IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κλεμάν Τυρπέν

Ο Κλεμάν Τυρπέν (γαλλικά: Clément Turpin, γαλλική προφορά:[klemɑ̃ tyʁpɛ̃], γεν. στις 16 Μαΐου 1982) είναι Γάλλος διαιτητής ποδοσφαίρου. Από το 2010 είναι διαιτητής της FIFA και από το 2012 διαιτητής Elite της UEFA.

 Ο Τυρπέν έγινε διαιτητής της FIFA το 2010. Έχει διατελέσει διαιτητής στους προκριματικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018.Έγινε διαιτητής σε διασυλλογικές διοργανώσεις της UEFA από το Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2010-2011. Το Μάιο του 2016, ο Τυρπέν ονομάστηκε ο καλύτερος Γάλλος διαιτητής από τη Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Την ίδια χρονιά ήταν στο κατάλογο των διαιτητών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016 στη Γαλλία και ήταν ένας από τους πέντε διαιτητές της UEFA για το ποδοσφαιρικό τουρνουά ανδρών των Ολυμπιακών Αγώνων 2016 στη Βραζιλία. Την επόμενη χρονιά, ο Τυρπέν διαιτήτευσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο U17 του 2017 στην Ινδία. Στις 29 Μαρτίου 2018, η FIFA ανακοίνωσε ότι ο Τυρπέν θα διαιτήτευε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, με τους Σιρίλ Γκρανγκόρ και Νικολά Ντανός ως βοηθούς διαιτητές. Τελικά, διαιτήτευσε σε δύο αγώνες. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ύδρος

Ύδρος (Λατινικά: Hydrus, συντομογραφία: Hyi) είναι αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1603, από τους Keyser και Houtman στην Ουρανομετρία τους, και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι νότιος αστερισμός, αόρατος από την Ελλάδα, και συνορεύει με τους εξής επτά αστερισμούς: Ωρολόγιον, Ηριδανό, Τουκάνα, Οκτάντα, Τράπεζα, Δοράδα και Δίκτυον. Ο αστερισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον αρχαίο αστερισμό Ύδρα, τον μεγαλύτερο σε έκταση από όλους τους αστερισμούς. Οι Γάλλοι αποκαλούν τον αστερισμό «η αρσενική Ύδρα», ενώ οι Γερμανοί der Kleine Wasserschlange, «το Μικρό Νερόφιδο». Η συντομογραφία Hyi προέρχεται από τη γενική πτώση, Hydri. Μαζί με την Τουκάνα και το Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου, ο Ύδρος απεικόνιζε κατά τον Ιούλιο Σίλερ τον Αρχάγγελο Ραφαήλ. Στην Κίνα ο Ύδρος σχημάτιζε με γειτονικούς του αστέρες 4 διαφορετικές συναστρώσεις: Την Shay Sho, δηλαδή την Κεφαλή του Φιδιού (αστέρες ε, ζ), την Shay Fuh, την Κοιλιά του Φιδιού (προς την Τουκάνα), την Shay We, δηλαδή την Ουρά του Φιδιού, και τέλος την Foo Pih με τον γ και αστέρες κοντά του.

 Ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 64 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους. Ο α Ύδρου σημειώνει την Κεφαλή του Ύδρου κατά τη σημειογραφία του Bayer, έχει φαινόμενο μέγεθος 2,9 και φασματικό τύπο F0 V. Ο β Ύδρου είναι με μικρή διαφορά ο φωτεινότερος του αστερισμού, με φαινόμενο μέγεθος 2,80 και φασματικό τύπο G2 IV (κίτρινος υπογίγαντας, όχι δηλ.πολύ διαφορετικός από τον Ήλιο). Είναι ο νοτιότερος αστέρας που είναι φωτεινότερος του τρίτου μεγέθους. Ο γ έχει φαιν.μέγεθος 3,24 και φασμ.τύπο M2 III. Ο Foo Pih των Κινέζων (βλ.και παραπάνω). Τυγχάνει ειδικής αναφοράς από τον Ιταλό θαλασσοπόρο Αντρέα Κορσάλι στην περιγραφή του των Νεφών του Μαγγελάνου ως «ο μεταξύ των Νεφών κείμενος λαμπρός αστήρ». Ο δ έχει φαιν.μέγεθος 4,09 και φασμ.τύπο A3 V. Ο ε έχει φαιν.μέγεθος 4,11 και φασμ.τύπο B9 V. Παρότι ο αστερισμός κείται μεταξύ των Νεφών του Μαγγελάνου, περιλαμβάνει μέσα στα όριά του μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του Μικρού Νέφους του Μαγγελάνου, στο οποίο ΙΣΩΣ να ανήκει το νεφέλωμα εκπομπής του Ύδρου NGC 602 (φαιν.μέγεθος 9). Γύρω από τον αστέρα Gliese 3021 (HD 1237) (φαιν.μέγεθος 6,59 και απόλυτο 5,36, φασμ.τύπος G6V) ανακαλύφθηκε έμμεσα (φασματοσκοπικώς) να περιφέρεται γιγάντιος πλανήτης μάζας υπερτριπλάσιας του πλανήτη Δία με περίοδο περιφοράς 133,82 ημέρες και τροχιά με μέση ακτίνα 0,49 AU αλλά και μεγάλη εκκεντρότητα (0,505), πράγμα που περιορίζει τις πιθανότητες για ανάπτυξη ζωής πάνω του. Το όλο σύστημα απέχει από τη Γη 57,48 έτη φωτός. Κατάλογος αστέρων του Ύδρου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Hydrus (constellation) στο Wikimedia Commons
Αίας Αθηνών

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος "Αίας Αθηνών" υπήρξε βραχύβιο αθλητικό σωματείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1924 και πήρε μέρος στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών ως το 1928. Είχε ως έδρα το γήπεδο του Π.Σ. Γουδί.

