IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Πεπελενίτσης

Η Ιερά Μονή Παναγίας Πεπελενίτσης είναι γυναικείο ορθόδοξο ελληνικό μοναστήρι. Το καθολικό του μοναστηριού είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 15 Αυγούστου. Γύρω από το καθολικό υπάρχουν πέντε παρεκκλήσια.

 Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο περίπου 500 μέτρων, σε πλαγιά στο φαράγγι που σχηματίζει ο ποταμός Σελινούντας, απέναντι από το μοναστήρι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, εγγύς της Κουνινάς και σε απόσταση περί τα 18 χλμ. από το Αίγιο. Σχετικά με τους κτήτορες του μοναστηριού υπάρχει εκδοχή που θέλει ως τέτοιους τη μητέρα και την αδερφή του Οσίου Λεοντίου, άλλη που υποστηρίζει ότι δημιουργήθηκε από την Ελένη Παλαιολογίνα, σύζυγο του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, και μια τρίτη σύμφωνα με την οποία κτήτορας ήταν η κόρη του Θωμά Παλαιολόγου, ηγεμόνα της Αχαΐας, Μπέμπελ-Ελενίτσα ή Μπέμπες-Ελενίτσα. Σύμφωνα με μια άποψη, κατά παράφραση της ονομασίας Μπέμπελ-Ελενίτσα ή Μπέμπες-Ελενίτσα, από το όνομα μίας εκ των φερόντων ως κτητόρων του μοναστηριού, επικράτησε το «Πεπελενίτσα». Άλλη άποψη υποστηρίζει ότι η ονομασία έχει σλαβική καταγωγή και προέρχεται από τη λέξη πέπελ, δηλ. τέφρα, με προτεινόμενη ερμηνεία από τη μεταφορική έννοια της λέξης τεφροδοχείο, ότι πρόκειται δηλ. για τόπο όπου εξαγνίζονται οι αμαρτίες. Ήταν αρχικά κτισμένη σε χαμηλότερο υψόμετρο, σε πλαγιά στην αριστερή όχθη του Σελινούντα, τοποθεσία όπου σώζονται τα ερείπια της αρχικής εγκατάστασης του μοναστηριού η οποία ονομάζεται «Παλαιομονάστηρο». Θεωρείται κτίσμα της ίδιας χρονικής περιόδου με αυτό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και χρονολογείται στον 15ο αιώνα. Αρχικά έφερε την ονομασία «Ελπίς των Απηλπισμένων». Καταστράφηκε το 1772, αμέσως μετά τα Ορλωφικά, και ξανακτίστηκε σε ψηλότερη τοποθεσία μέσα σε απόκρημνους βράχους για περισσότερη ασφάλεια. Για ένα διάστημα υπήρξε μετόχι του διπλανού μοναστηριού των Ταξιαρχών. Το μοναστήρι επλήγη από την πυρκαγιά που έπληξε την περιοχή της Αιγιάλειας το 2007. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μονή Πεπελενίτσης. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Μοναστήρια. nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 05/07/2018.
Νικ Βάνοφ

Ο Νικ Βάνοφ (αγγλικά: Nick Vanoff, 25 Οκτωβρίου 1929 - 20 Μαρτίου 1991) ήταν Ελληνοαμερικάνος χορευτής, παραγωγός και φιλάνθρωπος. Γεννήθηκε στην Βεύη Φλώρινας. Μεγάλωσε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης. Υπηρέτησε στο Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ και, λίγο αργότερα, σπούδασε σκηνοθεσία με τον Θίοντορ Κομισαρτζέφσκι στην Πόλη της Νέας Υόρκης.

 Ο Βάνοφ ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής στο Θέατρο Χορού του Τσαρλς Βέιντμαν. Αργότερα, ήταν πρωτοχορευτής για την Όπερα της Νέας Υόρκης. Ήταν επίσης χορευτής στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ Φίλα με, Κέητ.Ο Βάνοφ ήταν κάτοχος κάρτας υπόμνησης στην Εκπομπή του Πέρι Κόμο και αργότερα κατέστη συνεργάτης του παραγωγού. Μαζί με τον Ουίλιαμ Ο. Χάρμπακ, συμπαρήγαγε το The Tonight Show, όταν ο Στηβ Άλλεν ήταν ο οικοδεσπότης. Επιπλέον, δημιούργησε και παρήγαγε τα Βραβεία του Κέντρου Κένεντι. Στη δεκαετία του 1960, παρήγαγε περισσότερες από δέκα ώρες τηλεόρασης κάθε εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένων εκπομπών με τους Μπινγκ Κρόσμπι, Άντι Ουίλιαμς, Ντον Νοττς, Μίλτον Μπερλ και Σόννυ & Σερ. Λίγες δεκαετίες αργότερα, το 1985, έκανε την παραγωγή της ταινίας Ελένη.Ο Βάνοφ κέρδισε Βραβείο Τόνυ για το καλύτερο μιούζικαλ το 1990 για την παραγωγή του μιούζικαλ της Πόλης των Αγγέλων στο Μπρόντγουεϊ. Επιπλέον, κέρδισε πέντε Βραβεία Έμμυ ως παραγωγός για τα: The Julie Andrews Hour το 1973, The Kennedy Center Honors το 1984, 1987 και 1989, και το αφιέρωμα της Τζούλι Άντριους, The Sound of Christmas, το 1988. Το 1990, ονομάστηκε Σόουμαν της Χρονιάς από το Σωματείο Δημοσιογράφων της Αμερικής (το οποίο αργότερα συγχωνεύτηκε στη Διεθνή Συμμαχία Εργαζομένων Θεατρικής Σκηνής).Ο Βάνοφ ήταν ιδρυτικός διευθυντής του Ιδρύματος για το Μπαλέτο Τζόφρι. Συμμετείχε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο του Centre Theatre Group στο Λος Άντζελες.
Καλοψίδα

Η Καλοψίδα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.

 Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν. «Kalopsida». www.prio-cyprus-displacement.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 2018.
Σιθωνία

Η Σιθωνία είναι χερσόνησος του νομού Χαλκιδικής και αποτελεί την λεγόμενη μεσαία χερσόνησο από τις τρεις του νομού. Η χερσόνησος της Σιθωνίας χαρακτηρίζεται από γραφικές περιοχές με έντονο ανάγλυφο και τις οργανωμένες ή απομονωμένες παραλίες της, καθώς και δάση πεύκου που χαρακτηρίζουν το τοπίο της. Σύμφωνα με μυθογράφους, το όνομα της περιοχής δόθηκε από τον μυθικό βασιλιά της Θράκης Σίθωνα.

 Την χερσόνησο περιβάλλουν ο Σιγγιτικός κόλπος στα ανατολικά (σήμερα γνωστό ως Κόλπος Αγίου Όρους) και ο Τορωναίος κόλπος στα δυτικά (σήμερα γνωστό ως Κόλπος Κασσάνδρας). Το βουνό όρος Ίταμος βρίσκεται στο κέντρο της χερσονήσου. Ανάμεσα στα πολλά μέρη της Σιθωνίας, είναι η αρχαία πόλη, το κάστρο και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στη Τορώνη, οι ανεμόμυλοι στη Συκιά και η εκκλησία του 16ου αιώνα στη Νικήτη. Η Νικήτη αποτελεί και την έδρα του δήμου Σιθωνίας. Το Πόρτο Κουφό είναι ο μεγαλύτερος όρμος και το πιο φυσικά ασφαλές λιμάνι στην Ελλάδα, που μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη. Μεγαλύτερος οικισμός είναι ο Νέος Μαρμαράς, που βρίσκεται στην μέση της χερσονήσου και είναι το κυριότερο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα του Πόρτο Καρράς. Στον μυχό της χερσονήσου βρίσκεται η περιοχή Καρτάλια, όπου βρίσκονται μερικές από τις πιο γνωστές παραλίες, όπως το Αζάπικο, η Τριστινίκα, ο Κόρακας, ο Μαραθιάς, το Καλαμίτσι, το Κριαρίτσι κ.ά.. Στην άλλη πλευρά βρίσκουμε τον ημιορεινό οικισμό της Συκιάς με την παραλία της, την τουριστική Σάρτη, την Βουρβουρού και τον Όρμο Παναγιάς, που βρίσκεται στη αρχή της χερσονήσου. Το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου, από τη Βουρβουρού μέχρι το Νότιο άκρο, συνολικής έκτασης 233,34 τ.χλμ., είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000. Η βλάστηση περιλαμβάνει κυρίως δάση χαλέπιων πεύκων και μαύρων πεύκων στην κεντρική ορεινή περιοχή, ενώ τα πεδινά έχουν θαμνώδη βλάστηση (φρύγανα). Η περιοχή είναι σημαντική για τη μετανάστευση και την αναπαραγωγή αρκετών προστατευόμενων ειδών της ορνιθοπανίδας, με συμπεριλαμβανόμενα: θαλασσοκόρακες, σταυραετοί, σπιζαετοί, χρυσογέρακα, κιτρινοσουσουράδες και Βλάχοι.
Πιέτρο Τριμπούνο

