IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμαλία του Νάσσαου

Η Αμαλία του Νάσσαου (Amalia vu Nassau, 15 Ιουνίου 2014 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Φήλικα του Λουξεμβούργου. Είναι το τρίτο εγγόνι και η μοναδική εγγονή του Ερρίκου μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου. Είναι τέταρτη στη γραμμή διαδοχής, μετά από τον θείο της Πρίγκιπα Γουλιέλμο, τον εξαδελφό της Πρίγκιπα Κάρολο και τον πατέρα της.

 Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου 2014 στο Μαιευτήριο Μεγάλη Δούκισσα Καρλότα στην Πόλη του Λουξεμβούργου και είναι το μεγαλύτερο παιδί και η μοναχοκόρη του Πρίγκιπα Φήλιξ του Λουξεμβούργου και της Κλαίρης Λαντεμάχερ. Η γέννησή της και τα ονόματά της ανακοινώθηκαν την ίδια ημέρα από το Παλάτι. Ονομάσθηκε Αμαλία Γαβριέλα Μαρία Θηρεσία. Η βάπτισή της έγινε στις 12 Ιουλίου 2014 σε ένα παρεκκλήσι, στην πόλη Σαιν-Φερρεόλ-ντε Λόνγκ. Ανάδοχοί της ήταν η εκ πατρός θεία της Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα του Λουξεμβούργου και ο εκ μητρός θείος της Φήλιξ Λαντεμάχερ. 15 Ιουνίου 2014 - μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Αμαλία του Νάσσαου, Πριγκίπισσα των Βουρβόνων-Πάρμας
Τζόρτζιο Ανιέλλι

Ο Τζόρτζιο Ανιέλλι (ιταλικά: Giorgio Agnelli), 12 Μαΐου 1929 - 11 Μαΐου 1965), ήταν μέλος της οικογένειας Ανιέλλι. Ήταν ο δεύτερος γιος της Βιρτζίνια Μπουρμπόν ντελ Μόντε και του βιομηχάνου Εντοάρντο Ανιέλλι. Ο αδελφός του, Τζάννι, υπήρξε ο επικεφαλής της FIAT μέχρι το 2003.

 Γεννημένος στο Τορίνο το 1929, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε αντίθεση με τα άλλα μέλη της οικογένειας, δεν μπορούσε να συμμετάσχει σε βιομηχανικές και χρηματοοικονομικές δραστηριότητες λόγω σοβαρής ασθένειας. Πέθανε σε ηλικία 35 ετών σε ελβετική κλινική στη λίμνη της Γενεύης, όπου είχε νοσηλευθεί για πολύ καιρό. Σύμφωνα με την ποιήτρια Μάρλα Βίο, που ήταν η σύντροφος του για δέκα χρόνια, ο Τζόρτζιο είχε υποφέρει από σχιζοφρένεια για αρκετά μεγάλο διάστημα. Συναντήθηκαν το 1946 στην παραλία Φόρτε ντέι Μάρμι, το θέρετρο διακοπών της οικογένειας Ανιέλλι. Marco Ferrante, Casa Agnelli, Mondadori, 2007, (ISBN 978-88-04-56673-1) Giancarlo Galli, Gli Agnelli, il tramonto di una dinastia, Mondadori, Edizione 2003, (ISBN 88-04-51768-9) Alan Friedman, Agnelli and the network of italian power, Mandarin Paperback (Octopus Publishing Gr.), London, 1988, (ISBN 0-7493-0093-0) Angiolo Silvio Ori, Storia di una dinastia – Gli Agnelli e la Fiat, Editori Riuniti, Roma, 1996 (ISBN 88-359-4059-1)
Ιουδήθ της Ουγγαρίας

Η Ιουδήθ/Γιούντιτ της Ουγγαρίας, πολων. Judyta Węgierska (π. 969 - π. 988) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πριγκίπισσα της Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα των Ούγγρων.

 Ήταν κόρη του Γκέζα της Ουγγαρίας και της Σάρολτ, κόρης του Γκυούλα/Στεφάνου Β΄ ηγέτη φυλής Ούγγρων στην Τρανσυλβανία. Ωστόσο οι σύγχρονοι ιστορικοί απορρίπτουν αυτή την καταγωγή και θεωρούν την Ιουδήθ ότι ήταν από την Ουγγαρία, αλλά αγνώστου καταγωγής. Επίσης ορισμένοι ερευνητές δεν τη θεωρούν κόρη της Σάρολτ, 1ης συζύγου του Γκέζα, αλλά της 2ης συζύγου του. Παντρεύτηκε το 985 τον Μπολέσλαφ Α΄ των Πιαστ τον Γενναίο, δούκα, μετά βασιλιά, της Πολωνίας και είχε τέκνο: Μπέζπρυμ π.986-1032, δούκας της Πολωνίας. Oswald Balzer: Genealogia Piastów, Kraków 1895, pp. 39-41
Δελτίο Ειδικού Εισιτηρίου

Το Δελτίο Ειδικού Εισιτηρίου (ΔΕΕ, λέγεται και φοιτητικό πάσο ή απλώς πάσο) είναι μια κάρτα έκπτωσης για την χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς στην Ελλάδα. Χορηγείται κυρίως σε φοιτητές πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ενώ υπάρχουν και άλλοι τύποι ΔΕΕ για χρήση από άλλες ειδικές κατηγορίες επιβατών, όπως Άτομα με Αναπηρία, ορισμένους δημοσίους υπαλλήλους, στρατιωτικούς, πολυτέκνους κτλ.

 Ο κάτοχος και δικαιούχος του ΔΕΕ έχει το προνόμιο να πληρώνει την μειωμένη τιμή του εισιτηρίου κάθε φορά που χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το ΔΕΕ ισχύει μόνο για ένα χρόνο (ακαδημαϊκό έτος): μετά θα πρέπει να ανανεωθεί, ώστε να μπορέσει ο φοιτητής να πληρώνει για μειωμένα εισιτήρια. Οι φοιτητές των Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. για να αποκτήσουν το δελτίο θα πρέπει να υποβάλλουν ηλεκτρονικά την αίτησή τους από το δικτυακό τόπο https://submit-paso.minedu.gov.gr/. Αναλυτικές οδηγίες και παραδείγματα υποβολής θα βρουν στη διεύθυνση http://paso.minedu.gov.gr Δικαιούχοι είναι: α) Οι φοιτητές πλήρους φοίτησης του πρώτου κύκλου σπουδών που δεν είναι ήδη κάτοχοι πτυχίου ΑΕΙ για όσα έτη απαιτούνται για τη λήψη πτυχίου σύμφωνα με το ενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών προσαυξημένα κατά δύο (2) έτη. β) Οι φοιτητές μερικής φοίτησης του πρώτου κύκλου σπουδών που δεν είναι ήδη κάτοχοι πτυχίου ΑΕΙ για διπλάσια έτη από όσα απαιτούνται για τη λήψη πτυχίου σύμφωνα με το ενδεικτικό πρόγραμμα σπουδών. γ) Οι φοιτητές του δεύτερου κύκλου σπουδών που δεν είναι ήδη κάτοχοι μεταπτυχιακού τίτλου για όσα έτη διαρκεί η φοίτησή τους σύμφωνα με το εκάστοτε ενδεικτικό πρόγραμμα δεύτερου κύκλου σπουδών. δ) Οι φοιτητές του τρίτου κύκλου σπουδών που δεν είναι ήδη κάτοχοι διδακτορικού τίτλου για τέσσερα (4) έτη από την ημερομηνία εγγραφής τους. ε) Οι φοιτητές-πολίτες κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τρίτων κρατών, οι οποίοι σπουδάζουν σε ημεδαπό ΑΕΙ στα πλαίσια του προγράμματος κινητικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης «Erasmus» για όσο χρόνο διαρκεί η φοίτησή τους στο ημεδαπό ΑΕΙ. Μέχρι το 2011 το χρώμα του ΔΕΕ αλλάζε κάθε ακαδημαϊκό έτος, για λόγους ελέγχου: 2003 - 2004: Γαλάζιο 2004 - 2005: Κίτρινο 2005 - 2006: Άσπρο 2006 - 2007: Πορτοκαλί 2007 - 2008: Γκρι 2008 - 2009: Μπεζ 2009 - 2010: Γαλάζιο 2010 - 2011: ΡοζΑπό το ακαδημαϊκό έτος 2011-12 το δελτίο ειδικού εισιτηρίου χορηγείται κατόπιν ηλεκτρονικής αίτησης και έχει τη μορφή πιστωτικής κάρτας. Η κάρτα ενσωματώνει προηγμένα χαρακτηριστικά ασφαλείας, ώστε να αποφεύγονται πλαστογραφήσεις και αντιγραφές. Ηλεκτρονική Υπηρεσία Απόκτησης Δελτίου Ειδικού ΕισιτηρίουΟργανισμοί Αστικών Συγκοινωνιών: Αθηνών Θεσσαλονίκης
Το σημάδι του έρωτα

