IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ονούφριος Αργίτης

Ο Ονούφριος ο Αργίτης (ή Αργείτης), γνωστός και ως Ονούφριος ο Νεοκαστρίτης, ήταν Έλληνας ζωγράφος ορθοδόξων αγιογραφιών του 16ου αιώνα και πρωτοπρεσβύτερος του Νεοκάστρου, δηλαδή του σημερινού Ελμπασάν, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε τον 16ο αιώνα στη σύγχρονη νότια Αλβανία και στη νοτιοδυτική περιοχή της Μακεδονίας (την Καστοριά). Τα έργα του χαρακτηρίζονται από μεταβυζαντινές και βενετικές επιρροές. Ζωγράφισε επίσης προσωπογραφίες, τοπία και εκκλησίες.

 Λίγα είναι γνωστά με βεβαιότητα για τη ζωή του Ονουφρίου καθώς η ύπαρξή του αναδύθηκε μόλις στις αρχές του 20ου αιώνα. Όσον αφορά τη γενέτειρά του, σώζεται μόνον μία επιγραφή στον ναό των Αγίων Αποστόλων, κοντά στην Καστοριά. Ο Ονούφριος πιστεύεται ότι γεννήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα είτε στην περιοχή του Βερατίου (σημερινή Αλβανία) είτε κοντά στην Καστοριά ή στα Γρεβενά. Το επίθετο Αργίτης, που εμφανίζεται σε τοιχογραφία κοντά στην Καστοριά, μπορεί να δείχνει το Άργος ως τόπο γεννήσεώς του, αν και καθώς το χρησιμοποίησε μόνο μία φορά θεωρείται πιθανό ότι αναφέρεται σε τοποθεσία στην περιοχή της Καστοριάς. Οι άψογες ελληνικές καλλιγραφικές επιγραφές του είναι ένδειξη ότι έλαβε υψηλού επιπέδου εκπαίδευση. Σπούδασε στη Βενετική Δημοκρατία και ήταν μέλος της Ελληνικής Αδελφότητας της Βενετίας.Στο κλίμα της εποχής, η ζωγραφική των χριστιανικών εικόνων και αγιογραφιών μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη αποκατάστασης του προ-οθωμανικού πολιτισμού. Δραστηριοποιήθηκε στο Βεράτιο και πιθανώς στη Βενετία μέχρι το 1547. Στη συνέχεια εργάστηκε τόσο στο Βεράτιο όσο και στην Καστοριά και το 1555, στο Σελτσάν κοντά στο Ελμπασάν. Μπορεί επίσης να ήταν ο ζωγράφος διαφόρων τοιχογραφιών στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου κοντά στον Πρίλαπο της Βορείου Μακεδονίας. Μετά το 1554 έζησε και ζωγράφιζε στο χωριό Βαλς. Σε πολλές εκκλησίες τα έργα του υπογράφτηκαν με τον τίτλο «Πρωτόπαππας», καταδεικνύοντας μια ανώτερη θέση στην ιεραρχία της εκκλησίας. Ωστόσο, η υπογραφή του δεν έχει διασωθεί σε εικόνες που του έχουν επίσης αποδοθεί, όπως σε ένα Δωδεκάορτον που σώζεται στο Εθνικό Μουσείο Μεσαιωνικής Τέχνης στην Κορυτσά. Ο Ονούφριος εισήγαγε μεγαλύτερο ρεαλισμό και ατομικότητα στις εκφράσεις του προσώπου, αθετώντας τις αυστηρές συμβάσεις της εποχής. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε το ροζ χρώμα στη ζωγραφική των εικόνων. Το μυστικό αυτού του χρώματος δεν κληροδοτήθηκε και πέθανε μαζί του. Τα έργα του διακρίνονται για την έντονη χρήση χρωμάτων και τη χρήση φυσικών βαφών. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Γκολομπία, τα έργα του Ονουφρίου επηρεάστηκαν σημαντικά από τη δυτική τέχνη, ως αποτέλεσμα της πιθανής παραμονής του στη Βενετία, ως μέλος της τοπικής ελληνικής αδελφότητας. Από την άλλη, ο Μανώλης Χατζηδάκης υποστηρίζει ότι τα δυτικά ίχνη είναι λίγα και εξηγούνται λόγω της επαφής με τους πίνακες της Κρητικής Σχολής.Ο Ονούφριος ίδρυσε μια σχολή ζωγραφικής στο Βεράτιο, την οποία κληρονόμησε ο υιός του, ο Νικόλαος, και μετά το θάνατό του, ο Ονούφριος ο Κυπριώτης και ο Κωνσταντίνος Σπαταράκος. Επίσημη Ιστοσελίδα του Εθνικού Μουσείου του Ονουφρίου Μουσείο Αγιογραφίας
Discoverer 22

Ο Discoverer 22 ή Corona 9015 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος χάθηκε κατά την εκτόξευση. Ήταν τύπου KH-2 Corona και βασίζονταν σε στάδιο πυραύλου Agena-B.

 Εκτοξεύτηκε στις 30 Μαρτίου 1961 (20:34:43 UTC), με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B, από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπερκ. Εξαιτίας δυσλειτουργίας του δευτέρου σταδίου του πυραύλου ο Discoverer δεν μπόρεσε να μπει σε τροχιά.Στόχος ήταν να τεθεί σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, από όπου θα φωτογράφιζε διάφορες περιοχές. Είχε ολική μάζα 1150 kg και ήταν εφοδιασμένος με πανοραμική κάμερα εστιακής απόστασης 61 cm με μέγιστη ανάλυση 7,6 m. Το φωτογραφικό φιλμ των 70 mm θα επέστρεφε στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου.
Νότια Στοά αρχαίας Ολυμπίας

Η Νότια Στοά βρίσκεται στην Αρχαία Ολυμπία και αποτελούσε το νότιο όριο και είσοδο στον ιερό χώρο της Άλτεως από την πλευρά του ποταμού Αλφειού. Βρίσκεται νότια του Βουλευτηρίου και πιθανολογείται ότι μπροστά της περνούσε η Ιερή Οδός που ένωνε την Ήλιδα και τον Ιππόδρομο της Ολυμπίας.

 Η Νότια Στοά, (βλ. κάτοψη}, κτίστηκε την ίδια περίοδο με τη Στοά της Ηχούς γύρω στο 360 π.Χ. με 350 π.Χ.. Ήταν κτισμένη από ντόπιο κογχυλιάτη λίθο, ενώ η κρηπίδα της ήταν μαρμάρινη. Είχε μήκος ήταν περίπου 80 μ. και βάθος περίπου 13,50 μ. Η πρόσοψή της ήταν η νότια, προς την πλευρά του ποταμού Αλφειού. Η εξωτερική κιονοστοιχία της στοάς περιβάλλει τις τρεις πλευρές της, με έξι δωρικούς κίονες σε κάθε στενή πλευρά και τριάντα τέσσερις δωρικούς κίονες στη νότια. Στο μέσον της πρόσοψης δημιουργείται ένα είδος πρόπυλου, με βάθος περίπου 7 μ., το οποίο δίνει στην κάτοψη της στοάς σχήμα Τ. Το πρόπυλο έχει έξι δωρικούς κίονες στην πρόσοψη και από τρεις σε κάθε πλευρά. Στο εσωτερικό του κτηρίου υπήρχε μία δεύτερη, κορινθιακή κιονοστοιχία, αποτελούμενη από δεκαεπτά κίονες. η Νότια Στοά όπως αναφέρεται στη ψηφιακή βιβλιοθήκη Perseus του Tuft University
Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού

Η Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού είναι μία από τις έξι εκλογικές περιφέρειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περιλαμβάνει τους δήμους και τις κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη Εκλογική Περιφέρεια της Κύπρου. Από την Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλέγονται για την ελληνοκυπριακή κοινότητα 12 βουλευτές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

 Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο έγιναν το 1960. Ήταν οι μόνες βουλευτικές εκλογές στις οποίες διεξήχθησαν εκλογές και για πλήρωση των εδρών της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού αντιστοιχούσαν 7 από τις 35 έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας και 2 από τις 15 έδρες της τουρκοκυπριακές κοινότητας. Μετά τις δικοινοτικές διαταραχές του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τα δημόσια αξιώματα και εκ τούτου οι έδρες της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε όλες τις Εκλογικές Περιφέρειες της Κύπρου παραμένουν κενές.Μέχρι και τις εκλογές του 1981 οι έδρες της ελληνοκυπριακής κοινότητας ήταν 35 και στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού αντιστοιχούσαν 7. Στην Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποφασίστηκε η αύξηση των εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων από 35 σε 80 (56 για την ελληνοκυπριακή κοινότητα και 24 για την τουρκοκυπριακή κοινότητα). Από τότε, οι έδρες που αντιστοιχούν στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι 12. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις έδρες της Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού για την ελληνοκυπριακή κοινότητα ανά εκλογική αναμέτρηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών ανά κόμμα στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. Σε παρένθεση αναγράφεται ο αριθμός των εδρών κάθε κόμματος. Βουλευτές Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού
Κανό Χογκάι

Ο Κανό Χογκάι (ιαπωνικά: 狩野芳崖‎), (1828-1888) ήταν Ιάπωνας καλλιτέχνης του 19ου αιώνα της σχολής Κανό. Ήταν ένας από τους τελευταίους ζωγράφους της σχολής Κανό και τα έργα του αντανακλούν τη μακραίωνη παράδοση της σχολής με Δυτικές μεθόδους και καλλιτεχνικό ύφος. Ο Χογκάι ζωγράφισε μια ποικιλία θεμάτων αλλά είναι πιο γνωστός για τα έργα του με θέμα τα γεράκια και τους δράκοντες.

