IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού

Το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού βρίσκεται στην περιοχή των 88 στρεμμάτων του Κορυδαλλού Αττικής. Αποτελεί τμήμα του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (ΔΑΚ) Κορυδαλλού, πρώην Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (ΕΑΚ) και διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου και ταρτάν στίβου και κερκίδα χωρητικότητας 900 θεατών. Αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών σωματείων Ερμής Κορυδαλλού, Αετός Κορυδαλλού, Α.Ο. Κορυδαλλός, Κύπρος Κορυδαλλού, Δίας Κορυδαλλού, Αστυπάλαια Κορυδαλλού και Α.Ε. Θύελλας - Αχιλλέα Κορυδαλλού, καθώς και των αθλητικών σωματείων στίβου Α.Γ.Σ. Αίολος Κορυδαλλού, Α.Ο. Σπύρος Λούης Κορυδαλλού-Νίκαιας και της αθλητικής ομάδας στίβου του Δήμου Κορυδαλλού. Επίσης στο παρελθόν έχει αποτελέσει ανά διάφορα χρονικά διαστήματα έδρα της Προοδευτικής.

 Το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού θεμελιώθηκε το 1988 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1989 από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και τον Δήμο Κορυδαλλού στην περιοχή των 88 στρεμμάτων του Κορυδαλλού πλησίον των Φυλακών Κορυδαλλού, η έκταση των οποίων αποκτήθηκε τη δεκαετία του '80 από τον Δήμο Κορυδαλλού. Με τη θεμελίωση του σταδίου διέθετε χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στο γήπεδο ποδοσφαίρου και χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στίβου και αποτέλεσε τον αρχικό αθλητικό χώρο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κορυδαλλού, τότε Εθνικό Αθλητικό Κέντρο. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι χωμάτινοι αγωνιστικοί χώροι του γηπέδου ποδοσφαίρου και του στίβου αντικαταστάθηκαν από συνθετικό χλοοτάπητα το 2003 και ταρτάν στίβου ακολούθως αντίστοιχα. Το 2009 έγινε ανάπλαση του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου ποδοσφαίρου και αντικατάσταση του συνθετικού χλοοτάπητα, ενώ το 2018 έγινε νέα πλήρης ανακαίνιση των εγκαταστάσεων του σταδίου, όπου έγινε συντήρηση του συνθετικού χλοοτάπητα, τοποθετήθηκε νέο ταρτάν στίβου και έγιναν εργασίες συντήρησης στον περιβάλλοντα χώρο, τα αποδυτήρια και την εξέδρα του.Από τη θεμελίωση του αποτελεί έδρα όλων των ποδοσφαιρικών ομάδων του Κορυδαλλού. Το 1989 παραχωρήθηκε ως έδρα της Προοδευτικής για την περίοδο 1989-90 στην Γ' Εθνική, με τα ερασιτεχνικά σωματεία του Κορυδαλλού των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Πειραιά όμως να παραπονιούνται στις αρμόδιες αρχές και φορείς του γηπέδου για την παραχώρησή του, λόγω ότι με την ολοκλήρωση της κατασκευής του θα έλυνε το πρόβλημα τους για αναζήτηση έδρας. Έκτοτε μέχρι και σήμερα, αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών σωματείων του Κορυδαλλού: Ερμής, Αετός, Κύπρος, Θύελλα και Αχιλλέα (σήμερα Α.Ε. Θύελλα-Αχιλλέας), Α.Ο. Κορυδαλλός, Δίας, Αστυπάλαια καθώς και των ανενεργών σήμερα Α.Ο. Ποντίων και Δύναμις. Επίσης, έχει αποτελέσει έδρα της Ελλάς Ποντίων κ.α. και εκ νέου έδρα της Προοδευτικής στην Δ' Εθνική. Το 2018 αποτέλεσε ουδέτερη έδρα των Α.Ο. Καβάλα και Ο.Φ. Ιεράπετρας για την προημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών. Οργανισμός Άθλησης & Πολιτισμού Δήμου Κορυδαλλού Επίσημη ιστοσελίδα Ε.Π.Σ. Πειραιά Αρχειοθετήθηκε 2019-02-08 στο Wayback Machine.
Αγία Αναστασία Αρκαδίας

Η Αγία Αναστασία είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μελιγούς, του δήμου Βορείου Κυνουρίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αρκαδίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυνουρίας του νομού Αρκαδίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Χασάνη Ρίζα.

 Η Αγία Αναστασία είναι πεδινός οικισμός στο Α.ΒΑ. τμήμα του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Άστρους-Λεωνιδίου και δίπλα στη Λίμνη Μουστού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει περίπου 43 χλμ. ΝΑ. της Τρίπολης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Χασάνη Ρίζα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελιγούς του νομού Αρκαδίας. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγία Αναστασία. Το 1971 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1971. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μελιγούς και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας. Η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η Λίμνη Μουστού στα νοτιοανατολικά του οικισμού, μικρός αλλά σημαντικός υδροβιότοπος για την ανατολική Πελοπόννησο, σταθμός ανάπαυλας και τροφοδοσίας για πολλά αποδημητικά πτηνά Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Μπέρτιλ του Χάλαντ

Ο Μπέρτιλ, σουηδ. Bertil (28 Φεβρουαρίου 1912 - 5 Ιανουαρίου 1997) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν πρίγκιπας της Σουηδίας και δούκας του Χάλαντ. Ανιψιά του είναι η Άννα-Μαρία της Ελλάδας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας των Βέττιν / Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Αρθούρου, δούκα του Κόννωτ & Στράθερν. Ο Μπέρτιλ Γουσταύος Όσκαρ Κάρολος Ευγένιος γεννήθηκε στο ανάκτορο της Στοκχόλμης. Η γονείς του ζούσαν στο ανάκτορο Στόκχολμ, στο ανάκτορο Ούλρικσνταλ και ως θερινή κατοικία είχαν το κάστρο Σοφιέρο στο Χέλσινγκμποργκ στη Σκάνια, το νοτιότερο σημείο της Σουηδίας. Του δόθηκε ο τίτλος του δούκα του Χάλαντ, τον οποίο κατείχε τον 14ο αι. ο Βενέδικτος των Έστριντσεν, δισεγγονός του Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας. Το 1947 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Γουσταύος Αδόλφος, διάδοχος της Σουηδίας, αφήνοντας έναν γιο ενός έτους, τον Κάρολο Γουσταύο. Επίσης ο δευτερότοκος αδελφός του Σίγκβαρντ είχε νυμφευτεί μοργανατικά, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη διαδοχή. Ήταν πιθανό να γίνει αντιβασιλιάς, επίτροπος του ανιψιού του. Το 1973 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του ως Κάρολος ΙΣΤ΄ Γουσταύος, έτσι ο Μπέρτιλ έγινε διάδοχος ως το 1977, οπότε γεννήθηκε το πρώτο παιδί του Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου. Ο Μπέρτιλ έγινε αξιωματικός του Ναυτικού και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως attaché της Σουηδικής πρεσβείας στο Λονδίνο. Γνωρίστηκε με τη Λίλιαν Ντέιβις το 1943, αλλά για να διατηρήσει τη θέση του στη διαδοχή, δεν τη νυμφεύτηκε για δεκαετίες. Ζούσαν διακριτικά στο Σαιν-Μαξίμ της Κυανής Ακτής. Όταν ο βασιλιάς ανιψιός του νυμφεύτηκε το 1976 μια γυναίκα μη βασιλικής καταγωγής, ο Μπέρτιλ έκανε το ίδιο έτος και τον δικό του γάμο. Η Λίλιαν απεβίωσε το 2013. Ήταν λάτρης των αυτοκινήτων: είχε μία σπάνια Aston Martin DB2 και μία Chevrolet Corvette. Η Volvo του ζήτησε να εγκαινιάσει το εργοστάσιό της στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στον Καναδά· στο Σαιν-Μαξίμ ένας χώρος στάθμευσης έχει το όνομά του. Ήταν θερμός υποστηρικτής του τέννις, του γκολφ, της μπότσια και άλλων αθλημάτων. Το 1947 εξελέγη πρόεδρος της Σουηδικής Αθλητικής Ομοσπονδίας και της Σουηδικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Ήταν μέλος της γαστρονομικής εταιρείας Αλυσίδα των Ψηστών. Από το 1973 και ως τον θάνατό του υπήρξε μέγας διδάσκαλος (μέγας μάγιστρος) των Σουηδών μασόνων. Ήταν 85 ετών, όταν απεβίωσε στη βίλα Σόλμπακεν της Στοκόλμης το 1997, με τη σύζυγό του στο πλευρό του. Τάφηκε στο Βασιλικό Κοιμητήριο του Χάγκα Παρκ. Νυμφεύτηκε το 1976 τη Λίλιαν Ντέιβις (1915-2013), η οποία είχε διαζευχθεί το 1945 τον πρώτο σύζυγό της Κρέιγκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Σύζυγος του Ιούλιου Νέπωτα