Το Σημάδι Του Έρωτα είναι ο τίτλος μιας ελληνικής δραματικής αισθηματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega τη σεζόν 1998–99. Το σενάριο της σειράς υπέγραψε ο Λευτέρης Καπώνης, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Δημήτρης Σοφιανόπουλος. Το τραγούδι των τίτλων έγραψε και ερμήνευσε ο Γιάννης Πάριος. Η σειρά γνώρισε μεγάλη επιτυχία κι έμεινε στην ιστορία μέσω της ατάκας που ειπώθηκε από τον χαρακτήρα που υποδυόταν η Τζένη Μπότση: "Τι έγινε, Κωστάκη; Σε γουστάρει η χωριάτισσα;"

 Η Άννα, από φτωχή οικογένεια και με έναν αδελφό που βρίσκεται στη φυλακή για φόνο, παντρεύεται τον Δημήτρη, τον μεγάλο γιο του Αντώνη Ραζή, του προύχοντα του χωριού. Όλα πάνε καλά μέχρι που ο δεύτερος γιος του Ραζή, ο Κώστας, που έχει φάει το μερίδιο του από τη περιουσία και τον κυνηγούν για χρέη έρχεται στο χωριό μαζί με τη Τζένη, μια λαϊκή τραγουδίστρια. Ανάμεσα στην Άννα και τον Κώστα αναπτύσσεται ένας παθιασμένος έρωτας. Η Άννα προσπαθεί να κρατηθεί μακριά του, αλλά δεν τα καταφέρνει. Η ζωή της αλλάζει. Οι ψίθυροι στο χωριό για την παράνομη σχέση του Κώστα και της Άννας αρχίζουν να κυκλοφορούν και κάποια στιγμή φθάνουν στ' αυτιά του Δημήτρη. Στην αρχή δεν το πιστεύει, αλλά κάποιο βράδυ που ξυπνάει και δεν βρίσκει την γυναίκα του, βγαίνει να την αναζητήσει. Τη βρίσκει στην αγκαλιά του Κώστα και η σύγκρουση είναι μοιραία... Μαρία Παπαλάμπρου Δημήτρης Πετρόπουλος Γιολάντα Μπαλαούρα Δημήτρης Καμπερίδης Στέλιος Παύλου Βασιλική Ανδρίτσου Προβάλλονταν κάθε Παρασκευή στις 21:50. Το σημάδι του έρωτα στην IMDb
Απιδέα Λακωνίας

Η Απιδέα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Απιδέας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νιάτων, του Δήμου Ευρώτα. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 24,879 χμ² (2011).

 Η Απιδέα Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 259 μέτρων και έχει πληθυσμό 502 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1940, ονομαζόταν Απιδιά. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές οικισμών Λακωνίας - Απιδέα (Απιδιά) (εξωτερικός σύνδεσμος) Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινοτήτων Λακωνίας - Κοινότητα Απιδέας (Κοινότητα Απιδιάς) (εξωτερικός σύνδεσμος) https://apidia.gr/ (η επίσημη ιστοσελίδα της Απιδιάς Λακωνίας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Ξεναγός

Ξεναγός είναι επαγγελματίας που ξεναγεί, συνοδεύει υπηκόους του κράτους ή ξένους περιηγητές σε έναν τόπο, υποδεικνύοντάς τους τα αξιοθέατα και εξηγώντας την ιστορία και τη σημασία τους, παρέχοντας στη διάρκεια της ξενάγησης έγκυρες πληροφορίες. Συνήθως ξεναγεί σε ιστορικά σημεία, αλλά και σε περιοχές με ειδικό ενδιαφέρον για τον περιηγητή, συχνά εισάγοντας τον ξεναγούμενο και σε έθιμα του τόπου. Επίσης, με τη μεταφορική έννοια, ξεναγός είναι ο οιοσδήποτε κατέχει ένα θέμα και εισάγει σε αυτό έναν άλλον ο οποίος έχει άγνοια επ' αυτού (π.χ. σε μια τέχνη ή επιστήμη) Ο Ξεναγός είναι ένα επάγγελμα που όταν πας σε όποια χώρα θες αυτός σου τα λέει ελληνικά. Ο Ξεναγός ξέρει πολύ καλά όλες τις γλώσσες

 Προέρχεται από την ελληνιστικό ρήμα ξεναγώ και το μεσαιωνικό ξεναγαγώ και ξεναγίζω που σήμαινε τότε (και μεταγενέστερα) το να βοηθάς έναν ξένο να βρει το δρόμο του κυριολεκτικά και μεταφορικά, να τον φιλοξενείς, συχνά να τον βοηθάς να επιβιώσει μέχρις ότου ενταχθεί πλήρως στην τοπική κοινωνία. Η ρίζα της λέξης ανάγεται στην αρχαιοελληνική ξεναγός που σήμαινε τον επικεφαλής μισθοφορικών στρατευμάτων (ή των στρατευμάτων που προέρχονταν από σύμμαχες πόλεις) και στον ξεναγέτη, που παρείχε πληροφορίες και φιλοξενία σε έναν ξενοφερμένο. Από την αρχαία μέχρι την μεσαιωνική έννοια πιθανόν να μην υπήρξαν άλλες μεταβολές, γιατί φαίνεται πως στο Βυζάντιο η λέξη ξεναγός παρέμεινε σε χρήση από τους λόγιους ως επικεφαλής των μισθοφορικών στρατευμάτων αλλά υπήρχε και η μετοχή "ξεναγῶν" που σήμαινε εκείνον που διατηρούσε ξενοδοχείο και δεχόταν ξένους. Στην αρχαιότητα ο ξεναγός ήταν επικεφαλής των επικουρικών στρατευμάτων, συχνά των μισθοφορικών, και το αξίωμά του ονομαζόταν ξεναγία. Στη Σπάρτη ξεναγοί ονομάζονταν οι στρατηγοί που αποστέλλονταν σε συμμαχικές πόλεις σε καιρό πολέμου. Αυτοί αναλάμβαναν την διοίκηση των συμμαχικών στρατευμάτων (των ξένων τρόπον τινά) και τα οδηγούσαν υπό τον γενικό στρατηλάτη που όριζαν οι Λακεδαιμόνιοι. Ορισμένες φορές οι ξεναγοί αναλάμβαναν και τη στρατολόγηση. Στις εκτός των ορίων της συμμαχίας εκστρατείες, οι συμμαχικές πόλεις υποχρεούνταν να συμβάλουν με τα 2/3 της στρατιωτικής τους δύναμης, ενώ όταν απειλείτο η περιοχή της Πελοποννησιακής Συμμαχίας υποχρεούνταν να συμμετέχουν στον πόλεμο με το 100% των στρατευσίμων τους, δηλαδή όλους τους άνδρες σε ηλικία ικανή να φέρουν όπλα. Ο στρατηγός της δύναμης αυτής τελούσε υπό τις διαταγές του ξεναγού που όριζε η Σπάρτη, αλλά είχε το δικαίωμα να έχει γνώμη μετέχοντας στα πολεμικά συμβούλια Οταν επικράτησε οε όλη την Ελλάδα να χρησιμοποιούνται πολλά μισθοφορικά στρατεύματα, οι συμμαχικές πόλεις της Σπάρτης είχαν το δικαίωμα να μην εισφέρουν με άνδρες, αλλά με χρήματα. Σε αυτήν την περίπτωση ο ξεναγός ήταν εκείνος που εισέπραττε τον πολεμικό φόρο από τις συμμαχικές πόλεις.. Αυτός ο θεσμός σταδιακά επεκτάθηκε και σε άλλες ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας.
Κατελειός Κεφαλονιάς

Ο Κατελειός είναι ένα παραλιακό χωριό της νότιας Κεφαλονιάς. Ανήκει στο Δήμο Ελειού-Πρόνων και στην απογραφή του 2001 είχε 42 κατοίκους. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Αργοστόλι, κοντά στην παραλία Μούντα και στον οικισμό της Σκάλας. Ο πληθυσμός του χωριού κατοικεί κυρίως τον Άνω Κατελειό, την παλαιά θέση του χωριού. Το χωριό έχει αλιευτική και ναυτική παράδοση: παλιότερα, καΐκια για μεταφορές αγαθών και ανθρώπων πηγαινοέρχονταν στη Ζάκυνθο και την ηπειρωτική Ελλάδα με βάση τον Κατελειό.

