Κόμης της Τρίπολης

Ο Κόμης της Τρίπολης ήταν ο κυβερνήτης στην Κομητεία της Τρίπολης, ένα από τα Σταυροφορικά κράτη που διατηρήθηκε την περίοδο 1102 - 1289. Η Κομητεία της Τρίπολης ήταν το τελευταίο από τα τέσσερα μεγάλα Σταυροφορικά κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ανατολή.Δημιουργός της κομητείας ήταν ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης που ηγήθηκε στην πολιορκία της Τρίπολης, ο πρώτος κόμης επίσημα ήταν ο γιος του Βερτράνδος της Τουλούζης που υπερίσχυσαν τα κληρονομικά του δικαιώματα απέναντι στον ξάδελφο του Γουλιέλμο Ιορδάνη. Όταν πέθανε ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης αμέσως μετά τη Μάχη του Χαττίν ο τίτλος πέρασε στον Οίκο του Πουατιέ που κυβερνούσε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας. Η κομητεία διαλύθηκε μετά την κατάκτηση της Τρίπολης από τον Μαμελούκο Σουλτάνο της Αιγύπτου (1289).

 Η κομητεία της Τρίπολης ιδρύθηκε από τον Ραϋμόνδο Δ΄ της Τουλούζης (1102) στη διάρκεια του πολέμου με τον Εμίρη της Τρίπολης Μπανού Αμμάρ που ήταν υποτελής στο Χαλιφάτο των Φατιμιδών, η κομητεία επεκτάθηκε σύντομα και οι Σταυροφόροι πολιόρκησαν τον Εμίρη μέσα στην Τρίπολη. Ο Ραϋμόνδο Δ΄ πέθανε (1105), άφησε διάδοχο τον ανήλικο γιο του Αλφόνσο Ιορδάνη με αντιβασιλιά και κηδεμόνα τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Ιορδάνη. Ο Γουλιέλμος Ιορδάνης συνέχισε την πολιορκία της Τρίπολης μέχρι το 1109 που ήρθε στην Ανατολή ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδου Δ΄ Βερτράνδος, ο Αλφόνσος Ιορδάνης επέστρεψε στη Γαλλία με τη μητέρα του και κυβέρνησε την Κομητεία της Τουλούζης. Ο Βερτράνδος και ο Γουλιέλμος Ιορδάνης με τη διαιτησία του Βαλδουίνου Α΄ της Ιερουσαλήμ συμφώνησαν να διατηρεί ο καθένας για λογαριασμό του τις περιοχές που θα κατακτούσε. Ο Βερτράνδος κατέλαβε την ίδια χρονιά την Τρίπολη, ο Γουλιέλμος Ιορδάνης πέθανε σε λίγους μήνες αφήνοντας τον Βερτράνδο μοναδικό κληρονόμο. Η Κομητεία της Τρίπολης συνέχισε να υπάρχει σαν υποτελές κρατίδιο στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης που κυβέρνησε την Κομητεία την περίοδο 1152 - 1187 ήταν εξέχουσα φυσιογνωμία, η μητέρα του Οδιέρνα της Ιερουσαλήμ ήταν κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και ο ίδιος έγινε πρίγκιπας της Γαλιλαίας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Διετέλεσε δύο φορές αντιβασιλιάς και κηδεμόνα της Ιερουσαλήμ επί Βαλδουίνου Δ΄ (1174 - 1177) και επί Βαλδουίνου Ε΄ (1185 - 1186). Ο Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης ήταν επίσης αρχηγός της αριστοκρατίας που αντιτάχθηκε στους συγγενείς της μητέρας του Βαλδουίνου Δ΄ από τον Οίκο του Κουρτεναί, στους Ναΐτες Ιππότες, τον Γκυ των Λουζινιάν και τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να κλείσει ειρήνη με τον Σαλαντίν ο οποίος στη συνέχεια πολιόρκησε την Τιβεριάδα, οι Σταυροφόροι κινήθηκαν προς τη Γαλιλαία αλλά συνετρίβησαν από τον Σαλαντίν στη μάχη του Χαττίν. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ επέζησε από τη μάχη αλλά πέθανε αμέσως μετά. Η κομητεία της Τρίπολης διασώθηκε παρά τους ασταμάτητους θριάμβους του Σαλαντίν, τον Ραϋμόνδο Γ΄ διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Βοημούνδου Γ΄ της Αντιόχειας Ραϊμόνδος Δ΄ της Τρίπολης (1187), σε δύο χρόνια τον αντικατέστησε ο μικρότερος αδελφός του Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας (1189). Με τον θάνατο του Βοημούνδου Γ΄ η Κομητεία της Τρίπολης ενώθηκε με το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, παρέμειναν ενωμένες μέχρι την πτώση της Αντιόχειας με εξαίρεση την τριετία 1216 - 1219. Οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την Αντιόχεια (1168), η Τρίπολη μπόρεσε να παραμείνει χριστιανική μερικά χρόνια ακόμα. Όταν πέθανε ο μισητός Βοημούνδος Ζ΄ της Τρίπολης (1287) ξέσπασαν συγκρούσεις διαδοχής ανάμεσα στην αδελφή του Λουκία της Τρίπολης και τους κατοίκους της πόλης που υποστήριζαν τη Δημοκρατία της Γένοβας. Η Λουκία υπέγραψε τελικά ειρήνη με τη Γένοβα και τους κατοίκους κάτι που δυσαρέστησε έντονα τη Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Γενοβέζος δήμαρχος της πόλης Βαρθολομαίος Εμπριάκο κάλεσε σε βοήθεια τον Μαμελούκο Σουλτάνο Καλαγούν που κατέλαβε την Τρίπολη και κατέλυσε οριστικά την κομητεία (1289). Albert of Aix (RHC), Liber XI, Cap. IV Steven Runciman, (1951, 1952 and 1954) "A History of the Crusades", Τόμοι. 1-3 (Penguin Books, 1978), Τόμος. 3