούδασε νομικά στο Μεξικό και μετά, το 1600, πήγε στην Ισπανία για ανώτερες σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα. Εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ισπανία και εργάσθηκε ως δικηγόρος στη Σεβίλλη. Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 3, σελ. 593
Δημήτριος Χατζηδημητρίου

Ο Δημήτριος Χατζηδημητρίου (9 Μαρτίου 1918 - 18 Απριλίου 1999), του Θωμά, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε επί 9 κοινοβουλευτικές θητείες ως βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ημαθίας με τον Ελληνικό Συναγερμό, την ΕΡΕ και τη Νέα Δημοκρατία.

 Γεννήθηκε το 1918 στη Βέροια και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.Το 1950 διορίστηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Βεροίας. Ήταν πολιτευτής για πρώτη φορά με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951, χωρίς να εκλεγεί και εξελέγη βουλευτής Βεροίας με το ίδιο κόμμα το 1952. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής Ημαθίας το 1958, 1961, 1963 και 1964. Μεταπολιτευτικά εξελέγη βουλευτής το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία, για να επανεκλεγεί με το ίδιο κόμμα το 1977, το 1981 και το 1985.Απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών στις 18 Απριλίου 1999.
Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή

Ο Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή (τουρκικά: Lagâri Hasan Çelebi) ήταν θρυλικός Οθωμανός αεροπόρος, ο οποίος σύμφωνα με την μοναδική αναφορά που γράφηκε από τον οδοιπόρο Εβλιγιά Τσελεμπή, πραγματοποίησε επιτυχημένη επανδρωμένη πτήση με πύραυλο.

 Ο Εβλιγιά Τσελεμπή ανέφερε πως το 1633, ο Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή απογειώθηκε με πύραυλο επτά πτερύγων χρησιμοποιώντας 50 oκάδες πυρίτιδας (περίπου 60 κιλά) από το Σαραϊμπουρνού, το σημείο κάτω από το Ανάκτορο Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Η πτήση λέγεται πως πραγματοποιήθηκε την στιγμή της γέννησης της κόρης του σουλτάνου Μουράτ Δ΄. Όπως έγραψε ο Εβλιγιά Τσελεμπή, ο Λογκάρι αναφώνησε πριν την απογείωση του «Ω σουλτάνε μου! Να είσαι ευλογημένος, πηγαίνω να μιλήσω στον Ιησού!». Στη συνέχεια αφού ανυψώθηκε με τον πύραυλο, προσθαλασσώθηκε, και καθώς κολυμπούσε προς την ακτή έλεγε αστειευόμενος «Ω σουλτάνε μου! Ο Ιησούς σου στέλνει τους χαιρετισμούς του!». Ο Σουλτάνος του έδωσε ασήμι και τον κατέταξε στον βαθμό του σπαχή στον Οθωμανικό στρατό.Ο Εβλγιά Τσελεμπή έγραψε επίσης και για τον αδελφό του Λαγκάρι, Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή, ο οποίος πραγματοποίησε πτήση με ανεμόπτερο ένα χρόνο νωρίτερα. Η Κωνσταντινούπολη κάτω από τα φτερά μου (İstanbul Kanatlarımın Altında) είναι ο τίτλος ταινίας του 1996 σχετικά με τις ζωές του Λαγκάρι Χασάν Τσελεμπή, του αδελφού του και επίσης αεροπόρου Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή, και την Οθωμανική κοινωνία των αρχών του 17ου αιώνα όπως καταγράφηκε και περιγράφηκε από τον Εβλιγιά Τσελεμπή.Ο θρύλος αποτέλεσε αντικείμενο πειράματος της τηλεοπτικής εκπομπής MythBusters, στις 11 Νοεμβρίου 2009, στο επεισόδιο "Crash and Burn". Ωστόσο, η ομάδα σημείωσε πως ο Εβλιγιά Τσελεμπή δεν προσδιόριζε επαρκώς το υποτιθέμενο σχέδιο που χρησιμοποιήθηκε από τον Λαγκάρι Χασάν και ανέφερε πως θα ήταν «εξαιρετικά δύσκολο» για μοντέλο του 17ου αιώνα, χωρίς την χρήση εξοπλισμού σύγχρονων ατσάλινων κραμάτων και συγκόλλησης, να προσγειωθεί με ασφάλεια ή ακόμη και να καταφέρει να αποκτήσει ώθηση. Αν και ο επανασχεδιασμένος πυραύλος ανυψώθηκε, εξερράγη εν πτήσει. Χεζάρφεν Αχμέτ Τσελεμπή
Το μετέωρο βήμα του πελαργού

Το μετέωρο βήμα του πελαργού είναι ο τίτλος μιας δραματικής ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τους Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και Ζαν Μορό, που γυρίστηκε το 1991. Ένας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Χωρίς να διευκρινίζει την πόλη όπου τοποθετείται η ταινία, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος φτιάχνει ένα έργο-μεταίχμιο πάνω στην απελπισία του τέλους του 20ού αιώνα και τη διασταύρωση δύο όμορων πολιτισμών (Αλβανία - Ελλάδα).

 Η συγκεκριμένη ταινία είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και του τύπου για μεγάλο χρονικό διάστημα και για άλλο λόγο, πέρα του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, καθώς συνοδεύτηκε από ένα απροσδόκητο γεγονός. Όλα ξεκίνησαν όταν με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο το σενάριο της ταινίας έφτασε στα χέρια του μητροπολίτη της πόλης, Αυγουστίνου Καντιώτη. Ο Μητροπολίτης Καντιώτης, θεώρησε ότι προσβάλλει το έθνος και τον Χριστιανισμό. Έτσι, απείλησε τον Αγγελόπουλο ότι θα τον αφορίσει και τον διέταξε να σταματήσει τα γυρίσματα. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον Αγγελόπουλο, που δεν υποχώρησε και προκάλεσε επίσης και το μένος των συνεργατών του. Το θέμα πήρε διεθνείς διαστάσεις. Ο Αγγελόπουλος στηρίχτηκε από τους πολιτικούς της Αριστεράς και είχε την αρωγή του σκηνοθέτη και φίλου του, Ακίρα Κουροσάβα. Όταν ο Αγγελόπουλος επέστρεψε, μεγάλη μερίδα των χριστιανών της Φλώρινας είχε κατακλύσει την πόλη με μαύρες σημαίες και πλακάτ, ενώ υπήρχαν και καρικατούρες που παρίσταναν το σκηνοθέτη σαν ένα προδότη που κρατούσε ένα σακούλι με 600 εκατομμύρια δραχμές και εμφανίζονταν συνθήματα, όπως «αναρχία, ανθελληνισμός, αθεΐα, ακολασία», με τις καμπάνες να χτυπούν πένθιμα, βάζοντας παρόμοια εμβατήρια. Με την παρότρυνση του μητροπολίτη προσπάθησαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την ολοκλήρωση και κυκλοφορία της ταινίας. Στις 16 Δεκεμβρίου 1990 ήταν η μέρα τελετής αφορισμού του Αγγελόπουλου και του πρωταγωνιστή Μαρτσέλο Μαστρογιάννι. Την ίδια μέρα είχε οργανωθεί μία συγκέντρωση ελευθερίας και δημοκρατίας, στην οποία παρευρέθηκε ο Αγγελόπουλος και οι συνεργάτες του, στον κινηματογράφο ''Ελληνίς''. Οι χριστιανοί πιστοί και ο Καντιώτης έψελναν μαζί το ''Αφορισμένοι, αφορισμένοι''. Ο Καντιώτης τους έδωσε περιθώριο δύο χρόνων για να μετανοήσουν και να συγχωρεθούν, κάτι που δεν έκανε κανένας συντελεστής της ταινίας. Τελικά, η ταινία ολοκληρώθηκε και έφτασε μέχρι τις Κάννες. Στην επόμενη ταινία του, Το βλέμμα του Οδυσσέα, ο Αγγελόπουλος αφιέρωσε μία σκηνή για αυτό το περιστατικό. Το μετέωρο βήμα του πελαργού στο cine.gr Film au bord de la crise de nerf, Γαλλικό ντοκιμαντέρ του Canal+ για τα προβλήματα στα γυρίσματα της ταινίας
Νερό λεβήτων

Νερό λεβήτων ονομάζεται το νερό με το οποίο τροφοδοτείται οποιοσδήποτε ατμολέβητας προκειμένου να μετατραπεί σε ατμό. Ο ατμός εν προκειμένω που αποτελεί το εργαζόμενο μέσο στις μηχανές εξωτερικής καύσης π.χ. ατμομηχανή μετά το έργο που παρέχει οδεύει στο ψυγείο της μηχανής όπου και συμπυκνώνεται εκ νέου σε νερό αποσταγμένο. Αυτό, χαρακτηριζόμενο και ως συμπύκνωμα, χρησιμοποιείται με συνεχές κύκλωμα (δίκτυο) στην επανατροφοδότηση του λέβητα, μέσω σχετικής αντλίας.

