IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαυριτανικές βουλευτικές εκλογές (2018)

Βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στη Μαυριτανία τον Σεπτέμβριο του 2018. Ο πρώτος γύρος πραγματοποιήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου, με τον δεύτερο γύρο να διενεργείται στις 15 Σεπτεμβρίου. Σε εθνικό επίπεδο, διεξήχθησαν εκλογές σε 157 εκλογικές περιφέρειες, και έκαστη εξέλεξε ένα μέλος στην Εθνοσυνέλευση . Εκλογές πραγματοποιήθηκαν επίσης σε 13 περιφερειακά συμβούλια και σε 219 δήμους. Ως αποτέλεσμα των εκλογών, η Ένωση για τη Δημοκρατία (UPR) παρέμεινε το μοναδικό μεγαλύτερο κόμμα σε εθνικό επίπεδο τόσο από την άποψη της λαϊκής ψήφου όσο και των εδρών.

 Τα 157 μέλη της Εθνοσυνέλευσης εκλέγονται με δύο μεθόδους. 113 εκλέγονται από μονοεδρικές ή πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιώντας είτε το σύστημα των δύο γύρων είτε την αναλογική αντιπροσώπευση . Στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες οι υποψήφιοι χρειαζόταν να έχουν την πλειοψηφία των ψήφων που θα εκλεγούν στον πρώτο γύρο και μια πλειοψηφία στον δεύτερο γύρο. Σε εκλογικές περιφέρειες δύο εδρών, οι ψηφοφόροι ψηφίζουν για έναν κατάλογο των κομμάτων (ο οποίος πρέπει να περιλαμβάνει έναν άνδρα και μία γυναίκα). Εάν κανένας κατάλογος δεν λαμβάνει περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος, με το νικητήριο κόμμα να παίρνει και τις δύο έδρες. Σε εκλογικές περιφέρειες με τρεις ή περισσότερες έδρες, χρησιμοποιείται αναλογική με κλειστές λίστες, με τις έδρες να κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου. Για τις εκλογικές περιφέρειες των τριών εδρών, οι κατάλογοι των κομμάτων πρέπει να περιλαμβάνουν μια υποψήφια γυναίκα στην πρώτη ή τη δεύτερη θέση στον κατάλογο. Για μεγαλύτερες εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιείται σύστημα φερμουάρ, με εναλλασσόμενους άνδρες και γυναίκες υποψήφιους. Οι υπόλοιπες 40 έδρες εκλέγονται από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια, χρησιμοποιώντας επίσης αναλογική με κλειστές λίστες, με το ήμισυ να είναι εκλεγμένο σε ξεχωριστούς καταλόγους που προορίζονται για γυναίκες. Άλλα τέσσερα μέλη εκλέγονται από τη διασπορά.
Τακέχικο Ινούε

Ο Τακέχικο Ινούε (井上 雄彦, Inoue Takehiko) είναι ένας ιαπωνικής καταγωγής μάνγκακα και καλλιτέχνης, γνωστός για το μοναδικό ρεαλιστικό στυλ ζωγραφικής του. Έχοντας πουλήσει πάνω από 157 εκατομμύρια αντίτυπα των έργων του παγκοσμίως, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 27 διασημότερους Ιάπωνες δημιουργούς κόμικς και ανάμεσα στους 90 διασημότερους παγκοσμίως. Κάποια από τα διασημότερα έργα του αποτελούν τα μάνγκα "Slam Dunk", "Buzzer Beater", "Vagabond" και "Real".

 Γεννημένος στην πόλη Οκούτσι, στην περιφέρεια Καγκοσίμα της Ιαπωνίας στις 12 Ιανουαρίου του 1967, ο Ναριάι Τακέχικο - γνωστός πλέον με το όνομα Τακέχικο Ινούε - ήδη από εφηβική ηλικία εμφάνισε την αγάπη του για το μπάσκετ. Ο Ινούε ξεκίνησε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Κουμαμότο, σταμάτησε όμως τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην δημιουργία μάνγκα.Η καλλιτεχνική του σταδιοδρομία στην δημιουργία μάνγκα ξεκίνησε αναλαμβάνοντας τη θέση βοηθού του μάνγκακα Τσουκάσα Χότζο κατά τη δημιουργία του διάσημου μάνγκα "City Hunter". Έχοντας ξεκινήσει να εκδίδει και δικά του πρωτότυπα μάνγκα, η πρώτη μεγάλη του επιτυχία ήρθε το 1990 με την κυκλοφορία του μάνγκα "Slam Dunk", το οποίο αφηγείται την ιστορία του Χαναμίτσι, ο οποίος προκειμένου να εντυπωσιάσει το κορίτσι των ονείρων του την Χάρουκο, αποφασίζει να γίνει από τους καλύτερους και διασημότερους μπασκετμπολίστες.Συνεχίζοντας στην ίδια θεματική ενότητα του μπάσκετ, ο Ινούε δημιουργεί ένα μάνγκα για ένα διαγαλαξιακό πρωτάθλημα μπάσκετ, με τον τίτλο "Buzzer Beater".Την επόμενη διετία ακολουθούν δύο πολύ γνωστά έργα του καλλιτέχνη. Το 1998, ξεκίνησε να κυκλοφορεί το έργο του "Vagabond", ένα ιστορικό δράμα με στοιχεία μυθοπλασίας, βασισμένο στο έργο "Μουσάσι" του Έιτζι Γιοσικάβα. To "Vagabond" βασίζεται στην ιστορία του σαμουράι Μιγιαμότο Μουσάσι, ενός σαμουράι του 16ου αιώνα, και αποτελεί μία στροφή του Ινούε προς μία σοβαρότερη θεματολογία, ξεφεύγοντας από την κατηγορία Σόονεν και μεταβαίνοντας στην δημογραφική κατηγορία Σέινεν, απευθυνόμενο σε εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Ακολουθεί το 1999 το "Real", μία ιστορία με επίκεντρο κάποιους αθλητές με αναπηρία οι οποίοι παίζουν καλαθοσφαίριση με αναπηρικό αμαξίδιο.Τα παραπάνω μάνγκα αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος του συνολικού έργου του Τακέχικο Ινούε, ο οποίος μεταξύ άλλων σύντομων ιστοριών και one-shot, έχει συμβάλλει στον σχεδιασμό χαρακτήρων για διάφορες σειρές και βιντεοπαιχνίδια, ενώ ζωγράφισε και μία τοιχογραφία των χαρακτήρων Μουσάσι και Κότζιρο από το μάνγκα του "Vagabond" για τα εγκαίνια του Κινοκούνιγια στη Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στην πληθώρα βραβείων που έχει λάβει, ο Τακέχικο Ινούε τιμήθηκε το 2002 με το βραβείο πολιτισμού Οσάμου Τέζουκα για το μάνκα "Vagabond".
Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα

Το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (Α.ΔΗ.ΣΟ.Κ.) ήταν πολιτικό κόμμα της Κύπρου που ιδρύθηκε το 1990 από στελέχη της "Ανανεωτικής Πτέρυγας" του Α.Κ.Ε.Λ..

 Το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου 1990, όταν στελέχη του Α.Κ.Ε.Λ., ανάμεσα τους και πέντε βουλευτές (Παπαπέτρου, Zιαρτίδης, Φάντης, Nτ. Kωνσταντίνου και Παύλος Δίγκλης) αποχώρησαν από το κόμμα, εκφράζοντας την έντονη διαφωνία τους για την πολιτική που ασκούσε το Α.Κ.Ε.Λ.. Πρόεδρος του νέου κινήματος τέθηκε ο Παύλος Δίγκλης και αναπληρωτής πρόεδρος ο Μιχάλης Παπαπέτρου Στις εκλογές του 1991 συγκέντρωσε το 2,40% της λαϊκής ψήφου, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εισέλθει στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις εκλογές του 1996, με επικεφαλής τον Μιχάλη Παπαπέτρου, το κίνημα δεν σημείωσε ιδιαίτερη δυναμική. Ειδικότερα, συγκέντρωσε 5.311, ποσοστό της τάξης του 1,44%, και δεν εξέλεξε βουλευτή. Το ίδιο έτος το Α.ΔΗ.ΣΟ.Κ. συνενώθηκε με τους Ενωμένους Δημοκράτες.
Αίρεση

Ως αίρεση στην Ελληνική γλώσσα, αποδίδεται η έννοια της κατάκτησης και της κατάληψης, εφόσον η λέξη ετυμολογείται από το ρήμα αιρέω. Αν ετυμολογείται από το αιρέομαι, τότε στα πλαίσια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας σημαίνει το εκλέγειν, το δικαίωμα εκλογής, την ελεύθερη σκέψη, την ελεύθερη βούληση την ελεύθερη επιλογή, τη φιλοσοφική και τη θρησκευτική αίρεση. Ως αιρετικός νοείται εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες. Σύμφωνα με τη σύγχρονη έννοια του όρου -εκείνος δηλαδή που στην αρχαιότητα αποκαλείτο αιρετιστής- είναι ο οπαδός, μιμητής ή εκείνος που ανήκει κυρίως σε θρησκευτική και δευτερευόντως σε ό,τι έχει χαρακτηρισθεί ως επιστημονική αίρεση. Οι αιρέσεις ως παρεκκλίσεις, αποσχίσεις από την βασική αρχή είναι δυνατόν να ταξινομηθούν σε επιστημονικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές.

 Η ανθρώπινη ιστορία βρίθει αιρετικών ιδεών και απόψεων που άλλοτε λειτούργησαν ως κινητήριος μοχλός εξελικτικών διαδικασιών και άλλοτε αποδείχθηκαν αναληθείς. Αναμφίβολα υπό την οπτική γωνία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας αιρετικός υπήρξε ο Σωκράτης ως άνθρωπος που αμφισβήτησε τις παραδεδομένες αξίες της εποχής του, αιρετικοί οι επιστήμονες που αμφισβήτησαν τις παραδεδομένες επιστημονικές αξίες της εποχής τους (βλ. Γαλιλαίος), αιρετικοί οι θρησκευτικοί ηγέτες που αμφισβήτησαν το status της εποχής τους, παραδίδοντας στην ανθρωπότητα νέες πίστεις. Οι νέες αυτές αλήθειες διαμόρφωσαν διαφορετικές καθιερωμένες αξίες γύρω από τις οποίες χτίστηκε κομμάτι-κομμάτι το διανοητικό και πρακτικό πλαίσιο του ανθρώπινου πολιτισμού. Υπό την οπτική γωνία της θρησκευτικής αντίληψης για την αίρεση, αιρετικοί είναι όσοι αμφισβητούν ό,τι εννοείται ως καθιερωμένο δόγμα. Θ. Πελεγρίνης, Λεξικό της Φιλοσοφίας, Ελληνικά Γράμματα, (Αθήνα 2004)
Βαλεντίνα Κορτέζε

Η Βαλεντίνα Κορτέζε (Valentina Cortese, 1 Ιανουαρίου 1923 - 10 Ιουλίου 2019) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός. Ήταν υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία του Φρανσουά Τριφό Αμερικανική νύχτα (1973).

 Η Κορτέζε γεννήθηκε στο Μιλάνο από μια οικογένεια με καταγωγή από την Στρέσα του Πεδεμόντιου. Το 1940, γνώρισε τον μαέστρο Βίκτορ ντε Σαμπάτα που ήταν 31 χρόνια μεγαλύτερός της, παντρεμένος και με παιδιά. Εγκατέλειψε το σχολείο για να τον ακολουθήσει στη Ρώμη και αποφοίτησε από την Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Ρώμης. Χώρισαν το 1948. Η Κορτέζε παντρεύτηκε τον Ρίτσαρντ Μπέιζχαρτ, τον συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Για λίγη αγάπη, το 1951 και απέκτησαν έναν γιο, τον ηθοποιό Τζάκι Μπέιζχαρτ. Πήραν διαζύγιο το 1960. Ποτέ δεν ξαναπαντρεύτηκε. Ο Τζάκι Μπέιζχαρτ πέθανε στο Μιλάνο το 2015. Η Κορτέζε πέθανε στις 10 Ιουλίου 2019, σε ηλικία 96 ετών. Η Κορτέζε έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο σε ιταλικές ταινίες το 1940, αποκτώντας τους πρώτους διεθνείς ρόλους της στην ιταλική ταινία του Ρικάρντο Φρέντα Οι άθλιοι (1948), όπου ενσάρκωσε την Φαντίνα και την Κοζέτ, και στην βρετανική ταινία Πριν πεθάνει η αγάπη μας (1949), που της χάρισε αρκετούς ρόλους σε αμερικανικές ταινίες, αλλά συνέχισε να πραγματοποιεί ταινίες στην Ευρώπη με σκηνοθέτες όπως ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο Φεντερίκο Φελίνι και ο Φρανσουά Τρυφό.Υπέγραψε συμβόλαιο με την 20th Century Fox το 1948. Πρωταγωνίστησε στις ταινίες Μαλαισία (1949), Άνθρωποι του αίματος του Ζυλ Ντασσέν (1949), Για λίγη αγάπη (1951) και Η ξυπόλυτη κόμισσα (1954) του Ρόμπερτ Μάνκιεβιτς. Στην Ευρώπη πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μικελάντζελο Αντονιόνι Οι φίλες (1955), Le bateau sur l'herbe (1971) του Ζεράρ Μπραχ, στη βρετανική ταινία Οι περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν (1988) του Τέρι Γκίλιαμ και στις ταινίες του Φράνκο Τζεφφιρέλλι Αδελφός ήλιος, αδελφή σελήνη (1972), Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ (1977), Η δύναμη του πεπρωμένου (1993). Ο τελευταίος ρόλος της ήταν στην αμερικανική ταινία Το νησί της κολάσεως (1980). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Valentina Cortese στο Wikimedia Commons Βαλεντίνα Κορτέζε στην IMDb
Ελισάβετ Αλβερτίνα του Άνχαλτ-Ντέσαου

H Ελισάβετ Αλβερτίνα, γερμ. Elisabeth Albertine von Anhalt-Dessau (1 Μαΐου 1665 - 5 Οκτωβρίου 1706) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς-Μπάρμπυ.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Β΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Ερριέττας Αικατερίνης του Νάσσαου, κόρης του Φρειδερίκου Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης. Παντρεύτηκε το 1686 τον Ερρίκο των Βέττιν, κόμη της Σαξονίας-Βάισενφελς-Μπάρμπυ και είχε τέκνα: Φρειδερίκος Ερρίκος 1692, 1711, διάδοχος, απεβίωσε 19 ετών. Γεώργιος Αλβέρτος 1695-1739, κόμης του Μπάρμπυ. Ερριέττα Μαρία 1697-1719, απεβίωσε 22 ετών. Ιωάννης Αύγουστος 1687-1688, Ιωάννης Αύγουστος Β΄ 1689, δίδυμοι γιοί θνησιγενείς 1690, θνησιγενή κόρη 1706. Elisabeth Albertina Prinzessin v.Anhalt-Dessau in: Genealogy Database by Herbert Stoyan [retrieved 11 October 2014].
Αριέλ Ιμπαγάσα

Ο Άριελ Μιγκέλ Σαντιάγο Ιμπαγάσα (γεννημένος στις 27 Οκτωβρίου 1976 στο Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής. Έχοντας ως παρατσούκλι το El Caño. Η συνηθισμένη του θέση ήταν μεσο-επιθετικός, και είναι γνωστός για την τεχνική του κατάρτιση, περνώντας το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρα του στην Ισπανία - όπου έπαιξε κυρίως για τη Ρεάλ Μαγιόρκα- συσσωρεύοντας στο Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 343 συμμετοχές και 33 γκολ μέσα σε 12 σεζόν.

 Ο Ιμπαγάσα ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του στη Λανούς και μετακόμισε τον Ιούλιο του 1998 στην Ρεάλ Μαγιόρκα της Ισπανίας, μαζί με έναν συμπαίκτη του, τον Γκουστάβο Σιβιέρο (ένας Αργεντίνος, ο Τερματοφύλακας Κάρλος Ρόα, έκανε την ίδια κίνηση την σεζόν 1997-98), εντούτοις με την ομάδα των Βαλεαρίδων Νήσων, που τερμάτισε τρίτη την σεζόν 1998-99, σχεδόν έχασε την ευκαιρία να μπει στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1998-99. Τη σεζόν 2000-2001, ο Ιμπαγάσα, ευρύτερα γνωστός για τις αποφάσεις του που κατέληγαν σε γκολ, συμψηφίστηκε, ένα γκολ του, στα 10 καλύτερα γκολ της σεζόν και συνέχισε ως ένα αναπόσπαστο και βασικό μέλος στην 11άδα -και αρχηγός- για την ομάδα της Μαγιόρκας μέχρι την άφιξή του στην Ατλέτικο Μαδρίτης, τον Ιούλιο του 2003. Εκεί, ανανέωσε το συμβόλαιό του τον Μάρτιο του 2006, αλλά στις αρχές της σεζόν 2006-07 έφυγε πάλι για τη Ρεάλ Μαγιόρκα, όπου έγινε ένας από τους τοπ ασίστ στη σεζόν 2007-08.Ο Ιμπαγάσα πήγε στην Βιγιαρρεάλ ΚΦ τον Ιούλιο του 2008 για 1,5 εκατ. Ευρώ, για 2 σεζόν. Δύο χρόνια αργότερα μετά από δύο άτυχες σεζόν, αμαυρώθηκε από μερικά σωματικά προβλήματα (ακόμα και αν κατάφερε να πετύχει 60 συμμετοχές με τη Βιγιαρρεάλ ΚΦ), ο 34χρονος, μετακόμισε στον Ολυμπιακό και την Ελλάδα με ένα 2ετές συμβόλαιο. Σκόραρε για πρώτη φορά με την ερυθρόλευκη φανέλα σε μια νίκη 5-1 σε φιλικό επί της Α.Σ. Ρόμα, συμβάλλοντας με 24 συμμετοχές (και 0 γκολ) με την φανέλα της ομάδας του Πειραιά και στέφθηκε πρωταθλητής της Σούπερ Λίγκα. Τη σεζόν 2014-2015, στα 38 του, αγωνίστηκε με την φανέλα του Πανιωνίου. Σύλλογοι: Ρεάλ Μαγιόρκα: Κύπελλο Ισπανίας 2002-03 Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο): Σούπερ Λίγκα 2010-11, 2011-12, 2012-13,2013-14 και Κύπελλο Ελλάδας ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12Εθνική Ομάδα: Αργεντινή Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου κάτω των 20 ετών 1995
Μικρός Κλέφτης

Ο Στυλιανός "Στέλιος" Κρουστάλλης (Θεσσαλονίκη, 17 Μαρτίου 1984), ευρύτερα γνωστός ως Μικρός Κλέφτης ή Πιλότος, είναι Έλληνας ράπερ και μέλος των hip hop συγκροτημάτων Βόρεια Αστέρια, Ανάποδα Καπέλα και Άλυτοι Γρίφοι.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε ως καλλιτέχνης γκραφίτι στους 2G (Good Guys) το 1997, και δύο χρόνια αργότερα αποφάσισαν να ασχοληθούν με τη μουσική, δημιουργώντας τα Βόρεια Αστέρια (με τον Λεξ, τον Τζαμάλ και τον Ζηνων). Το 2003 αποτελεί μια χρονιά ορόσημο για αυτόν και το crew του, καθώς κυκλοφόρησαν οι πρώτες πέντε δισκογραφικές δουλειές τους. Μέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει τέσσερα άλμπουμς με τα Βόρεια Αστέρια, δύο με τα Ανάποδα Καπέλα (μαζί με τον Λεξ), δύο με τους Άλυτους Γρίφους (μαζί με τον 3D) και επτά σόλο. Έχει συμμετάσχει σε πολλές δουλειές άλλων δημοφιλών, και όχι μόνο, καλλιτεχνών και παραγωγών. Φωνή κυκλώνας (2003) Όσο ακούς μαθαίνεις (2004) Lost Tapes (EP) (2004) Άμεση επέμβαση (2009) Lost Tapes Vol.2 (EP) (2012) Απίστευτο (EP) (2014) Μαύρο Αυτοκίνητο (2015) Βασιλιάδες του Τίποτα (2018) CASH OUT(2023) Χαλαρά (2003) Χαλαρότερα (2004) Τα αυθεντικά της πόλης (2010) 5 Αστέρων (2010) Νέκυια (2003) Πύρινο δίδυμο (2004) Δεν μας ξες καλά (2007) Film Noir (2012)Singles Arcade (2019) Documento Freestyle (2019) Buzz (2020) Λεφτα Δυναμη & Respect (2020) TSL (2021) OG (2022) Μικρός Κλέφτης στο YouTube Μικρός Κλέφτης στο Facebook
Ευαγγελία Ψαρρά

Η Ευαγγελία Ψάρρα (γεν. 17 Ιουνίου 1974 στη Θεσσαλονίκη) είναι Ελληνίδα τοξότρια που έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες έξι φορές, από το 2000 έως το 2020. Στους θερινούς Ολυμπιακούς αγώνες 2020 δήλωσε ότι στόχος της είναι να συμμετάσχει για έβδομη φορά στους Ολυμπιακούς αγώνες στη Γαλλία το 2024, μάζι με την κόρη της.

 Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η Ψάρρα συμμετείχε στον διαγωνισμό γυναικών όντας η καλύτερη ελπίδα της Ελλάδας για μετάλλιο έχοντας τερματίσει 18η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τοξοβολίας 2003. Κατετάγη 8η στον ατομικό γύρο πρόκρισης γυναικών με βαθμολογία 652 πόντων. Στον πρώτο γύρο αποκλεισμού αντιμετώπισε την Τζο-Αν Γκάλμπρεϊθ από την Αυστραλία, 57η στην κατάταξη. Η Ψάρρα την κέρδισε με σκορ 138-116 και προκρίθηκε στον γύρο των 32. Σε αυτό τον γύρο νίκησε την τουρκάλα Ζεκιγιέ Κεσκίν Σατίρ (25η στην κατάταξη), νικώντας την με σκορ 163-161. Η Ψάρρα έπειτα νίκησε την Αλμουδένα Γκαγιάρδο από την Ισπανία, 24η στην κατάταξη, με σκορ 160-152 και προκρίθηκε στα προημιτελικά. Εκεί αντιμετώπισε την Παρκ Σουνγκ-χιουν από την Κορέα. Εκεί έχασε λόγω μιας κακής βολής με το πρώτο βέλος της, αλλά δεν απογοητεύτηκε από το αποτέλεσμα. Το τελικό σκορ ήταν 111-101 υπέρ της Σουνγκ-χιουν, τερματίζοντας 7η στην τοξοβολία γυναικών (ατομικό άθλημα). Ήταν μέλος της Ελληνικής ομάδας στη γυναικεία τοξοβολία, η οποία κατετάγη πέμπτη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο η Ψάρρα ολοκλήρωσε τον γύρο κατάταξής της με 613 πόντους. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε την Τσεν Λινγκ, από την οποία έχασε με σκορ 110-101 και αποκλείστηκε.Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο έχασε στον πρώτο γύρο αποκλεισμού από την Ινδή Μπομπάιλα Ντέβι Λάισραμ. Η Ψάρρα έχασε για μικρή διαφορά στο τελικό τουρνουά πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς του 2016 στην Αττάλεια της Τουρκίας τον Ιούνιο του 2016, που κατένειμε τις έξι εναπομείνασες θέσεις που ήταν διαθέσιμες για το ατομικό αγώνισμα τοξοβολίας. Στα προημιτελικά η Ψαρρά και Ισπανίδα Αδριάνα Μαρτίν υπέστησαν ήττες, αλλά επειδή το συνολικό σκορ της Μαρτίν ήταν 128 και της Ψάρρα 126, η Ισπανίδα υποστήριξε την τελική θέση πρόκρισης σε επανακαταμέτρηση. Η αποχώρηση μιας τοξοβόλου από την Ακτή Ελεφαντοστού οδήγησε σε μια κενή θέση, η οποία δόθηκε στην Ελλάδα. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή πρότεινε την Ψάρρα για να συμμετάσχει, συμμετέχοντας για πέμπτη φορά σε Ολυμπιακούς.Η Ψάρρα συμμετείχε στο Ρίο ντε Τζανέιρο ως η πιο έμπειρη αθλήτρια στο αγώνισμα, όντας 55η στην κατάταξη. Για τρίτη συνεχόμενη διοργάνωση αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από την Καόρι Καβανάκα της Ιαπωνίας. Μετά το τέλος των Ολυμπιακών, η Ψάρρα μαζί με άλλους τρεις τοξοβόλους δώρισαν τις ενδυμασίες και τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο στο Ολυμπιακό Μουσείο στη Λωζάνη. Ευαγγελία Ψαρρά στην Παγκόσμια Ομοσπονδία Τοξοβολίας
Χόρχε Μπουκάι

Ο Χόρχε Μπουκάι (ισπαν.: Jorge Bucay, 30 Οκτωβρίου 1949) είναι γιατρός, ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ και συγγραφέας γεννημένος στην Αργεντινή. Τα βιβλία του έχουν πουλήσει περισσότερα από δύο εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δεκαεπτά γλώσσες.

 Ο Χόρχε Μπουκάι γεννήθηκε το 1949 σε μια λαϊκή γειτονιά του Μπουένος Άιρες. Ξεκίνησε να εργάζεται στην ηλικία των δεκατριών ετών και ασχολήθηκε με διάφορες δουλειές. Είναι γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Του Μπουένος Άιρες το 1973. Ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και, εν συνεχεία, δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- δεκαεπτά γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας. Εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και κοινωνικών ομάδων. Ζει στα προάστια του Μπουένος Άιρες με τη γυναίκα του και έχει δύο παιδιά. Μάλιστα το ένα από τα παιδιά του, ο Ντεμιάν Μπουκάι, είναι και εκείνος ψυχιάτρος-ψυχοθεραπευτής, καθώς και συγγραφέας. "Cartas para Claudia", 1986 (Γράμματα στην Κλαούντια, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2015) "Recuentos para Demián", 1994 "Cuentos para pensar", 1997 (Ιστορίες να σκεφτείς, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2008) "De la autoestima al egoísmo", 1999 (Από την αυτοεκτίμηση στον εγωισμό, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2013) "Amarse con los ojos abiertos", 2000 (Να βλέπεις στον έρωτα, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2009). Συλλογικό έργο με την συμμετοχή της Silvia Salinas. "20 pasos hacia adelante", 2000 (20 βήματα μπροστά, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2019) "El camino de la autodependencia", 2000 (Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2009) "El camino del Encuentro", 2001 (Ο δρόμος της συνάντησης, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2010) "El camino de las Lágrimas", 2001 (Ο δρόμος των δακρύων, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2010) "El camino de la Felicidad", 2002 (Ο δρόμος της ευτυχίας, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2011) "Shimriti. De la ignorancia a la sabiduría", 2003 (Από την άγνοια στη σοφία, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2012) "Déjame que te cuente", 2005 (Να σου πω μια ιστορία, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2008) "Cuenta Conmigo", 2005 (Βασίσου πάνω μου, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2008) "Déjame que te cuente", 2005 (Να σου πω μια ιστορία, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2008) "El Mito de le Diosa Fortuna", 2006 (Ο μύθος της θεάς τύχης, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2012) "El candidato", 2006 (νικητής του Premio de Novela Ciudad de Torrevieja το 2006) "El elefante encadenado", 2008 (Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2011) "Llegar a la cima y seguir subiendo. Claves para un camino espiritual", 2010 (Ο δρόμος της πνευματικότητας, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2014) "El temido enemigo", 2012 (Ο τρομερός εχθρός, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2012) "Un cuento triste no tan triste ", 2014 (Μια ιστορία λυπητερή, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2016) Θέλω… Το μικρό βιβλίο της αγάπης, ελλ. εκδ. ΟΠΕΡΑ, 2018
Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής (Σκόδρα)

Το Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής (αλβανικά: Shenjtërorja e Zojës së Këshillit të Mirë) είναι εκκλησία στη Σκόδρα της Αλβανίας. Υπάγεται εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή της Σκόδρας-Πουλτ, ενώ η Επισκοπική Σύνοδος Αλβανίας της έχει αποδώσει τον τίτλο του εθνικού ιερού. Το ιερό συνδέεται, μέσω της ιστορίας του και της λαϊκής παραδόσεως, με το Ιερό της Παναγίας της Καλής Συμβουλής του Τζενατσάνο, στην Ιταλία.

 Κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα, μία πρώτη εκκλησία ανεγέρθηκε στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Το 1396, η Βενετική Δημοκρατία κατέλαβε τα εδάφη της ευρύτερης περιοχής της Σκόδρας, τα οποία και κατέλαβε προσπάθειες προκειμένου να τα διατηρήσει υπό τον έλεγχό της εμπρός στην προέλαση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, προχωρώντας, μεταξύ άλλων, στην περαιτέρω ενίσχυση των οχυρώσεων του Κάστρου της Ροζάφας. Το 1467, η εκκλησία κατεστράφη κατά τη διάρκεια επιδρομής, ενώ, στις 25 Ιανουαρίου 1479, η πόλη παραδόθηκε στους Οθωμανούς. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, κατά τη διάρκεια της καταστροφής του ιερού, ένα εικόνισμα «μεταφέρθηκε από αγγέλους», στις 25 Απριλίου 1479, στο Τζενατσάνο της Ιταλίας, όπου και η απήχηση του συγκεκριμένου θαύματος συνέβαλε στην ανέγερση ενός νέου Ιερού της Παναγίας της Καλής Συμβουλής. Παράλληλα, η λαϊκή παράδοση συνδέει αριθμό θαυμάτων με τη συγκεκριμένη τοποθεσία, παρά την καταστροφή οποιουδήποτε καθολικού θρησκευτικού συμβόλου από τους Οθωμανούς. Στις 28 Νοεμβρίου 1912, έπειτα από την υποχώρηση των Οθωμανών από τα αλβανικά εδάφη, επετράπη εκ νέου η ανέγερση εκκλησιών. Το 1917, ξεκίνησαν εργασίας ανέγερσης νέου ιερού, εκ νέου αφιερωμένου στην Παναγία της Καλής Συμβουλής, επί των ερειπίων του παλαιότερου ιερού. Στις 7 Ιουλίου 1917, η συγκεκριμένη τοποθεσία, εκτάσεως 10.262 μ², κατέστη κτήση της Αρχιεπισκοπής της Σκόδρας, ενώ ο θεμέλιος λίθος ευλογήθηκε στις 31 Ιουλίου 1917, προτού, στη συνέχεια, τοποθετηθεί στις 17 Αυγούστου 1917. Οι εργασίες ανεγέρσεως του ιερού ολοκληρώθηκαν το 1930, ωστόσο το τελευταίο κατεστράφη από το κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο εδραιώθηκε εντός των αλβανικών εδαφών κατά την περίοδο μεταξύ 1944 και 1946, ενώ ήταν εκ των τελευταίων που κατέρρευσαν, στα τέλη του 1990. Το 1993, Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ επισκέφθηκε την Αλβανία, όπου και ευλόγησε, στις 25 Απριλίου 1993, τον θεμέλιο λίθο του νέου ιερού της Σκόδρας, του οποίου η ανέγερση ολοκληρώθηκε στις 24 Μαΐου 1998. Η εκκλησία βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου επί της κορυφής του οποίου βρίσκεται το Κάστρο της Ροζάφας. Κατάλογος εθνικών ιερών Καθολική Εκκλησία στην Αλβανία
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1983-84

Το Κύπελλο Κύπρου 1983-84 ήταν η 10η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (7η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ για 4η φορά στην ιστορία του.

 Στον τελικό προκρίθηκαν ο ΑΠΟΕΛ και η Ομόνοια. Ο τελικός διεξήχθη στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Νικητής ήταν ο ΑΠΟΕΛ με σκορ 3-1 σετ. «Ιστορία του κυπριακού βόλλεϋ: Χρυσή Βίβλος Ανδρών». www.volleyball.org.cy. ΚΟΠΕ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 Φεβρουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2016.
Ζαν Νικό

Ο Ζαν Νικό (γαλλ. Jean Nicot de Villemain, 1530 – 5 Μαΐου 1600) ήταν Γάλλος διπλωμάτης και λόγιος, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το φυτό του καπνού (Nicotiana tabacum).

 Ο Νικό γεννήθηκε στη Νιμ, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γραμματέας. Ο νεαρός Ζαν σπούδασε στην Τουλούζη και στο Παρίσι, όπου κατάφερε να βρει εργασία στο περιβάλλον του Μεγάλου Σφραγιδοφύλακα της γαλλικής αυλής. Λόγω της θέσης του συναντιόταν με τον βασιλέα Ερρίκο Β΄ και τη βασίλισσα Αικατερίνη των Μεδίκων. Ο βασιλιάς τον συμπάθησε και τον ονόμασε αρχικά ιδιαίτερο γραμματέα του. Αργότερα του ανέθεσε καθήκοντα πρεσβευτή στη Λισαβόνα, όπου ο Νικό επρόκειτο να διαπραγματευτεί, εκτός από διάφορες εμπορικές συμφωνίες, τον γάμο του βασιλέα Σεβαστιανού της Πορτογαλίας που είχε γίνει βασιλέας το 1557 σε ηλικία τριών ετών και της Μαργαρίτας του Βαλουά. Αναμεσα στους φίλους που απέκτησε στη Λισαβόνα ο Νικό ήταν ο λόγιος και βοτανολόγος Damião de Góis (ή de Goes), ο οποίος σε μια συζήτηση μετά το δείπνο που του παρέθεσε, του έδειξε ένα φυτό καπνού, που είχε στον κήπο του, και άρχισε να του εκθέτει τις ιαματικές ιδιότητες του νέου αυτού φυτού: Η εφαρμογή του σε καρκινικό όγκο αποτελούσε, κατά τον Γκόες, θεραπευτικό θαύμα. Ο Νικό πήρε μερικά τμήματα φυτών καπνού και τα φύτευσε στον κήπο της γαλλικής πρεσβείας και, το 1560, δημοσίευσε ορισμένες από τις θεραπευτικές ιδιότητες που είχε διαπιστώσει να έχει αυτό το «νέο» για την Ευρώπη φυτό, το οποίο περιέγραψε περίπου ως πανάκεια Έστειλε φυτά στη Γαλλία, καθώς και «μυτιές» καπνού στη γαλλική Αυλή. Η Αικατερίνη των Μεδίκων εκτίμησε ιδιαίτερα τις ευεργετικά απολαυστικές ιδιότητες του καπνού, έγινε ζηλωτής του και ενθάρρυνε την κατανάλωσή του αρχικά μέσα στην Αυλή της και αργότερα και έξω από αυτή. Όταν ο Νικό επέστρεψε στη Γαλλία, του αποδόθηκε ο τίτλος "de Villemain" και μια έκταση γης κοντά στο χωριό Brie-Comte-Robert, στο κεντρικό - βόρειο τμήμα του Ιλ-ντε-Φρανς. Ο Νικό αποσύρθηκε στην έκταση αυτή και ασχολήθηκε με τη συγγραφή του βιβλίου του Thresor de la langue françoyse, tant ancienne que moderne (Θησαυρός της παλαιάς και νέας γαλλικής γλώσσας) που εκδόθηκε το 1606.Το 1753 ο Κάρολος Λινναίος απέδωσε το όνομα Nicotiana στο γένος του φυτού του καπνού, προς τιμήν του Νικό. Από το όνομά του, επίσης, έλαβε και το όνομα το αλκαλοειδές του καπνού, η νικοτίνη.
Τάκης Κανδηλώρος

Ο Τάκης Χ. Κανδηλώρος (Δημητσάνα, 1874 - Αθήνα, 1934) υπήρξε ιστορικός, λαογράφος και δημοσιογράφος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διορίστηκε ως υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών. Το 1903 και το 1906 εξέδωσε τους δύο τόμους της Αρκαδικής Επετηρίδας. Μάλιστα, στον τόμο του 1906 δημοσίευσε τη διαθήκη του Κολοκοτρώνη. Συνεργάστηκε με πλήθος περιοδικών όπου δημοσίευσε τις μελέτες του κυρίως σε ό,τι είχαν να κάνουν με την Πελοπόννησο και ιδιαίτερα την περιοχή της Αρκαδίας. Το 1903 βραβεύθηκε από τη Γλωσσική Εταιρεία για μία λαογραφική συλλογή του. «Απέδειξε το αμείωτο ενδιαφέρον του για την προαγωγή των ιστορικών μελετών ιδρύοντας το Κανδηλώρειο ιστορικό διαγώνισμα, που βράβευε ιστορικές μελέτες Ελλήνων συγγραφέων με προσωπικές του δαπάνες που κατέθεσε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας». Εργάστηκε στην Πάτρα ως δημοσιογράφος.

 (ενδεικτικά) Απολογισμός τεσσαρακονταετούς εργασίας, 1891-1931: Δημοσιογραφία - ιστορία - λαογραφία - κρίσεις - ίδρυσις βραβείων και διαγωνισμάτων, Εν Αθήναις 1931. Αρκαδική Επετηρίς, τεύχος 1ο, Εν Αθήναις (1903). Αρκαδική Επετηρίς, τεύχος 2ο, Εν Αθήναις (1906). Εις την Σιών, Εκ του Τυπογραφείου Κτενά, Εν Αθήναις 1902. Η Γορτυνία. Ιστορία από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ' ημάς, Εν Πάτραις 1898. Η Δημητσάνα: Ιστορική μονογραφία μετά βιογραφιών του Πατριάρχου και του Γερμανού, Εκ του Τυπογραφείου των Βιβλιεμπορικών Καταστημάτων Αποστολοπούλου, Εν Αθήναις 1897. Η δίκη του Κολοκοτρώνη και του Δημητρίου Πλαπούτα, Αθήνα 1960. Η Φιλική Εταιρεία, Εν Αθήναις 1926. Ιστορία του Εθνομάρτυρος Γρηγορίου του Ε', Τυπογραφείον Δ. Ευστρατιάδου-Δ. Δελή, Εν Αθήναις 1909. Ο αρματωλισμός της Πελοποννήσου 1500-1821, εκδίδεται χορηγούντος Παναγ. Κ. Οικονόμου, μεγαλεμπόρου εκ Γορτυνίας, Τυπογραφείον Δεναξά και Σία, Εν Αθήναις 1924. (αναστατική ανατύπωση το 2006) «Ο αφορισμός των αρματωλών κατά το 1805» στο Μαλεβός. Μηνιαίον περιοδικόν όργανον των απανταχού Βασσαριωτών, Εν Αθήναις (1924). Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Κανδηλώρος Τάκης. Καταχώριση σχετική με τον Τάκη Χ. Κανδηλώρο. biblionet.gr. Ανακτήθηκε: 27/03/2014.
Άγιος Αθανάσιος Πέλλας

Ο Άγιος Αθανάσιος είναι ορεινό χωριό του νομού Πέλλας σε πολύ μικρή απόσταση από τα σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καϊμάκτσαλαν. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός το 1992.Ο Άγιος Αθανάσιος ανήκει στον δήμο Έδεσσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 έχει 184 κατοίκους. Ο Άγιος Αθανάσιος αναπτύσσεται ταχύτατα τουριστικά λόγω της γειτνίασης του με το χιονοδρομικό κέντρο του Καϊμάκτσαλαν. Διαθέτει πολλές μοντέρνες ταβέρνες και καφετέριες καθώς και σύγχρονους ξενώνες. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν Τσέγανη ή Τσεγάνη. Απέχει 30 χλμ. από την Έδεσσα και 120 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη. Μαζί με τον Νέο Άγιο Αθανάσιο αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Αθανασίου, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως αγροτικός ορεινός οικισμός με έκταση 57,952 χμ² (2011).

 Το χωριό χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα μάλλον από κτηνοτρόφους και χτίστες από την Ήπειρο και βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Αλή Πασά των Ιωαννίνων, ο οποίος είχε παραχωρήσει κάποια προνόμια στους κατοίκους για την αυτοδιαχείριση των κτημάτων. Το 1803, μια επιτροπή μετέβη στα Ιωάννινα και παρέδωσε επιστολή στα Ελληνικά, με την οποία ζητούσε την ευνοϊκή ρύθμιση μέρους των χρεών τους. Στην περιοχή, βρέθηκαν ερείπια από κατοικίες και οχυρώσεις από τα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια, κάτι που δικαιολογείται λόγω της εγγύτητας του οικισμού με την Εγνατία Οδό. Το 1870, στο χωριό λειτούργησε ελληνικό σχολείο. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα, η ευρύτερη περιοχή αποτέλεσε θέατρο συγκρούσεων μεταξύ των Ελληνικών και Βουλγαρικών δυνάμεων, ενώ ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος βρήκε Σέρβους και Βούλγαρους να διεκδικούν την κορυφή του Προφήτη Ηλία. Στην Κατοχή, στο χωριό συγκεντρώνονταν ομάδες αντίστασης, ενώ κατά τον Εμφύλιο εκκενώθηκε από τον Ελληνικο-Εθνικό Στρατό για να αποκοπεί ο Δημοκρατικός Στρατός. Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός του χωριού μειώθηκε λόγω μετανάστευσης προς χώρες του εξωτερικού. Μόλις τη δεκαετία του '70 συνδέθηκε το χωριό με την Έδεσσα μέσω ασφαλτοστρωμένου δρόμου. Κατά τη δεκαετία του '80, ιδρύεται πεδινότερα και το χωριό Νέος Άγιος Αθανάσιος, καθώς το παλιό χωριό κρίθηκε ανασφαλές από γεωλογικής άποψης μετά από σεισμούς. Ο παλιός οικισμός εγκαταλείφθηκε πλήρως μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, οπότε δημιουργήθηκαν ξενώνες και αναπτύχθηκε τουριστική δραστηριότητα λόγω του χιονοδρομικού κέντρου του Καϊμακτσαλάν. (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αγιος Αθανάσιος (Τσέγανη) Πληροφορίες για τον Άγιο Αθανάσιο Πέλλας και εικονική περιήγηση 360°, από το 360sites.gr Αρχειοθετήθηκε 2013-12-07 στο Wayback Machine.
Δαμαβόλος Ρεθύμνης

Ο Δαμαβόλος ή Δαμαβόλου είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 33 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 250 μ. Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός της Ελλάδος.

 Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το γεγονός ότι το όνομα του χωριού αναφέρεται στις παλιές απογραφές στη γενική είναι ένδειξη ότι προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου οικιστή. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dhamavolu. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Damavolo με 100 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Damavolu. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Damavolo, με 30 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στο δήμο Αβδανιτών και σύμφωνα με την απογραφή είχε 153 Χριστιανούς και 31 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 184 κατοίκους.Το 1925, ο Δαμαβόλος υπάχθηκε στην κοινότητα Αγίου Μάμαντος, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Δαμαβόλου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα. Το 1969 στον Δαμαβόλο προσαρτήθηκε ο οικισμός Άγιος Σύλλας.Δείτε Κοινότητα Δαμαβόλου Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Mεταμόρφωση του Σωτήρα. Είναι ένας μονόκλιτος ναός, στον οποίο φυλάσσονται ένα ευαγγέλιο του 1793 καθώς και εκκλησιαστικά βιβλία του 19ου αιώνα. Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στο Γενέθλιο της Θεοτόκου. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τους Άγιος Αντώνιος, Άγιο Πνεύμα, Άγιος Στέφανος, Άγιος Παντελεήμων και Aγία Eιρήνη.
Δημήτριος Κούτρας

Ο Δημήτριος Ν. Κούτρας (1936-2015) ήταν καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εντοπίζονται στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία και γενικότερα στην ιστορία της φιλοσοφίας.

 Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1936. Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις φιλοσοφικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1963-1966). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1966, εργάστηκε ως βοηθός στο Φιλοσοφικό Σπουδαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, ύστερα από εισήγηση του Καθηγητή Ιωάννη Ν. Θεοδωρακόπουλου. Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1969 και διορίστηκε Επίκουρος Καθηγητής το 1982, Αναπληρωτής Καθηγητής το 1987 και Καθηγητής το 1992. Το 2002 βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την πολύχρονη προσφορά του στην Ιστορία της Φιλοσοφίας. Το Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών εξέδωσε ψήφισμα για την απώλεια του Δ.Ν. Κούτρα (19/01/2015), όπου διαβεβαιώνει ότι ο εκλιπών "υπήρξε αναγνωρισμένος φιλόσοφος, εξαιρετικός δάσκαλος και ευγενής άνθρωπος και συνάδελφος, τον οποίο εκτιμούσαν οι φοιτητές και οι συνάδελφοί του". Η έννοια του φωτός εις την Αισθητικήν του Πλωτίνου. Διατριβή επί Διδακτορία. εκδ. Βιβλιοθήκη Σοφίας Σαριπόλου, Εν Αθήναις 1968, σελ. 117. Η κοινωνική ηθική του Αριστοτέλους. Αι αρεταί της δικαιοσύνης και της φιλίας. εκδ. Εθνικόν Κέντρον Κοινωνικών Ερευνών, Αθήναι 1973, σελ. 189. Θέματα φιλοσοφίας της γλώσσης. Αθήναι 1978, σελ. 47. Αναδρομές στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία. Αθήνα 1998, σελ. 155. Από την αρχαία στη σύγχρονη ευρωπαϊκή φιλοσοφία. Αθήνα 1999, σελ. 171. Δημοσίευσε πολλά άρθρα σε περιοδικά και σε πρακτικά συνεδρίων, κι επιμελήθηκε ο ίδιος τα πρακτικά ελληνικών και διεθνών συνεδρίων.[1]
Αγία Άννα Αχαΐας

Η Αγία Άννα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κουνινάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αιγίου, του δήμου Αιγιαλείας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) νομός Αχαΐας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αιγιαλείας του νομού Αχαΐας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Η Αγία Άννα είναι οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Αχαΐας. Βρίσκεται στις ΒΑ. παρυφές του Παναχαϊκού όρους, νοτιοδυτικά του Αιγίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 585. Απέχει περίπου 51 χλμ. Α. της Πάτρας. . Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κουνινάς του νομού Αχαΐας. Με το ΦΕΚ 224Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κουνινάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αιγίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αιγιαλείας. Η εκκλησία Κοίμησης της Αγίας Άννας στο βόρειο τμήμα του οικισμού Η Μονή Πεπελενίτσας, νότια του οικισμού, μέσω του χωριού Κουνινά Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές στην Τ.Α. - Δημοσιεύματα απογραφών. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ψηφιακή βιβλιοθήκη της Ε.Σ.Υ.Ε./ΕΛ.ΣΤΑΤ.. dlib.statistics.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Αγίας Άννας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Κουνινάς Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Στρυμών (μυθολογία)

Για τον ποταμό, δείτε το Στρυμόνας Στην ελληνική μυθολογία, ο Στρυμών, γιος του Ωκεανού και της Τηθούς, ήταν ένας θεός ποταμός και βασιλιάς της Θράκης. Με τις μούσες Ευτέρπη ή Καλλιόπη, έγινε ο πατέρας του Ρήσου και ενδεχομένως του Όλυνθου και του Βράγγα και με τη Νέαιρα του Ευάδνη. Ο Στρυμών ήταν επίσης ο πατέρας της Τερείνης, που έγινε η μητέρα της Θράσσας από τον θεό Άρη. Μια άλλη κόρη, η Ροδόπη, έγινε η μητέρα του Άθους από τον Ποσειδώνα.Σύμφωνα με ορισμένους μυθογράφους, όταν ο Στρυμόνας έμαθε ότι ο Ρήσος είχε δολοφονηθεί στην Τροία, έπεσε απελπισμένος στον ποταμό Παλαιστίνο, ο οποίος έκτοτε έφερε το όνομά του, Στρυμόνας.

 Αντωνίνους Φιλεράλης, Οι Μεταμορφώσεις του Αντωνίνου Φιλεράλη μεταφράζονται από τον Francis Celoria (Routledge 1992). Online έκδοση στο έργο κειμένου Topos. Conon , Πενήντα Αφηγήσεις, επιβιώνουν ως περιλήψεις ενός σημείου στη Βιβλιοθήκη του Φωτίου, Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, που μεταφράστηκε από τον Έλληνα από τον Brady Kiesling. Online έκδοση στο έργο κειμένου Topos. Ευριπίδης, Ο Ρέζεος του Ευριπίδη μεταφράστηκε σε αγγλικό στίχο του rhyming με επεξηγηματικές σημειώσεις του Gilbert Murray, LL. D., D.Litt, FBA, καθηγητής ελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Ευριπίδης. Γκίλμπερτ Μάρεϊ. Νέα Υόρκη. Oxford University Press. 1913. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus. Ευριπίδης, Ευριπίδης Φαβώλας. vol. 3. Γκίλμπερτ Μάρεϊ. Οξφόρδη. Clarendon Press, Oxford. 1913. Ελληνικό κείμενο διατίθεται στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Περσέως. Ησίοδος, Θεογονία από τους Ομηρικούς Ύμνους και Ομηρική με Αγγλική μετάφραση από τον Hugh G. Evelyn-White, Cambridge, MA., Harvard University Press. Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1914. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus. Ελληνικό κείμενο διατίθεται από τον ίδιο ιστότοπο. Pseudo-Apollodorus, Η βιβλιοθήκη με αγγλική μετάφραση από τον Sir James George Frazer, FBA, FRS σε 2 τόμους, Cambridge, MA, Harvard University Press. Λονδίνο, William Heinemann Ltd. 1921. Ηλεκτρονική έκδοση στην Ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus. Ελληνικό κείμενο διατίθεται από τον ίδιο ιστότοπο. Ο Στέφανος του Βυζαντίου, ο Stephani Byzantii Ethnicorum quae supersunt, που εκδόθηκε από τον August Meineike (1790-1870), που εκδόθηκε το 1849. Μερικές καταχωρήσεις από αυτό το σημαντικό αρχαίο εγχειρίδιο των ονομάτων χώρων έχουν μεταφραστεί από τον Brady Kiesling. Online έκδοση στο έργο κειμένου Topos.
Αντώνης Καρκαγιάννης

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης (Αμπελάκια Λάρισας, 10 Μαρτίου 1932 – Αθήνα, 13 Μαΐου 2010) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος. Σε νεανική ηλικία, διώχθηκε για την συμμετοχή του σε δραστηριότητες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Από το 1983 έως τον θάνατό του, εργάστηκε για την αθηναϊκή εφημερίδα Η Καθημερινή ως συντάκτης, αρχισυντάκτης, διευθυντής σύνταξης και εκδότης.

 Γόνος εύπορης οικογένειας από την Λάρισα, ο Αντώνης Καρκαγιάννης ήταν παιδί του ειρηνοδίκη και δικηγόρου Αστέριου Καρκαγιάννη και της Ασπασίας Καρκαγιάννη το γένος Παμπούρα. Οι γονείς του είχαν τρία παιδιά — όλα αγόρια — και ο Αντώνης ήταν ο δεύτερος γιος. Oλοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στο Α΄ Γυμνάσιο Αμαρουσίου και το 1951 έγινε δεκτός στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Όμως δύο χρόνια αργότερα διέκοψε τις σπουδές του στην Νομική — και δεν τις τελείωσε ποτέ — εξαιτίας της εμπλοκής του στις δυναμικές διαδηλώσεις της εποχής για το Κυπριακό, και της ενασχόλησής του με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Για το τελευταίο, συμμετείχε στην έκδοση της παράνομης Νέας Γενιάς (περιοδικό της ΕΠΟΝ) και του παράνομου Ριζοσπάστη. Από το 1953 έως το 1973, φυλακίστηκε και εκτοπίσθηκε επανειλημμένα λόγω των πολιτικών του ιδεών. Τον καιρό της Δικτατορίας, ίδρυσε με άλλους τις εκδόσεις Ολκός, από τις οποίες αποσύρθηκε όταν έγινε η Μεταπολίτευση. Τον Μάιο του 1972, μαζί με τον Χρήστο Παπουτσάκη, εξέδωσε το περιοδικό Αντί, αλλά οι Αρχές της Δικτατορίας απαγόρευσαν την κυκλοφορία του αμέσως μετά το πρώτο τεύχος. (Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1974 με εκδότη τον Χρήστο Παπουτσάκη.) Ο Καρκαγιάννης ήταν επίσης συνιδρυτής των περιοδικών Σύγχρονος Κινηματογράφος (1969), Τώρα (1973) και Ο Πολίτης (1976). Το 1974, άρχισε να δουλεύει ως διορθωτής κειμένων στην αθλητική εφημερίδα Φως των Σπορ. Tο 1983 προσελήφθη ως συντάκτης ύλης στην εφημερίδα Η Καθημερινή. Κατόπιν συνέχισε στην ίδια εφημερίδα ως αρχισυντάκτης, διευθυντής σύνταξης και εκδότης. Το όνομά του συνδέθηκε με την ανανέωση της Καθημερινής, μετά την εξαγορά της από τον Αριστείδη Αλαφούζο το 1988. Διακρίθηκε για την προσήλωσή του στις αρχές της δημοσιογραφίας, για την την εργασιομανία του, για την ευρεία κοινωνική του μόρφωση και για την τόλμη της γνώμης του. Δεν δίστασε να έρθει σε ρήξη με την Αριστερά για θέσεις που ο ίδιος έκρινε πως ήταν λανθασμένες, όπως οι κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων, η παραμονή γηραλέων πρωταιτίων της Χούντας στην φυλακή, η εκτροπή του Αχελώου στον Θεσσαλικό κάμπο, τα «κεκτημένα [εργασιακά] δικαιώματα», κ.ά.. Ο Αντώνης Καρκαγιάννης πέθανε από καρκίνο σε νοσοκομείο της Αθήνας τα ξημερώματα της 13ης Μαΐου 2010. Παρότι έγραψε πάρα πολλά άρθρα στην Καθημερινή και σε άλλα έντυπα, εντούτοις μόνον δύο βιβλία έχουν κυκλοφορήσει με το όνομά του: Καρκαγιάννης, Αντώνης (2002). Τρομοκρατία και Αριστερά. Αθήνα: Πόλις. ISBN 9789608132870. Καρκαγιάννης, Αντώνης (2011). Μπουκάλας, Παντελής· Κατσίγερας, Μιχάλης, επιμ. Κάθε μέρα και κάθε Κυριακή: Εκλογή άρθρων 1998-2010. Αθήνα: Καθημερινή. ISBN 9789604751730.
Τζον Νιούμαν

O Τζον Νιούμαν, (John William Peter Newman , γενν. 16 Ιουνίου 1990), είναι Άγγλος τραγουδιστής , τραγουδοποιός , ερμηνευτής και παραγωγός. Είναι περισσότερο γνωστός μέσω της μεγάλης του επιτυχίας "Love Me Again" , το οποίο ήταν το 2013 στις πρώτες θέσεις των τσάρτς , αλλά και τραγούδι της FIFA το 2014, έχει δημιουργήσει και άλλα επιτυχημένα τραγούδια (Cheating , Come And Get It , κλπ). Το 2014 συνεργάστηκε με τον Calvin Harris , στο τραγούδι Blame , το οποίο ήταν και είναι μεγάλη επιτυχία. Το 2014 ήταν υποψήφιος για 3 Βραβεία BRIT για τον καλύτερο Βρετανό σόλο τραγουδιστή. Από τον Φεβρουάριο του 2014 έχει πωλήσει πάνω από 1,4 εκατομμύρια δίσκους μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έχει κερδίσει 1 Βραβείο BRIT (Βρετανικά Μουσικά Βραβεία) , και άλλα Μουσικά Βραβεία.

 Ο John Newman , γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1990 στο Σετλ (Settle) του Γιορκσάιρ της Μεγάλης Βρετανίας και φοίτησε στο Settle College. Μεγάλωσε επηρεασμένος από την Soul τη Northern Soul και την Ποπ, η οποία επηρέασε το χορευτικό του στυλ. Ξεκίνησε να παίζει Κιθάρα , να γράφει δικά του τραγούδια και να τα παράγει από τα 14 του χρόνια και παράλληλα εργαζόταν ως DJ. Σε ηλικία 16 ετών μετακόμισε στο Λιντς, όπου ανέπτυξε τις φωνητικές και μουσικές του ικανότητες , μέσω μουσικών σπουδών. Στην ηλικία των 20 μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου εγγράφηκε στη Δισκογραφική Εταιρία Island Records , ενώ εργαζόταν σε Μπαρ. Η Καριέρα του ξεκίνησε το 2012 με το τραγούδι Feel The Love, το οποίο κορυφώθηκε στο Νούμερο 1 των Βρετανικών Τσαρτς, αλλά και σε Αυστραλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Νέα Ζηλανδία. Το 2013 ο Τζον πρόωθησε το Σίνγκλ ''Love Me Again'' , το οποίο έμελλε να είναι το πιο πετυχημένο τραγούδι του , φτάνοντας το Νούμερο 1 σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο και λαμβάνοντας βραβεία, δίνοντας του την ευκαιρία να κάνει και παγκόσμια περιοδεία με μερικά άλλα τραγούδια του με την ονομασία "Tribute" , έχοντας μεγάλη επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο , τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το 2014 συμμετείχε στο τραγούδι Blame του Calvin Harris, το 2015 κυκλοφόρησε το Come and Get It και το Revolve. Το 2016 το τραγούδι Olé , ενώ το 2018 , έκανε ντεπούτο , ύστερα από ένα διάστημα αποχής λόγω υγείας , με το τραγούδι Fire In Me. Σημαντικά Τραγούδια του Νιούμαν , είναι τα Cheating (2013) , Losing Sleep (2013) , Out of My Head (2013) , Come And Get It (2015) , Feelings (2019) , και πολλά άλλα. Tribute (2013) Revolve (2015) Ellie Goulding's Delirium World Tour
Ζακ Λε Γκοφ

Ο Ζακ Λε Γκοφ (Jacques Le Goff, Τουλόν, 1 Ιανουαρίου 1924 - Παρίσι, 1 Απριλίου 2014) ήταν Γάλλος ιστορικός, μεσαιωνολόγος. Υπήρξε από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρεύματος της λεγόμενης "Νέας Ιστορίας" (Nouvelle Histoire) και εξειδικεύτηκε στην μελέτη και ανάλυση του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα και ιδιαίτερα του 12ου και 13ου αιώνα.

 Γεννήθηκε στη Τουλόν το 1924. Σπούδασε στην Οξφόρδη και την Πράγα. Αποφοίτησε από την École Normale Supérieure. Το διάστημα 1972-1977 διαδέχθηκε τον Φερνάν Μπρωντέλ στην προεδρία του 6ου τμήματος της École Pratique des Hautes Études που το 1975 μετονομάστηκε σε Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών (École Pratique des Hautes Études en Sciences Sociales). Η ενασχόλησή του με το ίδρυμα αυτό σηματοδοτεί την επιθυμία του να ανανεώσει τη μεσαιωνική ιστορία με τη συνδρομή των κοινωνικών επιστημών και ιδιαίτερα της ανθρωπολογίας. Δείγμα αυτής της νέας οπτικής γωνίας ανάλυσης αποτέλεσε η μελέτη των αντίληψεων γύρω από το ανθρώπινο σώμα κατά τον Μεσαίωνα . Τον ίδιο τον Μεσαίωνα τον θεωρούσε "μητέρα" της σημερινής Ευρώπης, υποστηρίζοντας παράλληλα μια εκ βαθέων μελέτη ιδιαίτερα των άπειρων εσωτερικών διαφοροποιήσεων που περικλύει ως χρονολογικό διάστημα. Δάσκαλοί του υπήρξαν οι Ζορζ Ντιμπί και Μορίς Λομπάρ. Ανήκε στην τρίτη γενιά της περίφημης σχολής των ''Annales'' μαζί με τους Πιερ Νορά, Φιλιπ Αριές και Μισέλ Βοβέλ, συνεχιστές όλοι τους των Μαρκ Μπλοχ και Λουσιάν Φαμπρ. Ήταν μέλος του Parti Socialiste Unifié από το 1958 μέχρι το 1962. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης του σκηνοθέτη Ζαν Ζακ Ανό στην ταινία του «Το όνομα του ρόδου», η οποία ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Έκο. (ενδεικτικά από τη μεταφρασμένη στα ελληνικά) Για έναν άλλο μεσαίωνα, μετάφραση: Σία Αναγνωστοπούλου, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1994. ISBN 960-7019-90-3 Η Ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα;, μετάφραση: Ελευθερία Ζέη, επιμέλεια: Άγγελος Ελεφάντης, Άννα Μαραγκάκη, εκ. Πόλις, Αθήνα 2006. ISBN 960-435-109-5 Η Ευρώπη. Μια αφήγηση για παιδιά και νέους, μετάφραση: Βάσιας Τσοκόπουλος, εικονογράφηση: Charley Case, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1997. ISBN 960-344-307-7 Ήρωες και θαυμαστά του Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2005. ISBN 960-04-2837-9 Ιστορία και μνήμη, μετάφραση: Γιάννης Κουμπουρλής, Νεφέλη, Αθήνα 1998. ISBN 960-211-359-6 Ο πολιτισμός της μεσαιωνικής Δύσης, μετάφραση: Ρίκα Μπενβενίστε, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1993. ISBN 960-288-016-3 Οι διανοούμενοι στο μεσαίωνα, μετάφραση: Μαρία Παραδέλλη, Κέδρος, Αθήνα 2002. ISBN 960-04-2045-9 Το πουγκί και η ζωή. Οικονομία και θρησκεία στο Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2004. ISBN 960-04-2458-6 Το φαντασιακό στο Μεσαίωνα, μετάφραση: Νικόλαος Γκοτσίνας, Κέδρος, Αθήνα 2008. ISBN 978-960-04-3763-8 Άννα Μαρία Δρουμπούκη, "Jacques Le Goff (1924-2014): ο μεγάλος μεσαιωνολόγος. Η ευρώπη γεννήθηκε τον Μεσαίωνα", The Books' Journal, τχ. 43 (Μάιος 2014), 36-38. biblionet.gr-Καταχώρηση για τον Ζακ Λε Γκοφ "Πέθανε ο Γάλλος μεσαιωνολόγος Ζακ Λε Γκοφ", Το Βήμα, 01.04.2014
Αμπού Γκανίμ

Ο Αμπού Γκανίμ, Abu Ghanim, αρμενικά: Abułanam, στις βυζαντινές πηγές: Απογάνεμ, ήταν Αρμένιος ευγενής τού Οίκου των Βαγρατιδών της Αρμενίας (Μπαγκρατούνι) και ηγεμόνας τμήματος της νότιας αρμενικής περιοχής Tαρόν στις αρχές του 9ου/10ου αι.

 Ήταν αδελφός τού πρίγκιπα Γρηγόριου Α΄ τού Ταρόν και ήταν ο ίδιος ο de facto ηγεμόνας τού μισού περίπου πριγκιπάτου. Όπως και άλλες Αρμενικές μορφές της περιόδου, είναι γνωστός στην ιστορία μόνο με το αραβικό του όνομα, για το οποίο οι απόψεις ποικίλλουν: ορισμένοι μελετητές το θεωρούν απλό παρωνύμιο ή όνομα, άλλοι το θεωρούν κανονικό όνομα βαπτίσματος. Σύμφωνα με το Προς τον υιόν Ρωμανόν περί διοικήσεως της Αυτοκρατορίας τού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων Κωνσταντίνου Ζ΄ των Μακεδόνων τού Πορφυρογέννητου (βασ. 913–959), ο Αμπού Γκανίμ και οι ανιψιοί του, οι «γιοι τού Αρκάικα» —ο «Αρκάικας» έχει ταυτιστεί με τον Ασότ Β΄ τού Ταρόν, είτε με τον πατέρα του Δαβίδ — συνόδευσε τον Βυζαντινό απεσταλμένο Κωνσταντίνο Λίβα στη βυζαντινή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Λέοντος ΣΤ΄ των Μακεδόνων τού Σοφού (βασ. 886–912) και έλαβε τον βαθμό τού πρωτοσπαθάριου. Η επίσκεψη επαναλήφθηκε κάποια στιγμή αργότερα, με διάφορες χρονολογήσεις από σύγχρονους μελετητές π. 900 ή μεταξύ τού 906 και τού τέλους τού Λέοντα ΣΤ΄ το 912. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ο Aπογάνεμ έλαβε τον τίτλο τού πατρικίου και κανονίστηκε ένας γάμος μεταξύ τού Aπογάνεμ και της κόρης τού Κωνσταντίνου Λιβός. Ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί ο Απογάνεμ απεβίωσε σε ένα ταξίδι στην πατρίδα του, πριν προλάβει να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αμπού Γκανίμ προφανώς ήταν ήδη νυμφευμένος μία φορά, διότι έχει καταγραφεί ότι είχε έναν ή περισσότερους ανήλικους γιους τη στιγμή τού τέλους του: ο μόνος γιος του που βεβαιώνεται ξεκάθαρα είναι ο: Τορνίκης, αλλά πιθανώς υπήρχαν περισσότεροι, οι οποίοι κατονομάζονται στις σύγχρονες αρμενικές πηγές ως: Βαχάν και Σμπάτ. Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter.