IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Leges provinciae

Στο Ρωμαϊκό Δίκαιο με την ονομασία Leges provinciae, που (κατά μετάφραση) σημαίνει "νόμοι επαρχιών" (ρωμαϊκών) φέρονταν ενιαίες νομοθεσίες που άρχισαν να θεσπίζονται το 146 π.Χ.. Οι νομοθεσίες αυτές απέβλεπαν σε ένα ενιαίο και ομοιόμορφο τύπο ρύθμισης θεμάτων διοίκησης των ρωμαϊκών επαρχιών. Οι νομοθεσίες αυτές συντάσσονταν από τους νομικούς συμβούλους, τους λεγόμενους λεγάτους, όπου στη συνέχεια μετά τη ψήφισή τους από την Γερουσία θέτονταν σε ισχύ.

 Πριν την θέσπιση αυτών των ενιαίων νομοθεσιών η διοίκηση στη κάθε επαρχία οριζόταν με ιδιαίτερη νομοθεσία (νόμους) που λάμβαναν την ονομασία της επαρχίας. Όταν όμως άρχισαν να δημιουργούνται νέες επαρχίες άρχισε να παρατηρείται διοικητική ανομοιομορφία που οφειλόταν σε διάφορους λόγους όπως είχε συμβεί για παράδειγμα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Έτσι κατέστη ανάγκη της ενιαίας αντιμετώπισης της εσωτερικής ρωμαϊκής διοίκησης. Τούτο ξεκίνησε το 146 π.Χ. από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό στη διοικητική ρύθμιση που επέβαλε επί των αφρικανικών ρωμαϊκών επαρχιών την οποία ενέκρινε στη συνέχεια η Γερουσία δημιουργώντας παράλληλα και στρατιωτικά σώματα επαρχιών, όχι όμως και απαραίτητα σε όλες τις επαρχίες. Η διοίκηση των επαρχιών με βάση τους leges provinciae απέβλεπε κυρίως στη διοικητική διαίρεση, σε φορολογική ρύθμιση καταβολής φόρων, δικαστικές υπαγωγές καθώς και θέματα που αφορούσαν σχέσεις αξιωματούχων των επαρχιών και των λαϊκών συνελεύσεων με την κεντρική διοίκηση της Ρώμης. Τα δε παράλληλα στρατιωτικά σώματα που συγκροτούνταν στις επαρχίες απλά επιβεβαίωναν την κυριαρχία της Ρώμης κυρίως ως δυνάμεις τάξης και ασφάλειας. Οι δε κυβερνήτες που ορίζονταν έπαρχοι διατηρούσαν παρά ταύτα κάποια ανεξαρτησία διοίκησης μέσα όμως σε προκαθορισμένα τοπικά όρια. Ρωμαϊκό Δίκαιο Ρωμαϊκή διοίκηση Αρχαία Ρώμη Hardy, EG C. Plinii Caecilii Secundi Epistulae. Λονδίνο, Αγγλία. MacMillan και της Εταιρείας. 1889. (Κύρια πηγή) «Δικαιοδοσία." Η διοίκηση της αυτοκρατορίας. την τελευταία εποχή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ed. Cook, Andrew Lintott , και Rawson . Cambridge Αρχαίας Ιστορίας. Όγκος IX. Cambridge University Press. Cambridge, Μεγάλη Βρετανία. 1994. Lintott, Andrew . "Ποια ήταν η« Imperium Romanum »;" Ελλάδα και Ρώμη, δεύτερη Ser., Vol. 28, αρ. 1, Jubilee έτος. (Απρ., 1981), σελ. 53-67. "Επαρχία". Encyclopædia Britannica. 2007. Encyclopædia Britannica Online. 6 Μαΐου του 2007 < http://www.britannica.com/eb/article-9061652 >. "Ρωμαϊκό Χρονολόγιο 2ος αιώνας π.Χ." το 2007. UNRV Ιστορία. 17 Μαΐου, 2007. < http://www.unrv.com/empire/roman-timeline-2nd-century.php > Βιβλιοθήκη Ρωμαϊκού Δικαίου, περιλαμβάνοντας "νόμους" Αρχειοθετήθηκε 2012-08-31 στο Wayback Machine.
Μπένεντικτ Αουφσνάιτερ

Ο Μπένεντικτ Άντον Αουφσνάιτερ, (Benedict Anton Aufschnaiter ή Auffschnaidter, Κίτσμπιελ βαπτ. 21 Φεβρουαρίου 1665 – κηδ. Πάσαου 24 Ιανουαρίου 1742) ήταν Αυστριακός συνθέτης και αρχιμουσικός της Μπαρόκ περιόδου.

 Ο Αουφσνάιτερ έλαβε μεγάλο μέρος της μουσικής του εκπαίδευσης στη Βιέννη, όπου έζησε για αρκετά χρόνια. Αργότερα πήρε πόστο στην ορχήστρα της εκεί αυτοκρατορικής Αυλής. Στις 16 Ιανουαρίου 1705, διορίστηκε Αρχιμουσικός (Kapellmeister) στην Αυλή του Πάσαου από τον επίσκοπο-καρδινάλιο φον Λάμπεργκ (Johann Philipp von Lamberg) ως διάδοχος του Γκέοργκ Μούφατ. Πέθανε εκεί τον Ιανουάριο του 1742. Ήταν παντρεμένος δύο φορές και από το δεύτερο γάμο, είχε ένα γιο. Τα περισσότερα από τα 300 σωζόμενα έργα του είναι θρησκευτικού περιεχομένου. Στα ενδιαφέροντα θεωρητικά του βιβλία (Regulae compositionis fondamentalis Musurgiae, επισκοπική βιβλιοθήκη Πάσαου), υπογραμμίζει τις διαφορές ανάμεσα στην εκκλησιαστική μουσική, τη μουσική θεάτρου και τη μουσική δωματίου. Επίσης, στο ίδιο έργο, κατονομάζει τους Καρίσιμι, ντι Λάσο, φον Κερλ και Γκουμπελτσάιμερ ως είδωλά του. Concors discordia op. 2 (Nυρεμβέργη, 1695) – 6 σουίτες για έγχορδα Dulcis Fidium Harmoniæ op. 4 (Άουγκσμπουργκ, 1703) – 8 εκκλησιαστικές σονάτες για δύο βιολιά, έγχορδα και εκκλησιαστικό όργανο Memnon sacer ab oriente op. 5 (Άουγκσμπουργκ, 1709) – εσπερινοί ψαλμοί για έγχορδα και μπάσο κοντίνουο Alaudæ V op. 6 (1711) – 5 λειτουργίες (για 4 φωνές, βιολί, δύο βιόλες, τρεις τρμπέτες, δύο τρομπόνια και εκκλησιαστικό όργανο) Répons pour la Semaine Sainte Aquila clangens op. 7 (Πάσαου, 1719) – 12 προσφορές Cymbalum Davidis op. 8 (Πάσαου, 1728) – 4 εσπερινοί ψαλμοί Miserere pro tempore quadragesimae op. 9 (αδημοσίευτο, 1724) Μοτέτα Concerto o parthia della cortesia Kommt, beschaut die Weisoheit – Pastorella-Trio sonata Litaniae Lauretanae Ρέκβιεμ, σε Ντο μείζονα (1738) Σερενάτα της ειρήνης, σε Ντο μείζονα Δοξαστική σονάτα Ave Regina σε Φα Μείζονα Πρελούδιο και φούγκα για 4 φωνές(Πηγές εργογραφίας: ) «Λεξικό Μουσικής και Μουσικών» (Dictionary of Music and Musicians) του George Grove, D.C.L (Oxford, 1880) Baker’s biographical dictionary of musicians, on line Kennedy, Michael Λεξικό Μουσικής της Οξφόρδης (Oxford University Press Αθήνα: Γιαλλέλης, 1989) ISBN 960-85226-1-7 Γιώργος Λεωτσάκος, επιμέλεια λήμματος στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα», έκδοση 1981, τόμος 10, σ. 119 Enciclopedia Bompiani-Musica, Milano (εκδ. ΑΛΚΥΩΝ, 1985) Eric Blom The New Everyman Dictionary of Music (Grove Weidenfeld, N. York, 1988) Heinrich Bauer: Aufschnaiter, Benedict Anton. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 1, Duncker & Humblot, Berlin 1953, ISBN 3-428-00182-6, S. 443 f.
Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου

Το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου (Skupština Crne Gore-Скупйтина Йрне Горе) είναι το νομοθετικό σώμα της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου. Το Κοινοβούλιο έχει επί του παρόντος 81 μέλη, τα οποία εκλέγονται για μια τετραετή θητεία. Μετά από το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στις 21 Μαΐου 2006, το Κοινοβούλιο ανακήρυξε και επικύρωσε την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου (3 Ιουνίου 2006). Το εκλογικό σύστημα της χώρας είναι η αναλογική εκπροσώπηση. Σημερινός Πρόεδρος του Κοινοβουλίου είναι ο Ιβάν Μπράγιοβιτς (SD), ενώ αντιπρόεδροι είναι οι Μπράνιμιρ Γκβοζνένοβιτς (DPS) και Γκέντσι Νιμανμπέγκου (FORCA). Στην αντιπολίτευση απονέμεται η εναπομείνασα τρίτη αντιπροεδρία της Βουλής, η οποία επί του παρόντος είναι κενή, λόγω του συνεχιζόμενου μποϊκοτάζ 39 βουλευτών της αντιπολίτευσης, μετά από τη φερόμενη εκλογική νοθεία που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων κοινοβουλευτικών εκλογών.

