Μπίτσε Μίτσι

Η Μπίτσε Μίτσι Βασάλο (Bice Mizzi Vassallo) (γεννημένη Beatrix Vassallo, επίσης γνωστή ως Μπίτσε Βασάλο (Bice Vassallo) και Μπίτσε Μίτσι (Bice Mizzi), 11 Νοεμβρίου 1899 - 22 Φεβρουαρίου 1985) ήταν πιανίστρια της Μάλτας, και θεωρείται από τις σημαντικότερες πιανίστριες της γενιάς της. Είναι επίσης γνωστή ως κόρη του συνθέτη Παολίνο Βασάλο και της Μαρία Άννα νε Γκρέχ, και σύζυγος του πρώην πρωθυπουργού της Μάλτας Ενρίκο Μίτσι.

 Η Μπίτσε Βασάλο ξεκίνησε τις σπουδές της υπό την εποπτεία του πατέρα της, του Μαλτέζου συνθέτη Παολίνο Βασάλο, που αποτελούσε μια σταθερή κινητήρια δύναμη στην πρώιμη μουσική καριέρα της. Υπό την καθοδήγησή του, σπούδασε πιάνο και βιολί. Τελικά την καθοδήγησε να επιλέξει ανάμεσα σε αυτά τα δύο μουσικά όργανα. Επέλεξε το πιάνο πιο πολύ από το βιολί, αλλά ωστόσο παρέμεινε η αγάπη της για το βιολί. Η Μπίτσε έλαβε μία διάκριση και στις δύο εξετάσεις της στο Pianoforte (κατώτερη και ανώτερη κατηγορία) από την Επιτροπή της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής και το Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής το 1908 και το 1909 αντίστοιχα. Η πρώτη αξιοσημείωτη ερμηνεία της ήταν το Μάιο του 1909, όπου έπαιξε ρεσιτάλ κλασικής μουσικής στο Θέατρο Μανόελ. Αυτή η παράσταση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Επισκόπου της Μάλτας Πιέτρο Πάτσε και οργανώθηκε με τη βοήθεια των αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Σλιέμα. Διάφορες εφημερίδες δημοσίευσαν κριτικές για αυτήν την παράσταση: "Pjanista ta'dauc il ftit snin u ta 'dic il ħila hecc cbira ftit haun f'id-dinja u għalhekk għandna biex niftaħru u biex nifirħu" (Μία πιανίστρια τόσο νέα και με τόσο μεγάλη ικανότητα υπάρχουν λίγοι σε αυτόν τον κόσμο και γι 'αυτό το λόγο πρέπει να είμαστε περήφανοι και χαρούμενοι). "Bice è un piccolo Mozart" (Η Μπίτσε είναι μία μικρή Μότσαρτ). Έπαιξε επίσης μια συναυλία σε βοήθεια της Εταιρείας Βαλέτα του Αγίου Βικεντίου ντε Παύλου. Αυτή η φωνητική και ορχηστρική συναυλία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 1 Μαΐου 1910 στο Κινηματογραφικό Θέατρο στη Κοσπίκουα. Τον Ιούνιο του 1911, σε ηλικία 11 ετών, έδωσε μια από τις πιο σημαντικές παραστάσεις της καριέρας της, όταν έπαιξε στο "Scarlatti Hall" στο Μουσικό Ωδείο Βιντσέντσο Μπελίνι στο Παλέρμο. Αυτή η συναυλία βρισκόταν υπό την αιγίδα της Α.Ε. Πριγκίπισσας του Καστελρεάλε. Ένας κριτικός από τη Ρασένια Μελοντραμάτικα του Μιλάνου έγραψε τα εξής μετά την εκτέλεση της Μπίτσε:«Μια συναυλία έχει πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Σκαρλάτι του Βασιλικού Ωδείου Μουσικής στο Παλέρμο, στο οποίο η πρωταγωνίστρια ήταν η εντεκάχρονη Μπίτσε Βασάλο της Μάλτας. Έχει περιγραφεί ως αληθινό παιδί θαύμα του πιάνου. Το διακεκριμένο, αν και διστακτικό κοινό της έδωσε πλήρεις τιμές ενός πλήρους θριάμβου». Το 1912 εμφανίστηκε στη Βασιλική Όπερα της Βαλέτας. Το παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από μια τοπική εφημερίδα: "Bice Vassallo, li tant żgħira tista 'tokgħod mal kbar pjanisti ta barra, għad ġurnata tkiegħed isimha ma ta dauk li għall ħila tagħhom ma jmutu katt" (Η Μπίτσε Βασάλο, που είναι τόσο νέα, έχει μια θέση μεταξύ των μεγάλων ξένων πιανιστών. Μια ημέρα το όνομά της θα είναι ανάμεσα σε εκείνους που, λόγω της ικανότητάς τους, δεν θα πεθάνουν ποτέ). Μετά από μια άλλη συναυλία στη Βασιλική Όπερα στη Βαλέτα το 1914, ειπώθηκαν τα εξής για την νεαρή πιανίστρια: "Come chiamare la pianista quattordicenne; Noi la chiameremmo fenomenale "(Τι να πούμε για την δεκατετράχρονη πιανίστρια; Θα την ονομάσουμε εκπληκτική). Το 1923, την ίδια χρονιά που πέθανε ο πατέρας της, έκανε ρεσιτάλ στην Αίθουσα Γουίγκμορ του Λονδίνου. "Bice Vassallo è vanto ed onore di Malta" (Η Μπίτσε Βασάλο είναι η υπερηφάνεια και η τιμή της Μάλτας ". Στις 18 Οκτωβρίου 1946 ερμήνευσε σε μια συναυλία του Μαλτέζου συνθέτη Καρμέλο Πάτσε υπό τη διεύθυνση του Φραντσέσκο Μπελίτσι στο Βρετανικό Ινστιτούτο στη Βαλέτα. Μια άλλη αξιοσημείωτη παράσταση ήταν αυτή που έδωσε το 1952 στην Αίθουσα Πανεπιστημίου στο ξενοδοχείο Φοινίσια της Φλοριάνα. Στις 26 Ιουνίου 1926, η Μπίτσε Βασάλο παντρεύτηκε τον Ενρίκο Μίτσι, τον τότε ηγέτη του εθνικιστικού κόμματος. Ο άντρας της έγινε πρωθυπουργός της Μάλτας το 1950 για λίγο διάστημα και μετά από λίγους μήνες πέθανε. Στις 25 Ιουλίου 1927,η Μπίτσε και ο Ενρίκο Μίτσι απέκτησαν έναν γιο και τον ονόμασαν Φορτουνάτο (1927-2017), παίρνοντας το όνομα του πατέρα του Ενρίκο, Φορτουνάτο Μίτσι (1844-1905). Ο Φορτουνάτο Μίτσι (επίσης γνωστός ως Νατολίνο) χειροτονήθηκε ιερέας το 1952 και αργότερα, το 1955, ίδρυσε το Moviment Azzjoni Socjali (MAS - Κίνημα Κοινωνικής Δράσης). Η Μπίτσε και ο γιος της πέρασαν από δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Το 1940, όταν άρχισε να γίνεται λόγος για τη συμμετοχή της Μάλτας στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο σύζυγός της Ενρίκο συνελήφθη, επειδή φέρεται ότι συμπαθούσε τους Ιταλούς, και φυλακίστηκε στο Φορτ Σαλβατόρε στο Κόρντιν και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο St. Agatha's στο Ραμπάτ. Σε μια επιστολή της 19ης Ιουνίου 1940, η Μπίτσε αναρωτιέται, γιατί ο σύζυγός της δεν είχε λάβει όλα τα γράμματά της, αφού του έγραφε σχεδόν κάθε μέρα "Mi meraviglio come mai non ricevi le mie lettere perchè fin'ora ho scritto semper quasi ogni giorno " Υπήρχε μια εποχή, που η Μπίτσε και ο γιος της περπατούσαν στους δρόμους στο Ραμπάτ, όταν επισκέπτονταν τον Ενρίκο, ενώ τους εξαπέλυαν λεκτικές προσβολές και τους εκτόξευαν φλούδες πατάτας και κελύφη αυγών. Τον Φεβρουάριο του 1942, ο τότε κυβερνήτης της Μάλτας, ο Σερ Γουίλιαμ Ντόμπι, εξέδωσε ένταλμα για την απέλαση του Ενρίκο Μίτσι, μαζί με άλλους 47 πολίτες της Μάλτας, στην Ουγκάντα. Μόνο το 1945 επιτράπηκε τελικά στην ομάδα των εξόριστων να επιστρέψουν πίσω στη χώρα. Ο σύζυγός της επανήλθε γρήγορα στην πολιτική και εξελέγη πρωθυπουργός στις εκλογές του 1950, που πραγματοποιήθηκαν στις 2-4 Σεπτεμβρίου. Δυστυχώς, αυτή η επιτυχία ήταν βραχύβια, καθώς πέθανε σε λιγότερο από 4 μήνες αργότερα, στις 20 Δεκεμβρίου 1950 σε ηλικία 65 ετών. Η κηδεία του έγινε με κρατική δαπάνη και μέχρι σήμερα, είναι ο μόνος πρωθυπουργός, που πέθανε εν ενεργεία. Καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής της, η Μπίτσε, ήταν αποφασισμένη να μην εκτρέψει ποτέ την προσοχή του συζύγου της από την αποστολή του στην υπηρεσία του έθνους. Όπως είχε κάνει με τον σύζυγό της, αφιερώθηκε στη συνέχεια στην ιερατική και κοινωνική κλήση του γιου της. Αυτή ήταν μια εποχή που τα νησιά της Μάλτας περνούσαν τις μεγαλύτερες μεταπολεμικές προκλήσεις. Η Μπίτσε Μίτσι Βασάλο αφιερώθηκε στη διδασκαλία στα τελευταία έτη της ζωής της. Δίδαξε με μεγάλο ενθουσιασμό και δίδαξε μερικούς από τους καλύτερους πιανίστες της χώρας. Η διδασκαλία του πιάνου ήταν ιδιαίτερα σημαντική ως μέσο απόκτησης εισοδήματος, ειδικά μετά το θάνατο του συζύγου της το 1950. Ο σύζυγός της πέθανε φτωχός και χρειάστηκε λίγος χρόνος, για να της χορηγηθεί η σύνταξη του συζύγου της. Ένας σχολικός φίλος του γιου της, Φορτουνάτ, ο Τζο Φελίτσε Πάτσε, ο οποίος συχνά έπαιρνε μεσημεριανό γεύμα μαζί τους στις σχολικές μέρες, χαρακτήρισε την Μπίτσε ως μια γυναίκα από αστάλι με χρυσή καρδιά, που αφιέρωσε τη ζωή της αποκλειστικά στην οικογένειά της, αφιερώνοντας τον εαυτό της στις προσπάθειές τους εντελώς, παραμερίζοντας την καριέρα της. Ο Φελίτσε Πάτσε ανακάλεσε στη μνήμη του επίσης μια περίπτωση, όταν αυτή προσκλήθηκε να δώσει έναν αριθμό συναυλιών στο εξωτερικό στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Αφού ασχολήθηκε με αυτό για αρκετό καιρό, τελικά απέρριψε την πρόσκληση, επειδή ένιωθε ότι δεν μπορούσε να αφήσει τον γιο της μόνο για ένα δεκαπενθήμερο, καθώς ανησυχούσε ότι αυτό θα παρεμπόδιζε την αποστολή του. Υπενθύμισε επίσης ότι οι μέρες της αποτελούνταν από μαθήματα πιάνου το πρωί και έπειτα θα έπαιζε για τη δική της ευχαρίστηση από το μεσημέρι έως τις 12:30 μ.μ., ιδίως τον Σοπέν , που ήταν ο αγαπημένος της συνθέτης. Στη συνέχεια θα σταματούσε για μεσημεριανό γεύμα στην κουζίνα μαζί με αυτόν και τον γιο της Φορτουνάτ. Στη συνέχεια θα συνέχιζε τα μαθήματά της το απόγευμα. Η Μπίτσε Μίτσι Βασάλο πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου 1985 σε ηλικία 85 ετών. Το 1987, το Εθνικό Συμβούλιο Γυναικών της Μάλτας ίδρυσε τον Διαγωνισμό Μουσικής Μπίτσε Μίτσι Βασάλο προς τιμήν της. Η Σίνθια Τέρνερ προέδρευε της κριτικής επιτροπής μέχρι το θάνατό της το 2021. Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται κάθε 2 χρόνια και συνεχίζεται αδιάκοπα από τότε που ιδρύθηκε. Το δημοτικό σχολείο Μπίτσε Μίτσι Βασάλο στο Πέμπροουκ, καθώς και δρόμοι στην ίδια τοποθεσία και την πόλη Σάντα Λούτσια πήραν το όνομά της.