Πωλ Ρίκα

Ο Πωλ Ντε Λουτσία (πραγματικό όνομα: Felice De Lucia, προφέρεται στα Ιταλικά: [feliːtʃe de lutʃiːa]), (Νάπολη, 14 Νοεμβρίου 1897 — Σικάγο, 11 Οκτωβρίου 1972), γνωστός και ως Πωλ Ρίκα, ήταν Ιταλοαμερικανός γκάνγκστερ που υπηρέτησε ως κατ' όνομα ή de facto αρχηγός της Μαφίας του Σικάγου για 40 χρόνια. Το 1958, ονομάστηκε από μια υποεπιτροπή διερεύνησης εγκλημάτων της Γερουσίας «ο σημαντικότερος εγκληματίας της χώρας». Ο Ρίκα πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1972.

 Ο Ρίκα γεννήθηκε ως "Φελίτσε Ντε Λουσία" στις 14 Νοεμβρίου 1897 στη Νάπολη της Καμπανίας από τον Αντόνιο και τη Μαρία Ανουνζιάτα Ντε Λουτσία. Είχε τέσσερις αδερφές: την Εμιλία Μπεατρίτσε, την Άννα Κλημεντίνα, την Σελεμεντίνα Ελεονόρα και την Λουίζα Μαρία. . Σε ηλικία 17 ετών, άρχισε να δουλεύει για το οργανωμένο έγκλημα της Νάπολης (Καμόρα). Το 1915, μαχαίρωσε θανάσιμα τον Εμίλιο Παρίλιο με εντολή της Μαφίας. Ο Ρίκα αργότερα ισχυρίστηκε ότι σκότωσε τον Παρίλιο επειδή διέλυσε τον αρραβώνα με την αδερφή του. Το 1917, καταδικάστηκε για φόνο, εκτίοντας δύο χρόνια φυλάκιση. Μετά την απελευθέρωση από τη φυλακή, ο Ρίκα σκότωσε στη συνέχεια τον Βιντσέντζο Καπάσο, ο οποίος είχε καταθέσει εναντίον του στη δίκη Παρίλιο, κόβοντάς του τον λαιμό. Μετά από αυτήν την δολοφονία άλλαξε το όνομα του σε "Πωλ Μάγκλιο" και διέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της Κούβας. Στις 10 Αυγούστου 1920, ο Ρίκα έφτασε στη Νέα Υόρκη. Τον Ιανουάριο του 1927, ο Ρίκα παντρεύτηκε την Νάνσι Εμίλυ Γκιγκάντε, η οποία ήταν επίσης από τη Νάπολη, και απέκτησε μαζί της τρία παιδιά: τη Μαίρη Άννα, τον Άντονι Πωλ και τον Πωλ Ρίτσαρντ. Έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ το 1928 και άλλαξε νομικά το όνομά του σε Πωλ Ντε Λουτσία.Στις 24 Ιανουαρίου 1927, ο Ρίκα συνελήφθη επειδή είχε πάνω του ένα κρυμμένο όπλο, όταν πήρε μέρος σε μια κλοπή. Αν και συνελήφθη μερικές φορές στα πρώτα του χρόνια στη μαφία, δεν καταδικάστηκε ποτέ σοβαρά για καμία κατηγορία μέχρι τη δεκαετία του 1940, και πριν γίνει ακόμη αναγνωρισμένη προσωπικότητα στη Μαφία του Σικάγου στη δεκαετία του 1930, με το μητρώο του Ρίκα να ήταν τόσο καθαρό που ακόμη και οι συνεργάτες του θα επιδείκνυαν κάποιο φθόνο για το μικρό ποινικό του ιστορικό κατά την διάρκεια της καριέρας του στη μαφία. Ενώ βρισκόταν στην Κούβα, ο Ρίκα γνώρισε τον Τζόζεφ "Ντάιμοντ Τζο" Εσπόζιτο, έναν λαθρέμπορο αλκοόλ και ιδιοκτήτη εστιατορίου στο Σικάγο. Όταν ο Ρίκα έφτασε στη Νέα Υόρκη, ο Εσπόζιτο τον πήρε μαζί του και του ανέθεσε να διακινεί παράνομο ουίσκι από την Κούβα και από το Κεντάκι στο Σικάγο. Αισθανόμενος τις δυνατότητες του Ρίκα, ο Εσπόζιτο τον διόρισε ως προϊστάμενο στο "Bella Napoli", το εστιατόριο του Εσπόζιτο στο Σικάγο, κερδίζοντας το παρατσούκλι "ο σερβιτόρος". Το Bella Napoli ήταν δημοφιλής σε πολλούς γκάνγκστερ του Σικάγο, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού της συμμορίας της Νότιας Πλευράς (πρόδρομο της Μαφίας του Σικάγου), Αλ Καπόνε. Κάνοντας αρκετές φιλίες με Ναπολιτάνους γκάνγκστερ που είχαν επιστρέψει στην Ιταλία, ο Ρίκα εγκατέλειψε σύντομα τη δουλειά του στο εστιατόριο και εντάχθηκε στη συμμορία της Νότιας Πλευράς. Ο Ρίκα ανέβηκε πολύ γρήγορα στην ιεραρχία των συμμοριών, υπηρετώντας συχνά ως απεσταλμένος του Καπόνε στις συμμορίες της Ανατολικής Ακτής. Ένας πρώιμος παράγοντας που συνέβαλε στην άνοδό του ήταν ένα γεγονός που έλαβε χώρα έξω από το ξενοδοχείο "Capone's Hawthorne" στο Σισέρον του Ιλινόις στις 20 Σεπτεμβρίου 1926. Ενώ ο Καπόνε έτρωγε στο εστιατόριο δίπλα στο ξενοδοχείο, ο Ρίκα επρόκειτο να μπει στο ίδιο εστιατόριο για να τον συναντήσει όταν πολλά οχήματα που οδηγούσαν γκάνγκστερς της Βόρειας πλευράς, αντίπαλοι του Καπόνε, έριξαν πολλές σφαίρες με ένα πολυβόλο στον αέρα και στο ξενοδοχειο. Ο Ρίκα, αναγνωρίζοντας τον επερχόμενο κίνδυνο, έτρεξε γρήγορα στο σημείο που καθόταν ο Καπόνε και τον έσωσε, γλιτώνοντάς τον έτσι από τον θάνατο. Ο Ρίκα υπέστη ένα τραύμα από σφαίρα στον αριστερό του ώμο και όταν ανακρίθηκε από την αστυνομία για την ταυτότητά του, έδωσε το ψεύτικο όνομα "Λουί Μπάρκο". Ο Καπόνε αναγνώρισε και επαίνεσε τις ενέργειες του Ρίκα από εκείνο το συμβάν και να τον προώθησε στην ιεραρχία μέσα στη Μαφία του Σικάγου. Οι δυο τους έγιναν σύντομα καλοί φίλοι και το 1927, ο Καπόνε έγινε κουμπάρος στον γάμο του Ρίκα. Το 1929, ο Καπόνε και ο Ρίκα παρακολούθησαν τη Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι στο Ατλάντικ Σίτι του Νιου Τζέρσεϋ, την πρώτη συνάντηση του οργανωμένου εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1930, ο Καπόνε έστειλε τον Ρίκα στη Νέα Υόρκη για να υπηρετήσει ως απεσταλμένος του στις ειρηνευτικές συνομιλίες με στόχο τον τερματισμό του πολέμου του Καστελαμαρέζε μεταξύ των ιταλοαμερικανικών συμμοριών της Νέας Υόρκης. Με την ίδρυση του Εθνικού Συνδικάτου Εγκλήματος το 1931, το κύρος του Ρίκα συνέχισε να αυξάνεται. Το 1931, ο Καπόνε δικάστηκε για φοροδιαφυγή και καταδικάστηκε σε 11 χρόνια φυλάκιση. Ο διάδοχος του Καπόνε ήταν ο Φρανκ Νίττι, με τον Ρίκα ως προβεβλημένο αφεντικό. Ωστόσο, σύμφωνα με τον ιστορικό της μαφίας Καρλ Σιφάκις, ο Ρίκα είχε την πραγματική δύναμη στο Σικάγο. Ο Ρίκα συχνά ανέτρεπε τις εντολές του Νίττι λέγοντας: «Θα το κάνουμε με αυτόν τον τρόπο. Τώρα ας μην πούμε περισσότερα για αυτό!». Επιπλέον, οι ηγέτες του αναδυόμενου Συνδικάτου, συμπεριλαμβανομένου του Λάκι Λουτσιάνο, συναναστρέφονταν μόνο με τον Ρίκα, και όχι με τον Νίττι.Μάλιστα, τον Απρίλιο του 1932, ο Λουτσιάνο και ο Μέγερ Λάνσκι, άλλος ένας κορυφαίος ηγέτης της Ιταλοαμερικανικής μαφίας, ήταν παρέα με τον Ρίκα και άλλους γκάνγκστερ του Σικάγο και της Νέας Υόρκης όταν συνελήφθησαν από την αστυνομία έξω από το ξενοδοχείο Congress στο Σικάγο. Όλοι οι άντρες που συνελήφθησαν αφέθηκαν ελεύθεροι καθώς η αστυνομία δεν είχε κανένα στοιχείο να τους κρατήσει προφυλακισμένους. Το γεγονός ότι οι ηγέτες της Ανατολικής Ακτής συναντήθηκαν με τον Ρίκα προσωπικά στο Σικάγο καταδεικνύει την εμπιστοσύνη της μαφίας της Νέας Υόρκης προς αυτόν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, ο Νίττι έπεισε τον Ρίκα και την υπόλοιπη ηγεσία της μαφίας να συμμετάσχουν σε μια επιχείρηση εκβιασμού που στόχευε στα κινηματογραφικά στούντιο στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, εκεί όπου ο μαφιόζος του Σικάγο, Τζον Ροσέλλι απέκτησε τον έλεγχο του Projectors Union και απείλησε τα στούντιο με απεργίες και άλλα εργατικά προβλήματα. Για να αποφευχθεί η εργατική αναταραχή, η RKO, η Paramount, η MGM και η 20th Century Fox πλήρωσαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια στη μαφία. Ωστόσο, δύο άνδρες συνελήφθησαν για εκβιασμό και συμφώνησαν να καταθέσουν κατά της ηγεσίας της μαφίας. Τον Μάρτιο του 1943, ο Ρίκα, ο Νίττι και άλλοι ηγέτες της μαφίας κατηγορήθηκαν για εκβιασμό. Στις 18 Μαρτίου 1943, ο Ρίκα και η ηγεσία της μαφίας του Σικάγου συναντήθηκαν με τον Νίττι. Δεδομένου ότι η επιχείρηση εκβιασμού των κινηματογραφικών στούντιο ήταν ιδέα του Νίττι, ο Ρίκα και οι άλλοι ηγέτες απαίτησαν από τον Νίττι να δηλώσει ένοχος για τις κατηγορίες εκβιασμού προκειμένου να τους σώσει από τη φυλακή. Τρομοκρατημένος από την προοπτική της φυλακής του λόγω της σοβαρής του κλειστοφοβίας, ο Νίττι αυτοκτόνησε την επόμενη μέρα. Ο Ρίκα έγινε πλέον το επίσημο αφεντικό της μαφίας με τον Τόνι Αρκάντο ως υπαρχηγό. Ο Ρίκα και ο Αρκάντο θα διαχειρίζονταν τις δραστηριότητες της μαφίας του Σικάγου για τα επόμενα 30 χρόνια. Ο Ρίκα ήταν αρκετά ήπιος χαρακτήρας, αλλά ταυτόχρονα ήταν τόσο αδίστακτος όσο κάθε αφεντικό του υποκόσμου. Σε αντίθεση με τις επιδεικτικές συμπεριφορές και της αναζήτησης της προσοχής των μέσων ενημέρωσης που επιδιώκαν τα δύο πρώην αφεντικά του, ο Εσπόζιτο και ο Καπόνε, οι οποίες τελικά είχαν προκαλέσει την πτώση τους, ο Ρίκα, μαζί με τον Ακάρντο, προτίμησαν να διατηρούν πιο χαμηλό προφίλ για να αποφύγουν την προσοχή από τα μέσα ενημέρωσης και τις διωκτικές αρχές. Όποτε ήθελαν να εξοντώσουν κάποιον, έλεγαν, "Κάνε τον να φύγει." Ο ιστορικός Τζο Σηφάκης τον περιέγραψε ως έναν από τους πιο στερεοτυπικούς γκάνγκστερ που παρήγαγε ποτέ η μαφία του Σικάγου. Στις 30 Δεκεμβρίου 1943 ο Ρίκα και οι συνεργάτες του δικάστηκαν για εκβιασμό και καταδικάστηκαν σε δέκα χρόνια σε ομοσπονδιακή φυλακή. Ο Ρίκα έκτισε την ποινή του στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό κατάστημα στην Ατλάντα, αλλά σύντομα άσκησε πιέσεις για την μεταφορά του στο σωφρονιστικό ίδρυμα Λέβενγουορθ στο Κάνσας. Ο αρχιφύλακας της Ατλάντα, φέρεται να ήταν προκατειλημμένος κατά των Ιταλών, καθώς είχε χτυπήσει άγρια ​​τον μαφιόζο Φιλ Ντ΄Αντρέα, κάνοντας τον Ρίκα και τους άλλους να φοβούνται για τη ζωή τους. Μετά από μια σειρά επαφών, ο δικηγόρος του Σεντ Λούις του Μιζούρι, Πολ Ντίλον, φέρεται να δωροδώκησε τον επικεφαλής του ομοσπονδιακού συμβουλίου αποφυλάκισης για να εγκρίνει την μεταφορά στο Λέβενγουορθ του Ρίκα. Τον Μάιο του 1945, ο Ρίκα και οι άλλοι μαφιόζοι μεταφέρθηκαν στο Λέβενγουορθ, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Υπηρεσία Εσωτερικών Εσόδων των ΗΠΑ (IRS) δέχτηκε να κάνει διακανονισμό οφειλών από τον Ρίκα για αναδρομικούς φόρους. Στις 13 Αυγούστου 1947, μετά από διαβούλευση μιας εβδομάδας, το συμβούλιο αποφυλάκισης αποφυλάκισε τον Ρίκα και τους συγκατηγορούμενους του υπό όρους. Ωστόσο, ως προϋπόθεση της αποφυλάκισής του, ο Ρίκα δεν μπορούσε να έχει καμία επαφή με μαφιόζους. Ο Ακάρντο αντικατέστησε τον Ρίκα ως αφεντικό. Αυτό ήταν γενικά αποδεκτό, καθώς ο Ακάρντο μοιράστηκε την εξουσία με τον Ρίκα, ο οποίος παρέμεινε στο παρασκήνιο ως ανώτερος σύμβουλος. Καμία σημαντική συναλλαγή, και σίγουρα καμία επιτυχία, δεν έγινε εν αγνοία του Ρίκα. Ήταν μια από τις λίγες γνωστές περιπτώσεις συμφωνίας κατανομής της εξουσίας στο οργανωμένο έγκλημα. Καθώς ξεκίνησε η δεκαετία του 1950, ο Ρίκα άρχισε να δίνει περισσότερες εξουσίες της μαφίας του Σικάγου στον Ακάρντο. Ωστόσο, το 1957 ο Ρίκα ανακοίνωσε ξαφνικά την απόφαση του ότι ο Σαμ Τζιανκάνα, προστατευόμενος του Ρίκα, θα έπαιρνε να πάρει τη θέση του Ακάρντο, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες φοροδιαφυγής και ο Ρίκα φέρεται να ήθελε να τον τραβήξει στο παρασκήνιο. Αν και δυσαρεστημένος για τον υποβιβασμό, ο Ακάρντο το δέχτηκε, βάζοντας τον Ρίκα σε καθεστώς ημι-συνταξιοδότησης. Ωστόσο, έγινε άμεσα κατανοητό ότι ο Τζιανκάνα έπρεπε να πάρει την έγκριση του Ακάρντο και του Ρίκα για όλες τις μεγάλες οικονομικές συναλλαγές. Παραμένοντας στο παρασκήνιο, ο Ρίκα και ο Ακάρντο απέφυγαν την περαιτέρω φυλάκιση τους. Καθώς ο Ρίκα γερνούσε, ο Ακάρντο άρχισε να παίρνει περισσότερες αποφάσεις υψηλού επιπέδου, απωθώντας τελικά τον Τζιανκάνα υπέρ του Σαμ Μπατάλια το 1966. Το 1957, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατηγόρησε τον Ρίκα για παράνομη είσοδο στις Ηνωμένες Πολιτείες με το ψευδώνυμο Πωλ Μάγκλιο και η υπηκοότητά του αφαιρέθηκε. Τρία χρόνια νωρίτερα, η κυβέρνηση είχε εντοπίσει τον πραγματικό Πωλ Μάγκλιο στο Σικάγο και τώρα τον έφερε να καταθέσει εναντίον του Ρίκα. Αν και η κυβέρνηση κέρδισε μια εντολή απέλασης, αργότερα ανατράπηκε. Το 1959, ο Ρίκα δικάστηκε για φοροδιαφυγή και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια φυλάκιση. Αφού εξέτισε 27 μήνες της ποινής του, ο Ρίκα αφέθηκε ελεύθερος. Το 1965, ο Ρίκα κατηγορήθηκε ξανά για φοροδιαφυγή. Στο δικαστήριο, ο Ρίκα υποστήριξε ότι το συνολικό του εισόδημα για το 1963, 80.159 δολάρια και τελικά αθωώθηκε. Ο Ρίκα πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 11 Οκτωβρίου 1972 στο νοσοκομείο Σαντ Λουκ στο Σικάγο. Στη ιστορική σειρά του AMC Στα άδυτα της Μαφίας, τον Πωλ Ρίκα υποδύεται ο Κρίστοφερ Βαλέντε. Nash, Jay Robert (1992). World Encyclopedia of Organized Crime. New York: First Paragon House. Paul Ricca στο Find a Grave (Αγγλικά) «Paul Ricca». Encyclopædia Britannica. https://www.britannica.com/biography/Paul-Ricca. Ανακτήθηκε στις June 4, 2020. Tuohy, John William (Απριλίου 2001). «"Like Cashmere On A Leper" (Part One)». Rick Porrello's American Mafia.com. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020. Flood, John J.· McGough, Jim (3 Νοεμβρίου 2001). «Friends in High Places». ISPN.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Απριλίου 2007. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2020.