IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κολωνές Αντιοχίδας

Οι Κολωνές ή Κολώνες ή Κολώνη ή Κολωνός (αρχαία ελληνικά: Κολωναί), (ο δήμος: Κολωνών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).

 Ο δήμος ίσως να συγχέεται, σε διάφορες πηγές, με τον ομώνυμο δήμο των Κολωνών, της Λεοντίδας φυλής ή με τον δήμο του Κολωνού, ο οποίος αναφερόταν και ως Κολωνές της Αιγηίδας φυλής και ήταν γνωστός και ως ο Ίππιος Κολωνός, σε αντιδιαστολή με τον λόφο, ο οποίος ήταν γνωστός ως Αγοραίος Κολωνός και ανήκε στον αρχαίο αττικό δήμο του Κεραμεικού της Ακαμαντίδας φυλής. Ο δήμος των Κολωνών, ήταν δήμος των Μεσογείων ή του Άστεως. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου αυτού είναι άγνωστη και αβέβαιη, δεν έχει προσδιορισθεί και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς. Σύμφωνα με διάφορους ερευνητές, ίσως βρίσκεται κοντά σε μοναστήρι στην Μεντέλη ή σύμφωνα με τον John S. Traill κοντά στον αρχαϊκό Πύργο του Βαρνάβα. Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος μεταφέρθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή, επίσης με 2 βουλευτές, ενώ κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Ο δημότης των αρχαίων Κολωνών ονομαζόταν Κολωνεύς ή Κολωνίδης, ή αναφερόταν με τη χρήση της λέξης «Κολωνήθεν», δηλαδή προέρχεται από τις Κολωνές ή τον Κολωνό. Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Κολωνών, όπως ο Δημοκράτης ο Κολωνήθεν πατέρας του Αντιοχίδου κ.α. Αρχαία Αθήνα Αντιοχίδα φυλή Αντιγονίδα φυλή Πτολεμαΐδα φυλή Πρωτογενείς πηγές Ελληνικές επιγραφές - IG Κολων Attica (IG I-III).Δευτερογενείς πηγές Colonae, στην ιστοσελίδα: referenceworks.brillonline.com, John S. Traill: The political organization of Attica: a study of the demes, trittyes, and phylai, and their representation in the Athenian Council, “Attica”. Princeton: American School of Classical Studies at Athens (ASCSA), 1975, ISBN 978-0-87661-514-0 John S. Traill: Demos and trittys. Epigraphical and topographical studies in the organization of Attica. Athenians Victoria College, Toronto 1986, p. 139. Peter Siewert, "Die Trittyen Attikas und die Heeresreform des Kleisthenes", C.H. Beck, München 1982, ISBN 3406080634, ISBN 9783406080630 «Kolonai (Antiokhis)». www.ancientworlds.net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 12 Μαΐου 2015. Ανακτήθηκε στις 12 Μαρτίου 2015. Traill, J. «Places: 579984 (Kolonai?)». Pleiades. Ανακτήθηκε στις 19 Απριλίου 2017. Kolonai, Lexicon of Greek Personal Names (LGPN). Kolonai, Attic Inscriptions Online.
Γιοσινόρι Κιτάσε

Ο Γιοσινόρι Κιτάσε (ιαπωνικά: 北瀬 佳範‎, Χέπμπορν: Kitase Yoshinori, 23 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης και παραγωγός βιντεοπαιχνιδιών που εργάζεται στην εταιρία Square Enix. Είναι γνωστός ως ο σκηνοθέτης των βιντεοπαιχνιδιών Final Fantasy VI (1994), Chrono Trigger (1995), Final Fantasy VII (1997), Final Fantasy VIII (1999) και Final Fantasy X (2001), και παραγωγός των Final Fantasy X και Final Fantasy XIII. Είναι Εταιρικό Στέλεχος της Square Enix, Επικεφαλής του Business Division 1 αλλά και μέλος του Final Fantasy Committee, που έχει την αρμοδιότητα να κρατά την αρμονία στις κυκλοφορίες και στο περιεχόμενο του franchise.

 Ο Κιτάσε γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1966 στην Ιαπωνία. Τον Ιούλιο του 1978 και όντας 12 ετών, ο είδε την ταινία Ο Πόλεμος των Άστρων για πρώτη φορά και ενθουσιάστηκε πολύ με αυτή. Αργότερα, παρακολούθησε ένα βίντεο για το πως γυρίστηκε και άρχισε να ενδιαφέρεται για την διαδικασία της δημιουργίας στην κινηματογραφική βιομηχανία. Αποφάσισε να φοιτήσει στο Nihon University College of Art, και σπούδασε συγγραφή σεναρίων και δημιουργία ταινιών. Αν και τον ευχαριστούσε η κινηματογράφηση, έδειξε πολύ μεγαλύτερο πάθος για την επεξεργασία μετά την παραγωγή. Ένιωθε ότι αυτό του επέτρεπε να δίνει στα αποσπάσματα ένα εντελώς νέο νόημα, και να επικαλείται τα συναισθήματα των θεατών. Ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του, ο Κιτάσε εργάστηκε σε ένα μικρό animation σχεδίων, που έβγαζε τηλεοπτικά προγράμματα και διαφημίσεις σε μορφή κινουμένων σχεδίων. Όταν έπαιξε Final Fantasy για πρώτη φορά, σκέφτηκε μια αλλαγή στη βιομηχανία παιχνιδιών, καθώς ένιωσε ότι είχε προοπτικές, όσον αφορά το animation και τη αφήγηση. Παρ' ότι δεν είχε γνώση ανάπτυξης λογισμικού, έκανε αίτηση στην εταιρία που ανέπτυξε το παιχνίδι, τη Square, και προσλήφθηκε το 1990. Τα επόμενα 10 χρόνια κέρδισε εμπειρία ως "κειμενογράφος γεγονότων", αλλά και διευθύνοντας τις εκφράσεις και τις κινήσεις των χαρακτήρων, ενώ επίσης ρυθμίζοντας το συγχρονισμό και τις μεταβάσεις της μουσικής. Ο ίδιος έχει συγκρίνει αυτή τη δουλειά με τη σκηνοθεσία ηθοποιών ταινιών. Όταν πολλοί παίκτες ανταποκρίθηκαν στον επιστημονικής φαντασίας κόσμο του Final Fantasy VII και του Final Fantasy VIII, ζητώντας έναν "απλό κόσμο φαντασίας", ο Κιτάσε προσπάθησε να διευρύνει την νόημα της λέξης "φαντασία" πέρα από αυτό μιας μεσαιωνικής ευρωπαϊκής περιοχής. Αυτό ώθησε το υπόβαθρο του Final Fantasy X να είναι η νοτιοανατολική Ασία. Ο Κιτάσε έχει αναφερθεί στο Final Fantasy VII και τον πρωταγωνιστή του, Cloud Strife, ως το αγαπημένο του βιντεοπαιχνίδι και χαρακτήρα βιντεοπαιχνιδιού, αντίστοιχα. Επίσης, έχει δηλώσει σε συνέντευξή του, ότι λατρεύει τα βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου. Γιοσινόρι Κιτάσε στην IMDb
Κορώνα muraria

Η κορώνα muraria (λατινικά: corona muralis), που ονομάζεται επίσης κορώνα turrita όταν εμφανίζονταν στυλιζαρισμένοι πύργοι, ήταν η κορώνα που χρησιμοποιούσαν ως τιμή της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν το μεγαλύτερο σύμβολο της στρατιωτικής αξίας και ανήκε στον πρώτο άνθρωπο που είχε αναρριχηθεί στις οχυρώσεις μιας εχθρικής πόλης.

 Η κορώνα ήταν φτιαγμένη από χρυσό, με τη μορφή οδοντωτών τοίχων και πυργίσκων . Ήταν μια από τις σημαντικότερες στρατιωτικές τιμές και ανατέμνονταν μόνο μετά από προσεκτική έρευνα για να ανακαλυφθεί ποιος είχε την υπεροχή στην αναρρίχηση τοίχων. Η κορώνα πήρε τον συμβολισμό της ελληνιστικής εποχής με τον οποίο συμβολισμό χρησιμοποιήθηκε για να απεικονισθεί η θεά Τύχη που φορούσε την κορώνα muraria, όπου ήταν η προσωποποίηση της τύχης μιας πόλης, παρόμοια με τη ρωμαϊκή θεά Φορτούνα. Η κορώνα muraria ήταν επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα της θεάς Κυβέλης. Ωστόσο, αυτή η κορώνα ήταν από ξύλο . Ο νεαρός Publius Cornelius Scipio Emiliano, ο μελλοντικός καταστροφέας της Καρχηδόνας, κέρδισε την κορώνα muraria κατά τη διάρκεια στρατιωτικής εκστρατείας στην Ισπανία . Η κορώνα muraria είχε μεγάλη τύχη στην εραλδική, όπου έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς σαν οικόσημα πόλης. Σε αυτές τις παραστάσεις η κορώνα φαίνεται να αντιπροσωπεύει τα τυπικά τείχη ενός κάστρου ή μιας μεσαιωνικής πόλης . Ακόμη και σήμερα, η κορώνα muraria χρησιμοποιείται στην αστική και διοικητική εραλδική σκηνή πολλών χωρών. Η κορώνα muraria χρησιμοποιείται ακόμα στην ιταλική εραλδική πολιτεία για να συμβολίσει την κορώνα του δήμου, ασημένια και χωρίς πύργους, που εκπροσωπείται στα οικόσημα των ιταλικών δήμων ή την κορώνα της πόλης, επιχρυσωμένη με οκτώ πύργους (εκ των οποίων πέντε είναι ορατοί) κρατώντας τον τίτλο της πόλης . Η κορώνα εμφανιζόταν τότε στα οικόσημα των σωμάτων του ιταλικού στρατού και εκείνου της Πολεμικής Αεροπορίας . Η κορώνα turrita είναι τελικά ένα εικονογραφικό χαρακτηριστικό της Italia turrita, μια συμβολική προσωποποίηση του έθνους . Αύλος Γέλλιος, Noctes atticae; Κικέρων, Pro Cn. Plank; Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, Φυσική ιστορία. Πολύβιος, Historiae. Τάκιτος, Annales; Σενέκας, De clementia. William Smith, Corona, σε λεξικό ελληνικών και ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, Βοστώνη, John Murray & Co., 1875. Roberto Borri, L'Italia è donna. Eterna e fatale, Τορίνο, Boffi Editore, 2012. Esercito Italiano Emblema della Repubblica Italiana Stellone d'Italia Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Mural crowns στο Wikimedia Commons
Τζορτζ Όγκντεν Άμπελ

Ο Τζορτζ Όγκντεν Άμπελ (George Ogden Abell, 1 Μαρτίου 1927 – 7 Οκτωβρίου 1983) ήταν Αμερικανός αστρονόμος στο UCLA. Εργάσθηκε ως ερευνητής, δάσκαλος και εκλαϊκευτής της επιστήμης του. Είναι γνωστός κυρίως από τον ομώνυμο κατάλογο σμηνών γαλαξιών.

 Ο Άμπελ πήρε το πτυχίο του (1951), το μάστερ του (1952) και το διδακτορικό του (1957) από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια. Μετά άρχισε τη σταδιοδρομία του στην αστρονομία ως ξεναγός επισκεπτών στο ιστορικό Αστεροσκοπείο Γκρίφιθ στο Λος Άντζελες. Ο κατάλογός του των σμηνών γαλαξιών καταρτίσθηκε με βάση την Ουράνια Επισκόπηση του Πάλομαρ. Ανέλυσε τον σχηματισμό και την εξέλιξη αυτών των σμηνών. Απέδειξε ότι σχηματίζονται «υποσμήνη» μέσα σε σμήνη γαλαξιών, καταρρίπτοντας έτσι το ιεραρχικό πρότυπο του Carl Charlier. Εξάλλου βρήκε πώς η λαμπρότητα των σμηνών μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για τη μέτρηση αποστάσεων. Ο Κατάλογος του Άμπελ είναι ένας σχεδόν πλήρης κατάλογος, με περίπου 4.000 σμήνη που περιέχουν τουλάχιστον 30 γαλαξίες το καθένα σε μετατόπιση προς το ερυθρό έως Z = 0,2. Ο αρχικός κατάλογος, με σμήνη γαλαξιών του βόρειου ημισφαιρίου της ουράνιας σφαίρας, εκδόθηκε το 1958. Ο επεκταθείς κατάλογος, με σμήνη και του νότιου ημισφαιρίου εκδόθηκε μετά τον θάνατο του Άμπελ, το 1987. Ο Άμπελ ανεκάλυψε τον περιοδικό κομήτη 52P/Harrington-Abell. Μαζί με τον Peter Goldreich, υπέθεσε σωστά ότι τα πλανητικά νεφελώματα εξελίσσονται από τις ατμόσφαιρες των ερυθρών γιγάντων. Ο Άμπελ είχε πάθος στο να απομυθοποιεί ψευδοεπιστημονικούς ισχυρισμούς, όπως αυτούς του Ιμάνουελ Βελικόφσκυ. Υπήρξε συνιδρυτής της «Επιτροπής για την Επιστημονική Διερεύνηση των Ισχυρισμών Παραφυσικής» (CSICOP) το 1976, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του καθηγητή Φιλοσοφίας Paul Kurtz. Υπό την αιγίδα της έγινε μια έρευνα για ισχυρισμούς σχετικούς με το Mars effect στην Αστρολογία από τον Τζόρτζ Άμπελ και τον γιο του, A.A. Abell, ειδικό της Πληροφορικής. Διαθέτοντας και οργανωτικές ικανότητες, ο Άμπελ υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής Κοσμολογίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως (IAU) και ως πρόεδρος της Αστρονομικής Εταιρείας του Ειρηνικού. Το 1970 εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας. Ο αστεροειδής 3449 Άμπελ (3449 Abell), που ανακαλύφθηκε το 1978 Το Αστεροσκοπείο George Abell του Ανοικτού Πανεπιστημίου στο Μίλτον Κέινς, στην Αγγλία. JRASC 77 (1983) L85 QJRAS 30 (1989) 283 Abell, G.O., Morrison, D., Wolff, S.C.: Exploration of the Universe, Saunders College Pub (6η έκδοση, αναθεωρημένη, 1993). ISBN 0-03-094666-2. Abell, G.O., Wolff, S.C., Morrison, D.: Realm of the Universe, Saunders College Publishing, 5η έκδοση το 1994. ISBN 0-03-001664-9. Abell, G.O., Singer, B.: Science and the Paranormal: Probing the Existence of the Supernatural, Scribner Book Company, ανατύπωση τον Μάρτιο 1983. ISBN 0-684-17820-6. Abell, G.O.: A catalog of rich clusters of galaxies, American Astronomical Society (1989), ASIN B000726Y06. Κατάλογος του Άμπελ Mars effect
ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε

Η ΝΚ Ρούνταρ Βελένιε είναι σλοβένικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Βελένιε, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σλοβενίας. Χρώμα της ομάδας είναι το κόκκινο. Αγωνίζεται στο στάδιο Ob Jezeru City Stadium. Ιδρύθηκε το 1948.

 Πρωτάθλημα Slovenian Republic Football LeagueΝικήτρια (2): 1976–77, 1990–91 Φιναλίστ (2): 1983–84, 989–90Slovenian Second LeagueΝικητής (3): 2003–04, 2004–05, 2007–08Κύπελλο Κύπελλο Σλοβενίας (ποδόσφαιρο ανδρών)Νικήτρια (1): 1997–98Slovenian Republic CupΝικήτρια (1): 1979–80 Φιναλίστ (4): 1977–78, 1981–82, 1989–90, 1990–91 Επίσημη ιστοσελίδα (Σλοβενικά) PrvaLiga profile (Σλοβενικά)
Οδός Ρήγα Φεραίου (Βελιγράδι)

Η οδός Ρήγα Φεραίου (σερβικά: улица Риге од Фере) βρίσκεται στον δήμο Στάρι Γκραντ, στο κέντρο της πόλης του Βελιγραδίου και εκτείνεται από την οδό Πιαρόνα ντε Μοντεζίρα (Пјарона де Мондезира) αριθμός 20, έως την οδό Τσάρα Ντούσανα (Цара Душана).

 Το όνομά της η οδός το πήρε το 1908 προς τιμή του Ρήγα Φεραίου ο οποίος γεννήθηκε στο Βελεστίνο το 1757 και θανατώθηκε στο Βελιγράδι στις 24 Ιουνίου του 1798. Ο Ρήγας Φεραίος ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Θεωρείται εθνομάρτυρας και πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Η οδός υπάρχει από τον τον 19ο αιώνα, πιο συγκεκριμένα από το 1872 και άλλαξε το όνομά της δύο φορές. Μέχρι το 1896 ονομαζόταν Γκρότσανσκα (Грочанска) και από το 1896 έως το 1908 Λιούμπιτσκα (Љубићска).
Μαρί Σενγκόρ Μπάσε

Η Μαρί Σενγκόρ Μπάσε (Marie Senghor Basse, πλήρες όνομα Marie-Thérèse Camille Senghor Basse - 1930-2019) ήταν Σενεγαλέζα ιατρός που διηύθυνε το Centre de protection maternelle et infantile (Κέντρο Προστασίας της Μητέρας και του Παιδιού) και εκπροσώπησε τη Σενεγάλη στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών ενώ παράλληλα διηύθυνε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων.