 Στο κοντινό Σπήλαιο Σάκκος έχουν εντοπιστεί ευρήματα από τη Λίθινη Εποχή, στα γειτονικά Μαυράτα υπάρχει τάφος της μυκηναϊκής περιόδου, ενώ πίσω από την παραλία της Αγίας Βαρβάρας διακρίνονται ρωμαϊκά ερείπια. Ό,τι έχει απομείνει από την παλιά αποβάθρα και το μώλο στον κόλπο υποδεικνύει την ύπαρξη λιμανιού και εμπορικού κέντρου στον Κατελειό κατά την Ενετοκρατία. Ο σύλλογος Κατελειού, που ιδρύθηκε το 1994 έχει ως δραστηριότητα τη μελέτη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος από τους ανθρωπογενείς και μη παράγοντες που απειλούν να το υποβαθμίσουν. Το βασικό του πρόγραμμα είναι η μελέτη και προστασία της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta που ωοτοκεί στη Μούντα. Σύλλογος Κατελειού για τη μελέτη και προστασία της θαλάσσιας και χερσαίας ζωής Κεφαλονιά.net - Κατελειός
Σεκ Ντουκουρέ

Ο Σεκ Ιβ Ντουκουρέ (γαλλικά: Cheick Yves Doukouré) (γενν. 11 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Ιβοριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για τον Άρη Θεσσαλονίκης.

 Γεννημένος στο Αμπιτζάν, ο Ντουκουρέ μετακόμισε στη Γαλλία σε νεαρή ηλικία και εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της ΦΚ Λοριάν το 2007, από την ΦΚΜ Ομπερβιλιέ. Αφού συμμετείχε τακτικά στις ρεζέρβες, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη του ομάδα - και στη Λιγκ 1 - στις 7 Αυγούστου 2010, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, σε μια εκτός έδρας ισοπαλία με 2-2 εναντίον της ΑΖ Οσέρ. Αφού χρησιμοποιήθηκε σπάνια, στις 27 Ιουλίου 2012, ο Ντουκουρέ δόθηκε με ετήσιο δανεισμό στην ΣΑΣ Επινάλ του Σαμπιονά Νασιονάλ., με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε συνολικά 26 φορές και σημείωσε ένα τέρμα. Όταν επέστρεψε στην Λοριάν, άρχισε να εμφανίζεται πιο τακτικά και σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο στις 10 Μαΐου 2014, σε μια εκτός έδρας νίκη με 1–0 επί της Ολιμπίκ Λυών. Στις 20 Ιουνίου 2014, ο Ντουκουρέ εντάχθηκε στην Μετς με ελεύθερη μεταγραφή. Έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο στις 9 Αυγούστου, σε μια ισοπαλία με 0–0 εναντίον της Λιλ ΟΣΚ. Ο Ντουκουρέ εμφανίστηκε σε 20 αγώνες κατά τη διάρκεια της σεζόν 2014–15, καθώς η ομάδα του υποβιβάστηκε. Την επόμενη σεζόν, εμφανίστηκε σπάνια, καθώς η ομάδα του επέστρεφε στην Λιγκ 1. Το 2017, φόρεσε επίσης το περιβραχιόνιο του αρχηγού σε ορισμένα παιχνίδια. Στις 4 Αυγούστου 2017, ο Ντουκουρέ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Λεβάντε της Πριμέρα Ντιβισιόν. Το ποσό της μεταγραφής που καταβλήθηκε στη Μετς αναφέρθηκε σε 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Έκανε το ντεμπούτο του στην κατηγορία στις 21 Αυγούστου, ως αλλαγή, σε μια εντός έδρας νίκη με 1–0 εναντίον της Βιγιαρρεάλ ΚΦ.Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, ο Ντουκουρέ δόθηκε με ετήσιο δανεισμό στην ΣΝ Ουέσκα της Σεγούντα Ντιβισιόν. Στις 23 Ιουλίου 2021, ο Ντουκουρέ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Λεγανές της Σεγούντα Ντιβισιόν. Στις 29 Ιανουαρίου 2022, ο Ντουκουρέ υπέγραψε συμβόλαιο 2,5 ετών με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Αφού εκπροσώπησε τη Γαλλία με τις «μικρές» εθνικές Κ18 και Κ19, ο Ντουκουρέ στη συνέχεια επιλέχθηκε στην ομάδα της πατρίδας του, την Εθνική Ακτής Ελεφαντοστού. Στις 11 Ιανουαρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα, ξεκινώντας βασικός σε μια φιλική νίκη με 1–0 εναντίον της Νιγηρίας. Ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2015. Ακτή Ελεφαντοστού Κύπελλο Εθνών Αφρικής: 2015 Προφίλ στο Transfermarkt.com (Γαλλικά) Σεκ Ντουκουρέ στην επίσημη ιστοσελίδα της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (Γαλλικά) {{{όνομα}}} {{{επίθετο}}} : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.frΠροφίλ Σεκ Ντουκουρέ στο BDFutbol Σεκ Ντουκουρέ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Σεκ Ντουκουρέ Στατιστικά καριέρας στο Soccerbase (Αγγλικά) Προφίλ Σεκ Ντουκουρέ στο Soccerway
Ε/Γ - Ο/Γ Blue Star Chios

Το Blue Star Chios είναι Ελληνικό επιβατηγό/οχηματαγωγό πορθμείο, που αποτελεί τμήμα του στόλου της Blue Star Ferries. Ναυπηγήθηκε το 2007 στα Ναυπηγεία Ελευσίνας ως Νήσος Χίος για την Hellenic Seaways και τέθηκε σε λειτουργία στην Blue Star Ferries το 2020, με την αγορά της Hellenic Seaways από την Attica Group. Είναι αδελφό πλοίο του Blue Star Myconos. Ονομάστηκε από τη Χίο, νησί της Ελλάδας στο Βόρειο Αιγαίο και το όνομά του σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "Μπλε Αστέρι Χίος". Το Blue Star Chios παραγγέλθηκε αρχικά από την Strinztis Lines (Σήμερα Blue Star Ferries).

 Το πλοίο αρχικά προοριζόταν για την Strintzis Lines. Ναυπηγήθηκε το 2007 και το πρώτο του δρομολόγιο ήταν Πειραιάς-Χίος-Μυτιλήνη. Τα εγκαίνια έγιναν στις 21 Οκτωβρίου 2007. Ενίοτε, σκάντζαρε (δηλ. αντικαθιστούσε) το αδερφάκι του, όταν αυτό ήταν υπό ανακαίνιση. Το 2018, και για λίγους μήνες, εκτελούσε δρομολόγια και στην Ισπανία. Στη διάρκεια του 2020 τα Νήσος Μύκονος και Νήσος Χίος φορέσαν τα σινιάλα (χρώματα) της Blue Star Ferries, κατόπιν της αγοράς της Hellenic Seaways από την Attica Group. Τα δύο πλοία μετονομάστηκαν σε Blue Star Myconos και Blue Star Chios, "επιστρέφοντας" -θα λέγαμε- έτσι στην εταιρεία η οποία τα παρήγγειλε, 20 περίπου χρόνια πριν. Έτσι, στις 30 Ιανουαρίου του 2020, μεταφέρθηκε στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος Αττικής για την αλλαγή των σινιάλων και της ονομασίας. Στο πλοίο επίσης προβλέπεται η προσθήκη scrubbers (συσκευές κατάλυσης ή πλυντρίδες καυσαερίων), με σκοπό τη μείωση ρύπων, σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας. Πληροφορίες για το Blue Star Chios στο επίσημο σάιτ της Attica Group
Τιτάνη Κορινθίας

Η Τιτάνη είναι χωριό του νομού Κορινθίας. Αποτελεί πρώην ανεξάρτητη κοινότητα και σήμερα κοινοτικό διαμέρισμα του δήμου Σικυωνίων. Είναι κτισμένη στους πρόποδες του όρους Βέσιζα, στο μέρος που βρισκόταν η αρχαία ομώνυμη πόλη. .Το παλιό της όνομα ήταν Βοϊβοντά και απέχει 48 χιλιόμετρα από την Κόρινθο και 24 από το Κιάτο. Έχει πληθυσμό 216 κατοίκων.

 Η αρχαία Τιτάνη υπαγόταν στο κράτος της Σικυώνας, είχε ονομαστεί έτσι από τον Τιτάνα αδελφό του Ήλιου. Ο Παυσανίας πηγαίνοντας εκεί από την Σικυώνα μας λέει ότι ακολούθησε έναν ευθύ δρόμο. Στην πόλη υπήρχε το Ασκληπείο και είχε χτιστεί από τον Αλεξάνορα, γιο του Μαχάονα, εγγονό του Ασκληπιού. Ναός της Αθηνάς με δύο ξόανα του Ασκληπιού και της Υγείας την εποχή που πέρασε ο Παυσανίας ο βωμός ήταν κατεστραμμένος από κεραυνό. Επίσης υπήρχε και βωμός του Ανέμου όπου ετήσια γίνονταν τελετές και εξορκισμοί της Μήδειας, για να καθησυχάσουν τους ανέμους. Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφεί, ορατά είναι η αρχαία ακρόπολη και λείψανα κτιρίων.
Βεντρινά Ντόμπριτς

Η Βεντρινά (βουλγαρικά: Ведрина) είναι χωριό της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, και στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς. Τα Βεντρινά απέχουν 17 χλμ. από την πόλη Ντόμπριτς, 53 από τη Βάρνα, κοντά από το χωριό περνά ο Σούκα ρέκα (Ξεροπόταμος) ενώ κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι οι καλλιέργειες σιτηρών και η μελισσοκομία.Η περιοχή των Βεντρινών καταλαμβάνει έκταση 29.165km2 και κατά την απογραφή του 2007 είχε 633 κατοίκους και 541 σε αυτή του 2011, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ντόμπριτς.

 Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, το χωριό ονομάστηκε Καντ Κιό (Το χωριό του Καδή) επειδή το χωριό ήταν έδρα Καδή. Στο χωριό σήμερα υπάρχουν ερείπια κτιρίου που λέγεται ότι ήταν το σπίτι και το κτίριο όσπου ασκούσε καθήκοντα ο Καδής. Μετά την απελευθέρωση το 1878 άλλαξε σε Καντίεβο. Το 1908 ο Δήμος Καντίεβο άλλαξε τα ονόματα των χωριών του δήμου και πρότεινε να μετονομαστεί το Καντίεβο, έδρα του Δήμου, σε Ασένοβο κάτι που δεν έγινε τελικά. Κατά τη ρουμανική κυριαρχία του 1913-1940, το τουρκικό όνομα άλλαξε και το χωριό ονομάστηκε Καντιένι, διοικητικά ανήκε στη Ρουμανική Επαρχία Καλιάκρας και τον Δήμο Εζιμπέι. Μετά την επιστροφή της νότιας Δοβρουτσάς στη Βουλγαρία ξαναπήρε το παλιό του όνομα και το 1942 μετονομάστηκε σε Φερντινάντοβο προς τιμή του Βουλγάρου τσάρου Φερδινάνδου Α΄. Μετά από τις 9 Σεπτεμβρίου 1944 και την επικράτηση του κομουνισμού, το όνομα του χωριού έγινε ασυμβίβαστο με τη νέα κυβέρνηση και η δημοτική αρχή άρχισε να σκέφτεται τι όνομα θα δοθεί στο χωριό. Υπήρχαν πολλές προτάσεις για να επικρατήσει τελικά το όνομα του Γκεόργκι Δημητρόφ, αλλά η πρόταση αυτή δεν έγινε αποδεκτή. Στις 29 Νοεμβρίου 1946 με υπουργική εντολή, δόθηκε στο χωριό το όνομα Βεντρινά (Γαλήνη) επειδή το χωριό βρίσκεται σε ένα επίπεδο μέρος, πεδιάδα, ο αέρας είναι καθαρός και υπάρχει μια αίσθηση δροσιάς και ηρεμίας. Η Βεντρινά είχε δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο, σήμερα κλειστά, ενώ σήμερα λειτουργεί μόνο παιδικός σταθμός. Έχει δημαρχιακό κτίριο, ταχυδρομείο, Ορθόδοξη εκκλησία από το 1848, ερείπια κατεστραμμένου σήμερα μοναστηριού, σχολείο, ιατρείο, οδοντιατρείο, κοινοτικό κέντρο με βιβλιοθήκη, ενώ συνδέεται με γραμμή λεωφορείου με το Ντόμπριτς. Στα Βεντρινά, και το 1959 γεννήθηκε η μεγάλη Βουλγάρα τραγουδίστρια δημοτικών τραγουδιών Γκαλίνα Ντουρμουσλίσκα. selovedrina.alle.bg (Βουλγάρικα) Сайт на читалището в селото (Βουλγάρικα)
Σοφία Χριστιανή του Βόλφσταϊν

Η Σοφία-Χριστιανή, γερμ.: Sophie Christiane von Wolfstein (24 Οκτωβρίου 1667 - 23 Αυγούστου 1737) ήταν κόρη του κόμη του Βόλφσταϊν και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμπαχ.

 Ήταν κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου κόμη του Βόλφσταϊν-Ζούλτσμπουργκ (1644–1693) και της Σοφίας-Λουίζας (1645–1717), κόρης του Γεωργίου-Βόλφγκανγκ κόμη του Κάστελ-Ρέμλινκεν (1610-1668). Η Σοφία-Χριστιανή ανατράφηκε αυστηρά θρησκευτικά με τον Πιετιστικό τρόπο. Στις 14 Αυγούστου 1687 παντρεύτηκε τον Χριστιανό-Ερρίκο μάργραβο του Βραδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμπαχ (1661–1708), στο κάστρο Όμπερζουλτσμπυργκ. Η Αυλή του μαργράβου στο Μπαϊρόιτ θεώρησε ότι η σύζυγος αυτού «δεν του άρμοζε», δηλαδή δεν είχε αρκετά υψηλή γέννηση, για να παντρευτεί ένα μέλος της άρχουσας οικογένειας, καθώς ο Οίκος της απέκτησε το καθεστώς του κυβερνώντος Αυτοκρατορικού κόμη μόλις πρόσφατα (το 1673), για την άμεση κυριότητα του Ζούλτσμπυργκ-Πύρμπαουμ. Στο τέλος, μετά από πολλά εμπόδια, ο γάμος αναγνωρίστηκε και αντιμετωπίστηκε ισότιμος. Μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, η οικογένεια μετακόμισε στο κάστρο του Σένμπεργκ, όπου η Σοφία-Χριστιανή, που χαρακτηρίστηκε ως «αξιαγάπητη» φρόντισε να μεγαλώσει τα παιδιά της. Συνέθεσε ένα βιβλίο προσευχής, το λεγόμενο Βιβλίο Προσευχής του Σένμπεργκ, που περιέχει τις προσευχές που χρησιμοποιούντο στην καθημερινή «συνάντηση προσευχής». Το 1703 ο Χριστιανός-Ερρίκος και ο Φρειδερίκος Α΄ της Πρωσίας συνήψαν τη Συνθήκη του Σένμπεργκ, στην οποία ο Χριστιανός-Ερρίκος παραχώρησε το Βρανδεμβούργο-Άνσμπαχ στην Πρωσία με αντάλλαγμα την περιοχή Βέφερλινγκεν κοντά στο Μαγδεβούργο. Η οικογένεια μετακόμισε στη συνέχεια στο κάστρο Βέφερλινγκεν. Μετά το τέλος του συζύγου της, ο γαμπρός της Χριστιανός ΣΤ΄ της Δανίας την κάλεσε στη Δανία, η οποία ήταν καταφύγιο Πιετιστών. Η Σοφία-Χριστιανή απεβίωσε στις 23 Αυγούστου το 1737 και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Ρόσκιλντε. Παντρεύτηκε το 1687 τον Χριστιανό-Ερρίκο μάργραβο του Βραδεμβούργου-Μπαϊρόιτ-Κούλμπαχ και είχε παιδιά: Γεώργιος-Φρειδερίκος-Κάρολος 1688-1735, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ. Αλβέρτος-Βόλφγκανγκ 1689-1734, σκοτώθηκε σε μάχη, κοντά στην Πάρμα. Δωρθέα-Καρλόττα 1691-1712, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Λουδοβίκο κόμη του Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ. Σοφία-Μαγδαληνή 1700-1770, παντρεύτηκε τον Χριστιανό ΣΤ΄ της Δανίας. Φρειδερίκος-Ερνέστος 1703-1762, κυβερνήτης των δουκάτων του Σλέσβιχ και Χόλσταϊν-Γκλύκστατ. Σοφία-Καρολίνα 1705-1764, παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Αλβέρτο των Σίρκσενα πρίγκιπα της Ανατολικής Φρισίας. Φρειδερικος-Χριστιανός 1708-1769, υστερότοκος, μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Μαϊρόιτ. Χριστιανή-Ερριέττα 1693-1695 απεβ. 2 ετών, Χριστίνα-Βιλελμίνη 1702-1704 απεβ. 2 ετών, Φρειδερίκος-Εμμανουήλ 1692-1693 απεβ. 1 έτους, Χριστιανός-Αύγουστος 1699-1700 απεβ. 1 έτους, Μαρία-Ελεονόρα 1704-1705 απεβ. 1 έτους, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος 1695 απεβ. νήπιο, Χριστιανή 1698 απεβ. νήπιο. Horst Weigelt: Geschichte des Pietismus in Bayern, Vandenhoeck & Ruprecht, 2001, σελ. 226
Μαραλίκ

Το Μαραλίκ (αρμενικά: Մարալիկ) είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας Ανί, στην επαρχία Σιράκ στα βορειοδυτικά της Αρμενίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 5.398, μειωμένος σε σχέση με τους 5.782 που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 2001. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Μαραλίκ είναι περίπου 5.500 κάτοικοι.

