IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κατάλογος ταινιών που βασίζονται σε κόμικς της DC

Η DC Comics είναι μία από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους Αμερικανικούς εκδότες κόμικς. Παράγει υλικό που περιλαμβάνει διάφορους γνωστούς υπερήρωες, περιλαμβάνοντας τους Superman, Batman, Wonder Woman, Green Lantern, The Flash, Aquaman, και Green Arrow. Η πλειοψηφία αυτού του υλικού τοποθετείται σε κάποιο πλασματικό σύμπαν, που περιλαμβάνει ομάδες όπως την Λεγεώνα της Δικαιοσύνης, την Ομάδα Αυτοκτονίας, και τους Teen Titans. Ταινίες βασισμένες σε ιδιοκτησίες των DC Comics περιλαμβάνουν σίριαλ που κυκλοφόρησαν στους κινηματογράφους, ταινίες με ηθοποιούς και κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, ταινίες απευθείας σε βίντεο, τηλεοπτικές ταινίες, και ταινίες ντοκιμαντέρ.

 Όλες οι ταινίες παράγονται από την DC Studios, πρώην DC Films, μαζί με τα Άνθρωπος από Ατσάλι και Batman v Superman: Η Αυγή της Δικαιοσύνης, που τοποθετούνται στο Εκτεταμένο Σύμπαν της DC (DCEU). Μετά από αυτά τα δύο όλες οι ταινίες είναι μέρος του DCEU, εκτός από εκεί που σημειώνεται. Μελλοντικές ταινίες θα τοποθετούνται στο Σύμπαν της DC (DCU), ξεκινώντας με το Superman: Legacy. Vertigo Paradox Press WildStorm Επεισόδια ως ταινίες Όλες οι ταινίες παράγονται από την Warner Bros. Animation, εκτός από εκεί που σημειώνεται. Όλες οι ταινίες κυκλοφόρησαν απευθείας σε βίντεο, εκτός από εκεί που σημειώνεται. Ταινίες DC στο DC.com
Αντρέι Κονσταντίνοβιτς Βοροντσέβιτς

Ο Αντρέι Κονσταντίνοβιτς Βοροντσέβιτς (ρωσικά: Андрей Константинович Воронцевич‎ Ομσκ, 17 Ιουλίου 1987) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,07 μέτρα αγωνίζεται στη θέση του πάουερ φόργουορντ για την Ούνικς Καζάν του Πρωταθλήματος VTB.

 Ο Βοροντσέβιτς έκανε την πρώτη επαγγελματική συμμετοχή του με τη Λοκομοτίβ Νοβοσιμπίρσκ την περίοδο 2005–06. Πήγε στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, πριν από τη χρονιά 2006–07. Βραβεύτηκε ως ο καλύτερος νεαρός Ρώσος παίκτης το 2007. Στον όγδοο χρόνο του με την ΤΣΣΚΑ, έγινε ένας από τους σημαντικότερους παίχτες της ομάδας, ξεκινώντας και στα 30 παιχνίδια της ομάδας στην Ευρωλίγκα. Την περίοδο 2014–15, ονομάστηκε ο καλύτερος αμυντικός παίκτης της χρονιάς στο Πρωτάθλημα VTB και ο Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) των Πλέι Οφ του Πρωταθλήματος VTB. Την 1η Ιουλίου 2020, μετά από 14 επιτυχημένα χρόνια, ο Βοροντσέβιτς και η ΤΣΣΚΑ χώρισαν. Την τελευταία του σεζόν (2019-20) στην ομάδα είχε μέσο όρο 3,6 πόντους και 3,0 ριμπάουντ σε 13 λεπτά στα παρκέ, ενώ έχασε παιχνίδια λόγω τραυματισμού.Στις 3 Μαρτίου 2021, υπέγραψε με τη Νίζνι Νόβγκοροντ του Πρωταθλήματος VTB.Στις 9 Ιουλίου 2021, υπέγραψε με την Ούνικς Καζάν. Τη σεζόν 2021-22, είχε 6,5 πόντους και 3,6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε σύνολο 39 αγώνων σε όλες τις διοργανώσεις, ξεκινώντας βασικός σε 25 παιχνίδια. Στις 20 Ιουνίου 2022, ανανέωσε το συμβόλαιό του για ακόμα μία σεζόν. Στις 16 Μαΐου 2023, κατέκτησε την VTB Λίγκα αφού η Ούνιξ νίκησε στη σειρά των τελικών 4-1 την Λοκομοτίβ Κουμπάν. Ο Βοροντσέβιτς ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ρωσίας. Με τις νεανικές ομάδες της Ρωσίας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA το 2006 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών της FIBA το 2007. Ο Βοροντσέβιτς υπήρξε μέλος της εθνικής ομάδας ανδρών της Ρωσίας. Με την εθνική ομάδα ανδρών της Ρωσίας, έπαιξε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2009, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA του 2010, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2015 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017. Κέρδισε επίσης το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011. ΤΣΣΚΑ Μόσχας 3x Ευρωλίγκα: (2008, 2016, 2019) 10x VTB Λίγκα: (2008, 2010, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019) 7x Πρωτάθλημα Ρωσίας: (2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013) 2x Κύπελλο Ρωσίας: (2007, 2010) Ούνικς Καζάν VTB Λίγκα: (2023) MVP στα play off της VTB Λίγκα: (2015) Καλύτερος αμυντικός της VTB Λίγκα: (2015) MVP στο All Star Game VTB Λίγκα: (2017) 3x All Star Game VTB Λίγκα: (2017, 2018, 2019) Καλύτερος νέος παίκτης στη Ρωσία: (2007) Ο Αντρέι Βοροντσέβιτς στο cskabasket.com Ο Αντρέι Βοροντσέβιτς στο eurobasket.com Ο Αντρέι Βοροντσέβιτς στο euroleague.net Ο Αντρέι Βοροντσέβιτς στο fiba.com
Θεοδάτος

Ο Θεοδάτος ή Θευδάτος ή Θεοδαχάδος (Teodato, 482 – Φθινόπωρο 536) ήταν βασιλιάς των Οστρογότθων από το 534 έως το 536 και ανιψιός του Θεοδώριχου μέσω της αδελφής του Αμαλαφρίδας.

 Φαίνεται πως έφτασε στην Ιταλία με τον Θεοδώριχο και όταν ανέβηκε στο θρόνο ήταν ήδη σε προχωρημένη ηλικία. Ο Μαξιμιλιανός Βιτιέλλο τονίζει ότι το όνομα "Θεοδάτος" είναι σύνθεση των λέξεων "λαός" και "σύγκρουση". Συνέλαβε την Αμαλασούνθα βασίλισσα των Οστρογότθων την περίοδο (526 - 534), και τη φυλάκισε σε ένα νησί της λίμνης του Μπολσένα. . Η πολιτική αστάθεια στο βασίλειο των Οστρογότθων την εποχή της βασιλείας του έδωσε την ευκαιρία στον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισάριο να κάνει επέμβαση στην Ιταλική χερσόνησο και στη Σικελία με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν οι Γοτθικοί πόλεμοι. Τον δολοφόνησε και τον διαδέχθηκε ο Ουίτιγις το 536. Αφιερώθηκε στη Νεοπλατωνική ποίηση και φιλοσοφία, η μεγάλη αφοσίωση στη μελέτη σε σχέση με την πολιτική δραστηριότητα σε μια εποχή μεγάλης αστάθειας στην Ιταλία στάθηκε η σημαντικότερη αιτία για την πτώση του. Ο Θεοδάτος με τη σύζυγο του Γκουδελίνα άφησε δυο παιδιά, τον Θεοδεγίσκλο και τη Θεοδενάνθα. Wolfgang Kuhoff (1996). "Theodahadus, Flavius, König der Ostgoten 534-536". In Bautz, Traugott. Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL) (in German) Jordanes names Amalfridam germanam suam [Theoderici] as the mother of Theodehadi qui postea rex fuit Massimiliano Vitiello, Theodahad, A Platonic King at the Collapse of Ostrogothic Italy, Toronto: University of Toronto Press, 2014. p. 15, M. Vitiello, Theodahad: A Platonic King at the Collapse of Ostrogothic Italy (2014). Theodahad in Medieval Lands (Αγγλικά)
Ουζγκέν

Το Ουζγκέν (κιργιζικά: Өзгөн‎, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Özgön, ρωσικά: Узген‎) είναι πόλη στην Περιφέρεια Ος του Κιργιστάν. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Ουζγκέν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ο πληθυσμός του Ουζγκέν ανερχόταν στα 49.410 άτομα.

