IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κριστόφφελ φαν ντεν Μπέργκε

Ο Κριστόφφελ φαν ντεν Μπέργκε (Christoffel van den Berghe (χρησιμοποίησε το μονόγραμμα CvB), περίπου 1590, Αμβέρσα – περ. 1645, Μίντελμπουρχ) ήταν Φλαμανδός που έζησε και εργάστηκε στην Ολλανδία ως ζωγράφος τοπίων και νεκρών φύσεων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής .

 Πολύ λίγα είναι γνωστά για τον φαν ντεν Μπέργκε και ανακαλύφθηκε ξανά ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης μόλις τη δεκαετία του 1950, όταν κάποια έργα που προηγουμένως αποδίδονταν σε άλλους καλλιτέχνες του αποδόθηκαν εκ νέου. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στην Αμβέρσα και ότι η οικογένειά του εγκατέλειψε τη Φλάνδρα για να εγκατασταθεί στο Μίντελμπουρχ. Πιθανόν εκπαιδεύτηκε από τον Αμπρόσιους Μπόσχερτ . Το 1619 εγγράφηκε στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά στο Μίντελμπουρχ και το 1621 ήταν κοσμήτορας της Συντεχνίας. Αγόρασε ένα σπίτι στο Μίντελμπουρχ το 1621, το οποίο κατείχε ακόμα το 1628 Ο Γιοχάννες Χούντερτ (Johannes Goedaert) ήταν μαθητής του. Ζωγράφιζε κυρίως δύο είδη: τοπία και νεκρές φύσεις με άνθη. Υπάρχουν τέσσερα γνωστά παραδείγματα νεκρών φύσεων με άνθη από το χέρι του. Μια νεκρή φύση με άνθη στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας φέρει την υπογραφή και την ημερομηνία «CV BERGHE 1617». Αυτή η νεκρή φύση ανθέων στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας δείχνει την επιρροή του Αμπρόσιους Μπόσχερτ (που μπορεί να ήταν ο Δάσκαλός του) και του Ρούλαντ Σάβεραϊ, δύο άλλων Φλαμανδών ζωγράφων νεκρών φύσεων που είχαν μεταναστεύσει στην Ολλανδική Δημοκρατία . Οι άλλες νεκρές φύσεις με άνθη είναι παρόμοιες, εκτός από αυτήν που διατηρεί το Μουσείο Γκέτι, το οποίο έχει υπογραφή και χρονολογία «Cv berghe 1624» και μια νεκρή φύση vanitas με κρανίο, κοχύλι και ένα βάζο με λουλούδια. Ένα «χειμερινό τοπίο» που σήμερα κατέχει το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αποδόθηκε παλαιότερα στον Χέντρικ Άφερκαμπ, τον πρωτοπόρο των χειμερινών σκηνών στην Ολλανδική Δημοκρατία. Μοιάζει με ένα άλλο «χειμερινό τοπίο» που πραγματοποιήθηκε στο Μαουριτσχάους στη Χάγη της ίδιας περιόδου. Τα χειμερινά τοπία θυμίζουν περισσότερο παρόμοια έργα που ζωγράφισε ο Άντριεν φαν ντε Φέννε (Adriaen van de Venne), ο οποίος ήταν ο σύγχρονος του φαν ντεν Μπέργκε στο Μίντελμπουρχ. Οι τοπιογράφοι στο Μίντελμπουρχ ακολούθησαν τις φλαμανδικές συνήθειες στη ζωγραφική, γεγονός που εξηγεί την παλαιότερη απόδοση του πίνακα στο Μαουριτσχάους στους Φλαμανδούς καλλιτέχνες τοπίων Ντάβιντ Φίνκμποονς και αργότερα στον Πάουλ Μπριλ. Ο φαν ντεν Μπέργκε ζωγράφιζε ο ίδιος τις μορφές στα τοπία του, κάτι που βοηθά να ξεχωρίσει από άλλους καλλιτέχνες, που συχνά χρησιμοποιούσαν ειδικούς για αυτή την εργασία. Ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής Κατάλογος Ολλανδών ζωγράφων
Ευρασιατικός λύκος

Ο Ευρασιατικός λύκος (Canis lupus lupus), γνωστός και ως Κοινός λύκος, είναι υποείδος του Γκρίζου λύκου (Canis lupus), που απαντάται στα δάση και στις στέπες της Ευρώπης. Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των Κυνιδών και στο γένος Κύων.

 Οι ενήλικες ευρασιατικοί λύκοι, μπορούν να φτάσουν τα 140 εκ. μήκος και έχουν ύψος από 70 έως 90 εκ. Έτσι, οι ευρασιατικοί λύκοι κατατάσσονται στους μεσαίου μεγέθους λύκους. Το βάρος του κυμαίνεται μεταξύ 30 και 50 κιλά. Τα αρσενικά, είναι κατά κανόνα βαρύτερα και μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Εμφανισιακά μοιάζουν με τους Οικόσιτους λύκους, αλλά οι Ευρασιατικοί λύκοι, έχουν μεγαλύτερα πόδια και πιο μακριά ουρά. Η ουρά τους, είναι ίσια και έχει πυκνές τρίχες. Οι λύκοι αυτοί, έχουν αυτιά μικρού μεγέθους. Η γούνα των Ευρασιατικών λύκων, έχει χρώμα κιτρινωπό - γκρι, γκρι - καφέ ή σκούρο γκρι. Το κάτω μέρος του ρύγχους και του λαιμού τους είναι λευκό, ενώ το πίσω μέρος των αυτιών τους, έχει κοκκινωπό χρώμα. Το χρώμα της πλάτης τους, είναι συνήθως μαύρο. Οι Ευρασιατικοί λύκοι, φτάνουν στη σεξουαλική ωριμότητα στα 2 τους έτη. Συνήθως γεννούν 2 με 6 μικρά. Η εποχή του ζευγαρώματος, λαμβάνει χώρα στις αρχές της άνοιξης, δηλαδή μεταξύ Φεβρουαρίου - Μαρτίου. Η κύηση διαρκεί περίπου 9 εβδομάδες. Τα μικρά ενηλικιώνονται σε ηλικία από 1 έως 3 ετών. Οι Ευρασιατικοί λύκοι, είναι σαρκοφάγα ζώα. Η κύρια λεία τους είναι τα ζαρκάδια, τα ελάφια και τα αγριογούρουνα. Σε ορισμένες περιοχές, μεγάλα ζώα όπως οι άλκες και οι βίσονες, αποτελούν θηράματα τους. Συνήθως, οι λύκοι αυτοί, σκοτώνουν άρρωστα, ηλικιωμένα ή νεαρά ζώα. Σε περιοχές όπου είναι αναπτυγμένη η γεωργία, οι λύκοι τρέφονται με εκτρεφόμενα ζώα, όπως τα πρόβατα και οι κατσίκες. Οι Ευρασιατικοι λύκοι, όπως υποδηλώνει και η ονομασία τους, ζουν στην περιοχή της Ευρασίας. Οι Ευρασιατικοί λύκοι, ζουν στο μεγαλύτερο μέρος της Ρωσίας, στο Καζακστάν, στη Μογγολία, στην Κίνα, στα Ιμαλάια, στο Τατζικιστάν, στο Κιργιστάν, στο Αφγανιστάν, στο Νεπάλ. Στην Ευρώπη, ζουν στη Σουηδία, στην Εσθονία, στη Λετονία, στη Λιθουανία, στη Λευκορωσία, στην Ουκρανία, στην Πολωνία, στη Σλοβακία, στη Γερμανία, στη Ρουμανία, στη Σλοβενία, στην Κροατία, στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, στην Ιταλία, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Αλβανία και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, οι Ευρασιατικοί λύκοι, ζουν στα ηπειρωτικά της χώρας (Μακεδονία, Ήπειρος, Θράκη) και ελάχιστα μέλη στη Στερεά Ελλάδα. Ο πληθυσμός των λύκων στην Ελλάδα, υπολογίζεται γύρω στα 800 - 900 άτομα.Οι Ευρασιατικοί λύκοι, ζουν κυρίως σε πυκνά δάση, αλλά και σε ανοιχτά λιβάδια. Η περιοχή κατανομής τους, υπολογίζεται μεταξύ 100 - 300 χλμ. στην Κεντρική Ευρώπη και 2500 χλμ. σε υψηλότερες περιοχές.
Εξέγερση του Κοστσιούσκο

Η Εξέγερση του Κοστιούσκο (ρωσ. Восстание Тадеуша Костюшко, Польское восстание 1794 года, Инсуррекция Костюшко, πολ. Powstanie kościuszkowskie, insurekcja kościuszkowska) είναι εξέγερση, η οποία άρχισε από τους Πολωνούς με αρχηγό τον Ταντέους Κοσιούσκο, αιτία της οποίας αποτελούσε η άρνηση των Πολωνών να δεχτούν το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, στα εδάφη της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, η οποία τελείωσε με νίκη των Ρώσων, Αυστριακών και Πρώσων.

