IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Έντμουντ Χίλαρι

Ο σερ Έντμουντ Πέρσιβαλ Χίλαρι (Sir Edmund Percival Hillary, 20 Ιουλίου 1919 – 11 Ιανουαρίου 2008) ήταν Νεοζηλανδός ορειβάτης και εξερευνητής, ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην κορυφή του όρους Έβερεστ, μαζί με τον Σέρπα οδηγό του Τένσινγκ Νοργκέι, το 1953. Είχε τιμηθεί με τους τίτλους του Ιππότη της Περικνημίδας, του μέλους του Τάγματος της Νέας Ζηλανδίας και Ιππότη-Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

 Γεννήθηκε στο Ώκλαντ στις 20 Ιουλίου του 1919 και ήταν επαγγελματίας μελισσοκόμος. Στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο Νότιο Ειρηνικό ωκεανό. Παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία παιδιά. Το 1953 συμμετείχε στην αγγλική αποστολή που κατέκτησε το Έβερεστ, την ψηλότερη κορυφή του κόσμου στα Ιμαλάια. Στις 29 Μαΐου ο Χίλαρι και ο Σέρπα Τένσινγκ πάτησαν στο Έβερεστ . Ο Χίλαρι ήταν 33 ετών όταν ανέβηκε στο Έβερεστ μαζί με τον οδηγό του από το Νεπάλ και περιέγραψε το κατόρθωμά του λέγοντας ότι «είναι σαν να φθάνεις στο φεγγάρι χωρίς τη βοήθεια της τεχνολογίας». To 1986 δέχτηκε το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος που ανέβηκε στο Έβερεστ, πολλά χρόνια έπειτα από το θάνατο του Νεπαλέζου οδηγού του. Κατά τη διάρκεια του διεθνούς γεωφυσικού έτους (1957-1958) ο Χίλαρι ήταν ένας από τους αρχηγούς της αποστολής που, για πρώτη φορά στην ιστορία, διέσχισε από την ξηρά την Ανταρκτική ήπειρο, από την μια άκρη ως την άλλη. Ο Χίλαρι έφτασε στο Νότιο Πόλο στις 4 Ιανουαρίου του 1958, ο πρώτος που έφτασε εκεί από την ξηρά, μετά τους Σκοτ και Ρόαλντ Αμούνδσεν. Τον Ιανουάριο του 2007 ταξίδεψε στη Βάση Σκοτ στην Ανταρκτική και απέτισε φόρο τιμής στο μεγάλο εξερευνητή του Πόλου. Στο ταξίδι του τον συνόδευσε και αντιπροσωπεία με επικεφαλής την Πρωθυπουργό Έλεν Κλαρκ. Στις 22 Απριλίου 2007 ενώ βρισκόταν σε ταξίδι στο Κατμαντού υπέστη πτώση και νοσηλεύτηκε έπειτα από την επιστροφή του, στη Νέα Ζηλανδία.Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2008, 09:35 ώρα Νέας Ζηλανδίας, σε νοσοκομείο του Ώκλαντ έπειτα από καρδιακό επεισόδιο. Είχε γίνει γνωστό ότι υπέφερε από πνευμονία. Ανέπτυξε έντονη φιλανθρωπική δράση και βοήθησε πολύ τους φτωχούς Νεπαλέζους. Ειδικότερα ίδρυσε το Ταμείο των Ιμαλαΐων, το οποίο συγκέντρωνε ετησίως περίπου 250.000 δολάρια. Με πόρους από το Ταμείο κατασκευάστηκαν σχολεία, νοσοκομεία, γέφυρες, ακόμη και αεροδρόμιο. Ο αστεροειδής 3130 Χίλαρι, που ανακαλύφθηκε το 1981, πήρε το όνομά του από τον Έντμουντ Χίλαρι. Έγινε Ιππότης της Περικνημίδας το 1965. Το 2003, με αφορμή την 50ή επέτειο από τον άθλο του, του δόθηκε τιμητικά η υπηκοότητα του Νεπάλ. Ο Χίλαρι απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 5 δολαρίων της Νέας Ζηλανδίας. Ήταν ο γνωστότερος Νεοζηλανδός παγκοσμίως και ο μοναδικός εν ζωή άνθρωπος, το πρόσωπο του οποίου αποτυπώθηκε σε χαρτονόμισμα της χώρας του. TIME: The Greatest Adventures of All Time - The Race to the Pole (συνέντευξη στο περιοδικό TIME) Στην κορυφή του κόσμου - Βιογραφία του Έντμουντ Χίλαρι στο NZHistory.net.nz
Νόιζιντλ αμ Ζέε

Το Νόιζιντλ αμ Ζέε (γερμανικά: Neusiedl am See, τσεχικά: Nezider‎, κροατικά: Niuzalj‎, ουγγρικά: Nezsider‎, σλοβακικά: Nezider‎) είναι μια πόλη στο κρατίδιο Μπούργκενλαντ της Αυστρίας και διοικητικό κέντρο της επαρχίας Νόιζιντλ αμ Ζέε. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Νοϊζίντλερ Ζέε.

 Η πρώτη αναφορά του "Σουμποτέιλ" (αναφερόμενη στο δικαίωμά του διεξάγει τις αγορές του Σαββάτου) χρονολογείται από το 1209. Στα μέσα του 13ου αιώνα, η πόλη καταστράφηκε από τους Μογγόλους και το 1282 επανεγκαταστάθηκε με την επωνυμία "Νιουζίντελ". Το 1517 το Νόιζιντλ έλαβαν δικαιώματα αγοράς. Το Νόιζιντλ το 1683 ήταν στην αυγή της δεύτερης τουρκικής πολιορκίας και το 1708 η πόλη καταστράφηκε από τον Κουρούτς. Το Νόιζιντλ αμ Ζέε έλαβε χάρτα πόλης το 1926, το οποίο είχε ήδη ερευνηθεί το 1824. Η περιοχή ήταν, όπως και το υπόλοιπο Μπούργκενλαντ, με την Ουγγαρία έως το 1920/21 (Γερμανική Δυτική Ουγγαρία). Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλήφθη μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις στη Γερμανική Δυτική Ουγγαρία στη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού και Τριανόν στην Αυστρία το 1919. Ο τόπος ανήκε από το 1921 στο νεοσυσταθέν κρατίδιο του Μπούργκενλαντ. Οστάουτομπαν Κομητεία Μόσον Κατάλογος στρατοπέδων συγκέντρωσης Ιπτάμενος Ολλανδός (ντίνγκι) Official website (German) with 3 lifecams, one of them an inhabited stork's nest (checked 2008-06-01) Aerial photograph, view towards N similar, higher resolution (app. 2.5 MB)
Στέφανος Δημουλάς

Ο Στέφανος Δημουλάς είναι Έλληνας χορευτής νεοκλασικού μπαλέτου και χορογράφος με έδρα το Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι γνωστός για το ρόλο του ως Μάνος Χατζηδάκις στο ντοκιμαντέρ ‘’Μάνος Χατζιδάκις: Είδωλο στον Καθρέφτη (2008)’’, το οποίο απέσπασε το βραβείο Καλύτερου Ντοκυμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Είναι, επίσης, γνωστός ως ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.Το 2019, εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Attitude για το τεύχος του Pride μαζί με τον πατέρα του.

 Το 1994, ο Στέφανος Δημουλάς γεννήθηκε με γονείς το Νεοπτόλεμο Δημουλά και τη Λουκία Ντίνου στο Βόλο Μαγνησίας. Μεγάλωσε στο Βόλο και αργότερα μετακόμισε στη Γλασκώβη της Σκωτίας για να συνεχίσει ανώτερες σπουδές στο Μοντέρνο Μπαλέτο στη Βασιλική Ακαδημία της Σκωτίας. Το 2015, αποφοίτησε από τη Βασιλική Ακαδημία της Σκωτίας με Μπάτσελορ πτυχίο στο Μοντέρνο Μπαλέτο.Σύμφωνα με πηγές, έχει συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες όπως η Κέιτ Μος, ο Άρθουρ Πίτα κ.α. Λα Τραβιάτα στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου Moremi Ajasoro Αφρικανική Όπερα στη Βασιλική Ακαδημία της Σκωτίας Το Νανούρισμα των Πειραμάτων στο Βασιλικό Κολέγιο της Μουσικής Ayanfe, a Yoruba Opera στο Θέατρο Bridewell Theatre Natasha Trigg στο Μουσικό Φεστιβάλ της Neamt Voices of the Amazon - Sisters Grimm Ltd Στέφανος Δημουλάς στην IMDb Επίσημος ιστότοπος
Φουζαρίωση

Η φουζαρίωση είναι ασθένεια των φυτών που οφείλεται σε μύκητα. Προκαλείται από το μύκητα Giberella baccata (Fusarium lateritium Nees), ο οποίος προσβάλλει τα δέντρα που έχουν προσβληθεί από εγκαύματα λόγω του ήλιου, από παράσιτα ή από το κρύο. Η ασθένεια έχει οικονομική σημασία για τα εσπεριδοειδή, για το πεπόνι και το καρπούζι. Ως αίτιοι για την προσβολή των δύο τελευταίων αναφέρονται οι μύκητες Fusarium oxysporum f.sp.melonis και Fusarium oxysporum f.sp.niveum αντίστοιχα.

