IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Τσέτσα

Η Σβετλάνα Ραζνάτοβιτς (σερβικά: Светлана Ражнатовић, 14 Ιουνίου 1973), γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Τσέτσα (σερβικά: Цеца) είναι Σέρβα λαϊκή τραγουδίστρια. Θεωρείται μια από τις δημοφιλέστερες ερμηνεύτριες του σερβικού τούρμπο φολκ και είναι γνωστή με το προσωνύμιο «Μαντόνα της Σερβίας». Υπήρξε η τελευταία σύζυγος του ήρωα και αρχηγού παραστρατιωτικής οργάνωσης, Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, γνωστού ως Αρκάν.

 Γεννήθηκε το 1973 στο Πρόκουπλε της Σερβίας (το οποίο τον καιρό της γέννησής της αποτελούσε κομμάτι της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας) ως Σβετλάνα Βελίτσκοβιτς και πέρασε τα παιδικά της χρόνια στον οικισμό Ζιτοράτζε του δήμου Βλαντίτσιν Χαν. Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το τραγούδι στην ηλικία των 10 ετών. Το 1987 κυκλοφόρησε το παρθενικό της άλμπουμ, μέσα από το οποίο προήλθε και η πρώτη της επιτυχία με το κομμάτι Cvetak Zanovetak, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ήδη μια από τις πιο δημοφιλείς τραγουδίστριες της Γιουγκοσλαβίας. Το 1993 γνωρίστηκε με τον εγκληματία πολέμου και αρχηγό παραστρατιωτικής οργάνωσης, Ζέλικο Ραζνάτοβιτς, γνωστό με το ψευδώνυμο Αρκάν. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1995, με την τραγουδίστρια να πραγματοποιεί τον δεύτερο γάμο της, ενώ η τελετή προβλήθηκε σε ζωντανή μετάδοση από τη γιουγκοσλαβική τηλεόραση. Από τον γάμο της με τον Αρκάν (που κράτησε μέχρι τη δολοφονία του το 2000), απέκτησε δύο παιδιά (ένα αγόρι και ένα κορίτσι). Στα τέλη του 1999, λόγω των κατηγοριών που αντιμετώπιζε για εγκλήματα πολέμου ο Αρκάν, της μεταβιβάστηκε η ιδιοκτησία της ποδοσφαιρικής ομάδας Όμπιλιτς Βελιγραδίου. Το 2003, κατά τη διάρκεια αστυνομικών ερευνών που διεξήχθησαν μετά τη δολοφονία του πρωθυπουργού της Σερβίας, Ζόραν Τζίντζιτς, συνελήφθη από τις αρχές όταν βρέθηκε παράνομος οπλισμός στην κατοχή της. Το 2010 αντιμετώπισε νέες κατηγορίες που σχετίζονταν με υπεξαίρεση του ποσού 2,3 εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία της Όμπιλιτς, για τις οποίες εν τέλει η Τσέτσα καταδικάστηκε το 2011 σε οκτάμηνο κατ' οίκον περιορισμό και παράλληλα υποχρεώθηκε να καταβάλει ως πρόστιμο 1,5 εκ. ευρώ, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις και σχόλια για ευμενή αντιμετώπιση. Το 2016 κυκλοφόρησε το δέκατο έκτο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο Autogram. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ceca Ražnatović στο Wikimedia Commons
Τζορτζ Πάπας

Ο Τζορτζ Πάπας (αγγλικά: George Papas), γνωστός και ως Γιώργος Παπαθανασίου (γενν. 15 Απριλίου 1998), είναι Ελληνοαμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ για τον Ολυμπιακό.

 Ο Πάπας αγωνίστηκε για 5 σεζόν στους Μόνμαουθ Χοκς, όπου είχε μέσο όρο 8,6 πόντους, 1,7 ασίστ, 2,6 ριμπάουντ και 0,9 κλέψιμο ανά αγώνα. Στις 14 Αυγούστου 2022, ο Πάπας υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό.Στις 2 Οκτωβρίου του 2022, πανηγύρισε με τον Ολυμπιακό τον πρώτο τίτλο της επαγγελματικής του καριέρας, ο οποίος ήταν το Super Cup 2022. Στις 10 Οκτωβρίου του 2022, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα, στην εκτός έδρας αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τον Απόλλωνα Πατρών. Βοήθησε με 6 πόντους, 1 ριμπάουντ και 1 ασίστ σε 10 λεπτά συμμετοχής, στη νίκη της ομάδας του με 61-87. Αντιστοίχως, στην Ευρωλίγκα ανδρών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 13 Δεκεμβρίου του 2022. Ο Ολυμπιακός επικράτησε με 94-67 της Φενέρμπαχτσε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στο πλαίσιο της 13ης αγωνιστικής της κανονικής περιόδου της διοργάνωσης, με τον Πάπας να συνεισφέρει 2 πόντους σε 3 λεπτά συμμετοχής. Το Φεβρουάριο του 2023, ο Πάπας κατέκτησε ακόμη έναν τίτλο με τον Ολυμπιακό, εκείνον του Κυπέλλου Ελλάδας, στο Final 8 της Κρήτης. Στις 7 Νοεμβρίου 2022, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας ανδρών, για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023 εναντίον της Λετονίας και του Βελγίου, στις 11 και 14 Νοεμβρίου αντίστοιχα, δίχως να αγωνιστεί. Κλήθηκε ξανά για τους δύο τελευταίους αγώνες των προκριματικών το Φεβρουάριο. Έκανε το ντεμπούτο του εναντίον της Σερβίας στις 24 Φεβρουαρίου 2023, χρησιμοποιώντας το πλήρες επώνυμό του στη φανέλα του (Παπαθανασίου). Τρεις μέρες αργότερα, εναντίον της Λετονίας, σημείωσε τους πρώτους του πόντους, με τρίποντο. Προφίλ στο proballers.com Προφίλ στο Instagram
Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Ελλάδας 2017-2018

Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας για την αγωνιστική περίοδο 2017–18 είναι το 21ο επίσημο στην ιστορία του θεσμού, και το 18ο πρωτάθλημα της ενιαίας Α' Εθνικής. Στη διοργάνωση μετέχουν έντεκα ομάδες.

 Οι αγώνες της κανονικής περιόδου ξεκίνησαν στις 24 Σεπτεμβρίου 2017 με τον αγώνα Καλλιθέα Futsal - Παναθηναϊκός.και ολοκληρώθηκαν στις 18 Φεβρουαρίου 2018. 1 Η Ταραχή έχει αποσυρθεί από το πρωτάθλημα. * άνευ αγώνος Ιστότοπος futsalhellas.com
Χριστιανισμός στη Σαουδική Αραβία

Στη Σαουδική Αραβία είναι δύσκολο να ληφθούν ακριβή θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία, αλλά ενώ όλοι οι πολίτες θεωρούνται Μουσουλμάνοι από το κράτος, πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 1,8 εκατομμύρια Χριστιανοί εντός της Σαουδικής Αραβίας.

 Ορισμένες περιοχές της σημερινής Σαουδικής Αραβίας (για παράδειγμα, η περιοχή Νατζράν) κατοικούνταν κυρίως από χριστιανούς μέχρι τον 7ο-10ο αιώνα, όταν είτε ασπάστηκαν το Ισλάμ, είτε εκδιώχθηκαν, είτε πλήρωναν τζίζια. Ορισμένες αραβικές φυλές της Αραβίας (Μπανού Τάγλιμπ, Μπανού Ταμίμ) δήλωναν επίσης τον Χριστιανισμό, αλλά αργότερα, υπό την πίεση των μουσουλμάνων, μετακινήθηκαν προς τη Συρία και το Ιράκ, καθώς δεν πλήρωναν τα τζίζια. Επί του παρόντος δεν υπάρχουν επίσημες εκκλησίες στη Σαουδική Αραβία οποιουδήποτε χριστιανικού θρησκεύματος. Ο μικρός αριθμός χριστιανών στη Σαουδική Αραβία συναντιέται σε διαδικτυακές εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων και σε ιδιωτικές συναθροίσεις.Σύμφωνα με την Εταιρεία Προστασίας της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Τζέντα και του Δήμου της Τζέντα, ένα για πολύ καιρό εγκαταλελειμμένο σπίτι στην περιοχή Αλ-Μπαγντάντιγια τελικά δεν υπήρξε ποτέ Αγγλικανική εκκλησία, σε αντίθεση με τον «μύθο που είχε εξαπλωθεί στο Διαδίκτυο». Ωστόσο, το 1930 υπήρχε ένα μη μουσουλμανικό νεκροταφείο στην Τζέντα. Το ποσοστό των πολιτών της Σαουδικής Αραβίας που είναι χριστιανοί είναι, αν και λανθασμένα, επισήμως μηδέν, καθώς η Σαουδική Αραβία απαγορεύει τη θρησκευτική μετατροπή από το Ισλάμ και την τιμωρεί με θάνατο (βλ. Θανατική ποινή στη Σαουδική Αραβία).
Ιβάν Γκασπάροβιτς

Ο Ιβάν Γκασπάροβιτς (Ivan Gašparovič, 1941) είναι Σλοβάκος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από το 2004 ως το 2014. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος στη χώρα που κατάφερε να επανεκλεγεί στο ύπατο αξίωμα, το 2009.

