IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Χρήστος Χριστοδούλου (πτέραρχος)

Ο Χρήστος Χριστοδούλου (Δράμα, 1958) είναι Έλληνας απόστρατος στρατιωτικός, πτέραρχος. Αποτέλεσε αρχηγός του Α/ΓΕΕΘΑ της Ελλάδας από τις 25 Ιανουαρίου 2019 έως τις 17 Ιανουαρίου 2020.

 Γεννήθηκε στη Δράμα το 1958. Σπούδασε στη Σχολή Ικάρων το 1977 με 1981 και αποφοίτησε το 1981 με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού. Παρακολούθησε τη Σχολή Όπλων Τακτικής, τη Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου, τη Σχολείου Ηλεκτρονικού Πολέμου στο Σακραμέντο των ΗΠΑ και άλλες σχολές που προβλέπονται. Κατέχει δύο μεταπτυχιακά από το πανεπιστήμιο του Έσσεξ της Μεγάλης Βρετανίας (δίπλωμα στην υπολογιστική και μάστερ στην επιστήμη των υπολογιστών). Από τον Ιούνιο του 1981 μέχρι και τον Ιούλιο του 2000 υπηρέτησε στην 111η Πολεμική Μοίρα/341η Μοίρα αρχικά ως ιπτάμενος μοίρας και ακολούθως εντάχθηκε στην 330Μοίρα με Α/Φ F-16, όπου σταδιακά προβιβάστηκε σε διοικητής της μοίρας. Από τον Ιούλιο του 2000 έως τον Αύγουστο του 2002 ήταν επιτελής στο τμήμα σχεδίων του στρατηγείου του Γενικού Επιτελείου Αεροπορικών Δυνάμεων Αντίδρασης στο Καλκάρ της Γερμανίας. Από τον Αύγουστο του 2002 έως τον Σεπτέμβριο του 2004 ήταν διευθυντής επιχειρήσεων και εκπαίδευσης της 115ης Πτέρυγας Μάχης Από τον Σεπτέμβριο του 2004 έως τον Οκτώβριο του 2005 ήταν Τμηματάρχης στη Διεύθυνση Τυποποίησης - Αξιολόγησης του ΑΤΑ, έπειτα τμηματάρχης στη διεύθυνση αεράμυνας του ΑΤΑ (Οκτώβριος 2005 - Ιούλιος 2006,)ως διευθυντής διεύθυνσης τυποποίησης - αξιολόγησης και διευθυντής διεύθυνσης πληροφορικής. Το 2008 ανέλαβε τα καθήκοντα του Διοικητή ΚΕΑΤ. Ακολούθως, υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις στο ΑΤΑ όπως μεταξύ άλλων (με χρονική σειρά), διευθυντής διεύθυνσης εκπαίδευσης, Διευθυντής Α' Κλάδου (Επιχειρήσεων), έπειτα ως επιτελάρχης (Μάρτιος 2011 - Ιούλιος 2012) και ως υπαρχηγός (Αύγουστος 2012 - Μάρτιος 2013). Από τον Μάρτιο του 2013 έως τον Μάρτιο του 2014 ήταν διοικητής της διοίκησης αεροπορικής εκπαίδευσης και από τον Μάρτιο του 2014 έως τον Μάρτιο του 2015, διοικητής διοίκησης αεροπορικής υποστήριξης. Στις 2 Μαρτίου 2015 προήχθη στον βαθμό του Αντιπτέραρχου και έγινε αρχηγός τακτικής αεροπορίας, ενώ τον Ιανουάριο του 2017 Αρχηγός ΓΕΑ. Στις 25 Ιανουαρίου 2019 προήχθη στον Βαθμό του Πτέραρχου αναλαμβάνοντας τα καθήκοντα του Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας. Έχει παρασημοφορηθεί μεταξύ άλλων με το Τάγμα της Τιμής και το Τάγμα του Φοίνικα. Μιλά ελληνικά και αγγλικά.
Noble patria, tu hermosa bandera

Ο εθνικός ύμνος της Κόστα Ρίκα ("Himno Nacional de Costa Rica") έχει τον τίτλο Noble patria, tu hermosa bandera. Αρχικά καθιερώθηκε το 1853, σε σύνθεση του Μανουέλ Μαρία Γκουτιέρρες. Οι στίχοι είναι του Χοσέ Μαρία Σελεντόν Μπρένες και προστέθηκαν το 1900.

 Noble patria, tu hermosa bandera expresión de tu vida nos da; bajo el límpido azul de tu cielo blanca y pura descansa la paz. En la lucha tenaz, de fecunda labor que enrojece del hombre la faz, conquistaron tus hijos labriegos sencillos eterno prestigio, estima y honor. ¡Salve, oh tierra gentil! ¡Salve, oh madre de amor! Cuando alguno pretenda tu gloria manchar, verás a tu pueblo valiente y viril, la tosca herramienta en arma trocar. Salve oh Patria tú pródigo suelo, dulce abrigo y sustento nos da; bajo el límpido azul de tu cielo ¡vivan siempre el trabajo y la paz! Αρχείο WMA
Μπενγκτ Γκούσταφσον

Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον (γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1963) είναι παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως ακραίος. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Σουηδίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας.

 Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της Σγιοβάγια ΦΚ, ενώ στη συνέχεια μεταπήσησε στην Προγκόνα VBK, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1983. Το 1983 άφησε στη Σουηδία και ταξίδεψε στην Ιταλία, στην οποία παρέμεινε για πέντε χρόνια αγωνιζόμενος αρχικά στη Ρόμπε ΝτιΚάπα Τορίνο (1983-85) κι έπειτα στην Σάνταλ Πάρμα (1985-88). Με την ομάδα του Τορίνο κατάφερε να κατακτήσει το Top Teams Cup του 1984, ενώ με την ομάδα της Πάρμα κατέκτησε ένα Κύπελλο Ιταλίας (1987). Το καλοκαίρι του 1988, ο Γκούσταφσον ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο έχοντας καταφέρει να κατακτήσει προηγουμένως το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Ελλάδας του 1989. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Σουηδία και μετεγγράφη στην Κουνγκβάλς VBK ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Σίσλει Τρεβίζο, η οποία έμελλε να αποτελέσει και την τελευταία ομάδα της επαγγελματικής του καριέρας. Ο Μπενγκτ Γκούσταφσον ήταν για αρκετά χρόνια διεθνής με την Εθνική ομάδα πετοσφαίρισης ανδρών της Σουηδίας. Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης του 1987, το οποίο έλαβε χώρα στο Βέλγιο. 1 Top Teams Cup: 1984 1 Κύπελλο Ιταλίας: 1987 1 Πρωτάθλημα Ελλάδας: 1989 1 Κύπελλο Ελλάδας: 1989 Συνέντευξη του Γκούσταφσον στο volleyball.gr Ο Γκούσταφσον με την Εθνική Σουηδίας Ο Γκούσταφσον στο redplanet.gr
Φραγκίσκος Χριστόφορος Αντώνιος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν

Ο Φραγκίσκος Χριστόφορος Αντώνιος, γερμ. Franz Christoph Anton (16 Ιανουαρίου 1699 - 23 Νοεμβρίου 1767) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν κόμης του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (1750-1767) και μέλος του Συλλόγου (canon) διαφόρων καθεδρικών· επίσης πρωθυπουργός του πρίγκιπα-αρχιεπισκόπου της Κολωνίας.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Αντωνίου, κόμη του Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ και της Άννας Μαρίας Ευσεβίας, κόρης του Αντωνίου Ευσεβίου, κόμη του Κένιγκσεγκ-Άουλενντορφ. Το 1767 απεβίωσε στην Κολωνία σε ηλικία 68 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ήταν άγαμος και τον διαδέχθηκε ο γιος του εξαδέλφου του Ιωσήφ Φρειδερίκος Ερνέστος. F. E. von Mering: Clemens August, Herzog von Baiern, Kurfürst und Erzbischof zu Köln. Biographischer Versuch. Heberle, Cologne, 1851, p. 88, Online. Fortgesetzte neue genealogisch-historische Nachrichten von den vornehmsten Begebenheiten, welche sich an den europäischen Höfen zugetragen, Heinsius, Leipzig 1768, ZDB-ID 515492-3, p. 457.
Μόδι Φθιώτιδας

Το Μόδι του νομού Φθιώτιδας είναι ένα χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρα, στις πλαγιές του βουνού Καλλίδρομου, χτισμένο σύμφωνα με την αρχιτεκτονική των ορεινών παλαιών κοινοτήτων της Φθιωτιδας. Όπως παρατηρεί ο Παυσανίας στα "ΦΩΚΙΚΑ" του, η περιοχή δεν έπαψε από αρχαιοτάτων χρόνων να κατοικείται.

