IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ας περιμένουν οι γυναίκες

Το Ας περιμένουν οι γυναίκες είναι ελληνική κωμική ταινία του 1998, σε παραγωγή, σκηνοθεσία και σενάριο Σταύρου Τσιώλη. Πρωταγωνιστούν οι Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς και Αργύρης Μπακιρτζής.

 Ο Πάνος (Ζουγανέλης) και ο Μιχάλης (Μπακιρτζής), μπατζανάκηδες μικροβιοτέχνες από τη Θεσσαλονίκη, ξεκινούν ένα ταξίδι για τη Θάσο, όπου βρίσκονται ήδη οι οικογένειές τους. Μια τυχαία συνάντηση με μία κοπέλα (που ενσαρκώνει η Αγγελική Ηλιάδη) στη λίμνη Βόλβη θα προκαλέσει την ψυχολογική κατάρρευση του Πάνου, ο οποίος την ερωτεύεται, καταρρέει ψυχολογικά και επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Ο Μιχάλης καλεί τον Αντώνη (Μπουλάς), τον τρίτο μπατζανάκη και πολιτευτή του ΠΑΣΟΚ, για βοήθεια. Όμως η παρουσία του Αντώνη δεν έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα και οι γυναίκες τους ακόμα τους περιμένουν στη Θάσο. Η ροή της ταινίας έχει έντονα στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, με κωμικά στοιχεία της σύγχρονης εποχής. Για παράδειγμα, υπάρχει ο ''χορός'' που ενσαρκώνεται με δύο ηλικιωμένες κυρίες που βάζουν τραγούδια σε ένα CD-player (όλα λαϊκά της εποχής), ενώ η ίδια η ταινία χωρίζεται σε μέρη (πριν και μετά την εμφάνιση του ''χορού'') όπως ακριβώς μια αρχαία τραγωδία. Γιάννης Ζουγανέλης - Πάνος Σάκης Μπουλάς - Αντώνης Αργύρης Μπακιρτζής - Μιχάλης Αγγελική Ηλιάδη - τραγουδίστρια Έμιλυ Παπαχρήστου - ηλικιωμένη Αρχοντούλα Ξένου - ηλικιωμένη. Η ιδέα για την ταινία προήλθε από ένα ταξίδι του Σταύρου Τσιώλη και του Χρήστου Βακαλόπουλου στην Καβάλα στα πλαίσια των γυρισμάτων της προηγούμενής του ταινίας, Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε. Ο αρχικός τίτλος της νέας ταινίας ήταν «Το ιστορικό συνέδριο της Βόλβης». Ήταν η πρώτη συνεργασία του σκηνοθέτη με τους Σάκη Μπουλά και Γιάννη Ζουγανέλη, σε αντίθεση με τον Αργύρη Μπακιρτζή, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και σε προηγούμενες ταινίες. Η ταινία περιέχει αρκετές αναφορές στην πολιτική σκηνή και στην κουλτούρα του Νεοέλληνα, και πλαισιώνεται από σουρεαλιστικούς διαλόγους. Ας περιμένουν οι γυναίκες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ας περιμένουν οι γυναίκες στο Cine.gr
Σαιντ-Εμιλιόν

Το Σαιντ-Εμιλιόν (γαλλικά: Saint-Émilion, γασκωνικά: Sent Milion) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, στο νομό Ζιρόντ, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία, στη νοτιοδυτική Γαλλία. Το 2017, είχε πληθυσμό 1.874 κατοίκους. Είναι μια μεσαιωνική μικρή πόλη που βρίσκεται στο σταυροδρόμι των περιοχών του Μπορντώ, Σαιντόνζ και Περιγκόρ, στο κέντρο του Λιμπουρναί (η περιοχή γύρω από το Λιμπούρν), σε μια περιοχή με λόφους αμπελώνων. Οι κάτοικοί του ονομάζονται Σαιντ-Εμιλιοναί (ζ).

 Το Σαιντ-Εμιλιόν είναι κορυφαία τουριστική τοποθεσία, με κατά μέσο όρο 1.000.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. Έχει σημαντικά μνημεία που βρίσκονται στα στενά δρομάκια και τις μικρές πλατείες της μικρής κοινότητας και απολαμβάνει τη φήμη της οινολογικής (αμπελώνας του Σαιντ-Εμιλιόν και κρασιά παγκοσμίως γνωστά) και της γαστρονομικής κληρονομιάς του (μακαρόν, πατέ, φουά γκρα).Αρκετές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται εκεί κάθε χρόνο, όπως το φεστιβάλ Φιλοσοφίας, μια δημόσια εκδήλωση γύρω από τη φιλοσοφία που δημιουργήθηκε το 2007 από τον σκηνοθέτη και σκηνογράφο Ερίκ Λε Κολέν, εμπνευσμένο από το φεστιβάλ φιλοσοφίας της Μόντενα και το φεστιβάλ τζαζ κάθε Ιούλιο.Η μεσαιωνική πόλη και η περιοχή της έχει καταχωρηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1999. Αποτελεί «το αξιοσημείωτο παράδειγμα ενός ιστορικού αμπελουργικού τοπίου που έχει επιβιώσει ανέπαφο» και «απεικονίζεται με εξαιρετικό τρόπο η εντατική καλλιέργεια της αμπέλου και του κρασιού σε μια περιοχή οριοθετημένη με ακρίβεια» . Η αμπελουργία εισήχθη σε αυτήν την εύφορη περιοχή της Ακουιτανίας από τους Ρωμαίους ήδη από τον 2ο αιώνα. Τον 4ο αιώνα, ο Λατίνος ποιητής Αυσόνιος επαίνεσε τον καρπό την αφθονία της αμπέλου της περιοχής. Η καλλιέργεια της αμπέλου εντατικοποιήθηκε τον Μεσαίωνα. Η περιοχή του Σαιντ-Εμιλιόν επωφελήθηκε από τη θέση της στη διαδρομή προσκυνήματος προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα και πολλές εκκλησίες, μοναστήρια και ξενώνες χτίστηκαν εκεί από τον 11ο αιώνα. Στην περιοχή παραχωρήθηκε καθεστώς δικαιοδοσίας κατά την περίοδο της αγγλικής εξουσίας τον 12ο αιώνα. Το Σαιντ-Εμιλιόν στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ascumbas, Μετονομάστηκε από τον μοναχό Εμιλιόν (πέθ.767 ), έναν ταξιδιώτη εξομολογητή, ο οποίος εγκαταστάθηκε σε ένα ερημητήριο σκαλισμένο στον βράχο εκεί τον 8ο αιώνα. Οι μοναχοί που τον ακολούθησαν ξεκίνησαν την εμπορική παραγωγή κρασιού στην περιοχή. Τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία είναι το ερημητήριο του Σαιντ-Εμιλιόν, η μονολιθική εκκλησία, σκαμμένη μέσα στον βράχο, που το καμπαναριό της υψώνεται στα 68 μέτρα, οι μοναστικές κατακόμβες του Μεσαίωνα και η συλλογική εκκλησία με το μοναστήρι της. Αυτό το σύνολο ομαδοποιείται γύρω από το κέντρο προσκυνήματος του ιερού ερημίτη. Υπάρχει επίσης ο Πύργος του βασιλιά, ακροπύργιο του 1237 κατασκευασμένο για τον Ερρίκο Γ΄ βασιλιά της Αγγλίας και δούκα της Ακουιτανίας, ερείπια του παλατιού των αρχιεπισκόπων και ερείπια παλαιών οχυρώσεων. Η επίσημη ιστοσελίδα της κοινότητας Σαιντ-Εμιλιόν (γαλλικά) Η ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού (επιλογή γλώσσας)
Βομβιστική επίθεση στο Ναραγιανγκάντζ (2001)

Η βομβιστική επίθεση στο Ναραγιανγκάντζ πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουνίου 2001 κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης του κόμματος Bangladesh Awami League, στο Ναραγιανγκάντζ, στο Μπαγκλαντές, με αποτέλεσμα το θάνατο 22 ανθρώπων. Ο λόγος που αναφέρθηκε από τους ερευνητές για την επίθεση ήταν ότι ο τοπικός βουλευτής είχε απαγορεύσει ανώτερους ηγέτες του Ισλαμιστικού κόμματος Τζαμαάτ-ε-Ισλάμι Μπαγκλαντές. Η Χαρκάτ-ουλ-Τζιχάντ αλ-Ισλάμι, η οποία υποστηριζόταν από το Τζαμαάτ, αποφάσισε να επιτεθεί στον Σαμίμ Οσμάν, τον τοπικό βουλευτή που συμμετείχε στη συνεδρίαση.

