IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μονή Αγίου Παντελεήμονος Χρυσοκάστρου

Η Μονή Αγίου Παντελεήμονος Χρυσοκάστρου βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Παγγαίο στο νομό Καβάλας και απέχει 29,5 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη της Καβάλας, 7 χλμ. από τον κόμβο Ελευθερούπολης της Εγνατίας Οδού και μόλις 2 χλμ. από το Χρυσόκαστρο.

 Η γυναικεία Μονή Αγίου Παντελεήμονος ιδρύθηκε το 1978 και είναι κτισμένη σε λόφο με την ονομασία "Αετοπλαγιά", όπου επί τουρκοκρατίας και μέχρι το 1922 υπήρχε τουρκικό χωριό με το όνομα Ελετζίκ. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών στην περιοχή εγκαταστάθηκαν Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι οποίοι μετέτρεψαν το τζαμί σε εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα. Αναφέρεται στο Ελετζίκ εγκαταστάθηκαν 46 οικογένειες με συνολικά 168 άτομα.. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο το χωριό εγκαταλείπεται και οι κάτοικοι μετακινούνται στη τοποθεσία του Χρυσόκαστρου, συνεχίζοντας να εορτάζουν κάθε έτος στις 27 Ιουλίου τον Άγιο Παντελεήμονα. Το 1960 ο π. Αντώνιος Ζουμπουλέρης Αρχιμανδρίτης της Ιεράς Μητροπόλεως, ανακαινίζει τον ναό. Το 1978 αποφασίζεται η ίδρυση με αποτέλεσμα τον Σεπτέμβριο του 1981 να εγκατασταθούν οι πρώτες μοναχές. Το 1990 θεμελιώνεται το καθολικό και παράλληλα γκρεμίζεται ο παλιός ναός. Στις 31 Αυγούστου 2002 εγκαινιάζεται ο Ιερός Ναός ενώ τον Σεπτέμβριο του 2013 εγκαινιάσθηκε ο ισόγειος Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου του καθολικού της Ιεράς Μονής. Ως οικισμός αναφέρεται αρχικά με την παλιά ονομασία Ελετζίκ το 1919 στο ΦΕΚ 251Α-20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μποσταντζιλής. Μετονομάστηκε σε Αετοπλαγιά το 1928 με το ΦΕΚ 81Α-14/05/1928 και το 1951 καταργείται. Αναφέρεται με την ονομασία Μονή Αγίου Παντελεήμονος το 1991 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Χρυσοκάστρου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Χρυσόκαστρο αποτελεί την τοπική κοινότητα Χρυσοκάστρου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελευθερούπολης του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 15 κάτοικους.
Άνταμ Βούιτσικ

Ο Άνταμ Βούιτσικ (πολωνικά: Adam Wójcik, 20 Απριλίου 1970 - 26 Αυγούστου 2017) ήταν Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πάουερ φόργουορντ/σέντερ. Ήταν γνωστός ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών στην πολωνική καλαθοσφαίριση. Είναι ο δεύτερος κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Πολωνίας (PLK), με 10.087 πόντους.

 Σε συλλογικό επίπεδο, ο Βούιτσικ έπαιξε στην πατρίδα του την Πολωνία, καθώς και στο Βέλγιο, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία. Είναι ο δεύτερος στον κατάλογο όλων των εποχών σε αγώνες στο Πρωτάθλημα Πολωνίας, με συνολικά 651 και σε πόντους, με 10.087 πόντους. Το Μάρτιο του 2012 ξεπέρασε το φράγμα των 10.000 πόντων στο πρωτάθλημα Πολωνίας. Συμπεριλαμβανομένων και των άλλων πρωταθλήματων (πλην Βελγίου) το σύνολο είναι 10.939 πόντοι σε 726 αγώνες (μ.ο. 15,1 ανά αγώνα).Ήταν τρεις φορές Πολυτιμότερος Παίκτης του Πρωταθλήματος Πολωνίας, καθώς ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών το 1998, το 2001 και το 2005. Κέρδισε οκτώ Πρωταθλήματα Πολωνίας, δύο Κύπελλα Πολωνίας και ένα Πρωτάθλημα Βελγίου, το 1997.Ο Βούιτσικ έκανε το ντεμπούτο του στην Ευρωλίγκα το 2001, με το Περιστέρι, την πρώτη από τις έξι συνεχόμενες σεζόν του στη διοργάνωση. Στην πρώτη του σεζόν, 2001-02, ήταν ο όγδοος καλύτερος σκόρερ της Ευρωλίγκα, με 18,4 πόντους ανά αγώνα. Στη συνέχεια, έκανε ετήσια περάσματα από τις Μάλαγα και Σλασκ Βρότσλαβ, προτού περάσει τρεις συνεχόμενες σεζόν με την Πρόκομ Τρεφλ Σόποτ, όπου οδήγησε την ομάδα δύο φορές στο Top 16 της Ευρωλίγκα. Ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του στην Ευρωλίγκα με μέσο όρο 10,8 πόντους ανά αγώνα, με συνολικά 1.030 πόντους, σε πάνω από 95 αγώνες. Στη συνέχεια, έπαιξε μία σεζόν στο EuroCup, τη σεζόν 2009-10, με την Τούρουφ Ζγκοζέλετς. Αποσύρθηκε το 2012 σε ηλικία 42 ετών. Με την Εθνική Πολωνίας, ο Βούιτσικ έπαιξε σε 149 αγώνες, τους δεύτερους περισσότερους στην ιστορία της εθνικής ομάδας και σημείωσε 1.821 πόντους. Έπαιξε σε τέσσερα Ευρωμπάσκετ - 1991, 1997, 2007 και 2009. Στις 26 Αυγούστου 2017, ο Βούιτσικ πέθανε από λευχαιμία, σε ηλικία 47 ετών. Πρωτάθλημα Πολωνίας: (8) 1995, 1998–2001, 2005–2007 Κύπελλο Πολωνίας: (2) 2004, 2006 Σούπερ Καπ Πολωνίας: (2) 1999, 2000 Πρωτάθλημα Βελγίου: 1997 3 × Πολύτιμος Παίκτης PLK: 1998, 2001, 2005 3 × Πολύτιμος Παίκτης Τελικών PLK: 1998, 2001, 2005 9 × Κορυφαία Ομάδα PLK: 1990-1993, 1995, 1998, 1999, 2001, 2005 10 × PLK All-Star: 1994, 1995, 1998–2001, 2004–2006, 2009 2 × PLK All-Star Game MVP: 1999, 2009 Ελληνικό All-Star Game: 2002 Προφίλ στο acb.com (ισπανικά) Προφίλ στο euroleague.net Προφίλ στο fiba.com Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2017-08-29 στο Wayback Machine. στο legabasket.it (ιταλικά) Προφίλ στο plk.pl (πολωνικά)
Διάταγμα για την Ειρήνη

Το Διάταγμα για την Ειρήνη, γραμμένο από τον Βλαντιμίρ Λένιν, ψηφίστηκε από το Δεύτερο Συνέδριο του Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στις 8 Νοεμβρίου (26 Οκτωβρίου) 1917, μετά την επιτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης. Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ιζβέστια, #208, 9 Νοεμβρίου (27 Οκτωβρίου) 1917. Σκόπευε στην άμεση αποχώρηση της Ρωσίας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει υποστηριχθεί ότι τα περίφημα “Δεκατέσσερα Σημεία” του Γούντροου Ουίλσον του Ιανουαρίου 1918 ήταν εν μέρει απάντηση σε αυτό το Διάταγμα.

 Η Κυβέρνηση των Εργατών και Αγροτών, βγαλμένη από την επανάσταση της 24-25 Οκτωβρίου, και αντλώντας την δύναμή της από τα Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών, προτείνει σε όλους τους εμπόλεμους λαούς και τις κυβερνήσεις τους να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις, που να οδηγούν σε μια δίκαιη δημοκρατική ειρήνη. Μια δίκαιη και δημοκρατική ειρήνη που την ποθεί η μεγάλη πλειοψηφία των κουρασμένων, βασανισμένων και εξαντλημένων από τον πόλεμο εργατών και εργαζομένων τάξεων όλων των εμπολέμων χωρών. Ειρήνη την οποία οι Ρώσοι εργάτες και αγρότες απαιτούσαν τόσο κατηγορηματικά και επίμονα μετά την ανατροπή της μοναρχίας του Τσάρου. Τέτοια ειρήνη η κυβέρνηση θεωρεί την άμεση ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις (δηλαδή χωρίς την αρπαγή ξένων εδαφών και την βίαιη προσάρτηση ξένων εθνοτήτων) και χωρίς αποζημιώσεις. Η Ρωσική κυβέρνηση προτείνει σε όλες τους εμπόλεμους λαούς να συνάψουν αμέσως τέτοια ειρήνη. Εκφράζει επίσης την ετοιμότητά της να λάβει αμέσως, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση, όλα τα αποφασιστικά μέτρα εν αναμονή της τελικής επιβεβαίωσης όλων των όρων μιας τέτοιας ειρήνης από τις πληρεξούσιες συνελεύσεις όλων των χωρών και όλων των εθνών.
Κλεμμένη Ευτυχία

Κλεμμένη Ευτυχία (αγγλικά: A Stolen Life) είναι μια δραματική ταινία του 1946 του Κέρτις Μπέρνχαρντ. Πρωταγωνιστεί η Μπέτι Ντέιβις, η οποία ήταν και παραγωγός. Η ταινία είναι remake της Βρετανικής ταινίας Stolen Life (ελληνικός τίτλος:Η ζωή μιας άλλης) του 1939 με πρωταγωνίστρια την Ελίζαμπεθ Μπέργκνερ και τον Μάικλ Ρέντγκρεϊβ.

 Η Κέιτ Μπόσθουορθ (Μπέτι Ντέιβις) είναι μια καλλιτέχνιδα που χάνει το πλοίο της για ένα νησί ανοιχτά της Νέας Αγγλίας, όπου σκοπεύει να συναντήσει την αδελφή και τον θείο της. Πείθει τον Μπιλ Έμερσον (τον οποίο υποδύεται ο Φορντ) να την πάει στο σπίτι με το πλοίο του, και ερωτεύονται. Όμως, η δίδυμη αδελφή της Κέιτ, η Πατρίσια (την οποία επίσης υποδύεται η Ντέιβις) αποφασίζει να ερωτευθεί τον Μπιλ επίσης, και κατορθώνει να τον κερδίσει. Ανίκανη να αισθανθεί πραγματικά χαρούμενη για την Πατρίσια, η Κέιτ αντιθέτως συγκεντρώνεται στη δουλειά της. Ο Μπιλ ουσιαστικά πηγαίνει στη Χιλή, αφήνοντας την Κέιτ να περάσει λίγο χρόνο με την αδελφή της. Σαλπάρουν με ένα πλοίο, και η Πατρίσια πέφτει από το πλοίο και πνίγεται. Η Κέιτ ξεβράζεται στη στεριά, και όταν ανακτά τις αισθήσεις της, όλοι τη μπερδεύουν με την Πατρίσια. Μαθαίνοντας ότι ο Μπιλ πρόκειται να επιστρέψει από τη Χιλή, η Κέιτ αποφασίζει να πάρει την ταυτότητα της νεκρής αδελφής της. Μπέτι Ντέιβις — Κέιτ Μπόσγουορθ και Πατρίσια Μπόσγουορθ Γκλεν Φορντ — Μπιλ Έμερσον Ντέιν Κλαρκ — Κάρνοκ Ουόλτερ Μπρένναν — Έμπεν Φόλγκερ Τσαρλς Ραγκλς — Φρέντι Λίνλεϋ Μπρους Μπέννετ — Τζακ Ρ. Τάλμποτ Πέγκυ Κνούντσεν — Ντίντρε Έσθερ Ντέιλ — μις Τζόνσον Κλάρα Μπλάντικ — Μάρθα Τζόαν Γουίνφιλντ — Λούσυ A Stolen Life στο IMDb
Ευφημία της Σικελίας

Η Ευφημία της Σικελίας (1330 – 1359) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν πριγκίπισσα της Σικελίας και κυβέρνησε το Βασίλειο της Σικελίας ως αντιβασίλισσα από το 1355 έως το 1357 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ανήλικου αδελφού της Φρειδερίκου Γ΄ του Απλού.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Πέτρου Β΄ της Σικελίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Όθωνα Γ΄ δούκα της Καρινθίας.Το 1355 διαδέχθηκε την αδελφή της Κωνσταντία ως αντιβασίλισσα, αφού η τελευταία υπέκυψε στην επιδημία πανώλης. Η Ευφημία απεβίωσε άγαμη το 1359. http://www.guide2womenleaders.com/womeninpower/Womeninpower1350.htm
Άννα Μαρία Θηρεσία της Λωρραίνης

Η Άννα-Μαρία-Θηρεσία, γαλλ. Anne-Marie-Thérèse (30 Ιουλίου 1648 - 1661) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης. Έγινε ηγουμένη του αββαείου του Ρεμιρμόν.

 Ήταν η μόνη (επιζήσασα) κόρη του Νικολάου-Φραγκίσκου δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας-Φραγκίσκης, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Από τα τέσσερα αδέλφια της επέζησε ο Κάρολος Ε΄ δούκας της Λωρραίνης. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αυτοκρατορικό αββαείο του Ρεμιρμόν της Γαλλίας. Επειδή όταν πήγε ήταν πολύ μικρή, το Ρεμιρμόν διοικήθηκε από τη νταμ ντουαγιέν Ελέν ντ'Ανγκλύρ και τη νταμ σονιέρ Μπερνάρντ ντε Κλερον ντε Σαφρ. http://www.guide2womenleaders.com/womeninpower/Womeninpower1640.htm
Ραφαέλ Γκερέιρο

Ο Ραφαέλ Γκερέιρο (Raphaël Guerreiro, 22 Δεκεμβρίου,1993) είναι Πορτογάλος διεθνής ποδοσφαιριστής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του ενώ αγωνίζεται ως αριστερός οπισθοφύλακας ή αριστερός μέσος στην Μπάγερν Μονάχου από το καλοκαίρι του 2023, κατά την διάρκεια του οποίου αποκτήθηκε με μεταγραφή από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Γεννήθηκε στην Λε Μπλαν-Μενίλ ,πόλη της βορειοανατολικής πλευράς της Γαλλίας από πατέρα πορτογαλικής καταγωγής και από μητέρα γαλλικής καταγωγής.

 Με την φανέλα της Καέν, ο Ραφαέλ Γκερέιρο πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο ως ποδοσφαιριστής την σεζόν 2012-2013, σημειώνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις που τον οδήγησαν στο να συμπεριληφθεί στην ομάδα της χρονιάς στην Ligue 2. Αξίζει να σημειωθεί πως αγωνίστηκε σε όλους τους αγώνες με την ομάδα του με εξαίρεση έναν αγώνα στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου. Έπειτα μεταπήδησε στην ΦΚ Λοριάν και αγωνίστηκε στην ομώνυμη ομάδα της πόλης, η οποία αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία της Γαλλίας, την Ligue 1. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Λοριάν, στις 10 Αυγούστου του 2013 στην εκτός έδρας ήττα από την Λιλ, ενώ το πρώτο του τέρμα το σημείωσε απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν στις 1 Νοεμβρίου 2014. Το καλοκαίρι του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο τετραετούς διάρκειας με την Μπορούσια Ντόρτμουντ έναντι του ποσού των 12.000.000 ευρώ. Στην Μπορούσια Ντόρτμουντ πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις τόσο ως αριστερός μπακ αλλά και ως αριστερός εξτρέμ. Οι εξαιρετικές εμφανίσεις του οδήγησαν και στην ανανέωση του συμβολαίου του το 2019, όπου ανανέωσε και με την ομάδα της Γερμανίας μέχρι και το 2023. Το καλοκαίρι του 2023 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Μπάγερν Μονάχου.. Στις 21 Μαρτίου του 2013 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του ηλικίας κάτω των 21, στην εντός έδρας ήττα από την αντίστοιχη ομάδα της Σουηδίας. Το Νοέμβριο του 2014 κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό προπονητή του, Φερνάντο Σάντος, στα δύο φιλικά προετοιμασίας ενόψει του Euro 2016, καταγράφοντας τις πρώτες του συμμετοχές με την Εθνική Πορτογαλίας.Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι η εθνική ομάδα της Πορτογαλίας ήταν η νικήτρια ομάδα του θεσμού.Παρόλο που αντιμετώπισε πρόβλημα τραυματισμού, βρισκόταν στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Έλεκ Μπένεντεκ

Ο Μπένεντεκ Έλεκ (ανατολική σειρά ονόματος) ή Έλεκ Μπένεντεκ (δυτική σειρά ονόματος, ουγγρικά: Elek Benedek) (30 Σεπτεμβρίου 1859 - 17 Αυγούστου 1929) ήταν Ούγγρος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ευρέως γνωστός ως «Μεγάλος παραμυθάς σεκέλικων παραμυθιών».

 Ο Μπέντενεκ γεννήθηκε στο Κίσμπατσον της Τρανσυλβανίας, που σήμερα ονομάζεται Μπατσάνι και ανήκει στη Ρουμανία. Σπούδασε στο Οντορχέιου Σεκουγιέσκ (ρουμανικά: Odorheiu Secuiesc) και αργότερα στη Βουδαπέστη. Μαθήτευσε δίπλα στον Γιομπ Σεμπέσι συλλέγοντας λαογραφικά στοιχεία. Το αποτέλεσμα ήταν μια συλλογή από Τρανσυλβανικά λαϊκά παραμύθια, η οποία γνώρισε τόσο θετική κριτική, ώστε ο νεαρός Έλεκ Μπένεντεκ εγκατέλειψε τις σπουδές του. Εργάστηκε αρχικά ως δημοσιογράφος για τη Budapest Hírlap (Εφημερίδα Βουδαπέστη) καθώς και για άλλες εφημερίδες. Ήταν μέλος του ουγγρικού κοινοβουλίου στη Βουδαπέστη μεταξύ των ετών 1887 και 1892. Στις ομιλίες του αναφερόταν θετικά στη λογοτεχνία των νέων και στη «λαϊκή ποίηση», τη λαϊκή γλώσσα και τη δημόσια εκπαίδευση. Το 1889 ίδρυσε, μαζί με τον Lajos Pósa, το πρώτο ουγγρικό λογοτεχνικό περιοδικό για νέους, που είχε τίτλο Az Én Újságom (Το περιοδικό μου). Επίσης, ήταν ένας από τους εκδότες του Jó Pajtás (Καλό παιδί) μαζί με τον Zsigmond Sebők. Επιμελήθηκε επίσης μια σειρά από βιβλία που προορίζονταν για τη νεολαία με τον τίτλο Kis Könyvtár (Μικρή βιβλιοθήκη). Αυτή η σειρά αργότερα έγινε γνωστή ως Benedek Elek Kis Könyvtára (Μικρή βιβλιοθήκη του Έλεκ Μπένεντεκ). Το 1900, ο Έλεκ Μπένεντεκ εντάχθηκε στο Kisfaludy Tarsasag (Ομάδα Kisfaludy), μια ομάδα διάσημων Ούγγρων συγγραφέων και ποιητών. Έγραψε επίσης ποιήματα, θεατρικά έργα, μυθιστορήματα και ιστορική λογοτεχνία, αλλά τα πιο διάσημα έργα του ήταν τα Παραμύθια Σέκελι. Το 1885, δημοσιεύθηκε η συλλογή Székely Tündérország (Σέκελι παραμυθοχώρα), η οποία περιείχε τα πρώτα πρωτότυπα παραμύθια των συγγραφέων. Έξι χρόνια αργότερα, το 1891, εμφανίστηκε το Székely mesemondó (Σέκελι παραμυθάς). Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Μπέντενεκ ήταν το Magyar mese-mondavilág (Ο κόσμος των ουγγρικών παραμυθιών και θρύλων), μια συλλογή σε πέντε τόμους που δημοσιεύθηκε μεταξύ 1894 και 1896 και ήταν αφιερωμένη στην ουγγρική χιλιετία. Δίπλα στα πρωτότυπα παραμύθια, τοποθετούσε τις μεταφράσεις τους. Ανάμεσα σε αυτά τα παραμύθια βρίσκονται πολλά από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ και η μετάφραση του Χίλιες και μία νύχτες στα ουγγρικά. Μετά τη Συνθήκη του Τριανόν (με την οποία η κυριαρχία της Τρανσυλβανίας μεταβιβάστηκε στη Ρουμανία), ο Μπέντενεκ επέστρεψε στο χωριό του, το Κίσμπατσον, όπου επιμελούνταν το περιοδικό για νέους Cimbora (Φίλος) μέχρι τον θάνατό του. Αρχική σελίδα Δυτικού Ουγγρικού Πανεπιστημίου Αρχική σελίδα του Bardócz Orsolya, δισέγγονης του συγγραφέα Έργα του/της Elek Benedek στο Project Gutenberg
Χλωδόμηρος

O Χλωδόμηρος, Chlodomer ή Clodomer ή Chlodomir (περί το 495 - 524) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς της Ορλεάνης (511 - 524), περιοχής που περιλάμβανε την Κοιλάδα του Λίγηρα.

 Ο Χλωδόμηρος ήταν ο μεγαλύτερος γιος τού Κλόβις Α΄ βασιλιά των (Σαλίων) Φράγκων και της Αγίας Κλοτίλδης, που υποτίθεται ότι κατάγεται από τον Αθανάριχο των Τερβίνγκιων Γότθων. Το 511 απεβίωσε ο πατέρας του και οι τέσσερις γιοί του διαίρεσαν το βασίλειο: ο Θευδέριχος Α΄ έλαβε την περιοχή τού Μετς, ο Χλωδόμηρος την Ορλεάνη, Χιλδεβέρτος Α΄ το Παρίσι και ο Χλωτάριος Α΄ το Σουασόν. Το μερίδιο τού Χλωδόμηρου ήταν το πρώην βασίλειο τού Συάγριου και περιελάμβανε τις επισκοπές της Ορλεάνης, του Τουρ και τού Πουατιέ. Ο Σιγισμόνδος της Βουργουνδίας είχε σκοτώσει τον ανιψιό της Κλοτίλντε. Το 523/4, πιθανόν με την υποκίνηση της μητέρας του, ο Χλωδόμηρος ενώθηκε με τους αδελφούς του σε μία εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδών. Αφού αιχμαλώτισε τον Σιγισμόνδο, επέστρεψε στην Ορλεάνη. Ωστόσο ο αδελφός τού Σιγισμόνδου, ο Γκοντομάρ Γ΄ με στρατό τού συμμάχου του Θεοδωρίχου τού Μεγάλου βασιλιά των Οστρογότθων επέστρεψε θριαμβευτικά στο Βασίλειο των Βουργουνδών και σφαγίασε τη Φραγκική φρουρά, που είχε μείνει εκεί. Αν και νικηφόρος, ο Χλωδόμηρος σκότωσε τον Σιγισμόνδο και τους γιους του Γκιζάλντ και Γκοντεμπώντ το 524. Έπειτα οδήγησε δεύτερη εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδών, αλλά στη "μάχη τού Βεζερόνς" σκοτώθηκε. Οι τρεις γιοί του τέθηκαν υπό την προστασία της μητέρας του Κλοτίλντε, ώσπου η χήρα του Γκουντέρικ παντρεύτηκε τον αδελφό του Χλωτάριο Α΄. Όμως αυτός σκότωσε τους δύο γιους τού Χλωδόμηρου, ενώ ο τρίτος, ο Κλοδοάλδος κατάφερε να δραπετεύσει. Έγινε ηγούμενος στο Νόγκεντ και μετέπειτα άγιος, γνωστός ως άγιος Κλου. Νυμφεύτηκε την Γκουντέρικ, ίσως εγγονή τού Γοδεγίσελου βασιλιά της Βουργουνδίας και είχε τέκνα: Θεοδεβάλδος. Γκούνθαρ. Kλοδοάλδος 522-π. 560, άγιος της Εκκλησίας. Bachrach, Bernard S. (1972). Merovingian Military Organization, 481–751. Minneapolis: University of Minnesota Press, ISBN 0-8166-0621-8. Geary, Patrick J. (1988). Before France and Germany: The Creation and Transformation of the Merovingian World. Oxford: Oxford University Press. James, Edward (1991). The Franks. London: Blackwell. Oman, Charles (1914). The Dark Ages, 476–918. London: Rivingtons. Wallace-Hadrill, J. M. (1962). The Long-Haired Kings, and Other Studies in Frankish History. London: Methuen. Wood, Ian N. (1994). The Merovingian Kingdoms, 450–751. London: Longman.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2010-11

Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2010-11 ήταν η 26η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ορμήδεια FC για 1η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2010-11 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2011-12. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2010-11 Ένωση Νέων Παρεκκλησιάς Νίκος & Σωκράτης Ερήμης Αναγέννηση ΓερμασόγειαςΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: Ορφέας Λευκωσίας Ελληνισμός Ακακίου Όλυμπος Ξυλοφάγου ΑΕΚ ΚυθρέαςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2009-10 Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας Κισσός FC Κισσόνεργας Αχυρώνας ΛιοπετρίουΟμάδες που προήχθησαν μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ 2010:: ΠΟΛ/ΑΕ Μαρωνίου Δυναμό Περβολιών Φοίνικας Αγίας Μαρίνας Χρυσοχούς Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. Πηγή: Βαθμολογία Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: Ο αγώνας μεταξύ Εθνικού Λατσιών και Αναγέννησης Τραχωνίου διακόπηκε ενώ το σκορ ήταν 2-0. Με απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής κατακυρώθηκε με 3-0 υπέρ του Εθνικού.Ο αγώνας μεταξύ Εθνικού Λατσιών και Αχυρώνα Λιοπετρίου διακόπηκε ενώ το σκορ ήταν 1-3. Με απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής καταχυρώθηκε με 3-0 υπέρ του Αχυρώνα.Πηγή: Αποτελέσματα «2010/11 Cypriot Fourth Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. «Βαθμολογία». ΚΟΠ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. «Αποτελέσματα». ΚΟΠ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. «Σωματεία». ΚΟΠ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. «Σκόρερ». ΚΟΠ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 2015. Επίσημος ιστότοπος Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου Γ΄ – Δ΄ κατηγορίας 2010-11 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου
Σαντζάκι της Ρόδου

Το Σαντζάκι της Ρόδου (Οθωμανικά Τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Rodos) ήταν δευτέρας τάξεως οθωμανική επαρχία (σαντζάκι ή λιβάς), η οποία περιελάμβανε τα Δωδεκάνησα ή τις Νότιες Σποράδες, με τη Ρόδο ως πρωτεύουσά του.

 Μετά την οθωμανική κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιωαννίτες Ιππότες το 1522, το νησί αποτέλεσε αρχικά την έδρα ενός μπεηλέρμπεη, ενώ δεν υπαγόταν στο Εγιαλέτι του Αρχιπελάγους ως υποεπαρχία (σαντζάκι) έως το 1546. Ωστόσο, κατά το μεγαλύτερο διάστημα της οθωμανικής περιόδου κυριαρχίας, με εξαίρεση την ίδια τη Ρόδο, τα υπόλοιπα νησιά των Νότιων Σποράδων (τα υπόλοιπα νησιά των Δωδεκανήσων συμπεριλαμβανομένης της Σάμου) ήταν ουσιαστικά αυτόνομα, ενώ δεν υπόκειντο σε κάποια μορφή κεντροποιημένης διοίκησης έως και την εισαγωγή του ενιαίου βασιζόμενου στο βιλαέτι διοικητικού συστήματος στη διάρκεια της δεκαετίας του 1860. Η Ρόδος αυτή καθαυτή δεν έχαιρε αυτής της αυτονομίας και παρήκμασε κατά τη διάρκεια της πρότερης οθωμανικής περιόδου, τόσο ως εμπορικός σταθμός, όσο και ως στρατηγικής σημασίας τοποθεσία, καθώς η Ανατολική Μεσόγειος μετετράπη σε οθωμανική λίμνη. Δεν ήταν παρά μονάχα μετά τον 18ο αιώνα που άρχισε να φαίνεται οικονομική ανάπτυξη επί του νησιού.Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, η Ρόδος και η Κως δεν έλαβαν μέρος στον ξεσηκωμό, κι αυτό παρά το γεγονός πως αρκετοί Ροδίτες ήσαν μέλη της Φιλικής Εταιρείας και αναχώρησαν, προκειμένου να παράσχουν βοήθεια στους Έλληνες επαναστάτες. Τα υπόλοιπα νησιά του σαντζακίου, ωστόσο, ξεσηκώθηκαν, με σημαντικότερη την Κάσο έως και την καταστροφή της το 1824.Η Ρόδος φαίνεται να αποτέλεσε την έδρα του Καπουδάν Πασά (του αρχιναυάρχου του Οθωμανικού Ναυτικού, ο οποίος λειτουργούσε και ως κυβερνήτης του Εγιαλετιού του Αρχιπελάγους) κατά τα τέλη του 17ου αιώνα. Το 1849, η Ρόδος κατέστη επισήμως πασά-σαντζάκ της επαρχίας του Αρχιπελάγους, το οποίο ουδεμία σχέση είχε, πλέον, με τον Καπουδάν Πασά. Με την υιοθέτηση του συστήματος των βιλαετιών, η πρωτεύουσα του νέου Βιλαετιού του Αρχιπελάγους μετακινήθηκε στο Καλέ-ι Σουλτανιγιέ το 1867, ενώ, στη συνέχεια, επέστρεψε στη Ρόδο το 1877, μετακινήθηκε στη Χίο το 1880, προτού τελικώς επιστρέψει στη Ρόδο το 1888.Το 1912, έτος κατά το οποίο η επαρχία κατελήφθη από το Βασίλειο της Ιταλίας στη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, περιελάμβανε τους καζάδες (περιφέρειες) της ίδιας της Ρόδου, της Kasot (Κάσος), του Mis (Καστελλόριζο), του Sömbeki (Σύμη), του Kerpe (Κάρπαθος), καθώς και του Istanköy (Κως). Τα νησιά είχε προβλεφθεί να επιστραφούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τη Συνθήκη του Ουσύ, ωστόσο η Ιταλία εκμεταλλεύτηκε το ξέσπασμα των Βαλκανικών Πολέμων, προκειμένου να συνεχίσει την κατοχή τους. Τα νησιά τελικώς επιστράφηκαν στην Ελλάδα το 1947, με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιβάν Ασέν Γ΄

Ο Ιβάν-Ασέν Γ΄ (βουλγαρικά: Иван Асен III, 1259/1260 - 1303) από τον Οίκο των Ασέν-Μίτσο κυβέρνησε ως αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας από το 1279 έως το 1280.

 Ήταν γιος του Μίτσο της Βουλγαρίας και της Μαρίας των Ασέν, κόρης του Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Η Ειρήνη Αγγελίνα ήταν κόρη του Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα Αγγέλου, δεσπότη της Ηπείρου. Φοβούμενος τη γρήγορη επιτυχία του Ιβάιλο της Βουλγαρίας, ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος κάλεσε τον Ιβάν, γιο του Μίτσο πρώην βασιλιά της Βουλγαρίας στην Αυλή του, του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη και τον νύμφευσε με την μεγαλύτερη κόρη του Ειρήνη το 1277/78. Ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε αρκετά Ρωμαϊκά στρατεύματα για να βοηθήσουν το Ιβάν να καταλάβει το θρόνο. Ο Ιβάιλο νίκησε μερικά από αυτά, αλλά αποκλείστηκε στα Σίλιστρα (Drastar) από τους Μογγόλους, συμμάχους του Μιχαήλ Η΄. Τότε οι Ρωμαϊκές δυνάμεις πολιορκούσαν την πρωτεύουσα Τάρνοβο και η τοπικοί άρχοντες, ακούγοντας τη φήμη ότι ο Ιβάιλο σκοτώθηκε στη μάχη, παρέδωσαν την πόλη. Έτσι το 1279 ο Ιβάν Γ΄ έγινε δεκτός ως "τσάρος" των Βουλγάρων και για να εδραιώσει τη θέση του πάντρεψε την αδελφή του Μαρία με τον Βουλγαρο-Κουμάνο ευγενή Γεώργιο Τέρτερ. Ωστόσο δεν κατάφερε να κυριαρχήσει σε όλη τη Βουλγαρία: ο Ιβάιλο εμφανίστηκε εμπρός από τα τείχη του Τάρνοβο και νίκησε δύο Ρωμαϊκά στρατεύματα, που είχαν έλθει να ανακουφίσουν την πόλη. Ο Ιβάν Γ΄ και η Ειρήνη Παλαιολογίνα, απελπισμένοι ότι θα επιτύχουν, πήραν θησαυρούς από το θησαυροφυλάκιο και διέφυγαν κρυφά στη Μεσημβρία (Nesebăr) και από εκεί στην Κωνσταντινούπολη. Όμως ο Μιχαήλ Η΄, οργισμένος από τη δειλία τους, αρνιόταν για ημέρες να τους δεχθεί. Το 1280/81 ο Ιβάν Γ΄ ταξίδευσε στη Χρυσή Ορδή, όπου ανταγωνίστηκε τον Ιβάιλο στην υποστήριξη των Μογγόλων. Αν και ο αρχηγός τους Νογκάι Χαν σκότωσε τον Ιβάιλο, δεν μπόρεσε να αποκαταστήσει τον Ιβάν Γ΄ στη Βουλγαρία. Ο Ιβάν Γ΄ επέστρεψε στην οικογενειακή κτήση στην Τρωάδα, όπου απεβίωσε εξόριστος το 1303. Το 1277/78 νυμφεύτηκε την Ειρήνη Παλαιολογίνα, κόρη του Μιχαήλ Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα: Μιχαήλ, τιτουλάριος "τσάρος" της Βουλγαρίας. Ανδρόνικος, απεβ. 1322(;), πρωτοστράτωρ Μωρέως, νυμφεύτηκε μία γυναίκα από τον Οίκο των Ταρχανειωτών και είχε κόρη την Ειρήνη, που παντρεύτηκε τον Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό. Ισαάκιος. Μανουήλ. Κωνσταντίνος. Θεοδώρα, παντρεύτηκε πρώτα τον Φερνάν Χιμένεθ ντ' Αούνεθ και έπειτα τον Μανουήλ Τάγαρη μέγα στρατοπεδάρχη. Μαρία, παντρεύτηκε τον Ροζέ ντε Φλορ διοικητή της Καταλανικής Εταιρείας. John V.A. Fine, Jr., The Late Medieval Balkans, Ann Arbor, 1987.
Άννα Κάπρι

Η Άννα Μαρί Νάνασι (6 Ιουλίου 1944 – 19 Αυγούστου 2010), η οποία είναι ευρέως γνωστή με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Άννα Κάπρι, ήταν μια Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης που έγινε περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της ως Τάνια (η γραμματέας του Χαν) στην ταινία πολεμικών τεχνών Ο κίτρινος πράκτωρ του Χονγκ Κονγκ (1973).

 Η Άννα Κάπρι γεννήθηκε από Ούγγρους γονείς στη Βουδαπέστη και έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά της ως πρόσφυγας το 1950. Ο μικρότερος αδελφός της, ο Λούις, ο οποίος έκανε καριέρα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Πίτερ Ρόμπινς, ήταν αυτός που ντουμπλάειζε την αρχική τηλεοπτική φωνή του χαρακτήρα των Peanuts, Τσάρλι Μπράουν. Η Κάπρι ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί ηθοποιός, εμφανιζόμενη σε σειρές όπως Father Knows Best, The Danny Thomas Show, The Adventures of Rin Tin Tin, Leave It To Beaver --- στον ρόλο της Σίντι Άντριους στο Eddie's Sweater (1963) & στον ρόλο της Σίντα Ντάνσγουορθ στο Lumpy's Scholarship (1963) --- με το όνομα Άννα Κάπρι. Επίσης, έπαιζε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Έντι Γουέστροουπ στο The George Burns and Gracie Allen Show το 1958. Η Κάπρι έκανε το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο στην ηλικία των δεκατριών ετών με την ταινία Το φαράγγι της κατάρας (Outlaw's Son, 1957). Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε περισσότερες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων και δύο γουέστερν του CBS το 1959, ως Ντόλι Κλίρι στο The Littlest Client στο Wanted: Dead or Alive, με πρωταγωνιστή τον Στιβ Μακ Κουήν και ως Ντέμπι Μακ Κάλιν στο McCallin's Daughter στο Trackdown, με τον Ρόμπερτ Καλπ. Το 1962, επιλέχθηκε για να παίξει έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως Μαίρη Ρόουζ στην κωμική σειρά του ABC / Warner Bros Television με τίτλο Room for One More. Εμφανίστηκε σε άλλες σειρές της ABC/WB, συμπεριλαμβανομένων των Μάβερικ, Sugarfoot, Cheyenne, Bronco, 77 Sunset Strip. Το 1967 εμφανίστηκε ως Τέρι Καχίλ στον τρίτο κύκλο, στο επεισόδιο 17 με τίτλο "The Hunters and the Killers" της σειράς Twelve O'Clock High. Αργότερα, εμφανίστηκε στα Branded, The Monroes, The Iron Horse, The Guns of Will Sonnett, Laredo, The Wild Wild West, Run for Your Life, The FBI, Banyon, Μπαρέτα, Banacek, Μάνιξ, The Mod Squad, Ironside, Cann, The Invaders, The Man From UNCLE, Adam-12, The Name of the Game, Police Story, Search και Κότζακ. Το 1971, η Κάπρι έπαιξε τον ρόλο της Λίντα Πέρι σε δύο επεισόδια του αστυνομικού δράματος Dan August του ABC, με πρωταγωνιστή τον Μπαρτ Ρέινολντς. Το 1973, έλαβε μέρος στην ταινία Payday, με τον Ριπ Τορν στον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας τραγουδίστριας της κάντρι μουσικής από την Αλαμπάμα. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1970, η Κάπρι χρησιμοποιούσε την ορθογραφία Ahna Capri για να γράφει το μικρό της όνομα με τρόπο που να αντικατοπτρίζει τη σωστή προφορά του. Στις 9 Αυγούστου 2010, η Κάπρι έπαθε ένα τροχαίο ατύχημα στο οποίο ένα φορτηγό 5 τόνων συγκρούστηκε με το αυτοκίνητό της. Μετά από 11 ημέρες που ήταν σε κώμα και με μηχανική υποστήριξη, η Κάπρι πέθανε στις 19 Αυγούστου σε ηλικία 66 ετών. Ahna Capri στην IMDb
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2001-2002

Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2001–02, ήταν το 9ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 21ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δέκα ομάδες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για 8η συνεχόμενη φορά η Αναγέννηση Άρτας επικρατώντας σε όλους τους αγώνες της.

 Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους, σύνολο 18 αγωνιστικών. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι τέσσερις πρώτες συνέχισαν στα play off. Στην ημιτελική φάση των play off αγωνίστηκαν χιαστί (1ος-4ος, 2ος-3ος). Οι νικήτριες προκρίθηκαν στο μεγάλο τελικό για την ανάδειξη του πρωταθλητή, ενώ οι ηττημένες αγωνίστηκαν για την τελική κατάταξη στις θέσεις 3 και 4. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες. Οι Ελπίδες Δράμας έχουν ένα μηδενισμό και -1 βαθμό. Ο Σπάρτακος έχει τρεις μηδενισμούς -3 βαθμούς. Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ Βαθμολογίες Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ. Αποτελέσματα Επίσημος ιστότοπος ΟΧΕ.
Αντώνης Χανδρής

Ο Αντώνης Χανδρής είχε καταγωγή από το νησί της Χίου και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1927. Ήταν ο δεύτερος γιός του γνωστού εφοπλιστή Ιωάννη Δ. Χανδρή και της Ευγενίας Χανδρή. Υπήρξε Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών από το 1975, έως και το 1981, και ιδρυτής της Intercargo.

 Μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο ο Αντώνης Χανδρής μαζί με τον αδερφό του τον Δημήτρη Χανδρή, με βάση πλέον το Λονδίνο, εκμεταλλεύτηκαν τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν μετά τον πόλεμο, αποκτώντας την "Charlton Steam Shipping Co." μέσω της οποίας έκαναν το άλμα από την φορτηγό στην επιβατηγό ναυτιλία, στοχεύοντας στα τότε κύματα προσφύγων.
Αλέκος Ιορδάνου

Ο Αλέκος Ιορδάνου (τουρκικά: Aleko Yordan, 10 Ιανουαρίου 1938 - 21 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής από την Τουρκία που έπαιζε ως αμυντικός, γνωστός κυρίως για τη θητεία του στον τουρκικό σύλλογο Μπεϊκόζ και την ελληνική ΑΕΚ.

 Γεννήθηκε στην Τουρκία από Έλληνες γονείς και ξεκίνησε την καριέρα του από την Μπέιογλου. Έγινε βασικό στέλεχος της Μπεϊκόζ στη νεοσύστατη τουρκική Σούπερ Λιγκ. Το 1962 μετακόμισε στην Ελλάδα με την ΑΕΚ. Εκεί πέρασε την πιο επιτυχημένη του σεζόν, βοηθώντας την ΑΕΚ να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 1962 και το 1968. Ο Ιορδάνου ολοκλήρωσε την καριέρα του στις χαμηλότερες κατηγορίες της Ελλάδας. Αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 44 ετών και ζούσε στην Ιτέα της Φωκίδας με την οικογένειά του. Αλέκος Ιορδάνου στο Mackolik.com (στα τούρκικα) Αλέκος Ιορδάνου στην Τουρκική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Προφίλ ΑΕΚ
Χιούι Λονγκ

Ο Χιούι Λονγκ Τζούνιορ (αγγλικά: Huey Long, 30 Αυγούστου 1893 - 10 Σεπτεμβρίου 1935), γνωστός και ως The Kingfish, ήταν Αμερικανός πολιτικός που διετέλεσε 40ος κυβερνήτης της Λουιζιάνα από το 1928 έως το 1932 και ως μέλος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1932 μέχρι τη δολοφονία του το 1935. Ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και αναγνωρίστηκε σε εθνικό επίπεδο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης ως επικριτής του Προέδρου Φράνκλιν Ρούζβελτ. Ως πολιτικός ηγέτης της Λουιζιάνα, έλεγχε ένα ευρύ δίκτυο υποστηρικτών. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ο Λονγκ είναι γνωστός ως λαϊκιστής προστάτης των φτωχών ή, αντίθετα, χαρακτηρίζεται ως φασιστικός ηγέτης. Το καθεστώς του στην Λουιζιάνα θεωρείται ότι πιο κοντά σε δικτατορία είχε ποτέ η Αμερική.

 Ο Λονγκ γεννήθηκε στο φτωχό βόρειο τμήμα της Λουιζιάνα το 1893. Αφού εργάστηκε ως ταξιδιωτικός πωλητής και φοίτησε σε πολλά κολέγια, ο Λονγκ σπούδασε νομική στη Λουιζιάνα. Μετά από μια σύντομη ιδιωτική νομική σταδιοδρομία στην οποία εκπροσώπησε φτωχούς ενάγοντες, ο Λονγκ εξελέγη στην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας της Λουιζιάνα. Μετά από μια αποτυχημένη εκστρατεία το 1924, ο Λονγκ χρησιμοποίησε τις έντονες οικονομικές και ταξικές διακρίσεις στη Λουιζιάνα για να κερδίσει τις κυβερνητικές εκλογές του 1928. Σύντομα, ο Λονγκ έγινε το "αφεντικό" μιας πολιτικής αυτοκρατορίας στη Λουιζιάνα. Οι αντίπαλοί του υποστήριζαν ότι οι οι μέθοδοι του ήταν αντισυνταγματικές και δικτατορικές. Η πολιτική αντιπολίτευση άρχισε να οργανώνει μικρές εξεγέρσεις. Ο Λονγκ εξελέγη στη Γερουσία των ΗΠΑ το 1930, αλλά δεν ανέλαβε καθήκοντα μέχρι το 1932. Ήταν καθοριστικός για την εξασφάλιση της υποψηφιότητας του Ρούζβελτ το 1932, αλλά έγιναν εχθροί το 1933. Υπήρξε εξέχων κριτικός του New Deal. Για να τονώσει την οικονομία, υποστήριξε μαζικές ομοσπονδιακές δαπάνες, φόρο πλούτου και ανακατανομή του πλούτου. Έγινε ο ισχυρότερος πολιτικός στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών και προετοιμάστηκε για προεδρική υποψηφιότητα το 1936, αλλά δολοφονήθηκε. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Huey P. Long στο Wikimedia Commons
Αγαλιανός Αιτωλοακαρνανίας

Ο Αγαλιανός είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παρακαμπυλίων, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριχωνίδας του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας. Από το 1912 μέχρι το 1921 ο οικισμός ονομαζόταν Αγαληνός.

 Ο Αγαλιανός είναι ορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται δίπλα στα όρια με το νομό Ευρυτανίας, μεταξύ των δυτικών υπωρειών της Χελιδώνας και των βορείων υπωρειών του Παναιτωλικού, στις νοτιοδυτικές όχθες της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Απέχει περίπου 93 χλμ. Β. ΒΑ. του Μεσολογγίου. Η τοπική κοινότητα Αγαλιανού είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,644 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Λακώματα και Χάραμα. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1836 και προσαρτήθηκε στον δήμο Παρακαμπυλίων του, τέως, νομού Ακαρνανίας & Αιτωλίας. Εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Ευρυτανίας (1899), Αιτωλοακαρνανίας (1909), Ευρυτανίας (1943) και Αιτωλοακαρνανίας (1948). Μεταξύ των ετών 1912 και 1921 ονομαζόταν Αγαληνός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγαλιανού και προσαρτήθηκε στον δήμο Παρακαμπυλίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παρακαμπυλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγρινίου. Η εκκλησία Γέννησης της Θεοτόκου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η Τεχνητή Λίμνη των Κρεμαστών, περιοχή υψηλού φυσικού κάλλους (Στενά Αγαλιανού, Πλατανόδασος) Η θέση «Συκιές», με άφθονα τρεχούμενα νερά Ράφτινγκ στα Στενά Τρικεριώτη της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών, μόλις 2 χλμ. από το χωριό. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «Ανάβαση» (Στερεά Ελλάδα 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Κριστίνα Καστάνιο

Η Κριστίνα Καστάνιο Γκόμεζ (γεννημένη στις 30 Οκτωβρίου 1978) είναι μια Ισπανίδα ηθοποιός γνωστή για τον ρόλο της Judith Becker στη επιτυχημένη σειρά La que se avecina.

 Η Καστάνιο γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1978 στη Βιλάλμπα της επαρχίας Lugo. Έγινε γνωατή στη Γαλικία χάρη στο ρόλο της ως Paula Barreiro στη τηλεοπτική σειρά της Γαλικίας Pratos combinados. Το 2000 της ήρθε η ευκαιρία να συμμετάσχει στο καστ μιας άλλης σειράς, αυτή τη φορά σε εθνικό επίπεδο που ονομάζεται Al salir de clase (φεύγοντας από την τάξη). Ήταν ένας ρόλος για το καλοκαίρι, αλλά παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος της σειράς, το 2002. Έτσι, άφησε το Pratos combinados, αφήνοντας τον χαρακτήρα της να παίξει η María Castro, ηθοποιός με την οποία θα συμπρωταγωνιστήσει αργότερα στην ταινία Días azules, και έγινε μια από τις πιο υποσχόμενες νέες ηθοποιούς της σειράς Telecinco. Το 1999 εργάστηκε μαζί με την Concha Velasco στο θεατρικό έργο Las manzanas del viernes (Τα μήλα της Παρασκευής). Έκτοτε έκανε καμέα σε κάποιες εθνικές σειρές και είχε μικρούς ρόλους σε ταινίες καθώς και σε θεατρικά έργα, και μάλιστα δοκίμασε την τύχη της στον κόσμο του τραγουδιού, συμμετέχοντας σε μια ζωντανή συναυλία με τον Carlos Núñez και ήταν εκπρόσωπος της Ισπανίας στο Viña del Mar International Song Festival το 2001 με την Elvira Prado . Το 2005 επέστρεψε στο TVG για μια άλλη σειρά, το 4º sen ascensor (στα Γαλικιανά, Τέταρτος [όροφος] χωρίς ασανσέρ). Από το 2006 εργάστηκε στο μιούζικαλ Fame, με πάνω από 600 παραστάσεις σε όλη την Ισπανία, και το συνδύαζε με τη δουλειά της στο Herederos. Ήταν μέλος του καστ στη σειρά του Telecinco, La que se avecina ως Judith Becker, ψυχολόγος που κάνει θεραπεία σε όλους τους γείτονες στο συγκρότημα διαμερισμάτων της, Mirador de Montepinar. Εμφανίστηκε από την 3η σεζόν έως την 9η, αφήνοντας τη σειρά το 2016.Είναι η ανιψιά του ραδιοφωνικού εκφωνητή Pepe Domingo Castaño. Κριστίνα Καστάνιο στην IMDb Instagram
Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας

Το Στάδιο 20ής Ιουλίου Κερύνειας(τουρκικά: Girne 20 Temmuz Stadyumu), νομίμως επίσημα, βάσει της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημητριάδειο Στάδιο είναι γήπεδο στην κατεχόμενη Κερύνεια της κατεχόμενης Κύπρου. Έχει χωρητικότητα 1.500 θέσεων, ενώ διαθέτει και δημοσιογραφικά θεωρία για την τηλεοπτική κάλυψη αγώνων. Αποτελεί έδρα των αθλητικών συλλόγων Ντογάν Τουρκ Μπιρλιγί και Τουρκ Ότζαγι Λιμασόλ.

 Το στάδιο, ως Στάδιο ΓΣ Πράξανδρος εγκαινιάστηκε στις 29 Οκτωβρίου 1972 από τον Υπουργό Παιδείας της Κύπρου Ανδρέα Κούρο και τον πρόεδρο του ΚΟΑ Ανδρέα Γκαράνη.Στην κατασκευή του σταδίου χρησιμοποιήθηκαν ακατάλληλες πέτρες στο υπόστρωμα κάτω από το γρασίδι. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος το στάδιο πλημμύριζε τον χειμώναΕπίσημα, βάσει του νόμιμου ιδιοκτήτη Γ. Σ. Πράξανδρου φέρει την ονομασία Δημητριάδειο Στάδιο και είναι η φυσική έδρα του Γ.Σ. Πράξανδρος που λόγω της τουρκικής κατοχής της πόλης της Κερύνειας δραστηριοποιείται ως προσφυγικός σύλλογος προσωρινά στη Λευκωσία, όπως και των άλλων προσφυγικών συλλόγων της Κερύνειας ΠΑΕΚ και ΑΕΚ Καραβά. Κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της τουρκικής εισβολής του 1974 το στάδιο και ο περιβάλλων χώρος του έγιναν θέατρο σκληρών μαχών μεταξύ του τουρκικού στρατού και των δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς που υπερασπίζονταν την πόλη, ενώ μετά την κατάληψη της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα, το στάδιο μετονομάστηκε σε Στάδιο 20ής Ιουλίου. Το 2011, ανακαλύφθηκε σε τοποθεσία κοντά στο αθλητικό κέντρο ομαδικός τάφος με Ελληνοκύπριους αγνοούμενους.Ορισμένοι από τους αγώνες του Κυπέλλου Ατατούρκ που διοργανώθηκαν από την Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου στο πλαίσιο της Ημέρας Νεολαίας και Αθλητισμού στις 19 Μαΐου 2009 πραγματοποιήθηκαν στο συγκεκριμένο γήπεδο. Το γήπεδο σήμερα χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Girne 20 Temmuz Stadı europlan-online.de
Διαμέρισμα της Πουάντ-α-Πιτρ

Το Διαμέρισμα της Πουάντ-α-Πιτρ (γαλλικά: Pointe-à-Pitre) είναι ένα από τα δύο διαμερίσματα της υπερπόντιας περιοχής της Γουαδελούπης. Πήρε το όνομά της από την πρωτεύουσα Πουάντ-α-Πιτρ. Η Πουάντ-α-Πιτρ έχει έκταση 774 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μικρότερο διαμέρισμα της Γουαδελούπης. Έχει πληθυσμό 210.875 κατοίκων (1999). Είναι σε πληθυσμό το μεγαλύτερο διαμέρισμα της Γουαδελούπης. Η αριθμητική πυκνότητα είναι 271,5 κάτοικοι ανά τ.χλμ. Είναι σε πυκνότητα το μεγαλύτερο διαμέρισμα της Γουαδελούπης.

 Η Πουάντ-α-Πιτρ 14 καντόνια: Καντόνι των Αμπύμ-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα των Αμπύμ Καντόνι των Αμπύμ-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα των Αμπύμ Καντόνι των Αμπύμ-3, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα των Αμπύμ Καντόνι των Αμπύμ-4, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα των Αμπύμ Καντόνι των Αμπύμ-5, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα των Αμπύμ Καντόνι της Ανς-Μπερτράν, στο οποίο υπάγονται 2 κοινότητες : Ανς-Μπερτράν Πορ-Λουί Καντόνι της Καπεστέρ-ντε-Μαρί-Γκαλάντ, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Καπεστέρ-ντε-Μαρί-Γκαλάντ Καντόνι της Λα Ντεζιράντ, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Λα Ντεζιράντ Καντόνι του Γκραν-Μπουρ, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Γκραν-Μπουρ Καντόνι του Γκοζιέ-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα του Γκοζιέ Καντόνι του Γκοζιέ-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα του Γκοζιέ Καντόνι της Μορν-α-λ'Ω-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Μορν-α-λ'Ω Καντόνι της Μορν-α-λ'Ω-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Μορν-α-λ'Ω Καντόνι του Μουλ-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα του Μουλ Καντόνι του Μουλ-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα του Μουλ Καντόνι του Πετί-Κανάλ, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Πετί-Κανάλ Καντόνι της Πουάντ-α-Πιτρ-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Πουάντ-α-Πιτρ Καντόνι της Πουάντ-α-Πιτρ-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Πουάντ-α-Πιτρ Καντόνι της Πουάντ-α-Πιτρ-3, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Πουάντ-α-Πιτρ Καντόνι του Σαιν-Λουί, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Σαιν-Λουί Καντόνι του Σαιν-Φρανσουά, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Σαιν-Φρανσουά Καντόνι της Σαιντ-Αν-1, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Σαιντ-Αν Καντόνι της Σαιντ-Αν-2, το οποίο περιορίζεται σε μία κοινότητα : Τμήμα της Σαιντ-Αν 1993 : Νικολά Ντεφόρζ, αργότερα νομάρχης της Γουαδελούπης Διαμέρισμα της Μπας-Τερ Καντόνια της Γουαδελούπης
Γελισαβέτα Νάτσιτς

Η Γελισαβέτα Νάτσιτς (31 Δεκεμβρίου 1878, Βελιγράδι - 6 Ιουνίου 1955, Ντουμπρόβνικ ) ήταν μία σημαντική Σέρβα αρχιτέκτονας. Είναι γνωστή ως η πρωτοπόρος που ενέπνευσε τις γυναίκες να εισέλθουν σε επαγγέλματα που ήταν προηγουμένως αποκλειστικά για άνδρες. Δεν ήταν μόνο η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος αρχιτεκτονικής στο Βελιγράδι, αλλά και η πρώτη γυναίκα αρχιτέκτονας στη Σερβία.

