IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά

Η Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (Α.Κ.Ο.Α.) (παλαιότερα Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά) ήταν ένα ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα, θεωρούμενο ως ο συνεχιστής της ευρωκομμουνιστικής παράδοσης στην Ελλάδα. Επικεφαλής της ήταν ο πρώην βουλευτής Γιάννης Μπανιάς. Το 2013 συγχωνεύτηκε μαζί με άλλα κόμματα της αριστεράς στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και αυτοδιαλύθηκε.

 Μετά τη διάσπαση του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού το 1986, οι δυνάμεις της κομμουνιστικής ανανέωσης (η λεγόμενη «πλατφόρμα της αναβάθμισης») συνέχισαν να εκφράζονται μέσα από το Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού - Ανανεωτική Αριστερά και την οργάνωση νεολαίας ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Ενώ το άλλο κόμμα που προέκυψε από τη διάσπαση (Ελληνική Αριστερά) συνεργάσθηκε με το Κ.Κ.Ε. και συγκρότησαν τον Συνασπισμό, το Κ.Κ.Ε. Εσ.-Α.Α. ακολούθησε αυτόνομη πορεία. Συμμετείχε μάλιστα στις εκλογές του 1990, καταγγέλλοντας τη συνεργασία του Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 το Κ.Κ.Ε. Εσ.-Α.Α. άλλαξε την ονομασία του σε «Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά», σηματοδοτώντας τη μετατροπή του σε κινηματική αριστερή πολιτική οργάνωση που διεκδικεί την ανανέωση - ριζοσπαστικοποίηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος της χώρας, καθώς και τη συνάντησή του με την πολιτική οικολογία. Το 1998 συνεργάστηκε με το Κ.Κ.Ε. στις δημοτικές εκλογές, την εποχή που το τελευταίο έκανε άνοιγμα σε συμμαχίες, στα πλαίσια της απόφασης του 15ου Συνεδρίου του για τη δημιουργία «Αντι-ιμπεριαλιστικού Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου». Αυτή η συνεργασία δεν συνεχίστηκε στις ευρωεκλογές του 1999, με πρωτοβουλία της Α.Κ.Ο.Α., με αποτέλεσμα να υποστεί διάσπαση τον Ιανουάριο του 2000. Τα μέλη που αποχώρησαν, διαφώνησαν με την επιδίωξη για εκλογική συνεργασία με το Συνασπισμό, ενώ επιθυμούσαν τη συνέχιση της συνεργασίας με το Κ.Κ.Ε., την οποία και πραγματοποίησαν στις εκλογές του Απριλίου 2000, ιδρύοντας την Κομμουνιστική Ανανέωση.Η Α.Κ.Ο.Α. συμμετείχε στις εκλογές του 2004 με το Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο οποίος διαλύθηκε αμέσως μετά τις εκλογές. Με την αναβίωσή του το 2007 η Α.Κ.Ο.Α. συμμετείχε εκ νέου. Στις εκλογές του 2007 ο γραμματέας της Α.Κ.Ο.Α. Γιάννης Μπανιάς βρέθηκε στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και εκλέχθηκε βουλευτής. Την ίδια επιτυχία κατήγαγε και στην Α΄ Αθηνών ο θεατρολόγος Περικλής Κοροβέσης. Είναι η πρώτη φορά που η Α.Κ.Ο.Α. εισερχόταν, μέσω στελεχών της, στη Βουλή των Ελλήνων. Στις εκλογές του 2009 κανένα μέλος της δεν κατάφερε να εκλεγεί, όπως και στις εκλογές του Μαΐου του 2012. Ωστόσο, στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου εξελέγησαν βουλευτές δύο μέλη της Α.Κ.Ο.Α., ο Σταύρος Κοντονής και η Αφροδίτη Σταμπουλή. Στις 9 Ιουλίου 2013, εν όψει του Ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πραγματοποιήθηκε η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της Α.Κ.Ο.Α., η οποία αποφάσισε την αναστολή της αυτόνομης πολιτικής λειτουργίας του κόμματος και την πολιτική και οργανωτική ένταξή του στον ενιαίο, πλέον, Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς.Η Α.Κ.Ο.Α. εξέδιδε την κυριακάτικη εφημερίδα «Εποχή», ενώ συμμετείχε στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και στο «Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς». Επίσημη ιστοσελίδα
Τριαδικός Ύμνος

Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Τρισάγιο ύμνο.Ο Τριαδικός Ύμνος ή Ύμνος της Τριάδας είναι ένας χριστιανικός ύμνος γραμμένος και καταρτισμένος τόσο από αλλά και για εκείνους από ένα πρεσβυτεριανό υπόβαθρο. Έχει κυκλοφορήσει σε δύο εκδόσεις (και οι δύο χρησιμοποιούνται σήμερα σε εκκλησίες) και δημοσιεύεται από τις Εκδόσεις Great Commission, ένα κοινό έργο μεταξύ της Ορθόδοξης Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας και της Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας στην Αμερική. Υπάρχει επίσης μια έκδοση Βαπτιστών για τη χρήση του στις Αναμορφωμένες Βαπτιστικές Εκκλησίες.

 Ο ύμνος του 1961 καταρτίστηκε αρχικά από την Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία ως ύμνος που θα περιλάμβανε παραδοσιακούς ύμνους καθώς και μουσικές διευθετήσεις των Ψαλμών κατάλληλων για τη μεταρρυθμισμένη λατρεία.Ο ύμνος του 1990 είναι επίσημος (αλλά δεν απαιτείται) στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία της Αμερικής και στην Ορθόδοξη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία, και έχει επίσης εγκριθεί από ονομασίες όπως η Αναμορφωμένη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Αυτή η έκδοση περιλαμβάνει ευκρινείς αναγνώσεις και από τους 150 Ψαλμούς και την Ομολογία Πίστεως του Ουέστμινστερ (αγγλικά: Westminster Confession of Faith‎). Το βιβλίο Τριαδικός Ύμνος (Βαπτιστική Έκδοση) (αγγλικά: Trinity Hymnal (Baptist Edition)‎) δημοσιεύτηκε το 1995 και ήταν πανομοιότυπο με τον ύμνο του 1961, εκτός από την προσθήκη 42 επιλογών ψαλτηρίων, και μερικές αλλαγές που σχετίζονται με το δόγμα. Οι ύμνοι που υποστηρίζουν το βρεφικό βάπτισμα αντικαταστάθηκαν από αυτούς που αφορούσαν το βάπτισμα των πιστών και η Ομολογία Πίστεως του Ουέστμινστερ αντικαταστάθηκε από την Ομολογία Πίστης του 1689. Αναμορφωμένοι Βαπτιστές Ύμνος του Γελ Τρισάγιος Ύμνος
Πολ Λούκας

Ο Παλ Λουκάκς (Pál Lukács, 26 Μαΐου 1894 - 15 Αυγούστου 1971), γνωστότερος ως Πολ Λούκας, ήταν Αυστροούγγρος ηθοποιός βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου (Watch On The Rhine, 1943).

 Γεννημένος στη Βουδαπέστη ο Πολ Λούκας έφτασε στο Χόλιγουντ το 1927, μετά την επιτυχία του στα θέατρα της Ουγγαρίας, της Αυστρίας και της Γερμανίας όπου συνεργάστηκε με τον περίφημο Γερμανό θεατρικό σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρντ. Ο Λούκας είχε κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο στην Ουγγαρία το 1916, σε ηλικία 25 χρονών και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ένα χρόνο αργότερα. Στο Χόλιγουντ ο Λούκας ερμήνευσε αρχικά γοητευτικούς γυναικάδες και έπειτα καθιερώθηκε ως κινηματογραφικός κακός. Κατά τη δεκαετία του '30 εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες με κυριότερες την γκαγκστερική ταινία Grumpy του 1930, το μελόδραμα Rockabye του 1932, την κομεντί Γυναίκες ερωτευμένες (Ladies in Love) και το δράμα Χαμένα νιάτα (Dodsworth) του 1936 καθώς και το θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η εξαφάνιση της κυρίας (The Lady Vanishes) του 1938. Υποδύθηκε με επιτυχία τον ντετέκτιβ Φάιλο Βανς στην ταινία του 1935 The Casino Murder Case, αλλά ήταν η ερμηνεία του στο αντιναζιστικό θεατρικό δράμα της Λίλιαν Χέλμαν Φρουρά επί του Ρήνου το 1941 που τον καθιέρωσε. Δυο χρόνια αργότερα, το 1943, κλήθηκε να ερμηνεύσει το ίδιο ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού πλάι στην Μπέτι Ντέιβις. Ο ρόλος του Κερτ Μίλερ, ενός άνδρα που αντιμαχόταν τον φασισμό του χάρισε το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου, καταφέρνοντας να υπερισχύσει έναντι δυνατών αντιπάλων όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την ταινία Καζαμπλάνκα και ο Γκάρι Κούπερ για την κινηματογραφική μεταφορά του Για ποιον χτυπά η καμπάνα. Κατά τη δεκαετία του '40, ο Λούκας αποτέλεσε μέλος της Ένωσης κινηματογραφιστών για τη διατήρηση του αμερικανικού ιδεώδους του Τζον Γουέιν, μιας συντηρητικής ομάδας που εναντιώνονταν στην επιρροή του κομμουνισμού στο Χόλιγουντ. Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο κατά τη δεκαετία του '40 και κατά τη δεκαετία του '50 άρχισε να δέχεται τηλεοπτικούς ρόλους. Αξιοσημείωτη είναι η εμφάνιση του στο θεατρικό σανίδι το 1953 ως Κόσμο Κόνστανταϊν στο μιούζικαλ του Έρβιν Μπερλίν στο Μπρόντγουεϊ Call Me Madam, ενώ το 1954 εμφανίστηκε στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιούλιου Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αντιμετώπιζε προβλήματα μνήμης κάτι που τον οδήγησε να ξεσπάσει έναντι των υπόλοιπων ηθοποιών και του συνεργείου. Από το ξέσπασμα του δε γλίτωσε ούτε ο φίλος του Πίτερ Λόρε. Παντρεύτηκε 3 φορές, έμεινε χήρος από το δεύτερο του γάμο και παντρεύτηκε για τρίτη φορά το 1963 με την Ανέτ Ντρίζενς που έμεινε στο πλάι του μέχρι και τον θάνατό του το 1971. Απεβίωσε το 1971 στην Ταγγέρη του Μαρόκου, ενώ έψαχνε κάποιο μέρος να μείνει κατά την απόσυρσή του. Βράβευση: 1943: Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου Βράβευση: 1943: Α' Ανδρικής Κινηματογραφικής Ερμηνείας για την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου Βράβευση: 1943: Ανδρικής Ερμηνείας για την ταινία Φρουρά επί του Ρήνου Πολ Λούκας στην IMDb (Αγγλικά) Ο Πολ Λούκας στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2017-08-01 στο Wayback Machine. Ο Πολ Λούκας στο ibdb
Ιωάννης Χατζόπουλος

Ο Ιωάννης Χατζόπουλος (Πάτρα 1862 - Γκέρλιτς 1918) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού, ο οποίος το 1916 φυλακίστηκε μαζί με τους άντρες του στο Γκέρλιτς της Γερμανίας.

 Ο Χατζόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1862. Υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού, πολέμησε στον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. Το 1916, ήταν ο διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην ανατολική Μακεδονία, με έδρα την Καβάλα. Το σώμα είχε αποστρατευτεί από τη βασιλική ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα και πλέον στο στράτευμα είχε απομείνει μόνο ένα μέρος της αρχικής δύναμής του. Όταν ο βουλγαρικός Στρατός, με την στήριξη γερμανικών δυνάμεων, εισέβαλε στην Ανατολική Μακεδονία τον Αύγουστο του 1916, η Ελληνική κυβέρνηση δεν επέτρεψε στον Χατζόπουλο να προσφέρει βοήθεια στην Ελλάδα υπερασπίζοντας την επαρχία. Ως αποτέλεσμα, αυτός και το μεγαλύτερο μέρος των ανδρών του—464 αξιωματικοί και 6.373 στρατιώτες παραδόθηκαν στους Γερμανούς και φυλακίστηκαν για το υπόλοιπο του πολέμου στο Γκέρλιτς. Τα γεγονότα αυτά προκάλεσαν την άμεση αντίδραση των Ελλήνων αξιωματικών. Αμέσως ξέσπασε στρατιωτική εξέγερση με την υποστήριξη της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη, ενώ στην Θεσσαλονίκη συστάθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης, οδηγώντας στην επίσημη ένταξη της Ελλάδας στο Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Ο Χατζόπουλος πέθανε στο Γκέρλιτς στις 15 Απριλίου του 1918. Ο τάφος του συνταγματάρχη Χατζόπουλου βρίσκεται στο κοιμητήριο της πόλης, μαζί με τους τάφους έξι ακόμα Ελλήνων αξιωματικών· το 2006, η Ελληνική Πρεσβεία στη Γερμανία μερίμνησε για τη συντήρηση των μνημάτων τους.
Η κωμωδία της μύγας

Η κωμωδία της μύγας είναι θεατρικό μονόπρακτο παραλόγου του Βασίλη Ζιώγα που γράφτηκε το 1967. Θεωρείται από τα δυσκολότερα έργα του. Ανέβηκε σε πολλές θεατρικές σκηνές, εκπέμφθηκε στο ραδιόφωνο, και προβλήθηκε στην τηλεόραση.

 Το έργο αυτό κατατάσσεται μεν στο θέατρο παραλόγου, εμπεριέχει όμως μια εξήγηση φιλοσοφικού επιπέδου. Χειρίζεται τα εργαλεία της φάρσας, για να συγκεράσει την κωμωδία με στοιχεία τραγικής ειρωνείας. Ο χρόνος υφίσταται παράλληλος, και αυτοαναιρείται. Το στίγμα των γεγονότων μπορεί να βρίσκεται πριν δύο μέρες, ή δύο χρόνια, ή είκοσι ή σαράντα χρόνια πριν. Η στιγμή της αφήγησης αντικατοπτρίζεται αντιμέτωπη με τη στιγμή της δράσης, όπως δύο παράλληλες γραμμές που τέμνονται, στο άπειρο. Η αντίφαση του άσπρου-μαύρου γίνεται προσωποποίηση του δολοφόνου, ενός αρχέτυπου δολοφόνου του Εγώ και όχι του Άλλου. Το δάσος είναι σύμβολο, ο λάκος μια μορφή του θανάτου. Ο κλόουν συμβολίζει τη φάρσα, η γραμματέας είναι αλληγορία του θεάτρου. Ζωή Σαμαρά. Θέατρο και διαφορότητα. Η Κωμωδία της Μύγας του Βασίλη Ζιώγα και Ο Κήπος των Ηδονών του Fernando Arrabal (PDF). Ελληνική Εταιρεία Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2016. Ζωή Σαμαρά. Ποιητική και μεταφυσική: θέατρο μέσα στο θέατρο (PDF). Ελληνική Εταιρεία Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας. Ανακτήθηκε στις 11 Ιουνίου 2016.
Σαλβαδόρ Σομπράλ

Ο Σαλβαδόρ Βιλάρ Μπραακάμπ Σομπράλ (28 Δεκεμβρίου 1989-) είναι Πορτογάλος τραγουδιστής. Εκπροσώπησε την Πορτογαλία και αναδείχθηκε ο μεγάλος νικητής του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 2017 με το τραγούδι «Amar pelos dois».

 Ο Σομπράλ γεννήθηκε στη Λισαβόνα, αλλά έμεινε και στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Βαρκελώνη όσο ήταν παιδί. Το 2017, ο Σομπράλ επιλέχθηκε στο να συμμετέχει στο Festival da Canção 2017, με το τραγούδι "Amar pelos dois". Κέρδισε το διαγωνισμό στις 5 Μαρτίου 2017, και εκπροσώπησε την Πορτογαλία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision του 2017.Ο Πορτογάλος τραγουδιστής προκρίθηκε στον τελικό τραγουδώντας το τραγούδι του πρώτα στον πρώτο ημιτελικό του διαγωνισμού, όπου έλαβε την 1η θέση με 370 βαθμούς. Στη συνέχεια, κέρδισε τον τελικό, με 758 βαθμούς.
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95

Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1994-95 αποτέλεσε το 10ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε η ΑΕΚ Κακοπετριάς για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορία την περίοδο 1994-95 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη και πέμπτη θέση προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1995–96. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1994-95 Εληά ΛυθροδόνταΟμάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών Ολυμπιάς Λυμπιών Ορφέας Αθηένου ΟΧΕΝ Περιστερώνας ΑΣΙΛ ΛύσηςΟμάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημαΟμάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1993-94 Άδωνις Ιδαλίου ΑΠΕΫ Ύψωνα ΑΕΚ Κακοπετριάς Ε.Ν. ΘΟΪ Λακατάμιας Λειβαδιακός ΛειβαδιώνΟμάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα: ΑΕΚ Κυθραίας Ηρακλής Γερολάκκου Κινύρας Έμπας Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση. «Δ΄ κατηγορία». Ο Φιλελεύθερος: σελ. 15. 15 Mαΐου 1995. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95 Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1994-95 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95
Επιλογή ισλανδικής συμμετοχής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision

Το Söngvakeppnin (γνωστό έως το 2012 ως Söngvakeppni Sjónvarpsins) είναι ισλανδικό μουσικό φεστιβάλ και διαγωνισμός τραγουδιού, που διοργανώνεται σε ετήσια βάση και μεταδίδεται από τον ισλανδικό φορέα Ríkisútvarpið (RÚV). Από την πρώτη του μετάδοση το 1986 έχει χρησιμοποιηθεί ως διαδικασία επιλογής για τον εκπρόσωπο της Ισλανδίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.

 Το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1986, όταν η Ισλανδία έκανε το ντεμπούτο της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Έκτοτε, χρησιμοποιήθηκε από το Ríkisútvarpið για την επιλογή του εθνικού εκπροσώπου, αλλά η Ισλανδία έχει επίσης χρησιμοποιήσει απευθείας αναθέσεις για τις συμμετοχές της, κυρίως από το 1995 έως το 1999, το 2004, το 2005 και το 2021. Το φεστιβάλ συνίσταται σε έναν διαγωνισμό με Ισλανδούς καλλιτέχνες, με 5 έως 10 τραγούδια. Στην αρχή ο διαγωνισμός ολοκληρωνόταν σε μία βραδιά, αλλά από το 2006 αποτελείται από δύο ημιτελικούς και έναν τελικό. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος του διαγωνισμού, το RÚV ήταν αυτό που τελικά έδινε την άδεια συμμετοχής στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Για παράδειγμα, το 1986, εκτός από τον νικητή Pálmi Gunnarsson, επιλέχθηκαν απευθείας από το RÚV ο Eiríkur Hauksson και η Helga Möller, σχηματίζοντας όλοι μαζί το συγκρότημα ICY. Και το 1994, χρονιά κατά την οποία ο εθνικός φορέας έμεινε ανικανοποίητος από την ποιότητα του τραγουδιού και από τις φωνητικές ικανότητες της νικήτριας, κυκλοφόρησε νέα εκδοχή του τραγουδιού και επιλέχθηκε νέος καλλιτέχνης. Με τον παλιό κανονισμό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που απαιτούσε το τραγούδι να είναι γραμμένο σε μία από τις εθνικές γλώσσες της συμμετέχουσας χώρας, όλα τα τραγούδια του διαγωνισμού παρουσιάζονταν αρχικά στα ισλανδικά, ωστόσο τα περισσότερα κατέληγαν να μεταφράζονται στα αγγλικά για την ευρωπαϊκή εκδήλωση. Από το 2008, οι καλλιτέχνες μπορούν να παρουσιάσουν δύο εκδοχές του τραγουδιού: οι συμμετέχοντες καταθέτουν το κομμάτι τους στα ισλανδικά κατά τη διάρκεια των ημιτελικών, ενώ στον τελικό έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν την εκδοχή με την οποία σκοπεύουν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision η Sigga ερμήνευσε το τραγούδι
Οργάνωση Μάχης Εσέρων

Η Οργάνωση Μάχης ήταν ο τρομοκρατικός κλάδος μέσα στο Σοσιαλ-Επαναστατικό Κόμμα της Ρωσίας. Ήταν μια τρομοκρατική υπο-ομάδα που είχε αυτονομία υπό το Κόμμα. Στις αναμνήσεις του, το μέλος της ομάδας Μπόρις Σαβινκόφ αποκάλεσε την ομάδα «Ταξιαρχία Τρομοκράτη». (Αυτή την διατύπωση χρησιμοποίησε στα απομνημονεύματά του ο Ουιτάκερ Τσάμπερς, ένας Αμερικανός κατάσκοπος των Σοβιετικών).

 Το 1902 ο Γκριγκόρι Γκερσούνι ίδρυσε και καθοδήγησε την ομάδα. Το 1904, ο Γκερσούνι συνελήφθη, και ο Έβνο Άζεφ τον διαδέχτηκε, με τον Μπόρις Σαβινκόφ σαν βοηθό του. Ο Άζεφ, ένας διπλός πράκτορας στην υπηρεσία της Τσαρικής μυστικής αστυνομίας Οχράνα, άλλαξε τον τρόπο επίθεσης από πυροβόλα όπλα σε δυναμίτη. Στην μέση περίοδό της (1903-1906) τα μέλη της ταξιαρχίας περιλάμβαναν περισσότερες από μια ντουζίνα γυναίκες και πάνω από τέσσερις ντουζίνες άνδρες – κάποιοι ευγενείς, επίτιμοι πολίτες, ιερείς και έμποροι. Οι περισσότεροι ήταν 20-30 ετών. 19 Εβραίοι και δύο Πολωνοί. Το 1908, ο Σαβινκόφ διαδέχτηκε τον Άζεφ, αλλά η ομάδα διαλύθηκε λίγο αργότερα. Γκριγκόρι Γκερσούνι Έβνο Άζεφ Μπόρις Σαβινκόφ Μιχαήλ Μελινκόφ Στεπάν Μπαλμασόφ Τόμας Κατσούρα Ιγκόρ Σαζονόφ Ιβάν Καλγιάγεφ Σικόρσκι Μπορισάνκσι Ντουλεμπόφ Σβέιτσερ Καρλ Τράουμπεργκ 1902: Ντίμτρι Σιπγιάγκιν 1904: Βιατσεσλάβ φον Πλέβε 1905: Μέγας Δουξ Σεργκέι Αλεξανδρόβιτς της Ρωσίας Νίκολας Μπογκδάνοβιτς (κυβερνήτης της Ούφα) 1906: Βλαντιμίρ φον ντερ Λάουνιτζ Νίκολας Κλέιγκελς Φεντόρ Ντουμπάσοφ Ιβάν Μιχαήλοβιτς Ομπολένσκι Savinkov, Boris Viktorovich (1931). «Memoirs of a Terrorist». New York: A. & C. Boni. p. 364. Ανακτήθηκε στις 18 Απριλίου 2016. Albert Camus, The Just Assassins / Les Justes (Paris: Gallimard 1950). Στα ελληνικά: Αλμπέρ Καμύ, Οι Δίκαιοι, Ελεύθερος Τύπος 1999.
Ψηφιακό χάσμα

Με τον όρο ψηφιακό χάσμα (Digital divide) εννοείται το χάσμα, το κενό που παράγεται ανάμεσα σε άτομα ή και ομάδες που ωφελούνται από τις νέες τεχνολογίες και σε εκείνα που δεν ωφελούνται εξαιτίας κοινωνικών και οικονομικών παραγόντων. Το ψηφιακό χάσμα ως όρος περιγράφει εν μέρει ανισότητες σχετικές με την πρόσβαση στην τεχνολογία της πληροφορίας. Θεωρείται ζήτημα μείζονος σημασίας εξαιτίας της σοβαρής επίπτωσης του στην ικανότητα του ανθρώπου να αποκτά γνώση. Το ψηφιακό χάσμα σήμερα αναγνωρίζεται σε διάφορες μορφές, όπως: Παγκόσμιο Ψηφιακό Χάσμα Κοινωνικό Ψηφιακό Χάσμα Δημοκρατικό Ψηφιακό Χάσμα Γεωγραφικό Ψηφιακό Χάσμα

 Γνωστός και ως ψηφιακός αποκλεισμός ο όρος αποτελεί ουσιαστικά νεολογισμό. Το περιεχόμενό του έγινε αντικείμενο έρευνας από τη δεκαετία του '70, όταν ξεκίνησαν και οι μελέτες για την ανισότητα πρόσβασης στην πληροφορία. Το θέμα βγήκε από τη σχετική του αφάνεια στις αρχές της δεκαετίας του '80, εξαιτίας της απαίτησης για ευρεία χρήση του διαδικτύου. Οι δυσανάλογες οικονομικές επιβαρύνσεις παρήγαγαν ουσιαστικά ομαδοποιήσεις χρηστών και μη χρηστών ανάλογα με την κοινωνική τάξη και την περιοχή. Το ψηφιακό χάσμα έγινε αντικείμενο ακαδημαϊκών συζητήσεων από το 1989, αλλά η χρήση του όρου απέκτησε κανονικότητα στα μέσα περίπου της δεκαετίας του '90, όταν εμφανίστηκε σε αρκετά άρθρα και σχετικές πολιτικές ομιλίες. Αργότερα, η αμερικανική περιοδική έκδοση Journal of Communication δημοσίευσε ένα ειδικό άρθρο για το πληροφοριακό χάσμα που δημιουργεί η νέα τεχνολογία στην πληροφορία. Η χρήση του όρου έγινε ευρύτερα γνωστή από το 1996 και μετά, όταν τον χρησιμοποίησαν ο πρόεδρος και αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και Αλ Γκορ αντίστοιχα σε επίσημη ομιλία τους. Κωνσταντίνα Παπακώστα 2008, «Το Ψηφιακό Χάσμα», στο Archive, 020408 Understanding the Digital Devide. OECD 2001
Σρατσιμίρ

Ο Σρατσιμίρ, βουλγαρ. Срацимир (άκμασε 1324-1331) είναι ο ιδρυτής του Οίκου του Στρασιμίρ. Ήταν ένας Βούλγαρος μεγιστάνας (γαιοκτήμονας) με τον τίτλο του δεσπότη, που κατείχε την περιοχή του Κραν. Δεν είναι γνωστό πότε έλαβε τη διακυβέρνηση του Κραν· την είχε πριν από τη βασιλεία του γιου του Ιβάν Αλεξάνταρ και τη διατήρησε κατά τη βασιλεία εκείνου (βασ. 1331-1371).

 Νυμφεύτηκε την Κεράτσα Πετρίτσα, κόρη του Σισμάν του Βιντίν και αδελφή του Μιχαήλ Γ΄ της Βουλγαρίας. Είχαν τέκνα: Ιβάν Αλεξάνταρ απεβ. 1371, δεσπότης του Λόβετς, μετά "τσάρος" της Βουλγαρίας. Ιωάννης Κομνηνός Ασέν απεβ. 1363, δεσπότης της Βάλονα (τον έκανε ο Στέφανος Δ΄ Ούρος Δουσάν της Σερβίας). To "Κομνηνός" είναι από τη σύζυγό του Άννα Κομνηνή Δούκαινα και το "Ασέν" είναι από την προγιαγιά του Άννα Θεοδώρα Ασέν. Μιχαήλ, δεπότης του Βιντίν. Ελένα άκμασε 1315-1374, παντρεύτηκε τον Στέφανο Ούρο Δ΄ Δουσάν βασιλιά της Σερβίας. Θεοδώρα. Андреев, Йордан; Лазаров, Иван; Павлов, Пламен (1999). Кой кой е в средновековна България [Who is Who in Medieval Bulgaria] (in Bulgarian). Петър Берон. pp. 9–10, 351. ISBN 978-954-402-047-7. T︠S︡onko Enev (1997). Vladetelskite namestnit︠s︡i na Bŭlgarii︠a︡, VII-XIX vek. p. xv.
Τζων Μέυναρντ Κέυνς

Ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, πρώτος βαρώνος Κέυνς του Τίλτον (αγγλικά: John Maynard Keynes, 5 Ιουνίου 1883 – 21 Απριλίου 1946) ήταν Άγγλος οικονομολόγος, μαθηματικός, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και ανώτατος κρατικός υπάλληλος. Δημιούργησε, με τα έργα του και τους οπαδούς του, τη λεγόμενη κεϋνσιανή σχολή στην οικονομική επιστήμη. Ο Κέυνς και ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν δύο από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα.

 Τα δύο πιο σημαντικά βιβλία που συνέγραψε ήταν Οι Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης (1919) και η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος (1936). Με το πρώτο από τα παραπάνω βιβλία του υποστήριξε ότι η Γερμανία δεν είχε την ικανότητα να πληρώσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που απαίτησαν από αυτή οι νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ότι αυτό θα οδηγούσε στην επανάληψή του σε πιο μεγάλη κλίμακα. Με το δεύτερο, ότι για να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας που αντιμετώπιζε ο δυτικός κόσμος μετά το κραχ της Νέας Υόρκης (1929), θα έπρεπε να παρέμβει το κράτος και χρηματοδοτώντας την οικονομία και τις επιχειρήσεις να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας. Το δεύτερο αυτό βιβλίο ψηφίστηκε από το κοινό το 2017 ως «το βιβλίο με την μεγαλύτερη επίδραση στη διαμόρφωση της βρετανικής κοινωνίας τον 20ό αιώνα». Από τον Κέυνς έχει πάρει το όνομά της και η Κεϋνσιανή ρύθμιση, η αναδιανομή δηλαδή μέρους των κερδών του κεφαλαίου στις κατώτερες τάξεις με τη μορφή κοινωνικών και άλλων παροχών, προκειμένου να αποφεύγεται η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι αναταραχές. Μια τέτοια ρύθμιση δεν ήταν ποτέ στόχος του ίδιου του Κέυνς. Ο Κέυνς είχε προτείνει την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων για να καλύψουν μέρος του ελλείμματος ζήτησης, που - υπό προϋποθέσεις - μπορεί να οδηγήσει την οικονομία μακριά από μια θέση ισορροπίας πλήρους απασχόλησης. Οι δημόσιες δαπάνες μπορεί να ξοδεύονται ως επιδόματα ανεργίας κ.λπ., αλλά ο κύριος στόχος δεν είναι η αναδιανομή, αλλά η επανόρθωση της ισορροπίας. Μάλιστα η αύξηση της φορολογίας σε περιόδους κρίσης είναι πλήρως αντίθετη στη νοοτροπία του Κέυνς, ο οποίος ζητά αύξηση των ελλειμμάτων στις κρίσεις, τα οποία χρηματοδοτούνται από πλεονάσματα στις καλύτερες εποχές. Είχε νυμφευθεί μια Ρωσίδα μπαλαρίνα, αλλά παρά τη θέληση και των δύο, δεν απέκτησαν τέκνα. Είχε εντούτοις συγκεντρώσει πολλά χρήματα από την δραστηριότητά του στο χρηματιστήριο. Κέυνς, Τζων Μέυναρντ (2006) [1936]. Η Γενική Θεωρία της Απασχόλησης, του Τόκου και του Χρήματος. Εκδόσεις Παπαζήση. ISBN 978-960-02-1509-0. Γιατράκης, Λευτέρης (2009). Τζων Μέυναρντ Κέυνς (1883-1946). Επικαιρότητα. ISBN 978-960-205-526-7. Άρθρο για τον Κέϊνς στο e-rooster.gr Έργα του Κέυνς στο Project Gutenberg The General Theory of Employment, Interest, and Money πλήρες κείμενο σε pdf (Αγγλικά) The General Theory of Employment, Interest, and Money κείμενο στο marxists.org (Αγγλικά) «Το Πρόσωπο: Τζον Μέιναρντ Κέινς», αφιέρωμα στον ιστότοπο της εφημερίδας «Η Καθημερινή», 21 Φεβρουαρίου 2012.
Ανανία του Σιράκ

Ο Ανανία του Σιράκ (αρμένικα: Անանիա Շիրակացի, 610 - 685), γνωστός και ως Ανανία Σιρακατσί ή Ανανίας του Σιράκ, ήταν Αρμένιος φιλόσοφος, μαθηματικός, αστρονόμος, γεωγράφος και αλχημιστής. Γνωστότερο έργο του είναι η Γεωγραφία του. Συνέγραψε, επίσης, μια αυτοβιογραφία του.

 Γεννηθείς το 610, ο Ανανία ενδιαφέρθηκε από νωρίς για τα μαθηματικά. Ταξίδευσε αρκετά: εντός της αυτοβιογραφίας του, αναφέρει ταξίδια του στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεοδοσιούπολη, τη Σινώπη, ... Κατά το πέρασμά του από την Τραπεζούντα, διατέλεσε μαθητής του Τυχικού, σοφού εγνωσμένης αξίας εκείνης της περιόδου, δίπλα στον οποίον και μαθήτευσε για διάστημα οκτώ ετών. Το 651, ο Ανανία επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου και ίδρυσε σχολή. Ο πιστός αυτός Χριστιανός απεβίωσε το 685. Γνωστότερο έργο του Ανανία είναι η Γεωγραφία του, η οποία πραγματοποιεί μια καινοτόμο διαίρεση της Αρμενίας σε δεκαπέντε επαρχίες (Άνω Αρμενία, Αρμενία Δ΄ ή Σωφηνή, Αγκντζενίκ, Μοκκ, Κορντσαγίκ, Παρσκαχαγίκ, Βασπουρακάν, Τορουμπεράν, Σιουνίκ, Αρτσάχ, Παϊτακαράν, Ουτίκ, Γκουγκάρκ, Ταγίκ, Αϊραράτ), οι οποίες προήλθαν από διαφορετικές περιόδους της ιστορίας της. Η Γεωγραφία θεωρείτο παλαιότερα ως έργο του Μωυσή του Χορέν. Μεταξύ των έργων του, ένα από τα σημαντικότερα είναι η Κοσμολογία του, εντός της οποίας αναφέρει, 8 αιώνες προ του Γαλιλαίου και του Κοπέρνικου, πως η Γη είναι σφαιρική, ενώ περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Σε ένα έργο το οποίο αποτελείται από 48 κεφάλαια, περιγράφει έναν κόσμο επικεντρωμένο στον Ήλιο, τη Γη με τη γεωμετρία και την ατμόσφαιρά της, το Φεγγάρι ως εκ φύσεως σκοτεινό, όμως το φως του οποίου αποτελεί αντανάκλαση εκείνου του Ηλίου. Πίστευε ακράδαντα πως ο Γαλαξίας ήταν μια πυκνή μάζα αστέρων οι οποίοι φώτιζαν ελαφριά, κάτι που δεν διέφερε ιδιαίτερα από την πραγματικότητα. Ήταν, επίσης, ο συγγραφέας ενός εγχειριδίου αριθμητικής, μιας πραγματείας περί των βαρών και των μέτρων, μιας Αστρονομικής γεωμετρίας κι ενός Χρονικού, το οποίο είχε παραγγελθεί από τον Καθολικό Αναστάσιο Α΄ του Ακορί εντός του οποίου βελτίωνε το αρμένικο ημερολόγιο. Μεταξύ των μεταλλίων της Δημοκρατίας της Αρμενίας περιλαμβάνεται το Μετάλλιο Ανανία Σιρακατσί, με το οποίο βραβεύονται συγγραφείς με σημαντική συνεισφορά στον χώρο της οικονομίας, της αρχιτεκτονικής, της επιστήμης, της τεχνολογίας και της μηχανικής. Στέφανος ο Αλεξανδρεύς (Γαλλικά) Dédéyan, Gérard, επιμ. (2007). Histoire du peuple arménien. Τουλούζ: Éditions Privat. ISBN 978-2-7089-6874-5. . (Γαλλικά) Grousset, René (1984) [1947]. Histoire de l’Arménie des origines à 1071. Παρίσι: Payot. ISBN 978-2228135702. (Αγγλικά) Hacikyan, Agop Jack (2002). The Heritage of Armenian Literature. II. From the Sixth to the Eighteenth Century. Ντιτρόιτ: Wayne State University Press. ISBN 978-0814330234. . Vernay-Nouri, Annie (2007). Livres d'Arménie — Collections de la Bibliothèque nationale de France. Paris: Bibliothèque nationale de France. ISBN 978-2-7177-2375-5. .
Φαμπιάν Φαρνόλ

Ο Φαμπιάν Φαρνόλ (γεννημένος στις 2 Μαΐου 1985 στο Μπορντό της Γαλλίας) είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από το Μπενίν ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Κλερμόν Φουτ.

 Ο Φαμπιάν Φαρνόλ είναι τερματοφύλακας προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Ζιροντέν Μπορντό. Το 2005, αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό αγωνιζόμενος στην Σετουμπάλ στην Πορτογαλία, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Γαλλία αγωνιζόμενος στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα με τα χρώματα των Κεβιγί, Λορμόν και στη συνέχεια Λιμπούρν όπου ήταν αναπληρωματικός του Ζαν-Μπατίστ Νταγκέ στη Νασιονάλ. Επιστρέφοντας στην ομάδα απ'όπου ξεκίνησε την καριέρα του το 2009, του δόθηκε η άδεια να προπονείται με την πρώτη ομάδα του συλλόγου. Απέναντί του είχε μερικούς από τους καλύτερους επιθετικούς στην Λιγκ 1 και είχε την ευκαιρία να πάρει χρήσιμες συμβουλές από τους δύο έμπειρους τερματοφύλακες των Γιρονδίνων, Ουλρίχ Ραμέ και Σεντρίκ Καρασό. Παράλληλα, αποτελούσε βασική επιλογή για την δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Με το συμβόλαιό του να φτάνει στο τέλος του με την ομάδα της Ζιρόντ, ο Φαμπιάν αποφάσισε να υπογράψει στην Κλερμόν τον Ιούνιο του 2010, ως αναπληρωματικός του Μικαέλ Φαμπρ. Μετά τον τραυματισμό του τελευταίου τον Φεβρουάριο, ολοκλήρωσε την σεζόν 2010-2011 αγωνιζόμενος ως βασικός. Μετά την αποχώρηση ως δανεικού του Φαμπρ με προορισμό την ΡΚ Λανς, ο Φαρνόλ καθιερώθηκε ως βασικός για την σεζόν 2011-2012. Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, ο Φαμπιάν έλαβε την πρώτη του κλήση για την Εθνική Μπενίν στα πλαίσια μιας αναμέτρησης για τα Προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2013 απέναντι στην Αιθιοπία. Προφίλ του Φαμπιάν Φαρνόλ στο footballdatabase.eu Προφίλ του Φαμπιάν Φαρνόλ στο national-football-teams.com
Βαλεντίνα Βισκόντι της Κύπρου

Η Βαλεντίνα Βισκόντι (Μιλάνο, 1357 - Κύπρος, 1393) ήταν κόρη του Μπερναμπό Βισκόντι, άρχοντα του Μιλάνου, και της Βεατρίκη Ρεγκίνα ντελα Σκάλα. Έλαβε το όνομα της μητέρας του πατέρα της, Βαλεντίνας Ντόρια.

 Με την ευκαιρία της άφιξης στο Μιλάνο, στις 22 Ιανουαρίου 1363, του Πέτρου Α΄ της Κύπρου, ο οποίος είχε έρθει προκειμένου να προωθήσει την ιδέα μίας Σταυροφορίας ενάντια στους Τούρκους, ο Μπερναμπό υποσχέθηκε να του δώσει την κόρη του, Βαλεντίνα, ως νύφη στον υιό του, Πέτρο.Το 1373, η Βαλεντίνα ήταν έτοιμη να μεταβεί στην Κύπρο προκειμένου να νυμφευθεί τον Πέτρο, ωστόσο η τέλεση του γάμου αναβλήθηκε, λόγω προβλημάτων μεταξύ των Λουζινιάν και της Nuova Maona της Χίου.Τον Σεπτέμβριο του 1377, ο γάμος έλαβε χώρα δια πληρεξουσίου. Η νύφη εγκατέλειψε το Μιλάνο την αμέσως επόμενη χρονιά.Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε μία κόρη, η οποία, ωστόσο, απεβίωσε σε ηλικία δύο ετών (Λευκωσία, 1382). Στις 13 Οκτωβρίου 1382, η Βαλεντίνα έγινε χήρα. Παρέμεινε στην Κύπρο, προσπαθώντας να αναλάβει την αντιβασιλεία, για λογαριασμό της Κόρης της, ενώ στην συνέχεια την διακυβέρνηση του βασιλείου. Ανάλογο παλαιότερο παράδειγμα ήταν αυτό της μητριάς της, Ελεονώρας της Αραγωνίας, η οποία, το 1369, είχε αναλάβει την διακυβέρνηση για λογαριασμό του δεκατριάχρονου, τότε, υιού της, Πέτρου. Ωστόσο, αυτή την φορά, το συμβούλιο των ευγενών αποφάσισε την εκλογή ενός νέου βασιλιά, με την επιλογή τους να είναι ο θείος του Πέτρου Β΄, Ιάκωβος. Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ των Πουατιέ βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνο: μία κόρη 1380-1382, απεβ. 2 ετών.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1980

Τα 6α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1980.

 Καλύτερη Ταινία: Οργισμένο είδωλο Καλύτερη Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι – Tess Επιλαχών: Richard Rush – The Stunt Man Α' Ανδρικός Ρόλος: Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Οργισμένο είδωλο Επιλαχών: Τζον Χαρτ – The Elephant Man Α' Γυναικείος Ρόλος: Σίσι Σπέισεκ – Coal Miner's Daughter Επιλαχών: Mary Tyler Moore – Ordinary People Β' Ανδρικός Ρόλος: Τίμοθι Χάτον – Συνηθισμένοι Άνθρωποι Επιλαχών: Τζο Πέσι – Οργισμένο είδωλο Β' Γυναικείος Ρόλος: Mary Steenburgen – Melvin and Howard Καλύτερο Σενάριο: John Sayles – Return of the Secaucus 7 Καλύτερου Διευθυντή Φωτογραφίας: Ghislain Cloquet και Geoffrey Unsworth – Tess Καλύτερη Μουσική: Ry Cooder – The Long Riders Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: The Tin Drum (Die Blechtrommel) • Δυτική Γερμανία/Γαλλία/Πολωνία/Γιουγκοσλαβία Experimental/Independent Film/Video Award: Yvonne Rainer – Journeys from Berlin/1971 Joel DeMott – Demon Lover Diary Βραβείο Νέας Γενιάς: Carroll Ballard Βραβείο Επιτεύγματος Καριέρας: Ρόμπερτ Μίτσαμ Ο Επίσημος ιστότοπος
Δυναστεία Ρασίντι

Η δυναστεία των Ρασίντι, που ονομάζεται επίσης Αλ Ρασίντ ή Οίκος του Ρασίντ ( αραβικά: آل رشيد‎ Āl Rashīd, προφορά [ʔæːl raˈʃiːd] ), ήταν ένας ιστορικός Αραβικός Οίκος ή δυναστεία στην Αραβική Χερσόνησο μεταξύ 1836 και 1921. Τα μέλη του ήταν ηγεμόνες του Εμιράτου του Χαΐλ και οι πιο τρομεροί εχθροί του Οίκου των Σαούντ, ηγεμόνων του Εμιράτου του Νετζντ . Βρίσκονταν στο κέντρο του Χαΐλ, πόλης στο βόρειο Νατζντ, που αντλούσε τον πλούτο της από τη διαδρομή του προσκυνήματος Χατζ στη Μέκκα, και ήταν επίσης εμπορικό κέντρο. Οι ηγεμόνες του Χαΐλ ήταν οι γιοι του Αμπντουλάχ μπιν Ρασίντ, ιδρυτή της δυναστείας.

 Η δυναστεία Ρασίντι πήρε το όνομά της από τον πρόγονό τους, Αμπντουλάχ μπιν Αλί Αλ Ρασίντ, τον πρώτο εμίρη, ο οποίος ξεκίνησε την ίδρυση του Εμιράτου του Χαΐλ. Οι εμίρηδες Ρασίντι συνεργάστηκαν στενά με την Οθωμανική Αυτοκρατορία . Ωστόσο, αυτή η συνεργασία έγινε προβληματική καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε τη δημοτικότητά της. Το 1890, ο Αλ Ρασίντ κατέλαβε το Ριάντ και στη συνέχεια νίκησε τις σαουδαραβικές φυλές, οι οποίες κατέφυγαν στην εξορία, πρώτα στο Μπαχρέιν, μετά στο Κατάρ και τελικά στο Κουβέιτ . Όπως και με πολλές άλλες αραβικές δυναστείες, η έλλειψη ενός αποδεκτού κανόνα διαδοχής ήταν ένα επαναλαμβανόμενο πρόβλημα για τους Ρασίντι. Η εσωτερική διαμάχη συνήθως επικεντρωνόταν στο αν η διαδοχή στη θέση του εμίρη έπρεπε να είναι οριζόντια (σε έναν αδελφό) ή κάθετη (σε έναν γιο) και συχνά επιλυόταν βίαια. Έξι ηγέτες Ρασίντι πέθαναν βίαια τα τελευταία χρόνια του δέκατου ένατου αιώνα. Κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η Αραβική Χερσόνησος βίωσε μια μακροχρόνια σειρά πολέμων καθώς οι Σαουδάραβες και οι σύμμαχοί τους προσπαθούσαν να ενώσουν τη χερσόνησο υπό την κυριαρχία τους. Μέχρι το 1921, το Χαΐλ κατελήφθη από τον Αμπντουλαζίζ Αλ Σαούντ. Μερικά μέλη της οικογένειας Ρασίντ εγκατέλειψαν τη χώρα σε οικειοθελή εξορία, κυρίως στο Βασίλειο του Ιράκ, το Πακιστάν, το Ομάν, το Κουβέιτ και τα ΗΑΕ. Μέχρι τη δεκαετία του '90, λίγοι ήταν ακόμα εκτός Σαουδικής Αραβίας. Υπήρξε μια τάση να αποδίδεται η ανάπτυξη του Οίκου των Ρασίντ σε εμπορική επέκταση, αλλά έχουν έρθει στο φως έγγραφα, που υπογραμμίζουν τη σημασία των εξωτερικών πιέσεων και την αλληλεπίδραση των Ρασίντι με ξένες κυβερνήσεις και ηγέτες. Λέγεται επίσης το ίδιο και για τους Αλ Σαούντ, κάτι που τους εκτόξευσε στην εξουσία. Al Rashid στο hukam.net, με φωτογραφίες και σημαίες. (Αραβικά)
Αρχαιοσεισμολογία

Με τον όρο αρχαιοσεισμολογία εννοείται η μελέτη σεισμών του παρελθόντος από την ανάλυση αρχαιολογικών θέσεων. Τέτοιου είδους αναλύεις αποδίδουν συνήθως άγνωστες πληροφορίες για σεισμικά γεγονότα που δεν έχουν ιστορικά καταγραφεί. Τέτοιου είδους δεδομένα βοηθούν επίσης στην τεκμηρίωση σεισμικού κινδύνου σε περιοχές με μεγάλες περιόδους επαναφοράς εξαιρετικά καταστροφικών σεισμών. Το 1991, σε διεθνές συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα σηματοδοτήθηκε η έναρξη της σύγχρονης έρευνας στον τομέα της αρχαιοσεισμολογίας, που περιγράφθηκε ως «μελέτη των αρχαίων σεισμών και των κοινωνικών, πολιτιστικών, ιστορικών και φυσικών επιδράσεών τους».

 Το αρχαιολογικό αρχείο φέρει τρεις διαφορετικές μαρτυρίες σεισμικής δραστηριότητας. Τα αρχαιολογικά υπολείμματα εκτοπίζονται από ένα ενεργό ρήγμα. Τα υπολείμματα και αντικείμενα που περιλαμβάνονται σε στρώματα καταστροφής και σχετίζονται με την υποχώρηση του έδαφος ή τη δόνησή του, μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέχρι σήμερα για τη χρονολόγηση των ζημιών του σεισμού. Επίσης, άλλα αρχαιολογικά στοιχεία, όπως επισκευές, η εγκατάλειψη ενός τόπου ή αρχιτεκτονικές αλλαγές, μπορούν να συμβάλλουν στον εντοπισμό των αρχαίων σεισμών. Τα αρχαία κτίρια και άλλες ανθρωπογενείς δομές είναι δυνατόν να μελετηθούν για σημάδια της αρχαίας σεισμικής καταστροφής, που σχετίζονται συχνά με τη δόνηση του εδάφους. Μαργαριταρίδου, Στελλίνα (2 Μαΐου 2015). «Δύο Πανεπιστήμια, ένας καταστροφικός σεισμός, ο Όμηρος και η Τροία». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Ιανουαρίου 2019. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016. «Δύο κίονες της Ακρόπολης, μάρτυρες της σεισμικής ιστορίας της Αθήνας». Το Βήμα:Πολιτισμός. 20 Απριλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016. «Archaeoseismology». Academia.edu. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016. «Quantitative Methods in Archaeoseismology» (PDF). 1 st INQUA ‐ IGCP ‐ 567 International Workshop on Earthquake Archaeology and Palaeoseismology. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 21 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Μαρτίου 2016.
Σεμιόν Αλάπιν

Ο Σεμιόν Ζινόβγιεβιτς Αλάπιν (ρωσικά: Семён Зиновьевич Алапин‎, γενν. 19 Νοεμβρίου 1856, Αγία Πετρούπολη - 15 Αυγούστου 1923. Χαϊδελβέργη) ήταν Ρώσος σκακιστής, αναλυτής σκακιστικών ανοιγμάτων και συνθέτης γρίφων. Ήταν, επίσης, γλωσσολόγος, μηχανικός σιδηρόδρομων και έμπορος σιτηρών.

 Γεννημένος στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 19 Νοεμβρίου, ήταν ένας εκ των καλύτερων Ρώσων σκακιστών του αργότερου 19ου αιώνα. Πέθανε στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας, στις 15 Αυγούστου 1923. Στη σημερινή εποχή είναι ευρύτερα γνωστός για τη δημιουργία σκακιστικών συστημάτων σχεδόν σε όλα τα κύρια ανοίγματα. Τα περισσότερα από αυτά δε χαίρουν μεγάλης χρήσης από τους σύγχρονους σκακιστές μεγάλου επιπέδου, αλλά η Βαριάντα Αλάπιν στη Σικελική άμυνα είναι ένα κύριο σύστημα που παίζεται έως και σήμερα από γνωστούς Διεθνείς γκρανμαίτρ. Βαριάντα Αλάπιν της Σικελικής άμυνας: 1. ε4 γ5 2. γ3 Άνοιγμα Αλάπιν στην Ανοικτή παρτίδα: 1. ε4 ε5 2. Ιε2!; Γκαμπί Αλάπιν στη Γαλλική άμυνα: 1. ε4 ε6 2. δ4 δ5 3. Αε3!; Άμυνα Αλάπιν στην Ισπανική παρτίδα: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αβ5 Αβ4 Βαριάντα Αλάπιν στην άμυνα Κάρο-Κανν: 1. ε4 γ6 2. γ3 Βαριάντα Αλάπιν στην Ολλανδική άμυνα (επίσης γνωστή και ως "Βαριάντα Μανχάταν"): 1. δ4 ζ5 2. Βδ3 Βαριάντα Αλάπιν στο Γκαμπί της βασίλισσας: 1. δ4 δ5 2. γ4 ε6 3. Ιγ3 β6 Βαριάντα–Αλάπιν Στάινιτς στο Γκαμπί του Έβανς: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αγ4 Αγ5 4. β4 Α:β4 5. γ3 Αα5 6. 0-0 δ6 7. δ4 Αη4 Βαριάντα–Αλάπιν Στάινιτς στο Γκαμπί του Έβανς: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιγ6 3. Αγ4 Αγ5 4. β4 Α:β4 5. γ3 Αα5 6. 0-0 δ6 7. δ4 Αδ7 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Semyon Alapin στο Wikimedia Commons
Ο.Φ. Αγίου Ματθαίου

Ο Όμιλος Φιλάθλων Αγίου Ματθαίου, γνωστός και συντμημένα ως «Ο.Φ.Α.Μ.», είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Άγιο Ματθαίο στην Κέρκυρα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1972, έχει χρώματα το κόκκινο και το μπλε και έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αγίου Ματθαίου.

 Ο «Όμιλος Φιλάθλων Αγίου Ματθαίου» ιδρύθηκε το 1972. Αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ε.Π.Ο. με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 1905 και εντάχθηκε στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του δράση. Αρχικά ξεκίνησε από τις μικρότερες κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και έπειτα από την άνοδο στην πρώτη τη τάξει κατηγορία, δεν υποβιβάστηκε ποτέ ξανά από αυτήν.Την αγωνιστική περίοδο 1994-95 ο ΟΦΑΜ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και πανηγύρισε την άνοδο στην Δ' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του, όπου και αγωνίστηκε τη σεζόν 1995-96 και παρέμεινε μέχρι και τη σεζόν 1997-98. Τη σεζόν 1999-00 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου όμως έχασε την άνοδο στην Δ' Εθνική. Τη σεζόν 2001-02 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, κερδίζοντας την επάνοδο στην Δ' Εθνική, στην οποία όμως παρέμεινε προσωρινά τη σεζόν 2002-03, όποτε και υποβιβάστηκε. Τη σεζόν 2005-06 στέφθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και επέστρεψε στην Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2006-07, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό. Τη σεζόν 2012-13 αναδείχθηκε ξανά πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κέρκυρας και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, χάνοντας την επάνοδο στα εθνικά πρωταθλήματα. Τη σεζόν 2019-20 ο ΟΦΑΜ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, κερδίζοντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία και την επιστροφή στα εθνικά πρωταθλήματα.Το 2020-21 το πρωτάθλημα διεξήχθη σε έναν γύρο αντί για δυο.Ο ΟΦ Αγίου Ματθαίου τερμάτισε στην 5η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία.Το 2021-22 τερμάτισε στην 9η θέση και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Από τον ΟΦΑΜ ξεκίνησαν την καριέρα τους ποδοσφαιριστές οι οποίοι αγωνίστηκαν σε υψηλό επίπεδο, όπως ο διεθνής Ορέστης Καρνέζης μεταξύ άλλων. Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Κέρκυρας:6 (1994-95, 1999-00, 2001-02, 2005-06, 2012-13, 2019-20) Κύπελλο Ε.Π.Σ. Κέρκυρας:5 (1996-97, 1997-98, 2001-02, 2014-15, 2017-18) Φιναλίστ κυπέλλου ΕΠΣ Κέρκυρας:1 (2013-14) Σούπερ καπ ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (2006, 2014) φιναλίστ σούπερ καπ ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (2013, 2018)
Σκιργκάιλα

Ο Σκιργκίλα, λευκορωσ. Скіргайла (π. 1353/4 - 11 Ιανουαρίου 1397) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν αντιβασιλιάς τού μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας (1386-92), στη θέση τού αδελφού του Γιαγκιέλο.

 Ήταν γιος τού Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και της Ουλιάνας των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς πρίγκιπα τού Τβερ. Το 1377 απεβίωσε ο Αλγκίρντας και τον διαδέχθηκε ο γιος του Γιαγκιέλο. Πιστεύεται, ότι οι δυναστικές έριδες αυτού με τον θείο του Κεστούτις και τον Βυτάουτας (γιο τού Κεστούτις) ξεκίνησαν από τον Σκιργκάιλα. Το 1379 ταξίδευσε στους Τεύτονες Ιππότες και ένα έτος μετά έγινε η αμφιλεγόμενη συνθήκη τού Ντοβυντίσκες. Ο Σκιργκάιλα ήταν ο κύριος υποστηρικτής του αδελφού του Γιογκάιλα και τον βοήθησε στο να φυλακίσει τον Κεστούτις και τον γιο του στο κάστρο Κρέβα, κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου της Λιθουανίας (1381-84). Μερικοί ιστορικοί υποθέτουν ότι η αποβίωση τού Κεστούτις μία εβδομάδα μετά από τη φυλάκισή του, ήταν δολοφονία που εκτελέστηκε από τον Σκιργκάιλα. Ως ανταμοιβή για την καλή δουλειά του, έλαβε το δουκάτο τού Τρακάι. Όταν ο Γιαγκιέλο ετοιμαζόταν για την Ένωση της Κρέβα, ο Σκιργκάιλα συμμετείχε ενεργά στις διαπραγματεύσεις, μάλιστα έγινε επικεφαλής αποστολής στην Πολωνία. Οι διαπραγματεύσεις επέτυχαν και ο Γιογκάιλα νυμφεύτηκε τη Γιάντβιγκα των Καπετιδών-Ανζού, κόρη και κληρονόμο τού αποβιώσαντος Λουδοβίκου Α΄ της Πολωνίας το 1386. Η Γιάντβιγκα ήταν βασίλισσα της Πολωνίας και ο Γιογκάιλα στέφθηκε βασιλιάς της με τον γάμο του. Ο Γιαγκιέλο άφησε τον Σκιργκάιλα ως αντιβασιλιά στη Λιθουανία. Πάντως ο Σκιργκάιλα δεν ήταν δημοφιλής στους ευγενείς και ο Βυτάουτας είδε αυτό ως αφορμή για να κερδίσει δύναμη: το 1389 ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο και επιτέθηκε στο Βίλνιους. Δεν επέτυχε και ζήτησε τη συνδρομή των Τευτόνων Ιπποτών. Τελικά το 1392 ο Γιογκάιλα και ο Βυτάουτας υπέγραψαν τη συμφωνία τού Οστρόβ: ο Βυτάουτας έγινε αντιβασιλιάς της Λιθουανίας και τού επεστράφη το πατρικό δουκάτο τού Τρακάι. Ως αποζημίωση, ο Σκιργκάιλα έλαβε ένα μέρος της Βολυνίας και τού Κιέβου το 1395. Οι περιστάσεις τού τέλους του δεν είναι ξεκάθαρες. Φημολογείται ότι δηλητηριάστηκε με εντολές Ορθοδόξων αξιωματούχων. Τάφηκε στη Λαύρα Πεσέρσκ τού Κιέβου. Vytautas Spečiūnas, ed. (2004). "Skirgaila". Lietuvos valdovai (XIII-XVIII a.): enciklopedinis žinynas (in Lithuanian). Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas. p. 54. ISBN 5-420-01535-8.
Σαμαραίικα Ηλείας

Tα Σαμαραίικα είναι οικισμός του Νομού Ηλείας. Βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του νομού και γειτνιάζουν με την λίμνη-έλος Λάμια. Ανήκουν από το 2010 κ.εξ. διοικητικά στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.

 Την 19/03/1961 αναγνωρίστηκαν ως οικισμός και προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Μανωλάδας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκαν στο Δήμο Βουπρασίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης". Με αφορμή την τοποθεσία του οικισμού εντός της περιοχής του υδροβιότοπου Κοτυχίου-Στροφυλιάς, περιοχής δηλ. ιδιαίτερου φυσικού κάλους και μεγάλης οικολογικής σημασίας για την χλωρίδα και την πανίδα που διατηρεί και προστατευόμενη από τη Συνθήκη RAMSAR, εγέρθηκε τις τελευταίες δεκαετίες ζήτημα νομιμότητας της ύπαρξης του οικισμού εκεί και το αν η περιοχή είναι δασική ή, καλώς ή κακώς, άλλης χρήσης. Υπάρχει σε εξέλιξη επ' αυτού σχετικός από καιρό δικαστικός αγώνας. Το ζήτημα εντάθηκε και επικαιροποιήθηκε κατόπιν και της δραστηριοποίησης της "Οικολογικής Κίνησης Πάτρας" (ΟΙΚΙΠΑ). Το ζήτημα οδήγησε και σε συζητήσεις για τα "ορθά" ή μη διοικητικά όρια της περιοχής, δηλ. αν τα Σαμαραίικα ορθά ή εσφαλμένα ανήκουν στο Νομό Ηλείας. Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής: Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012) Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Γενικά Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σαμαραιίκων Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/03/2014. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Μανολάδας Ηλείας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 09/03/2014.Σχετικά με το οικολογικό ζήτημα και τη διένεξη για τα διοικητικά όρια (ενδεικτικά) Γλυκοκοιτάζουν τα Σαμαρέικα παράγοντες Ηλείας, Αχαΐας, enet.gr. 17/10/2011. Ανακτήθηκε: 09/03/2014. Αχαία - Ηλεία: «Μέτωπο» συστήνει ο Δήμος Ανδραβίδας-Κυλλήνης για τα «Σαμαρέικα», patrastimes.gr. 05/03/2013. Ανακτήθηκε: 09/03/2014. Όλη η αλήθεια για τα Σαμαρέικα με ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα, patrisnews.com. Ανακτήθηκε: 09/03/2014. Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.) - "ΣΑΜΑΡΕΪΚΑ: Η πληγή της Στροφιλιάς", κείμενο: Ηλίας Ντρες, δασολόγος. oikipa.gr. Ανακτήθηκε: 09/03/2014. Οικολογική Κίνηση Πάτρας (ΟΙ.ΚΙ.ΠΑ.) - "ΚΥΑ Στροφυλιάς: Εκτός προστασίας τα «Σαμαρέικα»", oikipa.gr. Ανακτήθηκε: 09/03/2014.
Κιγχόνη

Η κιγχόνη είναι γένος φυτών, ιθαγενών της Νότιας Αμερικής, που ανήκει στην οικογένεια Ερυθροδανοειδή (Rubiaceae). Το γένος κιγχόνη (Cinchona) περιλαμβάνει περί τα 35 περίπου είδη των τροπικών περιοχών. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι φαρμακευτικά και από το φλοιό τους εξάγεται το αλκαλοειδές κινίνη. Στο εμπόριο οι φλοιοί της κιγχόνης έρχονται σε επίπεδα κομμάτια ή τυλιγμένα σαν σωλήνες. Καλλιεργείται σε εδάφη πλούσια και καλά στραγγιζόμενα και σε μεγάλο υψόμετρο, που φθάνει και τα 2.000μ. Πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Είναι γενικά ανθεκτικό σε βλαβερά φυτικά και ζωικά παράσιτα. Η παγκόσμια παραγωγή φλοιών κιγχόνης υπολογίζεται σε 10.000-20.000 τόνους το χρόνο, ενώ τη μεγαλύτερη παραγωγή έχει η Ιάβα.

 Τα είδη της κιγχόνης είναι δέντρα ύψους συνήθως 15-20 μέτρων, με στρογγυλή ή πυραμιδοειδή κόμη και πλούσιο φύλλωμα. Έχουν μικρά άνθη, με ωραία οσμή, λευκά ή ρόδινα, που σχηματίζουν ταξιανθίες φόβες. Ο καρπός είναι κάψα και έχει πολλά μικρά σπέρματα. Ο φλοιός του δέντρου φέρει εξωτερικά εγκάρσιες και κατά μήκος ρωγμές, ενώ η εσωτερική του επιφάνεια είναι ραβδωτή. Το χρώμα του κυμαίνεται από ερυθροκαστανό ως καστανοκίτρινο.Έχει ελαφρώς αρωματική οσμή και γεύση πικρή- στυφή. Οι φλοιοί της κιγχόνης χρησιμοποιούνται με τη μορφή διαφόρων σκευασμάτων (εκχυλίσματα, βάμματα, οίνος), ως αντιπυρετικά και ανθελονοσιακά, ως τονωτικά και ερεθιστικά της πέψης, κυρίως όμως για την απομόνωση των αλκαλοειδών κινίνης και κινιδίνης. Η κινίνη χρησιμοποιείται προληπτικά και θεραπευτικά κατά της ελονοσίας, ως αντιπυρετικό και ελαφρύ αναλγητικό σε μυαλγίες. Η κινιδίνη χορηγείται σε ταχυκαρδίες και αρρυθμίες της καρδιάς. Η παγκόσμια κατανάλωση κινίνης ανέρχεται σε 400-500 τόνους ετησίως. Δεν είναι τυχαίο ότι η κιγχόνη είναι ιθαγενές φυτό της Νότιας Αμερικής και ιδίως του Περού, της Κολομβίας και της Βολιβίας. Οι ιθαγενείς Ίνκας γνώριζαν τις αντιπυρετικές ιδιότητες του φλοιού της κιγχόνης πριν ακόμα ανακαλυφθεί η Αμερική. Η σημασία της κιγχόνης διαφαίνεται και από το γεγονός ότι υπάρχει στο εθνόσημο του Περού. Στη συνέχεια η χρήση των φλοιών του φυτού αυτού μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ισπανούς εξερευνητές. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα απομονώθηκαν δύο δραστικά συστατικά της κιγχόνης, η κινίνη και η κινιδίνη. Αυτό έγινε το 1820 από τους Γάλλους επιστήμονες Πελετιέ και Καβεντίρ. Κιγχόνη η ερυθρόχυμος (Cinchona succirubra). Ο φλοιός της διατίθεται στο εμπόριο ως ερυθρή κίνα. Περιέχει 5,8% αλκαλοειδή εκ των οποίων το 30-60% είναι κινίνη. Κιγχόνη η καλισάγια (Cinchona calisaya). Από αυτήν παράγεται κίτρινη κίνα. Περιέχει 4-8% αλκαλοειδή εκ των οποίων το 50% είναι κινίνη. Κιγχόνη η λεδγεριανή (Cinchona ledgeriana), η οποία παράγει επίσης κίτρινη κίνα και μοιάζει πολύ με το προηγούμενο είδος. Έχει περιεκτικότητα 15% σε αλκαλοειδή από τα οποία το 80-90% είναι κινίνη. Κιγχόνη η φαρμακευτική (Cinchona officinalis), η οποία δίνει την γκρίζα κίνα. Περιέχει αλκαλοειδή κατά 5-8%, εκ των οποίων μόνο 2-7,5% είναι κινίνη. Χρησιμοποιείται στην ποτοποιία. Κιγχόνη η χνοώδης (Cinchona pubescens) Φυτολογία, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών. Ιατρική και Χρήμα.
Κάτω Πύργος

Ο Κάτω Πύργος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Βρίσκεται στον Κόλπο της Μόρφου, στη χερσόνησο της Τηλλυρίας, και περιβάλλεται από το ορεινό σύμπλεγμα του Τροόδους. Η Κοινότητα έχει περίπου 1500 κατοίκους ενώ κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στο χωριό διαμένουν και αρκετοί παραθεριστές. Απέχει γύρω στα 70 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία

 Στο χωριό ευδοκιμούν πολλά φρουτόδεντρα. Φημίζεται κατά κύριο λόγο για την παραγωγή ροδάκινων, λεμονιών, πορτοκαλιών, μανταρινιών,σύκων, μάνγκο και αβοκάντο. Στο χωριό υπάρχουν δύο ιεροί ναοί. Ο παλαιός ναός αφιερωμένος στην Αγία Ειρήνη και ο νέος ναός προς τιμήν του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης. Παρεκκλήσια της περιοχής περιλαμβάνουν τον Άγιο Στυλιανό, την Παναγία την Γαλόκτιστη και τον Προφήτη Ηλία, κτισμένα σε φυσικό περιβάλλον. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.