 Στην ηλικία των 18 χρονών πήγε στο Έντο (σημερινό Τόκυο) για να σπουδάσει ζωγραφική. Έμεινε εκεί για 10 χρόνια και μαθήτευσε στον Κανό Σόσεσιν και άλλους καλλιτέχνες της εποχής. Μετά από μια επιτυχημένη καριέρα του παραγγέλθηκε να ζωγραφίσει τις ορορφές του κάστρου του Έντο. Επίσης, είχε την τιμή να παρουσιάσει τα έργα του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Παρά τις τιμές αυτές, η οικονομική κρίση που έλαβε χώρα κατά την πτώση των σογκούν (Περίοδος Μεϊτζί) το 1868 ανάγκασε τον Χογκάι να στραβεί σε τεχνικά επαγγέλματα για βιοποριστικούς λόγους. Το 1877 επέστρεψε στο Έντο και εργάστηκε για την πλούσια οικογένεια Σιματζού, που του έδωσε τη δυνατότητα να εργαστεί με κάποιους από τους πιο σημαντικούς Ιάπωνες καλλιτέχνες ουκίγιο-ε της εποχής όπως οι Σεσού και Σεσόν. Το 1884, ο Χογκάι τράβηξε την προσοχή του Ερνέστου Φενολόζα, ενός κριτικού τέχνης από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που αγόρασε τα έργα του. Μαζί με τους Οκακούρα Κακούζο και Χασιμότο Γκαχό εξέθεσε τα έργα του στην έκθεση Κανγκακάι (観画会, kangakai). . Baekeland, Frederick (1985). "Kanō Hōgai." Kodansha Encyclopedia of Japan. Tokyo: Kodansha Ltd. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Kanō Hōgai στο Wikimedia Commons
Γκόρα

Η Γκόρα (Σερβικά: Гора), είναι μια γεωγραφική περιοχή στο νότιο Κοσσυφοπέδιο, που κατοικείται στην πλειοψηφία του, από τους Γκοράνι. Μεταξύ 1992 και 1999, η Γκόρα ήταν ένας δήμος, του οποίου ο πληθυσμός ανερχόταν σε 17.574 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 1991. Σήμερα, η περιοχή είναι μέρος του δήμου Ντραγκάς.

 Η ονομασία "Γκόρα" είναι σλαβική και σημαίνει "Βουνό" ή "Δάσος". Η Γκόρα αναφέρεται Ζούπα της Σερβικής Αυτοκρατορίας, και αποτελείται από τα επτά χωριά που ο Ντουσάν δώρισε στο μοναστήρι του Αγίου Αρχάγγελου που ίδρυσε ο ίδιος κοντά στο Πριζρεν. Η δεύτερη αναφορά της είναι το 1452/5 στις τουρκικές φορολογικές απογραφές ως «Νάχι της Γκόρα» μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, πόλη που αποτελούσε μέρος της οθωμανικής επαρχίας της Μακεδονίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 1991, ο πληθυσμός του δήμου Γκόρα αποτελούταν από: Σλάβοι Μουσουλμάνοι ή Γκοράνι (91.68%) Αλβανοί (5.35%) Ντραγκάς (Dragaš) Γκοράνι
Ο πουπουλένιος

The Pillowman είναι ο πρωτότυπος τίτλος μαύρης κωμωδίας του Ιρλανδού θεατρικού συγγραφέα Μάρτιν Μακ Ντόνα (Martin McDonagh) 2003). Το έργο πραγματεύεται τη διαδικασία της αφήγησης παράλληλα με την προβληματική της παιδικής κακοποίησης αλλά και της πολιτικής βίας. Έχει μεταφραστεί και παρουσιαστεί στην Ελλάδα για πρώτη φορά με τον τίτλο "Ο πουπουλένιος" και αργότερα σε προσαρμογή ως "Μια Αγκαλιά για να Πεθάνεις". Ο ίδιος ο Μακ Ντόνα έχει δηλώσει ότι πρόκειται για το τελευταίο θεατρικό έργο που συγγράφει καθώς σκοπεύει πλέον να σχοληθεί με την πρώτη του αγάπη, τον κινηματογράφο.

 Σε ένα δικτατορικό κράτος κάπου στην Ανατολική Ευρώπη ο Κατούριαν, ένας συγγραφέας σύντομων ιστοριών και ο νοητικά στερημένος μικρότερος αδερφός του, Μίσαλ, συλλαμβάνονται και ανακρίνονται από δύο αστυνομικούς γιατί τα διηγήματα του πρώτου παρουσιάζουν ομοιότητες με μία σειρά δολοφονιών μικρών παιδιών που συμβαίνουν στην πόλη. Βραβείο Lawrence Olivier Καλύτερου Θεατρικού έργου (2004) Υποψηφιότητα Βραβείου Τόνι Ξένου καλύτερου Θεατρικού έργου (2005) Το έργο ανέβηκε στο Royal National Theatre από τις 13 Νοεμβρίου 2003 Σκηνοθεσία: Τζον Κράουλι Ηθοποιοί: Ντέιβιντ Τένναντ (Κατούριαν), Τζιμ Μπρόουντμπεντ (ανακριτής Τουπόλσκι), Νάιτζελ Λίντσεϊ (Άριελ), Άνταμ Γκόντλι (Μικάλ) Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ο πουπουλένιος" ή "Ο μαξιλαρένιος" Το έργο ανέβηκε στο Broadway από τις 10 Απριλίου 2005 έως τις 18 Σεπτεμβρίου 2005 στο "Booth Theatre". Η παραγωγή κέρδισε συνολικά 6 βραβεία. Σκηνοθεσία: Τζον Κράουλι Ηθοποιοί: Μπίλι Κράνταπ (Κατούριαν), Τζεφ Γκόλντμπλαμ (ανακριτής Τουπόλσκι), Ζέλικο Ίβανεκ (Άριελ), Μάικλ Στούλμπαργκ (Μικάλ) "Ο πουπουλένιος", πρόγραμμα παράστασης Θεάτρου Αμόρε. Μάρτιν Μακ Ντόνα, ο Πουπουλένιος του Κ. Μπερικόπουλου και της Μ. Τριανταφύλλου, Εφημερίδα Εποχή, 31/12/2005 (βάση δεδομένων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου) «Πουπουλένιος»: 100+1 τρόποι για να σουβλίσετε ένα πεντάχρονο Ελευθεροτυπία, 27/12/2005. Ανακτήθηκε στις 22/11/2007 Φωτογραφίες από την παράσταση στο θέατρο Αμόρε Ανακτήθηκε στις 22/11/2007
Ερρίκος ντε Λα Τρεμουάλ

Ο Ερρίκος ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Henri de La Trémoille (22 Δεκεμβρίου 1598 – 21 Ιανουαρίου 1674) ήταν 3ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), 2ος δούκας του Λε Τρεμουάλ και πρίγκιπας τού Ταλμόν (Talmond) και τού Tάραντα. Ήταν γιος του Κλωντ ντε Λα Τρεμουάλ και της συζύγου του, Καρλόττας-Βραβαντίνας τού Νάσσαου, και απόγονος του μεσαιωνικού στρατηγού Λουδοβίκου Β΄ ντε Λα Τρεμουάλ.

 Ο πατέρας τού Λα Τρεμουάγ, Κλωντ, είχε προσηλυτιστεί στον Προτεσταντισμό κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων, αλλά ο Λα Τρεμουάλ ασπάστηκε τον Καθολικισμό την εποχή που ο καρδινάλιος Ρισελιέ και ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ κατέστειλαν την εξέγερση των Ουγενότων στην πολιορκία της Λα Ροσέλ το 1628. Η γυναίκα του έστειλε τα παιδιά στους συγγενείς της στην Ολλανδία, φροντίζοντας να ανατραφούν ως Καλβινιστές. Αυτή διατηρούσε επίσης μία μεταρρυθμισμένη αυλή με εκκλησιαστικές υπηρεσίες, κάτι που ανεχόταν ο σύζυγός της. Μετά την πολιορκία, ο Λα Τρεμουάλ συνέχισε να υπηρετεί στον γαλλικό στρατό, τραυματιζόμενος σε μάχη στην Ιταλία. Μετά από εκείνη την εκστρατεία, ο Λα Τρεμουάλ μεταπήδησε σε πολιτική σταδιοδρομία. Το 1668, ο Ερρίκος προσβλήθηκε από ουρική αρθρίτιδα (ποδάγρα) και άφησε τη διακυβέρνηση τού δουκάτου του στον μεγαλύτερο γιο του. Απεβίωσε στις 21 Ιανουαρίου 1674, σε ηλικία εβδομήντα πέντε ετών, και τάφηκε στο Τουάρ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, Μαρία ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, το 1619. Ήταν κόρη τού Ερρίκου, δούκα τού Μπουγιόν, και της δεύτερης συζύγου του, κόμισσας Eλισάβετ τού Νάσσαου. Απέκτησαν πέντε παιδιά: Ερρίκος-Κάρολος 1620-1672, στρατιωτικός. Λουδοβίκος-Μαυρίκιος. Ελισάβετ. Mαρία-Καρλόττα 1632-1682, παντρεύτηκε τον Βερνάρδο Β΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Ιένας. Aρμάνδος-Κάρολος. Ο Λα Τρεμουάλ ήταν ο κληρονόμος και διάδοχος τού Φρειδερίκου της Νάπολης και της πρώτης συζύγου του Άννας της Σαβοΐας και διαδέχθηκε τις διεκδικήσεις των βασιλέων της Κύπρου για τον τίτλο τού βασιλιά της Ιερουσαλήμ, όταν απεβίωσε ο πατέρας του. Ήταν ο κληρονόμος και διάδοχος της Άννας της Σαβοΐας, της οποίας η κόρη Καρλόττα έγινε το 1499 de jure (τιτουλάριος) κληρονόμος της διεκδίκησης των βασιλέων της Κύπρου στον θρόνο της Ιερουσαλήμ. Δεδομένου ότι ο Φρειδερίκος Δ΄ ήταν ο δεύτερος γιος της Ισαβέλλας τού Κλερμόν και τού Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, διαδέχθηκε επίσης τις διεκδικήσεις των Μπριέν για το βασίλειο της Ιερουσαλήμ τού μακρινού εξαδέλφου του Ιωάννη-Καζιμίρ της Πολωνίας κατά το τέλος τού τελευταίου το 1672, ενώνοντας τις διαδοχές των Μπριέν και της Κύπρου. στο de jure στέμμα της Ιερουσαλήμ.
HMS Comet (R26)

Το HMS Comet ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού. Καθελκύστηκε στις 22 Ιουνίου 1944, εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 6 Ιουνίου 1945 και τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1962.

 Το Comet εντάχθηκε αρχικά στην 8η Μοίρα Αντιτορπιλικών, που επιχειρούσε στην Άπω Ανατολή. Το 1948 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο για εκσυγχρονισμό, κατά την διάρκεια του οποίου προστέθηκε επίσης ο κατάλληλος εξοπλισμός ώστε να μπορεί να επιχειρεί και ως ναρκοθέτιδα. Στα 1953-1957 ανήκε στην 6η Μοίρα Αντιτορπιλικών του Home Fleet. Colledge, J. J.· Warlow, Ben (2006) [1969]. Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy (Rev. έκδοση). London: Chatham Publishing. ISBN 978-1-86176-281-8. OCLC 67375475. Marriott, Leo (1989). Royal Navy Destroyers Since 1945. Ian Allen Ltd. ISBN 0-7110-1817-0. Raven, Alan· Roberts, John (1978). War Built Destroyers Ο to Z Classes. London: Bivouac Books. ISBN 0-85680-010-4. Whitley, M. J. (1988). Destroyers of World War 2. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 0-87021-326-1.
Ζάκαρι Λίβαϊ

Ο Ζάκαρι Λίβαϊ Πιού (Zachary Levi Pugh, 29 Σεπτεμβρίου 1980) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έγινε γνωστός από την τηλεοπτική σειρά Πράκτορας... στο Τσακ στο ρόλο του Chuck Bartowski και από την ταινία κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϊ Μαλλιά Κουβάρια.

 Γεννήθηκε στη Λουιζιάνα των Η.Π.Α. Από την ηλικία των έξι ετών ο Ζάκαρι άρχισε υποκριτική, τραγούδι και χορό στο σχολείο και σε τοπικές θεατρικές παραγωγές. Αφού αποφοίτησε από το Buena High school, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να ζήσει το όνειρό του να γίνει ηθοποιός. Ο Ζάκαρι ξεκίνησε την υποκριτική, παίζοντας ρόλους σε αρκετές τοπικές παραγωγές, όπως στο The Outsiders και στο Grease. 2002 Big Shot: Confessions of a Campus Bookie 2002–2006 Less Than Perfect 2003 See Jane Date 2003 The Division 2004 Curb Your Enthusiasm 2005 Reel Guerrillas 2006 Big Momma's House 2 2007 Spiral Berkeley 2007–present Chuck 2009 Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel 2010 Byron Phillips: Found 2010 Tangled 2011 Tower Heist 2011 Alvin and the Chipmunks: Chip-Wrecked
Επαρχία Μπανκάς

Η Επαρχία Μπανκάς είναι επαρχία της Περιφέρειας Μοπτί του Μαλί. Έχει έκταση 9.054 τ.χλμ. και πληθυσμό 263.446 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπανκάς.

 Η Επαρχία Μπανκάς βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νότια της Περιφέρειας Μοπτί. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Μπαντιαγκαρά, στα βορειοανατολικά με την Επαρχία Κορό, στα νοτιοανατολικά με τη Μπουρκίνα Φάσο και στα δυτικά με την Περιφέρεια Σεγκού. Η Επαρχία Μπανκάς διαιρείται σε 12 διαμερίσματα: Μπανκάς Μπάιγ Ντιαλλασσαγκού Ντιμπάλ Χαμπέ Κανί Μπρονζόν Κουλογκόν Λεσσαγκού Ουκνκορό Σεγκουέ Σοκουρά Σουμπαλά Τορί Επαρχίες του Μαλί
Γουίλιαμ Ντίτερλε

Ο Γουίλιαμ Ντίτερλε (γερμανικά: William Dieterle, 15 Ιουλίου 1893 - 9 Δεκεμβρίου 1972) ήταν Γερμανός σκηνοθέτης και ηθοποιός, ο οποίος την περισσότερη καριέρα του την πέρασε στο Χόλιγουντ. Το 1937 ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για την ταινία του Η ζωή του Εμίλ Ζολά.

 Close up : the contract director.- Metuchen ; New-York : Scarecrow Press, 1976. Strangers in paradise : the Hollywood emigres 1933–1950 / John Russel Taylor.- London : Faber & Faber, 1983 ISBN 1-892597-00-4 William Dieterle / Hervé Dumont.- Paris : CNRS éditions : Cinémathèque française, 2002 William Dieterle, der Plutarch von Hollywood / Marta Mierendorff.- Berlin 1993 ISBN 2-271-06001-X They Shoot Pictures, Don't They? Virtual History – Tobacco cards (Γαλλικά) William Dieterle in the Bibliothèque du Film William Dieterle in the Deutsche Filminstitut
Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ, Πορφύριος Α΄

Ο Αρχιεπίσκοπος Πορφύριος Α΄ (κατά κόσμον Παναγιώτης Μαρούδας, Κοιλιωμένο Ζακύνθου, 1831 - Χίος, 16 Ιουλίου 1909) ήταν Έλληνας κληρικός και επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, προκαθήμενος της Αυτόνομης Εκκλησίας του Όρους Σινά με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά.

