IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Γεωγραφία της Μάλτας

Η γεωγραφία της Μάλτας κυριαρχείται από το υδάτινο στοιχείο. Η Μάλτα είναι ένα αρχιπέλαγος το οποίο αποτελείται κοραλλιογενή ασβεστόλιθο. Βρίσκεται στη Μεσόγειο Θάλασσα, 81 χιλιόμετρα νότια της Σικελίας στη νότια Ιταλία. Απέχει περίπου 300 χιλιόμετρα από την Αφρική. Βρίσκεται βόρεια της Λιβύης και βορειοανατολικά της Τυνησίας. Αν και η Μάλτα βρίσκεται στη Νότια Ευρώπη, βρίσκεται νοτιότερα από μια σειρά πόλεων της Αφρικής και της Ασίας: τη Τύνιδα, πρωτεύουσα της Τυνησίας, το Αλγέρι, πρωτεύουσα της Αλγερίας, τη Ταγγέρη στο Μαρόκο και το Χαλέπι στη Συρία, τη Μοσούλη στο Ιράκ. Στη Μάλτα κατοικούνται μόνο τρία νησιά, η νήσος Μάλτα, το Γκόζο και το Κομίνο. Άλλα (ακατοίκητα) νησιά είναι το Κομινότο, η Φίλφλα και τα νησιά του Αγίου Παύλου. Η Μάλτα έχει έκταση 316 τ.χλμ. Τα νησιά της Μάλτας έχουν πολλούς κόλπους κατά μήκος της δαντελωτής ακτογραμμής τους. Γι'αυτό η Μάλτα έχει πολλά λιμάνια. Το τοπίο των νησιών χαρακτηρίζεται από ψηλούς λόφους με σκαλωτά χωράφια. Το υψηλότερο σημείο της Μάλτας είναι το Τα' Ντμέιρεκ με υψόμετρο 253 μέτρων. Η πρωτεύουσα είναι η Βαλέτα.

 Η Μάλτα έχει έκταση 315.718 τ.χλμ., με τη χερσαία έκταση να καταλαμβάνει το 100% της έκτασης της χώρας. Η Μάλτα έχει σχεδόν τη διπλάσια έκταση της Ουάσινγκτον. Η Μάλτα έχει ακτογραμμή 196,8 χλμ. και το Γκόζο έχει ακτογραμμή 56 χιλιομέτρων. Τα χωρικά ύδατα της Μάλτας φτάνουν τα 12 ναυτικά μίλια (22.2 χλμ), η συνορεύουσα ζώνη της Μάλτας φτάνει τα 24 ναυτικά μίλια (44.4 χλμ). Η υφαλοκρηπίδα της Μάλτας φτάνει τα 200 μέτρα βάθος ή έως το βάθος εκμετάλλευσης, ενώ η αποκλειστική αλιευτική ζώνη της χώρας φτάνει τα 25 ναυτικά μίλια (46.3 χλμ.). Η Μάλτα έχει μεσογειακό κλίμα με ήπιους, βροχερούς χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια. Το χαμηλότερο σημείο της Μάλτας είναι η στάθμη της Μεσογείου και το υψηλότερο σημείο της Μάλτας είναι το Τα' Ντμέιρεκ σε υψόμετρο 253 μ. Αρόσιμη γη: 28.12% Μόνιμες καλλιέργειες: 4.06% Υπόλοιπη γη: 67.81% (2011) 32 τ.χλμ. (2007) 0.05 κυβικά μέτρα (2011) Περιορισμένοι φυσικοί υδάτινοι πόροι φρέσκου νερού και αυξανόμενη εξάρτηση από την αφαλάτωση. Είναι μέρος των παρακάτω συμφωνιών: Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης, Βιοποικιλότητας, Κλιματικής Αλλαγής, Πρωτόκολλο του Κιότο, Ερημοποίησης, Εξαφάνισης Ειδών, Δικαίου της Θάλασσας, Θαλάσσιας Εναπόθεσης, Προστασίας της στιβάδας του Όζοντος, Ρύπανσης Πλοίων, Υγροτόπων.Υπέγραψε αλλά δεν επικύρωσε: Καμία. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Geography of Malta στο Wikimedia Commons
Ευάγγελος Κωνσταντίνου

Ο Ευάγγελος Κωνσταντίνου (1933 στην Άσκρη των Θηβών - † 5 Απριλίου 2015 στο Βύρτσμπουργκ, Γερμανία) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος. Σπούδασε από το 1952 ως το 1957 ορθόδοξη θεολογία στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Συνέχισε με σπουδές Βυζαντινολογίας και φιλοσοφίας από το 1960 ως το 1964 στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Έκανε διδακτορική διατριβή με τον τίτλο Die Tugendlehre Gregors von Nyssa im Verhältnis zu der antik-philosophischen und jüdisch-christlichen Tradition. Από το 1964 ως το 1966 είχε υποτροφία από το ίδρυμα Αλεξάντερ-φον-Χούμπολντ στα μαθήματα της Βυζαντινολογίας και της Νεοελληνικής Φιλοσοφίας. Έκανε τακτικός καθηγητής στα μαθήματα αυτά στο πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ, και ήταν συνταξιούχος από το 1998. Ηταν τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής ακαδημίας των επιστημών και τεχνών στο Σάλτσμπουργκ.

 ΜονογραφίεςDie Tugendlehre Gregors von Nyssa im Verhältnis zu der antik-philosophischen und jüdisch-christlichen Tradition, Würzburg 1966.ΕκδόσειςAusdrucksformen des europäischen und internationalen Philhellenismus vom 17. - 19. Jahrhundert, Frankfurt am Main u.a. 2007, ISBN 3-631-56729-4. Ägäis und Europa, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-631-54485-5. Byzantinische Stoffe und Motive in der europäischen Literatur des 19. und 20. Jahrhunderts, Frankfurt am Main 1998, ISBN 3-631-30813-2. Byzanz und das Abendland im 10. und 11. Jahrhundert, Köln u.a. 1997, ISBN 3-412-13595-X. Antike griechische Motive in der heutigen europäischen Literatur, Frankfurt am Main u.a. 1995, ISBN 3-631-48200-0. Die europäische philhellenische Literatur bis zur 1. Hälfte des 19. Jahrhunderts, Frankfurt am Main u.a. 1992, ISBN 3-631-43909-1. Leben und Werk der byzantinischen Slavenapostel Methodios und Kyrillos. Beiträge eines Symposions der Griechisch-Deutschen Initiative Würzburg im Wasserschloss Mitwitz vom 25.–27. Juli 1985 zum Gedenken an den 1100. Todestag des Hl. Methodios, Münsterschwarzach 1991, ISBN 3-87868-437-1. Ευάγγελος Κωνσταντίνου, Αρχαία Ελλάδα και Ευρωπαϊκός Φιλελληνισμός. Περιοδικό ΕΙ, τ.3 1993 σ.14&50 Παρουσίαση από τον εκδοτικό όμιλο Peter Lang
Χρήστος Ιακώβου

Ο Χρήστος Ιακώβου (12 Απριλίου 1948) είναι Έλληνας ολυμπιονίκης της άρσης βαρών, τεχνικός σύμβουλος του τμήματος άρσης βαρών του Παναθηναϊκού και επιχειρηματίας. Υπήρξε επί χρόνια ομοσπονδιακός προπονητής της εθνικής ομάδας Άρσης Βαρών της Ελλάδας.

 Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1948 στην Κωνσταντινούπολη. Αναδείχθηκε καλύτερος αθλητής της χρονιάς το 1971, το 1972 και το 1975. Έχει έναν γιο, τον Αλέξανδρο. Υπήρξε μεγάλο όνομα του ελληνικού αθλητισμού τη δεκαετία του 1970, όταν και διακρίθηκε σε πάμπολλες διοργανώσεις. Λίγο νωρίτερα, το 1967 και 1968, είχε καταρρίψει τα παγκόσμια ρεκόρ εφήβων στην κίνηση του ντεβελοπέ, στην οποία ξεχώριζε. Συγκεκριμένα, στις 9 Δεκεμβρίου του 1967, βελτίωσε το παγκόσμιο εφηβικό ρεκόρ της κατηγορίας των 75 κιλών, στο ντεβελοπέ, με 136,5 κ. Το 1968 επανέλαβε το επίτευγμά του καθώς στις 7 Απριλίου κατέρριψε στο Λονδίνο το παγκόσμιο εφηβικό ρεκόρ στο ντεβελοπέ με 139 κ. Το 1969 κατετάγη 5ος στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και 6ος στο παγκόσμιο. Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1971, ασημένιο μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 1972, υπήρξε πέντε φορές μεσογειονίκης, βαλκανιονίκης και δεύτερος στο διηπειρωτικό κύπελλο το 1975 με την ομάδα της Μικτής Ευρώπης. Συμμετείχε σε τρεις Ολυμπιάδες, το 1968 στο Μεξικό, το 1972 στο Μόναχο όπου κατέκτησε την 5η θέση στην κατηγορία του (82,5 κιλά), και το 1976 στο Μόντρεαλ. Ένα λάθος του το 1972 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου -δεν άκουσε τον προπονητή του- του στοίχισε το χάλκινο μετάλλιο. Ο Χρήστος Ιακώβου αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό το 1965, 1966, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977 και 1978. Ωστόσο, ως προπονητής της εθνικής ομάδας άρσης βαρών έγραψε τις πιο πλούσιες σελίδες δόξας του αθλήματος. Από τα 68 μετάλλια που είχε κατακτήσει μέχρι το 2004 η Ελλάδα σε παγκόσμια πρωταθλήματα ανδρών, τα 66 ήρθαν υπό τις οδηγίες του «αρχιστράτηγου» και τα υπόλοιπα δύο κέρδισε ο ίδιος ως αθλητής. Επί των ημερών του η ελληνική εθνική ομάδα πήρε την πρώτη θέση στη βαθμολογία των παγκοσμίων πρωταθλημάτων δύο φορές, το 1998 και το 1999, ενώ η Ελλάδα αναδείχθηκε πρώτη στα μετάλλια της άρσης βαρών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα. Στις 25 Νοεμβρίου του 2013 ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό η επιστροφή του στο Σύλλογο με καθήκοντα τεχνικού συμβούλου. Τον Απρίλιο του 2008 υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του ομοσπονδιακού προπονητή, αφότου έντεκα από τους δεκατέσσερις αθλητές της Εθνικής ομάδας βρέθηκαν θετικοί για ντόπινγκ στο πρώτο δείγμα σε αιφνιδιαστικό έλεγχο που πραγματοποίησε η WADA. Τον Μάιο του 2008 ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του Ιακώβου για πέντε πλημμελήματα για αυτή την υπόθεση. Τον Φεβρουάριο του 2014 αθωώθηκε από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, καθώς και όλοι οι αθλητές της Εθνικής ομάδας άρσης βαρών. Χρήστος Ιακώβου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Σπορ ιστορίες: Χρήστος Ιακώβου (Μέρος: 1) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Σπορ ιστορίες: Χρήστος Ιακώβου (Μέρος: 2) (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μπάλα ποδοσφαίρου

Η μπάλα ποδοσφαίρου είναι η μπάλα που χρησιμοποιείται στα επίσημα παιχνίδια ποδοσφαίρου και έχει προκαθορισμένο μέγεθος, βάρος και υλικό κατασκευής. Οι προδιαγραφές της μπάλας ποδοσφαίρου αναφέρονται στον Κανονισμό 2 από τους Κανονισμούς του Παιχνιδιού.

 Σύμφωνα με τους Κανονισμούς του Παιχνιδιού, η μπάλα πρέπει να έχει σφαιρικό σχήμα, να είναι κατασκευασμένη από δέρμα ή άλλο κατάλληλο υλικό και να έχει περιφέρεια το πολύ 70 εκατοστά και το λιγότερο 68 εκατοστά. Το βάρος της πρέπει να μην ξεπερνά τα 450 γραμμάρια και να μην είναι λιγότερο από 410 γραμμάρια κατά την έναρξη του αγώνα. Επιπρόσθετα, πρέπει να έχει πίεση ίση με 0,6 - 1,1 ατμόσφαιρες σε επίπεδο θάλασσας. Αν κατά τη διάρκεια του αγώνα η μπάλα σκάσει ή καταστεί αντικανονική, ο αγώνας διακόπτεται και ξαναρχίζει με ελεύθερο του διαιτητή, με τη νέα μπάλα να τοποθετείται στο σημείο που η αρχική μπάλα κατέστη ελαττωματική, εκτός αν το παιχνίδι διακόπηκε μέσα στην περιοχή τέρματος, περίπτωση κατά την οποίο ο διαιτητής αφήνει τη νέα μπάλα να πέσει στη γραμμή της περιοχής του τέρματος που είναι παράλληλη με τη γραμμή τέρματος στο πλησιέστερο σημείο όπου βρισκόταν η αρχική μπάλα όταν διακόπηκε το παιχνίδι.Εάν η μπάλα σκάσει ή καταστεί αντικανονική κατά τη διάρκεια ενός λακτίσματος πέναλτι ή ενός λακτίσματος από το σημείο πέναλτι καθώς κινείται εμπρός και πριν ακουμπήσει κάποιον παίκτη ή το δοκάρι ή το τέρμα, το λάκτισμα επαναλαμβάνεται. Αν η μπάλα σκάσει ή καταστεί αντικανονική σε διακοπή του αγώνα, σε εναρκτήριο λάκτισμα, από τέρματος λάκτισμα, γωνιακό λάκτισμα (κόρνερ), ελεύθερο λάκτισμα, λάκτισμα πέναλτι ή επαναφορά της μπάλας από τα πλάγια ο αγώνας ξαναρχίσει ανάλογα με την περίπτωση. Δεν επιτρέπεται η αλλαγής της μπάλας κατά τη διάρκεια του αγώνα χωρίς την έγκριση του διαιτητή. Ποδόσφαιρο
ΣΚ Φαρένσε

Η ΣΚ Φαρένσε είναι μια πορτογαλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Φάρο, Συμμετέχει στην Σεγκούντα Λίγκα, Έδρα της ομάδας είναι το Estádio de São Luís, χωρητικότητας 15000 θεατών.

 Portuguese Second Division: 1939–40, 1982–83 Portuguese Third Division: 2011–12 AF Algarve Championship: 1914–15, 1917–18, 1933–34, 1935–36, 1937–38 AF Algarve First Division: 2007–08 ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Official website (Πορτογαλικά) Farense Αρχειοθετήθηκε 2013-09-28 στο Wayback Machine. at ForaDeJogo (Πορτογαλικά) Farense at ZeroZero (Πορτογαλικά)
Ίβαν φον Μύλερ

Ο Ίβαν φον Μύλερ (γερμ. Iwan Philipp Eduard von Müller) (1830–1917) υπήρξε Γερμανός κλασικός φιλόλογος και παιδαγωγός, και καθηγητής πανεπιστημίου. Γνωστό του έργο είναι το «Εγχειρίδιο της αρχαιολογικής επιστήμης» (γερμ. «Handbuch der Altertumswissenschaft»).

 Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1830 στο Βούνζίντελ. Οι γονείς του ήταν ο κατασκευαστής πιάνων και εκκλησιαστικών οργάνων Γιόχαν Κρίστοφ Μύλερ (1792-1863) και η Αουγκούστε Φριντερίκε, το γένος Γλας (1803-1870). Πήγε τα πρώτα χρόνια στο λατινικό σχολείο του Βούνζίντελ, και συνέχισε τα μαθήματα στο γυμνάσιο «Ζαν Πολ» του Χοφ. Γράφτηκε στο φοιτητικό μητρώο του Πανεπιστημίου του Έλανγκεν το 1848 και άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά και κλασσική φιλολογία. Συγκέντρωσε το ενδιαφέρον του στη φιλολογία υπό την προτροπή των καθηγητών του Λούντβιχ Ντέντερλαϊν και Καρλ Φρίντριχ Νέγκελσμπαχ. Αποφοίτησε το Νοέμβριο του 1853 και διορίστηκε ως καθηγητής γυμνασίου στο Άνσμπαχ. Παντρεύτηκε το 1860 τη γυναίκα του Λουίζε, το γένος Χόφμανν (1840-1923) με την οποία απόκτησαν ένα γιο. Αργότερα μετοίκησε στο Τσβάιμπρυκεν και στο Έρλανγκεν, όπου διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου διαδεχόμενος τον καθηγητή Ντέντερλαϊν. Διέπρεψε ως καθηγητής πανεπιστημίου και τιμήθηκε με πολλές και σημαντικές διακρίσεις. Το 1889 τιμήθηκε με τον τίτλο ευγενείας «φον» Μύλερ. Απεβίωσε στις 20 Ιουλίου 1917 στο Μόναχο. Joachim Gruber: Iwan von Müller. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 18, Duncker & Humblot, Berlin 1997, S. 417.
Φλοριανόπολις

Η Φλοριανόπολις (πορτογαλικά: Florianópolis) είναι η πρωτεύουσα της πολιτείας Σάντα Καταρίνα στη νότια Βραζιλία. Η πόλη υπολογίστηκε το 2013 ότι έχει 453.285 κατοίκους και είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη στην πολιτεία μετά τη Ζοϊνβίλλι. Η μητροπολιτική περιοχή της Φλοριανόπολις έχει 1.012.233 κατοίκους και είναι η 22η μεγαλύτερη στη χώρα. Βρίσκεται εν μέρει στο νησί Σάντα Καταρίνα, το οποίο συνδέεται οδικώς με την ενδοχώρα.

