IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
The Roop

Το The Roop είναι Λιθουανικό pop rock συγκρότημα από το Βίλνιους. Δημιουργήθηκε το 2014 και αποτελείται από τους Βαϊντότας Βαλιουκεβίτσιους, Ρομπέρτας Μπαραναούσκας και Μάντας Μπανιτσαούσκας. Το γκρουπ έχει κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ—To Whom It May Concern το 2015 και το Ghosts το 2017– και το εκτεταμένης αναπαραγωγής Yes, I Do το 2018. Ήταν να εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 με το τραγούδι "On Fire" αφού κέρδισαν την εθνική επιλογή της χώρας τους, αλλά αργότερα ο διαγωνισμός του 2020 ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19. Αντί να επιλαγούν εσωτερικά για το επόμενο έτος, όπως έχουν κάνει πολλές άλλες χώρες, στους The Roop ήταν εγγυημένη μια θέση στον τελικό της εθνικής επιλογής της χώρας τους με το τραγούδι τους "Discoteque", το οποίο κατέληξε να κερδίσει, επιτρέποντάς τους να εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021.

 Οι The Roop προσπάθησαν να συμμετάσχουν στον Διαγωνισμό της Eurovision δύο φορές. Πήραν μέρος στον εθνικό τελικό της Λιθουανίας το 2018 με το τραγούδι "Yes, I Do". Στον τελικό, έλαβαν 16,491 ψήφους από το κοινό και ήρθαν τρίτοι. Οι The Roop επέστρεψαν το 2020 στον εθνικό τελικό της Λιθουανίας, όπου στον τελικό κέρδισε και στις ψήφους του κοινού αλλά και στις ψήφους των επιτροπών. Έτσι, οι The Roop θα εκπροσωπήσουν τη Λιθουανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 τον Μάιο του ίδιου έτους. Ωστόσο, ο διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2020 ακυρώθηκε τον Μάρτιο του 2020 λόγω της πανδημίας του COVID-19. Στη συνέχεια, ο λιθουανικός εθνικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, η Εθνική Ραδιοτηλεόραση της Λιθουανίας, αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια νέα εθνική επιλογή για το διαγωνισμό του 2021 και εγγυήθηκε στους The Roop μια θέση στον τελικό. Οι The Roop ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να συμμετάσχουν εκ νέου το Νοέμβριο του 2020. Κυκλοφόρησαν το διαγωνιστικό τους τραγούδι, το "Discoteque", τον Ιανουάριο του 2021, το οποίο αργότερα κέρδισε και εκπροσώπησαν τη Λιθουανία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2021 όπου ήρθαν 8οι στον τελικό του διαγωνισμού. Yes, I Do Επίσημος ιστότοπος
Αλικιανός Χανίων

Ο Αλικιανός (ή Αλικιανού) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κυδωνίας. Το χωριό απέχει 12 χιλιόμετρα από τα Χανιά, στο δρόμο προς τους Λάκκους. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κερίτη, σε υψόμετρο 65 μέτρων.

 Κατά τη διάρκεια της ενετοκρατίας, ο Αλικιανός ήταν φέουδο του οίκου Da Molin, οι οποίοι είχαν κτίσει στο χωριό επιβλητική έπαυλη με πύργο όταν εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη το 1229. Σε αυτήν την έπαυλη διαδραματίζεται το έργο του Σπυρίδωνος Ζαμπέλιου "Κρητικοί Γάμοι", το οποίο αφορά την καταστολή της επανάστασης του Καντανολέου.Το χωριό αναφέρεται το 1577 από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως Alichianu, και ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας. Στην ενετική απογραφή του 1583 του Πέτρου Καστροφύλακα, αναφέρεται ως Allicanà με 265 κατοίκους (Κ236). Ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα αναφέρει το χωριό το 1630 ως Allichianù.Κατά την Ελληνική Επανάσταση, πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1821 στον Αλικιανό μάχη ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες και τα οθωμανικά στρατεύματα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, είχε 40 χριστιανικές και 9 μουσουλμανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, αναφέρεται ως Αλικιανού με 507 Έλληνες κατοίκους και 27 Τούρκους και ήταν έδρα δήμου. Την περίοδο της επανάστασης του 1897 λειτούργησε στον Αλικιανό στρατόπεδο του εκστρατευτικού σώματος του Τιμολέοντα Βάσσου. Μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, ο οικισμός υπήχθη στην επαρχία Κυδωνίας, ενώ το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Αλικιανός. Τον Αύγουστο του 1941, οι γερμανικές δυνάμεις Κατοχής εκτέλεσαν στη γειτονική γέφυρα του ποταμού Κερίτη 118 κατοίκους του Αλικιανού και των γύρω χωριών.Ο Anthony Beevor αναφέρει στο βιβλίο του "Κρήτη. Η μάχη και η αντίσταση" ότι καταστράφηκε το χωριό και ότι οι νεκροί έφτασαν τους 145 άνδρες και δύο γυναίκες. Η ιστορική αυτή γέφυρα, κατασκευασμένη επί Κρητικής Πολιτείας και κηρυγμένη ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1998, κατέρρευσε στο μεγαλύτερο τμήμα της στις 25 Φεβρουαρίου 2019 κατά τη διάρκεια σφοδρότατης κακοκαιρίας. Αποτελεί ένα κατεξοχήν τοπόσημο της περιοχής που καλό είναι να αποκατασταθεί.Διοικητικά, μετά τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καποδίστρια, ο οικισμός περιήλθε το 1998 στον νεοσύστατο δήμο Μουσούρων, ενώ από το 2011 ανήκει πάλι ως κοινότητα στον καλλικρατικό δήμο Πλατανιά. Δείτε επίσης: Κοινότητα Αλικιανού Από τον Αλικιανό καταγόταν ο νεομάρτυρας Γεώργιος Διβόλης. και τα αδέρφια καλαθοσφαιριστές Αλέκος και Γιάννης Σπανουδάκης. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Βαδδελεΐτης

Ο βαδδελεΐτης (αγγλ. baddeleyite) είναι ορυκτό οξείδιο του ζιρκονίου. Πήρε το όνομά του από τον Joseph Baddeley, ιδιοκτήτη φυτείας τσαγιού ο οποίος πρωτοπαρατήρησε το ορυκτό στη Σρι Λάνκα το 1892.

 Είναι συνοδό ορυκτό σε καρμπονατίτες και κιμπερλίτες. Ανευρίσκεται επίσης και εντός συηνιτών, διαβάσες, γάββρους και παρενεσπαρμένος σε κοιτάσματα πολύτιμων λίθων. Κολλοειδής παραλλαγή του είναι ο καλντασίτης (caldasite), που ανευρίσκεται στην οροσειρά Poços de Caldas του Minas Gerais στη Βραζιλία. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ιλμενίτης, ο απατίτης, ο μαγνητίτης, ο περοβσκίτης (μόνο στο μεταλλείο Γιακουπιράνγα, Βραζιλία), ο φθορίτης, ο νεφελίνης, το πυρόχλωρο και ο αλλανίτης (μόνο στην περιοχή Monte Somma, Ιταλία). Έχει παγκόσμια εξάπλωση, αν και σε λίγες περιοχές είναι εκμεταλλεύσιμος. Σημαντικές εμφανίσεις του είναι στις περιοχές Rakwana και Balagonda της Σρι Λάνκα, στη χερσόνησο Κόλα της Ρωσίας, στο Γιακουπιράνγα (κοντά στο Σάο Πάολο, Βραζιλία), στην Ανγκόλα, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Ζαϊρ, το σύμπλεγμα Bushveld στη Νότια Αφρική, στην Ιταλία (Βεζούβιος, Κοριλιάνο, Μόντε Σόμμα, Λάτιο, Λιγουρία, Πιεμόντε και Τοσκάνη), τη Μαδαγασκάρη (σε κοίτασμα σαπφείρων), τη Νορβηγία και αρκετές Πολιτείες των ΗΠΑ. Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Handbook of Mineralogy Mindat.org Webmineral.com Κατάλογος ορυκτών James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN0395511372
Πετροκούναβο

Το πετροκούναβο (Martes foina) είναι σαρκοφάγο θηλαστικό της οικογένειας των Μουστελιδών που ζει μοναχικά (με μοναδική εξαίρεση την εποχή του ζευγαρώματος) σε ποικιλία οικοτοπών. Είναι είδος κυρίως δασόβιο χωρίς όμως αυτό να να το αποθαρρύνει να ζει και σε βραχώδεις τοποθεσίες κοντά σε κατοικημένες περιοχές ή ακόμα και σε στέγες σπιτιών. Καταγράφεται ως το λιγότερο απειλούμενο είδος (Least concern, LC) από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης, λόγω της ευρείας κατανομής του, του μεγάλου πληθυσμού του και της παρουσίας του σε μια σειρά από προστατευόμενες περιοχές. Εξωτερικά είναι παρόμοιο με το δενδροκούναβο, αλλά διαφέρει από αυτό από το μικρότερο μέγεθος και τις προτιμήσεις του οικοτόπου του. Ενώ το δενδροκούναβο περιορίζεται στα δάση, το πετροκούναβο είναι ένα πιο γενικευμένο και προσαρμόσιμο είδος, που εμφανίζεται σε έναν αριθμό ανοιχτών και δασικών οικοτόπων.

 Απαντάται στην Δυτική, Κεντρική και Νότια Ευρώπη, στη Μ. Ασία και Κεντρική Ασία. Στη χώρα μας βρίσκεται σε ολόκληρη την Ηπειρωτική και Νησιωτική Ελλάδα ελεύθερα αν και υπάρχουν περιπτώσεις που χρησιμοποιούνται σε εμπορία κατοικίδιων ζώων. Στην περίοδο της κατοχής το κυνήγι του κουναβιού απέφερε ένα σημαντικό εισόδημα εξαιτίας της γούνας του και γι’ αυτό το λόγο υπήρχαν οργανωμένες ομάδες που τα κυνηγούσαν συστηματικά με αποτέλεσμα να μειωθεί αρκετά ο αριθμός τους. Πλέον αυτή η δραστηριότητα έχει σταματήσει να εξασκείται έντονα ενώ επιτρέπεται μόνο από 15/9 έως 28/2 και έτσι εχει εξασφαλιστεί η προστασία και αφετέρου ο πολλαπλασιασμός-αναπαραγωγή του είδους . Πρόκειται για ένα ζωο μεσαίου μεγέθους (μήκος σώματος εως 50 εκατοστά ,μήκος ουράς μέχρι 26 εκατοστά και βάρος κοντα στα 2,5 κιλα).Διαθέτει μια πυκνή γούνα χρώματος κάστανο καθώς και μια χοντρή φουντωτή ουρά. Το χρώμα και το μήκος του τριχώματος του μεταβάλλεται ανάλογα την εποχή. Το κυριότερο διαγνωστικό του στοιχείο όμως είναι ο χρωματισμός του λαιμού, που διαφέρει από το υπόλοιπο σωμα, καθώς είναι λευκός . Είναι ζώο που ζει μονήρες. Είναι είδος νυκτόβιο αν και μπορεί να κινείται και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μπορεί να αναρριχηθεί στα δέντρα σε τοίχους και φράχτες εύκολα, χάρη γαμψά νύχια του ενώ ταυτόχρονα η μεγάλη του ουρά το βοηθάει στο να διατηρεί την ισορροπία του κατα την διάρκεια των αναρριχήσεων .Τρέφεται κυρίως με τρωκτικά αν και συχνά συναντάται να καταναλώνει και πουλιά αλλά και σπανιοτερα φυτικεσ ινες. Είναι μονογαμικό είδος και ζευγαρώνει κατά τον Ιούλιο-Αύγουστο. Τα δύο φύλα ζουν χωριστά καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, εκτός από την περίοδο του ζευγαρώματος. Το θηλυκό μετά από περίοδο εγκυμοσύνης 9 περίπου μηνών γεννά τον Μάρτιο-Απρίλιο, 3-5 μικρά. Το πετροκούναβο δεν διασταυρώνεται με το κουνάβι (Martes martes).
Δισκογραφία των Scorpions

Οι Scorpions είναι ένα γερμανικό χαρντ ροκ συγκρότημα που το ίδρυσε ο κιθαρίστας Ρούντολφ Σένκερ το 1965. Ως τώρα (2015) έχουν κυκλοφορήσει 20 στούντιο άλμπουμ, 6 live, 27 compilations, 13 βίντεο, 4 box set & 1 remix.

 Lonesome Crow Fly to the Rainbow In Trance Virgin Killer Taken by Force Lovedrive Animal Magnetism Blackout Love at First Sting Savege Amusement Crazy World Face the Heat Pure Instict Eye II Eye Moment of Glory Unbreakable Humanity: Hour I Sting in the Tail Comeblack Return to Forever Tokyo Tapes World Wide Live Live Bites Acoustica Live 2011: Get Your Sting & Blackout MTV Unplugged - Live in Athens Best of Scorpions Rock Galaxy Hot & Heavy Best of Scorpions vol. 2 Gold Ballads Best of Rockers 'n' Ballads Hurricane Rock Wind of Change Hot & Slow Hot & Hard Selection Deadly Sting Deadly Sting: The Mercury Years Hot & Slow: Best Masters of the 70's Big City Nights Master Series Best Pictured Life Moment of Glory 20th Century Masters - The Millenium Collection: The Best of Scorpions Classic Bites Bad for Good The Platinium Collection Gold No 1's Taken B - Side Comeblack First Sting World Wide Live To Russia With Love Crazy World Tour Live... Berlin 1991 Moment of Glory Live Acoustica A Savege Crazy World One Night in Vienna Live at Wacken Open Air 2006 Amazônia - Live in The Jungle Scorpions Live in 3D MTV Unplugged - Live in Athens Forever and a Day Box of Scorpions The Platinium Collection MTV Unplugged - Live in Athens Return to Forever Still Loving You
Παπαφλέσσας (ταινία)

Το Παπαφλέσσας είναι μια ελληνική πολεμική-ιστορική-βιογραφική-περιπετειώδης ταινία του 1971, σε συμπαραγωγή Τζέιμς Πάρις και Φίνος Φιλμ, σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου και σε σενάριο Πάνου Κοντέλη, με πρωταγωνιστή, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

 Μία από τις επιφανέστερες προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο Παπαφλέσσας, παρουσιάζεται σε αυτή την ταινία. Η κήρυξη της Επανάστασης στο Μοριά, στη μονή της Αγίας Λαύρας, από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821, η νίκη του Παπαφλέσσα επί του Δράμαλη στα Δερβενάκια στις 26 Ιουλίου του 1822 και ο γεμάτος αυτοθυσία θάνατός του στο Μανιάκι στις 20 Μαϊου 1825 πολεμώντας τις ορδές του Αιγυπτίου Ιμπραήμ Πασά. Από μαρτυρίες, ο Ιμπραήμ έδωσε εντολή στους στρατιώτες του, μετά τη μάχη, να βρουν το άψυχο σώμα του και να το κρατήσουν όρθιο. Στη συνέχεια, φίλησε σε ένδειξη σεβασμού τον Παπαφλέσσα στο κεφάλι. Δημήτρης Παπαμιχαήλ ...Γρηγόριος Δικαίος "Παπαφλέσσας" Δημήτρης Ιωακειμίδης ...Θεόδωρος Κολοκοτρώνης Αλέκος Αλεξανδράκης ...Κανέλλος Δεληγιάννης Άγγελος Αντωνόπουλος ... Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος Σταύρος Ξενίδης ... Χριστόφορος Περραιβός Κάτια Δανδουλάκη ...Κατερίνα Μάκης Ρευματάς ... Αλέξανδρος Υψηλάντης Χρήστος Πολίτης ...Δημήτριος Υψηλάντης Φερνάντο Σάντσο ...Δράμαλης πασάς Λαυρέντης Διανέλλος ...παπα-Γιώργης Στέφανος Στρατηγός ...Ιμπραήμ πασάς Θόδωρος Μορίδης ...Παλαιών Πατρών Γερμανός Έλεν Τσαλδάρη ... Μαρία-Ζαϊρέ Γιάννης Κατράνης... Δημητρός (Έλληνας που έπιασαν οι Τούρκοι και τον γλίτωσε η Μαρία) Η ταινία απέσπασε τις καλύτερες κριτικές το 1971 στο 12ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και πήρε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Αρτιότερης Παραγωγής και δόθηκε Τιμητική διάκριση στον σκηνογράφο και ενδυματολόγο Διονύση Φωτόπουλο, ενώ η ταινία χαρακτηρίστηκε ως "η καλύτερη στιγμή" στην καριέρα του Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Δεν έλειψαν, όμως, και τα παρατράγουδα, αφού ομάδα του περίφημου "εξώστη" από το κοινό του Φεστιβάλ υποδέχτηκε την ταινία με γιουχαΐσματα και κοροϊδίες. Σε συνέντευξή του στην Απογευματινή και στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο, ο Παπαμιχαήλ είχε πει:«Μίσησα την οργανωμένη οχλαγωγία του Φεστιβάλ. Εκείνων που μετέτρεψαν την αίθουσα σε εξέδρα γηπέδου. Ντροπή τους τέτοια ασέβεια. [...] Δεν σεβάστηκαν τίποτε. Εξεπλάγην. Επρόκειτο για ένα φαιδρό συρφετό αγέλης, φανατικών της εξέδρας. Καφενόβιους. Ήρθαν με σκοπό να μετατρέψουν το Φεστιβάλ σε εμποροπανήγυρη. Για αυτό είναι προτιμότερο να καταργηθεί». Η ταινία κόστισε 12.000.000 δραχμές και θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες υπερπαραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου προσεγγίζοντας αντίστοιχες αμερικανικές. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων, όπως αναφέρει η Κάτια Δανδουλάκη, χρησιμοποιήθηκαν ως κομπάρσοι και πολλοί στρατεύσιμοι που υπηρετούσαν εκείνη την εποχή τη θητεία τους. Στη διάρκεια της σεζόν 1971-1972, ο Παπαφλέσσας έκοψε 297.817 εισιτήρια και κατατάχθηκε στη 10η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν. Παπαφλέσσας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος Παπαφλέσσας Αρχειοθετήθηκε 2020-11-30 στο Wayback Machine. στο Cine.gr Παπαφλέσσας στη Φίνος Φιλμ
Ο Χιτών

Ο Χιτών (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: The Robe) είναι ιστορικό μυθιστόρημα γραμμένο από το συγγραφέα Λόιντ Ντάγκλας το 1942 και είναι η ιστορία ενός Ρωμαίου αξιωματικού, του Μάρκελλου, που έλαβε μέρος στην σταύρωση του Χριστού. Ήταν ένα από τα βιβλία με τις μεγαλύτερες πωλήσεις τη δεκαετία του 1940. Μπήκε στη λίστα μπεστ σέλλερ των New York Times τον Οκτώβριο του 1942 και τέσσερις βδομάδες αργότερα ανέβηκε στο Νο.1, θέση που κράτησε για σχεδόν ένα χρόνο. Ο Χιτών έμεινε στη λίστα για άλλα δύο χρόνια, επιστρέφοντας αρκετές φορές τα επόμενα έτη, συμπεριλαμβανομένου και του 1953, οπότε και κυκλοφόρησε η κινηματογραφική του έκδοση.

 Η υπόθεση του έργου ξετυλίγεται την εποχή της κατάπτωσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τους φοβερούς διωγμούς των χριστιανών και τις ραδιουργίες των Ρωμαίων αριστοκρατών. Ο νεαρός Ρωμαίος χιλίαρχος Μάρκελλος Γαλλίων, γόνος μιας τέτοιας αριστοκρατικής οικογένειας, σταυρώνει το Χριστό κι ύστερα παίζει στα ζάρια τον Χιτώνα Του, τον οποίο και κερδίζει. Ξαφνικά όμως, νιώθει κάτι να αλλάζει μέσα του και ο Μάρκελλος γίνεται χριστιανός. Τίθεται στην υπηρεσία του Ναζωραίου έχοντας σύντροφό του τον Κορίνθιο σκλάβο του, Δημήτριο, που η δυνατή πίστη τους στο Χριστό εξισώνει τον άρχοντα με τον δούλο, για να τους κάνει δυο καλούς φίλους-αδερφούς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα στο Wikimedia Commons
Αιθινόλη

Η Αιθινόλη ή υνόλη ή υδροξυαιθίνιο ή υδροξυακετυλένιο είναι η απλούστερη, αν και ασταθής, αλκινόλη, δηλαδή άκυκλη αλκοόλη με έναν τριπλό δεσμό και ένα υδροξύλιο. Συνήθως αντιπροσωπεύεται από τον τύπο HC ≡ COH. Με βάση το χημικό της τύπο, C2H2O, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο) και έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή: Εποξυαιθένιο ή oξιρένιο (υποθετική ένωση) με σύντομο συντακτικό τύπο . Κετένη (κύριο ταυτομερές της αιθινόλης) με σύντομο συντακτικό τύπο CH2=C=O.

 Βασική ιδιότητά της είναι η ταυτομέρεια με την αιθενόνη, με την οποία βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία, έντονα μετατοπισμένη σε όφελος της κετένης, η οποία όμως δεν είναι δυνατό να απομονωθεί χωρίς την παρουσία ανιχνεύσιμων ιχνών αιθινόλης. Μπορεί να καταλυθεί προς την επιθυμητή κατεύθυνση με παρουσία οξέων, βάσεων ή ουσιών που απομακρύνουν ποσότητες από τη μια από τις δύο ενώσεις: Σε χαμηλές θερμοκρασίες, πάνω από βάση από στερεό αργό, είναι πιθανός ο σχηματισμός υπολογίσιμης ποσότητας αιθινόλης, με την παραπάνω αντίδραση. Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972 Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991 SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999 Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982 Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
Ίππυς ο Ρηγίνος

Ο καταγόμενος από το Ρήγιο της Ιταλίας λογογράφος Ίππυς, ο οποίος αναφέρεται και ως Ιππεύς ή Ιππίας, έζησε τα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου (5ος π.Χ. αιώνας) και μπορεί να θεωρηθεί ο αρχαιότερος ιστορικός της Μεγάλης Ελλάδος.

 Ο Ίππυς έγραψε, σύμφωνα με το λεξικό Σούδα, τα έργα Σικελικές πράξεις (επιτομή των οποίων κυκλοφόρησε αργότερα κάποιος Μύης), Κτίσις Ιταλίας, Σικελικά, Χρονικά και Αργολικά.Από τα έργα αυτά διασώθηκε ένας μικρός μόνον αριθμός αποσπασμάτων που αναφέρονται από τον Αιλιανό, τον Στέφανο τον Βυζάντιο, τον Πλούταρχο (που επικαλείται παλαιότερη μαρτυρία του Φανία του Ερέσιου), τον Αθήναιο, τον Ζηνόβιο και τον Σχολιαστή του Απολλώνιου του Ρόδιου.Γνωστότερα αποσπάσματα είναι τα αναφερόμενα από τον Στέφανο Βυζάντιο και τον Πλούταρχο, αν και δυσνόητα. Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, ο Ίππυς ήταν αυτός που πρώτος απεκάλεσε τους Αρκάδες προσελήνους (δηλαδή τόσο παλαιούς που υπήρχαν πριν τη Σελήνη), ενώ σύμφωνα με τον Πλούταρχο ο Ίππυς αναφερόταν (και αυτός) σε εκατόν ογδόντα τρεις κόσμους στη σειρά που εφάπτονταν μεταξύ τους(!).
Γενικές εκλογές της Ανδόρρας (2015)

Γενικές εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Γενικού Συμβουλίου διεξήχθησαν στην Ανδόρα την 1η Μαρτίου 2015. Οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα, αν και έχασαν 5 έδρες, διατήρησαν την πλειοψηφία τους στο Γενικό Συμβούλιο, κερδίζοντας 15 επί συνόλου 28 εδρών. Την 1η Απριλίου 2015 ο Αντόνι Μαρτί ορκίστηκε ξανά πρωθυπουργός, με το σχήμα της κυβέρνησής του να παραμένει αμετάβλητο.

 Η εκλογή των 28 μελών του Γενικού Συμβουλίου έγινε με δύο τρόπους: τα 14 μέλη αναδείχθηκαν σε διεδρικές περιφέρειες με βάση τις 7 ενορίες της Ανδόρρας, ενώ τα υπόλοιπα 14 εξελέγησαν σε όλη τη χώρα σε μονοεδρικές περιφέρειες με αναλογική εκπροσώπηση και την κατανομή των εδρών να γίνεται με την μέθοδο του μεγαλύτερου υπόλοιπου. Η μέθοδος αυτή (του μεγαλύτερου υπόλοιπου), η οποία ονομάζεται και μέθοδος Hare-Niemeyer, απαιτεί ο αριθμός των ψήφων για κάθε κόμμα να διαιρείται με την αναλογία που αντιστοιχεί στον αριθμό των ψήφων που απαιτούνται για μία έδρα (δηλ. συνήθως είναι το πηλίκο του συνόλου των ψήφων που συγκεντρώθηκαν και του αριθμού των εδρών). Το αποτέλεσμα για κάθε κόμμα συνήθως αποτελείται από ένα ακέραιο μέρος και ένα πρόσθετο κλασματικό υπόλοιπο. Κάθε κόμμα στην αρχή μοιράζεται έναν αριθμό εδρών που ισούται με το ακέραιο μέρος. Αυτό γενικά σημαίνει ότι μερικές έδρες δεν θα κατανεμηθούν: η κατάταξη των κομμάτων στη συνέχεια γίνεται με βάση το κλασματικό υπόλοιπο και τα κόμματα με τα μεγαλύτερα υπόλοιπα θα πάρουν το καθένα από μία επιπλέον έδρα μέχρι να ολοκληρωθεί η κατανομή όλων των εδρών. a Οι Δημοκράτες για την Ανδόρρα έλαβαν μέρος στις εκλογές σε συμμαχία με τους Ενωμένους για την Πρόοδο στο Ενκάμ, την Κοινοτική Δράση του Όρντινο στο Όρντινο, το Κίνημα Μασανά στη Μασανά και τον Συνασπισμό των Ανεξάρτητων στην Ανδόρρα Λα Βέγια. b Το Φιλελεύθερο Κόμμα πήρε μέρος σε συμμαχία με τους ανεξάρτητους υποψηφίους στο Ενκάμ, το Όρντινο και τη Λα Μασανά και με την Λαυρεντιανή Ένωση στη Σαντ Ουλιά δε Λοριά.
Κατάλογος δημάρχων Ηρακλείου

Παρατίθεται σε χρονολογική σειρά κατάλογος με τα πρόσωπα που χρημάτισαν Δήμαρχοι του Ηρακλείου. Κατά την περίοδο της ημιαυτονομίας (Κρητική Πολιτεία) οι δήμαρχοι ήταν μουσουλμάνοι, με πρώτο του 20ού αιώνα τον Μουσταφά Δεληαχμετάκη. Το 1911 ο πρώτος χριστιανός δήμαρχος έγινε ο Στυλιανός Γεωργίου. Από το 2014 στο αξίωμα βρίσκεται ο Βασίλης Λαμπρινός.

 1900 - 1901: Μουσταφά Δεληαχμετάκης 1901 - 1903: Ριφάατ Αφεντακάκης 1904 - 1911: Μουσταφά Δεληαχμετάκης 1911 - 1916: Στυλιανός Γεωργίου 1916 - 1920: Ιωάννης Βογιατζάκης 1920 - 1922: Στυλιανός Γεωργίου 1922 - 1929: Ιωάννης Βογιατζάκης 1929 - 1934: Ανδρέας Παπαδόπουλος 1934 - 1940: Μηνάς Γεωργιάδης 1940 - 1941: Εμμανουήλ Ξανθάκης 1941: Χριστόφορος Ζουράρης 1941: Διομήδης Τσακίρης 1941 - 1944: Μάνθος Πλεύρης 1944 - 1946: Δημήτριος Χαλκιαδάκης 1946 - 1950: Αριστείδης Ανδρουλάκης 1950 - 1951: Δημήτρης Χαλκιαδάκης 1951: Ηλίας Πόρταλης 1951 - 1959: Γεώργιος Γεωργιάδης 1959 - 1964: Νικόλαος Κρασαδάκης 1964 - 1967: Ανδρέας Καλοκαιρινός 1967 - 1969: Νικόλαος Χατζάκης 1969 - 1971: Ιωάννης Βογιατζάκης 1971 - 1973: Αριστείδης Πετράκης 1973 - 1974: Αποστόλης Πετράκης 1974 - 1975: Ζήσης Κόττας 1975 - 1989: Μανόλης Καρέλλης 1989 - 1994: Κώστας Κληρονόμος 1994: Μιλτιάδης Φαρσάρης 1995 - 2002: Κώστας Ασλάνης 2003 - 2014: Γιάννης Κουράκης 2014 - 31 Δεκεμβρίου 2023: Βασίλης Λαμπρινός1 Ιανουαρίου 2024- Αλέξης ΚαλοκαιρινόςΕξελέγη από τον πρώτο γύρο το 2023 με 47,12%. Δημήτρης Χ. Σάββας, Η πόλη του Ηρακλείου και οι Δημοτικοί Άρχοντες Ιστορικές αναδρομές και διαδρομές, έκδοση Δήμου Ηρακλείου, Βικελαία Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο, 2013.
Αμονακλιός Άνδρου

Ο Αμονακλιός (ή Αμονακλειό ) είναι οικισμός της Άνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Κορθίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κορθίου, του δήμου Άνδρου, της περιφερειακής ενότητας Άνδρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Άνδρου του νομού Κυκλάδων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Ο Αμονακλιός με την αρχιτεκτονική των εκκλησιών του έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.

 Ο Αμονακλιός είναι ηπειρωτικός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού, ανάμεσα στα χωριά Κόρθι και Πίσω Μεριά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 24 χλμ. περίπου Ν. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου. Ο Αμονακλιός έχει πολλές εκκλησίες που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία: Ταξιάρχης Αγία Ειρήνη Άγιος Παντελεήμων Άγιος Δημήτριος, κάτωθεν της Αγίας Ειρήνης Αγία Βαρβάρα Άγιος Πέτρος Παναγία (κοιμητηριακός) Άγιος Νικόλαος στου Σερντάρη Άγιος Δημήτριος στου Κούρβου Άγιος Ιωάννης στο Μπενετιάνο Άγιος Θεόδωρος Άγιος Νικήτας Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Άνδρος 1:50.000) eetaa.gr
Ταραχές στη Φεζ το 1912

Οι ταραχές στη Φεζ, γνωστές και ως ανταρσία ή εξέγερση στην Φεζ, ή και ως αιματηρές μέρες στη Φεζ στη γαλλική ιστοριογραφία και ως Τριτλ στη εβραϊκή ιστοριογραφία, ονομάζονται τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη πόλη Φεζ, τότε πρωτεύουσα του Μαρόκου, αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Φεζ στις 30 Μαρτίου του 1912 που συνέλαβε στην ίδρυση του Γαλλικού προτεκτοράτου του Μαρόκου .

 Η υπογραφή της συνθήκης της Φεζ από τον σουλτάνο Αμντ Αλ-Χαλίφ και τη γαλλική αντιπροσωπεία, που παραχωρούσε την κυριαρχία του κεντρικού και νότιου Μαρόκου στην αποικιακή Γαλλία, προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια του πληθυσμού της χώρας αλλά και των κατοίκων της πόλης, τότε πρωτεύουσας του σουλτανάτου. Για πολλούς, αυτή η συνθήκη αποτελούσε καθαρή προδοσία, αφού συνιστούσε παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Για λόγους ασφαλείας, ο τότε μονάρχης είχε καταφύγει στο Ραμπάτ, ενώ αργότερα μετά τις ταραχές που ακολουθησαν, αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του αδελφού του Γιουσούφ.Παρά τις προειδοποιήσεις μιας ενδεχόμενης εξέγερσης, ο γαλλικός στρατός είχε εγκαταλείψει τη πόλη αφήνοντας πίσω του 1.500 Γάλλους οπλίτες και 5.000 Μαροκινούς αποικιακούς πολιτοφύλακες (Ασκάρ) υπό τις διαταγές Γάλλων αξιωματικών. Το πρωί της 17ης Απριλίου, οι Γάλλοι επιτελείς ανακοίνωσαν τα νέα μέτρα στους ντόπιους πολιτοφύλακες φέρνοντας τους αναστάτωση, ενώ πολλοί από αυτούς στασίασαν, προκαλώντας έτσι πλήρη απώλεια ελέγχου του στρατεύματος. Οι εξεργεμένοι πολιτοφύλακες καταδίωξαν τους Γάλλους αξιωματικούς, έφυγαν από τους στρατώνες τους και επιτέθηκαν στην ευρωπαϊκή και την εβραϊκή συνοικία της πόλης. Το γαλλικό πυροβολικό με τις βολές του προσπάθησε να αναγκάσει τους εξεγερμένους κατοίκους να παραδοθούν. Οι γαλλικές αρχές κατάφεραν τελικά να ανακτήσουν τον ελέγχο της πόλης μετά από δύο ημέρες. Ο τελικός απολογισμός των ταραχών ήταν 66 Ευρωπαίοι, 42 Εβραίοι και πάνω από 600 Μαροκινοί νεκροί.Η πρώτη αποτίμηση των γεγονότων έγινε από τον Υμπέρ Ζακ (Hubert Jacques), Γάλλο δημοσιογράφο στη παριζιάνικη εφημερίδα "Le Matin", προσωπικό φίλο του τοπικού κυβερνήτη Υμπέρ Λυωτύ (Hubert Lyautey). Ο αρθρογράφος ήταν επικριτικός με τις ενέργειες του διπλωμάτη Εγέν Ρενιώ (Eugène Regnault), διαπραγματευτή της Γαλλίας κατά την υπογραφή της συνθήκης. (Γαλλικά) Jacques, Hubert (1913), Les journées sanglantes de Fez, 17-18-19 avril 1912: les massacres ; récits militaires ; responsabilités, Libraririe Chapelot, https://books.google.com/books/about/Les_journées_sanglantes_de_Fez_17_18_19.html?id=sHM7AQAAMAAJ&redir_esc=y (Αγγλικά) Burke III, Edmund, «The Fez Mutiny and the Revolt of El Hiba», Prelude to Protectorate in Morocco: Pre-Colonial Protest and Resistance, 1860-1912, University of Chicago Press, 2009, ISBN 9780226080840, https://books.google.com/books?id=jJIM45sajbYC&pg=PA180#v=onepage&q&f=false (Αγγλικά) Gershovich, Moshe (2000). «Pre-Colonial Morocco: Demise of the Old Mazhkan». French Military Rule in Morocco: colonialism and its consequences. Routledge. ISBN 0-7146-4949-X.
Μάρκο Εγκίντιο Αλλέγκρι

Ο Μάρκο Εγκίντιο Αλλέγκρι (Μarco Egidio Allegri) (... – Βενετία, 1949) ήταν Ιταλός εσωτεριστής. Αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση του Μαρτινισμού με το όνομα "Flamelicus" αλλά και του Τεκτονισμού με την παραδοσιακή του μορφή, ως χώρου εσωτερικής αναζήτησης.

 Το 1914 εντάχθηκε στο Μαρτινιστικό Τάγμα και το 1919 έγινε μέλος του Υπάτου Συμβουλίου του, ενώ το 1945 ανέλαβε την ηγεσία του. Διαχώρισε τη θέση του από τις αλλαγές που ήθελε να κάνει στην λειτουργία του Μαρτινισμού ο Ζαν Μπρικό το 1924, διατηρώντας το Μαρτινιστικό Τάγμα στην παραδοσιακή του μορφή του ιδρυτή του Λουί-Κλωντ ντε Σαιν-Μαρτέν. Συνδέθηκε με δεσμούς φιλίας με τον σύντροφό του Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο στην εθνικιστική υπόθεση του Φιούμε/Ριέκας.Το 1929 το φασιστικό καθεστώς τον φυλάκισε για τεκτονική προπαγάνδα, καθώς όλες οι τεκτονικές και εσωτεριστικές εταιρείες τέθηκαν εκτός νόμου. Ανέλαβε με μυητική διαδοχή τον Τεκτονικό Τύπο Μισραΐμ το 1923, καθώς και τον Τύπο Μέμφις.Μετά από πολλές άκαρπες προσπάθειες ένωσης όλων των διαφορετικών τεκτονικών τύπων, αποφάσισε να ενώσει τους Τύπους Μισραΐμ και Μέμφις και να δημιουργήσει τον Αρχαίο και Αρχέγονο Ανατολικό Τύπο Μισραΐμ και Μέμφις, ο οποίος λειτουργεί μέχρι και σήμερα σε 9 χώρες. Πέθανε το 1949, μετά από βαρειά ασθένεια. Μετά τον θάνατό του, το 1949, η μοίρα του ιταλικού Μαρτινισμού ανατέθηκε στον Οττάβιο Ουλντέριγκο Ζάσιο (Count Ottavio Ulderigo Zasio). Έγραψε το «Εισαγωγή στο Τεκτονικό Μυστικό».
Κόσμος 1629

Ο Kosmos 1629 (ρωσικά: Космос 1629‎ ήταν Σοβιετικός δορυφόρος έγκαιρης προειδοποίησης του προγράμματος αντιβαλλιστικής άμυνας Oko. Σχεδιάστηκε για να ανιχνεύει εκτοξεύσεις πυραύλων με οπτικό τηλεσκόπιο και αισθητήρα υπερύθρων.

 Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ με πύραυλο Πρότον-Κ την 21η Φεβρουαρίου 1985 (07:57 UTC). Τέθηκε επιτυχώς σε γεωσύγχρονη τροχιά και στη συνέχεια έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος" και τον διεθνή προσδιοριστή 1985-016A. Η Διοίκηση Διαστήματος των ΗΠΑ του ανέθεσε τον αριθμό 15574 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Κόσμος 1629 παρέμεινε επιχειρησιακός για δύο χρόνια περίπου. Διαστημικές αποστολές το 1985
Αννίτα Κούλη

Η Αννίτα Κούλη (γνωστή και ως Άννα Στίλβη) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και σεναριογράφος. Το πραγματικό της όνομα είναι Άννα Κούλη ενώ στις αρχές της καριέρας της εμφανίζεται και ως Άννα Στίλβη. Αργότερα έκανε χρήση του ονόματος Αννίτα Κούλη.

 Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο τη σεζόν 1998-1999 παίζοντας στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη "Άγγιγμα ψυχής" ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας. Από το 1999 μέχρι το 2003 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση "Στα φτερά του έρωτα" που προβλήθηκε από την ΕΤ1. Παράλληλα με τον δεύτερη κύκλο της σειράς "Τα φτερά του έρωτα" πρωταγωνίστησε στη σειρά "Πρόκληση" σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη το 2001. Τη περίοδο 2003-2004 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ντορέττα Παπαδημητρίου και Βάνα Ραμπότα στην κωμική σειρά του Νίκου Περράκη "Σχεδόν Ποτέ". Το 2005 έλαβε μέρος σε ένα επεισόδιο της σειράς "10η εντολή" και σε μία ιστορία της σειράς "Επτά Θανάσιμες Πεθερές". Ακολούθησε η κωμική σειρά "Ποτέ δεν ξέρεις" τη σεζόν 2005-2006 και μία ακόμη εμφάνιση στη "10η εντολή". Από το 2006 μέχρι το 2007 έλαβε μέρος στη σειρά "Η τελευταία παράσταση" ενώ έκανε σύντομες εμφανίσεις στις σειρές "Εντιμότατοι κερατάδες", "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα", "10η εντολή" και "Ιστορίες από την απέναντι όχθη". Το 2008 έπαιξε σε δύο ιστορίες της σειράς "Αληθινοί Έρωτες" και σε μία της σειράς "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα" ενώ το 2009 έκανε μία guest εμφάνιση στην κοινωνική σειρά "Ιατρικό Απόρρητο". Τη σεζόν 2010-2011 έπαιξε στη σειρά εποχής "Το Νησί" για τα γυρίσματα της οποίας εγκαταστάθηκε για κάποιους μήνες στην Κρήτη. Τη σεζόν 2014-2015 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον τέταρτο κύκλο της καθημερινής σειράς "Κλεμμένα Όνειρα". Από το 2016 μέχρι το 2017 συμμετείχε σε 10 επεισόδια της κωμικής σειράς "Daddy Cool". Πέρα από την παρουσία της σε τηλεοπτικές σειρές ως ηθοποιός έχει συμπράξει σε τηλεοπτικά σήριαλ ως σεναριογράφος. Τη σεζόν 2016-2017 συμμετείχε στην καθημερινή σειρά "Ζωή μου" ως σεναριογράφος. Ακόμη από το 2016 μέχρι το 2019 ήταν μία από τους σεναριογράφους της κωμικής σειράς "Το σόι σου" ενώ συμμετείχε σε δύο επεισόδια ως guest.
Λουδοβίκος του Εβρέ

Ο Λουδοβίκος (Louis d'Évreux, 3 Μαΐου 1276 - 19 Μαΐου 1319) ήταν Γάλλος πρίγκιπας από την βασιλική οικογένεια των Καπετιδών, κόμης του Εβρέ. Έγινε ο γενάρχης του κλάδου του Εβρέ.

 Ήταν γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Γ΄ και της δεύτερης συζύγου του Μαρίας της Βραβάντης, μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Δ΄ και του Καρόλου του Βαλουά, μεγαλύτερος αδελφός της Λευκής της Γαλλίας και της Μαργαρίτας της Γαλλίας δεύτερης συζύγου του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α΄. Ο Λουδοβίκος είχε μια ήρεμη και στοχαστική προσωπικότητα, σε αντίθεση με τις ραδιουργίες του ετεροθαλούς αδελφού του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Ήταν πολύ κοντά στον ανιψιό του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Ε΄ της Γαλλίας. Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Φιλίππου κόμη του Αρτουά και μαζί της απέκτησε: Μαρία 1303-1335, παντρεύτηκε (1311) τον Ιωάννη Γ΄ δούκα της Βραβάντης. Κάρολος 1305-1336, κόμης του Ετάμπ. Φίλιππος Γ΄ 1306-1343, κόμης του Εβρέ. Νυμφεύτηκε την Ιωάννα Β΄ των Καπετιδών βασίλισσα της Ναβάρρας. Μαργαρίτα 1307-1350, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο ΙΒ΄ κόμη του Ωβέρν. Είχαν: Ιωάννα Α΄ 1326-1360, κόμισσα του Ωβέρν & Μπουλόν. Παντρεύτηκε πρώτα τον Φίλιππο των Καπετιδών-Βουργουνδίας και μετά τον Ιωάννη Β΄ των Βαλουά βασιλιά της Γαλλίας. Ιωάννα 1310-1370, παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας. Taylor, William Cooke, History of France and Normandy: from the earliest times to the year 1860
Σιεμόβιτ του Ντόμπζιν

Ο Σιεμόβιτ, πολων. Siemowit (π. 1262/7-1312) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας τού Ντόμπζινι (1288-93, 95-1303, 05-12), τού Μπζεστς Κουγιάφσκι (1267-88) και από το 1306 κληρονομικός υποτελής τού βασιλείου της Πολωνίας.

 Ήταν ο πέμπτος γιος τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Κουγιάβια και της Ευφροσύνης των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα τού Οπόλε. Όταν αποβίωσε ο πατέρας του το 1267, κληρονόμησε μαζί με τους αμφιθαλείς αδελφούς του το μερίδιο από τις γαίες εκείνου, υπό την επιτροπεία της μητέρας τους ως το 1275, οπότε κυβέρνησαν από κοινού. Περί το 1287, ως αποτέλεσμα της (συνήθους) διαίρεσης των γαιών μεταξύ των αδελφών, έλαβε την περιοχή τού Ντόμπζινι. Η διακυβέρνηση των συνόρων του δεν ήταν εύκολη υπόθεση για τον Σιεμόβιτ· το 1293, κατά τη διάρκεια εισβολής, αιχμαλωτίστηκε από τους Λιθουανούς. Μπόρεσε και δραπέτευσε δύο έτη μετά το 1295. Κατά την απουσία του η εξουσία ασκείτο από τον αμφιθαλή αδελφό του Βλάντισλαφ Α΄ τον βραχύ, που μετά την επάνοδό του, εκείνος τού παρέδωσε τη διακυβέρνηση. Έπειτα από την απελευθέρωσή του ο Σιεμόβιτ κράτησε πιο ανεξάρτητη πολιτική. Νυμφεύτηκε την κόρη τού βασιλιά της Ρουθηνίας, γάμο που μάλλον σκέφτηκε ο Βλάντισλαφ Α΄. Η καταστροφική πολιτική τού αδελφού του προκάλεσε τη στέψη τού Βεγκεσλάου Β΄ της Βοημίας ως βασιλιά της Πολωνίας το 1300 και ανάγκασε τον Σιεμόβιτ να δηλώσει υποτέλεια σε αυτόν. Νυμφεύτηκε το 1296 την Αναστασία των Ρουρικιδών, κόρη τού Λέοντα Α΄ βασιλιά της Γαλικίας-Βολινίας ("Ρουθηνίας") και είχε τέκνα: Λέσεκ πριν το 1302-πριν το 1316, δούκας τού Ντόμπζινι. Βλάντισλαφ π. 130-1352. Καζιμίρ πριν το 1304-πριν το 1316. Μπολέσλαφ 1304/5-1327/9, δούκας τού Ντόμπζινι. Γιούντιτ απεβ. μετά το 1313.Επειδή, όταν απεβίωσε, τα παιδιά του ήταν ανήλικα, επίτροποι ανέλαβαν η χήρα του και ο αδελφός του Βλάντισλαφ Α΄. Siemowit dobrzyński in poczet.com Biography
Ντορότα Σέγκντα

Η Ντορότα Σέγκντα (πολωνικά: Dorota Segda) (12 Φεβρουαρίου 1966, Κρακοβία) είναι Πολωνή ηθοποιός θεάτρου, κινηματογράφου και τηλεόρασης. Εκτός από την ενασχόληση της με την υποκριτική, είναι επίσης καθηγήτρια θεατρικών τεχνών και πρύτανης από το 2016, στην Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι». Το 2015, της απονεμήθηκε το πολωνικό ασημένιο Μετάλλιο για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis.

 Η Σέγκντα αποφοίτησε από το Λύκειο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι και από την Εθνική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών της Κρακοβίας «Στανίσουαφ Βισπιάνσκι», και οι δύο στην Κρακοβία. Από το 1987 είναι ηθοποιός του Παλαιού Εθνικού Θεάτρου «Χελένα Μοντζεγέφκσα» της Κρακοβίας. Η θεατρική της καριέρα στο Παλαιό Εθνικό Θέατρο περιλαμβάνει τον ρόλο της Albertine στην Operetka από τον Βίτολντ Γκομπρόβιτς (1988), τη Σαλώμη στο Sen srebrny Salomei (1993) και την Μαργερίτ στο Faust από τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (1997). Κέρδισε δύο φορές το Βραβείο Ζελβερόβιτς για τον καλύτερο άντρα ή γυναίκα ηθοποιό που απονεμήθηκε από τους εκδότες του πολωνικού θεατρικού περιοδικού Teatr, πρώτα τη σεζόν 1992-1993, για τον ρόλο της Σαλώμης και στη συνέχεια τη σεζόν 1996-1997, για τον ρόλο της Μαργερίτ στο Faust.Μεταξύ του 1997 και του 2000, εργάστηκε επίσης στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας και έπαιξε τη Ραχέλα στο Wesele του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι (2000). Μέχρι σήμερα, έχει παίξει πάνω από πενήντα ρόλους στη θεατρική σκηνή.Οι ρόλοι στον κινηματογράφο και την τηλεόραση της Σέγκντα περιλαμβάνουν το ντεμπούτο ρόλο της ως πανομοιότυπη δίδυμη στο My 20th Century της Ίλντικο Ενιέντι (ουγγρικά: Az én XX. Századom 1989), τον ρόλο του τίτλου στην ταινία Φαουστίνα (πολωνικά: Faustyna 1995), καθώς και ρόλους στην ταινία Tato (1995) και στο τηλεοπτικό σόου, Na dobre i na złe (Για το καλό και για το κακό, 1999 - παρόν). Στην πολωνική μεταγλώττιση των ταινιών Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (2007) και Ο Χάρι Πότερ και ο Ημίαιμος Πρίγκιψ (2009), η Σέγκντα έδωσε τη φωνή της στον χαρακτήρα της Bellatrix Lestrange, που έπαιξε η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Από το 2010, εργάζεται κυρίως στην τηλεόραση, όπως στις μακροχρόνιες σειρές, Dziewczyny ze Lwowa (2015-2019) και Echo serca (2019-σήμερα). Το 2012 η Σέγκντα έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.Η Σέγκντα είναι η εγγονή του Βουαντίσουαφ Σέγκντα, δύο φορές χάλκινου Ολυμπιονίκη στη ξιφασκία. Από το 2001, είναι παντρεμένη με τον Πολωνό συνθέτη, Στανίσουαφ Ράντβαν. Ντορότα Σέγκντα στην IMDb
Νίκος Γ. Ξυδάκης

Ο Νίκος Γ. Ξυδάκης (Πειραιάς, 3 Απριλίου 1958) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών (2015–2016) και ως Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού (2015). Διετέλεσε βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019).

 Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά και έλκει την καταγωγή του από τη Μύκονο. Απόφοιτος της Οδοντιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές ιστορίας της τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Συνεργάστηκε με πολλά έντυπα ως συντάκτης, κριτικός βιβλίου και εικαστικών, σύμβουλος έκδοσης, αρχισυντάκτης και εκδότης. Από το 1992 χρημάτισε αρθρογράφος και στη συνέχεια αρχισυντάκτης της εφημερίδας Καθημερινή. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά βιβλία, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους εκθέσεων. Επιμελήθηκε τις ομαδικές εκθέσεις: All Fashioned: Ζωγραφική στην Ελλάδα, σήμερα (Λάρισα-Θεσσαλονίκη, 2002), και Αναφορά στον Γύζη (Τήνος, 2004). Μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με το Βραβείο της Βουλής των Ελλήνων ως Πολιτικός Αρθρογράφος της Χρονιάς (2009). Το διάστημα 2002-2005 υπήρξε Γενικός Γραμματέας και το 2007-2009 μέλος του Δ.Σ. της AICA-Hellas (Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών). Πρωτοεξελέγη βουλευτής στη Β΄ Αθηνών με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, ενώ από τότε ως τον Αύγουστο του ίδιου έτους διετέλεσε Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού. Επανεξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 2015 και ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων στη δεύτερη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Παρέμεινε στη θέση αυτή ως τον ανασχηματισμό του Νοεμβρίου του 2016. Μετά τον ανασχηματισμό εκλέχτηκε ομόφωνα δεύτερος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Κείμενα του Ν. Γ. Ξυδάκη στη βάση δεδομένων της Βιβλιονέτ. www.xydakis.gr Προσωπικός ιστότοπος Προσωπικό Ιστολόγιο Αρχειοθετήθηκε 2016-05-08 στο Wayback Machine.
Μπέρτραμ Ράμσεϋ

Ο Σερ Μπέρτραμ Ράμσεϋ (Sir Bertram Ramsay, 20 Ιανουαρίου 1883 - 2 Ιανουαρίου 1945) ήταν Βρετανός ναύαρχος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που διακρίθηκε ιδιαίτερα στις αμφίβιες επιχειρήσεις.

 Ο Ράμσεϋ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1883 στο Λονδίνο. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε στρατιωτικό επάγγελμα όπου το 1898 εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό όπου και άρχισε να εξελίσσεται. Στη διάρκεια του Α΄ Π.Π. υπηρέτησε σε περιπολικό σκάφος στο Στενό της Μάγχης επιτηρώντας τις ακτές του Βελγίου. Λίγο πριν το ξέσπασμα του Β΄ Π.Π. ο Μπ Ράμσεϋ είχε αποστρατευτεί με τον τίτλο του επιτελάρχη του μητροπολιτικού στόλου. Με το ξέσπασμα του πολέμου ο Ουίνστον Τσώρτσιλ τον ανακάλεσε στην ενεργό υπηρεσία όταν και προάχθηκε σε υποναύαρχο και τοποθετήθηκε στη Ναυτική Διοίκηση του Ντόβερ αναλαμβάνοντας τον ανθυποβρυχιακό πόλεμο στη περιοχή. οργανώνοντας σχετικές αποστολές. Κατά την επιχείρηση της εκκένωσης της Δουνκέρκης, που έφερε την κωδική ονομασία "επιχείρηση Δυναμό" ο Ράμσεϋ ανέλαβε την διοίκηση της όλης επιχείρησης διασώζοντας περίπου 340.000 Βρετανούς αλλά και Γάλλους στρατιώτες που είχαν παγιδευτεί από τις προελαύνουσες γερμανικές δυνάμεις. Η επιχείρησε που σχεδιάστηκε και ολοκληρώθηκε σε εννέα ημέρες στέφθηκε με επιτυχία με την θαυμαστή βέβαια βοήθεια του βρετανικού λαού που έσπευσε να βοηθήσει με οποιοδήποτε κατάλληλο μέσο. Για την επιτυχία του αυτή χρίστηκε ιππότης του Λουτρού. Ακολούθως συμμετείχε στην μεγάλη διασυμμαχική αποβατική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε στη ΒΔ. Αφρική και που έφερε την κωδική ονομασία "επιχείρηση Πυρσός. Κατά την επιχείρηση αυτή που είχε αρχικά προγραμματιστεί να γίνει στα παράλια της Βόρειας Ευρώπης με την κωδική ονομασία "επιχείρηση Αρκαδία" και που τελικά πραγματοποιήθηκε στα παράλια της Β. Αφρικής είχε αναλάβει αναπληρωτής διοικητής υπό τον Άντριου Κάνινγκαμ. Στη δε έτερη επιτυχή απόβαση που ακολούθησε στη Σικελία τον Ιούλιο του 1943 είχε αναλάβει διοικητής των ανατολικών ναυτικών δυνάμεων. Στις 27 Απριλίου του 1944 προάχθηκε σε ναύαρχο και τον ίδιο χρόνο διορίστηκε αρχηγός των συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων όπου και ανέλαβε τη διεύθυνση στην απόβαση της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου του 1944. Δυστυχώς όμως έξι μήνες αργότερα, στις 2 Ιανουαρίου του 1945 ο Ράμσεϋ κατά την μετάβασή του στις Βρυξέλλες προς συνάντηση με τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ βρήκε τραγικό θάνατο, καθώς το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε συνετρίβη κατά την απογείωσή του στο αεροδρόμιο της Τουλούζ λε Νομπλ κοντά στο Παρίσι. Τάφηκε στο Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λε. Ο Μπ. Ράμσεϋ είχε τιμηθεί με πολλές διακρίσεις και παράσημα, σημαντικότερα των οποίων ήταν: Ιππότης Διοικητής του λουτρού (KCB) - 1940 Ιππότης Διοικητής της βρετανικής αυτοκρατορίας (KBE) Μέλος του Τάγματος Royal Victorian (MVO) τον Ταξιάρχη της Λεγεώνας της Τιμής Αρχηγός της Λεγεώνας της Τιμής (Ηνωμένες Πολιτείες), για την επιτυχή διοίκηση των επιχειρήσεων εισβολής στην Νορμανδία Παράσημο του Ushakov , Α΄ τάξης (ΕΣΣΔ) - 1944 Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica τομ.51ος, σελ.272.
Γιολάντα της Πολωνίας

Η ευλογημένη Γιολάντα της Πολωνίας (επίσης γνωστή ως Ελένη, 1235 - 11 Ιουνίου 1298) ήταν κόρη του Βασιλιά Μπέλα Δ' της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνα. Ήταν η αδελφή της Αγίας Μαργαρίτας της Ουγγαρίας και της Αγίας Κίνγκα. Μία από τις πατρικές θείες της, ήταν η μεγάλη Φραγκισκανή αγία, Ελισάβετ της Ουγγαρίας.

 Ως νεαρή κοπέλα, η Γιολάντα στάλθηκε στην Πολωνία για να διδαχθεί υπό την επίβλεψη της αδελφής της, Κίνγκα, που ήταν παντρεμένη με το Δούκα της Πολωνίας. Εκεί, ενθαρρύνθηκε να παντρευτεί το Μπολέσλαφ τον Ευσεβή, το οποίο έκανε το 1257. Απέκτησαν τρεις κόρες: Ελισάβετ 1263-1304, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Ε΄ δούκα της Λεγκνίτσα. Γιαντβίγκα 1266- 1339, παντρεύτηκε τον Λαδίσλαο Α΄ τον Βραχύ βασιλιά της Πολωνίας. Άννα γενν.1278, μοναχή στο Γκνιέζνο.Κατά τη διάρκεια του γάμου της, ήταν γνωστή για τις εξαιρετικές της υπηρεσίες προς τους φτωχούς και τους άπορους της χώρας, καθώς ήταν και σημαντική ευεργέτιδα των μοναστηριών, των μνημείων και των νοσοκομείων που συνδέονταν με αυτά. Ο σύζυγός της, τής έδωσε τόσο μεγάλη υποστήριξη στα φιλανθρωπικά της ιδρύματα, που κέρδισε το παρωνύμιο "ο Ευσεβής". Η Γιολάντα χήρεψε το 1279. Μετά το θάνατο του Μπολέσλαφ, η Γιολάντα και η Κίνγκα, μαζί με μία από τις κόρες της Γιολάντας, την Άννα, αποσύρθηκαν στο μοναστήρι Poor Clare, που είχε ιδρύσει η Κίνγκα στο Νόβι Σαντς. Από εκεί, αναγκασμένη να μετακομίσει λόγω ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή, η Γιολάντα ίδρυσε ένα νέο μοναστήρι στο Γκνιέζνο. Ήταν πεπεισμένη να γίνει ηγουμένη της κοινότητας των μοναχών λίγο πριν το θάνατό της. Έχει κηρυχθεί υποψήφια για Αγία. Οι αδελφές της, Κίνγκα και Μαργαρίτα, έχουν ήδη αγιοποιηθεί.
Μουχαμάντ μπιν Χασάν αλ-Μπαγκντάντι

Ο Μουχαμάντ μπιν αλ-Χασάν μπιν Μουχαμάντ μπιν αλ-Καρίμ αλ-Μπαγκντάντι, συνήθως γνωστός ως αλ-Μπαγκντάντι (πέθανε το 1239) ήταν ο συντάκτης ενός πρώιμου βιβλίου μαγειρικής στην αραβική γλώσσα κατά την περίοδο των Αββασίδων. Το βιβλίο αυτό ονομάζεται كتاب الطبيخ Kitab al-Ṭabīḫ (Βιβλίο των Πιάτων) και γράφτηκε το 1226.

 Το μόνο αυθεντικό χειρόγραφο του βιβλίου του Αλ-Μπαγκντάντι εκτίθεται στη Βιβλιοθήκη Σουλεϊμανιγιέ της Κωνσταντινούπολης. Σύμφωνα με τον Τσαρλς Πέρρι, "για αιώνες ήταν το αγαπημένο βιβλίο μαγειρικής των Τούρκων". Οι τούρκοι μεταφραστές πρόσθεσαν 260 συνταγές στο πρωτότυπο σε άγνωστη ημερομηνία και κυκλοφόρησε με το όνομα Κιτάμπου'λ-Βασφί'λ-Ετ'ίμε ελ-Μου'τάντε. Δύο από τα τρία γνωστά τρία αντίγραφα βρίσκονται στη βιβλιοθήκη του Παλατιού Τοπκαπί. Τελικά, ο Μουχαμάντ ιμπν Μαχμούντ αλ-Σιρουάν (γιατρός του Μουράτ Β΄) ετοίμασε μια τουρκική μετάφραση του βιβλίου συμπεριλαμβάνοντας περίπου 70 σύγχρονες συνταγές. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα σύγχρονα τουρκικά το 2005, ενώ η σύγχρονη τουρκική μετάφραση του αρχικού βιβλίου (με συμμετοχή από τον Τσαρλς Πέρρι) δημοσιεύθηκε το 2009. A.J. Arberry, "A Baghdad cookery-book", Islamic Culture 13 (1939), pp. 21–47 and 189-214. A translation of al-Kitab al-Ṭabīḫ. Charles Perry, A Baghdad Cookery Book (Petits Propos Culinaires), Prospect Books, 2006. (ISBN 1-903018-42-0). A new translation.
Λιμός της Φινλανδίας 1866–1868

Ο λιμός του 1866-68 που ξέσπασε στη Φινλανδία και βόρεια Σουηδία αφάνισε 15% - 20% του πληθυσμού, ή περ. 270.000 κατοίκους μέσα σε διάστημα τριών ετών.

 Οι αντίξοες καιρικές συνθήκες κατέστρεφαν τη σοδιά κάθε χρόνο από τις αρχές του 1860. Το 1862 μεγάλο μέρος της χώρας έχασε όλη τη παραγωγή. Το καλοκαίρι του 1866 ήταν τόσο βροχερό, που τα σπαρτά και οι πατάτες σάπισαν στα χωράφια. Όταν τελείωσαν τα αποθέματα, χιλιάδες κόσμος άρχισε να ζητιανεύει από τη πείνα. Ο χειμώνας που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα δριμύς, και η άνοιξη άργησε να έρθει. Στο Ελσίνκι έκανε τόσο κρύο που η μέση θερμοκρασία το Μάιο του 1867 δεν έφτασε καν τους δύο βαθμούς, που κανονικά έπρεπε να είναι δέκα βαθμούς ψηλότερη το ελάχιστο. Οι ποταμοί και οι λίμνες ήταν παγωμένοι μέχρι τον Ιούνιο, ενώ αμέσως μετά επέστρεψε ο χειμώνας, με θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Την άνοιξη του 1867 οι άνθρωποι άρχισαν να πεθαίνουν από τη πείνα. Η κυβέρνηση ήταν απροετοίμαστη, και δεν διέθεσε χρήματα για την εισαγωγή τροφίμων. Όταν συνειδητοποίησαν την κατάσταση ήταν πλέον αργά. Οι καιρικές συνθήκες επανήλθαν στο κανονικό το 1868 και οι σοδειές έγιναν πάλι. Η οικονομία της Φινλανδίας φιλελευθεροποιήθηκε και η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε. Πολλοί όμως μετανάστευσαν στην Αμερική για να βρουν την τύχη τους.
Φλάβιο Κονσεϊσάο

Ο Φλάβιο ντα Κονσεϊσάο (γεννημένος στις 12 Ιουνίου 1974) είναι Βραζιλιάνος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Ο Κονσεϊσάο πραγματοποίησε επιτυχημένη καριέρα στην Ισπανία, όπου αγωνίστηκε με τα χρώματα δύο συλλόγων – συμπεριλαμβανομένης της Ρεάλ Μαδρίτης με την οποία και κατέκτησε συνολικά έξι τίτλους – ενώ επίσης πραγματοποίησε παραπάνω από 40 διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Βραζιλίας.

 Γεννημένος στη Σάντα Μαρία ντα Σέρα του Σάο Πάολο, ο Κονσεϊσάο ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Ρίο Μπράνκο Εσπόρτε Κλούμπε το 1992. Στη συνέχεια, μεταγράφηκε στη Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας έναν χρόνο αργότερα, ενώ μαζί της συμπλήρωσε πάνω από 100 συμμετοχές σε διάστημα τριών ετών. Το γεγονός αυτό τράβηξε την προσοχή της ισπανικής Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, η οποία κατέβαλε ποσό της τάξεως των €5.2 εκατομμυρίων για την απόκτησή του μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Αγωνιζόμενος μαζί με τον συμπατριώτη του, Μάουρο Σίλβα, στον χώρο του κέντρου, ο Κονσεϊσάο σταδιακά αναδείχθηκε σε παίκτη-κλειδί για την καθιέρωση της ομάδας της Γαλικίας ως μίας εκ των κορυφαίων του ισπανικού ποδοσφαίρου, καθώς πέτυχε τέσσερα τέρματα σε 27 συμμετοχές στη διάρκεια της σεζόν 1999–2000, η οποία ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του εγχώριου πρωταθλήματος από την Ντεπορτίβο. Η σεζόν αυτή και οι εμφανίσεις του στη διάρκεια αυτής, οδήγησαν στη μεταγραφή του το 2000 στη Ρεάλ Μαδρίτης, έναντι ποσού της τάξεως των €26 εκατομμυρίων. Παρά το γεγονός πως δεν αγωνιζόταν συχνά, ο Κονσεϊσάο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2001–02 – στη διοργάνωση αυτή, έδωσε ασίστ στον Στιβ ΜακΜάναμαν για την τελική επικράτηση με σκορ 2–0, για τα ημιτελικά της διοργάνωσης, απέναντι στην ΦΚ Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου – αγωνιζόμενος για τη σεζόν 2003–04 ως δανεικός στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, όπου επίσης δεν αγωνιζόταν συχνά. Το καλοκαίρι του 2004, ο Κονσεϊσάο μεταγράφηκε στην τουρκική Γαλατασαράι. Στην πρώτη και μοναδική σεζόν του με την ομάδα της τουρκικής πρωτεύουσας, κατέκτησε το Κύπελλο Τουρκίας (ποδόσφαιρο ανδρών), ωστόσο απέτυχε να προκριθεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, ενεργοποιώντας, ως αποτέλεσμα, ειδικό όρο στο συμβόλαιό του, ο οποίος του επέτρεψε να αποχωρήσει από τον σύλλογο, ενώ στη συνέχεια υπέγραψε στον Παναθηναϊκό. Τα συνεχιζόμενα προβλήματα τραυματισμών, σε συνδυασμό με την κακή του αγωνιστική κατάσταση, που ο ίδιος αντιμετώπιζε, είχαν ως αποτέλεσμα τον τερματισμό του συμβολαίου του από την πλευρά του συλλόγου και την απόσυρσή του από την ενεργό δράση σε ηλικία 32 ετών. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο Κονσεϊσάο πραγματοποίησε συνολικά 44 διεθνείς συμμετοχές (τέσσερα τέρματα) με τη Βραζιλία, ενώ ήταν μέλος των εθνικών ομάδων της χώρας που κατέκτησαν το Κόπα Αμέρικα του 1997 και του 1999. Επίσης, έλαβε χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα, ωστόσο, ουδέποτε εκλήθη να λάβει μέρος σε κάποια τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Προφίλ από το SambaFoot Προφίλ από το BDFutbol Αρχεία της Ντεπορτίβο Φλάβιο Κονσεϊσάο στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Φλάβιο Κονσεϊσάο στο fussballdaten.de (Γερμανικά) Στατιστικά στο Footballdatabase Προφίλ από το Worldfootball