 Οι μάχες και οι ημερομηνίες τους με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο: Μάχη του Ρακλαβίτσε (4 Απριλίου 1794) Εξέγερση της Βαρσοβίας (1794) (17 Απριλίου 1794) Εξέγερση του Βίλνιους (22 Απριλίου 1794) Μάχη του Λίπνισκι (27 Μαϊου 1794) Μάχη των Σεκοτσινάμων (6 Ιουνίου 1794) Μάχη του Χέλμεμ (8 Ιουνίου 1794) Εξέγερση του Κουρζέμε (25 Ιουνίου - 12 Αυγούστου 1794) Μάχη του Γκολκόβ (9-10 Ιουλίου 1794) Μάχη του Κόλνο (10 Ιουλίου 1794) Μάχη του Μπλόνε (10 Ιουλίου 1794) Μάχη του Λιουμπάν (4 Σεπτεμβρίου 1794) Μάχη του Κρούπτσιτς (17 Σεπτεμβρίου 1794) Μάχη του Μπρεστ (19 Σεπτεμβρίου 1794) Μάχη του Λαμπίσιν (28-29 Σεπτεμβρίου 1794) Εξέγερση της Μεγάλης Πολωνίας (20 Αυγούστου - Δεκέμβριος 1794) Μάχη του Μπιντγκός (2 Οκτωβρίου 1794) Μάχη του Ματσεγιόβιτς (10 Οκτωβρίου 1794) Πολιορκία της Πράγας (1794) (4 Νοεμβρίου 1794) Вторая Польская война 1794 года (Восстание Костюшко). Документы, статьи, карты, боевые росписания войск. С. М. Соловьев История падения Польши Гигин В. Суворов vs Костюшко // Беларуская думка. — 2009. № 10. — С. 86-95. Акт восстания провинции Великого княжества Литовского. 24 апреля 1794 г. Akt powstania kościuszkowskiego z 24 III 1794 roku Akces do Powstania Narodowego pod dowództwem Tadeusza Kościuszki z 19 IV 1794 roku Insurekcja kościuszkowska
Γλώσσα Ρατζί

Η Ρατζί είναι μικρή σινοθιβετιανή γλώσσα του Νεπάλ. Οι ομιλητές ήταν μέχρι πρόσφατα νομάδες και η γλώσσα ομιλούταν από 3.800 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2011.

 Η Ράτζι ομιλείται στις ακόλουθες περιοχές του νοτιοδυτικού Νεπάλ: Ζώνη Μπέρι: επαρχίες Σουρχέτ, Μπάνκε, Μπαρντίγια Ζώνη Σέτι: επαρχία Καϊλάλι Ζώνη Μαχακάλι: επαρχία ΚαντσανπούρΟ Χάτρι (2008) διαιρεί την Ράτζι σε 3 βασικές περιφερειακές διαλέκτους, για τις οποίες παρέχει επίσης λίστες λέξεων. Μπαραμπαντάλε: ομιλείται στα χωριά Τζιοτιναγκάρ, Κατάσι, Λαλμπότζι, Κούτι, Μπουρούβα, Σόλτα, Χαϊρέχι και Κεόντι της επαρχίας Καϊλάλι, τα χωριά Σουνταρπούρ, Μπαντέβι Σιμπίρ, Νταϊτζί και Τσέλα Σιμπίρ της επαρχίας Καντσανπούρ και τα χωριά Ρατζιγκαούν, Γκάλφα και Μπαμπιγιατσαούρ της επαρχίας Σουρχέτ. Πούρμπιγια: ομιλείται στα χωριά Τζιλ, Κουτσαϊνί, Σανκαρπούρ, Τζαράχι, τον δήμο Ντανγκάγκι Μανέρα της επαρχίας Καϊλάλι. Ναουκούλε: ομιλείται στα χωριά Ποχαρικάντα, Μπούτι, Τσεπάνγκ, Κουναθαριγκαούν, Μπάτσχι, Κούτα, Ταράνγκα και Ουταργκάνγκα της επαρχίας Σουρχέτ και στα χωριά Σανκαρπούρ, Ματσχαγκάντ, Μπανιγιαμπάρ, Ραμπαπούρ, Ντακέλα, Ντανταουάρ, Σάνοσρι, τον δήμο Γκουλαρίγια και το Φανφένα της επαρχίας Μπαρντίγια.
Θράσυλλος

Ο Θράσυλλος (; - 36 μ.Χ.) ήταν φιλόσοφος, γραμματικός και αστρολόγος από την Αλεξάνδρεια, που συνέδεσε το όνομά του με την αρχαιότερη έκδοση των διαλόγων του Πλάτωνα, τους οποίους κατέταξε μαζί με τον Δερκυλλίδη σε εννέα τετραλογίες. Σώζεται μεταγενέστερη επιτομή των έργων του με τίτλο Συγκεφαλαίωσις του προς Ιεροκλέα Θρασύλλου πίνακος.

 Ο Θράσυλλος, μορφωμένος και εύπορος, είχε αναπτύξει υψηλές κοινωνικές σχέσεις: είχε νυμφευτεί την πριγκίπισσα Άκα Β΄ της Κομμαγηνής και ήταν στενός φίλος του Αυτοκράτορα Τιβέριου. Συγκεκριμένα, είχε γνωρίσει τον εξόριστο τότε (6 π.Χ.-2 μ.Χ.) Τιβέριο στη Ρόδο, και λέγεται ότι του προμάντεψε πως θα ανακληθεί από την εξορία. Εντυπωσιασμένος ο τελευταίος, μετά την επαλήθευση της προφητείας, πήρε μαζί του στη Ρώμη τον Θράσυλλο και τον έκανε Ρωμαίο πολίτη. Ο Πορφύριος τον θεωρεί πλατωνικό, αναφέρει όμως ότι είχε μυηθεί και στον μυστικισμό των Πυθαγορείων. Ο Πλίνιος αναφέρει πως είχε μελετήσει θέματα σχετικά με την αστρονομία, την κοσμογραφία και τη φυσική ιστορία, ενώ από τον Θέωνα τον Σμυρναίο και τον Πορφύριο έχουν διασωθεί αποσπάσματα της μουσικής μελέτης του Περί των επτά τόνων. Οι σύγχρονοί του, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του επίδοση στην αστρολογία την οποία είχε ανάγει σε επιστήμη, τον χαρακτηρίζουν «ως άνδρα πάσης αστρολογίας διαπεφυκότα». Η κατάταξη των πλατωνικών έργων άπό τον Θράσυλλο άρθρο για τη ζωή και τα έργα του Θράσυλλου
Λευκή του Ανζού

Η Λευκή, γαλλ. Blanche (1280 - 14 Οκτωβρίου 1310) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν κόρη του δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Αραγωνίας.

 Ήταν κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα του Ανζού & βασιλιά της Νάπολης και της Μαρίας των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας. Παντρεύτηκε το 1295 τον Ιάκωβο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης βασιλιά της Αραγωνίας και είχε τέκνα: Ιάκωβος 1296-1334, απαρνήθηκε τα δικαιώματά του στον θρόνο για να γίνει μοναχός (1319). Αρνήθηκε να νυμφευτεί δυο φορές: τη δεύτερη την Ελεονώρα της Καστίλης, που έγινε αργότερα δεύτερη σύζυγος τού αδελφού του Αλφόνσο. Αλφόνσος Δ΄, βασιλιάς της Αραγωνίας, διάδοχος τού πατέρα του. Μαρία, παντρεύτηκε τον Πέτρο, γιο του Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Κωνσταντία 1300-1327, παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Εμμανουήλ της Βιγιένα, ανιψιό του Αλφόνσου Ι΄ της Καστίλης. Ιωάννης 1304-1334, αρχιεπίσκοπος του Τολέδο, της Ταρραγόνα (1318) και πατριάρχης της Αλεξάνδρειας (1328). Ισαβέλλα 1305-1330, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας. Πέτρος 1305-1381, Κόμης της Ριβαγόρθα και Κόμης της Ενπούριες. Παντρεύτηκε την Ιωάννα, κόρη του Γκαστόν Α΄ κόμη της Φουά, με την οποία απέκτησε: Αλφόνσος 1332-1412, 1ος δούκας της Γάνδιας. Ιωάννης 1335-1414, 2ος κόμης του Πραντ. Ελεονώρα 1333-1417, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Πουατιέ-Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου. Λευκή 1307-1348, ηγουμένη της Σιξένα. Ραμόν-Μπερενγκιέρ 1308-1366, κόμης του Αμπούριας, νυμφεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Λευκή, κόρη του Φιλίππου Α΄ των Καπετιδών-Ανζού πρίγκιπα του Τάραντα και σε δεύτερο γάμο την Μαρία, κόρη του Ιακώβου της Αραγωνίας. Η κόρη τους Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Φερνάντο-Μανουέλ των Ιβρέα-Καστίλης, γιο του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα. Γιολάντα 1310-1353, παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Φίλιππο των Καπετιδών-Ανζού "δεσπότη της Ρωμανίας", γιο του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα και σε δεύτερο γάμο τον Λόπε δε Λούνα, κύριο του Σεγόρβε. Monks and Politics in Thirteenth Century Wales and Catalonia, Karen Stober, Thirteenth Century England XIV: Proceedings of the Aberystwyth and Lampeter , ed. Janet Burton, Phillipp Schofield and Bjö Weiler, (The Boydell Press, 2013), 93-94. Steven Runciman, The Sicilian Vespers: A History of the Mediterranean World in the Later Thirteenth Century, (Cambridge University Press, 2000), 270.
Μεγάλη Δούκισσα Άννα Πετρόβνα της Ρωσίας