 Το νερό που χρησιμοποιείται ως τροφοδοτικό λεβήτων μπορεί να είναι: πηγαίο, δηλαδή από ποταμούς, λίμνες, ή δίκτυο υδροδότησης πόλης. Σημειώνεται ότι το νερό της βροχής είναι καθαρό απεσταγμένο νερό, πλην όμως ρέοντας στην επιφάνεια της γης, ή υπό αυτής παρασύρει και διαλύει διάφορα άλατα, ανθρακικά, χλωριούχα, θειικά κ.λπ. που μεταφερόμενα σε λέβητες επιφέρουν δυσάρεστα αποτελέσματα. αποσταγμένο νερό, πρόκειται για το ιδανικότερο για λέβητες, πλην όμως είναι και πανάκριβο. Παράγεται όμως σε ικανές ποσότητες από ειδικές συσκευές, βραστήρες, ή αποστακτήρες, και θαλασσινό νερό, ή θαλάσσιο, που είναι και το περισσότερο διαδεδομένο στη φύση, πλην όμως για πολύ έκτακτες περιπτώσεις, επειδή περιέχει άλατα σε μεγάλη ποσότητα, όπως χλωριούχο νάτριο και χλωριούχο μαγνήσιο, αν και στα πρώτα στάδια της ατμοκίνησης πλοίων χρησιμοποιούταν ευρύτερα. Το τροφοδοτικό νερό των λεβήτων, λόγω του κύκλου διεργασίας του, δεν είναι πάντα καθαρό, αλλά είναι δυνατόν να περιέχει διάφορες επιβλαβείς ουσίες, για τις οποίες και θα πρέπει να ελέγχεται τακτικά. Τέτοιες ουσίες μπορεί να είναι: Άλατα, που σχηματίζουν τον λεγόμενο λεβητόλιθο στις επιφάνειες του υδροθαλάμου. Πετρέλαια, που μπορεί να προέρχονται από τυχαία διαρροή του προθερμαντήρα του πετρελαίου. Έλαια λίπανσης, που μπορεί να παρασύρει ο ατμός, όταν εργάζεται μέσα στους κυλίνδρους των ατμομηχανών, ή άλλων βοηθητικών μηχανημάτων. Διαλελυμένο οξυγόνο, που μπορεί να προέρχεται από διάλυση του ατμοσφαιρικού αέρα που βρίσκεται μέσα στις δεξαμενές. Σκουριές, που προέρχονται από τα μέταλλα με τα οποία έρχεται σ΄ επαφή το νερό. Κατά τη συνεχή λειτουργία των λεβήτων παρουσιάζεται συνεχής αύξηση της πυκνότητας των αλάτων εντός του υδροθαλάμου και τούτο διότι κάθε νέα ποσότητα νερού που εισέρχεται στο λέβητα, μετατρεπόμενο σε ατμό, τα άλατα που περιέχει παραμένουν στον υδροθάλαμο. Έτσι κάθε νέα υδροδότηση, όπως συνέβαινε παλαιότερα στις σιδηροδρομικές ατμομηχανές, ή και όταν γίνεται προς συμπλήρωση νερού λόγω απωλειών στο τροφοδοτικό κύκλωμα του λέβητα, αυξάνεται συνεχώς η ποσότητα των αλάτων καθιστώντας έτσι το νερό πυκνότερο εντός του υδροθαλάμου. Καθαλάτωση "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΓ΄, σελ.453. Ίδρυμα Ευγενίδου "Βιβλιοθήκη του τεχνικού", "Κινητήριες μηχανές" Αθήνα 1969, τομ.1ος, σελ.215.
Ρίτα Μπαρβερά

Η Ρίτα Μπαρβερά (María Rita Barberá Nolla, ['ri.ta β̞aɾ.β̞e'.ɾa], Βαλένθια, 16 Ιουλίου 1948 - Μαδρίτη, 23 Νοεμβρίου 2016) ήταν Ισπανίδα πολιτικός, μέλος της Λαϊκής Συμμαχίας και ιδρυτικό μέλος του Λαϊκού Κόμματος, δήμαρχος της Βαλένθια για 23 χρόνια μεταξύ 1991 και 2015 και γερουσιαστής από τον Ιούνιο του 2016 μέχρι τον θάνατό της από καρδιακό τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.

 Ο πατέρας της ήταν μέλος της Ισπανικής Φάλαγγας και η μητέρα της κληρονόμος μία εκ των σημαντικότερων εταιρειών κεραμικών της Βαλενθιακής Χώρας. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια και Επιστήμες της Επικοινωνίας σε αυτό της Μαδρίτης. Εργάστηκε αρχικά ως δημοσιογράφος και έπειτα ως δημόσιος υπάλληλος. Εντάχθηκε στις τάξεις της Λαϊκής Συμμαχίας και το 1983 προήδρευσε της κομματικής ομάδας στο Κοινοβούλιο της Βαλένθιανικής Κοινότητας. Συμμετείχε στην επανίδρυση του κόμματος ως Λαϊκό Κόμμα το 1989 και υπήρξε υποψήφια για τη δημαρχία της πόλης το 1991. Παρά τη συγκέντρωση περισσότερων ψήφων από την υποψήφια των Σοσιαλιστών και απερχόμενη δήμαρχο, Κλεμεντίνα Ρόδενας, η Μπαρβερά αναδείχθηκε δήμαρχος με την υποστήριξη της Βαλενθιανικής Ένωσης. Επανέλαβε την εκλογή της στο ίδιο αξίωμα πέντε ακόμη φορές, με την ήττα να επέρχεται το 2015 μετά τη συνεργασία του Σοσιαλιστικού Κόμματος με τη Δέσμευση που ανέδειξε δήμαρχο τον Ζοάν Ριβό. Κατά τη μακρά θητεία της η πόλη της Βαλένθια έζησε σημαντικές μετατροπές όπως τη σύνδεση με το δίκτυο τρένων υψηλής ταχύτητας, τον πολλαπλασιασμό των έργων του αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα (όπως την Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών) και την ανάπλαση της κοίτης του ποταμού Τούρια. Ωστόσο τα ονόματα της Μπαρβερά και των άμεσων συνεργατών της εμφανίστηκαν εμπλεγμένα σε σκάνδαλα και συνδέθηκαν με σταθερά ελλειμματικούς προϋπολογισμούς λόγω των υπερβολικών επενδύσεων σε αμφιβόλου για την αντιπολίτευση έργων ενώ θεωρείται ατυχής η διαχείριση του ατυχήματος του μετρό της Βαλένθια το 2006. Κατακριτέα υπήρξε πολλάκις και η στάση της γύρω από τον περιορισμό και απομόνωση της καταλανικής γλώσσας στην πόλη.Ορίστηκε γερουσιαστής μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2016 όσο παράλληλα πραγματοποιείτο μια δικαστική έρευνα εις βάρος της. Αρχικά ήταν ενταγμένη στην κοινοβουλευτική ομάδα του Λαϊκού Κόμματος αλλά λόγω της παραπάνω εμπλοκής της αναγκάστηκε να αποχωρήσει και να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη. Την επόμενη μέρα της πρώτης κατάθεσής της απεβίωσε από καρδιακό σε ξενοδοχείο της Μαδρίτης.
Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας

Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας (ιταλικά: Grande Oriente d'Italia‎) είναι ιταλική μασονική μεγάλη στοά που ιδρύθηκε το 1805 από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της. Αρχικά βρίσκονταν στο Παλάτσο Τζιουστινιάνι της Ρώμης, από το 1901 έως το 1985 και τώρα βρίσκεται στο Βίλα ντελ Βασέλο. Ο σημερινός Μέγας Διδάσκαλός της Στοάς είναι ο Ιταλός δημοσιογράφος Στέφανο Μπίσι.Η διεθνής επιρροή της Μεγάλης Στοάς έχει μειωθεί από τότε που έχασε την επίσημη αναγνώριση των «Μεγάλων Στοών της Εστίας» (της Αγγλίας, της Ιρλανδίας και της Σκωτίας) λόγω υποτιθέμενης διαφθοράς, αν και παραμένει τακτική στην κυβέρνηση και την πρακτική.

 Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ιδρύθηκε το 1805, κατά τη διάρκεια του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας από τον αντιβασιλέα Εζέν ντε Μπωαρναί, ο οποίος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ίδρυσή της. Στους Μεγάλους Διδασκάλους περιλαμβάνονται: Τζουζέπε Γκαριμπάλντι Αντριάνο Λέμι Ετόρε Φεράρι (γλύπτης) Ερνέστο Νάθαν, Δήμαρχος ΡώμηςΟ Ελευθεροτεκτονισμός καταπνίγηκε από τον Μουσολίνι το 1925, αλλά επανεκκινήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η αναγνώριση από την Ενωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας είναι βασικός παράγοντας για τη διατήρηση του καθεστώτος μιας Τακτικής Τεκτονικής δικαιοδοσίας. Η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας ήταν κάποτε ένας σημαντικός παίκτης στον διεθνή Τεκτονισμό και το 1972 αναγνωρίστηκε ως τακτικό μέλος από τη Στοά της Αγγλίας. Ωστόσο, αυτή η αναγνώριση αποσύρθηκε το 1993, λόγω κατηγοριών για διαφθορά και εμπλοκή με την μαφία Σήμερα η Τακτική Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας είναι η μόνη ιταλική Μεγάλη Στοά που αναγνωρίζεται από τη Στοά της Αγγλίας, ή τα άλλα τάγματα της Ιρλανδίας και της Σκωτίας. Ωστόσο, η Μεγάλη Στοά αναγνωρίζεται πλήρως από τη μεγάλη πλειοψηφία των άλλων τακτικών μασονικών δικαιοδοσιών, τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκοσμίως. Αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη, καθώς οι περισσότερες τακτικές στοές αναγνωρίζουν τη Μεγάλη Στοά, αλλά το καθεστώς της περιπλέκεται από την έλλειψη αναγνώρισης από τις τρεις υψηλότερες δικαιοδοσίες, οι οποίες συνήθως δίνουν προβάδισμα όσον αφορά τη διεθνή αναγνώριση. Για να περιπλέξει περαιτέρω την κατάσταση, η Ενωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας έχει δηλώσει δημόσια ότι η Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας είναι τακτική τόσο στην καταγωγή όσο και στις πρακτικές, αλλά ότι πρέπει να παραμείνει μη αναγνωρισμένη λόγω των ζητημάτων που περιβάλλουν την υποτιθέμενη διαφθορά.Η στοά Propaganda Due που οι ερευνητές δημοσιογράφοι έχουν εντοπίσει ως εμπλεκόμενη στη δολοφονία του τραπεζίτη Ρομπέρτο Κάλβι, υπαγόνταν αρχικά στη Μεγάλη Στοά, αν και αργότερα ανακλήθηκε ο καταστατικός της χάρτης το 1974. Επίσημη Ιστοσελίδα Facebook Twitter
Τζον Σνάιντερ

Ο Τζον Σνάιντερ (πλήρες ονοματεπώνυμο John Richard Schneider, γενν. εις Mount Kisco, Νέα Υόρκη, 8 Απριλίου 1960) είναι Αμερικανός ηθοποιός (από το 1977), σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης και από το 1981 τραγουδιστής και κιθαρίστας.

 Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους του Σνάιντερ ήταν αυτός του γοητευτικού Beauregard («Bo») Duke στην τηλεοπτική σειρά «The Dukes of Hazzard» (1979-1985), ενώ αξιομνημόνευτες είναι και οι ερμηνείες του σαν Jonathan Kent («Smallville», 2001-2011) και ως James («Jim») Cryer στην τηλεοπτική σειρά του Tyler Perry «The Haves and the Have Nots». Από το ξεκίνημα σχεδόν της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας, ο Σνάιντερ, παράλληλα με την ηθοποιία ασχολήθηκε και με τη μουσική «κάντρυ». Έχει συμμετάσχει σε εννέα άλμπουμ, έχει βγάλει δεκαοκτώ προσωπικά άλμπουμ, ενώ πολλά από τα τραγούδια του κατέκτησαν την κορυφή της δημοφιλίας. Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι «I’ve Been Around Enough to Know», «Country Girls», «What’s a Memory Like You», «You’re the Last Thing I Needed Tonight». Νυμφεύτηκε τρεις φορές, έχοντας αποκτήσει ισάριθμα τέκνα. Σύζυγοί του υπήρξαν, κατά σειρά, η Tawny Little (1983-1986), Elly Castle (1993-2014) και Alicia Allain (2019-σήμερα). Σε μία περίπτωση (2018) είχε προβλήματα με τις Αρχές, ενώ καταδικάστηκε σε 3μερη φυλάκιση (εγκλείσθηκε για μόνο λίγες ώρες) ως ποινή για την άρνησή του να καταβάλει διατροφή σε πρώην σύζυγό του, το 2016. Υποχρεώθηκε, επίσης, σε κοινωνική εργασία 240 ωρών, για τον ίδιο λόγο. ο ηθοποιός στη βάση δεδομένων imdb
Κουμάρος Τήνου

Ο Κουμάρος Τήνου είναι ορεινό χωριό που βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Τήνου στην ευρύτερη κοινότητα Φαλατάδου. Το πιο κοντινό χωριό και παλιά πόλη της Τήνου είναι το Εξώμβουργο, στο δήμο του οποίου υπάγεται σήμερα. Το 1928 αριθμούσε 103 κατοίκους, στη τελευταία απογραφή έφθανε μόλις τους 27 κατοίκους.

 Ο Σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε στις 22 Απριλίου του 1976 με την απόφαση υπ’ αριθμ. 1324/1976 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Το καταστατικό του Συλλόγου εγκρίθηκε στις 18 Μαΐου του 1976. Η επωνυμία του συλλόγου κατά το έτος ίδρυσής του ήταν Εξωραϊστικός , φιλανθρωπικός και μορφωτικός Σύλλογος των εν Αθήναις – Πειραιεί και Περιχώροις κατοικούντων και εκ του χωρίου Κουμάρος – Τήνου καταγομένων «Ο ΚΟΥΜΑΡΟΣ» .
Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος

Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος Πιστολής, Καρλόβασι, 30 Μαΐου 1949), είναι Έλληνας επίσκοπος και Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι Μητροπολίτης της Ιεράς Μητρόπολεως Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών, από τον Ιούλιο του 1995.

