IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μακώ Γεωργιάδου

Η Μαρία-Κωνσταντίνα (Μακώ) Γεωργιάδου (1946 - 1992) υπήρξε παρουσιάστρια της ελληνικής τηλεόρασης. Παρουσίαζε κυρίως μουσικά και πολιτιστικά γεγονότα, ανάμεσα στα οποία ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision.

 Ήταν κόρη του μουσικοσυνθέτη Αλέκου Γεωργιάδη. Γεννήθηκε στην Νότιο Αφρική όπου τελείωσε και το σχολείο και εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα δακτυλογραφίας. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Τον πρώτο καιρό της λειτουργίας της κρατικής τηλεόρασης η διοίκηση του ΕΙΡΤ προκήρυξε διαγωνισμό για εκφωνήτριες του τηλεοπτικού προγράμματος. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν περίπου 800 υποψήφιες και επιλέγησαν τρεις, μεταξύ των οποίων ήταν και η Μακώ Γεωργιάδου. Το 1970 έγινε η πρώτη εκφωνήτρια της μετάδοσης του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision για την Ελλάδα. Η Γεωργιάδου καθιερώθηκε με τη γνώριμη φωνή της στη μετάδοση του διαγωνισμού για λογαριασμό της ΕΡΤ για τα επόμενα 16 χρόνια, ως το 1986, ενώ την επόμενη χρονιά αντικαταστάθηκε από τη Δάφνη Μπόκοτα. Η αντικατάστασή της έγινε, σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, επειδή ζήτησε να πάρει το ποσό των 100.000 δραχμών για τα πρόσθετα έξοδα του ταξιδιού. Μέχρι το 1976, ο σχολιασμός του διαγωνισμού γινόταν από το στούντιο της ΕΡΤ, ενώ τα επόμενα χρόνια η παρουσιάστρια ταξίδευε στην εκάστοτε διοργανώτρια πόλη για την επιτόπου ζωντανή μετάδοση. Από το 1985 μέχρι το 1987 παρουσίασε (ως παρουσιάστρια επί σκηνής) το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου του 1992 από καρκίνο, σε ηλικία 46 ετών.
Μελίσσια Αχαΐας

Τα Μελίσσια είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Αιγίου ως έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού διαμερίσματος. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 240-300 μέτρων περίπου.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ) - Ελληνική Εταιρία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ), Λεξικό Διοικητικών Μεταβολών των Δήμων και Κοινοτήτων (1912-2001), Τόμοι Α΄-Β΄, Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Μπαχάρας, Εκδόσεις ΕΕΤΑΑ, Αθήνα 2002. ISBN 960-7509-47-1. ISBN (SET) 960-7509-46-3. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Μελισσίων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 20/06/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μελισσίων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 20/06/2018.
Ιρίνα Μπεκεσκίνα

Η Ιρίνα Μπεκεσκίνα (ουκρανικά: Ірина Ериківна Бекешкіна‎, 4 Φεβρουαρίου 1952 - 20 Μαρτίου 2020) ήταν Ουκρανή κοινωνιολόγος. Ήταν επικεφαλής του Ιδρύματος Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών Ίλκο Κούτσεριβ από το 2010 έως το 2020. Ειδικεύτηκε στη μελέτη της ουκρανικής κοινωνίας και πολιτικής. Ήταν επίσης συχνή σχολιαστής των μέσων ενημέρωσης και υποστηρικτής της πολιτικής.

 Το 1974, η Μπεκεσκίνα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου με πτυχίο φιλοσοφίας. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Ινστιτούτο Φιλοσοφίας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Μπεκεσκίνα ήταν επιστημονικός εκδότης του Філософська думка ( Φιλοσοφική Σκέψη), ένα από τα κορυφαία επιστημονικά περιοδικά της Ουκρανίας. Το 1977, έγινε ερευνητής στη Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών και από το 1990 εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας. Η Μπεκεσκίνα άρχισε να εργάζεται στο Ίδρυμα Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών Ίλκο Κούτσεριβ το 1996. Εκεί διεξήγαγε έρευνα, δημοσιεύοντας εργασίες σε μεγάλο βαθμό για την κοινωνιολογία της πολιτικής και των εκλογών. Επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην πολιτική της Ουκρανίας. Η Μπεκεσκίνα έγινε επικεφαλής του Ιδρύματος Δημοκρατικών Πρωτοβουλιών το 2010 και παρέμεινε επικεφαλής αυτής της οργάνωσης μέχρι το θάνατό της. Ήταν επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ουκρανικού Γραφείου Διασύνδεσης Think Tanks, και συνεργάστηκε με τη ΜΚΟ Media Director, μια ουκρανική οργάνωση παρακολούθησης μέσων. Η Μπεκεσκίνα ανακηρύχθηκε η 38η γυναίκα με την μεγαλύτερη επιρροή στην Ουκρανία από το περιοδικό Focus Magazine το 2007, και το 2008 αναδείχθηκε η 51η γυναίκα με την μεγαλύτερη επιρροή στην Ουκρανία. Εξηγώντας αυτές τις κατατάξεις, το περιοδικό ανέφερε το δημόσιο έργο της στη μελέτη των πολιτικών πληροφοριών και της εξωτερικής πολιτικής της Ουκρανίας. Το 2018 και το 2020, συμπεριλήφθηκε σε λίστες με τις 100 πιο επιτυχημένες γυναίκες στην Ουκρανία, που συνέταξε το περιοδικό HB (Ηνωμένο Βασίλειο). Ανώτερος συνεργάτης, Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Ουκρανίας Η δομή της προσωπικότητας ως αντικείμενο σύνθετης έρευνας (1986). Εκδημοκρατισμός της κοινωνίας και της προσωπικής ανάπτυξης (συν-συγγραφέας με τους E. I. Golovakha και V. S. Nebozhenko, 1992). Νέοι και κοινωνικές συγκρούσεις (συν-συγγραφέας με τον V.P. Perebenesyuk, 1994). Συγκρουσιακό υπόβαθρο στην ανάλυση της κατάστασης στην Ουκρανία (1994). Vibori-2002 σε αξιολογήσεις του πληθυσμού και των εμπειρογνωμόνων (2002, αρχισυντάκτης).
Δούρειος Ίππος

Ο δούρειος ίππος (δούρειος=ξύλινος) στην ελληνική μυθολογία είναι κατασκευή εμπνευσμένη από τον Οδυσσέα, ένα ξύλινο άλογο-κρύπτη. Σκοπός του Οδυσσέα ήταν να παραπλανηθούν οι Τρώες και να το εκλάβουν ως δώρο και ως δείγμα καλής θελήσεως και ειρήνης από τους Αχαιούς. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια κατασκευή που έκρυβε εντός της τους σημαντικότερους αρχαίους Έλληνες ήρωες. Εκείνοι, μετά την είσοδο του ίππου στην Τροία, βγήκαν από αυτόν και άνοιξαν τις πύλες στους υπόλοιπους, προκειμένου να ξεκινήσει η λεηλασία της πόλης. Στις πρώιμες αναπαραστάσεις του 8ου και 7ου π.Χ. αιώνα παρουσιάζεται ως πελώρια κατασκευή με σειρά ανοιγμάτων, ενώ ο αριθμός των πολεμιστών που περιελάμβανε ποικίλλει, ανάλογα με την αφήγηση και τον ποιητή. Η έκφραση Δούρειος Ίππος σήμερα υποδηλώνει είσοδο με τέχνασμα, δόλο και πονηρία.

 Οι Αχαιοί προετοιμαζόμενοι για την άλωση της Τροίας ετοιμάζουν το ξύλινο άλογο και χαράζουν επάνω του την επιγραφή Έλληνες, Αθηνά χαριστήριον. Με τον Οδυσσέα επικεφαλής κρύβονται οι γενναιότεροι των Αχαιών και μαζί τους ο κατασκευαστής του αλόγου Επειός. Ο υπόλοιπος στρατός, προκειμένου να πείσει τους Τρώες για την αναχώρησή του βάζει φωτιά στο στρατόπεδο και τις εγκαταστάσεις του, επιβιβάζεται στα πλοία και κρύβεται στην Τένεδο για να μην είναι ορατός από την Τροία. Οι Τρώες πεπεισμένοι από τον κατάσκοπο των Αχαιών Σίνωνα και βλέποντας την επιγραφή, θέλουν να φέρουν το ξόανο εντός των τειχών της πόλης, προκειμένου να αντικαταστήσουν το κλεμμένο από τον Οδυσσέα Παλλάδιο.. Στην απόφαση αντιστέκεται ο Λαοκόων, που γνωρίζει ως μάντης ότι ο ίππος είναι τέχνασμα των Αχαιών και προοιωνίζεται τον χαμό της Τροίας. Τον Λαοκόοντα και έναν από τους γιους του καταβροχθίζουν δύο φίδια σταλμένα από τον Απόλλωνα που έρχονται από τη θάλασσα. Κατά άλλη εκδοχή, τα φίδια έστειλε ο θεός Ποσειδώνας. Οι Τρώες διασκεδάζουν, θεωρώντας ότι η πολύχρονη δοκιμασία τελείωσε και πέφτουν σε ύπνο βαθύ. Η μόνη που αντιλαμβάνεται την αλήθεια είναι η Ελένη, η οποία προσπαθεί μάταια να εξαναγκάσει με τρόπο μαγικό τους Αχαιούς να μιλήσουν και να αποκαλυφθούν, μιμούμενη τις φωνές των γυναικών τους. Οι κρυμμένοι Αχαιοί την ώρα που ανέτειλε η Σελήνη βγαίνουν από το άλογο, ανοίγουν τις πύλες για τα στρατεύματα που είχαν κρυφτεί στην Τένεδο και επιδίδονται σε σφαγές. Ο Δούρειος ίππος ως συμβάν ανήκει στον Τρωικό πόλεμο, όπως τον αφηγείται ο Βιργίλιος στο έπος της Αινειάδας. Τα γεγονότα που αφηγείται στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνουν χώρα μετά την Ιλιάδα του Ομήρου και πριν την Οδύσσεια και την κύρια αφήγηση της Αινειάδας. Στα έπη Ιλιάς Μικρά και Ιλίου Πέρσις προβάλλεται ως κατασκευαστής του αλόγου ο Επειός, ο γιος του Πανοπέα από τη Φωκίδα, κατόπιν συμβουλής της ίδιας της Αθηνάς. Ο Επειός ασήμαντη πολεμικά προσωπικότητα, δεν αναφέρεται στις μάχες της Ιλιάδας, καθώς κατ' ομολογία του ίδιου δεν είναι ιδιαίτερα ικανός με το αντικείμενο του πολέμου. Κακριδής Ι.Θ. 1968, Ελληνική μυθολογία: Τρωικός πόλεμος, Τομ. 5, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα Χριστόπουλος Γ. - Μπαστιάς Ι. (εκδ) 1989, Παγκόσμια Μυθολογία, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα.
Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο

Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο (στα πορτογαλικά: João de Deus Rogado Salvador Pinheiro), (γεν. 1945) είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών και Παιδείας της Πορτογαλίας, Ευρωπαίος Επίτροπος και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το όνομά του συνδέθηκε με το ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας, με το λεγόμενο «πακέτο Πινέιρο».

 Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1945 στη Λισαβόνα. Σπούδασε χημικός μηχανικός (chemical-industrial engineering) στο Instituto Superior Técnico και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μπίρμινγχαμ το 1976. Στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν βοηθός στο Πανεπιστήμιο Lourenço Marques στη Μοζαμβίκη και το 1979 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίνιο (University of Minho). Τη διετία 1982 -1983 ήταν Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας της Πορτογαλίας και το 1984 -1985 Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Μίνιο. Τη διετία 1985 -1987 ήταν Υπουργός Παιδείας και στη συνέχεια από το 1987 και για πέντε χρόνια Υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας. Ήταν ένας από τους διαμεσολαβητές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Συμφωνία του Μπριούνι (Brioni Agreement), με την οποία έληξε ο Πόλεμος των Δέκα Ημερών ανάμεσα στα στρατεύματα της Σλοβενίας και του Γιουγκοσλαβικού Στρατού, το 1991. Το 1992 ως υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας και προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, πρότεινε, αναφορικά με την πρώην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, που είχε αποσχιστεί το 1991 από τη Γιουγκοσλαβία, ένα πρόγραμμα αναπτυξιακής βοήθειας σε συνδυασμό με την αναγνώριση της χώρας (και από την Ελλάδα) με την ονομασία Νέα Μακεδονία. Το πρόγραμμα αυτό και η πρόταση για την ονομασία της μετέπειτα ΠΓΔΜ, που είναι γνωστό ως «Πακέτο Πινέιρο», απορρίφθηκε από την ελληνική πλευρά. Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο διετέλεσε Ευρωπαίος Επίτροπος για τον πολιτισμό και τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα κράτη μέλη (1993-94) και για τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού (1995 -99). Από το 2004 μέχρι το 2009 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το 2009 εκλέχτηκε βουλευτής στην Πορτογαλία αλλά παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Πορτογαλίας και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Έχει τρεις γιούς και μια κόρη.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05

Η Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2004-05 ήταν η 34η έκδοση της Γ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2004-05 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2005-06. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 2005-06. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 2004-05 ΑΠΟΠ Κινύρας Πέγειας ΜΕΑΠ Πέρα Χωρίου Νήσου Χαλκάνορας ΙδαλίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2004-05: Εθνικός Λατσιών Αναγέννηση Γερμασόγειας Σουρουκλής ΤρούλλωνΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 2003-04 ΠΑΕΕΚ Κερύνειας ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου Ένωσις ΚοκκινοτριμιθιάΟμάδες που προήχθησαν από την Δ΄ κατηγορία 2003-04: Οθέλλος Αθηαίνου Αχυρώνας Λιοπετρίου ΕΝ.Α.Δ. Πόλης Χρυσοχούς Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «2004/05 Cypriot Third Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 27. 4 Απριλίου 2005. Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2004-05 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Κάρλος Αγκοστίνιο ντο Ροζάριο

Ο Κάρλος Αγκοστίνιο ντο Ροζάριο (Carlos Agostinho do Rosário, γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1954) είναι διπλωμάτης και πολιτικός της Μοζαμβίκης, ο οποίος υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από τις 17 Ιανουαρίου 2015 έως την απόλυσή του στις 3 Μαρτίου 2022. Αντικατέστησε τον Αλμπέρτο Βακίνα έχοντας διοριστεί από τον πρόεδρο Φιλίπε Νιούσι.

 Ο ντο Ροζάριο ήταν κυβερνήτης της επαρχίας Ζαμβέζια. Προτού γίνει πρεσβευτής, υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας και Αλιευμάτων επί προεδρίας του Ζοακίμ Τσισάνο τη δεκαετία του ' 90. Από το 2009 ως το 2015 ο ντο Ροζάριο υπηρέτησε ως πρεσβευτής της Μοζαμβίκης στην Ινδονησία. Επίσης, έχει υπηρετήσει ως πρεσβευτής στην Ινδία, στην Ταϊλάνδη και σε άλλες ασιατικές χώρες.Στις 11 Ιανουαρίου 2015 ο πρωθυπουργός Αλμπέρτο Βακίνα παύτηκε από τα καθήκοντά του από τον πρόεδρο Γκεμπούζα, ώστε να καταλάβει την έδρα του στο Κοινοβούλιο, μαζί με άλλους 6 υπουργούς της κυβέρνησής του. Αντικαταστάτης του Βακίνα διορίστηκε ο Ροζάριο δύο ημέρες μετά ητν ορκωμοσία του νέο προέδρου Φιλίπε Νιούσι.
Μαία (μυθολογία)

Η Μαία, κατά την ελληνική μυθολογία, είναι μία από τις Πλειάδες, τις επτά κόρες του Τιτάνα Άτλαντα και της Ωκεανίδας Πλειόνης. Οι Πλειάδες γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας και πολλές φορές τις ονομάζουν και θεές του βουνού. Η Μαία ήταν η μεγαλύτερη, ομορφότερη και περισσότερο συνεσταλμένη από τις αδερφές. Λένε ότι είχε υπέροχα μαύρα μάτια. Αναφέρεται, άλλοτε, ως Πλειάς και, άλλοτε, ως Ατλαντίς, εκ των ονομάτων των γονέων της. Ο Σιμωνίδης ο Κείος την αναφέρει ως «ελικοβλέφαρον» και «ιοπλόκαμον». Αλλά και οι άλλοι ποιητές εξυμνούν το κάλλος της και τη χαρακτηρίζουν ως την ωραιότερη των Πλειάδων.

 Σύμφωνα με τους ομηρικούς ύμνους, η Μαία ζούσε απομονωμένη σε μια σπηλιά στην Κυλλήνη. Εκεί ενώθηκε με τον Δία όπου αργότερα: «Ζηνί τέκε κύδιμον Ερμήν, ιερόν λέχος εισαναβάσα» (= γέννησε στον Δία τον δοξασμένο θεό Ερμή, από τον ύπνο της στο ιερό κρεβάτι) (Ησιόδου Θεογονία 938). Μετά τη γέννησή του, η Μαία έβαλε τον Ερμή να κοιμηθεί, εκείνος όμως πήδηξε από την κούνια του και βγήκε έξω. Καθώς έπαιζε, βρήκε μια χελώνα, με το καβούκι της οποίας δημιούργησε μια λύρα. Το ίδιο βράδυ έφτασε στην Πιερία, όπου σκαρφίστηκε ένα κόλπο και έκλεψε τα βόδια του θεού Απόλλωνα. Η Μαία αρνήθηκε να πιστέψει τον Απόλλωνα, που αποκάλεσε τον Ερμή κλέφτη, και τότε ο Δίας πήρε το μέρος του Απόλλωνα. Τελικά, ο Απόλλωνας αντάλλαξε τα βόδια για τη λύρα που είχε φτιάξει ο Ερμής. Η Μαία προστάτεψε, επίσης, τον Αρκάδα από τη μανία και την οργή της θεάς Ήρας, που μετέτρεψε τη μητέρα του, Καλλιστώ, σε αρκούδα. Στο περίφημο αγγείο του Φραγκίσκου, ο αγγειογράφος του την παριστά με τον υιό της επί άρματος να μεταβαίνει στους γάμους του Πηλέα. Στη Ρώμη, όταν η παράδοσή της μεταφέρθηκε εκεί από την Ελλάδα, λατρευόταν μαζί με τον υιό της, ως προστάτιδα του εμπορίου. Ο αλληγορικός μύθος της κλοπής των βοδιών του Απόλλωνα ανάγεται στην εποχή που ο Ερμής, πλέον, αναλαμβάνει, επίσημα, ως θεός-προστάτης του εμπορίου, αρμοδιότητα που είχε παλαιότερα ο Απόλλωνας. Εκτός από τη Μαία στην ελληνική μυθολογία υπήρχε και η Μαία στη Ρωμαϊκή μυθολογία, σύζυγος του Ηφαίστου. Από τη Μαία της ελληνικής μυθολογίας προέρχεται η ονομασία του μήνα Μάιου. Ο αστεροειδής 66 Μάγια (66 Maja), ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1861, πήρε το όνομά του από το μυθικό αυτό πρόσωπο.
Κάτω Θωμαίικα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Θωμαίικα Αχαΐας Τα Θωμαίικα, όπως είναι η επίσημη ονομασία, ή Κάτω Θωμαίικα ή Θωμαίικα Ωλενίας είναι χωριό της πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Νικολάου Κράλη του Δήμου Ωλενίας με 74 κατοίκους. Πολύ κοντά του είναι η ΒΙ.ΠΕ. Πάτρας καθώς και τα χωριά Λουσικά, Άγιος Νικόλαος Κράλης, Καλαμάκι (Χαρμπιλαίικα), Κουνελαίικα, Ποιμενοχώρι (Μπουντουραίικα) και Αυγεραίικα.

 Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τους πρώτους οικιστές, δηλ. την οικογένεια Θωμά από τα Θωμαίικα της κοινότητας Λεοντίου. Τα Θωμαίικα αναγνωρίστηκαν οικισμός το 1920 (ΦΕΚ - 18/12/1920) και προσαρτήθηκαν στην Κοινότητα Αγίου Νικολάου Κράλη. Το 1940 (ΦΕΚ - 16/10/1940) η ονομασία διορθώθηκε από Θωμέικα σε Θωμαίικα. Το 1997 με το Σχέδιο Καποδίστριας (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) έγινε οικισμός του δημοτικού διαμερίσματος Αγίου Νικολάου Κράλη του Δήμου Ωλενίας. Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Από τα Θωμαίικα έλκουν την καταγωγή τους: Μαρία Θωμά, πρώην βουλεύτρια με το ΠΑΣΟΚ Γεώργιος Θωμάς του Πέτρου, πρώην βουλευτής και υφυπουργός με το ΠΑΣΟΚ Φώτης Παναγιωτόπουλος του Γεωργίου (1919-1975), πρώην βουλευτής Μαγνησίας με την Ένωση Κέντρου Οικογενειακά επίθετα που απαντούν σήμερα στο χωριό: Θωμάς, Μανίκας, Ξυπολιάς, Παναγιωτόπουλος, Πεγιάζης, Πετρόπουλος, Σταθόπουλος, Χαψάς. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α', Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Θωμαίικα. Διοικητικές μεταβολές Κάτω Θωμαίικων Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 31/10/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Αγίου Νικολάου Κράλη Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 29/10/2017. Κάτω Θωμαίικα. moriasnow.gr
Μαμουνίδες

Οι Μαμουνίδες (Περσικά: مأمونیان) ήταν μια ανεξάρτητη δυναστεία με έδρα τις περιοχές της Χωρεσμίας, ιρανικής καταγωγής. Οι Μαμουνίδες υπήρχαν για μερικά μόλις χρόνια (995-1017), και κατακτήθηκαν εντέλει από τους επεκτατικούς Γαζναβίδες.

 Το αρχαίο ιρανικό βασίλειο της Χωρεσμίας κυβερνήθηκε, ως το 995, από την ιρανική δυναστεία των Αφριγιδών της Καθ. Η Χωρεσμία ήταν η πλούσια αρδευόμενη γεωργική περιοχή στον ρου του κάτω Ώξου. Περιβαλλόμενη από όλες τις μεριές από στεπώδη γη και ερήμους, είχε μια γεωγραφική απομόνωση. Η απομόνωση αυτή τής επέτρεψε να διατηρήσει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ιρανική γλώσσα και πολιτιστική ταυτότητα. Οι Μαμουνίδες αντικαταστάθηκαν από τους Γαζναβίδες. Αναλυτικότερα, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης το 1017, Χωρέσμιοι επαναστάτες δολοφόνησαν τον ανεξάρτητο ηγέτη της Χωρεσμίας, Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν των Μαμουνιδών, και τη σύζυγό του, Χουρρά-γι Καλτζί, αδελφή του σουλτάνου των Γαζναβιδών, Μαχμούντ. Σε απάντηση, ο Μαχμούντ απαίτησε από τον Μαμούν να καταθέσει την υποτέλεια του στους Γαζναβίδες. Ο στρατός όμως της Χωρεσμίας στασίασε και δολοφόνησε τον Μαμούν, ενθρονίζοντας τον ανηψιό του, Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ. Ο Μαχμούντ των Γαζναβιδών άδραξε την ευκαιρία και έχοντάς αυτό το βασιλικό πραξικόπημα ως πρόσχημα εισέβαλε, κατέλαβε και προσάρτησε στο κράτος του την περιοχή της Χωρεσμίας. Το γεγονός σήμανε το τέλος της δυναστείας των Μαμουνιδών, η δε Χωρεσμία αποτέλεσε επαρχία της Αυτοκρατορίας των Γαζναβιδών από το 1017 έως το 1034. Οι Μαμουνίδες αντικατέστησαν τους Χωρεσμίους Αφριγίδες. Κυβερνήτες των Μαμουνιδών υπήρξαν οι: 1. Μαμούν Α΄ ιμπν Μουχάμμαντ 2. Αμπού αλ-Χάσαν Άλι (γιος του Μαμούν Α΄) 3. Μαμούν Β΄ (πλήρες όνομα: Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν, γιος του Μαμούν Α΄) 4. Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ (γιος του Αμπού αλ-Χάσαν Άλι)
Σουλτανάτο του Σούλου

Το Σουλτανάτο του Σούλου ήταν ένα μουσουλμανικό κράτος που αποτελούταν από πολλά νησιά στη θάλασσα Σούλου, στις νότιες Φιλιππίνες. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1405. Στο απόγειό του το κράτος κατείχε εδάφη από το νησί του Μιντανάο έως το Βόρειο Βόρνεο.

 Το 13ο αιώνα, άνθρωποι από τη φυλή Μινανγκαβάυ άρχισαν τον αποικισμό της δυτικής ακτής του νησιού Σουματέρα. Η συγκεκριμένη φυλή ήταν γνωστή για το εμπόριο μπαχαρικών που διεξήγε στο βασίλειο του Άσε. Σύμφωνα με πηγές, το 1405 ο Σαριφούλ Χασέμ Σιντ Αμπού Μπακρ, ένας Άραβας που καταγόταν από τη Τζοχόρ, ήρθε στην περιοχή από τη Μαλάκκα και ίδρυσε κατόπιν το Σουλτανάτο του Σούλου. Περί το 1658, το σουλτανάτο προσάρτησε το Βόρειο Βορνέο, το οποίο παραχωρήθηκε από τον σουλτάνο του Μπρουνέι στο Σούλου, ως ανταπόδοση για τη βοήθεια που προσέφερε το Σούλου εναντίον μιας εξέγερσης στο Μπρουνέι. Την ίδια χρονιά το Σούλου παραχώρησε το νησί Παλαβάν στον σουλτάνο του Μιντανάο, Γκουνταράτ, ο οποίος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα των Σούλου. Τελικώς, ο Γκουνταράτ παραχώρησε το Παλαβάν στην Ισπανία το 1705.
Φράνκο Λοβινιάνα

Ο σεβασμιότατος Φράνκο Λοβινιάνα (ιταλικά: Franco Lovignana, γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1957) είναι επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας. Υποδείχθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2011, αντικαθιστώντας τον Τζουζέππε Ανφρόσσι.

 Γεννήθηκε στην Αόστα στις 22 Νοεμβρίου 1957. Σπούδασε στη θεολογική σχολή της Αόστας, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας το 1981. Από τον Οκτώβριο του 1995 είναι επισκοπικός βικάριος και πρωτοσύγγελος της εκκλησίας των αγίων Πέτρου και Ουρς της Αόστας και, από τις 29 Απριλίου 2003, ηγούμενος στην ίδια εκκλησία. Από το 2004 είναι γενικός βικάριος της επισκοπής της Αόστας. Στις 9 Νοεμβρίου 2011, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ τον υπέδειξε ως νέο επίσκοπο της Αόστας. Χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 18 Δεκεμβρίου 2011 από τον αρχιεπίσκοπο του Τορίνου Τσέζαρε Νοζίλια (Cesare Nosiglia). Ιστότοπος της Επισκοπής της Αόστας Catholic Hierarchy
Ρίζωμα Τρικάλων

Το Ρίζωμα είναι χωριό του Νομού Τρικάλων, μέχρι το 1997 έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1997 έδρα του καποδιστριακού Δήμου Παραληθαίων και από το 2010 εντάχθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ως Τοπική Κοινότητα στο Δήμο Τρικκαίων. Απέχει από την πόλη των Τρικάλων περίπου 13 χιλιόμετρα.

 Παλαιότερα το χωριό ονομαζόταν «Σκλάταινα», όνομα το οποίο προέρχεται από το σλαβικό Slatina. Με την παλιά ονομασία το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα πατριαρχικό σιγίλλιο του έτους 1163 μ.Χ. Από τότε αρχίζει και επίσημα η ιστορία του. Ύστερα από κυβερνητική απόφαση για αποκάθαρση της ελληνικής επικράτειας από σλαβικά, τουρκικά και αλβανικά ονόματα οικισμών, το χωριό μετονομάσθηκε το 1927 σε Ρίζωμα. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν αρχικά με την κτηνοτροφία. Στη συνέχεια ασχολούνταν παράλληλα με γεωργικές εργασίες (δημητριακά, όσπρια, αμπέλια και σκόρδα) και τη σηροτροφία (κουκούλια μεταξοσκωλήκων). Μετά από τη διανομή του αγροτικού κλήρου το 1929 οι κάτοικοι του χωριού εξειδικεύτηκαν στην καπνοκαλλιέργεια. Σήμερα, ύστερα από σχέδια της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για περιορισμό της παραγωγής καπνού, τα περισσότερα χωράφια έγιναν ελαιώνες. Το Ρίζωμα έχει μακρά εκπαιδευτική παράδοση. Οι δημογραφικές εξελίξεις αλλά και η εκπαιδευτική πολιτική των τελευταίων ετών οδήγησαν στην υποβάθμιση της οργανικότητας του Δημοτικού Σχολείου σε τετραθέσιο, καθώς και στο κλείσιμο του Γυμνασίου. Στο χωριό υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες μεταβυζαντινές εκκλησίες με θαυμαστή διακόσμηση. Όσιος Φιλόθεος, δεύτερος κτήτορας της Μονής Αγίου Στεφάνου μετεώρων. Αχιλ. Καψάλης & Στ. Λιούτας, Σκλάταινα Τρικάλων, ιστορία και σύγχρονη ζωή, Β΄ έκδοση, Θεσσαλονίκη, Κυριακίδης, 2014 (α΄ έκδ. 1997).
Μίθκαλ

Mithqāl ( αραβικά: مثقال‎) είναι μονάδα μάζας ίση με 3,64 grams (0,117 ozt) που χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τη μέτρηση πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός και άλλα προϊόντα, όπως το σαφράν. Το όνομα εφαρμόστηκε επίσης ως εναλλακτικός όρος για το χρυσό δηνάριο, ένα νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο μέρος του ισλαμικού κόσμου από τον 8ο αιώνα και μετά, και επιβίωσε σε μέρη της Αφρικής μέχρι τον 19ο αιώνα. Το όνομα του νομίσματος της Μοζαμβίκης από το 1980, το metical, προέρχεται από το mithqāl .

 Η λέξη mithqāl ( αραβικά: مثقال‎ "Βάρος, μονάδα βάρους") προέρχεται από την αραβική thaqala ( ثقل ), που σημαίνει "ζυγίζω". Άλλες παραλλαγές της ενότητας στα αγγλικά περιλαμβάνουν miskal (από τα Περσικά ή Ουρντού مثقال ; misqāl ), mithkal, mitkal και mitqal. Στην Ινδία, η μέτρηση είναι γνωστή ως mithqaal . Περιέχει 4 mashas και 3½ raties (rata'ii; مثقال). Είναι ισοδύναμο με 4,25 γραμμάρια κατά τη μέτρηση του χρυσού, ή 4,5 γραμμάρια κατά τη μέτρηση των βασικών προϊόντων. Μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό. Το mithqāl σε έναν άλλο πιο σύγχρονο υπολογισμό έχει ως εξής: Το Ναχούντ είναι μονάδα μάζας Μπαχάι που χρησιμοποιείται από τον Μπαχάολλα . Το mithqāl αρχικά αποτελούταν από 24 nakhuds, αλλά στο Bayán τα συλλογικά έργα του Báb, αυτό μειώθηκε σε 19. Ουγγιά Γραμμάριο Χρυσό γραμμάριο Νισάμπ Μιθκάλ Αλ Φαγιέζ
Εθνική Βιβλιοθήκη του Λεσότο

Από το 2013, το Λεσότο διαθέτει τρεις κύριες βιβλιοθήκες: την Εθνική Βιβλιοθήκη, τη Βιβλιοθήκη Τόμας Μοφόλο και τα Εθνικά Αρχεία του Πανεπιστημίου του Λεσότο, και το Μουσείο και Αρχεία Morija, αν και υπάρχει μια σειρά από "Πανεπιστημιακές και ερευνητικές βιβλιοθήκες, κέντρα τεκμηρίωσης, σχολικές βιβλιοθήκες, ειδικές βιβλιοθήκες, δημόσιες βιβλιοθήκες και ένα σύστημα εθνικών υπηρεσιών βιβλιοθηκών".

 Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Λεσότο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Μαζέρου, και το 2007 διέθετε μια συλλογή περίπου 88.000 τόμων. Η Βιβλιοθήκη Τόμας Μοφόλο, που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Λεσότο, στο χωριό Roma, περίπου 34 χιλιόμετρα από το Μαζέρου , ήταν ακόμα μεγαλύτερη με μία συλλογή 170.000 τόμων το 2007. Διαθέτει ένα ευρύ φάσμα υλικού, συμπεριλαμβανομένων εφημερίδων από τις αρχές του 20ού αιώνα και μια σχεδόν πλήρη συλλογή των ετήσιων εκθέσεων της αποικιακής Μπασουτόλανδης. Οι συλλογές της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Εθνικού Αρχείου ενισχύθηκαν το 2005, όταν οι Κινέζοι επένδυσαν σε αυτές. Αν και πολλά επίσημα δικαστικά αρχεία έχουν χαθεί, υπάρχει ακόμη σημαντικό υλικό από την αποικιακή περίοδο. Η Ένωση Βιβλιοθηκών του Λεσότο πρότεινε τη νόμιμη κατάθεση από το 1987, αλλά μέχρι το 1999 δεν είχε καθιερωθεί. Η συλλογή Μορίγια διαθέτει μια σειρά από αποικιακά έντυπα και εφημερίδες από την Μπασουτολαντ, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων εκδόσεων της εφημερίδας Naledi, καθώς και έντυπα από τα Πρακτικά του Εθνικού Συμβουλίου της Μπασουτολαντ και αποικιακές ετήσιες εκθέσεις. και αρχεία από την Ευαγγελική Αποστολική Εταιρεία Παρισίων. Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Λεσότο Μαζέρου
Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας

Ο Πρίγκιπας Λούις της Ουαλίας (αγγλικά: Prince Louis of Wales, πλήρες όνομα Λούις Αρθούρος Κάρολος Louis Arthur Charles, γεν. 23 Απριλίου 2018) είναι το νεότερο παιδί του Ουίλιαμ, Πρίγκιπα της Ουαλίας και της Κάθριν, Πριγκίπισσας της Ουαλίας.Είναι επίσης εγγονός του Καρόλου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της πριγκίπισσας Νταϊάνας. Είναι τέταρτος στη γραμμή διαδοχής του Βρετανικού θρόνου μετά τον πατέρα και τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια του, πρίγκιπα Γεώργιο και πριγκίπισσα Σάρλοτ.

 Στις 4 Σεπτεμβρίου 2017, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι οι τότε Δούκας και Δούκισσα του Κέιμπριτζ περιμένουν το τρίτο τους παιδί και αναμένεται να γεννηθεί τον Απρίλιο του 2018. Στις 23 Απριλίου 2018 γεννήθηκε ο γιος τους, στις 11:01 (ώρα Αγγλίας) στο Νοσοκομείο Σεντ Μέρι.Στις 27 Απριλίου 2018, το Παλάτι του Κένσινγκτον ανακοίνωσε ότι θα ονομαστεί Λούις προς τιμήν του Λούις Μαουντμπάττεν, θείου του προπαππού του, πρίγκιπα Φίλιππου, Αρθούρος κοινή ονομασία στη βρετανική βασιλική οικογένεια και Κάρολος προς τιμήν του παππού, πρίγκιπα Καρόλου της Ουαλίας.Στις 9 Ιουλίου 2018, ο πρίγκιπας Λούις βαφτίστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στο βασιλικό παρεκκλήσι στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. 23 Απριλίου 2018 – 8 Σεπτεμβρίου 2022 : Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις του Κέιμπριτζ 8 Σεπτεμβρίου 2022 – 9 Σεπτεμβρίου 2022: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις της Κορνουάλης και του Κέιμπριτζ 9 Σεπτεμβρίου 2022 – μέχρι σήμερα: Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Λούις της ΟυαλίαςΟ Λούις είναι από τη γέννησή του πρίγκιπας του Ηνωμένου Βασιλείου και προσφωνείται Αυτού Βασιλική Υψηλότητα, με επιστολή που εξέδωσε η προγιαγιά του Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ στις 31 Δεκεμβρίου 2012, η οποία έδωσε τίτλο και προσφώνηση σε όλα τα παιδιά του μεγαλύτερου γιου του πρίγκιπα της Ουαλίας.Μετά την εφαρμογή της Συμφωνίας του Περθ, η οποία αντικατέστησε την προτεραιότητα των ανδρών στη σειρά διαδοχής, είναι ο πρώτος Βρετανός πρίγκιπας που κατατάσσεται πίσω από τη μεγαλύτερη αδελφή του. Official Royal Family website The Duke and Duchess of Cambridge website
Γ.Σ. Κηφισιάς

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κηφισιάς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Κηφισιά, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Ζηρίνειο Εθνικό Γυμναστήριο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1983 και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα στίβου, καλαθοσφαίρισης, αντισφαίρισης, κολύμβησης, σκοποβολής και χειροσφαίρισης.

 Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Γυμναστικού Συλλόγου Κηφισιάς διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Κλειστό Γυμναστήριο Ζηρινείου. Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Κηφισιάς βρέθηκε στην 9η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά σκαρφάλωσε στην 4η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 βρέθηκε στην 3η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων). 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας Ανοιχτού στίβου γυναικών: 2017, 2019 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας Κλειστού στίβου γυναικών: 2017, 2018, 2019, 2020 «Γυμναστικός Σύλλογος Κηφισιάς», επίσημος ιστότοπος.
Σι

Το σι (ρωσικά: щи‎) είναι Ρωσική λαχανόσουπα. Όταν χρησιμοποιείται ξινό λάχανο ονομάζεται ξινό σι, ενώ οι σούπες με βάση λάπαθου, σπανακιού, τσουκνίδας, και παρόμοιων φυτών λέγεται πράσινο σι (ρωσικά: зелёные щи‎, zelyoniye shchi). Στο παρελθόν, ο όρος ξινό σι χρησιμοποιήθηκε επίσης για να αναφερθεί σε ένα ποτό που ουσιαστικά είναι μια παραλλαγή του κβας, το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σούπα.

 Το σι είναι παραδοσιακή σούπα της Ρωσίας. Είναι γνωστή από τον 9ο αιώνα, αμέσως μετά την διάδοση του λάχανου από το Βυζάντιο. Η δημοτικότητά του στη Ρωσία προέρχεται από διάφορους παράγοντες. Το σι είναι σχετικά εύκολο να παρασκευαστεί. Μπορεί να μαγειρευτεί με ή χωρίς διάφορα είδη κρέατος και μπορεί να καταψυχθεί και να μεταφερθεί σε στερεή μορφή σε ένα ταξίδι για να κοπεί όταν χρειάζεται. Ως αποτέλεσμα, μέχρι τον 10ο αιώνα το σι είχε εξελιχθεί σε βασική τροφή της Ρωσίας. Από αυτό ξεπήδησε ένα ρητό, το "Σι ντα κάσα-πίστσα νάσα ("Το σι και το κάσα είναι το φαγητό μας"). Τα κύρια συστατικά του σι ήταν αρχικά λάχανο, κρέας (βοδινό, χοιρινό, αρνί ή πουλερικά), μανιτάρι, αλεύρι και μπαχαρικά (με βάση το κρεμμύδι και το σκόρδο). Το λάχανο και το κρέας μαγειρευόταν ξεχωριστά και η σμέτανα προσετίθεντο ως γαρνιτούρα πριν από το σερβίρισμα. Το σι τρώγεται παραδοσιακά με ψωμί σίκαλης.Τα συστατικά του σι άλλαξαν σταδιακά. Το αλεύρι, το οποίο προστέθηκε παλαιότερα για να αυξήσει τη θερμιδική αξία της σούπας, αφαιρέθηκε για χάρη της λεπτότερης γεύσης. Το μείγμα μπαχαρικών εμπλουτίστηκε με μαύρο πιπέρι και δάφνη, τα οποία εισήχθησαν στη Ρωσία γύρω στον 15ο αιώνα, επίσης από το Βυζάντιο. Επίσης μερικές φορές το ψάρι αντικαθιστούσε το κρέας, ενώ το καρότο και ο μαϊντανό μπορούσε να προστεθεί στα λαχανικά. Το βόειο κρέας ήταν το πιο δημοφιλές κρέας για το σι στη Ρωσία, ενώ το χοιρινό ήταν πιο κοινό στην Ουκρανία. Η αναλογία νερού προς λάχανο ποικίλει και ενώ το πρώιμο σι ήταν συχνά τόσο παχύρρευστο που ένα κουτάλι μπορούσε να σταθεί σε αυτό, αργότερα υιοθετήθηκε μια πιο αραιωμένη σύνθεση. Η ονομασία του πιάτου περιέχει το γράμμα щ, το οποίο απουσιάζει σε πολλά κυριλλικά αλφάβητα και στα περισσότερα μη κυριλλικά αλφάβητα. Μεταγράφεται με την χρήση πολλών γραμμάτων. Στα γερμανικά, γράφεται οκτώ γράμματα (Schtschi).
Άγιος Παύλος Χανίων

Ο Άγιος Παύλος είναι οικισμός της κοινότητας Βουτά του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Κατσιβελλιανά.

 Ο Άγιος Παύλος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του βουνού Άγιος Δικαίος (1.182 μ.) και στην ανατολική όχθη του Πελεκανιώτικου ρέματος, πάνω στην επαρχιακή οδό Στρεβλών-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 460. Απέχει 74 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925, ως Κατσιβελλιανά, και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βουτά του νομού Χανίων. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Παύλος και το 1989 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου. Η εκκλησία του Αγίου Παύλου ανατολικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας

Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας (Γαλλικά: En cas de malheur) είναι μια δραματική Γαλλική ταινία του 1958 σε σκηνοθεσία Κλωντ Ωτάν Λαρά. Στην ταινία, που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του διάσημου Βέλγου συγγραφέα Ζωρζ Σιμενόν, πρωταγωνιστούν οι Μπριζίτ Μπαρντό και Ζαν Γκαμπέν.

 Η Υβέτ είναι μια αφελής, νέα και όμορφη κλέφτρα, που στη διάρκεια μιας ληστείας θα τραυματίσει τη γυναίκα του ιδιοκτήτη. Η συνεργός της συλλαμβάνεται και προκειμένου να γλυτώσει την καταδίκη απευθύνεται στον φτασμένο δικηγόρο Αντρέ Γκομπιλό. Εκείνος θα την αθωώσει και θα την βάλει υπό την προστασία του. Εκείνη γίνεται ερωμένη του αλλά εξακολουθεί να είναι διχασμένη ανάμεσα στον ευκατάστατο γηραιό δικηγόρο και τον νεαρό εραστή της Ματσέτι, ένα φοιτητή ιατρικής. Ο Αντρέ μετακομίζει με την ερωμένη του σε νέο σπίτι εγκαταλείποντας την οικογενειακή εστία και λίγο αργότερα μαθαίνει ότι η Υβέτ εγκυμονεί το παιδί του. Το ανεξέλεγκτο πάθος και η αφέλεια της όμως θα την οδηγήσουν για μια τελευταία, μοιραία φορά στο φτωχικό δωμάτιο του νεαρού εραστή της... Η ταινία εξαιτίας των αρκετά τολμηρών σκηνών της και του αμοραλιστικού χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας αλλά και όλων όσων την περιβάλουν συνάντησε την σκληρή κριτική της καθολικής εκκλησίας και δεν κατάφερε να έχει ευρεία διανομή στις Η.Π.Α. Ακόμα και σήμερα σε κάποιες από τις κόπιες που κυκλοφορούν σε DVD έχουν λογοκριθεί κάποια δευτερόλεπτα της περίφημης σκηνής που εικονίζεται στην αφίσα της ταινίας. Το βιβλίο έγινε ξανά ταινία το 1998 σε σκηνοθεσία Πιέρ Ζολιβέ με πρωταγωνιστές του Ζεράρ Λανβάν, Βιρζινί Λεντουαγιέν και Καρόλ Μπουκέ. Προβλήθηκε με τον τίτλο En plein cœur. film in Internet movie database
Μητροπολίτης Μπελοτσερκόβου και Ταράσας Ευστράτιος

Ο Ευστράτιος (ουκρανικά: Євстратій, κατά κόσμον Ιβάν Βολοντίμιροβιτς Ζόρια, ουκρανικά: Іван Володимирович Зоря, Τσερκάσι 21 Οκτωβρίου 1977) είναι Ουκρανός Μητροπολίτης της επισκοπής Μπελοτσερκόβου και Ταράσας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.

 Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1977 στο Τσερκάσι της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Τον Απρίλιο του 1998 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Κίεβο. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 16 Απριλίου 1998 και πρεσβύτερος στις 4 Ιουνίου 2000. Αποφοίτησε από την Ορθόδοξη Θεολογική Ακαδημία Κιέβου (του Πατριαρχείου Κιέβου). Τον Φεβρουάριο 2007 έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και στις 25 Μαΐου 2008 χειροτονήθηκε βοηθός επίσκοπος της σχισματικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου) και υπηρέτησε ως επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών της συγκεκριμένης δομής. Στις 15 Δεκεμβρίου 2018 συμμετείχε στην Ενωτική Σύνοδο του Κιέβου, η οποία ίδρυσε την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και εξέλεξε ως προκαθήμενό της τον Μητροπολίτη Επιφάνιο. Ήταν αρχιεπίσκοπος Τσέρνικοβ και Νίζιν ως τις 2 Φεβρουαρίου 2023, οπότε ανυψώθηκε σε μητροπολίτη και τοποθετήθηκε στη νεοσύστατη επισκοπή Μπελοτσερκόβου και Ταράσας . Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας: Μητροπολίτης Μπελοτσερκόβου και Ταράσας Ευστράτιος
Όσσα Λάρισας

Η Όσσα είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Τεμπών. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Δήμου Νέσσωνος, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 530 κατοίκους στο χωριό και 456 κατοίκους στην κοινότητα. Η κοινότητα καλύπτει έκταση 13,509 χλμ 2 .

 Η Κοινότητα συστάθηκε στις 31 Αυγούστου 1912 με με την απόσπαση του οικισμού Ασαρλίκ από το δήμο Νέσσωνος και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Όσσα στις 2 Δεκεμβρίου 1932 και λειτούργησε ως κοινότητα Όσσης ως το 1998, οπότε καταργήθηκε. Η γιορτή και το πανηγύρι γίνεται κάθε χρόνο στις 17 του Γενάρη, στη γιορτή του Αγίου Αντωνίου πολιούχο του χωριού.
Κοινοβούλιο του Ναουρού

Το Κοινοβούλιο του Ναουρού (Parliament of Nauru) απαρτίζεται από 19 αιρετά μέλη, τα οποία υπηρετούν τριετή θητεία και εκλέγονται σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Ο Πρόεδρος του Ναουρού εκλέγεται από τα μέλη του κοινοβουλίου. Ο αριθμός των εδρών αυξήθηκε σε 19 έπειτα από τις εκλογές του 2013.Τα μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται με ένα θεσιακό σύστημα ψηφοφορίας. Αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές ή οι υποψήφιοι λαμβάνουν βαθμούς με βάση την κατάταξή τους σε κάθε ψηφοδέλτιο και εκείνος με τους περισσότερες βαθμούς συνολικά είναι ο νικητής.

 Τα 19 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται από οκτώ πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες που χρησιμοποιούν το σύστημα Ντάουντολ, μια έκδοση της ψήφου σε κατάταξη. Οι ψηφοφόροι κατατάσσουν τους υποψηφίους, με τις ψήφους να υπολογίζονται ως ένα κλάσμα που διαιρείται με τον αριθμό (σειρά) κατάταξης (π.χ. ένας υποψήφιος που κατατάσσεται δεύτερος θα σημειωθεί ως ½). Εξελέγησαν οι υποψήφιοι με το υψηλότερο σύνολο. Το Κοινοβούλιο γεννήθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας, στις 31 Ιανουαρίου 1968. Το νησί ήταν προηγουμένως Έδαφος Υπό την Εντολή των Ηνωμένων Εθνών υπό αυστραλιανή διοίκηση. Το 1965 με την Πράξη της Αυστραλιανής Κυβέρνησης (Nauru Act 1965) συστάθηκε το Νομοθετικό Συμβούλιο για το Έδαφος του Ναουρού, αποτελούμενο από 15 μέλη – 9 αιρετά, ένα μέλος εξ οφίτσιο (ο Διοικητής του Ναουρού), και πέντε "επίσημα μέλη" διορισμένα από τον Διοικητή.Στις 22 Μαρτίου 2010 το Radio New Zealand International μετέδωσε ότι ο πρόεδρος Μάρκους Στίβεν είχε διαλύσει το Κοινοβούλιο και ήταν σε ετοιμότητα για εκλογές στις 24 Απριλίου 2010. Στις εκλογές επανεξελέγησαν και οι 18 βουλευτές, αλλά σε αυτό το στάδιο εννέα από αυτούς είχαν σχηματίσει την Αντιπολίτευση, με αποτέλεσμα ένα Κοινοβούλιο χωρίς αυτοδυναμία. Άλλες εκλογές διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2010 ως αποτέλεσμα του συνεχιζόμενου αδιεξόδου. Έπειτα από εβδομάδες αβεβαιότητας, το αδιέξοδο επιλύθηκε όταν η Αντιπολίτευση συμφώνησε να εκλεγεί ένας δικός της βουλευτής, ο Λούντβιχ Σκότι ως Πρόεδρος του Κοινοβουλίου. Ο πρόεδρος Στίβεν τότε πρότεινε να αυξηθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 19, για να αποφευχθούν μελλοντικά αδιέξοδα. Στα τέλη του 2012, το Κοινοβούλιο, υπό την ηγεσία του προέδρου Νταμπουίντο, ενήργησε βάσει αυτής της πρότασης και ψήφισε νόμο που αυξάνει τον αριθμό των εδρών σε 19 μετά τις εκλογές το 2013, αναμενόταν να αποτρέψει μελλοντικά αδιέξοδα όπως αυτό του 2010. Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν το 2022. Ο Ρας Καν, εκπρόσωπος της εκλογικής περιφέρειας Ουμπενίντε, ήταν ο μόνος υποψήφιος για πρόεδρος. Ο πρώην πρόεδρος Μάρκους Στίβεν κέρδισε επανεκλογή ως πρόεδρος του κοινοβουλίου, ενώ ο απερχόμενος πρόεδρος Λάιονελ Αϊνγκιμέα εξελέγη αντιπρόεδρος. Ο αξιωματούχος που προεδρεύει στις συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου είναι ο Πρόεδρος (Speaker). Πρόκειται για έναν βουλευτή που εκλέγεται από τα υπόλοιπα μέλη του κοινοβουλίου. Ο Πρόεδρος δεν έχει δικαίωμα ψήφου σε ψηφοφορίες για προτάσεις δυσπιστίας και για τις προεδρικές εκλογές. H αμοιβή του ανέρχεται σε 89.315 AUD ετησίωςΟ κατάλογος των προέδρων έχει ως εξής.
Δήμος Απερανθίας Νάξου

Ο Δήμος Απερανθίας ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γίνονταν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Απείρανθος. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.

 Ιδρύεται το 1835, με συνολικό πληθυσμό 2.248 κατοίκους (571 οικογένειες) και αποτελείται από τους δύο οικισμούς Απείρανθος ( 1.118 κατ./ 280 οικογ.) και Φιλότι ( 1.130 κατ./ 291 οικογ.). Ήταν δήμος Β΄ τάξεως στον οποίο ορίστηκε το 1836 από τον βασιλιά Όθωνα δήμαρχος ο Ματθαίος Ζευγώλης και εισπράκτωρ ο Α.Κρητικός. Το 1840 έχουμε αναδιάταξη των Δήμων της επαρχίας Νάξου και οι 10 δήμοι συγχωνεύονται σε 7. Σε αυτή την αναδιάταξη ο οικισμός του Φιλοτίου αποσπάται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτάται στο δήμο Τραγαίας. Οι οικισμοί Σκαδό, Βόθροι, Κεραμωτή και Κωμιακή αποσπώνται από τον δήμο Κορωνίδος και προσαρτώνται στον δήμο Απειράνθου. Το 1845 ο οικισμός Δανακός προσαρτάται στο δήμο Απειράνθου. Το 1858 οι οικισμοι Κωμιακή, Σκαδό, Βόθροι και Κεραμωτή αποσπώνται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτώνται στον επανασχηματίσθεντα δήμο Κορωνίδος με έδρα την Κωμιακή. Το 1879, με την απογραφή ο οικισμός Μονή Φανερωμένης προσαρτάται στο δήμο Απειράνθου. Το 1889, με την απογραφή ο οικισμός Μονή Φανερωμένης αποσπάται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτάται στο δήμο Κορωνίδος. Το 1907, στην απογραφή αναγνωρίζεται ο οικισμός Μουτσούνα και προσαρτάται στο δήμο Απειράνθου. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Έτσι οι δήμοι καταργούνται και στη θέση τους έχουμε κοινότητες. Στην περίπτωση του δήμου Απειράνθου δεν υπήρξαν μεγάλες αλλαγές όπως στο δήμο Τραγαίας. Στη θέση του δημιουργήθηκε η κοινότητα Απειράνθου με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, στην οποία υπάγονταν οι οικισμοί Μουτσούνα και Δανακός. Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν: Ματθαίος Ζευγώλης, Δημήτριος Ζαζάνης, Αναγνώστης Κορρές, Εμμανουήλ Πρωτοπαπάς, Γεώργιος Ζευγώλης, Δημήτριος Μπαρδάνης, Ματθαίος Γ. Ζευγώλης, Γεώργιος Πιτυλάκης, Ηλίας Ηλιάδης και Γεώργιος Μ. Ζευγώλης.
Θεμίσκυρα

Η Θεμίσκυρα στην αρχαιότητα ήταν η μυθική πρωτεύουσα της χώρας των Αμαζόνων, στην ανατολική Μικρά Ασία, η οποία χρονολογείται από τη δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. Βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Θερμόδοντα, ενώ κάποιες πηγές την τοποθετούσαν και ανατολικότερα, κοντά στον ποταμό Ίρη (σημερινοί ποταμοί Terme και Yeşil αντίστοιχα στην Τουρκία), στα παράλια του Εύξεινου Πόντου.Η Θεμίσκυρα τοποθετείται, σύμφωνα με μια εκδοχή, στη σημερινή τουρκική πόλη του Τσαρσαμπά.

 Η Θεμίσκυρα λέγεται ότι ιδρύθηκε από τη βασίλισσα των Αμαζόνων Λυσίππη προς τιμή της θεάς Αρτέμιδος, στην οποία αφιέρωσε ιερά. Η βασίλισσα είχε έναν γιο, τον Τάναϊ, ο οποίος, επειδή ήταν πολεμοχαρής και περιφρονούσε τον έρωτα, τιμωρήθηκε από την Αφροδίτη και ερωτεύτηκε την ίδια του τη μητέρα. Ντροπιασμένος, έπεσε σε ένα ποτάμι και πνίγηκε και από τότε ο ποταμός αυτός φέρει το όνομά του. Η Λυσίππη ίδρυσε την πρωτεύουσα των Αμαζόνων και κατέκτησε όλους τους λαούς μέχρι τον ποταμό Τάναϊ. Η πρωτεύουσα των Αμαζόνων αναφέρεται στην ελληνική μυθολογία κατά την εξιστόρηση των Άθλων του Ηρακλή, όταν του ζητήθηκε ως ένατος άθλος από τον Ευρυσθέα να του φέρει τη Ζώνη της Ιππολύτης, της βασίλισσας των Αμαζόνων. Η Ιππολύτη φάνηκε αρχικά πρόθυμη να παραδώσει τη ζώνη, η Ήρα όμως διέδωσε τη φήμη μεταμφιεσμένη σε Αμαζόνα ότι ο Ηρακλής και η συνοδεία του είχαν σκοπό να απαγάγουν την Ιππολύτη, με αποτέλεσμα να γίνει μια αιματηρή μάχη με απώλειες και από τις δυο πλευρές. Κατά το τέλος των Μιθριδατικών Πολέμων και τη φυγή του Μιθριδάτη του 6ου από την Κύζικο, η Θεμίσκυρα κατελήφθη από τον Λούκουλο και μάλλον συμπεραίνεται πως καταστράφηκε, γιατί από εκείνο το χρονικό σημείο κι έπειτα δεν αναφέρεται πλέον καθόλου στις ιστορικές πηγές. Επιπλέον, το γεγονός ότι δεν έχουν βρεθεί κάποια αρχαιολογικά ερείπια καθιστά δύσκολο για τους αρχαιολόγους και ιστορικούς να ορίσουν την ακριβή τοποθεσία της αρχαίας πόλης, παρά μόνο κατά προσέγγιση, κοντά στην πόλη Termeh της επαρχίας της Σαμψούντας. Η αρχαία Θεμίσκυρα βρισκόταν πλησίον της μεταγενέστερης Αμισού, η οποία εκμεταλλευόταν γεωργικά πολλές περιοχές. Στη Θεμίσκυρα καλλιεργούνταν επίσης το κεχρί και ο έλυμος, ένα είδος δημητριακού, ενώ ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος επίσης αναφέρει ότι στην περιοχή ανθεί ένα φυτό ονόματι ηλίανθος, με φύλλα σαν της μυρτιάς, το οποίο βραζόταν μαζί με λίπος λιονταριού, σαφράνι και οίνο από πλατάνι. Κοντά στην πόλη απλωνόταν μια μεγάλη πεδιάδα μέχρι τις ποντικές ακτές, η οποία ήταν εύφορη και γεμάτη δέντρα, καθώς τη διέρρεαν οι ποταμοί Θερμόδων και Ίρις. Themiscyra at Catholic Encyclopedia https://web.archive.org/web/20110826073515/http://www.mlahanas.de/Greeks/Mythology/Themiscyra.html
Τζέιμς Σκούνι Πεν

Ο Τζέιμς «Σκούνι» Ντόνελ Πεν, ή απλώς Σκούνι Πεν (James Donell "Scoonie" Penn, 9 Ιανουαρίου 1977) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,80 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.

 Ο Σκούνι Πεν έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα παίζοντας στο Κολλεγιακό Πρωτάθλημα αρχικά με την ομάδα του Μπόστον Κόλετζ (1995-97) κι έπειτα με την ομάδα του Οχάιο Στέιτ (1998-2000). Επιλέχθηκε στο νούμερο 57 του ντραφτ του NBA, το 2000, από τους Ατλάντα Χοκς (Atlanta Hawks). Το 2000 άφησε την Αμερική και ταξίδεψε με προορισμό την Ευρώπη και την Ιταλία για λογαριασμό της Παλακανέστρο Τριέστε, με την οποία υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Ένα χρόνο αργότερα, μεταπήδησε στην επίσης Ιταλική Παλακανέστρο Βίρτους Ρόμα, όμως προς το τέλος της σεζόν 2001-2002 επέστρεψε στην Αμερική για λογαριασμό των Τάλσα 66ερς. Το καλοκαίρι του 2002 επέστρεψε στην Ευρώπη παίρνοντας μεταγραφή στον Ερυθρό Αστέρα, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Την περίοδο 2003-2004 αγωνίστηκε αρχικά με την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, ενώ στη συνέχεια μεταπήδησε στην Ελλάδα και τον Μακεδονικό. Το καλοκαίρι του 2004, ο Σκούνι Πεν υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ιταλική Λιμπερτάς Πέζαρο, ενώ τον αμέσως επόμενο χρόνο επέστρεψε στη Σερβία και την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ. Το 2006 επέστρεψε στην Ελλάδα αυτήν την φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Στον Ολυμπιακό επέστρεψε τον Ιανουάριο του 2010, αφού προηγουμένως είχε περάσει από την τουρκική Εφές Πίλσεν, την ουκρανική Κίεβο και την ιταλική Βίρτους Μπολόνια. Με την Ελληνική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδας του 2010. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, ο Σκούνι Πεν επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό αυτήν τη φορά της Πρίμα Βερόλι, η οποία αποτέλεσε και την τελευταία ομάδα της καριέρας του. http://www.basketnet.gr/main/2/europe/articles/163/berol-pen.html