 Γεννήθηκε στο Πολτάρ της Σλοβακίας στις 27 Μαρτίου του 1941. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Comenius στην Μπρατισλάβα, το 1959-1964. Είναι παντρεμένος από το 1964 με τη Σίλβια Μπενίκοβα και έχουν 2 παιδιά.Το 1992 συνέγραψε το Σύνταγμα της Σλοβακίας. Ο Γκασπάροβιτς έγινε μέλος του κόμματος HZDS, με επικεφαλής το Βλαντιμίρ Μετσιάρ. Ανέλαβε πρόεδρος της Σλοβακίας στις 15 Ιουνίου του 2004. Παρότι δεν απολογήθηκε για το ρόλο του κατά την περίοδο του καθεστώτος του Βλαντιμίρ Μετσιάρ, γενικά είναι δημοφιλής πρόεδρος. Η περίοδος εκείνη θεωρείται ότι παρεμπόδισε την πρόοδο της χώρας. Υποστηρίζεται από το Σλοβακικό Εθνικό Κόμμα (SNS) , το οποίο είναι ένα ακραίο εθνικιστικό κόμμα με αρχηγό τον Γιαν Σλότα (Jan Slota). Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξήχθη στις 21 Μαρτίου του 2009, ο πρόεδρος Γκασπάροβιτς προηγήθηκε με ποσοστό 46,7% έναντι 38% για την Ιβέτα Ραντίτσοβα από την αντιπολίτευση, με την οποία αναμετρήθηκε στο δεύτερο γύρο, στις 4 Απριλίου. Σύμφωνα με αναλυτές η Ραντίτσοβα είχε πιθανότητες να κερδίσει στον δεύτερο γύρο, καθώς συγκεντρώνει την υποστήριξη τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης, των Χριστιανοδημοκρατών (SDKU), των Συντηρητικών (KDH) και του Κόμματος του Ουγγρικού Συνασπισμού (SMK). Ο Γκασπάροβιτς απολαμβάνει της στήριξης του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο. Στον τελικό γύρο, που διενεργήθηκε στις 4 Απριλίου ο Γκασπάροβιτς έλαβε 1.234.787 ψήφους και κέρδισε τις εκλογές με 56% των ψήφων. Ο Γκασπάροβιτς έγινε ο πρώτος Σλοβάκος πρόεδρος που κατάφερε να επανεκλεγεί. Η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο ήταν της τάξης του 51%. Ιστότοπος της προεκλογικής του εκστρατείας
Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας

Το Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας είναι υπαίθριο μουσείο στην Ελλάδα. Έχει ιδρυθεί από την Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Προστασίας κ΄ Ανάδειξης Πολιτιστικών κ΄ Περιβαλλοντικών Αγαθών "ΤΟ ΑΛΛΟΤΙΝΟ", η οποία εδώ και χρόνια διαθέτει μέρος των εισιτηρίων του Μουσείου στη διάσωση, αναπαλαίωση κ΄ συντήρηση μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς σε όλη την Ελληνική επικράτεια και την μετατροπή τους σε μουσειακούς επισκέψιμους χώρους.

 Το Μουσείο Ελληνικής Λαογραφίας εδρεύει στις εγκαταστάσεις του Πολιτιστικού Πάρκου, το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα, στο 16ο χλμ της προέκτασης της Αττικής Οδού προς Λαύριο, καταλαμβάνοντας συνολικά 7.500 τμ του Πάρκου. Μέρος των εκθεμάτων του Μουσείου Ελληνικής Λαογραφίας - σκηνογραφημένο σαν ένα Χωριουδάκι- αποτελούν οι μονάδες παλαιότατων Ελαιοτριβείων, τα Πέτρινα Πατητήρια, οι παραδοσιακές Ξύλινες Στροφιλιές και ο Νερόμυλος πλαισιωμένα από ελαιώνες, αμπελώνες κ΄σιτοβολώνες. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης η αναπαράσταση της Πλατείας του Χωριού, με τα μαγαζιά Επαγγελματιών μιας άλλης εποχής. Ο Τσαγκάρης, ο Μαραγκός, ο Ράφτης, ο Σιδεράς, ο Πεταλωτής, ο Μπαρμπέρης, η Υφάντρα, ο Ακονιστής, ο Φωτογράφος, ο Καστανάς, ο Ταχυδρόμος, ο Καφετζής, ο Νερουλάς, ο Λούστρος, ο Παγωτατζής, ο Αμαξάς, ο Οργανοποιός και άλλοι, ζωντανεύουν στα γραφικά τους εργαστήρια. Το Μουσείο δέχεται επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα, ομάδων, συλλόγων και τουριστών, καθώς και φοιτητών που μελετούν την Ελληνική ιστορία και λαογραφία.
Στήλη του Κωνσταντίνου Ζ´

Η στήλη του Κωνσταντίνου Ζ´ ή ο κτιστός οβελίσκος, βρίσκεται κοντά στην στήλη του Τρικάρηνου Όφι στη νότια πλευρά του Ιπποδρόμου στην Κωνσταντινούπολη. Είναι άγνωστο το πότε χτίστηκε αρχικά, ωστόσο πήρε την ονομασία της από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ´ τον Πορφυρογέννητο ο οποίος παρήγγειλε την επιδιόρθωση της κατά τον 10 αιώνα.

 Έχει ύψος 32 μέτρων και αποτελείται από λαξευμένες πέτρες τοποθετημένες ώστε να σχηματίζουν την στήλη. Κατά τον 10ο αιώνα αναφέρεται πως το εξωτερικό των πετρών ήταν διακοσμημένο με επιχρυσωμένες πλάκες οι οποίες απεικόνιζαν τις νίκες του Βασιλείου Α´ κατά των Αράβων, καθώς και πως υπήρχε και μια σφαιροειδής κατασκευή στην κορυφή της στήλης. Ωστόσο οι επιχρυσωμένες διακοσμήσεις και η σφαίρα κλάπηκαν από τους σταυροφόρους της Δ´ σταυροφορίας κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204.Κατά την Οθωμανική περίοδο συνηθιζόταν οι νεαροί Γενίτσαροι να σκαρφαλώνουν επί της στήλης χρησιμοποιώντας τα κενά ανάμεσα στις πέτρες ως δείγμα της τόλμης και των ικανοτήτων τους, κάτι όμως που οδήγησε σε περαιτέρω φθορά του μνημείου. Το μνημείο αναπαραστήθηκε στο πίσω μέρος του χαρτονομίσματος των 500 λιρών της Τουρκίας την περίοδο 1953–1976. Στήλες της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Τουρκίας

Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος περιέχει όλες τις σημαντικές στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας. Να σημειωθεί ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες στρατιωτικές εγκαταστάσεις και μικρά αποσπάσματα του στρατού διασκορπισμένα σχεδόν σε κάθε περιοχή της χώρας, ιδιαίτερα στις ακριτικές, αλλά εδώ αναφέρονται οι αξιοσημείωτες στρατιωτικές βάσεις με στρατηγική σημασία.

 Στρατώνας Σελιμιγιέ (Κωνσταντινούπολη) Οι βάσεις αυτές κατασκευάστηκαν για την αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους και του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος κατά τον μαινόμενο Συριακό Εμφύλιο Πόλεμο. Στρατιωτική Βάση Αλ-Μπαμπ Στρατιωτική Βάση Αλ-Ράι Στρατιωτική Βάση Αχταρίν Στρατιωτική Βάση Τζαράμπλους Στρατιωτική Βάση Ατμέ Στρατιωτική Βάση Νταράτ Ίτσα Στρατιωτική Βάση Μπαμαρνί Η βάση αυτή κατασκευάστηκε μετά τον αποκλεισμό του Κατάρ ως μέρος της αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Εκεί βρίσκονται μόνιμα σταθμευμένοι 3.000 στρατιωτικοί. Τουρκική Στρατιωτική Βάση στο Κατάρ Τουρκική Στρατιωτική Βάση στη Σομαλία Ναύσταθμος Αλεξανδρέττας Ναύσταθμος Ακσάζ (Μαρμαρίς) - βάση με φρεγάτες, κορβέττες, αποβατικά και ειδικών δυνάμεων Ναύσταθμος Φώκαιας (Σμύρνη) - βάση ταχυπλόων αποβατικών και ειδικών δυνάμεων Ναύσταθμος Αρτάκης - βάση ναρκοθετιδών και ναρκαλιευτών Ναυσταθμος Γκιολτσούκ (Νικομήδεια) - η κεντρική βάση Ναύσταθμος Μπαρτίν- βάση υποβρυχίων Ναύσταθμος Πασαλιμάνι (Αυλώνας, Αλβανία) ο ναύσταθμος χρησιμοποιείται από την Τουρκία χωρίς όμως να της ανήκει Αεροδρόμιο Μουρτέντ (Άγκυρα) Αεροδρόμιο Μπαλικεσίρ Αεροδρόμιο Πανόρμου Αεροδρόμιο Τσιγλί (Σμύρνη) Αεροδρόμιο Ντιγιάρμπακιρ Αεροδρόμιο Γκιολτσούκ (Νικομήδεια) Αεροδρόμιο Μαλάτειας Αεροδρόμιο Ερκιλέτ (Καισάρεια) Αεροδρόμιο Εσκισεχίρ Αεροδρόμιο Ετιμεσγκούτ (Άγκυρα) Αεροδρόμιο Γκαζιεμίρ (Σμύρνη) Αεροδρόμιο Ιντζιρλίκ Αεροδρόμιο Ικόνιου Αεροδρόμιο Μυρσυφώνης Αεροδρόμιο Μπατμάν (UAV) Αεροδρόμιο Αλεμντάγ (βαλλιστικοί πύραυλοι) Κατάλογος Στρατιωτικών Βάσεων της Ελλάδας
Όριο Εύβοιας

Το Όριο ή Οριό είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 388 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 40 μ.

 Ο χώρος φαίνεται να κατοικείται από την αρχαιότητα. Τότε αποτελούσε το όριο ανάμεσα στις επικράτειες της αρχαίας Κύμης, της Οιχαλίας και των Κοίλων, και από αυτό το γεγονός διατηρεί μέχρι σήμερα το όνομά του. Κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας στο χωριό βρισκόταν το μέγαρο του Φράγκου φεουδάρχη. Το μέγαρο ήταν στη θέση Φραντσέσκο, δυτικά του σχολείου του χωριού. Κοντά στο χωριό βρισκόταν κάστρο, γνωστό ως Λα Κούπα.Οι Οθωμανοί, με επικεφαλής τον Μωάμεθ Β΄, κατέλαβαν αυτό το φρούριο Κούπα μετά από προδοσία το 1470 και το γκρέμισαν. Το χωριό αναφέρεται στο οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 ως Oryo. Σύμφωνα με την κατάστιχο είχε 96 σπίτια με 11 χήρες. Το κατάστιχο επίσης σημειώνει ότι είναι γνωστό και ως Ποτήρα και ότι διαθέτει οχυρό. Το κατάστιχο του 1521 αναφέρει ότι ο αριθμός των νοικοκυριών είχε αυξηθεί στα 202.Μετά την απελευθέρωση, το 1833, οι κάτοικοι του χωριού για να αποκτήσουν τα χωράφια γύρω από το χωριό έπρεπε να τα αγοράσουν από τους προηγούμενους κατόχους τους. Το 1836 το Όριο προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίαιων, το 1848 στον δήμο Αυλώνος και με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας οποία περιελάμβανε επίσης τα χωριά Πυργί και Μουρτερή, τα οποία αργότερα αποσπάστηκαν από αυτή. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο ναός της Θεοτόκου ή Παναγία, ο οποίος χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους. Το κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου έχει διαμορφωθεί σε λαογραφικό μουσείο.
Λέσεκ του Ντόμπζινι

Ο Λέσεκ, πολων. Leszek (πριν το 1302 - 10 Ιουλίου 1316) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1312-16) μαζί με τους μικρότερους αδελφούς του.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σιεμόβιτ δούκα τού Ντόμπζινι και της Αναστασίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Λέοντα Α΄ της Γαλικίας-Βολινίας. Αδέλφια του ήταν ο Βλάντισλαφ ο κυφός, ο Μπολέσλαφ, κ.ά. Το μόνο γνωστό γι' αυτόν είναι η μνεία του στο καταστατικό τού Γιαν τού Κιζίελεφ κατά τη διάρκεια της Πολωνο-Τευτονικής δίκης στη Βαρσάβα (Βαρσοβία) το 1339. Επειδή αυτή είναι η μόνη αναφορά σύγχρονης σε αυτόν πηγής που τον ονομάζει, η ύπαρξή του είναι θέμα συζήτησης μεταξύ των ιστορικών. Αν υπήρξε, θα απεβίωσε νέος ως το 1316, ακόμη υπό την επιτροπεία της μητέρας του και τού θείου του Βλάντισλαφ Α΄ τού βραχύ. O. Balzer: Genealogia Piastów, Akademia Umiejętności, Kraków 1895, pp. 361–362 (Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, pp. 370–371/582 (in Polish) [retrieved 16 February 2015]). K. Jasiński: Rodowód Piastów małopolskich i kujawskich, Wydawnictwo Historyczne, Poznań – Wrocław 2001, pp. 172–173. S. A. Sroka: Leszek, [in:] K. Ożóg, S. Szczur (ed.), Piastowie. Leksykon biograficzny, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1999, p. 243.
Η Ζωή της Αντέλ

Η Ζωή της Αντέλ ή Η Ζωή της Αντέλ (Κεφάλαια 1&2) (γαλ. La Vie d'Adèle – Chapitres 1 & 2) είναι μια γαλλική ρομαντική, δραματική ταινία του 2013, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Αμπντελατίφ Κεσίς με πρωταγωνίστριες τις Λεά Σεντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος. Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τη ζωή της Αντέλ (που την υποδύεται η Αντέλ Εξαρχόπουλος), μιας Γαλλίδας εφήβου που ανακαλύπτει την επιθυμία και την ελευθερία όταν μπαίνει στη ζωή της μια λεσβία ζωγράφος με μπλε μαλλιά (την υποδύεται η Λέα Σεντού). Στο Φεστιβάλ των Καννών το 2013, η ταινία κέρδισε ομόφωνα τον Χρυσό Φοίνικα από την επίσημη επιτροπή και από το FIPRESCI. Είναι η πρώτη φορά που ο Χρυσός Φοίνικας απονεμήθηκε ταυτόχρονα και στον σκηνοθέτη καθώς και στις πρωταγωνίστριες, με την Λέα Σεντού και την Αντέλ Εξαρχόπουλος να γίνονται οι μοναδικές γυναίκες μετά την σκηνοθέτη Jane Campion που κέρδισαν ποτέ αυτό το βραβείο.Η ζωή της Αντέλ βασίζεται σε ένα Γαλλικό κόμικ (graphic novel) του 2010 με τον τίτλο Το Μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα της Ζιλί Μαρό, το οποίο κυκλοφορεί μεταφρασμένο στην Ελλάδα από τον Οκτώβριο 2013. Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία και χαρακτηρίστηκε από πολλούς κριτικούς κινηματογράφου ως η καλύτερη ταινία του 2013.

 Αν και αρχικά η ταινία ήταν προγραμματισμένη να γυριστεί σε δυόμιση μήνες, τελικά τα γυρίσματα κράτησαν πέντε, από το Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 2012 με προϋπολογισμό 4 εκατομμύρια ευρώ. Τα μέρη που γυρίστηκε η ταινία ήταν η πόλη Λιλ και οι περιοχές Ρούμπε και Liévin. Στην πρεμιέρα της ταινίας το 2013 στο φεστιβάλ των Καννών, μια έκθεση της Γαλλικής Ένωσης τεχνικών οπτικοακουστικών μέσων και κινηματογράφου (Syndicat des professionnels de l'industrie de l'audiovisuel et du cinéma) κατέκρινε τις συνθήκες εργασίας κατά τα γυρίσματα. Η έκθεση αναφέρει ότι τα γυρίσματα έγιναν υπό "βαρύ" κλίμα και με συμπεριφορά κοντά στην "ηθική παρενόχληση". Τα μέλη και οι τεχνικοί των γυρισμάτων κατηγόρησαν τον σκηνοθέτη και παραγωγό Αμπντελατίφ Κεσίς για απλήρωτες υπερωρίες, μη σταθερές συνθήκες εργασίας, για παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας και για παρενοχλήσεις, που οδήγησαν ορισμένους τεχνικούς να παραιτηθούν.Τον Σεπτέμβριο του 2013 η Λέα Σεϊντού και η Αντέλ Εξαρχόπουλος, επίσης παραπονέθηκαν για την συμπεριφορά του Κεσίς, κατά τα γυρίσματα. Περιέγραψαν την εμπειρία τους ως "φρικτή" και ανέφεραν ότι δεν πρόκειται να δουλέψουν μαζί του ξανά. Σε συνέντευξή της τον Ιανουάριο του 2014 η Σεϊντού ξεκαθάρισε ότι: "Είμαι αρκετά χαρούμενη με την ταινία. Τα γυρίσματα ήταν δύσκολα και ίσως πολλοί να νομίζουν ότι απλά παραπονιόμουν και ήμουν καλομαθημένη, αλλά δεν είναι έτσι. Απλά είπα ότι ήταν δύσκολα. Η αλήθεια είναι ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολα, αλλά εντάξει. Δεν με πειράζει που ήταν δύσκολα. Μου αρέσει να δοκιμάζομαι. Η ζωή είναι πολύ πιο δύσκολη. Είναι πολύ ειλικρινής σκηνοθέτης και λατρεύω το σινεμά του. Πραγματικά μου αρέσει ως σκηνοθέτης. Τι και αν μας συμπεριφέρθηκε έτσι;" Επίσημος ιστότοπος Η Ζωή της Αντέλ στην IMDb Η Ζωή της Αντέλ στο Box Office Mojo Η Ζωή της Αντέλ στο Rotten Tomatoes Η Ζωή της Αντέλ στο Metacritic Cannes Film Festival press kit
Σαλού Τζιμπό

Ο Ταγματάρχης Σαλού Τζιμπό (Salou Djibo, γεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1965) είναι αξιωματικός του στρατού από τον Νίγηρα. Έπειτα από πραξικόπημα στις 18 Φεβρουαρίου 2010 κατέλαβε την εξουσία και έγινε αρχηγός του Ανωτάτου Συμβουλίου για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και ντε φάκτο ηγέτης της αφρικανικής χώρας. Κυβέρνησε από το 2010 ως τις 7 Απριλίου 2011, οπότε τον διαδέχθηκε ο εκλεγμένος Πρόεδρος, Μαχαμαντού Ισουφού.

