IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
The Formation of Damnation

The Formation of Damnation είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Testament, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Απριλίου του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast Records".

 Το 2003, ο Τσακ Μπίλι είχε αναρρώσει πλήρως από τη θεραπεία που υπέστη μετά τη διάγνωση του με μία σπάνια μορφή καρκίνου στους όρχεις και οι Testament ξεκίνησαν να παίζουν ζωντανά και πάλι, με το ντράμερ των Sadus, Τζον Άλεν, να αναλαμβάνει τα τύμπανα. Ο Άλεν αντικαταστάθηκε από τον Πολ Μπόσταφ, όπως ανακοινώθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2004.Τον Μάιο του 2005, το συγκρότημα πραγματοποίησε την περιοδεία "10 Days in May Tour" με τη σύνθεση των Μπίλι, Σκόλνικ, Πίτερσον και Κρίστιαν, ενώ τα τύμπανα μοιράζονταν ο Λούι Κλεμέντε με τον Τζον Τεμπέστα. Το συγκρότημα συνέχισε με περισσότερες συναυλίες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο "Live in London". Ακολούθησαν οι εμφανίσεις του συγκροτήματος για πρώτη φορά στο "Dubai Desert Rock festival" τον Μάρτιο του 2006, μαζί με τους Iron Maiden, Megadeth, κ.α..Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Άλεξ Σκόλνικ δήλωσε ότι το συγκρότημα θα επέστρεφε στο στούντιο στις αρχές της επόμενης χρονιάς με σκοπό την ηχογράφηση του νέου τους άλμπουμ. Τον επόμενο Ιούνιο, οι Testament υπέγραψαν στη "Nuclear Blast" και ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του άλμπουμ για τον Μάρτιο του 2008. Στα τέλη του 2007, έγινε γνωστό ότι ο τίτλος του νέου δίσκου θα ήταν "The Formation of Damnation" και ότι η κυκλοφορία του άλμπουμ θα καθυστερούσε μέχρι τις 29 Απριλίου του 2008.Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 59 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες, πουλώντας 11.900 αντίτυπα κατά την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Επίσης, ανέβηκε στο # 15 των γερμανικών τσαρτ, το # 12 των φινλανδικών και το Top-30 στην Αυστρία, τη Σουηδία και τη Νορβηγία. 1. For the Glory of... (Peterson) - 1:122. More Than Meets the Eye (Billy, James, Peterson) - 4:313. The Evil Has Landed (Billy, Souza, Peterson) - 4:444. The Formation of Damnation (Peterson, Souza, Ramirez) - 5:105. Dangers of the Faithless (Billy, James, Peterson, Skolnick) - 5:476. The Persecuted Won't Forget (Billy, Souza, Peterson) - 5:497. Henchmen Ride (Billy, Peterson) - 4:008. Killing Season (Billy, Souza, Peterson) - 4:529. Afterlife (Billy, Souza, Peterson) - 4:1310. F.E.A.R (Skolnick) - 4:4611. Leave Me Forever (Billy, Souza, Christian, Peterson) - 4:28 The Formation of Damnation (άλμπουμ)Επίσημη κυκλοφορία: 29 Απριλίου 2008 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Formation of Damnation" είναι οι εξής: Τσακ Μπίλι - φωνητικά Έρικ Πίτερσον - κιθάρα Άλεξ Σκόλνικ - κιθάρα Γκρεγκ Κρίστιαν - μπάσο Πολ Μπόσταφ - τύμπανα The Formation of Damnation - Testament | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Testament - The Formation of Damnation (album review) | Sputnikmusic Testament - The Formation of Damnation - Reviews - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1962-63

Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1962-63 διοργανώθηκε σε τέσσερις κατηγορίες, την πρώτη (με συμμετοχή οκτώ συλλόγων), τη δεύτερη (σε 2 ομίλους των 6-7 ομάδων), την τρίτη (με τρεις ομίλους των έξι) και την τέταρτη με δυο ομίλους των έξι. Στην Β, Γ και Δ κατηγορίες υπήρχαν προκριματική και τελική φάσεις. Τον τίτλο της Α΄ κατηγορίας κατέκτησε η Α.Ε. Νικαίας και 2ος ήταν ο Αίας Σαλαμίνας, οι οποίοι ανήλθαν στη Β΄ Εθνική κατηγορία.

 Α΄ με 8 ομάδες σε ενιαίο όμιλο. Β΄ με 14 ομάδες σε δυο ομίλους των 7 ομάδων. Γ΄ με 18 ομάδες σε τρεις ομίλους των 6 ομάδων. Δ΄ με 12 ομάδες σε δυο ομίλους των 6 ομάδων. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 31 Μαρτίου με αγώνες κατάταξης μεταξύ ισοβαθμούντων ομάδων για τη 2η αλλά και την τελευταία θέση. Η Β΄ Κατηγορία διεξήχθη μέσα στο 1963 και η προκριματική φάση ολοκληρώθηκε το Μάιο.Στην τελική φάση προκρίθηκαν 4 σύλλογοι: ΑΕΚ Φαλήρου , ΑΕ Δ΄ Καραβά , Πανασπροπυργιακός και ΑΟ Ποντίων Νίκαιας.Η κατάταξη στην τελική φάση που διήρκεσε από 19 Μαΐου ως 9 Ιουνίου είχε ως εξής: Οι 14 συνολικά ομάδες που συμμετείχαν χωρισμένες σε δυο ομίλους: Άνοδος στη Β΄ κατηγορία: ΑΕ Ρέντη Αρχιμήδης Ηρακλής Νικαίας Ηρακλής ΕλευσίναςΣτην προκριματική φάση οι 18 ομάδες ήταν χωρισμένες σε τρείς ομίλους:Α όμιλος: ΑΕ Ρέντη , Μαύρος Αετός , Θύελλα Κορυδαλλού, Κρίτων , Άφοβος , Σαρωνικός Β όμιλος: Αρχιμήδης , Άσπρα Χώματα , ΑΟΕΚ (ΑΕΚ Πειραιά) , Ελλήσποντος , Αμπελακιακός , Αχιλλεύς Γ όμιλος: Ηρακλής Νικαίας , Ηρακλής Ελευσίνας , Θύελλα Κρήνης , Απόλλων Ρέντη , Κένταυρος , ΑΕ Περάματος Άνοδος στη Γ΄ κατηγορία: Αστήρ Κερατσινίου Φ.Ο. Αγίου Δημητρίου Προκριματική Φάση: Συμμετείχαν 12 ομάδες σε δυο ομίλους. Δε συμμετείχε η Αρμενική αλλά επανήλθε η Μόντα Κλουμπ και εντάχθηκε η Δύναμη Κορυδαλλού Α όμιλος: Αστήρ Ευγενείας , ΑΕ Κορυδαλλού , Πορφύρας Φρεαττύδας , Φαληρικός , Παμπειραϊκός , Δύναμις Β όμιλος: Αστήρ Κερατσινίου , ΦΟ Αγίου Δημητρίου , ΑΕ Χατζηκυριακείου , ΑΕ Δραπετσώνας , Πίνδος , Μόντα Κλουμπ Ηλεκτρονικό αρχείο "ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ" Αρχείο εφημερίδας «Έθνος» στη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Εφημερίδων και Περιοδικού Τύπου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας
Ναυμαχία της Αβύδου

Η ναυμαχία της Αβύδου ήταν μια ναυτική σύγκρουση που διεξήχθη στον Ελλήσποντο το 410 π.Χ. ανάμεσα στους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες στο πλαίσιο του Πελοποννησιακού Πολέμου.

 Μετά τη ναυτική νίκη των Αθηναίων στο Κυνός Σήμα, εγκαταστάθηκαν στη Σηστό. Μετά το θάνατο του Μινδάρου, οι Σπαρτιάτες είχαν ως νέο ναύαρχο τον Δωριέα από τις Συρακούσες και τους Πέρσες του Φαρνάβαζου συγκεντρώνοντας ένα στόλο 97 πλοίων. Κατευθύνθηκαν προς την Άβυδο με σκοπό την αντιμετώπιση του αθηναϊκού στόλου του Θράσυλλου και του Θρασύβουλου. Ο αθηναϊκός στόλος που βρισκόταν στη Σηστό αριθμούσε 74 πλοία, ενώ μόλις έμαθε ότι οι Σπαρτιάτες θα επετίθοντο στην Άβυδο αμέσως κατευθύνθηκαν εναντίον τους. Μόλις συναντήθηκαν οι δύο αντίπαλοι στόλοι παρατάχθηκαν για μάχη. Η ναυμαχία άρχισε με τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες να πολεμούν με μίσος ο ένας με τον άλλο χωρίς να έχει το πλεονέκτημα της νίκης κάποιος από τους δύο. Αυτό έγινε για ώρες, αλλά ήρθε ο Αλκιβιάδης με 17 τριήρεις. Το ηθικό των Αθηναίων αναπτερώθηκε και κατάφεραν να διασπάσουν την παράταξη των Σπαρτιατών. Οι Αθηναίοι είχαν μικρές απώλειες, ενώ οι Σπαρτιάτες έχασαν 30 πλοία. Ντόναλντ Κέηγκαν, Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος (Penguin Books, 2003)
Χουτιανά Άρτας

Τα Χουτιανά Άρτας είναι ένας ορεινός συνοικισμός των Πηγών Αρτας στα 1050 μέτρα στον Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη. Τα Χουτιανά Άρτας βρίσκονται στο βουνό Κοκκινολακος και μαζί με τους οικισμούς Αηδονιά, Ιτέα, Κασιανός, Μηλιές(Γρέβια), Άγιος Βασίλειος, Άγιος Νικόλαος, Παλαιομύλια και Δίλοφο αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Πηγών Άρτας της Δημοτικής Ενότητας Τετραφυλίας του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη.

 Η προέλευση του ονόματος είναι απροσδιόριστη. Πάντως σε ορισμένα παλιά βιβλία αναφέρεται ως Χωδιανά και σε μερικούς παλιούς χάρτες ως Χοδιανά. Μια πιθανή ερμηνεία, όμως ατεκμηρίωτη, είναι να προέρχεται από τη λέξη χους, που σημαίνει συσσωρευμένο χώμα, ανάχωμα, γήλοφος. Μια άλλη εκδοχή είναι να πήρε το όνομά του από τον Καπετάν Χούτα ο οποίος τον χρησιμοποιούσε με τα παληκάρια του ως χώρο ανάπαυλας και ξεκούρασης (λημέρι) στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η κανονική ιστορία των Χουτιανών Άρτας βρίσκετε στην αρχαιολογική υπηρεσία Ιωαννίνων Η πρόσβαση στα Χουτιανά είναι εφικτή μέσω της Επαρχιακής οδόυ Άρτας - Καρδίτσας. Με αφετηρία την Άρτα ακολουθούμε τη διαδρομή που περνάει από Πέτα, Άνω Καλεντίνη, Ξηρόκαμπος, Κρανιές, Αστροχώρι, Μηλιανά,πάνω απο τον συνοικισμός των Μηλιανω την Λαγκάδα στο βουνό Κοκκινόλακος και φθάνουμε στα Χουτιανά. Τα Χουτιανά το 1940 είχαν 171 κατοίκους, το 1951 δεν αναφέρεται, το 1961 είχαν 47, το 1971 είχαν 37, το 1981 απογράφηκαν 28 κάτοικοι, και το 1991 είχαν 19 κατοίκους. Τέλος στην τελευταία απογραφή του 2001 οι κάτοικοι των Χουτιανών Άρτας καταγράφηκαν 132 Ιστοσελίδα του Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη Ιστοσελίδα της Π.Ε Άρτας Ιστοσελίδα των Χουτιανών(προς το παρόν μη διαθέσιμη)
Πανεπιστήμιο (τρένο) "Varsity"

To τρένο Varsity (Πανεπιστήμιο) ήταν ένα τρένο που λειτουργούσε από την Chicago, Milwaukee, St. Paul &amp; Pacific Railroad (Οδός Μιλγουόκι) σε μια διαδρομή απόστασης πάνω από 14 μιλίων μεταξύ του Σικάγο και του Μάντισον στο Γουισκόνσιν.

 Η "Οδός Μιλγουόκι" ξεκίνησε να λειτουργεί τρένα που συνέδεαν το Σικάγο με το Μάντισον το 1927, σε μια υπηρεσία η οποία πήρε το όνομα του πανεπιστημίου Marquette μια δεκαετία αργότερα, και αρχικά λειτουργούσε μεταξύ των Chicago Union Station και Mason City, Iowa, μία διαδρομή, οκτώ ωρών και 384 μιλίων, ώς το 1951 όταν η υπηρεσία σταμάτησε και το τρένο μετονομάστηκε Πανεπιστήμιο (Varsity).Στις πρώτες μέρες η κινητήριος της Milwaukee Road's ήταν ατμομηχανή τύπου 4-6-2 "Pacific" . Στα τέλη του 1940 οι ντηζελοκίνητες εμφανίστηκαν και κατά το 1950, ηλεκτράμαξες EMD F-unit ξεκίνησαν την λειτουργία. H σύνθεση του συρμού αποτελούνταν από ένα ταχυδρομικό βαγόνι και δύο επιβατικά μαζί με το βαγόνι καφετέρια. Στη διάρκεια των διακοπών και των αγώνων των Wisconsin Badgers football στο Camp Randall Stadium, το Varsity λειτουργούσε με περισσότερα βαγόνια. Στα τέλη του 1950 το Varsity άρχισε να αντιμετωπίζει μείωση επιβατών λόγω της αυξημένης ταξιδιωτικής δημοφιλίας του αεροπλάνου και του αυτοκινήτου. Το 1963, το Milwaukee Road σταμάτησε, τις υπηρεσίες του παρόλο που για ένα σύντομο διάστημα οι υπηρεσία καφέ εστίασης ξαναλειτούργησε εκτάκτως μέσω της εκτοπισμένης Skytop Lounges και της κατακερματισμένης Olympian Hiawatha, όπου μέχρι το 1965, αντικαταστήθηκαν όλα τα βαγόνια. Μετά τον τερματισμό του συμβολαίου μεταξύ της Milwaukee Road’s και των Ταχυδρομικών Υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Postal Service) το 1967, η Milwaukee Road αιτήθηκε στο Διαπολιτειακό Επαγγελματικό Επιμελητήριο (Interstate Commerce Commission) να σταματήσει τα δρομολόγια του, αλλά το Συμβούλιο αποφάσισε οτι πρέπει να διατηρηθεί η λειτουργία τα Σαββατοκύριακα και στις Διακοπές. Η λειτουργία επισήμως σταμάτησε τον Απρίλιο του 1971 με την δημιουργία της ΑΜΤΡΑΚ (Amtrak). Το φθινόπωρο του 2014, ανακοινώθηκε οτι η Πούλμαν Ρέιλ Τζέρνυς (Pullman Rail Journeys), που ανήκε στην Άιοβα Πασίφικ Χόλντινγς (Iowa Pacific Holdings), θα θέσουν σε λειτουργία το 2014 ένα περιορισμένο αριθμό τρένων, μεταξύ του Σικάγο και του Μάντισον στο Γουισκόνσιν, συμπεριλαμβανομένων δύο αλέ ρετούρ, μεταξύ των πόλεων. Στις 12 Ιουνίου του 2016, η Ιστορική Σιδηροδρομική Εταιρία Φόρτ Γουέιν τοποθέτησε μεταλική πλακέτα (Nickel Plate 765), στην τύπου 2-8-4 Μπερκσάιρ "Berkshire" ατμομηχανή, και έγινε εκδρομικό τρένο που του δώθηκε το όνομα Varsity, τιμώντας το αρχικό τρένο Οδός Μιλγουόκι (Milwaukee Road), σε ένα τμήμα της διαδρομής μεταξύ του σταθμού North Glenview Metra, και του Τζέινσβιλ, με μία στάση στο Φόξ Λέικ.
Τζόρτζε Νέμανιτς

Ο Τζόρτζε, σερβ. Ђорђе Немањић (άκμασε 1208-1243) από τον Οίκο των Νέμανιτς ήταν μεγάλος πρίγκιπας της Ζέτας από το 1208 (τουλάχιστον) ως το 1243 (τουλάχιστον). Για κάποιο διάστημα αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Διόκλειας.

 Ήταν γιος τού Βούκαν στασιαστή μεγάλου πρίγκιπα και τιτουλάριου βασιλιά (βασ. στη Σερβία 1202-1204, στη Διόκλεια/Ζέτα 1190-1208), έτσι ο Τζόρτζε ήταν επίσης τιτουλάριος βασιλιάς για λίγα έτη μετά το τέλος τού πατέρα του. Συνέχισε να αγωνίζεται μεταξύ τού πατέρα του και τού θείου του και αποδέχθηκε την επικυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας. Είχε τέκνα: Ντιμίτριε. Στέφαν. Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. ISBN 978-0-472-08260-5. (Αγγλικά) Abulafia, David (1999). The New Cambridge Medieval History: c. 1198-c. 1300. Cambridge University Press. Jireček, Konstantin Josef (1911). Geschichte der Serben 1. Gotha.
Σταθερωτήρες πλοίου

Οι σταθεροποιητήρες (απαντάται και ως: σταθερωτές, και στην ναυτική καθομιλουμένη και με τον μάλλον όχι και τόσο δόκιμο όρο: σταθεροποιητές) πλοίου ή πηδάλια αντιδιατοίχισης ή περισσότερο γνωστά ως πτερύγια ευστάθειας (stabilizers) ονομάζονται οι υδραυλικοί μηχανισμοί που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία και ειδικότερα εκείνη των πλοίων, οι οποίοι περιορίζουν στο ελάχιστο τους κλυδωνισμούς από τον κυματισμό, διατηρώντας την ισορροπία και ευστάθεια του πλοίου.

 Πρόκειται για οριζόντια πτερύγια που βρίσκονται αναδιπλωμένα στα ύφαλα του πλοίου ανά ζεύγη. Η λειτουργία τους είναι ηλεκτροϋδραυλική και λειτουργούν αντιθέτως προς τον εγκάρσιο, προς το πλοίο, νοητό κοινό άξονά τους. Έτσι όταν υφίσταται κυματισμός αυτά ανοίγουν σε οριζόντια υποβρύχια θέση και όταν το πλοίο αρχίζει να παίρνει κλίση, να διατοιχίζεται, κοινώς να "μποτζάρει" π.χ. δεξιά, τότε το δεξιό πτερύγιο (κατά πλευρά σκάφους) στρέφεται ελαφρά, έτσι ώστε όλη η πρωραία ακμή του να στρέφει προς την επιφάνεια της θάλασσας, αντίθετα και ταυτόχρονα κινείται το αριστερό πτερύγιο του ζεύγους στην αριστερή πλευρά του σκάφους, που η πρωραία αυτού ακμή στρέφεται προς τα κάτω. Με την ταχύτητα όμως που έχει το πλοίο ο διατοιχισμός διακόπτεται ακριβώς στην έναρξή του και το πλοίο επανέρχεται και διατηρείται συνεχώς σε θέση ισορροπίας. Θέση στην οποία και τα πτερύγια ισορροπούν οριζόντια παραμένοντα σε ετοιμότητα επανάληψης λειτουργίας των, ανάλογα, με την επόμενη έναρξη κλίσης του πλοίου (αριστερά ή δεξιά). Με τέτοιους μηχανισμούς είναι εφοδιασμένα τα σύγχρονα επιβατηγά αλλά και όλα τα κρουαζιερόπλοια στα οποία η έννοια "άνεση" (των επιβατών) είναι κυρίαρχη. Η πρώτη εφαρμογή τέτοιων πηδαλίων σε πλοία οφείλεται στον Ιάπωνα Μοτόρα (S. Motora) το 1920. Το 1936 ο αγγλικός οίκος Ντένυ Μπράουν (Denny Brown) επέφερε στην αρχή τη σημαντική βελτίωση της περιστροφής των πηδαλίων πέριξ του άξονά τους, που γινόταν στο τέλος εκάστης γωνίας ταλάντωσης, ενώ τα πηδάλια του Μοτόρα έστρεφαν στο τέλος της κάθε περιόδου. Αργότερα και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου συμπληρώθηκε το σύστημα αυτών με τη περιστροφή όχι ολόκληρης της επιφάνειας αυτών αλλά μόνο του πρυμναίου τμήματος αυτών όπως ακριβώς των αεροπλάνων. Έτσι με την εφαρμογή αυτή ο χρόνος περιστροφής μειώθηκε μόλις στο 1 δευτερόλεπτο, γεγονός που πρόσφερε σημαντική ελάττωση της διατοίχισης στα πλοία με συνέπεια ν΄ αποτελέσουν για τα επιβατηγά πλοία στοιχείο διαφήμισης.
Α.Μ.Σ. Αλεξάνδρεια

Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Αλεξάνδρεια ήταν ελληνικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την πόλη της Αλεξάνδρειας στην Ημαθία. Ο σύλλογος διατηρούσε τμήμα ποδοσφαίρου και είχε αγωνιστεί στα πρωταθλήματα Γ και Δ Εθνικής.

 Ο ΑΜΣ Αλεξάνδρεια ιδρύθηκε το 1961 έπειτα από συγχώνευση των δυο τότε συλλόγων της πόλης «Μέγας Αλέξανδρος» και «Δόξα Ρουμλουκίου» και έκτοτε αναφερόταν συνήθως ως «Αλεξάνδρεια» αν και η επίσημη μετονομασία έγινε το 1963Από την περίοδο 1961-62 ο ΑΜΣ Αλεξάνδρεια αγωνίστηκε στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΚΔΜ όπου αγωνίζονταν σύλλογοι από Ημαθία, Πέλλα και Πιερία. Το 1965 κατέκτησε το πρωτάθλημα, δεν προβιβάστηκε όμως στη Β΄ Εθνική ,αλλά στη νεοσύστατη Β΄ Εθνική Ερασιτεχνική (ουσιαστικά τρίτη κατηγορία). Το 1967 η κατηγορία καταργήθηκε από το δικτατορικό καθεστώς και ο σύλλογος επέστρεψε στο τοπικό πρωτάθλημα. Κοντά στη Β΄ Εθνική βρέθηκε και τη δεκαετία του 1970 συμμετέχοντας, χωρίς επιτυχία, στα ειδικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα μεταξύ πρωταθλητών τοπικών ενώσεων του 1973, 1974 και 1975. Το 1973 αναδείχθηκε κυπελλούχος ΕΠΣΚΔΜ, νικώντας άνευ αγώνα τον Απόλλωνα Λιτοχώρου, ο οποίος δεν προσήλθε στον αγώνα του τελικού. Η δεκαετία του 80 βρίσκει το σύλλογο πρωταθλητή στην ΕΠΣ Κεντρικής Μακεδονίας, με συλλόγους μόνο της Ημαθίας πια, οπότε και ξεκινάει μια συνεχής παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα Γ΄ και Δ΄ Εθνικής. Τη δεκαετία του 90 ξεκίνησε η καθοδική πορεία του συλλόγου με υποβιβασμό από τη Γ΄ σε Δ΄ Εθνική και τελικά στο τοπικό πρωτάθλημα το 1993. Επέστρεψε την επόμενη περίοδο (1994-95) στη Δ΄ Εθνική, η οποία ήταν και η τελευταία παρουσία του συλλόγου. Ο εκ νέου υποβιβασμός και οικονομικά προβλήματα κατέστησαν τον ΑΜΣ Αλεξάνδρεια ανενεργό, συμμετέχοντας τυπικά στο πρωτάθλημα Α ΕΠΣΚΜ της περιόδου 1995-96, όπου όμως δεν αγωνίστηκε σε κανένα αγώνα. Το 1995 ,με την αδρανοποίηση του ΑΜΣ Αλεξάνδρεια, ιδρύθηκε ένας νέος σύλλογος στην πόλη, η Αναγέννηση Αλεξάνδρειας. Την ίδια εποχή ο σύλλογος ενός γειτονικού χωριού ,η ΑΕ Καψόχωρας άρχισε ανοδική πορεία από τη Γ κατηγορία της ΕΠΣ Ημαθίας ως την άνοδο στην Α κατηγορία το 1997. Την περίοδο 1997-98 κι ενώ η ΑΕ Καψόχωρας βρισκόταν στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας, μετονομάζεται σε ΑΕ Αλεξάνδρειας. Η τυπική έγκριση της μετονομασίας γίνεται το Σεπτέμβρη του 1998., ενώ δυο χρόνια αργότερα και την περίοδο 2000-01, η ΑΕ Καψόχωρας επανέρχεται με μετονομασία της Αναγέννησης Αλεξάνδρειας. Στα 35 χρόνια δράσης του ο ΑΜΣ Αλεξάνδρεια κατέγραψε από 8 παρουσίες σε Γ΄ και Δ΄ Εθνική και κατέκτησε τον τίτλο 1 φορά σε όμιλο της Δ΄ (1984-85) και 6 φορές στο τοπικό πρωτάθλημα. ( 1964-65, 1972-73 , 1973-74, 1974-75 , 1979-80 , 1993-94)
Αθλητική Ένωση Ροδίων Αφάντου

Η Αθλητική Ένωση Ροδίων Αφάντου είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την κωμόπολη Αφάντου της Ρόδου. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1946 και έχει χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Αφάντου Ρόδου.

 Η «Αθλητική Ένωση Ροδίων Αφάντου» ιδρύθηκε το 1946 και αποτέλεσε ιδρυτικό σωματείο της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου το 1947. Το 1975 κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου όπου συμμετείχε στον 7ο όμιλο και έχασε την ιστορική άνοδο στη Β΄ Εθνική.Το 2005 κατέκτησε εκ νέου το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και κέρδισε την άνοδο για πρώτη φορά στην Δ΄ Εθνική, όπου και αγωνίστηκε την περίοδο 2005-06. Το 2007 κατέκτησε για τρίτη φορά το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και αγωνίστηκε εκ νέου στην Δ΄ Εθνική, από την περίοδο 2007-08 μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2009-10, όπου τερμάτισε 15η στον 8ο όμιλο και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.Το 2023 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου, μέσω του οποίου κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. 4 Πρωταθλήματα Α΄ Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου: 1974-75, 2004-05, 2006-07, 2022-231 Κύπελλο Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου: 2021-22 Φιναλίστ Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου: 1974-75, 1981-82, 1985-86, 2005-06, 2007-08
Βελένιε

Το Βελένιε (σλοβενικά: Velenje, προφέρεται [ʋɛˈlɛːnjɛ], γερμανικά: Wöllan‎) είναι με πληθυσμο 33.656 κατοικων η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας και η έδρα του ομώνυμου δήμου. Η πόλη βρίσκεται στη βορειοανατολικό Σλοβενία, ανάμεσα στους κυλιόμενους πράσινους λόφους της κοιλάδες Σάλεκ. Δυτικά του Βελένιε βρίσκονται οι άλπεις Κάμνικ-Σαβίνια και ανατολικά του Βελένιε βρίσκονται τα όρη Ποχόριε.

 Το Βελένιε αναφέρεται για πρώτα φορά στις γραπτές πηγές το 1264 ως Βελν (Weln). Το 1270 αναφέρεται σε άλλη γραπτή πηγή ως Βελάν (Welan) και το 1296 αναφέρεται σε άλλη πηγή ως Μπελέν (Belen) και Βέλεν (Welen). Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη σλάβικη λέξη Βέλεν'ε σέλο (Χωριό του Βέλεν). Σύμφωνα με μια λιγότερο πιθανή θεωρία, το όνομα της πόλης προέρχεται από την σλοβένικη λέξη velen(je) που σημαίνει "βοσκότοποι για κτηνοτροφία". Το 1981, η πόλη μετονομάστηκε σε Τίτοβο Βελένιε (Titovo Velenje, δηλαδή Βελένιε του Τίτο) προς τιμήν του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Το παλαιότερο όνομα της πόλης (Βελένιε) αποκαταστάθηκε το 1990, λίγο πριν την σλοβενική ανακήρυξη ανεξαρτησίας το 1991. Όταν η Σλοβενία ανήκε στην Αυστρία (πριν το 1918), η πόλη ονομαζόταν Βέλαν (Wöllan). Ο μαζικός τάφος του Κόζελι (σλοβενικά: Grobišče Koželj‎) χρονολογείται από την περίοδο των πρώτων εβδομάδων μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται στο δάσος Γκολ (Gollova hosta) κάτω από το Μεγάλο Λόφο του Κόζελι (Veliki Koželj) δίπλα σε παραπόταμο του ποταμού Τρουμπούσνιτσα. Περιέχει τα λείψανα σλοβένων κρατουμένων, στους οποίους περιλαμβάνονται και αρκετοί κάτοικοι του Βελένιε, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από το Τσέλιε και εκτελέστηκαν δια πυροβολισμού στις 15 Ιουνίου 1945. Στον χώρο υπάρχει μια πινακίδα και μια μικρή πλάκα. Το 1889 το παλαιό Βελένιε (σλοβενικά: Staro Velenje‎), η παλιά πόλη του Βελένιε, ήταν μια μικρή πόλη 364 κατοίκων με αγορά. Το χωριό βρισκόταν στους πρόποδες του λόφου που οδηγούσε στο κάστρο του Βελένιε. Η βιομηχανία εξόρυξης λιγνίτη συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης στα χρόνια πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο το Βελένιε ξεκίνησε μια περίοδο ταχείας ανάπτυξης και έγινε σύγχρονη πόλη. Η πόλη σχεδιάστηκε και χτίστηκε στην δεκαετία του 1950, κατά την εποχή της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας. Ο κατασκευαστής οικιακών συσκευών Gorenje πήρε την ονομασία του από τον κοντινό οικισμό Γκορένιε. Η κεντρική Πλατεία Τίτο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 20 Σεπτεμβρίου 1959. Εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο άγαλμα του Τίτο σε όλο το κόσμο, με ύψος περίπου 10 μέτρων. Το άγαλμα σχεδιάστηκε από τους Άντουν Αουγκούστιντσιτς και Βλάντιμιρ Χέρλιεβιτς. Η πλατεία ήταν κάποτε σημείο συνάντησης των Νικίτα Χρουστσόφ και Λεονίντ Μπρέζνιεφ, καθώς και των Έντβαρτ Γκίερεκ και Νικολάε Τσαουσέσκου. Το Βελένιε είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Οντίλ της Προβηγκίας

Η Οντίλ, γαλλ.: Odile de Provence, επίσης γνωστή ως Odile de Nice ή Odile de Reillane-Vence (976–1032), ήταν η κόρη της Aνόν ντε Βανς (Αnnon de Vence).

 Παντρεύτηκε γύρω στο 999, τον Mιρόν-Λαζέ του Σιστερόν και στη συνέχεια τον Λωζιέ της Νίκαιας το 1012. Στο έργο του Nicaea Civitas, ο ιστορικός Πιέρ Ζιοφρέντο (1629-1692), διορισμένος ηγούμενος του Σαιν-Πον το 1690, αναπαράγει μια πράξη δωρεάς γραμμένη στα λατινικά στο Λυρς (Lurs), με ημερομηνία Δεκεμβρίου 999, από τον υποκόμη της Νίκαιας Μιρόν, τη σύζυγό του Oντίλ της Προβηγκίας και τους γιους τους Πονς (μελλοντικό επίσκοπο της Νίκαιας από το 1011 έως το 1030), Μπερτράν και Mιρό. Αυτό το έγγραφο είναι σαν το λίθινο καταστατικό της αναγέννησης του μοναστηριού του Σαιν-Πονς στη Νίκαια ... η σημασία των δωρεών και τα λάθη σύνταξης στα διάφορα καταστατικά που μας έχουν διασωθεί, υπογραμμίζουν την υλική και πνευματική παρακμή, στην οποία ένας αιώνας επιδρομών των Σαρακηνών είχαν βυθίσει το αβαείο . Η Oντίλ της Προβηγκίας απέκτησε πέντε παιδιά από τον δεύτερο γάμο της με τον Λωζιέ της Νίκαιας: Ραμπό της Νίκαιας ή της Οράγγης. Πιέρ της Νίκαιας, επίσκοπος Σιστερόν (1043-1059). Ροστάν της Νίκαιας, συνάρχοντας της Βανς, άρχοντας του Γκρεολιέρ. Ζωκαρά (Jauccara) της Νίκαιας, παντρεμένη με τον Aμίκ του Βαλένς-Αβινιόν. Ζερμπέρζ της Νίκαιας, παντρεμένη με τον υποκόμη Bερεγκάριο της Αβινιόν. Πρώτος Οίκος των κομήτων της Oράγγης-Νίκαιας Η γενεαλογία του στη βάση δεδομένων Roglo . Alain Venturini Γέννηση και βεβαίωση του Προξενείου της Νίκαιας .
Αφρικανικός όνος

Ο αφρικανικός όνος ή αφρικανικός αγριογάιδαρος (Equus africanus) είναι άγριο μέλος της οικογένειας των Ιππίδων. Αυτό το είδος πιστεύεται πως είναι ο πρόγονος του οικόσιτου γαϊδάρου, που πολλές φορές κατατάσσεται στο ίδιο είδος. Ζούνε στις ερήμους και τις άλλες ξερές περιοχές του Κέρατος της Αφρικής, σε Ερυθραία, Αιθιοπία και Σομαλία. Παλαιότερα είχε ευρύτερη κατανομή βόρεια μέχρι το Σουδάν, την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Υπολογίζεται πως υπάρχουν περίπου 570 άτομα στη φύση. Στις ερήμους των νότιων ΗΠΑ και του Μεξικού υπάρχουν χιλιάδες αγριογάιδαροι σε άγρια κατάσταση που είναι απόγονοι ήμερων γαϊδάρων που έφεραν στην αμερικανική ήπειρο οι Ισπανοί.

 Ο αφρικανικός όνος έχει μήκος 2 μέτρα, ύψος στους ώμους 1,25 με 1,45 μέτρα, με μήκος ουράς 30−50 εκ. και βάρος 230−275 κιλά. Το τρίχωμά του είναι γκρίζο με λευκό υπογάστριο και πόδια. Στο υποείδος somaliensis είναι άσπρα με ραβδώσεις από τον "καρπό" και κάτω σαν της ζέβρας. . Το μπροστινό μέρος του ρύγχους του είναι μαύρο και προκαλεί αντίθεση με το λευκό της υπόλοιπης μουσούδας. Το είδος περιλαμβάνει 4 υποείδη: Αφρικανικός όνος της Νουβίας, E. a. africanus Αφρικανικός όνος της Σομαλίας, E. a. somaliensis Όνος (Γάιδαρος), E. a. asinus Αφρικανικός όνος του Άτλαντα, E. a. atlanticus
Ευγένιος του Νέρκε

Ο Ευγένιος, σουηδ. Eugen (1 Αυγου΄στου 1865 - 17 Αυγούστου 1947) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν δούκας του Νέρκε στη Σουηδία. Έγινε ζωγράφος, συλλέκτης έργων τέχνης και προστάτης καλλιτεχνών.

 Ο Ευγένιος-Ναπολέων-Νικόλαος ήταν ο τέταρτος γιος του Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας & Νορβηγίας και της Σοφίας, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Νασσάου. Γεννήθηκε στο ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ και ενδιαφερόταν από νωρίς για τη ζωγραφική. Θαύμαζε τη Νορβηγική φύση και επισκεπτόταν συχνά τη Χριστιανία (μετέπειτα Όσλο). Οι δημιουργίες του δείχνουν ότι την προτιμούσε από το την περιορισμένη Στοκόλμη. Έγινε φίλος διαπρεπών Νορβηγών ζωγράφων και έμεινε στη Νορβηγία ως το τέλος της ζωής του. Το 1904 ο πατέρας του τον έχρισε ιππότη του Νορβηγικού Λέοντος. Ήταν ο μόνος εκπρόσωπος της Νορβηγίας στην Έκθεση του 1904 στο Όσλο: ήταν πρίγκιπας της Νορβηγίας και οι καλές σχέσεις του με τους Νορβηγούς ζωγράφους τον έκαναν αυτοί να τον θεωρούν εκπρόσωπό τους. Όμως το 1905 το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας έπαυσε την ένωση της Νορβηγίας με τη Σουηδία στο πρόσωπο του Όσκαρ Β΄. Αν και δύο Νορβηγοί συγγραφείς πρότειναν τον Ευγένιο για βασιλιά, ο Όσκαρ Β΄ δεν επέτρεψε στους γιους του να γίνουν βασιλείς της Νορβηγίας. Αγόρασε το κτήμα Βάλντεμαρσουντε στη νήσο Γιουρκόρντεν της Στοκχόλμης το 1899 και έκτισε ένα μέγαρο εκεί. Δεν νυμφεύτηκε και απεβίωσε στο ανάκτορο Ντρόττνινγκχολμ το 1947 σε ηλικία 82 ετών. Με τη διαθήκη του δώρισε το μέγαρο στο κράτος, που το έκανε μουσείο τέχνης. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Prince Eugén, Duke of Närke στο Wikimedia Commons
Μπέντζαμιν Ονουάτσι

Ο Μπέντζαμιν Ονουάτσι είναι Νιγηριανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1984 στο Λάγος της Νιγηρίας. Έχει ύψος 1.71 και είναι 65 κιλά και μέχρι τον Μάιο του 2012 αγωνιζόταν με τη φανέλα του Παναιτωλικού, ενώ από το καλοκαίρι του 2013 ανήκει στον Ηρακλή.

 Το 2000 άρχισε τα βήματα του στην ιταλική Ρετζιάνα . Ο Μπέντζαμιν αγωνίστηκε μέχρι το 2003 στη Ρετζιάνα, μέχρι που ο τότε προπονητής της Γιουβέντους, Μαρσέλο Λίπι ενδιαφέρθηκε για τον παίκτη και τον πρότεινε να πάει στις ακαδημίες της Γιουβέντους. Ο Μπεντζαμιν δέχτηκε μέχρι που το 2005 δείχνοντας καλά στοιχεία ως παίκτης της Μεγάλης Κυρίας και τον ενέταξε στο ρόστερ της μεγάλης ομάδας. Εκεί έκανε μόνο μια εμφάνιση σε φιλικό παιχνίδι και πέτυχε και ένα γκολ. Ο Φάμπιο Καπέλλο τον έστειλε δανεικό σε ομάδα Β΄ κατηγορίας, στην Σαλερνιτάνα για έναν χρόνο. Εκει έκανε 15 εμφανίσεις που μέσα σε αυτές σκόραρε 3 φορές. Τελικά, το συμβόλαιο της Σαλερνιτάνας και της Γιουβέντους έβαλε τέλος για τον Μπεντζαμιν, μέχρι που το καλοκαίρι του 2005, δέχτηκε την πρόταση της Σταντάρ Λιέγης και μετακόμισε στο Βέλγιο. Εκεί δεν έκανε καμία εμφάνιση καθώς ο Ντομινίκ Ντ'Ονόφριο προπονητής της ομάδας δεν τον υπολόγιζε. Την ίδια μόλις χρονιά, δέχτηκε την πρόταση από τον Ιωνικό, που τότε βρισκόταν στην Α' Εθνική. Εκεί βρήκε τα βήματα του και από τις 55 συμμετοχές κατάφερε να σκοράρει 18 φορές, κάνοντας σημαντικό στέλεχος στην ομάδα. Συνέχισε ως δανεικός, στην Αλβανική ΣΚ Τιράνων όπου έκανε μόνο δύο εμφανίσεις και στις δύο έβαλε δύο γκολ. Σημαντικό ρόλο έπαιξε όταν από την Αλβανία έφυγε για την Κύπρο και συγκεκριμένα στον ΑΠΟΕΛ. Το 2008 έκανε μια από τους καλύτερους περιόδους πετυχαίνοντας σε 23 ματς 8 γκολ. Η ομάδα που τον πήρε ήταν η κυπριακή ΑΠΟΕΛ. Όμως ο Φοίβος Ερωτοκρίτου τον έκανε πρόταση για να επιστρέψει εκ νέου στον Ιωνικό. Τον Αύγουστο του '09 δέχτηκε την πρόταση από τον Α.Ο. Καβάλα όπου αγωνίστηκε δύο συνεχόμενες χρονιές. Την πρώτη χρονιά πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις, πέτυχε 10 γκολ στους αγώνες πρωταθλήματος, επίδοση που τον ανέβασε στην 4η θέση του πίνακα των σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος, ενώ έλαβε δύο βραβεύσεις της διοργανώτριας αρχής που απονέμονται κάθε αγωνιστική, μία ως πολυτιμότερος παίκτης και μία ως σκόρερ του ωραιότερου γκολ Αντίστοιχα αξιόλογη πορεία είχε και την επόμενη χρονιά κατά την οποία σημείωσε επίσης 10 γκολ ανεβαίνωντας στην 5η θέση του πίνακα των σκόρερ Έλαβε επίσης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά βραβείο της διοργανώτριας αρχής για το ωραιότερο γκολ κατά τη διάρκεια αγωνιστικής του πρωταθλήματος Μετά τη διάλυση της Καβάλας λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, υπέγραψε συμβόλαιο στην ΑΕΛ Λεμεσού, στην οποία παρέμεινε μόνο μέχρι τον Ιανουάριο του 2012. Τον Ιανουάριο του 2012 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί στον Παναιτωλικό., στον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της σεζόν. Το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την Ξάνθη Στις 19 Ιουλίου 2013, ήρθε σε συμφωνία με τον Ηρακλή, όπου και θα αγωνίζεται την τρέχουσα περίοδο. 1 πρωτάθλημα Κύπρου με τον ΑΠΟΕΛ (2008-09) 1 Σούπερ Καπ Κύπρου με τον ΑΠΟΕΛ (2008)
Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο

Ο Ζοακίμ Ραφαέλ Μπράνκο (Joaquim Rafael Branco) είναι πολιτικός από το Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, αρχηγός του κόμματος Κίνημα για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε/Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (MLSTP/PSD).

 Γεννήθηκε το 1953. Υπηρέτησε στο αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών την περίοδο από το 2000 ως το 2001. Τον Ιούλιο του 2003 ανέλαβε Υπουργός Δημοσίων Έργων. Την ίδια περίοδο τέθηκε υπό κράτηση από το στρατό κατά το σύντομο πραξικόπημα που ήταν επιτυχημένο και οδήγησε στην ανατροπή της κυβέρνησης. Νέος ισχυρός άνδρας της χώρας έγινε ο Φερνάντο Περέιρα. Έπειτα από την ήττα του πρωθυπουργού Πατρίς Τροβοάντα με πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησής του, το Μάιο του 2008, ο Πρόεδρος Φραντίκε ντε Μενέζες ζήτησε από το κόμμα MLSTP/PSD, το οποίο ήταν τότε στην Αντιπολίτευση, να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Στις 23 Ιουνίου του 2008 ανέλαβε νέος Πρωθυπουργός ο Μπράνκο. Το κόμμα του Τροβοάντα Ανεξάρτητη Δημοκρατική Δράση (ADI) κατήγγειλε το διορισμό του Μενέζες στην πρωθυπουργία ως αντισυνταγματική Το κόμμα του Μπράνκο ηττήθηκε στις βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν την 1η Αυγούστου 2010, καθώς έμεινε στις 21 έδρες, επί συνόλου 55 στο κοινοβούλιο.
Ιταλικές γενικές εκλογές 2008

Οι ιταλικές γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 13 και 14 Απριλίου 2008, στην Ιταλία πρόωρα για τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, καθώς επίσης και τοπικές εκλογές στις περιφέρειες του Φρίουλι-Βενετία Τζούλια και στη Σικελία. Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου 2008, μετά τη διάλυση της Βουλής, έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Ρομάνο Πρόντι τον Ιανουάριο του 2008, λόγω απώλειας εμπιστοσύνης στο σώμα της Γερουσίας και της αποτυχημένης προσπάθειας του Προέδρου της Δημοκρατίας Φράνκο Μαρίνι να σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση με στόχο την ψήφιση εκλογικού νόμου. Σύμφωνα με τον ιταλικό νόμο, οι εκλογές πρέπει να διεξαχθούν μέσα σε 70 μέρες από τη διάλυση της Βουλής. Ορίστηκαν για τις 13 και 14 Απριλίου και ανέδειξαν την 63η κυβέρνηση της Ιταλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν νικητή τον πρώην πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι του κόμματος του Λαού της Ελευθερίας έναντι του πρώην Δημάρχου της Ρώμης Βάλτερ Βελτρόνι του Δημοκρατικού Κόμματος.

 Το νέο κόμμα του Λαού της Ελευθερίας, που προέκυψε από συγχώνευση του κόμματος Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και της Εθνικής Συμμαχίας του Τζιανφράνκο Φίνι, απέσπασε περίπου το 37,5% των ψήφων. Το Δημοκρατικό Κόμμα (πρώην συνασπισμός της Ελιάς) ήρθε δεύτερο, αποσπώντας το 33% περίπου. Συνολικά, ο κεντροδεξιός συνασπισμός του Λαού της Ελευθερίας μαζί με τη "Λέγκα του Βορρά" του Ουμπέρτο Μπόσι απέσπασαν το 47% ενώ ο κεντροαριστερός συνασπισμός του Δημοκρατικού Κόμματος μαζί με το κόμμα της Ιταλίας των αξιών απέσπασαν το 38%. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα η κεντροδεξιά απέσπασε 340 έδρες στη Βουλή και η κεντροαριστερά 239. Στη Γερουσία ο συνασπισμός του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κέρδισε 168 έδρες ενώ ο συνασπισμός του Βάλτερ Βελτρόνι 130 έδρες. Οι προβλέψεις για άνετη πλειοψηφία του Μπερλουσκόνι στη Βουλή επιβεβαιώθηκαν. Αντίθετα, η οριακή πλειοψηφία που προβλεπόταν να έχει στη Γερουσία διαψεύστηκε με το Λαό της Ελευθερίας να κερδίζει και σε αυτό το σώμα άνετη πλειοψηφία. Με τον αποκλεισμό του κόμματος της Αριστεράς-Ουράνιο Τόξο του κομμουνιστή Φαούστο Μπερτινότι και την απορρόφηση από το Δημοκρατικό κόμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, η νέα Βουλή θα είναι η πρώτη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην οποία δε θα εκπροσωπείται κανένα κομμουνιστικό κόμμα στην Ιταλία. Επιπλέον, με τη συνεργασία των Πρασίνων με την Άκρα Αριστερά, η Ιταλία έγινε μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που δεν εκπροσωπούνται οι Πράσινοι στη Βουλή. 61.062 από 61.062 εκλογικά τμήματαΤελικά αποτελέσματα (συμπεριλαμβανομένης και της Κοιλάδας της Αόστα, χωρίς τις ψήφους των Ιταλών του εξωτερικού). 61.062 από 61.062 εκλογικά τμήματα Οι κοινοβουλευτικές ομάδες στο Ιταλικό Κοινοβούλιο στην έναρξη του 16ου Νομοθετικού Σώματος της Δημοκρατίας. Ιταλική Βουλή των Αντιπροσώπων Ιταλική Γερουσία Αποτελέσματα από το ιταλικό Υπουργείο Εσωτερικών in.gr- Άρθρο για τις εκλογές
Πλουραλιστική δημοκρατία

Η Πλουραλιστική δημοκρατία είναι η δημοκρατία η οποία έχει παραπάνω από ένα κέντρα εξουσίας. Οι δημοκρατίες είναι κατά φύση πλουραλιστικές, γιατί υπάρχει η Ελευθερία του Συνεταιρίζεσθαι. Παρόλα αυτά, μπορεί να υπάρχει και πλουραλισμός χωρίς δημοκρατία.

 "The Political Theory of Pluralist Democracy", article by Claude J. Burtenshaw (The Western Political Quarterly, Vol. 21, No. 4 (Dec., 1968), pp. 577-587, University of Utah) "A Pluralist Democracy", article by Göran Rosenberg (Eurozine, 27 November 2001) "Pluralist Model", article by ThinkQuest Team 26466: Eric Barr, Taylor Rankin, and John Baird (A More Perfect Union project, for students by students)
Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ

Η Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόυμ (Emma von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, 20 Μαΐου 1802 - 1 Αυγούστου 1858) ήταν κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόυμ.

 Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1802 στο Κάστρο Σάουμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόυμ και της Αμαλίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.Στις 26 Ιουνίου 1823 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ στο Κάστρο Σάουμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Αυγούστα Αμαλία Ίντα (1824 – 1893), παντρεύτηκε τον Αλφρέδο του Στόλμπεργκ-Στόλμπεργκ. Απέκτησαν 7 παιδιά. τον Ιωσήφ Φρειδερίκο Ερρίκο (1825 – 1829). την Ερμίνα (1827 – 1910), παντρεύτηκε τον Αδόλφο Γεώργιο του Σάουμπουργκ-Λίππε. Απέκτησαν 8 παιδιά. τον Γεώργιο Βίκτωρα (1831 – 1893), παντρεύτηκε (1) την Ελένη του Νάσσαου. Απέκτησαν 7 παιδιά και (2) την Λουίζα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ. Απέκτησαν 1 παιδί. τον Βαλράδο Μέλανδρο (1833 – 1867).Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε αντιβασίλισσα του Πριγκιπάτου, καθώς ο γιος τους Γεώργιος Βίκτωρ, ήταν ανήλικος. Μεταξύ των πρώτων ενεργειών της ήταν η μεταρρύθμιση του ομοσπονδιακού στρατιωτικού σώματος του Βάλντεκ, που πραγματοποιήθηκε το 1845 από Πρώσους αξιωματικούς. Η αντιβασιλεία της Έμμα έχει χαρακτηριστεί ως μια σημαντική φάση στην ιστορία του Βάλντεκ, με μια πλήρη αναθεώρηση της οργάνωσης του κράτους. Πέθανε την 1η Αυγούστου 1858 στο Πύρμοντ σε ηλικία 56 ετών. 20 Μαΐου 1802 - 26 Ιουνίου 1823: Πριγκίπισσα Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόυμ 26 Ιουνίου 1823 - 15 Μαΐου 1845: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ 15 Μαΐου 1845 - 1 Αυγούστου 1858: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Η Χήρα Πριγκίπισσα του Βάλντεκ και Πύρμοντ Das Fürstenthum Waldeck-Pyrmont seit 1848, in: Unsere Zeit, F. A. Brockhaus, Leipzig 1862, p. 681 ff Online A. Rauch, Parlamentarisches Taschenbuch enthaltend die Verfassung ..., Erlangen, 1849, (Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ, σ. 200, στα Google Books) WOMEN IN POWER 1840-1870: 1845-52 Regent Dowager Princess Emma von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym of Waldeck-Pyrmont. In: Worldwide Guide to Women in Leadership. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Princess Emma of Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym στο Wikimedia Commons
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1974

Τα 40α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 8 Ιανουαρίου 1975, απονεμήθηκαν στις 26 Ιανουαρίου 1975, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1974.

 Καλύτερη Ταινία: Amarcord Επιλαχών: Scenes from a Marriage (Scener ur ett äktenskap) και Ο Νονός II Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Τζακ Νίκολσον — Τσάιναταουν και The Last Detail Επιλαχών: Τζιν Χάκμαν — The Conversation και Ρίτσαρντ Ντρέιφους — The Apprenticeship of Duddy Kravitz Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Λιβ Ούλμαν — Scenes from a Marriage (Scener ur ett äktenskap) Επιλαχών: Τζίνα Ρόουλαντς — A Woman Under the Influence Καλύτερη Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι — Amarcord Επιλαχών: Ingmar Bergman — Scenes from a Marriage (Scener ur ett äktenskap) Καλύτερο Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν — Scenes from a Marriage (Scener ur ett äktenskap) Επιλαχών: Robert Towne — Chinatown και Φράνσις Φορντ Κόπολα — The Conversation Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος: Charles Boyer — Stavisky Επιλαχών: Ρόμπερτ Ντε Νίρο — The Godfather Part II και Lee Strasberg — The Godfather Part II Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος: Valerie Perrine — Lenny Επιλαχών: Bibi Andersson — Scenes from a Marriage (Scener ur ett äktenskap) και Madeline Kahn — Young Frankenstein Ειδικό Βραβείο: Fabiano Canosa Ο Επίσημος ιστότοπος
Τεχνο-προοδευτισμός

Τεχνο-προοδευτισμός είναι μια στάση ενεργού υποστήριξης για τη σύγκλιση των τεχνολογικών αλλαγών και των κοινωνικών αλλαγών . Οι τεχνο-προοδευτικοί υποστηρίζουν ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις μπορούν να ενδυναμώσουν σε μεγάλο βαθμό και να χειραφετηθούν όταν ρυθμίζονται από νόμιμες δημοκρατικές και υπεύθυνες αρχές για να διασφαλίσουν ότι το κόστος, οι κίνδυνοι και τα οφέλη τους μοιράζονται δίκαια από τους πραγματικούς ενδιαφερόμενους στις εξελίξεις αυτές.

 Τεχνοκράτης Dale Carrico με τις εκθέσεις του σχετικά με τον τεχνο-προοδευτισμό Η φιλόσοφος Donna Haraway με τις εκθέσεις της σχετικά με τη θεωρία του cyborg. Ο θεωρητικός των ΜΜΕ Ντάγκλας Ρουσκόφ με τις εκθέσεις του ανοιχτού κώδικα. Πολιτικός κριτικός Mark Dery και οι εκθέσεις του για την κυβερνοκουλτούρα. Ο επιστημονικός δημοσιογράφος Chris Mooney με την εκθεσή του για τον «πόλεμο στην επιστήμη» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ο φουτουριστής Bruce Sterling με το σχεδιασμό του Viridian. Ο φουτουριστής Alex Steffen και οι απολογισμοί του σχετικά με το πράσινο περιβάλλον μέσω του ιστολογίου Worldchanging. Η επιστημονική δημοσιογράφος Annalee Newitz με τις εκθέσεις της στο Bio punk. Ο βιοηθικός James Hughes του Ινστιτούτου Δεοντολογίας και Αναδυόμενων Τεχνολογιών με τις εκθέσεις του σχετικά με τον δημοκρατικό μετανθρωπισμό.
Τιγκάκι Κω

Το Τιγκάκι είναι οικισμός στη νήσο Κω της Δωδεκανήσου. Βρίσκεται 11 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης της Κω, σε απόσταση 7 χιλιομέτρων βόρεια από το κεφαλοχώρι Ασφενδιού και έχει πληθυσμό περίπου 250 μόνιμων κατοίκων.

 Πρόκειται για παραθεριστικό μέρος το οποίο αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια. Η βόρεια ακτή καλύπτεται από λευκή αμμουδιά και ο κυρίως οικισμός απλώνεται μέσα στη μικρή εύφορη κοιλάδα. Ο οικισμός διαθέτει αρκετά καταστήματα όπως ταβέρνες, μπαρ, καφετέριες και κέντρα νυχτερινής διασκέδασης. Η πρόσβαση είναι εύκολη με λεωφορείο, ιδιωτικό όχημα ή ακόμη και με ποδήλατο, ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο από τη Λάμπη. Τιγκάκι Δημοτικός Οργανισμός Τουρισμού του Δήμου Κω Αρχειοθετήθηκε 2013-08-26 στο Wayback Machine.
Σουαβεγότθα

Η Σουαβεγότθα ή Σουαβεγότα ή Σουαβεγόθο, γερμ. Suavegotha (απεβ. μετά το 549) ήταν πριγκίπισσα των Βουργουνδών και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων της Αυστρασίας.

 Ήταν κόρη του Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών και της 1ης συζύγου του Οστρογότθας, κόρης του Θεοδώριχου βασιλιά των Οστρογότθων της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γρηγόριο της Τουρ ο Θεοδώριχος της Αυστρασίας νυμφεύτηκε μία κόρη του Σιγισμόνδου ηγεμόνα των Βουργουνδών. Δεν αναφέρει το όνομα της συζύγου του και συχνά αυτή θεωρείται ότι είναι η Σουαβεγότθα, που ο χρονικογράφος Φλοντοάρντ του 10ου αι. αναφέρει ως βασίλισσα. Ο ιστορικός Έουγκεν Έβιχ (1913-2006) τη θεωρεί σύζυγο του Θεοδώριχου και κόρη του Σιγισμόνδου από τη 2η σύζυγό του, της οποίας το όνομα είναι άγνωστο. Παντρεύτηκε τον Θευδέριχο Α΄ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Φράγκων της Αυστρασίας και είχε τέκνο: Θευδεχίλδη απεβ. 571-579 ή 598, παντρεύτηκε πρώτα τον Χερμεγίσκλο βασιλιά των Βαρνών και μετά τον Ράντεγκι(;). Martina Hartmann: Die Königin im frühen Mittelalter. Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-17-018473-2, S. 66. Matthias Springer: Theuderich I. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 30, Walter de Gruyter, Berlin / New York 2005, ISBN 3-11-018385-4, S. 459–463 (hier: 461).
1064 Αίθουσα

Η Αίθουσα (Aethusa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,532. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Αιθούσης εκτιμάται σε 18,66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,320. Η Αίθουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 37 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Περκτάριτος

Ο Περκτάρητος (Pertarito, 645 - 688) από τον Οίκο των Αγιλολφιδών ήταν βασιλιάς των Λομβαρδών από το 661 ως το 662 και ξανά από το 671 ως το 688.

 Ήταν γιος και διάδοχος του Αριπέρτου Α΄ και στην αρχή μοιράστηκε το θρόνο με τον αδελφό του Γοδεπέρτο. Ήταν Ορθόδοξος, ενώ ο αδελφός του Αρειανιστής. Κυβέρνησε από το Μιλάνο και ο Γοδεπέρτος από την Παβία. Ο Γοδεπέρτος ζήτησε τη βοήθεια του Γριμοάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο κατά του Περκτάρητου, αλλά ο δούκας τον δολοφόνησε και πήρε τη θέση του, εξαναγκάζοντας τον τελευταίο να διαφύγει. Ο Περκτάρητος αρχικά κατέφυγε στην Αυλή του Κάκαρ χαγάνου των Αβάρων. Η γυναίκα του η Ροδελίνδα και το παιδί του ο Κουνιπέρτος συνελήφθησαν από τον Γριμοάλδο και στάλθηκαν στο Μπενεβέντο. Ο Περκτάρητος επέστρεψε ως συνωμότης κατά του Γριμοάλδου, αλλά απέτυχε και αναγκάστηκε να διαφύγει ξανά, αυτή τη φορά στη Γαλλία. Όταν ο σφετεριστής σύναψε συνθήκη με τους Φράγκους, ο Περκτάρητος ήταν έτοιμος να ταξιδέψει στην Αγγλία, αλλά έμαθε τα νέα του θανάτου του Γριμοάλδου και επέστρεψε από την εξορία το 671. Κατάφερε να ανακτήσει το στέμμα από τον γιό του Γριμοάλδου, τον Γαριβάλδο. Έκανε την Ορθοδοξία επίσημη θρησκεία της Λομβαρδίας, αλλά αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του πάπα. Έκανε ακόμη ειρήνη με τους Βυζαντινούς και μοιράστηκε τον θρόνο με τον Κουνιπέρτο το 678. Ο Περκτάρητος πολέμησε κατά του αντάρτη Άλαγι, δούκα του Τρέντο, αλλά δολοφονήθηκε σε συνωμοσία το 688. Αυτή ήταν και η μοναδική πολεμική εκστρατεία του, αν και κατάφερε να συλλάβει τον δούκα και τελικά να τον απελευθερώσει δίνοντάς του χάρη. Η κόρη του η Βιγιλίνδα παντρεύτηκε τον Γριμοάλδο Β΄ δούκα του Μπενεβέντο, γιό του Ρομουάλδου Α΄ δούκα του Μπενεβέντο. Συνολικά, η βασιλεία του Περκτάρητου δεν έμεινε γνωστή για τις στρατιωτικές επιτυχίες του, αλλά για τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του. Έχτισε τις εκκλησίες της Αγίας Αγάθης και της Παναγίας λίγο έξω από τα τείχη της Παβίας. Τον διαδέχτηκε ο πολεμοχαρής γιος του, που έμελλε να παλέψει μέχρις εσχάτων κατά τού ανθρώπου, που ο πατέρας του συνέλαβε, αλλά άφησε ελεύθερο μερικά χρόνια πριν. Νυμφεύτηκε τη Ροδελίνδα και είχε τέκνο: Κουνιπέρτος, βασιλιάς των Λομβαρδών (688-689, 689-700). Βιγιλίνδα, παντρεύτηκε τον Γριμοάλδο Β΄ δούκα του Μπενεβέντο. Brown, T. S. (1991). «Byzantine Italy c. 680 - c.876». Στο: Ed. Rosamond McKitterick. The New Cambridge Medieval History: II. c. 700 - c. 900. Cambridge University Press. σελ. 321. (Αγγλικά)
Ματσουγιάμα

Η Ματσουγιάμα (松山市 Matsuyama-shi) είναι η πρωτεύουσα του νομού Εχίμε στο νησί Σικόκου της Ιαπωνίας και η μεγαλύτερη πόλη του Σικόκου με πληθυσμό 516.459 κατά τις 1 Δεκεμβρίου 2014. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της πεδιάδας Ντόγκο. Το όνομά της σημαίνει «πευκόβουνο». Η πόλη ιδρύθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1889.

 Η πόλη είναι γνωστή για τις ιαματικές πηγές της (όνσεμ), μεταξύ των παλαιότερων στην Ιαπωνία, και φιλοξενεί το Όνσεν του Ντόγκο, ένα ξύλινο λουτρό δημόσιων λουτρών της περιόδου Μεϊτζί που χρονολογείται από το 1894. Ένα δεύτερο αγαπημένο τουριστικό σημείο είναι το κάστρο Ματσουγιάμα. Οκτώ από τους ογδόντα οκτώ ναούς του Προσκυνήματος του Σικόκου βρίσκονται στη Ματσουγιάμα. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Ματσουγιάμα κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα: Το κλίμα στην πόλη Ματσουγιάμα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην πόλη Ματσουγιάμα είναι 15 °C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.7°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 5°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.2°C και έχει σημειωθεί μήνα Αύγουστο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -8.3°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Τα περισσότερα ποσοστά βροχής κατά μέσο όρο σημειώνονται κατά τον μήνα Ιούνιο. Υπάρχουν 83,4 ημέρες βροχής το έτος κατά μέσο όρο.
Μένιππος

Ο Μένιππος (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν κυνικός φιλόσοφος και σατιρικός συγγραφέας που γεννήθηκε στα Γάδαρα, αρχαία Ελληνική πόλη της Συρίας (Μένιππος εκ Γαδάρων). Τα έργα του, τα οποία δεν σώζονται σήμερα, επηρέασαν σημαντικά τα έργα του Βάρρωνα και του Λουκιανού. Η Μενίππεια σάτιρα πήρε το όνομα της από αυτόν.

 Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Μένιππου. Γεννήθηκε στα Γάδαρα στην Κοίλη Συρία. Οι πηγές συμφωνούν πως υπήρξε δούλος, για κάποιον κάτοικο του Πόντου, τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Παρόλα αυτά κατόρθωσε με κάποιον τρόπο να εξασφαλίσει την ελευθερία του και έζησε στη Θήβα. Ο Διογένης Λαέρτιος αναφέρει μία αμφισβητήσιμη ιστορία σχετικά με τη ζωή του Μένιππου, υποστηρίζοντας πως κατάφερε να αποκτήσει μεγάλη περιουσία ως τοκογλύφος, την έχασε, κατέρρευσε ψυχολογικά και αυτοκτόνησε.Ο Λουκιανός συγκαταλέγει τον Μένιππο μαζί με τον Αντισθένη, τον Διογένη, και τον Κράτη ως έναν από τους πιο σημαντικούς Κυνικούς της εποχής. Αν και δεν σώζεται κανένα έργο του, γίνονται πολλές αναφορές σε αυτά από άλλους φιλοσόφους. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο τα ακόλουθα έργα αποδίδονται στον Μένιππο: Νέκυια Διαθῆκαι Ἐπιστολαὶ κεκομψευμέναι ἀπὸ τῶν θεῶν προσώπου Πρὸς τοὺς φυσικοὺς καὶ μαθηματικοὺς καὶ γραμματικοὺς Γονὰς Ἐπικούρου Τὰς θρησκευομένας ὑπ' αὐτῶν εἰκάδας Χάρωνος και Μενίππου Μενίππου και Χείρωνος Διογένης Λαέρτιος, Η ζωή του Μένιππου. Menippus - Ο διάλογος του Λουκιανού στον οποίο ο Μένιππος πάει στον Άδη.
Διμήνι

Το Διμήνι ήταν προϊστορικός οικισμός (4.800 π.Χ.) της νεότερης νεολιθικής εποχής, δηλαδή μετά την προκεραμική περίοδο και πριν την τελική νεολιθική. Βρίσκεται κοντά στη σημερινή ομώνυμη κωμόπολη και απέχει 4 χλμ. από το Βόλο.

 Το μνημείο ερευνήθηκε αρχικά το 1896 με πρωτοβουλία του τότε νομάρχη Μαγνησίας Ι. Κονδάκη και του γυμνασιάρχη Ε. Κούση, με την συνεργασία των αρχαιολόγων Καββαδία, Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλλινγκ και Γουόλτερς. Αυτή η έρευνα είχε ως αποτέλεσμα την ανασκαφή του μυκηναϊκού θολωτού τάφου που είναι γνωστός ως Λαμιόσπιτο. Το 1901, ο Βαλέριος Στάης ανακάλυψε τον θολωτό τάφο στο λόφο του νεολιθικού οικισμού. Εργάστηκε στον οικισμό Διμηνίου με τον Χρήστο Τσούντα από το 1901 μέχρι το 1905. Οι συστηματικές αυτές ανασκαφές ανέδειξαν τη σπουδαιότητα του συνοικισμού. Λείψανα του νεολιθικού αυτού οικισμού έφεραν στο φως τον συνοικισμό που διέθετε οχυρωμένη ακρόπολη, διαδοχικούς περιβόλους, οικίες και τάφους.Το 1977, ο Γιώργος Χουρμουζιάδης συνέχισε τις ανασκαφές στο νεολιθικό οικισμό. Οι ανασκαφές του μυκηναϊκού οικισμού στο Διμήνι συνεχίστηκαν το 1980 από την Βασιλική Αδρύμη-Σισμάνη. Το 2001 οι ανασκαφές αποκάλυψαν μια μυκηναϊκή πόλη και ένα ανακτορικό συγκρότημα που πιστεύεται, ότι θα μπορούσε να είναι μέρος της αρχαίας Ιωλκού. Μια εγχάρακτη πέτρα και ένα εγχάρακτο όστρακο επιβεβαιώνουν την γραφή Γραμμική Β. Οι φάσεις της νεολιθικής εποχής ( μεσολιθική, προ-κεραμική,νεότερη και τελική νεολιθική) δεν είναι ενιαίες σ΄όλες τις περιοχές του κόσμου. Κατά τον καθηγητή αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα, η νεολιθική περίοδος στο ελλαδικό χώρο αρχίζει το 6.800 π.Χ. Το Διμήνι μας προσφέρει την πιο ολοκληρωμένη εικόνα ενός νεολιθικού οικισμού που βρέθηκε μέχρι σήμερα και επιπρόσθετα μας δίδει την πληροφορία μιας ειδικά οχυρωμένης ακρόπολης με τους διαδοχικούς περιβόλους ενώ παράλληλα χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη ενός μοναδικού αρχιτεκτονικού σχεδίου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για έξι ομόκεντρους, σχεδόν κυκλικούς τοίχους κατασκευασμένους από μικρές σχιστολιθικές πέτρες που περιβάλλουν ανά ζεύγη όλο το λόφο. Οι περίβολοι έχουν αρκετό πλάτος (μεγαλύτερο του 1 μέτρου) και σώζονται σε ικανό ύψος (1-2 μέτρα). Πάνω στους περιβόλους "ακουμπούν" οι κατοικίες. Σε τέσσερα σημεία οι περίβολοι τέμνονται από μακρόστενους διαδρόμους. Φωτογραφίες του Διμηνίου Αρχειοθετήθηκε 2023-03-04 στο Wayback Machine. από τον ιστότοπο http://odysseus.culture.gr/ Αρχειοθετήθηκε 2008-02-14 στο Wayback Machine. Υπουργείο Πολιτισμού Ιστορικό Αρχειοθετήθηκε 2010-05-23 στο Wayback Machine. οπτικοακουστικό υλικό