IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Σκάλα Συκαμιάς Λέσβου

Η Σκάλα Συκαμιάς, Συκαμινέας ή Σκαμιάς είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Λέσβο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στον Δήμο Μηθύμνας, με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον Δήμο Λέσβου, ενώ σήμερα σύμφωνα με το πρόγραμμα Κλεισθένης ανήκει στο Δήμο Δυτικής Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 140 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 5 μέτρα.

 Η Σκάλα είναι επίνειο της Συκαμιάς και βρίσκεται στις βόρειες όχθες του νησιού. Είναι ο βορειότερος οικισμός του νησιού. Η Σκάλα απέχει περίπου 2,5 χιλιόμετρα από την Συκαμιά και 51 από την Μυτιλήνη. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα στην Σκάλα κατοικούσαν ψαράδες και μερικοί μουσουλμάνοι. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 κοντά στη Σκάλα εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες, δημιουργώντας τον Συνοικισμό.Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: Το κύριο χαρακτηριστικό του οικισμού είναι ο ναός της Παναγίας Γοργόνας, ένα μικρό εξωκκλήσι κτισμένο πάνω σε ένα βράχο στο λιμάνι της Σκάλας. Το όνομα οφείλεται στην λαϊκή τοιχογραφία που απεικόνιζε την Παναγία με ουρά γοργόνας, η οποία όμως πλέον δεν σώζεται. Ο βράχος πάνω στον οποίο είναι κτισμένη η εκκλησία είναι γνωστή ως ράχτα. Μέσα στον οικισμό βρίσκεται η πλατεία, η οποία περιβάλλεται από καταστήματα εστίασης. Σε αυτήν βρίσκεται μια μουριά μεγάλης ηλικίας η οποία είναι γνωστή ως η μουριά του Μυριβήλη, επειδή εκεί καθόταν ο Στράτης Μυριβήλης. Στην πλατεία βρισκόταν και ένας μεγάλος πλάτανος στις ρίζες του οποίου ανέβλυζε νερό. Ο πλάτανος αυτός έγινε γνωστός το 2015-16, εν μέσω της μεταναστευτικής κρίσης, καθώς κάτω από αυτόν οργανώθηκε η ομάδα αλληλεγγυών «platanos refugee solidarity». Ο κορμός του πλατάνου έσπασε από τον αέρα τον Ιούλιο του 2019. Μπροστά από τον πλάτανο βρίσκεται παραλία, γνωστή ως Πλάτανος. Στην άλλη πλευρά του οικισμού βρίσκεται η παραλία Καγιά με άμμο και μικρά βοτσαλάκια. Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αλιεία και στην καλλιέργεια ελιάς. Άλλα προϊόντα της περιοχής είναι τα αμυγδαλωτά, οι χάχλες (μορφή τραχανά σε σχήμα κούπας), ούζο, κεραμικά και ήδη λαϊκής τέχνης. Στην πλατεία της Σκάλας και στην παραλία της Καγιάς λειτουργούν ταβέρνες που ειδικεύονται στα θαλασσινά. Στη Σκάλα λειτουργούν, όσον αφορά το 2015, δύο ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Διαθέτει αλιευτικό καταφύγιο.
Μπάρμπαρα Μπόξερ

Η Μπάρμπαρα Σου Λέβι Μπόξερ (αγγλικά: Barbara Sue Levy Boxer, 11 Νοεμβρίου 1940), είναι Αμερικανίδα πολιτικός και λομπίστρια, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Καλιφόρνια από το 1993 έως το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.Επίσης, υπηρέτησε και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 6η περιφέρεια της Καλιφόρνιας από το 1983 έως το 1993.

 Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1940, στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Σπούδασε στο Κολέγιο Μπρούκλιν και εργάστηκε ως χρηματιστής για αρκετά χρόνια, πριν μετακομίσει στην Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 εργάστηκε ως δημοσιογράφος για την εφημερίδα Πασίφικ Σαν και ως βοηθός του Αμερικανού Αντιπροσώπου Τζον Μπάρτον. Υπηρέτησε στην Επιτροπή Εποπτών της Κομητείας Μαρίν για έξι χρόνια, όπου ανέλαβε και την προεδρία της Επιτροπής. Το 1982, εξελέγη στην Βουλή των Αντιπροσώπων, αντιπροσωπεύοντας την 6η Βουλευτική Περιφέρεια της Καλιφόρνια. Συμμετείχε στην Επιτροπή Ένοπλων Υπηρεσιών και στην εποπτεία της κυβέρνησης, περνώντας διάφορες μεταρρυθμίσεις προμηθειών.Η Μπόξερ κέρδισε τις εκλογές για την είσοδό της στη Γερουσία το 1992. Το 2004 κατάφερε να καταγράψει ιστορικό ρεκόρ ψήφων για τις εκλογές της Γερουσίας, λαμβάνοντας 6,96 εκατομμύρια ψήφους. Το ρεκόρ αυτό το ξεπέρασε η Γερουσιαστής Νταϊάν Φάινσταϊν το 2012. Στη Γερουσία, η Μπάρμπαρα Μπόξερ, είναι μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Δημόσιων Έργων, καθώς και της Επιτροπής Δεοντολογίας.Στις 8 Ιανουαρίου 2015 η Μπόξερ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδιώξει την επανεκλογή της το 2016. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Barbara Boxer στο Wikimedia Commons
Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο

Το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο είναι πολιτιστικός οργανισμός που υπάγεται στη δικαιοδοσία του δήμου Θεσσαλονίκης. Στεγάζεται σε δύο συνεχόμενα κτίρια έξι ορόφων στον ανατολικό τομέα της Θεσσαλονίκης επί της οδού Γ. Βαφοπούλου. Μεταξύ άλλων φιλοξενεί αξιόλογη συλλογή έργων τέχνης.

 Το Βαφοπούλειο ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ζεύγους Γεωργίου και Αναστασίας Βαφοπούλου, οι οποίοι το Νοέμβριο του 1979 με κοινοποίηση τους στο δημοτικό συμβούλιο της Θεσσαλονίκης αποφάσισαν να διαθέσουν την περιουσία τους για τη δημιουργία ενός πολιτιστικού κέντρου. Τον Δεκέμβριο του 1982 εγκρίθηκε από το τοπικό δημοτικό συμβούλιο ο εσωτερικός κανονισμός του ιδρύματος. Η κατασκευή των κτιρίων που στεγάζουν τον οργανισμό ξεκίνησε τμηματικά το 1981 (έναρξη εργασιών ανέγερσης του Α' Κτιρίου) και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1989 (εγκαίνια του Β' Κτιρίου). Το Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο αποτελείται από δύο κτίρια συνολικής έκτασης 4000 τ.μ. και χρησιμοποιείται για διάφορες πνευματικές, καλλιτεχνικές, εκθεσιακές και εικαστικές δραστηριότητες. Διαθέτει θέατρο χωρητικότητας 180 ατόμων, αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων που φιλοξενεί μέχρι 150 άτομα, τρεις εκθεσιακούς χώρους καθώς και ισάριθμες βιβλιοθήκες (παιδική δανειστική βιβλιοθήκη, πληροφοριακό τμήμα, αναγνωστήριο και δανειστική βιβλιοθήκη) που διαθέτουν συνολικά 51000 τόμους βιβλίων. Επίσης από το 2012 λειτουργεί στο κέντρο, Κοινωνικό Φροντιστήριο. Χάρη στις δωρεές που ακολούθησαν από καλλιτέχνες που παρουσίαζαν διάφορα έργα τους στους χώρους του Βαφοπούλειου δημιουργήθηκε μια αξιόλογη συλλογή έργων τέχνης που είχε ως επακόλουθο τη δημιουργία μόνιμης συλλογής, η οποία συμπεριλαμβάνει διάφορες τάσεις της σύγχρονης εικαστικής τέχνης. Η συλλογή περιλαμβάνει μεταξύ άλλων έργα των Γουναρόπουλου, Χαλεπά, Ανδρέου, Ζογλοπίτη, Τέτση, Λούστα, Μπότσογλου και άλλων. 1.Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης - Τα πρώτα δεκάχρονα μιάς ζωντανής πολιτιστικής κυψέλης. Περιοδικό "ΕΙ", τ. 3/1993 σ. 14 & 44-45
Ιστορίες καθημερινής τρέλας

Οι Ιστορίες καθημερινής τρέλας (ιταλικά: Storie di ordinaria follia‎) είναι δραματική ταινία Ιταλικής παραγωγής του 1981 σε σκηνοθεσία του Μάρκο Φερέρι και σενάριο των Φερέρι, Άντονι Φουτζ και Σέρτζιο Αμιντέι βασισμένο σε μια αυτοβιογραφική νουβέλα του Αμερικανού συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι. Πρωταγωνιστούν ο Μπεν Γκαζάρα και η Ορνέλλα Μούτι.

 Η ταινία αναφέρεται στις περιστασιακές ερωτικές περιπέτειες του αλκοολικού ποιητή Τσαρλς Σέρκιν, ο οποίος περιφέρεται στις κακόφημες γειτονιές του Λος Άντζελες. Η ζωή του Σέρκιν παίρνει μια στροφή προς το καλύτερο όταν συναντά την Κας, μια νεαρή πόρνη με αυτοκαταστροφικές τάσεις. Οι δύο τους έχουν μια θυελλώδη ερωτική σχέση. Όταν ο Σέρκιν παίρνει μια προσφορά από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο, η Κας προσπαθεί να τον σταματήσει να φύγει, αλλά αποτυχαίνει.Ο Σέρκιν υποκύπτει στον πειρασμό των πολλών χρημάτων, αλλά συνειδητοποιεί σύντομα το λάθος του και επιστρέφει στο Λος Άντζελες μόνο για να διαπιστώσει ότι η Κας έχει αυτοκτόνησει κατά την απουσία του. Ο Σέρκιν βρίσκει διέξοδο στον αλκοολισμό προσπαθώντας να ξεχάσει την Κας, αλλά τελικά καταφέρνει να φτάσει στην κάθαρση και επιστρέφει στο παραθαλάσσιο σπίτι όπου πέρασε τις πιο ευτυχισμένες στιγμές του με την Κας. Εκεί θα αναζωπυρωθεί η έμπνευση του στην ποίηση με τη βοήθεια ενός νεαρού θαυμαστή του που τον γνώρισε κατά την διάρκεια μιας βόλτας του στην παραλία. Μπεν Γκαζάρα ως Τσαρλς Σέρκιν Ορνέλλα Μούτι ως Κας Σούζαν Τίρελ ως Βέρα Τάνια Λόπερτ ως Βίκυ Τόμπιν Μπελ ως μπάρμαν Ρόι Μπροκσμιθ ως μπάρμαν Ενώ ήταν επιτυχημένη στην Ευρώπη, η ταινία γνώρισε μια χλιαρή υποδοχή στις ΗΠΑ παρά το αμερικανικό σκηνικό της. Η Τζάνετ Μάσλιν των New York Times έδωσε στην ταινία αρνητική κριτική. Το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για τις «Ιστορίες καθημερινής τρέλας» του Μάρκο Φέρρερι είναι ότι κάπου μέσα στο ακατάλληλο μείγμα προσποίησης και πορνογραφίας, υπάρχει μια σοβαρή ταινία για την τέχνη και τη σεξουαλική εγκατάλειψη που αγωνίζονται να ξεφύγουν. Το χειρότερο, που μπορεί να ειπωθεί με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια, είναι ότι η ταινία του κ. Φερέρι είναι τεταμένη, παράλογα σοβαρή και γεμάτη ακούσια ουρλιαχτά. Ιστορίες καθημερινής τρέλας στην IMDb Ιστορίες καθημερινής τρέλας στο AllMovie Ιστορίες καθημερινής τρέλας στο Rotten Tomatoes Ιστορίες καθημερινής τρέλας στο AlloCine Ιστορίες καθημερινής τρέλας στο πρώην Cine.gr (αρχειοθετημένο στο Wayback Machine)
Θερμοπληξία

Η θερμοπληξία είναι η κλινική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επιμένουσα υπερθερμία, με σταθερή αύξηση της θερμοκρασίας σώματος πάνω από 41 βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC. Μία ειδική μορφή θερμοπληξίας είναι και η ηλίαση.

 Είναι βαριά κλινική κατάσταση που εμφανίζεται συνήθως κατά επιδημικό τρόπο, σε περιόδους κάυσωνα και προσβάλλει συνήθως ηλικιωμένα και εξασθενημένα άτομα. Προκαλείται όταν οι ομοιοστατικοί μηχανισμοί του οργανισμού αδυνατούν να αποτρέψουν εκσεσημασμένες αυξήσεις της κεντρικής θερμοκρασίας σώματος. Κράμπες στους μυς της κοιλιάς και των ποδιών Θερμοκρασία σώματος από 39oC ή 40oC και πάνω Δέρμα κόκκινο και ζεστό Έλλειψη ιδρώτα παραζάλη ή λιποθυμία Σπασμοί Η θερμοπληξία είναι βαριά και επείγουσα κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε σοκ. Η άμεση θερμική βλάβη του μυοκαρδίου συνεπάγεται ελαττωμένη καρδιακή παροχή και αρρυθμίες, ενώ συνήθεις είναι οι εκδηλώσεις από τον εγκέφαλο. Πόνοι στους μυς, αγγειακά επεισόδια και φλεγμονώδεις εξεργασίες συνοδεύουν τις κλινικές εκδηλώσεις. Η αντιμετώπιση της θερμοπληξίας απαιτεί γρήγορο δρόσισμα του σώματος για να χαμηλώσει η επικίνδυνα υψηλή θερμοκρασία του. Ο πάσχων πρέπει να μεταφερθεί σε δροσερό μέρος και να του ριχθεί άφθονο νερό ή να δροσιστεί με ένα πανί βουτηγμένο σε κρύο νερό. Η θερμοκρασία του πρέπει να μετράται ανά 10 λεπτά και να μην επιτρεπεί η άνοδός της άνω των 42oC. Μουντοκαλάκη Θ., "Διαφορική διάγνωση", επιστημονικές εκδόσεις Παρισιάνου Α.Ε., τρίτη έκδοση, Αθήνα 2002. "Πρώτες Βοήθειες: Οδηγίες και τεχνικές που σώζουν ζωές", Δημοτικό δίκτυο υγείας ΟΤΑ, Αθήνα 2006.
Κύπελλο ΕΠΕΛ

Το Κύπελλο ΕΠΕΛ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την ΕΠΕΛ απο το 1963. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της ΕΠΕΛ. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η Δάφνη Τρούλλων με 7 κατακτήσεις. Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΣΤΟΚ.

 Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΕΛ, οι οποίες αγωνίζονται σε μόνους νοκ άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο. Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες απο την περίοδο 1970-71 μέχρι σήμερα. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τις περιόδους 1963-1970. Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ
AtlasGlobal

Η Atlasjet (μέχρι το 2015 ως Atlasjet Uluslarası Havacılık A.Ş.) ήταν μία αεροπορική εταιρεία με βάση την Ατττάλεια στην Τουρκία. Εκτελούσε ναυλωμένες πτήσεις από την Αττάλεια και την Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό τουριστικών πρακτορείων, κυρίως από τη Γερμανία, και ιδιαίτερα της Öger Tours. Συνεργαζόταν και με τουριστικά πρακτορεία από την Ελβετία, το Ισραήλ, την Ιταλία, και την Ολλανδία.

 IATA: KK ICAO: KKK Callsign: Atlasjet Η Atlasjet ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2001 και ξεκίνησε το πτητικό έργο την 1η Ιουνίου 2001. Η Öger Holdings κατείχε το 51% των μετοχών και η ETS (Τουρκικός τουριστικός όμιλος) το 40% της Atlasjet. Το 2015, μετονομάστηκε σε AtlasGlobal ώστε να αντικατοπτρίζει περισσότερο τις φιλοδοξίες της εταιρείας. Στις 12 Φεβρουαρίου 2020, η AtlasGlobal κατέθεσε αίτηση χρεοκοπίας και έπαυσε άμεσα όλες τις δραστηριότητές της. Στις 7 Φεβρουαρίου 2005 ένα Airbus A320 της Atlasjet έπεσε από τον τροχοδιάδρομο στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης, εξ' αιτίας ολισθηρότητας λόγω της έντονης χιονόπτωσης. Κανείς από τους 164 επιβάτες και το 6 μελές πλήρωμα δεν τραυματίστηκε. Στις 30 Νοεμβρίου 2007, το αεροπλάνο της Atlasjet που εκτελούσε την πτήση 4203 από Κωνσταντινούπολη προς την πόλη Ισπάρτα της νοτιοδυτικής Τουρκίας συνετρίβη λίγο πριν προσγειωθεί. Σκοτώθηκαν 57 άτομα, τα 7 μέλη του πληρώματος, οι 49 επίσημοι επιβάτες και ένα 6 μηνών βρέφος που δεν είχε καταμετρηθεί κατά την επιβίβαση. Τον Ιανουάριο του 2005, οι προορισμοί της εταιρείας ήταν ως εξής: Προγραμματισμένες πτήσεις εσωτερικού: Άδανα, Αττάλεια, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και Τραπεζούντα. Προγραμματισμένες πτήσεις εξωτερικού: Φρανκφούρτη. Ναυλωμένες (charter) πτήσεις από την Κωνσταντινούπολη προς Μύκονο και Σαντορίνη. Κατά την ημερομηνία χρεοκοπίας της η εταιρεία διαχειριζόταν 2 Airbus A321-200. Επίσημη ιστοσελίδα, atlasglb.com
Πολιόχνη Ι (μελανή περίοδος)

Μελανή (ή Μαύρη) περίοδος της Πολιόχνης, της προϊστορικής πόλης που ανακαλύφθηκε στην ανατολική Λήμνο, κοντά στο χωριό Καμίνια, ονομάστηκε η πρώτη φάση της πόλης, η προαστική, που αντιστοιχεί στην περίοδο 3500-3200 π.Χ. σύμφωνα με τη χρονολόγηση της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής Αθηνών.

 Η προαστική φάση της Πολιόχνης είναι μακρόχρονη και περιλαμβάνει πολλά στρώματα. Οι αγρότες και κτηνοτρόφοι κάτοικοί της ζουν σε μεγάλες ωοειδείς ή κυκλικές καλύβες διαμέτρου ως και 7 μ., οι οποίες ανακατασκευάστηκαν πολλές φορές πάνω σε πέτρινα θεμέλια. Ο οικισμός τους βρισκόταν στη μέση ενός λοφίσκου και είχε έκταση γύρω στα 5 στρέμματα. Οι κάτοικοι κατασκευάζουν αγγεία σκουρόχρωμα, από τα οποία προέρχεται και το όνομα της περιόδου, διακοσμημένα με λεπτές γραμμές, που θυμίζουν ανάλογα μικρασιατικά. Δεν γνωρίζουν ακόμα το χαλκό. Τα εργαλεία τους είναι λίθινα και οστέινα και είναι αρκετά εξελιγμένα. Βρισκόμαστε στην τελευταία νεολιθική περίοδος, λίγο πριν από την εισβολή της νέας τεχνολογίας των μετάλλων. Εκτός από τον οικισμό, κάτοικοι υπήρχαν και στη γύρω αγροτική περιφέρεια, όπως προκύπτει από τρεις φτωχικούς τάφους που βρέθηκαν το 1930-31 στην περιοχή Δερματά ή Αγία Τριάδα, κοντά στην Πολιόχνη. Χρονολογικά ανήκουν στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μαύρη και στην κυανή περίοδο. Το ενδιαφέρον είναι ότι εντοπίστηκαν εκεί θραύσματα κυκλαδικών ειδωλίων από λευκό μάρμαρο, κάτι που δηλώνει πρώιμες επαφές με το νότιο Αιγαίο πριν από τη δημιουργία της Πολιόχνης. Την ίδια περίοδο στην υπόλοιπη Λήμνο ανθρώπινη δραστηριότητα έχει εντοπιστεί μόνο στη Μύρινα και είναι ανάλογου πολιτισμικού επιπέδου. Η Τροία ακόμα δεν υπάρχει. Στην περιοχή της Τρωάδας υπάρχει μόνο ένα νεολιθικό χωριό στο σημερινό Kum Tepe. «Η πόλη της Πολιόχνης», Υπουργείο Πολιτισμού, 1987. «Η Πολιόχνη και η Πρώιμη Εποχή του Χαλκού στο Βόρειο Αιγαίο - Poliochni e l’ Antica Eta del Bronzo nell’ Egeo Settentrionale», Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου, Αθήνα 22-25 Απριλίου 1996, Scuola Archeologica Italiana di Atene, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 1997. Θ. Μπελίτσου, Η Λήμνος και τα χωριά της, 1994. Θ. Μπελίτσου, Τα Καμίνια της Λήμνου, 2004.
Μεγάλο Αξιοθέατο Οξιτανίας

Μεγάλο Αξιοθέατο της Οξιτανίας (Γαλλικά: Grand Site Occitanie) είναι μια διάκριση περιοχών που προβάλλονται ως χώροι σημαντικού τουριστικού ενδιαφέροντος στην περιοχή της Οξιτανίας. Η ετικέτα δημιουργήθηκε από την παλαιά περιοχή Μιντί-Πυρενέ το 2008. Το 2018, υπήρχαν 40 τοποθεσίες με τον χαρακτηρισμό Μεγάλο Αξιοθέατο σε ολόκληρη την περιοχή.

 Η ετικέτα «Μεγάλο Αξιοθέατο των Μιντί-Πυρενέ» δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2008 στην πρώην περιοχή Μιντί Πυρενέ. Σχεδόν το 85% των τουριστών που επισκέπτονται την περιοχή περνούν από μία από αυτές τις τοποθεσίες. Κάθε χρόνο επισκέπτονται την περιοχή περίπου 13 εκατομμύρια τουρίστες. Η απόκτηση μιας τέτοιας ετικέτας συνεπάγεται αναπόφευκτα μεγάλες επενδύσεις για την αντιμετώπιση της συνεχώς αυξανόμενης εισροής τουριστών. Δημιουργούνται έτσι επενδύσεις για την ενίσχυση της κληρονομιάς, την ποιότητα των υποδομών υποδοχής και την προστασία του περιβάλλοντος των χώρων. Μετά τη συγχώνευση της περιοχής Μιντί-Πυρενέ με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν, η ετικέτα προσαρμόσθηκε στο νέο όνομα της περιοχής και έγινε «Μεγάλο Αξιοθέατο της Οξιτανίας».Πολλές συμβάσεις έχουν υπογραφεί μεταξύ της περιοχής, των νομών και των τοπικών αρχών. Το σύνολο των Μεγάλων αξιοθέατων προβάλλεται μέσω τουριστικών βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αλλά και μέσω εκτύπωσης φυλλαδίων. Η διάκριση στοχεύει σε τέσσερις στόχους: στην προώθηση αυτών των τουριστικών χώρων σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. στην ενθάρρυνση των τουριστών να ανακαλύψουν αυτές τις περιοχές. στην επιβεβαίωση των πρωταρχικών προσδοκιών των τουριστών και της πραγματικότητας. στην προώθηση των τουριστών που επισκέπτονται ένα Μεγάλο Αξιοθέατο της Οξιτανίας να επισκεφθούν και άλλα. Μεσαιωνική Αριέζ: Φουά, Μιρπουά και Μονσεγκύρ Προϊστορική Αριέζ: Σπήλαιο Νιώ, Ταρασκόν και Μα ντ'Αζίλ. Καρκασσόν και τα κάστρα των ΚαθαρώνΝαρμπόν Οχυρωμένα χωριά και φαράγγια του Αβερόν (Βιλφράνς-ντε-Ρουέργκ, Ναζάκ, Σαιντ-Αντονέν-Νομπλ-Βαλ, Καϊλύς και Βιλνέβ-συρ-Αβερόν). Κονκ Ροντέζ Μιγιώ και Ροκφόρ Νιμ και η γέφυρα του Γκαρ Αιγκ-Μορτ, Καμάργκ του Γκαρ και Σαιν-Ζιλ Σεβέν Ως Μαρσιάκ Περιοχή Αρμανιάκ: η πόλη Βαλάνς-συρ-Μπαΐζ, το αββαείο του Φλαράν. Τουλούζη Μπανιέρ-ντε-Λυσόν Σαιν-Μπερτράν-ντε-Κομάνζ και Βαλκαμπρέρ Οι πηγές του Καναλιού του Μιντί: Σορέζ, Ρεβέλ και η λίμνη του Σαιν-Φερεόλ. Λούρδη Η κορυφή Μιντί ντε Μπιγκόρ Γκαβαρνί, Κωτερέ και η γέφυρα Πον ντ'Εσπάνι Οροσειρά Νεουβιέλ, οι κοιλάδες Ωρ και Λουρόν. Τα φαράγγια του Ερώ Το λεκανοπέδιο Ναβασέλ και η κοινότητα Λοντέβ Λα Γκραντ Μοτ Σετ Το κανάλι του Μιντί στη Μπεζιέ Πεζενά Αγκντ Ροκαμαντούρ και η κοιλάδα του ποταμού Ντορντόν Καόρ, η κοιλάδα του ποταμού Λοτ, Σαιν-Σερκ-Λαποπί και Πυί-λ'Εβέκ Φιζάκ, η κοιλάδα των ποταμών Λοτ και Σελέ. Μαντ Τα φαράγγια των ποταμών Ταρν, Ζον, Κως των Σεβέν Περπινιάν Κολιούρ, στην ακτή Βερμέιγ Οροσειρά Κανιγκού ΑλμπίΚορντ και μεσαιωνικά χωριά Μουασάκ, Λωζέρτ, Ωβιγιάρ Μοντωμπάν Τα Μεγάλα αξιοθέατα της Οξιτανίας στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού (επιλογή γλώσσας)
Καετάνο Ν'Τσάμα

Ο Καετάνο Ν' Τσάμα (και Καετάνο Ιντσάμα, Caetano N'Tchama, 1955-) είναι πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου. Υπήρξε πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 19 Φεβρουαρίου του 2000 ως τις 19 Μαρτίου του 2001. Είναι μέλος του Κόμματος για την Κοινωνική Ανανέωση (PRS).

 Υπηρέτησε ως υπουργός Εσωτερικών επί πρωθυπουργίας του Φρανσίσκο Φαντούλ από το 1999 ως το 2000. Στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Φαβτούλ, η οποία ορκίστηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1999, ο Ιντσάμα ήταν ένα από τα μέλη που επιλέχθηκε από την στρατιωτική χούντα του Ανσουμάνε Μανέ. Μετά την εκλογή του ηγέτη του PRS Κούμπα Ιαλά ως Προέδρου, ο Ιντσάμα, ο οποίος ήταν ο τρίτος τη τάξη στο PRS και ξάδερφος του Ιαλά, επιλέχθηκε ως πρωθυπουργός σε ψηφοφορία του PRS που έλαβε χώρα στις 24 Ιανουαρίου 2000, με 46 ψήφους υπέρ και έξι κατά. Ο Ιντσάμα μετέβη στο Ντακάρ και στο Παρίσι για λόγους υγείας στα τέλη Σεπτεμβρίου και στις αρχές Οκτωβρίου του 2000. Ήρθε σε ρήξη με τον Φαντούλ, ο οποίος τον κατηγόρησε για διαφθορά, με αποτέλεσμα ο Ιντσάμα να τον απειλήσει με προσφυγή στη δικαιοσύνη.Τον Μάρτιο του 2001 το PRS διεξήγαγε συνομιλίες με σκοπό την αντικατάσταση του πρωθυπουργού Ιντσάμα. Ο Ιαλά τον απέλυσε από πρωθυπουργό στις 19 Μαρτίου 2001, αναφέροντας ότι μια τέτοια κίνηση ήταν απαραίτητη προκειμένου να αυξηθεί η σταθερότητα και να μειωθεί η πολιτική ένταση. Συνακόλουθα ο Ιντσάμα ανέλαβε επικεφαλής της Εσωτερικής Επιτροπής Ακροάσεων και έπειτα διορίστηκε γενικός εισαγγελέας στις 6 Σεπτεμβρίου 2001.
Ζήρια Αχαΐας

Η Ζήρια είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, ο οποίος σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Αιγιαλείας. Κατά την χρονική περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 501 κάτοικους. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Αχαΐας, χτισμένη στις απολήξεις του όρους Ζήρια που αποτελεί παραφυάδα του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού, καθώς και εγγύς του Τσετσεβίτικου ρέματος που διατρέχει νοτίως και σε κοντινή απόσταση πριν εκβάλει στον Κορινθιακό κόλπο. Σημαντική παραθαλάσσια θέση της Κοινότητας Ζήριας αποτελεί η «Παναγοπούλα». Η Ζήρια απέχει οδικώς: 11 χιλιόμετρα από την πόλη του Αιγίου και 29 από την πόλη της Πάτρας.

 Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: Γιάννης Κουτσοχέρας Βασίλης Χαραλαμπόπουλος Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Ε.Σ.Υ.Ε. - Μόνιμος Πληθυσμός της Ελλάδος. Απογραφή 2001, Αθήνα 2004. ISBN 960-86704-8-9. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Κώστας Ν. Τριανταφύλλου, Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών, Τόμος Α΄, Τυπογραφείο Πέτρου Χρ. Κούλη, Πάτρα 1995, Τρίτη Έκδοση, λήμμα Ζήρια. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Ζήριας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 16/12/2017. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Ζήριας Αχαΐας. eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 15/12/2017. Η Αιγιάλεια διεκδικεί Παναγοπούλα-Ροδινή. aigialeianews.gr. 22 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε: 05/07/2018. Η Πάτρα μπήκε 8χλμ μέσα στην Αιγιάλεια. pelop.gr. 08/04/2018. Ανακτήθηκε: 05/07/2018.
Εικοστή έβδομη δυναστεία Φαραώ

Η Εικοστή έβδομη δυναστεία Φαραώ επίσης γνωστή ως η Πρώτη Αιγυπτιακή Σατραπεία ήταν στην ουσία επαρχία της Περσικής Αυτοκρατορίας των Αχεμαινιδών μεταξύ του 525 έως 402 π.Χ.

 Ο τελευταίος Φαραώ της 26ης Δυναστείας Ψαμμήτιχος Γ΄ ηττήθηκε από τον Καμβύση Β΄ στη μάχη του Πηλουσίου στο ανατολικό Δέλτα του Νείλου το 525 π.Χ. Η Αίγυπτος τότε ενώθηκε με την Κύπρο και Φοινίκη ως η έκτη σατραπεία της Αυτοκρατορίας των Αχαιμενιδών. Έτσι άρχισε η πρώτη περίοδος της Περσικής ηγεμονίας της Αιγύπτου (γνωστή επίσης ως η 27η δυναστεία), η οποία έληξε περίπου το 402 π.Χ. Μετά από ένα διάλειμμα ανεξαρτησίας, κατά το οποίο βασίλεψαν τρεις αιγυπτιακές δυναστείες (η 28η, η 29η και η 30η Δυναστεία), ο Αρταξέρξης Γ΄ (βασιλεία 358 – 338 π.Χ.), ανακατέλαβε την κοιλάδα του Νείλου για μια σύντομη δεύτερη περίοδο (343 – 332 π.Χ.), η οποία και ονομάστηκε 31η Δυναστεία της Αιγύπτου. Ηρόδοτος (Ιστορίαι) Αποσπάσματα από τον Κτησία (Περσικά) Θουκυδίδης (Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου) Διόδωρος Σικελιώτης (Ιστορική Βιβλιοθήκη) Αποσπάσματα από τον Μανέθωνα (Αιγυπτιακά) Ιώσηπος (Ιουδαϊκή Αρχαιολογία)
Αγία Αικατερίνη Καινουργίου Φθιώτιδας

Η Αγία Αικατερίνη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καινουργίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καμένων Βούρλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φθιώτιδας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λοκρίδος του νομού Φθιώτιδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.

 Η Αγία Αικατερίνη είναι παράλιος οικισμός του νομού Φθιώτιδας. Βρίσκεται στο σημείο όπου ο Μαλιακός συναντά τον Βόρειο Ευβοϊκό, λίγο βορειότερα από τα Καμένα Βούρλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Aπέχει περίπου 43 χλμ. ΝΑ. της Λαμίας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καινουργίου του νομού Φθιώτιδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Καινουργίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμένων Βούρλων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμένων Βούρλων και προσαρτήθηκε στον δήμο Μώλου-Αγίου Κωνσταντίνου ο οποίος, το 2018, μετονομάστηκε σε δήμο Καμένων Βούρλων. Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, εκδ. 2006 Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Google Earth eetaa.gr
Μαρί Κράγια

Η Μαρί Κράγια ή Μαρί Παλούτσα (24 Σεπτεμβρίου 1911 – 21 Νοεμβρίου 1999) ήταν Αλβανίδα τραγουδίστρια όπερας, η οποία είναι ιδιαίτερα γνωστή για την παράδοση αλβανικών λαϊκών τραγουδιών.

 Η Κράγια γεννήθηκε το 1911 στο Ζάνταρ στο Βασίλειο της Δαλματίας, το οποίο τότε αποτελούσε μέρος της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Ήταν παιδί μιας Ρωμαιοκαθολικής οικογένειας. Ήταν συγγενής της μητέρας Τερέζας και αργότερα θα οργάνωνε τις υπηρεσίες κηδείας για τη μητέρα και την αδερφή της. Όταν ήταν έξι, η οικογένειά της μετακόμισε στη Σκόδρα. Αν και ήταν μετανάστρια, η οικογένειά της ήταν αλβανική και είχε ζήσει σε μια μικρή αλβανική κοινότητα στο Ζαντάρ. Στην Αλβανία έμαθε τον ντόπιο γάμο και τραγούδια αγάπης. Το 1930 άρχισε τις σπουδές τραγουδιού της στο Ζινγκσούλε (σήμερα Πανεπιστήμιο Μουσικής και Καλών Τεχνών) στο Γκρατς της Αυστρίας, το οποίο ολοκλήρωσε το 1934. Μετά την αποφοίτησή της άρχισε να διδάσκει σε ένα γυμνάσιο στη Σκόδρα, και στη συνέχεια εργάστηκε ο Ινστιτούτο Γυναίκων της Βασιλομήτωρας στα Τίρανα. Άρχισε να εμφανίζεται στα Τίρανα με τον Τονίν Γκουραζίου ως συνοδευτικό πιανίστα. Η Κράγιε εκπροσώπησε την Αλβανία σε μια βραδιά των εθνών που φιλοξενήθηκε στη Βιέννη. Το τραγούδι της Κράγια ήταν περίεργο, επειδή είχε έναν γερμανικό τρόπο διατύπωσης των λέξεων της, που έδινε ακρίβεια στη φράση των στίχων που τραγουδούσε. Άρχισε να τραγουδά παραδοσιακά αστικά τραγούδια (Αλβανικά αστικά λυρικά τραγούδια), και ήταν σε θέση να δείξει πώς μπορεί να τους παρουσιαστεί ένας επαγγελματικά εκπαιδευμένος τραγουδιστής. Εργάστηκε με την Λόλα Γκιόκα, η οποία ήταν ο διευθυντής των αρμονιών αλλά και η πανίστρια και μαζί συνέγραψαν πάνω από 300 τραγούδια. Με τα σημερινά πρότυπα οι ηχογραφήσεις δεν είναι τέλειες, αλλά εξακολουθούν να επιβιώνουν μέχρι σήμερα.Το 1937 έδωσε ρεσιτάλ στο Μπάρι της Ιταλίας και το επόμενο έτος έδωσε συναυλίες στο Μόναχο της Γερμανίας. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε συναυλία τον Ιούνιο με την Τέφτα Τάσκο-Κότσο και την Λόλα Γκιόκα, για την άντληση κεφαλαίων για τον βαρύτονο Κρίστο Κότσο (σύζυγος της Τέφτα Τάσκο-Κότσο). Χρειαζόταν τα χρήματα για να ολοκληρώσει τα μαθήματα τραγουδιού που παρακολουθούσε στο Μιλάνο. Το 1939 έδωσε ένα ρεσιτάλ στη Φλωρεντία πριν επιστρέψει στη πατρίδα της.Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κράγια δίδαξε στην Ακαδημία Τζορντάν Μίσια. Το συνδύαζε με το να συνεχίζει να τραγουδά στην Όπερα και το 1959 εμφανίστηκε στην πρώτη Αλβανική όπερα. Η όπερα ονομάστηκε Μρίκα, με τον Πρενκέ Γιάκοβα ως συνθέτη και τον Λαζάρ Σιλίτσι ως στιχουργό.Η Κράγια πέθανε στα Τίρανα το 1999. Είχε λάβει την υψηλότερη αναγνώριση για τους καλλιτέχνες, τον τίτλο του Λαϊκού Καλλιτέχνη της Αλβανίας. Γιοργκίγια Φίλτσε-Τρούγια Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marie Kraja στο Wikimedia Commons
The Residents

Οι Residents είναι Αμερικανικό avant garde συγκρότημα. Είναι κυρίως γνωστοί για την ιδιαίτερη μουσική τους και για τα πολυμέσα που χρησιμοποιούν. Από τον πρώτο τους δίσκο έχουν κυκλοφορήσει πάνω από 60 άλμπουμ και πολλά μουσικά βίντεο. Έχουν περιοδεύσει παγκοσμίως επτά φορές, ενώ έχουν συνθέσει μουσική για αρκετές ταινίες. Σε όλα τα χρόνια ύπαρξής τους, έχουν πετύχει να κρατήσουν κρυφή την πραγματική τους ταυτότητα φορώντας κράνη - μάτια με καπέλα και σμόκιν, που θεωρούνται τα χαρακτηριστικά τους. Δεν έχουν δώσει συνεντεύξεις, ενώ τους εκπροσωπούν οι Homer Flynn & Hardy W. Fox.

 Οι Residents ιδρύθηκαν το 1969, ενώ η επίσημη δισκογραφία τους ξεκίνησε το 1974 με τον δίσκο Meet the Residents. Ήταν ανώνυμοι μέχρι το 1971, όταν έστειλαν μια κασέτα με κομμάτια τους στην Warner Bros.. Η εταιρία όμως δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη, έτσι έστειλε πίσω την κασέτα. Εφόσον δεν υπήρχε διεύθυνση επιστροφής, η απόρριψη απευθύνθηκε απλώς στους κατοίκους (Residents). Από εκεί εμπνεύστηκε η μπάντα για το πρώτο της όνομα, Residents Unincorporated. Η κασέτα κυκλοφόρησε επίσημα το 2003. Το 1972 οι Residents ξεκίνησαν μια ταινία με τίτλο Whatever Happened to Vileness Fats?. Η ταινία, με πάνω από 14 ώρες αρχείου, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ωστόσο, κυκλοφόρησε με διάρκεια 32 λεπτών το 1984, ενώ το 2001 μια άλλη έκδοση 17 λεπτών περιλήφθηκε στο DVD Icky Flix. Meet the Residents The Third Reich 'n' Roll Fingerprince Not Available Duck Stab/Buster & Glen Eskimo Commercial Album Mark of the Mole The Tunes of two Cities Title in Limbo George & James Whatever Happened to Vileness Fats? Cencus Taker The Big Bubble: Part Four of the Mole Trilogy Stars & Hank Forever: The American Composers Series God in Three Persons The King & Eye Freak Show Our Finest Flowers Gingerbread Man Hunters Have a Bad Day Wormwood: Curious Stories from the Bible Roosevelt 2.0 Roadworms: The Berlin Sessions Icky Flix Demons Dance Alone WB: RMX The King & Eye: RMX 12 Days of Brumalia I Murdured Mommy Money Lover The River of Crime (Episodes 1 - 5) Tweedless Night of the Hunters The Voice of Midnight Smell my Picture The Bunny Boy Postcards from Patmos Hades The Ughs! Arkansas Ozan Strange Culture/Haeckel's Tale Dollar General Chuck's Ghost Music Lonely Teenager Coochie Brake Mush-Room
Δημαρχιακές εκλογές Λονδίνου 2021

Στις 6 Μαΐου 2021 διεξήχθη δημαρχιακή εκλογή στο Λονδίνο. O Σαντίκ Καν διεκδίκησε την επανεκλογή του, και ακόμα 19 υποψήφιοι συμμετείχαν στην εκλογή. Ο Σαντίκ Καν επανεξελέγη δήμαρχος του Λονδίνου με το 55,2% των ψήφων.

 Η εκλογή δημάρχου γίνεται με απλό πλειοψηφικό σύστημα δύο γύρων και ψήφο με σειρά προτίμησης. Ο κάθε εκλογέας βάζει δύο σταυρούς προτίμησης, τον 1 στην 1η επιλογή του και τον 2 στη 2η επιλογή του. Ο υποψήφιος που θα εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, δηλαδή πάνω από 50% των ψήφων 1ης προτίμησης, ανακηρύσσεται νικητής. Αν κανένας νικητής δεν αναδειχθεί στον πρώτο γύρο τότε διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίον συμμετέχουν οι δύο υποψήφιοι που πλειοψήφησαν στον πρώτο. Σούζαν Χολ
Κοινότητα Μεταξοχωρίου Μονοφατσίου

Η Κοινότητα Μεταξοχωρίου είναι κοινότητα του δήμου Αρχανών - Αστερουσίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 161Α - 16/08/1928 σύμφωνα με την οποία ο οικισμός Κακό Χωριό αποσπάσθηκε από την κοινότητα Τεφελίου και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1948 με το ΦΕΚ 204Α - 14/08/1948 ο οικισμός Κακό Χωριό μετονομάστηκε σε Μεταξοχώριον.

 Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Μεταξοχωρίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αρμανώγεια και Παρθένι, καθώς και την Μονή Επανωήφη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει: Αρμανώγεια, τα (106) Μεταξοχώρι, το (403) Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, η (22) Παρθένι, το (13)Συνολικά η Κοινότητα Μεταξοχωρίου έχει 544 κατοίκους. Εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Μπέρκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μεταξοχωρίου.
Μέταλλα Σερρών

Τα Μέταλλα είναι χωριό του νομού Σερρών με πληθυσμό 275 κατοίκους. Ανήκει στον Δήμο Εμμανουήλ Παππά. Το χωριό αποτελούσε αυτόνομη κοινότητα από το 1927, ενώ μέχρι τότε ήταν μέρος της κοινότητας Δοβίστης. Αρχικά ονομαζόταν κοινότητα Άνω Νούσκας, αργότερα μετονομάστηκε σε κοινότητα Άνω Δαφνουδίου και τέλος σε κοινότητα Μετάλλων. Στην κοινότητα ανήκε και ο οικισμός Συκέα με 111 κατοίκους. Διατηρήθηκε μέχρι το 1998 οπότε συγχωνεύθηκε στον Δήμο Εμμανουήλ Παππά. .

 Λίγο βορειότερα από τα σημερινά χωριά Μέταλλα και Συκιά, στον ψηλό και απόκρημνο λόφο του «Αγίου Αθανασίου», εντοπίστηκε η θέση αξιόλογης αρχαίας κώμης (των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων). Συγκεκριμένα, η κώμη ήταν χτισμένη στη νότια πλαγιά του παραπάνω λόφου, που ήταν σχετικά ομαλή, στην οποία αποκαλύφτηκαν αρχαίοι τάφοι και νομίσματα. Επίσης, σε άλλη κοντινή θέση («Οβατζίκ») αποκαλύφτηκε ελληνιστικός τάφος, ο οποίος περιείχε 400 περίπου χάλκινα νομίσματα (Μ. Αλέξανδρου, Κάσσανδρου, Φιλίππων κ.ά.). Τέλος, από τον «Άγιο Αθανάσιο» ή από τη θέση «Οβατζίκ» προέρχονται δύο επιτύμβιες επιγραφές των αρχών του 2ου μ.Χ. αιώνα, οποίες αναφέρουν πρόσωπα με θρακικά ονόματα. Στα υστερορωμαϊκά χρόνια, η κώμη οχυρώθηκε με ακρόπολη, της οποίας τμήματα του τείχους σώζονται στην κορυφή του λόφου του «Αγίου Αθανασίου». Την οχύρωση της κώμης επέβαλε, πλην των άλλων, κυρίως η στρατηγική της θέση, αφού ήλεγχε έναν αρχαίο ορεινό δρόμο, ο οποίος, μέσω της σημερινής Μικρόπολης και Χαριτωμένης (Δράμας), έφερνε στις πηγές του ποταμού Αγγίτη. Με την πλειοψηφία των κατοίκων να είναι ποντιακής καταγωγής, σημαντικότερο έθιμο θεωρείται η διοργάνωση ανάλογων πολιτιστικών και μουσικοχορευτικών εκδηλώσεων, ευρέως γνωστές στην επαρχία με την ονομασία Πανηγύρι. Το τελευταίο πραγματοποιείται σε ετήσια βάση, στις 14 και 15 Αυγούστου, ημέρες που εορτάζει και ο τοπικός ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Σε αυτό συμμετέχουν, πέραν των κατοίκων του χωριού και πλήθος κόσμου από τα πέριξ χωριά, καθώς και παλαιοί κάτοικοι που εχουν μετοικήσει σε αστικά κέντρα. Στον νομό βρίσκεται και ο παραπλήσιου ονόματος εγκαταλελειμμένος οικισμός του Μετάλλου Σερρών.
Γκαζνί

Η Γκαζνί, ή Γκάζνι, ή Γκάζνα ή Γάζνα, είναι μία ιστορική πόλη του Αφγανιστάν. Είναι η πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού Γκαζνί, κτισμένη σε υψόμετρο 2.220 μ., σε κεντρικό οροπέδιο της χώρας και σε απόσταση 100 χλμ. ΝΔ. της πρωτεύουσας Καμπούλ, κοντά στις πηγές του ποταμού Καμπούλ. Το 2006, ο πληθυσμός της, πολυπολιτισμικός και πολυεθνής, αριθμούσε περί τους 141.000 κατοίκους. Εξ αυτών περισσότεροι από τους μισούς είναι Τατζίκοι, ένα ποσοστό 20% είναι Παστούν, ένα 15% Χάζαροι και το υπόλοιπο 5% Ινδουϊστές.

 Η Γκαζνί είναι αρχαία ιστορική πόλη που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Αφγανιστάν. Ο Μ. Αλεξάνδρρος ίδρυσε εκεί την Αλεξάνδρεια Ωπιανή. Την αναφέρει πρώτος ο Κλαύδιος Πτολεμαίος ως "Κούαζνα" (περσική πόλη). Αργότερα, κατά τον 6ο αιώνα (μ.Χ.), αποτέλεσε σπουδαίο βουδιστικό κέντρο. Το 683 κατελήφθη από τους Άραβες οπότε και άρχισε ν΄ αναπτύσσεται ως μουσουλμανικό κέντρο. Από την πόλη αυτή αναδείχθηκε η μουσουλμανική δυναστεία των Γκαζναβιδών, η οποία και στόλισε την πόλη με πλούσια κτήρια. Το 1151 η πόλη λεηλατήθηκε από τη δυναστεία των Γκουρίδων, που παρά ταύτα την επέλεξαν για πρωτεύουσά τους. Το 1221 η πόλη καταλήφθηκε από τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν, οι οποίοι και την κατέστρεψαν. Στους νεότερους χρόνους, κατά τη διάρκεια του Α΄ Αγγλο-Αφγανικού πολέμου, στις 23 Ιουλίου του 1839 ο γύρω χώρος αποτέλεσε πεδίο της ιστορικής μάχης της Γκαζνί. Κατά τον τελευταίο Αφγανικό εμφύλιο πόλεμο στη δεκαετία του 1990, μεταξύ των Ταλιμπάν και των δυνάμεων σωτηρίας, όπως αποκαλούνταν οι δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις επέμβασης, πολλά μνημεία της πόλης κινδύνεψαν να καταστραφούν. Πολυάριθμα είναι σήμερα τα ερείπια, οι μιναρέδες και οι σπουδαίοι ιστορικοί τάφοι στη γύρω περιοχή, που μαρτυρούν την παλιά ευημερία και δόξα της πόλης, η οποία συνεχίζει και σήμερα ν΄ αποτελεί στρατηγικό και θρησκευτικό κέντρο. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη τομ. Η', σελ.391 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ghazni στο Wikimedia Commons
Αδέλα της Γαλλίας, κόμισσα της Φλάνδρας

Η Αδέλα της Γαλλίας, κόμισσα της Φλάνδρας ή Αδέλα η Αγία ή Αδέλα του Μεσίν (Adèle de France, 1009 - 8 Ιανουαρίου 1079), δούκισσα της Νορμανδίας (Ιανουάριος 1027 - Αύγουστος 1027) και κόμισσα της Φλάνδρας (1035 - 1067) ήταν δεύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Ροβέρτου Β΄ του Ευσεβούς και της Κωνσταντίας του Άρλ. Τον Ιανουάριο του 1027 παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Γ΄ της Νορμανδίας αλλά ο πρώτος της σύζυγος πέθανε αιφνίδια στις 6 Αυγούστου του ίδιου χρόνου. Η Αδέλα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Βαλδουίνο Ε΄ της Φλάνδρας (1028).

 Η επίδραση της Αδέλας στην διακυβέρνηση της κομητείας ήταν καθοριστική λόγω των οικογενειακών της δεσμών, με τον θάνατο του αδελφού της Ερρίκου Α΄ της Γαλλίας την κηδεμονία του 7χρονου διαδόχου Φιλίππου Α΄ ανέλαβε η βασιλομήτωρ Άννα του Κιέβου και ο σύζυγος της Βαλδουίνος Ε΄ γαμπρός του Ερρίκου Α΄, η Αδέλα έγινε αντιβασίλισσα (1060 - 1067). Ο τρίτος γιος της Αδέλας Ροβέρτος Α΄ της Φλάνδρας σχεδίαζε να επιτεθεί στην Φλάνδρα για να ανατρέψει τον νεαρό ανιψιό της Αρνούλφο (1071). Η Αδέλα ζήτησε βοήθεια από τον ανιψιό της Φίλιππο Α΄, έστειλε μια στρατιωτική δύναμη 10 Νορμανδών ευγενών υπό την διοίκηση του Γουλιέλμου Φίτζοσμπορν, αλλά οι δυνάμεις του νεαρού εγγονού της ηττήθηκαν και ο ίδιος ο Αρνούλφος σκοτώθηκε. Ο Ροβέρτος ανέλαβε την διοίκηση της Φλάνδρας και ο Γάλλος βασιλιάς αναγκάστηκε να κλείσει μαζί του ειρήνη, ο Φίλιππος Α΄ τον αναγνώρισε κόμη της Φλάνδρας, παντρεύτηκε την θετή θυγατέρα του Μπέρθα της Ολλανδίας και προσάρτησε το Κόρμπι στο Γαλλικό στέμμα (1074). Η Αδέλα είχε ισχυρή επίδραση στην θρησκευτική πολιτική του συζύγου της Βαλδουίνου Ε΄, ίδρυσε τα Κολέγια του Αίρ (1049), Λιλ (1050), Χάρελμπεκ (1064), τα αβαεία του Μεσί (1057) και του Ενάμ. Μετά τον θάνατο του συζύγου της Βαλδουίνου Ε΄ ταξίδευσε στην Ρώμη, πήρε το μοναχικό πέπλο από τα χέρια του ίδιου του πάπα Αλεξάνδρου Β΄ και αποσύρθηκε για την υπόλοιπη ζωή της στο αβαείο του Μεσίν κοντά στο Υπρ όπου έζησε μέχρι τον θάνατο της. Η Καθολική Εκκλησία την ανακήρυξε Αγία, η μνήμη της εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου. Με τον πρώτο σύζυγο της Ριχάρδο Γ΄, δούκα της Νορμανδίας (1027) δεν απέκτησε παιδιά. Με τον δεύτερο σύζυγο της (1028) Βαλδουίνο Ε΄, κόμη της Φλάνδρας (πέθανε το 1067) απέκτησε : Βαλδουίνος ΣΤ΄ της Φλάνδρας Ματθίλδη της Φλάνδρας Ροβέρτος Α΄ της Φλάνδρας Detlev Schwennicke, Europaische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europaischen Staaten, Neue Folge, Band II (Marburg, Germany: Verlag von J. A. Stargardt, 1984) Αγία Αδέλα
Λιούλια κεμπάμπ

Το Λιούλια κεμπάπ ή Λούλε κεμπάπ (αζερικά: lülə kabab‎) είναι κεμπάπ ψημένο σε χαλύβδινη σχάρα. Παρασκευάζεται από κιμά. Καθώς είναι σαν ρύγχος όπλου λέγεται "lülə", που σημαίνει ρύγχος στα αζερικά. Θεωρείται ότι είναι εθνικό πιάτο της αζερικής κουζίνας. Τρώγεται κυρίως στον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.

 Αρνί (ή κιμά πρόβειου και μοσχαρίσιου κρέας 50-50) Κρεμμύδι Λίπος ουράς πρόβατου Αλάτι Πιπέρι Σουμάκι (προαιρετικό) Πίτα (προαιρετικό) Το μαλακό τμήμα του αρνίσιου κιμά συνδυάζεται με κρεμμύδι, χρησιμοποιώντας μια μηχανή κιμά και αναμιγνύεται με πιπέρι και αλάτι. Εκεί θα πρέπει να υπάρχουν 400 γραμμάρια κρεμμυδιού ανά 1 κιλό κιμά. Η αναλογία αυτή ακολουθείται, για να μείνει στη σχάρα. Ο πολτός κρέατος αναμιγνύεται καλά και αποθηκεύεται σε κρύα θερμοκρασία για μια ώρα. Αργότερα ο κιμάς αφαιρείται από το ψυγείο και αναμειγνύεται καλά. Ο κιμάς τυλίγεται γύρω από το κεμπάπ. Ο κιμάς παίρνει ελαφρώς μακρύ μορφή σε μια ελαφρώς ευρύ σχάρα. Στη συνέχεια τηγανίζεται σε κάρβουνο μπάρμπεκιου γνωστό ως μανγκάλ. Μαγειρεύεται για 10-15 λεπτά. Το κεμπάπ σερβίρεται μεταξύ του λαβάς. Το ρίξιμο σουμάκ είναι προαιρετικό. Αζερική κουζίνα Κεμπάπ
Κλαύδιος Μαυροχάννας

Ο Κλαύδιος Μαυροχάννας είναι Κύπριος πολιτικός. Αποτελεί μέλος της μαρωνίτικης κοινότητας της Κύπρου Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2008-2011.

 Ο Κλαύδιος Μαυροχάννας γεννήθηκε στην Λάρνακα στις 2 Αυγούστου 1959. Κατάγεται από τον Κορμακίτη, μια μαρωνίτικη κοινότητα στην Κύπρο. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε Ηλεκτρολογία μηχανική στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (ΑΤΙ).Έχει εργαστεί στα Δημόσια Έργα της Κύπρου. Επιπλέον, εργάστηκε ως Τεχνικός στα Διυλιστήρια Πετρελαίων Λάρνακας μέχρι το 1980. Από το 1980 μέχρι το 2015 εργαζόταν ως Αδειούχος Μηχανικός Αεροπλάνων στις Κυπριακές Αερογραμμές.Ακολούθως απέκτησε Β2 άδεια συντήρησης αεροσκαφών βαρέος τύπου (1996-2001) στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.Είναι νυμφευμένος με την Ηλιάνα Κασάπη. Την περίοδο 1985-2000 ήταν γραμματέας και αντιπρόεδρος του σωματείου «Ο Κορμακίτης» (Λευκωσίας). Την περίοδο 1992-1997 ήταν μέλος της Παγκύπριας Επιτροπής Προσφύγων Μαρωνιτών ενώ την περίοδο 1995-2000 ήταν μέλος της επιτροπής του φιλανθρωπικού συνδέσμου ΚΑΡΙΤΑΣ.Από το 2001 μέχρι το 2005 διετέλεσε γραμματέας του Μορφωτικού-Πολιτιστικού Συλλόγου Έγκωμης. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος της Συμπλεγματικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Έγκωμης.Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2008, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2008 ο Κλαύδιος Μαυροχάννας ως ο επόμενος επιλαχών, για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2011 αλλά δεν εκλέχτηκε. Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 2016.Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων, Εγκλωβισμένων, Αγνοουμένων, Παθόντων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και της Επιτροπής Εξωτερικών της Βουλής. «ΜΑΥΡΟΧΑΝΝΑΣ ΚΛΑΥΔΙΟΣ». www.parliament.cy. Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 13 Απριλίου 2009. Ανακτήθηκε στις 13 Απριλίου 2009. «50 χρόνια κυπριακού κοινοβουλίου» (PDF). Βουλή των Αντιπροσώπων (Κύπρος). σελ. 153. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 4 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουλίου 2019. «Μαυρόχαννας Κλαύδιος». ΑΚΕΛ. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 18 Ιουλίου 2019.
Έβα Σόνετ

Η Έβα Σόνετ (Ewa Sonnet), με πραγματικό όνομα Μπεάτα Κορνέλια Ντομπρόφσκα (πολωνικά: Beata Kornelia Dąbrowska) (8 Μαρτίου 1985), είναι Πολωνή γκλάμουρ μοντέλο και τραγουδίστρια της ποπ. Η Σόνετ είναι το κορυφαίο μοντέλο των Polish Busty μοντέλων.

 Η Έβα Σόνετ γεννήθηκε στο Ρίμπνικ, στη νότια Πολωνία. Μετά το λύκειο, η Σόνετ ανακαλύφθηκε από ένα άτομο που εργαζόταν στη βιομηχανία του θεάματος και συμφώνησε να γίνει φωτομοντέλο. Στα τέλη του 2003, άρχισε να εργάζεται ως μοντέλο για τη δημοφιλή πολωνική ιστοσελίδα Busty.pl. Η Σόνετ πόζαρε γυμνόστηθη για εικόνες και βίντεο για τον ιστότοπο.Τον Νοέμβριο του 2005, η Σόνετ πόζαρε γυμνόστηθη για το πολωνικό περιοδικό CKM. Ήταν το πρώτο της εικονογραφικό περιοδικό. Στη συνέντευξη στο CKM, η Σόνετ είπε ότι το υπέροχο στήθος της είναι όλο φυσικό. Ξεκίνησε μια μουσική καριέρα και στις 11 Δεκεμβρίου 2005, η Σόνετ έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στο The Kuba Wojewódzki Show στο κανάλι Polsat στην Πολωνία, για να προωθήσει το νέο της άλμπουμ, Nielegalna («Παράνομη»).Τον Ιανουάριο του 2006, η Σόνετ άρχισε να κάνει συναυλίες σε όλη την Πολωνία. Το Nielegalna κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006. Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Σόνετ πήρε μέρος στην πολωνική τηλεοπτική εκπομπή Gwiazdy Tańczą na Lodzie με τον συγχορευτή της, Γούκας Γιούζβιακ. Πόζαρε ξανά στα τεύχη Νοεμβρίου 2006 και 2007 του CKM. Είναι αντικείμενο πολυάριθμων αντιπαραθέσεων που αφορούν μη εξουσιοδοτημένη χρήση της εικόνας της στην ποπ κουλτούρα. 2006: «Nielegalna» 2007: «HypnotiQ» 2005: «. . . I R'n'B» 2006: «Nie zatrzymasz mnie» 2007: «Cry Cry» 2007: «Listen» 2009: «Close The Door» Έβα Σόνετ στο Allmusic Ewa Sonnet στην IMDb Δισκογραφία Ewa Sonnet στο Discogs Ewa Sonnet Αρχειοθετήθηκε 2013-04-16 at archive.ph Δισκογραφία (πολωνικά) Ewa Sonnet (αγγλικά)
Πολωνική Βικιπαίδεια

Η Πολωνική Βικιπαίδεια (πολωνικά: Polskojęzyczna Wikipedia) είναι η έκδοση της Βικιπαίδεια στην πολωνική γλώσσα, μιας ελεύθερης διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας. Δημιουργήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2001 και τώρα έχει περίπου 1.483.000 λήμματα, καθιστώντας την τη 10η μεγαλύτερη έκδοση της Βικιπαίδεια συνολικά. Είναι επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη έκδοση σε σλαβική γλώσσα, μετά τη Ρωσική Βικιπαίδεια.

 Η Πολωνική Βικιπαίδεια δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2001 με το domain wiki.rozeta.com.pl.. Αρχικά φιλοξενήθηκε από έναν διακομιστή σε ένα κουτί για παπούτσια μέσα στην ντουλάπα ενός από τους ιδρυτές της, του Πάβεου Γιόχιμ. Μετά από πρόταση των ιδρυτών της Αγγλικής Βικιπαίδειας, ο ιστότοπος ενσωματώθηκε στο διεθνές έργο ως http://pl.wikipedia.com στις 12 Ιανουαρίου 2002 και ως http://pl.wikipedia.org στις 22 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Για να αποφευχθούν κυβερνοκαταλήψεις που θα μπορούσαν να απογοητεύσουν πιθανούς χρήστες, η Πολωνική Βικιπαίδεια έχει επίσης τον δικό της domain, wikipedia.pl, ο οποίος ανακατευθύνει στο pl.wikipedia.org. Στις 27 Ιανουαρίου 2005, οι ιδρυτές της Πολωνικής Βικιπαίδειας, Κσίστοφ Π. Γιασιουτόβιτς και Πάβεου Γιόχιμ, έλαβαν το βραβείο «Internet Citizen of the Year 2004» που εκδόθηκε από την κοινωνία του Διαδικτύου Ομπιβατέφσκι («Δημόσιο Διαδίκτυο»).Τον Ιούλιο του 2005, το πρόγραμμα bot tsca.bot έλαβε εντολή να ανεβάσει στατιστικά στοιχεία από επίσημες κυβερνητικές σελίδες σχετικά με γαλλικούς, πολωνικούς και ιταλικούς δήμους στην Πολωνική Βικιπαίδεια. Σε λίγους μήνες, το bot ανέβασε περισσότερα από 40.000 λήμματα. Στις 13 Οκτωβρίου 2009, η Πολωνική Βικιπαίδεια έλαβε μια «ειδική αναγνώριση για την κοινωνική καινοτομία» στην τελετή του Βραβείου Γιαν Γουκασιέβιτς 2009, η οποία αναγνώρισε τις πιο καινοτόμες πολωνικές εταιρείες πληροφορικής. Η Πολωνική Βικιπαίδεια ξεπέρασε τα 1.000.000 λήμματα στις 24 Σεπτεμβρίου 2013. Τον Απρίλιο του 2016, το έργο είχε 1.140 ενεργούς χρήστες που έκαναν τουλάχιστον πέντε τροποποιήσεις τον ίδιο μήνα. Το κείμενο της Πολωνικής Βικιπαίδειας δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε DVD μαζί με την έντυπη έκδοση του περιοδικού Enter SPECIAL τον Αύγουστο του 2005. Ο εκδότης δεν προσπάθησε να επικοινωνήσει με το Ίδρυμα Wikimedia πριν από τη διάθεση του DVD στην αγορά και το η ίδια η έκδοση αποδείχθηκε παράνομη, καθώς παραβίασε την Άδεια Ελεύθερης Τεκμηρίωσης GNU. Επιπλέον, το λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε στο DVD λειτουργούσε ακατάλληλα στα Microsoft Windows 98. Μια δεύτερη έκδοση DVD προετοιμάστηκε ως κοινό έργο του Wikimedia Polska (το πολωνικό παράρτημα του Ιδρύματος Wikimedia) και του πολωνικού εκδοτικού οίκου Helion. Περιείχε λήμματα γραμμένα πριν από τις 4 Ιουνίου 2006. Η έκδοση ολοκληρώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2006 και κυκλοφόρησε στα τέλη Ιουλίου 2007 με τιμή αγοράς 39 ζουότι. Πολωνική Βικιπαίδεια (πολωνικά) Έκδοση για κινητά της Πολωνικής Βικιπαίδειας (πολωνικά)
Βάντα Ρουτκιέβιτς

Η Βάντα Ρουτκίεβιτς (πολωνικά: Wanda Rutkiewicz, προφορά: /ˈvanda rutˈkievitʂ/, 4 Φεβρουαρίου 1943 - 12-13 Μαΐου 1992) ήταν Πολωνέζα ορειβάτης. Περισσότερο γνωστή είναι για το γεγονός ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή K2.

 Γεννήθηκε στο Πλανγκέ της Λιθουανίας, από πολωνική οικογένεια. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακινήθηκαν εκείνη και η οικογένειά της στην Πολωνία, όπου έμειναν στη Βαρσοβία. Αργότερα σπούδασε και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Βρότσλαβ, λαμβάνοντας τον πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού. Μετά την αποφοίτησή της ξεκίνησε την ορειβασία, ξεκινώντας από τα βουνά Góry Sokole. Η Βάντα οδηγούσε μία SFM Junak μηχανή, δίκυκλο ιδιαίτερα βαρύ, το οποίο έμμεσα τη βοήθησε να ξεκινήσει την ορειβασία: Το καλοκαίρι του 1961, ξέμεινε από βενζίνη. Έτσι, ξεκίνησε να κάνει ωτοστόπ στα διερχόμενα οχήματα. Κάποια στιγμή σταματάει ένας άνδρας με μία μηχανή να βοηθήσει, ο οποίος βρισκόταν μαζί με φίλο του Μπογκντάν Γιανκόφσκι. Ο τελευταίος έκανε ορειβασία τα τελευταία δύο χρόνια. Αυτή η συνάντηση θα έχει ως αποτέλεσμα την ορειβασία στα προαναφερθέντα βουνά. Στις 16 Οκτωβρίου του 1968, έγινε η τρίτη γυναίκα στον κόσμο, η πρώτη γυναίκα στην Ευρώπη και η πρώτη Πολωνέζα που φτάνει την κορυφή του Έβερεστ. Το 1986, γίνεται η πρώτη γυναίκα που φτάνει την κορυφή K2, πράγμα που το κατάφερε χωρίς βοήθημα οξυγόνου. Η επιτυχία της επισκιάστηκε από το γεγονός ότι οι δύο συνοδοιπόροι της απεβίωσαν. Οι νεκροί εκείνο το καλοκαίρι είχαν φτάσει τους 13, προσπαθώντας να κατακτήσουν την Κ2.Κατά τη διάρκεια της ανάβασής της στο Κανγκτσενγιούνγκα, ήταν και η τελευταία φορά που την είδαν. Τελευταίος ανέφερε για αυτήν ένας Μεξικανός ορειβάτης, ο Κάρλος Καρσόγιο. Εκείνη προσπαθούσε να φτιάξει καταφύγιο. Η όλη προσπάθεια την αποδυνάμωσε πνευματικά και σωματικά, ίσως να είχε σωθεί με περισσότερη ξεκούραση και διαύγεια. Ο Καρσόγιο είπε ότι ούτε εκείνος είχε τη διαύγεια ώστε να την πείσει να κατέβουν, καθώς ήταν κι αυτός εξουθενωμένος.Το 1995, βρέθηκε ένα πτώμα από δύο ορειβάτες, και λέχθηκε ότι μπορεί να ανήκε στη Βάντα. Οι ενδείξεις όμως ήταν αρνητικές και, τελικά, το σώμα, το πιθανότερο είναι να ανήκει σε μία Βουλγάρα ορειβάτισσα, η οποία είχε πεθάνει το 1994. Εκείνο, επίσης, που παραμένει άγνωστο είναι αν η Ρουτκιέβιτς κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή του Κανγκτσενγιούνγκα. Σε περίπτωση που το κατάφερε, είναι η μόνη γυναίκα στον κόσμο που κατάφερε να κατακτήσει τις τρεις ψηλότερες κορυφές του κόσμου. Το σώμα της δεν έχει βρεθεί έως και σήμερα. Έβερεστ - 1978 Νάνγκα Παρμπάτ - 1985 Κ2 - 1986 Σισαπάνγκμα - 1987 Γκασερμπρούμ Β΄ - 1989 Γκασερμπρούμ Α΄ - 1990 Τσο Ογιού - 1991 Αναπούρνα Α' - 1991 Κανγκτσενγιούνγκα - 1992 (αβέβαιο) Reinisch, Getrude, Wanda Rutkiewicz: A Caravan of Dreams (2000) ISBN 0-9538631-0-7 Freedom Climbers ISBN 978-1-926855-60-8 Freedom Climbers by Bernadette McDonald Everest History: Wanda Rutkiewicz Biography of Wanda Rutkiewicz