Ευραβία

Η Ευραβία ή Ευραραβία είναι πολιτικός νεολογισμός, ένα πορτραίτο Ευρώπης και Αραβίας, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια θεωρία συνωμοσίας των παγκοσμιοποιημένων στοιχείων, που φέρεται να οδηγείται από τις γαλλικές και αραβικές δυνάμεις, για εξισλαμισμό και αραβοποίηση της Ευρώπης, εξασθενίζοντας έτσι τον υπάρχοντα πολιτισμό της και υπονομεύοντας μια προηγούμενη ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η ιδέα επινοήθηκε από την Μπατ Γιε'ορ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ζιζέλ Λίτμαν) στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και περιγράφεται στο βιβλίο της 2005 με τίτλο "Ευραβία: Ο ευρωαραβικός άξονας". Η Ευρώπη, υποστηρίζει η Ye'or, έχει παραδοθεί στο Ισλάμ και βρίσκεται σε κατάσταση υποταγής (στην οποία αναφέρεται ως dhimmitude), στην οποία η Ευρώπη αναγκάζεται να αρνηθεί τον δικό της πολιτισμό, να σταθεί σιωπηλά μπροστά σε υποτιθέμενες μουσουλμανικές αγριότητες, να δεχθεί μουσουλμάνους μετανάστες και να αποτίσει φόρο τιμής μέσω διαφόρων τύπων οικονομικής βοήθειας. Σύμφωνα με τη θεωρία, την ευθύνη φέρει μια σειρά ομάδων, μεταξύ των οποίων οι κομμουνιστές, οι φασίστες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα πανεπιστήμια, τα τζαμιά και τα ισλαμικά πολιτιστικά κέντρα, οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες και ο ευρωαραβικός διάλογος.Ο όρος έχει κερδίσει κάποιο δημόσιο ενδιαφέρον και έχει χρησιμοποιηθεί και συζητηθεί ευρέως στο πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων των ακροδεξιών ακτιβιστών, των αντι-τζιχάντ και των διαφόρων ειδών αντιϊσλαμιστικών και συντηρητικών ακτιβιστών. Η αφήγηση έγινε πολύ σημαντική για την έκφραση των αντι-ισλαμικών συναισθημάτων και χρησιμοποιήθηκε από κινήματα όπως η διακοπή του εξισλαμισμού της Ευρώπης. Έχει ανανεωθεί το ενδιαφέρον μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου. Η Ευραβία συζητείται επίσης στον κλασικό αντιευρωπαϊσμό, μια ισχυρή επιρροή στον πολιτισμό των Ηνωμένων Πολιτειών και στην έννοια της αμερικανικής εξαίρεσης, η οποία μερικές φορές βλέπει την Ευρώπη σε παρακμή ή ως ανερχόμενη αντίπαλη εξουσία ή και τα δύο.

 Στο βιβλίο "Ευραβία: Ο ευρωαραβικός άξονας", η Μπατ Γιε'ορ ισχυρίζεται ότι η Ευραβία είναι το αποτέλεσμα του Ευρωαραβικού Διαλόγου, βασισμένου σε μια ευρωπαϊκή πολιτική, της οποίας φέρεται να είναι ηγέτης η Γαλλία, και αποσκοπεί στην αύξηση της ευρωπαϊκής εξουσίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών ευθυγραμμίζοντας τα συμφέροντά της με αυτά των αραβικών χωρών. Κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης του 1973, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (προκάτοχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είχε συνάψει τον ευρωαραβικό διάλογο με τον Αραβικό Σύνδεσμο. Η Γιε'ορ το υποστηρίζει ως πρωταρχική αιτία εικαζόμενης ευρωπαϊκής εχθρότητας έναντι του Ισραήλ, αναφέροντας κοινές ευρωαραβικές εξωτερικές πολιτικές, που χαρακτηρίζει ως αντι-αμερικανικές και αντι-Σιωνιστικές. Η Γιε'ορ ισχυρίστηκε μια συνωμοσία της Ευραβίας και χρησιμοποίησε τον όρο "dhimmitude", που υποδηλώνει την υποτιθέμενη "δυτική υποταγή στο Ισλάμ". Ο ίδιος ο όρος βασίζεται σε ένα ενημερωτικό δελτίο που δημοσιεύτηκε στη δεκαετία του '70 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Συντονισμού των Αλληλεγγύων με την Αραβική Αραμπέ, μια ευρωαραβική επιτροπή φιλίας.Η "Ευραβία: Ο ευρωαραβικός άξονας" της Μπατ Γιε'ορ ήταν η πρώτη εκδοτική εκτύπωση με θεματολογία την Ευραβία. Ο όρος από τότε έχει εξελιχθεί σε διάφορους τίτλους συμπεριλαμβανομένων των: "Λοντονιστάν" της Μέλανι Φίλιπς, "Η δύναμη της λογικής" της Οριάνα Φαλάτσι και του "Ενώ η Ευρώπη κοιμόταν" του Μπρους Μπάουερ. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά και από αρκετές ιστοσελίδες, πολλές από τις οποίες συνδέονται με το κίνημα του αντι-τζιχαντισμού. Το "Η νίκη της Ευραβίας" από τον Νορβηγό μπλόγκερ Fjordman (Πέτερ Άρε Νέστβουλντ Γιένσεν, νορβηγικά: Peder Are Nøstvold Jensen) του έδωσε υψηλή θέση μεταξύ των ακροδεξιών εξτρεμιστών. Σημαντικό μέρος της αφήγησης αποτελεί η ιδέα μιας δημογραφικής απειλής: Ο φόβος ότι, σε κάποιο χρονικό διάστημα στο μέλλον, το Ισλάμ θα κυριαρχήσει στην Ευρώπη. Ή, όπως δήλωσε ο Μπέρναρντ Λιούις, «Η Ευρώπη θα είναι ισλαμική μέχρι τα τέλη του αιώνα». Οι "Τελευταίες μέρες της Ευρώπης" του Ουώλτερ Λακέρ αναφέρονται συχνά μεταξύ της λογοτεχνίας της Ευραβίας. Ωστόσο, τροποποίησε τις δηλώσεις του αργότερα. Το σύνθημα έχει καταστεί βασικό στοιχείο του ευρωπαϊκού εξτρεμισμού και του δεξιού λαϊκισμού και εκφράζει επίσης μια σημαντική στρατηγική αλλαγή. Αυτό οδήγησε στην υιοθέτηση πολιτικών θέσεων που προηγουμένως θεωρούνταν περιθωριακές. Το κύριο αντιισλαμικό θέμα έχει επίσης εισχωρήσει στην κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική. Ενώ οι μετανάστες θεωρούνται απειλή, στη μεταπολεμική περίοδο της δεκαετίας του 1940, η βρετανική ακροδεξιά - ιδιαίτερα ο φασίστας πολιτικός Όσβαλντ Μόσλι - ήταν μάλλον ειλικρινής υπέρ μιας ισχυρότερης ένταξης της Βρετανίας, με την Ευρώπη, και χρησιμοποιώντας τη δική του ερμηνεία της ιδέας ως Ευραφρική. Τα ηπειρωτικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΟΚ πριν από το 1993), κινήθηκαν κατά σειρά προσχώρησης. Ενάντια στην Ευραβία, το μεγαλύτερο μουσουλμανικό έδαφος της Αλγερίας συμπεριλήφθηκε εξ ονόματος των ισχυρών γαλλικών λόμπυ στα πρώτα στάδια, αλλά στην πραγματικότητα εγκαταλείφθηκε το 1962. Μερικοί ακαδημαϊκοί χαρακτήρισαν την ιδέα της Ευραβίας ως θεωρία ισλαμοφοβικής συνωμοσίας. Η Ευραβία αποτελεί εν συντομία την πολύπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ των ΗΠΑ, της Γαλλίας, του Ισραήλ, των αραβικών και μουσουλμανικών χωρών σε μια βάση "εμείς εναντίον τους". Οι θεωρίες της Ευραβίας απορρίπτονται ως ισλαμοφοβικές, εξτρεμιστικές και θεωρίες συνωμοσίας στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Οι πρώτοι ακαδημαϊκοί έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για τις θεωρίες της Ευραβίας λόγω της έλλειψης πραγματικής βάσης τους. Το θέμα εξετάστηκε σε μελέτες του δεξιού εξτρεμισμού και της πολιτικής της Μέσης Ανατολής. Αυτό άλλαξε μετά τις επιθέσεις της Νορβηγίας το 2011, με αποτέλεσμα τη δημοσίευση αρκετών έργων που αντιμετωπίζουν ειδικά τις θεωρίες συνωμοσίας της Ευραβίας.