 Το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου ιδρύθηκε για πρώτη φορά με το Σύνταγμα του Πριγκιπάτου του Μαυροβουνίου, το 1905, υπό το όνομα «Λαϊκή Συνέλευση» (Narodna skupština). Εκείνο το νομοθετικό σώμα είχε περιορισμένο ρόλο και ήταν κάτω από τον έλεγχο του «Knjaz» (Πρίγκιπα). Η πρώτη σύγκληση του Κοινοβουλίου πραγματοποιήθηκε το 1906. Μετά την ένταξη του Βασιλείου του Μαυροβουνίου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, το 1918, το Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου έπαψε να υπάρχει μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Επανήλθε το 1944, με την ονομασία Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση του Μαυροβουνίου (CASNO), που αργότερα θα αλλάξει το όνομά της σε Εθνοσυνέλευση του Μαυροβουνίου. Το 1946, μετά την πολιτειακή μεταβολή που συντελέστηκε, εξελέγη η Συνέλευση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου, μιας συνιστώσας Δημοκρατίας της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Η σημερινή κοινοβουλευτική σύνθεση είναι η 23η από την ίδρυση της Βουλής. Το Κοινοβούλιο διορίζει τον Πρωθυπουργό, που επιλέγει ο Πρόεδρος, καθώς και τους Υπουργούς που επιλέγονται από τον Πρωθυπουργό. Το Κοινοβούλιο ψηφίζει, επίσης, όλους τους νόμους που έχουν ισχύ στη χώρα, επικυρώνει διεθνείς συνθήκες, διορίζει τους δικαστές όλων των δικαστηρίων, εγκρίνει τον προϋπολογισμό και εκτελεί άλλα καθήκοντα όπως ορίζει το Σύνταγμα. Το Κοινοβούλιο μπορεί να εκκινήσει τη διαδικασία πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης εφόσον έχει την στήριξη της πλειοψηφίας των μελών του.
Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας

Η Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας (Γαλ.:Jeanne II de Bourgogne, 15 Ιανουαρίου 1292 - 21 Ιανουαρίου 1330) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Φίλιππο Ε΄ τον Υψηλό, Κόμισσα της Βουργουνδίας (1315 - 1330) και Κόμισσα του Αρτουά (1329 - 1330). Η Ιωάννα Β΄ της Βουργουνδίας ήταν μεγαλύτερη κόρη και διάδοχος του Όθωνος Δ΄, κόμητος της Βουργουνδίας και της Μαώ του Αρτουά. Στις αρχές του 1314 η αδελφή της Ιωάννας Λευκή, που είχε παντρευτεί τον Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας μικρότερο αδελφό του συζύγου της και η Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, που είχε παντρευτεί τον Λουδοβίκο Ι΄ της Γαλλίας μεγαλύτερο αδελφό του συζύγου της κατηγορήθηκαν για μοιχεία με δυο ευγενείς. Η Ιωάννα κατηγορήθηκε ότι γνώρισε τα περιστατικά και τα συγκάλυψε· οι κατηγορίες απαγγέλθηκαν στο Συμβούλιο του Πύργου του Νεσλέ από την κουνιάδα τους Ισαβέλλα της Γαλλίας και η Ιωάννα τιμωρήθηκε τιμωρήθηκε με περιορισμό στο Ντουρντάν. Η Ιωάννα άρχισε να αντιδρά έντονα για την αθωότητά της, το ίδιο και ο σύζυγός της, που αρνήθηκε να την χωρίσει. Το 1315 με την επίδραση του συζύγου της και της μητέρας της επετράπη στην Ιωάννα να επιστρέψει στην βασιλική αυλή. Ο σύζυγός της κληρονόμησε το Γαλλικό στέμμα, μετά τον θάνατο του βρέφους ανιψιού του Ιωάννη Α΄ της Γαλλίας, ως Φίλιππος Ε΄ της Γαλλίας· η στέψη του έγινε στις 9 Ιανουαρίου 1317 μαζί με την Ιωάννα στον Καθεδρικό ναό της Ρενς.

 Κληρονόμησε την κομητεία της Βουργουνδίας όταν ο ανήλικος αδελφός της Ροβέρτος, κόμης της Βουργουνδίας πέθανε πρόωρα (1315)· το 1329 κληρονόμησε και την κομητεία του Αρτουά από την μητέρα της. Μετά τον πρόωρο θάνατο του συζύγου της αποσύρθηκε στα κτήματά της έντονα απελπισμένη και σε τραγική κατάσταση από την λύπη της. Ο θάνατος της αδελφής της στην συνέχεια μεγάλωσε περισσότερο την απελπισία της, κάτι που την οδήγησε στον θάνατο από μαρασμό. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1330 και τάφηκε στο Σαιν-Ντενί, δίπλα από τον σύζυγό της. Η μεγαλύτερη θυγατέρα της Ιωάννα Γ΄ κόμισσα της Βουργουνδίας παντρεύτηκε τον Εύδη Δ΄ της Βουργουνδίας (1318). Με τον γάμο αυτό ενώθηκαν η κομητεία και το δουκάτο της Βουργουνδίας. Η κομητεία της Βουργουνδίας ωστόσο και το Αρτουά θα κληρονομηθούν από την μικρότερη κόρη της Μαργαρίτα. Στην διαθήκη της η Ιωάννα εξέφρασε την επιθυμία της για την ίδρυση Πανεπιστημίου στο Παρίσι, το οποίο θα ονομαστεί "Πανεπιστήμιο της Βουργουνδίας". Η Ιωάννα Β΄ ήταν βασικός χαρακτήρας σε μια σειρά από έργα του σύγχρονου Γάλλου συγγραφέα Μωρίς Ντρυόν (1918 - 2009) με τίτλο Οι Καταραμένοι βασιλείς. Με τον σύζυγό της Φίλιππο Ε΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας, απέκτησε: Ιωάννα Γ΄ 1308-1347, κόμισσα της Βουργουνδίας & του Αρτουά. Παντρεύτηκε τον Εύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας (Οίκου της Βουργουνδίας). Μαργαρίτα Α΄ 1309-1382, κόμισσα της Βουργουνδίας & του Αρτουά. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Α΄ των Νταμπιέρ κόμη της Φλάνδρας, του Νεβέρ & του Ρετέλ. Ισαβέλλα 1310-1348, παντρεύτηκε πρώτα τον Γκιγκ Ζ΄ κόμη του Βιενουά (Οίκου της Βουργουνδίας) και μετά τον Ιωάννη Γ΄ κύριο του Φωκονιέ. Λευκή 1313-1358, μοναχή στο Λονσάμπ. Οι προκλητικοί βασιλείς Οι προκλητικοί βασιλείς
Χυμοπαθολογία

Η θεωρία τής χυμοπαθολογίας ή των τεσσάρων χυμών τού σώματος διατυπώθηκε και διαδόθηκε από τους εκπροσώπους της σχολής του Ιπποκράτη και βασιζόταν στη θεωρία των τεσσάρων στοιχείων του Εμπεδοκλή.

 Η θεωρία των τεσσάρων χυμών διατυπώθηκε το 400 π.Χ. στην φιλοσοφική διατριβή Περί της φύσης των ανθρώπων της σχολής του Ιπποκράτη και βασιζόταν στην θεωρία των τεσσάρων στοιχείων του Εμπεδοκλή. Ο Γαληνός την χρησιμοποίησε για να διατυπώσει την θεωρία του περί ασθενειών και επηρέασε ιατρούς και επιστήμονες μέχρι τον Μεσαίωνα. Ακόμα και σήμερα, αν και οι θετικές επιστήμες έχουν εξελιχθεί και η θεωρία των τεσσάρων ιδιοσυγκρασιών έχει ξεπεραστεί, συνεχίζει να ισχύει στον τομέα της ψυχολογίας. Βάση της θεωρίας είναι η επίδραση που έχουν οι τέσσερις χυμοί του σώματος, οι οποίοι είναι το αίμα η μαύρη χολή η κίτρινη χολή και το φλέγμα.Κάθε ένας από τους χυμούς αυτούς έχει δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: Οι τέσσερις χυμοί σχετίζονται επίσης με τέσσερα όργανα του σώματος, τα οποία παράγουν το κάθε ένα, ένα χυμό. Όταν οι τέσσερις χυμοί βρίσκονται σε ισορροπία μέσα στο σώμα, τότε πρόκειται για ευκρασία, δηλαδή ο άνθρωπος είναι υγιής όπως θα λέγαμε σήμερα. Αντίθετα, η δυσκρασία περιγράφει την κατάσταση όταν η ισορροπία των χυμών έχει χαθεί. Η δυσκρασία εκδηλώνεται με τις διάφορες ασθένειες που παρουσιάζονται. Ο Ιπποκράτης υποστήριζε ότι οι χυμοί στο σώμα κυμαίνονται ανάλογα με τις εποχές. τον χειμώνα το φλέγμα αυξάνεται λόγω του κρύου την άνοιξη το φλέγμα ακόμα υπερισχύει, αλλά το αίμα αρχίζει να δυναμώνει επειδή οι μέρες γίνονται όλο και πιο ζεστές το καλοκαίρι το αίμα υπερισχύει, ενώ η χολή όλο και δυναμώνει το φθινόπωρο υπερισχύει η χολή Vivian Nutton: Humoralism. In: W.F. Bynum and Roy Porter, eds.: Companion Encyclopedia of the History of Medicine, Vol. I. Routledge, London 1993. Erich Schöner: Das Viererschema in der antiken Humoralpathologie. Steiner, Wiesbaden 1964. Rudolph E. Siegel: Galen's System of Physiology and Medicine. Karger, New York 1968. Wolfhart Westendorf: Erwachen der Heilkunst. Die Medizin im alten Ägypten. Artemis & Winkler, Zürich 1992. Jutta Kollesch, Diethard Nickel (Hrsg.): Antike Heilkunst - Ausgewählte Texte. Reclam, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-15-009305-4. www.klostermedizin.de
Βουλευτικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2014-15)

Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ουζμπεκιστάν στις 21 Δεκεμβρίου 2014, με έναν δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 4 Ιανουαρίου 2015 για το νομοθετικό σώμα, ταυτόχρονα με εκλογές για επαρχιακά και περιφερειακά συμβούλια. Και τα 4 κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές πρόσκεινται στον πρόεδρο Ισλάμ Καρίμοφ.

 Επί συνόλου 150 μελών στο Νομοθετικό Σώμα, τα 135 εκλέγονται άμεσα από τις μονοεδρικές τους περιφέρειες με τη χρήση του συστήματος των δύο γύρων. Άλλες 15 έδρες είναι προεπιλεγμένες για το Οικολογικό Κίνημα της χώρας, το οποίο εξέλεξε τα μέλη του σε μία συνάντηση στις 21 Δεκεμβρίου. Οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ επέκριναν την εκλογική διαδικασία, τονίζοντας ότι οι εκλογές "στερούνταν το γνήσιο εκλογικό συναγωνισμό και το διάλογο". Στον πρώτο γύρο, εξελέγησαν 113 υποψήφιοι. Συνολικά οι έδρες στις εκλογές ήταν 135. Στον δεύτερο γύρο σε 22 περιφέρειες, μόνο οι δύο πρώτοι υποψήφιοι του πρώτου γύρου διεκδίκησαν μια έδρα. Κεντρική Εκλογική Επιτροπή Δημοκρατίας του Ουζμπεκιστάν
Μάχη του Ορχομενού

Η μάχη του Ορχομενού πραγματοποιήθηκε το 86 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα κι το Βασίλειο του Πόντου, του Μιθριδάτη του Στ' που είχε στρατηγό τον Αρχέλαο στον Ορχομενό κατά τον Πρώτο Μιθριδατικό πόλεμο.

 Μετά τη μεγάλη νίκη του Σύλλα στη Χαιρώνεια της Βοιωτίας επί του μιθριδατικού στρατού του Αρχέλαου, ο Ρωμαίος στρατηγός τη γιόρτασε στη Θήβα με μουσικούς και τελετές. Μάλιστα για τους Θηβαίους που τάχθηκαν με το μέρος του Μιθριδάτη του Στ' του Ευπάτωρα αφιέρωσε τη μισή χώρα τους στους Δελφούς και την Ολυμπία. Ο Αρχέλαος, ο στρατηγός του Μιθριδάτη, με 80.000 άνδρες, έχοντας κι ενισχύσεις από το Δορύλαο, έναν ακόμη στρατηγό του Μιθριδάτη, κατευθύνθηκε στον Ορχομενό. Εκεί ο Σύλλας αντιπαρατάχθηκε εναντίον του. Στη σκληρή μάχη που ακολούθησε, με το Ρωμαίο στρατηγό να διακινδυνεύει τη ζωή του, οι Ρωμαίοι επικράτησαν. Μετά τη μάχη, οι άνδρες του Αρχέλαου μετρούσαν νεκρούς των 25.000 ανδρών. Αρκετοί από αυτούς πνίγηκαν στην Κωπαΐδα. Ο Μιθριδάτης, αναλογιζόμενος τις ήττες που είχε υποστεί απή τη Ρώμη, τον επόμενο χρόνο (85 π.Χ.) συνομολόγησε την συνθήκη του Δαρδάνου, η οποία σηματοδοτούσε το τέλος του Πρώτου Μιθριδατικού Πόλεμου. Αυτή η ειρήνη έλεγε ότι ο Μιθριδάτης θα παρέδιδε τις Καππαδοκία κι Βιθυνία στους προηγούμενους ηγεμόνες που τις κατείχαν, την Παφλαγονία κι τη Μικρά Ασία στους Ρωμαίους κι θα έδινε 2.000 τάλαντα. Επίσης θα παρέδιδε 70 πλοία. Στρατιωτική Ιστορία, εκδόσεις Περισκόπιο, τεύχος 164, Απρίλιος 2010
Ilyushin

Η Ilyushin (Ρωσικά: Илью́шин) είναι Ρωσική εταιρεία παραγωγής αεροσκαφών. Ιδρύθηκε από τον Σεργκέι Ιλιούσιν και άρχισε τις δραστηριότητες της στις 13 Ιανουαρίου 1933 με εντολή του Λαϊκού Επιτρόπου Βαρειάς Βιομηχανίας της ΕΣΣΔ, και του Κυρίως Τμήματος Αεροπορικής Βιομηχανίας της ΕΣΣΔ, P.I. Baranov. Η εταιρεία ίδρυσε την Aviation Industries Ilyushin ως θυγατρική εταιρεία το 1992 με σκοπό την εξυπηρέτηση πελατών και marketing. Η Ilyushin σχεδίασε πολλά μοντέλα αεροσκαφών με διάφορους ρόλους στο πέρασμα των χρόνων. Η Ρωσική Κυβέρνηση σχεδιάζει την συγχώνευση της Ilyushin με τις επίσης Ρωσικές Mikoyan, Irkut, Sukhoi, Tupolev, και την Yakovlev. Η νέα εταιρεία θα αποκαλείται United Aircraft Building Corporation.

 Ilyushin Il-2 Sturmovik Ilyushin Il-4 Ilyushin Il-10 Sturmovik Ilyushin Il-12 'Coach' Ilyushin Il-14 'Crate' Ilyushin Il-18 'Coot' Ilyushin Il-20 'Coot-A' Ilyushin Il-28 'Beagle' Ilyushin Il-32 Πρωτότυπο Ilyushin Il-32 Υδροπλανο Ilyushin Il-36 Πρωτότυπο Ilyushin Il-38 'May' Ilyushin Il-62 'Classic' Ilyushin Il-76 'Candid', αεροσκάφος μεταφοράς στρατιωτικού υλικού. A-50 'Mainstay' (από την Beriev), AWACS βασισμένο στο Il-76. Ilyushin Il-78 'Midas', αεροσκάφος εναέριου ανεφοσιασμού, βασισμένο στο Il-76. Ilyushin Il-80 'Maxdome' Ilyushin Il-86 'Camber' Ilyushin Il-96 Ilyushin Il-102 Ilyushin Il-103 Ilyushin Il-114 Mikoyan Irkut Sukhoi Tupolev Yakovlev Επίσημος Ιστότοπος.
Άννα Μαγδαληνή του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Η Άννα Μαγδαληνή, γερμ.: Anna-MAgdalena von Hanau-Lichtenberg (14 Δεκεμβρίου 1600 στο Μπουξβιλέρ - 22 Φεβρουαρίου 1673), ήταν κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και με τους γάμους της έγινε πρώτα (κυρία;) του Κρίχινγκερν, μετά βιλντ- και ρινεγκραβίνα του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν και έπειτα κόμισσα του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωάννη-Ράινχαρντ Α΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (1569–1625) και της Μαρίας-Ελισάβετ, κόρης του Βόλφγκανγκ κόμη του Χόενλοε-Νόιενσταϊν-Βάικερσχαϊμ (1576–1605). Η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τρεις φορές. Στις 27 Νοεμβρίου 1625 παντρεύτηκε τον Λοθάριο του Κρίχινγκεν (1629), γιο του Χριστοφόρου του Κρίχινγκεν-Πίτινγκεν, επιμελητή (bailiff) της Γερμανίας-Λωρραίνης (1622/1623) και της Άννας Μπάυερ του Μπόπαρντ. Ο Λοθάριος και η Άννα-Μαγδαληνή είχαν έναν γιο: Φραγκίσκος-Ερνέστος Γ΄ του Κρίχινγκεν (1627 - 1677).Τον Αύγουστο του 1633 η Άννα-Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον βιλντ- και ρινεγκράβο Όθωνα-Λουδοβίκο του Ζαλμ-Κύρμπουργκ-Μέρχινγκεν (13 Οκτωβρίου 1597 - 16 Οκτωβρίου 1634. Ήταν στρατηγός του Σουηδικού στρατού και κυβερνήτης της Αλσατίας. Ο Όθων-Λουδοβίκος απεβίωσε στο Σπάυερ από την πανώλη και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου). Είχαν έναν γιο, που γεννήθηκε υστερότοκος: Ιωάννης ΙΑ΄ βιλντ- και ρίνεγκραβος του Ζαλμ-Kύρμπουργκ-Mέρχινγκεν (17 Απριλίου 1635 - 16 Νοεμβρίου 1688). Απεβίωσε στο Φλόνχαϊμ και τάφηκε στην ενοριακή εκκλησία του Kιρν.Στις 8 Απριλίου 1636 η Άννα-ΜΑγδαληνή παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο-Ροδόλφο κόμη του Φύρστενμπεργκ-Στύλινγκεν (23 Απριλίου 1602 - 26 Οκτωβρίου 1655). Ήταν γιος του Χριστοφόρου Β΄ κόμη του Φύρστενμπεργκ (1580 - 1614) και της Δωροθέας, βαρόνης του Στέρνμπεργκ (απεβ. 12 Ιουνίου 1633). Ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος ήταν μέλος του Aυλικού Συμβουλίου και του Πολεμικού Συμβουλίου. Ήταν επίσης υψηλός εφοδιαστής Στρατοπέδου, Υποστράτηγος και αρχηγός του Ιππικού. Από το 1639 ήταν ο λάντγκραβος του Στύλινγκεν και το 1642 ο αυτοκράτορας τον ανεβίβασε από κύριο σε αυτοκρατορικό κόμη. Ο πρώτος γάμος του ήταν με τη Μαρία-Μαξιμιλιάνα του Πάπενχαϊμ (απεβ. 16 Οκτωβρίου 1635). Η Άννα-Μαγδαληνή και ο Φρειδερίκος-Ροδόλφος απέκτησαν πέντε παιδιά: Φραγκίσκος (1636), απεβ. νήπιο. Φερδινάνδος-Άνσελμος (17 Ιουλίου 1637), απεβ. νήπιο. Μαρία-Φραντσίσκα (7 Αυγούστου 1638 - 24 Αυγούστου 1638 1680). Αδάμ-Λεοπόλδος-Λουδοβίκος (6 Μαΐου 1642 - 13 Αυγούστου 1643), απεβ. 1 έτους. Αικατερίνη-Ελισάβετ (27 Απριλίου 1643), απεβ. νήπιο. Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd ed., Hanau, 1919, επανεκτύπωση 1978
Σαρλ Βαν ντερ Στάπεν