Ο Πιέτρο Τριμπούνο (Ιταλικά : Pietro Tribuno, πέθανε το 912) ήταν Δόγης της Βενετίας (887 - 912). Ο Πιέτρο Τριμπούνο ήταν γιος του Ντομένικο Τριμπούνο και της Αννέλλας Καντιάνο της ανιψιάς του Πιέτρο Α΄ Καντιάνο που διαδέχθηκε για λίγους μήνες τον υπέργηρο και ασθενή Τζοβάννι Β΄ Παρτεσιπάτσιο. Όταν ανέβηκε στην εξουσία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους διαδόχους του Καρόλου του Παχύ, έκλεισε δυο συνθήκες με τον Αρνούλφο της Καρινθίας (888, 891). Με την πρώτη ρύθμισε την ασφάλεια των Βενετών που ζούσαν στο εξωτερικό, ο στόχος του ήταν το εμπόριο με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών, τα οικονομικά κέρδη ήταν άμεσα και το εμπόριο του σιδήρου αυξήθηκε την δεκαετία του 890 ταχύτατα.

 Οι Ούγγροι επιτέθηκαν για πρώτη φορά στην Βενετία (898), η επίθεση ήταν προειδοποίηση για πιο έντονες επιδρομές, την επόμενη χρονιά (899) κατακτήθηκε ολόκληρη η Λομβαρδία. Οι Ούγγροι συνέχισαν προς την Βενετία κατακτώντας μια σειρά από πόλεις όπως Κιττανόβα, Φιν, Εκουίλο και Αλτίνο, πέρασαν την Κιότζα και βάδισαν προς την Μαλαμόκκο που τους περίμενε ο στρατός των Βενετών με τον δόγη Πιέτρο Τριμπούνο. Τα Ουγγρικά πλοιάρια στάθηκαν ανεπαρκή μπροστά στις μεγάλες Βενετσιάνικες γαλέρες και συνετρίβησαν, ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη της Βενετίας από την εποχή του Πεπίνου της Ιταλίας περίπου έναν αιώνα πριν. Μετά την συντριβή των Ούγγρων ο Τριμπούνο εργάστηκε σκληρά για την ενίσχυση της άμυνας του Ριάλτο κτίζοντας ένα μεγάλο τείχος στα ανατολικά της νήσου Σαν Πιέτρο ντι Καστέλο που έφτανε μέχρι τον Ναό Αγίας Μαρίας του Κρίνου. Ο χρονικογράφος Ιωάννης ο Διάκονος περίπου έναν αιώνα αργότερα έγραψε ότι με τις νέες οχυρώσεις η Βενετία μετατράπηκε σε αστική πόλη, ήταν χαρακτηριστικό σημάδι για την αλλαγή της ιστορίας της. Ο Πιέτρο Τριμπούνο πέθανε (912) και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ζαχαρία, η δόγισσα του ήταν η Άγγελα Σανούδου και τον διαδέχθηκε ο Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο. Norwich, John Julius (1982). A History of Venice. New York: Alfred A. Knopf. Οι δόγισσες της Βενετίας Δόγηδες της Βενετίας
Χριστόφορος Ζαχαριάδης

Ο Χριστόφορος Ζαχαριάδης ήταν αγωνιστής του Ελληνικής Επανάστασης από την Κυπαρισσία. Συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις αρχικά στη Μολδοβλαχία και αργότερα στην Πελοπόννησο. Συνεργάστηκε στενά με την «Επιτροπή Ζακύνθου» και πολιτικά χαρακτηρίστηκε ως οπαδός της αγγλόφιλης παράταξης.

 Ο Χριστόφορος ή Χρίστος Ζαχαριάδης, καταγόταν από την Κυπαρισσία της Μεσσηνίας αλλά ανατράφηκε στη Ζάκυνθο. Αργότερα μετέβη για βιοποριστικούς λόγους στην Οδησσό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όπου εργάστηκε ως γραμματέας σε εμπορικό κατάστημα. Εκεί, μυήθηκε κατά το 1820 στη Φιλική Εταιρεία. Κατά την έναρξη της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές του Ιερού Λόχου στη Φωξάνη και έπειτα διετέλεσε υπασπιστής στη χιλιαρχία του Γιαννάκη Κολοκοτρώνη. Στις 27 Μαΐου συμμετείχε σε μάχη εναντίον οθωμανικού ιππικού στη μονή Νοτσέτι, ενώ μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στη Μολδοβλαχία, κατέφυγε μαζί με τους Γιαννάκη και Αποστόλη Κολοκοτρώνη, τον Ιωάννη Πέτα και άλλους αγωνιστές στην Πελοπόννησο, όπου έφτασαν τον Αύγουστο του 1821. Εκεί, συμμετείχε αρχικά στη μάχη της Γράνας και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, ενώ αργότερα έλαβε μέρος στις μάχες κατά την πολιορκία της Πάτρας. Το 1825 ήταν ο κομιστής του υπομνήματος της «Επιτροπής Ζακύνθου», το οποίο υπέγραψαν οι Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Μιαούλης, Κανέλλος Δεληγιάννης κ.ά. Με αυτό το έγγραφο, οι συγκεκριμένοι παράγοντες της επανάστασης ζητούσαν την αγγλική προστασία. Την ίδια περίοδο ήταν αντιπρόσωπος της «Επιτροπής Ζακύνθου» στο Ναύπλιο. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, σε επιστολή του προς την επιτροπή καυτηρίαζε τις πολιτικές διαμάχες μεταξύ των διάφορων φατριών. Κατά τη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου έδρασε ως κατάσκοπος στο αιγυπτιακό στρατόπεδο καταφέρνοντας να αποσπάσει σημαντικές πληροφορίες τις οποίες αργότερα μετέφερε στους πολιορκημένους. Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Μάγκνους Χάραλντσον της Νορβηγίας

Ο Μάγκνους Χάραλντσον, παλαιά Σκανδιναβικά: Magnús Haraldsson, (π. 1135 – π. 1145) ήταν βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1142 μέχρι το τέλος του γύρω στο 1145, βασιλεύοντας μαζί με τρία από τα αδέλφια του. Ήταν γιος του Χάραλντ Δ΄ Γκίλλε της Νορβηγίας από μία άγνωστη παλλακίδα.

 Γεννήθηκε λίγο μετά το 1130, όταν ο πατέρας του έφτασε στη Νορβηγία. Μεγάλωσε από τον αρχηγό Kυρπίνγκα-Ορμ στο Στέλε, στο Σούνχορντλαντ. Δεν φαίνεται να είχε ληφθεί ως βασιλιάς μετά το τέλος του πατέρα του μαζί με τους αδελφούς του Σίγκουρντ Β΄ και Ίνγκε Α΄. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στα έπος (saga) το 1142, όταν ο μεγαλύτερος γιος του Χάραλντ Δ΄, ο Άισταϊν Β΄, ήρθε από τη Σκωτία και έγινε βασιλιάς, μαζί με τον Μάγκνους. Σε ένα ποίημα από τον ποιητή (skald) Άιναρ Σκούλεσον, και οι τέσσερις υπολογίζονται ως βασιλείς ταυτόχρονα. Σε αντίθεση με τα τρία αδέλφια του που επαινούνται για τις πράξεις τους ως πολεμιστές, ο Μάγκνους λέγεται ότι «έκανε ειρήνη μεταξύ των ανδρών». Σύμφωνα με τα έπη, ο Μάγκνους είχε ασθενή πόδια και αρρώστησε και απεβίωσε σε νεαρή ηλικία. Αργότερα γενικά δεν συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους των νορβηγών βασιλέων.
Μαρία Τσέχοβα

Η Μαρία Πάβλοβνα Τσέχοβα (ρωσικά: Мари́я Па́вловна Че́хова‎) ήταν Ρωσίδα δασκάλα, καλλιτέχνιδα, ιδρυτής του μουσείου Chekhov Memorial House στη Γιάλτα, και αποδέκτρια του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας. Ο αδερφός της ήταν ο Αντόν Τσέχωφ.

 Η Μαρία Παβλόβνα Τσέχοβα γεννήθηκε στις 31 Αυγούστου 1863 στην πόλη Ταγκανρόγκ. Μπήκε στο Γυμνάσιο Θηλέων Μαριίνσκαγια το 1872. Μετά την πτώχευση της οικογένειας το 1876, μετακόμισε με την οικογένεια στη Μόσχα, όπου αποφοίτησε από το Σχολείο Γυναικών Filaretovski το 1884. Από το 1886 έως το 1904 διάβασε ιστορία και γεωγραφία στο ιδιωτικό γυμνάσιο θηλέων Rzhevskaya. Τη δεκαετία του 1890 σπούδασε τέχνη στο Stroganovka. Το 1903 ήταν η αποδέκτης χρυσού μεταλλίου στην κορδέλα του Αγίου Στανισλάου για επιμέλεια στην εκπαίδευση. Μετά το θάνατο του Αντόν Τσέχωφ, αφιέρωσε τη ζωή της στη συλλογή και δημοσίευση της λογοτεχνικής κληρονομιάς του αδελφού της. Το 1914 η Μαρία Τσέχωβα δωρίζει τα προσωπικά αντικείμενα του Αντον Τσέχωφ στο Μουσείο Τσέχοφ στο Ταγκανρόγκ και ήταν παρούσα στα εγκαίνια της Βιβλιοθήκης Τσέχωφ που σχεδιάστηκε από τον φίλο του Τσέχοφ, Φιόντορ Σέχτελ. Από το 1922 έως το 1957 ήταν διευθύντρια του Μουσείου Τσέχωφ στη Γιάλτα . Το 1935 η Μαρία Τσέχοβα και η Όλγα Νάιπερ επισκέφτηκαν τη γενέτειρα του Τσέχοφ, το Ταγκανρόγκ, για να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις στη γιορτή για την 75η επέτειο από τη γέννηση του Αντον Τσέχωφ. Το πρώην Αθλητικό Γυμνάσιο (σχολείο αρ. 2) πήρε το όνομά του από τον Τσέχωφ ( Γυμνάσιο Τσέχωφ). Το 1944 η σοβιετική κυβέρνηση απένειμε στη Μαρία Τσέχοβα το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου Εργασίας για την πολυετή εργασία της στο Μουσείο Τσέχωφ της Γιάλτας και για τη συμβολή της στη δημοσίευση της λογοτεχνικής κληρονομιάς του Τσέχωφ. Шапочка Е.А. Чехова Мария Павловна // Энциклопедия Таганрога. - Таганрог: Антон, 1998. - с. 538. - (ISBN 5-88040-017-4).
Κατάλογος αστέρων του Ηνιόχου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ηνιόχου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Ηνιόχου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 3 Απριλίου 2012.
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2009-10

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2009-10 ήταν η 33η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 4η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2009-10 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2010-11. Κάθε νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό. Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 2008-09, ΘΟΪ Αυγόρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν. Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10 Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν: Πηγή : Βαθμολογία 2009-10 Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10 ΒαθμολογίαΗ τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν: 1Επειδή η ΑΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 2009-10 εξασφαλίζοντας έτσι συμμετοχή στο Β΄ προκριματικό γύρο του Challenge Cup, στον Α΄ προκριματικό γύρο συμμετείχε η τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος, Απόλλωνας. Πηγή : Βαθμολογία 2009-10 Αποτελέσματα Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10 ΒαθμολογίαΗ τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν: Πηγή : Βαθμολογία 2009-10 Αποτελέσματα Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10 Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας Γυναικών 2009-10 - Βαθμολογία Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ Α' Κατηγορίας Γυναικών 2009-10 - Αποτελέσματα Αρχείο ειδήσεων ΚΟΠΕ 2009-10 Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Γυναικών
Κίνγκσταουν

Το Κίνγκσταουν (αγγλικά: Kingstown) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων. Έχει πληθυσμό 15.900 κατοίκους (εκτ. του 1999) και βρίσκεται στο νησί Άγιος Βικέντιος καθώς και στην ενορία Άγιος Γεώργιος. Αποτελεί επίσης το κυριότερο λιμάνι στη νησιωτική χώρα. Είναι έδρα αεροδρομίου (διεθνές αεροδρόμιο Ε. Τ. Τζόσουα, IATA: SVD – ICAO: TVSV), κοντά στο Άρνος Βαλ.

 Η Κίνγκσταουν βρίσκεται κεντρικά του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων, νότια του Άγιου Βικέντιου και νοτιοδυτικά της ενορίας. Έχει συνολική έκταση 5 τ.χλμ.. Η πόλη έχει χαρακτηριστικά πλακόστρωτα, που απηχούν το αποικιακό της παρελθόν.. Σημαντικό αγροτικό κέντρο, μεταξύ των σπουδαιότερων προϊόντων που εξάγονται είναι οι μπανάνες, οι καρύδες και το αραρούτι. Σημαντικό αξιοθέατο της πόλης είναι ο Βοτανικός Κήπος της, που χρονολογείται από το 1765. Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων Κατάλογος κωμοπόλεων και χωριών του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων ανά πληθυσμό Φωτογραφία του λιμανιού Συγκοινωνίες από και προς την πόλη
Μαγιάτικο στεφάνι

Το μαγιάτικο στεφάνι είναι κατασκευή με λουλούδια με το οποίο γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης. Είναι ελληνικό αλλά όχι μόνο έθιμο. Ιδιαίτερα στα νησιά της Μεσογείου αλλά και σε όλη την Ελλάδα γιορτάζοντας την άνοιξη, την 1η του μήνα Μάη, φτιάχνουν ένα στεφάνι με λουλούδια (συνήθως αγριολούλουδα, μαργαρίτες και πιο σπάνια παπαρούνες) συνήθως από τους αγρούς. Το λουλούδινο στεφάνι που φτιάχνεται την πρωτομαγιά και κρεμιέται έξω από τα σπίτια συνήθως πάνω στην πόρτα.