 Ο Τζιμπό γεννήθηκε στο Ναμαρό, ένα αγροτικό χωριό κοντά στον ποταμό Νίγηρα το 1965 . Κατάγεται από τη φυλή Ζαρμά και είναι παντρεμένος, με πέντε παιδιά. Το 1995 έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στο Μπουακέ της Ακτής Ελεφαντοστού και αργότερα εκπαιδεύτηκε για να γίνει αξιωματικός. Τον Οκτώβριο του 2006 είχε φθάσει στο βαθμό του Ταγματάρχη (chef d'escadron). Ο Τζιμπό εκπαιδεύτηκε επίσης στο Μαρόκο και στην Κίνα.Ανάμεσα στα πολλά του καθήκοντα, ο Τζιμπό ήταν σύμβουλος του στρατιωτικού κέντρου του Αγκαντέζ και διοικητής ουλαμού καθώς επίσης και διοικητής της φρουράς της Νιαμέι. Υπηρέτησε επίσης στις ειρηνευτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών στην Ακτή Ελεφαντοστού (2004) και στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (2006).Η στρατιωτική του κυβέρνηση ανακοίνωσε τις προθέσεις της να καταστήσει τον Νίγηρα "μοντέλο δημοκρατίας" και ορθής διοίκησης. cctv.com - Backgrounder: Nigerien junta leader Salou Djibo
Μπράνκα Βεσελίνοβιτς

Η Μπράνκα Βεσελίνοβιτς ( Бранка Веселиновић‎ 16 Σεπτεμβρίου του 1918 - 8 Φεβρουαρίου 2023) ήταν Σέρβα ηθοποιός. Η καριέρα της ως ηθοποιού, περιλαμβάνει 100 θεατρικές παραστάσεις και 50 κινηματογραφικές αλλά και τηλεοπτικές παραγωγές και εκτείνεται σε μια μια χρονική περίοδο η οποία ξεπερνά το 80 έτη. Υπήρξε η μεγαλύτερη σε ηλικία εν ζωή ηθοποιό στη Σερβία, η οποία εξακολουθούσε να παίζει σε ηλικία 102 ετών. Η Βεσελίνοβιτς ήταν επίσης πρέσβειρα της UNICEF. Απεβίωσε στις 8 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 104, ετών

 Η Μπράνκα Βεσελίνοβιτς γεννήθηκε με το όνομα Μπράνκα Κόσιτς στις 16 Σεπτεμβρίου 1918 στο Stari Bečej της Σερβίας. Ήταν το έκτο παιδί του Αλεξάνταρ, βιβλιοθηκονόμου, και της συζύγου του, Γιοβάνκα (το γένος Μονάσεβιτς), η οποία ήταν δασκάλα. Οι γονείς της Βεσελίνοβιτς είχαν έφεση στον καλλιτεχνικό τομέα και η ίδια έμαθε να παίζει πιάνο σε νεαρή ηλικία. Ήταν επίσης σε θέση να γράφει στίχους και να τους απαγγέλλει με άνεση. Είχε έξι αδέλφια. Η Μπράνκα μιλά ρωσικά, αγγλικά, γερμανικά, τσέχικα, ουγγρικά, σλοβενικά και σλαβομακεδονικά. Παντρεύτηκε με τον ηθοποιό και μεταφραστή Μλάντα Βεσελίνοβιτς στις 30 Σεπτεμβρίου του 1948. Ήταν στενή φίλη με την ποιήτρια Ντεσάκνα Μαξίμοβιτς και με την ηθοποιό Mija Aleksić. Η Βεσελίνοβιτς σπούδασε υποκριτική στο Εθνικό Θέατρο στο Βελιγράδι στο χρονικό διάστημα από το 1936 έως το 1938. Σε ηλικία 19 ετών, πήγε για εκπαίδευση στο Εθνικό Θέατρο της Σερβίας στο Νόβι Σαντ, όπου έκανε το ντεμπούτο της ως σκηνοθέτιδα με το έργο Η θεία του Καρόλου. Η Βεσελίνοβιτς έγινε γνωστή στο κοινό κυρίως για τους χιουμοριστικούς και σατιρικούς της ρόλους. Το 1940, η Βεσελίνοβιτς μετακόμισε στο Βελιγράδι. Από το 1940 και έπειτα, άρχισε να γίνεται γνωστή, με την εμφάνισή της σε πολλές παραστάσεις σε διάφορα θέατρα της πόλης του Βελιγραδίου. Στο διάστημα μεταξύ των ετών 1940 και 1978, συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης (1940-1942), του Εθνικού Θεάτρου (1944-1947) και του Γιουγκοσλαβικού Δραματικού Θεάτρου (1947-1978), ενώ στο τελευταίο από αυτά συμμετείχε σε πάνω από 40 παραστάσεις. Στις 3 Απριλίου του 1948, εμφανίστηκε στην πρώτη θεατρική παράσταση του Γιουγκοσλαβικού Δραματικού Θεάτρου, με το έργο Βασιλέας της Μπετάνιοβα. Στις ΗΠΑ, η Βεσελίνοβιτς ενσώρκωσε τον κεντρικό χαρακτήρα στο αγγλόφωνο Μάνα κουράγιο. Το 1964, έλαβε το βραβείο Sterija για την ερμηνείας της στον ρόλο της Τζίνας στην Πενθούσα οικογένεια του Μπράνισλαβ Νούσιτς. Το 1970, εμφανίστηκε στην κινηματογραφική διασκευή του Μελ Μπρουκς του έργου Το μυστήριο με τις δώδεκα καρέκλες. Έλαβε μέρος σε περισσότερες από 100 παραστάσεις και 50 κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Η Βεσελίνοβιτς έγινε 100 ετών τον Σεπτέμβριο του 2018. Είναι η μεγαλύτερη σε ηλικία εν ζωή ηθοποιός στη Σερβία και εξακολουθεί να παίζει σε ηλικία 102 ετών. Η Βεσελίνοβιτς είναι ισόβια πρέσβειρα της UNICEF. Μπράνκα Βεσελίνοβιτς στην IMDb
Καρπός

Ο καρπός (λατ.: fructus) στη βοτανική θεωρείται το σύνολο των ιστών του θηλυκού – και των γύρω από αυτό μερών του – άνθους, οι οποίοι συμμετέχουν σε όλες εκείνες τις διεργασίες που συμβαίνουν στις σπερματικές βλάστες, κατά τα διάφορα στάδια αναπτύξεώς τους, μετά τη γονιμοποίηση ή και χωρίς αυτή.

 Η ανάπτυξη του καρπού αρχίζει μετά τη γονιμοποίηση. Στα αγγειόσπερμα συντελείται διπλή γονιμοποίηση, δηλαδή γονιμοποίηση του ωοκυττάρου και των πολικών πυρήνων, και παράγονται το διπλοειδές ζυγωτό, το οποίο εξελίσσεται και δίνει το διπλοειδές έμβρυο, και το πολυπλοειδές ενδοσπέρμιο. Εκτός όμως από τις γονιμοποιημένες σπερματικές βλάστες, οι οποίες θα δώσουν τα σπέρματα και το ενδοσπέρμιο, στον σχηματισμό του καρπού λαμβάνουν μέρος και άλλοι ιστοί της ωοθήκης και της ανθοδόχης του άνθους. Ο καρπός είναι μια δομή των φυτών που περιέχει τους σπόρους τους. Το περικάρπιο μπορεί να είναι σαρκώδες (όπως στις ράγες ή τις δρύπες). Ο καρπός συμβάλλει: Στην προστασία των αναπτυσσόμενων σπερμάτων Στη διευκόλυνση της απελευθέρωσης των ώριμων σπερμάτων Στη διασπορά των ώριμων σπερμάτων Στη λίπανση του εδάφους μετά τη σήψη Οι καρποί, αναλόγως της προέλευσής τους, του αριθμού δηλαδή των ανθέων και των υπέρων από τους οποίους προέρχονται, κατατάσσονται σε τρεις μεγάλες ομάδες (με τις γαλλικές ονομασίες στην παρένθεση): Απλοί καρποί (simples), προέρχονται από ένα άνθος με έναν ύπερο. Σύνθετοι καρποί (multiples), προέρχονται από ένα άνθος με πολλούς υπέρους. Αθροιστικοί καρποί (aggrégés), προέρχονται από πολλά άνθη με πολλούς υπέρους (ένας ύπερος σε κάθε άνθος).Αναλόγως των χαρακτηριστικών τους, μπορεί να είναι ξηροί ή σαρκώδεις, διαρρηκτοί ή αδιάρρηκτοι, με ένα ή περισσότερα σπέρματα.Αναλυτικά, η ταξινόμηση των καρπών και οι χαρακτηριστικοί φυτικοί εκπρόσωποί τους, έχουν ως εξής: Στα Αγγλικά, οι έννοιες των «aggregate» και «multiple» καρπών αντιστρέφονται, έτσι ώστε οι aggregate καρποί να είναι αυτοί που προκύπτουν από ένα άνθος με πολλούς υπέρους. Η διαφορά αυτή στις έννοιες οφείλεται σε μια αντιστροφή στην ορολογία από τον Άγγλο βοτανολόγο John Lindley, την οποία ακολουθούν οι περισσότεροι συγγραφείς της αγγλικής γλώσσας. Φρούτα – αφορά στον διατροφικό όρο των εδώδιμων καρπών δέντρων και θάμνων. Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Άνθος–Σπέρμα–Καρπός» (pdf) Αρχειοθετήθηκε 2020-07-12 στο Wayback Machine.. eclass aua.gr. σελ. 35. Bioimages. «Διασπορά καρπών και σπόρων». (στα αγγλικά). bioimages.vanderbilt.edu
Τρέβον Μπράιαντ

Ο Τρέβον Λεβάρ Μπράιαντ (γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1983), με το προσωνύμιο T, είναι Αμερικανός επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης και πρώην παίχτης. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Πανεπιστήμιο του Μιζούρι .

 Ο Μπράιαντ φοίτησε στο Λύκειο Ντέβιντ Σταρ Τζόρνταν στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια όπου τον καθοδηγούσε ο Ρον Μάσι Σένιορ. Ήταν παναμερικανός Μακντόναλντς που έπαιζε κολεγιακό μπάσκετ υπό τον προπονητή Κουίν Σνάιντερ με τους Μιζούρι Τάιγκερς στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι από το 2000 έως το 2004. Ο Μπράιαντ συνέβαλε στην επιτυχία του Μιζούρι ως παίκτης κλειδί στα τέσσερα χρόνια του εκεί. Ο Μπράιαντ έκανε τέσσερα τρίποντα απέναντι στους Φάιτινγκ Ιλάιναϊ του Πανεπιστημίου του Ιλινόις στον αγώνα αντιπαλότητας Μιζού-Ιλάιναϊ στο Σεντ Λούις στην τελευταία του χρονιά. Τιμητική Μνεία Μπιγκ 12 - 2004 Τον Νοέμβριο του 2015, ο Μπράιαντ εντάχθηκε στους Οκλαχόμα Σίτι Μπλου ως βοηθός προπονητή. Τον Ιούνιο του 2017, εντάχθηκε στους Μπρούκλιν Νετς ως βοηθός προπονητή που ασχολείται με την ανάπτυξη παικτών. Καλαθοσφαιριστικές Λειτουργίες της Οκλαχόμα Σίτι Μπλου Αρχειοθετήθηκε 2016-10-02 στο Wayback Machine. Προφίλ Draftexpress.com Προφίλ Euroleague.net Προφίλ στην Ιστοσελίδα του Γαλλικού Πρωταθλήματος Προφίλ στους Μιζούρι Τάιγκερς Αρχειοθετήθηκε 2015-01-22 στο Wayback Machine.
Ναυμαχία του Καφηρέα

Η Ναυμαχία του Καφηρέα ή Ναυμαχία του Κάβο Ντόρο (ακρωτήριο της Εύβοιας) έγινε στις 4 Ιουνίου [Π.Η. 23 Μαΐου] 1825, μέσα στο πλαίσιο του Αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

 Την 21η Μαΐου 1825 ο τουρκικός στόλος υπό του Χοσρέφ Πασά εντοπίστηκε ανοιχτά της Ύδρας από την πρώτη ελληνική μοίρα που ήταν κάτω από τις εντολές του Ανδρέα Μιαούλη. Έσπευσε να τον συναντήσει και η δεύτερη ελληνική μοίρα υπό των Γεωργίου Σαχτούρη, Νικόλαο Αποστόλη και Γεωργίου Ανδρούτσου. Η συνάντηση έγινε την 23η Μαΐου έξω από το ερημονήσι Γερακούλι, στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Εύβοιας, Άνδρου, Κέας και Αττικής, όπου δόθηκε σκληρή μάχη στο στενό μεταξύ της Άνδρου και του ακρωτηρίου του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο). Την εκλογή του θαλάσσιου αυτού χώρου για ναυμαχία υπέδειξαν στον αντιναύαρχο Γεώργιο Σαχτούρη οι Σπετσιώτες εξάδελφοι Ιωάννης και Αναγνώστης Κυριακός. Τριανταπέντε ελληνικά πλοία με τρία πυρπολικά αντιμετώπισαν πάνω από πενήντα τουρκικά, που συνόδευαν σαράντα φορτηγά, τα περισσότερα με ξένες σημαίες.Κατά την έκθεση του Γεωργίου Σαχτούρη, ο οποίος επέβαινε του πλοίου «Αθηνά», η ναυμαχία άρχισε στις 9 το πρωί και κράτησε μέχρι τις 6 το απόγευμα. Κατά τις 3 μετά το μεσημέρι οι Έλληνες διέσπασαν την τουρκική παράταξη και αμέσως, σαν από σύνθημα, δύο πυρπολικά διοικούμενα από τον Υδραίο Γιάννη Ματρόζο και τον Σπετσιώτη Λάζαρο Μουσούν, όρμησαν εναντίον της τουρκικής δικρότου φρεγάτας 66 κανονιών «Χαζινέ-Γκεμισίν» , η οποία μετέφερε το ταμείο του στόλου. Οι Έλληνες ναυτικοί ανατίναξαν την φρεγάτα, ενώ από την αριστερή πλευρά της ελληνικής παρατάξεως, το πυρπολικό του Υδραίου Μανόλη Μπούτη τίναξε μια κορβέττα 36 κανονιών. Μαζί με τη φρεγάτα χάθηκαν 800 άνδρες, μεταξύ των οποίων 150 του μηχανικού, καθώς και πάμπολλα πολεμοφόδια προοριζόμενα για το κάστρο της Πάτρας και το Μεσολόγγι, και μαζί με την κορβέττα άλλοι 300, από τους οποίους πολλοί ήταν Κοζάκοι, Αυστριακοί και Αρμένιοι. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν 3 νεκροί και 4 τραυματίες.Είκοσι τουρκικά βρίκια και γολέττες κατέφυγαν στον κόλπο της Ερέτριας, και μια κορβέττα καταδιωκόμενη από 7 ελληνικά πλοία ρίχθηκε και πυρπολήθηκε από τους ίδιους τους άνδρες της στη Δελλαγράτσια της Σύρας. Πολλά μεταγωγικά (ίσως 30) έπεσαν στα χέρια των Ελλήνων. Μετά την ναυμαχία του Καφηρέα ο τουρκικός στόλος υπό του Χοσρέφ Πασά, με τριανταπέντε πλοία που του είχαν απομείνει, κατευθύνθηκε προς τον νότο, ενώ οι Έλληνες, μην έχοντας άλλα πυρπολικά για να του επιφέρουν νέα πλήγματα, τον άφησαν πλέον να φύγει. Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Τόμος ΙΒ΄: Η Ελληνική Επανάσταση (1821 - 1832), Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 1975, σελ. 383–384, ISBN 978-960-213-108-4 «Χρονολογικοί Πίνακες». Ναυτική Ιστορία Ελληνικού Έθνους. Αθήνα: Α. Γ. Κρασανάκης. 2008, σελ. 110. http://www.krassanakis.gr/Greek%20nautical%20history.htm. Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2014.
Κρούστας Λασιθίου

Ο Κρούστας είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης κοινότητας που βρίσκεται στον νομό Λασιθίου και ανήκει στον δήμο Αγίου Νικολάου (πρώην επαρχία Μιραμπέλλου). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 476 κατοίκους και έκταση 30,481 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 540 μέτρων και κοντά του βρίσκεται η Κριτσά, ενώ από τον Άγιο Νικόλαο απέχει γύρω στα 13 χιλιόμετρα.