 Ο Μητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών Ευσέβιος (κατά κόσμον Ευάγγελος), γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1949 στο Παλαιό Καρλόβασι Σάμου. Τις εγκύκλιες σπουδές του πραγματοποίησε στη γενέτειρά του. Φοίτησε στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε μέλος της ιεραποστολικής Αδελφότητας Χρυσοπηγή. Το 1972 εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Ευσέβιος. Το 1972 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1976 πρεσβύτερος. Υπηρέτησε ως διάκονος στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, και ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Από το 1976 έως το 1995 υπηρέτησε διαδοχικά ως ιεροκήρυκας, προϊστάμενος της Θρησκευτικής Υπηρεσίας της Ελληνικής Αστυνομίας και καθηγητής στις Σχολές της Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος.Μητροπολίτης Σάμου Ικαρίας και Κορσεών εξελέγη στις 19 Ιουλίου 1995 και ενθρονίστηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1995.Στις 20/9/2017, ο Μητροπολίτης Σάμου απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στον πρωθυπουργό για την «εισροή μεταναστών ... με τη μορφή επέλασης» και επεσήμανε την ανάγκη βοηθείας προς αυτό για να μην προκύψουν δυσάρεστες καταστάσεις. Ευσέβιος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας, «Η Εκκλησία της Σάμου κατά τον 20ο αιώνα», Σαμιακές Μελέτες, τομ. 6 (2003-2004), σελ. 83-89. Κοσμόπουλος, π. Σωτήριος· Βαρβούνης, Μανόλης Γ. (2015). «Ο Mητροπολίτης Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών κ.κ. Ευσέβιος είκοσι χρόνια θεοφιλούς και ευκλεούς αρχιερατικής διακονίας(1995-2015)», στο: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΑΜΟΥ, ΙΚΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΡΣΕΩΝ, ΚΕΝΤΡΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ, ΕΥΚΑΡΠΙΑΣ ΑΝΤΙΔΟΣΙΣ ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΣΑΕΤΙΑ(1995-2015)ΘΕΟΦΙΛΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΕΙΑΣΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΣΑΜΟΥ, ΙΚΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΡΣΕΩΝ κ.κ. ΕΥΣΕΒΙΟΥ. Αθήνα. [2] Οικουμενικό Πατριαρχείο-Ιερά Μητρόπολις Σάμου και Ικαρίας[3] Ιερά Μητρόπλη Σάμου,Ικαρίας και Κορσεών[4]
In Utero (άλμπουμ)

Το In Utero είναι το 3ο studio album του αμερικανικού grunge συγκροτήματος Nirvana. Πρόκειται για το τελευταίο τους studio album, λόγω του θανάτου του Κερτ Κομπέιν στις 5 Απριλίου 1994.

 Κυκλοφόρησε στις 21 Σεπτεμβρίου 1993 από την DGC Records. Ηχογραφήθηκε μεταξύ 12-26 Φεβρουαρίου του 1993 από τον μουσικό και παραγωγό Στηβ Αλμπίνι, ενώ η μίξη πραγματοποιήθηκε από τον Σκοτ Λιτ. Το άλμπουμ έφτασε στην 1η θέση στο Billboard. Έγινε 5 φορές πλατινένιος, ενώ έχει πουλήσει περισσότερα από 15 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το 2013 κυκλοφόρησε μια επετειακή έκδοση του In Utero για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του. Περιέχει 2 CD με mix και ανέκδοτο υλικό κι ένα CD & DVD με την MTV Live & Loud συναυλία των Nirvana. To DVD έχει κομμάτια από άλλες συναυλίες τους και την ακυκλοφόρητη director's cut εκδοχή του βίντεο κλιπ του Heart-Shaped Box. Αρχικά, ο Κομπέιν ήθελε να ονομάσει το άλμπουμ "I Hate Myself and I Want to Die". Ωστόσο, ο μπασίστας των Nirvana, Κριστ Νοβοσέλικ, κατάφερε να πείσει τον Κομπέιν να αλλάξει τον τίτλο, λόγω προβλημάτων που θα επέρχονταν. Υποψήφιος τίτλος ήταν το "Verse Chorus Verse", τίτλος ενός κομματιού του συγκροτήματος που όμως δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ. Ο τελικός τίτλος, In Utero, πάρθηκε από ένα ποίημα της συζύγου του Κομπέιν, Κάρτνεϊ Λαβ. Όσο για το εξώφυλλο, σχεδιάστηκε από τον Ρόμπερτ Φίσερ. Heart - Shaped Box - 30 Αυγούστου 1993 All Apologies / Rape Me - 6 Δεκεμβρίου 1993 Pennyroyal Tea - 19 Απριλίου 2014Η κυκλοφορία του Pennyroyal Tea ήταν σχεδιασμένη για τον Απρίλιο του 1994, αλλά ακυρώθηκε λόγω του θανάτου του Κερτ Κομπέιν. Κυκλοφόρησε μετά από 20 χρόνια, ανήμερα της Record Store Day. Kurt Cobain - κιθάρα, τραγούδι Krist Novoselic - μπάσο Dave Grohl - drums, φωνητικά Kera Schaley - βιολοντσέλο
Ωγκύστ Μπαρτολντί

Ο Φρεντερίκ Ωγκύστ Μπαρτολντί (Frédéric Auguste Bartholdi) (2 Αυγούστου 1834 – 4 Οκτωβρίου 1904) ήταν Γάλλος γλύπτης. Είναι επίσης γνωστός σαν Αμιλκάρ Χάζενφρατζ (Amilcar Hasenfratz), ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στους εμπνευσμένους από αιγυπτιακά θέματα πίνακές του, προφανώς λόγω του φόβου του ότι η ενασχόλησή του με μία άλλη μορφή τέχνης θα τον αποσπούσε από τη γλυπτική.

 Γεννήθηκε στο Κολμάρ της Αλσατίας. Αργότερα πήγε στο Παρίσι για να επεκτείνει τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική αλλά και στη ζωγραφική. Πέθανε από φυματίωση στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου του 1904. Το έργο για το οποίο είναι γνωστότερος ο Μπαρτολντί είναι το Άγαλμα της Ελευθερίας, το οποίο δωρήθηκε το 1886 από τη Γαλλοαμερικανική Ένωση, που ιδρύθηκε από τον Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Υπήρξε έντονη φημολογία σε ολόκληρη τη Γαλλία ότι ο Μπαρτολντί φιλοτέχνησε το πρόσωπο του αγάλματος με βάση τη μητέρα του και το σώμα με βάση την ερωμένη του. Πριν ξεκινήσει την κατασκευή του αγάλματος, ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και επέλεξε ο ίδιος το λιμάνι της Νέας Υόρκης ως θέση του αγάλματος. Το 1879, ο Μπαρτολντί απέκτησε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το Άγαλμα της Ελευθερίας. Αυτό κάλυπτε την πώληση μικρών αντιγράφων του αγάλματος. Τα έσοδα από την πώληση των αγαλματιδίων βοήθησαν στο να συγκεντρωθούν τα χρήματα για την ανέγερση του μεγάλου αγάλματος. Τα υπόλοιπα σημαντικά έργα του Μπαρτολντί περιλαμβάνουν αρκετά αγάλματα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Κολμάρ (όπου υπάρχει και η οικία του, σήμερα μουσείο Μπαρτολντί), στο Κλερμόν-Φεράν, το Παρίσι και άλλα μέρη. Σε αυτά περιλαμβάνονται: Ο Λέων του Μπελφόρ, στο Μπελφόρ της Γαλλίας, ένα τεράστιο γλυπτό ενός λιονταριού σκαλισμένο στην πλευρά ενός βουνού, που απεικονίζει τη σκληρή μάχη της Γαλλίας να αντισταθεί στην επίθεση της Πρωσίας κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο Μπαρτολντί ήταν αξιωματικός την περίοδο αυτή, προσκείμενος στον Γκαριμπάλντι. Η «Ελβετία συμπαραστέκεται στο Στρασβούργο», άγαλμα στη Βασιλεία της Ελβετίας, δώρο της γαλλικής πόλης του Στρασβούργου, σε εκτίμηση της βοήθειας που έλαβε κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Το «συντριβάνι Μπαρτολντί» και η «πλατεία Μπαρτολντί» στο Βοτανικό Κήπο των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον. Το άγαλμα του μαρκήσιου Λαφαγιέτ, στην Πλατεία Ένωσης της Νέας Υόρκης. Οι τέσσερις άγγελοι με τις σάλπιγγες στον πύργο της Πρώτης Βαπτιστικής Εκκλησίας στη Βοστώνη των ΗΠΑ. Το μνημείο των Λαφαγιέτ και Ουάσιγκτον, στην πλατεία του Μορνινγκσάιντ στη Νέα Υόρκη. Το «συντριβάνι Μπαρτολντί», στην Place des Terreaux, στη Λυών της Γαλλίας. Belot, Robert· Daniel Bermond (2004). Bartholdi. Gschaedler, Andre (1966). True Light on the Statue of Liberty and Her Creator. Moreno, Barry (2000). The Statue of Liberty Encyclopedia. New York: Simon & Schuster. ISBN 0684862271. Durante, Dianne (2007). Outdoor Monuments of Manhattan: A Historical Guide. New York University Press. Το «σιντριβάνι Μπαρτολντί» και η «πλατεία Μπαρτολντί» στην Ουάσιγκτον (Αγγλικά) Το μουσείο Μπαρτολντί (Γαλλικά)
Χρίστο Μπόνεφ

Ο Χρίστο Ατανάσοφ Μπόνεφ (Βουλγαρικά: Христо Атанасов Бонев, γεννήθηκε 3 Φεβρουαρίου 1947), είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Ένας από τους μεγαλύτερους Βούλγαρους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ διεθνών τερμάτων της χώρας του με 48.

