IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ιώδιο-131

Το Ιώδιο-131 (συμβολίζεται131I), που ονομάζεται και ραδιενεργό ιώδιο, 'η ραδιοϊώδιο, και επίσημα Ραδιονουκλιδικό ιώδιο, είναι ένα σημαντικό ραδιοϊσότοπο του ιωδίου με ιατρικές και φαρμακευτικές χρήσεις σε μεγάλη δόση. Θεωρείται επίσης σημαντικός παράγοντας κινδύνου ραδιενεργού ακτινοβολίας στα προϊόντα της πυρηνικής σχάσης. Το Ραδιενεργό ιώδιο φέρει 78 νετρόνια και 53 πρωτόνια. Ο χρόνος ημιζωής του ανέρχεται σε 8,0197 ημέρες, με περίσσεια ενέργειας 971 κιλοηλεκτρονιοβόλτ (KeV). Εξαιτίας της διάσπασης β που το χαρακτηρίζει, προκαλεί μεταλλάξεις και καταστροφή κυττάρων, στα οποία διεισδύει σε απόσταση αρκετών χιλιοστών. Για το λόγο αυτό, μεγάλες δόσεις του ισοτόπου είναι παραδόξως λιγότερο επικίνδυνες από τις μικρές, αφού τείνουν να καταστρέφουν ιστούς που θα μπορούσαν διαφορετικά να είναι καρκινογόνοι. Επομένως το ιώδιο-131 χορηγείται σε μεγάλες δόσεις, εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς του.

 Το μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής ιωδίου-131 προέρχεται από την ακτινοβόληση με νετρόνια ενός φυσικού στόχου από τελλούριο. Αυτή η ακτινοβόληση παρέχει σχεδόν εξ ολοκλήρου ιώδιο-131, όντας το μόνο ραδιονουκλίδιο με ημιζωή μεγαλύτερη από ώρες, αφού τα ελαφρύτερα ισότοπα του τελλουρίου γίνονται βαρύτερα σταθερά ισότοπα, δηλαδή, σταθερά ισότοπα του ιωδίου και του ξένου. Σύμφωνα με το βιβλίο του Jiri Hala η ραδιενέργεια στο μείγμα των προϊόντων της πυρηνικής έκρηξης, δηλαδή της σχάσης σε μια ατομική βόμβα, προκαλείται κυρίως από βραχύβια ισότοπα όπως το Ιώδιο-131 και Ba-140. Αυτό συμβαίνει επειδή το Ι-131 είναι ένα σημαντικό προϊόν σχάσης του ουρανίου και του πλουτωνίου, που περιλαμβάνει σχεδόν το 3% των συνολικών προϊόντων της σχάσης (κατά βάρος), όπως επίσης αποτελεί ένα σημαντικό προϊόν στη σχάση του ουρανίου-233, που παράγεται από το θόριο . Λόγω δε και του τρόπου της βήτα διάσπασης το ιώδιο-131 είναι αξιοσημείωτο στοιχείο για την πρόκληση μετάλλαξης και του θανάτου των κυττάρων που διεισδύει, προσβάλλοντας και άλλα γύρω κύτταρα.
Kawasaki motorcycles

Οι μοτοσικλέτες Kawasaki κατασκευάζονται από το τμήμα μοτοσικλετών και κινητήρων της Kawasaki Heavy Industries σε εργοστάσια στην Ιαπωνία, το Μίτσιγκαν, τις Φιλιππίνες, την Ινδία, την Ινδονησία, το Μπαγκλαντές και την Ταϊλάνδη.

 Η Kawasaki Aircraft κατασκεύασε αρχικά μοτοσικλέτες με το όνομα Meguro, αφού αγόρασε έναν κατασκευαστή μοτοσικλετών, την Meguro Manufacturing, με τον οποίο συνεργάζονταν. Αυτό τελικά έγινε Kawasaki Motor Sales. Ορισμένες πρώτες μοτοσυκλέτες εμφανίζουν ένα έμβλημα με το "Kawasaki Aircraft" στη δεξαμενή καυσίμων. Κατά τη διάρκεια του 1962, οι μηχανικοί της Kawasaki ανέπτυσσαν έναν τετράχρονο κινητήρα για μικρά αυτοκίνητα. Στη συνέχεια, μερικοί από τους μηχανικούς μεταφέρθηκαν στο εργοστάσιο Meguro για να δουλέψουν στο Meguro K1 και το SG, έναν μόνο κύλινδρο 250 cc OHV. Το 1963, οι Kawasaki και Meguro συγχωνεύθηκαν για να διαμορφώσουν την Kawasaki Motorcycle Co., Ltd. μοτοσυκλέτες Kawasaki από το 1962 έως το 1967 χρησιμοποίησαν ένα έμβλημα το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί ως σημαία μέσα σε μια πτέρυγα. Οι εργασίες συνεχίστηκαν στο Meguro K1, ένα αντίγραφο του BSA A7 500 cc κάθετο δίδυμο. και στο W1 του Kawasaki. Το K2 εξήχθη στις ΗΠΑ για δοκιμή σε απάντηση στην επέκταση της αμερικανικής αγοράς για τετράχρονες μοτοσικλέτες. Στην αρχή απορρίφθηκε για έλλειψη εξουσίας. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η Kawasaki εξήγαγε τελικά ένα μέτριο αριθμό μοτοσυκλετών. Το Kawasaki H1 Mach III το 1968, μαζί με αρκετές μοτοσυκλέτες enduro για να ανταγωνιστεί με Yamaha, Suzuki και Honda, αύξησε τις πωλήσεις των μονάδων Kawasaki. Το τμήμα κινητήρων της Kawasaki, που στεγάζεται σε ένα ενιαίο συγκρότημα γραφείων στο Grand Rapids του Μίτσιγκαν, εδραιώνει έργα έρευνας και ανάπτυξης για κινητήρες. Κατάλογος μοτοσυκλετών Kawasaki Ποδήλατα Kawasaki Επίσημος ιστότοπος Kawasaki motorcycles στο Curlie
Τζάννι Ανιέλλι

Ο Τζιοβάννι (Τζιάννι) Ανιέλλι (ιταλ.: Giovanni Agnelli, Τορίνο, 12 Μαρτίου 1921 - 24 Ιανουαρίου 2003) γνωστός και με το προσωνύμιο «Ο Δικηγόρος» (L' Avocato) ήταν Ιταλός βιομήχανος και βασικός μέτοχος του Ομίλου της Fiat. Επίσης ήταν ισόβιος γερουσιαστής και ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Γιουβέντους. Ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ιταλίας.

 Ο Ανιέλλι πήρε μέρος, ως έφεδρος αξιωματικός, στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο (1940-1941) και μετά από την ελληνική κατάρρευση τον Απρίλιο του 1941, υπηρέτησε στην ιταλική φρουρά της Αθήνας. Αργότερα, πήρε μέρος στις συγκρούσεις κατά τη Γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση όπου μάλιστα τραυματίσθηκε, ενώ πολέμησε και στη Βόρειο Αφρική.Ο νεαρός ακόμη τότε Ανιέλλι έγινε σύντομα ένα από το μεγαλύτερα σύμβολα επιτυχίας, πλούτου και φήμης της Ιταλίας. Γοητευτικός και σαγηνευτικός που έμελλε να πάρει στα χέρια του την αυτοκινητοβιομηχανία της Φίατ, που είχε ιδρύσει ο παππούς του, Τζιοβάννι Ανιέλλι, στο Τορίνο το 1899, και να την μετατρέψει σε έναν διεθνή κολοσσό με 360.000 εργαζόμενους και κύκλο εργασιών 15 δισ. δολάρια. Επί των ημερών του, έφτασε να ελέγχει ο ίδιος το 4,4% του ΑΕΠ της Ιταλίας. Το προσωνύμιο «ο Δικηγόρος» (L' Avvocato) ο Τζιάννι το απέκτησε λόγω του πτυχίου Νομικής που είχε, αλλά ποτέ δεν το εξάσκησε, καθώς μπήκε απρόοπτα στην FIAT μετά τον θάνατο του πατέρα του, Εντουάρντο, σε αεροπορικό δυστύχημα το 1935, αναλαμβάνοντας διευθυντικές θέσεις σε νεαρή ηλικία. Ο Τζιάννι Ανιέλλι ήταν από τους πιο διάσημους πλέι-μπόι τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, αλλά και ο πιο καλοντυμένος άντρας, αφού με τις στυλιστικές του επιλογές άφησε εποχή στον χώρο της μόδας!
Sci-Hub

To Sci-hub είναι συνδυαστικό σύστημα αναζήτησης με σχετικό αποθετήριο που περιέχει επιστημονικές δημοσιεύσεις με πνευματικά δικαιώματα. Για την αναζήτησή τους οι χρήστες χρησιμοποιούν είτε την ηλεκτρονική διεύθυνση (url) ενός επιστημονικού άρθρου, είτε το doi, ή κάποιο κείμενο αναζήτησης το οποίο χρησιμοποιεί τους διακομιστές μεσολάβησης της Google και τα αποτελέσματα αναζήτησης του Μελετητή (Scholar) για να διαμορφώσει λειτουργικές συνδέσεις πρόσβασης σε υλικό με πνευματικά δικαιώματα

 Ιδρύθηκε το 2011 από την Καζάκα νευροεπιστήμονα Αλεξάντρα Ελμπακιάν με στόχο την ελεύθερη πρόσβαση σε επιστημονικές δημοσιεύσεις. Εκκινώντας από προσωπικά της βιώματα και οικονομικές δυσκολίες που συνάντησε στην ατομική της έρευνα, δημιούργησε το sci-hub.org, στο οποίο αυξήθηκαν εκθετικά με την πάροδο του χρόνου οι μεταφορτώσεις και οι ανακτήσεις χιλιάδων δημοσιεύσεων. Στα τέλη του 2015, το περιφερειακό δικαστήριο της Νέας Υόρκης διέταξε το κλείσιμο του αποθετηρίου και απαγόρευσε τη χρήση του sci-hub.org, κατόπιν μήνυσης του εκδοτικού οίκου Elsevier για παράνομη διακίνηση υλικού με πνευματικά δικαιώματα, Elsevier et al. κατά Sci-Hub et al.. Η Alexandra Elbakyan αποφάσισε να διεκδικήσει τη συνέχεια λειτουργίας του sci-hub στα δικαστήρια. Το όλο εγχείρημα επανήλθε σε σύντομο χρονικό διάστημα με domain .io. Ο δικτυακός τόπος είναι ρωσικός, αλλά έχει αρκετά κατατοπιστική φόρμα αναζήτησης στα Αγγλικά. Όλα τα έγγραφα που επιστρέφει η αναζήτηση μέσω του Google Scholar είναι ελεύθερα ανακτήσιμα. Το url που χρησιμοποιείται υποδεικνύει ότι στην πραγματικότητα ο αναζητητής δεν βρίσκεται στο domain της Google. To Sci-Hub προσθέτει το «.sci-hub.io» μετά το αρχικό domain, «scholar.google.com», καταλήγοντας στη διεύθυνση «scholar.google.com.sci-hub.io». Αν δεν επιθυμεί κανείς να χρησιμοποιήσει τη φόρμα αναζήτησης του Sci-Hub και γνωρίζει την ηλεκτρονική διεύθυνση της δημοσίευσης που τον ενδιαφέρει, μπορεί να μεταβεί απευθείας στις ιστοσελίδες των online περιοδικών εκδοτών. Προσθέτοντας το «sci-hub.io» μετά το domain «springer.com» (για παράδειγμα http://link.springer.com.sci-hub.io/journal/283), είναι δυνατόν να έχει πρόσβαση στην επιστημονική δημοσίευση που τον ενδιαφέρει. Επίσημος διαδικυακός τόπος Η διεύθυνση του Sci-Hub στο σκοτεινό διαδίκτυο μέσω Tor
Aral AG

Η Aral είναι εταιρεία καυσίμων αυτοκινήτων και πρατήρια βενζίνης, με έδρα το Μπόχουμ της Γερμανίας. Είναι παρούσα στη Γερμανία και το Λουξεμβούργο, αλλά στο παρελθόν διέθετε πρατήρια στις περισσότερες χώρες της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης. Ιδρύθηκε το 1898 ως «Westdeutsche Benzol-Verkaufs-Vereinigung GmbH». Η εταιρεία μετονομάστηκε σε Aral το 1924, μία επωνυμία που προέρχεται από τις γερμανικές λέξεις «ARomaten» και «ALiphaten», αναφερόμενες στα αρωματικά και αλειφατικά συστατικά που βρίσκονται στη βενζίνη, αντίστοιχα. Το σύνθημα της εταιρείας είναι alles super. Στις 15 Ιουλίου του 2001, συμφωνήθηκε ότι το 51% των μεριδίων στη Veba ΟΙ AG θα αποκτούσε η Deutsche BP AG. Την 1η Φεβρουαρίου του 2002, η εξαγορά ολοκληρώθηκε. Η επωνυμία Aral διατηρήθηκε, ενώ 650 σταθμοί BP στη Γερμανία μετονομάστηκαν σε Aral. 6 επώνυμα πρατήρια BP παρέμεναν σε λειτουργία στη Γερμανία για την προστασία των δικαιωμάτων της εταιρείας όσον αφορά την επωνυμία, ενώ αλλού, όπως σε Πολωνία και Αυστρία, τα πρατήρια Aral μετονομάστηκεν σε BP. Σε ορισμένες χώρες τα πρατήρια Aral πωλήθηκαν σε εθνικές εταιρείες.

 Η Aral προσφέρει διάφορα προϊόντα πετρελαίου. Εκτός από την κλασική βενζίνη, το πετρέλαιο κίνησης και τα λιπαντικά, διαθέτει φυσικό αέριο, υγραέριο όπως προπάνιο ή βουτάνιο, υγρό και αέριο υδρογόνο και πετρέλαιο θέρμανσης. Πολλά πρατήρια της Aral προσφέρουν ένα ευρύτερο φάσμα αντικειμένων, συχνά επίσης PetitBistro. Επιπλέον, εμπεριέχουν πλυντήριο αυτοκινήτων για τον καθαρισμό του εξωτερικού και του εσωτερικού αυτοκινήτων και οχημάτων. Για τις επιχειρήσεις, η Aral προσφέρει διαφορετικούς τύπους καρτών καυσίμων. Υπάρχει η Aral CardKomfort για τις μικρές επιχειρήσεις, η Aral CardPlus για τις μεγαλύτερες εταιρείες και η Aral CardTruck με πρόσθετες υπηρεσίες που σχετίζονται με φορτηγά.Σε μία μελέτη αποτύπωσης της ποιότητας των προσφορών και των υπηρεσιών προς τους πελάτες, στους σταθμούς φυσικού αερίου, η οποία πραγματοποιήθηκε από την Deutsche Gesellschaft für Verbraucherstudien (DtGV, Γερμανική Ένωση Μελέτης για τον Πελάτη) σε συνεργασία με τη N24, η Aral τερμάτισε 3η πίσω από την Q1 και την OIL. Το λογότυπο της εταιρείας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Κύριο στοιχείο του λογότυπου είναι το σχήμα ρόμβου, στο οποίο εμπεριέχεται η εκαστοτε επωνυμία της εταιρείας. Επίσημος ιστότοπος
Ναός Αγίου Ζαχαρία Ελευσίνας

Ο ναός του Αγίου Ζαχαρία είναι ένας μικρός μεταβυζαντινός ναός, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της Ελευσίνας, στην πλατεία Ηρώων και σε μικρή απόσταση από τον αρχαιολογικό χώρο της πόλης. Είναι μικρός σε μέγεθος και χτισμένος πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ομώνυμου πρωτοχριστιανικού ναού του 5ου αι. μ.Χ.

 Ο πρωτοχριστιανικός ναός αποκαλύφθηκε το 1928 από την ανασκαφή που διενήργησε ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης ήταν μία τρίκλιτη βασιλική με ημικυκλική αψίδα,15,70μ. μήκους x 15.40μ. πλάτους, με δύο κιονοστοιχίες αποτελούμενες από πέντε κίονες. Εκτός από τον κυρίως ναό, ο οποίος διέθετε δύο διαδοχικούς νάρθηκες, η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε επίσης ένα τετράγωνο βαπτιστήριο πρόσκτιστο στη βορειοδυτική πλευρά και στο κέντρο του υπάρχει σταυροειδής κολυμβήθρα χτισμένη με πλίνθους που φέρουν επένδυση από μαρμάρινες πλάκες, ενώ σώθηκε και επιγραφή που αναφέρει ως κτήτορα του βαπτιστηρίου τον "Αρτεμίσιο". Ο τύπος αυτός του βαπτιστηρίου μοιάζει με ανάλογα κτίσματα της Μικράς Ασίας και θεωρείται ότι φανερώνει την ύπαρξη σχέσεων μεταξύ της χριστιανικής κοινότητας της Ελευσίνας με άλλα χριστιανικά κέντρα. Στη βόρεια πλευρά του αρχικού ναού και ανατολικά του βαπτιστηρίου εντοπίστηκαν δύο συνεχόμενοι χώροι που ταυτίζονται ως αποδυτήριο και φωτιστήριο. Στην ανατολική πλευρά του μεσαίου κλίτους του ναού του 5ου αι. ανεγέρθηκε το μεταβυζαντινό εκκλησάκι το οποίο στη σημερινή μορφή του είναι μία μονόχωρη καμαροσκέπαστη βασιλική. Στη δυτική του πλευρά, πάνω από την είσοδο, υπάρχει κωδωνοστάσιο που αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη. Στην τοιχοποιία του έχουν ενσωματωθεί αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές που προέρχονται από τον παρακείμενο αρχαιολογικό χώρο του ιερού των αρχαίων ελευσίνιων μυστηρίων. Επίσης, ίδιας προέλευσης είναι και τα διάσπαρτα μέλη που βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο. Το Ιερό Βήμα του σημερινού ναού βρίσκεται στην ίδια θέση με αυτό του πρώτου ναού και χωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Το εσωτερικό του σήμερα κοσμείται με τοιχογραφίες της νεώτερης εποχής, ενώ η φορητή εικόνα του τιμώμενου Αγίου Ζαχαρία φέρει τη χρονολογία 1912. Ο ναός πανηγυρίζει στις 5 Σεπτεμβρίου. Σωτηρίου, Γ. «Αι παλαιοχριστιανικαί βασιλικαί της Ελλάδος», Αρχαιολογικής Εφημερίς, 1929. Αρχαιολογικό Δελτίο 24 (1969), σ. 98 Σφυρόερα, Βασ. Βλ. (2005). Ιστορία της Ελευσίνας, τ. Β΄, Από τη Βυζαντινή περίοδο μέχρι σήμερα (Β΄ έκδοση). Δήμος Ελευσίνος, σ. 12-14. Οι Μεταμορφώσεις του Ελευσινιακού Τοπίου, Αρχαιότητες και Σύγχρονη Πόλη, Κατάλογος Έκθεσης, 2011, επιμέλεια Καλλιόπη Παπαγγελή, Ελένη-Άννα Ευθυμίου-Χλέπα, σ. 44. Ανακτήθηκε 18/1/2016 Ο Άγιος Ζαχαρίας (βίντεο) Δήμος Ελευσίνας, Ο Άγιος ΖαχαρίαςΑνακτήθηκε 18/1/2016
Αμάλιγια Σαρογιάν

Η Αμάλιγια Σαρογιάν (αρμενικά: Ամալյա Շառոյան, 19 Ιουνίου 1988) είναι Αρμένια αθλήτρια και προπονήτρια στίβου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει συμμετάσχει σε μεγάλες διοργανώσεις όπως Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ανοικτού και Κλειστού Στίβου, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μέσα από διάφορα αγωνίσματα (200 μέτρα, 400 μέτρα, 100 και 400 μέτρα μετ' εμποδίων, άλμα εις μήκος κ.ά.).

 Γεννήθηκε το 1988 στο Γερεβάν της Αρμενίας και εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε διεθνή διοργάνωση το 2007, στο πλαίσιο της Β΄ Κατηγορίας του Μπρούνο Ζάουλι, αγωνιζόμενη στα αθλήματα των 400 μέτρων μετ' εμποδίων και των σκυταλοδρομιών 4x100 μέτρων και 4x400 μέτρων. Το 2010 έλαβε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου που διεξήχθη στη Βαρκελώνη, όπου κατετάγη τελευταία ανάμεσα σε 32 αθλήτριες στο αγώνισμα των 400 μ. μετ' εμποδίων. Το 2011 συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στην κούρσα των 400 μέτρων χωρίς να καταφέρει να διακριθεί και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Νταεγού, όπου σημείωσε εθνικό ρεκόρ στα 400 μ. μετ' εμποδίων. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε διάφορες διοργανώσεις μέσα από τα αγωνίσματα των 400 μ. και 400 μ. μετ' εμποδίων, ενώ το 2016 έλαβε μέρος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες αγωνιζόμενη στο άλμα εις μήκος. Εκεί, κατέλαβε την 35η θέση ανάμεσα σε 38 αθλήτριες έχοντας καλύτερο άλμα στα 5,95 μέτρα. Από το 2018 εργάζεται ως επαγγελματίας προπονήτρια στη Γερμανία.
Κάστρο του Υμηττού

Το Κάστρο του Υμηττού είναι ιστορικό κτήριο της Αθήνας που βρίσκεται στο δήμο Δάφνης-Υμηττού. Η ονομασία του προέρχεται από το μπλόκο που συνέβη στις 29 Απριλίου του 1944 και τη σθεναρή αντίσταση που προέβαλαν 3 εγκλωβισμένοι νεαροί ΕΛΑΣίτες, απέναντι σε δύναμη Γερμανών, ταγματασφαλιτών και μονάδων του μηχανοκίνητου της Ειδικής Ασφάλειας.

 Τα ξημερώματα της 29ης Απριλίου του 1944, μονάδες του Μηχανοκίνητου τμήματος της Ειδικής Ασφάλειας και των Ταγμάτων Ασφαλείας, συνοδευόμενες από μικρή δύναμη Γερμανών εγκλώβισαν στη περιοχή της Γούβας, σε ένα μικρό σπίτι το οποίο λειτουργούσε ως αποθήκη οπλισμού για το δεύτερο τάγμα Βύρωνα-Γούβας, τρία νεαρά στελέχη του ΕΛΑΣ. Οι Δημήτρης Αυγέρης (διοικητής του ΕΛΑΣ Υμηττού) Κώστας Φολτόπουλος και Θάνος Κιοκμενίδης, όντας περικυκλωμένοι, αντιστάθηκαν στις κατοχικές δυνάμεις χρησιμοποιώντας τον εξοπλισμό της αποθήκης, όπως υποπολυβόλα sten. Μετά από αρκετές ώρες, οι ΕΛΑΣίτες έπεσαν μαχόμενοι και τα πτώματα τους εκτέθηκαν σε κοινή θέα. Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού Νίτσα Αντωνίου και ο σύζυγος της Επαμεινώνδας Αντωνίου, αμφότεροι στελέχη των εαμικών οργανώσεων, εκτελέστηκαν από την ΟΠΛΑ Υμηττού, καθώς θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την προδοσία της αποθήκης στις κατοχικές δυνάμεις. Ο Δήμος Δάφνης–Υμηττού τιμά κάθε χρόνο τους τρεις πεσόντες με εκδήλωση στην Πλατεία Υμηττού και πορεία στο Κάστρο.
Google Earth

Google Earth ονομάζεται το πρόγραμμα γραφικής απεικόνισης της Γης το οποίο είναι διαθέσιμο στο Διαδίκτυο. Κατασκευάστηκε από την εταιρεία Keyhole Inc. με το όνομα Earth Viewer 3D. Όταν η εταιρεία αγοράστηκε από την Google το 2004, πήρε το σημερινό του όνομα. Το πρόγραμμα συνθέτει εικόνες και πληροφορίες από δορυφορικές φωτογραφίες, αεροφωτογραφίες, στοιχεία GIS και από πολλές πηγές σε επάλληλα στρώματα (που τα ονομάζει «επίπεδα» - στα αγγλικά levels), με σημαντική ευκολία χρήσης. Τα επίπεδα αυτά έχουν αφενός πληροφορίες που εισήγαγε η Google όπως πληροφορίες χάρτη με ονομασίες δρόμων ("Δρόμοι"), πληροφορίες για τον καιρό αλλά και πολλές άλλες πληροφορίες που προσθέτουν οι χρήστες του συστήματος όπως τρισδιάστατα κτίρια για αρκετές περιοχές / πόλεις του κόσμου με εργαλεία όπως τον Δημιουργό Κτιρίων, φωτογραφίες, τοπικές πληροφορίες.

