IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Αγνή του Περιγκόρ

Η Αγνή, γαλλ. Agnes (1304/05 - 1345) από τον Οίκο του Περιγκόρ, γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Περιγκόρ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Γκραβίνας & δούκισσα του Δυρραχίου.

 Ήταν κόρη του Ηλία Ζ΄ κόμη του Περιγκόρ (στην Ακουιτανία) και της 2ης συζύγου του Μπρυνισέντε, κόρης του Ρογήρου-Βερνάρδου Γ΄ κόμη της Φουά. Οι γονείς της παντρεύτηκαν το 1298 και ο πατέρας της απεβίωσε το 1311, άρα η Αγνή γεννήθηκε στο ενδιάμεσο. Επειδή παντρεύτηκε το 1321, θα πρέπει να ήταν 16-17 ετών, δηλ. θα γεννήθηκε το 1304/05. Συγγενής της ήταν ο Ηλίας του Ταλεράν-Περιγκόρ, καρδινάλιος, σημαίνουσα μορφή όταν ο πάπας ήταν στην Αβινιόν. Ο Ροβέρτος της Νάπολης μάλλον κανόνισε τον γάμο, καθώς εκείνος ήταν ευνοϊκά διακείμενος στην παποσύνη της Αβινιόν. Ο βασιλιάς ήταν εναντίον των Γιβελίνων (οπαδών του βασιλιά της Γερμανίας) στη βόρειο Ιταλία και επιθυμούσε υποστήριξη από τον πάπα και τους Γάλλους. Η Ροζεμπούργκε, αδελφή της Αγνής, είχε παντρευτεί τον Ιάκωβο του Λαβί, μικρανιψιό του πάπα Ιωάννη ΙΒ΄. Όταν ο Ροβέρτος είχε επισκεφθεί την Αβινιόν, κανόνισε τον γάμο του αδελφού του Ιωάννη κόμη της Γκραβίνα με την Αγνή. Όταν το 1343 απεβίωσε ο Ροβέρτος, η Αγνή κανόνισε τον γάμο του γιου της Καρόλου με τη Μαρία της Καλαβρίας, κόρη του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας (γιου του Ροβέρτου). Η Μαρία, ως 2ο τέκνο του Καρόλου, ήταν 2η στη διαδοχή του θρόνου της Νάπολης. Παντρεύτηκε το 1321 τον Ιωάννη των Καπετιδών-Ανζού κόμη της Γκραβίνα, δούκα του Δυρραχίου & διεκδικητή βασιλιά της Αλβανίας και είχε τέκνα: Κάρολος 1323-1348, δούκας του Δυρραχίου, απεβ. 25 ετών. Λουδοβίκος 1324-1362, δούκας του Δυρραχίου. Γιος του ήταν ο: Κάρολος Γ΄ 1345-1386, βασιλιάς της Νάπολης. Ροβέρτος 1326-1356, δούκας του Δυρραχίου. Charles Cawley, ANGOULEME, LA MARCHE, PERIGORD, Medieval Lands Edwin Lawrence Godkin, The History of Hungary and the Magyars: From the Earliest Period to the Close of the Late War (Cassell, 1853) Nancy Goldstone, Joanna, The Notorious Queen of Naples, Jerusalem and Sicily (Weidenfeld & Nicolson, 2010) Ronald G. Musto, Medieval Naples: A Documentary History, 400-1400 (New York, NY: Italica Press, 2012)
Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος

Ο Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος (γαλλ.: Jean-Gabriel Eynard, 28 Δεκεμβρίου 1775 - 5 Φεβρουαρίου 1863) ήταν Γαλλοελβετός τραπεζίτης, φιλέλληνας, τιμημένος με τον τίτλο του ευεργέτη του ελληνικού έθνους και πρωτοπόρος φωτογράφος.

