IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Νικόλας Γιατρομανωλάκης

Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης (Αθήνα, 17 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας πολιτικός επιστήμονας. Έχει διατελέσει υφυπουργός Πολιτισμού (2021-2023) και γενικός γραμματέας Σύγχρονου Πολιτισμού στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (2019-2021). Είναι το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο στέλεχος ελληνικής κυβέρνησης.

 Ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης γεννήθηκε το 1975 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Είναι γιος του συγγραφέα και ακαδημαϊκού Γιώργη Γιατρομανωλάκη και της ακαδημαϊκού Ρένας Λεκανίδου. Είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών & Διεθνών Σχέσεων από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακού τίτλου στη Δημόσια Πολιτική (MPP) από το John F. Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου Harvard στις ΗΠΑ. Από τον Ιανουάριο του 2017 έως και τον Ιούλιο του 2019 κατείχε τη θέση του Διευθυντή Marketing & Επικοινωνίας του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος σε ελληνικές και πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως η Microsoft, η V+O Communication, η S&B Βιομηχανικά Ορυκτά και ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha TV, καθώς και στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής & Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ) και το Πανεπιστήμιο Harvard, αλλά και ως ανεξάρτητος σύμβουλος στρατηγικής, εταιρικών υποθέσεων και επικοινωνίας. Η δουλειά του έχει βραβευθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2013 επελέγη ως Marshall Memorial Fellow. Το 2019 εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Harvard Club of Greece. Μεταξύ άλλων εκδόσεων, έχει επιμεληθεί το βιβλίο New Approaches to Balkan Studies και έχει συμμετάσχει στην έκδοση Global Competitiveness Report 2001 του World Economic Forum. Ήταν ο επιστημονικός επιμελητής της ελληνικής έκδοσης του NATO Handbook, και ο επιμελητής των μονογραφιών και εκδόσεων του ΕΛΙΑΜΕΠ την περίοδο 1996-98. Έχει δραστηριοποιηθεί στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ειδικότερα των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+ ατόμων, και έχει συμμετάσχει εθελοντικά σε μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς με αντικείμενο την κοινωνική ένταξη ευάλωτων πληθυσμών, και τη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών. Δηλώνει ανοιχτά ομοφυλόφιλος.Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και μέλος του Πολιτικού Σχεδιασμού στο Ποτάμι, ήταν επικεφαλής της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος στις Ευρωεκλογές του 2014, ενώ στις βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο του 2015 κατετάγη δεύτερος σε σταυρούς στην Α’ Αθηνών. Αποχώρησε από το κόμμα το 2016. Την 1η Αυγούστου του 2019, ανέλαβε καθήκοντα γενικού γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι ο πρώτος που κατέχει αυτό το αξίωμα καθώς δεν προϋπήρχε αυτή η Γενική Γραμματεία. Στον ανασχηματισμό της 4ης Ιανουαρίου 2021, ανέλαβε υφυπουργός Πολιτισμού για θέματα Σύγχρονου Πολιτισμού στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, θέση που διατήρησε μέχρι τον Μάιο του 2023. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές 2023 είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων με τον συνδυασμό «Αθήνα Ψηλά» του Κώστα Μπακογιάννη.
Γιώργος Βασιλακόπουλος

Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος (Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1939) είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής, πολιτικός, επιχειρηματίας και επί χρόνια σημαντικός αθλητικός παράγοντας του μπάσκετ. Χρημάτισε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης και μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. Έχει επίσης διατελέσει γενικός γραμματέας Αθλητισμού στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1996) και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA Εurope).

 Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος γεννήθηκε το 1939 στον Πειραιά. Κατάγεται από την Λάμπεια (Δίβρη) της ορεινής Ηλείας. Παράλληλα με τον αθλητισμό ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Εμπορική Σχολή ως αριστούχος και εξελίχθηκε σε επιτυχημένο επιχειρηματία: σήμερα είναι ιδιοκτήτης βιομηχανίας χάρτου. Η θέση του στο μπάσκετ ήταν σμολ φόργουορντ και διακρινόταν για την ευστοχία, τη γρήγορη σκέψη και εκτέλεση, καθώς και τις ηγετικές ικανότητές του. Αγωνίστηκε στον Πειραϊκό. Μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό το 1958 και κατέκτησε 3 πρωταθλήματα Ελλάδας (1961, 1962, 1967), ενώ παράλληλα εργαζόταν ως λιμενοφύλακας. Συνέχισε ως προπονητής σε Παναθηναϊκό, Εθνικό, Ιωνικό Νικαίας, Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας και Πανιώνιο, ενώ υπήρξε και διαιτητής. Για πολλά χρόνια υπήρξε και αρχηγός του Παναθηναϊκού. Υπηρέτησε το ελληνικό μπάσκετ ως παράγοντας και τελικά αναδείχθηκε πρώτος πρόεδρος της FIBA Europe (2002-2010) και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης FIBA (2006-2010). Το 2011 τιμήθηκε ως επίτιμος πρόεδρος της FIBA.Συμμετείχε στην Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών από την ίδρυση της το 1966. Το 1970, όταν διαχωρίστηκε το μπάσκετ από τις αθλοπαιδιές, προσχώρησε στη νεοσύστατη Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ακόμη, ο Γ. Βασιλακόπουλος διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης από τον Φεβρουάριο του 1998 μέχρι τον Νοέμβριο του 2002. Στις 13/9/2010 το ΔΣ της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης τον εξέλεξε ομόφωνα εκ νέου πρόεδρο. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2012, στις εκλογές τις ομοσπονδίας εξελέγη ξανά πρόεδρος. Τον 2016, επανεξελέγη από τα 581 σωματεία, πρόεδρος της ΕΟΚ.Ο δήμος Πύργου ονόμασε το Κλειστό Γήπεδο της πόλης ''Γιώργος Βασιλακόπουλος'' προς τιμήν του παράγοντα. Στη Λάμπεια Ηλείας (Δίβρη) το ανοικτό γήπεδο μπάσκετ στην είσοδο του χωριού φέρει το όνομά του. Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος έχει ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, και υπήρξε επί σειρά ετών μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Στις 13 Οκτωβρίου 1993 τοποθετήθηκε γενικός γραμματέας Αθλητισμού στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, έχοντας διοριστεί σε αυτή τη θέση από την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, τότε υπουργό Πολιτισμού. Τελικά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση στις 23 Απριλίου 1996, μετά από σύγκρουση με τον Θεόδωρο Τσουκάτο, στενό φίλο του καινούριου πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Από το 1978 ασχολείται με την διαχείριση και εμπορία ανακυκλωμένου χάρτου. Παναθηναϊκός 3x Πρωτάθλημα Ελλάδας: (1961, 1962, 1967) fibaeurope Καριέρα καλαθοσφαιριστή Βιογραφικό
Βενζυλική θειόλη

Η βενζυλική θειόλη (αγγλικά: benzyl mercaptan) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C7H8S, αν και χρησιμοποιούνται περισσότερο οι πιο αναλυτικοί τύποι C6H5CH2SH, PhCH2SH και BnSH. Η χημικά καθαρή βενζυλική αλκοόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο δύσοσμο υγρό, με οσμή κάτι σαν πράσο ή σαν σκόρδο. Πιο συγκεκριμένα, είναι μια οργανοθειούχα ένωση. Είναι εργαστηριακά συνηθισμένη αλκυλοθειόλη, που υπάρχει και στη φύση, αλλά σε ίχνη. Ο όρος «βενζυλική θειόλη», επεκτείνεται, πέρα από τη «μητρική» ένωση, και σε ορισμένα θυγατρικά παράγωγα αυτής.

 Η βενζυλική θειόλη ταυτοποιήθηκε στο πυξάρι (Buxus sempervirens L.), και είναι γνωστό ότι συμβάλλει στο καπνώδες άρωμα ορισμένων οίνων. επίσης, εμφανίζεται φυσιολογικά και στον καφέ. Μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ανάμεσα σε βενζυλοχλωρίδιο (BnCl) και θειουρία (H2NCSNH2): Αυτή η ένωση έχει χρησιμοποιηθεί ως πηγή της υδροθειομάδας στην οργανική σύνθεση. Εισάγεται με θειοαλκυλίωση για να δώσει ως παράγωγα αλκυλοβενζυλοθειαιθέρες. Μετά, η αποβενζυλίωση (αν αυτό είναι επιθυμητό) μπορεί να επιτευχθεί με τη διάλυση αναγωγικών μετάλλων, που προσβάλλουν τον αποδυναμωμένο δεσμό S-CH2Ph,, δίνοντας την αντίστοιχη αλκυλοθειόλη (RSH) και τολουόλιο (BnH).Οι συμπυκνωμένες τανίνες δίνουν όξινα καταλυόμενη διάσπαση, με την παρουσία της βενζυλικής θειόλης. Έχουν αναπτυχθεί μεθοξυ- υποκατεστημένες βενζυλικές θειόλες, που διασπούνται εύκολα, είναι ανακυκλώσιμες και είναι άοσμες.
Ακαριαίο χτύπημα

Ακαριαίο χτύπημα ή Βαθιά, κοφτά, ανθρώπινα (πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά Kurz und schmerzlos, στα αγγλικά Short Sharp Shock) είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας, σε σκηνοθεσία του Φατίχ Ακίν, παραγωγή του 1998. Το κοινωνικό δράμα είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ακίν.

 Πρόκειται για την ιστορία μιας συμμορίας της περιοχής Άλτονα του Αμβούργου: ο Τούρκος Γκάμπριελ, ο Έλληνας Κώστας και ο Σέρβος Μπόμπι έχουν περάσει μαζί αρκετές επικίνδυνες καταστάσεις στο παρελθόν τους. Τα πράγματα αλλάζουν για τον Γκάμπριελ όταν βγαίνει από τη φυλακή, αποφασισμένος να αλλάξει την ζωή του και να ωριμάσει, πράγμα αρκετά δύσκολο έχοντας κοντά τους φίλους του: ο Κώστας συνεχίζει να συντηρείται με κλοπές ενώ ο Μπόμπι προσπαθεί να γίνει μέλος της μαφίας. Έτσι γνωρίζει τον Αλβανό νονό Μουχαμέρ (Ralph Herforth), ο οποίος ασχολείται με το παράνομο εμπόριο όπλων. Σύντομα ο Μπόμπι συνειδητοποιεί ότι η μαφία έχει τους δικούς της νόμους. Στη συνέχεια, διάφορα περιστατικά θέτουν σε αναπάντεχη δοκιμασία τη φιλία των τριών. Η ταινία διαδραματίζεται στο Αμβούργο, όπου μεγάλωσε ο ίδιος ο Ακίν. Ο Ακίν έχει μια μικρή εμφάνιση στην ταινία (ο διακινητής ναρκωτικών Νέγιο) Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (1998) Adolf-Grimme-Preis (2001) Ακαριαίο χτύπημα στο cine.gr
Οικογένεια Κανελλόπουλου

Η οικογένεια Κανελλόπουλου είναι παλιά οικογένεια βιομηχάνων και πολιτικών από την Φτέρη Αιγίου. Επί της ουσίας η οικογένεια χωρίστηκε σε δύο κλάδους: ο ένας εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο άλλος στην Πάτρα. Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο οπλαρχηγός Κανέλλος Αλεξανδρόπουλος, ο οποίος διακρίθηκε σε όλη την Επανάσταση του 1821.

 ΚανελλόπουλοςΚανέλλος Κανελλόπουλος, γιος του ΚανελλόπουλουΑνδρέας Κανελλόπουλος, γιος του ΚανέλλουΑναστάσιος Κανελλόπουλος, σταφιδέμπορος και γιος του ΑνδρέαΑνδρέας Κανελλόπουλος, αρχιτέκτονας και γιος του ΑναστασίουΜαρία Κανελλοπούλου - Μπότη, πανεπιστημιακός, νομικός και κόρη του ΑνδρέαΑναστάσιος Κανελλόπουλος, γιος του ΚανέλλουΚανέλλος Κανελλόπουλος, φαρμακοποιός, ιδρυτικό μέλος της Παναχαϊκής, σύζυγος της Αμαλίας Γούναρη (αδελφής του Δ. Γούναρη) και γιος του ΑναστασίουΑναστάσιος Κανελλόπουλος, φαρμακοποιός και γιος του ΚανέλλουΑμαλία Κανελλοπούλου, συγγραφέας, σύζυγος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Επαμεινώνδα Μεγαπάνου και κόρη του ΑναστάσιουΜαρία Κανελλοπούλου, σύζυγος Αλέξανδρου Ζήση και κόρη του ΚανέλλουΕύη Ζήση, σύζυγος Βίκτωρα Μελά και κόρη της ΜαρίαςΠαναγιώτης Κανελλόπουλος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, βουλευτής, υπουργός, πρωθυπουργός και γιος του ΚανέλλουΓεώργιος Κανελλόπουλος, σταφιδέμπορος και γιος του ΚανελλόπουλουΚωνσταντίνος Κανελλόπουλος, σταφιδέμπορος, δήμαρχος Αιγίου και γιος του ΓεωργίουΝικόλαος Κανελλόπουλος, βιομήχανος, ιδρυτής του "Τιτάνα", υπουργός και γιος του ΚωνσταντίνουΑλέξανδρος Κανελλόπουλος, μέτοχος του "Τιτάνα", κυβερνητικός επίτροπος της ΕΟΝ και γιος του ΝικολαόυΓεώργιος Κανελλόπουλος, δικηγόρος, δήμαρχος Αιγίου και γιος του ΚωνσταντίνουΣπυρίδων Κανελλόπουλος, πρόεδρος κοινότητας Τέμενης και γιος του ΓεωργίουΆγγελος Κανελλόπουλος, βιομήχανος, ιδρυτής του "Τιτάνα", πρόεδρος του ΣΕΒ, βουλευτής, γερουσιαστής, σύζυγος Ελένης Οικονόμου (εξ Οικονόμων) και γιος του ΚωνσταντίνουΛεωνίδας Κανελλόπουλος, βιομήχανος, πρόεδρος του "Τιτάνα", πρόεδρος του ΣΕΒ, σύζυγος Λένας Ανδρέα Μιχαλακοπούλου και γιος του ΆγγελουΜαριλένα Κανελλοπούλου, σύζυγος Θεόδωρου Παπαλεξόπουλου και κόρη του ΛεωνίδαΔημήτριος Παπαλεξόπουλος, βιομήχανος, διευθύνων σύμβουλος του "Τιτάνα" και γιος της Μαριλένας Αλεξάνδρα Παπαλεξοπούλου, βιομήχανος, στέλεχος του "Τιτάνα" και κόρη της ΜαριλέναςΑνδρέας Κανελλόπουλος, βιομήχανος, πρόεδρος του "Τιτάνα", πρόεδρος του ΣΕΒ και γιος του ΛεωνίδαΛεωνίδας Κανελλόπουλος, βιομήχανος και γιος του Ανδρέα Νέλλος Κανελλόπουλος, βιομήχανος, πρόεδρος "Ιδρύματος Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλόπουλου" και γιος του Ανδρέα Παύλος Κανελλόπουλος, βιομήχανος και γιος του Ανδρέα Τάκης Κανελλόπουλος, βιομήχανος, αντιπρόεδρος της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως και γιος του ΑνδρέαΠαύλος Κανελλόπουλος, βιομήχανος, πρόεδρος του "Τιτάνα", ιδρυτής του Μουσείου "Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλόπουλου", σύζυγος Αλεξάνδρας Λόντου και γιος του Άγγελου Κανέλλος Α. Κανελλόπουλος, βιομήχανος, μέτοχος του "Τιτάνα", βουλευτής και γιος του ΆγγελουΑνδρέας Κανελλόπουλος, βιομήχανος και γιος του Κανέλλου
Κίκο Ραμίρεθ

Ο Φρανσίσκο «Κίκο» Ραμίρεθ Γκονζάλεθ (Francisco «Kiko» Ramírez González, 14 Ιουλίου 1970) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου της Ξάνθης. Η σταδιοδρομία του συνδέθηκε κυρίως με την Ταρραγόνα, τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής.

 Γεννημένος στην Ταρραγόνα της Καταλονίας, ο Ραμίρεθ δεν αγωνίστηκε ποτέ σε υψηλότερη κατηγορία από τη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Ταρραγόνα το 1989, αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να εδραιωθεί ως βασικός παίκτης, κατορθώνοντας μόνο να αγωνίζεται πιο τακτικά ύστερα από το δανεισμό του στη Μογιερούσα. Η καλύτερη απόδοση του ήρθε τη σεζόν 1993-94, όπου σημείωσε 12 γκολ σε 33 αγώνες. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στις Σαβαδέλ, Μάλαγα, Θέουτα, Καρταχένα, Νοβέλδα και Τάρεγα, σταματώντας το ποδόσφαιρο με την τελευταία το 2002, σε ηλικία 32 ετών. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1996-97, σημείωσε 18 γκολ, το οποίο είναι ρεκόρ καριέρας, ενώ αγωνιζόταν στη Σαβαδέλ και κέρδισε τη μοναδική του άνοδο με τη Μάλαγα την επόμενη σεζόν. Ο Ραμίρεθ ασχολήθηκε με την προπονητική αμέσως μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότησή του, ενεργώντας ως βοηθός προπονητής στην πρώτη ομάδα του, Ταρραγόνα, μέχρι το 2007. Το Μάιο του 2010, μετά από τρία χρόνια υπεύθυνος της ομάδας νέων, ορίστηκε προπονητής της δορυφορικής ομάδας Πόμπλα ντε Μαφούμετ της Τερθέρα Ντιβισιόν. Στις 23 Ιουνίου 2012, ανέλαβε τα ηνία της πρώτης ομάδας, η οποία είχε προσφάτως υποβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Απολύθηκε στις 14 Οκτωβρίου, μετά από μία μόνο νίκη σε οκτώ αγώνες.Τον Οκτώβριο του 2013, ονομάστηκε προπονητής της Λ'Οσπιταλέτ. Ολοκλήρωσε την πρώτη σεζόν του στη 2η θέση, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει την άνοδο μέσω των πλέι οφ ανόδου. Ανανέωσε με το σύλλογο στις 27 Ιουνίου 2014, αλλά αποχώρησε στις 10 Μαΐου, αφού η ομάδα τερμάτισε εκτός των θέσεων στα πλέι οφ ανόδου. Στις 20 Οκτωβρίου 2015, ανέλαβε την Καστεγιόν της τέταρτης κατηγορίας. Την οδήγησε στην 3η θέση στο τέλος της κανονικής περιόδου, αλλά αποκλείστηκε στα πλέι οφ ανόδου από την CF Gavà, στα πέναλτι και παραιτήθηκε στις 3 Ιουλίου 2016.Στις 3 Ιανουαρίου 2017, μετακόμισε για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, αφού προσλήφθηκε ως προπονητής της πολωνικής Βίσλα Κρακοβίας της Εκστρακλάσα.Ύστερα από ένα σύντομο πέρασμα από τη Σαβαδέλ το 2019, στις 20 Μαΐου 2019 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τη Ξάνθη. Μέχρι 31 Μαρτίου 2019. Προφίλ Κίκο Ραμίρεθ στο BDFutbol Κίκο Ραμίρεθ: προφίλ ως προπονητής στο BDFutbol Προφίλ στο Transfermarkt.com
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1957

Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1957 άρχισε στις 19 Σεπτεμβρίου ολοκληρώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1957. Μετείχαν 8 σύλλογοι και διεξήχθη με την μορφή διπλού νοκ άουτ (οι ομάδες που συμπλήρωναν δύο ήττες, αποκλείονταν από τη συνέχεια της διοργάνωσης). Ο Εθνικός αναδείχθηκε πρωταθλητής νικώντας σε τελικό αγώνα το Π. Φάληρο.

 Ολυμπιακός 5–2 Αχιλλεύς Πατρών Εθνικός 10–1 Ν.Ο. Μυτιλήνης Ν.Ο. Πατρών 8–3 Εθνικός Αθηνών Π. Φάληρο – Άρης Θεσσαλονίκης (νίκη α.α για Π. Φάληρο, ο Άρης δεν προσήλθε) Οι νικήτριες της α' ημέρας αγωνίστηκαν μεταξύ τους, αντιστοίχως και οι ηττημένες. Δύο ήττες συμπλήρωσαν οι ΝΟ Μυτιλήνης και Άρης και αποκλείστηκαν. Αχιλλεύς Πατρών 4–3 Ν.Ο. Μυτιλήνης Εθνικός Αθηνών 7–3 Άρης Θεσσαλονίκης Εθνικός 6–1 Ολυμπιακός Π. Φάληρο ;–; Ν.Ο. Πατρών Στον αγώνα των αήττητων ομάδων, ο Εθνικός επικράτησε και κέρδισε την πρόκριση του στον τελικό, ενώ το Π. Φάληρο βρέθηκε στον ημιτελικό της διοργάνωσης. Στους αγώνες των ηττημένων, Ολυμπιακός και Αχιλλέας κέρδισαν την πρόκριση τους στον προημιτελικό, ενώ Εθνικός ΓΣ και ΝΟ Πατρών αποκλείστηκαν μετά τη δεύτερη ήττα τους. Ολυμπιακός 10–0 Εθνικός Αθηνών Αχιλλεύς Πατρών 2–1 Ν.Ο. Πατρών (έπειτα από παράταση) Εθνικός 6–2 Π. Φάληρο Προημιτελικός: Ολυμπιακός 5–2 Αχιλλεύς Πατρών Ημιτελικός: Π. Φάληρο 4–4 Ολυμπιακός (Ο Ολυμπιακός αποχώρησε κατά τη διάρκεια της παράτασης ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την ακύρωση τέρματος του Όντρια στην παράταση) Τελικός Εθνικός 9–1 Π. Φάληρο (5–1 ημίχρονο)
Λεόν Κονιέ

Ο Λεόν Κονιέ (Léon Cogniet, Παρίσι, 29 Αυγούστου 1794 - 20 Νοεμβρίου 1880) ήταν Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος και λιθογράφος του 19ου αιώνα. Εκτός από καλλιτέχνης υπήρξε και καθηγητής.

 Γεννήθηκε το 1794 στο Παρίσι και ήταν γιος σχεδιαστή ταπετσαριών. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού όπου υπήρξε μαθητής του Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν και από το 1817 ως το 1822 δούλεψε στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Από το 1822 μέχρι το 1855 παρουσίαζε τα έργα του στα Σαλόν του Παρισιού ενώ συμμετείχε σε σημαντικά διακοσμητικά έργα όπως στο ανάκτορο του Saint-Cloud (1826), στο Λούβρο (1833), στο Δημαρχείο του Παρισιού (1830 και 1859) κλπ.Διετέλεσε καθηγητής στο Λύκειο Λουί λε Γκραν, στο Πολυτεχνείο του Παρισιού και στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου δίδαξε αντιγραφή χειρογράφων. Μεταξύ των μαθητών του συμπεριλαμβάνονται οι Ζαν Πωλ Λωράν, Σαρλ Μιούλερ, Εβαρίστ Βιτάλ Λουμιναί, ο Λεόν Μπονά κλπ. Πέθανε το 1880 στο Παρίσι. Αδελφή του ήταν η ζωγράφος Μαρί Αμελί Κονιέ. Ο Κονιέ ειδικεύτηκε στον τομέα της ιστορικής ζωγραφικής και της προσωπογραφίας ενώ διακρίθηκε για την ευρηματικότητα των τοπίων, την επιλογή των χρωμάτων και την απόδοση των προσώπων. Σημαντικός αριθμός των έργων του δωρήθηκε μετά το θάνατό του στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ορλεάνης από τη γυναίκα του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Léon Cogniet στο Wikimedia Commons
Τερβιναφίνη

Η τερβιναφίνη (αγγλ. terbinafine) είναι αλλυλαμίνη, συνθετική δραστική ένωση που, ως φάρμακο, καλύπτει ένα ευρύ φάσμα αντιμυκητιασικής δράσης. Πωλείται, μεταξύ άλλων, με την εμπορική ονομασία Lamisil στην Ελλάδα, ή την ονομασία Terbinafine/Target.

 Η δράση της αφορά πρωτίστως στην επίδραση της εποξειδάσης του σκoυαλεvίoυ στην κυτταρική μεμβράνη των μυκήτων. Σε μικρή συγκέντρωση, η τερβιναφίνη είναι μυκητοκτόνος κατά των δερματόφυτων, όπως επίσης και των ευρωτομυκήτων και κάποιων εκ των δίμορφων μυκήτων. Η δράση της κατά των ζυμομυκήτων, που είναι και οι σπουδαιότεροι, είναι είτε μυκητοκτόνος είτε μυκητοστατική ανάλογα με τον τύπο του ζυμομύκητα. Ευρέως χρησιμοποιείται για τη θεραπεία των ακόλουθων παθήσεων: ποικιλόχρους πιτυρίασης (Pityriasis versicolor), δερματομυκητιάσεων ποδών (πόδι του αθλητή), μηροβουβωνικών πτυχών, ψιλού δέρματος, δερματικής καντιντίασης, μυκητιασικών λοιμώξεων των νυχιών (λ.χ. ονυχομυκητίασης) και τριχοφυτίασης. Λαμβάνεται από το στόμα, αν και συνήθως εφαρμόζεται στο δέρμα ή ως κρέμα ή αλοιφή. Ως αλοιφή είναι πιο αποτελεσματική για τις μολύνσεις των νυχιών. Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες -όταν λαμβάνεται από το στόμα- περιλαμβάνουν: ναυτία, διάρροια, πονοκέφαλο, βήχα, εξάνθημα. Οι σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν και αλλεργικές αντιδράσεις. Η χρήση της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης συνήθως δεν συνιστάται. Η κρέμα και η αλοιφή πιθανόν να προκαλέσουν κνησμό (φαγούρα), αλλά γενικά είναι καλά ανεκτές. Η τερβιναφίνη ανήκει στην οικογένεια των φαρμάκων των αλλυλαμινών. Λειτουργεί μειώνοντας την ικανότητα των μυκήτων να παραγάγουν στερόλες. Φαίνεται ότι προκαλεί θάνατο στα κύτταρα των μυκήτων. Η τερβιναφίνη αναπτύχθηκε για πρώτη φορά το 1991. Είναι στον Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017 ήταν το 307ο πιο συχνότερο συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.Η τερβιναφίνη είναι κυρίως αποτελεσματική σε μύκητες της οικογένειας των Onygenales και σε ορισμένους ζυμομύκητες του γένους Candida (λ.χ. Candida glabrata).
Αγία Κυριακή Κιλκίς

Η Αγία Κυριακή είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Πλαγιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Χέρσου, του δήμου Κιλκίς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κιλκίς, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κιλκίς του νομού Κιλκίς, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Η Αγία Κυριακή είναι ημιορεινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές απολήξεις του όρους Δύσωρο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Απέχει 16 χλμ. περίπου Β. ΒΔ. του Κιλκίς. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης μέχρι το 1934. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλαγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Χέρσου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Χέρσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κιλκίς. Το χωριό κατοικείται από Μικρασιάτες και Ποντίους, οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια δημητριακών και καπνών. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr http://gnomikilkis.blogspot.gr/2011/06/blog-post_4129.html
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1980-81

Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1980-81 ήταν το 18ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Βελέζ Μόσταρ από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε την Τράκια Πλόβντιφ από τη Βουλγαρία. Η προκριματική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη από το Σεπτέμβριο του 1980 ως τον Απρίλιο του 1981 αλλά οι δύο τελικοί έγιναν την επόμενη σεζόν, το Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1981, ενώ είχε ξεκινήσει η επόμενη διοργάνωση.

 Σχόλια: Στον απόλυτα ισορροπημένο αυτό όμιλο, όλες οι ομάδες νίκησαν στην έδρα τους και η πρώτη θέση κρίθηκε από τη διαφορά τερμάτων. Η ΑΕΚ ξεκίνησε με ήττα 0-2 από τη Βελέζ στο Μοστάρ, συνέχισε με δυο νίκες στη Νέα Φιλαδέλφεια με 3-2 επί της Φλαμουρτάρι και με 3-1 επί της Βελέζ και έχασε 1-2 από τη Φλαμουρτάρι στον Αυλώνα (Φλόρε) στο τελευταίο ματς. Με 4 βαθμούς και 7-7 τέρματα δεν είχε πλέον ελπίδες, αφού απέμενε το ματς Βελέζ-Φλαμουρτάρι, από το οποίο θα κρινόταν η πρώτη θέση. Η ΑΕΚ προκρινόταν μόνο σε περίπτωση νίκης με 1-0 της Βελέζ, η αλβανική ομάδα ήθελε νίκη ή ισοπαλία και η Βελέζ ήθελε νίκη με 2 γκολ διαφορά. Τελικά νίκησε με 4-1. Στα παιχνίδια «ΑΕΚ-Βελέζ» κεντρική φιγούρα αποτέλεσε ο Σέρβος παίκτης της ΑΕΚ Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο οποίος είχε «ανδρωθεί» ποδοσφαιρικά στη Βελέζ. Το καλοκαίρι του 1980 η Βελέζ του είχε ζητήσει να επιστρέψει αλλά η ΑΕΚ δεν τον άφησε. Στις 18 Σεπτεμβρίου που η ΑΕΚ πήγε στο Μοστάρ για τον αγώνα ο Μπάγεβιτς αποδοκιμάστηκε και δεν αγωνίστηκε τελικά, για να μην οξυνθούν περισσότερο τα πνεύματα. Στη ρεβάνς στη Ν. Φιλαδέλφεια, στις 5 Μαρτίου 1981, έπαιξε και ήταν από τους διακριθέντες. Είναι αξιοσημείωτο πως ένα χρόνο αργότερα, ο Μπάγεβιτς, που είχε επιστρέψει στη Βελέζ, αγωνίστηκε στο διπλό τελικό του βαλκανικού κυπέλλου και μάλιστα πέτυχε δύο γκολ βοηθώντας την ομάδα του να κατακτήσει το κύπελλο. Σχόλια: Ήταν ένας όμιλος παρωδία. Η ομάδα της Ζονγκουλντάκ δεν έλαβε μέρος και η πρόκριση επρόκειτο να κριθεί σε διπλό αγώνα νοκ-άουτ μεταξύ Σπορτούλ και Τράκια. Στο πρώτο ματς η Σπορτούλ νίκησε 3-2 αλλά δεν κατέβηκε στη ρεβάνς, με συνέπεια ο αγώνας και η πρόκριση να κατακυρωθεί υπέρ της Τράκια. ΤΕΛΙΚΟΣ (α΄ αγώνας): Φιλιππούπολη, 25 Νοεμβρίου 1981: Διαιτητής: Αντώνης Βασσάρας (Ελλάδα)ΤΕΛΙΚΟΣ (β΄ αγώνας): Μοστάρ, 2 Δεκεμβρίου 1981: Σκόρερ: Μπένγκουλατς (3), Ντούσαν Μπάγεβιτς (2), Μοροζόφ (αυτογκόλ) - Αφγκάροφ, Γιουρούκοφ.Σχόλιο: Ήταν ο πιο παραγωγικός διπλός τελικός στην ιστορία του βαλκανικού κυπέλλου και ίσως ο πιο παραγωγικός διπλός τελικός διεθνούς διοργάνωσης παγκοσμίως, αφού στα δύο ματς σημειώθηκαν 19 γκολ (χωρίς να υπάρξει παράταση). Στο πρώτο ματς με το απίθανο σκορ 6-5 διαιτητής ήταν ο Έλληνας Αντώνης Βασσάρας. Αρχείο Βαλκανικού Κυπέλλου
Χου Γιφάν

Η Χου Γιφάν (Διεθνώς: Hou Yifan, κινέζικα: 侯逸凡, γεν. 27 Φεβρουαρίου 1994) είναι Κινέζα γκρανμαίτρ και πρώην "παιδί θαύμα" στο σκάκι. Κατέκτησε τρεις φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Σκάκι Γυναικών και υπήρξε η νεότερη που έχει κερδίσει τον τίτλο αυτόν, καθώς και η νεότερη σκακίστρια που έχει κερδίσει τον τίτλο της γκρανμαίτρ.

 Σε ηλικία 12 ετών, η Χου έγινε η νεότερη παίκτρια που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυναικών της FIDE (Αικατερινούπολη, 2006) και στην Ολυμπιάδα Σκακιού (Τορίνο, 2006, 37η Ολυμπιάδα Σκακιού). Τον Ιούνιο του 2007 έγινε η νεότερη Κινέζα παίκτρια που κέρδισε το Εθνικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών της Κίνας, Τον Ιανουάριο του 2004 η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία της έδωσε τον τίτλο της διεθνούς μαιτρ γυναικών, τον Ιανουάριο του 2007 τον τίτλο της διεθνούς γκρανμαίτρ γυναικών και τον Αύγουστο του 2008 πήρε τον ύψιστο τίτλο διεθνής γκρανμαίτρ. Το 2010, σε ηλικία 16 ετών, έγινε η νεότερη στην ιστορία παγκόσμια πρωταθλήτρια γυναικών στο σκάκι κερδίζοντας το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών στην επαρχία Χατάι της Τουρκίας. Έχασε τον τίτλο της το 2012, αλλά τον ανέκτησε το 2013. Τον Αύγουστο του 2014, μετά την Μάγια Τσιμπουρντανίτζε και την Ζούζα Πόλγκαρ, έγινε η τρίτη γυναίκα στον κόσμο που συμμετείχε στη λίστα κατάταξης των 100 καλύτερων παικτών της FIDE. Από το Μάιο του 2015, κατατάσσεται ως η 1η γυναίκα σκακίστρια και είναι 55η στο σύνολο των παικτών. Στις 5 Απριλίου του 2015 έχασε τον παγκόσμιο τίτλο της, αρνούμενη να διαγωνιστεί στα ματς κατά τις αρχές του 2015, αλλά έχοντας κερδίσει το Γκραν Πρι του 2014 της FIDE είχε την δυνατότητα να παίξει με την νέα παγκόσμια πρωταθλήτρια Μαρίγια Μούζιτσουκ σε ένα ματς για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατά το τρίτο τρίμηνο του 2015. Το ματς αναβλήθηκε τελικά για τον Μάρτιο του 2016, όπου η Χου Γιφάν επανέκτησε τον τίτλο της με σκορ 6–3 πετυχαίνοντας 3 νίκες και 6 ισοπαλίες, ενώ η Μαρίγια Μούζιτσουκ δεν κατάφερε να της αποσπάσει κάποια νίκη στις εννέα παρτίδες που έπαιξαν μεταξύ τους. Η Χου Γιφάν με τα λευκά παίζει κυρίως 1.ε4, ενώ με τα μαύρα ενάντια στο 1.ε4 παίζει συνήθως Σικελική άμυνα και Γαλλική άμυνα, επίσης ενάντια στο 1.δ4 παίζει Μπογκοϊνδική, Νιμζοϊνδική ή Ινδική άμυνα της βασίλισσας. «Χου Γιφάν (Προφίλ)». www.chessbase.com. Ανακτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 2009. «Χου Γιφάν (Προφίλ)». www.chessgames.com. Ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2015.
Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ

Η Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ (ισπανικά: Club Nacional de Football) είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την Ουρουγουάη, ο οποίος ιδρύθηκε στις 14 Μαΐου 1899 στο Μοντεβιδέο, ως αποτέλεσμα της συνένωσης μεταξύ Uruguay Athletic Club και Montevideo Fútbol Club. Αγωνίζεται με χρώματα το άσπρο, το μπλε και το κόκκινο και έχει ως παραδοσιακή έδρα το στάδιο Γκραν Πάρκε Σεντράλ στην γειτονιά Μπλανκεάδα του Μοντεβιδέο από το 1900. Παρόλο που επικεντρώνεται κυρίως στο ποδόσφαιρο, ο σύλλογος διαθέτει και άλλα τμήματα όπως Καλαθοσφαίριση, Ποδόσφαιρο σάλας, Αντισφαίριση, Ποδηλασία, Πετοσφαίριση, Σκάκι κ.α. Μεγάλη της αντίπαλος είναι η Πενιαρόλ. Σύμφωνα με την ομοσπονδία Νοτίου Αμερικής ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, η Νασιονάλ ήταν η καλύτερη ομάδα της Ουρουγουάης την περίοδο 2007-2012. Η Νασιονάλ δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ στην ιστορία της και διατηρεί εχθρική αντιπαλότητα με την Πενιαρόλ, μια από τις εχθρικότερες αντιπαλότητες στην Νότια Αμερική.

 Η ποδοσφαιρική ομάδα έχει κερδίσει το Κόπα Λιμπερταδόρες 3 φορές: 1971, 1980 και 1988. Σε αυτό το τουρνουά, η Νασιονάλ είναι στην δεύτερη θέση του πίνακα όλων των εποχών με 593 βαθμούς. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει το Διηπειρωτικό Κύπελλο το 1971, 1980 και 1988, όντας η πρώτη ανίκητη τρεις φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια. Στο διηπειρωτικό κύπελλο του 1971 κέρδισε τον Παναθηναϊκό σε διπλούς αγώνες (1–1 στο Καραϊσκάκης, 2–1 στο Σεντενάριο). Ακόμη, είναι η πρώτη Ουρουγουανή ομάδα που κέρδισε το Κόπα Ιντεραμερικάνα (1972 και 1989) και το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, διοργάνωση στην οποία είναι η πρώτη νικήτρια (1989).Στο πρωτάθλημα, η Νασιονάλ έχει αναδειχθεί 49 φορές πρωταθλήτρια από το 1901 ενώ επίσης έχει και 22 διεθνείς τίτλους (9 από τους οποίους αναγνωρισμένους είτε από την ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ είτε από τη FIFA Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Γκραν Πάρκε Σεντράλ, χωρητικότητας 34.000 θεατών. Εγχώριοι Τελευταία ενημέρωση: 5 February 2018Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Τον Ιούνιο του 2013, οι οπαδοί της Νασιονάλ ξεδίπλωσαν στις κερκίδες του γηπέδου Σεντενάριο, την μεγαλύτερη σημαία που έχει προβληθεί σε γήπεδο σύμφωνα με το Ρεκόρ Γκίνες. Στον αγώνα με την Ντεπορτίβο Τολούκα για το Λιμπερταδόρες, η σημαία, η οποία κόστισε 50.000 USD, ξεδιπλώθηκε στις κερκίδες του γηπέδου. Με 50μ ύψος και 600μ μήκος, η σημαία μπήκε στο Ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη σημαία που έχει υπάρξει σε ποδοσφαιρικό αγώνα. Η σημαία ζύγιζε 5 τόνους και χρειάστηκαν 400 άτομα για την μετακίνηση της. Επίσημη ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2010-10-17 στο Wayback Machine. Η σελίδα του συλλόγου στη FIFA Αρχειοθετήθηκε 2015-08-13 στο Wayback Machine. Αρχειοθετήθηκε 2015-08-13 στο Wayback Machine. Pueblo Tricolor no official page La Abdón.com no official page Decano.com no official page TodoNacional.com no official page Bolsilludo.com no official page
Μεγάλα Μάτια

Μεγάλα Μάτια (αγγλικά: Big Eyes) είναι αμερικανική βιογραφική, δραματική ταινία παραγωγής 2014. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τιμ Μπάρτον και το σενάριο έγραψαν οι Σκοτ Αλεξάντερ και Λάρι Καρασέφσκι. Η ταινία εστιάζει στην Αμερικανίδα καλλιτέχνη Μάργκαρετ Κιν, το έργο της οποίας με δόλο διεκδίκησε ο τότε σύζυγός της Γουόλτερ Κιν, και ερευνά το έντονο διαζύγιό τους που κατέληξε στα δικαστήρια, με τη Μάργκαρετ να κατηγορεί τον Γουόλτερ ότι έκλεψε τους πίνακές της. Πρωταγωνιστούν οι Έιμι Άνταμς και Κρίστοφ Βαλτς ως Μάργκαρετ και Γουόλτερ Κιν αντίστοιχα. Επίσης συμμετέχουν οι Ντάνι Χιούστον, Τζον Πολίτο, Κρίστεν Ρίτερ, Τζέισον Σουόρτσμαν και Τέρενς Σταμπ. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 15 Δεκεμβρίου 2014 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 25 Δεκεμβρίου 2014. Έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έλαβε τρεις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα κερδίζοντας μία στην κατηγορία Α' Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της Άνταμς.

 Το έργο της καλλιτέχνιδος Μάργκαρετ Κιν γνώρισε τεράστια επιτυχία τη δεκαετία του '50 αλλά δεν έλαβε καμία αναγνώριση γι' αυτό. Ο σύζυγός της, Γουόλτερ Κιν, ισχυριζόμενος ότι είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης, έγινε εθνική διασημότητα και φιγούρα των talk show μετά την πρωτοπορία του στη μαζική παραγωγή φτηνών εκτυπώσεων των παιδιών με μεγάλα μάτια. Χρησιμοποιώντας πολύ έξυπνα το μάρκετινγκ, πούλησε τις εκτυπώσεις σε καταστήματα και βενζινάδικα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μάργκαρετ ζωγράφιζε τους πίνακες στο υπόγειό της και η μόνη συνεισφορά του Γουόλτερ ήταν η υπογραφή του που πρόσθετε στο κάτω μέρος. Σύντομα ο γάμος τους έφτασε στο τέλος του και όταν η Μάργκαρετ προπάθησε να κάνει γνωστό ότι αυτή δημιούργησε τους πίνακες, το ζευγάρι κατέληξε σε μια δικαστική μάχη, αφού έμαθε ότι ο Γουόλτερ πήρε τους πίνακες χωρίς την άδειά της. Έιμι Άνταμς στο ρόλο της Μάργκαρετ Κιν Κρίστοφ Βαλτς στο ρόλο του Γουόλτερ Κιν Ντάνι Χιούστον στο ρόλο του Ντικ Νόλαν Τζον Πολίτο στο ρόλο του Ενρίκο Μπαντούτσι Κρίστεν Ρίτερ στο ρόλο της ΝτιΆν Τζέισον Σουόρτσμαν στο ρόλο του Ρούμπεν Τέρενς Σταμπ στο ρόλο του Τζον Κάναντεϊ Μάντελιν Άρθουρ στορόλο της Ηλικιωμένης Τζέιν Όλμπριτς Ντιλέινι Ρέι στο ρόλο της Νεαρής Τζέιν Όλμπριτς Με προϋπολογισμό 10.000.000 δολάρια, έκανε άνοιγμα τριημέρου στη 15η θέση με 3 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 14,4 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 14,7 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 29,2 εκατομμύρια δολάρια. Μεγάλα Μάτια στο IMDb
Έβα Γκριζιέτσκα

Η Έβα Γκριζιέτσκα-Κφιετσίνσκα (πολωνικά: Ewa Gryziecka-Kwiecińska) (γενν. 11 Απριλίου 1948) είναι Πολωνή πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικευόταν στον ακοντισμό. Είναι πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο αγώνισμα και εκπροσώπησε την Πολωνία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου. Στην καριέρα της, ήταν δύο φορές εθνική πρωταθλήτρια και κατέρριψε δύο φορές το πολωνικό εθνικό ρεκόρ.

 Η Γκριζιέτσκα γεννήθηκε στο Κατοβίτσε, μετακόμισε στο Γκλιβίτσε και άρχισε να αγωνίζεται για τον τοπικό αθλητικό σύλλογο, Πιαστ Γκλιβίτσε. Παντρεύτηκε τον Τσέσουαφ Κφιετσίνσκι, Πολωνό Ολυμπιονίκη στην πάλη, και το ζευγάρι απέκτησε μαζί τρία παιδιά, και έζησαν στο Γκλιβίτσε.Το πρώτο σημαντικό διεθνές μετάλλιο της Γκριζιέτσκα ήρθε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Νεανίδων του 1966, όπου ήταν χάλκινο. Άρχισε να έχει αντίκτυπό σε ανώτερο επίπεδο στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όπου τερμάτισε στην 2η θέση στα εθνικά πρωταθλήματα το 1970 και το 1971, πίσω από την κορυφαία Πολωνή αθλήτρια του ακοντισμού της εποχής, τη Ντανιέλα Γιαβόρσκα. Έφτασε στην κορυφή της παγκόσμιας εποχικής κατάταξης τη σεζόν 1971 με τη ρίψη της στα 62.10 μ., μόλις 6 εκατοστά μακρύτερα από την Γιαβόρσκα, απόδειξη της πολωνικής κυριαρχίας της εποχής.Η καλύτερη επίδοση της καριέρας της σημειώθηκε το 1972, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Στις 11 Ιουνίου είχε ρίψη στα 62.70 μ., που πρόσθεσε 30 εκατοστά στο παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού γυναικών της Σοβιετικής αθλήτριας Γελένα Γκορτσακόβα, το οποίο ίσχυε από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Έσπασε για λίγο μια 13χρονη σοβιετική δυναστεία στο άθλημα. Παρά το γεγονός ότι το προηγούμενο ρεκόρ διήρκεσε σχεδόν οκτώ χρόνια, η ρίψη της Γκριζιέτσκα έγινε ένα από τα πιο βραχύβια παγκόσμια ρεκόρ ρίψης που έχουν σημειωθεί, καθώς η Ανατολικογερμανή Ρουτ Φουκς, η οποία αγωνιζόταν την ίδια μέρα στο Πότσδαμ, πήγε πολύ πιο μακριά με ρίψη στα 65,06 μ., μόλις 35 λεπτά αργότερα. Αυτές ήταν οι καλύτερες επιδόσεις της χρονιάς και η Γκριζιέτσκα κατετάγη δεύτερη, πίσω από την Φουκς, στην κατάταξη της σεζόν. Έπεσε από την πρώτη δεκάδα της κατάταξης στις επόμενες σεζόν, με την τελευταία της αξιοσημείωτη θέση να είναι 9η το 1975, με την καλύτερη ρίψη της στα 61,14 μέτρα.Η Γκριζιέτσκα ήταν δύο φορές νικήτρια στο Πολωνικό Πρωτάθλημα Στίβου, όντας η εθνική πρωταθλήτρια στον ακοντισμό το 1972 και το 1975. Είχε δύο σημαντικές διεθνείς εμφανίσεις στην καριέρα της, με την 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1971 και την 7η θέση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στον ημιτελικό του ομίλου της στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 1975. Συνέχισε να αγωνίζεται μέχρι το 1979. Πολωνικό Πρωτάθλημα Στίβου Ακοντισμός: 1972, 1975
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα

Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: Double Down) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το εντέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 1 Νοεμβρίου του 2016 και στην Ελλάδα στις 10 Νοεμβρίου του 2016. Έλαβε μικτές προς θετικές κριτικές.

 Ο Γκρεγκ Χέφλι πιέζεται αφόρητα. Η μητέρα του πιστεύει ότι τα βιντεοπαιχνίδια μετατρέπουν τον εγκέφαλό του σε πολτό, και του ζητάει να παρατήσει το τηλεκοντρόλ και να εξερευνήσει τη "δημιουργική πλευρά" του. Πέρα από αυτό, το Χάλοουιν πλησιάζει και οι φόβοι παραμονεύουν τον Γκρεγκ σε κάθε γωνία. Όταν ανακαλύπτει μια σακούλα με ζελεδάκια σε σχήμα σκουληκιών, ο Γκρεγκ έχει μια καταπληκτική ιδέα: να τους αποστομώσει όλους φτιάχνοντας μια ταινία. Αυτό είναι το εντέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τον Παλιό Καλό Καιρό και το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση. Επίσημος ιστότοπος Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα στις Εκδόσεις Ψυχογιός
Ορντελάφο Φαλιέρ

Ο Ορντελάφο Φαλιέρ (Ιταλικά : Ordelaffo Falier 1070 - μάχη της Ζάρα, 1117), 34ος Δόγης της Βενετίας (1102 - 1117) ήταν γιος του 32ου δόγη Βιτάλε Φαλιέρ. Ο Ορντελάφο Φαλιέρ ήταν μέλος του "Μικρού Συμβουλίου" που συμμετείχαν οι "Αποστολικές οικογένειες" της ολιγαρχικής Βενετίας στις οποίες ανήκαν δικαστές, στρατηγοί και πρέσβεις. Το μικρό του όνομα είναι άγνωστο στη Δημοκρατία της Βενετίας, πιθανότατα ήταν παραφθορά του Βενετσιάνικου ονόματος "Φαλέντρο" σχετικό με την οικογένεια Ορντελάφι που είχε πολλούς δεσμούς με την Οικογένεια Φαλιέρ.

 Όταν έγινε Δόγης της Βενετίας βρέθηκε σε δεκαετή πόλεμο με την Ουγγαρία (1105 - 1115) που είχε βασιλιά τον Κολομάν της Ουγγαρίας, ο Φαλιέρ ανακατέλαβε τη Ζάρα και τη Σίμπενικ. Ο Ορντελάφο Φαλιέρ με 100 πλοία έκανε εκστρατεία στη Συρία και ανακατέλαβε την Άκρα, μετέφερε πολλά αντικείμενα από τη Συριακή εκκλησία Παντοκράτωρ στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Στη Βενετία ίδρυσε το θησαυροφυλάκιο της πόλης. Παντρεύτηκε τη Ματθίλδη Φαλιέρ που περιγράφεται σαν πρότυπο ιδανικής συζύγου. Ο Ορντελάφο Φαλιέρ έπεσε στη μάχη της Ζάρα εναντίον των Ούγγρων. Οι δόγισσες της Βενετίας Δόγηδες της Βενετίας
Προεδρικές εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία 2019

Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Μακεδονία στις 21 Απριλίου του 2019. Κανείς από τους τρεις υποψηφίους δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, άρα πραγματοποιήθηκε δεύτερος γύρος στις 5 Μαΐου 2019. Ο Πρόεδρος Γκιόργκε Ίβανοφ απαγορευόταν συνταγματικά να επιδιώξει τρίτη θητεία, αφού είχε προηγουμένως εκλεχθεί το 2009 και το 2014.

 Ο Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας εκλέγεται σε δύο γύρους. Ο υποψήφιος μπορεί να περάσει στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας μόνο εάν λάβει το 50% των ψήφων όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Στον δεύτερο γύρο, η συμμετοχή των ψηφοφόρων πρέπει να είναι τουλάχιστον 40% για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα. Πριν από το 2009, το Σύνταγμα απαιτούσε συμμετοχή στον δεύτερο γύρο να είναι 50% για την επικύρωση του αποτελέσματος. Ωστόσο, η τροπολογία XXXI που εγκρίθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2009 μείωσε το όριο στο 40%. Στις προεδρικές εκλογές του 2009, η προσέλευση δευτέρου γύρου ήταν μόλις 42,6%. Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι πάνω από 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Οι εκλογές ήταν πρώτες στη Βόρεια Μακεδονία μετά τη συμφωνία των Πρεσπών που υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2018. Στις 30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα στο οποία η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ενέκρινε τη συμφωνία, αν και η προσέλευση ήταν πολύ χαμηλότερη από την απαιτούμενη την επικύρωση του αποτελέσματος, κυρίως λόγω οργανωμένου μποϊκοτάζ. Η Συνέλευση ενέκρινε τη μετονομασία της χώρας σε «Βόρεια Μακεδονία» στις 11 Ιανουαρίου 2019.
Κυβερνείο Δαμιέτης

To Κυβερνείο της Δαμιέτης (μτφ : Ανατολικό Κυβερνείο) (αραβικά : محافظة دمياط Muhāfazat Dumyāt) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Δαμιέτη. Έχει πληθυσμό 1.092.316 κατοίκους με πυκνότητα πληθυσμού 1,40 ανά τ.χλμ. κι έκταση 589 τ.χλμ..

 Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 912.428 κατοίκους κι έκταση 2.634 τ.χλμ.. Στην απογραφή του 1937 είχε 40.259 κατοίκους κι έκταση 3 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 53.631 κατοίκους. Το κυβερνείο υποδιαιρείται σε πέντε υποκυβερνεία, κι έχει 33 χωριά: Δαμιέτη Ελ Ζάρκα Φαρσκούρ Καφρ Σάαντ Καφρ ελ Μπουτίχ
Μπαρτολομέο Νερόνι

Ο Μπαρτολομέο Νερόνι (Bartolomeo Neroni, περ. 1505-1571) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας και μηχανικός που ακολουθούσε την τεχνοτροπία της Σχολής της Σιένας. Γεννήθηκε και έζησε όλη του την ζωή στην εν λόγω πόλη.

 Επηρεάστηκε σημαντικά από τους Ντομένικο Μπεκκαφούμι (Domenico Beccafumi) και Μπαλντασσάρε Περούτσι (Baldassare Peruzzi), ενώ αναφέρεται από τον Βαζάρι στο έργο του Οι βίοι των πλέον εξαίρετων ζωγράφων, γλυπτών και αρχιτεκτόνων πως ήταν μαθητής του Il Sodoma, ως Riccio Sanese.Πρόκειται για καλλιτέχνη με πολυσχιδές έργο που καλύπτει πεδία όπως η ζωγραφική, η γλυπτική και η εικονογράφηση χειρογράφων. Επίσης ήταν ικανότατος αρχιτέκτων και μηχανικός του στρατού. Παρ' όλα αυτά τα περισσότερα από τα έργα του ήταν βραχύβια και δεν σώζονται. Ως κυριότερο έργο του θεωρείται το μανιεριστικό Η Στέψη της Παρθένου, το οποίο σήμερα εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Σιένας (Pinacoteca Nazionale di Siena). Επιλογή έργων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bartolomeo Neroni στο Wikimedia Commons
Σούζαν Μπλέικλι

Η Σούζαν Μπλέικλι (αγγλικά: Susan Blakely), (7 Σεπτεμβρίου 1949, Φρανκφούρτη), είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Είναι γνωστή για τον ρόλο της στην μίνι τηλεσειρά του ABC του 1976, "Πλούσιος και φτωχός", για το οποίο έλαβε την Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού δραματικής τηλεοπτικής σειράς. Η Μπλέκλι έχει επίσης εμφανιστεί σε ταινίες όπως: Ο Πύργος της κολάσεως (1974), Αναφορά προς τον Επίτροπο (1975), Καπόνε (1975), και Κόνκορντ..Αεροδρόμιο '79 (1979).

 Η Σούζαν Μπλέικλι γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας το 1948, από Αμερικανούς γονείς, την Μέρι Λουίζ, μια πρώην δάσκαλα τέχνης, και τον Συνταγματάρχη Λάρι Μπλέικλι, έναν αξιωματικό του Αμερικανικού Στρατού. Μετά πήγε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο, έπειτα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε υποκριτική με τον Γουώρεν Ρόμπερτσον, και τον Λι Στράσμπεργκ στο θεατράκι της γειτονιάς και αργότερα σπούδασε με τον Τσαρλς Κόνραντ στο Λος Άντζελες. Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία ως μοντέλο το 1967 στο πρακτορείο Ford Modeling. Η Μπλέικλι πήγε στο Χόλυγουντ στις αρχές της δεκαετίας του 1970, και άρχισε να εμφανίζεται σε μικρούς ρόλους σε διάφορες ταινίες. Ο πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν της Πάτυ Σίμονς στην ταινία του 1974 Ο Πύργος της κολάσεως μαζί με τον Στηβ ΜακΚουήν και τον Πολ Νιούμαν. Την επόμενη χρονιά, έπαιξε στην ταινία Αναφορά προς τον Επίτροπο μαζί με τον Μάικλ Μοριάρτυ και στη ταινία Καπόνε (1975) με τον Μπεν Γκαζάρα. Επίσης θα πάρει μέρος και στην ταινία Κόνκορντ...Αεροδρόμιο '79 με τον Αλέν Ντελόν. Η Σούζαν Μπλέικλι επαίξε ακόμη και σε τηλεοπτικές σειρές όπου βραβεύτηκε με μια Χρυσή Σφαίρα ως καλύτερη ηθοποιός σε τηλεοπτική δραματική σειρά. Η Σούζαν Μπλέικλι θα παντρεύτει το 1969 τον δικηγόρο Τοντ Μέρερ, αλλά το ζευγάρι χώρισε το 1977. Το 1982, η Μπλέικλι παντρεύτηκε τον σύμβουλο των μέσων ενημέρωσης και διαχείρισης κρίσεων Στηβ Τζάφε, που είναι επίσης, κινηματογραφικός και τηλεοπτικός παραγωγός. Το 2003, η Μπλέικλι δημιούργησε μια σειρά κοσμημάτων από ημι-πολύτιμους λίθους σε δικά της σχέδια. Η Σούζαν Μπλέικλι στην IMDb (Αγγλικά)
Ασήμι Λακωνίας

Το Ασήμι (επίσημη ονομασία Ασήμιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κροκεών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κροκεών, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Το Ασήμι είναι οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στην ημιορεινή περιοχή των Κροκεών, κοντά στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου και στο ρέμα της Αρδελολαγκάδας, δυτικά της επαρχιακής εθνικής οδού Σπάρτης-Γυθείου (ΕΟ 39) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 345. Απέχει 30 χλμ. περίπου Ν. ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κροκεών του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακεδαίμονος και το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κροκεών και προσαρτήθηκε στον δήμο Κροκεών. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κροκεών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα. Ο οικισμός πρωτοεμφανίζεται στην εποχή του Χαλκού. Εκεί, μάλιστα, βρισκόντουσαν και τα μεταλλεία χαλκού της αρχαίας Σπάρτης, στη σημερινή θέση «Πεταραίηκα», όπου υπάρχουν κατάλοιπα των μεταλλείων. Πιθανόν, το χωριό να οφείλει το όνομά του στα αργυρούχα κοιτάσματα του χαλκού. Το Ασήμι ανήκει στα επονομαζόμενα Μπαρδουνοχώρια της Λακωνίας.Επί δεύτερης Τουρκοκρατίας (1715-1821) καταστράφηκε δύο φορές από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ, όπως και τα άλλα χωριά της περιοχής, ενώ ο Μουσταφάς Σπαχής είχε κτίσει έναν οχυρό πύργο και εκμεταλλευόταν τους Έλληνες ως εργάτες. Στην σκάλα του πρώτου ορόφου του πύργου υπήρχε φυλάκιο και πολεμίστρες, ενώ γύρω από αυτόν υπήρχαν τρεις οικίες, οι οποίες, πλέον, είναι ερειπωμένες. Οι εκκλησίες της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Δημητρίου, στο βόρειο τμήμα του οικισμού Το πετρόκτιστο γεφύρι του οικισμού, στη θέση «Ποτιστικά» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=BO9yp3sGomY
Σέσκλο Μαγνησίας

Το Σέσκλο (παλαιότερα Σέσκουλο, γνωστό και ως Σέσου ή Σέσι στα βλάχικα) είναι χωριό της Θεσσαλίας στον δήμο Βόλου της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 862 κατοίκους.

 Το Σέσκλο βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Μαυροβούνι σε υψόμετρο 220 μέτρων και απέχει περίπου 14 χλμ. δυτικά από την πόλη του Βόλου. Η ονομασία του οφείλεται στον νεολιθικό οικισμό που βρίσκεται στο γειτονικό λόφο Καστράκι, ανατολικά του σημερινού, ο οποίος κατοικήθηκε για πρώτη φορά στην αρχή της 7ης χιλιετίας (6800 π.Χ.) και ερημώθηκε λίγο πριν το τέλος της 5ης χιλιετίας π.Χ. (4.400 π.Χ.). Εντοπίστηκε από τον Βαλέριο Στάη και αποκαλύφθηκε από τον Χρήστο Τσούντα στις αρχές του 20ού αι. ενώ θεωρείται ως ο σημαντικότερος ανασκαμμένος της Θεσσαλίας.Με βάση τους υπολογισμούς του Αργύρη Φιλιππίδη, στις αρχές του 19ου αιώνα το Σέσκλο ήταν ένας χριστιανικός οικισμός με περισσότερες από 150 οικίες. Στα τέλη του ιδίου αιώνα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή οικογένειες Αρβανιτόβλαχων κτηνοτρόφων προερχόμενες από την Ήπειρο και τη Μακεδονία. Ακολούθως, η κοινωνία του χωριού διαμορφώθηκε μεταξύ των παλαιότερων κατοίκων που είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική (γνωστοί ως «Γκραίκοι» στα βλάχικα) και των νεότερων βλαχόφωνων. Οι πρώτοι ήταν κατά κύριο λόγο κτηματίες και σε καλύτερη οικονομική κατάσταση, ενώ οι δεύτεροι κτηνοτρόφοι και αγωγιάτες. Επιπλέον παρατηρούνταν αρκετά σημεία τριβής στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων. Σύμφωνα με την απογραφή του 1940, κατά τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Σέσκλο ζούσαν 680 άτομα, εκ των οποίων περίπου 500 ήταν βλαχόφωνοι. Στη διάρκεια της Κατοχής, μια μειοψηφία των βλάχοφωνων του χωριού προσχώρησε στη Ρωμαϊκή Λεγεώνα, γεγονός που οδήγησε σε εκτελέσεις από τις δυνάμεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μεταπολεμικά μεγάλο μέρος του πληθυσμού του Σέσκλου (ανάμεσά τους και η πλειοψηφία της παλαιότερης κοινότητας) εγκαταστάθηκε μόνιμα στον Βόλο σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης. Σταδιακά οι σχέσεις των δύο πληθυσμιακών ομάδων του χωριού εξομαλύνθηκαν και τη δεκαετία του 1970 ξεκίνησαν οι «μικτοί» γάμοι. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 με την παλιά ονομασία του από την τουρκοκρατία ως Σέσκουλον να προσαρτάται στον τότε δήμο Φερών. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 τροποποιήθηκε σε Σέσκλο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τη Χρυσή Ακτή Παναγίας αποτελούν την κοινότητα Σέσκλου που που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αισωνίας του Δήμου Βόλου.
Τσεντάρ Ζούπα

Η Τσεντάρ Ζούπα (σλαβομακεδονικά: Центар Жупа‎, τουρκικά: Merkez Jupa) είναι χωριό και έδρα στο δήμο της Τσεντάρ Ζούπα στη Βόρεια Μακεδονία. Η πόλη κατοικείται κυρίως από Τούρκους.

 Η Τσεντάρ Ζούπα είναι νέο χωριό που σχηματίστηκε από οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και προέρχονται από τα χωριά Μπαλάντσι, Μπαϊραμόβτσι, Τσρνο Μπότσι, Γκολέμ Παπράντνικ και Μαλ Παπράντνικ.Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε 800 κατοίκους. Οι εθνοτικές ομάδες στο χωριό περιλαμβάνουν τις παρακάτω: Τούρκοι: 714 Σλαβομακεδόνες: 80 Αλβανοί: 4 Άλλοι: 2
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988

Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988, ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουλίου 1988, με τον τελευταίο τελικό ανάμεσα στον Εθνικό και τη Γλυφάδα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο αήττητος Εθνικός για 36η φορά στην ιστορία του.

 Αγώνας μπαράζ για την 6η θέσηΟ Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ισοβάθμησαν στις θέσεις 6-7, κι έδωσαν αγώνα μπαράζ καθώς τέτοιος διεξαγόταν βάσει κανονισμών όταν οι θέσεις που καταλάμβαναν από κοινού δύο ή περισσότερες ομάδες, έκριναν κάποια πρόκριση. Συγκεκριμένα η έκτη θέση οδηγούσε στα πλέι οφ, ενώ η έβδομη οδηγούσε σε αγώνα διαβάθμισης με την ομάδα που κατέλαβε την 2η θέση της Α2 κατηγορίας. Στα πλέι οφ συμμετείχαν οι 6 πρώτες ομάδες στη βαθμολογία της Α1, ο νικητής του αγώνα μπαράζ για την Α1 (7ος Α1-2ος Α2), και ο πρωταθλητής της Α2 (ΝΟ Πατρών). Την πρόκριση έπαιρνε η ομάδα που έφτανε πρώτη το όριο των 5 βαθμών συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου (3 βαθμών στις σειρές μεταξύ ομάδων Α1-Α2). Το πανόραμα των πλέι οφ (σε παρένθεση είναι οι βαθμοί που μεταφέρθηκαν από τους αγώνες της κανονικής περιόδου). Ο 7ος της Α1, Παναθηναϊκός, αντιμετώπισε σε σειρά αγώνων τον 2ο της Α2, Ν.Ο. Χανίων. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε με μία νίκη και μία ισοπαλία, παρέμεινε στην Α1 και συνέχισε στα πλέι οφ. Ένας μόνο τελικός χρειάστηκε για να αναδειχθεί ο πρωταθλητής στην υδατοσφαίριση για το 1988, καθώς ο Εθνικός είχε το αβαντάζ της 1 νίκης και 1 ισοπαλίας από την κανονική περίοδο. Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007