IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μινιμαλισμός

Ο μινιμαλισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα, με εφαρμογή κυρίως στη γλυπτική και τη ζωγραφική, που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για ένα από τα πολλά καλλιτεχνικά κινήματα που ήρθε στο προσκήνιο μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Ο μινιμαλισμός ή Art Minimal ή τέχνη του ελάχιστου, έχει τις ρίζες του στα ρεύματα του Κονστρουκτιβισμού και του Σουπρεματισμού της δεκαετίας του 1920, και προέκυψε ως αντίθεση στον Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό της δεκαετίας του 1950.

 Ο όρος μινιμαλισμός χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1960 για να περιγράψει μια λιτή και, συγχρόνως, αυστηρή γλυπτική. Τα κύρια χαρακτηριστικά της μινιμαλιστικής γλυπτικής είναι η απόρριψη περιττών στοιχείων, η χρήση της γεωμετρίας, αλλά και η χρήση βιομηχανικών υλικών, όπως π.χ. ανοξείδωτο ατσάλι, υαλοβάμβακας, πλαστικό, φύλλα μολύβδου ή χάλυβα. Στη ζωγραφική ο μινιμαλισμός συνέχισε την παράδοση της τέχνης της γεωμετρικής αφαίρεσης των αρχών του εικοστού αιώνα,που ξεκίνησε με τον Κάζιμιρ Μάλεβιτς και το Μαύρο Τετράγωνο το 1915, με τη χρήση της μονοχρωμίας σε ζωγραφικούς πίνακες. Ο Donald Judd αποτελεί έναν σημαντικό εκπρόσωπο του μινιμαλισμού, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο Specific objects (συγκεκριμένα αντικείμενα) για τα έργα του.Άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του κινήματος υπήρξαν στη γλυπτική ο Sol LeWitt, ο Donald Judd, ο Tony Smith, ο Carl Andre και ο Dan Flavin, και στη ζωγραφική ο Frank Stella, ο Kenneth Noland, ο Robert Ryman, και ο Brice Marden. Sylvie Couderc (1991). Μαρία Καραγιάννη, επιμ. Ομάδες, κινήματα, τάσεις της σύγχρονης τέχνης μετά το 1945. Αθήνα: Εξάντας. Stephen Little (2005). Οι "...ισμοί" στην τέχνη. Αθήνα: Εκδόσεις Σαββάλας. Ιστορία της Τέχνης (Γ Τάξη Γενικού Λυκείου), Όλγα Ζιρώ κ.ά., Οργανισμός Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων, Κεφάλαιο 19 Αρχειοθετήθηκε 2016-07-07 στο Wayback Machine. Μινιμαλιστική μουσική Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Νέας Υόρκης (MoMA), Μινιμαλισμός Μουσείο Guggenheim, Μινιμαλισμός
Γεώργιος Μπλέσσας

Ο Γεώργιος Μπλέσσας (1 Ιανουαρίου 1905 - 26 Σεπτεμβρίου 1943) ήταν αριστοκρατικής καταγωγής αξιωματικός του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού. Επεσε μαχόμενος κατά τη βύθιση από τη γερμανική αεροπορία του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα D-15, του οποίου ήταν κυβερνήτης, στο Λακκί της Λέρου στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943.

 Ο Γεώργιος Μπλέσσας γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 1η Ιανουαρίου του 1905 και σε ηλικία 12 χρονών γράφτηκε στην Ιόνιο Σχολή Αθηνών. Τον Αύγουστο του 1919, μπήκε στη τότε Βασιλική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και, τέσσερα χρόνια αργότερα ως τελειόφοιτος Ναυτικός Δόκιμος, υπηρετώντας στο εύδρομο Έλλη, πήρε μέρος στις επιχειρήσεις υποστήριξης της υποχωρήσεως του Ελληνικού Στρατού από την Μικρά Ασία. Τον Δεκέμβριο του 1923 ονομάσθηκε αξιωματικός με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Τον Σεπτέμβριο του 1926, αντίστοιχα σε Ανθυποπλοίαρχο. Υπηρέτησε στα θωρηκτά Κιλκίς και Λήμνος, στο Θωρακισμένο Καταδρομικό Αβέρωφ, στο εύδρομο Έλλη κ.ά. Τον Ιανουάριο του 1931 προήχθη σε Υποπλοίαρχο. Υπηρέτησε ως κυβερνήτης στα υποβρύχια Παπανικολής και Τρίτων και ως Πλωτάρχης (βαθμό που είχε προαχθεί από το 1935) στο τορπιλοβόλο Πέργαμος και στο αντιτορπιλικό Ύδρα. Τοποθετήθηκε υπασπιστής του Αρχηγού Στόλου Αντιναυάρχου Δημητρίου Οικονόμου και τον Δεκέμβριο του 1938 ύπαρχος στο αντιτορπιλικό Βασιλεύς Γεώργιος. Κατά την κήρυξη του πολέμου του 1940, ήταν κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Κυδωνίαι. Στις 10 Απριλίου 1941, παρέλαβε κυβερνήτης του τορπιλοβόλου Ασπίς, με το οποίο, μετά την κατάρρευση του μετώπου, απέπλευσε προς την Αλεξάνδρεια. Στις 15 Οκτωβρίου του 1941, ανέλαβε κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Σπέτσαι και στις 28 Αυγούστου 1942 κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα. Ως κυβερνήτης αυτού του αντιτορπιλικού, συμμετείχε στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Ιταλία (Σεπτέμβριος του 1943) και συνόδευσε τον ιταλικό στόλο, που είχε παραδωθεί στους Συμμάχους, στην Αλεξάνδρεια. Στον Γεώργιο Μπλέσσα απονεμήθηκαν: Ο Πολεμικός Σταυρός Γ' τάξης δύο φορές (διπλή απονομή): την πρώτη φορά για τη βύθιση του ιταλικού υποβρυχίου Uarsciek νοτιοδυτικά της Μάλτας και την δεύτερη φορά, για τη βύθιση του ιταλικού πετρελαιοφόρου Stromboli τον Ιανουάριο του 1943. Το βρετανικό Παράσημο Εξαιρέτων Υπηρεσιών DSO (Distinguished Service Order), επίσης δύο φορές: πρώτη φορά για τη βύθιση του Uarsciek και δεύτερη φορά για τη βύθιση δύο ιταλικών πλοίων, του εμπορικού Vrainizza και του συνοδού Castore, κοντά στις ακτές της Σικελίας, τον Ιούνιο του 1943. Για την επιτυχία αυτή του απονεμήθηκε και το Αργυρό Μετάλλιο Ανδρείας.Μετά θάνατον προήχθη σε αντιπλοίαρχο και τιμήθηκε με το Αριστείο Ανδρείας και με το βρετανικό Πολεμικό Σταυρό. Επίσης προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του σε ένα από τα Ταχέα Περιπολικά Κατευθυνομένων Βλημάτων (ΤΠΚ) του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδος. Προτομή του βρίσκεται τοποθετημένη στον λιμένα της γενέτειράς του. Ένθετο εφημερίδας Ελευθεροτυπία Ε/Ιστορικά,Η μάχη της Λέρου,23 Σεπτεμβρίου 2004
Χαρούμενο ξεκίνημα

Το Χαρούμενο ξεκίνημα είναι μια ελληνική μουσική - κωμική ταινία του 1954, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου. Το σενάριο γράφτηκε από τη συνεργασία Ασημάκη Γιαλαμά, Κώστα Πρετεντέρη και Γιώργου Οικονομίδη, με τον τελευταίο να πρωταγωνιστεί επίσης στην ταινία. Η παραγωγή έγινε από τη Φίνος Φιλμ.

 Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Αθηνών ξεκινά διαφημιστικές εκπομπές και προκηρύσσει διαγωνισμό. Δύο ομάδες προσέρχονται για να συμμετάσχουν: τρεις άνδρες συνθέτες και τρεις γυναίκες στιχουργοί, που τελικά αλληλοερωτεύονται, αφού περάσουν διάφορες περιπέτειες υπονομεύοντας ο ένας τον άλλο με απώτερο σκοπό το βραβείο του διαγωνισμού. Γιώργος Οικονομίδης - Γιώργος Μαΐδης Ντίνος Ηλιόπουλος - φίλος Γιώργου Νίκος Ρίζος - φίλος Γιώργου Κάτια Λίντα - Λιάνα Αγγέλου Βασίλης Αυλωνίτης - Ανδρόνικος Σοφράς Γεωργία Βασιλειάδου - Βαλεντίνα Μαργαρίτα Παπαγεωργίου - Μαργαρίτα Ρένα Στρατηγού - Φρόσω Γιώργος Δαμασιώτης - Σεραφείμ Μπουρτζούκος Μαργαρίτα Λαμπρινού - Δήμητρα Σταύρος Ξενίδης - Γρηγόρης Νίτσα Τσαγανέα - κυρία Αγγέλου Χρήστος Τσαγανέας - διευθυντής προγράμματος Σταύρος Ιατρίδης - μεθυσμένος Νίκος Φέρμας - πλανόδιος Ερρίκος Κονταρίνης - αστυνομικός Ράλλης Αγγελίδης - διευθυντής Γιώργος Τζιφός - Πάτροκλος Μάρω Κοντού - κοπέλα Μαίρη Χρονοπούλου - κοπέλα Αυτό είναι το πρώτο μιούζικαλ του Ελληνικού κινηματογράφου κατά τον Ιάσονα Τριανταφυλλίδη. Σε πρώτη –βουβή όμως– εμφάνιση η Μαίρη Χρονοπούλου και η Μάρω Κοντού. Όπως θυμάται ο Γιώργος Παπαστεφάνου, στην ταινία ακούγετεται και ένα τραγούδι στον λατινοαμερικάνικο ρυθμό του μπαγιόν με τίτλο "Πώς μ' αρέσει το μπαγιό", το οποίο τραγουδούν χορεύοντας οι Κάτια Λίντα, Ρένα Στρατηγού και Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 6 Δεκεμβρίου 1954. Κόβοντας 124.749 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 2η θέση ανάμεσα σε 14 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 4 Μαΐου 2008. Τριανταφυλλίδης, Ιάσων (2000). Ταινίες για Φίλημα: Ένα αφιέρωμα στον Φιλοποιμένα Φίνο και τις ταινίες του. Αθήνα: Εξάντας εκδοτική. σελ. 66. ISBN 9789602564561.
Τσακ Γκράσλεϊ

Ο Τσαρλς «Τσακ» Έρνεστ Γκράσλεϊ (αγγλ. Charles "Chuck" Ernest Grassley, 17 Σεπτεμβρίου 1933), είναι Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Άϊοβα, από το 1981. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Από το 2021, είναι επίτιμος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας. Από το 2019, έως το 2021, ήταν Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας. Ο Τσακ Γκράσλεϊ, διατελεί την έβδομη θητεία του ως Γερουσιαστής, εκλεγμένος πρώτη φορά το 1980.

 Ο Τσακ Γκράσλεϊ, γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1933, στο Νιου Χάρτφορντ της Άϊοβα των Ηνωμένων Πολιτείων, γιος του Λούις Γκράσλεϊ και της Ρουθ Κόργουϊν. Μεγάλωσε σε μία αγροτική οικογένεια της Αϊόβας. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Αϊόβας, λαμβάνοντας πτυχίο (1955) και μεταπτυχιακό (1956) στις Πολιτικές Επιστήμες. Ο ίδιος κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εργαζόταν ως αγρότης και στη συνέχεια ως εργάτης σε εργοστάσια της πολιτείας. Αργότερα, έκανε διδακτορικό στις Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβας, όμως δεν έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα. Μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Γκράσλεϊ, διατέλεσε Πολιτειακός Βουλευτής της Βουλής των Αντιπροσώπων της Άϊοβα για την Κομητεία Μπάτλερ, από το 1959 έως το 1975. Από το 1975 έως το 1981, διατέλεσε Βουλευτής των Ηνωμένων Πολιτειών για την 6η εκλογική περιφέρεια της Αϊόβας. Από το 1981, είναι Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Άϊοβα. Στις 3 Ιανουαρίου 2019, έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (President pro tempore of the United States Senate).Ήταν τρίτος στην προεδρική διαδοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ και την Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ. Παρέμεινε στο αξίωμα, έως τις 20 Ιανουαρίου 2021, όπου και το Δημοκρατικό Κόμμα, ανέλαβε την πλειοψηφία της Γερουσίας. Στις 20 Ιανουαρίου 2021, έγινε Επίτιμος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των ΗΠΑ. Το 1954, ο Γκράσλεϊ, παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Άνν Σπέιτσερ, με την οποία έχουν κάνει 5 παιδιά.
Giga Shanghai

Το Tesla Giga Shanghai (κινεζικά: 特斯拉上海超级工厂‎, ή Gigafactory 3) είναι εργοστάσιο της Tesla, Inc. στην Σαγκάη, Κίνα. Η μονάδα θα παράγει μπαταρίες και τα μοντέλα αυτοκινήτων Tesla Model 3 και Tesla Model Y, με αρχικό στόχο των 250.000 ηλεκτρικών αυτοκινήτων τον χρόνο. Η πρώτη φάση της παράγωγης του εργοστάσιου είναι η τελική συναρμολογιση του Model 3, με την παράγωγη του Model Y να ξεκινάει τον Ιανουάριο του 2021. Οι πρώτες παραδόσεις των αυτοκινήτων που παράχθηκαν στην κινά ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2019, δώδεκα μήνες μετά την έναρξη κατασκευής του τον Δεκέμβριο του 2018.

 Η περιφερειακή κυβέρνηση της Σαγκάη ενέκρινε την συμφωνία για την δημιουργία της εργοστασιακής μονάδας τον Ιούλιο του 2018, ένα μακροπρόθεσμο συμβόλαιο ενοικιάσεις, 86 εκτάριον, υπογράφηκε τον Οκτώβριο του 2018. Η κατασκευή της εργοστασιακής μονάδας ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2018 και ολοκληρώθηκε τον Άγουστο του 2019, με μονή εκκρεμότητα την εγκατάσταση τον μηχανημάτων για την παραγωγή μπαταριών και αυτοκινήτων. Το CNBC δήλωσε πως η Tesla προβλεπόταν να παράγει πάνω από 6000 οχήματα στο Gigafactory 3 μέχρι τα τέλη του 2019. Η μονάδα ξεκίνησε την παράγωγη του Tesla Model 3 τον Οκτώβριο του 2019. Giga Berlin Tesla GigaFactory 3 Shanghai Updates
Ο Ταξιδιώτης της Βροχής

Ο Ταξιδιώτης της Βροχής (γαλλικά: Le Passager de la pluie) είναι αστυνομικό δράμα του 1970 σε σκηνοθεσία Ρενέ Κλεμάν και σε μουσική του Φρανσίς Λαι. Πρωταγωνιστούν ο Τσαρλς Μπρόνσον στο ρόλο του Χάρι Ντομπς και η Μαρλέν Ζομπέρ στο ρόλο της Μέλυ.

 Η Μέλυ, που είναι πρόσφατα παντρεμένη με τον Τόνι, έναν πλοηγό που εργάζεται σε αεροπορική εταιρεία, βρίσκεται σε ένα μαγαζί και ψάχνει να βρει ένα φορέμα να αγοράσει για έναν γάμο που θέλει να πάει. Εκεί βλέπει έναν παράξενο άνθρωπο να κατεβαίνει από ένα λεωφορείο. Ξαφνικά βλέπει τον άντρα να την κοιτά περιέργα. Όταν πηγαίνει στο σπίτι της, ο άντρας θα μπει μέσα στο σπίτι της, θα την δέσει και θα την βιάσει. Συνειδητοποιώντας αφού έχει απελευθερωθεί ότι ο άντρας είναι ακόμα μέσα στο σπίτι, παίρνει ένα όπλο και τον σκοτώνει. Στη συνέχεια, θα πάρει το πτώμα και με το αυτοκίνητο της θα πάει σε μια ερημική παραλία και πάνω από ένα βράχο θα πετάξει το πτώμα του στη θάλασσα. Όταν επιστρέψει στο σπίτι της αποφασίζει να μην πει τίποτα στον σύζυγό της όταν αυτός επιστρέψει το ίδιο βράδυ. Την επόμενη μέρα στο γάμο ένας απρόσκλητος Αμερικανός, ονομάτι Χάρι Ντομπς μιλά σε αυτήν. Ένα πτώμα έχει βρεθεί και ο ίδιος ισχυρίζεται πως η Μέλυ τον σκότωσε, το οποίο η ίδια το αρνείται. Μια ημέρα μετά από αυτό, όταν ο σύζυγός της είναι μακριά και πάλι, ο Ντομπς θα μπει στο σπίτι και θα αρχίσει τις ερωτήσεις στη Μέλυ. Η ίδια αρχίζει να σκέφτεται ότι ο βιαστής της είχε επιχείρηση με τον Τόνι, ενδεχομένως να συνδέονται με ναρκωτικά και γι' αυτό ο Ντομπς είναι τόσο επίμονος. Πηγαίνει μαζί του στην τράπεζα και με ότι χρήματα έχει η ίδια τα προσφέρει σ 'αυτόν. Ο Ντομπς δεν θέλει τα χρήματα της, αλλά μόνο την αλήθεια. Μαρλέν Ζομπέρ ως Μελανχόλυ "Mέλυ" Mάου Τσαρλς Μπρόνσον ως Χάρι Ντομπς Άννι Κόρντι ως Τζουλιέτ Κορίν Μαρσάντ ως γυναίκα Τζιλ Αιρλαντ ως Νικόλ Ζαν Πιάτ ως Κος. Αρμάν Γκαμπριέλ Τίντι ως Τόνι Ζαν Γκαβέν ως Τουσώ Μαρκ Μάτσα ως ο ξένος (Mακ Γκάφιν) Η ταινία κέρδισε το Ειδικό Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο το 1970 και τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1971. Ο Ταξιδιώτης της Βροχής (1970) στην IMDb
Κώστας Μόκαλης

