Χρυσίνη

Η χρυσίνη που ονομάζεται επίσης 5,7-διυδροξυφλαβόνη είναι φυσική φλαβονοειδής ένωση που υπάγεται στις φλαβόνες και ανευρίσκεται στο μέλι, στην πρόπολη, στο λουλούδι του πάθους, στα είδη Passiflora caerulea και Passiflora incarnata και στο είδος Oroxylum indicum. Δύναται να εκχυλιστεί με οργανικούς διαλύτες από διάφορα φυτά, όπως το μπλε λουλούδι του πάθους ονόματι Passiflora caerulea. Είναι ουσία που αποτελεί συμπλήρωμα διατροφής. Μετά την από του στόματος λήψη από τον άνθρωπο, η χρυσίνη έχει χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα και ταχεία απέκκριση. Είναι υπό βασική έρευνα για την αξιολόγηση της ασφάλειας και των πιθανών βιολογικών επιπτώσεων. Δεν υπήρχε κλινική χρήση της χρυσίνης, ούτε στοιχεία για την επίδρασή της στα επίπεδα τεστοστερόνης. Το 2016, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Η.Π.Α. δεν συνέστησε τη συμπερίληψη της χρυσίνης στον κατάλογο των φαρμακευτικών ουσιών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη σύνθεση φαρμάκων και καλλυντικών.

 Ως φυσικώς απαντώμενο συστατικό σε διάφορα φαρμακευτικά φυτά (π.χ. Scutellaria baicalensis), η χρυσίνη είναι ένα χρήσιμο φλαβονοειδές που βρίσκεται στο μέλι, την πρόπολη τα καρότα, το χαμομήλι, πολλά φρούτα και σε μανιτάρια, όπως το Pleurotus ostreatus. Εκχυλίζεται από διάφορα φυτά, όπως το μπλε λουλούδι του πάθους (Passiflora caerulea).Η ποσότητα χρυσίνης στο μέλι από διάφορες φυτικές πηγές είναι περίπου 0,2 mg ανά 100 g. Η χρυσίνη απαντάται συνήθως σε υψηλότερες ποσότητες στην πρόπολη παρά στο μέλι. Μελέτη του 2010 απέδειξε ότι η ποσότητα της χρυσίνης ήταν 0,10 mg/kg σε μέλι μελιτώματος, και 5,3 mg/kg στα μέλια του δάσους. Μελέτη του 2010 έδειξε ότι η ποσότητα της χρυσίνης στην πρόπολη ήταν 28 g/L.Μελέτη του 2013 εξήγαγε ότι η ποσότητα χρυσίνης σε διάφορα μανιτάρια από το νησί της Λέσβου κυμαινόταν μεταξύ 0,17 mg/kg σε Lactarius deliciosus σε 0,34 mg/kg σε Suillus bellinii. Η ωφελιμότητα της χρυσίνης εξαρτάται από τη βιοδιαθεσιμότητα και τη διαλυτότητά της. Μετά την από του στόματος λήψη από τον άνθρωπο, η χρυσίνη έχει χαμηλή βιοδιαθεσιμότητα και ταχεία απέκκριση. Ως εκ τούτου, απορροφάται ελάχιστα.Μελέτη του 1998 προσδιόρισε ότι οι υψηλότερες ποσότητες στο πλάσμα ήταν από 12 έως 64 nM. Τα επίπεδα της χρυσίνης στον ορό δεν έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία. Μετά την από του στόματος λήψη από τον άνθρωπο, η βιοδιαθεσιμότητα αναφέρθηκε ότι ήταν εξόχως χαμηλά, ήτοι από 0,003% έως 0,02%. Χρησιμοποιείται ως συστατικό σε συμπληρώματα διατροφής, αλλά δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη συστηματική έκθεση από τοπική εφαρμογή. Μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν οποιαδήποτε επίδραση της από του στόματος χρυσίνης στα επίπεδα τεστοστερόνης ή οποιαδήποτε δραστηριότητα τροποποίησης της νόσου με του από στόματος ή τοπικά σκευάσματα. Ημερήσια κατανάλωση ποσότητα χρυσίνης από 0,5 έως 3 g θεωρείται ασφαλής. Δεν έχει βρεθεί τοξικότητα που να αποδίδεται στη χρυσίνη σε κλινικές δοκιμές ή αναφορές ανεπιθύμητων ενεργειών. Το 2016, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ δεν συνέστησε τη συμπερίληψη της χρυσίνης στον κατάλογο των χύμα φαρμακευτικών ουσιών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη σύνθεση σύμφωνα με την ενότητα 503Α του Ομοσπονδιακού νόμου περί τροφίμων, φαρμάκων και καλλυντικών με βάση τα ακόλουθα κριτήρια: (α) φυσικοχημικός χαρακτηρισμός, (β) ασφάλεια, (γ) αποτελεσματικότητα, και (δ) ιστορικό της ουσίας στη φαρμακευτική σύνθεση. Δεν υπάρχουν στοιχεία για χρήση της χρυσίνης σε ανθρώπινες κλινικές εφαρμογές.Η έρευνα έδειξε ότι η από του στόματος χορηγούμενη χρυσίνη δεν έχει κλινική δράση ως αναστολέας της αρωματάσης.Τα νανοσκευάσματα πολυφαινολών, συμπεριλαμβανομένης της χρυσίνης, παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους φορέα, όπως λιποσώματα και νανοκάψουλες.