Σίνταϊ

Στο Σιντοϊσμό, το σίνταϊ (神体, "σώμα του κάμι"), ή το γκο-σίνταϊ (御神体, "ιερό σώμα του κάμι") όταν χρησιμοποιείται το τιμητικό πρόθεμα γκο-, είναι φυσικά ή τεχνητά αντικείμενα, που λατρεύονται σε ή κοντά σε ιερά Σιντοϊσμού ως μέρη στα οποία κατοικούν τα πνεύματα. Το σίνταϊ, που χρησιμοποιείται στο Σιντοϊστικό Ιερό μπορεί επίσης να ονομαστεί μιταμασίρο (御霊代, "υποκατάστατο του πνεύματος").

 Τα πιο κοινά σίνταϊ είναι τεχνητά αντικείμενα όπως καθρέφτες, ξίφη, κοσμήματα, αλλά μπορεί να είναι επίσης φυσικά αντικείμενα όπως βράχοι, βουνά, δέντρα ή καταρράκτες. Τα διάσημα σίνταϊ περιλαμβάνουν τον καθρέφτη (τμήμα των Αυτοκρατορικών εμβλημάτων της Ιαπωνίας ), το όρος Μίβα, το όρος Νάνται, τους καταρράκτες Νάτσι και τους βράχους Μεότο Ίουα. Πολλά βουνά όπως το όρος Μίβα ή τα τρία βουνά του Κουμάνο (Κουμάνο σάνζαν) θεωρούνται σίνταϊ και ως εκ τούτου ονομάζονται σιντάιζαν (神体山, βουνό σίνταϊ). Το πιο ευρέως γνωστό και διάσημο σίνταϊ είναι το όρος Φούτζι.Ένας παλαιστής στην κορυφή της πυραμίδας ισχύος του σούμο, είναι ένας ζωντανός σίνταϊ. Για το λόγο αυτό, η μέση του περιβάλλεται από ένα σιμενάουα, ένα ιερό σχοινί, που προστατεύει τα ιερά αντικείμενα από τα κακά πνεύματα. Ένας ιερέας του Σιντοϊσμού, μπορεί να γίνει ένας ζωντανός σίνταϊ, όταν ένα κάμι μπαίνει στο σώμα του κατά τη διάρκεια θρησκευτικών τελετών. Η ίδρυση ενός νέου ιερού απαιτεί την παρουσία είτε ενός προϋπάρχοντος σίνταϊ, που υπάρχει φυσικά, (για παράδειγμα, ενός βράχου ή ενός καταρράκτη, που φιλοξενεί ένα τοπικό κάμι), είτε ενός τεχνητού, το οποίο πρέπει επομένως να το προμηθευτούν ή να το κατασκευάσουν για τον σκοπό αυτό. Ένα παράδειγμα της πρώτης περίπτωσης είναι οι καταρράκτες Νάτσι, που λατρεύονταν στο Ιερό Χίριου κοντά στο Κουμάνο Νάτσι Τάισα και πιστεύεται ότι κατοικούνταν από ένα κάμι, που ονομάζεται Χίριου Γκόνγκεν. Στη δεύτερη περίπτωση, το μιτάμα (πνεύμα) ενός κάμι χωρίζεται στη μέση μέσω μιας διαδικασίας, που ονομάζεται κάντζο και ένα από τα μισά τμήματα αποθηκεύεται στη συνέχεια σε ένα γιορισίρο. Αυτή είναι η διαδικασία, που οδήγησε στη δημιουργία δικτύων ιερών, που στεγάζουν το ίδιο κάμι, όπως για παράδειγμα το ιερό Χατσίμαν, το ιερό Ινάρι ή το ιερό Κουμάνο.Ο πρώτος ρόλος ενός ιερού είναι να στεγάζει και να προστατεύει το σίνταϊ του και το κάμι, που κατοικεί εκεί. Εάν ένα ιερό έχει περισσότερα από ένα κτήρια, αυτό που περιέχει το σίνταϊ ονομάζεται χόντεν. Επειδή προορίζεται για αποκλειστική χρήση του κάμι, είναι πάντα κλειστό για το κοινό και δεν χρησιμοποιείται για προσευχή ή θρησκευτικές τελετές. Το σίνταϊ απομακρίνεται από το χόντεν μόνο κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ (ματσούρι), όταν το βάζουν σε ένα «φορητό ιερό» (μικόσι), και μεταφέρεται στους δρόμους μεταξύ των πιστών. Το φορητό ιερό χρησιμοποιείται για την φυσική προστασία του σίνταϊ και για να το κρύψουν από τη άμεση θέα. Ένα παράδειγμα της σημασίας ενός ιερού δέντρου είναι η καμφορά 700 ετών που αναπτύσσεται στη μέση του σταθμού Καγιασίμα. Οι ντόπιοι διαμαρτυρήθηκαν για τη μετακίνηση του δέντρου, όταν έπρεπε να επεκταθεί ο σιδηροδρομικός σταθμός, οπότε ο σταθμός χτίστηκε γύρω του. Σίνταϊ άρθρο στον ιστότοπο https://www.japanese-wiki-corpus.org/Shinto/Shintai.html Encyclopedia of Shinto, Shintai, accessed on September 20, 2009. Sokyo Ono, William Woodard (2004). Shinto - The Kami Way. Tuttle Publishing. ISBN 978-0-8048-3557-2 Smyers, Karen Ann (1999). The Fox and the Jewel: Shared and Private Meanings in Contemporary Japanese Inari Worship. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0-8248-2102-5 OCLC 231775156. Basic Terms of Shinto. Tokyo: Kokugakuin University, Institute for Japanese Culture and Classics. 1985.