IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κοινό των Μακεδόνων

Το Κοινόν των Μακεδόνων (αρχαία ελληνικά: Κοινὸν τῶν Μακεδόνων) ήταν μια συνομοσπονδιακά οργανωμένη συμπολιτεία (δηλαδή, ένα αρχαίο ελληνικό περιφερειακό κράτος ή κοινόν) αποτελούμενο από όλες τις μακεδονικές κοινότητες ενωμένες γύρω από έναν μονάρχη. Μπορεί να παραλληλιστεί από το Κοινόν των Μολοσσών, αλλά φαίνεται ότι το μακεδονικό κοινό είχε πολύ μικρότερη δύναμη από αυτό των Μολοσσών. Πρωτεύουσα ή έδρα του Μακεδονικού κοινού ήταν η Βέροια.

 Τόσο νομισματικά όσο και επιγραφικά στοιχεία πιστοποιούν την ύπαρξη του Μακεδονικού κοινού πριν και μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση της Μακεδονίας. Η νομισματοκοπία στο όνομα των Μακεδόνων (δηλαδή, ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ) ήταν σε συνεχή παραγωγή από τη βασιλεία του Φιλίππου Ε' (π. 238–179 π.Χ.) και του Περσέα (π. 212–166 π.Χ.) μέχρι και τη Ρωμαϊκή περίοδο. Αναδιοργανώθηκε υπό την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μετατράπηκε σε θεσμό που σχετίζεται με την αυτοκρατορική λατρεία, όπως συνέβη σε όλα τα κοινά της περιόδου.Το κοινόν, που διοικούνταν από μέλη της τοπικής ελίτ, διοργάνωνε και χρηματοδοτούσε αγώνες και εκδηλώσεις και λάμβανε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Χρησιμοποιώντας παραδοσιακά εθνοτικά σύμβολα που απεικονίζονται στα νομίσματά του, όπως η μακεδονική ασπίδα και ο φτερωτός κεραυνός, το κοινόν διατήρησε την αίσθηση της ελληνικής/μακεδονικής αστικής ταυτότητας στην επαρχία μέχρι τα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ. Η τελευταία βεβαίωση ατόμου που προσδιορίζεται ως Μακεδόνας χρονολογείται στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Gill, David W.J. (1994). «CHAPTER 11 MACEDONIA». Στο: Gill, David W.J.· Gempf, Conrad. The Book of Acts in Its Graeco-Roman Setting. Grand Rapids, MI: William B. Eerdmans Publishing Company. ISBN 978-0-80-284847-5. Hatzopoulos, Miltiades B. (2011). «Macedonian Studies». Στο: Lane Fox, Robin J. Brill's Companion to Ancient Macedon: Studies in the Archaeology and History of Macedon, 650 BC – 300 AD. Leiden: Brill. σελίδες 35–42. ISBN 978-90-04-20650-2. Kremydi-Sicilianou, Sophia (2005). «7. 'Belonging' to Rome, 'Remaining' Greek: Coinage and Identity in Roman Macedonia». Στο: Howgego, Christopher· Heuchert, Volker· Burnett, Andrew. Coinage and Identity in the Roman Provinces. Oxford and New York: Oxford University Press. σελίδες 95–106. ISBN 0-19-923784-0. Mackil, Emily (2013). «CHAPTER 11 THE GREEK KOINON». Στο: Bang, Peter Fibiger· Scheidel, Walter. The Oxford Handbook of the State in the Ancient Near East and Mediterranean. Oxford and New York: Oxford University Press. σελίδες 304–323. ISBN 978-0-19-518831-8. Walbank, Frank William (1993) [1981]. The Hellenistic World: Revised Edition. Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN 0-674-38726-0.
Τσερνίχιβ

Το Τσερνίχιβ (Ουκρανικά Чернігів), επίσης γνωστό ως Τσερνίγκοφ (ρωσικά: Чернигов) είναι ιστορική πόλη στη βόρεια Ουκρανία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Είναι το διοικητικό κέντρο της περιφέρειας Τσερνίχιβ καθώς και της επαρχίας Τσερνίχιβ. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 294.000 κάτοικοι (2015).

 Το Τσερνίχιβ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με κρύους και χιονισμένους χειμώνες και ζεστά και ηλιόλουστα καλοκαίρια. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στο Τσερνίχιβ φτάνει τους 7 °C. Η μέση θερμοκρασία Ιανουαρίου φτάνει τους -5.6 °C, ενώ τον Ιούλιο η μέση θερμοκρασία φτάνει τους 19.5 °C. Το Τσερνίχιβ έχει πολλά μοναστήρια. Οι τουρίστες ξεπερνούν τους 27.000 όλο τον χρόνο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Chernihiv στο Wikimedia Commons
Γιάκουμπ Γκάρμπατς

Ο Γιάκουμπ Γκάρμπατς (πολωνικά: Jakub Garbacz) (γενν. 17 Μαρτίου 1994) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ/σμολ φόργουορντ για την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι.

 Ο Γκάρμπατς στα πρώτα χρόνια της καριέρας του αγωνίστηκε κατά σειρά στις: ΣΜΣ Βουαντισαβόβο, ΚΚΣ Κούτνο, ΓΚΣ Τίχι, Βίλκι Μόρσκιε Στσέτσιν και Άρκα Γκντίνια. Ο Γκάρμπατς αναδείχθηκε Πολυτιμότερος Παίκτης των τελικών του Πρωταθλήματος Πολωνίας το 2021, αφού οδήγησε την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι στον πρώτο της τίτλο πρωταθλήματος.Για την επόμενη σεζόν, υπέγραψε με τη γερμανική Μίτελντοϊτσερ ΜΚ. Είχε μέσο όρο 11,9 πόντους και 2,1 ριμπάουντ ανά αγώνα. Ο Γκάρμπατς υπέγραψε με την Σταλ Όστρουφ Βιελκοπόλσκι στις 31 Δεκεμβρίου. Ο Γκάρμπατς συμμετείχε με την Εθνική Πολωνίας στο Ευρωμπάσκετ 2022. Προφίλ στο Proballers
Γέφυρα Ντιάβολσκι

Η Γέφυρα Ντιάβολσκι (βουλγάρικα: Дяволски мост, μτφ «η γέφυρα του διαβόλου» ή «διαβολική γέφυρα», τουρκικά: Şeytan Köprüsü) είναι τοξωτή γέφυρα επί του Άρδα ποταμού σε ένα στενό φαράγγι 10 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη Αρντίνο της Βουλγαρίας στα βουνά της Ροδόπης. Η γέφυρα χρονολογείται την περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας στη Βουλγαρία και αποτελεί μέρος ενός αρχαίου δρόμου, ο οποίος ένωνε την βόρεια πεδιάδα της Θράκης με το Αιγαίο Πέλαγος, μέσω του περάσματος Μακάζα (το πέρασμα βρίσκεται βορείως την Κομοτηνής) .

 Το γεφύρι χρονολογείται από την περίοδο 1515-1518 και βρίσκεται σε υψόμετρο 420 μέτρων, έχει μήκος 56 μέτρα και πλάτος 3.5 μέτρα. Η γέφυρα έχει τρία τόξα με το κύριο τόξο να έχει ύψος 11.5-12 μέτρα. Η Βουλγαρία το 1984 χαρακτήρισε τη γέφυρα αυτή αυτό ως μνημείο εθνικής κληρονομιάς. Αν και η γέφυρα βρίσκεται σε μια απομονωμένη περιοχή σήμερα είναι κέντρο έλξης τουριστών και ψαράδων. Η γέφυρα χτίστηκε με εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Ι (1512-1520) και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα μέσω την γέφυρας πέρναγε ο εμπορικός δρόμος που σύνδεε την Φιλιππούπολη και το πέρασμα της Μακάζας προς την οροσειρά της Ροδόπης. Από αυτή τη γέφυρα περνάγανε τα τελευταία καραβάνια με καμήλες στην περιοχή της Θράκης. Η χρήση της γέφυρας σταμάτησε κατά την διάρκεια της Σοσιαλιστικής Βουλγαρίας όταν σταμάτησαν οι εμπορικές επαφές με την Ελλάδα και το πέρασμα της Μακάζας μετατράπηκε σε στρατιωτικό φυλάκιο (το πέρασμα της Μακάζας είναι το συνοριακό πέρασμα στην Νότια Βουλγαρία που οδηγεί στα Βουνά της Ροδόπης και την Κομοτηνή και τα τελευταία χρόνια σχεδιάζεται να επαναλειτουργήσει - δρόμος Κομοτηνής για Κάρτζαλι Βουλγαρίας ). Σύμφωνα με τοπικούς μύθους η γέφυρα χτίστηκε από τον διάβολο ο οποίος έχτισε την γέφυρα δείχνοντας την δύναμή του. Ένας άλλος τοπικός μύθος αναφέρει ότι ένα κορίτσι αυτοκτόνησε από το υψηλότερο σημείο της γέφυρας για να ξεφύγει το γάμο με ένα τοπικό μουσουλμάνο ηγέτη. Κατά την αυτοκτονία οι άνδρες που παρακολουθούσαν το κορίτσι είδαν τον διάβολο μέσα στο νερό, τρομοκρατήθηκαν και έτρεξαν σε φυγή ενώ το κορίτσι σώθηκε. Σήμερα πάνω από την γέφυρα, πάνω από το κεντρικό τόξο διακρίνεται ένας βράχος μέσα στο νερό ο οποίος σύμφωνα με την τοπική παράδοση έχει το σχήμα του διαβόλου. Σύμφωνα με άλλη παράδοση οι ήχοι του ποταμού Άρδα όπως αντανακλούνται από τα δένδρα δημιουργούν ήχους του διαβόλου. Σύμφωνα με μια άλλη ιστορία πάνω στη γέφυρα υπήρχε αστέρι στο υψηλότερο τόξο, με 6 γωνίες. Στον μεσαίωνα το αστέρι αυτό θεωρούνταν το σύμβολο του Σολομώντα και είχε την δύναμη να δαμάζει τους δαίμονες. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση ο κατασκευαστής της γέφυρας είναι ο Δημητάρ από το κοντινό χωριό Νεντελίνο ο οποίος κάθε κατασκευή που έκανε την ημέρα αυτή γκρεμιζόταν το βράδυ.. μέχρι που θυσίασε την γυναίκα του, όπως και σοτ γιοφυρι της Άρτας . Στην Ευρώπη υπάρχουν διάφορες τοξωτές γέφυρες οι οποίες φέρουν το όνομα "Γέφυρα του Διαβόλου" και χτίστηκαν το μεσαίωνα. Συνήθως γύρω από τις γέφυρες υπάρχει υπάρχει σχετική λαογραφία με ιστορίες με ήρωα το διάβολο και τον τρόπο που χτίστηκαν .
Αχιβάδα

Η αχηβάδα είναι ομάδα ορισμένων δίθυρων μαλακίων, που ζουν στον βόρειο Ατλαντικό και στη Μεσόγειο. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι το δίθυρο όστρακο, από το οποίο καλύπτονται. Αλιεύεται κυρίως για το κρέας της. Αντιπροσωπευτικότερο είδος του είναι η κοινή αχηβάδα (Venus verrucosa, Αφροδίτη η ακροχορδονώδης).

 Το όστρακο της αχηβάδας είναι διπλό και έχει ίσες θυρίδες. Στο εξωτερικό του μέρος αποτελείται από ομόκεντρες πτυχές και τα χείλη του έχουν δόντια. Δύο σίφωνες ρυθμίζουν την είσοδο και την έξοδο του νερού. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η αναπνοή και η θρέψη του ζώου. Πολλαπλασιάζεται με αυγά και γονιμοποιείται έξω από το σώμα της, στο περιβάλλον. Το ζώο ζει στο βυθό και σκάβει στην άμμο, όπου βυθίζεται. Συλλογικό έργο, Νέα Εγκυκλοπαιδεία, εκδ. Μαλλιάρης- Παιδεία, εκδ. 2006, τ. 4, σελ. 435. Deep In The Ocean A Clam That Acts Like A Plant Science Daily2 Μαρτίου 2007
Σημαία της Γης

Η σημαία της Γης έχει φόντο σκούρο μπλε και κεντρικό της στοιχείο είναι η φημισμένη φωτογραφία της NASA που δείχνει τον πλανήτη μας όπως φαίνεται από το Διάστημα. Η σημαία δεν είναι επίσημη, καθώς δεν υπάρχει επίσημος κυβερνητικός φορέας για τη Γη. Συνδέεται με την Ημέρα της Γης, που αφορά την ευαισθητοποίηση για θέματα περιβάλλοντος και τον εορτασμό του κινήματος της παγκόσμιας κοινότητας.

 Η πρώτη σημαία της γης έγινε με τη μέθοδο screen-printing και τα χρώματα της Γης ήταν αντεστραμμένα: ο ωκεανός ήταν λευκός και τα σύννεφα ήταν μπλε. Με δύο μόνο χρώματα, το ένα χρώμα ήταν για τα σύννεφα και το άλλο συμβόλιζε τον ωκεανό και τη Γη.Η δεξιά εικόνα μιας σημαίας της Γης που εμφανίστηκε αργότερα δείχνει τα σωστά χρώματα. Η παρακάτω εικόνα της Γης πάρθηκε από το Απόλλων 10 και από τη NASA (18 Μαΐου 1969).Η σημερινή σημαία της Γης χρησιμοποιεί τη φωτογραφία αυτή που πάρθηκε από το διαστημόπλοιο Απόλλων 17 και είναι γνωστή ως "The Blue Marble": Σημαία των Ηνωμένων Εθνών Επίσημος ιστότοπος της αυθεντικής και αρχικής σημαίας της Γης Ιστορία της σημαίας της Γης του John McConnell Σημαίες για τον Πλανήτη Γη Διαφορετική σημαία της Γης, από τον James W. Cadle.
Το Κομψό Σύμπαν

Το Κομψό Σύμπαν: Υπερχορδές, Κρυφές Διαστάσεις και η Αναζήτηση για την Υπέρτατη Θεωρία (The Elegant Universe: Superstrings, Hidden Dimensions, and the Quest for the Ultimate Theory) είναι ένα βιβλίο του Μπράιαν Γκριν, που εκδόθηκε το 1999 και έχει ως κύριο θέμα του τη Θεωρία Χορδών.

 Στο πρώτο μέρος του βιβλίου ο συγγραφέας κάνει μια ανασκόπηση των σχετικά παλιότερων φυσικών θεωριών, ξεκινώντας από την Κλασσική Φυσική και τα προβλήματα που αντιμετώπισε η θεωρία. Συνεχίζει περιγράφοντας την Ειδική και τη Γενική σχετικότητα, καθώς και τα βασικά συστατικά της Κβαντικής Μηχανικής, ώστε να αναδείξει τις αλλαγές που προκάλεσαν οι θεωρίες αυτές στο οικοδόμημα της Κλασσικής Φυσικής. Στη συνέχεια αναφέρεται επιγραμματικά στο καθιερωμένο μοντέλο της Σωματιδιακής Φυσικής, όπου κάνει εμφανή την ανάγκη για μια ενοποιημένη κβαντική θεωρία της βαρύτητας. Στη συνέχεια ακολουθεί η Θεωρία Χορδών, της οποίας τα βασικά στοιχεία όπως οι χορδές και οι βράνες, η ύπαρξη παραπάνω διαστάσεων και η υπερσυμμετρία περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες. Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου αναφέρονται διάφορες πιθανές εφαρμογές της θεωρίας χορδών σε κοσμολογικά ερωτήματα, όπως οι μαύρες τρύπες ή η Μεγάλη Έκρηξη, καθώς και μια σύνοψη των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η θεωρία. Το βιβλίο ήταν φιναλίστ για το βραβείο Πούλιτζερ, ενώ κέρδισε το The Aventis Prizes for Science Books το 2000. Θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο εμπορικά βιβλία εκλαΐκευσης της Φυσικής. Στα τέλη του 2003 το βιβλίο πέρασε στη μικρή οθόνη ως μια μίνι σειρά τριών επεισοδίων, από τη NOVA, με παρουσιαστή τον Μπράιαν Γκριν. Η σελίδα της τηλεοπτικής μεταφοράς του βιβλίου. Το Κομψό Σύμπαν στο IMDB.
BBC UKTV

Το BBC UKTV είναι συνδρομητικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC, το οποίο εκπέμπει στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Το κανάλι ανήκε στην Foxtel (60%), στην RTL Group (20%) και στο BBC Worldwide (20%). Τώρα ανήκει μόνο στο BBC Worldwide.

 Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 1996, έγινε διαθέσιμο από την πλατφόρμα Austar (η οποία εξαγοράστηκε και απορροφήθηκε από την Foxtel το 2012) τον Απρίλιο του 1999 και από την Optus τον Οκτώβριο του 2002. Μία νέα έκδοση του καναλιού για τη Νέα Ζηλανδία με διαφορετικό πρόγραμμα ξεκίνησε να εκπέμπει τον Νοέμβριο του 2003 από την πλατφόρμα Sky Television. Στις 3 Οκτωβρίου του 2009 κυκλοφόρησε ένα νέο λογότυπο για το κανάλι, όπου στο όνομα φαινόταν και το λογότυπο του BBC. Από τις 15 Νοεμβρίου του 2009 το κανάλι εκπέμπει και σε HD. Τον Απρίλιο του 2013 το κανάλι μετονομάστηκε σε BBC UKTV. Από τις 1 Ιουλίου του 2008 το κανάλι ανήκει εξ' ολοκλήρου στο BBC Worldwide. Πιο πριν το BBC Worldwide είχε μόλις το 20%, σε συνεργασία με τις εταιρείες Foxtel (ιδιοκτησία της News Corp Australia και της Telstra) και FremantleMedia (θυγατρική της RTL Group, ιδιοκτησία της πολυεθνικής Bertelsmann). Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-05-22 στο Wayback Machine.
Λιθουανικές βουλευτικές εκλογές (2020)

Στις 11 Οκτωβρίου 2020 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Λιθουανία, για να εκλεγούν τα 141 μέλη του Λιθουανικού Κοινοβουλίου, για 4ετή θητεία, με τον 2ο γύρο να διεξάγεται στις 25 Οκτωβρίου 2020.Συνολικά 1754 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 141 έδρες του Κοινοβουλίου, από τους οποίους οι 584 ήταν γυναίκες.Η Ένωση Πατρίδας – Χριστιανοδημοκράτες ήρθε πρώτο κόμμα, κερδίζοντας 50 έδρες και σημειώνοντας μεγάλη άνοδο από τις προηγούμενες εκλογές. Συνολικά, δέκα κόμματα και 4 ανεξάρτητοι πολιτικοί μπήκαν στο κοινοβούλιο. Κανένα κόμμα δεν εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία (71 έδρες) που απαιτείται για να σχηματιστεί κυβέρνηση πλειοψηφίας. Στις 25 Οκτωβρίου, τρία κόμματα: η Ένωση Πατρίδας – Χριστιανοδημοκράτες, το Κόμμα Ελευθερίας και το Φιλελεύθερο Κίνημα, ανακοίνωσαν ότι συμφώνησαν να σχηματίσουν μαζί κυβέρνηση συνεργασίας και ότι θα προτείνουν την ανεξάρτητη πολιτικό και πρώην υπουργό Οικονομίας Ίνγκριντα Σιμονιτέ για πρωθυπουργό. Η Σιμονιτέ ορκίστηκε ως πρωθυπουργός στις 25 Νοεμβρίου 2020.

 Από τα 141 μέλη του Λιθουανικού Κοινοβουλίου τα 71 θα εκλεγούν με πλειοψηφικό σύστημα από 71 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες και τα 70 θα εκλεγούν με αναλογική εκπροσώπηση από μία ενιαία περιφέρεια που καλύπτει όλην την επικράτεια: Στο πλειοψηφικό σύστημα ένας υποψήφιος ανακηρύσσεται νικητής, και παίρνει την έδρα από τον πρώτο γύρο, αν η προσέλευση ψηφοφόρων είναι τουλάχιστον 40% και συγκεντρώσει πάνω από 50% των ψήφων. Αν η προσέλευση είναι κάτω από 40%, τότε ο υποψήφιος που πλειοψήφησε συγκεντρώνοντας πάνω από 20% των ψήφων ανακηρύσσεται νικητής. Αν από τον πρώτο γύρο δεν προκύψει κανένας νικητής, τότε στον δεύτερο γύρο θα αναμετρηθούν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι, και νικητής θα ανακηρυχτεί όποιος πλειοψηφήσει, ανεξάρτητα από την προσέλευση εκλογέων. Τα 70 μέλη εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση. Το εκλογικό όριο είναι 5%. Η κατανομή των εδρών γίνεται με τη μέθοδο των μεγαλύτερων υπολοίπων και απλή ποσόστωση.Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική, και δικαίωμα ψήφου έχουν οι Λιθουανοί πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών, εκτός αν έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση. Δικαίωμα να υποβάλλουν υποψηφιότητα έχουν οι Λιθουανοί πολίτες ηλικίας άνω των 25 ετών. Από τις προηγούμενες εκλογές, του 2016, ως τις τρέχουσες έχουν γίνει πολυάριθμες δημοσκοπήσεις στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν για τις προτιμήσεις τους.
Ομάδα γαλαξιών Μ109

Η Ομάδα γαλαξιών M109 βρίσκεται στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτος. Απέχει περίπου 55 εκατομμύρια έτη φωτός και πήρε το όνομά της από τον Μεσιέ 109, τον λαμπρότερο εκ των γαλαξιών της.

 Σημείωση: Στον πίνακα καταγράφονται όσοι γαλαξίες αναφέρονται με συνέπεια ως μέλη της ομάδας στις πηγές the Lyons Groups of Galaxies (LGG) Catalogue, Σε κάποιες από τις πηγές αναφέρονται ως μέλη και οι [NGC 3631]], NGC 3657, NGC 3773, NGC 3756, NGC 3850, NGC 3898, NGC 3990, NGC 3985, NGC 3990, NGC 3998, NGC 4217, NGC 4220, UGC 6773, UGC 6802, UGC 6816, UGC 6922 και UGC 6969. Ο Fouque et al. διαχωρίζει τους γαλαξίες της Ομάδας σε βόρεια και νότια υποομάδα, όμως οι περισσότερες πηγές εντάσσουν όλους τους γαλαξίες σε μία ενιαία ομάδα.
Αλέξανδρος Μπράουν

Ο Αλέξανδρος Μπράουν (1805-1877) ήταν σπουδαίος Γερμανός βοτανολόγος. Διετέλεσε καθηγητής των Πανεπιστημίων Φράιμπουρκ, Γκέσεν και Βερολίνου. Ο Μπράουν ασχολήθηκε κυρίως με τη μορφολογική κατάταξη και ιστορική εξέλιξη των φυτών και συνέγραψε πολλά σχετικά έργα.

 1831: Untersuchung über die Ordnung der Schuppen an den Tannenzapfen 1842: Nachträgliche Mitteilungen über die Gattungen Marsilia und Pilularia 1850: Betrachtungen über die Erscheinung der Verjüngung in der Natur, insbesondere in der Lebens- und Bildungsgeschichte der Pflanze 1852: Über die Richtungsverhältnisse der Saftströme in den Zellen der Characeen 1853: Das Individuum der Pflanze in seinem Verhältnis zur Spezies etc. 1854: Über den schiefen Verlauf der Holzfaser und die dadurch bedingte Drehung der Stämme 1854: Über einige neue und weniger bekannte Krankheiten der Pflanzen, welche durch Pilze erzeugt werden 1854: Das Individuum der Species in seinem Verhältnis zur Pflanze 1855: Algarum unicellularium genera nova et minus cognita 1856: Über Chytridium, eine Gattung einzelliger Schmarotzergewächse auf Algen und Infusorien 1857: Über Parthenogenesis bei Pflanzen 1860: Über Polyembryonie und Keimung von Caelebogyne 1862: Über die Bedeutung der Morphologie 1862: Zwei deutsche Isoetesarten 1863: Über Isoetes 1865: Beitrag zur Kenntnis der Gattung Selaginella 1867: Die Characeen Afrikas 1867: Conspectus systematicus Characearum europaearum 1870: Neuere Untersuchungen über die Gattungen Marsilia und Pilularia 1872: Über die Bedeutung der Entwicklung in der Naturgeschichte Ilse Jahn (Hrsg): Geschichte der Biologie. Karl Mägdefrau: Geschichte der Botanik. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Alexander Braun στο Wikimedia Commons
Πόρτο

Το Πόρτο (αναφερόμενο και Οπόρτο) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας, μετά την πρωτεύουσα Λισσαβώνα. Τοποθετημένη κατά μήκος των εκβολών του ποταμού Ντόρου (Douro), στα βόρεια της χώρας, είναι ένα από τα παλαιότερα Ευρωπαϊκά κέντρα και έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1996. Το κρασί Βίνιου ντου Πόρτου (Vinho do Porto, κρασί του Πόρτο) οφείλει το όνομά του στην πόλη του Πόρτο. Είναι μια από τις βιομηχανοποιημένες περιοχές στην Πορτογαλία.

 Η ιστορία του Πόρτο εκκινεί από τον 4ο αιώνα, στην ρωμαϊκή κατοχή της Ιβηρικής χερσονήσου. Από τον καιρό εκείνο έχει γίνει πολύ σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Το Πόρτο κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς κατά την εισβολή τους στην Ιβηρική το 711 μ.Χ. Το 868 η κυριαρχία της πόλης πέρασε στον χριστιανό πολέμαρχο Vímara Peres, ο οποίος ίδρυσε την πρώτη κομητεία της Πορτογαλίας. Το κρασί, που παράγεται στην κοιλάδα του Ντόρου, μεταφερόταν ήδη από τον 13ο αιώνα στα barcos rabelos (επίπεδα ιστιοφόρα). Το 1717, μετά τη Συνθήκη του Μέθουεν, ένας πρώτος Αγγλικός εμπορικός σταθμός εγκαταστάθηκε στο Πόρτο, και σιγά-σιγά η παραγωγή του κρασιού (Vinho do Porto) πέρασε στα χέρια Αγγλικών εταιρειών. Για να αντιμετωπίσει αυτή την κυριαρχία των Άγγλων, ο τότε πρωθυπουργός Μαρκήσιος του Πομπάλ, ίδρυσε μια Πορτογαλική εταιρεία η οποία λάμβανε το μονοπώλιο από την παραγωγή κρασιού στην κοιλάδα του Ντόρου. Οριοθέτησε την περιοχή για να εξασφαλίσει την ποιότητα του κρασιού, προκαλώντας την επανάσταση των μικρών αμπελοκαλλιεργητών, οι οποίοι την Καθαρή Τρίτη έκαψαν τα κτίρια της εταιρείας του. Η επανάσταση ονομάστηκε Revolta dos Borrachos (επανάσταση των μεθυσμένων). Η εισβολή των Ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Πορτογαλία έφερε πόλεμο και στο Πόρτο. Στις 29 Μαρτίου του 1809, ενώ οι κάτοικοι της πόλης προσπάθησαν να διασχίσουν τον ποταμό για να ξεφύγουν, η γέφυρα Ponte das Barcas, μια γέφυρα πακτώνων, κατέρρευσε. Τον Αύγουστο του 1820 το Πόρτο επαναστάτησε ενάντια στην Αγγλική παρουσία, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει εμφύλιος ανάμεσα σε αυτούς που υποστήριζαν τον συνταγματισμό και σε αυτούς που υποστήριζαν την απολυταρχία. Τελικά δόθηκε το 1822 φιλελεύθερο σύνταγμα με τη σύνοδο Junta do Porto. Όταν ο Μιγκέλ της Πορτογαλίας πήρε το θρόνο το 1828, κατάργησε το σύνταγμα και βασίλεψε ως απόλυτος μονάρχης. Το Πόρτο επαναστάτησε πάλι και υπέστη 18μηνη πολιορκία από τον Πορτογαλικό στρατό. Μετά την παραίτηση του βασιλιά, ξαναθέσπισε το σύνταγμα. Στις 31 Ιανουαρίου, αναταραχή από δημοκρατικούς οδήγησε σε επανάσταση στο Πόρτο, με αποτέλεσμα την δημιουργία της Πορτογαλικής Δημοκρατίας το 1910. Το κλίμα της πόλης είναι ήπιο λόγω γειτνίασης με τον ωκεανό. Τον χειμώνα σπάνια χιονίζει και το καλοκαίρι δεν είναι πολύ θερμό. Επίσημη σελίδα (Πορτογαλικά) Πόρτο στο Curlie
Ζεράρ Λαρσέ

Ο Ζεράρ Λαρσέ (γεννημένος 14 Σεπτεμβρίου 1949) είναι ένας Γάλλος πολιτικός που είναι τρεχόντως Πρόεδρος της Γερουσίας. Μέλος του κεντροδεξιού Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα, ήταν Γερουσιαστής για τον νομό Υβλίν από το 1986 έως το 2004 και έχει υπάρξει πάλι από το 2007. Ο Λαρσέ γεννήθηκε στο Φλερ, στην Ορν. Ήταν ελάσσων υπουργός στο Υπουργείο Κοινωνικών Ζητημάτων και ήταν Δήμαρχος της Ραμπουγιέ από το 1983 έως το 2004. Μετά τις εκλογές στη Γερουσία το 2008, ο Λαρσέ υποστηρίχθηκε για την θέση του Προέδρου της Γερουσίας από την πλειοψηφούσα Κοινοβουλευτική Ομάδα του UMP μετά από έναν συναγωνισμό με τον πρώην Πρωθυπουργό Ζαν-Πιερ Ραφαρέν. Εκλέχθηκε Πρόεδρος της Γερουσίας στις 1 Οκτωβρίου λαμβάνοντας 173 ψήφους έναντι 134 ψήφων του Σοσιαλιστή υποψηφίου Ζαν Πιερ Μπελ.

 Κυβερνητική λειτουργία Υπουργός Εργασιακών Σχέσεων : 2004-2005. Υπουργό Εργασίας, Εργατικού Δυναμικών και την απασχολησιμότητα των νέων : 2005-2007. Εκλογικές εντολές Γερουσία της Γαλλίας Πρόεδρος της Γερουσίας : Από το 2008. Αντιπρόεδρος της Γερουσίας : 1997-2001. Γερουσιαστής της Υβλίν : 1986-2004 (Έγινε υπουργός το 2004) / Και από το 2007. Εκλέχθηκε το 1986, επανεκλέχθηκε το 1995, 2007. Περιφερειακό Συμβούλιο Περιφερειακός σύμβουλος του Île-de-France : 1985-1989 (Παραίτηση). Εκλέχθηκε το 1986. Δημοτικός Σύμβουλος Δήμαρχος του Ραμπουγιέ : 1983-2004 (Παραίτηση) / Από το 2007. Επανεκλέχθηκε το 1989, 1995, 2001, 2007, 2008. Αναπληρωτής δήμαρχος του Ραμπουγιέ : 2004-2007 (Παραίτηση). Δημοτικός σύμβουλος του Ραμπουγιέ : Από το 1983. Επανεκλέχθηκε το 1989, 1995, 2001, 2008. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gérard Larcher στο Wikimedia Commons Gérard Larcher’s blog Presidency of the Senate Gérard Larcher’s official Senate page
NGC 107

Ο NGC 107 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και έχει διάμετρο 50.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Όττο Στρούβε (Otto Struve) στις 14 Ιανουαρίου 1866.

 Δεδομένα για το NGC 107 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 107 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 107 στο Wikimedia Commons
Νικολά Μπουαλώ

Ο Νικολά Μπουαλώ (Γαλλικά: Nicolas Boileau-Despréaux, 1 Νοεμβρίου 1636 - 13 Μαρτίου 1711) ήταν Γάλλος ποιητής και κριτικός της λογοτεχνίας. Έγραψε την Ποιητική Τέχνη, στην οποία εξέφρασε μια αισθητική διδασκαλία βασισμένη στη λατρεία της φύσης, της λογικής και στη μίμηση των αρχαίων. Έγραψε ακόμα και πολλές μελέτες για την τέχνη, τη μουσική, την ποίηση και μετέφρασε κλασικούς συγγραφείς. Ο Μπουαλώ αντιπροσωπεύει, μετά τον Πασκάλ, την εισβολή του αστικού πνεύματος στο λογοτεχνικό κόσμο του αιώνα του.

 Γιος ενός γραμματέα του «παρλαμέντου του Παρισιού» (ανώτερου δικαστηρίου), σπούδασε νομικά και θεολογία και στα τέλη του 1656 έγινε δικηγόρος. Εγκατέλειψε όμως τη δικηγορία τον επόμενο χρόνο όταν πέθανε ο πατέρας του και ακολουθώντας το παράδειγμα του αδελφού του, του ποιητή Ζιλ Μπουαλό (1631-1669), αφοσιώθηκε στα γράμματα.Από το 1660 περίπου, άρχισε να γράφει έμμετρες Σάτιρες, που τις διάβαζε στους φίλους του. Το 1666, δυσαρεστημένος από μιαν αυθαίρετη έκδοσή του στην Ολλανδία, φρόντισε να εκδοθεί στο Παρίσι το αυθεντικό των επτά πρώτων σατιρών του με τίτλο: Σάτιρες του κυρίου Ντ..(Satires du Sieur D..)Οι πρώτες εννέα από τις έμμετρες επιστολές του δημοσιεύτηκαν από το 1669 ως το 1677 και από αυτές οι τρεις απευθύνονταν υμνητικά στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος, όταν το 1669 άκουσε την 1η επιστολή σε ανάγνωση του ίδιου του Μπουαλό, του χορήγησε ένα επίδομα. Οι άλλες απευθύνονταν σε ιερωμένους και ευγενείς και μια, η 7η 1677 στο Ρακίνα, τον οποίο παρηγορεί για την αποτυχία της Φαίδρας.Το 1674 δημοσίευσε το σημαντικότερο έργο του, το διδακτικό ποίημα «Η Ποιητική τέχνη» (L'Art poetique), του οποίου πρότυπο ήταν η Ποιητική τέχνη του Ορατίου. Το έργο αυτό είναι χωρισμένο σε τέσσερα άσματα: το πρώτο αναφέρεται στους κανόνες της ποιητικής σύνθεσης, το δεύτερο στα επιμέρους είδη ποιημάτων, το τρίτο στην τραγωδία, την κωμωδία και το έπος, το τέταρτο, τέλος, αναφέρεται στη λογοτεχνία ως λειτούργημα και ως επάγγελμα. Η ποιητική τέχνη, με τις συμπυκνωμένες και εύστοχες διατυπώσεις του, αποτέλεσε μιαν έμμετρη κωδικοποίηση των αρχών του κλασικισμού: μίμηση της φύσης που μόνη αυτή περιέχει την αλήθεια, ταύτιση του ωραίου με το αληθινό, σεβασμός της λογικής, επιδίωξη του αγαθού που επίσης ταυτίζεται με ωραίο, συμμόρφωση στα αρχαία πρότυπα, τελειότητα της μορφής.Το 1677 διορίστηκε, όπως και ο φίλος του Ρακίνας, ιστοριογράφος του βασιλιά και το 1684 ο Λουδοβίκος ΙΔ' επέβαλε στους ακαδημαϊκούς -που δεν είχαν ξεχάσει τις δηκτικές σάτιρες του Μπουαλό και δεν τον ήθελαν ανάμεσά τους- να τον εκλέξουν μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Σάτιρες εμπνευσμένες από τον Οράτιο, τον Ιουβενάλη, 1666 Διάλογος των μυθιστορηματικών διαλόγων (Dialogue des heros de romans) στον τύπο των διαλόγων του Λουκιανού με στόχο τη δεσποινίδα ντε Σκυντερύ τυπώθηκε πολύ αργότερα, το 1713. Επιστολές (Epitres) που είχαν ως πρότυπο τις Επιστολές του Ορατίου, 1669 Η Ποιητική τέχνη, 1674 Το αναλόγιο (Le Lutrin), 1674 Μετάφραση του Περί ύψους (Trite dui Subblime) του Λογγίνου, 1674 Στοχασμοί πάνω στον Λογγίνο (Reflections sur Longin), 1694
Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Σημερινός Επίτροπος, από το 2019, είναι ο Λιθουανός Βιργίνιους Σίνκιεβιτς (Virginijus Sinkevičius), ο οποίος υπηρετεί και ως Επίτροπος της ΕΕ για το Περιβάλλον. Το χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνει πολιτικές, όπως η Κοινή Αλιευτική Πολιτική, η οποία είναι σε μεγάλο βαθμό αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι από τα μέλη της. Η Ένωση έχει 66.000 χιλιόμετρα ακτών και τη μεγαλύτερη Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στον κόσμο, που καλύπτει 25 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.

 Ο Επίτροπος Μποργκ εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2004 και υπηρέτησε μέχρι το 2010. Δύο ήταν οι βασικές προτεραιότητές του : «Η ρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με πορεία προς μια Ευρωπαϊκή Θαλάσσια Πολιτική» και «την εξασφάλιση της οικολογικής, οικονομικής και κοινωνικής βιωσιμότητας του ευρωπαϊκού κλάδου της αλιείας και της υδατοκαλλιέργειας». Στις 7 Ιουνίου 2006 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε ένα πράσινο βιβλίο σχετικά με μια μελλοντική θαλάσσια πολιτική της και άνοιξε μια διαβούλευση που έληξε τον Ιούνιο του 2007. Το Πράσινο Βιβλίο περιείχε μια σειρά από θέματα όπως η αειφόρος ανάπτυξη, η προστασία του περιβάλλοντος, οι ικανότητες και η απασχόληση, η τεχνολογία και οι πόροι, η ασφάλεια των ακτών και ο τουρισμός, η οικονομική υποστήριξη και η κληρονομιά. Στις 10 Οκτωβρίου 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε το όραμά της για μια ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική με ένα λεπτομερές σχέδιο δράσης. Η Επιτροπή δέχθηκε πυρά τον Μάιο του 2007, ότι δεν τιμωρεί τους Γάλλους αλιείς για την υπεραλίευση του απειλούμενου ερυθρού τόνου κατά 65%, ενώ στηρίζει τις κυρώσεις στους Ιρλανδούς αλιείς για την υπεραλίευση σκουμπριού. Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Θαλάσσια Πολιτική (Ελληνικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Αλιεία (Ελληνικά) Ευρωπαϊκή Επιτροπή - Η Επίτροπος (Αγγλικά)
Αγία Κυριακή Κούνου Λακωνίας

Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κούνου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Οιτύλου του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Οιτύλου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην απογραφή πληθυσμού του 2011, ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.

 Η Αγία Κυριακή είναι οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στη δυτική Μάνη (του Μεσσηνιακού Κόλπου), μετά τον όρμο του Μέζαπου και το ακρωτήριο Τηγάνι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει περίπου 83 χλμ. Ν. ΝΔ. της Σπάρτης. Ο οικισμός είχε αναγνωριστεί από το 1835 αλλά καταργήθηκε το 1951. Το 2001 επαναναγνωρίστηκε και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιτύλου του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 87Α – 7/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Οιτύλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Το ξωκκλήσι της Παναγίας της Αγήτρ(ι)ας (Οδηγήτριας) , εξαιρετικής ομορφιάς, χωμένο μέσα στα βράχια, που δύσκολα διακρίνεται από μακριά. Βρίσκεται βορειοδυτικά του οικισμού σε επιβλητική ορθοπλαγιά που δεσπόζει πάνω από την απόκρημνη ακτή. Είναι βυζαντινό εκκλησάκι του 13ου αιώνα, περίπου, σταυροειδούς ρυθμού με τρούλο, μαρμάρινα ανάγλυφα και σκαλιστά επιδαπέδια μοτίβα και αγιογραφίες που όμως έχουν ξεθωριάσει. Θεωρείται από τα ομορφότερα ελληνικά ξωκκλήσια, απόλυτα εναρμονισμένο με το φυσικό του περιβάλλον. Έχει το προσωνύμιο «Η Αγήτρια της Σκιάς», επειδή βρίσκεται χωμένο στη σκιά των βράχων, σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας. Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής, ναός μονοκάμαρος με μεγαλιθική τοιχοποιία, όπως όλες οι εκκλησίες στη Μάνη πριν το 1300. Η ιδιόρρυθμη «κυκλώπεια» οικοδομική γραμμή της εκκλησίας είναι απόλυτα εναρμονισμένη με την οικοδομική μορφή των κτισμάτων της περιοχής. Στο υπέρθυρο υπάρχει ημικυκλική μαρμάρινη πλάκα, με ανάγλυφο σταυρό και από ένα παραδείσιο πουλί εκατέρωθεν, στοιχεία χαρακτηριστικά για τη χρονολόγησή της. Επίσης στις δύο εξωτερικές γωνίες (ΒΔ. και ΝΔ.) υπάρχουν δύο μακριά, σκαλιστά μαρμάρινα κομμάτια, αρχαϊκής προέλευσης, με παραστάσεις κυκλικών και ημικυκλικών σχημάτων και με σκαλιστούς «λωτούς». Το Ακρωτήρι Τηγάνι, χαρακτηριστικού μακρόστενου σχήματος, όπου σώζονται ερείπια κάστρου Η γιορτή της Παναγίας της Αγήτρ(ι)ας, στις 23 Αυγούστου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα εκδ., 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr http://www.zorbas.de/maniguide/deepb.html
258

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 258 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 258 (CCLVIII ) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Τούσκου και Βάσσου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1011 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 258 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Οι Γότθοι ρημάζουν τη Μικρά Ασία και την Τραπεζούντα. Η ποσότητα του χρυσού στο νόμισμα του ρωμαϊκού δηναρίου πέφτει κατά 10 %. Η κρίση πλήττει τους τεχνίτες, τους εμπόρους, και τους μικροκαλλιεργητές. Αφίενται στον αντιπραγματισμό. Οι γαιοκτήμονες πλουτίζουν από την αγορά φθηνότερης γης.Πεθαίνει στην Παννονία ο Βαλεριανός Β', πρωτότοκος γιος του Γαλλιηνού, πιθανόν δολοφονημένος από τον Ινγένοο, κυβερνήτη της Παννονίας. Ο αυτοκράτορας Βαλεριανός απονέμει σε έναν από τους γιους του Γαλλιηνού, τον Σαλόνινο, τον τίτλο του ''Καίσαρα''. Ένα δεύτερο αυτοκρατορικό διάταγμα απαγορεύει τον Χριστιανισμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το διάταγμα διαιρεί τους χριστιανούς σε τέσσερις τάξεις: τους ιερείς, που είναι ετοιμοθάνατοι, τους γερουσιαστές και τους ιππείς, που είναι στερημένοι των θέσεών τους και της κατασχεμένης περιουσίας τους, των καλογριών, που είναι ετοιμοεξόριστες και των αυτοκρατορικών αστικών υπαλλήλων που επιτελούν καταδικαστική εργασία. Ο επί Ουαλεριανού διωγμός χριστιανών. Κίνα Ο Σϊμα Σάο καταστέλλει την επανάσταση του Ζουζ Νταν. Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνει ό, τι είναι γνωστό ως ''Οι Τρεις Επαναστάσεις του Σαοτσούν''. Ο Σαν Τσου διαδέχεται τον αδελφό του, Σαν Λιανγκ, ως τον αυτοκράτορα του Ανατολικού Γου. Θρησκεία Ο Κυπριανός, επίσκοπος Καρχηδόνας, μαρτυρά με αποκεφαλισμό. Ο Πάπας Σίξτος ο Β' μαρτυρά. Εκπαίδευση Το Πανεπιστήμιο Ναντσίνγκ ιδρύεται στη Ναντσίνγκ, στην Κίνα. 6 Αυγούστου - Πάπας Σίξτος Β΄ 10 Αυγούστου - Άγιος Λαυρέντιος 14 Σεπτεμβρίου - Κυπριανός, επίσκοπος Καρχηδόνας Μάρτιος ή Απρίλιος - Σουγκ Ντεν, Κινέζος στρατηγός του Σάο Ουέι Βαλεριανός Β΄, γιος του συναυτόκρατορα Γαλλιηνού Αντίπαπας Νοβατιανός
Οιωνός

Ως οιωνός προσδιοριζόταν κατά την αρχαιότητα το σαρκοφάγο όρνεο, και ειδικότερα το μαντικό πουλί. Μέσα από την προσεκτική παρατήρηση των κραυγών και του τρόπου ή της κατεύθυνσης του πετάγματός του, οι οιωνοσκόποι επιχειρούσαν να προβλέψουν το μέλλον.

 Ως οιωνούς προερχόμενους μάλιστα από το Δία, θεωρούσαν επίσης τον κεραυνό ή τη βροντή, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην κατεύθυνση στην οποία τα έβλεπαν ή τα άκουγαν. Οι οιωνοί αντιπροσώπευαν το θείο θέλημα και τις αποφάσεις των θεών και τη θέση τους απέναντι στα ανθρώπινα εγχειρήματα και ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ του κόσμου τους και αυτού των ανθρώπων, μεταφερόμενοι και ερμηνευόμενοι από τους μάντεις ή τους οιωνοσκόπους, οι οποίοι θεωρούνταν άτομα που έφεραν το θείο χάρισμα να γίνονται ενδιάμεσοι.Από τα ομηρικά χρόνια οι Έλληνες έδειχναν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτές τις ενδείξεις: όταν έβλεπαν γύπες από τα αριστερά, ένα ακόμη σύμβολο του Δία, το θεωρούσαν κακό οιωνό. Η κραυγή ενός ερωδιού ή η αστραπή στα δεξιά αντίθετα, χαρακτηριζόταν θετικός κι ελπιδοφόρος οιωνός. Στον ελληνικό χώρο, οι μάντεις έκριναν ακόμη τους καλούς και κακούς οιωνούς από την απροθυμία ή την προθυμία του θύματος να προσεγγίσει το βωμό και από την κατάσταση των εντοσθίων του όταν το έσφαζαν.Οι Ρωμαίοι εκτός του ότι αντλούσαν οιωνούς από τα πουλιά, το είδος και το πέταγμά τους, τους κεραυνούς και τα θυσιαζόμενα ζώα, έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε μια αξιοσημείωτη λέξη ή φράση που λεγόταν υποτίθεται τυχαία, είχε όμως ένα συμβολικό φορτίο και ένα προφητικό κατ’ ουσίαν περιεχόμενο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πεποίθησης είναι το περιστατικό κατά το οποίο ο Αιμίλιος Παύλος, ακούγοντας την μικρή του κόρη να λέει ότι το σκυλί τους η Πέρσα πέθανε, θεώρησε αυτήν την φράση ως έναν καλό οιωνό αναφορικά με την εκστρατεία του εναντίον του βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα, λόγω της ηχητικής ομοιότητας των δύο ονομάτων, της χρονικής συγκυρίας που ειπώθηκε η φράση και συνέβη ο θάνατος του σκύλου.Οι Ρωμαίοι, αντίθετα από τους Έλληνες, θεωρούσαν τις ενδείξεις από τα αριστερά συνήθως ευνοϊκές και θετικές, ενώ από τα δεξιά δυσμενείς και αρνητικές. Ωστόσο, υπό την ελληνική επιρροή το τυπικό αυτό άρχισε να μεταβάλλεται και να μην έχει καθολική ισχύ, έτσι ώστε πρέπει να εξετάζεται κάθε περίπτωση οιωνού ξεχωριστά.
Εθνική Ρουάντας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 8 Φεβρουαρίου 2015Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ρουάντας αντιπροσωπεύει τη Ρουάντα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρουαντέζικης Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικής Καλαθοσφαίρισης (Fédération Rwandaise de Basketball Amateur).

 Πορεία σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ρουάντας σε Αφρικανικά Πρωταθλήματα (Afrobasket): Πορεία σε Παναφρικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Ρουάντας σε Παναφρικανικούς Αγώνες: Εθνική Ρουάντας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Rwanda, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Fédération Rwandaise de Basketball Amateur, επίσημος ιστότοπος. (Γαλλικά)
Μαπούτο (Επαρχία)

Η Μαπούτο (πορτογαλικά Maputo) είναι μια επαρχία της Μοζαμβίκης. Η επαρχία περιλαμβάνει την ομώνυμη πόλη Μαπούτο, που είναι και πρωτεύουσα όλης της Μοζαμβίκης. Έχει πληθυσμό 1.072.086 κατοίκων (απογραφή 2006).

 Η Μαπούτο είναι η νοτιότερη και μικρότερη επαρχία της Μοζαμβίκης. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Γάζα και στα ανατολικά με την Επαρχία Μπουλμάνγκα της Νότιας Αφρικής, καθώς και το Λουμπόμπο του Εσουατίνι. Είναι η μόνη επαρχία που συνορεύει με το Εσουατίνι. Η Μαπούτο διαιρείται σε 7 συνοικίες και 3 δήμους. Μανίζα Ματόλα Ναμαάτσα Η μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Μαπούτο είναι η ομώνυμη πόλη Μαπούτο και δεύτερη μεγαλύτερη η Ματόλα. Άλλες πόλεις είναι η Μαγκούντε, η Μανίκα, η Μαρακουένε, η Ματόλα, η Μοάμπα, η Μπέλα Βίστα, η Μποάνε, η Ναάμτσα και η Πόντα ντο Ούρο. Πόλη Μαπούτο (Πορτογαλικά)Maputo Province official site
Επανωχώρι Χανίων

Το Επανωχώρι (ή Απανωχώρι) (επίσημο: το Επανωχώριον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Απέχει 45 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 600 μ. Η οικονομία του βασίζεται στην κτηνοτροφία, ενώ κατά μήκος του δρόμου λειτουργούν χώροι εστίασης.

 Στη θέση Σεισιανά εντοπίστηκε τυχαία κιβωτιόσχημος τάφος των ρωμαϊκών χρόνων, στο εσωτερικό του οποίου βρέθηκαν χρυσά κοσμήματα, κεραμικά και γυάλινα αγγεία για νεκρική χρήση και μια πλάκα από μόλυβδο. Η περιοχή κατά την αρχαιότητα ανήκε στην επικράτεια της Ελύρου, η οποία ήταν οργανωμένη σε μικρούς αγροτικούς οικισμούς εξαρτημένους από την πόλη.Στην απογραφή του Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρεται ως Lacus Apano στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lacus Apanocori με 33 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ στην απογραφή πληθυσμού αναφέρεται μαζί με την Αγία Ειρήνη και τα Σφουραφιανά, με συνολικά 556 κατοίκους. Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Lacus Gurali ή Sfurafi. Στην απογραφή η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους το 1834 αναφέρεται ως Epano-Khorio με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 30 οικόγενειες.Το 1881 το Απανωχώρι ανήκε στον δήμο Καμπανού και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 261 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 308 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον τοτε δήμο Ανατολικού Σελίνου. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Γεώργιος Κροκίδης - αρχηγός Ανατολικού Σελίνου στις επαναστάσεις του 19ου αιώνα (1841, 1858, 1866) Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, γραμμένος ως Απανωχώρι, με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Επανωχώριον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Αγία Ειρἠνη, Πρινές, Σελινώτικος Γύρος και Τσισκιανά αποτελούν την κοινότητα Επανωχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Σελίνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους. Δείτε Κοινότητα Επανωχωρίου
Αέτσι Ράνοφ

Ο Αέτσι Ράνοφ (ρωσικά: Аэций Ранов‎, πραγματικό όνομα Αλεξάντρ Ισαάκοβιτς Ράνοφ, ρωσικά: Александр Исаакович Ранов‎, 7 Δεκεμβρίου 1899, Ροστόφ επί του Ντον - 1979, Ντουσαμπέ) ήταν Ρώσος επιδημιολόγος και ποιητής, μέλος της λογοτεχνικής ομάδας των Νιτσεβόκων.

 Γεννήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1899 στο Ροστόφ επί του Ντον. Αποφοίτησε από την ιατρική σχολή του 1ου Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Μέλος της λογοτεχνικής ομάδας "Νιτσεβόκοι", που δημιουργήθηκε στη Μόσχα στις αρχές του 1920 και έλαβε τον τελικό της σχηματισμό τον Αύγουστο του 1920 υπό την Ένωση Ποιητών στο Ροστόφ επί του Ντον. Τον Ιούλιο του 1920, ο Ριούρικ Ροκ, ο Αέτσι Ράνοφ και ο Λάζαρ Σουχαρέμπσκι δημοσίευσαν τη συλλογή νιτσεβοκικών ποιημάτων "Σε εσάς" στη Μόσχα. Από το 1922 έως το 1926 εργάστηκε στο όμπλαστ των Ουραλίων, αρχικά ως ασκούμενος και στη συνέχεια ως γιατρός της κομητείας. Τάγμα του Σήματος της Τιμής Μετάλλιο «Για γενναίο έργο στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο του 1941-1945» Σύζυγος του ήταν η Γιελένα Αλεξάντροβνα Ράνοβα (1897-1979), δασκάλα,ποιήτρια. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Ράνοφ (1922-1941). τον Βαντίμ Αλεξάντροβιτς Ράνοφ (1924-2006), μετέπειτα Ρώσο αρχαιολόγο. Βιογραφία του Α. Ράνοφ
Μπετόβεν και Ντο ελάσσονα

Στις συνθέσεις του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν η κλίμακα της Ντο ελάσσονα, θεωρείται σημαντική, επιλέγοντας την εν λόγω κλίμακα όταν ήθελε να γράψει δυναμικά και συναισθηματικά φορτισμένα έργα.

 Γενικότερα, εκείνη την εποχή η κλίμακα δεν χρησιμοποιούνταν αρκετά, για παράδειγμα ο Μότσαρτ, τη χρησιμοποίησε παρά ελάχιστες φορές (κυρίως όταν ήθελε να γίνει δραματικός).Μουσικολόγοι και ειδήμονες λένε ότι ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε αυτόν τον οπλισμό όταν ήθελε να δώσει έναν ηρωισμό στο έργο, έναν ασυνήθιστο δυναμισμό, αλλά ένα δραματικό ύφος.Ο γνωστός μουσικολόγος του 19ου αιώνα, Τζορτζ Γκροβ, είπε: «Η κλίμακα της Ντο έλασσονα καταλαμβάνει μία σημαντική θέση στο έργο του Μπετόβεν. Στα έργα του τα οποία τη χρησιμοποίησε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι εκείνα που είναι τα πλέον γνωστά για την ομορφιά τους και τη σπουδαιότητά τους». Ακολουθεί λίστα στην οποία διαφαίνεται χαρακτηριστικά η χρησιμοποίηση της Ντο ελάσσονα. Ο Μπάρενμποϊμ στην Παθητική. στο YouTube Ο Μπάρενμποϊμ διευθύνει την 5η. στο YouTube
Μύλοι του Γουαδαλκιβίρ

Οι μύλοι του Γουαδαλκιβίρ είναι μύλοι στον ποταμό Γουαδαλκιβίρ στην Κόρδοβα της Ισπανίας. Στις 30 Ιουνίου 2009 ανακηρύχθηκαν μνημεία Ανδαλουσιανής Ιστορικής Κληρονομιάς. Βρίσκονται στο ιστορικό κέντρο της Κόρδοβας και είναι ότι έχει απομείνει από τα εμβληματικά μεσαιωνικά κτίρια, τα οποία έχουν διαφόρους βαθμούς ζημιάς. Μερικοί μύλοι αποκαταστάθηκαν και χρησιμοποιούνται πολιτιστικούς και τουριστικούς σκοπούς, όπως ο Μύλος της Ευτυχίας (Molino de la Alegría) όπου στεγάζεται το μουσείο παλαιοβοτανικής και βρίσκεται μέσα στο Βασιλικό Βοτανικό Κήπο της Κόρδοβας. Τα ονόματα των μύλων είναι Albolafia, Alegría (Ευτυχία), Carbonell, Casillas, Emmedio, Lope García, Martos, Pápalo Tierno, San Antonio, San Lorenzo and San Rafael.

 Ο μύλος Albolafia (Molino de la Albolafia ), επίσης γνωστός και ως μύλος Kulaib είναι βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, κοντά στη ρωμαϊκή γέφυρα της Κόρδοβας. Χρονολογείται από τη ρωμαϊκή εποχή και λειτουργούσε ως αλευρόμυλος. Ο Αμπντ-Αρ-Ραχμάν Β'τον 14ο αιώνα τον μετέτρεψε ώστε να μεταφέρει νερό στο γειτονικό παλάτι (Αλκαζάρ). Αργότερα, το 1492, η Ισαβέλλα Α΄ κατά την παραμονή της στο Αλκαζάρ, αφαίρεσε τον τροχό επειδή την ενοχλούσε ο θόρυβος. Ο μύλος Albolafia έχει ιστορική σημασία γιατί ήταν ο πρώτος στην Ευρώπη, όπου κατασκευάζονταν χαρτί απ' ευθείας και όχι εισαγόμενο από την Κίνα. Ο μύλος της Ευτυχίας (Molino de la Alegría) βρίσκεται κοντά στη γέφυρα του San Rafael στη δεξιά όχθη του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, μέσα στον Βοτανικό Κήπο της Κόρδοβας. Είναι κτισμένος ανάμεσα σε δυο κανάλια και έχει 3 ορόφους. Στις 11 Ιουλίου 2002, αποκαταστάθηκε και προσαρμόστηκε από τον αρχιτέκτονα Juan Cuenca ώστε να λειτουργεί ως μουσείο παλαιοβοτανικής.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας

Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ) είναι ποδοσφαιρική ομοσπονδία της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Ιδρύθηκε το 1976. Κάθε χρόνο διοργανώνει πρωτάθλημα και κύπελλο. Αποτελεί μία από τις 12 ομοσπονδίες του αγροτικού ποδοσφαίρου στην Κύπρο και είναι ιδρυτικό μέλος της Συνομοσπονδίας Τοπικών Ομοσπονδιών Κύπρου (ΣΤΟΚ).

 Οι διοργανώσεις που διεξάγει η ΟΠΝ ΣΕΚ Λάρνακας είναι: Λεοντιάδειο Πρωτάθλημα ΟΠΝ ΣΕΚ Πρωτάθλημα_ΕΠΕΛ-ΟΠΝ_ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ Κύπελλο_ΕΠΕΛ-ΟΠΝ_ΣΕΚ-ΠΟΕΠΑ Ολύμπιο Κύπελλο ΟΠΝ ΣΕΚ Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις ομάδες που ήταν μέλη της ΟΠΝ ΣΕΚ και ακολούθως συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου (τα οποία διοργανώνει η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) ή συμμετείχαν στα εθνικά πρωταθλήματα της Κύπρου και στη συνέχεια συμμετείχαν στα πρωταθλήματα της ΟΠΝ ΣΕΚ. Για κάθε ομάδα αναφέρεται η ανώτατη κατηγορία στην οποία έχει συμμετάσχει.
Μάρπησσα Πάρου

Η Μάρπησσα (μέχρι το 1926 Τσιπίδος) είναι χωριό της Πάρου, κτισμένο σε λόφο στην ανατολική πλευρά του νησιού. Απέχει 19 χιλιόμετρα από την Παροικιά και βρίσκεται κοντά στα χωριά Μάρμαρα και Πρόδρομος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 582 κατοίκους. Η Μάρπησσα έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Στις δυτικές πλαγιές του όρους Προφήτης Ηλίας, κοντά στην Μάρπησσα, βρίσκεται η σπηλιά των Δαιμόνων. Στην σπηλιά έχουν βρεθεί ευρήματα από την ύστερη νεολιθική περίοδο μέχρι την πρώιμη κυκλαδική περίοδο, που αντιστοιχεί περίπου στην πέμπτη με την τρίτη χιλιετία π.Χ., καθώς και ευρήματα από την ύστερη κυκλαδική περίοδο και τους μυκηναϊκούς χρόνους. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν κεραμική, κυρίως κωνικά κύπελλα, όστρακα, κόκκαλα ζώων και ίχνη πυράς.Κοντά στην Μάρπησσα βρίσκεται ο λόφος Κέφαλος στην κορυφή του οποίου κτίστηκε από τους Βενετούς κάστρο, το τρίτο στο νησί μετά από αυτή στην Παροικιά και στη Νάουσα. Το κάστρο με βάση τα αρχαιολογικά δεδομένα άρχισε να κτίζεται στα τέλη του 13ου αιώνα. Το κάστρο ήταν έτοιμο στις αρχές του 15ού αιώνα, όταν αναφέρεται από τον Κριστόφορο Μπουοντελμόντι (1415-1420). Επίσης, η κτητορική επιγραφή του ναού του Ευαγγελισμού αναφέρει ως έτος κατασκευής το 1410. Το κάστρο επεκτάθηκε περί το 1500 από τον Νικολό Α΄ Σομμαρίπα, ο οποίος και μετέφερε την έδρα του νησιού από την Παροικιά στον Κέφαλο. Ο Μπαρμπαρόσα πολιόρκησε και κατέκτησε το κάστρο το 1537.Η Μάρπησσα φαίνεται ότι άρχισε να αναπτύσσεται στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, με τη δημιουργία ενός οικισμού με οχυρωματικό χαρακτήρα. Πιθανόν η Μάρπησσα, τα Μάρμαρα και ο Πρόδρομος δημιουργήθηκαν από κατοίκους του κάστρου στον Κέφαλο και κοντινών μετοχιών. Η Μάρπησσα και τα Μάρμαρα αναφέρονται στις οθωμανικές πηγές των αρχών του 17ου αιώνα.Η Μάρπησσα ορίστηκε έδρα του δήμου Μαρπήσσης το 1835, και παρέμεινε έδρα του μέχρι το 1856, και μετά ξανά πάλι από το 1865 μέχρι το 1912, όταν και ο δήμος καταργήθηκε και η Μάρπησσα ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, και εντάχθηκε στον δήμο Πάρου. Η Μάρπησσα έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός, με πολλά σπίτια του χωριού να χρονολογούνται από τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκονται τέσσερις ανεμόμυλοι. Στο χωριό λειτουργεί το Μουσείο Γλυπτών Περαντινού και λαογραφικό μουσείο. Στον λόφο Κάστελλο, στη θέση του ερειπωμένου κάστρου σήμερα βρίσκεται η μονή του Αγίου Αντωνίου. Κάθε καλοκαίρι γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις σε παραδοσιακά σπίτια , ποικίλες εκθέσεις αλλά και μαθήματα πλεξίματος Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας στη Μάρπησσα γίνεται αναπαράσταση των Παθών του Χριστού.
Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σούρας

Ο Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σούρας, λατιν. Quintus Marcius Barea Sura (άκμασε τον 1ο αι.) ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Έγινε πεθερός του Τίτου και πάππος του Τραϊανού.

 Ήταν γιος τού Κοΐντου Μαρκίου Βαρέα Σοράνου υπάτου το έτος 34, από το γένος των Μαρκίων. Αδελφός τού πατέρα του ήταν ο Κόιντος Μάρκιος Βάρεας Σοράνος αντικαταστάτης ύπατος το έτος 52. Η κόρη Μαρκία Φουρνίλλα παντρεύτηκε τον Τίτο, που ήταν χήρος από τον πρώτο του γάμο. Από την άλλη κόρη του Μαρκία έγινε ο πάππος του Τραϊανού. Νυμφεύτηκε μία γυναίκα αγνώστων στοιχείων και είχε τέκνα: Μαρκία Φουρνίλλα, παντρεύτηκε τον Τίτο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Μαρκία π.29-πριν το 100, παντρεύτηκε τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό συγκλητικό στη Ρώμη. Γιος τους ήταν ο: Τραϊανός 53-117, Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Levick, Barbara (2005). Vespasian. Oxoford: Routledge. p. 23. ISBN 978-0-415-33866-0.
Μαρκ Νέες

Ο Μαρκ Νέες, γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1974 στο Ντάρμστατ της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,13 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.

 Ο Νέες αγωνίστηκε στην ομάδα των Ντονς του πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο από το 1995 ως το 1998, παίζοντας σε 81 αγώνες με μόλις 2,3 πόντους και 1,9 ριμπάουντ ανά παιχνίδι.Την σεζόν 1998-99, υπέγραψε στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης και έπαιξε ως αναπληρωματικός σέντερ του Μιχαήλ Μιχαήλοφ, ενώ συμμετείχε σε πέντε αγώνες του κυπέλλου Σαπόρτα με μέσους όρους 0,8 πόντων και 1,0 ριμπάουντ, βοηθώντας τους "κίτρινους" να φθάσουν ως την ημιτελική φάση της διοργάνωσης.Την επόμενη διετία φόρεσε την φανέλα της Όλντενμπουργκ και το καλοκαίρι του 2001 μεταγράφηκε στην Λούντβιγκσμπουρκ, με την οποία κατέκτησε την πρώτη θέση της δεύτερης κατηγορίας του γερμανικού πρωταθλήματος. Αποχώρησε από την ενεργό δράση σε ηλικία 28 ετών. "Η ιστορία του Άρη • Τόμος 2: Μπάσκετ (1922-2000)", Κωνσταντίνος Ίντος, έκδοση συνδέσμου οπαδών «SUPER-3» (εκτύπ. TYPOFFSET), Θεσσαλονίκη 2004 "Αθλητικός Σύλλογος Άρης • 1914-2004", συλλογικό έργο (επιστημονική τεκμηρίωση Αν. Στεφανίδης - Ελ. Τσιομπανούδη - Δ. Κυρίτσης), έκδοση Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, ISBN 960-8734-48-7