 Η Μπάσε ήταν ανιψιά του πρώτου Σενεγαλέζου πρωθυπουργού. Αποφοίτησε από το Τμήμα Ιατρικής του Παρισιού το 1957. Το 1958 προσλήφθηκε στο Bally Hospital στο Κόνακρυ και μεταφέρθηκε στο Boké Medical District της Γουινέας, που βρίσκεται στα σύνορα με τη Σενεγάλη. Έζησε εκεί για δυο χρόνια. Με την επιστροφή στη Σενεγάλη, υπηρέτησε ως μόνιμη εκπρόσωπος της Σενεγάλης στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών από το 1961 έως το 1966, όπου εργάστηκε μαζί με τον σύζυγό της Έντουαρντ Μπάσε, τον Σενεγαλέζο πρέσβη στην Ιταλία. Επέστρεψε στη Σενεγάλη και εργάστηκε για δυο χρόνια ως ιατρική επιθεωρήτρια στο Dakar Medical School. Το 1968 η Μπάσε έγινε διευθύντρια στο Iνστιτούτο Τεχνολογίας Τροφίμων της Σενεγάλης όπου έκανε έρευνα για τη διαδικασία επεξεργασίας των φρούτων, των λαχανικών, των σιτηρών και των ζωικών προϊόντων. Η Μπάσε εμφανίζεται συχνά στην κρατική τηλεόραση της Σενεγάλης όπου προωθει "την τοπική κατανάλωση" των τροφίμων. Αυτό πραγματοποιείται μέσω της αλλαγής συμπεριφοράς και διατροφικών συνηθειών. Παρουσίασε στις νοικοκυρές και τις γυναίκες υγιεινούς τρόπους για να καταναλώνουν τοπικά προϊόντα όπως το ψωμί pamiblé, το καλαμπόκι, οι μυ συμπυκνωμένοι χυμοί και το κρέας. Το 1981, η Μπάσε προσλήφθηκε στο προσωπικό γραφείο του πρωθυπουργού Habib Thiam ως τεχνική σύμβουλος. Σε ηλικία 51 ετών, εισήχθη στο Dakar Business Management School και έλαβε μεταπτυχιακό στο business management το 1983. Την ίδια χρονιά προσλήφθηκε στο προσωπικό γραφείο του προέδρου Abdou Diouf ως τεχνική σύμβουλος, μια θέση που διατήρησε για δυο χρόνια. Η Μπάσε ήταν ιδρυτικό μέλος του σενεγαλέζικου τμήματος της Αφρικανικής Πολιτιστικής Κοινότητας, ενός οργανισμού που ιδρύθηκε από τον Wole Soyinka και που παρέχει βοήθεια στους διανοούμενους και καλλιτέχνες της Αφρικής στο να υιοθετήσουν μοναδικές προκλήσεις της νεότερης εποχής.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1940-41

Στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1940-41 διακόπηκε πριν καλά-καλά ξεκινήσει λόγω του ξεσπάσματος του ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβίου 1940. Προηγείτο ο Ολυμπιακός με τρεις νίκες σε τρία ματς. Ο συνολικός αριθμός των συλλόγων-μελών της Ένωσης παρέμεινε 15. Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής, το 1943, εντάχθηκε στην Ένωση η Α.Ε. Καραβά ανεβάζοντας το σύνολο σε 16. Μεταπολεμικά εντάχθηκαν και άλλοι σύλλογοι.

 Στην Α΄ κατηγορία μετείχαν 7 σύλλογοι για πρώτη φορά τόσοι πολλοί από την ίδρυση της ΕΠΣΠ. Μέχρι την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου είχαν διεξαχθεί τρεις αγωνιστικές, στις 6, 13 και 20 Οκτωβρίου. Η διακοπή βρήκε πρωτοπόρο τον Ολυμπιακό με τρεις νίκες, χωρίς να έχει δεχτεί γκολ. Μεταξύ άλλων είχε νικήσει και το βασικό του αντίπαλο Εθνικό με 2-0, οπότε ουσιαστικά είχε βάλει σοβαρή υποψηφιότητα για τον τίτλο. Το ξέσπασμα του πολέμου διέκοψε κάθε ποδοσφαρική δραστηριότητα και τελικά το πρωτάθλημα ματαιώθηκε. Μετά τις τρεις πρώτες αγωνιστικές η προσωρινή βαθμολογία είχε ως εξής: * Μεταπολεμικά, ο "Κεραμεικός" συνενώθηκε με τον Ατρόμητο Πειραιώς. Γνωστά αποτελέσματα:6 Οκτωβρίου 1940: Ολυμπιακός - Κεραμεικός: 7-0 Εθνικός - Προοδευτική: 2-2 Θησέας - Αργοναύτης: 5-113 Οκτωβρίου 1940: Ολυμπιακός - Εθνικός: 2-0 Προοδευτική - Αργοναύτης: 6-2 Κεραμεικός - Άρης Πειραιώς: 2-220 Οκτωβρίου 1940: Ολυμπιακός - Θησέας: 4-0 Εθνικός - Άρης Πειραιώς: 5-1 Κεραμεικός - Προοδευτική: 1-0 Η Β΄ κατηγορία ξεκίνησε στις 6 Οκτωβρίου με 3 αγώνες, αλλά διακόπηκε μετά τις 28 Οκτωβρίου που ξέσπασε ο πόλεμος. Στους αγώνες συμμετείχαν 9 ομάδες, καθώς το Σεπτέμβρη του 1940 επιβλήθηκε από την ΕΠΟ εξάμηνος αποκλεισμός στην Άμυνα Νίκαιας , εξαιτίας βιαιοπραγίας ενός ποδοσφαιριστή της κατά διαιτητή σε φιλικό αγώνα με την Προοδευτική 1η αγωνιστική (6/10/1940)Φαληρικός - Ατρόμητος: 1-5 Νεάπολις - Φαληρική: 2-1 Πανελευσινιακός - Ένωσις Μοσχάτου: 8-1 2η αγωνιστική (13/10/1940)Πανελευσινιακός - Ατρόμητος Π.: 6-0 ΑΕΚ Πειραιά - Νεάπολις: 4-3 Φίλαθλοι - Παλιά Κοκκινιά (ή Μοσχάτο): 1-1 Για τις 27 Οκτωβρίου είχαν προγραμματιστεί οι αγώνες:Φίλαθλοι - Μοσχάτο Φαληρική - Νεάπολις Ηλεκτρονικό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". Ανδρέας Μπόμης, "Γκολ 2000 Ένας αιώνας ποδόσφαιρο", Εκδόσεις Πελεκάνος, Αθήνα 1999, σ. 239-240. Γεώργιου Πασαμήτρου, "Η ιστορία του πειραϊκού ποδοσφαίρου", εφ. "Αθλητική Ηχώ" 22-24 Μαρτίου 1951. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Λίμνη Βοστόκ

Η λίμνη Βοστόκ είναι μάζα γλυκού νερού, που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε βάθος 3.700 με 4.100 μέτρων, κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής. Είναι μια από 150 περίπου γνωστές υποπάγιες λίμνες γλυκού νερού και η μεγαλύτερη από όλες τις άλλες. Ο τόπος που βρίσκεται είναι ένα από τα ανεξερεύνητα μέρη του πλανήτη. Το 1950 ένας Ρώσος επιστήμονας εξέφρασε την εικασία ύπαρξης μιας τέτοιας λίμνης στο σημείο αυτό αλλά πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι το 1974 και το 1996 που αποδείχθηκε η ύπαρξή της. Υφίσταται ο ισχυρισμός ότι είναι απομονωμένη από τον πλανήτη τουλάχιστον επί 15 εκατομμύρια χρόνια.

 Ρώσοι εξερευνητές προσπάθησαν να την εξερευνήσουν αλλά το μεγάλο βάθος που βρίσκεται η λίμνη (τέσσερα χιλιόμετρα κάτω από τον πάγο) και ο επερχόμενος χειμώνας τους ανάγκασε να διακόψουν τις αμφιλεγόμενες ερευνητικές γεωτρήσεις ενώ κατάφεραν να φθάσουν μόλις πέντε μέτρα πάνω από την επιφάνεια της λίμνης. Η ρώσικη ομάδα διέκοψε την προσπάθεια προσωρινά και γέμισε το φρεάτιο με κηροζίνη και αντιψυκτικό υγρό, ώστε να μείνει ανοιχτό μέχρι την επόμενη άνοιξη όποτε και θα συνεχιστούν οι εργασίες. Η ρώσικη ομάδα ολοκλήρωσε με επιτυχία την εξερεύνηση της και κατάφερε να φτάσει έως την επιφάνειά της. Έφτασαν τη γεώτρηση σε βάθος 3.768 μέτρων. Οι απόψεις των επιστημόνων για τη γεώτρηση αυτή συγκρούονταν, καθώς πολλοί ισχυρίζονται πως η ενέργεια, που πραγματοποίησε η ομάδα προκάλεσε μόλυνση στα νερά. Οι Ρώσοι τοποθέτησαν έναν αισθητήρα στην άκρη του θερμαντικού στοιχείου για την ενημέρωση του υγρού νερού. Στο σημείο αυτό οι ειδικοί απάντλησαν την κηροζίνη με αποτέλεσμα να ρυθμίσουν την πίεση του νερού της λίμνης, για να αρχίσει να ανεβαίνει στο φρεάτιο της γεώτρησης. Η λίμνη Βοστόκ, όπως ισχυρίζονται οι επιστήμονες, αποτελεί μέρος ενός τεράστιου δικτύου 200 υποθαλάσσιων λιμνών, μερικές από τις οποίες υπήρχαν από τότε που η Ανταρκτική ήταν ενωμένη με την Αυστραλία και είχε ηπιότερο και καταλληλότερο κλίμα.
Κώστας Αγέρης

Ο Κώστας Αγέρης (πραγματικό όνομα: Κωνσταντίνος Παπαγερίδης) (Κοζάνη, 22 Ιανουαρίου 1989) είναι Έλληνας τραγουδιστής της Ποντιακής παραδοσιακής μουσικής και του λαϊκού, λυράρης, συνθέτης, στιχουργός και ηχολήπτης.

 Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό από τον διαγωνισμό "The Voice of Greece" όπου είχε κατακτήσει την πρώτη θέση. Έχει συνεργαστεί με πολλά μεγάλα ονόματα, ενδεικτικά Βασίλης Καρράς, Αντώνης Ρέμος, Σταμάτης Κραουνάκης, Δημήτρης Μητροπάνος, Γιώργος Μαργαρίτης, Λευτέρης Πανταζής, Θέμης Αδαμαντίδης, Γιώργος Νταλάρας, Μελίνα Ασλανίδου κ.α.
Κουρούτες Ρεθύμνης

Οι Κουρούτες (επίσημο: αι Κουρούται) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Απέχουν 50 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 510 μ. στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη.

 Ο Ιωσήφ Χατζηδάκης θεώρησε ότι το όνομα Κουρούτες είναι παραλλαγή του ονόματος Κουρήτες. Στην περιοχή του χωριού έχουν εντοπιστεί αντικείμενα των ρωμαϊκών χρόνων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Curutes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Currutes με 221 κατοίκους και 542 οφειλόμενες αγγαρείες και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Curutes.Όπως και πολλά άλλα χωριά της Αμπαδιάς (αντιστοιχεί στο νότιο Αμάρι), στις Κουρούτες κατοικούσαν και μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 5 χριστιανικές οικογένειες και 16 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 είχε 104 χριστιανούς και 78 Τούρκους κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Αποδούλου. Οι Τούρκοι κατοικούσαν στο Πανωχώρι και οι χριστιανοί στο Κατωχώρι.Στην απογραφή του 1900 το χωριό είχε 201 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών. Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Η κεντρική εκκλησία του χωριού είναι αφιεωμένη στην Ανάληψη και βρίσκεται στο Κατωχώρι. Παλαιότερο κεντρική εκκλησία του χωριού ήταν ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Άλλοι ναοί περιλαμβάνουν το ναό του Αγίου Ιωάννη στο Πανωχώρι, τον παλιό κοιμητηριακό ναό του Αγίου Μηνά και τον σπηλαιώδη ναό του Αγίου Αντωνίου στο νέο νεκροταφείο, ανάμεσα στις δύο συνοικίες. Δίπλα στο ναό της Αναλήψεως βρίσκεται το πνευματικό κέντρο Κουρουτών, με αμφιθέατρο. Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη. Οι Κουρούτες αναφέρονται επίσημα στο 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην τότε κοινότητα Νιθαύρεως και στο ΦΕΚ 260Α - 21/09/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, αποτελούν την κοινότητα Κουρουτών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουρητών του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 210 κατοίκους.Δείτε: Κοινότητα Κουρουτών
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2014–15

Η περίοδος Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2014–15 είναι η 41η στην ιστορία της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας, ενός διαγωνισμού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, από την ίδρυσή της το 1973.

 Το πρωτάθλημα της Ένωσης αποτελεί το τέταρτο και πέμπτο επίπεδο στο Σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων της Ελλάδας, με δύο κατηγορίες να υπάρχουν σε αυτό. Οι ομάδες χωρίζονται στην Α΄ Κατηγορία και την Β΄ Κατηγορία με δύο ομίλους ανά γεωγραφικά κριτήρια. Η κορυφαία ομάδα της Α΄ Κατηγορίας λαμβάνει μέρος στο Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα 2015 για την άνοδο στην Γ΄ Εθνική την περίοδο 2015-16, ενώ οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στους δύο ομίλους της Β΄ Κατηγορίας την περίοδο 2015–16 ανά γεωγραφικά κριτήρια. Οι πρωταθλήτριες και δευτεραθλήτριες ομάδες του πρώτου και του δεύτερου ομίλου προβιβάζονται στην Α΄ Κατηγορία την περίοδο 2015–16. Ομάδες Συνολικά δεκαέξι ομάδες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένων των δώδεκα ομάδων από την περίοδο 2013–14 και τεσσάρων που προβιβάστηκαν από τη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2013–14. Ο Α.Ο. Πλαταιών, η Α.Ο. Νίκη Λαφυστίου, η Δοξα Μουρικιου/Πελοπιδας και ο Α.Ο. Κάστρου υποβιβάστηκαν από την Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας 2013–14 μετά την ολοκλήρωση της σεζόν στις τέσσερις τελευταίες θέσεις του βαθμολογικού πίνακα. Γήπεδα και τοποθεσίες Σημείωση: Η λίστα του πίνακα είναι με αλφαβητική σειρά. Βαθμολογία Πηγή: Α΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας (archive)1 Ο Νέος ΠΑΟ Κυριακίου αγωνίστηκε στη Β΄ Κατηγορία την επόμενη περίοδο Η Β΄ κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 23 συλλόγων χωρισμένων σε 2 ομίλους 1ος Όμιλος Πηγή: Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας - Πρώτος Όμιλος(archive) 2ος Όμιλος Πηγή: Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Βοιωτίας - 2ος Όμιλος (archive)1 Ο Α.Ο. Πλαταιών δε δήλωσε συμμετοχή για την Α΄ της επόμενης περιόδου. Ο ΑΟ Μαυροματίου ανέβηκε στην Α΄ καθως ηταν η μοναδικη ομάδα που δέχτηκε να αναπληρώσει κενές θέσεις της Α΄ για την επόμενη περίοδο Στο θεσμό του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Βοιωτίας συμμετείχαν 22 σύλλογοι. Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 6 Σεπτεμβρίου 2014 με αγώνες του 1ους γύρου και ολοκληρώθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η ομάδα του «Α.Ο. η Θήβα».Οι 22 συμμετέχουσες ομάδες χωρίστηκαν σε 11 ζευγάρια μετά από κλήρωση. 6 από τους 11 νικητές των μονών αυτών αγώνων,μετά από κλήρωση, σχημάτισαν 3 ζευγάρια κι αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες στον 2ο γύρο, ενώ οι 5 υπόλοιποι προκρίθηκαν κατευθείαν στον 3ο γύρο (προημιτελικοί) Π.Α.Σ. Κιθαιρώνα - Α.Ο. Θήβα 1-2 Α.Ο. Ύπατου - Ένωση Άσπρων Σπιτιών Αντίκυρα 0-4 Νέος ΠΑΟΚ Κυριακίου - Πανβαγιακός 4-2 Γ.Σ. Ολυμπιάδα Οινοφύτων - Π.Α.Ο. Κόκκινου 1-3 Π.Α.Ο. Κόκκινου - Νέος ΠΑΟΚ Κυριακίου 2-1 Α.Ο. Θήβα - Ένωση Άσπρων Σπιτιών Αντίκυρα 3-2 Π.Α.Ο. Κόκκινου - Α.Ο. Θήβα 1-5 Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας
Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ

Ο Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ (Caspar David Friedrich, 5 Σεπτεμβρίου 1774 – 7 Μαΐου 1840) ήταν Γερμανός ζωγράφος του 19ου αιώνα. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού.

 Γεννήθηκε στο Γκράιφσβαλντ της Βαλτικής, γιος του Αδόλφου, ιδιοκτήτη εργοστασίου σαπωνοποιίας και κηροποιΐας. Σε ηλικία επτά ετών έχασε τη μητέρα του και στα 14, τον αδελφό του, που πνίγηκε σε προσπάθεια να τον σώσει. Στα 16 του μαθήτευσε στον Γιόχαν Γκούφριτ Κβίστορπ, πανεπιστημιακό καθηγητή καλών τεχνών. Γνωρίστηκε με τον πάστορα-ποιητή Λούντβιχ Κοζενγκάρντεν και τέσσερα χρόνια αργότερα φοίτησε στην Ακαδημία Κοπεγχάγη. Το 1798 εγκαταστάθηκε στη Δρέσδη, ανθηρό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό κέντρο, όπου έμεινε μόνιμα. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στη γενέτειρα του για μεγάλο διάστημα και γνώρισε τον ρομαντικό ζωγράφο Φίλιπ Όττο Ρούνγκε. Τον επόμενο χρόνο, επέστρεψε στη Δρέσδη και έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις μεγάλες πανοραμικές απόψεις. Το 1805 συμμετείχε με δύο έργα με σέπια, σε διαγωνισμό στη Βαϊμάρη και απέσπασε το Α' Βραβείο, ενώ δύο χρόνια μετά, πραγματοποίησε τις πρώτες προσπάθειες στο τομέα της ελαιογραφίας. Τον επόμενο χρόνο φιλοτέχνησε το πρώτο μεγάλο του αριστούργημα Σταυρός Πάνω Στο Βουνό. Το 1810, έργα του εκτέθηκαν στην Ακαδημία Βερολίνου και αγοράστηκαν από το Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ της Πρωσσίας. Το 1816 έγινε μέλος της Ακαδημίας της Δρέσδης και δύο χρόνια μετά νυμφεύτηκε την Καρολίνε Μπόμερ, 20 χρόνια μικρότερή του. Το 1835 παθαίνει βαριά αποπληξία που θέτει τέλος στη καριέρα του. Πέθανε πέντε χρόνια αργότερα στη Δρέσδη, στις 7 Μαΐου, σε ηλικία 66 ετών. Η βαθιά θρησκευτική του πίστη κι η αγάπη του για τη γερμανική ύπαιθρο, αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσής του, προβάλλοντας και εξυμνώντας την πνευματικότητα στη φύση. Το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του καταγράφτηκε στη Δρέσδη, που μετά από αργά μα σταθερά βήματα, έγινε διάσημος με τη πρώτη παραγγελία που ανέλαβε. Στα επόμενα χρόνια καλλιέργησε εντελώς προσωπικό ιδίωμα και φιλοτέχνησε τοπία που διαπνέονται απ' έντονο μυστικισμό καθώς και θρησκευτικές αλληγορίες. Χαρακτηρίστηκε εσωστρεφής και μελαγχολικός, αλλά ήταν επίσης πατριώτης κι αφοσιωμένος οικογενειάρχης. Παρά τη νόσο που τον καθήλωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, οι καλλιτεχνικές του αναζητήσεις ήταν αδιάλειπτες και στους τελευταίους πίνακές του συνδύασε το λυρισμό με μια νέα αντίληψη των χρωμάτων. Περιπλανώμενος πάνω από την ομίχλη της θάλασσας Μοναχός στην θάλασσα Θάλασσα από πάγο Συλλογή Hamburg Kunsthalle Caspar David Friedrich Foundation Αρχείο Ερμιτάζ
Ίγκορ Ντενίσοφ

Ο Ίγκορ Βλαντίμιροβιτς Ντενίσοφ (ρωσικά: Игорь Владимирович Денисов) γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1984 και είναι Ρώσος μέσος, ο οποίος παίζει στην Λοκομοτίβ Μόσχας. Ο Ντενίσοφ πέτυχε το πρώτο τέρμα του τελικού του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 2007-08, όταν η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης νίκησε με σκορ 2-0 την Ρέιντζερς Γλασκώβης.

 Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012. Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ρωσίας: 32007, 2010, 2011-12Σούπερ Καπ Ρωσίας: 22008, 2011Κύπελλο ποδοσφαίρου Ρωσίας: 12010Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 12008Σούπερ Καπ ΟΥΕΦΑ: 12008 Ο Ντενίσοφ ήταν αρχηγός της εθνικής Ρωσίας U21. Στις 11 Οκτωβρίου 2008, ο Ίγκορ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας στον αγώνα για τα προκριματικά του Mundial 2010 απέναντι στην εθνική Γερμανίας. Στις 25 Μαϊου 2012, ο Ντενίσοφ συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012. (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Αρχειοθετήθηκε 2010-03-23 στο Wayback Machine. (Ρωσικά) Σελίδα του παίκτη στην επίσημη ιστοσελίδα της ΡΠΟ
Ιστιοφόρο Φλούιτ

Το ιστιοφόρο Φλούιτ (ολλανδικά: fluit ή fluitschip, αντ. fluyt ή fluytschip) είναι ολλανδικός τύπος ιστιοφόρου σκάφους που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως ειδικό φορτηγό πλοίο. Σχεδιάστηκε στην Ολλανδία τον 16ο αιώνα, για να διευκολύνει τη μεταφορά των προϊόντων υπερωκεάνια με το μέγιστο του χώρο και την εύρυθμη λειτουργία του πληρώματος. Λόγω όμως κάποιων προβλημάτων που αφορούσαν το κόστος λειτουργίας τους, οι Ολλανδοί προχώρησαν σε καινοτομίες και δημιούργησαν πλοία με μεγάλο μήκος και μικρο βάθος.

 Τα πλοία φλούιτ μετέφεραν προϊόντα όπως κρασί, σιτηρά, λάδι και αλάτι. Η κατασκευή του φλούιτ βασίστηκε στην εμπειρία που είχαν αποκτήσει οι Ολλανδοί με το "flyboat". Έχει υποστηριχτεί πως το φλούιτ αποτέλεσε το κορυφαίο επίτευγμα της ολλανδικής ναυπηγικής τέχνης της εποχής των ιστιοφόρων καθώς αναδείχθηκε το κύριο μέσο μεταφοράς εμπορευμάτων της Βόρειας Ευρώπης κατά τον 17ο αιώνα. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτών των πλοίων, ήταν η ελάχιστη προβολή της πρύμνης και της πλώρης που αποσκοπούσε στη δημιουργία καμπίνων για το πλήρωμα, οι τελείως στρογγυλεμένες μάσκες, που σε καμία περίπτωση δεν ταίριαζαν με τα πλοία που συνήθιζαν να έχουν τον επιβλητικό επίπεδο καθρέφτη. Η επιφάνεια των ιστίων ήταν μικρή και τα ιστία χαμηλά σε σχέση με την χωρητικότητα του σκάφους, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να καταστήσει το σκάφος ακυβέρνητο και επιπλέον για τη κατασκευή του, χρησιμοποιούσαν ελαφριά ξυλεία πεύκου για να εξασφαλίσουν την ανθεκτικότητα του στο θαλασσινό νερό. Στον επιχειρηματικό κόσμο, το πλοίο φλούιτ θεωρούνταν από τα πιο οικονομικά πλοία και ταυτόχρονα από τα πιο αξιοπρόσεχτα στους χειρισμούς αλλά και στη παράδοση των φορτίων. Γι' αυτό το λόγο πολλοί Άγγλοι, Γάλλοι, Σκανδιναβοί και Ισπανοί έμποροι προτιμούσαν να προμηθεύονται από τα ναυπηγημένα φλούιτ παρά να εισαγάγουν απομιμήσεις στα δικά τους ναυπηγεία λόγω εξοικονόμησης κόστους. Αξίζει να σημειωθεί, πως με τέτοια πλοία οι Ολλανδοί σε περίοδο ειρήνης είχαν τη δυνατότητα να προσφέρουν ναύλους από 30% μέχρι 50% φθηνότερα από τους Άγγλους ανταγωνιστές τους. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε το σκάφος φλούιτ στο θαλάσσιο εμπόριο, οι Ολλανδοί προχώρησαν σε μετατροπές του σκάφους έτσι ώστε να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους μεγιστοποιώντας τον όγκο των πωλήσεων τους.Αυτό το πέτυχαν με την υποβάθμιση της ποιότητας των υφασμάτων και των προϊόντων τους στο διεθνές εμπόριο. Θυσιάζοντας την ποιότητα για χάρη της τιμής, οι Ολλανδοί εισήγαγαν μια αρχή που επρόκειτο να επικρατήσει κατά τη σύγχρονη περίοδο. Συνοψίζοντας, το πλοίο φλούιτ αποτέλεσε τη πρώτη μεγάλη καθαρή διάκριση ανάμεσα στη λειτουργία πολεμικών και εμπορικών πλοίων. Αλλά στη συνέχεια, αποτέλεσαν πρότυπο για την κατασκευή φορτηγών ιστιοφόρων πλοίων μέχρι να εισαχθούν τα σιδερένια σκάφη. Οι Ολλανδοί κατάφεραν να προκαλέσουν μεγάλο θαυμασμό και τεράστιο ενδιαφέρον σχεδόν σε όλη την Ευρώπη αλλά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στους Άγγλους. Ιστορία και ναυτιλία. 16ος-20ος αιώνας, Τζελίνα Χαρλαύτη Η Ευρώπη πριν απ' τη βιομηχανική επανάσταση, Carlo M.Cipolla, εκδ. Θεμέλιο, χ.ε. 1988 Εγκυκλοπαίδεια Britannica http://sfrang.com/historia/selida423.htm#top Αρχειοθετήθηκε 2011-12-17 στο Wayback Machine.
Δωροθέα του Βρανδεμβούργου, δούκισσα του Μεκλεμβούργου

Η Δωροθέα, γερμ.: Dorothea von Brandenburg von Hohenzollern (9 Φεβρουαρίου 1420 - 19 Ιανουαρίου 1491) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου.

 Γεννήθηκε στο Βερολίνο ως η πέμπτη κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα του Βραδεμβούργου και της Eλισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου δούκα της Βαυαρίας-Λάντσχουτ. Αδέλφια τής Ελισάβετ ήταν οι εκλέκτορες Φρειδερίκος Β΄ και Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας, που κυβέρνησαν διαδοχικά το Βρανδεμβούργο. Τον Μάιο του 1432 η Δωροθέα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Έλαβε ως προίκα το Ντέμιτς και το Γκόρλοζεν, τα οποία είχε λάβει πιο πριν και η αδελφή της Μαργαρίτα, όταν παντρεύτηκε στον Οίκο του Μεκλεμβούργου: ο σύζυγος τής Μαργαρίτας, ο Αλβέρτος Ε΄, ωστόσο, είχε αποβιώσει λίγο μετά τον γάμο. (ο Ερρίκος Δ΄ ήταν γιος του Ιωάννη Δ΄, εξαδέλφου τού Αλβέρτου Ε΄). Όταν προέκυψε μία διαφωνία μεταξύ του Βρανδεμβούργου και του Μεκλεμβούργου σχετικά με την κληρονομιά του πριγκιπάτου του Βέντεν, οι οικογενειακοί δεσμοί μεταξύ του Ερρίκου Δ΄ και του πεθερού του Φρειδερίκου Α΄ διευκόλυναν την επίλυση . Ο Ερρίκος Δ΄ απεβίωσε το 1477. Μετά το 1485 ζούσε ακόμη η Δωροθέα, ως μοναχή στο μοναστήρι της Ρέχνας. Απεβίσε στο μοναστήρι Βενεδικτίνων της Ρένα το 1491 και τάφηκε στην πόλη, στην εκκλησία των Αγίων Ιακώβου και Διονυσίου στο Γκάντενμπους. Η επιτάφια πλάκα της φέρει ένα χαρακτικό της δούκισσας ως μοναχής, κάτω από ένα κουβούκλιο. Παντρεύτηκε το 1432 τον Ερρίκο Δ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά: Αλβέρτος ΣΤ΄ 1438–1483, δούκας του Μεκλεμβούργου. Ιωάννης ΣΤ΄ 1439-1474, δούκας του Μεκλεμβούργου μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του. Μάγκνους Β΄ 1441-1503, δούκας του Μεκλεμβούργου. Ελισάβετ 1449-1506, ηγουμένη στο αββαείο του Ρίμπνιτς. Βαλτάσαρ 1451-1507, δούκας του Μεκλεμβούργου, βοηθός (coadjutor) στην επισκοπή του Σβερίν έως το 1479. Άννα 1447–1464 απεβ. 17 ετών, Αικατερίνη 1442-1451/52 απεβ. 9-10 ετών. Carl Friedrich Goeschel: Elisabeth, die erste Kurfürstin von Brandenburg aus dem Hause Hohenzollern, Mittler, 1844, σ. 35 Samuel Buchholtz: Versuch einer Geschichte der Churmarck Brandenburg, FW Birnstiel, 1767, σελ. 39
AM (άλμπουμ)

Το AM είναι το πέμπτο άλμπουμ των Arctic Monkeys. Η παραγωγή έγινε από τους James Ford και Ross Orton. Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2013 από την Domino. Περιέχει συμμετοχές από τους Josh Homme (Queens of the Stone Age), Bill Ryder-Jones (The Coral) και Pete Thomas (Elvis Costello & The Attractions). Το άλμπουμ έλαβε πολύ καλές κριτικές και εμφανίστηκε σε λίστες άλμπουμ της χρονιάς για το 2013. Ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury του 2013 για το καλύτερο βρετανικό άλμπουμ. Είναι το #449 στον κατάλογο των 500 Καλύτερων Άλμπουμ Όλων των Εποχών από το μουσικό περιοδικό NME. Εμπορικά, το ΑΜ είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα άλμπουμ των Arctic Monkeys μέχρι σήμερα μπαίνοντας στα charts σε πολλές χώρες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Arctic Monkeys έγιναν το πρώτο συγκρότημα ανεξάρτητης δισκογραφικής με τα πέντε πρώτα άλμπουμ τους να φτάνουν στο #1.

 Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Alex Turner εκτός από τα σημειωμένα Best British Album - 2014 Brit Awards Best British Artist - 2014 Brit Awards Best Rock Performance (Do I Wanna Know?) - 2015 Grammy Awards (υποψήφιοι) Ivor Novello Award - 2013 Ivor Novello Awards (υποψήφιοι) Album of the Year - 2013 Mercury Prize (υποψήφιοι) Best British Band - 2014 NME Awards Best Live Band - 2014 NME Awards Best Fan Community - 2014 NME Awards Best Album - 2014 NME Awards Best Track (R U Mine?) - 2014 NME Awards Best Music Video (Why'd You Only Call Me When You're High?) - 2014 NME Awards (υποψήφιοι) Hero of the Year (Alex Turner) - 2014 NME Awards Best Video (R U Mine?) - 2012 Q Awards (υποψήφιοι) Best Track (Do I Wanna Know?) - 2013 Q Awards Best Live Act - 2013 Q Awards (υποψήφιοι) Best Act in the World Today - 2013 Q Awards (υποψήφιοι) Alex Turner - φωνή, κιθάρα Jamie Cook - κιθάρα Nick O'Malley - μπάσο Matt Helders - ντραμς James Ford - πλήκτρα (κομμάτια 3 και 6-12), ντέφι Josh Homme – φωνητικά (κομμάτια 3 και 11) Bill Ryder-Jones – κιθάρα (κομμάτι 8) Pete Thomas – κρουστά (κομμάτι 7) James Ford – παραγωγή (εκτός κομματιού 2) Ross Orton – συμπαραγωγή (εκτός κομματιών 1, 2 και 7), παραγωγή (κομμάτια 1-2), μηχανικός (κομμάτι 2) Ian Shea – μηχανικός Tchad Blake – μίξινγκ Brian Lucey – mastering Matthew Cooper – σχέδιο Zachery Michael – φωτογραφία
Ετάνζ-Γκραντ

Το Ετάνζ-Γκραντ (γερμανικά: Γκροσχέτινγκεν‎, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Γκρους-Χέτενγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Η πόλη δίνει το όνομά της στην Εταγγιανή εποχή, την παλαιότερη εποχή της Ιουρασικής περιόδου της γεωλογικής χρονικής κλίμακας.

