IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αρχοντικό Πέλλας

Το Αρχοντικό (επισήμως Αρχοντικόν) είναι πεδινό χωριό της Ελλάδας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην Νομού) Πέλλας. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 60 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μεταξύ Γιαννιτσών και Πέλλας, και ο πληθυσμός του στην απογραφή του 2011 ήταν 218 κάτοικοι.

 Παλαιότερα το Αρχοντικό, γνωστό και με την παλαιά του ονομασία Αλάρη ή Άλαρι, ήταν χωριό του Δήμου Γιαννιτσών και της Επαρχίας Γιαννιτσών, του Νομού Πέλλης, χωρίς να αποτελεί αυτόνομη κοινότητα. Με την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας», το Αρχοντικό προσαρτήθηκε στο Δημοτικό διαμέρισμα Γιαννιτσών του Δήμου Γιαννιτσών του Νομού Πέλλας. Με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» την 1η Ιανουαρίου 2011, το χωριό έφθασε στη σημερινή διοικητική του υπαγωγή, σύμφωνα με την οποία αποτελεί έναν από τους 8 οικισμούς της Δημοτικής κοινότητας Γιαννιτσών, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Γιαννιτσών του νέου Δήμου Πέλλας της Περιφερειακής ενότητας Πέλλας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου του Αρχοντικού είναι 40°47΄27΄΄ Βόρειο πλάτος και 22°27΄58΄΄ Ανατολικό μήκος, σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 60 μέτρα. Κοντινότερος οικισμός είναι το Μεσιανό, 2 χιλιόμετρα οδικώς προς τα νοτιοανατολικά. Το Αρχοντικό απέχει επίσης 5 χιλιόμετρα οδικώς (4,5 σε ευθεία γραμμή) από το κέντρο των Γιαννιτσών, πρωτεύουσας του δήμου του. Ο αρχαίος οικισμός του Αρχοντικού έχει τη μορφή τούμπας-τράπεζας και βρίσκεται 4,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πέλλας. Υπήρξε σημαντικό αστικό κέντρο κατά τους προϊστορικούς και ιστορικούς χρόνους, έως το 400 π.Χ. περίπου, οπότε και επιλέχθηκε ως νέα πρωτεύουσα του Βασιλείου της Μακεδονίας η Πέλλα. Το λήμμα «Αρχοντικόν» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 7, σελ. 19 Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6, σελ. 22 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ)
Τζοβάνι νταλε Μπάντε Νέρε

Ο Τζοβάνι, ο επιλεγόμενος νταλε Μπάντε Νέρε ή ντελε Μπάντε Νέρε (ιταλικά: Giovanni dalle Bande Nere‎ ή Giovanni delle Bande Nere, 6 Απριλίου 1498 - 30 Νοεμβρίου 1526) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν Ιταλός στρατηγός.

 Γεννήθηκε στην πόλη του Φορλί, στη βόρεια Ιταλία και ήταν γιος του Τζοβάνι του Ποπολάρου και της Αικατερίνη Σφόρτσα, μιας από τις διασημότερες γυναίκες της Ιταλικής Αναγέννησης. Από πολύ μικρή ηλικία έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ικανότητα στις πολεμικές τέχνες. Σε ηλικία μόλις 12 ετών έκανε τον πρώτο του φόνο και διώχθηκε 2 φορές από την πόλη της Φλωρεντίας, λόγω της ανυπάκουης συμπεριφοράς του. Νυμφεύτηκε την Μαρία Σαλβιάτι και απέκτησαν ένα γιο, τον Κόζιμο, τον μετέπειτα μέγα δούκα της Τοσκάνης. Ο Τζοβάνι έγινε στρατιωτικός στην υπηρεσία του Πάπα Λέοντα Ι΄, που ανήκε στην οικογένεια των Μεδίκων. Πήρε το βάπτισμα του πυρός το 1516 στη νίκη του κατά του Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, δούκα του Ουρμπίνο. Σχημάτισε μια ομάδα ιππέων, που ειδικεύτηκε σε σκληρές τακτικές ενέδρας και νίκησε το 1520 επαναστάτες βαρόνους στο Μάρκε. Ο Πάπας Λέων Ι΄ συμμάχησε με τον αυτοκράτορα Κάρολος Ε΄ το 1521 κατά του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄, προκειμένου να κερδίσει τις πόλεις του Μιλάνου, της Πάρμας και της Πλακεντίας. Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Τζοβάνι νίκησε τους Γάλλους στο Βάπριο ντ' Άντα. Για να δείξει την θλίψη του, λόγω του θανάτου του Πάπα Λέοντα Ι΄, το Δεκέμβριο του 1521, έβαλε μαύρες λωρίδες στα διακριτικά του και γι' αυτό πήρε το συγκεκριμένο προσωνύμιο (μπάντε νέρε=μαύρες λωρίδες). Τον Αύγουστο του 1523 κλήθηκε ξανά στον αυτοκρατορικό στρατό και νίκησε τους Γάλλους και τους Σουηδούς στο Καπρίνο Μπεργκαμάσκο. Την ίδια χρονιά ένα άλλο μέλος της οικογένειας των Μεδίκων, ο Κλήμης Ζ΄, έγινε Πάπας, αλλά ο Τζοβάνι δεν πήρε μέρος στην μάχη της Παβία, γιατί είχε τραυματιστεί βαριά σε μονομαχία και έπρεπε να πάει για θεραπεία. Το 1526 ξέσπασε ο πόλεμος της Συμμαχίας του Κονιάκ, με τον αρχηγό της συμμαχίας Φραντσέσκο Μαρία ντελλα Ρόβερε να εγκαταλείπει το Μιλάνο που κατακλύσθηκε από τον αυτοκρατορικό στρατό. Ο Τζοβάνι τραυματίστηκε ξανά σε μάχη κοντά στο Γκοβέρνολο και μεταφέρθηκε στη Μάντοβα, όπου και πέθανε από σηψαιμία στις 30 Νοεμβρίου 1526 Ήταν ο τελευταίος μεγάλος κοντοτιέρος, ενώ ο μεγάλος συγγραφέας και κωμικός της αναγέννησης Πιέτρο Αρετίνο ήταν στενός του φίλος. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Σαλβιάτι, κόρη του Τζάκοπο τραπεζίτη & πολιτικού και είχε τέκνο: Κόζιμο Α΄ 1519-1574, μεγάλος δούκας της Τοσκάνης.
Σπιρτόκουτο

Το Σπιρτόκουτο είναι ελληνική δραματική ταινία του 2002, σε παραγωγή και σκηνοθεσία Γιάννη Οικονομίδη. Το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη και τη Λένια Σπυροπούλου. Πρωταγωνιστούν ο Ερρίκος Λίτσης και η Ελένη Κοκκίδου. Η ταινία είναι οικογενειακό δράμα, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη (Ερρίκος Λίτσης), ιδιοκτήτη μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό. Όλα τα περιστατικά εκτυλίσσονται κατά την διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας με καύσωνα.

 Ο Δημήτρης (Ερρίκος Λίτσης), ο ιδιοκτήτης μιας καφετέριας στον Κορυδαλλό, με την βοήθεια του Γιώργου (Κώστας Ξυκομηνός) -αδελφού της συζύγου του Δημήτρη, Μαρίας (Ελένη Κοκκίδου)- συζητούν για ορισμένα επαγγελματικά σχέδια που έχουν από κοινού. Ο Γιώργος δηλώνει ότι αποχωρεί από αυτά και οι οι δύο άνδρες λογομαχούν. Όταν φεύγει ο Γιώργος, η Μαρία πλησιάζει τον Δημήτρη και αρχίζουν σε έντονο ύφος συζήτηση για τα ενήλικα παιδιά τους -τον Λουκά (Σταύρος Γιαγκούλης) και την Κική (Αγγελική Παπούλια)- ενώ του ανακοινώνει την γνώμη της ότι το επιχειρηματικό του σχέδιο θα αποτύχει. Λίγο αργότερα, η Μαρία, θυμωμένη από την κίνηση του Δημήτρη να χαστουκίσει την Κική, λογομαχεί για άλλη μία φορά μαζί του και του αποκαλύπτει ότι η Κική δεν είναι δικό του παιδί. Ο Δημήτρης σοκάρεται από την αποκάλυψη και φεύγει από το σπίτι. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, ο Βαγγέλης (Γιάννης Βουλγαράκης), υπάλληλος στο κατάστημα του Δημήτρη, φέρνει στο σπίτι τον μεθυσμένο Δημήτρη που, υπό την επήρεια του ποτού, λέει ασυνάρτητα λόγια. Οι προσπάθειες να τον συνεφέρουν είναι άκαρπες. Τέλος, ο Δημήτρης εξουθενωμένος λέει στον Γιώργο ότι θα αναβάλουν τα σχέδιά τους. Το 2006 ο Γιάννης Οικονομίδης ανέθεσε στην θεατρική ομάδα 90ο C και τον σκηνοθέτη της, Δημήτρη Κομνηνό, να διασκευάσουν και να ανεβάσουν το Σπιρτόκουτο στο θέατρο. Η παράσταση σήκωσε αυλαία στο θέατρο Βικτώρια στις 5 Οκτωβρίου του 2007 και ολοκλήρωσε τον κύκλο της στις 20 Απριλίου του 2008. Τη διασκευή υπέγραψε η Χαρά Τσιώλη, τη σκηνοθεσία ο Δημήτρης Κομνηνός, τη σκηνογραφία ο Γιώργος Λυντζέρης, τη μουσική ο Ανδρέας Τρούσσας και τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος. Το ρόλο του φωνακλά πάτερ φαμίλια "Δημήτρη" ενσάρκωσε ο Κώστας Μπάρας ενώ τους υπόλοιπους ρόλους υποδύθηκαν οι ηθοποιοί Τζένη Σκαρλάτου, Μελέτης Γεωργιάδης, Μαριάννα Λαμπίρη, Άρης Τσαμπαλίκας, Χριστίνα Δενδρινού και Γιώργος Κατινάς. Η παράσταση απέσπασε θετικές κριτικές από το σύνολο σχεδόν του θεατρικού τύπου. Η θεατρική μεταφορά του Σπιρτόκουτου απέφερε στον Γιάννη Οικονομίδη μια ακόμα διάκριση: το Βραβείο Κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα στην κατηγορία "Καλύτερο Νεοελληνικό Έργο". Υποψήφια στα ίδια βραβεία ήταν και η πρωτότυπη μουσική του Ανδρέα Τρούσσα. Οικονομίδης, Γιάννης· Σπυροπούλου, Λένια (2007). Σπιρτόκουτο: Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους. Αθήνα: Μελάνι. ISBN 978-960-8309-73-5. Θέατρο Βικτώρια 2008 - www.theatrovictoria.gr
Ύπαιπα

Τα Ύπαιπα ήταν πόλη της αρχαίας Λυδίας, κοντά στην βόρεια όχθη του ποταμού Κάυστρου, και 67 χιλιόμετρα από την Έφεσο. Το όνομα προέρχεται από την θέση της στους πρόποδες του όρους Αίπος, το οποίο είναι λόφος του Τμώλου. Η τοποθεσία της ταυτοποιήθηκε από τους Frenchmen Cousinéry και Texier και επαληθεύτηκε από ανασκαφές που έγινε από τον Δημοσθένη Μπαλταζή εκ μέρους της Οθωμανικής κυβέρνησης το 1892. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται κοντά στο χωριό Günlüce (Γκιουνλουτζέ, πριν γνωστό ως Datbey ή Tapaı), 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Οντεμίς (Ödemış). Είχε στρατηγική θέση στο δρόμο μεταξύ των Σάρδεων και της Εφέσου.

 Οι γυναίκες από τα Ύπαιπα είχαν τη φήμη ότι είχαν λάβει από την Αφροδίτη το δώρο της ομορφιάς και του χορού. Ο Οβίδιος τοποθετεί στα Ύπαιπα την πατρίδα της Αράχνης πριν αυτή γίνει αράχνη. Η Περσική θεά Αναχίτα, που ταυτίζεται με την Άρτεμις και ονομάζεται έτσι Άρτεμις Αναΐτις ή Περσική Άρτεμις, λατρευόταν στα Ύπαιπα, τα οποία τότε ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Όμως, κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η ιερείς του ναού είχαν ελληνικά και όχι περσικά ονόματα. Ο Παυσανίας αναφέρει ένα τελετουργικό που γινόταν στα Ύπαιπα, όπου ένα ξύλο έπαιρνε φωτιά, απ’ ό, τι φαίνεται με μαγεία. Μια επιγραφή από τη συναγωγή των Σάρδεων, αναφέρει έναν ευεργέτη που ήταν μέλος του συμβουλίου στα Ύπαιπα, που υποδηλώνει την παρουσία εκεί Εβραϊκής κοινότητας. Το 88 π.Χ. τα Ύπαιπα εξεγέρθηκαν εναντίον του Μιθριδάτη ΣΤ΄ και τιμωρήθηκαν αυστηρά. Υπό τον Τιβέριο (14-37 μ.Χ.) η πόλη ήταν υποψήφια ως τοποθεσία για ναό για τη λατρεία του αυτοκράτορα, αλλά απορρίφθηκε ως ασήμαντη. Στην πραγματικότητα, ο Οβίδιος συνέκρινε τη μεγάλη πόλη των Σάρδεων, με αυτό που αποκάλεσε "μικρά Ύπαιπα": Sardibus hinc, illinc parvis finitur Hypaepis. Σώζονται νομίσματα από τα Ύπαιπα από τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Κρίνοντας από τον αριθμό των Βυζαντινών εκκλησιών, τα Ύπαιπα ευημερούσαν υπό την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα Ύπαιπα ήταν επισκοπική έδρα, χωροεπισκοπή της Εφέσου, της μητροπολιτικής περιφέρειας της Ρωμαϊκής επαρχίας (της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) της Ασίας. Παρέμεινε ενεργή μέχρι τον 13ο αιώνα. Υπό τον Ισαάκιος Β΄ (1185-1195 και 1203-1204) έγινε μητροπολιτική έδρα. Ο Michel Le Quien (Oriens Christianus I, 695) αναφέρει έξι επισκόπους: ο Μίθρης, παρόν στην Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας το 325, τον Εύπορο, στην Πρώτη Σύνοδο της Εφέσου το 431, ο Ιουλιανός στην Έφεσο το 449 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ο Αντώνιος που αποκήρυξε τον Μονοθελητισμό στην Τρίτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 680, ο Θεοφύλακτος στη Δεύτερη Σύνοδο της Νίκαιας το 787, και ο Γρηγόριος στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 879. Σε αυτούς μπορεί να προστεθεί και ο Μιχαήλ, ο οποίος το 1230 υπέγραψε ένα έγγραφο που εξέδωσε ο Γερμανός Β΄ (Revue des études grecques, 1894, VII).
Σελλά Παγκρατίου Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Σελλά Αχαΐας Τα Σελλά είναι μικρός οικισμός της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Παγκρατίου της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του Δήμου Καλαβρύτων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011.

 Τα Σελλά απέχουν 9 χλμ. από την Κλειτορία, έδρα της Δημοτικής Ενότητας στην οποία ανήκουν. Είναι ορεινός οικισμός σε υψόμετρο 452 μέτρων και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει 16 κατοίκους. Τα Σελλά αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκαν στην τότε Κοινότητα Παγκρατίου. Το 1998 με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας" ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Λευκασίου ως τμήμα του Δημοτικού Διαμερίσματος Παγκρατίου. Από το 2011 βάσει της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" αποτελούν οικισμό της Τοπικής κοινότητας Παγκρατίου του διευρυμένου Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Σελλών Παγκρατίου Αχαΐας, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/04/2017.
Νικήτα Τόπια

Ο Νικήτα, αλβανικά: Niketa Topia‎, λατινικά: Nicetas Thopia‎, (άκμασε 1388 – απεβ. 1415) ήταν κύριος της Κρούγια μεταξύ 1392-1394 και 1403-1415. Ήταν μέλος τού Οίκου Tόπια και γιος του Kαρολου πρίγκιπα της Αλβανίας (βασ. 1368–1388).

 Ο Νικήτα ήταν γιος του Καρόλου Τόπια. Η μητέρα του είναι άγνωστη. Μετά το τέλος του Kαρόλου (1388), ο Mάρκο Μπαρμπαρίγκo κληρονόμησε την Kρούγια μέσω τού γάμου του με την Ελένα, τη μεγαλύτερη αδελφή του Nικήτα. Ο μεγαλύτερος αδελφός τού Νικήτα, Γιέργι, επέτυχε να γίνει κύριος του Δυρραχίου. Ο Nικήτας κατείχε μία περιοχή νότια τού Δυρραχίου. Μετά το τέλος τού Βαγιαζήτ (1402), πολλοί Αλβανοί άρχοντες αναγνώρισαν τη Βενετική επικυριαρχία, όπως ο Νικήτα, ο Ιωάννης Καστριώτης και ο Κόγια Ζαχαρίγια. Οι Βενετοί ενδιαφέροντο να υπάρχει κάποια ουδέτερη ζώνη μεταξύ αυτών και τού προελαύνοντος οθωμανικού στρατού. Το 1403 ο Nικήτας κατάφερε να καταλάβει την πόλη Kρούγια από την αδελφή του Ελένα Τόπια, κερδίζοντας έτσι ένα άλλο μέρος της επικράτειας, που κατείχε προηγουμένως ο Οίκος Tόπια. Η κόρη του Mάρα παντρεύτηκε τον Μπάλσα Γ΄ κύριο της Ζέτας το 1407 και απέκτησε κόρη τη Γιελένα, που πήρε το όνομα της γιαγιάς της Γιελένα Μπάλσα. Ο Μπάλσα Γ΄ και ο Nικήτας συνήψαν συμμαχία, για να εκδιώξουν τους Βενετούς. Στη συνέχεια, ο Nικήτα άρχισε να είναι μεσολαβητής μεταξύ του Μπάλσα Γ΄ και των Βενετών κατά τη διάρκεια του Α΄ Πολέμου του Σκουτάρι. Στα τέλη του 1411, ο Nικήτας Τόπια υπέστη βαριά ήττα από τις δυνάμεις του Tέοντορ Β΄ Μουζάκα κατά τη διάρκεια μίας αψιμαχίας. Ο ίδιος κρατήθηκε αιχμάλωτος και με την παρέμβαση της Δημοκρατίας της Ραγκούζας αφέθηκε ελεύθερος, αλλά μόνο αφού παραχώρησε ορισμένα εδάφη γύρω από τον ποταμό Σκούμπιν στην οικογένεια Mουζάκα. Μετά το τέλος του το 1415, το κάστρο της Kρούγιε έπεσε στα χέρια των Οθωμανών. Νυμφεύτηκε την κόρη τού Κομνηνού Αριανίτη . Fine, John Van Antwerp (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5, https://books.google.com/books?id=LvVbRrH1QBgC&pg=PA558 Spremić, Momčilo (2004), Ćulibrk, Jovan, επιμ., Crkvene prilike u Zeti u doba Nikona Jerusalimca, Cetinje, Belgrade: Svetigora, Publikum, σελ. 73–108, http://www.rastko.org.rs/bogoslovlje/nikon/simposion/mspremic-zeta_c.html
Game Boy Light

Το Game Boy Light κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 1998 από τη Nintendo και ήταν διαθέσιμο μόνο στην Ιαπωνία. Ήταν η μόνη φορητή παιχνιδομηχανή της Nintendo που παράχθηκε με ενσωματωμένο φωτισμό μέχρι την τελευταία έκδοση του Gameboy Advance SP, που βγήκε το 2005.

 Το Game Boy Light είναι μόνο ελαφρώς μεγαλύτερο από το Game Boy Pocket και διαθέτει ηλεκτροφωταύγεια φωτισμού για συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Χρησιμοποιεί 2 μπαταρίες AA, οι οποίες παρέχουν περίπου 20 ώρες με το φως και 12 σε λειτουργία. Ήταν διαθέσιμο σε δύο χρώματα: χρυσό και ασήμι, καθώς και σε πολλές ειδικές εκδόσεις. Υπάρχει η Astro Boy edition, με μία Astro Boy εικόνα για αυτό. Άλλη έκδοση είναι η Pokémon Center Tokyo editon σε κίτρινο χρώμα.
Θυρεοειδεκτομή

Θυρεοειδεκτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση μέρους ή όλου του θυρεοειδούς αδένα. Λοβεκτομή είναι η χειρουργική αφαίρεση του ενός μόνο λοβού θυρεοειδούς αδένα. Η θυρεοειδεκτομή συστήνεται στους ασθενείς που πάσχουν από βρογχοκήλη, όζους του θυρεοειδούς, υπερθυρεοειδισμό, ή καρκίνο του θυρεοειδούς. Η ολική θυρεοειδεκτομή είναι πολύ καλή επιλογή για τους ασθενείς που έχουν μεγάλη βρογχοκήλη, οζίδια ή καρκίνο του θυρεοειδούς. Κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης θυρεοειδούς, τα λαρυγγικά νεύρα και οι παραθυρεοειδείς αδένες χρήζουν προστασίας και διατήρησης. Αυτό το εξασφαλίζει η γνώση και η εμπειρία του χειρουργού, αλλά και ο τεχνολογικός εξοπλισμός που χρησιμοποιεί όταν απαιτείται (νευροδιεγέρτης για τον εντοπισμό του νεύρου, ψαλίδι υπερήχων κ.ά.). Η πιθανότητα εμφάνισης επιπλοκών είναι ελάχιστη εάν το χειρουργείο έχει εκτελεστεί από έμπειρο χειρουργό. Ο σωλήνας παροχέτευσης χρησιμοποιείται σπάνια για αυτές τις επεμβάσεις.

 Μερικές από τις επιπλοκές είναι οι παρακάτω: Υποθυρεοειδισμός σε ποσοστό έως και 50% των ασθενών μετά από δέκα χρόνια. Τραυματισμός του λαρυγγικού νεύρου σε περίπου 1% των ασθενών, ιδιαίτερα στο υποτροπιάζον λαρυγγικό νεύρο: Η μονομερής βλάβη έχει ως αποτέλεσμα μια βραχνή φωνή. Η διμερής βλάβη εμφανίζεται ως απόφραξη του λάρυγγα μετά από χειρουργική επέμβαση και μπορεί να είναι μια χειρουργική έκτακτη ανάγκη: μπορεί να χρειαστεί μια τραχειοστομία έκτακτης ανάγκης. Επαναλαμβανόμενη βλάβη του λαρυγγικού νεύρου μπορεί να συμβεί κατά τη διάρκεια της απολίνωσης της κατώτερης αρτηρίας του θυρεοειδούς. Ο υποπαθηροειδισμός είναι προσωρινός (παροδικός) σε πολλούς ασθενείς, αλλά μόνιμος σε περίπου 1-4% των ασθενών Αναισθητικές επιπλοκές Μόλυνση (σε ποσοστό περίπου 2%. Η αποστράγγιση αποτελεί σημαντικό μέρος της θεραπείας.), πιθανώς να υπάρξει αυξημένος κίνδυνος εάν υπάρχει προχειρουργική χρόνια χρήση στεροειδών. Αιμορραγία/Αιμάτωμα (Αυτό μπορεί να συμπιέσει τον αεραγωγό και να απειλήσει τη ζωή). Απομάκρυνση ή αποαγγείωση των παραθυρεοειδών Κατάλογος χειρουργείων ανά τύπο
Φούτμπολ Κλουμπ Ιντουστριάλες

Η Φούτμπολ Κλουμπ Ιντουστριάλες Λα Αβάνα (ισπανικά: Fútbol Club industriales La Habana) είναι κουβανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Αβάνα. Ουδεμία σχέση έχει με την ομώνυμή της, Ιντουστριάλες, η οποία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, κατέκτησε, συνολικά, τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα Κούβας.

 Έχοντας τακτική συνεχόμενη αγωνιστική παρουσία στο Πρωτάθλημα Κούβας με σημείο εκκίνησης τη σεζόν 1999-2000, ο σύλλογος υποβιβάστηκε με το πέρας του πρωταθλήματος της σεζόν 2009-10, ενώ στη συνέχεια, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Παρά την επανεμφάνισή της στο πλαίσιο του Κόπα Κάρλος Λορέδο ιν Μεμόριαμ 2014 (ισπανικά: Copa Carlos Loredo in Memoriam 2014), όπου και κατέλαβε τη δεύτερη θέση πίσω από τη ΦΚ Λα Αβάνα, η ΦΚ Ιντουστριάλες φαίνεται να έχει εξαφανιστεί από προσκήνιο, σε αντίθεσή με το τμήμα της στο ποδόσφαιρο σάλας, το οποίο θεωρείται ως ένα εκ των κορυφαίων της χώρας.
Αζαλί Ασουμανί

Ο Αζαλί Ασουμανί (1 Ιανουαρίου 1959) είναι πολιτικός από τις Κομόρες, πρόεδρος της χώρας από τον Μάιο του 2016. Νωρίτερα διετέλεσε ξανά πρόεδρος, από το 1999 ως το 2006. Κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα στα τέλη Απριλίου του 1999 και αναδείχθηκε νικητής στις πολυκομματικές εκλογές του 2002.

 Γεννήθηκε στο Μιτσουτζέ στα νοτιοδυτικά της Μεγάλης Κομόρας την 1η Ιανουαρίου του 1959. Επί δύο δεκαετίες ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και την περίοδο από το 1977 ως το 1980 εκπαιδεύτηκε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Μαρόκου. Έγινε αλεξιπτωτιστής και μετά την επιστροφή του στις Κομόρες κατατάχθηκε στις Κομοριανές Ένοπλες Δυνάμεις, τις οποίες επέβλεπαν τότε οι Ευρωπαίοι μισθοφόροι του Μπομπ Ντενάρ και πρόσκειντο στον πρόεδρο Αχμέτ Αμπνταλά. Ήταν ήδη Ταγματάρχης όταν δολοφονήθηκε ο πρόεδρος το 1989 και έφυγαν οι μισθοφόροι. Το 1990 έγινε ανώτατος αξιωματικός στη νέα Αμυντική Δύναμη των Κομορών (FCD). Η νέα δύναμη νικήθηκε ξανά για μικρό χρονικό διάστημα το 1995 από τους μισθοφόρους του Ντενάρ. Το 1996 έκανε μετεκπαίδευση στη γαλλική στρατιωτική ακαδημία και προήχθη σε συνταγματάρχη και τελικά έγινε αρχηγός του Εθνικού Στρατού για την Ανάπτυξη (NAD). Στις 30 Απριλίου του 1999 ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος και ανέτρεψε τον πρόεδρο Τατζιντέν Μπεν Σαΐντ Μασούντε, ο οποίος ενθάρρυνε κατά τον Ασουμανί το αυτονομιστικό κίνημα στο Ανζουάν. Η ΕΕ καταδίκασε το πραξικόπημα. Με βάση το νέο Σύνταγμα, η προεδρία εναλλάσσεται ανά τετραετία μεταξύ των επικεφαλής των τριών νησιών (Μεγάλη Κομόρα, Ανζουάν και Μοελί). Στις 10 Μαρτίου του 2002 ο Αζαλί αναδείχθηκε νικητής στον προκριματικό γύρο στις εκλογές στη Μεγάλη Κομόρα. Ο Ασουμανί ήταν πρώτος μεταξύ εννέα υποψηφίων, με 39,81% των ψήφων. Στο δεύτερο γύρο αναμετρήθηκαν μαζί του οι Μαχαμούντ Μρανταμπί και Σαΐντ Αλί Κεμάλ, οι οποίοι κέρδισαν 15,69% και 10,68%, αντίστοιχα. Οι τελευταίοι κατήγγειλαν παρατυπίες στον πρώτο γύρο και αποφάσισαν να μη μετάσχουν στον τελικό γύρο των εκλογών. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να εκλεγεί πρόεδρος ο Ασουμανί, με 100% των ψήφων στο δεύτερο γύρο. Ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Μαΐου του 2002. Το 2005 σχέδιο νόμου θα επέτρεπε τη διεκδίκηση και δεύτερης προεδρικής θητείας από τον Ασουμανί, όμως αποσύρθηκε. Υπηρέτησε στο ύπατο αξίωμα ως τις 26 Μαΐου του 2006. τον διαδέχθηκε στο αξίωμα του προέδρου ο Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί. Δεύτερη θητεία (2016- 2019) Ο Αζαλί επανήλθε στην προεδρία έπειτα από τις προεδρικές εκλογές του 2016. Κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 41% των ψήφων και ορκίστηκε πρόεδρος στις 26 Μαΐου 2016. Τρίτη θητεία (2019- σήμερα) Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο Αζαλί έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και υπηρεσιακός πρόεδρος έγινε ο Μουσταντρουάν Αμπντού στις 13 Φεβρουαρίου 2019. Εν συνεχεία, ο Αζαλί κέρδισε ξανά τις προεδρικές εκλογές του 2019 με ποσοστό 60,7% από τον πρώτο γύρο. Τον Μάιο του 2022, η Azali Assoumani έλαβε την Continental Distinction of Africanity Trophy από τη Μαροκινή Πρεσβεία στις Κομόρες.
Boys (τραγούδι, Lizzo)

Το " Boys " είναι ένα τραγούδι που ηχογραφήθηκε από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ράπερ Lizzo . Κυκλοφόρησε για ψηφιακή κατανάλωση στις 22 Ιουνίου 2018, μέσω της Atlantic Records ως single. Το έγραψαν οι Lizzo, Nate Mercereau, Ricky Reed και Aaron Puckett, ενώ ο Reed ανέλαβε την παραγωγή του τραγουδιού. Μουσικά, το "Boys" είναι ένα ρετρό φανκ , ποπ και ηλεκτροποπ τραγούδι που περιέχει βαρύ μπάσο και ποπ ρεφρέν. Στιχουργικά είναι μια ωδή στην διαθεσιμότητα της τραγουδίστριας. Το "Boys" έγινε θετικά αποδεκτό από τους κριτικούς μουσικής , ένας από τους οποίους το συνέκρινε με το ομώνυμο τραγούδι του 2017 της Charli XCX . Το περιοδικό Time έβαλε το τραγούδι στο νούμερο 10 στα Top Ten Καλύτερα Τραγούδια του 2018. Το τραγούδι έγινε το πρώτο σινγκλ της Lizzo που μπήκε σε εμπορικό chart, φτάνοντας στην πρώτη σαραντάδα στο Βέλγιο. Ένα συνοδευτικό μουσικό βίντεο κυκλοφόρησε μαζί με το σινγκλ, στο οποίο η τραγουδίστρια ερμηνεύει το τραγούδι μπροστά από τον "τοίχο της μουσικής νότας" της Μινεάπολης, καθώς και σε πολλές άλλες τοποθεσίες. Για την προώθηση του σινγκλ, ανατέθηκαν τέσσερα remix για αυτό.

 Το "Boys" είναι ένα τραγούδι φανκ , ποπ , και ηλεκτροποπ εμπνευσμένο από ρετρό που περιέχει βαριά μπάσα γραμμή, μεταλλικό κουδούνισμα και ίχνη κιθάρας, που οδηγούν σε ένα "βαρύ ποπ" ρεφρέν. Το τραγούδι έχει περιγραφεί ότι περιέχει "αραιούς αλλά δυνατούς ρυθμούς". Περιγράφεται στιχουργικά ως ένας ενεργητικός φόρος τιμής στη διαθεσιμότητα της τραγουδίστριας, όπου ραπάρει τους στίχους «I like big boys, itty bitty boys / Mississippi boys, inner city boys». Στη συνέχεια, η τραγουδίστρια τραγουδά στο ρεφρέν ότι η επιθυμία της για συντροφιά δεν ισοδυναμεί με την ανάγκη δέσμευσης. Ο Έρικ Τόρες των Pitchfork αποκάλεσε το τραγούδι ένα «εκστατικό, ατελείωτα ευχάριστο αφιέρωμα στη διαθεσιμότητας της Lizzo». Ο Κρις Τόμας που γράφει για το Out ονόμασε το τραγούδι «πνευματικό σύντροφο του ομώνυμου πιασάρικου κομματιού της Charli XCX » ., οι δυο τους θα συνεργαζόντουσαν αργότερα το 2019 στο τραγούδι " Blame It on Your Love ". Ο Justin Myers, γράφοντας για την Official Charts Company , ονόμασε το τραγούδι "γεμάτο από αυτοπεποίθηση". Ψηφιακή λήψη "Boys" – 2:52Remix Pink Panda "Boys" (Pink Panda Remix) – 2:23Remix Dave Audé "Boys" ( Dave Audé Remix) – 4:27Black Caviar Remix "Boys" (Black Caviar Remix) – 3:54Juice Boys Remix "Boys" (Juice Boys Remix) – 2:37Boys (Remixes) — EP "Boys" – 2:52 "Boys" (Pink Panda Remix) – 2:23 "Boys" (Dave Audé Remix) – 4:27 "Boys" (Black Caviar Remix) – 3:54 "Boys" (Juice Boys Remix) – 2:37 Τροποποιημένος από το Tidal . Lizzo – φωνητικά, σύνθεση Ricky Reed – σύνθεση, παραγωγή Nate Mercereau – σύνθεση Aaron Puckett – σύνθεση Chris Gehringer – τελειοποίηση
Ο Τελευταίος Σταθμός

Ο Τελευταίος Σταθμός (αγγλ.The Last Station) είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 2009 σε σκηνοθεσία Μάικλ Χόφμαν. Η ταινία αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζέι Παρίνι που πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες ζωής του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κρίστοφερ Πλάμερ ως Λέων Τολστόι και η Έλεν Μίρεν στο ρόλο της συζύγου του Σοφία Αντρέγιεβνα. Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για όσκαρ.

 Λίγες μέρες πριν το θάνατο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι (Κρίστοφερ Πλάμερ), η σύζυγός του Κόμισσα Σοφία Αντρέγιεβνα (Έλεν Μίρεν) μπαίνει σε διαμάχη με τον αρχηγό των οπαδών του συζύγου της Βλαντιμίρ Τσέρκοφ (Πολ Τζιαμάτι). Ο λόγος της διαμάχης αυτής είναι το γεγονός ότι οι οπαδοί του Τολστόι προσπαθούν να τον πείσουν να νομιμοποιήσει μια νέα διαθήκη σύμφωνα με την οποία πρόκειται να παραχωρήσει τα δικαιώματα ολόκληρου του έργου του στο ρώσικο λαό. Η Σοφία Αντρέγιεβνα, παρά το γεγονός ότι αγαπά το σύζυγό της, βρίσκεται μονίμως σε ρήξη με εκείνον λόγω των νεωτεριστικών και πνευματικών του πεποιθήσεων που βρίσκονται σε αντίθεση με την αριστοκρατική της φύση. Η Σοφία Αντρέγιεβνα κάνει τα πάντα προκειμένου, ο σύζυγός της να μην υπογράψει τη διαθήκη αυτή. Ο Τολστόι αποφασίζει τελικά να υπογράψει τη διαθήκη αυτή παρά της αντιρρήσεις της συζύγου του και φεύγει για να συνεχίσει μόνος του το έργο του. Η Σοφία Αντρέγεβνα αποπειράται να αυτοκτονήσει χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ο σύζυγός της είναι βαριά άρρωστος και ότι βρίσκεται στο σταθμό του Αστραπόβο. Η Σοφία Αντρέφιεβνα τότε σπεύδει για να σταθεί στο πλάι του συζύγου της, του άνδρα που τόσο πολύ αγάπησε. Η ταινία γυρίστηκε στα ομόσπονδα κράτη της Γερμανίας Σαξωνία-Άνχαλτ, Βραδεμβούργο και Θουριγγία, στη Λειψία της Σαξωνίας καθώς και σε ιστορικές τοποθεσίες της Ρωσίας. Το παλάτι Schloss Stülpe στο Βραδεμβούργο αναπαράστησε την οικία του ζεύγους Τολστόι και ο σταθμός της πόλης Πρετς το σταθμό του Αστραπόβο. Ο σταθμός έκλεισε για δυο βδομάδες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Η Χέλεν Μίρεν βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Ρώμη . Τόσο η Μίρεν όσο και ο Πλάμερ προτάθηκαν για Χρυσή Σφαίρα, όσο και για βραβεία Όσκαρ. Η Μίρεν βρέθηκε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και έχασε από τη Σάντρα Μπούλοκ κι ο Κρίστοφερ Πλάμερ έχασε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου από τον Κρίστοφ Βαλτς. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα: Α’ Γυναικείου Ρόλου – Χέλεν Μίρεν Β' Ανδρικού Ρόλου - Κρίστοφερ Πλάμερ Η Sony Pictures Classics κατοχύρωσε τα δικαιώματα της διανομής της ταινίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου 2009 σε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και ακολούθησε ευρεία διανομή τον Ιανουάριο του 2010. Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές. Οι κριτικοί της ιστοσελίδας Rotten Tomatoes υποστήριξαν ότι: Το σενάριο του Μάικλ Χόφμαν δεν είναι αντάξιο της προσωπικότητας στην οποία αναφέρεται, αλλά αυτή βιογραφική ταινία για τον Τολστόι ευνοείται από τη δύναμη της ερμηνείας της Μίρεν. Η ταινία στο imdb Η ταινία στο cine.gr
Irix

Το IRIX είναι ένα λειτουργικό σύστημα που αναπτύχθηκε από την εταιρεία Silicon Graphics Inc για να χρησιμοποιηθεί στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές της (workstations και servers). Είναι βασισμένο στο λειτουργικό σύστημα UNIX System V με κάποιες επεκτάσεις από το BSD. Οι υπολογιστές που διαθέτουν αυτό το λειτουργικό σύστημα μπορούν να πετύχουν ιδιαίτερα υψηλά uptimes, δηλαδή να μείνουν ανοιχτοί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τέλος, το IRIX χρησιμοποιεί το σύστημα αρχείων XFS, το οποίο θεωρείται ότι είναι ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα αρχείων που χρησιμοποιούν την τεχνολογία journaling. Η τρέχουσα έκδοση του IRIX είναι η 6.5, η οποία δόθηκε στο κοινό τον Μάιο του 1998. Από τότε έχουν βγει διάφορες υποεκδόσεις της μορφής 6.5.Χ.

 Το όνομα IRIX δεν είχε χρησιμοποιηθεί από την αρχική εμφάνιση αυτού του λειτουργικού συστήματος, αλλά μετά την έκδοση 3. Πριν από αυτό χρησιμοποιούνταν ονόματα όπως για παράδειγμα "4D1-2.2", τα οποία προέκυπταν από τον τύπο του υπολογιστή για το οποίο είχε σχεδιαστεί το λειτουργικό σύστημα (IRIS 4D) και από την έκδοση του λειτουργικού συστήματος. Το IRIX 6 είναι συμβατό με τα λειτουργικά συστήματα UNIX System V Release 4, UNIX 95 και με το πρότυπο POSIX. Ήταν ένα από τα πρώτα λειτουργικά βασισμένα στο UNIX που παρείχε στον χρήστη γραφικό περιβάλλον. Χρησιμοποιήθηκε πολύ στην βιομηχανία παραγωγής κινουμένων σχεδίων και για απεικόνιση επιστημονικών αποτελεσμάτων, κυρίως διότι παρείχε σημαντική υποστήριξη για απεικόνιση γραφικών σε πραγματικό χρόνο. Το IRIX χρησιμοποιεί το γραφικό περιβάλλον Indigo Magic Desktop με διαχειριστή παραθύρων τον 4Dwm. Η Silicon Graphics εξέδωσε στις 6 Σεπτεμβρίου 2006 ένα δελτίο τύπου με το οποίο ανακοίνωσε το τέλος παραγωγής των προϊόντων MIPS/IRIX . Η υποστήριξη του προϊόντος θα τερματιστεί τον Δεκέμβριο του 2013. Οι εναπομείναντες υπολογιστές της εταιρείας θα χρησιμοποιούν το λειτουργικό σύστημα Linux. Λειτουργικό σύστημα Unix Linux POSIX
Γιάαν Κίκας

Ο Γιούχαν "Γιάαν" Κίκας (εσθονικά: Juhan "Jaan" Kikkas, Κόικουλα, Ρωσική Αυτοκρατορία, 5 Ιουνίου 1892 - Τάλιν, Κατεχόμενη Εσθονία, 9 Μαρτίου 1944) ήταν Εσθονός ολυμπιονίκης. Ως αθλητής ασχολήθηκε με την άρση βαρών και την ποδηλασία. Ανήκε στην κατηγορία των Εσθονών αρσιβαριστών (με σημαντικότερους εκπροσώπους τους Άλφρεντ Νόιλαντ και Χάραλντ Τάμμερ) που σημείωσαν αρκετές επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1920.

 Ο Κίκας γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Κόικουλα της εσθονικής επαρχίας Βάλγκα που τότε αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αρχικά ασχολήθηκε με την ποδηλασία, μεταπηδώντας στην άρση βαρών μόλις κατά το 1921 ως αθλητής πρώτα της Καϊτσελίιντου Βάλγκα και έπειτα της Κάλεβ Τάρτου. Το επόμενο έτος πραγματοποίησε την παρθενική του εμφάνιση σε διεθνή διοργάνωση, συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών που διοργανώθηκε στις 29 - 30 Απριλίου στο Τάλιν της Εσθονίας (συμμετείχαν συνολικά 33 αθλητές από τέσσερις χώρες), χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ανέβει στο βάθρο των νικητών καθώς κατετάγη τέταρτος στην κατηγορία των -75 κιλών. Το 1923 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Βαλτικό Πρωτάθλημα και το 1924 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού όπου αγωνιζόμενος στα -75 κιλά κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο, σηκώνοντας συνολικά 450 κιλά σε πέντε αγωνιστικές κινήσεις, πραγματοποιώντας παράλληλα παγκόσμιο ρεκόρ στο επολέ-ζετέ. Την επόμενη χρονιά πανηγύρισε το μοναδικό εγχώριο τίτλο του στην ίδια κατηγορία και λίγο καιρό αργότερα αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Τάλιν και εργάστηκε στο ιδιόκτητο μεταλλουργείο του. Σκοτώθηκε στις 9 Μαρτίου του 1944 κατά τη διάρκεια του σφοδρού βομβαρδισμού του γερμανοκρατούμενου Τάλιν από τη σοβιετική αεροπορία, στα πλαίσια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Αλφονσίνα Ορσίνι

Η Αλφονσίνα (1472-1520) από τον Οίκο των Ορσίνι ήταν κόρη του κόμη του Ταλιακότσο και με τον γάμο της έγινε κυβερνήτης της Φλωρεντίας και δούκισσα του Ουρμπίνο.

 Ήταν κόρη του Ρομπέρτο Ορσίνι κόμη του Ταλιακότσο και της Άλμπα και της Αικατερίνης Σανσεβερίνο. Μεγάλωσε στην Αυλή του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης. Ο γάμος της με τον Πέτρο είχε κανονίστηκε από τον Μπερνάρντο Ρουτσελάι τραπεζίτη και πρέσβη, σύζυγο της Νανίνα των Μεδίκων, θείας του Πέτρου. Ο Μπερνάρντο παρέστη ως πληρεξούσιος στον γάμο. Τον Φεβρουάριο του 1488 η Αλφονσίνα ήλθε στη Ρώμη με προίκα 12.000 δουκάτων και έγινε ο γάμος. Σε αυτόν ήταν ο Φερδινάνδος Α΄ με τη σύζυγό του Ιωάννα των Τραστάμαρα. Τον Μάιο του 1488 έφθασε τελικά στη Φλωρεντία, όπου συνάντησε τον σύζυγό της. Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ των Μεδίκων τον Άτυχο, κυβερνήτη της Φλωρεντίας, και είχε τέκνα: Λαυρέντιος Β΄ 1492-1519, κυβερνήτης της Φλωρεντίας, δούκας του Ουρμπίνο. Κλαρίσα 1493-1528, παντρεύτηκε τον Φίλιππο Στρότσι τον Νεότερο, τραπεζίτη της Φλωρεντίας, αφοσιωμένο υποστηρικτή των Μεδίκων. Gilbert, Felix (1949). "Bernardo Rucellai and the Orti Oricellari: A Study on the Origin of Modern Political Thought". Journal of the Warburg and Courtauld Institutes. Warburg Institute. 12: 101–131. doi:10.2307/750259. JSTOR 750259. Reiss, Sheryl E. (2001). "Widow, Mother, Patron of Art: Alfonsina Orsini de' Medici". In Reiss, Sheryl E.; Wilkins, David G. (eds.). Beyond Isabella: Secular Women Patrons of Art in Renaissance Italy Volume 54 of Sixteenth century essays & studies. Truman State Univ Press. ISBN 9780943549880. Retrieved 11 Jan 2016. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Εθνικός ύμνος του Νεπάλ

Το "Ράστριγια Γκαν" (στα νεπαλέζικα "Ο Εθνικός Ύμνος", γνωστός επίσης με την ονομασία Σαγιόν Θούνγκα Φούλκα -μετάφραση: Είμαστε εκατοντάδες λουλούδια- από τις τρεις πρώτες λέξεις) είναι ο επίσημος σημερινός εθνικός ύμνος του Νεπάλ. Καθιερώθηκε επίσημα στις 20 Απριλίου 2007. Στιχουργός είναι ο ποιητής Μπιακούλ Μάιλα και το ποίημα του επιλέχθηκε στις 30 Νοεμβρίου 2006. Νωρίτερα στις 19 Μαΐου 2006 η Βουλή των Αντιπροσώπων αποφάσισε να ανασταλεί η ισχύς του παλαιού εθνικού ύμνου. Προηγούμενος εθνικός ύμνος που είχε καθιερωθεί το 1952 ήταν "Το κλέος του στέμματος κάνει ισχυρό τον Ηγεμόνα".

 सयौं थूंगा फूलका हामी, एउटै माला नेपाली सार्वभौम भइ फैलिएका, मेची-महाकाली। प्रकृतिका कोटी-कोटी सम्पदाको आंचल वीरहरुका रगतले, स्वतन्त्र र अटल। ज्ञानभूमि, शान्तिभूमि तराई, पहाड, हिमाल अखण्ड यो प्यारो हाम्रो मातृभूमि नेपाल। बहुल जाति, भाषा, धर्म, संस्कृति छन् विशाल अग्रगामी राष्ट्र हाम्रो, जय जय नेपाल। Sayaũ thū̃ga phūlkā hāmī, euṭai mālā Nepālī Sārvabhaum bhai phailiekā, Meci-Mahākālī Prakṛtikā kotī-kotī sampadāko ā̃cal, Vīrharūkā ragatle, svatantra ra aṭal Jñānabhūmi, śāntibhūmi Tarāī, pahād, himāl Akhaṇḍa yo pyāro hāmro mātṛbhūmi Nepāl Bahul jāti, bhāṣā, dharma, sãskṛti chan biśāl Agragāmī rāṣṭra hāmro, jaya jaya Nepāl Είμαστε εκατοντάδες λουλούδια, μια ανθοδέσμη - Νεπαλέζοι Κυρίαρχοι, εξαπλωμένοι από το Μέτσι μέχρι το Μαχάκαλι. Με μαζεμένους εκατομμύρια ήρωες της φύσης Με το αίμα των ηρώων (είμαστε) ανεξάρτητοι και ακλόνητοι. Γη της γνώσης, γη της ειρήνης, Τεράι, λόφοι, βουνά Αδιαίρετο αυτό το πολυαγαπημένο, η Μητέρα Γη μας, το Νεπάλ. Οι διαφορετικές φυλές, γλώσσες, θρησκείες και πολιτισμοί είναι τόσο *εκτεταμένα Προοδευμένη χώρα μας, Νεπάλ, να ζήσεις για πολλά χρόνια. Υπουργείο Τύπου και επικοινωνιών- πληροφορίες για τον ύμνο. άρθρο στο BBC για τον ύμνο του Νεπάλ.
FC Επισκοπής

Η FC Επισκοπής ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την κοινότητα Επισκοπή της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα είχε μία συμμετοχή στη Γ΄ κατηγορία και δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία.

 Η FC Επισκοπής ιδρύθηκε το 2003 από την ενοποίηση δύο σωματείων, του Κουρίου Επισκοπής και του Απόλλωνα Επισκοπής. Αρχικά εντάχθηκε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ). Το 2005 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης και εντάχθηκε στην Δ΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, την περίοδο 2006-07 υποβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2007-08 αποχώρησε από το πρωτάθλημα στη μέση της διαδρομής λόγω οικονομικών προβλημάτων. Συνέχισε μέχρι το 2011 στις διοργανώσεις της ΠΑΑΟΚ, οπόταν και ανέστειλε τη λειτουργία της. 1Η FC Επισκοπής κέρδισε 9 βαθμούς αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 6 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 3 βαθμοί.2Η FC Επισκοπής αγωνίστηκε μόνο τις πρώτες 13 αγωνιστικές. Στη συνέχεια αποσύρθηκε και οι εναπομείναντες αγώνες κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων της. Πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ: Πρωταθλήτρια (1): 2005Κύπελλο ΣΤΟΚ: Κυπελλούχος (1): 2005 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο
The Recovery Tour

Η The Recovery Tour ήταν μια σειρά συναυλιών στην Ευρώπη από τον Αμερικάνο ράπερ Eminem, για την προώθηση του άλμπουμ του Recovery που κυκλοφόρησε το 2010, καθώς και για το άλμπουμ του Relapse που κυκλοφόρησε ένα χρόνο νωρίτερα και το Hell: The Sequel, το κοινό άλμπουμ του Eminem με τον Royce da 5'9" ως Bad Meets Evil. Αντί να κάνει ευρεία περιοδεία για το άλμπουμ, ο Eminem πήγε την περιοδεία σε τρία ευρωπαϊκά φεστιβάλ, τραγουδώντας για πάνω από 200.000 ανθρώπους μέσα σε τρεις νύχτες. Το Νοέμβριο του 2010, ο Eminem ήταν το βασικό όνομα για το F1 Rocks 2010 στο São Paulo. Κατά το επόμενο έτος, ανακοινώθηκαν οκτώ ακόμα συναυλίες σε φεστιβάλ στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Η περιοδεία επεκτάθηκε επίσης σε τρία συναυλίες σε στάδια στην Αυστραλία που πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 2011. Ήταν τα πρώτα του show στην Αυστραλία από το 2001.

 Ο Eminem είχε πολλές φορές δηλώσει, πριν από την κυκλοφορία του Relapse, πως δεν θα έκανε περιοδεία για το άλμπουμ, λόγω του ότι δεν άρεσε στην κόρη του να βρίσκεται μακρυά απ' το σπίτι. Ωστόσο, στις 23 Φεβρουαρίου 2010, ανακοινώθηκε ότι ο Eminem θα επέστρεφε ζωντανά στη σκηνή όντας το βασικό όνομα σε τρία μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ - το T in the Park 2010 στη Σκωτία, το Oxegen 2010 στην Ιρλανδία και το OpenΑir Festival στο Frauenfeld, στην Ελβετία. Στην ιστοσελίδα του, ο Eminem ανέφερε: "Είμαι ενθουσιασμένος που θα πάω πίσω στην Ευρώπη για να κάνω μερικές συναυλίες. Τα πλήθη εκεί είναι πάντα μεγάλα, τρελά και αφοσιωμένα…θα είναι υπέροχο να νιώσω αυτή την ενέργεια και πάλι." Το επίσημο δελτίο τύπου αποκάλυψε επίσης πως ο Eminem θα συνοδευόταν από τους D12 σε κάθε μία από τις ημερομηνίες. Άλλο ένα φεστιβάλ – το F1 Rocks 2010 – προστέθηκε στην περιοδεία το φθινόπωρο του 2010. Lil Wayne (Αυστραλία) Slaughterhouse (Ασία) ※Στις συναυλίες στην Ασία special guest ήταν ο Dr. Dre (στο Τόκιο και στο Σεούλ). "Won't Back Down" "3 a.m." "Square Dance" "W.T.P." "Kill You" "No Love" "So Bad" "Cleanin' Out My Closet" "The Way I Am" "When the Music Stops" (με τους D12) "Under the Influence" (με τους D12) "Fight Music" (με τους D12) "Purple Pills" (με τους D12) "My Band" (με τους D12) "Fast Lane" "Lighters" "Airplanes, Part II" "Stan" "Sing for the Moment" "Like Toy Soldiers" "Forever" "Space Bound" "'Till I Collapse" "Cinderella Man" "Superman" "Beautiful" "Love the Way You Lie" "I Need a Doctor" "Crack a Bottle" "My Name Is" / "The Real Slim Shady" / "Without Me" (Medley) "Not Afraid" "Lose Yourself"Σημειώσεις Μόνο στο setline των πρώτων τριών show Μόνο στο setline των show που έγιναν το 2011 Μόνο στο setline του πρώτου show Αργότερα αντικαταστήθηκε από το "Space Bound" Επίσημη ιστοσελίδα
Φρίσσα

Η φρίσσα ή σαρδελομάνα (επιστημονική ονομασία: Alosa fallax) είναι είδος ψαριού της οικογένειας των Κλυπεΐδων. Απαντά στον ανατολικό Ατλαντικό και τη Μεσόγειο. Είναι ανάδρομο ψάρι το οποίο ζει στη θάλασσα και μεταναστεύει σε γλυκά νερά ώστε να αναπαραχθεί. Εμφανισιακά μοιάζει με ρέγγα, αλλά έχει μια σειρά από έξι με δέκα χαρακτηριστικές κηλίδες στο ασημένιο πλάι του σώματος. Ο πληθυσμός του είδους μειώνεται λόγω της υπεραλίευσης, της ρύπανσης και την καταστροφή του φυσικού του περιβάλλοντος και πλέον είναι αντικείμενο διατήρησης.

 Η φρίσσα είναι τυπικό ψάρι της οικογένειας των ρεγγών και μοιάζει πολύ με την κέππα. Δεν έχει πλευρική γραμμή και η κοιλιά της είναι πιο στρογγυλοποιημένη από αυτή της σαρδέλλας. Το κάλυμμα των βραγχίων φέρει εξογκώματα. Έχει περισσότερα χρώματα από τη ρέγγα. Η ράχη έχει μπλε-πράσινο χρώμα και το κεφάλι είναι καφέ με χρυσή απόχρωση στο βραγχιακό κάλυμμα. Το πλάι είναι ασημένιο με καφέ ανταύγεια και έχει μια χαρακτηριστική σειρά από έξι με δέκα μεγάλες σκούρες κηλίδες, οι οποίες όμως γίνονται πιο αχνές όταν το ψάρι πεθαίνει. Η ενήλικη φρίσσα έχει συνήθως μήκος 25 με 40 εκατοστά και μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 60 εκατοστά και βάρος το 1,5 κιλό. Η φρίσσα απαντάται στον βορειοανατολικό Ατλαντικό, από τη νότια Ισλανδία μέχρι το Μαρόκο, καθώς και στη Βόρεια Θάλασσα, Βαλτική και Μεσόγειο, καθώς και στη Μαύρη Θάλασσα. Η φρίσσα έχει παρόμοιο κύκλο ζωής με την κέπα (A. alosa). Είναι γνωστό ότι ζουν στις ίδιες περιοχές. Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει ότι τα είδη A. fallax και A. alosa μπορούν να υβριδοποιηθούν. Πρόκειται για ανάδρομα είδη, όπως πολλά άλλα είδη στο γένος Alosa. Ωστόσο, αναφορές για φρίσσες παγιδευμένες σε γλυκά ύδατα υποδηλώνουν την ικανότητα προσαρμογής στο περιβάλλον τους. Ζουν κυρίως στη θάλασσα για τροφή και μεταναστεύουν στους χώρους αναπαραγωγής τους μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου μόλις ωριμάσουν σεξουαλικά. Η ηλικία ωριμότητας κυμαίνεται συνήθως από 3-7 ετών. Ο γόνος εμφανίζεται στις εκβολές και τα υφάλμυρα νερά από τον Ιούνιο έως τον Ιούλιο. Η αλατότητα του υφάλμυρου νερού μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στα μικρά που μεταναστεύουν από γλυκό νερό. Οι πληθυσμοί έχουν μειωθεί κυρίως εξαιτίας της υπεραλίευσης, της ρύπανσης, της καταστροφής των ενδιαιτημάτων και της απόφραξης των μεταναστευτικών οδών. Η υβριδοποίηση μεταξύ ειδών είναι πιο πιθανή με είδη που επηρεάζονται από ανθρώπινες διαταραχές. Εκτιμάται ότι η φάση των εκβολών, ή ο χρόνος που βρίσκονται στις εκβολές που μεταναστεύουν από τις θέσεις ωοτοκίας στη θάλασσα, έχει διάρκεια στη φρίσσα έως και ενάμιση χρόνο. Η εκτίμηση, ωστόσο, δεν λαμβάνει υπόψη την ατομική διακύμανση και επιβίωση των νεαρών στη φάση των εκβολών.Τέσσερις ειδικές περιοχές διατήρησης έχουν οριστεί στην Ιρλανδία όπου τα είδη Alosa είναι γνωστό ότι γεννιούνται. Η φρίσσα αναφέρεται στο προσάρτημα III της σύμβασης της Βέρνης (1979) που απαριθμεί προστατευόμενα είδη πανίδας καθώς και στα παραρτήματα II και V της οδηγίας για τους οικοτόπους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1992) που απαριθμούν, αντίστοιχα, είδη των οποίων η διατήρηση απαιτεί τον χαρακτηρισμό ειδικών περιοχών διατήρησης και που υπόκεινται σε μέτρα διαχείρισης. "
Χαννς Κερρλ

Ο Χαννς Κερρλ (γερμανικά: Hanns Kerrl, (11 Δεκεμβρίου, 1887 - 12 Δεκεμβρίου, 1941) ήταν Γερμανός Ναζί πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε επί εξαετία «Υπουργός Εκκλησιαστικών Υποθέσεων» στην κυβέρνηση Χίτλερ.

 Ο Κερρλ γεννήθηκε στο Φαλερσλέμπεν (Fallersleben), προάστιο του Βόλφσμπουργκ στις 11 Δεκεμβρίου 1887. Ο πατέρας του ήταν Διαμαρτυρόμενος και Διευθυντής του τοπικού σχολείου. Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως ανθυπολοχαγός και τιμήθηκε με το Σιδηρό Σταυρό 1ης και 2ας Τάξεως. Μετά τον Πόλεμο ενδιαφέρθηκε για τη Νομική αλλά κατάφερε να γίνει μόνο χαμηλόβαθμο διοικητικό στέλεχος στη διοίκηση της Δικαιοσύνης. Έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος το 1923 ιδρύοντας στη γενέτειρά του τοπικό παράρτημα του Κόμματος. Το 1928 εκλέχτηκε στην Πρωσική Δίαιτα, της οποίας διετέλεσε Πρόεδρος επί διετία (1932 - 1934). Κατά τη διάρκεια της θητείας του οι Εθνικοσοσιαλιστές εξαπέλυσαν σφοδρές επιθέσεις κατά της Μαρξιστικής Κυβέρνησης του κρατιδίου. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Δικαιοσύνης (Επίτροπος του Ράιχ) στο κρατίδιο της Πρωσίας από 23 Μαρτίου έως 20 Απριλίου 1933, περίοδο κατά την οποία επέβαλε απαγόρευση απασχόλησης στο δημόσιο στους Εβραίους και παράλληλα απαγόρευσε την άσκηση του επαγγέλματος του δικηγόρου από Εβραίους στην Πρωσία. Ανέλαβε επικεφαλής του Zweckverband Reichsparteitag Nürnberg και υπ' αυτή την ιδιότητα ήταν ο επιμελητής έκδοσης των επετηρίδων των Συνεδρίων του Κόμματος. Ασχολήθηκε, επίσης, με ζητήματα τέχνης, φιλοσοφίας και θρησκείας, χωρίς σπουδές αλλά μαθαίνοντας από το "σχολείο της ζωής".Ο Κερρλ θεωρείται από τους πλέον ήπιους ναζιστές και η ενασχόλησή του με τα θρησκευτικά ζητήματα οδήγησε τον Χίτλερ να του αναθέσει, το 1935, το Υπουργείο Εκκλησιαστικών υποθέσεων (Reichsministerium fur die Kirlichen Angelegenheiten), το οποίο χειριζόταν τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησιών και Κράτους. Ως τότε ο Κερρλ ήταν, από το 1934, Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό φυλλάδιο του Κόμματος, ο Κερρλ ήταν "βαθιά θρησκευόμενος", πράγμα που του επέτρεψε να αναλάβει το δύσκολο αυτό έργο. Όπως αναφέρεται, η προσωπικότητά του "αποτελεί παράδειγμα του πώς ο Εθνικοσοσιαλισμός και ο Χριστιανισμός μπορούν να συνεργάζονται αρμονικά, αφού και για τους δύο είναι βαθιά η πίστη". Αναφέρεται ότι ο Κερρλ είχε αποκαλέσει το Χίτλερ "Ιησού Χριστό" και "Άγιο Πνεύμα της Γερμανίας". Το 1935 ο Κερρλ σημείωσε κάποιες μικρές επιτυχίες στην προσέγγιση Εθνικοσοσιαλιστών και Εκκλησιών, αλλά από το 1936 η κατάσταση άλλαξε. Η εχθρότητα των Ναζιστών απέναντι στις δύο εκκλησίες (καθολική και προτεσταντική) ήταν πλέον έκδηλη, με προεξάρχοντες τους Μάρτιν Μπόρμαν, Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και Χάινριχ Χίμλερ που καθιστούσαν σαφές ότι Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και Χριστιανισμός ήταν έννοιες ασυμβίβαστες. Ο Κερρλ βρέθηκε περιθωριοποιημένος από τον Χίτλερ (ο οποίος, ωστόσο, δεν τον έπαυσε ούτε κατάργησε το Υπουργείο του), πράγμα που τον πίκρανε πολύ. Σχετικά με την ακριβή ημερομηνία θανάτου του υπάρχει ασυμφωνία. Αναφέρεται ότι απεβίωσε στο γραφείο του στις 12 Δεκεμβρίου 1941, στις 15 Δεκεμβρίου, ενώ αναφέρεται και η 14η Δεκεμβρίου. Ο Χίτλερ δεν όρισε διάδοχό του.
Οι τελευταίες στιγμές της Γης

Το Οι τελευταίες στιγμές της Γης (ιαπωνικά: ゴジラ対ヘドラ, Χέπμπορν: Gojira tai Hedora) είναι Ιαπωνική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1971 σε σκηνοθεσία Γιοσιμίτσου Μπάνο και με ειδικά εφέ από τον Τερουγιόσι Νακάνο. Πρωταγωνιστούν οι Ακίρα Γιαμαούτσι, Τόσι Κιμούρα και Χιρογιούκι Καβάσε. Είναι η ενδέκατη ταινία της Showa, της πρώτης κινηματογραφικής περιόδου του Γκοτζίλα, καθώς και η ενδέκατη ταινία όλης της σειράς. Η ταινία έχει ένα δυνατό μήνυμα κατά της περιβαλλοντικής μόλυνσης, ο σκηνοθέτης Γιοσιμίτσου Μπάνο σκέφτηκε το σενάριο της ταινίας αφού επισκέφθηκε μια μολυσμένη παραλία κοντά στο Γιοκαΐτσι.

 Απ'την περιβαλλοντική μόλυνση της Γης, εμφανίζεται ένα νέο τέρας ο Hedorah, το οποίο έπειτα αρχίζει να καταστρέφει την Ιαπωνία. Ο Γκοτζίλα όμως αναδύεται με σκοπό να το σταματήσει. Ακίρα Γιαμαούτσι στο ρόλου του Δρ. Τόρου Γιάνο Τόσι Κιμούρα στο ρόλο της Τόσι Γιάνο Χιρογιούκι Καβάσε στο ρόλο του Κεν Γιάνο Τόσιο Σίμπα στο ρόλο του Γιούκιο Κεούτσι Κέικο Μάρι στο ρόλο της Μίκι Φουτζιγιάμα Γιοσίο Γιοσίντα στο ρόλο του Γκοχέι Χαρούο Σουζούκι στο ρόλο του Αστυνομικού του JSDF Γιοσίο Κατσούμπε στο ρόλο του Μηχανικού του JSDF Σουσούμου Οκάμπε στο ρόλο του εκφωνητή Α Κεντάρο Γουατανάμπε στο ρόλο του εκφωνητή Β Γουατάρου Ομάε στο ρόλο του Αστυνομικού Η ταινία ήταν το κινηματογραφικό ντεμπούτο του σκηνοθέτη Γιοσιμίτσου Μπάνο, αν και ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν σημαντικά χαμηλότερος από τις προηγούμενες ταινίες Γκοτζίλα. Ο Μπάνο επίσης είχε στη διαθεσή του μόνο 35 μέρες για να γυρίσει την ταινία. Η προέλευση του Hedorah είναι επίσης ξεχωριστή διότι είναι το μόνο τέρας στη σειρά που δημιουργήθηκε απ'τη μόλυνση.Αυτή ήταν η πρώτη ταινία για αρκετά χρόνια που δεν χρησιμοποίησε ένα παλιό τέρας (με εξαίρεση τον Γκοτζίλα) η ανακύκλωση πλάνων από προηγούμενες ταινίες της σειράς. Ο Κενπαντσίρο Σατσούμα, ο ηθοποιός που έπαιξε τον Hedorah, χτυπήθηκε από σκωληκοειδίτιδα στα μέσα της παραγωγής. Οι γιατροί αναγκάστηκαν να κάνουν την εγχείρηση όσο ακόμα εκείνος φορούσε την στολή, επειδή χρειαζότανε πολύς χρόνος για να βγει ο ηθοποιός από την στολή. Στην Ιαπωνία η ταινία πούλησε 1,740,687 εισιτήρια. Η ταινία προβλήθηκε τον Απρίλιο του 1972 από την American International Pictures με τον τίτλο Godzilla vs. the Smog Monster. Υπήρξαν αρκετές μικρές αλλαγές: Ο διάλογος μεταγλωττίστηκε στα αγγλικά από την Τitan Productions, το ιαπωνικό κείμενο αντικαταστάθηκε με αγγλικό, επιπλέον ηχητικά εφέ προστέθηκαν σε ορισμένες σκηνές, και το τραγούδι "Save the Earth" προστέθηκε. Η ταινία κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα από την Orion Pictures το 1989 και σε DVD από την Sony Pictures στις 19 Οκτωβρίου του 2004. Η ταινία κυκλοφόρησε σε Blu-ray από την Kraken Releasing στις 6 Μαΐου του 2014. Οι κριτικές για την ταινία είναι μικτές με θετικές. Στο IMDb κρατάει μια βαθμολογία των 6,0/10 βασισμένη σε 2.906 κριτικές. Στο Rotten Tomatoes επίσης έχει 64%. Godzilla vs. Hedorah στο Rotten Tomatoes Godzilla vs. Hedorah στο Wikizilla Godzilla on the web (Japan) Godzilla vs. Hedorah στην IMDb Godzilla vs. Hedorah στο Rotten Tomatoes «ゴジラ対ヘドラ (Gojira tai Hedora)» (στα Japanese). Japanese Movie Database. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2007.
Γλυκό του κουταλιού

Το γλυκό του κουταλιού είναι παραδοσιακό γλυκό το οποίο παρασκευάζεται συνήθως από φρούτα βρασμένα σε ζάχαρη. Η διαφορά του με τη μαρμελάδα είναι ότι περιέχει κομμάτια φρούτου σε πηχτό σιρόπι, ενώ επίσης η κομπόστα περιλαμβάνει κομμάτια φρούτου, όμως σε αραιό σιρόπι. Τα γλυκά του κουταλιού συνήθως σερβίρονται ως ένδειξη φιλοξενίας στην Ελλάδα σε μικρές ποσότητες, εξ' ου και του κουταλιού, και βρίσκονται και στις άλλες χώρες των Βαλκανίων και την Τουρκία.

 Η παρασκευή του γλυκού του κουταλιού ξεκινάει με την επιλογή του φρέσκου φρούτου. Συνήθως ένα γλυκό του κουταλιού περιέχει ίση ποσότητα φρούτου, από το οποίο φτιάχνεται, ζάχαρης και την μισή ποσότητα του νερού. Κάποια φρούτα που είναι μαλακά, όπως τα βερίκοκα και το τοματάκι, περνούν πρώτα από ασβεστόνερο για δύο ώρες, ώστε να σκληρύνουν και να μη διαλυθούν κατά τη διάρκεια του βρασμού. Αυτά τα φρούτα καθαρίζονται και στραγγίζονται ώστε να είναι στεγνά. Στη συνέχεια τα φρούτα ή λαχανικά, ολόκληρα ή σε κομμάτια, εντός κατσαρόλας με ζάχαρη, σε αναλογία περίπου 1 κιλό ζάχαρης για κάθε κιλό φρούτου, για 24 ώρες. Μετά τα υλικά βράζουν και αφήνονται μέσα στο σιρόπι για 12 ώρες. Έπειτα αφαιρούνται και το σιρόπι βράζει ξανά ώστε να δέσει. Όταν είναι έτοιμο προστίθεται παραδοσιακά λεμόνι ώστε να μη ζαχαρώσει. Μόλις είναι έτοιμο το σιρόπι, τα φρούτα τοποθετούνται σε αποστειρωμένα βάζα με βιδωτό μεταλλικό καπάκι.Για κύριο συστατικό του γλυκού του κουταλιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν όχι μόνο φρούτα όπως το βύσσινο, το κυδώνι, το περγαμόντο και το σύκο, αλλά και λαχανικά, όπως η τομάτα, το μελιτζανάκι, το καρότο και το κολοκύθι, και άνθη, όπως το τριαντάφυλλο και η κιτρομηλιά.