 Μαραλίκ σημαίνει κυριολεκτικά ελαφάκι στην αρμενική γλώσσα. Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, κάθε χρόνο στο πανηγύρι του Αγίου Στεφάνου, ένα βουνίσιο ελάφι πλησίαζε πρόθυμα στη Μονή του Αγίου Στεφάνου της πόλης για να θυσιαστεί. Οι χωρικοί έπιαναν το ελάφι και το θυσίαζαν προς τιμήν του Αγίου Στεφάνου. Ωστόσο, κάποτε ένας κυνηγός σκότωσε το ελάφι με το τουφέκι του. Έκτοτε, δεν παρατηρούνται πλέον άλλα ελάφια στην περιοχή. Τα Μαράλ και Μαραλίκ είναι κοινά γυναικεία ονόματα στην αρμενική διασπορά.
Γιαχία Ουλντ Αχμέτ Ελ Βαγκέφ

Ο Γιαχία Ουλντ Αχμέτ Ελ Βαγκέφ (Yahya Ould Ahmed El Waghef, αραβικά: يحيى ولد احمد الواقف, ) είναι πολιτικός από τη Μαυριτανία, πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάιο του 2008 ως την ανατροπή του σε πραξικόπημα τον Αύγουστο του ιδίου χρόνου. Είναι πρόεδρος του Εθνικού Συμφώνου για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη (ADIL) και υπήρξε Γραμματέας του Προέδρου της Δημοκρατίας την περίοδο από το 2007 ως το 2008.

 Γεννήθηκε στη Μουτζερία στις 30 Ιουνίου 1960 Υπήρξε διευθυντής της Εταιρείας Αερίου. (Societé Mauritanienne de Gaz, SOMAGAZ) από τον Ιανουάριο του 2003 ως τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς. Στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση του Εθνικού Πάρκου Banc d'Arguin από το Σεπτέμβριο του 2003 ως το διορισμό του στη θέση του γενικού γραμματέα Υδραυλικής και Ενέργειας, στις 27 Οκτωβρίου του 2004. Τον Απρίλιο του 2005 έγινε Γενικός Διευθυντής του εθνικού αερομεταφορέα, Air Mauritanie, και παρέμεινε στη θέση αυτή ως τα τέλη του 2006. Τον Απρίλιο του 2007 διορίστηκε Γραμματέας της Προεδρίας από το νέο πρόεδρο Αμπνταλαχί. Στις 5 Ιανουαρίου του 2008 εξελέγη πρόεδρος του κόμματος ADIL, από το συνέδριο του τελευταίου. Το εν λόγω κόμμα συστάθηκε για να υποστηρίξει τον νέο πρόεδρο Αμπνταλαχί. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Ζέιν Ουλντ Ζεϊντάν στις 6 Μαΐου του 2008, ο Αμπνταλαχί διόρισε στο αξίωμα αυτό τον Βαγκέφ και ανέλαβε καθήκοντα την ίδια ημέρα. Στις 6 Αυγούστου του 2008 ο Ελ Βαγκέφ ανατράπηκε σε πραξικόπημα και τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό στο Προεδρικό Μέγαρο στη Νουακσότ, μαζί με τον πρόεδρο και τον υπουργό Εσωτερικών. Η χούντα απελευθέρωσε στις 11 Αυγούστου τον πρωθυπουργό και άλλους τρεις υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Ωστόσο, ο πρόεδρος Αμπνταλαχί παρέμεινε σε κατ' οίκον περιορισμό.
Γιεβχέν Τκάτσουκ

Ο Γιεβχέν Τκάτσουκ (ουκρανικά: Євген Олегович Ткачук‎, γεννηθείς στις 27 Ιουνίου 1991 στο Ζαπορίζια της Ουκρανικής ΣΣΔ) είναι επαγγελματικός ουκρανός ποδοσφαιριστής αμυντικός που αγωνίζεται για την ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί.

 Ο Τκάτσουκ είναι προϊόν της Αθλητικής Σχολής Νεολαίας της ΦΚ Μεταλούργκ Ζαπορίζια. Στις 24 Φεβρουαρίου 2017, ο Τκάτσουκ υπέγραψε για την ΦΚ Ιρτίς Παβλοντάρ, και έφυγε από το σύλλογο στις 5 Ιουνίου 2017 με αμοιβαία συγκατάθεση.Στις 26 Ιανουαρίου 2018, ο Τκάτσουκ επέστρεψε στο Καζακστάν, υπογράφοντας για την ΦΚ Σαχτιόρ Καραγκαντί. Ο Τκάτσουκ κλήθηκε στην εθνική ομάδα Ουκρανίας Κ21 για τους αγώνες στο Μνημειακό Τουρνουά Βαλέρι Λεμπανόβσκι στις 9-10 Αυγούστου 2011. (Αγγλικά) Προφίλ Γιεβχέν Τκάτσουκ στο Soccerway
Παγκόσμιος χάρτης του Αλμπέρτ Καντίνο

Ο χάρτης του Αλμπέρτ Καντίνο περιέχει τις τελευταίες γεωγραφικές ανακαλύψεις του τρίτου ταξιδιού του Χριστόφορου Κολόμβου και Κόρτε Ρεάλ. Περιέχει μέρος του χαρτογραφικού έργου του Αμέρικο Βεσπούτσι.

 Ο χάρτης σχεδιάστηκε το 1502 και κλάπηκε από την βιβλιοθήκη της Φερράρας τον 17ο αιώνα και πέρασε στα χέρια ενός καταστηματάρχη, που το χρησιμοποίησε για τραπεζομάντιλο ενός σκρίνιου. Μεταπουλήθηκε τον 19ο αιώνα και φιλοξενείται σήμερα στην Βασιλική βιβλιοθήκη της Μοντένα. Η ακτή της Νοτίου Αμερικής ξεκινάει κοντά στο νησί της Μαργαρίτας (Isla de Margarita). Αναφέρει 26 καινούργιες ονομασίες τοποθεσιών. Edward Luther Stevenson (1858-1944) (1921). A description of early maps originals and facsimiles (1452-1611) being a part of the permanent wall exhibition of the American geographical society, with a partial list and brief references to the reproductions of others which may be consulted in the society's library. Νέα Υόρκη: The American Geographical Society of New York. σελίδες 4-5. Ανακτήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 2012.
Ρίτα Φάρια

Η Ρίτα Φάρια Πάουελ (Reita Faria Powell), γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1943 στη Βρετανική Βομβάη (τώρα Μουμπάι) από γονείς καταγόμενους από την Γκόα. Είναι Ινδή ιατρός, πρώην μοντέλο και διαγωνιζόμενη ομορφιάς που κέρδισε τον τίτλο Μις Κόσμος το 1966, καθιστώντας την πρώτη Ασιάτισσα γυναίκα που θα κερδίσει την εκδήλωση. Είναι επίσης η πρώτη νικήτρια του Μις Κόσμος που έχει πιστοποιηθεί ως ιατρός .

 Η Φάρια γεννήθηκε στη Γκόα. Αφού κέρδισε το στέμμα της Μις Βομβάη (Miss Bombay Crown) κέρδισε τον διαγωνισμό Eve's Weekly Miss India του 1966 (να μην συγχέεται με το Femina Miss India, που κέρδισε η Γιασμίν Ντάτζι). Κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού Μις Κόσμος 1966, κέρδισε τους υπότιτλους «Καλύτερη εμφάνιση με μαγιό (Best in Swimsuit)» και «Καλύτερη εμφάνιση με βραδινό ένδυμα (Best in Eveningwear)» επειδή φορούσε ένα σάρι . Στο αποκορύφωμα της εκδήλωσης κέρδισε τελικά το στέμμα του Μις Κόσμος 1966, νικώντας 51 ανταγωνίστριες αντιπροσώπους από άλλες χώρες. Μετά από τη μονοετή θητεία της ως Μις Κόσμος, άρχισε να λαμβάνει διάφορες προτάσεις για συμμετοχή σε ταινίες. Η Φάρια αρνήθηκε προσοδοφόρα συμβόλαια μόντελινγκ και υποκριτικής, και αντ 'αυτού επικεντρώθηκε στις ιατρικές σπουδές. Ήταν φοιτήτρια στο Grant Medical College & Sir JJ Group of Hospitals, όπου ολοκλήρωσε το πτυχίο MBBS. Έπειτα συνέχισε να σπουδάζει στο King's College Hospital του Λονδίνου. Παντρεύτηκε τον μέντορά της Ντέιβιντ Πάουελ, το 1971 και το 1973, το ζευγάρι μετακόμισε στο Δουβλίνο, όπου ξεκίνησε την ιατρική της πρακτική. Η Ρίτα ήταν κριτής στα καλλιστεία Femina Miss Ινδία το 1998 και επέστρεψε για να κρίνει τον διαγωνισμό Μις Κόσμος σε μερικές περιπτώσεις. Για παράδειγμα, ήταν κριτής μαζί με τον Ντέμη Ρούσο στον τελικό Μις Κόσμος του 1976 που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, όπου η Σίντι Μπρέικσπιαρ στέφθηκε ως Μις Κόσμος. Ζει τώρα στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, με τον σύζυγό της, τον ενδοκρινολόγο Ντέιβιντ Πάουελ, τον οποίο παντρεύτηκε το 1971. Έχουν δύο παιδιά (Deirdre και Ann Marie) και πέντε εγγόνια (Patrick, Cormac, David, Maria και Johnny).
Βαγγέλης Ρωχάμης

Ο Βαγγέλης Ρωχάμης (1951) υπήρξε Έλληνας κακοποιός, ο οποίος κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90 απασχόλησε την κοινή γνώμη με την δράση του. Το 2000 αποφυλακίστηκε και έκτοτε ζει στο Λευκαντί Εύβοιας.

 Γεννήθηκε το 1951 στην Εύβοια. Μέλος πολυμελούς οικογένειας, σε ηλίκια 16 ετών ξεκίνησε να εργάζεται με σκοπό την συντήρησή της. Στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στη Σύρο (1971) και επειδή δεν του χορηγήθηκε άδεια προκειμένου να επισκεφθεί τη νεογέννητη κόρη του, απέδρασε από το στρατόπεδο. Κατηγορήθηκε επίσης για κλοπή μοτοποδηλάτου και ήλθε σε προστριβή με ανωτέρους του στο στρατό οπότε και έλαβε προσωρινή αναβολή ως Ι-5. Για την κλοπή καταδικάστηκε σε τρεισήμισι μήνες στις φυλακές Κορυδαλλού. Το 1976 φυλακίστηκε για την κλοπή που πραγματοποίησε στο ταχυδρομείο του χωριού του. Προς το τέλος της δεκαετίας του '70 πήρε άτυπο διαζύγιο από τη σύζυγό του και για λίγους μήνες μετέβη στην Κύπρο. Το 1980 συνελήφθη για απόπειρα πώλησης κλεμμένων τηλεοράσεων και φυλακίστηκε στον Κορυδαλλό. Το Δεκέμβριο του 1981 πρωταγωνίστησε στην πρώτη στάση κρατουμένων στις φυλακές αναπτύσσοντας πολιτικό, διεκδικητικό ρόλο. Για τη δράση του στη στάση δικάστηκε το 1986 και καταδικάστηκε σε 27 μήνες φυλακή.Καταδικάστηκε για ληστείες, κλοπές, φθορές ξένης ιδιοκτησίας, οπλοφορίες, οπλοχρησίες.Έχει πραγματοποιήσει πάνω από δέκα αποδράσεις από τις φυλακές Κορυδαλλού, Χαλκίδας, Κέρκυρας και Αλικαρνασσού. Στις αποδράσεις του τον βοήθησαν φίλοι, ενώ στην απόκρυψή του βοήθησαν γυναίκες. Χαρακτηριστικό ήταν το περιστατικό στα μέσα της δεκαετίας του '80, οπότε η αστυνομία τον αναζητούσε με συντονισμένη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας και ο Ρωχάμης διασκέδαζε σε νυχτερινό κέντρο, οι θαμώνες του οποίου δεν τον κατέδωσαν.Ο Ρωχάμης αποφυλακίστηκε με βούλευμα τον Απρίλιο του 2000 και έκτοτε ζει στο Λευκαντί της Εύβοιας. Συνεχές ήταν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ που τον αντιμετώπιζαν αμφίσημα. Σημαντικό ρόλο στην ευνοϊκή πρόσληψή του έπαιξε το γεγονός της μη καταδίκης του για έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής. Επίσης, ο Ρωχάμης έγινε συνώνυμο της ανυπότακτης ανδροπρέπειας και του ανθρώπου που γελοιοποιεί την αστυνομία και την έννομη τάξη. Ψαρά, Μαρία (2014). «Ρωχάμης Βαγγέλης, σύγχρονος θρύλος της ανδροπρέπειας και της παρανομίας». Στο: Βαμβακάς, Βασίλης· Παναγιωτόπουλος, Παναγής. Η Ελλάδα στη δεκαετία του '80: Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό. Αθήνα: Επίκεντρο. σελίδες 524–526. ISBN 978-960-438-532-8. Τηλεοπτική συνέντευξη Ρωχάμη https://www.youtube.com/watch?v=ODbFKz2bG50
Αγαθοκλής της Αιγύπτου

O Αγαθοκλής υιός (απεβ. 203/202 π.Χ.) ήταν υπουργός της Αιγύπτου και μαζί με την αδελφή του Αγαθόκλεια ήταν πολύ κοντά στον Πτολεμαίο Δ΄ (βασ. 221-205 π.Χ.). Έγινε επώνυμος ιερέας της λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου.

 Ήταν γιος τού Αγαθοκλή πατρός, ευγενούς στην Αίγυπτο και της Οινάνθης, που η καταγωγή της μας είναι άγνωστη. Αδελφή του ήταν η Αγαθόκλεια. Ο πατέρας του ήταν γιος της Θεοξένας της Νεότερης. Η τελευταία ήταν κόρη της Θεοξένας της Πρεσβύτερης, της ετεροθαλούς αδελφής τού Πτολεμαίου Β΄ της Αιγύπτου (βασ. 283-246 π.Χ.). Η φιλόδοξη μητέρα τους Οινάνθη εισήγαγε τα παιδιά της στον Πτολεμαίο Δ΄. Η Αγαθόκλεια έγινε ερωμένη του. Ο βασιλιάς, αν και το 220 π.Χ. νυμφεύτηκε την αδελφή του Αρσινόη Γ΄, εξακολουθούσε να έχει ευνούμενη την Αγαθόκλεια. Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές τού 216/5 π.Χ., ο Αγαθοκλής υιός υπηρέτησε ως επώνυμος ιερέας της Πτολεμαϊκής λατρείας τού Αλεξάνδρου Γ΄ τού Μεγάλου. Το 205 π.Χ. απεβίωσε ο Πτολεμαίος Δ΄ και ο Αγαθοκλής και οι οπαδοί του το κράτησαν μυστικό, καθώς έτσι ίσως είχαν την ευκαιρία να αρπάξουν τον βασιλικό θησαυρό. Οι οπαδοί του έκαναν συνωμοσία με τον Σωσίβιο με σκοπό να θέσουν τον Αγαθοκλή στον θρόνο ή τουλάχιστον να τον κάνουν αντιβασιλιά, όσο ήταν ανήλικος ο Πτολεμαίος Ε΄. Με την υποστήριξη τού Σωσίβιου, σκότωσαν την Αρσινόη Γ΄ και ο Αγαθοκλής ενεργούσε ως κηδεμόνας τού νεαρού βασιλιά. Φαίνεται πως ο Αγαθοκλής, σύντομα σκότωσε τον Σωσίβιο· δεν γνωρίζουμε τις λεπτομέρειες τού συμβάντος. Το 203/2 π.Χ. οι Αιγύπτιοι και οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας, εξαγριωμένοι από τα αίσχη τού Αγαθοκλή, εξεγέρθηκαν εναντίον του· αρχηγός τους ανέλαβε ο στρατιωτικός διοικητής Τληπτόλεμος. Περικύκλωσαν το ανάκτορο τη νύκτα και εισέβαλαν μέσα. Ο Αγαθοκλής και η σύζυγός του ικέτευαν για συγχώρηση, αλλά μάταια. Ο Αγαθοκλής σκοτώθηκε από τους φίλους του για να γλυτώσει ένα πιο απάνθρωπο τέλος. Η Αγαθόκλεια, οι δύο αδελφές της και η μητέρα τους Οινάνθη κατέφυγαν σε ναό, αλλά σύρθηκαν έξω και εκτέθηκαν απογυμνωμένες στη μανία τού όχλου, που τις έκοψε κομμάτια. Όλοι οι συγγενείς τους κι αυτοί που είχαν κάποιο μερίδιο στον φόνο της Αρσινόης Γ΄, εκτελέστηκαν όμοια. Μαζί με τον Αγαθοκλή απεβίωσε η σύζυγός του και ο γιος τους. Ήταν νυμφευμένος και είχε: έναν γιο. Polybius, xv.25, 34 Porphyry (philosopher)|Porphyry on the Book of Daniel: section 45 Edwyn Bevan, The House of Ptolemy, Chapter 7, passim. Family of Agathocles Ptolemaic Genealogy: Agathoclea
Σίμος Καραγιαννίδης

Ο Σίμος Καραγιαννίδης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Ιουλίου του 1965 και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής. Ξεχώρισε ως ποδοσφαιριστής για τις ακριβείς μπαλιές και πάσες του, αλλά και για τις εκτελέσεις φάουλ.

 Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στους Νέους Δραπετσώνας το 1979, ομάδα της περιοχής όπου μεγάλωσε. Με τη φανέλα των Νέων Δραπετσώνας αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα Πειραιά και το 1986 ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Πειραιά, με αντίπαλο τον Μανδραϊκό στον τελικό στο Στάδιο Γ. Καραϊσκάκης. Το 1987 πήγε στην Προοδευτική, με την οποία έγινε επαγγελματίας και αναδείχθηκε. Με τη φανέλα της Προοδευτικής αγωνίστηκε συνολικά 8 συνεχή χρόνια με επιτυχία μέχρι το 1995 και έκανε ντεμπούτο στα πρωταθλήματα της Β΄ Εθνικής και Γ΄ Εθνικής κατηγορίας. Στη συνέχεια πήγε στην Καλλιθέα, όπου αγωνίστηκε για 2 χρόνια στην Γ΄ Εθνική και το 1997 μεταγράφηκε στην Αγία Ελεούσα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε επίσης στην Γ΄ Εθνική. Κατόπιν, το 1998 μεταγράφηκε στον Α.Ο. Κηπούπολης, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Α΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών. Το 1999 μεταγράφηκε στον Φωστήρα, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε 1 χρόνο στην Δ' Εθνική, μέχρι και το 2000 όπου κρέμασε τα παπούτσια του. Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, παρέμεινε στον Ταύρο και τον Φωστήρα, αναλαμβάνοντας για 3 χρόνια το πόστο του βοηθού προπονητή και σκάουτερ. Το 2003 πήγε στον Απόλλων Αθηνών σαν συνεργάτης με τον Νίκο Αργυρούλη. Στη συνέχεια ταψίδεψε στην Κύπρο για τον Απόλλων Λεμεσού, σαν συνεργάτης με τον νυν προπονητή και πρώην συμπαίκτη του στην Προοδευτική, Σούλη Παπαδόπουλο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε σαν προπονητής, αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία πολλών ομάδων του Πειραιά. Διετέλεσε προπονητής στους Α.Ε. Χαραυγή, Αετό Κορυδαλλού, Νέους Ευγενείας, Ελλάς Ποντίων, Ολυμπιάδα Κερατσινίου, Α.Σ. Δραπετσώνας, Α.Ο. Κορυδαλλού, και Α.Ο. Αγ. Δημητρίου Πειραιά, όπου εργάζεται μέχρι σήμερα.
Γέρι

Το Γέρι είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ένα μέρος της διοικητικής έκτασης του Δήμου Γερίου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της ΤΔΒΚ. Ένα άλλο μικρότερο μέρος βρίσκεται εντός της Νεκρής Ζώνης.

 Το Γέρι βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Λευκωσίας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Αγλαντζιάς, στα ανατολικά με το Μαργό, στα νοτιοανατολικά με το Πυρόι, στα νότια με τον Άγιο Σωζόμενο, στα νοτιοδυτικά με το Δάλι και στα δυτικά με τα Λατσιά. Υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Γέρι: η ονομασία Γέρι οφείλεται στο γεγονός ότι ο οικισμός είναι κτισμένος σε ανεμοδαρμένο λόφο, που στην κυπριακή διάλεκτο ονομάζεται αγέριν, λέξη από την οποία προέκυψε το Γέρι. τα παλιά χρόνια οι εγκυμονούσες γυναίκες του χωριού προσεύχονταν στην εικόνα της Παναγίας της Χρυσογεριώτισσας να γεννήσουν γερά παιδιά. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Γέρι ήταν φέουδο. Σύμφωνα με τον Φλώριο Βουστρώνιο άνηκε στους Ταγκριβάρτι, Πόλο και Ζιάν Ζάππο. Τον Ιούλιο του 2011 οι κάτοικοι της κοινότητας Γερίου ψήφισαν σε δημοψήφισμα υπέρ της μετεξέλιξης της κοινότητας σε δήμο. Το κοινοτικό συμβούλιο λειτούργησε προσωρινά ως δημοτικό συμβούλιο έως τα τέλη του 2011 που πραγματοποιήθηκαν δημοτικές εκλογές και εκλέχτηκε το πρώτο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Γερίου. Μέχρι το 1974 ο πληθυσμός του Γερίου ήταν περίπου 1000 άτομα. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, στο Γέρι εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων από το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Γερίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Δήμαρχοι Δήμου Γερίου διετέλεσαν κατά σειρά οι: Αργύρης Αργυρού (2012-2016) Νεόφυτος Παπαλαζάρου (2017- ) Ο Δήμος Γερίου είναι αδελφοποιημένος με: Δήμος Φλώρινας, Ελλάδα (21 Αυγούστου 2016) Στο Γέρι υπάρχουν οι εξής ιεροί ναοί: Εκκλησία Παναγίας Χρυσογεριώτισσας, χτίσαμ του 16ου αιώνα Εκκλησία Αγίου Μηνά Εκκλησία Αγίου Χαραλάμπους Παρεκκλήσι Αγίου Στεφάνου Εξωκλήσι Παναγίας της Παλούρας «Επαρχία Λευκωσίας – Ένωση Δήμων Κύπρου». ucm.org.cy. Ένωση Δήμων Κύπρου. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2018. «Ιστορική Αναδρομή». www.yeri.org.cy. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Οκτωβρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 2018. Επίσημος ιστότοπος
1ο crashfest

Το Crashfest 2006 ήταν διεθνές φεστιβάλ σπουδαστικών και νεανικών ταινιών που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Έγινε από τις 7 έως τις 11 Απριλίου 2006 στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η απονομή των βραβείων έγινε στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Συμμετείχαν 110 ταινίες από 22 σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

 Καλύτερης Ταινίας: Sound room του Γιάννη Κολόζη Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας: Der puppengeiger του Αχιλλέα Γκατσόπουλου Καλύτερης Πειραματικής Ταινίας: Because of the key του Κωνσταντίνου Πέππα Καλύτερου Animation: Wonderland του Πέτρου Πετρίδη (ομαδική δουλειά) Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: Web cam του Cedric Micchi Καλύτερου Σεναρίου: Οι σκιές της πόλης του Mehdi Salehi Καλύτερης Φωτογραφίας: Ρόζα της Πέννυς Μπούσκα Καλύτερου Μοντάζ: Κύκλος του Παρίση Πάνου Καλύτερης Ηχητικής Μπάντας: Γράμμα express του Φίλιππου Μπουραΐμη Καλύτερης Σκηνογραφικής Επιμέλειας: Δόγμα του Αλέξανδρου Ράπτη Βραβείο Κοινού: Λόγια... αγεφύρωτα του Γιώργου Αγγελόπουλου Δημήτρης Χαρίτος (Κριτικός Κινηματογράφου - Μέλος της ΠΕΚΚ) Πέτρος Μαρτινίδης (Αν. Καθ. Αρχιτεκτονικής ΑΠΘ – Συγγραφέας) Δημήτρης Σκούφης (Μηχανικός Πληροφορικής – Διδάσκων στο τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστήμιου Αθηνών) Δέσποινα Πανταζή (Συγγραφέας – Σκηνοθέτης) Μάρκος Χολέβας (Σκηνοθέτης - Μέλος της ΕΕΣ) Τηλέμαχος Μούσας (Συνθέτης) Τανια Κίτσου (Σκηνοθέτης Θεάτρου – Σκηνογράφος) 2ο crashfest
Παλάτσο Κιαμπλέζε

Το Παλάτσο Κιαμπλέζε είναι μία πτέρυγα του συγκροτήματος του Βασιλικού Ανακτόρου στο Τορίνο της βορειοδυτικής Ιταλίας. Ήταν η διαμονή του Μπενεντέττο δούκα του Καμπλαί (νεότερου αδελφού του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας), έπειτα του ανιψιού του Καρόλου-Φήλικα της Σαρδηνίας και μετά του Φερδινάνδου δούκα της Γένουας από τον κλάδο του Καρινιάνο. Στην εποχή μας στεγάζει μία πολιτιστική συλλογή για την ιστορία του Πεδεμοντίου (Piedmont). Είναι ανοικτό στο κοινό Τετάρτη ως Παρασκευή ώρες 16:00-20:00 και κατά τις συνεντεύξεις τύπου, πολιτιστικά γεγονότα και συναυλίες.

