IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κούμαρης Αιγίου

Σχετικά με την ονομασία Κούμαρης, δείτε: Κούμαρης Αχαΐας Ο Κούμαρης είναι χωριό του δήμου Αιγιαλείας λίγο πιο έξω από το Αίγιο. Είναι γνωστότερο στην καθημερινή πρακτική των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής ως Κούμαρι. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 175 κάτοικοι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 175 μέτρων.

 Kατά τη διάρκεια της Βενετοκρατίας στην Πελοπόννησο (1684-1718) και κατά το έτος 1700, οι κατακτητές Βενετοί πραγματοποίησαν απογραφή πληθυσμού, με τον προνοητή (διοικητή) Grimani. Στο territorio (επαρχία) Βοστίτσας (νυν Αιγίου/Αιγιαλείας) της απογραφής περιλαμβάνεται οικισμός με την ονομασία "Moumouri" το οποίο οι ιστορικοί ταυτίζουν με το σημερινό χωριό Κούμαρι (νυν Κούμαρης). Ο οικισμός αποτελείτο απο πέντε μόλις οικογένειες με συνολικά 18 ψυχές, οι οποίες κατανέμονται κατά φύλο και ηλικία ως εξης: Άνδρες: Aπό 1-16: 2, από 16-30: 2, από 30-40: 1, από 40-50: 2, από 50-60: 1, άνω των 60: 2. Σύνολο: 10 Γυναίκες: Aπό 1-16: 2, από 16-30: 2, από 30-40: 1, από 40-50: 2, άνω των 50: 1. Σύνολο: 8Παλιότερα ο οικισμός ονομαζόταν από τους κάτοικούς τους ως «Λαπαναΐτικα». Έως το 2011 ανήκε στον, πλέον καταργημένο, δήμο Αιγίου. Στον πίνακα της απογραφής, και αμέσως μετά το «Μούμουρι» (Κούμαρι), καταγράφεται άλλος οικισμός με την ονομασία «Luca» το οποίο οι ιστορικοί μεταφράζουν σε «Λουκάς». Επειδή όμως χωριό ή οικισμός με αυτό το όνομα δεν υπάρχει στην επαρχία Αιγιαλείας, μπορούμε βασίμως να το ταυτίσουμε με το σημερινό μικρό οικισμό «Παλιολουκάς», που βρίσκεται μεσα στα όρια του χωριού Κούμαρι και περί τα τέσσερα χιλιόμετρα νοτιότερα του χωριού. Στην απογραφή καταγράφονται 4 μόλις οικογένεις με 14 συνολικά ψυχές, που κατανέμονται ως εξής κατά φύλο και ηλικία: Άνδρες: Aπό 1-16: 2, από 16-30: 2, από 30-40: 2, από 40-50: 2, άνω των 60: 1. Σύνολο: 8 Γυναίκες: Aπό 1-16: 2, από 30-40: 2, από 40-50: 1, άνω των 50: 1. Σύνολο: 6Οι κάτοικοι του σημερινού οικισμού Παλιολουκάς, με λίγες οικογένειες καταγωγής εκ Λαπαναγών Καλαβρύτων, όπως και οι κάτοικοι του χωριού Κούμαρι, έχουν μετακινηθεί απο τα μέσα του περασμένου αιώνα στα αστικά κέντρα, κυρίως στο Αίγιο και την Αθήνα, και επιστρέφουν ως καλλιεργητές σταφιδοπαραγωγοί και ελαιοπαραγωγοί ανάλογα με τις εποχές των καλλιεργιών. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Μίλτον Μπράντλεϊ

Ο Μίλτον Μπράντλεϊ (γεν. 8 Νοεμβρίου 1836 στη Βιένα του Μέιν - 30 Μαΐου 1911 στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης) ήταν Αμερικάνος λιθογράφος, κάτοχος ευρεσιτεχνιών, βιομήχανος, δημιουργός παιδικών παιχνιδιών και ιδρυτής της Milton Bradley Company. Ήταν πρωτοπόρος της βιομηχανίας των παιδικών παιχνιδιών στην Βόρεια Αμερική.

 Ο Μπράντλεϊ γεννήθηκε στη Βιέννα, γιος του Λιούις Μπράντλεϊ και της Φάνι Λάιφορντ Μπράντλεϊ. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Λάουελ το 1854, και σπούδασε στην επιστημονική σχολή Λώρενς του Πανεπιστημίου Χάρτφορντ. Ωστόσο διέκοψε τις σπουδές του.Το 1856 μετακόμισε στο Σπρίνγκφιλντ και βρήκε δουλειά στην Wason Manufacturing Company.Το 1860 δημιούργησε το παιχνίδι The Checkered Game of Life και το κατοχύρωσε με πατέντα το 1866. Τον Νοέμβριο του 1860 νυμφεύτηκε την Βιλόνα Λαρού Ήτον (8 Φεβρουαρίου 1838 στο Λούντλοου - 13 Μαρτίου 1867).Το 1861 δημιούργησε το δημοφιλέστατο παιχνίδι Games for the Soldiers. Αργότερα ίδρυσε την Milton Bradley Company. Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, παντρεύτηκε την Έλεν Μαρία Τάγιερ το 1869 (18 Σεπτεμβρίου 1836, 19 Σεπτεμβρίου 1918) και απέκτησαν δύο παιδιά, την Φλόρενς Λενόρ (22 Ιουνίου 1874) και την Λίλιαν Άλις (13 Ιανουαρίου 1879). Αργότερα ενδιαφέρθηκε με τα χρώματα, ενώ ξεκινώντας από το 1890 έγραψε τέσσερα βιβλία για τα χρώματα. Color in the School Room, 1890 Color in the Kindergarten, 1893 Elementary Color, 1895 Water Colors in the Schoolroom, 1900 Toy Industry Hall of Fame, 2004 National Inventors Hall of Fame, 2006 Snyder, Jennifer Lee, A Critical Examination of Milton Bradley's Contributions to Kindergarten and Art Education in the Context of His Time (2005). Electronic Theses, Treatises and Dissertations. Paper 373.
Ρίτσαρντ Ντρέιφους

Ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους (Richard Stephen Dreyfuss, γενν. 29 Οκτωβρίου 1947) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.

 Η πορεία του ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60 όταν συμμετείχε ως κομπάρσος στην ταινία Η Κοιλάδα με τις Κούκλες (Valley of the Dolls). Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα με την συμμετοχή του στην ταινία του Τζορτζ Λούκας Νεανικά Συνθήματα (American Graffiti, 1973). Έπειτα πρωταγωνίστησε στις ταινίες Τα σαγόνια του καρχαρία (Jaws, 1975), Στενές επαφές τρίτου τύπου (Close Encounters of the Third Kind, 1977) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. To 1977 βραβεύτηκε με όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Χέρμπερτ Ρος Το Κορίτσι του Αποχαιρετισμού (The Goodbye Girl, 1977) βασισμένο σε θεατρικό του Νιλ Σάιμον. Συνέχισε την επιτυχημένη του πορεία κατά τη δεκαετία του '80 με τις ταινίες Επιτέλους Είναι η Ζωή Μου (Whose Life Is It Anyway?, 1981), Οι Κοριοί (Stakeout, 1987) και Για Πάντα (Always, 1989). To 1995 έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Το Έπος του Κυρίου Χόλαντ (Mr. Holland's Opus) το οποίο έχασε από τον Νίκολας Κέιτζ για την ταινία Αφήνοντας το Λας Βέγκας (Leaving Las Vegas, 1995). Ο Ντρέιφους είναι επίσης βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα και BAFTA, ενώ το 2002 έλαβε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε τηλεταινία ή μίνι σειρά. Παντρεύτηκε τρεις φορές την πρώτη φορά με την παραγωγό και συγγραφέα Τζέρεμι Ρέιν από το 1983 μέχρι και το 1995 με την οποία απέκτησε 3 παιδιά. Βράβευση: 1977: Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Το Κορίτσι του ΑποχαιρετισμούΥποψηφιότητα 1995: Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Το Έπος του Κύριου Χόλαντ Βράβευση: 1977: Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ για την ταινία Το Κορίτσι του ΑποχαιρετισμούΥποψηφιότητα 1973: Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ για την ταινία Νεανικά Συνθήματα 1987: Β' Ανδρικός Ρόλος στην ταινία Αντίστροφη μέτρηση (Nuts) 1995: Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ για την ταινία Το Έπος του Κύριου Χόλαντ Βράβευση: 1977: Καλύτερος Ηθοποιός Σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο για την ταινία Το Κορίτσι του ΑποχαιρετισμούΥποψηφιότητα: 1975: Καλύτερος Ηθοποιός Σε Πρωταγωνιστικό Ρόλο για την ταινία Τα Σαγόνια Του Καρχαρία Σελίδα του ηθοποιού στο cine.gr Αρχειοθετήθηκε 2017-07-30 στο Wayback Machine.
Αργίνια Κεφαλονιάς

Τα Αργίνια είναι οικισμός της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ελειού-Πρόννων, του δήμο Αργοστολίου, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κραναίας του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Τα Αργίνια είναι ορεινός οικισμός της ΝΑ. Κεφαλονιάς, στις πλαγιές της κορυφής «Καστελλάκι» (843 μ.) του νοτιοανατολικού Αίνου, πάνω στον επαρχιακό δρόμο που οδηγεί στις υψηλές κορυφές του και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 520. Ο οικισμός απέχει 27 χλμ. περίπου ΝΑ. του Αργοστολίου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,450 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελιού του νομού Κεφαλληνίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αργινίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ελειού-Πρόννων. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ελειού-Πρόννων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεφαλονιάς. Με το ΦΕΚ 43Α – 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεφαλονιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργοστολίου.< Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, βόρεια του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Κεφαλονιά-Ιθάκη 1:70.000) Google Earth eetaa.gr https://www.kefaloniapress.gr/topika/article/305358/arginia-to-anypotakto-martyriko-chorio-tsi-kefalonias-foto/
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπρουνέι

Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπρουνέι, γνωστό και ως Σούπερ Λιγκ Μπρουνέι (μαλαϊκά: Liga Super Brunei), είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών του Μπρουνέι, το οποίο διοικείται από την Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ (ΕΠΟΜΝ). Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα πρέπει να περάσουν ένα σύνολο απαιτήσεων και διαδικασιών πιστοποίησης, που σχετίζονται με τον επαγγελματισμό και τη σκοπιμότητα της υποδομής. Η νικήτρια του πρωταθλήματος λαβαίνει ένα χρηματικό έπαθλο 14.000 δολαρίων Μπρουνέι (10.000 δολάρια ΗΠΑ), καθώς και κερδίζει μία θέση για το ΑΦΚ Καπ ως εκπρόσωπος του Μπρουνέι, υπό την προϋπόθεση ότι η ομάδα συμμορφώνεται με τα κριτήρια άδειας συλλόγων της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Οι δευτεραθλήτρια λαβαίνει 10.000 δολάρια Μπρουνέι (7.000 δολάρια ΗΠΑ), ενώ ο πρώτος σκόρερ παίρνει 400 δολάρια Μπρουνέι (290 δολάρια ΗΠΑ).

 Από το 1985, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ (ΠΟΜΝ) διοργάνωνε μία ποδοσφαιρική διοργάνωση. Το 2002, η ΠΟΜΝ εισήγαγε μία διοργάνωση πρωταθλήματος γνωστή τότε ως Πρέμιερ Λιγκ Μπρουνέι.Το 2008, η κυβέρνηση του Μπρουνέι διέγραψε την ΠΟΜΝ από το Μητρώο Εταιρειών της και αναγνώρισε μια νέα ομοσπονδία ποδοσφαίρου, την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Μπρουνέι Νταρουσαλάμ (ΟΠΜΝ). Αυτό ενόχλησε το κυβερνητικό όργανο του διεθνούς ποδοσφαίρου της FIFA και ανέστειλε την ιδιότητα μέλους του Μπρουνέι τον Σεπτέμβριο του 2009, λόγω κυβερνητικής παρέμβασης. Η FIFA επανέφερε το Μπρουνέι τον Μάιο του 2011, αναγνωρίζοντας μία άλλη ποδοσφαιρική ομοσπονδία, την Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ (ΕΠΟΜΝ) ως εκπρόσωπό του Μπρουνέι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάλειψη της Πρέμιερ Λιγκ Μπρουνέι 2011 που διοργανώθηκε από την ΟΠΜΝ.Η ΕΠΟΜΝ αναδιοργάνωσε το σύστημα πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου του Μπρουνέι, καθιερώνοντας ένα «σούπερ» πρωτάθλημα ως το κορυφαίο επίπεδο ανταγωνισμού (αντικατοπτρίζοντας έτσι το τρέχον σύστημα ονομασίας πρωταθλήματος του πρωταθλήματος Μαλαισίας) που θα διεξαχθεί μετά από μία προκριματική διοργάνωση που θα αποφασίσει τις ομάδες που θα συμμετάσχουν στο νέο πρωτάθλημα. Αυτό ήταν το Εθνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Μπρουνέι 2011–12, όπου 32 ομάδες σε 4 ομίλους αγωνίστηκαν για 10 θέσεις στη Σούπερ Λιγκ Μπρουνέι.Τα ιδρυτικά μέλη της Σούπερ Λιγκ Μπρουνέι είναι: Ιντερά Σ.Κ., Ζερουντόνγκ Φ.Κ., Κιλανάς Φ.Κ., ΛΛΡΣ Φ.Κ., Μαγιρά Γιουνάιτεντ Φ.Κ., Ρόιαλ Μπρούνει Αρμντ Φόρσις Σ.Κ., ΜΣ ΠΝΜ, Ναζίπ Φ.Κ., ΚΑΦ Φ.Κ. και Βιζαγιά Φ.Κ.. Τη σεζόν 2020, το πρωτάθλημα επεκτάθηκε σε δεκαέξι ομάδες, σύμφωνα με τις φιλοδοξίες των FIFA, AFC και AFF.Στο τέλος της σεζόν στέφεται ο πρωταθλητής. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, τότε υπολογίζονται τα εξής κριτήρια, με φθίνουσα σειρά: Πόντοι, διαφορά γκολ, γκολ υπέρ, αριθμός νικών (ο καθένας σε όλους τους αγώνες), μεταξύ τους ρεκόρ, ρεκόρ fair play και κλήρωση. Κύπελλο Μπρουνέι Σούπερ Καπ Μπρουνέι Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπρουνέι Νταρουσαλάμ Αρχειοθετήθηκε 2018-09-19 στο Wayback Machine. Σελίδα του Μπρουνέι Νταρουσαλάμ στο Ποδόσφαιρο της Νοτιοανατολικής Ασίας Σελίδα του Μπρουνέι Νταρουσαλάμ στο FIFA.com Αρχειοθετήθηκε 2018-12-15 στο Wayback Machine. RSSSF.com - Μπρουνέι - Λίστα πρωταθλητών
Πέτρος Ξανθόπουλος

Ο Πέτρος Ξανθόπουλος (Νίκαια Αττικής, 2 Σεπτεμβρίου 1959)(ή σύμφωνα με άλλες πηγές 22 Απριλίου) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και ως μέσος.

 Γεννημένος και μεγαλωμένος στη Νίκαια ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1974 από τη Χαλκηδόνα και το 1978 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι το 1988 στη θέση του αμυντικού και κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα (1979-1980, 1980-1981, 1981-1982, 1982-1983 και 1986-1987). Έχει σκοράρει 8 φορές με τη φανέλα του Ολυμπιακού σε 238 αγώνες πρωταθλήματος. Με δικό του γκολ κατέκτησε το 1987 ο Ολυμπιακός το Σούπερ Καπ απέναντι στον ΟΦΗ, το οποίο ήταν ο τελευταίος τίτλος της ομάδας πριν από τα «πέτρινα χρόνια» που ακολούθησαν. Συνέχισε για δύο χρόνια μέχρι το 1990 στον Εθνικό Πειραιώς, για έναν χρόνο μέχρι το 1991 στον Πανιώνιο και για τρία χρόνια μέχρι το 1994 στην Προοδευτική, όπου σταμάτησε και την ποδοσφαιρική του καριέρα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1984 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ελλάδας σε φιλικό αγώνα με την Ανατολική Γερμανία, όταν πέρασε ως αλλαγή στο 83΄. Συμμετείχε σε 19 διεθνείς αγώνες, με τελευταία συμμετοχή στις 14 Οκτωβρίου 1987, στον τελευταίο αγώνα για τα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1988 με την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη. Στον προτελευταίο του διεθνή αγώνα, στον ισόπαλο 2-2 φιλικό αγώνα με τη Ρουμανία που διεξήχθη στις 7/10/1987 στο Βουκουρέστι, σημείωσε το μοναδικό του γκολ με την εθνική ομάδα κάνοντας στο 63΄ το 0-2, ενώ στον ίδιο αγώνα αποβλήθηκε στο 83ο λεπτό. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική. Έχει περάσει από τους πάγκους αρκετών ομάδων, όπως οι Φωστήρας, Βύζας Μεγάρων, Παναιγιάλειος, Χαλκηδόνα, Παναχαϊκή, Α.Π.Ο. Κερατσίνι και Πανελευσινιακό. Επίσης έχει εκλεγεί Α΄ αντιπρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Προπονητών Ποδοσφαίρου (ΠΣΕΠΠ). Απο 21-11-2018 ανέλαβε προπονητής της ομάδος Α.Σ. Ανω Μερά Μυκόνου η οποία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων. «Όλα για το ποδόσφαιρο ’91», περιοδικό Εικόνες. εφημερίδα GOALnews,σελ 44,30/7/2008 Η καριέρα του Πέτρου Ξανθόπουλου στο national-football-teams Το προφίλ του Πέτρου Ξανθόπουλου στο transfermarkt
Ιωάννα του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, κόμισσα του Έμπερσταϊν

Η Ιωάννα, γερμ.: Johanna von Hanau-Lichtenberg, grafin von Eberstein (1507 - 27 Ιανουαρίου 1572) από τον Οίκο του Χάναου ήταν Γερμανίδα ευγενής γυναίκα, κόρη του κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ, που με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Έμπερσταϊν.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Χάναου-Λίχτενμπεργκ (18 Οκτωβρίου 1482 - 15 Μαΐου 1538) και της Σιβύλλας των Τσέρινγκεν (26 Απριλίου 1485 - 10 Ιουλίου 1518), κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν. Η Ιωάννα παντρεύτηκε στις 6 Νοεμβρίου 1522 με τον Γουλιέλμο Δ΄ κόμη του Έμπερσταϊν (3 Μαΐου 1497 - 1 Ιουλίου 1562). Ο σύζυγός της προέδρευε του αυτοκρατορικού Δικαστηρίου από το 1546 έως το 1555. Η Ιωάννα και ο Γουλιέλμος Δ΄ αναφέρονται αρκετές φορές στο Χρονικό του Τσίμμερν. Απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1572 στο κάστρο Έμπερσταϊν στο Γκέρνσμπαχ. Δύο ημέρες αργότερα, η Ιωάννα τάφηκε στην ενοριακή εκκλησία του Γκέρνσμπαχ. Ένα επιτάφιο γλυπτό, που δείχνει εκείνη και τον σύζυγό της, εξακολουθεί να υπάρχει εκεί. Αυτή και ο κόμης παντρεύτηκαν στις 6 Νοεμβρίου 1522 και μαζί είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Φίλιππος Α΄ (1523 - 11 Σεπτεμβρίου 1589 στο Ρέιλινγκεν), διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Έμπερσταϊν. Ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος και κυβερνήτης στην Άνω Αλσατίας. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα ντε Μπαγιέλ, κυρία του Ντουξλιέ (απεβ. 12 Απριλίου 1565). Το 1577 τέθηκε υπό νόμιμη κηδεμονία λόγω της «παράνοιάς» του. Άννα (1524–1546), απεβ. 22 ετών. Ελισάβετ (1526-1555), απεβ. 29 ετών. Φελίσιτας (1527–1565), ηγουμένη της μονής Αγ. Ιππολύτου στο Γκέρεσχαϊμ. Kουνιγκούντε (1528 - 13 Ιουλίου 1575), παντρεμένη με τον Φρόμπεν-Χριστόφορο κόμη του Τσίμμερν (1519–1566). Γουλιέλμος (1529 – 3 Ιουνίου 1561), μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στο Στρασβούργο, όπου αργότερα υπηρέτησε επίσης ως διευθυντής χορωδίας και ως κοσμήτορας του Συλλόγου. Επίσης μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στην Κολωνία. Σίβυλλα (1531–1589), παντρεμένη με τον κόμη Mάρκο Φούγκερ (1529 - 18 Απριλίου 1597) . Μπρούνο (γενν. 1532). Όθων (1533 - 4 Δεκεμβρίου 1576, πνίγηκε στην Αμβέρσα), ήταν μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού στο Στρασβούργο. Αργότερα επέστρεψε ως λαϊκός και έγινε αυτοκρατορικός σύμβουλος και αργότερα συνταγματάρχης. Άννα (1536–1537), απεβ. 1 έτους. M. Goltzené: Aus der Geschichte des Amtes Buchsweiler, σε: Pay d'Alsace, vol. 111/112 Klaus Lötzsch: Historische Beziehungen der Grafschaft Hanau-Lichtenberg nach Schwaben im 16. Jahrhundert. Dynastische Verbindung zum Hause Fugger - Graf Philipp IV. auf dem Reichstag zu Άουγκσμπουργκ 1566 , σε: Babenhäuser Mosaik, στη σειρά Babenhausen einst und jetzt, vol. 20, Babenhausen, 1990. σ. 7 - 19 Detlev Schwennicke: Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der europäischen Staaten, νέα σειρά, τομ. 12, 1992, πίνακας 29 Reinhard Suchier: Genealogie des Hanauer Grafenhauses, σε: Festschrift des Hanauer Geschichtsvereins zu seiner fünfzigjährigen Jubelfeier am 27. Αύγουστος 1894, Χάναου, 1894
367 Αμικίτια

Η Αμικίτια (Amicitia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από τη λατινική λέξη για τη φιλία.

 Η διάμετρος της Αμικίτιας υπολογίσθηκε σε 19,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 7,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,254 (από δεδομένα του IRAS). Η Αμικίτια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 12,5 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Γεώργιος ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου

Ο Γεώργιος ΣΤ΄ (αγγλικά: George VI, γεννημένος ως Αλβέρτος Φρειδερίκος Αρθούρος Γεώργιος, 14 Δεκεμβρίου 1895 – 6 Φεβρουαρίου 1952) ήταν Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και των κτήσεων και βασιλείων της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, από τις 11 Δεκεμβρίου 1936 έως τον θάνατό του, στις 6 Φεβρουαρίου 1952. Ήταν ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ινδιών, έως τις 15 Αυγούστου 1947. Ήταν ο πατέρας της Ελισάβετ Β΄ και αδερφός του Εδουάρδου Η΄.

 Ο Αλβέρτος Φρειδερίκος Αρθούρος Γεώργιος γεννήθηκε στο Σάντριγχαμ της Αγγλίας και ήταν γιος του δούκα της Υόρκης, και μετέπειτα βασιλιά Γεωργίου Ε΄, και της Μαρίας του Τεκ. Ήταν περισσότερο γνωστός με το όνομα Αλβέρτος. Από το 1909 παρακολουθούσε μαθήματα στο Ναυτικό Βασιλικό Κολλέγιο του Όσμπορν, αλλά στις εξετάσεις κατατάχθηκε τελευταίος στην τάξη του. Παρ' όλα αυτά συνέχισε τις σπουδές του και στο Ναυτικό Βασιλικό Κολλέγιο στο Ντάρτμουθ. Παρακολούθησε διάφορες μάχες στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί εξαιτίας μιας αρρώστιας που τον ταλαιπωρούσε.Στις 11 Δεκεμβρίου του 1936 ο αδερφός του, Εδουάρδος Η΄, παραιτήθηκε από τον θρόνο εξαιτίας ενός σκανδάλου, με αποτέλεσμα ο πρίγκιπας Αλβέρτος να τον διαδεχθεί ως Γεώργιος ΣΤ΄. Η στέψη πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου του 1937. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Μεγάλη Βρετανία αντιμετώπισε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Ιούνιο του 1944 επισκέφθηκε τις ακτές της Νορμανδίας, δέκα μέρες μετά τη Συμμαχική απόβαση και στη συνέχεια ταξίδεψε για να επιθεωρήσει τα στρατεύματα στην Ιταλία. Το 1947 παραιτήθηκε από τον τίτλο του αυτοκράτορα των Ινδιών, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την ανεξαρτησία της χώρας. Απεβίωσε στον ύπνο του στις 6 Φεβρουαρίου του 1952 στο Σάντρινγκχαμ και ενταφιάστηκε στο κάστρο Ουίνδσορ. Νυμφεύτηκε το 1923 την Ελισάβετ Μπόους-Λάιον, κόρη του Κλωντ κόμη του Στράθμορ & Κίνγκχορν και είχε τέκνα: Ελισάβετ Β΄ 1926-2022, βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου. Παντρεύτηκε τον Φίλιππο πρίγκιπα της Ελλάδας. Μαργαρίτα 1930-2002, κόμισσα του Σνόουντον, παντρεύτηκε τον Άντονυ Άρμστρονγκ-Τζόουνς, σκηνοθέτη. Το 2010, ο Γεώργιος ΣΤ΄ ενσαρκώθηκε κινηματογραφικά από τον Κόλιν Φερθ, στην ταινία "Ο Λόγος του Βασιλιά", με το Βρετανό ηθοποιό να κερδίζει για την ερμηνεία του Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Η ταινία, η οποία εστίαζε στο πρόβλημα άρθρωσης του Γεωργίου ΣΤ΄, κατέκτησε επίσης και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. 14 Δεκεμβρίου 1895 - 28 Μαΐου 1898: Η Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλβέρτος της Υόρκης 28 Μαΐου 1898 - 22 Ιανουαρίου 1901: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλβέρτος της Υόρκης 22 Ιανουαρίου 1901 - 9 Νοεμβρίου 1901: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλβέρτος της Κορνουάλης και της Υόρκης 9 Νοεμβρίου 1901 - 6 Μαΐου 1910: Η Βασιλική Υψηλότητα Πρίγκιπας Αλβέρτος της Ουαλίας 6 Μαΐου 1910 - 4 Ιουνίου 1920: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Πρίγκιπας Αλβέρτος 4 Ιουνίου 1920 - 11 Δεκεμβρίου 1936: Η Βασιλική Υψηλότητα Ο Δούκας της Υόρκης 11 Δεκεμβρίου 1936 - 6 Φεβρουαρίου 1952: Η Μεγαλειότητα Του Ο Βασιλιάς 11 Δεκεμβρίου 1936 - 14 Αυγούστου 1947: Η Αυτοκρατορική του Υψηλότητα Ο Αυτοκράτορας Footage of King George VI stammering in a 1938 speech στο YouTube Soundtrack of King George VI Coronation speech in 1937 στο YouTube
Λευκά Όρη

Η οροσειρά Λευκά Όρη ή Μαδάρες βρίσκεται στη δυτική Κρήτη, εκτεινόμενη σε περιοχή με μήκος 60 και πλάτος 35 χιλιομέτρων. Ουσιαστικά καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων και τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Με την κορυφή τους Πάχνες στα 2.453 μέτρα, να είναι 3.00 μέτρα χαμηλότερα της Ίδας (Τίμιος Σταυρός), της ψηλότερης κορυφής του Ψηλορείτη που είναι στα 2.456μ. Αξιοσημείωτο είναι πως στον ορεινό όγκο των Λευκών Ορέων υπάρχουν συνολικά 58 κορυφές άνω των 2.000μ.

 Το ανάγλυφό τους διαμορφώνει τα οροπέδια των Ομαλού, Ασκύφου και ένα πλήθος φαραγγιών, με γνωστότερο αυτό της Σαμαριάς. Επίσης κάποια ακόμη πλατώματα (π.χ Νιάτο), αλλά και αναρίθμητες χαράδρες, σπήλαια, βάραθρα, δολίνες, γκρεμούς και ρήγματα. Υψηλότερες κορυφές αποτελούν οι Πάχνες (2.453 μ.), Τρόχαρης (2.401 μ.), Μέσα Σωρός (2.397), Διπλή Θοδωρή (2.377), ενώ συνολικά 58 υπερβαίνουν τα 2.000 μέτρα. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ένα εσωτερικό υψίπεδο στα 1.800-2.100 μέτρα, το οποίο περιβάλλεται από μία "θάλασσα" κορυφών. Εξαιτίας της ιδιαιτερότητας της μορφολογίας τους, ο αναβάτης οφείλει πάντα να διαθέτει γνώσεις και μέσα προσανατολισμού, δεδομένου ότι υφίσταται σοβαρή πιθανότητα να χαθεί. Δέχονται πολύ μεγάλα ετήσια ύψη βροχής (2.000 mm). Το καλοκαίρι ωστόσο επικρατεί πλήρης ξηρασία και ο ανεφοδιασμός του επισκέπτη με νερό (σε πηγές και ρυάκια από την τήξη του χιονιού) δυσχεραίνεται στα μεσαία και χαμηλά υψόμετρα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν στις 13 Φεβρουαρίου 2004 -33⁰C. Υπάρχουν αρκετές διαδρομές και τρόποι να προσεγγιστούν από τη νότια ή βόρεια πλευρά τους. Πάντως, περισσότερο ενδιαφέρον εμφανίζει η συνολική διέλευση του συγκροτήματος των Λευκών Ορέων, αντί για την ανάβαση σε κάποιες μεμονωμένες κορυφές. Ο χρόνος για την πρώτη εξαρτάται από την εποχή του έτους, σε κάθε περίπτωση απαιτούνται όμως αρκετές ώρες και πιθανή διανυκτέρευση στο ύπαιθρο. Παράλληλα περίπου μεταξύ τους και με κατηφορική διεύθυνση προς τις νότιες ακτές στο Λιβυκό πέλαγος, συναντώνται ορισμένα από τα φαράγγια με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην Ελλάδα, π.χ Αράδαινας (ανάμεσα στα ευρωπαϊκά με τα υψηλότερα τοιχώματα), Ελυγιά, Κλάδου (ή Δωμάτων, πλέον επιβλητικό και δύσβατο όλων), Σαμαριάς, Τρυπητής, και κάποια μικρότερου μήκους αλλά με πλούσια χλωρίδα: Αγίας Ειρήνης, (Ν)Ίμπρου, Σφακιανό (Βαρθολομά ή Λαγκό) κλπ. Η ημερήσια διάβαση καθενός τους, πρόκειται και από μόνη της για μία συνιστώμενη προοπτική εξόρμησης. Καταγράφεται συνεχής από τη Νεολιθική εποχή, όπως αποδεικνύουν οι αρχαιολογικές έρευνες. Κτίσματα της Βυζαντικής, Ενετικής και Οθωμανικής κατοχής σώζονται και εντός ακόμη του σημερινού οικιστικού ιστού των χωριών. Η απομόνωση και το άγριο του τόπου συνδυαζόμενα με το ελεύθερο φρόνημα και το φιλοπόλεμο των κατοίκων, ευνόησαν ώστε η ορεινή αυτή περιοχή να αποτελεί σχεδόν πάντοτε έναν από τους πυρήνες εκδήλωσης των εκάστοτε εξεγέρσεων, ορμητήριο και καταφύγιο των επαναστατημένων Κρητών. Λευκά Όρη, πρώην Υπουργείο Περιβάλλοντος Τα Βουνά της Ελλάδας • Λευκά Όρη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Επαρχία του Τράπανι

Η Επαρχία του Τράπανι (ιταλικά: Provincia di Trapani‎, Pruvincia di Trapani στα Σιτσιλιάνικα) είναι μία Ιταλική επαρχία στο δυτικότερο άκρο της αυτόνομης Περιφέρειας της Σικελίας, στη νότια Ιταλία. Με τη Διοικητική μεταρρύθμιση (2015) η επαρχία του Τράπανι αντικαταστάθηκε από την "Ελεύθερη Διοικητική Κοινότητα του Τράπανι" με πρωτεύουσα το Τράπανι, τη δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της επαρχίας μετά τη Μαρσάλα. Η επαρχία του Τράπανι έχει έκταση 2.469,62 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2017 433.826 κατοίκους, έχει 24 κοινότητες. Περιλαμβάνει σημαντικές ιστορικές πόλεις και αρχαιολογικούς χώρους όπως η Σεγέστα, η Έρυξ, το Καστελβετράνο, το Άλκαμο και η Μότυα. Το διπλανό νησί Παντελλερία φημίζεται για την παραγωγή κρασιού, στην επαρχία ανήκουν διοικητικά και οι Αιγάδες Νήσοι. Η επαρχία του Τράπανι αποτελεί σημαντικό κέντρο αμπελοκομίας.

 Η περιοχή που βρίσκεται σήμερα η επαρχία του Τράπανι πέρασε από πολλούς κατακτητές όπως η Καρχηδόνα, οι Έλληνες και η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Το λιμάνι του Τράπανι γνωστό ως Δρέπανα κατοικήθηκε τα προϊστορικά χρόνια από τους Σικανούς και τους Έλυμους, τον 8ο αιώνα κατακτήθηκε από τους Φοίνικες και έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Μετά τους Φοίνικες πέρασε στους Καρχηδόνιους (260 π.χ.) και τους Ρωμαίους (240 π.χ.), η Ρωμαϊκή Δημοκρατία τους έδωσε τον τίτλο "Ρωμαϊκή Πολιτεία" και παρέμεινε Ρωμαϊκή μέχρι το 440. Οι Βάνδαλοι λεηλάτησαν την περιοχή τον 5ο αιώνα, πέρασε στη συνέχεια στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και παρέμεινε σε αυτήν μέχρι την εποχή που κατακτήθηκε από τους Άραβες (830). Ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος έδωσε μεγάλα προνόμια στο Τράπανι τον 16ο αιώνα και έκτισε ισχυρά τείχη, το Τράπανι έγινε επίσημα πρωτεύουσα της επαρχίας (1817). Η επαρχία του Τράπανι συνορεύει στα βόρεια με την Τυρρηνική θάλασσα, στα νότια με τη Μεσόγειο, στα δυτικά με τον Πορθμό της Σικελίας και στα ανατολικά με τη Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο και την Επαρχία του Αγκριτζέντο. Η περιοχή είναι περίπου επίπεδη με μοναδικές εξαιρέσεις το Όρος Σπαράγγι (υψόμετρο 1.110 μέτρα) και το Όρος Ινίτσι (υψόμετρο 1065 μέτρα), όλα τα υπόλοιπα υψόμετρα είναι κάτω από 1000 μέτρα. Το βορειοδυτικό τμήμα της επαρχίας είναι ανθεκτικότερο σε σχέση με το νότιο. Στην επαρχία του Τράπανι ανήκουν οι Αιγάδες νήσοι στην κοινότητα του Φαβινιάνα και το νησί της Παντελλερία που είναι το μεγαλύτερο νησί στις Σικελικές ακτές στην ομώνυμη κοινότητα. Οι Αιγάδες νήσοι αποτελούνται από τρία μεγάλα νησιά τη Φαβινιάνα, το Λεβάντσο και το Μαρέττιμο και άλλα δύο μικρότερα. Η επαρχία έχει επίσης πλήθος από μικρά ποτάμια και λίμνες. Domenico, Roy Palmer (2002). The Regions of Italy: A Reference Guide to History and Culture Mencarelli, Fabio; Tonutti, Pietro (16 April 2013). Sweet, Reinforced and Fortified Wines: Grape Biochemistry, Technology and Vinification The Italian Wine Guide Valdes, Giuliano (1 May 2000). Sicilia. Ediz. Inglese ISTAT Αρχειοθετήθηκε 2020-04-06 στο Wayback Machine. Σικελία, Τουριστικός οδηγός (Στα Ιταλικά) Σικελία, Τουριστικός οδηγός (Στα Γερμανικά)
Αδενόχιλος

Ο αδενόχιλος (Adenochilus) ή αδενόχειλος είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας των ορχιδεών, με δύο μόνο είδη, ένα ενδημικό της Νέας Ζηλανδίας και ένα της Αυστραλίας.

 Αμφότερα τα είδη αδενόχιλου είναι εδαφόβιες πολυετείς φυλλοβόλες πόες, που έχουν μακρύ οριζόντιο υπόγειο ρίζωμα. Αναπτύσσουν ένα μοναδικό φύλλο, στο ανθοφόρο στέλεχός τους ή σε μακρύ μίσχο, και ένα μοναδικό «κεκλιμένο υπτίως» μονόκλινο άνθος. Το ραχιαίο σέπαλο του άνθους είναι ελεύθερο και σχηματίζει μια κουκούλα πάνω από το τμήμα του άνθους που προσελκύει τα έντομα και χρησιμεύει ως εξέδρα προσγειώσεως για αυτά (το labellum), και πάνω από το γυνοστήμιο. Τα πλευρικά σέπαλα και πέταλα δεν είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους, απλώνονται μακριά το ένα από το άλλο και είναι μακρύτερα και μικρότερα σε πλάτος από το ραχιαίο σέπαλο. Το labellum συνδέεται επίσης μόνο στη βάση του, δίπλα στο γυνοστήμιο, και είναι καμπύλο, έχοντας μια στενή κεντρική κίτρινη ζώνη με εξογκώματα. Το γένος Adenochilus περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικώς το 1853 από τον Βρετανό βοτανολόγο και εξερευνητή σερ Τζόζεφ Ντάλτον Χούκερ, και η περιγραφή δημοσιεύθηκε στο Flora Novae-Zelandiae. Στην ίδια δημοσίευση ο Χούκερ περιέγραψε το είδος Adenochilus gracilis, καθιστώντας το το «είδος χαρακτηρισμού» του γένους. Η ονομασία αδενόχιλος προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις αδήν (του αδένος), που σημαίνει «αδένας» και χείλος, που διατηρεί την ίδια σημασία μέχρι σήμερα. Αμφότερα αναφέρονται στα εξογκώματα του labellum των δύο ειδών, τα οποία μοιάζουν με αδένες. Το Adenochilus gracilis, περιγραφέν υπό του Χούκερ, είναι αρκετά διαδεδομένο στη Νέα Ζηλανδία, όπου φυτρώνει συχνά στα στρώματα πεσμένων φύλλων κάτω από δέντρα νότιας οξιάς, ή και κοντά σε υγρότοπους. Συναντάται τόσο στη Βόρεια όσο και στην Νότια Νήσο, καθώς και στις Νήσους Στιούαρτ και Τσάταμ.Το Adenochilus nortonii, που περιγράφηκε από τον Ιρλανδοαυστραλό βιολόγο και ποιητή Ρόμπερτ Ντ. Φιτζέραλντ, έχει μια περιορισμένη κατανομή στην έκταση της Νέας Νότιας Ουαλίας, φυόμενο σε υψόμετρα 400 έως 1.000 μέτρα στο Εθνικό Πάρκο Μπλου Μάουνταινς, στα Μπάρινγκτον Τοπς και στο βουνό Πόιντ Λουκάουτ, συχνά κάτω από δέντρα νότιας οξιάς.
Κορνηλία Μέτελλα

Η Κορνηλία Μέτελλα ήταν Ρωμαία υψηλής κοινωνικής θέσης, που έζησε κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. Ήταν κόρη του Κοΐντου Καικιλίου Μετέλλου Πίου Σκιπίωνος Νασικά. Το όνομά της θα έπρεπε ορθότερα να είναι Καικιλία Μέτελλα, αλλά τον πατέρα της, πριν τον υιοθετήσουν οι Καικίλιοι Μέτελλοι, ανήκε στο γένος των Κορνηλίων.

 Ο Πλούταρχος την περιγράφει σαν μία όμορφη γυναίκα με καλό χαρακτήρα, μορφωμένη, και με ταλέντο στο να παίζει λύρα. Επίσης είχε σημαντικές γνώσεις γεωμετρίας και φιλοσοφίας. Η Κορνηλία αρχικά παντρεύτηκε τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο. Πατέρας τού τελευταίου ήταν ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος, μέλος της Α΄ Τριανδρίας. Μετά το τέλος τού συζύγου της κατά τη διάρκεια τού πολέμου, που διεξήγαγε ο πατέρας του στην Παρθία, η Κορνηλία αποτέλεσε την πέμπτη σύζυγο τού Πομπηίου Μάγκνου το 52 π.Χ.. Ήταν πιστή στο πρόσωπό του και τον συνάντησε μαζί με το γιο του, Σέξτο Πομπήιο, στη Μυτιλήνη, μετά το καταστροφικό αποτέλεσμα για την οικογένεια στη Μάχη των Φαρσάλων. Μαζί κατέφυγαν στην Αίγυπτο, όπου ο Πομπήιος δολοφονήθηκε από τους επιτρόπους τού ανήλικου βασιλιά Πτολεμαίου ΙΓ', ελπίζοντας στην εύνοια του Ιουλίου Καίσαρα. Όταν έφτασε εκεί ο τελευταίος, οργίστηκε πολύ και εν καιρώ τιμώρησε τους δολοφόνους τού Πομπηΐου. Έδωσε δε τις στάχτες του στην Κορνηλία μαζί με τον σφραγιστικό του δακτύλιο. Εκείνη επέστρεψε στη Ρώμη, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στα κτήματα τού αποθανόντος συζύγου της στην Ιταλία. Πομπήιος ο Μέγας Ιούλιος Καίσαρ Ρωμαϊκή Δημοκρατία Αρχαία Ρώμη
Φρανκ Μπέλαμι

Ο Φρανκ Μπέλαμι (Frank Alfred Bellamy, Kettering, Northamptonshire, 21 Μαΐου 1917 – 5 Ιουλίου 1976) ήταν Βρετανός καλλιτέχνης, εικονογράφος και δημιουργός κόμικς. Οι πιο γνωστές σειρές που δημιούργησε ή συνεισέφερε σημαντικά, ήταν οι Dan Dare, Pilot of the Future (διαδεχόμενος τον εμπνευστή της ιστορίας, Φρανκ Χάμπσον), Heros the Spartan και Fraser of Africa για το περιοδικό Eagle, στου οποίου τη δημιουργία πρωτοστάτησε κι ακόμη Thunderbirds (επιστημονικής φαντασίας, στο περιοδικό TV Century 21) και Garth, για την εφημερίδα Daily Mirror (1971).

 Ο Μπέλαμι ξεκίνησε να εργάζεται στο καλλιτεχνικό στούντιο του William Blamire στη γενέτειρά του, το 1933. Το 1942 νυμφεύτηκε τη Nancy με την οποία απέκτησαν ένα παιδί, δύο χρόνια αργότερα. Η οικογένεια μετακινήθηκε στο Νότιο Λονδίνο το 1949 ώστε ο Μπέλαμι να έχει πιο άμεση πρόσβαση στους εκδοτικούς οίκους με τους οποίους συνεργάσθηκε επί σειρά ετών, ως ελεύθερος επαγγελματίας εικονογράφος. Προηγούμενα και μέχρι το 1953, ήταν συνεργάτης του στούντιο Norfolk, ενώ το 1975 το ζευγάρι γύρισε στο Kettering. Ο Μπέλαμι διακρίθηκε επίσης με τις σειρές Captain Scarlet and the Mysterons που μεταφέρθηκαν και στην τηλεόραση, ενώ παρουσίασε δουλειές του στο περιοδικό Radio Times του BBC, όπως και στην τηλεοπτική σειρά Doctor Who. Ο Μπέλαμι πέθανε αναπάντεχα σε ηλικία μόλις 59 ετών, πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη νέα σειρά που είχε μόλις ξεκινήσει να παρουσιάζει , εμπνευσμένη από τις ταινίες «ουέστερν σπαγγέτι» του Σέρτζιο Λεόνε, στο #1 του περιοδικού Ally Sloper του Denis Gifford. The Happy Warrior (biography of Winston Churchill) (1957/58) Montgomery of Alamein (1958) The Shepherd King (the story of David) (1958/59) The Travels of Marco Polo (1959) Dan Dare (1959/60) Fraser of Africa (1960/61) Heros the Spartan (1962/63) Thunderbirds (1966–69) Captain Scarlet and the Mysterons (1968) Joe 90 (1969) Century 21: Classic Comic Strips from the Worlds of Gerry Anderson - Volume 2 (Reynolds & Hearn, 2009) ISBN 978-1-905287-94-9 (paperback) / ISBN 978-1-905287-32-1 (hardback) Century 21: Classic Comic Strips from the Worlds of Gerry Anderson - Volume 1 (Reynolds & Hearn, 2009) ISBN 978-1-905287-93-2 (paperback) / ISBN 978-1-905287-19-2 (hardback) Dan Dare Deluxe Collector's Edition Volume 10 - PROJECT NIMBUS (Hawk Books, 1994) Eagle Classics: Fraser of Africa. (Hawk Books, 1990) ISBN 0-948248-32-7 Timeview - The complete Doctor Who Illustrations of Frank Bellamy ( Who Dares Publishing, 1985) ISBN 0-948487-03-8 (paperback) / ISBN 0-948487-02-X (hardback) Garth. Book 2: The Women of Galba (with Jim Edgar). (Titan Books, 1985) ISBN 0-907610-49-8 Garth. Book 1: The Cloud of Balthus (with Jim Edgar). (Titan Books, 1984) ISBN 0-907610-34-X High Command: The Stories of Sir Winston Churchill and General Montgomery (Dragon's Dream, 1981) ISBN 90-6332-851-6 The Daily Mirror Book of Garth 1976 (with Jim Edgar). (IPC Magazines, 1975) The Daily Mirror Book of Garth 1975 (with Jim Edgar). (IPC Magazines, 1974) "A Cowboy Story" in Bert Fegg's Nasty Book for Boys and Girls (with Terry Jones & Michael Palin). (Methuen 1974) ISBN 0-413-32740-X
Σαντζάκι της Χίου

Το Σαντζάκι της Χίου ήταν μια οθωμανική επαρχία δευτέρου επιπέδου που επικεντρώθηκε στο ανατολικό Αιγαίο, στη Χίο. Το τουρκικό όνομα, Sakız, προέρχεται από το πιο χαρακτηριστικό προϊόν του νησιού, τη μαστίχα.

 Η κατοχή της εταιρείας Γενουάτικων Μαώνων από το 1346, η Χίος (και τα γειτονικά νησάκια των Ψαρών και των Οινουσσών) κατακτήθηκε χωρίς αντίσταση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1566 ως ανταμοιβή για την αποτυχία να κατακτήσει τη Μάλτα τον προηγούμενο χρόνο και προσαρτήθηκε σαν Σαντζάκι του Εϋαλετίου του Αρχιπελάγους. Με εξαίρεση μια φλωρεντιακή επίθεση το 1599, μια σύντομη κατοχή των Βενετών το 1694-1695 κατά τη διάρκεια του Πόλεμο του Μωριά και οι ρωσικές δραστηριότητες στην περιοχή κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774, το νησί παρέμεινε σε μια ειρηνική επαρχία μέχρι την ξέσπασμα της Ελληνικής επανάστασης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ρόλος της ως σημαντικού εμπορικού κόμβου και του κύριου σημείου εξαγωγής των ανατολικών αγαθών (ένας ρόλος που κρατούσε μέχρι να εκλείψει από την ηπειρωτική λιμενική πόλη της Σμύρνης τον 17ο αιώνα), καθώς και η μοναδική παραγωγή της μαστίχας (που ήταν βραβευμένη από το χαρέμι ​​του σουλτάνου), εξασφάλισε μεγάλη ευημερία. Ο πληθυσμός του νησιού ήταν ως επί το πλείστον Ελληνικός Ορθόδοξος, με λίγους Καθολικούς γενεαλογικού χαρακτήρα, των οποίων η εξουσία μειώθηκε πολύ μετά την Ενετική κατοχή, η τουρκική παρουσία περιοριζόταν στον κυβερνήτη και τους διαχειριστές του, καθώς και σε φρουρά περίπου 2.000 στρατιώτες. Η Χίος καταστράφηκε στην περίφημη σφαγή της Χίου το 1822, όταν οι οθωμανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν το νησί, το οποίο είχε ενταχθεί στο ελληνικό κράτος. Παρ 'όλα αυτά, το νησί ανέκτησε ένα μικρό μέρος της πρώην ευημερίας του και διατήρησε εκτεταμένη αυτονομία μετά την ολοκλήρωση της Επανάστασης, μέχρις ότου οι οθωμανικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις του 1866 το μεταμόρφωσαν σε μια πιο κανονική επαρχία στο Βιαλέτι του Αρχιπελάγους. Μεταξύ 1880 και 1887, η Χίος χρησίμευε ακόμη και ως πρωτεύουσα του Βιαλετίου. Το 1912, το Σαντζάκι περιλάμβανε τους καζάδες της ίδιας της Χίου, τη Κάλυμνο, τη Λέρου και την Ικαρία. Τα βορειότερα νησιά της Δωδεκανήσου, έπεσαν σους Ιταλούς το καλοκαίρι του 1912 κατά τον ιταλοτουρκικό πόλεμο, ενώ η ίδια η Χίος έπεσε στους Έλληνες τον Νοέμβριο του 1912, κατά τον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο.
Skynyrd's First and... Last

Skynyrd's First and... Last είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA". Το άλμπουμ επανεκδόθηκε είκοσι χρόνια αργότερα ως "Skynyrd's First: The Complete Muscle Shoals Album", με οκτώ επιπλέον κομμάτια. Η ηχογράφηση της συλλογής πραγματοποιήθηκε στο "Muscle Shoals Sound Studio" της Αλαμπάμα το 1971 και 1972 και σκοπός του συγκροτήματος ήταν να αποτελέσει τον πρώτο τους δίσκο, κάτι που αναβλήθηκε με αποτέλεσμα αυτός να είναι το "(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)". Ο δίσκος έφθασε μέχρι το # 15 του Billboard και βραβεύθηκε ως πλατινένιος, ενώ μπήκε στο Top-50 στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο.

 "Down South Jukin'" (Rossington, Van Zant) - 2:12 "Preacher's Daughter" (Medlocke, Van Zant) - 3:39 "White Dove" (Medlocke) - 2:56 "Was I Right or Wrong" (Rossington, Van Zant) - 5:21 "Lend a Helpin' Hand" (Collins, Rossington, Van Zant) - 4:24 "Wino" (Collins, Medlocke, Van Zant) - 3:15 "Comin' Home" (Collins, Van Zant) - 5:30 "The Seasons" (Medlocke) - 4:09 "Things Goin' On" (Rossington, Van Zant) - 5:10 Skynyrd's First and... Last (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 5 Σεπτεμβρίου 1978 Skynyrd's First and... Last (άλμπουμ) Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος Το Skynyrd's First and... Last ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς: Ρόνι Βαν Ζαντ - φωνητικά Άλεν Κόλινς - κιθάρα Γκάρι Ρόζιγκτον - κιθάρα Τζεφ Κονόβερ - φυσαρμόνικα Γουέιν Πέρκινς - κιθάρα Μπίλι Πάουελ - πλήκτρα Γκρεγκ Γουόκερ - μπάσο Λέον Γουίλκισον - μπάσο Εντ Κινγκ - μπάσο Ρίκι Μέντλοκ - τύμπανα, φωνητικά, μαντολίνο Μπομπ Μπερνς - τύμπανα Skynyrd's First and... Last - Lynyrd Skynyrd | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Lynyrd Skynyrd Skynyrd's First… And Last Album Review | Rolling Stone Αρχειοθετήθηκε 2016-04-09 στο Wayback Machine. Lynyrd Skynyrd – Skynyrd's First and... Last - Discogs
Άγιος Κωνσταντίνος Γυθείου Λακωνίας

Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Γυθείου, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην τελευταία απογραφή (2011) ο οικισμός έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.

 Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι παράλιος οικισμός της νοτιοκεντρικής Λακωνίας, λίγο βορειότερα από το Γύθειο (3,5 χλμ), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 44 χλμ. περίπου Ν.ΝΑ. της Σπάρτης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στον δήμο Γυθείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Γυθείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης. Η εκτεταμένη παραλία του οικισμού Το ξωκκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου πάνω από την παραλία. Κοντά του υπάρχει πύργος με όμορφη θέα. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Στάσυς Γκιρένας

Ο Στάσυς Γκιρένας (Stasys Girėnas, γεννημένος ως Στάσυς Γκίρσκις [Stasys Girskis]), γνωστός ως Στάνλεϊ Τ. Γκιρένας (Stanley T. Girenas) στις ΗΠΑ (4 Οκτωβρίου 1893, Βυτογκάλα, Κυβερνείο Κόβνο - 17 Ιουλίου 1933, κοντά στο Σόλντιν, Γερμανία), ήταν Λιθουανός-Αμερικανός πιλότος, ο οποίος πέθανε το 1933 κατά τη διάρκεια μιας απευθείας πτήσης από τη Νέα Υόρκη προς την πόλη Κάουνας της Λιθουανίας.

 Ο Γκιρένας γεννήθηκε στη Βιτογκάλα (Vytogala), στην περιφέρεια Σίσαλε (Šilalė) της Λιθουανίας, τότε τμήμα του Κυβερνείου Κόβνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς του (Juozas και Marcelė Girskis) είχαν 16 παιδιά από τα οποία επέζησαν μόνο τα τέσσερα. Τα υπόλοιπα αδέλφια του πέθαναν από παιδικές ασθένειες. Το 1910, όταν ήταν 17 ετών και αφού στο μεταξύ είχαν πεθάνει οι γονείς του, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στο Σικάγο. Ως νεαρός εργάστηκε σε τυπογραφείο. Το 1917, με την είσοδο των ΗΠΑ στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, στρατολογήθηκε στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός. Το 1919, αφού απολύθηκε με τιμή, εργάστηκε ως οδηγός ταξί, και ταυτόχρονα έμαθε να πετάει. Απέκτησε ένα αεροπλάνο το 1925. Παρά τον τραυματισμό του σε αεροπορικό δυστύχημα, συνέχισε να πετά και εργάζεται στην πολιτική αεροπορία. Το 1931 κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Αεροπορικό Φεστιβάλ του Σικάγου για την καλύτερη προσγείωση ενός αεροπλάνου με τον κινητήρα του σβησμένο. Στις 15 Ιουλίου 1933, μαζί με τον Στέπονας Ντάριους, προσπάθησε μια απευθείας πτήση από τη Νέα Υόρκη, προς Κάουνας, Λιθουανία - συνολικά 7,186 km (4,465 mi), σε ένα αεροπλάνο Bellanca CH-300 Pacemaker με την ονομασία Lituanica . Μετά την επιτυχή διέλευση του Ατλαντικού Ωκεανού σε 37 ώρες και 11 λεπτά, το αεροπλάνο τους έπεσε στις 17 Ιουλίου, ώρα 0:36 π.μ. (ώρα Βερολίνου) στο χωριό Κούνταμ (Kuhdamm), κοντά στο Σόλντιν (Soldin) της Γερμανίας (τώρα Πστσέλνικ, Πολωνία). Οι δύσκολες καιρικές συνθήκες σε συνδυασμό με ελαττώματα του κινητήρα ήταν τα ευρήματα της επίσημης έρευνας. Και οι δύο αεροπόροι σκοτώθηκαν στο ατύχημα. Είχαν καλύψει μια απόσταση 6.412 χιλιομέτρων (3.984 μιλίων) χωρίς προσγείωση, μόνο 650 χιλιόμετρα (400 μίλα) πριν από τον τελικό προορισμό τους. Στη Νέα Υόρκη, το 1957, οι επιβάτες του αεροπλάνου τιμήθηκαν με ένα γρανίτη, που έδειχνε το ζευγάρι σε ανάγλυφο. Το μνημείο βρίσκεται στην Πλατεία Λιθουανίας, στο Γουιλιαμσμπούργκ (Williamsburg) του Μπρούκλιν. Το 1934 το Ταχυδρομείο της Λιθουανίας κυκλοφόρησε μία σειρά γραμματοσήμων με τα πρόσωπα των Ντάριους και Γκιρένας. Το 1993 εκδόθηκε το πρώτο αναμνηστικό νόμισμα της Λιθουανίας με τα πρόσωπα των Ντάριους και Γκιρένας. Το 1993 κυκλοφόρησε τραπεζογραμμάτιο των 10 λίτας στη Λιθουανία με τα πρώσωπα των δύο πιλότων στη μία μεριά και το αεροπλάνο τους στην πίσω πλευρά. Ο αστεροειδής 288961 Stasysgirėnas, που ανακαλύφθηκε από τους αστρονόμους Καζιμιέρας Τσέρνις (Kazimieras Černis) και Ζούστας Ζνταναβίτσιους (Justas Zdanavičius) το 2004, ονομάστηκε στη μνήμη του. Η επίσημη ονοματοδοσία δημοσιεύθηκε από το Minor Planet Center στις 9 Ιουνίου 2017 ( M.P.C. 105279 ). Μουσείο Αεροπορίας Λιθουανίας, Ένωση Μουσείων Λιθουανίας
Μάινχαρτ της Καρινθίας

Ο Μάινχαρτ, γερμ. Meinhard (π. 1238 - 1 Νοεμβρίου 1295) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν δούκας της Καρινθίας & μάργραβος της Καρνιόλης (1286-95)· επίσης ήταν, ως Μάινχαρτ Δ΄, κόμης της Γκορίτσια (1258-71) & ως Β΄ του Τυρόλου (1258-95) μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια & του Τυρόλου και της Αδελαΐδας, κόρης του Αλβέρτου Δ΄ κόμη του Τυρόλου. Το 1295 απεβίωσε στο Γκράιφενμπουρκ της Καρινθίας σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του. Νυμφεύτηκε το 1258 την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα Β΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: Ελισάβετ 1262-1312, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας, δούκα της Αυστρίας. Όθων Γ΄ π. 1265-1310, δούκας της Καρινθίας, μάργραβος της Καρνιόλης και κόμης του Τυρόλου. Αλβέρτος Β΄ απεβ. 1292, κόμης του Τυρόλου. Νυμφεύτηκε την Αγνή των Χοεντσόλερν, κόρη του Αλβέρτου Β΄ κόμη του Χόενμπερκ & Χάιγκερλοχ και είχαν τέκνο: Μαργαρίτα απεβ. μετά το 1348, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Δ΄ των Χοεντσόλερν μπουργκράβο της Νυρεμβέργης. Λουδοβίκος απεβ. 1305, δούκας της Καρινθίας και κόμης του Τυρόλου. Ερρίκος π. 1265-1335, βασιλιάς της Βοημίας, μάργραβος της Μοραβίας, τιτουλ. βασιλιάς της Πολωνίας· ως Ερρίκος ΣΤ΄ δούκας της Καρινθίας, μάργραβος της Καρνιόλης, κόμης του Τυρόλου. Αγνή απεβ. 1293, παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ των Βέττιν μαργράβο του Μάισσεν. Hermann Wiesflecker, Meinhard der Zweite. Tirol, Kärnten und ihre Nachbarländer am Ende des 13. Jhs. (Schlern-Schriften 124), Innsbruck: Wagner 1955, Reprint 1995. Eines Fürsten Traum. Meinhard II. - Das Werden Tirols, Catalogue, Dorf Tirol/Innsbruck 1995.
Πόλη Αλτάι

Η πόλη του Αλτάι (μογγολικά: Алтай) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας (αϊμάγκ) Γκόβι-Αλτάι στη δυτική Μογγολία. Η πρωτεύουσα ονομάζεται επίσημα σουμ Γιεσόνμπουλαγκ. Δεν πρέπει να συγχέεται με το ξεχωριστό σουμ που ονομάζεται επίσης Αλτάι στα νότια του αϊμάγκ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 15.800 άτομα (εκτίμηση 2008).

 Το Αεροδρόμιο του Αλτάι (LTI / ZMAT) έχει ένα χωμάτινο διάδρομο και εξυπηρετεί τακτικές πτήσεις προς το Αρβαϊχέερ και την Ουλάν Μπατόρ. Το Αλτάι έχει ένα συνηθισμένο Μογγολικό κρύο ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με υποαρκτικές επιρροές, αν και το κλίμα είναι τόσο ξηρό για να χαρακτηριστεί ξηρό παρά το ότι η ετήσια μέση θερμοκρασία είναι κατάλληλη για σποραδικό μόνιμο παγωμένο έδαφος. Το κλίμα έχει μακρείς, πολύ ξηρούς και πολύ ψυχρούς χειμώνες με σύντομα, ήπια καλοκαίρια, στα οποία πέφτει η περισσότερη ετήσια βροχόπτωση.
Μπάρτον Φινκ

Το Μπάρτον Φινκ (πρωτότυπος τίτλος: Barton Fink) είναι αμερικανική ταινία του 1991 σε σκηνοθεσία Τζόελ Κοέν και σε σενάριο του ίδιου και του Ήθαν Κοέν. Κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο 44ο Φεστιβάλ των Καννών.

 Νέα Υόρκη, 1941. Ο Μπάρτον Φινκ είναι ένας επιτυχημένος θεατρικός συγγραφέας. O ατζέντης του του λέει ότι τον ζητά μία εταιρεία στο Χόλυγουντ. Μετά από ενδοιασμούς δέχεται και πηγαίνει στο Λος Άντζελες, όπου μένει στο ξενοδοχείο Earle. O Φινκ συναντά τον επικεφαλής της εταιρείας, Τζακ Λίπνικ, ο οποίος είναι ενθουσιώδης μαζί του και του προτείνει να γράψει το σενάριο για μία ταινία πάλης. Πίσω στο ξενοδοχείο, ο Μπάρτον παρατηρεί διάφορα περίεργα πράγματα και το μόνο που του αρέσει είναι μία εικόνα στον τοίχο με μία γυναίκα που κοιτά την θάλασσα. Σε κάποια στιγμή, ακούει φασαρία από το διπλανό δωμάτιο και τηλεφωνεί για να παραπονεθεί. Μετά από λίγο έρχεται στο δωμάτιό του ο Τσάρλι, που μένει δίπλα και του ζητά συγγνώμη. Οι δυο τους μιλάνε και ο Τσάρλι του λέει πως είναι ασφαλιστής. Όλο αυτόν το καιρό, ο Μπάρτον δεν έχει έμπνευση, οπότε στρέφεται σε έναν έμπειρο συγγραφέα, τον Μπιλ Μέιχιου. Ο Μπιλ είναι αλκοολικός,ανίκανος να συμμετάσχει σε μία συζήτηση και ζει μαζί με την Όντρεϊ, η οποία είναι γραμματέας και ερωμένη του. Μία μέρα ζητά τη βοήθειά της για το σενάριο, εκείνη έρχεται στο δωμάτιό του και κοιμούνται μαζί. Το πρωί, είναι δίπλα του στο κρεβάτι δολοφονημένη και μες στα αίματα. Αμέσως, πηγαίνει στον Τσάρλι, ο οποίος τον υπερασπίζεται. Μετά από λίγο, ο Τσάρλι του λέει ότι θα πάει στη Νέα Υόρκη για λίγες μέρες και του δίνει να κρατήσει ένα κουτί. Λίγο αργότερα, έρχονται στο ξενοδοχείο δύο αστυνομικοί, οι οποίοι του αποκαλύπτουν πως ο Τσάρλι λέγεται Καρλ Μαντ, είναι δολοφόνος και πως μετά τους φόνους αποκεφαλίζει τα θύματά του. Στη συνέχεια, αποκτά έμπνευση και ολοκληρώνει σε λίγη ώρα το σενάριό του. Μετά από μια νύχτα χορού, ο Μπάρτον γυρίζει στο ξενοδοχείο και βρίσκει τους δύο αστυνομικούς στο δωμάτιο του, οι οποίοι του βάζουν χειροπέδες. Μετά από λίγο, το ξενοδοχείο τυλίγεται στις φλόγες. Ο Τσάρλι εμφανίζεται και σκοτώνει τους δύο αστυνομικούς, ενώ απελευθερώνει τον Μπάρτον. Του λέει πως επισκέφθηκε τους γονείς του και τον θείο του στη Νέα Υόρκη και ο Μπάρτον φεύγει από το ξενοδεοχείο, τηλεφωνεί στους δικούς του χωρίς να πάρει απάντηση. Στο τέλος, ο Λίπνικ γίνεται στρατηγός και όταν βλέπει τον Μπάρτον, αποδοκιμάζει το σενάριό του και του λέει πως θα παραμείνει στην εταιρεία χωρίς όμως να γίνει ταινία τίποτα από αυτά που θα γράψει. Αμέσως μετά, ο Μπάρτον βρίσκεται σε μια παραλία με το κουτί που το έδωσε ο Τσάρλι και βλέπει μία γυναίκα που είναι ακριβώς όπως αυτή στην εικόνα στον τοίχο του Earle, η οποία ρωτάει για το κουτί. Της λέει ότι δεν ξέρει τι περιέχει ή ποιος το κατέχει. Στη συνέχεια, η γυναίκα παίρνει την πόζα της εικόνας.
Σοφία Αδελαΐδα στη Βαυαρία

Η Σοφία Αδελαΐδα, (γερμ. Sophie Adelheid von Wittelsbach, Prinzessin in Bayern, 22 Φεβρουαρίου 1875 - 4 Σεπτεμβρίου 1957) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Δούκα εν Βαυαρία και με τον γάμο της έγινε Κόμισσα του Ταίρρινγκ-Γέτενμπαχ.

 Η Σοφία Αδελαΐδα Λουδοβίκα Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου Θεοδώρου, Δούκα εν Βαυαρία, και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Παντρεύτηκε το 1898 τον Χανς Φάιτ, Κόμη του Ταίρρινγκ-Γέτενμπαχ και είχε τέκνα: Κάρολος Θεόδωρος (1900 - 1967), Κόμης του Ταίρρινγκ-Γέτενμπαχ, νυμφεύτηκε την Ελισάβετ της Ελλάδας, κόρη του Νικολάου της Ελλάδας. Μαρία Ιωσηφίνα Αντωνία (1902 - 1988), παντρεύτηκε τον Άντον Βέρνερ, απέκτησε δύο κόρες Ιωάννης Εριβέρτος (1903 - 1977). Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βικτόρια Λίντπαϊντνερ, πρωταθλήτρια της Γερμανίας στο καλλιτεχνικό πατινάζ, και μετά τη Μαρία Ιμμακουλάτα του Μπάσσενχαϊμ, κόρη της Μαρίας Αλίκης των Αψβούργων-Λωρραίνης, Αρχιδούκισσας της Αυστρίας-Τέσσεν. Genealogisches Handbuch des Adels, Fürstliche Häuser XVI. "Toerring-Jettenbach". C.A. Starke Verlag, 2001, pp. 4, 375-378. (German) ISBN 978-3-7980-0824-3.