 Ο σύλλογος πρωτοαναφέρεται το Μάρτιο του 1924, όταν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα μη αναγνωρισμένων σωματείων που διοργάνωσε η Ε.Π.Σ. Ελλάδος, στο οποίο ξεκίνησε με νίκη αλλά αποχώρησε. Το φθινόπωρο του 1924 έγινε μέλος της Ε.Π.Σ. Αθηνών και μετείχε στο πρωτάθλημα 1924-25, χωρίς να πετύχει ούτε ισοπαλία. Μετείχε στον Α΄ όμιλο και γνώρισε τέσσερις συντριπτικές ήττες (0β, 1-19 γκολ). Ως γήπεδο προπονήσεως και αγώνων χρησιμοποιούσε το Γουδί. Βασικοί παίκτες του ήταν οι: Α. Γιαννακός (τερμ.), Τράγαλος (τερμ.), Τζόλας, Ροδόπουλος, Ιωάννης Γιαννακός, Δημ. Μαυροκέφαλος, Παναγιωτόπουλος, Αλ. Αναγνωστίδης, Γαργαρόπουλος, Γ. Αναγνωστίδης, Γ. Μακρίδης, Μουρίκης, Δούρος, Παπάς, κάποιοι από τους οποίους προέρχονταν από τον Π.Σ. Γουδί. Την επόμενη σεζόν 1925-26 τοποθετήθηκε στη Β΄ κατηγορία, στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο. Τελικά, τερμάτισε στη 2η θέση χάνοντας την άνοδο από τον συντοπίτη του Π.Σ. Γουδί. Διατηρούσε και Β΄ ομάδα που πήρε την 6η θέση στο αντίστοιχο πρωτάθλημα. Το 1926-27 πήρε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας. Τερμάτισε στην πρώτη θέση την κανονική περίοδο, όπως και στην τελική φάση. Στον καθοριστικό αγώνα για τον τίτλο και την άνοδο νίκησε τον Γ.Σ. Ολύμπια με 2-1. Αυτή υπήρξε η σημαντικότερη επιτυχία στη σύντομη ιστορία του Αίαντα Αθηνών. Η επιστροφή του στην Α΄ κατηγορία για τη σεζόν 1927-28 αποτέλεσε το "κύκνειο άσμα" του συλλόγου, αφού στο τέλος της περιόδου διαλύθηκε. Αρχικά τοποθετήθηκε στον Β΄ όμιλο με ΑΕΚ, Απόλλωνα και Αθηναϊκό. Η δημιουργία του Π.Ο.Κ. ανέτρεψε τα δεδομένα, αφού αποχώρησαν ΠΑΟ, ΑΕΚ και Απόλλων. Έτσι διεξήχθη πρωτάθλημα σε ενιαίο όμιλο, με προκριματική και τελική φάση. Ο Αίας έδωσε αγώνα κατάταξης για την αποφυγή της τελευταίας θέσης και τη διαβάθμιση με την Αρμενική. Τελικά, υποβιβάστηκαν και οι δύο λόγω της επανόδου των τριών (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλωνα) στο επόμενο πρωτάθλημα και αγώνα διαβάθμισης για την παραμονή έδωσε ο Αθηναϊκός. Στην αρχή της επόμενης σεζόν 1928-29 ο Αίας αποκλείστηκε από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, αφού δεν έδωσε "σημεία ζωής". Έτσι τερματίστηκε η ιστορία του πρωτοπόρου αυτού αθηναϊκού σωματείου. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΠΣΑ:"Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αίας λόγω του ότι δεν έδωσε σημεία ζωής τελευταίως και κυρίως λόγω του ότι δεν απήντησε εις τα προς αυτόν αλλεπάλληλα έγγραφα της ΕΠΣΑ απεκλείσθη από το πρωτάθλημα της τρεχούσης περιόδου". Πρωταθλητής Β΄ ΕΠΣ Αθηνών 1926-27. Ανδρέα Μπόμη, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο". Αθηναϊκό ποδόσφαιρο - Από το 1924 έως το 1928.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2002-03 ήταν η 18η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Ορφέας Λευκωσίας για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2002-03 συμμετείχαν 13 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2003-04. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2002-03 ΑΕΜ Μεσόγης Ελπίδα Ξυλοφάγου Αχυρώνας ΛιοπετρίουΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: ΘΟΪ Αυγόρου ΑΜΕΚ Καψάλου ΑΣΠΙΣ Πύλας Πρόοδος ΚαϊμακλίουΕπίσης, η ΑΜΕΠ Παρεκκλησιάς αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα πριν από την έναρξη του και δεν αντικαταστάθηκε. Ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2001-02 ΠΕΦΟ Ολυμπιακός Ροτσίδης Μάμμαρι ΑΤΕ-ΠΕΚ ΕργατώνΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: Όλυμπος Ξυλοφάγου Ευαγόρας Παλληκαρίδης Αγίων Τριμιθιάς ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. 1Η ομάδα ΠΕΦΟ Ολυμπιακός αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές πριν αυτό ολοκληρωθεί. Οι 3 εναπομείναντες αγώνες κατακυρώθηκαν στους αντιπάλους της με σκορ 2-0. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: 1Η ομάδα ΠΕΦΟ Ολυμπιακός αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα τρεις αγωνιστικές πριν αυτό ολοκληρωθεί. Οι 3 εναπομείναντες αγώνες (με Αναγέννηση Λυθροδόντα, Εθνικό Λατσιών και Ορφέα Λευκωσίας) κατακυρώθηκαν στους αντιπάλους της με σκορ 2-0. «2002/03 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία (τελική)». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 20. 19 Μαΐου 2003. Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2002-03 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Βαρκό Κυπριό Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βαρκό (αποσαφήνιση) Το Βαρκό Κυπριό είναι οικισμός της Πετρώνας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας ο οποίος βρίσκεται 1 χλμ. βορειοδυτικά του. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 16 κατοίκων.

 Είναι κτισμένο δυτικά της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών σε υψόμετρο 280 μέτρων και απέχει 41 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αμφιλοχίας. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Πετρώνας της επαρχίας Βάλτου. Αργότερα υπήχθη στον δήμο Ινάχου και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Πετρώνα, Κατσιάδες, Ρίγανη και Υπαπαντή αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πετρώνας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας.
Κάτιτσα Κουλάβκοβα

Η Κάτιτσα Κουλάβκοβα (γεννήθηκε το 1951) είναι συγγραφέας και ακαδημαϊκός από τη Βόρεια Μακεδονία. Έχει δημοσιεύσει πάνω από σαράντα βιβλία, συμπεριλαμβανομένων είκοσι συλλογών ποίησης. Η Κουλάβκοβα είναι καθηγήτρια στη σχολή Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στα Σκόπια και αντιπρόεδρος της λογοτεχνικής οργάνωσης PEN International.

 Η Κάτιτσα (Κάτα) Κουλάβκοβα γεννήθηκε στα Βελεσά της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1951. Έλαβε το πτυχίο και το μεταπτυχιακό της από το Πανεπιστήμιο Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στα Σκόπια και το διδακτορικό της, το 1986, από το Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ.Η καριέρα της Κουλάβκοβα επικεντρώθηκε στην ποιητική γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας. Το πρώτο της ακαδημαϊκό έργο ήταν το Μεταφορικός Λόγος στη Ποίηση της Βόρειας Μακεδονίας, που δημοσιεύθηκε το 1984. Επί του παρόντος, είναι καθηγήτρια της θεωρίας της λογοτεχνίας και της λογοτεχνικής ερμηνευτικής στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων. Στο παρελθόν διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος της PEN International της Βόρειας Μακεδονίας και είναι μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της χώρας της από το 1978. Είναι μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Βόρειας Μακεδονίας από το 2003. Από το 2019, η Κουλάβκοβα είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης Σημειωτικών Σπουδών. Σύγχρονη Ποίηση της Βορείου Μακεδονίας, εκδ. Γιούσαλ Όσερς (Δάσος, 1991) Νέοι Ευρωπαίοι Ποιητές, εκδόσεις. Γουέιν Μίλλερ και Κέβιν Προύφφερ (Graywolf Press, 2008) Ερμηνείες: Ευρωπαϊκό ερευνητικό έργο για την ποιητική και την ερμηνευτική, εκδόσεις. Κάτιτσα Κουλάβκοβα και Νατάσα Αβράμοβσκα (Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών Βόρειας Μακεδονίας, 2009) Έξι Σλαβομακεδόνες ποιητές, εκδ. Igor Isakovski (Arc Publications, 2011) - δίγλωσση ανθολογία με τον Kulavkova μαζί με την Ελιζαμπέτα Μπάκοβσκα, Λίντια Ντίμκοφσκα, Μπογκομίλ Γκιουζέλ, Ιγκόρ Ισακόβσκι και Γιόβιτσα Ιβανόφκσι.
Ελισάβετ Γκρανόβσκα

Η Ελισάβετ Πιλίτσα/Πιλέτσκι, πολων. Elżbieta Granowska z Pileckich (π. 1372 - 12 Μαΐου 1420) από τον Οίκο των Πιλέτσκι ήταν κόρη του βοϊβόδα του Σαντόμιες και με τους γάμους της έγινε πρώτα σύζυγος του Γκρανόβσκι καστελάνου του Νάκλο και μετά βασίλισσα της Πολωνίας & μεγάλη δούκισσα της Λιθουανίας.

 Ήταν το μόνο τέκνο του Όθωνα Πιλέτσκι, βοϊβόδα του Σαντόμιες και της Γιαντβίγκα του Μέλστυν, κόρης του Γιαν του Μέλστυν καστελάνου του Βοϊνίτσε. Παντρεύτηκε πρώτα το 1397 τον Βιντσέντυ Γκρανόβσκι, καστελάνο του Νάκτο και σταρόστα της Μεγάλης Πολωνίας. Αυτός απεβίωσε το 1410. Πιστεύεται ότι είχαν: Γιαντβίγκα, παντρεύτηκε τον Γιαν του Λεκσάντροβιτς. Όθων. Ελισάβετ, παντρεύτηκε τον Μπόλκο Ε΄ των Πιαστ-Σιλεσίας τον Ουσσίτη, δούκα του Οπόλε, Στσέλτσε, Νιεμόντλιν, Ολέσνο. Γιαν, καστελάνος της Κρακοβίας. Όφκα, παντρεύτηκε τον Γιαν του Γιτσίνα, γιο του Γιάν(τσυκ) της Γιτσίνα.Το 1417 η Ελισάβετ έκανε δεύτερο γάμο με τον Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και (από τον 1ο του γάμο) βασιλιά της Πολωνίας. Ο Λαδίσλαος Β΄ είχε μόνο μία κόρη από τον 2ο γάμο του. Από τον 3ο με την Ελισάβετ δεν απέκτησε απογόνους. Duczmal, Małgorzata (2012). Jogailaičiai (in Lithuanian). Translated by Birutė Mikalonienė; Vyturys Jarutis. Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos centras. ISBN 978-5-420-01703-6.
Γκέιτεν Ματαράτσο

Ο Γκέιτεν Τζον Ματαράτσο (Gaten John Matarazzo III, 8 Σεπτεμβρίου 2002) είναι Αμερικανός ηθοποιός και έγινε γνωστός από την σειρά Stranger Things του Netflix. Ξεκίνησε την καριέρα του στη σκηνή του Μπρόντγουεϊ ως Μπέντζαμιν στο έργο Πρισίλα, Βασίλισσα της ερήμου. Επίσης έπαιξε τον ρόλο του Γκαβρός στο Οι Άθλιοι. Σήμερα υποδύεται τον ρόλο του Ντάστιν Χέντερσον στην δραματική σειρά επιστημονικής φαντασίας Stranger Things του Netflix.

 Ο Γκέιτεν Ματαράτσο έχει μια μεγαλύτερη αδελφή και έναν μικρότερο αδελφό. Ο Γκέιτεν έχει κλειδοκρανιακή δυσπλασία, ένα χαρακτηριστικό που μοιράζεται με το χαρακτήρα που υποδύεται στο Stranger Things. Χρησιμοποιεί τις οδοντοστοιχίες ως αποτέλεσμα της κατάστασής του και χρησιμοποιεί τη θέση της διασημότητας για να αυξήσει την ευαισθητοποίησή για την ασθένεια. Ο Ματαράτσο χρησιμοποιεί την πλατφόρμα του για να αυξήσει την ευαισθητοποίηση για την κλειδοκρανιακή δυσπλασία και να βοηθήσει στην συγκέντρωση χρημάτων για το CCD Smiles, μια οργάνωση που βοηθά στην κάλυψη των δαπανών για στοματικές χειρουργικές επεμβάσεις για όσους πάσχουν από την πάθηση. Ο Ματαράτσο ξεκίνησε επίσης μια σειρά απο μπλουζάκια, των οποίων τα έσοδα από τις πωλήσεις θα χορηγούνται στο CCD Smiles. Στα προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ματαράτσο πληροφορεί τους οπαδούς του για το πώς γίνεται η δωρεά χρημάτων στο CCD Smiles και ενημερώνει για τις διάφορες εκδηλώσεις στις οποίες θα συμμετάσχει. Πρόσφατα, η αδελφή του ξεκίνησε επίσης μια εκστρατεία στο Facebook για να συγκεντρώσει χρήματα για την οργάνωση.
Μαρτίνα Αρόγιο

Η Μαρτίνα Αρόγιο (αγγλικά: Martina Arroyo‎· γενν. 2 Φεβρουαρίου 1937, Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανίδα υψίφωνος με διεθνή καριέρα στην όπερα που διήρκεσε από τη δεκαετία του 1960 έως τη δεκαετία του 1980.

 Η Αρόγιο αναδείχθηκε κατά τη συμμετοχή της σε παραγωγές της Όπερα της Ζυρίχης μεταξύ των ετών 1963 και 1965 και στη συνέχεια έγινε μια από τις κορυφαίες υψιφώνους της Μητροπολητικής Όπερας από το 1965 ως το 1978. Εκείνο το διάστημα, συμμετείχε επίσης σε παραγωγές στη Σκάλα του Μιλάνου, το Κόβεντ Γκάρντεν, την Όπερα του Παρισιού, το Θέατρο του Κολόμβου, την Κρατική Όπερα της Βιέννης, τη Λυρική Όπερα του Σικάγο και την Όπερα του Σαν Φρανσίσκο. Είναι περισσότερο γνωστή για τις ερμηνείες της στο ιταλικό ρεπερτόριο για υψίφωνο σπίντο και, συγκεκριμένα, για τις ερμηνείες ηρωίδων των Βέρντι και Πουτσίνι. Η τελευταία της παράσταση όπερας έγινε το 1991· μετά από αυτήν, η Αρόγιο αφιερώθηκε στη διδασκαλία μονωδίας σε σχολές διαφόρων πανεπιστημίων στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.Στις 8 Δεκεμβρίου 2013, η Αρόγιο βραβεύτηκε με το Βραβείο Κέντρου Κένεντι (Kennedy Center Honor) για τις παραστατικές τέχνες. Hamilton, David. (1987). The Metropolitan Opera Encyclopedia: A Comprehensive Guide to the World of Opera . Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Τορόντο, Σίδνεϊ, Τόκιο: Simon and Schuster. σελ. 27. ISBN 0-671-61732-X. Rosenthal, Harold και John Warrack . (1979, 2η έκδ.). The Concise Oxford Dictionary of Opera . Λονδίνο, Νέα Υόρκη και Μελβούρνη: Oxford University Press. σελ. 20. ISBN 0-19-311318-X . Sadie, Stanley και Christina Bashford. (1992). The New Grove Dictionary of Opera . Λονδίνο: Macmillan Publishers Ltd. Τομ. 1, σελ. 218. ISBN 0-935859-92-6 . Sadie, Stanley και John Tyrrell. (2001). The New Grove Dictionary of Music and Musicians . Λονδίνο: Macmillan Publishers Ltd. Τομ. 2, σελ. 79. ISBN 0-333-60800-3 . Warrack, John και Ewan West. (1996 3η έκδ.). The Concise Oxford Dictionary of Opera . Νέα Υόρκη: Oxford University Press. σελ. 22. ISBN 0-19-280028-0 . Ιστοσελίδα Μαρτίνας Αρόγιο Ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μαρτίνα Αρόγιο Αρχειοθετήθηκε 2022-11-15 στο Wayback Machine.
Επαρχία Γιάμπολ

Η Επαρχία Γιάμπολ αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 3 που συνορεύουν με την Τουρκία. Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, το Γιάμπολ. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 131.447 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2015 αριθμούσε 125.724 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 5 δήμους.

 Ο συνολικός πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 156.080 άτομα σύμφωνα με απογραφή του 2001, εκ των οποίων το 49,2% ήταν άνδρες και το 50,8% γυναίκες. Στα τέλη του 2009, ο πληθυσμός της επαρχίας, που ανακοινώθηκε από το Βουλγαρικό Εθνικό Στατιστικό Ινστιτούτο, αριθμούσε 138.429 άτομα εκ των οποίων το 27% ήταν κάτοικοι ηλικίας άνω των 60 ετών. Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Συνολικός πληθυσμός: 131.447 άτομα: Βούλγαροι: 106.884 (85,85%) Ρομά: 10.433 (8,48%) Τούρκοι: 3.600 (2,93%) Άλλοι και απροσδιόριστοι: 2.145 (1,74%)Άλλα 8.385 άτομα στην επαρχία δεν δήλωσαν την εθνοτική τους ομάδα στην απογραφή του 2011. Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2001: Επαρχίες της Βουλγαρίας Γιάμπολ
Αιλία Φλασίλλα

Η Αιλία Φλασίλλα (Elia Flacila, 31 Μαρτίου 356 - 386) ήταν Ρωμαία αυτοκράτειρα και σύζυγος του Θεοδοσίου Α΄. Μαζί του έκανε τρία παιδιά: τον Αρκάδιο, τον Ονώριο και την Αιλία Πουλχερία. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, είχε ισπανική καταγωγή.

 Παντρεύτηκε τον Θεοδόσιο Α΄ γύρω στο 375-376. Ο Θεοδώρητος αναφέρει τα φιλανθρωπικά της έργα στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Αναφέρει ότι η Φλασίλλα είχε πει ότι «η διανομή των χρημάτων ανήκει στην αυτοκρατορική αξιοπρέπεια, αλλά προσφέρω προσωπική εξυπηρέτηση στον Θεό για την αυτοκρατορική αξιοπρέπεια». Πέθανε στις αρχές του 386. Ο θάνατός της αναφέρεται από τον Κλαυδιανό, τον Ζώσιμο, τον Φιλοστόργιο και τον Ιωάννη Ζωναρά. Σύμφωνα με τον Πασχάλιο Χρονικό, το Palatium Flaccillianum της Κωνσταντινούπολης ονομάστηκε προς τιμήν της. Άγαλμά της τοποθετήθηκε στη Βυζαντινή Γερουσία. Η Φλασίλλα είναι αγία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η μνήμη της εορτάζεται στις 14 Σεπτεμβρίου.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2009-2010

Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών της περιόδου 2009−10, ήταν το 12ο στην ιστορία του θεσμού, και διεξήχθη με τη συμμετοχή είκοσι συνολικά ομάδων της Α1 και της Α2 κατηγορίας. Το κύπελλο κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για πέμπτη φορά στην ιστορία του και έγινε έτσι ο πολυνίκης της διοργάνωσης.

 Το κύπελλο Ελλάδος Βόλεϊ γυναικών για τη σαιζόν 2009-2010 διεξήχθη σε 5 φάσεις. Στην πρώτη φάση συμμετείχαν 8 ομάδες (Απόλλων Πάτρας, Σταυρούπολη, Ερμής Δράμας, Πειραματικό, ΑΕΚ, Βριλήσσια, Ιωνικός Ν.Φ. και ΖΑΟΝ), όλες από την Α2 κατηγορία που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 σε Α' και Β' όμιλο στο τέλος του πρώτου γύρου της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος της Α2. Στη δεύτερη φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 9-12 (Άρης, Ανατόλια, Ε.Α. Λάρισας και Απολλώνιος) στο τέλος του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος της Α1 κατηγορίας. Στην 3η φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τη 2η φάση και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 5-8 (Κερατέα, Ηρακλής Κηφησιάς, Α.Ο. Μαρκοπούλου, Πανελλήνιος) στο τέλος του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος της Α1 κατηγορίας. Στην 4η φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τη 3η φάση και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 (Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, Πανιώνιος και Ηρακλής Θεσ.) στο τέλος του πρώτου γύρου του πρωταθλήματος της Α1 κατηγορίας. Η τελική φάση ήταν το Φάιναλ 4 που διεξήχθη στο Ρέθυμνο 13 και 14 Μαρτίου 2010. Final−4, Κλειστό Ρεθύμνου "Μελίνα Μερκούρη", 13 και 14 Μαρτίου 2010 13 Μαρτίου 2010 14 Μαρτίου 2010 MVP: Μπριζίτκα Μόλναρ Συνθέσεις: Παναθηναϊκός (Τ. Φλώρος): Κουτουξίδου 4π. (1/1 επ., 1 μπλοκ, 2 άσοι), Ντουμιτρέσκου 20 (17/31επ., 1 άσος, 2 μπλοκ), Μόλναρ 19 (17/31 επ., 1 άσος, 1 μπλοκ), Τομάσεβιτς 9 (8/31επ., 1 μπλοκ), Τζανακάκη 12 (10/12 επ., 2 μπλοκ), Χατζηνικολάου 7 (4/9 επ., 3 μπλ), Μυλωνά (λ- 76%) / Παπαγεωργίου 2 (1/4 επ., 1 άσος), Σαπαρέφσκα, Χατζηνίκου, Χριστοδούλου. Ολυμπιακός (Γ. Νικολάκης): Τένεβα 12π. (10/28 επ., 1 μπλοκ, 1 άσος, 52% υπ.), Κόλεβα 22 (2 άσοι, 19/40επ., 1 μπλοκ), Χαντάβα 13 (2 άσοι, 9/25 επ., 2 μπλοκ, 44% υπ.), Νικολαϊδου 5 (1 άσος, 3/7 επ., 1 μπλοκ), Νικούλη 6 (3 μπλοκ, 3/7 επ.), Μουλστεΐνοβα 1 (1 μπλοκ), Βλάχου (λ- 80% υπ.) / Χουντά. Αγώνες Α' φάσης Ιστότοπος contra.gr Αγώνες Α' φάσης Ιστότοπος contra.gr Αγώνες Β' φάσης Ιστότοπος contra.gr Αγώνες Β' φάσης Ιστότοπος contra.gr Αποτελέσματα Γ' φάσης Ιστότοπος contra.gr Γ' φάση, ΕΑΛ−Πανελλήνιος Ιστότοπος contra.gr Αποτελέσματα προημιτελικών Ιστότοπος contra.gr Ολυμπιακός−Ηρακλής Ιστότοπος contra.gr Παναθηναϊκός−Πανελλήνιος Ιστότοπος contra.gr Παναθηναϊκός−Ολυμπιακός Ιστότοπος contra.gr
Πανίκος Πουργουρίδης Λεμεσού

Ο Εθνικός Σύλλογος Πανίκος Πουργουρίδης Λεμεσού είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Λεμεσό. Παλαιότερα διέθετε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία είχε τρεις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1981. Ονομάστηκε Πανίκος Πουργουρίδης προς τιμή του ήρωα, έφεδρου ανθυπολοχαγού Πανίκου Πουργουρίδη ο οποίος έχασε τη ζωή του σε μάχη στη Λεμεσό κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.Η ποδοσφαιρική ομάδα αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου.Το 1989 εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Στην πρώτη συμμετοχή της, την περίοδο 1989-90, τερμάτισε στη 4η θέση του ομίλου Λεμεσού-Πάφου. Την περίοδο 1990-91 τερμάτισε στην 8η θέση και την περίοδο 1991-92 στην 3η θέση. Στη συνέχεια αποχώρησε από το πρωτάθλημα. Η ποδοσφαιρική ομάδα δεν υφίσταται πλέον. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Πανίκος Πουργουρίδης Λεμεσού συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Κύπελλο ΣΤΟΚ Κυπελλούχος (1): 1988 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά

Εθνική Πινακοθήκη του Καναδάς (γαλλικά: Musée des beaux-arts du Canada‎) — που βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Οτάβα, Οντάριο, είναι η πρώτη γκαλερί τέχνης του Καναδάς. Η Γκαλερί στεγάζεται τώρα σε ένα κτίριο από γυαλί και γρανίτη στο Σαςςεξ κίνησης με αξιοσημείωτη θέα στα κτίρια του Κοινοβουλίου του Καναδά στο λόφο. Το κτίριο σχεδιάστηκε από τον Μοσέ Σαφντί και άνοιξε το 1988. Ο πρώην σκηνοθέτης της Γκαλερί, Σαζερλανδ , επιλέχθηκε ειδικά από τον πρωθυπουργό Πιέρ Τρουντό, για να επιβλέψει την κατασκευή της εθνικής γκαλερί και μουσεία. Ο Mαρκ Mαέρ ονομάστηκε διευθυντής του μουσείου, διαδέχοντας τον Пιέρ Τεβρε , στις 19 Ιανουαρίου 2009.

 Η Γκαλερί δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1880 από τον Γενικό Κυβερνήτη του Καναδάς, Τζον Κάμπελ, τον 9ο Δούκα της Aργίλ και το 1882 μετακόμισε στο πρώτο του σπίτι στο λόφος στο ίδιο κτήριο με το Ανώτατο Δικαστήριο. Το 2000, το Βασιλικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής του Καναδάς επέλεξε την Εθνική Πινακοθήκη ως ένα από τα 500 καλύτερα κτίρια που παράγονται στον Καναδάς κατά την τελευταία χιλιετία. Η Gallery έχει μια μεγάλη και ποικίλη συλλογή έργων ζωγραφικής, σχεδίων, γλυπτών και φωτογραφιών. Παρόλο που επικεντρώνεται στην καναδική τέχνη, κατέχει έργα πολλών γνωστών Αμερικανών και Ευρωπαίων καλλιτεχνών. Έχει μια ισχυρή συλλογή σύγχρονης τέχνης με μερικά από τα πιο διάσημα έργα του Άντυ Γουόρχολ. Το μουσείο χαρακτηρίζει καναδική, εγγενή και ξυλογλυπτική τέχνη, αμερικανική και ευρωπαϊκή ζωγραφική, γλυπτική, εκτυπώσεις και σχέδια, σύγχρονη και σύγχρονη τέχνη και φωτογραφίες. Το μεγαλύτερο έργο στην Πινακοθήκη είναι το σύνολο του εσωτερικού του παρεκκλησίου της οδού κουρτίνα, το οποίο αποτέλεσε μέρος της Μονής της Παναγίας της Ιερής Καρδιάς. Οι εσωτερικές διακοσμήσεις του παρεκκλησίου της οδού κουρτίνα σχεδιάστηκαν από τον Γιώργος το 1887. Μετά το μοναστήρι κατεδαφίστηκε το 1972, το παρεκκλήσι αποσυναρμολογήθηκε, αποθηκεύτηκε και ανακατασκευάστηκε μέσα στο γκαλερί ως έργο τέχνης το 1988. Auguste Rodin, Age of Bronze, 1875–1876, cast in 1901. M. C. Escher, Stars, 1948. Barnett Newman, Voice of Fire, 1967. Το Μουσείο είναι συνδεδεμένο με: Σύλλογος Μουσεία του Καναδά, Οντάριο Ένωση γκαλερί τέχνης, Δίκτυο Πληροφοριών για την Κληρονομιά του Καναδά, και Εικονικό Μουσείο του Καναδά. Ord, Douglas (2003), The National Gallery of Canada: ideas, art, architecture, McGill-Queen's University Press, ISBN 0-7735-2509-2, https://books.google.com/books?id=lIUPghtfGyIC&lpg=PP1&dq=National%20Gallery%20of%20Canada&pg=PP9#v=onepage&q&f=true Robert Fulford, "Turning the absurd into an art form: Canada's National Gallery has a history filled with bizarre decisions," National Post, 9 September 2003, https://web.archive.org/web/20160616160759/http://www.robertfulford.com/2003-09-09-gallery.html Επίσημος ιστότοπος
Γιον Λούντβικ

Ο Γιον Λούντβικ (John Hassim Lundvik, γ. 27 Ιανουαρίου 1983) είναι Σουηδός τραγουδιστής, τραγουδοποιός και πρώην δρομέας μικρών αποστάσεων. Ήταν μέλος της ομάδας στίβου του ΙΦΚ Βέξιε. Ο Λούντβικ επίσης έχει και μια καριέρα στο τραγούδι και στην σύνθεση τραγουδιών, έχοντας γράψει τραγούδια για ταινίες και για τον γάμο της Βικτόρια, την πριγκίπισσα της Σουηδίας, με τον Ντάνιελ Γουέστλινγκ το 2010. Το 2018, συμμετείχε στο Melodifestivalen με το τραγούδι "My Turn", τερματίζοντας τρίτος. Εκπροσώπησε τη Σουηδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "Too Late for Love". Στον ίδιο διαγωνισμό, εκπροσώπησε και το Ηνωμένο Βασίλειο σαν τραγουδοποιός, αφού συνυπογράφει το τραγούδι "Bigger Than Us".