 Γεννήθηκε στη Λυών της Γαλλίας στις 28 Δεκεμβρίου 1775 και η οικογένειά του έγινε δεκτή στους αριστοκρατικούς κύκλους της Γενεύης το 1786. Εγκαταστάθηκε αρχικά στη Γένοβα της Ιταλίας, όπου έκανε περιουσία ως οικονομικός διαπραγματευτής και σύμβουλος τοπικών αρχόντων. Το 1810 επέστρεψε στη Γενεύη, όπου έχτισε μεγαλοπρεπές μέγαρο (το σημερινό Δημαρχείο της πόλης). Το 1814 συμμετείχε στο συνέδριο της Βιέννης, όπου γνώρισε και σχετίστηκε με τον Καποδίστρια. Εμπνεόμενος από αυτόν, προσχώρησε στο κίνημα του φιλελληνισμού. Κατά την επανάσταση του '21 διέθεσε τεράστια ποσά υπέρ των Ελλήνων και παρενέβη επανειλημμένα στην ευρωπαϊκή διπλωματία υπέρ τών ελληνικών δικαίων. Μετά την δολοφονία του Καποδίστρια επέδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την συγκρότηση της ελληνικής εθνικής οικονομίας και συνέβαλε καταλυτικά στην ίδρυση της Εθνικής Χρηματιστικής Τράπεζας, της οποίας διατέλεσε και επίτιμος διοικητής. Το 1847 αντιμετώπισε με σθένος τις υπερβολικές απαιτήσεις των Άγγλων τραπεζιτών για το δάνειό τους του 1832 προς την Ελλάδα και πλήρωσε ο ίδιος μισό εκατομμύριο χρυσά φράγκα για να τους ικανοποιήσει. Στο μεταξύ, αμέσως μετά την εφεύρεση της δαγκεροτυπίας το 1839, άρχισε να φωτογραφίζει. Ήταν από τους πρωτοπόρους της φωτογραφίας και έβγαλε τις περισσότερες από τις δαγκεροτυπίες του μεταξύ του 1842 και του 1863, απαθανατίζοντας οικογενειακές στιγμές, το μέγαρό του, τοπία, τους υπηρέτες του καθώς και αρκετές αυτοπροσωπογραφίες. Πέθανε στις 5 Φεβρουαρίου 1863 στη Γενεύη. Προς τιμήν του, η Εθνική Τράπεζα έχει ονομάσει "Μέγαρο Εϋνάρδου" το κτίριο που στεγάζει το Μορφωτικό της Ίδρυμα, στη συμβολή των οδών Αγίου Κωνσταντίνου και Μενάνδρου, στο κέντρο της Αθήνας. Το όνομά του έχει επίσης δοθεί σε δρόμο του Δήμου Αθηναίων. Όθων Τσουνάκος, Δραχμούλα μου καλό σου ταξίδι..., εκδ. Ηλιοτρόπιο, 2001, ISBN 960-342-258-4 Jean Gabriel Eynard, On the centenary of his death, 1863-1963, Athens, Historical Archive, National Bank of Greece, 1963 Μνήμη Ιωάννη-Γαβριήλ Ευνάρδου. 1775-1863, Αθήνα 1977, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης Association gréco-suisse Jean-Gabriel Eynard Ελληνοελβετικός Σύλλογος Ιωάννης-Γαβριήλ Εϋνάρδος Βακαλόπουλος, Κωνσταντίνος, ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΒΕΤΩΝ ΦΙΛΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821. ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΒΕΤΙΚΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, Διδακτορική Διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Σχολή Φιλοσοφική, 1975 [1]
Ρασίντ Χαμντανί

Ο Ρασίντ Χαμντανί (αραβικά: رشيد حمداني, γεννημένος στις 8 Απριλίου 1985) είναι Μαροκινός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό του Απόλλωνα Λεμεσού. Είναι, επίσης, κάτοχος γαλλικής εθνικότητας.