 Ο μύκητας εισχωρεί στο ξύλο του δέντρου, το οποίο σκουραίνει στο χρώμα και σχηματίζεται κόμμι. Επίσης, προσβάλλεται και η φλούδα του δέντρου και μπορεί να φτάσει μέχρι τους καρπούς. Όταν γίνει αυτό, το φυτό, όταν προσβληθεί στην περίοδο που είναι έτοιμο να ωριμάσει, παράγει κακής ποιότητας καρπούς, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αντιμετωπιστεί η ασθένεια. Η αντιμετώπιση της ασθένειας είναι πολύ δύσκολη και γενικά συστήνεται πρόληψη. Δεν μπορεί να καταπολεμηθεί με τη χρήση μυκητοκτόνων. Συνιστάται η επάλειψη με χαλκό έπειτα από τον παγετό.
Μαρία του Αλανσόν

Η Μαρία, γαλλ. Marie (20 Μαρτίου 1373 - 1417) από τον Οίκο των Βαλουά ήταν κόρη του κόμη του Αλανσόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αρκούρ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Αλανσόν και της Μαρίας Σαμαγιάρ, υποκόμισσας του Μπωμόν-ω-Μαιν. Παντρεύτηκε το 1390 τον Ιωάννη Ζ΄ κόμη του Αρκούρ και του Ωμάλ και είχε τέκνα: Ιωάννης Ζ΄ 1396-1424, κόμης του Ωμάλ. Μαρία 1398-1476, παντρεύτηκε τον αντώνιο του Οίκου της Λωρραίνης κόμη του Βωντεμόν. Ιωάννα 1399-1456, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη κύριο του Ριέ και του Ροσφόρ, βαρόνο του Ανσενί (απεβ. 1431) και μετά τον Μπερτράν ντε Ντινάν, βαρόνο ντε Σατωμπριάν, στρατάρχη της Βρετάνης. Pére Anselm "Histoire des Rois de France" "The Royal Family: A Genealogy" by François Velde
Ίσωμα Αχαΐας

Το Ίσωμα (παλαιά ονομασία: Ίσαρι) είναι χωριό της Αχαΐας και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Φαρρών του Δήμου Ερυμάνθου. Η Τοπική Κοινότητα Ισώματος (τέως δημοτικό διαμέρισμα και άλλοτε αυτοτελής κοινότητα) αποτελείται μόνο από τον ομώνυμο οικισμό και έχει έκταση 9.028 στρέμματα. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 το Ίσωμα είχε πληθυσμό που ανήλθε στους 452 κατοίκους.

 Το χωριό είναι χτισμένο σε μια πεδινή επίπεδη περιοχή, στο βορειοδυτικό τμήμα του δήμου, καθώς και ανάμεσα στην ΒΙ.ΠΕ. Πατρών και την Εθνική Οδό Πατρών-Τριπόλεως ("111"), σε υψόμετρο περίπου 110 μέτρων. Βόρεια του Ισώματος ρέει ο ποταμός Πείρος και νότια ο μεγαλύτερος παραπόταμος του, ο Παραπείρος (Τυθεύς/Τευθέας), ενώ παραπλεύρως τον οικισμό διατρέχει ένας μικρός παραπόταμος του Πείρου, το λεγόμενο σε τοπική κλίμακα "Λαγκάδι". Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αγριλιά, Βασιλικό, Πρέβεδος, Φαρές (Φαραί) και Χαϊκάλι. Απέχει οδικώς περίπου 20 χλμ. από το κέντρο της Πάτρας και 9 χλμ. περίπου από την Χαλανδρίτσα, έδρα του Δήμου Ερυμάνθου. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού ως επί το πλείστον απασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία (κυρίως με την καλλιέργεια αμπελώνων και ελαιώνων), καθώς και σε μικρότερο βαθμό με την μελισσοκομία και άλλες εργασίες. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Στο Ίσωμα αξίζει να δει και να θαυμάσει κανείς την γραφική πλατεία του χωριού με τον πανύψηλο πλάτανο, τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια και πηγάδια, την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στο κέντρο του χωριού, το αρχαίο ρωμαϊκό νεκροταφείο στη θέση Κάμπος και το παρόχθιο πλατανόδασος του Πείρου. Επίσης, ένα χιλιόμετρο περίπου πριν την βόρεια είσοδο του οικισμού και κατά μήκος του δρόμου μέχρι αυτήν υπάρχουν φυτεμένα πανύψηλα ευκάλυπτα συνθέτοντας ένα πολύ όμορφο τοπίο και συνάμα περιοχή που αποτελεί κατάλληλο μέρος για περίπατο και βόλτα. Στο χωριό εδρεύει η ποδοσφαιρική ομάδα «Α.Ο. Πείρος Ισώματος» που ιδρύθηκε το 1971 και αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας (Ε.Π.Σ.Α). Φυσική της αγωνιστική έδρα αποτελεί το Γήπεδο Ισώματος που βρίσκεται σε θέση βορειοδυτικά του χωριού. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ισώματος Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ισώματος Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017. Πανδέκτης: Μετονομασίες των Οικισμών της Ελλάδας - Ίσαρι-Ίσωμα. pandektis.ekt.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017. Αναζήτηση υψόμετρου από διεύθυνση στον χάρτη. advancedconverter.com. Ανακτήθηκε: 17/11/2017. Οδηγικές χιλιομετρικές αποστάσεις και οδηγίες κατεύθυνσης. apostaseis.gr. Ανακτήθηκε: 17/11/2017.
Ονοράτιος της Σαβοΐας

Ο Ονοράτιος (4 Ιουνίου 1511 - 20 Σεπτεμβρίου 1580) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν μαρκήσιος του Βιλάρ και κόμης του Ταντ. Ήταν στρατηγός και ναύαρχος της Γαλλίας.

 Ήταν γιος του Ρενέ της Σαβοΐας και της Άννας Λάσκαρις, κόμισσας του Ταντ και του Βιλάρ, κόρης του Ζαν-Αντουάν Β΄ ντε Λάσκαρις, κόμη του Ταντ και της Βεντιμίλια, κυρίου του Μάρο, Πρέλα και Μαντόν. Συνόδευσε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας το 1552 στο ταξίδι του στη Λωρραίνη. Το επόμενο έτος απάλλαξε την πόλη του Εντέν από την πολιορκία του πρίγκιπα του Πεδεμοντίου. Αν και το 1557 πληγώθηκε στη μάχη του Σαιν-Κεντέν, μπόρεσε να ελευθερώσει την πόλη Κορμπί από την πολιορκία των Ισπανών. Ακολούθησε τον γιο του Ερρίκου Β΄, Κάρολο Θ΄ στη μεγάλη περιοδεία του στη Γαλλία. Συνέβαλε στη Συνέλευση των Μεγάλων της Γαλλίας που έγινε το 1567 στο Μουλέν. Πολέμησε με ζήλο εναντίον των Ουγενότων στις μάχες του Σαιν-Ντενί και του Μονκοντούρ. Το 1565 η κομητεία του Βιλλάρ αναβαθμίστηκε σε μαρκιωνία, υποτελή στο δουκάτο της Σαβοΐας. Το 1570 ορίστηκε υποδιοικητής της Γκυγιέν, όπου αντιπροσώπευσε τους Ουγενότους το 1573. Ο βασιλιάς του απένειμε τον τίτλο του αρχιστράτηγου της Γαλλίας το 1571 και του ναυάρχου της Γαλλίας και της Ανατολικής Μεσογείου το 1572. Απολύθηκε από ναύαρχος το 1578 επειδή ο γαμπρός του Κάρολος Α΄, δούκας του Μαγιέν έπεσε σε δυσμένεια. Το 1579 τιμήθηκε ως ιππότης του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος. Απεβίωσε το 1580 στο Λε Γκραν-Πρεσινύ. Το 1540 νυμφεύτηκε την Ιωάννα Φραγκίσκη των Φουά, υποκόμισσα του Καστιγιόν και είχε ένα τέκνο: Ερριέττα, απεβ. 1611, παντρεύτηκε τον Κάρολο Α΄ από τον Οίκο της Λωρραίνης, δούκα του Μαγιέν. saint-esprit Αρχειοθετήθηκε 2012-03-24 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) TO&C
Κάρνα

Η Κάρνα ή τα Κάρνανα ή Καρανά, όπως αναφέρονταν στα αρχαία ελληνικά (λατινικά: Carnus, αγγλικά: Qarnawu, παλαιά νοτιοαραβικά: qrnw = Qarnāwu), είναι αρχαία εγκαταλελειμμένη πόλη της Υεμένης, η οποία βρίσκεται στην περιοχή της Τζαούφ ή Ντζαούφ (αγγλικά: Jawf), η οποία εκτεινόταν στα νότια της μέσης Αραβίας, προς τα βόρεια της Υεμένης και κοντά στη σύγχρονη πόλη Μάιν (αγγλικά: Ma'īn, αραβικά: معين).

