Κάστρο των Δούκων της Πομερανίας (Στσέτσιν)

Το Κάστρο των Δούκων της Πομερανίας στο Στσέτσιν (πολωνικά: Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie) της Πολωνίας ήταν η έδρα των δούκων της Πομερανίας-Στέτιν του Οίκου της Πομερανίας, οι οποίοι κυβέρνησαν το Δουκάτο της Πομερανίας από το 11121 έως το 1637.

 Ο Μπάρνιμ Γ΄ της Πομερανίας-Στεττίν έχτισε το κάστρο μέσα στα τείχη του Στσέτσιν παρά τη θέληση των βούργων το 1346. Ένα παλαιότερο πομερανικό κάστρο είχε ισοπεδωθεί το 1249. Το 1490, το κάστρο ανακατασκευάστηκε μερικώς για τον γάμο του Μπόγκισλαβ Ι΄ της Πομερανίας με την Άννα Γιαγκελλόνων (κόρη του Βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας).Μεταξύ 1573 και 1582, το κάστρο ξαναχτίστηκε, αυτή τη φορά σε μανιεριστικό στυλ για τον Δούκα Ιωάννη Φρειδερίκο της Πομερανίας από Ιταλούς λιθοξόους σύμφωνα με το σχέδιο του Βίλχελμ Ζαχάριας Ιτάλους. Δύο νέες πτέρυγες προστέθηκαν για να κλείσει η αυλή, μαζί με τη μεσαιωνική νότια και ανατολική πτέρυγα. Η κύρια πύλη ήταν στολισμένη με δουκικό στεφάνι, η ανατολική πτέρυγα ενισχυόταν και η βόρεια πτέρυγα προοριζόταν για παρεκκλήσι. Το 1648, λόγω των αρχών της Συνθήκης της Βεστφαλίας, το κάστρο έγινε έδρα του Σουηδού κυβερνήτη. Πριν από το 1705 συνέβη μια άλλη ανακατασκευή για να προετοιμαστεί το κάστρο για τη Βασίλισσα της Πολωνίας - την Αικατερίνη Οπαλίνσκα, η οποία έζησε εδώ με τις κόρες της Άννα και Μαρία Λεστσίνσκα (μελλοντική βασίλισσα της Γαλλίας) και μια μικρή αυλή μεταξύ 1705 και 1711. Το 1711, ο Βασιλιάς Στανίσουαφ Λεστσίνσκι, ο οποίος αναζήτησε καταφύγιο πριν τον κυνηγήσουν σαξονικές και ρωσικές δυνάμεις, ενώθηκε με τη γυναίκα και τις κόρες του στο κάστρο.Μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο, το 1720, η πόλη Στέτιν έγινε πρωσική ιδιοκτησία και το κάστρο παραχωρήθηκε στον διοικητή της φρουράς Χριστιανό Αύγουστο του Άνχαλτ-Τσερμπστ, του οποίου η κόρη, Σοφία Φρειδερίκη Αυγούστα (μελλοντική Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας) γεννήθηκε εδώ το 1729 και μεγάλωσε στο κάστρο.Υπό σουηδική και αργότερα πρωσική κυριαρχία, το κάστρο τροποποιήθηκε εκτενώς. Το 1840-42 ανεγέρθηκε ένας πύργος κλασικής αρχιτεκτονικής σε νήξη της αρχιτεκτονικής του Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ και η νότια πτέρυγα χτίστηκε στο στυλ Φρειδερικιανό Ροκοκό.Πολωνοί συντηρητές υποστηρίζουν ότι αυτές οι τροποποιήσεις υπό την πρωσική κυριαρχία τον 19ο ήταν βάρβαρες, καταστρέφοντας τα πολλά αναγεννησιακά στοιχεία στο κάστρο (στοές, σοφίτες, θόλος). Τελικά περίπου το 60% του κάστρου καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Αύγουστος 1944).Υπό την πολωνική κυριαρχία, το κάστρο ξαναχτίστηκε μεταξύ 1958 και 1980 με ορισμένες τροποποιήσεις. Το κάστρο θεωρήθηκε ως σημείο επαφής με το χαμένο σλαβικό παρελθόν της πόλης, υποστηρίζοντας και νομιμοποιώντας την κάθαρση των Γερμανών και την επακόλουθη πολωνοποίηση. Το κάστρο αποκαταστάθηκε στην αρχική του εμφάνιση του 16ου αιώνα σύμφωνα με τη γκραβούρα του 1653 από τον Ματέους Μέριαν (μεταξύ άλλων). Η αναφορά στην αναγεννησιακή εμφάνιση ήταν σημαντική γιατί κατά τους χρόνους της Αναγέννησης, η πόλη, μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, διοικούνταν από τον Οίκο του Γκρίφιν, του οποίου η σλαβική ή και η πιαστική καταγωγή συζητείται μεταξύ των ιστορικών. Το κάστρο έγινε έτσι ένα μνημείο για τους νέους κατοίκους της πόλης. Επίσημος ιστότοπος Σφαιρικό πανόραμα του κάστρου Ένωση Κάστρων και Μουσείων γύρω από τη Βαλτική Θάλασσα