IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαργαρίτα Κλημεντίνη της Αυστρίας

Η Μαργαρίτα Κλημεντίνη (γερμ. Margarethe Klementine von Habsburg-Lothringen-Ungrarn, 6 Ιουλίου 1870 - 2 Μαΐου 1955) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις.

 Η Μαργαρίτα Κλημεντίνη Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας, και της Κλοτίλδης, κόρης του Αυγούστου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Παντρεύτηκε το 1890 τον Αλβέρτο, 8ο Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, και είχε τέκνα: Φραγκίσκος Ιωσήφ (1893 - 1971), 9ος Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Μαρία, κόρη του Μιχαήλ Β΄ της Μπραγκάνσα. Ιωσήφ Αλβέρτος (4 Νοεμβρίου - 7 Δεκεμβρίου 1895). Κάρολος Αύγουστος (1898 - 1982), 10ος Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Άννα, κόρη του Μιχαήλ B΄ της Μπραγκάνσα. Λουδοβίκος Φίλιππος (1901 - 1933), Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ των Νασσάου-Βάιλμπουργκ, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ του Λουξεμβούργου. Μαξιμιλιανός Εμμανουήλ (1902 - 1994), Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Εισήλθε στο Τάγμα του Αγίου Βενεδίκτου, στο Αββαείο του Νέρεσχαϊμ. Ελισάβετ Ελένη (1903 - 1976), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Χριστιανό του Μάισσεν (επικεφαλής του Οίκου του). Ραφαήλ Ράινερ (1906 - 1993), Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Μαξιμιλιανού Θεοδώρου του Τουρν & Τάξις. Φίλιππος Ερνέστος (1908 - 1964), Πρίγκιπας του Τουρν & Τάξις. Νυμφεύτηκε την Ευλαλία, κόρη του Φρειδερίκου Λάμοραλ του Τουρν & Τάξις. Darryl Lundy (27 Jan 2009). "Margarethe Klementine Maria Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Archived from the original on 3 May 2009. Retrieved 2009-05-13. Paul Theroff. "AUSTRIA". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Archived from the original on 25 April 2009. Retrieved 2009-05-13.
Δήμος Διστόμου–Αράχοβας–Αντίκυρας

Ο Δήμος Διστόμου-Αράχοβας-Αντίκυρας είναι δήμος του νομού Βοιωτίας στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Αράχωβας και Διστόμου και της Κοινότητας Αντικύρας. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 292,7 τ.χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός του 7.612 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε το Δίστομο. Ο Δήμος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας συνορεύει βορειοανατολικά μέσω της Κοινότητας Διστόμου, της Δημοτικής Ενότητας Διστόμου, με την Δημοτική Ενότητα Δαύλειας του Δήμου Λεβαδέων. Κεντροανατολικά μέσω της Δημοτικής Ενότητας Διστόμου συνορεύει με την Δημοτική Ενότητα Λεβαδέων του Δήμου Λεβαδέων και νοτιοανατολικά μέσω της Κοινότητας Στειρίου, της Δημοτικής Ενότητας Διστόμου, συνορεύει με την Δημοτική Ενότητα Κυριακίου του Δήμου Λεβαδέων. Δυτικά μέσω της Δημοτικής Ενότητας Αντίκυρας συνορεύει με την Δημοτική Ενότητα Δεσφίνας του Δήμου Δελφών. Βόρεια μέσω της Δημοτικής Ενότητας Αράχοβας συνορεύει με την Δημοτική Ενότητα Παρνασσού του Δήμου Δελφών και βορειοανατολικά μέσω της Δημοτικής Ενότητας Αράχοβας συνορεύει με την Δημοτική Ενότητα Δελφών του Δήμου Δελφών.

 Ο Δήμος Διστόμου-Αράχωβας-Αντίκυρας διαιρείται σε τρεις δημοτικές ενότητες. Πιο συγκεκριμένα (σε αγκύλες αναφέρεται ο πληθυσμός σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα της απογραφή του 2021): Δημοτική Κοινότητα Αντικύρας [ 1.529 ] η Αντίκυρα [ 1.448 ] η Αγία Σωτήρα [ 0 ] ο Άγιος Ισίδωρος [ 89 ] Δημοτική Κοινότητα Αραχόβης [ 2.439 ] η Αράχωβα [ 2.657 ] το Ζεμενό Αράχωβας [ 32 ] το Λιβάδι [ 81 ] Δημοτική Κοινότητα Διστόμου [ 3.085 ] το Δίστομο [ 1.589 ] ο Άγιος Νικόλαος [ 25 ] η Παραλία Διστόμου [ 1.578 ] Δημοτική Κοινότητα Στειρίου [ 559 ] το Στείρι [ 686 ] ο Όσιος Λουκάς Βοιωτίας [ 3 ] Πρόγραμμα Καλλικράτης - ΦΕΚ Α87 της 07/06/2010 Απόφαση 45892 του Υπ. Εσωτερικών, Αποκέντρωσης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - ΦΕΚ Β1292 της 11/08/2010 Αποτελέσματα Απογραφής 2011 της ΕΛ.ΣΤΑΤ - Ελληνική Στατιστική Αρχή Μίχας Γεώργιος Κ.: «Συμβολή στην Έρευνα της Ιστορίας των Αρβανιτών, Ιδιωματικές Λέξεις και Φράσεις στ΄ Αρβανιτοχώρια Βοιωτίας και Λοκρίδας»,2019.
Αντεμάρ ντα Σίλβα

O Αντεμάρ Φερέιρα ντα Σίλβα (Adhemar Ferreira da Silva, 29 Σεπτεμβρίου 1927 – 12 Ιανουαρίου 2001) ήταν Βραζιλιανός αθλητής του στίβου, που αγωνιζόταν κυρίως στο άλμα τριπλούν. Υπήρξε δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και κατέρριψε τέσσερις φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στο αγώνισμα. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF.

 Ο Αντεμάρ ντα Σίλβα γεννήθηκε σε φτωχή οικογένεια του Σάο Πάολο και άρχισε να συμμετέχει σε αγώνες στο τριπλούν το 1947. Υπό την καθοδήγηση του Γερμανού Ντίτριχ Γκέρνερ, έδειξε σύντομα το ταλέντο του, καταρρίπτοντας το εθνικό ρεκόρ και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, όπου κατέλαβε την όγδοη θέση. Στις αρχές της σταδιοδρομίας του αγωνίσθηκε επίσης στο άλμα εις μήκος, στο οποίο κατέκτησε την τέταρτη θέση στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1951 (σε αυτό το αγώνισμα το ατομικό ρεκόρ του ήταν 6,93 μέτρα). Ωστόσο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη κατέκτησε την πρώτη θέση, καταρρίπτοντας παγκόσμιο ρεκόρ και χαρίζοντας στη χώρα του το πρώτο της μετάλλιο στον στίβο (και μάλιστα χρυσό) στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Παραμένει ο μοναδικός Βραζιλιανός αθλητής σε οποιοδήποτε ατομικό αγώνισμα που έχει κερδίσει χρυσά μετάλλια σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων (μόνο η γυναικεία ομάδα της Βραζιλίας στην πετοσφαίριση υπερασπίσθηκε επιτυχώς τον τίτλο της στους Ολυμπιακούς του 2012). Ο Αντεμάρ ντα Σίλβα υπήρξε μέλος του συλλόγου Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε και στη μνήμη του το τζάκετ της ομάδας φέρει δυο χρυσά αστέρια πάνω από το έμβλημα. Πάντως από το 1955 έως το 1959 αγωνιζόταν με τον αθλητικό σύλλογο ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα. Ο αθλητής πραγματοποίησε την τελευταία εμφάνισή του σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1960 στη Ρώμη, τερματίζοντας στη 14η θέση. Το 2012 εισήχθη στο «Hall of Fame» της IAAF. Το ύψος του στην κορύφωση της σταδιοδρομίας του ήταν 1,78 μ. και το βάρος του 69 κιλά. Εκτός από την αθλητική του δραστηριότητα, το 1959 ο Αντεμάρ ντα Σίλβα έπαιξε ως ηθοποιός στην κινηματογραφική ταινία Ορφέο Νέγκρο, υποδυόμενος τον Χάρο. Αυτή υπήρξε ίσως η καλύτερη καλλιτεχνικά ταινία στην οποία έχει ποτέ συμμετάσχει αθλητής του στίβου, καθώς κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο ντα Σίλβα απεβίωσε στο Σάο Πάολο σε ηλικία 73 ετών. Μετά από μία ισοφάριση του παγκόσμιου ρεκόρ με 16,00 μέτρα, στις 3 Δεκεμβρίου 1950 στο Σάο Πάολο, ο Αντεμάρ ντα Σίλβα κατέρριψε 4 φορές το ρεκόρ ως εξής: 16,01 μ., 30 Σεπτεμβρίου 1951, Ρίο ντε Τζανέιρο 16,12 μ., 23 Ιουλίου 1952, Ελσίνκι, Ολυμπιακοί Αγώνες 16,22 μ., 23 Ιουλίου 1952, Ελσίνκι, Ολυμπιακοί Αγώνες 16,56 μ., 16 Μαρτίου 1955, Πόλη του Μεξικού, Παναμερικανικοί ΑγώνεςΤο τελευταίο ρεκόρ καταρρίφθηκε το 1958 από τον Σοβιετικό Όλεγκ Ριαχόφσκι με 16,59 μέτρα. O A. ντα Σίλβα στον ιστότοπο της Βραζιλίάνικης Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού
Χόλγκερ Λούις Νίλσεν