 Η μεγίστη Κάρνα ή τα Κάρνανα ή Καρανά, όπως αναφερόταν από τον Ερατοσθένη και τον Στράβωνα, πιθανώς, ιδρύθηκε κατά την ίδια εποχή, που δημιουργήθηκε και το Βασίλειο των Μηναίων (Μηναίοι, αρχαία ελληνικά: Μιναῖοι), περίπου το 500 π.Χ. Μετά το τέλος της βασιλείας των Σαβαίων επί της περιοχής της Μάιν, περί το 400 π.Χ., η Κάρνα έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου των Μηναίων για κάποιο χρονικό διάστημα. Η Κάρνα βρισκόταν πάνω σε ένα μικρό λόφο ύψους περίπου 10 μέτρων και η ρυμοτομία της είχε ορθογώνια διάταξη, καθώς κάθε πλευρά της υπολογίζεται με διαστάσεις 350 Χ 240 μέτρα περίπου, τις οποίες διαχώριζε ο απολύτως ευθύς κεντρικός δρόμος της, που οδηγούσε από τη δυτική προς την ανατολική πύλη και αντίστροφα. Το εσωτερικό της πόλης με τις οικίες είχε σχεδιαστεί επίσης ιδιαίτερα προσεκτικά. Εκτιμάται, ότι προς τα τέλη του Βασιλείου των Μηναιών, περί τον 1ο αιώνα π.Χ., τα Κάρνανα έχασαν την στρατηγική σημασία τους και πιθανότατα εγκαταλείφθηκαν λίγο αργότερα. Μηναίοι Αρχαία ιστορία της Υεμένης Πρωτογενείς πηγές Στράβων, «Γεωγραφικά», Βιβλίο ΙΣΤ, Κεφάλαιον 4, 4.2.Δευτερογενείς πηγές Στέφανος ο Βυζάντιος, «Εθνικά», Λειψία 1839 - Stephanus Byzantinus, "Stephani Byzantii eonikon quae supersunt", Teubner, 1839. Henri Estienne, «Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσης», (Z - K), τόμος 4ος, Didot, 1841. Νικόλαος Ελευθεριάδης, «Πελασγική Ελλάς: Οι Προέλληνες», Κ.Σ. Παπαδογιάννης, Αθήνα 1931. Ahmed Fakhry: "An archaeological journey to Yemen", Cairo 1951–1952, (2 τόμοι). Ahmed Fakhry, Gonzague Ryckmans "An Archaeological Journey to Yemen, (March-May, 1947)", Government Press, 1951. Kenneth Anderson Kitchen, "Documentation for Ancient Arabia", part 1, Liverpool University Press, 1994, ISBN 0853233594, ISBN 9780853233596. Peter Wald, Yemen", Pallas Athene, 1996, ISBN 1873429118, ISBN 9781873429112, p. 58. Christian Robin, Gherardo Gnoli, Alessandra Avanzini, "Inventaire des inscriptions sudarabiques: Maʻīn", Tome 3. Maʿīn (fasc. A–B), Diffusion de Boccard, Paris – Rome 1998. De Lacy O'Leary, "Arabia Before Muhammad", Psychology Press, 2001, ISBN 0415244668, ISBN 9780415244664. Ian Shaw, Robert Jameson, "A Dictionary of Archaeology", John Wiley & Sons, 2008, ISBN 0470751967, ISBN 9780470751961. Potts, D. «Places: 39357 (Karna)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2018.
Ελληνικό Γυμνάσιο Μοναστηρίου

Το Ελληνικό Γυμνάσιο Μοναστηρίου λειτούργησε λίγο πριν από το 1871 έως το 1913 και ανάγεται στην περίοδο της εκπαίδευσης των Ελλήνων κατά την τουρκοκρατία. Δεν υπάρχουν όμως ασφαλείς πληροφορίες για την ίδρυση του πρώτου ελληνικού σχολείου στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Ο Ματθαίος Παρανίκας πάντως υποστηρίζει, ότι το πρώτο σχολείο ιδρύθηκε το 1834, όπως συμφωνούν ο Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος και ο Στέφανος Παπαδόπουλος. Πρώτο δε ιδιωτικό σχολείο δημιούργησε ο Μαργαρίτης Δήμιτσας το 1851.

 Το πρώτο πρόγραμμα του γυμνασίου είναι από το 1871 και διατηρείται στα αρχεία των προξενικών εκθέσεων του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, ότι το σχολείο ιδρύθηκε πριν από την ημερομηνία αυτή. Ο επικεφαλής καθηγητής είναι ο Αλέξανδρος Ζουμέτικος (1861-1929), και αργότερα ο Λέων Παπαύλου και πριν απ΄αυτούς ο Δημήτριος Βαρνάβας. Σε μελέτη του 1888 αναφέρονται 136 μαθητές. Στο Γυμνάσιο αυτό, ανάμεσα στους άλλους, φοίτησαν ο Αριστοτέλης Ζάχος και ο Παντελής Τσαμίσης από την Καστοριά.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1981

Η 54ηη Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1981, έλαβε χώρα στις 29 Μαρτίου 1982, και πραγματοποιήθηκε στο Ντόροθι Τσάντλερ Παβίλιον, στο Λος Άντζελες. Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Τζόνι Κάρσον για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

 Οι νικητές κάθε κατηγορίας εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας. Οι δρόμοι της φωτιάς Στη χρυσή λίμνη Ατλάντικ Σίτι Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού Οι κόκκινοι Γουόρεν Μπίτι - Οι κόκκινοι Λουί Μαλ - Ατλάντικ Σίτι Χιου Χάντσον - Οι δρόμοι της φωτιάς Μαρκ Ράιντελ - Στη χρυσή λίμνη Στίβεν Σπίλμπεργκ - Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού Χένρι Φόντα - Στη χρυσή λίμνη Γουόρεν Μπίτι - Οι κόκκινοι Μπαρτ Λάνκαστερ - Ατλάντικ Σίτι Ντάντλεϊ Μουρ - Άρθουρ, αυτός ο καταπληκτικός κύριος «10» Πωλ Νιούμαν - Χωρίς δόλο Κάθριν Χέπμπορν - Στη χρυσή λίμνη Ντάιαν Κίτον - Οι κόκκινοι Μάρσα Μέισον - Ο εφιάλτης μιας ζωής Σούζαν Σαράντον - Ατλάντικ Σίτι Μέριλ Στριπ - Η ερωμένη του Γάλλου λοχαγού Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Αυγή Θεσσαλονίκης

Η Αυγή είναι χωριό του νομού Θεσσαλονίκης του δήμου Λαγκαδά. Βρίσκεται βόρεια της λίμνης Βόλβη ανάμεσα στα χωριά Σοχός και Κρυονέρι, χτισμένη σε υψόμετρο 640 μέτρων στις πλαγιές του Βερτίσκου.

 Το 1958 ιδρύεται ο Αθλητικός Σύλλογος ΙΑΣΩΝ ΑΥΓΗΣ. Το 1976 ιδρύεται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αυγής. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο κέντρο του χωριού. Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην εξωτερική βόρεια πλευρά του χωριού. Το ποτάμι, στην δυτική μεριά του χωριού. ΑΥΓΗ - Ιστοσελίδα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Αρτέμ Ανατόλεβιτς Κλιμένκο

Ο Αρτέμ Ανατόλεβιτς Κλιμένκο ( ρωσικά: Артём Анатольевич Клименко‎ ; γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1994) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής της ΟΥΝΙΚΣ Καζάν του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας .

 Το 2011, ο Κλιμένκο εντάχθηκε στην ΜΚ Άβτοντορ Σαράτοφ . Τον Μάρτιο του 2014, ο Κλιμένκο ανακοίνωσε τις προθέσεις του να μπει στο ντραφτ του ΝΒΑ του 2014. Τον Μάιο του 2014, η Άβτοντορ πρόσθεσε μία ρήτρα εξαγοράς στο συμβόλαιό του και αργότερα ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παρακολουθήσει διάφορες προπονήσεις στο NBA. Στις 26 Ιουνίου 2014, έμεινε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2014. Την περίοδο 2015–16, ο Κλιμένκο κέρδισε το βραβείο Νέου Παίχτη της Χρονιάς του Πρωταθλήματος VTB . Στις αρχές Δεκεμβρίου 2016, ο Κλιμένκο υπέγραψε συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ Καζάν μέχρι το τέλος της χρονιάς 2016-2017. Στις 10 Ιουλίου 2018, ο Κλιμένκο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ. Προφίλ στο Eurobasket.com
Τζαβόν Μπλερ

Ο Τζαβόν Μάικλ Χένρι-Μπλερ (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1998) είναι Καναδός καλαθοσφαιριστής του Λαυρίου της Ελληνικής Α1 Κατηγορία και του Basketball Champions League. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για τους Τζόρτζταουν Χόγιας.

 Ο Μπλερ παρακολούθησε το δευτεροβάθμιο σχολείο Σεντ Έντμουντ Κάμπιον στο Μπράμπτον του Οντάριο πριν ολοκληρώσει τη σχολική του σταδιοδρομία στο Αθλητικό Ινστιτούτο στο Μόνο του Οντάριο, όπου είχε κατά μέσο όρο 23,6 πόντους, 6,4 ριμπάουντ και 2,7 ασίστ ανά παιχνίδι. Ανακηρύχτηκε ως ο πολυτιμότερος παίκτης του διεθνούς αγώνα Τζόρνταν Μπραντ Κλάσικ και του αγώνα Μπάιοστιλ Ολ-Κανέιντιαν. Δεσμεύτηκε να παίξει κολεγιακό μπάσκετ για το Τζόρτζταουν, που έγινε η πρώτη δέσμευση κατά τη διάρκεια της θητείας του επικεφαλής προπονητή Πάτρικ Γιούιν. Ως πρωτοετής στο Τζόρτζταουν, ο Μπλερ είχε κατά μέσο όρο εννέα πόντους και επιλέχτηκε στην ομάδα των καλύτερων πρωτοετών της Διάσκεψης Μπιγκ Ιστ. Έπεσε στους 4,1 πόντους ανά παιχνίδι στη δεύτερη χρονιά του. Στις 8 Φεβρουαρίου 2020, ο Μπλερ σημείωσε 30 πόντους ως υψηλό σταδιοδρομίας σε μια νίκη με 76–72 επί του Ντεπάουλ. Ως τριτοετής είχε 10,8 πόντους κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι. Στην ανώτερη χρονιά του, ο Μπλερ ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο με τις αποχωρήσεις αρκετών βασικών παικτών, συμπεριλαμβανομένου του Μακ Κλάνγκ. Οδήγησε την ομάδα στο σκοράρισμα με 15,4 πόντους ανά παιχνίδι και βοήθησε στο να οδηγήσει τους Χόγιας στον τίτλο του τουρνουά Μπιγκ Ιστ και στην πρώτη συμμετοχή του Τζόρτζταουν σε τουρνουά NCAA από το 2015. Μετά τη χρονιά, ο Μπλερ δήλωσε για το ντραφτ του NBA του 2021, παραιτούμενος από μία επιπλέον χρονιά επιλεξιμότητας. Στις 23 Αυγούστου 2021, ο Μπλερ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορία και του Basketball Champions League. Ο Μπλερ εκπροσώπησε τον Καναδά στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2016. Είχε 6,8 πόντους μέσο όρο και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο. Βιογραφικό στους Τζόρτζταουν Χόγιας
Μπιτς βόλεϊ

Το μπιτς βόλεϊ (αγγλικά: beach volleyball, ελληνικά: πετοσφαίριση επί άμμου) είναι ένα Ολυμπιακό ομαδικό άθλημα που παίζεται στην άμμο. Υπάρχουν 2 ομάδες των δύο ατόμων τοποθετημένες στην κάθε πλευρά του φιλέ που χωρίζει το γήπεδο, και χτυπούν την μπάλα του βόλεϊ ώστε να περάσει πάνω από το φιλέ ,στην αντίπαλη πλευρά του γηπέδου. Ο αγώνας αρχίζει με το σερβίς, το χτύπημα δηλαδή του αθλητή ώστε να στείλει την μπάλα πάνω από το φιλέ στην περιοχή της αντίπαλης ομάδας.

 Η μπάλα είναι σφαιρική,φτιαγμένη υλικό (δέρμα ή συνθετικό δέρμα ή κάτι παρόμοιο) το οποίο να μην απορροφά υγρασία και γενικά να είναι κατάλληλη για εξωτερικές συνθήκες αφού οι αγώνες μπορεί να παίζονται με βροχή. Έχει στο εσωτερικό της μια σαμπρέλα από λάστιχο ή παρόμοιο υλικό. Στη μπάλα του μπιτς βόλεϊ χρησιμοποιούνται φωτεινά χρώματα όπως πορτοκαλί και κίτρινο. Το βάρος της κυμαίνεται από 260-280 γραμμάρια. Η δεύτερη επαφή από τον παίκτη δεν πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με «μανσέτα»,γίνεται και με δάχτυλα υπο συγκεκριμένους κανόνες.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1952

Το ΛΗ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1952 διεξήχθη από την Παρασκευή 13 ως την Κυριακή 15 Ιουνίου 1952 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1952. Τη χρονιά αυτή δεν τηρήθηκε ομαδική βαθμολογία και ως εκ τούτου δεν ανακηρύχθηκε πρωταθλητής σύλλογος.

 Στους αγώνες υπήρξε πολύ μεγάλη συμμετοχή, διότι έλαβαν χαρακτήρα πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι. Μετείχαν όλοι οι πρωταθλητές και εκατοντάδες αθλητές από δεκάδες σωματεία από όλη την Ελλάδα: Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Καβάλα, Ξάνθη, Ρόδο, Ιωάννινα κλπ. Επίσης, μετείχαν αθλητές από την Αλεξάνδρεια. Αρκετές χιλιάδες θεατών προσήλθαν να θαυμάσουν τους φορμαρισμένους πρωταθλητές, οι οποίοι δυο βδομάδες ενωρίτερα στους Εαρινούς Αγώνες είχαν φέρει πολύ καλές επιδόσεις. Τα εισιτήρια είχαν κοστολογηθεί σε 5.000 δρχ. γενική είσοδος και 10.000 δρχ. για τις κερκίδες 8 & 9. Στα αγωνιστικά θέματα, αξίζει να σημειωθεί η απόφαση να μην ισχύσει ομαδική βαθμολογία, έτσι ώστε να μην καταπονηθούν οι καλοί αθλητές αγωνιζόμενοι σε πολλά αγωνίσματα για λογαριασμό των συλλόγων τους. Έτσι σημειώθηκαν πολύ καλές επιδόσεις: πανελλήνια ρεκόρ, ρεκόρ αγώνων, ατομικά και πολλά ρεκόρ μεταπολεμικής περιόδου. Αξιοσημείωτο υπήρξε το γεγονός ότι τρεις αθλητές πήδησαν πάνω από 4,10μ από στο άλμα επί κοντώ, οι: Ευσταθιάδης (4,21), Ρουμπάνης (4,10) και Μπαλάφας (4,10). Την εποχή εκείνη η μόνη άλλη χώρα με τρεις "τεσσάρηδες" επικοντιστές ήταν οι ΗΠΑ, κάτι που προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον. Υπήρξε προσθήκη αγώνα βάδην 10 χλμ αντί των 5 χλμ και η συνέχιση της διεξαγωγής των παρωχημένων αγωνισμάτων της λιθοβολίας και της ελληνικής δισκοβολίας. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου είχε διεξαχθεί στις 4 Μαΐου, ενώ τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου και άλλων αγωνισμάτων έγιναν τον Οκτώβριο. 1 Μετείχαν μόνο ο Πανιώνιος και ο Πανελλήνιος, αλλά ακυρώθηκαν και οι δύο.2 Ο Αρ. Ρουμπάνης είχε καλύτερη 2η προσπάθεια.3 Διεξήχθη στις 4 Μαΐου στη διαδρομή Παναθηναϊκό Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο.4 Διεξήχθη στις 12 Οκτωβρίου στο Στάδιο με συμμετοχή 9 αθλητών.5 Διεξήχθη στις 25-26 Οκτωβρίου στο Στάδιο με συμμετοχή 13 αθλητών.6 Το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών και ομαδικών αγωνισμάτων διεξήχθη στις 1 & 6 Νοεμβρίου. "Αθλητική Ηχώ", 13/6/1952. "Αθλητική Ηχώ", 14/6/1952. "Αθλητική Ηχώ", 15/6/1952. "Αθλητική Ηχώ", 16/6/1952. "Αθλητική Ηχώ", 13/10/1952. "Αθλητική Ηχώ", 27/10/1952. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 198.
Κρέπα

Η κρέπα , είναι ένα είδος πολύ λεπτής τηγανίτας φτιαγμένη συνήθως από χυλό σιτάλευρου. Η λέξη κρέπα προέρχεται από τη γαλλική crêpe που με τη σειρά της προέρχεται από τη λατινική crispa. Η κατανάλωσή της είναι διαδεδομένη σε όλη τη Γαλλία και θεωρείται εθνικό έδεσμα. Στη Βρετάνη η κρέπα συνοδεύεται παραδοσιακά με μηλίτη. Οι κρέπες σερβίρονται με πολλών ειδών γέμιση, από την πιο απλή που είναι ζάχαρη μέχρι ποικίλους συνδυασμούς υλικών.