 Η περιοχή καταστράφηκε και κάηκε πολλές φορές από διάφορους εισβολείς και κατακτητές όπως από τους Θεσσαλούς το 500 π.Χ., από τον Φίλιππο τον Β΄ το 346 π.Χ. μετά τον ιερό πόλεμο.Επίσης καταστράφηκε από τους Γαλάτες το 278 π.Χ., κατά την ρωμαϊκή εποχή υπήχθη στους Ρωμαίους. Το 1521 γνωρίζουμε πως ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό μετά την Αταλάντη με 370 σπίτια και πλήρωνε το μεγαλύτερο φόρο στο σουλτάνο. Το Μόδι διαθέτει αρχαιολογικά ευρήματα, όπως λουτρό των ρωμαϊκών χρόνων,αρχαιες βρύσες,αρχαίο λατομείο, αλλά και διατηρητέα μνημεία όπως ο Πύργος όπου βρέθηκαν λείψανα ελληνιστικής οχύρωσης, το Αυλάκι και ο Άγιος Αθανάσιος. Στο βόρειο άκρο του χωριού υπάρχουν λείψανα Ενετικού φρουρίου.Υπάρχει επίσης και η βυζαντινή εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, κτίσμα του 15ου μ.Χ.
Έγκον Σίλε

Ο Έγκον Σίλε (γερμανικά: Egon Schiele, 12 Ιουνίου 1890 - 31 Οκτωβρίου 1918) ήταν Αυστριακός ζωγράφος. Ήταν προστατευόμενος του Γκούσταβ Κλιμτ και ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους πορτραίτων του 20ου αιώνα. Οι πίνακές του χαρακτηρίζονται κυρίως από ένταση. Χαρακτηρίστηκε επίσης ως ζωγράφος του εξπρεσιονισμού, ωστόσο είχε και επιρροές από την Αρ Νουβό. Το Μουσείο Λέοπολντ της Βιέννης περιέχει την μεγαλύτερη συλλογή έργων του, με πάνω από 200 εκθέματα. Άλλες σημαντικές συλλογές έργων του βρίσκονται στο Μουσείο Έγκον Σίλε στη γενέτειρά του Τουλν αν ντερ Ντόναου και στην Αυστριακή Πινακοθήκη Μπελβεντέρε στη Βιέννη.

 Ο Έγκον Σίλε γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1890 στο Τουλν αν ντερ Ντόναου στην Κάτω Αυστρία. Ο πατέρας του, Άντολφ, εργαζόνταν στους Αυστριακούς Σιδηροδρόμους. Η μητέρα του, Μαρί Σουκούπ(οβα) ήταν γεννημένη στο Κρούμαου της Βοημίας. Όταν ο Σίλε ήταν 15 ετών, ο πατέρας του πέθανε από σύφιλη και κηδεμόνας του έγινε ο θείος του, Λέοπολντ Τσίχατσεκ, ο οποίος, αν και ήταν ενοχλημένος που ο Σίλε δεν ενδιαφερόταν για τις ακαδημαϊκές του επιδόσεις, αναγνώρισε το ταλέντο του στη ζωγραφική. Το 1906 στάλθηκε να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης, ωστόσο, την επόμενη χρονιά, ο Σίλε εγκατέλειψε τη σχολή, καθώς ήταν απογοητευμένος από την αυστηρότητα της σχολής. Το 1907, ο Σίλε αναζήτησε τον Γκούσταβ Κλιμτ, ο οποίος ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το ταλέντο του νεαρού Σίλε και αγόρασε ορισμένους πίνακές του. Ο Κλιμτ εισήγαγε τον Σίλε στη Wiener Werkstätte, το εργαστήριο που ήταν συνδεδεμένο με τον Ζετσεσιονισμό. Πολλά από τα έργα του χαρακτηρίστηκαν ακόμα και ως πορνογραφικά, γι' αυτό τον λόγο, ο Σίλε δικάστηκε και τελικά φυλακίστηκε για τρεις μέρες επειδή ορισμένοι πίνακές του είχαν εκτεθεί σε χώρο που ήταν προσβάσιμος από παιδιά. Όσο ήταν στη φυλακή, ο Σίλε ζωγράφισε 12 πίνακες που απεικόνιζαν τις δυσκολίες της ζωής στη φυλακή. Στις 17 Ιουνίου 1915, ο Σίλε παντρεύτηκε την Εντίθ Χαρμς. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σίλε κλήθηκε να υπηρετήσει στη Πράγα. Πολλοί στρατιωτικοί αναγνώρισαν το ιδιαίτερο ταλέντο του στη ζωγραφική, γι' αυτό τού συμπεριφέρθηκαν καλά. Κατά το φθινόπωρο του 1918, είχε ξεσπάσει η Ισπανική γρίπη, που σκότωσε περίπου 20.000.000 άτομα στην Ευρώπη. Η σύζυγός του, Εντίθ, που ήταν 6 μηνών έγκυος, πέθανε στις 28 Οκτωβρίου, ενώ εκείνος πέθανε τελικά στις 31 Οκτωβρίου 1918, τρεις μόλις μέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του, μόλις στα 28 του χρόνια. Κατά το διάστημα των τριών ημερών μεταξύ του θανάτου της συζύγου του και του δικού του, ζωγράφισε ορισμένα σκίτσα της Εντίθ, τα οποία ήταν τα τελευταία του έργα. Tα έργα του Έγκον Σίλε Έγκον Σίλε
Οζίζαλα

Τα Οζίζαλα ή Όζζαλα (αρχ.: Ὁζιζαλα, Ὁζζαλα) ήταν ένα αρχαίο χωριό στο βυζαντινό Θέμα της Καππαδοκίας, στη σημερινή Τουρκία και αντιστοιχεί στο σημερινό χωριό Üzengilik. Βρίσκεται περίπου 40 χλμ από την βυζαντινή πόλη Κολώνεια (σημερινό Ακσαράι).

 Στα Οζίζαλα μόνασε ως ερημίτης σε κτήμα στο βουνό, κοντά στον πατέρα του, ο Αμφιλόχιος, με τροφή του μόνο λαχανικά και βρώσιμα βότανα. Μετέπειτα ο Αμφιλόχιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Ικονίου από το 370 έως το 373 μ.Χ. Μαζί με ένα φίλο του ονόματι Ηρακλείδη θέλησαν να μονάσουν. Ο Ηρακλείδης προηγήθη του Αμφιλόχιου και ο πρώτος προσκάλεσε τον δεύτερο στην μοναστική κοινότητα του Μεγάλου Βασιλείου, τη Βασιλειάδα. TIB 2: Friedrich Hild και Marcell Restle, Kappadokien, 1981, ISBN 3-7001-0401-4
Λουίζα Καρλόττα του Βρανδεμβούργου

Η Λουίζα-Καρλόττα του Βρανδεμβούργου (13 Σεπτεμβρίου 1617 - 28 Αυγούστου 1676) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Κουρλάνδης. Ήταν η de facto κυβερνήτης της Κουρλάνδης κατά τη διάρκεια της εξουσίας τού συζύγου της.

