Φεστιβάλ των φαντασμάτων

Το Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, επίσης γνωστό ως Φεστιβάλ Τζονγκγιουάν (Zhongyuan Festival) ( παραδοσιακά κινέζικα: 中元節, απλοποιημένα κινέζικα:中元节) στο Ταοϊσμό και ως Γιουλάνπεν Φεστιβάλ (Yulanpen Festival) (παραδοσιακά κινέζικα: 盂蘭盆節; απλοποιημένα κινέζικα: 盂兰盆节; pinyin: Yúlánpénjié) στον Βουδισμό, είναι ένα παραδοσιακό Ταοϊστικό και Βουδιστικό φεστιβάλ, που πραγματοποιείται σε ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ασίας. Σύμφωνα με το κινεζικό ημερολόγιο (ένα σεληνιακό ημερολόγιο), το Φεστιβάλ των Φαντασμάτων διεξάγεται τη 15η νύχτα του έβδομου μήνα (14η σε μέρη της νότιας Κίνας). Στην κινεζική κουλτούρα, η δέκατη πέμπτη ημέρα του έβδομου μήνα στο σεληνιακό ημερολόγιο ονομάζεται Ημέρα Φαντασμάτων και ο έβδομος μήνας γενικά θεωρείται ως ο Μήνας των Φαντασμάτων (鬼月), όπου φαντάσματα και πνεύματα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των αποθανόντων προγόνων, βγαίνουν από το κατώτερο βασίλειο. Διακρίνεται τόσο από το Φεστιβάλ Qingming (ή την Ημέρα Καθαρισμού των Τάφων, την άνοιξη) όσο και από το Διπλό Ένατο Φεστιβάλ (το φθινόπωρο) στο οποίο οι ζωντανοί απόγονοι αποτίουν φόρο τιμής στους νεκρούς προγόνους τους. Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, οι νεκροί πιστεύεται ότι επισκέπτονται τους ζωντανούς. Τη δέκατη πέμπτη ημέρα τα βασίλεια του Παραδείσου και της Κόλασης και το βασίλειο των ζωντανών είναι ανοιχτά και τόσο οι Ταοϊστές όσο και οι Βουδιστές εκτελούν τελετουργίες, για να μετατρέψουν και να απαλλάξουν τους νεκρούς από τα βάσανά τους. Εγγενές στοιχείο του Μήνα των Φαντασμάτων είναι η λατρεία των νεκρών, όπου παραδοσιακά η υιική ευλάβεια των απογόνων επεκτείνεται στους προγόνους τους ακόμη και μετά το θάνατό τους. Οι δραστηριότητες κατά τη διάρκεια του μήνα θα περιλαμβάνουν την προετοιμασία τελετουργικών προσφορών φαγητού, το κάψιμο θυμιάματος και το κάψιμο αρωματικού χαρτιού θυμιάματος, μιας μορφής παπιέ-μασέ υλικών αντικειμένων όπως ρούχα, χρυσός και άλλα εκλεκτά αγαθά για τα πνεύματα των προγόνων, που έρχονται ως επισκέπτες. Περίτεχνα γεύματα (συχνά γεύματα για χορτοφάγους) σερβίρονται με άδειες θέσεις για κάθε έναν από τους αποθανόντες της οικογένειας, που αντιμετωπίζουν τον αποθανόντα σαν να ζει ακόμη. Η λατρεία των προγόνων είναι αυτό που διακρίνει το Φεστιβάλ Qingming από το Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, επειδή το τελευταίο περιλαμβάνει τον σεβασμό σε όλους τους νεκρούς, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων και των νεότερων γενεών, ενώ το πρώτο περιλαμβάνει μόνο τις παλαιότερες γενιές. Άλλες εορταστικές εκδηλώσεις μπορεί να περιλαμβάνουν την αγορά και την απελευθέρωση μικροσκοπικών χάρτινων σκαφών και φαναριών στο νερό, που σημαίνει ότι δίνονται οδηγίες στα χαμένα φαντάσματα και πνεύματα των προγόνων και άλλων θεοτήτων.

 Ως Ταοϊστικό Φεστιβάλ: Ο Ταοϊσμός έχει τη «Θεωρία των Τριών Γιουάν», από την οποία προέρχεται το όνομα «Τζονγκ Γιουάν». Η λατρεία των προγόνων στην Κίνα είχε αναπτυχθεί κάθε φθινόπωρο στην προ-Τσιν περίοδο (2100-221 π.Χ.). Αρχικά οι εκδηλώσεις αφορούσαν τον αυτοκράτορα και τους πρίγκιπες αλλά αργότερα τηρούνταν από όλο τον λαό. Η λατρεία των προγόνων σταδιακά ορίστηκε να γιορτάζεται την 15η ημέρα του έβδομου σεληνιακού μήνα. Στη Δυναστεία των Τανγκ, όταν οι ηγεμόνες ήταν υπέρ του Ταοϊσμού, το Ταοϊστικό Φεστιβάλ Τζονγιουάν άρχισε να ανθίζει και το "Zhongyuan" σταδιακά ορίστηκε ως το όνομα του φεστιβάλ. Το φεστιβάλ ορίστηκε στις 15 Ιουλίου του σεληνιακού ημερολογίου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.Ως βουδιστικό φεστιβάλ: Η ιστορία προέλευσης του σύγχρονου Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, που τελικά προήλθε από την αρχαία Ινδία, που προέρχεται από τη γραφή Μαχαγιάνα γνωστή ως Γιουλάνπεν (Yulanpen) ή Ουλαμπάνα Σούτρα (Ullambana Sutra). Η σούτρα καταγράφει τη στιγμή που ο Maudgalyayana πετυχαίνει την abhijñā και χρησιμοποιεί τις νέες δυνάμεις του, για να αναζητήσει τους νεκρούς γονείς του. Ο Maudgalyayana ανακαλύπτει ότι η νεκρή μητέρα του ξαναγεννήθηκε στο βασίλειο των πρέτα ή των πεινασμένων φαντασμάτων. Ήταν σε άθλια κατάσταση και ο Maudgalyayana προσπάθησε να τη βοηθήσει δίνοντάς της ένα μπολ με ρύζι. Δυστυχώς ως πρέτα, δεν μπόρεσε να φάει το ρύζι καθώς μετατράπηκε σε αναμμένο κάρβουνο. Τότε ο Maudgalyayana ζητά από τον Βούδα να τον βοηθήσει. Έπειτα, ο Βούδας εξηγεί πώς μπορεί κανείς να βοηθήσει τους τωρινούς γονείς και τους αποθανόντες γονείς του σε αυτή τη ζωή και στις προηγούμενες επτά ζωές του, προσφέροντας πρόθυμα φαγητό, κ.λπ., στη σάνγκα ή στη μοναστική κοινότητα κατά τη διάρκεια της Πραβαράνα (το τέλος της εποχής των μουσώνων ή της βάσας), που συνήθως συμβαίνει τη 15η ημέρα του έβδομου μήνα όπου η μοναστική κοινότητα μεταβιβάζει τις αρετές στους αποθανόντες γονείς κ.λπ., Οι μορφές Τεραβάντα βουδισμού του φεστιβάλ στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία (συμπεριλαμβανομένου του Πτσουμ Μπεν της Καμπότζης) είναι πολύ παλαιότερες, προέρχονται από το Πεταβάττχου, μια γραφή στον Κανόνα Πάλι, που πιθανότατα χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ.. Η αφήγηση Πεταβάττχου είναι σε γενικές γραμμές παρόμοια με αυτή, που καταγράφηκε αργότερα στη Γιουλάνπεν Σούτρα, αν και αφορά τον μαθητή Σαριπούττα (Sāriputta) και την οικογένειά του και όχι τον Μογκαλλάνα (Moggallāna). Το Φεστιβάλ των Φαντασμάτων πραγματοποιείται κατά τον έβδομο μήνα του κινεζικού ημερολογίου. Πέφτει επίσης ταυτόχρονα με την πανσέληνο, τη νέα εποχή, τον φθινοπωρινό θερισμό, την κορύφωση του βουδιστικού μοναστικού ασκητισμού, την αναγέννηση των προγόνων και τη συνέλευση της τοπικής κοινότητας. Κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα, οι πύλες της κόλασης ανοίγουν και τα φαντάσματα είναι ελεύθερα να περιφέρονται στη γη, όπου αναζητούν φαγητό και διασκέδαση. Αυτά τα φαντάσματα πιστεύεται ότι είναι πρόγονοι εκείνων, που ξέχασαν να τους αποτίσουν φόρο τιμής μετά το θάνατό τους, ή εκείνων που δεν τους δόθηκε ποτέ η κατάλληλη τελετή αποχαιρετισμού, όταν πέθαναν. Έχουν μακρύ λεπτό λαιμό σαν βελόνα, επειδή δεν έχουν τραφεί από την οικογένειά τους ή ως τιμωρία, έτσι ώστε να μην μπορούν να καταπιούν. Τα μέλη της οικογένειας προσεύχονται στους αποθανόντες συγγενείς τους, προσφέρουν φαγητό και ποτό και καίνε χαρτονομίσματα της κόλασης (ψεύτικα χαρτονομίσματα) και άλλες μορφές αρωματικού χαρτιού. Τα χάρτινα αρωματικά είδη πιστεύεται ότι έχουν αξία στη μετά θάνατον ζωή, που θεωρείται ότι μοιάζει πολύ σε ορισμένες πτυχές με τον υλικό κόσμο. Οι άνθρωποι καίνε χάρτινα σπίτια, αυτοκίνητα, υπηρέτες και τηλεοράσεις, για να ευχαριστήσουν τα φαντάσματα. Οι οικογένειες αποτίουν φόρο τιμής και σε άλλα άγνωστα περιπλανώμενα φαντάσματα, ώστε αυτές οι άστεγες ψυχές να μην εισβάλλουν στη ζωή τους και να φέρουν κακοτυχία. Μια μεγάλη γιορτή γίνεται για τα φαντάσματα τη δέκατη τέταρτη ημέρα του έβδομου μήνα, όταν οι άνθρωποι φέρνουν δείγματα φαγητού και τα τοποθετούν σε ένα τραπέζι προσφορών, για να ευχαριστήσουν τα φαντάσματα και να αποτρέψουν την κακή τύχη. Ανάβουν φανάρια σε σχήμα λωτού, τα οποία επιπλέουν στα ποτάμια και στις θάλασσες, για να οδηγήσουν συμβολικά τις χαμένες ψυχές των ξεχασμένων προγόνων στη μετά θάνατον ζωή. Σε ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ασίας στη σύγχρονη εποχή πραγματοποιούνται ζωντανές παραστάσεις και όλοι καλούνται να παρευρεθούν. Η πρώτη σειρά καθισμάτων είναι πάντα άδεια καθώς εκεί κάθονται τα φαντάσματα. Οι παραστάσεις γίνονται πάντα τη νύχτα και με υψηλή ένταση, καθώς πιστεύεται ότι ο ήχος προσελκύει και ευχαριστεί τα φαντάσματα. Ορισμένες παραστάσεις περιλαμβάνουν κινέζικη όπερα, δράματα και σε ορισμένες περιοχές, ακόμη και παραστάσεις μπουρλέσκ. Παραδοσιακά η κινεζική όπερα ήταν η κύρια πηγή ψυχαγωγίας, αλλά οι νεότερες παραστάσεις, οι συναυλίες, τα δράματα, οι πόλεμοι και ούτω καθεξής αναφέρονται ως γκετάι. Αυτές οι παραστάσεις είναι περισσότερο γνωστές ως «Ευθυμία». Οι Βουδιστές και οι Ταοϊστές κάνουν τελετές, για να ανακουφίσουν τα φαντάσματα από τον πόνο, πολλοί από αυτούς πραγματοποιούν τελετές το απόγευμα ή τη νύχτα (καθώς πιστεύεται ότι τα φαντάσματα απελευθερώνονται από την κόλαση όταν δύει ο ήλιος). Κατασκευάζονται βωμοί για τους νεκρούς και ιερείς και μοναχοί εκτελούν τελετουργίες προς όφελος των φαντασμάτων. Οι μοναχοί και οι ιερείς ρίχνουν συχνά ρύζι ή άλλη μικρή ποσότητα φαγητού στον αέρα προς όλες τις κατευθύνσεις, για να τα μοιράσουν στα φαντάσματα. Το βράδυ καίνε λιβάνι μπροστά στις πόρτες των νοικοκυριών. Το θυμίαμα αντιπροσωπεύει την ευημερία στην κινεζική κουλτούρα, έτσι οι οικογένειες πιστεύουν ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευημερία με το κάψιμο περισσότερου θυμιάματος. Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ κάποια μαγαζιά είναι κλειστά καθώς θέλουν να αφήσουν ανοιχτούς τους δρόμους για τα φαντάσματα. Στη μέση κάθε δρόμου υπάρχει ένας βωμός θυμιάματος με φρέσκα φρούτα και θυσίες.Δεκατέσσερις μέρες μετά το φεστιβάλ, για να βεβαιωθούν ότι όλα τα πεινασμένα φαντάσματα θα βρουν το δρόμο της επιστροφής στην κόλαση, οι άνθρωποι τοποθετούν φανάρια, που επιπλέουν στο νερό και τα βάζουν έξω από τα σπίτια τους. Αυτά τα φανάρια κατασκευάζονται τοποθετώντας ένα φανάρι σε σχήμα λουλουδιού λωτού πάνω σε μια χάρτινη βάρκα. Τα φανάρια χρησιμοποιούνται, για να κατευθύνουν τα φαντάσματα πίσω στον κάτω κόσμο και όταν βγαίνουν έξω, συμβολίζει ότι τα φαντάσματα έχουν βρει τον δρόμο της επιστροφής. Οι παραστάσεις, που μοιάζουν με συναυλίες είναι ένα εξέχον χαρακτηριστικό του Φεστιβάλ των Φαντασμάτων στη Σιγκαπούρη και τη Μαλαισία. Αυτές οι ζωντανές συναυλίες είναι ευρέως γνωστές ως Γκετάι (Getai) στα μανδαρίνικα ή Κοχ-τάι (Koh-tai) στα κινέζικα Hokkien. To Getai, που κυριολεκτικά σημαίνει μουσική σκηνή, περιλαμβάνει μουσικές παραστάσεις, δημοπρασίες ευτελών αντικειμένων και αφηγήσεις μύθων. Εκτελούνται από ομάδες τραγουδιστών, χορευτών, διασκεδαστών και καλλιτέχνες όπερας ή παραστάσεις κουκλοθεάτρου σε μια προσωρινή σκηνή, που έχει στηθεί σε μια κατοικημένη περιοχή. Το φεστιβάλ χρηματοδοτείται από τους κατοίκους κάθε μεμονωμένης συνοικίας. Κατά τη διάρκεια αυτών των Getai, η πρώτη σειρά μένει άδεια για τους ειδικούς καλεσμένους - τα φαντάσματα. Είναι γνωστό ότι είναι κακή τύχη να κάθεσαι στην πρώτη σειρά των κόκκινων καθισμάτων. Αν κάποιος καθόταν σε αυτά, θα αρρώσταινε. Τα έσοδα από δημοπρασίες αντικειμένων, που φέρνουν καλή τύχη, είτε δίνονται στους ναούς και σε φιλανθρωπικές οργανώσεις είτε χρησιμοποιούνται, για τη διενέργεια των εορτασμών της επόμενης χρονιάς. Τα αντικείμενα αυτά είναι μικρής αξίας, για να μπορούν να συμμετέχουν όσο το δυνατό περισσότερα άτομα στη δημοπρασία.Στη Σιγκαπούρη, οι άνθρωποι προσεύχονται σε φαντάσματα/πνεύματα ή προγόνους με προσφορές έξω από τα σπίτια ή τα οικοδομικά τετράγωνά τους από τις αρχές του 7ου μήνα. Εδώ ελαχιστοποιήθηκε ο αριθμός των εξόδων από τα σπίτια. Στην Ινδονησία, το φεστιβάλ ευρέως γνωστό ως Τσιόκο (Cioko, ή Sembahyang Rebutan) στα ινδονησιακά. Οι άνθρωποι μαζεύονται γύρω από τους ναούς και φέρνουν μια προσφορά σε ένα πνεύμα, που πέθανε με άτυχο τρόπο, και μετά τη μοιράζουν στους φτωχούς. Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι ανακατεύουν τις προσφορές είναι η προέλευση του ονόματος του φεστιβάλ. Παραδοσιακά, πιστεύεται ότι τα φαντάσματα στοιχειώνουν το νησί της Ταϊβάν για ολόκληρο τον έβδομο σεληνιακό μήνα, όταν πραγματοποιείται το Φεστιβάλ των Φαντασμάτων στα μέσα του καλοκαιριού. Ο μήνας είναι γνωστός ως Μήνας Φάντασμα. Η πρώτη μέρα του μήνα σηματοδοτείται με το άνοιγμα της πύλης ενός ναού, που συμβολίζει τις πύλες της κόλασης. Τη δωδέκατη μέρα ανάβουν λυχνάρια στον κυρίως βωμό. Τη δέκατη τρίτη μέρα τελείται πομπή φαναριών. Τη δέκατη τέταρτη μέρα, γίνεται παρέλαση για την απελευθέρωση φαναριών στο νερό. Θυμίαμα και φαγητό προσφέρονται στα πνεύματα, για να τα αποτρέψουν από το να επισκέπτονται τα σπίτια και καίγονται επίσης ως προσφορά χαρτονομίσματα. Κατά τη διάρκεια του μήνα, οι άνθρωποι αποφεύγουν τις χειρουργικές επεμβάσεις, το κούρεμα μαλλιών, το ξύρισμα, το άπλωμα ρούχων έξω από το σπίτι τη νύχτα, τα αλκοολούχα ποτά, την αγορά αυτοκινήτων, το κολύμπι, τη μετακόμιση σπιτιού, το γάμο, το σφύριγμα και την έξοδο από το σπίτι ή τη λήψη φωτογραφιών τη νύχτα. Οι πιστοί δεν πρέπει να φορούν κόκκινα ρούχα, γιατί το κόκκινο χρώμα προσελκύει τα φαντάσματα. Οι πιστοί πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην πατούν ή κλωτσούν προσφορές, που έχουν τοποθετηθεί στις άκρες του δρόμου, για να μην προκαλέσουν την οργή των πνευμάτων. Είναι επίσης σημαντικό να μην αποκαλύπτονται οι διευθύνσεις στα φαντάσματα. Τσούγκεν Το Τσούγκεν (Chūgen) (中元), επίσης Οτσούγκεν (Ochūgen), είναι μια ετήσια εκδήλωση στην Ιαπωνία τη 15η ημέρα του 7ου σεληνιακού μήνα, όταν οι άνθρωποι δίνουν δώρα στους ανωτέρους και τους γνωστούς τους. Αρχικά ήταν μια ετήσια εκδήλωση για την παροχή δώρων στα πνεύματα των προγόνων. Μία από τις τρεις ημέρες, που σχηματίζουν το σάνγκεν (sangen) (三元) του Ταοϊσμού, μερικές φορές θεωρείται ζασέτσου (zassetsu), ένας τύπος εποχικής ημέρας στο ιαπωνικό ημερολόγιο. Μπον Το Ομπόν (Obon) (μερικές φορές μεταγράφεται O-bon), ή απλά Μπον, είναι η ιαπωνική έκδοση του Φεστιβάλ των Φαντασμάτων. Έκτοτε έχει μετατραπεί με την πάροδο του χρόνου σε διακοπές οικογενειακής επανένωσης κατά τις οποίες άνθρωποι από τις μεγάλες πόλεις επιστρέφουν στις πόλεις τους και επισκέπτονται και καθαρίζουν τους χώρους ανάπαυσης των προγόνων τους.Παραδοσιακά, συμπεριλαμβανομένου ενός φεστιβάλ χορού, που ονομάζεται Μπον Οντόρι, το Ομπόν υπάρχει στην Ιαπωνία για περισσότερα από 500 χρόνια. Στη σύγχρονη Ιαπωνία, πραγματοποιείται στις 15 Ιουλίου στο ανατολικό τμήμα (Καντό) και στις 15 Αυγούστου στο δυτικό τμήμα (Κανσάι). Στην Οκινάουα και τα νησιά Αμάμι, γιορτάζεται όπως στην Κίνα, τη 15η ημέρα του 7ου σεληνιακού μήνα. Το 2019, το Ομπόν πραγματοποιήθηκε την ίδια ημερομηνία στο Κανσάι, την Οκινάουα και τα νησιά Αμάμι, καθώς η 15η Αυγούστου εκείνου του έτους, ήταν επίσης η 15η ημέρα του 7ου σεληνιακού μήνα. Αυτό το φεστιβάλ είναι αρχικά γνωστό ως Tết Trung Nguyên και θεωρείται ως μια στιγμή για τη συγχώρεση των καταδικασμένων ψυχών, που απελευθερώνονται από την κόλαση. Οι «άστεγοι» πρέπει να «τραφούν» και να κατευνάζονται με προσφορές φαγητού. Τα οφέλη για τους ζωντανούς αποκτώνται επίσης με την απελευθέρωση πουλιών και ψαριών. Ο σεληνιακός μήνας στον οποίο πραγματοποιείται το φεστιβάλ είναι γνωστός ως Tháng Cô Hồn - ο μήνας των μοναχικών πνευμάτων και πιστεύεται ότι είναι στοιχειωμένος και ιδιαίτερα άτυχος. Επηρεασμένη από τον Βουδισμό, αυτή η γιορτή συμπίπτει με το Vu Lan, το βιετναμέζικο αντίστοιχο του Ουλαμπάνα (Ullambana). Στη σύγχρονη εποχή, το Vu Lan θεωρείται επίσης ως Ημέρα των Γονέων. Οι άνθρωποι με ζωντανούς γονείς φέρνουν ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και θα ευχαριστούν, ενώ εκείνοι που δεν έχουν μπορούν να επιλέξουν να φέρουν ένα λευκό τριαντάφυλλο και παρακολουθούν τις λειτουργίες, για να προσευχηθούν για τους αποθανόντες. Στις ασιατικές χώρες του Τεραβάντα βουδισμού, συμβαίνουν επίσης σχετικές παραδόσεις, τελετές και φεστιβάλ. Σύμφωνα με τη Ουλαμπάνα Σούτρα (Ullambana Sutra) στις χώρες με Μαχαγιάνα βουδισμό, η γραφή Τεραβάντα, το Πεταβάττχου (Petavatthu) δημιούργησε την ιδέα της προσφοράς τροφής στα πεινασμένα φαντάσματα στην παράδοση Τεραβάντα ως μια μορφή δημιουργίας αρετών. Σε ιστορίες που δημοσιεύονται στο Πεταβάττχου ο Maudgalyayana, ο οποίος παίζει επίσης τον κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη της αντίληψης στην παράδοση Μαχαγιάνα, μαζί με τον Σαριπούττα (Sariputta) παίζουν επίσης ρόλο στην ανάπτυξη της έννοιας στην παράδοση Τεραβάντα. Ομοίως με την ανάπτυξη της αντίληψης στον Μαχαγιάνα Βουδισμό, μια εκδοχή του Maudgalyayana, που διασώζει τη μητέρα του, όπου ο Maudgalyayana αντικαθίσταται από τον Sariputta καταγράφεται στο Πεταβάττχου και είναι εν μέρει η βάση πίσω από την πρακτική της αντίληψης στις κοινωνίες Τεραβάντα βουδισμού. Η έννοια της προσφοράς τροφής στα πεινασμένα φαντάσματα βρίσκεται επίσης στην πρώιμη βουδιστική λογοτεχνία, στο Tirokudda Kanda. Καμπότζη Στην Καμπότζη, ένα ετήσιο φεστιβάλ δεκαπέντε ημερών, γνωστό ως Πτσουμ Μπεν (Pchum Ben), λαμβάνει χώρα γενικά τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο. Οι Καμποτζιανοί εκδηλώνουν τον σεβασμό τους στους νεκρούς συγγενείς έως και επτά γενεών. Οι πύλες της κόλασης πιστεύεται ότι ανοίγουν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και πολλοί άνθρωποι κάνουν προσφορές σε αυτά τα πεινασμένα φαντάσματα. Λάος Στο Λάος, ένα φεστιβάλ γνωστό ως Boun khao padap din λαμβάνει χώρα συνήθως τον Σεπτέμβριο κάθε έτους και διαρκεί για δύο εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πιστεύεται ότι τα πεινασμένα φαντάσματα απελευθερώνονται από την κόλαση και εισέρχονται στον κόσμο των ζωντανών. Ένα δεύτερο φεστιβάλ γνωστό ως Boun khao salak λαμβάνει χώρα αμέσως μετά την ολοκλήρωση του Boun khay padab din. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γίνονται προσφορές τροφίμων στα πεινασμένα φαντάσματα. Σρι Λάνκα Στη Σρι Λάνκα, προσφέρονται τρόφιμα στα πεινασμένα φαντάσματα την έβδομη ημέρα, τρεις μήνες και ένα χρόνο μετά την ημέρα του θανάτου ενός νεκρού. Είναι μια τελετή που διεξάγεται μετά τον θάνατο ως μέρος των παραδοσιακών τελετών κηδείας των Βουδιστών της Σρι Λάνκα και είναι γνωστή ως mataka dānēs ή matakadānaya. Οι προσφορές, που γίνονται, αποκτούν αξία, που στη συνέχεια μετατρέπονται ξανά σε ισοδύναμα αγαθά στον κόσμο των πεινασμένων φαντασμάτων. Η προσφορά, που προσφέρεται την έβδομη ημέρα, έρχεται μια ημέρα αφότου δίνονται εξατομικευμένες προσφορές φαγητού στον κήπο στο πνεύμα του νεκρού συγγενή, που γίνεται την έκτη ημέρα. Οι αποθανόντες που δεν φτάνουν στον κατάλληλο τόπο μετά θάνατο, το βασίλειο των πεινασμένων φαντασμάτων, προκαλούν φόβο στους ζωντανούς καθώς πιστεύεται ότι προκαλούν διάφορες ασθένειες και καταστροφές στους ζωντανούς. Οι βουδιστές μοναχοί καλούνται να κάνουν pirit, για να διώξουν μακριά τα πνεύματα, που επιπλέουν. Η ιεροτελεστία ασκείται επίσης στην Ταϊλάνδη και τη Μιανμάρ και επίσης ασκείται κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, που τηρείται σε άλλες ασιατικές χώρες. Ταϊλάνδη Στην Ταϊλάνδη, ένα ετήσιο φεστιβάλ διάρκειας δεκαπέντε ημερών, γνωστό ως Sat Thai, γιορτάζεται μεταξύ Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου στην Ταϊλάνδη, ειδικά στη νότια Ταϊλάνδη, ιδιαίτερα στην επαρχία Nakhon Si Thammarat. Όπως τα αντίστοιχα φεστιβάλ και οι παραδόσεις σε άλλα μέρη της Ασίας, οι νεκροί πιστεύεται ότι επιστρέφουν στη γη για δεκαπέντε ημέρες και οι άνθρωποι κάνουν προσφορές σε αυτούς. Το φεστιβάλ είναι γνωστό ως Sat Thai, για να το διαφοροποιήσει από το Κινεζικό Φεστιβάλ των Φαντασμάτων, που είναι γνωστό ως Sat Chin στην ταϊλανδέζικη γλώσσα. Ινδία Η απόδοση του Σράντχα (Shraddha) από έναν γιο κατά τη διάρκεια του Pitru Paksha θεωρείται υποχρεωτική από τους Ινδουιστές, για να διασφαλιστεί ότι η ψυχή του προγόνου πηγαίνει στον παράδεισο. Σε αυτό το πλαίσιο, η γραφή Γκαρούντα Πουράνα λέει, "δεν υπάρχει σωτηρία για έναν άνθρωπο χωρίς γιο". Οι γραφές κηρύττουν ότι ένας νοικοκύρης πρέπει να εξευμενίζει τους προγόνους (Pitris), μαζί με τους θεούς (ντέβας), τα φαντάσματα (μπχούτας) και τους επισκέπτες. Η γραφή Μαρκαντέγια Πουράνα λέει ότι εάν οι πρόγονοι είναι ικανοποιημένοι με τα shraddhas, θα χαρίσουν υγεία, πλούτο, γνώση και μακροζωία, και τελικά παράδεισο και σωτηρία (μόκσα) στον ερμηνευτή. Ινδονησία Στο Μπαλί και σε ορισμένες περιοχές της Ινδονησίας, ιδιαίτερα μεταξύ των ιθαγενών Ινδουιστών της Ινδονησίας, οι πρόγονοι που έχουν πεθάνει και αποτεφρωθεί λέγεται ότι επιστρέφουν, για να επισκεφτούν τα παλιά τους σπίτια. Αυτή η ημέρα είναι γνωστή ως Hari Raya Galungan και οι εορτασμοί συνήθως διαρκούν πάνω από δύο εβδομάδες, συχνά με τη μορφή ειδικών φαγητών και θρησκευτικών προσφορών μαζί με εορταστικές εκδηλώσεις. Η ημερομηνία του φεστιβάλ συχνά υπολογίζεται σύμφωνα με το μπαλινέζικο ημερολόγιο pawukon και συνήθως συμβαίνει κάθε 210 ημέρες. Ομπόν Χαλοουίν Hungry ghost festival: μια γιορτή πνευμάτων της Άπω Ανατολής άρθρο στον ιστότοπο https://www.willowisps.gr/main/hungry-ghost-festival-/22/10/2019 Hungry Ghost Festivals άρθρο στον ιστότοπο http://tibetanbuddhistencyclopedia.com Zhong Yuan Jie (Hungry Ghost Festival) άρθρο στον ιστότοπο https://eresources.nlb.gov.sg/infopedia/articles/SIP_758_2004-12-16.html Bandō, Shōjun, επιμ.. (2005), «The Ullambana Sutra (Taishō Vol. 16, No. 685)», Apocryphal Scriptures, Bukkyō Dendō Kyōkai English Tripitaka Series, Berkeley: Numata Center for Buddhist Translation and Research, σελ. 17–44, ISBN 978-1-886439-29-0, http://www.bdkamerica.org/digital/dBET_ApocryphalScriptures_2005.pdf . Chow, Shu Kai (周樹佳) (2015), Hong Kong: Chung Hwa Books (Hong Kong), ISBN 9789888366392 Langer, Rita (2007), Buddhist Rituals of Death and Rebirth: Contemporary Sri Lankan Practice and Its Origins, Abingdon: Routledge, ISBN 9781134158720, https://books.google.com/books?id=dXB9AgAAQBAJ . Karashima, Seishi (2013a), «The Meaning of Yulanpen 盂蘭盆 "Rice Bowl" On Pravāraṇā Day», Annual Report of the International Research Institute for Advance Buddhology at Soka University for the Academic Year 2012 XVI: 289–305 Karashima, Seishi (辛嶋静志) (2013b), 大法輪 (The Great Wheel of the Dharma): 182–189 Karashima, Seishi (辛嶋静志)(in Chinese as 辛島靜志) (2014), 中華文史論叢 (Journal of Chinese Literature and History) (114): 279–301 Mair, Victor H. (1989), T'ang Transformation Texts, Cambridge: Harvard University Press, ISBN 9780674868151, https://books.google.com/books?id=lylrmgD2Bv8C . Teiser, Stephen F. (1988), The Ghost Festival in Medieval China, Princeton: Princeton University Press, ISBN 978-0-691-02677-0, https://books.google.com/books?id=anGlBZDWWLwC .Heng, Terrence. “Hungry Ghosts in Urban Spaces: A Visual Study of Aesthetic Markers and Material Anchoring”, Visual Communications 13 (2): 147-162, 2014. Heng, Terence. “Walking Through Spiritual Neighbourhoods: A Photo Essay”. In Sue Nichols and Stephen Dobson (eds), Learning Cities: Multimodal Explorations and Placed Pedagogies. Springer, 2018. Koh, Jaime and Ho, Stephanie. Culture and Customs of Singapore and Malaysia. California: Greenwood Press, 2009. Kuah-Pearce, Khun Eng. State, Society and Religious Engineering: Towards a Reformist Buddhist in Singapore. Singapore: Institute of Southeast Asian Studies, 2009. Mathews, Mathew. The Singapore Ethnic Mosaic: Many Cultures, One People. Singapore: World Scientific, 2017.