Ο Χόλγκερ Λούις Νίλσεν (Δανικά: Holger Louis Nielsen) (18 Δεκεμβρίου 1866 - 26 Ιανουαρίου 1955) ήταν Δανός αθλητής, οπλομάχος και ολυμπιονίκης στους αγώνες της Αθήνας το 1896.

 Στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας στην ξιφασκία ο Νίλσεν ήταν τρίτος στο αγώνισμα τους Ξίφους μετά τους Έλληνες Τ. Καράκαλο και Γεωργιάδη. Το αγώνισμα έγινε στο Ζάππειο μέγαρο και απέκλεισε αρχικά τον Αυστριακό Άντολφ Σμαλ , έπειτα τον Έλληνα Γιώργο Ιατρίδη για να χάση από τον Καράκαλο και Γεωργιάδη. Πήρε μέρος και στην σκοποβολή όπου στη βολή με πιστόλι από 25 μέτρα ήταν τρίτος πίσω από τους Φραγκούδη και Ορφανίδη. Στη βολή με ελεύθερο πιστόλι από 30 μέτρα ήταν δεύτερος πίσω από τον Αμερικάνο Σάμνερ Πέιν με επίδοση 285. Πήρε μέρος και στην δισκοβολία όπου λόγω ότι δεν τηρούνταν αρχεία τότε για τους αθλητές που τερμάτιζαν μετά την τρίτη θέση είναι άγνωστο ποια θέση κατέλαβε, μεταξύ τέταρτης και ένατης. Ο Νίλσεν ήταν αυτός που πρώτος κατάρτισε αποδεκτούς κανόνες για το χάντμπολ το 1898. Επίσης στον ιατρικό τομέα το 1932 ανάπτυξε μια νέα μορφή εξωτερικής καρδιοπνευμονικής ανάνηψης, η οποία μόλις το 1958 αντικαταστάθηκε από την τεχνική αναπνοή. Στατιστικά ολυμπιονικών [1]
Ρεντά Μαλέκ

Ο Ρεντά Μαλέκ (αραβικά: رضا مالك‎, 21 Δεκεμβρίου 1931 – 29 Ιουλίου 2017) ήταν Πρωθυπουργός της Αλγερίας από τις 21 Αυγούστου 1993 έως τον Απρίλιο 1994. Κατά τη διάρκεια της βραχυπρόθεσμης θητείας του, η οποία συνέπεσε με τα πρώτα χρόνια του αλγερινού εμφυλίου πολέμου, ακολούθησε μια σκληρή αντι-ισλαμική πολιτική και διαπραγματεύτηκε επιτυχώς την ελάφρυνση του χρέους με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), μετά την εφαρμογή ενός σχεδίου μεταρρυθμίσεων του ΔΝΤ.

 Γεννήθηκε στη Μπάτνα στις 21 Δεκεμβρίου 1931 και ήταν αρχισυντάκτης της εφημερίδας El Moudjahid του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου μεταξύ του 1957 και του 1962, κατά τη διάρκεια του Αλγερινού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1954–62). Μετά το 1963, στάλθηκε ως πρέσβης στη Γιουγκοσλαβία, τη Γαλλία, τη Σοβιετική Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες (1979-82) και το Ηνωμένο Βασίλειο. Έγινε επίσης για σύντομο διάστημα Υπουργός Πληροφοριών και Πολιτισμού (1977–79) και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών (3 Φεβρουαρίου – 21 Αυγούστου 1993). Αργότερα έγινε επικεφαλής ενός μικρού πολιτικού κόμματος, της Εθνικής Δημοκρατικής Συμμαχίας (ANR), που ιδρύθηκε στις 5 Μαΐου 1995 λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές.Πέθανε στις 29 Ιουλίου 2017, σε ηλικία 85 ετών μετά από μακρά ασθένεια. L'Algerie a Evian: Histoire des négociations secretes, 1956-1962 (L'epreuve des faits), (ISBN 2-02-023898-5)
New wave of British heavy metal

Το μουσικό κίνημα New Wave of British Heavy Metal ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '70 ως και τις αρχές της δεκαετίας του '80, όπου γνώρισε και μεγάλη εμπορική επιτυχία. Τα συγκροτήματα του είδους είχαν ως βασική επιρροή τα τρία μεγάλα συγκροτήματα του hard rock από τις αρχές της δεκαετίας του '70 (Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath), παραβλέποντας όμως τα μπλουζ και ανεβάζοντας την ταχύτητα της μουσικής τους.

 Το New Wave of British Heavy Metal ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '70 ως και τις αρχές της δεκαετίας του '80. Πιο συγκεκριμένα, υπήρχαν συγκροτήματα που ανεπίσημα έπαιζαν αυτό το είδος σε τοπικές παμπ του Λονδίνου. Το 1975, σε μία από αυτές (Camden Palace στην περιοχή Camden Town) διεξάχθηκε μια συναυλία με τα συγκροτήματα Iron Maiden, Angel Witch και Chariot, τρία από τα βασικότερα συγκροτήματα του είδους. Την συναυλία παρακολούθησε ένας δημοσιογράφος ο οποίος ενθουσιασμένος, μετά την λήξη της συναυλίας έγραψε σε μια εφημερίδα την επόμενη μέρα πως "A New Wave of British Heavy Metal is born today." (σε ελεύθερη μετάφραση "Ένα νέο κύμα βρετανικού χέβι μέταλ γεννιέται σήμερα.") Η φράση "New Wave of British Heavy Metal" (NWOBHM) καθιερώθηκε ως το όνομα του καινούργιου είδους. Αυτό το καινούργιο είδος δημιούργησε με τη σειρά του πληθώρα συγκροτημάτων, οπαδών και φανατικών συλλεκτών. Το είδος γινόταν όλο και πιο δημοφιλές μέρα με την ημέρα. Πολύ συχνά διάφοροι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί καλούσαν καινούργια συγκροτήματα για επίδειξη της μουσικής τους. Το είδος έγινε ένα είδος κινήματος, με τους ανθρώπους που το υποστήριζαν να δίνουν τον τρόπο ζωής και ντυσίματος στις μετέπειτα γενιές των οπαδών του χέβι μέταλ. Η εμφάνιση ενός "headbanger" (προσφώνηση για όλους τους οπαδούς της χέβι μέταλ μουσικής) συνήθως ήταν: μακρυά μαλλιά, κολλητό δερμάτινο τζιν παντελόνι και τζιν μπουφάν πάντα συνοδευόμενο από επιράμματα με σήματα συγκροτημάτων. Στις πρώτες ημέρες του είδους η ονομασία δεν ήταν ακριβώς όπως αναφέρεται στον τίτλο του λήμματος, αλλά (NE)NWOBHM. Ο λόγος ήταν ότι τα περισσότερα συγκροτήματα ήταν από το Νιούκασλ. Το συγκεκριμένο μουσικό είδος αποτέλεσε τη βάση για πολλές υποκατηγορίες του χέβι μέταλ οι οποίες εμφανίστηκαν αργότερα. Οι πιο αντιπροσωπευτικοί δίσκοι του είδους είναι το ομώνυμο άλμπουμ των Angel Witch, το "Power and the Glory" των Saxon, το "Glory Road" των Gillan, το "See You in Hell" των Grim Reaper, το "Lightning to the Nations" των Diamond Head, το "High ‘N’ Dry" των Def Leppard, το "Ace of Spades" των Motörhead, το "The Nightcomers" των Holocaust, το "All for One" των Raven, το "Head On" των Samson, το "Wild Cat" των Tygers of Pan Tang και το ομώνυμο άλμπουμ των Iron Maiden. The History of the New Wave of British Heavy Metal Η διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια του NWOBHM Ιστορικό του είδους, Robert Shore, 2009
Νταραμσάλα