 Η πόλη αναφέρεται στα Κινεζικά χρονικά του δεύτερου αιώνα π.Χ.. Ήταν μια από τις πρωτεύουσες των Καραχανιδών, που ονομαζόταν Μαβαραννάχρ και άφησε τρία καλοδιατηρημένα μαυσωλεία. Το Ουζγκέντ έγινε η κατοικία του Μουχαμμάντ Μπ. Νασρ κατά την διάρκεια της διάσπασης των Καραχανιδών σε δύο κλάδους. Επίσης, το Ουζγκέντ αναφέρεται σε έργα Αράβων συγγραφέων, όπως τον Αλ-Μουκαντάσι και τον Ιμπν Χαουκάλ τον 10ο αιώνα. Το Ουζγκέν βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Κοιλάδας Φεργκάνα. Βρίσκεται 30 μίλια βορειοανατολικά του Ος, και 20 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Τζαλάλ-Αμπάντ. Σαλιζάν Σαρίποφ, γεννηθείς το 1964, κοσμοναύτης ÖZGÄND, Encyclopædia Iranica
Αλεσσάντρο Βιττόρια

Ο Αλεσσάντρο Βιττόρια (Alessandro Vittoria, 1525-1608) ήταν Ιταλός μανιεριστής γλύπτης της Βενετικής Σχολής, «ένας από τους κυριότερους αντιπροσώπους του βενετικού κλασικού ύφους» και εφάμιλλος του Τζαμπολόνια, θεωρούμενος με άλλα λόγια ως ένας από τους δύο κορυφαίους Ιταλούς γλύπτες του ύστερου 16ου αιώνα.

 Ο Βιττόρια, γιος ενός ράφτη, γεννήθηκε στην πόλη Τρέντο. Μαθήτευσε στο ατελιέ του γλύπτη και αρχιτέκτονα Τζάκοπο Σανσοβίνο στη Βενετία, ενώ ισχυρή στο έργο του υπήρξε και η επίδραση του σύγχρονού του Τιτσιάνο. Εγκαταστάθηκε στη Βενετία το 1543. Οι στενές συνεργασίες του σε αναθέσεις έργων με τους αρχιτέκτονες Σανσοβίνο, Μικέλε Σανμικέλι και Αντρέα Παλλάντιο, καθώς και με τους κορυφαίους ζωγράφους Τιτσιάνο, Τιντορέττο και Βερονέζε τον ενέταξαν μεταξύ των πρωταγωνιστών του καλλιτεχνικού κόσμου του Cinquecento στη Βενετία. Ο Αλεσσάντρο Βιττόρια απεβίωσε στη Βενετία σε ηλικία 83 ετών. Ο τάφος του, με την προτομή του που είχε φιλοτεχνήσει ο ίδιος, βρίσκεται στον ναό του Αγίου Ζαχαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του συγκατελέγονται οι Καμίλλο Μαριάνι και Αντρέα ντι Αλεσσάντρο. Σημαντικές πηγές για τις λεπτομέρειες της σταδιοδρομίας του Βιττόρια αποτελούν το ημερολόγιό του και η διαθήκη του, με ημερομηνία 29 Ιουλίου 1576. Η μακρά καλλιτεχνική σχέση του Βιττόρια με τον δάσκαλό του Σανσοβίνο υπήρξε θυελλώδης. Μετά από μια φιλονικία τους, ο Βιττόρια έφυγε από τη Βενετία και εργάσθηκε στην κοντινή Βιτσέντζα, όπου συνεργάσθηκε με τον Βερονέζε στη διακόσμηση της Βίλλα Μπαρμπάρο (1560–1562). Μετά συμφιλιώθηκαν και μετά τον θάνατο του δασκάλου του, ο Βιττόρια ανέλαβε το ατελιέ του και ολοκλήρωσε με πιστό τρόπο τις ημιτελείς παραγγελίες του. Ο Αλεσσάντρο Βιττόρια είναι γνωστός για τις κλασικίζουσες προτομές του, είδος που ήταν σχεδόν ανύπαρκτο στη Βενετία πριν από αυτόν. Επίσης περίφημα είναι τα μετάλλιά του και οι ολόσωμες μορφές του, κάποιες από τις οποίες επιστέφουν το κτήριο της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης, έργο του Σανσοβίνο. Ο Βιττόρια ήταν επίσης ένας αριστοτέχνης των έργων (κυρίως προτομών) σε τερακότα, που συχνά τα επιχρύσωνε ή τα έβαφε. Γλυπτά του Αλεσσάντρο Βιττόρια
Παιρισάδης Δ΄ του Βοσπόρου

Ο Παιρισάδης Δ΄ ο Φιλομήτωρ (2ος αι. π.Χ.) φαίνεται ότι ήταν Σπαρτοκίδης βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου περ. από το 150 έως το 125 π.Χ.

 Ήταν πιθανώς ο μεγαλύτερος γιος του Παιρισάδη Γ΄ και της πρώτης του συζύγου Καμασαρύης. Πήρε το επίθετο «Φιλομήτωρ» για να δείξει ότι τη νοιαζόταν πολύ. Ελάχιστα έως τίποτε είναι γνωστά για τη βασιλεία του ή το τέλος του, εκτός από τη νομισματοκοπία του και ένα γενεαλογικό δέντρο, που δημιούργησε ο Ferdinand Justi. Ξέρουμε μόνο ότι διαδέχθηκε τον Παιρισάδη Γ΄ το 150 π.Χ. και ότι τον διαδέχθηκε ο -μάλλον αδελφός του- Παιρισάδης Ε΄ το 125 π.Χ. Ο Παιρισάδης Ε΄ θα κυβερνούσε μέχρι το π. 108 π.Χ., και θα ήταν ο τελευταίος Σπαρτοκίδης ηγεμόνας τού βασιλείου τού Βοσπόρου, παραδίδοντας το βασίλειο στον Μιθριδάτη ΣΤ΄, τον διάσημο βασιλιά του Πόντου. Ο θάνατός του σήμανε το τέλος μίας δυναστείας, που διήρκεσε για τρεις αιώνες στον Κιμμέριο Βόσπορο. Σπαρτοκίδες Συλλογή νομισμάτων
Ανάληψη

Ανάληψη σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία ονομάζεται η άνοδος του Χριστού στους ουρανούς, σαράντα μέρες μετά από την Ανάσταση. Εορτάζεται πάντοτε ημέρα Πέμπτη. Η ανάληψη αποτελεί σημαντική γιορτή του χριστιανισμού.

 Σε νησιωτικά και παραθαλάσσια μέρη αναλείβουν δηλαδή πλένουν το σώμα τους με θαλασσινό νερό, παρμένο από σαράντα κύματα για να αναληφθούν τα κακά (=οι αρρώστιες) από πάνω τους. Στη Ρόδο η γιορτή ονομάζεται του Συναλειψιού. Στη Ρόδο η λέξη παρετυμολογείται προς τη λέξη συναλείβγουμαι=συναλείφομαι και το όνομα συνάλλειμα που δηλώνει το βαμβάκι με το λάδι των καντηλιών της εκκλησίας με το οποίο αλείφουν πονεμένα μέρη του σώματος. Σε πολλά μέρη της Θράκης Αδριανούπολη, Σαράντα Εκκλησιές, Τσεντώ, Λαγό, και στη Σμύρνη δεν κοιμούνται διότι φοβούνται πως θα αναληφθούν. Νομοκανόνας του 17ου αι. αναφέρει πως σε ορισμένα μέρη τελούν τον κλήδονα την ημέρα της Αναλήψεως. Κωνσταντίνος Μηνάς,«Λαογραφικές παρετυμολογίες»,Λαογραφία, τομ.30(1975),σελ17-30 Φαίδων Κουκουλές, Βυζαντινών βίος και πολιτισμός, τομ.Α ΙΙ,εκδ.Παπαζήσης, Αθήνα, χ.χ, π. Θεόδωρος Ἰ. Κουμαριανός, «Οι εορτές της Αναλήψεως και της Πεντηκοστης.» Εισήγηση στο Η' Πανελλήνιο Λειτουργικό Συμπόσιο Στελεχών Ιερών Μητροπόλεων, Βόλος, Οκτώβριος 2006. «Το χριστιανικόν εορτολόγιον», Κλάδος Εκδόσεων της Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 2007, σελ. 211-235. Χριστιανική φοιτητική ένωση Η γιορτή της Αναλήψεως
Ρόνι Τζόρνταν

Ο Ρόνι Τζόρνταν (Ronny Jordan, 29 Νοεμβρίου 1962 - 13 Ιανουαρίου 2014) ήταν Άγγλος κιθαρίστας και από τους πρωτοπόρους του κινήματος της acid jazz στα τέλη του 20ού αιώνα. Επιπρόσθετα, μπορεί να συμπεριληφθεί σε αρκετά άλλα είδη της τζαζ, όπως soul jazz, contemporary jazz, jazz funk, crossover jazz και smooth jazz.

 Γεννήθηκε ως Ronald Laurence Albert Simpson στο Λονδίνο. Άρχισε να γίνεται γνωστός με τη συμμετοχή του στο ηχογράφημα του ράπερ Guru Jazzmatazz, Vol. 1, το οποίο κυκλοφόρησε το 1993. Τα τραγούδια του επίσης παρουσιάστηκαν στο συλλεκτικό άλμπουμ Stolen Moments: Red Hot + Cool , το οποίο κυκλοφόρησε το 1994 για λογαριασμό της οργάνωσης Red Hot Organization. Από τα μουσικά θέματα του Τζόρνταν γνωστό είναι και το So what. Από την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου το 1992, με τίτλο Antidote, τα κομμάτια του Τζόρνταν βρέθηκαν στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών του περιοδικού Billboard . Εξάλλου, έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το βραβείο ΜΟΒΟ (The MOBO Best Jazz Act Award) ,το βραβείο Γκίμπσον για τον καλύτερο κιθαρίστα της τζαζ ( Gibson Guitar Best Jazz Guitarist Award), ενώ το 2000 για το A Brighter Day ήταν υποψήφιος για ένα Βραβείο Γκράμι στην κατηγορία καλύτερο άλμπουμ της σύγχρονης τζαζ. The Antidote (1992) The Quiet Revolution (1993) Light to Dark (1996) A Brighter Day (2000) Off the Record (2001) At Last (2003) After 8 (2004) Bad Brothers Remix mini-album με τον DJ Krush (1994) Ronny Jordan Collection (2002) Obnoxious Listener's Review of A Brighter Day
Διεθνές Αεροδρόμιο Ατατούρκ

Το Διεθνές αεροδρόμιο Ατατούρκ (τουρκικά: Atatürk Havalimanı, IATA: ISL, ICAO: LTBA) ήταν ο διεθνής αερολιμένας της Κωνσταντινούπολης, στην περιοχή Γιεσίλκιοϊ (στην Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης, 15 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο). Είχε πάρει το όνομά του από τον ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το αεροδρόμιο πλέον έχει αντικατασταθεί από το νέο γιγαντιαίο Διεθνές Αεροδρόμιο Κωνσταντινούπολης και παραμένει ανοιχτό μόνο για εμπορεύματα, επισκευές, ιδιωτικά αεροσκάφη και αποστολές κρατών.

 Υπάρχουν δύο αεροσταθμοί (terminals), ένας για διεθνή και ένας για τα εσωτερικά δρομολόγια. Εγκαινιασμένος το 2001, ο διεθνής αεροσταθμός θεωρείται από τους πλέον σύγχρονους και λειτουργικούς παγκοσμίως. Πριν την λειτουργία του νέου αεροσταθμού, το αρχικό κτήριο εξυπηρετούσε τις διεθνείς και εσωτερικές πτήσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργείται συμφόρηση. Παρ' ότι κατασκευάστηκε το 1970, ο αεροσταθμός εσωτερικών πτήσεων παραμένει λειτουργικός, ιδιαίτερα με την λειτουργία του δεύτερου αερσταθμού, όπου συνετέλεσε και στην αποσυμφόρηση του πρώτου. Πλέον, ο Αερολιμένας Atatürk χειρίζεται τις εσωτερικές πτήσεις, με το Διεθνές Αεροδρόμιο Σαμπιχά Γκιοκτσέν, το οποίο βρίσκεται στην Ασιατική πλευρά της Πόλης. Το δεύτερο αεροδρόμιο, χειρίζεται ορισμένες εσωτερικές προγραμματισμένες πτήσεις, αλλά και λίγες διεθνείς ναυλωμένες (charter). Υπάρχει και ένα 3ο αεροδρόμιο, το Hazarfen οποίο μπορεί να εξυπηρετήσει ένα πολύ μικρό αριθμό εσωτερικών πτήσεων, χωρίς περιθώρια αναβάθμισης. Κάποιοι εμπειρογνώμονες, ισχυρίζονται πως με την αλματώδη αύξηση των διεθνών -κυρίως- πτήσεων προς Κωνσταντινούπολη, το 2007, και τα τρία αεροδρόμια (Atatürk, Sabiha Gökçen και Hazarfen) δεν θα μπορούν να εξυπηρετήσουν όλες τις πτήσεις. Το Atatürk, χειρίστηκε 573.284 τόνους εμπορευμάτων για το 2004. Για το 2005 αναμένεται να έχει χειριστεί γύρω στους 615.000. Αυτό σημαίνει πως θα καταταχτεί μεταξύ 31-40 όσον αφορά τις εμπορευματικές πτήσεις (cargo flights). 15.600.601 επιβάτες περάσαν το 2004, όπου τα 10.169.676 ήταν για πτήσεις εξωτερικού. Για το 2005, ο αριθμός των διακινούμενων επιβατών αναμένεται να φτάσει τα 20.000.000, ενώ οι επιβάτες των διεθνών δρομολογίων να φτάσουν τα 12.500.000. Αυτο σημαίνει ότι θα υπάρξει αύξηση της επιβατικής κίνησης 30% για τα εσωτερικά δρομολόγια, και 25% για τα εξωτερικά. Δεν είναι λίγοι αυτόι που υποστηρίζουν πως πρέπει να δημιουργηθεί νέο αεροδρόμιο για την Κωνσταντινούπολη, καθώς η επέκταση του Atatürk είναι αδύνατη. (Στατιστικά στοιχεία βασισμένα στους πρώτους 7 μήνες του 2005. Μπορείτε να δείτε τα στατιστικά στον ιστότοπο http://www.dhmi.gov.tr) Η χωρητικότητα των 14 εκ. επιβατών ετησίως (διεθνή) και 7 εκ. επιβατών (εσωτερικά) μάλλον δεν θα είναι αρκετή για το 2006. Από τις υπάρχουσες προβλέψεις, η Κωνσταντινούπολη θα πρέπει μέχρι το 2010 να μπορεί να εξυπηρετήσει 30 εκ. και 20 εκ. επιβάτες ετησίως, εξωτερικού και εσωτερικού, αντίστοιχα. Η ζήτηση αυτή, θα μπορέσει να καλυφθεί μόνον με τη δημιουργία ενός νέου αεροδρομίου στο μέγεθος του 'Atatürk.
Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 2019

Ο Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision 2019 είναι ο 16ος Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision. Στις 20 Δεκεμβρίου 2018, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω απουσίας ραδιοτηλεοπτικού φορέα που θα ήθελε να διοργανώσει τον διαγωνισμό. Την ημερομηνία της ακύρωσης, μόνο η Μάλτα και η Πολωνία είχαν εκφράσει τον ενδιαφέρον τους για συμμετοχή στον διαγωνισμό.

 Στον διαγωνισμό συμμετέχουν μη επαγγελματίες χορευτές ηλικίας από 16 έως 21 ετών, οι οποίοι πραγματοποιούν μία χορευτική ρουτίνα της επιλογής τους, την οποία έχουν προετοιμάσει πριν τον διαγωνισμό. Επιπλέον, όλοι οι συμμετέχοντες χορευτές πραγματοποιούν μαζί ένα ομαδικό χορευτικό. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής (οι οποίοι είναι επαγγελματίες και γνώστες του μπαλέτου, του σύγχρονου και του μοντέρνου χορού) βαθμολογούν τον κάθε χορευτή τόσο στην ατομική του ρουτίνα όσο και στο ομαδικό χορευτικό. Όταν καταμετρηθούν οι ψήφοι της κριτικής επιτροπής, οι χορευτές με τα δύο υψηλότερα σκορ προκρίνονται στον τελικό γύρο. Ο τελικός γύρος περιλαμβάνει ένα "διπλό χορό" 90 δευτερολέπτων όπου κάθε χορευτής έχει 45 δευτερόλεπτα να πραγματοποιήσει μια τυχαία χορευτική ρουτίνα. Ο τελικός νικητής θα αποφασιστεί και αυτός από την κριτική επιτροπή αμέσως μετά τον τελικό γύρο. Οι παρακάτω χώρες είχαν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή στον διαγωνισμό. Για να μπορεί μια χώρα να συμμετάσχει στον Διαγωνισμός Νέων Χορευτών Eurovision θα πρέπει να είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU). Την ημερομηνία της ακύρωσης του διαγωνισμού, μόνο δύο χώρες είχαν επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους. Οι παρακάτω χώρες συμμετείχαν το 2017 αλλά δεν είχαν ανακοινώσει κάτι σχετικά με τη συμμετοχή τους το 2019. Γερμανία Νορβηγία Πορτογαλία Σλοβενία Σουηδία Τσεχία Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Διαγωνισμός Χορωδίας Eurovision 2019 Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision Ασίας 2019 Επίσημη ιστοσελίδα
Οροπέδιο Ντέκκαν

Το Οροπέδιο Ντέκκαν είναι ένα ευρύτατο υψίπεδο στην Ινδία, που δεσπόζει στο μεγαλύτερο μέρος του κεντρικού και περισσότερο του νοτίου τμήματος της χώρας. Με υψόμετρο που ξεκινά από τα 100 μ. βόρεια, φθάνει τα 1000 μ. στα νότι-δυτικα, με μια ελαφρά κλίση προς τα ανατολικά, σε σχήμα τριγώνου αντίστροφου με εκείνο που παρουσιάζει η ινδική χερσόνησος.

 Το οροπέδιο Ντέκκαν, που το όνομά του στη σανσκριτική είναι Ντάκσινα, ( dákṣiṇa = νότια, χώρα του νότου), οριοθετείται βόρεια από τον ποταμό Νερμπουντά, της πεδιάδας του Γάγγη, νότια από τον ποταμό Κρίσνα και δυτικά και ανατολικά από τους ορεινούς όγκους (οροσειρές) των δυτικών και ανατολικών Γκατς αντίστοιχα, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα των οικοτόπων της ινδικής αυτής περιοχής. Το οροπέδιο αποστραγγίζεται από δύο κύριους ποταμούς,με τους παραποτάμους τους, που διαρρέουν αυτό στο κεντρικό και νότιο τμήμα του, ο ποταμός Γκοντάβαρι και ο ποταμός Κρίσνα, που και εκ της ανατολικής κλίσης του, εκβάλουν και οι δύο στον Κόλπο της Βεγγάλης. Το δε κλίμα που παρατηρείται σ΄ αυτό είναι από ημιάνυδρο, δυτικά, μέχρι έντονο τροπικό, ανατολικά. Στον πολιτικό χάρτη το οροπέδιο Ντέκκαν εκτείνεται σε περισσότερες από οκτώ ομόσπονδες πολιτείες της Ινδίας. Από γεωλογικής άποψης το οροπέδιο Ντέκκαν θεωρείται το αρχαιότερο έδαφος της Ινδικής χερσονήσου. Αποτελείται κυρίως από μεταμορφωμένα πετρώματα διαφόρων χρονικών σταδίων, η ηλικία των οποίων κυμαίνεται από 300 μέχρι 500 εκατομμύρια χρόνια. Μετά τον έντονο σεισμό του 1957 έπαψε να χαρακτηρίζεται ως περιοχή σχετικής σεισμικής σταθερότητας. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.28ος, σελ.195. Καταστροφή κατά μήκος του οροπεδίου Ντέκκαν Φωτογραφίες οροπεδίου Ντέκκαν Δυναστείες του Ντέκκαν Οροπέδιο Ντέκκαν πληροφορίες
Μάικ Γουίντ

Ο Μάικ Γουίντ (αγγλ.: "Mike Wead", 6 Απριλίου 1967) είναι Σουηδός κιθαρίστας της heavy metal μουσικής, γνωστός για την συμμετοχή του σε συγκροτήματα όπως οι Mercyful Fate, King Diamond, Candlemass, κ.α..

 Ο Γουίντ ξεκίνησε την καριέρα του από τους Hexenhaus το 1987, με τους οποίους κυκλοφόρησε τέσσερα άλμπουμ σε εννέα χρόνια. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με τους Candlemass για το άλμπουμ "Nightfall", ενώ το 1990 εντάχθηκε στο συγκρότημα του King Diamond, όπου παρέμεινε ως το 1993.Στα μέσα της δεκαετίας του '90, ηχογράφησε τέσσερα άλμπουμ με τους Memento Mori του Μεσάια Μάρκολιν, και παράλληλα συμμετείχε στον ομώνυμο δίσκο των Abstrakt Algebra του Λέιφ Έντλινγκ.Το 1996, έγινε μέλος των Mercyful Fate, με τους οποίους κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Dead Again" και "9" το 1998 και το 1999, αντίστοιχα.Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, εντάχθηκε και πάλι στο συγκρότημα του King Diamond, συμμετέχοντας σε τρεις στούντιο και ένα ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο. Παράλληλα, σχημάτισε τους Kamlath και τους Bibleblack.Έχει συνεργαστεί με πολλά ονόματα του χώρου, όπως οι Elvenking, The Project Hate MCMXCIX, Entombed, Memory Garden, Pharaoh, Deadlands, κ.α.. Mike Wead - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives Mike Wead - Artist Directory | TeamRock Biography | King Diamond & Mercyful Fate Mike Wead - MySpace Mike Wead | Facebook
Γεώργιος Θ΄ της Ιμερετίας

Ο Γεώργιος Θ΄, γεωργιανά: გიორგი IX, μερικές φορές γνωστός ως Γεώργιος Ζ΄ (1718–1778), της δυναστείας των Βαγρατιδών της Γεωργίας (Μπαγκρατιόνι), ήταν βασιλιάς τού Ιμερέτι το 1741.

 Ο τρίτος γιος τού Γεωργίου Ζ΄ τού Ιμερέτι από τη σύζυγό του Τάμαρ (κόρη τού Μαμία Γ΄ Γκουριέλι), ενθρονίστηκε μετά την εκδίωξη τού αδελφού του Αλέξανδρου Ε΄, στο πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε από τους Οθωμανούς. Αργότερα το ίδιο έτος ανακλήθηκε και ο Αλέξανδρος ανέκτησε το στέμμα. Ο Γεώργιος Ζ΄ πήγε εξόριστος στον πεθερό του Γεώργιο Λιπαρτιάνι στη Μινγκρελία, αλλά τού επετράπη να επιστρέψει στο Ιμερέτι επί βασιλείας τού ανιψιού του, Σολομώντα Α΄. Νυμφεύτηκε τη Mζεχατούν, κόρη του πρίγκιπα Γκιόργκι Λιπαρτιάνι. Είχαν τους πρίγκιπες: Ελένη (1745–1810), παντρεύτηκε τον Γκιόργκι (απεβ. το 1787), γιο τού Ροστόμ δούκα της Ράτσα. Ροστόμ (άκμασε το 1746). Mζεχατούν (1748–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Παπούνα Tσερετέλι (απεβ. το 1790). Δαυίδ Β΄ (1755–1795), βασιλιάς τού Ιμερέτι (1784–1789). Νταρεγιάν (1757–1810), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Σίμωνα αμπασίντζε (απεβ. π. το 1790). (in ρωσική) Вахушти Багратиони (Vakhushti Bagrationi) (1745). История Царства Грузинского: Жизнь Имерети. David Marshall Lang, The Last Years of the Georgian Monarchy, 1658-1832. New York: Columbia University Press, 1957.
Άνω Αρφαρά Μεσσηνίας

Τα Άνω Αρφαρά είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 25 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Αρφαρών και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.

 Τα Άνω Αρφαρά βρίσκονται σε υψόμετρο 871 μέτρων και απέχουν 3 χιλιόμετρα από την Πολιανή, και 17 χιλιόμετρα από τα Αρφαρά. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία (κυρίως εκτροφή αιγοπροβάτων) και τη μελισσοκομία. Παράγουν ελαιόλαδο, σύκα, κτηνοτροφικές τροφές (κυρίως αραβόσιτο και σιτηρά) και κηπευτικά. Βορειοανατολικά των Άνω Αρφαρών, βρισκόταν η Αρχαία Κλόγκοβα, αλλά έχουν απομείνει μόνο ερείπια. 16-10-1940, αναγνώριση του οικισμού Άνω Αρφαρά και προσάρτησή του στην Κοινότητα Αρφαρών. 04-12-1997, ο οικισμός Άνω Αρφαρά αποσπάται από την Κοινότητα Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Αρφαρών. 07-06-2010, ο οικισμός Άνω Αρφαρά αποσπάται από το Δήμο Αρφαρών και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Αρφαρά Μεσσηνίας - Διαδρομή στις ρίζες μας μέσα από φωτογραφίες, Σάββατο 14 Μαϊου 2016 Λαογραφικό Μουσείο Ανω Αρφαρά Μεσσηνίας (Βίντεο στο youtube) Δήμος Καλαμάτας (Ιστοσελίδα Δήμου Καλαμάτας)
Κρατικός Αερολιμένας Ικαρίας «Ίκαρος»

Ο Κρατικός Αερολιμένας Ικαρίας «Ίκαρος» (συντομογραφία IATA: JIK, ICAO: LGIK, ΥΠΑ: ΚΑΙΡ), είναι το αεροδρόμιο της Ικαρίας το οποίο βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού, στο Ακρωτήρι Δράκανο και νοτιοανατολικά του Αγίου Κηρύκου. Απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη του Αγίου Κηρύκου. Έχει την δυνατότητα να φιλοξενήσει μόνο ελαφρά αεροσκάφη.

 Ο Αερολιμένας λειτούργησε για πρώτη φορά στις 14 Ιουνίου 1995, με δύο εβδομαδιαίες πτήσεις της Ολυμπιακής Αεροπορίας, με αεροσκάφος DO 228. Οι εγκαταστάσεις είχαν εμβαδόν 1.000 τ.μ. Στις 30 Μαΐου 1998 έγινε η πρώτη τακτική πτήση charter με προορισμό τη Βιέννη μέσω Καβάλας με αεροσκάφος ATR72 της Ολυμπιακής Αεροπορίας, μια φορά την εβδομάδα έως 26 Σεπτεμβρίου 1998. https://web.archive.org/web/20100329145946/http://www.hcaa-eleng.gr/greek/airports/ikaria/ikaria_gr.html
Έκρηξη

Έκρηξη είναι η απότομη μεταβολή (κατά κύριο λόγο αύξηση) του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη στον χώρο που συνεπάγεται απότομη απελευθέρωση ενέργειας και συνοδεύεται ενίοτε από παραγωγή θερμότητας και αερίων. Η απότομη μεταβολή του όγκου που καταλαμβάνει η ύλη προκαλεί απότομα διαφορά πίεσης στον περιβάλλοντα χώρο και αυτή η διαφορά μεταφέρεται στην περιρρέουσα ύλη με τη μορφή ωστικού κύματος, γι' αυτό και μια έκρηξη μπορεί να είναι καταστροφική. Μια έκρηξη προκαλείται από μια ταχεία χημική αντίδραση, από υπερθέρμανση αερίου σε κλειστό δοχείο το οποίο σπάει, από ανεξέλεγκτες πυρηνικές αντιδράσεις, από αστρονομικά φαινόμενα (όπως ένα σουπερνόβα), από πέρασμα ανεμοστρόβιλου πάνω από σπίτι με κλειστές πόρτες και παράθυρα κλπ. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όγκος, που καταλαμβάνει η ύλη που εκρήγνυται, αυξάνει απότομα.

 Σε κάποια φυσικά φαινόμενα ο όγκος της ύλης θα μπορούσε να μειώνεται το ίδιο απότομα, π.χ. στην απότομη πτώση της θερμοκρασίας ενός αερίου, οπότε η διαφορά της πίεσης ακολουθεί την κατάρρευση του αερίου. Ομοίως μπορεί να έχουμε ένα γυάλινο έστω δοχείο που περιέχει αέριο υπό χαμηλή πίεση (σχεδόν κενό) το οποίο σπάει ενώ βρίσκεται εξωτερικά υπό υψηλή πίεση, π.χ. εντός άλλου δοχείου ή σε μεγάλο βάθος σε έναν ωκεανό. Ο αντίστοιχος αγγλικός όρος της έκρηξης «προς τα μέσα» είναι «implosion», σε αντίθεση με την έκρηξη προς τα έξω («explosion»). Μεταφορικά στις εκφράσεις ο όρος αυτός σημαίνει την απότομη μεταβολή ή μετάβαση από ηρεμία σε άλλη κατάσταση π.χ. έκρηξη οργής, έκρηξη πολέμου κ.λπ. Στις μεταφορικές αυτές έννοιες περιλαμβάνεται και ο επίσημος όρος έκρηξη αλγών στη Βιολογία. Έκρηξη συμπαθητική Έκρηξη Ηλίου Εκρηκτικό κύμα Μεγάλη έκρηξη Ηφαίστειο Πυρηνικά όπλα
Εκκλησιαστικό δικαστήριο

Τα Εκκλησιαστικά δικαστήρια είναι ειδικά δικαστήρια που επιλαμβάνονται επί σοβαρών εσωτερικών κανονικών παραπτωμάτων, (Κανονικό Δίκαιο). Η εκκλησιαστική ή ιερατική δικαστική εξουσία αποτελεί έκφραση της αρχιερατικής εξουσίας ως συνέχεια εκείνης των Αποστόλων όπως καθιερώθηκε περί τον 2ο αιώνα και συνέχισε στο διάβα των αιώνων. Στη σύγχρονη εποχή τα εκκλησιαστικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία μόνο επί κληρικών και μπορούν να επιβάλλουν μόνο πειθαρχικές ποινές.

 Τις πρώτες αρχές των χριστιανικών - εκκλησιαστικών δικαστηρίων θέσπισε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος η οποία και προσδιόρισε τις επαρχιακές Συνόδους που μαζί με τον τοπικό επίσκοπο αποτέλεσαν το πρώτο δικαστικό όργανο (κανόνες 4, 5 και 6). Ακολούθως κατά τη Β΄ Οικουμενική και Δ΄ Οικουμενικές Συνόδους ορίστηκε η Πατριαρχική σύνοδος ως δευτεροβάθμιο δικαστικό όργανο με αρμοδιότητα εκδίκασης εφέσεων κατά αποφάσεων των τοπικών συνόδων, (κανόνες: 6 της Β΄ και 9, 17 της Δ΄ ). Κατά την Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία, τα εκκλησιαστικά δικαστήρια διακρίνονται: στα επισκοπικά που συγκροτούνται υπό την προεδρία μητροπολίτη επισκόπου και δικάζουν παραπτώματα κατωτέρων κληρικών, μη τιμωρούμενα όμως με καθαίρεση, στα συνοδικά που συγκροτούνται από την Ιερά Σύνοδο για παραπτώματα μητροπολιτών ή κατωτέρων κληρικών που τιμωρούνται με καθαίρεση, στα ειδικά επισκοπικά, συγκροτούμενα από μητροπολίτες για παραβάσεις του προέδρου και των μελών της Ιεράς Συνόδου, στα πατριαρχικά συγκροτούμενα υπό της Πατριαρχικής Συνόδου που δικάζουν παραπτώματα των Πατριαρχών, και «κατ' έφεση» δικάζει και η Ιερά Σύνοδος. Στην Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, σύμφωνα με τον νόμο 5383 του 1932 λειτουργούν τα ακόλουθα εκκλησιαστικά δικαστήρια: Το Επισκοπικό δικαστήριο Το Πρωτοβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο Το Δευτεροβάθμιο Συνοδικό Δικαστήριο Το Πρωτοβάθμιο δι΄ αρχιερείς Δικαστήριο Το Δευτεροβάθμιο δι΄ αρχιερείς Δικαστήριο Το Δικαστήριο δια τους Συνοδικούς Υπενθυμίζεται ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δεν καλύπτει όλη την ελληνική επικράτεια. Το Δικαστήριο του Μουφτή που λειτουργεί στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνεται στα ειδικά πολιτικά δικαστήρια της χώρας. Οι αθωωτικές ή καταδικαστικές αποφάσεις των παραπάνω εκκλησιαστικών δικαστηρίων δεν δεσμεύουν τα κοινά ποινικά δικαστήρια. "Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica" τομ.21ος, σελ.73. Άποστόλος Τζαρός, Η διαδικασία ενώπιον των εκκλησιστικών δικαστηρίων της εκκλησίας της Ελλάδος. Μία ανάλυση του νόμου 5383/1932, 2020 Ορθόδοξος Κυψέλη
Λάκκος Σερρών

Ο Λάκκος είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σερρών της Κεντρικής Μακεδονίας. Ο οικισμός βρισκόταν βορείως της Μονής Τιμίου Προδρόμου, και καταργήθηκε στην απογραφή του 1951. Στο χωριό βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου.

 Γεννήθηκαν στον ΛάκκοΙάκωβος Ορεινός (Γεράκης), Έλληνας πολιτικός Νικόλαος Δίγκος (; - 1903), Έλληνας δολοφονηθείς υπό του βουλγαρικού κομιτάτου Ιάκωβος Ιακώβου (; - 1903), Έλληνας δολοφονηθείς υπό του βουλγαρικού κομιτάτουΚατάγονται από τον ΛάκκοΠέτρος Ιακώβου (1890 - 1963), Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός
Πυριφλεγέθων

Ο Πυριφλεγέθων, δηλαδή «ὁ λάμπων ὡς φλοξ πυρός» ή αυτός που αναδίδει πύρινες φλόγες, γνωστός διεθνώς και ως Φλεγέθων (Phlegethon, Flegeton), ήταν στην ελληνική μυθολογία ένας από τους τρεις ή πέντε ποταμούς που διέρρεαν τον Κάτω Κόσμο, τον Άδη.

 Ο Πυριφλεγέθων αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια. Πιστευόταν ότι έρρεε στο πλάι του Κωκυτού, που ερχόταν από τη Στύγα. Τα δυο ποτάμια έσμιγαν και χύνονταν με θορυβώδη καταρράκτη στον Αχέροντα: «ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι Κώκυτός θ', ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀποῤῥώξ, πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων» (κ΄ 513-515). Στον πλατωνικό διάλογο Φαίδων (113b,c και 114a) περιγράφεται ως ποταμός, του οποίου «οι ρύακες εις όσα σημεία εγγίζουν την επιφάνειαν της γης εκβράζουν πύρινον πηλόν». Αναφέρεται ότι στον Πυριφλεγέθοντα ρίπτονταν οι πατροκτόνοι και οι μητροκτόνοι, ενώ όλοι οι υπόλοιποι ανθρωποκτόνοι στον ποταμό Κωκυτό. Επρόκειτο, σύμφωνα με το μύθο, όχι για τους αμετανόητους ή στυγνούς εγκληματίες (αυτοί ρίχνονταν άπαξ δια παντός στον Τάρταρο), αλλά για εκείνους που είχαν δράσει εν θερμώ κ.λπ. και στη συνέχεια είχαν μετανοήσει για τις πράξεις τους. Όλοι αυτοί, μετακινούνταν μεταξύ Τάρταρου και Αχερουσιάδος λίμνης δια μέσου των δυο ποταμιών, έως ότου να λάβουν συγχώρεση από τα θύματά τους, τα οποία παρακαλούσαν με γοερά παρακάλια και ικεσίες. Ως «Φλεγέθων» αναφέρεται στην Αινειάδα (στο VI.551: Tartareus Phlegethon, torquetque sonantia saxa -λατ.), καθώς και από το Δάντη στην Κόλαση (Inferno, canti 12 και 14). Στον «έβδομο κύκλο» του ποιήματος, περιγράφεται ως ποταμός βραστού αίματος, στον οποίο τιμωρούνται οι πιο βίαιοι εγκληματίες, βυθιζόμενοι μέσα του, ανάλογα με το μέγεθος των κριμάτων τους. Η περιγραφή του Δάντη είναι λεπτομερής (Inf. 12.46-54, 12.100-39), αλλά ο ποιητής δεν αποκαλύπτει το όνομα του φοβερού ποταμιού, πράγμα που γίνεται αργότερα (στο 14.76-84). Μνεία κάνει και ο Τζον Μίλτον στον Χαμένο Παράδεισο, μαζί με τα υπόλοιπα ποτάμια του Άδη.Αναφορά στον Πυριφλεγέθοντα και τον Κωκυτό, υπάρχει στο ποίημα «Της Σελήνης της Μυτιλήνης παλαιά και νέα ωδή» (1953) του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο περιλαμβάνεται στη συλλογή Τα ετεροθαλή: «Τόσο πικρή στη φούχτα μου η γαλήνη / Τόσο οι άνθρωποι μαύροι και μικροί / Με το πόδι εμπρός που ολοένα παν / Παν κατευθείαν για τον Κωκυτό και τον Πυριφλεγέθοντα!».Επίσης αναφορά συναντάται και στο διήγημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε «Στη Δίνη του Μάελστρομ» όταν ο συγγραφέας περιγράφει το απόκοσμο θέαμα και θόρυβο των θαλάσσιων ρευμάτων που δημιουργούσαν την δίνη του Μάελστρομ.
Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία

Η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία Α.Ε. (ΕΑΒ) ιδρύθηκε το 1975. Είναι εταιρία ειδικευμένη στην κατασκευή τμημάτων πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών, ενώ έχει αναλάβει και τη συντήρηση των αεροσκαφών της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Είναι η μεγαλύτερη κρατική αμυντική βιομηχανία της Ελλάδας.

 Ένα από τα σημαντικότερα έργα που έχει αναλάβει είναι η κατασκευή τμημάτων ενός Μη Επανδρωμένου Μαχητικού Αεροσκάφους, του nEUROn το οποίο έχει αναλάβει η DASSAULT AVIATION και συμμετέχουν ακόμα η σουηδική SAAB, η ιταλική Alenia, η ισπανική CASA και η ελβετική RUAG. EAB Εγκαίνια εργοστασίου της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)
Θένια Ζέρβα

Η Θεώνη «Θένια» Ζέρβα (γεν. 18 Ιουλίου 1997) είναι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια η οποία αγωνίζεται ως αμυντικός ή πλάγιος μέσος για την αμερικανική ομάδα Λουιζιάνα-Μονρό Γουόρχοκς και την εθνική ομάδα γυναικών της Ελλάδας.

 Η Ζέρβα γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Η Ζέρβα έχει φοιτήσει στο Κοινοτικό Κολλέγιο Μόνρο, στο πανεπιστήμιο Λίνκολν Μεμόριαλ και το Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα στο Μόνρο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ζέρβα έχει αγωνιστεί στους συλλόγους Καλαμάτα 91, Ελευσίνα, Γλυφάδα, Εργοτέλης και ΠΑΟΚ στην Ελλάδα και στους Ρότσεστερ Λέιντι Λάνσερς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ζέρβα συμμετείχε στα προκριματικά δύο ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων γυναικείου ποδοσφαίρου ( 2017 και 2022 ).
Φίλια Αχαΐας

Το χωριό Φίλια είναι κτισμένο στη βόρεια πλαγιά του "Προφήτη Ηλία" και πάνω στο λόφο "Μουζακέικα", σε υψόμετρο 874 μέτρα. Διακρίνεται για το ξηρό και υγιεινό κλίμα του και τον ανοικτό του ορίζοντα.

 Τα Φίλια της Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας αποτελούν από το 2011 Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Κλειτορίας του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων και σε αυτή υπάγονται η Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου, οι οικισμοί Άγιοι Θεόδωροι, Άνω και Κάτω Καλύβια, Ζευγολατιό και οι συνοικισμοί Βίλα, Κυνηγάρι, Χάνια Φιλίων και Κουβέλιζα. Διαθέτει πενταμελές τοπικό συμβούλιο και ο πρόεδρός του συμμετέχει ως τακτικό μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης "Καποδίστριας", αποτελούσε την Κοινότητα Φιλίων που ήταν πέμπτη στη σειρά από απόψεως πληθυσμού στην Επαρχία Καλαβρύτων. Διέθετε τριθέσιο Δημοτικό σχολείο, σταθμό Χωροφυλακής και ήταν έδρα μεταβατικού Ειρηνοδικείου. Ο πληθυσμός του οικισμού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 130 κάτοικοι ενώ όλη η πρώην Κοινότητα έχει 211 κάτοικους. Στην περιοχή του χωριού και σύμφωνα με τις μαρτυρίες του Παυσανία, αφού η θέση της δεν έχει βρεθεί ακόμα, πιστεύεται ότι υπήρχε η αρχαία κώμη Λυκούντες. Ανήκε στο κράτος του Κλείτωρα. Ήταν κώμη της Αζανίας της Αρκαδίας. Βρισκόταν κοντά στο δάσος του Σόρωνα και τις κώμες Αργέαθους και Νάσσους. Ο ηθοποιός/τραγουδιστής Τόνι Σφήνος έχει καταγωγή από τα Φίλια Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Γεώργιος Παπανδρέου, Αζανιάς, ήτοι Αρχαιολογική πραγματεία πασών των Αρχαίων πόλεων της Αρκαδικής Αζανίδος μετά των περιχώρων αυτών και ιστορικαί περιπαίτειαι μέχρι των καθ' ημάς χρόνων, Εκ του Τυπογραφείου της εφημ. "Ηλείας" Γεωργ. Ε. Δημητριάδου", Εν Πύργω 1886. Γεωργία Ζ. Αλεξοπούλου, Συμβολή στην αρχαιολογία και τοπογραφία της Αζανίας (Βόρειας Αρκαδίας), Επαρχία Καλαβρύτων, τόμοι Α1'-Α2'-Β'-Γ'-Δ', αδημοσίευτη διδακτορική διατριβή, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας/Σχολή Επιστημών του Ανθρώπου-Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάτρα 2009. Χρήστος Βλ. Καραθανάσης, Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου Φιλίων, Συνέκδοση της Αδελφότητας Φιλιωτών Καλαβρυτινών "Ο Άγιος Βλάσιος" και του Ομίλου Φίλων του Μοναστηριού Αγίου Αθανασίου Φιλίων, Αθήνα 2010. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ιστοσελίδα Αδελφότητος Φιλιωτών Καλαβρυτινών. Ανακτήθηκε: 24/06/2018.
Χαλυβουργία του Φέλκλινγκεν

Η Χαλυβουργία του Φέλκλινγκεν (γερμ.: Völklinger Hütte) είναι βιομηχανικό σύμπλεγμα που βρίσκεται στην πόλη Φέλκλινγκεν, στο κρατίδιο Σάαρλαντ της Γερμανίας. Αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό μνημείο και το 1994 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Ανήκει, επίσης, στην Ευρωπαϊκή Οδό Βιομηχανικής Κληρονομιάς.

 Η ιστορία του εργοστασίου ξεκίνησε το 1873, όταν ο Γιούλιους Μπουχ άρχισε να σχεδιάζει τη δημιουργία μιας χαλυβουργίας κοντά στο Φέλκλινγκεν, στις όχθες του ποταμού Σάαρ. Ωστόσο, τα σχέδιά του δεν ολοκληρώθηκαν. Το 1881 ο Καρλ Ρέλινγκ ξεκίνησε εκ νέου την κατασκευή και δύο χρόνια αργότερα λειτούργησε το πρώτο μεταλλουργείο. Το εργοστάσιο έκλεισε έναν αιώνα αργότερα, το 1986. Σύμφωνα με την περιγραφή της UNESCO, το εργοστάσιο αποτελεί το μοναδικό δείγμα καθετοποιημένης χαλυβουργικής μονάδας του 19ου-20ου αιώνα στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική που έχει διατηρηθεί ανέπαφο. Σήμερα η Χαλυβουργία του Φέλκλινγκεν αποτελεί μουσείο, καθώς και χώρο λειτουργίας του Ferrodrom, ενός διαδραστικού κέντρου επιστημών που εστιάζει στην παραγωγή του χάλυβα. Οι επισκέπτες μπορούν να περιηγηθούν στους χώρους παραγωγής. Επιπλέον, στις μεγάλες αίθουσες των καμίνων φιλοξενούνται διάφορες προσωρινές εκθέσεις με διάφορα θέματα και το καλοκαίρι διοργανώνονται κατά καιρούς συναυλίες. Χαλυβουργία του Φέλκινγκεν Αρχειοθετήθηκε 2011-06-06 στο Wayback Machine. - Επίσημη σελίδα Ευρωπαϊκή Οδός Βιομηχανικής Κληρονομιάς
Μινά Σαλμάν

Το Μινά Σαλμάν (αραβικά: ميناء سلمان) είναι ένας λιμένας που βρίσκεται στη Μανάμα του Μπαχρέιν. Το Μινά Σαλμάν ήταν ένα φυσικό λιμάνι πριν από την κατασκευή του λιμένα το 1962 που κάλυπτε 80 εκτάρια. Είναι το κύριο λιμάνι φορτίων και τελωνείο του Μπαχρέιν. Το λιμάνι διαθέτει 15 θέσεις εμπορευματοκιβωτίων, επιτρέποντάς του να χειρίζεται 2,5 εκατομμύρια τόνους το χρόνο.

 Το λιμάνι πήρε το όνομά του από τον Σαλμάν μπιν Χαμάντ αλ Χαλίφα, τον παππού του τωρινού Βασιλιά Χαμάντ μπιν Ίσα αλ Χαλίφα. Το λιμάνι της Μανάμα, όπου βρίσκεται τώρα το Μινά Σαλμάν, αναφέρεται για πρώτη φορά σε ισλαμικά κείμενα που χρονολογούνται από το 1345 μ.Χ.. Η περιοχή καταλήφθηκε το 1521 από τους Πορτογάλους και οι Πέρσες πήραν τον έλεγχο το 1602. Η τρέχουσα δυναστεία Αλ Χαλίφα κυβερνά τη χώρα από το 1783. Το λιμάνι δεν ήταν κατάλληλο για υπερωκεάνεια, με αναφορές για πλοία που πρέπει να αγκυροβολούν έως και 6 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή. Τα κανάλια προσέγγισης χτίστηκαν το 1954 και μια προβλήτα χτίστηκε το 1956, η οποία χρησιμοποιήθηκε κυρίως από ντάου. Το 1958, έγινε λιμάνι ελεύθερης οικονομικής ζώνης και το 1962 κατασκευάστηκε μια αποβάθρα βαθέων υδάτων αποτελούμενη από έξι βάσεις. Η αποβάθρα επέτρεψε να φορτωθεί απευθείας το φορτίο στο λιμάνι για πρώτη φορά. Στη δεκαετία του 1960, το λιμάνι είχε ψυγείο, εγκαταστάσεις αποθήκευσης και εξοπλισμό για τη διαχείριση μεγάλων πλοίων. Το 1975 μεταφέρθηκαν στο λιμάνι 1,5 εκατομμύρια τόνοι φορτίου, γεγονός που οδήγησε σε σοβαρό υπερπληθυσμό. Αυτό οδήγησε την κυβέρνηση του Μπαχρέιν να ξεκινήσει μια σειρά επεκτάσεων την επόμενη δεκαετία, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος του Τερματικού Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων Μινά Σαλμάν το 1979. Το λιμάνι ήταν επίσης το μοναδικό λιμάνι στον Περσικό Κόλπο που λειτουργεί πλήρως από πολίτες της χώρας και όχι από αλλοδαπούς εργάτες. Πάνω από το 75% του φορτίου του λιμανιού είναι εμπορευματοκιβώτια.Στις 6 Δεκεμβρίου 2014, ο υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου, Μάικλ Φάλον, ανακοίνωσε ότι είχε υπογραφεί συμφωνία με το Μπαχρέιν για την ίδρυση μόνιμης βάσης του Βασιλικού Ναυτικού στο Μινά Σαλμάν, την HMS Jufair. Η νέα βάση θα χρησιμεύσει για την υποστήριξη πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού που επιχειρούν στον Περσικό Κόλπο, επιπλέον της δύναμης κυνηγιού ορυχείων του Βασιλικού Ναυτικού που έχει ήδη έδρα στο Μπαχρέιν. Οι εργασίες των κατασκευών ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2015. Στις 5 Απριλίου 2018, η Εγκατάσταση Ναυτικής Υποστήριξης του Ηνωμένου Βασιλείου εγκαινιάστηκε επίσημα από τον Πρίγκιπα του Μπαχρέιν Σαλμάν μπιν Χαμάντ μπιν Ίσα Αλ Χαλίφα και τον Πρίγκιπα Ανδρέα της Βρετανίας. Το λιμάνι αποτελείται από μια αποβάθρα 800 μέτρων, η οποία περιλαμβάνει 10 βάσεις. Τρεις επιπλέον συμβατικές βάσεις 200 μέτρων βρίσκονται δίπλα στην δακτυλική προβλήτα και δύο βάσεις των 300 μέτρων με βάθος 11 μέτρα. Υπάρχει μια αποβάθρα εξωτερικού βραχίονα 285 μέτρων, μαζί με ένα πέρασμα βυθίσματος βάθους 7 μέτρων και ο αποθηκευτικός χώρος που αποτελείται από 10 υπόστεγα, καθώς και επιπλέον ανοιχτές αποθήκες και περιοχές αποθήκευσης εμπορευματοκιβωτίων συνολικού μεγέθους 538.000 τετραγωνικών μέτρων. Η περιοχή διακίνησης φορτίου καλύπτει έκταση 60.000 μ².
Πνεύμα της Αμερικής (αυτοκίνητο)

Το Πνεύμα της Αμερικής (Spirit of America) είναι το εμπορικό όνομα που χρησιμοποίησε ο Κρεγκ Μπρίντλοβ για τα οχήματά του με τα οποία έκανε ρεκόρ ταχύτητας εδάφους.

 Το πάθος της ταχύτητας συνέπαιρνε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ριψοκίνδυνους οδηγούς που χειρίζονταν αυτοκίνητα-πυραύλους, τρίτροχα ή τετράτροχα, με ρόδες κατασκευασμένες από ειδικά υλικά, ανθεκτικά στη μεγάλη τριβή. Το αεροδυναμικό αυτοκίνητο-πύραυλος Πνεύμα της Αμερικής-Σόνικ 1, με κινητήρα αεροπλάνου, χωρίς αντιδραστήρα, έμοιαζε ο πρόδρομος του διαστημικού λεωφορείου. Φιλοδοξία του οδηγού του, Κρεγκ Μπρίντλοβ, ήταν να φτάσει με το αεριωθούμενο αυτοκίνητό του τα 1.000 χλμ/ώρα, με απώτερο στόχο το φράγμα του ήχου.Το πρώτο ρεκόρ του Μπρίντλοβ, τα 640 χλμ/ώρα, αναγνωρίστηκε μόνο στις ΗΠΑ, καθώς η διεθνής ομοσπονδία απαιτούσε τετράτροχα αυτοκίνητα, ενώ το Πνεύμα της Αμερικής ήταν τρίτροχο. Ωστόσο, το 1964 η επίδοσή του των 754,31 χλμ/ώρα αναγνωρίστηκε παγκοσμίως και αργότερα, στις 15 Οκτωβρίου 1964, πέτυχε 846,96 χλμ/ώρα. Στις 15 Νοεμβρίου του 1965 ο 28χρονος Μπρίντλοβ πέτυχε νέο παγκόσμιο ρεκόρ, αναπτύσσοντας ταχύτητα 966,57 χλμ/ώρα στη λίμνη Μπόνβιλ της Γιούτα. Κατέρριψε έτσι το προηγούμενο ρεκόρ του ανταγωνιστή του, Αρτ Άρφονς, ο οποίος στις 7 Νοεμβρίου είχε αναπτύξει ταχύτητα 927,67 χλμ/ώρα, καταρρίπτοντας άλλο ρεκόρ 893 χλμ. του Μπρίντλοβ, το οποίο είχε πετύχει μόλις πέντε ημέρες νωρίτερα. Ο σκληρός αγώνας ανάμεσα στον Μπρίντλοβ και τον Άρφονς κράτησε δύο χρόνια, ενώ στον ανταγωνισμό μπήκαν οι μεγάλες αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες και βιομηχανίες ελαστικών. Μέρα προς μέρα, χιλιόμετρο προς χιλιόμετρο, οι δύο χειριστές διεκδικούσαν τον τίτλο του ταχύτερου οδηγού στον κόσμο.Εκτός από τον Μπρίντλοβ και τον Άρφονς, ένας ακόμη διεκδικητής των ρεκόρ, ο Μπομπ Σάμερς, πέτυχε καλές επιδόσεις με τη Χρυσή Βέργα του, εξοπλισμένη με τέσσερις κινητήρες Κράισλερ. Ο Μπρίντλοβ έφτασε το 1996 κοντά στο να σπάσει το φράγμα του ήχου.
Ακανθίας

Ο ακανθίας είναι το πιο γνωστό σκυλόψαρο μέλος της οικογένειας των σκυτελλιδών. Το κύριο χαρακτηριστικό του ακανθία είναι οι δύο άκανθες μπροστά από το πρώτο και δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο. Απαντάται σε ρηχά νερά και σε μεγαλύτερες αποστάσεις από τις ακτές, κυρίως σε εύκρατες θάλασσες. Έχει πιστοποιηθεί ότι ζει πάνω από 100 χρόνια.

 Ο ακανθίας έχει ραχιαία αγκάθια, δεν έχει πρωκτικό πτερύγιο ενώ φέρει και λευκά στίγματα κατά μήκος της πλάτης του. Το ουραίο πτερύγιο έχει ασύμμετρους λοβούς, σχηματίζοντας μια ετερόκερκη ουρά. Το όνομα ακανθίας αναφέρεται σε δύο αγκάθια του καρχαρία. Αυτά χρησιμοποιούνται αμυντικά. Σε περίπτωση που συλληφθεί, ο ακανθίας μπορεί να κυρτώνει την πλάτη του εν είδει αψίδας για να διαπεράσει τον εχθρό του. Αδένες στη βάση των αγκαθιών εκκρίνουν ήπιο δηλητήριο. Τα αρσενικά ωριμάζουν σε ηλικία περίπου 11 ετών, φτάνοντας σε μήκος 80-100 εκατοστών, ενώ τα θηλυκά ωριμάζουν σε 18 με 21 χρόνια και είναι ελαφρώς μεγαλύτερα από τα αρσενικά, φτάνοντας το ένα με ενάμιση μέτρο μήκος. και τα δύο φύλα είναι γκρίζα καφετί στο χρώμα και είναι πιο σκούρα στη ράχη και λευκότερα στη κοιλιά. Τα αρσενικά προσδιορίζονται από ένα ζευγάρι πυελικών πτερυγίων που τροποποιήθηκε ως όργανο μεταφοράς σπέρματος ή πτερυγιόποδο. Το αρσενικό εισάγει το ένα πτερυγιόποδο στην αμάρα του θηλυκού στη διάρκεια της συνουσίας. Είναι ωοζωοτόκα ζώα.
Σανδαλιώδη

Τα Σανδαλιώδη (λατ. Santalales) είναι τάξη των αγγειόσπερμων φυτών η οποία σύμφωνα με το σύστημα APG IV κατατάσσεται στον κλάδο Βασικά Ευδικότυλα (Eudicots). Η τάξη των Σανδαλιωδών περιλαμβάνει 14 οικογένειες, 151 γένη και 1992 είδη. Το μεγάλο μέρος των φυτών είναι παρασιτικά ή ημιπαρασιτικά.

 Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Σανδαλιωδών περιλαμβάνει τις εξής οικογένειες: Aptandraceae Balanophoraceae Coulaceae Erythropalaceae Loranthaceae Misodendraceae Mystropetalaceae Octoknemaceae Olacaceae Opiliaceae Santalaceae - Σανδαλοειδή Schoepfiaceae Strombosiaceae XimeniaceaeΣτο παλιό σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Σανδαλιωδών περιλάμβανε μόνο 10 οικογένειες: Balanophoraceae Dipentodontaceae Eremolepidaceae Loranthaceae Medusandraceae Misodendraceae Olacaceae Opiliaceae Santalaceae - Σανδαλοειδή Viscaceae - Ιξοειδή
Αντζίντι Τσετιάρ

Ο Αντζίντι Τσετιάρ (Angidi Verriah Chettiar, (அங்கிடி செட்டியார்), 1928-2010) ήταν πολιτικός από τον Μαυρίκιο. Υπηρέτησε δύο φορές ως Αντιπρόεδρος του Μαυρίκιου ως τον θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 2010. Στη διάρκεια όλης της πολιτικής του σταδιοδρομίας, παρέμεινε θερμός οπαδός και μέλος του Εργατικού Κόμματος.

 Γεννήθηκε στην επαρχία Βιρουντουναγκάρ του ινδικού κρατιδίου Ταμίλ Ναντού στις 29 Απριλίου 1928 και καταγόταν από οικογένεια εμπόρων. Σε ηλικία 10 ετών εγκαταστάθηκε στον Μαυρίκιο. Επί 50 και πλέον έτη υπηρέτησε στο Εργατικό Κόμμα του Μαυρίκιου και είχε την ευθύνη των οικονομικών του κόμματος (ταμίας/θησαυροφύλακας). Διετέλεσε βουλευτής επί μακρόν προτού γίνει αντιπρόεδρος Το 1980 έγινε υπουργός στην κυβέρνηση του Σερ Σιγουσάγκουρ Ραμγκούλαμ από το 1980 ως το 1982. Για πρώτη φορά υπηρέτησε στην αντιπροεδρία από το 1997 ως το 2002. Έγινε για μικρό χρονικό διάστημα υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας μετά την παραίτηση του Κασάμ Ουτίμ το 2002. Ωστόσο, ο Τσετιάρ παραιτήθηκε σύντομα, αρνούμενος να υπογράψει το αμφιλεγόμενο αντιτρομοκρατικό νομοσχέδιο, δηλώνοντας ότι το νομοσχέδιο εκείνο έκανε διακρίσεις σε βάρος των Μουσουλμάνων. Με βάση τη σειρά της διαδοχής, πρόεδρος έγινε ο επικεφαλής δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Αριράνγκα Πιλάι. Έπειτα από την επιστροφή του Εργατικού πρωθυπουργού Ναβίν Ραμγκούλαμ στην εξουσία, ο Τσετιάρ επαναδιορίστηκε αντιπρόεδρος της χώρας του για δεύτερη θητεία, από τον πρόεδρο Άνρουντ Τζάγκνοτ, το 2007. Απεβίωσε κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αντιπροέδρου στις 15 Σεπτεμβρίου 2010. Υπέφερε από προβλήματα υγείας για λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Κατέλιπε 4 γιους και μία κόρη. Άλλος ένας γιος είχε ήδη πεθάνει πριν τον αντιπρόεδρο.
Παναγιώτης Τσακλόγλου

Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου (γενν. 17 Απριλίου 1960) είναι Έλληνας οικονομολόγος και πανεπιστημιακός, που υπηρετεί ως εξωκοινοβουλευτικός Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης από τον Αύγουστο του 2020, στην Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 Ο Παναγιώτης Τσακλόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έλαβε πτυχίο με βαθμό «άριστα» το 1983. Έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στα Οικονομικά και την Οικονομική Ανάπτυξη στο Πανεπιστήμιο του Ουόρικ στο Ηνωμένο Βασίλειο, και έχει λάβει μεταπτυχιακό δίπλωμα (MA in Economics) το 1984. Στη συνέχεια, εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα «Διαστάσεις της ανισότητας και της φτώχειας στην Ελλάδα» στο Πανεπιστήμιο Ουόρικ, και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD in Economics) το 1989.Από το 1987 έως το 1990 διετέλεσε Λέκτορας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μπρίστολ. Από το 1990 έως το 1993 εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας στη Στατιστική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο. Το 1993, εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1998 εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής και το 2003 εξελέγη τακτικός καθηγητής του ιδίου τμήματος. Από το 2000 έως το 2004 διατέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του ΟΠΑ. Από το 2006 είναι μέλος της Αρχής Διασφαλίσεως Ποιότητας (ΑΔΙΠ) της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει διατελέσει σύμβουλος του Πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου (2010-2011) και του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου (2011-2012) για θέματα Απασχόλησης και Κοινωνικής Πολιτικής. Κατά τον Ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη στις 4 Αυγούστου 2020, ο Τσακλόγλου, ανέλαβε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης αρμόδιος για θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης. Ορκίστηκε στις 5 Αυγούστου 2020, με πολιτικό όρκο.Στις 26 Ιουνίου 2023 ορκίστηκε Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη του 2023 μετά από τη εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου 2023.