 Σύμφωνα με τη Λαογραφική έρευνα το μαγιάτικο στεφάνι φτιάχνεται με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κληματαριάς ή σύρμα γύρω από το οποίο στηρίζονται τα λουλούδια. Τα έθιμα και οι δράσεις που συνοδεύουν τη μέρα της Πρωτομαγιάς ξεκινούν από τα βάθη της ανθρώπινης παράδοσης και περνούν από γενιά σε γενιά. Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου που - στην Ελλάδα, τη Ρώμη και μέχρι το Βυζάντιο- ήταν αφιερωμένος στον ετήσιο εορτασμό της θεάς της γονιμότητας και της γεωργίας, Δήμητρας. Η κόρης της, Περσεφόνη, που έρχεται από τον Κάτω Κόσμο αυτόν τον μήνα, από τον Άδη-σύζυγό της, ήταν ο λόγος για τη γιορτή των Ανθεστηρίων, της μεγαλόπρεπης πομπής προς τα ιερά για να προσφέρουν άνθη. Στη λαϊκή αντίληψη ο θάνατος και η γέννηση, το καλό και το κακό συνυπάρχουν. Όλα τα σπίτια, έκτος από εκείνα που έχουν πένθος, φτιάχνουν στεφάνι για προστασία, υγεία, ευτυχία, για το μάτι, με τον ανάλογο συνδυασμό λουλουδιών. Το μαγιάτικο στεφάνι είναι αυτό που θα το δει στην πόρτα του σπιτιού, θα το ζηλέψει και θα το κλέψει ο γείτονας για να το κρεμάσει στη δική του πόρτα. Το στεφάνι θα παραμείνει στο σπίτι μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού. Στη γιορτή του Άη Γιάννη του Κλήδονα το ρίχνουν στη φωτιά. Ανάβουν φωτιές σε δρόμους και πλατείες και πηδούν πάνω από τη φωτιά τρεις φορές, τρέχοντας. Συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης με την άνοιξη, γεγονός που θέλουν οι άνθρωποι να φέρουν και στα σπίτια τους.
Γεωργιανοί

Οι Γεωργιανοί, επίσης γνωστοί ως Κάρτβελοι (γεωργιανά: ქართველები) είναι λαός του Καυκάσου. Είναι λαός αρχαιότατος, ο οποίος ανάγει τις ρίζες του στους αρχαίους Ίβηρες, κατοίκους της Ιβηρίας, της σημερινής Γεωργίας. Η πλειονότητα τους κατοικεί στη Γεωργία ενώ αρκετοί άλλοι ζουν, είτε ως μειονότητες ή μετανάστες, σε διάφορες άλλες χώρες.

 Eastmond, Anthony (2010), Royal Imagery in Medieval Georgia, Penn State Press Suny, R. G. (1994), The Making of the Georgian Nation, Indiana University Press Lang, D. M. (1966), The Georgians, Thames & Hudson Rayfield, D. (2013), Edge of Empires: A History of Georgia, Reaktion Books Rapp, S. H. Jr. (2016) The Sasanian World Through Georgian Eyes, Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature, Sam Houston State University, USA, Routledge Toumanoff, C. (1963) Studies in Christian Caucasian History, Georgetown University Press Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Georgians στο Wikimedia Commons
Πράσινο

Το πράσινο δεν είναι ένα από τα βασικά χρώματα, δεδομένου ότι είναι αποτέλεσμα της ανάμιξης του μπλε με το κίτρινο. Είναι το κυρίαρχο χρώμα στη φύση καθώς συναντάται σε όλα σχεδόν τα φυτά λόγω της χλωροφύλλης. Αποτελεί το χρώμα των περισσότερων φυτών, δέντρων και των φυλλωμάτων τους. Το πράσινο αντιστοιχεί σε μήκος κύματος από 495 έως 570 νανόμετρα.

 Η ετυμολογία της λέξης στα ελληνικά προέρχεται από το χρώμα του πράσου, ενώ σε αρκετές γλώσσες η λέξη για το πράσινο και το μπλε είναι κοινή. Πράσινο είναι ονομασία μιας αδιάλυτης στο νερό χρωστικής, ενός χρώματος ή μιας λάκκας, των οποίων το χρώμα είναι μεταξύ του γαλάζιου και του κίτρινου του ορατού φάσματος ανάλυσης του ηλιακού φωτός. Υπάρχουν πολλά πράσινα χρώματα. Ανάμεσα σε αυτά μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής: α) το πράσινο αλιζαρίνης-κυανίνης G. Είναι από τα όξινα χρώματα των σουλφοξέων των αμινοανθρακικονών, που χρησιμοποιείται για τη βαφή των υφασμάτων από μαλλί. β) το πράσινο του μαλαχίτη. Χρησιμοποιείται για τη βαφή των υφασμάτων από βαμβάκι, του χαρτιού κλπ. γ) το πράσινο το λαμπρό, το οποίο είναι αιθυλοπαράγωγο του πράσινου του μαλαχίτη. Στα ανόργανα πράσινα χρώματα μπορούν να αναφερθούν το πράσινο του καδμίου, το πράσινο του ορυκτού μαλαχίτη κλπ. Το χρώμα αυτό είναι συνδεδεμένο με ποικίλους συμβολισμούς. Κατεξοχήν με τη φύση, την ελπίδα, τη νεότητα και την άνοιξη. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα των κοινωνικών διαχωρισμών, ήταν το χρώμα που χρησιμοποιούταν από την τραπεζιτική, την εμπορική τάξη και γενικά τις αστικές μεσαίες, οικονομικά δραστήριες, μη αριστοκρατικές τάξεις (ευγενείς, κλήρος και αυλικοί). Μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται ως σήμα ασφάλειας, ηρεμίας, θετικότητας και άδειας (π.χ. πράσινη κάρτα, πράσινο φανάρι κτλ). Στην πολιτική, είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τα οικολογικά κινήματα και κόμματα. Ακόμα, χρησιμοποιείται από πολλούς στρατούς ξηράς, είτε μόνο του είτε σε στολή παραλλαγής για κάλυψη, λόγω της συνάφειάς του με τα χρώματα της φύσης. Στο χώρο του αθλητισμού, το πράσινο χρώμα, μόνο του ή σε συνδυασμό με κάποιο άλλο, ταυτίζεται με την υποστήριξη σε συγκεκριμένους συλλόγους (πράσινοι κλπ.) ή εθνικές ομάδες (Βόρεια Ιρλανδία). Heller, Eva (2009). Psychologie de la couleur – Effets et symboliques. Pyramyd (French translation). ISBN 978-2-35017-156-2. Gage, John (1993). Colour and Culture – Practice and Meaning from Antiquity to Abstraction. Thames and Hudson (Page numbers cited from French translation). ISBN 978-2-87811-295-5. Gage, John (2006). La Couleur dans l'art. Thames and Hudson. ISBN 978-2-87811-325-9. Varichon, Anne (2000). Couleurs – pigments et teintures dans les mains des peuples. Seuil. ISBN 978-2-02084697-4. Lichtenfeld, Stephanie (2012). "Fertile Green: Green Facilitates Creative Performance" (PDF). Personality and Social Psychology Bulletin. 38 (6): 784–97. doi:10.1177/0146167212436611. PMID 22427383. S2CID 13101980.
Φυσικό κόμμι

Τα φυσικά κόμμεα (αγγλ. natural gums) είναι πολυσακχαρίτες φυσικής προέλευσης, ικανοί να προκαλέσουν μεγάλη αύξηση στο ιξώδες ενός διαλύματος, ακόμη και σε μικρές συγκεντρώσεις.Είναι κυρίως βοτανικά κόμμεα, που βρίσκονται στα ξυλώδη στοιχεία των φυτών ή σε επικαλύψεις των σπόρων.

 Χρησιμοποιούνται στη βιομηχανία τροφίμων ως πυκνωτικοί παράγοντες, πηκτωματοποιητές, γαλακτωματοποιητές και ως πρόσθετα τροφίμων, καθώς επίσης και σε άλλα προϊόντα, συγκολλητικά, συνδετικά μέσα, αναστολείς κρυστάλλων, διαυγαστικοί παράγοντες, παράγοντες ενθυλάκωσης, κροκιδωτικοί παράγοντες, διογκωτικά μέσα, σταθεροποιητές κ.α. Τα φυσικά κόμμεα μπορούν να ταξινομηθούν ανάλογα με την προέλευσή τους. Μπορούν επίσης να ταξινομηθούν ως μη φορτισμένα ή ιοντικά πολυμερή (πολυηλεκτρολύτες).Τα εξής παραδείγματα αναφέρονται παρακάτω (με τον αριθμό Ε κωδικό πρόσθετου τροφίμων):
Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αραβικά: الاتحاد الفلسطيني لكرة القدم‎) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην Παλαιστινιακή Αρχή. Η έδρα της βρίσκεται στη Ραμάλα και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, των πρωταθλημάτων της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδας της Γάζας και του κυπέλλου, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Παλαιστίνης.

