IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Café de Flore

Το Καφέ ντε Φλορ (Café de Flore) βρίσκεται στο διάσημο βουλεβάρτο Σαιν - Ζερμαίν (172, Blvd Saint – Germain) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Παρισιού, όπου συγκεντρώνονται πολλά από τα πιο ιστορικά και φημισμένα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας. Είναι πολύ κοντά στη μεσαιωνική Εκκλησία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (St. Germain-des-Pres), την αρχαιότερη εκκλησία του Παρισιού.

 Το Καφέ ντε Φλορ ιδρύθηκε το 1865 στο πολύβουο Μπουλβάρ Σαιν – Ζερμαίν, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, και αποτελούσε από την ίδρυσή του τόπο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών, εκδοτών και διανοούμενων. Το όνομα του καφενείου προέρχεται από το άγαλμα της θεάς Φλώρας, θεότητας της βλάστησης και των λουλουδιών, που υπήρχε κάποτε στην είσοδό του. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το Καφέ ντε Φλορ αναπαλαιώθηκε σε ρυθμό Αρ Ντεκό. Στο εσωτερικό του, οι Γάλλοι διανοούμενοι στα μεταπολεμικά χρόνια συζητούσαν τις νεόφερτες φιλοσοφικές ιδέες. Το Καφέ ντε Φλορ ήταν ανέκαθεν, όπως και σήμερα, προσφιλής χώρος ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών και της διανόησης. Από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του συγκαταλέγονταν οι συγγραφείς Ρεμύ ντε Γκουρμόν (Remy de Gourmont, 1858 – 1915) και Υυσμάν (Huysmans, 1848 – 1907). Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο συγγραφέας και πολιτικός Σαρλ Μωρράς (1868 – 1952) και οι βασιλόφρονες φίλοι του έκαναν το Καφέ ντε Φλορ δεύτερο σπίτι τους. Ο Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Γκιγιώμ Απολλιναίρ (Guillaume Apollinaire, 1880 – 1918) ίδρυσε εδώ το φιλολογικό περιοδικό “Les Soirees de Paris”. Στη δεκαετία του ’30, ο Πικάσο συναντούσε τα βράδια στο Καφέ ντε Φλορ το φίλο του ζωγράφο Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall), ενώ ο ποιητής Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prevert, 1900 – 1977) έγραφε εδώ τα ποιήματά του πάνω σε καταλόγους φαγητού, σε χαρτί τουαλέτας και χαρτοπετσέτες. Μετά το τέλος του πολέμου και κυρίως στη δεκαετία του ’50, το Καφέ ντε Φλορ ήταν το φιλολογικό στρατηγείο των υπαρξιστικών κινημάτων, με καθοδηγητές το Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μποβουάρ, οι οποίοι συναντούσαν εδώ τους στενούς φίλους τους, αναπτύσσοντας τη θεωρία του υπαρξισμού. Εδώ σύχναζε και ο ηγέτης του σουρεαλιστικού κινήματος στη λογοτεχνία Αντρέ Μπρετόν (Andre Breton, 1896 – 1966). Σήμερα, το Καφέ ντε Φλορ αποτελεί προσφιλές στέκι για συγγραφείς, εκδότες, μουσικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς και σχεδιαστές μόδας. Στους θαμώνες του καφέ κατά τις τελευταίες δεκαετίες περιλαμβάνονται ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 1913 - 1960), ο ποιητής Μπορίς Βιάν (Boris Vian, 1920 – 1959), η τραγουδίστρια και ηθοποιός Ζυλιέτ Γκρεκό (Juliette Greco), η ηθοποιός Λωρήν Μπακόλ (Lauren Bacall), ο Ιταλός μεγιστάνας και πρόεδρος της FIAT Τζιάνι Ανιέλι (Gianni Agnelli, 1921 – 2003) κ.ά. Noel Riley Fitch: "The Grand Literary Cafes of Europe", pp. 48 – 49 Café de Flore, New Holland Publishers (UK) Ltd, London, 2006. "ΠΑΡΙΣΙ" (Οδηγοί του Κόσμου), σελ. 139 “Καφέ ντε Φλορ” & 142 "Τα πιο διάσημα καφενεία του Παρισιού", Εκδόσεις Καθημερινή/Dorling Kindersley Ltd (ελληνική έκδοση), Αθήνα, 1998. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Café de Flore στο Wikimedia Commons
Επαρχία Γιουβαρού

Η Επαρχία Γιουβαρού είναι επαρχία της Περιφέρειας Μοπτί του Μαλί. Έχει έκταση 7.976 τ.χλμ. και πληθυσμό 106.768 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Γιουβαρού.

 Η Επαρχία Γιουβαρού βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και βόρεια της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Τενενκού, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Μοπτί, στα βόρεια με την Περιφέρεια Τομπουκτού και στα δυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού. Η Επαρχία Γιουβαρού διαιρείται σε 7 διαμερίσματα: Μπιμπερέ Ταμά Ντεμπόιγ Ντιρμά Ντονγκό Φαριμακέ Ν'Ντοντζιγκά Γιουβαρού Επαρχίες του Μαλί
Α.Ο. Γιούχτας Αρχανών

Ο Αθλητικός Όμιλος Γιούχτας Αρχανών είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στις Αρχάνες του Νομού Ηρακλείου στην Κρήτη. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1957, χρώματά του το πράσινο και το λευκό και η ονομασία του συλλόγου φέρει το όνομα του ομώνυμου όρους της περιοχής. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ενόργανης γυμναστικής, επιτραπέζιας αντισφαίρισης και σκάκι.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου 1957 και το ποδοσφαιρικό του τμήμα αποτελεί το παλαιότερο του συλλόγου. Εδρεύει στο Δημοτικό γήπεδο Αρχανών και από την σεζόν 2023-24 θα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2 υπό την επίσημη επωνυμία «Αθλητικός Όμιλος Αρχανών «ο Γιούχτας» Π.Α.Ε.». Έχει κατακτήσει 2 φορές το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου, το 2008-09 νικώντας τον Π.Α.Ο. Κρουσώνα και το 2009-10 νικώντας τον Ρούβα, ενώ το 2012-13 ήταν φιναλίστ. Από τη σεζόν 2007-08 μέχρι και τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε συνεχώς στην Δ' Εθνική, όποτε και το 2013 κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του. Επίσης, το 2017-18 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και κέρδισε την επάνοδο στην Γ' Εθνική. Στην Γ' Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά τη αγωνιστική περίοδο 2013-14, στη συνέχεια στην περίοδο 2014-15, κατηγορία όπου αγωνίστηκε και το 2018-19.Η περίοδος 2022-23 είναι μια από τις πιο χρυσές του Γιούχτα καθώς η ομάδα κατακτά την πρωτιά στον 5ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας και παίρνει το εισιτήριο για τα μπαράζ ανόδου στα οποία αν και αποτυγχάνει αγωνιστικά να ανέβει κατηγορία τελικά καταφέρνει να ανέβει κατηγορία καθώς ο Απόλλων Σμύρνης δεν καταφέρνει να δηλώσει συμμετοχή στην Σούπερ Λιγκ 2 με τον Γιούχτα να παίρνει την θέση του. Σαν φυσική έδρα έχει το «Μαρκομιχελάκειο» Γήπεδο των Αρχανών, όμως λόγω ακαταλληλότητας του συγκεκριμένου γηπέδου για την Σούπερ Λιγκ 2, ο Γιούχτας παίζει προσωρινά στο Δημοτικό Γήπεδο Ιεράπετρας «Πέτρος Βουζουνεράκης» μέχρι η φυσική έδρα του Γιούχτα να καλύπτει τις προϋποθέσεις για αγώνες δεύτερης κατηγορίας. Η πορεία του συλλόγου στις εθνικές κατηγορίες: Γ΄ Κατηγορία: 1 2022-23Πρωτάθλημα Α1 Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 1 2017-18Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηρακλείου: 2 2008-09, 2009-10 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Η ιστορία του 60χρονου Γιούχτα, εφημερίδα "Πατρίς" ΑΟ ΓΙΟΥΧΤΑΣ: ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΝΩΝ, minifootballnews.gr Επίσημη σελίδα Facebook του συλλόγου Επίσημη σελίδα Facebook της Π.Α.Ε. Γιούχτας
Νίκι Ριντ

Η Νίκι Ριντ (Nikki Reed, γεννημένη ως Νικόλ Χιούστον Ριντ Nicole Houston Reed, 17 Μαΐου 1988 -) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σεναριογράφος, τραγουδίστρια, στιχουργός, μοντέλο και επιχειρηματίας. Έγινε γνωστή από την σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος. Ξέκινησε την καριέρα της το 2003 με την ταινία Δεκατριών, η οποία ήταν και μια από τις σεναριογράφους. Έκτοτε εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Παράνομη αδρεναλίνη (2005) και Η πρώτη φορά της Μίνι (2006). Πρωταγωνίστησε στη σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος (2008-2012) ως βαμπίρ Ρόζαλι Χέιλ.

 Από το 2011 μέχρι το 2015 υπήρξε παντρεμένη με τον τραγουδιστή Πολ ΜακΝτόναλντ​. Από τα μέσα του 2014 είχε σχέση με τον ηθοποιό Ίαν Σομερχάλντερ. Τον Φεβρουάριο του 2015 ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους και στις 25 Απριλίου παντρεύτηκαν. Το 2017 γεννήθηκε η κόρη τους, Μπόντι Σολέιλ. Ταινίες Δεκατριών - 2003, ως Έβι Σαμόρα Man of God - 2005, ως Ζανέ Μπεργκ Παράνομη αδρεναλίνη - 2005, ως Κάθι Άλβα American Gun - 2005, ως Τάλι Η πρώτη φορά της Μίνι - 2006, ως Μινέρβα "Μίνι" Ντρόξ Φονικός έρωτας - 2007, ως Σέι Μπέτενκορτ Λυκόφως - 2008, ως Ρόζαλι Χέιλ Familiar Strangers - 2008, ως Άλλισον The Twilight Saga: Νέα Σελήνη - 2009, ως Ρόζαλι Χέιλ Last Day of Summer - 2009, ως Στεφανί The Twilight Saga: Έκλειψη - 2010, ως Ρόζαλι Χέιλ Chain Letter - 2010, ως Τζέσσι Κάμπελ Privileged - 2010, ως Λόρεν Κάρρινγκτον Η συναλλαγή - 2011, ως Κάρα The Twilight Saga: Χαραυγή - Μέρος 1 - 2011, ως Ρόζαλι Χέιλ The Twilight Saga: Χαραυγή - Μέρος 2 - 2012, ως Ρόζαλι Χέιλ Empire State - 2013, ως Λίζετ Pawn - 2013, ως Αμάντα Enter the Dangerous Mind - 2013, ως Ουέντι Balls Out - 2014, ως Μέρεντιθ In Your Eyes - 2014, ως Ντόννα Murder of a Cat - 2014, ως Γκρέτα About Scout - 2015, ως Τζόρτζι Jack Goes Home - 2016, ως Κρίσταλ A Sunday Horse - 2016, ως Ντέμπι ΟυόλντενΤηλεόραση The O.C. - 2006, ως Σάντι Κάμπελ (6 επεισόδια) Justice - 2006, ως Μόλλυ Λαρούσα (1 επεισόδιο) Sleepy Hollow - 2015/16, ως (15 επεισόδια) Dollface - 2019, ως Μπέτσι Ρος (1 επεισόδιο) V-Wars - 2019, ως Ρέιτσελ (5 επεισόδια) Νίκι Ριντ στην IMDb Bayou with Love - Official website
ΦΚ Χάκα

Η ΦΚ Χάκα (φινλανδικά: FC Haka) είναι φινλανδική ομάδα ποδοσφαίρου, με έδρα τη βιομηχανική πόλη Βαλκεακόσκι. Χρώματά της είναι το λευκό και το μαύρο. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο Τέχτααν κέντα. Είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στη Φινλανδία, με 9 πρωταθλήματα και 12 κύπελλα.

 Η Χάκα Βαλκεακόσκι (Valkeakosken Haka) ιδρύθηκε στις αρχές του 1930. Είχε σημαντική πρόοδο στα τμήματα γυμναστικής, σκι και πατινάζ. Το ποδοσφαιρικό τμήμα δημιουργήθηκε το 1934. Το 1991, συστάθηκε η «ΦΚ Χάκα ρυ» (FC Haka ry), οπότε και το ποδοσφαιρικό τμήμα διαχωρίστηκε από τη Χάκα Βαλκεακόσκι (Valkeakosken Haka ry), ως ένα ανεξάρτητο διακριτό σωματείο. Το 2008 η ΦΚ Χάκα αναγκάστηκε να προετοιμαστεί για τη σκιά που έφερναν τα οικονομικά προβλήματα. Τον Απρίλιο του 2008, συστάθηκε η «ΦΚ Χάκα Οϋ» (FC Haka Oy) με σκοπό τη διάσωση της ΦΚ Χάκα. Πρωτάθλημα Φινλανδίας Πρωταθλήτρια (9): 1960, 1962, 1965, 1977, 1995, 1998, 1999, 2000, 2004 Κύπελλο Φινλανδίας Κυπελλούχος (12): 1955, 1959, 1960, 1963, 1969, 1977, 1982, 1985, 1988, 1997, 2002, 2005 Λιγκ Κάπ Φινλανδίας Νικήτρια (1): 1995 Ανώτατο επίπεδο (60 περίοδοι): 1945, 1950–72, 1974–96, 1998–2012 Δεύτερο επίπεδο (11 περίοδοι): 1938-43/44, 1945/46-49, 1973, 1997, 2012–σήμερα Το λογότυπο της ομάδας έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Επίσημος ιστότοπος
Άγιος Νίκων Μεσσηνίας

Ο Άγιος Νίκωνας είναι χωριό του δήμου Δυτικής Μάνης του νομού Μεσσηνίας, χτισμένο πάνω στον οδικό άξονα Καλαμάτας - Αρεόπολης. Η αρχική του ονομασία, Πολιάνα, έχει σλάβικες ρίζες και σημαίνει ξέφωτο, επίπεδο μέρος. Η ονομασία αυτή αποδίδεται στη φυσιολογία της περιοχής, λόγος που την έκανε να αποτελέσει βοσκότοπο προτού κατοικηθεί.

 Ο Άγιος Νίκων αναφέρεται για πρώτη φορά το 1618 στη στατιστική του Πέτρου Μεδίκου ως μικρός οικισμός 10 σπιτιών υπό την ονομασία Poliana di Sigo. Ως χωριό φαίνεται να δημιουργήθηκε από κατοίκους προερχόμενους από τα γειτονικά χωριά Λαγκάδα και Κουτήφαρη, ενώ κατά τα προεπαναστατικά χρόνια υπαγόταν στην καπετανία της Πλάτσας. Το 1798 αναφέρεται από τον Μανιάτη ποιητή Νηφάκη ή Νηφάκο ως οικισμός της Έξω Μάνης, ενώ το 1805 επισκέφτηκε την Πολιάνα, κατά τη διάρκεια της περιήγησής του στον ελλαδικό χώρο, ο Άγγλος στρατιωτικός, τοπογράφος και αρχαιολόγος Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, ο οποίος μάλιστα κάνει μνεία στον οικισμό. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, αρκετοί κάτοικοι της Πολιάνας έλαβαν αριστεία για τη συμμετοχή τους στην Ελληνική Επανάσταση. Η σημερινή ονομασία (Άγιος Νίκων) δόθηκε στις 30 Απριλίου του 1929 και αποδίδεται στον όσιο Νίκωνα τον Μετανοείτε ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή στα τέλη του 10ου αιώνα ως ιεροκήρυκας του Χριστιανισμού και σύμφωνα με την τοπική παράδοση βρίσκεται θαμμένος στην ευρύτερη περιοχή. Ο Άγιος Νίκων αποτελούσε μέχρι το 1997 ομώνυμη κοινότητα εντός των ορίων της επαρχίας Καλαμών και κατόπιν των μεταρρυθμίσεων του σχεδίου "Καποδίστριας" απετέλεσε κοινοτικό διαμέρισμα του Δήμου Λεύκτρου. Μετά τις τελευταίες διαρθρωτικές αλλαγές στον τομέα της τοπικής αυτοδιοίκησης, υπήχθη στο δήμο Δυτικής Μάνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο επίσημος πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στα 79 άτομα. Γεωγραφικά αποτελεί το ανατολικό όριο της Δυτικής ή Έξω Μάνης, επί της επαρχιακής οδού Καλαμάτας-Αρεόπολης, ενώ απέχει 64 χιλιόμετρα από την πρώτη. Η περιοχή χαρακτηρίζεται ημιορεινή, καθώς βρίσκεται σε υψόμετρο 400 περίπου μέτρων σε δυτική πλαγιά του Ταΰγετου. Η κορυφή πάνω από το χωριό φέρει και αυτή την ονομασία Άγιος Νίκων και βρίσκεται σε υψόμετρο 1214 μ. Από το χωριό υπάρχει άποψη του Μεσσηνιακού Κόλπου, ενώ - με καθαρό τον ορίζοντα - είναι ορατές οι ανατολικές περιοχές του πρώτου άκρου της Πελοποννήσου (Κορώνη κ.ά.), τα Κύθηρα αλλά και οι βόρειες ακτές της Κρήτης (Χανιά). Η κεντρική εκκλησία είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και είναι κτίσμα του 1898. Από τον Άγιο Νίκωνα κατάγονται οι εξής σημαίνουσες προσωπικότητες: Νίκων Αρκουδέας, πρώην Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας τη δεκαετία του '80 Κωνσταντίνος Αρκουδέας, πρώην Αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος Πάνος Κατσαρέας, Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και των Ταγμάτων Ασφαλείας καθώς και αρχηγός ένοπλων αντικομμουνιστών κατά τον Εμφύλιο) Άγιος Νίκων (mani.org)
Πολ Ίτσο

Ο Πολ Ντέιβιντ Ίτσο (αγγλικά: Paul David Izzo, προφέρεται: [ˈpul ˈitsˈɔ], γενν. στις 6 Ιανουαρίου 1995) είναι Αυστραλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Ξάνθη.

 Ο Ίτσο έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ εναντίον της Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς στο Στάδιο Σέντραλ Κόουστ την 1η Δεκεμβρίου 2012, αντικαθιστώντας τον Γιουτζίν Κγαλέκοβιτς που δεν ήταν διαθέσιμος λόγω διεθνών καθηκόντων. Η πρώτη του εντός έδρας εμφάνιση για την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ ήταν εναντίον της Μέλμπουρν Βίκτορι στις 7 Δεκεμβρίου 2012. Ο Ίτσο αποδεσμεύθηκε από την Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ στις 8 Ιουλίου 2015 και στη συνέχεια υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τους Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς. Τον Απρίλιο του 2017, ο Ίτσο επέστρεψε στην ομάδα της πατρίδας του, Άντελαϊντ Γιουνάιτεντ, με τριετές συμβόλαιο. Την 1η Οκτωβρίου 2020, ο Ίτσο μετακινήθηκε στην Ξάνθη, όπου ακολούθησε μερικούς ακόμη Αυστραλούς παίκτες και τον προπονητή Τόνι Πόποβιτς. Ο Ίτσο έχει αγωνιστεί με τις εθνικές Αυστραλίας U17, U20 και U23.Ο Ίτσο εκπροσώπησε την Αυστραλία U20 στο Ασιατικό Πρωτάθλημα U19 του 2012 στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Άντελαϊντ ΓιουνάιτεντΚύπελλο Αυστραλίας: 2014, 2018, 2019 Παίκτης της Χρονιάς της Σέντραλ Κόουστ Μάρινερς: 2016-17 (Αγγλικά) Προφίλ Πολ Ίτσο στο Soccerway (Αγγλικά) Πολ Ίτσο – Επιδόσεις στις διοργανώσεις της FIFA Προφίλ στο Transfermarkt.com
Ποδοσφαιρική Ένωση Κροατικής Δημοκρατίας της Ερζέγ-Βοσνίας

Η Ποδοσφαιρική Ένωση Κροατικής Δημοκρατίας της Ερζέγ-Βοσνίας (κροατικά: Nogometni savez Hrvatske Republike Herceg-Bosne) ήταν αρμόδια για το άθλημα στην Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του πολέμου της Βοσνίας.

 Ο οργανισμός συστάθηκε το 1993. Την περίοδο 1997/1998, οι κορυφαίες ομάδες του Πρωταθλήματος Βοσνίας αντιμετώπιζαν τις αντίστοιχες του Κροατικού Πρωταθλήματος, με σκοπό τη συμμετοχή τους σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Την περίοδο 2000/2001, το Κροατικό Πρωτάθλημα ενοποιήθηκε με το Πρωτάθλημα Βοσνίας δημιουργώντας το Πρωτάθλημα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Φιλύρα Τρικάλων

Η Φιλύρα είναι χωριό του νομού Τρικάλων του Δήμου της Πύλης. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την πόλη της Πύλης και 20 από την πόλη των Τρικάλων και ο μόνιμος πληθυσμός της ανέρχεται σε περίπου 400 κατοίκους. Ανήκει Διοικητικά στην Πύλη απ όπου και εξυπηρετείται.

 Βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κόζιακα σε υψόμετρο 180 μέτρων. Το έδαφος είναι ως επί το πλείστον ημιορεινό, με καθαρά πεδινές αλλά και ορεινές εκτάσεις. Η πανίδα της περιοχής περιλαμβάνει ζαρκάδια, ελάφια και αρκούδες που ζούνε σε ένα δάσος γεμάτο καστανιές, βελανιδιές, πλατάνια και έλατα. Διάφορες πηγές υπάρχουν σε τοποθεσίες μέσα και έξω από το χωριό. Το χωριό είναι έως και το 1963 ονομαζόταν Λεσιανά από την εποχή του Βυζαντίου, με πρώτη αναφορά σε χρυσόβουλο που εξέδωσε ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος το 1336. Η ονομασία πάρθηκε από τα σλαβικά και σημαίνει δάσος (les). Ο Αλή Πασάς και μετέπειτα ο γιος του Βελής κυβέρνησαν την περιοχή την περίοδο της τουρκοκρατίας, καταπατώντας τις εκτάσεις. Όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλία το 1881, η κοινότητα εντάχθηκε στο δήμο Πιαλείων, ενώ το 1914 απέκτησε διοικιτική αυτοτέλεια. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και λιγότερο με το εμπόριο. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα της περιοχής είναι το καλαμπόκι, το βαμβάκι, φασόλια, καρπούζια και λαχανοκομικά. Την τελευταία εικοσαετία παρατηρήθηκε μεγάλη ανάπτυξη χοιροτροφικών μονάδων, που είχε σαν αποτέσμα την παραμονή πολλών νέων στο χωριό και την ανάδειξη του χωριού σαν βασικό προμηθευτή χοιρινού κρέατος του Νομού. Έντονη είναι η δράση του πολιτιστικού συλλόγου, που με τη βοήθεια της βιβλιοθήκης και του λαογραφικού μουσείου συντελούν στη διάδοση του τοπικού πολιτισμού. Κοινότητα Φιλύρας (site Δήμου Πύλης) Φιλύρα (Λεσιανά) Διαδρομές
Άνω Γαύριο Άνδρου

Το Άνω Γαύριο είναι οικισμός της Άνδρου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Υδρούσας, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Άνω Γαύριο είναι ημιορεινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού, στις νότιες υπώρειες του βουνού Άγιοι Σαράντα, βορειοανατολικά από το Γαύριο και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 36 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Άνδρου. Η τοπική κοινότητα Άνω Γαυρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 7,541 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Κουμάρι και Σχόλη. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1878 και προσαρτήθηκε στον δήμο Γαυρίου της Άνδρου. Το 1913 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Γαυρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Υδρούσας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Υδρούσας και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Ο οικισμός έχει πολλές μικρές ή μεγαλύτερες εκκλησίες που έχουν κηρυχθεί διατηρητέες: Αγία Σοφία, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Εισόδια, Αγία Μαύρα, Άγιος Δημήτριος (κοιμητηριακή), Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος (παλαιά ενορία), Άγιος Σάββας, Σύναξις του Προδρόμου, Παναγία Ελεούσα, Άγιος Ιωάννης Ο περιστερεώνας ιδιοκτησίας Μαντζώρου, διατηρητέο κτίσμα Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) eetaa.gr
Κάρτα μνήμης

Κάρτα μνήμης ή κάρτα φλας είναι μια συσκευή αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων. Χρησιμοποιείται πολύ συχνά σε συσκευές όπως ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές κλπ. Οι κάρτες μνήμης είναι μικρές σε μέγεθος, επανεγγράψιμες και διατηρούν τα δεδομένα τους χωρίς την ανάγκη για τροφοδοσία με ρεύμα

 Τη δεκαετία του 1990 η PCMCIA ήταν από τους πρώτους τύπους εμπορικής κάρτας μνήμης και ακολουθήθηκε από μικρότερες μορφές κάρτας μνήμης όπως οι CompactFlash, SmartMedia και Miniature Card. Η ανάγκη για ολοένα και μικρότερες υλοποιήσεις για χρήση σε κινητά τηλέφωνα, pda, φωτογραφικές μηχανές κλπ οδήγησε από την παντοκρατορία της SmartMedia το 2001 με 50% της αγοράς, στην κυριαρχία του προτύπου SD/MMC το 2005 το οποίο ανταγωνιζόταν πλέον το Memory Stick και το CompactFlash. Το 2010 η έλευση του micro-SD μείωσε δραστικά το μέγεθος των καρτών μνήμης και είναι πλέον κυρίαρχο σε χρήση στα εξελιγμένα τηλέφωνα και τους τάμπλετ υπολογιστές. Από το 2010, η Sony (που ως τότε επέμενε στο Memory Stick) και η Olympus (με χρήση μόνο XD-Card) περιείχαν στα νέα τους προϊόντα επιπρόσθετη θήκη για κάρτα SD. Η SD θεωρείται πως σήμερα κυριαρχεί.
Καρλόττα Χριστίνα Μπυισίν

Η Καρλόττα-Χριστίνα, γαλλ.: Charlotte-Christine Buissine (γενν. 1749) από τον Οίκο Μπυισίν, ήταν η βασιλική ερωμένη του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης από το 1775 έως το 1778.

 Ήταν η κόρη του Ανρί Μπυισίν και της Σαρλότ Βαρλύτ Αντικαταστάθηκε από τη Ρόζα-Δωροθέα Ρίτερ. Με τον Γουλιέλμο Α΄ εκλέκτορα της Έσσης, είχε τα παιδιά: Γουλιέλμος του Χάιμροντ (1775-1811), απεβ. 36 ετών. Κάρολος του Χάιμροντ (1776–1827), απεβ. 51 ετών. Φρειδερίκος του Χάιμροντ (1777), απεβ. νήπιο. Φρειδερίκος του Χάιμροντ (1778–1813), απεβ. 35 ετών.
Τρόκμοι

Οι Τρόκμοι ήσαν ένας εκ των τριών κελτικών λαών οι οποίοι, μαζί με τους Τολιστοβόγιους και τους Τεκτόσαγες, ίδρυσαν στην Ανατολία (Τουρκία) το Κοινό των Γαλατών, στη διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ..

 Το 279 π.Χ. ήταν η απαρχή της μεγάλης εκστρατείας, της οποίας ηγήθηκαν ο Βρέννος και ο Ακιχώριος. Ένα τμήμα του στρατού, υπό την ηγεσία του Βρέννου, κατέβηκε ως τις Θερμοπύλες και έφθασε ως τους Δελφούς, επικεφαλής στρατεύματος 65.000 ανδρών. Το άλλο τμήμα, υπό την ηγεσία των Λεονόριου και Λουτόριου διέσχισε τη Θράκη. Το στράτευμα αυτό διέβη τον Ελλήσποντο και έφθασε ως την Ανατολία, κατόπιν προσκλήσεως του Βασιλέα Νικομήδη Α΄ της Βιθυνίας, ώστε να πολεμήσει τον Αντίοχο Α΄, Βασιλέα των Σελευκιδών (278 π.Χ.). Ηττηθέντες από τον τελευταίο, οι Γαλάτες εγκαταστάθηκαν στα ορεινά υψίπεδα της Ανατολίας, μια περιοχή η οποία έλαβε, τότε, την ονομασία Γαλατία. Οι Τρόκμοι φέρεται να ήσαν οι ισχυρότεροι εκ των μελών του Κοινού. Τα εδάφη τους ευρίσκονταν στα όρια μεταξύ της Καππαδοκίας και του Βασιλείου του Πόντου, στα ανατολικά αυτών των Τεκτόσαγων. Οι οχυρωμένες πόλεις τους ήσαν το Μιθριδάτιον, η Ποσδάλα και το Τάβιον. Venceslas Kruta, Les Celtes, Histoire et Dictionnaire, Éditions Robert Laffont, coll. « Bouquins », Paris, 2000, ISBN 2-7028-6261-6. John Haywood (intr. Barry Cunliffe, trad. Colette Stévanovitch), Atlas historique des Celtes, éditions Autrement, Paris, 2002, ISBN 2-7467-0187-1. Strabon, Géographie, livre XII, chapitre 5
Κενέμα

Η Κενέμα (αγγλικά: Kenema) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σιέρρα Λεόνε μετά την Φρήταουν και την Μπο. Είναι η πρωτεύουσα της Ανατολικής περιφέρειας και της επαρχίας Κενέμα.

 Η Κενέμα βρίσκεται νοτιοανατολικά της χώρας, νότια της Αν. περιφέρειας και νότια της Κενέμα. Το δημοφιλέστερο άθλημα στην Κενέμα, όπως και σε όλην την Σιέρρα Λεόνε, είναι το ποδόσφαιρο. Σύμφωνα με το εκπαιδευτικό σύστημα στην Σιέρρα Λεόνε, οι μαθητές φοιτούν για 6 χρόνια (συνήθως από τα 6 ως τα 12) στο δημοτικό και έξι στο Γυμνάσιο (13-18). Η φοίτηση στο δημοτικό είναι υποχρεωτική. Government Secondary School(GSSK) Holy Trinity Secondary School Ahmadiyya Secondary School Holy Rosary Secondary School Islamic Secondary School Eastern Radio 101.9 Radio Nongowa - SPIN FM 101.3 City Radio 103.3 Starline Radio 98.4 SLBS Radio Άλφα Λανσάνα (Alpha Lansana), ποδοσφαιριστής Έμερσον (Emerson), μουσικός Κέι Καμάρα (Kei Kamara),ποδοσφαιριστής Κεμοκάι Κάλλον (Kemokai Kallon), ποδοσφαιριστής Μούσα Κάλλον (Musa Kallon), ποδοσφαιριστής Μοχάμεντ Κάλλον (Mohamed Kallon), ποδοσφαιριστής Μπρίμα Σεσάυ (Brima Sesay), ποδοσφαιριστής Πωλ Κπάκα (Paul Kpaka), ποδοσφαιριστής Τζόζεφ Μπαντάλα Ντάουντα (Joseph Bandala Dauda), πολιτικός, νυν Υπουργός Εξωτερικών της Σιέρρα Λεόνε
Garda Síochána

An Garda Síochána (προφέρεται: [ən ɡaːrd̪ə ʃiːxaːn̪ˠə], σημαίνει Ο Φύλακας της Ειρήνης), πιο συχνά αναφέρεται ως Gardaí (προφέρεται: [ɡaːɾˠd̪ˠiː], σημαίνει Φύλακες), είναι η αστυνομική δύναμη της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Η υπηρεσία διευθύνεται από τον εκάστοτε Φύλακα Επίτροπο (Garda Commissioner) που διορίζεται από την ιρλανδική κυβέρνηση. Η έδρα της είναι στο Φοίνιξ Παρκ (Phoenix Park) του Δουβλίνου.

 Η δύναμη ονομάστηκε αρχικά «Πολιτοφυλακή» (Civic Guard), αλλά το 1923 μετονομάστηκε σε An Garda Síochána και στα αγγλικά και στα ιρλανδικά. Αυτό συνήθως μεταφράζεται ως «Ο Φύλακας της Ειρήνης». Ως Garda Síochána na hÉireann («της Ιρλανδίας», προφέρεται: [ɡaːrd̪ə ʃiːxaːn̪ˠə n̪ˠə heːɾʲən̪ˠ]) εμφανίζεται το λογότυπο της, αλλά σπάνια χρησιμοποιείται αλλού. Ο πλήρης επίσημος τίτλος της σπάνια χρησιμοποιείται. Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται εξαρτάται από τον ομιλητή. Είναι γνωστή και με το An Garda Síochána ή Garda Síochána ή Garda ή Gardaí (πληθυντικός) και ευρέως αποκαλείται ως «οι Φύλακες». Στον ενικό είναι Garda, ενώ χρησιμοποιείται και ως συλλογικό ουσιαστικό, όπως αστυνομία. Ένας αστυνομικός ονομάζεται garda (πληθυντικός gardaí), ή ανεπίσημα guard. Ένα αστυνομικό τμήμα ονομάζεται garda station. Garda είναι επίσης το όνομα του χαμηλότερου βαθμού της υπηρεσίας (ανάλογος με τον βρετανικό όρο constable «χωροφύλακας»). Guard είναι η πιο κοινή μορφή που χρησιμοποιείται από τα μέλη της δημοσίως. Η γυναίκα αστυνομικός αναφερόταν επίσημα ως bangharda (προφέρεται: [bˠanˌɣaːɾˠd̪ˠə], πληθυντικός banghardaí). Ο όρος αυτός καταργήθηκε το 1990, αλλά εξακολουθεί να χρησιμοποιείται κοινώς στη θέση του Garda όσον αφορά το φύλο. Επίσημος ιστότοπος
Στήλη των εξόριστων

Η στήλη των εξόριστων που φιλοξενείται στο μουσείο του Λούβρου με τον αριθμό C 256 είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αίγυπτο. Ανακαλύφθηκε το 1860 από τον Ανρί Μονίρ, Γάλλο αντιπρέσβη στο Λούξορ, και μεταφέρθηκε το 1884 στο Παρίσι.

 Η στήλη είναι από σκούρο γρανίτη. Φέρει αιγυπτιακά ιερογλυφικά. Το κείμενο είναι μια διαταγή αμνηστίας του αρχιερέα του Άμωνα Μεχεπέρρε. Το επάνω μέρος της στήλης φέρει σημαντικές φθορές, ενώ της λείπει ένα μεγάλο τμήμα. Το τμήμα που σώζεται εικονίζει τον ιερέα του Αμώνα σε στάση προσευχής προς τον θεό. Το κάτω μέρος που είναι μεγαλύτερο σώζεται ολόκληρο. Το κείμενο είναι γραμμένο σε 23 σειρές, από τις οποίες οι πρώτες τέσσερις έχουν φθαρεί. Είναι έργο της 21ης δυναστείας, όταν ο Φαραώ κυβερνούσε από την Τάνις, ενώ οι Θήβες ήταν σχεδόν αυτόνομες με τοπικό άρχοντα τον αρχιερέα του Άμωνα. Το έτος 25 της κυβέρνησης του Ψουσέννη Α’ ξέσπασε επανάσταση εναντίον του ιερές Μασαχάρτα. Ο Μενχεπέρρε, αδελφός και διάδοχος του Μασαχάρτα κατέπνιξε την επανάσταση, μπήκε ως νικητής στις Θήβες και στέφθηκε διάδοχος του πατέρα του από τον θεό Άμωνα. Λίγο αργότερα ένας χρησμός μαντείου του ιερού του Άμωνα ζήτησε να επιτραπή στους εξόριστων να επιστρέψουν από την όαση Χάργκα ξανά στις Θήβες. Η στήλη αναφέρει τις εξής χρονολογίες: 25ο έτος της βασιλείας του Σμένδη, Γ’ Σχήμου 29: Χρησμός 25ο έτος, Α’ Αχέτ 4: Είσοδος του Μενχεπέρρε στις Θήβες Έτος 1 (της βασιλείας του Αμενεμνεσούτ ή του Ψουσέννη Α’): Αμνηστία των εξόριστων Jürgen von Beckerath: Verbanntenstele, in: Lexikon der Ägyptologie, Bd. VI, 1986, S. 919-920 Jürgen von Beckerath, Die Stele der Verbannten im Museum des Louvre, in: Revue d'Égyptologie, Bd. 20, 1968, S. 7-36 Heike Sternberg-el Hotabi: Die Stele der Verbannten, TUAT II/1, 1986, S. 112-117 The Libyan anarchy: inscriptions from Egypt's Third Intermediate Period Robert Kriech Ritner, Society of Biblical Lit, 2009, σελ. 124 Παρουσίαση της στήλης από το Μουσείο του Λούβρου
Αγραφορράχη Αιτωλοακαρνανίας

Η Αγραφορράχη είναι χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στη Στερεά Ελλάδα (περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 8 κατοίκους.

 Η Αγραφορράχη είναι κτισμένος σε υψόμετρο 100 μέτρων και βρίσκεται βορειοανατολικά του Μεσολογγίου σε απόσταση 6,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και 1,5 χλμ. βόρεια του Αγίου Θωμά και της Ιόνιας Οδού. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1981 ως μέρος της τότε κοινότητας Αγίου Θωμά. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Θωμά, το Μετόχι και τα Πασπαλιαρέικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Θωμά που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγίου Θωμά του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου.
Πλάτανος Ηρακλείου

Ο Πλάτανος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Καινούργιου στο νομό Ηρακλείου. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 51 χιλιόμετρα. Η θέση του είναι στα 95 μ. κοντά στη Μεσαρά. Το όνομα του προέρχεται από αιωνόβιο δέντρο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία και παράγεται ελαιόλαδο. Στον οικισμό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Στο χωριό υπάρχει Δημοτικό Σχολείο.

 Στη βενετική απογραφή και την τουρκική του 1671 δεν αναφέρεται. Το 1834 είχε 15 χριστιανικές οικογένειες και το 1881 162 χριστιανούς και 13 Μουσουλμάνους. Το 1878 συγκεντρώθηκαν περισσότεροι από 4.000 αδερφοχτοί για να διαμαρτυρηθούν επειδή δεν πήγαιναν προμήθειες για βοήθεια που έστελναν από την Ελλάδα και επειδή υπέστησαν καταπίεση από τους καπετάνιους για να εισπράττουν το φόρο της δεκάτης και το μισό της σοδειάς από τις εγκαταλελειμμένες τουρκικές περιουσίες. Μάλιστα, κατά τις συζητήσεις με τους καπεταναίους έφθασαν στο σημείο να σκοτώσουν το Γεώργιο Μαρή και το Γεώργιο Παπαχατζάκη. Στα δυτικά, σε απόσταση 500 μ. στη θέση Μοναστηριακές Αχλάδες και Γουδιές βρισκόταν Πρωτομινωικός συνοικισμός. Ο Ξανθουδίδης ανακάλυψε το 1915 δύο θολωτούς τάφους, μέσα στους οποίους βρέθηκαν πρωτομινωικές σφραγίδες, λίθινα αγγεία κλπ. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βασιλικών Ανωγείων. Το 1928 με το ΦΕΚ 4Α - 16/01/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κανδήλα αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γόρτυνας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 188 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Πλατάνου Το Ηράκλειον και ο νομός του. Ηράκλειο: Νομαρχία Ηρακλείου. 1971.
Νικόλαος Στεφανάκης

Ο Νικόλαος Στεφανάκης υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στο στίβο κατά τις δεκαετίες του ’30 και ’40 στις ρίψεις και μέλος της εθνικής ομάδας στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου. Ως αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ. αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος στη σφαιροβολία και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ.

 Η Νικόλαος Στεφανάκης εμφανίστηκε στο στίβο το 1933 με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ. και αποσύρθηκε το 1949. Αγωνίστηκε σε διάφορα αγωνίσματα ρίψεων αλλά διακρίθηκε στη σφαιροβολία. Αναδείχθηκε πέντε φορές πανελληνιονίκης και έφτασε το πανελλήνιο ρεκόρ της σφαίρας στα 14,635 μ. Επίσης, μετείχε και διακρίθηκε στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου κατακτώντας τέσσερα μετάλλια. Στην ιστορία του ελληνικού στίβου υπήρξε ο σφαιροβόλος που διαδέχθηκε τον Ηλία Βεργίνη του Εθνικού Γ.Σ. που κυριαρχούσε την περίοδο 1929-1937 και παρέδωσε τη σκυτάλη στον Κώστα Γιαταγάνα, επίσης του Εθνικού Γ.Σ. μετά το 1947. Το 1940 του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου για τη συνολική αθλητική προσφορά του. Πανελλήνιο ρεκόρ Σφαιροβολία: 14,635 μ. (1940).Πρωταθλητής Ελλάδος Σφαιροβολία: πέντε φορές: 1936 (13,57), 1937 (13,38), 1938 (14,0), 1940 (14,36), 1946.Βαλκανικοί Αγώνες 2ος: 1936 (13,90), 1940 (14,26) 3ος: 1938 (14,0), 1939 (14,29)Χρυσός Σταυρός Πανιωνίου: 1940 Πέτρου Λινάρδου, "Η Σμύρνη του Πανιωνίου". Πέτρου Λινάρδου, "Ο Πανιώνιος ριζώνει στη Νέα Σμύρνη (1930-1940)", εφ. Πανιώνιος Κόσμος, φ. 22 (30/5/2009), σελ. 8.
Κολόμπο

Το Κολόμπο ((σιναλέζικα: කොළඹ, Ταμίλ: கொழும்பு) είναι η μεγαλύτερη πόλη και οικονομική πρωτεύουσα του νησιωτικού κράτους της Σρι Λάνκα. Είναι το οικονομικό κέντρο του νησιού και ένας τουριστικός προορισμός. Βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού, κοντά στη διοικητική πρωτεύουσα Κότε και αποτελεί το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Στην πόλη κατοικούν περίπου 681.000 κάτοικοι. Είναι επίσης διοικητική πρωτεύουσα της Δυτικής Περιφέρειας και πρωτεύουσα της επαρχίας του Κολόμπο. Το Κολόμπο είναι ένα πολυσύχναστο και ζωντανό μέρος με ένα μείγμα σύγχρονης ζωής, αποικιακών κτιρίων και ερειπίων.Λόγω του μεγάλου φυσικού του λιμανιού και της στρατηγικής του θέσης πάνω στους εμπορικούς δρόμους που ένωναν Ανατολή με Δύση, το Κολόμπο ήταν ήδη γνωστό στους εμπόρους της αρχαιότητας 2.000 χρόνια πριν. Όμως έγινε πρωτεύουσα του νησιού μόνο όταν η Σρι Λάνκα έγινε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1815 και παρέμεινε πρωτεύουσα όταν το κράτος απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1948. Το 1978, όταν οι διοικητικές λειτουργίες μεταφέρθηκαν στο Κότε, το Κολόμπο παρέμεινε οικονομική και εμπορική πρωτεύουσα.

 Το όνομα Κολόμπο δόθηκε στην πόλη από τους Πορτογάλους το 1505. Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το κλασικό σιναλέζικο όνομα Κολόν Θότα (කොලොන් තොට), που σημαίνει «Λιμάνι στον ποταμό Κελάνι».Μια άλλη πεποίθηση είναι ότι το όνομα προέρχεται από το σιναλέζικο όνομα Κολά Αμπά Θότα (කොල-අඹ-තොට) που σημαίνει «Λιμάνι με φυλλώδη/πράσινα δέντρα μάνγκο». Αυτό συμπίπτει με την ιστορία του Ρόμπερτ Νοξ για το νησί ενώ ήταν φυλακισμένος στην Κάντι. Γράφει ότι, «Στη Δύση, η Πόλη του Κολόμπο, που ονομάζεται από ένα δέντρο, που οι ντόπιοι αποκαλούν Ambo, (που φέρει φρούτα μάνγκο) που φυτρώνουν σε αυτό το μέρος. Αλλά αυτό δεν έχει ποτέ καρπό, αλλά μόνο φύλλα, τα οποία στη γλώσσα τους λέγονται Κόλα και έτσι ονόμασαν το δέντρο Κολάμπο: το οποίο οι Χριστιανοί προς τιμήν του Κολόμβου το μετέτρεψαν σε Κολόμπο.» Ο συγγραφέας της παλαιότερης γραμματικής των σιναλέζικων, Σιντατσαγκαράβα (Sidatsangarava), που γράφτηκε τον 13ο αιώνα, έγραψε για μια κατηγορία λέξεων που ανήκαν αποκλειστικά στην πρώιμη σιναλέζικη γλώσσα. Παραθέτει το naramba (να δείτε) και το kolamba (πέρασμα ή λιμάνι) ως προερχόμενα από την γηγενή γλώσσα Vedda. Το Kolamba μπορεί επίσης να είναι η πηγή του ονόματος της εμπορικής πρωτεύουσας Κολόμπο. Εθνική Βιβλιοθήκη της Σρι Λάνκα Πληροφορίες από το Lanka Media Αρχειοθετήθηκε 2018-08-06 στο Wayback Machine. Colombo Municipal Council, Ιστορία της πόλης Χάρτης
Λεσσουίρος

Ο Γκέοργκ Βίλχελμ φον Λε Σουίρ (Georg Wilhelm von Le Suire) (1787-1852), αναφερόμενος ως Λεσσουίρος ή Λεζουΐρος ή Λεζιουέρ ήταν Βαυαρός στρατιωτικός, υπουργός Στρατιωτικών της Ελλάδας το 1834 κατά την περίοδο της Αντιβασιλείας και υπουργός Στρατιωτικών της Βαυαρίας το 1848-1849.

 Γεννήθηκε στο Μενγκερινγκχάουζεν (Mengeringhausen) της Έσσης στις 9 Ιουνίου 1787. Είχε έλθει στην Ελλάδα ως συνταγματάρχης του στρατού που συνόδευε τον Όθωνα το 1833 όταν ο τελευταίος ήλθε να αναλάβει τη θέση του Βασιλέα των Ελλήνων. Διαδέχθηκε τον Στρατηγό Σμαλτς στη θέση του υπουργού Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1833 στα μέσα Μαρτίου 1834. Επιμελήθηκε τα θέματα της οργάνωσης του τακτικού στρατού και ήταν ο συντάκτης του ιδιόρρυθμου διατάγματος του ιστορικού αριστείου του Αγώνος (Μάϊος 1834). Προήχθη σε υποστράτηγο και επέστρεψε στην Βαυαρία το 1835. Του είχε απονεμηθεί Ταξιάρχης (Commandeur) (3η κλάση) στο Τάγμα του Σωτήρος που συστάθηκε με απόφαση της Αντιβασιλείας τον Μάιο 1833.Επιστρέφοντας στην Βαυαρία εξακολούθησε τη στρατιωτική του καριέρα και το 1848-1849 (21 Νοεμβρίου 1848 - 29 Μαΐου 1849) έγινε υπουργός Στρατιωτικών υπό τον Μαξιμιλιανό Β' της Βαυαρίας.Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1852 στη Νυρεμβέργη. Πρώτη σύζυγός του ήταν η κοντέσσα Σοφία φον Βέρχεμ (Sophie von Berchem), με την οποία απέκτησε την κόρη του Μαρία φον λε Σουίρ (Maria von Le Suire) (30 Μαρτίου 1827-19 Ιουλίου 1851) Ήρθε σε δεύτερο γάμο το 1840. Δεύτερη σύζυγός του ήταν η Αδολφίνη Ντλακελμαν (Adolphine Danckelmann) με την οποία απέκτησε το γιο του Günther Julius Wilhelm Friedrich von Le Suire (21 Οκτ. 1846 στο Ansbach - 17 Jul 1906).Ο εγγονός του, Καρλ φον Λε Σουίρ, έφτασε το βαθμό του Στρατηγού των Ορεινών Στρατευμάτων (General der Gebirgstruppe) κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και, ως διοικητής της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών, υπήρξε ένοχος για πολυάριθμα εγκλήματα πολέμου εναντίον αμάχων στην κατεχόμενη Πελοπόννησο. Λήμματα Λε Σουΐρ και Λεζουΐρος, Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, Τόμος 8ος, Εκδ. Οίκος Ελευθερουδάκης ΑΕ, Αθήνα, 1930
Διατροφή στη Λετονία

Παραδοσιακά, η Λετονία χαρακτηρίζεται από την κατανάλωση βασικών ομάδων τροφίμων, άρτου και δημητριακών, κρέατος και παραγώγων του, γαλακτοκομικών προϊόντων και λιπαρών υλών. Αυτό φαίνεται ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει αλλάξει. Η διατροφή διέπεται από τάσεις που επηρεάζονται κυρίως από οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Οι αστικές και υψηλότερες, εισοδηματικά, τάξεις έχουν αυξήσει την κατανάλωση των προϊόντων κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων. Αυτό έχει ως συνέπεια τη στροφή προς ένα λιγότερο υγιεινό διατροφικό πρότυπο. Αντίθετα, στις ασθενέστερες και αγροτικές περιοχές, επικρατεί η κατανάλωση άρτου και δημητριακών, με συνέπεια την μεγαλύτερη κατανάλωση υδατανθράκων.

 Karasawa, K. (2006), Clinical aspects of plasma activating factor – Acetylhydrolase. Biochimica et Biophysica Acta, 1761: 1359-1372. Meleve, L., Romanova, D., Golovcenko, A. (2008), Food consumption trends and its influencing factors in Latvia. Economic Science for Rural Development (Latvia). Ntzouvani, A., Giannopoulou, E., Fragopoulou, E., Nomikos, T., Antonopoulou, S. (2019), Energy intake and plasma adiponectin as potential determinants of lipoprotein-associated A2 activity: A Cross-Sectional Study. Lipids, 54: 629-640. Panagiotakos, D., Pitsavos C., Stefanadis C. (2006), Dietary Patterns: Mediterranean Diet Score and its relation to clinical and biological markers of cardiovascular disease risk. Nutrition, Metabolism and Cardiovascular Diseases, 16: 559-568. Τριχοπούλου Α., Πίνακες Σύνθεσης και Ανάλυσης Τροφίμων, Εκδόσεις Παρισιάνου, Αθήνα 2004.
Ηλεκτρόλυση

Ηλεκτρόλυση (λύση δι΄ ηλεκτρισμού), ονομάζεται η διαδικασία της διάσπασης μιας ουσίας με τη βοήθεια του ηλεκτρικού ρεύματος. Η ηλεκτρόλυση αξιοποιείται ειδικά τόσο στην εξαγωγή καθαρών και στις επιμεταλλώσεις. Η ηλεκτρόλυση θεωρείται ειδική χημική αντίδραση και αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης της Ηλεκτροχημείας.

 Κατά την ηλεκτρόλυση του νερού, το νερό διασπάται στα βασικά στοιχεία όπου το αποτελούν, υδρογόνο και οξυγόνο με την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος. Τα πλεονεκτήματα αυτής της διεργασίας είναι το υψηλής καθαρότητας υδρογόνο που παράγεται. Ωστόσο, αποτελεί ακριβή μέθοδο εξαιτίας του κόστους του ηλεκτρικού ρεύματος το οποίο απαιτείται. Κατά την ηλεκτρόλυση, στην κάθοδο ιόντα υδρογόνου (πρωτόνια) ανάγονται σε υδρογόνο ενώ στην άνοδο το νερό οξειδώνεται σε οξυγόνο και πρωτόνια. Οι διεργασίες αυτές περιγράφονται αντίστοιχα από τις παρακάτω αντιδράσεις: 2H+(aq) + 2e- → H2(g) (κάθοδος)και 2H2O(liq) → O2 + 4H+(aq) + 4e- (άνοδος)οι οποίες μας δίνουν το συνολικό μηχανισμό της ηλεκτρόλυσης 2H2O(liq) → O2(g) + 2H2(g)Πλεονέκτημα της μεθόδου είναι το ότι το παραγόμενο οξυγόνο μπορεί επίσης να εκμεταλλευτεί για βιομηχανική ή άλλη χρήση. Θεωρητικά 1,23 V εφαρμοζόμενης τάσης αρκούν για τη διεξαγωγή της ηλεκτρόλυσης. Πρακτικά, χρειάζεται περισσότερη τάση (1,55 V με 1,65 V ). Η απόδοση της ηλεκτρόλυσης ορίζεται ως το λόγο του 1,23 V προς την τάση όπου χρησιμοποιείται. Με τάση 1,60 V έχουμε απόδοση 1 , 23 1 , 60 = 0 , 77 = 77 % {\displaystyle {\frac {1{,}23}{1{,}60}}=0{,}77=77\%} Η αντίδραση της καθόδου, εμπλέκει 4 ηλεκτρόνια και η οξείδωση πραγματοποιείται μέσω μιας σειράς ενδιάμεσων προϊόντων. Σε αυτό οφείλεται η ανάγκη επιπλέον τάσης καθώς η όλη διαδικασία χαρακτηρίζεται από αργό κινητικό μηχανισμό. Η χρήση καταλύτη βοηθάει στη μείωση αυτής της τάσης και επιταχύνει τη διαδικασία. Ένας ιδανικός καταλύτης για την οξείδωση του νερού θα πρέπει να εξισορροπεί την απαιτούμενη ενέργεια του κάθε ενδιάμεσου βήματος και επίσης να εξισορροπεί τους ρυθμούς μεταφοράς κάθε ηλεκτρονίου. Η απευθείας ηλεκτρόλυση νερού μέχρι και τη δεκαετία του '50 είχε ευρεία χρήση στην παραγωγή υδρογόνου. Σήμερα, ένα μικρό μόνο ποσοστό υδρογόνου παράγεται κατά αυτόν τον τρόπο σε εφαρμογές κυρίως όπου χρειάζεται μικρός όγκος καθαρού υδρογόνου. Ωστόσο παράλληλα παρατηρείται μια αναγέννηση του ενδιαφέροντος με την κατασκευή ολοκληρωμένων συστημάτων ηλεκτρολυτών σε συνδυασμό με εκμετάλλευση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ηλιακής ή αιολικής).
Πυρπολήσεις της Καλής Συκιάς

Οι Πυρπολήσεις της Καλής Συκιάς ήταν μια από τις πολλές φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στην Ελλάδα από τον Φριτς Σούμπερτ και τους ανθρώπους του κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα στον Β ' Παγκόσμιο Πόλεμο . Στις 6 Οκτωβρίου 1943, στο ορεινό χωριό Καλή Συκιά , στο Ρέθυμνο της Κρήτης , 13 άτομα κάηκαν ζωντανά .

 Η Κρήτη είχε πέσει στα χέρια των Γερμανών μετά από μια σφοδρή δεκαήμερη μάχη τον Μάιο του 1941. Αμέσως μετά, συγκροτήθηκαν αντιστασιακές ομάδες από τους Κρητικούς και άρχισαν να παρενοχλούν τις γερμανικές δυνάμεις μέχρι το τέλος του πολέμου. Σε απάντηση στις αντιστασιακές δραστηριότητες, οι Γερμανοί σχημάτισαν την Jagdkommando Schubert , μια παραστρατιωτική δύναμη υπό την ηγεσία του Fritz Schubert, στόχος της οποίας ήταν να τρομοκρατήσει τον άμαχο πληθυσμό. Στα τέλη του 1943, μετά την καταστροφή των χωριών της Βιάννου , η αντάρτικη ομάδα του Μανώλη Μπαντουβά διέφυγε προς τα δυτικά, κυνηγημένη από τους Γερμανούς. Τον Οκτώβριο του 1943, ο Μπαντουβάς και οι δικοί του κρύβονταν στο όρος Τσιλίβδικας ( Τσιλίβδικας ) . Τους προμήθευαν οι κάτοικοι του χωριού Καλή Συκιά που βρίσκεται κοντά. Στις 4 Οκτωβρίου 1943 ο Μπαντουβάς και η ομάδα του συγκρούστηκαν και εξολόθρευσαν ένα γερμανικό απόσπασμα κοντά στο κρησφύγετό τους. Λίγο μετά την ανακάλυψη των νεκρών Γερμανών, ο Σούμπερτ και οι δικοί του στάλθηκαν στην περιοχή κατόπιν εντολής του Μπρούνο Μπρόιερ για επιχειρήσεις αντιποίνων. Στις 6 Οκτωβρίου 1943 περικύκλωσαν την Καλή Συκιά και συγκέντρωσαν όσους βρήκαν για ανάκριση. Μόνο γυναίκες και παιδιά βρίσκονταν ακόμα στο χωριό, καθώς οι άνδρες είχαν καταφύγει στα βουνά από φόβο αντιποίνων. Μερικά σπίτια πυρπολήθηκαν και οι γυναίκες ξυλοκοπήθηκαν και απειλήθηκαν με θάνατο. Παρά τις απειλές αυτές, καμία από τις γυναίκες δεν έδωσε καμία πληροφορία για το πού βρίσκονται οι άνδρες του χωριού. Σε απάντηση σε αυτό, οι Σουμπεράι έσυραν πολλές γυναίκες σε λίγα σπίτια, τις έκλεισαν και έβαλαν φωτιά στα σπίτια, καίγοντας τις γυναίκες ζωντανές. Οι δολοφονίες, αν και σε καμία περίπτωση δεν ήταν από τις πιο πολυάριθμες που πραγματοποιήθηκαν από τις δυνάμεις κατοχής στην Κρήτη, ήταν μοναδικές στο ότι στόχευαν σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες. Δώδεκα γυναίκες κάηκαν συνολικά, οκτώ από το χωριό Καλή Συκιά και τέσσερις από το κοντινό Ροδάκινο. Μία από αυτές τις γυναίκες ήταν οκτώ μηνών έγκυος. Επιπλέον, κάηκε σε αυτό και ένας ηλικιωμένος που δεν μπορούσε να φύγει από το σπίτι του. Ο Σούμπερτ και η ομάδα του κινήθηκαν πιο δυτικά και δύο μέρες αργότερα συμμετείχαν στην εκτέλεση περίπου 30 αμάχων στον Καλλικράτη. Ο μόνος που οδηγήθηκε σε δίκη για τις δολοφονίες της Καλής Συκιάς ήταν ο Σούμπερτ, ο οποίος εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη στις 22 Οκτωβρίου 1947. Το 2017 η Καλή Συκιά ανακηρύχθηκε μαρτυρικό χωριό.
Χελλένικ Κέιπ Τάουν

Η Χελλένικ (αγγλικά: Hellenic) είναι ποδοσφαιρική ομάδα στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Χρώματα έχει το κυανό και το λευκό. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της σε γήπεδα του Κέιπ Τάουν.

 Ιδρύθηκε απο Έλληνες μετανάστες το 1958. To 1976 ηττήθηκε στον τελικό του Castle Cup με 2–0 από την Κέιπ Τάουν Σίτι. Την περίοδο 1996–97 μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτοεμφανιζόμενο πρωτάθλημα της Πρέμιερ Ντιβίζιον όπου κατέλαβε την 4η θέση. Την περίοδο 2003–04 τερμάτισε στη 15η θέση του βαθμολογικού πίνακα γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό. To 2004 πέρασε σε χέρια Νότιοαφρικανών, συγχωνεύτηκε με την Μπενονί (Benoni FC) και άλλαξε ονομασία σε Πρέμιερ Γιουνάιτεντ. Το 2011, τη δικαιόχρηση της Χελλένικ ανέλαβε η πρώην Μπλέουμπεργκ Σίτι, υπό τη διεύθυνση του Μαρκ Μπερν. Ο Μπερν ήθελε να αναβιώσει την ομάδα της δεκαετίας του '70, για να γίνει μια από τις καλύτερες σε επίπεδο υποδομών στη χώρα. Το 2013, η ομάδα απέκτησε δικαιόχρηση του SAB League (4η Κατηγορία Νότιας Αφρικής). Τον Αύγουστο του 2016, η ομάδα ανακοίνωσε ότι είχε πουλήσει την άδεια δικαιόχρησης της κατηγορίας SAFA Second Division για να «εξασφαλίσουμε ότι θα μεγαλώσουμε σε δύναμη για να επιτύχουμε τον στόχο μας να είμαστε η νούμερο ένα σε επίπεδο υποδομών στο Κέιπ Τάουν». Τελευταία ενημέρωση: 20 Αυγούστου 2018.Ντιβίζιον 1 (Νάσιοναλ Φούτμπολ Λιγκ)Πρωταθλήτρια (1): 1971Castle Cup (NFL)Φιναλίστ (1): 1976UTC Bowl (NFL)Νικήτρια (1): 1972Champion of Champions (NFL)Νικήτρια (2): 1973, 1975Coca-Cola Shield (NFL)Νικήτρια (2): 1971, 1974 Χελλένικ Κέιπ Τάουν, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Μανουήλ Χρυσάφης

Ο Μανουήλ Χρυσάφης (15oς αι. -περίοδος δράσης, ακμής: 1440-1463) ήταν υμνογράφος της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής και μουσουργός. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της ψαλτικής τέχνης της Υστεροβυζαντινής περιόδου.

 Άκμασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ανήλθε μέχρι το αξίωμα του Λαμπαδάριου «του περικλύτου ναού της Αγίας Σοφίας» την εποχή της Άλωσης. Έγραψε πολλούς ύμνους, τους οποίους εμέλιζε ο ίδιος, θεωρητικό έργο για την εκκλησιαστική μουσική, καθώς και μουσικές συνθέσεις, που βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορα μεταγενέστερα της εποχής του βιβλία. Γνωστά έργα του (από τα περίπου 300 που συνέθεσε, από απλές ψαλμωδίες μέχρι περίτεχνους ύμνους σε ύφος καλοφωνικό, με επιτηδευμένα καλλωπιστικά στοιχεία) είναι τα «Μεγάλα ανοιξαντάρια», «Νυν αι δυνάμεις, τα «Χερουβικά» κ.άλ.. Η συχνότητα της συμπερίληψης έργων του Χρυσάφη σε διάφορες συλλογές ύμνων είναι μεγάλη και, από αυτήν την άποψη, συγκρίσιμη με εκείνη σημαντικών προγενέστερων μελοποιών, όπως οι Γλυκύς, Κορώνης, Κλαδάς και Κουκουζέλης. Από τα αυτόγραφα έργα του, έχουν διασωθεί τουλάχιστον δυο, ένα του 1458 (στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους) και ένα του 1463 (στο Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης). Ο Χρυσάφης είχε σχέσεις και με το Παλάτι και την αυτοκρατορική Αυλή. Τόσο ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄, όσο και ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄, του είχαν παραγγείλει - αναθέσει συνθέσεις.Από το υμνογραφικό έργο του Χρυσάφη, το θεωρητικό κείμενο του Χρυσάφη Περὶ τῶν ἐνθεωρουμένων τῇ ψαλτικῇ τέχνῃ καὶ ὧν φρουνοῦσι κακῶς τινες περὶ αὐτῶν (1458), αναγνωρίζεται ως μεγάλης αξίας ως προς την αποσαφήνιση ζητημάτων γύρω από τη βυζαντινή μουσική θεωρία και πρακτική και την εξέλιξη της βυζαντινής ψαλτικής τον 14ο με 15ο αι. Θεοδόσιος Β. Γεωργιάδης, Η νέα μούσα: συνοπτική ιστορική και τεχνική μουσική μελέτη, Εν Σταμπουλ: Τύποις Μάρκου Δημητριάδου, 1936. «Μανουήλ Χρυσάφης ο Α΄. Άρχων Λαμπαδάριος της Μ.τ.Χ.Ἐ.». Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον: Βυζαντινὸν Μέλος. Ανακτήθηκε στις 8-04-2018.
Βουαντίσουαφ Ζμούντα

Ο Βουαντίσουαφ Αντόνι Ζμούντα (πολωνικά: Władysław Antoni Żmuda, γεννήθηκε 6 Ιουνίου 1954) είναι Πολωνός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και προπονητής ποδοσφαίρου. Ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της χώρας του όλων των εποχών είχε 91 συμμετοχές για την Εθνική Πολωνίας και συμμετείχε σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα.

 Ο Ζμούντα γεννήθηκε στο Λούμπλιν και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην τοπική Μότορ Λούμπλιν, πριν το 1973 ενταχθεί στην Γκβάρντια Βαρσοβίας, μια από τις ομάδες της πολωνικής πρωτεύουσας. Ο 19χρονος Ζμούντα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκστρατεία της Γκβάρντια στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1973-74, όπου αποκλείστηκε από την τελική νικήτρια, Φέγενορντ. Ο Ζμούντα συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην Πολωνία με την Σλονσκ Βρότσουαφ και αργότερα με την Βίντζεφ Λοτζ, πριν ο ιταλικός σύλλογος Ελλάς Βερόνα λάβει άδεια να τον υπογράψει από την Πολωνία το 1982. Μετά από δύο σεζόν γεμάτη από τραυματισμούς στη Βερόνα, ο Ζμούντα πέρασε μια σύντομη περίοδο στη Νιου Γιορκ Κόσμος πριν επιστρέψει στην Ιταλία για την ΟΣ Κρεμονέζε, παίζοντας δύο από τις τρεις σεζόν του με την ομάδα στη Σέριε Β. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του το 1988. Ο Ζμούντα αγωνίστηκε για την Εθνική Πολωνίας, με την οποία έκανε 91 συμμετοχές και σημείωσε δύο γκολ.Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου η Πολωνία μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις τερμάτισε στην τρίτη θέση και αναδείχθηκε ως ο Καλύτερος Νέος Παίκτης της διοργάνωσης. Επίσης, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, όπου η Πολωνία κατέκτησε ξανά την τρίτη θέση και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Έπαιξε συνολικά 21 αγώνες σε τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που (σε ισοβαθμία με τους Ούβε Ζέελερ και Ντιέγκο Μαραντόνα) είναι η τέταρτη καλύτερη επίδοση συμμετοχών όλων των εποχών, πίσω μόνο από τους Λόταρ Ματέους, Μίροσλαβ Κλόζε και Πάολο Μαλντίνι, ενώ τότε ήταν πρώτη. Οι τέσσερις διοργανώσεις που έπαιξε, το 1974, το 1978, το 1982 και το 1986, τον τοποθετούν δεύτερο στον κατάλογο όλων των εποχών πίσω από τους Αντόνιο Καρβαχάλ, Λόταρ Ματέους και Ραφαέλ Μάρκες (συμμετοχές σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα) και σε ισοβαθμία με θρυλικά ονόματα, όπως ο Πελέ, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο Μπόμπι Τσάρλτον και ο Τζάνι Ριβέρα. Επίσης, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, όπου η Πολωνία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο. Σλονσκ Βρότσουαφ Εκστρακλάσα: 1976–77 Κύπελλο Πολωνίας: 1975–76Βίντζεφ Λοτζ Εκστρακλάσα: 1980–81, 1981–82 Πολωνία Ολυμπιακό ασημένιο μετάλλιο: 1976 Παγκόσμιο Κύπελλο: Τρίτη θέση 1974, 1982 Καλύτερος Νέος Παίκτης του Παγκοσμίου Κυπέλλου: 1974 Στατιστικά στοιχεία NASL Βλάντισλαβ Ζμούντα
Ματθίλδη, κόμισσα του Ρετέλ

Η Ματθίλδη, γαλλ. Mathilde de Rethel (1091 στο Ρετέλ – 1151) από τον Οίκο του Ρετέλ, ήταν κόμισσα του Ρετέλ (Rethel) από το 1124 έως το 1151.

 Ήταν κόρη του Ούγου Α΄ κόμη του Ρετέλ και της Μελισσάντ του Κρεσύ. Το 1124 διαδέχθηκε τον αδελφό της Ζερβαί ως κόμισσα. Κυβέρνησε μαζί με τον σύζυγό της Όντο καστελάνο του Βιτρύ. Η Mατθίλδη και ο Όντο καστελάνο του Βιτρύ, απέκτησαν τέκνο: Γκυτιέ/Ιτιέ (Guthier/Ithier) (1115-1171), ο οποίος διαδέχθηκε τον Όντο ως κόμης. Housley, Norman, επιμ. (2007). Knighthoods of Christ: Essays on the History of the Crusades and the Knights. Ashgate Publishing Limited.