 Γεννημένη στο Βελιγράδι, η Νάτσιτς αποφοίτησε από το σχολείο με εξαιρετικά αποτελέσματα το 1896. Συνέχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου σε μία εποχή που θεωρείτο ότι οι γυναίκες δεν έπρεπε να μπουν στο επάγγελμα. Σε ηλικία 22 ετών, ήταν η πρώτη γυναίκα που αποφοίτησε από τη Σχολή Μηχανικών. Αναζήτησε απασχόληση στο Υπουργείο Κατασκευών, αλλά δεν μπόρεσε να γίνει αξιωματούχος, καθώς υπήρχε απαίτηση για στρατιωτική θητεία. Ωστόσο, κατάφερε να αποκτήσει θέση ως αρχιτέκτονας στο Δήμο του Βελιγραδίου, όπου έγινε η πρώτη προϊσταμένη αρχιτέκτονας της πόλης. Το 1903, σχεδίασε τη Μικρή Σκάλα στο Πάρκο Καλεμεγκντάν του Βελιγραδίου. Το πιο αξιοσημείωτο έργο της είναι το με ιδανικές αναλογίες σχολικό κτίριο που ολοκλήρωσε το 1906, τώρα γνωστό ως δημοτικό σχολείο Kralj Petar I (Βασιλιάς Πέτρος Α'). Σχεδίασε επίσης εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης της Μοραβιανού στυλ Εκκλησίας Αλεξάντερ Νέφσκι (1929) στο Βελιγράδι και μία μικρότερη εκκλησία στο Κοσσυφοπέδιο. Το νοσοκομείο που σχεδίασε καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά πολλά από τα κτίρια κατοικιών της, από διαμερίσματα έως διακριτές ιδιωτικές κατοικίες, μερικά με αρτ νουβό ή νεοαναγεννησιακά στοιχεία, εξακολουθούν να υφίστανται σήμερα. Το πρώτο κτίριο συλλογικής στέγασης για τους εργαζόμενους στα Βαλκάνια σχεδιάστηκε από τη Γελισαβέτα Νάτσιτς.Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, στάλθηκε σε στρατόπεδο στην Ουγγαρία, τερματίζοντας την καλλιτεχνική της καριέρα. Δεν είχε διαρκέσει περισσότερο από 16 χρόνια. Μετά τον πόλεμο, η Νάτσιτς μετακόμισε στο Ντουμπρόβνικ με τον σύζυγό της Λούκα Λούκαϊ, τον οποίο είχε γνωρίσει στο στρατόπεδο. Της απονεμήθηκε κρατική σύνταξη για τα επιτεύγματα της ζωής της. Πέθανε στο Ντουμπρόβνικ το 1955. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jelisaveta Načić στο Wikimedia Commons
The Best of Mercyful Fate

The Best of Mercyful Fate είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του δανέζικου heavy metal συγκροτήματος Mercyful Fate, η οποία κυκλοφόρησε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2003 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Roadrunner.Τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνονται εδώ προέρχονται από τους στούντιο δίσκους "Melissa" και "Don't Break the Oath", όπως και από πρώιμες και πρώην ανέκδοτες ηχογραφήσεις, μερικές εκ των οποίων είχαν γίνει γνωστές από τις συλλογές "The Beginning" και "Return of the Vampire".Η επιλογή των κομματιών πραγματοποιήθηκε από τον υπεύθυνο της Roadrunner, Μόντε Κόνερ.

 "Doomed by the Living Dead" (Diamond, Shermann) – 5:08 "A Corpse Without Soul" (Diamond, Shermann) – 6:56 "Nuns Have No Fun" (Denner, Diamond, Shermann) – 4:20 "Evil" (Diamond, Shermann) – 4:45 "Curse of the Pharaohs" (Diamond, Shermann) – 3:57 "Into the Coven" (Diamond, Shermann) – 5:10 "Black Funeral" (Diamond, Shermann) – 2:50 "Satan's Fall" (Diamond, Shermann) – 11:23 "A Dangerous Meeting" (Shermann) – 5:11 "Desecration of Souls" (Denner, Shermann) – 4:55 "Gypsy" (Denner, Diamond) – 3:09 "Come to the Sabbath" (Diamond) – 5:19 "Burning the Cross" (Diamond, Petersen) – 8:48 "Return of the Vampire" (Shermann) – 4:49 Τα μέλη του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις των κομματιών του "The Best of Mercyful Fate" είχε την εξής μορφή: King Diamond - φωνητικά Χανκ Σέρμαν - κιθάρα Μίκαελ Ντένερ - κιθάρα Μπένι Πέτερσεν - κιθάρα Τίμι Χάνσεν - μπάσο Κιμ Ραζ - τύμπανα Mercyful Fate “The Best Of Mercyful Fate” | King Diamond & Mercyful Fate The Best of Mercyful Fate - Mercyful Fate | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Mercyful Fate - The Best of Mercyful Fate - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Βιλελμίνη της Πρωσίας

Η Βιλελμίνη της Πρωσίας (Wilhelmine von Preußen, 3 Ιουλίου 1709 - 14 Οκτωβρίου 1758), του Οίκου των Χοεντσόλλερν, ήταν η σύζυγος του Φρειδερίκου, Μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.

 Η Φρειδερίκη Σοφία Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1709 στο Βερολίνο, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και της Σοφίας Δωροθέας του Αννόβερου. Η Βιλελμίνη μοιράστηκε τη δυστυχισμένη παιδική ηλικία του αδελφού της Φρειδερίκου, του οποίου η φιλία και η εμπιστοσύνη παρέμεινε όλη της τη ζωή, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Όντας η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειάς της, ήταν από νωρίς ο στόχος των συζητήσεων για τους πολιτικούς γάμους. Η μητέρα της, η βασίλισσα Σοφία Δωροθέα, επιθυμούσε να παντρευτεί τον ανιψιό της Φρειδερίκο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, αλλά από τη βρετανική πλευρά δεν υπήρχε η τάση να κάνει μια προσφορά γάμου εκτός από αντάλλαγμα σημαντικών παραχωρήσεων που ο πατέρας της Βιλελμίνης δεν δεχόταν. Ο Φρειδερίκος αρχικά ήταν να αρραβωνιαστεί την μικρότερη αδελφή της Βιλελμίνης, Σοφία, αλλά την τελευταία στιγμή ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ αποφάσισε να την αντικαταστήσει με την Βιλελμίνη. Ωστόσο δεν ζητήθηκε η γνώμη του γαμπρού στην απόφαση αυτή. Αυτός ο γάμος έγινε αποδεκτός μόνο από τη Βιλελμίνη υπό απειλές από τον πατέρα της και με σκοπό να αποφευχθεί η ντροπή του αδελφού της. Στις 20 Νοεμβρίου 1731 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο, Μαργράβο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ, στο Βερολίνο. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί: Ελισάβετ Φρειδερίκη Σοφία (1732 - 1780), παντρεύτηκε τον Κάρολο Ευγένιο της Βυρτεμβέργης. Απέκτησαν 1 παιδί. Αρχικά ήταν ένας ευτυχισμένος γάμος, αλλά τελικά ήταν θορυβώδης πρώτα από τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους και έπειτα από την ερωτική σχέση του μελλοντικού Μαργράβου με τη Ντοροτέα φον Μάρβιτς, της οποίας η άνοδος ως επίσημη ερωμένη στην αυλή του Μπαϊρόιτ και πικραμένη από την απώθηση του αδελφό της Φρειδερίκου, προκάλεσε μια αποξένωση περίπου τριών ετών μεταξύ της Βιλελμίνης και του συζύγου της. Η Βιλελμίνη απεβίωσε στις 14 Οκτωβρίου 1758 στο Μπαϊρόιτ σε ηλικία 49 ετών. Το παρόν λήμμα ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμα: Chisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Wilhelmina, margravine of Baireuth» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 28 (11η έκδοση) Cambridge University Press Some of the information in this article is based on a translation of its German equivalent. Thea Leitner: Skandal bei Hof. Frauenschicksale an europäischen Königshöfen, Piper, München 2003, (ISBN 3-492-22009-6) Uwe A. Oster: Wilhelmine von Bayreuth. Das Leben der Schwester Friedrichs des Großen, Piper, München, 2005, (ISBN 3-492-04524-3) Opera Αρχειοθετήθηκε 2011-07-19 στο Wayback Machine. Argenore from the Hamburg Opera House Έργα του/της Princess Wilhelmine of Prussia στο Project Gutenberg Έργα της/του ή για την/τον Princess Wilhelmine of Prussia στο Internet Archive