 Ο Λούντβικ γεννήθηκε στο Λονδίνο και υιοθετήθηκε από Σουηδούς ομογενείς στην Αγγλία όταν ήταν ηλικίας μιας εβδομάδας. Ζούσε στο Λονδίνο μέχρι την ηλικία των έξι ετών, όταν η οικογένειά του επέστρεψε στη Σουηδία, εγκαταστάθηκε στο Βέξιε. Δεν γνώρισε ποτέ τους βιολογικούς του γονείς. Ο Λούντβικ ξεκίνησε την μουσική του καριέρα το 2010 συνθέτοντας το κομμάτι "When You Tell the World You're Mine" για τον γάμο της Βικτόρια, την πριγκίπισσα της Σουηδίας, με τον Ντάνιελ Γουέστλινγκ. Ο Λούντβικ συνέχισε να συνθέτει μουσική για μουσικούς όπως ο Άντον Έβαλντ, ο Ισάκ Ελιότ και η Σάνα Νίλσεν, όπως επίσης και τη σύνθεση μουσικής για την ταινία "Easy Money". Έχει επίσης συνθέσει μουσική για την τηλεοπτική σειρά "Empire".Το 2016, ο Lundvik έλαβε μέρος στο "Allsång på Skansen", παρουσιάζοντας ένα ντουέτο με τον Λιλ Λίντφορς. Συμμετείχε στο Melodifestivalen 2018 με το τραγούδι "My Turn", σε μια προσπάθεια να εκπροσωπήσει τη Σουηδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018. Προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό απευθείας στον τελικό, και τερμάτισε συνολικά στην τρίτη θέση.Συμμετείχε στο Melodifestivalen 2019 με το τραγούδι "Too Late for Love", όπου προκρίθηκε απευθείας στον τελικό. Ο Lundvik κέρδισε και εκπροσώπησε τη Σουηδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2019 στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ.Παράλληλα, συνέθεσε το "Bigger Than Us", το νικητήριο τραγούδι στην επιλογή του Ηνωμένου Βασιλείου και η έκδοση που τραγούδησε ο Μάικλ Ράις επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στη Γιουροβίζιον 2019. Το 2005, ο Λούντβικ ήταν μέλος της ομάδας για τον γύρο 4 × 100 μέτρων της ΙΦΚ Βέξιε, όπου κέρδισε χάλκινο μετάλιο στο Σουηδικό Πρωτάθλημα το 2005. 60 μέτρα: 6,99 (Βέξιε, 3 Φεβρουαρίου 2002) 100 μέτρα: 10,84 (Κάρλσκρουνα, 12 Ιουνίου 2006) 200 μέτρα: 22,42 (Βέλλινγκε, 17 Αυγούστου 2003) Ως κύριος καλλιτέχνης Ως συνεμφανιζόμενος καλλιτέχνης Επίσημος ιστότοπος
Παρασυρός Λακωνίας

Ο Παρασυρός είναι ένα χωριό του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Γυθείου. Είναι μέρος της κοινότητας Σκουταρίου. Βρίσκεται 2 χιλιόμετρα δυτικά του Σκουταρίου, 9 χιλιόμετρα ανατολικά της Αρεόπολης και 13 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γυθείου.

 Το 1770, ο Παρασυρός έστειλε άνδρες για να συμβάλει στο Μανιάτικο στρατό στη Μάχη της Βρωμοπηγάδας. Ο Μανιάτικος στρατός συγκεντρώθηκε στα βουνά πίσω από τον Παρασυρό με την ονομασία Τρικέφαλοι. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Μανιάτικος στρατός νίκησε τον ανώτερο αριθμητικά οθωμανικό στρατό. Ήταν μέρος του Δήμου Καρυούπολης μεταξύ 1845 και 1912, μέρος της Κοινότητας Σκουταρίου μεταξύ 1912 και 1997 και μέρος του Δήμου Γύθειου μεταξύ 1997 και 2010. Ο Παρασυρός καταλήφθηκε από τους Ναζί κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ζέλικο Στουράνοβιτς

Ο Ζέλικο Στουράνοβιτς (Жељко Штурановић, 31 Ιανουαρίου 1960 - 30 Ιουνίου 2014) ήταν Μαυροβούνιος πολιτικός. Ήταν ο δεύτερος πρωθυπουργός του Μαυροβουνίου (από το 2006 ως το 2008).

 Υπηρέτησε αρχικά στο Υπουργείο Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Μίλο Τζουκάνοβιτς. Μετά την παραίτηση του τελευταίου από την πρωθυπουργία, επιλέχθηκε ως διάδοχός του και ορκίστηκε στις 10 Νοεμβρίου 2006. Τον Ιανουάριο του 2007 έγινε γνωστό ότι πάσχει από καρκίνο.Τελικά παραιτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2008 για λόγους υγείας. Παρέμεινε στο αξίωμα μέχρι τον ορισμό του διαδόχου του από το DPS. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μίλο Τζουκάνοβιτς. Απεβίωσε στο Παρίσι στις 30 Ιουνίου 2014.
Ούντο της Νευστρίας

Ο Ούντο της Νευστρίας ήταν ευγενής στο βασίλειο των Ανατολικών Φράγκων τον 9ο μ.Χ. αιώνα, γιος του Γκέμπχαρτ κόμη του Λάνγκαου και μεγαλύτερος αδελφός του Βερεγγάριου Α΄ της Νευστρίας. Τα αδέλφια είχαν την εύνοια του βασιλιά Καρόλου του Φαλακρού.

 Με τους αδελφούς του Βερεγγάριο Α΄ και Βάλντο συμμετείχαν το 861 στην εξέγερση του Καρλομάν της Βαυαρίας εναντίον του πατέρα του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού της Ανατολικής Φραγκίας. Η επανάσταση κατεστάλη εύκολα και τα αδέλφια μαζί με τον συγγενή τους Αδελάρδο κατέφυγαν στην Αυλή του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού της Δυτικής Φραγκίας. Ο Κάρολος τους ανέθεσε τη μαρκιωνία της Νευστρίας για να τη φυλάνε από τους Βίκινγκς, ενώ τη φύλαξη της Βρετάνης ανέθεσε στον Ροβέρτο τον Ισχυρό. Η εύνοια του Καρόλου Β΄ προκάλεσε την ζήλια των Ροργονιδών, της πιο ισχυρής οικογένειας της Νευστρίας, που -αφού συμμάχησαν με τον Σαλομάν της Βρετάνης- επιτέθηκαν στα αδέλφια το 865. Ο θάνατος του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού επέτρεψε στα αδέλφια να επιστρέψουν το 876 στην Αυλή του Καρλομάνου. Τέκνα του Ούντο ήταν: Κορράδος απεβ. 906, δούκας της Θουριγγίας. Έδωσε το όνομά του στον Οίκο των Κορραδιδών και γιος του ήταν ο: Κορράδος Α΄ βασιλιάς της Γερμανίας. Έμπερχαρτ κόμης του Λάνγκαου. Γκέμπχαρντ, κόμης του Ούλφγκαου. Γκέμπχαρτ π. 860/8-910, δούκας της Λωρραίνης. Ροδόλφος απεβ. 908, έγινε επίσκοπος του Βύρτσμπουργκ.
Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός

Ο Εθνικός Δημοκρατικός Συναγερμός (αραβικά: التجمع الوطني الديمقراطي‎, γαλλικά: Rassemblement National Démocratique‎, ή RND) είναι πολιτικό κόμμα της Αλγερίας. Στην ηγεσία του βρίσκεται ο Αχμέτ Ουγιαχία. Το κόμμα διοργάνωσε το δεύτερο συνέδριό του στις 15 – 17 Μαΐου 2003.

