IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λουντοβίκο Καρράτσι

Ο Λουντοβίκο Καρράτσι (Ludovico ή Lodovico Carracci, 21 Απριλίου 1555 – 13 Νοεμβρίου 1619) ήταν Ιταλός πρώιμος μπαρόκ ζωγράφος, χαράκτης και τυπογράφος χαρακτικών γεννημένος στη Μπολόνια . Τα έργα του χαρακτηρίζονται από έντονη διάθεση που προκαλείται από ευρείες χειρονομίες και τρεμοπαίγματα φωτός, που δημιουργούν πνευματικό συναίσθημα και πιστώνονται με την αναζωογόνηση της ιταλικής τέχνης, ιδιαίτερα της τοιχογραφίας, η οποία συμπεριελήφθη στον φορμαλιστικό μανιερισμό . Πέθανε στην Μπολόνια το 1619.

 Ο Λουντοβίκο μαθητευσε υπό τον Πρόσπερο Φοντάνα στη Μπολόνια και ταξίδεψε στη Φλωρεντία, την Πάρμα και τη Βενετία, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του. Μαζί με τα εξαδέλφια του Αννίμπαλε και Αγκοστίνο, ο Λουντοβίκο εργάστηκε στη Μπολόνια στους αγιογραφικούς κύκλους που απεικονίζουν Ιστορίες του Ιάσονα και της Μήδειας (1584) στο Παλάτσο Φάβα και τις Ιστορίες του Ρωμύλου και του Ρέμου (1590-1592) για το Παλάτσο Μανιάνι. Οι συνεισφορές καθενός τους σε αυτά τα έργα είναι ασαφείς, αν και ο Αννίμπαλε, νεότερος από τον Λουντοβίκο κατά πέντε χρόνια είχε αποκτήσει φήμη ως ο καλύτερος από τους τρεις. Αυτό οδήγησε στη διάσημη ανάθεση των Ερώτων των Θεών στο Παλάτσο Φαρνέζε της Ρώμης. Ο Αγκοστίνο συνεργάστηκε για λίγο με τον Αννίμπαλε. Ο Λουντοβίκο παρέμεινε στην Μπολόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι άσκησε μικρότερη επιρροή, η βιογραφία του Lanzi δηλώνει ότι περίπου το 1585, ο Λουντοβίκο και τα εξαδέλφια του είχαν ιδρύσει τη λεγόμενη Εκλεκτική Ακαδημία ζωγραφικής (που ονομάζεται επίσης "Accademia degli Incamminati". Οι πιο πρόσφατες εικασίες αναφέρουν ότι δεν υπήρχε καθιερωμένη Ακαδημία με πρόγραμμα σπουδών, αλλά ότι ο Λουντοβίκο δίδαξε πολλούς στο εργαστήριό του. Αυτό το εργαστήριο,ωστόσο, ώθησε πολλούς καλλιτέχνες της Εμίλια να υπερισχύσουν στη Ρώμη και αλλού και βοήθησε μεμονωμένα την ενθάρρυνση της λεγόμενης Σχολής της Μπολόνια στα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία περιελάμβανε τους Άλμπανι, Γκουερτσίνο, Αντρέα Σάκκι, Γκουίντο Ρένι, Τζοβάννι Λανφράνκο και Ντομενικίνο . Οι Καρράτσι καθοδηγούσαν τους μαθητευομένους τους να σχεδιάζουν μελέτες με επίκεντρο την παρατήρηση της φύσης και των φυσικών στάσεων στις πόζες και να χρησιμοποιύν τολμηρή κλίμακα στη σχεδίαση μορφών. Δύο από τους κύριους μαθητές του Λουντοβίκο ήταν ο Τζάκομο Καβεντόνε και ο Φραντσέσκο Καμούλλο (Francesco Camullo). Έργα του Λουντοβίκο Καρράτσι Το 2009 ο Άγιος Ιερώνυμος του Καρράτσι (περ. 1595) επεστράφη στους κληρονόμους του Dr. Max Stern, ενός Γερμανοεβραίου εμπόρου τέχνης που διώχθηκε και λεηλατήθηκε από τους Ναζί Κατάλογος Ιταλών ζωγράφων Babette Bohn, Ludovico Carracci and the Art of Drawing Brepols 2004 Allessandro Brogi, Ludovico Carracci Bologna 2001 Andrea Emiliani (ed.), Ludovico Carracci exh. cat. Bologna-FortWorth 1994 (with Essay and catalogue by Gail Feigenbaum) Orazio και Artemisia Gentileschi, ένας πλήρως ψηφιοποιημένος κατάλογος έκθεσης από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Βιβλιοθηκών, ο οποίος περιέχει υλικό στο Ludovico Carracci (βλ. Ευρετήριο) Whitfield Fine Art Catholic Encyclopedia: Carracci
Great Wall H6

Το Great Wall H6 ή Great Wall Hover 6 όπως διατίθεται στη Ρωσία, είναι μεσαίο SUV αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία Great Wall Motors στα εργοστασιακά παραρτήματα της πόλης Τιαντζίν της Κίνας, αλλά και του χωριού Μπαχόβιτσα στη Βουλγαρία. Το μοντέλο αυτό παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκίνητου της Σαγκάης, Κίνα, τον Απρίλιο του 2011 και εντάχθηκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Επιπλέον, αποτελεί τον επίσημο αντικαταστάτη του Great Wall Pegasus, καθώς τα μεταξύ τους οχήματα βρίσκονται στην ίδια κατηγορία μεγέθους και ιδιοτήτων. Το H6 υποβλήθηκε σε δοκιμή πρόσκρουσης, για αξιολόγηση στην ασφάλεια, το 2012 και βαθμολογήθηκε με 5 στα 5 αστέρια.

 Το H6 αποτέλεσε την εξέλιξη του νεότερου H6 της θυγατρικής Haval που παρουσιάστηκε το 2014 ενώ η αρχική του έκδοση παραμένει στην αγορά και της Ευρώπης και της Κίνας. Η αρχική έκδοση κυκλοφόρησε με δυο κινητήρες, κυβισμού 2.4 ντίζελ και 2.0 λίτρων βενζίνης, ενώ ακολούθησε ο βενζινοκινητήρας των 1.497 κ.εκ. το 2012, τον οποίον προμηθεύτηκε και η Haval. Επίσης, κυκλοφορεί με τα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων των 5 και 6 σχέσεων (υπό την χειροκίνητη μέθοδο) και με αυτόματο κιβώτιο 4 σχέσεων. * Οι εκτιμήσεις είναι εργοστασιακές. Ο εξοπλισμός του H6 ακολουθεί όλα τα σύγχρονα πρότυπα των μοντέλων, καθώς μαζί με τις οικονομικές και οικολογικές προδιαγραφές των κινητήρων, έχει δοθεί μεγάλη σημασία και στον τομέα της ασφαλείας, καθώς είναι εφοδιασμένο με συστήματα όπως το ABS, το EBD (Σύστημα κατανομής πίεσης φρένων), το αντικλεπτικό σύστημα, αισθητήρες και κάμερα παρκαρίσματος, σύστημα Immobilizer, 6 αερόσακους και πολλά ακόμη. Επιπροσθέτως, τα φωτιστικά σώματα είναι τύπου LED, υπάρχει κεντρικός υπολογιστής με GPS και για DVD, σύστημα Bluetooth Hands-Free Calls και σύστημα κλιματισμού (χειροκίνητο και αυτόματο). Με βάση στον εξοπλισμό και τις επιπλέον ιδιαιτερότητες που προσφέρει το αυτοκίνητο, κυκλοφορεί σε τρείς εκδόσεις: City Elite Dignity
Ερριέττα Μέντελ

H Ενριέττε Μέντελ (γερμ. Henriette Mendel, 31 Ιουλίου 1833 - 12 Νοεμβρίου 1891) από τον Οίκο του Μέντελ ήταν ηθοποιός και έγινε η πρώτη (μοργανατική) σύζυγος του Λουδοβίκου Γουλιέλμου, διαδόχου του Δούκα εν Βαυαρία, ως Ερριέττα, Βαρόνη του Βάλλερζεε.

