IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αντριάν Μανγκλάρ

Ο Αντριάν Μανγκλάρ (γαλλικά: Adrien Manglard),1695-1760, ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και συλλέκτης έργων τέχνης. Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία και τη θαλασσογραφία και δραστηριοποιήθηκε στη Ρώμη, όπου και εγκαταστάθηκε στη νεότητά του.

 Ο Αντριάν Μανγκλάρ γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1695 στη Λυών και ήταν γιος ζωγράφου. Υπήρξε μαθητής του Άντριεν φαν ντερ Κάμπελ, Ολλανδού ζωγράφου τοπίων της Χρυσής ολλανδικής Εποχής που ζούσε στη Λυών και ήταν νονός του, μέσω του οποίου επηρεάστηκε από την ολλανδική τοπιογραφία και την ολλανδική τεχνοτροπία ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Γύρω στο 1715, εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου επρόκειτο να περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της καριέρας του. Επηρεάστηκε από τα έργα του Κλωντ Λορραίν, από τον οποίο διατήρησε τα εφέ του φωτός και της προοπτικής και άντλησε επίσης μεγάλη έμπνευση από τον Σαλβατόρ Ρόζα. Το 1734, ο Μανγκλάρ έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι, στην οποία εισήχθη ως πλήρες μέλος το 1736. Το 1735, έγινε δεκτός ως μέλος στην συντεχνία καλλιτεχνών Ακαδημία Σαν Λούκα στη Ρώμη.Στη συνέχεια ειδικεύτηκε στη θαλασσογραφία στο εργαστήριο του ζωγράφου Μπερναντίνο Φέρτζονι. Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε νωρίς από τον γλύπτη Πιέρ Λε Γκρο, ο οποίος απέκτησε δύο από τις θαλασσογραφίες του πριν από το 1719. Χάρη στη δεξιότητά του στη σύνθεση, πριν το 1722 ήταν ήδη γνωστός. Εξέθεσε για πρώτη φορά το 1736. Έλαβε παραγγελίες από πολλές μεγάλες οικογένειες της εποχής στη Ρώμη, όπως η οικογένεια Ροσπιλιόζι, οι Κολόννα, ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β΄ βασιλιάς της Σαρδηνίας και ο Φίλιππος δούκας της Πάρμα. Το 1757, ο τελευταίος του ανέθεσε 140 πίνακες τοπίων και θαλασσογραφιών για τα ανάκτορά του στην Πάρμα και το Κολορόνο.Είναι επίσης γνωστός για τις τοιχογραφίες του, μεταξύ των οποίων σε δύο αίθουσες του Παλάτσο Κίτζι στη Ρώμη. Εκτός από ζωγράφος, ο Μανγκλάρ ήταν επίσης συλλέκτης έργων τέχνης. Ο πιο γνωστός μαθητής του ήταν ο Ζοζέφ Βερνέ, ο οποίος, κατά την άφιξή του στη Ρώμη, έγινε δεκτός από τον Μανγκλάρ στο εργαστήριό του και μυήθηκε στη ζωγραφική θαλασσογραφίας. Τα έργο του σήμερα εκτίθεται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία σε όλο τον κόσμο. Πέθανε στη Ρώμη την 1η Αυγούστου 1760 σε ηλικία 65 ετών, διάσημος αλλά μόνος και χωρίς γνωστούς κληρονόμους. Στις 10 Σεπτεμβρίου, σε εφημερίδα της Λυών εμφανίστηκε η ακόλουθη αγγελία: «Ο Αντριάν Μανγκλάρ, ζωγράφος, με καταγωγή από τη Λυών, πέθανε πρόσφατα στη Ρώμη, όπου είχε εγκατασταθεί εδώ και πολύ καιρό. Ο Πρόξενος της Γαλλίας θα ήθελε να γνωστοποιηθούν όσοι από τους συγγενείς του έχουν δικαίωμα στην κληρονομιά του. Επικοινωνήστε με το συμβουλευτικό γραφείο». Κληρονόμος του εμφανίστηκε ο αδερφός του Πιέρ, που τότε κατοικούσε στο Παρίσι.
Κετσάλ

Το κετσάλ ( quetzal, κώδικας ISO 4217 : GTQ) είναι το νόμισμα της Γουατεμάλας , το οποίο πήρε το όνομά του από το εθνικό πτηνό της χώρας. Υποδιαιρείται σε 100 σεντάβος (centavos). Ο πληθυντικός αριθμός είναι είτε κετσάλες (όπως στα ισπανικά) ή κετσάλς (σε κάπως εξαγγλισμένη μορφή). Στην εποχή των Μάγιας, χρησιμοποιούσαν για νόμισμα τα φτερά από την ουρά του πουλιού με το όνομα κετσάλ.

 Το κετσάλ εισήχθη το 1925 επί προεδρίας του Χοσέ Μαρία Ορεγιάνα του οποίου η μορφή απεικονίζεται στην εμπρόσθια πλευρά του χαρτονομίσματος του 1 κετσάλ. Αντικατέστησε το πέσο της Γουατεμάλας. Ως το 1987, το κετσάλ είχε ίδια αξία με το Δολάριο των ΗΠΑ. Το 1925 εισήχθησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες του 1 καθώς επίσης και των 5, 10 σεντάβος, του ¼, ½ και 1 κετσάλ, παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα κέρματα του 1 κετσάλ αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία. Το 1932 προστέθηκαν τα κέρματα του ½ και των 2 σεντάβος. Ως το 1965 κέρματα των 5 σεντάβος και μεγαλύτερης αξίας δημιουργήθηκαν με σύνθεση 72% ασήμι. Τα έτη 1998 και 1999 επανήλθαν στην κυκλοφορία τα κέρματα του ½ και του 1 κετσάλ, αντίστοιχα. Σήμερα κυκλοφορούν τα εξής κέρματα: [1] 1 σεντάβο 5 σεντάβος 10 σεντάβος 25 σεντάβος 50 σεντάβος 1 κετσάλ Τα πρώτα χαρτονομίσματα τυπώθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα της Γουατεμάλας σε ονομαστικές αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 100 κετσάλ, ενώ το 1933 προστέθηκαν τα τραπεζογραμμάτια του μισού κετσάλ (½ κετσάλ). Το 1946 την τύπωση των χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Τράπεζα της Γουατεμάλας. Με εξαίρεση την κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων των 50 κετσάλ το 1967, οι ονομαστικές αξίες των χαρτονομισμάτων ήταν αμετάβλητες ως το τέλος της δεκαετίας του '90, οπότε και τα χαρτονομίσματα αντικαταστάθηκαν από κέρματα του μισού και του 1 κετσάλ. Η Τράπεζα της Γουατεμάλας εισήγαγε ένα πολυμερές χαρτονόμισμα του 1 κετσάλ στις 20 Αυγούστου του 2007. Ακόμα δεν έχει εγκριθεί επίσημα από το Κογκρέσο η εισαγωγή χαρτονομισμάτων κετσάλ ονομαστικής αξίας 200, 500 και 1000 κετσάλ.
Microvision

Το Microvision είναι η πρώτη φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών στην οποία χρησιμοποιήθηκαν εναλλασσόμενες κασέτες παιχνιδιών. Κυκλοφόρησε από την εταιρία Milton Bradley το Νοέμβριο του 1979. Το Microvision σχεδιάστηκε από τον Jay Smith, τον μηχανικό που αργότερα θα σχεδίαζε την παιχνιδομηχανή Vectrex της ίδιας εταιρίας. Το γεγονός ότι το Microvision συνδύαζε την φορητότητα με την εύκολη εναλλαγή κασετών-παιχνιδιών το οδήγησε σε μέτρια εμπορική επιτυχία, με αποτέλεσμα η Smith Engineering (η εταιρία που ίδρυσε ο Jay Smith) να εισπράξει 8 εκατομμύρια δολάρια τον πρώτο χρόνο κυκλοφορίας του συστήματος. Εν τούτοις, η μικρή ποικιλία παιχνιδιών, η μικρή οθόνη που είχε και η έλλειψη υποστήριξης του από γνωστές και καθιερωμένες εταιρίες κατασκευής ηλεκτρονικών παιχνιδιών, το οδήγησε στην απόσυρση του από την αγορά το 1981.

 Στο Microvision, η CPU, η RAM και η ROM ήταν ενσωματωμένα στις κασέτες των παιχνιδιών. CPU: Intel 8021/TI TMS1100 Οθόνη: 16 × 16 Pixel LCD Register: 4 bit (TMS1100), 8 bit (8021) Επεξεργαστής: 100 kHz RAM: 32 Nibbles (16 8-bit Bytes, ενσωματωμένα στον μικροεπεξεργαστή που ενσωμάτωναν τα παιχνίδια) ROM: 2 kB Cartridge-ROM: 2 kB (ενσωματωμένα στον μικροεπεξεργαστή που ενσωμάτωναν τα παιχνίδια) Επεξεργαστής Video/Display: Custom (Κατασκευαστική εταιρία ήταν η Hughes) Ήχος: Πιεζοηλεκτρικό μεγαφωνάκι Input: Keypad, αναλογικό κουμπάκι Τροφοδοσία: Μια μπαταρία 9 Volt (TMS1100) ή δύο μπαταρίες 9 Volt (Intel 8021) 1979 Block Buster Bowling Connect Four Mindbuster Pinball Star Trek: Phaser Strike (αργότερα κυκλοφόρησε μόνο ως Phaser Strike) Vegas Slots1980 Baseball Sea Duel1981 Alien Raiders Cosmic Hunter1982 Barrage (δεν κυκλοφόρησε ποτέ και δεν υπάρχουν γνωστά πρωτότυπα) Super Blockbuster (κυκλοφόρησε μόνο στην Ευρώπη) Πληροφορίες για το Microvision Αγγλική ιστοσελίδα Αμερικάνικη ιστοσελίδα με φωτογραφικό υλικό Αμερικάνικη ιστοσελίδα με πληροφορίες για παιχνίδια
Γεώργιος Αινιάν

Ο Γεώργιος Οικονόμου ή Αναγνώστου ή Αναγνωστόπουλος (που το μετονομάσε το επώνυμό του ο πατέρας του σε Αινιάν (1788 - 9 Ιανουαρίου 1848) ήταν Έλληνας πολιτικός και λόγιος από το Πατρατζίκι (τη σημερινή Υπάτη) που ήταν ενεργός μετά τα χρόνια της επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στο Μαυρίλο το 1788 και πέθανε στην Αθήνα το 1848.

 Πατέρας του ήταν ο Ζαχαρίας Αινιάν, ιερέας και διδάσκαλος, ο οποίος αρχικά λεγόταν Οικονόμου ή Αναγνώστου ή Αναγνωστόπουλος, αλλά άλλαξε το επίθετό του σε Αινιάν, από τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής, τους Αινιάνες. Στις αρχές του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη με την οικογένειά του (μαζί με τα παιδιά του Γεώργιο, Δημήτριο και Χριστόδουλο Αινιάν) όπου εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος. Συνδέθηκε με τους Φαναριώτες και το 1818 έγινε Φιλικός. Το σπίτι των Αινιάνων ήταν τόπος συγκεντρώσεως των Φιλικών. Ο Γεώργιος λοιπόν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Παπαφλέσσα, τον Χριστόφορο Περραιβό, τον Ηλ. Χρυσοσπάθη, τον Αναγνωσταρά και άλλους Φιλικούς. Εκεί σχεδιάστηκε και η μύηση του Μουρούζη. Ο Γεώργιος είχε σπουδάσει στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και εργάστηκε ως δάσκαλος των παιδιών του Μεγάλου Διερμηνέα Δημ. Μουρούζη. Έχοντας μυηθεί και αυτός στη Φιλική Εταιρεία το 1818, επέστρεψε αργότερα στη Φθιώτιδα και εργάστηκε στην προετοιμασία της επανάστασης. Το Νοέμβριο του 1821 πήρε μέρος στον Άρειο Πάγο, το κυβερνητικό όργανο της προσωρινής διοίκησης της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας. Στη συνέχεια, το Δεκέμβριο του 1821, πήρε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως πληρεξούσιος της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος. Τον Απρίλιο του 1823 ήταν πληρεξούσιος στη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους και τρία χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 1826 πήρε μέρος στη Γ' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου, αλλά δεν φαίνεται ως πληρεξούσιος τον επόμενο χρόνο ούτε στην Ερμιόνη, ούτε στην Τροιζήνα όπου έγινε η συνέχεια της Γ' Εθνοσυνέλευσης. Το 1824 πήρε μέρος στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό. Είχε σημαντική δραστηριότητα με διάφορες θέσεις στη διοίκηση του Ελληνικού κράτους. Ήταν Γενικός Έφορος των στρατευμάτων της Στερεάς. Είχε υπηρετήσει ως υπουργός της αστυνομίας και επικεφαλής ενός μικρού σώματος πολεμιστών στην Ναύπακτο. Κατά τη διοίκηση του Καποδίστρια ήταν γερουσιαστής, ενώ αργότερα, επί Όθωνα, ήταν σύμβουλος Επικρατείας. Τον Απρίλιο του 1827 έγραψε και εκφώνησε λόγο στην κηδεία του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Αδελφός του Γεωργίου Αινιάν ήταν ο Δ. Αινιάν, βιογράφος του Καραϊσκάκη. Στη Δ' Εθνοσυνέλευση Άργους, το καλοκαίρι του 1829, ήταν ξανά πληρεξούσιος της Υπάτης μαζί με τον Δημήτριο Κοντογιάννη. Το 1833, με την παράδοση της Εύβοιας από τους Τούρκους, διορίστηκε πρώτος νομάρχης Χαλκίδας, ένας από τους δέκα πρώτους Νομάρχες του ελληνικού κράτους . Ήταν πολυγραφότατος και έγραψε πολλές μελέτες οι οποίες δημοσιεύθηκαν σε περιοδικά. Απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου (22 με το νέο ημερολόγιο) του 1848. Αινιάν Γεώργιος ΑΠΕ-ΜΠΑ Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων / Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Γεώργιος Αινιάν, συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών.
Αυρίδες

Οι Αυρίδες (αρχαία ελληνικά: Αὐρίδαι), (ο δήμος: Αυριδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ιπποθοωντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Αυρίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.

 Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, από την ομώνυμη οικογένεια των Αυριδών, ευγενών, οι οποίοι είχαν ως έδρα τον δήμο και ήταν τμήμα της οικογένειας των Βακχιδών, συγγενών των Ευνειδών, μιας συντεχνίας μουσικών (κιθαρωδών) λημνιακής καταγωγής οι οποίοι επικαλούνταν τον Εύνηο, εγγονό του Διονύσου, ως πρόγονό τους. Ο δήμος των Αυριδών, ήταν πιθανώς δήμος της Παραλίας. Οι ερευνητές πιστεύουν, ότι βρισκόταν μάλλον στο Θριάσιο Πεδίο, κοντά στην Ελευσίνα, αλλά η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με επίσης 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος επανήλθε στην Ιπποθοωντίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Αυριδών ονομαζόταν Αυρίδης. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Αυριδών, όπως ο Βάσσος ο Αυρίδης, ο Δημήτριος ο Αυρίδης, ο Διόγνητος ο Αυρίδης, ο Διονυσογένης ο Αυρίδης κ.α. Αρχαία Αθήνα Ιπποθοωντίδα φυλή Αντιγονίδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG αυριδ Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Auridae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council, “Attica”. (12, 27, 52, 70, 109 (no. 22), table 8, 11.). Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 138. John S. Traill: "Diakris, the inland trittys of Leontis', in: Hesperia 47, 1978, 89-109. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 Carl Otfried Mueller (Carl Müller), "Fragmenta Historicorum Graecorum", Τόμος 2, Cambridge Library Collection - Classics, Cambridge University Press, 2010, ISBN 1108016618, ISBN 9781108016612, σελ. 359. «Auridai». www.ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2015. Traill, J. «Places: 585892 (Auridai)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 7 Απριλίου 2017. Auridai, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Auridai, Attic Inscriptions Online.
Μαρία Βεατρίκη της Σαβοΐας (1792-1840)

Η Μαρία Βεατρίκη (ιταλ. Maria Beatrice di Savoia, 6 Δεκεμβρίου 1792 - 15 Σεπτεμβρίου 1840) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν Πριγκίπισσα της Σαρδηνίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Μόντενα.

 Η Μαρία Βεατρίκη Βικτωρία Ιωσηφίνα ήταν η πρώτη κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας-Έστε. Παντρεύτηκε το 1812 τον θείο της Φραγκίσκο Δ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο και είχε τέκνα: Μαρία Θηρεσία (1817 - 1886), παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Βουρβόνων, Κόμη του Σαμπόρ. Φραγκίσκος Ε΄ (1819 - 1875), Δούκας της Μόντενα. Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ (1821 - 1849), Πρίγκιπας της Μόντενα. Μαρία Βεατρίκη (1824 - 1906), παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κάρολο των Βουρβόνων-Ισπανίας, Κόμη του Μοντιθόν. Mary III and II as Jacobit Queen
Κάρλο του Κόζιμο των Μεδίκων

O Κάρλος του Κόζιμο, ιταλ. Carlo di Cosimo, (1428 ή 1430 - 29 Μαΐου 1492) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν ιερέας, έγινε ηγούμενος του αβαείου του Σαν Σαλβατόρε και πρύτανης πολλών ναών. Ήταν συλλέκτης.

 Ήταν νόθος γιος του Κόζιμο και μίας Κιρκάσιας υπηρέτριας, της Μανταλένας, που μάλλον είχε αγοραστεί ως σκλάβα από τη Βενετία. Είχε γαλάζια μάτια, όπως οι Κιρκάσιοι και έτσι τον ζωγράφισε ο Αντρέα Μαντένια και ο Φιλίππο Λίππι. Ο πατέρας του τον ανάγκασε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε αρχιμανδρίτης (canon) του Καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας το 1450 και ορίστηκε πρύτανης του ναού της Σάντα Μαρία στο Μουτζέλο και στον Σαν Ντονάτο στο Καλεντσάνο. Έγινε ηγούμενος στο αβαείο του Σαν Σαλβατόρε στο Βαϊάνο, έξω από το Πράτο. Επίσης ήταν συλλέκτης φόρων για τον πάπα και πρεσβευτής του στη Φλωρεντία. Έγινε πρύτανης του Πράτο από το 1460.Ήταν καλλιεργημένος και συλλέκτης μεταλλίων. Απεβίωσε το 1492 στη Φλωρεντία. Ο Αντρέα Μαντένια τον έχει ζωγραφίσει ως τους ώμους με ιερατική περιβολή, το 1466. Ο Φιλίππο Λίππι τον έβαλε στην επικήδιο σκηνή του Αγ. Στεφάνου, πίσω από τον πάπα, στις Ιστορίες του Αγ. Στεφάνου και του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή. Μάλλον είναι και στην Προσκύνηση των Μάγων, έργο του Μπενότσο Γκοτσιόλι στο παρεκκλήσι του παλάτσο Μέντιτσι. Online Archive of Medici Family Documents Αρχειοθετήθηκε 2009-05-01 στο Wayback Machine.
Κάστρο του Ραμπάτι

Το Κάστρο του Ραμπάτι ( γεωργιανά: რაბათის ციხე) είναι ένα φρούριο στο Ακχαλτσίχε της Γεωργίας. Χτίστηκε τον 9ο αιώνα ως Κάστρο της Λομιζά και ανακαινίστηκε πλήρως από τους Οθωμανούς. Τα περισσότερα από τα διατηρητέα κτίρια χρονολογούνται από τους 17ο και 18ο αιώνες. Το φρούριο του Ραμπάτι περιλαμβάνει ένα μικρό κάστρο στο υψηλότερο σημείο. Στην εσωτερική περίμετρο του φρουρίου υπάρχουν ένα τζαμί, ένας μεντρεσές, μία εκκλησία και ένα παλάτι. Στην εξωτερική περίμετρο υπάρχει ένας καλυμμένος διάδρομος που οδηγεί στον ποταμό Ποτσκόβι.

 Σύμφωνα με τα Γεωργιανά Χρονικά η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα από τον Γκουαράμ Μαμπάλι, έναν Γεωργιανό Βαγρατίδη πρίγκιπα που ήταν γιος του βασιλιά της Ιβηρίας Άσοτ Α' ο Κουροπαλάτης. Τότε η πόλη ήταν γνωστή ως Λομιζά. Το 1204 πρωτοαναφέρθηκε ως Ακχαλτσίχε, που μεταφράζεται σε «Νέο Κάστρο» και σημαίνει ότι πρόκειται για αντικατάσταση του παλαιού οχυρού.Από τον 13ο έως το τέλος του 14ου αιώνα ήταν η πρωτεύουσα του Σάμτσχε-Σααταμπάγκο, που κυβερνούταν από την Γεωργιανή Πριγκιπική ( μταβάρι ) οικογένεια και μια κυρίαρχη δυναστεία του Πριγκιπάτου του Σάμτσχε, τον Οίκο των Ζακέλι. Το 1393 η πόλη δέχτηκε επίθεση από τους στρατούς του Ταμερλάνου. Παρά τις Τουρκο-Μογγολικές εισβολές, το φρούριο άντεξε και συνέχισε να ευδοκιμεί. Μετά τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1590, ολόκληρη η επικράτεια του Σάμτσχε-Σααταμπάγγκο ήρθε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κατά τους 17ο-18ο αιώνες οι Τούρκοι επανακατασκεύασαν το φρούριο με τις οχυρωματικές δομές του. Το τέμενος κατασκευάστηκε το 1752. Ο Μητροπολίτης Ιωάννης έγραψε, στα τέλη του 18ου αιώνα, ότι «παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει εξισλαμιστεί, υπάρχει ακόμα λειτουργική Ορθόδοξη Εκκλησία». Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Γκεοργκίεβσκ μεταξύ του Βασιλείου του Κάρτλι και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, προέκυψε το ζήτημα της τύχης του Ακχαλτσίχε. Το 1810 η Ρωσική Αυτοκρατορία προσπάθησε ανεπιτυχώς να πάρει το Κάστρο από τους Οθωμανούς. Το 1828, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-29, ο πρίγκιπας Πασκέβιτς ηγήθηκε του Ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού και κατέλαβε το φρούριο, στη μεγάλη μάχη του Ακχαλτσίχε. Μετά την συνθήκη της Αδριανούπολης το 1829, οι Οθωμανοί παρέδωσαν ένα μέρος από την περιοχή του Ακχαλτσίχε. Το 2011-2012 το φρούριο και τα παρακείμενα κτίρια ανακατασκευάστηκαν εκτενώς και ανακαινίστηκαν για να προσελκύσουν περισσότερους τουρίστες στην περιοχή: το τέμενος και το μαντράσα ανακαινίστηκαν ενώ το κάστρο και η εκκλησία του 9ου/10ου αιώνα ανακατασκευάστηκαν όπως ήταν το παλάτι των Ζακέλι. Μετά το πέρας των εργασιών αποκατάστασης, εγκατέστησαν, επίσης, ένα μουσείο, ένα ξενοδοχείο, εστιατόρια και άλλες τουριστικές επιχειρήσεις.Επί του παρόντος, το φρούριο είναι ανοιχτό για επισκέπτες κατά τις εργάσιμες ώρες με πληρωμή εισιτηρίου.
Οικία Σεφεριάδη

Η Οικία Σεφεριάδη, ένα από τα ιστορικά παλιά σπίτια της Αθήνας, βρίσκεται στον πεζόδρομο της οδού Κυδαθηναίων αριθ. 9 στην Πλάκα, απέναντι από την εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (11ος-12ος αι.), γνωστής και ως «Σωτείρα του Κοττάκη».

 Το τριώροφο αυτό μέγαρο χτίστηκε στη δεκαετία του 1920 και ανήκε στον Στυλιανό Σεφεριάδη (1873 -1951), πατέρα του Γιώργου Σεφέρη και της Ιωάννας Τσάτσου. Ο πατέρας Σεφεριάδης, γεννημένος στη Σμύρνη, όπου δικηγορούσε, ήταν παντρεμένος με την Δέσπω Τενεκίδη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, τον Άγγελο Σεφεριάδη (1905 - 1950), που πέθανε πρόωρα στην Καλιφόρνια, όπου είχε μεταναστεύσει, και την Ιωάννα Σεφεριάδη, μετέπειτα σύζυγο του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου. Ο Σεφεριάδης, προβλέποντας το αβέβαιο μέλλον του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία, μετέφερε με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου κατοίκησε στο σπίτι της οδού Κυδαθηναίων στην Πλάκα. Αργότερα θα γίνει καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σύμβουλος Επικρατείας και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η Οικία Σεφεριάδη έγινε πλέον έδρα όλης της οικογένειας στην Αθήνα. Στο μεσαίο πάτωμα έμενε και είχε εγκαταστήσει και το γραφείο του ο πατέρας Σεφεριάδης. Στο διαμέρισμα του ισογείου έμενε ο ποιητής και νομπελίστας (1963) Γιώργος Σεφέρης (1900 - 1971), όταν επισκεπτόταν την Αθήνα από τις διάφορες πρωτεύουσες, όπου υπηρετούσε στο Διπλωματικό Σώμα. Η ποιήτρια Ιωάννα Τσάτσου-Σεφεριάδη (1909 - 2000), αδελφή του Γιώργου Σεφέρη, στην οποία ανήκε το σπίτι, μαζί με το σύζυγό της Κωνσταντίνο Τσάτσο (1899 - 1987), καθηγητή της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ακαδημαϊκό και μετέπειτα Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, έζησαν όλα τα χρόνια και μέχρι το θάνατό τους στον τρίτο όροφο του σπιτιού της Πλάκας. Στην πρόσοψη του σπιτιού υπάρχει σήμερα εντοιχισμένη αναμνηστική πλάκα, που τοποθέτησε ο Δήμος Αθηναίων το 1997, όπου αναγράφεται: «Εδώ έζησε ο φιλόσοφος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899 - 1987). Δήμος Αθηναίων 1997». Στον περίβολο της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, απέναντι ακριβώς από την Οικία Σεφεριάδη, έχουν ανεγερθεί με πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού η προτομή του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1989), έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά, καθώς και η προτομή της Ιωάννας Τσάτσου (2002), φιλοτεχνημένη από το γλύπτη Νικόλα (1909 - 1990), προσφορά του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών.
374 Βουργουνδία

Η Βουργουνδία (Burgundia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,67. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ιστορική περιοχή (και σήμερα περιφέρεια) Βουργουνδία της Γαλλίας. Επί πολλά χρόνια πιστευόταν ότι η Βουργουνδία ήταν μέλος της «Οικογένειας αστεροειδών της Δήμητρας», αποδείχθηκε όμως ότι διαφέρει σημαντικά ως προς το φάσμα από τα μέλη της πλέον ακυρωμένης αυτής οικογένειας.

 Η διάμετρος της Βουργουνδίας υπολογίσθηκε σε 44,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 93,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,301 (από δεδομένα του IRAS). Η Βουργουνδία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 58 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Ασοτάν Β΄ του Μουχράνι

Ο Ασοτάν Β΄, γεωργιανά: აშოთან II მუხრანბატონი, Ασοτάν Β΄ Μουχρανμπατόνι, (απεβ. το 1697) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας (tavadi) τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Υπήρξε πρίγκιπας (batoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα (Έσω) Κάρτλι από το 1688 έως το 1692.

 Ήταν γιος τού Kαϊχοσρό (ή του Κωνσταντίνου Α΄, σύμφωνα με τον γενεαολόγο Κύριλ Τουμάνωφ ). Ο Ασοτάν συμμάχησε με τον συγγενή του, τον βασιλιά Γεώργιο ΙΔ΄ τού Κάρτλι, ο οποίος καθαιρέθηκε από τον Σαφαβίδη σάχη τού Ιράν Σουλεϊμάν Α΄ το 1688. Ο αντίπαλος βασιλιάς της Γεωργίας, Ηρακλής Α΄, των Μπαγκρατιόνι-Καχέτι, ανέβηκε στο θρόνο τού Κάρτλι και άρχισε να υποβιβάζει τους συνεργάτες τού Γεωργίου ΙΔ΄. Οι κορυφαίοι ευγενείς τού Kάρτλι, συμπεριλαμβανομένου τού Aσοτάν τού Mουχράνι, έχασαν τα φέουδα και τα προνόμιά τους. Ο Ασοτάν Β΄ νυμφεύτηκε κάποια Άννα και είχε τρία παιδιά, πρίγκιπες: Iεσσαί (απεβ. 1716), πρίγκιπας τού Μουχράνι (1700), Kαϊχοσρό (άκμασε 1672 – 1700). Τιναρίν (άκμασε 1700 – 1712).
Ανατολικός χιμπαντζής

Ο ανατολικός χιμπατζής (Pan troglodytes schweinfurthii) είναι υποείδος του κοινού χιμπατζή. Απαντά στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Τανζανία,την Δημοκρατία του Κονγκό,την Ουγκάντα, την Ρουάντα, και το Μπουρουντι.

 Το 2007 η IUCN το κατέταξε ως απειλούμενο, λόγω του κυνηγιού και της έλλειψης βιότοπου. Καθώς οι χιμπατζήδες κι οι άνθρωποι είναι γενετικά πολύ κοντά, αυτά τα ανθρωποειδή χρησιμοποιούνται για πειράματα και λοιπές ιατρικές έρευνες. Ακόμη, ο τουρισμός είναι μια ακόμα απειλή, καθώς οι τουρίστες μπορούν να μεταδώσουν ασθένειες στα ζώα. Ο C.Groves του Εθνικού Αυστραλιανού Πανεπιστημίου υποστηρίζει ότι υπάρχει αρκετή παραλλαγή ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους πληθυσμούς του P. t. schweinfurthii ώστε να χωριστούν σε δυο υποείδη αντί για ένα: τον βόρειο πληθυσμό σαν P. t. schweinfurthii και τον νότιο πληθυσμό σαν P. t. marungensis. Το υποείδος μελετήθηκε από την Τζέιν Γκούντολ. Οι ενήλικοι χιμπατζήδες στην άγρια φυση έχουν μάζα από 40-65 κιλά. Τα αρσενικά φτάνουν τα 130 εκατοστά σε ύψος και τα θηλυκά σε 120 εκ. Το σώμα του χιμπατζή είναι καλυμμένο με πυκνή μαύρη γούνα εκτός από το πρόσωπο, τα χέρια, τους καρπούς και τις παλάμες. Οι χιμπατζήδες περνούν τον χρόνο τους τόσο στα δέντρα όσο και στο έδαφος αλλά κοιμούνται στις κορυφές των δέντρων, όπου φτιάχνουν μια φωλιά κάθε βράδυ. Δυστυχώς ο βιότοπός τους έχει μειωθεί δραματικά.
Σμηνίτης

Στην ιεραρχία της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, Σμηνίτης (Σμτης) ονομάζεται ο οπλίτης που ανήκει στην κατώτατη βαθμίδα της κλίμακας (OR-1 και OR-2) και είναι ο μόνος που δεν καλείται βαθμοφόρος. Επίσης, είναι ο μόνος που δεν φέρει κανένα διακριτικό σήμα στο αριστερό πέτο της στολής υπηρεσίας. Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Aircraftman.

 Στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διακρίνονται σε Επαγγελματίες Οπλίτες (ΕΠΟΠ) και σε πολίτες που υπηρετούν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Όλοι οι πολίτες που υπηρετούν την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, παρουσιάζονται και την υπηρετούν ως Σμηνίτες. Οι ΕΠΟΠ σμηνίτες είναι αρχαιότεροι των στρατευσίμων και κατώτεροι από τους Υποσμηνίες. Οι αντίστοιχοι κατώτατοι βαθμοί στον Στρατό Ξηράς είναι ο Στρατιώτης και στο Πολεμικό Ναυτικό ο Ναύτης. Η λέξη Σμηνίτης προέρχεται από το σμήνος + -ίτης, κατάληξη πολλών λέξεων, όπως οπλίτης, πολίτης κλπ. Η αντίστοιχη κατώτατη βαθμίδα στις αγγλόφωνες αεροπορικές δυνάμεις, καλείται Airman. Οι οπλίτες θητείας φέρουν αετό και στα 2 μανίκια, ενώ οι ΕΠΟΠ φέρουν κάτω από τον αετό χρυσό παραλληλόγραμμο συρίτιο. Στρατιώτης Ναύτης Λεξιλογική προέλευση των βαθμών των Ενόπλων Δυνάμεων
Γιάννης Χωματάς

Ο Ιωάννης Χωματάς (Δαμαριώνας Νάξου, 18 Φεβρουαρίου 1933 - Αθήνα, 27 Νοεμβρίου 2016), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας Ιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κυκλάδων για αρκετά χρόνια.

 Καταγόταν από την Δαμαριώνα Νάξου, γεννηθείς τις 18 Φεβρουαρίου 1933, ολοκλήρωσε δε το Γυμνάσιο στην Αθήνα. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Στο στρατό υπηρέτησε στο Σώμα Αλεξιπτωτιστών και ενώ ήταν βουλευτής, το 1992, πραγματοποίησε πτώση με αλεξίπτωτο στη Θεσσαλονίκη, μαζί με άλλους βουλευτές, για να διατρανώσει την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ο Γιάννης Χωματάς σπούδασε ιατρική και το 1963 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έπειτα μετέβη σε αμερικανικά πανεπιστήμια με υποτροφία στο Κολοράντο και στο Κεντάκι και ειδικεύτηκε στις μεταμοσχεύσεις. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1969 ήταν μέλος της ομάδας (μαζί με τον καθηγητή Γρηγόρη Σκαλκέα που πέτυχαν την πρώτη μεταμόσχευση νεφρού από νεκρό δότη. Αναγορεύτηκε υφηγητής της Ιατρικής Σχολής το 1974. Συνετέλεσε τα μέγιστα στην ίδρυση ανεξάρτητης κλινικής για μεταμοσχεύσεις στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών και το 1986 ανέλαβε διευθυντής του Κέντρου Μεταμοσχεύσεων στο εν λόγω νοσοκομείο.Με τη σύζυγό του, Ελένη Μαμάη, απέκτησαν δύο παιδιά, τη Φιλιάννα και την Αλεξάνδρα. Εξελέγη βουλευτής Κυκλάδων με τη Νέα Δημοκρατία για πρώτη φορά στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 και επανεξελέγη το 1990, το 1993, το 1996, το 2000 και το 2004. Το 2000 εξελέγη κοσμήτωρ της Βουλής των Ελλήνων.Πέθανε σε ηλικία 83 ετών στις 27 Νοεμβρίου 2016 και η κηδεία του έγινε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Μαργαρίτα της Ουγγαρίας

Η Μαργαρίτα της Ουγγαρίας (Margit magyar királyi hercegnő, 1175 - μετά το 1223) ήταν αυτοκράτειρα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σύζυγος του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου. Ήταν κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας από τη σύζυγό του, Αγνή (Άννα) των Σατιγιόν, κόρη του Ραϋνάλδου.

 Τον Ιανουάριο του 1185, η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β΄ Άγγελο, ο οποίος ήθελε μία πολιτική στρατηγική συμμαχία με την Ουγγαρία, για να ενισχύσει την εξουσία του. Είχαν δυο γιους: τον Μανουήλ Άγγελο (απεβ. 1212) που ήταν προφανώς ο μεγαλύτερος γιος και τον Ιωάννη Άγγελο που κυβέρνησε τη Συρμία. Μετακόμισε στην Ουγγαρία και κυβέρνησε τη Συρμία και το Μπακς (1227-42) ως απόγονος του βασιλιά Μπέλα της Ουγγαρίας. Ο Ισαάκιος είχε τυφλώθηκε το 1195 από τον αδελφό του Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε το θρόνο.Ο Ισαάκιος φυλακίστηκε, αλλά δεν είναι σαφές εάν φυλακίστηκε και η Μαργαρίτα. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, παντρεύτηκε τον Βονιφάτιο του Μομφερράτου. Η προγονή της Μαργαρίτας, Αγνή του Μομφερράτου παντρεύτηκε τον νέο Λατίνο αυτοκράτορα Ερρίκο της Φλάνδρας τον Φεβρουάριο του 1207. Την ίδια χρονιά, ο Βονιφάτιος δέχτηκε επίθεση από βουλγαρική ενέδρα. Αποκεφαλίστηκε, και το κεφάλι του στάλθηκε στον Καλογιάν της Βουλγαρίας Ο γιος της Μαργαρίτας και του Βονιφάτιου Δημήτριος έγινε βασιλιάς της Θεσσαλονίκης, τουλάχιστον στον τίτλο, με τη Μαργαρίτα ως αντιβασίλισσα. Το 1216, η Μαργαρίτα επέστρεψε στην Ουγγαρία. Παντρεύτηκε για τρίτη φορά τον Νικόλαο Α΄ του Σαιντ-Ομέρ, γνωστό και ως άρχοντα της Βοιωτίας. Είχαν δύο γνωστά παιδιά: τον Μπέλα του Σαιντ Ομέρ και τον Γουίλιαμ του Αγίου Ομέρ.
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1964

Οι 6οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 16-20 Σεπτεμβρίου 1964 στο Βουκουρέστι, Ρουμανίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για τέταρτη φορά. Εκτός συναγωνισμού συμμετείχε και η δεύτερη ομάδα της Ρουμανίας. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 101 πόντους.

 16/09 Ρουμανία-Β΄Ρουμανία 70-46(36-15) 16/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 73-92(40-45) 16/09 Βουλγαρία-Τουρκία 58-55(30-27) 17/09 Ελλάδα-Β΄Ρουμανία 67-65(32-32) 17/09 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 86-72(41-31) 17/09 Τουρκία-Ρουμανία 67-82(34-38) 18/09 Γιουγκοσλαβία-Β΄Ρουμανία 112-46(50-21) 18/09 Ελλάδα-Τουρκία 80-69(35-32) 18/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 81-90(42-45) 19/09 Τουρκία-Β΄Ρουμανία 74-65(41-29) 19/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 71-63(35-35) 19/09 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 94-68(55-37) 20/09 Βουλγαρία-Β΄Ρουμανία 73-65(31-31) 20/09 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 62-91(24-43) 20/09 Ελλάδα-Ρουμανία 67-94(35-52) Τι έγινε στις 20 προηγούμενες βαλκανιάδες - Αθλητική Ηχώ 14/9/1979, σελ.5 Όλοι οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος στο Βαλκανικό Πρωτάθλημα [1] [2] Αρχειοθετήθηκε 2019-11-14 στο Wayback Machine. [3] [4] [5] [6] Durupınar, Mehmet. Türk Basketbolunun 100 yıllık tarihi, (2009). Efes Pazarlama ve Dağıtım Ticaret A.Ş. (ISBN 978-975-00995-1-9) Milivoje Karalejić, Saša Jakovljević, Žarko Kandić, Vladimir Stanković, Milan Tasić, Ivica Mihajlović. Košarkaška enciklopedija 1946-2000 : muške reprezentacije (2001) (ISBN 978-86-82989-03-5) 100 χρόνια Μπάσκετ 1891-1991, Περιοδικό Τρίποντο, 1991
Electrically Driven

Electrically Driven είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2001 μέσω τη δισκογραφικής εταιρείας "Classic Rock Legends". Ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί συνέχεια του "Acoustically Driven", το οποίο είχε κυκλοφορήσει μερικούς μήνες νωρίτερα, ενώ σαν γκεστ συμμετείχε ο τραγουδιστής των Jethro Tull, Ίαν Άντερσον.

 1. Return to Fantasy (Byron, Hensley) - 4:44 2. Universal Wheels (Box, Lanzon) - 5:27 3. Bird of Prey (Box, Byron, Hensley, Newton) - 4:41 4. Stealin' (Hensley) - 5:45 5. Between Two Worlds (Box, Lanzon) - 6:09 6. I Hear Voices (Bolder) - 4:00 7. Come Away Melinda (Hellerman, Minkoff) - 4:26 8. Circus (Box, Thain, Kerslake) - 3:57 9. Blind Eye (Hensley) - 3:35 10. Sunrise (Hensley) - 4:10 11. Gypsy (Box, Byron) - 3:21 12. July Morning (Byron, Hensley) - 10:37 13. Esay Livin' (Hensley) - 3:36 Το "Electrically Driven" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:Μπέρνι Σο - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΦιλ Λανζόν - πλήκτραΤρέβορ Μπόλντερ - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Uriah Heep 1970-2012, Tapio Minkkinen, [1] Allmusic [2] CD Universe review [3]
Μονή Σπηλιάς Καρδίτσας

Η Μονή Σπηλιάς ή Ιερὰ Σταυροπηγιακὴ Κοινοβιακὴ Μονὴ Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπηλιᾶς βρίσκεται στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 23 χλμ. ΝΔ. από το Ανθηρό και 70 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένη στην εξοχή ενός βράχου, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Μάραθος σε υψόμετρο 1.000 μέτρων.

 Η Μονή Σπηλιάς αποτελείται από δύο μικρές εκκλησίες. Ο μικρότερος και παλαιότερος ναός (του 1064) είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και τοιχογραφήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα ενώ ο μεγαλύτερος ναός είναι της Ζωοδόχου Πηγής (του 1736) και αποτελεί το καθολικό του μοναστηριού. Ο πρώτος είναι σταυροειδούς ρυθμού με υπερυψωμένη στέγη και ο δεύτερος τρίκλιτη βασιλική με περίτεχνο ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο του 1779. Από το 1967 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας του μοναστηριού είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Μονή συμμετείχε στους αγώνες του 1821 με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη να κάνει συχνά πολεμικές συσκέψεις και συμβούλια, αφού η θέση της είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Επίσης, υπήρξε έδρα της η Επαναστατικής Κυβέρνησης στα 1867.Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουμπουριανών. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο: Ιερά Μονή Σπηλιάς | Monastry of Panagia Spilia Karditsa Greece στο https://www.youtube.com/
Νέα Ποταμιά Χίου

Η Νέα Ποταμιά, γνωστή και απλώς ως Ποταμιά, είναι μικρό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Χίου στην Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, επάνω στη νήσο Χίο, στο βόρειο τμήμα της, με πληθυσμό 64 κατοίκων (απογραφή 2011). Είναι κτισμένη σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 450 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 50 χιλιομέτρων βορειοδυτικά από την πόλη της Χίου.

 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Νέας Ποταμιάς είναι πλάτος 38°31΄ Βόρειο και μήκος 25°57΄ Ανατολικό. Το κοντινότερο χωριό είναι η Πισπιλούντα, 1 χιλιόμετρο σε ευθεία γραμμή προς τα βόρεια-βορειοανατολικά. Από τη θάλασσα απέχει 5,8 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, προς τα νότια-νοτιοδυτικά (λιμάνι των Λιμιών). Οι κάτοικοι της Νέας Ποταμιάς ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Διοικητικά η Νέα Ποταμιά υπάγεται σήμερα στην ομώνυμη τοπική κοινότητα (της οποίας αποτελεί τον μοναδικό οικισμό), της Δημοτικής Ενότητας Αμανής του Δήμου Χίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Χίου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου. Παλαιότερα, εντελώς αντίστοιχα, ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, της Επαρχίας και του Νομού Χίου. Ο ταχυδρομικός κώδικας του χωριού είναι 82102. Η εξέλιξη του πληθυσμού της Νέας Ποταμιάς στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Η Νέα Ποταμιά κτίσθηκε τον 20ό αιώνα από τους κατοίκους παλαιότερου χωριού, που ονομαζόταν Ποταμιά και τα ερείπιά του σώζονται στο βάθος απότομης κοιλάδας, 1,3 χιλιόμετρο (απόσταση σε ευθεία γραμμή) στα βορειοδυτικά του σημερινού χωριού. Η αιτία για την εγκατάλειψη του παλαιού χωριού (γνωστού σήμερα και ως «Παλιά Ποταμιά») ήταν το ανθυγιεινό μικροκλίμα του, καθώς δεν το έβλεπε σχεδόν ο ήλιος. Για τον λόγο αυτόν, η Νέα Ποταμιά είναι το μοναδικό ίσως χωριό της Χίου με πλατιές οδούς (8 μέτρα πλάτος) και τετράγωνη ρυμοτομία. Η ιδέα να μετακινηθεί το χωριό υπήρχε από το 1955. Η Νέα Ποταμιά άρχισε να χτίζεται το 1961 και οι τελευταίοι κάτοικοι εγκατέλειψαν το παλαιό χωριό το 1964. Αλλά και το παλαιό χωριό προήλθε από μεσαιωνικό οικισμό προς την Πιραμά, που ονομαζόταν Άγιος Γεώργιος, με πολλές βελανιδιές. Ο Άγιος Γεώργιος φαινόταν από τη θάλασσα, οπότε ήταν εύκολος στόχος για τους πειρατές και για τον λόγο αυτόν περί το 1600 οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν στην Παλιά Ποταμιά. Η Παλιά Ποταμιά, όπως φανερώνει το όνομά της, ήταν στη συμβολή δύο μικρών ποταμιών, από τα οποία το μεγαλύτερο ήταν το ρέμα του Κούρβουλου. Σήμερα το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Βολισσού της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») της Νέας Ποταμιάς τιμάται στη μνήμη των Αγίων Αναργύρων, ενώ της Παλιάς Ποταμιάς (ναός του 17ου αιώνα) στη μνήμη του Αγίου Αντωνίου. Από τη Νέα Ποταμιά κατάγεται η Χαρά (Ζαχαρούλα) Καρυάμη, ολυμπιονίκης (χάλκινο μετάλλιο) με την ομάδα ρυθμικής γυμναστικής στο ανσάμπλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Ελλάς: οδικοί-τουριστικοί χάρτες, έκδ. Ν. & Ι. Φώτης, 33η έκδοση, Αθήνα 2005/6 Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α΄ («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»). Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σελ. 630. Η Παλαιά Ποταμιά στη Χίο Το χωριό που εγκαταλείφθηκε λόγω της περιορισμένης ηλιοφάνειας
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση

Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: The Getaway) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το δωδέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 2017 από την Amulet Books και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

 Ο Γκρεγκ Χέφλι και η οικογένειά του εγκαταλείπουν την πόλη. Με την παγωνιά και το άγχος των γιορτών να τους απειλεί, οι Χέφλι αποφασίζουν να αποδράσουν σ’ ένα θέρετρο, σ’ ένα τροπικό νησί, προκειμένου να ξεκουραστούν και να χαλαρώσουν λίγο. Όμως σύντομα ανακαλύπτουν ότι ο παράδεισος που περίμεναν κρύβει κινδύνους, όπως εγκαύματα από τον ήλιο, στομαχικές διαταραχές και δηλητηριώδη πλάσματα απειλούν να καταστρέψουν τις οικογενειακές διακοπές. Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα και το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες. Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση στις Εκδόσεις Ψυχογιός
Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Σεπτέμβριος 1950

Η Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Σεπτεμβρίου 1950 (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 1950) σχηματίστηκε αμέσως μετά την παραίτηση της προηγούμενης κυβέρνησης, με την συμμετοχή αυτή τη φορά και του Λαϊκού κόμματος, συγκεντρώνοντας μια ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Όμως, το σκάνδαλο του ΟΛΠπου ξέσπασε εκείνες τις ημέρες, υπονόμευσε την συνοχή της κυβέρνησης, η οποία οδηγήθηκε και πάλι σε παραίτηση.

 «Πρωθυπουργός» - («Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου») : Σοφοκλής Βενιζέλος«Αντιπρόεδρος κυβέρνησης» : Κωνσταντίνος Τσαλδάρης Λαϊκό Κόμμα «Αντιπρόεδρος κυβέρνησης» : Γεώργιος Παπανδρέου Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΔΣΚ)«Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου : Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ»: Εμμανουήλ Κοθρής Κόμμα Φιλελευθέρων«Επί των Εξωτερικών υπουργός» : Σοφοκλής Βενιζέλος Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί των Εξωτερικών Μόνιμος υφυπουργός» : Ιωάννης Πολίτης εξωκοινοβουλευτικός «Επί του Τύπου και Πληροφοριών υπουργός» : Κωνσταντίνος Ροδόπουλος Λαϊκό «Επί της Εθνικής Αμύνης υπουργός» : Κωνσταντίνος Καραμανλής Λαϊκό «Επί των Εσωτερικών υπουργός» : Δημήτριος Γιαννόπουλος Λαϊκό Κόμμα «Επί της Δικαιοσύνης υπουργός» : Ηλίας Λαγάκος (ΔΣΚ) «Επί της Δημοσίας Τάξεως υπουργός» : Αύγουστος Θεολογίτης (ΔΣΚ) «Επί της Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων υπουργός» : Νικόλαος Μπακόπουλος Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί του Συντονισμού υπουργός» : Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος Λαϊκό «Επί του Συντονισμού Μόνιμος Υπηρεσιακός υφυπουργός»: Κωνσταντίνος Α. Δοξιάδης εξωκοινοβουλευτικός «Επί της Εθνικής Οικονομίας υπουργός» : Ευάγγελος Αβέρωφ Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί των Οικονομικών υπουργός» : Σταύρος Κωστόπουλος Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί των Οικονομικών υφυπουργός» : Ιωάννης Γιαννόπουλος(ΔΣΚ) «Επί των Δημοσίων έργων υπουργός» : Ναπολέων Ζέρβας Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί των Μεταφορών υπουργός» : Νικόλαος Έξαρχος (ΔΣΚ) «Επί της Γεωργίας υπουργός» : Ανδρέας Λαμπρόπουλος (ΔΣΚ) «Επί των Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων υπουργός» : Κωνσταντίνος Καλκάνης Λαϊκό «Επί της Υγιεινής υπουργός» : Αλέξανδρος Κωστόπουλος (ΔΣΚ) «Επί της Κοινωνικής Προνοίας υπουργός»: Φωκίων Ζαΐμης Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί της Κοινωνικής Προνοίας υφυπουργός»: Στυλιανός Χούτας Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί της Οικισμού και Ανοικοδομήσεως υπουργός» : Φωκίων Ζαΐμης «Επί της Οικισμού και Ανοικοδομήσεως υφυπουργός» : Στυλιανός Χούτας «Επί του Εφοδιασμού και Διανομών υπουργός»: Ευάγγελος Αβέρωφ «Επί του Εφοδιασμού και Διανομών υφυπουργός» : Κοσμάς Αλεξανδρίδης Κόμμα Φιλελευθέρων «Επί της Εργασίας υπουργός» : Μιλτιάδης Μαντάς Λαϊκό «Επί της Εμπορικής Ναυτιλίας υπουργός : Παναγιώτης Καντζιάς Λαϊκό «Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου : Επί των Στρατιωτικών υφυπουργός» : Γεώργιος Λαζανάς Λαϊκό «Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου : Επί των Ναυτικών υφυπουργός» : Θεόδωρος Δεσύλλας Λαϊκό «Υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου : Επί της Αεροπορίας υφυπουργός» : Αναστάσιος Βγενόπουλος (ΔΣΚ)«Υπουργός - Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος» : Λεωνίδας Ιασωνίδης Κόμμα Φιλελευθέρων «Υφυπουργός - Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος» : Νικόλαος Τερζόγλου (από 22 Σεπτεμβρίου) Κόμμα Φιλελευθέρων
Υδροφθοροϋπεροξείδιο

Το υδροφθορ(ο)ϋπεροξείδιο (αγγλικά fluorohydroperoxide) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει υδρογόνο, οξυγόνο και φθόριο, με μοριακό τύπο HFO2. Ανήκει στα ανόργανα «θυγατρικά» υπεροξείδια. Τυπικά προκύπτει από το «μητρικό» υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), αν αντικατασταθεί ένα άτομο υδρογόνου από ένα άτομο φθορίου.

 Το μόριο του υδροφθοροϋπεροξειδίου περιέχει συνολικά τέσσερα (4) άτομα από τρία (3) διαφορετικά χημικά στοιχεία. Συνγκεκριμένα αποτελείται από ένα (1) άτομο υδρογόνου, δύο (2) άτομα οξυγόνου και ένα (1) φθορίου. Ο μοριακός τύπος της ένωσης γράφεται FHO2, αν τα χημικά στοιχεία που την αποτελούν γραφούν κατ' αλφαβητική σειρά, HFO2, αν μπει πρώτα το υδρογόνο και τα υπόλοιπα μπουν κατ' αλφαβητική σειρά και HO2F, αν τα χημικά στοιχεία μπουν κατά σειρά αύξουσας ηλεκτραρνητικότητας. Ο τελευταίος τύπος συμπίπτει με τη γραμμική περιγραφή της μοριακής δομής, δηλαδή τα τέσσερα (4) άτομα της ένωσης συνδέονται κατά σειρά ως εξής: H-O-O-F, σε επίπεδη τεθλασμένη γωνιακή διάταξη. Μπορεί να θεωρηθεί ότι το μόριο της ένωσης αποτελείται από δύο (2) ομάδες: Ένα υδροξύλιο (OH) και ένα φθοροξύλιο (OF). Συνολικά περιέχει τρεις (3) ομοιπολικούς δεσμούς: H-O, O-O και O-F. Η ένωση μπορεί να σχηματίσει διαμοριακούς δεσμούς υδρογόνου, περιέχοντας μάλιστα ένα (1) δότη (H) και τρεις (3) δέκτες (O, O, F).
Ζακ Μπάκερεελ

Ο Ζακ Μπάκερεελ (φλαμανδικά: Jacques Backereel, γνωστός και με τα ονόματα Jackus Backel, Jackus Backerl, Jaeckes Bakereil, 1590 Αμβέρσα - 1668 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος τοπίων της τεχνοτροπίας μπαρόκ.

 Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος τον αποκαλεί Jaques Backereel, ήταν ένας απ' αυτούς τους Backereelen (ενν. την οικογένεια Backereel), στους οποίους είχε αναφερθεί στον 1ο τόμο του έργου του "De groote schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen". Τον αναφέρει στον δεύτερο τόμο ως πρώτο δάσκαλο του Άμπραχαμ Χενούλς, ο οποίος σπούδασε μαζί του από ηλικία 11 ετών ως τα 15 του. Πάντα σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, ο Γερμανός ιστορικός τέχνης Γιοάχιμ φον Σάντραρτ (Joachim von Sandrart, 1606-1688) αναφέρει επτά ή οκτώ μέλη της οικογένειας Μπάκερεελ, τους οποίους γνώριζε προσωπικά. Σήμερα είναι ο μόνος από τους τρεις αδελφούς Μπάκερεελ για τον οποίο υπάρχει τεκμηρίωση. Οι άλλοι δύο είναι ο Χίλλις Μπάκερεελ (Gillis Backereel) και ο Βίλλεμ Μπάκερεελ (Willem Backereel). Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης (RKD, Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis) ήταν επίσης γνωστός ως Jackus Backel ή Backereil και υπήρξε μαθητής του Τομπίας Φερχέχτ (Tobias Verhaecht). Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1618. Διετέλεσε δάσκαλος των ζωγράφων Άμπραχαμ Χενούλς (Abraham Genoels) και Φρανσίσκους φαν ντερ Στέεν (Franciscus van der Steen). Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Ζακ Μπάκερεελ στον ιστότοπο Artnet
Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων

Το Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων είναι κλειστό γυμναστήριο το οποίο βρίσκεται στις εγκαταστάσεις του Ε.Α.Ν.Κ. Ιωαννίνων.Η χωρητικότητα του κλειστού γυμναστηρίου είναι 300 θεατές.

 Το Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων ξεκίνησε την λειτουργία του στα τέλη της δεκαετίας του 70'.Μέχρι και το 2017 αποτελούσε το μοναδικό κλειστό γυμναστήριο της πόλης των Ιωαννίνων.Φιλοξενούσε κάθε άθλημα που χρειάζεται κλειστό γυμναστήριο για να πραγματοποιηθεί.Αποτέλεσμα αυτού ήταν να υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα εύρεσης ωρών για την χρήση από τα διάφορα σωματεία της πόλης.Άλλο ένα πρόβλημα που παραμένει είναι η μικρή του χωρητικότητα και οι προδιαγραφές του όσον αφορά στην διεξαγωγή αγώνων υψηλού επιπέδου.Από το 2017 οι περισσότερες ομάδες καλαθοσφαίρισης έχουν μεταφερθεί στο Νέο Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων δίνοντας μια ανάσα στις εγκαταστάσεις. Την εγκατάσταση χρησιμοποιούν 11 αθλητικά σωματεία με 16 ομάδες στα αθλήματα μπάσκετ, βόλεϋ, χάντμπολ.Διεξάγονται αγώνες εθνικών και τοπικών κατηγοριών.Ακόμα διεξάγεται το εργασιακό του μπάσκετ.Φιλοξενεί τον χρόνο 200 αγώνες και 50 μαθητικούς. Το γυμναστήριο ανήκει στην Γ.Γ. Αθλητισμού.Η διαχείριση γίνεται από το ΠΕΑΚΙ που είναι Ν.Π.Δ.Δ.. https://web.archive.org/web/20190715201903/https://www.peaki.gr/index.php ,επίσημη σελίδα https://www.facebook.com/panipirotiko/ ,επίσημη σελίδα στο fb
Σεβρλίγκ

Η Σεβρλίγκ (σερβικά : Сврљиг) είναι πόλη στη Σερβία, στο δήμο της Σεβρλίγκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 7705 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 1991 είχε 7421 κάτοικους).

 Αναφέρεται πρώτη φορά το 1019 σαν μεσαιωνικό βυζαντινό φρούριο όπου ερείπια του διασώζονται και σήμερα. Τον 18ο αιώνα στην θέση της σημερινής πόλης αναπτύχθηκε οικισμός με το όνομα "Ντέρβεν". Στις 9 Δεκεμβρίου 1904 της δόθηκε το καθεστώς πόλης και άλλαξε όνομά στο σημερινό. 1948 : 1296 1953 : 1646 1961 : 2012 1971 : 3486 1981 : 5728 1991 : 7421 2002 : 7955 Στην πόλη έχει έδρα ο Φ.Κ. Ζούπα που ιδρύθηκε το 1926 κι αγωνίζεται στις μικρές κατηγορίες. Званична презентација општине Сврљиг Južne vesti Сврљишке новине Svrljiški Magazin Мапе, аеродроми и временска ситуација локација (-{Fallingrain}-) Сателитска мапа (-{Wikimapia}-) Гугл сателитска мапа (-{Maplandia}-) План насеља на мапи (-{Mapquest}-) Сврљиг Форум Αρχειοθετήθηκε 2009-04-02 στο Wayback Machine.
Αρτ Κάρνεϊ

Ο Αρτ Κάρνεϊ (αγγλ. Art Carney), (4 Νοεμβρίου 1918 - 9 Νοεμβρίου 2003) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του ραδιοφώνου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία του 1974 Χάρι και Τόντο (Harry and Tonto).

 Ο Αρτ Κάρνεϊ ξεκίνησε την καριέρα του, ως κωμικός ηθοποιός του ραδιοφώνου. Αναγκάστηκε όμως να διακόψει τη ραδιοφωνική του καριέρα μετά το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμιού Πολέμου και να φύγει για το μέτωπο. Κατά την απόβαση στην Νορμανδία τραυματίστηκε στο αριστερό του πόδι και παρέμεινε κουτσός για το υπόλοιπο της ζωής του. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α. μετά τον πόλεμο στράφηκε προς την τηλεόραση, όπου και καθιερώθηκε τη δεκαετία του '50 με τη συμμετοχή του στο Jackie Gleason Show. Κατά τη δεκαετία του '60 έκανε πέρασμα και από το Μπρόντγουεϊ, όπου ερμήνευσε με επιτυχία διάφορους ρόλους, μεταξύ των οποίων κι εκείνον του Φίλιξ Άνγκαρ, στο θεατρικό του Νιλ Σάιμον, Ένα Παράξενο Ζευγάρι (The Odd Couple) το 1965. Συμπρωταγωνιστής του στο Μπρόντγουεϊ στο ρόλο του Όσκαρ Μάντισον ήταν ο Γουόλτερ Ματάου, ο οποίος επανέλαβε το ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά του 1968. Έπειτα το 1969 προτάθηκε για βραβείο Τόνι για την ερμηνεία του στο θεατρικό του Μπράιαν Φριλ Lovers. Παράλληλα με την επιτυχία του στο θέατρο, ο Κάρνεϊ έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη το 1964 ερμηνεύοντας ένα ρόλο στην ταινία Η Κίτρινη Ρολς Ρόις (The Yellow Rolls Royce). Η δεύτερη ταινία που γύρισε κατά τη δεκαετία του '60 ήταν το Οδηγός για Παντρεμένους (A Guide for the Married Man, 1967), του Τζιν Κέλι πλάι στον Γουόλτερ Ματάου. Το 1974, η ερμηνεία του στην ταινία Χάρι και Τόντο του Πολ Μαζούρσκι, του χάρισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Αντιπαλοί του εκείνη τη χρονιά ήταν οι: Ντάστιν Χόφμαν, Αλ Πατσίνο, Άλμπερτ Φίνεϊ και Τζακ Νίκολσον. Αφού κέρδισε το Όσκαρ ερμήνευσε μια σειρά από κινηματογραφικούς ρόλους κατά τη δεκαετία του '70, σε ταινίες όπως: Άγριος και Ατίθασος (W.W. and the Dixie Dancekings, 1975), πλάι στον Μπαρτ Ρέινολντς, Η Γάτα Είδε το Δολοφόνο (The Late Show, 1976), Πονηρές Επισκέψεις (House Calls, 1978), Movie Movie, 1978 και Λίστες για Κλάματα (Going in Style, 1979). Κατά τη δεκαετία του '80 οι εμφανίσεις του άρχισαν να λιγοστεύουν. Εμφανίστηκε στην ταινία του Φρανκ Οζ Τα Μάπετς στο Μανχάταν (The Muppets Take Manhattan, 1984) και στο θρίλερ Εξουσία Πυρός (Firestarter, 1986) πλάι στην Ντρου Μπάριμορ κι αποσύρθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία Ο Τελευταίος Μεγάλος Ήρωας (Last Action Hero, 1993) πλάι στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Απεβίωσε από φυσικά αίτια το 2003 σε ηλικία 85 ετών]] Αρτ Κάρνεϊ Αρχειοθετήθηκε 2017-08-07 στο Wayback Machine., σελίδα στον ιστότοπο Cine.gr (Ελληνικά) Αρτ Κάρνεϊ στην IMDb (Αγγλικά)
Ζακλίν Μπισέ

Η Ζακλίν Μπισέ (Αγγλικά: Jacqueline Bisset) (γεννηθείσα στις 13 Σεπτεμβρίου 1944) είναι Αγγλίδα ηθοποιός. Έχει εμφανιστεί σε πολλές αξιοσημείωτες ταινίες, όπως στην ταινία Δύο για το δρόμο του 1967 με συμπρωταγωνίστρια την Όντρεϊ Χέπμπορν και στο Μπούλιτ του 1968 με πρωταγωνιστή τον Στηβ ΜακΚουήν.

 Η Γουίνφρεντ Ζακλίν Φρέιζερ Μπισέ (Winfred Jacqueline Fraser-Bisset) γεννήθηκε στο Γουέιμπριτζ της Αγγλίας. Η μητέρα της ήταν αρχιτέκτονας και δικηγόρος. Ο πατέρας της ήταν ιατρός. Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η μητέρα της Μπισέ ταξίδεψε με ποδήλατο από το Παρίσι προς την ακτή για να πλεύσει στη Βρετανία μαζί με στρατεύματα που υποχωρούσαν πριν από τη γερμανική εισβολή. Όταν η Ζακλίν ήταν έφηβη, η μητέρα της διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Το 1968, μετά από 28 χρόνια γάμου, οι γονείς της Μπισέ πήραν διαζύγιο και η Ζακλίν παρέμεινε με την άρρωστη μητέρα της. Ως παιδί, η Ζακλίν πήρε μαθήματα μπαλέτου, ενώ αργότερα σπούδασε υποκριτική και ταυτόχρονα εργάστηκε ως μοντέλο μόδας για να πληρώσει τις σπουδές της. Η Ζακλίν Μπισέ στην IMDb (Αγγλικά)