 Το μεγαλύτερο μέρος της συλλογικής καριέρας του το πέρασε στη Λοκομοτίβ Πλόβντιβ, αλλά έπαιξε επίσης για την ΤΣΣΚΑ Σόφιας και για ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα και στην Α.Ε.Κ.. Αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος και διακρίνονταν για την υψηλή τεχνική του κατάρτιση και την ικανότητά στο σκοράρισμα, συχνά με μακρινά σουτ. Ήταν τρεις φορές καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στη Βουλγαρία (1969, 1972, 1973).Με την Εθνική Βουλγαρίας αγωνίστηκε 96 φορές και σημείωσε 48 γκολ. Αμφότερες οι επιδόσεις ήταν εθνικό ρεκόρ στην εποχή του, ενώ η επίδοση των τερμάτων έχει μόνο ισοφαριστεί. Έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα στις 22 Μαρτίου 1967 με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία (0–1), ενώ ο τελευταίος του αγώνας ήταν στις 25 Απριλίου 1979 με αντίπαλο την παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή, όπου σημείωσε το μοναδικό γκολ της Βουλγαρίας (2–1) με σουτ από 40 μέτρα. Πήρε μέρος σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1970 και το 1974. Το 1971 συμμετείχε ως μέλος της Μικτής Κόσμου στον τιμητικό αγώνα του τέλους της καριέρας του Λεβ Γιάσιν. Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς. Το 1984 διοργανώθηκε προς τιμή του στο Πλόβντιβ αποχαιρετιστήριος αγώνας με τη συμμετοχή σπουδαίων διεθνών ποδοσφαιριστών όπως οι Μπόμπι Μουρ, Φέρεντς Μπένε.Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ακολούθησε προπονητική σταδιοδρομία κερδίζοντας τίτλους που δεν κατάφερε ως ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε από την Λοκομοτίβ, ομάδα που τον ανέδειξε (δύο διαστήματα 1983–85 και 1987–88) και στη συνέχεια στην Ελλάδα ανέλαβε τον Παναθηναϊκό (1988–90) κατακτώντας το πρωτάθλημα του 1990, Λάρισα (1990–93) και τον Ιωνικό (1993–94). Μετά την Ελλάδα, έγινε προπονητής της κυπριακής ομάδας ΑΠΟΕΛ το 1995 και μέχρι το 1996 που αποχώρησε, κέρδισε το Κύπελλο Κύπρου την πρώτη του χρονιά το 1995 και το νταμπλ την επόμενη σεζόν. Επέστρεψε στην πατρίδα του για να γίνει προπονητής της Λοκομοτίβ Σόφιας και στη συνέχεια διορίστηκε ως προπονητής στην εθνική ομάδα της χώρας του για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998. Η Βουλγαρία έκανε από γοητευτική παρουσία και παραιτήθηκε μετά το τέλος της διοργάνωσης. Έκλεισε την προπονητική του πορεία το 2010 πάλι με την Λοκομοτίβ Πλόβντιβ.
Kyuss

Οι Kyuss ήταν αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα από την Καλιφόρνια. Σχηματίστηκαν το 1987 και διαλύθηκαν οκτώ χρόνια αργότερα, ενώ κυκλοφόρησαν συνολικά τέσσερις δίσκους. Το Νοέμβριο του 2010, τρία μέλη από την αυθεντική σύνθεση του συγκροτήματος, οι Τζον Γκαρσία (φωνητικά), Νικ Ολιβέρι (μπάσο) και Μπραντ Μπιόρκ (τύμπανα), μαζί με τον κιθαρίστα Μπρούνο Φιβέρι, σχημάτισαν τους Kyuss Lives!, οι οποίοι συνεχίζουν πλέον ως Vista Chino.

 Οι Kyuss σχηματίστηκαν το 1987 με την ονομασία Katzenjammer, από τον τραγουδιστή Τζον Γκαρσία, τον πρώην μπασίστα των Obsessed, Σκοτ Ρίντερ και το ντράμερ Αλφρέντο Ερνάντεζ. Μπασίστας του συγκροτήματος έγινε ο Κρις Κοκρέλ, ενώ τις κιθάρες ανέλαβαν οι Τζος Χόουμ και Νικ Ολιβέρι. Το 1989, ο Ολιβέρι αποχώρησε από το συγκρότημα αφήνοντας τους ως τετραμελές σχήμα, την ίδια περίοδο που μετονομάστηκαν σε Sons of Kyuss. Το 1991 συντόμευσαν το όνομα τους σε Kyuss ηχογραφώντας τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Wretch", το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της "Dali Records". Ο ήχος των Kyuss εξελίχθηκε στον δεύτερο τους δίσκο με τίτλο "Blues for the Red Sun", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 30 Ιουνίου 1992 σε παραγωγή του Κρις Γκος. Ο συγκεκριμένος δίσκος θεωρείται ένας από τους επιδραστικότερους του Doom/Stoner Metal. Το 1994, με τον Σκοτ Ρίντερ να επιστρέφει στο μπάσο, οι Kyuss κυκλοφόρησαν το "Welcome to Sky Valley", χωρίς να καταφέρουν να ξεφύγουν από το underground επίπεδο δημοτικότητας, με πωλήσεις οι οποίες δεν κατάφεραν τους βάλουν στις λίστες επιτυχιών του Billboard. Για το τραγούδι "Demon Cleaner", το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ, γυρίστηκε βίντεο κλιπ και συμπεριλήφθηκαν τα κομμάτια "Day One (To Dave & Chris)", "El Rodeo" και "Hurricane", τα οποία είχαν μείνει εκτός δίσκου. Το "...And the Circus Leaves Town" του 1995 είχε στα τύμπανα τοn Αλφρέντο Ερνάντεζ και συνοδευόταν από το σινγκλ "One Inch Man", το οποίο κυκλοφόρησε μόνο στη Γερμανία. Μετά από αυτές τις κυκλοφορίες, οι Kyuss διαλύθηκαν. Μετά τη διάλυση τους, ο Χόουμ και ο Ερντάντεζ σχημάτισαν τους Queens of the Stone Age το 1998, με τον Ολιβέρι να εντάσσεται στο συγκρότημα μετά τον πρώτο τους δίσκο. Ο Γκαρσία σχημάτισε τους Slo Burn, ενώ το 2000 κυκλοφόρησε η συλλογή "Muchas Gracias: The Best of Kyuss". Τον Ιούνιο του 2010, ανακοινώθηκε η περιοδεία "John Garcia plays Kyuss" (μτφ. Ο Τζον Γκαρσία παίζει Kyuss) και πέντε μήνες αργότερα ανακοίνωσε τη δημιουργία των Kyuss Lives! μαζί με τους Ολιβέρι και Μπιόρκ και τον κιθαρίστα Μπρόυνο Φιβέρι. Το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο και το 2012 οι Γκαρσία και Μπιόρκ δέχτηκαν μήνυση από τον Χόουμ για το όνομα των Kyuss. Τον Αύγουστο του 2012 αποφασίστηκε από το δικαστήριο ότι οι δύο μουσικοί δεν μπορούν να ηχογραφήσουν με την ονομασία Kyuss Lives!, αλλά μπορούν να χρησιμοποιούν το όνομα για τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Στις 29 Νοεμβρίου 2012, ανακοινώθηκε η αλλαγή του ονόματος του συγκροτήματος σε Vista Chino. Kyuss | Music Biography, Credits and Discography | AllMusic Kyuss - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Kyuss reviews, music, news - sputnikmusic
Ληστεία του τρένου στο Δοξαρά

Ξημερώματα της 10ης Απριλίου 1924 ομάδα ληστών λήστεψε στο Δοξαρά, στη Λάρισα, τους επιβάτες τρένου που κατευθυνόταν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Η λεία της ληστείας υπολογίζεται σε 400.000 δραχμές. Λόγω του επικείμενου δημοψηφίσματος για την Αβασίλευτη Δημοκρατία υπήρξαν υπόνοιες ότι σκοπός των δραστών δεν ήταν η ληστεία αλλά η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που επρόκειτο να περάσει λίγο νωρίτερα από το σταθμό του Δοξαρά αλλά το τρένο του καθυστέρησε.

 Στις 8.30 το βράδυ της 9ης Απριλίου δώδεκα ληστές κατέλαβαν τον σταθμό του Δοξαρά, και αφού φίμωσαν το σταθμάρχη και κατέστρεψαν τη τηλεγραφική μηχανή του σταθμού, διέκοψαν τη σιδηροδρομική συγκοινωνία. Στη μια τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου πλησίαζε στο σταθμό το τρένο που είχε ξεκινήσει στις 9.30 το προηγούμενο βράδυ από την Αθήνα με τελικό προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Στο τρένο επέβαιναν μεταξύ άλλων ο υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Πάζης και ο τέως διοικητής της Μακεδονίας, Ιωάννης Βαλαλάς. Οι ληστές, που ήταν μεταμφιεσμένοι και κρατούσαν τυφέκια Μάνλιχερ, σταμάτησαν το τρένο, κατέβασαν τον οδηγό, και αφαίρεσαν από τους επιβάτες χρήματα και κοσμήματα. Οι αρχές πίστευαν ότι πίσω από τη ληστεία ήταν ο λήσταρχος Γιαγκούλας και τα αδέρφια Παπαγεωργίου, που συμμετείχαν στη συμμορία του. Την επομένη της ληστείας καταδιωκτικά αποσπάσματα της χωροφυλακής βγήκαν στην περιοχή ενώ έφτασε στη Λάρισα και ο υπουργός Έννομης Τάξης Θεόδωρος Πάγκαλος. Η ληστεία στο Δοξαρά πήρε και πολιτική διάσταση καθώς υπήρχαν υπόνοιες ότι σκοπός των ληστών ήταν η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Ειδικότερα στις 12.20 τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου, επρόκειτο να περάσει από το Δοξαρά το τρένο που μετέφερε τον Πρωθυπουργό από το Βόλο στη Θεσσαλονίκη. Ο Παπαναστασίου βρισκόταν στο Βόλο προκειμένου να έρθει σε συνεννόηση με τους καπνεργάτες, που βρισκόταν σε απεργία, όμως καθυστέρησε με αποτέλεσμα να μη βρίσκεται στο Δοξαρά την προαναφερθείσα ώρα. Οι υπόνοιες αυτές ενισχύθηκαν και από τις μαρτυρίες ότι οι ληστές είχαν ζητήσει από τους υπαλλήλους του σταθμού στο Δοξαρά τα ονόματα των επιβατών και πληροφορίες για τους επισήμους ανάμεσα στους επιβάτες στο τρένο που σταμάτησαν. Οι υποψίες για σχέδιο απαγωγής του Παπαναστασίου σχετίζονταν με το προγραμματισμένο δημοψήφισμα, της 13ης Απριλίου, για την υιοθέτηση ή όχι της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, που είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των βασιλοφρόνων. Εντωμεταξύ ο Θεόδωρος Πάγκαλος υποστήριξε ότι στόχος των ληστών ήταν ο ίδιος και όχι ο Παπαναστασίου καθώς επρόκειτο να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη με το εν λόγω τρένο αλλά ακύρωσε το ταξίδι του τη τελευταία στιγμή. Μετά το δημοψήφισμα η αστυνομία συνέλαβε τέσσερις από τους ληστές που καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι επιβάτες του τρένου αποζημιώθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση όχι όμως εξίσου: οι ξένοι επιβάτες αποζημιώθηκαν πλήρως ενώ οι Έλληνες κατά το ήμισυ. http://www.mixanitouxronou.gr/i-proti-listia-trenou-stin-ellada-anamesa-stous-epivates-itan-ke-enas-ipourgos-eno-apo-tichi-den-epivivastike-ke-o-prothipourgos-al-papanastasiou-ipoptos-theorithike-o-listarchos-giagkoulas/
Μήδοι

Οι Μήδοι ήταν ιστορικός αρχαίος λαός με ινδοευρωπαϊκή γλώσσα και είχαν υπό τον έλεγχό τους την Περσική Αυτοκρατορία και τη Μικρά Ασία κατά τον 7ο και 6ο αιώνα π.Χ.. Πρωτεύουσά τους ήταν τα Εκβάτανα, η σημερινή Χαμαντάν του Ιράν (Περσίας). Το 550 π.Χ. ο Κύρος της Περσίας ενσωμάτωσε τη χώρα τους Μηδία στη αυτοκρατορία του. Από το σημείο αυτό και μετά οι Μήδοι κατείχαν εξέχουσα θέση στη περσική ζωή. Αναφέρεται επίσης ότι Μήδοι βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ ως προσκυνητές στην Πεντηκοστή, όπως και Ελαμίτες.

 Οι Μήδοι ήταν ο πρώτος λαός που απελευθερώθηκε από τον Ασσυριακό ζυγό που κυριαρχούσε στην Ασία για μια διάρκεια πεντακοσίων είκοσι χρόνων. Μετά την απελευθέρωση τους έγιναν αυτοί κυρίαρχοι της Ασίας για τέσσερις γενιές, ώσπου υποτάχτηκαν στους Πέρσες. Κατά τη βασιλεία του Κυαξάρη, γιου του Φραόρτη, οι Μήδοι έχασαν για ένα διάστημα την υπεροχή τους στην Ασία από τους Σκύθες οι οποίοι κυριάρχησαν για μια διάρκεια είκοσι οχτώ χρόνων. Μηδική δυναστεία Δηιόκης (βασίλεψε από το 700 ως το 647 π.Χ.) Φραόρτης (βασίλεψε από το 647 ως το 625 π.Χ.) Σκύθες (624–597 π.Χ.) Κυαξάρης (βασίλεψε από το 624 ως το 585 π.Χ.) Αστυάγης (βασίλεψε από το 585 ως το 549 π.Χ.) Οι Σκύθες κέρδισαν την υπεροχή τους στην Ασία όταν νίκησαν σε μάχη τους Μήδους όταν αυτοί πολιορκούσαν τη Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσύριων. Οι Σκύθες μπήκαν στην Ασία καταδιώκοντας του Κιμμέριους γεγονός που εξηγεί την παρουσία τους σε Μηδικό έδαφος. Σ ’αυτή τη μάχη αρχηγός του Σκυθικού στρατεύματος ήταν ο βασιλιάς Μαδύας, γιος του Προτοθύη. Ύστερα οι Σκύθες άρχισαν να έχουν βλέψεις και στην Αίγυπτο, αλλά μετά από ικεσίες και δωροδοκίες του Αιγύπτιου βασιλιά, Ψαμμήτιχου, υποχώρησαν. Οι Σκύθες όταν ήταν κύριοι στην Ασία φέρονταν σαν κοινοί ληστές και η βία και η παρανομία κυριαρχούσαν. Έτσι ο Κυαξάρης και οι Μήδοι κάλεσαν και σκότωσαν τους περισσότερους από αυτούς σ ’ένα συμπόσιο ξανακερδίζοντας την υπεροχή τους στην Ασία. Ο Κύρος κατέλαβε τη Μηδία όταν ήταν υπό τη βασιλεία του Αστυάγη, γιου του Κυαξάρη. [1.105.4] τοῖσι δὲ τῶν Σκυθέων συλήσασι τὸ ἱρὸν τὸ ἐν Ἀσκάλωνι καὶ τοῖσι τούτων αἰεὶ ἐκγόνοισι ἐνέσκηψε ἡ θεὸς θήλεαν νοῦσον· ὥστε ἅμα λέγουσί τε οἱ Σκύθαι διὰ τοῦτό σφεας νοσέειν, καὶ ὁρᾶν παρ᾽ ἑωυτοῖσι τοὺς ἀπικνεομένους ἐς τὴν Σκυθικὴν χώρην ὡς διακέαται τοὺς καλέουσι ἐνάρεας οἱ Σκύθαι. [1.105.4] Σε κείνους όμως τους Σκύθες, που σύλησαν το ιερό στην Ασκάλωνα, και στους απογόνους τους όλους στη σειρά έριξε η θεά μια αρρώστια που τους έκανε γυναικωτούς. Το γεγονός είναι ότι οι Σκύθες μ᾽ αυτόν τον τρόπο δικαιολογούν την αρρώστια τους, κι αυτή λεν είναι η αιτία που όσοι φτάνουν στη χώρα των Σκυθών βλέπουν εκεί σε μια τέτοια κατάσταση τους άνδρες τους, αυτούς που οι Σκύθες τούς ονομάζουν ενάρεες. Ηρόδοτος, Ιστορία 1 Κλειώ 1.105.4, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα: Ιούλιος 1994, σσ. 157-99, ISBN 978-960-352-070-2.
Κύπελλο Ελλάδας υδατοσφαίρισης γυναικών 2021

Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο γυναικών της περιόδου 2020-21 ήταν η 4η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διεξήχθη με τη συμμετοχή των 4 πρώτων ομάδων της βαθμολογίας από την Α1 κατηγορία. Έγινε με τη μορφή Φάιναλ-4 στο Κολυμβητήριο Λαιμού Βουλιαγμένης στις 22-23 Μαΐου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 3η φορά στην ιστορία του.

 Διαιτητές: Πολυχρονοπουλος - Κουρτίδης Συνθέσεις: Ολυμπιακός (Χάρης Παυλίδης): Διαμαντοπούλου Χρ., Πλευρίτου Ελ. 2, Μπενέκου, Ελευθεριάδου 2, Κανετίδου, Αβραμίδου 2, Σιούτη, Πλευρίτου Μαργ. 2, Χαλδαίου, Πλευρίτου Βασ. 1, Μυριοκεφαλιτάκη 1, Τσουκαλά 1, Σταματοπούλου, Τορνάρου, Τριχά Ν.Ο. Βουλιαγμένης (Αντιόπη Μελιδώνη): Κωτσιώνη, Κούλχαας 2, Ανδρεάδη, Μουστακαρία, Γιαννοπούλου, Ξενάκη 1, Νίνου Ειρ. 1, Πάτρα Μ. 1, Κώτσια, Διαμαντοπούλου Βασ., Κοντονή 1, Καϊάφα, Πατρα Ε., Καλογεροπούλου, Σάντα Διακρίσεις:Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP): Άλκηστη Αβραμίδου (Ολυμπιακός Πειραιώς) Καλύτερη τερματοφύλακας: Μαρία Κωτσιώνη (Ν.Ο. Βουλιαγμένης) Πρώτες σκόρερ: Νικόλ Ελευθεριάδου (Ολυμπιακός Πειραιώς), Ίλσε Κούλχαας (Ν.Ο. Βουλιαγμένης): 6 γκολ Τελικός Κυπέλλου Ελλάδας Πόλο Γυναικών 2021, Κολυμβητήριο Βουλιαγμένης Αρχειοθετήθηκε 2023-02-15 στο Wayback Machine. www.axon-swim.gr Το πρόγραμμα των αγώνων στη Βουλιαγμένη Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Στον τελικό ο ΝΟΒ (17-10 τον Εθνικό) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Δηλώσεις του ημιτελικού Εθνικού-Βουλιαγμένης Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Στον τελικό με την Βουλιαγμένη ο Ολυμπιακός (23-5 τον ΑΝΟΓ) Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr Δηλώσεις του ημιτελικού Ολυμπιακού - Γλυφάδας Αρχειοθετήθηκε 2023-02-21 στο Wayback Machine. koe.org.gr
Χριστιανή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ

H Χριστιανή, δανικά: Christiana af Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (22 Σεπτεμβρίου 1634 - 20 Μαΐου 1701) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν κόρη του δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και της Σοφίας Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1659 τον Χριστιανό Α΄ των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και είχε τέκνα: Μαγδαληνή Σοφία 1651-1675 Ιωάννης Γεώργιος 1652-1654 Χριστιανός Β΄ 1653-1694, δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ Αύγουστος 1655-1715, δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Τσέρμπιχ θνησιγενής γιος 1656 Φίλιππος 1657-1690, δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Λάουχστετ Χριστιανή 1659-1679, παντρεύτηκε τον Χριστιανό των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Άιζενμπεργκ Σοφία Χέντβιχ 1660-1686, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ερνέστο Δ΄ των Βέττιν, δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ Ερρίκος 1661-1738, δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ Μαυρίκιος 1662-1664 Σίβυλλα Μαρία 1667-1693, παντρεύτηκε τον Χριστιανό Ούλριχ Α΄, δούκα της Βυρτεμβέργης-Ελς Ute Essegern: «Fürstinnen am kursächsischen Hof. Lebenskonzepte und Lebensläufe zwischen Familie, Hof und Politik in der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts», "Schriften zur sächsischen Geschichte und Volkskunde", vol. 19, Leipziger Universitätsverlag, Leipzig, 2007, ISBN 978-3-86583-074-6, p. 383–385 (Abstract online) Uta Deppe: «Die Festkultur am Dresdner Hofe Johann Georgs II. von Sachsen (1660–1679)», "Bau + Kunst. Schleswig-Holsteinische Schriften zur Kunstgeschichte", vol. 13, Ludwig, Kiel, 2006, ISBN 3-933598-94-X, p. 14 (Online)
Χέρμπι Νίκολς

Ο Χέρμπι Νίκολς (Herbert Horatio Nichols , 3 Ιανουαρίου 1919 - 12 Απριλίου 1963) ήταν Αμερικανός συνθέτης και πιανίστας της τζαζ. Παρέμεινε στην αφάνεια κατά τη διάρκεια της ζωής του, χωρίς να ασκήσει μεγάλη επίδραση στη τζαζ, όπως για παράδειγμα ο Τελόνιους Μονκ ή ο Bud Powell, ωστόσο σήμερα το έργο του αναγνωρίζεται περισσότερο, ειδικότερα για τη φαντασία και τον εκλεπτισμό του.

 Γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1919 στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε το πιάνο στα εννέα του χρόνια και αργότερα σπούδασε στο C.C.N.Y. Μετά την στρατιωτική του θητεία, στην διάρκεια του Δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, έπαιξε σε διάφορα μουσικά σχήματα, συμμετέχοντας και στην νέα σκηνή του bebop. Παράλληλα, προκειμένου να επιβιώσει οικονομικά, συμμετείχε κυρίως σε Dixie μπάντες. Η μουσική του, ένα μείγμα Dixieland, swing, west indian folk, ευρωπαικής κλασικής μουσικής (με αναφορά κυρίως συνθέτες όπως ο Ερίκ Σατί και ο Μπέλα Μπάρτοκ) και οι ανορθόδοξες δομές των συνθέσεων του, που έμοιαζαν σε ορισμένα σημεία με αυτές του Τελόνιους Μονκ, τον έφεραν απλά στο περιθώριο του τζαζ ακροατηρίου της εποχής. Η πρώτη μουσικός που ηχογράφησε σύνθεση του Χέρμπι Νίκολς ήταν η Mary Lou Williams (με το κομμάτι Stennell, που αργότερα εμφανίζεται με τον τίτλο Opus Z). Η πιο γνωστή του σύνθεση ήταν το κομμάτι που έγραψε για την Billie Holiday, το περίφημο Lady Sings The Blues. Κατά τα άλλα, οι συνθέσεις του έμειναν εκτός προσοχής, καθώς από τις 170 κατάφερε να ηχογραφήσει λιγότερες από τις μισές και αυτές χάρη στον Alfred Lion και την Blue Note, στην οποία κυκλοφόρησε τρία πιάνο-τρίο άλμπουμς μεταξύ 1955 και 1956. Επίσης ηχογράφησε και ένα δίσκο στην εταιρεία Bethlehem, στα τέλη του 1957. Μετά τις ηχογραφήσεις αυτές ο Nichols χάθηκε από το προσκήνιο και δεν κατάφερε να επανέλθει αφού πέθανε νεώτατος στις 12 Απριλίου του 1963, από λευχαιμία. Το ενδιαφέρον για το έργο του αναθερμάνθηκε όταν στις αρχές της δεκαετίας του '90, η Mosaic Records ξέθαψε τα παλιά LP του Nichols για την Blue Note, τα επανακυκλοφόρησε, προσθέτοντας και υλικό που δεν είχε κυκλοφορήσει τότε, σε μία μεγάλη συλλογή. Είχαν προϋπάρξει αφιερώματα στην μουσική του από τον Δανό πιανίστα Misha Mengelberg και τον Steve Lacy αλλά η συλλογή της Mosaic ήταν εκείνη που ανέδειξε τον Νίκολς σε ένα πιο πλατύ κοινό. Η εποχή του CD έφερε και την Blue Note να επανακυκλοφορεί το The Complete Recordings of Herbie Nichols σε ένα τετραπλό κουτί. Οι μη ηχογραφημένες συνθέσεις του όμως βρήκαν τον δρόμο προς το φως με τον τρομπονίστα Roswell Rudd και τους δίσκους του The Unheard Herbie Nichols Vol .1 & 2 αλλά και το Χέρμπι Νίκολς Πρότζεκτ, ένα κουιντέτο από νέους πρωτοπόρους ΝεοΥορκέζους μουσικούς που αφιέρωθηκε στην κατανόηση και προώθηση της μουσικής του. The Complete Blue Note Recordings (3 CD set) Love Gloom Cash Love (Bethlehem) A.B. Spellman, Black Music : Four Lives in the Bebop Business (Ornette Coleman , Cecil Taylor , Jackie McLean , Herbie Nichols) Roswell Rudd, Herbie Nichols , the Unpublished Work (Note : this is a Music Book) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Κουεϊτσόου (επαρχία)

Η Κουεϊτσόου (κινεζικά: 贵州, προφέρεται: [kwêi ʈʂóu]) αναφερόμενη και ως Γκουϊτζόου, είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας. Συνορεύει με την επαρχία Σετσουάν και τη Δημοτική περιοχή Τσονγκίνγκ στα βόρεια, την επαρχία Γιουνάν στα δυτικά, την Αυτόνομη περιφέρεια Κουανγκσί στα νότια και την επαρχία Χουνάν στα ανατολικά. Καταλαμβάνει έκταση 176.100 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 34.746.468, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Κουεϊγιάνγκ.

 Η επαρχία Κουεϊτσόου χωρίζεται σε 9 Νομούς (2 Νομούς, 3 Αυτόνομους Νομούς και 4 Πόλεις νομαρχιακού επιπέδου) Από το 1046 περίπου με την ανάδυση της δυναστείας Τσιν, η βορειοδυτική Κουεϊτσόου ήταν μέρος του κράτους του Σου. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Μαχόμενων Κρατών, το κινέζικο κράτος του Τσου κατέκτησε την περιοχή και ο έλεγχος μετά πέρασε στο βασίλειο των Ντιαν. Κατά την δυναστεία των Χαν όπου οι Ντιαν ήταν υπόλογοι τους, το Γκουιτζόου ήταν πατρία στις φυλές Γιελάνγκ, οι οποίες κυβερνήθηκαν αυτόνομα πριν οι Χαν θεμελιώσουν τον έλεγχο τους στα νοτιοδυτικά και ίδρυσαν την επαρχία Λινγκάν. Κατά την περίοδο των 3 Βασιλείων, μέρη του Γκουιτζόου κυβερνήθηκαν από το κράτος των Σου Χαν που είχε έδρα στο Σιτσουάν.Μετά ακολούθησε το κράτος Κάο Γουέι (220-265μ.Χ) και η δυναστεία Τζιν (265-420 μ.Χ). Κατά τη διάρκεια του 8ου και 9ου αιώνα στη δυναστεία των Τανγκ, κινέζοι στρατιώτες μετακινήθηκαν στην Κουεϊτσόου και παντρεύτηκαν ντόπιες γυναίκες, οι απόγονοι τους είναι γνωστοί ως Λαοχάνρεν σε αντίθεση με τους καινούργιους Κινέζους που κατοίκησαν το Κουεϊτσόου αργότερα. Ακόμη και τώρα μιλάνε μια αρχαϊκή διάλεκτο. Ιστοσελίδα της κυβέρνησης της επαρχίας Γκουϊτζόου
Νίκος Βανδώρος

Ο Νίκος Βανδώρος (γενν. Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 1924) είναι Έλληνας ηθοποιός. Επίσης υπήρξε ενεργός πυροσβέστης στις τάξεις του Πυροσβεστικού Σώματος από το 1943 και για 33 χρόνια. Απέκτησε δύο παιδιά, την Μαίρη και τον επίσης ηθοποιό Θεόφιλο, που έφυγε πρόωρα από την ζωή τον Μάρτιο 2021, σε ηλικία 60 ετών από καρκίνο.

 Ο πατέρας του, Γεράσιμος Βανδώρος, υπήρξε για μικρό διάστημα βαρύτονος του μελοδράματος και η μητέρα του (με το ψευδώνυμο Σόνια Ιατρίδου) εμφανίσθηκε στο θέατρο ως υψίφωνος της οπερέτας. Ο Νίκος Βανδώρος σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή, στη μελοδραματική σχολή του Ελληνικού Ωδείου και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίσθηκε στη σκηνή ως τενόρος σε οπερέτα το 1956. Στο θέατρο πρόζας άρχισε τη σταδιοδρομία του το 1958 με τον θίασο Νίκου Χατζίσκου. Συνεργάστηκε επίσης με τους θιάσους του Δημήτρη Μυράτ, του Δημήτρη Φωτόπουλου, της Έλλης Λαμπέτη, της Σμαρούλας Γιούλη, του Διονύση Παγουλάτου, της Άννας Μαντζουράνη, του Κωστή Λειβαδέα, του Λάμπρου Κωνσταντάρα, με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη κ.ά. Στον κινηματογράφο έπαιξε σε 27 ταινίες, όπως Τζένη, Τζένη» (1965). Ερμήνευσε ρόλους και σε τηλεοπτικές σειρές (χαρακτηριστικός ο ρόλος του στη σειρά Στο κάμπινγκ). Ο Νίκος Βανδώρος υπήρξε πρόεδρος του Σωματείου Καλλιτεχνών Επτανήσου, ενώ τιμήθηκε και με μετάλλιο από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Ασχολήθηκε και με την συγγραφή θεατρικών έργων, όπως τα παιδικά Το όνειρο της Ισαβέλλας και Η αρχοντοπούλα και ο μικρός τσιγγάνος. Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου. Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια (Χάρη Πάτση), τόμος 7, σελ. 764 Πλήρης φιλμογραφία Αρχειοθετήθηκε 2014-08-05 στο Wayback Machine. από το 90lepta.com "Θεόφιλος Βανδώρος: «Λύγισε» ο πατέρας του ηθοποιού μετά το θάνατο του γιου του" "Θεόφιλος Βανδώρος: «Ο πατέρας μας θα ήθελε να έχει πεθάνει πρώτος και όχι να το ζήσει αυτό», λέει η αδερφή του"
Αυτοδιοικούμενη Ζώνη Πα Λαούνγκ

Η αυτοδιοικούμενη ζώνη Πα Λαούνγκ (Βιρμανικά: ပလောင် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ) είναι αυτοδιοικούμενη ζώνη που αποτελείται από δύο δήμους στην πολιτεία Σαν:Δήμος Μαντόνγκ (πρώην μέρος της επαρχίας Κιαούκμε) Δήμος Ναμχσάν (πρώην μέρος της επαρχίας Κιαούκμε)

 Δημιουργήθηκε ως ξεχωριστά διοικούμενη μονάδα από το Σύνταγμα του 2008. Το επίσημο όνομά της ανακοινώθηκε με διάταγμα στις 20 Αυγούστου 2010. Η ζώνη προορίζεται να αυτοδιοικείται από τους Παλαούνγκ. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ναμχσάν.