 Το κόμμα ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1997 εν μέσω του αλγερινού εμφυλίου πολέμου από υποστηρικτές του Λιαμίν Ζερουάλ, πρώην επικεφαλής των χερσαίων δυνάμεων του αλγερινού στρατού, ο οποίος είχε εκλεγεί πρόεδρος λιγότερο από δύο χρόνια πριν (16 Νοεμβρίου 1995). Ο Ζερουάλ είχε θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος και έλαβε το 60% των ψήφων. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Αλγερίας που πραγματοποιήθηκαν στις 5 Ιουνίου 1997, το κόμμα έλαβε περισσότερες ψήφους από οποιοδήποτε άλλο κόμμα και 156 από τις 380 έδρες. Στις επόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές πέντε χρόνια αργότερα, κατέληξε στην τρίτη θέση συγκαταλέγοντας μόλις το 9,5% των ψήφων, λαμβάνοντας 47 από τις 380 έδρες στο κοινοβούλιο της Αλγερίας. Στις εκλογές του 2007 έλαβε το 10,33% των ψήφων και 61 από τις 389 έδρες. Είναι μέρος της προεδρικής συμμαχίας, μιας τριμερούς πολιτικής συμμαχίας που δημιουργήθηκε το 2005, ενώ τα άλλα δύο κόμματα είναι το πρώην μοναδικό νομικό κόμμα, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN) και το Κοινωνικό Κίνημα για την Ειρήνη (Χαμάς).Το Κέντρο Μπέρκλεϊ του Πανεπιστημίου του Τζωρτζτάουν περιγράφει το RND ότι «αντικαταστάτη» του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου ως το «κρατικό κόμμα» της Αλγερίας προσωρινά για τις εκλογές 1995 και 1997 «μετά την ήττα του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου από το Ισλαμικό Μέτωπο Σωτηρίας (FIS) στις εκλογές της εθνικής νομοθετικής περιόδου 1991-1992». Οι εκλογές αυτές ακυρώθηκαν με στρατιωτικό πραξικόπημα και ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο έως και 200.000 Αλγερινών, αλλά μόλις οι ισλαμιστές αντάρτες πραγματοποίησαν εκεχειρία σε μεγάλο βαθμό, το «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο ανέκτησε τη θέση του ως το πλειοψηφικό και κυβερνών κόμμα».Ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος Αχμέτ Ουγιαχία διορίστηκε πρωθυπουργός στις 23 Ιουνίου 2008.
Ίβο Πογκορέλιτς

Ο Ίβο Πογκορέλιτς (κροατικά: Ivo Pogorelić‎· γενν. 20 Οκτωβρίου 1958, Βελιγράδι) είναι Κροάτης πιανίστας. Είναι γνωστός για τις ενίοτε ανορθόδοξες ερμηνείες του, κάτι που του προσέφερε μεγάλη φήμη και διθυραμβικές κριτικές. Όντας μουσικός ευρέος ρεπερτορίου, οι ηχογραφήσεις του περιλαμβάνουν έργα διαφόρων συνθετών από τις αρχές του 18ου έως τον 20ό αιώνα.

 Ο Πογκορέλιτς γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1958 στο Βελιγράδι της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας από Κροάτη πατέρα και Σέρβα μητέρα. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Πογκορέλιτς πολιτογραφήθηκε Κροάτης. Έλαβε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου στην ηλικία των επτά και παρέμεινε μαθητής της Μουσικής Σχολής «Βόισλαβ Βούτσκοβιτς» μέχρι τα δώδεκά του, όταν και προσκλήθηκε στη Μόσχα για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Κεντρική Μουσική Σχολή με τον Γεβγκένι Τιμάκιν. Αργότερα, αποφοίτησε από το Ωδείο της Μόσχας, όπου βρισκόταν στις τάξεις των Βέρα Γκορνοστάιεβα και Γεβγκένι Μαλίνιν. Το 1976 ξεκίνησε να συνεργάζεται εντατικά με τη Γεωργιανή πιανίστα Αλίζα Κεζεράζντε, η οποία του παρέδωσε την παράδοση της σχολής του Λιστ και του Ζιλότι. Παρέμειναν παντρεμένοι από το 1980 έως και τον θάνατό της, το 1996, από καρκίνο του ήπατος. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ivo Pogorelich στο Wikimedia Commons
Ίρμενγκαρτ του Έττινγκεν

Η Ίρενγκαρτ, γερμ. Irmengard von Öttingen (π. 1304 - 6 Νοεμβρίου 1389) από τον Οίκο των Έττινγκεν, ήταν κόρη του κόμη του Έττινγκεν και με τον γάμο της έγινε παλατινή κόμισσα του Ρήνου.

 Ήταν κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ κόμη του Έττινγκεν και της Αγνής, κόρης του Έμπερχαρτ Α΄ κόμη της Βυρτεμβέργης. Το 1320 η πριγκίπισσα Ίρενγκαρτ παντρεύτηκε τον Κόμη Παλατίνο Αδόλφο του Ρήνου του Οίκου του Βίττελσμπαχ. ήταν επίσης ο Κόμης Παλατίνος του Ρήνου από το 1319 μέχρι τον θάνατό του το 1327. Η αληθινή όμως εξουσία ασκούνταν από ον θείο του Λουδοβίκο Δ'. Ο Αδόλφος πέθανε τον Ιανουάριο του 1327 στο Νόιστατ και θάφτηκε στο Σοναου Άμπεϋ. Την χρονιά του θανάτου του άντρα της, μαζί με τα παιδιά της αποσύρθηκαν στον μοναστήρι του Λίμπεναου στο Βορμς. Στην αρχή η Ίρενγκαρτ έμενε ως καλεσμένη στο μοναστήρι. Περίπου στο 1347 έγινε Δομινικανή καλόγρια και έζησες ως καλόγρια μέχρι το θάνατό της το 1389 (πολλές πηγές αναφέρουν το 1399). Η κόμισα Ίρενγκαρτ πέθανε το 1389. Δεν έχουν απομείνει κατάλοιπα του μοναστηρίου σήμερα. Παντρεύτηκε το 1320 τον Αδόλφο των Βίττελσμπαχ παλατινό κόμη του Ρήνου και είχε τέκνα: Ρούπερτ Β΄ 1325-1398, εκλέκτορας του Ρήνου (1390-98). Αδόλφος. Φρειδερίκος. μία κόρη, απεβ. 1389. Παντρεύτηκε τον Μάινχαρτ Α΄ κόμη του Όρτενμπουργκ. Johann Friedrich Schannat: „Historia episcopatus Wormatiensis“, 1734, p. 172 Bayerische Akademie der Wissenschaften, Munich: „Abhandlungen der Churfürstlich-Baierischen Akademie der Wissenschaften“ 3. Band, 1765; Scan about Irmengard of Oettingen Jörg Rogge: „Fürstin und Fürst - Familienbeziehungen und Handlungsmöglichkeiten von hochadeligen Frauen im Mittelalter“, Verlag Thorbecke, 2004, ISBN 3-7995-4266-3, p. 35; Scan about Irmengard von Oettingen Ingeborg Schroth: „Ein Reliquienkreuz von 1342 aus Kloster Liebenau“, in: „Pantheon“, Nr. 31, 1943, pp. 43–47 Details about the cross
Ιωσήφ Βουρδουμπάς

Ο Ιωσήφ Χατζή Ρούσου Βουρδουμπάς (1817 - 29 Οκτωβρίου 1906) ήταν Κρητικός αγωνιστής από τον Άσκυφο Σφακίων. Διετέλεσε αρχηγός και πληρεξούσιος Σφακίων σε όλες τις επαναστατικές συνελεύσεις.

 Γεννήθηκε το 1817 και ήταν γιος του Ρούσου Βουρδουμπά, αγωνιστή του 1821. Ο ίδιος ο Σήφης ήταν οπλαρχηγός, πρόεδρος της προσωρινής συνέλευσης της Κρήτης πριν την Κρητική Επανάσταση του 1866 και στην επανάσταση του 1878 εξελέγη αντιπρόεδρος της συνέλευσης στην Αργυρούπολη, όπου ζητήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις να ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.Απεβίωσε στις 29 Οκτωβρίου 1906 και η ταφή του έγινε στο Γετίμ Μετόχι, που ήταν περιουσία των προγόνων του ήδη από το 1835. Ο Βουρδουμπάς κληρονόμησε από τον πατέρα του μεγάλη περιουσία. Παντρεύτηκε με την Άννα Βολουδάκη και απέκτησε 3 κόρες, τη Χρυσή Παπαδοπέτρου, τη Μαρία Λυκάκη και την Αθηνά Μανουσέλη, και 2 γιους, το Ρούσσο (που διακρίθηκε ως Μακεδονομάχος) και τον Ιωάννη. Φωτογραφία σε ταχυδρομική κάρτα.
Nexuiz

Το Nexuiz είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου από την Alientrap. Ο πηγαίος κώδικας του παιχνιδιού είναι ανοικτός και τα δεδομένα του παιχνιδιού είναι ελεύθερα. Διανέμεται από την άδεια GNU GPL και είναι δωρεάν για λήψη από την επίσημη ιστοσελίδα του παιχνιδιού. Το Nexuiz μπορεί να τρέξει σε Linux, Microsoft Windows και Mac OS X. Χρησιμοποιεί τη μηχανή παιχνιδιού DarkPlaces, η οποία είναι μια τροποποιημένη έκδοση του Quake engine. Το λογότυπο του Nexuiz είναι ο κινέζικος χαρακτήρας "力" (Λι) που σημαίνει δύναμη.

