IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στάδιο Αργυροκάστρου

Το Στάδιο Αργυροκάστρου (αλβανικά: Stadiumi Gjirokastra‎) είναι πολλαπλών χρήσεων στάδιο στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, ενώ αποτελεί έδρα της ΚΣ Λουφτεράρι Αργυροκάστρου. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 8.400 θεατών. Το 2016, πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες εργασίες ανακαίνισής του, οι σημαντικότερες ως προς το μέγεθός τους από την ημερομηνία ανέγερσής του, το 1972

 Έπειτα από την επάνοδο της Λουφτεράρι στην Αλβανική Σουπερλίγκα το 2016, το στάδιο έχριζε ολικής ανακαίνισης προκειμένου να είναι σε θέση να πληρεί τα κριτήρια φιλοξενίας αγώνων επιπέδου πρώτης κατηγορίας. Οι εργασίες εντός του σταδίου ξεκίνησαν κατά τη διάρκεια του Αυγούστου του 2016, με αντικατάσταση του χλοοτάπητα και τοποθέτηση πλαστικών καθισμάτων κατά μήκος των κερκίδων του σταδίου. Η πρώτη φάση των εργασιών ανακαίνισης ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2016, με αποτέλεσμα το στάδιο να είναι εκ νέου σε θέση να φιλοξενήσει αναμετρήσεις της Αλβανικής Σουπερλίγκας. Η πρώτη φάση των εργασιών ανακαίνισης αποτελείτο από την αντικατάσταση του χλοοτάπητα, την τοποθέτηση 300 πλαστικών καθισμάτων στην κεντρική κερκίδα, την εγκατάσταση καμερών ασφαλείας, καθώς και την ανακαίνιση των αποδυτηρίων τόσο των παικτών όσο και των διαιτητών. Το συνολικό κόστος των εργασιών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν ανήλθε στα 15.000.000 λεκ, ποσό το οποίο αντιστοιχούσε, περίπου, σε €110.000 εκείνη την περίοδο, ενώ αποτελούσε από κοινού έργο του Δήμου του Αργυροκάστρου, της Αλβανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, καθώς και του ιδιοκτήτη του συλλόγου, Γκριγκόρ Τάβο. Η πρώτη αναμέτρηση για την αγωνιστική σεζόν 2016-17 η οποία έλαβε χώρα στο στάδιο ήταν απέναντι στην Παρτιζάνι, η οποία ολοκληρώθηκε με τελικό ισόπαλο αποτέλεσμα 1–1, παρουσία, περίπου, 3.000 φιλάθλων.
Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι

Ο Ντίμιταρ Κοβατσέφσκι (Димитар Ковачевски; γεννημένος το 1974 στο Κουμάνοβο, στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) είναι πολιτικός της Βόρειας Μακεδονίας, σημερινός ηγέτης Σοσιαλδημοκρατικής Ένωση Μακεδονίας και πρωθυπουργός της χώρας από τις 16 Ιανουαρίου 2022.

 Ο Κοβατσέφσκι γεννήθηκε στο Κουμάνοβο και ο πατέρας του, Σλόμπονταν Κοβατσέφσκι, ήταν δήμαρχος του Κουμάνοβο από το 2000 έως το 2005 και πρώτος πρεσβευτής της χώρας του στο Μαυροβούνιο το 2006. Ο Ντίμιταρ ολοκλήρωσε την ανώτερη εκπαίδευση στο Γουότερβιλ της Μινεσότα των ΗΠΑ. Το 1998 από την Οικονομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου των Σκοπίων και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από την ίδια σχολή το 2003. Το 2008 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου. Ξεκίνησε να εργάζεται το 1998 στην τηλεπικοινωνιακή εταιρία Makedonski Telekom. Ανέλαβε επίκουρος καθηγητής σε 2 ιδιωτικά πανεπιστήμια της χώρας του από το 2012 και το 2018 εξελέγη βοηθός καθηγητής. Το 2018 ο Κοβατσέφσκι συνίδρυσε μια ιδιωτική εταιρεία, η οποία άνοιξε το πρώτο εγχώριο εργοστάσιο για την παραγωγή φωτοβολταϊκών μονάδων στη Βόρεια Μακεδονία. Είναι μέλος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης Μακεδονίας από το 1994. Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2020 στη Βόρεια Μακεδονία, ο Καβατσέφσκι διορίστηκε υπουργός αναπληρωτής Οικονομικών στη δεύτερη κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ. Το κοινοβούλιο τον εξέλεξε στη θέση στις 23 Σεπτεμβρίου 2020.Ο Ζάεφ ανακοίνωσε την παραίτησή του τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως ηγέτης του SDSM μετά την ήττα του στις τοπικές εκλογές του 2021. Αυτό προκάλεσε αστάθεια στην εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία ωστόσο επέζησε από τις πιέσεις της αντιπολίτευσης υπό την ηγεσία του VMRO-DPMNE για ψήφο δυσπιστίας. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση ενδυναμώθηκε κερδίζοντας τη στήριξη άλλων 4 βουλευτών από την Alternativa, η οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στην αντιπολίτευση. Ο Κοβάτσεφσκι συνόδευσε τον Ζάεφ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την Alternativa, η οποία δημοσίευσε το όνομά του ως τον πιο πιθανό διάδοχο του Ζάεφ.Μετά την επίσημη παραίτηση του Ζάεφ από την προεδρία του SDSM, ο Κοβατσέφσκι κέρδισε τις εσωκομματικές εκλογές στις 12 Δεκεμβρίου 2021, αφήνοντας τους άλλους δύο υποψηφίους πολύ πίσω σε ψήφους και διαδέχθηκε τον Ζάεφ στην ηγεσία του κόμματος. Ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού στις 16 Ιανουαρίου 2022.
Cyta

Η Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου (Α.ΤΗ.Κ.) γνωστή και ως Cyta (αγγλικά: Cyprus Telecommunications Authority) είναι Ημικρατικός Οργανισμός με σκοπό την παροχή, συντήρηση και ανάπτυξη πλήρους τηλεπικοινωνιακής υπηρεσίας.

 Λόγω της γεωγραφικής θέσης του νησιού, η Cyta ανέπτυξε ένα εκτεταμένο υποβρύχιο καλωδιακό δίκτυο οπτικών ινών, το οποίο συνδέει την Κύπρο με γειτονικές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, το Ισραήλ, η Συρία, ο Λίβανος και η Αίγυπτος και κατ’ επέκταση με τον υπόλοιπο κόσμο. Παράλληλα, ανέπτυξε υποδομή επίγειων δορυφορικών σταθμών, αναδεικνύοντας την Κύπρο σε τηλεπικοινωνιακό κόμβο της περιοχής.Παρέχει ένα ευρύ φάσμα υπηρεσιών και διευκολύνσεων, που στοχεύουν στην ικανοποίηση των συνεχώς αυξανόμενων αναγκών των πελατών της σε εφαρμογές φωνής και δεδομένων, τόσο στη σταθερή όσο και στην κινητή επικοινωνία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην παροχή υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας, όπως υπηρεσιών περιεχομένου/πολυμέσων μέσα από το διαδίκτυο, που σύμφωνα με όλα τα δεδομένα θα αποτελέσουν την κυριαρχούσα επιχειρηματική δραστηριότητα της επόμενης δεκαετίας. Η Cyta αποτελεί τον πρώτο τηλεπικοινωνιακό οργανισμό της Κύπρου που αξιολογήθηκε με βάση το μοντέλο ποιοτικής διεύθυνσης του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Ποιοτικής Διεύθυνσης EFQM και κατατάχθηκε στην ψηλότερη βαθμίδα των 5 αστεριών στο επίπεδο «Recognized for Excellence». Επίσης, αποτελεί τον μεγαλύτερο οργανισμό στον ευρύτερο κρατικό τομέα στην Κύπρο που εξασφάλισε πρώτος το πιστοποιητικό ISO 9001:2000. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 2020 η CYTA διατηρούσε τηλεφωνικούς θαλάμους σε πάρα πολλές περιοχές της Κύπρου. Η CytaVision είναι μια υπηρεσία ψηφιακής τηλεόρασης που εισήχθη από την CYTA (Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου) το 2004. Η υπηρεσία ονομαζόταν στο παρελθόν MiVision. Βασίζεται σε μια ευρυζωνική υποδομή IPTV, όπου ο ψηφιακός ήχος και η όραση μεταφέρονται μέσω τηλεφωνικής γραμμής σε ένα Set-Top Box και στην τηλεόραση του πελάτη. Η υπηρεσία παρέχει διάφορα θεματικά κανάλια, video on demand, παιχνίδια κατόπιν αιτήματος, πρόσβαση σε τηλεοπτική πύλη με χρήσιμες τοπικές πληροφορίες, δυνατότητα αποστολής και λήψης μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από την τηλεόραση, χρήση Ηλεκτρονικού Οδηγού Προγράμματος (EPG) όλα με εξατομικευμένα μενού, ενισχυμένα με κριτήρια πρόσβασης γονικού ελέγχου. Οι καταναλωτές μπορούν να έχουν πρόσβαση σε έναν κατάλογο περιεχομένου τηλεόρασης και βίντεο, ο οποίος έχει μια ακριβή δυνατότητα αναζήτησης. Οι ενισχυμένες εφαρμογές της διαδραστικής τηλεόρασης και η φωνή μέσω IP είναι δύο ακόμη δρόμοι που η υπηρεσία αναμένει να διερευνήσει και να εφαρμόσει στο μέλλον.
Λιν Γκριρ