Ο Σαρλ Βαν ντερ Στάπεν (Charles Van der Stappen, Σαιν-Ζος-ταν-Νοόντ 19 Δεκεμβρίου 1843 – Βρυξέλλες 1910) ήταν Βέλγος γλύπτης. Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1859 – 1868) και γύρω στο 1860 έκανε τη γνωριμία με το γλύπτη Κονσταντέν Μενιέ (1831 – 1905) και το συγγραφέα και τεχνοκριτικό Καμίγ Λεμονιέ (1844 – 1913), οι οποίοι επηρέασαν σημαντικά την καλλιτεχνική του πορεία.

 Το 1864, ο Βαν ντερ Στάπεν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής στη Σχολή Καλών Τεχνών. Αργότερα, διέμεινε κατά διαστήματα στη Φλωρεντία και τη Ρώμη. Εμπνέεται τα γλυπτά του από την ελληνική κλασική αρχαιότητα και τη γλυπτική της Ιταλικής Αναγέννησης. Από το 1883 ως το 1910, έτος του θανάτου του, δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών. Το 1893, σε συνεργασία με τον Κονσταντέν Μενιέ, φιλοτέχνησε μια σειρά γλυπτών για το Βοτανικό Κήπο των Βρυξελλών. Ο κοινωνικός ρεαλισμός του Μενιέ επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη γλυπτική του Βαν ντερ Στάπεν, όπως γίνεται εμφανές στο έργο του «Οι Οικοδόμοι των Πόλεων» (Les Bâtisseurs de villes) στο Πάρκο της Εκατονταετηρίδας στις Βρυξέλλες. Άλλα σημαντικά έργα του είναι «La Mort d’ Ompdrailles» (Βρυξέλλες, Βασιλικός Κήπος) και ο ανδριάντας του «Γουλιέλμου του Σιωπηλού» (Βρυξέλλες, Πλατεία Πτι Σαμπλόν). Το γλυπτό του «Μυστηριώδης Σφίγγα» (Sphinx mystérieux, 1897, Βασιλικά Μουσεία Τέχνης και Ιστορίας, Βρυξέλλες) θεωρείται ένα από τα πιο αξιόλογα Αρ Νουβό έργα της βελγικής γλυπτικής παραγωγής. Το αριστούργημα όμως του Βαν ντερ Στάπεν θεωρείται το «Μνημείο του Άλφρεντ Βερβέε» (1899). Ο Άλφρεντ Βερβέε (Alfred Verwee, 1838 – 1895) ήταν Βέλγος ζωγράφος, ρεαλιστής και από τους ιδρυτές της Ελεύθερης Εταιρείας Καλών Τεχνών των Βρυξελλών (1868). Το μνημείο του βρίσκεται στην Πλατεία Κολινιόν στο προάστιο Σάερμπεεκ (Schaerbeek) της ευρύτερης περιοχής των Βρυξελλών. Το Μνημείο του Άλφρεντ Βερβέε είναι μια σύνθεση με αλληγορίες και βιογραφικά στοιχεία. Απεικονίζεται σε προφίλ στάση ο ζωγράφος με την παλέτα και τα πινέλα του, ενώ στο επάνω μέρος της σύνθεσης είναι το ανάγλυφο μιας αγελάδας, που παραπέμπει στο πάθος του Βερβέε στην απεικόνιση ζώων και κυρίως βοοειδών (peintre des vaches). Κάτω ακριβώς από την αγελάδα είναι μια γυμνή νεαρή γυναίκα, που συμβολίζει την τέχνη. Στα εγκαίνια του γλυπτού, η γυμνότητα του νεαρού κοριτσιού σοκάρισε το κοινό, αλλά και τους δημοσιογράφους, οι οποίοι αρνήθηκαν να συνοδεύσουν τα άρθρα τους με φωτογραφίες του μνημείου. Gwennaelle Gribaumont: “Bruxelles: 200 sculptures se racontent”, p. 54, Editions Aparte, Bruxelles, 2008. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Βερβέε, Άλφρεντ», τόμος 14, σελ. 85, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Charles Van der Stappen στο Wikimedia Commons
Εουτζένιο Μπελτράμι

Ο Εουτζένιο Μπελτράμι (ιταλ. Eugenio Beltrami, Κρεμόνα 16 Νοεμβρίου 1836 – Ρώμη 18 Φεβρουαρίου 1900) ήταν Ιταλός μαθηματικός που διακρίθηκε για το έργο του πάνω στις Μη-Ευκλείδειες γεωμετρίες και τον ηλεκτρομαγνητισμό.

 Ο Μπελτράμι άρχισε να σπουδάζει Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Παβίας το 1853, αλλά το 1856 υποχρεώθηκε να διακόψει τις σπουδές του εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών. Διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια ως καθηγητής το 1862, έτος κατά το οποίο δημοσίευσε την πρώτη του εργασία. Ο Μπελτράμι αργότερα δίδαξε στα Πανεπιστήμια στην Πίζα, τη Ρώμη και την Παβία. Το 1868, στο «Δοκίμιο επί μίας ερμηνείας της μη-ευκλείδειας Γεωμετρίας» («Saggio sopra un'interpretazione della geometria non euclidea»), ο Μπελτράμι έδωσε το πρώτο μοντέλο της Υπερβολικής Γεωμετρίας. Σε αυτό, οι γραμμές της Υπερβολικής Γεωμετρίας αντιπροσωπεύονται από γεωδαισιακές πάνω στην ψευδοσφαίρα. Με τον τρόπο αυτό ο Μπελτράμι προσπάθησε να αποδείξει ότι το Αξίωμα των παραλλήλων του Ευκλείδη δεν μπορούσε να εξαχθεί από τα άλλα αξιώματα της Ευκλείδειας Γεωμετρίας. Ωστόσο, αυτή η απόδειξη αποτυγχάνει, καθώς η ψευδοσφαίρα είναι μόνο ένα μικρό υποσύνολο του υπερβολικού επιπέδου. Την ίδια χρονιά, όμως, ο Μπελτράμι πήγε πολύ μακρύτερα και έδωσε μία σωστή απόδειξη του ισοσυνεπούς της Υπερβολικής και της Ευκλείδειας Γεωμετρίας ορίζοντας αυτά που σήμερα είναι γνωστά ως το Μοντέλο του Klein, το Μοντέλο του δίσκου του Poincaré και το Μοντέλο του ημιεπιπέδου του Poincaré, στην εργασία του Teoria fondamentale degli spazii di curvatura costante. Stillwell, John (1996). "Sources of hyperbolic geometry". History of Mathematics, τόμος 10. Providence, R.I.: American Mathematical Society. ISBN 978-0-8218-0529-9. MR1402697 Jeremy Gray, "Poincaré and Klein — Groups and Geometries". Στο βιβλίο 1830–1930: a Century of Geometry (επιμέλεια L.Boi, D.Flament και J.-M.Salanskis), Springer 1992, σσ. 35–44
Αιώνιο

Το Αιώνιο (Aeonium) είναι γένος παχύφυτων, υποτροπικών φυτών της οικογένειας των Κρασσουλοειδών και περιλαμβάνει 35 είδη. Οι ποικιλίες του Aeonium arboretum έχουν ψηλά, λεπτά, καμπυλωτά κλαδιά, στην κορυφή των οποίων υπαρχει μια ροζέτα από σαρκώδη φύλλα. Το Αιώνιο το τραπεζόμορφο (Aeonium tabuliforme) έχει μια εξαιρετικά επίπεδη ροζέτα από πυκνά φύλλα στα χαμηλά, που μόλις φτάνει τα 10 εκατοστά. Η καλύτερη ποικιλία του Aeonium arboretum είναι η Zwartkop. Οι ροζέτες είναι σχεδόν μαύρες, με μια ελαφρώς βυσσινί γυαλάδα και πράσινο χρώμα στο κέντρο τους.