 Το Nexuiz έχει δεκατρία όπλα, 24 επίσημες πίστες και πάνω 240 πίστες που δημιουργήθηκαν από την κοινότητα του παιχνιδιού επίσης έχει 15 μοντέλα παικτών. Έχει επιλογή για εκστρατεία με ένα παίκτη, όπου ο παίκτης παίζει σε διάφορες πίστες. Για να πάει στην επόμενη πίστα πρέπει να φτάσει στην συγκεκριμένη πίστα ένα συγκεκριμένο σκορ. Το παιχνίδι υποστηρίζει παιχνίδι με bots (υπολογιστής εναντίον ανθρώπου) ή με άλλους παίκτες σε τοπικό δίκτυο ή στο διαδίκτυο. Η ανάπτυξη του Nexuiz ξεκίνησε το 2001 ως τροποποίηση-επέκταση για το Quake από τον Lee Vermeulen. Σε σύντομο χρονικό διάστημα το έργο μεταφέρθηκε στο DarkPlaces που αναπτύχθηκε από τον Forest Hale, μετά από λίγο καιρό και αυτός προσχώρησε στο έργο.. Μετά από τέσσερα χρόνια δουλειάς χωρίς προϋπολογισμό, το Nexuiz 1.0 κυκλοφόρησε στις 31 Μαΐου 2005, εξ ολοκλήρου σε GNU GPL και μέχρι το τέλος του Ιουνίου είχε ληφθεί 250,000,000 φορές. Στις 3 Μαρτίου 2010 ανακοινώθηκε ότι η άδεια του Nexuiz δόθηκε στην IllFonic να αναπτύξει μια έκδοση του Nexuiz για κονσόλες. Το παιχνίδι θα έχει το ίδιο όνομα ενώ θα υιοθετήσει βικτοριανό στυλ. Αλλαγές στο Nexuiz θα ενσωματωθούν στο fork του με το όνομα Xonotic. Επίσημη ιστοσελίδα
Κετονοσώματα

Τα κετονοσώματα είναι προϊόντα του μεταβολισμού των λιπαρών οξέων, όταν αυτά διασπώνται στο ήπαρ για να δώσουν ενέργεια σε περιπτώσεις έλλειψης υδατανθράκων. Αυτά είναι το ακετοξικό, το β-υδροξυβουτυρικό και η ακετόνη. Το ακετυοξικό και το β-υδροξυβουτυρικό χρησιμοποιούνται κατά προτίμηση ως καύσιμα από την καρδιά και τον νεφρικό φλοιό, ενώ σε περιπτώσεις ανάγκης, ο εγκέφαλος μπορεί να χρησιμοποιήσει για πηγή ενέργειας τα κετονοσώματα.

 Τα κετονοσώματα παράγονται από το ακέτυλο-CoA στα μιτοχόνδρια των κυττάρων του ήπατος όταν υπάρχει έλλειψη υδατανθράκων και η παραγωγή ενέργειας γίνεται από τα λιπαρά οξέα. Σε περιπτώσεις έλλειψης υδατανθράκων, το οξαλοξικό οξύ είναι μειωμένο, καθώς χρησιμοποιείται για την παραγωγή γλυκόζης, και δεν επαρκεί για την είσοδο των ακέτυλο-CoA στο κύκλο του κιτρικού οξέος. Σε αυτή την περίπτωση το ακέτυλο-CoA εκτρέπεται σε άλλη μεταβολική οδό και τελικά οδηγεί στο σχηματισμό των κετονοσωμάτων. Στο πρώτο βήμα στο σχηματισμό των κετονοσωμάτων, δύο μόρια ακέτυλο-CoA συμπυκνώνονται και σχηματίζουν το ακετοακέτυλο-CoA από το ένζυμο θειολάση. Στη συνέχεια, αντιδρά με ένα ακόμη ακέτυλο-Coa και νερό και σχηματίζεται 3-υδροξυ-3-μεθυλογλουταρυλο-CoA, το οποίο στη συνέχεια διασπάται σε ακετυλο-CoA και ακετοξικό. Στην συνέχεια, το ακετοξικό ανάγεται σε β-υδροξυβουτυρικό στη μήτρα του μιτοχονδρίου με τη χρήση ενός NADH. Ο λόγος NADH/NAD+ καθορίζει αν θα γίνει ή όχι η αντίδραση. Επίσης, το ακετοξικό οξύ λόγω της χημικής δομής του, υφίσταται μια αργή αποκαρβοξυλίωση προς σχηματισμό ακετόνης. Η ακετόνη στη συνέχεια αποβάλλεται μέσω των ούρων ή της αναπνοής και αυτή η απώλεια είναι που οδηγεί στη μείωση του βάρους στις κετογενικές δίαιτες. Αν και αποτελούν παραπροϊόντα του μεταβολισμού, κάποιοι ιστοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ακετοξικό και το β-υδροξυβουτυρικό ως πηγή ενέργειας. Το β-υδροξυβουτυρικό μετατρέπεται ξανά σε ακετοξικό, το οποίο ενεργοποιείται με την προσθήκη του συνενζύμου α από ένα ηλέκτρυλο-CoA από μια ειδική μεταφοράση, η οποία όμως δεν υπάρχει στο ήπαρ. Στη συνέχεια το ακετοξικό διασπάται σε μόρια ακέτυλο-CoA με θειόλυση, τα οποία μπορούν να παράγουν ενέργεια μέσω του κύκλου του κιτρικού οξέως. Η υψηλή συγκέντρωση ακετοξικού στο αίμα μειώνει το ρυθμό λιπόλυσης στο λιπώδη ιστό. Ιστοί που χρησιμοποιούν κετονοσώματα για την παραγωγή ενέργειας είναι η καρδιά και ο φλοιός του νεφρού. Αυτοί οι ίστοι προτιμούν τα κετονοσώματα έναντι της γλυκόζης. Κετονοσωμάτα χρησιμοποιεί και ο εγκέφαλος για πηγή ενέργειας σε περιπτώσεις ασιτίας ή διαβήτη. Stryer Lubert, Berg Jeremy, John Tymoczki (2011). Βιοχημεία. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. σελίδες 692–4. ISBN 978-960-524-190-2.
Arcadia Lost

Το Arcadia Lost είναι αμερικανική δραματική ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία του Φαίδων Παπαμιχαήλ και πρωταγωνιστές τους Χέιλι Μπένετ, Κάρτερ Τζένκινς και Νικ Νόλτε. Η ταινία λαμβάνει χώρα και γυρίστηκε στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα γυρίστηκε στο χωριό Πούλιθρα, στη δημοτική ενότητα Λεωνιδίου, στο δήμο Νότιας Κυνουρίας, στην περιφερειακή ενότητα Αρκαδίας. Η Πούλιθρα είναι ένας παραδοσιακός οικισμός. Είναι ένα από τα τελευταία ήσυχα, παραλιακά χωριά με παραδοσιακά πέτρινα σπίτια.

 Μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα, δύο έφηβοι αφήνονται απομονωμένοι στην αγροτική Ελλάδα. Η Σάρλοτ έχει μια βαθιά επιθυμία να βρει σύνδεση, αλλά κρύβεται πίσω από μια ανόητη διάθεση και τη νέα σεξουαλική της δύναμη. Ο Σάι, ο πρόσφατος ετεροθαλής αδερφός της, είναι εσωστρεφής, κρύβεται πίσω από την κάμερα και την καυστική εξυπνάδα. Καθώς οι δύο περιπλανιούνται στους χωμάτινους δρόμους και την εκπληκτική ομορφιά της Ελλάδας, συναντούν το Μπένερζι, έναν απόδημο Αμερικανό. Χωρίς άλλη εναλλακτική λύση, τον δέχονται απρόθυμα ως οδηγό τους. Οι τρεις ξεκινούν ένα περιπετειώδες ταξίδι προς τα μυστικιστικά νερά στο ιερό Όρος Πάρνωνα. Το ταξίδι τους τους οδηγεί σε ένα τοπίο τόσο αρχαίο όσο και σύγχρονο. Τα γεγονότα τους αναγκάζουν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια του παρελθόντος τους και την τρομακτική, όμορφη πραγματικότητα του παρόντος. Νικ Νόλτε ως Benerji Χέιλι Μπένετ ως Charlotte Κάρτερ Τζένκινς ως Sye Ντάτο Μπαχτάτζε ως Gorgo Λάχλαν Μπουκάναν ως Raffi Ρένος Χαραλαμπίδης ως διευθυντής ξενοδοχείου Άντονι Μπερκ ως μάγειρας Άλεξ Ζορμπάς ως Desmond Αλεξάνδρα Παυλίδου ως Alisa Ντάβιντ Αρινιέλο ως μπαμπάς της Charlotte Τζέιμς Άιβορι ως φωτογράφος γάμου Νικόλας Μαρμαράς ως σερβιτόρος Όλγα Κύπρου ως γυναίκα στα λευκά Αναστασία Πουτσέλα ως ηλικιωμένη γυναίκα Αριέττα Βαλμά ως κορίτσι στα λευκά Βασίλης Δρόσος ως οδηγός φορτηγού Arcadia Lost στην IMDb Κριτική του Ελληνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου LA από τον Άλεξ Λόβερινγκ Φεστιβάλ ταινιών Little Rock
Αννόβερο

Το Αννόβερο (στα γερμανικά: Hannover), στον ποταμό Λάϊνε (Leine), είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κράτους της Κάτω Σαξωνίας (Niedersachsen), Γερμανία. Το 2000, το Αννόβερο φιλοξένησε την EXPO 2000. Ο εκθεσιακός χώρος του Αννόβερου, χάρη στις πολυάριθμες επεκτάσεις του (ειδικά για την EXPO 2000) είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο.

 Η πόλη ιδρύθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους (οι πρώτες ενδείξεις ύπαρξης αγοράς στο μέρος αυτό χρονολογούνται στο 950) στις όχθες του ποταμού Λάϊνε. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε εκκλησιαστικά χειρόγραφα του 1150. Η πόλη έλαβε τα δικαιώματά της το 1241. Τον 14ο αιώνα η πόλη πέρασε μια περίοδο οικονομικής άνθησης, οπότε και χτίστηκαν και το τείχος και οι παλαιότερες εκκλησίες της πόλης, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου. Το 1636 ο δούκας του Κάλενμπεργκ αποφάσισε να μετακινήσει την κατοικία του στο Αννόβερο. Το δουκάτο του ήταν γνωστό κατόπιν ως δουκάτο του Αννόβερου (Οίκος Αννόβερου). Οι απόγονοί του θα γίνονταν αργότερα βασιλιάδες της Μεγάλης Βρετανίας (μετά από το 1800, βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου) ο πρώτος τους ήταν ο Γεώργιος Α', ο οποίος ανήλθε στο βρετανικό θρόνο στο 1714. Ο ίδιος και οι διάδοχοί του στον αγγλικό θρόνο μέχρι τη βασίλισσα Βικτώρια ήταν συγχρόνως και εκλέκτορες του Αννόβερου. Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα ήταν κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών, με φιλοσόφους όπως ο Λάιμπνιτς και το μεγαλύτερο μέρος της παλιάς πόλης του Αννόβερου καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Από τα λίγα κτίρια που παρέμειναν είναι το νέο δημαρχείο (Neues Rathaus). Επίσης, η εκκλησία Εγκίντιενκίρχε δεν αναστηλώθηκε, αλλά παρέμεινε μνημείο των νεκρών του πολέμου. Η τοπική οικονομία στηρίζεται στους πολυάριθμους επισκέπτες των διάφορων σημαντικών εκθέσεων που διοργανώνονται στις εκθεσιακές εγκαταστάσεις της πόλης, καθώς και από κάποιες πολυεθνικές που έχουν την έδρα τους στο Αννόβερο, όπως η εταιρία ελαστικών Continental, η εταιρία οικονομικών υπηρεσιών AWD,Ομάδα VHV, η αντασφαλιστική Hannover Re, ο ταξιδιωτικός οργανισμός TUI, η Volkswagen Nutzfahrzeuge (που τυπικά όμως εδρεύει στο Βόλφσμπουργκ) και παράγει το Volkswagen T5, ο κατασκευαστής συστημάτων οχημάτων WABCO, η κατασκευάστρια φορτηγών Komatsu Hanomag, οι μπαταρίες Varta-Batteriewerk και η Siemens IT Solutions und Services. Η βιομηχανική έκθεση Hannover Messe Η έκθεση τεχνολογίας και πληροφορικής CeBit.
NGC 1701

Ο NGC 1701 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου (R) SA(r)ab? στον αστερισμό Γλυφείον. Απέχει περίπου 240 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και τον ανακάλυψε ο Τζον Χέρσελ στις 6 Νοεμβρίου 1843..

 Δεδομένα για το NGC 1701 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 1701 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά)
Αλφόνσος της Γκαλιέρα (γιος του Αλβάρο)

Ο Αλφόνσος, ιταλ.: Don Alonso d'Orléans e Parodi Delfino (Ρώμη, 23 Αυγούστου 1941 - Χιούστον, 6 Σεπτεμβρίου 1975) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ορλεάνης ήταν διάδοχος της Γκαλιέρα, ως ο πρωτότοκος γιος του Αλβάρο δούκα της Γκαλιέρα.

 Γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας. Ήταν ο πρώτος γιος του Άλβαρο δούκα της Γκαλιέρα (1910-1997) και της Κάρλας Παρόντι-Ντελφίνο. Ο Αλφόνσος απεβίωσε σε ηλικία 34 ετών στο Χιούστον του Τέξας, χωρίς να έχει κληρονομήσει το δουκάτο της Γκαλιέρα, αφήνοντας τον μεγαλύτερο γιο του ως κληρονόμο του τίτλου του δουκάτου. Νυμφεύτηκε τη δόνα Εμίλια Φεράρα-Πινιατέλι των πριγκίπων του Στρονγκόλι, κόρη του δον Βιντσέντσο Φεράρα-Πινιατέλι, πρίγκιπα του Στρονγκόλι και κόμη της Mελίσα, και της νόμπιλε Φραντσέσκα Πούλτσι-Ντόρια στις 12 Ιανουαρίου 1966 στη Νάπολη της Ιταλίας. Είχαν παιδιά: Aλφόνσος (γενν. 2 Ιανουαρίου 1968). Άλβαρο (γενν. 4 Οκτωβρίου 1969).
Νιούαρκ (Νιου Τζέρσεϊ)

Το Νιούαρκ (αγγλικά: Newark, New Jersey), είναι η μεγαλύτερη πόλη της αμερικανικής πολιτείας Νιου Τζέρσεϊ και έδρα της κομητείας Έσσεξ. Το Νιούαρκ είναι ένας από τους σημαντικότερους αεροπορικούς, σιδηροδρομικούς και ακτοπλοϊκούς κόμβους των ΗΠΑ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021, το Νιούαρκ έχει πληθυσμό 282,529 κατοίκους, κατατάσσοντάς την, ως την 74η μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες.. To Νιούαρκ, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη που βρίσκεται στην μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης, περίπου 8 χιλιόμετρα δυτικά του Μανχάταν.

 Το λιμάνι του Νιούαρκ, είναι ο κύριος τερματικός για εμπορευματοκιβωτιοφόρα στο λιμάνι Νέας Υόρκης και Νιου Τζέρσεϊ και είναι το μεγαλύτερο λιμάνι στην Ανατολική Ακτή. Το αεροδρόμιο του Νιούαρκ, το Διεθνές Αεροδρόμιο Νιούαρκ Λίμπερτι, είναι ένα από τα αεροδρόμια με την μεγαλύτερη κίνηση στις ΗΠΑ.Στο Νιούαρκ εδρεύουν αρκετές επιχειρήσεις, όπως η Prudential Financial και PSEG. Στην πόλη βρίσκονται πολλά πανεπιστήμια. Η πόλη χωρίζεται σε πέντε περιοχές, από το αστικό κέντρο μέχρι τα προάστια. Στο Νιούαρκ βρίσκεται το παλαιότερο κομητειακό πάρκο στις ΗΠΑ, το Μπράτς Μπρουκ Παρκ, το οποίο διαθέτει το μεγαλύτερο αριθμό κερασιών στις ΗΠΑ, με περισσότερα από 4.000 δέντρα. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Newark, New Jersey στο Wikimedia Commons