IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γουλεδιανά Ρεθύμνου

Τα Γουλεδιανά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητος του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Απέχουν 18 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 540 μέτρα, εντός μικρής κοιλάδος.

 Στην περιοχή Ονυθέ, ένα πλάτωμα σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρα νοτιοανατολικά του χωριού, έχουν έρθει στο φως αρχιτεκτονικά λείψανα που ανήκουν σε ακόμα μη ταυτισμένο οικισμό των ιστορικών χρόνων που διέθετε οχυρωμένη ακρόπολη. Μέχρι τώρα επικρατέστερα είναι τα ονόματα της Οσμίδας και της Φάλλανας. Έχουν ανασκαφεί οικίες και μια αρχαία κρήνη. Τα ευρήματα από τις ανασκαφές χρονολογούνται στην αρχαϊκή εποχή, τον 7ο με 6ο αιώνα π.Χ. Περίπου 2,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του χωριού, στη θέση Κερά Ονυθέ έχει ανασκαφεί παλαιοχριστιανική βασιλική μεγάλου μεγέθους (διαστάσεις 31 επί 15 μέτρα), η οποία έχει χρονολογηθεί τον 5ο αιώνα.Αν και το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές, φαίνεται να ήταν μετόχι. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Χρωμοναστηρίου ως Γουλεδιανά και είχε 139 κατοίκους, όλοι Χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 171 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως υπαγόμενη στην κοινότητα Όρους. Το 1925, τα Γουλεδιανά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Καρέ, όμως το 1933 ορίστηκαν έδρα δικής του κοινότητας, η οποία παρέμεινε την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.Δείτε: Κοινότητα Γουλεδιανών Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Ο κεντρικός ναός της ενορίας Γουλεδιανών είναι αφιερωμένος στην Αγία Κυριακή. Είναι μονόκλιτος ναός ο οποίος κτίστηκε το 1787 και το ιερό της βρίσκεται εντός σπηλαίου. Άλλες εκκλησίες εντός του χωριού είναι η Aγία Bαρβάρα και το Γενέθλιο της Θεοτόκου. Άλλοι ναοί στην ευρύτερη περιοχή των Γουλεδιανών περιλαμβάνουν τους Παναγία Kερά, Zωοδόχος Πηγή, Kοίμηση της Θεοτόκου, Άγιος Aντώνιος (σπηλαιώδης) και Mεταμόρφωση του Σωτήρα.Στο πλάτωμα νοτιοανατολικά του χωριού βρίσκεται ο αρχαιολογικός τόπος Ονυθέ, όπου έχουν ανασκαφεί αρχαϊκές οικίες, ακρόπολη και βρίσκεται μια μνημειακή αρχαία κρήνη. Στη θέση Κερά Ονυθέ έχει ανασκαφεί παλαιοχριστιανική βασιλική μεγάλου μεγέθους, με ψηφιδωτό δάπεδο.
Φρειδερίκος Μαυρίκιος Καζιμίρ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν

Ο Φρειδερίκος-Μαυρίκιος-Καζιμίρ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Frédéric Maurice Casimir de La Tour d'Auvergne,(24 Οκτωβρίου 1702 – 1 Οκτωβρίου 1723) με την προσφώνηση πρίγκιπας τού Τυρέν, ήταν ο μεγαλύτερος επιζών γιος τού Εμμανουήλ-Θεοδοσίου (1668-1730). Απεβίωσε σε ηλικία 20 ετών. Ήταν ο βραχύβιος γαμπρός τού Ιακώβου-Λουδοβίκου Σομπιέσκι.

 Γεννήθηκε από τον Εμμανουήλ-Θεοδόσιο ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν (1668–1730) και την πρώτη του σύζυγο Mαρία-Αρμάνδη-Βικτώρια ντε Λα Τρεμουάλ. Ο πατέρας του ήταν ηγέτης τού δουκάτου τού Μπουγιόν, ενός μικρού πριγκιπάτου στο σημερινό Βέλγιο. Ο δεύτερος από τους γιους τους, δεν ονομαζόταν πρίγκιπας τού Τυρέν μέχρι το τέλος τού μεγαλύτερου αδελφού του (Γοδεφρείδου-Μαυρικίου) το 1705 σε ηλικία μόλις 3 ετών. Από το 1705, ήταν ο κληρονόμος τού πατέρα του. Αφού αρραβωνιάστηκε με τη Μαρία-Καρολίνα Σομπιέσκα, κόρη τού Ιακώβου-Λουδοβίκου Σομπιέσκι, αδερφή της Κλεμεντίνας Σομπιέσκι και εγγονή του Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, ο νεαρός πρίγκιπας έκανε γάμο με πληρεξούσιο στις 25 Αυγούστου 1723 στο Νόις της Σιλεσίας. Όταν νυμφεύτηκε αυτοπροσώπως στο Στρασβούργο στις 20 Σεπτεμβρίου, απεβίωσε ενώ επέστρεφε. Τάφηκε στο Mύνστερ. Η σύζυγός του μόλις δύο μήνες αργότερα παντρεύτηκε τον μικρότερο αδελφό του Κάρολο-Γοδεφρείδο, ο οποίος, ως αποτέλεσμα τού τέλους τού Φρειδερίκου-Μαυρικίου-Καζιμίρ, έγινε πρίγκιπας τού Τυρέν.
Φρούριο του Σάμπατς

Το Φρούριο του Σάμπατς (σερβικά κυριλλικά: Шабачка тврђава, σερβικά λατινικά: Šabačka tvrđava) είναι φρούριο στο Σάμπατς, στο Διαμέρισμα της Μάτσβα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 740).

 Αναφορά γίνεται στο συγκεκριμένο φρούριο για πρώτη φορά εντός των αρχείων της Ραγούσας (Ντούμπροβνικ) το 1454, περίοδο κατά την οποία ήταν γνωστό ως «Ζάσλον». Το σημερινό φρούριο ανεγέρθηκε από τους Οθωμανούς με σημείο εκκίνησης το 1471, ενώ πιθανολογείται πως εντολέας της κατασκευής του ήταν ο Ισά Μπέης Ισάκοβιτς. Οι οχυρώσεις περιελάμβαναν, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, την εσωτερική και την εξωτερική πόλη, καθώς και το κυρίως φρούριο, το οποίο διέθετε εννέα ξύλινους πύργους, καθώς και συνδεόμενες μεταξύ τους τάφρους, οι οποίες, με τη σειρά τους, ήσαν συνδεδεμένες με τον κύριο ρου του ποταμού Σάβου. Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημίσεος του 16ου αιώνα, οι Τούρκοι προχώρησαν σε ανακατασκευή του φρουρίου σε ορθογώνια μορφή, χρησιμοποιώντας ως δομικό υλικό πέτρα και τούβλα, ενώ, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα, οι Αυστριακοί προχώρησαν στον εκσυγχρονισμό του, προκειμένου, πλέον, να ανταποκρίνεται στις νέες απαιτήσεις της οχυρωματικής τέχνης. Το φρούριο άλλαξε κυρίαρχο, τουλάχιστον, δέκα φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, γεγονός το οποίο και καταδεικνύει το στρατηγικό ρόλο του επί των συνόρων μεταξύ των αυστριακών εδαφών και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1867, περιήλθε οριστικά υπό τον έλεγχο του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 1 από το κέντρο το Σάμπατς, το φρούριο αποτελεί, σήμερα, χώρο περιπάτου για τους κατοίκους της πόλεως. Αριθμός πολιτισμικών εκδηλώσεων στο πλαίσιο του Θερινού Φεστιβάλ του Σάμπατς (σερβικά: Šabački letnji festival) λαμβάνουν χώρα εντός των τειχών του. Κατάλογος φρουρίων της Σερβίας Πολιτισμικά μνημεία στο Διαμέρισμα της Μάτσβα
Λαϊκή Σοβιετική Δημοκρατία της Χορασμίας

Η Λαϊκή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Χορασμίας (ουσμπεκικά: Xorazm Xalq Sho'ro Jumhuriyati‎, ρωσικά: Хорезмская Народная Советская Республика, Khorezmskaya Narodnaya Sovetskaya Respublika‎) ήταν το διάδοχο κράτος του Χανάτου της Χίβα που δημιουργήθηκε τον Φεβορυάριο του 1920, όταν ο Χάνος παραιτήθηκε σε απάντηση στη λαϊκή πίεση. Ανακηρύχθηκε επίσημα από το Πρώτο Κουρουλτάι του Χορέζμ (Συνέλευση), στις 26 Απριλίου 1920. Στις 20 Οκτωβρίου 1923, μετατράπηκε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Χορασμίας (ρωσικά: Хорезмская ССР, Khorezmskaya SSR‎). Στις 27 Οκτωβρίου 1924 η ΣΣΔ της Χορασμίας διασπάστηκε στην Ουζμπεκική και την Τουρκμενική ΣΣΔ, καθώς και στην Αυτόνομη Περιφέρεια Καρακαλπάκ ως μέρος της οριοθέτησης της Κεντρικής Ασίας, σύμφωνα με τις εθνικότητες.

 Χότζι Παχλαβόν Νιγιόζ Γιουσούφ (2 Φεβρουαρίου 1920 – Μάρτιος 1920) Τζουμανιγιόζ Σουλτόν Μουραντόγκλι (Μάρτιος 1920 – 30 Απριλίου 1920) Χότζι Παχλαβόν Νιγιόζ Γιουσούφ (30 Απριλίου 1920 – 6 Μαρτίου 1921) Κοτς Κορογκλί (6 Μαρτίου 1921 – 15 Μαΐου 1921) (Πρόεδρος της Προσωρινής Επαναστατικής Επιτροπής) Χουντοϋμπεργκάν Ντιβανόγκλι (15 Μαΐου 1921 – 23 Μαΐου 1921) Μουλά Νοζίρ (23 Μαΐου 1921 – Ιούνιος 1921) Αλλαμπεργκάν (Ιούνιος 1921 – Σεπτέμβριος 1921) Ατά Μακσούμ Μαντραχιμογκλί (Σεπτέμβριος 1921 – 27 Νοεμβρίου 1921) Τζανγκιμπάι Μουροντογκλί (27 Νοεμβρίου 1921 – 23 Ιουνίου 1922) Αμπντούλλα Αμπντουραχμόν Χοτζαογκλί (23 Ιουνίου 1922 – 20 Οκτωβρίου 1923) Κ. Σαφαρογκλί (20 Οκτωβρίου 1923 – 1924) Σουλτονκάρι Τζουμανιγιόζ (1924) Τεμουρχότζα Γιαμινογκλί (1924 – 17 Φεβρουαρίου 1925) Η Λαϊκή Σοβιετική Δημοκρατία του Χορέζμ συνόρευε με την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Τουρκεστάν στα βόρεια και νότια και με την Λαϊκή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μπουχάρα στα ανατολικά. Τα δυτικά σύνορα ήταν μια προσεγγιστική συνέχεια της δυτικής ακτής της λίμνης Αράλης, και συνόρευε με την Κιργιζική ΑΣΣΔ (το σημερινό δυτικό Καζακστάν). Η περιοχή είχε έκταση 62,200 τετραγωνικών χιλιομέτρων και πληθυσμό πάνω από 600,000 άτομα. Το 62.5% του πληθυσμού ήταν Ουζμπέκοι, το 28.6% Τουρκμένοι, το 3.5% Καζάκοι και το 3.0% ήταν Καρακαλπάκ. Η πρωτεύουσα ήταν η Χίβα. Χορασμία Χανάτο της Χίβα Λαϊκή Σοβιετική Δημοκρατία της Μπουχάρα Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Khorezm People's Soviet Republic στο Wikimedia Commons Ιστορία της Λαϊκής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Χορασμίας: Το Πρώτο Χορασμιακό Κουρουλτάι Ιστορία της Λαϊκής Σοβιετικής Δημοκρατίας της Χορασμίας: Εξέγερση του Ντζούναϊντ Χαν
Οβολός Ιονίου

Ο οβολός υπήρξε νόμισμα των Ιονίων Νήσων (Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων) μεταξύ του 1819 και 1863. Αντικατέστησε την συντόμου βίου Γαζέτα Ιονίου και τους τούρκικους παράδες σε ευρεία κυκλοφορία.

 Ενώ μέχρι το 1834 διαιρούνταν σε τέσσερα λεπτά, κατόπιν διαιρέθηκε σε πέντε λεπτά. Καθώς τα Επτάνησα τέλεσαν υπό Βρετανική κυριότητα, η συναλλαγματική ισοτιμία του οβολού ήταν καθ' όλη τη διάρκεια της ισχύος του ισότιμη μ' αυτήν της Βρετανικής μισής πένας. Με την συνένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα, ο οβολός εξέπεσε σε αχρηστία και αντικαταστάθηκε από τη δραχμή, σε ισοτιμία 20 οβολών προς 1 δραχμή. Το νόμισμα αυτό κόπηκε σε κέρματα του ενός και των δύο οβολών και οι υποδιαιρέσεις του σε κέρματα των 1, 30 και 50 λεπτών. Η μία τους όψη αναγράφει τη λέξη "BRITANNIA" με καθιστή φιγούρα και η άλλη αναπαριστά έναν εραλδικό λέοντα με την επιγραφή "ΙΟΝΙΚΟΝ ΚΡΑΤΟΣ" και την ημερομηνία. Ο οβολός σχεδιάστηκε από τον Ουίλιαμ Γουάιον (William Wyon) και κόπηκε σε νομισματοκοπείο του Λονδίνου. Τα χαρτονομίσματα εκτυπώνονταν στο Λονδίνο υπό την Ιονική Τράπεζα και χρησιμοποιούνταν για τις συναλλαγές στα Ιόνια νησιά. Στα χαρτονομίσματα η χρηματική μονάδα ήταν τα βρετανικά σελίνια και λίρες, και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν τα κολωνάτα το 1860, λίγα χρόνια πριν την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα το 1863. Τα χαρτονομίσματα διακρίνονται σε ποικιλίες της Κέρκυρας, Ζακύνθου, και Κεφαλονιάς. Η παραπομπή προς εξωτερικούς ιστότοπους γίνεται για τις περιπτώσεις όπου δεν έχει βρεθεί φωτογραφικό υλικό που να είναι Creative Commons CC BY SA ή Κοινό κτήμα και να μπορεί να φιλοξενηθεί απευθείας στην Βικιπαίδεια. Καραμήτσος, Αργύρης· Θεοδωρίδης, Θεόδωρος (2007). Καρατζάς, Τάκης, επιμ. Hellas Coins / Νομίσματα της Νεότερης Ελλάδας. Θεσσαλονίκη: A.Karamitsos. ISBN 978-960-88965-6-8. Πυλαρινός, Παύλος Γ. (1998). Τα νομίσματα της νεωτέρας Ελλάδος / Greek Coins 1828 - 1998 (11η έκδοση). Αθήνα: Pylarinos. S. Cuhaj, George· Michael, Thomas (2012). Standard Catalog of World Coins, 1801-1900 (7η έκδοση). Krauze Publications. ISBN 9781440246012. Ιονική Τράπεζα Ηνωμένον Κράτος των Ιονίων Νήσων Δραχμή Δραχμή Κρητικής Πολιτείας Φοίνιξ (χρηματική μονάδα) http://www.coinsmania.gr/cm/modern/ioniko2.htm http://www.coinsmania.gr/cm/modern/ioniko.htm
Δρόμοι ομάδων στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ομαδικά αγωνίσματα δρόμων συμπεριλαμβάνονταν στο ολυμπιακό πρόγραμμα του στίβου από την Ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι ως το 1924 στην Αμβέρσα. Ο ομαδικός αγώνας 4 μιλίων που διεξήχθη και στην Ολυμπιάδα του 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ με τη συμμετοχή αθλητικών συλλόγων και όχι χωρών από μερικούς θεωρείται ως ομαδικός ανώμαλου δρόμου και όχι σταδίου. Μετά το 1924 οι ομαδικοί αγώνες δρόμου αφαιρέθηκαν από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Ως το 1912 οι ομαδικοί αγώνες δρόμου δεν διεξάγονταν σε σταθερές αποστάσεις. Στη συνέχεια καθιερώθηκαν τα 3000 μ..

 1900 Μεγάλη Βρετανία/ Αυστραλία* Γαλλία Δεν δόθηκεΣημείωση: Τη νικήτρια ομάδα αποτελούσαν πέντε αθλητές από τη Μεγάλη Βρετανία και ένας από την Αυστραλία. 1904 Νέα Υόρκη / Σικάγο* Δεν δόθηκεΣημειώσεις: Ο αγώνας του 1904 από μερικούς ερευνητές θεωρείται ότι ήταν αγώνισμα ανώμαλου δρόμου και όχι σταδίου. Την ομάδα του Σικάγου αποτελούσαν τέσσερις αθλητές από τις ΗΠΑ και ένας από τη Γαλλία. 1908 Μεγάλη Βρετανία ΗΠΑ Γαλλία 1912 ΗΠΑ Σουηδία Μεγάλη Βρετανία 1920 ΗΠΑ Μεγάλη Βρετανία Σουηδία 1924 Φινλανδία Μεγάλη Βρετανία ΗΠΑ "Οι Ολυμπιονίκες 1896-1980", Χρυσός Τύπος ΑΕ. "Ολυμπιάδα 80", Olympic Press. Τοm McNab, "Ολυμπιακοί Αγώνες 1984", Bell. "Η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων", Εκδοτική Αθηνών.
Μαργαρίτα Καρόλα της Σαξονίας

H Μαργαρίτα Καρόλα, (γερμ. Margarete Karola von Sachsen von Wettin, 24 Ιανουαρίου 1900 - 16 Οκτωβρίου 1962) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πριγκίπισσα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Χοεντσόλερν.

 Η Μαργαρίτα Καρόλα Βιλελμίνη Βικτωρία Αδελαΐδα Αλβερτίνα Πετρούσα Βερτράμη Πάολα ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης. Παντρεύτηκε το 1920 τον Φρειδερίκο πρίγκιπα του Χοεντσόλερν και είχε τέκνα: Μαρία Αντωνία 1921-2011, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Μαρία, κόμη φον Βάλντμπουργκ του Βόλφεγκ & Βάλντζεε. Μαρία Αδελγόνδη 1921-2006, παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο της Βαυαρίας. Μαρία Θηρεσία 1922-2004. Φρειδερίκος Γουλιέλμος 1924-2010, πρίγκιπας του Χοεντσόλερν. Φραγκίσκος Ιωσήφ 1926-1996, νυμφεύτηκε τη Ντιάνα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρη του Γκαετάνο, πρίγκιπα της Πάρμας (γιου του Ροβέρτου Α΄ της Πάρμας). Ιωάννης Γεώργιος 1932-2016, πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν. Φέρφριντ γενν. 1943, πρίγκιπας του Χοεντσόλλερν. Darryl Lundy (10 May 2003). "Margarethe Karola Prinzessin von Sachsen". ThePeerage.com. Retrieved 11 December 2008. Paul Theroff. "SAXONY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 11 December 2008.
Μεταπολεμική περίοδος

Μεταπολεμική περίοδος ονομάζεται το διάστημα που ακολουθεί μετά το τέλος ενός πολέμου. Μια μεταπολεμική περίοδος μπορεί να γίνει μεσοπολεμική, όταν ο πόλεμος μεταξύ των ιδίων πλευρών συνεχίζεται σε μεταγενέστερο χρόνο (π.χ., η περίοδος μεταξύ του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου). Εν αντιθέσει, η μεταπολεμική περίοδος σηματοδοτεί την κατάπαυση του πυρός εξ ολοκλήρου. Στον δυτικό κόσμο, μεταπολεμική περίοδος (μερικές φορές και με κεφαλαία) είναι η περίοδος που ξεκίνησε, κυρίως, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και πολλά από τα εμπλεκόμενα έθνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ενεπλάκησαν σε άλλους πολέμους έκτοτε.

 Ο όρος «μεταπολεμικός» ενδέχεται να έχει διαφορετική έννοια σε διαφορετικές χώρες και να αναφέρεται σε περίοδο που καθορίζεται από τοπικές εκτιμήσεις που βασίζονται στην επίδραση του πολέμου εκεί. Στη Βρετανία, ο όρος «μεταπολεμική» αναφέρεται στην εποχή από την εκλογή του Κλέμεντ Άττλη το 1945 μέχρι αυτή της Μάργκαρετ Θάτσερ το 1979, μια περίοδο που ονομάζεται μεταπολεμική συναίνεση, η οποία ενδεχομένως να αναφέρεται σε μικρότερη περίοδο, που ολοκληρώνεται το 1960 ή με το τέλος που αντιστοιχεί στην εποχή των 50s.Στην Ελλάδα, η μεταπολεμική περίοδος ξεκίνησε μετά το 1950 εξαιτίας του Εμφυλίου Πολέμου. Θεωρώντας τη μεταπολεμική εποχή ως συνώνυμο της ψυχροπολεμικής εποχής, η μεταπολεμική εποχή περιλαμβάνει μερικές φορές και τη δεκαετία του 1980, και ολοκληρώνεται το 1990, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η δεκαετία του 1990 σπάνια θεωρείται μέρος της μεταπολεμικής περιόδου. Μεσοπόλεμος
Κωνσταντία της Αυστρίας, μαργραβίνα του Μάισσεν

H Κωνσταντία, γερμ. Konstanze von Babenberg von Österreich (6 Μαΐου 1212 - πριν τις 5 Ιουνίου 1243) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.

 Ήταν η τέταρτη κόρη του Λεοπόλδου ΣΤ΄ δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Αγγελίνας, μάλλον κόρης του Ιωάννη σεβαστοκράτορα. Παντρεύτηκε το 1234 τον Ερρίκο Γ΄ των Βέττιν μάργραβο του Μάισσεν & της Λουσατίας και είχε τέκνα: Αλβέρτος Β΄ 1240-1314, μάργραβος του Μάισσεν. Θεοδώριχος/Ντήτριχ 1242-1285, μάργραβος του Λάνντσμπεργκ. Brooke, Z. N. (1938). A History of Europe: From 911 to 1198. London: Methuen & Company Ltd. ISBN 978-1443740708.
Codex Omega

Το Codex Omega είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ του ελληνικού death metal συγκροτήματος Septicflesh, που κυκλοφόρησε την 1η Σεπτεμβρίου 2017, μέσω της δισκογραφικής Season of Mist .

 Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από τον Σωτήρη Ανουννάκη V, όλη η μουσική σύνθεση από τους Septicflesh. Septicflesh Χρήστος Αντωνίου – πρώτη κιθάρα, ενορχηστρώσεις Σωτήρης Ανουννάκη V – ρυθμική κιθάρα, καθαρά φωνητικά Seth Siro Anton – μπάσο, μη καθαρά φωνητικά, εξώφυλλο Kerim "Krimh" Lechner – ντραμς, κρουστά
Στέλιος Κουρουκλάτος

Ο Στέλιος Κουρουκλάτος ή "Βαβέλιος" (1923-28/11/1978) ήταν Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό από το 1946 έως το 1955. Διετέλεσε 3 φορές διεθνής με την εθνική Ελλάδας. Μετα το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας εργάστηκε ως προπονητής σε διάφορους συλλόγους όπως η Α.Ε. Ορχομενού (1968 και 1970) μεταξύ άλλων.

 Με τον Ολυμπιακό έχει κατακτήσει τα : Πρωταθλήματα Ελλάδας: 1948,1951,1952,1954 και 1955, Κύπελλα Ελλάδας:1951,1952,1953 και 1954 Πρωτάθλημα Πειραιά:1948,1949,1950,1951,1952,1953,1954 και 1955. Οι θρυλικές εποχές 1953-1959 1996-2003 οι πρωταγωνιστές, Έκδοση Ελληνικά γράμματα Αθήνα 2003 ISBN 960-406-582-3 Η Ιστορία του Ολυμπιακού , Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής , Αθήνα 1996 Θρύλος πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότριπο, Αθήνα 1997 ISBN 569-584-365-2 Χρυσός Θρύλος Έκδοση Art Press,Εκδοτική Α.Ε. , Αθήνα 1997 Εθνική Ελλάδος πορεία μέσα στο χρόνο , Εκδόσεις Παπαζήση Αθήνα 2001 Ολυμπιακός ένα αρχείο μια ιστορία Β. Καρδάσης ,Μίλητος 1997 Αλμανάκ Περιοδικό Εικόνες, 1991
Βίλχελμ Μπράσε

Ο Βίλχελμ Μπράσε (πολωνικά Wilhelm Brasse) (3 Δεκεμβρίου 1917 - 23 Οκτωβρίου 2012) ήταν Πολωνός επιζών του Ολοκαυτώματος και ήταν επί τέσσερα χρόνια φωτογράφος του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς. Ο Μπράσε, γιος Αυστριακού και Πολωνής, έμαθε το επάγγελμα του φωτογράφου στο Κατοβίτσε της Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το 1939 υπηρετούσε στον πολωνικό στρατό. Η προσπάθεια του το 1940 να διαφύγει στην ελεύθερη τότε ακόμη Γαλλία απέτυχε και συνελήφθη από τους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές, οι οποίοι άφησαν στην επιλογή του να πολεμήσει για την Βέρμαχτ ή να κρατηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αφού ο Μπράσε αποφάσισε να μην υπηρετήσει στην Βερμαχτ, μεταφέρθηκε στις 31 Αυγούστου 1940 στο Άουσβιτς (Άουσβιτς Ι), το οποίο τότε ήταν ακόμη στρατόπεδο για Πολωνούς αιχμάλωτους.

 Μετά από δυο εβδομάδες καραντίνα ακολούθησαν μήνες καταναγκαστικής εργασίας, μέχρι που αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί ως φωτογράφος της υπηρεσίας αναγνώρισης. Η δουλειά του ήταν να φωτογραφίζει τους κρατούμενους που μεταφέρονταν εκεί για το αρχείο του στρατοπέδου. Συνολικά φωτογράφισε μεταξύ 40.000 και 50.000 κρατούμενους. Όταν το 1942 έφτασαν οι πρώτοι Εβραίοι κρατούμενοι στο Άουσβιτς και οι γιατροί του στρατοπέδου, όπως ο Δρ Γιόζεφ Μένγκελε, άρχισαν να πραγματοποιούν τα απάνθρωπα τους πειράματα με αυτούς, ο Μπράσε ήταν αναγκασμένος να φωτογραφίζει τα φρικιαστικά αποτελέσματα. Παρόλο που η SS επόπτευε τους συνεργάτες της υπηρεσίας αναγνώρισης αυστηρά (μεταξύ αυτών και τον Μπράσε), αυτοί κατάφεραν επανειλημμένως να βοηθήσουν στην διαφυγή κρατουμένων μέσω πλαστών εγγράφων. Επίσης‚ έστελναν πληροφορίες στην πολωνική αντίσταση στην Κρακοβία. Λίγο πριν από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, το 1945, ο Μπράσε είχε εντολή να κάψει τις φωτογραφίες που είχε βγάλει, ώστε να εξαφανιστούν οι αποδείξεις για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών. Αφού έβαλε φωτιά στις φωτογραφίες και στα αρνητικά (που δεν καίγονταν εύκολα) και ο επόπτης εγκατέλειψε τον θάλαμο, έσωσε ό,τι μπόρεσε. Χάρη στην ενέργεια του αυτή διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα φωτογραφίες που δείχνουν τα εγκλήματα του Άουσβιτς. Ο Μπράσε προσπάθησε να εργαστεί ξανά ως φωτογράφος, πράγμα όμως που δεν κατάφερε. Τα όσα είχε ζήσει στο Άουσβιτς αποτέλεσαν σε τέτοιο βαθμό τραύμα γι' αυτόν, που του ήταν αδύνατο να ξαναχρησιμοποιήσει φωτογραφική μηχανή. Εγκαταστάθηκε στο Ζύβιετς (Zywiec), λίγα χιλιόμετρα μόνο μακριά από το Άουσβιτς. Έπασχε μέχρι το τέλος της ζωής του από τις σωματικές συνέπειες της κακοποίησης, την οποίαν υπέστη εκεί κατά την κράτησή του. Ο σκηνοθέτης Ίρεκ Ντομπροβόλσκι διαιώνισε την ιστορία του στο ντοκιμαντέρ Portrecista (Ο Φωτογράφος). Janina Struck (20 Ιανουαρίου 2005). «'I will never forget these scenes'» (στα (Αγγλικά)). Guardian. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουνίου 2008.
Αθνάρ Σάντσεθ της Γασκώνης

Ο Aznar (ή Asnar) Sánchez, βασκικά: Aznar Antso, γαλλικά: Aznard Sanche‎, γασκωνικά: Aznar Sans, λατιν.: Asenarius, (απεβ. το 836) ήταν δούκας της Γασκώνης από το 820. Ήταν ο υποτιθέμενος γιος του Σάντσο Α΄ της Γασκώνης, αν και έχει ταυτιστεί με τον Aθνάρ Α΄ Γκαλίντεθ, κόμη της Αραγόνας.

 Το 824, σύμφωνα με τον Βίο Χλωδοβίκου (Vita Hludowici), οι κόμητες Aθνάρ και Aίβλος (Eblus atque Asenarius comites) οδήγησαν έναν στρατό ενάντια στην επαναστατημένη Παμπλόνα. Σύμφωνα με τα Χρονικά του βασιλείου των Φράγκων (Annales regni Francorum) του Άινχαρντ, αυτοί (οι Aeblus et Asinarius comites) έφεραν μαζί τους μεγάλο πλούτο. Ηττήθηκαν σε ένα «δεύτερο Ρονσεβάλ (Roncesvalles)» και η Παμπλόνα κέρδισε την ανεξαρτησία της, ενώ οι δύο κόμη αιχμαλωτίστηκαν. Ο Aθνάρ, ωστόσο, ως συγγενής (consanguineus) των απαγωγέων του, σύμφωνα με τον Βίο Χλωδοβίκου, αφέθηκε ελεύθερος. Ο Αθνάρ περιήλθε σε ρήξη με τον διάδοχο του Βερεγγκάριου στη μαρκιωνία της Γοτθίας, τον Βερνάρδο της Σεπτιμανίας. Το 828 η Γασκώνη επαναστάτησε. Το 836 ο Αθνάρ σκοτώθηκε (είχε έναν φρικτό θάνατο).
Πείραμα του Ερατοσθένη

Το πείραμα του Ερατοσθένη είναι ένα πείραμα του 3ου αιώνα π.Χ. και με την εφαρμογή του κατόρθωσε ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος να υπολογίσει την περιφέρεια της Γης με γεωμετρικό τρόπο. Οι υπολογισμοί του έφτασαν αρκετά κοντά στην πραγματική τιμή που έχουμε σήμερα.

 Ο Ερατοσθένης ήξερε ότι κατά το μεσημέρι του θερινού ηλιοστασίου, οι ακτίνες του Ήλιου στη Συήνη (Ασουάν) πέφτουν κάθετα. Βασισμένος σε αυτό, τοποθέτησε ένα ραβδοειδές αντικείμενο κάθετα στο έδαφος στην Αλεξάνδρεια και μέτρησε τη γωνία μεταξύ του αντικειμένου και των ακτίνων του ήλιου. Επειδή η απόσταση Γης-Ήλιου είναι μεγάλη, οι ακτίνες πέφτουν σχεδόν παράλληλα. Άρα αυτή η γωνία είναι σχεδόν ίση με τη γωνία του κυκλικού τόξου Αλεξάνδρειας - Συήνης ως εντός εναλλάξ. Άρα: μ ϵ τ ρ η μ ϵ ν η γ ω ν ι α 360 ∘ = τ ∘ ξ ∘ π ϵ ρ ι ϕ ϵ ρ ϵ ι α Γ η ς {\displaystyle {\frac {\mu \epsilon \tau \rho \eta \mu \epsilon \nu \eta \quad \gamma \omega \nu \iota \alpha }{360\circ }}={\frac {\tau \circ \xi \circ }{\pi \epsilon \rho \iota \phi \epsilon \rho \epsilon \iota \alpha \quad \Gamma \eta \varsigma }}} π ϵ ρ ι ϕ ϵ ρ ϵ ι α Γ η ς = 360 ∘ ⋅ τ ∘ ξ ∘ μ ϵ τ ρ η μ ϵ ν η γ ω ν ι α {\displaystyle \pi \epsilon \rho \iota \phi \epsilon \rho \epsilon \iota \alpha \quad \Gamma \eta \varsigma ={\frac {360\circ \cdot \tau \circ \xi \circ }{\mu \epsilon \tau \rho \eta \mu \epsilon \nu \eta \quad \gamma \omega \nu \iota \alpha }}} Η γωνία που μέτρησε είναι 7,2ο. Μετά από αυτή τη διαδικασία βρήκε ότι η περιφέρεια της Γης είναι 39.000 με 46.000 Km. Η τιμή που έχουμε βρει σήμερα ως την περιφέρεια της Γης είναι 40.008 Km. Παρατηρούμε ότι οι σωστή τιμή βρίσκεται στους υπολογισμούς του Ερατοσθένη. Από την περιφέρεια της Γης μπορούμε να βρούμε κι άλλα πράγματα χρησιμοποιώντας τη Γεωμετρία. Από την περιφέρεια μπορούμε να βρούμε προσέγγιση της ακτίνας της Γης διαιρώντας με το 2π και του όγκου της Γης βρίσκοντας τον κύβο της περιφέρειας και μετά διαιρώντας με το 32/3 επί το τετράγωνο του π. r = C 2 π {\displaystyle r={\frac {C}{2\pi }}} V = 3 C 3 32 π 2 {\displaystyle V={\frac {3C^{3}}{32\pi ^{2}}}} Κατά την εκτέλεση του πειράματος υπήρξαν κάποια λάθη τα οποία δεν προέβλεψε ο Ερατοσθένης. Η Γη έχει σχεδόν σφαιρικό σχήμα (γεωειδές σχήμα), πράγμα που σημαίνει ότι για να βρούμε την περιφέρεια της Γης, πρέπει οι 2 πόλεις (Συήνη και Αλεξάνδρεια) και ένας πόλος της Γης να φτιάχνουν κύκλο την περιφέρεια της Γης. Όμως αυτά τα 3 σημεία δεν φτιάχνουν κύκλο τη περιφέρεια της Γης επειδή δεν έχουν κοινό Γεωγραφικό Μήκος. Επίσης, το έδαφος δεν είναι πάντα λείο. Η μετρημένη γωνία μπορεί να είχε ένα μικρό σφάλμα λόγω καμπυλότητας του εδάφους. Όμως, ένα μικρό σφάλμα στη μέτρηση της γωνίας είναι μεγάλο στη περιφέρεια που έχουμε βρει λόγω της μεγάλης ακτίνας της Γης.
Πισίνα υπερχείλισης

Μια πισίνα υπερχείλισης είναι μια πισίνα η οποία προκαλεί την οφθαλμαπάτη ότι το νερό φτάνει μέχρι τον ορίζoντα ή ακόμα ότι εξαφανίζεται ή επεκτείνεται επ' άπειρον. Η οπτική αυτή ψευδαίσθηση επιτυγχάνεται με την κατασκευή της πισίνας με υπερυψωμένο τοιχίο, επάνω από το οποίο υπερχειλίζεται το νερό, εξ ου και το όνομα "infinity pool". Με αυτόν τον τρόπο το νερό φαίνεται να ρέει στο άπειρο, ειδικά όταν αντικατοπτρίζεται ο ορίζοντας.

 Οι πισίνες υπερχείλισης είναι ακριβές και για την κατασκευή τους απαιτείται εκτεταμένος δομικός, αρχιτεκτονικός και μηχανολογικός σχεδιασμός, επειδή συχνά χτίζονται σε επισφαλή σημεία (προεξοχές ή άκρα κτιρίων, βουνοκορυφές ή πλαγιές, κοντά σε θάλασσα) και είναι αναγκαία μια γερή δομή. Η μηχανολογική δομή πρέπει να βασίζεται στις γεωολογικές συνθήκες του τόπου. Συνήθως το υψηλό κόστος κατασκευής οφείλεται στο σύστημα βάσης που κρατά την πισίνα αγκυρωμένη σε μια πλαγιά. Το άκρο της πισίνας καταλήγει σε υπερχειλιστή που βρίσκεται 1,6 με 6,4 χιλιοστά πιο χαμηλά από το απαιτούμενο επίπεδο νερού της πισίνας. Το νερό περνά πάνω από το τοιχίο, πέφτει σε έναν συλλέκτη και από εκεί οδηγείται, μέσω αντλίας, πάλι στην πισίνα. How Infinity Pools Work: The Optical Illusion, Explained
Διομήδειοι Νήσοι

Οι Διομήδειοι Νήσοι (αγγλικά: Diomede Islands, προφέρονται "Ντάιομιντ άιλαντς, ρωσικά: острова́ Диоми́да, προφέρονται Οστροβά Ντιομίντα, ή Οστροβά Γκβόζντεβα), είναι δυο μικρά, βραχώδη νησάκια ακριβώς στη μέση του Βερίγγειου Πορθμού, που χωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία. Αποτελούνται από το Μεγάλο Διομήδη, έκτασης 10 τ.χλμ. που ανήκει στην Τσουκότκα (Ρωσία) και είναι γνωστός και σαν Imaqliq, Nunarbuk ή Νησί Ρατμάνοβ, και το Μικρό Διομήδη που ανήκει στην Αλάσκα (ΗΠΑ) και είναι επίσης γνωστός σαν Νησί Κρούζενστερν ή Inaliq. Τα νησιά χωρίζονται από τη συνοριακή γραμμή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και τη Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας. Στα πλησιέστερα σημεία τους, απέχουν 3,8 χιλιόμετρα. Ο Μεγάλος Διομήδης είναι το ανατολικότερο σημείο της Ρωσίας, ενώ το δυτικότερο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι Αλεούτιες νήσοι. Δεκαπέντε χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από τον Μικρό Διομήδη, βρίσκεται άλλο ένα μικρό, ακατοίκητο νησί που λέγεται Βράχος Φέργουεϊ. Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 και το 2011 αριθμούσαν 135. Το μεγαλύτερο διαθέτει μόνο ένα σημαντικό μετεωρολογικό σταθμό, με προσωπικό που διαμένει εκ περιτροπής.

 Ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Δανός θαλασσοπόρος Βίτους Μπέρινγκ, στις 16 Αυγούστου 1728 (ημέρα του Αγίου Διομήδη, προς τιμή του οποίου και έλαβαν την ονομασία τους). Το κείμενο της συμφωνίας του 1867 που καθόριζε τους όρους πώλησης της Αλάσκα από τη Ρωσία στις ΗΠΑ χρησιμοποιούσε τα νησιά για να ορίσει τα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών: Το σύνορο βρίσκεται στη μέση της απόστασης που χωρίζει το νησί Κρούζενστερν ή Ιγκναλούκ από το νησί Ρατμάνοφ ή Νούναρμπουκ, και συνεχίζει βόρεια επ' αόριστον ώσπου να χαθεί εντελώς στον Αρκτικό Ωκεανό. Επειδή ανάμεσα στα νησιά βρίσκεται η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας, μπορεί κάποιος από το Μικρό Διομήδη να κοιτάξει στο "αύριο" του Μεγάλου Διομήδη. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Λιν Κοξ κολύμπησε από το ένα νησί στο άλλο. Τα νησιά Διομήδη συχνά αναφέρονται σαν πιθανοί ενδιάμεσοι σταθμοί μιας γέφυρας ή ενός τούνελ που θα ενώσει τα δυο άκρα του Βερίγγειου Πορθμού. Ο Μικρός Διομήδης αποτέλεσε και την αρχή του γύρου του Ειρηνικού για το Βρετανό ηθοποιό Μάικλ Πάλιν, παρουσιαστή της σειράς του BBC Full Circle, το 1995. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica, τομ. 21ος, σελ. 130 Εικόνες των νησιών. Σελίδα του Μικρού Διομήδη, με φωτογραφίες. Εικόνες από τα νησιά. Σελίδα του Μάικλ Πάλιν για τα νησιά. Dateliner Webcam, ελεγχόμενη webcam που σας επιτρέπει να δείτε από το Μικρό Διομήδη στον Μεγάλο (Java).
Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους

Η Δεύτερη ή Β' Επιστολή προς Κορινθίους είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης, γραμμένη από τον απόστολο Παύλο. Χρόνος συγγραφής θεωρείται το χρονικό διάστημα μεταξύ 55 και 57 μ.Χ.Ο Παύλος στέλνει την δεύτερη επιστολή, καθώς πηγαίνει από την Έφεσο στην Κόρινθο.

 Μετά τη συγγραφή της Α' προς Κορινθίους, έφτασαν στην εκκλησία της Κορίνθου ιουδαΐζοντες χριστιανοί ιεραπόστολοι και με το κήρυγμά τους υπονόμευαν την αποστολική αυθεντία του Παύλου, διδάσκοντας παράλληλα προς τη νέα πίστη και την τήρηση του Μωσαϊκού Νόμου. Ο Παύλος πληροφορείται για τα γεγονότα καθώς βρίσκεται στην Έφεσο στο τέλος της τριετούς ιεραποστολικής του δραστηριότητας εκεί και επειδή δεν δέχεται τη σχετικοποίηση ή νόθευση του χριστιανικού ευαγγελίου που κήρυξε, πορεύεται πάλι προς την Κόρινθο. Καθ’ οδόν προς την πόλη αυτή, κάπου από τη Μακεδονία, κατά τα έτη 55-57μ.Χ. γράφει τη Β’ προς Κορινθίους. Στη Β’ προς Κορινθίους επιστολή δεν βρίσκουμε κανένα υπαινιγμό για τα θέματα που απασχόλησαν τον απόστολο στην Α’ επιστολή. Στη Β’ επιστολή κυριαρχεί άλλη ατμόσφαιρα και το ύφος της είναι πιο συναισθηματικό. Ο απόστολος εκδηλώνει τον πλούτο της καρδίας του προς τα πνευματικά του παιδιά, τα οποία «στη σωτηρία οικονομία του Ιησού Χριστού, σαν πατέρας τους γέννησε με το κήρυγμα του ευαγγελίου» και εκθέτει τις υπέρ του Χριστού κακοπάθειές του καθώς και την «ὑπερβολὴν τῶν ἀποκαλύψεων» που δέχθηκε. Όλα αυτά αναγκάζεται να τα γράψει εξαιτίας των κατήγορών του, των ιουδαΐζοντων χριστιανών, οι οποίοι αφού τάραξαν τις εκκλησίες της Γαλατίας, ήρθαν και στην Κόρινθο για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των χριστιανών ως προς το κύρος του αποστολικού αξιώματος του Παύλου. Η Β΄ προς Κορινθίους χάρη τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Παύλος, ανήκει μαζί με την προς Φιλήμονα στις πιο προσωπικές και συναισθηματικές επιστολές του. Παρουσίαση της διακονίας του Παύλου. (1-7) Παραίνεση για οικονομική βοήθεια προς τους χριστιανούς της Ιερουσαλήμ. (8-9) Τεκμηρίωση της αποστολικότητας του Παύλου. (10-13,10) Τελικές προτροπές. (13,11-13) Επιστολές του Παύλου Α' Επιστολή προς Κορινθίους newlife4you.gr Αρχειοθετήθηκε 2016-03-08 στο Wayback Machine.: το αρχαίο κείμενο του βιβλίου στην κριτική έκδοση των Νέστλε-Άλαντ gospel.gr: το βιβλίο στην Νεοελληνική Μετάφραση και στην Μεταφορά στη Νεοελληνική
Κορράδος ο Μακροσκελής

Ο Κορράδος ο Μακροσκελής, πολων. Konrad Laskonogi, αγγλ. Spindleshanks (1146-57 - 17 Ιανουαρίου 1190) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Γκλόγκουφ (από το 1177).

 Ήταν ο τρίτος γιος του Βλάντισλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και της Αγνής των Μπάμπενμπεργκ, κόρης του Αγίου Λεοπόλδου Γ΄ μαργράβου της Αυστρίας. Έλαβε το όνομα του Κορράδου Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας, ετεροθαλούς αδελφού της μητέρας του. Αυτό -κατά τον ιστορικό Χέρμανν Γκρότεφεντ- σημαίνει ότι γεννήθηκε στη Γερμανία, τότε που οι γονείς του ήταν εξόριστοι από το 1146 (terminus ante quem). Στα Επιτύμβια μνημεία των δουκών της Σιλεσίας (Epytaphia ducum Slezie), έργο του 1486, καλείται "domicellus (έφηβος ή ενήλικος άγαμος)". Ο Πολωνός γενεαλόγος Καζιμίερς Γιασίνσκι συμφωνεί με τον Γκρότεφεντ ότι ο Κορράδος γεννήθηκε στη Γερμανία, αμφιβάλλει όμως για το αν ένας 40 ετών μπορεί να αποκαλείται "έφηβος". Επίσης αναφέρει πως η ηλικιακή διαφορά παιδιών από την ίδια μητέρα, δεν μπορεί να είναι περισσότερο από 30 έτη. Έτσι, αφού ο πρωτότοκος Μπολέσλαφ Α΄ ο Υψηλός γεννήθηκε το 1127, ο Κορράδος δεν μπορεί να γεννήθηκε μετά το 1157 (terminus post quem). Ήταν ασθενούς κράσης και μάλλον υπέφερε από μερική παράλυση των ποδιών του. Jasiński, Kazimierz (2007). Rodowód Piastów śląskich (in Polish). Kraków: Avalon. pp. 74–75. Zientera, Benedykt (1997). Henryk Brodaty i jego czasy (in Polish). Warszawa: Trio.
Applescript

Η Applescript είναι γλώσσα προγραμματισμού σεναρίων που δημιουργήθηκε από την εταιρία Apple και φτιάχτηκε σε Mac OS (Macintosh) το 1993. Είναι μια απλή γλώσσα, που μοιάζει πολύ με την Αγγλική γλώσσα.

 Ακολουθεί ένα πρόγραμμα σε Applescript που εμφανίζει ένα παράθυρο με το μήνυμα "Hello World": AppleScript – Επίσημη ιστοσελίδα (Αγγλικά) Πηγές του AppleScript (Αγγλικά) AppleScript Αρχειοθετήθηκε 2008-05-09 στο Wayback Machine. σύνδεση με προγραμματιστές της Apple (Αγγλικά) GUI Scripting (Δημιουργία γραφικών σεναρίων) (Αγγλικά)
Δίκες των βασανιστών της Χούντας

Οι Δίκες των βασανιστών της Χούντας ήταν η προσαγωγή στο εδώλιο των κατηγορουμένων (με την κατηγορία βασανισμούς πολιτών) αρκετών δεκάδων αξιωματικών και οπλιτών που υπηρέτησαν στην Ειδική Ασφάλεια και την ΕΑΤ-ΕΣΑ, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας 1967-1974 και διεξήχθη, τμηματικά, τόσο στις Δικαστικές Φυλακές Κορυδαλλού, όσο και στη Χαλκίδα, αλλά και στην Πάτρα. Ενώ για τα αδικήματα της εσχάτης προδοσίας(πραξικόπημα - Κυπριακό) και της στάσης που βάρυναν τους πρωταίτιους της δικτατορίας, δεν είχε ληφθεί καμία πρόνοια από την κυβέρνηση της "Εθνικής Ενότητας" υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, για τα αντίστοιχα της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και των βασανισμών των πολιτικών κρατουμένων, η διαδικασία από την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία της μεταπολίτευσης κινήθηκε αυτεπάγγελτα.

 Η πρώτη δίκη των βασανιστών άρχισε στις 7 Αυγούστου του 1975, με βασικούς κατηγορούμενους τους Θεόδωρο Θεοφιλογιαννάκο (διοικητή της ΕΑΤ-ΕΣΑ), Νικόλαο Χατζηζήση, Σπανό, Τσάλα, Κόφα κ.α. και το αποτέλεσμά της ήταν καταδικαστικό για περίπου το ήμισυ των κατηγορουμένων, στους οποίους επιβλήθηκαν, σχετικά, με βάση τα αδικήματα για τα οποία παραπέμφθηκαν, ελαφρές ποινές κάθειρξης. Σε ξεχωριστή δίκη (δεύτερη) η οποία έλαβε χώρα και πάλι στον Κορυδαλλό από τις 13 Οκτωβρίου έως στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους παραπέμφθηκε, μεταξύ άλλων βασανιστών, ο Μιχαήλ Πέτρου. Μια ακόμη παρόμοια δίκη για τους βασανιστές Ευάγγελο Μάλλιο, Πέτρο Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη, Κραβαρίτη κ.α. άρχισε στη Χαλκίδα στις 11 Νοεμβρίου, ενώ παρόμοια διαδικασία ξεκίνησε στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πατρών, στις 15 Δεκεμβρίου 1975. Οι Μάλλιος και Μπάμπαλης κηρύχθηκαν αθώοι, αλλά αργότερα δολοφονήθηκαν από τρομοκρατικές οργανώσεις, ο πρώτος στις 14 Δεκεμβρίου του 1976 από την οργάνωση «17 Νοέμβρη» και ο δεύτερος στις 31 Ιανουαρίου του 1979 από την οργάνωση «Ιούνης '78» (αργότερα αποδείχθηκε ότι ήταν η οργάνωση «Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας»). Κατά τη διάρκεια των ακροαματικών διαδικασιών, οι μαρτυρίες που κατατέθηκαν από πρώην στελέχη των ΕΑΤ-ΕΣΑ κλπ υπηρεσιών του καθεστώτος, έφεραν στο φως τις λεπτομέρειες της εκπαίδευσης των βασανιστών, η οποία τους μετέτρεπε σε πειθήνια όργανα της δικατορίας που βιαιοπραγούσαν έναντι των συλληφθέντων αντιπάλων της (δήθεν) επαναστατικής κυβέρνησης, χωρίς να αντιμετωπίζουν τύψεις συνείδησης, λόγω προηγούμενης πλύσης εγκεφάλου με μισαλλόδοξη κατεύθυνση, στην οποία είχαν υποβληθεί και οι ίδιοι . Χατζηζήσης: Κάθειρξη 23 ετών. Θεοφιλογιαννάκος: 20 έτη. Σπανός: 20 έτη. Τσάλας: 15 έτη. Κόφας: 7 έτη. Αντωνόπουλος: 6 έτη. Πέτρου: 6 έτη. Αγγελής: 5 έτη. Πεταλάς: 4 έτη. Δεμερτζίδης: 4 έτη. Καινίχ: 3 έτη. Διαμαντόπουλος: 2 έτη Παπαχαραλάμπους: 2 έτη. Οικονόμου: 1 έτος (αναστολή). Γκόρος: 6 μήνες (αναστολή). Γκουντέβας: 5 μήνες (αναστολή). Σε μικρότερες ποινές καταδικάστηκαν οι υπόλοιποι. "Σήμερα συμπληρώνονται 43 χρόνια από το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα"Σχετικό λήμμα: Δίκη των πρωταιτιών της Χούντας. Torture in Greece. The First Torturers' Trial 1975 (στα Αγγλικά). Amnesty International Publications. 1977. Αναφορά της Διεθνούς Αμνηστίας για τη δίκη.
Άγιος Νικόλαος Φυτείας Ημαθίας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Φυτείας, της δημοτικής ενότητας Δοβρά, του δήμου Βεροίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ημαθίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Ημαθίας, κοντά στους ανατολικούς πρόποδες του Βερμίου και στη σιδηροδρομική γραμμή προς Σκύδρα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΒΔ. της Βέροιας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φυτείας του νομού Ημαθίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Φυτείας και προσαρτήθηκε στον δήμο Δοβρά. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δοβρά και προσαρτήθηκε στον δήμο Βεροίας. Ο ναός του Αγίου Νικολάου στην έξοδο προς τον οικισμό Πατρίδα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2013

Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2013 (τελική φάση) διεξήχθη στo Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, από 2 ως 14 Ιουλίου 2013 με συμμετοχή 16 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ.

 Προηγήθηκαν προκριματικοί αγώνες στη ζώνη της Ευρασίας, στους οποίους αποκλείστηκαν το Ιράν και το Καζακστάν. Οι 16 ομάδες της τελικής φάσης χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των 4 ομάδων. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στα προημιτελικά, από όπου συνέχισαν με αγώνες νοκ άουτ. Βαθμολογία (3 αγώνες) Αζερμπαϊτζάν: 9β. (9-0) Ιράκ : 6β. (11-3) Μάλι: 3β. (6-8) Καναδάς: 0β. (0-15) Βαθμολογία (3 αγώνες) Αλγερία : 7β. (7-2) Μπαχρέιν: 5β. (2-0) Γαλλία : 2β. (3-6) Κένυα: 1β. (3-7) Βαθμολογία (3 αγώνες) Ομάν : 9β. (11-3) Ακτή Ελεφαντοστού: 6β. (5-2) ΗΠΑ: 3β. (6-7) Γερμανία: 0β. (1-11) Βαθμολογία (3 αγώνες) Καμερούν : 9β. (5-1) Κατάρ: 6β. (3-2) Βραζιλία: 3β. (5-4) Ολλανδία: 0β. (1-7) 10 Ιουλίου 2013 Αζερμπαϊτζάν – Μπαχρέιν: 3-2 (παρ.) Ακτή Ελεφαντοστού - Καμερούν: 2-1 Ομάν – Κατάρ: 3-0 Ιράκ - Αλγερία: 2-1 12 Ιουλίου 2013 Ομάν – Αζερμπαϊτζάν: 2-1 Ιράκ - Ακτή Ελεφαντοστού: 3-0 14 Ιουλίου 2013 Ακτή Ελεφαντοστού - Αζερμπαϊτζάν 1-0 14 Ιουλίου 2013 Ιράκ – Ομάν 3-2 RSSSF World Military Cup 2013 (Baku)
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Εσθονίας

Το παρόν άρθρο παραθέτει τα πολιτικά κόμματα στην Εσθονία . Η Εσθονία διαθέτει ένα πολυκομματικό σύστημα με πολλά κόμματα, στο οποίο κανένα κόμμα δεν είναι πιθανό να αποκτήσει εξουσία από μόνο του, και άρα τα κόμματα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν κυβερνήσεις συνεργασίας.

 Κόμματα που εκπροσωπούνται στο Εσθονικό ή στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Εσθονία 200 ( Erakond Eesti 200) - κοινωνικός φιλελευθερισμός, οικονομικός φιλελευθερισμός, τεχνοκρατία Πράσινοι της Εσθονίας ( Erakond Eestimaa Rohelised ) - πράσινη πολιτική, Κοινωνικός φιλελευθερισμός, άμεση δημοκρατία Εσθονικό Κόμμα για το Μέλλον ( Eesti Tulevikuerakond ) - πράσινη πολιτική, λαϊκή δημοκρατία, ηλεκτρονική δημοκρατία Εσθονικό Ενωμένο Αριστερό Κόμμα ( Eestimaa Ühendatud Vasakpartei ) - δημοκρατικός σοσιαλισμός, μειονοτική πολιτική Ρωσίας Εσθονικό Κόμμα Ανεξαρτησίας ( Eesti Iseseisvuspartei ) - ευρωσκεπτικισμός, εθνικισμός Εσθονίας Κόμμα Ελευθερίας - Συνέλευση Αγροτών (Eesti Vabaduspartei - Põllumeeste Kogu) - αγροτισμός, εθνικισμός Κομμουνιστικό Κόμμα Εσθονίας ( Eestimaa Kommunistlik Partei ) Κομμουνιστικό Κόμμα (1990) ( Eestimaa Kommunistlik Partei (NLKP platvormil) ) Συνταγματικό Κόμμα ( Konstitutsioonierakond ) Εσθονικό Κόμμα Βιοποικιλότητας ( Elurikkuse Erakond ) - πράσινη πολιτική, λαϊκή δημοκρατία, ηλεκτρονική δημοκρατία Εσθονικοί Χριστιανοδημοκράτες ( Erakond Eesti Kristlikud Demokraadid ) - χριστιανικός δημοκρατικός (μέλος του Ευρωπαϊκού Χριστιανικού Πολιτικού Κινήματος ) Εθνοτική Ένωση της Εσθονίας ( Eesti Maaliit ) Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Εσθονίας ( Eesti Demokraatlik Tööerakond ) Ελεύθερο κόμμα της Εσθονίας ( Eesti Vabaerakond ) - φιλελεύθερος συντηρητισμός Πράσινοι της Εσθονίας ( Eesti Rohelised ) Εργατικό Κόμμα της Εσθονίας ( Eesti Tööerakond ) Εσθονικό Αριστερό Κόμμα ( Eesti Vasakpartei ) Εθνικό Κόμμα Ανεξαρτησίας της Εσθονίας ( Eesti Rahvusliku Sõltumatuse Partei "") Εσθονικό Κόμμα Συνταξιούχων και Οικογενειών ( Eesti Pensionäride ja Perede Erakond ) Λαϊκό Κόμμα της Εσθονίας ( Eesti Rahvaerakond ) Εσθονικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ( Eesti Sotsiaaldemokraatlik Partei ) Εσθονικό Κόμμα Σοσιαλδημοκρατικής Ανεξαρτησίας ( Eesti Sotsiaaldemokraatlik Iseseisvuspartei ) Εσθονικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα ( Eesti Sotsiaaldemokraatlik Tööliste Partei ) Αγροτική Ένωση ( Põllumeeste Kogu ) Ανεξάρτητο Βασιλικό Κόμμα της Εσθονίας ( Sõltumatud Kuningriiklased ) Libertas Εσθονίας ( Libertas Eesti Erakond ) Εθνικό Κόμμα Συνασπισμού Πατρίδας ( Rahvuslik Koonderakond "Isamaa" ) Κόμμα Λαϊκής Ενότητας ( Rahva Ühtsuse Erakon) - κατά της μετανάστευσης Λαϊκό Κόμμα Ρεπουμπλικανών και Συντηρητικών (Vabariiklaste ja Konservatiivide Rahvaerakond) Λαϊκό μέτωπο της Εσθονίας (Rahvarinne) Pro Patria Union ( Isamaaliit ) Κόμμα Res Publica ( Erakond Res Publica ) Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ( Vene Sotsiaaldemokraatlik Partei Eestis ) Λαϊκή ένωση Σουηδίας ( Rootsi Rahvaliit ) Κίνημα Vaps ( Eesti Vabadussõjalaste Keskliit ) Ρωσικό Κόμμα στην Εσθονία ( Vene Erakond Eestis )
Αρχαιόφωνο

Το Αρχαιόφωνο (Archéophone) είναι μια σύγχρονη συσκευή βασισμένη στο τρόπο λειτουργίας των φωνογράφων των αρχών του 20ού αιώνος. Η σύλληψη και η κατασκευή του έγινε στη Γαλλία από τον Ανρί Σαμού (Henri Chamoux) το 1998.

 Το Αρχαιόφωνο μπορεί να διαβάσει κάθε είδους φωνογραφικού κυλίνδρου είτε κέρινου είτε από κυτταρίνη (celluloïd), ανάλογα με τον τρόπο κατασκευής του, μεταξύ 1888 και 1920. Δύο ειδών βύσματα τύπου RCA του επιτρέπουν να συνδέεται με ένα προενισχυτή. Το Αρχαιόφωνο χρησίμευσε και χρησιμεύει παγκοσμίως στην αντιγραφή και διατήρηση παλαιών ηχογραφήσεων όπως στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ η στην Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας, αλλά και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και αρχεία. Επίσημος ιστοχώρος
Ναπολέων Χιλ

Ο Όλιβερ Ναπολέων Χιλ (αγγλικά: Oliver Napoleon Hill) (26 Οκτωβρίου 1883-8 Νοεμβρίου 1970 ήταν Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας. Το πιο γνωστό του βιβλίο είναι το Σκέψου και γίνε πλούσιος (αγγλικά: Think and Grow Rich, 1937), το οποίο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 10 μπεστ σέλλερ όλων των εποχών.

 Ο Ναπολέων Χιλ γεννήθηκε στο Παούντ, μια κωμοπόλη της Βιρτζίνια. Στην ηλικία των 10 ετών θα χάσει την μητέρα του, και ο πατερας του θα παντρευτεί για δεύτερη φορά την Μαρθα, και η οποία θα παροτρύνει τον Χιλ να ασχοληθεί με την συγγραφή. Στα δεκαπέντε του θα γίνει ρεπόρτερ σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Η πρώτη του σημαντική συνέντευξη ήταν με τον τότε πλουσιότερο Αμερικανό,τον 73χρονο μεγιστάνα της χαλυβουργίας και φιλάνθρωπο Άντριου Κάρνεγκι, και η οποία αλλάξε την ζωή του Χιλ. Στην συνέντευξη αυτή ο Κάρνεγκι θα πει στον νεαρό Χιλ: «Ειναι κρίμα που κάθε νέα γενιά πρέπει να μαθαίνει τον δρόμο προς την επιτυχία με δοκιμές και λάθη, ενώ οι αρχές της επιτυχίας είναι σαφέστατες και συγκεκριμένες».Ο Κάρνεγκι προκάλεσε τον Χιλ λεγόντας του να γράψει ενα βιβλίο για τους κανόνες και τις άρχες της επιτυχίας. Ο Χιλ αποδεχτήκε την προκλήση του Καρνεγκι και για τα επόμενα 20 χρόνια της ζωής του πήρε εκατοντάδες συνεντεύξεις από επιτυχήμενους ανθρώπους, μεταξύ άλλων ήταν ο Χένρι Φορντ, ο Τόμας Έντισον, ο Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, και ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ. Το 1928 ο Χιλ θα βρεθεί στην Φιλαδέλφεια αναζητώντας εκδότη για το βιβλίο του. Μετά από αρκετές αποτυχήμενες προσπάθειες θα βρει εναν εκδότη στο Κονέκτικατ ο οποίος θα δεχτεί να εκδόσει το βιβλίο του Χιλ. Έτσι τον Μάρτιο του 1928 θα εκδοθεί "Ο Νόμος της Επιτυχίας" και θα γίνει το μπεστ σέλλερ της χρονιάς. Με τα εσόδα του βιβλίου του ο Χιλ σκοπευε να ιδρύσει μια σχολή όπου θα διδασκόνταν "Ο Νόμος της Επιτυχίας". Στα τέλη όμως του 1929 θα ξεσπάσει το Μεγάλο Κραχ και οι Ήνωμενες Πολιτείες θα μπουν στην Μεγάλη Ύφεση, βαζόντας τέλος στο σχέδιο του Χιλ. Το 1935 ο Χιλ θα χωρίσει από την πρώτη του σύζυγο και το 1937 θα γνωρίσει την 29χρονη Ρόζα Λι Μπίλαντ όπου μαζί θα αρχίσουν να συγγράφουν το 2ο βιβλίο του Χιλ "Σκέψου και γίνε πλούσιος" και το οποίο θα εκδοθεί στο ιδιο έτος. Η πρώτη έκδοση του θα εξαντληθει σε τρεις εβδόμαδες και μέχρι το τέλος της Οικονομικής κρίσης των ΗΠΑ θα πωλήθουν ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Σήμερα θεωρείται το σημαντικότερο βιβλίο αυτοβελτίωσης εχόντας πουλήσει πάνω απο 30 εκατομμύρια αντίτυπα. Με το τέλος του 2ου παγκόσμιου πόλεμου ο Χιλ θα μετακομίσει στην Καλιφόρνια με την τρίτη σύζυγο του, την Άννι Λου Νόρμαν και θα αρχίσει έναν νέο γύρο διαλέξεων σε πανεπιστήμια. Το 1952 θα βρεθεί στο Σικάγο όπου θα γνωρίσει έναν επιχειρηματία ασφαλιστικής εταιρείας, τον Κλέμεντ Στόουν και με τον οποίο θα συνεργάστουν μαζί σε νέα βιβλία, διαλέξεις και ραδιοτηλοπτικές εκπομπές. Ο Ναπολέων Χιλ θα πεθάνει το 1970 αφηνόντας πίσω πλουσιο συγγραφικό έργο και ένα ίδρυμα που φέρει το όνομα του, το "Napoleon Hill Foundation". Εκτός της συγγραφής βιβλίων ο Χιλ υπήρξε και εκδοτής περιοδικών, όπως το "Napoleon Hill Magazine " και το "Hill Golden Rule". Επίσημος ιστότοπος
Αγκοστίνο Ραμέλλι

Ο Αγκοστίνο Ραμέλι (ιταλικά: Agostino Ramelli, 1531– 1600/1610) ήταν Ιταλός μηχανικός ο οποίος έγινε κυρίως γνωστός για τη συγγραφή και εικονογράφηση ενός τόμου με μηχανικές κατασκευές δικής του επινόησης, εντός του οποίου περιέχεται και το σχέδιο του βιβλιοτροχού.

 Ο Ραμέλι γεννήθηκε στην Πόντε Τρέσα (Ponte Tresa), χωριό στην περιοχή Λουγκάνο της σημερινής Ελβετίας. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πολιορκίας της Λα Ροσέλ (1572–1573), επινόησε την κατασκευή ενός εκρηκτικού μηχανισμού ο οποίος τοποθετήθηκε κάτω από τον προμαχώνα της οχύρωσης και με την έκρηξη του έριξε το τείχισμα επιτρέποντας στους επιτιθέμενους να εισέλθουν στην πόλη. Με τη συνεισφορά του αυτή στην πολιορκία, κέρδισε την εκτίμηση του διοικητή του, Ερρίκου του Ανζού, ο οποίο αργότερα έγινε ο βασιλιάς Ερρίκος Γ´ της Γαλλίας. Το 1588 ο Ραμέλι εξέδωσε το βιβλίο του με τίτλο Le diverse et artificiose machine del Capitano Agostino Ramelli, το οποίο περιείχε 195 σχέδια, εκ των οποίων πάνω από 100 αφορούσαν νερόμυλους, αντλίες, πηγάδια και μηχανισμούς ανέλκυσης νερού γενικότερα. Άλλα σχέδια που συνέταξε αφορούσαν γέφυρες, μύλους αλέσεως, καθώς και μια πιθανή πρώιμη έκδοση του Κινητήρα Βάνκελ. Ένα από τα πλέον διάσημα σχέδια του βιβλίου είναι ο βιβλιοτροχός, ένα είδος βιβλιοθήκης με κινητά μέρη κατά τα πρότυπα του νερόμυλου, για την διευκόλυνση της ανάγνωσης πολλών βιβλίων. (Αγγλικά) Jonathan Sawday, Engines of the Imagination: Renaissance Culture and the Rise of the Machine, Routledge, 2007, ISBN 9781134267934 (Γαλλικά) David Buisseret, Ingénieurs et fortifications avant Vauban. L'organisation d'un service royal aux XVI-XVI siècles, σελ. 39, 41, 42, 44, 46, 123, Centre des travaux historiques et scientifiques - section de géographie, Paris, 2002 ISBN 978-2-7355-0478-7 σελ. 142 (Γαλλικά) Hélène Vérin, La gloire des ingénieurs. L'intelligence technique au XVI au XVIII siècle, σελ. 40, 42, 109, 110, 113, 114, 153, 161, 168, 169, 267, Éditions Albin Michel, Paris, 1993 ISBN 978-2-226-06138-6 σελ. 455 (Γερμανικά) Diverse et artificiose machine Ο τόμος με τα σχέδια του Ραμέλι, από την συλλογή σπανίων βιβλίων της βιβλιοθήκης του Αμερικάνικου Κογκρέσου (Γερμανικά) Schatzkammer mechanischer Künste, des Capitains Herrn Augustini de Ramellis. Leipzig Durch Henning Grossen den Jüngern, 1620. From the Rare Book and Special Collections Division at the Library of Congress (Ιταλικά) Agostino Ramelli (1588) Le diverse et artificiose machine del Capitano Agostino Ramelli - digital facsimile from the Linda Hall Library
Μικροεπεξεργαστής

Το λήμμα αυτό αποτελεί μία αναλυτική περιγραφή των σύγχρονων μικροεπεξεργαστών. Για μία πιο εισαγωγική και ευρύτερη κάλυψη του θέματος δείτε το λήμμα Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας. Ένας μικροεπεξεργαστής περιλαμβάνει τις περισσότερες ή όλες τις λειτουργίες μιας Κεντρικής Μονάδας Επεξεργασίας (ΚΜΕ) ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή σε ένα ενιαίο ολοκληρωμένο κύκλωμα (IC). Οι πρώτοι μικροεπεξεργαστές εμφανίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και χρησιμοποιήθηκαν σε ηλεκτρονικές αριθμομηχανές. Η ενσωμάτωση των μικροεπεξεργαστών σε άλλες συσκευές, όπως τερματικά, εκτυπωτές κλπ, ακολούθησε σχετικά γρήγορα. Με χρήση ενός οκτάμπιτου (8-bit) μικροεπεξεργαστή, κατασκευάστηκε ο πρώτος μικροϋπολογιστής γενικού σκοπού στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας των μικροεπεξεργαστών που ακολούθησε συνδέεται με τις αυξημένες απαιτήσεις από γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου.

 Ένας σύγχρονος μικροεπεξεργαστής αποτελείται από τις ακόλουθες μονάδες. Μονάδα αποκωδικοποίησης (Decoding Unit). Αριθμητική και Λογική Μονάδα (Arithmetic and Logical Unit, ALU): Η μονάδα στην οποία εκτελούνται μία προς μία οι αριθμητικές ή λογικές πράξεις, όπως υπαγορεύονται από τις εντολές που έχουν δοθεί στον υπολογιστή. Καταχωρητές (Registers): Μικρά κελιά μνήμης στο εσωτερικό του επεξεργαστή, που χρησιμοποιούνται για την προσωρινή αποθήκευση των δεδομένων, καθώς αυτά υφίστανται επεξεργασία. Οι καταχωρητές διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο του επεξεργαστή και τον κατασκευαστή, τόσο ως προς την οργάνωση όσο και ως προς τη χωρητικότητά τους. Μονάδα ελέγχου (Control Unit): Ελέγχει τη ροή δεδομένων από και προς την ALU, τους καταχωρητές, τη μνήμη και τις περιφερειακές μονάδες εισόδου/εξόδου. Μονάδα προσκόμισης (Fetch Unit): Μεταφέρει τις εντολές από τη μνήμη στον επεξεργαστή. Μονάδα προστασίας (Protection Unit): Εξασφαλίζει το αποδεκτό της κάθε διεργασίας που εκτελεί ο επεξεργαστής, ώστε να μην τροποποιούνται δεδομένα που δεν πρέπει να τροποποιούνται ή να μην εκτελούνται μη αποδεκτές εντολές, όπως π.χ. διαίρεση αριθμού με το μηδέν. Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας "ΜΙΚΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ", Νικήτας Α.Αλεξανδρίδης, 2η έκδ. 1980. "ΣΧΕΔΙΑΣΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΜΙΚΡΟΠΡΟΣΕΣΟΡΣ", Γεώργιος Δ.Παπαδόπουλος, Πάτρα 1982. "ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ ΤΟΥΣ", Ν.Κ.Βούλγαρης, Ξάνθη 1982.