IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Εβαέβερσον Λέμος ντα Σίλβα

Ο Εβαέβερσον Λέμος ντα Σίλβα, πιο γνωστός ως Μπραντάο (γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1980), είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του Λεβαδειακου στη σούπερ Λίγκ στη θέση του επιθετικού. Πέρασε το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του αγωνιζόμενος στην ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ, μετρώντας συνολικά 220 επίσημες συμμετοχές και 91 τέρματα, ενώ μαζί της κατέκτησε και επτά σημαντικές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε επίσης αρκετά χρόνια στη Γαλλία, με σημαντικότερο το πέρασμά του από τη Μαρσέιγ, με τη φανέλα της οποίας κατέκτησε το γαλλικό πρωτάθλημα του 2010, μεταξύ άλλων τίτλων.

 Γεννημένος στο Σάο Πάολο, ο Μπραντάο αρχικά αγωνίστηκε κυρίως σε μικρομεσαίες ομάδες της χώρας του. Το 2002, υπέγραψε στην ομάδα της Ουκρανικής Πρέμιερ Λιγκ, ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ, από την Ιράτι Εσπόρτε Κλούμπε, καταφέρνοντας να διακριθεί ως ένας δεινός σκόρερ με τη νέα του ομάδα. Σε μια ομάδα όπου οι Βραζιλιάνοι αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό επί του συνόλου του έμψυχου δυναμικού του συλλόγου, ο Μπραντάο πέτυχε συνολικά 39 τέρματα στα τρία πρωταθλήματα που κατέκτησε η ομάδα του στη διάρκεια της περιόδου αυτής, ενώ ο ίδιος αναδείχτηκε κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος τη σεζόν 2005–06, έχοντας πετύχει 15 τέρματα. Στις 13 Ιανουαρίου 2009, ο Μπραντάο αποχώρησε με προορισμό τη Γαλλία και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ, με την οποία πέτυχε 8 τέρματα σε συνολικά 30 συμμετοχές για την πρώτη του σεζόν, καθώς ο ομάδα έφτασε στην κατάκτηση του τίτλου της Λιγκ 1, έπειτα από αναμονή διάρκειας 18 ετών. Στις αρχές της εκεί παρουσίας του παραχωρήθηκε δύο φορές ως δανεικός σε ομάδες της πατρίδας του, τις Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε και Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε.Τον Ιανουάριο του 2012, ο Μπραντάο επέστρεψε στην L'OM, με σημαντικότερη συνεισφορά του το τέρμα της ισοφάρισης που πέτυχε στο 92ο λεπτό της εκτός έδρας ισοπαλίας της ομάδας του με σκορ 2–2, απέναντι στην Ίντερ για την επαναληπτική αναμέτρηση στα πλαίσια της Φάσης των 16 του Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της σεζόν, χαρίζοντας την πρόκριση στην ομάδα της Μασσαλίας, χάρη στον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ, για τα προημιτελικά της διοργάνωσης, για πρώτη φορά μετά το 1993. Στις 14 Απριλίου, πέτυχε το μοναδικό τέρμα της αναμέτρησης στον τελικό του Λιγκ Καπ, απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών στη διάρκεια της παράτασης.Ο Μπραντάο έμεινε ελεύθερος συμβολαίου από τους Φωκαείς τον Ιούνιο του 2012 μαζί με τους Έλιντον Αντράντε, Τζιμί Τραορέ και Ζαν-Φιλίπ Σαμπό και, δύο μήνες αργότερα, υπέγραψε με τη μεγάλη αντίπαλο της ΟΜ, ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δύο ετών. Στις 20 Απριλίου της επόμενης χρονιάς, και πάλι για το εγχώριο κύπελλο, ήταν αυτός που σκόραρε στη νίκη με 1–0 επί της Σταντ Ρενναί ΦΚ, χαρίζοντας στην ομάδα του τον πρώτο της τίτλο μετά το 1981. ΣαχτάρΟυκρανική Πρέμιερ Λιγκ: 2004–05, 2005–06, 2007–08 Κύπελλο Ουκρανίας: 2004–05, 2007–08 Σούπερ Καπ Ουκρανίας: 2005, 2008ΜαρσέιγΛιγκ 1: 2009–10 Λιγκ Καπ: 2009–10, 2011–12Σαιντ-ΕτιένΛιγκ Καπ: 2012–13 Στατιστικά από τη L'Équipe (Γαλλικά) (Γαλλικά) Εβαέβερσον Λέμος ντα Σίλβα : Στατιστικά γαλλικού πρωταθλήματος στο LFP.frΠροφίλ στο Transfermarkt
Καναζάβα

Η Καναζάβα (ιαπωνικά: 金沢市 Kanazawa-shi) είναι πόλη που βρίσκεται στο νομό Ισικάβα στην Ιαπωνία. Την 1η Ιανουαρίου 2018, η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 466.029 κατοίκους σε 203.271 νοικοκυριά και πυκνότητα πληθυσμού 990 άτομα ανά τ.χλμ. Η συνολική έκταση της πόλης ήταν 468,64 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Ισικάβα.

 Σύμφωνα με τα ιαπωνικά δεδομένα απογραφής, ο πληθυσμός της Καναζάβα αυξάνεται σταθερά τα τελευταία 40 χρόνια. Ο πόλη Καναζάβα βρίσκεται σε υψόμετρο 28 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το κλίμα στην πόλη Καναζάβα είναι υγρό υποτροπικό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Καναζάβα είναι 14.4°C. Κατά μέσο όρο ο θερμότερος μήνας του έτους είναι ο Αύγουστος με μέση θερμοκρασία 26.7°C ενώ ο ψυχρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος με μέση θερμοκρασία 3.3°C. Η υψηλότερη θερμοκρασία, που έχει καταγραφεί είναι 37.8°C και έχει σημειωθεί μήνα Ιούλιο ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία είναι -5.6°C και έχει σημειωθεί μήνα Φεβρουάριο. Το μεγαλύτερο ποσοστό βροχοπτώσεων σημειώνεται κατά τον μήνα Δεκέμβριο με 337,8 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο και το μικρότερο ποσοστό βροχοπτώσεων παρατηρείται κατά τον μήνα Μάιο με 142,2 χιλιοστά βροχής κατά μέσο όρο.
Σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Χανίων

Ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Χανίων είναι εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στα Χανιά. Το εργοστάσιο τροφοδοτείται με φυσικό αέριο. Αποτελείται από δύο στρόβιλους αερίου μονάδες με συνολική χωρητικότητα περίπου 120 μεγαβάτ. Ο σταθμός είναι ιδιοκτησία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ).

 Το 1995, η ΔΕΗ ανέθεσε την προμήθεια και εγκατάσταση δύο μονάδων στρόβιλων με χωρητικότητα 59 μεγαβάτ η κάθε μία στην Ansaldo Energia, θυγατρική της Finmeccanica. Η κατασκευή του σταθμού ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1997. Ο πρώτος συγχρονισμός του εργοστασίου έγινε το Μάρτιο του 1998 και η πρώτη μονάδα μπήκε σε εμπορική λειτουργία το Μάιο του 1998. Η δεύτερη μονάδα μπήκε σε εμπορική λειτουργία τον Αύγουστο του 1998. Οι ελληνικές εταιρείες Τρίτων και Ρόδαξ συμμετείχαν στην κατασκευή της μονάδας ως υπεργολάβοι.
Αερόφωνο

Στην ορολογία της μουσικολογίας και ειδικότερα στον κλάδο της οργανολογίας -την επιστήμη της μελέτης και ταξινόμησης των μουσικών οργάνων- αερόφωνα ονομάζονται τα μουσικά όργανα στα οποία ο ήχος παράγεται μέσω της δόνησης μιας στήλης αέρα, χωρίς την κατά συνθήκη χρήση χορδών, μεμβρανών κλπ.

 Τα αερόφωνα υποδιαιρούνται σε δύο κατηγορίες: Σ' αυτά, η δονούμενη στήλη αέρα δεν περικλείεται από το ίδιο το όργανο, αλλά δονείται στο εξωτερικό μέρος αυτών. Ορισμένα παραδείγματα ελεύθερων αερόφωνων περιλαμβάνουν την αιολική άρπα, το αρμόνιο, το ρεγκάλ κλπ. Τα κλειστά αερόφωνα, ή κοινώς λεγόμενα πνευστά, η δονούμενη στήλη αέρα βρίσκεται εντός του οργάνου και παράγεται συνήθως με την εκπνοή του εκτελεστή. Η εν λόγω κατηγορία, όπου μεγάλο ρόλο παίζει η δόνηση του σώματος του ίδιου του οργάνου, διαιρείται σε τρεις κύριες υποκατηγορίες: τα ελεύθερα ξύλινα ή μεταλλικά πνευστά (π.χ. φλάουτα), που με τη σειρά τους εμπίπτουν σε διάφορες υποκατηγορίες (με ή χωρίς επιστόμιο, με ή χωρίς οπές, κλειστά ή ανοιχτά, κωνικά ή κυλινδρικά κλπ. τα γλωττιδόφωνα ξύλινα πνευστά, τα οποία χωρίζονται σε δύο κύριες κατηγορίες: τα μονής γλωττίδας (π.χ. κλαρινέτο, σαξόφωνο) και τα διπλής γλωττίδας (π.χ. όμποε, ζουρνάς), καθώς και σε υποκατηγορίες όπως τα παραπάνω. τα χάλκινα πνευστά, στα οποία η δόνηση του αέρα οφείλεται στη δόνηση των χειλέων του εκτελεστή, τα οποία υποδιαιρούνται στα φυσικά (χωρίς πιστόνια, οπές ή κλειδιά, όπως η σάλπιγγα και ο κάρνυξ) και τα χρωματικά (π.χ. κορνέτα, τρομπέτα, τρομπόνι, τούμπα, σουζάφωνο).Ορισμένα αερόφωνα, λόγω της περίπλοκης κατασκευής τους, μπορούν να κατατάσσονται σε παραπάνω από μία υποκατηγορίες, αναλόγως των επιμέρους χαρακτηριστικών τους· π.χ. η γκάιντα θεωρείται μεν ελεύθερο αερόφωνο, αλλά και πνευστό, αφού ο εκτελεστής εκπνέει εντός του οργάνου. Το εκκλησιαστικό όργανο είναι μια κατηγορία από μόνο του, αφού περιλαμβάνει πολλές επιμέρους υποκατηγορίες, και γι' αυτό είναι προτιμότερο να κατατάσσεται ως πληκτροφόρο. Χορδόφωνα Ιδιόφωνα Μεμβρανόφωνα Ηλεκτρόφωνα Baines, A. The Oxford companion to musical instruments, λήμμα Classification of musical instruments § Aerophones, Οξφόρδη, 1992 ISBN 0-19-311334-1 Δράκος, Γ. (2003). Τα μουσικά όργανα. Αθήνα: Σμυρνιωτάκης. Τράιου, Ε. (Επ.) (1998). Ελληνικά Λαϊκά Μουσικά Όργανα. Ένθετο Καθημερινή Επτά Ημέρες 18/1/1998. Αθήνα: Καθημερινή. Αβέρωφ, Ε. (1992). Εισαγωγή στην οργανογνωσία. Αθήνα: Φίλιππος Νάκας. Άνθης, Σ. (2008). Η ιστορία της τρομπέτας. Αθήνα: Φίλιππος Νάκας.
Επαρχία Ταμπούκ

Η Επαρχία Ταμπούκ (αραβικά:تبوك) είναι μια από τις 13 περιφέρειες της Σαουδικής Αραβίας και έχει έκταση 108.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό μόλις 691.517. Πρωτεύουσα της είναι η Ταμπούκ.

 Βρίσκεται στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία και συνορεύει με την επαρχία Τζουφ στα βόρεια, με την επαρχία Μαδίνα στα νότια και την επαρχία Χαίλ στα ανατολικά. Βρέχεται από την Ερυθρά Θάλασσα στα δυτικά. Πρωτεύουσα είναι η ομώνυμη πόλη, Ταμπούκ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Tabuk Province στο Wikimedia Commons
Ερρίκος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν

Ο Ερρίκος Λουδοβίκος (γερμανικά: Heinrich Ludwig Karl Albrecht von Nassau-Saarbrücken‎, 9 Μαρτίου 1768 - 27 Απριλίου 1797) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν πρίγκιπας του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1794-1797).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Νάσσαου-Σααρμπύκεν και της Βιλελμίνης του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος και η Βιλελμίνη αποσύρθηκε στο κάστρο Χάλμπεργκ, όπου ανάθρεψε τον γιο τους. Σπούδασε φυσική πρώτα στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου και στη συνέχεια (1782-85) στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Έπειτα έκανε τη Μεγάλη Περιοδεία του· πέρασε από το Βερολίνο (1786) και την Ιταλία (1787). Το 1793 γαλλικός στρατός επιτέθηκε στο κάστρο Νοϊνκίρχεν και αναγκάστηκε να διαφύγει. Το προγονικό κάστρο κάηκε, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό. Εισήλθε στον πρωσικό στρατό και προήχθη σε συνταγματάρχη του Ιππικού. Ο πατέρας του απεβίωσε το 1794 και κληρονόμησε τον τίτλο του, μια και το Σααρμπρύκεν ήταν ακόμη κατειλημμένο από γαλλικό στρατό της Επανάστασης. Το 1797 τραυματίστηκε θανάσιμα πέφτοντας από το άλογό του και απεβίωσε άτεκνος. Ο νεότερος αδελφός του ήταν από τον δεύτερο, μοργανατικό γάμο του πατέρα του και δεν είχε δικαίωμα στη διαδοχή. Τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος Γουλιέλμος, πρίγκιπας του Ούζινγκεν. Νυμφεύτηκε το 1785 τη Μαρία Φρανσουάζ Μαξιμιλιανή, κόρη του Αλέξανδρου Μαρία Λέονορ του Σαιν-Μορί, κόμη του Μονμπαρέ· δεν απέκτησαν τέκνα. Ernst Joachim (1880), "Heinrich, Fürst von Nassau-Saarbrücken", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 11, Leipzig: Duncker & Humblot, pp. 553–554 Genealogisch-historisch-statistischer Almanach, p. 108 Marek, Miroslav. «Genealogy of Nassau». Genealogy.EU. Biography of Henry Louis
Ραούλ ο του Τακουπέρτου

Ο Ραούλ ο του Τακουπέρτου ή Ραούλ ο Λυκοδέρμων (Rudolph Peel de Lan) ήταν Νορμανδός μεγιστάνας που αυτομόλησε στους Βυζαντινούς και είναι ο γενάρχης της οικογένειας Οικογένειας Ραούλ / Ράλλης.

 Ήταν αδελφός του Ρογέριου και συμπολεμιστής του Ροβέρτου Γυισκάρδου με τον οποίο πήρε μέρος στην νορμανδική κατάκτηση της νότιας Ιταλίας. Το 1080 ο Γυισκάρδος τον έστειλε πρέσβη στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τον Νικηφόρο Βοτανειάτη επειδή ο προηγούμενος αυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας καθυστερούσε τους γάμους της Έλενας, κόρη του Γυισκάρδου, και του γιου του Κωνσταντίνου όπως είχαν συμφωνήσει και διεκδηκούσε τα δικαιώματα της οικογενειάς του στον θρόνο. Εν τω μεταξύ, και κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Νικηφόρος εκθρονίστηκε από τον θρόνο όπου ανέβηκε ο Αλέξιος Α´ Κομνηνός, έτσι χάλασαν οριστικά τα σχέδια για τους γάμους. Έπειτα ο Ραούλ και ο αδελφός του Ρογέριος δεν επέστρεψαν πίσω, αλλά αυτομόλησαν στους Βυζαντινούς κάτι που εξόργισε τον Γυισκάρδο και τους απείλησε με θάνατο. Ο Ραούλ ήταν παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα και είχαν έναν γιο, τον Ουμπέρτο. Αλεξιάς βιβλίο 1 Cawley, Charles. «Medieval Lands Project: RALLIS/RAOUL». Foundation for Medieval Genealogy.
Vimeo

Το Vimeo είναι ιστοσελίδα ανταλλαγής βίντεο, όπου, οι χρήστες της μπορούν να παρακολουθήσουν αλλά και να ανεβάσουν βίντεο που θέλουν να μοιραστούν με άλλους. Δημιουργήθηκε το 2004 από μια ομάδα ανθρώπων που θέλησαν να προβάλουν τα δικά τους έργα αλλά και τις δικές τους προσωπικές στιγμές. Από το 2007 άρχισε να υποστηρίζει και το ανέβασμα βίντεο υψηλής ανάλυσης (High-definition). Tον Μάρτιο του 2016 το Vimeo είχε πάνω από 130 εκατ. μοναδικούς επισκέπτες και βρίσκονταν στην τρίτη θέση ανάμεσα στις ιστοσελίδες με παρόμοιο περιεχόμενο.

 Το όνομα Vimeo δόθηκε από τους πρωτεργάτες του εγχειρήματος Jake Lodwick and Zach Klein. Στο όνομα γίνεται λογοπαίγνιο με τις λέξεις Video και me, είναι επίσης και αναγραμματισμός της λέξης movie. Σε αντίθεση με άλλους ιστότοπους κοινής χρήσης βίντεο, το Vimeo δεν χρησιμοποιεί διαφημίσεις στις σελίδες του ή ενσωματωμένες σε βίντεο. Αντ' αυτού, το Vimeo πωλεί τις υπηρεσίες και τα προϊόντα του στους δημιουργούς περιεχομένου για να παράγει έσοδα μέσω ενός μοντέλου λογισμικού ως υπηρεσία (SaaS). Ο ιστότοπος προσφέρει ένα δωρεάν επίπεδο υπηρεσιών. Από τις 22 Αυγούστου 2022, οι δωρεάν λογαριασμοί περιορίζονται σε δύο μεταφορτώσεις βίντεο ανά μήνα και συνολικά 25 βίντεο. Οι παλαιότεροι δωρεάν λογαριασμοί έχουν εβδομαδιαίο όριο μεταφόρτωσης και από το 2018, συνολικό όριο αποθήκευσης[53]. Όταν εργάζεστε με το Vimeo, υπάρχουν επιλογές συνδρομής επί πληρωμή από Pro έως Premium. Τα επίπεδα συνδρομής επί πληρωμή, δίνουν στους λογαριασμούς μεγαλύτερο όριο μεταφόρτωσης και περισσότερο χώρο αποθήκευσης. Εκτός από τις συνδρομές, η Vimeo δημιουργεί και άλλες πηγές εσόδων μέσω πρόσθετων υπηρεσιών για τους πελάτες της.Οι δημιουργοί έχουν τη δυνατότητα να πωλούν πρόσβαση σε μεμονωμένα βίντεο από το 2013, και αργότερα το 2015 μπορούσαν να προσφέρουν συνδρομητική πρόσβαση, με το Vimeo να μειώνει τις πωλήσεις κατά 10%. Από το 2015, το Vimeo προσφέρει μια υπηρεσία βίντεο κατά παραγγελία, επιτρέποντας στους συνεργάτες του να πωλούν βίντεο του Vimeo μέσω των ιστότοπων τους στους πελάτες τους. Μέσω της εξαγοράς της VHX, το Vimeo προσφέρει μια premium υπηρεσία πολυμέσων (OTT) που ονομάζεται Vimeo OTT, την οποία οι συνδρομητές του Vimeo μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν προσαρμοσμένες εφαρμογές για κινητά για να παρέχουν βίντεο κατά παραγγελία στους συνδρομητές των εφαρμογών, με το Vimeo να χειρίζεται τις συνδρομές, την τιμολόγηση και την παράδοση περιεχομένου. Το 2018, ο ιστότοπος εγκαινίασε το Vimeo Stock για να επιτρέψει στους δημιουργούς περιεχομένου να προσφέρουν βίντεο ως stock footage για χρήση από άλλους.
Ντομινίκα Κρόις

Η Ντομίνικα Άννα Κρόις (πολωνικά: Dominika Anna Krois‎, γεννήθηκε το 1972) είναι Πολωνή δημόσιος υπάλληλος και διπλωμάτης, που υπηρετεί ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στη Βιέννη από τον Νοέμβριο του 2019.

 Η Κρόις αποφοίτησε από τη Νομική στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο και έλαβε διδακτορικό στα νομικά στο ίδιο πανεπιστήμιο το 2006, υπερασπίζοντας τη διατριβή με θέμα Διεθνή νομικά εργαλεία κατά της διαφθοράς. Σπούδασε επίσης στη Διπλωματική Ακαδημία της Βιέννης. Το 1999, εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας. Εργάστηκε ως Δεύτερη Γραμματέας για υποθέσεις της ΕΕ στην Πρεσβεία στο Βερολίνο (2001-2005) και ως Πρώτη Γραμματέας, Σύμβουλος και Πρώτος Σύμβουλος στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών και σε διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη, όντας υπεύθυνη για θέματα ασφάλειας, τη μη διάδοση όπλων, την τρομοκρατία και την επίσημη αναπτυξιακή βοήθεια (2006-2010). Ήταν επίσης αναπληρωτής πρόεδρος της Διάσκεψης των Ομάδων Κρατών στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά του Διακρατικού Οργανωμένου Εγκλήματος. Στο MFA, η Κρόις εργάστηκε στα τμήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε θέματα νομικών και συνθηκών, καθώς και στη στρατηγική και τον προγραμματισμό εξωτερικής πολιτικής. Υπηρέτησε επίσης ως μέλος της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης στην αντιπροσωπεία της ΕΕ στους διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη (2011-2015), και ως συντονίστρια των σχέσεων με τον ΟΑΣΕ, όντας υπεύθυνη για την ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και τις σχέσεις με χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (2015-2019). Στις 10 Οκτωβρίου 2019, διορίστηκε Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Πολωνίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών και διεθνείς οργανισμούς στη Βιέννη . Ξεκίνησε την αποστολή της τον Νοέμβριο του 2019. Εκτός από την πολωνική, μιλά άπταιστα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Μπορεί επίσης να επικοινωνήσει στα Κροατικά, τα Ισπανικά και τα Ρωσικά .
Σημαία του Ντούμπροβνικ

Η σημαία του Ντούμπροβνικ είναι μία σημαία που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από την κροατική πόλη του Ντούμπροβνικ. Η σημαία δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τη Δημοκρατία της Ραγούσας. Η σημαία απεικονίζει τον Άγιο Βλάσιο (λατινικά: Sanctus Blasius‎, κροατικά: Sveti Vlaho‎), τον κύριο άγιο του Ντούμπροβνικ, και προστάτη της πόλης.

 Οι διάφορες σημαίες που χρησιμοποιούνταν από τη Δημοκρατία της Ραγούσας έφεραν συνήθως την εικόνα του Αγίου Βλάσιου. Αρχικά η σημαία ήταν λευκή με το κεντημένο σχέδιο του αγίου. Αυτή η ίδια σημαία εμφανίζεται με κόκκινο φόντο το 1667, το έτος του σεισμού, και με μπλε φόντο το 1765. Το 1765 για πρώτη φορά εμφανίζεται η σημαία συνοδευόμενη από τα γράμματα SB (Santo Biagio) σε μπλε χρώμα. Αυτή η σημαία καταργήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 1807 από τους Γάλλους, αλλά η τοπική κυβέρνηση αγνόησε τη διαταγή και συνέχισε επίσημα να τη χρησιμοποιεί μέχρι τον Ιανουάριο του 1808, όταν τελικά η δημοκρατία διαλύθηκε. Η σημαία αποκαταστάθηκε από την Προσωρινή Κυβέρνηση το 1813 όταν οι Γάλλοι πολιορκήθηκαν από τους Άγγλους, αλλά έχασε την επίσημη ιδιότητά της όταν καταλήφθηκε από τους Αυστριακούς στις 28 Ιανουαρίου 1814. Αυτή η σημαία χρησιμοποιήθηκε στη στεριά ως σημαία της δημοκρατίας και στη θάλασσα από τα πολεμικά πλοία της Δημοκρατίας. Η κύρια σημαία της πόλης του Ντούμπροβνικ, η οποία δημιουργήθηκε και χρησιμοποιήθηκε από την Δημοκρατία της Ραγούσας, παρουσιάζει τον σημαντικότερο άγιο και προστάτη της πόλης Άγιο Βλάσιο, στο κέντρο, με δύο γράμματα του λατινικού αλφαβήτου (το S και το B), αριστερά και δεξιά του αγίου, αντίστοιχα. Τα δύο αυτά γράμματα κίτρινου χρώματος συμβολίζουν τα δύο αρχικά του ονόματος του αγίου στα λατινικά (Sanctus Blasius). Υπάρχει, επίσης, διαχωριστικό περίγραμμα, ίδιας απόχρωσης του κίτρινου χρώματος με αυτή των γραμμάτων. Αρχικά, η σημαία, όπως προαναφέρθηκε, δε διέθετε γράμματα, αλλά μόνο το κεντημένο σχέδιο του αγίου, και το περίγραμμα. Πολλές παραλλαγές της κύριας σημαίας παρατηρήθηκαν κατά το πέρασμα του χρόνου, μερικές από τις οποίες υπάρχουν και διασώζονται μέχρι και τη σημερινή εποχή. Το κοινό χαρακτηριστικό, όμως, όλων των σημαιών είναι το γεγονός ότι διατηρούν τη συνηθέστερη αναλογία πλευρών (2:3), ακολουθώντας, έτσι, το πρότυπο πολλών άλλων.
Σεΐχ Άντεν Μαντόμπε

Ο Σεΐχ Αντάν Μοχάμετ Νούουρ "Μαντόμπε" (Adan Mohamed Nuur "Madobe", στα σομαλικά: Sheekh Aaden Maxamed Nuur ή Sheekh Aaden Madoobe) είναι Σομαλός πολιτικός και πρόεδρος της Βουλής της χώρας του. Έπειτα από την παραίτηση της κυβέρνησης του προέδρου Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ το Δεκέμβριο του 2008, ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος. Όπως πολλοί Σομαλοί πολιτικοί, είναι πρώην πολέμαρχος και ήταν δάσκαλος του Κορανίου.

 Ο Σεΐχ Αντάν Μαντόουε γεννήθηκε στη Μαντέρα στη βορειοανατολική επαρχία της Κένυας. Κατάγεται από τη φυλή Ντίτζιλ-Μιρίφλε και ειδικότερα από το υποφύλο Χαντάμε. Υπηρέτησε ως πρώτος αντιπρόεδρος του Αντιστασιακού Στρατού Ραχανουέιν (Rahanweyn Resistance Army, αρκτικόλεξο: RRA), που ήταν μία από τις φατρίες που πρωταγωνίστησαν στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Σομαλία. Σύμφωνα με τον Μαντόμπε, από το 1996 ο RRA αποδέχθηκε τη βοήθεια της Αιθιοπίας στη στρατιωτική του εκπαίδευση. Το 2003 για μικρό χρονικό διάστημα παρουσιάστηκε σχίσμα με τον ηγέτη του RRA Χασάν Μοχάμετ Νουρ "Σατιγκαντούντ" παρότι συμφιλιώθηκαν αργότερα και αμφότεροι υπηρέτησαν σε χαρτοφυλάκια στην προσωρινή κυβέρνηση. Ο "Μαντόμπε" είναι αντιπρόσωπος του Προσωρινού Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου (TFP), το οποίο το Νοέμβριο του 2004 επεκύρωσε την Προσωρινή Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και ενέκρινε τον Προσωρινό Ομοσπονδιακό Καταστατικό Χάρτη, στη διάρκεια διάσκεψης στο Ναϊρόμπι. Διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης με την έγκριση του πρωθυπουργού Αλί Μοχάμετ Γκεντί στο δεύτερο ανασχηματισμό της κυβέρνησης του τελευταίου τον Ιανουάριο του 2005, ωστόσο στη Σομαλία θεσπίστηκε ένα νέο δικαστικό σύστημα έπειτα από την ήττα της Ένωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων (ICU) τον Ιανουάριο του 2007. Το Μάιο του 2005 ο πολιτικός αντίπαλος και πολέμαρχος Μοχάμετ Ιμπραχίμ Χαμπσάντε κατηγόρησε τον Μαντόμπε και τον υπουργό Γεωργίας Χασάν Μοχάμετ Νούουρ "Σατιγκουντούντ" για επίθεση εναντίον της πόλης Μπαϊντόα με σκοπό την κατάληψη της πόλης για λογαριασμό του προέδρου Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ, ο οποίος αργότερα χρησιμοποίησε την πόλη με σκοπό την ίδρυση προσωρινής πρωτεύουσας εντός της χώρας. Δεκαεννέα άνθρωποι σκοτώθηκαν, πολλοί εκ των οποίων ήταν πολίτες, και άλλοι 28 τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις για τον έλεγχο της πόλης.Μετά την απόλυση του Σαρίφ Χασάν Σεΐχ Αντάν, με ψήφο του Προσωρινού Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, στις 17 Ιανουαρίου του 2007ο Μαντόμπε εξελέγη νέος πρόεδρος του Κοινοβουλίου στις 31 Ιανουαρίου του ιδίου έτους και ορκίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου. Ο Μαντόμπε ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος της Σομαλίας στις 29 Δεκεμβρίου του 2008 μετά την παραίτηση του Αμπντουλαχί Γιουσούφ Αχμέτ.Κυβέρνησε ως το 2009, οπότε εξελέγη διάδοχός του, ο Σαρίφ Αχμέτ.
Δικυάνιο

Το δικυάνιο είναι η ανόργανη χημική ένωση με τον τύπο ( CN ) 2 {\displaystyle {\ce {(CN)_2}}} . Είναι ένα τοξικό, άχρωμο αέριο με μία διαπεραστική οσμή. Η ένωση ανήκει στην κατηγορία των ψευδοαλογόνων. Το δικυάνιο παράγει τη δεύτερη πιο γνωστή θερμή φλόγα όταν καίγεται με οξυγόνο, η οποία αγγίζει τη θερμοκρασία των 4.525 o C {\displaystyle {}^{o}\!C} (8.177 o F {\displaystyle {}^{o}\!F} ).

 Το δικυάνιο παράγεται κυρίως από κυανιούχες ενώσεις. Μία από τις μεθόδους παραγωγής περιλαμβάνει θερμική διάσπαση κυανιούχου υδραργύρου ως εξής: 2 Hg ( CN ) 2 → θ ( CN ) 2 + Hg 2 ( CN ) 2 {\displaystyle {\ce {2Hg(CN)2 ->[\theta] (CN)2 + Hg2(CN)2}}} Μία άλλη μέθοδος παρασκευής περιλαμβάνει την ανάμειξη διαλειμάτων αλάτων του δισθενούς χαλκού ( Cu 2 + ) {\displaystyle {\ce {(Cu^+2)}}} με κυανιούχες ενώσεις, από την οποία σχηματίζεται μία ασταθής ένωση μονοσθενούς χαλκού ( Cu 1 + ) {\displaystyle {\ce {(Cu^+1)}}} η οποία σε κυανιούχο μονοσθενή χαλκό ( CuCN ) {\displaystyle {\ce {(CuCN)}}} και δικυάνιο: 2 CuSO 4 + 4 KCN ⟶ ( CN ) 2 + 2 CuCN + 2 K 2 SO 4 {\displaystyle {\ce {2CuSO4 + 4KCN -> (CN)2 + 2CuCN + 2K2SO4}}} Το δικυάνιο συντέθηκε πρώτη φορά το 1815 από τον Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ (Josheph Louis Gay-Lussac), ο οποίος προσδιόρισε το μοριακό του τύπο και το ονόμασε. Η ονομασία "Κυανογόνο", την οποία και του προσέδωσε αρχικά, προέρχεται από τη λέξη "κυανός" και τη λέξη "γεννώ", επειδή αρχικά απομονώθηκε από το Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Carl Wilhelm Scheele) από τη χρωστική "πρωσικό μπλε" (κυανούν του Βερολίνου).
Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου

Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου (πρωτότυπος τίτλος: Les Femmes du 6e étage) είναι γαλλική ταινία του 2010. Συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα των βραβείων Σεζάρ στις κατηγορίες: κοστουμιών, παραγωγής και Β' Γυναικείου Ρόλου. Κέρδισε το τελευταίο, το οποίο έλαβε η Κάρμεν Μάουρα.

 Παρίσι, 1962. Ο Ζαν-Λουί είναι ένας μεγαλοαστός που ζει μία βαρετή ζωή με τη σύζυγό του, Σουζάν. Μένουν σε ένα πολυτελές διαμέρισμα, ενώ ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης όλου του κτιρίου. Στα δώματα του έκτου ορόφου μένουν Ισπανίδες υπηρέτριες, μεταξύ αυτών η Μαρία, την οποία προσλαμβάνει ο Ζαν-Λουί στο σπίτι του. Η Μαρία, όσο δουλεύει στο σπίτι, κερδίζει συνεχώς τη συμπάθεια του Ζαν-Λουί και μετά από λίγο καιρό εκείνος την ερωτεύεται. Η Σουζάν αντιλαμβάνεται ότι ο Ζαν-Λουί ενδιαφέρεται για κάποια άλλη γυναίκα και εκείνος της λέει ψευδώς ότι έχει ερωτευτεί μία γνωστή τους, την Μπετίνα, προκειμένου να φύγει από το σπίτι. Όταν φεύγει, πηγαίνει στον έκτο όροφο και ζει σε ένα δώμα. Εκεί, αισθάνεται πραγματικά ευτυχισμένος, κάτι που καταλαβαίνει και η Σουζάν. Η Μαρία αποφασίζει να γυρίσει στην Ισπανία και συγκεκριμένα στο Σανταντέρ, όπου βρίσκεται ο γιος της. Το τελευταίο βράδυ πριν φύγει το περνά με τον Ζαν-Λουί και την επομένη φεύγει χωρίς να τον χαιρετήσει. Δύο χρόνια μετά, ο Ζαν-Λουί ταξιδεύει στην Ισπανία και βρίσκει την Κονσεψιόν. Της λέει πως χώρισε και τη ρωτά που βρίσκεται η Μαρία και του λέει πως δεν γνωρίζει, κάτι που είναι ψέμα. Όμως, ο άντρας της του λέει ότι βρίσκεται κοντά. Ο Ζαν-Λουί την επισκέπτεται και οι δυο τους συναντιούνται ξανά.
Γκρενόμπλ

Η Γκρενόμπλ (Grenoble, στα ελληνικά Γρατιανόπολις ή Γρενόβλη) είναι πόλη της Γαλλίας και πρωτεύουσα του νομού Ιζέρ στα νοτιοανατολικά της χώρας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη μετά τη Λυών στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Η πόλη είναι χτισμένη κάτω από το παλαιό κάστρο της Βαστίλλης (Bastille), το οποίο είναι προσβάσιμο και με τελεφερίκ. Ο ακριβής πληθυσμός της είναι 158.454 κάτοικοι (2017), ενώ η ευρύτερη περιοχή περιλαμβάνει 687.985 κατοίκους (το 2016). Όσον αφορά τον πληθυσμό της, κατατάσσεται 16η πόλη στη Γαλλία. Κάποια από τα μεγαλύτερα προάστια της πόλης είναι: Saint-Martin-d'Hères, Échirolles, και Fontaine, το καθένα με περισσότερους από 20.000 κατοίκους. Επίσης, στη Γκρενόμπλ υπάρχει ελληνική κοινότητα και ελληνική ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

 Η παλαιά πόλη Κουλάρο (Cularo) έγινε η Γρατιανόπολις το 381 και έδρα της επισκοπής Γρατιανοπόλεως, με τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Γρατιανό (359-383). Η Γκρενόμπλ έχει ιστορία περισσότερων από 2000 χρόνων και ήταν η δεύτερη πρωτεύουσα του Δελφινάτου (Dauphiné de Viennois) από τον 13ο αιώνα και ύστερα Βιέν (Vienne), έδρα της αρχιεπισκοπής. Η πόλη φιλοξένησε τους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες το 1968. Πολλά χιονοδρομικά κέντρα των Άλπεων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από την πόλη της Γκρενόμπλ. Στην πόλη εδρεύει η ομάδα ράγκμπι πρώτης κατηγορίας του γαλλικού πρωταθλήματος FC Grenoble, ενώ επίσης έχει έδρα και η ποδοσφαιρική ομάδα Γκρενόμπλ Φουτ 38 και η ομάδα χόκεϊ επί πάγου Brûleurs de Loups. Το κέντρο της πόλης είναι χτισμένο σε υψόμετρο 213 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη ορθώνονται οι κορυφές των Γαλλικών Άλπεων με ύψος άνω των 3.000 μέτρων. Για αυτό το λόγο, η Γκρενόμπλ είναι γνωστή στη Γαλλία ως η "Πρωτεύουσα των Άλπεων". Επίσης είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ορεινή πόλη των Άλπεων, μετά το Ίνσμπρουκ. Στη Γκρενόμπλ συναντώνται οι ποταμοί Ντρακ και Ιζέρ, δημιουργώντας μια περιοχή που ονομάζεται "Υ της Γκρενόμπλ (Y grenoblois)" λόγω της εικόνας που δημιουργεί στη κοιλάδα η ένωσή τους, σαν το γραμμα Υ. Βρίσκεται περίπου 150 χιλιόμετρα νότια της Γενεύης, 100 χιλιόμετρα ανατολικά της Λυών και 150 χιλιόμετρα δυτικά του Τορίνο. Η Γκρενόμπλ είναι πανεπιστημιακή πόλη (60.000 φοιτητές) και έχει επίσης διάφορα μεγάλα κέντρα επιστημονικής έρευνας. Έχει τα εξής πανεπιστήμια: Εθνικό Πολυτεχνείο της Γκρενομπλ (Institute National Polytechnic (Grenoble INP) Πανεπιστήμιο Γκρενόμπλ-Άλπεις (UGA) Σχολή Αρχιτεκτονικής (ENSAG) Ανώτατη Εμπορική Σχολή (Grenoble École de Management)Στη Γκρενόμπλ βρίσκεται και το εργαστήριο VERIMAG, του οποίου ιδρυτής και εργαζόμενος ως ερευνητής, είναι ο διακεκριμένος ομογενής καθηγητής Ιωσήφ Σηφάκης (βραβείο Turing 2007). Η Γκρενόμπλ διαθέτει μεταξύ άλλων εκτεταμένο δίκτυο τραμ συνολικά 5 γραμμών που εξυπηρετεί τις συγκοινωνίες εντός της πόλης και με τα προάστια. Επίσης η πόλη διαθέτει σύνδεση με το σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλών ταχυτήτων TGV με απευθείας σύνδεση με την πόλη της Λυών και με το Παρίσι. Στην πόλη υπάρχει και διεθνές αεροδρόμιο. Γκρενόμπλ Πανεπιστήμιο
Θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου

Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου (Mirounga leonina) είναι ένα από τα δύο σωζόμενα είδη θαλάσσιου ελέφαντα (γένος Μιρούνγκα). Είναι το μεγαλύτερο από τα Πτερυγιοπόδων, στο είδος των Σαρκοφάγων που ζουν σήμερα, καθώς και η μεγαλύτερη φώκια της Ανταρκτικής. Η φώκια αυτή οφείλει την ονομασία «θαλάσσιος ελέφαντας» στο σημαντικό της μέγεθος και στην μεγάλη προβοσκίδα των ενήλικων αρσενικών, που την χρησιμοποιούν για να παράγουν ιδιαίτερα δυνατούς ήχους, ιδιαίτερα κατά την αναπαραγωγική περίοδο.

 Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου διακρίνεται από τον θαλάσσιο ελέφαντα του Βορείου Ημισφαιρίου (του οποίου δεν συμπίπτει η κατανομή με του θαλασσίου ελέφαντα του νοτίου ημισφαιρίου) από την μεγαλύτερη σωματική του μάζα και την μικρότερη προβοσκίδα. Τα θηλυκά επίσης εμφανίζονται ψηλότερα όταν μάχονται, λόγω της τάσης τους να λυγίζουν την πλάτη τους πιο πολύ από του Βορείου Ημισφαιρίου. Ο θαλάσσιος ελέφαντας του νοτίου ημισφαιρίου παρουσιάζει πολύ μεγάλο φυλετικό διμορφισμό στο μέγεθος, ίσως τον μεγαλύτερο από όλα τα θηλαστικά, με τα αρσενικά συνήθως πέντε με έξι φορές βαρύτερα από τα θηλυκά. Ενώ τα θηλυκά συνήθως ζυγίζουν 400 με 900 κιλά και έχουν μήκος 2,6 με 3 μέτρα, τα αρσενικά ζυγίζουν συνήθως 2.200 με 4.000 κιλά και έχουν μήκος 4,2 με 5,8 μέτρα Ένα ενήλικο θηλυκό έχει μάζα κατά μέσο όρο 771 κιλά ενώ ένα ώριμο αρσενικό περίπου 3.175 κιλά. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι θαλάσσιοι ελέφαντες της Νότιας Γεωργίας είναι περίπου 30% βαρύτεροι και έχουν 10% μεγαλύτερο μήκος κατά μέσο όρο από τους θαλάσσιους ελέφαντες της Νήσου Μακουάρι. Το μεγαλύτερο αρσενικό που καταγράφηκε ποτέ βρέθηκε στον Κόλπο της Κατοχής, στην Νότια Γεωργία, στις 28 Φεβρουαρίου 1913 και είχε μήκος 6,85 μέτρα και το βάρος του εκτιμήθηκε ότι ήταν 5.000 κιλά. Το μέγιστο βάρος ενός θηλυκού είναι 1.000 κιλά και το μήκος 3,7 μέτρα. Τα μάτια είναι μεγάλα, στρογγυλά και μαύρα. Το εύρος των ματιών και μία υψηλή συγκέντρωση
Βλαντικαφκάς

Το Βλαντικαβκάζ (ρωσικά: Владикавказ προφέρεται: [vlədʲɪkɐˈfkas] μετάφραση: κυρίαρχος του Καυκάσου, Οσσετικά: Дзæуджыхъæу, κυριολεκτικά: οικισμός του Ντζαούγκ), είναι πόλη της Ρωσίας, η πρωτεύουσα της Βόρειας Οσετίας-Αλανίας. Έχει 311.693 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Το Βλαντικαβκάζ είναι σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της περιοχής. Η πόλη διαθέτει πανεπιστήμιο, αστεροσκοπείο και θέατρο.

 Η πόλη ιδρύθηκε το 1784 ως φρούριο κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατάκτησης του Καύκασου και ήταν για πολλά έτη η κύρια ρωσική στρατιωτική βάση στην περιοχή. Από το 1931 ως το 1944 και από το 1954 ως το 1990 το όνομά του ήταν «Ορτζονικίτζε» (Ordzhonikidze, Орджоникидзе), από τον συμπατριώτη και συνεργάτη του Στάλιν, Γκριγκόρϊι Ορτζονικίτζε (Grigoriy Ordzhonikidze). Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2010, ο πληθυσμός του Βλαντικαβκάζ ήταν 330.148. Η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της πόλης ήταν: Οσσετοί: 210.104 (63,9%) Ρώσοι: 80.945 (24,5%) Αρμένιοι: 11.697 (3,5%) Γεωργιανοί: 7.014 (2,2%) Ινγκουσέτιοι: 3.225 (1,1%) Αζέροι: 2.212 (0,7%) Ουκρανοί: 1.857 (0,6%) Έλληνες: 1.819 (0,5%) Σλοβάκοι: 990 (0,3%) Άλλοι: 10.285 (3,1%) Η κύρια θρησκεία της πόλης είναι ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός, τον οποίο ακολουθούν Ρώσοι, Γεωργιανοί και μερικοί από τους Οσσετούς. Ο υπόλοιπος πληθυσμός της Οσετίας ακολουθεί την επόμενη μεγαλύτερη θρησκεία, την Ουατσντίν, μια Οσεττική λαϊκή θρησκεία, την οποία σε εθνοτικό επίπεδο ακολουθεί το 29% του πληθυσμού. Οι υπόλοιποι ακολουθούν τον Προτεσταντισμό, το Ισλάμ, την Αρμενική Ορθοδοξία και άλλες πεποιθήσεις.
Γκίζελα του Φρίουλι

Η Γκίζελα/Γκίζλα, γερμ. Gisela (876 ή μετά - π. 914) από τον Οίκο των Ουνρουοχιδών ήταν κόρη του μαργράβου του Φρίουλι και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα της Ιβρέας.

 Ήταν κόρη του Βερεγγάριου Α΄ μαργράβου του Φρίουλι & βασιλιά της Φραγκίας και μάλλον της Μπερτίλας των Σουπονιδών, κόρης του Σούππο Β΄ κόμη της Πάρμας, Άστι & Τορίνο. Ο πατέρας της νυμφεύτηκε το 875 και διεκδίκησε το βασίλειο της Λομβαρδίας από το 887, όταν η Γκίζελα ήταν παιδί. Έτσι η Γκίζελα θα γεννήθηκε το 876 ή αργότερα. Η αδελφή της Μπέρτα έγινε ηγουμένη στο αββαείο της Σάντα Τζούλια στη Μπρέσια. Ο γάμος της το 898-905, ήταν μία πολιτική συμμαχία, με σκοπό τη συμφιλίωση του συζύγου της Άνταλμπερτ Α΄ και του Βερεγγάριου Α΄. Ο γιος της Βερεγγάριος Β΄ θα πρέπει να γεννήθηκε το 903, καθώς το 918 ήταν 15 ετών, όταν έγινε κόμης και βασιλικός απεσταλμένος. Τον Ιανουάριο του 913 η Γκίζελα ζούσε ακόμη, όταν ο πατέρας της εξέδωσε τίτλο, που αναφέρει τον σύζυγό της ως γαμπρό του (gener noster). Το 915 ο Άνταλμπερτ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ερμενγάρδη της Τοσκάνης, έτσι η Γκίζελα θα απεβίωσε πιο πριν. Παντρεύτηκε μάλλον το 902/3 τον Άνταλμπερτ Α΄ μάργραβο της Ιβρέας και είχε τέκνα: Βερεγγάριος Β΄ π.900-966, μάργραβος της Ιβρέας & βασιλιάς της Λομβαρδίας. Μπέρτα, ηγουμένη στο αββαείο της Μόντενα. A. Bedina, ‘Gisla,’ In: Dizionario Biografico degli Italiani, Vol. LXI (Rome, 2001). Liutprand of Cremona, Antapodosis, in J. Becker, ed., Die Werke Liutprands, MGH SS rer Germ 41 (Hannover, 1915).
Ulva rigida

Η Ulva rigida είναι μακροφύκος που αναπτύσσεται σε παράκτια ύδατα και εκβολές ποταμών. Εντοπίζεται ευρέως στη Μεσόγειο, ειδικότερα και σε ακτές της Ελλάδας. Αποτελείται από λεπτούς, πεπλατυσμένους θαλλούς, τα κύτταρα των οποίων έχουν ομοιόμορφη δομή. Συχνά πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να χρησιμοποιηθεί ως «βιολογικός ενδείκτης» για την εκτίμηση της ρύπανσης από μέταλλα σε παράκτια συστήματα, καθώς, μεταξύ άλλων συλλέγεται εύκολα, βιοσυσσωρεύει υψηλές συγκεντρώσεις μεταλλικών στοιχείων και αντανακλά τις συγκεντρώσεις των μετάλλων στο θαλάσσιο περιβάλλον (ίζημα, νερό). Επίσης, είδη του γένους Ulva έχουν προταθεί ως «βιολογικοί ενδείκτες» ρύπανσης από θρεπτικά ιόντα (ευτροφισμός).

 Μεταλλικά στοιχεία (π.χ. σίδηρος, μόλυβδος, ψευδάργυρος, χαλκός, κάδμιο, κοβάλτιο, χρώμιο, νικέλιο) εισέρχονται στα υδάτινα οικοσυστήματα, διαλύονται στο νερό, καθιζάνουν στον πυθμένα ή εισέρχονται, μέσω των τροφικών αλυσίδων σε υδρόβιους οργανισμούς. Πολλά από αυτά δρουν συνεργητικά ή ανταγωνιστικά με άλλα μέταλλα ή με μακροστοιχεία του θαλάσσιου ύδατος (νάτριο, κάλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο). Τα μέταλλα καταλήγουν στο υδάτινο περιβάλλον μέσω των πλήρως ή μερικώς επεξεργασμένων αστικών, γεωργικών (λιπάσματα) και βιομηχανικών αποβλήτων, που προκύπτουν από μεταλλουργία, διύλιση πετρελαίου, βυρσοδεψία ή παραγωγή άλλων χημικών, ή μέσω διαρροών υγρών καυσίμων και λιπαντικών των μηχανοκίνητων πλοίων. Η αξιοποίηση φυκών ως «βιολογικοί ενδείκτες» για την εκτίμηση της ρύπανσης από μεταλλικά στοιχεία αποτυπώνει την μακροπρόθεσμη επίδραση των ρυπαντών στους οργανισμούς αυτούς.Στο Θερμαϊκό κόλπο η Ulva rigida είναι βιοσυσσωρευτής αρκετών μεταλλικών στοιχείων και έχει προταθεί ως «βιολογικός ενδείκτης» για αρκετά από τα στοιχεία αυτά. Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι το φύκος αυτό προσλαμβάνει μέταλλα, η συσσώρευση των οποίων στους ιστούς του φύκους σχετίζεται με το βιολογικό κύκλο του, αλλά και από τη διαθεσιμότητα και τις συγκεντρώσεις τους στο ίζημα και στο νερό. Η διαθεσιμότητα των μετάλλων στα φύκη εξαρτάται από γεωχημικά χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος (pH, αλατότητα, θερμοκρασία, φως, αιωρούμενα σωματίδια, οργανική ύλη) αλλά και από βιολογικές διεργασίες, όπως συμμετοχή των στοιχείων σε μεταβολικές διεργασίες των φυκών, καθώς επίσης και από το αναπτυξιακό στάδιο του φύκους. Υψηλά επίπεδα ενός μετάλλου στον οργανισμό σχετίζονται αφενός με την αφθονία του στοιχείου στο περιβάλλον και αφετέρου με την ικανότητα του οργανισμού να προσλάβει αυτό το στοιχείο. Η Ulva rigida στο Θερμαϊκό κόλπο αναπτύσσεται από τον Οκτώβριο έως τον Μάιο. Ο αυξανόμενος αριθμός των κυττάρων δημιουργεί θέσεις σύνδεσης των μετάλλων, αλλά ταυτόχρονα παρατηρείται αραίωσή τους ανά μονάδα βάρους των θαλλών.
Τσαρλς Φίνεϊ

Ο Τσαρλς Φίνεϊ (αγγ: Charles Francis "Chuck" Feeney) ( 23 Απριλίου 1931-9 Οκτωβρίου 2023) είναι Αμερικανός επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και ιδρυτής της Atlantic Philanthropies, ενός από τα μεγαλύτερα ιδιωτικά ιδρύματα στον κόσμο.

 Ήταν συνιδρυτής με τον Robert Warren Miller των Duty Free Shoppers Group. Το "duty-free shopping" προσέφερε υψηλές υπηρεσίες προς ταξιδιώτες, οι οποίοι απαλάσσονταν στις αγορές τους, στα duty free, από φόρους. Απεβίωσε στις 9 Οκτωβρίου 2023 σε ηλικία 92 ετών "Είχα μια ιδέα που ποτέ δεν άλλαξε- ότι πρέπει να χρησιμοποιείς τον πλούτο σου για να βοηθάς τους ανθρώπους" Αυτή είναι η φιλοσοφία πίσω από την ίδρυση της Atlantic Philanthropies
Γλώσσα Μπαγιάλι

Η γλώσσα Bayali (επίσης γράφεται Biyali, Baiali, Byelle, Byellee, και είναι επίσης γνωστή ως Orambul ή Urambal) ήταν μια εξαφανισμένη γλώσσα του Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, ομιλούμενη στην περιοχή Rockhampton, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη ένα έργο για την αναβίωση της γλώσσας. Έχει ταξινομηθεί μαζί με τη γλώσσα Darumbal ως γλώσσα Kingkel, αλλά οι δύο γλώσσες δεν είναι κοντινες, και ο Bowern (2011) αναταξινόμησε το Darumbal ως γλώσσα Maric.

 Από το 2017, το Γλωσσικό Κέντρο του Κεντρικού Κουίνσλαντ εργάζεται για να βοηθήσει στην παλινόρθωση τριών γλωσσών της περιοχής - Yiiman, Byelle και Taribelang (επίσης γνωστά ως Gureng Gureng). Ως τις 2020, το Bayali (προφέρεται Bayelle) είναι μία από τις 20 γλώσσες που έχουν προτεραιότητα ως μέρος του Προγράμματος Υποστήριξης Γλωσσών Προτεραιότητας, το οποίο έχει αναλάβει η First Languages Australia και χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Επικοινωνιών και Τεχνών. Το έργο στοχεύει να "εντοπίσει και να καταγράψει επαπειλούμενες γλώσσες - εκείνες τις γλώσσες για τις οποίες υπάρχει ελάχιστη ή καθόλου τεκμηρίωση, όπου δεν έχουν γίνει προηγούμενες εγγραφές, αλλά όπου υπάρχουν ζωντανοί ομιλητές" Βιβλιογραφία της γλώσσας Bayali και των ανθρωπίνων πόρων Αρχειοθετήθηκε 2015-05-18 στο Wayback Machine., στο Αυστραλιανό Ινστιτούτο Αβοριγίνων και Στενών Νήσων Torres Strait
Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων

Η Εμπορική οδός Βαράγγων - Ελλήνων (ή του Δνείπερου) είναι όρος που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς για να περιγράψει την εμπορική δραστηριότητα μεταξύ των Βαράγγων και των Βυζαντινών κατά το Μεσαίωνα. Υπήρξε μία από τις δύο βασικές εμπορικές γραμμές των Βαράγγων - η άλλη ήταν η Οδός του Βόλγα.

 Η πρώτη φορά που υπάρχει γραπτή αναφορά στην Εμπορική Οδό Βαράγγων - Ελλήνων είναι στο ρωσικό Πρώτο Χρονικό. Οι συνέπειές της όμως είχαν παρατηρηθεί νωρίτερα, όταν οι βυζαντινοί κατέγραψαν την ύπαρξη ενός νέου λαού στα βόρειά τους, των Βαράγγων. Αν και σήμερα για κάποιους λαούς η ονομασία Βάραγγος είναι συνώνυμο του Βίκινγκ, οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο μόνο για τους Σκανδιναβούς που εγκαταστάθηκαν και βασίλευσαν στη Ρωσία. Πιθανώς η Οδός πρωτοξεκίνησε στα τέλη του 8ου αι. μ.Χ., όταν Βάραγγοι εξερευνητές κατευθύνθηκαν προς τα ανατολικά και τα νότια, αναζητώντας σκλάβους αλλά και εμπορικά αγαθά. Η σημασία της για ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιστορία είναι τεράστια. Η εγκατάσταση των Βαράγγων ανάμεσα στους ανατολικούς Σλάβους, η ίδρυση του κράτους των Ρως (πρώτο ρωσικό βασίλειο) και η ανάπτυξή του, ίσως να μην είχαν συμβεί ποτέ εάν δεν υπήρχε η Εμπορική Οδός Βαράγγων - Ελλήνων. Η Οδός άρχισε να ατονεί στα τέλη του 11ου αιώνα, όταν το κράτος των Ρως απέκτησε ισχυρότερους δεσμούς με τη δυτική Ευρώπη και έστρεψε προς εκεί τα εμπορικά ενδιαφέροντά του, ενώ η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε φάση αποσύνθεσης. Σταμάτησε οριστικά με την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204. Το εμπόριο διεξαγόταν από τους Βαράγγους, με τρόπο που θυμίζει τα καραβάνια της Ανατολής, και κάλυπτε μία τεράστια περιοχή περνώντας μέσα από δεκάδες διαφορετικές φυλές και πόλεις. Σε κάθε σημείο αγοράζονταν και πωλούνταν νέα αγαθά. Η διαδρομή ξεκινούσε με πλοία από σκανδιναβικά εμπορικά κέντρα, όπως η Μπίρκα και το Γκότλαντ, και εκμεταλλευόταν στο έπακρο το υδάτινο ανάγλυφο της βορειοδυτικής και κεντρικής Ρωσίας. Τα πλοία ακολουθούσαν την εξής πορεία: Ανατολική Βαλτική, ο σημερινός Φινλανδικός Κόλπος. Είσοδος στον ποταμό Νέβα, στο σημείο της σημερινής Αγίας Πετρούπολης. Ανάπλους του ποταμού και έξοδος στη λίμνη Λάντογκα. Μεταφόρτωση των εμπορευμάτων σε κωπήλατα ποταμόπλοια στον εμπορικό σταθμό Λάντογκα. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ' (Πορφυρογέννητος) τα αποκαλεί μονόξυλα, που είχαν μέχρι και 40 άνδρες πλήρωμα. Κατάπλους του ποταμού Βολκόφ και είσοδος στη λίμνη Ιλμέν δίπλα από το Νόβγκοροντ, τη σπουδαιότερη πόλη της περιοχής. Κατάπλους του ποταμού Λόβατ. Από εκεί τα πλοία έβγαιναν στην ξηρά και μεταφέρονταν πάνω σε κάρα μέχρι τον ποταμό Δνείπερο. Κατάπλους του Δνείπερου. Στην πορεία τα πλοία περνούσαν από το Κίεβο. Έξοδος στη Μαύρη Θάλασσα. Εκεί τα πλοία εξοπλίζονταν με πανιά και έπλεαν νότια προς την Κωνσταντινούπολη.Τα κυριότερα προϊόντα (σε παρένθεση η περιοχή προέλευσης) ήταν τα ακόλουθα: Όπλα, χειροποίητα αγαθά (Σκανδιναβία). Κεχριμπάρι (Βαλτική). Ξυλεία, γούνες, μέλι, κερί (Λάντογκα, Νόβγκοροντ). Ψωμί, χειροποίητα αγαθά, ασημένια νομίσματα (Κίεβο). Κρασί, μπαχαρικά, πολυτελή υφάσματα, εικόνες, βιβλία (Βυζαντινή Αυτοκρατορία).
Ιβάν Ζακμάρντι

Ο Ιβάν Ζακμάρντι (κροατ. Ivan Zakmardi, περ. 1600 – 20 Απριλίου 1667) ήταν Κροάτης ποιητής, ουμανιστής και νομικός, που υπηρέτησε ως ο Πρωτονοτάριος του Βασιλείου της Κροατίας το 1644. Διετέλεσε σύμβουλος και εκπρόσωπος τόσο του βασιλέως, όσο και του Μπάνου της Κροατίας σε νομικά ζητήματα. Αξιόλογη συνεισφορά του ήταν ότι έθεσε τα θεμέλια των Κρατικών Αρχείων της Κροατίας το 1643.

 Ο Ζακμάρντι μαθήτευσε στο νεοϊδρυθέν τότε από τους Ιησουίτες Κλασικό Γυμνάσιο του Ζάγκρεμπ και στη συνέχεια πήγε και σπούδασε φιλοσοφία στο Όλομουτς της Μοραβίας. Επιστρέφοντας στην Κροατία, έγινε δικηγόρος της Επισκοπής του Ζάγκρεμπ και εργάσθηκε επιπλέον σε δημόσιες θέσεις, όπως δικαστής στην Κομητεία του Križevci, νοτάριος στην Κομητεία του Βάραζντιν, θησαυροφύλακας και αρχιεφοριακός του Βασιλείου. Το 1641 το Σάμπορ τον επέλεξε ως μέλος της επιτροπής για την κατάρτιση καταλόγου και την ανάλυση όλων των προνομίων στην Κροατία. Τότε συγκέντρωσε όλα τα διατάγματα, νόμους και άλλα σχετικά με τα προνόμια, και τα επέδωσε στο Σάμπορ για ασφαλή φύλαξη στο λεγόμενο «θησαυροφυλάκιο των προνομίων» (Cista privilegiorum Regni). Το 1644 το ίδιο σώμα τον επέλεξε στο αξίωμα του Πρωτονοταρίου του Βασιλείου της Κροατίας. Τέλος, από το 1662 μέχρι τον θάνατό του, ο Ζακμάρντι διετέλεσε «υποκόμης» (podžupan) της Κομητείας του Βαραζντίν. Γνωστό είναι το φιλανθρωπικό έργο του, καθώς συχνά χρηματοδοτούσε φτωχούς φοιτητές και άφησε ένα σημαντικό ποσό στα κολέγια των πόλεων Βάραζντιν, Λεπογκλάβα και Κρίζεβτσι. Στους πολέμους κατά των Οθωμανών, βοήθησε με την παροχή τροφίμων και όπλων στους στρατιώτες. Ο ποιητής απεβίωσε στην πόλη Μπάνσκα Μπίστριτσα της σημερινής Σλοβακίας, αλλά τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Ζάγκρεμπ. Τα σωζόμενα έργα του Ιβάν Ζακμάρντι είναι όλα γραμμένα στη λατινική γλώσσα. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα εξής: Apologia comitis Nicolai Erdődy (= «Απολογία του Κόμητος Νικολάου Erdődy») Illa ego Sclavonia, ac iam dicta Croatia tellus (= «Εγώ είμαι κείνη η Σκλαβονία και η προμνημονευθείσα κροατική γη»), ποιητικό έργο Ο Ιβάν Ζακμάρντι στην κροατική εγκυκλοπαίδεια Proleksis Ο Ιβάν Ζακμάρντι στο Enciklopedija.hr
Τσίλι Νάγκα

Η Τσίλι Νάγκα (Naga Chili), που σχετίζεται στενά με την Bhut jolokia, είναι μια πιπεριά τσίλι που καλλιεργείται στο Μπαγκλαντές και τη βορειοανατολική Ινδία. Ως επί το πλείστον είναι πολύ παρόμοια με τη Bhut Jolokia ή την Τσίλι Φάντασμα (Ghost Chilli). Στο Ηνωμένο Βασίλειο ονομάζεται «Dorset Naga» με αρχική καταγωγή το Μπαγκλαντές. Είναι μια από τις πιο καυτερές πιπεριές τσίλι που είναι γνωστές.

 Όπως πολλές ποικιλίες του είδους Καψικόν το σινικόν (Capsicum chinense), το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι ένας μικρός έως μεσαίος θάμνος με μεγάλα φύλλα, έχων μικρά άνθη πέντε πετάλων και εξαιρετικά καυτερούς καρπούς. Διαφέρει από τους Bhut Jolokia και Bih Jolokia στο ότι οι λοβοί είναι ελαφρώς μικρότεροι με ραβδωτή υφή, σε αντίθεση με την πιο λεία σάρκα των άλλων δύο ποικιλιών. Τα φυτά καλλιεργούνται στη Βόρεια Ανατολική Ινδία και το Μπαγκλαντές. Επίσης, καλλιεργούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο (με την ονομασία Dorset Naga), την Αυστραλία για την παραγωγή καυτερών σαλτσών και στη Φινλανδία, όπου και πωλούνται κυρίως φρέσκες στα σούπερ μάρκετ. Επίσης, είναι διαθέσιμες στη δυτική Αφρική. Το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι εξαιρετικά καυτερό, αλλά έχει μια γεύση που είναι αρκετά μοναδική. Πολλοί ειδικοί λένε ότι το Τσίλι Νάγκα (Naga Chili) είναι τόσο πικάντικο όσο το Ράφι (Rafi) και όπως το Bhut Jolokia (Πιπέρι Φάντασμα), έχει μια γλυκιά και ελαφρώς ξινή γεύση, που ακολουθείται από ελαφρές αποχρώσεις ξυλώδους, καπνιστής γεύσης. Το τσίλι, παραδοσιακά χρησιμοποιείται από τους Μπαγκλαντεσιανούς πράσινο, συχνά τρώγονται ωμές, ως συνοδευτικό πιάτο. Είναι κατάλληλο για μπάρμπεκιου και για ψήσιμο στη σχάρα, λόγω του προφίλ της μοναδικής γεύσης. Τσίλι Πέπερι το μέλαν
Μετρό της Κατάνια

Το Μετρό της Κατάνια (Metropolitana di Catania στα Ιταλικά) είναι μητροπολιτικός σιδηρόδρομος, εν μέρει υπόγειος, που εξυπηρετεί την πόλη της Κατάνης στη Σικελία. Τέθηκε σε λειτουργία στις 27 Ιουνίου 1999 και αποτελείται από μία και μόνη, επί του παρόντος, γραμμή, μήκους 8,8 χιλιομέτρων και με 10 σταθμούς. Το τμήμα της γραμμής μεταξύ των σταθμών Μπόργκο (Borgo) και Γκαλατέα (Galatea), που καλύπτει λίγο περισσότερο από το μισό μήκος της γραμμής, είναι υπόγειο. Η ελάχιστη χρονοαπόσταση μεταξύ διαδοχικών συρμών περιορίζεται σε 15 λεπτά, λόγω ότι μεταξύ των σταθμών Γκαλατέα (Galatea) και Πόρτο (Porto, δηλαδή «Λιμάνι») η γραμμή είναι μονή.

 Το τμήμα της γραμμής μεταξύ του σταθμού Μπόργκο (Borgo) και του Κεντρικού Σιδηροδρομικού Σταθμού της Κατάνιας (F. S. Centrale) αρχικά αποτέλεσε στο παρελθόν τμήμα του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου (Ferrovia Circumetnea), μιας τοπικής γραμμής στενού εύρους, κατασκευασμένης το 1895, η οποία ξεκινώντας από την Κατάνια, έκανε τον γύρο της Αίτνας. Το κομμάτι αυτό αναβαθμίστηκε σε κανονικό εύρος γραμμής και το τμήμα Γκαλατέα-Μπόργκο υπογειοποιήθηκε, με την μεταφορά του σε σήραγγα που κατασκευάστηκε με εκσκαφή και επικάλυψη (cut-and-cover). Άλλο ένα τμήμα γραμμής επεκτείνει το μετρό από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό προς τα νότια και τον σταθμό Πόρτο (Porto) στο λιμάνι. Ο τερματικός σταθμός του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου μεταφέρθηκε από τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό, όπου βρισκόταν αρχικά, στον σταθμό Μπόργκο (Borgo), στην ομώνυμη περιοχή της Κατάνιας. Το Μετρό και ο Περιαιτναίος Σιδηρόδρομος ανήκουν στην ευθύνη της ίδιας εταιρείας, που εδρεύει στο Μπόργκο. Το γεγονός ότι η γραμμή εξυπηρετεί μόνο τις παρυφές του κέντρου της πόλης περιορίζει την ανταπόκριση του επιβατικού κοινού. Άλλος ένας αποθαρρυντικός παράγοντας είναι η ελάχιστη χρονοαπόσταση των 15 λεπτών μεταξύ των συρμών, περιορισμός που προκαλείται από το τμήμα με τη μονή γραμμή. Στις 30 Μαρτίου 2006 δόθηκε το πράσινο φως σε μία πρώτη επέκταση του συστήματος. Αυτή θα υλοποιηθεί ως κλάδος της υφιστάμενης γραμμής, προς δυσμάς από τον σταθμό Γκαλατέα (Galatea), μέσω του κέντρου της πόλης, που θα φθάνει μέχρι το αεροδρόμιο, στα νότια της Κατάνιας. Η λύση αυτή προτιμήθηκε έναντι προτάσεων για σύνδεση του αεροδρομίου με την πόλη μέσω ενός καινούργιου σταθμού επί της γραμμής Κατάνης - Συρακουσών, που περνάει δίπλα από το αεροδρόμιο και είναι μέρος του Ιταλικού εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου. Το κέντρο της πόλης αναμένεται να εξυπηρετηθεί κυρίως από τους προβλεπόμενους σταθμούς στις πλατείες Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ (Piazza Giovanni XXIII) και Στησιχόρου (Piazza Stesicoro). Μία άλλη επέκταση, προς δυσμάς του τωρινού τερματικού σταθμού του Μπόργκο (Borgo), η οποία θα χρησιμοποιεί τον διάδρομο του Περιαιτναίου Σιδηροδρόμου, τελεί υπό διερεύνηση. Μπόργκο (Borgo) Τζιουφρίντα (Giuffrida) Ιτάλια (Italia) Γκαλατέα (Galatea) Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός (F.S. Stazione Centrale) Πόρτο (Porto) Σελίδα για το Μετρό της Κατάνιας στο UrbanRail.Net