 Οι Πορτογάλοι έφτασαν στην περιοχή το 1514. Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, το νησί ήταν τόπος ελλιμενισμού πλοίων. Ένας οικισμός δημιουργήθηκε επίσημα στο νησί το 1673 από την εταιρεία του Φρανσίσκο Ντίας Βέλιο, η οποία το πέντε χρόνια μετά κατασκεύασε στην περιοχή ένα εξωκλήσι. Το 1726, το χωριό, με όνομα Νόσα Σενιόρο ντο Ντεστέρρο (Nossa Senhora do Desterro) ανακηρύχθηκε κωμόπολη (vila). Λόγω της στρατηγικής θέσης της για τον έλεγχο της νότιας Βραζιλίας, η πόλη οχυρώθηκε το 1737. Έλαβε καθεστώς πόλης το 1823 και έγινε η πρωτεύουσα της πολιτείας Σάντα Καταρίνα, γεγονός που έδωσε σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη της πόλης. Η πόλη μετονομάστηκε το 1894 σε Φλοριανόπολις ώστε να τιμήσει τον Φλοριάνο Πεϊσότο, δεύτερο πρόεδρο της Βραζιλίας. Στις αρχές του 20ού αιώνα η πόλη εκσυγχρονίστηκε και το 1922 ολοκληρώθηκε η γέφυρα Ερσίλιο Λουζ, η οποία ένωσε το νησί με την ενδοχώρα. Η οικονομία της Φλοριανοπόλεως βασίζεται κυρίως στις πληροφορικές τεχνολογίες, τον τουρισμό και τις υπηρεσίες. Η New York Times ανακήρυξε τη Φλοριανόπολη «Προορισμό για Πάρτι για το 2009» και το Newsweek τοποθέτησε τη Φλοριανόπολη ως μία από τις δέκα πιο δυναμικές πόλεις για το 2006. Η πόλη έχει 42 παραλίες. Εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ερσίλιο Λουζ. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Florianópolis στο Wikimedia Commons
Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία

Οι Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία (αγγλικά:Italian prisoners of war in Australia) ήταν Ιταλοί στρατιώτες που συνελήφθησαν από τις Βρετανικές και τις Συμμαχικές Δυνάμεις κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην Αυστραλία.

 Στις 10 Ιουνίου 1940, η Ιταλία μπήκε στον Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο πλευρό της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία και οι σύμμαχοί τους αιχμαλώτησαν στην Αιθιοπία και τη Βόρεια Αφρική περίπου 400.000 ιταλούς στρατιλωτες, οι οποίοι οποία μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας. Μεταξύ 1941 και 1945, η Αυστραλία έλαβε επιμέλεια 18.420 ιταλών στρατιωτών.Το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς προήλθε από τα βρετανικά στρατόπεδα στην Ινδία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι κρατούμενοι φορούσαν μπορντό / καφέ ρούχα. Στη συνέχεια, αφού η Ιταλία υπέγραψε ανακωχή με τους Συμμάχους τον Σεπτέμβριο του 1943, οι αρχές της Αυστραλίας πήραν μεταξύ 13.000 και 15.000 Ιταλούς κρατουμένους από τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου σε καταναγκαστικά έργα .Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αρκετοί αιχμάλωτοι κατάφεραν να διαφύγουν από στρατόπεδα κράτησης τους, και τουλάχιστον ένας πυροβολήθηκε επειδή φέρεται να προσπαθήσε να δραπετεύσει από στρατόπεδο, και ένας άλλος αυτοκτόνησε. Υπήρξαν συμπλοκές μεταξύ φασιστών εναντίον αντιφασιστικών υποστηρικτών κρατουμένωνΗ έρευνα που πραγματοποιήθηκε για τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου στη βόρεια Νέα Νότια Ουαλία έδειξε ότι οι εφημερίδες είχαν πολύ αντι-ιταλικό συναίσθημα: Οι συνδικαλιστές υποστήριζαν ότι η μη αμειβόμενη εργασία των αιχμάλωτων πολέμου θα εκτόπιζε την υπάρχουσα αυστραλιανή εργασία. Υπήρχε ανισότητα μεταξύ των ιταλών αιχμάλωτων που είχαν μεγαλύτερες ελευθερίες και καλύτερο φαγητό από τους αυστραλούς αιχμάλωτους πολέμου που βρίσκονταν σε υπερπόντια εδαφη. Σε ατομικό επίπεδο, σημειώθηκε καλή σχέση μεταξύ των γαιοκτημόνων και των εργαζομένων τους από τα στρατόπεδα αιχμάλωτων πολέμου.Μια μάρκα κόκκινου κρασιού που παράγεται επί του παρόντος στην Αυστραλία ονομάζεται "Rabbit & Spaghetti", υπήρξε η συνήθης διατροφή των ιταλών αιχμάλωτων πολέμου στην Αυστραλία. Κατάλογος στρατόπεδων αιχμάλωτων πολέμου στην Αυστραλία Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στη Σοβιετική Ένωση Στρατιωτική ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου στην Αυστραλία Αρχειοθετήθηκε 2019-07-01 στο Wayback Machine.
Συνέλευση του Νιούε

Η Συνέλευση του Νιούε (Niue Assembly, στη γλώσσα Νιούε:Niue Fono Ekepule ) είναι το νομοθετικό σώμα του Νιούε. Αποτελείται από 20 μέλη. 14 από αυτά είναι αντιπρόσωποι των χωριών και 6 είναι εκλεγμένοι με κοινή λίστα. Τα μέλη εκλέγονται απευθείας με καθολική ψηφοφορία και έχουν τριετή θητεία. Το Νιούε ακολουθεί το σύστημα διακυβέρνησης του Γουεστμίνστερ, με τον πρωθυπουργό να εκλέγεται από τη Συνέλευση και το υπουργικό συμβούλιο να προέρχεται από αυτήν.

 Η Συνέλευση προέρχεται από το Συμβούλιο των Νήσων που ιδρύθηκε βάσει του Νόμου των Νήσων Κουκ του 1915. Αυτό διαλύθηκε το 1959 και επανασυστάθηκε ως Συνέλευση, στην οποία παραχωρήθηκε διαδοχικά μεγαλύτερος έλεγχος. Η Συνέλευση ανέλαβε την πλήρη νομοθετική εξουσία στο πλαίσιο του συντάγματος με την αυτοδιοίκηση το 1974. Η Συνέλευση βρίσκεται στην Αλόφι . Οι εκλογές διεξάγονται με ένα απλό σύστημα πλουραλισμού, με τους ψηφοφόρους στα δεκατέσσερα χωριά να εκλέγουν ένα μέλος ανά χωριό με πλειοψηφία και έξι μέλη από έναν κοινό κατάλογο. Οι εκλέκτορες πρέπει να είναι πολίτες της Νέας Ζηλανδίας, να διαμένουν τουλάχιστον τρεις μήνες, και οι υποψήφιοι πρέπει να είναι εκλέκτορες, να διαμένουν για δώδεκα μήνες. Αυτή τη στιγμή η Συνέλευση βρίσκεται στη 17η θητεία της. Η 17η Συνέλευση εξελέγη στις εκλογές του 2020 . Η εξουσία της Συνέλευσης να εγκρίνει νομοθεσία περιορίζεται από το σύνταγμα. Οποιοδήποτε μέλος μπορεί να εισαγάγει νομοσχέδιο, αλλά η Συνέλευση δεν μπορεί να προχωρήσει σε νομοσχέδια που αφορούν οικονομικά θέματα χωρίς τη συγκατάθεση του Πρωθυπουργού. Νομοσχέδια που επηρεάζουν το ποινικό δίκαιο ή την προσωπική κατάσταση, τη δημόσια υπηρεσία ή τη γη του Νιούε δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς αναφορά από τον Ανώτατο Δικαστήριο, την Επιτροπή Δημοσίων Υπηρεσιών του Νιούε ή την κατάλληλη Εξεταστική Επιτροπή αντίστοιχα. Ένα νομοσχέδιο γίνεται νόμος όταν εγκριθεί από τη Βουλή και επικυρωθεί από τον Πρόεδρο. Δεν υπάρχει Βασιλική Συναίνεση Η Συνέλευση προεδρεύεται από Πρόεδρο, που εκλέγεται από μέλη της εκτός των τάξεων τους. Εάν ένα μέλος της Συνέλευσης εκλεγεί Πρόεδρος (Speaker), πρέπει να παραιτηθεί από την έδρα του. Ο Πρόεδρος δεν ψηφίζει σε διαδικασίες και δεν έχει δικαίωμα ψήφου.
Δήμος Θάσου

Ο Δήμος Θάσου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Θάσου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Περιλαμβάνει κυρίως τη νήσο Θάσο, αλλά και τη νησίδα Κοίνυρα. Η έκταση του δήμου είναι 379 τ.χλμ., ενώ ο μόνιμος πληθυσμός του ανέρχεται σε 13.104 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 από την ΕΛ.ΣΤΑΤ.. Η έδρα του δήμου είναι ο Λιμένας Θάσου.

 Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Θάσου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011): Δημοτική κοινότητα Θάσου [ 3.240 ] η Γλυφάδα [ 0 ] η Θάσος [ 3.234 ] η Μακρυάμμος [ 2 ] το Νιστέρι [ 4 ] Δημοτική κοινότητα Θεολόγου [ 1.762 ] η Αλυκή [ 17 ] η Αστρίς [ 51 ] ο Θεολόγος [ 636 ] η Θυμωνιά [ 10 ] η Κοίνυρα (νησίδα) [ 5 ] τα Κοίνυρα [ 105 ] το Λιβάδι [ 0 ] η Μονή Αρχαγγέλου [ 29 ] το Παράδεισος [ 0 ] το Παραλία Αστρίδος [ 79 ] ο Ποτός [ 815 ] ο Ρωσογκρεμός [ 2 ] τα Σκίδια [ 2 ] η Ψιλή Άμμος [ 9 ] Δημοτική κοινότητα Καλλιράχης [ 1.018 ] η Καλλιράχη [ 452 ] η Σκάλα Καλλιράχης [ 566 ] Δημοτική κοινότητα Λιμεναρίων [ 2.480 ] το Κάστρο [ 9 ] τα Λιμενάρια [ 2.471 ] Δημοτική κοινότητα Ποταμιάς [ 1.384 ] η Ποταμιά [ 1.383 ] η Λεύκη [ 1 ] Δημοτική κοινότητα Πρίνου [ 1.423 ] ο Άγιος Ανδρέας Πρίνου [ 0 ] ο Μεγάλος Πρίνος (τ. ο Πρίνος) [ 26 ] ο Μικρός Πρίνος [ 30 ] ο Όρμος Πρίνου [ 156 ] ο Πρίνος (τ. οι Καλύβες) [ 1.211 ] Τοπική κοινότητα Μαριών [ 537 ] αι Μαριαί [ 158 ] η Σκάλα Μαριών [ 379 ] Τοπική κοινότητα Παναγίας [ 802 ] η Παναγία [ 725 ] η Χρυσή Αμμουδιά [ 77 ] Τοπική κοινότητα Ραχωνίου [ 729 ] το Ραχώνι [ 446 ] η Σκάλα Ραχωνίου [ 283 ] Τοπική κοινότητα Σωτήρος [ 395 ] η Σκάλα Σωτήρος [ 376 ] ο Σωτήρ [ 19 ] Ο Δήμαρχος Θάσου είναι ο επικεφαλής του Δήμου Θάσου. Πριν τον δήμο, η Θάσος αποτελούσε Κοινότητα και ανήκε στον νομό Δράμας, από το 1918. Έδρα της ήταν ο Λιμήν Θάσου. Το 1924 η Κοινότητα Λιμένος Θάσου αποσπάστηκε από τον νομό Δράμας και υπήχθη στον νομό Καβάλας. Το 1932 μετονομάστηκε η κοινότητα σε Κοινότητα Θάσου. Στις 30 Οκτωβρίου 1964 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και πρώτος δήμαρχος εξελέγη ο Δημήτριος Σούλτος, με Αντιδήμαρχο τον Δημήτριο Νιάπο.Ακολουθεί κατάλογος δημάρχων: Κοινότητα Θάσου Πρόεδροι της Κοινότητας Θάσου, διετέλεσαν οι: Γ. Θωμαΐδης Απόστολος Νικολέρης Γ. Παπαγεωργίου Κίμων Κλωνάρης Αρ. Καραΐτης Χαρ. Ζήδρος Αντ. Γιαννάκης Τιμ. Σούλτος Στ. Χαρισιάδης Δήμος Θάσου (1965-σήμερα) Δήμος Θάσου – Επίσημος ιστότοπος
Ποταμός Σαν Χουάν (Αργεντινή)

Ο ποταμός Σαν Χουάν (ισπανικά: San Juan‎ είναι, μαζί με τον ποταμό Χάτσαλ, ο σημαντικότερος ποταμός της επαρχίας Σαν Χουάν της Αργεντινής. Και οι δύο συμβάλλουν στο σύστημα Ντεσαγουαδέρο/Κολοράδο που καταλήγει στον Ατλαντικός Ωκεανός.

 Ο ποταμός πηγάζει κοντά στην πόλη Καλινγάστα, στα νοτιοδυτικά της επαρχίας, από τη συμβολή τριών κύριων ποταμών: του Καλινγάστα, του Καστάνιο Βιέχο και του Ρίο ντε λος Πάτος. Αυτοί οι ποταμοί πηγάζουν σε υψόμετρο περίπου 4.000 μ. πάνω από τη μέση στάθμη της θάλασσας στα δυτικά και νοτιοδυτικά της επαρχίας. Από την Καλινγάστα ο ποταμός ρέει προς τα ανατολικά τροφοδοτώντας τα φράγματα Λος Καρακόλες, Πούντα Νέγρα και Φράγμα Κεμπράδα ντε Ουγιούμ που βρίσκονται κοντά στην πόλη Σαν Χουάν, από όπου συνεχίζει προς τα νοτιοανατολικά δεχόμενος μερικούς ακόμη παραπόταμους, συμπεριλαμβανομένου του ποταμού Μεντόσα, για να ενωθεί αργότερα με τον ποταμό Ντεσαγουαδέρο κοντά στη Σαλίνα Πάμπα ντε λας Λάτας (ή Σαλίνα Μπερμέχο), στα κοινά σύνορα των επαρχιών Σαν Χουάν, Μεντόσα και Σαν Λουίς. Ο ποταμός έχει μέση ροή 56 μ³/δευτ. Η διαδρομή του έχει μήκος 500 χλμ. και η λεκάνη απορροής καλύπτει έκταση 39.906 χλμ². Το φράγμα του Ουγιούμ είναι 768 μ. πάνω από τη στάθμη της θάλασσας με ταμιευτήρα που καλύπτει έκταση 32 χλμ² και όγκο περίπου 440e6 μ³.Ο άνω ρους του ποταμού χρησιμοποιείται για υδάτινα σπορ, όπως ράφτινγκ και ψάρεμα, καθώς και για ιστιοσανίδα και κολύμπι στο φράγμα Ουγιούμ. Σε όλο του το μήκος, ο ποταμός Σαν Χουάν χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό για άρδευση.
Πόλη της Γουατεμάλας

Η Πόλη της Γουατεμάλας είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατία της Γουατεμάλας. Ο πληθυσμός της πόλης μαζί με τα προάστια υπερβαίνει τα 3.700.000 κατοίκους είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική. Ο Πληθυσμός της Πόλης της Γουατεμάλας γνώρισε δραστική αύξηση από το 1970 όταν πραγματοποιήθηκε μεγάλη εισροή των μεταναστών από τους αυτόχθονες των απομακρυσμένων περιοχών, καθώς και μεγάλη εισροή ξένων ομάδων.

 Η πόλη της Γουατεμάλας βρίσκεται σχεδόν πάνω από την η αρχαία πόλη των Μάγιας που ονομαζόταν Καμιναλχουγιού (Kaminaljuyú). Η Καμιναλχουγιού χρονολογείται περίπου πριν από 9000 χρόνια και είναι μια από τις πιο αξιόλογες αρχαιολογικές τοποθεσίες της Αμερικής. Το κέντρο της πόλης Καμιναλχουγιού βρισκόταν σε μικρή απόσταση από το παλαιότερο τμήμα της Πόλης της Γουατεμάλας. Ωστόσο, στα τέλη του 20ου αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από τα ερείπια, και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πάνω από αυτά πριν αυτά αρχίσουν να προστατεύονται. Στην ισπανική αποικιακή εποχή, η πόλη της Γουατεμάλας ήταν μια μικρή πόλη. Είχε ένα μοναστήρι που ονομάζεται Ελ Κάρμεν, ιδρύθηκε το 1629. Ήταν η πρωτεύουσα της ισπανικής αρχηγίας της Γουατεμάλα, καλύπτοντας τις περισσότερες από τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής, μεταφέρθηκε εδώ μετά από μια σειρά από σεισμούς - που άρχισαν στις 29 Ιουλίου, 1773 - κατέστρεψαν την παλιά πρωτεύουσα, Αντίγκουα της Γουατεμάλας. Η Πόλη της Γουατεμάλας ήταν η πόλη που διαδραματίστηκε η δήλωση της ανεξαρτησίας της Κεντρικής Αμερικής από την Ισπανία, και έγινε η πρωτεύουσα των Ηνωμένων Επαρχιών της Κεντρικής Αμερικής το 1821. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουατεμάλας
ΣΚΑ Αγίας Πετρούπολης

Η ΣΚΑ (ρωσικά: СКА) είναι ρωσική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που εδρεύει στην Αγία Πετρούπολη. Είναι μέλος της κατηγορίας Μπομπρόφ στην Κοντινένταλ Χόκεϊ Λιγκ (КХЛ). Παρά τη μακρά ιστορία του, ο σύλλογος αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε τελικό πρωταθλήματος την περίοδο 2014-15, όπου επικράτησε της Ακ Μπαρς Καζάν στο Κύπελλο Γκαγκάριν. Το 2012, με μέσο όρο 10.126 θεατές η ΣΚΑ έγινε η πρώτη ρωσική ομάδα με κατά μέσο όρο πενταψήφιο αριθμό προσέλευσης φιλάθλων.

 Ο σύλλογος ιδρύθηκε στο Λένινγκραντ το 1946 και συμμετείχε στην εναρκτήρια περίοδο του Πρωταθλήματος Χόκεϊ της ΕΣΣΔ, μιας διοργάνωσης συλλόγων κορυφαίου επιπέδου. Η αρχική ονομασία του συλλόγου ήταν «ΝΤΟ Κίροφ» (ДО Кирова, Λέσχη Αξιωματικών «Κίροφ»). Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΛΝΤΟ (ЛДО, Λέσχη Αξιωματικών Λένινγκραντ) το 1953, σε ΟΝΤΟ (ОДО, Λέσχη Επάρχων) το 1957, σε ΣΚΒΟ (СКВО, αθλητικός σύλλογος στρατιωτικής περιφέρειας) το 1959, ενώ την ίδια χρονιά πήρε την ονομασία ΣΚΑ (СКА, Αθλητικός Σύλλογος του Στρατού). Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, η ΣΚΑ (μαζί με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας) ανήκε στο σύστημα αθλητικών σωματείων του Υπουργείου Άμυνας και αποτελούνταν από τους Επάρχους της Στρατιωτικής Περιοχής Λένινγκραντ. Κύπελλο Γκαγκάριν Νικήτρια (1): 2014–15, 2016-17 Κοντινένταλ Καπ Νικήτρια (2): 2012–13, 2017-18 Spengler Cup Νικήτρια (4): 1970, 1971, 1977, 2010 Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ Τρίτη θέση (2): 1970–71, 1986–87 Θερινό χόκεϊ επί πάγου Βασιλείας Νικήτρια (1): 2009 Τουρνουά Χαμεενλίνα Νικήτρια (1): 2013 Επίσημος ιστότοπος
Μάριο Μπαλοτέλλι

Ο Μόριο Μπολοτέλλι Μπαργουά (ιταλικά: Mario Balotelli Barwuah, 12 Αυγούστου 1990) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής, με καταγωγή από τη Γκάνα, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός επιθετικός στην ελβετική fc sion της ελβετικής challenge league δεύτερη(2)κατηγορία Ελβετίας και στην Εθνική Ιταλίας. Το ιταλικό του όνομα οφείλεται στην οικογένεια Μπαλοτέλλι που τον υιοθέτησε.

 Στις 7 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τη νεοφώτιστη στη Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Άδανα Ντεμίρσπορ. Μέχρι 22 Ιανουαρίου 2022 Ίντερ Πρωταθλητής Ιταλίας (κάτω των 21 ετών): 2007 Κάτοχος του Κυπέλλου Βιαρέτζο: 2008 Πρωταθλητής Ιταλίας: 2007–08, 2008–09, 2009–10 Κάτοχος του Σούπερ Καπ Ιταλίας: 2008 Κυπελλούχος Ιταλίας: 2010 Κάτοχος του Τσάμπιονς Λιγκ: 2009–10 Μάντσεστερ Σίτι Κυπελλούχος Αγγλίας: 2010–11 Πρωταθλητής Αγγλίας: 2011–12 Καλύτερος σκόρερ του Κυπέλλου Ιταλίας: 2008 (4 τέρματα) Κάτοχος του βραβείου Golden Boy: 2010 Επίσημη ιστοσελίδα (Ιταλικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της Μάντσεστερ Σίτι Αρχειοθετήθηκε 2016-03-16 στο Wayback Machine. (Αγγλικά) Σελίδα του παίκτη στο figc.it Αρχειοθετήθηκε 2018-07-25 στο Wayback Machine. (Ιταλικά) Σελίδα του παίκτη στο gazzetta.it (Ιταλικά)
Ο Τέλειος Γάμος

Το Ο Τέλειος Γάμος (πρωτότυπος τίτλος: Le Beau Mariage) είναι ταινία γαλλικής παραγωγής του 1982 σε σενάριο και σκηνοθεσία Ερίκ Ρομέρ και με πρωταγωνιστές τους Μπεατρίς Ρομάν, Αντρέ Ντισολιέ, Αριέλ Ντομπάσλ και Φεοντόρ Ατκίν. Είναι μία από τις έξι ταινίες του Ρομέρ στον κύκλο "Κωμωδίες και Παροιμίες" (Comédies et Proverbes).

 Η Σαμπίν, μια φοιτήτρια Ιστορίας της Τέχνης, συνειδητοποιεί ότι ο παντρεμένος και οικογενειάρχης εραστής της, ο ζωγράφος Σιμόν, δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την οικογένεια του για χάρη της. Αποφασίζει να τον εγκαταλείψει αυτή, αλλά κυρίως αποφασίζει να παντρευτεί. Γνωρίζει τον Εντμόντ, έναν όμορφο, πλούσιο και ελεύθερο νέο και σχεδιάζει τον τέλειο γάμο. Μπεατρίς Ρομάν ... Σαμπίν Αντρέ Ντισολιέ ... Εντμόντ Φεοντόρ Ατκίν ... Σιμόν Αριέλ Ντομπάσλ ... Κλαρίς Η ταινία ήταν υποψήφια για το Βραβείο Σεζάρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου το 1983. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Λε Μαν και στο Παρίσι Η ταινία είναι η δεύτερη του κύκλου "Κωμωδίες και Παροιμίες", που ξεκίνησε με την ταινία La Femme de l'aviateur (1981) και συμπληρώθηκε με τα Η Πωλίν στην Πλαζ (1983), Les Nuits de la pleine lune (1984), Le Rayon vert (1986) και L'Ami de mon amie (1987). H ταινία στο AlloCine
Ο Φανούρης και το σόι του

Ο Φανούρης και το σόι του είναι ασπρόμαυρη ελληνική ηθογραφική κωμική ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Το σενάριο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου αποτελεί διασκευή του δικού τους ομότιτλου θεατρικού έργου. Πρωταγωνιστεί ο Μίμης Φωτόπουλος.

 Ο επιπλοποιός Φανούρης ζει στην Αθήνα με τις αδελφές του, τις οποίες στηρίζει οικονομικά μοναχός του μετά το θάνατο των γονέων τους. Η 30χρονη αδελφή του Κατίνα έχει χάσει τον αρραβωνιαστικό της σε τροχαίο δυστύχημα και ο Φανούρης, φοβούμενος πως θα μείνει στο ράφι, θέλει να την παντρέψει με τον Σόλωνα, αλλά πρέπει να της δώσει προίκα. Προσπαθεί λοιπόν να πουλήσει ένα οικόπεδο της οικογένειας στην Κολοκυνθού. Ο Σόλων τον πιέζει για τη γρήγορη συγκέντρωση των χρημάτων της προίκας (300 λίρες), απειλώντας να διαλύσει το προξενιό κι ο Φανούρης ελπίζει ότι ο αδελφός του, ο Γιάννης, μετανάστης στην Αμερική από 14 ετών, θα τον βοηθήσει. Ο Γιάννης με τη γυναίκα του, τη Μάργκαρετ, έρχονται στην Ελλάδα, συναινούν στην πώληση του οικοπέδου, αλλά δεν βοηθάνε τον Φανούρη, καθώς η Μάργκαρετ χρειάζεται τα χρήματα του μεριδίου τους για να κατασκευάσει σπιτάκια για τα σκυλιά τους στην Αμερική. Η στάση αυτή του Γιάννη και της γυναίκας του εξοργίζει τον Φανούρη, οδηγώντας τα αδέλφια σε ρήξη. Ο Βαγγέλης, ένας ναυτικός που αγαπάει κρυφά την Κατίνα, μετά από χρόνια απουσίας στα καράβια, επιστρέφει στη στεριά, αντιλαμβάνεται πως ο γάμος με τον Σόλωνα είναι για την Κατίνα "αναγκαστικός" και τελικά την παντρεύεται ο ίδιος χωρίς να τον ενδιαφέρει η προίκα, προς μεγάλη ικανοποίηση της Κατίνας και ανακούφιση του Φανούρη. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 2 Δεκεμβρίου 1957, κόβοντας 34.149 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 11η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 6 Ιουνίου 2005. Ο Φανούρης και το σόι του στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Ο Φανούρης και το σόι του στην IMDb Ο Φανούρης και το σόι του στο πρώην Cine.gr (αρχειοθετημένο στο Wayback Machine)
Ντέιβιντ Βουνάγκι

Ο Ντέιβιντ Β. Βουνάγκι (David V. Vunagi, γεννημένος στις 5 Σεπτεμβρίου 1950) είναι Αγγλικανός πρώην επίσκοπος Νήσων Σολομώντα και Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων Σολομώντα . Ήταν αρχιεπίσκοπος της Μελανησίας και επίσκοπος της Μητρόπολης Κεντρικής Μελανησίας από το 2009 έως το 2015. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.

 Γεννήθηκε στη Σαμασόντου, στην επαρχία Ίζαμπελ. Σπούδασε στο Σχολείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του KGVI από το 1968 έως το 1973. Έλαβε το 1976 δίπλωμα εκπαίδευσης στην επιστήμη από το Πανεπιστήμιο του Νότιου Ειρηνικού, στα Φίτζι και έναν τίτλο MB στον τομέα της Εκπαίδευσης στη Βιολογία από το Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας, το 1982. Προτού υπηρετήσει ως ιερέας, ήταν δάσκαλος στο κυβερνητικό σχολείο του KGVI και στο κολλέγιο Σέλουιν της Εκκλησίας της Μελανησίας. Ο Βουνάγκι απέκτησε μπάτσελορ θεολογίας από το Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη, στο Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας το 1990. Ήταν δάσκαλος στο Θεολογικό Κολέγιο του Επισκόπου Πάτεσον Κοχιμαράμα στις Νήσους του Σολομώντα το 1992. Μετακόμισε στον Καναδά, όπου ήταν βοηθός ιερέας στην ενορία Αγίου Ανσέλμου στη μητρόπολη του Νέου Γουεστμίνστερ, στην Βρετανική Κολομβία, από το 1996 έως το 1998. Απέκτησε Μάστερ Θεολογίαςαπό τη Θεολογική Σχολή του Βανκούβερ το 1998. Επέστρεψε αργότερα στις Νήσους του Σολομώντα, όπου ήταν ιερέας στη μητρόπολη Ysabel. Το 1999 επέστρεψε στη διδασκαλία στο κολλέγιο Σέλουιν, όπου ήταν διευθυντής. Διετέλεσε Γραμματέας της Αποστολής στην επαρχιακή έδρα της Εκκλησίας της Μελανησίας το 2000. Ο Βουνάγκι εκλέχτηκε τον ίδιο χρόνο, Επίσκοπος της Μητρόπολης Τεμότου, θέση στην οποία ήταν μέχρι το 2009. Χρίστηκε ως επίσκοπος και εγκαταστάθηκε ως ο τρίτος επίσκοπος της Τεμότου στις 6 Μαΐου 2001. Εκλέχτηκε ο 5ος Αρχιεπίσκοπος και αρχηγός της Εκκλησίας της επαρχίας της Μελανησίας στις 4 Μαρτίου 2009, σε επαρχιακό εκλογικό συμβούλιο, που πραγματοποιήθηκε στην Ονιάρα, και ενθρονίστηκε στις 31 Μαΐου 2009. Παρακολούθησε την Τέταρτη Παγκόσμια Συνάντηση του Νότου στη Σιγκαπούρη από τις 19 έως τις 23 Απριλίου 2010 και εκπροσωπήθηκε επίσης στο Παγκόσμιο Συνέδριο για το Νότο που διεξήχθη στην Μπανγκόκ στις 18-20 Ιουλίου 2012. Έφυγε από τη θέση στις 6 Σεπτεμβρίου 2015, σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βαρνάβα, στην Ονιάρα, στην οποία παρέστησαν οι εννέα επίσκοποι της Αγγλικανικής Εκκλησίας της Μελανησίας. Τον διαδέχθηκε ως υπηρεσιακός προκαθήμενος ο Νάθαν Τομ, επίσκοπος της Γκουανταλκανάλ, ανώτερος επίσκοπος της επαρχίας, μέχρι την εκλογή του νέου προκαθημένου στις 12 Φεβρουαρίου 2016. Τον Ιούνιο του 2019, έγινε ο μόνος υποψήφιος για να είναι ο επόμενος Γενικός κυβερνήτης των Νήσων Σολομώντα, αντιπρόσωπος της Βασίλισσας στη χώρα (Αντιβασιλέας), και ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Ιουλίου.
Μπαλτούμα Ιωαννίνων

Η Μπαλτούμα (Τοπική Κοινότητα Μεγάλης Γότιστας - Δημοτική Ενότητα Εγνατίας), ανήκει στον δήμο Μετσόβου της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Μπαλτούμα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Μεγάλης Γότιστας, του πρώην Δήμου Εγνατίας του Νομού Ιωαννίνων.

 Η επίσημη ονομασία είναι “η Μπαλτούμα”. Έδρα του δήμου είναι το Μέτσοβο και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.Η Μπαλτούμα έχει υψόμετρο 474 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 39,6757110196 και γεωγραφικό μήκος 21,0091452184. Η πρόσβαση έχει διευκολυνθεί με την κατασκευή της Εγνατίας Οδού με απόσταση από το οδικό δίκτυο μόλις λίγων χιλιομέτρων. Υπάρχει και παλαιά οδός που διασχίζει τον οικισμό η οποία όμως είναι πολύ κουραστική καθώς έχει πολλές στροφές για αυτό και οι ταξιδιώτες προτιμούν την Εγνατία Οδό. Στο χωρίο υπάρχει βενζινάδικο.
Όλγκα Μποζνάνσκα

Η Όλγκα Μποζνάνσκα (πολωνικά: Olga Boznańska) (15 Απριλίου 1865 - 26 Οκτωβρίου 1940) ήταν Πολωνή ζωγράφος στα τέλη του 20ου αιώνα. Ήταν μια αξιοσημείωτη γυναίκα ζωγράφος στην Πολωνία και την Ευρώπη και συνδέθηκε στυλιστικά με τον γαλλικό ιμπρεσιονισμό, αν και απέρριψε αυτή την ταμπέλα.

 Ο Μποζνάνσκα γεννήθηκε στην Κρακοβία κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας. Ήταν η κόρη ενός μηχανικού σιδηροδρόμων, του Άνταμ Νοβίνα Μποζνάνσκι και της Ουζενί το γένος Μοντάν, η οποία είχε καταγωγή από τη Βαλάνς της Γαλλίας. Η Μποζνάνσκα έμαθε αρχικά να ζωγραφίζει από τους Γιούζεφ Σιεντλέτσκι, Καζίμιες Ποχφάλσκι και Αντόνι Πιοτρόφσκι και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Γυναικών του Άντριαν Μπαρανιέτσκι. Πραγματοποιήθηκε την πρώτη της έκθση το 1886 στην έκθεση του Συνδέσμου Φίλων Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Από το 1886-1890 σπούδασε τέχνη στα ιδιωτικά σχολεία του Καρλ Κρίχελντορφ και του Βίλχεμλ Ντυρ στο Μόναχο, καθώς οι γυναίκες δεν επιτρέπονταν ακόμη στην Ακαδημία καλών Τεχνών του Μονάχου. Έκτοτε αφιερώθηκε κυρίως σε προσωπογραφίες, νεκρές φύσεις και περιστασιακά σε τοπία. Συνδέθηκε καλά με την πολωνική καλλιτεχνική κοινότητα του Μονάχου, ιδίως με τον Γιούζεφ Μπραντ που έγινε ο μέντοράς της. Το Πορτραίτο του Παόυλ Νάουν του 1893, κέρδισε την πρώτη δημόσια επιτυχία της, καθώς της απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση της Βιέννης τον επόμενο χρόνο. Το 1898, προσχώρησε στην Εταιρεία Πολωνών Καλλιτεχνών «Sztuka» και την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έγινε μέλος της Société Nationale des Beaux-Arts και άρχισε να διδάσκει στο Académie de la Grande Chaumière, καθώς και εντάχθηκε στην Πολωνική Εταιρεία Λογοτεχνίας και Τέχνης (Polskie Towarzystwo Literacko-Artystyczne).Η πιο διάσημη προσωπογραφία της του 1894 ενός άγνωστου παιδιού, Κορίτσι με χρυσάνθεμα, γοητεύει τους συγχρόνους της από τη συμβολική του ατμόσφαιρα και την ψυχολογική του εικόνα. Η Μποζνάνσκα έλαβε τη Γαλλική Λεγεώνα της Τιμής το 1912, τη Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας το 1936, το Μεγάλο Βραβείο στη Διεθνής Έκθεση Τεχνών και Τεχνικών στη Σύγχρονη Ζωή το 1937 και το Τάγμα της Αναγέννησης της Πολωνίας το 1938. Την ίδια χρονιά, στη Μπιενάλε της Βενετίας, μία από τις προσωπογραφίες της αγοράστηκε από τον Βασιλιά της Ιταλίας, Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄. Οι πίνακες της βρίσκονται στα Εθνικά Μουσεία του Βρότσουαφ, της Κρακοβίας, του Πόζναν και της Βαρσοβίας, καθώς και στο Μουσείο Ορσέ στο Παρίσι και στη Διεθνή Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Κα΄ Πέζαρο στη Βενετία. Η Μποζνάνσκα πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 75 ετών. Πάβεου Τσοπίνσκι, Inspiracje sztuką Japonii w malarstwie Olgi Boznańskiej. Επαρχιακό Μουσείο του Τόρουν, 2008. Περισσότερα έργα ζωγραφικής της Όλγκα Μποζνάνσκα Πολυάριθμες ζωγραφιές από την Όλγκα Μποζνάνσκα, συμπεριλαμβανομένων του Κοριτσιού με χρυσάνθεμα Όλγκα Μποζνάνσκα Αρχειοθετήθηκε 2016-06-03 στο Wayback Machine. στην εγκυκλοπαίδεια WIEM Προφίλ της Όλγκα Μποζνάνσκα στο Culture.pl
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1987

Το 28ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε από τις 28 Σεπτεμβρίου 1987 έως τις 11 Οκτωβρίου 1987 στους κινηματογράφους: Έσπερος και Μακεδονικόν και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.

 Τα παιδιά της χελιδόνας: 7 βραβεία (καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου, β’ ανδρικού ρόλου, ηχοληψίας, τιμητική διάκριση ερμηνείας και καλύτερης ταινίας ΠΕΚΚ) Δοξόμπους: 5 βραβεία (φωτογραφίας, σκηνογραφίας, μακιγιάζ, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και τιμητική διάκριση σκηνικών) Ο αρχάγγελος του πάθους: 4 βραβεία (σκηνοθεσίας, β’ γυναικείου ρόλου, μουσικής και μοντάζ) Θεόφιλος: 3 βραβεία (καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού ρόλου και ενδυματολογίας) Ο κλοιός: 3 βραβεία (σεναρίου, ηχοληψίας και τιμητική διάκριση ερμηνειών) BIOS + πολιτεία: 1 βραβείο (μοντάζ) Πρωινή περίπολος: 1 βραβείο (σκηνοθεσίας) 120 ντεσιμπέλ The ΚΟΠΑΝΟΙ (πληροφοριακό τμήμα) Απουσίες Γενέθλια πόλη Ένα χρέος παλιό (πληροφοριακό τμήμα) Ένας ερωδιός για τη Γερμανία (πληροφοριακό τμήμα) Και δυο αυγά Τουρκίας Καπετάν Μεϊντανός Λεπτομέρεια στην Κύπρο (πληροφοριακό τμήμα) Λόρδαν ο βάρβαρος (πληροφοριακό τμήμα) Ο παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι Όνειρο αριστερής νύχτας Πατρίς ληστεία οικογένεια (πληροφοριακό τμήμα) Τεριρέμ Το καλοκαίρι της Μήδειας (πληροφοριακό τμήμα) Προβλήθηκαν 16 ταινίες διεθνούς παραγωγής και 6 ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ1 της σειράς Η πέμπτη εποχή. Προβλήθηκαν 11 ταινίες του Ιταλού σκηνοθέτη. Προβλήθηκαν 79 ταινίες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Προβλήθηκαν 15 ταινίες ελληνικής και διεθνούς παραγωγής. Προβλήθηκαν 32 ταινίες από Ελλάδα Βέλγιο Γαλλία Ιταλία Προβλήθηκαν 16 ταινίες. Προβλήθηκαν 9 ταινίες. Έκθεση κινηματογραφικού βιβλίου Συνέδριο FIPRESCI Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής: Νίκος Κούνδουρος.
Βάσκο ΣΚ

Η Βάσκο ΣΚ (αγγλικά: Vasco SC) είναι αθλητικός σύλλογος στην Γκόα της Ινδίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το λευκό και το μαύρο. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Στάδιο Φατόρντα, χωρητικότητας 25.000 θεατών εκ των οποίων 18.600 καθήμενοι.

 Το 1951, οι κάτοικοι από το λιμάνι του Βάσκο ντα Γκάμα της Γκόα, συμπεριλαμβανομένης της πορτογαλικής φρουράς που στάθμευε εκεί, σχημάτισαν το σύλλογο Κλούμπε ντε Ντεσπόρτος Βάσκο ντα Γκάμα (Clube de Desportos Vasco da Gama, C.D.V.G.). Υιοθέτησε την ονομασία και τα χρώματά του από το διάσημο βραζιλιάνικο σύλλογο Βάσκο ντα Γκάμα. Φυσική έδρα του συλλόγου αποτελεί το Στάδιο Ντούλερ στη Μαπουσά, χωρητικότητας 10.000 θεατών. Σε αγώνες πρωταθλήματος η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Φατόρντα στο Μαργκάο, χωρητικότητας 25.000 θεατών. Επίσημος ιστότοπος
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 1911

Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 4 Σεπτεμβρίου 1911. Το αποτέλεσμα ήταν νίκη για τη συμμαχία Λαϊκό κόμμα - Προοδευτικό Φιλελεύθερο κόμμα η οποία κέρδισε 190 από τις 213 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 47,2%.

 ¹ Από τις 190 έδρες το λαϊκό κόμμα κέρδισε 99 και το Προοδευτικό Φιλελεύθερο Κόμμα 91.² Ο συνασπισμός Φιλελεύθερων ήταν μια ποικιλία από τοπικές συμμαχίες μεταξύ του Φιλελεύθερου κόμματος, το Λαϊκό Φιλελεύθερο κόμμα και το Νέο Φιλελεύθερο κόμμα.
Γεγκόρ Κριντ

Ο Γεγκόρ Νικολάεβιτς Μπουλάτκιν (Ρώσικα: Егор Николаевич Булаткин) είναι Ρώσος τραγουδιστής, γεννημένος στις 25 Ιουνίου του 1994 στην Πένζα της Ρωσίας. Άνηκε στην οικογένεια των Blak Star Inc.

 Ο Ιγκόρ Μπουλάτκιν γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου του 1994 στη Πένζα. Ο πατέρας του Νικολάι Μπουλάτκιν, ανήκει στην μεγαλύτερη ρωσική εταιρεία παραγωγής ξηρών καρπών. Η μεγαλύτερη αδερφή του, Πωλίνα, είναι τραγουδίστρια και ηθοποιός, που ζει και εργάζεται στις ΗΠΑ. Για να προχωρήσει την καριέρα του μετακόμισε στη Μόσχα. Λίστα τραγουδιών:Самая самая (Samaya samaya) Закрой глаза (Zakroy glaza) Запомни и запиши (Zapomni i zapishi) Надо ли (Nado li) Ревность (Revnost') Не мы (Ne my) Только ты, только я (Tol'ko ty, tol'ko ya) Ей наплевать (Ey naplevat') Невеста (Nevesta) Не вынести (Ne vynesti) Тишина (Tishina) Мы просто любили так (My prosto lyubili tak) Берегу (Beregu) Папина дочка (Papina dochka) Холостяк (Holostyak) Будильник (Budilnik) Black Star Inc. Official Site (Ρωσικά) Official channel on YouTube
Φιλέικα Καλύβια Καλαβρύτων

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καλύβια Αχαΐας Τα Φιλέικα Καλύβια Καλαβρύτων βρίσκονται στα σύνορα των νομών Αρκαδίας και Αχαΐας σε υψόμετρο 667 μέτρων. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 52 κάτοικοι.

 Χωρίζεται σε Άνω και Κάτω Καλύβια. Οι κάτοικοί του είναι ελάχιστοι και πριν το χρησιμοποιούσαν ως βοσκότοπο. Υπάρχει εκκλησία, νεκροταφείο, αίθουσα του Συλλόγου όπου γίνονται εκδηλώσεις (γάμοι, βαπτίσεις κ.λπ.). Στην πλατεία του χωριού υπάρχουν δύο καφενεία τα οποία προσφέρουν αναψυκτικά και καφέ ενώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού προσφέρεται και πρόχειρο φαγητό (σουβλάκια). Επίσης αξίζει να αναφερθεί ότι υπάρχει μια μουριά η οποία χρονολογείται από το 1943. Το πλησιέστερο χωριό, στο οποίο υπάγεται διοικητικά και το οποίο θεωρείται "κεφαλοχώρι", ονομάζεται Φίλια και απέχει 1 χλμ. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Βάλτερ Μπάαντε

Ο Βίλελμ Χάινριχ Βάλτερ Μπάαντε (Wilhelm Heinrich Walter Baade, 24 Μαρτίου 1893 – 25 Ιουνίου 1960) ήταν Γερμανός αστρονόμος που εργάσθηκε στις ΗΠΑ από το 1931 ως το 1959. Γεννήθηκε στο Πρόισις Όλντενντορφ της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και σπούδασε μαθηματικά, φυσική, γεωφυσική και αστρονομία στα Πανεπιστήμια του Μύνστερ και του Γκέτινγκεν. Στη συνέχεια, εργάσθηκε για μερικά χρόνια στο Αστεροσκοπείο του Αμβούργου.

 Ο Μπάαντε εκμεταλλεύθηκε τη συσκότιση για πολεμικούς λόγους της πόλεως του Λος Άντζελες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που μείωνε τη φωτορύπανση στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, για να διακρίνει μεμονωμένους αστέρες στην κεντρική περιοχή του Μέγα Γαλαξία της Ανδρομέδας για πρώτη φορά, κάτι που τον οδήγησε στο να ορίσει δύο ξεχωριστούς «αστρικούς πληθυσμούς» (Πληθυσμός I και Πληθυσμός II). Οι ίδιες παρατηρήσεις με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο του κόσμου εκείνη την εποχή τον οδήγησαν στη διαπίστωση ότι υπάρχουν δύο είδη μεταβλητών αστέρων του τύπου των κηφείδων. Αυτή η ανακάλυψη είχε ως αποτέλεσμα την επανεκτίμηση των διαστάσεων του γνωστού Σύμπαντος, στο διπλάσιο αυτών που είχε υπολογίσει ο Έντγουιν Χαμπλ το 1929. Ο Μπάαντε δημοσιοποίησε το εύρημά του στη συνάντηση της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως στη Ρώμη το 1952, όπου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση. Από κοινού με τον Φριτς Τσβίκι, ο Μπάαντε ταυτοποίησε τους υπερκαινοφανείς αστέρες ως μία νέα κατηγορία αστρονομικών σωμάτων. Οι δυο τους προέβλεψαν επίσης την ύπαρξη των αστέρων νετρονίων και ότι οι υπερκαινοφανείς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τέτοιους αστέρες. Μεταπολεμικά, ο Μπάαντε εργάσθηκε στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ. Αρχίζοντας το 1952, ο Μπάαντε και ο Ρούντολφ Μινκόφσκι ταυτοποίησαν τα ορατά αντίστοιχα αρκετών ραδιοπηγών, μεταξύ των οποίων η Κύκνος A. Επίσης, ο Μπάαντε είχε ανακαλύψει 10 αστεροειδείς, ανάμεσα στους οποίους και τους σημαντικούς 944 Ιδαλγός και 1566 Ίκαρος. Απεβίωσε στο Γκέτινγκεν της Γερμανίας. Μαθητές του υπηρξαν οι Άλαν Σάντατζ και Χάλτον Αρπ. Χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1954) Μετάλλιο Bruce (1955) Ο αστεροειδής 1501 Μπάαντε (1501 Baade) Ο κρατήρας Μπάαντε στη Σελήνη Η Κοιλάδα Μπάαντε (Vallis Baade) στη Σελήνη Το ένα από τα δύο τηλεσκόπια «Μαγγελάνος» Το «Παράθυρο του Μπάαντε» Ο «Αστέρας του Μπάαντε», γνωστός σήμερα ως ο πάλσαρ του Μ1, ταυτοποιήθηκε ως μέρος του νεφελώματος Μεσιέ 1 από τον ίδιο. Osterbrock, Donald E. Walter Baade: A Life in Astrophysics. ISBN 0-691-04936-X. Dieke, Sally H. (1970). «Baade, Wilhelm Heinrich Walter». Dictionary of Scientific Biography. 1. Νέα Υόρκη: Charles Scribner's Sons, σσ. 352–354. ISBN 0-684-10114-9. Ιστοσελίδα του Μεταλλίου Bruce Απονομή του Μεταλλίου Bruce Απονομή του Μεταλλίου της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας JRASC, τόμ. 55 (1961), σελ. 113 MitAG, τόμ. 14 (1961), σελ. 5 (στη γερμανική) Obs, τόμ. 80 (1960), σελ. 166 (μία πρόταση) PASP, τόμ. 72 (1960), σελ. 434 (μία παράγραφος) QJRAS, τόμ. 2 (1961), σελ. 118
Άνω Βροντού Σερρών

Η Άνω Βροντού είναι ορεινό χωριό του νομού Σερρών. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές των όρων Βροντούς, που αποτελούν απόληξη του Όρβηλου. Πρόκειται για τον πιο ορεινό οικισμό του νομού Σερρών και ολόκληρης της ανατολικής Μακεδονίας. Η Άνω Βροντού αποτελεί το μοναδικό χωριό της ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είναι 216 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ήταν 199 κάτοικοι. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 47,188 χμ² (2011).

 Η ύπαρξη στην Άνω Βροντού ενός ρωμαϊκού οικισμού εικάζεται από ελληνική επιγραφή των αυτοκρατορικών χρόνων, εντοιχισμένη παλιότερα στον ερειπωμένο ναό του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός (κώμη), ανήκε στη φυλή των Οδομάντων, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου έστειλαν στρατιωτική βοήθεια στους Αθηναίους. Ο αρχαίος οικισμός Οδομαντική θα ήταν χτισμένος στο ίδιο οχυρό ύψωμα όπου το σημερινό χωριό, το οποίο διαθέτει πολλά στρατηγικά πλεονεκτήματα και είναι πραγματικά ιδανικό για κατοίκηση. Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από άλλες ενδείξεις, όπως είναι η μνεία της Βροντούς σε έγγραφα των χρόνων της σερβοκρατίας (14ου αιώνα). Την πιο ισχυρή όμως ένδειξη προσφέρει η ύπαρξη μεταλλείων και μεταλλουργείων σιδήρου στη γύρω περιοχή, που φαίνεται πως αποτέλεσε το σοβαρότερο κίνητρο για την ίδρυση ενός τόσο ορεινού (υψόμ. 1060 μ.) και γεωγραφικά απομονωμένου οικισμού. Στα μέσα του 14ου αιώνα ο Σέρβος τσάρος Στέφαν Ντούσαν κατάφερε να κατακτήσει πολλά μέρη της σημερινής Ελλάδας φτάνοντας μέχρι και τη Λαμία, όπως και στην περιοχή των Σερρών. Από τότε έως και τις αρχές του 20ου αιώνα το χωριό ήταν ένας πολύπαθος τόπος, καθώς άλλαζε κατακτητές, που επιχείρησαν να οικειοποιηθούν τη Μακεδονία και βίαια προσπάθησαν να εγκαταστήσουν ξένους πληθυσμούς. Όμως με τους Μακεδονικούς αγώνες το χωριό έγινε μέρος του Ελλαδικό χώρου και έκτοτε έμεινε έτσι. Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι εκείνη την εποχή (1900) το χωριό ανέρχονταν σε πληθυσμό που άγγιζε τους 6.000-6.500 κατοίκους. Η μεγαλύτερη μεταβολή που υπέστη η Βροντού έλαβε χώρα το 1923 με τη συνθήκη της Λοζάνης που αφορούσε την ανταλλαγή πληθυσμών. Τότε σχεδόν όλοι όσοι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εισβολών και των κατακτήσεων υποχρεώθηκαν να την εγκαταλείψουν. Οι ξεριζωμένοι από τη Μικρά Ασία Έλληνες πρόσφυγες από την Καππαδοκία στάλθηκαν στα άδεια χωριά για να τα κατοικήσουν. Από εκείνη την εποχή μέχρι και σήμερα η περιοχή έχει υποστεί μείωση στον πληθυσμό και αυτή τη χρονική περίοδο ζουν εκεί 216 μόνιμοι κάτοικοι τον χειμώνα. Κατά τους μήνες του καλοκαιριού οι κάτοικοι φτάνουν τους 250. Γεννήθηκαν στην Άνω Βροντού Παπαντώνης (; - 1898) ιερέας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, δολοφονηθείς από Βούλγαρους κομιτατζήδες Γεώργιος Λεοντίδης, πράκτορας Μακεδονομάχος Δημήτριος Παπαϊωάννου, πράκτορας Μακεδονομάχος Τάσος Σταμπούλογλου, ποιητής, δοκιμιογράφος και κριτικός Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Άνω Βροντού, Δημόσια βιβλιοθήκη Σερρών