Η σύζυγος τού Ιουλίου Νέπωτος ήταν η τελευταία Αυτοκράτειρα τού Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους. Ο άνδρας της βασίλευσε το διάστημα 474-480, αν και μετά το 474 εξορίστηκε από την πρωτεύουσα. Το επώνυμό του, που στα λατινικά σημαίνει ανιψιός, το έλαβε από τη σύζυγό του, καθώς οι κύριες πηγές την αναφέρουν ως ανιψιά (neptis) τού Λέοντος Α΄ τού Θρακός Αυτοκράτορα τού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους (457-474) και της συζύγου του Βηρίνας. Η λέξη neptis σημαίνει και εγγονή ή στενή συγγενής, αλλά συνήθως η σύζυγος τού Ιουλίου θεωρείται ανιψιά· πιο πιθανά είναι συγγενής εξ αίματος με τη Βηρίνα μάλλον παρά με τον Λέοντα Α΄. Αυτό διότι ο ιστορικός Μάλχος αναφέρει τη φράση "η Βηρίνα ακολούθησε εσπεσμένα αυτό, δίνοντας χέρι βοήθειας στη σύζυγο τού Νέπωτα, την συγγενή της".

 Ο γάμος τού Ιουλίου ίσως ήταν από σκοπιμότητα, όπως συνηθιζόταν. Οι γάμοι με μέλη της Αυτοκρατορικής οικογένειας ήταν μία πράξη με πολλά πλεονεκτήματα· ο γάμος με μία κόρη Αυτοκράτορα, έδινε ελπίδες στον γαμπρό να περιβληθεί την πορφύρα. Μόλις κάποιος γινόταν Αυτοκράτορας, αυτός και η σύζυγός του προωθούσαν τους συγγενείς τους σε υψηλά αξιώματα και τους προωθούσαν να παντρευτούν άτομα με λαμπρή καταγωγή. Έτσι αν για κάποιο λόγο έχαναν τη διαδοχή στον θρόνο, κατάφερναν να ξεπερνούν τις πολιτικές αναταραχές και να παραμένουν σε εξέχουσα θέση για γενεές. Φαίνεται πως και η Βηρίνα βοήθησε συγγενείς της να ανέλθουν κοινωνικά. Μεταξύ των ετών 468 και 476, ο αδελφός της Βασιλίσκος, ο ανιψιός της Αρμάτος και ο Ιούλιος (σύζυγος της ανιψιάς της) ανέλαβαν υψηλές θέσεις στον στρατό. Και οι τρεις τους συνδεόταν με αυτήν με συγγένεια εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. Το ίδιο διάστημα, οι κόρες της Βηρίνας, η Αριάδνη και η Λεοντία παντρεύτηκαν τον Ζήνωνα και τον Μαρκιανό, τους μετέπειτα Αυτοκράτορα και σφετεριστή Αυτοκράτορα αντίστοιχα. Επίσης μάλλον έκανε κάτι για την άνοδο σε προέχουσα θέση τού βάρβαρου Οδόακρου, που θεωρείται ανιψιός της. Παντρεύτηκε τον Ιούλιο Νέπωτα προτελευταίο Αυτοκράτορα τού Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους· δεν απέκτησαν απογόνους. Cameron, Averil; Ward-Perkins, Bryan.; Whitby, Michael (2000), The Cambridge ancient history 14. Late Antiquity: empire and successors, A.D. 425 - 600, Cambridge University Press, ISBN 0-521-32591-9
Μπόρις και Γκλεμπ

Οι Μπορίς και Γκλεμπ, ουκρανικά: Борис и Глѣб (απεβ. 24 Ιουλίου (Π.Η.) / 6 Αυγούστου (Ν.Η.) 1015-19) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν οι πρώτοι άγιοι των Ρώσων τού Κιέβου (Ρως) έπειτα από τον εκχριστιανισμό των Ρώσων. Είχαν βαπτιστεί Ρόμαν και Νταβίντ αντίστοιχα· η εορτή τους τιμάται στις 24 Ιουλίου / 6 Αυγούστου.

 Σύμφωνα με δύο Βίους των Μπόρις και Γκλεμπ τού 11ου αι., που αποδίδονται στους Νέστορα τον Χρονικογράφο και Ιάκωβο τον Μοναχό, ήταν τα νεότερα τέκνα τού Βλαδίμηρου Α΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου, που τα αγαπούσε περισσότερο από τα άλλα παιδιά του. Το Πρώτο Χρονικό αναφέρει ότι η μητέρα τους ήταν η Αντέλα από τη Βουλγαρία ή η Άννα η Πορφυρογέννητη, κόρη τού Ρωμανού Β΄ των Μακεδόνων Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, αλλά οι πιο πολλοί λόγιοι αναφέρουν ότι ήταν από διαφορετική μητέρα: ο Μπόρις ήταν μεγαλύτερος, νυμφευμένος, πρίγκιπας τού Ροστόβ και μάλλον διάδοχος τού Κιέβου, ενώ ο Γκλεμπ ήταν μικρότερος και πρίγκιπας τού Μούρομ, της πιο ανατολικής πόλης. Και οι δύο φονεύθηκαν κατά τους ζηλόφθονους πολέμους των ετών 1015-19. Το Πρώτο Χρονικό κατηγορεί τον Σβιατοπόλκ Α΄ του Κιέβου τον αθεόφοβο, ότι σχεδίασε τη δολοφονία τους. Όταν ο Μπόρις επέστρεψε με τον στρατό των Ρως από την Άλτα, έμαθε το τέλος τού πατέρα του και ότι ο Σβιατοπόλκ έσπευσε να τον αντικαταστήσει στο θρόνο. Τότε είπε ο Μπόρις: "Ας μην είναι σε εμένα να κινηθώ εναντίον του μεγαλύτερου αδελφού μου· τώρα που ο πατέρας μου έφυγε, εκείνος ας πάρει τη θέση του στην καρδιά μου". Αν και παραμέρισε, ο Σβιατοπόλκ επέμεινε να τον εκτελέσει: έστειλε τον Πουτσχά και τους βογιάρους τού Βισέγκοροντ για την εκτέλεσή του. Ο Μπόρις με τον υπηρέτη του κοιμόταν στη σκηνή, όταν μαχαιρώθηκαν. Βρέθηκε να αναπνέει ακόμη· μεταφέρθηκε μέσα σε ένα τσουβάλι στο Κίεβο, όπου οι Βάραγγοι τον αποτέλειωσαν με ξίφος. Ο Γκλεμπ, με την εντύπωση ότι ο πατέρας του δεν είχε ακόμη αποβιώσει, εστάλει από τον Σβιατοπόλκ εσπευσμένα στην επιθανάτιο κλίνη τού πατέρα του. Στη διαδρομή ο αδελφός του Γιαροσλάβ Α΄ έμαθε την προδοσία τού Σβιατοπόλκ και προειδοποίησε τον Γκλεμπ να μην τον συναντήσει. Καθώς ο Γκλεμπ προσευχόταν για τον σκοτωμένο αδελφό του Μπόρις, ο μάγειράς του Τορτσίν με ένα μαχαίρι κουζίνας τού έκοψε τον λαιμό. Critical examination of Boris and Gleb's story Princes Boris and Gleb: Proto-martyrs and Passion-Bearers of Old Russia Nestor: The Martyrdom of Boris and Gleb Martyrs and Passion-Bearers Boris and Gleb Orthodox icon and synaxarion for July 24 Translation of the relics of the Holy Passionbearer Boris and Gleb May 2 "The Transfer of the Relics of the Holy Passion-Bearers, Princes of Russia Boris and Gleb, -- in Holy Baptism Roman and David", St. Luke the Evangelist Orthodox Church
Ιάκωβος Βαραδαίος

Ο Ιάκωβος Βαραδαίος ή Γιακούμπ αλ Μπαραντέι (... - 30 Ιουλίου 578) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Έδεσσας στη Συρία, από το 543 μέχρι το θάνατό του το 578. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στην ιστορία της Συριακής Ορθόδοξης Εκκλησίας και γενικά των Προχαλκηδόνιων εκκλησιών, ήταν οπαδός των Μονοφυσιτών σε μια εποχή στην οποία το δόγμα βρίσκονταν υπό διωγμό και παρακμή από τον ορθόδοξο αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α. Η προσπάθεια του ήταν καθοριστική για την αναδιοργάνωση και συνέβαλε καίρια στην ανεξαρτητοποίησή της κοινότητας, τα μέλη της οποίας ονομάστηκαν Ιακωβίτες χριστιανοί.

