IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ζίγκφριντ Μπούμπακ

Ο Ζίγκφριντ Μπούμπακ (στα γερμανικά: Siegfried Buback) (γεν. 1920– δολοφονήθηκε στις 7 Απριλίου 1977) ήταν γενικός ομοσπονδιακός εισαγγελέας της Δυτικής Γερμανίας, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός.

 Ο Ζίγκφριντ Μπούμπακ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1920, στο Βίλσντρουφ, στη Σαξωνία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λάιπτσιχ. Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μέλος του Ναζιστικού Κόμματος και συμμετείχε ως στρατιώτης. Από το 1945 ως το 1947 ήταν αιχμάλωτος πολέμου. Το 1953 έγινε εισαγγελέας. Το 1962 ήταν εισαγγελέας στην υπόθεση του περιοδικού Der Spiegel. Ένα άρθρο του δημοσιογράφου Conrad Ahlers, στις 10 Οκτωβρίου 1962, σχετικά με την κατάσταση των ενόπλων δυνάμεων της Δυτικής Γερμανίας, είχε ως αποτέλεσμα να κατηγορηθεί το περιοδικό για προδοσία και να συλληφθούν τόσο ο Ahlers όσο και ο ιδιοκτήτης και αρχισυντάκτης του περιοδικού, Rudolf Augstein, και οι αρχισυντάκτες Claus Jacobi και Johannes Engel. Τελικά η υπόθεση του περιοδικού Der Spiegel οδήγησε τέσσερα χρόνια αργότερα στην πρωτοποριακή απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας για την ελευθερία του τύπου. Ο Ζίγκφριντ Μπούμπακ δολοφονήθηκε στις 7 Απριλίου 1977 στη Καρλσρούη μαζί με τον οδηγό του Wolfgang Göbel και το γραμματέα του δικαστηρίου Georg Wurster από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός. Ειδικότερα ενώ το αυτοκίνητο του Μπούμπακ ήταν σταματημένο στο φανάρι, μια μηχανή με δύο άτομα, που φορούσαν κράνη, στάθηκε δίπλα στο αυτοκίνητο και ο δεύτερος από τους επιβαίνοντες πυροβόλησε κατά του αυτοκινήτου με ένα ημιαυτόματο τυφέκιο HK43 δεκαπέντε φορές. Ο Μπούμπακ και ο οδηγός του σκοτώθηκαν επί τόπου ενώ ο Wurster πέθανε στο νοσοκομείο έξι ημέρες αργότερα. Για τις εν λόγω δολοφονίες καταδικάστηκαν τέσσερα μέλη της RAF (οι Christian Klar, Knut Folkerts, Günter Sonnenberg και Brigitte Mohnhaupt) αλλά κρίσιμες λεπτομέρειες σχετικά με την εμπλοκή τους παρέμειναν αδιευκρίνιστες. Τον Απρίλιο του 2007 το πρώην μέλος της RAF Peter-Jürgen Boock επικοινώνησε με το γιο του Ζίγκφριντ Μπούμπακ, Μίκαελ, και του έδωσε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες φυσικό αυτουργός της δολοφονίας του πατέρα του ήταν το μέλος της RAF Stefan Wisniewski. Η Βερένα Μπέκερ, ένα άλλο πρώην μέλος της RAF, υποστήριξε επίσης ότι ο δράστης ήταν ο Wisniewski. Το 2012 η Μπέκερ καταδικάστηκε ως συνεργός των άγνωστων δραστών σε φυλάκιση τεσσάρων χρόνων.
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01

Στην 59η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 2000-01 μετείχαν συνολικά 50 σωματεία (16 Α΄ Εθνικής, 16 της Β΄ και 18 Γ΄ κατηγορίας) και διεξήχθη σε 5 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Στην προκριματική φάση υπήρξαν 8 όμιλοι των 6 ομάδων, ενώ 2 ομάδες προκρίθηκαν χωρίς αγώνες.

 Για πρώτη φορά καθιερώθηκε οι αγώνες της πρώτης φάσης να είναι διπλοί, πράγμα που σήμαινε ότι κάθε ομάδα έδωσε από 10 αγώνες. Μάλιστα, επειδή οι αγώνες ξεκίνησαν πολύ νωρίς, κατά τη διάρκεια όπου οι ομάδες θα έπρεπε να δίνουν φιλικούς αγώνες προετοιμασίας, επετράπη κατά τους 5 πρώτους αγώνες ένα μάξιμουμ 7 αλλαγών για κάθε προπονητή, πράγμα πρωτόγνωρο στην Ελλάδα, πιθανότατα και διεθνώς, για αγώνες επίσημης διοργάνωσης. Κατά τη συνέχειά της υπήρξαν για τους φιλάθλους πολύ ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις, καθώς διασταυρώθηκαν οι πλέον δημοφιλείς σύλλογοι της χώρας στα 4 από τα 6 ζευγάρια που συνθέτουν τα –αποκαλούμενα ως– σημαντικότερα ελληνικά ντέρμπι και επιπρόσθετα, με εξαίρεση τον τελικό, σε διπλές συναντήσεις. Κατά φάση των 16 ο Ολυμπιακός απέκλεισε με δύο νίκες την ΑΕΚ, επικρατώντας 2-0 εκτός έδρας (ο αγώνας διακόπηκε επεισοδιακά στο 70' εις βάρος των γηπεδούχων όταν με το αποτέλεσμα στο 1-1 έμειναν 6 παίκτες τους να συνεχίσουν) και θριαμβεύοντας 6-1 στο Ολυμπιακό Στάδιο (ΟΑΚΑ), την τότε έδρα του. Για την ίδια φάση και στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης Άρης-ΠΑΟΚ, ο δεύτερος επιβλήθηκε με 1-1 εκτός και 2-0 στον επαναληπτικό, ενώ αξιοσημείωτη νίκη-πρόκριση 7-2 πέτυχε ο Παναθηναϊκός επί του Πανιωνίου, έχοντας ηττηθεί στον εκτός έδρας αγώνα με 0-1. Στους προημιτελικούς ακολούθησε το ντέρμπι "αιωνίων" Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός και μετά το αμφίρροπο 1-1 του ΟΑΚΑ, ακολούθησε το εντυπωσιακό 4-1 των Πειραιωτών στο γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης. Περισσότερη αγωνία προσέφερε ο ημιτελικός ανάμεσα στους ίδιους και τον Ηρακλή, όπου με δύο νίκες 1-0 εκτός έδρας και 5-4 εντός, σε μία εξαιρετική αναμέτρηση όπου περίπου 10' πριν τη λήξη το αποτέλεσμα ήταν 3-4, εξασφάλισαν την πρόκριση για τον τελικό. Σε αυτόν αντιμετώπισε μετά από 9 χρόνια και για 7η συνολικά φορά σε τελικό τον ΠΑΟΚ, ο οποίος νικώντας με 4-2 κατέκτησε το κύπελλο εκ νέου έπειτα από 27 χρόνια (τελευταία το 1974), μάλιστα στο ίδιο γήπεδο και επί του ίδιου αντιπάλου. Ο αγώνας ορίστηκε στο γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας, μετά από κλήρωση που προηγήθηκε ανάμεσα σε αυτό και το Καυτανζόγλειο. Ο νικητής προπονητής, Ντούσαν Μπάγεβιτς, έγινε ο πρώτος που κατέκτησε το τρόπαιο με 3 διαφορετικές ομάδες (είχαν προηγηθεί οι επιτυχίες του με τις ΑΕΚ το 1996 και Ολυμπιακό το 1999). Χωρίς αγώνες προκρίθηκαν η Χαλκηδόνα και ο Απόλλων Κρύας Βρύσης Σάββατο 12 Μαΐου 2001, Στάδιο Νίκος Γκούμας, Αθήνα ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός 4-2 (ημίχρονο: 2-0) Σκόρερς: Εγκωμίτης (4' σουτ), Β. Μπορμπόκης (31' σουτ), Γ. Χ. Γεωργιάδης (46' σουτ), Ναλιτζής (85' σουτ) -- Τζόρτζεβιτς (79' πέναλτι), Χούτος (90' + 2' σουτ) Διαιτητής: Γιώργος Κασναφέρης (Αθήνας) -- Βοηθοί: Ζήσης, Κουρκούνας Εισιτήρια: 13.300 Τηλεοπτική μετάδοση: Alter (Δημήτρης Παπανικολάου, Στέφανος Δημητριάδης) Καλύτερος παίκτης: Γιώτης Εγκωμίτης ΕΠΟ Κύπελλο Ελλάδος (αρχείο)
Μέγαρο Μελά

Το Μέγαρο Μελά βρίσκεται στην Πλατεία Κοτζιά (νυν Εθνικής Αντίστασης), στο κέντρο της Αθήνας, και περικλείεται από το τετράγωνο των οδών Αιόλου, Σοφοκλέους, Στρέιτ και Κρατίνου, με πρόσοψη και κύρια είσοδό του επί της πλατείας, με θέα στο νεοκλασικό κτίριο του Δημαρχείου της Αθήνας.

 Το μέγαρο ανήκε στον Έλληνα μεγαλέμπορο Βασίλειο Μελά (απεβ. 1884), με εμπορικές δραστηριότητες στην Οδησσό και το Λονδίνο, ο οποίος το 1873 αγόρασε το οικοδομικό αυτό τετράγωνο στη νοτιοανατολική γωνία της τότε πλατείας Λουδοβίκου (σημερινής πλατείας Κοτζιά) και ανέθεσε τη μελέτη ανέγερσης διώροφου μεγάρου στο διάσημο Γερμανό αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλλερ. Κτίστηκε το 1874 με υπεύθυνο εργολάβο για την αποπεράτωση του τον Μιχαήλ Πέρρο και επρόκειτο για το μεγαλύτερο ιδιωτικό κτίριο της εποχής. Το Μέγαρο Μελά λειτούργησε αρχικά ως ξενοδοχείο, το "Grand Hotel d' Athènes", με σκοπό να φιλοξενεί Έλληνες από το εξωτερικό που επισκέπτονταν την Αθήνα. Το 1881 αποτέλεσε, για μικρό χρονικό διάστημα, στέγη του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών. Μετά το θάνατο του Βασιλείου Μελά στο Παρίσι το 1884, το μέγαρο κληροδοτήθηκε με τη διαθήκη του στο ίδρυμα "Νηπιακό Επιμελητήριο Μελά", που λειτουργεί μέχρι σήμερα, με σκοπό την ίδρυση και συντήρηση νηπιαγωγείων. Μεταξύ των ετών 1900 - 1973, το Μέγαρο Μελά αποτέλεσε έδρα του Κεντρικού Ταχυδρομείου των Αθηνών. Το 1974, το Μέγαρο Μελά κηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού διατηρητέο μνημείο των νεότερων χρόνων και από το 1979 μισθώθηκε και στεγάζει υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία του κτίσματος είναι οι τέσσερις γωνιαίοι πυργίσκοι του, το κομψό κεντρικό αίθριο στο ισόγειο, οι διακοσμητικές καρυάτιδες και τα κυκλικά μετάλλια με τις κεφαλές του Ερμή. Μάρω Καρδαμίτση - Αδάμη: "Ερνστ Τσίλλερ 1837 - 1923: Η τέχνη του Κλασικού", Εκδ. Οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ, Αθήνα, 2006. Παλιές φωτογραφίες του Μεγάρου Μελά. Ίδρυμα Βασιλείου Γ. Μελά.
Παναγιώτης Καραβανάς

Ο Παναγιώτης Καραβανάς, γεννημένος στις 26 Αυγούστου 1984, είναι έλληνας καλαθοσφαιριστής, που αγωνίζεται για τον Έσπερο Πατρών στην Β' Εθνική Έλλάδος. Έχει ύψος 2,12 μέτρα και αγωνίζεται στην θέση σέντερ.

 Ο Παναγιώτης Καραβανάς έχει περάσει πολλά χρόνια στα ελληνικά γήπεδα της Α1, Α2 αλλά και Β' Εθνικής. Ξεκίνησε την καριέρα του στο Ηράκλειο, συνέχισε με την φανέλα του Ηλυσιακού και το 2005 ήρθε η μεγάλη μεταγραφή για την ομάδα του Άρη. Το 2007 πήγε δανεικός στην Α.Ε. Λάρισας. Την τριετία 2008-2011 πέρασε αγωνιζόμενος στον Πανερυθραϊκό, πριν διακόψει την καριέρα του για 2 χρόνια. Το 2013 επέστρεψε στα σαλόνια της Α2 με την φανέλα του Α.Σ.Ε. Δούκα, και μετά απο μία πολύ επιτυχημένη σεζόν, πήρε μεταγραφή για το Περιστέρι. Ο Παναγιώτης Καραβανάς περνάει τώρα τα τελευταία χρόνια της καριέρας του στον Έσπερο Πατρών στην Β' Εθνική. Είναι διεθνής με την Εθνική Νέων, με την οποία έχει κατακτήσει και το ασημένιο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ Νέων του 2005, όπου είχε συμπαίκτες μεγάλα ονόματα της ελληνικής καλαθοσφαίρησης όπως τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη, τον Παναγιώτη Βασιλόπουλο και τον Ίαν Βουγιούκα, και σκόραρε 0,4 πόντους ανά αγώνα. Παναγιώτης Καραβανάς, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Ελληνικά). Panagiotis Karavanas, στατιστικά στοιχεία αθλητή στον επίσημο ιστότοπο της Euroleague Basketball (Αγγλικά). το προφίλ του παίκτη στο eurobasket.com
Ίνγκεμποργκ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Η Ίνγκεμποργκ, γερμ. Ingeborg (1343/45 - 25 Ιουλίου 1395) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα εκλέκτορας της Βαυαρίας και μετά κόμισσα του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και της Ευφημίας των Μπγιέλμπο, κόρης του Έρικ δούκα του Σάντερμανλαντ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1360 τον Λουδοβίκο Β΄ των Βίττελσμπαχ μάργραβο του Βρανδεμβούργου και, ως ΣΤ΄, δούκα της Βαυαρίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Το 1365 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Β΄ και η Ίνγκεμποργκ έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο Β΄ των Σάουεμπουργκ κόμη του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ και είχε τέκνα: Γκέρχαρτ ΣΤ΄ π.1367-1404, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Αλβέρτος Β΄ π.1369-1403, κόμης του Χόλσταϊν-Ρέντσμπουργκ. Ερρίκος Γ΄ απεβ. 1421, κόμης του Σάουεμπουργκ-Χόλσταϊν. Σοφία 1375-1448, παντρεύτηκε τον Μπόγκισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Στολπ. http://gw.geneanet.org/wailly?lang=en;p=ingeborg;n=von+mecklenburg+schwerin Helge bei der Wieden calls him Gerhard V
Κατάλογος δημάρχων Κοζάνης

Η Κοζάνη διοικητικά λειτουργεί ως δήμος από το 1879. Μέχρι τότε αναγνωριζόταν ως κοινότητα. Ο μακροβιότερος σε θητεία δήμαρχος της πόλης ήταν ο Πάρις Κουκουλόπουλος, ο οποίος εξελέγη για πρώτη φορά το 1990, αναλαμβάνοντας καθήκοντα το 1991, και υπηρέτησε έπειτα από επανεκλογές ως το 2009 (συνολική θητεία 18 χρόνια).

 Κατά την Οθωμανική Κατοχή, στην Κοζάνη δήμαρχοι ήταν οι: Νικόλαος Χαλκιάς (δύο φορές), Εμμανουήλ Μ. Μάνος, Κώτιας Δαρδούφας, Νικόλαος Ρώμπαπας (δύο φορές), Ιωάννης Κ. Γκοβεδάρος (δύο φορές), Γεώργιος Τσιμηνάκης, Ιωάννης Γ. Γκοβεδάρος, Γεώργιος Χατζηανδρέου (δύο φορές), Κωνσταντίνος Α. Γκάγκαλης (δύο φορές), Στέφανος Γ. Γκορτσούλης, Γεώργιος Εμ. Μάνος, Νικόλαος Γ. Αρμενούλης. sourdos.gr kozanh.gr Αρχειοθετήθηκε 2007-09-27 στο Wayback Machine.
Γιούλια Νατσάλοβα

Η Γιούλια Νατσάλοβα (ρωσικά: Юлия Началова) γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1981, στο Βορόνεζ είναι ρωσίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Στις 1 Ιουνίου του 2006, παντρεύτηκε τον ποδοσφαιριστή, Ευγκένι Αλντόνιν και έχει αποκτήσει μια κόρη, την Βέρα (στις 1 Δεκεμβρίου του 2006).

 Η Γιούλια γεννήθηκε στην οικογένεια του συνθέτη Βίκτορ Νατσάλοφ και μιας νοικοκυράς. Σε ηλικία των 5 χρόνων, έκανε το ντεμπούτο της στην Φιλαρμονική του Βορόνεζ. Το 1992, κέρδισε τον τηλεοπτικό διαγωνισμό "Morning Star" και προσκλήθηκε να γίνει παρουσιάστρια στο παιδικό μουσικό πρόγραμμα "Tam-Tam news". Το 1995, κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ "Αχ, σχολείο, σχολείο". Το 1995, συμμετείχε στον διεθνή διαγωνισμό φωνητικών "Big Apple-95" και κέρδισε το Grand Prix. Από τότε, η δημοτικότητα της αυξήθηκε-ήταν παρουσιάστρια στην μουσική εκπομπή "Subotniy Betcher" και στο κανάλι "Star". Το 2000, πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ "Formula radosti", το 2001 στην ταινία "Geroy eyie romana" και το 2004 στην σειρά "Βόμβα για την νύμφη". Το 2005, κυκλοφόρησε το άλμπουμ της, "Music Love" και συνάντησε τον Ευγκένι Αλντόνιν. Το 2006, κυκλοφόρησαν τα άλμπουμ "Ας μιλήσουμε για την αγάπη" και "Διάφορα τραγούδια για το κύριο". 2001-Geroy eyie romana 2004-Βόμβα για την νύμφη 2005-Οι Τρεις Σωματοφύλακες Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Yuliya Nachalova στο Wikimedia Commons
Βασίλης Τερκεσίδης

Ο Βασίλης Τερκεσίδης (γενν. Παλαιά Κοκκινιά, 1924 - 2013) ήταν ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως αμυντικός και μέσος τις δεκαετίες του '40 και τέλη του '50 και μετέπειτα προπονητής.

 Μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές της Παλαιάς Κοκκινιάς και πρωτοέπαιξε ποδόσφαιρο από νεαρή ηλικία, στις χωμάτινες αλάνες της Αγίας Σωτήρας. Την ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από τον Άρη Πειραιώς και κατόπιν, το 1951 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, με τον οποίο αγωνίστηκε μέχρι το 1955. Το 1955 μεταπήδησε στην αγαπημένη του Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1958, όπου και σταμάτησε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους συλλόγους, μεταξύ αυτών η Προοδευτική, η Ζάκυνθος, ο Ατρόμητος Πειραιώς, ο Ήφαιστος Νίκαιας κ.α. και στη συνέχεια αφιερώθηκε για χρόνια στο σύλλογο της Προοδευτικής, αποτελώντας προπονητής στα τμήματα υποδομών της, όπου από τα χέρια του πέρασαν πολλοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, με καριέρα στην Προοδευτική ή και σε άλλους συλλόγους. Αξιοσημείωτο είναι πως ήταν ένας από τους ανθρώπους που αποφάσισαν να αρχίσει ο θέσμος Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός, ανάμεσα στους παλαίμαχους του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής αντίστοιχα, όπου συμμετείχε συνεχώς. Επίσης δραστηριοποιήθηκε με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής, στον οποίο συμμετείχε και αγωνίστηκε επί χρόνια, σε αρκετές δραστηριότητες του. Αποτέλεσε και υπάλληλος τον γραφείων του συλλόγου.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού

Το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Μέρες Πανικού, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: Cabin Fever" στις ΗΠΑ, είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικής φαντασίας, γραμμένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το έκτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Ο Γκρεγκ Χέφλι έχει μπλέξει άσχημα. Κάποιος έχει προκαλέσει ζημιές στο σχολείο και ο Γκρεγκ είναι ο βασικός ύποπτος. Όλως περιέργως, όμως, είναι αθώος. Ή κάπως αθώος… Και ξαφνικά, μια χιονοθύελλα χτυπά την πόλη τους και η οικογένεια Χέφλι κλείνεται μέσα στο σπίτι. Ο Γκρεγκ ξέρει ότι όταν το χιόνι λιώσει θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των πράξεών του αλλά δεν μπορεί να μη σκέφτεται μήπως η τιμωρία είναι προτιμότερη από το να είναι στο σπ ίτι με τους δικούς του… Αυτό είναι το έκτο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Σκληρή Αλήθεια ενώ το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί. http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1000987 Αρχειοθετήθηκε 2013-09-21 στο Wayback Machine.
Μιχαήλ Νεστέροφ

Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Νέστεροφ (ρωσικά: Михаи́л Васи́льевич Не́стеров, ΔΦΑ [mʲɪxɐˈil vəˈsʲilʲjɪvʲɪtɕ ˈnʲestʲɪrəf], Ουφά 31 Μαΐου 1862 – Μόσχα 18 Οκτωβρίου 1942) ήταν Ρώσος ζωγράφος, ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος του Συμβολισμού στη ρωσική τέχνη. Ήταν μαθητής του Πάβελ Τσιστιακόφ (Павел Чистяков, Pavel Tchistyakov) στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης και αργότερα προσχώρησε στην ομάδα καλλιτεχνών, γνωστής ως οι «Περιπλανώμενοι» (Peredvizhniki), συμμετέχοντας σε περιοδεύουσες εκθέσεις.

 Αρχικά, ο Νέστεροφ φιλοτεχνούσε πίνακες με ιστορικά θέματα και σκηνές της καθημερινής ζωής, αλλά αργότερα ενδιαφέρθηκε κυρίως για έργα με θρησκευτικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο. Στα έργα αυτά περιλαμβάνονται: «Ερημίτης» (1889, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Το όραμα του νεαρού Βαρθολομαίου» (1889 – 1890, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), που απεικονίζει τη μεταστροφή του μεσαιωνικού Ρώσου Αγίου Σεργίου Ραντονέζσκι (Sergei Radonezhsky) και θεωρείται ως το παλαιότερο δείγμα ρωσικής συμβολικής τέχνης, «Ο Άγιος Σέργιος Ραντονέζσκι σε νεαρή ηλικία» (1892 – 97, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Τσαρέβιτς Ντμίτρι» (1899, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη), «Φιλόσοφοι (Πορτρέτο του Πάβελ Φλορένσκι και Σεργκέι Μπουλγκάκοφ)» (1917, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα), «Αρχιεπίσκοπος (Πορτρέτο του Αντόνι Βολίνσκι)» (1917, Πινακοθήκη Τρετιακόφ, Μόσχα). Ο αριστουργηματικός πίνακάς του «Φορώντας το πέπλο» (1898, Ρωσικό μουσείο, Αγία Πετρούπολη), που απεικονίζει ένα επεισόδιο από τη ρωσική εκκλησιαστική ζωή, εμπνέεται από ποιητική διάθεση και έντονο λυρισμό. Στο ίδιο λυρικό ύφος είναι το «Πορτρέτο της Όλγας Νέστεροβα, γνωστής ως γυναίκας που αρεσκόταν στην ιππασία» (1906, Ρωσικό Μουσείο, Αγία Πετρούπολη) και το «Πορτρέτο του Λέοντα Τολστόι» (1907). Από το 1890 ως το 1910, ο Νέστεροφ έζησε στο Κίεβο και την Αγία Πετρούπολη, φιλοτεχνώντας τις τοιχογραφίες στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στο Κίεβο και την Εκκλησία του Ρέοντος Αίματος στην Αγία Πετρούπολη. Μετά το 1910, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του στη Μόσχα, εργαζόμενος στη μονή Μαρφο-Μαρίνσκι. Ως ευσεβής θρησκευόμενος, ο Νέστεροφ δεν αποδέχτηκε ποτέ στη ζωή του τη Μπολσεβίκικη Επανάσταση, αλλά παρέμεινε στη Ρωσία μέχρι το θάνατό του. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, ζωγράφιζε με λυρικό ύφος πορτρέτα πολλών διάσημων προσώπων της εποχής του, όπως το «Πορτρέτο του γλύπτη Ιβάν Σαντρ» (1934), το «Πορτρέτο του Ιβάν Πάβλοφ» (1935), το «Πορτρέτο της γλύπτριας Βέρας Μούχινα» (1940) κ. ά. • «The Russian Museum (A pictorial Guide)», pp. 103-104, Palace Editions, St. Petersburg, 2005. Mikhail Nesterov at Olga’ s Gallery
Ρομπέρ Φρανσουά Νταμιά

Ο Ρομπέρ Φρανσουά Νταμιά (γαλ. Robert-François Damiens, 1715 - 1757) ήταν Γάλλος αντικαθεστωτικός. Όταν η απόπειρά του το 1757 να δολοφονήσει τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ´ απέτυχε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε με φοβερά βασανιστήρια σύμφωνα με την πρακτική της εποχής του, τον διαμελισμό.

 Ο Τζάκομο Καζανόβα ήταν μεταξύ των θεατών της εκτέλεσης και το συζητά εν συντομία στα απομνημονεύματά του >Histoire de ma vie (Βιβλίο III, 3). Michel Foucault πειθαρχία και τιμωρία. Η γέννηση της φυλακής Suhrkamp, Frankfurt am Main 1977, ISBN 3-518-07784-8 . Horst Karasek: Die Vierteilung: wie dem Königsmörder Damiens 1757 in Paris der Prozess gemacht wurde; geschildert von Sanson, Henker, Bouton, Wachposten, Lebreton, Gerichtsschreiber, Voltaire, Geschichtsschreiber, Casanova, Lebemann (= Wagenbachs Taschenbücherei, Band 230). Wagenbach, Berlin 1994, ISBN 3-8031-2230-9. Dale K. van Kley: Η υπόθεση Damiens και η αποκάλυψη του Ancien Régime, 1750-1770 . Princeton University Press, Princeton NJ 1984, ISBN 0-691-05402-9 . Henri Sanson: Diaries of the Executioners of Paris. 1685–1847 (= βιβλιοθήκη του 18ου αιώνας. ) 2 τόμοι. 3. έκδοση. Kiepenheuer, Leipzig και άλλοι 1989. ISBN 3-378-00288-3 . Marion Sigaut: Mourir a l'ombre des Lumieres. L'énigme Damiens. Jacqueline Chambon, Nimes 2010, ISBN 978-2-7427-9015-9 . Voltaire : Histoire du Parlement. Du Fay, Άμστερνταμ 1769, Κεφάλαιο 67: «Assassination de Damiens sur la personne du roi». ( σε απευθείας σύνδεση ). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Robert-François Damiens στο Wikimedia Commons
ΣΣ Φόλα Ες

Η Φόλα Ες (Γαλλικά: Cercle Sportif Fola Esch) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος, που εδρεύει στο Ες-συρ-Αλζέτ, στο νοτιο-δυτικό Λουξεμβούργο. Οι εντός έδρας αγώνες της διεξάγονται στο Σταντ Εμίλ Μεϊρίς, στο νότιο τμήμα της πόλης, το οποίο μοιράζονται με την αδελφή-ομάδα στίβου την ΣΑ Φόλα Ες.

 Η Φόλα Ες ιδρύθηκε το 1906 από έναν Βρετανό καθηγητή και ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στο Λουξεμβούργο. Κατά τη διάρκεια της ακμής της, ήταν η καλύτερη ομάδα στη χώρα, κερδίζοντας τέσσερα εθνικά πρωταθλήματα και δύο κύπελλα μεταξύ 1918 και 1924. Η Φόλα κέρδισε άλλο ένα πρωτάθλημα το 1930 και ένα κύπελλο το 1955, αλλά σταδιακά έχασε την επαφή με τις κορυφαίες θέσεις του πρωταθλήματος Λουξεμβούργου. 1906: Ιδρύεται ως Φούτμπολ εντ Λόουν Τέννις Κλαμπ Ες 1910: Απορροφά την ΦΚ Νέρβα και μετονομάζεται σε Σερκλ Σπορτιφ Φόλα Ες Πρωταθλήματα (8): 1917–18, 1919–20, 1921–22, 1923–24, 1929–30, 2012–13, 2014–15, 2020–21 Κύπελλα (3): 1922–23, 1923–24, 1954–55 Επίσημη ιστοσελίδα
Νικολά Τουρνιέ

Ο Νικολά Τουρνιέ (γαλλικά: Nicolas Tournier) (περ. 1590 – περ. 1639) ήταν Γάλλος ζωγράφος του μπαρόκ. Ανήκει στο κίνημα των Καραβατζιστών της Γαλλικής τέχνης του 17ου αιώνα.

 Ο Νικολά Τουρνιέ γεννήθηκε περίπου το 1590, βαφτίστηκε 12 Ιουλίου 1590, στο Μονμπελιάρ και ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του, Αντρέ Τουρνιέ, «προτεστάντη ζωγράφου από τη Μπεζανσόν». Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του πριν από την άφιξή του στη Ρώμη, όπου εργάστηκε μεταξύ 1619 και 1626, και όπου επηρεάστηκε από το έργο του Καραβάτζιο, όπως και άλλοι ζωγράφοι, μεταξύ των οποίων και οι Βαλεντέν ντε Μπουλόνι, Νικολά Ρενιέ και Ζωρζ ντε Λα Τουρ, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν ξανά κατά τη διάρκεια έκθεσης που πραγματοποιήθηκε το 1934 στο Μουσείο Ορανζερί. Σύμφωνα με τις πηγές, ήταν μαθητής του Βαλεντέν ντε Μπουλόνι. Οι πίνακες του Τουρνιέ στην Ιταλία στυλιστικά βρίσκονται κοντά στα έργα του Μπαρτολομέο Μανφρέντι.Ζωγράφισε τόσο κοσμικά όσο και θρησκευτικά θέματα, όπως τη Σταύρωση (Παρίσι, Λούβρο). Μετά το 1626, ο Τουρνιέ εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στη νότια Γαλλία. Πέθανε στην Τουλούζη πριν από τον Φεβρουάριο 1639. Το ζωγραφικό του ύφος ακολουθεί ως επί το πλείστον την τεχνοτροπία των Καραβατζιστών, που χαρακτηρίζεται από την αντίθεση μεταξύ φωτός και σκιών (κιαροσκούρο), θρησκευτικά και κοσμικά θέματα σε απομυθοποιητικό τόνο και νατουραλιστικά στοιχεία. Οι πίνακές του αναπαράγουν με σχολαστική ακρίβεια τις λεπτομέρειες (υφάσματα, κοσμήματα, χτενίσματα, ρούχα), με προσεκτική και αρμονική επιλογή του χρωματικού εύρους και διακρίνονται από μεγάλη φινέτσα και κομψότητα στις στάσεις. Ομοίως, οι ανθρώπινοι τύποι τείνουν να εξιδανικεύονται και κατανέμονται σε γεωμετρικά μοτίβα. Το έργο του Η Μεταφορά του Σταυρού, ζωγραφισμένο γύρω στο 1632, βρισκόταν αρχικά στο παρεκκλήσι της Εταιρείας των Μαύρων Μετανοητών στην Τουλούζη. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης κατασχέθηκε από το κράτος και μεταφέρθηκε σε μουσείο, από όπου εκλάπη το 1818. Αφού θεωρούνταν χαμένο για σχεδόν δύο αιώνες, εμφανίστηκε ξανά το 2009 κατά τη διάρκεια πώλησης έργων τέχνης στη Φλωρεντία. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο των Αυγουστίνων της Τουλούζης. Κοσμικά θέματα Θρησκευτικά θέματα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Nicolas Tournier στο Wikimedia Commons
Αλόννησος (Χώρα)

Η Χώρα Αλοννήσου (ή Παλαιό Χωριό) είναι χωριό της Αλοννήσου. Διοικητικά, είναι έδρα του δήμου Αλοννήσου, της περιφερειακής ενότητας Σποράδων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σκοπέλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1912 ο οικισμός -όπως και όλο το νησί- ονομαζόταν Ηλιοδρόμια. Ανήκει στους παραδοσιακούς οικισμούς της χώρας.

 Η Χώρα Αλοννήσου είναι ηπειρωτικός οικισμός της Αλοννήσου. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στις ανατολικές υπώρειες της κορυφής «Καλόβουλος» (325 μ.), δυτικά από την πρωτεύουσα Πατητήρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 3 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. από το Πατητήρι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Ηλιοδρόμια και ορίστηκε έδρα του δήμου Αλοννήσου του νομού Ευβοίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και το 1909 πάλι στον νομό Ευβοίας. Το 1912 μετονομάστηκε σε Αλόννησος και το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Το 1988 έπαψε να είναι έδρα του δήμου Αλοννήσου. Κτισμένη στην κορυφή λόφου από τα μεσαιωνικά χρόνια, όπως μαρτυρούν λείψανα οχύρωσης, η Χώρα Αλοννήσου απολαμβάνει ανεμπόδιστη θέα προς όλες τις κατευθύνσεις, εκτιθέμενη ταυτόχρονα στους ανέμους, τους οποίους αξιοποιούσαν ανεμόμυλοι και αλώνια. Υπήρξε η παλαιά πρωτεύουσα του νησιού, εξ ου και η δεύτερη ονομασία της, Παλαιό Χωριό. Μετά τον σεισμό του 1965 ο οικισμός είχε σχεδόν εγκαταλειφθεί, όμως κατά την δεκαετία του ’80, η πλειονότητα των παλαιών κτισμάτων, αγοράστηκε από ξένους επισκέπτες, οι οποίοι τα επισκεύασαν, διατηρώντας ακέραιη την αρχιτεκτονική τους. Τα πετρόκτιστα και ασβεστωμένα σπίτια με τα χρωματιστά πορτοπαράθυρα και τις δίριχτες κεραμοσκεπές, μαζί με τα λιθόστρωτα καλντερίμια, αποτελούν δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Γι αυτό και η Χώρα Αλοννήσου έχει ενταχθεί στους παραδοσιακούς οικισμούς της Ελλάδας. Οι εκκλησίες του Χριστού (17ος αιώνας), του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Αθανασίου Το «Παραδοσιακό Σπίτι», που στεγάζει μικρό λαογραφικό μουσείο Το κτήριο που χρησίμευε ως Διοικητήριο κατά την Ενετοκρατία Η Κοίμηση της Θεοτόκου, βόρεια του οικισμού Τα πετρόκτιστα αλώνια και ο ανεμόμυλος στην είσοδο του οικισμού Ο όρμος και η παραλία «Γιαλιά», με τον παραδοσιακό ανεμόμυλο, βόρεια του οικισμού Η παραλία «Βρυσίτσα», βόρεια του οικισμού Οι παραλίες «Μικρός Μουρτιάς», «Μεγάλος Μουρτιάς», «Βαλίτσα» και «Βύθισμα», νότια του οικισμού Το πανηγύρι του χωριού τον Δεκαπενταύγουστο, οπότε μαγειρεύεται το τοπικό φαγητό του γάμου, η γίδα βραστή. Η αναπαράσταση του Αλωνίσματος κάθε χρόνο το Ιούλιο, όπου αναβιώνει το αλώνισμα ως ιδιαίτερη δραστηριότητα Από τον οικισμό ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί δυτικά στην κορυφή «Καλόβουλος». Επίσης, άλλο μονοπάτι οδηγεί νοτιοδυτικά στο ακρωτήριο Τέλειο (Κόκκινο), το απώτατο νοτιοδυτικό σημείο της Αλοννήσου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «Ανάβαση» (Αλόννησος 1:40.000) eetaa.gr
Giornale di Sicilia

Η Giornale di Sicilia (στα ελληνικά μεταφράζεται: Εφημερίδα της Σικελίας), είναι μια ιταλική ημερήσια εφημερίδα της Σικελίας, η οποία εκδίδεται στο Παλέρμο και είναι η πρώτη εφημερίδα σε κυκλοφορία του νησιού. Από το 2017, ανήκει στην ημερήσια εφημερίδα της Μεσσήνης, Gazzetta del Sud.

 Η Giornale di Sicilia ιδρύθηκε το 1860, αμέσως μετά την εκστρατεία των χιλίων με επικεφαλής τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 7 Ιουνίου εκείνου του έτους με την επωνυμία "Giornale Officiale di Sicilia" με πρώτο διευθυντή τον Τζιρολάμο Αρντιτσόνε. Η εφημερίδα διαδραμάτισε επίσης σημαντικό ρόλο στην πολιτικοποίηση των γυναικών του αγροτικού τομέα στη Σικελία στις αρχές της δεκαετίας του 1900. Η Giornale di Sicilia κυκλοφορεί σε δέκα διαφορετικές τοπικές εκδόσεις, μία για κάθε επαρχία της Σικελίας και μία άλλη για την πόλη του Παλέρμο και η ημερήσια κυκλοφορία της κυμαίνεται με μέσο όρο στα 65.000 έως 68.000 αντίτυπα. Ο Επίσημος ιστότοπος (Ιταλικά)
Heinkel He 219

Το Heinkel He 219 Uhu (γερμ. κουκουβάγια) ήταν ένα διθέσιο, δικινητήριο νυχτερινό μαχητικό που αναπτύχθηκε από την Heinkel Flugzeugwerke A.G. κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι το πρώτο επιχειρησιακό μαχητικό που διέθετε εκτινασσόμενα καθίσματα, καθώς και το πρώτο γερμανικό μαχητικό με τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης. Αν και επρόκειτο για ένα πολύ ικανό αεροσκάφος, παρήχθησαν μόλις 288 μονάδες όλων των εκδόσεων.

 Η ανάπτυξη του αεροσκάφους που ονομάστηκε τελικά He 219 ξεκίνησε με ίδια κεφάλαια της κατασκευάστριας εταιρείας Heinkel και με στόχο να δημιουργηθεί ένα ταχύ μαχητικό/βομβαρδιστικό. Το πρόγραμμα δεν έτυχε ιδιαίτερης υποστήριξης από το Υπουργείο Αεροπορίας, για διάφορους λόγους που κυρίως σχετίζονταν με τις διαφορές ανάμεσα στον Ernst Heinkel και τον κύριο οργανωτικό υπεύθυνο της Luftwaffe, Έρχαρντ Μιλχ. Το πρόγραμμα προχώρησε όταν κατέστη σαφές ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα πολύ ικανό νυχτερινό μαχητικό, σε μια περίοδο (1940-41) που η Luftwaffe συγκροτούσε την δύναμη νυχτερινής δίωξης της για να αντιμετωπίσει τα νυχτερινά στρατηγικά βομβαρδιστικά της RAF. Τελικά τον ρόλο του κύριου νυχτερινού μαχητικού κλήθηκαν να επωμισθούν άλλοι τύποι, όπως το Messerschmitt Bf 110 και τα Junkers Ju 188 και Ju 388. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 15 Νοεμβρίου 1942 και διέθετε δύο ισχυρότατους κινητήρες Daimler-Benz DB 603A, των 1750 hp. Ο οπλισμός αποτελούνταν αρχικά από δύο πυροβόλα των 20 mm και ένα πολυβόλο των 13 mm που χειρίζονταν το δεύτερο μέλος του πληρώματος. Ακολούθησαν διάφοροι συνδυασμοί οπλισμού στις επόμενες εκδόσεις του τύπου. He 219A-2 Πρώτη έκδοση παραγωγήςHe 219A-6 Εξειδικευμένη έκδοση, ειδικά για την αντιμετώπιση των Mosquito της RAFHe 219A-7 Η τελευταία έκδοση παραγωγής, διέθετε τα ραντάρ FuG 218 Neptun και FuG 220 LiechtensteinHe 219B Τριθέσια εκδοχή με κινητήρες Jumo αντί για τους Daimler-Benz, δεν μπήκε σε παραγωγή.He 219C He 419 Bristol Beaufighter NF de Havilland Mosquito NF Junkers 388K Focke-Wulf Ta 154 Messerschmitt Bf 110 Messerschmitt Me 210 και 410 Dornier Do 217 Nakajima J1N Gekko Northrop P-61 Black Widow Κατάλογος μαχητικών αεροσκαφών Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. Chancellor Press. ISBN 1-85152-966-7. Green, William (1994). The Complete book of fighters:An illustrated encyclopedia of every fighter aircraft built and flown. Salamander Books. ISBN 1-84065-269-1. Heinkel He 219 'Uhu' - Σελίδα αφιερωμένη στο He 219 στο LuftArchiv.de (Γερμανικά)
Λότσε

Το Λότσε (Νεπαλικά: ल्होत्से; 洛子峰 Luòzǐ Fēng, =ལྷོ་རྩེ Lhozê) είναι το τέταρτο υψηλότερο βουνό στη Γη και συνδέεται με το Έβερεστ μέσω του Νότιου Περάσματος. Η λέξη Λότσε σημαίνει 'Νότια Κορυφή' στα Θιβετιανά. Εκτός από την κύρια κορυφή του 8,516 metres (27,940 ft) από τη στάθμη της θάλασσας (Ανατολικά) υπάρχει το Μεσαίο Λότσε 8,414 m (27,605 ft) και το Λότσε Σαρ 8,383 m (27,503 ft). Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ του Θιβέτ της Κίνας και της περιοχής Κούμπου του Νεπάλ, στην περιοχή Κούμπου Χιμάλ.

 Πρώιμη προσπάθεια ανάβασης του Λότσε έγινε το 1955 από τη Διεθνή Ιμαλαϊκή Αποστολή, με επικεφαλής τον Νόρμαν Ντίρενφουρτ. Στην αποστολή συμμετείχαν δύο Αυστριακοί χαρτογράφοι, ο Έρβιν Σνάιντερ και ο Ερνστ Σεν και δύο Ελβετοί, ο Μπρούνο Σπίριγκ και ο Άρτουρ Σπέλερ. Επίσης, για πρώτη φορά στην περιοχή των Ιμαλαΐων συμμετείχαν Αμερικανοί, ο Τζορτζ Ίρβινγκ Μπελ και ο Ρίτσαρντ ΜακΓκόουαν. Ο Νεπαλέζος μεσολαβητής αξιωματικός ήταν ο Γκάγια Νάντα Βαΐντια. Η αποστολή συνοδευόταν από 200 βαστάζους και αρκετούς Σέρπα ορειβάτες .Μετά από μια σύντομη ματιά στις επικίνδυνες νότιες πλαγιές του Λότσε, η αποστολή στράφηκε στις βορειοδυτική όψη του Λότσε, στην οποία έφθασε σε υψόμετρο 8,100 metres (26,600 ft). Εκεί συνάντησαν ισχυρούς ανέμους και χαμηλές θερμοκρασίες. Υπό την καθοδήγηση του Σνάιντερ ολοκλήρωσαν τον πρώτο χάρτη της περιοχής του Έβερεστ (1:50.000 φωτογραμμετρικό). Η αποστολή τράβηξε αρκετά φιλμ για τοπικά πολιτισμικά θέματα και έκανε πρώτες αναβάσεις σε μικρότερες κορυφές της περιοχής Κούμπου. Η υψηλότερη κορυφή του Λότσε κατακτήθηκε στις 18 Μαΐου 1956 από την ελβετική ομάδα του Ερνστ Ράις και του Φριτς Λούσινγκερ Από την Αποστολή Όρος Έβερεστ/Λότσε. Στις 12 Μαΐου 1970, ο Σιπ Μάγερλ και ο Ρολφ Γουόλτερ από την Αυστρία έκαναν την πρώτη ανάβαση του Λότσε Σαρ. Η μεσαία κορυφή Λότσε Μιντλ παρέμεινε για μεγάλο διάστημα το υψηλότερο απάτητο σημείο στη Γη. Στις 23 Μαΐου η πρώτη ανάβαση έγινε από τους Ευγκένι Βινογκράτσκι, Σεργκέι Τιμοφέεβ, Αλεξέι Μπολότοβ και Πιοτρ Κουζνέτσοφ μέλη ρωσικής αποστολής. Η στάνταρ διαδρομή ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι με τη διαδρομή του Έβερεστ προς το Νότιο Πέρασμα έως την Κατασκήνωση 3. Κατόπιν οι διαδρομές χωρίζουν και οι ορειβάτες που έχουν ως στόχο το Έβερεστ φεύγουν αριστερά, προς το Νότιο Πέρασμα, ενώ οι ορειβάτες που στοχεύουν στο Λότσε φεύγουν δεξιά προς την όψη του Λότσε. Το τελευταίο τμήμα προς την κορυφή οδηγεί μέσα από μία στενη χαράδρα ως την κύρια κορυφή του Λότσε. Έως τον Δεκέμβριο του 2009, 371 έφτασαν στην κορυφή του Λότσε και 21 πέθαναν προσπαθώντας. Η πρώτη ανάβαση Έλληνα στο Λότσε έγινε στις 19 Μαϊου 2008 από τον Ζαχαρία Κυριακάκη, ενώ η πρώτη Ελληνίδα ήταν η Χριστίνα Φλαμπούρη στις 14 Μαΐου 2019. Στην ίδια αποστολή με την Φλαμπούρη, ανέβηκε και ο Αντώνης Σύκαρης. Lhotse page on Himalaya-Info.org (German) Lhotse page on Summitpost Lhotse on Peakware gonomad.com, Hiking by Lhotse and Everest, feature article Ascents and fatalities statistics
Πράσινο βιβλίο (Μουαμάρ Καντάφι)

Το Πράσινο Βιβλίο ( Αραβικά : الكتاب الأخضر al -Kitāb al-Aḫḍar ) είναι ένα σύντομο βιβλίο που εκθέτει την πολιτική φιλοσοφία του ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι. Το βιβλίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1975. Εμπνεύστηκε εν μέρει από το Κόκκινο Βιβλίο του Μάο. Μια αγγλική μετάφραση εκδόθηκε από την Λαϊκή Επιτροπή της Λιβύης και μια δίγλωσση αγγλο - αραβική έκδοση εκδόθηκε στο Λονδίνο από τον Martin, Brian & O'Keeffe το 1976.

 Το πράσινο βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη και έχει 110 σελίδες: Η λύση του προβλήματος της δημοκρατίας: Η αρχή του λαού (που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 1975) Η λύση του οικονομικού προβλήματος: ο σοσιαλισμός (που δημοσιεύθηκε στις αρχές του 1977) Η Κοινωνική Βάση της Τρίτης Διεθνούς Θεωρίας (που δημοσιεύθηκε το Σεπτέμβριο του 1981)Στο Πράσινο Βιβλίο, ο Καντάφι απορρίπτει τόσο τον Καπιταλισμό όσο και την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αντ 'αυτού, προτείνει ένα είδος άμεσης δημοκρατίας που επιβλέπει η Γενική Λαϊκή Επιτροπή, η οποία επιτρέπει την άμεση πολιτική συμμετοχή όλων των ενηλίκων πολιτών. Το βιβλίο αναφέρει ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι το φυσικό δικαίωμα του ατόμου, ακόμα κι αν επιλέγει να συμπεριφέρεται παράλογα. Το πράσινο βιβλίο αναφέρει ότι η ελευθερία του λόγου βασίζεται στην κρατική ιδιοκτησία εκδοτών, βιβλίων, εφημερίδων, τηλεόρασης και ραδιοφωνικών σταθμών, με το σκεπτικό ότι η ιδιωτική ιδιοκτησία θα ήταν αντιδημοκρατική. Μια ακόμη παράγραφο στο βιβλίο αναφέρεται στην κατάργηση των χρημάτων που είναι παρόμοια με μια παράγραφο στο βιβλίο Αρχές του κομμουνισμού του Φρίντριχ Ένγκελς. Ο Καντάφι έγραψε: Το τελευταίο στάδιο εμφανίζεται όταν η νέα σοσιαλιστική κοινωνία φτάνει σε αυτό το στάδιο όπου τα κέρδη και τα χρήματα εξαφανίζονται. Μετατρέποντας την κοινωνία σε μια πλήρως παραγωγική κοινωνία και φτάνοντας στην παραγωγή που οι υλικές ανάγκες των ατόμων της κοινωνίας είναι ικανοποιητικές. Σε αυτό το τελικό στάδιο, το κέρδος θα εξαφανιστεί αυτόματα και δεν θα χρειάζονται τα χρήματα. Αποφθέγματα του Προέδρου Μάο Κοσμική θρησκεία Ρουχνάμα Green Book
298

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 298 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 298 (CCXCVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Φαύστου και Γάλλου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1051 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 298 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Μάχη της Λινγόνης: ο Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός νικά τους Αλαμανούς στην περιοχή της Λινγόνης (στη σημερινή πόλη Λανγκρ της Γαλλίας) στη Γαλατία και ενισχύει τα σύνορα κατά μήκος του Ρήνου. Μάχη της Βινδονίσσας: ο Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός νικά τους Αλαμανούς στη Βινδονίσσα (στο σημερινό Βίντις) της Ελβετίας. 10 Μαρτίου - Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μαξιμιανός ολοκληρώνει την εκστρατεία στη Βόρεια Αφρική του εναντίον των Βερβέρων και μπαίνει θριαμβευτικά στην Καρχηδόνα. Οι Θέρμες του Διοκλητιανού παραγγέλονται να κατασκευαστούν από τον Μαξιμιανό προς τιμήν του Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Οι Χριστιανοί διώκονται από τον Ρωμαϊκό στρατό. Περσία Ο Γαλέριος εισβάλλει στην Αρμενία με ένα στρατό 25.000 ανδρών. Κάνει προσωπικές αναγνωρίσεις και προελαύνει βαθιά προς την κατειλημμένη Μεσοποταμία. Μάχη του Σατάλα: ο Γαλέριος αποφασιστικά νικά τον βασιλιά Ναρσή. Αιχμαλωτίζει το περσικό στρατόπεδο, συμπεριλαμβάνοντας την οικογένεια του Ναρσή, το χαρέμι και τον θησαυρό. Ο Βασιλιάς Τιριδάτης Γ΄ αποκαθίσταται ως ηγεμόνας της Αρμενίας. Κορέα Η κατασκευή του πολιτιστικού μεταξιού γίνεται δημοφιλής από την Κορέας έως την Ιαπωνία. Ο Μπονσιό γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Μπεκτζέ. Ο Τσιρίμ γίνεται βασιλιάς του Κορεατικού βασιλείου του Σιλλά. Αθανάσιος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας και αντίπαλος του αρειανισμού (πεθαίνει το 373 Βασιλιάς Τσεκτζέ του Μπεκτζέ Άγιος Μάρκελλος της Ταγγέρης, Χριστιανός μάρτυρας Κασσιανός της Ταγγέρης, Χριστιανός άγιος Γιουρντί του Σιλλά, ηγεμόνας του Κορεατικού βασιλείου του Σιλλά
Ποταμός Όνυξ

Ο ποταμός Όνυξ είναι ρέμα που προκλήθηκε από λιώσιμο πάγων της Ανταρκτικής το οποίο ρέει δυτικά μέσω της Κοιλάδας Ράιτ από τον Κάτω Παγετώνα Ράιτ και τη λίμνη Μπράουνγουορθ στους πρόποδες του παγετώνα στη λίμνη Βάνδα, κατά τους λίγους μήνες του καλοκαιριού της Ανταρκτικής. Παρά το γεγονός ότι έχει μήκος μόνο 32 χιλιόμετρα, είναι ο μακρύτερος ποταμός της Ανταρκτικής.

 Ο ποταμός Όνυξ ρέει μακριά από τον ωκεανό, παράδειγμα ενδορροϊκής λεκάνης απορροής, καθώς ο παγετώνας Ράιτ αποκλείει την είσοδο στην κοιλάδα. Έχει αρκετούς παραποτάμους και υπάρχουν αρκετοί μετεωρολογικοί σταθμοί κατά μήκος του ποταμού. Τα επίπεδα ροής είναι πολύ μεταβλητά τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και μεταξύ των καλοκαιριών, με τον ποταμό να μην καταφέρνει να φτάσει στη λίμνη κάποια χρόνια. Αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει σημαντική αποσάθρωση σε χρόνια πλημμύρων, και έγινε ράφτινγκ το 1984 από ερευνητές της Νέας Ζηλανδίας. Κάποια στιγμή, η περιεκτικότητα του ποταμού έφτασε τα 20 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Δεν υπάρχουν ψάρια στον ποταμό Όνυξ, αλλά εξυπηρετεί ζωή μικροοργανισμών, και η άνθιση φυτοπλαγκτού μπορεί να είναι αρκετά εκτενής. Το περιβάλλον αποτελείται κυρίως από κυανοβακτήρια και άλλα φύκια. Μερικά μικρά ζώα (νηματώδη, βραδύπορα, και τροχοφόρα) ζουν στον ποταμό. Οι γλάροι είναι επίσης περιστασιακά παρόντες στην περιοχή. Ο ποταμός Όνυξ είναι ένας από τους πολλούς τόπους που μελετώνται από το Ανταρκτικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Πολιτειών του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών. Το πρόγραμμα της Νέας Ζηλανδίας της Ανταρκτικής κάποτε διατήρησε μια ημι-μόνιμη βάση στη λίμνη Βάνδα, που από τότε έχει αφαιρεθεί. Σήμερα υπάρχει ένα μικρό καταφύγιο έρευνας στη λίμνη Βάνδα στο ανατολικό άκρο της. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο σεισμικός σταθμός συνθήκης πλήρους απαγόρευσης δοκιμών στο Πέρασμα του Ταύρου (Bull Pass). "Antarctica’s longest river", p 16, and "What the flood revealed", pp 15–21, Antarctic Sun Αρχειοθετήθηκε 2010-04-01 στο Wayback Machine., January 26, 2003
Βασίλης Μητρούδης

Ο Βασίλης Μητρούδης είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής, ο οποίος γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 19 Απριλίου 1972 και αγωνίστηκε ως κεντρικός στην ομάδα του Άρη, του ΠΑΟΚ και του Ηρακλή.

 Ο Μητρούδης έκανε τα πρώτα του βήματα στο άθλημα, στα τμήματα υποδομής του Άρη Θεσσαλονίκης, το 1986, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος παίδων το 1988. Επίσης, κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα εφηβών το 1990. Το 1989, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1998. Καθ' όλη την πορεία του Μητρούδη με τον Άρη, ο σύλλογος βρισκόταν μονίμως στην πρώτη τετράδα του ελληνικού πρωταθλήματος, κατακτώντας την δεύτερη θέση το 1994 και το 1996 και τον τίτλο του πρωταθλητή την σεζόν 1996-1997. Παράλληλα, ο Άρης έφθασε στο φάιναλ-φορ του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1993 και το 1995 και κατέκτησε το Σούπερ καπ το 1998. Το 1998, μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, όπου μέχρι το 2001 κατέκτησε δύο φορές την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος. Ακολούθησε η διετής πορεία του στον Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2002, ενώ στον τελικό του κυπέλλου, νίκησε με 3-1 τον Άρη, σύλλογο με τον οποίο αναδείχθηκε, κατακτώντας το νταμπλ. Την σεζόν 2003-2004 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, διατηρώντας τον στην πρώτη τετράδα για την επόμενη τριετία. Το 2006, επέστρεψε στον Άρη με σκοπό να κλείσει την καριέρα του στην αγαπημένη του ομάδα. Ο Μητρούδης είναι πτυχιούχος του τμήματος ΤΕΦΑΑ του Α.Π.Θ. με ειδικότητα στο βόλεϊ και μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση, εργάστηκε στον Αριστοτέλη Επανωμής ως υπεύθυνος των τμημάτων βόλεϊ. Το καλοκαίρι του 2012, ανέλαβε τις ακαδημίες του Άρη. Ο Βασίλης Μητρούδης πραγματοποίησε 84 συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ελλάδας. 2 Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1997, 2002 1 Κύπελλο Ελλάδας: 2002 1 Σούπερ καπ Ελλάδας: 1998 ΜΗΤΡΟΥΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ - Greekvolley.com Υπεύθυνος ακαδημιών ο Βασίλης Μητρούδης «Σταύρωσαν» το κατεστημένο - Αρης και Ορεστιάδα ύψωσαν μπλοκ στο μονοπώλιο των «αιωνίων»
Τζακ Τεϊσέιρα

Ο Τζακ Ντάγκλας Τεϊσέιρα (αγγλικά: Jack Douglas Teixeira) είναι Αμερικανός αεροπόρος που υπηρετεί στην 102η Πτέρυγα Πληροφοριών της Εθνικής Φρουράς Αεροπορίας της Μασαχουσέτης. Τον Απρίλιο του 2023, μετά από έρευνα για διαρροές εγγράφων του Πενταγώνου, ο Τεϊσέιρα συνελήφθη από πράκτορες του FBI και του αποδόθηκαν κατηγορίες για φερόμενη μη εξουσιοδοτημένη διατήρηση και μετάδοση πληροφοριών εθνικής άμυνας κατά παράβαση του νόμου περί κατασκοπείας του 1917 και για εικαζόμενη μη εξουσιοδοτημένη αφαίρεση και διατήρηση διαβαθμισμένων εγγράφων ή υλικού.

 Ο Τεϊσέιρα γεννήθηκε το 2001 ή το 2002 και μεγάλωσε στο Ντάιτον της Μασαχουσέτης. Ο πατριός του Τεϊσέιρα είναι συνταξιούχος επιλοχίας στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία. Ο πατριός και ο θετός του αδερφός εργάζονταν στην Κοινή Βάση Κέιπ Κοντ. Η μητέρα του εργαζόταν σε μη κερδοσκοπική οργάνωση που υποστήριζε στρατιωτικούς βετεράνους.Ο Τεϊσέιρα είναι πορτογαλικής καταγωγής· ο παππούς του μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το νησί Σάο Μιγκέλ, στις Αζόρες. Το 2020, ο Τεϊσέιρα αποφοίτησε από το περιφερειακό γυμνάσιο Ντάιτον-Ρέχομποθ, αλλά έχασε την τελετή αποφοίτησής του λόγω υποχρεώσεων εκπαίδευσης στην αεροπορική βάση Λέκλαντ στο Τέξας.
Σισπλατίνη

Η σισπλατίνη, γνωστή με τις εμπορικές ονομασίες Cisplatin και Platinol είναι φάρμακο χημειοθεραπείας, το οποίο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων καρκίνων. Αυτοί περιλαμβάνουν τον καρκίνο των όρχεων, τον καρκίνο των ωοθηκών, τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, τον καρκίνο του μαστού, τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης, τον καρκίνο της κεφαλής και του τραχήλου, τον καρκίνο του οισοφάγου, τον καρκίνο του πνεύμονα, το μεσοθηλίωμα, τους όγκους του εγκεφάλου και το νευροβλάστωμα. Χορηγείται ενδοφλέβια.

 Η σισπλατίνη δρα προσδένοντας στις αζωτούχες βάσεις του DNA καθώς και σε πυρηνικές και κυτταροπλασματικές πρωτεΐνες. Με αυτό τον τρόπο, αναστέλλει την αντιγραφή του DNA και κατ' επέκταση, τη λειτουργία και τη δράση του, οδηγώντας έτσι στην καταστροφή των καρκινικών κυττάρων σε όλα τα στάδια του κυτταρικού κύκλου. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν καταστολή του μυελού των οστών, προβλήματα ακοής, νεφρικά προβλήματα και έμετο. Άλλες σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν μούδιασμα, δυσκολία στο περπάτημα, αλλεργικές αντιδράσεις, προβλήματα ηλεκτρολυτών και καρδιακές παθήσεις. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να προκαλέσει βλάβη στο μωρό. Η σισπλατίνη ανήκει στην οικογένεια αντινεοπλασματικών φαρμάκων με βάση τον λευκόχρυσο. Η σισπλατίνη ανακαλύφθηκε το 1845 και χορηγήθηκε άδεια για ιατρική χρήση το 1978 και το 1979. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Δούρις

Να μην συγχέεται με τον Δούρι τον Σάμιο, ιστορικό και τύρρανο της αρχαιότητας. Ο Δούρις υπήρξε αρχαίος Έλληνας αγγειογράφος που άνθισε στις δύο πρώτες δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ..

 Ξεκίνησε την καριέρα του συνεργαζόμενος με τους Κλεοφάνη και Ευφρόνιο. Αργότερα συνέχισε μακροχρόνια συνεργασία με τον Πύθωνα. Υπόγραψε 39 αγγεία ως αγγειογράφος, ένα ως αγγειοπλάστης και αγγειογράφος, και ένα ως αγγειοπλάστης. Στον Δούρι καταλογίζονται περί τα 250 - 300 αγγεία που σώζονται σήμερα σε διάφορες συλλογές. Επίσης συναντούμε το όνομά του σε πολλά άλλα αγγεία, και γι' αυτό υποθέτουμε ότι είχε γίνει αρκετά δημοφιλής. Από τα 50 αγγεία που αποδίδονται στον Δούρι, σύμφωνα με την ψηφιακή βιβλιοθήκη του Περσέα, τα περισσότερα είναι κύλικες και ακολουθούν κούπες, λήκυθοι, κάνθαροι, ρυτά, αμφορείς, πυξίδες, σκύφοι, ψυκτήρες. Ο Δούρις ήταν πάντα εργατικός και κατασκεύασε πολλά έργα. Στα έργα του αναγνωρίζουμε την αξιόλογη τεχνική και την ακρίβεια της απόδοσης των λεπτομερειών. Παραμένει προσκολλημένος στην παράδοση χωρίς να αναδείξει δική του νοοτροπία. Οι εικόνες του είναι σαφείς, συμμετρικότατες και συνοδεύονται από ανθέμια φοινικιάς. John Boardman. Athenian Red Figure Vases: The Archaic Period: A Handbook. London: Thames and Hudson, 1975. Diana Buitron-Oliver. Douris. A Master-Painter of Athenian Red-Figure Vases. (in Kerameus, Vol. 9, 2005, online) Edmond Pottier and Jane Ellen Harrison (translated by Bettina Kahnweiler). Douris and the Painters of Greek Vases. London: J. Murray, 1908. The Getty Museum - Biography of Douris Άντολφ Φουρτβένγκλερ (1853 - 1907) (1904). Griechische Vasenmalerei: Auswahl hervorragender Vasenbilder aus dem gleichnamigen großen Werke. München: Bruckmann. σελίδες 114-115. Ανακτήθηκε στις 2 Ιουνίου 2012. (Αγγλικά) The Getty Museum - Biography of Douris (Αγγλικά) Douris kylix in Kimbell Art Museum (Αγγλικά) Douris collection at the Museum of Fine Arts, Boston
Χωραφάκια Σερρών

Τα Χωραφάκια, έως το 1927 γνωστά ως Γενή Τσιφλίκ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρισκόταν στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Βρισκόταν πιθανόν σε απόσταση 1,5 χλμ. βορειοδυτικά του χωριού Πατρίκι Σερρών, κοντά στα ερείπια της εκκλησίας του Αγ. Γεωργίου, ενώ άλλες πηγές το τοποθετούν νοτιοδυτικά του Πατρικίου.

 Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης. Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ότι το 1873 ο οικισμός είχε 9 σπίτια με 28 αθίγγανους κατοίκους. Σύμφωνα με τη στατιστική μελέτη του Βούλγαρου γεωγράφου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», το 1900 το Γενή Τσιφλίκ είχε 60 κατοίκους. Στην «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι ο οικισμός είχε 100 ορθόδοξους αθίγγανους κατοίκους. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 δεν είχε κατοίκους. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Χούμκου (Χουμνικό), μαζί με τα χωριά Σαϊτά (Λαγκάδι) και Ζερβοχώρι, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Χωραφάκια. Στην τελευταία ελληνική απογραφή που καταγράφεται, το 1928, είχε 19 κατοίκους. Σήμερα δεν σώζονται ερείπια του οικισμού και στο σημείο υπάρχουν αγροκτήματα.
Βλαντίμιρ της Στάριτσα

Ο Βλαντίμιρ Αντρέγιεβιτς, ρωσ. Vladimir Andreyevich (1533 - 9 Οκτωβρίου 1569) από τον Οίκο των Ρουρικιδών είχε ως πρόσοδο (appanage) τη Στάριτσα. Ήταν ο τελευταίος πρίγκιπας με δική του περιοχή στη Ρωσία. Η περίπλοκη σχέση του με τον εξάδελφό του Ιβάν Δ΄ τον τρομερό δραματοποιήθηκε στην ταινία Ιβάν ο Τρομερός (1944) του Σεργέι Αϊζενστάιν.

 Ήταν ο μόνος γιος του Αντρέι πρίγκιπα της Στάριτσα (γιου της (Ζωής) Σοφίας Παλαιολογίνας) και της Ευφροσύνης Κοβάντσκαγιας, κόρης του Αντρέι Σταρίσκι. Πέρασε την παιδική του ηλικία υπό αυστηρή επίβλεψη στη Μόσχα. Το 1542 επανεγκαταστάθηκε στη Στάριτσα και Βερέγια, περιοχές που είχαν δοθεί ως εισόδημα στον πατέρα του. Εκεί νυμφεύτηκε και έζησε ως το 1553, οπότε ο Ιβάν Δ΄ ασθένησε σοβαρά. Κατά την ασθένεια αυτού οι βογιάροι αρνήθηκαν αρχικά να ορκιστούν πίστη στο βρέφος (μόνο επιζώντα γιο του), τον Ντμίτρι και αποφάσισαν να φέρουν τον Βλαντίμιρ στον θρόνο. Προς απογοήτευσή τους ο τσάρος ανάρρωσε, όμως άλλαξε συμπεριφορά και τρόπους. Κάλεσε τον Βλαντίμιρ στη Μόσχα και υπέγραψε μαζί του συμφωνία, κατά την οποία ο Βλαντίμιρ θα ζούσε στη Μόσχα με μικρή ακολουθία και θα απέφευγε επαφές με τους βογιάρους του Ιβάν· όταν αποβίωνε ο Ιβάν Δ΄, ο Βλαντίμιρ θα γινόταν αντιβασιλιάς του ανήλικου Ντμίτρι. Αφού η μητέρα του Βλαντίμιρ αναγκάστηκε να λάβει τον μοναστικό πέπλο και οι βογιάροι εξορίστηκαν, ο Ιβάν Δ΄ του επέτρεψε να νυμφευτεί. Με τη δημιουργία της Οπρίτσινα οι υποψίες του Ιβάν Δ΄ αναζωπυρώθηκαν. Το 1564 οι Οπρίτσνικς έκαψαν το ανάκτορο του Βλαντίμιρ στη Μόσχα και οι πιο πολλές γαίες του κατασχέθηκαν από την οργάνωση αυτή. Το 1569 κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία από τον τσάρο και ο Βλαντίμιρ και τα τέκνα του αναγκάστηκαν να πιουν δηλητήριο στην κατοικία του Ιβάν Δ΄ στο Αλεξαντρόβ. Μερικές ημέρες μετά η μητέρα του και η σύζυγός του, που διέμεναν στη μονή Γκορίτσι κοντά στη Βολόγκντα, με τη βία πνίγηκαν στον ποταμό Σέκσνα. Το 1598 απεβίωσε άτεκνος ο Φιοντόρ Α΄, γιος του Ιβάν Δ΄. Η εξόντωση της οικογένειας του Βλαντίμιρ προκάλεσε την εξαφάνιση (των αρρένων) του κύριου κλάδου των Ρουρικιδών και επέφερε δυναστική κρίση, γνωστή ως Περίοδος των Ταραχών. Η μόνη επιζήσασα κόρη του Βλαντίμιρ Μαρία παντρεύτηκε τον Μάγκνους, γιο του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας. Όταν ο Μάγκνους απεβίωσε, η Μαρία κλήθηκε από τον τσάρο Μπορίς Γκοντουνόφ (κουνιάδο του Φιοντόρ Α΄) να λάβει τον μοναστικό πέπλο σε μονή γειτονική της Τριαδικής Λαύρας του Αγ. Σεργίου. Το 1609 αλληλογραφούσε με τον ψευδο-Δημήτριο Β΄, που αυτοανακηρύχθηκε τσάρος (ο αληθής Ντμίτρι, γιος του Ιβάν Δ΄, είχε αποβιώσει υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, μάλλον από τον Γκοντούνοφ). Η μετέπειτα μοίρα της δεν καταγράφτηκε. Νυμφεύτηκε το 1555 την Ευδοξία Ρομάνοβνα Οντοέβσκαγια και είχε τέκνα: γιοί. Μαρία π. 1560-1610, παντρεύτηκε τον Μάγκνους των Όλντενμπουρκ δούκα του Χόλσταϊν και τιτουλάριο βασιλιά της Λιβονίας.