IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πλάτανος Κισσάμου Χανίων

Ο Πλάτανος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται 11 χλμ. δυτικά από το Καστέλι Κισάμου, σε υψόμετρο 240 μ.

 Ο Πλάτανος είναι νέος οικισμός, με την παλαιότερη μνεία σε αυτόν να γίνεται στην απογραφή του 1900, όταν είχε μαζί με τα Κουφογιανιανά 154 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Μεσογείων. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Πλατάνου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κισάμου. Μέσα στον 20ό αιώνα το χωριό γνώρισε έντονη ανάπτυξη, έχοντας φτάσει το 1961 τους 1.065 κατοίκους. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Δείτε Κοινότητα Πλατάνου Στο χωριό λειτουργεί παιδικός σταθμός, νηπιαγωγείο, εξαθέσιο δημοτικό σχολείο και αγροτικό ιατρείο. Επίσης στο χωριό λειτουργεί υποκατάστημα τράπεζας, φαρμακείο, πρατήρια καυσίμων, χώροι εστίασης καθώς και αγροτικός συνεταιρισμός και ελαιουργεία. Σε μικρή απόσταση βρίσκονται τα Φαλάσαρνα. Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στη μεταμόρφωση του Σωτήρος, ενώ στο χωριό βρίσκεται επίσης και ο ναός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στο δημοτικό σχολείο. Ο μικρός μονόχωρος καμαρόσκεπος ναός των Αγίων Πάντων, στην ομώνυμη εγκαταλελειμμένη συνοικία, χρονολογείται από τους βενετικούς χρόνους. Διαθέτει μικρό φεγγίτη και στο εσωτερικό του στο βόρειο και νότιο τοίχο σώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών. Στο χωριό γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Μανώλης Σκουλάκης (1944-2019), βουλευτής και υπουργός εκλεγμένος με το ΠΑΣΟΚ και πρώην δήμαρχος Χανίων.Στο χωριό γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Αντώνης Ντεντάκης, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής του Απόλλων Σμύρνης.
Νίκος Συρανίδης

Ο Νίκος Συρανίδης είναι προπονητής και Ολυμπιονίκης των συγχρονισμένων καταδύσεων. Μαζί με το Θωμά Μπίμη, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη συγχρονισμένη κατάδυση από βατήρα 3 μ. το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα. Σύλλογός του ήταν ο Πανελλήνιος όσο ήταν αθλητής. Το 2006 αποσύρθηκε από το άθλημα και έγινε προπονητής της ομάδας «Ωκεανός».

 Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 26 Φεβρουαρίου του 1976 και ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το άθλημα των καταδύσεων το 1985. Έκανε σπουδές ΤΕΦΑΑ (Φυσικής Αγωγής) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να ασχολείται με το άθλημα το 1987. Προπονητής του ήταν ο Πέτρος Φυρίγος. Ο Συρανίδης σε όλη την καριέρα του έλαβε μέρος σε τρεις συνολικά Ολυμπιάδες (1996, 2000 και 2004). Η παρουσία του Συρανίδη στις καταδύσεις συνδέθηκε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, με το συναθλητή του, Θωμά Μπίμη, με τον οποίο αποτελούσαν δίδυμο ως το 2006. Το δίδυμο ήδη από το 2000 είχε ικανοποιητικές εμφανίσεις, όπως στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Σίδνεϊ. Για πρώτη φορά έλαβαν μαζί μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σίδνεϊ το 2000, όπου στα 3μ, ήταν 36οι. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα, το 2004 στις συγχρονισμένες καταδύσεις από βατήρα 3 μέτρων, συγκέντρωσαν 353,34 βαθμούς και κατέκτησαν το πρώτο χρυσό μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα στη διοργάνωση της Αθήνας. Το δίδυμο χώρισε οριστικά το 2006, όταν ο Συρανίδης αποφάσισε να σταματήσει τις καταδύσεις και να γίνει πλέον προπονητής. 1995 (καταδύσεις από 1 μ.), 2000: Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, 5η θέση 2002: Γκραν πρι Μαδρίτης, 1μ., 1η θέση (χρυσό μετάλλιο) και 3μ. 2η θέση (ασημένιο μετάλλιο) 2003, 2004: Ευρωπαϊκό Κύπελλο, 3η θέση (χάλκινο μετάλλιο) 2004: Παγκόσμιο Κύπελλο, 5η θέση 2004: Ολυμπιακοί Αγώνες, 1η θέση (χρυσό μετάλλιο) in.gr – Βιογραφικά στοιχεία.
Σάββας Αλεξανδρείας

Ο Σάββας υπηρέτησε ως Έλληνας Ορθόδοξος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας τον 12ο αιώνα (οι ακριβείς ημερομηνίες είναι άγνωστες). Διαδέχθηκε τον Ευλόγιο Β΄ Αλεξανδρείας. Τον Σάββα διαδέχθηκε ο Κύριλλος Β΄ Αλεξανδρείας.

 «Savvas (1117–?)». Official web site of the Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and All Africa. Ανακτήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 2011. Official web site of the Greek Orthodox Patriarchate of Alexandria and All Africa. Retrieved 2011-02-07.
Άγιος Θεόδωρος Λήμνου

Ο Άγιος Θεόδωρος είναι οικισμός της Λήμνου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Κοντοπουλίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μούδρου , του δήμου Λήμνου, της περιφερειακής ενότητας Λήμνου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λήμνου του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Ο Άγιος Θεόδωρος είναι παράλιος οικισμός στην ΒΑ. Λήμνο (περιοχή «Αλεπότρυπες»), στον κεντρικό μυχό του όρμου Τηγάνι, του κόλπου Πουρνιάς και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 41 χλμ. περίπου ΒΑ. της Μύρινας. Ο Άγιος Γεώργιος αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοντοπουλίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοντοπουλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μούδρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Μούδρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Λήμνου. Το Καβείριο, το σημαντικότερο ιερό της Λήμνου και από τα σημαντικότερα και αρχαιότερα (8ος αιώνας π.Χ.) στον ελλαδικό χώρο. Βρίσκεται στη θέση «Χλόη», μετά τον όρμο Τηγάνι, πάνω σε δύο μικρά άνδηρα, διαμορφωμένα πάνω σε πλαγιά που φθάνει μέχρι τη θάλασσα. Στο νότιο πλάτωμα αποκαλύφθηκε τελεστήριο Αρχαϊκών Χρόνων και στο βόρειο πλάτωμα τελεστήριο Ελληνιστικών Χρόνων. Η Σπηλιά του Φιλοκτήτη, στο απώτατο βόρειο άκρο του όρμου Τηγάνι, με πρόσβαση από τη θάλασσα. Εδώ, κατά τη μυθολογία, εγκατέλειψαν οι Αχαιοί τον Φιλοκτήτη πηγαίνοντας προς την Τροία Η εκτεταμένη παραλία «Σαραβάρι», ονομασία με την οποία ταυτίζεται ο οικισμός από τους ντόπιους Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Α.Ο. Γλυφάδας

Ο Αθλητικός Όμιλος Γλυφάδας είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τη Γλυφάδα της Αττικής. Ιδρύθηκε το 1976 ως «Π.Α.Ο. Κεραυνός Γλυφάδας». Έχει χρώματα κόκκινο, λευκό και μαύρο. Στη σεζόν 2017-2018 παίζει στη δεύτερη κατηγορία της Ε.Π.Σ.Αθηνών και χρησιμοποιεί το Γήπεδο Γλυφάδας. Στη σεζόν 2011-12 είχε μετονομαστεί από "Κεραυνός Γλυφάδας" σε "ΠΑΕ Α.Ο. Γλυφάδας".

 Η ομάδα ήταν γνωστή ως «Κεραυνός Γλυφάδας» και από την ίδρυσή της αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αθήνας χωρίς να έχει επιδείξει ιδιαίτερες περγαμηνές. Το σύλλογο ίδρυσαν το 1976 μια ομάδα ποδοσφαιρόφιλων που κατοικούσαν στο δυτικό τμήμα της πόλης, με στόχο τη δημιουργία ενός ποδοσφαιρικού, αθλητικού πυρήνα για τα παιδιά της γειτονιάς τους. Πρωτεργάτης και πρώτος πρόεδρος του συλλόγου υπήρξε ο Σίμος Παναγιωτίδης. Το καλοκαίρι του 2009 η διοίκηση του συλλόγου, υπό τον Γεώργιο Καλογερόπουλο, απορρόφησε τον Α.Ο. Θεμιστοκλής Αιγάλεω που είχε οικονομικό πρόβλημα και τη σεζόν 2008-09 αγωνιζόταν στη Δ΄ Εθνική. Έτσι ο Κεραυνός προβιβάστηκε στο περιφερειακό πρωτάθλημα παίρνοντας τη θέση του Θεμιστοκλή και προβάλλοντας ως όνομα τη συντομογραφία "ΠΑΟ Κ. Γλυφάδας". Στο καινούργιο έμβλημα του σωματείου ως έτος ίδρυσης σημειώνεται το 1926, χωρίς κάποια επεξήγηση. Στη Δ΄ Εθνική Στην πρώτη του σεζόν στη Δ΄ Εθνική ο Κεραυνός τερμάτισε στην 4η θέση. Τη δεύτερη χρονιά κατέκτησε τον τίτλο στον όμιλό του και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του. 2009-10 (8ος όμιλος): 4η θέση, 57 β. 2010-11 (8ος όμιλος): 1η θέση, 61 β. Από την περίοδο 2011-12, που για πρώτη φορά στην ιστορία του μετέχει σε επαγγελματική κατηγορία, στη Γ΄ Εθνική, ο σύλλογος μετατράπηκε σε ΠΑΕ, με την επωνυμία «ΠΑΕ Α.Ο. Γλυφάδας», έπειτα από απόφαση της γενικής συνελευσης του σωματείου. Πρώτος προπονητής του Α.Ο. Γλυφάδας σε επαγγελματική κατηγορία ανέλαβε ο Νίκος Γκουλής. Σημείωση: Οι σημαίες αφορούν την εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους κανόνες επιλεξιμότητας της FIFA. Οι παίκτες μπορεί να κατέχουν περισσότερες ιθαγένειες εκτός FIFA. Ε.Π.Σ.Αθηνών: ΑΟ ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ Ιστοσελίδα "ΑΟ ΓΛΥΦΑΔΑΣ" ΕΠΣΑ ΕΠΟ: ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ Δ΄ΕΘΝΙΚΗΣ 2009-2010 ΜΠΑΙΝΕΙ ΓΕΡΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ 22/06/09
Βρεταννικός

Ο Βρεταννικός (π. 12 Φεβρουαρίου 41 μ.Χ. - 11 Φεβρουαρίου 55) από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν γιος τού Αυτοκράτορα Κλαύδιου και της τρίτης συζύγου του Βαλερίας Μεσσαλίνας, κόρης τού Μάρκου Βαλέριου Μεσσάλα. Το αρχικό όνομά του ήταν Τιβέριος Κλαύδιος Γερμανικός· το 43 ο Κλαύδιος κατέκτησε τη Βρεταννία και άλλαξε το όνομα τού γιου του σε Τιβέριος Κλαύδιος Καίσαρ Βρεταννικός.

 Ο μεγαλύτερος γιος τού Κλαύδιου, ο Κλαύδιος Δρούσος, είχε αποβιώσει τεσσάρων ετών, έτσι ο Βρεταννικός έμεινε μόνος διάδοχος. H Μεσσαλίνα είχε ισχυρή επιρροή, όμως το 48 στην εορτή των Βιμιναλίων παντρεύτηκε προσποιητά έναν από τους εραστές της, τον Γάιο Σίλιο και έκανε ένα δαπανηρό γαμήλιο συμπόσιο. Οι πολιτικοί εχθροί της, όπως ο Νάρκισσος, πληροφόρησαν τον Κλαύδιο, ότι οι δύο τους σχεδίαζαν να τον εκτοπίσουν και ο Νάρκισσος, προφασιζόμενος ότι είχε διαταγή τού Κλαυδίου, διέταξε τον φόνο της. Το επόμενο έτος ο Κλαύδιος νυμφεύτηκε για τέταρτη φορά, με την Αγριππίνα τη Νεότερη. Γι' αυτήν ήταν ο τρίτος γάμος· από τον πρώτο της είχε γιο τον Νέρωνα, ο οποίος υιοθετήθηκε από τον Κλαύδιο και νυμφεύτηκε την Κλαυδία Οκταβία, κόρη τού Κλαύδιου από τη Μεσσαλίνα. Το 54 απεβίωσε ο Κλαύδιος και ο Νέρων, που ήταν τέσσερα έτη μεγαλύτερος τού Βρεταννικού, αναγορεύθηκε Αυτοκράτορας. Τέσσερις μήνες μετά ο Βρεταννικός απεβίωσε σε ηλικία 14 ετών, δηλητηριασμένος με διαταγή τού Νέρωνα, για να μην απειλήσει ως γνήσιος γιος, τον θρόνο του. Τα γεγονότα περιγράφονται στα Χρονικά του Τάκιτου.Η ζωή του ενέπνευσε τον Γάλλο δραματουργό Ρακίνα και έγραψε την τραγωδία Βρεταννικός (1669). Dio Cassius. Historia Romanum. Books LX-LXII. Suetonius. Twelve Caesars. Life of Claudius. Life of Titus. Tacitus. Annals. Books XI-XIII.
Λαχάρ

Τα λαχάρ είναι λασπορροές από ηφαιστειακά αναβλήματα, που αποτελούνται από πυροκλαστικά υλικά αναμεμιγμένα με υγρό υλικό, συνήθως νερό. Τα υλικά αυτά κινούνται καθοδικά στις πλαγιές και τις κοιλάδες των ηφαιστείων και αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Τα λαχάρ αναφέρονται επίσης και ως λασποροές (mudflows) ή ροές συντριμμιών (debris flows). Ο όρος προέρχεται από την Ινδονησιακή γλώσσα.

 Τα λαχάρ συνδέονται σχεδόν πάντοτε με στρωματοηφαίστεια, διότι αυτά εκρήγνυνται βίαια και δημιουργούν πυροκλαστικές ροές. Επιπλέον, οι ψηλοί και απότομοι κώνοι τους είτε καλύπτονται από χιόνια, είτε έχουν στον κρατήρα κάποια λίμνη, είτε αποτελούνται από χαλαρά πυροκλαστικά υλικά που διαβρώνονται εύκολα, είτε τέλος τα πρανή τους εσωτερικά είναι ασταθή λόγω της αλλοίωσης από υδροθερμικά ρευστά. Τα λαχάρ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα διότι έχουν πυκνότητα και συμπεριφορά υγρού τσιμέντου και μεταφέρουν υλικά μεγέθους από στάχτη και χαλίκια μέχρι ογκόλιθους με διάμετρο μεγαλύτερη από 10 μέτρα. Το πιο καταστροφικό λαχάρ προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Νεβάδο ντελ Ρουίς στην Κολομβία στις 13 Νοεμβρίου 1985, όταν μια μικρή έκρηξη προκάλεσε ένα τεράστιο λαχάρ που κάλυψε τη πόλη Αρμέρο και προκάλεσε 23.000 - 25.000 θανάτους. Μία ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να προκαλέσει άμεσα ή έμμεσα τη δημιουργία ενός ή περισσοτέρων λαχάρ. Τα λαχάρ δημιουργούνται με διάφορους τρόπους: Από τη τήξη χιονιού και πάγου που βρίσκεται πάνω στα ηφαίστεια από πυροκλαστικές ροές. Από εκχύσεις λάβας που κινούνται αργά πάνω στο χιόνι. Συνήθως η λάβα δεν έχει την ικανότητα να λειώσει το χιόνι και τον πάγο τόσο γρήγορα ώστε να δημιουργηθούν μεγάλα λαχάρ. Αντίθετα, οι εκρήξεις λάβας κάτω από παγετώνες τήκουν τεράστιες ποσότητες πάγου και δημιουργούν εξαιρετικά μεγάλα λαχάρ. Τέτοιου είδους λαχάρ είναι συνηθισμένα στην Ισλανδία. Από έντονες βροχοπτώσεις κατά τη διάρκεια ή μετά την έκρηξη, καθώς το νερό μπορεί να ξεπλύνει χαλαρά ηφαιστειακά υλικά Από διάρρηξη λιμνών. Οι πυροκλαστικές ροές ή οι κατολισθήσεις μπορεί να φράξουν το ποτάμιο σύστημα της περιοχής σχηματίζοντας λίμνες. Όταν οι λίμνες αυτές διαρρηχθούν, συνήθως λόγω υπερχείλισης, παρασέρνουν και τα ηφαιστειακά υλικά που αποτελούσαν το φραγμό των υδάτων δημιουργώντας λαχάρ. Από κατολισθήσεις ηφαιστειακών υλικών. Τα αίτια αυτών των κατολισθήσεων είναι σεισμοί, έντονες βροχοπτώσεις που διαποτίζουν το έδαφος, η κίνηση του μάγματος και οι εκρήξεις στις πλαγιές των ηφαιστείων. Ηφαίστειο Φυσικός κίνδυνος Lahars and Their Effects Αμερικανικό Γεωλογικό Ινστιτούτο (2010)
Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα

To Πριγκιπάτο της Σεμπόργκα είναι ένα μικροέθνος που βρίσκεται στην βορειοδυτική ιταλική περιοχή της Λιγουρίας, κοντά στα γαλλικά σύνορα και με θέα προς το Μονακό.Το πριγκιπάτο συνυπάρχει και διεκδικεί το έδαφος της πόλης Σεμπόργκα, η οποία αποτελεί ιταλικό δήμο.

 Συστάθηκε το 954, όταν ο κόμης της Βεντιμίλια παραχώρησε την Σεμπόργκα στους μοναχούς του αββαείου Λερίν (Lérins) στα θεμέλια ενός μοναστηριού Κιστερκιανών, που κτίστηκε εκεί. Το 1079 ο ηγούμενος της μονής έγινε πρίγκιπας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αρμόδιος για το πριγκιπάτο της Σεμπόργκα. Στις 20 Ιανουαρίου 1729 το ανεξάρτητο εκείνο πριγκιπάτο πωλήθηκε στη Δυναστεία της Σαβοΐας του Βασιλείου του Πεδεμοντίου και της Σαρδηνίας. Την περίοδο εκείνη κυβερνήτης ήταν ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ της Σαβοΐας. Η διαμάχη αναφορικά με την σημερινή κατάσταση της χώρας ως ανεξάρτητης έγκειται στον ισχυρισμό ότι η πώληση εκείνη δεν καταχωρήθηκε ποτέ από τον νέο της ιδιοκτήτη, με αποτέλεσμα το πριγκιπάτο να παρουσιάσει νομικά προβλήματα. Το 1815 το Συνέδριο της Βιέννης παρέλειψε να ασχοληθεί με την Σεμπόργκα κατά την αναδιανομή των εδαφών της Ευρώπης έπειτα από τους Ναπολεόντειους Πολέμους και δεν γίνεται καμία αναφορά στο πριγκιπάτο στην Πράξη της Ένωσης του Βασιλείου της Ιταλίας το 1861. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο επικεφαλής του τοπικού συνεταιρισμού ανθοκαλλιεργητών, Τζόρτζιο Καρμπόνε, άρχισε να προωθεί την ιδέα να γίνει ανεξάρτητο πριγκιπάτο η Σεμπόργκα. Ως το 1963 ο λαός της Σεμπόργκα είχε πειστεί από τα επιχειρήματα και ανακήρυξε τον Καρμπόνε «αρχηγό κράτους». Ο τελευταίος έλαβε τον τίτλο Τζόρτζιο Α΄, Πρίγκιπας της Σεμπόργκα , τον οποίο διατήρησε ως το θάνατό του το 2009. Ο τίτλος του Καρμπόνε ως «Πρίγκιπα» επιβεβαιώθηκε με τη διεξαγωγή ενός ανεπίσημου δημοψηφίσματος, στις 23 Απριλίου 1995, στο οποίο οι κάτοικοι ψήφισαν με 304 υπέρ και 4 κατά υπέρ του Συντάγματος για το πριγκιπάτο και υπέρ της ανεξαρτησίας από την Ιταλία. Ο Καρμπόνε κυβέρνησε ως το θάνατό του, στις 25 Νοεμβρίου 2009. Από το 1994 ως το 1996 κυκλοφόρησε στη Σεμπόργκα ένα τοπικό νόμισμα, με το όνομα λουιτζίνο. Εντός της πόλης το λουιτζίνο γίνεται δεκτό στις συναλλαγές, όπως και το νόμιμο νόμισμα, το ευρώ. Αναγνωρίζεται από την Παγκόσμια Τράπεζα, όχι όμως εκτός των ορίων της Σεμπόργκα. Επίσημος ιστότοπος
Έντιθ Χάμφρεϊ

Η Έντιθ Έλεν Χάμφρεϊ (11 Σεπτεμβρίου 1875 – 25 Φεβρουαρίου 1978) ήταν Βρετανίδα χημικός (ανόργανη χημεία), που πραγματοποίησε πρωτοποριακή δουλειά στη συντονιστική χημεία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης υπό την επίβλεψη του Alfred Werner. Πιστεύεται ότι είναι η πρώτη Βρετανίδα που απέκτησε διδακτορικό στη χημεία. Με την ευκαιρία της 150ής επετείου της Royal Society of Chemistry (RSC), 8 Απριλίου 1991, ένα δείγμα από τους αυθεντικούς κρυστάλλους που είχαν συντεθεί από την Χάμφρεϊ για το Διδακτορικό της είχαν σταλεί από την Ελβετική Επιτροπή Χημείας, σε συνδυασμό με ένα σύγχρονο CD που περιείχε το φάσμα της λύσης ενός κρυστάλλου. Αυτό το κουτί με τα κρύσταλλα παραμένει στον εκθεσιακό χώρο του RSC.

 Η Έντιθ Χάμφρεϊ ήταν η μικρότερη από τα επτά παιδιά που επέζησαν, του Τζον Τσαρλς Χάμφρεϊ (1833-1903), ενός υπαλλήλου στο London Metropolitan Board of Works, και της συζύγου του, Λουίζα (το γένος Frost, 1831-1910), μιας δασκάλας. Η ζωή του John Humphrey είχε ξεκινήσει σε κακές συνθήκες.Ο πατέρας του ήταν υποδηματοποιός και ήταν ένθερμος υποστηρικτής της εκπαίδευσης για τις κόρες του, καθώς και τους γιους του. Η Χάμφρεϊ μεγάλωσε σε μια μεσοαστική οικογένεια στο Kentish Town του Λονδίνου. Οι δύο μεγαλύτερες αδερφές της έγιναν δασκάλες, και τα αδέρφια της, ο Herbert Alfred Humphrey (1868-1951), εφευρέτης της αντλίας Χάμφρεϊ, και ο William Humphrey (1863-1898), επικεφαλής του Fourah Bay College στο Freetown της Σιέρα Λεόνε, εκπαιδεύτηκαν σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Η Χάμφρεϊ φοίτησε στο Camden School for Girls και, στη συνέχεια, από το 1891, στο North London Collegiate School, σε ένα από τα πρώτα σχολεία θηλέων στο Ηνωμένο Βασίλειο που πρόσθεσε τη φυσική στο πρόγραμμα σπουδών του. Από το 1893 έως το 1897 σπούδασε χημεία (και φυσική) στο Bedford College του Λονδίνου, με υποτροφία 60 λίρες ετησίως. Με την ολοκλήρωση του πτυχίου της, έκανε αίτηση για Διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Rayner-Canham, Maralene; Rayner-Canham, Geoff (3 December 2008). Chemistry Was Their Life: Pioneering British Women Chemists, 1880–1949. Imperial College Press. ISBN 978-1860949869.
Η Μεγάλη Σύγκρουση

Η Μεγάλη Σύγκρουση (γερμανικά: Krieg der Träume) είναι μια σειρά δραματικού ντοκιμαντέρ από τους Γιαν Πέτερ και Γκούναρ Ντέντιο. Η σειρά είναι η συνέχεια του 14 - Ημερολόγια του Μεγάλου Πολέμου (2014) και αφηγείται τις προσωπικές ιστορίες δεκατριών ανθρώπων από την Ευρώπη την εποχή του μεσοπολέμου. Η σειρά ήταν τμήμα του εγχειρήματος "Σύγκρουση των Μελλόντων" (Clash of Futures). Πέρα από τη σειρά, το εγχείρημα περιλάμβανε ένα θεατρικό και ένα ραδιοφωνικό έργο, ένα βιβλίο, διάφορες ειδικές εκδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη και μια εκστρατεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στην 100ή επέτειο της λήξης του Α΄ ΠΠ, η σειρά οχτώ επεισοδίων έκανε πρεμιέρα στις 11 Σεπτεμβρίου 2018 στο Arte.

 Η σειρά αφηγείται την ιστορία της Ευρώπης από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την γερμανική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Αυτή η πολύγλωσση σειρά δραματικών ντοκιμαντέρ συμπυκνώνει την ιστορία στην υποκείμενη εμπειρία των ατόμων. Επικεντρώνεται στην τύχη δεκατριών ατόμων από εννιά χώρες. Οι πρωταγωνιστές συμπεριλαμβάνουν τον κομμουνιστή Χανς Μπάιμλερ, την ηθοποιό του βουβού κινηματογράφου Πόλα Νέγκρι, τον μετέπειτα διοικητή του Άουσβιτς Ρούντολφ Ες και την γαλλίδα αναρχικό Μέι Πικερέ. Επίσης στην σειρά υπάρχει η συνέχεια της ιστορίας της Ρωσίδας στρατιώτισσας Μαρίνα Γιούρλοβα (η οποία κατατάχθηκε στον στρατό στα 14 έτη) και του πολεμικού ανταποκριτή Τσαρλς Έντουαρντ Μόνταγκιου από το 14 - Ημερολόγια του Μεγάλου Πολέμου (2014). Η πηγή του σεναρίου ήταν τα ημερολόγια, τα γράμματα και τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών. Η σειρά είναι συμπαραγωγή των LOOKSfilm (Γερμανία), IRIS Group (Λουξεμβούργο) και Les Films d'Ici (Γαλλία) με την Fortis Imaginatio (Γερμανία), σε σύνδεση με την Wajda Studio (Πολωνία). Τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ έλαβαν χώρα στο Λουξεμβούργο, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Γερμανία. Προτάθηκε για το βραβείο Γκρίμε στην κατηγορία "Πληροφόρηση και πολιτισμός" Βραβεύτηκε στην κατηγορία "Καλύτερη μουσική για ένα ντοκιμαντέρ" του γαλλικού συνδέσμου συνθετών μουσικής για ταινίες, UMCF (Union des compositeurs de musiques de films) Βραβεύτηκε στη κατηγορία "Ψυχαγωγία (φαντασία)" του Βραβείου της Ευρώπης για την Ολοκλήρωση "Τσίβις" (Civis - Europas Medienpreis für Integration). Προτάθηκε για το Γαλλογερμανικό δημοσιογραφικό βραβείο 2019 (Deutsch-Französischen Journalistenpreis) Προτάθηκε για το βραβείο ΝΤΑΦΦ της Γερμανικής Ακαδημίας Τηλεόρασης (Deutsche Akademie für Fernsehen) στις κατηγορίες "Σενάριο" και "Οπτικά εφέ / Κίνηση"
80 (αριθμός)

Το 80 (ογδόντα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 79 και πριν από το 81. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 80:2 = 40, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 80 συμβολίζεται ως LXXX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως Π´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 80 είναι σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 4, 5, 8, 10, 16, 20, 40 και 80, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 81. Το 80 είναι υπερτέλειος αριθμός, αφού το άθροισμα των διαιρετών του, πλην του εαυτού του, είναι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 80 είναι 80 = 24· 5. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 80 αντιστοιχεί στον υδράργυρο. Το Μεσιέ 80, γνωστό και ως NGC 6093, είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 32.600 ετών φωτός στον αστερισμό Σκορπιός.
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022-23

Το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022–23 θα είναι η 52η σεζόν του δευτερεύοντος Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου που διοργανώνεται από την ΟΥΕΦΑ και η 14η σεζόν από την μετονομασία του από Κύπελλο ΟΥΕΦΑ σε ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ.

 Η κλήρωση για τον τρίτο προκριματικό γύρο έγινε στις 18 Ιουλίου 2022. Οι πρώτοι αγώνες θα πραγματοποιηθούν στις 4 Αυγούστου 2022 και οι δεύτεροι στις 11 Αυγούστου 2022. Οι νικητές προκρίνονται στα Πλέι-οφ, ενώ οι χαμένοι θα συνεχίσουν στα Πλέι-οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2022–23. Η κλήρωση για τον γύρο των πλέι οφ πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου 2022. Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 18 Αυγούστου και οι επαναληπτικοί στις 25 Αυγούστου 2022.
George Foreman's KO Boxing

Το George Foreman's KO Boxing είναι βιντεοπαιχνίδι πυγμαχίας που κυκλοφόρησε το 1992 για το Sega Mega Drive, το Super Nintendo Entertainment System και αργότερα για τα Nintendo Entertainment System, Game Boy, Game Gear και Master System. Δημιουργήθηκε από την Acclaim και περιλαμβάνει τον Τζόρτζ Φόρμαν. Οι εκδόσεις Master System και Game Gear είναι βασισμένες στην 8-bit έκδοση του James Buster Douglas Knockout Boxing. Μια συνέχεια του παιχνιδιού κυκλοφόρησε το 1995 με όνομα Foreman For Real.

 Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Τζόρτζ Φόρμαν, ο οποίος, στα 43 χρόνια, ακολουθεί μια αναζήτηση για να γίνει ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής βαρέων βαρών του κόσμου ενώνοντας τις ζώνες τριών φανταστικών κουρσών πυγμαχίας. Το gameplay είναι παρόμοιο με το Punch-Out!! - οι παίκτες έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν τις γροθιές του αντιπάλου, να αποφύγουν σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις και ρίχνοντας μια ευρεία ποικιλία γροθιών. Στις εκδόσεις 16-bit, εμφανίζονται πορτραίτα των παικτών, που γίνονται πιο κακοποιημένα και αιματηρά καθώς οι παίκτες λαμβάνουν ζημιά. Το παιχνίδι δέχτηκε αρνητικές κριτικές, με το περιοδικό Mega λέγοντας ότι το «φρικτό» gameplay και γραφικά κάνουν αυτό ένα παιχνίδι για αποφυγή. George Foreman's KO Boxing στο MobyGames
Μακάρθουρ ΦΚ

Η Μακάρθουρ Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Macarthur Football Club) είναι αυστραλιανός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το νοτιοδυτικό Σίντνεϊ στη Νέα Νότια Ουαλία. Από τη σεζόν 2020-21 θα αγωνιστεί στην κορυφαία κατηγορία ποδοσφαίρου της χώρας, την A-League, με άδεια από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας (FFA). Στις 13 Δεκεμβρίου 2018, ανακοινώθηκε ότι ο σύλλογος θα γίνει δεκτός στην A-League ως μέρος της νέας διαδικασίας επέκτασης.

 Η προέλευση του συλλόγου βρίσκεται στη συγχώνευση δύο ξεχωριστών προσφορών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επέκτασης του πρωταθλήματος το 2018, της Γιουνάιτεντ φορ Μακάρθουρ και της Σάουθ Γουέστ Σίντνεϊ ΦΚ. Οι δύο οντότητες ένωσαν τις δυνάμεις τους στις 20 Αυγούστου 2018 για να δημιουργήσουν την Μακάρθουρ Σάουθ Γουέστ Γιουνάιτεντ Φούτμπολ Κλαμπ, η οποίο αργότερα εκείνο το έτος επιλέχθηκε από την FFA για να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα τη σεζόν 2020-21.Στις 15 Μαΐου 2019, το όνομα, το λογότυπο και τα χρώματα του συλλόγου παρουσιάστηκαν επίσημα σε ένα γκαλά που διοργάνωσε ο σύλλογος στην Καθολικό Όμιλο Κάμπελταουν. Ο σύλλογος θα ονομαζόταν Μακάρθουρ ΦΚ και θα έφερε το ψευδώνυμο "The Bulls" (Οι Ταύροι). Ανακοινώθηκε επίσης ο Άντε Μίλιτσιτς ως ο πρώτος προπονητής.Στις 15 Ιανουαρίου 2020, ο σύλλογος ανακοίνωσε την πρώτη του μεταγραφή, τον Τόμι Όαρ.Στις 18 Φεβρουαρίου 2020, ο Λανγκ Γουόκερ πούλησε το μερίδιο ιδιοκτησίας του (50%) στον σύλλογο, σε μια κοινοπραξία δύο τοπικών επιχειρηματιών του Σίντνεϊ. Ο Ρόι Μαμόνε, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της Sydney Trucks and Machinery και ο Μάικλ Τζεράτσι, ένας προγραμματιστής ακινήτων του Σίντνεϊ, αγόρασαν το μερίδιο (50%) για ένα ποσό άνω των 7 εκατομμυρίων δολαρίων. Το λογότυπο απεικονίζει έναν ταύρο μαύρου και ώχρα χρώματος που περιέχεται σε ένα οικόσημο, όπου το εσωτερικό περίγραμμα είναι μαύρο και η εξωτερική ώχρα με το όνομα του συλλόγου γραμμένη στα προαναφερθέντα χρώματα πάνω από τον ταύρο και τρία αστέρια ομοσπονδίας στο κάτω μέρος. Ο ταύρος αναφέρεται στην περιοχή όπου στο παρελθόν είχε ανακαλυφθεί ένα κοπάδι βοοειδών. Τα αστέρια της ομοσπονδίας συμβολίζουν την ποδοσφαιρική κοινότητα της Αυστραλίας, τα Νάσιοναλ Πρέμιερ Λιγκς και την A-League. Το λογότυπο διαθέτει κυρίως μαύρο και άσπρο με την προσθήκη ώχρας για να αναδείξει την κληρονομιά της περιοχής Tharawal. Επέκταση της A-League Επίσημος ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2019-04-01 στο Wayback Machine. Ιστότοπος United of Macarthur Αρχειοθετήθηκε 2018-11-19 στο Wayback Machine. Ιστότοπος South West Sydney Αρχειοθετήθηκε 2020-08-11 στο Wayback Machine.
Επειός ο Ηλείος

Ο Επειός (< επώνυμος του λαού των Επειών, ή και από το ἔπειμι (πλησιάζω, ακολουθώ), "αυτός που προχωράει") ήταν ο 3ος μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Ήλιδας.

 Επώνυμος των Επειών, όπως ονομάζονταν οι κάτοικοι της Ήλιδας. Ήταν γιος της Αστεροδίας και του Ενδυμίωνα, τον οποίο διαδέχτηκε στον Ηλειακό θρόνο, και αδελφός του Παίονα και του Αιτωλού, που ήταν κι αυτοί γενάρχες και επώνυμοι λαών. Επίσης είχε αδελφή την Ευρυκύδα, και κατά άλλους 50 αδελφές. Ο πατέρας Ενδυμίων κάποτε θέλησε να ορίσει τον διάδοχό του και αποφάσισε να διοργανώσει αγώνα δρόμου στην Ολυμπία και ο νικητής να τον διαδεχτεί. Νικητής ήταν ο Επειός και τότε ο Παίονας δυσαρεστημένος εγκατέλειψε την χώρα ενώ ο Αιτωλός διαδέχτηκε αργότερα τον αδελφό του.
Γ’ Δημοτικού

Η Τρίτη Δημοτικού είναι το τέταρτο έτος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στις περισσότερες χώρες. Είναι η τρίτη σχολική χρονιά του δημοτικού σχολείου. Οι μαθητές είναι συνήθως 8-9 ετών. Σε ορισμένες περιοχές, είναι το τελευταίο έτος του δημοτικού σχολείου. Οι σπουδαστές της τρίτης τάξης μαθαίνουν πώς να εργάζονται σε έργα με δική τους πρωτοβουλία και με άλλους. Αυτό μπορεί να ξεκινήσει ήδη από τη δεύτερη και την πρώτη τάξη. Οι κοινωνικές δεξιότητες, η ενσυναίσθηση και η ηγεσία θεωρούνται από ορισμένους εκπαιδευτικούς ότι είναι εξίσου σημαντικές για την ανάπτυξη με τις ακαδημαϊκές δεξιότητες της ανάγνωσης, της γραφής και της αριθμητικής.

 Στην Ελλάδα, για να φοιτήσει ένα παιδί, πρέπει να έχει ολοκληρώσει την Πρώτη και Δευτέρα Δημοτικού και να έχει συμπληρώσει το όγδοο έτος της ηλικίας του. Για παράδειγμα ένα παιδί το 2012 πρέπει να έχει γεννηθεί το 2004 για να φοιτήσει στη Τρίτη Δημοτικού. Μία συνηθισμένη μέρα το μάθημα στην Τρίτη Δημοτικού ξεκινάει στις 8:15 και τελειώνει στις 13:15 όλη την εβδομάδα. Οι διδακτικές ώρες την μέρα είναι έξι και την εβδομάδα 30. Τα παιδιά διδάσκονται: 8 ώρες γλώσσα τη βδομάδα, 4 ώρες Μαθηματικά, 3 ώρες Μελέτη Περιβάλλοντος, 1 ώρα Θρησκευτικά, 2 ώρες Ιστορία, 3 ώρες Αγγλικά, 1 ώρα μουσική, Εικαστικά και Πληροφορική, 2 ώρες Γυμναστική και 3 ώρες Ευέλικτη Ζώνη. Την ίδια ηλικία, οι μαθητές της Σκωτίας και της Ουαλίας βρίσκονται στο τέταρτο έτος της υποχρεωτικής εκπαίδευσής τους. Στη Βόρειο Ιρλανδία οι μαθητές βρίσκονται στο πέμπτο έτος της υποχρεωτικής εκπαίδευσής τους. Στην Αγγλία, το σχολείο που είναι της ίδιας ηλικίας με την 3η τάξη είναι το 4ο έτος, το οποίο είναι το τέταρτο έτος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Στον Καναδά, το έτος ονομάζεται Βαθμός 3. Στη Γαλλία, παιδιά ηλικίας 8 ετών εισέρχονται στο CE2 ("Cours élémentaire deuxième année"), το τρίτο σχολικό έτος του δημοτικού σχολείου. Παλιά ονομαζόταν "neuvième" (ένατο έτος πριν από το Terminale, το έτος "baccalauréat"). Στην Ινδία τα παιδιά εισέρχονται στην κατηγορία 3 ή 4 σε ηλικίες 8 έως 9. Στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας είναι η Τρίτη Τάξη ή το Rang a trí (για παιδιά ηλικίας 9-10 ετών) που είναι το πέμπτο έτος του Δημοτικού Σχολείου. Στη Νέα Ζηλανδία, αυτό το επίπεδο τάξης ονομάζεται Πρότυπο 2 ή Έτος 4. Τα παιδιά γενικά ξεκινούν αυτό το επίπεδο μεταξύ των οκτώ και εννέα ετών Στην Πορτογαλία, η τρίτη τάξη (terceiro ano, 3.º ano) είναι το τρίτο έτος του τετραετούς κύκλου 1.º Ciclo do Ensino Básico που περιλαμβάνει επίσης την πρώτη τάξη, τη δεύτερη και την τέταρτη τάξη. Στην Ισπανία, φοιτούν τα παιδιά από 8 έως 9 ετών. Επίσης είναι ο τρίτος χρόνος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (el año tercero de la educación primaria). Επίσης, η πρωτοβάθμια εκπαίδευση υποδιαιρείται σε 3 στάδια, δύο έτη το καθένα. Αυτό είναι το πρώτο έτος στο δεύτερο στάδιο.
Μπόρις Τσοτσίεβ

Ο Μπόρις Τσοτσίεβ (Boris Chochiev, 1 Νοεμβρίου 1957- 22 Ιουλίου 2021) είναι πολιτικός από τη Νότια Οσσετία, που αποτελεί ντε φάκτο δημοκρατία εντός των συνόρων της Γεωργίας. Από τον Αύγουστο ως και τον Οκτώβριο του 2008 ήταν προσωρινός πρωθυπουργός της μη αναγνωρισμένης διεθνώς χώρας.

 Αρχικά υπηρέτησε στο αξίωμα του πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ήταν επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση των αυτονομιστών της Νότιας Οσετίας.Ο Τσοτσίεβ έγινε προσωρινός πρωθυπουργός στις 18 Αυγούστου του 2008, μετά την απόλυση της κυβέρνησης του Γιούρι Μοροζόφ από τον πρόεδρο Έντουαρντ Κοκόιτι. Ο Κοκόιτι, παράλληλα με την απόλυση της κυβέρνησης κήρυξε τη Νότια Οσετία σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ασλάνμπεκ Μπουλάτσεβ.
Μεσιέ 43

Το Μεσιέ 43 (γνωστό και ως M43, Νεφέλωμα του De Mairan και NGC 1982) είναι νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 1500 ετών φωτός στον αστερισμό του Ωρίωνα. Το νεφέλωμα του De Mairan είναι μέρος του νεφελώματος του Ωρίωνα και χωρίζεται από αυτό με μία λωρίδα σκόνης. Ανήκει στο πολύ μεγαλύτερο σύμπλεγμα νεφελωμάτων του Ωρίωνα, όπως και το Νεφέλωμα της Αλογοκεφαλής και το Μεσιέ 78.

 Το Μεσιέ 43 ανακαλύφθηκε από τον Jean-Jacques Dortous de Mairan πριν το 1731. Ο Σαρλ Μεσιέ το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του τις 4 Μαρτίου 1769. Ο Ουίλιαμ Χέρσελ το πρόσθεσε στον κατάλογό του αν και ήταν προσεκτικός να μην προσθέσει αντικείμενα του Καταλόγου του Μεσιέ. Το Μ43 εμφανίζεται στην πρώτη φωτογραφία βαθέως ουρανού του Νεφελώματος του Ωρίωνα που τραβήχτηκε τις 14 Μαρτίου 1882 από τον Henry Draper. Το Μεσιέ 43 περιβάλει το νεαρό ανώμαλο «μεταβλητό άστρο νεφελώματος» NU Orionis (γνωστό και ως HD 37061) του οποίου το μέγεθος μεταβάλλεται από 6,5 μέχρι 7,6. Επειδή αυτό το άστρο είναι σχετικά ψυχρό, το Μεσιέ 43 έχει σχετικά χαμηλή λαμπρότητα σε όλα τα μήκη κύματος (το φαινόμενο μέγεθός του στο φως είναι +9). Επιπλέον το Μ43 έχει το δικό του μικρό σμήνος αστέρων και τα σκοτεινά χαρακτηριστικά του στην ανατολικότερη πλευρά του είναι ορατά σε τηλεσκόπια μεγαλύτερα των 8 ιντσών. The De Mairan's Nebula @ SEDS Messier pages Αρχειοθετήθηκε 2007-02-22 στο Wayback Machine.
Ανδριάντας του Ασκληπιού

Ο Ανδριάντας του Ασκληπιού είναι αριστούργημα της γλυπτικής τέχνης της αρχαίας Ελλάδας. Βρέθηκε μάλλον στον ναό του Ασκληπιού στο νησί του Τίβερη στην Ρώμη και βρίσκεται από τα μέσα του 16ου αι. στην συλλογή αρχαιοτήτων της Ιταλικής οικογένειας Φαρνέζε. Σήμερα εκτίθεται στο εθνικό μουσείο της Νάπολης.

 Ο ανδριάντας έχει μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από το φυσικό. Το αντίγραφο που διασώζεται σήμερα είναι μέτριας ποιότητας και σε καλή κατάσταση. Μέρη του δεξιού βραχίονα και του φιδιού λείπουν και έχουν αντικατασταθεί. Το παρουσιαστικό του Ασκληπιού είναι σοβαρό και αξιοσέβαστο. Το ύφος είναι φυσιολογικό. Ο πλατύς θώρακας, το λεπτό αλλά στιβαρό σώμα παριστάνουν έναν υγιή άνδρα μέσης ηλικίας, που εμπνέει εμπιστοσύνη. Στηρίζεται στα δύο πόδια, ενώ το δεξί γόνατο κάνει μια μικρή κάμψη. Η κόμη είναι πλούσια, τα μαλλιά σγουρά, η γενειάδα πυκνή μα και περιποιημένη. Μια κορδέλα συγκρατεί τα μαλλιά και στεφανώνει την κεφαλή, ενώ το βλέμμα ατενίζει σκεπτικό, χωρίς να είναι προβληματισμένο. Ο δεξιός βραχίονας ξεκουράζεται επάνω σε μια βαριά ράβδο, στην οποία σκαρφαλώνει το φίδι, σύμβολο της ιατρικής και ιαματικής του τέχνης. Ο ανδριάντας αυτός καθόρισε την μορφή του Ασκληπιού για τους μετέπειτα αιώνες και μέχρι σήμερα. Το ραβδί του με το φίδι έγινε το σύμβολο της ιατρικής και της φαρμακευτικής επιστήμης και συναντάται σήμερα σε λογότυπα στους κλάδους αυτούς. Ο ανδριάντας παριστάνει τον Ασκληπιό και ήταν μάλλον μέρος ναού προς τιμήν του. Ο Ασκληπιός, τον οποίο ο Όμηρος μνημονεύει ως απλό ιατρό, λατρευόταν από τους αρχαίους Έλληνες ως Πνεύμα της Γης με μαντικές και θεραπευτικές ικανότητες. Λατρευόταν ιδίως στην Επίδαυρο. Το καλλιτεχνικό στυλ του ανδριάντα ταξινομείται στην σχολή του Φειδία. Δημιουργήθηκε τον 5ο αι. π.Χ., ίσως λίγο μετά από την εποχή του Παρθενώνα από κάποιον άγνωστο καλλιτέχνη που επηρεάστηκε από την σχολή αυτή, χωρίς όμως να είναι απαραίτητα μαθητής του Φειδία. Adolf Furtwängler και Heinrich Ludwig Urlichs, επιμ. (1904). Denkmäler griechischer und römischer Skulptur (στα Γερμανικά). Μόναχο: F. Bruckmann AG. Ανακτήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009.
Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας (1731-1767)

Η Μαρία Ιωσηφίνα (Maria Josepha von Sachsen, 4 Νοεμβρίου 1731 - 13 Μαρτίου 1767) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκισσα της Σαξονίας και σύζυγος διαδόχου (Δελφίνη) της Γαλλίας από τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο της Γαλλίας. Έγινε η μητέρα τριών βασιλέων, συμπεριλαμβανόμενου του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας.

 Η Μαρία Ιωσηφίνα Καρολίνα Ελεονώρα Φραγκίσκη Ιαβερία ήταν η κόρη του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, η όγδοη από τα δεκαπέντε παιδιά. Ήταν εγγονή του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας. Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Φερδινάνδο, γιο του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας, στις 9 Φεβρουαρίου του 1747, όταν ήταν 15 χρονών, μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, Μαρίας Θηρεσίας της Ισπανίας, από επιπλοκές τοκετού. Συνολικά έκαναν δεκατρία παιδιά, από τα οποία έζησαν τα πέντε. Ήταν επίσης μητέρα τριών Γάλλων βασιλέων, του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ του Λουδοβίκου ΙΗ΄ και του Καρόλου Ι΄. Η Μαρία Ιωσηφίνα εντυπωσίασε την Γαλλική αυλή με την ωριμότητα που κατείχε, ενώ ήταν μόλις ένα 15 χρόνο κορίτσι· ήταν επίσης πολύ κοντά [συναισθηματικά] με τον πεθερό της. Ήταν βαθιά θρησκευόμενη, όπως ο σύζυγός και η πεθερά της . Ο πεθερός της την ονόμασε η θλιβερή Πεπά. Το ζευγάρι δεν λάτρευε τις διάφορες διασκέψεις, που πραγματοποιούσαν κάθε εβδομάδα στις Βερσαλλίες, προτιμώντας να παραμένουν στα διαμερίσματά τους, τα οποία μπορούν ακόμη να προβληθούν στο ισόγειο των Βερσαλλιών με θέα τον δενδρόκηπο (Orangerie). Το 1765 ο αγαπημένος της γιος και ο πρώτος επιζών, ο Λουδοβίκος Ιωσήφ, πέθανε σε ηλικία 10 ετών· ο θάνατος του προκάλεσε μεγάλη θλίψη στη Μαρία Ιωσηφίνα και στον σύζυγος της . Ο σύζυγος της Μαρίας Ιωσηφίνας, Λουδοβίκος, πέθανε ενάμισι χρόνο μετά τη γέννηση του τελευταίου τους παιδιού, στις 20 Δεκεμβρίου του 1765, από φυματίωση. Η Μαρία Ιωσηφίνα επηρεάστηκε πολύ από τον θάνατό του. Η ίδια πέθανε στις 13 Μαρτίου του 1767, από την ίδια ασθένεια σε ηλικία μόλις 35 ετών, αφήνοντας πίσω της 5 παιδιά ηλικίας από 13 έως 2 ετών. Η Μαρία Ιωσηφίνα και ο Λουδοβίκος είχαν δεκατρία παιδιά, από τα οποία επέζησαν τα πέντε: θνησιγενής γιος (30 Ιανουαρίου 1748). θνησιγενής γιος (10 Μαΐου 1749). Μαρία Ζεφυρίνα (1750 - 1755). Λουδοβίκος Ιωσήφ (1751 - 1761), Δούκας της Βουργουνδίας. θνησιγενής κόρη (3 Σεπτεμβρίου 1752). Ιαβέριος Μαρία Ιωσήφ (1753 - 1754), Δούκας της Ακουιτανίας. Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (1754 - 1793). Λουδοβίκος ΙΗ΄ (1755 - 1824). θνησιγενής γιος (1756). Κάρολος Ι΄ (1757 - 1836). Μαρία Κλοτίλδη (1759 - 1802), παντρεύτηκε τον Κάρολο Εμμανουήλ Δ΄ της Σαρδηνίας. Ελισάβετ Φιλιππίνη (1764 - 1794).
Θεωρία πολυπλοκότητας

Η θεωρία πολυπλοκότητας είναι το μέρος εκείνο της θεωρίας υπολογισμού, το οποίο ασχολείται με την κοστολόγηση των πόρων που απαιτούνται για την αλγοριθμική επίλυση ενός προβλήματος. Επομένως η θεωρία πολυπλοκότητας αποτελεί βασικό δομικό λίθο της ανάλυσης αλγορίθμων και κεντρικό γνωστικό πεδίο της επιστήμης υπολογιστών. Οι συνηθέστεροι πόροι για τους οποίους ενδιαφερόμαστε είναι ο χρόνος, οπότε μιλάμε για τη χρονική πολυπλοκότητα του αλγορίθμου, δηλαδή πόσα «βήματα» χρειάζεται να εκτελέσει ο αλγόριθμος συναρτήσει της εισόδου του, και ο χώρος, οπότε μιλάμε για τη χωρική πολυπλοκότητα, δηλαδή πόσο χώρο (μνήμη) χρειάζεται ο αλγόριθμος συναρτήσει της εισόδου του. Εκτός από αυτούς τους πόρους, κατά περίπτωση, μπορεί να ενδιαφερόμαστε και για άλλους, όπως για παράδειγμα πόσοι παράλληλοι επεξεργαστές χρειάζονται για να λυθεί ένα πρόβλημα παράλληλα.

 Η θεωρία πολυπλοκότητας ταξινομεί τα προβλήματα σε κλάσεις(σύνολα) ισοδυναμίας που ορίζουν ότι τα προβλήματα στην ίδια κλάση έχουν την ίδια δυσκολία.Ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος στο πλαίσιο αυτό είναι οι κλάσεις P(Deterministic Polynomial Time) και NP(Non Deterministic Polynomial Time).Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κλάση NP περιλαμβάνει τα περισσότερα προβλήματα της P.Θα προχωρήσουμε σε πιο τυπικούς ορισμούς οι οποιοι επαλυθεύουν τη διαίσθηση ότι P⊆NP.Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι κλάσεις P και NP ορίζονται ως προς προβλήματα απόφασης, δηλαδή προβλήματα στα οποία καλούμαστε να απαντήσουμε μια συγκεκριμένη ερώτηση με ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Ορισμoί Η κλάση P περιλαμβάνει όλα εκείνα τα προβλήματα απόφασης, τα οποία επιλύονται από ένα ντετερμινιστικό αυτόματο σε πολυωνυμικό χρόνο. Η κλάση NP περιλαμβάνει όλα τα προβλήματα απόφασης που επιλύονται από ένα μη ντετερμινιστικό αυτόματο σε πολυωνυμικό χρόνο. Ένας ισοδύναμος ορισμός της κλάσης NP έχει ως εξής: Η κλάση NP περιλαμβάνει όλα τα προβλήματα απόφασης για τα οποία αν μας δοθεί ένα πιστοποιητικό της απάντησης ΝΑΙ, μπορούμε να επαληθεύσουμε σε πολυωνυμικο χρόνο ότι είναι σωστή.
Ιωάννης ντε Σωντερόν

Ο Ιωάννης Σωντερόν, γαλλ.: Jean de Chauderon, (απεβ. 1294), ήταν Γαλλικής καταγωγής ευγενής του πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρόνος της Εσταμίρας και μεγάλος Κοντόσταυλος του πριγκιπάτου. Είναι ένα από τα ηρωικά πρόσωπα που αναφέρονται στο μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη "Πριγκιπέσσα Ιζαμπώ".

 Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Σωντερόν πρώτου βαρόνου της Εσταμίρας και μεγάλου Κοντοσταύλου του πριγκιπάτου της Αχαΐας. Ο Γοδεφρείδος καταγόταν από την Καμπανία και η βαρονία του αποτελείτο από 12 φέουδα. Όπως πολλοί ευγενείς της Αχαΐας, πέρασε πολύ καιρό στην Αυλή του Κάρολο Α΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Σικελίας, ενεργώντας ως ένας σημαντικός σύνδεσμος μεταξύ της Αχαΐας και της Νάπολης. έλαβε γαίες στην Ιταλία από τον βασιλιά, που του εμπιστεύθηκε σημαντικές διπλωματικές αποστολές. Όταν ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος επρόκειτο να αποβιώσει, τον διόρισε ως βάιλο, ώσπου ο Κάρολος Α΄ να αποφασίσει. Είχε διορισθεί το 1278 για έναν χρόνο βάιλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από τον Καρολο Α΄. Κατείχε και το στρατιωτικό αξίωμα του Μεγάλου Κοντόσταυλου της Ρωμανίας και του Πρωτοστράτορα. Το 1292 ή 1293 μετέβη σε διπλωματική αποστολή στη Βυζαντινή Αυλή της Κωνσταντινούπολης μαζί με τον Γοδεφρείδο του Ωλναί με σκοπό να λάβει πίσω το κάστρο της Καλαμάτας, το οποίο λίγο πριν είχε καταληφθεί από τοπικούς Σλάβους και είχε παραδοθεί στον Βυζαντινό κυβερνήτη του Μυστρά. Η πρεσβεία έλαβε (μόνο) προφορική υπόσχεση, χάρη στη μεσολάβηση του πρέσβη των Καπετιδών-Ανζού στην Κωνσταντινούπολη. Όμως ο Αυτοκράτορας έστειλε εντολές στον κυβερνήτη του Μυστρά να μην παραδώσει το κάστρο. Τελικά με την παρέμβαση τοπικών Ελλήνων αρχόντων, η Καλαμάτα παραδόθηκε στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Σύμφωνα με την Αραγωνική έκδοση του χρονικού κατάκτησης του Μορέως, (η Ελληνική και η Γαλλική έκδοση τον αγνοούν) ο Σωντερόν είχε 22 τιμάρια και μία βαρωνία στα σημερινά σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας και κάστρο που το έχτισε ο ίδιος το σημερινό Στάμιρον. Ήταν νυμφευμένος με τη Γουλιέλμα Ορσίνι, αλλά δεν απέκτησαν παιδιά και το κάστρο αναφέρεται ότι πέρασε στα χέρια της Βαρωνίας της Χαλανδρίτσας. Ο Ένγκιλμπερτ Λήντερκερκε, σύζυγος της αδελφής του, τον διαδέχθηκε ως μέγας Κοντόσταυλος. Νυμφεύτηκε τη Γουλιέλμα Ορσίνι, κόρη του Ριχάρδου Α΄ παλατινού κόμη της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου. Δεν απέκτησαν απογόνους. Juan Fernández de Heredia, Alfred Morel -Fatio, Libro de los fechos et conquistas del principado de la Morea compilado por comandamiento de Don, Imprimerie Jules -Guillaume Fick 1885, (Αραγωνικό Χρονικό)
Έντιθ Κόρμπετ

Η Έντιθ Κόρμπετ (28 Δεκεμβρίου 1846 - 1920) ήταν Βικτοριανή ζωγράφος τοπίων, που είχε στενούς δεσμούς με την ομάδα Μακιαγιόλι και την λεγόμενη Ετρουσκική σχολή, οι οποίες έσπασαν την παράδοση ζωγραφίζοντας στο ύπαιθρο ώστε να συλλάβουν το φυσικό φως, ευνοώντας τον πανοραμικό τρόπο ζωγραφικής τους.

 Η Κόρμπετ γεννήθηκε στο Γκούλμπερν, στη Νέα Νότια Ουαλία, της Αυστραλίας και ήταν η δεύτερη κόρη και το πέμπτο παιδί του Χένρι Εντενμπόρουφ και της Μάργκαρετ Στέντμαν. Η οικογένεια των Εντενμπόρουφ καταγόταν από το Λέστερσαϊρ, όμως μετακόμισε στο Λονδίνο όπου έγιναν εύποροι έμποροι είδων καλτσοποιίας και μεταξιού. Ο Χένρι Εντενμπόρουφ ήταν καπετάνιος και έκανε αρκετά ταξίδια στην Αυστραλία μεταξύ του 1833 και του 1837, παίρνοντας την απόφαση να εγκατασταθεί μόνιμα το 1840. Απέκτησε μια φάρμα νότια στο Γκούλμπερν γνωστό ως Wollogorang και έχτισε «ένα όμορφο διώροφο σπίτι από πέτρα και σπασμένο χαλίκι που ξεχώριζε για τις ενδιαφέρουσες μπαλκονόπορτες και τα εντυπωσιακά εξωτερικά κτίσματά του». Αυτό ήταν το σπίτι της οικογένειας μέχρι το 1854 όταν ο Χένρι και η Μάργκαρετ το πούλησαν στον Τζον Γουίλιαμ Τσίσολμ, και επέστρεψαν στην Αγγλία μαζί με τα έξι τους παιδιά. Ο Χένρι πέθανε το 1855 στο Chesham Lodge στο Σάρεϊ, σε ηλικία 43 ετών. Το 1861 τα Βρετανικά αρχεία απογραφής δείχνουν ότι η Έντιθ που ήταν τότε 14 ετών, ζούσε με τη χήρα μητέρα της στο Κένσινγκτον. Τα αρχεία την δείχνουν το 1871 να μένει μαζί με την αδελφή της Άννι, η οποία έχει αναλάβει τη διαχείριση του νοικοκυριού, στην οδό 5 Sheffield Gardens στο Κένσινγκτον, τη χρονιά δηλαδή που έκανε έκθεση με τα έργα της στο Λονδίνο. Παντρεύτηκε τον Βικτοριανό ζωγράφο Άρθουρ Μάρτς και μετακόμισε στη Ρώμη, όπου ζωγράφιζε μαζί με τον Τζοβάνι Κόστα αρχηγό της ομάδας των Μακιαγιόλι. Το 1876 και οι δύο έμεναν στη Βενετία. Η Ολίβια Ροσέτι Αγκρέστι έγραψε: «Ο Κόστα έχει σε υψηλή εκτίμηση τις δυνατοτήτες αυτής της ζωγράφου και θυμάται με ευχαρίστηση όταν πήγαν να ζωγραφίσουν μαζί στο ύπαιθρο τη φύση του Φουσίνο» (Αγκρέστι, 1904). Η Έντιθ Μάρτς έκανε συχνά εκθέσεις με τα έργα της από το 1880 μέχρι το 1890 στη Grosvenor Gallery και στη New Gallery. Το 1891, ύστερα από το θάνατο του πρώτου της συζύγου, παντρεύτηκε τον Μάθιου Ρίντλεϊ Κόρμπετ, ένα από τα αρχηγικά μέλη της ομάδας Μακιαγιόλι και μετέπειτα εξέθετε τα έργα της στην Βασιλική Ακαδημία, επισκεπτόταν την Ιταλία και παρέμεινε στο Λονδίνο για το υπόλοιπο της ζωής της. Πέθανε στο Hampstead, Βόρεια του Λονδίνου. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Edith Corbet στο Wikimedia Commons
Ταλαμόνε

Το Ταλαμόνε (ιταλικά: Talamone, ετρουσκικά: Tlamu, αρχαία ελληνικά: Τελαμών, λατινικα: Telamon) (απαντά και Τελαμόνε), είναι πόλη της Τοσκάνης, στην δυτική ακτή της κεντρικής Ιταλίας, και αποτελεί κοινότητα του δήμου του Ορμπετέλο, της επαρχίας του Γκροσέτο. Σύμφωνα με την παράδοση την πόλη Τελαμών ίδρυσε ο Τελαμώνας κατά την επιστροφή του μετά την Αργοναυτική εκστρατεία. Το Ταλαμόνε προσεγγίζεται εύκολα μέσω της Via Aurelia, και απέχει περίπου 25 χιλιόμετρα από το Γκροσσέτο και 10 χιλιόμετρα από το Ορμπετέλο.

 Το χωριό βρίσκεται σε ένα βραχώδες ακρωτήριο στο νοτιότερο όριο του φυσικού πάρκου Maremma, σε κυρίαρχη θέση κατά την ακτή στο δρόμο για την πόλη Μόντε Αρτσεντάριο (Monte Argentario). Η περιοχή διακρίνεται για την παρουσία πανίδας χαρακτηριστικής της Μεσογείου, και για τις μεγάλες παραλίες με άμμο, κατάφυτες με πεύκα. Στην τοποθεσία υπήρχε αρχαία πόλη κατά την ετρουσκική περίοδο, η οποία και είδε την αποφασιστική μάχη του Τελαμώνα το 225 π.Χ. μεταξύ των Ρωμαίων και των Κελτικών ορδών που κατευθύνονταν στη Ρώμη. Το Ταλαμόνε ισοπεδώθηκε εκ θεμελίων από τον Σύλλα για την υποστήριξη των κατοίκων του στον Μάριο στην προσπάθειά του να βαδίσει εναντίον της Ρώμης μετά την επιστροφή του από την εξορία του στην Αφρική, το 87 π.Χ., όταν είχε αποβιβαστεί στο λιμάνι του Ταλαμόνε. Το Ταλαμόνε όπως και το Ορμπετέλο δεν άφησαν ιστορικά ίχνη μέχρι τον ύστερο Μεσαίωνα, και ομοίως πέρασαν στην κατοχή (μεταξύ άλλων) της οικογένειας Aldobrandeschi και της Δημοκρατίας της Σιένα, μέχρι το 1559 όταν η περιοχή παραχωρήθηκε στην Ισπανία και αποτέλεσε μέρος του Κράτους των Πρεζίντι (Presidi). Το λιμάνι της πόλης αποτέλεσε σταθμό κατά τη διάρκεια της αποστολής του Νέλσονα στην Αίγυπτο το 1798, ενώ και ο ίδιος ο Ναπολέων το αναφέρει ως "Tagliamon στην ακτή της Τοσκάνης". Το όνομα της πόλης είναι επίσης συνδεδεμένο με τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και την Εκστρατεία των Χιλίων το 1860. Στον δρόμο προς τη Σικελία, σταμάτησε εκεί για να ανεφοδιαστεί σε νερό και όπλα. Εκκλησία της Santa Maria Assunta Εκκλησία της Madonna delle Grazie Vivarelli Mausoleum (Παρεκκλήσι του κοιμητηρίου) Τα τείχη της πόλης Rocca (Βράχος) Aldobrandesca Torre (Πύργος) di Capo d'Uomo Torre delle Cannelle Πύργος του Talamonaccio Στα περίχωρα του Ταλαμόνε βρίσκεται η νοτιότερη είσοδος στο Φυσικό Πάρκο του Maremma, από όπου υπάρχουν μερικά εκπληκτικά φυσικά μονοπάτια. Η τοπική παραλία του Ταλαμόνε έχει γίνει πολύ δημοφιλής για το σπορ kitesurfing. Το 2008 ήταν ένα από τα μέρη γυρίσματος της ταινίας του Τζέιμς Μποντ Quantum of Solace. Guerrini, Giuseppe (a cura di). Torri e castelli della provincia di Grosseto (Amministrazione Provinciale di Grosseto). Siena, Nuova Immagine Editrice, 1999. Mazzolai, Aldo. Guida della Maremma. Percorsi tra arte e natura. Firenze, Le Lettere, 1997. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΚΒ΄ σελ.853. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.57ος, σελ.50. Comune di Orbetello
Υπερβραχέα κύματα

Τα υπερβραχέα κύματα είναι περιοχή των ραδιοκυμάτων με συχνότητα μεταξύ 30 και 300 ΜHz και μήκος κύματος αντίστοιχα, μεταξύ 1 μέτρου και 10 μέτρων. Βρίσκονται μεταξύ των δεκατομετρικών μικροκυμάτων και των βραχέων κυμάτων. Οφείλουν την ονομασία τους στο μικρό μήκος κύματος που έχουν σε σχέση με τις υπόλοιπες ζώνες ραδιοκυμάτων. Με βάση τη συχνότητα ονομάζονται VHF (Very High Frequency, πολύ υψηλή συχνότητα), όρος που χρησιμοποιείται διεθνώς.

 Τα υπερβραχέα κύματα χρησιμοποιούνται ευρέως στην τηλεόραση και στην ραδιοφωνία. Είναι χωρισμένα στις περιοχές VHF I, VHF II και VHF III. Η πρώτη και η τρίτη ζώνη έχουν παραχωρηθεί στην τηλεόραση και αντιστοιχούν στα κανάλια 1-4 και 5-12. Η ζώνη VHF II έχει παραχωρηθεί στο ραδιόφωνο και αντιστοιχεί στην περιοχή συχνοτήτων 87,5 -108 MHz. Στην περιοχή αυτή οι ραδιοφωνικοί σταθμοί εκπέμπουν με διαμόρφωση FM. Μία μικρή περιοχή της ζώνης των υπερβραχέων έχει παραχωρηθεί για εφαρμογές ραδιοερασιτεχνών αλλά και ασύρματη ιδιωτική επικοινωνία. Για την εκπομπή υπερβραχέων χρησιμοποιούνται διπολικές κεραίες (κεραίες Hertz) με διαστάσεις περίπου ένα μέτρο ή κεραίες Yagi. Οι κεραίες αυτές χρησιμοποιούνται τόσο για εκπομπή όσο και για λήψη. Πιο εξειδικευμένες κεραίες εκπομπής είναι οι κεραίες τύπου Γ και τύπου Τ, οι οποίες είναι κρεμασμένες σε μεγάλους ιστούς. Για λήψη μπορεί να χρησιμοποιηθεί μία απλή καλαμωτή κεραία. Φυσική Β΄Λυκείου, Α. Μάζης, ΟΕΔΒ, 1994 Συστήματα εκπομπής και λήψης, Β τάξη ΤΕΕ, ΟΕΔΒ, 1999
Οι ουρανοί είναι δικοί μας

Το Οι ουρανοί είναι δικοί μας είναι μια ελληνική αισθηματική-κωμική-δραματική ταινία, του 1953, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου.

 Μια μικρή και φτωχή κοπέλα (Αντιγόνη Βαλάκου) που ζει με την άρρωστη θετή γιαγιά της γνωρίζει και ερωτεύεται με ένα απότακτο της Πολεμικής Αεροπορίας (Αλέκος Αλεξανδράκης). Φίλος του είναι ένας σμήναρχος της Αεροπορίας (Λάμπρος Κωνσταντάρας). Αυτός με τη γυναίκα του (Αλέκα Κατσέλη) έχουν χάσει το κοριτσάκι τους εδώ και αρκετά χρόνια. Τελικά αποδεικνύεται πως η φτωχή κοπέλα ήταν η κόρη τους, που βρίσκει μετά από χρόνια τους χαμένους της γονείς. Αρχικά το σενάριο επρόκειτο να είναι μια διασκευή του θεατρικού έργου "Το κουρέλι" του Ντάριο Νικοντέμι. Σε αυτό θα έπαιζαν ο Δημήτρης Χορν, η Έλλη Λαμπέτη και ο Γιώργος Παππάς. Η διασκευή ανατέθηκε στον Ντίνο Δημόπουλο ο οποίος τελικά το διασκεύασε με τίτλο ‘’Το σπουργιτάκι’’ και τελικά σε ‘’Οι Ουρανοί είναι δικοί μας’’. Είναι η πρώτη ταινία του Ντίνου Δημόπουλου. Η μουσική είναι του Μάνου Χατζιδάκι. Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 7 Δεκεμβρίου 1953. Κόβοντας 44.156 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 8η θέση ανάμεσα σε 21 ταινίες της ίδιας σεζόν. Ιάσων Τριανταφυλλίδης, Ταινίες για φίλημα: ένα αφιέρωμα στον Φιλοποίμενα Φίνο και τις ταινίες του, εκδ. Εξάντας, Αθήνα, σελ.66