 Ο Κρούστας αναφέρεται στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ138) ως Crusta με 362 κατοίκους, και ανήκε στην επαρχεία Ιεράπετρας. Αναφέρεται επίσης από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 και στην τουρκική απογραφή του 1671, αλλά στην επαρχία Μεραμπέλου. Στην απογραφή του 1834 είχε 30 χριστιανικές οικογένειες. Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Από το 1925 αποτελεί έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Από το 1964 μέχρι την καθαίρεσή του από τη χούντα το 1967 πρόεδρος της κοινότητας υπήρξε ο αντιστασιακός Γιώργος Γεροντής (1925 - 13 Ιανουαρίου 1980). Από το 1997 ανήκει στο δήμο Αγίου Νικολάου.Δείτε επίσης: Κοινότητα Κρούστα Στη θέση Λάκκοι βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή του ανοικοδομήθηκε ή ανεκαινίσθηκε και τοιχογραφήθηκε το 1348. Είναι μονόχωρος καμαροσκέπαστος και ενδιαφέρον παρουσιάζει το κτιστό τέμπλο του.
Αντιστρεπτή μεταβολή

Αντιστρεπτή μεταβολή συνήθως ενός συστήματος (δηλαδή ύλης με προσδιορισμένα σαφή όρια) λέγεται όταν σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή κατά τη διάρκεια μιας μεταβολής το σύστημα μπορεί να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση με ταυτόχρονη επαναφορά του περιβάλλοντος ομοίως στην αρχική του κατάσταση. Ειδικότερα στη Θερμοδυναμική αντιστρεπτή καλείται η μεταβολή κατά την οποία το σύστημα μεταβαίνοντας απ' την αρχική σε άλλη κατάσταση, ή περνώντας από διαδοχικές καταστάσεις θερμοδυναμικής ισορροπίας τούτο επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Η αντιστρεπτή μεταβολή μπορεί να σημειωθεί σε οποιοδήποτε χρονικό στάδιο αλλαγής κατάστασης. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να θεωρήσουμε ότι η μεταβολή γίνεται πολύ αργά και κάθε βήμα της είναι απειροστά μικρό.

 Απλό (εποπτικό) παράδειγμα: Αν φουσκώσουμε ένα μπαλόνι αργά-αργά, μπορούμε κατόπιν να το ξεφουσκώσουμε και να ξαναγυρίσει στην αρχική του κατάσταση. Αν το φουσκώσουμε απότομα, θα σκάσει και δεν υπάρχει περίπτωση να επανέλθει όπως ήταν πριν. Παράδειγμα: Αν συμπιέσουμε πολύ αργά μια ποσότητα αερίου μέσα σ' ένα δοχείο κλεισμένο με έμβολο, μπορούμε, τραβώντας σιγά σιγά πάλι πίσω το έμβολο στην αρχική του θέση, να ξαναγυρίσουμε στην αρχική πίεση, όγκο και θερμοκρασία που είχε το αέριο στην αρχή. Αντιστρεπτές μεταβολές δεν υπάρχουν στη φύση. Πρόκειται για ιδανικές θεωρητικές κατασκευές, για να μπορούμε να μελετήσουμε ευκολότερα τα φαινόμενα του πραγματικού κόσμου. Εκτός απ' τις ενεργειακές απώλειες, που πάντα έχουμε στα πραγματικά φαινόμενα, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής που συνεπάγεται de facto αύξηση της εντροπίας κάθε συστήματος αποκλείει την ύπαρξη αντιστρεπτών μεταβολών. Παρά ταύτα επειδή στη Θερμοδυναμική η αντιστρεπτή μεταβολή αποτελεί θεμελιώδη έννοια που αποτελεί το μηχανικό ανάλογο της κίνησης χωρίς τριβή μπορούμε να προσεγγίσουμε τις πραγματικές μεταβολές με αντιστρεπτές μεταβολές ορίζοντας μια "πρότυπη κατάσταση" με εσωτερική ενέργεια μηδέν όπου με αυτήν υπολογίζεται η εσωτερική ενέργεια του συστήματος σε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επ΄ αυτού βασίζεται το πρώτο θερμοδυναμικό αξίωμα και κατ΄ επέκταση η ειδική θερμότητα, ο ορισμός της ενθαλπίας κ.λπ.
Κίνιοντ Α΄ των Πίκτων

Ο Κίνιοντ Α΄ των Πίκτων (Αρχ. Ιρλανδικά : Cinaed mac Feradaig, Αγγλικά : Kenneth son of Feradach, πέθανε το 775) ήταν βασιλιάς των Πίκτων (763 - 775). Έχει προταθεί ότι πατέρας του ήταν ο Φερεντάχ γιος του Σελμπάχ μακ Φερτσάι, βασιλιά της Νταλ Ριάτα που συνελήφθη και αλυσοδέθηκε από τον Όνγκους Α΄ των Πίκτων (736).

 Η βασιλεία του παραλείφθη από μερικές εκδόσεις του Χρονικού των Πίκτων αλλά στον θάνατο του σημειώνεται βασιλιάς των Πίκτων από τα Χρονικά του Ούλστερ, τα Χρονικά του Καμπραί και τα Χρονικά του Μελρόουζ. Στις περιπτώσεις που παραλείπεται ο Κίνιοντ αναφέρεται σαν βασιλιάς των Πίκτων ο Γκαρτνέ γιος του Φερεντάχ. Τα Χρονικά του Ουλστερ αναφέρουν στην εποχή του Κίνιοντ μια μάχη στο Φορτριού εναντίον των ανδρών της Νταλ Ριάτα υπό τον Εντ Φίντ (768), είναι η πρώτη καταγραφή για την Νταλ Ριάτα μετά το 741, δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα της μάχης. Τα Χρονικά των τεσσάρων Μάστερς μια λιγότερο αξιόπιστη πογή δίνει μια διαφορετική έκδοση για την μάχη, έγινε στο Λένστερ και ο νικητής απέναντι στον στρατό του Εντ ήταν ο Κένεθ μακ Φλαίν. Ο Συμεών του Νταρχάμ αναφέρει ότι ο Άλρεντ της Νορθουμβρίας μετά την εκθρόνιση του δραπέτευσε στην αυλή του Κίνιοντ (774). Ο θάνατος του Κίνιοντ καταγράφεται από πολλές ανεξάρτητες πηγές το 775, δεν άφησε γιους, τα Χρονικά του Ούλστερ καταγράφουν τον θάνατο της "Έθνε ίνγκε Κίνιοντον" (778) που πολύ πιθανό ήταν κόρη του. Alfred P. Smyth, Warlords and Holy Men. Scotland AD 80-1000, Edward Arnold (Publishers) Ltd, 1984 Ann Williams, Alfred P. Smyth and DP Kirby A bibliographical dictionary of Dark Age Britain. SEABY London (1990) J.M.P Calise Pictish Soourcebook, Document of Medieval Legend and Dark Age History Greenwood Press (Londres 2002) W.A Cumming The Age of the Picts Sutton Publishing (1998) W.F. Skene Chronicles Of The Picts,Chronicles Of The Scots, And Other Early Memorials Of Scottish History. H.M General Register House Edinburgh (1867) Reprint par Kessinger Publishings's (2007) Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History A.D 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. Anderson, Alan Orr, Scottish Annals from English Chroniclers A.D. 500 to 1286. David Nutt, London, 1908. Bannerman, John, "The Scottish Takeover of Pictland" in Dauvit Broun & Thomas Owen Clancy (eds.) Spes Scotorum: Hope of Scots. Saint Columba, Iona and Scotland. T & T Clark, Edinburgh, 1999.
Carcharhinus melanopterus

Ο μαυροπτέρυγος υφαλοκαρχαρίας (επιστημονική ονομάσία Carcharhinus melanopterus - Καρχαρίνος ο μελανόπτερος) είναι είδος καρχαρία στην οικογένεια των Καρχαρινίδων, που αναγνωρίζεται εύκολα από τα μαύρα ακροπτέρυγα, ιδίως στο πρώτο ραχιαίο και στο πυελικό πτερύγιο.

 Είναι μεταξύ των πιο άφθονων καρχαριών που διαβιούν στους τροπικούς κοραλλιογενείς υφάλους του Ινδικού και του Ειρηνικού ωκεανού. Το είδος αυτό προτιμά ρηχά, παράκτια ύδατα και το πρώτο ραχιαίο πτερύγιό του εκτίθεται, με αποτέλεσμα να αποτελεί κοινή θέα στην περιοχή. Οι περισσότεροι μαυροπτέρυγοι υφαλοκαρχαρίες απαντώνται πάνω από προεξοχές υφάλων και αμμώδη επίπεδα, αν και είναι γνωστό επίσης ότι μπορεί να εισέλθει σε υφάλμυρα και γλυκά υδάτινα περιβάλλοντα. Το είδος αυτό φτάνει συνήθως σε μήκος το 1,6 m. Οι μαυροπτέρυγοι υφαλοκαρχαρίες έχουν εξαιρετικά μικρές οικίες ζώνες και επιδεικνύουν ισχυρή πίστη χώρο, παραμένοντας εντός της ίδιας περιοχής έως και αρκετά χρόνια τη φορά. Είναι ενεργοί θηρευτές των μικρών οστεϊχθύων, κεφαλόποδων και οστρακόδερμων, και είναι επίσης γνωστό ότι τρέφονται με θαλάσσια φίδια και θαλασσοπούλια. Οι πτυχές της ιστορίας της ζωής του μαυροπτέρυγου υφαλοκαρχαρία είναι μεταβλητές και ορισμένες φορές αντικρουόμενες, και εν μέρει αντανακλούν τις γεωγραφικές διαφορές στο εσωτερικό του είδους. Όπως και άλλα μέλη της οικογένειάς του, αυτός ο καρχαρίας είναι ζωοτόκος με τα θηλυκά γεννούν 2-5 μικρά σε διετή, ετήσιο, ή ενδεχομένως εξαμηνιαίο κύκλο. Οι εκθέσεις της περιόδου κύησης ποικίλουν από 7-9, σε 10-11, και ενδεχομένως 16 μήνες. Στο ζευγάρωμα προηγείται το αρσενικό, που παρακολουθεί στενά πίσω από το θηλυκό, πιθανόν προσελκυόμενο από χημικά σήματα. Οι νεογέννητοι καρχαρίες βρίσκονται περαιτέρω παράκτια και σε πιο ρηχά νερά από τους ενήλικες, περιτριγυρίζοντας σε μεγάλες ομάδες σε περιοχές που πλημμυρίζουν από την υψηλή παλίρροια. Ντροπαλός και δειλός, ο μαυροπτέρυγος υφαλοκαρχαρίας είναι δύσκολο να προσεγγιστεί και σπάνια αποτελεί κίνδυνο για τον άνθρωπο. Ωστόσο, οι άνθρωποι που περπατούν μέσα στα ρηχά νερά διατρέχουν κίνδυνο να δαγκωθούν τα πόδια τους κατά λάθος. Αυτός ο καρχαρίας χρησιμοποιείται για το κρέας, τα πτερύγια , και το λάδι από το συκώτι του, αλλά δεν θεωρείται ότι είναι εμπορικώς σημαντικό είδος. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει το μαυροπτέρυγο υφαλοκαρχαρία ως σχεδόν απειλούμενο. Παρά το γεγονός ότι το είδος στο σύνολό του εξακολουθεί να είναι εκτεταμένο και σχετικά άφθονο, η υπεραλίευση αυτού του καρχαρία, σε συνδυασμό με την αργή αναπαραγωγή του έχει οδηγήσει σε πτώση του πληθυσμού του.
Πάμφιλα Λέσβου

Τα Πάμφιλα Λέσβου, (παλαιότερη ονομασία Πάμφυλλα), είναι χωριό στην δημοτική ενότητα Μυτιλήνης, στον δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου στην Ελλάδα. Βρίσκεται κοντά στην θάλασσα, στη βορειοανατολική Λέσβο. Είναι το βορειότερο χωριό του διευρυμένου Δήμου της Μυτιλήνης. Είναι 270 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αθήνας και 7 χιλιόμετρα βόρεια της Μυτιλήνης.

 Τα Πάμφιλα γειτονεύουν με τα χωριά Παναγιούδα και τον Αφάλωνας. Το χωριό απλώνεται σε δύο λόφους, τον «Ατήγανο» και το «Βουνάρι». Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το «Βοστάνειο» δημοτικό σχολείο, χτισμένο στα 1928 με χορηγία των Παναγιώτη και Γεωργίου Βοστάνη, ταυτοποιημένο σήμερα ως διατηρητέο. Ακριβώς απέναντι, βρίσκεται το Γυμνάσιο Παμφίλων και το Λύκειο Παμφίλων, κατασκευασμένα το 1976 και 1986 αντίστοιχα. Υπάρχουν πολλές κρύμνες, οι οποίες χρονολογούνται από την εποχή τηςΤουρκοκρατίας. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ι.Ν της Αγίας Βαρβάρας, η κυριότερη εκκλησία του χωριού, όπου γίνονται συχνά λειτουργίες. Άρχισε να χτίζεται το 1859 σε θέση παλαιότερου ναού, και ολοκληρώθηκε το 1881. Το μαρμάρινο τέμπλο του ναού είναι έργο του Ιωάννη Χαλεπά. Παραθαλάσσια, υπάρχει η Σκάλα Παμφίλων, με ένα πάρκο στο οποίο γίνονται μερικές φορές εκδηλώσεις, τον Ι.Ν του Αγίου Νικολάου, καθώς και τη παραλία Πλαζ Βίγλα. Είναι ορατά τα ερείπια παλιών ελαιοτριβείων και αποθηκών. Ακριβώς απέναντι, είναι ορατή μία βραχονησίδα, γνωστή ως «Πάμφυλλο»[1]. Η παλαιότερη χρονολογική καταγραφή των Παμφίλων έγινε το 1566/7, στον κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης. Ιστορικά, κατοικούνταν αμιγώς από Χριστιανούς. Στο χωριό κτίστηκαν πολλά πυργόσπιτα, όμως τα μόνα που μας σώζονται σήμερα είναι του Σάλτα, του Χατζησάββα, των Βοστάνηδων και του Χονδρού. Τα πυργόσπιτα κάλυπταν την ανάγκη των χωριανών για άμυνα ενάντια της πειρατίας. Η Σκάλα Παμφίλων ιδρύθηκε αφού η πειρατεία σταμάτησε να πλήττει τη περιοχή, και κατ'επέκταση επέτρεψε στους κατοίκους να ζουν με ασφάλεια παραθαλάσσια. Στη Σκάλα Παμφίλων υπήρξε, μεταξύ άλλων, έντονη εμπορική δραστηριότητα, αποθήκες εμπορευμάτων, καθώς και διάφορα βιομηχανικά κτήρια όπως ελαιοτριβία. Η περιοχή ήταν σημαντικότατη τον 19ο αιώνα, με πολλές τεχνολογικές καινοτομίες να υιοθετούνται πρώτα εκεί. Η αρχαιότερη δημογραφική πληροφορία που διαθέτουμε είναι μία φορολογική δήλωση του 1840, καταγράφοντας 186 οικογένειες. Το 1849, το χωριό αποτελούταν από 300 σπίτια, ενώ το 1908 είχε 550 σπίτια. Το 1928 είχε πληθυσμό 2.198 κατοίκων, αριθμός αρκετά φουσκομένος λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής και της επακόλουθης στεγαστικής κρίσης. Το 1971 ο πληθυσμός μειώθηκε στους 1.482 κατοίκους. Το 1981 και το 1991 υποχώρησε περαιτέρω στους 1.342 και 1.224 κατοίκους. Το 2001, το χωριό είχε μία μειωστή αύξηση, αριθμώντας στους 1.247 κάτοικους, με περαιτέρω αύξηση το 2011 στους 1.413 κατοίκους.
Open house

Το Open House είναι ένας παγκόσμιος θεσμός για την προώθηση της αρχιτεκτονικής. Βασίζεται σε μια απλή, αλλά ισχυρή ιδέα: την παρουσίαση έργων εξέχουσας αρχιτεκτονικής σε όλους, εντελώς δωρεάν. Οι εκδηλώσεις Open House καλούν το ευρύ κοινό να εξερευνήσει και να ανακαλύψει την αξία του καλοσχεδιασμένου δομημένου περιβάλλοντος μέσα από έναν δημόσιο διάλογο.

 Η ιδέα του Open House ξεκίνησε από το Λονδίνο το 1992. Μέχρι σήμερα, ο θεσμός έχει καθιερωθεί στις παρακάτω τοποθεσίες σε όλον τον κόσμο: Στο δίκτυο του Open House Worldwide αναμένεται να προστεθούν εντός του 2020 οι πόλεις Πάλμα και Ταϊπέι, ενώ η εκδήλωση στο Μπέλφαστ δεν πραγματοποιείται πια. Η κύρια δράση των εκδηλώσεων Open House περιλαμβάνει δωρεάν αρχιτεκτονικές επισκέψεις ή/και ξεναγήσεις σε κτίρια και χώρους της πόλης με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, που πραγματοποιούνται για ένα διήμερο το χρόνο. Πέρα από αυτό το διήμερο, σε πολλές πόλεις οι εκδηλώσεις Open House περιλαμβάνουν διάφορες παράλληλες δράσεις που είτε πλαισιώνουν την κύρια δράση είτε πραγματοποιούνται ανεξάρτητα μέσα στη διάρκεια του έτους. Οι φορείς που διοργανώνουν την εκδήλωση σε κάθε πόλη είναι εγχώριοι, μη κερδοσκοπικοί και έχουν σύμφωνο συνεργασίας με τον παγκόσμιο φορέα Open-City - Open House Worldwide. Οι εκδηλώσεις Open House είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και βασίζονται στους θεσμούς του εθελοντισμού και των χορηγιών. http://www.openhouseworldwide.org/ https://openhouselondon.org.uk/ https://ohny.org/ https://architecturefoundation.ie/ https://www.batim-il.org/ https://batim.itraveljerusalem.com/ https://web.archive.org/web/20180330184757/http://english.openhousehelsinki.fi/ https://www.openhouseoslo.org/ https://web.archive.org/web/20130522062407/http://melbourneopenhouse.org.au/ https://www.48hopenhousebarcelona.org/ https://brisbaneopenhouse.com.au/ http://www.openhouseslovenia.org/ https://openhousechicago.org/ https://www.openhouseroma.org/ https://www.trienaldelisboa.com/ohl/ https://openhouseperth.com/ Αρχειοθετήθηκε 2020-03-24 στο Wayback Machine. http://www.openhousethessaloniki.gr/ https://www.openhouselimerick.ie/ http://ohgdynia.org/ http://www.openhousebsas.org/ https://openhouse-wien.at/en/ http://www.openhouseathens.gr/ http://www.openhousecork.ie/ https://www.openhousevilnius.lt/ https://www.openhousemadrid.org/ https://2020.openhouseporto.com/ http://openhouselagos.com/ http://www.openhousemilano.org/ https://openhouse-zuerich.org/ https://openhousestockholm.se/ Αρχειοθετήθηκε 2020-03-24 στο Wayback Machine. https://ohstgo.cl/ http://sdarchitecture.org/program/openhouse/ https://www.openhousetorino.it/ http://openhousebilbao.org/ http://ohgdansk.org/ https://ohatl.org/ Αρχειοθετήθηκε 2020-03-24 στο Wayback Machine. http://www.ohcdmx.com/https://openhouse-basel.org/ http://openhouserosario.org https://www.openhousemacau.com/ http://openhousebrno.info/ Αρχειοθετήθηκε 2020-03-24 στο Wayback Machine. http://openhousetallinn.ee/en/ https://openhousevalencia.org/ https://www.openhousenapoli.org/ https://ikenchiku.jp/
Ο Δρόμος (άλμπουμ)