 Το Ετάνζ-Γκραντ βρίσκεται κοντά στα σύνορα μεταξύ Βελγίου, Γαλλίας, Γερμανίας και Λουξεμβούργου. Το Ετάνζ-Γκραντ ήταν μέρος του Δουκάτου του Λουξεμβούργου μέχρι τη Συνθήκη των Πυρηναίων το 1659, όταν παραχωρήθηκε στη Γαλλία κατά την πρώτη διαίρεση του Λουξεμβούργου, μαζί με την κοντινή πόλη Τιονβίλ. Η κοινότητα βρίσκεται στον Αυτοκινητόδρομο A31 (ονομάζεται επίσης Αυτοκινητόδρομος Λοραίν-Μπουργκόν) που συνδέει την περιοχή της Βουργουνδίας με το Λουξεμβούργο. Ο περιφερειακός δρόμος 653, ο οποίος εκτείνεται από το Τιονβίλ στο Φριζάνζ (Λουξεμβούργο), διασχίζει το κέντρο της πόλης. Το Ετάνζ-Γκραντ είναι αδελφοποιημένο με: Ζίντσιχ, Γερμανία, από το 1966, Πεντερόμπα, Ιταλία, από το 1977 Κατάλογος κοινοτήτων του Νομού Μοζέλ
Σταύρος Κατσανέβας

Ο Σταύρος Κατσανέβας (1953 – 27 Νοεμβρίου 2022) ήταν Έλληνας φυσικός, διευθυντής του «Ευρωπαϊκού Βαρυτικού Αστεροσκοπείου», καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πόλεως των Παρισίων (Université Paris Cité), διευθυντής του Εργαστηρίου Αστροσωματιδίων και Κοσμολογίας στο Παρίσι και πρόεδρος της «Ευρωπαϊκής Συμπράξεως Αστροσωματιδιακής Φυσικής» (Astroparticle Physics European Consortium, APPEC). Το 2000 βραβεύθηκε για το έργο του στην υπερσυμμετρία από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το 2011 τιμήθηκε με το γαλλικό παράσημο του Εθνικού Τάγματος της Αξίας (Ordre National du Merite). Είχε λάβει και τη γαλλική υπηκοότητα (διπλή υπηκοότητα).

 Ο Σταύρος Κατσανέβας γεννήθηκε στην Αθήνα και πήρε πτυχίο φυσικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1975. Πήρε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Πανεπιστήμιο Paris XI το 1979 και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου το 1982 έγινε λέκτορας και αργότερα επίκουρος καθηγητής. Πέρασε τρία χρόνια ως μεταδιδάκτορας ερευνητής στο Fermilab (ΗΠΑ). Εργάσθηκε επίσης στο CERN. Το 1996 εξελέγη καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λυών 1 (Université de Lyon I Claude Bernard). Το 2002 έγινε υποδιευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής και Στοιχειωδών Σωματιδίων (IN2P3), τμήμα του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), υπεύθυνος για την αστροσωματιδιακή φυσική σε εθνικό επίπεδο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2012, οπότε μετακλήθηκε στο Πανεπιστήμιο Paris VII Denis Diderot (σήμερα έχει μετονομασθεί σε Πανεπιστήμιο της Πόλεως των Παρισίων, Université Paris Cité) όπου έγινε Καθηγητής Εξαιρετικής Τάξεως. Από το 2018 ήταν διευθυντής του «Ευρωπαϊκού Βαρυτικού Αστεροσκοπείου» (EGO), που είναι το ίδρυμα το οποίο λειτουργεί τον Ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων Virgo στην Ιταλία. Θεωρία της ισχυρής αλληλεπιδράσεως (κβαντική χρωμοδυναμική, QCD) (1977-1986):Αναζήτηση και ανακάλυψη νέων «συντονισμών» (σωματιδίων), όπως το charm κουάρκ, πείραμα φωτοπαραγωγής WA4 στο CERN (1977-1979) Πειραματικοί έλεγχοι της QCD με τη μελέτη ζευγών DRELL-Yan και συντονισμών J/y σε στόχους με δέσμες αντιπρωτονίων και πιονίων, πείραμα E537 στο Fermilab (1979-1982) Αναζήτηση της μεταβάσεως πλάσματος κουάρκ-γλοιονίων, πείραμα R807-808 στο CERN (1983-1986)Πρότυπο μοντέλο της ασθενούς και ηλεκτρομαγνητικής αλληλεπιδράσεως (1986-2000):Μελέτη της ηλεκτρασθενούς αλληλεπιδράσεως και της υπερσυμμετρίας: πείραμα του DELPHI στο CERN Φαινομενολογικές μελέτες της υπερσυμμετρίας: υπολογισμός διατομών ανώτερης τάξεωςΑστροσωματιδιακή φυσική (1983-2002):Ταλαντώσεις νετρίνων, πείραμα PS180 στο CERN (1983-1986) Τηλεσκόπια νετρίνων: ανιχνευτής NESTOR στην Πύλο (1992-1996) Ταλαντώσεις νετρίνων, πείραμα CERN-Gran Sasso (OPERA) (1998-2002)Διεπιστημονικές μελέτες:DACQ για ανιχνευτές PET (συγκάτοχος διπλώματος ευρεσιτεχνίας) Καινοτόμοι φωτοανιχνευτές υψηλής ευαισθησίας με υψηλή χωρική και χρονική ανάλυση Ο Σταύρος Κατσανέβας ήταν μέλος του «think tank» του πολιτικού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. Πέθανε σε νοσοκομείο στην Πίζα της Ιταλίας, σε ηλικία 69 ετών. Επιστημονικές δημοσιεύσεις του Στ. Κατσανέβα στο INSPIRE-HEP Η είδηση του θανάτου του στο in.gr
COVAX

Η Παγκόσμια Πρόσβαση στα Εμβόλια COVID-19, συντομογραφία COVAX, είναι μια παγκόσμια πρωτοβουλία που αποσκοπεί στην ισότιμη πρόσβαση στα εμβόλια COVID-19 υπό την καθοδήγηση της Gavi, της Συμμαχίας Εμβολίων (πρώην Παγκόσμια Συμμαχία για τα Εμβόλια και την Ανοσοποίηση ή GAVI), του Συνασπισμού για τις Καινοτομίες Ετοιμότητας για Επιδημίες (CEPI) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ). Αποτελεί έναν από τους τρεις πυλώνες του επιταχυντή πρόσβασης στα εργαλεία COVID-19, μιας πρωτοβουλίας που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2020 από τον ΠΟΥ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την κυβέρνηση της Γαλλίας ως απάντηση στην πανδημία COVID-19. Το COVAX συντονίζει τους διεθνείς πόρους για να επιτρέψει στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος να έχουν ισότιμη πρόσβαση στις εξετάσεις, τις θεραπείες και τα εμβόλια COVID-19. Μέχρι τις 15 Ιουλίου 2020, 165 χώρες - που αντιπροσωπεύουν το 60% του ανθρώπινου πληθυσμού - είχαν ενταχθεί στο COVAX. Ωστόσο, από τις 11 Απριλίου 2021, το COVAX υπολείπεται του στόχου του, έχοντας παραδώσει 38,5 εκατομμύρια δόσεις παρά τον στόχο των 100 εκατομμυρίων δόσεων μέχρι το τέλος Μαρτίου.

 Από τις 9 Μαΐου 2021, ο ΠΟΥ ενέκρινε τα εμβόλια των εταιρειών Pfizer-BioNTech, Moderna, Sinopharm BBIBP-CorV, Οξφόρδης-AstraZeneca και Johnson & Johnson για επείγουσα χρήση. Αυτά τα εμβόλια μπορούν να διανεμηθούν ως μέρος του COVAX. Πολλές από τις χώρες που θα επωφεληθούν από το COVAX έχουν "περιορισμένη ρυθμιστική ικανότητα" και εξαρτώνται από τις εγκρίσεις του ΠΟΥ. Μέχρι τις αρχές του 2021, ο ΠΟΥ εξέταζε 11 πιθανά εμβόλια COVID-19 για τον κατάλογο επείγουσας χρήσης (EUL). Το πρώτο εμβόλιο που ενέκρινε ο ΠΟΥ για το EUL του στις 31 Δεκεμβρίου 2020 ήταν το εμβόλιο COVID-19 της Pfizer-BioNTech - ένα εμβόλιο RNA που αναπτύχθηκε από την BioNTech σε συνεργασία με την αμερικανική εταιρεία Pfizer και πωλείται με την εμπορική ονομασία Comirnaty. Ο ΠΟΥ ανέφερε σε δελτίο Τύπου στις 24 Αυγούστου 2020 ότι το COVAX είχε εννέα υποψήφια εμβόλια που υποστηρίζονταν από το CEPI και εννέα υποψήφια που βρίσκονταν υπό δοκιμή, δίνοντας έτσι τη μεγαλύτερη επιλογή εμβολίων COVID-19 στον κόσμο. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020, η COVAX είχε ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις με άλλους κατασκευαστές που της έδιναν πρόσβαση σε δύο δισεκατομμύρια δόσεις εμβολίων. (Αγγλικά) «Σχέδιο τοπίου υποψήφιων εμβολίων COVID-19» (PDF). 4 Μαρτίου 2020. (Αγγλικά)List of participants in the COVAX Facility, Confirmations of intent to participate and AMC-Eligible economies (Αγγλικά)WHO information page about COVAX (Αγγλικά)GAVI page about COVAX
Γκαμπριέλ Πόρρας

Ο Γκαμπριέλ Πόρρας (Carlos Gabriel Porras Flores, 13 Φεβρουαρίου 1968 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1994 συμμετέχοντας σε ταινίες, ενώ στην τηλεόραση έκανε την εμφάνισή του το 1998. Το 2003 έπαιξε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο, ανεβάζοντας την καριέρα του στην κορυφή. Υπήρξε παντρεμένος με την Αμερικανό-Βενεζουελανή ηθοποιό Σόνια Σμιθ από το 2008 μέχρι το 2013. Στις 24 Ιουνίου 2013 ανακοίνωσαν από κοινού τον χωρισμό τους, διατηρώντας άριστες σχέσεις μεταξύ τους. Υπήρξαν επίσης οι φήμες ότι ο Πόρρας αποφάσισε να χωρίσει την σύζυγό του για την κατά 23 χρόνια νεότερη του, Αργεντινή ηθοποιό Μπρέντα Ασνικάρ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα Corazón valiente. Έχει έναν αδελφό, επίσης ηθοποιό τον Φρανσίσκο Πόρρας.

 Τηλενουβέλες La casa del naranjo - 1998, ως Νταμιάν Tres veces Sofía - 1998, ως Χερμάν Λισαράλδε El tío Alberto - 2000, ως Πέδρο φράνκο Todo por amor - 2000, ως Αλεχάντρο Por ti - 2002, ως Χοσέ Ladrón de corazones - 2003, ως Ρομάν El alma herida - 2003/04, ως Χουάν Μανουέλ Μεντόσα Prisionera - 2004, ως Ντανιέλ Μονκάδα #2 Olvidarte jamás - 2006, ως Ντιέγο Ιμπάρρα Campeones de la vida - 2006, ως Γκουίντο Γκέβαρα Madre Luna - 2007, ως Λεονάρντο Σισνέρος Sin senos no hay paraíso - 2008, ως Φερνάντο Ρέι Το πρόσωπο της Αναλία - 2008/09, ως Ρικάρδο Ριβέρα "Ρίκι Μοντάνα" ¿Dónde está Elisa? - 2010, ως Μαριάνο Αλταμίρα La Reina del Sur - 2011, ως Ρομπέρτο Μαρκές "Ελ Γάτο Φιέρο" (γκεστ εμφάνιση) La casa de al lado - 2011/12, ως Γκονσάλο Ιμπάνιες/Ινιάκι Μόρα/Ρομπέρτο Ακόστα Corazón valiente - 2012/13, ως Μιγκέλ Βαλντές Γκουτιέρρες Los miserables - 2014/15, ως Ολεγάριο Μαρέρο "Ελ Ντιάμπλο"/Ραφαέλ Μόντες El Señor de los Cielos - 2013, ως Μάρκο Μεχία (σεζόν 1) Bajo el mismo cielo - 2015/16, ως Κάρλος Μαρτίνες La Fan - 2017, ως Γκαμπριέλ Μπουσταμάντε Mariposa de Barrio - 2017, ως Πέδρο Ριβέρα Al otro lado del muro - 2018, ως Ερνέστο ΜαρτίνεςΤηλεόραση Cuentos para solitarios - 1999, ως Χαβιέρ (επεισόδιο:"Marisol en la playa, frente al mar y algunas rocas") Feliz navidad mamá - 2002, ως Μαριάνο The Days of Pets - 2005/07, ως Ραούλ ο Παπαγάλος Milagros de Navidad - 2017, ως Χοσέ Βάργας (επεισόδιο:"In-feliz Navidad") No te puedes esconder - 2019, ως Κάρλος ντε λα ΚρουςΤαινίες En un claroscuro de la luna - 1999, ως Ολεγάριο El interminable submarino amarillo - 2000, ως Χοσέ Perro negro - 2001, ως Μόντσο Puerto Vallarta Squeeze - 2004 Zapato - 2004 El fin del sur - 2004, ως Εμιλιάνο Ζαπάτα Reflejos - 2005 Mi nombre es Ringo - 2005, ως Ρίνγκο La reportera salvaje - 2006, ως Χοσέ Λουίς Φερνάντες La vida inmune - 2006, ως Αντρές La misma luna - 2007, ως Πάκο Al fin y al cabo - 2008, ως Πράκτορας Γουίλσον Hunted by Night - 2010, ως Γκαμπριέλ Unknowns - 2012, ως Ντεντέκτιβ ΡαμίρεςΘέατρο Las quiero a las dos - 2015 Γκαμπριέλ Πόρρας στην IMDb Gabriel Porras Biography Biografía de Gabriel Porras en esmas.com
Εθνογραφία

Η εθνογραφία (από τις λέξεις έθνος και γράφω) είναι η συστηματική μελέτη ανθρώπων και πολιτισμών. Μέσω της εθνογραφίας ερευνώνται πολιτιστικά φαινόμενα, στα οποία ο ερευνητής παρατηρεί την κοινωνία ως αντικείμενο μελέτης. Η εθνογραφία είναι το μέσο για την γραπτή πολιτιστική παρατήρηση μιας ομάδας. Η εθνογραφική μελέτη πεδίου ή η αναφορά εθνογραφικού περιστατικού αντανακλά την γνώση και το σύστημα νοημάτων στην ζωή μιας πολιτισμικής ομάδας. Η εθνογραφία, όπως και η παρουσίαση των εμπειρικών δεδομένων σχετικά με τις ανθρώπινες κοινωνίες και πολιτισμούς, υπήρξε πρωτοπόρος στους βιολογικούς, κοινωνικούς και πολιτιστικούς κλάδους της ανθρωπολογίας, αλλά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στις κοινωνικές επιστήμες γενικότερα και την κοινωνιολογία ειδικότερα. Περιλαμβάνει μελέτες στην επικοινωνία και την ιστορία -μελέτη εθνοτικών ομάδων, χαρακτηριστικά κοινωνικής ευημερίας, υλικότητα, την πνευματικότητα και ζητήματα εθνογένεσης. Η τυπική εθνογραφία είναι ολιστική μελέτη και περιλαμβάνει ζητήματα ιστορίας, φυσικής γεωγραφίας, κλίματος και περιβάλλοντος. Επίσης, καταγράφει όλες τις παρατηρούμενες συμπεριφορές και περιγράφει όλες τις συμβολικές και νοηματικές σχέσεις, χρησιμοποιώντας έννοιες που αποφεύγουν αιτιατές ερμηνείες.

 Human Relations Area Files 100 of the Most Influential Ethnographies and Anthropology Texts Ethnographic Praxis in Industry Conference Αρχειοθετήθηκε 2015-02-25 στο Wayback Machine. Genzuk, Michael (2003) A Synthesis of Ethnographic Research Division of Anthropology, American Museum of Natural History - Over 160,000 objects from Pacific, North American, African, Asian ethnographic collections with images and detailed description, linked to the original catalogue pages, field notebooks, and photographs are available online. Ross Archive of African Images Αρχειοθετήθηκε 2017-04-22 στο Wayback Machine. Ethnographic material collection from Northern Anatolia and Caucasus -Photo Gallery Ethnography.com A community based Ethnography website for academic and professional ethnographers and interested parties New Zealand Museum Images of objects from Pacific cultures. University of Pennsylvania's "What is Ethnography?" Penn's Public Interest Anthropology Web Site American Ethnography -- Definitions: What is Ethnography? A collection of quotes about ethnography (Malinowski, Lévi-Strauss, Geertz, ...) Doing ethnographies (Concepts and Techniques in Modern Geography) Cornell University Library Southeast Asia Visions Ethnography for the masses Αρχειοθετήθηκε 2011-09-02 στο Wayback Machine. 2CV's Practical Application of Ethnography in Market Research Scott Polar Research Institute Arctic Material Culture Collection