 Το όνομα του γένους aeonium δημιουργήθηκε από τους βοτανολόγους Barker Webb και Berthelot από το ελληνικό φυτονύμιο "αείζωον" (aizōon) για το φυτό Sempervivum arboreum από τον Διοσκουρίδη (MM. 4, 88) και τον Πλίνειο (HN. 25, 160 ; 26, 137 κλπ.) ή για το Sempervivum tectorum από το Διοσκουρίδη (4, 89) και τον Πλίνειο (18, 159 ; 25, 160 κλπ.). Αυτός ο ελληνικός όρος σημαίνει "ζωντανό για πάντα". Ο βρεττανός βοτανολόγος Barker Webb είχε από καιρό ερευνήσει τις Κανάριες νήσους σε συνεργασία με το γάλλο φυσιοδίφη Berthelot. Έγραψαν μαζί το βιβλίο "Η Φυσική Ιστορία των Κανάριων Νήσων" (1840), μέσα στο οποίο εισήγαγαν το γένος Aeonium και περιέγραψαν αρκετά είδη του γένους αυτού. Δημιούργησαν αυτό το γένος για να το διαχωρίσουν από το γένος Sempervivum. Τα περισσότερα είδη του γένους Aeonium είναι από τις Κανάριες Νήσους, αλλά μερικά είναι από τη Μαδέρα, το Μαρόκο και την Ανατολική Αφρική (Αιθιοπία). Ορισμένα είδη εισήχθησαν στην Καλιφόρνια, την Υεμένη και την Αφρική. Τα είδη του Aeonium είναι εύκολα στην καλλιέργεια, όμως δεν είναι αθεκτικά στην παγωνιά. Πολλαπλασιάζονται εύκολα με διαίρεση βλαστών, ορισμένοι από τους οποίους έχουν μικρές εανέριες ρίζες, ή με σπόρο. Η κύρια περίοδος ανάπτυξής τους είναι το φθινόπωρο. Ορισμένες φορές, κατά τη διάρκεια της μέσης του καλοκαιριού, πέφτουν σε μία λήθαργο και οι ροζέτες τους σχηματίζουν μπάλες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Aeonium στο Wikimedia Commons
Ελένη Μαρούλη

Η Ελένη Μαρούλη (αγγλ: Helen Louise Maroulis, 19 Σεπτεμβρίου 1991) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια της ελευθέρας πάλης. Μεταξύ άλλων, έχει αναδειχθεί χρυσή Ολυμπιονίκης το 2016 στην κατηγορία των 53 κιλών καθώς και παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία 55 και 58 κιλών (το 2015 και το 2017 αντίστοιχα).

 Γεννήθηκε στο Ρόκβιλ του Μέριλαντ και κατοικεί στην Καλιφόρνια. Από την πλευρά του πατέρα της είναι ελληνικής καταγωγής με ρίζες από τον Κάλαμο του Ιονίου. Ξεκινησε να ασχολείται με την πάλη στην ηλικία των 7 ετών, ενώ οι επιδόσεις της τα επόμενα χρόνια της προσέφεραν υποτροφίες στο Missouri Baptist University και το Πανεπιστήμιο Σάιμον Φρέιζερ του Καναδά. Η Μαρούλη έχει κατακτήσει επτά εθνικά πρωταθλήματα ελευθέρας πάλης, ενώ είναι μέλος της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ από το 2008. Το 2011 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα στην κατηγορία των 55 κ. και το 2012 κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καναδά, χάνοντας στον τελικό από την Ιαπωνίδα Σαόρι Γιοσίντα. Την ίδια χρονιά ηττήθηκε στον τελικό των αμερικανικών προκριματικών από την Κέλσι Κάμπελ με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, ενώ οι προσπάθειες της ίδιας και της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πάλης ώστε να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα δεν καρποφόρησαν λόγω γραφειοκρατικών επιπλοκών. Το 2014 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Τασκένδης, ενώ το επόμενο έτος κατέκτησε το χρυσό στο Παγκόσμιο του Λας Βέγκας. Το 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο της κατηγορίας των 53 κ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό της Σαόρι Γιοσίντα με 4-1. Αυτή η επιτυχία κατέστησε τη Μαρούλη την πρώτη Αμερικανίδα χρυσή Ολυμπιονίκη στην ελευθέρα πάλη. Τον Αύγουστο του 2017 αναδείχτηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στην κατηγορία των 58 κιλών. Ανήκει στον σύλλογο Sunkist Kids και προπονείται υπό τις οδηγίες του Βαλεντίν Κάλικα.
Γούντροου Ουίλσον

Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον (αγγλικά: Thomas Woodrow Wilson, 28 Δεκεμβρίου 1856 - 3 Φεβρουαρίου 1924) ήταν Αμερικανός πολιτικός, πανεπιστημιακός και ιστορικός, ο οποίος διετέλεσε 28ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

 Ο Τόμας Γούντροου Ουίλσον γεννήθηκε στο Στώντον της πολιτείας Βιρτζίνια στις 28 Δεκεμβρίου 1856, γιος ιερέα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς και νομική στη Βιρτζίνια. Ήταν καθηγητής ιστορίας & πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, του οποίου αργότερα έγινε πρύτανης. Το 1910, ο Ουίλσον εκλέχτηκε κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ ως μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Το μεταρρυθμιστικό έργο του στην πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ τον έκανε γνωστό και τελικά έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο το 1912. Κατάφερε να κερδίσει σημαντικούς αντιπάλους όπως τον Θεόδωρο Ρούζβελτ και τον Ουίλλιαμ Ταφτ και το 1916 επανεξελέγη. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Ουίλσον στράφηκε ενάντια στα μεγάλα οικονομικά κεφάλαια με διάφορα νομοθετικά μέτρα. Η εξωτερική του πολιτική σημαδεύτηκε από τη συνέχιση της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ στην Λατινική Αμερική και από την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ήταν από τους πρωτεργάτες της Κοινωνίας των Εθνών αλλά δεν κατάφερε να πείσει το Κογκρέσο να ψηφίσει την ένταξη της χώρας σε αυτή. Ουσιαστικά η άρνηση του Κογκρέσου σήμανε και τη διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά τη διάρκεια μακράς περιοδείας του στις ΗΠΑ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά. Ανένηψε κάπως αλλά σπάνια έβγαινε πλέον από την προεδρική κατοικία και περπατούσε πάντα με τη βοήθεια μπαστουνιού. Το 1919, ο Ουίλσον τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον στις 3 Φεβρουαρίου 1924 και είχε νυμφευθεί δύο φορές. Ο Ουίλσον θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους Προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών και ένας από τους πρωτεργάτες του φιλελευθερισμού, ενώ επηρέασε πολλούς άλλους ικανούς πολιτικούς, όπως ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και ο Λύντον Μπ. Τζόνσον. Διάγγελμα δεκατεσσάρων σημείων
Μιτσπέ Ραμόν

Το Μιτσπέ Ραμόν (εβραϊκά: מִצְפֵּה רָמוֹן‎) είναι τοπικό συμβούλιο στην έρημο Νεγκέβ του νότιου Ισραήλ. Βρίσκεται στη βόρεια ράχη σε υψόμετρο 860 μέτρων με θέα το μεγαλύτερο λεκανοπέδιο διάβρωσης του κόσμου, γνωστό ως Μαχτές Ραμόν. Το 2019 είχε πληθυσμό 5.211 κατοίκους.

 Το Μιτσπέ Ραμόν ιδρύθηκε το 1951 ως σταθμός για τους εργάτες που κατασκεύαζαν τον Αυτοκινητόδρομο 40. Οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι της πόλης, αρκετές νεαρές οικογένειες από το κιμπούτς Ρε'ίμ και άλλα μέρη του Ισραήλ άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί το 1956. Μετά από πέντε χρόνια, η πόλη ήταν το σπίτι 370 κατοίκων συμπεριλαμβανομένων 160 παιδιών, οι περισσότεροι βετεράνοι Ισραηλινοί. Υπήρχαν επίσης 180 στεγαστικές μονάδες για την συγκέντρωση νέων μεταναστών. Εντάχθηκαν μετανάστες από τη Βόρεια Αφρική, τη Ρουμανία και την Ινδία τη δεκαετία του 1960, και καταστάθηκε η νοτιότερη από τις αναπτυξιακές πόλεις του Νεγκέβ. Οι συνθήκες στα πρώτα χρόνια ήταν σκληρές, με περιορισμένες προμήθειες τροφίμων και πρακτικά καθόλου σύγχρονες ανέσεις. Παγοθήκες και προμήθειες παραδίδονταν μία φορά την εβδομάδα από ένα φορτηγό ανεφοδιασμού. Υπήρχε ένα μόνο σχολείο με μία τάξη για όλες τις ηλικίες. Τα σπίτια των πρώτων εποίκων ήταν προκατασκευασμένα στρατόπεδα αμιάντου. Αργότερα, χτίστηκαν σειρές μικρών στερεωμένων πέτρινων σπιτιών και στη συνέχεια, πολυκατοικίες, που ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1972, το Μιτσπέ Ραμόν είχε πληθυσμό περίπου 1.400 άτομα που ζούσαν σε 300 νοικοκυριά. Η πόλη αναπτύχθηκε περαιτέρω μετά την ολοκλήρωση της Αεροπορικής Βάσης Ραμόν το 1982. Το 1988, η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους, και γνώρισε μεγαλύτερη αύξηση του πληθυσμού όταν συγκέντρωσε σοβιετικούς μετανάστες κατά τη διάρκεια της Μετασοβιετικής Αλιγιάς της δεκαετίας του 1990. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mitzpe Ramon στο Wikimedia Commons
Πιέτρο Τσεντρανίκο

Ο Πιέτρο Τσεντρανίκο (ιταλικά: Pietro Centranico) ήταν ο 28ος Δόγης της Βενετίας (1026 - 1032) με καταγωγή από τον μυθικό Ηράκλειο τον ιδρυτή της ομώνυμης πόλης βόρεια της Βενετίας. Οι ημερομηνίες γέννησης και θανάτου του Πιέτρο Τσεντρανίκο είναι άγνωστες, επελέγη νέος Δόγης της Βενετίας σε συνέλευση των ευγενών μετά την εκθρόνιση του Οττόνε Ορσεόλο. Η οικογένεια του ήταν ευγενείς αλλά χωρίς έντονη διοικητική παρουσία, δεν αναφέρεται κανένας άλλος δόγης.

 Ο Πιέτρο Τσεντρανίκο επελέγη να κυβερνήσει στην πιο δύσκολη στιγμή για την Βενετία, ο λαός ήταν σφόδρα αντίθετος στην μορφή κληρονομικής μοναρχίας που πήγε να τοποθετήσει ο προκάτοχος του. Ο νεαρός Οττόνε Ορσεόλο ήταν αλαζόνας και αυταρχικός χωρίς να έχει ούτε τα κυβερνητικά χαρίσματα του πατέρα του και του παππού του. Τα τέσσερα χρόνια που κυβέρνησε ο Πιέτρο προσπάθησε να επαναφέρει την ανάκαμψη αλλά δεν κατάφερε τίποτα, οι Ορσεόλο είχαν αποκτήσει ισχυρούς δεσμούς με όλους τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης και πολλοί ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στρατιωτικά στην Βενετία για να εκδικηθούν την ανατροπή τους. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας απέσυρε όλα τα εμπορικά προνόμια που είχε παραχωρήσει στην Δημοκρατία της Βενετίας όταν ήταν δόγης ο πατέρας του Οττόνε Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο (992). Ζήτησε από τον αυτοκράτορα Κορράδο Β΄ να ανανεώσει τα προνόμια που είχε παραχωρήσει ο Όθων Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και εκείνος το αρνήθηκε. Ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας κουνιάδος του Οττόνε Ορσεόλο επιτέθηκε στην Δαλματία και κατέλαβε πολλές πόλεις που είχαν κατακτηθεί από τον Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο. Η Δημοκρατία της Βενετίας βρισκόταν στα όρια της κατάρρευσης και μεγάλο τμήμα του λαού της ζήτησε από τον Πιέτρο Τσεντρανίκο να παραιτηθεί και να επανέλθει ο Οττόνε Ορσεόλο από την Κωνσταντινούπολη όπου βρισκόταν σε εξορία. Ο Πιέτρο δέχτηκε αλλά έφτασαν ταυτόχρονα τα νέα ότι ο Οττόνε είχε πεθάνει, ο μικρότερος αδελφός του Ντομένικο Ορσεόλο έκανε αμέσως απόπειρα να ανέβει στην θέση του δόγη αλλά η ενέργεια αυτή έγινε έντονα μισητή από την συντριπτική πλειοψηφία των Βενετσιάνων. Η Συνέλευση επέλεξε νέο δόγη τον Ντομένικο Φλαμπανίκο (1032) που ήταν ένας πλούσιος έμπορος αλλά δεν καταγόταν από οικογένεια ευγενών ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε νέα απόπειρα για την ίδρυση κληρονομικής ηγεσίας. Δόγηδες της Βενετίας (Ιταλικά) Castagnetti, Andrea (1992). Dai Veneti ai Venetici, in Storia di Venezia, Vol. 1 - Origini, Età ducale - Famiglie e affermazione politica. Ρώμη: Treccani. (Ιταλικά) Rendina, Claudio (2003). I Dogi. Storia e segreti (2η έκδοση). Ρώμη: Newton Compton. ISBN 8882896560.
Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ

Το έγκλημα του Συλβέστρ Μπονάρ (γαλλικός τίτλος: Le Crime de Sylvestre Bonnard) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ανατόλ Φρανς, που εκδόθηκε το 1881. Με αυτό το έργο, ένα από τα πρώτα του έργα γραμμένα εξ ολοκλήρου σε πεζό, έγινε γνωστός ως μυθιστοριογράφος, έως τότε ήταν κυρίως γνωστός ως ποιητής συνδεδεμένος με τον κύκλο των Παρνασσιστών ποιητών. Το μυθιστόρημα έλαβε το βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας.Το 1929 διασκευάστηκε σε ομότιτλη γαλλική βωβή ταινία.

 Ο Σιλβέστρ Μπονάρ, μέλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας, είναι φιλόλογος, γλωσσολόγος και ιστορικός ειδικευμένος στη μελέτη του μοναστικού κόσμου, προικισμένος με μεγάλη πολυμάθεια. Ζει με τη γάτα του, περιτριγυρισμένος από ακριβά βιβλία και γκρινιάρηδες αλλά αφοσιωμένους υπηρέτες, στο παρισινό διαμέρισμά του, που ο ίδιος ονομάζει «πόλη των βιβλίων». Αυτός ο παθιασμένος βιβλιόφιλος ζει ανάμεσα στα βιβλία του και ξεκινάει μια έρευνα, στο Παρίσι και στη Σικελία, αναζητώντας ένα σπάνιο χειρόγραφο, τη γαλλική έκδοση του πολύτιμου χειρογράφου του Χρυσού Θρύλου, το οποίο τελικά, μετά από πολλές περιπέτειες, αποκτά.Ο Σιλβέστρ Μπονάρ είναι ένας ηλικιωμένος πλέον εργένης, βίωσε ωστόσο κι αυτός τον πόνο του έρωτα σε νεαρή ηλικία. Η αγαπημένη του ονομαζόταν Κλεμεντίν, αλλά οι περιστάσεις της ζωής τους χώρισαν. Εντελώς τυχαία, κατά τη διάρκεια της απογραφής μιας βιβλιοθήκης κοντά στο Μελάν, γνωρίζει την εγγονή της Κλεμεντίν, την ορφανή και φτωχή νεαρή Ζαν και γοητεύεται αμέσως από τη φρεσκάδα και την απλότητά της. Στη μνήμη της γυναίκας που κάποτε αγάπησε, ο Σιλβέστρ Μπονάρ αναλαμβάνει να της εξασφαλίσει ένα λαμπρό μέλλον. Αλλά η Ζαν βρίσκεται υπό την κηδεμονία του Μετρ Μους, ενός αυστηρού συμβολαιογράφου που την έχει βάλει εσωτερική στο οικοτροφείο για νεαρές κυρίες της δεσποινίδας Πρεφέρ.Για να προστατεύσει την κοπέλα από τον καταχρηστικό κηδεμόνα της, αγνοώντας τις συμβάσεις και ακόμη και τον νόμο, διαπράττει ένα ιδιότυπο έγκλημα: την απαγάγει και την φροντίζει με ανιδιοτελή στοργή. Όταν ο συμβολαιογράφος εξαφανίζεται μετά από υπεξαίρεση χρημάτων, ο Σιλβέστρ Μπονάρ γίνεται ο νόμιμος κηδεμόνας της Ζαν. Η νεαρή κοπέλα αργότερα θα παντρευτεί έναν φοιτητή του κ. Μπονάρ. Το έγκλημα του Σιλβέστρ Μπονάρ, μυθιστόρημα— μτφ. Ιουλιέττα Ράλλη & Καίτη Χατζηδήμου (εκδ. "Πάπυρος", 1971) — μτφ. Άρης Δικταίος (εκδ. "Γκοβόστης", 1973) — μτφ. Δημήτρης Ζορμπαλάς (εκδ. Ψυχογιός, 1984) — μτφ. Ρενέ Ψυρούκη (εκδ. "Ντουντούμης", 1984)
Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα

Η Κλουμπ Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (καταλανικά: CJ Badalona, προφέρεται: [bəðəˈɫonə]), γνωστή και ως Λα Πένια (La Penya), είναι ισπανικός καταλανικός αθλητικός σύλλογος στην Μπαδαλόνα. Ιδρύθηκε στις 30 Μαρτίου 1930 ως Πένια Σπίριτ οφ Μπαδαλόνα (Penya Spirit of Badalona) και το 1939 πήρε τη σημερινή της ονομασία. Χρώματα έχει το πράσινο και το μαύρο. Αγωνίζεται στο Παβεγιό Ολίμπικ ντε Μπαδαλόνα χωρητικότητας 12.500 θεατών. Φέρει επίσης την ονομασία Divina Seguros Joventut για εμπορικούς λόγους.

 Η Ζουβεντούτ υφίσταται ως σύλλογος καλαθοσφαίρισης από τις 30 Μαρτίου του 1930, όταν και ιδρύθηκε στη Μπαδαλόνα της Ισπανίας ως Πένια Σπίριτ οφ Μπαδαλόνα (Penya Spirit of Badalona). Εκτός από την καλαθοσφαίριση, ο σύλλογος διέθετε τμήματα ποδηλασίας, πινγκ-πονγκ και ποδοσφαίρου, αρχικά. Το 1939, μετονομάστηκε σε Κλουμπ Χουβεντούδ Μπαδαλόνα (Club Juventud Badalona). Από το 1940, το τμήμα καλαθοσφαίρισης αποτέλεσε το κύριο άθλημα του συλλόγου, με χρώματα το πράσινο και το μαύρο. Μεταξύ του 1950 και του 1970, ο σύλλογος είχε μεγάλη αντιπαλότητα με τη Ρεάλ Μαδρίτης και με τις άλλες γειτονικές ομάδες. To 1978 η ομάδα άλλαξε το όνομά της στο καταλανικό Κλουμπ Ζουβεντούτ Μπαδαλόνα (Club Joventut Badalona). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, του 1990 και του 2000, η Ζουβεντούτ διένυσε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της. Η Ζουβεντούτ είναι μία από τις μόλις τρεις ομάδες, μαζί με την Εστουδιάντες και τη Ρεάλ Μαδρίτης που αγωνίζονται ανελλειπώς στην κορυφαία κατηγορία της Ισπανίας (Liga ACB). Η Ζουβεντούτ θεωρείται ότι έχει τα καλύτερα τμήματα υποδομής στην Ευρώπη. Παίκτες όπως τα αδέρφια Γιοφρέσα, ο Ζόρντι Βιγιακάμπα, ο Ρούντι Φερνάντεθ και ο Ρίκι Ρούμπιο ξεκίνησαν την καριέρα τους στις ομάδες νέων της Ζουβεντούτ. Η Ζουβεντούτ ήταν η πρώτη καταλανική και η δεύτερη ισπανική ομάδα που κέρδισε τον τίτλο της Ευρωλίγκας. Το 1994, η "Λα Πένια" στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο (με τρίποντο του Κορνήλιους Τόμπσον στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα), νικώντας στον τελικό που διεξήχθη στο Γιάντ Ελιάου του Τελ Αβίβ, τον Ολυμπιακό του Γιάννη Ιωαννίδη και των Ζάρκο Πάσπαλι και Ρόι Τάρπλεϊ με σκορ 59-57. Το 2008, η DKV Ζουβεντού κέρδισε το τρόπαιο του Γιούροκαπ μετά τη νίκη επί της Ακασβάγιου Χιρόνα με 54–79. Η Ζουβεντού έχει κερδίσει επίσης δύο Κύπελλα Κόρατς κατά τα έτη 1981 και 1990 (απέναντι στις ιταλικές Καρέρα Βενέτσια και Σκαβολίνι Πέζαρο). Το διάστημα 2011–2016, η εμπορική ονομασία του συλλόγου ήταν FIATC Joventut, από την ισπανική ασφαλιστική εταιρεία FIATC. Το 2016, η εμπορική ονομασία του συλλόγου ήταν πλέον Divina Seguros Joventut, λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την Divina Pastora Seguros. Οι κύριοι χορηγοί του συλλόγου από το 1972 έως και το 2016 είναι οι εξής: Ευρωλίγκα: 1994 Κύπελλο Κόρατς: 1981, 1990 EuroChallenge: 2006 Γιούροκαπ: 2008 Πρωτάθλημα Ισπανίας: 1967, 1978, 1991, 1992 Κύπελλο Ισπανίας: 1948, 1953, 1955, 1958, 1959, 1976, 1997, 2008 Πρωτάθλημα Καταλονίας: 1986, 1987, 1988, 1990, 1991, 1992, 1994, 1998, 2005, 2007 Επίσημος ιστότοπος
Νάνσι Σινάτρα

Η Νάνσι Σάντρα Σινάτρα (Nancy Sandra Sinatra, 8 Ιουνίου 1940) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Είναι η μεγαλύτερη κόρη του Φρανκ Σινάτρα και της Νάνσι Σινάτρα και είναι ευρέως γνωστή για την επιτυχία του 1966, με τίτλο These Boots Are Made for Walkin'. Άλλες σημαντικές ηχογραφήσεις της περιλαμβάνουν το Sugar Town, την επιτυχία του 1967 Somethin' Stupid (ντουέτο με τον πατέρα της), το τραγούδι των τίτλων για την ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές, αρκετές συνεργασίες με τον Λι Χέιζελγουντ όπως το Jackson και τη διασκευή του τραγουδιού της Cher Bang Bang (My Baby Shot Me Down).

 Η Νάνσι Σινάτρα ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός και τραγουδίστρια τον Νοέμβριο του 1957 με μια εμφάνιση στην σειρά ρόλων του πατέρα της στο ABC-TV αλλά αρχικά απέκτησε επιτυχία μόνο στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία. Στις αρχές του 1966 έλαβε παγκόσμια επιτυχία με το τραγούδι These Boots Are Made for Walkin'. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση με ψηλές μπότες και με πολυχρώμα ντυμένους χορευτές, δημιουργώντας μια δημοφιλή και με διάρκεια στον χρόνο εικόνα των Swinging Sixties. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Λι Χέιζελγουντ, ο οποίος έγραψε και έκανε την παραγωγή στις περισσότερες από τις επιτυχίες της Σινάτρα, ενώ τραγούδησε μαζί της αρκετά ντουέτα όπως το Some Velvet Morning. Το 1966 και 1967, η Σινάρτα μπήκε στα charts με 13 τραγούδια, με τον Μπίλι Στρέιντζ να συμμετέχει σε όλα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 η Σινάτρα είχε μια σύντομη υποκριτική καριέρα, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωταγωνιστικού ρόλου με τον Έλβις Πρίσλεϊ στην ταινία Ο κατακτητής με τη γαλάζια κούρσα (1968) και με τον Πίτερ Φόντα στην ταινία Οι άγγελοι της κόλασης (1966). Στην ταινία Πώς να πετύχετε σε δεύτερο γάμο με την πρώτη σας γυναίκα, ο Φρανκ και η Νάνσι Σινάτρα ενσάρκωσαν τους ρόλους του πατέρα και της κόρης. Η Σινάτρα γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1940 στο Νιου Τζέρσεϊ του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι η μεγαλύτερη κόρη από τα τρία παιδιά που απέκτησε ο Φρανκ Σινάτρα με την πρώτη του σύζυγο, Νάνσι Μπαρμπάτο (1917–2018). Όταν ήταν βρέφος, η οικογένεια μετακόμισε στο Hasbrouck Heights του Νιου Τζέρσεϊ. Αργότερα μετακόμισαν στην Καλιφόρνια για χάρη της καριέρας του Φρανκ Σινάτρα στο Χόλυγουντ. Εκεί, η Σινάτρα πέρασε αρκετά χρόνια μαθαίνοντας πιάνο και χορό και λαμβάνοντας μαθήματα δραματικής τέχνης αλλά και παρακολουθώντας επί μήνες μαθήματα φωνητικής. Το 1945 ο Φρανκ Σινάτρα τής αφιέρωσε το τραγούδι "Nancy (with the Laughing Face)". Γάμοι: Τόμι Σαντς, 1960–1965 (διαζύγιο) Χιου Λάμπερτ, 1970–1985 (θάνατος αυτού)Παιδιά (με τον Λάμπερτ): Angela Jennifer Lambert Paparozzi (της οποίας νονοί είναι ο James Darren και η δεύτερη σύζυγός του Evy Norlund) Amanda Catherine Lambert(Και οι δυο κόρες της Σινάτρα έχουν κληρονομήσει $1 εκατομμύριο έκαστη σύμφωνα με την διαθήκη του παππού τους Φρανκ Σινάτρα) For Those Who Think Young (1964) Get Yourself a College Girl (1964) Marriage on the Rocks (1965) The Ghost in the Invisible Bikini (1966) The Last of the Secret Agents? (1966) The Oscar (1966) The Wild Angels (1966) Speedway (1968) Nancy Sinatra's Official Website Nancy Sinatra στην IMDb Article on Nancy and her music
Γουλιέλμος του Γκέλνχαουζεν

Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (4 Ιανουαρίου 1701 - 25 Δεκεμβρίου 1760) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκέλνχαουζεν ήταν παλατινός κόμης του Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ και στρατάρχης της αυτοκρατορίας της Αυστρίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Ιωάννη-Καρόλου παλατινού κόμη του Γκέλνχαουζεν και της δεύτερης συζύγου της Έστερ-Μαρίας, κόρης του Γκέοργκ-Φρίντριχ βαρόνου του Βίτσλεμπεν του Έλγκερσμπουργκ. Υπηρέτησε από το 1729 στον Αυστριακό στρατό και στη μάχη του Μόλβιτς πληγώθηκε. Το 1742 νίκησε τον Γάλλο στρατηγό Μπουγλέρ και εκτόπισε από το Τάιν τους Γάλλους. Το 1743 έγινε στρατηγός του Ιππικού του στρατού της Ολλανδίας. Το 1754 συνόδευσε τον Φραγκίσκο Α΄ της Γερμανίας στην στέψη του στη Φραγκφούρτη. Το ίδιο έτος έγινε στρατάρχης της αυτοκρατορίας. Το 1757 ορίστηκε κυβερνήτης του Ναμύρ. Jean Baptiste Ladvocat: Neues historisches Hand-Lexikon, Stettin, 1800, p. 229 f Johann Samuel Ersch: Allgemeine Encyklopädie der Wissenschaften und Künste: in alphabetischer Folge, section 2: H - N, part 21: Johann (Infant von Castilien) - Johann-Boniten, p. 189
Ζεύγμα

Η Σελεύκεια η επί του Ζεύγματος ή Σελεύκεια η προς Ευφράτη ή απλώς Ζεύγμα (Ζεῦγμα) ήταν αρχαία ελληνιστική πόλη στη σημερινή νότιο ανατολική Τουρκία. Η περιοχή εκείνη την εποχή ήταν τμήμα της Άνω Συρίας, ανήκε στο βασίλειο των Σελευκιδών και για ένα διάστημα στο βασίλειο της Κομμαγηνής. Το 80% του αρχαιολογικού χώρου βρίσκεται από το 2000 βυθισμένο στην τεχνητή λίμνη που σχηματίστηκε από το φράγμα Μπιρετσίκ.

 Ιδρύθηκε το 300 π.Χ. από τον Σέλευκο Α΄ τον Νικάτορα στη δυτική όχθη του Ευφράτη αλλά η κατοίκηση στην περιοχή ξεκινά από τη Νεολιθική εποχή. Στην ακμή της έφτανε τους 25.000 κατοίκους. Το όνομά της το οφείλει στη γέφυρα με λέμβους που κατασκευάστηκε στην πόλη από τον Σέλευκο, ώσπου ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός έκτισε νέα, λίθινη. Απέναντι από τη Σελεύκεια, στην άλλη όχθη του Ευφράτη, υπήρχε μια άλλη ελληνιστική πόλη, η Απάμεια. Εδώ παντρεύτηκε ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας ενώ η πόλη χρησιμοποιήθηκε ως πέρασμα για τον στρατό των Σελευκιδών στις εκστρατείες τους στη Παρθία και στη Βακτριανή. Τον 1ο αιώνα π.Χ. ο βασιλιάς της Αρμενίας Τιγράνης ο Μέγας φυλάκισε και σκότωσε, στην ακρόπολη που βρισκόταν στη Σελεύκεια, την Κλεοπάτρα Σελήνη. Τον 1ο π.Χ. αιώνα το Ζεύγμα έγινε τμήμα της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Την ίδια εποχή οι Πάρθοι κατέλαβαν την Απάμεια. Έτσι το ο Ευφράτης με το Ζεύγμα έγιναν σύνορο της αυτοκρατορίας. Η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη ενώ έγινε και έδρα της 5ης Σκυθικής λεγεώνας (Legio IV Scythica) που παρέμεινε εκεί μέχρι το 252 μ.Χ., όταν ο ρωμαϊκός στρατός ηττήθηκε από τον Σαπώρ Α', στη Βαρβαλισσό . Το Ζεύγμα πέρασε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και διατηρήθηκε στην επικράτειά της έως το 637 μ.Χ. όταν καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε από τους Άραβες. Μετά η πόλη σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Οι πρώτες ανασκαφικές έρευνες πραγματοποιήθηκαν από τον Τόμας Έντουαρντ Λόρενς το 1917 και συνεχίστηκαν το 1970 από τον Τζον Βάγκνερ. Από το 1990 οι έρευνες συνεχίστηκαν με εντατικούς ρυθμούς, λόγω της ανόδου του νερού. Ανασκάφτηκε σχεδόν το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης. Κοντά στο Ζεύγμα έχουν ανευρεθεί θέσεις της νεολιθικής εποχής. Επίσης βρέθηκαν πολλά ψηφιδωτά της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής με θέματα από την ελληνική μυθολογία, όπως ο Ωκεανός με την Τηθύ, ο Δαίδαλος με τον Ίκαρο, ο Αχιλλέας στην αυλή του βασιλιά Λυκομήδη, και ο Διόνυσος με την Αριάδνη. Ακόμη, βρέθηκαν τοιχογραφίες, νομίσματα, κεραμικές σφραγίδες αγάλματα και εκατοντάδες κινητά ευρήματα. Στη δεκαετία του 2010 οι ανασκαφές συνεχίζονται με ευρήματα όπως μωσαϊκά της ρωμαϊκής εποχής.Τα αρχαιολογικά ευρήματα μεταφέρθηκαν στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης Γκαζίαντεπ. Περιοδικό CORPUS Αρχαιολογία Ιστορία των Πολιτισμών, Τεύχος 28, Ιούνιος 2001. [...] πρῶτος δὲ Εὐφράτην γεφυρώσας ποταμόν· Ζεῦγμά τε ὠνομάσθη πόλις καθ´ ὅ τι ἐζεύχθη τῆς χώρας ὁ Εὐφράτης,[...] Παυσανία Φωκικά, Λοκρών Οζόλων [10.28]
Don't Smile at Me

Το Don't Smile at Me (στυλιζαρισμένο με όλα τα γράμματα μικρά) είναι το πρώτο άλμπουμ της τραγουδίστριας Μπίλι Άιλις. Κυκλοφόρησε στις 11 Αυγούστου 2017 μέσω της Interscope Records, και περιέχει διάφορα σινγκλ που έχουν ήδη κυκλοφορήσει, όπως τα "Ocean Eyes", "Bellyache", "Watch", "Copycat" και "Idontwannabeyouanymore". Το κομμάτι "My Boy" χρησιμοποιήθηκε στο τέταρτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Shadowhunters. Η Άιλις είχε καταγράψει και δεύτερο τραγούδι για την εκπομπή, αλλά το σχέδιο δεν προχώρησε γιατί το δοκιμαστικό τραγούδι διέρρευσε. Το δημοφιλές τραγούδι "Ocean Eyes" συμπεριλήφθη στις ταινίες The Hate U Give και Everything, Everything.

 Το έβδομο σινγκλ στο άλμπουμ, το "Ocean Eyes", κυκλοφόρησε στις 18 Νοεμβρίου 2015 στην ιστοσελίδα Souncloud. Στις 24 Φεβρουαρίου 2017 κυκλοφόρησε το έκτο σινγκλ του άλμπουμ, το Bellyache, ενώ στις 30 Ιουνίου 2017 κυκλοφόρησε το Watch (τέταρτο σινγκλ του άλμπουμ) και στις 14 Ιουλίου 2017 το Copycat (πρώτο σινγκλ του άλμπουμ). Το "Idontwannabeyouanymore" κυκλοφόρησε ως το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ στις 21 Ιουλίου 2017. Το My Boy κυκλοφόρησε στις 28 Ιουλίου 2017 ως το τρίτο σινγκλ του άλμπουμ. Το "&Burn" με τον Βινς Σταπλς κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου 2017.Το "Party Favor" κυκλοφόρησε με τη μορφή εφτάιντσου σινγκλ στις 21 Απριλίου του 2018. Είναι το πέμπτο σινγκλ του άλμπουμ και η δεύτερη πλευρά περιέχει το εξώφυλλο του τραγουδιού "Hotline Bling" του Ντρέικ.Το μουσικό βίντεο του "Hostage" κυκλοφόρησε στις 11 Ιουλίου 2018 και ήταν υποψήφιο στην κατηγορία καλύτερης κινηματογραφίας στα Βραβεία Βίντεο και Μουσικής 2019 (αγγλικά: MTV Video Music Awards).