Ο Λιν Γκριρ (Lynn Terence Greer Jr, 23 Οκτωβρίου 1979) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε και στην ομάδα του Ολυμπιακού την διετία 2007-2009. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ευρωλίγκα το 2004.

 Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, που έπαιξε επαγγελματικά μπάσκετ στο ABA (Καρολίνα Κούγκαρς (Carolina Cougars), ο αριστερόχειρας Γκριρ αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια στην ομάδα του Κολλεγίου Temple, από το οποίο και αποφοίτησε ως δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας. Μετά την αποτυχία να επιλεγεί στο ντραφτ του NBA το 2002, αγωνίστηκε για το πρώτο μέρος της σεζόν στην ομάδα της Νήαρ Ηστ που τότε συμμετείχε στην Α1 (16 πόντοι μ.ο.), ενώ ολοκλήρωσε την σεζόν στο NBDL. Την σεζόν 2003-4 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα και στο πολωνικό πρωτάθλημα με την Σλασκ Βρότσλαβ. Κέρδισε με την ομάδα του το Κύπελλο Πολωνίας και αναδείχθηκε εκείνη τη σεζόν πρώτος σκόρερ της κανονικής διάρκειας της Ευρωλίγκα (25 πόντοι μ.ο.) και του πολωνικού πρωταθλήματος (20.4 πόντοι μ.ο.). Την επόμενη σεζόν (2004-05) κέρδισε το ULEB Cup με την Δυναμό Μόσχας, ενώ τη σεζόν 2005-06 αγωνίστηκε στην Ιταλία με τη φανέλα της Νάπολι, με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Ιταλίας και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος (22.6 πόντοι μ.ο.). Το 2007 έκανε το όνειρο του πραγματικότητα, συμμετέχοντας στο ΝΒΑ με την φανέλα των Μιλγουόκι Μπακς, έχοντας 4.1 πόντους μ.ο. σε 41 παιχνίδια, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό. Με τον Ολυμπιακό έφτασε στο Φάιναλ Φορ του 2009 στην Ευρωλίγκα, και στην Ελλάδα δεν κατέκτησε κάποιο τίτλο. Την διετία 2009-2011, αγωνίστηκε στην Φενερμπαχτσέ, ενώ μετά το τέλος του 2011 και 2012 αγωνίστηκε σε στην Αρμάνι Μιλάνο και την Ούνικς Καζάν. Τη σεζόν 2012-2013, βρέθηκε στην Ουκρανία και τον Αύγουστο του 2013, συμφώνησε με την Νταρουσάφακα, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2015. Στις 25 Ιουνίου 2015, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση. Έχει υπάρξει μέλος της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ομάδας των Ηνωμένων Πολιτειών, με την οποία κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2001, αλλά και της Εθνικής Ομάδας των ΗΠΑ, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2005. Συλλογικοί Κύπελλο Πολωνίας: (2004) Κύπελλο Ιταλίας: (2004) Πρωτάθλημα Τουρκίας: (2010) Κύπελλο Τουρκίας: (2010) Ατομικοί Πρώτος σκόρερ Ευρωλίγκα: (2004) Δεύτερη καλύτερη πεντάδα στην Ευρωλίγκα: (2004) 5x MVP της αγωνιστικής στην Ευρωλίγκα: (1η αγωνιστική 2003/04), (8η αγωνιστική 2003/04), (9η αγωνιστική 2003/04), (Top 16 1η αγωνιστική, 2007/08), (Top 16 4η αγωνιστική, 2007/08) MVP τελικού στο Κύπελλο Πολωνίας: (2004) MVP στο Πρωτάθλημα Ιταλίας: (2006) Πρώτος σκόρερ στο Πρωτάθλημα Ιταλίας: (2006) Πρώτος σκόρερ τελικού στο Κύπελλο Ελλάδας: (2008) 2x Ελληνικό All-Star Game: (2008, 2009) Αναφορά στην ιστοσελίδα του NBA Αναφορά στην ιστοσελίδα του USA Basketball Αρχειοθετήθηκε 2006-12-30 στο Wayback Machine.
625 Ξενία

Η Ξενία (Xenia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,813. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Ξενίας εκτιμάται σε 28,37 ± 1,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Sa (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,2195. Η Ξενία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 21 ώρες και 6 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Αυτοδιοικούμενη Ζώνη Κοκάνγκ

Η Αυτοδιοικούμενη Ζώνη Κοκάνγκ (Βιρμανικά: ကိုးကန့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ ဒေသ, προφέρεται kóka̰ɴ kòbàɪɴ ʔoʊʔtɕʰoʊʔ kʰwɪ̰ɴja̰ dèθa̰), όπως ορίζεται από το Σύνταγμα της Μιανμάρ του 2008, είναι μια αυτοδιοικούμενη ζώνη στη βόρεια Πολιτεία Σαν.

 Η Αυτοδιοικούμενη Ζώνη Κοκάνγκ αποτελείται από δύο δήμους: Δήμος Κονκγιάν Δήμος ΛαουκκαΐνγκΚαι οι δύο δήμοι αποτελούν μέρος της επαρχίας Λαουκκαΐνγκ. Η ζώνη προορίζεται να αυτοδιοικείται από τους Κοκάνγκ. Το επίσημο όνομά της ανακοινώθηκε από διάταγμα στις 20 Αυγούστου 2010. Περιστατικό στο Κοκάνγκ (2009) Αναταραχή στο Κοκάνγκ (2015) Φέουνγκ Κια-σίν Τοπογραφικός Χάρτης της Αυτοδιοικούμενης Ζώνης Κοκάνγκ Σαν (Βόρεια), Μιανμάρ
Μαζαίικα Ριόλου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Μαζαίικα ΑχαΐαςΤα Μαζαίικα είναι μικρό χωριό, συνοικισμός του Ριόλου Αχαΐας. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Αχαΐας, κοντά στα σύνορα με τον νομό Ηλείας.

 Το όνομα του χωριού προέρχεται από τους πρώτους κατοίκους που προήλθαν από το χωριό Μάζι Καλαβρύτων. Αυτοί ήρθαν στην περιοχή του Ριόλου το 1899 και ήταν ποιμένες που κατά την συνήθεια της εποχής ξεχειμώνιαζαν με τα ζώα τους στα πεδινά. Το 1961 αναγνωρίζεται οικισμός και προσαρτάται στην κοινότητα Ριόλου. Το 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας προσαρτάται στον Δήμο Λαρισσού και το 2011 στον Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Β', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, λήμμα Μαζαίικα. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μαζαίικων Ριόλου Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 30/10/2017.
Σοφία της Σαξονίας

Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Saxen von Anhalt (απεβ. 16 Ιουλίου 1244) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του κόμη του Άνχαλτ και έγινε ηγουμένη του αβαείου του Γκέρνροντε.

 Οι γονείς της ήταν ο Bερνάρδος Γ΄ κόμης του Άνχαλτ και η Ιουδήθ των Πιάστ, κόρη του Mιέσκο Γ΄ υψηλού δούκα της Πολωνίας και δούκα της Μεγάλης Πολωνιας . Η Σοφία μεγάλωσε στο αβαείο του Γκέρνροντ . Τα αδέλφια της Σοφίας περιελάμβαναν τον Αλβέρτος Α΄ δούκας της Σαξονίας και το Ερρίκος Α΄ κόμης του Άνχαλτ, ο τελευταίος από τους οποίους ήταν επιμελητής (advocatus) του αβαείου του Γκέρνροντε. Η Σοφία διαδέχθηκε την Αδελαΐδα Β΄ ως ηγουμένη του Γκέρνροντε στα τέλη του 1220. Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για τη Σοφία ως ηγουμένης βρίσκεται σε ένα καταστατικό, που εκδόθηκε το 1221. Προκειμένου να προστατεύσει τον πλούτο της μονής από υπεξαίρεση ή κλοπή, η Σοφία αγόρασε εκτεταμένα αηαθά στο Ρήντερ. Αυτή η αγορά επιβεβαιώθηκε από τον αδελφό της Ερρίκο Α΄, στο Άσερσλεμπεν το 1223. Η επιβεβαίωση όλων των περιουσιακών στοιχείων και των δικαιωμάτων της μονής, που εκδόθηκε από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ τον Ιούνιο του 1227, αναφέρθηκε επίσης στην ιδιοκτησία στο Ρήντερ. Η Σοφία πιθανότατα απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 1244. Andreas Popperodt: Historia Ecclesiae Gerenrodenses 1560, erste Fassung bei Johann Christoph Bekmann in Accesiones Historia Anhaltinae 1716 als Annales Gernrodensis . O. von Heinemann, Geschichte der Abtei und Beschreibung der Stiftskirche zu Gernrode . (HC Huch, Quedlinburg 1877). HK Schulze, Das Stift Gernrode . Unter Verwendung eines Manuskriptes von Reinhold Specht. Mit einem kunstgeschichtlichen Beitrag von Günther W. Vorbrodt. (Mitteldeutsche Forschungen Bd. 38), Böhlau, Köln 1965. A. Thiele, "Erzählende genealogische Stammtafeln zur europäischen Geschichte", Band I, Teilband 1 Deutsche Kaiser-, Königs-, Herzogs- und Grafenhäuser I Τεκμηρίωση der Ausstellung SchleierHaft
Λούσι Χέιλ

Η Κάρεν Λουσίλ Χέιλ (Karen Lucille "Lucy" Hale, 14 Ιουνίου 1989) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η Χέιλ ήρθε στην δημοσιότητα ως μια εκ των πέντε νικητών του ριάλιτι American Juniors, ένα παρακλάδι του American Idol για παιδιά. Έγινε γνωστή από το ρόλο της ως Άρια Μοντγκόμερι στην τηλεοπτική σειρά μυστηρίου-θρίλερ Pretty Little Liars (2010-2017), για το οποίο κέρδισε το βραβείο People's Choice, Αγαπημένη τηλεοπτική ηθοποιός το 2014. Την ίδια χρονιά, βγάζει το πρώτο της άλμπουμ, Road Between.

 Η Λούσι Χέιλ γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσσί. Το όνομα της το πήρε από μια προγιαγιά της. Η Χέιλ εκπαιδεύτηκε κατ'οίκον ως παιδί. Κατά την παιδική της ηλικία, παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής και τραγουδιού. Το Αύγουστο του 2012, η Χέιλ αποκάλυψε ότι υπέφερε από διατροφικές διαταραχές. Υποκριτική Η Χέιλ μετακόμισε στο Λος Άντζελες σε ηλικία 15 ετών με την ελπίδα να υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο. Λίγο αργότερα, ξεκίνησε να κάνει δοκιμαστικά και πήρε ένα μικρό ρόλο στη σειρά Drake & Josh και άλλες έκτακτες συμμετοχές σε σειρές όπως Ned's Declassified School Survival Guide, The O.C. και στο How I Met Your Mother. Εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια της σειράς του Disney Channel, Οι μάγοι του Waverly Place. Η Χέιλ εμφανίστηκε στη σειρά του NBC, Βιονική Γυναίκα ("Bionic Woman"), ως Μπέκα Σομερς. Την εμφάνιση της στην μεγάλη οθόνη την έκανε με την ταινία Ένα Μπλου Τζιν για Τέσσερις ("The Sisterhood of the Traveling Pants 2") κάνοντας την Έφη, την μικρότερη αδερφή της Λένα Καλιγκάρις. Η Χέιλ συμπρωταγωνίστησε στην σειρα του CW, Privileged, ως Ροουζ Μπέικερ, με την Άσλει Νιούμπροου και την Τζοάνα Γκαρσία. Συμμετείχε επίσης στην τηλεοπτική ταινία Sorority Wars. Τον Δεκέμβριο του 2009, η Χέιλ πήρε τον ρόλο της Άρια Μοντγκόμερι στην τηλεοπτική σειρά Pretty Little Liars, η οποία είναι βασισμένη σε σειρά βιβλίων της Σάρα Σέπαρντ. Η Χέιλ κέρδισε το 2010 το βραβείο Teen Choice("Choice Summer TV Star: Female") για τον ρόλο της Άρια στη σειρά. Τον Ιανουάριο του 2010, η Χέιλ έκανε έκτακτη εμφάνιση στο επεισόδιο "Show Stopper" της σειράς CSI: Miami. Τον Αύγουστο του 2010 , πήρε το ρόλο της Σέρι στην ταινία Scream 4. Η Χέιλ πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία A Cinderella Story: Once Upon a Song. Μουσική Η Χέιλ περιγράφει την μουσική ως την "πρώτη της αγάπη". Οι πρώτες μουσικές της επιρροές ήταν Σάνια Τουέιν και η Φέιθ Χιλ, ωστόσο αυτό που πυροδότησε το ενδιαφέρον της να ακολουθήσει την μουσική το "...Baby One More Time" της Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Ακόμη άκουγε και Ντιξι Τσικς. Ηχογράφησε τραγούδια για την ταινία A Cinderella Story: Once Upon a Song. http://www.imdb.com/name/nm1423955/?ref_=nv_sr_1
Σέργιος Γυαλίστρας

Ο Σέργιος Γυαλίστρας (Αθήνα, 1888 - 4 Αυγούστου 1964) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε και ως υφυπουργός. Υπήρξε συγγραφέας αρκετών βιβλίων με στρατιωτικά θέματα.

 Γεννήθηκε στην Αθήνα και ακολούθησε σπουδές πρώτα στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και έπειτα στη Γαλλία. Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους, στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά την αποστρατεία του ανέλαβε διευθυντής των Ελληνικών Σιδηροδρόμων (ΣΕΚ) από το 1946 ως το 1951. Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό. Διορίστηκε υφυπουργός Αεροπορίας στην κυβέρνηση του Παπάγου, υπηρετώντας από τις 4 Νοεμβρίου 1952 ως τις 4 Οκτωβρίου 1955.Έγραψε συνολικά 10 βιβλία, από τα οποία τα δύο βραβεύτηκαν από την Ακαδημία Αθηνών.Απεβίωσε το 1964. "Η Ελλάς και ο Μέγας Πόλεμος", 1924. "Μακεδονία", 1928. "Η Ελλάς κατά τον τελευταίον πόλεμον" , 1946. "Ελλάς" , 1956 (βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών) "Εθνικοί Αγώνες 1909-1959", εκδόσεις Εστία, Αθήνα Δεκ. 1963.
Στεφάν Σαπουιζά

Ο Στεφάν Σαπουιζάτ (γαλλικά: Stéphane Chapuisat) (γενν. 28 Ιουνίου 1969) είναι Ελβετός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ένας παραγωγικός σκόρερ τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο (για την οποία εμφανίστηκε περισσότερες από 100 φορές), πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Μπορούσια Ντόρτμουντ. Αγωνίστηκε με την Ελβετία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 και σε δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Ο Σαπουιζάτ είναι επί του παρόντος ο αθλητικός διευθυντής της Γιανγκ Μπόις Βέρνης.

 Γεννημένος στη Λωζάνη, ο Σαπουιζάτ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην ΦΚ Λοζάν-Σπορ, μετακομίζοντας τον Ιανουάριο του 1991 στην ΚΦΚ Ύρντινγκεν 05 της Μπούντεσλιγκα και μεταπήδησε στην ισχυρή Μπορούσια Ντόρτμουντ εκείνο το καλοκαίρι. Ο Σαπουιζάτ σημείωσε 20 γκολ στο πρωτάθλημα στην πρώτη του σεζόν, δύο λιγότερο από τον Φριτς Βάλτερ της μετέπειτα πρωταθλήτριας ΦφΜ Στουτγκάρδης. Έμεινε στην Μπορούσια μέχρι το 1999, κατακτώντας συνεχόμενους τίτλους – αν και έπαιξε με φειδώ το 1995–96 λόγω τραυματισμών – και προσθέτοντας το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης σεζόν, όπου σκόραρε 3 γκολ σε 10 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν.Ο Σαπουιζάτ στη συνέχεια μεταγράφηκε στην Γκρασχόπερς Ζυρίχης, παίζοντας εκεί για τρία χρόνια και βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τον τίτλο του πρωταθλήματος το 2001. Το 2002, μετακόμισε στην Γιανγκ Μπόις Βέρνης, πριν επιστρέψει στη Λωζάνη, τότε στη δεύτερη κατηγορία. Αποσύρθηκε στα 37 του χρόνια, με 106 γκολ σε 228 αγώνες της Μπούντεσλιγκα στο ενεργητικό του. Ψηφίστηκε επίσης Ελβετός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς τέσσερις φορές (1992, 1993, 1994 και 2001).Τον Νοέμβριο του 2003, για τον εορτασμό του Ιωβηλαίου της UEFA, ο Σαπουιζάτ επιλέχθηκε ως ο Χρυσός Παίκτης της Ελβετίας από την Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ως ο πιο εξαιρετικός παίκτης των τελευταίων 50 ετών. Ο Σαπουιζάτ σημείωσε 21 γκολ σε 103 συμμετοχές για την Εθνική Ελβετίας και έπαιξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004.Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, εμφανιζόμενος σε τέσσερις αγώνες καθώς το έθνος έφτασε στη φάση των 16, σκόραρε σε μια νίκη με 4-1 επί της Ρουμανίας στις 22 Ιουνίου. Μπορούσια Ντόρτμουντ Μπούντεσλιγκα: 1994–95, 1995–96 Σούπερ Καπ Γερμανίας: 1995, 1996 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 1996–97 Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1997Γκρασχόπερς Πρωτάθλημα Ελβετίας: 2000–01Ατομικές Χρυσή Μπάλα: 1991 (13ος), 1992 (9ος), 1993 (9ος) kicker Ομάδα της Σεζόν στην Μπούντεσλιγκα: 1991–92 Πρώτος Σκόρερ του Πρωταθλήματος Ελβετίας: 2000–01, 2003–04 Βραβεία Ιωβηλαίου UEFA – Ο Σπουδαιότερος Ελβετός Ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 ετών: 2003 Στεφάν Σαπουιζά στο fussballdaten.de (Γερμανικά) Στεφάν Σαπουιζά στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Αγγλικά) Στεφάν Σαπουιζά – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA
Πεντάκις δωδεκάεδρο

Στη Στερεομετρία, το πεντάκις δωδεκάεδρο είναι ένα κυρτό πολύεδρο, που ανήκει στα καταλανικά στερεά, τα οποία είναι δυϊκά των αρχιμήδειων στερεών. Συγκεκριμένα, το πεντάκις δωδεκάεδρο είναι το δυϊκό του κόλουρου εικοσάεδρου. Διαθέτει 60 έδρες σχήματος ισοσκελούς τριγώνου.

 Δεδομένου ότι οι έδρες του στερεού είναι ισοσκελή τρίγωνα, αυτό σημαίνει ότι οι ακμές του είναι δύο ειδών. Αν λάβουμε το μήκος της ακμής του δυϊκού κόλουρου εικοσάεδρου ίσο με τη μονάδα, τότε το μήκος της μικρής ακμής του πεντάκις δωδεκάεδρου είναι s1 = {\displaystyle =} 1/19(18√5 − {\displaystyle -} 9) και το μήκος της μεγάλης ακμής του είναι s2 = {\displaystyle =} 3/2(√5 − {\displaystyle -} 1). Τώρα, αν θεωρήσουμε το μήκος της μικρής ακμής (s1) του στερεού ίσο με τη μονάδα, τότε ισχύουν τα εξής: Το στερεό μπορεί να κατασκευαστεί από ένα κανονικό δωδεκάεδρο στις έδρες του οποίου έχουν προστεθεί πενταγωνικές πυραμίδες. Αν το μήκος της ακμής του δωδεκάεδρου ισούται με τη μονάδα, τότε το ύψος των πρόσθετων πυραμίδων είναι ίσο με 1 19 65 + 22 5 5 {\displaystyle {\frac {1}{19}}{\sqrt {\frac {65+22{\sqrt {5}}}{5}}}} (Αγγλικά) Weisstein, Eric W., Pentakis Dodecahedron στο MathWorld
Θειενικό οξύ

Το θειενικό οξύ (αγγλικά: sulfenic acid) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο, θείο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο H2SO, αν και συχνά γράφεται πιο αναλυτικά με τον ημιεμπειρικό τύπο HSOH. Με βάση τη δομή του, μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί μονοθειοϋποκατεστημένο ανάλογο του υπεροξειδίου του υδρογόνου (H2O2), καθώς και το απλούστερο υδροχαλκογόνο που συμπεριέχει δύο διαφορετικά χαλκογόνα. Μπορεί, ακόμη, να θεωρηθεί ότι είναι ο ενδιάμεσος «κρίκος» ανάμεσα στο υπεροξείδιο του υδρογόνου και στο υδροδίθειο (H2S2), παρόλο που στην πραγματικότητα είναι λιγότερο σταθερό και από τις δύο αυτές ενώσεις. Εκτός όλων των παραπάνω, είναι το πρώτο μέλος των «μητρικών» οξοξέων του θείου, ενώ τα υπόλοιπα «μητρικά» οξοξέα, με ένα άτομο θείου ανά μόριο, είναι το θειινικό οξύ (H2SO2), το θειώδες οξύ (H2SO3) και το θειικό οξύ (H2SO4). Αποτελεί, ακόμη, τη «μητρική» ένωση των «θυγατρικών» θειενικών οξέων, δηλαδή των παραγώγων του με γενικό τύπο RSOH, όπου R ανόργανη ή οργανική μονοσθενής ομάδα. Σε αυτήν την ένωση το θείο βρίσκεται στην οξειδωτική βαθμίδα 0.

 Έχει διατυπωθή η υπόθεση ότι στο διαστρικό διάστημα το θειενικό οξύ σχηματίζεται με αντίδραση ανάμεσα σε μονοξείδιο του θείου (SO), σε κατιόν τριυδρογόνου (H3+), σε διυδρογόνο (H2) και σε ένα ελεύθερο ηλεκτρόνιο (e-). Ένας άλλος πιιθανός μηχανισμός παραγωγής του είναι με αρχική αντίδραση ανάμεσα σε μονοξείδιο του θείου και σε ατομικό υδρογόνο (H•), με ενδιάμεσα προϊόντα HOS• και HSO•, που με τη σειρά τους αντιδρούν με ένα επιπρόσθετο υδρογονοάτομο. Ωστόσο, αυτός ο μηχανισμός πιθανώς απαιτεί κόκκους σκόνης (σε σχετικά κοντινή απόσταση), ώστε να αποσπάσει το πλεόνασμα ενέργειας (που ο μηχανισμός αυτός παράγει). Τα μόρια του θειενικού οξέος υιοθετούν μια «άκομψη» διαμόρφωση. Η διαμόρφωση αυτή είναι ασύμμετρη, αλλά έχει (σχετικά) χαμηλό εμπόδιο για να μετατραπεί από «αριστερόχερη» μορφή σε «δεξιόχερη» μορφή, οπότε μπορεί να αποτελεί μεσομορφή ανάμεσα στις δυο αυτές μορφές. Οι μετρήσεις για τα μήκη δεσμών στο μόριο της ένωσης είναι οι ακόλουθες: H-S: 134,2 pm, S-O: 166,16 pm και O-H: 96,06 pm. Οι δε δεσμικές γωνίες της ένωσης είναι ∠HSO: 98,57° και ∠SOH 107,19°. Οι δυο δεσμοί με τα άτομα υδρογόνου βρίσκονται μεταξύ τους στραμμένοι κατά 90,41°: Το «μητρικό» θειενικό οξύ μπορεί να συνθεθεί σε εργαστηριακή κλίμακα με φωτόλυση μείγματος όζοντος (O3) και υδροθείου (H2S), που έχει πήξει σε αργό (Ar) στους 8 K (δηλαδή -265°C): Μπορεί επίσης να παραχθεί με πυρόλυση δι(τριτοταγές βουτυλο)σουλφοξείδιο [(tBu)2SO]: Μια άλλη μέθοδος σύνθεσης της ένωσης που έχει αναφερθεί είναι με ηλεκτρική εκκένωση διαμέσου μείγματος νερού και στοιχειακού θείου: Το θειενικό οξύ είναι πολύ δραστικό και δεν μπορεί να απομονωθεί (ούτε) σε διάλυμα. Έχει, άλλωστε, ένα έλασσον ταυτομερές, τη θειανάλη (H2S=O), με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία: Επίσης, κατά την παραμονή της, δίνει σύντομα αντίδραση συμπύκνωσης, σχηματίζοντας σουλφινοθειοϊκό οξύ: Τα υδροθειανιόντα (HS−) αντιδρούν με το θειενικό οξύ, δίνοντας υδροδίθειο:
Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο

Το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο (Castellammare del Golfo, προφέρεται στα ιταλικά ως: [kaˌstɛllamˈmaːre del ˈɡolfo]) (λατινικά: Emporium Segestanorum ή Emporium Aegestensium) είναι πόλη και δήμος στην επαρχία Τράπανι της Σικελίας. Το όνομα μπορεί να μεταφραστεί ως "Θαλάσσιο Φρούριο στον Κόλπο", που προέρχεται από το μεσαιωνικό φρούριο στο λιμάνι. Ο κοντινός υδάτινος κόλπος παίρνει το όνομά του από την πόλη και είναι γνωστό ως "Κόλπος του Καστελαμάρε". Με κατεύθυνση προς τα πάνω από τη μαρίνα/λιμάνι του που ονομάζεται "Cala Marina", υπάρχουν πολλά εστιατόρια και μπαρ, με το πολεοδομικό σχέδιο να αποτελείται από σκαλοπάτια και ελικοειδή δρόμους που οδηγούν στην Πιάτσα Πετρόλο προς μία κατεύθυνση ή προς τους κύριους κεντρικούς κήπους, όπου βρίσκεται το κέντρο της πόλης με πολλά καταστήματα, καφετέριες και εστιατόρια. Ο κεντρικός δρόμος ονομάζεται Κόρσο Γκαριμπάλντι. Το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο έχει περιγραφεί ότι πιθανώς έχει την πιο όμορφη χερσόνησο σε όλη τη Σικελία.

 Σύμφωνα με αναφορές ιστορικών και γεωγράφων όπως ο Πτολεμαίος, ο Διόδωρος ο Σικελός και ο Στράβωνας, το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο γεννήθηκε ως "Εμπόριουμ Σετζεστανόρουμ" (Emporium Segestanorum), το οποίο ήταν λιμάνι της Σετζέστα, μια κοντινή πόλη που μοιραζόταν τις ίδιες επιδρομές μέχρι την πτώση της. Οι Άραβες εισέβαλαν στο Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο από το 827 μ.Χ., και το ονόμασαν «Al Madarig», που σημαίνει «Τα Σκαλοπάτια», πιθανότατα λόγω ενός ανηφορικού απότομου δρόμου που οδηγεί από το λιμάνι στην περιοχή του οχυρού προμαχώνα. Ήταν οι Άραβες που έχτισαν για πρώτη φορά το φρούριο του κάστρου, το οποίο αργότερα επεκτάθηκε από τους Νορμανδούς. Το κτίριο υψώθηκε σε μια βραχώδη προεξοχή κοντά στη θάλασσα, που συνδέονταν με την ηπειρωτική χώρα με μια ξύλινη κινητή γέφυρα.Το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο έγινε ευρέως γνωστό κατά τον 20ο αιώνα, καθώς αποτέλεσε την γενέτειρα πολλών προσωπικοτήτων της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας, συμπεριλαμβανομένων των Σεμπαστιάνο ΝτιΓκαετάνο, Σαλβατόρε Μαραντζάνο, Στέφανο Μαγκαντίνο, Βίτο Μπονβέντρε, Τζον Ταρταμέλλα και Τζόζεφ Μπονάνο, οι οποίοι ενέπλακησαν στον διαβόητο πόλεμο του Καστελαμαρέζε με την αντίπαλη συμμορία του Τζο Μασερία για τον έλεγχο του υποκόσμου της Νέας Υόρκης. Τις τελευταίες δεκαετίες το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο έχει γίνει σημαντικός τουριστικός προορισμός καθώς βρίσκεται σε βολική τοποθεσία μεταξύ του Παλέρμο και του Τράπανι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Castellammare del Golfo στο Wikimedia Commons Ταξιδιωτικός οδηγός για το θέμα Castellammare del Golfo από τα Βικιταξίδια Castellammare's Official Website
Μπάνσκο

Το Μπάνσκο (βουλγαρικά: Банско) είναι μια πόλη 9.212 κατοίκων στο όρος Πιρίν της Βουλγαρίας, σε υψόμετρο 936 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στην πόλη υπάρχει σιδηροδρομικός σταθμός. Η πόλη είναι μεγάλος τουριστικός προορισμός ειδικότερα κατά την χειμερινή περίοδο λόγω του ομώνυμου χιονοδρομικού κέντρου που διαθέτει άριστη οργάνωση με καλή ποιότητα χιονιού. Μετά από την διοργάνωση του πρώτου φεστιβάλ τζαζ στην πόλη, το Μπάνσκο απέκτησε διεθνές πολιτιστικό ενδιαφέρον.

 Το Μπάνσκο, άλλοτε κοινότητα κυρίως κτηνοτρόφων και ταξιδευτών εμπόρων, έχει γίνει διεθνές κέντρο χειμερινού και θερινού τουρισμού. Οι κορυφές των βουνών κοντά στην πόλη, οι πολυάριθμες λίμνες και τα αιωνόβια πευκοδάση το καθιστούν δημοφιλή περιοχή για αναψυχή. Το μερίδιο της Βουλγαρίας στον Ευρωπαϊκό χειμερινό τουρισμό αυξάνεται σταθερά και το Μπάνσκο ανταγωνίζεται ολοένα και περισσότερο χιονοδρομικά κέντρα στη Γαλλία και την Ελβετία, λόγω του συγκριτικά χαμηλότερου κόστους, αλλά όχι της ποιότητας. Για τη φιλοξενία του αυξανόμενου αριθμού των τουριστών έχουν γίνει βελτιώσεις στην υποδομή και την οργάνωση του χιονοδρομικού κέντρου στο Toντόρκα. Το 2003 εγκαταστάθηκε ένα τελεφερίκ από την πόλη, αντικαθιστώντας τη διαδρομή ενός μικρού λεωφορείου προς το βασικό κέντρο της Μπαντερίσκα Πολιάνα. Το 2010 το χιονοδρομικό κέντρο διέθετε 75 χιλιόμετρα πίστες σκι, 14 σκι-λιφτ, που εξυπηρετούν ως και 24.500 άτομα ανά ώρα. Η εξυπηρετούμενη από τα σκι-λιφτ κορυφή είναι σε υψόμετρο 2.600 μέτρων. Η υψομετρική διαφορά είναι περίπου 1.000 μέτρα από τη βάση της Μπαντερίσκα Πολιάνα και πάνω από 1.600 μέτρα από την πόλη. Το γειτονικό χωριό Μπάνια, που βρίσκεται μόλις 5 χλμ. από την πόλη, είναι γνωστό για τις 27 ιαματικές πηγές του. Η πόλη εξυπηρετείται από τη γραφική στενού εύρους σιδηροδρομική γραμμή από το Σεπτέμβρι στο Ντομπρίνιστε. Τακτικά δρομολόγια λεωφορείων υπάρχουν, μεταξύ άλλων, για τη Σόφια, τη Φιλιππούπολη, το Μπλαγκόεβγκραντ, το Γκότσε Ντέλτσεφ και το Ράζλογκ. Πολλά από τα προβλήματα υποδομής έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζονται από το 2009, όπως επίσης και μεγάλο μέρος των ημιτελών διαμερισμάτων. Λόγω της παγκόσμιας ανάκαμψης από την οικονομική κρίση και την πιο ρεαλιστική τιμολόγηση, τα διαμερίσματα προσέλκυσαν περισσότερους αγοραστές από όλη την Ευρώπη. Το 2010 το κέντρο ανέκαμψε από την κρίση και είχε ρεκόρ κερδών. Το υψηλότερο σημείο του χιονοδρομικού κέντρου βρίσκεται στα 2.560 μέτρα και το χαμηλότερο στα 1000 μέτρα. Το Μπάνσκο διαθέτει πίστες σκι 75 χιλιομέτρων, εκ των οποίων το 35% απευθύνεται σε αρχάριους , το 40% σε έμπειρους και το 25% σε προχωρημένους σκιέρ και snowboarders. Το 80% αυτών των εκτάσεων είναι εξοπλισμένο με μηχανήματα τεχνητού χιονιού. Χάρη στα 170 κανόνια χιονιού TechnoAlpin και τους οδοστρωτήρες της εταιρείας Kassbohrer, η σεζόν ξεκινάει εγγυημένα τον μήνα Δεκέμβριο και λήγει τον Μάιο. Επιπλέον λειτουργούν ένα οκταθέσιο κλειστό τελεφερίκ, ένα εξαθέσιο, έξι τετραθέσια και ένα τριθέσιο τελεφερίκ. Υπάρχουν επίσης διαθέσιμοι έξι αναβατήρες για σκι και δέκα παιδικοί αναβατήρες. Αμφίπολη Διδυμότειχο Δήμος Δοξάτου Επίσημη σελίδα
Λέων της Αμφίπολης

Ο Λέων της Αμφίπολης είναι έργο επιτάφιας πλαστικής του 4ου αιώνα π.Χ., μνημείο πολεμικής δόξας και πράξης. Σύμφωνα με τον καθηγητή Δημήτρη Λαζαρίδη, στήθηκε προς τιμή του Λαομέδοντα από τη Λέσβο, ενός από τους πιο αξιόλογους τριηράρχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου που εγκαταστάθηκαν στην Αμφίπολη, ενώ σύμφωνα με μια εκδοχή βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου Καστά, άποψη που αμφισβητήθηκε. Στις πρόσφατες ανασκαφές που έγιναν εκεί, βρέθηκαν τμήματα της ράχης του γλυπτού καθώς και τα θεμέλια του πρώτου βάθρου, στην κορυφή του λόφου.

 Η ανεύρεση του μνημείου είναι συνδεδεμένη με τη νεότερη πολεμική ιστορία της Μακεδονίας, καθώς ο εντοπισμός των πρώτων τμημάτων του οφείλεται σε Έλληνες στρατιώτες, που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, και μερικά χρόνια αργότερα το 1916 η ανακάλυψη περαιτέρω τμημάτων από Άγγλους στρατιώτες κατά την κατασκευή οχυρωματικών έργων κατά την διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετέπειτα, κατά την εκτέλεση των έργων αποξήρανσης του Στρυμόνα από την εταιρεία Μονξ-Γιούλεν την δεκαετία του '30, αποκαλύφθηκαν στις εκβολές του ερείπια αρχαίας γέφυρας και βρέθηκαν μέσα σε λάσπη του ποταμού τεράστια τεμάχια του μαρμάρινου λέοντος. Παρά ταύτα, το 1937, χάρη σε πρωτοβουλία του πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα Λίνκολν ΜακΒη, την ιδιωτική πρωτοβουλία και τη συμπληρωματική ενίσχυση του ελληνικού κράτους, ο Λέων της Αμφίπολης αναστηλώθηκε. Ενδεικτικό της συμβολικής σημασίας των λεόντων ως σήματα σε τάφους είναι και το παρακάτω επίγραμμα που έγραψε τον 2ο αι. μ.Χ. ο επιγραμματοποιός Αντίπατρος ο Σιδώνιος για κάποιον Τελευτία του Θευδώρου, ο οποίος, βέβαια, δεν προκύπτει ότι σχετίζεται με την Αμφίπολη ή τον εκεί λέοντα: Η όλη διαδικασία της ανασκαφής και τα ευρήματα έχουν καταγραφεί λεπτομερώς από τον Όσκαρ Μπρονέρ στο βιβλίο 'The Lion of Amphipolis' το οποίο εκδόθηκε το 1941 στα αγγλικά. Ο Λέων της Αμφίπολης, αν και καθισμένος, είναι μεγαλύτερος από τον λέοντα της Χαιρωνείας· έχει ύψος περισσότερο από τέσσερα μέτρα και μαζί με τα βάθρα υπερβαίνει τα οκτώ μέτρα. Μόνο η κεφαλή του έχει μήκος δύο μέτρα. Η τεχνοτροπία του πιστοποιεί κατά τους ειδικούς ότι είναι έργο του πέμπτου ή του πρώτου μισού του τετάρτου π.Χ. αιώνα. Ως προς τον χρόνο της ανέγερσής του, δεν υπάρχει ομοφωνία μεταξύ των ειδικών αφού κανείς από τους αρχαίους συγγραφείς δεν μνημονεύει κάτι γι' αυτό το μνημείο. Σύμφωνα με νεότερα αρχαιολογικά ευρήματα, εικάζεται από ορισμένους αρχαιολόγους ότι ο λέοντας βρισκόταν στην κορυφή του τάφου της Αμφίπολης άποψη που αμφισβητήθηκε.Σύγχρονες διαδικτυακές λαϊκές δοξασίες θέλουν τον λέοντα να μην έχει γλώσσα, για να μην αποκαλύψει σε ποιον ανήκει ο τάφος, κρατώντας το μυστικό, ή τον δημιουργό του λέοντα να τον ρίχνει στη θάλασσα απογοητευμένος, μετά την διαπίστωση ότι ξέχασε να κατασκευάσει τη γλώσσα. The Lion of Amphipolis by Oscar Broneer
Μετάλλιο για την σωτηρία των ετοιμοθάνατων

Το Μετάλλιο για την σωτηρία των ετοιμοθάνατων (ρωσ. медаль «За спасение погибавших») είναι ένα βραβείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Δημιουργήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, με το διάταγμα Νο.442.

 Το Μετάλλιο για την σωτηρία των ετοιμοθάνατων απονέμεται σε πολίτες για την σωτηρία των συνανθρώπων τους σε φυσικές καταστροφές, υδρόβιες και εδάφιες, όταν ξεσπά μια φωτιά και σε άλλες σοβαρές καταστάσεις. Προκάτοχος του βραβείου ήταν το μετάλιο για την σωτηρία των πνιγμένων (ρωσ. Медаль «За спасение утопающих»). Δημιουργήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1957, με διάταγμα του Πρόεδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Ωστόσο, μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991, με το διάταγμα Νο.442, που εκδόθηκε στις 2 Μαρτίου του 1994, αντικαταστάθηκε από το Μετάλλιο για την σωτηρία των ετοιμοθάνατων. Το Μετάλλιο για την σωτηρία των πνιγμένων απονεμόταν για: Το κουράγιο και την αφοσίωση που έδειξαν οι βραβευμένοι κατά την διάρκεια διάσωσης ενός πνιγμένου. Την επαγρύπνηση και την εφευρετικότητα, χάρη στην οποία οι πνιγμένοι σώθηκαν. Την υποδειγματική οργάνωση υδρόβιων υπηρεσιών διάσωσης.
Γεώργιος Δούκας Φιλανθρωπηνός

Ο Γεώργιος (απεβ. πριν το 1452) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν έμπιστος του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1425-1448) και υπηρέτησε ως Μεσάζων (δεύτερος μετά τον Αυτοκράτορα) για το σύντομο διάστημα 1438-1439.