 Οι κρέπες είναι πολύ διαδεδομένες στη Γαλλία. Τα βασικά συστατικά της ζύμης τους είναι: αλεύρι, αυγά, γάλα, βούτυρο και λίγο αλάτι. Υπάρχουν δύο τύποι κρέπας, οι γλυκιές και οι αλμυρές. Οι κρέπες φτιάχνονται ρίχνοντας ένα υγρό μίγμα ζύμης σε καυτό τηγάνι ή ειδικό μάτι για κρέπες, συχνά αλειμένο με βούτυρο. Η ζύμη απλώνεται ομοιόμορφα στην επιφάνεια του τηγανιού χρησιμοποιώντας μια σπάτουλα ή γυρίζοντας κατάλληλα το τηγάνι. Συνηθισμένα υλικά για γέμιση αλμυρής κρέπας αποτελούν:τυρί, γαλοπούλα, ζαμπόν, κοτόπουλο, αυγό, μπέικον, μανιτάρια, καλαμπόκι και διάφορες σως. Συνηθισμένα υλικά για γέμιση γλυκιάς κρέπας είναι: πραλίνα φουντουκιού ή αμυγδάλου, ζάχαρη , τρίμματα μπισκότου, μπανάνα, σαντιγύ, μαρμελάδα, λευκή σοκολάτα, φράουλες. Συχνά συνοδεύεται από μια ή παραπάνω μπάλες παγωτό. Μια κρεπερί μπορεί να είναι μαγαζί ή υπαίθριος πάγκος που να σερβίρει αποκλειστικά κρέπες, ή μπορεί να είναι κάποιο καφέ ή εστιατόριο που να έχει στο μενού του και την επιλογή της κρέπας. Η ιστορία της κρέπας]
Πυροστιά Διδυμοτείχου

Η Πυροστιά ή Τρίποδας είναι ένα ταφικό μνημείο, συγκεκριμένα τουρμπές του Ορούτς Πασά στο Διδυμότειχο και χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Βρίσκεται πίσω από το Δημαρχείο Διδυμότειχου στην άκρη ενός μεγάλου μουσουλμανικού νεκροταφείου. Η ονομασία Πυροστιά ή Τρίποδας χρησιμοποιείται από το ντόπιο πληθυσμό και οφείλεται σε οπτική εντύπωση που δημιουργεί το μνημείο υπό συγκεκριμένη γωνία. Ο Ορούτς Πασάς ήταν στρατηγός και μπεηλέρμπεης της Ανατολίας υπό τον Μουράτ Β' (1453). Ο Ορούτς Πασάς προσέφερε αξιοσημείωτη οικοδομική δραστηριότητα στην πόλη, σήμερα σώζονται τα ομώνυμα χαμάμ.

 Είναι ανοικτού τύπου και αποτελείται από ένα βάθρο με καμαροσκέπαστο θάλαμο όπου στο παρελθόν είχε πλινθόκτιστο θόλο ο οποίος έχει καταπέσει. Το 1989 βρέθηκε σε κρύπτη σκελετός άνδρα χωρισμένος στα δύο. Η ταφή με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αντικρίζει το σώμα ο ήλιος υπόδειξε ότι πρόκειται για μουσουλμανική ταφή. Στο μνημείο υπάρχει μαθηματική συμμετρία και εφαρμογή βυζαντινής μετρολογίας. Το μνημείο είναι τέλειος κύβος με μέγεθος πλευράς 20 βυζαντινών εμβατών (28,6 εκατοστά το καθένα). Στις διαστάσεις των και στην συσχέτιση των δομικών υλικών υπάρχει επίσης συμμετρία βυζαντινής μετρολογίας. Τα δομικά υλικά διασυνδέονται με γεωμετρικές σχέσεις όπως της χρυσής τομής και τα μεγέθη τους συνδέονται με το βυζαντινό εμβάτη. Συγκεκριμένα οι πλίνθοι έχουν μήκος ακριβώς 28,6 εκατοστά (δηλαδή 1 βυζαντινό εμβάτη).
Μαρία Χριστίνα της Ισπανίας

Η Μαρία Χριστίνα (ισπαν. María Cristina de Borbón y Battenberg, 12 Δεκεμβρίου 1911 - 23 Δεκεμβρίου 1996) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Μαρόνε.

 Η Μαρία Χριστίνα Θηρεσία Αλεξάνδρα Μαρία δε Γουαδελούπε (= της Γουαδελούπης) Μαρία δε λα Κονθεπσιόν (= της Αναλήψεως) Ιλδεφόνση Βικτωρία Ευγενία ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου ΙΓ΄ της Ισπανίας και της Βικτωρίας Ευγενίας της Έσσης-Μπάττενμπεργκ, κόρης του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ. Ο γάμος της με τον Ενρίκο Εουτζένιο Μαρόνε-Τσιντσάνο (γιο του Αλμπέρτο Μαρόνε και της Πάολα Τσιντσάνο) ήταν μοργανατικός και η Μαρία Χριστίνα παραιτήθηκε πρώτα των αξιώσεών της στον θρόνο της Ισπανίας. Ο Ενρίκο Εουτζένιο ήταν χήρος και είχε τέκνα από τον πρώτο του γάμο. Ένα μήνα πριν τον γάμο ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας είχε κάνει τον σύζυγό της 1ο κόμη του Μαρόνε. Παντρεύτηκε το 1940 τον Ενρίκο Εουτζένιο, 1ο Κόμη του Μαρόνε, και είχε τέκνα: Βιττόρια Εουγκένια Αλφόνσα Αλμπέρτα δελ Πιλάρ Ενρίκα Πάολα (γενν. 1941), παντρεύτηκε τον Ζοσέ Κάρλος Άλβαρεθ δε Τολέδο υ Γκρος, 6ο Μαρκήσιο της Κάσα Λορίνγκ (1929-2000). Τζοβάννα Πάολα Γκαμπριέλα (γενν. 1943), παντρεύτηκε πρώτα τον Χάιμε Γαλόβερτ υ Σατρουστέκι (γενν. 1935) και μετά τον Λουίς Άνγκελ Σάντσεθ-Μέρλο υ Ρουίθ (γενν. 1947). Μαρία Τερέσα Μπεατρίτσε (γενν. 1945), παντρεύτηκε τον Χοσέ Μαρία Ρουίθ δε Αράνα υ Μοντάλβο (1933-2004) 17ο δούκα της Μπαένα, 17ο Δούκα του Σανλούκαρ Λα Μαγιόρ, 15ο Μαρκήσιο του Βιλαμανρίκε, 13ο Μαρκήσιο του Καστρομόντε, 5ο Μαρκήσιο του Μπρένες, 11ο κόμη της Σεβίγια Λα Νουέβα, 5ο Υποκόμη του Μάμπλας. Άννα Αλεσάντρα (Σάντρα) (γενν. 1948), παντρεύτηκε τον Τζαν Κάρλο Στάβρο Σανταρόσα και μετά τον Φερνάντο Σβάρτς υ Γκιρόν. Balansó, Juan. La familia Real y la familia irreal. Ed. Planeta, Barcelona, 1992, ISBN 84-320-7549-3 Balansó, Juan. Las perlas de la Corona. Plaza & Janés Editores SA, 1997, ISBN 84-01-53023-7 Baviera, S.A.R. Princesa Pilar de and Chapman-Huston, Desmond. Alfonso XIII., Col. Z, 1959, ISBN 84-261-0053-8 García Louapre, Pilar. Cinco días con la infanta Beatriz de Borbón y Battenberg hija de Alfonso XIII : su testimonio sobre su vida y sus circunstancias. Vision Libros, 2007. ISBN 84-982-1759-8 Puga, Maria Teresa and Ferrer, Eusebio. 20 Infantas de España: Sus vidas, entre las ilusiones y el destino. Ed. Juventud, Barcelona, 1998. ISBN 84-261-3084-4
Κατάλογος αστέρων του Ωρίωνα

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ωρίωνα παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ωρίωνα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουλίου 2010.
Ερντ

Το Ερντ (ουγγρ. Érd, γερμ. Hanselbeck, κροατ. Andzabeg) είναι πόλη στη μητροπολιτική περιφέρεια της Βουδαπέστης, στην Ουγγαρία. Στην απογραφή του 2020 είχε πληθυσμό 69.431 κατοίκους.

 Το Ερντ είναι κτισμένο στη δεξιά όχθη του Δούναβη, σε υψόμετρο 98 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε οδική απόσταση είκοσι περίπου χιλιόμετρα από το κέντρο της Βουδαπέστης, η οποία βρίσκεται στα βόρειοανατολικά του Ερντ. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Ερντ είναι 47°23΄ Βόρειο πλάτος και 18°55΄ Ανατολικό μήκος. Η έκταση του δήμου είναι 60,54 τετραγωνικά χιλιόμετρα, οπότε η πυκνότητα πληθυσμού έχει ξεπεράσει τους χίλιους κατοίκους ανά τετρ. χιλιόμετρο. Διοικητικώς, το Ερντ υπάγεται στην Κομητεία της Πέστης και σε ομώνυμο Διαμέρισμα αυτής της κομητείας, του οποίου αποτελεί την έδρα. Το Διαμέρισμα του Ερντ έχει έκταση 184,29 τετρ. χιλιόμετρα και 116.510 μόνιμους κατοίκους στην απογραφή του 2011. Η περιοχή του Ερντ κατοικείται από την αρχαιότητα. Αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν ότι ζούσαν σε αυτή άνθρωποι πριν από 50 χιλιάδες χρόνια. Η πόλη αναφέρεται σε ιστορικά αρχεία για πρώτη φορά το έτος 1243. Η ονομασία της προέρχεται είτε από τη λέξη erdő = δάσος είτε από τη λέξη ér = ρυάκι. Το Ερντ καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1543, μετά την άλωση του κάστρου του Σέκεσφεχερβαρ. Οι Τούρκοι, που αποκαλούσαν την πόλη Χαμζά-μπέη, ανήγειραν στο Ερντ περιτειχισμένο κάστρο σε ύψωμα, καθώς και ένα τζαμί. Το 1684 ο στρατός του Καρόλου Ε΄ της Λωρραίνης νίκησε σε μάχη τους Οθωμανούς κοντά στην πόλη. Το 1776 το Ερντ πήρε επισήμως τον τίτλο της «οχυρής πόλεως», είναι όμως πιθανό ότι ήταν ήδη oppidum προ της Τουρκοκρατίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα το Ερντ παραχωρήθηκε στον Οίκο των Κάρολυ. Η πόλη αναπτύχθηκε, με εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση κατά τον Μεσοπόλεμο (από 4 χιλιάδες σε 14 χιλιάδες κατοίκους), αλλά παρέμεινε κυρίως αγροτική μέχρι το 1972, οπότε ξεκίνησαν αρκετές μεταποιητικές επιχειρήσεις και δημιουργήθηκαν υποδομές, ενώ και η τουριστική αξία του Ερντ αυξήθηκε. Το Ερντ ήταν η ταχύτερα αυξανόμενη πληθυσμιακώς πόλη σε όλη την Ουγγαρία από το 1991 έως το 2001 (αύξηση πληθυσμού 30,6%). Από το 2011 έως το 2022 ξεπέρασε σε πληθυσμό τις πόλεις Σόλνοκ, Τάταμπάνια και Κάποσβαρ, γενόμενη έτσι η ενδέκατη σε πληθυσμό πόλη ολόκληρης της Ουγγαρίας με εκτίμηση 71.641 κατοίκους το 2022. Το Ερντ διαθέτει 5 γραμμές αστικών λεωφορείων, ενώ ημι-υπεραστικά λεωφορεία συνδέουν την πόλη με τη Βουδαπέστη και άλλες κοντινές πόλεις. Στην πόλη υπάρχουν επίσης πέντε σιδηροδρομικοί σταθμοί (Érd, Érd alsó, Érd felső, Tétényliget και Érdliget), που τη συνδέουν με τις μεγάλες πόλεις της Ουγγαρίας. Το Ουγγρικό Γεωγραφικό Μουσείο, που ιδρύθηκε από τον γεωγράφο Ντένες Μπάλαζ. Ο Ναός του Αγίου Μιχαήλ. Ο οθωμανικός Μιναρές του Ερντ (17ος αι.), ένας από τους μόλις τρεις που υπάρχουν ακόμα σε ολόκληρη την Ουγγαρία. Υπολείμματα αρχαίας ρωμαϊκής οδού. Η Κοιλάδα Φουντόκλια με σπάνια είδη φυτών. Το Ερντ είναι «αδελφοποιημένο» με τις παρακάτω πόλεις: Κολίν της Τσεχίας Λέβιτσε της Σλοβακίας Λουμπάτσουφ της Πολωνίας Πόυντον της Αγγλίας Ρέγκιν της Ρουμανίας Χσουτζού της Κίνας Επίσημος ιστότοπος (στην ουγγρική γλώσσα) Το Ερντ στα Βικιταξίδια
Απάτσι

Οι Απάτσι (αγγλλικά: Apache), είναι νομαδική φυλή ινδιάνων που αποτελείται κυρίως από Αμερικανούς πρόσφυγες και βρίσκονται στην Νότια πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής (στις πολιτείες της Αριζόνας, Καλιφόρνιας, του Νέου Μεξικού, του Τέξας, της Οκλαχόμας, και της Νεβάδας). Αυτή η φυλή επικοινωνεί κυρίως με την γλώσσα των Ατσαμπάτσκαν (ή αλλιώς Απάτσιαν). Οι φυλές των Απάτσι κατά το παρελθόν αποτελούσαν την ισχυρότερη ινδιάνικη φυλή στην Αμερική και οι εχθροί που τους εμπόδιζαν ήταν οι Ισπανοί αλλά και οι Μεξικανοί για αιώνες.

 Ο πολιτισμός τους είναι ελάχιστα αναπτυσσόμενος και η κάθε φυλή Απάτσι επικοινωνεί ελάχιστα με άλλες φυλές Απάτσι. Όλες οι φυλές επικοινωνούν σε επτά διαφορετικές γλώσσες και αυτές είναι οι: Νάβαχο, Δυτικά Απάτσι, Τσιρικάουα, Μεσαλέρο, Τζικαρίλα, Λίπαν και Πλεινς Απάτσι (καλύτερα γνωστή και ως Κιόουα-Απάτσι). Τα περισσότερα μέλη Απάτσι βρίσκονται σήμερα στην Οκλαχόμα, στο Τέξας και στο Νέο Μεξικό. Τον 21ο αιώνα οι Απάτσι μεταφέρθηκαν στις αστικές περιοχές των πολιτειών που αναφέρεται παραπάνω και κυρίως στις πρωτεύουσες των πολιτειών. Οι Απάτσι σήμερα, έχουν μεταφερθεί σε περιοχές που μιλούν την γλώσσα που μιλούν και οι ίδιοι οι Απάτσι. Δηλαδή οι Χικαρέλα και οι Μεσαλέρο πήγαν στο Νέο Μεξικό, οι Τσιρικάκουα στην Αριζόνα και στο Νέο Μεξικό, οι Γουέστερν Απάτσι και οι Λίπαν Απάτσι στο Τέξας, και οι Πλέινς Απάτσι στην Οκλαχόμα. Κατά το παρελθόν αλλά ακόμη και σήμερα υπάρχουν και άλλες φυλές Απάτσι, μόνο που δεν έχουν αναπτύξει την δημοφιλία τους στις σημερινές εποχές. Οι Δυτικοί Απάτσι σήμερα επίσης είναι η μοναδική φυλή που παρέμεινε στην πολιτεία της Αριζόνας, πολιτεία που κατοικούσαν πολλοί Απάτσι από την ημέρα που άρχισε να υφίσταται η φυλή. Οι τοποθεσίες τους είναι το Σαν Κάρλος, το Γαβαπάι, το Τόντο και το Φορτ ΜακΝτόουελ. Οι Τσιρικάουα είχαν χωριστεί σε δύο ομάδες από την στιγμή που είχαν συλληφθεί πολλοί αιχμάλωτοι από τη φυλή τους, σε πολέμους που συμμετείχαν. Η μία ομάδα μεταφέρθηκε στο Μεσαλέρο και καλύπτει σχεδόν τη μισή έκταση κατοίκων της πολιτείας του Νέου Μεξικού. Η άλλη ομάδα των Τσιρικάουα, που είναι ελάχιστοι, μεταφέρθηκε στην Οκλαχόμα. Τζερόνυμο (1983). Τα Απομνημονεύματα του Τζερόνυμο. εισαγωγή: Φρέντερικ Τέρνερ ΙΙΙ, πρόλογος: Σ.Μ. Μπάρετ, μετάφραση: Ροζίνα Μπέργκνερ. Αθήνα: Ελεύθερος Τύπος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Apaches στο Wikimedia Commons
Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας

Η Ιερά Μονή Κοντολινάς Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο 10 χλμ νότια του χωριού Καστάνιτσα Αρκαδίας, μέσα σε ένα δάσος από έλατα και καστανιές. Το μοναστήρι αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της Τσακωνιάς.

 Η μονή αναφέρεται για πρώτη φορά σε πατριαρχικό σιγίλιο από τον Πατριάρχη Κύριλλο Λουκάρεως, το 1628 και σύμφωνα με αυτό, ιδρύθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα. Αρχικά ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, αλλά αφιερώθηκε και στον Άγιο Παντελεήμονα μετά την νικηφόρα μάχη των Καστανιτσιωτών εναντίον του Ιμπραήμ πασά (ανήμερα και παραμονή της εορτής του, στις 26 - 27 Ιουλίου 1826), αποδίδοντας μέρος της νίκης στον άγιο. Η μονή πυρπολήθηκε την ίδια χρονιά από τον Ιμπραήμ πασά, ως αντίποινα για την ήττα που υπέστη το στράτευμα του στην Καστάνιτσα. Δύο χρόνια αργότερα, η μονή αναφέρεται ως Μοναστήριον επ' ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος. Διαλύθηκε το 1834, με διάταγμα του Όθωνα, αφού δεν συμπλήρωνε επαρκή αριθμό μοναχών. Από την παλαιά μονή, σώζεται σήμερα μόνο το ανακαινισμένο καθολικό. Η μονόκλιτη βασιλική φέρει αξιόλογες τοιχογραφίες, οι περισσότερες όμως κατεστραμμένες από χαράγματα πιστών. Ο ναός αγιογραφήθηκε το 1760 από τους Αγιαννίτες αγιογράφους, Κυριάκο και Πάνο Κουλιδά. Επίσης, διατηρείται το ολόγλυφο ξυλόγλυπτο τέμπλο στην αρχική του μορφή, με πλούσιο φυτικό διάκοσμο. Το καθολικό τιμάται στη μνήμη του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου) και του Αγίου Παντελεήμονος (27 Ιουλίου). Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία: Τα μοναστήρια και οι εκκλησίες της, οδοιπορικό 10 αιώνων, Εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 2000, ISBN 960-91420-0-1 Φορέας Διαχείρησης Όρους Πάρνωνα, Εκδόσεις Πεντάλοφος, 2015, ISBN 978-960-99424-2-3
Έλληνες στη Μολδαβία

Υπάρχει μια ιστορική ελληνική κοινότητα στη Μολδαβία, η οποία αριθμεί περίπου 3.000 μέλη. Στη Μολδαβία δραστηριοποιούνται τριάντα ελληνικές εταιρείες. Σύμφωνα με στατιστικές για τον Οκτώβριο του 2003, τα ελληνικά επενδυμένα κεφάλαια φτάνουν τα 5.300.000 δολάρια στη Μολδαβία. Πρόσφατα, ανακαλύφθηκε η έδρα της Φιλικής Εταιρίας στη Μολδαβία.

 Η ελληνική παρουσία στην περιοχή χρονολογείται από τον 7ο αιώνα π.Χ., όταν οι αρχαίοι Έλληνες ίδρυσαν αποικίες και εμπορικούς σταθμούς στα περίχωρα της Δοβρουτσάς. Ξεκινώντας με την αποικία της Μιλήτου, την Ίστρο, η οικονομία των αποικιών άρχισε να ανθίζει και έφτασε στο απόγειο της μετά την ίδρυση της Τόμιδος τον 5ο αιώνα π.Χ. Αν και βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των Δάκων, οι αποικίες συνέχισαν να ευημερούν μέχρι τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. Η υποταγή των περιοχών τους στους Ρωμαίους οδήγησε τις αποικίες σε κρίση. Βλαντίμιρ Κόσσε, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής Ελληνο-Μολδαβικής σχέσεις Οι έλληνες στη Ρουμανία
Σου Γκάρντνερ

Η Σου Γκάρντνερ (αγγλικά: Sue Gardner, 11 Μαΐου 1967) ήταν η εκτελεστική διευθύνουσα σύμβουλος του Ιδρύματος Wikimedia στο Σαν Φρανσίσκο έως τον Μάιο του 2014 όταν και αντικαταστάθηκε από την Λίλα Τρέτικοφ, και πρώην διευθύντρια του ιστοχώρου και των διαδικτυακών εμπορικών παραρτημάτων του Canadian Broadcasting Corporation. Το 2012, κατατάχθηκε ως η 70η πιο ισχυρή γυναίκα στον κόσμο από το Forbes magazine. Γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο γεγονός ότι αυτή "...συντόνισε το ημερήσιο blackout της Wikipedia ως πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στο SOPA".

 Το προσωπικό blog της Sue Gardner "Sue Gardner to lead Wikipedia" Canadian Broadcasting Company Ραδιοφωνικό ντοκυμαντέρ από τη Gardner για τον Al Purdy, Καναδό ποιητή , για την This Morning Sunday "Wikipedia struggles with funding" Αρχειοθετήθηκε 2008-09-06 στο Wayback Machine., United Press International Wikipedia's Librarian to the World Fast Company, συνέντευξη Συνεντεύξεις Video interview with Gardner on CNET News Audio (RAM-file) συνέντευξη με τη Gardner στον ραδιοσταθμό Sounds Like Canada, 8 Απριλίου, 2008 Συνέντευξη με τη Gardner στο podcast της κοινότητας the Wikipedia Weekly από το Wikimania 2008 Journalism is going to look different (CanadaEast.com) Η Sue Gardner στις συζητήσεις του ABC με τον Richard Fidler, από την πρόσφατη επίσκεψή της στο Μπρισμπέιν στην Αυστραλία
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2002-2003

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2002-2003, διεξήχθη σε τρεις φάσεις με ένα ιδιόρυθμο σύστημα (το ίδιο σύστημα εφαρμόστηκε και τη σαιζόν 2010-2011, χωρίς όμως την ενδιάμεση Β' φάση). Στην Α' φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ένα μόνο γύρο, σύνολο 11 αγώνων. Οι 4 πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στη Γ' φάση στο γκρουπ των θέσεων 1−6, οι ομάδες των θέσεων 9-12 προκρίθηκαν στο γκρουπ των θέσεων 7−12, ενώ οι ομάδες των θέσεων 5-8 αγωνίστηκαν μεταξύ τους (5ος-8ος, 6ος-7ος, η πρόκριση στις 2 νίκες), με τους νικητές να αγωνίζονται στη συνέχεια στο γκρουπ 1−6 και τους ηττημένους στο γκρουπ για τις θέσεις 7−12. Στη Γ' φάση έγιναν 2 γύροι, σύνολο 10 αγώνων, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φιλαθλητικός, για πρώτη (και τελευταία) φορά μετά από 16 χρόνια.

 Βαθ=Βαθμοί, Αγ=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά Σημειώσεις Βαθμολογικό σύστημα: 3 βαθμοί για νίκη με 3-0 και 3-1, 2 βαθμοί για νίκη με 3-2, 1 βαθμός για ήττα με 2-3, κανένας βαθμός για ήττα με 0-3 και 1-3. Συμμετείχαν ο Άρης, ο Αίας Ευόσμου, ο ΑΕΒΑΣ και ο Α.Ο. Μαρκοπούλου. Οι νικητές (Άρης και ΑΕ Βύρωνα/Αγίου Σώστη) συμμετείχαν στη συνέχεια στο γκρουπ για τις θέσεις 1−6, ενώ οι χαμένοι (Αίας Ευόσμου, Α.Ο. Μαρκοπούλου) συμμετείχαν στο γκρούπ για τις θέσεις 7−12. Οι πρώτοι αγώνες (14 Δεκεμβρίου 2002) έγιναν στις έδρες των ομάδων με μειονέκτημα, ενώ οι επόμενοι δύο (ο 2ος αγώνας στις 21 Δεκεμβρίου και ο 3ος στις 22 Δεκεμβρίου, ενώ δε χρειάστηκε τρίτος στη σειρά Άρης-Α.Ο. Μαρκοπούλου) στις έδρες των ομάδων που είχαν πλεονέκτημα έδρας. (5) Άρης − (8) Μαρκόπουλο (2−0) (6) Αίας Ευόσμου − (7) ΑΕ Βύρωνα/Αγίου Σώστη (1−2) Τελική βαθμολογία Βαθ=Βαθμοί, Αγ=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά Τελική βαθμολογία B=Βαθμοί, Α=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΣΥ=Σετ υπέρ, ΣΚ=Σετ κατά Πρωτάθλημα Γυναικών 2002−2003 Galanis Sports Data Αποτελέσματα κανονικής περιόδου archive.sport.gr Αποτελέσματα, θέσεις 1-6 archive.sport.gr Αποτελέσματα, θέσεις 7-12 archive.sport.gr Σύστημα διεξαγωγής archive.sport.gr
902 Αριστερά

Ο 902 Webradio είναι ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος ανήκει στο ΚΚΕ. Αρχικά ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στα ερτζιανά των FM και πλέον μεταδίδεται μόνο διαδικτυακά. Την ονομασία του την είχε λάβει από τη συχνότητα την οποία εξέπεμψε για πρώτη φορά το πρόγραμμά του (στους 90.2 MHz από το 1989 μέχρι το 2001 που μετακόμισε στους 90.1 MHz). Εκπέμπει από το 1989 και το πρόγραμμά του, περιλαμβάνει εκπομπές, γύρω από τις θέσεις του κόμματος, δελτία ειδήσεων, ενημερωτικές εκπομπές και μουσικές επιλογές. Τότε που εξέπεμπε στα FM, το σήμα του κάλυπτε ολόκληρη την Αττική από τα κέντρα εκπομπής του Υμηττού, της Πάρνηθας και της Αίγινας ενώ παράλληλα εξέπεμπε και δορυφορικά στην πλατφόρμα του Hellas Sat 2.

 Ο 902 Αριστερά στα FM διατηρούσε και τον ομώνυμο τηλεοπτικό σταθμό 902 TV ο οποίος άνοιξε ένα χρόνο μετά και ο οποίος σταμάτησε τη λειτουργία του το Σεπτέμβριο του 2012 λόγω οικονομικών προβλημάτων. Όμως στις 8 Ιανουαρίου του 2013 ο σταθμός ξανάνοιξε και από τις 2 Μαρτίου εξέπεμψε ψηφιακά. Στις 31 Ιουλίου 2013, η ραδιοτηλεόραση του 902 πωλήθηκε με συμβολαιογραφική πράξη στην κυπριακή εταιρεία A-Orizon Media Limited, και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο 902 Αριστερά μετονομάστηκε σε E Radio, και ο 902 TV σε Epsilon TV. Αργότερα, στις 31 Δεκεμβρίου του 2013, ο ραδιοφωνικός σταθμός πέρασε στα χέρια του Γιάννη Κουρτάκη και στις 28 Απριλίου 2014, μετονομάστηκε σε Παραπολιτικά 90.1 FM ενώ στις 11 Αυγούστου 2017 το κανάλι πέρασε στα χέρια του Ιβάν Σαββίδη και στις 24 Οκτωβρίου 2018 αντικαταστάθηκε από το Open TV. Μετά την πώληση του ραδιοτηλεοπτικού εξοπλισμού, η διαδικτυακή πύλη συνέχισε την λειτουργία του, και στη θέση της διαδικτυακής αναμετάδοσης αναμεταδίδεται ο Θεσσαλονίκη 904 Αριστερά στα FM ο οποίος ξεκίνησε την λειτουργία του λίγα χρόνια μετά τον Αθηναϊκό και συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Ωστόσο για μια τριακονταετία ανήκε στον Γιάννη Κατσαρό που ήταν στέλεχος του ΚΚΕ ενώ από το 2019 ανήκει στην Τηλενημερωτική Α.Ε. Διαδικτύου και Πληροφόρησης που είναι θυγατρική του κόμματος με έδρα στην Αθήνα. Ο σταθμός εκπέμπει στη συχνότητα των 90.4 MHz από το όρος του Χορτιάτη καλύπτοντας εν μέρει τους νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας ενώ από την 1η Μαΐου 2014 ξεκίνησε η επαναλειτουργία του ραδιοφώνου του 902 στην Αθήνα μέσω της ομώνυμης διαδικτυακής ενημερωτικής πύλης ως 902.gr Web Radio. Από τις αρχές του 2020 σταμάτησε εκ νέου η λειτουργία του. 902 online, ο ιστόχωρος του 902 902 Webradio - Αρχείο εκπομπών Αρχειοθετήθηκε 2019-06-04 στο Wayback Machine.
Μασεϊό

Το Μασεϊό (Maceió) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Αλαγκόας στη βορειοανατολική Βραζιλία. Ο πληθυσμός της πόλης το 2013 εκτιμήθηκε ότι ήταν 996.736 κατοίκοι. Το όνομα της πόλης είναι ινδιανικής προέλευσης και περιγράφει πηγές από τις οποίες αναβλύζει νερό. Η πόλη είναι ανερχόμενος τουριστικός προορισμός της Βραζιλίας.

 Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στην περιοχή ήταν οι Ολλάνδοι περίπου το 1600 και ξεκίνησαν την καλλιέργεια ζαχαροκαλάμου, την οποία συνέχισαν οι Πορτογάλοι όταν κατέλαβαν την περιοχή. Ένας οικισμός δημιουργήθηκε γύρω από τις καλλιέργειες. Για τις ανάγκες του εμπορείου κατασκευάστηκε στην περιοχή ένα λιμάνι. Λόγω του μεγάλου λιμάνιου η πόλη αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο, ενώ την καλλιέργεια ζάχαρης ως κύρια πηγή εισοδήματος αντικατέστησε η υλοτομία. Από το λιμάνι γίνονταν εξαγωγές καπνού, καρύδων, δέρματος και μπαχαρικών. Το χωριό έλαβε το καθεστώς πόλης το 1815. Το 1839, λόγω της συνεχούς ανάπτυξής του, το Μασεϊό ορίστηκε πρωτεύουσα της πολιτείας Αλαγκόας. Η πόλη γνώρισε έντονη ανάπτυξη εξαιτίας του τουρισμού στα τέλη του 20ού αιώνα. Η πόλη βρίσκεται σε μία μικρή χερσόνησο ανάμεσα στον Ατλαντικό και τη λίμνη Λαγκόα Μουνταού, ενώ το παραλιακό μέτωπο προστατεύεται από έναν υπεράκτιο ύφαλο. Οι πιο δημοφιλείς παραλίες της πόλης είναι η Πραΐα ντε Πόντα Βέρντε και η Ζατιούκα. Στη πόλη βρίσκεται το μουσείο Τέο Μπαντάο, το οποίο ασχολείται με την ιστορία και τον πολιτισμό της πολιτείας. Η πόλη από το 1999 εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ζούμπι ντος Παλμέρας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Maceió στο Wikimedia Commons
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1751-1761)

Ο Λουδοβίκος της Γαλλίας (Louis de France, 13 Σεπτεμβρίου 1751 - 22 Μαρτίου 1761), ήταν Γάλλος πρίγκιπας της δυναστείας των Βουρβόνων. Αν και ήταν ο πρωτότοκος γιος, πέθανε από εξωπνευμονική φυματίωση.

 Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ Ιαβέρης γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Ήταν το τρίτο επιζών παιδί και ο μεγαλύτερος γιος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου, Δελφίνου της Γαλλίας, και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας, μεγαλύτερος αδελφός των μελλοντικών βασιλέων Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκου ΙΗ΄ και Καρόλου Ι΄. Είναι γνωστό ότι ήταν το αγαπημένο παιδί των γονέων του ενώ έλεγαν ότι ήταν όμορφος και λαμπερός.Του δόθηκε ο τίτλος του Δούκα της Βουργουνδίας από τον παππού του, Λουδοβίκο ΙΕ΄. Ήταν πολύ αγαπητός από εκείνους που ήταν κοντά του, ειδικά από τη μεγαλύτερη αδελφή του Μαρία Ζεφυρίνα, που πέθανε σε ηλικία πέντε ετών το 1755. Δεν είναι αν ο Λουδοβίκος, ο οποίος δεν ήταν ακόμη τεσσάρων χρονών, επηρεάστηκε από αυτό. Αλλά είναι γνωστό ότι η απουσία της Ζεφυρίνας ήταν αισθητή από τον Δούκα. Όταν ήταν οκτώ, ένας από τους φίλους του τον έσπρωξε από ένα ξύλινο άλογο. Δεν είπε σε κανέναν τίποτε για το περιστατικό, για να μη δημιουργήσει προβλήματα στον φίλο του. Μετά από αυτό το περιστατικό, η υγεία του Δούκα της Βουργουνδίας άρχισε να επιδεινώνεται γρήγορα. Ο γιατρός της οικογένειας, ο Δρ Μπαρμπιέρ, αποφάσισε να τον εγχειρίσει το 1760. Ο Δούκας εχγειρίστηκε όσο ήταν ξύπνιος. Γνωρίζοντας ότι θα πεθάνει, ο πατέρας του τον βάπτισε στις 29 Νοεμβρίου 1760, με τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ και τη Μαρία Λεστσύνσκα, τους παππούδες του, ως νονούς. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν γνωστός ως "Δούκας της Βουργουνδίας". Μέχρι το 1761, ο Λουδοβίκος παρέμεινε στο κρεβάτι του, ανίκανος να κινήσει τα πόδια του, με αυτό που διαγνώστηκε ως επιπλέον πνευμονική φυματίωση του οστού. Πέθανε από αυτή την ασθένεια στις 22 Μαρτίου 1761.