Μίνο Πεκορέλι

Ο Καρμίν "Μίνο" Πεκορέλι (ιταλικά: Carmine "Mino" Pecorelli‎) (προφέρεται: [ˈkarmine ˈmiːno pekoˈrɛlli], 14 Σεπτεμβρίου 1928 – 20 Μαρτίου 1979) ήταν Ιταλός δημοσιογράφος, που δολοφονήθηκε στη Ρώμη ένα χρόνο μετά τη δολοφονία και την απαγωγή του πρώην πρωθυπουργού Άλντο Μόρο το 1978 . Τον περιέγραψαν ως καθαρό δημοσιογράφο με εξαιρετικές επαφές στις μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με τον Πεκορέλι, η απαγωγή του Άλντο Μόρο είχε οργανωθεί από μια «διαυγή υπερδύναμη» και εμπνεύστηκε από τη λογική της Γιάλτας. Το όνομα του Πεκορέλι βρισκόταν στη λίστα των μασονικών μελών της Propaganda Due του Λίτσιο Τζέλι. Ο Πεκορέλι δολοφονήθηκε στην περιοχή Πράτι της Ρώμης με τέσσερις σφαίρες, στις 20 Μαρτίου 1979. Ο πρώην πρωθυπουργός Τζούλιο Αντρεότι δικάστηκε με την κατηγορία της συνέργειας στη δολοφονία του Πεκορέλι, αλλά αθωώθηκε μαζί με τους συγκατηγορούμενους του, μεταξύ των οποίων ήταν ο Γκαετάνο Μπανταλαμέντι και ο Μάσιμο Καρμινάτι το 1999. Οι τοπικοί εισαγγελείς άσκησαν έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης και έγινε εκ νέου δίκη, η οποία το 2002 καταδίκασε τον Αντρέοτι σε 24 χρόνια φυλάκιση. Ωστόσο το ιταλικό ανώτατο δικαστήριο αθώωσε οριστικά τον Αντρέοτι για τη δολοφονία το 2003.

 Ο Πεκορέλι γεννήθηκε στο Σεσσάνο Ντελ Μολίζε , έναν μικρό δήμο στην επαρχία Ισέρνια . Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ιταλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μέλος για λίγο διάστημα στην ιδιωτική φασιστική πολιτοφυλακή Decima Flottiglia MAS του Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε, δημιουργώντας επαφές που αργότερα θα του φανούν χρήσιμες κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως δημοσιογράφος. Αργότερα, το 1944, εντάχθηκε στο Πολωνικό 2ο Σώμα στο Ορατίνο, κοντά στο Καμπομπάσο, όπου ήταν ο νεότερος ντόπιος εθελοντής (μόλις 16 ετών) στην 111η Μονάδα Ασφαλείας της Γέφυρας. Με την Μονάδα πολέμησε εναντίον των Γερμανών σε πολλές περιπτώσεις, κυρίως στη Μάχη του Μόντε Κασίνο τον Μάιο του ίδιου έτους. Όταν αποφοίτησε από τη νομική, ο Πεκορέλι άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου στο πτωχευτικό δίκαιο. Περιγραφόμενος από τη La Repubblica ως «αντικομμουνιστής αλλά όχι φασίστας», σύντομα στράφηκε προς τους κυβερνώντες Χριστιανοδημοκράτες, όπου συνδέθηκε συγκεκριμένα με τον διοικητικό γραμματέα του κόμματος, Εντίζιο Καρενίνι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Πεκορέλι έγινε επικεφαλής της υπηρεσίας Τύπου του Υπουργού Φιορεντίνο Σούλο, ξεκινώντας έτσι την καριέρα του ως δημοσιογράφος. Αρχικά γράφοντας για το "Nuovo Mondo d'Oggi ", ένα πολιτικό περιοδικό που εξαιτίας της κακής φήμης έκλεισε από το Υπουργείο Εσωτερικών , το 1968. Ο Πεκορέλι ίδρυσε το δικό του πρακτορείο τύπου , το Πολιτικό Παρατηρητήριο (Osservatore Politico) και το οποίο αργότερα έγινε εβδομαδιαίο περιοδικό που ειδικεύονταν στα πολιτικά σκάνδαλα , και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 είχε δημοσιεύσει πολλές ιστορίες από πρώτο χέρι που ο Πεκορέλι μπόρεσε να αποκτήσει μέσω των πολυάριθμων επαφών του στην κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των μυστικών υπηρεσιών. Ο Πεκορέλι αναγνώρισε δημόσια ότι τα καλύτερα άρθρα του ήταν συχνά εκείνα που δεν είχαν δημοσιευτεί λόγω συμφωνιών με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, τα περισσότερα από τα οποία προτιμούσαν να πληρώσουν μεγάλα χρηματικά ποσά για να εξασφαλίσουν τη σιωπή του. Ο Πεκορέλι ήταν σε θέση να περιγράφει με ευκολία περίπλοκες καταστάσεις, προστατεύοντας συχνά γεγονότα και χαρακτήρες πίσω από ψευδώνυμα. Για παράδειγμα, συνήθως αναφερόταν στον στρατηγό Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα ως «Στρατηγός Αμήν», εξηγώντας ότι ήταν αυτός που, τις εβδομάδες μετά την απαγωγή του Aldo Moro από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες τον Μάρτιο του 1978, είχε ενημερώσει τον Υπουργό Εσωτερικών Φραντσέσκο Κοσίγκα για τη θέση του κρησφύγετου όπου κρατούνταν ο Μόρο. Ο Πεκορέλι έγραψε ότι ο Ντέλα Κιέζα κινδύνευε και θα δολοφονηθεί. Ο Ντέλα Κιέζα δολοφονήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 1982. Ο Πεκορέλι δημοσίευσε πολλά εμπιστευτικά έγγραφα σχετικά με την υπόθεση Μόρο το 1978 και τις αρχές του 1979, όπως τα γράμματα που έγραψε ο Μόρο στην οικογένειά του ενώ βρισκόταν αιχμάλωτος (γνωστά ως «μαρτυρία» του). Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 1978, ο Πεκορέλι ισχυρίστηκε ότι υπήρχε μια σύνδεση μεταξύ της Επιχείρησης Γκλάντιο (η αντικομμουνιστική οργάνωση του ΝΑΤΟ, της οποίας η ύπαρξη αναγνωρίστηκε δημόσια από τον πρωθυπουργό Τζούλιο Αντρεότι τον Οκτώβριο του 1990) και τον θάνατο του Μόρο. Έκτοτε διαπιστώθηκε ότι, κατά την ανάκριση από της Ερυθρές ταξιαρχίες, ο Μόρο έκανε αρκετές αναφορές στις «αντιανταρτικές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ». Ο Μίνο Πεκορέλι δολοφονήθηκε στην περιοχή Πράτι της Ρώμης με τέσσερις σφαίρες, στις 20 Μαρτίου 1979. Οι σφαίρες που χρησιμοποιήθηκαν για να τον σκοτώσουν ήταν της μάρκας Gevelot , μιας σπάνιας τύπου σφαίρας που δεν βρέθηκε εύκολα στις αγορές όπλων, είτε νόμιμες είτε παράνομες. Ο ίδιος τύπος σφαίρας βρέθηκε αργότερα στη γιάφκα όπλων της Banda della Magliana, κρυμμένη στο υπόγειο του υπουργείου Υγείας. Στόχος των ερευνών ήταν ο Μάσιμο Καρμινάτι, μέλος της ακροδεξιάς οργάνωσης Nuclei Armati Rivoluzionari (NAR) και της Banda della Magliana και των επικεφαλής της Propaganda Due, Λίτσιο Τζέλι, Αντόνιο Βιέζερ και των αδελφών Κριστιάνο και Βαλέριο Φιοραβάντι. Ταυτόχρονα με τη δίκη του για σχέσεις με την μαφία, ο Τζούλιο Αντρεότι δικάστηκε στην Περούτζια μαζί με το αφεντικό της Σικελίας της Μαφίας Γκαετάνο Μπανταλαμέντι ,τον Μάσιμο Καρμινάτι και άλλους με την κατηγορία της συνέργειας στη δολοφονία του δημοσιογράφου Μίνο Πεκορέλι. Η υπόθεση ήταν περιστασιακή και βασιζόταν στην κατάθεση του μαφιόζου Τομάζο Μπουσκέτα, ο οποίος δεν είχε αρχικά αναφέρει τον Αντρέοτι όταν έδωσε κατάθεση στον Τζοβάνι Φαλκόνε και την είχε ανακαλέσει μέχρι τη στιγμή της δίκης. Στις 6 Απριλίου 1993, ο Μπουσκέτα ανέφερε στους εισαγγελείς του Παλέρμο ότι είχε μάθει από το αφεντικό του Γκαετάνο Μπανταλαμέντι ότι η δολοφονία του Πεκορέλι είχε γίνει προς το συμφέρον του Αντρεότι. Τα ξαδέρφια Σάλβο , δύο ισχυροί πολιτικοί της Σικελίας με ισχυρούς δεσμούς με τοπικές οικογένειες της Μαφίας, συμμετείχαν επίσης στη δολοφονία. Ο Μπουσκέτα κατέθεσε ότι ο Μπανταλαμέντι του είπε ότι η δολοφονία είχε παραγγελθεί από τα ξαδέρφια Σάλβο ως χάρη στον Αντρεότι, ο οποίος φέρεται να φοβόταν ότι ο Πεκορέλι επρόκειτο να δημοσιεύσει πληροφορίες που θα μπορούσαν να είχαν καταστρέψει την πολιτική του καριέρα. Μεταξύ των πληροφοριών ήταν το πλήρες αρχείο του Άλντο Μόρο , το οποίο θα δημοσιευόταν μόλις το 1990 και το οποίο ο Πεκορέλι είχε δείξει στον στρατηγό Ντέλα Κιέζα πριν από το θάνατό του. Ο Αντρεότι ωστόσο αθωώθηκε μαζί με τους συγκατηγορούμενους του το 1999. Οι τοπικοί εισαγγελείς άσκησαν έφεση κατά της αθωωτικής απόφασης και έγινε εκ νέου δίκη, η οποία το 2002 καταδίκασε τον Αντρεότι σε 24 χρόνια φυλάκιση. Ιταλοί όλων των πολιτικών πεποιθήσεων κατήγγειλαν την καταδίκη. Πολλοί απέτυχαν να καταλάβουν πώς το δικαστήριο θα μπορούσε να καταδικάσει τον Αντρεότι για ενορχήστρωση της δολοφονίας, ωστόσο να αθωώσει τον συγκατηγορούμενό του, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε εκτελέσει τις εντολές του διαπράττοντας τη δολοφονία. Το ιταλικό ανώτατο δικαστήριο αθώωσε οριστικά τον Αντρεότι για τη δολοφονία το 2003.