Η Νταραμσάλα είναι η έδρα της επαρχίας Κάνγκρα στην Ινδία. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως Μπαγκσού. Η κατοικία του Δαλάι Λάμα και της Κεντρικής Θιβετιανής Διοίκησης (η θιβετιανή εξόριστη κυβέρνηση) βρίσκεται στη Νταραμσάλα. Η Νταραμσάλα απέχει 18 χιλιόμετρα από τη Κάνγκρα. Η Νταραμσάλα συμπεριλήφθη στις 100 ινδικές πόλεις που θα αναπτυχθούν ως έξυπνες πόλεις σύμφωνα με την αποστολή έξυπνων πόλεων υπό την αιγίδα του πρωθυπουργού Ναρέντρα Μόντι,. Στις 19 Ιανουαρίου 2017, ο πρωθυπουργός του κρατιδίου Χιμάτσαλ Πραντές, Βιρμπάντρα Σινγκ, ονόμασε την Νταραμσάλα ως δεύτερη πρωτεύουσα του Χιμάτσαλ Πραντές, κάνοντας το Χιμάτσαλ Πραντές το τρίτο κρατίδιο της Ινδίας με δύο πρωτεύουσες μετά από την ενωσιακή επικράτεια του Τζαμού και Κασμίρ και τη Μαχαράστρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.457 μέτρων και το 2015 είχε πληθυσμό 53.543 κατοίκων.

 Η Νταραμσάλα διοικείται από δημοτική επιχείρηση. Η πόλη βρίσκεται στο άνω μέρος της κοιλάδας Κάνγκρα και περιβάλλεται από πυκνό δάσος κωνοφόρων που αποτελείται κυρίως από κέδρους Ντεοντάρ. Η πόλη αποτελείται από διάφορα προάστρια, όπως τα ΜακΛίοντ Γκαντζ, Μπαγκσουνάθ, Νταραμκότ, Ναντί, Φόρσιθ Γκαντζ, Κοτβάλι Μπαζάρ (κύρια αγορά), Κατσχέρι Άντα (εκεί βρίσκονται οι διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως π.χ. το τοπικό δικαστήριο, αστυνομία, ταχυδρομείο κλπ.). Στη πόλη βρίσκεται και στάδιο κρίκετ. Το χωριό ΜακΛίοντ Γκαντζ, το οποίο βρίσκεται στην άνω Νταραμσάλα, είναι γνωστό για την παρουσία του Δαλάι Λάμα στην περιοχή. Στις 29 Απριλίου του 1959, ο 14ος Δαλάι Λάμα (Τενζίν Γκιάτσο), ίδρυσε την έδρα της εξόριστης θιβετιανής κυβέρνησης στον βόρειο ινδικό σταθμό Μασούρι. Τον Μάιο του 1960, η Κεντρική Θιβετιανή Διοίκηση μετέφερε την έδρα της στη Νταραμσάλα και έγινε το κέντρο των εξόριστων Θιβετιανών στην Ινδία. Μετά την θιβετιανή εξέγερση του 1959, υπήρξε εισροή Θιβετιανών προσφύγων που ακολούθησσν τον 14ο Δαλάι Λάμα. Η παρουσία του, καθώς και η παρουσία Θιβετιανών, κάνουν την πόλη διάσημο προορισμό για τους Ινδούς και ξένους τουρίστες, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητών που σπουδάζουν στο Θιβέτ ή μελετούν θέματα σχετικά με το Θιβέτ. Είναι γνωστή και για το τσάι της. Σήμερα, οι φυτείες τσαγιού της Νταραμσάλα παράγουν πολλές ποικιλίες.
Πρωθυπουργός της Γεωργίας

Ο πρωθυπουργός της Γεωργίας ( γεωργιανά : საქართველოს პრემიერ-მინისტრი , μεταγραφή : Sakartvelos p'remier-minist'ri ) είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Γεωργίας . Ο πρωθυπουργός συντονίζει, διευθύνει και ελέγχει τα καθήκοντα της κυβέρνησης και υπογράφει τα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Διορίζει και απολύει υπουργούς στην κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός εκπροσωπεί τη Γεωργία στις εξωτερικές σχέσεις και υπογράφει διεθνείς συνθήκες εξ ονόματος της Γεωργίας. Είναι υπεύθυνος για τις δραστηριότητες της κυβέρνησης ενώπιον του Κοινοβουλίου της Γεωργίας . Ο πρωθυπουργός διορίζεται από το πολιτικό κόμμα που έχει εξασφαλίσει τη πρώτη θέση στις βουλευτικές εκλογές. Ο υποψήφιος πρέπει να κερδίσει την ψήφο εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου και στη συνέχεια να διοριστεί από τον Πρόεδρο της Γεωργίας .

 Το αξίωμα του πρωθυπουργού (προέδρου της κυβέρνησης) εισήχθη στη Γεωργία με την ανακήρυξη ανεξαρτησίας του τον Μάιο του 1918. Καταργήθηκε με τη σοβιετική προσάρτηση της χώρας τον Φεβρουάριο του 1921. Η νέα ανεξάρτητη Γεωργία καθιέρωσε τη θέση του πρωθυπουργού τον Αύγουστο του 1991, για να καταργηθεί ντε φάκτο μόνο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιανουαρίου 1992 και νόμιμα στο Σύνταγμα του 1995. Το αξίωμα αποκαταστάθηκε στη συνταγματική τροπολογία του Φεβρουαρίου 2004 και τροποποιήθηκε περαιτέρω ως αποτέλεσμα σειράς τροπολογιών που ψηφίστηκαν μεταξύ 2011 και 2018. Το αξίωμα του πρωθυπουργού δεν μπορεί να καταληφθεί από πολίτη της Γεωργίας που είναι ταυτόχρονα πολίτης ξένης χώρας. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από το πρώτο πολιτικό κόμμα στις βουλευτικές εκλογές. Ο υποψήφιος για τη πρωθυπουργία και οι υποψήφιοι υπουργοί που έχουν επιλεγεί πρέπει να κερδίσουν την ψήφο εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου και στη συνέχεια να διοριστούν από τον Πρόεδρο της Γεωργίας εντός δύο ημερών από την ψήφιση της ψήφου εμπιστοσύνης. Αν ο Πρόεδρος δεν διορίσει τον Πρωθυπουργό εντός του καθορισμένου χρονικού πλαισίου, ο πρωθυπουργός θεωρείται διορισμένος. Εάν η κοινοβουλευτική ψήφος εμπιστοσύνης δεν εγκριθεί εντός του καθορισμένου χρονικού πλαισίου, ο Πρόεδρος διαλύει το Κοινοβούλιο όχι νωρίτερα από δύο εβδομάδες και το αργότερο τρεις εβδομάδες μετά τη λήξη της αντίστοιχης προθεσμίας και ζητεί έκτακτες βουλευτικές εκλογές. Ο πρωθυπουργός της Γεωργίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης, υπεύθυνος για τις κυβερνητικές δραστηριότητες και τον διορισμό και την απόλυση των υπουργών. Είναι υπεύθυνος ενώπιον του κοινοβουλίου. Ο Πρωθυπουργός υπογράφει τις νομικές πράξεις της κυβέρνησης και επικυρώνει μερικές από τις πράξεις του Προέδρου της Γεωργίας. Ο πρωθυπουργός έχει επίσης το δικαίωμα να αποφασίζει για τη χρήση των αμυντικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της επιβολής στρατιωτικού νόμου χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου. Κατά τη διάρκεια του στρατιωτικού νόμου, ο πρωθυπουργός γίνεται μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας , ενός συμβουλευτικού οργάνου υπό την προεδρία του Προέδρου της Γεωργίας.
Σκιόεσσα Αχαΐας

Η Βούντενη είναι ορεινός οικισμός του Δήμου Πατρέων. Η επίσημη ονομασία είναι Σκιόεσσα από το 1955, η οποία όμως δεν έχει επικρατήσει. Βρίσκεται σε υψόμετρο 241 μέτρων και απέχει 7 χιλιόμετρα από την Πάτρα.