 2004-2006 : ΑΣ Νανσί 2005-2006 : ΟΣ Ραόν-λ'Ετάπ (δανεικός) 2005-2008 : ΑΣ Νανσί (Λιγκ 1) 2007-2008 : Κλερμόν Φουτ (δανεικός) 2008-2011 : Κλερμόν Φουτ από το 2011 : Απόλλων Λεμεσού Ρασίντ Χαμντανί στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com
Λουίς ντε Ντέιστερ

Ο Λουίς ντε Ντέιστερ (Lodewijk de Deyster, 1656 - 18 Δεκεμβρίου 1711), επίσης γνωστός ως Λοντεβάικ Ντέιστερ (Lodewyk Deyster), ήταν Φλαμανδός καλλιτέχνης και κατασκευαστής μουσικών οργάνων. Τα μπαρόκ έργα ζωγραφικής του δείχνουν μια σαφή επιρροή Ιταλών δασκάλων όπως οι Λούκα Τζορντάνο, Μαράττα, Φεντερίκο Μπαρότσιi και ζωγράφοι της Νότιας Ολλανδίας όπως οι Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Μπούκχορστ. Η θυγατέρα του, Αννε ντε Ντέιστερ, γεννημένη το 1696, έγινε επίσης ζωγράφος και κατασκευαστής μουσικών οργάνων.

 Ο Ντέιστερ γεννήθηκε το 1656 στη Μπρυζ . Ήταν μαθητής του Γιαν Μες (Jan Maes), ενός αξιοσέβαστου καλλιτέχνη αυτής της πόλης. Από το 1682–1688, έζησε και εργάστηκε στην Ιταλία και, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του Μπρυζ, έφερε μαζί του το επιβλητικό ρωμαϊκό μπαρόκ ύφος. Ήταν βαθιά θρησκευτική ιδιοσυγκρασία και ο χαρακτήρας του αντικατοπτριζόταν στην επιλογή των θεμάτων του. Ζωγράφισε πολλούς πίνακες για τις εκκλησίες της πόλης του. Οι εκτυπώσεις των χαρακτικών του, όλες με θρησκευτικά θέματα, μοιράζονται με τους πίνακες του υψηλή δραματικότητα και ενέργεια, με τους πρωταγωνιστές διατεταγμένους σε σύνθετες πόζες. Ακριβώς όπως ο ντε Ντέιστερ εφάρμοσε το χρώμα με ελευθερία και αυθορμητισμό, έτσι και χάραζε και τις πλάκες των χαρακτικών του. Στην Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στη Μπρυζ, υπάρχουν τρεις ωραίοι πίνακες του Ντέιστερ που αντιπροσωπεύουν τη Σταύρωση, την Ανάσταση και τον θάνατο της Παναγίας. Στην Εκκλησία της Αγίας Άννας, επίσης στην Μπρυζ, υπάρχει έργο με το Μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού. Κατάλογος Φλαμανδών ζωγράφων Έργα του Lodewyk Deyster στο Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας Te Papa Tongarewa Πρόσφατα αποκτήματα στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης
Sometimes I Feel Like Screaming

Το Sometimes I Feel Like Screaming είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Purpendicular", ο οποίος κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1996. Επίσης, το τραγούδι αυτό εκδόθηκε σε μορφή CD σινγκλ μαζί με το κομμάτι "Vavoom: Ted the Mechanic", χωρίς να γνωρίσουν εμπορική επιτυχία. Το συγκεκριμένο τραγούδι, θεωρείται ένα από τα καλύτερα κομμάτια που ηχογράφησαν οι Deep Purple μετά την επανένωση τους το 1984 και γι' αυτό το λόγο το έχουν κάνει μέρος των ζωντανών τους εμφανίσεων.

 Το "Sometimes I Feel Like Screaming" ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια τα οποία ηχογράφησαν οι Deep Purple με τον Στηβ Μορς στην κιθάρα. Ξεχωρίζει για το μελωδικό του ύφος αλλά και τα φωνητικά ξεσπάσματα του Ίαν Γκίλαν, ενώ κλείνει με ένα επαναλαμβανόμενο σόλο κιθάρας από τον Μορς. Αποτέλεσε μέρος των εξής, ζωντανά ηχογραφημένων, δίσκων των Deep Purple: Live at the Olympia '96 (1997) Total Abandon: Australia '99 (1999) Live at the Royal Albert Hall (2000) The Soundboard Series (2001) Live at the Rotterdam Ahoy (2002) Live at Montreux 1996 (2006) Live in Newcastle 2001 (2019) Το "Sometimes I Feel Like Screaming" ηχογραφήθηκε από τη έβδομη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής: Ίαν Γκίλαν - φωνητικά Στηβ Μορς - κιθάρα Τζον Λορντ - πλήκτρα Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο Ίαν Πέις - τύμπανα DEEP PURPLE Sometimes I Feel Like Screaming - Vavoom: Ted The Mechanic Sometimes I Feel Like Screaming - Deep Purple | Song Info | AllMusic
Ριτσώνα Εύβοιας

Η Ριτσώνα είναι γεωγραφική περιοχή που βρίσκεται στα ανατολικά της επαρχίας Θηβών του νομού Βοιωτίας. Παρόλα αυτά λόγω της μικρής της απόστασης από τον πορθμό του Ευρίπου και της πόλης της Χαλκίδος, ανήκει διοικητικά στο Νομό Ευβοίας και συγκεκριμένα στο Δήμο Χαλκιδέων. Η ονομασία της φαίνεται να προέρχεται από το ρετσίνι των πεύκων τα οποία μέχρι και πριν από λίγα χρόνια αφθονούσαν στη περιοχή. Τα τελευταία χρόνια λόγω των συχνών πυρκαγιών, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής έχει αποψιλωθεί από τα πευκοδάση. Σήμερα στη Ριτσώνα βρίσκονται αρκετοί αμπελώνες, οι οποίοι παράγουν καλής ποιότητας κρασί, μεγάλες οινοπαραγωγικές μονάδες, όπως επίσης κι αρκετά εργοστάσια τα περισσότερα των οποίων βρίσκονται στην παρακείμενη εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 535 κατοίκους.

 Η ιστορία της Ριτσώνας ξεκινάει από την εποχή του Ομήρου, με την αρχαία πόλη της Μυκαλησσού. Στον 20ό αιώνα το σημαντικότερο γεγονός συνέβη τον Μάιο του 1944. Τότε κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς κατακτητές 110 ανάπηροι Έλληνες στρατιώτες του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ως αντίποινα της επίθεσης που πραγματοποίησαν Έλληνες αντιστασιακοί στην περιοχή , αργότερα στον χώρο της εκτέλεσης ανηγέρθη μνημείο προς τιμήν των 110 εκτελεσθέντων Ελλήνων από τον κατακτητή. Επειδή η περιοχή της επίθεσης ανήκε στην ευθύνη της τότε κοινότητας Χαλίων (σημερινό δημοτικό διαμέρισμα Δροσιάς του Δήμου Ανθηδόνας), αρχικό σχέδιο των Γερμανικών κατοχικών δυνάμεων ήταν να εκτελεσθούν όλοι οι άνδρες ηλικίας 16 ετών κι άνω της περιοχής. Μάλιστα συγκέντρωσαν τον προς εκτέλεση ανδρικό πληθυσμό της κοινότητας σε αλώνια στα όρια του χωριού. Η εκτέλεση του ελληνικού πληθυσμού απετράπη την τελευταία στιγμή με παρέμβαση ισχυρών προσωπικοτήτων και παραγόντων της περιοχής και της Χαλκίδας. Δεν μπόρεσαν όμως να αποτρέψουν την εκτέλεση από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις των 110 αναπήρων Ελλήνων στρατιωτών του Ελληνοϊταλικού πολέμου, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στον χώρο της εκτέλεσης από στρατιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, μέσω των φυλακών Χατζηκώστα. Η Ριτσώνα Ευβοίας είναι επίσης ονομαστή για έναν από τους πιο δημοφιλείς αγώνες αυτοκινήτου στην Ελλάδα, την περίφημη Ανάβαση Ριτσώνας. Η πρώτη Ανάβαση Ριτσώνας διεξήχθη το 1956 από την Αγωνιστική Λέσχη Αυτοκινήτου και από τότε κάθε χρόνο στο πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου πραγματοποιείται ο ανωτέρω αγώνας ράλλυ, ο οποίος είναι η αυλαία του ετήσιου Πρωταθλήματος Αναβάσεων, μάλιστα το 2008 οι δηλώσεις συμμετοχής ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο φτάνοντας τις 176.
Μαργαρίτα Σοφία της Αυστρίας

Η Mαργαρίτα Σοφία (γερμ. Margaret Sophia von Habsburg-Lorraine, 13 Μαΐου 1870 - 24 Αυγούστου 1902) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και διαδόχου της αυτοκρατορίας της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης.

 Η Μαργαρίτα Σοφία Μαρία Αννουντσιάτα Θηρεσία Καρολίνα Λουίζα Ιωσηφίνα Ιωάννα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου, Αρχιδούκα της Αυστρίας, και της Μαρίας Αννουντσιάτας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1893 τον Αλβέρτο της Βυρτεμβέργης και είχε τέκνα: Φίλιππος Αλβέρτος (1893 - 1975), τιτουλάριος Βασιλιάς & Δούκας της Βυρτεμβέργης. Αλβέρτος Ευγένιος (1895 - 1954), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Νυμφεύτηκε τη Ναντέζντα, κόρη του Φερδινάνδου της Βουλγαρίας. Κάρολος Αλέξανδρος (1896 - 1964), Πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης. Μαρία Αμαλία (1897 - 1923). Μαρία Θηρεσία (1898 - 1928). Μαρία Ελισάβετ (1899 - 1900). Μαργαρίτα Μαρία (1902 - 1945). Finestone, Jeffrey (1983). The Last Courts of Europe. New York: Greenwich House.
Προεδρική εκλογή στη Σιγκαπούρη (2017)

Η προεδρική εκλογή της Σιγκαπούρης του 2017, ήταν η πέμπτη εκλογή προέδρου, καθώς η θητεία του προέδρου Τόνι Ταν τερματίστηκε στις 31 Αυγούστου. Έπειτα από τις τροποποιήσεις στο Σύνταγμα της Σιγκαπούρης, η εκλογή εκείνη ήταν η πρώτη που προορίζεται για μια συγκεκριμένη φυλετική ομάδα. Η εκλογή του 2017 προοριζόταν για υποψηφίους από τη μειονότητα της μαλαισιανής κοινότητας, μέλη της οποίας δεν είχαν υπηρετήσει στο προεδρικό αξίωμα από το 1970.Η Εκλογική Υπηρεσία δήλωσε ότι η Χαλιμά Γιακόμπ ήταν το μοναδικό πρόσωπο που ήταν υποψήφιο για την προεδρική εκλογή στις 11 Σεπτεμβρίου. Συνακόλουθα, η Χαλιμά ανακηρύχθηκε εκλεγείσα πρόεδρος στις 13 Σεπτεμβρίου, και ορκίστηκε ως η 8η Πρόεδρος της Σιγκαπούρης την επόμενη ημέρα. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σιγκαπούρης.

 Ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός του κράτους της Σιγκαπούρης. Με το Σύστημα Γουεστμίνστερ, η θέση είναι σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπικά, αλλά απολαμβάνει αρκετές εξουσίες , συμπεριλαμβανομένης της άσκησης βέτο για την προμήθεια φορολογικών λογαριασμοών και την αλλαγή ή την ανάκληση των διορισμών σε δημόσιες υπηρεσίες. Το σημερινό σύστημα των εκλογών για την προεδρία άρχισε με τις εκλογές του 1993, όταν εξελέγη ο Ον Τεν Τσον (Ong Teng Cheong). Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο Πρόεδρος εκλεγόταν από το Κοινοβούλιο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2017 η εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε ότι η μοναδική υποψήφια με βάση τα πιστοποιητικά ήταν η Χαλιμά Γιακόμπ.Ως μοναδική επιλέξιμη υποψήφια για την προεδρία, η Γιακόμπ ανακηρύχθηκε εκλεγείσα Πρόεδρος στις 13 Σεπτεμβρίου. Ορκίστηκε ως η όγδοη πρόεδρος στις 14 Σεπτεμβρίου.
Περιφέρεια Κρήτης

