IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κόνιασπορ

Η Κόνιασπορ (τουρκικά: Konyaspor) είναι επαγγελματική τούρκικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ικόνιο. Αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1922 αλλά επανιδρύθηκε το 1981. Χρώματα της είναι το πράσινο και το άσπρο και αγωνίζεται στο Στάδιο Ατατούρκ Ικονίου.

 Η ομάδα ιδρύθηκε επίσημα το 1922 με το όνομα Konya Gençlerbirliği. Το 1965 ενοποιήθηκε με τις Meramspor, Selçukspor ve Çimentospor και πήρε το σημερινό της όνομα, έχοντας χρώματα το μαύρο και το άσπρο, τα οποία άλλαξε το 1981 όταν ενοποιήθηκε με την Konya İdmanyurdu, υιοθετώντας το όνομα της πρώτης και τα χρώματα της δεύτερης. Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τουρκίας : 1988–93, 2003–09, 2010–11, 2013- Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας: 1965–69, 1971–79, 1980–88, 1993–03, 2009–10, 2011–2013 TFF Second League: 1969–71, 1979–80 Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας: Νικήτρια (3): 1988, 2003, 2010 TSYD Cup: Νικήτρια (5): Επίσημη ιστοσελίδα (Τουρκικά) Turkish Football Federation Official Website – Konyaspor (Τουρκικά) Κόνιασπορ, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Αρχαίο θέατρο Ορχομενού Βοιωτίας

Το θέατρο του Βοιωτικού Ορχομενού ή Ορχομενού Βοιωτίας βρίσκεται μέσα στην τειχισμένη ακρόπολη του 4ου αιώνα π. Χ. βορειοανατολικά από τον θολωτό τάφο του Μινύα και κοντά στο βυζαντινό μοναστήρι της Παναγίας Σκριπούς (κτίσμα των τελών του 9ου αιώνα). Σύμφωνα με τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν το θέατρο είναι τοποθετημένο στην περιοχή ενός προϋπάρχοντος μυκηναϊκού νεκροταφείου.

 Με βάση τα αρχαιολογικά ευρήματα η αρχική διαμόρφωσή του χρονολογείται πιθανόν τον 4ο αιώνα π.Χ. , εποχή ανάπτυξης της Βοιωτίας και ανάδειξης της Βοιωτικής συνομοσπονδίας σε πανελλήνια δύναμη. Στο θέατρο γίνονταν επίσης θρησκευτικές γιορτές προς τιμή των Χαρίτων, του Διός Ομολωίου και του Διονύσου. Επίσης, στον χώρο του θεάτρου πραγματοποιούνταν συγκεντρώσεις των συμμαχικών πόλεων του Κοινού των Βοιωτών. Το μνημείο υπέστη ανακατασκευές και προσθήκες σε όλη την χρονική περίοδο της χρήσης του. Η πρώτη ανακατασκευή του χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ και η τελευταία προσθήκη έγινε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Το κοίλο είναι ημικυκλικού σχήματος με έντονη αξονική προέκταση και αποτελείται από δώδεκα σειρές εδωλίων (από πωρόλιθο) και οκτώ κερκίδες. Δεν έχει διαζώματα και η κατώτερη βαθμίδα του τονίζεται με πολύλιθες μαρμάρινες προεδρίες σπάνιου τύπου. Η ορχήστρα είχε ημικίονες δωρικού ρυθμού που έφεραν επιστύλια με χαραγμένη επιγραφή αφιερωμένη στις Χάριτες. Στο προσκήνιο υπήρχε κιονοστοιχία δωρικών ημικιόνων και προεξείχαν συμμετρικές πτέρυγες, οι οποίες διεύρυναν το σκηνικό οικοδόμημα με μήκος 37,5 μ. Πάνω από το προσκήνιο βρισκόταν το λογείον, δηλαδή ο χώρος που κινούνταν οι ηθοποιοί. Στην πίσω πλευρά του ξεκινούσε το σκηνικό οικοδόμημα. Το θέατρο ανακαλύφθηκε κατά τις ανασκαφικές έρευνες της Εφορείας Αρχαιοτήτων Βοιωτίας που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του 1970, οπότε αποκαλύφθηκε το κοίλο. Το 1997-1998 πραγματοποιήθηκαν νέες ανασκαφές, κατά τις οποίες βρέθηκαν τα αναλήμματα των παρόδων του μνημείου. Ιακωβίδης Σπ., «Γλας και Ορχοµενός», τοµος Β΄, Πρακτικά Β΄∆ιεθνούς Συνεδρίου Βοιωτικών Μελετών, Λιβαδειά 6-10 Σεπτεµβρίου 1992, Αθήνα 1995. Κουντούρη Έλ., Ορχοµενός – Κωπαϊδα, Αρχαιολογία. Εύβοια και Στερεά Ελλάδα, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα 2008. Μποσνάκης Δ., Γκάγκτζης Δ. ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ. θέατρα θέας άξια, εκδ. ITANOS. Schliemann, H., «Exploration of the Boeotian Orchomenos», The Journal of Hellenic Studies, Vol. 2, pp. 122-163. Αρχαία θέατρα της Στερεάς Ελλάδας, Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας - Διάζωμα, Αθήνα 2016.
Πέδρο Τσιριβέγια

Ο Πέδρο Τσιριβέγια Μπούργος (ισπ. Pedro Chirivella Burgos, γεννημένος στις 23 Μαΐου 1997) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Λίβερπουλ ΦΚ ως μεσοαμυντικός. Από το καλοκαίρι του αγωνίζεται ως δανεικός στη Βίλεμ ΙΙ.

 Ο Τσιριβέγια γεννήθηκε στη Βαλένθια και ήταν προϊόν της ακαδημίας της Βαλένθια ΚΦ πριν υπογράψει με τη Λίβερπουλ ΦΚ το 2013, μαζί με τον Σέργκι Κανός. Έλαβε αμέσως θέση στην ομάδα κάτω των 18 και υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο το 2014, με αποτέλεσμα να γίνει βασικός στην ομάδα κάτω των 21. Το 2015, στα πλαίσια φιλικών αγώνων πριν την έναρξη της χρονιάς, ο ποδοσφαιριστής έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα, μπαίνοντας ως αλλαγή σε δύο αγώνες στην Ασία. Έλαβε την πρώτη του κλήση για τη Λίβερπουλ στις 17 Σεπτεμβρίου στα πλαίσια του αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ 2015-16 απέναντι στη Ζιροντέν Μπορντό, έχοντας τον αριθμό 68 στη φανέλα. Έκανε το ντεμπούτο του στον αγώνα μπαίνοντας ως αλλαγή στο 28ο λεπτό, στη θέση του τραυματία Κόλο Τουρέ, ενώ το παιχνίδι έληξε με σκορ 1-1 στην έδρα της Μπορντό.Στις 8 Ιανουαρίου 2016 έκανε τη δεύτερη του εμφάνιση για την ομάδα στον τρίτο γύρο του FA Cup απέναντι στην Έξετερ Σίτι.Στις 9 Φεβρουαρίου 2016 ξεκίνησε ως βασικός και έπαιξε για 100 λεπτά στον επαναληπτικό αγώνα του τέταρτου γύρου του FA Cup απέναντι στη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ, ο οποίος έληξε με σκορ 2-1 υπέρ της τελευταίας. Στις 9 Μαρτίου, ο ποδοσφαιριστής υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Λίβερπουλ μέχρι το 2020. Ο Τσιριβέγια εκπροσώπησε την Ισπανία με την εθνική κάτω των 17, έχοντας πετύχει δύο τέρματα σε 15 συμμετοχές. Τελευταία ενημέρωση: 9 Φεβρουαρίου 2016. Σελίδα του ποδοσφαιριστή στην επίσημη ιστοσελίδα της Λίβερπουλ ΦΚ Προφίλ Πέδρο Τσιριβέγια στο BDFutbol (Αγγλικά) Προφίλ Πέδρο Τσιριβέγια στο Soccerway
Επαρχία Νιαφουνκέ

Η Επαρχία Νιαφουνκέ είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Τομπουκτού, Μαλί. Έχει έκταση 12.000 τ.χλμ. και πληθυσμό 184.285 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Νιαφουνκέ.

 Η Επαρχία Νιαφουνκέ βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Τομπουκτού. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Γκουντάμ, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Ντιρέ, στα ανατολικά την Επαρχία Γκουρμά-Ραρούς και στα νότια με την Περιφέρεια Μοπτί. Η Επαρχία Νιαφουνκέ διαιρείται σε 8 διαμερίσματα: Κουμαϊρά Λερέ Μπανικάν Ναραουά Ν'Γκορκού Ντιανκέ Σομπουντού Σουμπί Φιττουνγκά Επαρχίες του Μαλί
Κουρτ Xάισμαγερ

Ο Κουρτ Χάισμαγερ (γερμανικά: Kurt Heissmeyer) (26 Δεκεμβρίου 1905 - 29 Αυγούστου 1967) ήταν Γερμανός γιατρός των SS που συμμετείχε σε ιατρικά πειράματα σε κρατούμενους στρατοπέδων συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων παιδιών ,στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ο Χάισμαγερ ασκήθηκε ως γιατρός στο σανατόριο Χοχενλύχεν (Hohenlychen) και σχεδίαζε να γίνει καθηγητής. Για να γίνει αυτό, έπρεπε πρώτα να παρουσιάσει πρωτότυπη έρευνα. Αν και είχε προηγουμένως απορριφθεί, ο ίδιος ήθελε να αποδείξει ότι η έγχυση ζωντανών μυκοβακτηρίων της φυματίωσης σε άτομα θα λειτουργούσε ως εμβόλιο. Για το σκοπό αυτό πραγματοποίησε ιατρικά πειράματα. Ο ίδιος ήθελε να αποδείξει μέσω των ανθρώπινων πειραμάτων του ότι ήταν δυνατή η καταπολέμηση της φυματίωσης χρησιμοποιώντας τεχνητή δερματική φυματίωση και επίσης ότι οι «φυλετικά κατώτεροι» άνθρωποι (σύμφωνα με τη ναζιστική ιδεολογία οι Εβραίοι και οι Σλάβοι) ήταν πιο ευαίσθητοι στη φυματίωση.Ήταν σε θέση να διαθέτει τις εγκαταστάσεις για την πραγματοποίηση των πειραμάτων του ως αποτέλεσμα προσωπικών διασυνδέσεων: ο θείος του Αύγουστ Χάισμαγερ, ήταν αντιστράτηγος στα SS και γνώριζε τον Όσβαλντ Πολ, βασικό στέλεχος στα SS. Το πείραμά του πραγματοποιήθηκε σε 20 παιδιά Εβραίων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νόιενγκαμμε. Έκανε ενέσεις στα παιδιά με μυκοβακτήρια και αφαίρεσε τους λεμφαδένες τους με χειρουργική επέμβαση. Τα παιδιά στη συνέχεια αρρώστησαν με υψηλό πυρετό και πόνους.Τελικά, μαζί με τους τέσσερις ενήλικες επιστάτες τους, δολοφονήθηκαν αφού τους κρέμασαν στο υπόγειο της Σχολής Bullenhuser Damm στο Αμβούργο. Ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο επτάχρονος Σέρτζιο ντι Σιμόνε (29 Νοεμβρίου 1937 - 20 Απριλίου 1945), Ιταλός Εβραϊκής καταγωγής. Μετά τον πόλεμο, ο Χάισμαγερ μπόρεσε να ασκήσει το επάγγελμα του ως ειδικός πνευμονολόγος στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (DDR) για 20 χρόνια. Τελικά το 1959 αποκαλύφθηκε ότι είχε πραγματοποιήσει εγκληματικά πειράματα. Το 1966 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη από το τοπικό δικαστήριο του Μαγδεμβούργου. Στη δίκη του δήλωσε: «Δεν νομίζω ότι οι τρόφιμοι ενός στρατοπέδου υπολογίζονταν ως ανθρώπινα όντα». Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν χρησιμοποίησε ινδικά χοιρίδια για τα πειράματα, απάντησε: «Για μένα δεν υπήρχε βασική διαφορά μεταξύ ανθρώπων και ινδικών χοιριδίων». Στη συνέχεια διόρθωσε: «Εβραίων και ινδικών χοιριδίων». Πέθανε στη φυλακή στις 29 Αυγούστου 1967.
Μπέρνι Έκλεστοουν

Ο Μπέρνι Έκλεστοουν (πλήρες όνομα Μπέρναρντ Τσαρλς Έκλεστοουν) (γεν. στις 28 Οκτωβρίου 1930) είναι Βρετανός μεγαλοεπιχειρηματίας, ο οποίος έχει στην κατοχή του τα δικαιώματα της Φόρμουλα 1.

 Γεννήθηκε στο Σαιντ Πίτερ Σάουθ Έλμχαμ, μια μικρή κωμόπολη 3 μίλια νότια του Μπάνγκεϊ της κομητείας Σάφολκ. Είναι γιος ενός ψαρά και έβγαλε το Δημοτικό στο Γουίσετ. Το 1938, η οικογένεια μετακόμισε και εγκαταστάθηκε στο Μπέξλεϊχιθ στα νοτιοδυτικά του Λονδίνου. ΄Οταν έγινε 16 ετών, ο Μπέρνι σταμάτησε το σχολείο και ξεκίνησε να ασχολείται με το χόμπι του, το οποίο ήταν οι μοτοσικλέτες. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bernie Ecclestone στο Wikimedia Commons
Γουόλτερ Λαντς

Ο Γουόλτερ Λαντς (Walter Lantz, 26 Απριλίου 1899 – 22 Μαρτίου 1994) ήταν Αμερικανός σκιτσογράφος, animator, παραγωγός και σκηνοθέτης ταινιών κινούμενων σχεδίων, γνωστός για τη δημιουργία του χαρακτήρα Γούντι ο Tρυποκάρυδος (Woody Woodpecker) και για την ίδρυση της εταιρείας Walter Lantz Productions.

 Ο Γουόλτερ Λαντς γεννήθηκε στην πόλη Νιου Ροσέλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης από Ιταλοαμερικανούς γονείς: τον Φραντσέσκο Πάολο Λαντς (αρχικώς Λάντσα, Lanza) και τη Μαρία Τζερβάζι από το Καλίτρι. Ο Γουόλτερ ενδιαφερόταν από μικρός για την τέχνη και ολοκλήρωσε ένα μάθημα σχεδίου μέσω αλληλογραφίας σε ηλικία 12 ετών. «Walter Lantz Cartune Encyclopedia» Ο Γουόλτερ Λαντς στην Toonopedia του Don Markstein
Άγιος Νικόλαος Ψαρίου Μεσσηνίας

Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ψαρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Δωρίου, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τριφυλίας του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Μέχρι το 1957 ο οικισμός ονομαζόταν Κολιότσι.

 Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός στο βόρειο τμήμα του νομού Μεσσηνίας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του Τετραζίου όρους, κοντά στην επαρχιακή οδό Δωρίου-Ψαρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 220. Απέχει 51 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940, ως Κολιότσι και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ψαρίου του νομού Μεσσηνίας.. Το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Νικόλαος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ψαρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Δωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Οιχαλίας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Πιέτρο Τραντονίκο

Ο Πιέτρο Τραντονίκο (Λατινικά : Petrus Tradonicus, Ίστρια, 800 - 13 Σεπτεμβρίου 864) ήταν ο 13ος σύμφωνα με την παράδοση και ιστορικά ο 11ος Δόγης της Βενετίας (836 - 864). Η εκλογή του έσπασε την εξουσία της Οικογένειας Παρτεσιπάτσιο. Η Οικογένεια του με καταγωγή από την Πούλα ήρθε στο Ριάλτο από το Ιεσόλο, τα διατάγματα τον καταγράφουν περισσότερο σαν πολεμιστή παρά σαν διπλωμάτη. Με την εκλογή του (836) νομιμοποίησε τον γιο του Τζιοβάνι σαν συμβασιλέα, έκανε και ο ίδιος αποτυχημένη απόπειρα όπως οι περισσότεροι δόγηδες στην εποχή του να μετατρέψει τη Δημοκρατία της Βενετίας σε κληρονομική μοναρχία.