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο και ήταν η πρώτη κόρη του Γεωργίου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της Ελισάβετ-Καρλόττας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Δ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Μεγαλωμένη ως Καλβινίστρια, εξασκούσε αυτή την πίστη σε όλη της τη ζωή. Το 1638 η οικογένειά της μετακόμισε στο Kένιγκσμπεργκ, όπου ήρθε σε επαφή με τοπική ομάδα ποιητών με επικεφαλής τον Σίμον Νταχ. Όταν η Λουίζα-Καρλόττα έφτασε σε ώριμη ηλικία, έλαβε τις πρώτες προτάσεις γάμου. Συνολικά είχε οκτώ υποψήφιους· μεταξύ άλλων ήταν ο Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας. Ωστόσο η Λουίζα-Καρλόττα και οι γονείς της αποφάσισαν υπέρ του Ιακώβου Κέτλερ, τότε πρίγκιπα της Κουρλάνδης. Το 1642 ο Ιάκωβος έγινε δούκας της Κουρλάνδης. Παντρεύτηκαν στις 9 Οκτωβρίου 1645. Ένα ποίημα συντάχθηκε για τον γάμο από τον Σίμον Νταχ. Μετά τον γάμο, το νέο ζευγάρι μετακόμισε στο Γκόλντινγκεν και αργότερα στο Μίταου. Η Λουίζα-Καρλόττα θεωρείται ότι είχε μεγάλη επιρροή στην πολιτική του κράτους κατά τη διάρκεια της εξουσίας του συζύγου της. Εργάστηκε με τον αδελφό της προς το συμφέρον του Βρανδεμβούργου, αλλά θεωρείται επίσης ότι συνέβαλε και στο μεγαλείο της Κουρλάνδης κατά τη διάρκεια της θητείας της. Είχε λάβει πολλά εξοχικά ως προίκα και τα διοίκησε πολύ σοφά και πρακτικά. ενήργησε στη δημιουργία καλλιεργιών εκεί και ανέπτυξε τη γαλακτοκομία. Επίσης ήταν γνωστή ως δίκαιη και ευγενική γαιοκτήμονας προς τους αγρότες της. Όταν το 1657 οι Σουηδοί εισέβαλαν στην Κουρλάνδη, η Λουίζα-Καρλόττα κατάφερε να λάβει μία υπόσχεση από τον Σουηδό στρατηγό Γιάκομπ Ντε λα Γκάρντιε για να σώσει τα αρχοντικά και τους αγρότες της. Το 1658, μαζί με τον δούκα Ιακώβ και όλη την οικογένεια, κρατήθηκε ως αιχμάλωτη από τους Σουηδούς στη Ρίγα και αργότερα στο Ιβάνγκοροντ. Τελικά απελευθερώθηκαν και κατάφεραν να επιστρέψουν στο δουκάτο τους μόνο το 1660, αλλά όλες οι περιουσίες και η γη τους είχαν καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του Βρανδεμβούργου, της Ρωσίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας πραγματοποιήθηκαν στο Μίταου κατά τη διάρκεια της de facto εξουσίας της. Παντρεύτηκε το 1645 τον Ιάκωβο Κέττλερ δούκα της Κουρλάνδης και είχε τέκνα: Λουίζα-Ελισάβετ 1646-1690, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Β΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Φρειδερίκος-Καζιμίρ 1650-1698, δούκας της Κουρλάνδης. Καρλόττα-Σοφία 1651-1728, ηγουμένη στο αββαείο του Χέρεφορντ. Μαρία-Αμαλία 1653-1711, παντρεύτηκε τον Κάρολο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ. Κάρολος-Ιάκωβος 1654-1677, απεβ. 23 ετών. Φερδινάνδος 1655-1737, δούκας της Κουρλάνδης. Αλέξανδρος 1658-1686, απεβ. 28 ετών. Χριστίνα-Σοφία απεβ. 2 ετών, Λαδίσλαος-Λουδοβίκος-Φρειδερίκος 1647-1648 απεβ. 1 έτους.
Δασμός

Ο δασμός είναι ειδικός κρατικός φόρος, έμμεσος, που επιβάλλεται στα διάφορα εμπορεύματα κατά την εισαγωγή ή εξαγωγή τους. Συνεπώς ο δασμός διακρίνεται σε εισαγωγικό και σε εξαγωγικό δασμό.

 Ο Εισαγωγικός δασμός επιβάλλεται από μία χώρα στα εμπορεύματα που εισάγονται από άλλη χώρα ή συνασπισμό χωρών (όπως π.χ. Ε.Ε.), ενώ ο εξαγωγικός δασμός επιβάλλεται από μια χώρα στα εξαγόμενα προϊόντα της, είτε προς άλλη ή άλλες χώρες, είτε σε συνασπισμένες χώρες. Η βεβαίωση των δασμών γίνεται κατά τον εκτελωνισμό των εμπορευμάτων στις επίσημες εισόδους εξόδους της χώρας, όπου εδρεύουν τελωνειακές αρχές, (μεθοριακοί οδικοί και σιδηροδρομικοί σταθμοί, λιμένες και αεροδρόμια). Για πρακτικούς λόγους δασμοί δεν επιβάλλονται σε όλα ανεξαιρέτως τα εμπορεύματα, ή ακόμα και υπηρεσίες, αλλά μόνο σ΄ εκείνα που φέρονται ταξινομημένα ή μπορούν να μετρηθούν και να αποτιμηθούν. Ειδικότερα οι δασμοί διακρίνονται σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα του σκοπού που εξυπηρετεί η επιβολή τους, ή και με τον τρόπο που θεσπίζονται. Η επιβολή τους εκτός του ότι επιφέρουν έσοδα στο κράτος ταυτόχρονα προστατεύουν την εγχώρια παραγωγή ενώ παράλληλα επιφέρουν μείωση στη κατανάλωση του δασμολογημένου αγαθού. Έτσι ανάλογα του κύριου επιδιωκόμενου σκοπού, γιατί ουσιαστικά υφίστανται όλοι, ο δασμός διακρίνεται σε «ταμιευτικό» και σε «προστατευτικό» (της εγχώριας παραγωγής), η «μειωτικό» (κατανάλωσης) που μπορεί να αποβλέπει ακόμα και σε βελτίωση του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών. Ειδική περίπτωση δασμού είναι ο λεγόμενος «διαμετακομιστικός δασμός» που αφορά εμπορεύματα «τράνζιτ». Ο ταμιευτικός δασμός εμφανίζεται από την αρχαιότητα. Οι πρώτοι δασμοί που εμφανίζονται στην ιστορία τόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στην αρχαία Ρώμη επιβάλλονταν με αποκλειστικό σκοπό τον προσπορισμό εσόδων για τις ανάγκες των διαφόρων πόλεων-κρατών. Οι ταμιευτικοί δασμοί παρουσιάζουν τρία πλεονεκτήματα: α) παραγωγή εσόδων, β) προτιμότερη φορολογία αυτών ως ευκολότερη αποδεκτή, παρά τη φορολόγηση της εγχώριας παραγωγής και γ) ευκολότερη φορολόγηση αγαθών ειδικότερα σε υπανάπτυκτες χώρες που δεν έχουν αναπτύξει μηχανισμούς ελέγχου εσωτερικής παραγωγής. Ο προστατευτικός δασμός αρχίζει να εμφανίζεται τον Μεσαίωνα με την ανάπτυξη πολλών χωρών Βασιλείων και άλλων Ηγεμονιών της Ευρώπης, όπου η εμπορική δραστηριότητα άρχισε ν' αυξάνει παράλληλα με τις εθνικές βιομηχανίες. Την εποχή αυτή και στη συνέχεια ο προστατευτικός δασμός ελήφθη ως μέτρο οικονομικής πολιτικής ο οποίος και έτυχε ευρύτερης θεωρητικής υποστήριξης αφού συντελούσε στη μείωση των εισαγωγών αλλά και στην αύξηση του εισρέοντος χρυσού στις τότε ηγεμονίες. Οι προστατευτικοί δασμοί γενικά επιφέρουν τις ακόλουθες συνέπειες: Αύξηση τιμών εισαγομένων ειδών με επακόλουθο την αύξηση και των εγχωρίων. Αύξηση κερδών εγχωρίων παραγωγών με προοπτική να γίνουν περισσότερο παραγωγικοί (με επενδύσεις). Αύξηση - «άνδρωση» δραστηριοτήτων εγχώριας «νηπιακής παραγωγής». Προστασία εγχώριας παραγωγής όπου χωρίς επιβαλλόμενους δασμούς θα ήταν αμφίβολη η επικράτησή της. «Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρousse Britannica» τομ. 19ος, σελ. 429-430. Λαθρεμπόριο Φοροδιαφυγή
Αμαριανός Αργολίδας

Ο Αμαριανός είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αραχναίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μιδέας, του δήμου Ναυπλιέων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.

 Ο Αμαριανός είναι πεδινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται κοντά στους δυτικούς πρόποδες του Αραχναίου όρους, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μιδέας-Αραχναίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΑ. του Ναυπλίου. Ο Αμαριανός έχει παρουσιάσει σταθερό πληθυσμό απο την πρώτη του καταγραφή το 1961 μέχρι και σήμερα. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1834 ως Μαριανό και προσαρτήθηκε στον δήμο Μηδείας (Μηδέας) του νομού Αργολίδος, αλλά καταργήθηκε λίγα χρόνια μετά, το 1845. Επανασυστάθηκε το 1961 με την νέα ονομασία Αμαριανός. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αραχναίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Μιδέας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ναυπλιέων. Ο οικισμός δημιουργήθηκε από κατοίκους του Αραχναίου που έρχονταν εδώ μόνο στις περιόδους καλλιέργειας της περιοχής, αλλά σταδιακά εγκαταστάθηκαν μόνιμα. Κοντά στον οικισμό υπάρχουν ερείπια κτισμάτων αλλά και ενός υδρόμυλου που λειτουργούσε στην περιοχή, ένδειξη ότι παλαιότερα υπήρχε άφθονο νερό. Βορειοανατολικά του οικισμού η θέση «Τούρμιζα», πιθανόν, είναι η περιοχή που μνημονεύουν τα Βενετικά αρχεία ως τόπο συγκέντρωσης των Αρβανιτών προσφύγων που είχαν καταφύγει εκεί από τον Αργολικό κάμπο κατά τον Τουρκοβενετικό πόλεμο (1463-1469). Η εκκλησία της Παναγίας Φανερωμένης, στη βορειοανατολική είσοδο του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Χανς Πέτερ Φρίντριχ

Ο Χανς Πέτερ Φρίντριχ (Hans-Peter Friedrich, 10 Μαρτίου 1957) είναι Γερμανός πολιτικός. Ήταν υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας (2013/2014 Υπουργείο Διατροφής και Γεωργίας) και μέλος της CSU. Από το 2005 έως το 2011 ήταν αντιπρόεδρος της CSU.

 Ο Φρίντριχ μεγάλωσε στην Άνω Φρανκονία της Βαυαρίας. Μετέπειτα σπούδασε στον πανεπιστήμιο του Άουγκσμπουργκ. Το 1988 ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως υπάλληλος του υπουργείου οικονομικών. Από το 1973 ήταν μέλος της νεολαίας του κόμματός του. Το Φεβρουάριο του 2012 δήλωσε ως υπουργός εσωτερικών σε συνέντευξη του στο περιοδικό Der Spiegel ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από το Ευρώ, θεωρώντας ότι αυτό θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα της.
Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας

Η εκλογική περιφέρεια Αχαΐας είναι η 7η πολυπληθέστερη εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, μαζί με την Β' Θεσσαλονίκης. Διαιρείται σε πέντε δήμους βάσει της τρέχουσας διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδας (που διαμορφώθηκε με το μεταρρυθμιστικό Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (3852/2010) το οποίο είναι σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2011): Πατρέων, Αιγιαλείας, Καλαβρύτων, Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας. Υπάγεται στη μείζουσα εκλογική περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας αντιπροσωπεύοντας περίπου 300.000 δημότες. Από το 1974 έως το 1981 εξέλεγε 8 βουλευτές, από το 1985 έως το 2012 εξέλεγε 9, ενώ από το 2015 επανήλθε στους 8. Λόγω του Σχεδίου «Κλεισθένης» με τη διάσπαση της Πειφέρειας Αττικής, μία έδρα από τη Δυτική Αττική, βάσει απογραφής, μεταφέρθηκε στην Αχαΐα, που επανήλθε στις 9 έδρες.Στις εκλογές του 1974 και του 1977 η Νέα Δημοκρατία κέρδισε την πρώτη θέση σε ψήφους στον νομό. Από τις Βουλευτικές Εκλογές και τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα το 1981, το ΠΑΣΟΚ είχε την απόλυτη κυριαρχία στην εκλογική περιφέρεια της Αχαΐας, λαμβάνοντας ποσοστά που κυμαίνονταν περί το 50% σε ότι αφορά στις βουλευτικές εκλογές και χαμηλότερα μεν αλλά χωρίς να του στερούν την πρωτοκαθεδρία, στις Ευρωεκλογές. Από τις εκλογές του Μαΐου 2012 όμως και μετά η πρώτη θέση ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας να βρίσκεται σταθερά δεύτερο.

 Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην Αχαΐα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση. Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην Αχαΐα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια. Κατάλογος Βουλευτών Αχαΐας Εκλογική περιφέρεια Πατρών Εκλογική περιφέρεια Αιγιαλείας Εκλογική περιφέρεια Καλαβρύτων Βουλ. 1974: Κώστα Διγκαβέ, «Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης-Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. 1977: Κώστα Διγκαβέ, «Εκλογές 1977», Εκδόσεις Μπαρμπουνάκης, Θεσσαλονίκη 1979. Βουλ. 1981, Ευρ. 1981 και Ευρ. 1984: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1985», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1985. Βουλ. 1985: Κώστα Διγκαβέ, «Αλμανάκ 1986», Εκδόσεις Μαλλιάρης - Παιδεία, Θεσσαλονίκη 1986. Βουλ. Ι. 1989, Ευρ. 1989, Βουλ. Ν. 1989 και Βουλ. 1990: Γ. Αναστασάκος, Γ. Βούλγαρης, Η. Νικολακόπουλος, «Εκλογές 1989 - 1990», Εκδόσεις Τα Νέα, Αθήνα 1990. Βουλ. 1993: Συλλογικό, «Οι εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993», Εκδόσεις Το Ποντίκι, Αθήνα 1994. Ευρ. 1994: Εφημερίδα Το Ποντίκι, Τρίτη 14 Ιουνίου 1994. Από το 1996 και μετά: Ιστοσελίδα Υπουργείου Εσωτερικών Αρχειοθετήθηκε 2019-04-11 στο Wayback Machine.. https://web.archive.org/web/20090221030720/http://www.in.gr/news/ekloges/ekloges2.htm http://www.ypes.gr/ekloges/content/gr/VouleutSyndiasmoi.htm https://www.news247.gr/xartis-apotelesmata-ekloges2019/
Ναυτικός Όμιλος Καβάλας

Ο Ναυτικός Όμιλος Καβάλας (Ν.Ο.K.) αποτελεί αθλητικό σωματείο το οποίο δραστηριοποιείται στο χώρο των θαλάσσιων αθλημάτων. Ιδρύθηκε το 1945 απο μια ομάδα φίλων ανάμεσά τους ο Μίμης Λολίδης και ο Πίπος Λολίδης και εδρεύει στην πόλη της Καβάλας. Διαθέτει τμήματα κολύμβησης, υδατοσφαίρισης και ιστιοπλοΐας (αγωνιστικής και ανοικτής θάλασσας).. Ο σύλλογος από τον Φεβρουάριο του 2020 συνεχίζει σαν Ναυταθλητικός Όμιλος Καβάλας Αργοναύτες. Με ιδιαίτερη έμφαση στον κοινωνικό ρόλο και με τμήματα για άτομα με ειδικές ανάγκες όπως παιδιά με αυτισμό.

 Ο σύλλογος υλοποιεί το πρωτόκολλο ΕΧΕDRAMark 776 S1 για την υπεύθυνη διαχείριση ακαδημιών κολύμβησης.Για την ολοκληρωμένη προσέγγισης-διαχείριση στη διοίκηση, οργάνωση, έλεγχο κινδύνων και βελτίωση λειτουργιών των ακαδημιών με λιτό, μετρήσιμο, διαβαθμισμένο τρόπο και εφικτό στην υλοποίησή του. Το πρωτόκολλο εγκαταστάθηκε από τον οργανισμό Νoriaki Kano Laboratories το 2019. Στα πλαίσια της άνω υλοποίησης ο σύλλογος υιοθετεί και στοχοποιεί με βάση την UN AGENDA 2030 τους 17 στόχους αειφορίας (στόχοι για τη βιώσιμη ανάπτυξη). Από τον Σεπτέμβριο του 2019 στα πλαίσια του κοινωνικού έργου του συλλόγου ο ΝΟΚ αναπτύσσει την "κολύμβηση για παιδιά με αυτισμό" στην Καβάλα. Επίσημος ιστότοπος
Επιτροπή των Εννέα

Η Επιτροπή των Εννέα ήταν μια ομάδα πολιτειακών ηγετών στη Βιρτζίνια, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι οποίοι ενορχήστρωσαν τον πολιτικό μηχανισμό ώστε η Παλαιά Κτήση να μπορέσει να γίνει πάλι δεκτή στην Ένωση. Με ηγέτη τον Αλεξάντερ Χ. Χ. Στιούαρτ, έναν πρώην αξιωματούχο της Προεδρικής Κυβέρνησης των ΗΠΑ, η ομάδα των μετριοπαθών Συντηρητικών έπεισε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να επιτρέψει στους κατοίκους της Βιρτζίνια να ψηφίσουν σχετικά με μία εναλλακτική σύνταξη ενός νέου πολιτειακού σντάγματος το οποίο δεν αποστερούσε τα πολιτικά δικαιώματα πολλών λευκών της Βιρτζίνια υπό τους Νόμους της Ανασυγκρότησης. Αφότου το σύνταγμα πέρασε, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών επέτρεψε την επανεισδοχή της πολιτείας στην Ένωση στις 26 Ιανουαρίου 1870.

 Αλεξάντερ Χ. Χ. Στιούαρτ, πρόεδρος Τζον Μπράουν Μπόλντουιν, του Staunton James F. Johnston, of Bedford County John L. Marye, of Fredericksburg James Neeson, of Richmond William L. Owen, of Halifax County Wyndham Robertson, of Washington County J. F. Slaughter, of Lynchburg W. T. Sutherlin, of DanvilleΑν και δεν ήταν μέλος της επιτροπής που ταξίδεψε στην Ουάσινγκτον για να διεξάγει τις διαπραγματεύσεις, ο πρώην στρατηγός της Ομοσπονδίας Τζον Έκολς εργάσθηκε στενά με τον Στιούαρτ για να στήσουν τον συμβιβασμό. Stuart, Alex. H. H., A Narrative of the Leading Incidents of the Organization of the First Popular Movement in Virginia in 1865 to Re-Establish Peaceful Relations Between the Northern and Southern States, and of the Subsequent Efforts of the "Committee of Nine" to Secure the Restoration of Virginia to the Union, Richmond, Va.: Wm. Ellis Jones, Book and Job Printer, 1888.
Rue de Solférino

Η Rue de Solférino (Οδός Σολφερινό) είναι οδός του 7ου διαμερίσματος του Παρισιού. Μήκους 232 μέτρων και πλάτους 20 μέτρων, η οδός Σολφερινό συνδέει την αποβάθρα Ανατόλ-Φρανς με τη λεωφόρο Σαιν-Ζερμαίν (boulevard Saint-Germain).

 Η αρτηρία δημιουργήθηκε στη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας με διάταγμα της 28ης Ιουλίου 1866. Οφείλει το όνομά της στην μάχη του Σολφερινό, μια νίκη του Ναπολέοντα Γ' στη Λομβαρδία (διάταγμα της 10ης Αυγούστου 1868). Αρχικά οδηγούσε στη γέφυρα του Σολφερινό (1859-1961). Σήμερα, το τμήμα ανάμεσα στη Λεωφόρο Σαιν Ζερμαίν (boulevard Saint-Germain) και την οδό Σαιν-Ντομινίκ (rue Saint-Dominique) μετονομάστηκε σε Πλατεία Ζακ Μπαινβίλ (place Jacques Bainville) το 1961. Από το 1999, η πεζογέφυρα Σολφερινό (μετονομάστηκε σε πεζογέφυρα Λεοπόλντ-Σεντάρ-Σανγκόρ το 2006) συνδέει, περνώντας πάνω από τον Σηκουάνα, την αποβάθρα του Κεραμεικού (1ο διαμέρισμα) με την rue de Solférino, στην θέση της παλιάς γέφυρας του Σολφερινό. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον αριθμό 10 εγκαθίσταται το υπουργείο Πληροφόρησης που είχε αναλάβει την προπαγάνδα του καθεστώτος του Βισύ, σύμβολο της συνεργασίας Γάλλων με τους κατακτητές. Ο υπουργός Πληροφόρησης Φιλίπ Ανριό δολοφονήθηκε εκεί στις 28 Ιουνίου 1944 από μια ομάδα παραστρατιωτικών. Από το 1944 μέχρι το 1978, υπήρξε η έδρα του Συνδικαλιστικού Κινήματος των Υπαλλήλων CGT. Στη θέση της βρίσκεται σήμερα η έδρα του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS), που αγόρασε την ιδιωτική οικία από την GMF το 1981 (λόγω μετωνυμίας, ο όρος "Solférino" αντικατοπτρίζει συχνά την πολιτική του Σοσιαλιστικού Κόμματος απέναντι στα Μ.Μ.Ε.).Από το 1947 μέχρι το 1955, τα κεντρικά γραφεία της Συσπείρωσης του Γαλλικού Λαού (RPF) του στρατηγού Ντε Γκωλ βρίσκονταν σε μια ιδιωτική κατοικία στον αριθμό 5. Από την δεκαετία του 1970, αποτελεί την έδρα του Ινστιτούτου του Ιδρύματος Σαρλ-Ντε-Γκωλ. Η rue de Solférino υπήρξε ταυτόχρονα η έδρα διάφορων ενώσεων ή πολιτικών οργανώσεων πιστών στον στρατηγό Ντε Γκωλ, όπως της Εθνικής Ένωσης για την Στήριξη της Δράσης του Στρατηγού Ντε Γκωλ από το 1960 μέχρι το 1975 ή ακόμη της Υπηρεσίας Πολιτικής Δράσης (SAC).Βορειοανατολικά της οδού, βρίσκονται οι κήποι και ένα τμήμα της πρόσοψης του Ανακτόρου της Λεγεώνας της Τιμής του οποίου η κεντρική είσοδος βρίσκεται σε έναν κάθετο δρόμο, την rue de Lille.
Logicomix

Logicomix (σύνθεση των λέξεων logic, λογική, και comics) είναι ο τίτλος εικονογραφήματος του Απόστολου Δοξιάδη και του καθηγητή πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϋ των Ηνωμένων Πολιτειών Χρίστου Παπαδημητρίου, εικονογραφημένο από τους Αλέκο Παπαδάτο και Αννί ντι Ντοννά (Annie di Donna).

 Το βιβλίο βασίστηκε πάνω στη ζωή του μαθηματικού Μπέρτραντ Ράσελ, καθώς και στη λεγόμενη «θεμελιακή αναζήτηση» στα μαθηματικά. Στο βιβλίο εμφανίζονται πολλοί διάσημοι μαθηματικοί και φιλόσοφοι του 20ού αιώνα, όπως οι: Γκέοργκ Καντόρ, Άλφρεντ Νορθ Ουάιτχεντ, Γκότλομπ Φρέγκε, Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, Κουρτ Γκέντελ και Άλαν Τούρινγκ. Παράλληλα, το βιβλίο δείχνει και τις προσπάθειες των συντελεστών του βιβλίου να εξηγήσουν το νόημά του και το τι κρύβεται πίσω του. Το Logicomix έλαβε πάμπολλες καλές κριτικές, ενώ έγινε σύντομα μπεστ σέλερ στην Ελλάδα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ολλανδία και στη Μεγάλη Βρετανία. Από τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του το βιβλίο έγινε ανάρπαστο. Παρότι γράφτηκε πρώτα στα αγγλικά, οι συντελεστές του αποφάσισαν η πρώτη έκδοση του να γίνει στα ελληνικά. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2008 από τις εκδόσεις «Ίκαρος». Σύντομα εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση και ακολούθησε άλλη μία που εξαντλήθηκε και αυτή σε σύντομο χρονικό διάστημα και ήδη κυκλοφορεί η έκτη έκδοση.. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει ήδη σε δεκατέσσερις χώρες του εξωτερικού, οι οποίες είναι η Μεγάλη Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Κίνα, η Τουρκία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Νορβηγία, η Δανία, η Φινλανδία, η Βραζιλία και το Ισραήλ κλπ.. Στην Μεγάλη Βρετανία κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2009 και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές από τον τύπο της χώρας. Επίσημη ιστοσελίδα
Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου

(Να μη συγχέεται με τη Μεχτίλδη του Χάκεμπορν) Η Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου (Mechthild von Magdeburg, ~1207 - ~1282 ή ~1294) ήταν Γερμανή μοναχή, θεολόγος και μύστρια που άνηκε στο Τάγμα των Μπεγκίνων. Ήταν ο πρώτος θεολόγος που έγραψε στα Γερμανικά και όχι στα Λατινικά. Η μνήμη της τιμάται από την Καθολική εκκλησία στις 19 Νοεμβρίου.

 Η Μεχτίλδη άνηκε σε πλούσια Σαξονική οικογένεια και δέχτηκε το πρώτο της θεϊκό όραμα σε ηλικία 12 ετών.Το 1230 (όταν ήταν περίπου 23 ετών) αφοσιώθηκε στο Τάγμα των Μπεγκίνων στο Μαγδεβούργο όπου αργότερα κατέλαβε σημαντική θέση, όπως η θεολόγος και μύστρια Χαδεβίκη της Αμβέρσας. Εκεί ήρθε σε επαφή με το δόγμα των Δομινικανών, μελέτησε τα κείμενά τους και εν τέλει έγινε μέλος τους. Μεταξύ του 1250 και του 1280 συνέγραψε το επτάτομο έργο της με τίτλο «Το Ρέον Θεϊκό Φως», όχι στα Λατινικά όπως συνηθίζονταν μέχρι τότε, αλλά στη δημοτική γερμανική γλώσσα και έτσι έγινε η πρώτη που επέβαλλε τα Γερμανικά ως κατάλληλη γλώσσα για θεολογικά και λόγια κείμενα.Στο έργο της ασκούσε αυστηρή κριτική στο ανώτερο ιερατείο της εκκλησίας και καυτηρίαζε την πλημελή τήρηση των ιερατικών κανόνων. Αυτές της οι δημόσιες απόψεις όπως επίσης και οι ισχυρισμοί της ότι το έργο της ήταν θεόπνευστο προκάλεσε πολλές αντιδράσεις σε βαθμό μάλιστα που ορισμένοι ζήτησαν το κάψιμο των βιβλίων της. Περίπου το 1272, όταν ήταν ηλικιωμένη, μόνη, τυφλή και ενώ δέχονταν πολλες επιθέσεις από τους εχθρούς της, η Μεχτίλδη βρήκε καταφύγιο στο μοναστήρι του Χέλφτα που φημίζονταν για τις μορφωμένες και ταλαντούχες μοναχές όπως η Μεχτίλδη του Χάκεμπορν και η Γερτρούδη η Μεγάλη και είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως κέντρο μοναχισμού και μυστικισμού. Εκεί, υπό την προστασία της ηγουμένης Γερτρούδης του Χάκεμπορν, συνέγραψε τον τελευταίο τόμο του έργου της.Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς πέθανε η Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου. Συνήθως ως έτος θανάτου της αναφέρεται το 1282 αλλά ορισμένοι θεωρούν πως πέθανε πολύ μετά το 1290. Το έργο της μεταφράστηκε στα Λατινικά όσο εκείνη βρίσκονταν εν ζωή και ήταν πολύ δημοφιλές. Οι ζωντανές και εντυπωσιακές περιγραφές της κόλασης που υπήρχαν στο έργο της λέγεται πως επηρέασαν τον Δάντη στην συγγραφή του έργου του «Κόλαση» και πως ο χαρακτήρας της Δόνα Ματίλντε στηρίχθηκε πάνω στην Μεχτίλδη του Μαγδεβούργου αν και κάποιοι άλλοι θεωρούν πως στηρίχθηκε στην Μεχτίλδη του Χάκεμπορν ή στην Ματθίλδη της Κανόσα.Μέχρι τον 15ο αι. όμως το έργο της είχε ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό. Ξανανακαλύφθηκε όμως κατά τον 19ο αι. και από τότε μελετάται τόσο ως λογοτεχνικό και ιστορικό κείμενο όσο και ως θεολογικό.Η μνήμη της τιμάται από την Καθολική εκκλησία στις 19 Νοεμβρίου.
Πάνθηρες Πατρών

Ο Α.Σ.Γ.Ε. Πάνθηρες Πατρών είναι αθλητικό σωματείο με έδρα την Πάτρα. Ιδρύθηκε το 2008 με χρώματα το μπλε και το μωβ. Σαν ουδέτερα χρώματα χρησιμοποιεί το γκρί το λευκό και το μαύρο.

 Με την ίδρυση του συλλόγου (το 2008) το πρώτο τμήμα που δημιουργήθηκε ήταν η ανδρική ομάδα μπέιζμπολ. Το τμήμα αυτό συστάθηκε κυρίως από αθλητές από τις διαλυμένες ομάδες μπέιζμπολ και σόφτμπολ της Πάτρας (Α.Ο. Σείριος, Α.Ο. Πέλοπας, Α.Σ. Θησέας και Α.Σ. Γαλήνη) εξ' αιτίας του οικονομικού μποϋκοτάζ που υπέστησαν 32 ομοσπονδίες στην χώρα μας. Συμμετείχε την επόμενη χρονιά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα μπέιζμπολ Α΄εθνικής, τη σαιζόν 2009-2010, και κατάφερε στην πρώτη του κιόλας εμφάνιση να κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο. Εκεί ισοβάθμησε με τον πρώτο Σπάρτακο Γλυφάδας, αλλά λόγω ήττας στον μεταξύ τους αγώνα κατετάγη δεύτερος. Τη σαιζόν 2010-2011 συμμετέχει στο 10ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα μπέιζμπολ Α΄ Εθνικής και κατακτά την πρώτη θέση και το χρυσό μετάλλιο. Είναι η πρώτη φορά που ανδρική ομάδα της Πάτρας κατακτά πρωτάθλημα επίσημης Ελληνικής ομοσπονδίας από το 1950. Συνέστησε τμήμα μικρών μπέιζμπολ το 2010 - τους Άρχοντες - με τους οποίους πήρε την πρώτη θέση την ίδια χρονιά στους Πανελλήνιους τελικούς του Little League Baseball στην Ελλάδα, την Λίγκα των Μικρών. Το 2010 ξεκίνησε και τμήμα σόφτμπολ γυναικών και υπολογίζει να συμμετάσχει σύντομα στο πρώτο του πανελλήνιο πρωτάθλημα. Αναλυτικά η πορεία του:ΑΝΔΡΕΣ - Μπέιζμπολ ΓΥΝΑΙΚΕΣ - Σόφτμπολ Πρωτάθλημα Ελλάδας: 2010 Panthers Patras Λίγκα των Μικρών
Αγία Βαρβάρα Πιερίας

Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Σβορώνου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κατερίνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πιερίας, στην περιφέρεια Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία και νομό Πιερίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία. Μέχρι το 1965 ονομαζόταν Νέοι Ρωσοπρόσφυγες, από συνοικισμό προσφύγων που υπήρχε στην περιοχή.

 Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Πιερίας. Βρίσκεται, σε πεδινή περιοχή πάνω στον επαρχιακό δρόμο που συνδέει την Κατερίνη με τα χωριά του Τίταρου, νότια του ποταμού Λεύκου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει περίπου 6 χλμ. Δ. της Κατερίνης. Το 1961 αναγνωρίστηκε ο οικισμός ως Νέοι Ρωσοπρόσφυγες και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σβορώνου του νομού Πιερίας. Με το ΦΕΚ 26Α - 17/02/1965 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Σβορώνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κατερίνης. Η εκκλησία της Αγίας Κυριακής στη βόρεια έξοδο του χωριού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Μανούτσεχρ Ντζαλίλοφ

Ο Μανούτσεχρ Ντζαλίλοφ (τατζικικά: Манучеҳр Ҷалилов , γεννήθηκε 27 Σεπτεμβρίου 1990) είναι Τατζίκος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 19.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από ομάδες της Ρωσίας, χωρίς να μπορέσει να σταδιοδρομήσει και το 2015 εντάχθηκε στην Ιστικλόλ της πρωτεύουσας Ντουσαμπέ της πατρίδας του. Με το νέο του σύλλογο κατέκτησε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο και δύο Σούπερ Κύπελλα. Το 2015 και το 2016 ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής του Τατζικιστάν. Το 2017 ήταν πολυτιμότερος παίκτης του Κυπέλλου AFC.Τη διετία 2018–19 αγωνίστηκε στην Ινδονησία χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία και επέστρεψε στην Ιστικλόλ το 2020, όπου κατέκτησε δύο ακόμη τίτλους πρωταθλήματος, ενώ το 2021 ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για τρίτη φορά στην καριέρα του. ΦΚ Ιστικλόλ Πρωτάθλημα Τατζικιστάν (5) : 2015, 2016, 2017, 2020, 2021 Κύπελλο Τατζικιστάν : 2016 Σούπερ Κύπελλο Τατζικιστάν : 2015, 2016, 2020, 2021Ατομικές διακρίσεις Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος Τατζικιστάν (3) : 2015, 2016, 2021 Καλύτερος Τατζίκος ποδοσφαιριστής (2) : 2015, 2016 Πολυτιμότερος παίκτης Κυπέλλου του AFC : 2017 Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα
Βσεσλάβ του Πολότσκ

O Βσεσλάβ Μπρτισισλάβιτς, ρωσ. Всеслав Брячиславич (π. 1039 - 24 Απριλίου 1101) ο λεγόμενος προφήτης από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Πολότσκ ήταν πρίγκιπας του Πολότσκ (10440-1101) και του Κιέβου (1068-69).

 Ήταν ο μόνος γιος του Μπρίτσισλαβ πρίγκιπα του Πολότσκ & Βιτέμπσκ. Γεννήθηκε το διάστημα π. 1030-39 και βαπτίστηκε Βασίλι. Το 1044 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως πρίγκιπας τού Πολότσκ. Αν και ήταν ο πρεσβύτερος του Οίκου του, δεν εδικαιούτο να γίνει πρίγκιπας του Κιέβου, διότι το βαθμιδωτό σύστημα διαδοχής όριζε ότι για να γίνει κάποιος, έπρεπε ο πατέρας του να είχε γίνει πρίγκιπας του Κιέβου. Ο πάππος του είχε αποβιώσει 23 ετών χωρίς να προλάβει να γίνει και οι απόγονοί του ήταν izgoi (εξαιρετέοι της διαδοχής). Δεν μπορούσε να αποκτήσει την πρωτεύουσά του, διότι την κατείχαν τα εξαδέλφια του πατέρα του: τρεις γιοί τού Γιαροσλάβ Α΄ πρίγκιπα του Κιέβου. Άρχισε τότε να επιδράμει στις βόρειες περιοχές των Ρώσων του Κιέβου. Το 1065 πολιόρκησε το Πσκοβ χωρίς αποτέλεσμα. Το 1066-67 λεηλάτησε το Νόβγκοροντ και το έκαψε, αφού αφαίρεσε την καμπάνα και άλλα εκκλησιαστικά αντικείμενα από τον καθεδρικό της Αγ. Σοφίας· τα μετέφερε και διακόσμησε τον δικό του, ομώνυμο καθεδρικό στο Πολότσκ. Αυτό φόβισε τους τρεις Γιαροσλάβιτς, που έβλεπαν την περιοχή τους (στο Μέσο Δνείπερο) να αποκόπτεται από τη Βαλτική και το εμπόριό της, καθώς πωλούσαν γούνες στη Σκανδηναβία και είχαν εισόδημα και στρατιώτες. Έτσι λαφυραγώγησαν το Μινσκ, που ανήκε στην επικράτεια τού Βσεσλάβ και στη μάχη του ποταμού Νεμίγκα το 1067 τον νίκησαν. Ο Βσεσλάβ είχε αρχικά διαφύγει, αλλά στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, τον συνέλαβαν προδοτικά, παρά τους όρκους τους και τον φυλάκισαν. Το 1069 νομάδες Κιπτσάκων νίκησαν το στρατό τού Κιέβου στο ποταμό Άλτα. Ο λαός της πόλης ζήτησε όπλα για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς, αλλά ο Ιζιασλάβ Α΄ Γιαροσλάβιτς πρίγκιπας του Κιέβου αρνήθηκε. Το πλήθος εξεγέρθηκε, έβγαλε από τη φυλακή τον Βσεσλάβ και τον έκανε πρίγκιπά του. Ο Ιζιασλάβ Α΄, αφού διέφυγε στην Πολωνία, επέστρεψε επτά μήνες μετά με στρατό και ανέκτησε το Κίεβο. Ο Βσεσλάβ έφυγε στο Πολότσκ και μετά από αγώνες εναντίον του Ιζιασλάβ Α΄, κατοχύρωσε το Πολότσκ το 1071. Τα τελευταία 30 έτη της εξουσίας του ο κύριος εχθρός του ήταν ο Βσέβολοντ Γιαροσλάβιτς πρίγκιπας του Κιέβου και ο γιος του Ροστισλάβ. Απεβίωσε το 1101 τη Μ. Τετάρτη, σύμφωνα με το Πρώτο Ρωσικό Χρονικό και τάφηκε στον καθεδρικό της Αγ. Σοφίας. Νυμφεύτηκε το 1060 μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνα: Ρομάν απεβ. 1115, πρίγκιπας του Ντρουτσκ. Γκλεμπ απεβ. 1119, πρίγκιπας του Μινσκ. Ρογκβόλοντ (Μπαρίς) απεβ. 1128, πρίγκιπας του Μινσκ και Πολότσκ. Νταβίντ, πρίγκιπας του Πολότσκ. Σβιατοσλάβ, πρίγκιπας του Βιτέμπσκ. Κόρη του ήταν η: Ευφροσύνη 1104-1167, αγία. Ίδρυσε μονές στο Πολότσκ και γύρω από αυτό και θεωρείται ως μία από τις προστάτιδες αγίες της Λευκορωσίας. Ροστισλάβ, πρίγκιπας του Λουκόμλ. Εστάλη στην Κωνσταντινούπολη από τον Βλαντίμιρ Β΄ Μονομάχο (γιο του Βσέβολοντ). Simon Franklin and Jonathan Shepard, The Emergence of Rus 750–1200 (London and New York: Longman, 1996), 251.
Ατενόλφος Β΄ του Μπενεβέντο

Ο Ατενόλφος Β΄, Atenulf II, Atenolf, Atenolfo, Atinolfo, Adenolfo, Atenulfo, ή Adenulfo, (απεβ. το 940) από τον Οίκο της Κάπουα ήταν ο νεότερος αδελφός του Λανδούλφος Α΄ πρίγκιπα του Μπενεβέντo, ο οποίος τον έκανε συγκυβερνήτη τον Ιούνιο του 910 ή 911 (όπως ο πατέρας τους Ατενόλφος Α΄ είχε κάνει συγκυβερνήτη τον Λανδούλφος Α΄ μία δεκαετία νωρίτερα).

 Το 909 ο Λανδούλφος Α΄ πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να λάβει τους τίτλους του ανθυπάτου και του πατρίκιου και ο Ατενόλφος Β΄ έμεινε πίσω, αλλά έλαβε όμιους τίτλους. Ο Ατενόλφος Β΄ πήρε μέρος στη μάχη του Γκαριλιάνο το 915 και στην εκστρατεία κατά των Βυζαντινών το 921 στην Απουλία, φτάνοντας μέχρι το Άσκολι. Συνέχισε τον πόλεμο με το Βυζάντιο, καλώντας ακόμη και Μαγυάρους ως μισθοφόρους υπό έναν αρχηγό ονόματι Σλόβαρντ (Szovard, ιταλοποιημένα ως Salardo). Το 929, με τον Λανδούλφος Α΄, τον Γουαϊμάρος Β΄ πρίγκιπα του Σαλέρνo και τον Θεοβάλδο Α΄ του Σπολέτo, εισέβαλε ξανά στην Απουλία και την Καλαβρία. Αυτή τη φορά, όλα ήταν ανεπιτυχή και η παλαιά συμμαχία διαλύθηκε. Απεβίωσε το 940. Ήταν νυμφευμένος, αν και το όνομα τής συζύγου του δεν είναι γνωστό, και είχαν δύο γιους: τον Λανδούλφος, ο οποίος κατέλαβε το Σαλέρνο το 973, και τον Ατενόλφος, διοικητή (gastald) του Ακίνο. Caravale, Mario (επιμ.). Dizionario Biografico degli Italiani: IV Arconati – Bacaredda . Ρώμη, 1962.
Κάθκιν Παρκ

Το Κάθκιν Παρκ είναι δημοτικό πάρκο στην Γλασκώβη της Σκωτίας. Την συντήρηση του πάρκου επιμελείται το τμήμα πάρκων του Δήμου της Γλασκώβης, ενώ αποτελεί δημόσιο χώρο στον οποίο εξακολουθεί να παίζεται ποδόσφαιρο. Το πάρκο περιέχει τα ερείπια του δευτέρου Χάμπντεν Παρκ, το οποίο αποτελούσε έδρα των Κουίνς Παρκ (κατά την περίοδο μεταξύ 1884–1903) και Θερντ Λάναρκ (κατά την περίοδο μεταξύ 1903–1967). Το αρχικό Χάμπντεν Παρκ ευρισκόταν ολίγον δυτικότερα, ενώ η τοποθεσία του αρχικού Κάθκαρτ Ρόουντ ευρίσκεται, πλέον, εντός του πάρκου του Κουίνς Παρκ.

 Το πάρκο παλαιότερα φιλοξενούσε ποδοσφαιρικό γήπεδο, το οποίο αποτελούσε τόπο διεξαγωγής ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων από το 1884. Ήταν αρχικά γνωστό ως Χάμπντεν Παρκ (το δεύτερο που έφερε αυτό το όνομα, διαδεχόμενο το αρχικό Χάμπντεν Παρκ) και ενοικιαζόταν από την Κουίνς Παρκ μεταξύ του 1884 και του 1903. Όταν η Κουίνς Παρκ μετακόμισε στο τρίτο (και σημερινό) Χάμπντεν Παρκ, η Θερντ Λάναρκ την αντικατέστησε ως ένοικος. Η τελευταία προχώρησε στην μετονομασία του γηπέδου σε Νέο Κάθκιν Παρκ καθώς προηγουμένως αγωνιζόταν σε γήπεδο το οποίο έφερε την ονομασία Κάθκιν Παρκ και το οποίο ευρισκόταν ολίγον ανατολικότερα του Ντίξον Χολς στην ανατολική πλευρά του Κάθκαρτ Ρόουντ (το οποίο είχε φιλοξενήσει δύο διεθνείς αναμετρήσεις, με την πρώτη να λαμβάνει χώρα στις 15 Μαρτίου 1884, με αντιπάλους την Σκωτία και την Αγγλία, η οποία ήταν και η πρώτη αναμέτρηση στην ιστορία του ποδοσφαίρου όπου η είσοδος στο γήπεδο γινόταν μέσω της κατοχής εισιτηρίου). Αποτελεί, επίσης, τον τόπο διεξαγωγής της πρώτης σημαντικής αγγλοσκωτσέζικης διοργάνωσης, του τελικού του Βρετανικού Λιγκ Καπ, ο οποίος έλαβε χώρα (προσέλευση: 12.000 θεατές) το 1902, ενώ στην διάρκεια του οποίου η Σέλτικ επικράτησε της Ρέιντζερς με σκορ 3-2 έπειτα από παράταση. Μετά την διάλυση της Θερντ Λάναρκ το 1967, το γήπεδο εγκαταλείφθηκε και το μεγαλύτερο μέρος της κατασκευής σταδιακά απομακρύνθηκε. Τα ερείπια των κερκίδων σε 3 πλευρές του πρώην αγωνιστικού χώρου είναι ακόμη ορατές, σήμερα, στο πάρκο. Ωστόσο, μία επανιδρυθείσα ομάδα της Θερντ Λάναρκ, η οποία συμμετέχει στην Γκρέιτερ Γκλάσγκοου Αματιούρ Λιγκ, δίνει τις εντός έδρας αναμετρήσεις της στο πάρκο, καθώς και η Χάμπντεν ΑΦΚ και οι παιδικές ομάδες της Ακαδημίας Τζίμι Τζόνστοουν. Βίντεο των εναπομεινάντων κερκίδων τον Μάιο του 2011
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 4

Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-4 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1060 ως εξέδρα δοκιμαστικών εκτοξεύσεων των πυραύλων Bomarc, Redstone και Matador.

 Το συγκρότημα κατασκευάστηκε μαζί με τα LC-1, LC-2 και LC-3 στα πλαίσια του στρατιωτικού προγράμματος Snark πυραύλων εδάφους - εδάφους. Ύστερα από την τελευταία εκτόξευση του Bomarc το 1960, μερικά από τα κτίρια του συγκροτήματος μετατράπηκαν σε κτίρια ιατρικού εφοδιασμού για το διαστημικό πρόγραμμα Mercury. Την δεκαετία του 1980 το συγκρότημα χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση αερόστατων ραντάρ. LC-4 bei Astronautix (englisch)
BBC First

Το BBC First είναι κρατικό συνδρομητικό ψυχαγωγικό κανάλι του BBC Worldwide, μία υπηρεσία του BBC. Το κανάλι ανήκει και διευθύνεται εξ' ολοκλήρου από το BBC Worldwide και ξεκίνησε να εκπέμπει στις 9:30 στις 3 Αυγούστου του 2014. Το πρώτο πρόγραμμα που πρόβαλλε ο σταθμός ήταν η σειρά The Musketeers. Το κανάλι είναι διαθέσιμο και σε High Definition.

 Στις 17 Απριλίου του 2013, το BBC είχε ανακοινώσει ότι έχει κάνει μία συμφωνία με τη Foxtel, συνδρομητική δορυφορική πλατφόρμα στην Αυστραλία και είναι πολύ πιθανόν να εκπέμπει καινούργιο τηλεοπτικό κανάλι από τη συγκεκριμένη πλατφόρμα. Το κανάλι θα έχει δραματικές και κωμικές θεατρικές παραστάσεις, καθώς και προγράμματα από τα κανάλια του BBC, τα οποία είναι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το κανάλι δεν θα είναι σε ελεύθερη λήψη για τουλάχιστον 12 μήνες, αφότου κάνει πρεμιέρα. Επίσης, ανακοινώθηκε ότι το κανάλι θα ονομάζεται BBC First και θα είναι παγκόσμιο. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει πρώτα στην Αυστραλία τον Αύγουστο του 2014. Στις 16 Μαΐου του 2015, ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στην Ολλανδία επίγεια ψηφιακά από τη πλατφόρμα KPN. Όλο το πρόγραμμα θα είναι υποτιτλισμένο στην ολλανδική γλώσσα. Το πρόγραμμα του σταθμού είναι κυρίως δραματικές και αστυνομικές σειρές. Όλα τα προγράμματα είναι υποτιτλισμένα στα Ολλανδικά. Παράλληλα, το KPN σταμάτησε τη μετάδοση των BBC Three και BBC Four. Στο Βέλγιο, ξεκίνησε να εκπέμπει στις 4 Ιουνίου του 2015. Στη Νότια Αφρική, ξεκίνησε να εκπέμπει στις 18 Οκτωβρίου του 2015. Στη Σιγκαπούρη, ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 4 Απριλίου του 2016, μέσω της StarHub TV. Επίσημη Ιστοσελίδα Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2018-04-18 στο Wayback Machine.
Σπυρίδων Σπεράντζας

Ο Σπυρίδων Σπεράντζας (Κέρκυρα 1733 - Τεργέστη 1818) ήταν Έλληνας ζωγράφος του νεοκλασικισμού και της εποχής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ο Σπεράντζας εισήγαγε την επτανησιακή σχολή στην περίοδο του ρομαντισμού. Οι Σπεράντζας, Νικόλαος Καντούνης και Νικόλαος Κουτούζης αντιπροσωπεύουν τη μετάβαση εκείνη στη ζωγραφική που καθόρισε τη νεότερη ελληνική τέχνη. Ο Σπεράντζας επηρεάσθηκε από τον Κουτούζη, όπως και από τους Νικόλαο Καλλέργη και Νικόλαο Δοξαρά. Ο γιος του, Μιχαήλ Σπεράντζας, ήταν επίσης γνωστός ζωγράφος, μαθητής του και συχνός συνεργάτης του. Ο Σπυρίδων Σπεράντζας ζωγράφισε πολλές νωπογραφίες.

 Ο Σπεράντζας γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Το όνομα της συζύγου του ήταν Διαμαντίνα. Ο Σπυρίδων Σπεράντζας αναφέρεται σε κερκυραϊκα αρχεία από το 1763 έως το 1781. Το 1765 ολοκλήρωσε την εικονογράφηση του τέμπλου του Ναού των Αγίων Αντωνίου και Ανδρέα στην πόλη της Κερκύρας. Το 1786 τον βρίσκουμε να έχει μεταναστεύσει με τη σύζυγό του στην Τεργέστη.Σύμφωνα με αρχεία της σερβικής κοινότητας της Τεργέστης, ο Σπυρίδων και ο γιος του εργάσθηκαν στη διακόσμηση του παρεκκλησίου στο κοιμητήριο των Ιλλυριών. Επίσης, το χρονικό διάστημα 1794-1796 ζωγράφισαν τον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Τεργέστης. Ο Σπυρίδων ζωγράφισε επίσης το τέμπλο του Ναου του Αγίου Νικολάου των Ελλήνων στην Τεργέστη. Η οικογένεια του ζωγράφου είχε ένα κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών στην πόλη.Ο γιος του, ο Μιχαήλ, διετήρησε καλές σχέσεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Περιστασιακά καθάριζε και συντηρούσε εικονίσματα. Ο εγγονός του Σπυρίδωνος ήταν επίσης ζωγράφος. Ο Σπυρίδων απεβίωσε στην Τεργέστη σε ηλικία 85 ετών. Ο Σπεράντζας με τον γιο του μετέφεραν την εκλεπτυσμένη τέχνη της Κέρκυρας και της επτανησιακής σχολής στην Τεργέστη. Αντιπροσώπευε τον ελληνικό ρομαντισμό και ταυτοχρόνως το αντιτιθέμενο ρεύμα του νεοκλασικισμού. Ενίσχυσε μια στυλιστική μετάβαση στην ελληνική τέχνη, όπως αυτή εξελίχθηκε από την κρητική αναγεννησιακή σχολή στην επτανησιακή σχολή. Η τέχνη του επηρεάσθηκε από το περιορισμένο ρεύμα του ελληνικού ροκοκό, όπως το καθόρισαν ο Παναγιώτης Δοξαράς και ο γιος του Νικόλαος Δοξαράς ο νεότερος. Η ελληνική αυτή τέχνη επηρεάσθηκε από τη Βενετική Σχολή και αργότερα εξελίχθηκε εξαιτίας της εκθέσεώς της στον γαλλικό, αγγλικό και αυστριακό πολιτισμό. Τριάντα από τα έργα του σε καμβά και τρεις από τις νωπογραφίες του έχουν σωθεί. «Ο αποκεφαλισμός του Ιωάννου του Προδρόμου», 1756, Αθήνα Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Ελευθερίου στην Κέρκυρα Τοιχογραφία στον Ναό της Υψηλής Θεοτόκου στην Κέρκυρα Τοιχογραφία στον Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Κέρκυρα Hatzidakis, Manolis (1987). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume A. Αθήνα: Center for Modern Greek Studies E.I.E. Hatzidakis, Manolis· Drakopoulou, Eugenia (1997). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume B. Αθήνα: Center for Modern Greek Studies, E.I.E. Drakopoulou, Eugenia (2010). Greek painters after the fall (1450-1830) Volume C. Αθήνα: Center for Modern Greek Studies, E.I.E.
Νασιρντίν Ισάνοφ

Ο Νασιρντίν Ισάνοβιτς Ισάνοφ (ρωσικά: Насирдин Исанович Исанов‎, 7 Νοεμβρίου 1943 – 29 Νοεμβρίου 1991) υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τις 30 Αυγούστου 1991 έως τις 29 Νοεμβρίου 1991, όταν πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

 Γεννήθηκε στην επαρχία Νοοκάτ και το 1966 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Μηχανικής και Κατασκευών της Μόσχας. Για αρκετά χρόνια εργάστηκε στην βιομηχανία των κατασκευών. Μετά την ένταξή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα το 1969, αναρριχήθηκε στις δομές του κόμματος και έγινε Πρώτος Γραμματέας της Κομσομόλ στην Περιφέρεια Ος. Το 1983 έγινε υπουργός Κατασκευών στην Κιργιζική Σοβιετική Δημοκρατία. Τον Ιανουάριο του 1991 έγινε Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Κιργιστάν. Πέθανε στο Τζαλαλαμπάντ και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Άλα-Αρτσά στο Μπισκέκ. Исанов Насирдин Исанович. knews.kg. 3 Νοεμβρίου 2011