 Η ανάλυση και η ηλικία των εικόνων ποικίλλουν. Οι φωτογραφίες είναι συνήθως από το 2004 ή και νωρίτερα με την ανάλυση να κυμαίνεται από 15 μέτρα για μεγάλο μέρος των ΗΠΑ, το ένα μέτρο (για πολλές ευρωπαϊκές χώρες) μέχρι και 15-30 εκατοστά για πόλεις όπως το Βερολίνο ή η Ζυρίχη. Επιπρόσθετη λειτουργία του προγράμματος είναι to το Timelapse, μια λειτουργία προβολής βίντεο της Γης στην πάροδο του χρόνου, η χρήση του οποίου προσφέρει τη δυνατότητα προβολής της επιφάνειας της Γης όπως καταγράφηκε από δορυφορικά πλάνα κατά το διάστημα 1984 με 2020. Με αυτόν τον τρόπο παρατηρούνται οι μεταβολές στην αστική εξάπλωση, την αποδάσωση και το λιώσιμο των πάγων. Στην πράξη το πρόγραμμα μπορεί να λειτουργήσει σε όλα τα συνηθισμένα υπολογιστικά συστήματα. Το Google Earth διατίθεται για τα ακόλουθα λειτουργικά συστήματα: Windows για τις εκδόσεις του λειτουργικού από Windows 2000 και πάνω. Linux για έκδοση πυρήνα 2.4 και πάνω. Mac OS X για εκδόσεις του λειτουργικού από 10.3.9 και πάνω. Ορισμένα χαρακτηριστικά του προγράματος απουσιάζουν από την έκδοση για OS X. FreeBSD με Linux emulation.Όλες οι εκδόσεις απαιτούν έναν σχετικά πρόσφατο υπολογιστή με επεξεργαστή άνω των 500 MHz, περισσότερα από 128 MB μνήμης, κάρτα γραφικών με τουλάχιστον 16 MB μνήμης και γρήγορη σύνδεση με το Διαδίκτυο. Αν και το πρόγραμμα είναι δωρεάν διαθέσιμο σε όλους, οι εικόνες από το πρόγραμμα βρίσκονται κάτω από πνευματικά δικαιώματα και δεν είναι ελεύθερες για διανομή. Σαν αποτέλεσμα, δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν εικόνες από το Google Earth σε εγχειρήματα όπως η Wikipedia που απαιτούν ελεύθερη άδεια με δυνατότητα τροποποίησης και εμπορικής εκμετάλλευσης. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούνται εικόνες από άλλες πηγές όπως το NASA World Wind. NASA World Wind
Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής

Η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής συστάθηκε το 1923 σύμφωνα με το άρθρο 11 της Σύμβασης της Λωζάνης, με έδρα την Κωνσταντινούπολη. Αποτελούνταν από έντεκα μέλη, 4 Έλληνες, 4 Τούρκους και 3 μέλη που ήταν πολίτες κρατών που διατηρούσαν ουδέτερη στάση στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) των χωρών. Ήταν υπεύθυνη για τον προσδιορισμό του τρόπου μετανάστευσης των προσφύγων και για την εκτίμηση των ακίνητων περιουσιών των ανταλλάξιμων προσφύγων. Η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής δεν πρέπει να συγχέεται με την Μικτή Επιτροπή που ιδρύθηκε το 1914 στην Ελλάδα, η οποία θα διευθετούσε τα ζητήματα περί ανταλλαγής προσφύγων, ωστόσο δεν λειτούργησε λόγω της συμμετοχής στην Τουρκίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1914.

 Η συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, ύστερα από πρόταση που έγινε από τον Αντιπρόσωπο της Αγγλίας λόρδο Κάρζον και τον Πρώτο Ύπατο Αρμοστή για τους πρόσφυγες Φρίντιοφ Νάνσεν, αποφάσισε την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών. Εκατομμύρια Έλληνες Χριστιανοί από την Ανατολή και την Ανατολική Θράκη αλλά και Μουσουλμάνοι από την ηπειρωτική χώρα και τα νησιά του Αιγαίου εγκατέλειψαν οριστικά τα πάτρια εδάφη τους και μεταφέρθηκαν σε άγνωστους γι' αυτούς τόπους. Παρόλα αυτά, οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης εξαιρούνταν από αυτή την ανταλλαγή. Σε διάστημα ενός μήνα να συσταθεί η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής με έδρα την Τουρκία ή την Ελλάδα με 4 μέλη από τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη, 3 εκλεγόμενα από το Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών που θα προέρχονται από χώρες που δεν συμμετείχαν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προεδρεία θα πραγματοποιείται διαδοχικά από έναν από αυτά τα 3 μέλη. Η Επιτροπή μπορεί να συνιστά όποτε επιθυμεί υποεπιτροπές που θα συνδράμουν στο έργο της και θα λειτουργούν με τις διαταγές της. Καθεμία από αυτές θα αποτελείται από έναν Τούρκο από έναν Έλληνα και έναν ουδέτερο πρόεδρο που θα επιλέξει η Επιτροπή. Διευκόλυνση μετανάστευσης και εκκαθάριση της κινητής και ακίνητης περιουσίας. Λειτουργία και επίλυση κάθε ζητήματος με βάση τα μέτρα της Σύμβασης. Οι αποφάσεις της θα λαμβάνονται από την πλειοψηφία. Η Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής θα εκτιμήσει σε χρυσή αξία την κινητή και ακίνητη περιουσία των προσφύγων, αφού πρώτα εξετάσει τους ενδιαφερόμενους. Η Συνθήκη της Λοζάνης Ανταλλάξιμοι πρόσφυγες
Ελεύθεροι σπόροι

Οι ελεύθεροι σπόροι είναι οι σπόροι εκείνοι που δεν καλύπτονται από πνευματικά δικαιώματα. Αποτελούν προϋπόθεση διατροφικής ανεξαρτησίας και ενισχύουν σημαντικά το βαθμό αυτάρκειας. Σε αντίθεση με τις εμπορικές ποικιλίες οι παραδοσιακές τοπικές ποικιλίες είναι αυτές που έχουν ευρεία γενετική βάση γι αυτό εξελίσσονται, δηλαδή προσαρμόζονται όταν καλλιεργούνται. Η ιδιότητα αυτή μας προσφέρει επισιτιστική ασφάλεια ειδικά σε εποχή κλιματικής αλλαγής. Η εξέλιξη είναι η συνέχεια της ζωής. Η πλειονότητα των αγροτών στην Ελλάδα δεν κρατά σπόρο για την επόμενη χρονιά αλλά τον αγοράζει κάθε χρόνο από εταιρείες. Η διατροφή των ζώων στην Ελλάδα βασίζεται και αυτή σε εμπορικούς σπόρους αλλά και σε εισαγόμενους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Ο καταναλωτής που αγοράζει παράγωγα ζώων (κρέας , αυγά, γάλα, τυριά, γιαούρτι) δεν γνωρίζει αν αυτά τα ζώα τρέφονται με γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ) εκτός αν είναι προϊόντα βιολογικής γεωργίας όπου η χρήση ΓΤΟ απαγορεύεται.

 Στην Ευρώπη διευρύνεται η τάση για διατροφή με τοπικά είδη φυτικής και ζωικής παραγωγής, όχι μόνο όσον αφορά τις μικρές αποστάσεις και το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα, αλλά και το ντόπιο γενετικό υλικό. Μεγάλο μέρος των ευρωπαίων καταναλωτών έχουν αρχίσει να ενδιαφέρονται για είδη που προέρχονται από ντόπιες ποικιλίες φυτών και ράτσες ζώων, γιατί έτσι εξασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα και αντοχή.Και σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο από την Παγκόσμια Συμμαχία για το μέλλον των τροφίμων (Global Alliance for the Future of Food ) αναφέρει ότι για να εξασφαλιστεί ένας ικανοποιητικός εφοδιασμός τροφίμων, οι αγρότες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση στους σπόρους , στην ανταλλαγή και στη βελτίωση των σπόρων, και να έχουν μια φωνή στη διαμόρφωση της πολιτικής για τους σπόρους.Εδώ και πολλά χρόνια η δρ. Βαντάνα Σίβα αγωνίζεται για την ελευθερία των αγροτών και των σπόρων, ώστε να μην καταστρέψει ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός την ελευθερία της ζωής. "Δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο που πέντε γιγαντιαίες εταιρίες ελέγχουν την υγεία και την τροφή μας". Η συμμετοχική φυτική βελτίωση αφορά σε συνεργασία αγροτών με πανεπιστήμια. Τέτοια προγράμματα ήδη διεξάγονται στη Γαλλία και Ιταλία και στοχεύουν στην περαιτέρω βελτίωση των τοπικών ποικιλιών κυρίως για τη βιολογική γεωργία. Τα συμμετοχικά προγράμματα επαναφέρουν τη δημιουργικότητα του αγρότη και σε συνεργασία με το δημόσιο πανεπιστήμιο παράγουν προσαρμοσμένα αποτελέσματα κατάλληλα για εμπορική αξιοποίηση. Τα δικαιώματα μπορούν να παραμένουν στον δημόσιο τομέα.
Γιουτούρνα

Στην Θρησκεία στην αρχαία Ρώμη και στην Ρωμαϊκή μυθολογία η Γιουτούρνα (Juturna) ήταν μιά από τις Ρωμαϊκές θεότητες που προστάτευαν τα Πηγάδια και τις Πηγές Υδάτων. Ήταν αδελφή της Τούρνους (Turnus), μητέρα του Φόντους (Fontus) τον οποίο απέκτησε από τον Ιανό. Σύμφωνα με μερικούς μύθους η Γιουτούρνα, αρχαία Λατινική θεότητα των πηγών που μεταμορφώθηκε από τον ύπατο θεό Γιούπιτερ σε μιά από τις Νύμφες ή τις Ναϊάδες. Ο Γιούπιτερ της παρέδωσε δύο ιερές πηγές στην Αρχαία Ρώμη, μία στο Λαβίνιο στο Λάτιο και μία δεύτερη στον ναό της Βέστα στην Ρωμαϊκή Αγορά. Η Γιουτούρνα είχε σύμφωνα με τον θρύλο είχε μια λίμνη δίπλα από το δεύτερο πηγάδι με ευρύτερες θεραπευτικές ιδιότητες, στην λίμνη αυτή οι Διόσκουροι πότισαν τα άλογα τους μετά την Ρωμαϊκή νίκη (496 π.Χ.)

 Holloway, Robert Ross. "The lady of the denarius," Numismatica e antichità classiche: quaderni ticinesi 1995 24: 207–215. Jaakko, Aronen. "Iuturna, Carmenta, e Mater Larum. Un rapporto arcaico tra mito, calendario e topografia." Opuscula Instituti Romani Finlandiae 4 1989 (Roma Bardi), 65–88. Lacus Iuturnae in http://penelope.uchicago.edu/~grout/encyclopaedia_romana/romanforum/lacusjuturnae.html Manning, Craig. "Nemean X and the Juturna-episode in Aeneid XII", Classical World 81 (1988) 221–2. Steinby, Eva Margareta. "Lacus Iuturnae 1982-1983," in Roma. Archeologia nel centro I: L’area archeologica centrale. 1985, 73–92. Ziolkowski, Adam. "Les temples A et C du Largo Argentina. Quelques considérations," Mélanges de l'Ecole française de Rome 98 1986: 623–641. Ancient sources include: Varro De ling. Lat. 1, c. 10; Ovid, Fasti, 1, v. 708, l.2 v. 585; Vergil, Aeneid 12, v. 139 (and Servian notes); Cicero, Cluent. 36; Arnobius of Sicca, Adversus gentes 3, 29 Levi, Peter, Virgil, His Life and Times, Duckworth 1998.p. 219. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Juturna στο Wikimedia Commons
Τσούπρια

Η Τσούπρια (μτφ : "Γέφυρα") (σερβικά : Ћуприја) είναι πόλη της κεντρικής Σερβίας, έδρα του ομώνυμου δήμου στην περιφέρεια Πομοράβσκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 20.585 κατοίκους. Απέχει 145 χλμ. από το Βελιγράδι και 90 χλμ. από την Νις. Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Ραβανίσα και τον Βελίκα Μόραβα.

 Στην περιοχή που βρίσκεται η Τσούπρια οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει τον οικισμό "Horreum Margi", ένας εμπορικός σταθμός σε στρατηγικό σημείο. Η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό κέντρο της περιοχής, η μεγαλύτερη πόλη της Άνω Μοισίας, κι ήταν γνωστή σαν η σιταποθήκη του Μοράβα. Οι Ρωμαίοι έχτισαν πρώτη φορά και γέφυρα στο σημείο. Η πόλη καταστράφηκε από τους Ούννους τον 5ο αιώνα για να ανακατασκευαστεί από τον Ιουστινιανό Α΄ τον 6ο αιώνα μ.Χ.. Κατά την διάρκεια της Οθωμανομανοκρατίας αποτελούσε σημαντικό σταθμό για τους ταξιδιώτες που πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Τον 17ο αιώνα ο Μεχμέτ Πασάς Τσουπρία έχτισε γέφυρα και από αυτήν πήρε το σημερινό της όνομα. Από το 1459 αποτελούσε έδρα του Ναχαγιέ Τσούπρισκα και συνέχισε από το 1818 έως στα 1833 στα πλαίσια του Πριγκιπάτου της Σερβίας. Στην Τσούπρια ζουν 16.558 ενήλικοι και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,1 χρόνια (38,6 για τους άνδρες και 41,5 για τις γυναίκες). Έχει 6.891 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,98. Σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους, σύμφωνα με την απογραφή του 2002 . 1948 = 9.609 1953 = 11.967 1961 = 14.053 1971 = 17.564 1981 = 20.547 1991 = 21.367 1991 = 20.624 2002 = 20.585 Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-) Сателитска мапа (-{Wikimapia}-) Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-) План насеља на мапи (-{Mapquest}-) Ћуприја као на длану
Ναϊάδες

Στην ελληνική μυθολογία οι Ναϊάδες ήταν νύμφες των γλυκών νερών, πηγών (κρηνών), ποταμών, λιμνών. Αναλόγως του τύπου ονομάζονταν Πηγαίες, Κρηναίες ή Κρηνίδες, Ποταμίδες, Λιμνάδες ή Λιμνακίδες, Ελειονόμοι κτλ. Περιγραφές των Ναϊάδων βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, στη βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, Θεογονία του Ησιόδου και στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου.

 Ο Όμηρος τις θεωρεί κόρες του Δία ως θεού των νεφών και τις παρουσιάζει να δέχονται Θείες τιμές. Ήταν προσκαλεσμένες στον Όλυμπο και συμμετείχαν στα Θεία συμβούλια. Οι κατοικίες τους βρίσκονταν σε παραποτάμιους χώρους, τα δε ειδικότερα ονόματα τους τα λάμβαναν από τους ποταμούς στους οποίους κατοικούσαν. Αποδίδονταν σε αυτές, όπως και στο νερό, μαντικές και ιαματικές ικανότητες. Πίστευαν επίσης ότι αν ένα νεαρό αγόρι ή κορίτσι πέθαινε κοντά στα νερά που βρίσκονταν σε τρυφερή ηλικία, οι ναϊάδες ή άλλες νύμφες τα άρπαζαν. Οι Ναϊάδες έδιναν τον έρωτα τους αδιακρίτως στους Θεούς και στους ανθρώπους, ιδίως σε ωραίους νέους, και από αυτή την ένωση γεννιούνταν ήρωες, μεγάλοι καλλιτέχνες, ποιητές και σοφοί. Τιμωρούσαν όμως με σκληρότητα τις απιστίες αυτών που είχαν συνδεθεί μαζί τους. Αποτελούσαν, μαζί με τους Σάτυρους, την τιμητική συνοδεία του Διονύσου κατά τις εορτές του. Σε καμία από τις γιορτές Θεών που ευνοούσαν την γονιμότητα δεν έμεναν αμέτοχες. Παριστάνονταν συνήθως σε αγγεία να αντλούν ή να φέρνουν εντός δοχείου νερό ή κρατώντας κομψά όστρακα. Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις Ησίοδος, Θεογονία Οβίδιος, Μεταμορφώσεις ΟΙ Ναϊάδες
Δόξα Πολεμιδιών

Η Δόξα Πολεμιδιών είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τα Κάτω Πολεμίδια της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα έχει πέντε συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.

 Η Δόξα Πολεμιδιών ιδρύθηκε το 1958. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ). Το 1988 εντάχθηκε στη Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη συμμετοχή της στη Δ΄ κατηγορία, την περίοδο 1988-89, τερμάτισε στην τρίτη θέση του ομίλου της. Την περίοδο 1989-90 τερμάτισε στην έβδομη θέση και την περίοδο 1990-91 στη δωδέκατη θέση. Ακολούθησε η όγδοη θέση της περιόδου 1991-92.Η περίοδος 1992-93 ήταν η τελευταία που η Δ΄ κατηγορία διεξαγόταν με ομίλους και έτσι οι περισσότερες ομάδες των ομίλων της περιόδου αυτής υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Η Δόξα τερμάτισε στην όγδοη θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Από τότε συμμετέχει στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η Δόξα συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ: Πρωταθλήτρια (2): 1970-71, 1996-97Κύπελλο ΕΠΟΛ:Κυπελλούχος (1): 1998-99Β΄ κατηγορία ΕΠΟΛ: Πρωταθλήτρια (1): 2014-15 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Δόξα Πολεμιδιών, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Μακρυχώρι Καρδίτσας

Το Μακρυχώρι βρίσκεται κτισμένο στο βορειοανατολικό μέρος του νομού Καρδίτσας σε υψόμετρο 96 μέτρα και απέχει 14 χλμ. περίπου από την πρωτεύουσα του νομού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μακρυχωρίου, που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Κάμπου του Δήμου Καρδίτσας. Κατά την Απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού ανερχόταν σε 822 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία και ειδικότερα με την καλλιέργεια βαμβακιού. Σημαντικά αξιοθέατα θεωρούνται το δίτοξο γεφυρι του Μακρυχωρίου στον Πάμισο ποταμό και η "μαγούλα" (χαμηλός γήλοφος) στα Ν -ΝΑ του χωριού με ευρήματα της Μέσης Νεολιθικής περιόδου. Στο χωριό εδρεύει το ποδοσφαιρικό σώματειο Απόλλων Μακρυχωρίου που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ'εθνικής.

 Διατηρεί το όνομά του από τον 11ο αιώνα και αναφέρεται ως οικισμός στην τουρκική απογραφή του 1454 - 1455 καθώς και στα μέσα του 17ου αιώνα. Στη σημερινή του θέση κτίστηκε το 1920. Πριν οι κατοικίες βρίσκονταν διάσπαρτες στην περιοχή Μπλιούρη, την οποία διασχίζει ο ποταμός Καλέντζης. Τη χειμερινή περίοδο τα νερά του ποταμού κατέκλυζαν την περιοχή και οι κάτοικοι για να αποφύγουν τις πλημμύρες αναγκαζόταν να κτίζουν τις οικίες τους σε διάφορα υψώματα, με αποτέλεσμα αυτές να βρίσκονται μακριά η μία από την άλλη και το χωριό να καταλαμβάνει μια μεγάλη, μακρόστενη έκταση από την οποία φαίνεται ότι πήρε την ονομασία του το χωριό. Το χωριό συστάθηκε ως αυτοτελής κοινότητα το 1912, έως τότε ανήκε στο Δήμο Τιτανίου. Το 1924 έγινε απαλλοτρίωση και μοιράστηκαν τα χωράφια στους κατοίκους με κλήρωση. Τοπική Κοινότητα Μακρυχωρίου από το Δήμο Καρδίτσας Μαγούλα Μακρυχωρίου Αρχειοθετήθηκε 2017-09-06 στο Wayback Machine. από το http://ldepka.culture.gr Αρχειοθετήθηκε 2017-10-25 στο Wayback Machine.
Isetta

Η Isetta ήταν, πιθανόν, το πρώτο μικροσκοπικό αυτοκίνητο που παρουσιάστηκε, δημιουργία της ιταλικής εταιρείας ISO. Το αυτοκίνητο πρωτο-κυκλοφόρησε το 1953, και πολλές εταιρείες ενδιαφέρθηκαν για την παραγωγή του. Η ιταλική εταιρεία πούλησε τα δικαιώματα κατασκευής του και σύντομα κυκλοφόρησαν το γαλλικό VELAM Isetta το αργεντίνικο De Carlo, το βραζιλιάνικο Romi-Isetta και άλλα. Το 1955 η BMW εξαγόρασε τα πλήρη δικαιώματα, και παρήγαγε την BMW Isetta. Λόγω του σχήματος του σαν αυγό και των παραθύρων που μοιάζουν με φυσαλίδες, έγινε γνωστό ως αυτοκίνητο με φούσκες, όνομα που δόθηκε επίσης σε άλλα παρόμοια οχήματα. Το 1955, η BMW η Isetta έγινε το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στον κόσμο που πέτυχε κατανάλωση καυσίμου 3λ/100 χλμ. Ήταν το μονοκύλινδρο αυτοκίνητο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, με 161.728 πωλήσεις.

 Το αυτοκίνητο προέρχεται από την ιταλική εταιρεία Iso SpA . Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η εταιρεία κατασκεύαζε ψυγεία, μηχανοκίνητα σκούτερ και μικρά τρίτροχα φορτηγά. Ο ιδιοκτήτης του Iso, Renzo Rivolta, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μικρό αυτοκίνητο για μαζική διανομή. Μέχρι το 1952 οι μηχανικοί Ermenegildo Preti και Pierluigi Raggi είχαν σχεδιάσει ένα μικρό αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε τον κινητήρα της μοτοσικλέτας του Iso Moto 200 και το ονόμασε Isetta. Το Isetta προκάλεσε αίσθηση όταν παρουσιάστηκε στον Τύπο αυτοκινήτου στο Τορίνο τον Νοέμβριο του 1953. Δεν έμοιαζε με τίποτα προηγούμενο. Ήταν πολύ μικρό (μήκος 2,29μ και πλάτος 1,37μ) και σε σχήμα αυγού, με παράθυρα τύπου φυσαλίδων, ολόκληρο το μπροστινό τμήμα του αυτοκινήτου ανοίγει προς τα έξω για να επιτρέπεται η είσοδος. Σε περίπτωση ατυχήματος, ο οδηγός και ο επιβάτης έπρεπε να βγουν από την πάνινη ηλιοροφή. Το τιμόνι και ο πίνακας οργάνων αιωρούνται προς τα έξω με την ενιαία πόρτα, απλοποιώντας την πρόσβαση στο μονό πάγκο. Το κάθισμα παρείχε λογική άνεση για δύο επιβάτες, και ίσως ένα μικρό παιδί. Πίσω από το κάθισμα υπήρχε ένα μεγάλο ράφι δεμάτων με έναν εφεδρικό τροχό που βρισκόταν από κάτω. Η θέρμανση ήταν προαιρετική και ο εξαερισμός παρείχε άνοιγμα της υφασμάτινης ηλιοροφής. Μια εκσυγχρονισμένη αντιγραφή της Isetta παρουσιάστηκε το 2016 από την ελβετική εταιρεία Micro Mobility Systems, με την επωνυμία Microlino. Το Microlino είναι ηλεκτροκίνητο, και χωράει 1,2 επιβάτες. Οι πρώτες παραδόσεις αναμένονται το 2023.
Μαρία Λουίζα της Έσσης-Κάσσελ

Η Μαρία Λουίζα (γερμ. Marie Louise von Hessen-Kassel, 7 Φεβρουαρίου 1688 - 9 Απριλίου 1765) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Οράγγης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου της Έσσης-Κάσσελ και της Μαρίας Αμαλίας Κέττλερ, κόρης του Ιακώβου, Δούκα της Κουρλάνδης. Παντρεύτηκε το 1709 τον Ιωάννη Γουλιέλμο Φρίζο της Οράγγης και είχε τέκνα: Αμαλία 1710-1777, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Γουλιέλμος Δ΄ 1711-1751, Πρίγκιπας της Οράγγης. Baker-Smith, Veronica P. M. (1995). A Life of Anne of Hanover, Princess Royal. Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-10198-5. Rowen, Herbert H. (1990). The Princes of Orange: The Stadholders in the Dutch Republic. Cambridge University Press. ISBN 0-521-39653-0. van Eijnatten, Joris (2003). Liberty and concord in the United Provinces: religious toleration and the public in the eighteenth-century Netherlands. Leiden: Brill. ISBN 978-9004128439. van Loon, Hendrik Willem (1913). The fall of the Dutch republic. Boston and New York: Houghton Mifflin Company.
Μαργαρίτα της Λωρραίνης, δούκισσα της Ορλεάνης

Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite de Lorraine (22 Ιουλίου 1615 - 13 Απριλίου 1672) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορελάνης.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου Β΄ δούκα της Λωρραίνης και της Χριστίνας, κόρης του Παύλου κόμη του Ζαλμ. Παντρεύτηκε το 1632 τον Γκαστόν των Βουρόνων δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνα: Μαργαρίτα-Λουίζα 1645–1721, παντρεύτηκε τον Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων μεγάλο δούκα της Τοσκάνης. Ελισάβετ-Μαργαρίτα 1646–1696, παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ιωσήφ του Οίκου της Λωρραίνης δούκα του Γκιζ. Φραγκίσκη-Μαγδαληνή 1648–1664, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β΄ δούκα της Σαβοΐας. Ιωάννης-Γκαστόν 1560-1652, Μαρία-Άννα 1652-1656, απεβίωσαν το πολύ 4 ετών. Velde, François. Heraldica.org. Morganatic and Secret Marriages in the French Royal Family. Royal Consent: the case of Gaston d'Orléans. Retrieved 27 February 2010
Μάρκος Αμπίβουλος

Ο Μάρκος Αμπίβουλος ή Μάρκος Αμπίβιος ήταν ο δεύτερος Ρωμαίος επίτροπος της Ιουδαίας(9-12). Ανήκε και αυτός στην τάξη των ιππέων όπως και ο προκατοχός του Κωπώνιος.

 Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός που συνέβη κατά την διάρκεια της θητείας του Μάρκου Αμπίβουλου ήταν ο θάνατος της αδελφής του Ηρώδη Σαλώμης το 10. Όταν ο Ηρώδης πέθανε άφησε στην Σαλώμη μεταξύ άλλων και τις πόλεις Ιαμνεία, Άζωτο και Φασαηλίδα. Η διαθήκη αυτή είχε επικυρωθεί κατόπιν από τον Οκταβιανό Αύγουστο.Η κυριαρχία της Σαλώμης ήταν όμως τυπική. Τα εδάφη αυτά βρίσκονταν υπό την δικαιοδοσία του Ηρώδη Αρχέλαου. Η Σαλώμη πεθαίνοντας κληροδότησε αυτές τις πόλεις στην σύζυγο του Αύγουστου Λίβια. Έτσι οι πόλεις αυτές, πέρασαν και τυπικά πλέον στην δικαιοδοσία του Ρωμαίου επιτρόπου. Ο Μάρκος Αμπίβουλος αντικαταστάθηκε το 12 από τον Άννιο Ρούφο. Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαικού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι ΄Ελληνες» Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ρόπς Ν. Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού Εκδόσεις Παπαδήμα 2005
Έρικ Πίτερσον

Ο Έρικ Πίτερσον (αγγλ. Eric Peterson) είναι Αμερικανός κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως κιθαρίστας των Testament, ενώ έχει δημιουργήσει και το black metal συγκρότημα Dragonlord.

 Ο Πίτερσον γεννήθηκε το 1964 στην Αλαμέντα της Καλιφόρνια και μεγάλωσε στο Λαφαγέτ της ίδιας πολιτείας, όντας σουηδόμεξικανικής καταγωγής. Κύριες μουσικές επιρροές του ήταν οι Black Sabbath, Led Zeppelin και Creedence Clearwater Revival. Κατά τα εφηβικά του χρόνια γνώρισε το heavy metal, όταν ήλθε σε επαφή με τον ομώνυμο δίσκο των Iron Maiden, το "Killing Machine" των Judas Priest και το "Tokyo Tapes" των Scorpions. Πρότυπο κιθαρίστα για τον Πίτερσον αποτέλεσε ο Μίκαελ Σένκερ των UFO και ο Ούλι Τζον Ροθ των Scorpions, όπως και οι κιθαρίστες των Iron Maiden και Judas Priest. Εκτός από μερικά μαθήματα κιθάρας, είναι κατά κύριο λόγο, αυτοδίδακτος. Το 1983, δημιούργησε τους Legacy μαζί με τον μπασίστα Γκρεγκ Κρίστιαν, τον τραγουδιστή Ντέρικ Ραμίρεζ και το ντράμερ Μάικ Ρονσέτ. Λίγους μήνες αργότερα, ο Στηβ Σόουζα αντικατέστησε τον Ραμίρεζ και στο συγκρότημα εντάχθηκε ο κιθαρίστας Άλεξ Σκόλνικ, ο οποίος αποτέλεσε το δίδυμο κιθαριστών του συγκροτήματος μαζί με τον Πίτερσον. Το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε Testament και με τον Τσακ Μπίλι στα φωνητικά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο-άλμπουμ τους με τίτλο "The Legacy". Ακολούθησαν τέσσερα ακόμη άλμπουμ μέχρι το "The Ritual" του 1992, πριν ο Σκόλνικ και ο ντράμερ Λούι Κλεμέντε αποχωρήσουν. Την κιθάρα ανέλαβε ο Γκλεν Αλβελάις και στη συνέχεια ο Τζέιμς Μέρφι αποτέλεσε το δίδυμο κιθαριστών μαζί με τον Πίτερσον. Νέα κυκλοφορία ήταν το "Low" του 1994, ενώ ο Αλβελάις επέστρεψε για το "Demonic", τρία χρόνια αργότερα. Μετά το "The Gathering" του 1999, ο Σκόλνικ επέστρεψε στο συγκρότημα για την ηχογράφηση των δίσκων "The Formation of Damnation" (2008) και "Dark Roots of Earth" (2012), τους πιο επιτυχημένους, εμπορικά, δίσκους του συγκροτήματος. Ο Πίτερσον υπήρξε ο ρυθμικός κιθαρίστας του συγκροτήματος δίπλα στην σόλο κιθάρα του Σκόλνικ, ενώ υπήρξε βασικός κιθαρίστας του συγκροτήματος στα "Low" και "Demonic". Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, ο Πίτερσον σχημάτισε τους Dragonlord με τους οποίους κυκλοφόρησε τους δίσκους "Rapture" (2001) και "Black Wings of Destiny" (2005). Έχει, επίσης, συμμετάσχει σε δίσκους των Lunaris, Old Man's Child και Vicious Rumors. Ο Πίτερσον είχε παντρευτεί την πρώην σύζυγο του κιθαρίστα Κερκ Χάμμετ, Ρεμπέκα, με την οποία απέκτησε ένα παιδί πριν πάρει διαζύγιο. Eric Peterson - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Eric Peterson | Dean Guitars eric peterson - Testament
359

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 359 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 359 (CCCLIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ευσεβίου και Υπατίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1112 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 359 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Το Εβραϊκό ημερολόγιο εξελίσσεται στη σύγχρονη μορφή του. Ο Βασιλιάς Σαπώρης Β΄ ο Μέγας της Περσικής Αυτοκρατορίας εισβάλλει στη Νότια Αρμενία. Οι Ρωμαίοι εφαρμόζουν μία στρατηγική καμμένης γης και τοποθετούν ισχυρές φρουρές στα περάσματα του Ευφράτη. Πολιορκία της Αμίδας: ο Σαπώρης Β΄ περιστοιχίζει το Ρωμαϊκό οχυρό της Αμίδας (σημερινό Ντιγιάρμπακιρ). Μετά από εβδομήντα τρεις ημέρες η πόλη κατακτάται και ο ποληθυσμός της σφαγιάζεται από τους Πέρσες. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος είναι ένας τυχερός επιζήσας και δραπετεύει προς τα Σίγγαρα (Ιράκ). Ο πρώτος γνωστός Νομάρχης της πόλης της Κωνσταντινούπολης, ο Ονόρατος, λαμβάνει τα καθήκοντά του. Λιμός στην Άνω Ρηνανία: ένας στόλος 800 ποταμοπλοίων, κατασκευασμένων για το Ρήνο, διασχίζουν την Βρετανική ανατολική ακτή και μεταφέρουν πίσω αρκετό αραβόσιτο για να διαωνίσουν το λιμό. Χειμώνας - Ο Σαπώρης Β΄ διακόπει την εκστρατεία του, λόγω αρκετών θυμάτων κατά τη διάρκεια της Περσικής εισβολής. Τέχνη Η Σαρκοφάγος του Ιουνίου Βάσσου, στην Παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό, δημιουργείται (προσεγγιστικό έτος). Θρησκεία Ιούλιος - Ο Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ συγκαλεί τη Σύνοδο του Ρίμινι για να επιλύσει την κρίση του Αρειανισμού στην Εκκλησία. Περίπου 400 επίσκοποι της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παρακολουθούν, ενώ οι ανατολικοί επίσκοποι συγχρόνως συμμετέχουν σε μία συνάντηση στη Σελεύκεια. Δοθέντος του σχολίου του Αγίου Ιερωνύμου ότι ''Ολόκληρος ο κόσμος αναστενάζει έκπληκτα για να βρει αυτόματα λύση στον Αρειανισμό'', φαίνεται να έχει αποτύχει. Ο Πάπας Λιβέριος αρνείται το νέο δόγμα στο Ρίμινι. Φλάβιος Στιλίχων, Ρωμαίος Στρατιωτικός μάγιστρος, στρατηγός στο Ρωμαϊκό στρατό (πεθαίνει το 408) Γκοντιγκίζελ, βασιλιάς των Βανδάλων (πεθαίνει το 406) 18 Απριλίου/23 Μαΐου - Γρατιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (πεθαίνει το 383) Μουρόνγκ Τσονγκ, αυτοκράτορας του Δυτικού Γιαν (πεθαίνει το 386) Βαρβάτιος, Ρωμαίος στρατηγός (γεννιέται σε άγνωστο έτος) Όσιος ο Κορδούης, επίσκοπος Κορδούης (Ισπανία) (γεννιέται περίπου το 256) Ιούνιος Βάσσος, Ρωμαίος πολιτικός (γεννιέται το 317) Τζανγκ Γκουάν, στρατηγός και αντιβασιλέας του Πρωίμου Λιανγκ (γεννιέται σε άγνωστο έτος)
Άγιος Γεώργιος Κυψέλης Άρτας

Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κυψέλης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.

 Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Άρτας, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες των Τζουμέρκων, στη συμβολή των ρεμάτων Σούδας και Κουδουνά και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 860. Απέχει 2 χλμ. από την Κυψέλη (Χώσεψη) και 66 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Άρτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χώσεψης (σημ. Κυψέλης). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κυψέλης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων. Το ξωκκλήσι του Αγίου Μάρκου, βορειοδυτικά του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς , 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Κορφές», τ. 105 eetaa.gr
Αμφεταμίνη

Οι αμφεταμίνες είναι ομάδα ενώσεων, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως φάρμακα, ενώ αρχικά χρησιμοποιήθηκαν σαν βοηθήματα δίαιτας για τη μείωση του σωματικού βάρους. Κυκλοφορούν με διάφορα εμπορικά ονόματα και χρησιμοποιούνται σαν διεγερτικά. Το φάρμακο χρησιμοποιείται επίσης παράνομα ως ψυχαγωγικό. Αποτελεί υποκατάστατο της κοκαΐνης στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα με παρόμοια δράση και σε αρκετά χαμηλότερη τιμή.

 Η πρώτη αμφεταμίνη δημιουργήθηκε αρχικά το 1887 από τον Ρουμάνο χημικό Λαζάρ Εντελεάνου (Lazar Edeleanu) στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με το όνομα φαινυλισοπροπυλαμίνη. Τη δεκαετία του 1930 χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της ναρκοληψίας και του συνδρόμου Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι αμφεταμίνες εμφανίζουν τη δράση τους στο Κεντρικό και στο Περιφερικό Νευρικό Σύστημα όπου επάγει την απελευθέρωση ενδοκυττάριων αποθεμάτων κατεχολαμινικών διαβιβαστών (ντοπαμίνη, νορεπινεφρίνη και σεροτονίνη). Παράλληλα, αναστέλλουν το ένζυμο μονοαμινοξειδάση (ΜΑΟ) που τις αποδομεί. Έτσι, αυξάνονται πολύ γρήγορα τα επίπεδα κατεχολαμινών στη σύναψη. Η θεραπευτική χρησιμότητα της αμφεταμίνης περιορίζεται από την ψυχολογική και σωματική εξάρτηση που εμφανίζει. Το αμφεταμινικό παράγωγο μεθυλοφαινιδάτη χρησιμοποιείται για την συμπτωματική αντιμετώπιση του συνδρόμου μειωμένης προσοχής (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής με Υπερκινητικότητα,ΔΕΠ-Υ)στα παιδιά και της ναρκοληψίας. Οι αμφεταμίνες προκαλούν εθισμό, εξάρτηση και συμπεριφορά αναζήτησης της ουσίας. Ακόμη, μετά από χρόνια χρήση εμφανίζεται ανοχή στην ευφορική δράση της, που από τους χρήστες περιγράφεται ως "χάσιμο της μαγείας".
Ρουσουντάν της Γεωργίας (Αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας)

Η Ρουσουντάν της Γεωργίας, γεωργιανά: რუსუდანი Rusudan (απεβ. 1247) από τον Οίκος των Βαγρατιδών της Ιβηρίας ήταν σύζυγος του Μανουήλ Α΄ αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και μητέρα της τιτουλάριας αυτοκράτειρας Θεοδώρας Μεγάλης Κομνηνής. Πολύ λίγα είναι γνωστά με βεβαιότητα για αυτήν.

 Ο Ρουσουντάν θεωρείται συνήθως μέλος της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας. ΟΣζάμπολκς ντε Βατζάυ έχει υποστηρίξει ότι η Ρουσουντάν ήταν πιθανώς νόθη κόρη του Γεωργίου Δ΄ Λάσα. Ωστόσο ο Μιχαήλ Κουρσάνσκις υποστηρίζει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να ήταν παρά μία κοινή και ερωμένη του Μανουήλ Α΄ Μεγάλου Κομνηνού. Πρώτον, ο Kουρσάνσκις σημειώνει ότι δεν ήταν Γεωργιανή συνήθεια να ονομάζουν τα παιδιά τους από τους γονείς τους. «Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό, για να δείξει ότι η Ρουσουντάν δεν θα μπορούσε να είναι κόρη της ομώνυμης βασίλισσας», γράφει. Επισημαίνει ότι στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου είναι η μόνη από τις τρεις γυναίκες, οι οποίες του έδωσαν παιδιά, που δεν αναφέρεται ως κυρά δηλ. «κυρία, αρχόντισσα». Τέλος, η Ρουσουντάν περιγράφεται απλώς ως «από την Ιβηρία» και δεν λέγεται τίποτε για την καταγωγή της. Ο Ρουσουντάν αναφέρεται εν συντομία στο χρονικό του Μιχαήλ Πανάρετου: «Κυρά Θεοδώρα Κομνηνή, η πρώτη κόρη του άρχοντα Μανουήλ του Μεγάλου Κομνηνού από τη Ρουσαντάν από την Ιβηρία». Βασιζόμενος σε Γεωργιανές πηγές, ο Kουρσάνσκις προτείνει ότι η Ρουσουντάν απεβίωσε το 1247 Ο Μανουήλ Α΄ είχε τουλάχιστον δύο κόρες, των οποίων η μητέρα δεν αναφέρεται, και θα μπορούσαν να είναι παιδιά του από τον Ρουσουντάν. Η μία από τις κόρες, η Θεοδώρα, παντρεύτηκε τον Δημήτριο Β΄ της Γεωργίας, η άλλη παντρεύτηκε έναν από τους Διδεβούλ του. Αν και αναφέρεται στις σύγχρονες γενεαλογίες ως όνομα, το "Δίδεβουλ" ήταν στην πραγματικότητα ένας τίτλος. Σύμφωνα με τη «Δυναστεία των Μπαγκρατιόν(ι)» του Κρίστοφερ Μπάυερς, ο Διδεβούλ ήταν «μη κληρονομικός ευγενής υψηλού βαθμού, ανώτερος από τον αζναούρ, ένα αξίωμα που συνήθως κατείχε κάποιος σε κρατική υπηρεσία». Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνο: Θεοδώρα πριν το 1253-μετά το 1285, κατ' όνομα αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας. Cyril Toumanoff, "On the relationship between the founder of the Empire of Trebizond and the Georgian Queen Thamar" in Speculum vol. 15 (1940) pp. 299–312. Βαρζός, Κωνσταντίνος (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών (PDF). B. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών. σελ. 515 note 24. OCLC 834784665.
Αρβανίτης Λακωνίας

Ο Αρβανίτης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κρήνης, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Αρβανίτης είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου, κοντά στον μικρό ποταμό Άρνα και στην επαρχιακή οδό Γυθείου-Αγίου Νικολάου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 310. Απέχει 43 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλοβά (Κρήνης) του νομού Λακωνίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κρήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1964 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr