IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρακούκια Κορινθίας

Η Αρακούκια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κατακαλίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σαρωνικού, του δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.

 Η Αρακούκια είναι παράλιος οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Κορινθίας, βόρεια της επαρχιακής οδού Κορίνθου-Επιδαύρου και ανατολικά από το Κατακάλι σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 25 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κορίνθου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατακαλίου του νομού Κορινθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατακαλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σαρωνικού. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σαρωνικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων. Η παραλία «Λυχνάρι» του οικισμού Google Earth buk.gr eetaa.gr https://travelwithdrone.com/arakoykia-korinthias/
Citroën Acadiane

Το Citroën Acadiane ήταν ένα μικρό επαγγελματικό αυτοκίνητο τύπου «ελαφρύ βαν» (light van) που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Μάρτιο του 1978 έως τον Ιούλιο του 1987, αν και ένας μικρός αριθμός αντιτύπων προ-παραγωγής είχε αρχίσει να κατασκευάζεται από τον Ιούλιο του 1977. Όπως και με το Fourgonette, στην Ισπανία και στη Βραζιλία η παραγωγή του συνεχίστηκε περαιτέρω, και τελικώς έληξε το 2006.

 Βασίστηκε στο Citroën Dyane, το οποίο ήταν μία πληρέστερη και ακριβότερη εκδοχή του Citroën 2CV και, επιπλέον, με λίγο πιο σύγχρονη αισθητική. Ως αποτέλεσμα, το τεχνολογικό υπόβαθρο του Acadiane ήταν κοινό με αυτό του 2CV, με εμφανέστερες ομοιότητες τον κινητήρα (ο γνωστός αερόψυκτος, επίπεδος 2-κύλινδρος 4-χρονος, κυβισμού 602 cm³ του 2CV6) και το κιβώτιο ταχυτήτων, με την 1-η επίσης ασυγχρόνιστη, αν και η επιλογή των άλλων σχέσεων ήταν εύκολη έως διασκεδαστική. Παρά τον μικρό κυβισμό του πάντως, μπορούσε να κυκλοφορεί σε ρυθμούς ταχύτητας παράλληλους με την συνήθη κυκλοφορία, καθώς ακόμα και με την 3-η στο κιβώτιο μπορούσε να φτάσει έως και τα 80 km/h (με το μέγιστο όριο των στροφών στην 3-η στα 90 km/h, όπως φαίνεται και στο διπλανό ταχύμετρο), ενώ η τελική του ταχύτητα έφτανε τα 100 km/h, αν και παραδόξως διέθετε ένα παραπλανητικό ταχύμετρο που έδειχνε ως μέγιστη ένδειξη τα 150 km/h. Η ονομασία του μοντέλου προήλθε από τον συνδυασμό των αρχικών AK, που είχε τότε σε χρήση η Citroën για τα επαγγελματικά της οχήματα (όπως συνέβη και στον προκάτοχο Citroën 2CV AK400), και μεταξύ αυτών του Dyane, στο οποίο και βασίστηκε, και επομένως από την προφορά του «AK Dyane» δημιουργήθηκε το ομόηχο όνομα «Acadiane». Κυκλοφόρησε στις εξής εκδόσεις: Commercial - επαγγελματική 2-θέσια και Mixte - με συρόμενα πίσω παράθυρα και αφαιρούμενο πίσω ενιαίο κάθισμα. Στα περισσότερα κράτη, το Acadiane προσφέρθηκε σε πέντε χρωματισμούς αμαξώματος: ανοιχτό μπεζ, μεσαίο μπεζ, γαλάζιο, μπλε και λευκό. Ειδικότερα στη Γερμανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία, μπορούσε να παραγγελθεί επίσης και ως κίτρινο, πράσινο ή κόκκινο, όπως αυτό της προηγούμενης φωτογραφίας. Ειδικότερα όμως στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, το Acadiane κυκλοφόρησε ως Dyane 400, ενώ σημειωτέον ότι το μοντέλο δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση. Συνολικά παρήχθησαν 253.393 αντίτυπα σειράς Acadiane στα 10 έτη παραγωγής του. Το Acadiane αντικαταστάθηκε επίσημα από το πολύ πιο σύγχρονο αισθητικά Citroën C15, το οποίο είχε κυκλοφορήσει στην αγορά ήδη από τον Οκτώβριο του 1984 και βασιζόταν στο αυτοκίνητο πόλης Citroën Visa. Ελάχιστα από τα γαλλικής παραγωγής Acadiane έχουν απομείνει σήμερα, καθώς είχαν τάση να εμφανίζουν σκουριά σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πλήρες αφιέρωμα στο Citroën Acadiane από το Citroënët (στα αγγλικά)
25 (αριθμός)

Το 25 (είκοσι πέντε) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 24 και πριν από το 26. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δε διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 25 συμβολίζεται ως XXV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚΕ ή κε΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 25 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 5 και 25, δηλαδή έχει και άλλο φυσικό διαιρέτη, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 26. Το 25 είναι ένας τετραγωνικός αριθμός («τέλειο τετράγωνο»), αφού 25 = 5². Ο επόμενος τετραγωνικός αριθμός είναι το 36. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 25 είναι 25 = 5². Το 25 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο πρώτων (5 · 5). Οι τετραγωνικές ρίζες του 25 είναι ±5. 25! = 25·24·23·22·21·20·19·18·17·16·15·14·13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 15.511.210.043.330.985.984.000.000 2 25 = 25 ↑↑ 2 = 25 25 ≃ 8 , 8817841970012523233890533447266 ⋅ 10 34 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}25=25\uparrow \uparrow 2=25^{25}\simeq 8,8817841970012523233890533447266\cdot 10^{34}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 25 αντιστοιχεί στο μαγγάνιο. Το Μεσιέ 25 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 2.000 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότης.
Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας

Το Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής βιογραφίας και μυθολογίας (Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology) δημοσιεύθηκε το 1849 (αρχικά δημοσιεύθηκε το 1844 υπό ελαφρώς διαφορετικό τίτλο) και είναι βιογραφικό λεξικό σε μορφή εγκυκλοπαίδειας, που το επιμελήθηκε ο λεξικογράφος Ουίλλιαμ Σμιθ (William Smith). Το λεξικό είναι τρίτομο με 3.700 σελίδες και πρόκειται για κλασικό έργο λεξικογραφίας του 19ου αιώνα. Το έργο είναι μέρος «τριλογίας» του Σμιθ μαζί με τα Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων (1842) και Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας (1854).

 Στο έργο συμμετέχουν τριάντα πέντε συγγραφείς, εκτός από τον επιμελητή του, ο οποίος είναι επίσης συγγραφέας για ορισμένα από τα λήμματα και άρθρα του έργου. Οι συγγραφείς του ήταν κλασικοί λόγιοι της εποχής, κυρίως από τα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ, της Βόννης και της Σχολής Ράγκμπυ, καθώς και από μερικά άλλα θεσμικά όργανα. Πολλές από τις μυθολογικές καταχωρήσεις στο λεξικό ήταν έργο του Γερμανού ομογενούς Λέοναρντ Σμιτς, ο οποίος ήταν τότε γνωστός, διότι βοήθησε στη διάδοση της γερμανικής κλασικής φιλολογίας στη Μεγάλη Βρετανία.Όσον αφορά στις βιογραφίες, ο Σμιθ επιδιώκει να είναι πλήρεις. Στον πρόλογο του έργου, γράφει: «Τα βιογραφικά άρθρα σε αυτό το έργο περιλαμβάνουν τα ονόματα όλων των προσώπων όποιας σημασίας και να έχουν μεταξύ των Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, από την αρχαιότητα μέχρι τον αφανισμό της Δυτικής Αυτοκρατορίας κατά το έτος 476 της εποχής μας, και τον αφανισμό της Ανατολικής Αυτοκρατορίας με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το έτος 1453.»Πολλά από τα λήμματα και τα άρθρα του λεξικού παραπέμπουν στα πιο πρόσφατα έργα, αλλά ο Ρόμπερτ Γκρέιβς έχει κατηγορηθεί για «ανάρτηση εντυπωσιακών εμφανίσεων με αναφορές σε πηγές του, κατ' ευθείαν και ανεξέλεγκτα», ιδίως σε αυτά που γράφει στο έργο του The Greek Myths.Ο Charles Peter Mason έγραψε μεταξύ άλλων στις σελίδες 304 και 305 του λεξικού: «Στην πραγματικότητα, από αυτό καθώς και από τα σωζόμενα αποσπάσματα, φαίνεται ότι το πρώτο βιβλίο του έργου (του Φιλολάου) περιείχε μια γενική περιγραφή της καταγωγής και της διάταξης του σύμπαντος. Το δεύτερο βιβλίο φαίνεται να περιείχε μια έκθεση σχετικά με τη φύση των αριθμών, η οποία με το Πυθαγόρειο θεώρημα είναι η ουσία και η πηγή όλων των πραγμάτων.»Συγγραφέας:Charles Peter Mason Το έργο είναι σήμερα κοινό κτήμα, έτσι είναι διαθέσιμο σε διάφορα σημεία στο διαδίκτυο. Αν και γενικά πολύ ακριβές (σπανίως τα αρχαία κείμενα έχουν τροποποιηθεί τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογούν μια βιογραφική αλλαγή) του λείπει κατά πολύ η σε μεγάλο βαθμό ακρίβεια, ιδιαίτερα στο επιγραφικό υλικό και στις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις, όπως η Αθηναίων Πολιτεία του Αριστοτέλη και η αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β. Το πιο σοβαρό είναι ίσως το πλαίσιο εντός του οποίου αντιμετωπίζονται οι αρχαίες μαρτυρίες, καθώς αυτό έχει αλλάξει πολλές φορές κατά τον έναν και μισό αιώνα που μεσολάβησε. Λεξικό των ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων Λεξικό της ελληνικής και ρωμαϊκής γεωγραφίας Βικιβιβλία ατα αγγλικά: Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology
1-προπανιμίνη

Η προπανιμίνη-1 ή 1-ιμινοπροπάνιο ή προπυλιδενιμίνη ή 1-αζαβουτένιο-1 είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH=NH. Είναι μια πρωτοταγής αλδιμίνη. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H7N, έχει τα ακόλουθα ένδεκα (11) ισομερή θέσης: Προπεν-1-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3CH=CHNH2 (σε δύο (2) γεωμετρικά ισομερή). Προπεν-2-αμίνη-1 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=CHCH2NH2. Προπεναμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(NH2)=CH2. N-μεθυλαιθεναμίνη ή βινυλομεθυλαμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3NHCH=CH2. Προπανιμίνη-2 με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3C(=NH)CH3. N-μεθυλαιθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH3N=CHCH3. Ν-αιθυλομεθανιμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: CH2=NCH2CH3. Κυκλοπροπαναμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο: . Αζετιδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,3 με σύντομο συντακτικό τύπο : 2-μεθυλαζιριδίνη ή επαζωπροπάνιο-1,2 με σύντομο συντακτικό τύπο . N-μεθυλαζιριδίνη ή Ν-μεθυλεπαζαιθάνιο με σύντομο συντακτικό τύπο .

 Με επίδραση αμμωνίας σε προπανάλη: Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.: Παράγει δευτεροταγείς προπυλιδενιμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.: Παράγει δευτεροταγή ιμίδια με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.: Οξειδώνεται προς 1-νιτροπροπάνιο: Ανάγεται προς προπαναμίνη-1: Τα καρβένια (π.χ. [:CH2] (μεθυλένιο) μπορούν να παρεμβληθούν στους δεσμούς C-H, N-Η και να δώσει προσθήκη στο δεσμό C=N. Π.χ. έχουμε. Συγκεκριμένα έχουμε τις ακόλουθες μερικές αντιδράσεις:Παρεμβολή στους τρεις (3) δεσμούς CH2-H. Παράγεται βουτανιμίνη-1. Παρεμβολή στους δύο (2) δεσμούς CH-H. Παράγεται μεθυλοπροπενιμίνη-1. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό C-H. Παράγεται βουτανιμίνη-2. Παρεμβολή στον έναν (1) δεσμό N-H. Παράγεται N-μεθυλοπροπανιμίνη-1 Προσθήκη στον έναν (1) δεσμό C=N. Παράγεται 2-αιθυλαζιριδίνη.Οπότε η συνολική αντίδραση είναι η ακόλουθη: Με τη χρήση μεθυλενοδιιωδιδίου (CH2I2) και ψευδαργύρου (Zn) επικρατεί η προσθήκη, οπότε είναι: Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, Οργανική Χημεία, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
Τύρναβος 2005

Ο Α.Ο. Τύρναβος 2005 είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Τυρνάβου. Ιδρύθηκε το 2005 από τη συγχώνευση της Α.Ε. Τυρνάβου (έτος ίδρυσης: 1965) και της Νίκης Τυρνάβου (έτος ίδρυσης: 1975). Αγωνίστηκε στα επαγγελματικά πρωταθλήματα με την μορφή ΠΑΕ υπό την επωνυμία Α.Ο. Τύρναβος 2005 ΠΑΕ.Από την αγωνιστική περίοδο 2016-17 αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Λάρισας.

 Το 2005 συγχωνεύτηκαν οι «Α.Ε. Τυρνάβου» και «Νίκη Τυρνάβου». Η Α.Ε. Τυρνάβου είχε προέλθει από την συγχώνευση των ιστορικών ομάδων «Ανάπλαση Τυρνάβου» (με συμμετοχή στην Β' Εθνική στις αρχικές της μορφές) και «Ηρακλής Τυρνάβου» το 1965 και είχε παρουσίες στη Β΄ Εθνική, στη Γ΄ Εθνική και στη Δ΄ Εθνική, ενώ η Νίκη Τυρνάβου είχε ιδρυθεί το 1975. Από τη συγχώνευση της Α.Ε. Τυρνάβου και της Νίκης Τυρνάβου δημιουργήθηκαν ο «Αθλητικός Όμιλος Τύρναβος 2005» και η «Ακαδημία Τυρνάβου» ως θυγατρική - φυτώριο για την μεγάλη ομάδα. Το 2007 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Λάρισας και την άνοδο στη Δ' Εθνική της περιόδου 2007-08. Την περίοδο 2009-10 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 4ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής ανεβαίνοντας στην Football League 2 όπως ονομάστηκε η Γ' Εθνική, όπου παρέμεινε για 3 περιόδους μέχρι το 2012-13 που τερμάτισε στην 5η θέση και εκμεταλλευόμενος την αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξασφάλισε θέση για τη Β΄ Εθνική .Εκεί, θα καταφέρει τη σεζόν 2014-2015 να φτάσει στις 16 καλύτερες ομάδες του Κυπέλλου Ελλάδας όπου και θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Μετά από 2 χρονιές στη B΄ Εθνική υποβιβάσθηκε μέσω των αγώνων διαβάθμισης (play out) της Β΄ Εθνικής στην Γ΄ Εθνική. Ακολούθησε νέος υποβιβασμός και για την περίοδο 2016-17 θα αγωνιστεί ξανά στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λάρισας έπειτα από εννέα χρονιές στις εθνικές κατηγορίες. https://epslarissas.gr/
Πετρ Κόρντα

Ο Πετρ Κόρντα (λατινικό αλφάβητο : Petr Korda) γεννημένος στην Πράγα την 22 Ιανουαρίου 1968, είναι πρώην Τσεχοσλοβάκος, σήμερα πολιτογραφημένος Τσέχος, πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν νο2 στον κόσμο, συγκεκρημένα στις 2 Φεβρουαρίου 1998 όταν και βρέθηκε θετικός σε τεστ ντόπινγκ τον Ιούνιο του 1998 κατά την διεξαγωγή του Γουίμπλεντον, στη συνέχεια απαγορεύτηκε να αγωνίζεται τον Σεπτέμβριο του 1999 για 12 μήνες και αποσύρθηκε από την αντισφαίριση πριν ανακοινωθεί η τιμωρία του.

 Ήρθε για πρώτη φορά στην προσοχή του κόσμου του αντισφαίρισης ως ένας πολλά υποσχόμενος νεαρός παίκτης το 1985 όταν με συμπαίκτη τον Σίριλ Σουκ κέρδισαν τον τίτλο στο διπλό στο Γαλλικό Όπεν. Μάλιστα την ίδια χρονιά οι δύο συμπαίκτες ήταν νο1 στον κόσμο στο διπλό. Ο Κόρντα έγινε επαγγελματίας το 1987. Κατάφερε να κερδίσει τον πρώτο του τίτλο στο διπλό το 1988 και τον πρώτο τίτλο κορυφαίου επιπέδου το 1991. Συμμετείχε κατά τη διάρκεια της καριέρας του σε τέσσερις τελικούς Γκραντ σλαμ, δύο στο απλό και δύο στα διπλά. Το 1990 με συμπαίκτη τον Γκόραν Ιβανίσεβιτς έπαιξαν στον τελικό του διπλού του Γαλλικού όπεν. Το 1992 έπαιξε στον τελικό του απλού στο γαλλικό όπου έχασε από τον Τζιμ Κούριερ. Το 1993 κέρδισε το κύπελλο Γκραντ σλαμ. Το 1996 με συμπαίκτη τον Στέφαν Έντμπεργκ κατέκτησε το διπλό του Αυστραλιανού όπεν. Το 1998 κέρδισε το απλό του Αυστραλιανού όπεν νικώντας στον τελικό τον Μαρσέλο Ρίος. Αγωνίστηκε με στο Κύπελλο Ντέιβις με την Τσεχοσλοβακία το 1988, 1989, 1990, 1991, 1992 και με την Τσεχία το 1994, 1995, 1996, και το 1997 με συνολικό ρεκόρ 29 νίκες και 13 ήττες. Ο Κόρντα ήταν επίσης μέλος της ομάδας της Τσεχικής Δημοκρατίας που κέρδισε το Κύπελλο Χοπμαν το 1994. Σε τέσσερα τουρνουά το 1998 ο Κόρντα είχε την πρώτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη, αλλά έχασε από τον Κάρολ Κουτσέρα στην Αμβέρσα, τον Μαρσέλο Ρίος στο Ίντιαν Γουέλς, τον Τιμ Χένμαν στο Μαϊάμι και τον Ρίχαρντ Κράιτσεκ στο Μόντε Κάρλο. Μετά την τιμωρία του το 1999 επέστρεψε για λίγο και αγωνίστηκε στο Τσάλετζ της Πράγας το Δεκέμβριο του 2000 και στο Τσάλεντζ του Prostějov τόσο το 2001 όσο και το 2005. Παντρεύτηκε την Ρεγκίνα Ραϊκχρτόβα, πρώην επαγγελματία αντισφαιρίστρια από την Τσεχοσλοβακία. Έχουν τρία παιδιά, την Τζέσικα που είναι επαγγελματίας παίκτης του γκολφ, την Νέλυ η οποία παίζει αντισφαίριση. Ο γιος του, Σεμπάστιαν, είναι επίσης τενίστας που εκπροσωπεί τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Λουί Νεέλ

Ο Λουί Εζέν Φελίξ Νεέλ (Louis Eugène Félix Néel, 22 Νοεμβρίου 1904 – 17 Νοεμβρίου 2000) ήταν Γάλλος φυσικός, που το 1970 βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής «για τη θεμελιώδη εργασία του και τις ανακαλύψεις σχετικά με τον σιδηρομαγνητισμό και τον παραμαγνητισμό, οι οποίες οδήγησαν σε σημαντικές εφαρμογές στη φυσική στερεάς κατάστασης».

 Ο Νεέλ γεννήθηκε στη Λυών και εισάχθηκε στην École Normale Supérieure στο Παρίσι. Πήρε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου υπό την επίβλεψη του Πιερ Βεΐς. Οι συνεισφορές του στη μελέτη του μαγνητισμού και γενικότερα στη φυσική στερεάς κατάστασης βρήκαν πολλές χρήσιμες εφαρμογές, ιδίως στην ανάπτυξη βελτιωμένων μονάδων μνήμης για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Περί το 1930 πρότεινε ότι ίσως να υπάρχει ένα άγνωστο μέχρι τότε είδος μαγνητικής συμπεριφοράς της ύλης: ο αντισιδηρομαγνητισμός, δηλαδή το αντίθετο του σιδηρομαγνητισμού. Πάνω από μία συγκεκριμένη για το κάθε υλικό θερμοκρασία (τη θερμοκρασία Νεέλ) αυτή η συμπεριφορά σταματά. Το 1948 ο Νεέλ επεσήμανε ότι μπορεί να υπάρχει και μία ακόμη κατάσταση μαγνητικής συμπεριφοράς της ύλης, ο σιδηριμαγνητισμός. Πράγματι, τόσο ο αντισιδηρομαγνητισμός, όσο και ο σιδηριμαγνητισμός ανιχνεύθηκαν πειραματικά. σε διάφορα υλικά και θερμοκρασίες. Ο Νεέλ έδωσε επίσης μια ερμηνεία του ασθενούς μαγνητισμού ορισμένων πετρωμάτων, καθιστώντας έτσι δυνατή τη μελέτη της ιστορίας του μαγνητικού πεδίου της Γης. Το 1970 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τον Σουηδό φυσικό πλάσματος Χάνες Αλφβέν, για τις πρωτοποριακές αυτές μελέτες και ανακαλύψεις σχετικώς με τις μαγνητικές ιδιότητες των στερεών.Ο Λουί Νεέλ υπήρξε η κινητήρια φυσιογνωμία πίσω από τη δημιουργία του λεγόμενου «Επιστημονικού Πολυγώνου» (Polygone Scientifique), μια περιοχή επιστημονικών κέντρων στην πόλη Γκρενόμπλ. Ο Λουί Νεέλ δέχθηκε πολλά βραβεία και άλλες τιμές για το έργο του, μεταξύ των οποίων και τις παρακάτω: Βραβείο Hughes της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (1935) Βραβείο «Félix Robin» της Γαλλικής Εταιρείας Φυσικής (1938) Μετάλλιο André Blondel (1948) Μέγα Βραβείο του συμβουλίου της Ενώσεως «Au service de la pensée française» (1949) Βραβείο Φ. Ολβέκ (1952) «Βραβείο των Τριών Φυσικών» (1963) Χρυσό Μετάλλιο του CNRS (1965) Εκλέχθηκε, το 1966, αντεπιστέλλον μέλος (ForMemRS) της Βασιλικής Εταιρείας Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1970) Μέγα Χρυσό Μετάλλιο Ηλεκτρονικής (1971) Μέγα Χρυσό Μετάλλιο της γαλλικής «Εταιρείας Ενθαρρύνσεως της Ερεύνης και των Εφευρέσεων» (1973) Ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Συμβουλίου (1981). Το «Μετάλλιο Λουί Νεέλ», που απονέμεται ετησίως από το 1994 από την Ευρωπαϊκή Ένωση Γεωεπιστημών πήρε το όνομά του προς τιμή του επιστήμονα. Εξαιτίας και της συμμετοχής του στην εθνική άμυνα, ιδίως με τις έρευνές του για την προστασία των πολεμικών πλοίων από τις μαγνητικές νάρκες, ο Νεέλ τιμήθηκε (εκτός από τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής το 1974) με τα εξής παράσημα: Πολεμικός Σταυρός (1940) Τάγμα των Ακαδημαϊκών Φοινίκων (1957) Ιππότης του Τάγματος της Κοινωνικής Αξίας (1963) Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (1972)
HMS Contest (R12)

Το HMS Contest ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό. Καθελκύστηκε την 1η Νοεμβρίου 1943, εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 9 Νοεμβρίου 1945 και τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1960.

 Το Contest εντάχθηκε αρχικά στην 8η Μοίρα Αντιτορπιλικών που επιχειρούσε στην Άπω Ανατολή. Το 1948 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο για επισκευές και ανανέωση, κατά την διάρκεια της παραμονής του εκεί έγινε ενδιάμεσος εκσυγχρονισμός και το σκάφος απέκτησε τον κατάλληλο εξοπλισμό ώστε να μπορεί να δρα και και ως ναρκοθέτιδα. Το χρησιμοποιούνταν ως πλοίο εκπαιδεύσεως στην χρήση των τορπιλών στο Πόρτσμουθ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην 6η Μοίρα Αντιτορπιλικών, που αποτελούσε τμήμα του Home Fleet. Το 1953 έλαβε μέρος στην μεγάλη ναυτική επιθεώρηση που έλαβε χώρα στα πλαίσια των εορτασμών για την στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Marriott, Leo (1989). Royal Navy Destroyers Since 1945. Ian Allen Ltd. ISBN 0-7110-1817-0. Raven, Alan· Roberts, John (1978). War Built Destroyers Ο to Z Classes. London: Bivouac Books. ISBN 0-85680-010-4. Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War 2. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-326-1.
Αετός Ιθάκης (οικισμός)

Για το ύψωμα και την αρχαία ακρόπολη Αετού δείτε το λήμμα: Αετός Ιθάκης Ο Αετός είναι οικισμός της Ιθάκης. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δήμο Ιθάκης, της περιφερειακής ενότητας Ιθάκης, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ιθάκης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αετός είναι παράλιος οικισμός της κεντρικής Ιθάκης. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του ισθμού που ενώνει το βόρειο με το νότιο τμήμα του νησιού, στις απολήξεις του φερώνυμου υψώματος («Αετός» 378 μ.) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 48. Απέχει 7 χλμ. περίπου Δ.ΝΔ. από το Βαθύ. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ιθάκης του νομού Κεφαλληνίας. Το λιμάνι του οικισμού έχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Σάμη. Η σημαντικότατη θέση «Πίσω Αετός» («Πισαετός») με τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Αλαλκομενών, πρωτεύουσας του νησιού κατά τους Ιστορικούς Χρόνους Οι βοτσαλωτές παραλίες «Πίσω Αετός» και «Αετός» («Μπροστά Αετός») (αντιδιαμετρικά της πρώτης), από τις ομορφότερες του νησιού Οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και του Οσίου Θεοδώρου, βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) eetaa.gr
Περιφέρεια Καγιές

Η Περιφέρεια Καγιές (γαλλικά: Région de Kayes, αραβικά: منطقة كايس) είναι μια Περιφέρεια του Μαλί. Έχει έκταση 119.743 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.996.743 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι το Καγιές.

 Η Περιφέρεια Καγιές βρίσκεται βορειοδυτικά του Μαλί. Συνορεύει στα ανατολικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα βόρεια με την Αλγερία, στα νοτιοδυτικά με τη Γουινέα, στα νοτιοανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο και στα δυτικά με τη Σενεγάλη. Έχει έκταση 119.743 τ.χλμ.. Η Περιφέρεια Καγιές έχει 1.996.743 κατοίκους (2009) (δηλαδή περίπου το 18,1 % του συνολικού πληθυσμού του Μαλί). Έχει πυκνότητα 37,3 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Πρωτεύουσα είναι το Καγιές με πληθυσμό 127.368 κατοίκων. Καγιές Νιορό Ντιεμά Γιελιμανέ Σαντιολά Μπαφουλαμπέ Κενιεμπά Κιτά Η Περιφέρεια Καγιές διαιρείται σε 7 επαρχίες: Περιφέρειες του Μαλί
Κάρλο Καρρά

Ο Κάρλο Καρρά (Carlo Dalmazzo Carrà, 11 Φεβρουαρίου 1881 – 13 Απριλίου 1966) ήταν Ιταλός ζωγράφος και κεντρική φυσιογνωμία του κινήματος του φουτουρισμού που αναπτύχθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα.

 Γεννήθηκε στην πόλη Quargnento της Ιταλίας το 1881. Από την ηλικία των 12 ετών εργάσθηκε ως διακοσμητής. Το διάστημα 1899-1900 ο Καρά βρίσκεται στο Παρίσι, όπου έρχεται σε επαφή με τη σύγχρονη γαλλική καλλιτεχνική παραγωγή και εργάζεται ως διακοσμητής στην έκθεση Exposition Universelle. Επιστρέφει στο Μιλάνο το 1901 και το 1906 εγγράφεται στην Ακαδημία της Μπρέρα, όπου σπουδάζει ζωγραφική υπό τον Cesare Tallone. Στις 11 Φεβρουαρίου 1910 υπογράφει, μαζί με τους υπόλοιπους φουτουριστές, το «Μανιφέστο των Φουτουριστών ζωγράφων» και παράλληλα ξεκινά η πιο δημιουργική ίσως περίοδός του, στην οποία ανήκει και ένα από τα σημαντικότερα έργα του, η Κηδεία του Αναρχικού Γκαλί. Το 1914 επισκέπτεται ξανά το Παρίσι και συνδέεται με τους Γκυγιώμ Απολλιναίρ και Πάμπλο Πικάσσο. Το κίνημα του φουτουρισμού λήγει ουσιαστικά με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και ο Καρρά το 1916 έχει ήδη απορρίψει αρκετές από τις αρχές του. Το 1917 γνωρίζεται με τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο και στρέφεται μαζί του σε ένα νέο είδος ζωγραφικής, που αποκαλείται και «μεταφυσική ζωγραφική» (pittura metafisika). Δύο χρόνια αργότερα, ο Καρρά ολοκληρώνει και ένα θεωρητικό βιβλίο για τη μεταφυσική ζωγραφική υπό τον τίτλο Pittura metafisika. Θα ακολουθήσουν και άλλες θεωρητικές μελέτες, ενώ από το 1921 ο Καρρά εργάζεται ως κριτικός τέχνης στην εφημερίδα του Μιλάνου L' Ambrosiano. Το 1941 διορίζεται καθηγητής ζωγραφικής στην Ακαδημία της Μπρέρα, ενώ το 1945 δημοσιεύει την αυτοβιογραφία του (La mia vita). Πέθανε στο Μιλάνο το 1966. Σύντομο βιογραφικό και έργα του Αρχειοθετήθηκε 2005-09-07 στο Wayback Machine.
Μαρί Λαλκόβα

Η Μαρί Λαλκόβα-Λαστοβέτσκα (3 Δεκεμβρίου 1920 - 7 Νοεμβρίου 2011) ήταν Τσεχοσλοβάκα ελεύθερη σκοπευτής, στρατιωτικός γιατρός και μέλος του Τσεχοσλοβακικού Στρατού σε μάχες εξορίας μαζί με τον Σοβιετικό Στρατό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

 Η Λαλκόβα (γεννημένη Πετρουσακόβα) γεννήθηκε στην Οροντένκα της Πολωνίας (σήμερα στην Ουκρανία) από μία οικογένεια Βούλνιων Τσέχων. Έχασε τους γονείς της σε ηλικία 12 ετών και έπειτα ζούσε με τη θεία της στο Στάνισλαβοβ (σήμερα Ιβάνο-Φρανκίβσκ, Ουκρανία) όπου συνάντησε τον πρώτο σύζυγό της, Μικάλ Λάλκο. Μετά τον Παγκόσμιο Πόλεμο ξαναπαντρεύτηκε δύο φορές. Μετά τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση, η Λαλκόβα μαζί με τον σύζυγό της εντάχθηκαν στο Πρώτο Ανεξάρτητο Τάγμα Τσεχοσλοβακίας, ως εθελόντρια τον Μάρτιο του 1942, σε ηλικία 21 ετών. Στη συνέχεια, παρακολούθησε ιατρικό μάθημα και τρίμηνο πρόγραμμα ελεύθερων σκοπευτών στο Μπουζουλούκ. Η πρώτη μαχητική εμπειρία της ήρθε κατά τη διάρκεια της τριήμερης Μάχης του Σοκόλοβο (8-11 Μαρτίου 1943) όταν της πιστώθηκε ότι σκότωσε επτά Γερμανούς στρατιώτες, κερδίζοντας την άμεση θέση άσσο . Η επίδοση της παρατηρήθηκε ακόμη και από τη ναζιστική αντι-τσεχοσλοβακική προπαγάνδα στα κατεχόμενα τσεχικά εδάφη (προκειμένου να τονιστεί ο εξωπραγματικός χαρακτήρας της τσεχοσλοβακικής στρατιωτικής μονάδας). Η Λαλκόβα αργότερα έγινε εκπαιδεύτρια ελεύθερων σκοπευτών του τσεχοσλοβακικού και του σοβιετικού πεζικού. Αφού οι γυναίκες αποσύρθηκαν από τις μάχιμες μονάδες το 1944, έγινε επικεφαλής ιατρική του τάγματος τσεχοσλοβάκων. Πιστώνεται με τουλάχιστον 30 επιβεβαιωμένες δολοφονίες κατά τη διάρκεια του πολέμου. Αυτός ο αριθμός δεν είναι ακριβής σύμφωνα με τα λεγόμενα της Λαλκόβα, επειδή οι πραγματικοί αριθμοί δεν είναι γνωστοί. Της απονεμήθηκε το Σοβιετικό Τάγμα του Ερυθρού Αστέρα και ο Τσεχοσλοβακικός Πολεμικός Σταυρός . Μετά τον πόλεμο, σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως στρατιωτική γιατρός στο Όλομοουτς και στο Κεντρικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Πράγας. Αργότερα μετακόμισε στο νοσοκομείο του Μπρνο όπου συνάντησε τον δεύτερο σύζυγό της, τον Βάκλαβ Λαστοβέτσκι. Τελικά πέτυχε το βαθμό της συνταγματάρχη, αλλά λόγω προβλημάτων υγείας εγκατέλειψε το στρατό και άρχισε να εργάζεται ως τουριστικός οδηγός για τους Ρωσόφωνους τουρίστες. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στο Μπρνο.Στις 28 Οκτωβρίου 2010 έλαβε το Τάγμα του Λευκού Λιονταριού, Δεύτερης Κατηγορίας, τη δεύτερη υψηλότερη τσεχική στρατιωτική τιμή. Láník, Jaroslav - Vojenské osobnosti československého odboje 1939-1945 (2005)(ISBN 80-7278-233-9) Benešová, Hana - Máme snajperku! Αρχειοθετήθηκε 2009-05-23 στο Wayback Machine., Reflex.cz (2009) Jičínská, Vendula - Zdravotnice vzala pušku a šla do první linie, Brněnský deník (2008) hrad.cz - Prezident udělil státní vyznamenání, hrad.cz (2010)
Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας

Ο Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας (Alabai) είναι μια αρχαία φυλή σκύλου από τις περιοχές της Κεντρικής Ασίας. Δεν είναι αποτελέσματα τεχνητής επιλογής αλλά μια φυσική φυλή σκύλου που οι λαοί της Κεντρικής Ασίας αποκαλούν Alabai. Παραδοσιακά η φυλή χρησιμοποιήθηκε για φύλαξη κοπαδιών, καθώς και για προστασία. Ο "Central Asian Ovcharka" (CAO) είναι μια μεγαλόσωμη φυλή σκύλου αναγνωρισμένη από το FCI, ως έναν μολοσσοειδή τύπο σκύλου της σοβιετικής εποχής υπό ρωσικής προστασίας. Πολυάριθμοι εκπρόσωποι της φυλής βρίσκονται στη Ρωσία, και πολλά κυνοτροφεία χαρακτηρίζουν τη φυλή ως μία από τις πιο δημοφιλείς στη χώρα.

 Οι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι χωρίς αμφιβολία μια από τις αρχαιότερες φυλές σκύλων στον κόσμο, με ιστορία που ξεπερνά τα 5.000 χρόνια. Δεν είναι μια φυλή που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο, άλλα μια φυλή που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα του κλίματος και της περίστασης. Πιστεύεται ότι οι πρώτοι ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας προέρχονται από τις περιοχές Ουράλ, γύρω από την Κασπία Θάλασσα, την Μικρά Ασία και από τα Βορειοδυτικά σύνορα της Κίνας. Η πρώην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών δημιούργησε για πρώτη φορά το πρότυπο της φυλής για αυτή τη φυλή. Ωστόσο με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, στη Ρωσία δημιουργήθηκε ένα νέο σύγχρονο πρότυπο της φυλής, το οποίο οδήγησε σε μια σύγχρονη εκδοχή της ράτσας που ονομάζεται "Central Asian Ovcharka". Μια από τις πιο σημαντικές πτυχές της κατανόησης του ταμπεραμέντου ενός Ποιμενικού Κεντρικής Ασίας είναι η κατανόηση του τύπου της φυλής και των συναφών ενστίκτων και χαρακτηριστικών που έρχονται μαζί του. Για παράδειγμα, σκυλιά που προέρχονται από γραμμές αίματος που εκτράφηκαν για Κυνομαχίες, θα είναι πολύ πιο επιθετικά και απαιτούν κοινωνικοποίηση και επίβλεψη γύρω από άλλα σκυλιά. Σε γενικές γραμμές όμως, αυτά τα σκυλιά έχουν εξαιρετική αυτοπεποίθηση είναι ευφυή και εξαιρετικά γενναία. Αν και δεν είναι υπερβολικά επιθετικά, δεν θα διστάσουν να επιτεθούν εάν νιώσουν ότι ο ιδιοκτήτης τους βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο. Είναι επίσης φυσικά καχύποπτοι με τους ξένους και θα ειδοποιήσουν αμέσως τους κυρίους τους για τυχόν παράξενες εισβολές. Έχουν επίσης ένα δυνατό γάβγισμα και μπορούν να γίνουν εξαιρετικοί φύλακες. Οι Ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι εξαιρετικά προστατευτικοί και αφοσιωμένοι στις οικογένειές τους. Είναι επίσης εξαιρετικά στοργικά προς τα παιδιά. Ωστόσο, πρέπει πάντοτε να εποπτεύονται γύρω από τους νέους, καθώς μπορούν κατά λάθος να βλάψουν τα μικρά παιδιά λόγω του εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους τους. Οι Ποιμενικοί Κεντρικής Ασίας είναι εξαιρετικά μεγάλα σκυλιά και καταναλώνουν καθημερινά τεράστιες ποσότητες τροφής. Είναι επίσης σημαντικό οι τροφές τους να τροφοδοτούν τις καθημερινές διατροφικές και ενεργειακές τους ανάγκες. Ο Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας δεν έχει γνωστές κληρονομικές παθήσεις και γενικά θεωρείται μια πολύ υγιής φυλή. Ωστόσο, όπως και οι περισσότερες μεγάλες ράτσες, είναι επιρρεπείς σε δυσπλασία ισχίου και αγκώνα. Ένας καλά φροντισμένος σκύλος μπορεί συχνά να ζήσει για 14 ή περισσότερα χρόνια. Ποιμενικός Κεντρικής Ασίας περιγραφή της φυλής στο Dog Breed Standards
Trollface

Το Trollface είναι διαδικτυακή γελοιογραφία (meme) ενός χαρακτήρα με πονηρό χαμόγελο, που χρησιμοποιείται για να συμβολίσει τα τρολ στο διαδίκτυο και το τρολάρισμα (Internet Trolling). Αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και πιο γνωστά rage comics.

 Το Trollface σχεδιάστηκε σε Microsoft Paint στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, από τον Κάρλος Ραμίρεζ (Ισπανικά: Carlos Ramirez), έναν 18χρονο φοιτητή από το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Η εικόνα δημοσιεύτηκε στη σελίδα DeviantArt του Ραμίρεζ, εν ονόματι "Whynne", ως μέρος ενός κόμικ με τίτλο "Trolls", για να χαρακτηρίσει τη φύση του τρολαρίσματος. Έπειτα, ο τελευταίος δημοσίευσε την εικόνα στο 4chan και άλλοι χρήστες άρχισαν να την κοινοποιούν. Τους επόμενους μήνες, το σχέδιο άρχισε να κερδίζει γρήγορα την προσοχή στο 4chan ως το καθολικό emoticon ενός τρολ. Ενώ, το Trollface εξαπλώθηκε στο Reddit και το 2009 στο Urban Dictionary. Τελικά, έφτασε και σε άλλους ιστότοπους ανάρτησης εικόνων, όπως το Imgur και το Facebook. Τον Μάρτιο του 2021, ο Ραμίρεζ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να πουλήσει ένα κρυπτονόμισμα με το Trollface. Το Trollface δείχνει ένα τρολ, κάποιον που ενοχλεί τους άλλους στο διαδίκτυο για τη δική του διασκέδαση. Το πρωτότυπο κόμικ του Ραμίρεζ δημιουργήθηκε για να διακωμωδήσει τα τρολ, ωστόσο, η εικόνα χρησιμοποιείται ευρέως από τα τρολ. Η εικόνα συχνά συνοδεύεται από εκφράσεις όπως "Problem?", ή "You mad, bro?". Ο Trollface χαρακτηρίστηκε από την χιλιανή εφημερίδα La Tercera ως "O πατέρας των memes". Επίσης, το Museo del Meme ( Το Mουσείο των Memes της Πόλης του Μεξικού) διαθέτει μια προτομή του Trollface.Τον Μάρτιο του 2012, ένα viral βίντεο έδειξε ένα πανό με το Trollface και τη φράση "Problem?", που χρησιμοποιήθηκε από τους οπαδούς της τουρκικής ομάδας Εσκίσεχιρσπορ για να διαμαρτυρηθεί μια αλλαγή κανόνα. Σημαντική είναι η αναφορά στη βρετανική σειρά Black Mirror, όπου στο επεισόδιο "Shut Up and Dance", οι εκβιαστές στέλνουν φωτογραφίες του Trollface αφού διαρρέουν τα μυστικά των θυμάτων τους. Τέλος, τον Φεβρουάριο του 2021], η Ρεμπέκα Μπλακ κυκλοφόρησε ένα remix του τραγουδιού της, ονόματι "Friday", για να γιορτάσει τη 10η επέτειό της, με το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, που περιλαμβάνει πολλά rage memes, συμπεριλαμβανομένου και του Trollface. Rage memes Γελοιογραφία Τρολ (Διαδίκτυο) Διαδίκτυο Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης Κάρλος Ραμίρεζ 4chan Reddit La Tercera Εσκίσεχιρσπορ Greeklish Noob Σπαμ Νόμος του Γκόντγουιν Παλιό ΠΑΣΟΚ-Το Ορθόδοξο
Αλμπέρ Ελουά

Ο Αλμπέρ Ελουά ήταν παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1927 στο Μπυλί-λε-Μιν, ενώ πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 2008 στην Τρουά.

 Αγωνίστηκε ως αμυντικός στην Σεντάν. Με την ομάδα των Αρδεννών, κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Γαλλίας το 1956. Επανέλαβε το κατόρθωμα αυτό τρία χρόνια αργότερα, με την ομάδα της Χάβρης ΑΚ, ομάδα με την οποία ολοκλήρωσε και την καριέρα του. Διετέλεσε προπονητής της ΣΜ Καέν την περίοδο 1961-1962. 1949-1957 : ΟΑ Σεντάν-Τορσί 1957-1958 : Λιμόζ ΦΚ 1958-1961 : Χάβρη ΑΚ 1961-1962 : ΣΜ Καέν Νικητής του Κυπέλλου Γαλλίας το 1956 (με την ΟΑ Σεντάν-Τορσί) και το 1959 (με την Χάβρη ΑΚ) Πρωταθλητής Γαλλίας Β΄ Κατηγορίας το 1955 (με την ΟΑ Σεντάν-Τορσί) και το 1959 (με την Χάβρη ΑΚ) Στατιστικά του Αλμπέρ Ελουά
Αβιρόν Μπαγιονναί ΦΚ

Η Αβιρόν Μπαγιονναί Φουτμπόλ Κλαμπ (γαλλ. Aviron bayonnais football club), συντομευμένη σε Αβιρόν Μπαγιονναί, είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1930, που λειτουργεί ως τμήμα του αθλητικού συλλόγου Αβιρόν Μπαγιονναί, ο οποίος ιδρύθηκε το 1904. Με έδρα την Μπαγιόν, η ομάδα δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Σταντ Ντιντιέ Ντεσάν, ενώ αγωνίζεται στο CFA (τέταρτη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου) για τη σεζόν 2012-2013, μετά από τρεις συνεχόμενες σεζόν στη Νασιονάλ. Η βασκική ομάδα δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην ιστορία της στη Λιγκ 1 ή στη Λιγκ 2.

 Η τροπαιοθήκη του συλλόγου περιλαμβάνει δύο τίτλους πρωταθλητή της Ντιβιζιόν Ντ’Ονέρ της Ακουιτανίας (1979 και 2002), έναν τίτλο πρωταθλητή CFA2 (2003) και δύο τίτλους πρωταθλητή CFA (2004 και 2008). Επίσης, το 2004, η ομάδα έφτασε ως τη φάση των 16 του Κυπέλλου Γαλλίας (ηττήθηκε από την Παρί ΣΖ) : Κύπελλο Γαλλίας: φάση των 16 το 2004 ; Νασιονάλ: τέσσερις σεζόν παρουσίας: 2004-2005, 2005-2006, 2008-2009 και 2009-2010 ; Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας: 1η του Γ’ Ομίλου το 2004 ; Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2: 1η του ΣΤ’ Ομίλου το 2003 ; Ντιβιζιόν Ντ’Ωνέρ (2): πρωταθλήτρια το 1979 και το 2002 ; Κύπελλο Ακουιτανίας (2): νικήτρια το 1974 και το 2002. Θα πρέπει να φτάσουμε στο 1930 για να ιδρυθεί το ποδοσφαιρικό τμήμα του αθλητικού συλλόγου με έτος ίδρυσης το 1904. Αυτή η δημιουργία οφείλεται σε τέσσερα άτομα-μέλη ενός συλλόγου με πρωταρχική ενασχόληση την κωπηλασία και αργότερα το ράγκμπι : τους Ζωρζ Νταράν, Όουεν Ρόου, Ζωρζ Παζ και Ροζέ Νταργκάν. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη συγχώνευση που έλαβε χώρα το 1946, για τη δημιουργία της ESB, το ποδοσφαιρικό τμήμα της Αβιρόν θα ξαναρχίσει να λειτουργεί παρά μόνο το 1952. Η ομάδα θα αγωνιστεί στην Ντιβιζιόν Ντ’Ωνέρ από το 1970 ως το 1979, ενώ στη συνέχεια θα εξασφαλίσει την άνοδο για τη Νασιονάλ (D4) το 1979. Ντιντιέ Ντεσάν Στεφάν Ρουφιέ Κριστιάν Σαραμανιά Ζαν-Λουί Καζ Φρανσουά Γκρενέ Ρομαίν Λαριέ Το γκρουπ οπαδών της ομάδας, οι Lapurdum 2004 ιδρύθηκαν το 2004 από μερικά μέλη του συλλόγου. Τα αρχικά μέλη του γκρουπ έφταναν τα 70 την πρώτη χρονιά ύπαρξής του, ενώ δεν δίσταζαν να ακολουθούν την ομάδα στις εκτός έδρας αναμετρήσεις της, τον καιρό που η τελευταία αγωνιζόταν στη Νασιονάλ. Από εκείνη τη μέρα, οι Lapurdum 2004 ταξιδεύουν ανά τη Γαλλία, οργανώνοντας μετακινήσεις για να υποστηρίξουν την ομάδα τους μέχρι το Ρομοραντέν, τη Βαν, το Ιστρ, τη Ρουέν, το Πο, το Αλμπί, το Ροντέ και άλλες πολλές. Παρά τον υποβιβασμό στο CFA, το γκρουπ δεν σταμάτησε τις μετακινήσεις για χάρη της αγαπημένης του ομάδας, συνεχίζοντας τα ταξίδια ανά τη Γαλλία, και διανύοντας αποστάσεις μεγαλύτερες των 12.000 km στη διάρκεια της σεζόν 2007-2008, με, μεταξύ άλλων, μετακινήσεις στην περιοχή του Παρισιού, το Μαν, τη Βαντέ. Μη-επίσημη ιστοσελίδα της Αβιρόν Μπαγιονναί ΦΚ Επίσημη ιστοσελίδα της Αβιρόν Μπαγιονναί ΦΚ
Βάψιμο μαλλιών

Το βάψιμο των μαλλιών είναι η πρακτική αλλαγής του χρώματος των μαλλιών. Οι κύριοι λόγοι για αυτό είναι να καλυφθούν τα γκρίζα ή τα λευκά μαλλιά, να αλλαχθεί το παρόν χρώμα και να αντικατασταθεί από ένα πιο μοντέρνο ή επιθυμητό. Η βαφή μαλλιών μπορεί να γίνει επαγγελματικά από ένα κομμωτήριο ή ανεξάρτητα στο σπίτι. Σήμερα, ο χρωματισμός των μαλλιών είναι πολύ δημοφιλής, καθώς το 75% των γυναικών και το 18% των ανδρών που ζουν στην Κοπεγχάγη έχουν αναφέρει τη χρήση βαφής μαλλιών σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο τζίρος της βαφής μαλλιών κυμάνθηκε γύρω στα 1,9 δισεκατομμύρια δολλάρια το 2011.

 Ο Διόδωρος, Έλληνας ιστορικός, περιέγραψε λεπτομερώς πώς οι Κέλτες είχαν πολύ ψηλά ξανθιά μαλλιά."Η βαφή μαλλιών είναι μια αρχαία τέχνη που περιλαμβάνει τη θεραπεία των μαλλιών με διάφορες χημικές ενώσεις. Στην αρχαιότητα, οι χρωστικές λαμβάνονταν από τα φυτά. Στο βιβλίο δεκαοκτώ βιβλία των μυστικών της τέχνης & της φύσης που εκδόθηκε το 1661, εξηγούνται διάφοροι μέθοδοι χρωματισμού μαλλιών όπως μαύρο, χρυσό, πράσινο, κόκκινο, κίτρινο και λευκό. Η ανάπτυξη συνθετικών χρωστικών για τα μαλλιά εντοπίζεται στην ανακάλυψη της αντίδρασης της παρα-φαινυλενοδιαμίνης την δεκαετία του 1860. Ο Eugène Schueller, ο ιδρυτής της L'Oréal, αναγνωρίζεται για τη δημιουργία της πρώτης συνθετικής βαφής μαλλιών το 1907.
Γκαλιόν

Η Γκαλιόν (γαλλικά: Galion) είναι χωριό της Δομινίκας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Μάρκου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Μάρκου. Έχει πληθυσμό 134 κατοίκων (2001).

 Η Γκαλιόν βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται ανάμεσα στην Σουφριέρ στα βόρεια και στην Σκοτς Χεντ στα νότια. Βρίσκεται ανατολικά του Κόλπου Σουφριέρ. Κατάλογος οικισμών της Δομινίκας
Σιντ-Τρέιντεν

Το Σιντ-Τρέιντεν (ολλανδικά Sint-Truiden, λιμβουργιανά Sintruin, Sintreen, γαλλικά Saint-Trond) είναι πόλη στο Βέλγιο, στην επαρχία Λιμβουργία της Φλάνδρας. Έχει πληθυσμό 38,8 χιλ. κατοίκους.

 Μέσα από την πόλη περνούν οι εθνικοί αυτοκινητόδρομοι N3 (Βρυξέλλες – Λιέγη – Άαχεν) και N80 (Άσσελτ – Ναμύρ), ενώ έχει και σιδηροδρομική σύνδεση. Από την πόλη προέρχεται η ποδοσφαιρική ομάδα της πρώτης κατηγορίας του πρωταθλήματος Βελγίου – Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Sint-Truiden στο Wikimedia Commons
Σβι Σερφ

Ο Σβι Σερφ (εβραϊκά: צבי שרף‎, γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1951 στο Τελ Αβίβ του ισραήλ), περισσότερο γνωστός υπό το ψευδώνυμό του ως Σβίκα (εβραϊκά: צביקה‎), είναι Ισραηλινός πρώην καλαθοσφαιριστής και επαγγελματίας προπονητής καλαθοσφαίρισης.

 Ο Σερφ ξεκίνησε να αγωνίζεται στα δώδεκα του χρόνια στις ακαδημίες της Μακάμπι Τελ Αβίβ και τέσσερα χρόνια αργότερα έπαιξε στην πρώτη ομάδα. Αγωνίστηκε μέχρι το 1970 και στην συνέχεια αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική. Στα είκοσι του χρόνια ξεκίνησε να προπονεί τους νέους της Μακάμπι και έγινε πρώτος προπονητής το 1976. Το 1980-81, ο Σερφ ήταν βοηθός προπονητής και η ομάδα έκανε νταμπλ, ενώ κέρδισε και το κύπελλο πρωταθλητριών καταβάλλοντας την Σινούντινε Μπολόνια με 80-79.Κατά την δεκαετία του '80, κάθισε στον πάγκο της Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ και της Μακάμπι Ελιτζούρ Νετάνια, όπως και της εθνικής ομάδας του Ισραήλ, αλλά γνώρισε μεγάλη επιτυχία όταν σε δύο χρονικές περιόδους με την Μακάμπι Τελ Αβίβ κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα Ισραήλ. Το 1988-89, οδήγησε την ομάδα στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε από την Γιουγκοπλάστικα. Δύο χρόνια αργότερα, κατέκτησε άλλο ένα νταμπλ, όπως και την τρίτη θέση στο φάιναλ-φορ του κυπέλλου πρωταθλητριών.Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την Χαποέλ Ιερουσαλήμ, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης για την σεζόν 1992-93, κατακτώντας με τους "κίτρινους" το κύπελλο Κυπελλούχων, όπου κέρδισαν την Εφές Πίλσεν με 50-48. Ακολούθησε μία τετραετία ως πρώτος προπονητής της εθνικής Ισραήλ. Μετά τον Άρη, υπήρξε προπονητής της Χαποέλ Τελ Αβίβ για δύο χρόνια και της γαλλικής Λιμόζ το 1995-96, πριν επιστρέψει στην Μακάμπι Τελ Αβίβ. Ακολούθησε η πορεία του με τον ΠΑΟΚ την σεζόν 1997-98, όπου ο "δικέφαλος του Βορρά" κατέκτησε την δεύτερη θέση στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά ο Σερφ αποχώρησε στα μέσα της επόμενης χρονιάς. Ολοκλήρωσε την σεζόν 1998-99, όντας και πάλι προπονητής του Άρη. Στις αρχές της νέας χιλιετίας, πέρασε από τους πάγκους της Χαποέλ Ιερουσαλήμ, της πολωνικής Σλασκ Βρότσουαφ, του Μακεδονικού, της Χαποέλ Γκαλίλ Ελιόν και της Ντιναμό Μόσχας, πριν επιστρέψει στην εθνική ανδρών του Ισραήλ για τέσσερα χρόνια. Το 2007-08, επέστρεψε για μία ακόμη φορά στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, πριν συνεχίσει για δύο χρόνια στην Σπάρτακ Αγίας Πετρούπολης, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο Ρωσίας. Τελευταίοι σταθμοί της καριέρας του είναι οι Μακάμπι Ρισόν και Μακάμπι Ασντόντ. 9 πρωταθλήματα Ισραήλ: 1983-84, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1990-91, 1991-92, 1995-96, 1996-97 5 κύπελλα Ισραήλ: 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1990-91 1 κύπελλο Ρωσίας: 2010-11 1 κύπελλο Κυπελλούχων: 1993 Zvi Sherf - Coach Profile SHERF, ZVI - Welcome to EUROLEAGUE BASKETBALL
Χαγκάτνια

Η Χαγκάτνια, (στη γλώσσα Τσαμόρο: Hagåtña) είναι η πρωτεύουσα μίας μη ενσωματωμένης περιοχής των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής στον Ειρηνικό, του Γκουάμ και βρίσκεται στο ηφαιστειογενές νησί Γκουάμ. Από τον 18ο μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα, ήταν ο κεντρικός οικισμός του Γκουάμ, αλλά σήμερα είναι το δεύτερο μικρότερο από τα 19 χωριά του νησιού τόσο σε έκταση όσο και σε πληθυσμό. Ωστόσο, παραμένει ένας από τους πιο εμπορικούς οικισμούς του νησιού, καθώς και η έδρα της κυβέρνησης.

 Η Χαγκάτνια ήταν ένα σημαντικό χωριό πριν από τον αποικισμό του Γκουάμ από τους Ισπανούς. Το 1668, ο πρώτος Ισπανός ιεραπόστολος, Padre San Vitores, έφτασε στο νησί. Η οικογένεια του αρχηγού Kepuha δώρισε γη στη Χαγκάτνια επιτρέποντας στον San Vitores να χτίσει την πρώτη εκκλησία (Dulce Nombre de Maria Cathedral-Basilica) στο Γκουάμ. Κατά τη διάρκεια της ισπανικής διακυβέρνησης, μεγάλο μέρος του ιθαγενούς πληθυσμού του Γκουάμ και των άλλων Μαριανών Νήσων αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στην πόλη. Τα ερείπια κτιρίων από την ισπανική διοίκηση βρίσκονται στην Plaza de España που βρίσκεται δίπλα στον καθεδρικό ναό της Αρχιεπισκοπής της Χαγκάτνιας. Τα ερείπια του παλατιού του Ισπανού Κυβερνήτη βρίσκονται εδώ και είναι πιο κοντά στο Υπουργείο Παιδείας από ότι στον Καθεδρικό Ναό. Μετά την παραχώρηση του Γκουάμ από την Ισπανία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στον ισπανικό-αμερικανικό πόλεμο του 1898, η Χαγκάτνια παρέμεινε η έδρα της κυβέρνησης υπό την αμερικανική ναυτική διοίκηση. Μέχρι το 1940, ο πληθυσμός της πόλης είχε αυξηθεί σε περίπου 10.000 που περιείχε σχεδόν το ήμισυ των κατοίκων του νησιού. Ενώ οι διπλανοί οικισμοί της Χαγκάτνιας δημιουργήθηκαν για τους μετανάστες από τα Νησιά Καρολίνες το 1899-1900. Το Γκουάμ κατελήφθη από τις ιαπωνικές δυνάμεις στις 8 Δεκεμβρίου του 1941. Ήταν προσβολή για τους κατοίκους του νησιού όταν οι νέοι ιδιοκτήτες τους, οι Ιάπωνες, μετονόμασαν το Γκουάμ σε Ōmiya-jima (ιαπ.: 大 宮 島, δηλαδή Μεγάλο Ιερό Νησί, και την Χαγκάτνια σε Akashi (ιαπ.: 明石, δηλαδή κόκκινη ή λαμπερή πέτρα). Το 1944 κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης του Γκουάμ από τους Ιάπωνες, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, η πόλη υπέστη σοβαρές καταστροφές από το ναυτικό βομβαρδισμό των ΗΠΑ. Πολλοί πρώην κάτοικοι εγκαταστάθηκαν σε άλλα μέρη του Γκουάμ μετά τον πόλεμο. Ως μέρος του σχεδίου ανασυγκρότησης του Γκουάμ, το Ναυτικό των Η.Π.Α. κατασκεύασε νέους ευθείς δρόμους στην πόλη που πέρασαν από τα υπάρχοντα οικόπεδα και δημιούργησαν πολλά οικόπεδα με πολλαπλούς ιδιοκτήτες. Αυτό εμπόδισε την ανάπτυξη της πόλης μέχρι σήμερα. Τον Δεκέμβριο του 1944 στο Γκουάμ έλαβαν χώρα οι ταραχές της Χαγκάτνιας, ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς στρατιώτες που στάθμευαν στο νησί.
Οίκος των Σαλίων

Ο Οίκος των Σαλίων ή της Φραγκονίας είναι ένας δυναστικός Οίκος με μέλη του δούκες της Φραγκονίας. Τέσσερα μέλη του έγιναν βασιλείς της Γερμανίας, που στέφθηκαν στη Ρώμη (1027-1125). Διαδέχθηκε τον Οίκο των Οθωνιδών, που ήταν ο πρώτος στη Γερμανία και είχε επιγαμία με αυτόν. Η Οθωνίδες είχαν συγκροτήσει το κράτος της Γερμανίας και οι Σάλιοι ανέπτυξαν ένα διοικητικό σύστημα βασισμένο σε δημοσίους υπαλλήλους που εξαρτιόταν στο στέμμα. Η Έριδα της Περιβολής του Ερρίκου Δ΄ με τον πάπα αποδυνάμωσε την κεντρική εξουσία. Τον Οίκο των Σαλίων διαδέχθηκε ο Οίκος των Χοενστάουφεν, που και αυτός είχε επιγαμία με τον Οίκο των Σαλίων.

 Το αρχαιότερο μέλος είναι ο Βέρνερ κόμης του Σπέυερ και του Βορμς, περιοχές του δουκάτου της Φραγκονίας. Ο γιος του Κορράδος ο ερυθρός νυμφεύτηκε τη Λιουτγάρδη, κόρη του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Ο γιος τους Όθων Α΄ έγινε δούκας της Καρινθίας (978-1004). Ο Όθωνας Α΄ είχε γιο τον Ερρίκο κόμη του Σπέυερ και του Βορμς, πατέρα του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας: το 1024 απεβίωσε ο Ερρίκος Β΄ τη Γερμανίας, τελευταίος των Οθωνιδών και εξάδελφος του Όθωνα Α΄ της Καρινθίας και το 1026 οι εκλέκτορες εξέλεξαν τον Κορράδο Β΄ ως βασιλιά της Γερμανίας. Το 1026 στο Μιλάνο στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("βασιλιάς της Ιταλίας") και το 1032 κληρονόμησε το βασίλειο της Βουργουνδίας (της Αρλ). Το 1039 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄. Ο γιος του Ερρίκος Γ΄ήδη από το 1028 ήταν βασιλιάς της Γερμανίας. Έκανε τον καθεδρικό του Σπέυερ τον μεγαλύτερο στη Δυτική Ευρώπη. Την αντίληψή του ότι τα δουκάτα δεν ήταν κληρονομικά, αλλά ότι ο βασιλιάς τα διαθέτει κατά την κρίση του, κατάφερε να την επιβάλλει. Ο δούκας της Λωρραίνης που αντέδρασε, νικήθηκε. Επιβλήθηκε στους δούκες επειδή είχε την υποστήριξη της Εκκλησίας. Το 1046 έκανε να παύσει το Σχίσμα και ο πάπας να μην εξαρτάται από τους ευγενείς της Ρώμης. Απεβίωσε το 1056. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Δ΄ από τον οποίο το 1075 ο δυναμικός Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ απαίτησε να παραιτηθεί της εξουσίας του στην Εκκλησία της Γερμανίας (Έριδα της Περιβολής). Όταν ο Γρηγόριος Ζ΄ πρότεινε την υπεροχή του πάπα έναντι του βασιλιά, οι δυσαρεστημένοι δούκες τον υποστήριξαν. Απείλησε με αφορισμό τους ιερείς που θα υποστήριζαν τον Ερρίκο Δ΄, τον οποίο αφόρισε. Στην αρχή ο Ερρίκος Δ΄ πήγε το 1077 να ζητήσει τη συγγνώμη του πάπα, αλλά μετά συνέχισε να δίνει εκείνος τα εκκλησιαστικά αξιώματα, μάλιστα διόρισε τον αντίπαπα Κλήμη Γ΄. Απεβίωσε το 1106 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Ε΄. To 1122 έληξε η Έριδα με τη συμφωνία (concordat) στο Βορμς, όπου ο πάπας πρότεινε επισκόπους και ο βασιλιάς είχε το δικαίωμα να τους αρνηθεί (veto). Εν τω μεταξύ οι δούκες απέκτησαν στρατό και εξουσίαζαν το φέουδό τους ως πρίγκιπες. Έτσι ο βασιλιάς περιορίστηκε στοα φέουδά του. Αντίθετα στη Γαλλία και την Αγγλία την εποχή αυτή η εξουσία γινόταν πιο συγκεντρωτική. Άλλη συνέπεια της Έριδας ήταν ότι δεν ιδρύθηκαν τον 14ο αι. Πανεπιστήμια. To 1125 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄, τελευταίος των Σαλίων και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Κορράδος Γ΄ Χοενστάουφεν. Αυτό το λήμμα περιέχει ύλη από τη Βιβλιοθήκη Μελετών Χωρών του Κογκρέσου (Library of Congress Country Studies), που είναι κυβερνητικές εκδόσεις των ΗΠΑ στο κοινό κτήμα.
Ζαρίφα Σαουτίεβα

Η Ζαρίφα Σαουτίεβα (ρωσικά: Зарифа Саутиева‎, γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1978) είναι διευθύντρια μουσείου και πολιτική ακτιβίστρια από την Ινγκουσετία. Απολύθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση λόγω των διαμαρτυριών της για αλλαγές στα σύνορα μεταξύ Τσετσενίας και Ινγκουσετίας και στη συνέχεια φυλακίστηκε.

 Η Σαουτίεβα γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1978. Κατά την παιδική της ηλικία αγαπούσε το διάβασμα. Η οικογένειά της περιλαμβάνει δύο αδελφές και έναν αδελφό. Έχει πτυχίο πανεπιστημίου και έζησε στο Σούνζα της Δημοκρατίας της Ινγκουσετία. Είναι μέλος της Επιτροπής Ίνγκους της Εθνικής Ενότητας. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2018 ήταν αναπληρώτρια διευθύντρια του Μνημείου της Μνήμης και της Δόξας στο Ναζράν της Ινγκουσετίας. Ήταν ιδιαίτερα προικισμένη στο έργο της για το μουσείο σχετικά με τη συμμετοχή της κοινότητας. Απολύθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση από τη θέση της ως απάντηση στη συμμετοχή της σε διαμαρτυρίες ενάντια σε αλλαγές στα σύνορα μεταξύ Τσετσενίας και Ινγκουσετίας. Η Σαουτίεβα συνελήφθη στις 27 Μαρτίου 2019 στο Μαγκάς από την αστυνομία, μετά από συγκρούσεις με διαδηλωτές. Υποστηρίζεται ότι οι διαδηλωτές έριξαν ραβδιά, καρέκλες και φράχτες στην αστυνομία, αφού έγιναν προσπάθειες για τη διάλυση της διαμαρτυρίας. Ενώ η Σαουτίεβα χρησιμοποίησε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καταγράψει διαμαρτυρίες, οι ηχογραφήσεις από τον Μάρτιο του 2019 δείχνουν ότι καλεί άλλους διαδηλωτές στην τάξη.Η Σαουτίεβα ήταν ένα από τα 33 άτομα που κρατήθηκαν ως απάντηση στον ρόλο τους στις διαδηλώσεις κατά των συνόρων. Ήταν η μόνη γυναίκα που κρατείτο και η κράτηση της ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου 2019. Κρατήθηκε σε ένα κέντρο στο Ναλτσίκ στην Καμπαρντίνο-Μπαλκαρία. Ισχυρίστηκε ότι, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση, αυτή και άλλοι διαδηλωτές, ήταν θύματα ψυχολογικών βασανιστηρίων και σωματικής βίας. Όταν της ζητήθηκε να δώσει ένα δείγμα γραφής κατά τη διάρκεια της κράτησης, έγραψε ένα ποίημα του Όσιπ Μαντελστάμ.Στις 15/16 Ιανουαρίου 2020, η Σαουτίεβα και άλλοι διαδηλωτές κατηγορήθηκαν για συμμετοχή σε μία εξτρεμιστική κοινότητα. Στις 26 Ιανουαρίου υποβλήθηκε καταγγελία από δικηγόρους από το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ινγκουσετία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με την καταδίκη. Στις 27 Μαρτίου μία ανοιχτή επιστολή, υπογεγραμμένη από περισσότερα από 170 άτομα, ζήτησε την απελευθέρωσή της. Αυτή η εκστρατεία ξεκίνησε από τη συνάδελφο ακτιβίστρια Λέιλα Γκαζντίγιεβα Από τον Μάρτιο του 2020, η δίκη της επρόκειτο να διεξαχθεί ιδιωτικά και η οικογένεια της δεν επιτρέπεται να την επισκεφτεί. Το Συμβούλιο της Ευρώπης βλέπει την Σαουτίβα και τους συναδέλφους της ακτιβιστές, ως πολιτικούς κρατούμενους που κρατούνται από το κράτος.