IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Βέλες Σάρσφιλντ

Η Βέλες Σάρσφιλντ (ισπανικά: Vélez Sarsfield) ή συντομότερα Βέλες, είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στο Λίνιερς του δυτικού Μπουένος Άιρες και μολονότι καλλιεργεί πολλά αθλήματα, είναι γνωστό κυρίως για το ποδοσφαιρικό τμήμα του.

 Ο Νταλμάσιο Βέλες Σάρσφιλντ ήταν νομικός και πολιτικός του 19ου αιώνα, ο οποίος διαμόρφωσε το Αστικό Δίκαιο της Αργεντινής. Η ομάδα όμως δεν ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν του, αλλά από ένα σιδηροδρομικό σταθμό που έφερε το όνομά του. Πιο συγκεκριμένα, την Πρωτοχρονιά του 1910 τρεις φίλοι (Τζούλιο Γκουλιελμόνε, Μαρτίν Πορτίγιο και Νίκολας Μορένο) περπατούσαν κοντά στις γραμμές του τραίνου, όταν ξέσπασε μια καλοκαιρινή καταιγίδα (στο Νότιο Ημισφαίριο ο Γενάρης είναι θερινός μήνας). Για να προστατευθούν μπήκαν στο σταθμό «Βέλες Σάρσφιλντ» και ενώ περίμεναν να κοπάσει η βροχή, αποφάσισαν να ιδρύσουν μια ομάδα για να παίζουν ποδόσφαιρο. Πρώτο χρώμα ήταν το λευκό, το οποίο σύντομα αντικαταστάθηκε από το συνδυασμό μπλε φανέλλας με λευκό παντελονάκι. Το 1914, ενώ πολλοί Ιταλοί μετανάστες είχαν γίνει μέλη του συλλόγου, υιοθετήθηκε νέα εμφάνιση με ρίγες στα τρία χρώματα της ιταλικής σημαίας. Η τελευταία αλλαγή έγινε κατά λάθος το 1938. Μια ομάδα ράγκμπι είχε παραγγείλει λευκές στολές με μπλε V στον τοπικό έμπορο αθλητικών ειδών, αλλά δεν εμφανίσθηκε ποτέ να τις παραλάβει. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν στο ράφι, ο έμπορος τις πούλησε με έκπτωση στη Βέλες και έκτοτε αυτή είναι η επίσημη στολή της ομάδας. Το γήπεδο της Βέλες ονομάζεται Χοσέ Αμαλφιτάνι προς τιμήν ενός παλαιού προέδρου της. Χτίστηκε το 1947, ανακαινίσθηκε για το Μουντιάλ του 1978 και χωρά 49.747 θεατές. Θεωρείται ως μια από τις πιο καυτές έδρες της χώρας, εξ' ου και το προσωνύμιο «Φρούριο» (El Fortín). Εκτός απ' τη Βέλες, το χρησιμοποιεί και η Εθνική Ράγκμπι της Αργεντινής. Μέχρι και τη δεκαετία του '80 η Βέλες συγκαταλεγόταν στους μικρομεσαίους του πρωταθλήματος, έχοντας μόνο έναν τίτλο σε οκτώ δεκαετίες. Οι περισσότερες διακρίσεις έχουν έλθει τα τελευταία 20 χρόνια. Αναλυτικά οι τίτλοι της Βέλες είναι οι εξής: Πρωτάθλημα Αργεντινής (10) - οι ονομασίες αναφέρονται στα διαφορετικά συστήματα διεξαγωγής, όλοι οι τίτλοι είναι ισοδύναμοιΝασιονάλ: 1968 Απερτούρα: 1995, 2012 Κλαουσούρα: 1993, 1996, 1998, 2005, 2009, 2011 Πριμέρα Ντιβισιόν: 2012/13Σουπερκόπα Αρχεντίνα (1) 2013 Κόπα Λιμπερταδόρες (1)1994Διηπειρωτικό Κύπελλο (1)1994Άλλα ηπειρωτικά τρόπαιαΚόπα Ιντεραμερικάνα: 1994 Σουπερκόπα Νοτίου Αμερικής: 1996 Ρεκόπα Σουδαμερικάνα: 1997 Επίσημος ιστότοπος
Κρίστοφερ Κινγκ

Ο Κρίστοφερ Κινγκ (αγγλ. Christopher C. King) είναι διακεκριμένος Αμερικανός εθνομουσικολόγος, συγγραφέας, παραγωγός και υπέρμαχος της παραδοσιακής μουσικής, στον οποίο έχει δοθεί τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα για το όλο έργο του.

 Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών.Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Radford. Έχει εργαστεί ως ειδικός σε θέματα ψηφιακής διατήρησης για τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Mayrent Institute of Yiddish Culture. Επιπλέον, έχει εργαστεί ως σύμβουλος μουσείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει παρουσιάσει το έργο του σε διάφορα μέσα ενημέρωσης και χώρους, όπως το TEDx, η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη, η Μουσική Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής (μαζί με τον Λάμπρο Λιάβα), η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και το Paris Review of Books. Είναι εκδότης (πρόεδρος) του σημαντικού περιοδικού Association for Recorded Sound Collections Journal. Είναι ένας αναγνωρισμένος εθνομουσικολόγος και βραβευμένος παραγωγός με Grammy. Τα τελευταία χρόνια, έχει αφιερώσει την έρευνά του στο ελληνικό δημοτικό τραγούδι, ειδικά στην παραδοσιακή μουσική (βλ. μοιρολόγια, σκάρος) της Ηπείρου. Τα τελευταία έτη έχει κυκλοφορήσει πάνω από 350 συλλογές CD με ιστορική λαϊκή μουσική από όλο τον κόσμο. Το 2018 εξέδωσε το βιβλίο "Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music" (Ηπειρώτικο Μοιρολόι: Οδοιπορικό στην αρχαιότερη δημώδη μουσική της Ευρώπης). Αυτό το έργο αποτελεί ταυτόχρονα ένα ταξιδιωτικό αλλά και μια συνοπτική ιστορία της περιοχής, μια ανθρωπολογική μελέτη των κατοίκων της. Ο Κινγκ μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας. Αυτή η διπλή κατοικία του του επιτρέπει να εμβαθύνει στη μελέτη και την ανάδειξη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και ιδιαίτερα της μουσικής της Ηπείρου. Σήμερα ζει μόνιμα στην Κόνιτσα της Ηπείρου. King, Christopher C. (2018). Lament from Epirus: An Odyssey into Europe's Oldest Surviving Folk Music (στα αγγλικά). National Geographic Books. ISBN 978-0-393-24899-9. Christofer King Αμερικανός εθνομουσικολόγος
Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2021-22

Το Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2021-22 αποτέλεσε το 24ο πρωτάθλημα του Παγκυπρίου πρωταθλήματος γυναικών. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Apollon Ladies FC για 12η φορά στην ιστορία της.

 Στο παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2021-22 συμμετείχαν 9 ομάδες.Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Γυναικών 2022-23. Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: 1Στον Απόλλων Λυμπιών επιβλήθηκε ποινή αφαίρεσης 4 βαθμών στις 5 Ιουλίου 2021. Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=3 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια). Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «Προκήρυξη Πρωταθλήματος Γυναικών 2021/2022». ΚΟΠ. 2021-08-06. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2022-04-01. https://web.archive.org/web/20220401152843/https://www.cfa.com.cy/images/DownloadsGr/%CE%A0%CE%A1%CE%9F%CE%9AH%CE%A1Y%CE%9E%CE%97%20%CE%93%CE%A5%CE%9D%CE%91%CE%99%CE%9A%CE%A9%CE%9D%202021-2022%2006.08.2021.pdf. Ανακτήθηκε στις 2022-04-01. Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2021-22
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1992–93

Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1992–93 ήταν η 3η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 59η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.

 Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΚΦ Ουνιάο Μαδέιρα και Βιτόρια Σετούμπαλ να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι ΣΝ Φεϊρένσε, Αμόρα ΦΚ και Σπορτ Μπενφίκα ε Καστέλο Μπράνκο υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Portugal 1992/93 - RSSSF (Paulo Claro) Portuguese II Liga 1992/1993 - footballzz.co.uk
Λετονική Ακαδημία Επιστημών

Η Λετονική Ακαδημία Επιστημών (λετονικά: Latvijas Zinātņu akadēmija‎) είναι η επίσημη ακαδημία επιστημών της Λετονίας και η κρατική ένωση των πρώτιστων επιστημόνων της χώρας. Η ακαδημία ιδρύθηκε ως Ακαδημία Επιστημών της Λετονικής ΣΣΔ (λετονικά: Latvijas PSR Zinātņu akadēmija‎). Εδρεύει στη Ρίγα. Ο σημερινός πρόεδρος της ακαδημίας είναι ο Ογιάρς Σπαρίτις.

 Το κτίριο της Ακαδημίας Επιστημών χτίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ του 1951 και του 1961, αφότου βρέθηκε η χρηματοδότηση από τα νεοσύστατα κολχόζ στη Λετονία και καθώς περαιτέρω τα έξοδα αυξήθηκαν, η χρηματοδότηση της ακαδημίας γινόταν από μια "εθελοντική δωρεά" που παρακρατούταν από τους μισθούς του λετονικού αγροτικού πληθυσμού.Το κτίριο είναι διακοσμημένο με πολλά σφυροδρέπανα, καθώς και με λετονικά λαϊκά στολίδια και μοτίβα. Το κωδωνοστάσιο αρχικά ήταν διακοσμημένο με ένα στεφάνι και ένα πεντάκτινο αστέρι, το οποίο αφαιρέθηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας το 1991. Το μέγιστο ύψος του είναι 108 μέτρα. Ήταν ο πρώτος ουρανοξύστης στη δημοκρατία και ήταν το ψηλότερο κτίριο μέχρι την κατασκευή της Έδρας της Swedbank στη Λετονία με ύψος 121 μέτρων, και εκείνη την εποχή, ήταν ένα από τα υψηλότερα κτίρια οπλισμένου σκυροδέματος στον κόσμο. Το κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε από τους Όσβαλντς Τιλμάνις, Βαϊντελότις Απσίτις και Κάρλις Πλούκσνε, είναι ένας ξάδερφος των παρόμοιων ουρανοξυστών της Σταλινικής εποχής, οι οποίοι είναι αντιπροσωπευτικοί της Σταλινικής αρχιτεκτονικής (μερικές φορές αναφέρεται ως Σοσιαλιστικός Κλασικισμός). Η αρχιτεκτονική του ουρανοξύστη μοιάζει με πολλούς άλλους που χτίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση εκείνη την περίοδο, με πιο σημαντικό το κεντρικό κτίριο του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας. Τα τοπικά ψευδώνυμα περιλαμβάνουν τα Τούρτα γενεθλίων του Στάλιν και το Κρεμλίνο. Η θέα του τοπίου της Ρίγας είναι ανοιχτή για δημόσια προβολή από τον 17ο όροφο (με ύψος 65 μέτρων). Ο πύργος βρίσκεται στο προάστιο Μασκάβα Φόρσταντ. Πανρωσικό Εκθεσιακό Κέντρο Όγδοη Αδελφή Ξενοδοχείο Λενινγκράντσκαγια Υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας Κτίριο Διοίκησης των Κόκκινων Πυλών Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας Παλάτι των Σοβιέτ Επτά Αδελφές (Μόσχα) Παλάτι του Θριάμβου Παλάτι του Πολιτισμού και της Επιστήμης στη Βαρσοβία Διεθνής συνεργασία της Λετονικής Ακαδημίας Επιστημών
Ποταμός Χορν

Ο Ποταμός Χορν (Horn River) είναι ποταμός στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά, με συνολικό μήκος περίπου 250 χιλιόμετρα. Αποτελεί μείζονα παραπόταμο του Μακένζι. Ο ποταμός δίνει το όνομά του στον «Σχηματισμό του Ποταμού Χορν» (Horn River Formation), ένα κοίτασμα σχιστόλιθου της Δυτικής Καναδικής Ιζηματογενούς Λεκάνης. Ο όρος «Λεκάνη του Ποταμού Χορν» (Horn River Basin) αναφέρεται στην έκταση αυτού του κοιτάσματος στο υπέδαφος και δεν αντιστοιχεί στη λεκάνη απορροής του ποταμού Χορν.

 Ο ποταμός πηγάζει νότια από τη Μεγάλη Λίμνη των Άρκτων, με την κύρια πηγή του να βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρα. Ρέει πρώτα προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, με σημεία χειμαρρώδους ροής στα βόρεια του Υψιπέδου Χορν. Στη συνέχεια η ροή του γίνεται έντονα μαιανδρική και σχηματίζει τη λίμνη Φων (Fawn Lake, δηλαδή «Λίμνη του Ελαφιού», υψόμετρο 193 μέτρα) έναν σύνθετο υγρότοπο στον μέσο ρου του, ενώ 6 χιλιόμετρα παρακάτω σχηματίζει τη λίμνη Σέκοντ (Second Lake, δηλαδή «Δεύτερη Λίμνη», σε υψόμετρο 192 μέτρα). Συνεχίζοντας την πορεία του, ο ποταμός Χορν στρέφεται προς τα νοτιοδυτικά και 22 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή από τη Λίμνη Σέκοντ σχηματίζει μια τρίτη λίμνη, τη Λίμνη Μινκ (υψόμετρο 175 μέτρα), η οποία δέχεται και τα νερά του ποταμού Λάφερτ. Μετά ο Χορν ρέει προς τα νότια και εκβάλλει στον μεγάλο ποταμό Μακένζι, τον μακρύτερο ποταμό του Καναδά, 90 έως 100 χιλιόμετρα δυτικά από τη Μεγάλη Λίμνη των Σκλάβων, από όπου πηγάζει ο Μακένζι. Αμέσως μετά τη συμβολή του Χορν με τον Μακένζι, ο δεύτερος σχηματίζει έναν μεγάλο κόλπο στη βόρεια όχθη του, που εκτείνεται έως και 11 χιλιόμετρα στην ξηρά και ονομάζεται «Λίμνη Μιλς». Το μεγάλο τόξο που σχηματίζει ο Χορν οφείλεται στην ύπαρξη του Υψιπέδου Χορν, το οποίο υψώνεται μέχρι τα 820 μέτρα και προς νότο ορίζεται από τον Μακένζι. Το κλίμα στην περιοχή του ποταμού Χορν είναι υποαρκτικό, με μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο +14 °C και τον Δεκέμβριο -6 °C. Από την πηγή του μέχρι την εκβολή του στον Μακένζι, ο Χορν δέχεται με τη σειρά τα νερά των εξής παραποτάμων: Μπένερ Κρικ (Benner Creek), Λάφερτ (Laferte River) και Μπλούφις (Bluefish River).
Περιφέρεια Τάνγκα

Η Περιφέρεια Τάνγκα (Αγγλικά: Tanga Region, Σουαχίλι: Mkoa wa Tanga), είναι μια από τις τριάντα διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. Από το Βορρά συνορεύει με την Κένυα και την Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region), στα Δυτικά με την Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region), στα Νότια με τις Περιφέρειες Μορογκόρο (Morogoro Region) και Πουάνι (Pwani Region) και στα Ανατολικά τα σύνορά της σχηματίζονται από τον Ινδικό Ωκεανό. Έχει πληθυσμό περίπου δύο εκατομμύρια άτομα.

 Η περιοχή ήταν παλαιότερα γνωστή ως Επαρχία Τάνγκα (Tanga District) και περιελάμβανε τις Περιοχές Σάμε (Same District) και Μουάνγκα (Mwanga District), οι οποίες σήμερα βρίσκονται να ανήκουν διοικητικά, στην Περιφέρεια Κιλιμαντζάρο (Kilimanjaro Region). Η Περιφέρεια, διοικητικά χωρίζεται σε οκτώ Περιοχές (ή Επαρχίες): Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, έχει ένα πληθυσμό 2.045.205 ατόμων. Οι φυλές που μετανάστευσαν στην περιοχή είναι η Πάρε (Pare), Ουαταΐτα (Wataita), Ουασάμπαα (Wasambaa), Ουαμπούγκου (Wambugu), Σεγκέτζου (Segeju), Ουαντίγκο (Wadigo), Ουανάγκο (Wanago) και Ουαζιγκούα (Wazigua). Το ενδιαφέρον είναι ότι σε άλλα μέρη του κόσμου οι περισσότεροι Έλληνες στη διασπορά, δημιούργησαν την καριέρα τους στο εμπόριο και στις επιχειρήσεις εστίασης (ξενοδοχεία και εστιατόρια). Στην Τανγκανίκα όμως, η πλειοψηφία των Ελλήνων έγιναν κατασκευαστές σιδηροδρόμων και αργότερα διευθυντές φυτειών, ιδιοκτήτες φυτειών σε σχοινοκτήματα στην Τάνγκα (Tanga) και στο Μορογκόρο (Morogoro), ξεκίνησαν τις φυτείες του καφέ και τις μικτές φυτείες πέριξ του Μόσι (Moshi) και της Αρούσα (Arusha) ή την καλλιέργεια του καπνού στην Ιρίνγκα (Iringa). Αυτοί οι Έλληνες διεκδικούν τη δική τους θέση στην αποικιακή κοινωνία, εκμεταλλευόμενοι τη ρευστότητα και την ασάφεια των αποικιακών ιεραρχιών, οι οποίες διαδραματίζουν διαφορετικές αξιώσεις ότι είναι είτε Ευρωπαίοι, είτε Έλληνες είτε άνθρωποι που είναι ικανότεροι να κατανοήσουν και να συνεργαστούν με τους Αφρικανούς απ' ότι οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι Ινδοί, λόγω της έλλειψης των φυλετικών διακρίσεων και της κατανόησής των στην εκτεταμένη οικογενειακή ζωή.Εις την Τάνγκα και την γύρω περιφέρειά της, ζουν 310 περίπου οικογένειες επιδιδόμενοι σε διάφορες εργασίες, κυρίως γεωργικές. Παρακάτω απαριθμούνται ορισμένοι από αυτούς: Οι Έλληνες της Τάνγκα, είναι από πολλών ετών οργανωμένοι σε κοινότητα. Στην Τάνγκα επίσης, λειτουργούν τέσσερα ελληνικά ξενοδοχεία: Διοικητικές υποδιαιρέσεις της Τανζανίας Τάνγκα Tanga Region Socio-Economic Profile
Προμηθεύς (πετρελαιοφόρο)

Το Πετρελαιοφόρο Προμηθεύς υπ' αριθμόν 76 (πρώην Elise Marie και μετέπειτα Proemetheus και Carla G), ήταν τάνκερ αγγλικής κατασκευής που αγοράστηκε και εντάχθηκε στον Ελληνικό Στόλο.

 Ναυπηγήθηκε στην Αγγλία στα ναυπηγεία του Νιούκαστλ από την εταιρεία "Sir W.G. Armstrong, Mitchell & Co.". Καθελκύστηκε στις 20 Ιουνίου 1889 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε τον επόμενο μήνα. Πήρε το όνομα «Elise Marie» και στις 24 Ιουλίου 1889 υψώθηκε στο πλοίο η Γερμανική σημαία. Παροπλίστηκε στο Ρότερνταμ και στις 4 Ιουλίου 1914 αγοράστηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ενώ μετονομάστηκε σε «Προμηθεύς». Βομβαρδίστηκε σε γερμανική αεροπορική επίθεση και βυθίστηκε στο λιμάνι του Πειραιά στις 22 Απριλίου 1941. Οι Γερμανοί το ανέσυραν και στις 14 Ιουλίου 1942 το μετέφεραν για επισκευή στην Τεργέστη. Στις 19 Μαρτίου 1944 μπήκε στην υπηρεσία του γερμανικού στόλου ως «Proemetheus», αλλά στις 7 Ιανουαρίου 1945 βομβαρδίστηκε στην Τεργέστη και βυθίστηκε εκ νέου. Ανασύρθηκε μέσα στον ίδιο μήνα, επισκευάστηκε και το 1948 υψώθηκε στο πλοίο η Ιταλική σημαία και μετονομάστηκε σε «Carla G». Τελικά, διαλύθηκε στις 2 Μαρτίου 1950. Το πετρελαιοφόρο «Προμηθεύς» είναι το πρώτo κατά σειρά από τα τρία πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Το δεύτερο ήταν το πετρελαιοφόρο «Προμηθεύς» Α-374 που ενετάγη το 1945 και παροπλίσθηκε το 1998, ενώ το τρίτο πλοίο είναι το συνοδό στόλου «Προμηθεύς» Α-374 που εντάχθηκε στον ελληνικό στόλο το 2003 και πλέον έχει μετατραπεί επίσης σε πετρελαιοφόρο.
Γκοργκάν

Το Γκοργκάν (περσικά: گرگان), πρώην Αστραμπάντ ή Ασταραμπάντ, είναι πόλη του Ιράν, πρωτεύουσα της επαρχίας Γκολεστάν. Βρίσκεται περίπου 400 χλμ. βορειοανατολικά της Τεχεράνης και περίπου 30 χλμ. μακριά από την Κασπία Θάλασσα. Στην απογραφή του 2006 ο πληθυσμός του ήταν 269.226 κάτοικοι.

 Η λέξη Γκοργκάν της σύγχρονης περσικής γλώσσας (گرگان) προέρχεται από τη μεσαιωνική περσική λέξη Γκουργκάν, που με τη σειρά της προέρχεται από την παλαιά περσική Βαρκάνα (δηλ. "Χώρα των Λύκων"), τη σατραπεία των Αχαιμενιδών νοτιοανατολικά της Κασπίας Θάλασσας, που απαντάται στις ελληνικές πηγές ως Υρκανία. Η περιοχή αναφέρεται επίσης στη γλώσσα Αβέστα ως Βερκάνα. Η λέξη προέρχεται από την πρωτοϊρανική λέξη *vrka-, που σημαίνει "λύκος". Στην ισλαμική Περσία η πόλη ήταν γνωστή ως Τζουρτζάν (جرجان), που αποτελεί τη μεταγραφή της μεσαιωνικής περσικής ονομασίας Γκουργκάν στα αραβικά. Στην Κασπιανή γλώσσα η πόλη λέγεται Βέργκεν (Wergen). Τη νεότερη εποχή και μέχρι το 1937, η πόλη ήταν γνωστή ως Ασταραμπάντ ή Αστραμπάντ ή Εσταραμπάντ (استرآباد), που μπορεί επίσης να διαβαστεί και ως Εστερ-αμπάντ (πόλη της Εσθήρ), που για κάποιους θεωρείται ότι οφείλεται στην εβραϊκής καταγωγής Εσθήρ, σύζυγο του Πέρση βασιλιά Ξέρξη Α΄. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Gorgan στο Wikimedia Commons
Ντιζόν

Η Ντιζόν (γαλλικά: Dijon) είναι πόλη στα ανατολικά της Γαλλίας με περίπου 150.000 κατοίκους. Είναι η πρωτεύουσα του διαμερίσματος Côte-d'Or και ιστορική πρωτεύουσα της Βουργουνδίας.

 Η πόλη δημιουργήθηκε από τους Ρωμαίους, που ξεκίνησαν την δημιουργία μιας αποικίας με το όνομα Divio. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χριστιανισμός εισήχθη στην πόλη από τον Άγιο Μπενίν (Saint Bénigne), μαθητή του Αγίου Πολυκάρπου, επισκόπου Σμύρνης, πολιούχο Άγιο της πόλης, στα τέλη του δεύτερου αιώνα. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο Γουλιέλμος της Ντιζόν έγινε ηγούμενος του Αββαείου του Αγίου Μπενίν (το οποίο ίδρυσε και έχτισε) και υπό την καθοδήγησή του το Αββαείο έγινε το κέντρο της πνευματικότητας, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Από τον 11ο μέχρι τον 15ο αιώνα η πόλη πέρασε κάτω από την εξουσία του Δούκα της Βουργουνδίας. Την περίοδο αυτή η πόλη ανέπτυξε μεγάλο πλούτο και έγινε ένα ευρωπαϊκό κέντρο των τεχνών και της επιστήμης. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κατελήφθη από τους Γερμανούς, από τον Ιούνιο του 1940 μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 1944. Στα αξιοθέατα της πόλης Ντιζόν ξεχωρίζουν διάφορες εκκλησίες, μεταξύ των οποίων ο Καθεδρικός της Ναός (Cathédrale Saint-Bénigne de Dijon) που χτίστηκε μεταξύ 13ου και 14ου αιώνα πάνω σε Χριστιανικό ναό που προϋπήρχε και του οποίου η κρύπτη χρονολογείται από τον 6ο αιώνα. Επίσης ξεχωρίζει το Παλάτι του Δούκα της Βουργουνδίας (Palais des ducs et des États de Bourgogne), σημερινό δημαρχείο της πόλης, στο οποίο λειτουργεί και Μουσείο Καλών Τεχνών (Musée des Beaux-Arts de Dijon). Η πόλη είναι φημισμένη για την κουζίνα της (φημισμένη είναι η μουστάρδα της πόλης) και τα κρασιά της. (Αγγλικά) «Dijon», Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα (11η έκδοση), Νέα Υόρκη: Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα, 1910, OCLC 14782424, http://archive.org/stream/encyclopaediabrit08chisrich#page/268/mode/2up
Δασεία

Η δασεία ( ῾ ) είναι το ένα από τα δύο πνεύματα στο πολυτονικό σύστημα γραφής της ελληνικής γλώσσας. Χρησιμοποιήθηκε κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους για να δηλώσει τον ήχο [h] (βλ. ΔΦΑ) στην αρχή των λέξεων. Το άλλο πνεύμα είναι η ψιλή (᾿) και χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την απουσία δάσυνσης, του [h] δηλαδή. Η δασεία, όπως και η ψιλή, σημειώνεται επάνω από τα φωνηεντικά γράμματα και το γράμμα ρω. Αν η λέξη ξεκινάει από δίφθογγο σημειώνεται επάνω από το δεύτερο φωνήεν του διφθόγγου. Σε μερικές εκδόσεις η δασεία μαζί με μια ψιλή σημειώνονται πάνω από το διπλό <ρ> που βρίσκεται στη μέση και όχι στην αρχή της λέξης π.χ. Καλλιῤῥόη.

 Οι λέξεις που παίρνουν δασεία υπολογίζεται ότι είναι το 5% — 10% του συνόλου και περιλαμβάνουν: όλες τις λέξεις που αρχίζουν με ύψιλον τα οριστικά άρθρα τις αναφορικές αντωνυμίες και άλλες όπως:Ἅδης, ἅγιος, ἁγνός, ἁπαλός, ἁβρός, ἁδρός, ἅμα, ἅμαξα, ἁμαρτία, ὅτι, ὅ,τι, ὅπως, ὃπου, ὃταν, ὁποῖος, ἅρμα, ἁρμόζω, ἁρμονία, ἁλωνίζω, ἁλιεία, ἅπας, αἵμα, ἁδηφαγία, κ.λπ., κ.λπ., ή ακόμα Ἑλλάς, ἥρως, ὁρώ, ἁρπάζω, αἱρέω, ἁλάτι κ.ά. Ο ήχος που συμβόλιζε η δασεία και η γραπτή απόδοσή του διατηρήθηκε σε λέξεις (βλ. Ὅμηρος-Homer, Ἕκτωρ-Hector, ὕπνωσις-hypnosis) που δανείστηκαν τα λατινικά και άλλες γλώσσες (είτε άμεσα είτε έμμεσα από τα λατινικά). Στο λατινικό αλφάβητο, όπως και στην αττική διάλεκτο, αποδόθηκε γραπτά με το γράμμα Η, από το οποίο άλλωστε προέρχεται και η δασεία. Συγκεκριμένα, το σύμβολο της δασείας αποτελεί απλοποίηση του ├ (το αριστερό μισό του Ήτα). Τα πνεύματα και τα τονικά σημεία εκτός από την οξεία καταργήθηκαν από τη δημόσια εκπαίδευση και διοίκηση με την οριστική επικράτηση του μονοτονικού ορθογραφικού συστήματος επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου (1982).
Μεθυλοβοράνιο

Το μεθυλοβοράνιο (αγγλικά: methylborane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και βόριο, με μοριακό τύπο CH5B, αλλά συμβολίζεται συχνά με τον αναλυτικότερο ημισυντακτικό τύπο CH3BH2. Είναι το απλούστερο οργανικό βοράνιο.

 Το μεθυλοβοράνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση μεθυλενίου σε βοράνιο: Έχει εξαιρετικά χαρακτηριστικά υδροβορίωσης, όταν χρησιμοποιείται με τη μορφή διαλύματός του σε τετραϋδροφουράνιο (THF). Στην πραγματικότητα, όταν διαλύεται σε τετραϋδροφουράνιο διμερίζεται και βρίσκεται στη μορφή (CH3BH2)2. Επιδρώντας διμερισμένο μεθυλοβοράνιο σε ένα αλκένιο γενικού τύπου RCH=CH2 έχουμε: Το παραγώμενο (αιθυλαλκυλο)μεθυλοβοράνιο (και πάλι στη διμερή μορφή διαλυμένο σε τετραϋδροφουράνιο) μπορεί, με τη σειρά του, να επιδράσει με ένα άλλο ισοδύναμο αλκενίου (RCH=CH2):
Μισέλ Ρενό

Η Μισέλ Ρενό (Michelle Renaud, γεννημένη ως Μισέλ Ρενό Ρουέσγα Michelle Renaud Ruesga, 9 Σεπτεμβρίου 1988 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός. Το 1992 ντεμπούτο της στην τηλενουβέλα Ángeles sin paraíso. Το 2004 επέστρεψε στην τηλεόραση και πρωταγωνιστώντας στην τηλενουβέλα Rebelde. Το 2009 έπαιξε στην τηλενουβέλα Camaleones, και το 2014 έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο La sombra del pasado.

 Ángeles sin paraíso - 1992 Rebelde - 2004/06, ως Μισέλ Ρενό Camaleones - 2009, ως Μπετίνα Μοντενέγρο Llena de amor - 2010, ως Λορένα Φονσέκα Ni contigo ni sin ti - 2011, ως Κονσεπσιόν "Κόνι" Τσαμόρο ντε Γαρνίκα La mujer del Vendaval - 2012/13, ως Άλμπα Μαρία Μοράλες Αλδάμα El color de la pasión - 2014, ως Ρεμπέκα Μουρίγιο Ροδρίγκες (νεαρή) Como dice el dicho - 2014, ως Αναλού (Σεζόν 4, Επεισόδιο 29:"Ni bebas agua que no veas") La sombra del pasado - 2014/15, ως Αλντόνσα Αλκοσέρ Λοσάδα Pasión y poder - 2015/16, ως Ρεχίνα Μοντενέγρο Πέρες Súper X - 2017, ως Βίκι Hijas de la luna - 2018, ως Χουάνα Βικτόρια Ραμίρες Νιέτο/Χουάνα Βικτόρια Οροπέσα Νιέτο La reina soy yo - 2019, ως Γιαμελί Μοντόγια Βελές/Λάρι Ανδράδε Βραβεία TVyNovelasΒραβεία Bravo Μισέλ Ρενό στην IMDb Μισέλ Ρενό, επίσημος λογαριασμός στο Twitter.
Χάιφα Ζανγκάνα

Η Χάιφα Ζανγκάνα (γεννήθηκε το 1950 στη Βαγδάτη του Ιράκ) είναι Ιρακινή μυθιστοριογράφος, συγγραφέας, καλλιτέχνις και πολιτική ακτιβίστρια, γνωστή για το έργο "Γυναίκες σε ένα ταξίδι: Μεταξύ της Βαγδάτης και του Λονδίνου".

 Η Χάιφα Ζανγκάνα γεννήθηκε στη Βαγδάτη από Κούρδο πατέρα από τη βόρεια πόλη Κιρκούκ και Αράβισσα μητέρα από την Καρμπάλα. Η οικογενειακή της οικία ήταν πάντα γεμάτη συγγενείς από τις βόρειες πόλεις. Ήταν επτά, όταν η Επανάσταση του Ιράκ του 1958 είχε ως αποτέλεσμα την ανεξαρτησία της χώρας. Ήταν έφηβη, όταν το Κόμμα Μπαάθ ανέλαβε την εξουσία. Στη δεκαετία του '60, συμμετείχε σε μια διαδήλωση διαμαρτυρίας για την απελευθέρωση της Αλγερινής πολιτικής κρατούμενης Τζαμίλα Μπουχραΐντ. Ως νεαρή Ιρακινή που μεγαλώνει σε ένα αβέβαιο περιβάλλον, σημείωσε ότι: Στις αρχές της δεκαετίας του '70, ως νέα ακτιβίστρια στο Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα, η Χάιφα φυλακίστηκε από το καθεστώς Μπάαθ στο Αμπού Γκράιμπ. Ανήκε σε μια ομάδα γυναικών, που φυλακίστηκαν για διανομή φυλλαδίων στο πανεπιστήμιο τους και για την παρουσία σε πολιτικές συναντήσεις. Είχαν συλληφθεί και βασανιστεί και αναγκαστεί να υπογράψουν ομολογίες, αλλά η Ζανγκάνα κατόρθωσε να διαφύγει της εκτέλεσης λόγω παρέμβασης συγγενούς της, του Σαμπάχ Μίρζα, που ήταν επικεφαλής σωματοφύλακας του Σαντάμ. Όταν βγήκε από τη φυλακή, έμεινε στο Ιράκ για να συνεχίσει τις σπουδές της.Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης και τη Σχολή Φαρμακευτικής το 1974. Μετά την αποφοίτησή της, διορίστηκε στη διαχείριση της νέας φαρμακευτικής μονάδας της Ερυθράς Ημισελήνου στο Νταμάρ, κοντά στη Δαμασκό. Αυτός ήταν ένας δύσκολος ρόλος λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Το έργο απαιτούσε συνεχή κίνηση μεταξύ Συρίας και Λιβάνου. Έφυγε από το Ιράκ για πολιτικούς λόγους και μετακόμισε αρχικά στη Συρία, όπου συνέχισε να εργάζεται για την Παλαιστινιακή Ερυθρά Ημισέληνο. Μετακόμισε στη Βρετανία το 1976 και εγκαταστάθηκε εκεί. Ως ζωγράφος και συγγραφέας συμμετείχε τη δεκαετία του '80 σε διάφορες ευρωπαϊκές και αμερικανικές εκδόσεις και ομαδικές εκθέσεις, με παραστάσεις στο Λονδίνο και την Ισλανδία Είναι επίσης συχνή σχολιάστρια στον Guardian και συνεργάτιδα σε ευρωπαϊκές και αραβικές εκδόσεις. Είναι ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Σύγχρονων Ιρακινών Σπουδών και μέλος του Δ.Σ. του Δικαστηρίου των Βρυξελλών για το Ιράκ. Ήταν σύμβουλος της έκθεσης UNDP «Προς την άνοδο των γυναικών στον αραβικό κόσμο» (2005) και ως σύμβουλος της ESCWA (Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Δυτική Ασία) συνέβαλε στην έκθεση «Αραβική Ενσωμάτωση» και στην έκθεση «Προς τη δικαιοσύνη στον αραβικό κόσμο», που αποσύρθηκε από τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ. Η Ζανγκάνα χρησιμοποίησε την εμπειρία της στην εξορία για τα έργα τέχνης και τη γραφή της. Έχει επίσης δραστηριοποιηθεί βοηθώντας άλλες γυναίκες να χρησιμοποιούν γλωσσικά μέσα για να εξερευνήσουν τη ζωή τους, όπως στην περίπτωση Παλαιστινίων πρώην κρατουμένων.Το έργο της με γυναίκες πρώην πολιτικές κρατούμενες στην Τυνησία επικεντρώνεται στο να τις βοηθήσει να γράψουν τις δικές τους εμπειρίες ως μέρος μιας μεταβατικής διαδικασίας δικαιοσύνης.
Παγοπέδιλο

Τα παγοπέδιλο είναι υπόδημα ειδικού τύπου εφοδιασμένο με μεταλλική λάμα στο κατώτατο σημείο. Παγοπέδιλα χρησιμοποιούνται σε φυσικές (λίμνες, ποταμια) η τεχνίτες (παγοδρόμια) επιφάνειες πάγου για πατινάζ.

 Τα πρώτα παγοπέδιλα κατασκευαζόντουσαν από ζωικά κόκκαλα. Στην αρχαία Ελλάδα, οι αθλητές έδεναν τα παγοπέδιλα στα πόδια τους όπως άλλα πέδιλα. Δημιουργήθηκαν αρχικά για τη διεξαγωγή των πολέμων στα παγωμένα έλη, αλλά σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως για ψυχαγωγικές δραστηριότητες ή για αθλητικούς διαγωνισμούς. Κατά τι διάρκεια του 19ου αιώνα τα παγοπέδιλα ήταν πρόσθετα σε μπότες. Περίπου το 1890 ξεκίνησε η εισαγωγή στην Ευρώπη από Αμερικανικα παγοπέδιλα που η λεπίδα ήταν βιδωμένοι στην μπότα. Για πολλές δεκαετίες αποτελούσαν είδος πολυτελειας, τα πρωτοαναφέρει ο Δημήτριος Διαμαντίδης (Demeter Diamantidi) στο γερμανόγλωσσο βιβλίο Spuren auf dem Eise το 1892. Η λέξη παγοπέδιλα είναι γνωστή από αιώνες στην ελληνική γλώσσα, π.χ. αναφέρεται σε ένα ελληνο-γαλλικό λεξικό του 1909. Μια άλλη πηγή λέει ότι ήρθε στην ελληνική γλώσσα στο δεύτερο μέρος του 19ου αιώνα, αλλά ίσως η λέξη είναι πολύ πιο παλιά. Μερικές φορές χρησιμοποιείται η γαλλική λέξη πατινια. Παγοπέδιλα κατασκευάζονται από διαφορετικά υλικά όπως δέρμα, πλαστικά, υφάσματα και σύνθετα υλικά. Αθλήματα στα οποία χρησιμοποιούνται παγοπέδιλα είναι το καλλιτεχνικό πατινάζ, το χόκεϋ επί πάγου και τη παγοδρομία ταχύτητας, υπάρχουν επομένως σε τρεις τύπους που διαφέρουν στις λάμες. Τα παγοπέδιλα για καλλιτεχνικό πατινάζ και χόκεϋ χρησιμοποιούνται και για το πατιναζ γενικότερα, δηλαδή στον περίπατο. Το τρόχισμα της λεπίδας γίνεται σε ειδικό τροχό παγοπέδιλων σε ρύθμιση για τις διάφορες εφαρμογές. Τα παγοπέδιλα για χόκεϋ επί πάγου αποτελούνται από την μπότα με βάση (holder) και λάμα. Στα πατίνια που χρησιμοποιούνται για ξεκίνημα η λάμα είναι ενιαία με τη βάση, η μπότα είναι στο εσωτερικό μαλακή και η λάμα είναι ενιαία με τη βάση. Στα πατίνια που χρειάζεται κάποιος για συχνή χρήση είναι στο εσωτερικό πιο σκληρή και η λάμα είναι αποσπώμενη από τη βάση έτσι ώστε αν σπάσει η φθαρεί από τα πολλά τροχίσματα να είναι εύκολο να αντικατασταθεί χωρίς την βάση. Η απλές μπότες είναι εξωτερικά υφασμάτινες, η ακριβότερες είναι πλαστικές για ψήσιμο στον φούρνο προκειμενου να μαλακώσουν και μετέπειτα στο φόρεμα να πάρουν το σχήμα του ποδιού. Το δέσιμο γίνεται συνήθως αποκλειστικά με κορδόνια (η κορδόνια με επικάλυψη κεριού), διότι υποστηρίζουν την προσαρμογή στο πόδι. Τα παγοπέδιλα για τερματοφύλακα διαφέρουν, η λάμα είναι μακρότερη και η μπότα προσφέρει μεγαλύτερη προστασία από τα τον δίσκο. Είναι επόμενος πιο δυσκίνητα από τα απλά παγοπέδιλα. Το πλάτος αναφερεται σε τεσσερα μεγεθι: D (στενό), Ε (κανονικό), ΕΕ (πλατύ) και σε σπάνιες περιπτώσεις C (πολύ στενό). Τα μεγέθη ακολουθούν τα μεγέθη των παπουτσιών, αλλά είναι σημαντικά διαφορετικά, συχνά είναι μικρότερα, π.χ. ένα παγοπέδιλο 45 αντιστοιχεί σε ένα παπούτσι 44.
Μεσιέ 81

Ο Μεσιέ 81 (Μ81) γνωστός και ως NGC 3031 ή γαλαξίας του Μπόντε είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση 12 MLy στον αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου. Έχει ευδιάκριτους βραχίονες και εξαιτίας της εγγύτητάς του με τη Γη, το μεγάλο μέγεθος και τον ενεργό γαλαξιακό πυρήνα, ο Μ81 είναι ένα δημοφιλές αντικείμενο για επαγγελματική αστρονομική έρευνα. Το μεγάλο μέγεθός του και η σχετικά υψηλή λαμπρότητά του το κάνουν ένα δημοφιλές αντικείμενο και για τους ερασιτέχνες αστρονόμους.

 Ανακαλύφθηκε τις 31 Δεκεμβίου 1774 μαζί με τον Μεσιέ 82 από τον Γιόχαν Μπόντε και ταυτοποιήθηκε εκ νέου από τον Πιέρ Μεσαίν το 1779 και ο Τσάρλς Μεσιέ τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του μαζί με το Μεσιέ 82 το 1781. Τον Μάρτιο του 1993 ανακαλύφθηκε ο μόνος γνωστός υπερκαινοφανής αστέρας στον γαλαξίας (1993J), ο οποίος έφτασε σε λαμπρότητα 10,5 και ήταν ένας από τους λαμπρότερους του 20ού αιώνα. Παρουσίασε χαρακτηριστικά υπερκαινοφανή αστέρα τύπου ΙΙ και Ιb. Αυτό έδειξε ότι οι δύο τύποι σχηματίζονται σε παρόμοιες συνθήκες (έκρηξη τεράστιων αστέρων), ενώ ταξινομήθηκε ως υπερκαινοφανής τύπου IIb, το ενδιάμεσο των δύο τύπων. Ο Μεσιέ 81 είναι ο μεγαλύτερος γαλαξίας σε μια ομάδα γαλαξιών που ονομάζεται ομάδα Μ81, η οποία βρίσκεται σε απόσταση περίπου 12 MLy από τη Γη. Είναι από τις πιο κοντινές στην τοπική ομάδα. Ο Μ81 αλληλεπιδρά βαρυτικά με τον Μεσιέ 82 και τον NGC 3077. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις έχουν δημιουργήσει ινώδεις δομές αερίου, ενώ στους πυρήνες των γαλαξιών Μ82 και NGC 3077 παρατηρείται έντονη δημιουργία άστρων. SST: Messier 81 Αρχειοθετήθηκε 2006-06-19 στο Wayback Machine. APOD: Bright Galaxy M81 (6/20/02) NightSkyInfo.com - M81, Bode's Galaxy ESA/Hubble images of M81 Galaxy Messier 81 (Bode's Galaxy) Spitzer Image Gallery Helkit Observatory M81 imaged through a semiprofessional amateur-telescope
Α.Σ. Λοκρός Αταλάντης

Ο Αθλητικός Σύλλογος Λοκρός Αταλάντης, γνωστός κυρίως με τη σύντμηση Α.Σ. Λοκρός Αταλάντης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται με έδρα την Αταλάντη της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1980. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα του το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί ενεργά τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, ρυθμικής γυμναστικής, τάε κβον ντο και μπαλέτου.

 Νίκος Παππάς Μίλος Σάκοτα (1 περίοδο: 2017/18) Νίκος Τσαγκόπουλος Ανέστης Μάτος Άγγελος Μάτος Λουκάς Ζαρονικόλας (2015 – 2020 ) Λεωνίδας Καρατράντος (δεκαετία 1990-2015) Γιάννης Πανούσης (2020-2021) Ανέστης Μάτος (2021-σήμερα) ΠρωτάθλημαΑ΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.: 12015–16Β΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.: 22002–03, 2012–13Γ΄ Κατηγορία Ε.Σ.ΚΑ.Σ.Ε.: 12001–02Συμμετοχές σε Εθνικά ΠρωταθλήματαΒ΄ Εθνική Κατηγορία: 12019-2020 Γ΄ Εθνική Κατηγορία: 32016–17, 2017–18, 2018–19 Οι πρόεδροι του Αθλητικού Συλλόγου Λοκρού Αταλάντης από το 1980: Κωνσταντίνος Δουφέκας Κρίνα Θάνου Αργύρης Κοκορέτσης Αθανάσιος Δανέλης Κωνσταντίνος Κατσούδας Γεώργιος Μάτος Δημήτριος Λαμπρινίδης Θεόδωρος Λαμπράκης (12/06/2015 – 2016) Ανδρέας Χριστοδουλίδης (2016 – 9/10/17) Γεώργιος Μάτος (9/10/2017 – 2020) Δημήτρης Πουρναρόπουλος (2020-σήμερα) Α.Σ. Λοκρός Αταλάντης, επίσημο ιστολόγιο του συλλόγου. Δήμος Λοκρών – Αθλητισμός – Α.Σ. Λοκρός Αταλάντης
Καρολίνα Βοναπάρτη

Η Καρολίνα (γαλλ. Caroline, ιταλ. Carolina, 25 Μαρτίου 1782 - 18 Μάϊου 1839) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν αδελφή του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Νάπολης και μετά σύζυγος υπουργού Πολέμου της Νάπολης.

 Η Μαρία Αννουντσιάτα Καρολίνα ήταν η τρίτη κόρη του Κάρλο Μαρία Μπουοναπάρτε, διπλωμάτη & νομικού από την Κορσική, και της ευγενούς Λετίτσια Ραμολίνο, κόρης του Τζοβάννι Τζερόνιμο Ραμολίνο λοχαγού των Συνταγμάτων Ιππικού & Πεζικού της Κορσικής στον στρατό της Γένουας. Παντρεύτηκε πρώτα τον Ζοακίμ Μυρά, στρατάρχη της Γαλλίας & ναυάρχου επί Ναπολέοντα Α΄, Πρίγκιπα Μυρά, Μεγάλου Δούκα του Μπεργκ & Βασιλιά τη Νάπολης (1808-15), και είχε τέκνα: Αχιλλέας (1801 - 1847), Πρίγκιπας Μυρά. Μετανάστευσε στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Στη Γαλλία έγινε διοικητής του συντάγματος της Βελγικής Λεγεώνας. Μαρία Λετίσια Ιωσηφίνα Ανουνσιάτα (1802 - 1859), παντρεύτηκε τον Γκουίντο Ταντέο, Μαρκήσιο Πέπολι, Κόμη του Καστιλιόνε. Λουκιανός (1803 - 1878), Πρίγκιπας Φρανσαί, Μυρά, της Νάπολης, του Ποντεκόρβο. Νυμφεύτηκε στη Νότια Λουιζιάνα των ΗΠΑ. έγινε υπουργός του Τορίνο και γερουσιαστής. Λουίζα Ιουλία Καρολίνα (1805 - 1889), παντρεύτηκε τον Τζούλιο, Κόμη Ρασπολίνι.Το 1815 απεβίωσε ο Ζοακίμ και η Καρολίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φραντσέσκο Μακντόναλντ, υπουργό Πολέμου του βασιλείου της Νάπολης. Δεν απέκτησε απογόνους. Frances Mossiker "Napoleon and Joséphine, pp.282-84.
Αγαλιανός Ρεθύμνης

Για τον οικισμό με ίδιο όνομα, δείτε: Αγαλιανός ΑιτωλοακαρνανίαςΟ Αγαλιανός είναι οικισμός της κοινότητας Κεραμέ, της δημοτικής ενότητας Λάμπης, του δήμου Αγίου Βασιλείου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ρεθύμνης, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Αγίου Βασιλείου του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.

 Ο Αγαλιανός είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Ρεθύμνης. Βρίσκεται στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Σιδέρωτας σε θέση που αντικρύζει το Λιβυκό Πέλαγος, νοτιοανατολικά του Κεραμέ και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 280. Απέχει περίπου 41 χλμ. Ν. NA. του Ρεθύμνου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεραμέ του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεραμέ και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάμπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λάμπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου. Ο Άγιος Σπυρίδων, ο οποίος κοσμείται με θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο τεχνίτης τού οποίου φημολογείται ότι ήταν κάποιος λεπτουργός με το όνομα Ζαχαρίας Θεοδωράκης, από το γειτονικό Σπήλι και ότι για την κατασκευή του χρησιμοποίησε κυπαρίσσια που τού έδωσε για το σκοπό αυτό η Ι. Μονή Πρέβελη. O Άγιος Αντώνιος, ανατολικά του χωριού, στο όρος Σιδέρωτας, που κατά το μισό βρίσκεται σε σπηλιά βραχώδους λοφίσκου. Στην κόγχη τού ιερού υπάρχει αγιογραφία τού Αβραάμ, ενώ στη βόρεια επιφάνεια δυο μορφές, η μια από τις οποίες είναι του αγίου Αντωνίου και η άλλη δυσδιάκριτη. Η Αγία Κυριακή, επίσης, βυζαντινή αγιογραφημένη εκκλησία. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1932, καλυμμένη εξολοκλήρου από χώματα, ενώ συνεχίζει ο μισός ναός να παραμένει θαμμένος μέσα στη γη. Στο νότιο τοίχο τού ναού εικονίζεται η αγία Κυριακή, από την οποία και δόθηκε η ονομασία στον ναό, που είχε τελείως λησμονηθεί λόγω των επιχωματώσεών του. Η παραλία Κατσούνη (ή Κατσούνι), από τις ομορφότερες στο Λιβυκό Πέλαγος, νότια του οικισμού. Εκκλησιαστικά εξυπηρετείται από την ενορία του Κεραμέ που υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Λάμπης, Συβρίτου και Σφακίων. Από το χωριό, κατάγεται ο λυράρης Σπύρος Σηφογιωργάκης. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr Κωστή Ηλ. Παπαδάκη, Κεραμές και Αγαλλιανός, Κοινή πορεία μέσα στον χρόνο, Ρέθυμνο 2002, 273- 276. Τού Ίδιου, Σπύρος Σηφογιωργάκης: Ο λυράρης τής γνήσιας Κρητικής Μουσικής παράδοσης, περιοδ. ΚΡΗΤΗ, τ. 221 (Ιούλ. – Αύγ. 1996), 48-51. http://www.520greeks.com/articles/oikismos-agallianoy/
NGC 339

Το NGC 339 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Τουκάνα. Βρίσκεται στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου και μάλιστα αποτελεί ένα από τα λαμπρότερα αστρικά σμήνη στα νότια όριά του. Το ανακάλυψε ο Βρετανός αστρονόμος Τζων Χέρσελ στις 18 Σεπτεμβρίου 1835.

 Δεδομένα για το NGC 339 στα NGC/IC Database (Αγγλικά), SIMBAD (Αγγλικά), NASA Extragalactic Database (Αγγλικά), SEDS (Αγγλικά) και VizieR Service (Αγγλικά) Εικόνες του NGC 339 στο Aladin (Αγγλικά) και στο SkyView (Αγγλικά) Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 339 στο Wikimedia Commons
.gq

.gq είναι ο top-level domain κωδικός για την Ισημερινή Γουινέα στο διαδίκτυο. Η Freenom επανακυκλοφόρησε τον τομέα στις 1 Οκτωβρίου 2014, και οι τομείς έγιναν διαθέσιμοι δωρεάν στις 1 Ιανουαρίου 2015.Το μητρώο .gq επιτρέπει την δημιουργία τομέων με χαρακτήρες εμότζι.

 Οι εγγραφές λαμβάνουν χώρα άμεσα στο δεύτερο επίπεδο, ή στο τρίτο επίπεδο μετά τα ακόλουθα ονόματα δευτέρου επιπέδου: at the third level beneath the following second level names: .org.gq για οργανισμούς .gov.gq για κυβερνητικές οντότητες .edu.gq για εκπαιδευτικά ιδρύματα .mil.gq για στρατιωτικές οντότητες .com.gq για εμπορικές χρήσεις Κατάλογος top-level domains Πληροφορίες whois του τομέα .gq whois information Freenom, εγγράφων που προσφέρει δωρεάν εγγραφή τομέων .gq Dominio.gq, η ιστοσελίδα μητρώου .gq
Κανγκτσενγιούνγκα

Το Κανγκτσενγιούνγκα (Νεπαλικά: कञ्चनजङ्घा Kangchenjunga) βρίσκεται στα ινδονεπαλικά σύνορα στην οροσειρά Ιμαλάια και είναι το τρίτο ψηλότερο βουνό στη Γη μετά το όρος Έβερεστ και το Κ2, με υψόμετρο 8.586 μέτρα. Υψώνεται στα 8.586 μ σε ένα τομέα των Ιμαλαΐων που αποκαλείται Κανγκτσενγιούνγκα Χιμάλ που έχει όριο δυτικά τον ποταμό Ταμούρ και ανατολικά τον ποταμό Τεέστα. Το Κανγκτσενγιούνγκα Χιμάλ βρίσκεται στο ανατολικό Νεπάλ και Σικκίμ, στην Ινδία.

 Το όνομα Κανγκτσενγιούνγκα σημαίνει «οι πέντε θησαυροί του χιονιού», καθώς έχει πέντε κορυφές και λατρευόταν πάντα από τους κατοίκους του Νταρτζίιλινγκ και του Σικκίμ. Μέχρι το 1852 θεωρείτο ότι το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν το ψηλότερο βουνό στη Γη, όμως υπολογισμοί από την μεγάλη τριγωνομετρική έρευνα έδειξαν ότι το Έβερεστ ήταν το ψηλότερο βουνό και το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν τρίτο. Επίσημα η ανακοίνωση έγινε το 1856 Οι πρώτοι που ανέβηκαν το Κανγκτσενγιούνγκα ήταν οι Τζο Μπράουν και Τζορτζ Μπαντ που έφτασαν στην κορυφή τις 25 Μαΐου 1955 ως μέλη βρετανικής αποστολής. Σταμάτησαν λίγο κάτω από την κορυφή τιμώντας την υπόσχεση που έδωσαν στον μαχαραγιά του Σικκίμ ότι η κορυφή του βουνού θα έμενε απάτητη. Από τότε όλοι οι ορειβάτες που προσέγγισαν την κορυφή ακολούθησαν αυτή την παράδοση. Άλλα μέλη της συγκεκριμένης αποστολής ήταν οι Τζον Άντζελο Τζάκσον και Τομ ΜακΚίνον.Το 2018 το Κανγκτσενγιούνγκα κατακτήθηκε για πρώτη φορά από δύο Έλληνες, τον Αντώνη Συκάρη και τον Φώτη Θεοχάρη. Ήταν μέλη μίας αποστολής με 42 ορειβάτες, από τους οποίους έφτασαν στην κορυφή οι 17, στις 20 Μαΐου 2018. Kangchenjunga page on Himalaya-Info.org (German) Kangchenjunga page on Summitpost.org Aleister Crowley's detailed account of the 1905 attempt on Kangchenjunga Kangchenjunga History for a more detailed up to date account of the mountain's history and ascents. "Kāngchenjunga, India/Nepal" on Peakbagger Kangchenjunga on Peakware – photos Glacier Research Image Project presents photos tracking 24 years of changes in glaciers at Kangchenjunga.
Οχλοκρατία

Η οχλοκρατία (αρχαία ελληνικά: ὀχλοκρατία, λατινικά: ochlocratia‎) είναι η διακυβέρνηση από τον όχλο ή μια μάζα ανθρώπων. Ως υποτιμητικό για τον πλειοψηφισμό, η λέξη οχλοκρατία έχει παρόμοια σημασία με τη λατινική φράση mobile vulgus, που σημαίνει "το άστατο πλήθος".

 Ο Πολύβιος φαίνεται ότι επινόησε την λέξη τον 2ο αιώνα π.Χ., στις Ιστορίες του (6.4.6). Ο ίδιος χρησιμοποιεί τον όρο για να ονομάσει την "παθολογική" έκδοση της εξουσίας από τον λαό—σε αντίθεση με την καλή έκδοση, η οποία αναφέρεται ως δημοκρατία. Υπάρχουν πολλές αναφορές της λέξεως "όχλος" στο Ταλμούδ (όπου το όχλος αναφέρεται στον "όχλο", το "λαό", ακόμη και στην "ένοπλη φρουρά"), καθώς και στο Ρασσί, εβραϊκό σχόλιο για την Βίβλο. Οι αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί στοχαστές κατατάσσουν την οχλοκρατία στα "κακά" είδη διακυβέρνησης (τυραννία, ολιγαρχία, και οχλοκρατία) σε αντίθεση με τις τρεις "καλές" μορφές διακυβέρνησης (μοναρχία, αριστοκρατία και δημοκρατία). Διακρίνουν το καλό" και "κακό" ανάλογα με το αν η κυβέρνηση θα ενεργήσει προς το συμφέρον ολόκληρης της κοινότητας ("καλό") ή προς τα συμφέροντα μιας ομάδας ατόμων ή ενός ατόμου σε βάρος της δικαιοσύνης ("κακό"). Η απειλή της "οχλοκρατίας" σε μια δημοκρατία είναι συγκρατημένη, διασφαλίζοντας ότι το κράτος δικαίου προστατεύει τις μειονότητες ή τα πρόσωπα εναντίον της βραχυπρόθεσμης δημαγωγίας ή τον ηθικό πανικό. Μερικοί συγγραφείς, όπως η Βόσνια πολιτική θεωρητικός Γιασμίν Χασάνοβιτς, συνδέει την εμφάνιση της οχλοκρατίας στις δημοκρατικές κοινωνίες με την παρακμή της δημοκρατίας στον νεοφιλελευθερισμό, όπου "ο δημοκρατικός ρόλος των ανθρώπων έχει μειωθεί κυρίως στην εκλογική διαδικασία". Λαϊκισμός
Νοβάρα

Η Νοβάρα (ιταλικά: Novara) είναι πόλη της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, έδρα της ομώνυμης επαρχίας, σε απόσταση 38 χμ. από το Μιλάνο και 95 χμ. από το Τορίνο. Είναι η δεύτερη πολυπληθέστερη πόλη του Πεδεμόντιου μετά το Τορίνο. Αποτελεί εμπορικό σταυροδρόμι στον άξονα που συνδέει το Μιλάνο, το Τορίνο και τη Γένοβα με την Ελβετία. Σύμβολο της πόλης είναι ο τρούλος του Καθεδρικού Ναού του San Gaudenzio, που φτάνει τα 122 μέτρα σε ύψος.

 Ιδρύθηκε κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Το όνομά της προέρχεται από τις λατινικές λέξεις "Νόβα" ("Nova") που σημαίνει καινούριο και "άρα" ("ara") που σημαίνει βωμός. Βρισκόταν στο δρόμο που ένωνε τις πόλεις Vercellae (σημερινό Βερτσέλλι) και Mediolanum (σημερινό Μιλάνο). Το σχέδιο της πόλης με μεγάλους κάθετους δρόμους, ανάγεται στην περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μετά την καταστροφή της το 386 από τον Μάγκνο Μάξιμο, επειδή υποστήριξε τον Ουαλεντινιανό Β', ξαναχτίστηκε από τον Θεοδόσιο Α'. Στη συνέχεια καταστράφηκε από τον Ραδαγάισο (το 405) και τον Αττίλα (το 452). Με τους Λογγοβάρδους έγινε δουκάτο και αργότερα κομητεία από τον Κάρολο Γ', ενώ σύντομα έγινε ελεύθερη. Το 1110 κατακτήθηκε από τον Ερρίκο Ε' ο οποίος την κατέστρεψε, ενώ το 1167 συμμετείχε στη Λέγκα της Λομβαρδίας. Στα τέλη του 12ου αιώνα τέθηκε υπό την προστασία του Μιλάνου και περιήλθε στην κυριότητα του οίκου των Βισκόντι. Το 1706 την κατέκτησε ο στρατός του Οίκου της Σαβοΐας. Με την Ειρήνη της Ουτρέχτης περιήλθε στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων μαζί με το Μιλάνο. Αργότερα, την κατέλαβε ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης για να επανακτηθεί από τον Οίκο της Σαβοΐας το 1814. Το 1821 διεξήχθη στη Νοβάρα μια μάχη μεταξύ δυνάμεων της Σαρδηνίας και του Πεδεμόντιου. Το 1849 στην ιστορική Μάχη της Νοβάρας, ο στρατός το Πεδεμόντιου ηττήθηκε από τους Αυστριακούς, οπότε και η πόλη κατακτήθηκε από την Αυστρία. Αυτή η ήττα σηματοδοτεί την έναρξη της Ένωσης της Ιταλίας. Με το Βασιλικό Διάταγμα Ν.3702 στις 23 Οκτωβρίου 1859, ιδρύθηκε η Επαρχία της Νοβάρας, που περιείχε τότε και τις σημερινές επαρχίες του Βερτσέλλι, της Μπιέλλα και του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα. Σύμφωνα με στοιχεία για τα έτη 1961-1990, η μέση χαμηλότερη θερμοκρασία για τον Ιανουάριο (ψυχρότερος μήνας) είναι +1,6°C, ενώ για τον Ιούλιο (θερμότερος μήνας) είναι +24,1°C. Η μέση ετήσια θερμοκρασία για την 30ετία είναι +13,1°C. Chalon-sur-Saône, Γαλλία Coblenza, Γερμανία Χάσκοβο, Βουλγαρία Νοβάρα (επαρχία)
Φάασαλελεαγκα

Η Φάασαλελεαγκα (Σαμόα: Aiga-i-le-Tai) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Σαβάι των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 266 τ.χλμ. και πληθυσμό 12.949 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σαφοτουλαφάι.

 Η Φάασαλελεαγκα βρίσκεται δυτικά των Σαμόα και ανατολικά του Σαβάι. Συνορεύει στα νοτιοανατολικά με την Παλάουλι και στα βορειοανατολικά με ένα κομμάτι της Γκαγκάεμαουγκα. Σαφοτουλαφάι Φαλεφία Φογκάποα Λαμομαλάβα Λάνο Ασάγκα Που'απού'α Σάασάαϊ Σαϊπίπι Σαλελαβάλου Τάι Σαλελαβάλου Ούτα Σαπαπάλίι Σαπούλου Τινο-ι-Ίβα Βαϊαφάι Βαϊμάγκα Διαμερίσματα των Σαμόα
Τζάλα Νατ Χανάλ

Ο Τζάλα Νατ Χανάλ (Jhala Nath Khanal, στα νεπαλέζικα: झलनाथ खनाल , γενν. 20 Μαΐου 1950) είναι πολιτικός του Νεπάλ και πρωθυπουργός της χώρας, από τις 6 Φεβρουαρίου ως τις 29 Αυγούστου 2011. Είναι επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ [Ενιαίο Μαρξιστικό-Λενινιστικό, αρκτικόλεξο: CPN (UML)], καθώς επίσης ηγέτης του Κοινοβουλευτικού Κόμματος στην Συντακτική Συνέλευση, CPN (UML).

 Γεννημένος το 1950 στο Σάκχετζουνγκ (Sakhejung) στην επαρχία Ιλάμ, ο Κανάλ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ (Μαρξιστικό-Λενινιστικό)], και γενικός γραμματέας του από το 1982 ως το 1986. Αργότερα ήταν μέλος του CPN (UML). Χρημάτισε υπουργός πληροφοριών και επικοινωνιών στην κυβέρνηση συνασπισμού του 1997.Στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση το 2008 κέρδισε την έδρα στην περιφέρεια του Ιλάμ. Από το 2008 ως το Φεβρουάριο του 2009 διετέλεσε γενικός γραμματέας του CPN (UML) και εξελέγη πρόεδρός του στις 16 Φεβρουαρίου 2009. Στις 3 Φεβρουαρίου 2011, έπειτα από κρίση που σοβούσε 7 μήνες αναφορικά με την αδυναμία εκλογής πρωθυπουργού, ο Χανάλ εξελέγη πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο. Έλαβε 368 ψήφους στο 601μελές Κοινοβούλιο, έναντι 122 ψήφων για τον Ραμ Τσαντρά Πουντέλ από το Κογκρέσο του Νεπάλ και 67 για τον Μπιτζάι Κουμάρ Γκατσχεντάρ από το Φόρουμ για τα Δικαιώματα του Λαού των Μαντέσι Η εκλογή του Κανάλ στην πρωθυπουργία έγινε εφικτή έπειτα από την υποστήριξη που του παρέσχε το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο, εκείνο των Μαοϊστών. Ειδικότερα, οι τελευταίοι απέσυραν την εμπιστοσύνη τους από τον Πούσπα Καμάλ Νταχάλ, γνωστότερο ως Πρατσάντα, και υποστήριξαν τον Χανάλ. Η ανάληψη των καθηκόντων του έγινε στις 6 Φεβρουαρίου 2011. Ο Χανάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία τον Αύγουστο του 2011, προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπαμπουράμ Μπαταράι.
Χένρυ Μπρους (1ος βαρόνος Αμπερντέρ)

Ο Χένρυ Ώστιν Μπρους (αγγλικά: Henry Austin Bruce‎, Ντάφριν, Άμπερντερ, Γκλαμοργκανσάιρ, 16 Απριλίου 1815 - Λονδίνο, 25 Φεβρουαρίου 1895), 1ος βαρόνος του Άμπερντερ, ήταν Βρετανός πολιτικός, μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος, υπουργός Εσωτερικών (1868-1873) και λόρδος πρόεδρος του Συμβουλίου (1873-1874).

 Γιος γαιοκτήμονα, φοίτησε στη Σχολή Μπίσοπ Γκορ στο Σουόνσι και το 1837 έγινε δικηγόρος. Η μικρότερη κόρη του, Άλις Μπρους, ήταν υποδιευθύντρια του Σόμερβιλ Χολ από το 1898 έως το 1929.Ειρηνοδίκης στο Μέρθυρ Τάιντφιλ και στο Αμπερντέρ (1847-1854), μπήκε στο Κοινοβούλιο το 1852 ως εκπρόσωπος των Φιλελευθέρων για το Μέρθυρ Τάιντφιλ. Βρισκόταν στο επίκεντρο των αιτημάτων των ανθρακωρύχων της κοιλάδας Αμπερντέρ και δεν μπόρεσε να διευθετήσει την απεργία παρά τις προσπάθειες συμβιβασμού.Στη συνέχεια διορίστηκε υφυπουργός στο βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών. Το 1868 έχασε την έδρα του ως εκπρόσωπος του Μέρτυρ Τάιντφιλ, αλλά εξελέγη στο Ρένφριουσαϊρ.Ο Γουίλιαμ Γκλάντστοουν τον επέλεξε ως υπουργό Εσωτερικών το 1868. Στη συνέχεια, ξεκίνησε μια μεταρρύθμιση των νόμων περί αδειοδότησης αλκοολούχων ποτών του Ηνωμένου Βασιλείου και δρομολόγησε τον νόμο περί αδειοδότησης του 1872, ο οποίος έδωσε μεγαλύτερη εξουσία στους δικαστές, αύξησε τις ποινές για την κακή συμπεριφορά στα καμπαρέ και περιόρισε τις ώρες πώλησης αλκοολούχων ποτών. Το 1873 ο Γκλάντστοουν του ζήτησε να αναλάβει την ευθύνη του Λόρδου Προέδρου του Συμβουλίου (1873-74). Στη συνέχεια έγινε ευγενής ως βαρόνος του Αμπερντέρ (23 Αυγούστου 1873). Η ήττα του Φιλελεύθερου Κόμματος το 1874 έβαλε τέλος στην πολιτική του ζωή. Στη συνέχεια αφοσιώθηκε σε κοινωνικά, εκπαιδευτικά και οικονομικά ζητήματα. Το 1876 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Πρόεδρος της Βασιλικής Ιστορικής Εταιρείας (1878-1891), καθώς και της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας και του Ιδρύματος Ημερήσιου Σχολείου Θηλέων (Girls' Day School Trust), το 1888 ήταν επικεφαλής της Επιτροπής του Επίσημου Πίνακα Σταγόνας (Official Table of Drops) για την εξασφάλιση του ανώδυνου θανάτου των καταδίκων.Το 1882 ασχολήθηκε πλήρως με τη μελέτη της Δυτικής Αφρικής και έγινε πρόεδρος της Εθνικής Αφρικανικής Εταιρείας (1882-1895). Το 1885 ανακηρύχθηκε Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Λουτρού.Το 1894, εξασφάλισε την ίδρυση του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου της Νότιας Ουαλίας και του Μονμαουθσάιρ, το οποίο είναι σήμερα το Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ.Πέθανε στο Λονδίνο το 1895. Είναι θαμμένος στο Μάουντεν Ας (Ουαλία)
Άανα

Η Άανα (Σαμόα: A'ana) είναι ένα διαμέρισμα του νησιού Ουπόλου των νησιών Σαμόα. Έχει έκταση 193 τ.χλμ. και πληθυσμό 20.167 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Λεουλουμοέγκα.

 Η Α'άνα βρίσκεται κεντρικά των Σαμόα και δυτικά του Ουπόλου. Συνορεύει στα δυτικά με την Αϊγκα-ι-λε-Τάι και στα ανατολικά με την Τουαμασάγκα και στα νοτιοανατολικά με την Γκαγλκάεμαουγκα. Λεουλουμοέγκα Φαλεάσιου Φαλεσέελα Φασιτόο Τάι Φασιτόο Ούτα Γκαγκάιφο-ο-λε-Βάο Λεφάγκα Ματαούτου Πάτα Σαφάατοα Σαματάου Σαβάια Σατουϊμαλουφιλούφι Διαμερίσματα των Σαμόα