Η Περιφέρεια Κρήτης είναι μία από τις 13 περιφέρειες της Ελλάδας. Περιλαμβάνει κυρίως τη νήσο Κρήτη, αλλά και μικρότερα νησιά όπως τη Γαύδο, τη Γαυδοπούλα, τη Δία, τη Χρυσή, το Κουφονήσι και τις νήσους Διονυσάδες.

 Η Περιφέρεια Κρήτης διοικητικά διαιρείται σε τέσσερις περιφερειακές ενότητες, στις οποίες υπάγονται οι 24 δήμοι της περιφέρειας, εκ τον οποίων 22 δήμοι διαιρούνται συνολικώς σε 576 κοινότητες. Στις περιφερειακές εκλογές του 2019 περιφερειάρχης επανεξελέγη ο Σταύρος Αρναουτάκης για τρίτη θητεία. Ο Σταύρος Αρναουτάκης εξελέγη περιφερειάρχης από τον πρώτο γύρο. Ο Σταύρος Αρναουτάκης από τις Αρχάνες Ηρακλείου, επανεξελέγη περιφερειάρχης Κρήτης ως ανεξάρτητος υποψήφιος, έχοντας την υποστήριξη της Δράσης, επικρατώντας στον β' γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών του υποστηριζόμενου από τη ΝΔ υποψήφιου Σεραφείμ Τσόκα. Ο συνδυασμός «Κρήτη Πρώτη Δύναμη» του επανεκλεγέντα περιφερειάρχη Αρναουτάκη εξέλεξε και τους τέσσερις αντιπεριφερειάρχες. Είναι οι: Ευριπίδης Κουκιαδάκης (Ηράκλειο), Απόστολος Βουλγαράκης (Χανιά), Μαρία Λιονή (Ρέθυμνο) και Πελαγία Πετράκη (Λασίθι). Η έδρα της Περιφέρειας Κρήτης βρίσκεται στο Ηράκλειο, με απόφαση, η οποία ελήφθη το 1970 και η οποία μετέφερε την διοίκηση από τα Χανιά, όπου βρισκόταν η έδρα από το 1841. Πριν το 1841 η έδρα ήταν ξανά στο Ηράκλειο. Στέφανος Δραγούμης: 1912-1913 Γεώργιος Πλουμίδης: 1913, Λουκάς Κανακάρης-Ρούφος: 1913-1915 Ιωάννης Τσιριμώκος: 1915-1917 Σωτήριος Κροκιδάς 1917-1920 Κωνσταντίνος Τσαλδάρης 1921 -1922 Γεώργιος Καρπετόπουλος: 1922 Πολυχρόνης Πολυχρονίδης(Ροδωπού Χανίων): 1922 Δημήτριος Τομπάζης Μαυροκορδάτος: 1922 Περικλής Μαζαράκης: 1923 Πέτρος Ευριπαίος: 1924 Νικόλαος Παρίτσης: 1925 Μανούσος Κούνδουρος: 1926 Νικόλαος Ζουρίδης: 1926 Τίτος Γεωργιάδης: 1927-1928 Γεώργιος Κατεχάκης: 1929-1931 Νικόλαος Ασκούτσης: 1931 - 1932 Βασίλειος Μεϊμαράκης; 1932 Μιχαήλ Καταπότης: 1932 Ιωάννης Μουτζουρίδης: 1933-1934 Ιωάννης Αποσκίτης; 1934-1935 Γεώργιος Τσόντος: 1935 Κωνσταντίνος Μπακόπουλος: 1935 Γεώργιος Φραγκιαδάκης: 1935 Παναγιώτης Σφακιανάκης: 1936-1941 Εμμανουήλ Λουλακάκης: 1941-1942 Ιωάννης Πασσαδάκης: 1943-1944 Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης: 1945 Νικόλαος Παπαδάκης: 1945 Μανούσος Βολουδάκης: 1945-1946 Διονύσιος Βούλτσος: 1946 Εμμανουήλ Παπαδογιάννης: 1946-1947 Ευάγγελος Δασκαλάκης: 1947 Χρήστος Τζιφάκης: 1947 Εμμανουήλ Μπακλατζής: 1947 - 1948 Αναστάσιος Χομπίτης: 1948 Πολυχρόνης Πολυχρονίδης (Ροδωπού Χανίων): 1948-1950 Νικόλαος Κρασαδάκης Στυλιανός Κούνδουρος Ιωάννης Κονιωτάκης Μανώλης Λουκάκης (με καταγωγή από Αμάρι Ρεθύμνου): 1987 - 1989 Δημήτριος Μαλιαράκης: (από Αρχάνες Ηρακλείου): 1989 - 1990 Γεώργιος Σενετάκης: (καταγόμενος από Ηράκλειο): 1990 - 1993 Σταύρος Καμπέλης: (από Ηράκλειο): 1993 - 1997 Βασίλειος Βαλασόπουλος: 1997 - 2000 Αθανάσιος Καρούντζος: 2000 - 2004 Σεραφείμ Τσόκας: 2004 - 2009 Αθανάσιος Καρούντζος: 2009 - 2010 Σταύρος Αρναουτάκης: (Αρχάνες Ηρακλείου): 2011 - σήμερα (δώδεκα χρόνια θητείας, ρεκόρ) Περιφέρεια Κρήτης – Επίσημος ιστότοπος ypes.gr Διοικητική διάρθρωση Περιφερειακό Συμβούλιο Περιφέρειας Κρήτης Αντιπεριφερειάρχες Κρήτης Η Περιφέρεια στο Flickr Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης
Κάστρο της Κρέβα

Το Κάστρο Κρέβα ( λευκορωσικά: Крэўскі замак‎, λιθουανικά: Krėvos pilis‎, πολωνικά: zamek w Krewie‎) είναι τα ερείπια μιας σημαντικής οχυρωμένης κατοικίας των Μεγάλων Δούκων της Λιθουανίας (Γκεντιμίνας και Αλγκίρντας) στο χωριό Κρέβα της Λευκορωσίας. Το χωριό βρίσκεται 220 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.Ο αδελφός του Αλγκίρντας, Κεστούτις, φυλακίστηκε και δολοφονήθηκε στο Κάστρο Κρέβα το 1382. Η Ένωση της Κρέβας (Πράξη της Κρέβας), το πρώτο βήμα προς την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, υπογράφηκε στο κάστρο τρία χρόνια αργότερα. Το κάστρο λεηλατήθηκε από τους Τάταρους της Κριμαίας στις αρχές του 16ου αιώνα και έμεινε ακατοίκητο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέχρι τον 19ο αιώνα, πολλά από τα τείχη είχαν καταρρεύσει. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έδωσε το τελευταίο χτύπημα στην αποσυντεθειμένη δομή, αφού το κάστρο βρισκόταν στην πρώτη γραμμή μεταξύ των ρωσικών και των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων. Τον 19ο και τον 20ο αιώνα, τα ερείπια συντηρήθηκαν εν μέρει, ιδιαίτερα από την Πολωνία το 1929. Ωστόσο, το μνημείο από τότε παρακμάζει.