 Η Αουγκούστε Ενριέττε ήταν κόρη του Άνταμ Μέντελ και της Άννα Σοφί Μύλλερ. Λέγεται ότι η οικογένειά της είχε Εβραϊκή καταγωγή, πάντως μετά από αιώνες είχαν γίνει Προτεστάντες. Έγινε ηθοποιός στο "Θέατρο της Αυλής του Μεγάλου Δούκα της Έσσης". Ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Δούκα στη Βαυαρία και εξάδελφος του Μαξιμιλιανού Β΄ της Βαυαρίας. Η αδελφή του Ελισάβετ είχε παντρευτεί τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας. Ωστόσο έκανε σχέση με την Ενριέττε και απέκτησαν μία νόθη κόρη το 1858, τη Μαρία. Όταν η Ενριέττε έμεινε πάλι έγκυος, κανονίστηκε ένας γάμος. Επειδή ο γάμος θα ήταν μοργανατικός, ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παραιτήθηκε από τη διαδοχή (9 Μαρτίου 1859) και δύο μήνες μετά γεννήθηκε ο γιος τους. Στην Ενριέττε δόθηκε ο τίτλος της βαρόνης του Βάλλερζεε (19 Μαΐου 1859) και ο γάμος έγινε στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας (28 Μαΐου 1859). Τα παιδιά έλαβαν τον τίτλο του βαρόνου/βαρόνης του Βάλλερζεε και η Ερριέττα έπρεπε για τον γάμο να γίνει Καθολική. Ο γιος τους απεβίωσε λίγους μήνες μετά (1 Αυγούστου 1859) και η Ενριέττε το 1891 σε ηλικία 58 ετών από καρκίνο της μήτρας. Τον επόμενο χρόνο ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος παντρεύτηκε την Μπάρμπαρα Αντονί Μπαρτ. Παντρεύτηκε το 1859 τον Λουδοβίκο Γουλιέλμο, Δούκα εν Βαυαρία, και είχε τέκνα: Μαρία Λουίζα (1858 - 1940), παντρεύτηκε πρώτα τον Γκέοργκ Λάρις, Κόμη του Μέννιχ, μετά τον Όττο Μπρουκς και μετά τον Ουίλλιαμ Χ. Μάιερς. Κάρολος Εμμανουήλ (9 Μαΐου - 1 Αυγούστου 1859). Countess Marie Larisch, My Past, G. P. Putnam's Sons, New York & London, 1913. Ghostwritten by Maude Mary Chester ffoulkes Brigitte Sokop, Jene Gräfin Larisch, Böhlau, Wien 1985, 4. ed., 2006, ISBN 3-205-77484-1 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Henriette Mendel στο Wikimedia Commons
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83

Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1982-83 ήταν η 44η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ομόνοια για 12η φορά στην ιστορία της.

 Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1982-83 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1983-84.Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1983-84. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1983-1984. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1981-82, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1982-83 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1981-82 Αλκή Λάρνακας και Άρης Λεμεσού. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν ο Κεραυνός Στροβόλου και ο Ευαγόρας Πάφου που είχαν υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1982-83. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν. Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά). 1Επειδή το Κύπελλο Κύπρου 1982-83 κατέκτησε η πρωταθλήτρια Ομόνοια, η οποία είχε εξασφαλίσει συμμετοχή στο Κύπελλο Πρωταθλητριών 1983-84 μέσω της κατάκτησης του πρωταθλήματος, στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1983-84 συμμετείχε η φιναλίστ του κυπέλλου, Ένωση Νέων Παραλιμνίου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος: «1982/83 Cypriot First Division». Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. 14 Ιανουαρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2016. Κυριάκου, Άκης (28 Αυγούστου 2016). «Τι έγινε στη 2η αγωνιστική πριν από 30 και 40 χρόνια». www.sigmalive.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016. Γαβριηλίδης, Μιχάλης· Παπαμωυσέως, Στέλιος (2001). Ένας αιώνας Κυπριακό ποδόσφαιρο. Λευκωσία: Ο Συγγραφέας. σελ. 112. ISBN 9963-8720-1-8. Στεφανίδης, Γιώργος (2003). 40 χρόνια κυπριακές ομάδες στην Ευρώπη. Λευκωσία: Χαραυγή. σελ. 147. ISBN 9963-8841-1-3. Στυλιανού, Πάμπος· Γεωργίου, Νεόφυτος (1988). Νέα Σαλαμίνα, 40 χρόνια πρωτοπόρας αθλητικής πορείας. Κύπρος: Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου. σελ. 145. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1982-83 Πρώτοι σκόρερ Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Πορεία των κυπριακών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου
Μαρία του Λάνκαστερ

Η Μαρία του Λάνκαστερ, βαρόνη του Πέρσι (1320 - 1 Σεπτεμβρίου 1362) ήταν μικρότερη κόρη και παιδί του Ερρίκου, 3ου κόμη του Λάνκαστερ και της συζύγου του Ματθίλδης Τσάουορθ, δισέγγονη μέσω πατέρα του βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας. Τα αδέλφια της ήταν : Λευκή του Λάνκαστερ, βαρόνη των Γουέικ του Λίντελ, Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ, Ματθίλδη του Λάνκαστερ, κόμισσα του Όλστερ, Ιωάννα του Λάνκαστερ και η Ελεονώρα του Λάνκαστερ. Η ανιψιά της Λευκή του Λάνκαστερ κόρη του αδελφού της Ερρίκου ήταν πρώτη σύζυγος του Ιωάννη της Γάνδης και μητέρα του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας.

 Παντρεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1334 στο κάστρο του Τάτμπαρι τον Χένρι Πέρσι, 3ο βαρόνο του Πέρσι μεγαλύτερο γιο του Χένρι Πέρσι, 2ου βαρόνου του Πέρσι και της Ιντονίας, κόρης του Ρόμπερτ ντε Κλίφορντ. Ο σύζυγος της διαδέχθηκε τον πατέρα του ως 3ος βαρόνος του Πέρσι (1352), μαζί του απέκτησε : Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ Τόμας Πέρσι, 1ος κόμης του Γούστερ Ματθίλδη Πέρσι, παντρεύτηκε τον Σέρ Ιωάννη του Σουδεράι (1364 - 1383) νόθο γιο του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας με την ερωμένη του Αλίκη Πέρρερς. Μαρία βαρόνη του Ρος, παντρεύτηκε τον Τζων ντε Ρος, βαρόνο των Ρος του Χέλμσλϋ.Η Μαρία του Λάνκαστερ πέθανε στο Άλνουικ του Νορθάμπερλαντ (1 Σεπτεμβρίου 1362) και ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Όρρεμπι κόρη του Τζων Όρρεμπι, δεύτερου λόρδου του Όρρεμπι. Bean, J.M.W. (2004). "Percy, Henry, third Lord Percy (c.1321–1368)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. Weir, Alison (2008). Britain's Royal Families, The Complete Genealogy. Vintage Books.
Το χρονικό του Τσάχτλανγκ

Το χρονικό του Τσάχτλανγκ είναι το αρχαιότερο σωζόμενο εικονογραφημένο Ελβετικό χρονικό. Περιέχει 230 χειροποίητες έγχρωμες εικόνες. Συντάχθηκε το 1470 από τους δύο Ελβετούς Μπέντιχτ Τσάχτλαν και Χάινριχ Ντίττλινγκερ.

 Οι εικόνες περιγράφουν σκηνές πολέμου, στρατιωτικής, αλλά και καθημερινής ζωής, όπως δικαστικές σκηνές και σκηνές από την ύπαιθρο και την πόλη. Ο Χάινριχ Ντίττλινγκερ άρχισε να γράφει το χρονικό από δική του πρωτοβουλία που ανέλαβε. Το πρώτο μέρος περιγράφει τη ζωή μέχρι το 1431, και βασίζεται στα επίσημα χρονικά του Κόνραντ Γιούστινγκερ. Από το 1423 και μετά βασίζεται στα χρονικά του Χανς Φριντ, που ίσως να βασίζονται στα χρονικά του Ντίμπολντ Σίλλινγκ που έζησε στη Βέρνη από το 1460. Gustav Tobler: Tschachtlan, Benedict. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 38, Duncker & Humblot, Leipzig 1894, S. 697 f. Carl Gerhard Baumann: Über die Entstehung der ältesten Schweizer Bilderchroniken (1468 - 1485); Schriften der Berner Burgerbibliothek; Bern 1971 Walter Muschg: Die Schweizer Bilderchroniken des 15./16. Jahrhunderts; Atlantis Verlag, Zürich 1941
Εθνικό Μουσείο Ασιατικών Τεχνών - Γκιμέ

Το Εθνικό Μουσείο Ασιατικών Τεχνών - Γκιμέ (Γαλλικά: Musée national des arts asiatiques - Guimet) είναι ένα μουσείο τέχνης που βρίσκεται στην πλατεία της Ιένας στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, στη Γαλλία. Είναι ένα από τα γαλλικά Εθνικά μουσεία και διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές ασιατικής τέχνης στην Ευρώπη.