 Σε μικρή ηλικία εισήλθε στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά. Χειροτονήθηκε στον βαθμό του ιεροδιάκονου από τον Μητροπολίτη Ισίδωρο. Διαχειριζόταν τα μετόχια της Μονής Σινά στο Κίεβο (Πλατεία Kontraktova, 2), στη Μολδαβία και την Κωνσταντινούπολη. Στις 21 Αυγούστου 1885 χειροτονήθηκε επίσκοπος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Νικόδημο και αναδείχθηκε στο βαθμό του Αρχιεπισκόπου. Έμενε στο μετόχι της μονής Σινά στο Κάιρο, από όπου διαχειριζόταν τις υποθέσεις της μονής με τη βοήθεια ενός αναχώματος και ενός καθεδρικού ναού των πρεσβυτέρων. Διακρίθηκε για υψηλές ηθικές, διπλωματικές και επιχειρηματικές ικανότητες. Αποχώρησε από τον θρόνο στις 24 Απριλίου 1904 για λόγους υγείας. Πέθανε το 1909 στη Χίο.
Λίμνη Αματιτλάν

Η Λίμνη Αματιτλάν (ισπαν. Lago Amatitlán) είναι λίμνη που βρίσκεται μέσα στην ομώνυμη καλδέρα, στη νοτιοκεντρική Γουατεμάλα, αρκετά κοντά στην Πόλη της Γουατεμάλας. Επειδή βρίσκεται πάνω στα κεντρικά υψίπεδα της χώρας, η επιφάνειά της έχει υψόμετρο 1.187 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μέγιστο βάθος της είναι 33 μέτρα και έχει έκταση 15,2 τετρ. χιλιόμετρα, ενώ ο μέσος όγκος του νερού της είναι 286 εκατομμύρια κυβικά μέτρα (περίπου επταπλάσιος του μέγιστου όγκου νερού της Λίμνης του Μαραθώνα). Ο μεγαλύτερος τροφοδότης της Αματιτλάν σε νερό είναι ο ποταμός Βιγιαλόμπος, ενώ τα νερά της εκρέουν στον ποταμό Μιτσατόγια, παραπόταμο του ποταμού Μαρία Λίντα. Η ομώνυμη πόλη Αματιτλάν είναι κτισμένη στην αρχή του ποταμού Μιτσατόγια. Επειδή η λίμνη έχει έναν στενό πορθμό στη μέση της, ανεγέρθηκε εκεί ένα φράγμα με διέλευση σιδηροδρόμου από τη στεφάνη του, χωρίζοντας τη λίμνη σε δύο υδάτινα σώματα με διαφορετικές φυσικές, χημικές και βιολογικές παραμέτρους: το βορειοδυτικό και το νοτιοανατολικό. Η λίμνη χρησιμεύει σήμερα για λήψη νερού, αναψυχή και τουρισμό, με περίπου δέκα χιλιάδες επισκέπτες ετησίως. Οι κυριότερες δραστηριότητες αναψυχής είναι η κολύμβηση, η ερασιτεχνική αλιεία, το θαλάσσιο σκι και η ιστιοπλοΐα.

 Το 1850 η λίμνη χρησίμευε ως τόπος για λουτρά και ανοιξιάτικο «θέρετρο». Οι θερμές πηγές κοντά στη νότια όχθη της ήταν επίσης δημοφιλείς.Στα μέσα του 19ου αιώνα η λίμνη είχε άφθονες καραβίδες, μικρά ψάρια και άλλα φαγώσιμα είδη, που αλιεύονταν και πωλούνταν στην ευρύτερη περιοχή, στις αγορές της οποίας σπανίως πωλούνταν τότε θαλασσινά. Η λεκάνη απορροής της Λίμνης Αματιτλάν περιέχει και την Πόλη της Γουατεμάλας. Ως επίπτωση αυτού, μεγάλες ποσότητες αστικών και βιομηχανικών λυμάτων, καθώς και μισό εκατομμύριο τόνοι ιζημάτων μεταφέρονται ετησίως στη λίμνη μέσω του ποταμού Βιγιαλόμπος. Η Αματιτλάν είναι έτσι πολύ ρυπασμένη, με αυξανόμενο ευτροφισμό και εναπόθεση ιζημάτων. Η χρησιμότητα της λίμνης ως πόρος υδρεύσεως και αρδεύσεως έχει έτσι μειωθεί, όπως και η ψυχαγωγική της αξία. Οι δύο μεγάλες προσπάθειες καθαρισμού της, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και το 2015, έμειναν ημιτελείς. Anton, Danilo J. (1993). Thirsty Cities: Urban Environments and Water Supply in Latin America. Ottawa, Ont.: International Development Research Centre (IDRC). ISBN 0-88936-666-7. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Νοεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Ιουλίου 2023. Muñoz, c.· Velasquez, E.· Aragon, Y.R. (1978). Estudio de aguas subterráneas en el Valle de la Ciudad de Guatemala (στα Ισπανικά). Πόλη της Γουατεμάλας: Ministerio de Comunicaciones y Obras Publicas, Instituto Nacional de Sismología, Vulcanología, Meteorología e Hidrológica. Valdeavellano, Alberto G. (1897). «Orillas del Lago de Amatitlán» (στα ισπανικά). La Ilustración Guatemalteca (Γουατεμάλα) I (14). https://archive.org/stream/ilustracionguate00guat#page/312/mode/2up. Ανακτήθηκε στις 27 April 2015.
Κάθετος Άξονας Ροδόπης

Ο Κάθετος Άξονας Ροδόπης (μελλοντικά Αυτοκινητόδρομος 23) είναι ένας δρόμος που κατασκευάστηκε για να συνδέει την Εγνατία Οδό με τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα στη Νυμφαία. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 2013.

 Το συνολικό μήκος των 23 χλμ. της αρτηρίας είναι περίπου 19 χλμ. σε νέα χάραξη και 4 χλμ. βελτίωση του υφιστάμενου άξονα σε τυπική διατομή 7,50/10,50 μ. που περιλαμβάνει μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση 3,75 μ. και έρεισμα 1,50 μ. εκατέρωθεν. Το όριο ταχύτητας στο μεγαλύτερο μήκος του είναι 80 χλμ./ώρα. Σε σημεία με μεγάλη κατά μήκος κλίση κατασκευάζεται μία επιπλέον λωρίδα βραδυπορίας πλάτους 3,50 μ. στην ανωφέρεια οπότε το συνολικό πλάτος της διατομής αυξάνεται σε 11,00/14,00 μ. Τέλος σε ένα τμήμα μήκους 900 μ. περίπου εφαρμόζονται επιπλέον λωρίδες βραδυπορίας και στις δύο κατευθύνσεις οπότε και το συνολικό πλάτος αυξάνεται ακόμη περισσότερο σε 14,50/17,50 μ. Το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή δύο 2 γεφυρών, 5 οδικών σηράγγων, συνολικού μήκους 1,7 χλμ. περίπου και επτά 7 Ισόπεδων Κόμβων σύνδεσης. Η χρηματοδότηση του έργου εξασφαλίστηκε τόσο από πόρους του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης μέσω του Ειδικού Προγράμματος "Οδικοί Άξονες, Λιμάνια, Αστική Ανάπτυξη", όσο και από πόρους της 4ης Προγραμματικής Περιόδου μέσω του Ε.Π. "Ενίσχυση Προσπελασιμότητας" του ΕΣΠΑ. Η δίανοιξη του κάθετου άξονα Κομοτηνής - Νυμφαίας συμβάλλει στην σημαντική ανάπτυξη της περιοχής. Αφού με αυτόν τον κάθετο άξονα η Κομοτηνή αλλά και η Θράκη γενικότερα συνδέεται με τη Φιλιππούπολη (184 χλμ.), με το Βουκουρέστι, μέσω γέφυρας του Δούναβη (456 χλμ.), με το Κισινάου της Μολδαβίας (926 χλμ.) αναπτύσσοντας ταυτόχρονα εμπορικές συναλλαγές και μετατρέποντας αρκετά λιμάνια από εισαγωγικά της Ευρώπης σε εξαγωγικά με Ρωσία, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία, Γεωργία, Αζερμπαϊτζάν.
Τρεις Πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ που ίδρυσε την Ευρωπαϊκή Ένωση χώρισε τις πολιτικές της σε τρεις βασικές κατηγορίες, τους λεγόμενους Τρεις Πυλώνες. Με την επικύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας το 2009, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα και οι λοιποί πυλώνες καταργήθηκαν και απορροφήθηκαν πλήρως απο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, διατηρούνται οι σχετικές διαδικασίες στον τομέα της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), συμπεριλαμβανομένης της αμυντικής πολιτικής.

 Η κοινοτική ορολογία αναφερόμενη στους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εννοεί τις τρεις κατηγορίες τομέων πολιτικής στους οποίους παρεμβαίνει σε διαφορετικό βαθμό και με διαφορετικούς τρόπους η Ένωση: Οι τρεις αυτοί πυλώνες λειτουργούν σύμφωνα με διαφορετικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων: κοινοτική διαδικασία για τον πρώτο πυλώνα και διακυβερνητική διαδικασία για τους άλλους δύο. Συνεπώς, στο πλαίσιο του πρώτου πυλώνα, μόνον η Επιτροπή μπορεί να υποβάλλει προτάσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο και η ειδική πλειοψηφία αρκεί για την έγκριση των πράξεων στο Συμβούλιο. Στο πλαίσιο του δεύτερου και του τρίτου πυλώνα, το εν λόγω δικαίωμα πρωτοβουλίας μοιράζεται μεταξύ της Επιτροπής και των κρατών μελών και γενικά απαιτείται ομοφωνία στο Συμβούλιο. Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίαρχα ευρωπαϊκά κράτη έχουν συνάψει συνθήκες και ως εκ τούτου συνεργάστηκαν και εναρμόνισαν πολιτικές (ή συνέδεσαν την κυριαρχία) σε έναν αυξανόμενο αριθμό τομέων, στο έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή στην οικοδόμηση της Ευρώπης (γαλλικά: la construction européenne). Το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα περιγράφει τη νομική έναρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) - το κύριο πλαίσιο για αυτήν την ενοποίηση. Η ΕΕ κληρονόμησε πολλές από τις σημερινές της ευθύνες από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ), οι οποίες ιδρύθηκαν τη δεκαετία του 1950 στο πνεύμα της Διακήρυξης Σουμάν. Ευρωπαϊκή Ένωση Συνθήκη της Λισαβόνας Οι Τρεις Πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης CVCE [1]
Consolidated XB2Y

Το Consolidated XB2Y ήταν αμερικανικό μονοκινητήριο διθέσιο διπλάνο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης της δεκαετίας του 1930. Προορίζονταν για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ αλλά δεν εντάχθηκε σε παραγωγή. Εκτός από το πρωτότυπο δεν κατασκευάστηκαν άλλα αεροσκάφη.

 Στα 1932 το Ναυτικό εξέδωσε απαίτηση για την δημιουργία διθέσιου βομβαρδιστικού κάθετης εφόρμησης που θα επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του και θα μπορούσε να μεταφέρει 450 kg. Τον Ιούνιο του 1932 παραγγέλθηκαν πρωτότυπα των εταιρειών Consolidated Aircraft και Great Lakes Aircraft Company για την διεξαγωγή συγκριτικών δοκιμών. Η Consolidated παρουσίασε το Model 24 (σύμφωνα με το σύστημα ονοματοδοσίας του Ναυτικού καλούνταν XB2Y) -ένα μονοκινητήριο διπλάνο βασισμένο σε σχέδιο του Γραφείου Αεροναυτικής του Ναυτικού (το Γραφείο είχε γίνει μέρος της Consolidated Aircraft το 1929).Προκειμένου να μπορεί το αεροσκάφος να αντέξει στις ισχυρότατες επιταχύνσεις κατά την άνοδο αμέσως μετά από μία βύθιση, μεγάλο μέρος του κεντρικού τμήματος της ατράκτου ήταν φτιαγμένο από ένα ενιαίο ατσάλινο κομμάτι. Το XB2Y προωθούνταν από αερόψυκτο αστεροειδή κινητήρα Pratt & Whitney R-1535 Twin Wasp Junior και είχε σταθερό σύστημα προσγείωσης. Υπήρχαν ξεχωριστά ανοιχτά κόκπιτ για τα δύο μέλη του πληρώματος. Ο πλοηγός κάθονταν πίσω και χειρίζονταν το οπίσθιο πολυβόλο. Ο πιλότος χειρίζονταν συγχρονισμένο πολυβόλο που έβαλε ανάμεσα από την έλικα. Το πρωτότυπο XB2Y-1 (σειριακός αριθμός: 9221) ολοκληρώθηκε το 1933 και παραδόθηκε στις 28 Ιουνίου αυτού του έτους. Κατά την διάρκεια των δοκιμών κατέστη σαφές ότι οι επιδόσεις του δεν ήταν ικανοποιητικές, γεγονός που σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος κατασκευής οδήγησε στην απόρριψη του από το Ναυτικό. Προτιμήθηκε το ανταγωνιστικό αεροσκάφος της Great Lakes Aircraft Company, 60 μονάδες του οποίου κατασκευάστηκαν και μπήκαν σε υπηρεσία με την ονομασία BG-1.Μετά την ακύρωση του προγράμματος, το μοναδικό XB2Y μετασκευάστηκε και απώλεσε την ικανότητα μεταφοράς βομβών. Με την νέα διάταξη μπορούσε να φτάσει σε ύψος 7100 m. Χρησιμοποιήθηκε τελικά από την NACA (τον πρόδρομο της σημερινής NASA στο Ερευνητικό Κέντρο του Langley στην Βιρτζίνια. Great Lakes BG Vought SBU Corsair Donald, David (editor). The Encyclopedia of World Aircraft. Leicester, UK:Blitz Editions, 1997. ISBN 1-85605-375-X. Swanborough, Gordon and Bowers, Peter M. United States Navy Aircraft since 1911. London:Putnam, Second edition 1976. ISBN 0-370-10054-9. «United States Navy Aircraft». Flight, 14 February 1935. pp. 178–179. Wegg, John. General Dynamics Aircraft and their Predecessors. London:Putnam, 1990. ISBN 0-85177-833-X.
Γκάρολντ Ρεγκιστάν

Ο Γκάρολντ Γκαμπριέλιεβιτς Ρεγκιστάν (ρωσικά: Гарольд Габриэльевич Регистан‎, αρμενικά: Ուրեկլյանց Հարոլդ Գաբրիելի‎, γεννηθείς Ουρεκλιάν, 28 Απριλίου 1924, Τασκένδη - 4 Νοεμβρίου 1999, Μόσχα) ήταν Σοβιετικός ποιητής και μεταφραστής.

 Γιος του συγγραφέα Γκαμπριέλ Αρκάντιεβιτς Ελ-Ρεγκιστάν, συν-συγγραφέα των στίχων του ύμνου της ΕΣΣΔ. Στιχουργός περισσότερων από 400 τραγουδιών. Στρατιώτης πρώτης γραμμής. Αποφοίτησε από το Λογοτεχνικό Ινστιτούτο το 1951. Εκτός από τη συγγραφή δικών του ποιημάτα, έκανε πολλές μεταφράσεις από τις γλώσσες των λαών της ΕΣΣΔ. Μαζί με τον συνθέτη Αντρέι Μπαμπάγιεφ, έγραψε τραγούδια για την ταινία "Γνώρισα ένα κορίτσι", τους στίχους των οποίων μετέφρασε από τα τατζικικά. Σε συνεργασία με τον συνθέτη Αρνό Μπαμπατζανιάν, έγραψε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του, "Αναμονή", το οποίο ερμήνευσε ο Μουσλίμ Μαγκομάγιεφ. Πέθανε το 1999. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι. Τάγμα του Σήματος της Τιμής (27/04/1984)
Κατάλογος αστέρων του Καρκίνου

Ο παρών κατάλογος αστέρων του Καρκίνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Καρκίνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.

 ESA (1997). «The Hipparcos and Tycho Catalogues». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Kostjuk, N. D. (2002). «HD-DM-GC-HR-HIP-Bayer-Flamsteed Cross Index». Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Roman, N. G. (1987). «Identification of a Constellation from a Position». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 2006. Gould, B. A. «Uranometria Argentina». Reprinted and updated by Pilcher, F. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Φεβρουαρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 19 Ιουλίου 2010. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2004). «Combined General Catalogue of Variable Stars (GCVS4,2)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. Samus, N. N.· Durlevich, O. V.· και άλλοι. (2012). «General Catalog of Variable Stars (GCVS database, version 2012Feb)». Ανακτήθηκε στις 4 Απριλίου 2012. «AAVSO Website». American Association of Variable Star Observers. Ανακτήθηκε στις 9 Μαρτίου 2014.
Κόλτον Χέινς

Ο Κόλτον Χέινς Λι (αγγλικά: Colton Lee Haynes, 13 Ιουλίου 1988) είναι Αμερικανός ηθοποιός και μοντέλο. Στην ηλικία των δεκαπέντε, ζούσε στην Νέα Υόρκη και άρχισε να δουλεύει ως μοντέλο για την εταιρεία Abercrombie & Fitch. Αφού μετακόμισε στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, άρχισε να ενεργεί στην τηλεόραση. Είναι γνωστός για τους ρόλους του ως Jackson Whittemore στην υπερφυσική δραματική σειρά Teen Wolf και Roy Harper στη σειρά Arrow..

 Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1988, στην Ουιτσίτα του Κάνσας και είναι γιος του William Clayton Haynes και της Dana Denise Mitchell. Έχει περιγράψει τους γονείς του ως πνευματικά ελεύθερους χίπις. Έχει πέντε αδέλφια με τα οποία μεγάλωσαν σ' ένα αγρόκτημα στην Andela. Φοίτησε στα γυμνάσια της Φλόριντας και του Κάνσας. Ξεκίνησε την καριέρα του ως μοντέλο στην ηλικία των δεκαπέντε στη Νέα Υόρκη. Η πρώτη του επιτυχία του έγινε μετά την εμφάνισή του σε μια φωτογράφηση του Bruce Weber για την εταιρεία Abercrombie & Fitch. Επίσης εμφανίστηκε σε μια φωτογράφηση για το γκέι περιοδίκο, XY το 2006. Συμμετείχε σε καμπάνιες για τους Kira Plastinina, J. C. Penney και Ralph Lauren. Το 2008 συνέχισε της καμπάνιες για την Verizon και και έμφανίστηκε σε πολλά εντιτόριαλ περιοδικών, όπως Teen Vogue και Arena.
Εκλογές στο Ισραήλ

Οι εκλογές στο Ισραήλ διεξάγονται με το σύστημα της αναλογικής εκπροσώπησης. Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Κοινοβούλιο (Κνεσέτ, η οποία εκλέγεται με καθολική ψηφοφορία από το λαό για τετραετή θητεία. Σήμερα το εκλογικό όριο για την είσοδο ενός κόμματος στην Κνεσέτ είναι το 3,25%, με τον αριθμό των εδρών που καταλαμβάνει ένα κόμμα στην Κνεσέτ να είναι σε αναλογία με τον αριθμό των ψήφων που συγκεντρώνει. Η νόμιμη ηλικία απόκτησης του δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 χρόνια.

 Πρόεδρος εξελέγη ο Ισαάκ Χέρτζογκ το 2021. Πρόεδρος από το Κοινοβούλιο εξελέγη τον Ιούνιο του 2014 ο Ρεουβέν Ριβλίν του κόμματος Λικούντ. Μόνο 119 ψήφοι ρίχτηκαν στην κάλπη, καθώς 1 μέλος της Κνεσέτ, ο Μέιρ Πόρους έλειπε στο εξωτερικό. Επί συνόλου 120 βουλευτών, ψήφισαν Πρώτος γύρος Σιμόν Πέρες: 58 ψήφοι Ρέουβεν Ριβλίν: 37 ψήφοι Κολέτ Άβιταλ: 21 ψήφοιΔεύτερος γύρος Σιμόν Πέρες: 86 ψήφοιΠρόεδρος της χώρας ανέλαβε ο Σιμόν Πέρες, για επταετή θητεία, στις 16 Ιουλίου του 2007. Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2009 το Καντίμα της Λίβνι επικράτησε του δεξιού Λικούντ του πρώην πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου με οριακή διαφορά μίας έδρας στην Κνεσέτ. Στις 22 Ιανουαρίου 2013, ο πρωθυπουργός Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του κέρδισαν την επανεκλογή τους. Στις 2 Φεβρουαρίου 2013 ο Νετανιάχου έλαβε εντολή από τον πρόεδρο Σιμόν Πέρες για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Τα επίσημα και τελικά αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τη νίκη του Νετανιάχου και την άνοδο της κεντροαριστεράς. Bουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα τον Μάρτιο του 2015. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου κέρδισε τις εκλογές αυξάνοντας τις έδρες για το κόμμα του σε 30. Μεταξύ των ετών 1996 και 2001, ο Πρωθυπουργός εκλεγόταν με άμεση ψηφοφορία, ξεχωριστά από το Κοινοβούλιο. Η συμμετοχή σε όλες τις γενικές εκλογές του Ισραήλ από το 1949 διαμορφώνεται ως εξής:
325

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 325 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 325 (CCCXXV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Πρόκλου και Παυλίνου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1078 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 325 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ προσωπικά διασφαλίζει την ασφάλεια του συνόρου του Ίστρου Ποταμού (Δούναβη) νικώντας τους Γότθους, τους Βανδάλους και τους Σαρμάτες. Ο Λικίνιος εκτελείται στη Θεσσαλονίκη, με την κατηγορία της συνωμοσίας και του ξεσηκώματος στρατευμάτων εναντίον του Κωνσταντίνου Α΄. Η Μονομαχική μάχη καταργείται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας διεξάγεται.20 Μαΐου - Λαμβάνει χώρα η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας, η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Χριστιανικής Εκκλησίας. 25 Ιουλίου - Ολοκληρώνεται η Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας, η οποία συγκλήθηκε στη Νίκαια Βιθυνίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α'. Κίνα 1 Απριλίου - Ο διάδοχος του θρόνου Τζιν Τσενγκντί, σε ηλικία 4 ετών, διαδέχεται τον πατέρα του Τζιν Μινγκντί ως αυτοκράτορα της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν. Κατά τη διάρκεια της θητείας του συμβουλεύεται ευρέως από τους αντιβασιλείς του, Γιου Λιέανγκ και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους. Τέχνες Το άγαλμα του Μέγα Κωνσταντίνου από τη Βασιλική του Μαξεντίου και του Κωνσταντίνου στη Ρώμη αρχίζει να κατασκευάζεται. Τώρα διατηρείται στο Παλάτσο ντέι Κονσερβατόρι στη Ρώμη. Θρησκεία 20 Μαΐου - Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας: ο Κωνσταντίνος Α΄ συγκαλεί μία οικουμενική σύνοδο επισκόπων στη Νίκαια (Τουρκία). Το Σύμβολο της Πίστεως, υιοθετημένο από τις 19 Ιουνίου, αποσαφηνίζει ότι τα μέλη της Αγίας Τριάδας (ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα) είναι ισότιμα. Η σύνοδος διασαφηνίζει ότι το Πάσχα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πλήρη σελήνη μετά την εαρινή ισημερία. Ο Άρειος εξορίζεται στην Ιλλυρία. Τα έργα του κατάσχονται και καταλήγουν στην πυρά. Η Βασιλική της Γεννήσεως ανοικοδομείται στη Βηθλεέμ. Αμμιανός Μαρκελλίνος, Ρωμαίος ιστορικός (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει κατά την περίοδο 391-400) Προκόπιος, σφετεριστής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 366) Κωνστάντιος Γάλλος, καίσαρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (προσεγγιστικό έτος γέννησης) (πεθαίνει το 354) Μαρκέλλα, Χριστιανή αγία Ουάνγκ Μενγκ, πρωθυπουργός του Πρώην Τσιν (πεθαίνει το 375) Άνοιξη - Λικίνιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας (εκτελείται) (γεννιέται περίπου το 265) Ιάμβλιχος, Σύρος φιλόσοφος (γεννιέται το 245) Λακτάντιος, Ρωμαίος συγγραφέας (γεννιέται το 250) Σέξτος Μαρτινιανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας (εκτελείται) 18 Οκτωβρίου - Τζιν Μινγκντί, αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 299) Τουομπά Χερού, πρίγκιπας των Τουομπά Ντάι
Μεταφορά (σκάκι)

Η μεταφορά στο σκάκι είναι μια ακολουθία κινήσεων που οδηγεί σε μια θέση η οποία μπορεί επίσης να επιτευχθεί με μια άλλη πιο κοινή ακολουθία κινήσεων. Οι μεταφορές είναι ιδιαίτερα συχνές στα ανοίγματα, όπου μπορεί να επιτευχθεί μια δεδομένη θέση από διαφορετικές αλληλουχίες κινήσεων. Οι παίκτες μερικές φορές χρησιμοποιούν σκόπιμα τις μεταφορές προκειμένου να αποφευχθούν κάποιες βαριάντες που αντιπαθούν, είτε για να οδηγήσουν τους αντιπάλους τους σε άγνωστα και άβολα μονοπάτια, είτε απλά για να τους ανησυχήσουν.Ο σκακιστικός όρος «μεταφορά» σημαίνει μετατόπιση του παιχνιδιού σε μια διαφορετική διαδρομή ανοίγματος από εκείνη την οποία ξεκίνησε. Οι πίνακες μεταφοράς αποτελούν ουσιαστικό μέρος του σκακιστικού προγράμματος ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή.

 Για παράδειγμα, η πρώτη θέση μπορεί να επιτευχθεί από το Γκαμπί της βασίλισσας: 1. δ4 δ5 2. γ4 ε6 3. Ιγ3 Ιζ6Αλλά η θέση αυτή μπορεί επίσης να επιτευχθεί από το Αγγλικό άνοιγμα: 1. γ4 Ιζ6 2. Ιγ3 ε6 3. δ4 δ5Και έτσι το Αγγλικό άνοιγμα μεταφέρθηκε σε Γκαμπί της βασίλισσας. Η δεύτερη θέση δείχνει ένα άλλο παράδειγμα, όπου η θέση μπορεί να επιτευχθεί από τη Γαλλική άμυνα. 1. ε4 ε6 2. δ4 δ5 3. ε:δ5 ε:δ5 4. Ιζ3 Ιζ6Αλλά η ίδια ακριβώς θέση μπορεί να επιτευχθεί από τη Ρώσικη παρτίδα, με δύο επιπλέον κινήσεις από κάθε πλευρά: 1. ε4 ε5 2. Ιζ3 Ιζ6 3. Ι:ε5 δ6 4. Ιζ3 Ι:ε4 5. δ3 Ιζ6 6. δ4 δ5 Μερικά ανοίγματα είναι γνωστά για το ευρύ φάσμα των πιθανών μεταθέσεων που προσφέρουν, για παράδειγμα το Καταλανικό άνοιγμα και η Σικελική άμυνα.
Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών

Η Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών είναι μη κερδοσκοπικό σωματείο με σκοπό τη διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ηπείρου και την επιμόρφωση του Ηπειρωτικού λαού. Ιδρύθηκε το 1953, αποτελεί σημαντικό χώρο για την πολιτιστική και επιστημονική ανάπτυξη της Ηπείρου. Βοήθησε στην ανάπλαση παλαιότερων κτιρίων, στη συγκέντρωση ιστορικών αρχείων και έργων τέχνης. Διοργανώνει μαθήματα, γιορτές και διαλέξεις και εκδίδει βιβλία σχετικά με τον πολιτισμό της Ηπείρου. Το 1976 ίδρυσε το Ίδρυμα Μελετών Ιονίου και Αδριατικού Χώρου. Στο κτίριό της, στα Ιωάννινα, λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο, Πινακοθήκη και Βιβλιοθήκη αλλά και σημαντικό αρχείο ιστορικών εγγράφων και επιστολών.

 Η ίδρυση της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών έγινε με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Φρόντζου, προσωπικότητας της Ηπείρου και αργότερα βουλευτή και δημάρχου Ιωαννίνων, ο οποίος ήταν και πρόεδρός της από το 1955 έως και τον θάνατό του, το 1986. Το Λαογραφικό Μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1976, φέρει το όνομα του Κώστα Φρόντζου, πρωτοστάτη στην Ίδρυση της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών και προέδρου της για πολλά χρόνια. Πρόκειται για ιστορικό κτίριο, οθωμανικό αρχοντικό του 1800-1808, το οποίο λειτουργούσε για πάνω από 100 χρόνια ως κτίριο εκπαίδευσης (πριν την απελευθέρωση ως τουρκικό Δημοτικό Σχολείο, μέχρι το 1935 ως Διδασκαλείο Ιωαννίνων, μέχρι το 1938 και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία, αργότερα ως Γυμνάσιο Αρρένων και Τεχνική Σχολή Εργοδηγών). Αγοράστηκε από την Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών το 1976, αποκαταστάθηκε και από τότε στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο. Μεταξύ 1995-2000 ανεγέρθηκε νέο κτίριο, στο οποίο εκτίθενται μοναδικές παραδοσιακές φορεσιές από διάφορες περιοχές της Ηπείρου, καθώς και έργα ασημουργίας/αργυροχοΐας, ενώ στο παλαιό κτίριο υπάρχουν κοσμήματα, εργαλεία καθημερινής χρήσης, γεωργικά εργαλεία καθώς και ένας όροφος αστικού σπιτιού. Το Ιστορικό αρχείο της εταιρείας έχει σημαντικά έγγραφα και επιστολές και είναι καταχωρημένο στο Εθνικό Ευρετήριο Αρχείων των Γενικών Αρχείων του Κράτους ως φορέας διατήρησης αρχείων. Η Πινακοθήκη εγκαινιάστηκε το 2013 και σε αυτήν εκτίθενται έργα Ηπειρωτών αλλά και άλλων γνωστών καλλιτεχνών. Η βιβλιοθήκη εκτός από έργα Ηπειρωτών συγγραφέων έχει τμήμα με παλαιά περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και βιβλία που αφορούν τον χώρο της Ηπείρου και της Αλβανίας. Η Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών οργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, αλλά και ομιλίες, βιβλιοπαρουσιάσεις και επιστημονικές ημερίδες και συνέδρια, στον χώρο της αίθουσας εκδηλώσεων. www.ehm.gr επίσημη ιστοσελίδα της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1956)

Το 1956 διεξήχθη το 7ο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1. Ξεκίνησε στις 22 Ιανουαρίου από την Αργεντινή και ολοκληρώθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία. Νικητής, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ήταν ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο, με Φερράρι.

 Η Λάντσια, αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα αποφάσισε να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα, δίνοντας το αυτοκίνητό της (Lancia D50) και τους οδηγούς της, στη Φερράρι. Ο Φάντζιο, μετά την αποχώρηση της Μερτσέντες στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, βρέθηκε στη θέση του Αλμπέρτο Ασκάρι, που είχε σκοτωθεί την προηγούμενη χρονιά στη Μόντσα. Ο Στέρλινγκ Μος, αντίθετα, πήγε στην ομάδα της Μαζεράτι. Οι δύο Ιταλικές ομάδες κυριάρχησαν μοιράζοντας τις νίκες. Στον πρώτο αγώνα ο Φάντζιο πήρε στον 29ο γύρο το αυτοκίνητο του Λουίτζι Μούσο και κατάφερε να τερματίσει στη πρώτη θέση. Μούσο και Φάντζιο μοιράστηκαν τους βαθμούς της πρώτης θέσης. Στο Μονακό νίκησε ο Μος, ενώ ο Πήτερ Κόλλινς με Φερράρι ήταν ο νικητής στο Βέλγιο και τη Γαλλία. Ο Φάντζιο κέρδισε τα δύο επόμενα Γκραν Πρι στη Βρετανία και τη Γερμανία. Ο τίτλος τελικά κρίθηκε στον αγώνα της Ιταλίας. Εκεί ο Πήτερ Κόλλινς προηγούνταν και ήταν έτοιμος να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ο Φάντζιο είχε ένα ατύχημα και ο Κόλλινς αναγκάστηκε να του παραχωρήσει το αυτοκίνητό του. Τον αγώνα κέρδισε ο Μος και οι Κόλλινς και Φάντζιο μοιράστηκαν τους βαθμούς της δεύτερης θέσης, κάτι που έδινε στον Φάντζιο το πρωτάθλημα, αφήνοντας δεύτερο στη τελική κατάταξη τον Μος και τρίτο τον Κόλλινς. Στο Indianapolis 500 νικητής ήταν ο Πατ Φλάχερτι. Διεξήχθησαν 8 αγώνες. Οι νικητές σε κάθε έναν από αυτούς: Οι 5 πρώτες θέσεις βαθμολογούνταν με 8, 6, 4, 3 και 2, ενώ 1 επιπλέον βαθμό έπαιρνε ο οδηγός με τον ταχύτερο γύρο. Σε περίπτωση αντικατάστασης του οδηγού με άλλον, ή όταν δύο ή περισσότεροι οδηγοί έκαναν τον ταχύτερο γύρο στον αγώνα, μοιράζονταν τους βαθμούς. Μόνο τα καλύτερα 5 αποτελέσματα μετρούσαν στη τελική βαθμολογία κάθε οδηγού. Από τους 83 οδηγούς που πήραν μέρος, οι παρακάτω 27 κατάφεραν να πάρουν βαθμούς, ενώ συνολικά 51 κατάφεραν να τερματίσουν σε κάποιον από τους αγώνες Σημείωση: Η Φερράρι χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο της Λάντσια (Lancia D50).
Dornier Do 228

Το Dornier 228 (Do 228, πέτακας) είναι δικινητήριο αεροπλάνο της Γερμανικής αεροναυπηγικής εταιρείας Dornier. Κατασκευάστηκε από το 1981 ως το 1998 στη γερμανική βάση του Όμπερπφάφενχόφεν στη Βαυαρία.

 Florian Beck: Flug zum Südpol. Aviatic Verlag, Planegg 1992, ISBN 3-925505-13-X Dornier GmbH (Hrsg.): Dornier. Die Chronik des ältesten deutschen Flugzeugwerks. 3. Auflage. Aviatic Verlag, Oberhaching 1996, ISBN 3-925505-01-6 Günter Endres (Hrsg.): Das große Buch der Passagierflugzeuge. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2000, ISBN 3-7276-7129-7 Dieter H. Thomas: Dornier 228. Utility/Commuter Aircraft. A pilot's view. Fürstenfeldbruck 1995, ISBN 3-931776-02-6 Siegfried Wache: Dornier Do28 - Do228. Buchholz, Rinteln 1999 (F-40 Flugzeuge der Bundeswehr, Ausgabe Nr. 35), ISBN 3-935761-35-X Jim Winchester: Zivile Flugzeuge im Detail. Heel Verlsg, Königswinter 2005, ISBN 3-89880-408-9 Die Do 228 NG Webseite RUAG Aerospace Services Do 228 bei HAL India Hindustan Aeronautics Limited
Λάντο Νόρις

Ο Λάντο Νόρις (γεννημένος στις 13 Νοεμβρίου 1999) είναι οδηγός αγώνων με βρετανική και βελγική ιθαγένεια. Επί του παρόντος, ανταγωνίζεται στη Formula 1, για την McLaren, αγωνίζεται υπό τη βρετανική σημαία. Κέρδισε το πρωτάθλημα MSA Formula το 2015 και το Toyota Racing Series, Eurocup Formula Renault 2.0 και Φόρμουλα Renault 2.0 Βόρειο Ευρωπαϊκό Κύπελλο το 2016. Έλαβε επίσης το βραβείο BRDC McLaren Autosport εκείνο το έτος. Στη συνέχεια κέρδισε το 2017 FIA Formula 3 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ήταν μέλος του νέου προγράμματος οδηγών της McLaren.

 Ο Νόρις γεννήθηκε στο Μπρίστολ της Αγγλίας. Πατέρας του είναι ο Άνταμ Νόρις, ένας παλαίμαχος Διευθυντής Συντάξεων ο οποίος είναι ένας απ' τους πλουσιότερους ανθρώπους στο Μπρίστολ και ο 501ος στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μητέρα του είναι Βελγίδα κι έτσι ο Λάντο έμαθε πολύ καλά να μιλά Ολλανδικά. Μορφώθηκε στο Κολλέγιο της Στριτ του Μπρίστολ. Επίσης τερμάτισε 2ος στη Φόρμουλα 2 πίσω από τον εξίσου ταλαντούχο George Russel που αγωνίζεται στην ομάδα Mercedes AMG Petronas. Το 2019 έκανε το ντεμπούτο του στην Μακλάρεν , στο γκραν πρι Αυσταλίας και τερμάτισε 12ος αν και ξεκίνησε 8ος. Τουϛ πρώτους του βαθμούς τους πήρε στο γκραν πρι του Μπαχρέιν που τερμάτισε 6ος. Η παρθενική του χρονιά στο άθλημα ήταν άκρως εντυπωσιακή καθώς τερμάτισε 11ος μπροστά από τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή του 2007 Κίμι Ραικόνεν. Ενώ στη δεύτερη χρονιά του τερμάτισε 9ος κάνοντας το πρώτο του πόντιουμ στον πρώτο αγώνα της χρονιάς. Από πολλούς θεωρείται ως ένας ανερχόμενους Πρωταθλητές που σίγουρα θα πρωταγωνιστήσουν. Ο διευθυντής της Μακλάρεν, Ζακ Μπράουν, κάνει λόγο για έναν νέο με απίστευτο χάρισμα και ασυναγώνιστη ταχύτητα στους αγώνες.
135 Χέρτα

Η Χέρτα (Hertha) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,23. Ανακαλύφθηκε το 1874 από τον Γερμανοαμερικανό αστρονόμο Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η τροχιά της Χέρτας την κατατάσσει στην Οικογένεια της Νύσας, αλλά όχι και ο φασματικός της τύπος. Πέντε επιπροσθήσεις αστέρων από τη Χέρτα έχουν παρατηρηθεί μεταξύ του 2000 και του 2015.

 Η μέση διάμετρος της Χέρτας είναι 79,24 χλμ. με επίμηκες σχήμα (λόγοι 10:11:15). Η μάζα της εκτιμάται σε 1,2 τετράκις εκατομμύρια τόνους περίπου. Ο φασματικός τύπος της Χέρτας είναι M (μεταλλικός) ή W (από την ανίχνευση ένυδρων πυριτικών ορυκτών το 1996) ή Xk (κατά SMASSII). Πάντως παρατηρήσεις ραντάρ δεν συμφωνούν με μεταλλική σύσταση, τουλάχιστον κατά κύριο λόγο. Το άλβεδό της είναι 0,1436. Η Χέρτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 24 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Περί γενέσεως και φθοράς

Το Περὶ γενέσεως καὶ φθορᾶς είναι δίτομο έργο του Αριστοτέλη που συντάχθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Είναι συνέχεια του περί ουρανού και έχει ως θέμα την γέννηση και φθορά των πραγμάτων, καθώς και την θεωρία των τεσσάρων στοιχείων. Στον τόμο Α΄ αναλύει με την μέθοδο του υλομορφισμού την διαδικασία της δημιουργίας και της φθοράς της ύλης. Στον τόμο Β΄ αναλύει την διαδικασία της μεταβολής των τεσσάρων στοιχείων.

 Aristoteles: Über Werden und Vergehen. De generatione et corruptione. Griechisch und Deutsch (Studienausgabe), übersetzt, eingeleitet und mit Anmerkungen versehen von Thomas Buchheim. Felix Meiner, Hamburg 2011. ISBN 978-3-7873-2140-7. Marwan Rashed (Hrsg.): Aristote. De la géneration et la corruption. Nouvelle édition. Les Belles Lettres, Paris 2005. ISBN 2-251-00527-7. – Neueste wissenschaftliche Ausgabe, mit Kommentar und französischer Übersetzung. Αγγλική επανέκδοση του H. H. Joachim Θεόδωρος Σκαλτσάς: Ανάλυση Αρχειοθετήθηκε 2013-10-05 στο Wayback Machine. (Αγγλικά)
Παρνασσισμός

Με τον όρο παρνασσισμός (από τον γαλλικό όρο mouvement parnassien) αναφερόμαστε στην ποιητική σχολή που αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα μέσα του 19ου αιώνα, και ειδικά στη δεκαετία 1866 - 1876. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1866 από τους Κατούλ Μεντές και Ξαβιέ ντε Ρικάρ, όταν εξέδωσαν το φιλολογικό περιοδικό "Σύγχρονος Παρνασσός" που αποτελούσε αναφορά στο ελληνικό βουνό Παρνασσός και την μυθολογική του υπόσταση ως κατοικία των Μουσών. Αργότερα ο Αλφόνς Λεμέρ εξέδωσε επ΄ αυτού την ομώνυμη ποιητική ανθολογία του. Ως λογοτεχνικό ρεύμα, ο παρνασσισμός αποτέλεσε μία αντίδραση στο κίνημα του ρομαντισμού και επανέφερε στην τέχνη στοιχεία του κλασικισμού, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά από το έργο του Θεόφιλου Γκωτιέ Η τέχνη για την τέχνη.

 Οι παρνασσιστές, που ήταν περίπου είκοσι σε αριθμό, επιδίωκαν την πιστότητα, τη ρεαλιστική αναπαράσταση και την απάθεια, σε αντίθεση με την υπερπροβολή συναισθημάτων του ρομαντισμού. Χαρακτηριστικό των ποιημάτων τους είναι η στατικότητα, γι' αυτό και παρομοιάζονται με ζωγραφικούς πίνακες. Η πιστότητα στα ποιήματα επιτυγχάνεται με τις ακριβείς περιγραφές και την επιμονή στην αναζήτηση των κατάλληλων λέξεων, ειδικά των επιθέτων. Αντλούσαν την έμπνευσή τους από σκηνές της καθημερινής, κοινωνικής αλλά και ιστορικής πραγματικότητας. Στράφηκαν προς την κλασική (ελληνική και ρωμαϊκή) αρχαιότητα αλλά και προς τον ινδικό πολιτισμό. Ως προς τη μορφή, οι παρνασσιστές επιδίωκαν την απόλυτη τελειότητα. Επεξεργάζονταν πολύ τους στίχους και πειθαρχούσαν απόλυτα στους μετρικούς κανόνες. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των ποιημάτων, που κατά τ' άλλα θεωρούνται ψυχρά. Ανάμεσα στους εκπροσώπους της σχολής των παρνασσιστών συγκαταλέγονται οι Λεκόντ Ντελίλ, Πωλ Βερλαίν, Τεοντόρ ντε Μπανβίλ, Κατούλ Μεντές (Catulle Mendès) και Συλί Προυντόμ. Στην Ελλάδα, επιδράσεις του παρνασσισμού υπάρχουν στα πρώτα ποιήματα του Κωστή Παλαμά, του Γρυπάρη, του Μαλακάση, του Πορφύρα, του Μαβίλη και άλλων. Ιστορία του Παρνασσισμού (Γαλλικά)