 Στις 16 Ιουνίου 2001 υπήρξε βομβιστική επίθεση σε συνεδρίαση της Μπαγκλαντές Ομάδας Αουάμι στο τοπικό γραφείο του κόμματος στο Ναραγιανγκάντζ του Μπαγκλαντές. Ο τοπικός βουλευτής Σαμίμ Οσμάν τραυματίστηκε στην επίθεση. Η στέγη από λαμαρίνες καταστράφηκε κατά την έκρηξη. Η βόμβα ήταν κάτω από ένα τραπέζι στο γραφείο. Τον Απρίλιο του 2001, 27 άνθρωποι είχαν κατηγορηθεί σε υποθέσεις που κατατέθηκαν για βομβιστική επίθεση. Η υπόθεση έκλεισε υπό τη κυβέρνηση του Εθνικιστικού Κόμματος του Μπαγκλαντές. Η υπόθεση άνοιξε εκ νέου το 2009, αφότου ανήλθε στην εξουσία η Ομάδα Αουάμι του Μπανγκλαντές. Η δίκη έχει σταματήσει, επειδή η κατηγορούσα αρχή δεν κατάφερε να φέρει το κατηγορούμενο στο δικαστήριο. Ο μουφτής Χαννάν, ο αρχηγός της Χαρκάτ-ουλ-Τζιχάντ αλ-Ισλάμι είναι υπό κράτηση, αλλά δεν μπορεί να παρουσιαστεί στις ημερομηνίες του δικαστηρίου γιατί είναι κατηγορούμενος σε 51 υποθέσεις σε όλο το Μπαγκλαντές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αναβληθεί η δίκη. Δύο από τους κατηγορούμενους είναι στη φυλακή στο Νέο Δελχί της Ινδίας και άλλοι δύο αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση. Η Πρωθυπουργός Σεΐχ Χασίνα δήλωσε ότι "ζητώ από το έθνος να αντισταθεί σε αυτό το είδος της πολιτικής τρομοκρατίας στο όνομα της δημοκρατίας,".
Μονίσα Κάλτενμπορν

Η Μονίσα Κάλτενμπορν(γεν. στο Ντεχραντούν της Ινδίας στις 10 Μαΐου του 1971) είναι η τέως επικεφαλής της ομάδας Sauber. Είναι Ινδικής καταγωγής Αυστριακή. Απ' τις 10 Ιανουαρίου του 2010 μέχρι τις 2 Μαΐου του 2012 ήταν η Εκτελεστική Διευθύντρια της ομάδας και την επόμενη μέρα(Πέμπτη 3 Μαΐου) παρέλαβε τα ηνία της απ' τον Πέτερ Ζάουμπερ. Η Κάλτενμπορν παρέμεινε επικεφαλής της ομάδας μέχρι την Πέμπτη 22 Ιουνίου του 2017 και τότε απολύθηκε απ' την ομάδα.

 Γεννήθηκε στο Ντεχραντούν της Ινδίας. Όταν γεννήθηκε ονομαζόταν Μονίσα Ναράνγκ. Όταν ήταν 3 ετών, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Βιέννη κι εκείνη από τότε πήρε την Αυστριακή υπηκοότητα. Απ' το 1990 μέχρι το 1995 σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και μόλις πήρε το Πτυχίο της, πραγματοποίησε μεταπτοιχιακές σπουδές στο Οικονομικό Κολλέγιο του Λονδίνου. Στην 1η της δουλειά στη Στουτγάρδη της Γερμανίας γνωρίστηκε με τον Τζενς Κάλτενμπορν κι ύστερα παντρεύτηκαν στο Ντεχραντούν. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά και ζει στο Κούσναχτ της Ελβετίας το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στο Χινβίλ όπου βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της Sauber.
Συνθήκη του Τάρτου (Ρωσία - Εσθονία)

Η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου (εσθονικά: Tartu rahu, κυριολεκτικά «Ειρήνη του Τάρτου») ήταν συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Εσθονίας και της Σοβιετικής Ρωσίας που υπογράφτηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1920 στο Τάρτου σηματοδοτώντας τη λήξη του Εσθονικού Πολέμου Ανεξαρτησίας. Οι κύριοι όροι της συνθήκης ήταν ότι η Ρωσία αναγνώριζε de jure την ανεξαρτησία της Δημοκρατίας της Εσθονίας και αποποιούνταν στο διηνεκές από κάθε δικαίωμα στα εδάφη της.

 Η συνθήκη καθόρισε τα σύνορα μεταξύ Ρωσίας και Εσθονίας, διασφάλισε το δικαίωμα των Εσθονών να επιστρέψουν στην Εσθονία και των Ρώσων στη Ρωσία και απαιτούσε την επιστροφή στην Εσθονία ότι κινητής περιουσίας είχε μεταφερθεί στη Ρωσία κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρωσία ακόμα συμφώνησε να απαλλάξει από όλα τα χρέη της Τσαρικής περιόδου την Εσθονία και να πληρώσει 15 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια (το αναλογικό μερίδιο της Εσθονίας από το απόθεμα χρυσού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Επιπροσθέτως η Ρωσία συμφώνησε να παραχωρήσει στην Εσθονία δικαιώματα εκμετάλλευσης σε ένα εκατομμύριο εκτάρια δασικής γης και να κατασκευάσει σιδηροδρομική γραμμή από τα εσθονικά σύνορα στη Μόσχα. Σε αντάλλαγμα η Εσθονία δεσμεύθηκε να επιτρέψει στη Σοβιετική Ρωσία να κατασκευάσει λιμάνι στο Τάλιν ή σε άλλη πόλη και ηλεκτρικό σταθμό στον ποταμό Νάρβα. Η συνθήκη υπογράφτηκε από τον Γιάαν Πόσκα εκ μέρους της Εσθονίας και τον Άντολφ Γιόφφε εκ μέρους της Σοβιετικής Ρωσίας, καθώς και από άλλους εκπροσώπους και των δύο πλευρών. Η συνθήκη ειρήνης του Τάρτου θεωρείται το «πιστοποιητικό γέννησης» της Δημοκρατίας της Εσθονίας. Για τη διπλωματικά απομονωμένη Σοβιετική Ρωσία ήταν υψίστης σημασίας, με τον Λένιν να εκφράζει την ικανοποίησή του για τη συνθήκη σαν «μία ασύγκριτη νίκη εναντίον του Δυτικού ιμπεριαλισμού». Μερικά μέλη της Αντάντ εναντιώθηκαν στη συνθήκη με την πρόθεση να διατηρήσουν τη Σοβιετική Ρωσία διεθνώς αποκλεισμένη. Μετά την υπογραφή, η Σοβιετική Ρωσία δεν ικανοποίησε κάποιους όρους της συνθήκης, π.χ. οι μουσειακές συλλογές του Πανεπιστημίου του Τάρτου δεν έχουν επιστραφεί μέχρι τώρα από το Βορόνεζ όπου βρίσκονται. και η μετακίνηση των Εσθονών εμποδίστηκε. Συνθήκη του Τάρτου (Ρωσία - Φινλανδία) Το κείμενο της Συνθήκης στην Αγγλόφωνη Βικιθήκη Ποια Συνέχεια: Η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου στις 2 Φεβρουαρίου 1920, οι Εσθονο-Ρωσικές Συνθήκες της 18 Μαΐου 2005, και η νομική αντιπαράθεση για το διεθνές στάτους της Εσθονίας
Magic Bus: The Who on Tour

Magic Bus: The Who on Tour είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Who, η οποία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1968 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Decca Records", μόνο στη Βόρεια Αμερική. Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο Top-40 στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, παράλληλα με την επιτυχία του σινγκλ "Magic Bus", το οποίο έφθασε στο # 6 στον Καναδά και το Top-30 στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1974, ο δίσκος επανεκδόθηκε από την "MCA Records", σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου μαζί με το ντεμπούτο-άλμπουμ του συγκροτήματος, "My Generation".