 Το μουσείο ιδρύθηκε από τον βιομήχανο από τη Λυών Εμίλ Γκιμέ (1836-1918) και άνοιξε αρχικά στη Λυών το 1879. Οι συλλογές είχαν εκτεθεί για πρώτη φορά στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού τον προηγούμενο χρόνο 1878 και είχαν μεγάλη επιτυχία, έτσι ο Γκιμέ αποφάσισε να ιδρύσει το μουσείο ασιατικής τέχνης. Το μουσείο μεταφέρθηκε δέκα χρόνια αργότερα στο Παρίσι, στο μέγαρο που ανήγειρε επί τούτου ο Γκιμέ στην πλατεία της Ιένας το 1889. Φανατικός των εξωτικών ταξιδιών, ο Γκιμέ ανέλαβε το 1876 επίσημη αποστολή να μελετήσει τις θρησκείες της Άπω Ανατολής και το μουσείο περιέχει πολλούς από τους καρπούς αυτής της αποστολής, συμπεριλαμβανομένης μιας ωραίας συλλογής κινεζικής και ιαπωνικής πορσελάνης και πολλά αντικείμενα που δεν σχετίζονται μόνο με τις θρησκείες της Ανατολής αλλά και τις θρησκείες της αρχαίας Αιγύπτου, της Ελλάδας και της Ρώμης. Μία από τις πτέρυγες του μουσείου, το Βουδιστικό Πάνθεον , εμφανίζει θρησκευτικά έργα τέχνης. Μερικά από τα αντικείμενα του μουσείου συλλέχθηκαν από τη Νοτιοανατολική Ασία από τις γαλλικές αρχές κατά την αποικιακή περίοδο. Από τον Δεκέμβριο του 2006 έως τον Απρίλιο του 2007, το μουσείο φιλοξένησε συλλογές του Εθνικού Μουσείου του Αφγανιστάν, με αρχαιολογικά κομμάτια από την Άι-Χανούμ, πόλη του Ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής και τον Ινδο-Σκυθικό θησαυρό του Τίλια Τεπέ Με βάση την αρχική συλλογή του Γκιμέ το Εθνικό Μουσείο Ασιατικών Τεχνών αύξησε σταδιακά τα εκθέματά του. Τα χιλιάδες πλέον αντικείμενα δεν ήταν δυνατόν να αναδειχθούν μέσα στους χώρους που είχαν προβλεφθεί για τη συλλογή του Γκιμέ. Ετσι κρίθηκαν απαραίτητα η ανακατανομή των χώρων, η προσθήκη ακόμη 2.500 τετραγωνικών μέτρων (η επιφάνεια του μουσείου είναι πλέον 4.005 τ.μ.) και ο σημαντικά καλύτερος φυσικός φωτισμός, επεμβάσεις οι οποίες έδωσαν πνοή στις ασιατικές θεότητες. Το Μουσείο Γκιμέ περιλαμβάνει πάνω από 45.000 αντικείμενα, που απεικονίζουν διάφορους ασιατικούς πολιτισμούς και πολιτισμούς, από την Ινδία έως την Ιαπωνία. Οι εκθέσεις του μουσείου χωρίζονται σε διάφορα τμήματα ανάλογα με την περιοχή που προέρχεται κάθε αντικείμενο. Υπάρχουν τμήματα για τα έργα τέχνης από: Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιμαλάια, Νοτιοανατολική Ασία (Ταϊλάνδη, Ινδονησία και Βιετνάμ), Κεντρική Ασία, Κίνα, Κορέα, Ινδία και Ιαπωνία.Οι συλλογές του μουσείου Γκιμέ περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων όπλα, γραφικές τέχνες, κεραμικά και χάλκινα αντικείμενα, εσωτερικό διάκοσμο, σχέδια, έργα χαρακτικής, χειρόγραφα, έπιπλα, αντικείμενα καθημερινής ζωής, λατρευτικά αντικείμενα θρησκειών της Άπω Ανατολής, πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα, ενδυμασίες, κοσμήματα, γλυπτά, στολές και πάπυρους.Πέραν των μόνιμων συλλογών, στο μουσείο παρουσιάζονται περιοδικά εκθέσεις με θέμα την ασιατική τέχνη. Η ιστοσελίδα του μουσείου Γκιμέ (γαλλικά)
Χανς Μπέτε

Ο Χάνς Άλμπρεχτ Μπέτε (Hans Albrecht Bethe, 2 Ιουλίου 1906 – 6 Μαρτίου 2005) ήταν Γερμανός πυρηνικός φυσικός ο οποίος είχε σημαντική συνεισφορά στους τομείς της αστροφυσικής, της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής και της φυσικής στερεάς κατάστασης και επιπλέον κέρδισε το 1967 το Νόμπελ Φυσικής για το έργο του πάνω στην αστρική νουκλεοσύνθεση.

 Ο Μπέτε γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1906 στο Στρασβούργο. Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ο Μπέτε ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν επικεφαλής του Θεωρητικού Τμήματος του μυστικού εργαστηρίου του Λος Άλαμος στο οποίο αναπτύχθηκαν οι πρώτες ατομικές βόμβες. Διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στον υπολογισμό της κρίσιμης μάζας των ατομικών όπλων και στην ανάπτυξη της θεωρίας πίσω από τους τύπους βομβών που χρησιμοποιήθηκαν στη δοκιμή Trinity και τον πυρηνικό βομβαρδισμό του Ναγκασάκι τον Αύγουστο του 1945. Μεταπολεμικά διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και της βόμβας υδρογόνου, αν και αρχικά ενεπλάκη στο σχετικό πρόγραμμα για να αποδείξει ότι ήταν αδύνατo να φτιαχτεί. Αργότερα προσπάθησε να πιέσει μαζί με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν και άλλους εξέχοντες επιστήμονες για τον τερματισμό των πυρηνικών δοκιμών και του ανταγωνισμού στα πυρηνικά όπλα ανάμεσα στις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ. Συνέβαλε στο να πεισθούν οι κυβερνήσεις Κένεντι και Νίξον να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ την Συνθήκη Μερικής Απαγόρευσης των Πυρηνικών Δοκιμών (Partial Nuclear Test Ban Treaty, 1963) και την Συνθήκη Μείωσης των Αντιβαλλιστικών Όπλων (Anti-Ballistic Missile Treaty, 1972) αντίστοιχα. Δεν έπαψε ποτέ να είναι ενεργός ερευνητής και συνέχισε να δημοσιεύει ακόμη και όταν ξεπέρασε την ηλικία των ενενήντα ετών, γεγονός που τον κάνει ένα από τους ελάχιστους επιστήμονες που δημοσίευσαν τουλάχιστον μία σημαντική επιστημονική εργασία κάθε δεκαετία της καριέρας τους -η οποία στην περίπτωση του Μπέτε έφτανε σχεδόν τα εβδομήντα χρόνια. Σύμφωνα με τον Φρήμαν Ντάισον (Freeman Dyson), που ήταν για ένα διάστημα μαθητής του, ο Μπέτε ήταν «ο υπέρτατος λύτης προβλημάτων του 20ου αιώνα».Πέθανε στις 6 Μαρτίου του 2005 στην Ιθάκα της Νέας Υόρκης. Τρεις διαλέξεις του Χανς Μπέτε, Πανεπιστήμιο Κορνέλ (Αγγλικά)
Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2014-15

Το Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2014-15 ήταν η 30η έκδοση του Κυπέλλου Κυπελλούχων ΣΤΟΚ. Νικητής ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ 2014-15 συμμετείχαν οι 12 κυπελλούχες ομάδες από τα κύπελλα των αγροτικών (τοπικών) ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ. Αν ο κυπελλούχος μίας τοπικής ομοσπονδίας είχε κατακτήσει και το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας (οπόταν συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2014-15), τότε στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ συμμετείχε ο φιναλίστ του κυπέλλου της ομοσπονδίας. Διεξήχθη σε 4 γύρους. Σε όλους τους γύρους έγινα μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων. Σε περίπτωση ισοπαλίας δινόταν ημίωρη παράταση. Αν μετά το τέλος της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε η κυπελλούχος ομάδα. Σε περίπτωση που ο κυπελλούχος ήταν ταυτόχρονα και πρωταθλητής, τότε δικαιώμα συμμετοχής στο κύπελλο είχε ο φιναλίστ. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν. (κ.) : Κυπελλούχος ομάδα ομοσπονδίας (φ.) : Φιναλίστ κυπέλλου ομοσπονδίας Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 8 από τις 12 ομάδες. Μέσα από τη διαδικασία της κλήρωσης 4 ομάδες εξαιρέθηκαν από τον Α΄ γύρο. Οι ομάδες αυτές ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας, Εθνικός Τερσεφάνου, ΑΠΕΛ Λευκάρων και η Κώμα Γιαλού Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 4 ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από τον Α΄ γύρο. Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση. Στον τελικό προκρίθηκαν ο Εθνικός Τερσεφάνου και ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας. Ο τελικός διεξήχθη στις 29 Απριλίου 2015 στο Στάδιο Ολυμπιάς στα Λύμπια. Το παιχνίδι τελείωσε με σκορ 1-1. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε στην παράταση και ακολούθησε η διαδικασία εκτέλεσης πέναλτι. Νικητής ήταν ο Κέδρος Αγίας Μαρίνας Σκυλλούρας με σκορ 5-4.
Αλικανάς Ζακύνθου

Ο Αλικανάς είναι χωριό της Ζακύνθου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αλυκών, του δήμου Ζακύνθου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ζακύνθου, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ζακύνθου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.

 Ο Αλικανάς είναι παραθαλάσσιος οικισμός στην ανατολική Ζάκυνθο. Βρίσκεται στα νότια παράλια του όρμου των Αλυκών, στο μέσον περίπου της ανατολικής πλευράς του νησιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 15 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Ζακύνθου. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,387 χμ² (2011). Από το Σεπτέμβριο του 2019, πρόεδρος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι ο Σπυρίδων Τουρίκης. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1889 και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαδίων του νομού Ζακύνθου. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αλικανά. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αλικανά και προσαρτήθηκε στον δήμο Αλυκών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αλυκών και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζακύνθου. Η παραλία του Αλικανά, καθώς και οι παραλίες «Αγία Κυριακή», «Ξεχωριάτης» και «Αμμούδι», νότια του οικισμού Το γραφικό αλιευτικό λιμανάκι του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Ζάκυνθος 1:60.000) eetaa.gr
Κάστρο του Μπωρεγκάρ (Λουάρ-ε-Σερ)

Το Κάστρο του Μπωρεγκάρ (γαλλικά: Château de Beauregard) είναι αναγεννησιακό κάστρο στην Κοιλάδα του Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ) στη Γαλλία. Βρίσκεται στην επικράτεια της πόλης Σελέτ, λίγο πιο νότια από την πόλη Μπλουά και λίγα μίλια από άλλα διάσημα κάστρα του Λίγηρα, όπως το Κάστρο του Σεβερνύ. Αν και είναι ακόμη ακατοίκητο, μπορεί να το επισκεφθούν τουρίστες. Το κάστρο είναι περίφημο για την Πινακοθήκη του, που διακοσμήθηκε τον 17ο αι. με 327 προσωπογραφίες διασήμων προσώπων.

 Το κύριο κτήριο έχει δύο ορόφους: το ισόγειο έχει στην πρόσοψη μία στοά καλυμμένη με επτά τόξα και ο πρώτος όροφος έχει εσωτερικά μία στοά. Τον 16ο αι. οι στοές είχαν σχεδιαστεί για να ενώνουν τα δύο ακραία κτήρια. Το νότιο κτήριο εξέχει προς τα εμπρός και στη στέγη του υπάρχει μία καπνοδόχος λεπτή και υψηλή. Έτσι προεξείχε και το άλλο, βόρειο κτήριο και μάλλον αυτό ήταν το αρχικό κτήριο του 15ου αι. Αυτό φαίνεται σε σχέδια του Αντρουέ ντυ Σερσώ και καταστράφηκε τον 17ο αι. για να κτιστεί πιο σύγχρονο, που και αυτό αφαιρέθηκε τον 19ο αι. Στο εμπρός μέρος σχηματίζεται η αυλή. Η πίσω όψη του κάστρου έχει θέα στο πάρκο και άλλαξε τον 19ο αι. Εδώ υπάρχει ένα γήπεδο του τένις. Châteaux of the Loire Valley, Polidori & de Montclos (Könemann). ISBN 3-89508-598-7 Κάστρα του Λίγηρα
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12

Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 ήταν η 57η διοργάνωση της UEFA και η 20ή από τη μετονομασία της σε Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός έγινε στο στάδιο Αλιάντς Αρένα, έδρα της Μπάγερν Μονάχου και του Μόναχο 1860, στο Μόναχο της Γερμανίας, αν και το στάδιο ονομάστηκε προσωρινά Ποδοσφαιρική Αρένα Μονάχου (Fußball-Arena München) για τον τελικό, καθώς η ΟΥΕΦΑ δεν επιτρέπει τις χορηγίες από εταιρίες που δεν είναι αδελφικές της. Τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο της διασυλλογικής διοργάνωσης προστέθηκαν δυο επιπλέον βοηθοί διαιτητές πίσω από κάθε εστία. Η Μπαρτσελόνα κλήθηκε να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης, αλλά στην ημιτελική φάση αποκλείστηκε από την Τσέλσι, η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της, επικρατώντας της Μπάγερν Μονάχου στη διαδικασία των πέναλτι.

 ΤΙΤ: Κάτοχοι τίτλου ΚΥΠ: Κυπελλούχοι ΦΚ: Φιναλιστ Κυπέλλου ΛΚ: κάτοχοι Λιγκ Καπ Νη: Θέση στο πρωταθλημα FP: Fair play Όλες οι κληρώσεις γίνονται στο αρχηγείο της ΟΥΕΦΑ, στη Νυόν της Ελβετίας. Η κλήρωση για τους δύο πρώτους προκριματικούς γύρους έγινε στις 20 Ιουνίου 2011. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 28 Ιουνίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 5 και 6 Ιουλίου. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 12 και 13 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 19 και 20 Ιουλίου. Η κλήρωση για τον τρίτο προκριματικό γύρο έγινε στις 15 Ιουλίου 2011. Οι πρώτοι αγώνες διεξήχθησαν στις 26 και 27 Ιουλίου ενώ οι επαναληπτικοί στις 2 και 3 Αυγούστου. Ο τρίτος προκριματικός γύρος χωρίστηκε σε δύο μέρη: ένα για πρωταθλητές και ένα για μη-πρωταθλητές. Οι ηττημένοι και στα δύο μέρη προκρίθηκαν στη φάση πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ 2011-12. Για τις Μάντσεστερ Σίτι, ΣΣΚ Νάπολι, Τραμπζονσπόρ, ΦΚ Βικτόρια Πίλζεν και ΦΚ Οτέλουλ Γκαλάτσι ήταν η πρώτη συμμετοχή στους ομίλους του Champions League. Η Τραμπζονσπόρ αντικατέστησε τη Φενερμπαχτσέ, η οποία κατηγορήθηκε για εμπλοκή σε κύκλωμα στημένων αγώνων. Στη φάση νοκ-άουτ, οι ομάδες αγωνίστηκαν μεταξύ τους δύο φορές, εκτός από τον αγώνα του τελικού. Η κλήρωση για τη φάση των 16 πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2011. Οι κληρώσεις για τους προημιτελικούς, ημιτελικούς και τον τελικό πραγματοποιήθηκαν στις 16 Μαρτίου 2012. Γιουρόπα Λιγκ 2011-12 Η επίσημη ιστοσελίδα της ΟΥΕΦΑ
Οριόλ Ζουνκέρας

Ο Οριόλ Ζουνκέρας ι Μπίες (Oriol Junqueras i Vies, Βαρκελώνη, 11 Απριλίου 1969) είναι Καταλανός ιστορικός και πολιτικός, πρόεδρος της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας από το 2011 και αντιπρόεδρος της Ζενεραλιτάτ (μεταξύ 2015 και 2017). Έχει υπάρξει δήμαρχος του Σαν Μπισένς δελς Ορτς.

 Στα μαθητικά του χρόνια φοίτησε σε ιταλικό σχολείο της Βαρκελώνης. Ακαδημαϊκά, ξεκίνησε με σπουδές στα οικονομικά αλλά εν τέλει απέκτησε πτυχίο πάνω στη Μοντέρνα και Σύγχρονη Ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και διδακτορικό στην ιστορία της οικονομικής σκέψης από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Η διατριβή του ανέλυε τις απαρχές της σύγχρονης οικονομικής σκέψης στην δυτική Μεσόγειο τον 17ο αιώνα. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Τμήμα Μοντέρνας και Σύγχρονης Ιστορίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, πραγματοποιώντας έρευνα στο Βατικανό και έχει συνεισφέρει σε διάφορα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα των καταλανικών ΜΜΕ σχετικών με την ιστορία ενώ έχει συγγράψει αρκετά βιβλία γύρω από ιστορικά θέματα. Στις Ευρωεκλογές του 2009 εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος και εντάχθηκε στη Συμμαχία των Πρασίνων. Τον Ιούνιο του 2011 εκλέχθηκε δήμαρχος του Σαν Μπισένς δελς Ορτς με την υποστήριξη των Πράσινων της Καταλονίας, της Εναλλακτικής Αριστεράς και της Σύγκλισης και Ένωσης, αφήνοντας στην αντιπολίτευση το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας. Έγινε βουλευτής του καταλανικού κοινοβουλίου τον Νοέμβριο του 2012 και τέθηκε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Ένα μήνα αργότερα υπόγραψε με τον τότε πρόεδρο της Ζενεραλιτάτ, Αρτούρ Μας, συμφωνία σταθεροποίησης της κυβέρνησης που όριζε το 2014 ως το έτος διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας. Στις καταλανικές εκλογές του 2015 συμμετείχε στον συνασπισμό Μαζί για το Ναι. Ορίστηκε αντιπρόεδρος της καταλανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για το τμήμα Οικονομικών. Ως αποτέλεσμα της συμβολικής ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Καταλονίας τον Οκτώβριο του 2017, ο Οριόλ Ζουνκέρας και έτεροι πολιτικοί που συμμετείχαν στην κυβέρνηση του Κάρλες Πουτζδεμόν προφυλακίστηκαν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους μετά από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ισπανίας με την κατηγορίας της εξέγερσης. Έχει δηλώσει δημόσια ότι είναι πιστός καθολικός χριστιανός και έχει δύο παιδιά. Επίσημη ιστοσελίδα του Οριόλ Ζουνκέρας
26 (αριθμός)

Το 26 (είκοσι έξι) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 25 και πριν από το 27. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 26:2 = 13, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 26 συμβολίζεται ως XXVI στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΚϚ´ ή κς΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 26 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 13 και 26, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 27. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 26 είναι 26 = 2 · 13. Το 26 είναι ημιπρώτος αριθμός, διότι αποτελεί γινόμενο δύο μη διακριτών πρώτων (2 · 13). Το Ρομβοκυβοκτάεδρο έχει 26 έδρες. Οι τετραγωνικές ρίζες του 26 είναι κατά προσέγγιση οι δύο άρρητοι αριθμοί ±5,0990195135927848300282241090228 26! = 26·25·24·23·22·21·20·19·18·17·16·15·14·13·12·11·10·9·8·7·6·5·4·3·2 = 403.291.461.126.605.635.584.000.000 2 26 = 26 ↑↑ 2 = 26 26 ≃ 6 , 1561195802071573107966742884002 ⋅ 10 36 {\displaystyle \mathrm {{}^{2}26=26\uparrow \uparrow 2=26^{26}\simeq 6,1561195802071573107966742884002\cdot 10^{36}} } Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 26 αντιστοιχεί στο σίδηρο. Το Μεσιέ 26 είναι ένα ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 5.000 ετών φωτός στον αστερισμό Ασπίς.
ΙΦΚ Γκέτεμποργκ

Η ΙΦΚ Γκέτεμποργκ (σουηδικά: IFK Göteborg) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Γκέτεμποργκ στη Σουηδία. Η ΙΦΚ Γκέτεμπορκ ιδρύθηκε το 1904 και είναι από τους πλέον πετυχημένους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στη Σουηδία.

 Η ΙΦΚ Γκέτεμποργκ έχει κατακτήσει 18 Πρωταθλήματα Σουηδίας, 8 Κύπελλα Σουηδίας και 2 φορές το Κύπελλο Ουέφα. Πρωταθλήματα Σουηδίας 1908, 1910, 1918, 1934-35, 1941-42, 1957-58, 1969, 1982, 1983, 1984, 1987, 1990, 1991, 1993, 1994, 1995, 1996, 2007 Κύπελλα Σουηδίας 1979, 1982, 1983, 1991, 2008, 2012-13, 2014-15, 2019-20 Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1982 Ι.Φ.Κ Γκέτεμποργκ - Αμβούργο ΣΦ 1-0, 3-0 1987 Ι.Φ.Κ Γκέτεμποργκ - Νταντί Γιουν. 1-0, 1-1 Η επίσημη ιστοσελίδα της ΙΦΚ Γκέτεμπορκ Αρχειοθετήθηκε 2009-06-17 στο Wayback Machine.
Σερλόν Β΄ ντε Ωτβίλ

Ο Σερλόν Β' (μετά το 1027/35 - 1072) ήταν κύριος του Ωτβίλ, μέλος του Οίκου των Ωτβίλ. Ήταν υιός του Σερλόν Α' κυρίου του Ωτβίλ και της συζύγου του, κυρίας του Πιρού.

 Ακολούθησε τον θείο του Ρογήρο Α' στη Ν. Ιταλία, αναζητώντας την τύχη του το 1056, όπως και τόσα άλλα μέλη των Ωτβίλ. Το 1060 είναι μαζί του στην Καλαβρία και τον ακολούθησε στη Σικελία, όπου έκανε τους Σαρακηνούς να απομονωθούν στο ακρωτήριο Φάρο, αντί να υποχωρήσουν στη Μεσσήνη. Αλλά η εκστρατεία αυτή έληξε χωρίς επιτυχία. Τον συνόδευσε και στην εκστρατεία του 1065 στη Σικελία, όπου του ανατέθηκε η φύλαξη της πόλης Σεράμι, ενώ ο στρατός προχώρησε στο Παλέρμο. Όταν οι Σαρακηνοί τους εξέπληξαν πολιορκώντας την, κράτησε την πόλη περιμένοντας ενισχύσεις· στο μεταξύ έπεσε το Παλέρμο στα χέρια των Νορμανδών (1071). To 1072 προχωρούσε με μια μικρή ομάδα ανδρών κοντά στη Νικοζία της κεντρικής Σικελίας, όταν τους αιφνιδίασε με ενέδρα πολύς στρατός των Σαρακηνών. Οι Νορμανδοί αναρριχήθηκαν στην επίπεδη κορυφή ενός μεγάλου βράχου και έδωσαν μάχη, ως τον τελευταίο άνδρα. Ένας σταυρός φτιάχθηκε σε ανάμνηση του γεγονότος επάνω στο βράχο του Σερλόν, όπως ονομάστηκε. Είχε γίνει κύριος των Γκεράσε και Σεράτα της Καλαβρίας, και Σεράμι της Σικελίας, αλλά ποτέ δεν άσκησε εξουσία σε αυτά. Νυμφεύτηκε την Αλτρούντα, κόρη του Ροδόλφου κόμη του Μποϊάνο. Είχε τέκνα: Σερλόν Γ' Ελιούζα.Όταν απεβίωσε η σύζυγός του παντρεύτηκε τον Ινγκελμάριο. Cawley, Charles, Serlo II of Hauteville in Medieval Lands, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy, retrieved August 2012 Le origine della “Rocca di Sarro” (Serlo's Rock)
Άλμος πρίγκιπας της Ουγγαρίας

Ο Άλμος, ουγγρικά: Álmos (π. 1070/75 - 1 Σεπτεμβρίου 1127/29) από τον Οίκο των Άρπαντ ήταν πρίγκιπας της Ουγγαρίας. Έγινε δούκας της Σλαβονίας (1084-91) και μετά της Κροατίας (1091-95).

 Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκέζα Α΄ της Ουγγαρίας και μάλλον της Σοφίας. Η Σοφία ήταν η πρώτη σύζυγός του, ενώ η δεύτερη ήταν από τον Οίκο των Συναδηνών, ανιψιά του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η Συναδηνή, όταν ο Γκέζα Α΄ απεβίωσε το 1077, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη· από αυτό μπορούμε να υποθέσουμε, ότι τα τέκνα του ήταν από την πρώτη του σύζυγο. Το 1077 ο Άλμος και ο μεγαλύτερος αδελφός του Κολομάν ήταν 7 και 2 ετών, έτσι τον πατέρα τους διαδέχθηκε ο θείος τους Λαδίσλαος Α΄, ο οποίος έλαβε την περίεργη απόφαση να ακολουθήσει ο Κολομάν σταδιοδρομία στην Εκκλησία. Ο Άλμος ορίστηκε δούκας της Σαλβονίας (1084-91) και μετά της Κροατίας (1091-95). Το Εικονογρφημένο Χειρόγραφο αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί συνόδευσαν το 1095 τον θείο τους στην εκστρατεία του εναντίον της Βοημίας. Το 1127 απεβίωσε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 55 ετών. Αργότερα ο γιος του Μπέλα Β΄ έγινε βασιλιάς της Ουγγαρίας. Νυμφεύτηκε το 1104 την Πρεντσλάβα των Ρουρικιδών, κόρη του Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα του Κιέβου και είχε τέκνα: Αδελαΐδα π. 1107-μετά το 1140, παντρεύτηκε τον Σομπιέσλαφ Α΄ των Πρεμυσλιδών δούκα της Βοημίας. Μπέλα Β΄ π. 1109-1138, παντρεύτηκε την Ελένη της Ρασκίας (Σερβίας). Χέντβιχ (ή Σοφία) 1107-1138, παντρεύτηκε τον Αδαλβέρτο δούκα της Αυστρίας. Makk, Ferenc (1989). The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Translated by György Novák). Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X. Manteuffel, Tadeusz (1982). The Formation of the Polish State: The Period of Ducal Rule, 963–1194 (Translated and with an Introduction by Andrew Gorski). Wayne State University Press. ISBN 0-8143-1682-4. Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-02756-4.
Ιουστίνος του Νάσσαου

Ο Ιουστίνος, ολλανδ. Justinus (1559 - 1631) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν στρατιωτικός διοικητής της Ολλανδίας, υποναύαρχος της Ζηλανδίας και γνωστός για την ανεπιτυχή υπεράσπιση της Μπρέντα από τους Ισπανούς πολιορκητές.

 Ήταν νόθος γιος του Γουλιέλμου Α΄ του σιωπηλού, πρίγκιπα της Οράγγης και της ερωμένης του (μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γάμου του) Εύας Έλινξ. Ο πατέρας του τον αναγνώρισε ως τέκνο του και τον μεγάλωσε με τα άλλα του παιδιά. O θυρεός του είναι σαν αυτόν του πατέρα του και φέρει τη δεξιά διαγώνιο του γνησίου τέκνου, αντί της αριστερής του νόθου. Σπούδασε στο Λάιντεν και το 1583 έγινε αντισυνταγματάρχης. Δύο έτη μετά έγινε υποναύαρχος της Ζηλανδίας και το 1588 πολέμησε εναντίον του Ισπανικού Ναυτικού (Armada), όπου αιχμαλώτισε δύο γαλέρες. Από το 1601 ήταν κυβερνήτης της Μπρέντα· το 1625 η πόλη πολιορκήθηκε από τον ισπανικό στρατό του στρατηγού Αμπρότζιο Σπίνολα και ο Ιουστίνος την υπεράσπισε. Έπειτα από 11 μήνες παρέδωσε την πόλη. Η στιγμή αυτή ζωγραφίστηκε από τον Ντ. Βελάθκεθ στον διάσημο πίνακα Η παράδοση της Μπρέντα: ο Ιουστίνος είναι αυτός που παραδίδει το κλειδί. Του επετράπη να φύγει για το Λάιντεν. Απεβίωσε το 1631 σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε στην εκκλησία Χόχλανσε του Λάιντεν, όπως και η σύζυγός του τρία έτη μετά. Νυμφεύτηκε το 1597 την Άννα, βαρόνη του Μερόντε και είχε τέκνα: Γουλιέλμος Μαυρίκιος 1603-1638 Λουίζα Ερριέττα 1604-π. 1641 Φίλιππος 1605-π. 1674
Άκρο κεφαλόποδου

Το άκρο κεφαλόποδου είναι ευέλικτο μυώδες όργανο που προσφύεται κοντά στο κεφάλι του και γύρω από το ράμφος του, λειτουργεί ως μυϊκός υδροστάτης, και μπορεί να ονομάζεται είναι βραχίονας, πόδι ή πλοκάμι.

 Στην επιστημονική βιβλιογραφία, το άκρο κεφαλόποδου διαφοροποιείται από το πλοκάμι, αν και οι όροι συχνά θεωρούνται συνώνυμοι. Γενικά, ο βραχίονας έχει μυζητήρες σχεδόν σε όλο το μήκος του, ενώ το πλοκάμι έχει μυζητήρες μόνο προς το τέλος. Εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, τα χταπόδια έχουν οκτώ βραχίονες και 0 πλοκάμια, ενώ τα καλαμάρια και οι σουπιές έχουν οκτώ βραχίονες και δύο πλοκάμια. Τα άκρα των ναυτιλοειδών, που είναι περίπου 90 και δεν έχουν μυζητήρες, ονομάζονται πλοκάμια.Τα πλοκάμια των Δεκαποδιμόρφων πιστεύεται ότι προέρχονται από το τέταρτο ζευγάρι βραχιόνων των προγονικών κολεοιδών, αλλά ο όρος βραχίονες IV αναφέρεται στο επόμενο, κοιλιακό ζευγάρι βραχίονων στο σύγχρονα ζώα (που είναι εξελικτικά το πέμπτο ζευγάρι). Τα αρσενικά κεφαλόποδα διαθέτουν ένα εξειδικευμένο άκρο για την απόθεση σπέρματος παράδοση, το εκτοκότυλο. Ανατομικά, τα άκρα των κεφαλόποδων βασίζονται σε χιαστή δομή ελικοειδών ινών κολλαγόνου αντίθετα προς την εσωτερική μυϊκή υδροστατική πίεση. Οι βραχίονες ή πόδια κεφαλόποδων έχουν πολλούς μυζητήρες σε όλο το μήκος της κοιλιακής επιφάνειας, όπως φαίνεται από παρατήρηση χταποδιού, καλαμαριού και σουπιάς. Τα πλοκάμια κεφαλόποδων διαθέτουν μυζητήρες ομαδοποιημένους σε συστοιχίες στα διευρυμένα σαν παλάμες άκρα τους, όπως φαίνεται από παρατήρηση ορισμένων ειδών καλαμαριού και σουπιάς. Ο μυζητήρας είναι συνήθως κυκλικός και κοίλος και διακρίνεται σε δύο μέρη: μία εξωτερική ρηχή κοιλότητα που ονομάζεται infundibulum και μία κεντρική κοιλότητα που ονομάζεται κοτύλης. Και οι δύο αυτές δομές είναι παχυλοί μύες, και καλύπτονται με προστατευτική στιβάδα χιτίνης . Οι μυζητήρες λειτουργούν συνεργικά με τα άκρα του κεφαλόποδου για αφή, για σύλληψη της λείας και για μετακίνηση. Όταν ένας μυζητήρας αγγίζει ένα αντικείμενο, το infundibulum κυρίως παρέχει πρόσφυση, ενώ η κοτύλη παραμένει ελεύθερη. Η σύνδεση και αποσύνδεση επιτυγχάνονται με διαδοχική συστολή των μυών του infundibulum και της κοτύλης. Έχουν καταγραφεί πολλά περίεργα άκρα χταποδιών, , όπως ένα 6-ποδο χταπόδι (με το παρατσούκλι Ερρίκος ο Hexapus), 7 ποδο χταπόδι, 10 ποδο Χταπόδι briareus, με ένα άκρο πηρούνι, χταπόδια με διπλό ή διμερείς εκτοκότυλους, και δείγματα με έως και 96 παρακλάδια άκρου.Παρόμοιες ανωμαλίες άκρων έχουν καταγραφεί σε σουπιές, καλαμάρια, και bobtail καλαμάρια. Τα άκρα και οι μυζητήρες κεφαλόποδων διαφέρουν ως προς τις μορφές και μάλιστα σημαντικά μεταξύ των ειδών. Μερικά παραδείγματα παρουσιάζονται παρακάτω. Για εκτοκότυλα δείτε εκτοκοτυλική μεταβλητότητα.
Μανώλης Καλαϊτζάκης

Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης (1940-1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ρεθύμνου από το 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1978.

 Γεννήθηκε στο Σπήλι Ρεθύμνου το 1940 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.Εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση", την αρχαιότερη της Κρήτης. Ο Καλαϊτζάκης κέρδισε τις εκλογές του 1975 συγκεντρώνοντας 2.940 ψήφους και ποσοστό 54%. Τον Μάιο του 1975 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την πτώση της χούντας. Kατά την περίοδο της δημαρχίας του άρχισε να λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 48 ετών τα μεσάνυχτα της 25ης προς 26 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη (27 Αυγούστου) το πρωί στο Ρέθυμνο (η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον ναό των Τεσσάρων Μαρτύρων). Κατέλιπε τη σύζυγό του, Ευαγγελία Αρκολάκη και τα παιδιά του, Ιωάννη και Μελχισεδέκ.
Σεισμός των Δωδεκανήσων (2008)

Στις 15 Ιουλίου 2008 και ώρα 06:26:34 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα στο θαλάσσιο χώρο νότια της νήσου Ρόδου

 Η σεισμική δόνηση προκάλεσε κατολίσθηση στην επαρχιακή οδό Πυλώνας – Λάρδου, στο νότιο μέρος του νησιού ενώ παρατηρήθηκαν μικρορωγμές σε ένα ξενοδοχείο, μερικές εκκλησίες και κατοικίες και αποκόλληση σοβάδων – επιχρισμάτων στην παλαιά πτέρυγα του αεροδρομίου της Ρόδου ενώ μία γυναίκα έχασε τη ζωή της προσπαθώντας να εξέλθει από την κατοικία της κατά τη διάρκεια της σεισμικής δόνησης. Ο σεισμός είχε μέγεθος 6,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 52 χιλιόμετρα και είχε επίκεντρο τον θαλάσσιο χώρο νότια της Ρόδου. Έγινε αισθητός στα νότια Δωδεκάνησα (Μεγίστη, Σύμη, Κάρπαθο, Κάσο) και στην ανατολική Κρήτη επίσης έγινε αισθητός σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Λιβύη και στην ενδοχώρα μέχρι τη Δαμασκό. Μετασεισμοί Την επόμενη ημέρα 16 Ιουλίου 2008 εκδηλώθηκε μία ακόμα ισχυρή σεισμική δόνηση μεγέθους 5,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ.
Μάχη της Πίνδου

Η Μάχη της Πίνδου (28 Οκτωβρίου-13 Νοεμβρίου 1940) υπήρξε, μαζί με την Μάχη Ελαίας - Καλαμά, από τις αποφασιστικές ένοπλες συμπλοκές των πρώτων ημερών του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) που απέκοψαν την ιταλική εισβολή στο ελληνικό έδαφος.

 Οι ελληνικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν τον τομέα της Πίνδου ήταν το Απόσπασμα Πίνδου, υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, που αριθμούσε 2.000 άνδρες και με αποστολή να αμυνθεί στην γραμμή: όρος Σμόλικας-Μόλικας-Καστάνιανη-Κιάφα-Καταφύκι. Οι Ιταλοί παρέταξαν την 3η Μεραρχία αλπινιστών «Τζούλια», δύναμης 10.800 ανδρών. Αποστολή της ήταν να κινηθεί μέσω των ορεινών διαβάσεων προς το Μέτσοβο. Η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε στις 05.00 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τα ελληνικά τμήματα του κεντρικού τομέα αναγκάστηκαν αρχικά να συμπτυχθούν το ίδιο απόγευμα στην γραμμή Πάτωμα-Μούκα-Επάνω Αρένα, ενώ τα υπόλοιπα τμήματα διατήρησαν τις θέσεις τους. Τις επόμενες ημέρες η ιταλική επίθεση εκδηλώθηκε με σφοδρότητα: το Απόσπασμα Πίνδου, μετά από σκληρό αγώνα και αντίξοες καιρικές συνθήκες και απέναντι σε αριθμητικά υπέρτερο αντίπαλο αναγκάστηκε να συμπτυχθεί στη γραμμή Σαμαρίνα-Κούτσουρο-Τσούκα. Την 1η Νοεμβρίου το ελληνικό στρατηγείο έδωσε εντολή στην 1η Μεραρχία, που είχε στο μεταξύ προωθηθεί στη θέση Επταχώρι, να καταλάβει τις προσφάτως καταληφθείσες θέσεις των ιταλικών μονάδων. Η αντεπίθεση εκδηλώθηκε την 07.00 π.μ. εναντίον του αριστερού πλευρού της μεραρχίας Τζούλια. Παρόλο που η αντεπίθεση ήταν περιορισμένη το ίδιο βράδυ το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και το ηθικό της ελληνικής πλευράς αναπτερώθηκε. Την επόμενη ημέρα οι δυνάμεις της 1ης Μεραρχίας κατέλαβαν το ύψωμα Ταμπούρι και το χωριό Φούρκα, αποκόπτοντας έτσι τα ιταλικά τμήματα που είχαν προωθηθεί νότια, ενώ το απόγευμα η ελληνική ταξιαρχία ιππικού ανακατέλαβε τη Σαμαρίνα. Από τις 4 ως τις 6 Νοεμβρίου, η επίθεση της 1ης Μεραρχίας συνεχίστηκε ακόμη πιο έντονη. Η επίλεκτη Μεραρχία Τζούλια υποχωρούσε σε όλο το μήκος της γραμμής, και ενώ μεγάλο τμήμα της κινδύνευε να περικυκλωθεί. Τις επόμενες ημέρες οι ιταλικές δυνάμεις υποχώρησαν προς Κόνιτσα. Η ελληνική προέλαση συνεχίστηκε και στις 13 Νοεμβρίου, έφτασε στην ελληνοαλβανική μεθόριο. Η νίκη στην Πίνδο απέτρεψε τον κίνδυνο αποκοπής των ελληνικών δυνάμεων που βρίσκονταν στην Ήπειρο και την Δυτική Μακεδονία. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή των κατοίκων των χωριών της περιοχής, ανδρών και γυναικών, που ενίσχυσαν συστηματικά το έργο του ελληνικού στρατού στην μεταφορά τροφίμων και πολεμοφοδίων προς την πρώτη γραμμή. Εμείς οι Έλληνες. Σκάι 2008. Πολεμική Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας. ISBN 9789606845161.
Αγία Παρασκευή Σοφάδων Καρδίτσας

Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σοφάδων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Η παλαιά ονομασία του χωριού ήταν Καζνέσι-Μαγούλα (Καζνέσιον).

 Η Αγία Παρασκευή είναι χωριό στο κεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στην μεγάλη πεδιάδα του νομού, στις όχθες του ξεροπόταμου Ραγκοζίνου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 125. Απέχει περίπου 17 χλμ. ΝΑ. της Καρδίτσας (μέσω Αγίου Θεοδώρου). Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,227 χμ². Ο οικισμός αναφέρεται με την ονομασία Καζνέσι-Μαγούλα από το 1883 και ανήκε στον νομό Τρικ(κ)άλων. Με το ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899 αποσπάστηκε στο νομό Καρδίτσης, αλλά επανήλθε στον νομό Τρικάλων το 1909. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας μέχρι το 1944, οπότε υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσης. Το 1957 με το ΦΕΚ 119Α - 03/07/1957 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Παρασκευής και προσαρτήθηκε στον δήμο Σοφάδων. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, εκδ. 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, εκδ. 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Ρέτζι Μίλερ

Ο Ρέτζιναλντ Γουέιν Μίλερ (αγγλικά: Reginald Wayne Miller, γεννήθηκε 24 Αυγούστου 1965) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Στην 18ετή του καριέρα στο NBA αγωνίστηκε μόνο για μία ομάδα, τους Ιντιάνα Πέισερς, θεωρούμενος από πολλούς ως ο κορυφαίος στην ιστορία τους. Η ικανότητα που τον χαρακτήριζε ήταν η ευστοχία πίσω από τη γραμμή του τρίποντο, κλείνοντας την καριέρα του ως πρώτος μέχρι τότε στην ιστορία με 2.560. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης με την Εθνική των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.

 Οι διακρίσεις του Ρέτζι Μίλερ είναι οι εξής: 6ος σε συμμετοχές στην ιστορία του NBA ένας από τους οχτώ που έχουν επιτύχει το περίφημο 50-40-90, δηλαδή τουλάχιστον 50% ευστοχία στα δίποντα, 40% στα τρίποντα και 90% στις βολές 5 φορές 1ος σε ευστοχία στις βολές σε μια αγωνιστική περίοδο (1990-1991, 1998-1999, 2000-2001, 2001-2002, 2004-2005) ο παίκτης με τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα τις σεζόν 1992-1993 και 1996-1997 όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση κατείχε το ρεκόρ των περισσότερων εύστοχων τριπόντων στην ιστορία του αθλήματος (πλέον είναι 3ος πίσω από τους Ρέι Άλεν και Στέφεν Κάρι) Έχει επιλεχθεί 5 φορές στο NBA All-Star Game Στατιστικά σταδιοδρομίας και πληροφορίες παίκτη από το Basketball-Reference.com NBA biography of Miller (1987–2004) Pacers.com Reggie Miller tribute Look back at Reggie Miller's legendary UCLA career
Εθνική Βιβλιοθήκη της Νικαράγουα Ρούμπεν Ντάριο

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Νικαράγουα Ρούμπεν Ντάριο είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη της Νικαράγουα, που βρίσκεται στην πόλη Μανάγκουα. Ιδρύθηκε το 1880 και υπέστη ζημιές από δυο ισχυρούς σεισμούς, επιπλέον, λεηλατήθηκε.

 Η βιβλιοθήκη Ιδρύθηκε το 1880 και ένας από τους βιβλιοθηκονόμους της ήταν ο ποιητής της Νικαράγουας Ρουμπέν Νταρίο, προς τιμήν του οποίου ο χώρος μετονομάστηκε, σε αναγνώριση του έργου του, και σήμερα στεγάζεται στο Παλάτι του Πολιτισμού στην πρωτεύουσα Μανάγκουα.Ένας μεγάλος σεισμός στη Μανάγκουα στις 31 Μαρτίου 1931 προκάλεσε ζημιές στη βιβλιοθήκη, αλλά αργότερα ανοικοδομήθηκε. Το συνολικό απόθεμα της βιβλιοθήκης ανέρχεται σε 120.000 τόμους. Κατά τον μεγάλο σεισμό της 23ης Δεκεμβρίου 1972, η βιβλιοθήκη υπέστη πάλι ζημιές και λεηλατήθηκε, αλλά αργότερα ανακατασκευάστηκε. Οι διευθυντές της βιβλιοθήκης ήταν: Ο Modesto Barrios (Μοντέστο Μπάριος) Ο Miguel Ramírez Goyena (Μιγκέλ Ραμίρεζ Γκογιένα) Ο Ramón Romero Martínez (Ραμόν Ρομέρο Μαρτίνες) Ο Carlos Bravo (Κάρλος Μπράβο) Ο Eduardo Zepeda-Henríquez (Εντουάρντο Ζεπέντα-Χενρίκεζ) Ο Lizandro Chávez Alfaro (Λιζάντρο Τσάβες Αλφάρο) Ο Fidel Coloma González (Φιντέλ Κολόμα Γκονζάλες) Κατάλογος μεγαλύτερων βιβλιοθηκών Παγκόσμια Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Europeana Ευρωπαϊκή Βιβλιοθήκη Νικαράγουα Μανάγκουα Επίσημη ιστοσελίδα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 1951

Τα 17α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards),που ανακοινώθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου 1951, απονεμήθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1952, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1951.

 Καλύτερη Ταινία: Λεωφορείον ο ΠόθοςΚαλύτερη Σκηνοθεσία: Ελία Καζάν - Λεωφορείον ο ΠόθοςΚαλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος: Άρθουρ Κένεντι - Bright VictoryΚαλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος: Βίβιαν Λι - Λεωφορείον ο ΠόθοςΚαλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία: Θαύμα στο Μιλάνο (Miracolo a Milano) Ο Επίσημος ιστότοπος
110 (αριθμός)

Το 110 (εκατόν δέκα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 109 και πριν από το 111. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 110:2 = 55, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 108 συμβολίζεται ως CX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 110 είναι ένας σύνθετος αριθμός, αφού οι φυσικοί διαιρέτες του είναι 1, 2, 5 10, 11, 22, 55 και 110, δηλαδή έχει και άλλους φυσικούς διαιρέτες εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος σύνθετος αριθμός είναι το 111. Το ανάπτυγμα πρώτων παραγόντων του 110 είναι 110 = 2 · 5 · 11. Το 110 είναι σφηνικός αριθμός, δηλαδή το ανάπτυγμα των πρώτων παραγόντων του είναι τρεις πρώτοι αριθμοί (2, 5, 11). Το 110 είναι αριθμός Harshad στο δεκαδικό σύστημα, αφού 1 + 1 + 0 = 2, δηλαδή το άθροισμα των ψηφίων του είναι διαιρέτης του. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 110 αντιστοιχεί στο Νταρμστάντιο. Ο Μεσιέ 110 είναι ένας νάνος ελλειπτικός γαλαξίας. Ο 110 Λυδία είναι ένας μεγάλος αστεροειδής.
Μπεκάσι

Το Μπεκάσι είναι η 5η πολυπληθέστερη πόλη στην Ινδονησία, ευρισκόμενη δυτικά της πρωτεύουσας της Ινδονησίας, της Τζακάρτας. Στην απογραφή του 2014 είχε 2.663.011 κατοίκους.

 Ο τελευταίος (2014) πληθυσμός του Μπεκάσι ήταν 2.663.011, με πυκνότητα 11.900 κατ./ τ.χλμ. Το Μπεκάσι κατοικείται από πολλές διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Οι περισσότεροι πολίτες στο Μπεκάσι πιστεύουν στο Ισλάμ. Άλλες θρησκείες περιλαμβάνουν τον Χριστιανισμό (τον Ρωμαιοκαθολοκισμό και τον Προτεσταντισμό), τον Ινδουισμό, τον Βουδισμό και τον Κομφουκιανισμό. Το Μπεκάσι έχει ήδη εξελιχθεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα ανάπτυξης στην Ινδονησία. Η πόλη έχει το 2,11% του συνολικού εθνικού ΑΕΠ. Πρόσφατα, πολλοί αλλοδαποί (οι περισσότεροι από τους Κορεάτες, τους Ιάπωνες, τους Πινγκ και τους Κινέζους) έχουν δημιουργήσει τις επιχειρήσεις τους για να αξιοποιήσουν τον δυναμισμό τους και να ενισχύσουν την οικονομία τους στο Μπεκάσι. Η οικονομία του Μπεκάσι βασιζόταν κυρίως στον τουρισμό. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Bekasi (city) στο Wikimedia Commons