 Βρίσκεται στα νότια της πιάτσα Σαν Τζιοβάννι και είναι στα νοτιοδυτικά του Βασιλικού Ανακτόρου του Τορίνο, το οποίο ήταν κατοικία των βασιλέων της Σαρδhνίας. Ως προέκταση του ανακτόρου, ήταν ενδιαίτημα του Μαυρικίου (νεότερου αδελφού του Βίκτωρα-Αμεδαίου Α΄ δούκα της Σαβοΐας) και της συζύγου της Λουίζας-Χριστίνας της Σαβοΐας, πριν μετακινηθούν στη Αμπελώνα της Μαντάμα στα προάστεια της πρωτεύουσας. Έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως γραφεία από τους αυλικούς. Από το 1753 έγινε διαμονή του Βενεδίκτου, νεότερου γιου του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄ της Σαρδηνίας και της Ελισάβετ-Τερέζας της Λωρραίνης. Ο Βενέδικτος είχε τον αυλικό τίτλο του δούκα του Καμπλαί και το παλάτι ονομάστηκε από αυτόν. Αυτός εκτέλεσε διάφορες βελτιώσεις στο εσωτερικό του ανακτόρου, υπό τη διεύθυνση του Μπενεντέττο Αλφιέρι, ενός δημοφιλούς αρχιτέκτονα της Σαβοΐας της εποχής. Έπειτα από το τέλος του δούκα του Καμπλαί έμεινε εκεί η χήρα του Μαρία Άννα της Σαβοΐας. Εκείνη το κληροδότησε στον αδελφό της Κάρολο-Φήλικα τότε δούκα της Γένουας, που έμεινε με τη σύζυγό του Μαρία Χριστίνα της Νάπολης και της Σικελίας. Ο πρώτος απεβίωσε εδώ το 1831. Κατά τη Ναπολεόντεια κατοχή το κτήριο έγινε η έδρα της επαρχιακής κυβέρνησης της Γαλλίας. Ήταν η κατοικία του Καμίλλο Μποργκέζε και της συζύγου του Παυλίνας Βοναπάρτη. Αποδόθηκε στον Οίκο τη Σαβοΐας και μετά γεννήθηκε εκεί η Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας), κόρη του Φερδινάνδου δούκα της Γένουας και σύζυγος του Ουμβέρτου Α΄ της Ιταλίας. Έναν αιώνα αργότερα το ανάκτορο βομβαρδίστηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πράγμα που προκάλεσε σημαντικές ζημιές και πολλά έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα χάθηκαν. Η ιδιοκτησία πέρασε στο Κράτος τη δεκαετία του 1950 και έπειτα χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο Επιστασίας. Στη συνέχεια το ανάκτορο μετατράπηκε σε καταλύματα, κουζίνες και διευκολύνσεις για τους μαθητές του "Εθνικού Ιδρύματος για τις κόρες των Ιταλών στρατιωτών", που εγκαταστάθηκε εκεί. Ως το 1995 έγινε το μέρος φύλαξης του Κινηματογραφικού Αρχείου της πόλης· έπειτα στέγασε τη "Γενική Διεύθυνση για τα σκηνικά, τις καλές τέχνες, την αρχιτεκτονική και τη σύγχρνη τέχνη". Είναι κλειστό για το κοινό, εκτός από ειδικές περιπτώσεις. Alberto Virgilio, Napoleon Turin, Turin, rep.1989, ed. Viglongo Direzione Regionale per i Beni Culturali e Paesaggistici del Piemonte". Googlebooks.org. Retrieved 2010-08-25.
Αγία Φωτεινή Αμαρίου Ρεθύμνης

Για τον συνώνυμο οικισμό του Αγίου Βασιλείου δείτε το λήμμα: Αγία Φωτεινή Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνης Η Αγία Φωτεινή είναι χωριό της Κοινότητας Αποστόλων Αμαρίου και έδρα του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 90 κατοίκους.

 Η Αγία Φωτεινή είναι κτισμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων σε απόσταση 33 χλμ νοτιοανατολικά της πόλης του Ρεθύμνου. Κατοικήθηκε κατά τη δεκαετία του 1950 και αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής που διενεργήθηκε εκείνο το έτος, αριθμούσε 12 κατοίκους. Μέχρι το 1997 αποτελούσε οικισμό της κοινότητας Αποστόλων της επαρχίας Αμαρίου. Αργότερα, στα πλαίσια της καποδιστριακής διοικητικής διαίρεσης διετέλεσε έδρα του Δήμου Σιβρίτου. Από το 2011, μετά την νέα διοικητική αναδιάρθρωση του σχεδίου Καλλικράτης υπάγεται στον δήμο Αμαρίου ως οικισμός της κοινότητας Αποστόλων της δημοτικής ενότητας Σιβρίτου. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Αγία Φωτεινή (εξ ου και η ονομασία του) και είναι κτισμένη στη θέση παλιότερου ομώνυμου ναού που σύμφωνα με την παράδοση κατασκευάστηκε από τον όσιο Νίκωνα τον Μετανοείτε. Εκκλησιαστικά ο οικισμός εξυπηρετείται από την ενορία Αγίων Αποστόλων, που υπάγεται στη Β' Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων. Από το 1989 λειτουργεί στην Αγία Φωτεινή κέντρο υγείας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τόμος 1ος, σελ. 408. Σπανάκης, Στέργιος (1993). Πόλεις και χωριά της Κρήτης στο πέρασμα των αιώνων, τόμος Α. Ηράκλειο: Γραφικές Τέχνες Γ. Δετοράκης. σελ. 55.
Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ είναι το κυριότερο φεστιβάλ κόμικς στην Ευρώπη. Λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τον Ιανουάριο, από το 1974 στο Ανγκουλέμ της Γαλλίας. Κάθε χρόνο, το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ (γαλλικά: Grand Prix de la ville d'Angoulême) απονέμεται σε έναν δημιουργό για το σύνολο του έργου του ή για τα επιτεύγματά του που αφορούν την εξέλιξη των κόμικς.

 Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1972, με μία έκθεση που τιτλοφορείται Δέκα εκατομμύρια εικόνες (Dix millions d’images). Η έκθεση γνώρισε επιτυχία και εκδότες, σχεδιαστές και αναγνώστες έζησαν δέκα ημέρες ευφορίας. Η δημοτική αρχή του Ανγκουλέμ, στον απόηχο της επιτυχίας αυτής, αποφάσισε την δημιουργία ενός Σαλονιού. Η πρώτη έκθεση εγκαινιάστηκε στις 25 Ιανουαρίου 1974. Μεταξύ αυτών που συμβάλλουν με την υπογραφή τους το εγχείρημα είναι και ο Ούγκο Πρατ, ενώ και άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες τίμησαν με την παρουσία τους το νεοδημιουργηθέν πολιτιστικό γεγονός. Εκτός από το Μεγάλο Βραβείο της πόλης του Ανγκουλέμ, βραβεία απονέμονται στις ακόλουθες κατηγορίες: Βραβείο για το Καλύτερο Βιβλίο Κόμικ Βραβείο Απονεμηθέν από το Κοινό Βραβείο για το Σενάριο Βραβείο για την Καλλιτεχνική Δουλειά Βραβείο για Πρώτο Βιβλίο Κόμικ Βραβείο για Σειρά Βραβείο Παράδοσης Βραβείο Νεότητας 9-12 χρόνια Βραβείο Νεότητας 7-8 χρόνια Βραβείο ΦανζίνΒραβεία που απονεμήθηκαν στο παρελθόν: Alph'Art για το Καλύτερο Ξένο Άλμπουμ (1976-1978, 1986-2001) Βραβείο για Διάλογο και Γραφή (?-2003), παλαιότερα ονομαζόταν "Alph'Art για τον Καλύτερο Διάλογο". Επίσημη ιστοσελίδα