 1. Disguises (Mono) (Townshend) - 3:142. Run Run Run (Stereo) (Townshend) - 2:443. Dr. Jekyll and Mr. Hyde (Mono) (Entwistle) - 2:274. I Can't Reach You (Stereo) (Townshend) - 3:055. Our Love Was, Is (Stereo) (Townshend) - 3:096. Call Me Lightning (Mono) (Townshend) - 2:257. Magic Bus (American Version - Stereo) (Townshend) - 3:218. Someone's Coming (Mono) (Entwistle) - 2:339. Doctor, Doctor (Mono) (Entwistle) - 3:0210. Bucket T (Mono) (Altfeld, Christian, Torrence) - 2:1111. Pictures of Lily (Mono) (Capehart, Cochran) - 2:43 Το "Magic Bus: The Who on Tour" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρότζερ Ντάλτρι - φωνητικά Πιτ Τάουνσεντ - κιθάρα Τζον Εντουίστλ - μπάσο Κιθ Μουν - τύμπανα Magic Bus: The Who on Tour - The Who | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic The Who - Magic Bus: The Who on Tour (album review ) | Sputnikmusic The Who Magic Bus - Rolling Stone
Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς της Ρωσίας

Ο Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς, ρωσικά Михаил Андреевич (15 Ιουλίου 1920 - 22 Σεπτεμβρίου 2008) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ του κλάδου των Μιχαήλοβιτς, ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ανδρέα Αλεξάνδροβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Ελισαβέτας Ρούφφο. Απεβίωσε το 2008 στο Σύδνεϋ σε ηλικία 88 ετών, την ίδια ημέρα με τον εξάδελφό του Μιχαήλ Φεοντόροβιτς. Νυμφεύτηκε το 1953 πρώτα τη Ζιλλ Μέρφυ, αλλά διαζεύχθηκαν το 1953. Το 1954 ο Μιχαήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Σίρλεϋ Κράμοντ, που απεβίωσε το 1983. Το 1993 έκανε τρίτο γάμο με την Τζούλια Κρέσπι· δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του. The Romanoff Family Association Prince Romanoff laid to rest A prince among men, but few really knew it Mr Romanoff no tsar in waiting
Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 184 π.Χ.)

Ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Publius Claudius Pulcher, ήταν γιος τού Άππιου κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 212 π.Χ.) και αδελφός τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 185 π.Χ.).

 Το 189 π.Χ., ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) και το 188 π.Χ. πραίτορας. Εξελέγη στην υπατεία μέσω των μηχανισμών τού αδελφού του το 184 π.Χ., και το 181 π.Χ. ήταν ένας από τους τρεις επιτρόπους, που διορίστηκαν για τη φύτευση αποικίας στις Γραβίσκαι (Graviscae), μία πόλη στην ακτή της Ετρουρίας μεταξύ Cosa και Castrum Novum. William Smith (επιμ. ), Λεξικό Ελληνικής και Ρωμαϊκής Βιογραφίας και Μυθολογίας, 1870.
NGC 860

Ο NGC 860 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος βρίσκεται στον αστερισμό Τρίγωνον. Απέχει περίπου 410 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας It was και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Εντουάρ Στεφάν (Édouard Stephan) το 1871.

 Δεδομένα για το NGC 860 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 860 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα 860 στο Wikimedia Commons
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Daniel Cohn-Bendit, 4 Απριλίου 1945) είναι Γερμανός πολιτικός, γαλλογερμανικής καταγωγής και ηγετική φυσιογνωμία του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος και του Μάη του '68. Γεννήθηκε το 1945 στο Μοντωμπάν στη νότια Γαλλία από πατέρα Γερμανοεβραίο και μητέρα Γαλλίδα. Θα επιλέξει σε ηλικία 18 ετών την γερμανική υπηκοότητα για να αποφύγει την στρατιωτική θητεία. Αρχικά μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας την οποία θα εγκαταλείψει με μια ομάδα συμφοιτητών του στη πανεπιστήμιο της Ναντέρ για να ενταχθεί στο Μαύρο και Κόκκινο. Από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων του Μάη θα εκδιωχθεί από το γαλλικό έδαφος και θα του απαγορευτεί η είσοδος μέχρι το 1978. Τη δεκαετία του 70 θα δραστηριοποιηθεί στο εναλλακτικό κίνημα. Το 1984 θα ενταχθεί στους Γερμανούς Πράσινους. Το 1989 θα εκλεγεί αντιδήμαρχος Φρανκφούρτης και το 1994 ευρωβουλευτής. Το 1999 θα ηγηθεί της ευρωλίστας των Γάλλων Πράσινων αλλά το 2004 θα επανεκλεγεί στη Γερμανία. Από το 2002 είναι συν-πρόεδρος, μαζί με την Μόνικα Φρασόνι, της κοινοβουλευτικής ομάδας Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο. Τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 Ο Κον-Μπεντίτ έχει κάνει μια σειρά από προκλητικές δηλώσεις σχετικά με το «σεξ με τα παιδιά» στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, κυρίως το 1975 στο βιβλίο του The Great Bazaar (Der grosse Basar), όπου περιγράφει ερωτικές συναντήσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντι-αυταρχικό νηπιαγωγείο.Έχει κατηγορηθεί ότι υποστηρίζει την παιδοφιλία τουλάχιστον από το 2001. Η διαμάχη αυτή ξαναήρθε στην επιφάνεις το 2013 όταν ο Κον-Μπεντίτ θα λάμβανε το βραβείο Theodor Heuss. Υπήρξε μια διαδήλωση από ακτιβιστές κατά της παιδοφιλίας. Ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας αναφέρε το βιβλίο ως λόγο για την άρνησή του να δώσει την ομιλία του κατά την τελετή απονομής των βραβείων. Η υπόθεση προκάλεσε ευρύτερη έρευνα για τον ακτιβισμό υπέρ της παιδοφιλίας που επικρατούσε στο γερμανικό Πράσινο Κόμμα κατά τη δεκαετία του 1980.Ένα άρθρο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung αποκάλυψε πολλά «αποκρουστικά αποσπάσματα» (abstoßende Texte) στο Pflasterstrand, ένα αριστερό περιοδικό, το οποίο κυκλοφορούσε υπό την επιμέλεια του Κον-Μπεντίτ και παρέθεσε την υπεράσπιση από τον Κον-Μπεντίτ το 1978 αυτής της πρακτική της σύνταξης, καθώς και μια εμφάνιση του Κον-Μπεντίτ σε ένα γαλλικό τηλεοπτικό πρόγραμμα το 1982, όπου περιέγραψε πως γδύθηκε ερωτικά από ένα πεντάχρονο παιδί. Ο Κον-Μπεντίτ αντέδρασε σε αυτές τις καταγγελίες με τον ισχυρισμό ότι οι περιγραφές των ερωτικών συναντήσεων του με κορίτσια στην προ-εφηβική ηλικία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, αλλά ήταν απλώς ένα είδος αυτού που ο ίδιος αποκαλεί σήμερα «αντιπαθητικής προβοκάτσιας» με στόχο την αμφισβήτηση των σεξουαλικών ηθών της εποχής που «δεν θα έπρεπε να έχουν γραφτεί με αυτόν τον τρόπο». Daniel Cohn-Bendit, Αγγλικά-Γαλλικά-Γερμανικά Αρχειοθετήθηκε 2011-07-18 στο Wayback Machine. Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Νικολάι Λόσκι

Ο Νικολάι Ονουφρίγιεβιτς Λόσκι (ρωσικά: Николай Онуфриевич Лосский, 6 Δεκεμβρίου/Π.Η. 24 Νοεμβρίου 1870 – 24 Ιανουαρίου 1965) ήταν ρώσος φιλόσοφος, εκπρόσωπος του ρωσικού ιδεαλισμού, ενορατισμού, ατομικισμού, φιλελευθερισμού, ηθικολογίας, αξιολογίας, και του δικής του έμπνευσης ενορατισμού. Γεννήθηκε στο χωριό Κρεσλάβσκα, περιοχή Ντίναμπυργκ, της επαρχίας Βιτέμπσκ της Ρωσικής αυτοκρατορίας και πέθανε από φυσικά αίτια σε θεραπευτήριο κοντά στο Παρίσι. Ο Λόσκι είχε τρεις γιους και μία κόρη που πέθανε σε παιδική ηλικία. Ο πιο γνωστός από τους γιους του ήταν ο θεολόγος της Ορθόδοξης εκκλησίας Βλαντιμίρ Λόσκι.

 Ο Λόσκι ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Γερμανία υπό την εποπτεία των Βίλχελμ Βίντελμπαντ, Βίλχελμ Βουντ και Μίλλερ λαμβάνοντας τον μεταπτυχιακό του τίτλο το 1903 και τον διδακτορικό το 1907. Επιστρέφοντας στη Ρωσία έγινε αρχικά λέκτορας και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Ο Λόσκι τόνιζε την ανάγκη για μια θρησκευτική και πνευματική αναγέννηση στη Ρωσία την ίδια στιγμή που στηλίτευε τις μετεπαναστατικές υπερβολές. Την περίοδο αυτή επέζησε ενός ατυχήματος με ανελκυστήρα που παραλίγο να αποβεί μοιραίο κάτι που τον έκανε να επιστρέψει στο μονοπάτι της Ρωσικής ορθόδοξης εκλησσίας υπό την καθοδήγηση του πατέρα Παβλ Φλορένσκυ. Οι κριτικές που επέσυρε η ενέργειά του αυτή, του κόστισαν την έδρα του και οδήγησαν στην εξορία του από τη Σοβιετική Ένωση ως αντεπαναστάτη με το περίφημο πλοίο των φιλοσόφων το 1922. Ο Λόσκι προσκλήθηκε στην Πράγα από τον Τόμας Μάσαρικ αναλαμβάνοντας την καθηγητική έδρα στο Ρωσικό πανεπιστήμιο της Πράγας, στην Μπρατισλάβα. Εκεί συνδέθηκε με μια ομάδα πρώην μαρξιστών που περιελάμβανε τους Νικολάι Μπερντιάγιεφ, Σεργκέι Μπουλγακόφ, Γκέρσεζον, Πήτερ Μπενγκάρτοβιτς Στρούβε και Σήμεν Φρανκ. Αν και Φαβιανός σοσιαλιστής συνέβαλε στο συμπόσιο του γκρούπ Βέκι. Επίσης βοήθησε τον κοινωνιολόγο του Χάρβαρντ, Πιτιρίμ Σορόκιν πάνω στις κοινωνικές και πολιτιστικές δυναμικές. Το 1947 έλαβε την έδρα της Ανατολικής ορθόδοξης θεολογίας στην Piously-Vladimir πνευματική ακαδημία ή αγίου Βλαδίμηρου Ορθόδοξο θεολογικό σεμινάριο στη Νέα Υόρκη. Το 1961, μετά τον θάνατο του γιου, του Βλαντιμίρ, ο Λόσκι εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε άρρωστος εκεί.
Πυρκαγιά σε τρένο στο Σακουράγκι-τσο

Η πυρκαγιά σε τρένο στο Σακουράγκι-τσο (桜木町[事故, Σακουράγκι-τσο τζίκο) της Ιαπωνίας εκδηλώθηκε στις 24 Απριλίου 1951, όταν ένα τρένο της γραμμής Κέιχιν 63 (σήμερα τμήμα της γραμμής Νεγκίσι) που πλησίαζε στον σταθμό Σακουράγκι-τσο στη Γιοκοχάμα, κτύπησε ένα από τα εναέρια καλώδια, προκαλώντας βραχυκύκλωμα, το οποίο με τη σειρά του προκάλεσε πυρκαγιά που σκότωσε 106 και τραυμάτισε 92 άτομα.

 Τη συγκεκριμένη ημέρα, τα συνεργεία συντήρησης αντικαθιστούσαν με νέους τους ηλεκτρικούς μονωτές των εναέριων καλωδίων όταν στη 1:38΄ μ.μ. ένα εναέριο καλώδιο (από το οποίο επικρεμόταν το καλώδιο τροφοδοσίας ρεύματος) κόπηκε κατά τύχη, επιτρέποντας στο καλώδιο τροφοδοσίας να "κρεμάσει". Τέσσερα λεπτά αργότερα, ένα τρένο της σειράς MoHa 63 με 5 βαγόνια (1271B) πλησίασε από τον σταθμό της Γιοκοχάμα και άλλαξε γραμμή 50 μέτρα πριν από το Σακουράγκι-τσο , αλλά ο παντογράφος του προπορευόμενου βαγονιού έλξης εμπλέχθηκε στο κρεμασμένο σύρμα τροφοδοσίας. Ο οδηγός προσπάθησε να κατεβάσει τον παντογράφο, αλλά αυτός έπεσε στο πλάι και χτύπησε στο ξύλινο περίβλημα, προκαλώντας σπινθήρες που προκάλεσαν φωτιά στην οροφή, η οποία εξαπλώθηκε γρήγορα στο υπόλοιπο βαγόνι. Τα 150 άτομα που βρίσκονταν μέσα στο βαγόνι δεν κατάφεραν να ανοίξουν τις ηλεκτρικές πόρτες. Η πόρτα σύνδεσης με το δεύτερο βαγόνι άνοιγε μόνο προς τα μέσα, κάτι αδύνατον με το πλήθος των επιβατών που είχαν πανικοβληθεί. Τέλος, τα παράθυρα της άμαξας ήταν πολύ μικρά για να διαφύγουν: τα βαγόνια της σειράς 63, σχεδίασης της πολεμικής περιόδου, χρησιμοποιούσαν πολλά μέτρα μείωσης του κόστους, ένα από τα οποία ήταν σχέδιο παραθύρων με τρεις υαλοπίνακες, από τους οποίους μπορούσαν να ανοίξουν μόνον ο κάτω και ο επάνω. Με σκοπό να αποφύγει το κόστος ενός μεγάλου, πλήρους μεγέθους υαλοπίνακα, αυτό το σχέδιο άφηνε ανοίγματα πολύ μικρά για να περνούν άνθρωποι. Ως εκ τούτου, οι επιβάτες παγιδεύτηκαν. Το πρώτο βαγόνι, που κατασκευάστηκε αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από εύφλεκτα υλικά (ένα ακόμη μέτρο μείωσης του κόστους ήταν η ξύλινη οροφή αυτών των βαγονιών), καταστράφηκε ολοσχερώς από τη φωτιά μέσα σε δέκα λεπτά, σκοτώνοντας 106 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 92. Η έκθεση έρευνας είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της πυροπροστασίας όλων των οχημάτων αυτών και τη δημιουργία διαδρόμων μεταξύ των βαγονιών. Παρόλο που οι ηλεκτροκίνητες πόρτες είχαν χειροκίνητα χειριστήρια τοποθετημένα κάτω από τα καθίσματα των επιβατών, αυτά δεν ήταν καλά σεσημασμένα. Η αναφορά είχε ως αποτέλεσμα να σημανθούν τα χειριστήρια αυτά με κόκκινη σήμανση. Αυτό το ατύχημα προκάλεσε επίσης την παραίτηση του Χιντέο Σίμα, διευθυντή του τμήματος τροχαίου υλικού του σιδηροδρόμου, το 1951. Ο Σίμα αργότερα προσλήφθηκε στους Ιαπωνικούς Εθνικούς Σιδηροδρόμους το 1955 για να σχεδιάσει και να κατασκευάσει το πρώτο τρένο υψηλής ταχύτητας της Ιαπωνίας Σινκανσέν. Μμνημείο για τα θύματα του δυστυχήματος κατασκευάστηκε στη συνέχεια στο Sōji-ji στο Τσουρούμι-κου της Γιοκοχάμα . Πυρκαγιά τρένου στο Σακουράγκι-τσο
Δημογραφία του Κοσσυφοπεδίου

Η Στατιστική Υπηρεσία του Κοσσυφοπεδίου παρακολουθεί διάφορα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού του Κοσσυφοπεδίου, όπως η πληθυσμιακή πυκνότητα, η εθνικότητα, το μορφωτικό επίπεδο, η υγεία του πληθυσμού, η οικονομική κατάσταση, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και άλλες πτυχές του. Οι απογραφές, που διεξάγονται κατά κανόνα ανά δεκαετία, καταγράφουν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού. Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή που διεξήχθη μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του 2008, το 2011, ο μόνιμος πληθυσμός του Κοσσυφοπεδίου είχε 1.739.825 κατοίκους, χωρίς να περιλαμβάνονται στοιχεία από το Βόρειο Κόσοβο.Οι Αλβανοί αποτελούν την πλειοψηφία στο Κοσσυφοπέδιο, με ποσοστό πάνω από το 93% του συνολικού πληθυσμού. Σημαντικές μειονότητες περιλαμβάνουν Σέρβους και άλλους. Μια εκτίμηση του 2015 θέλει τον πληθυσμό του Κοσσυφοπεδίου στο 1.870.981 κατοίκους.

 Τα τελικά αποτελέσματα της απογραφής του 2011 κατέγραψαν ότι το Κοσσυφοπέδιο, εξαιρουμένου του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, έχει 1.739.825 κατοίκους. Το Ευρωπαϊκό Κέντρο για Θέματα Μειονοτήτων ζήτησε προσοχή στις αναφορές της απογραφής του 2011, λόγω του μποϊκοτάζ από τους δήμους της πλειοψηφίας των Σέρβων στο Βόρειο Κοσσυφοπέδιο και του μερικού μποϊκοτάζ από τους Σέρβους και τους Ρομά στο νότιο Κοσσυφοπέδιο. Ο συνολικός αριθμός του πληθυσμού ήταν κάτω από τις περισσότερες προηγούμενες εκτιμήσεις. Η απογραφή είχε σημαντική τεχνική βοήθεια από διεθνείς οργανισμούς και φαίνεται ότι εγκρίθηκε από τη Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Ήταν, ωστόσο, η πρώτη πλήρης απογραφή από το 1981. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν υπήρχαν άτομα τα οποία να διέμεναν προσωρινά σε ξενοδοχεία ή στρατόπεδα προσφύγων, κατά τη στιγμή της απογραφής.
Φοίνικας Πύλας (πετοσφαίριση ανδρών)

Ο Φοίνικας Πύλας είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα την Πύλα της επαρχίας Λάρνακα. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Φοίνικα Πύλα. Ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1971. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι η Κλειστή Αίθουσα Πύλας.

 Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών δημιουργήθηκε το 1971. Το 1972 συμμετείχε στο πρώτο παγκύπριο πρωτάθλημα το οποίο διεξήχθη υπό την αιγίδα της Tοπικής Eπιτροπής Aθλοπαιδιών Kύπρου (ΤΕΑΚ). Από το 1973 έως το 1978 τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος ανέλαβε η Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαιρίσεως Κύπρου (ΕΟΠΕ Κύπρου), με το Φοίνικα να συμμετέχει στο πρωτάθλημα.Το Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης με το Φοίνικα να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη, συμμετέχοντας στα πρωταθλήματα της ομοσπονδίας. Το 1989 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία μόνο μία περίοδο. Το 1995 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε εκ νέου στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 ο Φοίνικας τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος. Την επόμενη περίοδο στην έκτη και τελευταία θέση. Την περίοδο 2008-09 διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή και την άνοδο στην Α΄ κατηγορία αντιμετωπίζοντας στον τελικό των play off την Αναγέννηση Δερύνειας. Η Αναγέννηση κέρδισε στη μονομαχία των δύο ομάδων και ο Φοίνικας περιορίστηκε στη 2η θέση.Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Φοίνικα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία). Ακολούθησε η 6η και η 4η θέση της περιόδους 2009-10 και 2010-11. Τις περιόδους 2011-12 και 2012-13 πήρε άδεια από την ΚΟΠΕ για μη συμμετοχή στο πρωτάθλημα. Επανήλθε την περίοδο 2013-14 τερματίζοντας στην 4η θέση, θέση που κατέκτησε και την επόμενη περίοδο. Β΄ Κατηγορία: Πρωταθλήτρια (1): 1995 Πετοσφαίριση στην Κύπρο Φοίνικας Πύλας στο Facebook Εν ενεργεία σωματεία μέλη της Κ.Ο.ΠΕ.
ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου

Η Αθλητική Ένωση Νέων ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου (ή η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από τον Άγιο Αθανάσιο της επαρχίας Λεμεσού. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Η ομάδα έχει 3 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Έχει κατακτήσει 2 πρωταθλήματα Γ΄ κατηγορίας και ένα πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας.

 Η ΣΕΚ Αγίου Αθανασίου ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1948. Μέχρι και το 1991 συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Η ΣΕΚ εντάχθηκε στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου το 1991 ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την εποχή εκείνη η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΣΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε. Από το 1992 έως το 1996 συμμετείχε στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Αθλητικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Κύπρου (ΠΑΑΟΚ). Το 1996 κέρδισε τη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Την περίοδο 1996-97 τερμάτισε στην όγδοη θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 κατέκτησε το πρωτάθλημα και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1998-99 τερμάτισε στην έκτη θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΣΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Την περίοδο 2001-02 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στην πρώτη συμμετοχή της στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, την περίοδο 2002-03, τερμάτισε στη 10 θέση, την υψηλότερη της ιστορίας της. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2004-05 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.Ακολούθησαν 3 συνεχόμενοι υποβιβασμοί. Την περίοδο 2005-06 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2006-07 τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Από το 2008 συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ. 1Η ΣΕΚ συγκέντρωσε 11 βαθμούς αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 8 βαθμοί. Γ΄ Κατηγορία:Πρωταθλήτρια (2): 2002, 2005Δ΄ Κατηγορία:Πρωταθλήτρια (1): 1998 Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. ISBN 9963-8720-1-8. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
Δήμος Γαυρίου

Ο Δήμος Γαυρίου ήταν δήμος της Άνδρου που λειτούργησε την περίοδο 1835-1912. Καταλάμβανε το βορειότερο τμήμα του νησιού. Αρχική του έδρα υπήρξε ο οικισμός Αμόλοχος και στη συνέχεια έδρα του έγινε το Γαύριο.

 Ο Δήμος συστάθηκε το 1835 αφού μέχρι τότε ίσχυε ακόμα η δημογεροντία στην Άνδρο.. Αρχική του έδρα ορίστηκε ο οικισμός Αμόλοχος. Ο Δήμος αρχικά περιλάμβανε τους οικισμούς Αμόλοχος, Άνω Γαύριο, Βαρίδι, Καλλιβάρι, Άγιος Πέτρος, Γίδες, Φελός, Μακροτάνταλο, Βίταλη και Λιβάδια. Στο διάστημα 1840 ο δήμος διευρύνθηκε με την ένταξη σ'αυτόν του γειτονικού δήμου Άρνης, ο οποίος αυτονομήθηκε ξανά το 1879. Ο δήμος Γαυρίου καταργήθηκε το 1912 και αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες. Οι Δήμαρχοι του δήμου ήταν: 1834-1838 Δημήτριος Γιαννούλης 1838-1844 Γιαννούλης Δημητρίου 1844-1847 (Δεν υπάρχουν στοιχεία) 1847-1851 Δημήτριος Γιαννούλης 1851-1852 Ιωάννης Γιαννουλίδης 1852-1860 Δημήτριος Γιαννούλης 1861-1863 Αναγνώστης Γιαννουλίδης 1863-1866 Γεώργιος Οικονόμου 1866-1870 Σ. Ταράσης 1870-1879 Κ. Γαβαλιάς 1879-1883 Π. Ταράσης 1883-1887 Λεονάρδος Γαβαλιάς 1887-1897 Γιαννούλης Γιαννουλίδης 1897-1903 Γιαννούλης Παντελιάς 1903-1912 Γ. Χέλμης Οι δήμοι της Άνδρου, ιστορική αναδρομή Μιχάλης Χαλάς, επιμ. (2009). Άρνη, η μικρή ελβετία της Άνδρου. Έκδοση δήμου Υδρούσας.
Αντρέ Αουγκούστο Λεόνε

Ο Αντρέ Αουγκούστο Λεόνε (André Augusto Leone), γεννημένος στις 12 Φεβρουαρίου 1979, είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ο οποίος έχει πάρει πλέον σύνταξη και έπαιζε ως κεντρικός αμυντικός .

 Ο Λεόνε γεννήθηκε στο Βάργκεμ Γκράντε ντο Σουλ του Σάο Πάολο . Από το 2000 έως το 2008 εκπροσώπησε, στη Βραζιλία, Campinas-SP, CR Vasco da Gama, Ituano Futebol Clube, Goiás Esporte Clube (δύο φορές), Cruzeiro Esporte Clube, Sport Club Corinthians Paulista και Vila Nova Futebol Clube . Κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού πλαισίου, ο Λεόνε είχε επίσης θητείες στο εξωτερικό με τους Vicenza Calcio και AC Siena στην Ιταλία. Αφού απέτυχε να εμφανιστεί για καμία από τις δύο πλευρές, εντάχθηκε στην SC Braga της Πορτογαλίας για την εποχή 2008–09, παίζοντας περισσότερο από ό,τι αναμενόταν αρχικά την πρώτη του χρονιά λόγω μακροχρόνιων τραυματισμών στους συνήθεις αρχικούς Paulo Jorge και Alberto Rodríguez . Κατάφερε επίσης να σκοράρει στην εντός έδρας νίκη με 3-0 εναντίον της Σταντάρ Λιέγης για τη φάση των 16 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (4-1 στο σύνολο). Ο Λεόνε εμφανίστηκε λιγότερο στην εκστρατεία 2009–10, αλλά παρόλα αυτά συμμετείχε σε 11 αγώνες της Primeira Liga, καθώς η Μπράγκα τερμάτισε στη δεύτερη θέση, σημειώνοντας εντός έδρας νίκη με 2–0 επί της CD Nacional στις 8 Ιανουαρίου 2010. Επέστρεψε στη χώρα του τον Ιούνιο, συμφωνώντας σε μια συμφωνία στο Sport Club Recife . Τον Μάιο του 2011, ο 32χρονος Λεόνε αποφάσισε να μην επεκτείνει το συμβόλαιό του με τη Sport και αποχώρησε από τον σύλλογο. Βάσκο ντα Γκάμα Taça Guanabara : 2001Ituano Campeonato Brasileiro Série C : 2003Κρουζέιρο Campeonato Mineiro : 2006 Αντρέ Αουγκούστο Λεόνε στο Sambafoot (Αγγλικά) Προφίλ Αντρέ Αουγκούστο Λεόνε στο Soccerway
Γερτρούδη του Χόενμπεργκ

Η Γερτρούδη Άννα, γερμ. Gertrude Anne (π.1225 - 16 Φεβρουαρίου 1281) από τον Οίκο του Χόενμπεργκ ήταν κόρη του κόμη του Χόενμπεργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας & βασίλισσα της Γερμανίας.

 Ήταν κόρη του Μπούκχαρτ Ε΄ κόμη του Χόενμπεργκ (απεβ. 1253) και της Ματθίλδης/Μέχτιλντ, κόρης του Ροδόλφου Β΄ παλατινού κόμη (δούκα) του Τύμπινγκεν. O Οίκος των Χόενμπεργκ, πλάγιος κλάδος του Οίκου των Χοεντσόλερν, εξουσίαζαν εκτεταμένες γαίες στη νοτιο-δυτική Γερμανία. Ο Ελβετός ιστορικός Αιγκίντιους Τσούντι (1505-1572), που αμφισβήτησε την καταγωγή της και θεώρησε ότι κατάγεται από τους Φρόμπουργκ, διαψεύστηκε. Περί το 1251 παντρεύτηκε στην Αλσατία τον Ροδόλφο κόμη των Αψβούργων και έζησαν στο Ράινφελντεν. Το 1273 στη Φρανκφούρτη ο σύζυγός της εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας, πράγμα που οφείλεται μεγάλως στις προσπάθειες του εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γ΄ των Χοεντσόλερν μπουργκράβου της Νυρεμβέργης. Στέφθηκε στον καθεδρικό του Άαχεν τον επόμενο μήνα. Η Γερτρούδη-Άννα ήταν βασίλισσα για 8 έτη, απρόθυμη όμως να παρέμβει στις δραστηριότητές του: ο Ροδόλφος Α΄ αγωνίστηκε να στερεώσει την εξουσία του εναντίον του διεκδικητή Ότακαρ Β΄ της Βοημίας και προσπάθησε ανεπιτυχώς να στεφθεί στη Ρώμη ως αυτοκράτορας. Η Γερτρούδη, έπειτα από σοβαρή, σύντομη ασθένεια, απεβίωσε 56 ετών στην κατοικία του συζύγου της στη Βιέννη. Είχε ζητήσει να ταφεί στον καθεδρικό της Βασιλείας, μαζί με τον νεότερο γιο της Κάρολο. Ο Ροδόλφος Α΄, αν και είχε εμπλακεί σε μακροχρόνιες διενέξεις με τους πρίγκιπες-επισκόπους της Βασιλείας, έδωσε τη συγκατάθεσή του. Το 1770 τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο αββαείο του Αγίου Βλασίου. Σήμερα βρίσκονται στο αββαείο του Αγ. Παύλου στην Καρινθία. Ο Ροδόλφος Α΄, έπειτα από τρία έτη, νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα των Καπετιδών-Βουργουνδίας. Παντρεύτηκε τον Ροδόλφο Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα: Ματθίλδη π.1253-1304, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Αλβέρτος Α΄ 1255-1308, δούκας της Αυστρίας & βασιλιάς της Γερμανίας. Αικατερίνη 1256-1282, παντρεύτηκε τον Όθωνα Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και διεκδικητή της Ουγγαρίας. Αγνή π.1257-1322, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Β΄ των Ασκάνια δούκα της Σαξονίας. Χέντβιχ π.1259-1285/86, παντρεύτηκε τον Όθωνα ΣΤ΄ των Ασκάνια μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Ζάλτσβεντελ. Κλημεντία π.1262-1293, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Μαρτέλο των Καπετιδών-Ανζού διεκδικητή της Ουγγαρίας. Χάρτμαν 1263-1281, απεβ. 18 ετών. Ροδόλφος Β΄ 1270-1290, δούκας της Αυστρίας & ψιλώ ονόματι δούκας της Σουαβίας. Ιουδήθ/Γιούντιτ ή Μπόνα 1271-1297, παντρεύτηκε τον Βεντσεσλάο Β΄ της Βοημίας. Κάρολος 1276, έζησε 6 μήνες. Cawley, Charles, A listing of Swabian nobility, including the Dukes of Hohenberg, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy
Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας

Η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία της Σαξονίας (γερμ. Maria Josepha von Sachsen, 6 Δεκεμβρίου 1803 - 18 Μαΐου 1829) ήταν η τρίτη σύζυγος του Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία Βεατρίκη Ιαβερία Βικεντία Αλοϋσία Φραγκίσκη ντε Πάουλα Φραγκίσκη ντε Σαντάλ Άννα Απολλωνία Ιωάννα Νεπομυκίνα Βαλπουργία Θηρεσία Αμβροσία γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1803 στη Δρέσδη και ήταν η τέταρτη κόρη του Μαξιμιλιανού, Διαδόχου Πρίγκιπα της Σαξονίας, και της πρώτης συζύγου του, Καρολίνας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου της Πάρμας. Στις 20 Οκτωβρίου 1819 παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας στη Μαδρίτη. Αν και η νέα Βασίλισσα ήταν πολύ νεαρή, αφελής και άπειρη, ο Βασιλιάς την ερωτεύτηκε λόγω της γλυκιάς της ιδιοσυγκρασίας. Εκτός αυτού, ήταν πιο ελκυστική από δυο τις προηγούμενες συζύγους του. Μετά τους δύο άτεκνους γάμους του, υπήρξε μεγάλη πίεση για τη δυναστεία των Βουρβόνων-Ισπανίας για να εξασφαλίσει ο Φερδινάνδος Ζ΄ τον μελλοντικό διάδοχό του. Παρ' όλα αυτά, ο γάμος παρέμεινε άτεκνος και η Μαρία Ιωσηφίνα Αμαλία αποχώρησε από τη δημόσια ζωή, με μακρά παραμονή στο παλάτι του Αρανχουέθ, στην Λα Γκράνχα δε Σαν Ιλδεφόνσο και στο Βασιλικό Παλάτι του Ριοφρίο. Χρειάστηκε μια προσωπική επιστολή, που έστειλε ο Πάπας Πίος Ζ΄ για να πείσει τη Βασίλισσα ότι οι ερωτικές σχέσεις μεταξύ συζύγων δεν ήταν αντίθετες με την ηθική του Καθολικισμού. Πέθανε από πυρετό στις 18 Μαΐου 1829, αφήνοντας τον σύζυγό της πληγωμένο, στο Βασιλικό Παλάτι του Αρανχουέθ σε ηλικία 25 ετών. Τάφηκε στο Ελ Εσκοριάλ. Παντρεύτηκε το 1819 τον Φερδινάνδο Ζ΄ της Ισπανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. 6 Δεκεμβρίου 1803 – 1806: Η Γαληνοτάτη Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας 1806 – 20 Οκτωβρίου 1819: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας 20 Οκτωβρίου 1819 – 18 Μαΐου 1829: Η Μεγαλειότητα Της Η Βασίλισσα
Ερνέστος Φρειδερίκος της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ

Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος, γερμ.: Ernst Friedrich von Hessen-Philippsthal-Barchfeld (28 Ιανουαρίου 1789 Μπάρχφελντ - 19 Απριλίου 1850, κάστρο Αουγκούστεναου Χέρλεσχαουζεν) από τον Οίκο της Έσσης-Κάσσελ ήταν Γερμανός ευγενής και Ρώσος στρατηγός του ιππικού.

 Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1789 στο Μπάρχφελντ της Θουριγγίας, ως δευτερότοκος γιος του Αδόλφου (1742-1803) λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιπσταλ-Μπάρχφελντ και της Λουίζας των Βέττιν (1752-1805), κόρης του Αντώνιου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Όταν η πατρίδα του κατακλύστηκε από τους Γάλλους, κατέφυγε στη Ρωσία και έγινε δεκτός στη Ρωσική υπηρεσία ως αντισυνταγματάρχης στο 6ο Σύνταγμα "Τζέγκερ" στις 29 Μαΐου 1808. Στις 23 Οκτωβρίου 1811 απολύθηκε από την υπηρεσία για λόγους υγείας, αλλά επανήλθε στις 23 Ιουνίου 1812 με την προαγωγή σε συνταγματάρχη και τον διορισμό του στο ιππικό. Συμμετείχε στον Πατριωτικό Πόλεμο του 1812 για την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον Ναπολέοντα. Τραυματίστηκε σοβαρά στις 29 Αυγούστου 1812 στη Μάχη του Μποροντίνο, όταν το πόδι του σχίστηκε από μπάλα κανονιού. Στις 22 Αυγούστου 1826 προήχθη σε υποστράτηγο. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1836, κατόπιν αιτήματός του, αποδεσμεύτηκε από την υπηρεσία με τον βαθμό τού στρατηγού τού ιππικού και με το δικαίωμα να φορά στολή. Επιπλέον, ως ένδειξη της ιδιαίτερης εύνοιας του Τσάρου Νικολάου Α΄, του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγίου Αλεξάνδρου Νέφσκι για την εξαιρετική του υπηρεσία. Ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η εξαδέλφη του, Αδελαΐδα της Σαξονίας-Μάινινγκεν (σύζυγος του Γουλιέλμου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου), τον υποστήριξε στην εύρεση ενός καλού τεχνίτη για ένα τεχνητό πόδι. Ο Eρνέστος-Φρειδερίκος έλαβε τιμητικά τον Μεγαλόσταυρο του ιππότη του Τάγματος του Λουτρού και όταν απεβίωσε ο Γουλιέλμος Δ΄, ήταν παρών στη στέψη της ανιψιάς εκείνου Βικτώριας. Ο Ερνέστος-Φρειδερίκος απεβίωσε στις 19 Απριλίου 1850 στο Χέρλεσαουζεν. το άρθρο στη γερμανική Wikipedia, Ernst von Hessen-Philippsthal-Barchfeld.
Microsoft Hearts

Το Microsoft Hearts είναι παιχνίδι της Microsoft που βασίζεται στο κλασσικό παιχνίδι τράπουλας. Η παλιότερη ονομασία του ήταν The Microsoft Hearts Network, η οποία κράτησε μέχρι την έκδοση των Windows Vista.

 Ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1992 και περιλαμβανόταν αρχικά στα Windows for Workgroups 3.1, το πρώτο διαδικτυακό προϊόν της Microsoft. Μέχρι τα Windows 7, το παιχνίδι συμπεριλαμβανόταν σε όλες τις επόμενες εκδόσεις των Windows.
Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ

Ο Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ (Juan Miguel Lope Blanch, Μαδρίτη, 1927 - Πόλη του Μεξικού, 2002) ήταν Ισπανομεξικανός γλωσσολόγος και φιλόλογος. Πραγματοποίησε πολλές μελέτες σχετικά με την κοινωνιογλωσσολογία και διαλεκτολογία της ισπανικής γλώσσας στο Μεξικό σε επίπεδο συγχρονίας και διαχρονίας.

 Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης και στο Διεθνές Πανεπιστήμιο Μενέντεθ Πελάγιο του Σανταντέρ υπό τους Ραφαέλ Λαπέσα και Ντάμασο Αλόνσο. Με την υποστήριξη του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών, μετακόμισε στο Μεξικό με σκοπό να επανεκδόσει το Περιοδικό Ισπανικής Φιλολογίας. Εκεί δίδαξε στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στην Ισπανική Φιλολογία το 1962. Παράλληλα με τη διδασκαλία, στην οποία αφιέρωσε πέντε δεκαετίες λειτουργώντας ως σημείο αναφοράς για πολλούς Μεξικανούς γλωσσολόγους και φιλόλογους, προώθησε τις γλωσσολογικές και φιλολογικές μελέτες στο Μεξικό με την ίδρυση ιδρυμάτων όπως του Κέντρου Ισπανικής Γλωσσολογίας και τη συμμετοχή και διεύθυνση μελετών γύρω από τη διαλεκτολογία (Γλωσσολογικός άτλαντας του Μεξικού). Νεκρολογία του Χουάν Μιγέλ Λόπε Μπλανκ στην εφημερίδα El País
Λάουρα Τσιντσίγια

Η Λάουρα Τσιντσίγια (Laura Chinchilla Miranda, 28 Μαρτίου 1959-) είναι πολιτικός από την Κόστα Ρίκα, η οποία χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 2010 ως το 2014. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος στην ιστορία της χώρας της. Ήταν επίσης μία από τους δύο αντιπροέδρους του προέδρου Όσκαρ Άριας και χρημάτισε υπουργός δικαιοσύνης. Ανήκει στο Κόμμα Εθνικής Απελευθέρωσης (Partido Liberación Nacional, αρκτικόλεξο: PLN)

 Η Τσιντσίγια εργάστηκε ως σύμβουλος σε μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Λατινική Αμερική και στην Αφρική. Ανέλαβε υφυπουργός δημόσιας τάξης στην κυβέρνηση του Χοσέ Μαρία Φιγκέρες (1994–96) και μετέπειτα υπουργός στο ίδιο χαρτοφυλάκιο (1996–1998). Από το 2002 ως τοo 2006 ήταν μέλος της Εθνοσυνέλευσης στην εκλογική περιφέρεια του Σαν Χοσέ. Το 2006 ανέλαβε για δεύτερη φορά πρόεδρος της χώρας ο Όσκαρ Άριας και διόρισε την Τσιντσίγια αντιπρόεδρο. Η τελευταία παραιτήθηκε από την αντιπροεδρία το 2008 ούτως ώστε να προλειάνει το έδαφος για τις προεδρικές εκλογές του 2010. Στις 7 Ιουνίου του 2009 κέρδισε το χρίσμα για την υποψηφιότητα του κυβερνώντος κόμματος για το ύπατο αξίωμα. Στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 7 Φεβρουαρίου του 2010 κατήλθε υποψήφια με το PLN και αναδείχθηκε νικήτρια από τον πρώτο γύρο, με ποσοστό 46,76% των ψήφων. Η ορκωμοσία της έγινε στις 8 Μαΐου 2010. Το κόμμα της Τσιντσίγια είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με σκοπό την προώθηση μιας "προοδευτικής πολιτικής". Η πολιτικός τάχθηκε κατά της νομιμοποίησης των αμβλώσεων και επίσης εναντίον της αναγνώρισης των ενώσεων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Η συμμετοχή της σε πορεία που ήταν εναντίον των προαναφερομένων, προκάλεσε σχόλια και πολλοί την κατηγόρησαν για ομοφοβία. Η Τσιντσίγια επίσης είναι σθεναρά αντίθετη στο διαχωρισμό της εκκλησίας από το Κράτος με τροποποίηση του Συντάγματος στη χώρα της. Με βάση το σημερινό Σύνταγμα, ορίζεται ότι η χώρα αποτελεί Ρωμαιοκαθολικό κράτος. Ο Όσκαρ Άριας είχε αντίθετα υποστηρίξει το διαχωρισμό της Πολιτείας από την Εκκλησία. laura-chinchilla.com - ανεπίσημη πύλη πληροφοριών για την πολιτικό. Costa Rica News- άρθρο για την Τσιντσίγια. World leaders
Τερριτόριο Μεθώνης

Το Τερριτόριο της Μεθώνης (ιταλικά: Territorio di Modon) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η καστροπολιτεία της Μεθώνης, διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας.

 Η Μεθώνη κατακτήθηκε από τους Ενετούς το 1207 και από το 1209 αποτέλεσε επίσημα κτίση της Βενετίας μαζί με την Κορώνη έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Στις 10 Ιουλίου 1886 επανακαταλήφθηκε από τους Ενετούς και μαζί με την περιοχή της Ολυμπίας μέχρι τον Αλφειό (νότια Ηλεία) και τμήμα της Πυλίας αποτέλεσε διοικητικό "έδαφος" (Τερριτόριο). Από τον 16ο αιώνα η Μεθώνη αποτελούσε Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου, πάνω σε αυτόν τον καζά δημιουργήθηκε το τερριτόριο. Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, είχε μία πόλη, 51 χωριά, 2 ορθόδοξα μοναστήρια, έκταση 331.312 στρέμματα, 2.679 κατοίκους διανεμημένους σε 664 οικογένειες. Το τερριτόριο στα τέλη του 17 ου αιώνα περιλάμβανε τα χωριά: Sciotti, Jmani, Chrichi, Delli Mustafà, Agazichi, Dauti, Lendina, Cornatala, Memiraisì, Meliotti Basso, Managgia Basso, Milizza apano, Milizza Cato, Meneggia alto, Caugadi, Sulinaria, Cabassai, Cadileschieri, Calabiesa, Crustesi, Arnaut Ali, Mataranga, Vlacopulo, Candrinù, Chinigù alto, Chinigù Basso Missocori, Mamitocorì, Spai, Vrissi, Ziri, Diavatigni, Mer Agà, Avarli, e Crivizza, Lacanades, Tre Vlassi, Miglioti alto, Marieli, Condagogni, Bolena, Langada, Polizi, Rados, Caluazzo, Colucada, Metaxada alta. Evangelia Balta, "Venetians and Ottomans in the Southeast Peloponnese (15th-18th century) Αρχειοθετήθηκε 2015-11-23 στο Wayback Machine.", στο: Halil Inalcık Armağanı. I. Tarih Araştırmaları, Ankara, Doğu Batı, 2009, σελ. 168-204. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf) Κωνσταντίνος Ντόκος, "Breve descrittione del Regno di Morea. Αφηγηματική ιστορική πηγή ή επίσημο βενετικό έγγραφο της Β΄ Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο;", Εώα και Εσπέρια, 1 (1993), σελ. 81-131. Ανακτήθηκε: 12/11/2017. (αρχείο pdf) Ολυμπιακά Χρονικά, Τόμος Γ', συλλογικό έργο, Έκδοσις συλλόγου Ολυμπίων, Αθήνα 1972, σελ. 46-47. Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1716-1821), εκδόσεις Ερμής, Αθήνα 1939. (ανατύπωση Απρίλιος 2002· τυπογραφείο Α. Ελευθέρου)
Γεωδαιτικός σταθμός

Γεωδαιτικός σταθμός ή Total station ονομάζεται τοπογραφικό όργανο που έχει δυνατότητα μέτρησης γωνιών και αποστάσεων. Αποτελεί συνδυασμό σε ενιαία συσκευή ψηφιακού θεοδόλιχου και EDM που επιτρέπει στο χρήστη του να συλλέγει όλες τις μετρήσεις που του είναι απαραίτητες για μία τοπογραφική αποτύπωση με χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας. Όλοι οι σύγχρονοι γεωδαιτικοί σταθμοί είναι εξοπλισμένοι και με ενσωματωμένα μέσα αποθήκευσης των δεδομένων (καταγραφικά) που απαλλάσσουν τον τοπογράφο από την καταγραφή των αποτελεσμάτων των μετρήσεων με το χέρι. Έτσι, τα δεδομένα αποθηκεύονται στο εσωτερικό του οργάνου και, στη συνέχεια, είναι προσβάσιμα μέσω ενός υπολογιστή όπου μπορούν, πλέον, να επεξεργαστούν και να παράγουν το τελικό αποτέλεσμα.

 Η μέθοδος λειτουργίας ενός γεωδαιτικού σταθμού βασίζεται στις αντίστοιχες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι ψηφιακοί θεοδόλιχοι και τα EDM, χωρίς καμία ιδιαίτερη διαφοροποίηση επί αυτών. Οι σύγχρονοι γεωδαιτικοί σταθμοί έχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες ακρίβειας τόσο στη μέτρηση γωνιών όσο και αποστάσεων. Οι αποστάσεις μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια της τάξης μερικών mm ή και δεκάτων του mm ενώ οι γωνίες μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια 0,5" έως 20". Κάθε γεωδαιτικός σταθμός, όπως και γενικά κάθε μετρητικό όργανο ακριβείας, συνοδεύεται από την αντίστοιχη διακρίβωση (βαθμονόμηση). Πρόσφατα, οι δυνατότητες και ευκολίες που προστέθηκαν στα όργανα αυτά είναι σημαντικές. Ορισμένοι γεωδαιτικοί σταθμοί διαθέτουν δυνατότητα αυτόματης στόχευση στο κάτοπτρο και ασύρματο τηλεχειρισμό, αποκαλούνται δε συνήθως "ρομποτικοί". Επίσης ορισμένοι γεωδαιτικοί σταθμοί διαθέτουν ενσωματωμένους δέκτες GPS γεωδαιτικής ακριβείας που επιτρέπουν τον προσδιορισμό της θέσης του οργάνου με ακρίβεια εκατοστού ( cm ). Ο γεωδαιτικός σταθμός είναι βασικό εργαλείο όλων των σύγχρονων τοπογραφικών μετρήσεων που αφορούν στη γεωδαισία. Χρησιμοποιείται ευρύτατα για τη χαρτογράφηση ή τη σύνταξη τοπογραφικού διαγράμματος ιδιοκτησιών και οικοπέδων. Η χρήση ενός γεωδαιτικού σταθμού απαιτεί εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό. Κατά την χρήση ένας γεωδαιτικός σταθμός πρέπει να τοποθετηθεί σε ένα ειδικό τρίποδο που τον συγκρατεί στο ύψος άνετης σκόπευσης. Το τρίποδο μπορεί να παραλειφθεί αν το όργανο τοποθετηθεί σε υφιστάμενο τριγωνομετρικό βάθρο. Πριν από την έναρξη των μετρήσεων πρέπει να γίνει οριζοντίωση και κέντρωση του οργάνου ως προς την κατακόρυφο της γης και το τοπογραφικό σημείο όπου τοποθετείται, αντίστοιχα. Για να διευκολυνθούν αυτές οι προκαταρκτικές εργασίες, το όργανο είναι εξοπλισμένο με φυσαλίδες οριζοντίωσης και με laser ή κάτοπτρο. Οι μετρήσεις αποστάσεων απαιτούν τη χρήση ενός τοπογραφικού κατόπτρου που επιτρέπει στο όργανο να υπολογίσει την απόσταση μεταξύ των δύο σημείων. Αρκετοί γεωδαιτικοί σταθμοί έχουν τη δυνατότητα λήψης μετρήσεων αποστάσεων και χωρίς τη χρήση κατόπτρου σε σχετικά μικρή απόσταση, π.χ. 100 m. Θεοδόλιχος EDM Γεωδαιτικό GPS