IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κλαίρη του Βελγίου

Η Κλαίρη του Βελγίου (Claire de Belgique, γεννημένη ως Κλαίρη Λουίζα Κουμς Claire Louise Coombs, 18 Ιανουαρίου 1974 -) είναι η σύζυγος του Πρίγκιπα Λαυρέντιου του Βελγίου.

 Γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1974 στο Μπαθ του Σόμερσετ στην Αγγλία, κόρη του Βρετανού επιχειρηματία Νικόλαου Ιωάννη Κουμς και της Βελγίδας Νικόλ Μέρτενς. Έχει μια μεγαλύτερη αδελφή την Τζοάνα και ένα μικρότερο αδελφό, τον Μάθιου. Στις 12 Απριλίου 2003 η Κλαίρη παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Λαυρέντιο του Βελγίου στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μιχαήλ και Αγίας Γουδούλης. Το ζευγάρι μαζί απέκτησε τρία παιδιά: την Πριγκίπισσα Λουίζα Σοφία Μαρία (2004-) τον Πρίγκιπα Νικόλαο Κασίμιρο Μαρία (2005-) τον Πρίγκιπα Αιμερίκ Αύγουστο Μαρία (2005-)Σε αντίθεση με τις δύο εξ αγχιστείας αδελφές της, Βασίλισσα Ματθίλδη και Πριγκίπισσα Άστριντ, η Κλαίρη δεν έχει καθορισμένα επίσημα καθήκοντα. Εμφανίζεται περιστασιακά στο κοινό και συνοδεύει τον σύζυγό της, γενικά για την υποστήριξη των περιβαλλοντικών αιτιών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων για ζώα. Είναι πρωτοπόρος της Χορωδίας της Βρυξελλών, η οποία τραγούδησε στο θρησκευτικό μέρος της τελετής γάμου της. Δραστηριοποιείται επίσης σε οργανισμούς που συνδέονται με το Ηνωμένο Βασίλειο στο Βέλγιο. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Βρετανικού Σχολείου των Βρυξελλών και συμμετέχει ενεργά σε φιλανθρωπικές και αναμνηστικές εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Βρετανός Πρέσβης στο Βέλγιο. 18 Ιανουαρίου 1974 – 12 Απριλίου 2003: Δεσποινίς Κλαίρη Λουίζα Κουμς 12 Απριλίου 2003 – μέχρι σήμερα: Η Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Κλαίρη του Βελγίου Βελγικές Βέλγιο: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Λεοπόλδου Α΄Ξένες Ολλανδία: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Στέμματος Νορβηγία: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος της Τιμής Πορτογαλία: Κυρία Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Ινφάντη Ερρίκου Her official webpage at the official site of the Belgian monarchy Princess Claire's ancestry
Τολμπάτσικ

Το Τολμπάτσικ είναι ενεργό ηφαίστειο στην Καμτσάτκα. Είναι ένα μεγάλο ηφαιστειακό σύμπλεγμα το οποίο βρίσκεται στο νότιο άκρο του ηφαιστειακού συμπλέγματος Κλουτσέφκαγια. Το σύμπλεγμα αποτελείται από δύο ανόμοια ηφαίστεια, το Πλόσκι Τολμπάτσικ, του οποίου οι κορυφή είναι επίπεδη, και το Όστρι Τολμπάτσικ, το οποίο είναι στρωματοηφαίστειο. Η ψηλότερη κορυφή του έχει ύψος 3.682 μέτρα. Και οι δύο κώνοι αναπτύχθηκαν κατά το Πλειστόκαινο.

 Το Πλόσκι Τολμπάτσικ (σημαίνει «επίπεδο Τολμπάτσικ») είναι ένα ασπιδωτό ηφαίστειο. Στην κορυφή του βρίσκονται καλντέρες παρόμοιες με αυτές των ηφαιστείων της Χαβάης με διάμετρο μέχρι 3 χιλιόμετρα. Η καλντέρα στην κορυφή του δημιουργήθηκε πριν 6.500 χρόνια, από μια μεγάλη έκχυση λάβας, η οποία συνοδεύτηκε από μια μεγάλη κατολίσθηση τμήματος των νοτίων πλαγιών του Όστρι Τολμπάτσικ. Από τις μεγάλες ζώνες ρήξης του ηφαιστείο έχουν εκχυθεί μεγάλες ροές λάβας κατά το Ολόκαινο. Η κορυφή του Πλόσκι Τολμπάτσικ βρίσκεται σε υψόμετρο 3.085 μέτρων. Δυτικά του βρίσκεται η άλλη κορυφή του συμπλέγματος, το Όστρι Τολμπάτσικ («κοφτερό Τολμπάτσικ»). Νότια του ηφαίστειο βρίσκεται το πεδίο λάβας Τολμπάτσικ, το οποίο φτάνει σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από το κυρίως σύμπλεγμα και περίεχει αρκετούς κώνους τέφρας. Μοιάζει με τις ζώνες ρήξης των ηφαιστείων της Χαβάης. Το Πλόσκι Τολμπάτσικ την περίοδο 1975-1976 παρήγαγε την μεγαλύτερη ποσότητα βασαλτικής λάβας τα ιστορικά χρόνια στην Καμτσάτκα. Η δραστηριότητα έλαβε χώρα στην κορυφή και την νοτια-νοτιοδυτικά ζώνη ρήξης, 18 και 28 χιλιόμετρα μακριά από την κορυφή. Ο συνολικός όγκος της λάβας που εκχύθηκε ήταν 1,2 κυβικά χιλιόμετρα. Ο όγκος τέφρας που παρήγαγε το ηφαίστειο ήταν σχεδόν 1 χλμ³, κατατάσσοντας την έκρηξη τουλάχιστον ως 4 στην κλίμακα VEI. Η πιο πρόσφατη έκρηξη του Τολμπάτσικ άρχισε τις 27 Νοεμβρίου 2012. Πριν την έκρηξη είχαν προηγηθεί κάποιες σεισμικές δονήσεις στη περιοχή που δεν προμήνυαν κάποια έκρηξη. Παρόλα αυτά ένα ισχυρό σεισμικό σμήνος τις 26 και 27 Νοεμβρίου 2012 έδειχαν ότι το ηφαίστειο ήταν έτοιμο να εκραγεί. Στις πλαγιές του Τολμπάτσικ είχαν δημιουργηθεί δύο ρωγμές μήκους 1,7 και 1,9 χιλιομέτρων από τις οποίες εκχυνόταν λάβα. Μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου οι ροές λάβας έχουν φτάσει σε απόσταση τριάντα χιλιομέτρων από το ηφαίστειο και έχουν καταστρέψει δύο κτίρια, χωρίς όμως να προκαλέσουν θύματα. Παρά τις απαγορεύσεις εκατοντάδες τουρίστες επισκεύτηκαν το ηφαίστειο. Tolbachik Αρχειοθετήθηκε 2012-11-20 στο Wayback Machine. Global Volcanism Program Plosky Tolbachik volcano and Tolbachik lava field Kscnet Καμτσάτκα: ηφαιστειακή λάβα κατεδαφίζει κτίρια Φωνή της Ρωσίας, 30 Νοεμβρίου 2012
Sting in the Tail

Το "Sting in the Tail" είναι άλμπουμ των Scorpions. Κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου 2010 στην Ευρώπη (14 Μαρτίου στην Ελλάδα) και 23 Μαρτίου στη Νότια Αμερική.

 "Raised on Rock" "Sting in the Tail" "Slave Me" "The Good Die Young" (με την Τάρια Τούρουνεν) "No Limit" "Rock Zone" "Lorelei" "Turn You On" "Let's Rock!" "SLY" "Spirit of Rock" "The Best is Yet to Come"Japanese Edition "Thunder and Lightning" CD "Dreamers" (Unbreakable - Japanese Edition) "Too Far" (Unbreakable - Japanese Edition) "Miracle" "The Good Die Young" (Alternative Version) "Thunder and Lighting"DVD "Sting in the Tail" (Live Video) "The Best is Yet to Come" (Live Video) "Sting in the Tail" (Video Masage: Hour I/Holiday/Wind of Change/The Good Die Young/Raised on Rock/Lorelei/Sting in the Tail/Rock You Like a Hurricane) Klaus Meine Rudolf Schenker Mathias Jabs ˈpavɛw mɔ̃t͡ɕiˈvɔda (Paweł Mąciwoda) James Kottak
Σφουγγαράδες

Οι πρώτες αναφορές στο επάγγελμα των σφουγγαράδων γίνονται ήδη από τον Όμηρο, αλλά και μεταγενέστερους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς. Η δουλειά των σφουγγαράδων είναι η αλιεία, έπειτα η επεξεργασία και τέλος το εμπόριο των σφουγγαριών. Σφουγγαράδες δεν θεωρούνται μόνο οι δύτες, αλλά και όσοι βρίσκονται στο σκάφος χειριζόμενοι τον μηχανικό εξοπλισμό προς βοήθεια των σφουγγαράδων-δυτών. Το επάγγελμα άκμασε στα μέσα του 19ου με αρχές 20ου αιώνα στα Δωδεκάνησα και κυρίως στην Κάλυμνο και τη Σύμη,ενώ έπειτα επεκτάθηκε και σε άλλα μέρη.

 Οι πρώτοι σφουγγαράδες εμφανίστηκαν γύρω στο 1800. Οι πρώτοι δύτες, γνωστοί και ως "βουτηχτάδες", έκαναν γυμνή κατάδυση φτάνοντας σε βάθος 30 μ. χρησιμοποιώντας τη σκανδαλόπετρα, ένα κομμάτι μάρμαρο, που βοηθούσε στην γρήγορη κατάδυση. Τη δεκαετία του 1860 κάνει την εμφάνιση του το σκάφανδρο, η πρώτη στολή κατάδυσης , που ωστόσο ευθυνόταν σε μεγάλο ποσοστό για την Νόσο των δυτών, λόγω της γρήγορης ανάδυσης. Το 1920 άρχισε να χρησιμοποιείται η μέθοδος Φερνέζ, ένας αναπνευστικός μηχανισμός που ελάττωσε τα ατυχήματα. Τη δεκαετία του 1970 καταργήθηκαν οι προηγούμενες μέθοδοι κατάδυσης και υιοθετήθηκε το "σύστημα του ναργιλέ", μία στολή βατραχανθρώπου με την προσθήκη ενός αεροσυμπιεστή ο οποίος παρείχε αέρα από το σκάφος. Παράλληλα εκείνη την εποχή ιδρύθηκε στην Κάλυμνο η Κρατική Σχολή δυτών,η μοναδική στην Ελλάδα που παρείχε σε νέους δύτες κρατικό επαγγελματικό δίπλωμα. Τα σφουγγάρια ήταν τόσο διαδεδομένα που το εμπόριο τους έφτανε μέχρι και μέρη όπως η Κωνσταντινούπολη, η Οδησσός, το Κίεβο και η Μόσχα, καθώς και στον Ελλαδικό χώρο στη Σύρο και το Ναύπλιο. Λόγω των επικίνδυνων συνθηκών το επάγγελμα πλέον έχει εκλείψει. Πολλοί σφουγγαράδες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο Τάρπον Σπρινγκς την ΗΠΑ, και ετσι μετέφεραν το επαγγελμα στις ΗΠΑ, άπου αρχικα άνθισε και κάλυπτε το 50% της εκει αγοράςομως και εκει σταδιακά έσβησε. το καπάδικοτο αυτί ελέφαντα ή λαγόφυτο ή ψαθούρι ή λαφίναο ματαπάς ή φίνο ή ελληνικός σπόγγος μπάνιουη τσιμούχα ή δερματώδης σπόγγοςη μελάθη ή τούρκικο φλυτζάνι ή λεπτός σπόγγος της Συρίας Με την χρήση του σκάφανδρου εμφανίστηκε η νόσος των δυτών. Αυτη οφειλόταν στην γρήγορη ανάδυση, λόγω της οποίας δεν προλάβαινε να γίνει αποσυμπίεση.Τα συμπτώματα της ασθένειας είναι: Κνησμός ή εξάνθημα Φλεβική απόφραξη των αγγείων του δέρματος Λεμφοίδημα Απόφραξη των επισκληριδίων φλεβικών πλεγμάτων στο σημείο εισόδου των νωτιαίων ακτινωτών φλεβών Φυσαλίδες στην έξω λέμφο ή εμβολή στην ακουστική αρτηρία Απόφραξη αγγείων εγκεφάλου και πνευμονικών αγγείων αντίστοιχα Παθογένεση της νόσου δυτών τύπου ShockΤα συμπτώματα μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον τύπο της νόσου. http://www.ecomuseum.gr/index.php/sfouggarades http://www.visitgreece.gr/el/sea/sponge_harvesters_from_kalymnos_the_diving_legends http://thessbomb.blogspot.gr/2015/06/blog-post_243.html http://ma8ites-en-drasi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_5.html
Τεϊμουράζ της Γεωργίας

Ο Τεϊμουράζ Μπαγκρατιόνι, γεωργιανά: თეიმურაზ ბაგრატიონი, αλλιώς γνωστός ως Tsarevich Teimuraz Georgievich ( ρωσικά: царевич Теймураз Георгиевич‎ ) (23 Απριλίου 1782 – 25 Οκτωβρίου 1846) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας ( batonishvili ) και λόγιος κυρίως γνωστός ως συγγραφέας της πρώτης κριτικής ιστορίας στα γεωργιανά καθώς και για το έργο του να εκλαϊκεύσει το ενδιαφέρον για την ιστορία και τον πολιτισμό της Γεωργίας και να διατηρήσει τους θησαυρούς του.

 Γεννήθηκε στην Τιφλίδα από τον Γεώργιο διάδοχο και μετέπειτα τελευταίο βασιλιά της Γεωργίας (βασίλειο Κάρτλι και Καχέτι) από το 1798 έως το 1800, και τη σύζυγό του Κετεβάν Αντρονικασβίλι. Σπούδασε στις Διαλέξεις τού Tελάβι και, σε ηλικία 13 ετών, έλαβε μέρος στη μάχη τού Kρτσανίσι το 1795, στην οποία ο παππούς του, βασιλιάς Ηρακλής Β΄ της Γεωργίας, ηττήθηκε από έναν περσικό στρατό εισβολής υπό τον Αγά Μοχάμεντ Χαν Κατζάρ. Ο Τεϊμουράζ δεν αποδέχτηκε τη ρωσική προσάρτηση της Γεωργίας το 1801, η οποία ακολούθησε λίγο μετά το τέλος τού πατέρα του και κατέφυγε στην Περσία, απ' όπου ο θείος του Αλέξανδρος πολέμησε για να εκδιώξει τους Ρώσους από τη Γεωργία. Κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-Περσικού πολέμου (1804-1813), ο Tεϊμουράζ ήταν Πέρσης διοικητής πυροβολικού. Στις 16 Οκτωβρίου 1810 όμως παραδόθηκε στις ρωσικές αρχές. Στις 12 Ιανουαρίου 1811 εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη , όπου τού χορηγήθηκε κρατικός μισθός και σύνταξη. Το 1813 απέκτησε μία έπαυλη στο νησί Βασιλιέφσκι και επικεντρώθηκε στο επιστημονικό έργο. Συνέλεξε και ερεύνησε παλαιά γεωργιανά χρονικά και ανέλυσε ελληνο-ρωμαϊκές και αρμενικές πηγές για τη Γεωργία. Ήταν συνεργάτης και φίλος της Mαρί Μπροσέ, Γαλλίδας λόγιου, την οποία συμβουλευόταν συχνά για την ιστορία της Γεωργίας. Ταυτόχρονα, ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ έγινε φίλος και δίδαξε τους νεαρούς Γεωργιανούς μαθητές στην Αγία Πετρούπολη –τον Πλάτωναν Ιοσελιάνι και τον Δαβίδ Τσουμπινασβίλι– οι οποίοι τελικά έγιναν παραγωγικοί γεωργιανοί ιστορικοί. Στις δεκαετίες 1830-1840, συνέθεσε δύο μεγάλα έργα για την πρώιμη ιστορία της Γεωργίας: "ისტორია დაწყებითგან ივერიერი, ესე იგი გიორგიისა, რომელ არს ყველა საქართველოჲსა" (1832, Ιστορία της Ιβηρίας ή Γεωργίας, δηλ. όλου τού Σακαρτβέλο) και "ისტორია ძველი კოლხიდისა" (1840, Ιστορία της Αρχαίας Κολχίδος), και έγραψε σχόλια στο εθνικό έπος της Γεωργίας τού 12ου αι. Ο Ιππότης στο δέρμα του Πάνθηρα (განმარტება პოემა ვეფხისტყაოსანისა, 1843). Τα άρθρα του δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Journal Asiatique και Memoires inedits με έδρα το Παρίσι. Εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Γαλλικής Ασιατικής Εταιρείας (1831), της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών (1837) και της Δανικής Βασιλικής Εταιρείας Αρχαιοτήτων (1838). Ο πρίγκιπας Tεϊμουράζ έγραψε επίσης πολλά ποιήματα και μία ανάμνηση των ευρωπαϊκών ταξιδιών του, καθώς και τις γεωργιανές μεταφράσεις τού Τάκιτου, τού Βολταίρου και τού Πούσκιν. Απεβίωσε στην Αγία Πετρούπολη και τάφηκε εκεί στη Λαύρα Aλέξανδρος Νέφσκι. (in ρωσική) Теймураз Багратиони, a Great Soviet Encyclopedia article.
Κάρολος Ροδόλφος της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ

Ο Κάρολος-Ροδόλφος, γερμ. Karl-Rudolf (29 ΜΑΐου 1667 - 17 Νοεμβρίου 1742) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ (1716-1742). Έγινε διοικητής στο στρατό της Δανίας και στρατάρχης της Αυστρίας.

 Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Νόιενστατ και της Κλάρας-Αυγούστας των Γουέλφων, κόρης του Αυγούστου Β΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Σπούδασε στο Τύμπινγκεν και στο Στρασβούργο. Έκανε τη Μεγάλη Περιήγηση στην Ευρώπη και πέρασε από τη Γενεύη, τη νότια Γαλλία, την Αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄, το Λονδίνο και τη βόρεια Γερμανία. To 1687 με το Σύνταγμά του υποστήριξε τη Βενετία στον πόλεμό της με τους Οθωμανούς στην Ελλάδα. Ο ίδιος οδήγησε προσωπικά ομάδα 150 ατόμων και μαχόταν για δύο έτη στον Μωρέα και στο Νεγκροπόντε (Χαλκίδα). Στην πολιορκία του Νεγκροπόντε μία σφαίρα τον τραυμάτισε στο στήθος· σώθηκε, αλλά η σφαίρα έμεινε στους πνεύμονές του για την υπόλοιπη ζωή του. Το 1742 απεβίωσε στο Νόιενστατ σε ηλικία 75 ετών, άγαμος. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του και το Νόιενστατ αποδόθηκε στον εγγονό του εξαδέλφου του Κάρολο-Ευγένιο δούκα της Βυρτεμβέργης. Klaus Graf: 3.1.1 Heinrich, in: Sönke Lorenz, Dieter Mertens, Volker Press (eds.): Das Haus Württemberg. Ein biographisches Lexikon, Kohlhammer, Stuttgart 1997, ISBN 3-17-013605-4, pp. 123–124
Το Κυνήγι των Μαγισσών (ταινία, 2011)

Το Κυνήγι των Μαγισσών (αγγλικά: Season of the Witch) είναι αμερικανική περιπέτεια φαντασίας, παραγωγής 2011, σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Σένα, στην δεύτερη συνεργασία του με τον βραβευμένο με Όσκαρ Νίκολας Κέιτζ, μετά το Σε 60 Δευτερόλεπτα (Gone in 60 Seconds). Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, την Ουγγαρία και την Κροατία.

 Ο Νίκολας Κέιτζ και ο Ρον Πέρλμαν υποδύονται δύο ιππότες που επιστρέφουν από τις Σταυροφορίες και βρίσκουν την πατρίδα τους κατεστραμμένη από την Μαύρη πανώλη. Οι άνθρωποι της εκκλησίας κατηγορούν ένα κορίτσι (Κλερ Φόι) ότι είναι μάγισσα και υπεύθυνη για την καταστροφή, και διατάζουν τους ιππότες να την μεταφέρουν σε ένα μοναστήρι, προκειμένου να διαπιστωθεί αν ειναι αθώα ή ένοχη, ώστε να απαλλαγούν από την κατάρα. Νίκολας Κέιτζ στο ρόλο του Μπίμαν του Μπλέιμπρακ Ρον Πέρλμαν στο ρόλο του Φέλσον Κλερ Φόι στο ρόλο της Άννα Στίβεν Κάμπελ Μουρ στο ρόλο του Ντέμπελζακ Ρόμπερτ Σίχαν στο ρόλο του Κέι βον Γουόλενμπαρθ Ούλριχ Τόμσεν στο ρόλο του Γιόχαν Έκαρντ Στίβεν Γκρέιχαμ στο ρόλο του Χάγκαμαρ Κρίστοφερ Λι στο ρόλο του Καρδινάλιου Ντ' Αμπρουάζ Με προϋπολογισμό 40.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην τρίτη θέση με 10.612.375 δολάρια το πρώτο του σαββατοκύριακο. Οι συνολικές εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 24.827.228 δολάρια, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο απέφερε 66.800.000 δολάρια, συγκεντρώνοντας 91.627.228 δολάρια παγκοσμίως. Επίσημη ιστοσελίδα Το Κυνήγι των Μαγισσών στο IMDB
Heaven Forbid

Heaven Forbid είναι ο τίτλος του 13ου στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου χαρντ ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "CMC". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα Millbrook Sound Studios, της Νέας Υόρκης, με τους Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ, Έρικ Μπλουμ και Στιβ Σενκ να αναλαμβάνουν την παραγωγή.Στην σύνθεση του δίσκου συμμετείχε ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Τζον Σίρλεϊ, γράφοντας τους στίχους στα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ. Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν "Ezekiel's Wheel", επηρεασμένος από την ιστορία της Βίβλου, πάνω στην οποία βασίστηκαν οι φήμες περί παραβολικής αναφοράς σε ΑΤΙΑ.Στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, το "Heaven Forbid" κυκλοφόρησε με εναλλακτικό εξώφυλλο, το οποίο ήταν έμπνευση του Μόργκαν Φέρτσαϊλντ και βρισκόταν στο εσώφυλλο της αρχικής έκδοσης.

 "See You in Black" (Bloom, Roeser, John Shirley) – 3:17 "Harvest Moon" (Roeser) – 4:55 "Power Underneath Despair" (Bloom, Roeser, Shirley) – 3:30 "X-Ray Eyes" (Roeser, Shirley) – 3:48 "Hammer Back" (Bloom, Roeser, Shirley) – 3:35 "Damaged" (Roeser, Shirley) – 4:22 "Cold Gray Light of Dawn" (Bloom, Roeser, Shirley) – 3:51 "Real World" (Roeser, Shirley) – 5:08 "Live for Me" (Roeser, Shirley) – 5:19 "Still Burnin'" (Roeser, Jon Rogers) – 3:39 "In Thee" (Live) (Lanier) – 3:40 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Heaven Forbid" είναι οι εξής: Ντόναλντ "Buck Dharma" Ρέζερ - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Έρικ Μπλουμ - φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα Ντάνι Μιράντα - μπάσο, φωνητικά Τζον Ρότζερς - μπάσο, φωνητικά Άλεν Λάνιερ - πλήκτρα, κιθάρα Τσακ Μπούρτζι - τύμπανα, φωνητικά Μπόμπι Ροντινέλι - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤζορτζ Κίντρον - φωνητικά Τόνι Περίνο - φωνητικά Heaven Forbid - Blue Öyster Cult | Songs, Reviews, Credits - AllMusic Blue Öyster Cult - Heaven Forbid at Discogs Heaven Forbid - The Blue Oyster Cult
Μεγάλη Δούκισσα Αικατερίνη Μιχαήλοβνα της Ρωσίας

Η Μεγάλη Δούκισσα Αικατερίνη Μιχαήλοβνα της Ρωσίας (Великая Княгиня Екатерина Михайлова Романова/Velikaya Knyaginya Yekaterina Mikhailovna Romanova, 28 Αυγούστου 1827 - 12 Μαΐου 1894) ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας.

 Γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1827 στην Αγία Πετρούπολη, και ήταν το τρίτο παιδί και η τρίτη κόρη του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας και της Καρλόττας της Βυρτεμβέργης (μετέπειτα Έλενας Πάβλοβνας). Στις 16 Φεβρουαρίου 1851 η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Γεώργιο Αύγουστο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Νικόλαο (12 Ιουλίου 1854), θνησιγενής. την Ελένη (1857 - 1936), παντρεύτηκε τον Αλβέρτο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Δεν απέκτησαν παιδιά. τον Γεώργιο Αλέξανδρο (1859 - 1909), παντρεύτηκε την Ναταλία Φεοντόροβνα Βανλζάρσκια. Απέκτησαν 4 παιδιά. τον Κάρολο Μιχαήλ (1863 - 1934).Πέθανε στις 12 Μαΐου 1894 στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 66 ετών. A. Danilov, Les Romanov : l'histoire de la dynastie, OLMA-Press, 2004 M. Eksmo, Chronique biographiques, 2007 Niederhauser Emil – Szvák Gyula: A Romanovok; Pannonica Kiadó, 2002; (ISBN 963-9252-53-0) Életrajzi adatok Képek, érdekességek Αρχειοθετήθηκε 2009-03-02 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Григорян В. Г. Романовы. Биографический справочник.— М.: АСТ, 2007, с.512, ISBN 5-17-038050-X Пчелов Е. В. Романовы. История династии.— М.:ОЛМА-ПРЕСС,2004. Данилова А. Судьбы закон печальный. Жены сыновей Павла I. Биографические хроники.— М.:Эксмо,2007.
1702 Καλαχάρι

Ο Καλαχάρι (Kalahari) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως αυτό ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Δανό αστρονόμο Έιναρ Χέρτζσπρουνγκ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ και του έδωσε το όνομα της ερήμου Καλαχάρι.

 Η μέση διάμετρος του Καλαχάρι εκτιμάται σε 32,70 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D (κατά Tholen) ή L (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,064. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Καλαχάρι γύρω από τον εαυτό του. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ελευθέριος Τσομάκης

Ο Ελευθέριος Τσομάκης (1944-1974) ήταν Έλληνας αξιωματικός του του Πολεμικού Ναυτικού από την Καλλιθέα Αττικής που έχασε τη ζωή του στις 20 Ιουλίου του 1974 κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

 Ο Ελευθέριος Τσομάκης γεννήθηκε το 1944 και το 1961 εισήχθηκε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων από την οποία αποφαίτησε ως Σημαιοφόρος. Το 1973 μετατέθηκε στην Κύπρο με το βαθμό του Υποπλοίαρχου και ανέλαβε διοικητής της ναυτικής βάσης της Κερύνειας. Το καλοκαίρι του 1974, στο λιμάνι της Κερύνειας στάθμευαν οι τορπιλάκατοι Τ-1 και Τ-3 κλάσης P4 του Ναυτικού της Εθνικής Φρουράς. Το ξημέρωμα της 20 Ιουλίου οι δύο τορπιλάκατοι διατάχθηκαν να βγουν στα ανοικτά της θάλασσας με αποστολή να επιτεθούν με τις τορπίλες τους στην τουρκική αποβατική νηοπομπή. Οι τορπιλάκατοι ήταν παρωχημένης τεχνολογίας, με περιορισμένο οπλισμό επιφανείας και μπορούσαν να εκτοξεύσουν τορπίλες μόνο εκ των όπισθεν, γεγονός που τις έφερνε σε εξαιρετικά ευάλωτη θέση έναντι της τουρκικής δύναμης. Παρότι γνώριζαν ότι πρόκειται για μια πολύ ριψοκίνδυνη αποστολή με μηδαμινές πιθανότητες επιτυχίας, οι κυβερνήτες των τορπιλακάτων απέπλευσαν. Κυβερνήτης της Τ-3 ήταν ο Τσομάκης. Η αποστολή χαρακτηρίστηκε ως επιχείρηση αυτοκτονίας λόγω της παντελούς απουσίας κάλυψης από τη θάλασσα ή τον αέρα. Οι τορπιλάκατοι ήταν εύκολοι στόχοι για τα τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη τα οποία βομβάρδισαν αρχικά την τορπιλάκατο Τ-1 προξενώντας της σοβαρές βλάβες και αχρηστεύοντας το πηδάλιό της. Ακυβέρνητο, το σκάφος προσάραξε στην παραλία Καράκουμι ανατολικά της Κερύνειας. Ο Τσομάκης με συνεχείς ελιγμούς έφερε την Τ-3 σε απόσταση αναπνοής από τα τουρκικά πλοία. Ωστόσο, την ώρα που ετοιμαζόταν να βάλλει εναντίον τους, το σκάφος του χτυπήθηκε από τις βολές ενός τουρκικού αντιτορπιλικού και από βόμβες ενός τουρκικού μαχητικού. Οκτώ από τα εννέα μέλη του πληρώματος έχασαν τη ζωή τους και μόνο ο αρχικελευστής Διονύσιος Μαγέτος κατάφερε μετά από μεγάλη προσπάθεια να βγει στη στεριά κολυμπώντας. Ο Ελευθέριος Τσομάκης προήχθηκε μετά θάνατο σε Αντιναύαρχο. Προτομή του Τσομάκη υπάρχει στον περίβολο του Ναυτικού Μουσείου ενώ η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου έδωσε το όνομά του σε ένα περιπολικό σκάφος της. Στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο Ελευθέριος Χανδρινός Ο «άγνωστος» ήρωας Ελευθέριος Τσομάκης] Διοίκηση Ναυτικού Κύπρου: Από την συγκρότηση στις προκλήσεις του μέλλοντος Αρχειοθετήθηκε 2021-09-01 στο Wayback Machine.
Νεκρή φύση με Τυριά, Αμύγδαλα και Πρέτζελ

Η Νεκρή φύση με Τυριά, Αμύγδαλα και Πρέτζελ (Ολλανδικά: Stilleven met kazen, amandelen en krakelingen) είναι πίνακας ζωγραφικής που φιλοτεχνήθηκε από την Φλαμανδή ζωγράφο Κλάρα Πέιτερς, χρονολογούμενος περίπου το 1615. Πρόκειται για έργο νεκρής φύσης, ζωγραφισμένο με λάδι σε ξύλινο πάνελ. Οι διαστάσεις του είναι 34,5 εκ. ύψος και 49,5 εκ. πλάτος. Η Κλάρα Πέιτερς έχει ενσωματώσει την υπογραφή της στη λαβή του μαχαιριού που απεικονίζεται. Ο πίνακας εκτίθεται στο μουσείο Mauritshuis στη Χάγη.

 Σε αυτόν τον πίνακα, εκτός από τα αντικείμενα που αναφέρονται στον τίτλο, υπάρχουν επίσης λωρίδες βουτύρου, σύκα και ένα ψωμάκι. Στο βάθος υπάρχει ένα επίχρυσο βενετσιάνικο ποτήρι. Τα αμύγδαλα και τα σύκα βρίσκονται σε ένα πιάτο κινεζικής πορσελάνης Wanli. Η Κλάρα Πέιτερς ειδικευόταν στις νεκρές φύσεις με όμορφα αντικείμενα, νόστιμα φρούτα και ακριβά τρόφιμα. Αυτό το είδος της νεκρής φύσης ονομάζεται banketje (μετάφραση:συμπόσιο) στα Ολλανδικά. Ο συμβολισμός αυτών των έργων ζωγραφικής δεν είναι πλήρως γνωστός. Θα μπορούσε να είναι μια ενθάρρυνση για εγκράτεια, ή μια αναφορά στο Μυστικό Δείπνο. Ή μπορεί απλά να είναι μια επίδειξη χλιδής και πλούτου. Η Πέιτερς χρησιμοποιούσε συχνά τα ίδια αντικείμενα που απεικονίζονται στον πίνακα, στις νεκρές φύσεις της. Στην ανάκλαση της κανάτας πίσω από το τυρί, η Πέιτερς ζωγράφισε το πορτρέτο της. Ακολούθησε, με αυτόν τον τρόπο, το παράδειγμα του Φλαμανδού ζωγράφου Γιαν βαν Άικ, ο οποίος ζωγράφισε την αυτοπροσωπογραφία του το 1434 στον περίφημο πίνακα Ο Γάμος των Αρνολφίνι. Η Κλάρα Πέιτερς φιλοτέχνησε συνολικά επτά αυτοπροσωπογραφίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής. Ο πίνακας αποκτήθηκε από το μουσείο Mauritshuis τον Ιούνιο του 2012. Η αγοραπωλησία κατέστη δυνατή με την υποστήριξη χορηγιών του Vereniging Rembrandt, του A.M. Roeters van Lennep Fonds, του Utrechtse Rembrandt Cirkel και του Caius Fonds. Στις 22 Ιουνίου 2014, έγινε ένα ειδικό αφιέρωμα της τηλεοπτικής εκπομπής Kunstuur, για το ανακαινισμένο μουσείο Mauritshuis. Η Ολλανδή υπουργός Jet Bussemaker εξήγησε γιατί ο πίνακας Νεκρή φύση με τυριά, αμύγδαλα και πρέτζελ ήταν ο αγαπημένος της στο μουσείο.
Ιερά Μητρόπολις Σικάγου

Η Ιερά Μητρόπολις Σικάγου είναι μια από τις Μητροπόλεις Ελληνικής Ορθόδοξης Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Έδρα της Μητρόπολης είναι η πόλη του Σικάγου. Η Μητρόπολη αποτελείται από 58 ενορίες και δύο μοναστήρια στο Ιλινόις, την Αϊόβα, τη Μινεσότα και το Ουισκόνσιν, καθώς και τη βόρεια Ιντιάνα και το νοτιοανατολικό Μιζούρι. Ο συνολικός ορθόδοξος πληθυσμός της Μητρόπολης, ανέρχεται σε περίπου 280.000 πιστούς.

 Το 1923 εκλέγεται ο πρώτος Επίσκοπος Σικάγου, ο Φιλάρετος Ιωαννίδης (μετέπειτα Μητροπολίτης Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας, Μήλου). Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, το Σικάγο έγινε η «2η Επισκοπική Περιφέρεια» της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Αυτή η περιοχή συνέχισε να συντονίζει την εκκλησιαστική ανάπτυξη αυτού του μεγάλου μεταναστευτικού, βιομηχανικού και σιδηροδρομικού κέντρου στις νοτιοδυτικές ακτές της λίμνης Μίσιγκαν. Δεν υπήρχε Βοηθός Επίσκοπος Σικάγου στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής μέχρι το 1943 που εξελέγη στην θέση αυτή ο Γεράσιμος Ηλίας. Το 1960 διορίστηκε Αρχιερατικός Επίτροπος Σικάγου ο Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως Μελέτιος (Τριποδάκης). Στις 15 Μαρτίου 1979 εξελέγη Επίσκοπος Σικάγου ο Επίσκοπος Απαμείας Ιάκωβος Γκαρμάτης, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Στις 24 Νοεμβρίου 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Κρήνης και Πρόεδρος της Επισκοπής Σικάγου, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου 2002 ανυψώθηκε (όπως όλοι οι επίσκοποι στην Αμερική) σε Μητροπολίτης Σικάγου, ποιμαίνοντας τη Μητρόπολη έως την κοίμησή του το 2017. Στις 7 Φεβρουάριος 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Σικάγου τον Ναθαναήλ Συμεωνίδη, ο οποίος χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και ιεράρχες της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου, της Επισκοπικής Συνελεύσεως των Ορθοδόξων Κανονικών Επισκόπων της Αμερικής και άλλους, στον Καθεδρικό Αρχιεπισκοπικό Ναό Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν. Ενθρονίστηκε στις 24 Μαρτίου 2018 στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην πόλη του Σικάγου. Στις 6 Οκτωβρίου 2020, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε να εκλέξει ως βοηθό Επίσκοπο για την Μητρόπολη Σικάγου τον μέχρι πρότινος Πρωτοσύγκελλό τής Αρχιμανδρίτη Τιμόθεο Μπακάκο, ως Επίσκοπο Εξαμιλίου. Το Μητροπολιτικό Συμβούλιο είναι το συμβουλευτικό και συμβουλευτικό όργανο του Μητροπολίτη για θέματα που αφορούν τη ζωή και την ανάπτυξη της Μητρόπολης και την οικονομική του κατάσταση. Το Συμβούλιο απαρτίζεται από τον Μητροπολίτη, τον Πρωτοσύγκελλο, οκτώ (8) Κληρικούς της Μητρόπολης και οκτώ (8) Λαϊκούς που εκλέγονται από τη Κληρικο-Λαϊκή Συνέλευση και οκτώ (8) διορισμένους από τον Μητροπολίτη. (Αγγλικά) Επίσημος ιστότοπος
Τένταλντ της Κανόσα

Ο Τένταλντ, ιταλ.: Tedald (απεβ. το 1012), του Οίκου της Κανόσσα, ήταν κόμης των Μπρέσια από το 980, της Μόντενα, Φεράρα και Ρέτζιο από το 981 και της Μάντοβα από το 1006. Χρησιμοποιούσε τον τίτλο του μαργράβου λόγω των τεράστιων ιδιοκτησιών του και της συνοριακής τους θέσης.

 Η έδρα της οικογένειάς του ήταν η Κανόσσα· ήταν ο γιος του Aδαλβέρτου-Άττο κόμη της Κανόσσα, που είχε υποστηρίξει τον Όθωνα Α΄ της Γερμανίας εναντίον του Bερεγγάριου Β΄ μαργράβου της Iβρέας και του Αδαλβέρτου (γιου του Βερεγγάριου Β΄). Η άνοδός του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην πίστη του στον Οίκο των Οθωνιδών. Αντιτάχθηκε στον συνάδελφό του Aρντουίνο μάργραβο της Iβρέας (μικρανιψιό του Βερεγγάριου Β΄) στην προσπάθειά του για το λομβαρδικό στέμμα το 1002. Συνόδευσε τον Ερρίκο Β΄ της Γερανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία το 1004 και ήταν παρών στη βασιλική στέψη του Ερρίκου Β΄ στην Παβία στις 15 Μαΐου. Έλαβε τη Φεράρα από τον πάπα. Εξασφάλισε ότι όλες οι ιδιοκτησίες του θα περνούσαν στον γιο του Bονιφάτιο Γ΄. Ο δεύτερος γιος του, ο Τένταλντ, έγινε επίσκοπος του Αρέτσο το 1023 και χρηματοδότησε τον Γκουίντο του Αρέτσο. Ο Tένταλντ νυμφεύτηκε τη Βίλλα, κόρη του Ουμβέρτου των Μποζονιδών δούκα του Σπολέτο, νόθου γιου του Ούγου της Λομβαρδίας. Είχε τέκνα: Βονιφάτιος Γ΄ 985-1051, μάργραβος της Τοσκάνης. Τένταλντ π.990-1036, επίσκοπος του Αρέτσο. Gwatkin, HM, Whitney, JP (ed) et al. Η μεσαιωνική ιστορία του Κέιμπριτζ: Τόμος III . Cambridge University Press, 1926.
Πραμιπεξόλη

Η πραμιπεξόλη, που πωλείται με την επωνυμία Mirapex μεταξύ άλλων, είναι φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον (PD) και του συνδρόμου ανήσυχων ποδιών (RLS). Στη νόσο του Πάρκινσον μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνη της ή μαζί με λεβοντόπα. Λαμβάνεται από το στόμα. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ναυτία, πονοκέφαλο, αίσθημα κόπωσης, προβλήματα ύπνου, ξηροστομία και ψευδαισθήσεις. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν την επιθυμία για τζόγο ή σεξ, καρδιακή ανεπάρκεια και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και το θηλασμό είναι ασαφής. Είναι αγωνιστής ντοπαμίνης της κατηγορίας μη εργολίνης.Η πραμιπεξόλη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1997. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 179ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από τρία εκατομμύρια συνταγές.

 Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της πραμιπεξόλης μπορεί να περιλαμβάνουν: Πονοκέφαλο Περιφερικό οίδημα Υπεραλγησία (πόνοι στο σώμα και πόνοι) Ναυτία και έμετος Καταστολή και υπνηλία Μειωμένη όρεξη και επακόλουθη απώλεια βάρους Ορθοστατική υπόταση (με αποτέλεσμα ζάλη και πιθανώς λιποθυμία, ειδικά κατά την ορθόσταση) Αυπνία Ψευδαισθήσεις (οπτικές, ακουστικές, οσφρητικές, γευστικές ή αισθητικές παραισθήσεις), αμνησία και σύγχυση Ασυνήθιστες κινήσεις σώματος Ασυνήθιστη κόπωση ή αδυναμίαΑρκετά ασυνήθιστες παρενέργειες της πραμιπεξόλης (και σε σχέση με φάρμακα που είναι αγωνιστές υποδοχέων ντοπαμίνης D3, όπως ροπινιρόλη ) μπορεί να περιλαμβάνει παθολογικό τζόγο, παρορμητικές πράξεις, υπερσεξουαλικότητα και υπερκατανάλωση τροφής, ακόμα και σε άτομα χωρίς προηγούμενο ιστορικό αυτών των συμπεριφορών. Η πραμιπεξόλη μπορεί να προκαλέσει παράδοξη επιδείνωση του συνδρόμου ανήσυχων ποδιών σε ορισμένες περιπτώσεις. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και το θηλασμό είναι ασαφούς ασφάλειας. Η πραμιπεξόλη δρα ως μερικός / πλήρης αγωνιστής στους ακόλουθους υποδοχείς : D2S υποδοχέας (Ki = 3,9 nM, IA = 130%) D2L υποδοχέας (Ki = 2,2 nM, IA = 70%) D3 υποδοχέα (Ki = 0,5 nΜ, ΙΑ = 70%) D4 υποδοχέα (Ki = 5.1 nΜ, ΙΑ = 42%)Η πραμιπεξόλη διαθέτει επίσης χαμηλή / ασήμαντη συγγένεια (500-10.000 nM) για τους υποδοχείς 5-HT1A, 5-HT1B, 5-HT1D και α2-αδρενεργικούς. Έχει αμελητέα συγγένεια (> 10,000 nΜ) για το D1, D5, 5-ΗΤ2, α1 αδρενεργικούς, β-αδρενεργικούς, Η1 και υποδοχείς mACh. Όλες οι τοποθεσίες που προσδιορίστηκαν έγιναν χρησιμοποιώντας ανθρώπινους ιστούς. «Pramipexole». Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine. «Pramipexole dihydrochloride». Drug Information Portal. U.S. National Library of Medicine.
Ινδική καστανή μαγκούστα

H Ινδική καστανή μαγκούστα (Herpestes fuscus) είναι μικρό σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των μαγκουστών (Herpestidae). Μοιάζει πολύ με τη βραχύουρη μαγκούστα της νοτιοανατολικής Ασίας και από κάποιους θεωρείται ότι αποτελέι υποείδος της τελευταίας. Απαντά στη νοτιοδυτική Ινδία και τη Σρι Λάνκα. Γενικά είναι σπάνιο είδος.

 Η ινδική καστανή μαγκούστα είναι μεγάλη σε σχέση με τα άλλα είδη μαγκουστών στα νότια της οροσειράς των Δυτικών Γκατς. Έχει σκούρο καστανόχρωμο σώμα και πόδια μαύρα. Το μήκος της ουράς φτάνει τα δύο τρίτα του μήκους σώματος και είναι πιο φουντωτή από της μικρής ασιατικής μαγκούστας. Η ινδική καστανή μαγκούστα είναι ενδημική της νότιας Ινδίας (κυρίως στα Δυτικά Γκατς) και της Σρι Λάνκα. Ωστόσο έχει ανακαλυφθεί ένας ακμάζων πληθυσμός στη νήσο Βίτι Λέβου των Φίτζι.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2008

Τα 74α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2008, απονεμήθηκαν στις 5 Ιανουαρίου 2009, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2008.

 1. Milk 2. Rachel Getting Married 3. Happy-Go-Lucky 3. Slumdog Millionaire 1. Σον Πεν – Milk 2. Μίκι Ρουρκ – Ο παλαιστής 3. Κλιντ Ίστγουντ – Gran Torino 1. Σάλι Χόκινς – Happy-Go-Lucky 2. Melissa Leo – Frozen River 3. Αν Χάθαγουεϊ – Rachel Getting Married 3. Κέιτ Γουίνσλετ – Revolutionary Road 1. WALL-E 2. Waltz with Bashir (Vals Im Bashir) 1. Anthony Dod Mantle – Slumdog Millionaire 2. Claudio Miranda – The Curious Case of Benjamin Button 3. Wally Pfister – The Dark Knight 1. Μάικ Λι – Happy-Go-Lucky 2. Ντάνι Μπόιλ – Slumdog Millionaire 3. Ντέιβιντ Φίντσερ – The Curious Case of Benjamin Button 1. Courtney Hunt – Frozen River 2. Lance Hammer – Ballast 3. Joachim Trier – Reprise 1. 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (4 luni, 3 saptamani si 2 zile) • Romania 2. A Christmas Tale (Un conte de Noël) • France 3. The Class (Entre les murs) • France 1. Man on Wire 2. Waltz with Bashir (Vals Im Bashir) 3. Trouble the Water 1. Jenny Lumet – Rachel Getting Married 2. Mike Leigh – Happy-Go-Lucky 3. Robert D. Siegel – The Wrestler 1. Josh Brolin – Milk 2. Χιθ Λέτζερ – The Dark Knight 3. Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ – Tropic Thunder 1. Πενέλοπε Κρουζ – Vicky Cristina Barcelona 2. Βαϊόλα Ντέιβις – Doubt 3. Rosemarie DeWitt – Rachel Getting Married 3. Ντέμπρα Γουίνγκερ – Rachel Getting Married Ο Επίσημος ιστότοπος
Fly on the Wall (άλμπουμ, AC/DC)

Fly On The Wall είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 28 Ιουνίου του 1985 σε παραγωγή των ίδιων των μελών του συγκροτήματος. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος των AC/DC μετά από δέκα χρόνια, στον οποίο δεν συμμετείχε ο ντράμερ Φιλ Ραντ, του οποίου την θέση πήρε ο Σάιμον Ράιτ. Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές με το "Metal Storm" να του δίνει μέσο όρο βαθμολογιών 6,6 / 10 και το "AllMusic" δύο αστέρια με άριστα τα πέντε. Οι πωλήσεις του ήταν χαμηλότερες σε σχέση με τους προκατόχους του, αν και σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-10 και βραβεύθηκε ως πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος συνοδευόταν από τα σινγκλ "Shake Your Foundations", "Danger" και "Sink the Pink". Για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα περιόδευσε στην Βόρεια Αμερική από τις αρχές Σεπτεμβρίου μέχρι τα τέλη του 1985 και στην Ευρώπη τους πρώτους δύο μήνες του 1986.

 1. Fly on the Wall (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:44 2. Shake Your Foundations (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:10 3. First Blood (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:46 4. Danger (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:22 5. Sink the Pink (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:15 6. Playing with Girls (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:44 7. Stand Up (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:53 8. Hell or High Water (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:32 9. Back in Business (A. Young, M. Young, Johnson) - 4:24 10. Send for the Man (A. Young, M. Young, Johnson) - 3:36 Fly On The Wall (άλμπουμ)Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Ασημένιος Ελβετία (IFPI Certification) : Χρυσός Γερμανία (BVMI Certification) : Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "Fly On The Wall" είχε την εξής μορφή: Μπράιαν Τζόνσον - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο, φωνητικά Σάιμον Ράιτ - τύμπανα Fly On The Wall - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic AC/DC - Fly On The Wall (album review ) | Sputnikmusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews Previous AC/DC Tour Dates & AC/DC Concerts | The Official AC/DC Site
Κορνήλιος Νέπως

Ο Κορνήλιος Νέπως (λατ. Cornelius Nepos, περ. 100- περ. 24 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος βιογράφος και ιστορικός. Κατάγονταν από την εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία (κοιλάδα του Πάδου). Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Ρώμη αποφεύγοντας την ενεργό συμμετοχή στο δημόσιο βίο και συχνάζοντας σε κύκλους λογίων. Ανέπτυξε φιλία με πρόσωπα εξέχοντα στην πολιτική της εποχής του, όπως με τον Κικέρωνα και ήταν φίλος του Πομπωνίου του Αττικού και του ποιητή Βαλέριου Κάτουλλου, ο οποίος του αφιέρωσε τα ποιήματά του. Πέθανε μετά το το έτος 27 π.Χ. καθόσον μας δίδει το τέλος του Πομπώνιου. Ο Νέπως, που δεν επεδίωκε την ιστορική ακρίβεια, έγραψε σε λιτό, ευχάριστο και κάποτε χαλαρό ύφος, με αποτέλεσμα να γίνει σύντομα σχολικός συγγραφέας.

 Χρονικά (Chronicon libri ή Chronica που περιλαμβάνουν τα σπουδαιότερα γεγονότα της ιταλικής ιστορίας. Αμφίβολο είναι ότι τα χρονικά του Νέπωτος ήταν μετάφραση των χρονικών του Απολλοδώρου Υποδείγματα (Exempla) που αποτελούνταν από πέντε τουλάχιστον βιβλία. Ήταν συλλογή ανεκδότων ηθικού περιεχομένου και συγκρίνονταν κυρίως τα αρχαία ρωμαϊκά ήθη προς εκείνα της εποχής του. Το βιβλίο γράφτηκε το 42 π.Χ. και προσέδωσε στον συγγραφέα του φήμη και αξία. Βιογραφία Μάρκου Πορκίου Κάτωνος του Τιμητού. Το βιβλίο γράφτηκε με τη σύσταση του Αττικού και αποτέλεσε πρότυπο για την ανάπτυξη του είδους των επικηδείων (laudationes funebres). Βιογραφία Μάρκου Τυλλίου Κικέρωνος Επιστολές μεταξύ του Κικέρωνος και του Νέπωτος. Σύγγραμμα Γεωγραφικόν Περί επιφανών ανδρών (de viris illustribus), που αποτελείται από δεκαέξι τουλάχιστον βιβλία. Οι επιφανείς άνδρες είναι Ρωμαίοι και ξένοι, βασιλείς, στρατηγοί, ρήτορες, ποιητές, φιλόσοφοι, ιστορικοί, γραμματικοί. Σήμερα σώζονται μόνο λίγα αποσπάσματα. Από τις βιογραφίες του τα πρωτεία κατέχουν οι βιογραφίες του Θεμιστοκλή, Αλκιβιάδη, Επαμεινώνδα, Αννίβα και Αττικού. ΄Εκδοση των βίων από τον Dionysie Lambinus 1569 K.Nipperdey-K.Wite. Berlin 1913 Cobet 1881 Σ. Σακελλαρόπουλος, Κορνήλιος Νέπως, τύποις Κορομηλά 1882 Π. Ιασεμίδης, Σχόλια εις τον Κορνήλιον Νέπωτα (1869) Σ. Βλαντής και Γρηγόριος Βερναρδάκης επεχείρησαν να μεταφράσουν το έργο του. Κορνήλιου Νέπωτα Βίοι (μτφ. Ε.Π. Γιαννακόπουλος), εκδ. Παπαδήμας, 2005 Λατινικά κείμενα του Κορνηλίου Νέπωτα at the Latin Library
Μάχη της Κορώνειας

Η μάχη της Κορώνειας πραγματοποιήθηκε το 394 π.Χ. ανάμεσα στην Αθήνα με τους συμμάχους της και τη Σπάρτη με τους δικούς της συμμάχους, στο πλαίσιο του Κορινθιακού πολέμου στην Κορώνεια Βοιωτίας.

 Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο (404 π.Χ.) άρχισαν και πάλι οι συγκρούσεις μεταξύ των πόλεων - κρατών της Ελλάδας. Ο Κορινθιακός πόλεμος ξεκίνησε το 395 π.Χ. με την πολιορκία και τη μάχη της Αλιάρτου. Νικητές ήταν οι Αθηναίοι με τους Θηβαίους, ενώ τον επόμενο χρόνο, το 394 π.Χ., σε μια μάχη στον ποταμό Νεμέα, νικητές ήταν οι Σπαρτιάτες. Τον ίδιο χρόνο, (394 π.Χ.) στην Κνίδο πραγματοποιήθηκε μια ναυμαχία με νικητές τους Αθηναίους, που σηματοδότησε το τέλος της ηγεμονίας των Σπαρτιατών στο Αιγαίο πέλαγος. Οι Σπαρτιάτες στην αρχή του Κορινθιακού πολέμου κάλεσαν πίσω τον βασιλιά τους, Αγησίλαο, για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο των αντιπάλων τους. Κατά τις πρώτες μάχες του Κορινθιακού πολέμου, ο Αγησίλαος βρισκόταν στη Θράκη. Όμως μετά τη ναυμαχία της Κνίδου είχε φτάσει μέχρι τη Βοιωτία. Καθώς περνούσε από την Κορώνεια, συνάντησε τον αντιλακωνικό συνασπισμό των αντιπάλων του. Ο Αγησίλαος τότε διέθετε 20.000 άνδρες. Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους επίσης διέθεταν παρόμοιο αριθμό ανδρών. Στην αρχή της μάχης οι Λακεδαιμόνιοι νίκησαν στο δεξί τους άκρο τους απέναντι Αργείους και τους έτρεψαν σε φυγή. Οι Μικρασιάτες σύμμαχοι των Σπαρτιατών έτρεψαν σε φυγή τους Αθηναίους, τους Κορίνθιους, τους Ευβοείς και τους Λοκρούς. Οι Θηβαίοι κατάφεραν και νίκησαν τους συμμάχους των Σπαρτιατών, τους Φωκείς. Όμως μετά τη νίκη τους οι Σπαρτιάτες επιτέθηκαν στα νώτα των Θηβαίων. Οι Σπαρτιάτες νίκησαν, αλλά η νίκη τους δεν ήταν αποφασιστική.Ωφειλόταν εξάλλου κυρίως στους Στερεοελλαδίτες συμμάχους της. Παρά τη νίκη τους, οι Σπαρτιάτες θα έβρισκαν τον τέλειο αντίπαλό τους, τους πελταστές υπό τον Αθηναίο Ιφικράτη. Μετά τη μάχη του Λεχαίου, όπου ηττήθηκαν, οι Σπαρτιάτες έκλεισαν ειρήνη με τους αντιπάλους τους, υπό την εποπτεία του Πέρση αυτοκράτορα Αρταξέρξη Β΄, τη λεγόμενη Ανταλκίδειο ειρήνη. Στήλη του Δεξίλεω Οι Μεγαλύτερες Μάχες του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου, εκδοσεις Τάλως, σελ. 240 - 246
Θεώρημα Βαρινιόν

Στην γεωμετρία, το θεώρημα Βαρινιόν δηλώνει ότι σε ένα οποιοδήποτε τετράπλευρο A B Γ Δ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma \Delta } } τα μέσα M 1 , M 2 , M 3 , M 4 {\displaystyle \mathrm {M} _{1},\mathrm {M} _{2},\mathrm {M} _{3},\mathrm {M} _{4}} των πλευρών του, δημιουργούν ένα παραλληλόγραμμο. Το παραλληλόγραμμο αυτό ονομάζεται το παραλληλόγραμμο Βαρινιόν. Το θεώρημα παίρνει το όνομά του από τον Πιερ Βαρινιόν που το δημοσίευσε το 1734.

 Υπάρχουν διάφορες αποδείξεις για το θεώρημα Βαρινιόν. Παρακάτω παραθέτουμε δύο από αυτές. Από το θεώρημα τομής του Θαλή στo τρίγωνo A B Γ {\displaystyle \mathrm {AB\Gamma } } και αφού M 1 M 2 {\displaystyle \mathrm {M_{1}M_{2}} } ενώνει τα μέσα των δύο πλευρών, έχουμε ότι M 1 M 2 ∥= 1 2 A Γ {\displaystyle \mathrm {M_{1}M_{2}} \parallel ={\tfrac {1}{2}}\mathrm {A\Gamma } } .Αντίστοιχα, από το τρίγωνο A Δ Γ {\displaystyle \mathrm {A\Delta \Gamma } } , έχουμε ότι M 3 M 4 ∥= 1 2 A Γ {\displaystyle \mathrm {M_{3}M_{4}} \parallel ={\tfrac {1}{2}}\mathrm {A\Gamma } } .Επομένως, το τετράπλευρο M 1 M 2 M 3 M 4 {\displaystyle \mathrm {M_{1}M_{2}M_{3}M_{4}} } έχει δύο πλευρές ίσες και παράλληλες άρα είναι παραλληλόγραμμο. Έχουμε ότι M 1 → = 1 2 A B → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M} _{1}}}={\tfrac {1}{2}}{\vec {\mathrm {AB} }}} , M 2 → = 1 2 B Γ → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M} _{2}}}={\tfrac {1}{2}}{\vec {\mathrm {B\Gamma } }}} , M 3 → = 1 2 Γ Δ → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M} _{3}}}={\tfrac {1}{2}}{\vec {\mathrm {\Gamma \Delta } }}} και M 4 → = 1 2 Δ A → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M} _{4}}}={\tfrac {1}{2}}{\vec {\mathrm {\Delta A} }}} .Επομένως, M 1 M 2 → = 1 2 ⋅ ( B Γ → − A B → ) = 1 2 ⋅ A Γ → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M_{1}M_{2}} }}={\tfrac {1}{2}}\cdot ({\vec {\mathrm {B\Gamma } }}-{\vec {\mathrm {AB} }})={\tfrac {1}{2}}\cdot {\vec {\mathrm {A\Gamma } }}} ,και M 3 M 4 → = 1 2 ⋅ ( Δ A → − Γ Δ → ) = 1 2 ⋅ A Γ → {\displaystyle {\vec {\mathrm {M_{3}M_{4}} }}={\tfrac {1}{2}}\cdot ({\vec {\mathrm {\Delta A} }}-{\vec {\mathrm {\Gamma \Delta } }})={\tfrac {1}{2}}\cdot {\vec {\mathrm {A\Gamma } }}} .Άρα οι πλευρές M 1 M 2 {\displaystyle \mathrm {M_{1}M_{2}} } και M 3 M 4 {\displaystyle \mathrm {M_{3}M_{4}} } είναι παράλληλες και ίσες. Συνεπώς, το τετράπλευρο M 1 M 2 M 3 M 4 {\displaystyle \mathrm {M_{1}M_{2}M_{3}M_{4}} } είναι παραλληλόγραμμο. Διάφορες γενικεύσεις του θεωρήματος έχουν μελετηθεί σε πολύγωνα και στον τρισδιάστατο χώρο. Μέσο (σημείο) Παραλληλόγραμμο Θεώρημα τομής του Θαλή
Σαύλιος

Ο Σαύλιος ήταν βασιλιάς των Σκυθών. Ήταν γιος του Γνούρνου και Ελληνίδας μητέρας, αδελφός του ήταν ο φιλόσοφος Ανάχαρσις γιος του ήταν ο Ιδάνθυρσος. Έμεινε στην ιστορία για τον φόνο του αδελφού του Ανάχαρσις , σκοτώνοντας τον ο ίδιος με τόξο του , επειδή πίστευε ότι ήθελε να εισάγει στη Σκυθία ελληνικές θεότητες και λατρείες.

 [...] καὶ τῶν τις Σκυθέων καταφρασθεὶς αὐτὸν ταῦτα ποιεῦντα ἐσήμηνε τῷ βασιλέι Σαυλίω· ὁ δὲ καὶ αὐτὸς ἀπικόμενος ὡς εἶδε τὸν Ἀνάχαρσιν ποιεῦντα ταῦτα, τοξεύσας αὐτὸν ἀπέκτεινε. καὶ νῦν ἤν τις εἴρηται περὶ Ἀναχάρσιος, οὐ φασί μιν Σκύθαι γινώσκειν, διὰ τοῦτο ὅτι ἐξεδήμησέ τε ἐς τὴν Ἑλλάδα καὶ ξεινικοῖσι ἔθεσι διεχρήσατο. 6 ὡς δ᾽ ἐγὼ ἤκουσα Τύμνεω τοῦ Ἀριαπείθεος ἐπιτρόπου, εἶναι αὐτὸν Ἰδανθύρσου τοῦ Σκυθέων βασιλέος πάτρων, παῖδα δὲ εἶναι Γνούρου τοῦ Λύκου τοῦ Σπαργαπείθεος. εἰ ὦν ταύτης ἦν τῆς οἰκίης ὁ Ἀνάχαρσις, ἴστω ὑπὸ τοῦ ἀδελφεοῦ ἀποθανών· Ἰδάνθυρσος γὰρ ἦν παῖς Σαυλίου, Σαύλιος δὲ ἦν ὁ ἀποκτείνας Ἀνάχαρσιν. [...] Ηροδότου Ἱστοριῶν τετάρτη ἐπιγραφομένη Μελπομένη
Σεβίλλη (επαρχία)

Η Επαρχία της Σεβίλλης (στα ισπανικά: Provincia de Sevilla) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Βρίσκεται στα δυτικά της Περιφέρειας και συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μπαδαχόθ στην Εξτρεμαδούρα, ανατολικά με την επαρχία της Κόρδοβας, νότια με τις επαρχίες του Κάδιθ και της Μάλαγας και δυτικά με την επαρχία της Ουέλβας μη έχοντας έξοδο στη θάλασσα. Έχει εμβαδόν 14,036 χμ² και συνολικό πληθυσμό 1.941.355 κατοίκους (2014), όντας η τέταρτη πιο πολυπληθής της Ισπανίας και η πρώτη της Ανδαλουσίας. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη. Είναι η δεύτερη πιο οικονομικά δραστήρια επαρχία της Ανδαλουσίας μετά την αντίστοιχη της Μάλαγας.

 Στα βόρεια τη διασχίζει η οροσειρά Σιέρρα Μορένα. Η επικράτειά της κυριαρχείται από τον μεγαλύτερο ποταμό της Ανδαλουσίας, Γουαδαλκιβίρ και τους παραποτάμους του. Από τη δεξιά του όχθη ρέουν οι Γουαδιαμάρ, Ριβέρα ντε Ουέλβα, Μπιάρ και Ριβέρα ντε Ουέσνα ενώ από την αριστερή του όχθη οι Σαλάδο ντε Μορόν, Γουαδαΐρα και Κορβόνες. Ιστορικά ο σημαντικότερος πολιτισμός που άνθησε στην δυτική κοιλάδα του Γουαδαλκιβίρ ήταν οι Ταρτήσσσιοι που εξαφανίστηκαν από την ιστορία μετά από τις διαμάχες τους με τους Φοίνικες που ήλεγχαν τις εμπορικές αποικίες της ατλαντικής ακτής της Ανδαλουσίας. Μετά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η περιοχή πέρασε στον έλεγχο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και εντάχθηκε στην επαρχία της Εκείθεν Ιβηρίας. Επί αυτοκρατορίας ιδρύθηκε η επαρχία της Βαιτικής που πήρε το όνομά της από τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ (στα λατινικά Baetis). Κυρίαρχο ρόλο στην επαρχία έπαιζε η ρωμαϊκή αποικία της Ίσπαλις και η γειτονική της Ιτάλικα, λίκνο των αυτοκρατόρων Τραϊανού και Αδριανού. Έτερες σημαντικές αποικίες ήταν η Astigi (σημ. Έθιχα), η Carmo (σημ. Καρμόνα) και η Salpensa (σημ. Ουτρέρα). Η Ίσπαλις ήταν έδρα του ομώνυμου conventus. Το Βασίλειο των Βησιγότθων δεν άλλαξε ιδιαίτερα την διοικητική οργάνωση της ρωμαϊκής επικράτειας, διατηρώντας την επαρχία της Βαιτικής και τις υποδιαιρέσεις της, όπου προστέθηκαν και η χριστιανικές επισκοπές. Η Μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής είδε την Ίσπαλι (στα αραβικά πλέον Isbiliya) να συνεχίζει να είναι η μητρόπολη της Αλ-Άνταλους. Με τους Αλμοάδες η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Κόρδοβα στη Σεβίλλη. Η κατάκτηση της Σεβίλλης εντάχθηκε στα πλαίσια της καστιλιανικής κατάκτησης της κοιλάδας του Γουαδαλκιβίρ από τον Φερδινάνδο Γ΄ στα μέσα του 13ου αιώνα. Έκτοτε και μέχρι τη σύγχρονη εποχή η περιοχή της Σεβίλλης αποτέλεσε το ομώνυμο Βασίλειο, που έζησε ιδιαίτερη άνθηση με αφορμή το εμπόριο με την Αμερική από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν και το βάρος μεταφέρθηκε στο Κάδιθ. Η επαρχία της Σεβίλλης με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833. Οι κύριες πόλεις βάσει πληθυσμού της επαρχίας είναι οι εξής: Ιστοσελίδα του Επαρχιακού Συμβουλίου της Επαρχίας της Σεβίλλης
1140 Κριμαία

Η Κριμαία (Crimea) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,543. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από αυτή τη χερσόνησο.

 Η μέση διάμετρος της Κριμαίας εκτιμάται σε 27,75 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1772. Η Κριμαία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 46 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ιερά Μητρόπολις Κασσανδρείας

Η Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι ο Πολύγυρος της Χαλκιδικής και περιλαμβάνει την Χερσόνησο Κασσάνδρας, τη Σιθωνία, τη Νέα Προποντίδα, το νότιο τμήμα του Δήμου Πολυγύρου και τμήματα των Δήμων Θέρμης και Θερμαϊκού. Μητροπολίτης Κασσανδρείας από το 2001 είναι ο Νικόδημος Κορακής. Αποτελείται από 78 ενορίες και 7 Ιερές Μονές, εκ των οποίων τρεις ανδρικές και τέσσερις γυναικείες.

 Νεομάρτυς Χριστόδουλος ο Κασσανδρινός (μαρτύρησε το 1777 στη Θεσσαλονίκη) Νεομάρτυς Αθανάσιος ο εκ Σπάρτης Πισιδίας Μικράς Ασίας, ο οποίος μαρτύρησε στα Μουδανιά της Μικράς Ασίας στις 29 Οκτωβρίου 1653 (τιμάται στα Νέα Μουδανιά). Νεομάρτυς Πολυγυρινή (μαρτύρησε το 1822 στη Θεσσαλονίκη, το όνομά της παρέμεινε άγνωστο) Άγιος Γρηγόριος Καλλίδης ο Θρακιώτης, Μητροπολίτης Ηρακλείας και Ραιδεστού (τιμάται 25 Ιουλίου και 20 Οκτωβρίου στη Νεά Ραιδεστό και στη Νέα Ηράκλεια) Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης και Καππαδόκης (εκοιμήθη το 1994 και ετάφη στη Μονή Ευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή) Παναγίας Κορυφινής στα Νέα Μουδανιά, όπου βρίσκεται και η εικόνα της Παναγίας Κορυφινής που μετέφεραν πρόσφυγες από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας. Αγίου Μάμαντος στον Άγιο Μάμα. Παναγίας της Καστρέλας στα Πυργαδίκια. Η ιερα εικόνα αποτελεί κειμήλιο των Μικρασιατών από την νήσο Αφθόνη του Μαρμαρά. Αγίου Γεωργίου στη Νέα Ηράκλεια, όπου βρίσκεται και η εικόνα του Αγίου Γεωργίου (Ἀραπο-Γιώργης) που μετέφεραν πρόσφυγες από την Ηράκλεια της Ανατολικής Θράκης. Αγίου Γεωργίου στη Νέα Ποτίδαια, όπου πρόσφυγες από τον Πλάτανο της Ανατολικής Θράκης μετέφεραν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στη νέα τους πατρίδα. Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον Ταξιάρχη. Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης. Η μνήμη του τιμάται κάθε Σεπτέμβριο, την Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στη Νέα Τρίγλια Χαλκιδικής, καθώς ο άγιος γεννήθηκε στην Τρίγλια της Μικράς Ασίας. Ζαχαριάδου, Ελισάβετ Α. (1996). Δέκα τουρκικά έγγραφα για την Μεγάλη Εκκλησία (1483-1567) (PDF). Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών. ISBN 960-7094-69-7. Bekker, August Immanuel (1849). Historia Politica et Patriarchica Constantinopoleos; Epirotica. Bonn. Αποστολόπουλος, Δημήτρης Γ. (1987). Η Νομική Συναγωγή Του Δοσιθέου. Μία Πηγή Και Ένα Τεκμήριο. Αθήνα: Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών. Ιστοσ. Ιεράς Μητροπόλεως Κασσανδρείας, Επίσημη ιστοσελίδα