 Στη Βούντενη έχουν εντοπιστεί ίχνη προϊστορικής κατοίκησης, όπως επίσης σημαντικός μυκηναϊκός οικισμός και νεκροταφείο. Βάσει των ευρημάτων, πιστεύεται ότι ίσως εκεί βρισκόταν κτισμένη η αρχαία Μεσσάτις. Ο αρχαιολογικός χώρος είναι έκτασης 180 στρεμμάτων και έχει διαμορφωθεί, ώστε να είναι επισκέψιμος. Το όνομα Βούντενη είναι σλαβικής προέλευσης, αναφέρεται σε ενετικές απογραφές, όπως του 1689 με 12 και του 1700 με 40 κατοίκους. Η Βούντενη υπήρξε ανεξάρτητο χωριό έως το 1836, όταν, με το Β.Δ. 3/7/1836, απετέλεσε οικισμό του Δήμου Πατρέων, ενώ έκτοτε δεν υπέστη άλλη διοικητική αλλαγή. Ο σύλλογος της περιοχής ονομάζεται «Εκπολιτιστικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Βούντενης “Ο Άγιος Δημήτριος”». Οι δράσεις του είναι κυρίως κοινωνικές: λ.χ. διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων (με πιο γνωστή το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής κάθε 25 Ιουλίου), βοήθεια στη λύση αρκετών κοινωνικών προβλημάτων, διοργάνωση περιπάτων στο Μυκηναϊκό νεκροταφείο και στο Φαράγγι του Μείλιχου, και, τέλος, εκδηλώσεις στον πλάτανο και τον ναό του Αγίου Δημητρίου στην κεντρική πλατεία του οικισμού. Σήμερα (2021) πρόεδρος του συλλόγου είναι ο διεθνής αθλητής του Tae Kwon Do Γεώργιος Σταυρόπουλος. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Αλέξιος Παναγόπουλος, Ιστορικό λεξικό περιοχής δήμου Ρίου, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003. ISBN 960-8260-32-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Βούντενη. Βούντενη (Αμυγδαλιά - Λιαπέικα) - Αρχαιολογικός χώρος Αρχειοθετήθηκε 2018-01-26 στο Wayback Machine.. monuments.hpclab.ceid.upatras.gr
Ρίτσαρντ Γκρήνμπλατ

Ο Ρίτσαρντ Γκρήνμπλατ (αγγλικά: Richard D. Greenblatt, 25 Δεκεμβρίου 1944, Πόρτλαντ) είναι Αμερικανός προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών. Μαζί με τον Μπιλ Γκόσπερ, θεωρείται από τους ιδρυτές της κοινότητας των χάκερ (με την ιστορική έννοια του όρου), και αποτελεί σημαίνων μέλος των κοινοτήτων της γλώσσας προγραμματισμού Lisp και του Εργαστηρίου Τεχνητής Νοημοσύνης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέτης (MIT AI Lab).

 Ο Γκρήνμπλατ γράφτηκε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης το 1962, και κατά το 2ο έτος των σπουδών του γράφτηκε στον φοιτητικό σύλλογο Tech Model Railroad Club όπου ως αντικείμενο είχε την κατασκευή μοντέλων σιδηροδρόμων. Κατά την περίοδο αυτή, ο Πήτερ Σάμσον είχε γράφει ένα πρόγραμμα σε Fortran για υπολογιστή τύπου IBM 709, έτσι ώστε να αυτοματοποιήσει την δυσκολοσυντήρητη διαδικασία του συγχρονισμού των διαφόρων τραίνων στο πολυσύνθετο και μεγάλου μεγέθους μοντέλο του σιδηρόδρομου. Ο Γκρήνμπλατ ανέλαβε να γράψει έναν μεταγλωττιστή της Fortran για τον νεότερου τύπου υπολογιστή PDP-1 για τον οποίο δεν υπήρχε κάτι αντίστοιχο την εποχή εκείνη (ο κάθε υπολογιστής διέθετε διαφορετική αρχιτεκτονική τότε και χρειαζόταν μεταγλώττιση προκειμένου να γίνει μεταφορά λογισμικού). Κατά την ενασχόληση του αυτή γνωρίστηκε με τον Άλαν Κότοκ, και κατόπιν έγινε μέλος του Εργαστηρίου Τεχνητής Νοημοσύνης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασσαχουσέτης, όπου διακρίθηκε σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους για την ιδιαίτερα υψηλή προγραμματιστική του δεινότητα.Υπήρξε ο κύριος συνεισφέρων της γλώσσας Maclisp για τον PDP-6, έγραψε το Mac Hack το οποίο ήταν το πρώτο πρόγραμμα το οποίο επέτρεπε την διεξαγωγή παιγνιδιών ως τουρνουά και κατόπιν το πρώτο που χρησιμοποιήθηκε εναντίον ανθρώπινων αντιπάλων σε σκακιστικό τουρνουά, και χαρακτηριστικά ο Μπόμπι Φίσερ ήταν ένας από αυτούς το 1977. Ο Γκρήνμπλατ μαζί με τους Τομ Νάιτ και Στιούαρτ Νέλσον δημιούργησε το λειτουργικό σύστημα ITS (Incompatible Timesharing System) για τους υπολογιστές τύπου PDP-6 και PDP-10 που χρησιμοποιούνταν στο MIT. Το ITS δεν επεκτάθηκε εκτός των ορίων του εργαστηρίου, ωστόσο η φιλοσοφία και τεχνικές συμβάσεις του συστήματος είχαν σημαντική επίδραση σε μετέπειτα λειτουργικά συστήματα τύπου VMS και GNU/Linux (υβρίδιο του Unix γραμμένο από την αρχή από τον Ρίτσαρντ Στάλλμαν -το σύνολο των εφαρμογών, GNU- και συμπληρωματικά τον Λίνους Τόρβαλντς -πυρήνας του συστήματος, Linux-). Αργότερα μαζί με τον Τομ Νάιτ υπήρξαν οι κύριοι αρχιτέκτονες των υπολογιστών τύπου Lisp machine του MIT. Μετέπειτα ασχολήθηκε με τον ιδιωτικό τομέα όπου ίδρυσε την εταιρεία Lisp Machines, Inc. (η οποία εξελίχθηκε στην Gigamos Systems), όπου επεδίωξε να αποτελέσει την υλοποίηση του οράματος του για μια φιλική προς τους χάκερ και την φιλοσοφία τους εταιρεία, σε αντίθεση με την πιο εμπορικά προσανατολισμένη Symbolics στην οποία είχε καταφύγει ο Μπιλ Γκόσπερ. (Αγγλικά) Περιγραφή του Γκρήνμπλατ από τον Ρίτσαρντ Στάλλμαν
Αμορόνι Μανία

Η Αμορόνι Μανία (μαλαγασικά: Amoron'i Mania) [amurunmani] είναι μια από τις πέντε περιφέρειες της Επαρχίας Φιαναραντσόα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Αμποσίτρα. Έχει έκταση 16.141 τ.χλμ. και πληθυσμό 693.200 κατοίκων (2004) με πυκνότητα 42.9 κατοίκων ανά τ.χλμ.

 Η Αμορόνι Μανία βρίσκεται κεντρικά της Μαδαγασκάρης και βορειοδυτικά της Φιαναραντσόα. Συνορεύει στα νότια με την Άνω Ματσιάτρα, στα βόρεια με τη Βακινανκαράτρα, στα δυτικά με τη Μενάμπε, στα νοτιοδυτικά με την Ατσίμο-Αντρεφάνα, στα νοτιοανατολικά με τη Βατοβάβι-Φιτοβινάνι και στα βορειοανατολικά με την Ατσινανάνα. Έχει έκταση 16.141 τ.χλμ. Η Αμορόνι Μανία διαιρείται σε 4 δήμους: 2. Αμπατοφιναντραχάνα 4. Αμποσίτρα 6. Φαντριάνα 17. Μαναντριάνα Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο της Φιαναραντσόα που βρίσκεται στην Φιαναραντσόα. Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Amoron'i Mania στο Wikimedia Commons
Μαμνούν Χουσαΐν

Ο Μαμνούν Χουσαΐν (Ουρντού: ممنون حسین, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1940 και πέθανε στις 14 Ιουλίου 2021) ήταν Πακιστανός επιχειρηματίας στον τομέα των υφασμάτων και πολιτικός, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος του Πακιστάν το 2013. Υπηρέτησε στην προεδρία ως τις 8 Σεπτεμβρίου 2018. Ο Χουσαΐν διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα κυβερνήτης της επαρχίας Σιντ το 1999, οπότε και καθαιρέθηκε από τη θέση αυτή μετά το πραξικόπημα του 1999. Εξελέγη ως ο δωδέκατος πρόεδρος του Πακιστάν στις 30 Ιουλίου 2013 και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 8 Σεπτεμβρίου, διαδεχόμενος τον Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, ο οποίος δεν έθεσε υποψηφιότητα για την επανεκλογή του.

 Ο Μαμνούν Χουσαΐν γεννήθηκε στην Άγκρα της σημερινής Ινδίας. Αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στο Καράτσι μετά τον Διαχωρισμό της Ινδίας το 1949. Απέκτησε το πτυχίο του από το Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Καράτσι κατά τη δεκαετία του 1960. Διετέλεσε πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας του Καράτσι, ενώ διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα κυβερνήτης του Σιντ το 1999. Ο σημερινός πρόεδρος του Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας του Καράτσι Αζάρ Χαρούν δήλωσε: «Δεν ανήκε σε κάποιο κόμμα μέχρι το 1999, αλλά η ευγενική του ομιλία και οι επαγγελματικές δυνατότητές του εντυπωσίασαν τον Ναουάζ Σαρίφ, ο οποίος τον διόρισε ως κυβερνήτη του Σιντ». Θεωρείται ως μία λιγότερο γνωστή πολιτική φιγούρα, καθώς και πιστός στον Ναουάζ Σαρίφ. Εξελέγη πρόεδρος του Πακιστάν στις 30 Ιουλίου 2013 ως η επίσημη υποψηφιότητα του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν (Ναουάζ). Στις εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το Εκλογικό Κολλέγιο του Πακιστάν, στο οποίο συμμετέχουν τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης του Πακιστάν, οι γερουσιαστές και τα μέλη των συνελεύσεων των περιφερειών, ο Χουσαΐν κέρδισε τον μοναδικό του αντίπαλο Ουατζιχουντίν Αχμέντ του Κινήματος Δικαιοσύνης του Πακιστάν, με 432 ψήφους έναντι 77 του Αχμέντ.Ο Μαμνούν Χουσαΐν απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στο Καράτσι, ενώ βρισκόταν σε αντικαρκινική θεραπευτική αγωγή. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mamnoon Hussain στο Wikimedia Commons
Μαρκαντόνιο Μέμμο

Ο Μαρκαντόνιο Μέμμο (Ιταλικά : Marcantonio Memmo, Βενετία, 11 Νοεμβρίου 1536 - Βενετία, 31 Οκτωβρίου 1615) ήταν Δόγης της Βενετίας (24 Ιουλίου 1612 - 31 Οκτωβρίου 1615). Ο Μαρκαντόνιο Μέμμο ήταν γιος του Τζιοβάννι Μέμμο και της Μπιάνκας Σανούδου, ανήκε σε μια οικογένεια με μέσο πλούτου, ασχολήθηκε με το εμπόριο και διαχειρίστηκε με επιμέλεια τις οικογενειακές υποθέσεις. Ανέβηκε σταδιακά σε ολόκληρη την Πορεία των Αξιωμάτων, έγινε Προβλεπτής, Ποντεστά και Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου αλλά έχασε την εκλογή του Δόγη από τον Λεονάρντο Ντονά (1606) επειδή δεν ανήκε στις παλιές Βενετσιάνικες οικογένειες και δεν είχε την κατάλληλη υποστήριξη στο εκλογικό σώμα.

 Τα χρόνια που κυβέρνησε ο Ντονά (1606 - 1612) ο Μαρκαντόνιο Μέμμο εργάστηκε επιμελώς για να κερδίσει την υποστήριξη στην αριστοκρατία με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του (16 Ιουλίου 1612) εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας (24 Ιουλίου 1612) με 38 ψήφους έναντι 41. Η εκλογή του προκάλεσε μεγάλο κλονισμό στην Βενετσιάνικη αριστοκρατία, γιορτάστηκε με μεγαλοπρεπής τελετές και ο ίδιος σύμφωνα με το έθιμο κέρδισε την υποστήριξη του λαού με πλούσια δώρα. Δεν έγινε τίποτα σημαντικό την περίοδο που κυβέρνησε πέρα από μια επιδρομή των πειρατών Ουσκοκί (1613). Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Δόγηδες της Βενετίας
Ενέχυρο

Το ενέχυρον (εν+εχυρός= ασφαλής) λατ. (pignus-oris) είναι παρεπόμενο (ακολουθεί τη νομική τύχη της απαίτησης) εμπράγματο δικαίωμα επί αλλοτρίου (ξένου) κινητού πράγματος «για την εξασφάλιση της απαίτησης με την προνομιακή ικανοποίηση του δανειστή από το πράγμα» (αρ. 1209 ΑΚ), που μπορεί να είναι μελλοντική ή υπό αίρεση (αρ. 1210 ΑΚ). Στην αρχαία Αθήνα λογίζονταν ως «ενέχυρον» όλη η περιουσία των αρχόντων για τριάντα ημέρες από τη λήξη της αρχής μέχρι πέρατος της δόσης των ευθυνών τους (εύθυνα) ενώ στο Ρωμαϊκό Δίκαιο δεν επιτρέπονταν η ενεχυρίαση των ενδυμάτωνβ[›] και των εργαλείων άροσης (οργώματος).

 Σύμφωνα με τον νόμο σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα σύναψης ενεχύρου με μόνη τη συμφωνία, δηλαδή χωρίς παράδοση της νομής του κινητού πράγματος στον ενεχυρούχο δανειστή, οπότε πρόκειται για ενέχυρο που αναγνωρίζεται από το νόμο κατά πλάσμα. Η δυνατότητα σύστασης πλασματικού ενέχυρου προβλέφθηκε για κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους και για την ανάπτυξη της εθνικής οικονομίας. Περιπτώσεις πλασματικού ενέχυρου έχουν προβλεφθεί με τον Ν. 2184/1920 «περί γεωργικού ενεχυρογράφου» και τον Ν. 1954/1920 «περί ενέχυρον καπνού». Τα πλοία, τα αεροσκάφη και τα αυτοκίνητα σε ορισμένες τους σχέσεις θεωρούνται ακίνητα γι΄ αυτό σε περιπτώσεις εμπράγματης ασφάλειας εγγράφεται υποθήκη (εμπορ. Νόμος 3816/1958 άρθ. 227 εδ. 1, Ν. 5017/1931 και Ν. 4841/1930 Τα ιερά σκεύη και άμφια όσα από αυτά καθηγιάσθησαν στη θεία λειτουργία με την προσήκουσα ιεροπραξία δεν αποτελούν αντικείμενο συναλλαγής επομένως δεν μπορεί να συσταθεί σε αυτά ενέχυρο. Το ενέχυρο επί των παραδοθέντων εις τον ενεχυρούχον δανειστή ανωνύμων τίτλων εκτείνεται και επί των προσαρτημένων τοκομεριδίων και μερισματογράφων Α.Κ. 1244 εδ.1. ^ α: Ως πράγματα λογίζονται και οι φυσικές δυνάμεις ή ενέργειες ειδικότερα το ηλεκτρικό ρεύμα και η θερμότητα, εφόσον περιοριζόμενες εντός ορισμένου χώρου υπόκεινται σε εξουσίαση.^ β: Στο σύγχρονο δίκαιο τα ενδύματα δεν θεωρούνται αναλωτά γιατί η χρήση τους συνίσταται στη παρατεταμένη ωφέλεια της οποίας μελλοντική συνέπεια θα είναι η κατανάλωση. Η πρακτική σημασία των αναλωτών συνίσταται στο ότι, αν τυχόν συμφωνηθεί η παράδοση της χρήσης αυτών με απόδοση, μπορεί να γίνει με άλλα της αυτής ποιότητας και ποσότητας ή της αξίας αυτών. Ενεχυροδανειστήριο
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1971-72 αποτέλεσε το 2ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1971-72 συμμετείχαν 11 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση προβιβάστηκαν στην Β΄ κατηγορία 1971–72. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1971-72 Κεραυνός Στροβόλου Εθνικός ΆχναςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1970-71 ΛΑΛΛ Λύσης Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Πηγή:«Γ΄ κατηγορία». Αθλητική: σελ. 8. 20 Μαρτίου 1972. «Το πρωτάθλημα Β' Κατηγορίας το 1971». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Αυγούστου 2016. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2016. «Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΑΤΑΤΑΞΗ». Χαραυγή: σελ. 4. 21 Μαρτίου 1972. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1971-72 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1971-72
ΦΚ Νοά

Ο ΦΚ Νοά (αρμενικά: Ֆուտբոլային Ակումբ Նոա ; Футболкай Акумб Ноа), κοινώς γνωστός ως Νοά, είναι ένας επαγγελματικός ποδοσφαιρικός με έδρα τo Γερεβάν της Αρμενίας. Ιδρύθηκε το 2017 και επί του παρόντος αγωνίζεται στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως ΦΚ Αρτσάχ το Μάιο του 2017 στο Γερεβάν. Ωστόσο η σχολή ποδοσφαίρου του συλλόγου βρίσκονταν στην πρωτεύουσα του Αρτσάχ , το Στεπανακέρτ. Η επίσημη παρουσίαση του συλλόγου πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου 2017 στο αθλητικό συγκρότημα «Μίκα», όπου παρουσιάστηκαν οι αγωνιστικές στολές της ομάδας εντός και εκτός έδρας, καθώς και ο ύμνος του συλλόγου. ։ Ο πρώτος καταγεγραμμένος αγώνας της ομάδας ήταν το ισόπαλο χωρίς τέρματα φιλικό με την ΦΚ Μπανάντς στις 2 Ιουνίου 2017. Ο δε πρώτος επίσημος αγώνας διεξήχθη στις 7 Αυγούστου 2017 , με το "Alashkert 2", και έληξε με σκορ 1-1 . Το γκολ πέτυχε ο Νταβίντ Μπαμπαγιάν. Η ομάδα έπαιξε την πρώτη της αγωνιστική σεζόν (2017–18) στη Β΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου της Αρμενίας, τερματίζοντας δεύτερη και επιτυγχάνοντας την άνοδο στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ. Μετά από μια μάλλον απογοητευτική χρονιά και την κατάκτηση της 8ης θέσης (σεζόν 2018–19) στην Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ, ο σύλλογος πουλήθηκε το 2019 στην Karen Abrahamyan και μετονομάστηκε σε ΦΚ Νοά. Ο σύλλογος, με την νέα του επωνυμία πλέον, κέρδισε στις 10 Ιουλίου 2020 το Κύπελλο Αρμενίας (2020), νικώντας την Αραράτ Αρμενία στα πέναλτι μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα που είχε λήξει με 4-4. Στο ξεκίνημα της αγωνιστικής σεζόν 2018–19, και για τις πρώτες οκτώ αγωνιστικές, η ΦΚ Νοά χρησιμοποίησε ως έδρα το «Στάδιο Μίκα», το οποίο βρίσκεται στη προάστιο Σεγκαβίτ, στη νότια πλευρά του Γερεβάν. Μετά από διαδοχικές περιπλανήσεις, στο Στάδιο Πιούνικ, στο Προπονητικό Κέντρο Ντζοραγμπιούρ, στο Στάδιο Αλασκέρτ, και στο Στάδιο της Ακαδημίας Ποδοσφαίρου του Γερεβάν, η ομάδα τελικά μετέφερε, το Φεβρουάριο του 2002, την έδρα της στο χωρητικότητας 3.100 θεατών, Στάδιο της πόλης του Αρμαβίρ, όπου και συνεχίζει να δίνει έκτοτε τους εντός έδρας αγώνες της. Αρχικά, όσο η ομάδα ονομάζονταν ΦΚ Αρτσάχ, τα χρώματά της ήταν το κόκκινο και το λευκό. Ωστόσο μετά τη μετονομασία της ομάδας, επιλέχθηκαν το μαύρο και το πράσινο ως αντιπροσωπευτικά χρώματα του συλλόγου. Από το 2017 και μέχρι το 2019, ο σύλλογος πορεύονταν με την επωνυμία ΦΚ Αρτσάχ και είχε ως έμβλημά του έναν στρόγγυλο κόκκινο σήμα με έναν αετό. Μετά το 2019, η αλλαγή της επωνυμίας του συλλόγου επέφερε και την αλλαγή στο έμβλημά του, το οποίο πλέον φέρει το λογότυπο Γερεβάν Αρμενία Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Νοά με μαύρα γράμματα σε λευκό φόντο: Κύπελλο Αρμενίας • 2019–20 Σούπερ Καπ Αρμενίας • 2020 Επίσημη σελίδα της ομάδας Tigran Yesayan. Οι ιδρυτές δημιούργησαν μια ομάδα με την οποία θα εκπροσωπήσουμε την Αρτσάχ στην ΕυρώπηΑρχειοθετήθηκε 2018-02-03 στο Wayback Machine. Αρμενική Πρέμιερ Λιγκ
Χούμπερτ βαν Άικ

Ο Χούμπερτ βαν Άικ (Hubert van Eyck, Hubrecht van Eyck ή Hubertus Eeyck, περ. 1366 - 18 Σεπτεμβρίου 1426) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της πρώιμης φλαμανδικής σχολής, γνωστός για το περίφημο έργο για Αγία Τράπεζα που φιλοτέχνησε από κοινού με τον αδελφό του, Γιαν βαν Άικ, για τον Καθεδρικό ναό της Γάνδης, ένα από τα σημαντικότερα έργα τέχνης του 15ου αιώνα και της φλαμανδικής τέχνης γενικότερα.

 Γεννήθηκε περίπου το 1366 στο Maeseyck (σημερινό Μαασέικ, Βέλγιο). Το ίδιο το όνομα Χούμπερτ, που δεν ήταν σύνηθες στη Γάνδη, ίσως και να υποδεικνύει την ξενική του καταγωγή. Η ταφόπλακά του σήμερα φυλάσσεται στο Επιγραμματικό Μουσείο του Αββαείου του Αγίου Μπάβο. Μια επιγραφή χαραγμένη σε πλάκα χαλκού που σήμερα έχει χαθεί, αλλά κάποτε βρισκόταν κολλημένη στην πέτρα, ανέφερε τις 18 Σεπτεμβρίου 1426 ως ημερομηνία θανάτου.Η σημαντικότερη απόδειξη της ύπαρξής του που έφτασε μέχρι τις ημέρες μας είναι το τετράστιχο που αναγράφεται στην κορνίζα της «Λατρείας του Μυστικού Αμνού», του πιο φημισμένου έργου των αδερφών βαν Άικ, που δημιουργήθηκε για την Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού ναού της Γάνδης. Το τετράστιχο τοποθετήθηκε εκεί κατά την εγκατάσταση του έργου αυτού στη θέση του, στις 6 Μαΐου 1432. Αναφέρει πως το πολύπτυχο ξεκίνησε ο Hubertus Eyck και, μετά το θάνατο του τελευταίου, ολοκληρώθηκε από τον αδερφό του, Γιαν, κατόπιν χρηματοδότησης του Jodocus Vyd, και της συζύγου του, Elisabeth Borluut. Το τετράστιχο ανακαλύφθηκε το 1823 κατά τη διάρκεια εργασιών καθαρισμού.Το ρετάμπλ, του οποίου η εικονογραφία αποτελείται από 24 σκηνές, σηματοδότησε μια «νέα αντίληψη της τέχνης», στην οποία η εξιδανίκευση της μεσαιωνικής παράδοσης παραχωρεί τη θέση της στην ακριβή παρατήρηση της φύσης. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική Αναγεννησιακή τέχνη στις Κάτω Χώρες Αναγέννηση στη Βόρεια Ευρώπη (Αγγλικά) Gombrich, E.H. (1995). «The Story of Art», Phaidon Press Limited, ISBN 9780714833552. (Γαλλικά) Stukenbrock, Christiane & Töpper, Barbara (2011). «1000 Chefs-d'oeuvre de la Peinture», Πότσδαμ: h.f.ullmann, ISBN 9783833161124 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hubert van Eyck στο Wikimedia Commons Hubert van Eyck, κατάλογος έργων σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο. Eyck, Hubert van, κατάλογος έργων στην Web Gallery of Art. Hubert van Eyck, παρουσίαση έργων στον ιστότοπο Terminartors.com. «The greatest picture in the word stop», βίντεο αναφορικά με τη συντήρηση του έργου «Οι Τρεις Μαρίες στον Τάφο του Κυρίου».
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1935-36

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1935-36 ήταν η 2η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1935-36 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας). Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Δεν είναι γνωστά τα αποτελέσματα μερικών αγώνων. De Dekker, Guy (6 Ιανουαρίου 2005). «Cyprus - List of Final Tables 1931-1998». RSSSF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 5 Αυγούστου 2015. Ανακτήθηκε στις 5 Αυγούστου 2015. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 31. ISBN 9963-8720-1-8. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1935-36
Ντέβιν Γκέινς

Ο Ντέβιν Τόμας Γκέινς (αγγλικα: Devin Thomas Gaines 16 Ιουλίου 1984 - 10 Ιουλίου 2007) ήταν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ που προσέλκυσε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης καθως αποκτησε ταυτόχρονα πέντε πτυχία Bachelor στις 6 Μαΐου 2007.

 Ο Γκέινς, από το Στάμφορντ του Κονέκτικατ, μεγάλωσε στην παιδική ηλικία μονο με την μητέρα σε δημόσια στέγαση, αφού ο πατέρας του πέθανε από καρδιακή προσβολή όταν ο Γκέινς ήταν εννέα ετών. Παρακολούθησε το King Low Heywood Thomas School και το Stamford High School, αποφοιτώντας από το τελευταίο. Μετά την αποφοίτηση από το γυμνάσιο, ο Γκέινς έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Κοννέκτικατ, όπου ήταν ο αποδέκτης της υποτροφίας του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ με την υποτροφία από το Ίδρυμα Τζάκι Ρόμπινσον. Στη συνέχεια, φοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ το 2002, αποφοίτησε πέντε χρόνια αργότερα τον Μάιο του 2007 με πέντε πτυχία. Κατά τη διάρκεια του χρόνου του στο Κοννέκτικατ, ο Γκέινς ολοκλήρωσε 276 μονάδες, κερδίζοντας πτυχία στην Επιστήμη των Υπολογιστών, τις Γνωστικές Επιστήμες, τις Θεατρικές Σπουδές, τη Γλωσσολογία, την Ψυχολογία και ένα εξατομικευμένο πτυχίο στον Κινηματογράφο, τον Πολιτισμό και τη Γνώση.Ενώ στο Κοννέκτικατ, ο Γκέινς εντάχθηκε ως μέλος των Psi Chi και Upsilon Pi Epsilon Honor Societies και είχε γίνει δεκτός για μεταπτυχιακό τίτλο στην Εκπαιδευτική Επικοινωνία και Τεχνολογία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Τη στιγμή του θανάτου του, ο Γκέινς δούλευε το καλοκαίρι του μετά την αποφοίτησή του ως συνεργάτης πληροφορικής για την Pension Associates, μια φορολογική εταιρεία συμβούλων. Στις 10 Ιουλίου 2007, ο Γκέινς, ηλικίας 22 ετών, πνίγηκε στο Deep River του Κονέκτικατ, στο Blakeslee Pond, ένα λατομείο χαλικιών σε ιδιωτική ιδιοκτησία, ενώ κολυμπούσε με φίλους σε μια περιοχή με την ένδειξη "Απαγορευεται η καταπάτηση", η οποία ήταν γνωστό ότι ήταν επικίνδυνη για τους κολυμβητές. Ο θάνατός του κρίθηκε τυχαίος πνιγμός. Σύμφωνα με αποσπάσματα από την αδελφή του, ο Γκέινς δεν ήταν κολυμβητής. Μετά το θάνατό του, το Προ-Μηχανικό Πρόγραμμα του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ καθιέρωσε ένα πρόγραμμα υποτροφιών στη μνήμη του Γκέινς, και το Πανεπιστήμιο Stamford Campus μετονόμασε το κέντρο των μαθητικών δραστηριοτήτων του ως Κέντρο Συμμετοχής και Δραστηριοτήτων των Φοιτητών του Ντέβιν Τ. Γκέινς προς τιμήν του.
Σεμαράνγκ

Το Σεμαράνγκ (ινδονησιακά: Semarang) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Κεντρική Ιάβα στην Ινδονησία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 το Σεμαράνγκ έχει 1.553.778 κατοίκους, κατατάσσοντας το Σεμαράνγκ ως την 9η πολυπληθέστερη πόλη της χώρας. Η πόλη έχει έκταση 305,17 χλμ² και η πέμπτη μεγαλύτερη μετά την ευρύτερη Τζακάρτα, το Μπαντούνγκ, το Μεντάν και τη Σουραμπάγια. Η ευρύτερη περιοχή του Σεμαράνγκ έχει πληθυσμό 4.741.830 άτομα. Είναι κτισμένη στη βόρεια ακτή της Ιάβας σε μια πεδιάδα, με τις νοτιότερες συνοικίες να είναι ψηλότερα εδάφη. Η πόλη έχει πληθυσμό κυρίως από κατοίκους της Ιαβας και είναι γνωστή για την πολυπληθή κινεζική συνοικία της.

 Το Σεμαράνγκ ήταν γνωστό τον 9ο αιώνα μ.Χ. ως Βεργότα. Το 16ο αιώνα στη περιοχή ιδρύθηκε ένα μουσουλμανικό χωριό, το οποίο ονομαζόταν Kyai Pandan Arang το οποίο έλαβε καθεστώς εφορίας (regent) την 1η Μαΐου 1547. Το Σεμαράνγκ δόθηκε το 1678 στους Ολλανδούς. Στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, το Σεμαράνγκ ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ιάβα και σημαντικό λιμάνι. Το 1920 το Σεμαράνγκο ήταν κέντρο του αριστερής δραστηριότητας και αποκαλούταν «Κόκκινη Πόλη». Μάλιστα, ο Ταν Μαλάκα ίδρυσε ένα Λαϊκό Σχολείο στο Σεμαράνγκ που αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένο, ώστε το μοντέλο αντιγράφτηκε σε πολλές άλλες πόλεις της Ιάβας. Μετά την απελευθέρωση της Ινδονησίας το Σεμαράνγκ είναι το διοικητικό κέντρο της Κεντρικής Ιάβας. Το Σεμαράνγκ είναι το τρίτο σημαντικότερο λιμάνι της Ινδονησίας, έπειτα από εκείνο της Σουραμπάγια και της Τζακάρτα. Εξάγει κυρίως γεωργικά προϊόντα (ζαχαροκάλαμο, τσάι, καφέ, καπνό, καρύδες και φοινικέλαιο), ξυλεία και καουτσούκ. Ο βιομηχανικός τομέας συνδέεται με τις ναυπηγικές, ηλεκτρονικές, υφαντουργικές δραστηριότητες και την επεξεργασία τροφίμων. Η πόλη συνδέεται με ένα πυκνό οδικό, σιδηροδρομικό και αεροπορικό δίκτυο με τις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Σεμαράνγκ από ΔΟΜΗ Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Semarang στο Wikimedia Commons
Ιωσηφίνα της Βάδης

Η Ιωσηφίνα (γερμ. Josephine, 21 Οκτωβρίου 1813 - 19 Ιουνίου 1900) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Από τους εγγονούς της Φερδινάνδο της Ρουμανίας και Αλβέρτο Α΄ του Βελγίου έγινε η πρόγονος των εκεί δυναστειών.

 Η Ιωσηφίνα Φρειδερίκη Λουίζα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου του Μπάντεν, και της Στεφανίας ντε Μπωαρναί, κόρης του Κλωντ, Κόμη του Ρος-Μπαριτώ. Γεννήθηκε στο Μάννχαϊμ. Παντρεύτηκε στην Καρλσρούη τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν, γιο του Καρόλου και της Μαρίας Αντουανέττας Μυρά (ανιψιάς του Ζοακίμ Μυρά). Παντρεύτηκε το 1834 τον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν και είχε τέκνα: Λεοπόλδος (1835 - 1905), Πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Γιος του ήταν ο: Φερδινάνδος της Ρουμανίας. Στεφανία (1837 - 1859), παντρεύτηκε τον Πέτρο Ε΄ της Πορτογαλίας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα). Κάρολος Α΄ (1839 - 1914), Βασιλιάς τη Ρουμανίας. Αντώνιος (1841 - 1866), απεβίωσε 25 ετών σε μάχη. Φρειδερίκος (1843 - 1904), Πρίγκιπα του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν. Μαρία (1845 - 1912), παντρεύτηκε τον Φίλιππο, Κόμη της Φλάνδρας (Οίκος των Βέττιν, κλάδος Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα). Γιος τους ήταν ο: Αλβέρτος Α΄ του Βελγίου (1875 - 1934). Roberts, Gary Boyd, Notable Kin Volume Two, published in cooperation with the New England Historic and Genealogical Society, Boston, Massachusetts, by Carl Boyer, 3rd, Santa Clarita, California, 1999, volume 2, p. 220.
Μαρία Γασπαρίνα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ

H Μαρία Γασπαρίνα, (γερμ. Marie Gasparine von Sachsen-Aletnburg von Wettin, 28 Ιουνίου 1845 - 5 Ιουλίου 1930) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν.

 Η Μαρία Γασπαρίνα Αμαλία Αντουανέττα Καρολίνα Ελισάβετ Λουίζα ήταν η τρίτη κόρη του Εδουάρδου, πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και της Λουίζας Καρολίνας Ρόυς, κόρης του Ερρίκου Λ΄ του Καίστριτς. Παντρεύτηκε το 1869 τον Κάρολο Γκόντιερ του Σβάρτσμπουργκ-Ζόντερσχαουζεν. Δεν απέκτησαν απογόνους. Lundy, Darryl. "Marie Gasparine Prinzessin von Sachsen-Altenburg". Thepeerage.com. Retrieved 10 January 2010. "Court And Official News; The Prince of Wales And His Destined Bride", The Manchester Guardian, 6 July 1858
Στέφανος ο Υστερότοκος

Ο Στέφανος ο Υστερότοκος, ουγγρ. István (1236 - 1271) ήταν υιός του Ανδρέα Β΄ των Αρπάντ βασιλιά της Ουγγαρίας και της 3ης συζύγου του Βεατρίκης των Έστε. Ο πατέρας του ήταν γιος του Μπέλα Γ΄ και της Αγνής των Σατιγιόν, πριγκίπισσας της Αντιοχείας, ενώ η μητέρα του ήταν κόρη του Αλντομπραντίνο Α΄ μαρκησίου του Έστε (γιου του Άτσο ΣΤ΄).

 Ο Στέφανος γεννήθηκε λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του. Αυτό έγινε αφορμή από τα αδέλφια του από τον πρώτο γάμο του πατέρα του να αμφισβητήσουν, το ότι ήταν γνήσιο τέκνο του Ανδρέα Β΄ και να μην του δώσουν κάποια περιοχή του βασιλείου: ο Μπέλα Δ΄ έγινε βασιλιάς της Ουγγαρίας και δούκας της Στυρίας, ο Κολομάν πρίγκιπας της Γαλικίας (Halych) -η οποία αναβαθμίστηκε σε βασίλειο της Ρουθηνίας- και δούκας της Σλαβονίας και ο Ανδρέας πρίγκιπας της Γαλικίας και του Ζβενίχοροντ. Πρώτα νυμφεύτηκε την Ιζαμπέλα Τραβερσάνι. Έπειτα την Τομαζίνα Μοροζίνι, κόρη του Μικέλε, πλούσιου πατρικίου της Βενετίας. Από αυτήν γιος του ήταν ο: Ανδρέας Γ΄ π.1265-1301, βασιλιάς της Ουγγαρίας. Engel, Pál (2001). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895–1526. I.B. Tauris Publishers. ISBN 1-86064-061-3.
Ποταμιά Παΐων Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Ποταμιά Αχαΐας Η Ποταμιά, γνωστότερη στην καθομιλουμένη με την ονομασία Βεσιναίικα, είναι ένας μικρός οικισμός της Αχαΐας. Έχει δική του εκκλησία, τον Άγιο Κωνσταντίνο, ενώ παλιότερα λειτουργούσε και δημοτικό σχολείο στην περιοχή.

 Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 600 μέτρων στον Σκουπέικο Κάμπο, δυόμισι χιλιόμετρα από τον νέο οικισμό της Πάου, μετά τη θέση Χάνι Καλαθά και κατά μήκος (εν μέρη) της Εθνικής Οδού Πατρών-Τριπόλεως («111»). Δίπλα από τον οικισμό ρέει ο ποταμός Πάος. Εγγύς του βρίσκονται, ο παραδοσιακός οικισμός Βεσίνι, ο παλιός και νέος οικισμός της Πάου, οι μικροί οικισμοί Δεχουναίικα και Μπάφι, το κεφαλοχώρι της Δάφνης (Στρέζοβα), τα Νάσια, το Πεύκο και οι οικισμοί της Χόβολης. Αναφέρεται στα 1901 η τοποθεσία με την ονομασία «Βεσινέϊκα Καλύβια» με εποχική κατοίκηση και απέχουσα δεκαεπτά ώρες δρόμο από την Πάτρα, επτάμιση ώρες από τα Καλάβρυτα, μιάμιση ώρα από το κεφαλοχώρι της Στρέζοβας (σημ. Δάφνη) και δύο ώρες και ένα τέταρτο από το Σοπωτό (σημ. Αροανία), η οποία ταυτίζεται με τον σημερινό οικισμό. Οι κάτοικοί του προέρχονται από τον γειτονικό παραδοσιακό οικισμό του Βεσινίου, εξ ου και η ονομασία του. Η σύγχρονη ονομασία «Ποταμιά» προέρχεται λόγω της θέσης του οικισμού δίπλα στον χείμαρρο Πάο. Την 16/10/1940 αναγνωρίστηκε επισήμως ως οικισμός και προσαρτήθηκε στην τότε Κοινότητα Βεσινίου ενώ με το ΦΕΚ 71Α της 27/03/1973, όταν και καταργήθηκε η Κοινότητα Βεσινίου, υπήχθη στην Κοινότητα Πάου. Σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από την 1/1/2011, αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Πάου της Δημοτικής ενότητας Παίων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων, ενώ προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» ήταν οικισμός της Κοινότητας Πάου και στη συνέχεια αποτέλεσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Πάου του «Καποδιστριακού» Δήμου Παΐων. Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής: Βεσίνι (παραδοσιακός οικισμός) Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ελληνική χωρογραφία: Γεωγραφία, Ιστορία, Στατιστική πληθυσμού και αποστάσεων συνταχθείσα και εκδοθείσα υπό Ιωάννου Εμμ. Νουχάκη, Έκδοσις Τρίτη, Εκδότης Σπυρίδων Κουσουλίνος, Εν Αθήναις 1901. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Βεσιναίικα, exploring-greece.gr. Ανακτήθηκε: 23/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ποταμιάς Παΐων Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Βεσινίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/09/2016. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Πάου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 17/09/2016. Τουριστικός οδηγός Νομού Αχαΐας - Διαδρομή 8: Τριπόταμα - Άγιος Βασίλειος - Ν. Πάος - Πάος - Δεχούνι - Βεσίνι - Βεσιναίικα - Δάφνη, nea.gr. Ανακτήθηκε από το αρχειοθετημένο πρωτότυπο: 04/09/2016.
Κατάλογος βουνών του Άρη

Ο κατάλογος περιλαμβάνει όλα τα επώνυμα βουνά του Άρη. Η ονοματολογία των βουνών περιλαμβάνει τους όρους: Όρος ή mons: ένα μεγάλο μεμονωμένο βουνό Οροσειρά ή Montes Θόλος ή tholus: ένα μικρό καμπυλειδές βουνό Θόλοι ή Tholi: σειρά από θόλους Ντόρσα: χαμηλή κορυφογραμμή

 Κατάλογος κρατήρων του Άρη Βάση δεδομένων για τον Άρη που διανέμεται με το xephem v3.3 (Προειδοποίηση, χρησιμοποιεί Δυτικές συντεταγμένες, και ο πίνακας θα πρέπει να είναι σε Ανατολικές συντεταγμένες) IAU, USGS: Αρειανό σύστημα ονοματολογίας IAU, USGS: Αρειανή ονοματολογία: βουνά (πλανητοκεντρικό ανατολικό γεωγραφικό μήκος) IAU, USGS: Αρειανή ονοματολογία: θόλος (πλανητοκεντρικό ανατολικό γεωγραφικό μήκος)