IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί

Ο Αμαντού Γκον Κουλιμπαλί (Amadou Gon Coulibaly, 10 Φεβρουαρίου 1959 – 8 Ιουλίου 2020) ήταν πολιτικός από την Ακτή Ελεφαντοστού , πρωθυπουργός της χώρας του από τον Ιανουάριο του 2017 ως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 2020. Προηγουμένως υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας, επί προεδρίας του Αλασάν Ουαταρά από το 2011 έως το 2017.

 Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εργάστηκε ως τεχνικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά. Ο Κουλιμπαλί ήταν μέλος της εθνοσυνέλευσης από το 1995 έως το 2000. Υπηρέτησε, επίσης, ως δήμαρχος της Κορχογκό. Διετέλεσε υπουργός Γεωργίας από τον Οκτώβριο του 2002 έως τον Φεβρουάριο του 2010. Μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Ουαταρά, ο Κουλιμπαλί υπηρέτησε ως Γενικός Γραμματέας της Προεδρίας από το 2011 έως τον Ιανουάριο του 2017. Ο Κουλιμπαλί διορίστηκε από τον πρόεδρο Ουαταρά στην πρωθυπουργία στις 10 Ιανουαρίου 2017. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε στις 11 Ιανουαρίου. Θεωρήθηκε σε γενικές γραμμές παρόμοια με την προηγούμενη κυβέρνηση, υπό τον Ντανιέλ Καμπλάν Ντινκάν, με τους περισσότερους από τους βασικούς υπουργούς να παραμένουν στις θέσεις τους. Με 28 υπουργούς, ήταν μικρότερη από την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία είχε 35.Επιπρόσθετα του ανατέθηκε το χαρτοφυλάκιο του Προϋπολογισμού στις 19 Ιουλίου 2017.Στο 3ο τακτικό συνέδριο του Συναγερμού των Ρεπουμπλικανών (RDR) τον Σεπτέμβριο του 2017 ο Κουλιμπαλί ορίστηκε ως πρώτος αντιπρόεδρος του εν λόγω (κυβερνώντος) κόμματος.Ο Κουλιμπαλί υποβλήθηκε σε επέμβαση καρδιάς το 2012 και παρέμεινε στη Γαλλία για μακρά χρονική περίοδο το 2020, προκειμένου να υποβληθεί σε καρδιολογικές εξετάσεις και για ξεκούραση. Στις 2 Ιουλίου επέστρεψε στην Ακτή Ελεφαντοστού. όμως, απεβίωσε σε νοσοκομείο στις 8 Ιουλίου 2020, σε ηλικία 61 ετών.
Φώτιος Μακρής

Ο Φώτιος Μακρής του Γεωργίου (1904 - 3 Μαΐου 1980), ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός. Διατέλεσε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ για συνολικά 21 χρόνια (1945-46, 1948-65, 1966-69) και αποτέλεσε τον άνθρωπο - κλειδί για τον έλεγχο του εργατικού κινήματος από το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος. Συνεργαζόταν στενά με την ΚΥΠ και πολλές άλλες κρατικές υπηρεσίες με στόχο την καθυπόταξη οποιασδήποτε απόπειρας αριστερών δυνάμεων να εισχωρήσουν στην ΓΣΕΕ. Μαζί με τον Δημήτρη Θεοδώρου (πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης μεταξύ 1950 και 1969) υπήρξαν οι κυριότεροι εκπρόσωποι του φαινομένου που αποκλήθηκε «εργατοπατερισμός».

 Ο Μακρής γεννήθηκε το 1904 στην Ναύπακτο και εργαζόταν ως υπάλληλος της Ανώνυμης Ελληνικής Τηλεφωνικής Εταιρείας (ΑΕΤΕ) που εξελίχθηκε στον σημερινό ΟΤΕ. Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση από το 1934 και συνεργάστηκε με την δικτατορία Μεταξά. Ωστόσο το 1941 συνυπέγραψε την ιδρυτική πράξη του Εργατικού ΕΑΜ και υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του. Μετά τα Δεκεμβριανά επανήλθε στις αντικομμουνιστικές του θέσεις, διορίστηκε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ τον Ιούλιο του 1945 (παραμένοντας ως τον Ιανουάριο του 1946) και ίδρυσε την Εθνική Ριζοσπαστική Εργατική Παράταξη (ΕΡΕΠ). Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής του δεξιού Λαϊκού Κόμματος και το 1948 έγινε ξανά γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ.Παρέμεινε στην ηγεσία της ΓΣΕΕ ως το 1965, οπότε καθαιρέθηκε έπειτα από πίεση συνδικαλιστών της Ένωσης Κέντρου. Ο άνθρωπος που «ξήλωσε» τον Μακρή ήταν ο Γιάννης Σκουλαρίκης, νομικός σύμβουλος της ΓΣΕΕ και μεταπολιτευτικά υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο ο Μακρής επανήλθε πολύ γρήγορα, το 1966, μετά την Αποστασία και την πτώση της Ένωσης Κέντρου, παραμένοντας γενικός γραμματέας ως το 1969, συνεργαζόμενος αρμονικά και με την Χούντα των Συνταγματαρχών. Ο Μακρής υπήρξε για πολλά χρόνια συνεργάτης των κρατικών υπηρεσιών ασφαλείας, ενώ η διοίκησή του χαρακτηρίστηκε από εκτεταμένη νοθεία με «σωματεία - σφραγίδες», μαζικές διαγραφές αντιπάλων συνδικαλιστών με την κατηγορία της «συνοδοιπορίας» με τους κομμουνιστές, καθαίρεση διοικήσεων αντίπαλων σωματείων με δικαστικές αποφάσεις και σκανδαλώδη προσωπικό πλουτισμό του ίδιου και της έμπιστης ομάδας που τον περιέβαλλε.Ταυτόχρονα αντίπαλος και συνεργάτης του Μακρή ήταν ο Δημήτρης Θεοδώρου (δωσίλογος επί Κατοχής), πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης για σχεδόν 20 χρόνια (1950-69), ο οποίος ξεκίνησε να αντιπολιτεύεται τον Μακρή από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 με ακόμα περισσότερο δεξιές και αντικομμουνιστικές θέσεις, ως επικεφαλής της «Επιτροπής Οργανώσεων Δημοκρατικής Λειτουργίας της ΓΣΕΕ». Ο Μακρής πέθανε στις 3 Μαΐου 1980, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών.
Αυτή η νύχτα μένει (ταινία)

Το Αυτή η νύχτα μένει είναι ελληνική αισθηματική-κοινωνική ταινία σε σκηνοθεσία Νίκου Παναγιωτόπουλου και σενάριο του ίδιου και του Θάνου Αλεξανδρή. Η ταινία, που κυκλοφόρησε στις 7 Ιανουαρίου 2000, βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή. Πρωταγωνιστούν ο Νίκος Κουρής και η Αθηνά Μαξίμου. Κέρδισε έξι βραβεία στα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου.

 Ο Ανδρέας και η Στέλλα είναι δυο νέα παιδιά, στο ξεκίνημα της νέας χιλιετίας, με μοναδικό κοινό στοιχείο τον έρωτά τους. Ο Ανδρέας αρκείται στο ψιλικατζίδικο του. Η Στέλλα φιλοδοξεί να γίνει σπουδαία τραγουδίστρια, να δει το όνομα της στις μαρκίζες των μαγαζιών της παραλιακής και να βγάλει δίσκο. Για τον Ανδρέα η παρουσία και μόνο της Στέλλας είναι αρκετή, για εκείνη όμως η καριέρα έχει προτεραιότητα απέναντι στον έρωτα. Όταν η Στέλλα φεύγει για την επαρχία, αφού από κάπου πρέπει να κάνει την αρχή, ο Ανδρέας αποφασίζει να οργώσει τα σκυλάδικα της Βόρειας Ελλάδας για να τη βρει και να τη φέρει πίσω, περιπλανώμενος στα μέρη της νυχτερινής διασκέδασης. Σύντομα η Στέλλα απογοητεύεται από τους ανθρώπους της νυχτερινής ζωής και επιστρέφει στον Ανδρέα. Νίκος Κουρής ως Ανδρέας Αθηνά Μαξίμου ως Στέλλα Ζωή Ναλμπάντη ως Τζίνα Κώστας Μαρκόπουλος ως πυγμάχος Θανάσης Βισκαδουράκης ως Μίλτος Γιάννης Ροζάκης ως καθηγητής Γιώργος Διαλεγμένος ως Ποντίκας Φωτεινή Μπαξεβάνη ως Ρίτσα Τάκης Σπυριδάκης ως μπουζουξής Νίκος Κουρουκλής ως μπάρμαν Λαέρτης Βασιλείου ως Αλβανός κλέφτης Γεράσιμος Γεννατάς ως παλιός φίλος της Στέλλας Νίκος Αλατζάς ως πελάτης Γιάννης Αστρακάκης ως μπάρμαν τρένου Ο κριτικός κινηματογράφου Σταύρος Γανωτής έδωσε στην ταινία τρία απο τα πέντε αστέρια του σε μια κριτική που δημοσιεύθηκε στις 5 Ιανουαρίου 2009 αναφέροντας μεταξύ άλλων πως: "Η δύναμη της ταινίας εξαντλείται και ανανεώνεται μέσα σε αυτούς τους χώρους (η ιστορία του ζευγαριού κάποιες στιγμές παραμερίζεται επικίνδυνα) και η παραδείσια μουσική του Κραουνάκη (ξεπερνάει εδώ ακόμα και τον εαυτό του) περικυκλώνει τη συνείδηση του θεατή εκεί μέσα. Η φωτογραφία του Άρη Σταύρου, παρότι δεν αφήνεται από τη μανιέρα του μοντάζ σε ανάπτυξη, αριστεύει παράλληλα, και αφού καλύψαμε τα δέοντα για αυτί και μάτι… μπορούμε πλέον να παραγγείλουμε ακόμα ένα ουίσκι… και ας είναι «μπόμπα!" ΒραβείαΦεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2000: Bραβείο ερμηνείας πρώτου γυναικείου ρόλου: Αθηνά Μαξίμου Bραβείο ερμηνείας δεύτερου γυναικείου ρόλου: Ζωή Ναλμπάντη Bραβείο μουσικής: Σταμάτης Κραουνάκης Bραβείο ήχου for best sound: Mαρίνος Aθανασόπουλος Bραβείο σκηνογραφίας: Γιώργος Ανδριτσόγιαννος Δεύτερο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας: Νίκος ΠαναγιωτόπουλοςΥποψηφιότητα 2000: Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καΐρου για τη Χρυσή Πυραμίδα Αυτή η νύχτα μένει στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Αυτή η νύχτα μένει στην IMDb
Elops lacerate

Το Elops lacerta είναι ένα είδος ψαριού στην οικογένεια Ελοπίων. Είναι ιθαγενές στα παράκτια ύδατα του ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, από τη Σενεγάλη έως την Αγκόλα. Μερικά είναι γνωστά για να αυξήσουν το βάρος τους σε 20 λίβρες.

 Το είδος αυτό χρησιμοποιεί τις εκβολές των ποταμών και τις υπεραλατώδεις λιμνοθάλασσες . Οι μεταβολές στην ποιότητα αυτών των ενδιαιτημάτων ενδέχεται να επηρεάσουν τη δυναμική του πληθυσμού αυτού του είδους. Παρόλο που το είδος αυτό μπορεί να μην συνδέεται στενά με οποιοδήποτε μεμονωμένο βιότοπο, μπορεί να επηρεαστεί δυσμενώς από την οικονομική ανάπτυξη και την αστικοποίηση.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931

Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1931, έγιναν στις 1-2 Αυγούστου 1931 στο Τουρκολίμανο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Στην υδατοσφαίριση τον τίτλο πήρε ο Εθνικός Πειραιώς.

 Στους αγώνες αυτούς είχαμε πλούσια συμμετοχή σωματείων (η Πατρίς ομιλεί περί 14 σωματείων). Για πρώτη φορά μετέχουν οι σύλλογοι: ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Άτλας Κεραυνός ή Ατλοκέραυνος Καβάλας, Απόλλων Σμύρνης, Ν.Ο. Πειραιεύς. Επίσης, μετέχει η ομάδα του Πολεμικού Ναυτικού σε ξεχωριστούς αγώνες ειδικά για ναύτες, στους οποίους νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Στόλου και κατέκτησε το ειδικό έπαθλο. Στους αγώνες κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά ο κολυμβητής Τάκης Προβατόπουλος του Ολυμπιακού σε ατομικό αγώνισμα (το 1930 μετείχε στη σκυταλοδρομία 4Χ200), ο οποίος κερδίζει τα 400μ ελευθέρας ανδρών με χρόνο 5.42.0 σπάζοντας το Πανελλήνιο ρεκόρ του Μ. Πετρούτσου με 5.44.0. Αξιοσημείωτη είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης για πρώτη φορά από τον Εθνικό Πειραιώς. Στους αγώνες πόλο συμμετείχαν 12 ομάδες, κάτι που ανάγκασε την Ομοσπονδία να εφαρμόσει σύστημα νοκ-άουτ ώστε να ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα στις τρεις ημέρες των αγώνων. Πολυνίκης Σύλλογος: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Πρωταθλητής Γενικής Βαθμολογίας: Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Πρωταθλητής Υδατοσφαίρισης: Εθνικός Πειραιώς Πολυνίκης Αθλητής: Έπαθλο Αθλητικής Ενώσεως Πολεμικού Ναυτικού: Ομάδα του Στόλου Ανδρών 100μ ελεύθερο: Μαυρογιώργος (Εθνικός): 1.07.8 400μ ελεύθερο: 1) Τάκης Προβατόπουλος (Ολυμπιακός): 5.42.0 (ν.π.ρ.) 2) Μαυρογιώργος (Εθνικός) 3) Πετρούτσος (Εθνικός) 1500μ ελεύθερο: 100μ ύπτιο: 1) Ζωγράφος (Άρης Θ.) 2) Μαλλίδης (Παλλεσβιακού) 3) Δελέρνιας (Ν.Ο. Πατρών) 200μ πρόσθιο: Ζωγράφος (Άρης Θ.): 3.13.0 (ισ.π.ρ.) 4Χ200μ ελέυθερο: 1) Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (Χατζηδαμιανός-Προβατόπουλος-Αθανασιάτος-Παπαδάκης): 11.11.2 (νέο πανελλήνιο ρεκόρ), 2) Άρης, 3) Εθνικός Γυναικών 100μ ελεύθερο: Ινές Βέλλα (Ολυμπιακός): 1.22.0 (ν.π.ρ.) 4Χ100μ: 1) Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. 2) Π. Φάληρο 3) Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ. Α' σειρά αγώνων Ν.Ο. Πατρών 4–3 Πειραϊκός Ναυτικός Όμιλος Πολεμικό Ναυτικό 8–0 Απόλλωνας Εθνικός 6–0 Π.Α.Ο.Κ., Διαιτητής: Κλ.Παλαιολόγος Ηρακλής 5–1 Παλαιό Φάληρο, Διαιτητής: Σίμιτσεκ Πανελλήνιος Γ.Σ. 4–3 Ν.Ο. Φαλήρου , Διαιτητής: Σίμιτσεκ Άρης 4–2 Ολυμπιακός , Διαιτητής: Κλ.ΠαλαιολόγοςΒ' σειρά αγώνων Ν.Ο. Πατρών 5–1 Πολεμικό Ναυτικό, Διαιτητής: Κλ.Παλαιολόγος Εθνικός 3–1 Ηρακλής, Διαιτητής: Κλ.ΠαλαιολόγοςΗμιτελικός Άρης – Πανελλήνιος Γ.Σ. (πρόκριση Άρη άνευ αγώνα) Εθνικός 3–0 Ν.Ο. Πατρών, Διαιτητής: ΣίμιτσεκΤελικός Εθνικός 1–0 Άρης (ημίχρονο 0–0), Διαιτητής: Κλ.Παλαιολόγος Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ.: Πετρούτσος, Περδίκης, Μαυρογεώργος, Δέδες, Μακρής, Χατζηγεωργίου, Στεφόπουλος Αρχείο Ελληνικής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Εφημερίδα Μακεδονία 3/8/1931 Εφημερίδα Αθλητικός Τύπος 3/8/1931 Εφημερίδα Πατρίς "Μία σύντομος ανασκόπησις της κολυμβητικής μας κινήσεως από το 1928, εφ. "Αθλητικός Τύπος", 20/6/1932 κ.επ., ψηφ.σ. 243 κ.επ. Αρχειοθετήθηκε 2015-09-28 στο Wayback Machine.
Πτολεμαίος της Κομμαγηνής

Ο Πτολεμαίος, αρμεν. Պտողեմեոս (απεβ. 130 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν σατράπης της Κομμαγηνής (201-163 π.Χ.), που ανεξαρτητοποιήθηκε και έγινε ο 1ος βασιλιάς της (163-130 π.Χ.). Έζησε μεταξύ του 3ου και τού 2ου αι. π.Χ.

 Ήταν γιος τού Ορόντη Δ΄ της Αρμενίας, γιού τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής. Είχε Αρμενική καταγωγή. Ήταν ο τελευταίος σατράπης της Κομμαγηνής, επαρχίας της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Υπηρέτησε υπό τους Έλληνες βασιλείς Αντίοχο Γ΄, τον γιο του Αντίοχο Δ΄ και τον γιο τού προηγουμένου Αντίοχο Ε΄. Ήταν σατράπης της Κομμαγηνής το διάστημα 201-163. Όταν το 163 π.Χ. η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών άρχισε να διαλύεται, ο Πτολεμαίος αποφάσισε να επαναστατήσει και να κάνει την Κομμαγηνή ανεξάρτητο βασίλειο. Επίσης δήλωσε τα Σαμόσατα, πρωτεύουσα της Κομμαγηνής υπό τους Σελευκίδες, ως πρωτεύουσα τού νέου βασιλείου του. Ο Πτολεμαίος ήταν στην πραγματικότητα συγγενής τού Μιθριδάτη Α΄ των Αρσακιδών της Παρθίας. Οι αρχαιολόγοι, από αποσπάσματα επιγραφών που βρέθηκαν στο όρος Νεμρούτ, ανακάλυψαν ότι ο Πτολεμαίος ήταν απόγονος τού Δαρείου Α΄ της Περσίας. Απεβίωσε το 130 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σάμης Β΄. Δεν είνα γνωστό το όνομα της συζύγου του. Είχε τέκνο: Σάμης Β΄ Θεοσεβής Δίκαιος απεβ. 109 π.Χ., βασιλιάς της Κομμαγηνής. Chahin, Mark (2001). The Kingdom of Armenia. Routledge. σελίδες 190–191. ISBN 0-7007-1452-9.
Τζίμι Σνούκα

Ο Τζέιμς Γουίλεϊ Σμιθ (James Wiley Smith, 18 Μαΐου 1943 – 15 Ιανουαρίου 2017) ήταν παλαιστής από τα Φίτζι. Περισσότερο γνωστός ήταν με το όνομα που χρησιμοποιούσε στην καριέρα του στα ρινγκ, Τζίμι (Σούπερφλαϊ) Σνούκα.

 Ο Σνούκα ξεκίνησε ως μπόντι μπίλντερ στις αρχές τις δεκαετίας του 1960. Αφού μέσω αυτής του της απασχόλησης, γνώρισε παλαιστές, δοκίμασε την τύχη του στο άθλημα. Από το 1969 ξεκίνησε προπονήσεις και την επόμενη χρονιά έκανε το ντεμπούτο του. Πέρασε από πολλές εταιρείες, και από την National Wrestling Alliance από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ως και το 1982, που υπέγραψε με το WWE. Στο WWE έμεινε ως το 1985, ενώ ξαναγύρισε το 1989 για να αποχωρήσει εκ νέου το 1992. Στην πορεία του εκεί, αντιμετώπισε τους σπουδαιότερους παλαιστές της εποχής του, τον Χαλκ Χόγκαν, τον Ρόντι Πάιπερ, τον Μπομπ Όρτον, αλλά και ανερχόμενους αστέρες, που η εταιρεία του έδινε αντιπάλους, ώστε να τους βοηθήσει να γίνουν γνωστοί. Μερικοί από αυτούς που αντιμετώπισε στα πρώτα τους βήματα ήταν οι Μικ Φόλεϊ και Αντερτέικερ. Υπήρξε μέντορας της κόρης του, Ταμίνα Σνούκα, κατά τα πρώτα της βήματα στο WWE. Ο Σνούκα πέρασε επίσης για ένα διάστημα από την Αμερικανική Ένωση Πάλης, αλλά και από το ECW, και από άλλες εταιρείες, που πλέον στην δύση της καριέρας του, απλά τους έδινε μια αίγλη. Από το 1996 σταμάτησε να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο και κάνει σποραδικές εμφανίσεις σε διάφορα σόου μέχρι και σήμερα. Το 1996 εισήχθη στο τιμητικό για τους παλαιστές Hall of Fame, που ξεκίνησε να διοργανώνει η εταιρεία πάλης, WWE, δύο χρονιές νωρίτερα. Προσωπική ιστοσελίδα Στο WWE.com Αρχειοθετήθηκε 2015-07-17 στο Wayback Machine.
Ηφαιστειογενές πέτρωμα

Στην Ηφαιστειολογία και ειδικότερα την Πετρολογία ως ηφαιστειογενή πετρώματα, ή έκχυτα πετρώματα χαρακτηρίζονται τα πετρώματα εκείνα που σχηματίσθηκαν ή σχηματίζονται από τις λάβες των ηφαιστείων που εκχύνονται είτε στην επιφάνεια του γεωφλοιού , (εξ ου και η ονομασία τους), είτε αποθηκεύονται σε κοίτες ή σύγκλινα αυτού, δημιουργώντας ομώνυμες φλέβες.

 Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο 5 έως 10 κ.χλμ. ηφαιστειακών πετρωμάτων υπό μορφή λάβας προστίθεται στο γεωφλοιό, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αποθηκεύεται σε φλέβες και κοίτες ενώ μόνο το 1 κ.χλμ. εκχύνεται στην επιφάνεια. Παρά ταύτα διαπιστώνεται ότι ο όγκος του ωκεάνιου γεωφλοιού να παραμένει σταθερός. Αυτό ερμηνεύεται από τις καταβυθίσεις αυτού μέσα στην ασθενόσφαιρα του ανώτερου γεωμανδύα. Αντίθετα οι προσθήκες στον ηπειρωτικό γεωφλοιό (δηλαδή του 1 κ.χλμ./έτος) παραμένουν σταθερές, αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος του, τουλάχιστον μέχρι βάθους ενός χιλιομέτρου. Όλα τα ηφαιστειογενή πετρώματα περιέχουν ποσότητα ραδιενεργού καλίου, επιτρέποντας έτσι μέσω αυτού τη ραδιοχρονολόγησή τους. Τα ηφαιστειογενή πετρώματα, καλούμενα γενικώς και ηφαιστίτες, αποτελούν μία από τις τρεις υποκατηγορίες των μαγματικών ή εκρηξιγενών πετρωμάτων. Βασικά τα ηφαιστειογενή πετρώματα διακρίνονται εκ του τόπου έκχυσής τους σε ωκεάνια και σε ηπειρωτικά και επιμέρους ανάλογα 1) του γεωλογικού χρόνου δημιουργίας τους, 2) της μορφής που λαμβάνουν μετά την έκχυσή τους και 3) εκ της χημικής τους σύσταση (που προσδιορίζεται με την εκατοστιαία περιεκτικότητα σε διοξείδιο του πυριτίου (SiO2)) σε: α) παλαιοηφαιστειογενή και β) νεοηφαιστειογενή πετρώματα, α) έκχυτα ή άστρωτα και β) στρωσιγενή ηφαιστειακά πετρώματα, α) όξινα, β) ημιόξινα, γ) ενδιάμεσα, δ) βασικά και ε) υπερβασικά ηφαιστειακά πετρώματα. Στην κατηγορία των ηφαιστειακών πετρωμάτων περιλαμβάνονται ο ανδεσίτης, ο βασάλτης, ο δακίτης, ο τραχείτης, ο ρυόλιθος κ.ά. "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια" τομ.ΙΒ΄, σ.405 "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.9ος, σ.402 "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τ.17ος
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1961-62

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών), της περιόδου 1961-62 ήταν η πέμπτη διοργάνωση στην ιστορία του συγκεκριμένου διασυλλογικού θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή 24 ομάδων, με έναν προκριματικό, έναν πρώτο γύρο, προημιτελικούς, ημιτελικούς και μονό Τελικό, για πρώτη φορά στα χρονικά, λόγω της "ασταθούς" πολιτικής κατάστασης, όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε τότε. Η κάτοχος του τίτλου ΤΣΣΚΑ Μόσχας, έπαιξε απευθείας στα προημιτελικά.

 ΤΣΣΚΑ-Ντιναμό Τιφλίδας 71-75, 66-77 Ολίμπια Λουμπλιάνας-Ρεάλ Μαδρίτης 105-91, 53-69 Γενεύη, Ελβετία, 29 Ιουνίου 1962: Ντιναμό Τιφλίδας-Ρεάλ 90-83Έτσι, η Ντιναμό κατέκτησε με τη σειρά της το πολύτιμο έπαθλο, το οποίο για 5ο συνεχόμενο χρόνο έμεινε σε σοβιετικά χέρια. Στον Τελικό, οι Μοσεσβίλι και Σαχαντελίτζε ήσαν ασυγκράτητοι, ενώ από πλευράς Ρεάλ, εντυπωσίασε ο αμερικανός Χαϊτάουερ, με 32 πόντους. "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991", σελ. 145 (Έκδοση Περιοδικό "ΤΡΙΠΟΝΤΟ" και "Στιγμή Ε.Ε. & Σια-Α. Φλουράκη", Αθήνα 1991)
Μαρία Χριστίνα Φελίτσιτας του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ

H Μαρία Χριστίνα Φιλικητάτη (γερμ. Marie Christine Felizitas von Leiningen-Dagsburg-Falkenburg-Heidesheim, 29 Δεκεμβρίου 1692 - 3 Ιουνίου 1734) από τον Οίκο του Λάινινγκεν ήταν κόρη του Κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπυοργκ-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα του Μπάντεν-Ντούρλαχ και μετά δούκισσα της Σαξονίας-Άιζεναχ.

 Ήταν η τρίτη κόρη του Ιωάννη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ και της Ιωάννας Μαγδαληνής, κόρης του Ιωάννη Ράινχαρτ Β΄ του Χάναου-Λίχτενμπεργκ. Παντρεύτηκε πρώτα το 1711 τον Χριστόφορο του Μάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα: Κάρολος Αύγουστος 1712-1786, νυμφεύτηκε τη Γιουλιάνε Σμιτ, που έλαβε τον τίτλο της Βαρόνης φον Έρενμπερκ. Κάρολος Γουλιέλμος-Ευγένιος 1713-1783, στρατιωτικός. Χριστόφορος 1717-1789, νυμφεύτηκε την Καταρίνα Χαίλισερ, που έλαβε τον τίτλο της Βαρόνης φον Φρέυντορφ.Το 1723 απεβίωσε ο Χριστόφορος και η Μαρία Χριστίνα Φιλικητάτη έκανε το 1727 έκανε δεύτερο γάμο, με τον Ιωάννη Γουλιέλμο Γ΄ της Σαξονίας-Άιζεναχ. Δεν απέκτησε απογόνους και ο Ιωάννης Γουλιέλμος Γ΄ απεβίωσε 20 μήνες μετά.
Κουφονήσι Λασιθίου

Το Κουφονήσι είναι μία νησίδα, ακατοίκητη σήμερα, του Λιβυκού πελάγους που βρίσκεται στη νοτιοανατολική εσχατιά της Κρήτης και συγκεκριμένα 3 ναυτικά μίλια νότια του ακρωτηρίου Γουδερό. Πρόκειται για την νησίδα Ονεσία των αρχαίων Ελλήνων, όπως μας διέσωσε το όνομά της ο Πλίνιος. Η επιφάνεια της νησίδας είναι περίπου 4,26 τ.χλμ. Διοικητικά ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου και ειδικότερα στη Κοινότητα Αγίας Τριάδος του Δήμου Σητείας. Η κύρια ασχολία παλαιότερα των κατοίκων της ήταν η σπογγαλιεία. Εξ ου και το φημισμένο για τους σπόγγους του "Μπογάζι του Κουφονησιού".

 Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του 1823 μια ομάδα 28 γενναίων Κρητικών από τις ανατολικές επαρχίες της Κρήτης, υπό τους οπλαρχηγούς Εμμανουήλ Καζάνη, Εμμανουήλ Αλέξη κ.ά. επιβιβάστηκαν σε μικρό πλοιάριο και επέδραμαν νύκτα στο Κουφονήσι όπου βρισκόταν εκεί για διασκέδαση ο διαβόητος Τούρκος γενίτσαρος Μεχμέτ Πιλαβάς με τους 30 συντρόφους του. Κατά την επιχείρηση εκείνη, μετά τον αποκλεισμό και τον όλεθρο που ακολούθησε, φονεύθηκαν τόσο ο Πιλαβάς όσο και οι 27 σύντροφοί του, ενώ μόνο τρεις κατάφεραν να σωθούν, παραμένοντας κρυμμένοι σε ρωγμές των βράχων. http://www.ert.gr/menoumellada/kriti/libyko-pelagos-to-koufonisi-lasithiou-00450.htm http://www.visitcrete.com/uk/article/archaeological-site-of-koufonisi-lefki#.VT0d9vDAMng
Μαρακάι

Το Μαρακάι (ισπανικά: Maracay) είναι μια πόλη της βορειοκεντρικής Βενεζουέλας, κοντά στις ακτές της Καραϊβικής, ενώ αποτελεί πρωτεύουσα της Πολιτείας Αράγουα. Η πόλη είναι η έδρα του Δήμου Χιραρδότ.

 Το Μαρακάι ιδρύθηκε επισήμως στις 5 Μαρτίου 1701 από τον επίσκοπο Ντιέγο ντε Μπάνιος ι Σοτομαγιόρ. Πήρε το όνομά του από ένα τοπικό αρχηγό των Ινδιάνων, τον Μαρακάγιο, που το όνομά του σημαίνει μικρός τίγρης.Το Μαρακάι γνώρισε ραγδαία ανάπτυξη κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Χουάν Βισέντε Γκόμες (1908-1935). Ο Γκόμες το επέλεξε ως τόπο κατοικίας του, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ενώ με πρωτοβουλία του κατασκευάστηκαν πολλά έργα όπως μία Αψίδα του Θριάμβου, μια πλατεία παρόμοια με κεντρική πλατεία της Σεβίλλης της Ισπανίας, μια όπερα, ένα ζωολογικό κήπο και το μεγαλοπρεπές Ξενοδοχείο Χαρδίν. Στο Μαρακάι υπάρχει σήμερα το Μαυσολείο του Γκόμες, όπου βρίσκονται τα λείψανα του πρώην δικτάτορα της Βενεζουέλας. Ως μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Βενεζουέλας, το Μαρακάι, αποτελεί ένα βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο, με κύριους τομείς την παραγωγή χαρτιού, υφασμάτων, χημικών, καπνού, τσιμέντου, σαπουνιού, αρωμάτων, βοοειδών και επεξεργασμένων τροφίμων.Οι περιοχές γύρω από το Μαρακάι είναι κατεξοχήν γεωργικές και παράγουν κυρίως ζαχαροκάλαμο, καπνό, καφέ και κακάο. Υπάρχουν, επίσης, κτηνοτροφικές και υλοτομικές δραστηριότητες. Οι στρατιωτικές μονάδες του Μαρακάι παίζουν επίσης μεγάλο ρόλο στην τοπική οικονομία.Το Μαρακάι έχει καλές εγκαταστάσεις μεταφορών και υποδομών. Συνδέεται με τις περισσότερες άλλες σημαντικές τοποθεσίες μέσω του Κεντρικού Περιφερειακού Αυτοκινητοδρόμου. Επίσης, διαθέτει πρόσβαση στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα της Βενεζουέλας. Υπάρχει ακόμη σημαντικό υδατοδρόμιο, ενώ υπάρχει σχεδιασμός για ανάπτυξη και υπόγειου σιδηρόδρομου. Επιπροσθέτως, το Μαρακάι έχει δύο αεροδρόμια, ένα πολιτικό και ένα στρατιωτικό. Το Μαρακάι είναι μια πόλη αρκετά στρατικοποιημένη. Αποτελεί το κέντρο της Πολεμικής Αεροπορίας της Βενεζουέλας καθώς φιλοξενεί δύο από τις μεγαλύτερες αεροπορικές της βάσεις. Σύγχρονα αεροσκάφη, όπως F-16 και Sukhoi Su-30, είναι εγκατεστημένα σε αυτές τις βάσεις.Άλλες στρατιωτικές εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν την Τέταρτη Μεραρχία Τεθωρακισμένων του Στρατού και τη βάση αλεξιπτωτιστών.Αποτελεί, επίσης, τοποθεσία του αμυντικού εργοστασίου πυρομαχικών και όπλων (CAVIM). Τα βουνά στη βόρεια του Μαρακάι, που διαχωρίζουν την πόλη από τις ακτές, συνθέτουν το Εθνικό Πάρκο Ενρί Πιτιέ, πάρκο που πήρε το όνομά του υπέρ του Ελβετού φυσιολάτρη Ενρί Πιτιέ το 1953. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως Μεγάλο Ράντσο (Rancho Grande). Το πάρκο, το οποίο είναι στην ουσία ένα τροπικό δάσος, διαθέτει μεγάλη ποικιλία του φυτού φτέρη και μπαμπού. Το Μαρακάι στεγάζει τη Σχολή Κτηνιατρικής και Αγρονομίας του Κεντρικού Πανεπιστημίου της Βενεζουέλας. Υπάρχει επίσης εδώ ένα στρατιωτικό πανεπιστήμιο (UNEFA), το οποίο περιλαμβάνει τμήματα Ηλεκτρονικής, Αεροναυπηγικής και Πολιτικών Μηχανικών, καθώς και άλλες ειδικότητες.Τα κύρια μουσεία της πόλης είναι τα εξής: Το Ανθρωπολογικό Μουσείο. Το Αεροναυτικό Μουσείο. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης "Μάριο Αβρέου". Η Όπερα.
The Magician's Birthday

Το The Magician's Birthday είναι άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Uriah Heep. Είναι βασισμένο σε μια σύντομη ιστορία που συνέταξε ο κιμπορντίστας του συγκροτήματος, Κεν Χένσλεϊ. Κυκλοφόρησε το 1972. Το άλμπουμ ήταν διακοσμημένο με σχέδια του Ρότζερ Ντιν και περιείχε φωτογραφίες του συγκροτήματος και τους στίχους των τραγουδιών. Δυο από τα τραγούδια του δίσκου ανέβηκαν στα τσαρτ των Ηνωμένων Πολιτειών, το "Blind Eye" και "Sweet Lorraine" στην 97η και 91η θέση αντίστοιχα, ενώ το "Spider Woman" ανέβηκε στην 14η θέση στη Γερμανία. Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των Uriah Heep και έχει βραβευθεί ως χρυσό, στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 1. Sunrise (Hensley) - 4:04 2. Spider Woman (Box, Byron, Kerslake, Thain) - 2:25 3. Blind Eye (Hensley) - 3:33 4. Echoes in the Dark (Hensley) - 4:48 5. Rain (Hensley) - 3:59 6. Sweet Lorraine (Box, Byron, Thain) - 4:13 7. Tales (Hensley) - 4:09 8. The Magician's Birthday (Hensley, Box, Kerslake) - 10:21 9. Crystal Ball (Out-take) - 4:08 10. Silver White Man (Vocal Out-take version) - 3:40 11. Proud Words on a Dusty Shelf (Alternate version) - 3:24 12. Echoes in the Dark (Single edit) - 4:23 13. Rain (Single edit) - 3:16 14. Happy Birthday (Single edit) - 2:49 15. Sunrise (Single edit) - 2:49 16. Gary's Song (Crystal Ball alternate version) - 4:25 17. Silver White Man (instrumental) - 3:43 The Magician's Birthday (άλμπουμ)Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:Ντέηβιντ Μπαίρον - φωνητικάΜικ Μποξ - κιθάραΚεν Χένσλεϊ - πλήκτραΓκάρι Τέην - μπάσοΛι Κέρσλεηκ - τύμπανα Allmusic [1] Βρετανικά τσαρτ [2] Αμερικανικά τσαρτ [3] Γερμανικά τσαρτ [4] Νορβηγικά τσαρτ [5] Καναδικά τσαρτ [6] Αυστραλιανά τσαρτ [7] Αρχειοθετήθηκε 2020-04-06 στο Wayback Machine. Απονομές RIAA των Uriah Heep [8]
Λουλούδια της Σοφίτας

"Λουλούδια στη Σοφίτα" (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος Flowers in the Attic) είναι ο τίτλος μιας ταινίας ψυχολογικού τρόμου, που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1987, σε σκηνοθεσία Τζέφρι Μπλουμ. Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο δημοφιλές Γοτθικό μπεστ-σέλερ της Βιρτζίνια Άντριους Λουλούδια στη Σοφίτα. Παρόλο που το μυθιστόρημα απέκτησε άμεσα φήμη, η κινηματογραφική του μεταφορά δεν πέτυχε ανάλογη επιτυχία, λόγω του ότι παρέκκλινε σε μεγάλο βαθμό απ' το μυθιστόρημα. Ο σκηνοθέτης, Τζέφρι Μπλουμ, ισχυρίζεται πως το αρχικό του σενάριο για την ταινία ακολουθούσε πιστά το μυθιστόρημα και δεν είχε διστάσει να συμπεριλάβει την ακραία αιμομικτική πτυχή που σύστησε το βιβλίο, αλλά αργότερα, λόγω της μεγάλης έντασης μεταξύ εκείνου και των δύo κινηματογραφικών εταιριών που γύριζαν την ταινία, οι τολμηρές σκηνές είχαν κοπεί απ' τους παραγωγούς της ταινίας, οι οποίοι δεν δίστασαν να ζητήσουν απ' τον σκηνοθέτη να γυρίσει μια εναλλακτική σκηνή τέλους. Ο προσβεβλημένος σκηνοθέτης εγκατέλειψε την ταινία, μα η καινούργια σεκάνς τέλους γυρίστηκε έτσι κι αλλιώς. Ο Γουές Κρέιβεν, ο δημοφιλής δημιουργός ταινιών τρόμου, ήταν από τους πολλούς συγγραφείς των οποίων τα σενάρια απορρίφθηκαν. Το δικό του σενάριο ήταν πιο μακάβριο, σκοτεινότερο, και πολύ πιο βίαιο αλλά πιο πιστό στο πρωτότυπο μυθιστόρημα απ' την ταινία.

 Έχοντας χρεοκοπήσει μετά το θάνατο του συζύγου της, η Κορίν αναγκάζεται, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της (τους έφηβους Κρις και Κάθυ, και τα νήπια δίδυμα Κόρυ και Κάρυ), να αναζητήσει καταφύγιο στο πατρικό σπίτι της, ένα τεράστιο αρχοντικό στην εξοχή. Απ' αυτό το σπίτι είχε αφορισθεί πριν από δεκαεφτά χρόνια απ' τους φανατικά θρησκόληπτους γονείς της για μια πράξη της η οποία ήταν η εσχάτη ιεροσυλία, σύμφωνα μ' αυτούς - είχε ερωτευθεί τον πολύ νεότερο αδερφό του πατέρα της, τον ίδιο της τον θείο, με τον οποίο και έκανε τα παιδιά της. Αλλά, τώρα που ο κλινήρης πατέρας της είναι ετοιμοθάνατος, η Κορίν σχεδιάζει να κερδίσει πίσω την αγάπη του και να κληρονομήσει την αμύθητη περιουσία του, φτάνει μόνο να μη μάθει ποτέ αυτός για τα τέσσερα παιδιά της, τα οποία προέκυψαν απ' τον αιμομικτικό έρωτά της για το θείο της. Έτσι, τα παιδιά κλειδώνονται σε ένα απόμερο υπνοδωμάτιο, με πρόσβαση στη σοφίτα, για ένα διάστημα το οποίο, όπως τους υπόσχεται η Κορίν, θα είναι σύντομο, καθώς με το θάνατο του παππού τους που πλησιάζει, θα ελευθερωθούν. Εν τω μεταξύ, την "επίβλεψή" των παιδιών θα αναλάβει η αδίστακτη, βίαιη γιαγιά τους, που απεχθάνεται τα τέσσερα εγγόνια της λόγω της "δαιμονικής" τους ύπαρξης, αφού του ότι προέκυψαν από αιμομιξία. Καθώς η υγεία των παιδιών χειροτερεύει και το μυστήριο που περιβάλλει την εξαφανισμένη μητέρα τους πυκνώνει, τα τέσσερα αδέρφια αντιλαμβάνονται πως εμπιστοσύνη μπορούν να έχουν μόνο ο ένας στον άλλο... Περιγραφή Ελληνικής έκδοσης DVD
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2005-06

Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2005–06 ήταν το 19ο στην ιστορία του θεσμού. Ξεκίνησε στις 17 Δεκεμβρίου 2005 με δύο αγώνες της πρώτης αγωνιστικής, και ολοκληρώθηκε στις 14 Μαΐου 2006. Διεξήχθη με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και την τελική φάση, όπου οι τέσσερεις πρώτες αγωνίστηκαν σε δύο επιπλέον γύρους σε ουδέτερη έδρα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε εύκολα η αήττητη Βουλιαγμένη με 18 νίκες και δύο ισοπαλίες σε είκοσι συνολικά αγώνες.

 Ο Ιωνικός έχει ένα μηδενισμό και μία ποινή αφαίρεσης ενός βαθμού. *Χανιά-Ιωνικός 5-0 άνευ αγώνα. Στην τελική φάση συνέχισαν οι τέσσερεις πρώτες ομάδες, μεταφέροντας τη βαθμολογία τους από την κανονική περίοδο. Αγωνίστηκαν σε δύο γύρους που έγιναν σε ουδέτερη έδρα, στο κολυμβητήριο Ηλιούπολης. Ο α' γύρος διεξήχθη από 5 ως 7 Μαΐου και ο β' γύρος από από 12 ως 14 Μαΐου. Τελική βαθμολογία Α' φάσης (με λάθη) Ιστότοπος sport-fm.gr. Έναρξη τελικής φάσης Ιστότοπος sport-fm.gr. Τελική βαθμολογία τελικής φάσης Ιστότοπος sport-fm.gr. Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος
Reese's Puffs

Τα Reese's Puffs (Ελληνικά: Ρίσις Παφς, παλαιότερα αναφερόμενα ως Reese's Peanut Butter Puffs) είναι ένα δημητριακό πρωινού με βάση το καλαμπόκι. Παρασκευάζεται από την General Mills εμπνευσμένο από τα φλιτζάνια φυστικοβουτύρου της Reese. Κατά την κυκλοφορία του τον Μάιο του 1994, τα δημητριακά αποτελούνταν από σφολιάτες καλαμποκιού αρωματισμένες με σοκολάτα και φυστικοβούτυρο. Αργότερα, η φόρμουλα αναθεωρήθηκε ώστε να είναι ένα μείγμα από σφολιάτες σοκολάτας και σφολιάτες από φυστικοβούτυρο.

 Το 2015, η εταιρεία των Reese's Puffs ανακοίνωσε πως μέχρι το 2017 θα αφαιρεθούν οι τεχνητές γεύσεις και χρωστικές από το τρόφιμο ως ανταπόκριση στη ζήτηση των καταναλωτών. Η General Mills είχε ανακοινώσει πως δεν η αφαίρεση θα είναι ολική σε όλα της τα προϊόντα σύμφωνα με τον Phil Wahba του Fortune, συνεπώς η αλλαγή σύστασης δεν θα είναι αποκλειστική στα Reese's Puffs. Η ενδεικτική προτεινόμενη μερίδα σερβιρίσματος προσδιορίζεται στα 29 γραμμάρια (¾ της κούπας), με το κάθε πακέτο να παρέχει περίπου 16 μερίδες σερβιρίσματος. Κάθε μερίδα σερβιρίσματος παρέχει περίπου 127 θερμίδες σύμφωνα με την διατροφική ανάλυση του EWG και το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότα. Το EWG έχει ταξινομήσει το προϊόν σε κατηγορία υψηλής πιθανής επεξεργασίας, ωστόσο δεν είναι γνωστό πότε ήταν η τελευταία ενημέρωση. Αλλεργιογόνα συστατικά του προϊόντος είναι τα φυστίκια και το σιτάρι. Σύμφωνα με το Business Insider (πλέον Insider, Inc.), η γενική δημοτικότητα της εταιρείας στην Αμερική αντικατοπτρίζεται και στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου. Θεωρείται το 201ο σε κατάταξη δημοτικότητας μικρογεύμα στης Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου και βασίζεται (Q4, 2022). Επίσημη σελίδα Reese's Puffs - General Mills Cheerios (δημητριακά)
Σπορτίνγκ Σαρλερουά

Η Σπορτίνγκ Σαρλερουά είναι μια βελγική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σαρλερουά στην επαρχία Αινώ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1904 και προβιβάστηκε στην ανώτατη κατηγορία την περίοδο 1947-48. Ψηλότερη θέση που κατέκτησε στο πρωτάθλημα ήταν η δεύτερη την περίοδο 1968-69. Επιπρόσθετα έφτασε δύο φορές στον τελικό του Κυπέλλου Βελγίου, χάνοντας το 1978 από τη Μπέβερεν και το 1992 από τη Σταντάρ Λιέγης. Έδρα της ομάδας είναι το Σταντ ντι Πέι ντε Σαρλερουά χωρητικότητας 25000 θεατών.

 Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βελγίου: Φιναλίστ (1): 1968-69 Belgian Second Division: Νικήτρια (1): 1946-47, 2011–12 Φιναλίστ (1): 1965-66 Belgian Second Division Final Round: Νικήτρια (1): 1985 Κύπελλο Βελγίου: Φιναλίστ (2): 1977-78, 1992–93 Επίσημη Ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2007-04-08 στο Wayback Machine. (Γαλλικά) Charleroi SC at UEFA.com (Αγγλικά) Charleroi SC at EUFO.DE Charleroi SC at Weltfussball.de Charleroi SC at Transfermarkt.de Αρχειοθετήθηκε 2009-12-29 στο Wayback Machine. Charleroi SC at Football Squads.com Charleroi SC at National Football Teams.com Charleroi SC at Football-Lineups.com
Γαλάζιο

Το γαλάζιο είναι ένας χρωματικός όρος που αναφέρεται στις ανοιχτές αποχρώσεις του μπλε. Το χρώμα του ουρανού χωρίς σύννεφα κατά τη διάρκεια της ημέρας αναφέρεται ως γαλάζιο, όπως συχνά και το χρώμα της ήρεμης θάλασσας (ιδίως στα ρηχά νερά σε αμμώδεις παραλίες). Ο όρος εμφανίζεται και στην επωνομασία της ελληνικής σημαίας ως γαλανόλευκη. Το γαλάζιο αντιστοιχεί σε μήκος κύματος ανάμεσα σε 490 έως 520 νανόμετρα, δηλαδή μεταξύ του μήκους κύματος του πράσινου και του μπλε.

 Αντίστοιχος όρος δεν προκύπτει στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου, και ενίοτε το χρώμα δεν θεωρείται διακριτό του μπλε σε αυτές, παρά μόνο μια απόχρωση του μπλε. Κοντινός όρος είναι ο ιταλικός azzurro, ενώ στην αγγλική γλώσσα μεταφράζεται ως light blue, ανοιχτό μπλε, ή αντιστοιχίζεται με κάποιο από τα χρώματα με διεθνείς ονομασίες, όπως azure, αζούρ, ή με τις εκφράσεις celestial blue, light sky blue και sky blue, που σημαίνουν μπλε του ουρανού. Η λέξη γαλάζιος προέρχεται από την ελληνιστική λέξη κάλαϊς (πολύτιμος λίθος χρώματος τυρκουάζ) [ρήμα: καλαΐζω > μετοχή: ο καλαΐζων > γαλαΐζων > γαλάζιος]. Μπλε Αζούρ Πράσινο
Άγιος Κήρυκος Ζακύνθου

Ο Άγιος Κήρυκος είναι χωριό της Ζακύνθου. Είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρκαδίων, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων. Στην τοπική κοινότητα Αγίου Κηρύκου ανήκει και ο οικισμός Χαμουζάς. Μέχρι το 1912 ο οικισμός ονομαζόταν Άγιος Κήρυξ και μέχρι το 1940 Άγγερικός.

 Ο Άγιος Κήρυκος είναι πεδινό χωριό στην ανατολικοκεντρική Ζάκυνθο. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Ζακύνθου-Βολιμών, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει 8 χλμ. περίπου Δ. της πόλης της Ζακύνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 3,543 χμ² (2011). (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας) Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 ως Άγιος Κήρυξ και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Βανάτου. Το 1912 μετονομάστηκε σε Άγγερικός και το 1940 σε Άγιος Κήρυκος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Κηρύκου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαδίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρκαδίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Στον Άγιο Κήρυκο στεγάζεται το ΕΠΑΛ Ζακύνθου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 eetaa.gr
Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις

Η Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις (ΦΙ.Δ.Ε.) ήταν βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα του κέντρου, που ιδρύθηκε το 1955. Ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος.

 Η Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις ιδρύθηκε στις 14 Απριλίου 1955 από το Σοφοκλή Βενιζέλο. Είχε προηγηθεί η παραίτηση του Βενιζέλου από τη συναρχηγία του Κόμματος Φιλελευθέρων λόγω ενδοκομματικών διενέξεων, με τον έτερο συναρχηγό Γεώργιο Παπανδρέου. Το Σοφοκλή Βενιζέλο ακολούθησαν 24 βουλευτές (Λευτέρης Βενιζέλος, Βολουδάκης, Βουλόδημος, Ελευθεριάδης, Ζαννής, Ζερβάνος, Ζίγδης, Κίκας, Κοθρής, Κρασαδάκης, Μαρής, Μαυριδόγλου, Μητσοτάκης, Μουράτογλου, Ορφανός, Παπαμαστοράκης, Παπασπύρου, Πασσάδης, Πολυχρονίδης, Σκουλάς, Τζαννετάκης, Τζατζάνης, Ταντίρης, Χλουβεράκης). Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους συμφώνησε με το Κόμμα Φιλελευθέρων, την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης για την ίδρυση της Δημοκρατικής Ενώσεως ενόψει των εκλογών του 1956. Στις εκλογές ο συνασπισμός εξέλεξε 132 βουλευτές, εκ των οποίων οι 42 ανήκαν στη ΦΙ.Δ.Ε. Στις 11 Μαρτίου 1957 ανακοινώθηκε η συγχώνευση του κόμματος με το Κόμμα Φιλελευθέρων, με το Σοφοκλή Βενιζέλο να αναλαμβάνει την αρχηγία του, από κοινού με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Μεταπηδήσεις και αλλαγές στρατοπέδου πολιτικών στελεχών (1950- 1967) Μητρώο Γερουσιαστών και Βουλευτών 1929-1974 Βουλή των Ελλήνων, Εθνικό Τυπογραφείο, 1977.(pdf)
Φιλαντέλφια Φιούρι

Η Φιλαδέλφεια Φιούρι ήταν ποδοσφαιρική ομάδα από τη Φιλαδέλφεια (Πενσυλβάνια). Συμμετείχε στην North American Soccer League από το 1978 έως το 1980. Έδρα της ομάδας ήταν το Veterans Stadium, χωρητικότητας 60000 θεατών.

 Dusan Lukic (1979) Άλαν Μπολ (1978–79) Peter Osgood (1978) Derek Trevis (1978) [1] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Colin Waldron (1978) [2] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Frank Worthington (1979) John Dempsey (footballer) (1978–80) Johnny Giles (1978) [3] Pierce O'Leary (1978) Tony Glavin (1978–80) Martin Henderson (footballer) (1978) Andy Lynch (soccer) (1980) Keith MacRae (1978) Davie Robb (1979) [4] Αρχειοθετήθηκε 2009-09-09 στο Wayback Machine. Rich Reice (1978-1979) Eddie Byrne (1978) Brief history of the Fury
Φοιτητική βία στην Ινδία

Η φοιτητική βία έχει γίνει σοβαρό ζήτημα για τα πανεπιστήμια και τα κολέγια της Ινδίας καθώς οι πολιτικές αντιπαλότητες μεταξύ των κομμουνιστικών κομμάτων και των Ινδουιστών φοιτητών έχουν διαταράξει την ομαλή λειτουργία των εκπαιδευτικών οργανισμών σε όλη τη χώρα. Πολύ συχνά, οι διαδηλώσεις φοιτητών σε πανεπιστημιουπόλεις όπως το Πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού εκτρέπονται σε βίαιες ενέργειες. Το ζήτημα είναι πιο σοβαρό στις νότιες πολιτείες, όπως η Κεράλα, όπου ορισμένοι φοιτητές επιτίθενται ακόμα και σε καθηγητές και διευθυντές των κολεγίων.

 Το 1990, ένας φοιτητής από το Δελχί, ο Ρατζίβ Γκοσβάμι αυτοπυρπολήθηκε στη διάρκεια διαμαρτυριών εναντίον της πολιτικής που κατανέμει τις θέσεις στο δημόσιο με βάση τις κάστες. Το περιστατικό αυτό οδήγησε σε κρατικές αναταραχές εναντίον του τότε πρωθυπουργού Β. Π. Σινγκ και σε μια σειρά άλλων αυτοπυρπολήσεων φοιτητών. Στις 27 Οκτωβρίου 2007, ινδουιστές φοιτητές σκότωσαν έναν αστυνομικό κατά τη διάρκεια σύγκρουσης σπουδαστών στο Ινδουιστικό Κολλέγιο ΝΣΣ της Κεράλα. Ο αστυνομικός χτυπήθηκε από με μια ξύλινη σανίδα. Τον Ιούλιο του 2018, ένας ισλαμιστής ηγέτης ομάδας φοιτητών χτύπησε και σκότωσε έναν κομμουνιστή ηγέτη ομάδας φοιτητών στο κολλέγιο Μαχαραγιάς, στο Κότσι της Κεράλα. Το περιστατικό έλαβε χώρα όταν οι δύο ομάδες φοιτητών είχαν μια διαμάχη για την αφισσοκόλληση μέσα στην πανεπιστημιούπολη. Τον Μάρτιο του 2018, κομμουνιστές ακτιβιστές φοιτητές επιτέθηκαν στην κατοικία του διευθυντή του κολλεγίου ΜΕΣ Ασμάμπι (MES Asmabi) της Κεράλα και τον τραυμάτισαν σοβαρά. Οι επιτιθέμενοι δεν συνελήφθησαν επειδή διέφυγαν αμέσως στο εξωτερικό. Στις 12 Ιουλίου 2019, κομμουνιστές φοιτητές χτύπησαν μέχρι θανάτου έναν φοιτητή στο Πανεπιστημιακό κολλέγιο του Θιρουβανανθαπούραμ. Η επίθεση έγινε μετά από διαφωνίες μεταξύ ομάδων που πρόσκεινται στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαρξιστικό) (CPI(M)). Στο κολλέγιο Varma , ο διευθυντής αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δουλειά του όταν φοιτητές της ινδουιστικής πτέρυγας έθεσαν θέμα για έναν κομμουνιστή φοιτητή που πρόσβαλε ινδουιστικούς θεούς σε μια αφίσα της πανεπιστημιούπολης. Στις 5 Ιανουαρίου το βράδυ μια ομάδα μασκοφόρων με σιδερένιες ράβδους επιτέθηκε στην πανεπιστημιούπολη του πανεπιστημίου Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Δελχί και τραυμάτισε φοιτητές και δασκάλους. Στη δεκαετία του 1920 ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών συμμετείχαν στην πάλη για την ανεξαρτησία από τη Βρετανία. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Ίντιρα Γκάντι, οι ηγέτες φοιτητών περιορίστηκαν και 60 φοιτητές από το Πανεπιστήμιο φυλακίστηκαν για ένα έτος. Πολλά ινδικά πανεπιστήμια απαγόρευσαν τις φοιτητικές οργανώσεις εκείνη την περίοδο.
Λιβεριανές εκλογές Γερουσίας (2020)

Εκλογές Γερουσίας διεξήχθησαν στη Λιβερία στις 8 Δεκεμβρίου 2020. Εξελέγη το ήμισυ των εδρών της Γερουσίας. Οι εκλογές θεωρήθηκαν βαρόμετρο για τη δημοτικότητα του προέδρου Τζορτζ Γουεά.

 Ο Ναθάνιελ Μπλάμα από τη Λιβεριανή Εθνική Ένωση (LINU) ζήτησε την επανάληψη των εκλογών στις κομητείες Γκμπαρπόλου και Γκραντ Κρου λόγω παραβάσεων σχετικών με τα ψηφοδέλτια.Τα Συνεργαζόμενα Πολιτικά Κόμματα (CPP) ζήτησαν να επαναληφθούν οι εκλογές στην κομητεία Νίμπα στηριζόμενα στις καταγγελίες για νοθεία.
Jamaica, Land We Love

"Jamaica, Land We Love" είναι ο εθνικός ύμνος της Τζαμάικα. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Χιου Σέρλοκ κι η μουσική από τους Robert Lightbourne και Mapletoft Poulle.

 Eternal Father, Bless our land Guide us with thy mighty hand Keep us free from evil powers Be our light through countless hours To our leaders, Great Defender, Grant true wisdom from above Justice, truth be ours forever Jamaica, land we love Jamaica, Jamaica, Jamaica, land we loveTeach us true respect for all Stir response to duty's call Strengthen us the weak to cherish Give us vision lest we perish Knowledge send us, Heavenly Father, Grant true wisdom from above Justice, truth be ours forever Jamaica, land we love Jamaica, Jamaica, Jamaica, land we love Αιώνιε Πατέρα, ευλόγησε τη γη μας, Οδήγησέ μας με τη βοήθειά Σου Κράτα μας ελεύθερους από δυνάμεις του κακού Να είσαι το Φως μας σε αμέτρητες ώρες Μεγάλε Διαφεντευτή, στους ηγέτες μας Χάρισε αληθινή σοφία από ψηλά Δικαιοσύνη και αλήθεια για πάντα θα είναι δικές μας Τζαμάικα, η γη που αγαπούμεΜάθε μας τον αληθινό σεβασμό για τα πάντα Δώσε απάντηση στο κάλεσμα του καθήκοντος Δώσε δύναμη για έγνοια στους αδύναμους Δώσε μας όραμα για να μην αφανιστούμε Ουράνιε Πατέρα, στείλε μας γνώση, Χάρισε ουράνια αληθινή σοφία Δικαιοσύνη και αλήθεια για πάντα θα είναι δικές μας Τζαμάικα, η γη που αγαπούμε Sound file (mp3)
Ελβίρα της Καστίλης, κόμισσα της Τουλούζης

Η Ελβίρα, ισπαν. Elvira (πριν το 1082; - 1151) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν πριγκίπισσα του Λεόν & της Καστίλης και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα της Τουλούζης και μετά κόμισσα δε Καρριόν.

 Ήταν νόθη κόρη του Αλφόνσου ΣΤ΄ του Λεόν & της Καστίλης και της ερωμένης του Χιμένα Μουνιόθ, κόρης του Μούνιο. Πρώτα παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης και τον συνόδευσε στην Α΄ Σταυροφορία του 1096. Ήταν παρούσα στην πολιορκία της Τρίπολης, όπου γέννησε τον Αλφόνσο-Ιορδάνη. Φαίνεται πως το ζεύγος διαζεύχθηκε. Ο γιος της διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1105 ως κόμης της Τρίπολης. Η Ελβίρα επέστρεψε στην Καστίλη και ξαναπαντρεύτηκε. Παντρεύτηκε πρώτα το 1094 τον Ραϋμόνδο Δ΄ κόμη της Τουλούζης και είχε τέκνο: Αλφόνσος Ιορδάνης 1103-1148, κόμης της Τρίπολης & του Ρουέργκ, μάργραβος της Προβηγκίας και δούκας του Ναρμόν.Ο Ραϋμόνδος Δ΄ απεβίωσε το 1105 και η Ελβίρα έκανε δεύτερο γάμο πριν το 1117 με τον κόμη Φερδινάνδος Φερνάντεθ δε Καρριόν και είχε τέκνα: Ντιέγκο Φερνάντεθ. Γκαρθία Φερνάντεθ. Τερέζα, παντρεύτηκε τον κόμη Οσόριο Μαρτίνεθ. Ricardo del Arco y Garay (1954). Instituto Jerónimo Zurita. Sepulcros de la Casa Real de Castilla. Madrid. OCLC 11366237. The World of El Cid: Chronicles of the Spanish Reconquest, transl. Simon Barton, Richard Fletcher, (Manchester University Press, 2000), 88 note91.Categories: 11th-century births1151 deaths
Αμπέλοψις

Η Αμπέλοψις (Ampelopsis) είναι γένος αναρριχητικών θάμνων που ανήκει στην οικογένεια Αμπελίδες (Vitaceae). Το γένος Αμπέλοψις περιλαμβάνει περίπου 30 είδη ιθαγενή της Ασίας, της Κεντρικής και Βόρειας Αμερικής, με τα περισσότερα είδη σε Ανατολική Ασία και δύο είδη στη ΝΔ Ασία ενώ υπάρχουν 17 είδη (13 ενδημικά) στην Κίνα. Το όνομα Αμπέλοψις προέρχεται από την ελληνική λέξη "άμπελος" (γιατί τα φύλλα μοιάζουν με αυτά της αμπέλου). Το γένος πήρε το όνομά του το 1803 από τον André Michaux.

 Είναι φυλλοβόλος αναρριχώμενος θάμνος γρήγορης ανάπτυξης που μπορεί να φτάσει μέχρι και 10 μέτρα ύψος με τη βοήθεια των ελίκων που διαθέτει. Τα φύλλα του είναι (ανάλογα με το είδος) αδιαίρετα, τρίλοβα, συνήθως πεντάλοβα παλαμοειδή και φύονται εναλλάξ από το βλαστό με μίσχους συνήθως 1-1,5 mm, σπανίως έως 2 mm. Έχουν χρώμα πράσινο το οποίο το φθινόπωρο αλλάζει σε ένα σκούρο κόκκινο χρωματισμό. Τα άνθη του έχουν 5 πέταλα και βγαίνουν σε ταξιανθίες από τον Ιούλιο ως τον Αύγουστο. Ο καρπός του είναι ράγα με χρωματισμό πράσινο, μπλε ή μαύρο και περιέχει από 1 έως 4 σπόρους. Το γένος περιλαμβάνει τα ακόλουθα είδη Ampelopsis acerifolia W.T.Wang Ampelopsis aconitifolia Bunge Ampelopsis acutidentata W.T.Wang Ampelopsis arborea (L.) Koehne Ampelopsis bodinieri (H.Lév. & Vaniot) Rehder Ampelopsis brevipedunculata (Maxim.) Trautv. Ampelopsis cantoniensis (Hook. & Arn.) K. Koch Ampelopsis chaffanjonii (H.Lév.) Rehder Ampelopsis cordata Michx. Ampelopsis delavayana Planch. ex Franch. Ampelopsis denudata Planch. Ampelopsis glandulosa (Wall.) Momiy. Ampelopsis gongshanensis C.L.Li Ampelopsis grossedentata (Hand.-Mazz.) W.T.Wang Ampelopsis humulifolia Bunge Ampelopsis japonica (Thunb.) Makino Ampelopsis leeoides (Maxim.) Planch. Ampelopsis megalophylla Diels & Gilg Ampelopsis mollifolia W.T.Wang Ampelopsis orientalis (Lam.) Planch. Ampelopsis rubifolia (Wall.) Planch. Ampelopsis tomentosa Planch. ex Franch. Ampelopsis vitifolia (Boiss.) Planch. Η Αμπέλοψις συναντάται σε άγρια κατάσταση στα δάση αλλά καλιεργείται και ως διακοσμητικό φυτό. Φύεται σε κάθε κλίμα, είναι ανθεκτική στο ψύχος, τη σκιά και την ατμοσφαιρική μόλυνση, αναπτύσσεται γρήγορα και είναι κατάλληλη για όλους τους τύπους εδάφους. Είναι ιδανικό φυτό για περιφράξεις, για πέργκολες και για κάλυψη επιφανειών, ενώ μπορεί εύκολα να αναρριχηθεί σε τοίχους γιατί αγκιστρώνεται με έλικες που καταλήγουν σε βεντούζες. Πολλαπλασιάζεται με μοσχεύματα και σπόρους.
1663 Βαν ντεν Μπος

Ο Βαν ντεν Μπος (van den Bos) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,682. Ανακαλύφθηκε το 1926 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Χάρρυ Έντγουιν Γουντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ολλανδού αστρονόμου Βίλεμ Χέντρικ Βαν ντεν Μπος (Willem Hendrik van den Bos, 1896-1974).

 Η μέση διάμετρος του Βαν ντεν Μπος εκτιμάται σε 12,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1584 ± 0,024. Ο Βαν ντεν Μπος περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 740 ώρες (ή 30,8 γήινες ημέρες), μία από τις μεγαλύτερες περιόδους για αστεροειδή της Κύριας Ζώνης (Stephens & Higgins 2011, Stephens 2011). Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Θεαίτητος (κρατήρας)

Ο Θεαίτητος (Theaetetus) είναι κρατήρας στην ορατή από τη Γη πλευρά της Σελήνης, με διάμετρο 25χιλιόμετρα. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κρατήρα Κασίνι, κοντά στο ανατολικό άκρο της Θάλασσας των Βροχών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 37,0° βόρειο πλάτος και 6,0° ανατολικό μήκος. Στα ανατολικά του υψώνεται η οροσειρά του σεληνιακού Καυκάσου, ενώ στα νοτιοδυτικά του Θεαίτητου βρίσκεται ο ευδιάκριτος κρατήρας Αρίστυλλος. Ο κρατήρας πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα γεωμέτρη Θεαίτητου.

 Το χείλος του Θεαίτητου πλησιάζει περισσότερο στο πολυγωνικό παρά στο κυκλικό σχήμα, έχοντας απλώς μια ελαφρά καμπύλωση στις κορυφές. Υπάρχει μία μικρή εξωτερική ανύψωση (τείχος) και ελαφρά κεντρική ανύψωση στον πυθμένα του κρατήρα, ενώ κατά τα άλλα το εσωτερικό του είναι σχετικώς ομαλό. Το βάθος του πυθμένα είναι 2,8 χλμ. κάτω από το επίπεδο της γύρω Θάλασσας των Βροχών. Κάποιες ακτίνες που προέρχονται από τον Αρίστυλλο περιβάλλουν τον Θεαίτητο: μία μεγαλύτερη στα δυτικά και δύο μικρότερες στα νότια. Κατά το παρελθόν ο Θεαίτητος έχει αναφερθεί ως τοποθεσία ενός πιθανού παροδικού σεληνιακού φαινομένου: Το 1902 ένα λευκό σύννεφο παρατηρήθηκε για λίγο κοντά στον κρατήρα. Από άλλες παρατηρήσεις, όπως αυτές των Πάτρικ Μουρ και Ουίλλιαμ Χένρι Πίκερινγκ, καταγράφηκαν επίσης ασυνήθιστα φαινόμενα στην περιοχή.
Ηγησίας ο Πεισιθάνατος

Ο Ηγησίας ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος της Κυρηναϊκής Σχολής, που έζησε τον 3ο αιώνα π.Χ. Έδρασε στην Αλεξάνδρεια όπου παρωθούσε τους ακροατές των παραδόσεών του στην αυτοκτονία. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Πτολεμαίος Α΄ απαγόρευσε τα μαθήματα του Ηγησία, γι΄αυτό το λόγο.

 Δίδασκε ότι σκοπός της ζωής είναι να ζούμε χωρίς κόπους και λύπες (θεωρία του ηδονισμού). Επειδή όμως αυτό είναι ανέφικτο, το φρονιμότερο είναι, κατά τον Ηγησία, με τη θέλησή μας να διακόψουμε τη ζωή μας. Επίσης, επειδή τα πάθη του σώματος στα οποία δεν μένει αμέτοχη και η ψυχή, μαζί με τις συγκυρίες της τύχης συμβάλλουν στο να πλεονάζει η λύπη, αλλά και τα υλικά αγαθά δεν εξασφαλίζουν την ευτυχία αφού και οι πλούσιοι δυστυχούν όχι λιγότερο από τους φτωχούς και επειδή πλεονάζει ο πόνος για της ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Με το σύγγραμμά του «Αποκαρτερείν» ο Ηγησίας απέκτησε πολλούς οπαδούς, που τους απεκάλεσαν Ηγησιακούς, ενώ ο ίδιος επονομάσθηκε Πεισιθάνατος. Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, «Η ακμή της Ελληνικής φιλοσοφίας-Η Κυρηναϊκή σχολή-Ηγησίας», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ.Γ2 (1972),σελ.468-469