Η Άννα Πετρόβνα Ρομάνοφ (27 Ιανουαρίου 1708 - 7 Μαρτίου 1728) ήταν μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας, η πρώτη κόρη του τσάρου Πέτρου Α΄ του μεγάλου και της 2ης συζύγου του Αικατερίνης Α΄. Ήταν αδελφή της τσαρίνας Ελισάβετ και μητέρα του τσάρου Πέτρου Γ΄.

 Η Άννα γεννήθηκε στη Μόσχα το 1708, ως καρπός της σχέσης του πατέρα της Πέτρου Α΄ με την Αικατερίνη Σκαβρόνσκα. Το ίδιο και η αδελφή της Ελισάβετ, που γεννήθηκε το 1709. Ο πατέρας τους νυμφεύθηκε την Αικατερίνη το 1712 και τους έδωσε τον τίτλο πριγκίπισσες-διάδοχοι. Ο Πέτρος Α΄ ήθελε να παντρέψει τις κόρες του με ξένους ευγενείς, για να αποκτήσει συμμαχίες στην Ευρώπη. Έτσι οι δύο πριγκίπισσες μορφώθηκαν μαθαίνοντας γραφή, λογοτεχνία, κέντημα, χορό και εθιμοτυπία. Η Άννα έγινε μια έξυπνη, διαβασμένη νέα που μιλούσε Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Σουηδικά. Ήταν ντροπαλή, όμορφη, με τρόπους και έμοιαζε του πατέρα της. Η πρόταση γάμου τής έγινε από τον Κάρολο-Φρειδερίκο, δούκα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ, ο οποίος ως ανιψιός του Καρόλου ΙΒ΄ Βίττελσμπαχ της Σουηδίας, διεκδικούσε το θρόνο και ήθελε την υποστήριξη του Πέτρου Α΄. Γνωρίστηκαν το 1721 και ο γάμος έγινε το 1724. Υπογράφτηκε συμβόλαιο, με το οποίο η Άννα και οι απόγονοί της είχαν δικαίωμα διαδοχής στο Ρωσικό θρόνο. Το επόμενο έτος ο Πέτρος Α΄ ασθένησε βαριά και λίγο πριν πεθάνει ζήτησε από την Άννα να γράψει τον διάδοχό του, αλλά μέχρι η κόρη του να φέρει μελάνι και χαρτί, ο τσάρος απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε η 2η σύζυγός του Αικατερίνη Α΄ ως τσαρίνα (1741-1762). Μετά τον εορτασμό της ανάρρησής της, όρισε τον Κάρολο-Φρειδερίκο αντισυνταγματάρχη του Συντάγματος Πρεομπραζένσκι και μέλος του Ανώτατου Μυστικοσυμβουλίου. Οι ξένοι διπλωμάτες περίμεναν ότι η τσαρίνα θα ορίσει διάδοχο την πρώτη κόρη της Άννα. Όμως ο θάνατος της Αικατερίνης έφερε διάδοχο τον εγγονό του Πέτρου Α΄ από τον γιο του Αλεξέι, τον Πέτρο Β΄. Ο δυνατός άνδρας ήταν ακόμη ο στρατάρχης Αλεξάντερ Μένσικοφ, ο έμπιστος φίλος του Πέτρου Α΄, που φιλοδοξούσε να νυμφεύσει την κόρη του με το νέο τσάρο. Ο Κάρολος Φρειδερίκος, αφού ήρθε σε ρήξη μαζί του, αναγκάστηκε να αποσυρθεί το 1727 στο Κίελ, πρωτεύουσα του Χόλσταϊν. Πριν την αναχώρησή της, δόθηκε στην Άννα να υπογράψει απόδειξη, ότι έχει εισπράξει την προίκα της και εκείνη υπέγραψε ως πριγκίπισσα-διάδοχος. Στο Κίελ ο χαρακτήρας του άνδρα της άλλαξε: από χαρωπός και ευγενής έγινε αγροίκος και μέθυσος, που περνούσε το χρόνο του με τη θορυβώδη συντροφιά φίλων του και γυναικών. Η Άννα έγραφε με δάκρυα γράμματα στην αδελφή της Ελισάβετ. Το 1728 γεννήθηκε ο Πέτρος. Μερικές ημέρες αργότερα η Άννα έκανε πυρετό και απεβίωσε στα 20 έτη της. Επειδή είχε ζητήσει να ταφεί δίπλα στους γονείς της, η σορός της μεταφέρθηκε με πλοίο στην Αγία Πετρούπολη, στο ναό των Αγ. Πέτρου και Παύλου. Ο γιος της έγινε το 1762 ο Πέτρος Γ΄ τσάρος της Ρωσίας, ο πρώτος της δυναστείας των Γκόττορπ-Ρομάνοφ και σε ανάμνησή της όρισε το τάγμα της Αγ. Άννης, που έγινε παράσημο στη Ρωσία. Anisimov, Evgeniĭ Viktorovich (1993), The Reforms of Peter the Great: Progress Through Coercion in Russia. M.E. Sharpe. p. 209, ISBN 9781563240478
Gamera 3: Το Ξύπνημα του Ίριδος

Gamera 3: Revenge of Iris (ιαπων. Gamera Surī Jyashin Irisu Kakusei) είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1999 σε σκηνοθεσία και σενάριο Σουσούκε Κανέκο. Είναι η συνέχεια του Gamera 2: Attack of Legion και η ενδέκατη ταινία της σειράς Gamera. Στην ταινία ο Gamera αντιμετωπίζει τον Iris ένα ιδιαίτερα επιθετικό γιγάντιο πλάσμα.

 Τρία χρόνια πέρασαν από τότε που ο Gamera νίκησε την βασίλισσα Legion, και ο κόσμος έχει πλέον γεμίσει με τα σαρκοβόρα πουλιά Gyaos τα οποία έχουν πλέον εξελιχθεί σε Hyper Gyaos. Σε ένα μικρό χωριό η Αγιάνα μια συναισθηματικά ταραγμένη νεαρή κοπέλα δημιουργεί ένα ψυχικό δεσμό με ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παρασιτικό τέρας, γνωστό και ως Iris, που τρέφεται από την οργή και το μίσος της για τη γιγάντια χελώνα Gamera που κατά λάθος σκότωσε τους γονείς της στο παρελθόν. Αφού τελικά νικήσει τον Iris ο Gamera πρέπει να νικήσει ένα τεράστιο κοπάδι από Gyaos τα οποία έρχονται στην Ιαπωνία για να σκοτώσουν τον Gamera. Σινόμπου Νακαγιάμα στο ρόλο της Μαγιούμι Νεγκαμίν Αγιάκο Φουτζιτάνι στο ρόλο της Ασάγκι Κουσανάγκι Άι Μαέντα στο ρόλο της Αγιάνα Χιρασάκα Σένρι Γιαμασάκι στο ρόλο της Μίτο Ασακούρα Σένρι Γιαμασάκι στο ρόλο του Σίνγιο Κουράτα Κέντζι Σότο στο ρόλο του Σάτο Ο σκηνοθέτης Σουσούκε Κανέκο σκηνοθέτησε το Gamera: Guardian of the Universe αλλά και το Gamera 2: Attack of Legion. Το Gamera 3 είναι η πρώτη ταινία που ο Κανέκο έγραψε το σενάριο μαζί με τον Καζουνόρι Ίτο, ο οποίος έγραψε το σενάριο των δύο προηγούμενων ταινιών. Ο μουσικός συνθέτης Κό Οτάνι και ο υπεύθυνος των ειδικών εφέ Σίντζι Χιγκούτσι δουλέψαν επίσης στις προηγούμενες δύο ταινίες. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray από την Mill Creek Entertainment και σε DVD από την ADV. Το Gamera 3: Revenge of Iris προβλήθηκε το 1999 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο και βραβεύτηκε με το βραβείο Mainichi Film Concours για Καλύτερη Ηχοληψία στην Ιαπωνία. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και θεωρείται η καλύτερη ταινία της σειράς. Gamera 3: Revenge of Iris στο Rotten Tomatoes Gamera 3: Revenge of Iris στο Popcorn Gamera 3: Revenge of Iris στο Wikizilla
Το Ψιχουλάκι

Το Ψιχουλάκι (ολλανδικά: Kruimeltje‎) είναι μια ολλανδική ταινία του 1999 σε σκηνοθεσία της Μαρία Πίτερς, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Chris van Abkoude . Ήταν η υποβολή της Ολλανδίας στα 73α Βραβεία Όσκαρ για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια.