 Το 1952 ιδρύθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Παλαιστίνης (Palestine Football Federation). Η διάδοχός της, η Παλαιστινιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, που ιδρύθηκε το 1962, έγινε μέλος της Ένωσης Αραβικών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UAFA) από τότε που συστάθηκε το 1974. Έγινε αποδεκτή ως μέλος της Παγκόσμιας Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA) το 1998, μετά τη σύσταση της Παλαιστινιακής Αρχής. Η ομοσπονδία είναι επίσης μέλος της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC) από το 1998 και στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικής Ασίας (WAFF). Στις 11 Φεβρουαρίου 2011, η ομοσπονδία δημιούργησε το πρώτο γυναικείο πρωτάθλημα. Επίσημος ιστότοπος
Χέλμι Ντρέσεν

Η Χέλμι Ντρέσεν (εσθονικά: Helmi Dresen, 4 Ιουλίου 1892 - 25 Σεπτεμβρίου 1941) ήταν Εσθονή μεταφράστρια και εσπεραντίστρια. Ήταν μεγαλύτερη ηλικιακά αδερφή της Χίλντα Ντρέσεν. Φονεύθηκε από τους Ναζί.

 Η Χέλμι Ντρέσεν γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1892 στην Κόλγκα της Εσθονίας. Διδάχτηκε την εσπεραντική γλώσσα το 1912. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, διηύθυνε την Vortara Komisiono («Επιτροπή του Λεξικού») της τοπικής λέσχης του Τάλιν, η οποία και είχε ως απώτερο σκοπό την έκδοση ενός εσπεραντικού-εσθονικού λεξικού. Στις 22 Ιουνίου 1941, οι Ναζί ξεκίνησαν την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, η οποία και οδήγησε στην κατάληψη και την κατοχή του Τάλιν. Αριθμός εσπεραντιστών συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, μεταξύ των οποίων και οι Χέλμι Ντρέσεν, Μιχαέλις Ντουσάνσκις και Νέεμε Ρούους.
Μαξ Χες

Ο Μαξ Χες (γενν. 13 Ιουλίου 1996) είναι Γερμανός αθλητής του στίβου, ο οποίος εξειδικεύεται στο άλμα εις τριπλούν. Έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, ενώ ένα μήνα πρίν είχε γίνει Πρωταθλητής Ευρώπης για το 2016.

 Γεννημένος το 1996, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2014. Δύο χρόνια μετά, κέρδισε πάλι το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016. Το 2017 συμμετέσχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017, κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο, έχοντας κάνει στον προκριματικό εθνικό ρεκόρ με 17,52 μέτρα. Δύο χρόνια μετά, επανέλαβε το χάλκινο μετάλλιο στην επόμενη διοργάνωση στη Γλασκώβη. Ο Μαξ Χες στην World Athletics
Γκλόρια Γκουίντα

Η Γκλόρια Γκουίντα (ιταλικά: Gloria Guida), (19 Νοεμβρίου 1955), είναι Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Έγινε γνωστή ευρέως ως πρωταγωνίστρια ερωτικών κωμωδιών την δεκαετία του 1970.

 Η Γκουίντα γεννήθηκε στο Μεράνο, μιας κωμόπολης του Τρεντίνο. Μετακόμισε με την οικογένειά της στην Μπολόνια σε μικρή ηλικία. Ξεκίνησε πρώτα μια σταδιοδρομία ως τραγουδίστρια, αρχής γενομένης από τον χώρο του πατέρα της που εργαζόταν στις ακτές της Εμίλια Ρομάνα. Στη συνέχεια, συνέχισε στο μοντέλινγκ, για να γίνει Mis Teenage Italia το 1974. Η Γκουίντα στη συνέχεια μπήκε στον κινηματογράφο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ερωτικές κωμωδίες. Δύο από τις πρώτες ταινίες της, το La ragazzina και το La minorenne, γυρίστηκαν το καλοκαίρι του 1974, και είναι ιστορίες νεαρών γυναικών που ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητά τους. Έκανε πραγματική επανάσταση το 1975 με την ταινία La liceale. Μια άλλη ταινία της με ιδιαίτερη επιτυχία ήταν το Avere vent'anni το 1978, όπου πρωταγωνίστησε μαζί με την Λιλί Καράτι. Το 1981, η Γκουίντα παντρεύτηκε τον τραγουδιστή και ηθοποιό Τζόνι Ντορέλι, τον οποίο γνώρισε σε μια μουσική σκηνή το 1979 και απέκτησαν μία κόρη. Monika (1974) La minorenne (1974) That Malicious Age (1975) Blue Jeans (1975) La novizia (1975) So Young, So Lovely, So Vicious... (1975) La liceale (1975) Il gatto mammone (1975) Il medico... la studentessa (1976) Il solco di pesca (1976) Scandalo in famiglia (1976) Ragazza alla pari (1976) L'affittacamere (1976) Maschio latino... cercasi (1977) Orazi e Curiazi 3 - 2 (1977) The Bermuda Triangle (1978) La liceale nella classe dei ripetenti (1978) Being Twenty (1978) The Perfect Crime (1978) Travolto dagli affetti familiari (1978) Night Nurse (1979) How to Seduce Your Teacher (1979) La liceale, il diavolo e l'acquasanta (1979) Fico d'India (1980) Bollenti spiriti (1981) La casa stregata (1982) Sesso e volentieri (1982) Festa di Capodanno, (TV, 1988) Fratelli Benvenuti, (TV, 2010) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gloria Guida στο Wikimedia Commons Η Γκλόρια Γκουίντα στην IMDb (Αγγλικά)
Neue Zürcher Zeitung

Η Neue Zürcher Zeitung (συντομογραφία: NZZ) είναι ελβετική γερμανόφωνη ημερήσια εφημερίδα η οποία εκδίδεται από το NZZ Mediengruppe στην Ζυρίχη.Η έλευση της το 1780 ήταν σημαντική στον χώρο των γερμανόφωνων εφημερίδων, διότι έθεσε νέα ποιοτικά επίπεδα σε τομείς όπως η αντικειμενικότητα και το βάθος της ανάλυσης σημαντικών ειδησιογραφικών γεγονότων, ενώ παράλληλα κάλυπτε και τα καλλιτεχνικά δρώμενα και παρουσίαζε επίσης διαφημίσεις. Το μοτίβο και τα πρότυπά της ακολούθησαν σταδιακά πολλές ακόμη αξιόλογες εφημερίδες. Εκδίδεται ακόμη, έπειτα από δυόμιση σχεδόν αιώνες, διατηρώντας την ποιοτική αρθρογραφίας της που περιλαμβάνει εκτενείς αναφορές στα διεθνή θέματα και τα χρηματιστηριακά.

