IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πάβλο Βίρσκι

Ο Πάβλο Πάβλοβιτς Βίρσκι (ουκρανικά: Павло Павлович Вірський, 1905-1975), ήταν κύριος χορευτής μπαλέτου, χορογράφος και ιδρυτής του Ουκρανικού Εθνικού Χορευτικού Συνόλου Π. Βίρσκι, του οποίου το έργο στον ουκρανικό χορό ήταν πρωτοποριακό και επηρέασε γενιές χορευτών. Βραβεύθηκε επίσης με τον τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της ΕΣΣΔ.

 Ο Πάβλο Βίρσκι γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1905 στην Οδησσό της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την αποφοίτησή του από την Μουσική και Δραματική Σχολή της Οδησσού το 1927, συνέχισε τις σπουδές στο θέατρο Τέκνικουμ της Μόσχας από το 1927-28. Ξεκινώντας το 1925, άρχισαν να δημιουργούνται κρατικά θέατρα στην Ουκρανική ΣΣΔ, επιτρέποντας την επικερδή απασχόληση για τους καλλιτέχνες, και μετά την επιστροφή του στην Οδησσό το 1928, ο Βίρσκι εντάχθηκε στο Θέατρο Όπερας και Μπαλέτου της Οδησσού ως χορευτής και χορογράφος. Στο θέατρο συνεργάστηκε με τον Μίκολα Μπολότοφ στην πρώτη τους κοινή παραγωγή: τη Κόκκινη Παπαρούνα του Γκλιέρ. Ο Βίρσκι έφυγε από την Οδησσό, το 1931, και εργάστηκε ως κύριος χορευτής σε διάφορα θέατρα, συμπεριλαμβανομένων αυτών στο Χάρκοβο, το Ντνεπροπετρόφσκ και το Κίεβο, όπου εργάστηκε σε μπαλέτα όπως τα Ραϋμόντα, Λα Εσμεράλντα, Λε Κορσέρ, Η Λίμνη των Κύκνων και Δον Κιχώτης. Η Όπερα και Μπαλέτο του Κιέβου έφερε δύο παραγωγές στη Μόσχα το 1936, ως μέρος του πρώτου φεστιβάλ ουκρανικής λογοτεχνίας και τέχνης: Η όπερα Νατάλκα Πολτάβκα του Μίκολα Λισένκο και η όπερα Ζαπορόζετς ζα Ντουνάγιεμ (Ζαποριζιανός [Κοζάκος] Πέρα από τον Δούναβη) του Σεμέν Χουλάκ-Αρτενόβσκι. Το δεύτερο περιλάμβανε χορογραφημένους ουκρανικούς παραδοσιακούς χορούς από τον Πάβλο Βίρσκι και τον Μικόλα Μπολότοφ. Το επόμενο έτος, ο Βίρσκι και ο Μπολότοφ ίδρυσαν το Κρατικό Χορευτικό Σύνολο της Ουκρανικής ΣΣΔ όπου ανέπτυξαν ένα ολόκληρο πρόγραμμα σκηνοθετημένων ουκρανικών χορών. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και στην προετοιμασία για το Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, πολλά σύνολα ανέστειλαν τις δραστηριότητές τους, καθώς οι καλλιτέχνες τους είχαν καταταγεί για να ψυχαγωγήσουν τους στρατιώτες. Ο Βίρσκι συνέχισε το έργο του με λαϊκή ως προς το θέμα ως διευθυντής του Συνόλου Τραγωδιού και Χορού της Στρατιωτικές Επαρχίας του Κιέβου "Κόκκινη Σημαία" ξεκινώντας το 1939. Το 1942, έφυγε από το σύνολο και έγινε ο καλλιτεχνικός διευθυντής των χορευτών του Συνόλου Τραγουδιού και Χορού του Κόκκινου Στρατού, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση για πολλά χρόνια. Το 1955, ο Βίρσκι επέστρεψε στο Κίεβο για να ηγηθεί το Κρατικό Σύνολο Λαϊκού Χορού της Ουκρανικής ΣΣΔ που ίδρυσε, το οποίο είχε ανασυσταθεί από άλλους μετά το τέλος του πολέμου. Για τα επόμενα 20 χρόνια (μέχρι το θάνατό του το 1975) ο Πάβλο Βίρσκι ανέπτυξε περαιτέρω τις έννοιες του ουκρανικού χορού λαϊκής σκηνής. Ίδρυσε μια σχολή να εκπαιδεύσει τους χορευτές στην τεχνική που ανέπτυξε. Περιόδευσε σε διάφορες χώρες του κόσμου με τους χορευτές του, επηρεάζοντας τους ουκρανούς χορευτές σε όλο το κόσμο. Ο Βίρσκι πέθανε στο Κίεβο σε ηλικία 70 ετών. Το Κρατικό Χορευτικό Συγκρότημα της Ουκρανικής ΣΣΔ πήρε το όνομά του το 1977. Άρθρο της Ukrainian Weekly Επίσημη Ιστοσελίδα του Ουκρανικού Εθνικού Χορευτικού Συνόλου ονομασμένο προς τιμήν του Π. Βίρσκι
Σαουαρμά

Το σαουαρμά (αραβικά: شاورما‎), είναι ένα αραβικό κρεατικό σκεύασμα με αραβόσιτο, όπου τα λεπτά κομμάτια αρνιού, κοτόπουλου, γαλοπούλας, βοδινού, μοσχαρίσιου ή μικτού κρέατος στοιβάζονται σε κωνικό σχήμα σε κάθετη ψησταριά. Καθώς περιστρέφεται και η μαγειρεύεται συνεχώς, οι λεπτές φέτες ξυρίζονται. Το Σαουαρμά είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τρόφιμα στο δρόμο στον κόσμο, ειδικά στις χώρες της Λεβάντε και της Αραβικής Χερσονήσου.Τα σχετικά πιάτα στην περιοχή περιλαμβάνουν το τουρκικό ντόνερ κεμπάπ και τον ελληνικό γύρο.

 Το ψήσιμο μιας κάθετης σούβλας από φέτες κρεμμυδιού και το κόψιμο αναπτύχθηκε ον 19ο αιώνα στην Οθωμανική Τουρκία. Αυτό είναι το ντόνερ κεμπάπ, που είναι η προέλευση του σαουαρμά, το Μεξικανικό τάκος αλ παστόρ και ο ελληνικός γύρος. Η λέξη σαουαρμά είναι η αραβική μεταφορά της τουρκικής λέξης çevirme [tʃeviɾˈme] 'που γυρνά', αναφερόμενο στη σούβλα που γυρίζει. Τα τουρκικά και ελληνικά ονόματα, döner και γύρος, αναφέρονται επίσης στη στροφή. Τα αποκομμένα τεμάχια αποκόπτονται από το μπλοκ του κρέατος για σερβίρισμα και το υπόλοιπο τμήμα του κρέατος διατηρείται ενώ θερμαίνεται στην περιστρεφόμενη σούβλα. Το σαουαρμά μπορεί να σερβιριστεί σε ένα πιάτο (γενικά με συνοδεία) ή σαν σάντουιτς ή τυλιγμένο. Το Σαουαρμά τρώγεται συνήθως με ταμπουλέχ, φατούς, ψωμί ταμπούν, ντομάτα και αγγούρι. Οι κορυφές περιλαμβάνουν ταχίνι, χούμους, γογγύλια και αμπά. Ανατολίτικη κουζίνα Αραβική κουζίνα Παλαιστινιακή κουζίνα Λιβανέζικη κουζίνα Μεσανατολίτικη κουζίνα Ισραηλινή κουζίνα Ρολό κατί Σις τάουκ Κατάλογος σάντουιτς Φαγητό δρόμου Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Shawarma στο Wikimedia Commons
Διεθνές Αεροδρόμιο Μοχάμεντ Μπουντιάφ

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μοχάμεντ Μπουντιάφ (IATA: CZL, ICAO: DABC) είναι αεροδρόμιο στην Αλγερία το οποίο βρίσκεται περίπου 9 χλμ. νότια της Κωνσταντίνης και περίπου 320 χλμ. ανατολικά-νοτιοανατολικά του Αλγερίου.

 Το αεροδρόμιο κατασκευάστηκε το 1943 ως Αεροδρόμιο της Κωνσταντίνης από τον Στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Βόρειας Αφρικής στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρησιμοποιούνταν κυρίως ως αποθήκη συντήρησης και προμήθειας για τη Διοίκηση Εναέριων Τεχνικών Υπηρεσιών και χρησίμευσε επίσης ως έδρα για τη 12η Διοίκηση Βομβαρδιστικών ως βάση εντολών και ελέγχου. Επίσης, τον Φεβρουάριο του 1943 χρησίμευσε ως διοικητική θέση για τη Διοίκηση Συμμαχικών Δυνάμεων (AFHQ) Γαλλίας, Βρετανίας και Ηνωμένων Πολιτειών υπό τη διοίκηση του στρατηγού Σερ Χάρολντ Ρ. Λ. Γ. Αλεξάντερ για τον συντονισμό των ενεργειών της Πρώτης Στρατιάς των Ηνωμένων Πολιτειών προελαύνοντας από τα δυτικά και την Όγδοη Βρετανική Στρατιά, προελαύνοντας από τα ανατολικά ενάντια στα γερμανικά Άφρικα Κορπς. Το 1944 παραδόθηκε στην αλγερινή κυβέρνηση και χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά από τη Διοίκηση Αερομεταφορών στη βορειοαφρικανική διαδρομή μέχρι το τέλος του πολέμου.Το αεροδρόμιο έλαβε το όνομά του από τον Πρόεδρο Μοχάμεντ Μπουντιάφ. Ο Μοχάμεντ Μπουντιάφ (23 Ιουνίου 1919 – 29 Ιουνίου 1992), γνωστός και ως Σι Ταγιέμπ ελ Βατανί, ήταν Αλγερινός πολιτικός ηγέτης και ιδρυτής του επαναστατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου που οδήγησε τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας (1954–1962). Κατάλογος αεροδρομίων της Αλγερίας EGSA-Κωνσταντίνη Πληροφορίες αεροδρομίου για το DABC στο World Aero Data. Πηγή: DAFIF Τρέχουσες καιρικές συνθήκες στην Κωνσταντίνη από το NOAA/NWS Ιστορικό ατυχημάτων για το αεροδρόμιο από το Aviation Safety Network
Περιφερειακό Πάρκο Λα Μάντρια

Το Περιφερειακό Πάρκο Λα Μάντρια, ιταλ.: Parco Regionale La Mandria, είναι ένα πάρκο στους δήμους Βενάρια Ρεάλε και Ντρουέντo, κοντά στο Τορίνο, στη βόρεια Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1978 από το περιφερειακό συμβούλιο του Πιεμόντε, καταλαμβάνει μια ευρεία περιοχή μεταξύ του χειμάρρου Στούρα ντι Λάντσo και του βορειοδυτικού τμήματος του Τορίνο και της Βενάρια. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο κλειστό πάρκο στην Ευρώπη, με έκταση περίπου 3.000 εκταρίων (30.000 στρεμμάτων), που οριοθετείται από τείχος μήκους 30 χλμ., που κτίστηκε στα μέσα του 19ου αι. από τον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β' της Σαρδηνίας, ο οποίος είχε μετακομίσει στο κάστρο εδώ (το Κάστρο Χωριό, Borgo Castello) την κατοικία της μοργανατικής συζύγου του Ρόζα Βερτσελάνα. Το πάρκο περιλάμβανε ένα από τα τελευταία λείψανα του μεγάλου δάσους, που κάποτε κάλυπτε ολόκληρη την πεδιάδα του Πάδου. Η πανίδα περιλαμβάνει αγριογούρουνα και ελάφια. Το πάρκο έχει επίσης ράτσες αλόγων ιπποδρομιών, που θεωρούνται ότι κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Υπάρχουν πολλές προσβάσεις στο πάρκο: η πύλη της λεωφόρου Bella Rosina, το Fiano και οι πύλες του Robassomero: Oslera Cascina, Cascina La Falchetta και Royal Park I Roveri, και φυσικά εκείνες από το Τορίνο.

 Η ύπαρξη ενός ξύλινου κτιρίου τεκμηριώνεται από τον 18ο αι., όταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β' της Σαβοΐας έκτισε εδώ τους στάβλους του κοντινού Κυνηγετικού Ανακτόρου (Reggia di Venaria), μέσα σε ένα βασιλικό κυνηγετικό καταφύγιο, που δραστηριοποιείτο από τον 16ο αι. Ο Φιλίππο Γιουβάρα εργάστηκε στο κάστρο τη δεκαετία του 1720. Το 1860 ο Βίκτωρ-Εμμανουήλ Β΄ διέταξε τη μεγέθυνση του χωριού (στους σχεδιαστές ήταν ο Ερνέστο Μελάνο), μετατρέποντάς το σε ένα κάστρο με επιφάνεια 35.000 τ.μ. Η νέα δομή είχε ένα ορθογώνιο σχήμα διαστάσεων 280 x 100 μ. με τρεις εσωτερικές αυλές. Ο βασιλιάς ήθελε εδώ μια ιδιωτική κατοικία (που δεν ανήκε στα βασιλικά κτήματα), για να ζήσει με τη μοργανατική σύζυγό του Ρόζα Βερσελάνα. Ένα διαμέρισμα κτίστηκε για την οικογένειά της από τον Ντομένικο Φέρι. Το 1861 το οικοδόμημα επεκτάθηκε με τη "Βίλα των Λιμνών", μια νεογοτθική πτέρυγα και ένα αναβρυτήριο με ένα θαλάσσιο αλόγο που παλεύει με έναν τρίτωνα, του Βιντσέντσο Βέλα. Όλα τα οικοδομήματα, παρόμοια με το Ανάκτορο Καρινιάνo στο Τορίνο, είναι πλινθοδομή. Το 1997 το κάστρο τοποθετήθηκε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO μαζί με άλλες 13 κατοικίες του Οίκου της Σαβοΐας. Στα τέλη του 19ου αι. η Λα Μάντρια και τα κτίριά της πωλήθηκαν στην οικογένεια Mέντιτσι ντελ Βάστσελο. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο προστέθηκαν μια πίστα δοκιμών ιδιοκτησίας της FIAT, ένα γήπεδο γκολφ και ένα οικιστικό κέντρο. Έγινε περιφερειακό κτήμα το 1976. Francesco Pernice, επιμ. (2008). L'Appartamento di Vittorio Emanuele II. Turin: Celid. Luca Avataneo, επιμ. (2013). Il Castello de La Mandria. Gli Appartamenti Reali. Turin: Allemandi. Luca Avataneo, επιμ. (2017). Il Castello de La Mandria e l'Appartamento di Vittorio Emanuele II. Turin: Allemandi. Επίσημος ιστότοπος (in ιταλική, γερμανική, γαλλική, and αγγλική)
Άννα Τορβ

Η Άννα Τόρβ (αγγλικά:Anna Torv, γενν. στις 7 Ιουνίου 1979) είναι Αυστραλή ηθοποιός. Είναι γνωστή για το ρόλο της ως πράκτορας του FBI Ολίβια Ντάναμ, στη σειρά επιστημονικής φαντασίας της Fox, Fringe (2008-2013), για την οποία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Τηλεόρασης Επιλογής Κριτικών για την Καλύτερη Ηθοποιό σε Δραματική Σειρά και έλαβε τέσσερα Βραβεία Σάτουρν για την Καλύτερη Ηθοποιό στην Τηλεόραση. Έχει επίσης πρωταγωνιστεί ως Δρ. Γουέντι Καρ στη σειρά εγκληματικού θρίλερ του Netflix, Mindhunter (2017-παρόν).

 Η Τορβ γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Βικτώρια και είναι κόρη της Σούζαν (το γένος Κάρμαϊκλ) και του Χανς Τορβ. Μεγάλωσε στο Γκολτν Κόουστ του Κουίνσλαντ. Ο πατέρας της γεννήθηκε από Σκωτσέζα μητέρα στο Στέρλινγκ της Σκωτίας και ο παππούς από την πλευρά του πατέρα του είναι εσθονικής καταγωγής. Η μητέρα της είναι σκωτσέζικης καταγωγής. Έχει απομακρυνθεί από τον πατέρα της. Έχει έναν μικρότερο αδερφό, το Ντίλαν. Η πατρική της θεία είναι η συγγραφέας Άννα Μέρντοχ Μαν, η οποία ήταν παντρεμένη για 31 χρόνια με τον μεγιστάνα των ΜΜΜ, Ρούπερτ Μέρντοχ. Η Τορβ αποφοίτησε από το Πολιτειακό Λύκειο Μπενόβα το 1996. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ινστιτούτο Δραματικής Τέχνης της Αυστραλίας (NIDA) με πτυχίο στην Τέχνη το 2001. Το 2003, η Τορβ έπαιξε το ρόλο της Οφηλίας με την Bell Shakespeare Company στην παραγωγή του Τζον Χαμ Μπελ του Άμλετ. Το 2004, εντάχθηκε στο cast της αυστραλιανής τηλεοπτικής σειράς The Secret Life of Us, όπου έπαιξε τη Νίκι Μάρτελ (Nikki Martel). Το 2005, η Τροβ ηχογράφησε μία σειρά από ακουστικά βιβλία για τη Scholastic Australia's Solo Collection, συμπεριλαμβανομένων των τίτλων Little Fingers, Jack's Owl, Spike και Maddy in The Middle και αργότερα έδωσε τη φωνή της στη Nariko, στο βιντεοπαιχνίδι Heavenly Sword.Στη συνέχεια, το 2008, εμφανίστηκε στη σειρά του BBC, Mistresses. Από το 2008 έως το 2013, η Τορβ έπαιξε την πράκτορα Ολίβια Ντάναμ στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Fringe. Έλαβε το βραβείο Αυστραλοί Νεοεισερχόμενοι στον Κινηματογράφο το 2009. Έχει προταθεί πέντε φορές για το βραβείο Saturn για την Καλύτερη Ηθοποιό Τηλεόρασης από το 2009 έως το 2013, κερδίζοντας συνολικά τέσσερα. Η Τορβ εμφανίστηκε ως Βιρτζίνια Γκρέι στην μίνι σειρά της HBO, The Pacific και αργότερα πρωταγωνίστησε σε ένα βίντεο του CollegeHumor Original ως τυραννικός τροχονόμος. Το 2014, επανέλαβε το ρόλο της ως Nariko στην κινηματογραφική προσαρμογή του Heavenly Sword.Η Τορβ έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές ως μία από τις «100 πιο Sexy Γυναίκες της Τηλεόρασης» από το BuddyTV. Κατετάγη στην θέση #16 το 2009, # 27 το 2010, # 48 το 2011 και # 68 το 2012.Τον Μάρτιο του 2016, η Τόρβ έλαβε το ρόλο της Γουέντι Καρ, ενός συμβούλου του FBI, στο δραματική σειρά του Netflix, Mindhunter, από τον Ντέιβιντ Φίντσερ. Το Δεκέμβριο του 2008, η Τορβ παντρεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή στη σειρά Fringe, Μαρκ Βάλεϊ. Χώρισαν ύστερα από ένα έτος γάμου. Άννα Τορβ στην IMDb AnnaTorverse.com - Ενημερώσεις της Anna Torv, ειδήσεις και αρχείο σταδιοδρομίας vk.com/AnnaTorv - Πληροφορίες, Νέα, Βιογραφία, Φιλμογραφία, Φωτογραφίες, Βίντεο και πολλά άλλα
Μπάμπελσμπεργκ 03

Ο ΣΦ Μπάμπελσμπεργκ 03 είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Γερμανίας. Ιδρύθηκε το 1903 και έδρα της είναι η ομώνυμη συνοικία του Πότσνταμ. Αγωνίζεται από το 2013-14 στην Ρεγκιονάλλιγκα Νορντόστ, έχοντας υποβιβαστεί από την 3η Λίγκα.

 Το 1903 ιδρύθηκε στην πόλη Νόβαβες το αθλητικό σωματείο Σπορτ-Κλουμπ Γιούγκεντκραφτ 1903. Δύο χρόνια αργότερα ιδρύθηκε στην ίδια πόλη ποδοσφαιρική ομάδα ονόματι Φούσμπαλ-Κλουμπ Φορτούνα 05. Το 1919 τα δύο σωματεία της πόλης συγχωνεύτηκαν δημιουργώντας τον σύλλογο ΣΦ Νόβαβες 03. Τη σεζόν 1928-29 ο σύλλογος αποτέλεσε τον πρώτο σταθμό της προπονητικής καριέρας του μετέπειτα ομοσπονδιακού τεχνικού της Γερμανίας και κυπελλούχου κόσμου του 1954, του Ζεπ Χέρμπεργκερ. Το 1935 η ομάδα πέτυχε την άνοδο στην τότε ανώτερη κατηγορία, την Γκάουλιγκα Βερολίνου-Βρανδεμβούργου. Το 1938 το Νόβαβες ενώθηκε με το προάστιο Νοϊμπάμπελσμπεργκ δημιουργώντας την πόλη του Μπάμπελσμπεργκ. Επακόλουθα μετονομάστηκε ο σύλλογος σε ΣΦ Μπάμπελσμπεργκ 03. Το 1939 η πόλη ενσωματώθηκε στο Πότσνταμ, αποτελώντας τη μεγαλύτερη συνοικία της. Η ομάδα συγχωνεύτηκε με τους Σπόρτσφροϊντε Πότσνταμ δημιουργώντας την Σπορτφεράινιγκουγκ Πότσνταμ 03. Το 1946 η ομάδα υποχρεώθηκε σε διάλυση. Το 1949 η Αν. Γερμανία επέτρεπε μόνο δημιουργία εταιρικών ομάδων και ως διάδοχος σύλλογος συστάθηκε ο Κάρλ Μάρξ Μπαμπελσμπεργκ υπό την αιγίδα της τοπικής εταιρίας σιδηροδρόμων, ο οποίος το 1950 μετονομάστηκε σε Μότορ Μπάμπελσμπεργκ. Το 1961 ιδρύθηκε η ΣΚ Πότσνταμ, η οποία το 1966 απορροφήθηκε από την Μότορ. Μετά την γερμανική επανένωση, το 1991 το ποδοσφαιρικό τμήμα της Μότορ δημιουργεί εκ νέου τον ΣΦ Μπάμπελσμπεργκ 03, που το 1997 ανέρχεται στην Ρεγκιονάλλιγκα. Το 1999 η ομάδα κατακτά το κύπελλο του κρατιδίου του Βρανδεμβούργου. Το 2000-01 η ομάδα πετυχαίνει την άνοδο στην 2η Μπούντεσλιγκα για να υποβιβαστεί την αμέσως επόμενη περίοδο. Τον Απρίλιο του 2003 η ομάδα κήρυξε πτώχευση και υποβιβάστηκε και από την Ρεγκιονάλλιγκα, όπου όμως κατάφερε να επιστρέψει τέσσερα χρόνια αργότερα. Το 2009-10 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ρεγκιονάλλιγκα και από την περίοδο 2010-11 αγωνιζόταν στην 3η Λίγκα, μέχρι το 2012-13 και τον υποβιβασμό που σήμανε την επιστροφή στη Ρεγκιονάλλιγκα.
Τοπόλια Χανίων

Τα Τοπόλια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Απέχουν 46,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 280 μ.

 Τα Τοπόλια απέχουν 46,5 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένα στη δυτική πλαγιά της κοιλάδας του Τυφλού ποταμού. Νότια του χωριού ανοίγεται το Τοπολιανό φαράγγι, ένα εντυπωσιακό φαράγγι μήκους 1,5 χιλιομέτρου με απότομα τοιχώματα ύψους μέχρι 300 μέτρων. Η κοίτη έχει πλάτος 5-50 μέτρα και είναι γεμάτη πλατάνια. Στα δυτικά τοιχώματα του φαραγγιού περνάει δρόμος, για τις ανάγκες του οποίου έχει ανοιχθεί μικρή οδική σήραγγα. Στα τοιχώματα του φαραγγιού βρίσκονται πολλά σπήλαια, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, με μικρή εκκλησία δίπλα στην είσοδο. Διαθέτει μεγάλη αίθουσα, ύψους 20 μέτρων, διακοσμημένη με σταλαγμίτες και σταλακτίτες. Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης (1890) αναφέρει ότι είναι σύνθετο και προέρχεται από τις λέξεις τόπος και λείος. Ο Νικόλαος Τωμαδάκης αναφέρει ότι είναι σλαβικό τοπωνύμιο και προέρχεται από τη λέξη τοπόλι, η οποία αναφέρεται σε είδος λεύκης. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Topolia, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Topoglia με 232 κατοίκους, 44 οφειλόμενες αγγαρείες και 3 προνομιούχους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Topoglia.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 50 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 529 χριστιανούς κατοίκους και 46 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 571 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα της κοινότητα Τοπολίων μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τοτε δήμο Μηθύμνης.Δείτε Κοινότητα Τοπολίων Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στο χωριό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός του Τιμίου Σταυρού και της Αγίας Παρασκευής, στου οποίου το εσωτερικό σώζονται σε καλή κατάσταση τοιχογραφίες. Πιθανόν να ήταν καθολικό γυναικείας μονής. Οι εκκλησίες του Μιχαήλ Αρχαγγέλου και της Παναγίας και Αγίας Τριάδας στο Κατωχώρι ήταν επίσης τοιχογραφημένες, αλλά οι τοιχογραφίες τους είναι πλέον κατεστραμμένες. Σε οικία του χωριού σώζεται κρήνη των ενετικών χρόνων, η οποία έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.Νότια του χωριού βρίσκεται το Τοπολιανό φαράγγι, στο δυτικό τοίχωμα του φαραγγιού βρίσκεται το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας με το ομώνυμο εκκλησάκι, το οποίο εορτάζει την τρίτη ημέρα του Πάσχα.
Βίτο Τζενοβέζε

Ο Βίτο Τζενοβέζε (αγγλικά: Vito Genovese) (21 Νοεμβρίου 1897 - 14 Φεβρουαρίου 1969) ήταν Ιταλο-Αμερικάνος γκάνγκστερ και από τους βασικούς ηγέτες της Ιταλο-Αμερικανικής Μαφίας την περίοδο 1930 - 1960, και υπαρχηγός της οικογένειας Λουτσιάνο, που αργότερα μετονομάστηκε σε Οικογένεια Τζενοβέζε. Το 1959 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 15 ετών για εμπόριο ναρκωτικών και πέθανε από καρδιακή προσβολή στο ιατρικό κέντρο των φυλακών του Σπρίγκφιλντ του Μιζούρι στις 14 Φεβρουαρίου 1969.

 Γεννημένος σε ένα χωριό κοντά στην Νάπολι της Ιταλίας το 1897 ο Τζενοβέζε μετανάστευσε στις Ήνωμενες Πολιτείες το 1913 με την οικογένεια του, όπως πολλές οικογένειες της Νάπολης, ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή. Η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στην Μικρή Ιταλία του Μανχάτταν και γρηγόρα ο Τζενοβέζε εντάχθηκε σε μικρές συμμορίες της περιοχής. Η ένταξη του στους κόλπους της ιταλικής μαφίας θα γίνει στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, όταν δούλευε για τον Τζο Μασερία μαζί με τον Λάκι Λουτσιάνο, που τον είχε γνωρίσει αρκετά χρόνια νωρίτερα. Το 1931 όταν ξεκίνησε ο Πόλεμος του Καστελαμαρέζε ανάμεσα στον Μασερία και τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο, ο Τζενοβέζε μαζί με τον Λουτσιάνο συνωμότησαν μυστικά με τον Μαραντζάνο για την δολοφονία του Μασερία, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1931. Μετά την δολοφονία του Μασερία ο Μαραντζάνο αναδιοργάνωσε όλες τις συμμορίες στις διαβόητες πέντε οικογένειες της Νέας Υόρκης. Ο Λουτσιάνο ανέλαβε την συμμορία του Μασερία και η οποία θα ονομαστεί Οικογένεια Λουτσιάνο με τον Βίτο Τζενοβέζε ως υπαρχηγό. Έξι μήνες αργότερα ο Λουτσιάνο, ο Τζενοβέζε και ο Κοστέλο θα δολοφονήσουν τον Μαραντζάνο, επειδή δεν ήθελαν να είναι Αφεντικό όλων των Αφεντικών (Capo di tutti Capi) και θα δημιουργήσουν την περίφημη Επιτροπή. Το 1936 μετά την καταδίκη του Λάκι Λουτσιάνο σε 50 χρόνια κάθειρξη και την φυλάκιση του, ο Βίτο Τζενοβέζε θα γίνει αρχηγός της οικογένειας, η οποία θα γίνει γνωστή μετά ως Οικογένεια Τζενοβέζε.Το 1934 διέταξε την δολοφονία κάποιου Φερνινάντ Μποκία. Μετά την απαγγελία κατηγορίας περί ηθικής αυτουργίας και την καταβολή εγγύησης ο Τζενοβέζε θα γυρίσει στην Ιταλία, όπου θα αναπτύξει ισχυρή φιλία με τον δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι και το φασιστικό κόμμα. Όταν τελείωσε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Τζενοβέζε επέστρεψε στην Νέα Υόρκη, όπου δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο εμπόριο ναρκωτικών, κάτι που τον οδήγησε στη φυλάκιση του το 1958 για 15 χρόνια κάθειρξη. Ο Βίτο Τζενοβέζε πέθανε από καρδιακή προσβολή στις φυλακές του Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι.
Τάμπο Μπέκι

Ο Τάμπο Μπέκι (Thabo Mvuyelwa Mbeki, 18 Ιουνίου 1942 - ) είναι Νοτιοαφρικανός πολιτικός. Υπήρξε ο 12ος Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Γεννήθηκε το 1942 στην Ιντουτίγουα. Παντρεύτηκε τη Ζανέλε Ντλαμίνι. Είναι γιος του Γκόβαν Μπέκι (Govan Mbeki, 1910 - 2001). Έγινε αντιπρόεδρος της Νότιας Αφρικής το Μάιο του 1994 και διαδέχθηκε το Νέλσον Μαντέλα στη θέση του Προέδρου του ANC το 1997 και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1999. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 16 Ιουνίου 1999. Για δεύτερη θητεία επανεξελέγη τον Απρίλιο του 2004.

 Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2008, σε απάντηση της απόφασης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου να μην υποστηρίξει στο Κοινοβούλιο τον ίδιο, ο Μπέκι ανακοίνωσε την παραίτησή του από την προεδρία της χώρας. Το κόμμα του ζήτησε την παραίτηση του Μπέκι, επικαλούμενο δικαστική απόφαση, με βάση την οποία ο Μπέκι προσπάθησε να επηρεάσει απόφαση της Δικαιοσύνης σε υπόθεση που αφορούσε τον βασικό εσωκομματικό του αντίπαλο, Τζέικομπ Ζούμα. Ο Μπέκι παραιτήθηκε επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου 2008 και αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες εναντίον του ότι παρακώλυσε το έργο της Δικαιοσύνης. Επίσης, ευχαρίστησε το λαό της χώρας του που του έδωσαν την ευκαιρία να υπηρετήσει στο αξίωμα του Προέδρου. Για να τον διαδεχθεί εξελέγη στις 22 Σεπτεμβρίου ο Καλέμα Μοτλάντε. Η παραίτηση του Μπέκι άρχισε να ισχύει από τις 25 Σεπτεμβρίου 2008.
Άννα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ

Η Άννα, γερμαν.: Anna von Schleswig-Holstein-Gottorp (27 Φεβρουαρίου 1575 - 24 Απριλίου 1610) από τον Οίκο του Σ.Χ.Γκόττορπ ήταν Γερμανίδα ευγενής, κόρη του δούκα του Σ.Χ.Γκόττορπ. Με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Ανατολικής Φρησίας.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Αδόλφου δούκα του Σ.Χόλσταϊν-Γκόττορπ και της Χριστίνας, κόρης του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης. Στις 28 Ιανουαρίου 1598 παντρεύτηκε τον Έννο Γ΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας (Ostfriesland). Είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Άννα-Μαρία 1601-1633, παντρεύτηκε τον Αδόλφο-Φρειδερίκο Α΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Ρούντολφ-Κρίστιαν 1602-1628, κόμης του Όστφρησλαντ. Ούλριχ Β΄ 1605–1648, κόμης του Όστφρησλαντ. Rolf Kuschert: Die frühe Neuzeit, in: Nordfriisk Instituut (Hrsg.) Geschichte Nordfrieslands, Heide Boyens & Co 1995. ISBN 3-8042-0759-6
Άννα Ντορότα Χσανόφσκα

Η Άννα Ντορότα Χσανόφσκα (πολωνικά: Anna Dorota Chrzanowska), το γένος φον Φρέζεν (von Fresen), ήταν Πολωνή ηρωίδα του Πολωνικού-Οθωμανικού πολέμου (1672-1676), γνωστή για τις ενέργειες της κατά τη Μάχη της Τρεμπόβλα το 1675.

 Η Χσανόφσκα παντρεύτηκε τον Στρατηγό Γιαν Σάμουελ Χσανόφσκι. Το 1675, ήταν παρούσα με το σύζυγό της στη θέση διοίκησης του, το Κάστρο της Τρεμπόβλα, όταν πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους. Παρά τις οθωμανικές προσπάθειες, οι υπερασπιστές του κάστρου κατάφεραν να διατηρήσουν τις θέσεις τους μετά από αρκετές επιθέσεις. Μετά από αρκετές ημέρες, οι ελλείψεις φαγητού και νερού έγιναν σοβαρές και ο Στρατηγός Χσανόφσκι αποφάσισε να παραδοθεί. Η Χσανόφσκα διαφώνησε με αυτήν την απόφαση και απείλησε να αυτοκτονήσει αν παραδοθεί. Τον έπεισε να κρατήσει το φρούριο και επιπλέον η Χσανόφσκα προέτρεψε τους υπερασπιστές να πραγματοποιήσουν επίθεση σε οθωμανικές θέσεις, με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες μεταξύ των Οθωμανών. Η αποφασιστικότητα της Χσανόφσκα θεωρείται ότι αύξησε το ηθικό μεταξύ των Πολωνών, παρά το γεγονός ότι οι απώλειες τους ήταν επίσης βαριές. Οι Οθωμανοί τερμάτισαν την πολιορκία στις 11 Οκτωβρίου. Το 1676, το Σέιμ της Πολωνίας ανύψωσε το ζεύγος Χσανόφσκι για να γίνει μέλος της σλάχτα (szlachta) (νόμιμη προνομιούχα αριστοκρατική τάξη), με το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το οικόσημο της Πόραϊ. Έγιναν γνωστές διασημότητες. Το πρώτο μνημείο της Άννα Ντορότα Χσανόφσκα που ανεγέρθηκε στην Τρεμπόβλα το 1683 αναφέρθηκε για τελευταία φορά το 1829. Στη συνέχεια, το 1900, ένα δεύτερο μνημείο κτίστηκε στον ίδιο χώρο, έργο του γλύπτη από την Τερεμπόβλια, Γ. Μποχένεκ. Καταστράφηκε το 1944 από σοβιετικά στρατεύματα. Το 1982, ο λόφος όπου υπήρχε το μνημείο ξαναδημιουργήθηκε και χτίστηκε η πλάκα και η πλακέτα που είχε μείνει άθικτη εξασφαλίστηκε. Σε αυτό το σημείο τοποθετήθηκε το τρίτο μνημείο τον Ιούλιο του 2012, έργο του Ρομάν Βιλχουσίνσκι. Η πολιορκία της Τρεμπόβλα και η ιστορία της Άννα Ντορότα Χσανόφσκα ενέπνευσαν τους Πολωνούς ζωγράφους και συγγραφείς. Μερικά από τα πιο αξιοσημείωτα έργα είναι: Αλεξάντερ Λέσερ (1814-1884) πίνακας Υπεράσπιση της Τρεμπόβλα εναντίον των Τούρκων Λεόπολντ Λέφλερ (1827-1898), πίνακας Άννα Ντορότα Χσανόφσκα στο κάστρο της Τρεμπόβλα Γιούζεφ Βιμπίτσκι (1747-1822), δράμα Ζόφια Κόσακ-Στσούτσκα (1889-1968), μυθιστόρημα Τρεμπόβλα Μαρία Κρούγκερ (1904-1999), ιστορία Φωτεινή πλεξούδα της Μαρτσίνκα στη συλλογή Golden Crown Άντζεϊ Βαλιγκούρσκι (1926-1992), ποίημα Τραγούδι για την υπεράσπιση της Τρεμπόβλα που ερμήνευσε ο Ταντέους Χίουα (1933-2014).
Α.Σ. Φορτούνα Ξηροπήγαδου

Ο Αθλητικός Σύλλογος Φορτούνα Ξηροπήγαδου, γνωστός απλώς ως Φορτούνα Ξηροπήγαδου, ήταν ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1984 με έδρα στο Ξηροπήγαδο Αρκαδίας. Τα χρώματα της ομάδας ήταν το γαλανό και το μαύρο, ενώ το έμβλημα της ήταν το αφρισμένο κύμα της θάλασσας. Ως έδρα χρησιμοποιούσε το γήπεδο της Μελιγούς.

 Η Φορτούνα είχε επιτυχίες στα τοπικά πρωταθλήματα τις Αρκαδίας, με δύο αήττητα πρωταθλήματα Γ' Αρκαδίας τις σεζόν 1987-88 και 1999-00.Με τη νέα χιλιετία η ομάδα αγωνιζόταν στη Β' Κατηγορία της ΕΠΣ Αρκαδίας, αλλά, δυστυχώς, αποχώρησε από το πρωτάθλημα και διαλύθηκε τον Ιούνιο του 2018. Οι κύριοι λόγοι για τη διάλυση της Φορτούνα Ξηροπήγαδου ήταν οικονομικοί. Η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα για αρκετά χρόνια και δεν κατάφερε να τα ξεπεράσει. Πρωταθλητής Γ' Κατηγορίας της ΕΠΣ Αρκαδίας(2 φορές): 1987-88, 1999-00 Η Φορτούνα Ξηροπήγαδου ήταν μια ιστορική ομάδα για την τοπική κοινωνία του Ξηροπήγαδου. Η ομάδα είχε μια μεγάλη και πιστή βάση οπαδών και ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής της περιοχής. Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αρκαδίας
Πονς της Τουλούζης

Ο Πονς-Γουλιέλμος, γαλλ. Pons Guilaume (991 - 1060) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας (1037-60). Είχε πολλές ελεύθερες φεουδαλικά (in allodium) γαίες και βασιζόταν στο Ρωμαϊκό, Σαλικό και Γοτθικό Δίκαιο.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Τουλούζης και της Έμμας των Μποζονιδών, κόρης τού Ρότμπολντ Β΄ κόμη της Προβηγκίας. Ήδη από το 1030 κατείχε αρκετή εξουσία στην περιοχή τού Αλμπί. Το 1037 έδωσε στη σύζυγό του Μαγιόρε ως γαμήλιο δώρο πολλές ελεύθερες φεουδαλικά ιδιοκτησίες: ναούς και κάστρα, όπως το ήμισυ της Πόρτα Σπίνα στην περιοχή τού Αλμπί, το Νιμουά και την Προβηγκία. Το 1038 αγόρασε μαζί με τον Οίκο των Τρανκαβέλ την επισκοπή τού Αλμπί. Το 1040 δώρησε ιδιοκτησία στο Ντιάν τού Κλυνύ. Το 1047 αναφέρεται για πρώτη φορά ως παλατινός κόμης σε ένα καταστατικό, που δωρίζει το Μουασσάκ στο Κλυνύ. Ο Πονς απεβίωσε στην Τουλούζη και τάφηκε στο Σαιν-Σερνέν το 1060/1. Νυμφεύτηκε το 1022 τη Μαγιόρε και είχε τέκνο: Πονς ο νεότερος, δεν κληρονόμησε την κομητεία ή τη μαρκιωνία.Το 1045 ο Πονς έκανε δεύτερο γάμο με την Αλμόντις, κόρη τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς, αλλά την απέπεμψε το 1053· είχε τέκνα: Γουλιέλμος Δ΄ π. 1040-1094, κόμης της Τουλούζης, μάργραβος της Προβηγκίας & δούκας τού Ναρμπόν. Ραϋμόνδος Δ΄ π. 1041-1105, κόμης τού Σαιν-Ζιλ, μετά διαδέχθηκε τον αδελφό του ως κόμης της Τουλούζης. Ούγος, ηγούμενος τού Σαιν-Ζιλ. Αλμόντις, παντρεύτηκε τον κόμη τού Μελγκέιγ. Lewis, Archibald R. The Development of Southern French and Catalan Society, 718–1050. University of Texas Press: Austin, 1965. Medieval Lands Project: Toulouse. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Pons, Count of Toulouse στο Wikimedia Commons
Αμινοφυλλίνη

Η αμινοφυλλίνη είναι μείγμα της βρογχοδιασταλτικής ουσίας θεοφυλλίνης και αιθυλενοδιαμίνης σε αναλογία 2:1. Η αιθυλενοδιαμίνη βελτιώνει τη διαλυτότητα του μείγματος στο νερό, οπότε η αμινοφυλλίνη βρίσκεται συνήθως με την ένυδρη μορφή της.Η αμινοφυλλίνη είναι και αυτή βρογχοδιασταλτικό φάρμακο, λιγότερο ισχυρό και με μικρότερη διάρκεια δράσεως από τη θεοφυλλίνη. Η συχνότερη χρήση του είναι για την αντιμετώπιση της αποφράξεως των αεροφόρων οδών από άσθμα ή από χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Είναι μη επιλεκτικός ανταγωνιστής των υποδοχέων της αδενοσίνης και αναστολέας της φωσφοροδιεστεράσης.

 Η ενδοφλέβια χορήγηση αμινοφυλλίνης μπορεί να χρησιμεύσει σε περιπτώσεις οξείας επιβαρύνσεως των συμπτωμάτων του άσθματος και άλλων χρόνιων πνευμονικών παθήσεων, όπως είναι η ΧΑΠ, το εμφύσημα και η χρόνια βρογχίτιδα. Το φάρμακο χορηγείται σε συνδυασμό με εισπνεόμενους β-2 επιλεκτικούς επαγωγείς της αδρενεργικής δράσεως και συστημικώς χορηγούμενα κορτικοστεροειδή.Η αμινοφυλλίνη χρησιμοποιείται επίσης για να αντιστρέψει την επίδραση της ρεγαδενοσόνης, της διπυριδαμόλης ή της αδενοσίνης σε καρδιολογικά τεστ αντοχής. Επιπλέον, η αμινοφυλλίνη έχει αναφερθεί ότι έχει κάποια αποτελέσματα στην αποτροπή της βραδυκαρδίας κατά τη διάρκεια πολύπλοκων καρδιαγγειακών επεμβάσεων, όπως η αθηρεκτομή της δεξιάς στεφανιαίας αρτηρίας.. Μια άλλη χρήση της είναι στην αντιμετώπιση της καρδιακής αρρυθμίας εξαιτίας οξέος κατώτερου εμφράγματος του μυοκαρδίου. Μπορεί όμως και η ίδια να προκαλέσει καρδιακή ανακοπή. Σε μια πολύ διαφορετική χρήση, η αμινοφυλλίνη έχει δώσει κάποιες «υποσχέσεις» ως μειωτικός παράγοντας για το σωματικό λίπος απορροφώμενη με τη μορφή τοπικής αλοιφής. Αποτελεί επίσης μια επιλογή για την αντιμετώπιση του αναφυλακτικού σοκ. Η αμινοφυλλίνη μπορεί να προκαλέσει τοξίνωση από θεοφυλλίνη, ενώ έχει βρεθεί ότι μειώνει την κατασταλτική επίδραση της προποφόλης και την αντισπασμωδική δράση της τοπιραμάτης. Η αμινοφυλλίνη είναι πιο ευδιάλυτη στο νερό από την απλή θεοφυλλίνη. Η καθαρή αμινοφυλλίνη παίρνει τη μορφή λευκών ή λευκοκίτρινων κόκκων ή σκόνης, που έχουν ελαφρά οσμή παρόμοια με εκείνη της αμμωνίας και πικρή γεύση. Με τη μακρά έκθεση στον ατμοσφαιρικό αέρα χάνει βαθμιαία αιθυλενοδιαμίνη και απορροφά διοξείδιο του άνθρακα με την απελευθέρωση θεοφυλλίνης. Τα διαλύματα της αμινοφυλλίνης είναι αλκαλικά. 1 γραμμάριο διαλύεται σε 25 χιλιοστόλιτρα νερού δίνοντας διαυγές διάλυμα, ενώ το μείγμα είναι αδιάλυτο στην αιθανόλη και τον αιθέρα.
Γιώργος Κολτσίδας

Ο Γιώργος Κολτσίδας (23 Σεπτεμβρίου 1970) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του στον Άρη. Έχει διατελέσει διεθνής με τις Εθνικές Ελπίδων και Ενόπλων ενώ κλήθηκε και μία φορά στην Εθνική Ανδρών χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί.

 Ο Κολτσίδας γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1970 στη Φήκη Τρικάλων και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από την ομάδα του χωριού του ενώ το 1988 έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο με την φανέλα των Τρικάλων στα γήπεδα της Γ΄ Εθνικής.Την επόμενη σεζόν καθιερώθηκε στη βασική ενδεκάδα με 34 συμετοχές και το 1991 πανηγύρισε την άνοδο στη Β΄ Εθνική σε μια χρονιά όπου είχε 29 συμμετοχές και ένα γκολ. Το καλοκαίρι του 1992, ενώ έχει προηγηθεί μια απογοητευτική χρονιά για την ομάδα των Τρικάλων, η οποία αν και νεοφώτιστη στη Β΄ Εθνική υποβιβάστηκε όντας τελευταία, ο Κολτσίδας κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του με την μεταγραφή του στον Άρη (την ίδια μεταγραφική περίοδο ήρθαν στην ομάδα και οι Σάββας Κωφίδης, Αντώνης Σαπουντζής, Ζόραν Λόντσαρ κ.α). Στον Άρη αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και έμεινε ελεύθερος από την ομάδα, αφού το συμβόλαιό του που έληγε δεν ανανεώθηκε. Κατά το πρώτο πέρασμά του από τους κίτρινους είχε 90 συμμετοχές και δύο τέρματα σε αγώνες πρωταθλήματος. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από την Λάρισα που συμμετείχε στον γνωστό για αυτόν χώρο της Β΄ Εθνικής. Στην Λάρισα έμεινε για μία σεζόν έχοντας 18 συμμετοχές και ένα γκολ. Την αμέσως επόμενη χρονιά επέστρεψε στον Άρη μετά από εισήγηση του τότε προπονητή της ομάδας, Γιώργου Φοιρού και βοήθησε τον σύλλογο να επανέλθει στην Α΄ Εθνική. Κατά τη θητεία του στον Άρη διακρίθηκε για τον υπέρμετρα δυναμικό τρόπο με τον οποίο αγωνιζόταν και που είχε ως συνέπεια να δέχεται συχνά κάρτες, παρόλα αυτά αποτέλεσε επί σειρά ετών ένα από τα βασικά στελέχη της ομάδας. Ως ποδοσφαιριστής του Άρη έφτασε τρεις φορές στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας (το 2003, 2005 και το 2008), όπου η ομάδα του γνώρισε ισάριθμες ήττες από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό (δις). Ο Κολτσίδας αγωνίστηκε για τελευταία φορά σε επίσημο αγώνα στις 14 Μαΐου του 2008 στον εντός έδρας αγώνα με τον Πανιώνιο για τα play off του πρωταθλήματος. Συνολικά, αγωνίστηκε σε 303 αγώνες πρωταθλήματος με την φανέλα του Άρη, επίδοση που τον φέρνει στην πέμπτη θέση των συμμετοχών όλων των εποχών στην ιστορία της ομάδας. Από αυτές τις 303 συμμετοχές, οι 253 ήταν στο πλαίσιο της Α΄ Εθνικής και 50 στην Β΄ Εθνική. Στατιστικά Καριέρας Αφιέρωμα στον τελικό Κυπέλλου του 2003:Γιώργος Κολτσίδας Πρωτάθλημα Ελλάδος 1992/93-Στατιστικά Παικτών και Ομάδων
Διαιρέτης ρεύματος

Ο διαιρέτης ρεύματος είναι μία απλή κυκλωματική διάταξη η οποία αποτελείται από δύο αντιστάτες συνδεδεμένους παράλληλα, στα άκρα των οποίων εφαρμόζεται η τάση εισόδου. Το ρεύμα που διαρρέει το κύκλωμα (Iin) θα κατανεμηθεί στις αντιστάσεις με τρόπο αντιστρόφως ανάλογο προς την τιμή τους.

 Η ανάλυση του κυκλώματος ενός διαιρέτη ρεύματος είναι αρκετά απλή. Από την θεωρία των ηλεκτρικών κυκλωμάτων είναι γνωστό ότι δύο αντιστάσεις που είναι συνδεδεμένες παράλληλα μπορούν να αντικατασταθούν από μία και μοναδική αντίσταση, η τιμή της οποίας καθορίζεται σύμφωνα με τον ακόλουθο μαθηματικό τύπο: Ισοδύναμη αντίσταση: R 1 ‖ R 2 = 1 1 R 1 + 1 R 2 = R 1 ⋅ R 2 R 1 + R 2 {\displaystyle R_{1}\|R_{2}={\frac {1}{{\frac {1}{R_{1}}}+{\frac {1}{R_{2}}}}}={\frac {R_{1}\cdot R_{2}}{R_{1}+R_{2}}}} Κατά συνέπεια και σύμφωνα με τον νόμο του Ωμ, το ρεύμα που θα διαρρέει το κύκλωμα θα ισούται με το πηλίκο της τάσης εισόδου Vin προς την ισοδύναμη αντίσταση. I i n = V i n R 1 ‖ R 2 = V i n ⋅ ( R 1 + R 2 ) R 1 ⋅ R 2 {\displaystyle I_{in}={\frac {V_{in}}{R_{1}\|R_{2}}}={\frac {V_{in}\cdot (R_{1}+R_{2})}{R_{1}\cdot R_{2}}}} Εάν η παραπάνω εξίσωση λυθεί ως προς Vin, εφαρμοστεί ο νόμος του Ωμ για κάθε μία από τις αντιστάσεις R1 και R2 και αντικατασταθεί η τιμή της Vin, τότε προκύπτει η τιμή των Ι1 και Ι2. I 1 = I i n ⋅ R 2 ( R 1 + R 2 ) {\displaystyle I_{1}=I_{in}\cdot {\frac {R_{2}}{(R_{1}+R_{2})}}} I 2 = I i n ⋅ R 1 ( R 1 + R 2 ) {\displaystyle I_{2}=I_{in}\cdot {\frac {R_{1}}{(R_{1}+R_{2})}}} Από την ανάλυση αυτή φαίνεται πως με κατάλληλη εκλογή των ηλεκτρικών αντιστάσεων του κυκλώματος μπορούμε να καθορίσουμε την τιμή του ρεύματος που θα διαρρέει κάθε μία από αυτές. Οι τύποι που προέκυψαν παραπάνω είναι παρόμοιοι με εκείνους που προκύπτουν για το κύκλωμα ενός διαιρέτη τάσης, μόνο που στην περίπτωση αυτή στον αριθμητή δεν βάζουμε την αντίσταση της οποίας το ρεύμα θέλουμε να υπολογίσουμε, αλλά την άλλη αντίσταση του κυκλώματος. Τέλος, οι τύποι που παρουσιάστηκαν μπορούν να εφαρμοστούν και σε κυκλώματα διαιρέτη ρεύματος τα οποία αποτελούνται από περισσότερες από δύο αντιστάσεις. Στην περίπτωση που οι δύο αντιστάσεις του κυκλώματος έχουν ακριβώς την ίδια τιμή, τότε το ρεύμα εισόδου θα ισοκατανεμηθεί μεταξύ των δύο αντιστάσεων και θα ισχύει I 1 = I 2 = I i n 2 {\displaystyle I_{1}=I_{2}={\frac {I_{in}}{2}}} . Επίσης, εάν η μία εκ των δύο αντιστάσεων είναι πολύ μικρότερη από την άλλη, τότε το ρεύμα που θα την διαπερνά θα είναι ίσο με Iin, ενώ το ρεύμα που θα διαπερνά την άλλη αντίσταση θα μηδενιστεί.
Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής

Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής (1781- ;) υπήρξε αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 που διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή "λαγουμιών" (υπόγειων σηράγγων). Μπήκε στην πολιορκούμενη από τον Κιουταχή Αθήνα με άλλους 70, την 12η Ιουλίου 1826 και επιδόθηκε στον πόλεμο με τη κατασκευή λαγουμιών. Στον πόλεμο αυτό υπήρξε πρωταγωνιστής διότι ήταν καταπληκτικός στα "δεσίματά" του, ώστε ο ίδιος ο Κιουταχής να γράψει στην Υψηλή Πύλη ότι η Ακρόπολις των Αθηνών που την πολεμούσε τότε διότι μέσα είχαν κλεισθεί οι αγωνιστές θα πέσει μόνο με τα λαγούμια και επειδή το έδαφος είναι πετρώδες, ζητούσε την ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ του! Και θαυμάζοντας τη δουλειά του Κώστα έλεγε: "ΑΝ ΕΙΧΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΑΓΟΥΜΙΤΖΗ, ΘΑ ΤΟΥ ΕΔΙΝΑ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΣΕ ΧΡΥΣΟ!" Τελικώς εξήλθε κρυφά με άλλους από την Ακρόπολη. Συνεχίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό του Καραϊσκάκη στο Μετόχι του Κερατσινιού και στον Πειραιά στις μάχες του 1827.

 Ο Λαγουμιτζής γεννήθηκε στο χωριό Χόρμοβο, κοντά στο Τεπελένι της σημερινής νότιας Αλβανίας (Βόρεια Ήπειρος). Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παπακυριακού, όμως τον αποκαλούσαν και Χορμοβίτη, λόγω της καταγωγής του. Έμεινε γνωστότερος όμως ως "Λαγουμιτζής" καθώς διακρίθηκε ιδιαίτερα στην κατασκευή υπόγειων σηράγγων, μέσω των οποίων κατάφερνε να ανατινάζει τα εχθρικά στρατόπεδα. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τις επιτυχίες που σημείωσε η πολυμήχανη φύση του κατά την τρίτη πολιορκία του Μεσολογγίου (είχε φτάσει στην πολιορκημένη πολιτεία τον Αύγουστο του 1825) και κατά την πολιορκία της Ακρόπολης των Αθηνών (1826). Στον ίδιο οφείλεται και η σωτηρία του ιερού βράχου της Ακρόπολης, καθώς απέτρεψε την ανατίναξη των αρχαίων μνημείων που σχεδίαζαν οι πολιορκητές Τούρκοι με σκοπό να εξοντώσουν τους αμυνόμενους. Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του εγκωμιάζει χαρακτηριστικά την γενναιότητα του. Ο Κωνσταντίνος Λαγουμιτζής έλαβε μέρος και στην επανάσταση του 1843 μαζί με τον Μακρυγιάννη.Προς τιμήν του, ο δήμος Αθηναίων έδωσε το επίθετό του σε κεντρική λεωφόρο στην περιοχή του Νέου Κόσμου. Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Ελληνική Επανάσταση. Εκδοτική Αθηνών. Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη. Διονύσιος Σουρμελής, Ιστορία των Αθηνών κατά τον υπέρ της Ελευθερίας αγώνα, Αθήναι, 1853 Νικόλαος Κασομούλης, Ενθυμήματα Στρατιωτικά (επανέκδοση) εκδόσεις Βεργίνα. Ιωάννης Π. Μελάς, Ιστορία της πόλεως Πειραιώς, τόμος 7ος, Αθήναι 1987.
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σικάγου

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago International Film Festival), είναι ένα ετήσιο κινηματογραφικό φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε φθινόπωρο στη πόλη του Σικάγου από το 1964 και το οποίο είναι το πιό μακροχρόνιο και ανταγωνιστικό κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Βόρεια Αμερική. Το 2010, το 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου παρουσίασε 150 ταινίες από περισσότερες από 50 χώρες. Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ αποτελείται από πολλά διαφορετικά τμήματα, όπως ο Διεθνής Διαγωνισμός ταινίων, ο Διαγωνισμός Νέων Σκηνοθετών και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.

 2018 - Jesper Christensen (Denmark) for Before the Frost 2017 - Aleksandr Yatsenko (Russia) for Arrhythmia 2016 – Adrian Titieni (Romania) for Graduation 2015 – Alexi Mathieu and Jules Gauzelin (France) for A Childhood 2014 – Anton Yelchin (USA) for Rudderless 2013 – Robert Wieckiewicz (Poland) for Walesa: Man of Hope 2012 – Denis Lavant (France) for Holy Motors 2011 – Maged El Kedwany (Egypt) for 678 2010 – Youssouf Djaoro (Chad) for A Screaming Man 2009 – Filippo Timi (Italy) for Vincere 2008 – Michael Fassbender (Ireland) for Hunger 2007 – Sam Riley (United Kingdom) for Control 2006 – Jürgen Vogel (Germany) for The Free Will 1989 – Jörg Gudzuhn (GDR) for Fallada, letztes Kapitel 1987 – Avtandil Makharadze (Georgia) for Monanieba 1971 – Ezzatollah Entezami (Iran) for The Cow 2018 - Zhao Tao (China) for Ash Is Purest White 2017 - Jowita Budnik (Poland) and Eliane Umuhire (Rwanda) for Birds Are Singing in Kigali 2016 – Rebecca Hall (UK) for Christine 2015 – Lizzie Brocheré (France) for Full Contact 2014 – Geraldine Chaplin (United States) for Sand Dollars 2013 – Nadeshda Brennicke (Germany) for Banklady 2012 – Ulla Skoog (Sweden) for The Last Sentence 2011 – Olivia Colman (UK) for Tyrannosaur 2010 – Liana Liberato (USA) for Trust 2009 – Giovanna Mezzogiorno (Italy) for Vincere 2008 – Preity Zinta (India) for Heaven on Earth 2007 – Yu Nan (China) for Tuya's Marriage 2006 – Viktoriya Isakova, Darya Moroz, Anna Ukolova (Russia) for The Spot 2005 – Inka Friedrich, Nadja Uhl (Germany) for Summer in Berlin 2003 – Ludivine Sagnier (France) for Little Lili Στίβεν Σπίλμπεργκ Έλεν Χαντ Ντάστιν Χόφμαν Μάρτιν Λαντάου Σίρλεϊ ΜακΛέιν Ρίτσαρντ Ατένμπορο Φρανσουά Τρυφώ Τζόντι Φόστερ Σιγκούρνι Γουίβερ Ρόμπιν Γουίλιαμς Μανουέλ ντι Ολιβέιρα Κλιντ Ίστγουντ Μπρους Ντερν (2013) Τέρενς Χάουαρντ (2005) Σούζαν Σάραντον (2005) Σίρλεϊ ΜακΛέιν (2005) Ρόμπερτ Ζεμέκις (2004) Ίρμα Χαλλ (2004) Ρόμπερτ Ταούνσεντ (2004) Χάρι Λέννιξ (2004) Ανέτ Μπένιγκ (2004) Ρόμπιν Γουίλιαμς (2004) Νίκολας Κέιτζ (2003) Ο Επίσημος ιστότοπος (Αγγλικά)
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1953

Το ΛΘ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1953 διεξήχθη από τις 5 ως τις 7 Ιουνίου 1953 στο Εθνικό Στάδιο Αλεξανδρούπολης, χωριστά από το αντίστοιχο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1953.

 Στους αγώνες συμμετείχαν 270 αθλητές από σωματεία από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Οικοδεσπότης και υπεύθυνος της διοργάνωσης ήταν ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης. Οι αθλητές από τη Νότια Ελλάδα μετέβησαν αεροπορικώς και των άλλων περιοχών σιδηροδρομικώς. Με την ομάδα του Εθνικού Γ.Σ. μετείχε ο Κάρολος Παπούλιας, ο μετέπειτα γνωστός πολιτικός και Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια των αγώνων διέμεναν σε ιδιαίτερο "αθλητικό χωριό" που απείχε ένα χιλιόμετρο από την πόλη, το οποίο είχε δημιουργηθεί ειδικά για τους αγώνες στο χώρο ενός παλιού στρατοπέδου. Στην πόλη υπήρχε πανηγυρική ατμόσφαιρα, ο καιρός ήταν ευνοϊκός και τους αγώνες παρακολούθησαν χιλιάδες θεατές γεμίζοντας ασφυκτικά το στάδιο που ήταν χωρητικότητας 10.000 ατόμων. Το Στάδιο διέθετε προβολείς διευκολύνοντας την ολοκήρωση του προγράμματος, το οποίο λόγω των πολλών προκριματικών συχνά "ξεχείλωνε". Με την ευκαιρία των αγώνων εκδόθηκε στην πόλη τοπική αθλητική εφημερίδα υπό τον τίτλο: "Επαρχιακός Αθλητισμός", με συντάκτη τον εντόπιο πρωταθλητή Ελλάδος των εμποδίων Φώτη Κοσμά, ο οποίος λόγω τραυματισμού δεν πήρε μέρος. Στο αγωνιστικό μέρος διεξήχθησαν ξανά τα παρωχημένα αγωνίσματα της ελληνικής δισκοβολίας και της λιθοβολίας, ενώ προστέθηκε αγώνας βάδην. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Εθνικός Γ.Σ. για πολλοστή φορά, αφού κατακτούσε συνεχώς τον τίτλο από το 1937. Εκτός βαθμολογίας ήταν το πρωτάθλημα μαραθωνίου που είχε διεξαχθεί στις 12 Απριλίου στη διαδρομή Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. Παρομοίως, τα πρωταθλήματα πεντάθλου, δεκάθλου, 3.000μ βάδην, σκυταλοδρομιών και ομαδικών αγώνων που έγιναν σε άλλες ημερομηνίες. Πρωταθλητής δεκάθλου εφήβων ήταν ο Αντώνης Τρίτσης του Παναθηναϊκού, ο μετέπειτα γνωστός πολιτικός και δήμαρχος Αθηναίων. *Διεξήχθη στις 12 Απριλίου στη διαδρομή Παναθηναϊκό Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. **Πένταθλο και 3000μ βάδην διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου στο Στάδιο. ***Διεξήχθη στις 15 Νοεμβρίου στο Στάδιο. Πρώτος στους εφήβους ήταν ο Αντώνης Τρίτσης με 3.343 β. ****Σκυταλοδρομίες και ομαδικά διεξήχθησαν στις 21-22 Νοεμβρίου στο Στάδιο. *Μετείχαν ακόμη: Πανελευσινιακός, Γ.Σ. Αμαρουσίου,Α.Ε. Νικαίας, Κεραυνός Ρεθύμνου, ΟΦΗ κ.ά. "Αθλητική Ηχώ", 1/6/1953. "Αθλητική Ηχώ", 5/6/1953. "Αθλητική Ηχώ", 7/6/1953. "Αθλητική Ηχώ", 8/6/1953. "Αθλητική Ηχώ", 22/11/1953. "Αθλητική Ηχώ", 24/11/1953. Ηρακλής Αθανασόπουλος, "Μαραθώνιος & Μαραθώνας", Αθήνα 2010, σ. 198-199.
Ενγκελμπέργκα της Προβηγκίας

Η Ενγκελμπέργκα της Προβηγκίας, γαλλ. Engelberge / Ingilberge de Provence / de Vienne, (877 - 917) από τον Οίκο των Μπιβινιδών ήταν ευγενής του 8ου-9ου αι., που με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ακουιτανίας.

 Ήταν κόρη του Μπόζο της Προβηγκίας (βασ. 879–887) και της Eρμενγάρδης των Καρολιδών. Μνηστεύθηκε με τον Καρλομάν Β΄, γιο του Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού, αλλά ο Καρλομάν Β΄ απεβίωσε σε ηλικία περίπου 18 ετών, το 884. Στη συνέχεια η Ενγκελμπέργκα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Γουλιελμιδών, δούκα της Ακουιτανίας.Η ίδρυση του αβαείου του Κλυνύ από τον Γουλιέλμο Α΄ και την Eνγκελμπέργκα το 910, μπορεί να θεωρηθεί ως παράδειγμα των προσπαθειών του 10ου αι. "για τη διαιώνιση της ένωσης δύο Οίκων μέσω ενός θρησκευτικού ιδρύματος". Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ των Γουλιελμιδών τον Ευσεβή, δούκα της Ακουιτανίας και είχε τέκνο: Γκέρμπεργκα, κόμισσα του Ανζού.
Μέλισσος ο Σάμιος

Ο Μέλισσος ο Σάμιος, γιος του Ιθαγένη, ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος εκ των Προσωκρατικών, καταγόμενος από τη Σάμο, που έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ.. Υπήρξε μαθητής και ομόδοξος του Παρμενίδη και εκπρόσωπος (μάλλον ο τελευταίος) της ελεατικής σχολής. Το 440 π.Χ., όταν ο Περικλής έπλευσε με 44 τριήρεις εναντίον της Σάμου, που είχε αποσκιρτήσει από την Αθηναϊκή Συμμαχία, ο Μέλισσος ανέλαβε την αρχιστρατηγία του στρατού των Σαμίων. Αρχικά είχε επιτυχίες, αλλά τελικώς οι Αθηναίοι, μετά από πολιορκία εννέα μηνών, ανάγκασαν τους αποστάτες να παραδοθούν.

 Στο σύγραμμά του «Περί φύσεως ή περί όντος» ο Μέλισσος αναπτύσσει τη θεωρία του Ξενοφάνη, την οποία τελειοποίησε και ο Παρμενίδης. Η βασική αρχή της είναι ότι μόνο το «ον» υπάρχει, δηλαδή το Σύμπαν, και αυτό αναγκαστικά ταυτίζεται με τον Θεό. Ειδικότερα, ο Μέλισσος δεχόταν ως αρχή του κόσμου το «εν» (ένα), το οποίο χαρακτήριζε αιώνιο, άπειρο, ενιαίο, ακίνητο, απόλυτα όμοιο μόνο με τον εαυτό του και αμετάβλητο: «Μέλισσος και Ζήνων το εν και το παν, και μόνον αΐδιον και άπειρον είναι το εν» , ενώ το γίγνεσθαι το θεωρούσε δημιούργημα των αισθήσεων, και γι' αυτό απατηλό: «Μέλισσον εν το παν λέγοντας είναι και δια το τας αισθήσεις ψευδείς είναι». Δίδασκε ότι το «όντως ον» «ουκ έχει αρχήν, ουδέ τελευτήν» και συνεπώς δεν μπορεί να γεννηθεί αφ' εαυτού. Διότι αν γεννιόταν, τότε μοιραία θα έπρεπε και να πεθάνει, ενώ το όντως ον είναι αιώνιο και άφθαρτο. Ο Μέλισσος απέρριπτε τόσο την εμπεδόκλειο διδασκαλία για την ανάμιξη των 4 βασικών στοιχείων, όσο και την υπόθεση της ατομικής θεωρίας για την ύπαρξη κενού χώρου. Πίστευε και δίδασκε ότι στη Φύση δεν υπάρχει τίποτα το βέβαιο και ότι όλα τα επίγεια είναι φθαρτά. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Μέλισσος θεωρούσε ότι το Σύμπαν είναι ένα, άπειρο, πλήρες, αναλλοίωτο, ακίνητο και ομοιογενές: «εδόκει δε αυτώ το παν άπειρον είναι και αναλλοίωτον και ακίνητον και εν και όμοιον εαυτώ και πλήρες». Ήταν αντίθετος στις θεωρίες της κίνησης και της μεταβολής. Σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το έργο του Γοργία «Περί φύσεως ή περί του όντος» αντέγραψε το ομώνυμο έργο του Μελίσσου, πράγμα που ανακαλύφθηκε με αντιπαραβολή προς τα σωζόμενα, από τον Σιμπλίκιο, αποσπάσματα του έργου του Μελίσσου. Θεοδοσίου, Στράτος: Η εκθρόνιση της Γης: Η διαπάλη του γεωκεντρικού με το ηλιοκεντρικό σύστημα, εκδ. «Δίαυλος», Αθήνα 2007, σελ. 107-108 Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, τόμος 17 (1972). G. S. KIRK / J. E. RAVEN / MALCOLM SCHOFIELD, Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, Μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ,εκδ.ΜΙΕΤ, Αθήνα,1988, 2006(4η εκδοση),σελ. 394-403
Ισαβέλλα της Βρετάνης

Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabelle de Bretagne (1411 - π. 1444) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λαβάλ, βαρόνη του Βιτρέ, κυρία του Μονφόρ, κ.λπ.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Ιωάννη Ε΄ δούκα της Βρετάνης και της Ιωάννας των Βαλουά, κόρης του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας. Δύο εκ μητρός θείες της έγιναν βασίλισσες: η Ισαβέλλα, σύζυγος του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας και η Αικατερίνη, σύζυγος του Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας. Επίσης η εκ πατρός γιαγιά της Ιωάννα των Εβρέ, έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας (εξάδελφο του Ριχάρδου Β΄ και πατέρα του Ερρίκου Ε΄). Ο σύζυγός της Γκυ ΙΔ΄ πολέμησε σε πολλές μάχες του Εκατονταετούς Πολέμου, μαζί με τη Ζαν Ντ'Αρκ. Αυτός αρχικά είχε μνηστευτεί τη νεότερη αδελφή της Ισαβέλλας, τη Μαργαρίτα, η οποία απεβίωσε πριν τον γάμο, έτσι ο Γκυ ΙΔ΄ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα. Η Ισαβέλλα απεβίωσε 33 ετών και τάφηκε στην πόλη Νάντη. Ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο με τη Φραγκίσκη του Ντινάν, χήρα του Ζιλ κυρίου του Σαντοσέ, αδελφού της Ισαβέλλας. Ο Γκυ ΙΔ΄ τάφηκε στον κολεγιακό ναό του Σαιν-Τυγκάλ στο Λαβάλ. Παντρεύτηκε το 1430 ton Γκυ ΙΔ΄ κόμη του Λαβάλ, βαρόνο του Βιτρέ & του Λα Ρος-Μπερναρ, κύριο του Μονφόρ, κ.λπ. και είχε τέκνα: Γιολάντα γενν.1431, παντρεύτηκε πρώτα τον Αλαίν ντε Ροάν, κόμη του Ποροέ και μετά τον Γκυγιώμ ντ'Αρκούρ, κόμη του Τανκαρβίλ. Φραγκίσκη γενν.1432. Ιωάννα 1433-1498, παντρεύτηκε τον Ρενέ των Βαλουά-Ανζού δούκα του Ανζού, (διεκδικητή) βασιλιά της Νάπολης, κ.λπ. Φραγκίσκος 1435-1501, διάδοχος του πατέρα του ως Γκυ ΙΕ΄. Ιωάννης 1437-1476, βαρόνος του λα Ρος-Μπερνάρ. Αρτύζα 1437-1461, δίδυμη του προηγουμένου. Ελέν 1439-1500, παντρεύτηκε τον Ιωάννη ντε Μαλεστρουά, βαρόνο του Ντερβάλ. Λουίζα γενν.1441, παντρεύτηκε τον Ιωάννη Γ΄ ντε Μπρος κόμη του Πεντιέβρ. Booton, Diane E. (2010). Manuscripts, Market and the Transition to Print in Late Medieval Brittany. Ashgate Publishing. Walsby, Malcolm (2007). The Counts of Laval: Culture, Patronage and Religion in Fifteenth- and Sixteenth-Century France. Ashgate Publishing.