Ο Κώστας Μόκαλης (γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1956) είναι Έλληνας ομογενής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στον Άρη από το 1976 ως το 1982. Για το υπόλοιπο της δεκαετίας του '80 αγωνίστηκε στο αμερικάνικο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα κλειστού χώρου.

 Ο Μόκαλης ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουδαπέστη και παλιννόστησε στην Ελλάδα το 1976. Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον εμπιστεύθηκε στο δεξί άκρο της άμυνας του Άρη και αγωνίστηκε σε 28 αγώνες της σεζόν 1976-77. Χαρακτηριζόταν ως επιθετικογενής αμυντικός και περιστασιακά αγωνιζόταν και στον χώρο του κέντρου. Ο Καρλ Χάινζ Ρουλ τον άφησε στον πάγκο την επόμενη σεζόν, αλλά μετά την αλλαγή του με τον Μίλοβαν Τσίριτς ο Μόκαλης πήρε ρόλο βασικού αμυντικού και έπαιξε σε 21 ματς πρωταθλήματος. Ο Άρης το 1978-79 επέστρεψε στην πρώτη τριάδα μετά από πέντε χρόνια, αλλά ο Μόκαλης τραυματίστηκε στον μηνίσκο στο ματς με τον ΠΑΟΚ στις 12 Νοεμβρίου 1978. Επέστρεψε τον Μάιο του 1979 στην αγωνιστική δράση, παίζοντας στους τρεις τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος.Για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1979-80 συμμετείχε και στους έξι αγώνες των "κίτρινων", οι οποίοι αποκλείοντας την Μπενφίκα και την Περούτζια, έφθασαν ως τους 16, όπου αποκλείστηκαν από την Σαιντ-Ετιέν του Μισέλ Πλατινί. Έπαιξε επίσης στους δύο ευρωπαϊκούς αγώνες εναντίον της Ίπσουιτς, ενώ το 1981-82 τραυματίστηκε στον πρώτο αγώνα του Άρη απέναντι στη Σλιέμα Γουόντερερς.Την σεζόν 1979-80 έπαιξε σε τριάντα αγώνες, όπως και στον αγώνα μπαράζ εναντίον του Ολυμπιακού, αφού ο Άρης τερμάτισε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος, ισοβαθμώντας με την ομάδα του Πειραιά. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1980, τραυματίστηκε στον αχίλλειο τένοντα και εγχειρίστηκε στη Φινλανδία, χάνοντας το υπόλοιπο της σεζόν 1980-81. Το 1981-82 έπαιξε σε μόλις δέκα αγώνες λόγω του τραυματισμού του στο ματς με τη Σλιέμα και στο τέλος της χρονιάς έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες.Συνέχισε στη Major Indoor Soccer League (MISL), πρωτάθλημα δημοφιλές στις ΗΠΑ, με το όνομα του να μεταφράζεται σε Gus Mokalis. Συμμετείχε στους Λος Άντζελες Λέιζερς ως το 1987, με ένα μικρό διάλειμμα στις αρχές της σεζόν 1985-86, όταν φόρεσε και πάλι τα κιτρινόμαυρα για τους δύο πρώτους αγώνες της χρονιάς. Συνέχισε στους Σαν Ντιέγκο Σόκερς, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, για να κλείσει την καριέρα του στη Σεντ Λούις Στορμ τη σεζόν 1989-90. Βασίλης [άγνωστο επίθετο], Την καρδιά αν ρωτήσεις ποτέ...Αυτοί που μας έφτασαν ως τα εκατό, αυτοέκδοση, 2014. ISBN 978-960-93-5927-6 Κώστας Μόκαλης (1976-1982, 1985) ο μοντέρνος, επιθετικός μπακ του Άρεως - Οι άσσοι του ΑΡΕΩΣ
Μονή Αγίου Γεωργίου Κρημνού Χάλκης

Η αγιοταφίτικη μονή του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Χάλκης, αντίκρυ στην Πρίγκηπος. Τα κελιά της μοιάζουν να αιωρούνται, κρεμασμένα πάνω από τους γκρεμούς της απότομης ακτής, γι' αυτό αποκαλείται και «Άγιος Γεώργιος του Κρημνού».

 Η ακριβής χρονολογία ίδρυσης της μονής δεν είναι εξακριβωμένη. Όμως, θεωρείται επίσης αρχαία, όπως οι άλλες δυο μονές του νησιού (Αγίας Τριάδας και Καμαριώτισσας). Δηλαδή πως υπήρχε από τα χρόνια του Βυζαντίου. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η σημερινή μονή ιδρύθηκε μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στη θέση της παλαιάς βυζαντινής «Σκήτης του Ακεψιμά», η οποία είχε ερειπωθεί ύστερα από επιδρομές Λατίνων. Η επανίδρυση αυτή τοποθετείται στο β΄ μισό του 16ου αιώνα, μεταξύ 1563-1593, όπως προκύπτει από έγγραφα επικοινωνίας του τότε ηγούμενου Αρσενίου με τον τσάρο της Ρωσίας. Το 1758 βρισκόταν σε κατάσταση ερειπιώδη και ανοικοδομήθηκε εκ βάθρων από τον μητροπολίτη Ιωαννίκιο Καρατζά, ο οποίος μετέπειτα έγινε Οικουμενικός Πατριάρχης. Ο Ιωαννίκιος, μετά την καθαίρεση του από τον οικουμενικό θρόνο, εμόνασε στη μονή, της οποίας ήταν πλέον κτήτωρ, για το υπόλοιπο του βίου του. Δυσαρεστημένος από το Φανάρι, πριν το θάνατό του την αφιέρωσε στον Πανάγιο Τάφο. Έτσι η μονή έγινε αγιοταφίτικο μετόχι. Όπως αναφέρουν προσκυνητές, το καθολικό της ήταν εξαιρετικής τέχνης, με ξυλόγλυπτο τέμπλο, μαρμάρινα κοσμήματα και υπέροχο μωσαϊκό δάπεδο. Από τον παλιό αυτό ναό σώθηκε μόνο η εικόνα του Αγίου Γεωργίου (ιστορημένη το 1764 «δια χειρός Μελετίου μοναχού»), από την πυρκαγιά που τον κατέκαυσε το 1881. Τον αμέσως επόμενο χρόνο το καθολικό κτίστηκε ξανά, έπειτα από γενναία χορηγία του τσάρου της Ρωσίας. Τα επόμενα χρόνια έζησε και πέθανε εδώ το 1910 ο πρώην Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νικόδημος, ο τάφος του οποίου υπάρχει στον περίβολο της μονής. Στη συνέχεια ηγούμενοι αναδείχθηκαν ο Γερμανός Αποστολάτος (1918-37), ο Ιωάννης Οικονομίδης ή «Παπαγιάννης» (1939-88), ο Θεοφάνης (1989-94) και ο Φώτιος ως το 1999. Σήμερα είναι εγκαταλελειμμένη και χρήζει αναστήλωσης, αφού από το σεισμό της Νικομήδειας του 1999 έπαθε σοβαρές ζημιές. Οι ιδιοκτησίες της μονής περιορίζονται πλέον στον εντός του περιβόλου χώρο, μιας και όλα τα υπόλοιπα ακίνητα που είχε επί της νήσου τα κατέλαβε αυθαιρέτως η τουρκική ναυτική σχολή. Ακύλα Μήλλα, «Πριγκηπόνησα», εκδ. ΤΑ ΝΕΑ, 2008. «Η μονή του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη, επιστολικό δελτάριο (1836)». Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη. Ανακτήθηκε στις 6 Αυγούστου 2022.
Ανάγλυφη κεφαλή του Ακενατόν (Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου 21863)

Η Ανάγλυφη κεφαλή του Ακενατόν είναι αρχαιολογικό εύρημα από την Αίγυπτο. Βρέθηκε το 1920 στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Deutsche Orient-Gesellschaft στον Οίκο 47,15 στην Τελ ελ-Αμάρνα και αγοράστηκε από τον Τζέιμς Σάιμον ο οποίος το δώρισε στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου, όπου φυλάγεται με τον αριθμό ευρετηρίου Berlin 21863.

 Το ανάγλυφο παριστάνει τον Φαραώ Ακενατόν. Οι γενικές γραμμές του σχεδίου είναι αρμονικές και καλοσχηματισμένες. Η κεφαλή είναι καλυμμένη με μαντήλι που πέφτει στον αυχένα. Ο ουραίος είναι ημιτελής. Τα χείλη είναι ελαφρώς ανοικτά, ενώ τα βλέφαρα μισοκλεισμένα. Η μύτη καταλήγει στρογγυλή, το πηγούνι επιβλητικό, και ο λαιμός τεντωμένος. Το αυτί είναι τρυπημένο για σκουλαρίκι. Πρόκειται προφανώς για κάποιο προσχέδιο, όπως διάφορα άλλα ευρήματα στο ίδιο εργαστήριο του γλύπτη Θούτμοση. Η τεχνοτροπία είναι χαρακτηριστική για την αρχαία αιγυπτιακή τέχνη του 14ου αιώνα. Caris-Beatrice Arnst: Reliefskizze mit Kopf des Echnaton in Das Ägyptische Museum Berlin, van Zabern, Mainz, S. 106 ISBN 3-8053-1184-2
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1986-87

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1986-87 ήταν η εικοστή πρώτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στο Νόβισαντ της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, αναμετρήθηκαν η Τσιμπόνα του Ζάγκρεμπ με τη Βικτόρια Λιμπέρτας (πιο γνωστή με την ονομασία του σπόνσορά της, βιομηχανίας επίπλων κουζίνας «Σκαβολίνι») του Πέζαρο η οποία έφθανε για δεύτερη συνεχόμενη φορά να διεκδικεί το τρόπαιο. Στα ημιτελικά είχαν φθάσει η Βιλερμπάν, που αποκλείσθηκε από τους κροάτες και η ΤΣΣΚΑ Μόσχας με όλα της τα διεθνή αστέρια (Βαλέρι Τιχονένκο, Βλαντίμιρ Τκατσένκο, Τιτ Σοκ, Σεργκέι Μπαζαρέβιτς, Βίκτορ Πανκράσκιν, Σεργκέι Ταρακάνοφ, Αλεξάνταρ Βολκόφ, Βίκτορ Μπερεζόι κ.α.) Στους προημιτελικούς ομίλους "σκόνταψαν" η Γιουβεντούτ Μπανταλόνα (3η στον 1ο, πίσω από ΤΣΣΚΑ και Βιλερμπάν, με 4η την τσέχικη Όστραβα Νόβα Χουτ TJ) και η τουρκική Εφές Pilsen Ιστάνμπουλ Σπορ Κουλουμπού (τρίτη στο 2ο όμιλο, πίσω από Τσιμπόνα και Σκαβολίνι, με τέταρτη τη βελγική Ρασίνγκ Μέχελεν).

 Στη διοργάνωση πήραν μέρος μόλις 19 ομάδες, δηλαδή τρεις λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 10 (5 ζεύγη), από όπου προέκυψαν οι ομάδες των προημιτελικών. Έγιναν έξι διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις Κίνγκστον Λόντον, ΠΑΟ, Σολέβρ AS (Λουξεμβούργο), Ζενέβ Σαμπέλ, Σπαρκάσε Ίνσμπρουκ και ΑΠΟΕΛ. Εδώ, το παιχνίδι έχασανπέντε ακόμη σύλλογοι: Οι Μπαλκάν Μπότεβγκραντ, Μπάγιαϊ SK (Ουγγαρία), Χαποέλ Χολόν, Κότκα KTP και Στάινερ Μπαϊρόιτ Μπάσκετ (Γερμανία). Στους πρώτους αγώνες, η Τσιμπόνα πέρασε με άνεση από τη Γαλλία επί της Βιλερμπάν (92-98) και απέκτησε σαφέστατο προβάδισμα ενόψει της ρεβάνς, όπου με δεύτερη επικράτηση (109-93), "σφράγισε" το εισιτήριό της για τον Τελικό. Στον άλλο ημιτελικό, στη Μόσχα η ΤΣΣΚΑ πήρε μια νίκη στο καλάθι (107-105) επί της Σκαβολίνι, που δεν της έφτασε για τον επαναληπτικό στο Πέζαρο. Οι ιταλοί θριάμβευσαν με 99-88 και πέρασαν για δεύτερη χρονιά σερί στον Τελικό. Στο μεγάλο Τελικό, διαιτήτευσαν ο γάλλος Μαϊνινί και ο ισραηλινός Γουόρνικ, που φέρονται να ευνόησαν την (ουσιαστικά) γηπεδούχο Τσιμπόνα. Η Σκαβολίνι προηγήθηκε στο ημίχρονο με 37-43, αλλά δεν άντεξε στην επανάληψη, καθώς οι κροάτες με αντεπίθεση διαρκείας και έχοντας πρωταγωνιστές τους αδελφούς Πέτροβιτς, έφτασαν στη νίκη και μάλιστα με ευρεία διαφορά (89-74). Ήταν μια πανηγυρικά επανάληψη του θριάμβου τους στις Βρυξέλλες το 1982. Οι συνθέσεις. Τσιμπόνα: Μίχοβιλ Νάκιτς 17, Αλεξάντερ Πέτροβιτς 16, Ντράζεν Πέτροβιτς 28, Τσούτουρα 6, Κνέγκο 6, Βουκίτσεβιτς 3, Τσβιετίτσανιν 5, Αράποβιτς 2, Ούσιτς 6, Μπέτσιτς, Ράζιτς. Σκαβολίνι: Νατάλι, Κόστα 10, Τζαμπολίνι 2, Τσαρλς Ντέιβις (ΗΠΑ), 14, Μανίφικο 20, Φρέντρικ (ΗΠΑ) 22, Γκράτσις 6, Σονάλια, Μινέλι, Μερλίτι, Φράνκο, Μπέρτι, Αουρέλι. BASKETPEDYA-Historical Basketball Database "100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991". Περιοδικό "Τρίποντο" (αναδρομές και αφιερώματα στο θεσμό). Αθλητικές εφημερίδες της εποχής.
Κύπελλο Εθνών Αφρικής

Το Κύπελλο Εθνών Αφρικής (γαλλικά: Coupe d'Afrique des Nations, γνωστό και ως CAN) είναι η σημαντικότερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της Αφρικής. Διοργανώνεται από την Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) και διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Ο εκάστοτε κάτοχος του τίτλου προκρίνεται στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ.

 Το 1957 συμμετείχαν μόνο τρεις χώρες: η Αίγυπτος, το Σουδάν και η Αιθιοπία. Αρχικά, είχε προγραμματιστεί να πάρει μέρος στη διοργάνωση και η Νότια Αφρική, αλλά τελικά αποκλείστηκε λόγω των πολιτικών απαρτχάιντ της κυβέρνησης η οποία κατείχε την εξουσία στη χώρα εκείνη την περίοδο. Από τότε, το τουρνουά έχει αναβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που καθιστά απαραίτητη τη διεξαγωγή προκριματικών αγώνων. Ο αριθμός των συμμετεχόντων στην τελική φάση της διοργάνωσης ανέρχεται σε 16 ομάδες από το 1998 (ήταν προγραμματισμένο να ανταγωνιστούν 16 ομάδες το 1996, αλλά η Νιγηρία αποσύρθηκε, μειώνοντας τον αριθμό των ομάδων σε 15) και από τότε η μορφή δεν έχει μεταβληθεί, με τις δεκαέξι ομάδες να τοποθετούνται σε τέσσερις ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο κάθε ένας, με τις δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου να προκρίνονται στη νοκ-άουτ φάση των 8. Σημειώσεις [1] Το 1957, η Νότια Αφρική αποκλείστηκε, εξαιτίας της ρατσιστικής πολιτικής της.[2] Το 1959, οι τρεις ομάδες έπαιξαν από μία φορά η καθεμιά.[3] Δεν διεξήχθη επίσημος τελικός το 1976.[4] Το 1978, η Νιγηρία πήρε την Τρίτη θέση με 2-0 "άνευ αγώνος" μετά την αποχώρηση της Τυνησίας στο παιχνίδι που ήταν ισόπαλο 1-1 στο 42ο λεπτό.[5] Δε δόθηκε καμία παράταση.[6] Από το 2013, η διοργάνωση διεξάγεται πλέον σε μονά έτη, για να μη συμπίπτει με το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου της ΦΙΦΑ. Κύπελλο Ποδοσφαίρου Εθνών Αφρικής Κ-17 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κύπελλο Εθνών Ωκεανίας Ασιατικό Κύπελλο Εθνών ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ Τρόπαιο Αρτέμιο Φράνκι Κόπα Αμέρικα Όλοι οι Τελικοί του Κόπα Αφρικα Κύπελλο Εθνών Αφρικής 2012
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθη ένα και μοναδικό αγώνισμα γυμναστικής με συνολικά 16 ασκήσεις, όπου συμμετείχαν μόνον άνδρες αθλητές. Οι αγώνες διεξήχθησαν το διήμερο 29 και 30 Ιουλίου 1900. Συνολικά, έλαβαν μέρος 135 αθλητές από οκτώ χώρες.

 Οι οκτώ χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Βέλγιο (2) Βοημία (1) Γαλλία (108) Γερμανία (14) Ελβετία (3) Ιταλία (1) Μεγάλη Βρετανία (4) Ουγγαρία (2) Οι αθλητές της γυμναστικής εκτέλεσαν 16 ασκήσεις, κάποιες από αυτές σε δύο αγώνες. Η κάθε άσκηση βαθμολογούταν με άριστα τους 20 βαθμούς, έτσι η συνολική βαθμολογία οδηγούσε στο ανώτατο όριο των 320 βαθμών. Οι αγώνες στη φύση τους ήταν κυρίως γυμναστικής, αλλά περιλαμβανόταν επίσης μια σειρά από αθλήματα στίβου και η άρση βαρών. Πηγή: Sports Reference International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Gymnastics 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Φεβρουαρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0. La 84 Foundation: 1900 Report Αρχειοθετήθηκε 2008-05-28 στο Wayback Machine.
Folk Singer

Folk Singer είναι ο τίτλος του στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1964 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".

 Μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη εμφάνιση του στο φεστιβάλ τζαζ του Νιούπορτ και την επακόλουθη περιοδεία, η δισκογραφική εταιρεία "Chess Records" πρότεινε στον Waters να ηχογραφήσει κομμάτια για ένα νέο δίσκο. Η σύνθεση του συγκροτήματος του είχε αλλάξει, με το ντράμερ Γουίλι Σμιθ να αντικαθιστά τον Φράνσις Κλέι, ενώ ο Πατ Χέιρ δολοφόνησε τη σύζυγο του και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, με αποτέλεσμα τη θέση του να πάρουν ο Τζέιμς Μάντισον και ο Σάμι Λόχορν. Ο Λόχορν υπέφερε από ναρκοληψία, με αποτέλεσμα να προσληφθεί στη θέση του ο Buddy Guy. Το "Folk Singer" αποτελείται εξ ολοκλήρου από ακουστικές ηχογραφήσεις, αλλάζοντας τον ήχο του Waters ο οποίος βασίζονταν στην ηλεκτρική κιθάρα στις προηγούμενες κυκλοφορίες του. Ο τίτλος του άλμπουμ επιλέχθηκε με σκοπό να προσελκύσει τους φίλους της φολκ μουσικής, σε μία περίοδο που το συγκεκριμένο είδος ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν στα "Tel Mar Recording Studios" του Σικάγο τον Σεπτέμβριο του 1963 με βασικό παραγωγό τον Γουίλι Ντίξον. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1964 από την "Chess Records", ενώ σε μορφή CD εκδόθηκε το 1993 από την "Mobile Fidelity Sound Lab", με μπόνους κομμάτια τα "You Can't Lose What You Never Had" και "The Same Thing". Η επανέκδοση του 1999, περιλαμβάνει πέντε επιπλέον τραγούδια, τα "The Same Thing", "You Can't Lose What You Never Had", "My John the Conqueror Root", "Short Dress Woman" και "Put MeiIn Your Lay Away".Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα του Waters περιόδευσε στην Ευρώπη με το δεύτερο "American Folk Blues Festival", πραγματοποιώντας εμφανίσεις στην Αγγλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Δανία.Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν, κατά κύριο λόγο, θετικές, με το περιοδικό "Rolling Stone" να το κατατάσσει στην 282η θέση της λίστας με τους 500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών. Το "Allmusic" το βαθμολόγησε με 4,5 αστέρια με άριστα τα πέντε, ενώ το "Absolute Sound με 4 / 5. Επίσης, το "Discogs" του έδωσε 4,7 / 5, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5 και οι "Wilson & Alroy" 3,5 / 5. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Folk Singer" ήταν οι εξής: Μάντι Γουότερς - φωνητικά, κιθάρα Buddy Guy - κιθάρα Σάμι Λόχορν - κιθάρα Τζέιμς Μάντισον - κιθάρα Ότις Σπαν - φυσαρμόνικα, πιάνο Φράνσις Κλέι - τύμπανα Κλίφτον Τζέιμς - τύμπανα Σ. Π. Λίρι - τύμπανα Γουίλι Ντίξον - μπάσο Μίλτον Ρέκτορ - μπάσο Τζ. Τ. Μπράουν - σαξόφωνο, κλαρινέτο Folk Singer - Muddy Waters | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Muddy Waters: Folk Singer | The Absolute Sound Muddy Waters, 'Folk Singer' - Rolling Stone Αρχειοθετήθηκε 2016-03-26 στο Wayback Machine.
Σελαμεκτίνη

Η σελαμεκτίνη είναι ένα τοπικό παρασιτοκτόνο που χρησιμοποιείται σε σκύλους και γάτες και διανέμεται από την εταιρία Pfizer . Θεραπεύει και αποτρέπει την μόλυνση από διροφιλάρια, αγκυλόστομα, ψύλλους, ακάρεα, ορισμένα είδη τσιμπουριών και ψώρα. Δεν εγκρίνεται για ανθρώπινη χρήση.

 Το φάρμακο εφαρμόζεται τοπικά. Είναι αδιάβροχο και δεν χάνει την αποτελεσματικότητα του με το πλύσιμο. Συσκευάζεται σε διάφορα μεγέθη ανάλογα με την δοσολογία και εφαρμόζεται μια φορά τον μήνα. Η σελαμεκτίνη καθιστά ανίκανα τα παράσιτα καταστρέφοντας το γλουταμινικό οξύ των μυών τους. Το γλουταμινικό οξύ είναι ένα αμινοξύ το οποίο αλληλεπιδρά με τους υποδοχείς που ανοίγουν τους διαύλους χλωρίου στον μυ. Αυτό προκαλεί ιόντα χλωρίου να εισχωρήσουν στα νευρικά κύτταρα και να προκαλέσουν νευρομυική παράλυση, μειωμένη μυϊκή συστολή, και τελικά θάνατο. Η ουσία καταπολεμά τόσο την εσωτερική όσο και την επιφανειακή παρασιτική μόλυνση. Απορροφάται από το σώμα μέσο του δέρματος και των θυλάκων των τριχών. Ταξιδεύει μέσω του αίματος, των εντέρων και των Σμηγματογόνων αδένων και καταπολεμά όλα τα παράσιτα που βρίσκονται στον δρόμο του. Σε έναν έλεγχο που έγινε το 2003 διαπιστώθηκε ότι η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και αποτελεσματική. Η σελαμεκτίνη είναι ασφαλής και μόνο το 1% των ζώων εμφανίζουν παρενέργειες. Σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται ελαφρύς ερεθισμός και απώλεια τριχώματος στο σημείο της εφαρμογής. Συμπτώματα όπως σιελόρροια, διάρροια, εμετός, γρήγορη αναπνοή ή έλλειψη συντονισμού είναι εξαιρετικά σπάνια και απαιτούν άμεση κτηνιατρική φροντίδα. Pfizer Canada
Σουρέν Μελικιάν

Ο Ασαντουλάχ Σουρέν Μελικιάν-Σιρβανί (γαλλικά: Assadullah Souren Melikian-Chirvani), επίσης γνωστός ως Σουρέν Μελικιάν (γαλλικά: Souren Melikian), γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1936, είναι Γαλλοϊρανός ιστορικός τέχνης, κριτικός τέχνης, και επιμελητής. Πρόκειται για εγνωσμένης αξίας μελετητή του ιρανικού πολιτισμού, καθώς και της σφαίρας επιρροής του.

 Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1936, στο Παρίσι της Γαλλίας, ήταν υιός Αρμένιου πατέρα, του Κεβόρκ Μελικιάν ή Γκεόργκι Μελίκοφ, και Αζέρας μητέρας, της Καουσάρ Ασαντουλάγιεβα. Ο πατέρας του κατηγορήθηκε για τη φερόμενη συμμετοχή του στα Γεγονότα του Μαρτίου, ωστόσο, η ενοχή του δεν απεδείχθη καθώς προέκυψε πως ήταν παρώνη προκειμένου να υπερασπιστεί μουσουλμανικού θρησκεύματος φίλο του. Ο πατρικός πάππος του Μελικιάν, Αμπαρτσούμ Μελίκοφ, ήταν δισεκατομμυριούχος στον τομέα των πετρελαιοειδών και ιδιοκτήτης της εταιρείας Α.Σ.Μελίκοφ & Σία, με έδρα το Μπακού. Μητρικός πάππος του ήταν ο Μιρζά Ασαντουλάγιεφ, γεγονός το οποίο τον καθιστούσε ανιψιό της Μπανίν. Έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, το 1945, ο ίδιος μεγάλωσε στο πλευρό της μητέρας του. Έπειτα από την αποφοίτησή του από το Λύκειο Κοντορσέ, ο Μελικιάν πραγματοποίησε σπουδές στη Σορβόννη, καθώς και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολίτικων Γλωσσών και Πολιτισμών (γαλλικά: Institut national des langues et civilisations orientales ή INALCO). Με σημείο εκκίνησης το 2005, αποτελεί υπεύθυνο καθηγητή της Έδρας Μεσανατολικής Ιστορίας στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (γαλλικά: Centre national de la recherche scientifique ή CNRS). Το 2007, έλαβε τον τίτλο του ομότιμου διευθυντή ερευνών. Με σημείο εκκίνησης το 1969, συνέγραφε εβδομαδιαίες στήλες αρθρογραφίας με αντικείμενο την ιστορία της τέχνης και τις αγορές τέχνης για λογαριασμό της International Herald Tribune. Μεταξύ 2011 και 2013 συνέγραφε στήλες αρθρογραφίας για λογαριασμό της The New York Times. Έχει εργαστεί ως Ανώτερος Σύμβουλος Συλλογών για λογαριασμό του Μουσείου Αγά Χαν.
Σοφία Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν

Η Σοφία Λουίζα (γερμ. Sophie Louise, 6 Μαΐου 1685 - 29 Ιουλίου 1735) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν-Γκράμποβ και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πρωσίας.

 Ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ και της Χριστίνας Βιλελμίνης, κόρης του Γουλιέλμου Χριστοφόρου της Έσσης-Χόμπουργκ. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας. Γι'αυτόν ήταν ο τρίτος γάμος. Αυτός από τον πρώτο του γάμο είχε μία κόρη και από τον δεύτερο έναν γιο, τον διάδοχό του. Παντρεύτηκε το 1708 τον Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας. Δεν απέκτησαν απογόνους. Atkinson, Emma Willsher: Memoirs of the queens of Prussia, London : W. Kent
5ο Σώμα Στρατού (Τουρκία)

Το 5ο Σώμα Στρατού (τουρκικά: 5. Kolordu) είναι σχηματισμός του τουρκικού στρατού. Η διοίκηση του 5ου Σώματος Στρατού (5'nci Kolordu Komutanlığı) εδρεύει στην Τυρολόη και υπάγεται στην 1η Στρατιά.

 Η επιχειρησιακή διάρθρωση του 2ου Σώματος Στρατού είναι η εξής: 5ο Σώμα Στρατού, με έδρα την Τυρολόη 54η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα την Αδριανούπολη 55η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Ασβεστοχώρι, Αδριανούπολη 65η Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού, με έδρα το Λουλέ Μπουργκάς 1η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία, με έδρα την Αρτεσκό 105o Σύνταγμα Πυροβολικού, με έδρα την Τυρολόη
Συμβατικό Δίκαιο

Με τον όρο Συμβατικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των διεθνών συμβατικών κανόνων που αποτελούν προϊόντα συμφωνιών μεταξύ ανεξαρτήτων κυρίαρχων κρατών με βάση την "αρχή του σεβασμού των υπεσχημένων", ή όπως διεθνώς αναφέρεται pacta sunt servanda. Γενικά οι συμβατικοί αυτοί κανόνες περιέχουν ρητές δηλώσεις των συμβαλλομένων μερών και φέρονται με διάφορα ονόματα, όπως π.χ. συνθήκη, σύμβαση, συμφωνία, πρωτόκολλο, κανονισμός κ.λπ. ακολουθούμενα από το όνομα του τόπου και το έτος της συνομολόγησής τους. Με κριτήριο το νομικό αποτέλεσμα που δημιουργούν αυτοί οι κανόνες διακρίνονται σε δύο κύριες κατηγορίες, στις: α) Συνθήκες - συμβόλαια και β) Συνθήκες - νόμοι

 Κύριος σκοπός των συνθηκών - συμβολαίων είναι συνηθέστερα ο καθορισμός παροχών και αντιπαροχών με αμοιβαία αντιστάθμιση π.χ. ένα κράτος Α παραχωρεί στρατιωτικές βάσεις σε έτερο Β, και το Β κράτος προσφέρει οικονομική βοήθεια στο Α κράτος. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των συνθηκών είναι ότι είναι διμερείς ή ολιγομερείς συνθήκες όπου δεν επιτρέπεται τυχόν μεταγενέστερη προσχώρηση. Αυτό το είδος των συνθηκών δεν αποτελούν πηγές του Διεθνούς Δικαίου. Κύριος σκοπός των συνθηκών - νόμων είναι συνηθέστερα ο καθορισμός κανονιστικών διατάξεων που αποδέχονται τα συμβαλλόμενα μέρη, με έντονο δηλωτικό χαρακτήρα. Συνηθέστερα αποτελούν κωδικοποίηση ήδη υφιστάμενων κανόνων Εθιμικού Δικαίου, όπως π.χ. η Δήλωση των Παρισίων (1856) που αφορούσε τους κατά θάλασσα κανόνες πολέμου. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των κανόνων είναι ότι συνάπτονται (συνομολογούνται) μεταξύ πολλών κρατών και που συνηθέστερα περιέχουν ρήτρα προσχώρησης. Αυτό το είδος των συνθηκών, αντίθετα με τις συνθήκες - συμβόλαια αποτελούν πηγές του Διεθνούς Δικαίου. Οι διεθνείς συμβατικοί κανόνες που περιέχονται στις διάφορες συνθήκες αρχίζουν να ισχύουν κατόπιν της ανταλλαγής ή της κατάθεσης των επικυρώσεών τους από τις κυβερνήσεις, (Βουλή), των συνομολογούντων μερών - κρατών. Η Διεθνής συνθήκη, χαρακτηριζόμενη σχεδόν από το σύνολο των διεθνολόγων, μεταξύ των οποίων και των Ελλήνων, ως "ειδικός νόμος" (lex specialis) είναι επικρατέστερη από το γενικό Εθιμικό Δίκαιο. Γενικές αρχές του δικαίου Ορισμός του Συμβατικού Δικαίου από τη νομική υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχειοθετήθηκε 2012-02-14 στο Wayback Machine.
Γκαμπί της βασίλισσας (αποδεκτό)

Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας (Queen's Gambit Accepted) είναι ένα δημοφιλές άνοιγμα στο σκάκι, όπου τα μαύρα αποδέχονται το πιόνι που προσφέρουν τα λευκά κατά το Γκαμπί της βασίλισσας, και το οποίο χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία): 1.δ4 δ5 2.γ4 δ:γ4

 Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας είναι η τρίτη πιο δημοφιλής επιλογή ως δεύτερη κίνηση των μαύρων, μετά από την 2...e6 (μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας) και την 2...γ6 (Σλαβική άμυνα). Στις δύο αυτές βαριάντες, για την ολοκλήρωση της ανάπτυξης των μαύρων είναι συχνά απαραίτητες αργές και λεπτές μανούβρες. Σε γενικές γραμμές τα λευκά θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν το πλεονέκτημα του χώρου για την ανάπτυξή τους, ενώ τα μαύρα θα υπερασπιστούν τη θέση τους και θα επιδιώξουν αντιπαιχνίδι στην πτέρυγα της βασίλισσάς. Σε αντίθεση με το Γκαμπί του βασιλιά, το Γκαμπί της βασίλισσας δεν θεωρείται πραγματική θυσία, διότι το πιόνι είτε θα ανακτηθεί, ή θα καταστεί ασύμφορο για τα μαύρα. Συνεπώς, τα μαύρα θα επιστρέψουν το πιόνι και θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που θα δαπανούσαν παίζοντας εναντία στο κέντρο των λευκών. Αφού με την κίνηση 2...δ:γ4 τα μαύρα παραδίδουν το κέντρο, τα λευκά θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τον χώρο στο κέντρο και να τον χρησιμοποιήσουν για να ξεκινήσουν κάποια επίθεση εναντίον των μαύρων. Το παιχνίδι των μαύρων δεν στερείται όμως την πιθανότητα για κάποια αντεπίθεση. Αν το κέντρο των λευκών δυσκολεύει την κατάσταση, τα μαύρα θα προσπαθήσουν να αποδυναμώσουν τα κεντρικά πιόνια των λευκών, για να αποκτήσουν πλεονέκτημα στο επερχόμενο φινάλε, παίζοντας κάποια στιγμή ...γ5 και ...γ:δ4. Αν τα λευκά απαντήσουν με ε:δ4, το αποτέλεσμα θα είναι ένα απομονωμένο πιόνι στο τετράγωνο δ4, το οποίο μπορεί να οδηγήσει επίσης σε μια έντονη μάχη εν τω μέσω της παρτίδας. Αν στην περίπτωση αυτή τα λευκά χτυπήσουν εκ νέου το δ4 με κάποιο από τα κομμάτια τους, τότε το κέντρο θα ρευστοποιηθεί και συνήθως προκύπτει στη συνέχεια αρκετό παιχνίδι. Το αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τους κωδικούς D20–D29. Οι καταχωρήσεις φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Μετά από 1.δ4 δ5 2.γ4 δ:γ4, η πιο δημοφιλής κίνηση είναι η 3.Ιζ3 (Κύρια βαριάντα), αλλά υπάρχουν και άλλες κινήσεις που κατά καιρούς έχουν παιχτεί από ισχυρούς γκρανμαίτρ. Raetsky, Alexander· Chetverik, Maxim (2006). Starting Out: Queen's Gambit Accepted. Everyman Chess. ISBN 978-1-85744-415-5. Rizzitano, James (2005). How to Beat 1 d4. Gambit. ISBN 1-904600-33-6. Αγγλόφωνα βικιβιβλία: Chess Opening Theory: Queen's Gambit Accepted
Z46

Το Z46 ήταν γερμανικό βομβαρδιστικό πλοίο της κλάσης 1936C, το οποίο ανήκε στο ναυτικό της Ναζιστικής Γερμανίας (Kriegsmarine). Χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου . Η κατασκευή του διατάχθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1941 και ανάδοχος κατασκευής ορίστηκε η Deutsche Schiff- und Maschinenbau στη Βρέμη. Η κατασκευή του σταμάτησε το 1942 και συνεχίστηκε το 1943. Η κατασκευή του προχώραγε πολύ αργά (ενώ το 1942-1943 η κατασκευή του σταμάτησε) λόγω υλικών ελλείψεων και βομβαρδισμών από βρετανικά αεροσκάφη. Τα μοντέλα του Ζ46 καταστράφηκαν το 1945, με ανατινάξεις των τελευταίων αντιτύπων από συμμαχικές δυνάμεις.

 Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945, Major Surface Warships. I. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945, Major Surface Warships. I. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945, Major Surface Warships. I. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. Gröner, Erich (1990). German Warships: 1815–1945, Major Surface Warships. I. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-0-87021-790-6. Koop, Gerhard· Schmolke, Klaus-Peter (2003). German Destroyers of World War II. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-307-9. Koop, Gerhard· Schmolke, Klaus-Peter (2003). German Destroyers of World War II. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-307-9. Koop, Gerhard· Schmolke, Klaus-Peter (2003). German Destroyers of World War II. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-307-9. Koop, Gerhard· Schmolke, Klaus-Peter (2003). German Destroyers of World War II. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-307-9. Whitley, M. J. (1991). German Destroyers of World War Two. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-302-2. Whitley, M. J. (1991). German Destroyers of World War Two. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-302-2. Whitley, M. J. (1991). German Destroyers of World War Two. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-302-2. Whitley, M. J. (1991). German Destroyers of World War Two. Annapolis: Naval Institute Press. ISBN 978-1-55750-302-2.
Κάρολος του Δυρραχίου

Ο Κάρολος του Δυρραχίου (Carlo di Gravina, 1323 - 23 Ιανουαρίου 1348) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού ήταν πρωτότοκος γιος του Ιωάννη, δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γραβίνας και της Αγνής του Περιγκόρ, κόρης του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ.

 Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1336 ως δούκας του Δυρραχίου και κόμης της Γραβίνας. Νυμφεύτηκε το 1343 τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού, κόμισσα της Άλμπα, νεότερη κόρη του εξαδέλφου του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας και αδελφή της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, που είχε προταθεί ως νύφη για τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας ή τον Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας, αλλά απήχθη από τον Κάρολο. Κρατώντας προσεκτική ουδετερότητα από τη συνωμοσία, που δολοφόνησε τον Ανδρέα των Καπετιδών-Ανζού Ουγγαρίας δούκα της Καλαβρίας, σκόπευε να επωφεληθεί από την προβλεπόμενη, λόγω της ουγγρικής επίθεσης, εκθρόνηση της Ιωάννας A΄. Αλλά στην Αβέρσα πολιορκήθηκε και αποκεφαλίστηκε από τους Ούγγρους. Νυμφεύτηκε το 1343 τη Μαρία των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας και είχε τέκνα: Ιωάννα 1344-1387, δούκισσα του Δυρραχίου. Παντρεύτηκε πρώτα τον Λουδοβίκο των Εβρέ πρίγκιπα της Ναβάρρας και έπειτα τον Ροβέρτο Δ΄ των Αρτουά κόμη του Ε. Αγνή 1345-1383, παντρεύτηκε τον 2ο εξάδελφό της Ιάκωβο του Μπω. Κλημεντία 1346-1363, απεβίωσε 17 ετών. Μαργαρίτα 1347-1412, παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Γ΄ της Νάπολης.
Ίαν Κένεντι

Ο Ίαν Κένεντι (Ian Kennedy, γενν. Dundee, Μεγάλη Βρετανία, 22 Σεπτεμβρίου 1932) είναι Σκοτσέζος καλλιτέχνης, εικονογράφος και σχεδιαστής κόμικς. Εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για λογαριασμό γνωστών εκδοτικών εταιρειών, όπως οι D.C. Thomson & Co., Amalgamated Press κ.α.

 Απόφοιτος εγκυκλίων σπουδών στο σχολείο του Clepington, εκπαιδεύτηκε ακολούθως στην Ακαδημία Morgan, καθώς ήδη είχε ξεκινήσει να σχεδιάζει επαγγελματικά. Από το 1949 ήταν μαθητευόμενος και η πρώτη του δουλειά δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο έντυπο Sunday Post. Ήταν το μελάνωμα στα σταυρόλεξα της εφημερίδας. Μετά το γάμο του (1953) έπιασε δουλειά στο περιοδικό Knockout, ενώ το 1955 έγινε ελεύθερος επαγγελματίας. Ακολούθησαν συνεργασίες με τα περιοδικά Thriller Picture Library, Air Ace, Hotspur, Buster, Wizard στα οποία εξειδικεύθηκε (κυρίως) σε πολεμικές σειρές. Τη δεκαετία του ’70 στράφηκε στην επιστημονική φαντασία για τα έντυπα 2000AD, Star Lord κ.α. Στο Eagle εικονογράφησε με επιτυχία τη δημοφιλή σειρά Dan Dare, ενώ διακρίθηκε και στα περιοδικά Commando, Blake’s 7, Battle Picture Weekly κ.α. Παράλληλα, ζωγράφιζε πίνακες για εξώφυλλα ετήσιων εκδόσεων, ενώ το 1997 αποσύρθηκε, προσωρινά, από το χώρο. Συνεχίζει να εργάζεται, περιστασιακά, σε προχωρημένη ηλικία.
Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου (1888)

Η Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου του 1888 είναι ένας νόμος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, για την περαιτέρω προώθηση της αναθεώρησης του καταστατικού νόμου με την κατάργηση των περιττών εκφράσεων και διατάξεων που είχαν παύσει να ισχύουν ή είχαν καταστεί περιττές.

 Αυτός ο νόμος καταργήθηκε από το άρθρο 1 παράγραφος 1 και το μέρος XI (11) του παραρτήματος 1 του Νόμο περί Καταστατικού (Νόμος Καταργήσεων) του 1989.Αυτός ο νόμος διατηρήθηκε για τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας από το άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο Α και το μέρος 4 του παραρτήματος 1 στην Πράξη Αναθεώρησης του Νόμου του 2007.Τα μέρη 1 και 2 του νόμου καταργήθηκαν από το τμήμα 1 της Πράξης Αναθεώρησης του Νόμου του 1908. Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου Νόμος Υπεροχής (1558) Πράξη Ομοιομορφίας (1558) Νόμος περί Βλασφημίας (1697)
Δρακόσπιτα

Τα δρακόσπιτα είναι μεγαλιθικά λατρευτικά κτίσματα στη νότια Εύβοια, χρονολογούμενα στους κλασικούς (5ος αι. π.Χ.) και πρώιμους ελληνιστικούς χρόνους. Βρίσκονται κοντά στα Στύρα, την Κάρυστο, και την κορυφή της Όχης.

 Τα δρακόσπιτα είναι οικοδομημένα από τετραγωνικούς μακρόστενους και σχετικά λεπτούς λίθους, οι οποίοι είναι επιτεθημένοι ο ένας πάνω στον άλλο χωρίς άλλα συνδετικά υλικά. Συγκρατούνται μόνο με το βάρος τους. Τα κενά συμπληρώνονται με άλλους μικρότερους λίθους. Η σκεπή είναι περίτεχνα κατασκευασμένη από τεράστιους λίθους, οι οποίοι πλησιάζουν όλο και περισσότερο (εκφορική μέθοδος), αφήνοντας τελικά στην μέση μια μακρόστενη οπή, από την οποία μπαίνει φως. Τα περισσότερα δρακόσπιτα διατηρούνται ακόμα και σήμερα σε άριστη κατάσταση, όπου κυριαρχεί η γκρίζα πέτρα της περιοχής και όπου απουσιάζει κάθε άλλο οικοδομικό υλικό. Ο καθηγητής Νικόλαος Μουτσόπουλος βρήκε, σε υπόγεια κατασκευή δίπλα σε δρακόσπιτο, οστά ζώων, θραύσματα αγγείων και κατάλοιπα θυσιών. Τα δρακόσπιτα έχουν πρόσφατα ερμηνευθεί ως κτίσματα θρησκευτικής σημασίας («οίκοι») όπου λατρευόντουσαν αρχαίες ελληνικές θεότητες. Κάποια από αυτά, κατά παλαιότερες απόψεις, θεωρήθηκαν αγροικίες, καταφύγια ή κτίρια στρατιωτικής χρήσης (φυλάκια, φρυκτωρίες). Μεταξύ άλλων, γνωστά δρακόσπιτα είναι τα εξής: Δρακόσπιτο κορυφής Όχης. Βρίσκεται στην κορυφή Προφήτης Ηλίας του όρους Όχη και έχει διαστάσεις 12,7 x 7,7μ. Η είσοδος αποτελείται από παραστάδες και ανώφλι μονολιθικής κατασκευής ενώ διατηρείται και η εκφορικής κατασκευής στέγη του, κατασκευασμένη από μεγάλες λιθοπλίνθους. Τα λατρευτικά ευρήματα καλύπτουν την περίοδο από τον 6ο ως τον 2ο-1ο αι. π.Χ. Με βάση τα ευρήματα και τις αρχαίες μαρτυρίες, θεωρείται ιερό του Δία και της Ήρας, αν και παλαιότερα είχε ερμηνευθεί ως φυλάκιο, φρυκτωρία, καταφύγιο λατόμων ή τόπος διαμονής Ρωμαίων στρατιωτών που φρουρούσαν τα λατομεία της Όχης. Σε ανασκαφή στο δάπεδο του κτιρίου βρέθηκε σημαντικός αριθμός μόνωτων κυπέλλων, βαμμένων με μαύρη βαφή, τα οποία ήταν συγκεντρωμένα και αναποδογυρισμένα. Επίσης κατά την ίδια ανασκαφή βρέθηκαν όστρακα (θραύσματα αγγείων) με εγχάρακτες επιγραφές (γκραφίτι). Συγκρότημα στην Πάλλη-Λάκκα Στύρων. Είναι το καλύτερα διατηρούμενο της περιοχής των Στύρων και αποτελείται από 3 κτίρια τύπου αγροικίας, χρονολογούμενα στους κλασικούς έως ελληνιστικούς χρόνους. Δρακόσπιτο Νημποριού Στύρων. Είναι τυπικός πύργος με διαστάσεις 6,5 x 7,4 μ. με τοιχοποιία σχήματος τραπεζίου. Στη δυτική πλευρά υπάρχει είσοδος πλάτους ενός μέτρου. Έχει θεωρηθεί ιερό, αγροικία, ακόμη και κατασκευή, όπως και το δρακόσπιτο της Όχης, δούλων από την Καρία που εργάζονταν στα λατομεία της περιοχής τα οποία εξήγαγαν πέτρα της Καρύστου («καρυστία λίθο»). Χρονολογείται στα τέλη του 4ου αι. π.Χ. Όρος Όχη (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ) Το σπίτι του Δράκου (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Μηχανοκίνητα σκάφη στους Ολυμπιακούς Αγώνες

Οι αγώνες μηχανοκίνητων σκαφών (αγγλ.: water motorsports) υπήρξαν ολυμπιακό άθλημα μόνο στην Ολυμπιάδα του 1908 στο Λονδίνο. Στη συνέχεια αφαιρέθηκαν από το ολυμπιακό πρόγραμμα. Αγώνες με μηχανοκίνητα σκάφη είχαν διεξαχθεί, επίσης, στην ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι αλλά ως άθλημα επίδειξης.

 Στη μοναδική Ολυμπιάδα που διεξήχθη το άθλημα αυτό έγιναν τρία αγωνίσματα (τρεις κλάσεις σκαφών) σε πέντε γύρους κυκλικής διαδρομής οκτώ ναυτικών μιλίων, δηλαδή συνολικά 40 ναυτικά μίλια. Οι αγώνες διεξήχθησαν στις 28 και 29 Αυγούστου 1908. Κλάση Α: ανοιχτή (open) Κλάση Β: μεγάλα σκάφη μήκους ως 60 πόδια Κλάση Γ: μικρά σκάφη μήκους 6,5 ως 8 μέτρων Συμμετείχαν 17 σκάφη από δύο χώρες: Μεγάλη Βρετανία: 13 Γαλλία: 4.Είναι αξιοσημείωτο ότι μόνο ένα σκάφος τερμάτισε σε κάθε αγώνισμα, αφού τα υπόλοιπα βυθίστηκαν ή έσβησαν λόγω κυματισμού. Έτσι δεν απονεμήθηκαν ασημένια και χάλκινα μετάλλια αλλά μόνο χρυσά. Επίσης, το βρετανικό σκάφος "Γυρίνος" κέρδισε και στις δύο κατηγορίες (μικρών και μεγάλων σκαφών), αφού ήταν το μόνο που κατάφερε να τερματίσει. Λονδίνο 1908 Κλάση Α (ανοιχτή) "Καμίλ" (Εμίλ Θουμπρόν) Δεν δόθηκε Δεν δόθηκεΚλάση Β (ως 60 πόδια) "Γυρίνος" (Ισαάκ Τόμας Θόρνικροφτ, Μπέρναρντ Ρέντγουντ, Τζον Φιλντ-Ρίτσαρντς) Δεν δόθηκε Δεν δόθηκεΚλάση Γ (6,5 ως 8 μ.) "Γυρίνος" (Ισαάκ Τόμας Θόρνικροφτ, Μπέρναρντ Ρέντγουντ, Τζον Φιλντ-Ρίτσαρντς) Δεν δόθηκε Δεν δόθηκε