IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ανάρμοστη συμπεριφορά στον εργασιακό χώρο

Η Ανάρμοστη συμπεριφορά στον εργασιακό χώρο περιγράφεται στην γενική ψυχολογία ως η σκόπιμη (ή εσκεμμένη) επιθυμία να προκληθεί βλάβη σε έναν εργαζόμενο μέσα στον χώρο εργασίας. Ο όρος θεωρείται κύρια συνιστώσα στον τομέα της συνεργατικής και ομαδικής επικοινωνίας. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να θεωρηθεί ως «η συμπεριφορά που παραβιάζει θεσμοθετημένους κανόνες και απειλεί την ευημερία του εργαζομένου».

 Bennett and Robinson (2003) Bolin, A. and Heatherly, L . ( 2001). Predictors of Employee Deviance: The Relationship between Bad Attitudes and Bad Behaviors." Journal of Business and Psychology, 15(3), pg 405. Chiu. S and Peng, J. (2008) "The relationship between psychological contract breach and employee deviance: The moderating role of hostile attributional style." Journal of Vocational Behavior, 73 (4), 426-433. Everton, W.J., et al. (2007). "Be nice or else: understanding reasons for employee's deviant behaviors." The Journal of Management Development. 26 (2), 117. Griffin, R.W. and O'Leary-Kelly, A.M. (2004). The Dark Side of Organizational Behavior. Wiley, New York. Harris, L.C. and Ogbonna, E. (2006). "Service Sabotage: A Study of Antecedents and Consequences." Academy of Marketing Science Journal. 34(4), 543-599. Hollinger, R. and Clark, J. (1982)." Employee Deviance: A response to Perceived Quality of the Work Experience." Work and Occupations, 9 (1), 97-114. Litzky, B.E., et al. (2006). "The Good, the Bad, and the Misguided: How Managers Inadvertently Encouraged deviant Behaviors" Academy of Management Perspectives, 13 (5), 91-100. Malone, Patty. "Coworker Backstabbing: Strategies, Motives, and Responses" Paper presented at the annual meeting of the International Communication Association, TBA, San Francisco, CA, May 23, 2007 Mitchell, M. and Ambrose, M.L. (2007). "Abusive Supervision and Workplace Deviance and the Moderating Effects of Negative Reciprocity Beliefs." Journal of Applied Psychology, 92 ( 4), 1159-1168. Pulich, M. and Tourigny, L. (2004). "Workplace deviance: Strategies for Modifying Employee Behavior." The Health Care Manager, 23 (4), 290-301. Tangirala, Subrahmaniam, and Rangaraj Ramanujam. (2008): "Employee Silence on Critical Work Issue: The Cross Level Effects of Procedural Justice Climate." Personnel Psychology, 61 (2), 40-68. Zoghbi-Manrique-de-Lara, P. (2006) "Fear in Organizations, Does intimidation by formal punishment mediate the relationship between interactional justice and workplace internet deviance?" Journal of Managerial Psychology, 21( 6), 580.
Ιωάννης από τα Γίσχαλα

Ο Ιωάννης από τα Γίσχαλα ή Ιωάννης γιος του Λευί ή Γιοχάναν μι-Γκους Χάλαβ ή Γιοχάναν μπεν Λεβί αναδείχτηκε σε έναν από τους κύριους ηγέτες των επαναστατημένων Ιουδαίων κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου με την Ρώμη (66-74).

 Ο Ιωάννης από τα Γίσχαλα (Γκους Χάλαβ) εμφανίστηκε στην Γαλιλαία σαν αρχηγός μιας ομάδας 400 Ιουδαίων προσφύγων από την Συρία οι οποίοι λεηλατούσαν την ύπαιθρο και χωριά της περιοχής. Ο Ιωάννης εποφθαλμιούσε την θέση του στρατηγού της Γαλιλαίας που κατείχε ο Ιώσηπος και οργάνωσε δύο συνωμοσίες εναντίον του Ιώσηπου, στην Ταριχέα την πρώτη φορά και στην Τιβεριάδα την δεύτερη. Και τις δυο φορές οι δολοπλοκίες του απέτυχαν. Από τους 5.000 οπαδούς που είχε αποκτήσει οι 3.000 αποστάτησαν προς την πλευρά του Ιώσηπου. Έτσι ο Ιωάννης με τους οπαδούς που του είχαν απομείνει κατέφυγε στα Γίσχαλα. Από τα Γίσχαλα ο Ιωάννης συκοφάντησε τον Ιώσηπο στις αρχές της Ιερουσαλήμ που έστειλαν στρατό στην Γαλιλαία εναντίον του. Ο Ιώσηπος κατάφερε με διάφορα τεχνάσματα να αντεπεξέλθει και ο Ιωάννης απομονώθηκε στα Γίσχαλα. Τα Γίσχαλα ήταν η τελευταία πόλη της Γαλιλαίας στην οποία επιτέθηκαν οι Ρωμαίοι. Ο Ιωάννης κατόρθωσε να εξαπατήσει την δύναμη των πολιορκητών της οποίας ηγούνταν ο Τίτος και να διαφύγει με τους οπαδούς του στην Ιερουσαλήμ. Εκεί με το να παρουσιάσει την φυγή του ως σπουδαίο κατόρθωμα κατάφερε να κερδίσει συμπάθειες και να αναμειχθεί στα πολιτικά πράγματα της πόλης. Η ανάμειξη του αυτή προκάλεσε εμφύλιες διαμάχες, ταραχές και μεγάλη αιματοχυσία. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ (70) ο Ιωάννης ήταν ένας από τους ηγέτες που υπερασπίστηκαν την πόλη. Όταν αυτή καταλήφθηκε ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε, οδηγήθηκε στην Ρώμη και πέθανε φυλακισμένος εκεί (71) . Ιώσηπος, Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους, Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997 Ιστορία Εικονογραφημένη, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ ΠΡΕΣΣ.Τεύχος - 317, Άρθρο : Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, 1994
Μεταμόρφωση Ιωαννίνων

Η Μεταμόρφωση είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, στην Περιφέρεια Ηπείρου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Μεταμόρφωσης, της Δημοτικής Ενότητας Εκάλης (πρώην Δήμος Εκάλης) και υπάγεται στο Δήμο Ζίτσας.

 Η Μεταμόρφωση Ιωαννίνων είναι χτισμένη σε υψόμετρο 645 μέτρων και έχει πληθυσμό 686 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Από το 1971 μέχρι το 1997, ονομαζόταν Καρυαί Ασφάκας. Δημιουργήθηκε μετά το 1966, από μετακίνηση κατοίκων, των Κοινοτήτων Ασπροχωρίου, Δρίσκου, Μπαουσιών και Ραφταναίων, που είχαν πληγεί από σεισμό. Δήμος Ζίτσας (ιστότοπος Δήμου Ζίτσας) Μεταμόρφωση (Καρυές) Ζίτσας Ιωάννινα.Οδοιπορικό Βίντεο.Metamorfosi Zitsa Greece. Travel Video. (βίντεο στο youtube)
Άγιος Ιωάννης Ζάρακα Λακωνίας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ιέρακα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ζάρακα, του δήμου Μονεμβασίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας, προς την πλευρά του Μυρτώου Πελάγους. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κουλοχέρα» (1.125 μ.), μεταξύ των οικισμών της Ρειχέας (βόρεια) και του Ιέρακα (νότια), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 240. Απέχει 104 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιέρακος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιέρακος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ζάρακα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασίας. Η μονή Ευαγγελίστριας, στην παραλία 8 χλμ. ΒΑ. του οικισμού. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr
Ντικάνκα

Η Ντικάνκα (ουκρανικά: Диканька‎) είναι ένας οικισμός και διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας της Ντικάνκα (Όμπλαστ του Πολτάβα) της κεντρικής Ουκρανίας. Ο οικισμός βρίσκεται 26 χιλιόμετρα μακριά από τον σιδηροδρομικό σταθμό Πολτάβα Κίβσκα.

