Άντον Χάουμπαου

Ο Άντον Χάουμπαου (Anton Goubau ή Anton Goebouw (1616 Αμβέρσα - 1698 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος . Πέρασε χρόνο στη Ρώμη όπου εισήλθε στον κύκλο των ζωγράφων Bamboccianti, Ολλανδών και Φλαμανδών που δημιούργησαν μικρούς πίνακες ζωγραφικής της καθημερινής ζωής των κατώτερων τάξεων στη Ρώμη και την ύπαιθρο (ρωπογραφίες). Είναι γνωστός για τα ιταλικά τοπία και τις ρωπογραφίες στο ύφος των Bamboccianti και τους ιστορικούς του πίνακες με μυθολογικά και θρησκευτικά θέματα.

 Ο Χάουμπαου γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια στην Αμβέρσα. Ξεκίνησε τη μαθητεία του στη ζωγραφική με τον Γιαν ντε Φάριους (Jan de Farius) το 1629. Έγινε Δάσκαλος της συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1636 ή το 1637. Καταγράφεται στο Παρίσι το 1642 και μετά ταξίδεψε στην Ιταλία. Έμεινε στη Ρώμη από το 1644 έως το 1650. Εδώ έγινε κοντά στην ομάδα των ρωπογράφων γύρω από τον Πίστερ φαν Λάαρ (Pieter van Laar) που συνήθως αναφέρεται ως «Bamboccianti». Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι έγινε μέλος του Bentvueghels, του συλλόγου κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, παρόλο που ζωγράφισε ένα έργο με τίτλο Η μελέτη της τέχνης στη Ρώμη (1662, σήμερα στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας), το οποίο απεικονίζει πολλά μέλη των Bentvueghels να δημιουργούν σχέδια από αρχαία ερείπια σε τοπίο έξω από τη Ρώμη. Αυτό αποδεικνύει ότι προσχώρησε στον κύκλο των Bentvueghels. Το 1650 ο Χάουμπαου επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου έλαβε πολλές παραγγελίες για θρησκευτικά έργα. Συνέχισε επίσης να ζωγραφίζει ιταλικά τοπία με πολλές μορφές και ερείπια αρχαιοτήτων που εξυπηρετούσαν διεθνή πελατεία, συμπεριλαμβανομένων Γερμανών αριστοκρατών. Οι μαθητές του περιελάμβαναν τους Άμπραχαμ Κουσέ (Abraham Couchet), Άρνολντ Χεράρντι (Arnold Gerardi), Γιούστους Χεράρντι (Justus Gerardi), Λαουρέις Χουμπάου (Laureys Goubau), Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, Γιαν Μπάπτιστ Τάισσενς τον πρεβύτερο (Jan Baptist Tijssens the Elder) και Γιαν Μπάπτιστ Τάισσενς τον νεότερο (Jan Baptist Tijssens the Younger). Ο Χάουμπαου απεβίωσε στην Αμβέρσα στις 11 Μαρτίου 1698. Ο Χάουμπαου είναι πιο γνωστός ως ζωγράφος σκηνών της αγοράς που τοποθετούνται σε ρωμαϊκό ή μεσογειακό σκηνικό, συχνά διακοσμημένο με πολλές μικρές μορφές στο ύφος των Bamboccianti. Το όνομα Bamboccianti αναφέρται σε μια χαλαρή ομάδα κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών ζωγράφων ρωπογραφιών, που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη από περίπου το 1625 έως το τέλος του δεκάτου εβδόμου αιώνα και είχε ως θέμα των πινάκων τους την καθημερινή ζωή των κατώτερων τάξεων στη Ρώμη και στην εξοχή. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ιταλία, ο Χάουμπαου μπόρεσε να εξοικειωθεί με το έργο Δασκάλων όπως ο Πάουλ Μπριλ (γνωστός για τα ιταλικά του τοπία) και οι ζωγράφοι των Bamboccianti Γιαν Μιλ, Γιαν Μποτ, Μίχιελ Σβέιρτς και Γιοχάννες Λίνγκελμπαχ (Johannes Lingelbach). Αυτό ήταν ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη του ύφους και του αντικειμένου του στις ιταλικές ρωπογραφίες. Κατά την επιστροφή του στην Αμβέρσα ζωγράφισε ιταλικά τοπία με πολλές μικρές μορφές, που δείχνουν την επιρροή των Μπαρτολομέους Μπρέινμπερχ , Γιαν Μποτ και των πρώτων ρωμαϊκών συνθέσεων του Γιαν Ασσελάιν. Έδειξε γενικά μεγαλύτερο ενδιαφέρον για να δημκουργήσει τη ρωμαϊκή ατμόσφαιρα από τη σωστή τοπογραφική αναπαράσταση και συνδύασε αρκετές τοποθεσίες στη Ρώμη για να δημιουργήσει ένα είδος σύνθεσης των αξιοθέατων στη Ρώμη. Σε ορισμένους πίνακες δείχνει πιο συγκεκριμένο τοπογραφικό ενδιαφέρον. Περιστασιακά ζωγράφιζε τις λεγόμενες «σκηνές δωματίων φρουρών», ένα σκηνικό είδυς που απεικονίζει εσωτερικό με αξιωματικούς και στρατιώτες που περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους διασκεδάζοντας. Το είδος είχε γίνει δημοφιλές στα μέσα του 17ου αιώνα, ιδιαίτερα στην Ολλανδική Δημοκρατία. Στη Φλάνδρα υπήρχαν επίσης μερικοί που ακολουθούσαν το είδος, συμπεριλαμβανομένων των Ντάβιντ Τένιερς του νεότερου, Άμπραχαμ Τένιερς, Χίλλις φαν Τίλμπορχ, Κορνέλις Μάχου και Γιαν Μπάπτιστ Τάισσενς του νεότερου (Jan Baptist Tijssens the Younger). Οι σκηνές της φρουράς συχνά περιελάμβαναν μισθοφόρους και πόρνες που μοίραζαν τη λεία τους, βασάνιζαν τους αιχμάλωτους ή επιδίδονταν σε άλλες μορφές κατακριτέων δραστηριοτήτων. Ένα καλό παράδειγμα του είδους είναι η ζωγραφική Guardroom στο Μουσείο Kurpfälzisches στη Χαϊδελβέργη, το οποίο απεικονίζει οκτώ στρατιώτες γύρω από τραπέζι σε ένα μνημειακό χώρο. Σύμφωνα με την ηθικολογική πρόθεση του είδους, οι διάφορες μορφές απεικονίζουν το φλαμανδικό ρητό Kaart, kous en kan maakt menig arm man (Χαρτοπαίγνια, γυναίκες και ποτά έχουν καταστρέψει πολλούς άντρες). Οι παίκτες χαρτιών σκύβουν στο πάτωμα, ενώ μια προκλητικά ντυμένη γυναίκα παίζει λαούτο και ένας στρατιώτης με την πλάτη του στραμμένη προς τον θεατή σηκώνει το ποτήρι του προς έναν άνδρα που καπνίζει. Ένας άντρας που έπεσε στη δεξιά γωνία αντιπροσωπεύει την «acedia» (απάθεια), που θεωρείται ένα από τα επτά Θανάσιμα αμαρτήματα. Ο πίνακας παραπέμπει επίσης στο θέμα της vanitas (ματαιότητας) μέσα από τη στάσιμη ζωή ενός τυπικού και στρατιωτικού εξοπλισμού στο μπροστινό μέρος στα δεξιά, που εκφράζει την αίσθηση της δύναμης και της φήμης. Εκτός από τοπία, ο Χάουμπαου ζωγράφισε πολλές θρησκευτικές συνθέσεις, ειδικά σχεδιασμένες για εκκλησίες στην Αμβέρσα. Δημιούργησε, επίσης, έναν αριθμό θρησκευτικών έργων ζωγραφικής σε χαλκό ως μέρος μιας σειράς που έγινε για την ισπανική αγορά στην οποία συνέβαλαν άλλοι Φλαμανδοί ζωγράφοι όπως ο Βίλλεμ φαν Χερπ (Willem van Herp), ο Εράσμους Κουελλίνους ΙΙ και ενδεχομένως ο Άμπραχαμ Βίλλεμσενς (Abraham Willemsens). Η σειρά υπάρχει σήμερα στο μοναστήρι του las Comendadoras de Santiaga στη Μαδρίτη . Ζωγράφισε πορτρέτα όπως αποδεικνύεται από το πορτρέτο του Γκασπάρ ντε Βίττε (Gaspar de Witte), το οποίο είναι χαραγμένο από τον Ρίτσαρντ Κόλλιν (Richard Collin) για τη συλλογή βιογραφιών καλλιτεχνών του Κορνέλις ντε Μπι που είχε τον τίτλο Het Gulden Cabinet. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anton Goubau στο Wikimedia Commons