 Πολέμησε τους Σαρακηνούς στο Μπάρι και στον Τάραντα, οι Σαρακηνοί είχαν νικήσει τους Βενετούς στο Σανσέγκο ένα νησί νότια της Πούλα, έπρεπε να κλείσει συνθήκη όχι μόνο με τους Σαρακηνούς αλλά και με τους Σλάβους. Προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Ναρεντίνων πειρατών (839) που είχαν λεηλατήσει και θανατώσει πολλούς Βενετσιάνους εμπόρους όταν επέστρεφαν από το Μπενεβέντο (834 - 835), έκλεισε ειρήνη με τον δούκα Μίρλαβ της Κροατίας και έναν Ναρεντίνο πρίγκιπα τον Ντρουζάκ. Η εκστρατεία επί των Ναρεντίνων απέτυχε, με την επιστροφή του στη Βενετία είχε χάσει 100 άνδρες (840). Οι Ναρεντίνοι πειρατές συνέχισαν να τον καταδιώκουν μέχρι τη Βενετία, λεηλάτησαν την Καόρλ μια πόλη πάνω στη λιμνοθάλασσα (846). Ο αυτοκράτορας Λοθάριος Α΄ αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Βενετίας που είχε ήδη αναγνωριστεί από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, πήρε τους τίτλους του "Σπαθάριου" και του "Υπάτου". Την άνοιξη του 856 ο Πιέτρο Τραντονίκο και ο συμβασιλέας γιος του Τζιοβάνι φιλοξένησαν τρεις μέρες στη Βενετία τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο Β΄ της Ιταλίας και τη σύζυγο του, ο αυτοκράτορας τότε βάπτισε τη μικρή κόρη του Τζιοβάνι. Ο Τζιοβάνι πέθανε το 963, έναν χρόνο αργότερα (13 Σεπτεμβρίου 864) ο δόγης έπεσε σε παγίδα από μια ομάδα κακοποιών ενώ επέστρεφε από τον ναό του Αγίου Ζαχαρία και δολοφονήθηκε. Το σώμα του βρέθηκε αργότερα από μοναχούς και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ζαχαρία, οι δολοφόνοι του τιμωρήθηκαν άλλοι εκτελέστηκαν, άλλοι εξορίστηκαν στη Γαλλία και στην Κωνσταντινούπολη. Δεν υπήρχαν φυσικοί του διάδοχοι και στη θέση του δόγη επανήλθε η Οικογένεια Παρτεσιπάτσιο με τον Όρσο Α΄ Παρτεσιπάτσιο. Norwich, John Julius. A History of Venice. Alfred A. Knopf: New York, 1982. Δόγηδες της Βενετίας
Βακ-Κόρποραλ

Την ονομασία ΒΑΚ/Κόρποραλ, Β/Κ (WAC/Corporal = WAC/Δεκανέας) έφερε ο πρώτος ιονοσφαιρικός πύραυλος που κατασκευάστηκε από τις ΗΠΑ το 1944 και εκτοξεύτηκε επιτυχώς τον επόμενο χρόνο. Αποτελούσε μέρος του γενικότερου εξοπλιστικού προγράμματος ΒΑΚ. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του έγινε από την αεροναυπηγική εταιρεία Ντάγκλας (Douglas Aircraft Company), υπό την καθοδήγηση του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Καλιφόρνιας (Εργαστήριο Guggenheim) .

 Ο Β/Κ ήταν ένας ερευνητικός μετεωρολογικός πύραυλος διεξαγωγής μετρήσεων στην ανώτερη ατμόσφαιρα, την ιονόσφαιρα φέροντας πλείστα όργανα. Ως καύσιμο αυτού χρησιμοποιήθηκε ατμίζον νιτρικό οξύ με ένα μίγμα ανιλίνης και φουρφουρυλικής αλκοόλης. Το συνολικό μήκος του ήταν 7,30 μ. (24 ft), η διάμετρός του 30 εκ. (1 ft), ενώ το συνολικό του βάρος, πλήρους φόρτου έφθανε περίπου τα 315 κιλά, εκ των οποίων τα 67 κ. ήταν το βάρος του καυσίμου. Η δε ταχύτητά του ήταν 1,2 χλμ/δευτερόλεπτο. Πρώτη εκτόξευση αυτού του τύπου έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου 1945 από το πεδίο εκτόξευσης πυραύλων Χουάιτ Σαντς στο Νέο Μεξικό φθάνοντας στο ύψος των 65 χλμ. περίπου. Αργότερα συνδυάστηκε με ένα γερμανικό πύραυλο V-2 όπου οι επιδόσεις του Β/Κ άρχισαν να αυξάνουν εκπληκτικά. Στην εκτόξευση στις 24 Φεβρουαρίου του 1949 έφθασε τελική ταχύτητα 8.300 χλμ/ώρα, (περίπου 5.150 μίλια/ώρα) και υψόμετρο τα 400 χλμ. Ο συνδυασμός αυτός Β/Κ και V-2 απετέλεσε τον πρώτο διώροφο πύραυλο που έφθασε στο εν λόγω υψόμετρο. Σήμερα ελάχιστα μοντέλα Β/Κ υφίστανται ως μουσειακά είδη, όπως στο Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος των ΗΠΑ και στο Μουσείο του πεδίου βολής στο Ν. Μεξικό. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τ.13ος, σ.167 Astronautix.com άρθρο Άρθρο από τον Κατάλογο του στρατού των ΗΠΑ για ρουκέτες και πυραύλους Άρθρο από το Εθνικό Μουσείο Αέρος και Διαστήματος "50 Miles Up This Summer" , May 1946, Popular Science
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2021

Το 107ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών διεξήχθη στις 5–6 Ιουνίου 2021 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα 20/35 χλμ βάδην και των 10.000 μ. που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Σ.Σ. Αλέξανδρος Μακεδονίας για πρώτη φορά στην ιστορία του.

 Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 89 σωματεία. Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές.Δέκαθλο. Διεξήχθη στις 22-23 Μαΐου 2021 στην Νάξο.10.000μ. Διεξήχθη στις 16 Μαΐου 2021 στο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Νεότητας Αγίου Κοσμά, στο Ελληνικό.Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη στις 12 Σεπτεμβρίου 2021 στην Αθήνα.Μαραθώνιος. Θα διεξαγόταν τον Νοεμβρίου του 2020, ταυτόχρονα με το Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, αλλά ματαιώθηκε λόγω Covid-19.20 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 18 Απριλίου 2021 στον Μέγαρα.35 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 28 Φεβρουαρίου 2021 στον Μέγαρα. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου Α/Γ Πάτρα, 2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Συνθέτων αγωνισμάτων, 2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. sportcyclades.gr: Πανελλήνιο συνθέτων (Νάξος) 22-23/5/2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο πρωτάθλημα Ημιμαραθωνιου, Αθήνα (12/9). Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 10.000μ, 2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 20 χλμ βάδην, 2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine. ΣΕΓΑΣ: Πανελλήνιο Πρωτάθλημα 35 χλμ βάδην, 2021 Αρχειοθετήθηκε 31-10-2022 στο Wayback Machine.
Τάκι Τσαν

Ο Παναγιώτης (Τάκης) Στραβαλέξης, περισσότερο γνωστός ως Τάκι Τσαν, Τυμβωρύχος, Λυτρωτής ή Παιδί Θαύμα ή Μεγάλος Άνθρωπος (γεννημένος 28 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Έλληνας ράπερ, σόλο καλλιτέχνης αλλά και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος Ζωντανοί Νεκροί (ΖΝ), του σχήματος Τιγρέ Σποράκια και του σχήματος Λεγεώνα.

 Ο Παναγιώτης Στραβαλέξης γεννήθηκε στο Σαν Ντιέγκο το 1979 από Έλληνες γονείς, όπου εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια και εντρύφησε στο χιπ-χοπ. Είναι αδερφός του DJ Alx. Εκτός από ράπερ, είναι μουσικός παραγωγός, σκιτσογράφος, ηθοποιός και ιδιοκτήτης tattoo shop όπου εργάζεται και ο ίδιος, ειδικευμένος στην ιαπωνική δερματοστιξία. Επίσημη ιστοσελίδα Taki Tsan στο IMDb Taki Tsan στο Instagram
Πάπας Σιλβέριος

Ο Πάπας Σιλβέριος (Papa Silverio, 480 - 2 Δεκεμβρίου 537) κυβέρνησε την Αγία Έδρα από τις 8 Ιουνίου του 536 έως την εκθρόνισή του το 537, λίγους μήνες πριν από το θάνατό του.

 Ήταν νόμιμος γιος του Πάπα Ορμίσδα, γεννημένος στο Φροζινόνε, Λάτιο, πριν ο πατέρας του εισέλθει στην ιεροσύνη. Πιθανότατα χειροτονήθηκε στις 8 Ιουνίου του 536. Αντιτέθηκε στην αποκατάσταση του μονοφυσίτη, πρώην Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμου Α΄, τον οποίο είχε καθαιρέσει ο Πάπας Αγαπητός Α΄, προκαλώντας το μένος της αυτοκράτειρας Θεοδώρας όπου κατ΄ εντολή της εξορίσθηκε στα Πάταρα στη Μικρά Ασία. Ως αποτέλεσμα η Θεοδώρα επιχείρησε να κάνει Πάπα τον Βιγίλιο. Όταν έμαθε όμως ο επίσκοπος Πατάρων την όλη αλήθεια επέτυχε από τον Ιουστινιανό την απελευθέρωση και την αποκατάσταση του Σιλβέριου Κατά τη διάρκεια της παποσύνης του Σιλβέριου, υπήρχε έντονη φημολογία ότι εξαγόρασε την άνοδο του στον παπικό θρόνο από τον αυτοκράτορα Θεοβάλδο. Στις 9 Δεκεμβρίου του 536, ο βυζαντινός στρατηγός Βελισάριος μπήκε στη Ρώμη, με την έγκριση του Πάπα Σιλβέριου. Ο διάδοχος του Θεοβάλδου, Ουΐτιγγης, συγκέντρωσε στρατό και πολιόρκησε την πόλη, καταδικάζοντας την σε στερήσεις και πείνα. Προβλήθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι ο Πάπας έγραψε στον Ουΐτιγγη προσφέροντάς του την πόλη. Ο Βελισάριος καθαίρεσε τον Σιλβέριο τον Μάρτιο του 537 με την κατηγορία της προδοσίας μέσω της αλληλογραφίας του με του Γότθους, καθιστώντας τον πλέον έναν απλό μοναχό. Κατέφυγε στη Κωνσταντινουπολη(?) αλλά ο Ιουστινιανός Α', τον έστειλε πίσω στη Ρώμη, όπου ο Βιγίλιος τον εξόρισε στο νησί φυλακή Παντατάρια στο Βεντοτένε, όπου πέρασε το υπολοιπο της ζωής του στην αφάνεια. Η ημερομηνία θανάτου του δεν είναι γνωστή. Με βάση το Liber Pontificalis, ο Σιλβέριος δεν εξορίστηκε στη Βεντοτένε, αλλά πιθανότατα στην Παλμαρόλα, όπου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα, στις 20 Ιουνίου του 537. Ο Σιλβέριος αργότερα μακαριοποιήθηκε και αγιοποιήθηκε και είναι σήμερα ο προστάτης άγιος του νησιού Πόντζα στην Ιταλία. Με βάση ένα θρύλο του νησιού Πόντζα, ψαράδες που έπλεαν κατά τη διάρκεια μιας θύελλας ανοικτά της Παλμαρόλα ζήτησαν τη βοήθεια του αγίου Σιλβέριου. Μία οπτασία του αγίου τους οδήγησε στην Παλμαρόλα και έτσι σώθηκαν. Το θαύμα αυτό αποτέλεσε αφορμή για την αγιοποίηση του. Με βάση τη "Νέα Καθολική Εγκυκλοπαίδεια (New Catholic Encyclopedia)" (1966), οι ημερομηνίες της παποσύνης του Πάπα Σιλβέριου τίθενται υπό αμφισβήτηση: "1 ή 8 Ιουνίου του 536, έως περίπου 11 Νοεμβρίου του 537, θαν. Παλμαρία, πιθανότατα στις 2 Δεκεμβρίου του 537." Με βάση την ίδια πηγή, δεν μακαριοποιήθηκε ούτε αγιοποιήθηκε ποτέ, αλλά απλά ανακηρύχθηκε άγιος από τους πιστούς. Η πρώτη αναφορά του ονόματός του σε καταλόγους αγίων ανάγεται στον 11ο αιώνα. Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 20 Ιουνίου. "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.1020. Ο Πάπας Σιλβέριος στην Καθολική Εγκυκλοπαίδεια του 1913. (Αγγλικά) Κείμενο από την ένατη έκδοση (1887) μιας άγνωστης εγκυκλοπαίδειας. Louise Ropes Loomis, The Book of Popes ("Liber Pontificalis"). Merchantville, NJ: Evolution Publishing. ISBN 1-889758-86-8 (Επανέκδοση της έκδοσης του 1916. Αγγλική μετάφραση με ακαδημαϊκό υποσημειώσεις και εικονογραφήσεις).
Ο μυλωνάς του Πότσνταμ

Για το μύλο που αναφέρεται στο λήμμα, δείτε Ιστορικός μύλος του ΣανσουσίΟ Μυλωνάς του Πότσνταμ, γνωστότερος παλαιότερα στην ελληνική βιβλιογραφία ως ο Μυλωθρός του Πότσδαμ, είναι ένα μη πραγματικό περιστατικό που κομίζεται ως απτό και πειστικό παράδειγμα προκειμένου να καταδειχθεί η υπεροχή της δικαστικής εξουσίας έναντι της εκτελεστικής, σε μια Πολιτεία δικαίου.

 Στην Πρωσία του 18ου αιώνα, κοντά στο Πότσδαμ, ο Βασιλιάς Φρειδερίκος ο Μέγας είχε δίπλα στα θερινά του ανάκτορα έναν ανεμόμυλο που έκανε θόρυβο και διατάρασσε τη γαλήνη του. Έτσι, ο Φρειδερίκος κάλεσε τον μυλωνά και απαίτησε να του πουλήσει τον ανεμόμυλό του. Όταν αυτός αρνήθηκε, ο βασιλιάς του απάντησε ότι μπορεί να πάρει έτσι κι αλλιώς το μύλο χωρίς να τον πληρώσει. Η απάντηση του μυλωνά, όπως έμεινε παροιμιώδης, αφαιρετικά, ήταν: «Ναι, αλλά υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο».. Στην πραγματικότητα, ο μύλος άρεσε στον βασιλιά ο οποίος θεωρούσε ότι πρόσθετε έναν αγροτικό χαρακτήρα στο ανάκτορο. Ο θρύλος δημοσιεύτηκε το 1787, και αποτελεί "προϊόν" μιας πραγματικής δικαστικής διαμάχης μεταξύ του ιδιοκτήτη του μύλου και του βασιλιά, και μιας άλλης άσχετης με αυτήν υπόθεση πάλι για μύλο, στην οποία είχε παρέμβη ο Φρειδερίκος
343 Οστάρα

Η Οστάρα (Ostara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,56. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την υποθετική θεά Ēostre της γερμανικής μυθολογίας.

 Η μέση διάμετρος της Οστάρας υπολογίσθηκε σε 19,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 7,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,115 (από δεδομένα του IRAS). Η Οστάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 25 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κατάλογος ηγεμόνων της Κομμαγηνής

Το βασίλειο της Κομμαγηνής ήταν ένα μικρό μακεδονικό βασίλειο στη νότια Μ. Ασία στην Αντιόχεια, το οποίο ξεκίνησε τη ζωή του ως υποτελές κράτος της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών και αργότερα έγινε ανεξάρτητο βασίλειο, πριν τελικά προσαρτηθεί από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 72.

 Σάμης Α΄ της Αρμενίας 290–260 π.Χ. Αρσάμης Α΄ της Αρμενίας 260–228 π.Χ. Ξέρξης της Αρμενίας 228–212 π.Χ Πτολεμαίος της Κομμαγηνής 201–163 π.Χ. Πτολεμαίος της Κομμαγηνής 163–130 π.Χ. Σάμης Β΄ Θεοσεβής Δίκαιος 130–109 π.Χ. Μιθριδάτης Α΄ Καλλίνικος 109–70 π.Χ. Αντίοχος Α΄ Θεός 70–38 π.Χ. Μιθριδάτης Β΄ της Κομμαγηνής 38–20 π.Χ. Μιθριδάτης Γ΄ της Κομμαγηνής 20–12 π.Χ. Αντίοχος Γ΄ της Κομμαγηνής 12 π.Χ. – 17 μ.Χ. κυβερνήθηκε από τη Ρώμη 17–38 Αντίοχος Δ΄ της Κομμαγηνής 38–72 με τη σύζυγό του Ιουλία Ιοτάπα Γάιος Ιούλιος Αντίοχος Επιφανής Φιλόπαππος Ιουλία Βαλβίλλα Γάιος Ιούλιος Αγρίππας Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος Βερενικιανός Ιουλία Ιοτάπα, παντρεύτηκε τον Γάιο Ιούλιο Κουαδράτο Βάσο ύπατο Ιοταπιανός, πιθανώς Shayegan, M. Rahim (2016). «The Arsacids and Commagene». Στο: Curtis. The Parthian and Early Sasanian Empires: Adaptation and Expansion. Oxbow Books. ISBN 9781785702082.
Πλούταρχος Βυζαντίου

Ο Πλούταρχος Βυζαντίου ήταν χριστιανός επίσκοπος του Βυζαντίου για δεκαέξι έτη (89 - 105), διαδεχόμενος τον Πολύκαρπο. Ετάφη στο ναό της Αργυρούπολης, όπως και οι προκάτοχοί του. Κατά την αρχιερατεία του εκδηλώθηκε ο διωγμός του αυτοκράτορα Τραϊανού το 98.

 Γεδεών, Μανουήλ (1884). Χρονικά του Πατριαρχικού Οίκου και του Ναού. Κωνσταντινούπολη: Πατριαρχικό Τυπογραφείο. Γεδεών, Μανουήλ (1885). Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. Κωνσταντινούπολη: Lorenz & Keil.
Άγιος Ιωάννης Χανίων

Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 780 μέτρων, στις νότιες πλαγιές των Λευκών Ορέων. Πάνω από το χωριό βρίσκεται το οροπέδιο Κρούσια και η ψηλότερη κορυφή των Λευκών Ορέων, η Πάχνη.

 Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως S. Zuanne, ενώ όπως και τα άλλα χωριά των Σφακίων δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1770, ο Δασκαλογιάννης κατέφυγε στο οροπέδιο Κρούσια. Το 1823, κατά την διάρκεια της επανάστασης του 1823, 32 επαναστάτες προσπάθησαν να αναχαιτήσουν τον Χουσεΐν Μπέη με τον αιγυπτιακό στρατό, ο οποίος καταδίωκε γυναίκες και παιδιά από τα Σφακιά που έτρεχαν προς το φαράγγι της Σαμαριάς για να σωθούν. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, ο Άγιος Ιωάννης κατοικούνταν από 40 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου δήμου, στον οποίο υπάγονταν επίσης η Αράδενα, η Σαμαριά και η Αγία Ρουμέλη, και είχε 238 κατοίκους.Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Στον Άγιο Ιωάννη σώζονται παλιές εκκλησίες. Η εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, ο οποίος σύμφωνα με τον Στέργιο Σπανάκη έδωσε το όνομά της στο χωριό, και είναι αγιογραφημένος, με τις τοιχογραφίες να χρονολούνται από τον 14ο αιώνα. Η εκκλησία της Παναγίας είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες του 14ου αιώνα οι οποίες σώζονται σε καλή κατάσταση. Η εκκλησία του Αγίου Παύλου, η οποία βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, χτίστηκε από τον Άη Κυρ Γιάννη τον Ερημίτη το πρώτο μισό του 11ου αιώνα σε ανάμνηση της διέλευσης του αποστόλου Παύλου από το σημείο και είναι αγιογραφημένος. Ο κοιμητηριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο.Κοντά στον Άγιο Ιωάννη σώζεται σε ημιερειπομένη κατάσταση κούλες (οχυρωματικός τουρκικός πύργος), ο οποίος επόπτευε τα νότια παράλια της Κρήτης. Σώζονται οι δεξαμένες του. Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Αράδαινα αποτελούν την κοινότητα Αγίου Ιωάννου που υπάγεται στο δήμο Χανίων ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως πληθυσμό 29 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Αγίου Ιωάννου
Ρισόν Λε Ζιόν

Η Ρισόν Λε Ζιόν (ή Ρισόν Λέτζιον) είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος δήμος του Ισραήλ και βρίσκεται 12 χλμ νότια του Τελ Αβίβ. Ιδρύθηκε το 1882 από Ευρωπαίους Εβραίους ως δεύτερη νέα πόλη μετά την Πετάχ Τίκβα. Σήμερα έχει 228.000 κατοίκους. Σημαντικοί κλάδοι της τοπικής οικονομίας είναι φαρμακοβιομηχανίες και εταιρίες ηλεκτρονικών.

 Ο αθλητικός σύλλογος Μακάμπι Ρισόν Λε Ζιόν είναι γνωστός για τα τμήματα καλαθοσφαίρισης και χειροσφαίρισης, ενώ στην πόλη διοργανώνεται και ένα διεθνές γνωστό τουρνουά σκάκι. Επίσης εδρεύει η φιλαρμονική Συμφωνική Ορχήστρα του Ισραήλ Ρισόν Λε Ζιόν (αγγλικά: Israel Symphony Orchestra Rischon LeZion). Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Rishon LeZion στο Wikimedia Commons
Μαρσέλ Μπεζανσόν

Ο Μαρσέλ Μπεζανσόν (Marcel Bezençon, 1 Μαΐου 1907 — 17 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Ελβετός επιχειρηματίας και διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης από το 1955 μέχρι το 1970. Το 1955, συνέλαβε την ιδέα του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, που βασίζεται στο διάσημο Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο.

 Ο Μπεζανσόν γεννήθηκε στο Ορμπ της Ελβετίας το 1907 και απέκτησε πτυχίο στην ιστορία της Τέχνης το 1932. Δραστηριοποιήθηκε στην ελβετική ραδιοφωνία (Ράδιο Λωζάνη) και τηλεόραση. Συνετέλεσε στην έλευση της τηλεόρασης στην Ελβετία και ήταν πρωτοπόρος στην παραγωγή ραδιοφωνικών προγραμμάτων. Το 1961 θεσμοθέτησε το φεστιβάλ Χρυσό Ρόδο (Rose d'Or) και τα ομώνυμα βραβεία. Απεβίωσε στη Λωζάνη το 1981. Το 2002 καθιερώθηκαν τα βραβεία Μαρσέλ Μπεζανσόν (στη μνήμη του Μπεζανσόν) από τον Κρίστερ Μπιόρκμαν (Christer Björkman) (νικητή του σουηδικού εθνικού τελικού Melodifestivalen νικητής και συμμετέχων στον διαγωνισμό του 1992) και τον Ρίτσαρντ Χέρεϊ (συμμετέχοντα της Σουηδίας στον διαγωνισμό του 1984).
Βρινταβάν

Η Βρινταβάν (χίντι: वृन्दावन) είναι μια πόλη στην επαρχία Μαθούρα στην πολιτεία Ούταρ Πραντές στην βόρεια Ινδία. Είναι μεταξύ των κυρίων σημείων της περιοχής Μπρατζ Μπούμι. Σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση, το Βρινταβάν είναι η πόλη όπου ο Κύριος Κρίσνα πέρασε την παιδική του ηλικία. Η πόλη βρίσκεται περίπου 11 χλμ. βόρεια της Μαθούρα, τη γενέτειρα του Κρίσνα. Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος της εθνικής οδού Άγκρα-Δελχί εθνική οδό (ΝΗ 2). Η πόλη φιλοξενεί πολλά ιερά αφιερωμένα στη λατρεία του Ράντα και Κρίσνα και θεωρείται ιερή στον βαϊσναβισμό.

 Το αρχαίο Σανσκριτικό όνομα της πόλης, Βρντάβανα, προέρχεται από τους ελαιώνες της βρντα Τουλασί (τουλσί, ιερός βασιλικός) από ώκιμον το λεπτανθές με το βάνα να σημαίνει ελαιώνας ή δάσος. Η Βρινταβάν βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 27.58°N 77.7°E﻿ / 27.58; 77.7. Έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων. Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2001, το Βρινταβάν είχε πληθυσμό 56.618 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 56% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 44%. Ο μέσος όρος του ποσοστού αλφαβητισμού στο Βρινταβάν είναι 65%, χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%. Στο Βρινταβάν, το 13% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Ο αριθμός των γυναικών είναι 24.200 άτομα συμπεριλαμβανομένου του 13% των γυναικών που είναι κάτω των 6 ετών. Στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 63.005 άτομα. Επίσημη γλώσσα είναι τα Χίντι. Το Βρινταβάν θεωρείται ιερός τόπος για τη Βαϊσναβιστική παράδοση του Ινδουισμού. Πρόκειται για ένα κέντρο της λατρείας του Κρίσνα και η περιοχή περιλαμβάνει μέρη όπως τα Γκοβαρντάνα και Γκοκούλ που σχετίζονται με τον Κρίσνα. Τα εκατομμύρια πιστών του Ράντα Κρίσνα επισκέπτονται αυτά τα μέρη προσκυνήματος κάθε χρόνο και συμμετέχουν σε μια σειρά από φεστιβάλ. Το Βρινταβάν είναι επίσης γνωστή ως η "πόλη των χηρών" λόγω του μεγάλου αριθμού των χήρες που μετακινούνται στην πόλη και την γύρω περιοχή, αφού έχουν χάσει τους συζύγους τους. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 15.000 με 20.000 χήρες που περνούν το χρόνο τους τραγουδώντας ύμνους μπατζάν για τα μπατζανάσραμ. Μια οργάνωση που ονομάζεται Ένωση της Υπηρεσίας ιδρύθηκε για να βοηθήσει τις γυναίκες και παιδιά που στερούνται. Σύμφωνα με μια ερευνητική έκθεση που ετοιμάστηκε από την κυβέρνηση, πολλά σπίτια διοικούνται από την κυβέρνηση και διάφορες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις για τις χήρες.Στην Ινδία, τα ίσα κληρονομικά δικαιώματα προστατεύονται από το νόμο, αλλά οι θρησκευτικές παραδόσεις μπορούν να παρακάμψουν τα δικαιώματα των χηρών. Το Βρινταβάν είναι καλά συνδεδεμένο με τη γύρω περιοχή και συνδέεται με το Δελχί μέσω της εθνικής οδού (ΝΗ) 2 του δικτύου Χρυσός Τετράπλευρος. Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός του Βρινταβάν διαθέτει γραμμή που συνδέει το Βρινταβάν με την Μαθούρα. Το Βρινταβάν συνδέεται επίσης με το Δελχί και την Άγκρα. Ράντα-βαλάμπα Λόφος Γκοβάρνταν
Χιτόσι Ιγκαράσι

Ο Χιτόσι Ιγκαράσι (στα ιαπωνικά 五十嵐 一), (10 Ιουνίου 1947 – 12 Ιουλίου 1991) ήταν Ιάπωνας καθηγητής πανεπιστημίου της αραβικής και περσικής λογοτεχνίας και ιστορίας και ο μεταφραστής στα ιαπωνικά του έργου του Σαλμάν Ρουσντί, Σατανικοί Στίχοι. Στις 12 Ιουλίου 1991 βρέθηκε δολοφονημένος στο γραφείο του, στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Πιστεύεται ότι η δολοφονία του σχετίζεται με τη μετάφραση του έργου του Ρουσντί και τους φετφάδες που είχαν εκδώσει ο Αγιοταλάχ Χομεϊνί και ο Αλί Χαμενεΐ.

 Ο Ιγκαράσι γεννήθηκε το 1947. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στην Ισλαμική Τέχνη, στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, το 1976 και υπήρξε υπότροφος της Βασιλικής Ακαδημίας του Ιράν μέχρι την Ισλαμική Επανάσταση, το 1979. Υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής του Ισλαμικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Μετέφρασε στα ιαπωνικά τον Κανόνα της Ιατρικής του Αβικέννα και του Σατανικούς Στίχους του Σαλμάν Ρουσντί και έγραψε βιβλία για το Ισλάμ μεταξύ των οποίων το Ισλαμική Αναγέννηση, Ιατρική και Σοφία της Ανατολής. Στις αρχές του 1989 ο Αγιοταλάχ Χομεϊνί εξέδωσε φετφά με τον οποίο καλούσε τους Μουσουλμάνους να σκοτώσουν το συγγραφέα των Σατανικών Στίχων γιατί θεωρούσε ότι το έργο αυτό ήταν ενάντια στο Ισλάμ, τον Μωάμεθ και το Κοράνι. Το Μάρτιο του 1991 ο διάδοχος του, Αλί Χαμενεΐ, εξέδωσε νέο φετφά, που συνοδευόταν από επικήρυξη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, με τον οποίο καλούσε τους Μουσουλμάνους να σκοτώσουν και οποιονδήποτε είχε σχέση με την έκδοση του βιβλίου. Στις 12 Ιουλίου 1991 ο Ιγκαράσι βρέθηκε δολοφονημένος στο γραφείο του, στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Είχε προηγηθεί η απόπειρα δολοφονίας του Ιταλού μεταφραστή των Σατανικών Στίχων, Εττόρε Καπριόλο και του Νορβηγού μεταφραστή, William Nygaard και η Σφαγή της Σεβάστειας.Ο αναλυτής της CIA Kenneth M. Pollack στο έργο του The Persian Puzzle υποστήριξε ότι η δολοφονία ήταν έργο των Φρουρών της Επανάστασης.
Καρλόττα Σοφία της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ

Η Καρλόττα Σοφία, (γερμ. Charlotte Sophie, 24 Σεπτεμβρίου 1731 - 2 Αυγούστου 1810) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.

 Ήταν η δεύτερη κόρη του Φραγκίσκου-Ιωσία δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ και της Άννας-Σοφίας, κόρης του Λουδοβίκου-Φρειδερίκου Α΄ πρίγκιπα του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ. Παντρεύτηκε το 1755 τον Λουδοβίκο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνα: Φρειδερίκος-Φραγκίσκος Α΄ 1756-1837, μέγας δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Σοφία-Φρειδερίκη 1758-1794, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο των Όλντενμπουργκ, διάδοχο της Δανίας. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 107.
Μίλαν Ατσίμοβιτς

Ο Μίλαν Ατσίμοβιτς (σερβικά : Милан Аћимовић) (Πινόσαβα 31 Μαΐου 1898 - 1945) ήταν Σέρβος πολιτικός και πρωθυπουργός της δωσίλογης κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ο Ατσίμοβιτς ήταν εγκληματολόγος στο επάγγελμα, πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ήταν επικεφαλής της αστυνομίας του Βελιγραδίου. Το 1939 χρημάτισε ως υπουργός εσωτερικών του βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στην προ-φασιστική κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς. Ήταν ένθερμος αντικομμουνιστής και φιλογερμανός. Ήταν σε επαφή με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες πριν από το ξέσπασμα του πολέμου.

 Ο πατέρας του συμμετείχε και σκοτώθηκε στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Ατσίμοβιτς τελείωσε το δημοτικό σχολείο και το γυμνάσιο στη γενέτειρά του και έπειτα σπούδασε νομική. Το 1923 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής Vracar. Από τις 4 Οκτωβρίου 1924 γίνεται βοηθός του αρχηγού του γενικού τμήματος του γενικού αστυνομικού τμήματος της πόλης του Βελιγραδίου (UGB) και μετά από δύο χρόνια αναλαμβάνει διευθυντής του εν λόγω τμήματος. Πηγαίνει στη Γερμανία ( Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Μαγδεβούργο) όπου εκπαιδεύεται από την γερμανική μυστική υπηρεσία. Το 1931 διορίστηκε επιθεωρητής της περιοχής του Μάριμπορ αλλά σύντομα επέστρεψε στο Βελιγράδι. Διετέλεσε μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς και στην κυβέρνηση του Μίλαν Στογιαντίνοβιτς ήταν ο υπουργός εσωτερικών από τις 21 Αυγούστου 1938 έως τις 5 Φεβρουαρίου 1939. Πήρε μέρος στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο ως έφεδρος αξιωματικός στο τμήμα Σρέμσκα. Μετά την κατάληψη της Σερβίας από τον Γερμανικό στρατό του έγινε πρόταση να σχηματίσει κυβέρνηση όπου και δέχτηκε. Οι Γερμανοί προτιμούσαν τον Ατσίμοβιτς επειδή ήταν ειδικός σε θέματα ασφάλειας, και ιδεολογικά υποστήριζε τον φασισμό. Διορίσθηκε επίτροπος της κυβέρνησης, πρωθυπουργός, και επίτροπος εσωτερικών υποθέσεων. Μετά από την κατάσταση κατοχής της Σερβίας η κυβέρνηση αυτή αναγνωρίστηκε διεθνώς. Η κυβέρνηση παραιτήθηκε τον Αύγουστο το 1941 και αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Μίλαν Νέντιτς στην οποία ο Ατσίμοβιτς χρημάτισε υπουργός εσωτερικών. Συνεργάστηκε με τους Τσέτνικ του Ντράγκολιουμπ Μιχαΐλοβιτς οι οποίοι δρούσαν ανενόχλητοι. Ακόμα και οι Γερμανοί συνιστούσαν να μην κυνηγήσει λιποτάκτες του στρατού που ήταν στους Τσέτνικ του Μιχαΐλοβιτς και όχι υπό κομμουνιστική επιρροή. Από την παραίτησή του από την κυβέρνηση το 1942 αποστασιοποιήθηκε από το καθεστώς Νέντιτς. Πέθανε το 1945 κατά την υποχώρηση των Τσέτνικ σε μάχη με αντάρτες. Tomasevich, Jozo (1975). War and Revolution in Yugoslavia, 1941–1945: The Chetniks. Stanford: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-0857-9. Борковић, Милан (1979a). Квинслишка управа у Србији 1941-1944 (књига 1). Београд. Борковић, Милан (1979b). Квинслишка управа у Србији 1941-1944 (књига 2). Београд. Петрановић, Бранко (1992). Србија у Другом светском рату 1939-1945. Београд: Војноиздавачки и новински центар. Петрановић, Бранко (1988). Историја Југославије 1918-1988. Београд. Ћирковић, Симо Ц. (2009). Ко је ко у Недићевој Србији 1941-1944. Београд: Просвета. ISBN 978-86-07-01889-5.
TNA Lockdown

To Lockdown είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρείας πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Θεωρείται ως μια απο τις κορυφαίες διοργανώσεις της εταιρείας, μαζί με το Slammiversary και το Bound for Glory.

 Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι αγώνες πάλης, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα. Η πρώτη διοργάνωση έγινε στις 24 Απριλίου του 2005. Από το 2007 και μετά, το Lockdown πραγματοποιείται έξω από τη Φλόριντα, τη βάση του TNA. Στο Lockdown, όλοι οι αγώνες γίνονται μέσα σε ατσάλινο κλουβί. Πάντα γίνεται και ένας ομαδικός αγώνας, όπου όλα τα μέλη των ομάδων να παλεύουν ταυτόχρονα στο κλουβί. Με (c) αναγράφεται ο πρωταθλητής πριν από την έναρξη του σόου Η επίσημη ιστοσελίδα του TNA Wrestling To Lockdown 2008 To Lockdown 2009 To Lockdown 2010 To Lockdown 2011 To Lockdown 2012 To Lockdown 2013 To Lockdown 2014
Εθνική Ημέρα Γλώσσας (Μολδαβία)

Η Εθνική Ημέρα Γλώσσας ή Λίμπα νοάστρα (ρουμανικά: Limba noastră -προφέρεται limba ˈno̯astrə) που σημαίνει Η γλώσσα μας, είναι επίσημη αργία στη Μολδαβία και εορτάζεται στις 31 Αυγούστου.

 Στις 27 Αυγούστου 1989, το Λαϊκό Μέτωπο της Μολδαβίας οργάνωσε μια μαζική διαδήλωση στο Κισινάου, που έγινε γνωστή ως Μεγάλη Εθνική Συνέλευση, και πίεσε τις αρχές της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μολδαβίας να υιοθετήσουν ένα νόμο στις 31 Αυγούστου του 1989, με τον οποίο η μολδαβική γλώσσα γραμμένη στο λατινικό αλφάβητο κατέστη η επίσημη γλώσσα της ΜΣΣΔ. Επίσης, αναγνωρίσθηκε η ταύτιση της μολδαβικής γλώσσας με τη ρουμανική. Στις 23 Ιουνίου του 1990, το Μολδαβικό Κοινοβούλιο ανακήρυξε την 31η Αυγούστου ως μέρα εθνικής γλώσσας.Στην κεντρική πλατεία του Κισινάου, διοργανώνεται μια συναυλία η οποία χαρακτηρίζεται από τις παραστάσεις διάφορων εθνικών καλλιτεχνών. Κανονικά, ο χώρος της συναυλίας δεν αποσυναρμολογείται μετά την Ημέρα Ανεξαρτησίας, η οποία γιορτάζεται στις 27 Αυγούστου.
Λοκάρνο

Το Λοκάρνο (Locarno) είναι πόλη της Ελβετίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας Λοκάρνο, που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της Λίμνης Ματζόρε (Lago Maggiore) στο καντόνι του Τιτσίνο, κοντά στην Ασκόνα στους πρόποδες των Άλπεων. Διαθέτει πληθυσμό περίπου 15.000 (60.000 για την ευρύτερη αστική περιοχή που περιλαμβάνει και την Ασκόνα). Επίσημη γλώσσα του Λοκάρνο είναι τα Ιταλικά. Είναι η 74η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη της Ελβετίας. Τον Ιανουάριο του 2004, ο Ιταλός ιστορικός Μαρίνο Βιγκάνο (Marino Vigano) έκανε την υπόθεση πως το κάστρο του Λοκάρνο μπορεί να έχει σχεδιαστεί από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.

 Το Λοκάρνο διαθέτει διάφορα ενδιαφέροντα αξιοθέτα που προσελκύουν τουρίστες καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Η Αστρόβια Λοκάρνο (Astrovia Locarno) είναι ένα μοντέλο του Ηλιακού Συστήματος σε κλίμακα 1 : 1.000.000.000. Ο Ήλιος βρίσκεται στο τέλος της Via Gioacchino Respini, όπου ξεκινά το κυκλικό μονοπάτι που τρέχει παράλληλα με τον ποταμό. Ο Πλούτωνας, τελευταίος πλανήτης του μοντέλου, βρίσκεται 6 χιλιόμετρα μακριά από αυτό το σημείο εκκίνησης στο χωριό Τένια (Tegna). Ο ναός της Μαντόνα ντελ Σάσσο (Madonna del Sasso) στην Ορσελίνα πάνω από την πόλη είναι το βασικό αξιοθέατο και τόπος προσκυνήματος της πόλης. Ο ναός ιδρύθηκε μετά από όραμα της Παναγίας που είδε ο Φραγκισκανός αδελφός Μπαρτολομέο ντ' Ιβρέα (Bartolomeo d'Ivrea) κατά τη διάρκεια της νύχτας 14 προς 15 Αυγούστου 1480. Το εσωτερικό του διαθέτει υψηλή διακόσμηση, ενώ μια πλατφόρμα προσφέρει υπέροχη θέα προσ την πόλη. Το Καστέλλο Βισκόντεο (Castello Visconteo), στην άκρη της παλιάς πόλης, κτίστηκε κατά τον 12ο αιώνα, πιθανότατα ως κατοικία του Καπετάνιου Ορέλλι (Orelli), ο οποίος παρέμεινε έμπιστος στον Αυτοκράτορα. Το 1260, έπεσε στα χέρια των Γιβελλίνων. Το 1342 οι Βισκόντι του Μιλάνου, από τους οποίους παίρνει τώρα το όνομά του, επιτέθηκαν στον κάστρο από ξηράς και από τη λίμνη και το κατέλαβαν. Αρχικά έπεσε στα χέρια των Eidgenossen το 1503. Σήμερα διατηρείται μόνο το ένα πέμπτο της αρχικής κατασκευής. Το μεγαλύτερο του μέρος χρονολογείται από τον 15ο και 16ο αιώνα. Το μόνο που επιβιώνει από την αρχική κατασκευή είναι τα θεμέλια. Το Λοκάρνο είναι γνωστό από τις Συνθήκες, που υπογράφηκαν εδώ στις 16 Οκτωβρίου 1925 από τις Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία. Οι Συμφωνίες αφορούσαν εδαφικές και άλλες διευθετήσεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο Λοκάρνο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο τον Αύγουστο στην Piazza Grande ένα σημαντικό φεστιβάλ κινηματογράφου, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο. Στις 18 Μαρτίου 1980 πέθανε εδώ ο διάσημος Γερμανοαμερικανός ψυχολόγος και φιλόσοφος Έριχ Φρομ. Επίσημος ιστότοπος της πόλης του Λοκάρνο Φωτογραφική περιήγηση της Astrovia Locarno
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1951

Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1951 διεξήχθη στις 12 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ μαζί με το εφηβικό πρωτάθλημα. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.

 Το ανδρικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 10 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Τερμάτισαν πάνω από 20 αθλητές. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ξανά ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Στο ομαδικό μετείχαν μόνο οι δύο από τους τρεις αδερφούς Ραγάζου και δεν κατάφεραν αυτή τη φορά να δώσουν την πρώτη θέση στο σύλλογό τους, τον Γ.Σ. Αλμυρού Βόλου, αλλά τη δεύτερη. Τη νίκη στο ομαδικό κατέκτησε ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Το εφηβικό πρωτάθλημα διεξήχθη σε διαδρομή μήκους 5 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν 20 αθλητές μεταξύ των οποίων από Καβάλα και Ρόδο. Πρωταθλητής Ελλάδος εφήβων στο ατομικό αναδείχθηκε ο Ζωΐδης Παπανικολάου του Διαγόρα Ρόδου. Στο ομαδικό την πρώτη θέση πήρε ο Παναθηναϊκός. "Αθλητική Ηχώ", 13/3/1951.
Τίμοθι Χάρις

Ο Τίμοθι Χάρις (Timothy Sylvester Harris, 1964-) είναι πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις από τις 18 Φεβρουαρίου 2015 έως τις 6 Αυγούστου 2022. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών της χώρας του από τις 10 Αυγούστου 2001 ως τις 25 Ιανουαρίου 2013. Έπειτα από τη νίκη του συνασπισμού της αντιπολίτευσης στις γενικές εκλογές του 2015, ο Χάρις ανέλαβε πρωθυπουργός. Παρέμεινε πρωθυπουργός μετά την νέα νίκη του στις εκλογές του 2020.

 Ο Χάρις γεννήθηκε και μεγάλωσε στην αγροτική περιοχή του Ταμπερνέικλ (στον Άγιο Χριστόφορο) το 1964. Φοίτησε στο σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Κέιον και μετά σε εκείνο του Μπαστέρ. Εν συνεχεία σπούδασε σε 6 πανεπιστήμια, από τα οποία τα 2 βρίσκονται στην Καραϊβική και τα 4 στον Καναδά. Το 1988 αποφοίτησε από το Τμήμα Κέιβ Χιλ του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών και απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ πρώτης τάξης στη λογιστική. Επί διετία εργάστηκε ως μάνατζερ στην εταιρεία S. L. Horsfords and Co Ltd. Το 1990-92 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα λογιστικά στο Τρινιντάντ. Το 1992 απέκτησε τίτλο Μάστερ. Αργότερα έκανε σπουδές στον Καναδά και απέκτησε διδακτορικό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Κονκόρντια στο Μόντρεαλ. Το 1993 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Εργατικό Κόμμα και επανεξελέγη στις εκλογές του 1995, 2000, 2004 και του 2010. Υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας, Παιδείας, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλειας, Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου, Βιομηχανίας και Εμπορίου. Το 2013 αποπέμφθηκε από υπουργός Εξωτερικών με απόφαση του πρωθυπουργού Ντενζίλ Ντάγκλας. Αργότερα την ίδια χρονιά ο Χάρις ίδρυσε το Λαϊκό Εργατικό Κόμμα (PLP). Λίγο πριν διεξαχθούν οι εκλογές του 2015, το PLP σχημάτισε συνασπισμό (Ενωτική Ομάδα) απαρτιζόμενο από το ίδιο και τα κόμματα Λαϊκό Κίνημα Δράσης και Κίνημα Ανήσυχων Πολιτών. Ο συνασπισμός κέρδισε τις εκλογές εκείνης της χρονιάς, παρότι το PLP κέρδισε μόνο 1 έδρα. Ο Χάρις ορκίστηκε ως ο 3ος πρωθυπουργός του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις στις 18 Φεβρουαρίου. . Ο Τίμοθι Χάρις ορκίστηκε νέος πρωθυπουργός στις 18 Φεβρουαρίου. Διαδέχθηκε τον Ντενζίλ Ντάγκλας, έπειτα από 20 χρόνια παραμονής του τελευταίου στην εξουσία. Ο Χάρις εκλέχθηκε ξανά πρωθυπουργός μετά τη νίκη του στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 5 Ιουνίου 2020. Σε εκείνες, ο κυβερνών συνασπισμός, Ομάδα Ενότητα, συναποτελούμενος από τα κόμματα PAM, CCM και PLP, κέρδισε μία σαρωτική νίκη, εξασφαλίζοντας τις 9 από τις συνολικά 11 έδρες που εκλέγονται άμεσα. Ο Χάρις προκήρυξε πρόωρες εκλογές τον Αύγουστο του 2022 στις οποίες ηττήθηκε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, καθώς το PLP έλαβε μόνο 1 έδρα. St. Kitts & Nevis - Επίσημος ιστότοπος της Κυβέρνησης Αγίου Χριστόφορου και Νέβις United Nations - Μόνιμη Αποστολή του Αγίου Χριστόφορου και Νέβις στα Ηνωμένα Έθνη: Δήλωση του Εξοχότατου Δρα Τίμοθι Χάρις Γραφείο Πρωθυπουργού Αρχειοθετήθηκε 2015-02-20 στο Wayback Machine. - Harris dismissed by Prime Minister
1716 Πέτερ

Ο Πέτερ (Peter) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,855. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το βαφτιστικό όνομα ενός εγγονού του.

 Η μέση διάμετρος του Πέτερ εκτιμάται σε 27,12 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,066 ± 0,011. Ο Πέτερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 11 ώρες και 31 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βεατρίκη του Μπεργκ

Η Βεατρίκη, γερμ.: Beatrix (Beatrice) von Berg von Jülich (1364, Μπουργκ επί του Βύπερ - 16 Μαΐου 1395. Nόιστατ αν ντερ Βάινστρασε) ήταν κόρη του δούκα του Μπεργκ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας του Παλατινάτου.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Γουλιέλμου Ζ΄ δούκα του Μπεργκ και της Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπερτ Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Γεννήθηκε πιθανώς στο κάστρο του Μπουργκ επί του Βούπερ, που εκείνη την εποχή ήταν η κατοικία των γονιών της. Από το 1380 ο πατέρας της κυβερνούσε από το Ντύσελντορφ ως δούκας του Μπεργκ, όπου μάλλον θα έμενε η άγαμη ακόμη Βεατρίκη με τους γονείς της. Το 1385 η 19ετής Βεατρίκη παντρεύτηκε τον εκλέκτορα Ρούπερτ Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, ο οποίος ήταν 5 χρόνια χήρος και 75 ετών. Η Βεατρίκη ήταν εγγονή του ανιψιού του και διαδόχου Ρούπερτ Β΄.Ο Ρούπερτ Α΄ και η δεύτερη σύζυγός του Βεατρίκη κατοικούσαν και οι δύο στη Χαϊδελβέργη, της οποίας το Πανεπιστήμιο είχε ιδρυθεί από τον εκλέκτορα, και στο Νόιστατ αν ντερ Βάινστρασε, όπου απεβίωσε το 1390. Στη Γενική Γερμανική Βιογραφία αναφέρεται για τον σύζυγο τής Βεατρίκης: "Ακόμη και μεταξύ των συγχρόνων του ο Ρούπερτ Α΄ ήταν σε μεγάλη εκτίμηση, μία σεβαστή μορφή, ιππότης στην εμφάνιση. Εθεωρείτο καλοκάγαθος ευγενής καλής θέλησης, προστάτης της Εκκλησίας και της ιεροσύνης, φίλος των χηρών και των ορφανών. Η Εβραϊκή κοινότητα, της οποίας την οικονομική δύναμη γνώριζε πώς να εκμεταλλευτεί αξιοθαύμαστα, τον τιμούσε ως δίκαιο, ανθρωπιστή προστάτη" . Η Βεατρίκη επέζησε του συζύγου της μόλις 5 χρόνια και απεβίωσε το 1395 επίσης στο Nόιστατ. Ο γάμος δεν παρήγαγε κανέναν απόγονο. Ο σύζυγός της με διαθήκη άφηνε το Παλατινάτο στον ανιψιό του Ρούπερτ Β΄, πάππο της Βεατρίκης. Επίσης άφησε στη Βεατρίκη ως ιδιοκτησία χηρείας το κάστρο και την πόλη του Νόιμπουρκ επί του Ρήνου, το χωριό Χάγκενμπαχ και φόρους σε είδος από το Μπέργκτσαμπερν. Παντρεύτηκε το 1385 τον Ρούπερτ Α΄ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα του Παλατινάτου, θείο του πάππου της. Ο 75ετής γαμπρός απεβίωσε 5 έτη μετά, χωρίς να έχει με τη Βεατρίκη αποκτήσει απογόνους.