 Είναι μία από τις παλαιότερες εφημερίδες που εκδίδονται ακόμη, αρχικά με τον τίτλο Zürcher Zeitung, ο οποίος άλλαξε σε Neue Zürcher Zeitung το 1821. Το πρώτο φύλλο, με αρχισυντάκτη τον Σάλομον Γκέσνερ (Salomon Gessner), εκδόθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1780, Όσον αφορά την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά της έχουν γίνει ελάχιστες αλλαγές από την δεκαετία του 1930. Για παράδειγμα έγχρωμες φωτογραφίες προστέθηκαν μόλις το 2005, πολλά χρόνια μετά από τις περισσότερες εφημερίδες ευρείας κυκλοφορίας. Στην θεματολογία δίδεται έμφαση στα διεθνή, τα χρηματοοικονομικά και τον πολιτισμό, ενώ η κάλυψη lifestyle ζητημάτων είναι πολύ περιορισμένη. Πολιτικά έχει κατεύθυνση εγγύτερα στην φιλελεύθερη και την κεντροδεξιά. Το 1910 το τιράζ της Neue Zürcher Zeitung ήταν 18.100 αντίτυπα. Αυξήθηκε στις 47.500 το 1930 και στις 66.600 το 1950. Το 1997 ανέρχονταν σε 162.330 αντίτυπα, το 2000 σε 169.000 και το 2003 σε 166.000. Το 2006 μειώθηκε σε 146.729 αντίτυπα, το 2009 έφτασε στα 139.732. και το 2010 ήταν στα 136.894. Το 2002 ξεκίνησε η κυκλοφορία ενός εντύπου για το Σαββατοκύριακο με τίτλο NZZ am Sonntag (η NZZ την Κυριακή). Έχει αυτόνομη συντακτική ομάδα και περιλαμβάνει περισσότερες ειδήσεις από τον χώρο του lifestyle και γενικότερα περισσότερα soft news σε σχέση με την στάνταρ έκδοση της εφημερίδας. Το τιράζ του ήταν 121.204 το 2006.Η NZZ am Sonntag ανακηρύχθηκε Ευρωπαϊκή Εφημερίδα της Χρονιάς για το 2012. Το 2005 ψηφιοποιήθηκε το πλήρες αρχείο όλων των φύλλων της εφημερίδας από τα πρώτα 225 χρόνια λειτουργίας της. Παρήχθησαν περίπου δύο εκατομμύρια εικόνες, με όγκο πληροφορίας της τάξεως των εβδομήντα terabyte. Το αρχείο που δημιουργήθηκε είναι προσβάσιμο μέσω του επίσημου ιστοτόπου. Η ψηφιοποίηση υλοποιήθηκε από ινστιτούτο του γερμανικού ερευνητικού οργανισμού Φράουνχοφερ – the Institute for Media Communication (από το 2006 Fraunhofer-Institut für System- und Innovationsforschung), με έδρα στο Ζανκτ Αουγκουστίν στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Το 1979 έλαβε το βραβείο Erasmus, μαζί με την γερμανική εφημερίδα Die Zeit. Luchsinger, Fred. Neue Zürcher Zeitung im Zeitalter des zweiten Weltkrieges, 1930-1955 (Zurich: Neue Zürcher Zeitung, 1955) Merrill, John C. and Harold A. Fisher. The world's great dailies: profiles of fifty newspapers (1980) pp 211–19 NZZ (Zurich: Neue Zürcher Zeitung, 2013) Wiskemann, Elizabeth. A great swiss newspaper: the story of the Neue Zürcher Zeitung (Oxford University Press, 1959) (Γερμανικά) Επίσημος ιστότοπος
Αετός Θεσπρωτίας

Ο Αετός (έως 1928 Πιτσάρι) είναι χωριό του δήμου Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας εντός των ορίων της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης). Βρίσκεται ανατολικά των Φιλιατών και βορειοανατολικά της Ηγουμενίτσας στη κοιλάδα του Καλαμά και σε υψόμετρο 160 μ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του Αετού ανέρχεται σε 134 κατοίκους.

 Κοντά στον Αετό έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίου οικισμού, με στοιχεία συνεχούς κατοίκησης από τον 9ο μέχρι τον 4ο αιώνα π.Χ. Το χωριό αναφέρεται με το όνομα Πιτσάρι κατά την οθωμανική απογραφή που πραγματοποιήθηκε το 1895. Μετά την προσάρτηση του στο ελληνικό κράτος, υπήχθη στην επαρχία Φιλιατών, ενώ μέχρι τη δεκαετία του 1940 διέθετε μια σημαντική κοινότητα Τσάμηδων (ενδεικτικά, κατά την απογραφή του 1940, από τους 397 κατοίκους του χωριού οι 351 ήταν μουσουλμάνοι). Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πληθυσμός του Αετού υπέστη αισθητή μείωση, η οποία συνεχίστηκε και κατά τις υπόλοιπες δεκαετίες. Από το 1997 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών, ενώ από την 1η Ιανουαρίου του 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου δήμου. Εκκλησιαστικά ο Αετός υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας και η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη (επιμ.), 2000 - 2010. Από το ανασκαφικό έργο των εφορειών αρχαιοτήτων, Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Αθήνα 2012. Μιχάλης Κοκολάκης, Η τουρκική στατιστική της Ηπείρου στο Σαλναμέ του 1895, στο Τετράδια Εργασίας, τεύχος 18, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Αθήνα 2008. Χαρίτωνος Κ. Λάμπρου, Οι Τσάμηδες και η Τσαμουριά, Αθήναι 1949. Μιχαήλ Σταματελάτος, Φωτεινή Βάμβα-Σταματελάτου, Γεωγραφικό Λεξικό της Ελλάδας, Α΄ τόμος, ΤΑ ΝΕΑ, 2012.
Αμμομανής

Ο/Η αμμομανής (Ammomanes) είναι γένος στρουθιόμορφων πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια του κορυδαλλού. Το πτέρωμά του είναι μπεζ έως κοκκινοκίτρινο και το ράμφος του κοντό και ισχυρό. Οφείλει το όνομά του στο ότι ζει στις αμμώδεις και έρημες περιοχές της Βόρειας Αφρικής και της Δυτικής Ασίας, φθάνοντας μέχρι την Ινδία. Σε λίγες περιπτώσεις πετά μέχρι την Ισπανία και τη Μάλτα. Κανένα είδος του δεν θεωρείται ότι κινδυνεύει με εξαφάνιση.

 Σήμερα αναγνωρίζονται επισήμως μόνο τρία είδη αμμομανούς, τα εξής: Ammomanes deserti, γνωστό και ως «κορυδαλλός της ερήμου», με 22 υποείδη, που ορίζονται κυρίως με βάση τη γεωγραφική κατανομή τους. Ammomanes cinctura, με τρία υποείδη. Ammomanes phoenicura, με δύο υποείδη που απαντώνται μόνο στο Πακιστάν και την Ινδία.Στο παρελθόν, ωστόσο, αναγνωρίζονταν και άλλα είδη (και αναγνωρίζονται ακόμα από μερικούς επιστήμονες), με κυριότερα τα εξής: Ammomanes grayi, το 2009 κατατάχθηκε από τη Διεθνή Ένωση Ορνιθολόγων σε ξεχωριστό γένος από μόνο του, το Ammomanopsis. Ammomanes burra ή Ammomanes burrus, αφού «πέρασε» από τα γένη Mirafra και Certhilauda, το 2009 κατατάχθηκε στο γένος Calendulauda. Ammomanes dunni, σήμερα στο γένος Eremalauda, του οποίου αποτελεί το μοναδικό είδος.Υπήρχε επίσης το συγγενικό γένος ψευδαμμομανής (Pseudammomanes), όπου ανήκε ο κορυδαλλός του Μπάρλοου, σήμερα στο γένος Calendulauda (Calendulauda barlowi). Το αντίστοιχο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 5, σελ. 30
Σύνδρομο Καχρίζι

Το σύνδρομο Καχρίζι είναι αυτοσωμική υπολειπόμενη νόσος που χαρακτηρίζεται από νοητική υστέρηση, καταρράκτη, κολόβομα, κύφωση και χονδροειδή χαρακτηριστικά προσώπου. Το σύνδρομο προκαλείται από μια ομόζυγη μετάλλαξη στο γονίδιο SRD5A3.

 Τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που συνδέονται με το σύνδρομο Καχρίζι είναι: καταρράκτης, ευρεία ρινική γέφυρα, σοβαρή νοητική υστέρηση, κινητική καθυστέρηση, τριχοειδές αιμαγγείωμα, κολόβωμα στην ίριδα, θωρακική κύφωση, βολβώδης μύτη, συσπάσεις στα γόνατα και τους αγκώνες, τριχοειδές αιμαγγείωμα, κ.ά..Συμπτώματα Κεφάλι, λαιμός και μάτια: Κολόβωμα της ίριδος Καταρράκτη Σκελετός, σπονδυλική στήλη: Θωρακική Κύφωση Κεφάλι, λαιμός και στόμα: Παχιά χείλη Σκελετικά προβλήματα: Κοινές Συσπάσεις Κεφάλι, λαιμός και μύτη: Βολβώδη Μύτη Ευρεία Ρινική Γέφυρα Νευρολογικά προβλήματα: Καθυστερημένη κινητική ανάπτυξη Σοβαρή νοητική υστέρηση Ο ασθενής δεν μπορεί να μιλήσει. Σκελετικά άκρα: Συσπάσεις του γόνατου Σε δέρμα, νύχια, μαλλιά, δέρμα: Τριχοειδές αιμαγγείωμα Τρία αδέλφια από το Ιράν που γεννήθηκαν με σύνδρομο Καχρίζι χαρακτηρίζονται από σοβαρή διανοητική καθυστέρηση, καταρράκτη που αρχίζει να αναπτύσσεται στα τέλη της εφηβείας, κύφωση, σύσπαση των μεγάλων αρθρώσεων, βολβώδη μύτη με πλατιά ρινική γέφυρα και παχιά χείλη. Στην ηλικία των 8, 3 αδέλφια είχαν αναπτύξει σοβαρή θωρακική κύφωση, αλλά μετά από αρκετές σκελετικές ακτινογραφίες δεν βρήκαν σπονδυλικές ανωμαλίες. Ένα από τα αδέλφια είχε κολόβωμα στην αριστερή ίριδα, και ένας άλλος αδελφός του είχε διμερές κολόβωμα της ίριδας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του είχε ένα μεγάλο τριχοειδές αιμαγγείωμα στο αριστερό μάγουλο. Κατά τον χρόνο της έρευνας, τα αδέλφια που 45, 42 και 40 ετών. Σε αυτή την ηλικία, κανένας από τους ασθενείς δεν είχε μάθει να μιλάει και είχαν μια καθυστερημένη κινητική ανάπτυξη. Και οι δύο γονείς κατάγονταν από το ίδιο χωριό στο Ιράν. Ίσως να υπήρχε κάποια σχέση αλλά δεν μπορούσε να τεκμηριωθεί.
Aftermath

Το Aftermath είναι το τέταρτο βρετανικό άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου του 1966 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Decca". Η αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "London", όντας η έκτη επίσημη κυκλοφορία τους στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού..

 Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν από τις 3 ως τις 8 Δεκεμβρίου του 1965 και από τις 6 ως τις 9 Μαρτίου του 1966 στα "RCA Studios" και ήταν ο πρώτος δίσκος του οποίου οι συνθέσεις ήταν αποκλειστικά έργο των μελών του συγκροτήματος. Ο Μπράιαν Τζόουνς έπαιξε όργανα τα οποία δεν συνηθιζόταν να ακούγονται σε δίσκο των Rolling Stones, όπως μαρίμπα, κότο, σιτάρ και άρπα. Η βρετανική έκδοση του άλμπουμ αποτελούνταν από 14 κομμάτια και εκδόθηκε χρονικά ανάμεσα στις κυκλοφορίες των σινγκλ "19th Nervous Breakdown" και "Paint It Black", γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία αφού ανέβηκε στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας τους για οκτώ εβδομάδες.Η αμερικάνικη του έκδοση είχε διαφορετικό εξώφυλλο και τρία κομμάτια λιγότερα από τη βρετανική έκδοση, αφού έμειναν εκτός τα "Out of Time", "Take It or Leave It", "What to Do" και "Mother's Little Helper", ενώ προστέθηκε το "Paint It Black". Το τελευταίο κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ και ανέβηκε στην κορυφή του Billboard, ενώ το "Mother's Little Helper" μπήκε στο Top-10 και το "Lady Jane" έφθασε μέχρι το # 24. Ο δίσκος έφθασε μέχρι τη δεύτερη θέση των αμερικάνικων τσαρτ, παραμένοντας στον κατάλογο επιτυχιών για έναν χρόνο, με αποτέλεσμα να βραβευθεί ως πλατινένιος. Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Discogs" με 4,4 / 5, ο Mark Prindle με 8 / 10 και το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5.Το περιοδικό "Rolling Stone" κατέταξε το "Aftermath" στην 109η θέση της λίστας με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, ενώ ο Ρόμπερτ Ντάιμερι το συμπεριέλαβε στο βιβλίο του με τίτλο "1001 Albums You Must Hear Before You Die". Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις των Μικ Τζάγκερ και Κιθ Ρίτσαρντς. Aftermath (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Aftermath" ήταν οι εξής: Μικ Τζάγκερ - φωνητικά, φυσαρμόνικα, κρουστά Κιθ Ρίτσαρντς - κιθάρα, φωνητικά Μπράιαν Τζόουνς - κιθάρα, φωνητικά, πιάνο, πλήκτρα, αρπίχορδο, μαρίμπα, σιτάρ, άρπα, φυσαρμόνικα, κρουστά, κότο Μπιλ Γουάιμαν - μπάσο, φωνητικά Τσάρλι Γουάτς - τύμπανα, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΙαν Στιούαρτ - πιάνο, πλήκτρα Τζακ Νίτσε - πιάνο, πλήκτρα, αρπίχορδο, κρουστά Aftermath - The Rolling Stones | Songs, Reviews, Credits | AllMusic The Rolling Stones - Aftermath | Sputnikmusic Aftermath | The Rolling Stones
Ιζαμπέλ Καρό

Η Ιζαμπέλ Καρό (12 Σεπτεμβρίου 1982 – 17 Νοεμβρίου 2010) υπήρξε μοντέλο, ηθοποιός από τη Μασσαλία, που έμεινε γνωστή κυρίως για τη φωτογράφησή της στη διαφημιστική εκστρατεία κατά της νευρικής ανορεξίας από τον φωτογράφο Ολιβιέρο Τοσκάνι.

 Η Καρό πέθανε στις 17 Νοεμβρίου 2010 στη Γαλλία, μετά από νοσηλεία δύο εβδομάδων στο νοσοκομείο με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα. Η αιτία θανάτου της ήταν η νευρική ανορεξία. Η οικογένειά της ανέφερε τον θάνατό της στα μέσα μετά από ένα μήνα, στις 29 Δεκεμβρίου 2010. Στις 18 Ιανουαρίου 2011, αναφέρθηκε ότι η μητέρα της αυτοκτόνησε κατηγορώντας τον εαυτό της για τον θάνατο της Καρό. Το προσωπικό της blog
Παναγία η Σκέπη

Ο εικονογραφικός τύπος της Παναγίας της Σκέπης παρουσιάζει την Παναγία κατ' ενώπιον (Πλατυτέρα) η οποία απλώνει ως σκεπή και προστασία των πιστών το μοφόριό της. Επίσης πάνω από αυτή εικονίζονται δύο άγγελοι οι οποίοι απλώνουν το ένδυμα αυτό και συμμετέχουν σε αυτό και οι υμνογράφοι Ανδρέας και Ρωμανός.

 Προσδιορίζεται ως Σκέπη η Παναγία από τον Επιφάνειο Κωνσταντίας, ενώ στον Ακάθιστος Ύμνος διαβάζουμε χαίρε σκέπη του κόσμου πλατυτέρα νεφέλης και στον Απόδειπνο, μήτερ του Θεού φύλαξόν με υπό την σκέπην σου, ή στον Παρακλητικό Κανόνα, χαίρε θεία σκέπη, χαίρε όπλον και τείχος απόρθητον. Στον ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως τιμάτο το μαφόριο της Θεοτόκου και υπάρχει η σχετική διήγηση για την εμφάνιση κατά την ώρα του εσπερινού σε πλήρη δόξα της Παναγίας στον Ανδρέα τον διά Χριστόν σαλόν και στο άπλωμα από πάνω του ενδύματος αυτού. Στη Ρωσία απαντάται με τον τίτλο Pokrov o τύπος της Σκέπης, και δείγματα αυτού εμφανίζεται από τον 12ο αι. O τύπος έχει διαφοροποιήσεις από την απλή δεομένη πάνω από τους πιστούς μέχρι και πιο σύνθετες αναπαραστάσεις. Ο πιο κυρίαρχος τύπος του Pokrov είναι εκείνος με την Παναγία να βρίσκεται μέσα σε σύννεφα κρατώντας απλωμένο ένδυμα πάνω από τα χέρια της, ενώ κάτω και γύρω από αυτήν απεικονίζονται άγιοι, Πατριάρχες και άρχοντες, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Ρωμανός ο Μελωδός , ο Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός, η βασίλισσα Θεοφανώ. Στην Δύση ο τύπος αυτός ονομάζεται Mater Misericordiae (Madonna del manto).Από την εποχή του Αγίου Βερνάρδου υμνείται και απεικονίζεται ως μητέρα της Προστασίας και του Ελέους. Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς επικράτησε από τους Κιστερκιανούς μοναχούς. Ο τύπος προέρχεται από τη βυζαντινή πλατυτέρα με τα εκτεταμένη χέρια, όπως αυτός αποκρυσταλώθηκε στον τύπο της Αγίας Σκέπης της Ορθοδοξίας, του οποίου είναι συνέχεια. Όμως για τους δυτικούς εκκλησιαστικούς θεολόγους η Mater Misericordiae συσχετίζεται με την Παναγία η οποία προστάτευε από την επιδημία της πανώλης.Η Madonna del Manto απεικονίζεται σε υπερβατική κλίμακα του μεσαίωνα, δηλαδή ζωγραφίζεται πολύ μεγαλύτερη από τα πρόσωπα των πιστών τα οποία βρίσκονται κάτω από αυτήν. Σε κάποιες άλλες απεικονίσεις έχει τις παλάμες της ενωμένες κατά το δυτικό σχήμα ικεσίας, και όχι τα χέρια της απλωμένα, ενώ άγγελοι την βοηθούν να απλώσει το ένδυμά της. H θεία οργή από την οποία προφυλάσσει τους πιστούς συμβολίζεται με βέλη τα οποία κατευθύνονται προς τους αμαρτωλούς και αποκρούονται από την ασπίδα ένδυμά της. Οι προστατευόμενοι της Παναγίας είναι μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες, λαϊκοί ή μοναχοί. Από το Mater Misericordiae προέρχεται το θέμα της Παναγίας του Ροζαρίου, δηλαδή του κομβολογίου από ρόδα ή Madonna del Rosario. Το εικονογραφικο αυτό θέμα απαντάται μόνο στην Δύση. Στην εικονογραφία του Ροζαρίου η Παναγία απεικονίζεται να κρατάει κομβολόγιο ή να περιβάλλεται από ελλειψοειδές κομβολόγιο από ρόδα, ή έχοντας στο κεφάλι της στέφανο από ρόδα ή που το στεφάνι κρατιέται από αγγέλους Κωνσταντίνος Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την εικονογραφίαν ανατολής και δύσεως, εκδ.Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, Θεσσαλονίκη, 1972
Δίδυμος ο Τυφλός

Ο Δίδυμος ο Τυφλός, Δίδυμος Αλεξανδρεύς ή Δίδυμος Αλεξανδρείας (περ. 313 - περ. 398) υπήρξε θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας στην Αλεξάνδρεια, στην περίφημη κατηχητική σχολή της οποίας ηγήθηκε για περίπου μισό αιώνα.

 Μολονότι τυφλώθηκε όταν ήταν τεσσάρων ετών, πριν μάθει ανάγνωση, κατόρθωσε να σπουδάσει Φιλοσοφία, Ρητορική, Γραμματική και Μουσική και να επιδοθεί στη συγγραφή αξιόλογων έργων. Όταν έθεσε τις υπηρεσίες του στη διάθεση της εκκλησίας της Αλεξάνδρειας, τοποθετήθηκε από τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας επικεφαλής της χριστιανικής κατηχητικής σχολής της πόλης, όπου έζησε και εργάστηκε. Μεταξύ των μαθητών του περιλαμβάνονται ο Ιερώνυμος, ο Ρουφίνος και ο Αμβρόσιος Αλεξανδρείας. Ο Δίδυμος υπήρξε πιστός ακόλουθος του Ωριγένη, ενώ αντιτάχθηκε σθεναρά στις απόψεις του Άρειου και του Μακεδόνιου. Στα σωζόμενα συγγράμματά του γίνεται φανερή η αξιοσημείωτη γνώση των Γραφών και κατέχουν ξεχωριστή θέση στη θεολογική γραμματεία. Μεταξύ των έργων του περιλαμβάνονται το Περί Τριάδος (νόθο έργο), το Περί του Αγίου Πνεύματος, το Κατά Μανιχαίων και σχολιολόγια (υπομνηματισμοί) σε διάφορα βιβλία της Αγίας Γραφής. Όπως ο Ωριγένης, ο Δίδυμος δίδασκε την σωτηριώδη αποκατάσταση των πάντων, πιστεύοντας ότι η θεϊκή τιμωρία έχει λυτρωτικό χαρακτήρα. Ο Ιερώνυμος, ο οποίος τον αποκαλούσε «Δίδυμος ο Βλέπων», έγραψε ότι ο Δίδυμος "τους ξεπέρασε όλους τους συγχρόνους του στη γνώση των Γραφών" και ο Σωκράτης ο Σχολαστικός τον αποκάλεσε αργότερα "το μεγάλο προπύργιο της αληθινής πίστης". Ο Δίδυμος θεωρούνταν ορθόδοξος χριστιανός δάσκαλος (ουσιαστικά λόγω της υποστήριξής του στην Νικαϊκή τριαδολογική θεολογία) και έχαιρε μεγάλου σεβασμού και θαυμασμού μέχρι τουλάχιστον το 553 όταν διαδοχικά «καταδικάστηκε από τις Ε', Ϛ' και Ζ' Οικουμενικές Συνόδους» ως Ωριγενιστής, όπως συνέβη και με τον ίδιο τον Ωριγένη. Ο κύριος λόγος δεν ήταν τόσο η διδασκαλία του περί της αποκατάστασης των πάντων όσο η δοξασία περί μετενσάρκωσης των ψυχών. Ως αποτέλεσμα της καταδίκης του, τα γραπτά του παραδόθηκαν στην πυρά και διασώθηκαν μόνο κάποια από αυτά, κυρίως σε έργα άλλων εκκλησιαστικών συγγραφέων. Μια ομάδα παπύρων του 6ου και 7ου αιώνα που ανακαλύφθηκαν το 1941 στην Αίγυπτο περιείχε τα σχολιολόγιά του στον Ιώβ, τον Ζαχαρία και τη Γένεσης αλλά και τα σχολιολόγια στον Εκκλησιαστή και τους Ψαλμούς, τα οποία όμως είναι αμφισβητούμενης αυθεντικότητας. Τα έργα του περιλαμβάνονται στο 39ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Migne. Κάποιες Ορθόδοξες εκκλησίες αναφέρονται σε αυτόν ως «Άγιος Δίδυμος ο Τυφλός». E. A. Livingstone, Oxford Dictionary of the Christian Church, Third edition revised, 2006, Oxford University Press, "Didymus the Blind". Σωκράτη Σχολαστικού, Εκκλησιαστική Ιστορία, «Περί Διδύμου του Τυφλού», στο έργο A Select Library of the Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church, Τόμ. 2ος, των Philip Schaff & Henry Wace, Eerdmans Publishing Company/Grand Rapids, στον ιστότοπο Christian Classics Ethereal Library (Αγγλικά). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Didymus the Blind στο Wikimedia Commons