IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χρηματαγορά

Με τον όρο Χρηματαγορά χαρακτηρίζεται γενικά το σύνολο χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κανονισμών, καθώς και πρακτικών των οποίων κύριος στόχος είναι η διευκόλυνση οποιασδήποτε "βραχυπρόθεσμης" νόμιμης χρηματοδότησης. Η Χρηματαγορά διαφέρει της Κεφαλαιαγοράς της οποίας στόχος είναι η "μεσομακροπρόθεσμη" χρηματοδότηση. Και οι δύο, Χρηματαγορά και Κεφαλαιαγορά αποτελούν μέρη της λεγόμενης Χρηματοπιστωτικής αγοράς.

 Βασικά αντικείμενα της χρηματαγοράς είναι η δανειοδότηση, η αγορά και η πώληση πλήθους περιουσιακών στοιχείων σε βάθος χρόνου περίπου το έτος (συνηθέστερα 13 μήνες). Ως τέτοια στοιχεία θεωρούνται εκτός από τα τραπεζογραμμάτια και εκείνα που εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε χρήμα, όπως π.χ. βραχυπρόθεσμα χρεόγραφα, επιταγές, τραπεζικές εντολές, έντοκα γραμμάτια, πιστοποιητικά καταθέσεων, υποθήκες, συναλλαγματικές, συμφωνίες επαναγοράς, κ.λπ. Η Χρηματαγορά ανάλογα της έκτασής της διακρίνεται: α) σε εγχώρια χρηματαγορά, που αναπτύσσεται εντός μιας χώρας και β) σε διεθνή χρηματαγορά, που συμβαίνει μεταξύ χωρών ή διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών. Γενικά ο μηχανισμός λειτουργίας της χρηματαγοράς είναι ιδιαίτερα περίπλοκος και διαφέρει από χώρα σε χώρα. Παρά ταύτα σ' όλες τις περιπτώσεις η βασική λειτουργία επιτελείται από τους μεσάζοντες που έχοντας πλεόνασμα βραχυπρόθεσμων κεφαλαίων μπορούν να δανείσουν τους έχοντες ανάγκη (δανειολήπτες) με στόχο βέβαια το κέρδος. Η λειτουργία της χρηματαγοράς επιτρέπει την μεταβίβαση μεγάλων χρηματικών ποσών, την μεταφορά τους από τα μέρη που έχουν πλεονασματικά κεφάλαια στα μέρη που έχουν έλλειμμα και έτσι παρέχει ρευστότητα χρηματοδότησης για το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στις περισσότερες χώρες, στις εγχώριες χρηματαγορές, οι κυβερνήσεις συνηθέστερα επεμβαίνουν καθοριστικά στη λειτουργία τους, ενεργώντας άλλοτε ως δανειστές και άλλοτε ως δανειολήπτες, ενώ παράλληλα ανάλογα με την εκάστοτε οικονομική πολιτική τους και τις προτεραιότητες μπορούν να επηρεάσουν την προσφορά του χρήματος καθώς και τα επιτόκια. Σημαντικότερες χρηματαγορές παγκοσμίως είναι η χρηματαγορά των ΗΠΑ καθώς και η χρηματαγορά του Ηνωμένου Βασιλείου όπου και οι δύο θεωρούνται οι αρχαιότερες. Στους μηχανισμούς αυτών των χρηματαγορών βασίζονται κατά κάποιο τρόπο και οι εγχώριες χρηματαγορές των περισσοτέρων σήμερα χωρών, με κάποιες παραλλαγές. Joan Robinson - John Eatwell "Εισαγωγή στη σύγχρονη Οικονομική" Μεταφρ. Κ. Σοφούλη, Νικηφ. Σταματάκη - Εκδ. Παπαζήση Αθήναι 1975. σελ.433-434. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.61ος, σελ.256.
Σφαγή του Πορτ Άρθουρ

Η σφαγή του Πορτ Άρθουρ έγινε στα πλαίσια του Α΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου, από τις 21 Νοεμβρίου 1894 για δύο ή τρεις ημέρες. Κατά τη διάρκειά της μέλη της πρώτης Μεραρχίας της δεύτερης ιαπωνικής στρατιάς υπό τις διαταγές του στρατηγού Γιαμάτζι Μοτοχάρου (Yamaji Motoharu, 1841-1897) σκότωσαν μεταξύ 1.000 και 20.000 Κινέζους στρατιώτες και αμάχους στην παραλιακή πόλη του Πορτ Άρθουρ (πλέον Lüshunkou). Βάσει σύγχρονων απολογισμών, συμπεριλαμβανομένων κάποιωνιΙαπωνικών, υποστηρίζεται ότι οι νεκροί ήταν μέχρι και 60.000, παρόλο που κάποιοι τότε σύγχροιοι υπολογισμοί υπολογίζουν τον συνολικό πληθυσμό του Πορτ Άρθουρ στους 13.000 (6.000 αν εξαιρεθούν τα στρατεύματα της φρουράς).

 Ως μέρος της πολεμικής στρατηγικής της κατά τη διάρκεια του πρώτου Σινοϊαπωνικού πολέμου, η Ιαπωνία προέλασε μέσω της Κορέας, εμπλεκόμενη με τα κινέζικα στρατεύματα στο Ασάν, κοντά στη Σεούλ και στην Πιονγιάνγκ τον Σεπτέμβριο του 1894, κερδίζοντας και στις δύο μάχες. Μετά τη νίκη στην Πιονγιάνγκ, η δεύτερη ιαπωνική στρατιά υπό τον στρατάρχη Ογιάμα Ιβάο (1842-1916) μετακινήθηκε προς τη Μαντζουρία, με το σχέδιο να περιλάβει την κατάκτηση του Πορτ Άρθουρ, έδρα του στόλου Πεϊγιάνγκ της Κίνας και ισχυρά φρουρούμενη πόλη που έλεγχε το πέρασμα από την Κορέα στην νοτιοανατολική Κίνα. Τον Σεπτέμβριο, ο ιαπωνικός στόλος επέφερε μεγάλες ζημιές στον στόλο Πεϊγιάνγκ στη μάχη του ποταμού Γιαλού, ωστόσο τα κινέζικα πλοία αποβίβασαν με επιτυχία τις στρατιωτικές τους μονάδες κοντά στα σινοκορεάτικα σύνορα.
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά

Το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Τρελή Γκαντεμιά, γνωστό ως "Diary of a Wimpy Kid: Hard Luck" στις ΗΠΑ, είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα σε κόμικς, γραμμένο και εικονογραφημένο από τον Αμερικανό συγγραφέα και σκιτσογράφο Τζεφ Κίνι, και το όγδοο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις ΗΠΑ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Amulet Books, ενώ στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Ο Γκρεγκ Χέφλι έχει φάει ήττα. Ο κολλητός του, ο Ράουλι, τον έχει κάνει πέρα και το να βρει νέους φίλους στο Γυμνάσιο αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο. Αποφασίζει, λοιπόν, να αφήσει τα πράγματα στην τύχη. Θα αλλάξει, άραγε, η ζωή του με μια καλή ζαριά ή είναι καταδικασμένος σε τρελή γκαντεμιά; Αυτό είναι το όγδοο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Στους Δύο Τρίτος δεν Χωρεί και το επόμενο είναι το Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Θα Πάει Μακριά η Βαλίτσα. https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002353/to-hmerologio-enos-spasikla-8-trelh-gkantemia
Γιαδίρα Καρρίγιο

Η Γιαδίρα Καρρίγιο (ισπανικά: Yadhira Carrillo) είναι μεξικάνα ηθοποιός και βασίλισσα της ομορφιάς, γεννημένη στις 12 Μαΐου 1973, στο Αγουασκαλιέντες, Μεξικό. Η Γιαδίρα εκλέχτηκε Nuestra Belleza Aguascalientes (Η ομορφιά του Αγουασκαλιέντες μας), το μεξικάνικο όνομα της Μις Αγουασκαλιέντες, μετά αυτό μπήκε στο Καλλιτεχνικό Εκπαιδευτικό Κέντρο ισπ. Centro de Educación Artística (CEA) Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο CEA ξεχώρισε ως μία ταλαντούχα και παρακινημένη σπουδάστρια.

 Palabra de Mujer (2007–2008) - Φερνάντα Ορτίς ...κύρια ηρωίδα Barrera de Amor (2005–2006) - Μαρία Τερέσα Γκαλβάν ...κύρια ηρωίδα - ίδιο πρόσωπο Rubi (2004) – Ελένα Ναβάρρο Amarte es mi pecado (2004) - Λεονόρα "Νόρα" Γκουσμάν Μαδριγάλ δε Όρτα Παλάσιος-Γκαρσία ...κύρια ηρωίδα La Otra (2002) - Καρλότα Γκιγιέν Σάινς / Κορδέλια Πορτουγάλ δε Ιμπάνιες ...κύρια ηρωίδα /κακιά El Secreto (2001) - Λίδια Navidad sin Fin (2001) (mini) - Τονίτα La Casa en la Playa (2000) - Χεορχίνα Σάλας El Precio de tu Amor (2000) - Σάντρα Ρανχέλ ...κακιά El Niño que vino del Mar (1999)... Μαγδαλένα δε λα Σολεδάδ / Σολ / Λένα - ίδιο πρόσωπο Más Alla de la Usurpadora (1999) - Ρακέλ / κακιά El Privilegio de Amar (1998) - Μαρία Χοσέ Te Sigo Amando (1997) - Τερέσα María Isabel (1997) – Χοσεφίνα Η Γιαδίρα Καρρίγιο στο IMDb Βιογραφία της Γιαδίρα Καρρίγιο στο esmas Αρχειοθετήθηκε 2013-05-11 στο Wayback Machine. (Ισπανικά) Βιογραφία της Γιαδίρα Καρρίγιο στην Univision (Ισπανικά) Η Γιαδίρα Καρρίγιο στο Alma Latina
Άγιος Ιωάννης Διακόφτης Μυκόνου

Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι χωριό της Μυκόνου. Υπάγεται διοικητικά στην δημοτική κοινότητα Μυκονίων του δήμου Μυκόνου, της περιφερειακής ενότητας Μυκόνου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σύρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι παράλιος οικισμός της νοτιοδυτικής Μυκόνου. Βρίσκεται απέναντι από τη Δήλο, στον βόρειο μυχό του φερώνυμου όρμου και στις απολήξεις του υψώματος «Διακόφτης» (136 μ.) που αποκόπτει και οριοθετεί την περιοχή σε σχέση με το υπόλοιπο νησί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει περίπου 4,5 χλμ. Δ. της Χώρας Μυκόνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυκονίων. Ο Άγιος Ιωάννης Διακόφτης είναι ο μοναδικός οικισμός της μικρής χερσονήσου του «Διακόφτη» και από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Μυκόνου, με άρτια τουριστική υποδομή (πολυτελείς ξενοδοχειακές μονάδες, ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα). Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, 500 μ. βορειοδυτικά του οικισμού Η αμμουδερή παραλία του οικισμού Οι παραλίες «Κάππαρη» και «Γλυφάδι», βόρεια και νότια του οικισμού, αντίστοιχα Η θέση και το ακρωτήρι «Αλογομάνδρα» («Αλεομάντρα»), το απώτατο νοτιοδυτικό άκρο της Μυκόνου απέναντι από τις νησίδες Πρασονήσια (Κρομμύδι, Πράσο και Σφοντήλι) Το τοπικό πανηγύρι του Αγίου Ιωάννη Ευαγγελιστή, στις 26 Σεπτεμβρίου, κατά το οποίο ντόπιοι και επισκέπτες πίνουν τον «χυμό», ζωμό κρέατος σε ποτήρι και τρώνε την παραδοσιακή κρεμμυδόπιτα. Γλυκά από αμυγδαλόψιχα υπάρχουν σε μεγάλη ποικιλία, ενώ προσφέρεται και άφθονο κρασί. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Μύκονος 1:40.000) eetaa.gr
Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας

Το Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ) ήταν μια στρατιά του Ελληνικού Στρατού η οποία πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντιμετώπισε την αρχική γερμανική επίθεση στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Μάχης των Οχυρών. Ωστόσο, η ΤΣΑΜ αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει στους Γερμανούς μετά από τέσσερις μέρες μαχών, στις 9 Απριλίου 1941, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης και την αποκοπή της μονάδας από την υπόλοιπη χώρα.

 Ο προπολεμικός ελληνικός πολεμικός σχεδιασμός επικεντρώθηκε στο ενδεχόμενο μιας πιθανής σύγκρουσης εναντίον της Βουλγαρίας στη Μακεδονία και τη Θράκη. Για την υπεράσπιση της ανατολικής Μακεδονίας, το πολεμικό σχέδιο προέβλεπε την ίδρυση του Τμήματος Στρατιάς Καβάλας, η οποία είχε έδρα την Καβάλα και αποτελούνταν από μια Ομάδα Μεραρχιών (επίσημη ονομασία: Ομάς Μεραρχιών) στην περιοχή του Αξιού Ποταμού. Αυτή η ομάδα μεραρχιών αποτελούνταν από την 6η και την 17η μεραρχία πεζικού του Ελληνικού Στρατού. Επίσης η ίδια ομάδα μεραρχιών περιλάμβανε στις τάξεις της το Δ΄ Σώμα Στρατού (7η και 14η Μεραρχία, 7η και 14η Ταξιαρχία) στην περιοχή της Καβάλας.Μετά την ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας στις 28 Οκτωβρίου 1940, το Τμήμα Στρατιάς Καβάλας κινητοποιήθηκε υπό την ηγεσία του στρατηγού Μάρκου Δράκου, αλλά μετονομάστηκε σε Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας στις αρχές του Νοεμβρίου. Στρατηγός Μάρκος Δράκος (28 Οκτωβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941) Στρατηγός Κωνσταντίνος Μπακόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941) Συνταγματάρχης Κλεάνθης Μπουλάλας (28 Οκτωβρίου – 19 Δεκεμβρίου 1940) Συνταγματάρχης Θεόδωρος Γρηγορόπουλος (19 Δεκεμβρίου 1940 – 7 Φεβρουαρίου 1941) Συνταγματάρχης Παναγιώτης Καλογερόπουλος (7 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 1941) Σέρρες (από τις 28 Οκτωβρίου 1940) Θεσσαλονίκη (από τις 8 Φεβρουαρίου 1941) Hellenic Army History Directorate (1997). An Abridged History of the Greek-Italian and Greek-German War, 1940-1941 (Land Operations). Athens: Hellenic Army General Staff, Army History Directorate.
Αεροζίνη 50

Η Αεροζίνη 50 (αγγλικά: Aerozine 50) είναι μείγμα που αποτελείται από ίσα μέρη υδραζίνης και ασύμμετρης δυμεθυλυδραζίνης (UDMH) που ανακαλύφθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '50 από τη Aerojet-General Corporation και χρησιμοποιείται ως καύσιμο πυραύλων.

 Πρόκειται για στερεό, υπεργολικό, αποθηκεύσιμο καύσιμο πυραύλων υψηλής ενέργειας και προορίστηκε για τους πυραύλους τύπου Τιτάν ICBM. Η αεροζίνη συνεχίζει να βρίσκεται σε ευρεία χρήση ως καύσιμο πυραύλων, ιδίως με τετροξείδιο του διαζώτου ως οξειδωτικό, με το οποίο υπεργολεί (αναφλέγεται στην επαφή). Η αεροζίνη 50 είναι πιο σταθερή από τη σκέτη υδραζίνη, έχει όμως υψηλότερη πυκνότητα και υψηλότερο σημείο ζέσης από αυτήν. Ο τύπος των καυσίμων αυτών χρησιμοποιείται γενικά στους πυραύλους διαστημοπλοίων και στα συστήματα προώθησης διαστημικών σκαφών, επειδή, μετά την τροφοδοσία, το καύσιμο μπορεί να παραμείνει στα ντεπόζιτά τους επ' άπειρο, κάτι που δεν ισχύει για άλλα καύσιμα που χρησιμοποιούνταν την εποχή που αναπτύχθηκε η Αεραζίνη. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιήθηκε και στους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Τιτάν που βρίσκονταν σε αποθήκευση σε σιλό, καθώς δεν χρειαζόταν πλέον ανεφοδιασμός σε ενδεχόμενο συναγερμό, και ο πύραυλος μπορούσε να εκτοξευτεί γρήγορα. Χρησιμοποιούνταν σε όλους τους πυραύλους τύπου "Τιτάν" μέχρι την απόσυρσή τους, ενώ χρησιμοποιείται και σήμερα ως καύσιμο του ανώτερου τμήματος πυραύλων, όπως οι Δέλτα ΙΙ και Δέλτα ΙΙΙ (όχι όμως στον Δέλτα IV, που έχει ανώτερο τμήμα που χρησιμοποιεί κρυογονικό καύσιμο). Εκτός από τους πυραύλους τύπου Τιτάνων (ο Τιτάνας ΙΙ, ο Τιτάνας ΙΙΙ και ο Τιτάνας IV), χρησιμοποιήθηκε και στα δύο σκάφη του διαστημοπλοίου Απόλλωνα (τη σεληνάκατο και το υπηρεσιακό σκάφος της αποστολής), καθώς επίσης και σε μερικά διαστημικά σκάφη (όπως τα Βόγιατζερ 1 και Βόγιατζερ 2). Η Αεροζίνη 50 είναι εκρηκτική, δηλητηριώδης, καυστική ουσία. Το συστατικό της UMDH καθώς και το μείγμα είναι καρκινογόνες ουσίες. Kennedy Space Center: Τεχνικά χαρακτηριστικά της Aerozine-50 (Αγγλικά) Encyclopedia Astronautica (Αγγλικά)
Μερκία

Η Μερκία (Mercia ή Μercey) ήταν ένα από τα σημαντικότερα βασίλεια της Αγγλοσαξονικής επταρχίας στην πεδιάδα του ποταμού Τρεντ. Το όνομα είναι εκλατινισμένη προφορά παλιού Σαξονικού όρου που σημαίνει άνθρωποι των συνόρων. Τοποθετείται στην κεντρική Αγγλία. Το όνομα της χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στο όνομα διαφόρων στρατιωτικών συλλόγων, συνδέσμων και πολιτικών φορέων. Αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν ότι το γερμανικό φύλο των Άγγλων εγκαταστάθηκε από τον 6ο αιώνα μ.Χ. βόρεια του ποταμού Τάμεση. Η Μερκία συνόρευε βόρεια με το αγγλικό βασίλειο της Νορθούμπρια, νότια με το σαξονικό Ουέσσεξ και δυτικά με την κελτική Ουαλία.

 Τις περισσότερες πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια του βασιλείου της Μερκίας τις παίρνουμε από το Αγγλοσαξωνικό χρονικό και τον κορυφαίο χρονικογράφο της εποχής αυτής, Βέδα. Ο παλιότερος γνωστός βασιλιάς της Μερκίας ήταν ο Κρεόντα ή Κρίντα, προπάππους του Ίκελ ή Ίκιλ, που έχτισε ένα φρούριο στο Τάμγουορθ, το οποίο έγινε η έδρα των βασιλέων της Μερκίας. Ο τελευταίος γνωστός μεγάλος παγανιστής βασιλιάς της Μερκίας ήταν ο Πέντα, που ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη του Βινβάεντ (655) από τον χριστιανό βασιλιά Οσουί της Νορθουμβρίας. Τότε κατέρρευσε προσωρινά η δύναμη της Μερκίας στην Αγγλία, με τα Σαξονικά βασίλεια να εκχριστιανίζονται. Ο σημαντικότερος βασιλιάς της Μερκίας τον 8ο αιώνα, απευθείας απόγονος του αδελφού του Πέντα, Εόβα, ήταν ο Όφα. Ο Όφα ήταν ο σημαντικότερος βασιλιάς της Αγγλίας την περίοδο της βασιλείας του και ένας από τους σπουδαιότερους ηγεμόνες της εποχής του. Με συνεχείς επαφές με τον Καρλομάγνο, έκανε την Μερκία κέντρο της Καθολικής εκκλησίας στην Αγγλία: έχτισε ναούς, κάστρα, εμπορικά κέντρα, έκοψε χρυσά νομίσματα. Μετά το θάνατό του (796) άρχισε η πτώση της δύναμης της Μερκίας, αφού ο γιος του, Έκγκφριθ που τον διαδέχθηκε πέθανε αφού βασίλευσε μόνο λίγους μήνες. Η δύναμη της Μερκίας έπεσε οριστικά μετά την ήττα (825) στην μάχη του Έλεντουν του βασιλιά της, Μπεορνγούλφ, που είχε ανέβει στον θρόνο πριν δύο χρόνια, από τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Από τότε η Μερκία εξακολουθούσε να υπάρχει σαν υποτελές κρατίδιο στο Ουέσσεξ. Το 852, ανέβηκε στον θρόνο ο Μπούργκρεντ σαν υποτελής του Έθελγουλφ του Ουέσσεξ, αλλά η Μερκία δέχθηκε την επίθεση των Δανών (868) που κυρίευσαν το Νότιγχαμ. Οι Δανοί διόρισαν βασιλιά έναν Μερκιανό, τον Κέολγουλφ Β' (883 – 911), που δεν είχε τον επίσημο τίτλο του βασιλιά, ενώ το υπόλοιπο ανεξάρτητο τμήμα της Μερκίας είχε ως άρχοντα, αλλά όχι βασιλιά, τον κόμη Έθελρεντ της Μερκίας. Παντρεύτηκε την Έθελφλεντ, κόρη του Αλφρέδου του Μέγα. Η σύζυγός του κέρδιζε συνέχεια δύναμη, λόγω της ασθένειάς του από τα τραύματά του στη μάχη του Τέτενχολ κατά των Βίκινγκς (910). Τελικά πέθανε την ίδια χρονιά και η ίδια ονομάστηκε Αρχόντισσα της Μερκίας. Με τον δικό της θάνατο (918) ο αδελφός της, βασιλιάς του Ουέσσεξ Εδουάρδος ο Γηραιός, κατέλαβε την Μερκία, υποτάσσοντας τον Δανέζικο και τον Σαξονικό πληθυσμό της χώρας. Τότε ήρθε το τέλος της Μερκίας ως βασίλειο ανεξάρτητο, οι αναφορές όμως σε αυτήν εξακολουθούσαν να υπάρχουν στις ιστορικές πηγές, με την τελευταία το 1049.
KSnapshot

Το KSnapshot είναι μια εφαρμογή που επιτρέπει την λήψη screenshots της οθόνης ή μέρους αυτής. Αποτελεί μέλος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License.

 Η εφαρμογή επιτρέπει στους χρήστες να λαμβάνουν screenshots ολόκληρης της οθόνης ή μιας περιοχής της, επιλεγμένης από τον χρήστη. Επίσης παρέχονται και άλλες επιλογές όπως η λήψη φωτογραφίας του επιλεγμένου παραθύρου. Η εικόνα που δημιουργείται μπορεί να αποθηκευθεί σε διάφορα format και να γίνει άμεσα επεξεργασία της με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας. gnome-screenshot scrot Η σελίδα για το πρόγραμμα στο Freecode (Αγγλικά)
Άννα της Σαξονίας (1836-1859)

Η Άννα (γερμ. Anna von Wettin, Herzogin zu Sachsen, 4 Ιανουαρίου 1836 - 10 Φεβρουαρίου 1859) του Οίκου των Βέττιν ήταν Πριγκίπισσα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα της Τοσκάνης.

 Η Άννα Μαρία Μαξιμιλιανή Στεφανία Καρολίνα Ιωάννα Λουίζα Ξαβερία Νεπομύκενα Αλοϋσία Βενεδίκτη ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωάννη της Σαξονίας και της Αμαλίας Αυγούστας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας. Παντρεύτηκε το 1856 τον Φερδινάνδο Δ΄ της Τοσκάνης και είχε τέκνα: Μαρία Αντωνία (1858 - 1883), Πριγκίπισσα-Ηγουμένη στη Μονή της Θηρεσίας στην Πράγα. θνησιγενή κόρη (1859). Darryl Lundy (10 May 2003). "Anne Marie Prinzessin von Sachsen". ThePeerage.com. Retrieved 2009-05-26. Paul Theroff. "SAXONY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2009-05-26.
Μάρκο Κορνέρ

Ο Μάρκο Κορνέρ (Ιταλικά : Marco Corner, 1286 - 13 Ιανουαρίου 1368) ήταν ο 59ος Δόγης της Βενετίας (1365 - 1368). Την σύντομη περίοδο που κυβέρνησε η Δημοκρατία της Βενετίας έχασε τις πλουσιότερες περιοχές της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Δημοκρατία της Γένοβας.

 Η Οικογένεια Κορνέρ ήταν από τις πλουσιότερες και ιστορικότερες οικογένειες της Βενετίας με ρίζες που έφταναν μέχρι την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είχε επίσης μεγάλες δυνατότητες να δανείζει χρήματα στην κυβέρνηση της πόλης. Η Οικογένεια Κορνάρο έβγαλε τον 17ο και τον 18ο αιώνα άλλους τρεις δόγηδες. Ο Μάρκο Κορνέρ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Τζιοβάννα Σκροβένι από την Πάντοβα με την οποία έκανε τρεις γιους και δυο κόρες. Σε δεύτερο γάμο παντρεύτηκε μια γυναίκα χαμηλής κοινωνικής τάξης την Αικατερίνη που είχε σαν συνέπεια να βρει δυσκολίες στις προσπάθειες για την εκλογή του. Η δόγισσα Αικατερίνη ήταν απλή γυναίκα χωρίς τους τρόπους μιας δόγισσας αλλά ο Μάρκο την υπερασπίστηκε σαν καλή γυναίκα και σύζυγο. Ο Μάρκο Κορνέρ απέκτησε μεγάλο προσωπικό πλούτο χάρη στο εμπόριο του με την Αίγυπτο, είχε ισχυρές στρατιωτικές και πολιτικές ικανότητες αφού ηγήθηκε στον στρατό της δημοκρατίας στην ξηρά και την θάλασσα. Διορίστηκε πρέσβης στον αυτοκράτορα Κάρολο Δ΄ και στον πάπα Κλήμη ΣΤ΄, διορίστηκε μέλος της Βενετσιάνικης αντιπροσωπείας στην εκλογή του αντίπαπα Ουρβανού Ε΄ στην Αβινιόν. Ο Μάρκο Κορνέρ βοήθησε στην καταστολή του πραξικοπήματος του προκατόχου του Μαρίνο Φαλιέρο (1355) που ήθελε να ανατρέψει το πολίτευμα και να ανακηρυχτεί πρίγκιπας της Βενετίας, γι'αυτό κάποιο διάστημα πριν την εκλογή του διετέλεσε αναπληρωτής δόγης. Με τον θάνατο του προκατόχου του Λορέντσο Κέλσι (18 Ιουλίου 1365) εξελέγη νέος Δόγης της Βενετίας παρά τις φωνές που ακούστηκαν εναντίον του για την προχωρημένη ηλικία του, την ευτελής καταγωγής σύζυγο του και τις σχέσεις του με ξένους πρίγκιπες. Σε αντίθεση με τους προκατόχους του έδειξε μεγάλο σεβασμό απέναντι στους δημοκρατικούς θεσμούς. Τα δυόμιση χρόνια που κυβέρνησε την Βενετία δεν έγιναν σημαντικές αλλαγές, η Λέσβος, η Χίος και η Φώκαια χάθηκαν από την Γένοβα. Ο Μάρκο Σανούδο πέτυχε ωστόσο να αποκαταστήσει το εμπόριο του με την Αίγυπτο, έπεισε τον πάπα Ουρβανό Ε΄ να ακυρώσει τον αφορισμό λόγω των εμπορικών του σχέσεων με τους απίστους. Κατασκεύασε μια νέα πτέρυγα στα ανάκτορα των δόγηδων προς την πλευρά που έβλεπε στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Ο Μάρκο Κορνέρ πέθανε στις πρωινές ώρες της 13ης Ιανουαρίου 1368 και τάφηκε στον Ναό των Αγίων Ιωάννου και Παύλου. Οι δόγισσες της Βενετίας Δόγηδες της Βενετίας
Δαφνώνας Ξάνθης

Ο Δαφνώνας Ξάνθης (πρώην Μαχμουτλή και Μάματλι) είναι χωριό του δήμου Ξάνθης στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 290 κατοίκους.

 Ο οικισμός βρίσκεται 5 χιλιόμετρα δυτικά της Σταυρούπολης και είναι κτισμένος σε υψόμετρο 160 μέτρων. Μέχρι το 1926 το όνομα του οικισμού ήταν Μαχμουτλή. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 στον Δαφνώνα εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες, καθιστώντας τον έναν αμιγώς προσφυγικό οικισμό, με κυρίαρχο το ποντιακό στοιχείο. Ένας δρόμος στο κέντρο του χωριού περνά από την πλατεία όπου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα, τα καφενεία, οι ταβέρνες και γενικά το «εμπορικό κέντρο». Αποτελείται από παλιά γραφικά σπιτάκια και πολλά καινούργια όλα κατασκευασμένα σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον. Στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα υπάρχει ανδριάντας του πρώην Υπουργού Γεωργίας της Ελλάδας, Αλέξανδρου Μπαλτατζή, με καταγωγή από το διπλανό χωριό Νεοχώρι Ξάνθης, ο οποίος θεωρείται μέγας ευεργέτης της ευρύτερης περιοχής. Στο χωριό επίσης υπάρχει και λειτουργεί και δεύτερη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Οι υποδομές του Δαφνώνα περιλαμβάνουν γήπεδο ποδοσφαίρου, καθώς και δημοτικό σκοπευτήριο. Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού:
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1934

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1934, έγιναν στις 15-16 Σεπτεμβρίου στον Πειραιά. Περιλάμβαναν αγώνες κολύμβησης ανδρών-γυναικών, καταδύσεων ανδρών-γυναικών και υδατοσφαίρισης ανδρών. Επίσης, έγιναν αγώνες εφήβων, κολύμβησης και υδατοσφαίρισης.

 Το πρωτάθλημα διεξήχθη «εις τον προλιμένα παρά το Βασιλικόν Περίπτερον». Στους αγώνες αυτούς εμφανίζεται πρώτη φορά βαθμολογικώς ο Παναθηναϊκός, χάρη στους βαθμούς που συγκέντρωσε ο Γ. Αργυράκης, τερματοφύλακας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Συλλόγου, στα 100μ. ύπτιου και στα 400μ. ελευθέρας των Ανδρών. Οι σύλλογοι αγωνίστηκαν πρώτα στα περιφερειακά πρωταθλήματα Βορά, Νότου και Ανατολής από όπου προκρίθηκαν οι καλύτεροι για την τελική φάση. Στους αγώνες μετείχαν δύο επαρχιακά σωματεία: ο ΝΟ Πατρών και ο ΝΟ Μυτιλήνης, ενώ δεν κατόρθωσε να συμμετάσχει, η ΑΕΚ Καβάλας όπου είχαν προκριθεί δύο αθλητές της. Η παρουσία των θεατών ήταν αρκετή παρά την απόσταση από την Αθήνα. Όμως, η οργάνωση δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Οι θέσεις δεν ήταν αριθμημένες και υπήρξαν διαμαρτυρίες από τους θεατές, διότι η δύσκολη μετάβαση στο χώρο σε συνδυασμό με το τσουχτερό εισιτήριο έκανε αρκετά δαπανηρή την παρακολούθηση των αγώνων. Αντιθέτως στον αγωνιστικό τομέα επικράτησε τάξη και δεν υπήρξαν παρατράγουδα. Πολυνίκης Σύλλογος: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Ολυμπιακός Κολύμβηση: Ανδρών: 100 ελευθ.: Τάκης Προβατόπουλος (ΟΣΦΠ): 1.07.2 400 ελευθ.: Τάκης Προβατόπουλος (ΟΣΦΠ): 5.41.6 1500 ελευθ.: Τάκης Προβατόπουλος (ΟΣΦΠ): 25.36.6 100 υπτ.: Ε. Μαλλίδης (ΝΟ Μυτ.): 1.18.9 200 προσθ.: Α. Πεπονής (ΝΟΠ): 3.18.0 4Χ200 ελευθ.: Ολυμπιακός (Τάκης Προβατόπουλος, Ιωάννης Ισιγώνης, Ανδρέας Κουραχάνης): 11.06.4 4Χ100 ελευθ. εφήβων: ΝΟ Πατρών (Α. Αγραπίδης, Σταυράκης, Μ. Καθρέπτας, Ν. Τασόπουλος): 5.05.6 (ν.π.ρ.) Γυναικών: 100 ελευθ.: Ινέτ Βέλλα (ΟΣΦΠ): 1.27.0 100 υπτ.: Α. Παπαδάκη (ΟΣΦΠ): 1.49.6 (ν.π.ρ.) 100 προσθ.: Κωνσταντινίδου (ΑΟΠΦ): 2.03.2Καταδύσεις Ανδρών:Βατήρας 5μ: 1) Θ. Καρμενίδης (Άρης): 33 β. 2) Πανάγος (ΟΣΦΠ): 31 β. 3) Ξηρόπουλος (Άρης): 29 β.Δεν έγινε αγώνισμα γυναικών λόγω έλλειψης συμμετοχών Υδατοσφαίριση: νοκ-άουτ αγώνες ως τον τελικό Προκριματικοί: Ολυμπιακός - Άρης Θ.: 3-0 Ηρακλής Θ. -ΝΟ Πατρών: 3-1 Εθνικός Π. - Παναθηναϊκός: 6-0 ΝΟ Μυτιλήνης: άνευ αγώνος (δεν προσήλθαν οι Φίλιπποι Καβ.) Ημιτελικοί: Ολυμπιακός - Ηρακλής: 4-1 Εθνικός - ΝΟ Μυτιλήνης: 5-0 ΤΕΛΙΚΟΣ: Ολυμπιακός - Εθνικός: 4-2 Αρχείο Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Εφημερίδα "Ακρόπολις" εφ. "ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ", 14 & 17/9/1934, ψηφ. σελ. 45-52. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Ahez

Οι Ahez είναι ένα γαλλικό φωνητικό συγκρότημα από το Καρχέ της Βρετάνης, που αποτελείται από τους Μαρίν Λαβίν, Στέρεν Ντιριντολού και Στέρεν Λε Γκιλού.[1] Το τρίο πρόκειται να εκπροσωπήσει τη Γαλλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 μαζί με τον Άλβαν με το τραγούδι "Fulenn".[2]

 Η Ντιριντολού, η Λαβίν και η Λε Γκιλού‎ γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο γυμνάσιο Diwan στο Καρχέ της Βρετάνης, όπου άσκησαν το παραδοσιακό στυλ τραγουδιού kan ha diskan.[1][3] Το όνομα "Ahez" προέρχεται από το Ker Ahez, μια δημοφιλής ετυμολογία για το βρετονικό όνομα του Καρχέ (Karaez), και το Ahes, μια βρετονική μυθολογική φιγούρα.[4] Το συγκρότημα ξεκίνησε να εμφανίζεται σε φεστιβάλ fest-noz το 2018 και έλαβε μέρος στην έκδοση του 2018 του Inter-Celtic Festival of Lorient με το συγκρότημα Eben.[5] Το καλοκαίρι του 2021, γνώρισαν τον τραγουδιστή και παραγωγό Άλβαν σε ένα μπαρ στη Ρεν.[1] Μαζί συμμετείχαν στο Eurovision France, c'est vous qui décidez! 2022, την εθνική επιλογή της Γαλλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022, με το τραγούδι "Fulenn".[5] Συνέχισαν να κερδίσουν τον διαγωνισμό, κερδίζοντας τόσο την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής όσο και την τηλεψηφοφορία.[2] Το "Fulenn" πρόκειται να είναι η πρώτη συμμετοχή στη Eurovision που θα τραγουδηθεί στα βρετονικά από το 1996.[6] Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ahez στο Wikimedia Commons
Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης

Ο Κυβερνήτης της Νέας Υόρκης είναι ο ανώτατος εκτελεστικός αξιωματούχος της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Ο κυβερνήτης είναι ο αρχηγός του εκτελεστικού κλάδου της πολιτειακής κυβέρνησης της Νέας Υόρκης και ο ανώτατος αρχηγός των στρατιωτικών και ναυτικών δυνάμεων της πολιτείας. Ο αξιωματούχος κατέχει τον διακριτικό τίτλο Αυτός/Αυτού Εξοχότητα ενόσω βρίσκεται στο αξίωμα.Κυβερνήτης εκλέχθηκε το 2010 ο Άντριου Κουόμο, Δημοκρατικός με προκάτοχό τον Ντέιβιντ Πάτερσον. Ο Κουόμo, κέρδισε την εκλογή κυβερνήτη του Νοεμβρίου 2010 και ορκίσθηκε 56ος κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης την 1η Ιανουαρίου 2011. Έπειτα από καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση, ο Κουόμο παραιτήθηκε από κυβερνήτης και πρώτη γυναίκα κυβερνήτης της Νέας Υόρκης ορκίστηκε στις 24 Αυγούστου 2021 η Κάθι Χότσουλ.

 Ο κυβερνήτης έχει καθήκον να επιβάλλει τους πολιτειακούς νόμους, και την εξουσία να εγκρίνει ή να προβάλει βέτο σε νομοσχέδια που περνούν από το Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Νέας Υόρκης, να συγκαλεί το νομοθετικό σώμα, και να δίδει χάρη, εκτός από περιπτώσεις προδοσίας και παραπομπής.[A]Ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης συχνά θεωρείται πιθανός υποψήφιος για Πρόεδρος. Δέκα κυβερνήτες έχουν υπάρξει υποψήφιοι των μεγάλων κομμάτων για πρόεδροι, και έξι - περιλαμβανομένων των Μάρτιν Βαν Μπιούρεν, Γκρόβερ Κλίβελαντ, Θίοντορ Ρούζβελτ, και Φράνκλιν Ρούζβελτ - έχουν κερδίσει. Έξι κυβερνήτες της Νέας Υόρκης έχουν χρηματίσει αντιπρόεδροι. Επιπλέον δύο Κυβερνήτες της Νέας Υόρκης, οι Τζον Τζέι και Τσαρλς Έβανς Χιους, έχουν χρηματίσει Αρχιδικαστές των Ηνωμένων Πολιτειών. Το αξίωμα του Κυβερνήτη δημιουργήθηκε από το πρώτο Πολιτειακό Σύνταγμα της Νέας Υόρκης το 1777 για να συμπίπτει με το ημερλοογιακό έτος.[F] Μια τροποποίηση του 1874 εξέτεινε την θητεία στο αξίωμα στα τρία έτη,[G], αλλά το σύνταγμα του 1894 μείωσε πάλι την θητεία σε δύο έτη.[H]. Το πιο πρόσφατο σύνταγμα του 1938 εξέτενε την θητεία στα σημερινά τέσσερα έτη.[I] Το πολιτειακό σύνταγμα προβλέπει από το 1777 την εκλογή αναπληρωτή κυβερνήτη, ο οποίος επίσης είναι πρόεδρος της πολιτειακής γερουσίας, στην ίδια θητεία (με τις ίδιες διάρκειες θητείας όπως ο κυβερνήτης σε όλες τις συνταγματικές αναθεωρήσεις). Αρχικά, σε ενδεχόμενο θανάτου, παραίτησης ή παραπομπής του κυβερνήτη, ή απουσίας του από την πολιτεία, ο αναπληρωτής κυβερνήτης θα αναλάμβανε τα καθήκοντα και τις εξουσίες του κυβερνήτη. Since the 1938 constitution, the lieutenant governor explicitly becomes governor upon such vacancy in the office.[K]Αν το αξίωμα του αναπληρωτή κυβερνήτη μείνει κενό, ο πρόεδρος pro tempore της πολιτειακής γερουσίας ασκεί τα καθήκοντα του αναπληρωτή κυβερνήτη μέχρις ότου ο κυβερνήτης μπορεί να πάρει πίσω τα καθήκοντα του αξιώματος, ή την επόμενη εκλογή· ομοίως, αν μείνουν κενά αμφότερα τα αξιώματα, ο προσωρινός πρόεδρος δρα ως κυβερνήτης, με το αξίωμα του αναπληρωτή κυβερνήτη να παραμένει κενό. Αν ο προσωρινός πρόεδρος είναι ανίκανος να εκπληρώσει τα καθήκοντα, ο ομιλητής της βουλής είναι επόμενος στη γραμμή διαδοχής.[L] Ο αναπληρωτής κυβερνήτης εκλέγεται στο ίδιο ψηφοδέλτιο με τον κυβερνήτη, αλλά παίρνει το χρίσμα σε ξεχωριστή διαδικασία.[M] Βλέπε: Κατάλογος Κυβερνητών της Νέας Υόρκης Πολιτική της Νέας Υόρκης
Εθνικός ύμνος της Χιλής

Ο εθνικός ύμνος της Χιλής είναι γνωστός και ως Canción Nacional. Εξελίχτηκε μέσα από δυο διαφορετικές εκδοχές. Γράφτηκε από τους Εουσέμπιο Λίγιο (Eusebio Lillo) και Ραμόν Καρνισέρ (Ramón Carnicer) κι έχει 6 τμήματα και την επωδό.

 Ο πρώτος εθνικός ύμνος της Χιλής χρονολογείται από το 1819, όταν η κυβέρνηση ζήτησε τους στίχους και τη μουσική του στις 19 Ιουλίου. Στο κάλεσμα απάντησαν ο συνθέτης Μανουέλ Ρόμπλες (Manuel Robles) και ο ποιητής (Μπερνάρδο ντε Βέρα ι Πινταδο) Bernardo de Vera y Pintado και στις 20 Αυγούστου 1820 τον παρουσίασαν μπροστά στο κοινό ενός θεάτρου. Ο ύμνος ανακρουόταν μέχρι το 1828, οπότε και αντικαταστάθηκε. Ο δεύτερος εθνικός ύμνος γράφτηκε από τον Ισπανό συνθέτη Ramón Carnicer κατά τον καιρό της εξορίας του στη Μεγάλη Βρετανία, λόγων των φιλελεύθερων ιδεών του, διατηρώντας τους αρχικούς στίχους του Μπερνάρντο Βέρα. Η πρώτη του εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1828. Το 1847, η κυβέρνηση της χώρας ανέθεσε στο νεαρό ποιητή Eusebio Lillo να γράψει νέους στίχους, διατηρήθηκε όμως η αρχική επωδός. Κατά τη δικτατορία του Αουγούστο Πινοσέτ, η τρίτη στροφή υιοθετήθηκε κι επίσημα λόγω του μιλιταριστικού της πνεύματος. Με την επαναφορά του δημοκρατικού πολιτεύματος, απομακρύνθηκε από τον εθνικό ύμνο και χρησιμοποιούνταν μόνο σε στρατιωτικές εκδηλώσεις. I Ha cesado la lucha sangrienta; Ya es hermano el que ayer invasor; De tres siglos lavamos la afrenta Combatiendo en el campo de honor. El que ayer doblegábase esclavo Libre al fin y triunfante se ve; Libertad es la herencia del bravo, La Victoria se humilla a sus pies. Coro Dulce Patria, recibe los votos Con que Chile en tus aras juró Que ο la tumba serás de los libres Ο el asilo contra la opresión.II Alza, Chile, sin mancha la frente; Conquistaste tu nombre en la lid; Siempre noble, constante y valiente Te encontraron los hijos del Cid. Que tus libres tranquilos coronen A las artes, la industria y la paz, Y de triunfos cantares entonen Que amedrenten al déspota audaz. CoroIII Vuestros nombres, valientes soldados, Que habéis sido de Chile el sostén, Nuestros pechos los llevan grabados; Los sabrán nuestros hijos también. Sean ellos el grito de muerte Que lancemos marchando a lidiar, Y sonando en la boca del fuerte Hagan siempre al tirano temblar. CoroIV Si pretende el cañón extranjero Nuestros pueblos osado invadir; Desnudemos al punto el acero Y sepamos vencer ο morir. Con su sangre el altivo araucano Nos legó por herencia el valor; Y no tiembla la espada en la mano Defendiendo de Chile el honor CoroV Puro, Chile, es tu cielo azulado, Puras brisas te cruzan también, Y tu campo de flores bordado Es la copia feliz del Edén. Majestuosa es la blanca montaña Que te dio por baluarte el Señor, Y ese mar que tranquilo te baña Te promete futuro esplendor. CoroVI Esas galas, ¡oh, Patria!, esas flores Que tapizan tu suelo feraz, No las pisen jamás invasores; Con tu sombra las cubra la paz. Nuestros pechos serán tu baluarte, Con tu nombre sabremos vencer, Ο tu noble, glorioso estandarte, Nos verá combatiendo caer. Coro Ο εθνικός ύμνος της Χιλής, σε μορφή MP3, ορχηστρικός και με τραγούδι
Πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ

Το πυρηνικό ατύχημα του Θρι Μάιλ Άιλαντ, το οποίο υπήρξε το πιο σημαντικό στην ιστορία των ΗΠΑ, οφείλεται στη μερική κατάρρευση του αντιδραστήρα Unit 2 (TMI-2) του πυρηνικού εργοστασίου Three Mile Island στην Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ξεκίνησε στις 4 π.μ. της 28ης Μαρτίου 1979 και στη διεθνή κλίμακα πυρηνικών γεγονότων επτά σημείων, βαθμολογείται στο Επίπεδο 5, δηλαδή ατύχημα με ευρύτερες συνέπειες.Το ατύχημα προκάλεσε ανησυχίες και διαμαρτυρίες κατά της πυρηνικής ενέργειας μεταξύ των ακτιβιστών και του ευρύτερου κοινού και οδήγησε σε νέους κανονισμούς για την πυρηνική βιομηχανία.

 Το ατύχημα ξεκίνησε με αστοχίες στο μη πυρηνικό δευτερεύον σύστημα και ακολούθησε αστοχία (από ανθρώπινο λάθος) σε βαλβίδα ανακούφισης που λειτουργεί από πιλότο (PORV) στο πρωτεύον σύστημα η οποία επέτρεψε τη διαφυγή μεγάλων ποσοτήτων ψυκτικού του πυρηνικού αντιδραστήρα. Οι μηχανικές βλάβες επιδεινώθηκαν από την αρχική αδυναμία των χειριστών της εγκατάστασης να αναγνωρίσουν την κατάσταση ως ατύχημα απώλειας ψυκτικού υγρού (LOCA). Η εκπαίδευση και οι διαδικασίες TMI άφησαν τους χειριστές και τη διοίκηση ανεπαρκώς προετοιμασμένες για την επιδείνωση της κατάστασης. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, αυτές οι ανεπάρκειες επιδεινώθηκαν από ελαττώματα σχεδιασμού, συμπεριλαμβανομένων των ακατάλληλα τοποθετημένων οργάνων και χειριστηρίων, της χρήσης πολλαπλών παρόμοιων συναγερμών και αδυναμίας του εξοπλισμού να υποδείξει με σαφήνεια το επίπεδο αποθέματος ψυκτικού ή τη θέση του μη λειτουργούντα ανοιχτού PORV. Έχει αναφερθεί ως κρίσιμος παράγων, που συνέβαλε στην παρακμή του προγράμματος υλοποίησης νέων πυρηνικών αντιδραστήρων, η επιβράδυνση που είχε ήδη ξεκινήσει τη δεκαετία του 1970. Η μερική κατάρρευση του Αντιδραστήρα ΙΙ είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση (άγνωστης ποσότητας) ραδιενεργών αερίων και ραδιενεργού ιωδίου στο περιβάλλον. Ακτιβιστές κατά του πυρηνικού κινήματος εξέφρασαν ανησυχίες για τις περιφερειακές επιπτώσεις στην υγεία των πολιτών από το ατύχημα. Ορισμένες επιδημιολογικές μελέτες που ανέλυσαν το ποσοστό του καρκίνου στην ευρύτερη περιοχή μετά το ατύχημα διαπίστωσαν ότι δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική αύξηση στο ποσοστό του, ενώ άλλες μελέτες υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο. Ωστόσο, λόγω της φύσης τους, τέτοιες μελέτες δεν μπορούν να καθορίσουν με βεβαιότητα εάν υπήρχε ή όχι αιτιώδης σύνδεση που συνδέει το ατύχημα με αυτούς τους καρκίνους.Η εκκαθάριση του αντιδραστήρα ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1979 και ολοκληρώθηκε επίσημα τον Δεκέμβριο του 1993, με συνολικό κόστος καθαρισμού -τότε- περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Ανθόπυργος Ηλείας

Ο Ανθόπυργος είναι πεδινός οικισμός του Δήμου Πύργου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 260 κατοίκων.

 Ο Ανθόπυργος είναι κτισμένος σε υψόμετρο 18 μέτρων και βρίσκεται δίπλα και βόρεια του Πύργου, από τον οποίο τον χωρίζει η Περιφερειακή Οδός Πύργου. Ακόμη γειτονεύει δυτικά με τη Συντριάδα και το Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, ενώ εντός των ορίων του βρίσκεται το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής Πύργου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Πύργου της επαρχίας Ηλείας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Πύργο, τη Συντριάδα, τα Καβασιλάκια και το Τραγανό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Πύργου που υπάγεται στη ομώνυμη δημοτική ενότητα. Επαναλειτουργεί το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής του Δήμου Πύργου στον Ανθόπυργο
Τζονατάν Λιγκαλί

Ο Τζονατάν Λιγκαλί είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από το Μπενίν, γεννημένος στις 28 Μαΐου 1991 στο Μονπελιέ (Ερώ). Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Μονπελιέ ΣΚ, αγωνίζεται στην ίδια αυτή ομάδα στην θέση του τερματοφύλακα. Κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελά το 2009 με την Μονπελιέ ΣΚ και τερμάτισε τέταρτος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 με την Εθνική Γαλλίας U-20 στην Κολομβία το 2011.

 Ο Τζονατάν Λιγκαλί ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την ΣΚ Ζακού το 1998, ενώ το 2003 εντάχθηκε στις ακαδημίες της Μονπελιέ ΣΚ. Αγωνιζόμενος στη θέση του τερματοφύλακα, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής του συλλόγου και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο CFA 2 με την δεύτερη ομάδα την σεζόν 2008-2009. Την ίδια σεζόν, κατέκτησε με την ομάδα νέων του συλλόγου το Κύπελλο Γκαμπαρντελά. Εντάχθηκε, τότε, στην Εθνική Γαλλίας U-19. Το 2011, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας U-20 για να λάβει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20, στη διάρκεια του οποίου η ομάδα της Γαλλίας τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Ιούλιο του 2011. Την 1η Δεκεμβρίου 2012, συμμετείχε για πρώτη φορά στην καριέρα του σε αναμέτρηση για την Λιγκ 1, λόγω της αδυναμίας συμμετοχής των Ζοφρέ Ζουρντρέν και Λοράν Πιοννιέ, υπερασπιζόμενος την εστία της Μονπελιέ ΣΚ, η οποία αντιμετώπιζε την Ολιμπίκ Λυών στο Σταντ ντε Ζερλάν. Στις 4 Δεκεμβρίου 2012, ο Ρενέ Ζιράρ επέλεξε να τον χρησιμοποιήσει σε μια εντός έδρας αναμέτρηση, απέναντι στην ΦΚ Σάλκε 04 για το Τσάμπιονς Λιγκ (1-1). Νικητής του Κυπέλλου Γκαμπαρντελά το 2009 με την Μονπελιέ ΣΚ. Τέταρτος στο Παγκόσμιο Κύπελλο U-20 το 2011 με την Εθνική Γαλλίας U-20.
Αλκάδης της Θαλαμέας

Ο Αλκάδης της Θαλαμέας (ισπ. El alcalde de Zalamea) είναι θεατρικό έργο του Ισπανού δραματουργού Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, που μαζί με τον Λόπε δε Βέγα απετέλεσαν τους δύο μεγάλους της λεγόμενης «χρυσής εποχής του ισπανικού θεάτρου» (περ. 1590-1681). Το έργο είναι δράμα σε τρεις πράξεις, γραμμένο πιθανώς το 1636, και αποτελεί «φόρο τιμής» σε προγενέστερο δράμα με τον ίδιο τίτλο, γραμμένο από τον δε Βέγα. Το έργο του δε λα Μπάρκα ωστόσο ξεπέρασε σε φήμη το πρώτο εξαιτίας της ανώτερης αναπτύξεως των χαρακτήρων και έγινε ένα από τα γνωστότερα θεατρικά έργα του αιώνα του. Η υπόθεση του έργου εξερευνά τη δύναμη του αυτοδημιούργητου ανθρώπου ενάντια στις αρχές και εξουσίες της Ισπανίας του 17ου αιώνα και τη συνεχή διαπάλη ανάμεσα στο ομαδικό και το ατομικό και οικογενειακό αίσθημα της τιμής.

 Η υπόθεση του έργου αναφέρεται σε έναν ηλικιωμένο εύπορο χωρικό, τον Πέδρο Κρέσπο, ο οποίος όταν διορίσθηκε αλκάδης (δηλαδή δικαστής) στο χωριό του (τη σημερινή κωμόπολη Θαλαμέα δε λα Σερένα) σκότωσε τον βιαστή της θυγατέρας του Ισαβέλας, τον λοχαγό δον Αλβάρο δε Ατάιδε, τον οποίο ο Πέδρο φιλοξενούσε στο σπίτι του. Προηγουμένως ο αδελφός της Ισαβέλας, ο Χουάν, είχε τραυματίσει τον δον Αλβάρο. Για τη δολοφονία ο Πέδρο Κρέσπο αθωώθηκε από τον ίδιο τον βασιλέα Φίλιππο. Η Ισαβέλα αποφάσισε και κλείστηκε σε μοναστήρι. Το έργο συγκίνησε από την αρχή και συνεχίζει να συγκινεί το ισπανικό θεατρικό κοινό, καθώς και το κοινό της Γαλλίας και της Ιταλίας, στις γλώσσες των οποίων μεταφράσθηκε ενωρίς. Ο Αλκάδης της Θαλαμέας μεταφράσθηκε στην ελληνική γλώσσα από τον Ιωάννη Καμπούρογλου και πρωτοπαίχθηκε στην Ελλάδα στο θέατρο «Απόλλων» το 1884 από τον «Πανελλήνιο Θίασο» με τον θιασάρχη Δημοσθένη Αλεξιάδη στον ρόλο του Πέδρο Κρέσπο («Πέτρου Κρέσπου»). Το έργο προκάλεσε και στο ελληνικό κοινό συγκίνηση και ενθουσιασμό. Αντιθέτως, στον αγγλοσαξονικό κόσμο δεν σημείωσε επιτυχία. Ο Αλκάδης της Θαλαμέας έδωσε τουλάχιστον τρεις κινηματογραφικές ταινίες, αρχίζοντας ήδη από την εποχή του βωβού κινηματογράφου με τη γερμανική ταινία Der Richter von Zalamea του 1920. Μεταπολεμικώς έχουμε την ισπανική ταινία El alcalde de Zalamea του 1954 και την ανατολικογερμανική Der Richter von Zalamea (1956). Το ομώνυμο λήμμα στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 4, σελ. 307 Ολόκληρο το πρωτότυπο (ισπανικό) κείμενο του έργου
Μέντιανα

Η Μέντιανα (σερβικά κυριλλικά: Медијана) είναι δήμος της Σερβίας, ευρισκόμενος εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 88.010 κατοίκους. Η Μέντιανα περιλαμβάνει το παλαιότερο τμήμα της πόλεως του Νις. Ο δήμος δημιουργήθηκε το 2004.

 Ο Δήμος της Μέντιανα αποτελείται από αριθμό τοπικών κοινοτήτων: Μέντιανα Τσέλε Κούλα Μπόζινταρ Άντζιγια Μίγια Στανιμίροβιτς Φίλιπ Κλιάγιτς Μπράτσε Τάσκοβιτς Τσάιρ Ομπίλιτσεβ Βένατς Ντούσκο Ράντοβιτς Πέραν ενός τμήματος της πόλεως του Νις, ο Δήμος της Μέντιανα περιλαμβάνει, επίσης, τον οικισμό του Μπρζι Μπροντ. Έπειτα από τις σερβικές τοπικές εκλογές του 2008, οι 27 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως της Μέντιανα διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί: Ο Ντράγκοσλαβ Τσίρκοβιτς, μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος (DS) του προέδρου Μπόρις Τάντιτς, εξελέγη πρόεδρος (δήμαρχος) του δήμου. Ηγείτο της εκλογικής λίστας Για μια ευρωπαϊκή Σερβία, η οποία αποτελείτο από το DS και το κόμμα G17 Plus. Πόλεις της Σερβίας Οικισμοί της Σερβίας (Σερβικά)(Αγγλικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου της Μέντιανα
Γεράρδος Δ΄ της Αλσατίας

Ο Γεράρδος Δ΄ (Gérard d'Alsace, 1030 - 14 Απριλίου 1070) από τον Οίκο της Λωρραίνης (Μετς) ήταν κόμης του Μετς, του Σατενουά και δούκας της Λωρραίνης (1048 - 1070), από την χρονιά που ο αδελφός του δούκας Αδαλβέρτος σκοτώθηκε. Με το τέλος του Αδαλβέρτου την επόμενη χρονιά έγινε ο Γεράρδος Δ΄ δούκας της Άνω Λωρραίνης και παρέμεινε έως το τέλος του. Ο Γεράρδος Δ΄ ήταν δεύτερος γιος του Γεράρδου του Μπουζονβίλ, κόμη του Μετς, και της Γκιζέλας, κόρης του Θεοδώριχου Α΄ των Αρντέν-Μπαρ δούκα της Άνω Λωρραίνης.

 Ο Γερμανός αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄ είχε παραχωρήσει (1047) τη Λωρραίνη στον μεγαλύτερο αδελφό εκείνου Αδαλβέρτο, ενώ την διεκδικούσε ο Γοδεφρείδος Γ΄ των Αρντέν-Βερντέν. Ο Γοδεφρείδος Γ΄, εξοργισμένος από την πράξη του αυτοκράτορα, σκότωσε τον Αδαλβέρτο σε μάχη την επόμενη χρονιά. Ο αυτοκράτορας παραχώρησε τη Λωρραίνη τότε στον Γεράρδο Δ΄ και από τότε ξεκίνησαν οι άριστες σχέσεις, που είχαν όλοι οι απόγονοί του με τους αυτοκράτορες της Γερμανίας. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ δεν το έβαλε κάτω και με την υποστήριξη μίας ομάδας ευγενών κατόρθωσε να φυλακίσει τον Γεράρδο Δ΄, αλλά ο τελευταίος είχε την υποστήριξη του κλήρου, που κατόρθωσε να τον ελευθερώσει (1049). Τότε ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ΄, με τη βοήθεια στρατού, κατόρθωσε την αποκατάστασή του. Ο Γεράρδος Δ΄ έκανε πολλά έργα, αναδιοργάνωσε το δουκάτο και έκτισε κάστρο στο Πρενύ, γύρω από το οποίο θα δημιουργηθεί η νέα πρωτεύουσα Νανσύ. Πέθανε δηλητηριασμένος στο Ρεμιρεμόν, ενώ προσπαθούσε να καταπνίξει μία εξέγερση. Με τη σύζυγο του Χέντβιχ/Εντβίγη, κόρη τού Αλβέρτου Β΄ κόμη τού Ναμύρ, απέκτησε: Θεοδώριχος Β΄ π.1055-1115, δούκας της Λωρραίνης. Γεράρδος 1057-1108, κόμης του Βωντεμόν. Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Στέφανο Α΄ των Ιβρέα κόμη της Βουργουνδίας, τού Μακόν και τού Βιένν. Γκίζελα, ηγουμένη του Ρεμιρμόν.
Εθνική Βενεζουέλας (καλαθοσφαίριση γυναικών)

Τελ. Ενημέρωση: 17 Φεβρουαρίου 2015 Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βενεζουέλας αντιπροσωπεύει τη Βενεζουέλα στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Βενεζουέλας (Federación Venezolana de Baloncesto).

 Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής που διοργανώθηκε στη Βραζιλία το 1999. Πορεία σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βενεζουέλας σε Αμερικανικά Πρωταθλήματα FIBA: Πορεία σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βενεζουέλας σε Πρωταθλήματα Νότιας Αμερικής FIBA: Πορεία σε Παναμερικανικούς Αγώνες Ακολουθούν οι τελικές θέσεις κατάταξης της Εθνικής Ομάδας της Βενεζουέλας σε Παναμερικανικούς Αγώνες: Εθνική Βενεζουέλας (καλαθοσφαίριση ανδρών) Venezuela, ιστορικό ανά έτος στον επίσημο ιστότοπο των αρχείων της FIBA. (Αγγλικά) Federación Venezolana de Baloncesto, επίσημος ιστότοπος. (Ισπανικά)
Heaven Can Wait (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)

Το Heaven Can Wait είναι τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον από το άλμπουμ Invincible. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Μάικλ Τζάκσον, Τέντι Ρίλεϊ, Αντρέαο Χερντ, Νέιτ Σμιθ, Τέρον Μπιλ, Ερίτζα Λως και Κ. Κουίλλερ.

 Το τραγούδι γράφθηκε από τον Τέντι Ρίλεϊ για το άλμπουμ των BLACKstreet Finally. Ωστόσο, ενώ έγραφε το τραγούδι με τον Τζάκσον, ο τραγουδιστής ζήτησε τον Ρίλεϊ να δώσει το τραγούδι σε αυτόν επειδή χρειαζόταν το τραγούδι στη ζωή του. Ο Ρίλεϊ συμφώνησε με αυτόν και το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Invincible (2001). Σε μια συνέντευξη με το Hip-Hop Wired, ο Ρίλεϊ μίλησε για την ηχογράφηση του τραγουδιού: «Μαζί με τον Τζάκσον γράψαμε το τραγούδι πρώτα, σε μιά ημέρα, και η υπόλοιπη ηχογράφηση [με κιθάρα] πήρε ακόμα 3 μέρες». Μετά από digital κυκλοφορία στις 30 Οκτωβρίου 2001, το Heaven Can Wait απαγορεύθηκε στα ραδιόφωνα των ΗΠΑ, για άγνωστους λόγους. Το τραγούδι έλαβε θετικές και αρνητικές κριτικές. Ο Μαρκ Άνθονι Νιλ του SeeingBlack.com επαίνεσε το τραγούδι, λέγοντας ότι αποτελεί μία από τις καλύτερες φωνητικές εκτελέσεις του Τζάκσον μετά το τραγούδι The Lady in My Life, από το Thriller. Η Μιλένα Μπράουν του PRessure PR δηλώνει ότι το τραγούδι ήταν λαχανιασμένο και δεν έλαβε την αναγνώριση που άξιζε. Ο Μπιλ Τζόνσον από το The Urban Daily δηλώνει το Heaven Can Wait κάνει το Invincible «απλό και ομαλό». Ο Ρόμπερτ Χίλμπαρν των Los Angeles Times είπε ότι το τραγούδι ήταν «μια ιστορία για το πως έδιωξε ένα άγγελο που ήρθε να τον πάρει στον παράδεισο επειδή ήθελε να μείνει με την αγαπημένη του, κάτι δύσκολο για ένα άνδρα 43 ετών». Το NME αξιολόγησε θετικά και αρνητικά το τραγούδι, λέγοντας «σε αυτό το σημείο καταλαβαίνεις ότι ο Τζάκσον δεν είναι πια πρωτοποριακός - θα ήταν καλή μπαλάντα για τον Usher. Έχει το κλασσικό «if I should die tonight». Στις 27 Απριλίου 2002, το τραγούδι έφθασε στην 72η θέση στο Billboard Hot R&B/Hip-Hop Songs. Μάικλ Τζάκσον, Τέντι Ρίλεϊ, Αντρεάο Χέρντ, Νέιτ Σμιθ, Τέρον Μπιλ, Ερίτζα Λως και Κ. Κουίλλερ: Στιχουργοί Μάικλ Τζάκσον και Τέντι Ρίλεϊ: Παραγωγοί Αντρεάο Χέρντ και Νέιτ Σμιθ: Συμπαραγωγοί Μάικλ Τζάκσον: Κύρια και background φωνητικά Dr. Freeze και Que: Επιπρόσθετα background φωνητικά Τζέρεμι Λάμποκ: Ορχήστρα Τέντι Ρίλεϊ, Μπρους Σβήντεν και Τζωρτζ Μάγιερς: Ηχογράφηση Τέντι Ρίλεί και Τζωρτζ Μάγιερς: Digital editing Το τραγούδι επίσης ηχογραφήθηκε από τους BLACKstreet, για το άλμπουμ Finally (1999). Μετά την κυκλοφορία από τον Τζάκσον, η εκδοχή τους δεν συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ τους. Ωστόσο, ο Ρίλεϊ δήλωσε το 2006 ότι θα κάνει ένα re-make του τραγουδιού, για ένα νέο άλμπουμ των BLACKstreet, το οποίο δεν έχει κυκλοφόρησει ακόμα (2011). Σε μια συνέντευξη με το The Urban Daily στις 12 Δεκεμβρίου 2010, ο Ρίλεϊ δήλωσε ότι το άλμπουμ των Blackstreet will θα έχει μια εκδοχή του Heaven Can Wait. Είπε ότι «οι Blackstreet θα κάνουν κάτι απίστευτο με το τραγούδι».
Νιζάρ Καμπανί

Ο Νιζάρ Ταουφίκ Καμπανί (21 Μαρτίου 1923 – 30 Απριλίου 1998) ήταν Σύρος ποιητής, εκδότης και διπλωμάτης. Το ποιητικό του ύφος συνδυάζει την απλότητα και την κομψότητα στην εξερεύνηση θεμάτων όπως ο έρωτας και ο ερωτισμός, ο φεμινισμός, η θρησκεία και ο αραβικός εθνικισμός. Ο Καμπανί θεωρείται ως ένας από τους πιο αξιοσέβαστους ποιητές του 20ού αιώνα στον αραβικό κόσμο.

 Ο Νιζάρ Καμπανί γεννήθηκε στη Δαμασκό από οικογένεια εμπόρων με καταγωγή από το Ικόνιο. Είχε δύο αδελφές και τρεις αδελφούς. Σημαντικό περιστατικό που σημάδεψε τον Νιζάρ και την ποίησή του ήταν η αυτοκτονία της κατά 10 χρόνια μεγαλύτερης αδελφής του επειδή αρνήθηκε να παντρευτεί κάποιον με το ζόρι, όταν ο Νιζάρ ήταν μόλις 15 ετών. Ο Νιζάρ σπούδασε στο εθνικό Επιστημονικό Κολέγιο της Δαμασκού μεταξύ του 1930 και του 1941. Η σχολή ήταν ιδιωτική και ανήκε στον φίλο του πατέρα του, Αχμάντ Μουνίφ αλ Αΐντι. Αργότερα ο Νιζάρ σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού (τότε γνωστό με την επωνυμία «Συριακό Πανεπιστήμιο»), από το οποίο αποφοίτησε το 1945.Την εποχή που ήταν ακόμα στο κολέγιο, ο Καμπανί έγραψε την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μού είπε η καστανή και ρομαντικούς στίχους που προκάλεσαν τη συντηρητική συριακή κοινωνία. Για να καστήσει πιο αποδεκτή την ποίησή του, ο ποιητής την έδειξε στον υπουργό παιδείας Μ. αλ-Αϊλάνι, επίσης φίλο του πατέρα του και εθνικιστή ηγέτη. Τα ποιήματα άρεσαν στον Αϊλάνι, που τους χάρισε τη στήριξή του γράφοντας τον πρόλογο για το πρώτο βιβλίο του Καμπανί. Μετά το τέλος των σπουδών του, ο Καμπανί εργάσθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Συρίας, υπηρετώντας ως μορφωτικός ακόλουθος σε αρκετές πρωτεύουσες, όπως τη Βηρυτό, το Κάιρο, τη Μαδρίτη και το Λονδίνο. Το 1959, με την ίδρυση της ΗΑΔ, διορίσθηκε βοηθός γραμματέα της για τις πρεσβείες στην Κίνα. Εκείνα τα χρόνια έγραψε πολύ και μερικά ποιήματά του από την Κίνα θεωρούνται από τα καλύτερά του. Συνέχισε να εργάζεται στον διπλωματικό κλάδο, μέχρι που παραιτήθηκε το 1966. Μέχρι τότε είχε ιδρύσει έναν εκδοτικό οίκο στη Βηρυτό. Ερωτηθείς κάποτε αν είναι επαναστάτης, ο Καμπανί απάντησε: «Ο έρωτας στον αραβικό κόσμο είναι σαν φυλακισμένος και θέλω να τον απελευθερώσω. Θέλω να ελευθερώσω την αραβική ψυχή, τις αισθήσεις και το σώμα με την ποίησή μου. Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στην κοινωνία μας δεν είναι υγιείς.» Συνακόλουθα, είναι γνωστός ως ένας από τους περισσότερο φεμινιστές και προοδευτικούς διανοούμενους της εποχής του. Η πόλη της Δαμασκού εξάλλου παρέμεινε μία ισχυρή μούσα στην ποίησή του, ιδίως στο Μυρωδιά γιασεμιού Δαμασκού. Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών (1967) επίσης επηρέασε την ποίησή του. Η ήττα των Αράβων σημάδεψε μια θεματική μετατόπιση στο έργο του – από ερωτικά ποιήματα σε ποιήματα με πολιτικά θέματα απορρίψεως και αντιστάσεως. Π.χ. το ποίημά του «Σημειώσεις περιθωρίου στο Βιβλίο της Ηττας» είναι μία σκληρή αυτοκριτική της αραβικής «κατωτερότητας», που προκάλεσε οργή τόσο από τη δεξιά, όσο και από την αριστερή πλευρά του αραβικού πολιτικού διαλόγου.