Ουράνια Οπτασία

Η Ουράνια Οπτασία (Πρωτότυπος τίτλος The Song of Bernadette) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1943, σκηνοθεσίας Χένρι Κινγκ, με πρωταγωνιστές τους Τζένιφερ Τζόουνς, Τσαρλς Μπίκφορντ, Αν Ριβίαρ και Γκλάντις Κούπερ. Η ταινία αφηγείται την πραγματική ιστορία της Αγίας Μπερναντέτ Σουμπιρού, μπροστά στην οποία, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, παρουσιάστηκε η Παναγία 18 φορές μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 4 μηνών. Ο Φραντς Βέρφελ αφηγήθηκε την ιστορία της Μπερναντέτ στο μυθιστόρημά του The Song of Bernadette που κυκλοφόρησε το 1941 και ο Τζορτζ Σίτον το διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη. Η ταινία προτάθηκε για 12 βραβεία Όσκαρ και χάρισε στην πρωταγωνίστριά του Τζένιφερ Τζόουνς το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.

 Το 1858 στη Λούρδη της Γαλλίας ενώπιον μιας αγράμματης δεκατετράχρονης χωριατοπούλας της Μπερναντέτ Σουμπιρού (Τζένιφερ Τζόουνς), παρουσιάζεται το οραμα μιας «ωραίας κυρίας» στο δάσος. Η ωραία αυτή κυρία, της ζητάει να τη βοηθήσει να φτιάξει μια πηγή που να απαλύνει τον πόνο όλων των πιστών. Η Μπερναντέτ διηγείται το όραμά της στους συγχωριανούς της οι οποίοι πιστεύουν ότι είδε την Παναγία (η Μπερναντέτ μιλώντας για το όραμά της αναφέρεται πάντα σε μια ωραία κυρία και όχι στην Παναγία). Η φήμες φτάνουν στα αυτιά των ανώτατων αρχών του κράτους και της εκκλησίας που σπεύδουν να ερευνήσουν το θέμα, πιστεύοντας ότι η Μπερναντέτ είναι τρελή. Η ζωές όλων των κατοίκων της πόλης αλλάζουν όταν κάποιοι ισχυρίζονται ότι θεραπεύτηκαν πίνοντας νερό από την πηγή και η Μπερνάντετ ζει μια μαρτυρική ζωή περνώντας από εξέταση σε εξέταση και από δίκη σε δίκη. Φανατικοί πολέμιοί της είναι ο αυτοκρατορικός ανακριτής Βιτάλ Ντιζού (Βίνσεντ Πράις) και η καλόγρια Μαρία Θηρεσία (Γκλάντις Κούπερ), ενώ υποστηρικτής της είναι ο αιδεσιμότατος Πεϊραμάλ (Τσαρλς Μπίκφορντ). Η ταινία αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Φρανκ Βέρφελ, βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα με έντονο το στοιχείο της μυθοπλασίας. Το μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 1941 και είχε τεράστια απήχηση στο αμερικάνικο κοινό, κίνησε το ενδιαφέρον της εταιρείας παραγωγής 20th Century Fox, που αγόρασε τα δικαιώματα για τη μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη. Οι ηθοποιοί που πέρασαν αρχικά από οντισιόν για το ρόλο της Μπερναντέτ Σουμπιρού (που ανέλαβε τελικά η Τζένιφερ Τζόουνς) ήταν η Αν Μπάξτερ, η Τζιν Τίρνεϊ, η Τερέζα Ράιτ και η Λίντα Νταρνέλ. Η τελευταία επελέγη τελικά για το ρόλο της Παναγίας, κάτι που προκάλεσε την οργή του συγγραφέα Φρανκ Βέρφελ, που απείλησε να αποχωρήσει από το όλο εγχείρημα. Ο λόγος για τον οποίο η επιλογή της συγκεκριμένης ηθοποιού προκάλεσε σκάνδαλο ήταν το γεγονός ότι είχε συμμετάσχει σε πορνογραφικά έντυπα και το γεγονός ότι ήταν έγκυος εκείνη την περίοδο χειροτέρεψε ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Ο διευθυντής της 20th Century Fox Ντάριλ Φ. Ζάνουκ ήταν όμως αμετάπειστος και ήθελε τη Νταρνέλ να αναλάβει το ρόλο οπωσδήποτε. Ο Βέρφελ άλλαξε γνώμη και αποφάσισε να διατηρηθεί το όνομά του στους τίτλους έναρξης της ταινίας όταν του είπαν ότι ο ρόλος πήγε τελικά σε άγνωστη ηθοποιό. Το πρόσωπο της Νταρνέλ καλυμμένο από μια λάμψη δεν είναι ορατό από τους θεατές. Ο παραγωγός του Όσα παίρνει ο άνεμος του 1939 Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, όταν έμαθε ότι η 20th Century Fox σχεδίαζε να χρηματοδοτήσει τη μεταφορά του μυθιστορήματος του Βέρφελ, έσπευσε να εξασφαλίσει το ρόλο της Μπερναντέτ για την τότε ερωμένη και αργότερα σύζυγό του Τζένιφερ Τζόουνς. Η Τζόουνς ήταν μέχρι τότε γνωστή με το πραγματικό της όνομα Φίλις Ίσλεϊ και είχε 4 χρόνια να συμμετάσχει σε ταινία, καθώς είχε παντρευτεί, είχε κάνει παιδιά και είχε χωρίσει. Η 20th Century Fox φρόντισε να κρατήσει το γεγονός αυτό μυστικό, αλλάζοντας το όνομά της και παρουσιάζοντάς την ως πρωτοεμφανιζόμενη. Αρχικά η μουσική επένδυση της ταινίας είχε γίνει από τον συνθέτη Ίγκορ Στραβίνσκι, αλλά όταν του ζητήθηκε να κάνει αλλαγές αυτός αρνήθηκε και έτσι επελέγη να αντικατασταθεί από τον Άλφρεντ Νιούμαν. Η ταινία προβλήθηκε στα τέλη του 1943, κάνοντας τεράστιες εισπράξεις και προτάθηκε για 12 όσκαρ. Ήταν όμως η χρονιά του Καζαμπλάνκα του Μάικλ Κερτίζ που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και απέφερε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας στο σκηνοθέτη της. Το Καζαμπλάνκα έλαβε συνολικά τρία όσκαρ, ενώ η Ουράνια Οπτασία τέσσερα συμπεριλαμβανόμενου και εκείνου για την ερμηνεία της Τζένιφερ Τζόουνς. Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν (υποψήφια για το Για ποιον χτυπά η καμπάνα (For Whom The Bell Tolls) του Σαμ Γουντ και όχι για το Κάζαμπλάνκα) έσπευσε να συγχαρεί τη φίλη της, Τζένιφερ Τζόουνς, όταν έλαβε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, λέγοντάς της: Η Μπερναντέτ σου νίκησε τη δική μου Μαρία. Η επόμενη χρονιά όμως ήταν δική της όταν έλαβε το πρώτο της όσκαρ για την ταινία Εφιάλτης (Gaslight, 1944) και μάλιστα από τα χέρια της φίλης της, Τζένιφερ Τζόουνς, που την είχε νικήσει ένα χρόνο πριν. Βράβευση: Α’ Γυναικείου Ρόλου – Τζένιφερ Τζόουνς Μουσικής Επιμέλειας - Άλφρεντ Νιούμαν Φωτογραφίας, Ασπρόμαυρη Ταινία – Άρθουρ Σ. Μίλερ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης - Τζέιμς Μπαζέβι, Γουίλιαμ Σ. Ντάρλινγκ, Τόμας ΛιτλΥποψηφιότητες: Καλύτερης Ταινίας – Γουίλιαμ Πέρλμπεργκ Σκηνοθεσίας – Χένρι Κινγκ Β’ Ανδρικού Ρόλου – Τσαρλς Μπίκφορντ Β’ Γυναικείου Ρόλου – Γκλάντις Κούπερ Β’ Γυναικείου Ρόλου – Αν Ριβίαρ Διασκευασμένου Σεναρίου – Τζορτζ Σίτον Μοντάζ – Μπάρμπαρα ΜακΛιν Ήχου - Ε. Χ. ΧάνσενΗ ταινία κέρδισε επίσης τρεις Χρυσές Σφαίρες στην πρώτη διοργάνωση του θεσμού, στις 20 Ιανουαρίου 1944 : Καλύτερη ταινία, Καλύτερη ηθοποιός σε πρωταγωνιστικό ρόλο, η Τζένιφερ Τζόουνς στον ρόλο της Μπερναντέτ, και Καλύτερος σκηνοθέτης, ο Χένρι Κινγκ. To μυθιστόρημα του Βέρφελ παρουσιάζει ιστορικές ανακρίβειες, όπως το ότι ο αυτοκρατορικός ανακριτής Βιτάλ Ντιτούρ, που υποδύεται ο Βίνσεντ Πράις, ήταν άθεος. Στην πραγματικότητα ήταν ευσεβής ρωμαιοκαθολικός που απλά θεωρούσε τη Μπερναντέτ φαντασμένη και ψυχικά ανισόρροπη. Δεν υπήρξε ποτέ σχέση της Μπερναντέτ με τον Αντουάν Νικολό και ο αιδεσιμότατος Πεϊραμάλ είχε αποβιώσει 2 χρόνια πριν το θάνατό της. Επομένως η συνάντησή τους λίγο πριν το θάνατο της Μπερναντέτ δεν έλαβε ποτέ χώρα. Η Μπερναντέτ ανακηρύχθηκε αγία από την ρωμαιοκαθολική εκκλησία μετά το θάνατό της. Ουράνια Οπτασία στην IMDb (Αγγλικά) Η ταινία στο cine.gr