IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Πρώιμοι πολιτισμοί

Ως πρώιμοι πολιτισμοί θεωρούνται κατ' αρχήν ο Αιγυπτιακός και ο Σουμερικός (Μεσοποταμία) οι οποίοι ξεκινούν γύρω στο 3000 π.Χ. και κατά δεύτερο οι πολιτισμοί της κοιλάδας του Ινδού (Πολιτισμός Χαράπα - σημερινό Πακιστάν) και o και ο πολιτισμος Σαν στον ποταμο Χουαν-Χε στην νοτιοανατολική Κίνα γύρω στο 2000 π.Χ. Βασικό στοιχείο των πολιτισμών αυτών είναι ότι δημιουργούνται σε δέλτα ποταμών ή σε περιοχές που το έδαφος είναι πολύ εύφορο απο την λάσπη των ποταμών.

 Γενικά συνηθίζεται να θεωρείται ο αιγυπτιακός πολιτισμός ως προγενέστερος του Σουμερικού αλλά παρ' όλα αυτά σε γενικές γραμμές πιστεύεται ότι και οι δύο ξεκινάνε γύρω στο 3000 π.Χ.. Αμέσως μετά τους μισομυθικούς υποτιθέμενους βασιλιάδες της Αιγύπτου, τους Σκορπιούς, πριν το 3000 π.Χ., αρχαιότατες γραφτές μαρτυρίες αναφέρουν ως πρώτο βασιλιά της Αιγύπτου και ιδρυτή της πρώτης δυναστείας τον Φαραώ Μένες. Η ονομασία Σουμερία είναι συμβατική και δόθηκε από έναν σύγχρονο αρχαιολόγο μιας και η ύπαρξη της Σουμερίας αποκαλύπτεται τον 19ο αιώνα με τις πρώτες οργανωμένες αρχαιολογικές ανασκαφές Πρόκειται για πολιτισμό που θεωρείται ότι υπήρξε στην Ινδία πριν φτάσουν εκει φυλές που συμβατικά ονομάζουμε Άρειες και κατά μία τολμηρή εικασία μπορούμε να αναζητήσουμε εκεί τους πρόγονους των σημερινών τσιγγάνων που εκδιώχτηκαν από την πατρίδα τους J.M Roberts, Παγκόσμια ιστορία, τομ.1, (Εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ, 1999), σελ.67-219. ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, (ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΜΕΛΙΣΣΑ, 1956), τομ.1, σελ.417-423, σελ.215-306, σελ.307-336, τομ.2, σελ.688-704, σελ.705-728.
Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας

Το Ινστιτούτο Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας (Институт за космически изследвания и технологии) της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών είναι ένας από τους πρωταρχικούς ερευνητικούς οργανισμούς στον τομέα της διαστημικής επιστήμης στη Βουλγαρία. Η αποστολή του Ινστιτούτου είναι η διεξαγωγή βασικών και εφαρμοσμένων μελετών στον τομέα της Διαστημικής Φυσικής, της Τηλεπισκόπησης της Γης και των Πλανητών και των Αεροδιαστημικών Συστημάτων και Τεχνολογιών.

 Το πεδίο δραστηριότητας του Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας και Τεχνολογίας καλύπτει τις θεμελιώδεις και εφαρμοσμένες έρευνες στη διαστημική φυσική, την αστροφυσική, την επεξεργασία εικόνων, την τηλεπισκόπηση, τις βιοεπιστήμες, τον επιστημονικό εξοπλισμό, την προετοιμασία και την εφαρμογή πειραμάτων στον τομέα της εξερεύνησης και αξιοποίησης του διαστήματος από αυτόματα και επανδρωμένα διαστημικά οχημάτα, την έρευνα σχετικά με συστήματα ελέγχου, τα αεροσκάφη, διαστημόπλοια και τον εξοπλισμό για αυτά, τη δραστηριότητα για τη δημιουργία κοσμικών υλικών και τεχνολογιών και τη μεταφορά τους στην εθνική οικονομία, την εκπαίδευση φοιτητών σε μεταπτυχιακά ή μάστερ προγράμματα. Από το 2004 το Ινστιτούτο διοργανώνει ένα ετήσιο συνέδριο με τίτλο «Διάστημα, Οικολογία, Ασφάλεια»". Μερικά άλλα εργαστήρια και συνέδρια διεξήχθησαν πριν το 2010 από την εταιρεία Ηλιακές-Χερσαίες Επιρροές - Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι εργασίες τους βρίσκονται, επίσης, στο τμήμα «εκδοτική δραστηριότητα» της ιστοσελίδας τους. Το περιοδικό «Αεροδιαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία» ιδρύθηκε το 1978 με την επωνυμία «Διαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία». Ο ιδρυτής και πρώτος συντάκτης του ήταν ο ακαδημαϊκός Κιρίλ Σεραφίμοβ (1978–1990). Με την πάροδο των ετών, εκδότες του έγιναν ο καθηγητής Μπόρις Μπόνεβ (1991–1996), ο καθηγητής Νίκολα Γκεοργκίεβ (1996–2006) και ο καθηγητής Γκάρο Μαρντιρόσιαν (2006–σήμερα). Το περιοδικό έχει αλλάξει το όνομά του δύο φορές. Αρχικά, κυκλοφορούσε με την επωνυμία «Διαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία» (ISSN 0204-9104, τεύχη 1–8), ενώ τα στα τεύχη 9-15 το όνομα ήταν «Αεροδιαστημικές Μελέτες στη Βουλγαρία» (ISSN 0861-1432), συνεχίζονταν την πολιτική εκδόσεως σε όλα τα τεύχη στα βουλγαρικά, τα ρωσικά και τα αγγλικά. Από το 2001 το όνομα του περιοδικού είναι «Αεροδιαστημική Έρευνα στη Βουλγαρία» (τεύχη 16-, ISSN 1313-0927 και ISSN 2367-9522) και το περιεχόμενό του είναι κυρίως στα αγγλικά, με περιλήψεις στα βουλγαρικά ή τα ρωσικά.
Μπάμπης Φυλακτός

Ο Μπάμπης Φυλακτός ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Υπήρξε από τους πρώτους που φόρεσε τη φανέλα και των δύο "αιώνιων" αντιπάλων, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, αν και με τον τελευταίο δεν αγωνίστηκε ποτέ σε επίσημο αγώνα.

 Έγινε ευρύτερα γνωστός αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Παναθηναϊκού την περίοδο 1947-1954, όπου κατέκτησε δύο φορές τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας (1948-49, 1952-53) και τέσσερις φορές αυτόν του πρωταθλητή Αθηνών (1948-1949, 1951-1954), συμμετέχοντας το διάστημα αυτό σε 84 αγώνες συνολικά (πρωτάθλημα, κύπελλο, εθνική ομάδα), επιτυγχάνοντας 22 τέρματα. Συμπαίκτες του την εποχή εκείνη υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Κώστας Λινοξυλάκης, Γιάννης Παπαντωνίου, Βαγγέλης Πανάκης και Λάκης Πετρόπουλος. Ακολούθησε μια διετία (1954-56) στον Ολυμπιακό, για να κλείσει την καριέρα του στον Πανναυπλιακό το 1960, σε ηλικία 34 ετών. Με την Ελλάδα αγωνίστηκε την περίοδο μεταξύ 1948-1952. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1948, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Τουρκίας, υπό τις οδηγίες του Κώστα Νεγρεπόντη, όπου σημείωσε και το μοναδικό τέρμα της ελληνικής ομάδας στην αναμέτρηση, αλλά και δικό του στις 10 συνολικά φορές που αγωνίστηκε με τη γαλανόλευκη φανέλα. Ο Μπάμπης Φυλακτός στο epo.gr Το προφίλ του Μπάμπη Φυλακτού στο transfermarkt"Γκολ 2000 - Ένας αιώνας ποδόσφαιρο" (Ανδρέας Μπόμης 2000) "Αυτή είναι η ιστορία της Εθνικής Ελλάδας" (Ανδρέας Μπόμης 2009)
Λέων Μελάς

Για άλλους με όμοιο όνομα Λέων Β. Μελάς, Λέων Μ. Μελάς. Ο Λέων Γ. Μελάς (1812-1879) ήταν πολιτικός της Ελλάδας, πληρεξούσιος στις Εθνικές συνελεύσεις του 1843 και του 1862 και συγγραφέας, με σπουδαιότερο έργο το δημοφιλές στην εποχή του μυθιστόρημα «Ο Γεροστάθης». Διετέλεσε Γραμματέας (σημ. Υπουργός) της Δικαιοσύνης,καθώς και Γραμματέας (σημ. Υπουργός) Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, καθηγητής πανεπιστημίου, ανώτατος δικαστικός και δικηγόρος.

 Ο Λέων Μελάς γεννήθηκε το 1812 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του ηπειρωτικής καταγωγής μεγαλεμπόρου και Φιλικού, Γεωργίου Μελά. Η παιδική του ηλικία συνέπεσε με την πυρετώδη προετοιμασία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από τη Φιλική Εταιρεία και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωνε, συγκέντρωνε τα επιφανέστερα μέλη της.Μετά την έκρηξη της Επανάστασης η οικογένειά του κατέφυγε στην Οδησσό της Ρωσίας. Εκεί ο Λέων παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα. Στη συνέχεια, μετά από σπουδές στην Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας και στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, αναγορεύτηκε διδάκτορας της νομικής. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1833, όπου άσκησε τη δικηγορία πρώτα στη Σύρο και αργότερα στο Ναύπλιο. Το 1837 έγινε καθηγητής Νομικής στο νεοσύστατο τότε Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος στην Α΄ Εθνική Συνέλευση του 1843 και στην Β΄ Εθνική Συνέλευση του 1862. Διετέλεσε αρκετές φορές υπουργός Δικαιοσύνης, αλλά και Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης, στην Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου του 1841 στην επαναστατική κυβέρνηση Μεταξά του 1843 και στην Κυβέρνηση Κανάρη του 1844 αλλά διώχθηκε αργότερα από τους Βαυαρούς λόγω των δημοκρατικών πεποιθήσεών του, αφού είχε αρνηθεί να επιβάλει λογοκρισία στις εφημερίδες της εποχής. Το 1866, με την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης εναντίον του οθωμανικού ζυγού, ανέλαβε την προεδρία της «Κεντρικής εν Αθήναις υπέρ των Κρητών Επιτροπής» και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες. Παράλληλα, υπήρξε διακεκριμένος λόγιος και παιδαγωγός. Σημαντικότερο έργο του θεωρείται το «Γεροστάθης ή αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας» (1858), το οποίο χρησιμοποιήθηκε για δεκαετίες ως διδακτικό βιβλίο. Επίσης έγραψε τα έργα: Ο Χριστόφορος, Το Εγκόλπιον των Ελληνοπαίδων, Ο Μικρός Πλούταρχος κ.ά. Ο Λέων Μελάς διετέλεσε επίσης πρόεδρος του συμβουλίου της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και ήταν εκείνος που εισήγαγε στο Αρσάκειο το μάθημα της παιδαγωγικής.Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 1879 στην Αθήνα. Άφησε στην κληρονομιά του χρήματα σε πολλά κοινωφελή ιδρύματα και τα δικαιώματά του στα βιβλία που έγραψε στον Σύλλογο προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων. Σύζυγος του Λέοντα Μελά υπήρξε η Ραλλού Νικολάου Θωμά ενώ ανιψιοί του ήταν οι Δημήτριος Βικέλας και Παύλος Μελάς. Βασίλειος Δημάρατος, Γενικά τινα περί της οικογενείας Μελά: Ανατύπωσις εκ του Γ΄ βιογραφικού παραρτήματος των ‘Ηπειρωτικών Χρονικών’, Εν Αθήναις, τύποις «Φοίνικος», 1931. Παύλος Δρανδάκης, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. ΙΣΤ΄, σ. 861-2. Εκδοτική Αθηνών, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ. 6, σ. 117. Λέων Ι. Μελάς, Ηπειρωτικές Μελέτες/Μια οικογένεια-Μια ιστορία, Αθήναι, 1967. Συνοπτικό βιογραφικό σημείωμα από το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών
Λουδοβίκος του Χάναου-Λίχτενμπεργκ

Ο Λουδοβίκος, γερμ.:Ludwig von Hanay-Lichtenberg (5 Οκτωβρίου 1487 - 3 Δεκεμβρίου 1553) από τον Οίκος του Χάναου-Οίκο του Χάναου ήταν κληρικός και κύριος του Μπύσβαϊλερ.

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φιλίππου Β΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ και της Άννας, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Ίζενμπουργκ-Μπύντινγκεν. Δεν νυμφεύτηκε, αλλά είχε μη νόμιμες σχέσεις, μάλλον με δύο: με την Αγνή και μετά με μία από το Ρούμπενχαϊμ. Είναι πιθανό να είναι ένα πρόσωπο, Αγνή του Ρούμπενχαϊμ. Είχε φυσικά τέκνα: (νόθη) Φελίσιτας. (νοθη) Αγνή.Υπάρχει ακόμη και ένας: (νόθος) Κάσπαρ του Χάναου. Ίσως όμως να είναι φυσικό τέκνο του Φιλίππου Β΄. Λουδοβίκος γενν. 1612. Reinhard Dietrich: Die Landesverfassung in dem Hanauischen, in the series Hanauer Geschichtsblätter, vol. 34, Hanau, 1996, ISBN 3-9801933-6-5 M. Goltzené: Aus der Geschichte des Amtes Buchsweiler, in: Pay d’Alsace, issue 111/112, p. 64 ff E.Haug. Groß-Arnsburg im Baerental, in: Wasgaublick, vol. 19, issue 10, 1991, p. 364 ff and issue 11, p. 412 ff Joseph Heinzelmann: Das „Gothaer Liebespaar“ ist ein Liebespaar, in: Archiv für hessische * Geschichte und Altertumskunde, vol. 57, 1999, p. 209 ffGustav Knod: Deutsche Studenten in Bologna 1289 – 1562, 1889 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, in: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. August 1894, Hanau, 1894 Ernst J. Zimmermann: Hanau Stadt und Land, 3rd. ed., Hanau, 1919, reprinted: 1978
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1990-91

Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 1990-91 ήταν η 14η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου για 2η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1990-91 συμμετείχαν 10 ομάδες. Στην Α΄ φάση όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Ακολούθως, οι ομάδες έδωσαν αγώνες play-offs για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας. Οι τελευταίες δύο ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα. Η τελική κατάταξη του πρωταθλήματος ήταν: Γαβριηλίδης, Μιχάλης (2002). ΑΠΟΕΛ 1926 – 2001: 75 χρόνια ένδοξης πορείας. Λευκωσία: ΑΠΟΕΛ. σελ. 255.
Φεραχσάντ Χατούν

Η Μουχτερεμέ Φεραχσάντ Χατούν (Οθ. Τούρκικα:فرح الصدر خاتون) (Τούρκικα: Muhtereme Ferahşad Hatun, 1460 - 1530) ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Βαγιαζίτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Muhtereme Ferāh-Şâd Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri

 Η Φεραχσάντ Χατούν γεννήθηκε το 1460 και ήταν κόρη του Μεχμέτ Σαντζάκ Μπέη. Υπάρχουν εικασίες ότι η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ Χατούν μια άλλη σύζυγος του Βαγιαζίτ ήταν το ίδιο πρόσωπο. Πιστεύεται ότι αν η Φεραχσάντ και η Μουχτερεμέ ήταν δυο διαφορετικά πρόσωπα, ο ηγεμόνας Μεχμέτ ήταν γιος της Φεραχσάντ και όχι της Μουχτερεμέ. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η Μουχτερεμέ ήταν η πραγματική μητέρα του Μεχμέτ.Μετά τον θάνατο του Βαγιαζίτ, η Φεραχσάντ έζησε μια ήρεμη ζωή μέσα στο παλάτι. Ασχολήθηκε πολύ με τις φιλανθρωπίες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε ένα ίδρυμα για τους φτωχούς στην Σηλυβρία (σημερινό Σιλιβρί) της Κωνσταντινούπολης. Η Φεραχσάντ πέθανε το 1530 σε ηλικία 70 ετών στην Κωνσταντινούπολη και είναι θαμμένη στο Βαγιαζίτ Τζαμί. Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Ριγωτό τσακάλι

Το ριγωτό τσακάλι (Lupulella adusta) είναι είδος τσακαλιού, που προέρχεται από την ανατολική και τη νότια περιοχή της Αφρικής. Σε αντίθεση με τον «ξάδελφό» του, το μικρότερο μελανόραχο τσακάλι, που κατοικεί σε ανοιχτές πεδιάδες, το ριγωτό τσακάλι καταλαμβάνει κυρίως περιοχές δασών και θάμνων.

 Κατάλοιπα απολιθωμάτων του L. adusta χρονολογούνται από την εποχή του Πλειόκαινου. Στοίχιση ακολουθιών μιτοχονδριακού DNA για τις κυνίδες που μοιάζουν με το λύκο έδωσε ένα φυλογενετικό δέντρο, με το ριγωτό τσακάλι και το μελανόραχο τσακάλι να είναι τα πιο βασικά μέλη αυτού του κλάδου, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το δέντρο υποδεικνύει αφρικανική προέλευση για τον κλάδο. Το ριγωτό τσακάλι ζει και απομονωμένα και σε οικογενειακές ομάδες έως και επτά τσακαλιών. Η οικογενειακή μονάδα κυριαρχείται από ένα αναπαραγωγικό ζευγάρι, το οποίο παραμένει μονογαμικό επί σειρά ετών. Η περίοδος αναπαραγωγής αυτού του είδους εξαρτάται από το πού ζουν· στη νότια Αφρική, η αναπαραγωγή ξεκινά τον Ιούνιο και τελειώνει τον Νοέμβριο. Το ριγωτό τσακάλι έχει περίοδο κύησης 57 έως 70 ημερών, με μέσο όρο μικρών από τρία έως έξι μικρά. Τα μικρά φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα στην ηλικία των έξι έως οκτώ μηνών, και συνήθως αρχίζουν να φεύγουν όταν είναι 11 μηνών. Το ριγωτό τσακάλι είναι ένα από τα λίγα είδη θηλαστικών που διατηρούν το ίδιο ζευγάρι για όλη τους τη ζωή, σχηματίζοντας μονογαμικά ζευγάρια. Υπάρχουν επτά αναγνωρισμένα υποείδη του ριγωτού τσακαλιού: Canis adustus adustus (Δυτική Αφρική ως το μεγαλύτερο μέρος της Αγκόλας) – Τσακάλι Σούντεβαλ Canis adustus bweha (Ανατολική Αφρική, Κισούμου, Κένυα) Canis adustus centralis (Κεντρική Αφρική, Καμερούν, κοντά στον Ποταμό Ούχαμ) Canis adustus grayi (Μαρόκο και Τυνησία) Canis adustus kaffensis (Κάφφα, νοτιοδυτική Αιθιοπία) – Τσακάλι Καφούε Canis adustus lateralis (Κένυα, Οροπέδιο Ουάσιν Γκίσου, νότια της Γκαμπόν) Canis adustus notatus (Κένυα, Πεδιάδες Λοΐτα, Επαρχία Πεδιάδας Ριφτ) – Ανατολικό αφρικανικό τσακάλι, Ανατολικό αφρικανικό ριγωτό τσακάλι
Μηχανική Περιβάλλοντος

Η Μηχανική Περιβάλλοντος είναι αναγκαίος κλάδος της Μηχανικής για την ανθρωπότητα, δεδομένου της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής προόδου των τελευταίων δεκαετιών, καθώς και των περιβαλλοντικών προβλημάτων που έχει επιφέρει. Έτσι, ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος συμβάλλει στη μέτρηση, παρακολούθηση, αξιολόγηση και αντιμετώπιση ρύπανσης ή/και μόλυνσης από ανθρώπινη επέμβαση στο περιβάλλον. Ως κύρια δραστηριότητα έχει την ενασχόληση με το σχεδιασμό και την εφαρμογή μελετών για την προστασία, ανάπτυξη και εν γένει διαχείριση του Περιβάλλοντος. Ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος κινείται στο τρίπτυχο δραστηριότητας αέρας-νερό-έδαφος. Η πραγματοποίηση αυτής της δραστηριότητας γίνεται μέσω της εκπόνησης ή τον έλεγχο μελετών διαχείρισης φυσικών ή ανθρωπογενών περιβαλλοντικών συστημάτων, καθώς επίσης και την μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΜΠΕ) τεχνικών έργων ή άλλων δραστηριοτήτων με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.

 Η απασχόληση του Μηχανικού Περιβάλλοντος, γίνεται σε φορείς του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα αυτοδύναμα ή σε συνεργασία με άλλες ειδικότητες μηχανικών και επιστημόνων (Περιβαλλοντολόγοι, Ωκεανογράφοι). Ο μηχανικός περιβάλλοντος απασχολείται επίσης και στην εκπαίδευση με τη διδασκαλία μαθημάτων περιβαλλοντικής αγωγής. Σήμερα, με βάση το ΠΔ 99, και συγκεκριμένα το Άρθρο 13 (ΦΕΚ 187/05-11-2018, τεύχος Α’),ρυθμίζονται τα Επαγγελματικά Δικαιώματα του Μηχανικού Περιβάλλοντος. Συγκεκριμένα, τα καθήκοντά του μηχανικού περιβάλλοντος ανάγονται στον σχεδιασμό, την κατασκευή και λειτουργία εγκαταστάσεων επεξεργασίας υγρών αποβλήτων, αερίων εκπομπών, αστικών απορριμμάτων, αποβλήτων γεωργικών βιομηχανιών και βιομηχανιών τροφίμων, τοξικών και επικινδύνων αποβλήτων (νοσοκομειακά απόβλητα κ.α.). Επιπροσθέτως, ένας Μηχανικός Περιβάλλοντος ασχολείται με την διαχείριση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, των επιφανειακών και υπογείων νερών, όπως και με τα συστήματα μέτρησης ρύπανσης αέρα, νερών Ρύπανση των υδάτων και εδαφών. Καθήκον του επίσης είναι η εξυγίανση του εδάφους και η αποκατάσταση υπογείων νερών, οι Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) και επικινδυνότητας, ο έλεγχος θορύβων και ακτινοβολιών, όπως και η έρευνα και οι μελέτες για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τους περιβαλλοντικά φιλικούς θερμοδυναμικούς κύκλους. Εργαλεία σχεδιασμού και αξιολόγησης επιπτώσεων στο περιβάλλον είναι ο ισοδύναμος πληθυσμός, οι τουριστικοί δείκτες, ανεμοδιαγράμματα, γεωχωρικοί δείκτες με GIS, η φέρουσα ικανότητα οικοσυστήματος, μετρήσεις φυσικοχημικές, χημικές, βιοχημικές και υδραυλικές σε εργαστήριο και πεδίο κ.α.
Γ.Σ. Φοίνικας Αλεξανδρούπολης

Ο Γυμναστικός Σύλλογος Φοίνικας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα δραστηριοτήτων του την πόλη της Αλεξανδρούπολης. Πρόκειται για νεοσύστατο σύλλογο, που ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2012, από ανθρώπους που αγαπούν τον αθλητισμό. Στα μέλη του, συνυπάρχουν τρεις μεγάλοι αθλητές του στίβου: ο ακοντιστής Κώστας Γκατσιούδης, η Πηγή Δεβετζή και η ακοντίστρια, Αντιγόνη Βουρδόλη.

 Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης είναι και το πρώτο τμήμα που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο που ιδρύθηκε ο σύλλογος. Με μεγάλο, ωστόσο, αριθμό αθλητριών και με πολλά όνειρα και προσδοκίες επιδιώκει την καταξίωση στο ελληνικό γυναικείο βόλει, βαδίζοντας στα χνάρια Εθνικού Αλεξανδρούπολης. . Η πρώτη εμφάνιση της ομάδας γίνεται στο περιφερειακό πρωτάθλημα της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, στη λεγόμενη Β' Εθνική, στις 2 Νοεμβρίου εκτός έδρας με αντίπαλο τη Θύελλα Φερών, όπου και ηττάται . Η συνέχεια είναι ανάλογη καθώς χάνει και τα δύο ματς απέναντι στον Ερμή Δράμας, για το πρωτάθλημα και το κύπελλο αντίστοιχα. . Μετά από ανεπιτυχή αποτελέσματα και χωρίς να γευτεί τη νίκη στο πρωτάθλημα, αρχές Δεκεμβρίου αλλάζει προπονητή έχοντας πλέον στον πάγκο μια μεγάλη μορφή του Εθνικού Αλεξανδρούπολης, και πασαδόρο της για χρόνια τον Γ.Ανδραβίζο. . Στις 22 Φεβρουαρίου γράφει ιστορία πετυχαίνοντας την πρώτη της νίκης απέναντι στη Νέα Βύσσα με 3-2 σετ εντός έδρας στο κλειστό "Μιχάλης Παρασκευόπουλος" για την 10η αγωνιστική του Δ' Ομίλου της Β' Εθνικής Γυναικών.
Ιωσίας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ

Ο Ιωσίας (γερμ.: Friedrich Josias von Sachsen-Coburg-Saalfeld, 26 Δεκεμβρίου 1737 - 26 Φεβρουαρίου 1815) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. Έγινε στρατηγός της Αυστρίας.

 Ήταν ο τέταρτος γιος του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Άννας-Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου-Φρειδερίκου Α΄ πρίγκιπα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Νυμφεύτηκε το 1789 την Τερέζα Στρόφεκ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και ο Ερνέστος Β΄ δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα του έδωσε τον τίτλο του κυρίου του Ρόχμανν. Ο Ιωσίας είχε τέκνο: Φρειδερίκος. Ως τέκνο μοργανατικού γάμου αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Meyers Konversations-Lexikon of 1888–89. In turn, it cites: A. von Witzleben, Prinz Friedrich J. von Koburg-Saalfeld, Herzog zu Sachsen, Berlin, 1859.
Πολυκατοικία των αδερφών Αουερμπάχουφ

Η πολυκατοικία των αδερφών Αουερμπάχουφ (επίσημα πολυκατοικία των Χάιμ Μόρντκα και Γκερς Αουερμπάχουφ, πολωνικά: Kamienica Chaima Mordki i Gersza Auerbachów) είναι πολυκατοικία που βρίσκεται στη οδό Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς 32 στο Λοτζ της Πολωνίας, η οποία κατασκευάστηκε το 1896 και σχεδιάστηκε από τον Γκούσταφ Λάνταου-Γκουτεντέγκερ. Το κτίριο εγγράφηκε στο μητρώο μνημείων με τον αριθμό Α/353 του 31 Μαΐου 1994.

 Στα τέλη του 19ου αιώνα, στη θέση της πολυκατοικίας βρισκόταν ένα ξύλινο μονώροφο σπίτι με υπόστεγα στην αυλή. Μετά την κατεδάφισή του κατασκευάστηκε πολυκατοικία με δύο πλευρικά παραρτήματα, όπου τον 20ο αιώνα προστέθηκε εγκάρσιο βοηθητικό κτίσμα. Η πολυκατοικία των αδερφών Αουερμπάχουφ χτίστηκε μετά από αίτημα των αδελφών - Χάιμ Μόρντκα και Γκερς Αουερμπάχουφ, αν και πιστεύεται ότι ο πρώτος ιδιοκτήτης θα μπορούσε να ήταν ο Όσκαρ Μπόνικ. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολυκατοικία άλλαξε ιδιοκτήτες - για κάποιο διάστημα το κτίριο ανήκε στους Μόφσε και Χάγια Σπίρο και πριν από το 1939 πέρασε στα χέρια των Χάγια και Γιόχανεν Τάιτελμπαουμ. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολυκατοικία ανήκε στην οικογένεια Χάσκιελ, η οποία εγκατέλειψε την Πολωνία μετά τα γεγονότα του Μαρτίου του 1968. Στη συνέχεια, το κτίριο καταλήφθηκε από την ιδιοκτησία της πόλης Λοτζ, στην οποία ανήκε η πολυκατοικία μέχρι το 1997, όταν ανακτήθηκε από τον Λεοκάντια Χάσκιελ. Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο στέγαζε, μεταξύ άλλων, την έδρα της Μουσικής Εταιρείας «Szir» και το εργοστάσιο μάλλινων ειδών των αδελφών Τάιτελμπαουμ στην αυλή. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο στέγαζε ένα τυπογραφείο του εβραϊκού Τύπου και το γραφείο σύνταξης της εφημερίδας «Dos Naje Lebn», καθώς και την έδρα της Ένωσης Εβραίων Συγγραφέων και Δημοσιογράφων. Το κτίριο, σχεδιασμένο από τον Γκούσταφ Λάνταου-Γκουτεντέγκερ, κατασκευάστηκε με το στυλ της εκλεκτικής αρχιτεκτονικής, συνδυάζοντας 2 στυλ - το Νεοαναγεννησιακό, που αναφέρονται στην Ιταλική Αναγέννηση και το Νεορωμανικό. Ανάμεσα στις νεορωμανικές λεπτομέρειες, διακρίνονται νυχτερίδες με ανθρώπινα πρόσωπα και άλλες φανταστικές φιγούρες, ρόδακες σε πρωτοποριακό σώμα, κιονόκρανα, δίφορα και τρίφορα. Επιπλέον, το κτίριο έχει πλούσια διακοσμημένα ημικυκλικά παράθυρα και βαθιές λότζιες στο δεξιό πρωτοποριακό σώμα και μπαλκόνια στο αριστερό. Κυριλλικές επιγραφές μπορούν να βρεθούν στο avant-corps, που πιθανότατα αντιπροσωπεύουν διαφημίσεις για καταστήματα που βρίσκονταν στην πολυκατοικία πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επιπλέον, το κτίριο χαρακτηρίζεται από αντίθεση με κίτρινα τούβλα στην πρόσοψη και τα γκρίζα επιχρισμένα θραύσματά του.
Μαρία της Βρετάνης (1268-1339)

Η Μαρία, γαλλ. Marie de Dreux (1268 - 1339) από τον Οίκο του Ντρε ήταν κόρη του δούκα της Βρετάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σαιν-Πολ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βρετάνης και της Βεατρίκης της Αγγλίας, κόρης του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Αδελφή της ήταν η Λευκή, σύζυγος του Φιλίππου των Αρτουά κυρίου των Κονς, Νονανκούρ & Ντομφρόν, μητέρα της Μαργαρίτας των Αρτουά. Παντρεύτηκε το 1292 τον Γκυ Δ΄ των Σατιγιόν κόμη του Σαιν-Πολ και είχε τέκνα: Ιωάννης απεβ. 1344, κόμης του Σαιν-Πολ. Ιάκωβος, κύριος του Aνκρ, άτεκνος. Μαώ 1293-1358, παντρεύτηκε τον Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά. Ισαβέλλα 1313-1383, παντρεύτηκε τον Πέτρο Α΄ των Βουρβόνων δούκα του Μπουρμπόν. Ιωάννα 1338-1378, παντρεύτηκε τον Κάρολο Ε΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Λευκή 1317-1348, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ (του Οίκου του Λουξεμβούργου) βασιλιά της Γερμανίας & Βοημίας. Βεατρίκη, παντρεύτηκε τον Ζαν ντε Νταμπιέρ, κύριο του Κρεβεκέρ. Ισαβέλλα απεβ. 1360, παντρεύτηκε τον Γκυγιώμ κύριο του Κουσύ. Μαρία π.1303-1377, παντρεύτηκε τον Αϋμέρ ντε Βαλένς, 2ο κόμη του Πέμπροουκ. Ελεονώρα, παντρεύτηκε τον Ζαν Γ΄ Μαλέ, κύριο του Γκρανβίλ. Ιωάννα, παντρεύτηκε τον Μίλ ντε Νουαγιέ, κύριο του Μαιζύ. Instructional Images and the Life of St. Eustace, Judith K. Golden, Insights and Interpretations, Ed. Colum Hourihane, (Princeton University Press, 2002), 73.
Αλάδο Άνδρου

Το Αλάδο είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Μεσαριάς, της δημοτικής ενότητας και δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.

 Το Αλάδο είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νησιού, στις βορειοδυτικές υπώρειες του Γερακώνα και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει 11 χλμ. περίπου ΝΔ. της Χώρας Άνδρου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μεσαριάς της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μεσαριάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Οι παρακάτω εκκλησίες και ξωκκλήσια του οικισμού έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία: Άγιος Γεώργιος, Άγιος Βασίλειος, Αγία Ειρήνη, Άγιος Φανούριος και Άγιος Νικόλαος (Κάτω Αλάδου), Άγιος Γεώργιος στου Καμπανάκη, Χρυσόστομος, Προφήτης Ηλίας, Μεταμόρφωσις, Άγιος Νικόλαος και Θεολόγος. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000)
Μαμαντού Ντιά

Ο Μαμαντού Ντιά (Mamadou Dia, 1910-2009) ήταν Σενεγαλέζος πολιτικός, ο οποίος υπήρξε πρώτος πρωθυπουργός της χώρας από το 1957 ως το 1962, οπότε και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση εν μέσω καταγγελιών για σχεδιασμό απόπειρας πραξικοπήματος με σκοπό την ανατροπή του προέδρου Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ.

 Γεννήθηκε στο Κομπολέ της Σενεγάλης στις 18 Ιουλίου του 1910. Έκανε σπουδές στη σχολή Πόντι (École normale supérieure William Ponty). Η κάθοδός του στην πολιτική έγινε στη Γαλλική Δυτική Αφρική το 1948. Εξελέγη γερουσιαστής το 1949 και παραιτήθηκε από την έδρα του το 1955, όταν διορίστηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα από την Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Έγινε πρωθυπουργός στις 18 Μαΐου του 1958 και διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 18 Δεκεμβρίου του 1962, οπότε και η θέση καταργήθηκε. Η περίοδος της θητείας του στην πρωθυπουργία, επί προεδρίας Σενγκόρ, ήταν συχνά αμφιλεγόμενη και δεν ήταν λίγες οι φορές που οι ριζοσπαστικές σοσιαλιστικές απόψεις του Ντιά συγκρούονταν με εκείνες του μετριοπαθέστερου Σενγκόρ. Το 1962 κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε να ανατρέψει την κυβέρνηση με στρατιωτικό πραξικόπημα. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και αμέσως μετά συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Παρέμεινε στη φυλακή ως το 1974 και αργότερα του δόθηκε χάρη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 επεχείρησε να ξαναρχίσει την καριέρα του, ωστόσο το μικρό κόμμα του οποίου ηγείτο είχε ελάχιστη υποστήριξη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε γίνει γνωστός επειδή σχολίαζε την πολιτική επικαιρότητα. Ο Ντιά πέθανε στο Ντακάρ στις 25 Ιανουαρίου του 2009 σε ηλικία 99 ετών. Pamela Cox and Richard Kessler . APRÉS SENGHOR’—A SOCIALIST SENEGAL? African Affairs. Τόμος 79, Νούμερο 316. Σελ. 327-342 (Γαλλικά) F. Diaye, M. Printz, Tine, Visages publics au Sénégal. 10 personnalités politiques parlent, L'Harmattan, 1991, 260 σελ. ISBN 2-7384-0567-3 (Γαλλικά) Babacar Ndiaye et Waly Ndiaye, Présidents et ministres de la République du Sénégal, Ντακάρ, 2000. « La crise éclair qu'a vécue Dakar » (en ligne, un document audiovisuel de l'INA de 1' 23, retraçant la tentative de coup d'État de Mamadou Dia, diffusé à l'origine par les Actualités françaises le 26 décembre 1962) « Le Sénégal après la crise » (en ligne, un document audiovisuel de l'INA de 7' 20, proposant un bilan après le coup d'État avorté de Mamadou Dia, diffusé à l'origine au cours du Journal télévisé de l'ORTF le 27 décembre 1962) The African Nations and World Solidarity. Μετάφραση του Mercer Cook. Pp. xii, 145. Νέα Υόρκη: Frederick A. Praeger, 1961 Un article de M. Dia qui analyse la politique économique du Président Wade en 2001 Αρχειοθετήθηκε 2008-11-06 στο Wayback Machine. Ιστορία και πολιτική της Σενεγάλης Institute for Security Studies, South Africa.
Α.Π.Σ. Δόξα Αγίου Παύλου

Η Δόξα Αγίου Παύλου είναι ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα της Θεσσαλονίκης και πιο συγκεκριμένα εδρεύει στην περιοχή του Αγίου Παύλου. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο, το μπλε και το άσπρο.

 Ο Α.Π.Σ. Δόξα Αγίου Παύλου ιδρύθηκε το 1980 στη Θεσσαλονίκη. Προήλθε από τη συγχώνευση 2 ανεξάρτητων ομάδων εκείνης της εποχής, της Δόξας και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πρωτεργάτης εκείνης της προσπάθειας ήταν ο Δημήτρης Λιούφας. Πρώτοι παράγοντες εκείνης της ομάδας ήταν οι: Θανάσης Μποζίνης, Θανάσης Αϊβατζής, Χαράλαμπος Ξανθόπουλος, Κώστας Βορδώνης, Λεωνίδας Ευαγγέλου, και άλλοι, ενώ οι αδελφοί Μηλιάδη ήταν ταυτόχρονα παίκτες και παράγοντες της ομάδας. Το 2007 απέκτησε τη σημερινή της ονομασία, αφού μέχρι τότε λεγόταν Α.Π.Σ. Δόξα Θεσσαλονίκης. Σήμερα, η ομάδα έχει μόνο ανδρικό ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ παλαιότερα υπήρχαν και παιδικά τμήματα ποδοσφαίρου, τμήματα βόλλεϊ ανδρών και γυναικών όλων των ηλικιών και τμήμα μπάσκετ. Η ομάδα αγωνίζεται στην Α' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. 4 Κύπελλα Ήθους 3 Κύπελλα Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κύπελλο Ε.ΠΕ.Σ.Θ για τη ομάδα βόλλεϊ Κύπελλα Πρωταθλήματος για το τμήμα βόλλεϊ του συλλόγου (ανδρικό και γυναικείο), με κορυφαία στιγμή την άνοδο στη Β' εθνική κατηγορία. Προπονητής της ομάδας ήταν για 18 χρόνια ο Ανδρέας Καραμπάς από το 2001 μέχρι το 2019. Τον διαδέχθηκε ο Μίλτος Πασχόπουλος από το 2019 ως το 2023 και από το 2023 ανέλαβε ο Ηρακλής Κουτουνίδης. |}
Έγκλημα στην Αρμενία

Το έγκλημα στην Αρμενία είναι πολυδιάστατο και περιλαμβάνει πολλες μορφές όπως είναι δολοφονίες, φοροδιαφυγή, διαφθορά, εκβιασμούς, ξέπλυμα χρήματος, αστυνομική βαρβαρότητα, οργανωμένο έγκλημα και βία συμμοριών. Το 2018 καταγράφηκαν 22.551 περιπτώσεις, 11,2% περισσότερο από ό,τι το 2017. Το 2017 καταγράφηκαν 20.284 ποινικές υποθέσεις στην Αρμενία, από 18.764 το 2016.

 Το 2018 υπήρχαν 38 περιπτώσεις όπου η Αρμενία κατέγραψε το χαμηλότερο ποσοστό δολοφονιών σε 38-40 χρόνια.Το 2017 υπήρχαν 49 περιπτώσεις δολοφονίας στην Αρμενία (περίπου 1,6 ανά 100.000 πληθυσμούς), από 66 το 2016. Συνολικά 409 άτομα πέθαναν λόγω διαφόρων ποινικών υποθέσεων (από 424 το 2016), συμπεριλαμβανομένων 202 περιπτώσεων θανάτου εξαιτίας εγκλήματων που σχετίζονταν με τροχαία ατυχήματα. Το 2012, η ​​Αρμενία είχε ποσοστό δολοφονίων 1,8 ανά 100,000 πληθυσμό. και υπήρξαν συνολικά 54 δολοφονίες στην χώρα. Το οργανωμένο έγκλημα διαπερνά την αρμενική οικονομία. Στο Ερεβάν υπάρχουν οργανωμένες, εγκληματικές φατρίες γνωστές ως αδελφότητες. Ισχυρίζονται ότι η δύναμή τους προέρχεται μέσω της θέσης και των συνδέσεών τους. Οι διάφορες φατρίες μάχονται μερικές φορές για δικαιώματα επί των περιοχών τους. Τα μέλη καθοδηγούνται από τους νόμους του υποκόσμου που προέρχονται από τις ρωσικές φυλακές. Το 2017, καταγράφηκαν 634 ποινικές υποθέσεις που σχετίζονται με τη διαφθορά, οι οποίες οδήγησαν σε ποινικές διώξεις 376 ατόμων. Το αναπτυξιακό πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Αρμενία θεωρεί τη διαφθορά στην χώρα ως «μια σοβαρή πρόκληση για την ανάπτυξή της». Μια μελέτη του 2008 από τη Διεθνή Αμνηστία ανέφερε ότι περισσότερες από το ένα τέταρτο των γυναικών στην Αρμενία «αντιμετώπισαν σωματική βία στα χέρια συζύγων ή άλλων μελών της οικογένειας». Δεδομένου ότι η αναφορά της ενδοοικογενειακής βίας είναι πολύ στιγματισμένη στην αρμενική κοινωνία, πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παραμείνουν σε βιαίες καταστάσεις. Το 2017, υπήρξαν 885 περιπτώσεις παραβίασης της νομοθεσίας για την προστασία του περιβάλλοντος, που οδήγησαν σε συνολικά 3,346 εκατομμύρια για απαιτήσεις αποζημίωσης. Το 2017 καταγράφηκαν 10219 ποινικές υποθέσεις στο Ερεβάν, οι οποίες αντιπροσωπεύουν περίπου τις μισές από τις 20284 ποινικές υποθέσεις στην Αρμενία το 2017. Ανθρώπινα δικαιώματα στην Αρμενία Αρμενική μαφία
Τίτος Πετυχάκης

Ο Τίτος Πετυχάκης (1874-1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε επί μακρόν ως δήμαρχος Ρεθύμνου και επιτέλεσε πολλά έργα. Υπήρξε ο μακροβιότερος δήμαρχος στην αυτοδιοικητική ιστορία της πόλης, με συνολική θητεία 2 δεκαετιών, μέχρι και τις τελευταίες δημαρχείες του Δημήτρη Αρχοντάκη. Στη συνοικία "Πλάτανος" η πλατεία φέρει το όνομά του.

 Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο (πατέρας του ήταν ο Στυλιανός Πετυχάκης με καταγωγή από το Μετόχι Αγαλιανού κοντά στον Κεραμέ και μητέρα του η Ελένη Φουφουλάκη από τον νομό Χανίων) το 1874 και τέλειωσε το Δημοτικό και το επονομαζόμενο Ελληνικό Σχολείο στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και φοίτησε στη νομική σχολή. Ήταν διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έπειτα και για βραχύβια περίοδο έφυγε στο Κάιρο.Εργάστηκε ως δικηγόρος στη γενέτειρά του επί δέκα χρόνια, ως το 1909. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ειρηνοδίκης στον Βάμο και πρωτοδίκης στα Χανιά. Επέστρεψε στο Ρέθυμνο το 1924, όπου συνέχισε να ασκεί τη δικηγορία. Ανήκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελ. Βενιζέλου, έχοντας ενεργό συμμετοχή και στο Κίνημα του Θερίσου το 1905. Εξελέγη για πρώτη φορά έπειτα από τις εκλογές του 1925. Εν συνεχεία, επανεξελέγη το 1929 και το 1934, υπηρετώντας ως το 1941. Μετά την περίοδο της Κατοχής, οπότε τον διαδέχθηκαν άλλα πρόσωπα στη δημαρχία, ο Πετυχάκης επανήλθε στη δημαρχία το 1946 (διορισμένος) και υπηρέτησε ως το 1950. Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του, ο Πετυχάκης επετέλεσε πολλά και σημαντικά έργα, ανάμεσα στα οποία η δημιουργία Δημοτικού Κήπου στην περιοχή των πρώην μουσουλμανικών νεκροταφείων, η δημιουργία σχεδίου πόλης και ο ηλεκτροφωτισμός της, η δενδροφύτευση στα νότια της πόλης και στο Κάστρο της Φορτέτσας (όπου έκτισε και φυλακή), η διαπλάτυνση οδών και πλατειών, τα αντιπλημμυρικά έργα, η κατάρτιση Φιλαρμονικής Ορχήστρας με μουσικούς παιδιά ορφανοτροφείου που ίδρυσε ο ίδιος, η ίδρυση δύο δημοτικών σχολείων (Καμαρακίου και Σοχώρας) και παιδικού σταθμού (με την ονομασία σπίτι προστασίας παιδιών εργαζόμενων γυναικών) και πλήθος άλλων.Αποχωρώντας από το δήμο, άφησε πλεόνασμα και όχι έλλειμμα. Ελέγχεται για 2 καταστροφές μνημείων του Ρεθύμνου, με την δικαιολογία ότι ήταν σύμβολα των κατακτητών του Ρεθύμνου, το 1926 για το ημιγκρέμισμα του τούρκικου τρούλου της Κρήνης Rimondi και το 1946 για το γκρέμισμα του μνημείου του Ενετικού Ωρολογίου, προκειμένου να ανοιχθεί η Εθνικής Αντιστάσεως προς το Λιμάνι. Ο Τίτος Πετυχάκης απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 16 Αυγούστου 1966, αφήνοντας πίσω τα τρία του παιδιά: τον Στέλιο, τη Μαρία και την Πολύμνια. Μετά τον θάνατό του στήθηκε η προτομή του στο Δημοτικό Κήπο και στο Δημαρχείο.
Δημήτριος Ομπολένσκυ

Ο Δημήτριος Ομπολένσκυ (Дми́трий Дмитриевич Оболе́нский, 1 Απριλίου 1918 - 23 Δεκεμβρίου 2001) ήταν Ρώσος ιστορικός που εγκαταστάθηκε στη Μεγάλη Βρετανία και έγινε καθηγητής της ρωσικής και βαλκανικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και συγγραφέας διαφόρων ιστορικών έργων.

 Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1918. Ήταν γιος του πρίγκιπα Ντμίτρι Ομπολένσκυ και της κόμισσας Μαρίας Σουλένσκυ. Αμέσως μετά τη γέννησή του οι γονείς του μετανάστευσαν στο Παρίσι. Φοίτησε στο λύκειο Παστέρ, στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, όπου ανακηρύχθηκε διδάκτορας. Υπήρξε εταίρος του Trinity College, όπου και δίδαξε σλαβικές γλώσσες ως λέκτορας έδρας. Το 1949 εξελέγη υφηγητής στην Έδρα της Σλαβικής και της Βαλκανικής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου το 1961 εξελέγη τακτικός καθηγητής και ομότιμος το 1985.. Το 1974 ανακηρύχθηκε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας. Επίσης υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Θεωρείται ένας από τους διαπρεπέστερους μελετητές της βυζαντινής και σλαβικής ιστορίας. Πέθανε στο Μπάρφορντ το 2001. Μεταξύ των πολλών συγγραμμάτων του τα σημαντικότερα είναι: The Byzantine Commonwealth The Empire and its northern Neighbours The Bogomils. A study in Balkan Neo-Manichaeism The Cristian Centuries. The Middle Ages Αλέξιος Σαββίδης, «Νεκρολογία: Sir Dimitri Obolonesky (1918-2001)», Βυζαντιακά, τομ. 25 (2005-2006), σελ.311-313
Κλεοπάτρα ΣΤ΄ της Αιγύπτου

Η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ Τρύφαινα ήταν Βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου, μέλος της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε τη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Η καταγωγή της είναι αδιευκρίνιστη, και μάλιστα η ίδια της η ύπαρξη αμφισβιτείται από ορισμένες πηγές.

 Γενικά δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της και οι πηγές τείνουν να δίνουν αντικρουόμενες πληροφορίες. Μερικές την ταυτίζουν με την Κλεοπάτρα Ε΄, σύζυγο του φαραώ Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή, ενώ άλλες θεωρούν πως η τελευταία υπήρξε μητέρα της. Αιτία της σύγχυσης είναι η προσωνυμία «Τρύφαινα», που αποδίδεται και στις δύο. Συγκεκριμένα, υπάρχει μια περίπτωση η Κλεοπάτρα Ε΄ να πέθανε κάπου το 69 ή το 68 π.Χ. γιατί το όνομά της αρχίζει να εξαφανίζεται από μνημεία και παπύρους. Ωστόσο μια Κλεοπάτρα Τρύφαινα αναφέρεται ως συμβασίλισσα της Αιγύπτου την περίοδο 58 – 57 π.Χ., η οποία και πέθανε το 57 π.Χ. Ο Πορφύριος υποστηρίζει πως η δεύτερη Κλεοπάτρα ήταν κόρη της πρώτης, που αναφέρεται από ορισμένους μελετητές ως Κλεοπάτρα ΣΤ΄. Να τονιστεί ότι η αρίθμηση των βασιλέων και βασιλισσών της πτολεμαϊκής Αιγύπτου είναι σύγχρονη επινόηση, ενώ στην εποχή τους διακρίνονταν από τις επωνυμίες τους. Από την άλλη μια αφιέρωση στον Ναό του Εντφού, που χρονολογείται το 57 π.Χ., αναφέρει το όνομα της Κλεοπάτρας Τρύφαινας στο πλάι αυτού του Πτολεμαίου ΙΒ΄, κάτι που ενισχύει την υπόθεση πως ήταν σύζυγος και όχι κόρη του φαραώ. Επίσης είναι απίθανο να συνέχιζε να κατονομάζεται στα μνημεία αν είχε πεθάνει δώδεκα χρόνια πριν. Την ταύτιση των δύο προσώπων υποστηρίζει ο γεωγράφος Στράβων, που μας παρέχει τα ονόματα τριών μόνο θυγατέρων του Πτολεμαίου ΙΒ΄: τη Βερενίκη Δ΄, την Κλεοπάτρα Ζ΄ (τη διασημότερη Κλεοπάτρα της δυναστείας) και την Αρσινόη Δ΄. Αν υποθέσουμε πως η Κλεοπάτρα ΣΤ΄ είναι διαφορετικό πρόσωπο από την Κλεοπάτρα Ε΄, το 58 π.Χ., οπότε κι ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ έχασε προσωρινά το θρόνο, η ίδια παρέμεινε και συμβασίλεψε στην Αίγυπτο με την αδερφή της, Βερενίκη Δ΄. Ωστόσο πέθανε πριν την επιστροφή του Πτολεμαίου ΙΒ΄ στο θρόνο, ο οποίος ανέτρεψε και θανάτωσε μόνο τη Βερενίκη με την υποστήριξη των Ρωμαίων. Δυναστεία των Πτολεμαίων Αρχαία Αίγυπτος Ελληνιστική περίοδος Βιογραφία από τον Christopher Bennett, Cleopatra V www.livious.org, Cleopatra VI Tryphaena Αρχειοθετήθηκε 2015-05-25 στο Wayback Machine. Το αντίστοιχο άρθρο της αγγλόφωνης wikipedia.
Ντένβερ Πάιλ

Ο Ντένβερ Πάιλ (πλήρες ονοματεπώνυμο Denver Dell Pyle, γεν. Bethune, Κολοράντο, 11 Μαΐου 1920 – απεβ. εις Burbank, Καλιφόρνια, 25 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Αμερικανός ηθοποιός (ενεργός από το 1947 έως το θάνατό του) και σκηνοθέτης.

 Ο Πάιλ έμεινε γνωστός για μία σειρά χαρακτηριστικών ρόλων τους οποίους ερμήνευσε σε διάφορες τηλεοπτικές παραγωγές από τη δεκαετία του ’60 έως και του ’90, που περιλαμβάνουν τις «The Andy Griffith Shaw» (υποδύονταν το χαρακτήρα Briscoe Darling Jr.), «The Dukes of Hazzard» (1979-1985, ως Jesse Duke), «The Life and Times of Grizzlie Adams» (Mad Jack), «The Doris Day Show» (Buck Webb) κ.α. Ο Πάιλ ήταν νυμφευμένος με τη Marilee Carpenter από το 1955 έως το 1970, οπότε διαζεύχθηκαν έχοντας αποκτήσει δύο γιους. Ακολούθως, νυμφεύθηκε την Tippie Johnston (1983 – 1997). Ο ηθοποιός αναπαύεται στο Κοιμητήριο Forreston του Τέξας.
Δήμος Εξωμβούργου

Ο Δήμος Εξωμβούργου ήταν ένας από δύο δήμους και μία κοινότητα στους οποίους χωριζόταν διοικητικά η Τήνος, την περίοδο 1999-2010 οπότε και ίσχυσε το πρόγραμμα Καποδίστριας. Το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τήνου. Κάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού καταλαμβάνοντας έκταση 138Km2, από τα 197Km2 που είναι η έκταση ολόκληρου του νησιού . Ο δήμος όφειλε την ονομασία του στον απόκρημνο βραχώδη λόφο Εξωμβούργο η Ξωμπούργο που δεσπόζει στο κέντρο του δήμου. Ονομάζεται Εξωμβούργο η Ξωμπούργκο, από την Βενετική λέξη Sobborgo που σημαίνει γειτονιά. Στον λόφο αυτόν ηταν χτισμένη η αρχαία πόλη της Τήνου, αλλά και η μεσαιωνική Βενετική πόλη. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του δήμου Εξωμβούργου είναι καθολικοί με αποτέλεσμα να είναι ο δεύτερος δήμος σε ποσοστό Ελλήνων καθολικών μετά τον δήμο Άνω Σύρου. Ο δήμος περιλάμβανε εννέα δημοτικά διαμερίσματα και είχε πληθυσμό 2.692 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν το χωριό Ξινάρα.

 Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Κάμπου [ 312 ] η Ξινάρα [ 43 ] ο Άγιος Ρωμανός [ 42 ] ο Κάμπος [ 81 ] τα Λουτρά [ 35 ] το Σμαρδάκιτο [ 57 ] ο Ταραμπάδος [ 54 ] Δ.δ. Αγάπης [ 180 ] η Αγάπη [ 173 ] το Σκλαβοχωριό ή Σκλαβοχώρι [ 7 ] Δ.δ. Καλλονής [ 354 ] η Καλλονή [ 226 ] η Αετοφωλιά [ 59 ] το Κάτω Κλείσμα [ 69 ] ο Καρκάδος(συμπεριλαμβάνεται στην Καλλονή) Δ.δ. Καρδιανής [ 138 ] η Καρδιανή [ 105 ] ο Όρμος Καρδιανής [ 33 ] Δ.δ. Κτικάδου [ 346 ] ο Κτικάδος [ 81 ] τα Κιόνια [ 152 ] ο Σπεράδος [ 15 ] ο Τριπόταμος [ 56 ] ο Χατζιράδος [ 42 ] Δ.δ. Κώμης [ 374 ] η Κώμη [ 222 ] η Κολυμπήθρα [ 19 ] ο Κρόκος [ 36 ] η Περάστρα [ 19 ] ο Σκαλάδος [ 78 ] Δ.δ. Στενής [ 538 ] η Στενή [ 270 ] ο Κέχρος [ 52 ] η Λιβάδα [ 15 ] η Μέση [ 41 ] η Μυρσίνη [ 53 ] η Ποταμιά [ 43 ] ο Τζάδος [ 64 ] Δ.δ. Υστερνίων (τ. Ιστερνίων) [ 150 ] τα Υστέρνια (τ. τα Ιστέρνια) [ 119 ] ο Όρμος Υστερνίων (τ. ο Όρμος Ιστερνίων) [ 31 ] Δ.δ. Φαλατάδου [ 300 ] ο Φαλατάδος [ 240 ] ο Βώλαξ [ 33 ] ο Κουμάρος [ 27 ] Δήμος Εξωμβούργου Αρχειοθετήθηκε 2021-02-24 στο Wayback Machine.
Ζόρδι Ερέου

Ο Ζόρδι Ερέου (Jordi Hereu i Boher, προφορά: [ˈʒɔrði əˈɾɛw], Βαρκελώνη, 14 Ιουνίου 1965) είναι Καταλανός πολιτικός, μέλος του Κόμματος των Σοσιαλιστών της Καταλονίας, δήμαρχος της Βαρκελώνης μεταξύ 2006 και 2011. Από το 2012 έχει αποσυρθεί από την πολιτική. Σήμερα είναι πρόεδρος της εταιρείας παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών σε πόλεις IdenCity.

 Κατάγεται από την καταλανική επαρχία του Κάτω Παλιάρς αλλά μεγάλωσε στη Βαρκελώνη όπου σπούδασε μάρκετινγκ στην ιδιωτική σχολή ESADE. Από το 1991 εργάστηκε ως υπεύθυνος προώθησης του τμήματος επιμελητείας του λιμένα της πόλης. Η πολιτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1997 όταν ενσωματώθηκε στο δημαρχείο της Βαρκελώνης ως διαχειριστής του τομέα των Λες Κορς παρότι είχε ενσωματωθεί στις τάξεις του PSC ήδη από το 1987. Στις εκλογές του 1999 εκλέχθηκε σύμβουλος του ίδιου τομέα. Το 2004 επανεκλέχθη και ορίστηκε δημοτικός σύμβουλος Ασφάλειας και Κινητικότητας· κατά τη διάρκεια της θητείας του προώθησε ένα μοντέλο πιο αποδοτικής μετακίνησης, με αύξηση των θέσεων στάθμευσης για ποδήλατα, τη βελτίωση του στόλου και της συχνότητας του μετρό και της κατασκευής δικτύου τραμ. Τον Μάιο του 2006 ανέλαβε τη θέση του εκπροσώπου τύπου του δημαρχείου. Τον Σεπτέμβριο του 2006 διαδέχθηκε τον Ζοάν Κλος στη θέση του δημάρχου της πόλης μετά τον ορισμό του τελευταίου ως υπουργού Βιομηχανίας, Εμπορίου και Τουρισμού στην κυβέρνηση του Χοσέ Λουίς Ροδρίγεθ Θαπατέρο. Εκλέχθηκε επίσημα στις δημοτικές εκλογές του 2007. Μετά την απόρριψη του σχεδίου του αναμόρφωση της λεωφόρου Ντιαγονάλ από τους πολίτες της Βαρκελώνης το 2010 ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές του επόμενου έτους από τον υποψήφιο της Σύγκλισης και Ένωσης, Σαβιέ Τρίας. Συνέντευξη του Ζόρδι Ερέου στο Barcelona Informació (τεύχος 100, Οκτ. 2006)
Μουσείο της Τραπεζούντας

Το Μουσείο της Τραπεζούντας (τουρκικά: Trabzon Müzesi), γνωστό και ως Μέγαρο Κωστάκη (Kostaki Konağı), είναι ιστορικό σπίτι μουσείο με αρχαιολογικές και εθνογραφικές εκθέσεις, που βρίσκεται στην Τραπεζούντα της Τουρκίας.

 Το αρχοντικό χτίστηκε στις αρχές του 1900 ως ιδιωτική κατοικία του Κωστάκη Θεοφύλακτου, διακεκριμένου τραπεζίτη ελληνικής καταγωγής. Είναι γνωστό ότι ο αρχιτέκτονας ήταν ιταλικής καταγωγής και πολλά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στο κτήριο μεταφέρθηκαν από την Ιταλία. Ωστόσο, το όνομα του αρχιτέκτονα είναι άγνωστο. Καθώς ο Θεοφύλακτος χρεοκόπησε το 1917, όλες οι περιουσίες του κατασχέθηκαν, ανάμεσά τους και η έπαυλή του. Το κτήριο αποκτήθηκε από την οικογένεια Νεμλίογλου. Κατά τη διάρκεια του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας (1919-1923), η έπαυλη χρησιμοποιήθηκε ως αρχηγείο του στρατού στην περιοχή. Το 1924 ετοιμάστηκε για την πρώτη επίσκεψη του Μουσταφά Κεμάλ, ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, στην Τραπεζούντα. Μεταξύ 15 και 17 Σεπτεμβρίου, αυτός και η Πρώτη Κυρία Λατίφε έμειναν στην έπαυλη. Το 1927, το κτήριο εθνικοποιήθηκε από τον Κυβερνήτη της Τραπεζούντας Αλί Γκαλίπ Μπέη και λειτούργησε ως το 1931 ως το σπίτι του Κυβερνήτη. Μεταξύ 1931 και 1937 χρησιμοποιήθηκε ως γραφείο επιθεωρητή. Το Μέγαρο Κωστάκη δόθηκε το 1937 στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και χρησιμοποιήθηκε για πενήντα χρόνια ως επαγγελματικό λύκειο θηλέων. Τελικά το 1987 το κτήριο παραδόθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, για να μετατραπεί σε μουσείο. Το κτήριο, το οποίο είναι ένα από τα εξαιρετικά δείγματα της αρχιτεκτονικής στην Τουρκία, ανακαινίστηκε μεταξύ 1988 και 2001. Στις 22 Απριλίου 2001 άνοιξε στο κοινό ως Μουσείο της Τραπεζούντας. Στα εκθέματα του μουσείου βρίσκονται συνολικά 3.651 αντικείμενα. Το κτήριο διαθέτει τρία επίπεδα εκτός από υπόγειο. Το υπόγειο περιλαμβάνει αρχαιολογικά έργα, ενώ ο πρώτος όροφος είναι το τμήμα εθνογραφικών συλλογών. Στο ισόγειο εκτίθενται αντικείμενα, που ανήκουν στην αρχιτεκτονική και την ιστορία του αρχοντικού. Η σοφίτα προορίζεται για τη διοίκηση. Στην ενότητα αυτή εκτίθενται παλιά νομίσματα και μεγάλη γκάμα αντικειμένων, ανάμεσά τους από μάρμαρο, βασάλτη, κεραμική, μέταλλο και γυαλί από την Εποχή του Χαλκού (3300–1200 π.Χ.), την Κλασική περίοδο (480–323 π.Χ.), την Ελληνιστική (323- 146 π.Χ.), Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος. Το ισόγειο είναι έτοιμο να δείξει την αρχιτεκτονική του κτηρίου και την ιστορία του αρχοντικού με χρονολογική σειρά. Οι τοίχοι όλων των δωματίων είναι διακοσμημένοι με σχεδόν μπαρόκ χειροποίητα σκαλιστά διακοσμητικά έργα. Σε αυτήν την ενότητα εμφανίζονται στοιχεία, που είναι χαρακτηριστικά για την περιοχή. Επίσης εκτίθενται ισλαμικά έργα και αντικείμενα της οθωμανικής περιόδου (1299-1923).
Χρωματισμένος χρυσός

Ο καθαρός χρυσός είναι ελαφρώς κίτρινος στο χρώμα, αλλά ο χρωματισμένος χρυσός μπορεί να παραχθεί σε διάφορα χρώματα . Ο χρωματισμένος χρυσός μπορεί να ταξινομηθεί σε τρεις ομάδες: Κράματα με ασήμι και χαλκό σε διάφορες αναλογίες, που παράγουν λευκό, πράσινο και κόκκινο χρυσό. Συνήθως ελατά κράματα. Διαμεταλλικές ενώσεις, που παράγουν μπλε και πορφυρό χρυσό, καθώς και άλλα χρώματα. Αυτό είναι συνήθως εύθραστο, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολύτιμος λίθος ή ένθετο. Επιφανειακές επεξεργασίες, όπως στρώματα οξειδίουΟ 100% καθαρός χρυσός είναι 24 καρατίων εξ ορισμού, οπότε όλοι οι χρωματισμένοι χρυσοί είναι λιγότερο από αυτό, με κοινή καθαρότητα 18Κ (75%), 14K (58%), και 9Κ (38%).

 Ο λευκός χρυσός είναι κράμα χρυσού και τουλάχιστον ενός λευκού μετάλλου (συνήθως νικέλιο, ασημένιοή παλλάδιο). Όπως και ο κίτρινος χρυσός, η καθαρότητα του λευκού χρυσού δηλώνεται σε καράτια. Οι ιδιότητες του λευκού χρυσού ποικίλλουν ανάλογα με τα μέταλλα που χρησιμοποιούνται και τις αναλογίες τους. Ως αποτέλεσμα, τα κράματα λευκού χρυσού μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ποικίλους σκοπούς: ενώ το κράμα νικελίου είναι σκληρό και ισχυρό, και επομένως καλό για την κατασκευή δαχτυλιδιών και καρφιτσών- τα κράματα χρυσού-παλλαδίου είναι μαλακά, εύπλαστα και καλά για την τοποθέτηση πολύτιμων λίθων από λευκόχρυσο, μερικές φορές με την προσθήκη άλλων μετάλλων, όπως χαλκού, αργύρου και πλάτης για βάρος και αντοχή (αν και αυτό συχνά απαιτεί εξειδικευμένους κοσμηματοπώλες). Ο κίτρινος χρυσός αποτελείται από 18 μέρη καθαρού χρυσού και 6 μέρη άλλων μετάλλων. Παραδείγματα κοινών κραμάτων για την παραγωγή κίτρινου χρυσού 18 καρατίων περιλαμβάνουν: Κίτρινος χρυσός 18 καρατίων: 75% χρυσός, 12,5% χαλκός, 12,5% ασήμι Κίτρινος (πιο σκούρος) χρυσός 18 καρατίων: 75% χρυσός, 15% χαλκός, 10% ασήμι Παραδείγματα κοινών κραμάτων για την παραγωγή ροζ χρυσού 18 καρατίων, κόκκινου χρυσού 18 καρατίων, ροζ χρυσού 18 καρατίων και κόκκινου χρυσού 12 καρατίων περιλαμβάνουν: Κόκκινος χρυσός 18Κ: 75% χρυσός, 25% χαλκός Ροζ χρυσός 18Κ: 75% χρυσός, 22,25% χαλκός, 2,75% ασήμι Ροζ χρυσός 18Κ: 75% χρυσός, 20% χαλκός, 5% ασήμι Κόκκινος χρυσός 12Κ: 50% χρυσός και 50% χαλκός Ο πράσινος χρυσός ήταν γνωστός στους Αρχαίους Πέρσες ήδη από το 860 π.Χ. με την ονομασία electrum, ένα φυσικό κράμα αργύρου και χρυσού. Ωστόσο, το ήλεκτρο είχε χρησιμοποιηθεί χιλιάδες χρόνια νωρίτερα τόσο από τους Ακάδες όσο και από τους Αρχαίους Αιγύπτιους(όπως αποδεικνύεται από το Καθολικό Νεκροταφείο του Βασιλιά στην Ουρ).