 Ρουντ Φέλτκαμπ στον ρόλο του Ψιχουλάκι Χιούγκο Χένεν στον ρόλο του Βίλκες, ως ο καλύτερος φίλος του Harry Ο Ρικ Ένγκελκες στον ρόλο του Χάρι Φόλκερ, ως ο πατέρας του Ψιχουλάκι Η Θέκλα Ρόιτεν ( Thekla Reuten ) στον ρόλο Λίζε φαν Ντίν,ως η μητέρα του Ψιχουλάκι Ο Γιανίκ βαν ντε Βέλντε (Yannick van de Velde) ως Κέσι, φίλος του Ψιχουλάκι Σάσα Μπούλτουις ως κυρία Κόστερ Ingeborg Uyt den Boogaard ως Βέρα, η υπηρέτρια Ο Ζαπ Μααλιβερ ως ο παλιός γείτονας Τζόπ Ντοόντερ (Joop_Doderer ) ως Κόστερ Μπερτ Γκέρκινκ ως αστυνομικός Γιαν Ντεκλέιρ (Jan_Decleir) ως πατέρας Κίζερ Τον Φεβρουάριο του 2020, κυκλοφόρησε μια δεύτερη ταινία του Kruimeltje: Kruimeltje en de strijd om de goudmijn . Kruimeltje στην IMDb
1996 MTV Europe Music Awards

Τα MTV Europe Music Awards του 1996 πραγματοποιήθηκαν στο Alexandra Palace στο Λονδίνο του Ηνωμένου Βασιλείου στις 14 Νοεμβρίου 1996. Ο Robbie Williams, μέλος των Take That, ήταν ο οικοδεσπότης της τελετής. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς των βραβείων τα βλέμματα στράφηκαν στην εμφάνιση των Metallica. Το συγκρότημα τραγούδησε τα τραγούδια "Last Caress" των Misfits και "So What?" των Anti-Nowhere League αντί του single τους "King Nothing" όπως ήταν προγραμματισμένο. Τα στελέχη του MTV είπαν στη μπάντα πως δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσουν καμία βρισιά κατά την εμφάνισή τους στην ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση, και απογοητευμένοι με τις προσχεδιασμένες, φιλικές προς την οικογένεια γελοιότητες του MTV, οι Metallica απλώς έπαιξαν μη-φιλικά προς όλο το τηλεοπτικό κοινό τραγούδια. Το τραγούδι "So What?" είναι γνωστό για τις πολλές βρισιές και αναφορές σε κτηνοβασία μεταξύ πολλών άλλων αμφιλεγόμενων στίχων, ενώ το "Last Caress" έχει στίχους που σχετίζονται με τη δολοφονία και το βιασμό. Ως αποτέλεσμα της εμφάνισής τους, η εμφάνιση των Metallica και αναφορές στους Metallica έχουν απομακρυνθεί από μελλοντικές μεταδόσεις της τελετής.

 Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο. (Καλύτερο Τραγούδι) The Fugees — "Killing Me Softly" Garbage — "Stupid Girl" Alanis Morissette — "Ironic" Oasis — "Wonderwall" Pulp — "Disco 2000" (Καλύτερη Γυναίκα Καλλιτέχνης) Björk Toni Braxton Neneh Cherry Alanis Morissette Joan Osborne (Καλύτερος Άντρας Καλλιτέχνης) Bryan Adams Beck Nick Cave George Michael Eros Ramazzotti (Καλύτερο Συγκρότημα) The Fugees Garbage Oasis Pulp The Smashing Pumpkins (Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης) The Cardigans The Fugees Garbage Pulp Skunk Anansie (Καλύτερος Dance Καλλιτέχνης) Everything but the Girl Los del Río Robert Miles Mark Morrison The Prodigy (Καλύτερος Ροκ Καλλιτέχνης) Bon Jovi Die Toten Hosen Metallica Oasis The Smashing Pumpkins D'Angelo — "Lady" The Fugees — "Killing Me Softly" Madonna με Massive Attack — "I Want You" George Michael — "Fastlove" TLC — "Diggin' on You" Backstreet Boys — "Get Down (You're the One for Me)" Boyzone — "Words" Jamiroquai — "Virtual Insanity" Oasis — "Don't Look Back in Anger" Spice Girls — "Wannabe" The Buddies and Carers of Europe The Fugees — "Ready or Not" George Michael — "Star People" Boyzone (featuring Peter André) — "Motown Medley" Eros Ramazzotti — "Più Bella Cosa" Kula Shaker — "Tattva" Metallica — "Last Caress / So What?" The Smashing Pumpkins — "Bullet with Butterfly Wings" Garbage — "Milk" Bryan Adams — "The Only Thing That Looks Good on Me Is You" 1996 MTV Europe Music Awards στο IMDb Υποψήφιοι
Νικόλαος Λαμπούδης

Ο Νικόλαος Λαμπούδης (15ος αι.) ήταν Έλληνας ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στη Σπάρτη και γενικά στη Λακωνική περιοχή κατά τον 15ο αι. Το μόνο γνωστό του έργο είναι ένας πίνακας της Θεοτόκου με το Βρέφος στη χειρονομία της "Οδηγητρίας". Η εικόνα μοιάζει με παρόμοιες εικόνες με την επιγραφή "Ελεούσα". Ήταν εμφανώς επηρεασμένος από τη Βυζαντινή ζωγραφική και ήταν μέλος της πρώιμης Κρητικής Σχολής, δηλ. της Ελληνικής Αναγέννησης. Άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες που ζωγράφισαν παρόμοια έργα την ίδια περίοδο, ήταν ο Άγγελος Ακοντάντος και ο Ανδρέας Ρίτζος. Η ζωγραφική αυτή τεχνοτροπία χρησίμευσε ως πρωτότυπο για την εξέλιξη της Κρητικής Σχολής, που επηρεάστηκε από τη Βενετία. Άλλοι Ιταλοί καλλιτέχνες όπως ο Ντούτσιο και ο Τζιότo πειραματίστηκαν με τη μετάβαση από τον τυπικό Βυζαντινό τρόπο σε μία πιο εκλεπτυσμένη τεχνική.

 Ο Λαμπούδης γεννήθηκε στη Σπάρτη· δεν είναι πολλά γνωστά για τη ζωή του. Το μόνο υπάρχον τεκμήριο είναι μία εικόνα του, ζωγραφισμένη κατά τον 15ο αι., όπου η υπογραφή του αναφέρει τον τόπο καταγωγής του. Η Σπάρτη ήταν μέρος του δεσποτάτου του Μορέως και έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1460. Το επίθετο συνδέεται με τη Βυζαντινή οικογένεια με το όνομα Λαμπούδιος. Το όνομα εμφανίζεται σε όλη τη Βυζαντινή ιστορία από τον 11ο αι. έως τον 15ο αι. Υπήρχε ένας διάσημος γραφέας με το όνομα Ματθαίος Σεβαστός Λαμπούδης από την περιοχή της Πελοποννήσου, πιθανώς Σπαρτιάτης. Η παλαιότερη γνωστή καταγραφή του ονόματος Λαμπούδη στην Κρήτη ήταν το 1562–1563· υπάρχουν αρχεία για τον Κυριάκο Λαμπούδη. Η τεχνική του Λαμπούδη είναι η Βυζαντινή τεχνική, που επικρατούσε στη Θεσσαλονίκη, την Κωνσταντινούπολη και την Κρήτη. Οι πίνακες του Άγγελου Ακοτάαντου και του Ανδρέα Ρίτζου λειτούργησαν ως το πρωτότυπο του ελληνικού τρόπου (maniera greca) και της Ελληνικής Αναγέννησης ή Κρητικής Σχολής. Ο Λαμπούδης εμφανίζεται στο τέλος του κινήματος της Βυζαντινής τέχνης και στην αρχή της Ελληνικής Αναγέννησης. Η ζωγραφική του Λαμπούδη διατηρήθηκε για περισσότερο από εξακόσια χρόνια. Η εικόνα βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή στην Αθήνα, ενώ παλαιότερα ανήκε σε συλλέκτη στη Ρώμη. Οι διαστάσεις της εικόνας είναι 0,67 Χ 0,47 Χ 0,02 μ. και είναι ζωγραφισμένη σε ξύλο, που σχηματίζει ανάγλυφο πλαίσιο. Ο πίνακας αγοράστηκε σε δημοπρασία στο Λονδίνο. Ανήκε σε Ιταλική οικογένεια για τρεις γενιές. Το 1981 συντηρήθηκε από τον Ροντόλφο Λούτζαν, που επιδιόρθωσε το ξύλο και τη ζωγραφική και την καθάρισε σε ειδικό εργαστήριο. Το 1984 το Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας απέδειξε τη γνησιότητα της υπογραφής: η υπογραφή του ήταν ΧΕΙΡ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΛΑΜΠΟΥΔΗ, ΣΠΑPTIATOY . Εμμανουήλ Λαμπάρδος Γεώργιος Καλλιέργης Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. Hatzidakis, Manolis· Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E. Drakopoulou, Eugenia (2010). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume C. Athens, GR: Center for Modern Greek Studies E.I.E.
Άντριου Ντάλμπυ

Ο Άντριου Ντάλμπυ (Andrew Dalby, 13 Ιουνίου 1947) είναι συγγραφέας και ακαδημαϊκός, ο οποίος γεννήθηκε στην Αγγλία. Είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, στο οποίο και δίδαξε φιλολογία. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων σε θέματα ιστορίας τροφίμων και γλωσσολογίας. Ο Ντάλμπυ μένει στη Γαλλία και φτιάχνει μηλίτη. Το θέμα του νέου του βιβλίου είναι η Βικιπαίδεια, στην οποία είναι τακτικός συντάκτης: en:User:Andrew Dalby

 1995: Σειρήνεια δείπνα 1996: (με Sally Grainger) Η μαγειρική της αρχαιότητας 1998: Dictionary of Languages 2000: Empire of Pleasures: Luxury and Indulgence in the Roman World 2000: Dangerous Tastes: the story of spices 2002: Language in Danger; The Loss of Linguistic Diversity and the Threat to Our Future 2003: Flavours of Byzantium 2003: Food in the ancient world from A to Z 2005: Bacchus: a biography 2005: Venus: a biography 2006: Rediscovering Homer 2009: Cheese: a global history 2009: The World and Wikipedia 2010 : Eleftherios Venizelos: Greece 2010 : South East Asia in 1919 2011 : Geoponika: farm work 2012 : The Treatise of Walter of Bibbesworth 2013 (με Maureen Dalby) : The Shakespeare Cookbook 2013 : The Breakfast Book σελίδα του Άντριου Ντάλμπυ (academia.edu)
Βιτόρια Γκιμαράες

Η Βιτόρια (πορτογαλικά: Vitória) είναι πορτογαλικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Γκιμαράες της Πορτογαλίας. Είναι γνωστός κυρίως για την ομάδα ποδοσφαίρου που διαθέτει. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου αγωνίζεται στο πορτογαλικό πρωτάθλημα ή αλλιώς Πριμέιρα Λίγκα. Θεωρείται μία από τις τέσσερις δημοφιλέστερες ομάδες στην Πριμέιρα Λίγκα. Η καλύτερη ευρωπαϊκή της πορεία έγινε την περίοδο 1986-1987 όπου κατάφερε να φτάσει στα προημιτελικά του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Χαρακτηριστικό είναι το ντέρμπι με την αντίστοιχη ομάδα της Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα, μία αντιπαλότητα η οποία έχει τις ρίζες της στο μεσαίωνα. Εκτός από το ποδόσφαιρο, ο σύλλογος διαθέτει τμήματα και σε άλλα αθλήματα όπως καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, υδατοσφαίριση, κολύμβηση, στίβο, ποδόσφαιρο άμμου, ποδόσφαιρο σάλας γυναικών, επιτραπέζια αντισφαίριση, κικ μπόξινγκ και τζούντο.

 Η Βιτόρια ιδρύθηκε το 1922. Η ονομασία της φαίνεται να δόθηκε ως φόρος τιμής στη Βιτόρια Σετούμπαλ, η οποία την εποχή εκείνη ήταν ένας από τους κορυφαίους συλλόγους στην Πορτογαλία, αν και πλέον οι υποστηρικτές της υποβαθμίζουν αυτή τη σύνδεση. Η ποδοσφαιρική ομάδα, για πρώτη φορά προβιβάστηκε στην Πριμέιρα Λίγκα το 1941. Την ίδια περίοδο, η Βιτόρια έκανε την έκπληξη, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, φτάνοντας στον πρώτο τους τελικό στο Κύπελλο Πορτογαλίας το 1942, αλλά ηττήθηκε από την Μπελενένσες με 2–0. Η καλύτερη πορεία της Βιτόρια στα ευρωπαϊκά κύπελλα ήταν αυτή στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1986–87, όπου ηττήθηκε με συνολικό σκορ 5-2 στους προημιτελικούς από τη δυτικογερμανική ομάδα της Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ. Κύπελλο Πορτογαλίας Κυπελλούχος (1): 2012–13 Φιναλίστ (5): 1941–42, 1962–63, 1975–76, 1987–88, 2010–11Σούπερ Καπ Πορτογαλίας Νικήτρια (1): 1988 Φιναλίστ (2): 2011, 2013 Επίσημος ιστότοπος
Εκλογές στο Ιράκ

Στο Ιράκ διεξάγονται εκλογές ανά 4 χρόνια για την ανάδειξη των 325 μελών του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.

 Το 2010 εξελέγησαν 325 μέλη του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, το οποίο εκλέγει με τη σειρά του τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό του Ιράκ. Οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα τη μερική νίκη του Ιρακινού Εθνικού Κινήματος του πρώην πρωθυπουργού Ιγιάντ Αλάουι με 91 έδρες (έγινε ο μεγαλύτερος συνασπισμός στο Συμβούλιο). Στη δεύτερη θέση αναδείχθηκε ο Συνασπισμός του Κράτους Δικαίου, του πρωθυπουργού Νούρι αλ-Μαλίκι, με 89 έδρες. Οι εκλογές ήταν αμφιλεγόμενες. Τον Ιανουάριο του 2010 απαγορεύτηκε σε 499 υποψηφίους να μετάσχουν στις εκλογές, εξαιτίας των φερόμενων δεσμών τους με το Κόμμα Μπάαθ. Στις 19 Απριλίου 2010 έγινε επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Στις 14 Μαΐου ανακοινώθηκε ότι δεν υπήρξαν παρατυπίες έπειτα και από τη νέα καταμέτρηση. Το αποτέλεσμα των εκλογών επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο την 1η Ιουνίου 2010.
Δισκογραφία του Γιαν Χάμερ

Η δισκογραφία του Τσεχο-Αμερικανού μουσικού Γιαν Χάμερ αποτελείται από 25 άλμπουμ, μερικά single και ένα μεγάλο αριθμό από συνεργασίες με μουσικούς της τζαζ και της ροκ όπως, ο John McLaughlin, ο Jeff Beck, ο Al Di Meola, ο Μικ Τζάγκερ, ο Κάρλος Σαντάνα, ο Stanley Clarke, ο Τόμι Μπόλιν, ο Neal Schon, ο Steve Lukather και ο Elvin Jones. Έχει συνθέσει 14 σάουντρακ ταινιών, μουσική για 90 επεισόδια του Miami Vice και 20 επεισόδια της σειράς Chancer.

 Με τη Mahavishnu Orchestra (Columbia): Με τον Jeff Beck (Epic): Με τον Al Di Meola (Columbia): Με τον Frank Foster The Loud Minority (Mainstream, 1972)Με τον Carlos Santana (Columbia): Love Devotion Surrender (1973) – Hammond organ, ντραμς, percussionΜε τον Billy Cobham (Atlantic): Spectrum (1973) – πλήκτραΜε τον Stanley Clarke (Nemperor): Stanley Clarke (1974) – πλήκτραΜε τον Harvey Mason (Arista): Earth Mover (1975) – πλήκτρα (Mini Moog)Με τον Lenny White (Nemperor): Big City (1977) – πλήκτραΜε τον John Abercrombie (ECM): Timeless (ηχογραφήθηκε 1974, Κυκλοφόρησε 1975) – organ, synth, πιάνο Night (1984) – πλήκτραΜε τους The Freelance Hellraiser (Sony/BMG): Waiting for Clearance (2006) – πλήκτραΜε τον Tommy Bolin (Atlantic): Teaser (1975) – πλήκτρα, ντραμς From the Archives Vol. 1 (1996) – πλήκτραΜε τον Elvin Jones Merry-Go-Round (Blue Note, 1971) – πιάνο Mr. Jones (Blue Note, 1972) – πιάνο The Prime Element (Blue Note, 1973) – πλήκτρα Elvin Jones is "On the Mountain" (PM, 1975) – πλήκτραΜε τον Jeremy Steig Energy (Capitol, 1971) Fusion (Groove Merchant, 1972)Με τον Glen Moore (Elektra): Introducing Glen Moore (1978) – ντραμς (with Glen Moore - double bass & πιάνο, David Darling - cello, Zbigniew Seifert - βιολί)Με τον Joni Mitchell (Asylum): Mingus (1979) – Mini MoogΜε τον Tony Williams (Columbia): The Joy of Flying (1979) – πλήκτραΜε τον Mick Jagger (Columbia): She's the Boss (1985) – πλήκτραΜε τον James Young (Passport): City Slicker (1985) – πλήκτρα, ντραμςΜε τον Clarence Clemons (Columbia): An Evening With Mr. C (1989) – πλήκτρα, ντραμςΜε τον Steve Lukather (Columbia): Lukather (1989) – πλήκτραΜε τον Charlie Mariano (MPS): Helen 12 Trees (1976) – πλήκτρα (with Charlie Mariano - saxes & nagaswaram, Zbigniew Seifert - βιολί, John Marshall - ντραμς, Jack Bruce - bass)Με τον Yoshiaki Masuo (Electric Bird/King): Finger Dancing / Yoshiaki Masuo with Jan Hammer (ηχογραφήθηκε 1980) – Oberheim, Mini Moog, YAMAHA CP70
Σωκράτης Δημητριάδης

Ο Σωκράτης Δημητριάδης (1931 - 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Δράμας από το 1983 έως το 1990 και νομάρχης Έβρου και Δράμας λίγο αργότερα.

 Γεννήθηκε στην Καλλίφυτο και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο ΠΑΣΟΚ του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος και διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του κινήματος. Εξελέγη για πρώτη φορά από τον πρώτο γύρο το 1982 επικρατώντας του Αναστασίου Μακρή με ποσοστό 51,4% και επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο το 1986 με ποσοστό 51,51%. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος και το 1990 καταφέρνοντας να προκριθεί στον δεύτερο γύρο, όπου ηττήθηκε από τον Μαργαρίτη Τζίμα, ο οποίος έλαβε 51,7% έναντι 48,2 για τον Σωκράτη Δημητριάδη. Επί δημαρχίας του συντελέστηκαν έργα στην πόλη, όπως η αλλαγή του αποχετευτικού δικτύου, η δεντροφύτευση και η ανάπλαση της περιοχής Αγίας Βαρβάρας. Διορίστηκε Νομάρχης Έβρου το 1993 και υπηρέτησε εκεί έως το 1994. Το 1994 εξελέγη ο πρώτος αιρετός Νομάρχης Δράμας. Κατά τη θητεία του συνετέλεσε στην εδραίωση των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων. Το 2006 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Γκότσε Ντέλτσεφ. Πέθανε σε ηλικία 77 ετών στις 13 Οκτωβρίου 2008 και κηδεύτηκε από τον ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Δράμας. Το όνομά του δόθηκε στο θεατράκι της Αγίας Βαρβάρας.
Αλεξέι Ραζουμόφσκι

Ο Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς, ρωσ. Алексе́й Григо́рьевич Разумо́вский (1709 - 1771) από τον Οίκο των Ραζουμόφσκι ήταν Ουκρανός, Κοσσάκος εγγεγραμμένος στον Πολωνο-Λιθουανικό στρατό. Έγινε εραστής και, όπως προτείνεται, ο (μοργανατικός) σύζυγος της Ελισάβετ Αυτοκράτειρας της Ρωσίας.

 Ήταν γιος του Γκριγκόρι Ρόζουμ και γεννήθηκε στο Λαμέσι, μία φάρμα κοντά στο Τσερνίχιβ, σε μία οικογένεια Κοσσάκων της Ουκρανίας. Ήταν ποιμένας και έμαθε γραφή και ανάγνωση από έναν νεοκόρο. Επειδή ήταν λίαν καλλίφωνος, συμμετείχε στη χορωδία του ναού του χωριού. Το 1731 ο συνταγματάρχης Βυσνιέβσκι, αυλικός της Αυτοκράτειρας Άννας Ιβάνοβνας ανιψιάς του Πέτρου Α΄, επιστρέφοντας από μία αποστολή στην Ουγγαρία, πέρασε από το χωριό και εντυπωσιάστηκε από τις φωνητικές του ικανότητες. Τον πήρε στην Αγία Πετρούπολη και ο Αλεξέι Γκριγκορίεβιτς εισήλθε στη χορωδία του παρεκκλησίου της ανακτόρου. Θεωρείται ότι νυμφεύτηκε (μοργανατικά) την Ελισάβετ των Ρομάνοφ Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, κόρη του Πέτρου Α΄. Δεν απέκτησαν απογόνους. Russian biographical dictionary Brockhaus and Efron encyclopedic dictionary Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexei Grigorievich Razumovskiy στο Wikimedia Commons
Ο Άρχων της Μαφίας

Ο Άρχων της Μαφίας (Πρωτότυπος τίτλος: The Don Is Dead) είναι μια γκανγκστερική ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1973 σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Φλέτσερ και σε σενάριο των Κρίστοφερ Τράμπο, Μάικλ Μπάτλερ και Μάρβιν Άλμπερτ, προσαρμοσμένο από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάρβιν Άλμπερτ. Πρωταγωνιστούν οι Άντονι Κουίν, Φρέντερικ Φόρεστ, Ρόμπερτ Φόρστερ, Αλ Λετιέρι και η Έιντζελ Τόμπκινς.

 Τρεις κορυφαίες «εγκληματικές οικογένειες» αποτελούν το συνδικάτο του εγκλήματος της πόλης, ελέγχοντας ένα πλήθος οικονομικών και επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, εφαρμόζοντας πιστά τους σκληρούς και άγραφους νόμους της μαφίας. Μετά τον θάνατο του Ντον Πάολο, συνεδριάζει η τακτική επιτροπή και ανακηρύσσει «Νονό» τον αξιοσέβαστο και καθολικής αποδοχής Ντον Άντζελο Ντιμόρα, ο οποίος ορίζει διάδοχό του τον φιλόδοξο και αφελή γιο του Ντον Πάολο, Φρανκ. Αυτός εντάσσει στην οικογένειά του τους ανεξάρτητους αδερφούς Φάργκο και δραστηριοποιείται στη διακίνηση ναρκωτικών από την Ιταλία. Ο άπληστος όμως και ραδιούργος δικηγόρος Λουίτζι Ορλάντο θα επινοήσει ένα πανούργο σχέδιο με το οποίο θα επιφέρει σφοδρή αντιπαλότητα μεταξύ του Ντον Άντζελο και του Φρανκ, αποτέλεσμα της οποίας θα είναι ένας ολοκληρωτικός πόλεμος. Ευελπιστώντας την απόκτηση του ελέγχου ενός μεγάλου μεριδίου της πόλης ο φιλόδοξος Ορλάντο, θα βγάλει από τη μέση τον Φρανκ κι ενώ τα σχέδιά του οδεύουν προς ολοκλήρωση, ο Τόνι Φάργκο αντιλαμβανόμενος τις δόλιες διαθέσεις του, θα του σταθεί εμπόδιο. Άντονι Κουίν ως...Ντον Άντζελο Ντιμόρα Φρέντερικ Φόρεστ ως...Τόνι Φάργκο Ρόμπερτ Φόρστερ ως...Φρανκ Ρετζαλμπούτο Αλ Λετιέρι ως...Βινς Φάργκο Έιντζελ Τόμπκινς ως...Ρούμπι Ντουν Τσαρλς Ζιοφί ως...Λουίτζι Ορλάντο Μπάρι Ρούσο ως...Ντον Ατζίμιο Μπερνάρντο Λούις Ζόρικ ως...Μιτς Ντιμόρα Ίνα Μπάλιν ως...Νέλι Τζο Σάντος ως...Τζο Λούτσι Φρανκ ΝτεΚόβα ως...Τζιούντα Άμπι Βικόντα ως...Ντον Ταλούζο Βίκτορ Άργκο ως...Ώγκι Βαλ Μπισόγκλιο ως...Πητ Λαζάτι Ρόμπερτ Κάρικατρ ως...Μάικ Σπάντα Σιντ Χέιγκ ως...ο Άραβας Βικ Τέιμπακ ως...Ραλφ Νέγκρι Την σκηνοθεσία της ταινίας ανέλαβε ο βετεράνος Ρίτσαρντ Φλέτσερ (1916–2006), ο οποίος είχε στο ενεργητικό του δεκάδες εμπορικές ταινίες όλων των κατηγοριών:20,000 Λεύγες Υπό την Θάλασσα (1954), Οι Βίκινγκς (1958), Τόρα! Τόρα! Τόρα! (1970) και το Compulsion (1959). Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του Μάρβιν Άλμπερτ, ενώ ο Τζέρι Γκόλντσμιθ ανέλαβε την μουσική επένδυση. Ο Άρχων της Μαφίας στην IMDb Ο Άρχων της Μαφίας στο Rotten Tomatoes
Γραφείο του Λευκού Οίκου

Το Γραφείο του Λευκού Οίκου, είναι μία οντότητα του Εκτελεστικού Γραφείου του Προέδρου των ΗΠΑ (EOP). Το Γραφείο του Λευκού Οίκου, διευθύνεται από τον Επικεφαλής του Λευκού Οίκου, ο οποιός είναι και Επικεφαλής του Εκτελεστικού Γραφείου του Προέδρου των ΗΠΑ. Το προσωπικό των διαφόρων υπηρεσιών του Γραφείου του Λευκού Οίκου, εδρεύει στη Δυτική και στην Ανατολική πτέρυγα του Λευκού Οίκου. Οι ανώτεροι υπάλληλοι έχουν τον τίτλο "Βοηθός Προέδρου" , το οι υπάλλοι δευτέρου επιπέδου, έχουν τον τίτλο "Αναπληρωτής Βοηθός Προέδρου" και οι υπάλληλοι τρίτου επιπέδου, έχουν το τίτλο "Ειδικός Βοηθός Προέδρου". Οι υπάλληλοι αυτοί, επιβλέπουν και συντονίζουν την πολιτική και τα πολιτικά συμφέροντα του Προέδρου των ΗΠΑ.

 Η δομή του Γραφείου του Λευκού Οίκου, υπό την διοίκηση του Τζο Μπάιντεν, τον Ιανουάριο του 2021, έχει ως εξής: Βοηθός Προέδρου και Προσωπάρχης Λευκού Οίκου: Ρον Κλάιν Βοηθός Προέδρου και Αναπληρώτρια Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου: Τζεν Ο'Μάλλεϊ Ντιλόν Βοηθός Προέδρου και Αναπληρωτής Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου: Μπρους Ριντ Βοηθός Προέδρου και Ανώτερος Σύμβουλος: Μάικ Ντόνιλον Βοηθός Προέδρου και Ανώτερος Σύμβουλος: Σέντρικ Ρίτσμοντ Βοηθός Προέδρου και Ανώτερη Σύμβουλος: Ανίτα Νταν Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος στον Πρόεδρο: Στιβ Ριτσέττι Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος στον Πρόεδρο Τζέφρι Ζίεντς Βοηθός Προέδρου και Διευθυντής του Συμβουλίου Εσωτερικής Πολιτικής: Σούζαν Ράις Βοηθός Προέδρου και Διευθυντής του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου: Μπράιαν Ντιζ Βοηθός Προέδρου και Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου: Έβαν Ράιαν Βοηθός Προέδρου και Διευθύντρια του Γραφείου Επικοινωνιών του Λευκού Οίκου: Κέιτ Μπέντινγκφιλντ Βοηθός Προέδρου και Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου: Τζεν Ψάκι Αναπληρώτρια Εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου: Καρίν Ζαν-Πιέρ Βοηθός Προέδρου και Υπεύθυνος Ψηφιακής Στρατηγικής: Ρομπ Φλάχερτι Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος του Λευκού Οίκου για το Κλίμα: Τζίνα ΜακΚάρθι Βοηθός Προέδρου και Προσωπάρχης στην Πρώτη Κυρία των ΗΠΑ: Τζουλίσσα Ρεϊνόσο Βοηθός Προέδρου και Επικεφαλής Νομική Σύμβουλος: Λουίζα Τέρελ Αναπληρώτρια Βοηθός Προέδρου και Διευθύντρια Διακυβερνητικών Υποθέσεων: Τζούλι Ροντρίγκεζ Διευθύντρια Μάνατζμεντ και Διοίκησης του Λευκού Οίκου: Άνν Φίλιπικ Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ: Τζέικ Σάλιβαν Βοηθός Προέδρου και Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ: Τζόναθαν Φάινερ Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος Εσωτερικής Ασφάλειας και Αναπληρώτρια Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ: Ελίζαμπεθ Σέργουντ-Ράνταλ Βοηθός Προέδρου και Διευθύντρια του Προεδρικού Προσωπικού: Κάθριν Μ. Ρασέλ Βοηθός Προέδρου και Διευθυντής Προγραμματισμού και Προώθησης: Ράιαν Μοντόγια Βοηθός Προέδρου και Γραμματέας Προσωπικού: Τζέσικα Χερτζ Βοηθός Προέδρου και Σύμβουλος του Λευκού Οίκου: Ντάνα Ρέμους Βοηθός Προέδρου και Αναπληρώτρια Σύμβουλος του Λευκού Οίκου: Τζόναθαν Σένταρμπαουμ Βοηθός Προέδρου και Διευθύντρια του Γραφείου Υπηρεσιών της Προεδρίας: Άννι Τομασίνι Βοηθός Προέδρου και Διευθυντής του Στρατιωτικού Γραφείου του Λευκού Οίκου: Ναύαρχος Κέιθ Ντέιβιντς
Νικόλαος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας (1831-1891)

Ο Νικόλαος Νικολάγιεβιτς, ρωσικά Николай Николаевич (8 Αυγούστου 1831 - 25 Απριλίου 1891) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας. Είναι ο γενάρχης ιδιαίτερου κλάδου στον Οίκο του, τού κλάδου τού Νικολάου.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Νικολάου Α΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Καρλόττας (Αλεξάνδρας Φεοντόροβνας) των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας. Απεβίωσε το 1891 στην Αλούπκα της Κριμαίας, σε ηλικία 60 ετών. Νυμφεύτηκε το 1856 τη 2η εξαδέλφη του Αλεξάνδρα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ, κόρη του Πέτρου δούκα του Όλντενμπουρκ και είχε τέκνα: Νικόλαος ο νεότερος 1856-1929, μέγας δούκας της Ρωσίας. Πέτρος 1864-1931, μέγας δούκας της Ρωσίας.Από τη μη νόμιμη σχέση του με τη χορεύτρια του θεάτρου Κατερίνα Τσισλόβα είχε φυσικά τέκνα, που έφεραν το επώνυμο Νικολάεβ (-α): (νόθη) Όλγα 1868-1950, παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μιχαήλ Καντακουζηνό-Νταλεάνου αντιστράτηγο . (νόθος) Βλαδίμηρος 1873-1942. (νόθη) Αικατερίνη 1874-1940. (νόθος) Νικόλαος 1875-1902. (νόθη) Γκαλίνα 1877-1878. Alexander, Grand Duke of Russia, Once a Grand Duke, Cassell, London, 1932. Beliakova, Zoia, The Romanov Legacy : The Palaces of St. Petersburg, Hazar Publishing, 1994, ISBN 1-874371-27-X. Chavchavadze, David, The Grand Dukes, Atlantic, 1989, ISBN 0-938311-11-5 King, Greg The Court of the Last Tsar, Wiley, 2006, ISBN 978-0-471-72763-7 Perry, John and Pleshakov, Constantine, The Flight of the Romanovs, Basic Books, 1999, ISBN 0-465-02462-9 Zeepvat, Charlotte, The Camera and the Tsars, Sutton Publishing, 2004, ISBN 0-7509-3049-7
Νεοσχολαστικισμός

Με τον όρο νεοασχολαστικισμός εννοείται φιλοσοφικό σύστημα του ύστερου 19ου και πρώιμου 20ού αιώνα. Ο νεοσχολαστικισμός ονομάζεται επίσης νεοθωμισμός, καθώς ο Θωμάς Ακινάτης θεωρείται πως έδωσε στον σχολαστικισμό την τελική μορφή του και θεμελιώνεται στον μεσαιωνικό σχολαστικισμό. Στην Καθολική εγκυκλοπαίδεια αναφέρεται ως νεοσχολαστικισμός η η επαναδιατύπωση στη σύγχρονη εποχή της philosophia perennis, την οποία επεξεργάστηκαν οι Έλληνες και τελειοποίησαν οι διδάσκαλοι του μεσαίωνα.

 Ο θεός ως καθαρή πραγματικότητα και απόλυτη τελειότητα, είναι ουσιαστικά διακριτός από κάθε πεπερασμένο πράγμα. Μπορεί μόνο να δημιουργήσει και να συντηρήσει όλα τα όντα, διάφορα από τον Ίδιο. Η άπειρη γνώση του περιλαμβάνει όλα υπήρξαν, υπάρχουν, ή θα υπάρξουν και επιπλέον όλα όσα είναι δυνατό να υπάρξουν. * Όσον αφορά στη γνώση μας για τον υλικό κόσμο, οτιδήποτε υπάρχει είναι αφ\' εαυτού μια μεμονωμένη ατομική ουσία. Στον πυρήνα της αυθύπαρκτης πραγματικότητας, σε ένα πεύκο για παράδειγμα, προστίθενται και άλλες πραγματικότητες, όπως το μέγεθος, η μορφή, η τραχύτητα, κ.λπ.. Όλα τα πεύκα είναι όμοια, στην πραγματικότητα είναι ίδια σε ό,τι αφορά σε ορισμένα στοιχεία. Εξετάζοντας αυτές τις ομοιότητες, ακόμη και την ταυτότητα, η ανθρώπινη διάνοιά μας τις ομαδοποιεί σε είδη και γένη. Αυτή είναι η αριστοτελική λύση για το πρόβλημα των καθολικών. Κάθε ουσία είναι στη φύση της σταθερή και καθορισμένη. Ο άνθρωπος, ένωση του σώματος (ύλη) και της ψυχής (μορφή), αναλαμβάνει δραστηριότητες μιας υψηλότερης τάξης, για παράδειγμα γνώση και επιθυμία. Μέσω των αισθήσεών του αντιλαμβάνεται συγκεκριμένα αντικείμενα, ενώ μέσω του διάνοιάς του γνωρίζει την αφηρημένη και καθολική μορφή των πραγμάτων. Όλη η διανοητική δραστηριότητά μας στηρίζεται στην αισθητήρια λειτουργία αλλά μέσω της ενεργητικής διάνοιας (intellectus agens) παρέχεται η αφηρημένη απεικόνιση του αισθητού αντικειμένου για την possibilis intellectus Scholasticon - πηγές για τον σύγχρονο σχολαστικισμό (1500–1800) Scholasticism Lives
Οικία Τσρβέντσανιν

Η Οικία Τσρβέντσανιν (σερβικά κυριλλικά: Кућа Црвенчанина, σερβικά λατινικά: Kuća Crvenčanina) ευρίσκεται στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας, εντός του αστικού δήμου του Στάρι Γκραντ. Ανεγερθείσα το 1887, είναι καταγεγραμμένη εντός του καταλόγου των πολιτισμικών αγαθών της Πόλεως του Βελιγραδίου.

 Η οικία του εμπόρου Τσρβέντσανιν, ευρισκόμενη επί του αριθμού 15 της Οδού Κράλια Πέτρα, ανεγέρθηκε το 1887 σύμφωνα με σχέδια του αρχιτέκτονα Γιόβαν Ίλκιτς. Διαθέτει υπόγειο, ισόγειο, καθώς και δύο ορόφους. Η σοφίτα και η κεκλιμένη οροφή είναι χωρισμένες μεταξύ τους από σειρά θόλων. Το γείσο της οροφής υποστηρίζεται από ημικίονες ιωνικού ρυθμού, οι οποίοι ορθώνονται και στους δύο ορόφους. Η εσωτερική αρχιτεκτονική, με τον ημιόροφο επάνω από το ισόγειο, καθιστά την οικία του εμπόρου Τσρβέντσανιν ως ασυνήθιστο παράδειγμα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής της συγκεκριμένης περιόδου. Η οικία ευρίσκεται εντός μίας εκ των παλαιότερων εμπορικών οδών του Βελιγραδίου. Το ισόγειο και ο ημιόροφος ήσαν εμπορικής χρήσεως, ενώ οι ανώτεροι όροφοι χρησίμευαν ως κατοικία. Το κτίριο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της Αρχιτεκτονικής Μπωζ-Αρ στο Βελιγράδι, καθώς και μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες δημιουργίες του αρχιτέκτονα Γιόβαν Ίλκιτς. Αρχιτεκτονική στο Βελιγράδι Στάρι Γκραντ (Βελιγράδι)
Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης

Η Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης ή Κυβέρνηση Θεσσαλονίκης ήταν προσωρινή κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, αποκορύφωμα της περιόδου του Εθνικού Διχασμού που ήλεγχε το λεγόμενο Κράτος της Θεσσαλονίκης (τη Βόρεια Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου πελάγους και την Κρήτη). Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε ήταν απόρροια του Κινήματος της Εθνικής Αμύνης,(πραξικόπημα ενάντια στην Κυβέρνηση των Αθηνών) που εκδηλώθηκε στην Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο του 1916.Η κυβέρνηση αυτή, έπαψε την λειτουργία της μετά την έξωση του βασιλέα Κωνσταντίνου, και την πρωθυπουργοποίηση του Ελευθέριου Βενιζέλου στην ενωμένη πλέον Ελλάδα, που σχημάτισε την Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1917.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου»): Ελευθέριος Βενιζέλος«Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Εξωτερικών» : Νικόλαος Πολίτης «Σύμβουλος της Ανώτατης Διευθύνσης Εσωτερικών »: Θεμιστοκλής Σοφούλης «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Οικονομικών»: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Εθνικής Οικονομίας» : Θαλής Κουτούπης «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Στρατιωτικών»: Εμμανουήλ Ζυμβρακάκης (από 29 Σεπτεμβρίου)αντικαταστάθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1916 από τον Κωνσταντίνο Μηλιώτη Κομνηνό«Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Δικαιοσύνης»: Δημήτριος Δίγκας «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Δημοσίας εκπαιδεύσεως»: Γεώργιος Μ. Αβέρωφ «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Συγκοινωνίας» : Αλέξανδρος Κασσαβέτης «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Προμηθείας και Κατανομής Τροφίμων» : Λεωνίδας Εμπειρίκος «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Περιθάλψεως Οικογενειών Επιστράτων και Προσφύγων» : Σπυρίδων Σίμος «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Δημοσίων Κτημάτων και Εσωτερικού Αποικισμού» : Ανδρέας Μιχαλακόπουλος «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Εργασίας και Βοηθητικών υπηρεσιών» : Περικλής Αργυρόπουλος (από 1η Δεκεμβρίου 1916) «Σύμβουλος της Ανώτατης Διεύθυνσης Ναυτικού» : Πέτρος Γκίνης (από 24 Απριλίου 1917) Γεώργιος Χιονίδης (1994). «Οι δραστηριότητες της «Προσωρινής Κυβέρνησης»του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη το 1916-1917,όπως σκιαγραφούνται στην επίσημη επίσημη εφημερίδα της». Πολιτιστικό κέντρο Βορείου Ελλάδος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Σεπτεμβρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2021.
Μαρία Άννα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Μπίρκενφελντ

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Pfalz-Zweibrücken-Birkenfeld, 18 Ιουλίου 1753 - 4 Φεβρουαρίου 1824) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα εν Βαυαρία.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Μιχαήλ του Παλατινάτου-Μπίρκενφελντ και της Μαρίας Φραγκίσκης του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ. Παντρεύτηκε το 1780 τον Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα: θνησιγενής γιος (6 Μαϊου 1782). Μαρία Ελισάβετ (1784 - 1849), παντρεύτηκε τον Λουί-Αλεξάντρ Μπερτιέ, Δούκα του Βανγκράμ Πίος Αύγουστος (1786 - 1837), Δούκας εν Βαυαρία. Εγγονή του ήταν η Ελισάβετ, Αυτοκράτειρα της Αυστρίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 94.
Εθνικός Αστέρας Λεμεσού

Ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού (ή ο Εθνικός Αστήρ) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη συνοικία Αγίου Ιωάννη της Λεμεσού. Η ομάδα είχε 10 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία και 5 συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε, το άσπρο και το κίτρινο.

 Ιδρύθηκε στα τέλη του 1957 στη συνοικία του Αγίου Ιωάννη στη Λεμεσό, στα σύνορα του ελληνικού και τουρκικού τομέα της πόλης. Σκοποί της δημιουργίας του σωματείου ήταν η κάλυψη των αγωνιστών της ΕΟΚΑ στην περιοχή. Κατά την τουρκοανταρσία διαδραμάτισε ρόλο ακρότατου φυλακίου της εμπροσθοφυλακής της άμυνας του ελληνικού τομέα.Η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου εντάχθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Β΄ κατηγορίας., στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1968 που αποχώρησε από την ΚΟΠ. Το 1970 επανεντάχθηκε στην ΚΟΠ, στη νεοσύστατη Γ΄ Κατηγορία. Την περίοδο 1971-72 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Β΄ Κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε μέχρι 1974, οπόταν και υποβιβάστηκε. Ο Εθνικός Αστέρας συνέχισε στην Γ΄ κατηγορία μέχρι το 1977 όταν και αποχώρησε από την ΚΟΠ. Στη συνέχεια διαλύθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Λάρνακας-Πάφου.2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.4Ο Εθνικός Αστέρας αποχώρησε πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος.5 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Ο Εθνικός Αστέρας συμμετείχε στον Β΄ όμιλο.6Ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού αποχώρησε ευθύς μετά την έναρξη του πρωταθλήματος και διαγράφηκε από τη δύναμη της ΚΟΠ. Όλοι οι αγώνες του κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων του. Πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας (1): 1972 «Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΣΤΗΡ Πρωταθλητής Γ΄ κατηγορίας». Αθλητική: σελ. 4. 1972-03-20. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο