IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 – Άλμα επί κοντώ γυναικών

Το αγώνισμα του άλματος επί κοντώ γυναικών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 πραγματοποιήθηκε στις 2 και 5 Αυγούστου 2021 στο Νέο Εθνικό Στάδιο της Ιαπωνίας. Συμμετείχαν συνολικά 30 αθλήτριες από 20 χώρες και ήταν η 6η συνεχόμενη χρονιά που πραγματοποιήθηκε το αγώνισμα σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

 Κάθε Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) είχε την δυνατότητα να δηλώσει μέχρι 3 αθλήτριες σε αυτό το αγώνισμα. Το όριο πρόκρισης που έπρεπε να ξεπεράσουν οι αθλήτριες για να κερδίσουν μια θέση στους Αγώνες, ήταν τα 4.70 μέτρα. Το όριο καθορίστηκε από την World Athletics και αποτελεί το υψηλότερο μέχρι στιγμής ολυμπιακό όριο πρόκρισης σε αυτό το αγώνισμα. Επιπλέον, αθλήτριες που δεν ξεπέρασαν το όριο, είχαν τη δυνατότητα να προκριθούν μέσω της θέσης τους στην παγκόσμια κατάταξη. Αυτές που βρίσκονταν υψηλότερα στην λίστα, κέρδισαν μια από τις διαθέσιμες θέσεις, έως ότου να συμπληρωθεί ο αριθμός των 32 αθλητριών. Η περίοδος πρόκρισης ήταν αρχικά από την 1η Μαΐου 2019 έως τις 29 Ιουνίου 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19, η περίοδος τέθηκε σε αναστολή από τις 6 Απριλίου 2020 έως τις 30 Νοεμβρίου 2020, και αργότερα παρατάθηκε μέχρι τις 29 Ιουνίου 2021. Η περίοδος καθορισμού της παγκόσμιας κατάταξης ήταν από την 1η Μαΐου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2020. Οι αθλήτριες είχαν την δυνατότητα να ξεπεράσουν το όριο, σε όλες τις επίσημες διοργανώσεις του ανοιχτού και του κλειστού στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν τον κανόνα της καθολικότητάς, σύμφωνα με τον οποίο μπορούν να συμμετέχουν στο αγώνισμα αθλήτριες που δεν πληρούν τα κριτήρια πρόκρισης, εάν προέρχονται από χώρες που δεν εκπροσωπούνται καθόλου από γυναίκες σε κανένα αγώνισμα του στίβου. Οι ΕΟΕ μπορούν να δηλώσουν τις αθλήτριες στο αγώνισμα οποιαδήποτε στιγμή. Όπως συνηθίζεται από το 1912, το αγώνισμα θα διεξαχθεί σε 2 γύρους. Έναν προκριματικό και τον τελικό. Σε κάθε έναν απ' αυτούς οι άλτριες καλούνται να ξεπεράσουν συγκεκριμένα ύψη. Για κάθε ύψος, κάθε αθλήτρια έχει στην διάθεσή της 3 προσπάθειες. Εάν και στις 3 ρίξει τον πήχη, βγαίνει εκτός αγώνα. Στον προκριματικό γύρο, ορίζεται ένα όριο το οποίο οι άλτριες πρέπει να υπερβούν, προκειμένου να περάσουν στον τελικό (πχ. το 2016 ήταν τα 4.60μ.). Ο πήχης ξεκινάει από χαμηλότερα ύψη και φτάνει μέχρι αυτό το όριο. Υπάρχουν 12 διαθέσιμες θέσεις στον τελικό. Εάν λιγότερες από 12 αθλήτριες ξεπεράσουν το προκριματικό όριο, οι διαθέσιμες θέσεις δίνονται στις άλτριες με τις επόμενες καλύτερες επιδόσεις. Στον τελικό, ο πήχης ξεκινάει από ύψη λίγο χαμηλότερα του ορίου πρόκρισης. Τα ύψη αυξάνονται σταδιακά, μέχρι να βγουν εκτός αγώνα όλες οι αθλήτριες. Η αθλήτρια που τερμάτισε στο υψηλότερο ύψος, είναι η νικήτρια. Εάν 2 ή περισσότερες αθλήτριες έχουν τερματίσει στο ίδιο ύψος, προηγείται η άλτρια που χρειάστηκε τις λιγότερες προσπάθειες για να το ξεπεράσει. Εάν πάλι χρειάστηκαν τις ίδιες προσπάθειες, υπερέχει αυτή που είχε τις λιγότερες αστοχίες καθ' όλη την διάρκεια του αγώνα. Πρίν του Αγώνες του 2020, τα παγκόσμια, ολυμπιακά και τοπικά ρεκόρ, είχαν ως εξής: Όλες οι ώρες είναι στην Τοπική ώρα Ιαπωνίας ( UTC + 9 ) Πρόκριση: 4,70 (Q) ή οι 12 αθλήτριες με την καλύτερη επίδοση (q)
Κομητεία του Τραέττο

Η Κομητεία του Τραέττο (Contado di Traetto) ήταν έδαφος, φέουδο, του Δουκάτου της Γκαέτα και με την Λομβαρδική κατάκτηση της περιοχής διεκδικούνταν και από το Πριγκιπάτο της Κάπουα και τέλος πέρασε στο Βασίλειο της Νάπολης. Μέχρι το 1064 κυβερνούνταν από την Οικογένεια Καετάνι και τελευταία η οικογένεια Καράφα έως το 1806 που καταργήθηκαν οι τίτλοι ευγενείας στην Ιταλία. Η Κομητεία αρχικά δημιουργήθηκε όταν ο Πάπας Ιωάννης Η΄ παραχώρησε τις πόλεις Φοντί και Τραέττο, που ανήκαν στις παπικές κτήσεις, στο Δουκάτο της Γκαέτα σαν ανταμοιβή στον δούκα Ντοκιμπίλη Α΄ της Γκαέτα για το σπάσιμο της συμμαχίας που είχε με τους Σαρακηνούς. Κυβερνήθηκε σαν τμήμα του Δουκάτου της Γκαέτα και το 990 ή 991 ο Νταουφέριος, γιος του Γρηγόριου κόμη του κάστρου Αρτζέντο κι εγγονός του δούκα Μαρίνου Β΄ της Γκαέτα, έγινε ο πρώτος του δούκας.

 Γρηγόριος Νταουφέριος Α΄, 1ος δούκας, 990 ή 991 - 1025Εντερράλντο Α΄, κόμης, 1004 ή 1005 - γύρω στα 1025 - 1026 Μαρίνος Α΄, κόμης, 1006 - 1064 Ιωάννης, κόμης, Λάντο, δούκας, 1004 ή 1005 - 1047 ή 1048 Νταουφέριος Β΄, δούκας, 1047 ή 1048 - ?Βερνάδος, κόμης, 1047 ή 1048 - ? Εντερράλντο Β΄, κόμης, γύρω στα 1064 Νταουφέριος Γ΄, κόμης, γύρω στα 1064 Πανδόλφος, κόμης, γύρω στα 1064 Ιορδάνης Α΄ της Κάπουα, πρίγκιπας της Κάπουα, κόμης, 1064 - 1090 Ριχάρδος Β΄ της Κάπουα, πρίγκιπας της Κάπουα, κόμης, 1090 - 1106 Ροβέρτος Α΄ της Κάπουα, πρίγκιπας της Κάπουα, κόμης, 1106 - 1111 Γοδεφρείδος ντελλ΄ Ακουίλα Ριχάρδος Γ΄ της Κάπουα, πρίγκιπας της Κάπουα, κόμης, 1090 - 1106 Ρικάρντο Α΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, 1106 - γύρω στα 1130 Ρικάρντο Β΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, γύρω στα 1130 - ? Ρικάρντο Γ΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Ρογήρος Α΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Ρογήρος Β΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Ρικάρντο Δ΄ ντελλ΄ Ακουίλα, κόμης, Γιοβάννα ντελλ΄ Ακουίλα, κόμισα, Λοφρέντο Καετάνι, κόμης, σύζυγος της Γιοβάννας, Νίκολα Καετάνι, κόμης Ονοράτο Α΄ Καετάνι, κόμης, ? - 1402 Ονοράτο Β΄ Καετάνι, κόμης, 1402 - ?Χριστόφορος Καετάνι, κόμης, 1402- ? Ονοράτο Γ΄ Καετάνι, κόμης, Πρόσπερο Κολόννα, δούκας Βεσπασιανός Κολόννα, κόμης Τζούλια Γκονζάγκα, κόμισαΛουίτζι Γκονζάκα, κόμης Άννα Καράφα του Στιγκλιάνο, κόμισα Αντόνιο Καράφα, κόμης, 5 Αυγούστου 1690 - ? Gaetano Ciuffi, Memorie storiche ed archeologiche della città di Traetto
Σεσίλια Ροτ

Η Σεσίλια Ροτ (Cecilia Roth) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [seˈsilja rot], γεννημένη στις 8 Αυγούστου 1956, είναι Αργεντινή ηθοποιός. Η Ροτ γεννήθηκε στο Μπουένος Άιρες, Αργεντινή σε μια ιουδαϊκή οικογένεια. Η Σεσίλια Ροτ έχει κάνει εμφανίσεις σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Μετά από να εργαστεί στην Αργεντινή σε διάφορες ταινίες μετακόμισε στην Ισπανία, όπου άρχισε μια συχνή συνεργασία με το σκηνοθέτη Πέδρο Αλμοδόβαρ. Η Ροτ συνέχισε να εμφανίζεται σε επτά από τις ταινίες του, είτε ως πρωταγωνιστικός, δεύτερος ρόλος ή σύντομη εμφάνιση. Ζούσε με τον Αργεντινό μουσικό Φίτο Πάες μερικά χρόνια, με τον οποίο υιοθέτησε ένα παιδί. Ο Φίτο έγραψε το τραγούδι «Cecilia» γι' αυτή. Το τραγούδι είναι για τη σχέση τους και μια παθιασμένη επιστολή αγάπης προς αυτήν. Είναι επίσης η αδελφή του Αργεντινού μουσικού Αριέλ Ροτ, μέλος του πρώην συγκροτήματος "Los Rodríguez".

 Dolor y gloria (Πόνος και δόξα) (2019) Migas de pan (2016) I'm So Excited (Δεν κρατιέμαι) (2013) Epitafios 2: El final ahora tiene dos caras (2009) Tratame bien Martin Fierro Gold (2009) Resurrectores (2007) Epoxy (2007) Las películas de mi padre (2007) Sofacama (2006) Amas de Casa Desesperadas (αργεντινή τηλεοπτική σειρά) - ισπανική έκδοση του Desperate Housewives (Νοικοκυρές Σε Απόγνωση) (2006) La intrusa (2005) Otros días vendrán (2005) Luisa Sanfelice (2004) Epitafios (2004) La hija del caníbal (2003) Kamchatka (2002) Deseo (2002) Hable con ella (Talk to her) (Μίλα της) (2002) Pernicioso vegetal (2002) Vidas privadas (2001) Antigua vida mía (2001) Afrodita, el sabor del amor (2001) Una noche con Sabrina Love (2000) Segunda piel (2000) Todo sobre mi madre (Όλα για τη μητέρα μου) (1999) Cenizas del paraíso (1997) Martín (hache) (1997) Caballos salvajes (1995) La balada de Donna Helena (1994) Desencuentros (1992) Un lugar en el mundo (1992) Vivir mata (1991) La dama del bosque (1989) Los amores de Kafka (1988) The Stranger (1987) El jardín secreto (1984) ¿Qué he hecho yo para merecer esto? (Μια ζωή ταλαιπωρία) (1984) El señor Galíndez (1984) Una pequeña movida (1983) Entre tinieblas (Αμαρτωλές καλόγριες) (1983) Historias paralelas (1983) Octubre, 12 (1982) Laberinto de pasiones (Labyrinth of Passions) (Λαβύρινθος του πάθους) (1982) Best Seller (1982) Trágala, perro (1981) Just a Film (Una película) (1981) Pepe, no me des tormento (1981) Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón (Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια) (1980) Arrebato (1980) Cuentos eróticos (1980) El curso en que amamos a Kim Novak (1980) Reproches (1980) La familia, bien, gracias (1979) Verdes praderas (1979) De fresa, limón y menta (1978) Crecer de golpe (1977) No toquen a la nena (1976) Βραβείο Γκόγια για την καλύτερη ηθοποιό στο Martín (hache). Βραβείο Γκόγια για την καλύτερη ηθοποιό στο Todo sobre mi madre (Όλα για τη μητέρα μου) Η Σεσίλια Ροτ στο IMDb Η Σεσίλια Ροτ στο Cinenacional.com (Ισπανικά) Βιογραφία της Σεσίλια Ροτ στο biografias.es (Ισπανικά) Βιογραφία της Σεσίλια Ροτ στο Publispain Αρχειοθετήθηκε 2016-03-05 στο Wayback Machine.(Ισπανικά) Βιογραφία της Σεσίλια Ροτ στο elmulticine.com (Ισπανικά)
Λιούπκο Πέτροβιτς

Ο Λιούπκο Πέτροβιτς (γεννήθηκε 15 Μαϊου 1947) είναι Γιουγκοσλάβος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Αν και ως ποδοσφαιριστής δεν είχε κάποια μεγάλη διάκριση, μιας και αγωνίστηκε σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του στην κροατική ΝΚ Όσιγιεκ αλλά και σε αμερικάνικες ομάδες που συμμετείχαν σε πρωταθλήματα ποδοσφαίρου κλειστού χώρου, παρ' όλα αυτά έχει αρκετές διακρίσεις ως προπονητής, με κυριότερη αυτή της κατάκτησης του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ του 1991 με τον Ερυθρό Αστέρα.

 Ο Λιούπκο Πέτροβιτς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του ποδοσφαίρου στην Όσιγιεκ, με την οποία υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο το 1967. Στην ομάδα της Κροατίας παρέμεινε μέχρι το 1979, χωρίς να έχει καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 1979 άφησε την Ευρώπη και ταξίδεψε στις ΗΠΑ. Από τότε και μέχρι το τέλος της καριέρας του αγωνίστηκε σε αμερικάνικες ομάδες που συμμετείχαν σε πρωταθλήματα ποδοσφαίρου κλειστού χώρου και συγκεκριμένα στις Μπούφαλο Στάλιονς, Κάνσας Κόμετς και Ινφέρνο Φοίνιξ. Κατάφερε να πετύχει κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στις αμερικάνικες ομάδες 102 γκολ σε σύνολο 110 εμφανίσεων. Το 1982, ο Λιούμπκο Πέτροβιτς αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να τερματίσει την πολυετή καριέρα του σε ηλικία 35 ετών. Μετά το τέλος της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής, ο Λιούπκο Πέτροβιτς αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Ο Πέτροβιτς εργάστηκε ως προπονητής σε αρκετές χώρες του κόσμου και συγκεκριμένα στις: Κροατία, Ισπανία, Σερβία, Ουρουγουάη, Ελλάδα, Αυστρία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κίνα, Βουλγαρία, Καζακστάν και Βοσνία. Συγκεκριμένα, οι ομάδες στις οποίες έχει εργαστεί ως προπονητής είναι οι: ΝΚ Όσιγιεκ, Εσπανιόλ, Σπάρτακ Σουμπότιτσα, Βοϊβοντίνα, Ραντ Βελιγραδίου, Ερυθρός Αστέρας, Ατλέτικο Πενιαρόλ, ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός Πειραιώς, Γκράτσερ ΑΚ, Αλ Αχλί Ντουμπάι, Σαγκάη Σένσουα, Λέφσκι Σόφιας, Μπεϊτζίνγκ Γκουοάν, Λίτεξ Λόβετς, Λίτεξ Λόβετς, ΟΦΚ Βελιγραδίου, Κροάτια Σέσβετε, ΝΚ Λοκομοτίβα, ΦΚ Ταράζ και Σαράγεβο. Εκτός των άλλων, έχει διατελέσει ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου νέων της Γιουγκοσλαβίας (1988). Ως προπονητής 2 Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας: 1989, 1991 1 ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ: 1991 1 Πρωτάθλημα Σερβίας: 1995 2 Κύπελλα Σερβίας: 1995, 1996 1 Πρωτάθλημα Βουλγαρίας: 2001 1 Κύπελλο Βουλγαρίας: 2004 1 Κύπελλο Κίνας: 2003 Το προφίλ του Λιούπκο Πέτροβιτς στο worldfootball.net Το προφίλ του Λιούπκο Πέτροβιτς στο transfermarkt.co.uk Προπονητές του Ολυμπιακού Πειραιώς με ολιγόμηνη θητεία
Μεσιέ 34

Το Μεσιέ 34 (γνωστό και ως Μ39 και NGC 1039) είναι ανοικτό σμήνος αστέρων σε απόσταση περίπου 1.400 ετών φωτός από τη Γη, στον αστερισμό Περσέα.

 Το Μεσιέ 34 πιθανώς ανακαλύφθηκε από τον Giovanni Batista Hodierna πριν το 1654. Ο Σαρλ Μεσιέ το ανακάλυψε ανεξάρτητα τις 25 Αυγούστου 1764. Το Μεσιέ 34 αποτελείται από 100 αστέρες και η πραγματική διάμετρός του υπολογίζεται ότι είναι 14 έτη φωτός. Η εμφάνισή του επηρεάζεται από ένα κοντινό αστέρα με μέγεθος 7,3, ενώ το λαμπρότερο μέλος του είναι μεγέθους 7,9. Η ηλικία του υπολογίζεται γύρω στα 180 εκατομμύρια έτη. Messier 34, SEDS Messier pages Messier 34 Amateur Image by Waid Observatory
Σημαία της Κούβας

Η σημαία της Κούβας καθιερώθηκε στις 20 Μαΐου 1902 και περιέχει ένα φόντο με πέντε μπλε και άσπρες λωρίδες και ένα κόκκινο τρίγωνο στον ιστό με ένα λευκό πεντάκτινο αστέρι.

 Οι ρίζες της σημαίας χρονολογούνται από το 1849, όταν άρχισαν να εμφανίζονται διάφορα κινήματα για ανεξαρτησία από την Ισπανία, κυρίως ανάμεσα σε Κουβανούς εξορίστους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κουβανοί εξόριστοι υπό την αρχηγία του Ναρσίσο Λόπες υιοθέτησαν μία σημαία που πρότεινε ο Μιγκέλ Τέουρμπε Τολόν. Το σχέδιό της αποτελούνταν από τρεις μπλε λωρίδες, σύμβολο της θάλασσας, από την οποία περιβάλλεται το νησί της Κούβας. Υπάρχουν επίσης δύο λευκές συμβολίζουν την αγνότητα του πατριωτισμού. Το ερυθρό τρίγωνο συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στο βωμό της ανεξαρτησίας, την οποία υποδηλώνει το τρίγωνο. Ο Λόπες χρησιμοποίησε τη σημαία σε δύο ναυμαχίες. Το 1869, η σημαία του Λόπες καθιερώθηκε ως εθνικό πανό από το Κογκρέσο της Δημοκρατίας της Εμπόλεμης Κούβας. Έπειτα από την κατάληψη της Κούβας από τις ΗΠΑ, σημαία της χώρας έγινε η Αστερόεσσα, από το 1899 μέχρι την ανεξαρτησία. Το 1902 υψώθηκε η κουβανέζικη εθνική σημαία, ως σύμβολο ανεξαρτησίας. Έκτοτε χρησιμοποιείται ανελλιπώς και με την ίδια μορφή από την Επανάσταση του 1959. Η σημαία της Κούβας ενέπνευσε και το σχεδιασμό άλλων σημαιών, όπως τη σημαία του Πουέρτο Ρίκο, η οποία όμως έχει λόγο 3:2. Επηρέασε επίσης το σχέδιο της σημαίας των Φιλιππίνων και επίσης της σημαίας του κινήματος των Καταλανών αυτονομιστών, για ανεξαρτησία από την Ισπανία. Σημαίες και εμβλήματα της Κούβας Σημαίες του κόσμου:Κούβα (Αγγλικά)
Φριτς Κλάιν

Ο Φριτς Κλάιν (γερμανικά:Fritz Klein ,24 Νοεμβρίου 1888 - 13 Δεκεμβρίου 1945) ήταν Γερμανός ναζί γιατρός και εγκληματίας πολέμου και απαγχονίστηκε για το ρόλο του στις φρικαλεότητες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν Μπέλζεν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.

 Ο Κλάιν γεννήθηκε στο Feketehalom της Αυστροουγγαρίας (τώρα Codlea στην κεντρική Ρουμανία).Ο ίδιος θεωρήθηκε εθνοτικός Γερμανός. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία στη Ρουμανία, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στη Βουδαπέστη μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έζησε και εργάστηκε ως γιατρός στο Ζιμπενμπύργκεν (Siebenbürgen στη Τρανσυλβανία) της Ρουμανίας. Το 1939, ως Ρουμάνος πολίτης, επιστρατεύτηκε στον ρουμανικό στρατό, όπου μετά το ξέσπασμα του πολέμου με τη Σοβιετική Ένωση το 1941 υπηρέτησε ως παραϊατρικός στο Ανατολικό μέτωπο. Τον Μάιο του 1943, ο Ρουμάνος δικτάτορας Μάρσαλ Ιόν Αντονέσκου ,έπειτα από αίτημα του Χίτλερ να αποδεσμεύσει τους Γερμανούς από τον Ρουμανικό Στρατό, τους έστειλε στο γερμανικό στρατό. Ως εκ τούτου, ο Κλάιν έγινε στρατιώτης στα Waffen-SS, ήταν εγγεγραμμένος στο Κεντρικό γραφείο προσωπικού των SS και στάλθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Στις 15 Δεκεμβρίου 1943, έφτασε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, όπου στην αρχή υπηρέτησε ως γιατρός στρατοπέδευσης στο στρατόπεδο των γυναικών στο Μπιρκενάου. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως γιατρός στο στρατόπεδο των Τσιγγάνων. Συμμετείχε επίσης σε πολλές επιλογές κρατουμένων κατά τη διάρκεια της άφιξης τους στη ράμπα. Τον Δεκέμβριο του 1944 μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νόιενγκαμε, από όπου στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν Μπέλζεν τον Ιανουάριο του 1945. Παρέμεινε στο στρατόπεδο με τον διοικητή Γιόζεφ Κράμερ και παραδόθηκαν μαζί στα βρετανικά στρατεύματα. Ο Κλάιν φυλακίστηκε και αναγκάστηκε να βοηθήσει στη ταφή όλων τα νεκρών σε μαζικούς τάφους. Η Βρετανική Στρατιωτική Μονάδα Κινηματογράφου και Φωτογραφίας φωτογράφισε τον Κλάιν να στέκεται σε έναν μαζικό τάφο, σε μια γνωστή φωτογραφία του 1945 (φαίνεται στα δεξιά). Όταν ρωτήθηκε πώς συμβάδιζαν οι ενέργειές του με τις ηθικές του υποχρεώσεις ως γιατρός, ο Κλάιν δήλωσε περήφανα: «Ο όρκος μου στον Ιπποκράτη λέει να κόψω ένα κομμάτι γάγγραινας από το ανθρώπινο σώμα. Οι Εβραίοι είναι το γαγγρογενές προσάρτημα της ανθρωπότητας. Γι' αυτό τους έκοψα.» Ο Κλάιν και 44 άλλοι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν στη δίκη του Μπέλζεν από βρετανικό στρατιωτικό δικαστήριο στο Λύνεμπουργκ. Η δίκη διήρκεσε αρκετές εβδομάδες, από τον Σεπτέμβριο έως τον Νοέμβριο του 1945. Κατά τη διάρκεια της δίκης, η Ανίτα Λάσκερ κατέθεσε ότι ο Κλάιν συμμετείχε σε επιλογές κρατουμένων για τους θαλάμους αερίου. Καταδικάστηκε σε θάνατο και κρεμάστηκε στη φυλακή Χάμελιν από τον Βρετανό εκτελεστή Άλμπερτ Πιερπόιντ στις 13 Δεκεμβρίου 1945.
Τομμάζο Μοτσενίγκο

Ο Τομμάζο Μοτσενίγκο (Ιταλικά : Tommaso Mocenigo, 1343 - 1423), μέλος της Οικογένειας Μοτσενίγκο ήταν ο 64ος Δόγης της Βενετίας (1414 - 1423) Διοίκησε τον Σταυροφορικό στόλο στην εκστρατεία της Νικόπολης και κέρδισε μια σειρά από μάχες απέναντι στην Δημοκρατία της Γένοβας στην διάρκεια των Πολέμων της Κιότζα (1378 - 1381).

 Εξελέγη δόγης την εποχή που ήταν απεσταλμένος των Βενετών στην Κρεμόνα (1414), δραπέτευσε αμέσως από την πόλη από φόβο μήπως αιχμαλωτιστεί από τον τύραννο Γκαμπρίνο Φοντόλο. Έκανε ειρήνη με τον Τούρκο σουλτάνο άλλα όταν ξέσπασαν ξανά εχθροπραξίες ο στόλος του ηττήθηκε στην Χερσόνησο της Καλλίπολης. Την περίοδο της ηγεμονίας του ο πατριάρχης της Ακυληία Λουδοβίκος του Τεκ προχώρησε σε συμμαχία εναντίον της Βενετίας με τον αυτοκράτορα Σιγισμόνδο. Η Δημοκρατία της Βενετίας κάτω από διπλή απειλή προχώρησε την διετία 1419 - 1420 σε αμυντικές επιθέσεις, κατέλαβε την Ούντινε, την Σιβιντάλ, την Φέλτρε, την Μπελούνο και το μεγαλύτερο τμήμα της επαρχίας Φρίουλι από το πατριαρχείο της Ακυληία. Στην ειρήνη που ακολούθησε στην συνέχεια με την Ουγγαρία τα περισσότερα εδάφη του πατριαρχείου πήγαν στην Βενετία. Ο Τομμάζο Μοτσενίγκο βοήθησε σημαντικά το εμπόριο, ανακατασκεύασε τα ανάκτορα των δόγηδων και την βιβλιοθήκη. Πέθανε σε ηλικία 80 ετών ύστερα από μακρόχρονη ασθένεια και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου, παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων από τον 15ο αιώνα. Δόγηδες της Βενετίας
Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας

Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας είναι γλυπτό σύμπλεγμα σε λευκό μάρμαρο, τοποθετημένο σε υπερυψωμένο βάθρο της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντε λα Βιττόρια στη Ρώμη. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, εξέχοντα γλύπτη της εποχής του, και θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της γλυπτικής της ύστερης εποχής του Ιταλικού Μπαρόκ.

 Το έργο πραγματοποιήθηκε επί παπoσύνης Ιννοκέντιου Ι’ (1644-1655). Όταν ο Ιννοκέντιος ανήλθε στον παπικό θρόνο απέφευγε να εκμεταλλευτεί τις καλλιτεχνικές υπηρεσίες του Μπερνίνι, ο οποίος υπήρξε ευνοούμενος του προηγούμενου πάπα, Ουρβανού Η’, Μπαρμπερίνι (1623-1644). Χωρίς την παπική υποστήριξη ο Μπερνίνι στράφηκε στον Ενετό καρδινάλιο Φεντερίκο Κορνάρο (1579-1653). Ο Κορνάρο είχε επιλέξει την έως τότε άσημη εκκλησία του Τάγματος των Ανυπόδητων Καρμηλιτών, ως τοποθεσία της ταφής του. Εκεί ο Μπερνίνι, κατ΄εντολήν του Κορνάρο, τοποθέτησε το αριστούργημά του. Το γλυπτό σύμπλεγμα φωτίζεται από φυσικό φως το οποίο διηθείται από ένα κρυφό παράθυρο και συμβολοποιείται από επιχρυσωμένες πλαστικές ακτίνες, ως αλληγορία του Αγίου Πνεύματος. Το σύμπλεγμα απεικονίζει δύο μορφές. Η μία, ένας αρχάγγελος Σεραφείμ λογχίζει την Αγία Τερέζα από την Άβιλα, την συνιδρύτρια και προσφάτως αγιοποιηθείσα (1622) πρώτη αγία του Τάγματος των Καρμηλιτών, η οποία απεικονίζεται εκστασιασμένη και ημιλιπόθυμη πάνω σε ένα σύννεφο, υπονοώντας ότι είμαστε μάρτυρες μιας θεϊκής εμφάνισης. Άλλοι μάρτυρες εμφανίζονται στους δύο πλαϊνούς τοίχους. Οι έκτυπες μορφές σε φυσικό μέγεθος των αρρένων μελών της δωρήτριας οικογένειας του έργου, Κορνάρο, εμφανίζονται να συζητούν για το γεγονός σαν να βρίσκονται σε θεωρείο θεάτρου, ενώ στον θόλο είναι στερεωμένες μορφές αγγέλων χερουβείμ. Η σκηνή είναι παρμένη από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της αγίας, ″Η ζωή Τερέζας του Ιησού″, και εξομοιώνεται με την εμπειρία της ερωτικής πράξης. ”Είδα στα χέρια του (ενός αγγέλου Σεραφείμ, που σημαίνει φλογερός), ένα μακρύ χρυσό δόρυ, και στην άκρη του μιά μικρή φωτιά. Με αυτό με διαπέρασε επανειλημμένως ως τα σωθικά μου. Όταν το τράβηξε έξω με άφησε να φλέγομαι με έναν μεγάλο έρωτα προς τον θεό. Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός ώστε με έκανε να βογγώ, και η γλύκα του τόσο κατακλυσμική, που παρακαλούσα να μην τελειώσει.Το έργο κόστισε 12.000 σκούδα, που αντιστοιχούν σε πάνω από €120.000 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ecstasy of St Theresa by Bernini στο Wikimedia Commons
Αρίσβη Λέσβου

Η Αρίσβη είναι χωριό της Λέσβου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Πληθυσμός Αρίσβης 700 και ο Βασίλης Παπαδόπουλος. Μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν Τσουμαϊλή.

 Η Αρίσβη είναι πεδινό χωριό της κεντρικής Λέσβου. Βρίσκεται κοντά στον κεντρικό μυχό του κόλπου Καλλονής, δίπλα στην Καλλονή και στο ρέμα του Τσικνιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Ο οικισμός απέχει 38 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,673 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Τσουμαϊλήκαι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλονής της Λέσβου. Το 1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Αρίσβη. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλονής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλονής και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου. Τα λείψανα της αρχαίας Αρίσβης στον παρακείμενο λόφο του Παλαιοκάστρου, βορειοανατολικά του οικισμού. Σώζονται τμήματα αρχαϊκού περιβόλου με λέσβια τοιχοδομία. Στην ίδια θέση σώζονται λείψανα βυζαντινών κτισμάτων, καθώς πιστεύεται ότι ο λόφος είχε οχυρωθεί κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και μάλιστα πριν από την έλευση των Γενοβέζων, δηλαδή πριν τον 14ο αιώνα. Η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στο κέντρο του οικισμού Ο καταρράκτης «Κλαπάδος» κοντά στην αρχαία Αρίσβη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=_YewkZ7VDfo https://www.youtube.com/watch?v=Dwz6uPSBI60
Ημέρα της Γνώσης

Η Ημέρα της Γνώσης (ρωσικά: День Знаний‎), η οποία συχνά ονομάζεται απλά ως 1η Σεπτεμβρίου, είναι η ημέρα που παραδοσιακά το σχολικό έτος ξεκινά στη Ρωσία και σε πολλές άλλες πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, καθώς και άλλες χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ, εκτός από τη Ρουμανία, στην οποία εμπίπτει στις 11 Σεπτεμβρίου, και την πρώην Ανατολική Γερμανία στην οποία ποικίλλει ανάλογα με συντονισμένο τρόπο.

 Η Ημέρα της Γνώσης προέρχεται από την ΕΣΣΔ, καθώς ιδρύθηκε με Διάταγμα του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ στις 15 Ιουνίου 1984, και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 1 Σεπτεμβρίου. Αυτή η μέρα σηματοδοτεί επίσης το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του φθινοπώρου. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τα παιδιά της πρώτης δημοτικού που έρχονται στο σχολείο για πρώτη φορά και συχνά συμμετέχουν σε μια εορταστική συνέλευση για την ημερομηνία αυτή. Η μέρα περιλαμβάνει επίσης το Πρώτο Κουδούνι (ρωσικά: Первый Звонок), όπου ένα κορίτσι της πρώτης τάξης σηκώνεται στους ώμους ενός αγοριού της 11ης τάξης, και παρελάζουν γύρω, χτυπώντας το πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς. Οι μαθητές άλλων τάξεων μπορεί να αρχίζουν τα μαθήματά τους στις 1 Σεπτεμβρίου ή λίγες μέρες αργότερα, συνήθως χωρίς ιδιαίτερες εκδηλώσεις. Σε πόλεις και χωριά, οι καλοντυμένοι μαθητές έρχονται στο σχολείο με ένα μπουκέτο λουλούδια. Η γιορτή αρχίζει όταν τα παιδιά στέκονται στη γραμμή και γίνονται ευπρόσδεκτοι από τον διευθυντή του σχολείου και τους δασκάλους. Οι μαθητές των ανώτερων τάξεων διαβάζουν ποίηση, εκτελούν τραγούδια και το «Первый звонок» (πρώτο κουδούνι) για τους νεοεισερχόμενους. Παλαιότερα οι μαθητές κρατούσαν τα χέρια των νεότερων μαθητών και τους οδηγούσαν στην τάξη, ενθαρρύνοντάς τους όμορφα. Στη Ρωσία, αναγγέλλουν το «Азбука – наука, а ребятам бука» (Το αλφάβητο είναι μια επιστήμη, αλλά είναι μπαμπούλας για τα παιδιά!).Η 1η Σεπτεμβρίου έχει μια εικονική πολιτιστική κατάσταση στο ρωσόφωνο κόσμο και εκεί αμέσως αναγνωρίζεται, κυρίως σε σχέση με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Για παράδειγμα, ένα πολύ γνωστό ποίημα σύνθημα είναι το η 1η Σεπτεμβρίου είναι η κόκκινη μέρα στο ημερολόγιο (το «κόκκινο» σημαίνει το ειδικό, ρωσικά: первое сентября - красный день календаря). Υπάρχει επίσης η «Μέρα της Τελευταίας Σχολικής Καμπάνας» (στο τέλος του έτους).
Άννα Βορόντσοβα

Η κόμισσα Άννα Κάρλοβνα Βορόντσοβα, το γένος Σκαυρόνσκαγια, 2/18 Δεκεμβρίου 1722 - 31 Δεκεμβρίου / 11 Ιανουαρίου 1776), ήταν μία Ρωσίδα κυρία επί των τιμών, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και ευγενής, εξαδέλφη της αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Ρωσίας. Παντρεύτηκε τον Καγκελάριο Κόμη Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βόροντσοφ .

 Ήταν η κόρη του μεγαλύτερου αδελφού της Αικατερίνης Α' της Ρωσίας, του Καρλ Σαμοϊλόβιτς Σκαβρόνσκι και της Μαρίας Ιβάνοβνα και έγινε δεσποινίδα επί των τιμών στην αυλή της ξαδέλφης της, της πριγκίπισσας Ελισάβετ. Η Ελισάβετ ήταν συμπαθούσε πολύ την ξαδέλφη της και στις 31 Ιανουαρίου 1742 - ένα χρόνο μετά την άνοδο της στο θρόνο - την πάντρεψε με τον Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βόροντσοφ. Στις 25 Απριλίου, έγινε κυρία επί των τιμών. Η Άννα Κάρλοβνα αγαπούσε τις καλές τέχνες και το σπίτι της το επισκέπτονταν συνεχώς καλλιτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες και κυβερνητικοί. Περιγραφόταν ως όμορφη, ευγενική, γοητευτική και ευέξαπτη. Η Άννα Κάρλοβνα βρισκόταν συνεχώς κοντά στην αυτοκράτειρα και η Ελισάβετ ήταν συχνά ανεπίσημα στο σπίτι της, όπου συναντιόταν με όλους τους ξένους κατοίκους της ρωσικής αυλής και χάρη στη σύζυγό του, ο Βόροντσοφ, ο Μεγάλος Καγκελάριος, ασκούσε επιρροή στην εξωτερική πολιτική. Στις 9 Φεβρουαρίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έλαβε το μεγάλο σταυρό του Τάγματος της Αγίας Αικατερίνης. Στις 29 Ιουνίου 1760 η Άννα Κάρλοβνα έγινε επικεφαλής της αυλής της Ελισάβετ. Κατά τη σύντομη βασιλεία του Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας, οι Βορόντσοφ ανήκαν εξ ολοκλήρου στην πλευρά του Αυτοκράτορα και συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που τον συνόδευσαν στις 28 Ιουνίου 1762 στο Ορανιενμπάουμ στο Κρόνσταντ. Αφού χήρεψε το 1767, η κόμισσα Άννα Κάρλοβνα δεν έπαιξε ξανά εξέχοντα ρόλο στην αυλή, αν και ο Τσαρέβιτς Παύλος Πετρόβιτς την αποκαλούσε θεία. Знаменитые россияне 18-19 веков. Биография и портреты. - С.-Петербург .: Лениздат, 1996. - с.31
Αθανάσιος Νάκος

Ο Αθανάσιος Νάκος (8 Ιανουαρίου 1949 -28 Μαρτίου 2013) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, ο οποίος υπηρέτησε ως β' αντιπρόεδρος της Βουλής από το 2012, βουλευτής Μαγνησίας (με τη ΝΔ) από το 1993 και μέλος των κυβερνήσεων του Κώστα Καραμανλή του 2004 και του 2007 ως υφυπουργός Εσωτερικών.

 Γεννήθηκε στο Βόλο, γιος του Σταύρου και της Ροδόπης. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ο Νάκος κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά με επιτυχία στις βουλευτικές εκλογές του 1993. Εξελέγη πρώτος στο νομό Μαγνησίας και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς μέχρι το θάνατό του, το 2013. Κέρδισε δηλαδή τις εκλογές των ετών 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009 και τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012.Έπειτα από την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κώστα Καραμανλή, ο Αθανάσιος Νάκος ανέλαβε στην αρχή υπεύθυνος του Τομέα Αγροτικής Ανάπτυξης και στη συνέχεια του Τομέα Ανάπτυξης. Από τις 10 Μαρτίου 2004 ως τις 7 Οκτωβρίου 2009 υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών. Τον Ιανουάριο του 2011 ανέλαβε τομεάρχης της Προστασίας του Πολίτη. Έπειτα από τη διεξαγωγή των των εκλογών του Μαΐου του 2012 εξελέγη Β΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στο αξίωμα αυτό επανεξελέγη μετά τις επόμενες εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο του 2012. Στη διάρκεια της θητείας του έγιναν χιλιάδες αναπτυξιακά έργα στους δήμους, στα πλαίσια του Σχεδίου "Θησέας". Το όνομά του συνδέθηκε επίσης με την παροχή φυσικού αερίου στα σχολεία, το εθνικό δημοτολόγιο και το θεσμό της μερικής απασχόλησης. Το 2008 ορίστηκε από τον Κώστα Καραμανλή επικεφαλής της Διυπουργικής Επιτροπής για τη Διαχείριση των Στερεών Αποβλήτων σε όλη τη χώρα και κατόρθωσε να κλείσουν 2.500 παράνομες χωματερές στην Ελλάδα και να αντικατασταθούν από σύγχρονους Χώρους Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ). Τον Νοέμβρη του 2008 ανέλαβε την προεδρία του 3ου Παγκόσμιου Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη, που έγινε στην Αθήνα με την παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν. Ο Θανάσης Νάκος πέθανε τo 2013 έπειτα από εγχείριση μπάι πας στην ΜΕΘ του νοσοκομείου "Υγεία", όπου νοσηλευόταν έχοντας παρουσιάσει λοίμωξη του αναπνευστικού. Με την πρώτη σύζυγο του Άννα απέκτησε ένα γιο, τον Σταυρή και μια εγγονή, την Άννα, και με τη δεύτερη σύζυγο του Δανάη απέκτησε μια κόρη, τη Ροδόπη. Έπειτα από τον θάνατο του βουλευτή, την έδρα του κατέλαβε η Ζέττα Μακρή. Πέθανε ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Θανάσης Νάκος, madata.gr, 28-3-2013
Αμάντα Άμπινγκτον

Η Αμάντα Άμπινγκτον (γεννημένη Αμάντα Τζέιν Σμιθ - 28 Φεβρουαρίου 1974) είναι Αγγλίδα ηθοποιός. Γεννήθηκε στο Βόρειο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Χάρτφορντσαϊρ. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της ως Μις Μάρντι και ως Μαίρη Γουάτσον στις τηλεοπτικές σειρές Mr Selfridge και Sherlock αντίστοιχα.

 Μέχρι το 2007, συμμετείχε στην τηλεοπτική σειρά The Bill ερμηνεύοντας διαφορετικούς χαρακτήρες. Κατά την ίδια περίοδο, εμφανίστηκε επίσης στις τηλεοπτικές σειρές Wycliffe, Casualty, Dream Team, The Sins, Shades, Doc Martin, Coupling και Teachers. Το 2005 συμμετείχε στο κωμικό σκετς σόου Man Stroke Woman και την περίοδο 2007-2008 στην κωμωδία After You've Gone με τον Νίκολας Λίντχαρστ. Εμφανίστηκε επίσης σε επαναλαμβανόμενες σειρές όπως οι Bernard's Watch και Case Histories. Το 2013, προστέθηκε στο καστ της τηλεοπτικής σειράς Mr Selfridge ως Μις Μάρντι, δίπλα στους Τζέρεμι Πίβεν και Φράνσις Ο' Κόνορ. Το 2014, η Άμπινγκτον προστέθηκε στο καστ του τρίτου κύκλου της τηλεοπτικής σειράς Sherlock, ως η σύζυγος του Τζον Γουάτσον, τον οποίο ενσάρκωνε ο τότε σύντροφός της Μάρτιν Φρίμαν. Το 2015 συμμετείχε στην τηλεοπτική δραματική σειρά του BBC, Cuffs. Στο θέατρο, τον Αύγουστο του 2018, η Άμπινγκτον εμφανίστηκε στο έργο God of Carnage στον ρόλο της «Ανέτ», το οποίο ανέβηκε στο Βασιλικό Θέατρο στη Μπαθ. Το 2019 είχε τον ρόλο της «Αν» στο έργο του Φλόριαν Ζέλερ, The Son, το οποίο ανέβηκε στο θέατρο Kiln στο Κίλμπερν του Λονδίνου. Αργότερα, την ίδια χρονιά, το έργο μεταφέρθηκε στο θέατρο Duke of York's στο West End. Η Άμπινγκτον υπήρξε ζευγάρι με τον Βρετανό ηθοποιό Μάρτιν Φρίμαν, τον οποίο γνώρισε στα γυρίσματα της ταινίας Men Only το 2000. Το ζευγάρι δούλεψε μαζί στην οθόνη σε παραγωγές όπως οι ταινίες The Debt και Όνειρα γλυκά και οι τηλεοπτικές σειρές The Robinsons και Sherlock. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά και ζούσαν στο Χάρτφορντσαϊρ πριν ανακοινώσουν τον χωρισμό τους το 2016. Αμάντα Άμπινγκτον στην IMDb
Ιβηρική τέχνη

Με τον όρο Ιβηρική τέχνη χαρακτηρίζεται γενικά η τέχνη που αναπτύχθηκε από τους αρχαίους κατοίκους της Ισπανίας τους Ιβήρους. Η Ιβηρική τέχνη παρουσιάζει τρεις χαρακτηριστικές περιόδους: Την πρώτη (αμιγώς ιθαγενή), την δεύτερη με επίδραση της μυκηναϊκής τέχνης και την τρίτη καλούμενη και Ιβηροελληνική τέχνη.

 Η πρώτη και αρχαιότερη αυτή τέχνη γεννήθηκε από την επιθυμία των αρχαίων κατοίκων της Ιβηρικής χερσονήσου να διακοσμήσουν προπαντός τα ιερά τους, να δώσουν μορφή στους θεούς τους καθώς και να εξωραΐσουν αντικείμενα καθημερινής χρήσης περιλαμβάνοντας έτσι σχεδόν άτεχνα απομιμήσεις ζώων, πραγματικών και φανταστικών, κακότεχνα ομοιώματα πολεμιστών και ζωγραφισμένα αγγεία. Η δεύτερη περίοδος αρχίζει με μία επίδραση της μυκηναϊκής τέχνης. Στην αρχή στα αγγεία όπου παρατηρούνται διακοσμημένα με γεωμετρικά σχήματα και αργότερα με θέματα από το φυτικό βασίλειο, καθώς και σε αγάλματα ανθρώπων και ζώων λιγότερο άκομψα της πρώτης περιόδου. Σ΄ αυτή την περίοδο διακρίνονται και εκδηλώσεις κατασκευής μικρών αντικειμένων. Η τέχνη που παρατηρείται στη τρίτη περίοδο λέγεται και Ιβηροελληνική τέχνη επειδή παρουσιάζει εμφανή επίδραση της αρχαίας ελληνικής τέχνης σε όλες τις μορφές της, αν και όπως λέγεται το ελληνικό πνεύμα δεν κατόρθωσε ν΄ απελευθερώσει τον εγχώριο αρχαίο καλλιτέχνη από την υπερβολικό φόρτο των διακοσμήσεων. Εκτός από τις διάφορες παραστάσεις σε μικρά αγάλματα ανάγλυφα και αγγειογραφίες της περιόδου αυτής σημαντικότατο και αντιπροσωπευτικό έργο της περιόδου αυτής θεωρείται η περίφημη προτομή στο Μουσείο του Λούβρου γνωστή ως: η "Κυρία του Έλτσε" που εκτός του φόρτου των κοσμημάτων έχει απόλυτα σαφή τον αρχαϊκό ελληνικό τύπο του 5ου αιώνα π.Χ.
Λάντσκνεχτ

Οι Λάντσκνεχτ (γερμανικά: Landsknecht προφέρεται: [lanʦ.knɛçt], πεδινός υπηρέτης) ήταν μισθοφόροι με πολύχρωμη ενδυμασία και τρομερή φήμη, εξ αιτίας του μαχητικού πνεύματος και της στρατιωτικής αποτελεσματικότητας τους, αλλά και της ωμής βίας την οποία ασκούσαν ενάντια σε εχθρούς και απλούς πολίτες. Αποτέλεσαν σημαντική στρατιωτική δύναμη μεταξύ του 15ου και του 16ου αιώνα στην Ευρώπη. Απαρτίζονταν κυρίως από γερμανούς δορατοφόρους και ιπποκόμους.

 Ο Μαξιμιλιανός Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε τα πρώτα μισθοφορικά τμήματα των Λάντσκνεχτ το 1487. Ανέθεσε την οργάνωσή τους στον Γκέοργκ φον Φρούντσμπεργκ, που μερικές φορές αναφέρεται ως ο Πατέρας των Λάντσκνεχτ. Έλαβαν μέρος σχεδόν σε κάθε στρατιωτική εκστρατεία του 16ου αιώνα, μερικές φορές πολεμώντας στο πλευρό και των δύο αντιπάλων. Οι Λάντσκνεχτ, οι οποίοι βασίστηκαν τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των Ελβετών μισθοφόρων (αρχικά χρησιμοποιώντας Ελβετούς εκπαιδευτές), τελικά συνέβαλαν στον παραγκωνισμό των Ελβετών μισθοφόρων, των οποίων ο στρατιωτικός σχηματισμός βασιζόταν υπερβολικά στη μάχη σώμα με σώμα, καθώς έγιναν ευάλωτοι λόγω της αύξησης της δύναμης πυρός των αρκεβούζιων και του πυροβολικού. Το γαλλικό πυροβολικό και η ισπανική δύναμη πυρός επέφεραν σοβαρά πλήγματα στους ελβετικούς σχηματισμούς, ενώ οι Λάντσκνεχτ τους αντιμετώπιζαν με επιτυχία στο πεδίο της μάχης.Οι Λάντσκνεχτ χρησιμοποιούσαν με φειδώ τα πυροβόλα όπλα τους, ενώ αρκετοί ήταν απλά δορατοφόροι. Ωστόσο, με τον καιρό, έκαναν όλο και περισσότερο τακτική χρήση των πυροβόλων όπλων, εν σχέσει με τους Ελβετούς, καθώς στηρίζονταν όλο και λιγότερο στα δόρατα. Ως αυτοκρατορικά στρατεύματα, συχνά πολεμούσαν σε μεικτούς σχηματισμούς μαζί με Ισπανούς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βασιλιά της Ισπανίας και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Καρόλου Ε΄. Στο πλευρό των Ισπανών πραγματοποίησαν ευρεία χρήση του αρκεβούζιου και αργότερα του μουσκέτου. Οι Λάντσκνεχτ συνήθως προέρχονταν από τη Σουηβία, την Αλσατία, το Τυρόλο και τη Ρηνανία. Τέρθιο
Λορέντσο Πιρέττο

Ο σεβασμιότατος Λορέντσο Πιρέττο (ιταλικά: Lorenzo Piretto, ο οποίος γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1942) είναι αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στη Σμύρνη της Τουρκίας, για την οποία υποδείχθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2015, αντικαθιστώντας τον Ρουτζέρο Φραντσεσκίνι (Ruggero Franceschini).

 Γεννήθηκε στο Ματσέ (Mazzè) της επαρχίας Τορίνο στις 15 Δεκεμβρίου 1942. Εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών και χειροτονήθηκε ιερέας το 1966. Από το 1983 ως το 2005 διετέλεσε καθηγητής της Ιταλική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά, κοντά στην Κωνσταντινούπολη και από το 2004 είναι εφημέριος της εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου, επίσης στην Κωνσταντινούπολη. Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Σμύρνης στις 20 Δεκεμβρίου 2015 από τον αρχιεπίσκοπο Μπόγκος Λεβόν Ζεκιγιάν.Στις 8 Δεκεμβρίου 2020, ο Πάπας Φραγκίσκος αποδέχθηκε την παραίτησή του, λόγω ορίου ηλικίας. Catholic Hierarchy
Νανόφιδο

Το νανόφιδο, Eirenis modestus (Martin, 1838) ή αλλιώς θαμνόφιδο (διεθνής κοινή ονομασία: Ring-headed Dwarf Snake) είναι ένα μεσαίου μεγέθους φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για ακίνδυνο και μη δηλητηριώδες φίδι. Στην χώρα μας απαντά το υποείδος Eirenis modestus semimaculatus (Böttger, 1876).

 Το νανόφιδο είναι ένα αρκετά λεπτό φίδι με μέγιστο μήκος τα 70 cm, συνήθως όμως τα ενήλικα είναι πολύ μικρότερα. Το δέρμα του είναι λείο και οι άκρες των φολίδων είναι ελαφρώς πιο σκούρες από τα κέντρα. Η ανώτερη επιφάνεια του σώματος έχει ομοιόμορφο κιτρινοκάστανο, γκριζωπό-καφέ ή κοκκινωπό-καφέ χρώμα, ενώ η κατώτερη γυαλιστερό λευκό. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα άτομα σε αρκετούς πληθυσμούς, όπου εμφανίζουν σειρές από μαύρες κηλίδες στην επιφάνεια του σώματος (υποείδος Ε. modestus semimaculatus). Γύρω από το λαιμό διακρίνεται μια ζώνη με σκούρες κηλίδες σε σχήμα ημισελήνου χωρισμένη από το κεφάλι από μια ανοιχτόχρωμη λωρίδα. Εξαπλώνεται κυρίως στην περιοχή του Καυκάσου (Αρμενία, Ν. Αζερμπαϊτζάν, Α. Γεωργία, Ν. Ρωσία), στην Τουρκία, στο Ιράν, αλλά και στην Ελλάδα. Στη χώρα μας απαντάται μόνο σε ορισμένα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου: Αλατονήσι, Φούρνοι, Κάλυμνος, Καστελλόριζο, Λέρος, Λέσβος, Σαμιοπούλα, Σάμος, Σύμη και Χίος. Η παρουσία του στην Α. Θράκη και στο Ιράκ απαιτεί επιβεβαίωση. Προτιμά ξηρές, βραχώδεις περιοχές με αραιή βλάστηση. Μπορεί επίσης να βρεθεί σε δασικές, αγροτικές και καλλιεργούμενες εκτάσεις. Δραστηριοποιείται κυρίως κατά την αυγή και το σούρουπο, αλλά και σε σκιερές περιοχές κατά τη διάρκεια της μέρας. Κρύβεται κάτω από πέτρες και σε ρωγμές και μερικές φορές ανά μικρές ομάδες. Κυνηγά δραστήρια ασπόνδυλα (συνήθως ακρίδες, γρύλους και σκαθάρια, αλλά και σαρανταποδαρούσες και σκορπιούς) και μικρές σαύρες. Ενεργό μεταξύ Μαρτίου και Οκτωβρίου. Το ζευγάρωμα πραγματοποιείται μέχρι τον Ιούνιο. Είναι ωοτόκο και τα θηλυκά γεννούν 3-8 αυγά τον Ιούλιο, ενώ η εκκόλαψη των αυγών γίνεται το Σεπτέμβριο.
Αγρός Κέρκυρας

Ο Αγρός είναι χωριό της Κέρκυρας. Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αγρός είναι ημιορεινός οικισμός στο Β.ΒΔ. τμήμα της Κέρκυρας. Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Βελονάδες και Σκριπερό, ακριβώς δίπλα στον Άγιο Αθανάσιο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 212. Απέχει 26 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Γουβιάς). Στην τοπική κοινότητα Αγρού ανήκουν και οι οικισμοί Ασπιωτάδες, Μανατάδες και Ραφαλάδες. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,174 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Περιάγρων του νομού Κέρκυρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγρού. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγρού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Γεωργίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Γεωργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας. Ο Αγρός είναι από τα παλαιότερα χωριά της Κέρκυρας. Ο κεντρικός δρόμος του κατασκευάστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες το 1850. Η εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στη δυτική είσοδο του οικισμού Η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου μέσα σε ελαιώνα που χρονολογείται στα 1780 και είναι πρόσφατα ανακαινισμένη Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=7AuR40Hp45Y
Ελλάδα Έχεις Ταλέντο

Το Ελλάδα έχεις ταλέντο είναι ελληνική εκπομπή ταλέντων (talent show) προβάλλεται στον ΑΝΤ1 όπου ήταν αρχικά (2007-2012) και ύστερα από τον Ιανουάριο του 2022, ενώ προβαλλόταν (2017-2018) στον ΣΚΑΪ. Η εκπομπή βασίζεται στο βρετανικό talent show που δημιούργησε ο Simon Cowell, Britain's Got Talent. Μέχρι στιγμής έχουν μεταδοθεί εφτά κύκλοι επεισοδίων με τον έβδομο να κάνει πρεμιέρα στις 8 Ιανουαρίου 2022, ξανά στον ΑΝΤ1.

 Το παιχνίδι αποτελείται από τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση του παιχνιδιού είναι οι Auditions όπου τα υποψήφια ταλέντα εμφανίζονται για πρώτη φορά μπροστά στους κριτές και το κοινό. Από εκεί έχοντας αποσπάσει την πλειοψηφία των Ναι από την κριτική επιτροπή περνούν στη δεύτερη φάση. Η δεύτερη φάση είναι τα Judge Cuts εκεί οι υποψήφιοι που πέρασαν την πρώτη φάση του παιχνιδιού παρουσιάζουν ένα νέο πρόγραμμα μπροστά στους κριτές με σκοπό να περάσουν στην τρίτη και τελευταία φάση. Η τρίτη φάση είναι τα Live Shows. Εκεί τα υποψήφια ταλέντα παρουσιάζουν ένα ακόμη πρόγραμμα με σκοπό να ψηφιστούν από το τηλεοπτικό κοινό με σκοπό τις τελικές θέσεις. Έτσι προκύπτει και ο νικητής του show.
Μαζί σου

Μαζί Σου είναι ο τίτλος μιας τηλεοπτικής δραματικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τη σεζόν 2006-2007, Κεντρικό θέμα της σειράς είναι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ δύο εφήβων που το σκάνε από τα σπίτια τους, και σημείωσε μεγάλη επιτυχία.

 Ο 17χρονος Άρης (Αποστόλης Τότσικας) μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και είναι παιδί αγνώστου πατρός. Από μικρός, είχε αναπτύξει μία ιδιαίτερη σχέση με την κοινωνική λειτουργό Σοφία (Κλειώ Δανάη Οθωναίου). Την ημέρα που η Σοφία φεύγει από το ίδρυμα γιατί επρόκειτο να παντρευτεί, λίγες μέρες πριν το Δεκαπενταύγουστο, ο Άρης το σκάει με σκοπό να βρει τον πατέρα του. Η επίσης 17χρονη Ζωή (Μαριλύ Μήλια) είναι ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο, κόρη της βουλευτή Ελένης Παπανικολάου (Ράνια Σχίζα). Οι γονείς της είναι χωρισμένοι και η ίδια δεν βλέπει σχεδόν ποτέ τον πατέρα της. Όταν ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της ήταν εθισμένος στο τζόγο και η μητέρα της τον χώρισε για να μην καταστραφεί η καριέρα της, το σκάει. Ο Άρης και η Ζωή συναντιούνται τυχαία και αρχικά αντιπαθούν ο ένας τον άλλον. Ωστόσο ο ειδικός αστυνομικός Αναστασίου (Τάσος Νούσιας) τους κυνηγά. Η Σοφία πηγαίνει μαζί του, ψάχνοντας για τον Άρη, και ακυρώνει το γάμο της προκειμένου να βοηθήσει στις έρευνες. Με φόντο την περιοχή του ποταμού Έβρου, ο Άρης και η Ζωή καταφέρνουν πάντα να το σκάνε από τους διώκτες τους. Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν η μητέρα της Ζωής δηλώνει ότι θα δώσει αμοιβή 100.000 ευρώ σε όποιον βρει την κόρη της. Παράλληλα, ο Άρης και η Ζωή έρχονται πιο κοντά και ερωτεύονται μεταξύ τους. Στο τέλος ο Άρης ανακαλύπτει ότι ο πατέρας του πέθανε πριν από 5 μέρες και κατηγορεί τη Ζωή ότι τον καθυστέρησε. Εκείνη παραδίνεται στον Αναστασίου και πηγαίνει στο ξενοδοχείο όπου βρίσκεται η μητέρα της, με την οποία συμφιλιώνεται ως ένα βαθμό. Ο Άρης επιστρέφει για να πάρει τη Ζωή μαζί του, αλλά τον εμποδίζει ο Αναστασίου, ο οποίος του λέει ότι είναι ο φυσικός του πατέρας, ύστερα από τεστ DNA. Στο τέλος, η Ελένη Παπανικολάου αποσύρεται από τη βουλή για να αφοσιωθεί στην κόρη της, ενώ ο Άρης πηγαίνει να ζήσει με τον πατέρα του και τη Σοφία, οι οποίοι έχουν δεσμό. Ο Άρης και η Ζωή τα ξαναβρίσκουν και υπόσχονται να ξανασυναντηθούν στην Αθήνα «υπό κανονικές συνθήκες». Προβαλλόταν κάθε Δευτέρα στις 22:50. Τα δύο τελευταία επεισόδια προβλήθηκαν μαζί Δευτέρα στις 21:50. Δεν προβλήθηκε επεισόδιο στις 7/5/2007 λόγω μετάδοσης του τηλεμαραθώνιου Ελπίδα, στις 28/5/2007 λόγω μετάδοσης της εκπομπής Πιο Πολύ Τη Κυριακή, και στις 18/6/2007 λόγω μετάδοσης του φινάλε της σειράς Στο Παρά 5. Μαζί σου στην IMDb
Ναυμαχία του Άθω

Η Ναυμαχία του Όρους Άθω (επίσης γνωστή και ως Ναυμαχία του Αγίου Όρους ή Μάχη της Λήμνου) πραγματοποιήθηκε από τις 27 Ιουνίου έως την 1η Ιουλίου του 1807 και αποτέλεσε σημαντική ναυμαχία του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1806-1812). Διεξήχθη ένα μήνα μετά τη νίκη των Ρώσων, υπό τον Ντιμίτρι Σενιάβιν (Dmitry Senyavin), επί των Τούρκων στη Ναυμαχία των Δαρδανελίων. Η νίκη στη ναυμαχία του Άθω εξασφάλισε τη Ρωσική κυριαρχία στο Αιγαίο για το υπόλοιπο του πολέμου.

 Η ναυμαχία ξεκίνησε με την υποχώρηση του Σενιαβίν από τα Δαρδανέλια, τα οποία είχε αποκλείσει από τον Μάρτιο, προς τον Ρωσικό ναύσταθμο στην Τένεδο. Ο Τούρκος διοικητής, Σεβιτ Αλί Καπουντάν Πασάς (Kapudan Pasha Seyit-Ali), αποτόλμησε έξοδο επικεφαλής ενός στόλου που αποτελούνταν από εννέα θωρηκτά, πέντε φρεγάτες και πέντε ακόμα πλοία από το στενό προς το Αιγαίο. Ο Σενιαβίν, διακόπτοντας την υποχώρησή του βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Οθωμανικό στόλο μεταξύ του όρους Άθω και της Λήμνου. Από προηγούμενη εμπειρία του, ο Σενιαβίν γνώριζε ότι οι Οθωμανοί πολεμούσαν γενναία, εκτός αν η ναυαρχίδα τους βυθιζόταν ή αιχμαλωτιζόταν. Έτσι διέταξε τον Αλεξέι Γριγ (Aleksey Greig) και άλλους πλοιάρχους των θωρηκτών του να επικεντρώσουν την επίθεσή τους στα τρία Τουρκικά επικεφαλής πλοία, ενώ τα υπόλοιπα Ρωσικά πλοία θα απέτρεπαν τις Τουρκικές φρεγάτες να παράσχουν βοήθεια. Οι Ρώσοι προσέγγισαν τον εχθρικό στόλο σε δύο παράλληλες γραμμές αποτελούμενες από 5 θωρηκτά έκαστη, γυρίζοντας προς το Βορρά ώστε να περάσουν παράλληλα με την Τουρκική γραμμή. Στη διάρκεια της μάχης τρία Οθωμανικά θωρηκτά και τέσσερις φρεγάτες, περίπου το ένα τρίτο του στόλου του Σουλτάνου, βυθίστηκε ή υποχρεώθηκε να προσαράξει. Ο υπόλοιπος στόλος κατέφυγε στην ασφάλεια των Δαρδανελίων. Καθοδόν προς τα Δαρδανέλια οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αυτοβυθίσουν ένα ακόμα θωρηκτό και μία φρεγάτα κοντά στη Θάσο, στις 4 Ιουλίου, ενώ έχασαν μία ακόμα φρεγάτα και ένα ιστιοφόρο κοντά στη Σαμοθράκη στις 5 Ιουλίου. Ως επακόλουθο της ναυμαχίας η Οθωμανική Αυτοκρατορία απώλεσε ένα αξιόμαχο στόλο, για περισσότερο από μία δεκαετία, και υπέγραψε ανακωχή με τη Ρωσία στις 12 Αυγούστου. Ακολουθεί η διάταξη μάχης των δύο στόλων. Τα εντός παρενθέσεως νούμερα αναφέρονται στον αριθμό κανονιών του κάθε πλοίου. Naval wars in the Levant 1559-1853 (1952) - R. C. Anderson. ISBN 1-57898-538-2 Περιγραφή της ναυμαχίας Αρχειοθετήθηκε 2012-07-28 στο Wayback Machine.
Τζακ Σουάγκερ

Ο Τζέικομπ Χάγκερ (γεν 24 Μαρτίου 1982) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που εμφανίζεται στα ρινγκ, Τζακ Σουάγκερ. Αυτή την περίοδο έχει συμβόλαιο με την εταιρεία AEW και ανήκει τυπικά στο εβδομαδιαίο σόου της, το DYNAMITE.

 Γεννήθηκε το 1982 σε μια μικρή πόλη της Οκλαχόμα των Η.Π.Α.. Από πολύ μικρός, περίπου πέντε χρονών, ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την πάλη, ερασιτεχνικά, δείχνοντας πως έχει ταλέντο. Μέχρι το 2006 συνέχισε ερασιτεχνικά, όσο σπούδαζε. Αποφοίτησε την ίδια χρονιά, με πτυχίο στα οικονομικά και παρόλο που του έτυχε μια καλή πρώτη δουλειά στον χώρο, επέλεξε να προσπαθήσει επαγγελματικά την πάλη. Από το 2006 προσπάθησε να κερδίσει συμβόλαιο με το WWE και συμμετείχε σε πολλές θυγατρικές εταιρείες, προσπαθώντας να δείξει τις ικανότητες του. Το 2007 κατάφερε και έμεινε στην κύρια θυγατρική εταιρεία στο Οχάιο. Έμεινε εκεί ως το 2008 όταν του δόθηκε ευκαιρία στο κύριο ρόστερ του WWE. Πιο συγκεκριμένα τον Σεπτέμβρη του 2008 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τότε ρόστερ του ECW και έμεινε εκεί ως το τέλος του Ιουνίου του 2009, κατακτώντας μια φορά τον τίτλο του ECW. Ο Σουάγκερ έγινε γνωστός ως ένας Αμερικάνος πατριώτης, με υπερβολική αυτοπεποίθηση. Από τότε, μεταφέρθηκε στο Raw, όπου δεν πήρε αρκετές ευκαιρίες, ώσπου κέρδισε αγώνα Money in the Bank και συμβόλαιο για όποιον τίτλο θέλει, στο τέλος του Μαρτίου του 2010. Με αυτό στις 30 Μαρτίου 2010, κατέκτησε τον τίτλο Βαρέων Βαρών όταν ο τότε πρωταθλητής Κρις Τζέρικο βρέθηκε στο καναβάτσο από επίθεση, με τον Σουάγκερ να το εκμεταλλεύεται και να εξαργυρώνει το συμβόλαιό του. Κράτησε τον τίτλο ως τις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους. Συνέχισε πτωτικά την πορεία του, και απέκτησε για μάνατζερ την Βίκι Γκερέρο, η οποία ήταν ήδη μάνατζερ και του Ντολφ Ζίγκλερ, με τον οποίο απέκτησε μια συμμαχική σχέση. Στις 19 Ιανουαρίου 2012 κατέκτησε τον τίτλο Ηνωμένων Πολιτειών του WWE και τον κράτησε ως τις 5 Μαρτίου. Μετά απο μήνες αποχής, ο Σουάγκερ επέστρεψε τον Φεβρουάριο του 2013, με τον ρόλο του εθνικιστή Αμερικάνου και με τον Ζεμπ Κόλτερ ως μάνατζερ του. Στη συνέχεια, ο Σουάγκερ νίκησε στον αγώνα του Elimination Chamber. Με αυτό εισέπραξε αγώνα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών στη WrestleMania 29, όπου έχασε απο τον πρωταθλητή Αλμπέρτο Ντελ Ρίο. Στο Extreme Rules σε επαναληπτικό αγώνα ο Σουάγκερ έχασε ξανά απο τον Ντελ Ρίο. Στην επόμενη του εμφάνιση, εντάχθηκε στην νέα ομάδα του Ζεμπ Κόλτερ μαζί με τον Αντόνιο Σεζάρο. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών (1 φορά) Πρωτάθλημα ECW (1 φορά) Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WWE (1 φορά) Νικητής αγώνα Money in the Bank (το 2010) Προφίλ στο WWE.com Προφίλ στο OWoW.com