Ο Δρόμος είναι τίτλος άλμπουμ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1969 από την Lyra. Θεωρείται ο πιο εμπορικός δίσκος στην Ελλάδα, με πάνω από 1.000.000 πωλήσεις, μόνο σαν δίσκος βινιλίου, ενώ κυκλοφορεί και σε άλλες εκδόσεις. Τους στίχους των τραγουδιών έχει γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και τη μουσική ο Μίμης Πλέσσας. Ο Δρόμος έχει σαν κύριο ερμηνευτή το Γιάννη Πουλόπουλο, ενώ συμμετέχουν, επίσης, η Ρένα Κουμιώτη και η Πόπη Αστεριάδη. Η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο της Columbia με ηχολήπτη τον Στέλιο Γιαννακόπουλο.

 Παρακάτω παρουσιάζεται ο κατάλογος των τραγουδιών, σύμφωνα με την έκδοση δίσκου βινυλίου με έξι κομμάτια στην κάθε πλευρά. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα σε δέκα ώρες παρά ένα τέταρτο. Το πρόσωπα και οι τοποθεσίες όπως η οδός Φυλής, το άγαλμα, η Μυρσίνη και ο τρελός, υπήρχαν στην πραγματικότητα. Το "Ξημερώνει Κυριακή" γράφτηκε για να θυμίζει την προσμονή για την δημοκρατία την περίοδο της Χούντας. Κανένα τραγούδι, εκτός απ' το «Ξημερώνει Κυριακή» και τη «Φραγκοκλησά» δεν έχει ρεφρέν. Το πιο πετυχημένο τραγούδι στο δίσκο είναι «Το Άγαλμα».
Φάρος των Οθωνών

Ο φάρος των Οθωνών αποτελείται από έναν κυκλικό πύργο με ύψος 13 μέτρων. Βρίσκεται στο ομώνυμο νησί, χτίστηκε στο ακρωτήριο Καστρί και είναι ο βορειότερος της Ελλάδας. Έχει θέα δύο μικρές βραχονησίδες το Καστρίνο και το Όστρακο και είναι ένας από τους τελευταίους φάρους της Ελλάδας που λειτουργεί με φαροφύλακα.

 Το λατινικό όνομα του νησιού ήταν Fanos που σημαίνει πως παλιότερα στο νησί πρέπει να υπήρχε σημαντικός φάρος. Πρώτη φορά ο φάρος λειτούργησε το 1872 με πετρέλαιο. Το 1938 ο φωτιστικός μηχανισμός του ανανεώθηκε. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός ενώ προκλήθηκαν και καταστροφές από τους βομβαρδισμούς και τις λεηλασίες. Το 1945 μετατράπηκε σε αυτόματο και το 1954 επισκευάστηκε και συνέχισε να λειτουργεί με πετρέλαιο μέχρι το 1984 όπου και ηλεκτροδοτήθηκε. Το 1872 όταν ο φάρος λειτουργούσε με πετρέλαιο η φωτοβολία (σ.σ. η απόσταση που το φως είναι ορατό) του φωτός που εξέπεμπε έφτανε τα 12 ναυτικά μίλια. Σήμερα οπού ο φάρος λειτουργεί με ηλεκτρισμό η φωτοβολία του φωτός φτάνει τα 21 ναυτικά μίλια. το 1872 ο φάρος εξέπεμπε λευκό φως με μία αναλαμπή ερυθρού φωτός κάθε ένα λεπτό. Σήμερα ο φάρος εξακολουθεί να εκπέμπει λευκό φως αλλά με μία ερυθρή αναλαμπή κάθε 12 δευτερόλεπτα. Οι Θησαυροί της Ελλάδας, Τόμος 10: Οι Φάροι http://www.faroi.com/gr/othonoi_gr.htm Περιέχει πληροφορίες για τον Φάρο των Οθωνών και για το νησί
Γιόσουα Κίμιχ

Ο Γιόσουα Κίμιχ (γερμανικά: Joshua Kimmich, προφέρεται: [ˈjoːzu̯aː ˈkɪmɪç], 8 Φεβρουαρίου 1995) είναι Γερμανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στην Μπάγερν Μονάχου και στην Εθνική Γερμανίας.

 Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά το 2013 στη Λειψία όπου έμεινε για δύο χρόνια. Από τον Ιανουάριο του 2015 παίζει στην Μπάγερν Μονάχου, με την οποία έχει κατακτήσει τρία πρωταθλήματα (2016, 2017 και 2018), τρία Σούπερ Καπ (2017, 2018, 2019), καθώς και ένα Κύπελλο Γερμανίας (2016). Επίσης, συμπεριελήφθη στην καλύτερη ενδεκάδα νέων ποδοσφαιριστών του Τσάμπιονς Λιγκ για το 2016. Στην Eθνική Γερμανίας παίζει από το 2016. Ήταν στην αποστολή της ομάδας στο Euro του 2016 και αναδείχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα του τουρνουά. Πέτυχε το πρώτο του γκολ στις 4 Σεπτεμβρίου του 2016 στον αγώνα με τη Νορβηγία για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2018. Επιπλέον, ήταν στο ρόστερ της ομάδας στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017, όπου η Γερμανία κατέκτησε τον τίτλο. Επίσης, αγωνίστηκε στο Μουντιάλ 2018.
Αναθήματα των Αργείων (Δελφοί)

Tο Άργος έκανε αισθητή την παρουσία του στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς με περισσότερα του ενός αναθήματα. Ήταν άλλωστε μια από τις ισχυρότερες πόλεις της αρχαϊκής και της κλασικής περιόδου, όταν το Μαντείο των Δελφών βρισκόταν στη μέγιστη ακμή του.

 Δίπλα στη στοά, που κατά πάσα πιθανότητα είχαν οικοδομήσει οι Αρκάδιοι, κατά μήκος της Ιεράς Οδού του τεμένους του Απόλλωνα στους Δελφούς, ο επισκέπτης συναντούσε ένα ημικυκλικό βάθρο, που αφιέρωσαν οι Αργείοι, μετά το 369 π.Χ., για να τιμήσουν τη συνεισφορά τους στην ανέγερση της Μεσσήνης. Το λεγόμενο βάθρο των Αργείων βασιλέων απεικόνιζε τον μυθικό ιδρυτή της δυναστείας Δαναό, και ορισμένους από τους απογόνους του. Συνεχίζοντας την ανάβαση, συναντάμε μια σειρά από κόγχες, πάνω στις οποίες ήταν στημένα αναθήματα, για τα οποία δε μας μιλούν οι αρχαίοι συγγραφείς. Ο Κυριάκος ο Αγκωνίτης, επισκεπτόμενος τις αρχαιότητες των Δελφών στις αρχές του 15ου αιώνα, εσφαλμένα θεώρησε ότι η ημικυκλική βάση του αναθήματος των Αργείων ήταν μέρος του ναού του Απόλλωνα. Πλάι στο μνημείο των Λακεδαιμονίων, λίγο πιο πάνω κατά μήκος της Ιεράς Οδού, έστεκαν τέσσερα ακόμη αφιερώματα, τρία από τους Αργείους και ένα από τους Αθηναίους. Το πρώτο ανάθημα απεικόνιζε τους “Επτά επί Θήβας”, τους επτά ήρωες που εξεστράτευσαν εναντίον της Θήβας με επικεφαλής τον έκπτωτο βασιλιά Πολυνείκη. Οι έξι υπόλοιποι ήρωες ήταν ο Άδραστος, ο Αμφιάραος, ο Καπανεύς, ο Τυδεύς, ο Παρθενοπαίος και ο Ιππομμέδων. Από το ανάθημα αυτό δυστυχώς δε σώζεται τίποτα. Από τα δύο εναπομείναντα αφιερώματα των Αργείων σώζεται μία ορθογώνια βάση, όπου έστεκε ένα ομοίωμα του Δούρειου Ίππου καθώς και ένα μεγαλοπρεπές ημικυκλικό βάθρο, όπου με βάση την περιγραφή του Παυσανία, είχαν ανεγερθεί τα αγάλματα των Επιγόνων των Επτά Ηρώων, που κατέλαβαν τελικά τη Θήβα. Bommelaer, J.-F., Laroche, D., Guide de Delphes. Le site, Paris 1991