 Θα ήταν γιος ενός Φιλανθρωπινού και μίας Δούκαινας. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1429. Ανήκε στο στενό περιβάλλον τού Ιωάννη Η΄, που τού εμπιστεύτηκε τη σημαντική αποστολή, τού να απονείμει τα συμβολικά διακριτικά τού δεσπότη στους Σέρβους ηγεμόνες Τζούρατζ Μπράνκοβιτς το 1429/35 και Λάζαρ Μπράνκοβιτς το 1446. Το 1438-39 συνόδευσε τον Ιωάννη Η΄ στη Σύνοδο της Φερράρας και διορίστηκε Μεσάζων από κοινού με τον Μανουήλ Ιάγαρι Παλαιολόγο. Με την ιδιότητα αυτή έπαιξε σημαντικό ρόλο, βάζοντας πίεση στη Ρωμαϊκή αντιπροσωπεία για να αποδεχθούν την Ένωση των Εκκλησιών.Ήταν συγγενής του Ιωσήφ Β΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, που απεβίωσε το 1439 κατά τη διάρκεια της Συνόδου. Αυτός τάφηκε στη Σάντα Μαρία Νοβέλλα και ο Γεώργιος άφησε μία δωρεά στο ναό για μία ετήσια λειτουργία στη μνήμη του. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99

Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1998-99 ήταν η 44η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αναγέννηση Δερύνειας για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1998-99 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1999-00. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1998-99 Ολυμπιακός Λευκωσίας Άρης Λεμεσού Δόξα ΚατωκοπιάςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1998-99: Χαλκάνορας Ιδαλίου Ηρακλής Γερολάκκου ΑΠΕΠ ΠιτσιλιάςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1997-98 Αναγέννηση Δερύνειας ΑΠΟΠ Πάφου Εθνικός ΆσσιαςΟμάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1997-98: ΑΕΖ Ζακακίου ΑΕΚ/Αχιλλέας Αγίου Θεράποντα Αναγέννηση Γερμασόγειας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1998/99 Cypriot Second Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Γύρο θριάμβου έκανε η Αναγέννηση». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 24. 3 Μαΐου 1999. Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1998-99 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Σεμπαστιάν (ισπανικά: Festival de San Sebastian, και στα βασκικά: Donostia Zinemaldia), είναι ένα από τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ κινηματογράφου. Διεξάγεται κάθε χρόνο τον μήνα Σεπτέμβριο, στην πόλη του Σαν Σεμπαστιάν, στη Χώρα των Βάσκων (Ισπανία), από το 1953.

 Το φεστιβάλ ιδρύθηκε το 1952. Αν και αρχικά προοριζόταν να τιμήσει τις ταινίες του ισπανικού κινηματογράφου, τρία χρόνια μετά το 1955 ταινίες από άλλες χώρες επιλέχθηκαν να εξεταστούν, όταν το φεστιβάλ εξειδικεύτηκε σε έγχρωμες παραγωγές. Έχει αναγνωριστεί από το FIAPF ως φεστιβάλ κατηγορίας Α' από το 1957, με εξαίρεση την περίοδο 1980-1984, όταν δεν είχαν δοθεί σημαντικά βραβεία. Χρυσό Κοχύλι καλύτερης ταινίας Ειδικό βραβείο επιτροπής Αργυρό Κοχύλι καλύτερης σκηνοθεσίας Αργυρό Κοχύλι καλύτερου ηθοποιού Αργυρό Κοχύλι καλύτερης ηθοποιού Αργυρό Κοχύλι καλύτερου σεναρίου Αργυρό Κοχύλι καλύτερης διευθύνσης φωτογραφίας Βραβείο Ντονόστια (τιμητικό)) Ο Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά) Το Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν στη imdb.com (Αγγλικά)
Δήμος Χαιρώνειας

Ο Δήμος Χαιρώνειας ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που λειτούργησε την περίοδο 1994-2010. Συστάθηκε το 1994 όταν η μέχρι τότε κοινότητα Χαιρώνειας αναγνωρίστηκε σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με την συνένωση στο δήμο, παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λεβαδέων. Εκτεινόταν σε ένα τμήμα του Παρνασσού και ένα τμήμα της κοιλάδας του Βοιωτικού Κηφισού. Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.218 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Χαιρώνεια.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Χαιρωνείας -- η Χαιρώνεια [762] Δ.δ. Αγίου Βλασίου -- ο Άγιος Βλάσιος [410] Δ.δ. Ακοντίου -- το Ακόντιο [119] Δ.δ. Ανθοχωρίου -- το Ανθοχώρι [207] Δ.δ. Βασιλικών -- τα Βασιλικά [32] Δ.δ. Θουρίου -- το Θούριο [127] Δ.δ. Προσηλίου -- το Προσήλιο [89] Δ.δ. Προφήτου Ηλία -- ο Προφήτης Ηλίας [112] Ο Δήμος Χαιρώνειας συστάθηκε για πρώτη φορά το 1835 και περιλάμβανε εκτός από τη Χαιρώνεια (τότε Κάπραινα) τους οικισμούς: Άγιος Βλάσιος, Μέρα, Μπράμαγα (Θούριο), Καραμπούσα (Άγιοι Απόστολοι), Βελής (Προσήλιο) , Ρωμαϊκό και Αραποχώρι. Το 1840 ο δήμος διευρύνθηκε με την ένταξη σ'αυτόν του μέχρι τότε Δήμου Δαυλίδος. Παράλληλα αποσπάστηκαν από τον δήμο οι οικισμοί Ρωμαίικο, Αραποχώρι, Βελής και Μπράμαγα οι οποίοι εντάχθηκαν στον δήμο Λεβαδεών. Έδρα του δήμου Χαιρώνειας μετά το 1840 ορίστηκε η Δαύλεια, με εξαίρεση την περίοδο που διεξήχθη η απογραφή του 1861 οπού αναφέρεται ως έδρα του δήμου ο οικισμός Άγιος Βλάσιος. Ο δήμος Χαρώνειας καταργήθηκε το 1912 και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες. Η Κοινότητα Χαιρώνειας συστάθηκε το 1912 αρχικά με την ονομασία κοινότητα Κάπραινας. Το 1916 μετονομάστηκε σε κοινότητα Χαιρώνειας καθώς μετονομάστηκε ο ομώνυμος οικισμός από Κάπραινα σε Χαιρώνεια. Εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Άγιοι Απόστολοι ο οποίος καταργήθηκε το 1971. Το 1994 η κοινότητα Χαιρώνειας αναγνωρίστηκε σε δήμο, ο οποίος με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε με την προσάρτηση γειτονικών κοινοτήτων. Δήμος Χαιρώνειας
Αφροέλληνες

Οι Αφροέλληνες (αναφέρονται και ως Έλληνες Αφρικανικής Καταγωγής ή Αφρικανοί Έλληνες) είναι εθνοτική υποομάδα των Ελλήνων με μερική ή πλήρη καταγωγή από εθνοτικές ομάδες της υποσαχάριας Αφρικής.

 Στο χωριό Άβατο ζουν μερικοί Σουνίτες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι κατάγονται από αφρικανούς σκλάβους που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα την εποχή της Τουρκοκρατίας. Πριν την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, μερικοί από αυτούς ζούσαν στη Κρήτη.Το κύριο κύμα μεταναστών από την Αφρική άρχισε να έρχεται το 1997. Οι περισσότεροι Αφρικανοί μετανάστες ήρθαν κατά την δεκαετία του 2000. Οι περισσότεροι μετανάστες κατάγονται από Αιθιοπία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και τη Νιγηρία. Αρκετοί μετανάστες κατάγονται από τη Γκάνα, το Καμερούν και τη Σομαλία. Οι περισσότεροι ζουν στα Πατήσια και τη Κυψέλη. Μερικοί Αφρικανοί μετανάστες και Έλληνες αφρικανικής καταγωγής είναι θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, οι οποίες προέρχονται κυρίως από μέλη της Χρυσής Αυγής. Γιάννης Αντετοκούνμπο - καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ Θανάσης Αντετοκούνμπο - επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ Κώστας Αντετοκούνμπο - επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ Yung Light - ράππερ Ντανιέλ Μπατίστα Λίμα – επαγγελματίας ποδοσφαιριστής Νέστορας Κόμματος – επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής Σοφοκλής Σχορτσιανίτης – επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής Μάριος Όγκμποε – ποδοσφαιριστής Κώστας Δουβαλίδης – επαγγελματίας αθλητής Νέγρος του Μοριά – ράππερ Ησαΐας Ματιάμπα – τραγουδιστής Σταύρος Καλλιγάς – ηθοποιός Στέφανος Μουαγκιέ – ηθοποιός Νέρι Νιανγκουάρα – κολυμβητής Τάιλερ Ντόρσεϋ – Αμερικανοέλληνας παίκτης του ΝΒΑ Εμμανουήλ Καραλής – επαγγελματίας αθλητής Νηλ Ματόπαλιν – αθλητής Έλενα Τσινέκε – επαγγελματίας καλαθοσφαιρίστρια Μαρίνα Σάττι – τραγουδίστρια Νίκη Σερέτη – ηθοποιός Έλενα Αρμάο – τραγουδίστρια Γαβριέλλα Δημητριάδη – μοντέλο και ηθοποιός Μετανάστευση προς την Ελλάδα
Καΐς Σαγιέντ

Ο Καΐς Σαγιέντ (Kais Saied , αραβικά: قَيس سَعِيد‎, γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1958) είναι Τυνήσιος πολιτικός, πολιτικός, νομικός και πρώην λέκτορας που υπηρετεί ως ο πέμπτος Πρόεδρος της Τυνησίας από τον Οκτώβριο του 2019. Διετέλεσε πρόεδρος της Τυνησιακής Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου από το 1995 έως το 2019. Ανεξάρτητος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2019, εξελέγη επικρατώντας του Ναμπίλ Καρουί στον δεύτερο γύρο.

 Ο Σαγιέντ είναι ο γιος του Μονσέφ Σαγιέντ και της Ζακία Μπελάγκχα από το Μπενί Χιάρ ( Cap Bon ). Η μητέρα του, αν και μορφωμένη, είναι οικοκυρά. Ο θείος από την πλευρά του πατέρα του, Χισάμ Σαγιέντ, είναι ο πρώτος παιδοχειρουργός στην Τυνησία, γνωστός παγκοσμίως για το διαχωρισμό σιαμαίων που πραγματοποίησε στη δεκαετία του 1970. Ο Σαγιέντ ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Κολέγιο Σαντικί. Είναι νομομαθής, ειδικευμένος στο συνταγματικό δίκαιο και γενικός γραμματέας της Τυνησιακής Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου μεταξύ 1990 και 1995, τότε αντιπρόεδρος της ένωσης από το 1995. Διευθυντής του τμήματος Δημοσίου Δικαίου του Πανεπιστημίου του Σους μεταξύ 1994 και 1999, στη συνέχεια στη Σχολή Νομικών, Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Τύνιδας του Πανεπιστημίου της Καρχηδόνας από το 1999 έως το 2018, ήταν μέλος της ομάδας εμπειρογνωμόνων της Γενική Γραμματείας του Αραβικού Συνδέσμου μεταξύ 1989 και 1990, εμπειρογνώμονας στο Αραβικό Ινστιτούτο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 1993 έως το 1995 και μέλος της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που είναι επιφορτισμένη με την αναθεώρηση του σχεδίου του Τυνησιακού Συντάγματος το 2014 . Ήταν επίσης μέλος του επιστημονικού συμβουλίου πολλών ακαδημαϊκών επιτροπών. Επισκέπτης καθηγητής σε πολλά αραβικά πανεπιστήμια, το 2013 αρνήθηκε να συμμετάσχει στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων, η αποστολή της οποίας ήταν να βρει μια νομική λύση στο πρόβλημα της Ανεξάρτητης Ανωτάτης Αρχής Εκλογών. Αποσύρθηκε το 2018. Από το 2013 έως το 2014, ο Καΐς Σαγιέντ συμμετείχε σε διάφορες πολιτικές ομάδες και συναντήσεις, οι οποίες συγκεντρώνουν νέους ανθρώπους. Το 2016 το κίνημα Mouassissoun δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει τη δράση και τα έργα του Σαγιέντ. Ο Σαγιέντ ορκίστηκε ως πρόεδρος της Τυνησίας στις 23 Οκτωβρίου 2019. Είναι ο πρώτος πρόεδρος που γεννήθηκε μετά τη χρονιά που η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1956. Ο Σαγιέντ είναι συγγραφέας διαφόρων έργων σχετικά με το συνταγματικό δίκαιο, όπως: (στα αραβικά) Τυνησιακά πολιτικά κείμενα και έγγραφα (نصوص ووثائق سياسية تونسية) [with Abdelfattah Amor], published by the Center of Administrative, Political, and Social Studies and Research, Tunis, 1987 (στα γαλλικά) Γενικοί Κανονισμοί του Συντάγματος (Dispositions générales de la constitution) [direction], pub. Faculty of Juridical, Political, and Social Sciences of Tunis, Tunis, 2010 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kais Saied στο Wikimedia Commons
Χόλασοβιτσε

Το Χόλασοβιτσε (τσέχικα: Holašovice, γερμανικά: Hollschowitz‎) είναι μικρό ιστορικό χωριό που βρίσκεται στα νότια της Τσεχίας, 16 χιλιόμετρα δυτικά του Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε. Το χωριό ανήκει στον δήμο Γιάνκοφ. Στα νότια βρίσκεται η προστατευόμενη περιοχή τοπίου του δάσους Μπλάνσκι Το χωριό ερήμωσε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτρέποντας στο μεσαιωνικό του σχέδιο και στα παραδοσιακά κτίρια του λαϊκού ή αγροτικού μπαρόκ της Νότιας Βοημίας να παραμείνουν ανέπαφα. Αποκαταστάθηκε και επανακατοικήθηκε από το 1990 και χαρακτηρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1998 λόγω της εξαιρετικής διατήρησης ενός παραδοσιακού χωριού της εποχής του μπαρόκ.

 Το Χόλασοβιτσε αναφέρεται για πρώτη φορά το 1263. Το 1292, ο Βασιλιάς Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας έδωσε το χωριό και πολλά άλλα στο Κιστερκιανό μοναστήρι του Βίσι Μπροτ. Παρέμεινε ιδιοκτησία της μονής μέχρι το 1848.Μεταξύ 1520 και 1525, το Χόλασοβιτσε σχεδόν εξαφανίστηκε από τη βουβωνική πανώλη. Μόνο δύο από τους κατοίκους του επέζησαν. Μια στήλη που χτίστηκε πάνω από τον τάφο της πανώλης στο βόρειο άκρο του χωριού τιμά αυτό το γεγονός. Το μοναστήρι σταδιακά επανοικοδόμησε το χωριό με αποίκους από τη Βαυαρία και την Αυστρία. Μέχρι το 1530, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 17, σύμφωνα με τα αρχεία του μοναστηριού, και είχε γίνει ένας κυρίως γερμανόφωνος θύλακας στην τσεχική περιοχή. Μέχρι το 1900, υπήρχαν 163 κάτοικοι γερμανικής εθνοτικής καταγωγής και 1 τσέχικης καταγωγής.Μετά τον εκτοπισμό των Γερμανών κατοίκων στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά αγροκτήματα στο χωριό ερήμωσαν. Το Χόλασοβιτσε έγινε ένα έρημο και εγκαταλελειμμένο μέρος υπό το μεταπολεμικό κομμουνιστικό καθεστώς της Τσεχίας. Από το 1990, το χωριό αναπαλαιώθηκε πλουσιοπάροχα και κατοικήθηκε ξανά. Τώρα έχει πληθυσμό γύρω στους 140 κατοίκους. Το Χόλασοβιτσε είναι ένα τυπικό χωριό της Βοημίας για την περιοχή Χλούμποτσκα Μπλάτα γύρω από το Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε. Αποτελείται από 23 αγροκτήματα από τούβλα που περιέχουν 120 κτίρια, με λιμνούλα με ψάρια, σιδεράδικο και παρεκκλήσι. Τα αγροκτήματα κατασκευάστηκαν σε στιλ λαϊκού μπαρόκ της Νότιας Βοημίας, σε σχήματα «U» με αυλή στη μέση και με τα αετώματα με γυψωμένες άκρες στραμμένα προς ένα κεντρικό ευρύχωρο πράσινο χωριό. Τα κτίρια χρονολογούνται από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα, με τα περισσότερα από αυτά να χτίζονται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Νεπόμουκ στο πράσινο χωριό χτίστηκε το 1755. Pruvodce.com Καταχώρηση στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO Holasovice.eu (τσέχικα) Εικονική παράσταση