 Η Ντικάνκα αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1658 ως ένα μικρό χωριό, αν και η περιοχή κατοικήθηκε για αιώνες πριν. Εντός της περιοχής της σύγχρονης Ντικάνκα, τα ίχνη οικισμών των Σκυθών υπάρχουν σε διάφορες χρονικές στιγμές. Βρέθηκαν επίσης τα ερείπια ενός οικισμού που σε ένα σημείο είχε εξαλειφθεί και τα ερείπια δύο οικισμών από τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. Το 1430, η περιοχή της Ντικάνκα ανήκε στην ιδιοκτησία του Tatar Murza Leksada Mansurksanovych, του μελλοντικού πρίγκιπα Αλεξάντερ Γκλίνσκι. Η Ντικάνκα κατέχει το καθεστώς του οικισμού αστικού τύπου από το 1957. Η Ντικάνκα είναι η τοποθεσία της συλλογής Βράδια σε ένα Αγρόκτημα Κοντά στην Ντικάνκα του Νικολάι Γκόγκολ. "Dikanka" (νέα της Dikanka, εκδηλώσεις, καιρός, όλα στην αγγλική και ρωσική γλώσσα)
Αχαϊκή Α.Ε.

Η Αχαϊκή Αθλητική Ένωση (εν συντομία Αχαϊκή Α.Ε. ή απλά Αχαϊκή) είναι αθλητικός σύλλογος του Νομού Αχαΐας με έδρα την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Ιδρύθηκε το 1945, αλλά υπήρχε ως ανεπίσημο σωματείο ήδη από το 1920. Χρώματά της είναι το κίτρινο και το μαύρο και αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Κάτω Αχαΐας. Η Αχαϊκή διαθέτει μόνο τμήμα ποδοσφαίρου που ανήκει στην δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων (Ε.Π.Σ.) Αχαΐας. Παλαιότερα ο σύλλογος διατηρούσε και τμήμα κλασικού αθλητισμού.

 Το ποδοσφαιρικό τμήμα ιδρύθηκε το 1945 με αρ. μητρώου Ε.Π.Ο. 166. Η Αχαϊκή αρχικά ιδρύθηκε σαν ανεξάρτητος σύλλογος το 1920 και το 1936 διαλύθηκε.Έχει αγωνιστεί μέχρι την Β΄ Εθνική Κατηγορία. Καλύτερη θέση της είναι η 16η στην Β' Εθνική την περίοδο 1982-1983.Έπαιξε πρώτη φορά στην Γ' Κατηγορία το 1945-46 για ανέβει στην Β' το 1947-48, τελευταία φορά στην Γ' έπαιξε την περίοδο 1958-59. Στην Β' Κατηγορία έπαιξε συνεχώς έως την περίοδο 1961-62 όπου ανέβηκε στην Α' Κατηγορία για πρώτη φορά. Από το 1962 παίζει συνεχώς ή στην Α' Κατηγορία του Πρωταθλήματος Αχαΐας ή σε εθνικές κατηγορίες.Η Αχαϊκή έχει κατακτήσει τέσσερα (4) Πρωταθλήματα Αχαΐας, το πρώτο το 1966-67 όπου σε αγώνες μπαράζ προκρίθηκε στην Γ' Εθνική. Το δεύτερο πρωτάθλημα το κατέκτησε το 1971 όπου πάλι μετά από αγώνες μπαράζ με Α.Ε. Μεσολογγίου και Πανηλειακό ανέβηκε στην Γ' Εθνική. Την προηγούμενη χρονιά, 1969-70, είχε χάσει το πρωτάθλημα και την άνοδο σε αγώνα μπαράζ με τον Πατρέα. Το 1977-78 στο τελικό του πρωταθλήματος νίκησε τον Εθνικό Αιγίου με 5-4 στα πέναλτι. Τέλος, την περίοδο 2015-16 στέφθηκε πρωταθλήτρια της Α΄ Κατηγορίας Αχαΐας. Η Αχαϊκή διατηρούσε τμήμα κλασσικού αθλητισμού (στίβου) ανδρών και γυναικών από το 1959 μέχρι το 1965 με συμμετοχές σε πανελλήνιους αγώνες. Έδρα της Αχαϊκής αποτελεί το Γήπεδο Κάτω Αχαΐας, έπειτα Εθνικό Στάδιο και σήμερα Δημοτικό Στάδιο, χωρητικότητας 2.000 θέσεων. Οι εργασίες κατασκευής του γηπέδου ξεκίνησαν το 1932 για να ολοκληρωθούν το 1936. Πρωτάθλημα Αχαΐας: 1967, 1971, 1978, 2016 Κύπελλο Αχαΐας: 1980, 1989, 1997 Φιναλίστ Κυπέλλου Αχαΐας: 1985, 1991, 1992, 1993, 1994 Super Cup Αχαΐας: 2002 Πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικης : 1987, 1998, 2004 Αχαϊκή Α.Ε., επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ντόσα Ζούνιορ

Ο Ντόσα Μόμαντ Όμαρ Χάσαμο Ζούνιορ (πορτογαλικά:Dossa Momad Omar Hassamo Júnior, γενν. στις 28 Ιουλίου 1986), γνωστός ως Ντόσα Ζούνιορ, είναι Κύπριος-Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την ΑΕΛ Λεμεσού.

 Ο Ντόσα Ζούνιορ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με την Ιμορτάλ, την μοναδική πορτογαλική ομάδα που αγωνίστηκε, με την οποία αγωνίστηκε στην 3η κατηγορία τη σεζόν 2005-06. Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Κύπρο, υπογράφοντας με τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου στην Α' Κατηγορία, με τον οποίο υπέστη υποβιβασμό. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στην ΑΕ Πάφου. Το 2009 υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΛ Λεμεσού, με την οποία σημείωσε τρία γκολ σε 28 αγώνες τη σεζόν 2011-12, για να βοηθήσει την ομάδα να κερδίσει το πρωτάθλημα, μετά από 44 χρόνια. Στις 10 Ιουνίου 2015, μετά από δύο χρόνια στην Εκστρακλάσα με τη Λέγκια Βαρσοβίας, ο Ντόσα εντάχθηκε στην τουρκική Κόνιασπορ. Τον Ιανουάριο του 2016, εντάχθηκε στην Εσκίσεχιρσπορ με δανεισμό μέχρι το τέλος της σεζόν.Στις 7 Αυγούστου 2016, επέστρεψε στην Κύπρο και υπέγραψε συμβόλαιο με την ΑΕΛ Λεμεσού. Το 2012, μετά από μία εκτεταμένη σταδιοδρομία στην Κύπρο, ο Ντόσα Ζούνιορ απέκτησε την κυπριακή υπηκοότητα και ακολούθως κλήθηκε και αγωνίστηκε στην Εθνική Κύπρου. (Πορτογαλικά) Ντόσα Ζούνιορ στο ForaDeJogo Ντόσα Ζούνιορ στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com (Γαλλικά) «Προφίλ του Ντόσα Ζούνιορ». footballdatabase.eu. Προφίλ στο Transfermarkt.com
Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας

Το Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Muzeum Powstania Warszawskiego), είναι μουσείο αφιερωμένο στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Βόλα της Βαρσοβίας στην Πολωνία. Το μουσείο ως νομικό πρόσωπο ιδρύθηκε το 1983, αλλά καμία εργασία κατασκευής δεν έγινε για πολλά χρόνια, και το μουσείο τελικά άνοιξε στις 31 Ιουλίου 2004, σηματοδοτώντας την 60ή επέτειο της Εξέγερσης. Οι χορηγοί του Μουσείου ανιχνεύουν την ιστορία της Εξέγερσης και την ιστορία και τα αντικείμενα του Μυστικού Κράτους της Πολωνίας. Το μουσείο Συλλέγει και συντηρεί εκατοντάδες ευρήματα, από όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους εξεγερμένους μέχρι ερωτικά γράμματα, με σκοπό να παρουσιάσει μια πλήρη εικόνα των ανθρώπων που ενεπλάκησαν. Οι διακηρυγμένοι στόχοι του Μουσείου περιλαμβάνουν τη δημιουργία ενός αρχείου ιστορικών δεδομένων για την Εξέγερση και να καταγράψει ιστορίες και μνήμες των συμμετεχόντων στην Εξέγερση που παραμένουν εν ζωή. Διευθυντής του μουσείου είναι ο Γιαν Οουντακόφσκι. Το μουσείο είναι μέλος του οργανισμού της Πλατφόρμας Ευρωπαϊκής Μνήμης και Συνείδησης.

 Το μουσείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις πτυχές της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Οι εκθέσεις είναι γεμάτες με φωτογραφίες, γραπτούς λογαριασμούς και άλλες μαρτυρίες για το πως ήταν η ζωή κατά την διάρκεια του 1944. Κάποια τμήματα του περιλαμβάνουν: Τμήμα παιδιών: στολές των εξεγερμένων, δραστηριότητες, μοντέλα Hangar, B-24 Liberator: Αεροπορικές διαμετακομιδές στη Βαρσοβία, πληροφοριακά βίντεο Ναζιστικό τμήμα: Η κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία, υπόνομοι Κομμουνιστικό τμήμα: Η κατεχόμενη από τους Κομμουνιστές Πολωνία, κυβέρνηση μαριονέτα Πολυπολιτισμική αντιπολίτευση και η «Διστακτικότητα των Δυτικών»: λογαριασμοί από πολλές εθνότητες που πολέμησαν τους Ναζί και οι λόγοι διαμαρτυρίας του Τζωρτζ Όργουελ αναφορικά με τους δισταγμούς των Δυτικών. Μια 1:1 ρεπλίκα του βομβαρδιστικού B-24 Liberator Μια ρεπλίκα του θωρακισμένου οχήματος Kubuś Μια σύγχρονη θεματικά καντίνα Ένας τοίχος, ξεχωριστά από το κύριο κτίριο, γνωστός ως η καρδιά του μουσείου που περιλαμβάνει ήχους από μάχη και κτύπους καρδιάς να εκπορεύονται απ' αυτόν Διαδραστικές παρουσιάσεις με ηχητικά αποσπάσματα και βίντεο, που δημιουργούν ένα υψηλό επίπεδο κατάδυσης στο παρελθόν Μια ρεπλίκα του Κινηματογράφου Palladium, που παίζει αποσπάσματα τραβηγμένα από λήπτες Πολωνούς αντάρτες και αρχικά να έχουν προβληθεί στο πραγματικό Κινηματογράφο Palladium στη Βαρσοβία κατά την διάρκεια της Εξέγερσης Ένα μικρής κλίμακας μοντέλο του συστήματος υπονόμων της Βαρσοβίας Ένας τοίχος μνημείο με όλες τις απώλειες της Εξέγερσης. Πολωνικός Εσωτερικός Στρατός Επιχείρηση Καταιγίδα Μνημείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας Μουσείο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου (Γκντανσκ) Hanson, Joanna K. M. (2004). The Civilian Population and the Warsaw Uprising of 1944. ISBN 0-521-53119-5. Warsaw Rising Museum (επίσημος ιστότοπος) Warsaw Rising Museum (αρχική σελίδα επίσημου ιστότοπου) Warsaw Rising Museum (Muzeum Powstania Warszawskiego) (Τουριστική Υπηρεσία Βαρσοβίας)
Metastock

Το Metastock είναι το πλέον διαδεδομένο πρόγραμμα τεχνικής ανάλυσης μετοχών και δεικτών και χρησιμοποιείται ευρέως τόσο από την ελληνική επενδυτική κοινότητα, όσο και σε άλλες οργανωμένες αγορές. Το Metastock παρουσιάζει την μεγαλύτερη διείσδυση στους Έλληνες επενδυτές. Υπάρχουν πολλές εταιρείες που χρησιμοποιούν το εν λόγω λογισμικό: μεταξύ αυτών χρηματιστηριακές, Ανώνυμες Εταιρίες Επενδυτικής Διαμεσολάβησης (ΑΕΕΔ), καθώς και άλλες εταιρείες παροχής επενδυτικών υπηρεσιών, που διαθέτουν έναντι αμοιβής τα αρχεία του Metastock.

 Το Metastock για να λειτουργήσει σωστά, για να βγάλει όσο το δυνατόν καλύτερα συμπεράσματα και για να παρουσιάσει τους κυριότερους δείκτες τεχνικής ανάλυσης, πρέπει να έχει εφοδιαστεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερα ιστορικά αρχεία κλεισιμάτων τιμών μετοχών, αλλά και να εφοδιάζεται καθημερινά με τα κλεισίματα των μετοχών του χρηματιστηρίου. Εφ' όσον διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία, μπορεί να παρουσιάσει σε διαγράμματα τους κυριότερους δείκτες τεχνικής ανάλυσης, όπως είναι οι κινητοί μέσοι, ο στοχαστικός, ο δείκτης MACD και άλλες πληροφορίες. Επίσης έχει τη δυνατότητα σύγκρισης των δεικτών μεταξύ τους, παρακολούθησης του όγκου συναλλαγών, ειδοποίησης του χρήστη όταν ένας δείκτης διασπά ανοδικά ή καθοδικά ένα σημείο αντίστασης και λοιπά.
Εσμεράλδας

Η Εσμεράλδας (Esmeraldas) είναι πόλη του Ισημερινού στη βορειοδυτική ακτή της χώρας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 είχε 154.035 κατοίκους. Είναι χτισμένη στις εκβολές του ομώνυμου ποταμού και το λιμάνι της είναι το σημαντικότερο της χώρας μετά από αυτό του Γουαγιακίλ. Τρία χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης βρίσκεται το αεροδρόμιο "Χενεράλ Ριβαδενέιρα",από το οποίο εκτελούνται πτήσεις προς την πρωτεύουσα της χώρας Κίτο και το Κάλι της Κολομβίας.

 Η οικονομία της πόλης βασίζεται στα διυλιστήρια πετρελαίου και στην αγροτική παραγωγή. Στην Εσμεράλδας καταλήγει ο πετρελαιαγωγός (Trans-Ecuadorian pipeline) που μεταφέρει το πετρέλαιο από την περιοχή της Αμαζονίας.Το μήκος του είναι 504 χλμ. και λειτουργεί από το 1977. Από το λιμάνι της εξάγονται-εκτός από το πετρέλαιο- κυρίως ξυλεία , μπανάνες και άλλα αγροτικά προϊόντα. Ο τουρισμός στην περιοχή είναι αρκετά ανεπτυγμένος και ευνοείται από το ομοιόμορφο κλίμα της περιοχής καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Το κλίμα της Εσμεράλδας είναι τροπικό, χωρίς όμως υπερβολικές βροχοπτώσεις.Η θερμοκρασία είναι σταθερή σε όλη τη διάρκεια του έτους και κυμαίνεται μεταξύ των 23 και 30°C , με ακραίες τιμές τους 16 και 37°C. Το σύνολο της βροχής πέφτει από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάιο. Η σχετική υγρασία είναι συνεχώς αυξημένη , όπως και η νεφοκάλυψη. http://www.weatherbase.com/weather/weather.php3?s=81048&refer=&cityname=Esmeraldas-Ecuador
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου)

Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου). Στη συνοικία Μέσα Βουκολιές σώζεται σε ερειπωμένη μορφή το μονόκλιτο ναΰδριο του Αγίου Αθανασίου. Η θεμελίωσή του χρονολογείται στον 14ο με 15ο αι. και στους τοίχους του διασώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών σε δύο στρώματα, μεταξύ των οποίων ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και παράσταση των κολασμένων.

 Ανδριανάκης, Μιχάλης Γ., Γιαπιτσόγλου, Κωνσταντίνος, Χριστιανικά Μνημεία της Κρήτης, Συνοδική Επιτροπή Θρησκευτικού Τουρισμού της Εκκλησίας Κρήτης: Μ.Κ.Ο. «Φιλοξενία», Ηράκλειο 2012. Ψιλάκης, Βασίλειος, Ιστορία της Κρήτης: από της απωτάτης αρχαιότητος μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, τ. Γ΄, εκδ. Νέα Έρευνα, εν Χανίοις, 1909. Ανδριανάκης, Μιχάλης, «Μοναστήρια του νομού Χανίων», εφ. Χανιώτικα Νέα, 5-14/06/1985.
Γιαν Τίλενς

Ο Γιαν Τίλενς (φλαμανδικά: Jan Tilens ή Hans Tilens, βαπτ. 6 Απριλίου 1589 - ταφή 25 Ιουλίου 1630) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κατά κύριο λόγο για τα τοπία του με μορφές που απεικονίζουν μυθολογικές σκηνές.

 Ο Γιαν Τίλενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος αρτοποιού. Η οικογένεια Τίλενς είχε την ευθύνη λειτουργίας του αρτοποιίου στο κάστρο της Αμβέρσας. Δεν είναι σαφές με ποιον εκπαιδεύτηκε, αλλά το 1610 ο καλλιτέχνης δήλωσε ότι είχε ήδη ολοκληρώσει τις καλλιτεχνικές του σπουδές. Το 1612 έγινε δεκτός ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Η εγγραφή της καταγραφής του στη Συντεχνία αναφέρει ότι τότε διέμενε ακόμη στο κάστρο της Αμβέρσας. Στις 25 Οκτωβρίου 1614 νυμφεύτηκε την Μαρχαρέτα Χέλεϊνς (Margaretha Geleyns). Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά και ζούσε κοντά στο κέντρο της πόλης . Ο Γιαν Τίλενς σταδιοδρόμησε εξ ολοκλήρου στην γενέτειρα πόλη του. Έχαιρε της εκτίμησης των συναδέλφων του καλλιτεχνών. Ο Άντονι βαν Ντάικ επαίνεσε το έργο του και έφτιαξε την προσωπογραφία του. Η ανεψιά του, Γιοχάννα Τίλενς, νυμφεύτηκε τον ζωγράφο Γιόος φαν Κρέσμπεϊκ.Το 1629 ασθένησε και έκανε τη διαθήκη του. Απεβίωσε το επόμενο έτος και τάφηκε στις 25 Ιουλίου 1630 στην Αμβέρσα. Ο Γιαν Τίλενς είχε εξειδικευτεί ως τοπιογράφος Τα έργα του είναι, ως επί το πλείστον, βραχώδη τοπία με μορφές που απεικονίζουν μυθολογικές σκηνές ή σύγχρονους ταξιδιώτες. Αν και ποτέ δεν επισκέφθηκε την Ιταλία, ζωγράφισε μερικά ιταλικού ύφους τοπία, με αρχαία μνημεία, στο στυλ του Φλαμανδού ζωγράφου Πάουλ Μπριλ, ο οποίος είχε δραστηριοποιηθεί στη Ρώμη.Ο καλλιτέχνης συνεργάστηκε με κορυφαίους ζωγράφους της Αμβέρσας, όπως οι Φρανς Φράνκεν ο νεότερος (παράδειγμα συνεργασίας τους βρίσκεται στην Κρατική Πινακοθήκη του Ασάφενμπουργκ, τον Χέντρικ φαν Μπάλεν και τον Χανς ΙΙΙ Γιόρντενς, ο οποίος ζωγράφιζε το "σταφάζ" (πληθύσμωση με μορφές) των τοπίων του. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Jan Tilens στο Wikimedia Commons
Επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας

Η επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας (ιταλικά: Provincia di Carbonia-Iglesias) είναι επαρχία της Σαρδηνίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.495 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 131.074 (2006) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Καρμπόνια (Carbonia) και η Ιγκλέσιας (Iglesias). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 23 δήμους. Βρέχεται νότια και δυτικά από τη Μεσόγειο θάλασσα, ενώ συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο και ανατολικά με την επαρχία του Κάλιαρι. Στην επαρχία ανήκουν επίσης και τα νησιά του Αγίου Αντίοχου (που συνδέεται με έναν τεχνητό ισθμό με τη Σαρδηνία) και του Αγίου Πέτρου, τα οποία αποτελούν το «Αρχιπέλαγος Σούλτσις» (Arcipelago del Sulcis). Με κυβερνητικό διάταγμα ενώθηκε με την Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο στην Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας (4 Φεβρουαρίου 2016). Οι Φοίνικες και η Καρχηδόνα ίδρυσαν πολλές αποικίες στην περιοχή τον 9ο και τον 8ο αιώνα στην περιοχή. Η περιοχή ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τον 19ο αιώνα χάρη στα ορυχεία βαρίου, χαλκού, μολύβδου, αργύρου και ψευδαργύρου αλλά η παραγωγή πέρασε σε μεγάλη πτώση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Σύμφωνα με νόμο της Σαρδηνίας, ο οποίος ψηφίστηκε το 2001, οι επαρχίες της Σαρδηνίας αυξήθηκαν σε 8 από 4. Οι τροποποιήσεις αυτές άρχισαν να εφαρμόζονται τον Μάιο του 2005, όποτε και διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στη Σαρδηνία. Έτσι, ιδρύθηκε η επαρχία των Καρμπόνια-Ιγκλέσιας, αποτελούμενη από 23 δήμους που αποκόπηκαν από την επαρχία του Κάλιαρι. Ως προσωρινή έδρα της επαρχίας, ορίστηκε η Καρμπόνια, έως ότου αποφασιστεί από το Επαρχιακό Συμβούλιο η έδρα της νέας επαρχίας. Πράγματι, στις 12 Οκτωβρίου 2005, με ψήφισμα του Επαρχιακού Συμβουλίου πλειοψηφία ορίστηκαν ως έδρες της επαρχίας η Καρμπόνια και η Ιγκλέσιας, οπότε και η επαρχία απέκτησε διπλή έδρα. Στις 6 Μαΐου 2012 ξεκίνησαν στη Σαρδηνία μια μεγάλη σειρά από δημοψηφίσματα με στόχο τη δημιουργία ή την κατάργηση ορισμένων επαρχιών, τα δημοψηφίσματα επικυρώθηκαν από το τοπικό Κοινοβούλιο της Σαρδηνίας (24 Μαίου 2012). Η επαρχία της Καρμπόνια-Ιγκλέσιας πήρε εντολή να δημιουργήσει ένα νέο διοικητικό σώμα ή να καταργηθεί στις 1 Μαρτίου 2013, η προθεσμία επεκτάθηκε μέχρι τις 1 Ιουλίου 2013. Η επαρχία τελικά παρέμεινε επειδή δεν υπήρχαν προτάσεις για την αντικατάσταση της. Καρμπόνια-Ιγκλέσιας Αρχειοθετήθηκε 2016-10-29 στο Wayback Machine. Αυτόνομη επαρχεία της Σαρδηνίας Νέα Σαρδηνία Αρχειοθετήθηκε 2013-05-21 στο Wayback Machine.
Μοσέ Κατσάβ

Ο Μοσέ Κατσάβ (γενν. στις 5 Δεκεμβρίου 1945) είναι πολιτικός του Ισραήλ. Γεννήθηκε στο Γιαζντ, του Ιράν και ήταν Πρόεδρος από το 2000 μέχρι το 2007. Εξελέγη Πρόεδρος με 63 ψήφους έναντι 57 για το Σιμόν Πέρες από την Κνεσέτ στις 31 Ιουλίου 2000 και ορκίστηκε την 1η Αυγούστου. Είναι ο πρώτος Πρόεδρος του Ισραήλ που ανέλαβε για 7ετία και ο πρώτος από το Λικούντ. Σε αυτόν ανήκει η ιδέα του Τείχους για τους Παλαιστινίους, με σκοπό να μη συμβαίνουν βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας. Είναι παντρεμένος με την Gila Katsav.

 Ο Κατσάβ ανακρίθηκε στις 23 Αυγούστου 2006 από την αστυνομία για πρώτη φορά σχετικά με κατηγορίες σε βάρος του για σεξουαλική παρενόχληση. Η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι του την προηγούμενη ημέρα και κατάσχεσε έγγραφα και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Toν Οκτώβριο του 2006 η αστυνομία ανακοίνωσε ότι η σχετική τρίμηνη προανάκριση έδειξε πως εναντίον του Κατσάβ πρέπει να ασκηθεί δίωξη για βιασμό, σεξουαλική επίθεση και άλλα εγκλήματα εναντίον γυναικών υφισταμένων του. Πρόκειται για τις πιο σοβαρές κατηγορίες που έχουν ποτέ διατυπωθεί εναντίον εν ενεργεία ανώτατου αξιωματούχου στο Ισραήλ. Η ανακοίνωση της Αστυνομίας έγινε μετά την ολοκλήρωση της προανάκρισης που ξεκίνησε μετά την κατάθεση μηνύσεων εκ μέρους γυναικών που στο παρελθόν είχαν εργαστεί στο γραφείο του Κατσάβ. Στις 23 Ιανουαρίου 2007 ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του, με αποτέλεσμα να θέσει εαυτόν σε διαθεσιμότητα για τρεις μήνες και τελικά να παραιτηθεί πριν την λήξη της θητείας του, τον Ιούλιο του 2007. Τα καθήκοντά του ανέλαβε η Πρόεδρος της Βουλής, Ντάλια Ιτσίκ. Η δίκη του για την υπόθεση βιασμού ξεκίνησε στις 14 Μαΐου του 2009.Στις 22 Μαρτίου 2011 ο Κατσάβ καταδικάστηκε από ισραηλινό δικαστήριο σε επταετή κάθειρξη για βιασμό και άλλα σεξουαλικά εγκλήματα. Ο Μοσέ Κατσάβ αποφυλακίστηκε με περιοριστικούς όρους στις 21 Δεκεμβρίου 2016, αφού είχε εκτίσει πέντε έτη κάθειρξης. Προφίλ του πολιτικού στο BBC Katsav to be charged with rape - YnetNews The Katsav Affair: The Legal Facts
Αποδυνάμωση δικαιώματος

Στο Αστικό Δίκαιο, αποδυνάμωση δικαιώματος καλείται η ατονία ή η ανάλωση του δικαιώματος εξαιτίας αδράνειας του δικαιούχου και συνδρομής περιστατικών, τα οποία αναβιβάζονται στη συμπεριφορά του δικαιούχου και τα οποία δημιούργησαν στον υπόχρεο τη γνώμη ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται πια να ασκήσει το δικαίωμά του.

 Η έννοια της αποδυνάμωσης διαμορφώθηκε στη Γερμανία (Verwirkung) και χρησιμοποιήθηκε πρώτα από την επιστήμη και εν συνεχεία από τη νομολογία. Ο όρος Verwirkung αποδόθηκε στην αρχή με τους όρους «ατονία», «ανάλωσις», «έκπτωσις», «αδράνεια». Τελικά, επικράτησε ο όρος «αποδυνάμωσις». Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 10, σελίδα 166. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα.
142 Πολάνα

Η Πολάνα (Polana) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,27. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομα της πόλεως αυτής των Βαλκανίων, που βρίσκεται στη χερσόνησο της Ίστρια και ανήκε τότε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Η τροχιά της Πολάνας βρίσκεται σε συντονισμό 1:2 με αυτή του πλανήτη Άρη, δηλαδή η Πολάνα εκτελεί μία περιφορά γύρω από τον Ήλιο στον ίδιο χρόνο που ο Άρης εκτελεί δύο.

 Η μέση διάμετρος της Πολάνας είναι 55,3 km. Η μάζα της εκτιμάται σε 180 τρισεκατομμύρια τόνους και η πυκνότητά της σε 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Πολάνας εκτιμάται σε 1,55 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 632 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 29,2 m/sec (105 χιλιόμετρα την ώρα). Ο φασματικός τύπος της Πολάνας είναι F (ανθρακούχος, υπότυπος του C) και το γεωμετρικό της άλβεδο 0,047. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 94 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Η Πολάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 46 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κυπάρισσος Λακωνίας

Η Κυπάρισσος Λακωνίας είναι παραθαλάσσιος μικρός οικισμός του Νομού Λακωνίας, ο οποίος υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Αλίκων Λακωνίας και τη Δημοτική ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Το χωριό αυτό είναι κτισμένο πλησίον της θέσης της αρχαίας Καινήπολης και επίσης βρίσκεται κοντά στο Ακρωτήριο Ταίναρο.

 Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 στον οικισμό διέμεναν 80 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν εκεί 47 κάτοικοι. Κατά τον Παυσανία η περιοχή ονομαζόταν αρχικά Ταίναρος και μετέπειτα Καινήπολις. Ήταν η σπουδαιότερη πόλη του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και κτίστηκε από τους Ταιναρίους, γι’ αυτό λεγόταν παλαιότερα Ταίναρος. Στη περιοχή βρίσκονται ορισμένες εκκλησίες, που μερικές έχουν κτιστεί στη θέση αρχαιοελληνικών ναών και με τα υλικά αυτών. Δήμος Ανατολικής Μάνης Αρχειοθετήθηκε 2017-04-15 στο Wayback Machine., στην ιστοσελίδα: www.anatolikimani.gov.gr του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Κυπάρισσος.
Ανώνυμα οστά

Τα ανώνυμα οστά είναι τα οστά της πυέλου. Δεν αποτελούν ένα ενιαίο οστό, αλλά είναι αποτέλεσμα συνένωσης τριών οστών, του λαγόνιου, του ισχιακού και του ηβικού. Έχουν ανώμαλο σχήμα και εμφανίζουν δύο μεγάλα τρήματα, τα οποία χωρίζονται από μια λοξή γραμμή που βρίσκεται στο εσωτερικό των οστών. Τα ανώνυμα οστά αποτελούν τον οστέινο σύνδεσμο μεταξύ της σπονδυλικής στήλης με το κάτω άκρο. Λόγω της θέσης του κοντά στην επιφάνεια είναι κατάλληλο για λήψη μυελού των οστών.

 Τα ανώνυμα οστά έχουν ανώμαλο σχήμα. Στην εξωτερική επιφάνειά τους έχουν μια μεγάλη αρθρική γλήνη, την κοτύλη. Η κοτύλη σχηματίζει με την κεφαλή του μηριαίο την άρθρωση του ισχίου. Κάτω από τη κοτύλη βρίσκεται το θυροειδές τρήμα, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του φράζεται από το θυροειδή υμένα. Το πίσω μέρος των ανωνύμων οστών έχει δύο εντομές, την μείζων ισχιακή εντομή πάνω και την ελάσσονα κάτω, οι οποίες χωρίζονται από την ισχιακή άκανθα. Το πρόσθιο μέρος έχει δύο άκανθες, την άνω και κάτω πρόσθια λαγόνια άκανθα, και το ηβικό φύμα. Το κάτω μέρος των ανωνύμων οστών είναι κυρτό και σχηματίζει το ισχιακό κύρτωμα. Κάθε ανώνυμο οστό αποτελείται από τρία επιμέρους οστά, το λαγόνιο οστό, το ισχιακό οστό και το ηβικό οστό. Αρχικά, κατά τη γέννηση τα οστά είναι ενωμένα με χόνδρο και με την ενηλικίωση του ατόμου συγχωνεύονται. Το λαγόνιο οστό είναι το πιο πάνω από τα οστά. Στην έσω πλευρά του βρίσκεται ένα χείλος, η τοξοειδής γραμμή, η οποία αποτελεί τμήμα της τελικής (ανώνυμη) γραμμής. Το άνω χείλος του λαγόνιου οστού αποτελεί τη λαγόνια ακρολοφία, η οποία βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια και ψηλαφιέται εύκολα. Εκτείνεται από την πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα μέχρι την οπίσθια άνω λαγόνια άκανθα και αποτελεί σημείο πρόσφυσης πολλών μυών του κοιλιακού τοιχώματος. Τα ανώνυμα οστά αρθρώνονται προς τα πίσω με το ιερό οστό με την ιερολαγόνια άρθρωση, την ισχυρότερη άρθρωση στο ανθρώπινο σώμα. Μπροστά τα δύο ανώνυμα οστά, και συγκεκριμένα τα δύο ηβικά οστά συνδέονται μεταξύ τους με την ηβική σύμφυση. R. L. Drake· W. Vogl· A. W. M. Mitchell (2007). Ανατομία Gray’s. Εκδόσεις Πασχαλίδης. σελίδες 379–383. ISBN 960-399-473-1. `
Π.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου

Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Λιανοκλαδίου «ο Αγρότης» υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα το Λιανοκλάδι Φθιώτιδας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1946, είχε χρώματα το πράσινο και το λευκό και έμβλημα το στάχυ. Είχε πολυετή παρουσία στα Πρωταθλήματα Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας και συμμετείχε για τέσσερα συναπτά έτη στο Πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας. Έδρα του αποτελούσε το Δημοτικό Στάδιο Λιανοκλαδίου. Το 2012 συγχωνεύτηκε με τον Α.Σ. Λαμίας, δημιουργώντας τον Π.Α.Σ. Λαμίας 1964.

 Ο Π.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου ιδρύθηκε το 1946. Είχε πολυετή παρουσία στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία αγωνίστηκε τις χρονιές 2008-2009, 2009-2010, 2010-2011 και 2011-2012. Τη σεζόν 2010-2011 πλησίασε περισσότερο την πολυπόθητη άνοδο στη Γ΄ Εθνική, τερματίζοντας στη 2η θέση του 4ου Ομίλου πίσω από τον Α.Ο. Οικονόμο Τσαριτσάνης. Την ίδια αγωνιστική περίοδο κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας, ενώ έφτασε και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Ερασιτεχνών γνωρίζοντας την ήττα με 2-0 από τον Α.Ο. Αστέρα Μαγούλας στη Χαλκίδα. Το καλοκαίρι του 2012 κι ενώ είχε εξασφαλίσει την παραμονή του στη Δ΄ Εθνική αποφασίστηκε η συνεργασία με τον Α.Σ. Λαμίας που αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας. Έτσι δημιουργήθηκε ο Π.Α.Σ. Λαμίας 1964 που αγωνίστηκε στη θέση του στη Δ΄ Εθνική την περίοδο 2012-2013 και ο «Α.Σ. Αγρότης Λιανοκλαδίου 1946» που συνέχισε στη θέση του Α.Σ. Λαμίας στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Φθιώτιδας μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 2013-2014. Από το 2014 ο σύλλογος είναι τυπικά αδρανής.
Ράινερ Φούλμιχ

Ο Ράινερ Φούλμιχ ( 1958, Βρέμη ) είναι Γερμανός δικηγόρος και εκπρόσωπος της Stiftung Corona Ausschuss, μιας μη κυβερνητικής ερευνητικής επιτροπής με έδρα τη Γερμανία. Φέρεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σκάνδαλο εκπομπών ρύπων της Volkswagen και μήνυσε επιτυχώς την Deutsche Bank σε μερικές μικρές υποθέσεις στεγαστικών δανείων, όπου εργαζόταν στο παρελθόν. Το 2020, ο Φούλμιχ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να τεκμηριώνουν παραβιάσεις του νόμου, ιατρικές αμέλειες και επιστημονικές απάτες, σε σχέση με το σκάνδαλο COVID-19 .

 Ο Φούλμιχ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και ως φοιτητής ανταλλαγής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες . Στη συνέχεια εργάστηκε από το 1985 έως το 2001 στο ερευνητικό κέντρο για το ιατρικό και φαρμακευτικό δίκαιο ως βοηθός ερευνητής στην έδρα του Ίρβιν Ντόιτσε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Γκέτινγκεν, όπου απέκτησε και το διδακτορικό του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν επίσης μέλος των επιτροπών δεοντολογίας των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων του Γκέτινγκεν και του Ανόβερου . Κατείχε επίσης θέσεις στην τραπεζική επιχειρήσεων στην Deutsche Bank, αρχικά ως ασκούμενος στη Γερμανία από το 1990 και στη συνέχεια στην Ιαπωνία μέχρι το 1992. Το 1993 ίδρυσε το δικό του δικηγορικό γραφείο. Έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος δικηγόρου στην Καλιφόρνια και είναι μέλος των γερμανοαμερικανικών και γερμανο-ιαπωνικών δικηγορικών συλλόγων . Το 2009, η δικηγορική εταιρεία του Φούλμιχ κατατάχθηκε μεταξύ των κορυφαίων 20 δικηγορικών γραφείων για την προστασία των επενδυτών στη Γερμανία, ειδικά από το 1996 ως ειδικός για τραυματίες των λεγόμενων ανεπιθύμητων ακινήτων . Μαζί με διεθνώς συνδεδεμένους δικηγόρους, «προσφέρει» στις εταιρείες την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια ομαδική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες για την ανάκτηση ζημιών που προκλήθηκαν από κακοδιαχείριση με βάση το υποτιθέμενο ελαττωματικό τεστ PCR του Κρίστιαν Ντρόστεν .
1284 Λετονία

Η Λετονία (Latvia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,098. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη χώρα της Ευρώπης.

 Η μέση διάμετρος της Λετονίας εκτιμάται σε 36,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι L (κατά SMASSII) ή T (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1045. Η Λετονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 39 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Μπέιζμπολ στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Το μπέιζμπολ αν και παλιό άθλημα εντάχθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων μόλις το 1992 μαζί με το αντίστοιχο γυναικείο άθλημα του σόφτμπολ. Όμως, αναφέρεται πως είχε συμπεριληφθεί ως άθλημα επίδειξης ήδη από την Ολυμπιάδα του 1904 στο Σεντ Λούις. Έχει αποφασιστεί να απομακρυνθεί και πάλι από τους αγώνες το 2012, όπως και το σόφτμπολ.

 Η πρώτη ανεπίσημη παρουσία του μπέιζμπολ σε Ολυμπιάδα αναφέρεται το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ, ως άθλημα επίδειξης μεταξύ αμερικανικών συλλόγων. Παρόμοιου χαρακτήρα ανεπίσημοι αγώνες για να γίνει γνωστό το άθλημα διεξήχθησαν και σε άλλες ολυμπιάδες, όπως το 1912 στη Στοκχόλμη, το 1936 στο Βερολίνο, το 1952 στο Ελσίνκι, το 1956 στη Μελβούρνη και το 1964 στο Τόκιο. Η επίδειξη περιλάμβανε συνήθως έναν αγώνα μιας μικτής ομάδας από τις ΗΠΑ με μια μικτή ομάδα της διοργανώτριας χώρας. Ακολούθησε μια εικοσαετία αδιαφορίας ως το 1984. Στους αγώνες του Λος Άντζελες αποφασίστηκε να διεξαχθεί ένα ανεπίσημο τουρνουά με τη συμμετοχή οκτώ χωρών, το οποίο εντάχθηκε στο πρόγραμμα των αγώνων. Στον τελικό η Ιαπωνία κέρδισε τις ΗΠΑ. Έτσι το μπέιζμπολ απέκτησε το χαρακτήρα του υπό δοκιμή ολυμπιακού αθλήματος. Το ίδιο συνέβη και το 1988 στη Σεούλ. Αυτή τη φορά οι ΗΠΑ επικράτησαν της Ιαπωνίας. Από τους αγώνες του 1992 στη Βαρκελόνη εντάχθηκε στο κανονικό πρόγραμμα των αγώνων. Συμμετέχουν οκτώ ομάδες, που προκρίνονται έπειτα από προολυμπιακό τουρνουά. Όμως, το 2012 αποφασίστηκε να μη συμπεριληφθεί στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου. Αν και είναι άθλημα που προέρχεται από τις ΗΠΑ, εντούτοις στις ολυμπιάδες έχει κυριαρχήσει η Κούβα με τρία χρυσά μετάλλια. Το ελληνικό μπέιζμπολ ήταν ανύπαρκτο ως τη δεκαετία του 1990. Μετά την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 από την Αθήνα δημιουργήθηκαν κάποιες ομάδες. Η προσπάθεια στηρίχτηκε κυρίως από ομογενείς από τις ΗΠΑ, παίκτες και προπονητές, που είχαν σχέση με το άθλημα. Ιδρύθηκε ομοσπονδία και από το 2000 άρχισε η διοργάνωση Πανελληνίου Πρωταθλήματος και Κυπέλλου. Δημιουργήθηκε εθνική ομάδα που πήρε μέρος στην ολυμπιάδα του 2004 και κατέλαβε την έβδομη θέση. 1904: Αγώνας επίδειξης 1908: Δεν διεξήχθη 1912: Αγώνας επίδειξης 1920 ως 1932: Δεν διεξήχθη 1936: Αγώνας επίδειξης 1948: Δεν διεξήχθη 1952: Αγώνας επίδειξης 1956: Αγώνας επίδειξης 1960: Δεν διεξήχθη 1964: Αγώνας επίδειξης 1968 ως 1980: Δεν διεξήχθη 1984 Ιαπωνία ΗΠΑ Ταϊβάν1988 ΗΠΑ Ιαπωνία Πουέρτο Ρίκο 1992 Κούβα Ταϊβάν Ιαπωνία 1996 Κούβα Ιαπωνία ΗΠΑ 2000 ΗΠΑ Κούβα Νότια Κορέα 2004 Κούβα Αυστραλία Ιαπωνία 2008 Νότια Κορέα Κούβα ΗΠΑ
Μουκριμέ Χατούν

Η Σιττισάχ Μουκριμέ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:سيتيسة هاتون) (Τούρκικα: Sitt-î Şâh Mükrime Hâtun, 1435 - Απρίλιος 1467) ήταν η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή και η βιολογική μητέρα του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Sitt-î Şâh Mükrime Hâtun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Μουκριμέ Χατούν γεννήθηκε το 1435 στο Ελμπιστάν, στην Επαρχία Καχραμανμαρά, των Δουλκαρίδων. Γεννήθηκε ως Μουκριμέ. Ο πατέρας της ήταν ο Σουλεϊμάν Μπέης, που ήταν ο έκτος δοικητής του Ντουλκαντίρ. Η θεία της Εμινέ Χατούν ήταν παντρεμένη με τον Μωάμεθ Α΄. Αργότερα η Γκιουλμπαχάρ Χατούν, εγγονή του Σουλεϊμάν Μπέη, παντρεύτηκε με τον μελλοντικό Σουλτάνο Βαγιαζίτ Β΄ και γέννησε τον Σελίμ Α΄. Η Μουκριμέ παντρεύτηκε τον Μωάμεθ Β΄ στις 15 Δεκεμβρίου 1446 σε ηλικία 11 χρονών, ενώ στις 3 Δεκεμβρίου 1447 γέννησε τον Βαγιαζίτ Β΄. Ο γάμος τους δεν ήταν πολύ χαρούμενος. Προφανώς, η όλη συμφωνία δεν ήταν της αρεσκείας του Μωάμεθ Β΄. Η Μουκριμέ Χατούν πέθανε πριν από την άνοδο του γιου της στον θρόνο, τον Απρίλιο του 1467 στην Ανδριανούπολη. Βαλιντέ Χατούν στον γιο της έγινε η Γκιουλμπαχάρ Χατούν. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν

Ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν (ολλανδικά: Jan Abrahamsz Beerstraaten), 1622 - 1666, ήταν Ολλανδός (Ολλανδική Δημοκρατία) ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, γνωστός για τις θαλασσογραφίες και τα χειμερινά τοπία του.

 Ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν γεννήθηκε στο Άμστερνταμ. Ο πατέρας του ήταν υφαντουργός. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά καταγράφεται στα μητρώα βαπτίσεων με ημερομηνία βάπτισης την 1η Μαρτίου 1622. Είναι ο πιο γνωστός και προικισμένος από μια οικογένεια ζωγράφων, η οποία περιλαμβάνει τους αδελφούς του Άμπρααμ και Άντονι. Τον Αύγουστο του 1642 παντρεύτηκε τη Μαγκνταλένα Μπρόκχορστ. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά. Πέθανε στο Άμστερνταμ τον Ιούλιο του 1666. Ο Γιαν Άμπραχαμς Μπέερστρατεν ειδικεύτηκε στην τοπιογραφία και τη θαλασσογραφία. Στο έργο του περιλαμβάνονται ναυμαχίες, σκηνές από μεσογειακά λιμάνια και απεικονίσεις χειμερινών τοπίων με παγωμένα κανάλια και παγοδρόμους με φόντο μνημειακά κτήρια.Τα μεσογειακά λιμάνια και οι ακτές του επηρεάστηκαν από τα έργα ζωγράφων όπως ο Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ και ο Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, που είχαν πάει στην Ιταλία. Σε αντίθεση με τα αστικά τοπία του, τα λιμάνια του Μπέερστρατεν ήταν εντελώς φανταστικά, μερικές φορές με ένα γνωστό βορειοευρωπαϊκό κτήριο ενσωματωμένο στην ακτή. Δεν είναι γνωστό αν πήγε στην Ιταλία, αν και στους πίνακές του το νότιο φως φαίνεται να αποδίδεται με ακρίβεια, όπως στη Φανταστική άποψη λιμανιού με την πρόσοψη της Σάντα Μαρία Ματζόρε της Ρώμης.Το έργο του έχει ιστορική σημασία καθώς συχνά απεικόνισε πύλες πόλεων, εκκλησίες, κάστρα και άλλα κτήρια που δεν υπάρχουν πια. Θεωρείται πιθανό ότι είχε κάνει ένα ταξίδι στη Σκανδιναβία και την Ελβετία λόγω μιας σειράς απόψεων με βουνά, αλλά δεν υπάρχουν ακριβείς ενδείξεις. Τα γνωστά χρονολογημένα έργα του φέρουν χρονολογία μεταξύ 1661 και 1666. Υπάρχει σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα των ζωγράφων που ονομάζονται Μπέερστρατεν και καθώς δεν υπάρχουν έργα υπογεγραμμένα με το πλήρες όνομά του, είναι δύσκολο να εξακριβωθεί ποια από αυτά είναι δικά του ή των αδελφών του. Σχεδόν όλες οι πηγές και τα έργα αναφοράς παρέχουν αντικρουόμενες και συχνά αντιφατικές πληροφορίες.
Ατσιπάδες Ηρακλείου

Για τον ομώνυμο οικισμό στο Ρέθυμνο, δείτε: Ατσιπάδες ΡεθύμνηςΟι Ατσιπάδες (επίσημη ονομασία, οι Ατσιπάδες) είναι χωριό της Κοινότητας Άνω Ακρίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κόφινα, του δήμου Γόρτυνας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Οι Ατσιπάδες είναι ορεινό χωριό στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Ηρακλείου, στις νότιες πλαγιές της κορυφής «Βίγλα» (604 μ.), πάνω στον επαρχιακό δρόμο Αγίου Θωμά-Λούρων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 460. Απέχει 45 χλμ. περίπου Ν. του Ηρακλείου (μέσω Αγίου Θωμά). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στόλων του νομού Ηρακλείου. Το 1932 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Ακρίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Ακρίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόφινα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κόφινα και προσαρτήθηκε στον δήμο Γόρτυνας. Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, κτίσμα του 15ου αιώνα Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη Ερημίτη, ανακαινισμένο το 1970 Το ερειπωμένο παλαιό ελαιουργείο (1915-1967) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr https://www.youtube.com/watch?v=C_FiYqfzNDs
Ατένι Αρνά Άνδρου

Για τον ομώνυμο οικισμό στην Άνδρο, δείτε: Ατένι Κατακοίλου ΆνδρουΤο Ατένι είναι οικισμός της Άνδρου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Αρνά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Ατένι είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο βορειοκεντρικό τμήμα του νησιού, στις βόρειες υπώρειες της κορυφής «Αμάραντος» (407 μ.), βορειοανατολικά από το Μπατσί και λίγο νοτιότερα από τον ομώνυμο οικισμό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 30 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1920 ως Άτένη και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άρνης (Αρνά) της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Το 2001 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άτένι. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) Google Earth eetaa.gr
Οξείδιο του αργιλίου

Οξείδιο του αργιλίου ή αλουμίνα ονομάζεται η ανόργανη χημική ένωση του οξυγόνου και του αργιλίου. Μπορεί να είναι ένυδρη ή άνυδρη. Ο χημικός τύπος του άνυδρου οξείδιου του αργιλίου είναι A l 2 O 3 {\displaystyle Al_{2}O_{3}} και ο ηλεκτρονιακός τύπος O = A l − O − A l = O {\displaystyle O=Al-O-Al=O} . Η αλούμινα είναι από τα πιο σκληρά κεραμικά υλικά, ενώ είναι διαδεδομένο και σχετικά φτηνό με καθαρότητα 94%. Συνήθως συναντάται σε διαφανείς κρυστάλλους ή σε άσπρη σκόνη.

 Το υλικό αυτό είναι σκληρό και δύσκαμπτο, πολύ καλός αγωγός της θερμότητας και μονωτής του ηλεκτρικού ρεύματος. Ο κρύσταλλος του οξειδίου του αργιλίου χαρακτηρίζεται από ισχυρούς ιοντικούς δεσμούς. Ο δεσμός μεταξύ του αργιλίου και του οξυγόνου έχει αποδειχθεί ότι είναι ομοιοπολικός δεσμός ο οποίος τείνει να εκφυλιστεί σε ετεροπολικό, πιο συγκεκριμένα το ηλεκτρονιακό νέφος του μορίου εμφανίζει μεταξύ των δύο ατόμων ένα πολύ έντονο στένωμα. Εντοπίζεται σε διάφορες φάσεις με θεμελιώδη την εξαγωνική φάση τύπου α. Το οξείδιο του αργιλίου είναι δυσδιάλυτο στο νερό με θερμοκρασία τήξης 2020°C. Η αλουμίνα δεν είναι δραστική σε οξέα ή βάσεις και στις υψηλές θερμοκρασίες. Αντιδρά με το υγρό φθόριο, το υδροφθορικό οξύ και το φωσφορικό οξύ. Η δραστικότητα της αλουμίνας αυξάνεται με την παρουσία ατμών αλκαλίων. Το οξείδιο του αργιλίου παράγεται με επεξεργασία Βωξίτη, ενώ απαντάται και ως Κορούνδιο, μορφές του οποίου είναι το ζαφείρι και το Ρουμπίνι. Αποτελεί ενδιάμεση ουσία για την παραγωγή αλουμινίου, το οποίο προκύπτει με ηλεκτρόλυση του οξειδίου. Η αλουμίνα χρησιμοποιείται για την κατασκευή σωλήνων και νημάτων. Πιο συγκεκριμένα με αυτή κατασκευάζονται λέιζερ αερίων, μονωτών υψηλής θερμοκρασίας ή υψηλής τάσης, επένδυσης κλιβάνων, ηλεκτρικών καλωδίων, ηλεκτρονικών υποστρωμάτων, αισθητήρων θερμοκρασίας, εργαστηριακών σωλήνων και μέσων λείανσης. Η αλουμίνα σε λεπτή σκόνη, χρησιμοποιείται ως προσροφητικό μέσο στα χημικά εργαστήρια με μεγάλες εφαρμογές στην χρωματογραφία. Είναι ισχυρότερο προσροφητικό υλικό από την πηκτή πυριτίου (ως προς τις πολικές ενώσεις). Η αλουμίνα εμπλουτίζεται με οξείδιο του χρωμίου ή του μαγγανίου για τη βελτίωση των ιδιοτήτων της. Adams, M. (2002). «Aluminum Oxide, Al 2 Ο 3» (html) (στα Αγγλικά). Accuratus. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2010. Heilweil, EJ· Campbell M. «Aluminum oxide». US Secretary of Commerce. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2010. French, Roger Η.· Harald Müllejans· David Jones J. (1998). «Optical Properties of Aluminum Oxide: Determined from Vacuum Ultraviolet and Electron Energy-Loss Spectroscopies» (PDF) (στα Αγγλικά). Max-Planck-Institut für Metallforschung. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (pdf) στις 20 Ιουνίου 2010. Ανακτήθηκε στις 15 Μαΐου 2010.
Λούξορ

Το Λούξορ (αραβικά: الأقصر , αλ-ουξορ) είναι μια πόλη στη νότια Αίγυπτο και πρωτεύουσα του Κυβερνείου του Λούξορ. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σε 487.896 άτομα. Η πόλη βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας αιγυπτιακής πρωτεύουσας των Θηβών και θεωρείται το μεγαλύτερο υπαίθριο μουσείο του κόσμου, αφού τα συμπλέγματα των ναών του Λούξορ και του Καρνάκ βρίσκονται μέσα στην πόλη. Στην απέναντι όχθη του Νείλου βρίσκεται η Νεκρόπολη των Θηβών, η Κοιλάδα των Βασιλέων και η Κοιλάδα των Βασιλισσών. Εξαιτίας των μνημείων, η οικονομία της πόλης βασίζεται στον τουρισμό.

 Το Λούξορ ήταν στην αρχαιότητα οι Θήβες, η πρωτεύουσα του βασιλείου και πόλη του Άμωνα Ρα. Η σημασία της πόλης ήταν μεγάλη ήδη από την Ενδέκατη δυναστεία Φαραώ, όταν έγινε μια ακμάζουσα πόλη με υψηλό κοινωνικό καθεστώς και πολυτέλεια και ως πόλη των τεχνών, των γραμμάτων, της σοφίας και της πολιτικής ανωτερότητας και έφτασε στην ακμή της κατά την διάρκεια του Νέου Βασιλείου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στην πόλη κατασκευάστηκαν πολλοί ναοί και κτίρια. Παρόλα αυτά, η πολιτική και στρατιωτική σημασία της πόλης εξασθένησε στην ύστερη περίοδο και η πρωτεύουσα μετακινήθηκε σε πόλεις της βόρειας (Κάτω) Αιγύπτου και εν τέλη στην Αλεξάνδρεια. Η πόλη όμως συνέχισε να είναι η θρησκευτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου ως η πόλη του Άμωνα, μέχρι την κατάκτηση της Αιγύπτου από τους αρχαίους Έλληνες. Η πόλη εγκαταλείφθηκε και μετά, εξαιτίας των πλημμυρών του Νείλου, οι ναοί καλύπτονταν σταδιακά από στρώματα λάσπης. Οι αρχαίοι ναοί ανασκάφτηκαν τον 19ο αιώνα και σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός. Η αιγυπτιακή ονομασία της πόλης είναι και Το ελληνικό όνομα είναι Θήβες ή Διόσπολις, το Σαχιδικό Κοπτικό όνομα ⲡⲁⲡⲉ, προέρχεται από το δημώδες Ỉp.t «το άδυτον», το οποίο, με τη σειρά του, προέρχεται από τα αιγυπτιακά. Από την ίδια πηγή προέρχονται οι ελληνικές μορφές Ἀπις και Ὠφιεῖον. Το αιγυπτιακό χωριό Αμπά αλ-Ουακφ (αραβικά: أبا الوقف‎, ελληνικά: Ώφις) μοιράζεται την ίδια ετυμολογία.Το όνομα Λούξορ είναι σχεδόν μια κυριολεκτική μετάφραση ενός άλλου ελληνικού και κοπτικού τοπωνυμίου (τὰ Τρία Κάστρα και ⲡϣⲟⲙⲧ ⲛ̀ⲕⲁⲥⲧⲣⲟⲛ πσομτ ενκάστρον.)