 Γεννήθηκε κοντά στην πόλη της Κωνσταντίνης, και μετά την ενηλικίωση του ο Ιάκωβος χειροτονήθηκε μονοφυσίτης επίσκοπος της Έδεσσας (541 μ.Χ.), από την Θεοδώρα που διέταξε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδόσιο να ορίσει δύο επισκόπους στη Συρία προκειμένου να μετριάσει την διωκτική πολιτική του Εφραίμ. Μέσω των δραστηριοτήτων του, έσωσε την κοινότητα των μονοφυσιτών στη Μικρά Ασία και την Ανατολή από την εξαφάνιση με τους διωγμούς του αυτοκράτορα όλων των μη Χαλκηδονίων, χειροτονώντας επισκόπους, ιερείς, και ενώνοντας την διάσπαρτη κοινότητα σε έναν οργανισμό που άντεξε τις πολιτικές και δυναστικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή. Butin, Romain (1907). «Jacob Baradæus». Catholic Encyclopedia. 2. New York: Robert Appleton Company. Anderson, Gerald H. (1999). Biographical Dictionary of Christian Missions. Wm. B. Eerdmans Publishing. ISBN 9780802846808. Barsoum, Ignatius Aphrem (2003). The Scattered Pearls: A History of Syriac Literature and Sciences, trans. Matti Moosa, 2nd rev. ed. Gorgias Press. Butin, R. (1907). «Jacob Baradæus». The Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company. Gregory, Timothy E. (1991). Jacob Baradaeus. The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Gregory, Timothy E. (2010). A History of Byzantium. John Wiley & Sons. ISBN 9781444359978. Irvin, Dale T.· Sunquist, Scott (2001). History of the World Christian Movement: Earliest Christianity to 1453. Orbis Books. ISBN 9781570753961. Livingstone, E. A. (2006). Jacob Baradaeus. The Concise Oxford Dictionary of the Christian Church (2 Rev. Ed.). Oxford University Press. ISBN 978-0-19-861442-5. Saint-Laurent, Jeanne-Nicole Mellon (2015). Missionary Stories and the Formation of the Syriac Churches. University of California Press. ISBN 9780520284968. Treadgold, Warren T. (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford University Press. ISBN 9780804726306. Πρότυπο:Cite DCBL
Κλωντ Ζιλό

Ο Κλωντ Ζιλό (γαλλικά: Claude Gillot), 1673 - 1722, ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος, σκηνογράφος και σχεδιαστής θεατρικών κουστουμιών, περισσότερο γνωστός ως ο δάσκαλος του Αντουάν Βαττώ και του Νικολά Λανκρέ.

 Ο Κλωντ Ζιλό γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1673 στο Λανγκρ, στη βορειοανατολική Γαλλία. Ήταν ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος βιβλίων, μεταλλουργός και σκηνογράφος. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν ο Νικολά Λανκρέ και ο Αντουάν Βαττώ ο οποίος ήταν βοηθός και μαθητευόμενος μεταξύ 1703 και 1708.Έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι το 1715 με πίνακα με μυθολογικό θέμα με τίτλο Γιορτή του Πάνα και Βάκχου. Στη συνέχεια προσάρμοσε την τέχνη του στις μοντέρνες τάσεις της εποχής του εισάγοντας θέματα για Σκηνές από υπαίθριες γιορτές, στα οποία στη συνέχεια τον ξεπέρασαν οι μαθητές του.Τα έργα του απεικονίζουν θεατρικές σκηνές και αυλικές κωμικές περιπέτειες, θεατρικές πρόβες όπως ο πίνακας Πρόσωπα σε κομψό περιβάλλον που παρακολουθούν πρόβα με χαρακτήρες από την κομέντια ντελ άρτε. Ήταν επίσης στενά συνδεδεμένος με την όπερα και το θέατρο ως σχεδιαστής σκηνικών και κοστουμιών. Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Μαΐου 1722, σε ηλικία 49 ετών.
Ρίτσαρντ Βίτσχε

Ο Ρίτσαρντ Πέτερ Βίτσχε (γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Ολλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος μπορούσε να αγωνίζεται ως αριστερός ή αμυντικός μέσος. Στη διάρκεια της 18χρονης επαγγελματικής του καριέρας, αγωνίστηκε κυρίως για λογαριασμό του ΑΦΚ Άγιαξ, αν και αγωνίστηκε, μεταξύ άλλων ομάδων, και στην Μπαρτσελόνα. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ρομπ, ήταν επίσης ποδοσφαιριστής. Ο Βίτσχε εκπροσώπησε την Ολλανδία σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, καθώς και ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Αυτό τον καιρό εργάζεται ως προπονητή στα τμήματα υποδομής του Άγιαξ.

 Ο Βίτσχε γεννήθηκε στο Άμστερνταμ της Βόρειας Ολλανδίας. Αποτελώντας προϊόν των περίφημων ακαδημιών του ΑΦΚ Άγιαξ, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Ερεντιβίζιε στις 26 Οκτωβρίου 1986, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στο πρωτάθλημα σχεδόν έναν χρόνο αργότερα. Ο μεγαλύτερος αδερφός του, Ρομπ, επίσης αγωνιζόταν στην ομάδα. Αφού κατάφερε να καθιερωθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, ο Βίτσχε μεταγράφηκε στην ΦΚ Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ, όπου, όμως, αγωνίστηκε ελάχιστα, καθώς η ομάδα της Καταλωνίας κατακτούσε συνεχόμενους τίτλους πρωταθλητή στην Πριμέρα Ντιβιζιόν. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην διοργάνωση στις 14 Σεπτεμβρίου 1991, αγωνιζόμενος και στα 90 λεπτά μιας εντός έδρας νίκης της ομάδας του με σκορ 3–1 επί της Ρεάλ Σαραγόσα. Στην συνέχεια, ο Βίτσχε αγωνίστηκε με τις Ζιροντέν Μπορντό, Μπλάκμπερν Ρόβερς (ως δανεικός από τον Μάρτιο του 1995, αγωνίστηκε μονάχα μία φορά απέναντι στην Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, καθώς η ομάδα του κατέκτησε την Πρέμιερ Λιγκ), Άγιαξ (στην δεύτερη θητεία του με την ομάδα που τον ανέδειξε ποδοσφαιρικά, πρόσθεσε περισσότερες από 150 επίσημες εμφανίσεις στο ενεργητικό του, βοηθώντας την να κατακτήσει δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα και εγχώρια κύπελλα, ενώ παραχωρήθηκε ως δανεικός στην ισπανική Ντεπορτίβο Αλαβές για την σεζόν 2001–02), τους ερασιτέχνες της ΑΝΤΟ' 20 Χέεμσκερκ, καθώς και την ιαπωνική Όιτα Τρινιτά, όπου και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση τον Ιούνιο του 2004 σε ηλικία σχεδόν 35 ετών. Ο Βίτσχε μέτρησε συνολικά 31 διεθνείς συμμετοχές με την Ολλανδία, στις οποίες πέτυχε ένα τέρμα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 21 Φεβρουαρίου 1990 σε μια φιλική αναμέτρηση απέναντι στην Ιταλία (0–0), ενώ κλήθηκε να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, το οποίο διεξήχθη στην Ιταλία, από τον, τότε, προπονητή της Ολλανδίας, Λέο Μπένακερ. Ωστόσο, ένας τραυματισμός όσο αγωνιζόταν με την Μπαρτσελόνα του στέρησε την συμμετοχή από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992, ενώ δεν αγωνίστηκε σε άλλη σημαντική διοργάνωση μέχρι του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, το οποίο διεξήχθη στην Αγγλία. Στη διάρκεια της περιόδου αυτής την θέση του στην εθνική ομάδα είχε πάρει ο μεγαλύτερος σε ηλικία αδερφός του. Προφίλ από το Beijen (Ολλανδικά) Στατιστικά στο Voetbal International (Ολλανδικά) Προφίλ από το BDFutbol Ρίτσαρντ Βίτσχε Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase Ρίτσαρντ Βίτσχε στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Η Πόλη των Χαμένων Παιδιών

Η Πόλη των Χαμένων Παιδιών (Γαλλικός τίτλος: La Cité des enfants perdus) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1995, σε σκηνοθεσία Μαρκ Καρό και Ζαν-Πιέρ Ζενέ, σε σενάριο των Ζαν-Πιέρ Ζενέ και Ζιλ Αντριάν, με πρωταγωνιστή τον Ρον Πέρλμαν. Η ταινία είναι διεθνής συμπαραγωγή Γαλλίας, Γερμανίας και Ισπανίας. Στιλιστικά σχετίζεται με την προηγούμενη ταινία των Ζενέ-Καρό Ντελικατέσεν (1991) και την επόμενη του Ζενέ, Αμελί (2001). Η μουσική είναι του Άντζελο Μπανταλαμέντι, τα κοστούμια σχεδιασμένα από τον Ζαν-Πωλ Γκοτιέ και η φωτογραφία του Νταριούς Κοντζί. Η ταινία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1995.

 Η υπόθεση διαδραματίζεται εκτός τόπου και χρόνου σε ένα σκοτεινό λιμάνι όπου ζει ο Κρανκ (Ντανιέλ Εμιλφόρκ), ένα παρανοϊκό και κακόβουλο πλάσμα που δημιουργήθηκε από έναν εξαφανισμένο επιστήμονα. Ο Κρανκ δεν μπορεί να ονειρευτεί, κάτι που τον κάνει να γερνάει πρόωρα. Έτσι, χρησιμοποιεί τους Κύκλωπες, μια μυστηριώδη αίρεση τυφλών, οι οποίοι απάγουν παιδιά από μια κοντινή πόλη-λιμάνι και σε αντάλλαγμα τους προμηθεύει με μηχανικά μάτια και αυτιά. Στο καταφύγιό του σε μια εγκαταλελειμμένη προβλήτα, κάπου στον ωκεανό (την οποία μοιράζεται με άλλες δημιουργίες του επιστήμονα: έξι παιδικούς κλώνους, ένα νάνο που ονομάζεται Μάρθα και ένα ασώματο πλάσμα που ονομάζεται Ίρβιν), χρησιμοποιεί μια μηχανή εξαγωγής ονείρων για να κλέψει τα όνειρα των παιδιών. Αλλά στο κεφάλι του τα όνειρα μετατρέπονται σε εφιάλτες. Μεταξύ των απαχθέντων είναι ο Ντανρέ (Ζοζέφ Λυσιάν), ο μικρός αδερφός του ισχυρού Ένα (Ρον Πέρλμαν). Μια ομάδα παιδιών θα επιχειρήσουν να αντισταθούν, μετά από περιπέτειες σώζονται και ο Κρανκ πεθαίνει. Απόσπασμα από την παρουσίαση της ταινίας στην ιστοσελίδα freecinema.gr. «...έχουμε να κάνουμε με δύο jongleur της εικόνας, οι οποίοι κρύβουν μέσα τους μια παράδοξη μαγεία και παίζουν στα δάχτυλα τη μοντέρνα τεχνολογία. Με μοναδική αισθητική φινέτσα και φαντασία δανείζονται τη retro διάθεση από τον Ντίκενς (κοστούμια, χώροι και κύρια αναφορά το Ίδρυμα των σιαμαίων αδελφών που «διδάσκουν» ορφανά κλεφτρόνια) και τον Βερν (παρελθοντικός φουτουρισμός και κύρια αναφορά ο υποβρύχιος ρακοσυλλέκτης), ανακατεύουν λίγο από Τέρι Γκίλιαμ (με το «Brazil» σαν πνευματικό «πατέρα») και σερβίρουν ένα μείγμα ολότελα δικό τους. Όλοι οι χαρακτήρες μοιάζουν με δραπέτες ενός freak show που βρήκαν καταφύγιο σε μια πόλη παιδιών....». Ρον Πέρλμαν ως Ένας Ζυντίτ Βιτέ ως Μιέτ Ντανιέλ Εμιλφόρκ ως Κρανκ Ζοζέφ Λυσιάν ως Ντανρέ Ντομινίκ Πινόν ως ο οδηγός και οι 6 κλώνοι Ζενεβιέβ Μπρυνέ και Οντίλ Μαλέ ως Χταπόδι Ζαν-Κλωντ Ντρεϊφύς ως Μαρτσέλο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν ως Ίρβιν (φωνή) Σεζάρ 1996: Βραβείο Σεζάρ Καλύτερων σκηνικών Σεζάρ 1996: Καλύτερων κουστουμιών για τον Ζαν-Πωλ Γκοτιέ, Καλύτερης φωτογραφίας για τον Νταριούς Κοντζί και Καλύτερης μουσικής για τον Άντζελο Μπανταλαμέντι. Φεστιβάλ Καννών 1995: επίσημη επιλογή στον διαγωνισμό και εναρκτήρια ταινία.
Αβελάρδος των Ωτβίλ

Ο Αβελάρδος ή Αμπαγκελάρντ, ιταλ. Abelardo (π. 1044 - 1081) από τον Οίκο των Ωτβίλ ήταν ο πρώτος γιος του Ονφρουά κόμη της Απουλίας & Καλαβρίας και της Λομβαρδής Γκαϊτελγκρίμα, κόρης του Γκουαϊμάρ Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο.

 Το 1057 απεβίωσε ο Ονφρουά και ο αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ανέλαβε την κηδεμονία των γιων του Αβελάρδου και Ερμάνου. Τα παιδιά θα κληρονομούσαν την Απουλία και Καλαβρία του πατέρα τους, αλλά ο Ροβέρτος κατάσχεσε τις περιοχές και έγινε αυτός κόμης. Το 1064, μολις ο Ροβέρτος έφυγε για τη Σικελία, ο δυσαρεστημένος Αβελάρδος ακολούθησε τρεις βαρόνους στην εξέγερσή τους εναντίον του θείου του. Τους βοήθησε ο Λέων Περενός, δουξ του Δυρραχίου, κατεπάνω της Ιταλίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα στην Κωνσταντινούπολη. Αυτός τους συνέδραμε οικονομικά και στρατιωτικά για επτά έτη, αλλά δεν προχώρησαν εναντίον τού Ροβέρτου, ούτε αυτός εναντίον τους. Το 1069 ανέλαβε ο Ρωμανός Δ΄ Διογένης ως Αυτοκράτορας των Ρωμαίων και η προσοχή δόθηκε στην απειλή των Σελτζούκων από τα Ανατολικά. Η εξέγερση διαλύθηκε και ο Αβελάρδος εξορίστηκε, μετά όμως ο θείος του τον συγχώρησε και του έδωσε πόλεις. Το 1071 ήταν επικεφαλής νέας εξέγερσης, που περιελάμβανε τους Ρωμαίους της Κωνσταντινούπολης, τον αδελφό του Ερμάνο, δύο βαρόνους, τον πρίγκιπα της Κάπουα και τον πρίγκιπα του Σαλέρνο, που φοβήθηκαν την άνοδο του Ροβέρτου. Ο τελευταίος πολιορκούσε το Παλέρμο, πρωτεύουσα της Σικελίας και προτίμησε να αγνοήσει τη στάση υπέρ των γεγονότων που εξελισσόταν στη Σικελία· πράγματι το Παλέρμο έπεσε το 1072. Το επόμενο έτος ο Ροβέρτος επέστρεψε στην Καλαβρία και γρήγορα υπέταξε τους περισσότερους από τους εξεγερθέντες. Όμως στο Τράνι ασθένησε και αποσύρθηκε στο Μπάρι. Εκεί η σύζυγός του Σικελγκάιτα έκανε τους βαρόνους να αναγνωρίσουν τον γιο της Ρογήρο Μπόρσα διάδοχο. Μόνο ο Αβελάρδος διαφώνησε, λέγοντας ότι είναι ο νόμιμος κύριος του δουκάτου. Εξεγέρθηκε το 1078 μαζί με δύο βαρόνους και τον πρίγκιπα της Κάπουα. Η στάση ήταν καλά οργανωμένη, όμως συμφωνήθηκε ξεχωριστά ειρήνη με τον πρίγκιπα της Κάπουας και η εξέγερση κατέπεσε το 1079· το επόμενο έτος εξορίστηκε ο Αβελάρδος. Ταξίδευσε στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον Ερμάνο, όπου τον υποδέχθηκε εγκάρδια ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Το 1081 στην Ιλλυρία απεβίωσε, ίσως δολοφονημένος. Τάφηκε στην Ελλάδα και δεν μεταφέρθηκε στη Βενόζα, όπου αναπαύονται οι συγγενείς του ως σήμερα.
Κουνιγούνδη του Άλτντορφ

Η Κουνιγούνδη, γερμ. Kunigunde von Altdolf (επίσης γνωστή ως Cunegonde ή Chuniza, π. 1020 - 31 Αυγούστου 1054) ήταν μέλος του Σουαβικού κλάδου του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων. Ήταν επίσης η πρόγονος του Οίκου του Γουέλφων.

 Η Kουνιγούνδη ήταν η μόνη κόρη του Γουέλφου Β΄ κόμη του Άλτντορφ και της Ίμιτσας των Αρντέν-Λουξεμβούργου, κόρης του Φρειδερίκου κόμη του Μόζελγκαου. Ονομάστηκε από τη θεία της μητέρας της, την Κουνιγούνδη των Αρντέν-Λουξεμβούργου, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας. Αδελφός της ήταν ο Γουέλφος Γ΄ (απεβ. το 1055), το τελευταίο άρρεν μέλος του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων. Παντρεύτηκε π. 1035 τον Αλβέρτο-Άτσο Β΄ μάργραβο του Μιλάνου, Λούνι και Toρτόνα. Ήταν ο μόνος γιος του Αλβέρτου-Άτσο Α΄ και της συζύγου του Αδέλας. Η προίκα της Κουνιγούνδης περιελάμβανε το κτήμα της Ελιζίνα (σύγχρονο Σολεζίνο), που ήταν μέρος της προίκας της Ίμιτσας. Παντρεύτηκε τον Αλβέρτο-Άτσο Β΄ των Ομπερτιδών μάργραβο του Μιλάνου και είχαν έναν γιο: Γουέλφος Α΄ (1030-40 - απεβ. το 1101 στην Πάφο). Ονομάστηκε από τον θείο του Γουέλφο Γ΄ της Καρινθίας και Βερόνας, του οποίου τις ιδιοκτησίες αργότερα κληρονόμησε (ως Γουέλφος Α΄). Το 1070 ο Γουέλφος έγινε δούκας της Βαυαρίας (ως Γουέλφος Α΄), την οποίο κάποτε κυβερνούσε ο μεγάλος θείος της Ερρίκος Ε΄ των Αρντέν-Λουξεμβούργου. B. Schneidmüller: Die Welfen. Herrschaft und Erinnerung (819–1252). (Στουτγκάρδη, 2000) K. Baaken, «Elisina curtis nobilissima. Welfischer Besitz in der Markgrafschaft Verona und die Datierung der Historia Welforum, « Deutsches Archiv 55 (1999), 63-94 Heinrich der Löwe, Insel-Verlag,(ISBN 3-458-32622-7)
Ελευθέριος Παπαγεωργόπουλος

Ο Ελευθέριος Παπαγεωργόπουλος είναι Έλληνας πολιτικός ο οποίος διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην Υπηρεσιακή Κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου από τον Αύγουστο έως το Σεπτέμβριο του 2015.

 Ο Ελευθέριος Παπαγεωργόπουλος γεννήθηκε στην Χαλκίδα στις 6 Οκτωβρίου 1947. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1971. Διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Χαλκιδέων από τη 1η Ιανουαρίου 1983 έως τη 4η Μαρτίου 1985. Επίσης, από 1 Μαΐου 1985 έως 31 Δεκεμβρίου 1986 ήταν δήμαρχος Χαλκίδας.Ο Ελευθέριος Παπαγεωργόπουλος εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Ευβοίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιουνίου 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989, του 1990, του 1993, του 1996 και του 2000. Ως βουλευτής, ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Θεμάτων της Βουλής και μέλος της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος. Όσο ήταν βουλευτής διετέλεσε, ακόμη, και το ρόλο του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Νέας Δημοκρατίας.Στις 28 Αυγούστου 2015, ορκίστηκε ως υπουργός Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου-Χριστοφίλου. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 αντικαταστάθηκε από το Νίκο Παππά, Υπουργό Επικρατείας της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Ο Ελευθέριος Παπαγεωργόπουλος είναι παντρεμένος με την Αμαλία Πασσά και έχουν μια κόρη και δύο γιούς.
NGC 406

Ο NGC 406 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος οπτικά θυμίζει τον Γαλαξία της Δίνης. Απέχει 65 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα. Η διάμετρός του είναι 60.000 έτη φωτός, περίπου η μισή του δικού μας Γαλαξία. Τον ανακάλυψε ο Τζων Χέρσελ (John Herschel) στις 3 Νοεμβρίου 1834.

 Δεδομένα για το NGC 406 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 406 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 406 στο Wikimedia Commons A Cosmic Whirlpool in Tucana — ESA/Hubble Picture of the week SIMBAD search results for NGC 406
Άντριαν Περέιρα

Ο Άντριαν Νίλσεν Περέιρα (νορβηγικά: Adrian Nilsen Pereira, γενν. στις 31 Αυγούστου 1999) είναι Νορβηγός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον ΠΑΟΚ.

 Στις 26 Νοεμβρίου 2017, ο Περέιρα έκανε το ντεμπούτο του για την Βίκινγκ ΦΚ στη νίκη με 2-0 εναντίον της Στάμπεκ. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον σύλλογο στις 28 Νοεμβρίου 2018, παρά το γεγονός ότι δεν έκανε καμία εμφάνιση με την πρώτη ομάδα τη σεζόν 2018.Στις 12 Σεπτεμβρίου 2020, ο Περέιρα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ, με κόστος μεταγραφής 760 χιλιάδων ευρώ. Στον Δικέφαλο του Βορρά, πήρε ευκαιρίες, ενώ αποτέλεσε την εναλλακτική λύση στο αριστερό άκρο της άμυνας, πίσω από τον Γκανέζο Μπάμπα Ραχμάν. Με τον ΠΑΟΚ, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας για το 2020-2021. Στον τελικό, ο ΠΑΟΚ ήρθε αντιμέτωπος με τον ΟΣΦΠ και επικράτησε με σκορ 2-1. Ο Περέιρα δεν αγωνίστηκε. Ο Περέιρα έχει αγωνιστεί στην Eθνική Νορβηγίας U21. Ο πατέρας του Περέιρα είναι ο πρώην ποδοσφαιριστής, Τόμας Περέιρα. Βίκινγκ ΦΚΚύπελλο Νορβηγίας: 2019ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδος: 2020-21 (Αγγλικά) Προφίλ Άντριαν Περέιρα στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2019-10-25 στο Wayback Machine. στο viking-fk.no
Φώτης Καφάτος

Ο Φώτης Κ. Καφάτος (16 Απριλίου 1940 – 18 Νοεμβρίου 2017) ήταν Έλληνας βιολόγος. Από το 2005 μέχρι το 2010, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας και στη συνέχεια επίτιμος πρόεδρός του και μέλος του επιστημονικού του συμβουλίου. Διετέλεσε καθηγητής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ και στο Χάρβαρντ, καθώς και στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κρήτης. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ελονοσία.

 Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Ο πατέρας του Κώστας, από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου, ήταν γεωπόνος. Είχε δύο αδελφούς, τον Μηνά, ο οποίος είναι αστροφυσικός και τον Αντώνη, που ζει στην Αθήνα. Φοίτησε στο Λύκειο «Κοραής». Σπούδασε ζωολογία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1961 και βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1962. Έλαβε το διδακτορικό του από το Χάρβαρντ στη βιολογία το 1965. Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο Χάρβαρντ από το 1965 μέχρι το 1969, όταν και έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, θέση που διατήρησε μέχρι το 1994. Το 1972 μέχρι το 1982 ήταν καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1982 καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Το 1982 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, του οποίου ήταν πρόεδρος μέχρι το 1993, στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας στο Ηράκλειο Κρήτης. Την περίοδο 1993-2005 ήταν γενικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας. Από το 2005 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής ανοσογενομικής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου.Ο Καφάτος ήταν μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ από το 1982, μέλος της Academia Europaea το 1991. Είχε εκλεγεί ξένο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002 και της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου το 2003. Το 2007 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ΕΣΕ).. Διατέλεσε πρόεδρος μέχρι το 2010 και έπειτα επίτιμος πρόεδρος του ΕΣΕ. Πέθανε το πρωινό της 18ης Νοεμβρίου 2017 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Προς τιμή του η Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημόνων (ΠΕΒ) έχει θεσμοθετήσει το «Βραβείο Αριστείας στη Βιολογία - Φώτης Καφάτος» ως συμβολική τιμή στον Καφάτο για το επιστημονικό του έργο. Το βραβείο απονέμεται κάθε δύο χρόνια και τελεί υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας. Φώτης Καφάτος στον Πανδέκτη, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών
Lunar Orbiter 2

Το Lunar Orbiter 2 ήταν το δεύτερο από τα πέντε συνολικά μη επανδρωμένα διαστημόπλοια του προγράμματος Lunar Orbiter που αναπτύχθηκε από τη NASA κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Σαν κύριο στόχο είχε τη λήψη φωτογραφιών της Σελήνης προκειμένου να εντοπισθούν κατάλληλες τοποθεσίες για την προσσελήνωση των διαστημοπλοίων του προγράμματος Surveyor καθώς και του επανδρωμένου Apollo.Όπως και το προηγούμενο Lunar Orbiter 1, διέθετε επιστημονικά όργανα προκειμένου να συγκεντρωθούν γεωδαιτικά δεδομένα καθώς και δεδομένα σχετικά με τα επίπεδα ραδιενέργειας και τις προσκρούσεις μικρομετεωριτών.

 Το Lunar Orbiter 2 εκτοξεύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1966 με πύραυλο Atlas-Agena D από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Μπήκε σε προσωρινή τροχιά (parking orbit) γύρω από τη Γη και μετά από λίγο πυροδότησε το προωστικό του σύστημα με προορισμό τη Σελήνη. Τελικά έφτασε στον προορισμό του 92,5 ώρες μετά από την εκτόξευση του.Το Lunar Orbiter 2 πήρε από τις 18 έως τις 25 Νοεμβρίου 211 φωτογραφίες της ορατής και της αθέατης από τη Γη πλευράς της Σελήνης. Κατά τη διάρκεια της αποστολής καταγράφηκαν επίσης και τρεις προσκρούσεις μικρομετεωριτών.Προσέκρουσε στις 11 Οκτωβρίου 1967, κατόπιν εντολής, στη σεληνιακή επιφάνεια. Η τοποθεσία πρόσκρουσης εντοπίστηκε και φωτογραφήθηκε το 2011 από το Lunar Reconnaissance Orbiter. Lunar Orbiter Photo Gallery - Mission 2 - Lunar and Planetary Institute (Αγγλικά)
Ντανιέλ Ονέγα

Ο Ντανιέλ Ονέγα (Daniel Onega, γεννήθηκε 7 Μαρτίου 1945), είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως επιθετικός μέσος. Αγωνίστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία με τη Ρίβερ Πλέιτ με την οποία πέτυχε το ακατάρριπτο ρεκόρ των 17 γκολ σε μία σεζόν του Κόπα Λιμπερταδόρες.

 Ο Ονέγα ξεκίνησε την καριέρα του στη Ρίβερ Πλέιτ το 1965. Καθιερώθηκε γρήγορα και ήδη το 1966 ήταν ο πρώτος σκόρερ στο Κόπα Λιμπερταδόρες του 1966 με 17 γκολ, επίδοση ρεκόρ που δεν έχει ξεπεραστεί. Σημείωσε τρία χατ-τρικ, όλα σε νίκες εντός έδρας, άλλη μία επίδοση ρεκόρ του Κόπα Λιμπερταδόρες (9 γκολ σε 3 αγώνες): στις 2 Μαρτίου 1966 με αντίπαλο την Κλουμπ Ουνιβερσιτάριο ντε Ντεπόρτες του Περού (αποτέλεσμα 5–0), στις 20 Απριλίου 1967 με αντίπαλο την Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν (αποτέλεσμα 6–2) και στις 11 Μαρτίου 1970 πάλι με την Ουνιβερσιτάριο στο Μπουένος Άιρες (αποτέλεσμα 9–2). Τον τίτλο κατέκτησε μόνο το 1967.Είναι επίσης τετάρτος στη λίστα των κορυφαίων σκόρερ του Κυπέλλου όλων των εποχών με 31 γκολ σε 47 αγώνες.Το 1972 μετακόμισε στη Ράσινγκ Κλουμπ για μία σεζόν και επέστρεψε στη Ρίβερ την επόμενη χρονιά. Το 1973, μετακόμισε στην Ισπανία για να παίξει για την Κόρδοβα ΚΦ στη Θεσσαλονίκη δεύτερη κατηγορία. Έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1978 όταν μετακόμισε στην Μιγιονάριος στην Κολομβία με την οποία κέρδισε τον πρώτο και μοναδικό τίτλο του πρωταθλήματος. Ρίβερ Πλέιτ Κόπα Λιμπερταδόρες : 1967 Διηπειρωτικό Κύπελλο : 1967Μιγιονάριος Πρωτάθλημα Κολομβίας : 1978 Πρώτος σκόρερ Κόπα Λιμπερταδόρες : 1966
Ηλιαστικός όρκος

Ο ηλιαστικός όρκος (αρχαία ελληνικά: ἡλιαστικὸς ὅρκος) ήταν όρκος ο οποίος δινόταν από δικαστές στα αρχαία αθηναϊκά δικαστήρια. Στον λόγο του Δημοσθένη υπό τον τίτλο Κατά Τιμοκράτους, γίνεται αναφορά στον όρκο, ενώ μέσω της χρήσης αποσπασμάτων από άλλους λόγους, είναι δυνατό να παρατεθεί, σε γενικές γραμμές, το κυρίως περιεχόμενο του όρκου. Ο συγκεκριμένος όρκος δινόταν εις το όνομα του Δία, του Απόλλωνα, καθώς και της Δήμητρας. Με το πέρας του όρκου, ο δικαστής αναφωνούσε όρκο εναντίον του ιδίου σε περίπτωση κατά την οποία παραβίαζε τον όρκο του. Ωστόσο, η διαδικασία της ψηφοφορίας στο δικαστήριο ήταν μυστική, με αποτέλεσμα ένας δικαστής να μην είναι δυνατό να κατηγορηθεί για παράβαση του όρκου του. Όμως, ο δικαστής ήταν δυνατό να υποστεί την θεία δίκη για την παράβαση του όρκου του.

 «Θα δώσω την ψήφο μου σύμφωνα με τους νόμους και τα διατάγματα τα οποία έχουν εγκριθεί από τη Συνέλευση και το Συμβούλιο, ωστόσο, εάν δεν υπάρχει κάποιος νόμος, τότε, σύμφωνα με το δικό μου αίσθημα για το τί είναι περισσότερο δίκαιο, χωρίς την οποιαδήποτε εύνοια ή εχθρότητα. Θα ψηφίζω μόνον για ζητήματα τα οποία άπτονται της κατηγορίας, ενώ θα ακούω αμερόληπτα τόσο τους κατήγορους όσο και τους κατηγορούμενους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.» Ο Γερμανός φιλόλογος Μαξ Φρένκελ (1846 - 1903) ανασκεύασε το σύνολο του όρκου ως κάτωθι: "Θα ψηφίζω σύμφωνα με τους νόμους και τα ψηφίσματα του Δήμου των Αθηναίων, καθώς και του Συμβουλίου των Πεντακοσίων, ενώ σχετικά με ζητήματα περί των οποίων ουδεμία νομοθεσία υφίσταται, μετά της πλέον δέουσας προσοχής και κατανόησης, καθώς και με ουδεμία πρόθεση εύνοιας ή εχθρότητας. Επίσης, θα ψηφίζω αποκλειστικά για ζητήματα τα οποία άπτονται της συγκεκριμένης κατηγορίας, ενώ θα ακούω τόσο τους κατηγόρους όσο και τους κατηγορούμενους, και τους δύο με ισότητα. Ορκίζομαι τα άνωθεν εις το όνομα του Διός, του Απόλλωνα και της Δήμητρας, και εύχομαι πολλά πράγματα να μου τύχουν καλώς εάν τηρήσω τον όρκο μου, όμως καταστροφή να βρει εμένα και την οικογένειά μου, εφόσον παραβώ τον όρκο μου." Βουλευτικός όρκος Ηλιαία
Μάχη του Κάχε

Η Μάχη του Κάχε (αγγλ. Battle of Kahe) διαδραματίστηκε κατά την Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Μάχη του Κάχε ήταν η τελευταία σύγκρουση μεταξύ των γερμανικών δυνάμεων και των δυνάμεων της Αντάντ, πριν από τη γερμανική υποχώρηση από την περιοχή του Κιλιμαντζάρο. Βρετανικές και νοτιοαφρικανικές δυνάμεις, περικύκλωσαν τις γερμανικές θέσεις στο Κάχε (Kahe), νότια του Όρους Κιλιμαντζάρο. Οι δυνάμεις της Αντάντ, προκάλεσαν μεγάλες απώλειες και κατέλαβαν μεγάλα τεμάχια του γερμανικού πυροβολικού, ενώ υπέστησαν σχετικά μικρές απώλειες. Από εκεί, οι γερμανικές δυνάμεις υποχώρησαν προς τα ενδότερα της αποικίας.

 Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul Emil von Lettow-Vorbeck) Μάχη του Λατέμα Νεκ Μάχη του Κοντόα Ιράνγκι Παραπομπές σημειώσεων (Αγγλικά) Chisholm, Hugh (1922). The Encyclopædia Britannica, The Twelfth Edition, Volume 2. New York: The Encyclopædia Britannica Company, LTD. (Αγγλικά) Askaris, Asymmetry, and Small Wars:Operational Art and the German East African Campaign, 1914-1918 A MONOGRAPH by Major Kenneth P. Adgie (Αγγλικά) Brig.-Gen. S. H. Sheppard, C.B., C.M.G., D.S.O. (APRIL 1919). «Some Notes on Tactics in the EAST AFRICAN CAMPAIGN». The Journal of the United Service Institution of India Vol. XLVIII (No. 215): 143-145. https://ia902604.us.archive.org/10/items/somenotesontacti00sheprich/somenotesontacti00sheprich.pdf.
2865 Λόρελ

Ο Λόρελ (Laurel) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,31. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού κωμικού ηθοποιού Σταν Λόρελ.

 Η μέση διάμετρος του Λόρελ εκτιμάται σε 14,72 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,224 ± 0,043. Ο Λόρελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ως 28 περίπου. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κάρολος ο Κωφός

Ο Κάρολος ο Κωφός, σουηδικά: Karl Döve‎, (άκμασε α' ήμισυ 13ου αι.) από τον Οίκο του Μπγιέλμπo (Folkungaätten) ήταν ο γιαρλ της Σουηδίας κατά την περίοδο 1216–1220.

 Πατέρας του ήταν ο μεγιστάνας Μπενγκτ (=Βενέδικτου) Σνίβιλ. Ήταν ο αδελφός του Μάγκνους Μίνισκιελντ και του γιάρλ Μπίργκερ Μπρόσα και πατέρας του γιάρλ Ουλφ Φάσε. Ο Κάρολος απεβίωσε στη μάχη της Λίχουλα στην Εσθονία στις 8 Αυγούστου 1220. Η σφραγίδα του Καρόλου, που ανακαλύφθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, χρονολογείται στα τέλη του 12ου αι. και επομένως είναι το παλαιότερο διατηρημένο προσωπικό αντικείμενο στη σουηδική ιστορία. Οι προσωπικές σφραγίδες συνήθως έσπαζαν σε κομμάτια με το τέλος του ιδιοκτήτη, προκειμένου να αποφευχθεί η μεταγενέστερη κατάχρηση, και η άθικτη σφραγίδα του Καρόλου είναι επομένως μοναδική. Το Σουηδικό Μουσείο Εθνικών Αρχαιοτήτων το αγόρασε το 2001 για 800.000 κορώνες σουηδίας (SEK). Είχε τέκνο: Ουλφ Φάσε απεβ. 1247, γιαρλ της Σουηδίας. Lindström, Fredrik· Lindström, Henrik (2006). Svitjods undergång och Sveriges födelse (στα Swedish). Albert Bonniers förlag. ISBN 978-91-0-010789-5. «Karl Döves sigill från 1100-talet» (στα Swedish). Auktionsverket. 31 Οκτωβρίου 2001. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Οκτωβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2007. «Karl döves sigillstamp såld för 800.000» (στα Swedish). Nättidningen Rötter. 29 Νοεμβρίου 2001. Ανακτήθηκε στις 1 Αυγούστου 2007.
Νευρομάρκετινγκ

Το Νευρομάρκετινγκ (Neuromarketing) είναι τομέας του μάρκετινγκ ο οποίος χρησιμοποιεί την Νευροεπιστήμη με σκοπό την ανακάλυψη των υποσυνείδητων προτιμήσεων, αποφάσεων και κινήτρων των καταναλωτών. Ο όρος Νευρομάρκετινγκ επινοήθηκε από τον ολλανδό καθηγητή Ale Smidts το 2002

 Στο νευρομάρκετινγκ υπάρχουν αρκετά νευροεπιστημονικά εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιούνται με σκοπό να εξετάσουν την συμπεριφορά των καταναλωτών. Τα εργαλεία της νευροεπιστήμης περιλαμβάνουν μηχανήματα τα οποία μπορούν να καταγράψουν ζωτικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού (καρδιακή πίεση, αντανακλαστικά, σφυγμός, κόρη του ματιού, εκφράσεις προσώπου, αναπνευστικός ρυθμός). Έτσι αποκτώνται πληροφορίες σχετικά με την συμπεριφορά, το γνωστικό και το συναισθηματικό επίπεδο των καταναλωτών, τις οποίες οι εταιρίες μπορούν να συλλέξουν και να εφαρμόσουν, με βάση αυτών, αποδοτικές στρατηγικές μάρκετινγκ. Τα εργαλεία του νευρομάρκετινγκ μπορούν να κατανεμηθούν σε τρεις κατηγορίες: Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (Electroencephalogram, EEG) Λειτουργικός μαγνητικός συντονισμός (Functional magnetic resonance, fRMI) Μαγνητοεγκεφαλογραφία (Magnetoencephalography, MEG) Τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (Positron-emission tomography, PET) Τοπογραφία σταθερής κατάστασης (Steady State Topography, SST) Ηλεκτροκαρδιογράφημα (Electrocardiogram, ECG) Ηλεκτρική αγωγιμότητα δέρματος (Galvic skin response, GSR) Καταγραφή οφθαλμικών κινήσεων (Eye-tracking) Ηλεκτρομυογραφία (Electromyogram, EMG) Κωδικοποίηση προσώπου (Facial Coding) Τεστ απόκρισης (Implicit Response Test, IRT) Τεχνικές εσωτερικής τοποθέτησης προϊόντων (Indoor positioning techniques, Indoor-GPS) https://hbr.org/2019/01/neuromarketing-what-you-need-to-know https://www.bitbrain.com/blog/neuromarketing-research-techniques-tools https://deepblue.lib.umich.edu/bitstream/handle/2027.42/141509/jcpy3.pdf;jsessionid=2DEBE4E8704430B7210A177108A2806B?sequence=1 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7744482/
Εμερί ντ' Αμπουάζ

Ο Εμερί ντ' Αμπουάζ (γαλλικά: Émery d'Amboise, 1434-1512) ήταν ο τεσσαρακοστός πρώτος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών. Διαδέχτηκε το 1503 τον Πιερ ντ' Ομπισόν και διατηρήθηκε στο αξίωμα μέχρι τον θάνατό του το 1512.

 Γεννήθηκε το 1434 στη Λουάρ-ε-Σερ της κεντρικής Γαλλίας και ήταν το τρίτο τέκνο του τοπικού άρχοντα και κρατικού αξιωματούχου Πιερ ντ' Αμπουάζ. Αδελφός του ήταν ο καρδινάλιος της Ρουέν, Ζορζ ντ' Αμπουάζ.Κατετάγη στους Ιωαννίτες Ιππότες και αργότερα ανέλαβε τη θέση του ταμία του τάγματος, ενώ διορίστηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄ ως πριόρης της Γαλλίας. Παράλληλα ανέλαβε διάφορες διοικητικές θέσεις στα παραρτήματα του τάγματος εντός της Γαλλίας και προχώρησε στην κατασκευή του επιβλητικού μέγαρου του Πριόρη της Γαλλίας στη Ρόδο.Τον Ιούλιο του 1503, μετά τον θάνατο του Πιερ ντ' Ομπισόν, εξελέγη νέος μάγιστρος του τάγματος και το 1504 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρόδο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε με επιτυχία τις πειρατικές επιδρομές και πραγματοποίησε επιτυχημένες θαλάσσιες επιθέσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του σουλτανάτου της Αιγύπτου, ενώ μερίμνησε και για την ενίσχυση της άμυνας της Ρόδου (χαρακτηριστική είναι η πύλη στη βορειοδυτική πλευρά του μεσαιωνικού κάστρου της Ρόδου, η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του και είναι σήμερα γνωστή ως Πύλη ντ' Αμπουάζ) και τη βελτίωση των οικονομικών του τάγματος. Απεβίωσε στις 13 Νοεμβρίου του 1512. Τον διαδέχτηκε ο συγγενής του Γκυ ντε Μπλανσεφόρ, ο οποίος όμως πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του προς τη Ρόδο. Hospitaller Sources, Calendar for 1510, by Jürgen Sarnowsky, Hamburg (2000-2008).
Λίμνη Αλβέρτου

Η λίμνη Αλβέρτου (γνωστή και ως Αλβέρτου Νιάνζα) είναι λίμνη της Αφρικής που βρίσκεται στα σύνορα της Ουγκάντας με την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Είναι μια από τις Μεγάλες Λίμνες της Αφρικής και η έβδομη μεγαλύτερη λίμνη της Αφρικής. Το 1864, οι εξερευνητές Σάμουελ Μπέικερ και Φλόρενς Μπέικερ ανακάλυψαν τη λίμνη και την ονόμασαν λίμνη Αλβέρτου προς τιμήν του πρόσφατα αποθανόντα Πρίγκιπα Αλβέρτου, συζύγου της βασίλισσας Βικτωρίας.

 Η λίμνη Αλβέρτου βρίσκεται στο κέντρο της ηπείρου, στα σύνορα μεταξύ της Ουγκάντας ​​και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η λίμνη Αλβέρτου είναι η βορειότερη λίμνη του Albertine Rift, του δυτικού κλάδου του Ρήγματος Ανατολικής Αφρικής. Έχει μήκος περίπου 160 χιλιόμετρα και πλάτος 30 χιλιομέτρων, με μέγιστο βάθος 51 μ. Ενώ έχει επιφανειακό υψόμετρο 619 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη Αλβέρτου είναι μέρος του περίπλοκου συστήματος του άνω Νείλου. Οι κυριότερες πηγές της λίμνης είναι ο Λευκός Νείλος, που ρέει από τη λίμνη Βικτόρια στα νοτιοανατολικά και ο ποταμός Σεμλίκι, που πηγάζει από τη λίμνη Εδουάρδου στα νοτιοδυτικά. Το νερό του Λευκού Νείλου είναι λιγότερο αλμυρό από αυτό της λίμνης Αλβέρτου. Στο νότιο άκρο της λίμνης, όπου εκβάλλει ο Σεμλίκι, υπάρχουν βάλτοι. Νότια της λίμνης Αλβέρτου, και ανάμεσα σε αυτήν και την λίμνη Εδουάρδου, βρίσκονται τα Όρη Ρουβενζόρι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Lake Albert (Uganda) στο Wikimedia Commons
Δήμος Οιχαλίας

Ο Δήμος Οιχαλίας είναι Δήμος της Περιφέρειας Πελοποννήσου, που συστάθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την συνένωση των προϋπαρχόντων 5 Δήμων, που είχαν συσταθεί το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας» και οι οποίοι ήταν: Δήμος Μελιγαλά, Δήμος Ανδανίας, Δήμος Δωρίου, Δήμος Οιχαλίας και Δήμος Είρας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 411,4 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του 11.753 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε ο Μελιγαλάς.

 https://oichalia.gov.gr/ (ιστότοπος Δήμου Οιχαλίας) Ακολουθεί πίνακας με τον πληθυσμό του Δήμου Οιχαλίας, των 5 Δημοτικών Ενοτήτων και της έδρας κάθε Δημοτικής Ενότητας, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ακολουθεί πίνακας με τους εκλεγμένους Δημάρχους, του «Καλλικρατικού» Δήμου Οιχαλίας, από το 2011 και μετά. Επίσης μπορείτε να δείτε και τους Δημάρχους του «Καποδιστριακού» Δήμου Οιχαλίας, από το 1999, στον εξωτερικό σύνδεσμο «Διατελέσαντες Δήμαρχοι Οιχαλίας», αμέσως μετά. Ακολουθεί πίνακας με τις διοικητικές μεταβολές του Δήμου Οιχαλίας. Του «Καποδιστριακού» Δήμου Οιχαλίας, το 1997 και του «Καλλικρατικού» Δήμου Οιχαλίας, από το 2010 και μετά. Δήμαρχοι Οιχαλίας
Τετραδεκάεδρο

Στη στερεομετρία, τετραδεκάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει δεκατέσσερις έδρες. Υπάρχουν πολυάρυθμα τοπολογικώς σαφή τετραδεκάεδρα και πολλά από αυτά κατασκευάζονται εξ ολοκλήρου με κανονικά πολύγωνα ως έδρες.

 Υπάρχουν 1.496.225.352 τοπολογικώς διακριτά κυρτά τετραδεκάεδρα που έχουν τουλάχιστον 9 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Τετραδεκάεδρα που έχουν όλες τις έδρες τους κανονικά πολύγωνα (υπάρχουν και σε μορφές μη κανονικών εδρών): Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με 14 έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται τετραδεκαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,14}. Το δεκαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 14 ακμές και 14 έδρες (δίγωνα). Weisstein, Eric W., "Tetradecahedron" από το MathWorld. «What Are Polyhedra?». members.aol. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2016. (με ελληνικά αριθμητικά προθέματα)
Σουφιάν Ελ Μπακαλί

Ο Σουφιάν Ελ Μπακαλί (αραβικά: سفيان البقالي, γέννηση: 7 Ιανουαρίου 1996) είναι Μαροκινός πρωταθλητής του στίβου, χρυσός ολυμπιονίκης στα 3.000 μέτρα με φυσικά εμπόδια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2020 και παγκόσμιος πρωταθλητής στη Βουδαπέστη το 2023.

 Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο αγώνισμα των 3.000 μέτρων με εμπόδια, όπου κατέκτησε την 4η θέση. Έναν χρόνο μετά κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Λονδίνο, στο ίδιο αγώνισμα. Το 2018, έγινε Πρωταθλητής Μεσογειακών Αγώνων στα 3.000 μέτρα με εμπόδια. Το 2019, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου

Η ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρέστι (προηγούμενο όνομα Fotbal Club Național Bucureşti) είναι μια ρουμανική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βουκουρέστι. Ιδρύθηκε το 1944. Έχει συμμετάσχει 32 σεζόν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας. Το 2009 αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα και υποβιβάστηκε στην 4η κατηγορία της χώρας, όπου αγωνίζεται έως σήμερα.

 Η ομάδα κέρδισε το κύπελλο Ρουμανίας το 1960 και συμμετείχε σε ακόμα 4 τελικού:1958, 1997, 2003 και 2006. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας ήταν ο αποκλεισμός της ΦΚ Παρτιζάν Βελιγραδίου στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρουμανίας: Πρωταθλήτρια (0): Φιναλίστ (3): 1995-96, 1996-97, 2001-02Liga II: Νικήτρια (5): 1954, 1965–66, 1969–70, 1975–76, 1979–80, 1991–92 Φιναλίστ (6): 1953, 1956, 1971–72, 1974–75, 1985–86, 1986–87Liga III: Νικήτρια (2): 1946-47, 1989–90 Φιναλίστ (1): 1988–89Κύπελλο Ρουμανίας: Νικήτρια (1): 1959–60 Φιναλίστ (4): 1957–58, 1996–97, 2002–03, 2005–06 Επίσημη ιστοσελίδα Fans Website