 Το κάστρο είναι σε κάτοψη ένα ακανόνιστο τετράγωνο, που περιβάλλεται από πέτρινους τοίχους. Ο βόρειος τοίχος έχει μήκος 85 μ., ο ανατολικός 108,5 μ., ο νότιος 71,5 μ., ο δυτικός 97,2 μ. Το πάχος των τοίχων είναι 2,5-3 μ., το ύψος είναι περίπου 10-13 μ. από πέτρα αγρού, σε ύψος περίπου 7 μ. από την επιφάνεια κατά μήκος της εξωτερικής περιμέτρου, και επενδύονται με ζώνη 2 μ. περίπου από τούβλα μεγάλου μεγέθους. Το κάστρο είχε 2 πύργους στις γωνίες. Ο βόρειος Πριγκιπικός πύργος, σχεδόν τετράγωνος σε κάτοψη (18,65 × 17 μ.) προεξέχει πέρα από την περίμετρο των αμυντικών τειχών. Ο πύργος είχε τουλάχιστον 4 ορόφους και ένα κελάρι-φυλακή στη βάση του, οι μεταβάσεις μεταξύ τους υπήρχαν στο πάχος των τοίχων. Ένας μικρός πύργος διαστάσεων 11 × 10,65 μ. προστέθηκε διαγώνια από τον Πριγκιπικό πύργο μέσα από τα τείχη του κάστρου. Οι τοίχοι ήταν κτισμένοι από πέτρα μέχρι το επίπεδο των 3 μ και πιο πάνω από τούβλα. Η πύλη εισόδου βρισκόταν στη νοτιοανατολική πλευρά. Στην αυλή του κάστρου στεγαζόταν ένα σιδηρουργείο, κτίρια κατοικιών και υπήρχε μια λιμνούλα. Κάστρο Κρέβα Αρχειοθετήθηκε 2020-11-16 στο Wayback Machine. στον επίσημο ιστότοπο της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας Αρχειοθετήθηκε 2018-01-15 στο Wayback Machine. Κάστρο Κρέβα στο globus.tut.by (Ρωσικά) Ιστορία του Κάστρου Κρέβα (Λευκορωσικά) Το φιλανθρωπικό ταμείο Κάστρου Κρέβα (Λευκορωσικά)
461 Σάσκια

Η Σάσκια (Saskia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,48. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Σάσκια εκτιμάται σε 45,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 100 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος). Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σάσκια γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Κυβερνείο Καΐρου

To Κυβερνείο του Καΐρου (αραβικά : محافظة القاهرة, λατινική μεταγραφή Muhāfazat al-Qāhira) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα το Κάιρο. Είναι αστικό κυβερνείο, περιλαμβάνει μόνο την πόλη, με πληθυσμό 7.786.640 κατοίκους κι έκταση 3,085 τ.χλμ..

 Το 1913 το κυβερνείο είχε 654.476 κατοίκους κι έκταση 111 τ.χλμ., στην απογραφή του 1937 είχε 1.307.422 κατοίκους κι έκταση 161 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και πληθυσμό 2.090.654 κατοίκους. Το 2008 αποσπάστηκε από το κυβερνείο η πόλη Χελουάν για να σχηματίσει το Κυβερνείο Χελουάν, το 2012 καταργήθηκε το Κυβερνείο Χελουάν και τα εδάφη του προσαρτήθηκαν στο κυβερνείο Καΐρου.
Λάμεχ

Ο Λάμεχ ή κάποιες φορές και Λαμέχ (εβραϊκά: לֶמֶךְ) Lemeḵ) ήταν βιβλικός πατριάρχης που αναφέρεται στη γενεαλογία του Αδάμ στο Βιβλίο της Γενέσεως. Σύμφωνα με το Χριστιανισμό είναι μέρος της γενεαλογίας του Ιησού, στο Κατά Λουκάν, 3:36.

 28 Καὶ ἔζησε Λάμεχ ὀκτὼ καὶ ὀγδοήκοντα καὶ ἑκατὸν ἔτη καὶ ἐγέννησεν υἱόν 29 καὶ ἐπωνόμασε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Νῶε λέγων· οὗτος διαναπαύσει ἡμᾶς ἀπό τῶν ἔργων ἡμῶν καὶ ἀπὸ τῶν λυπῶν τῶν χειρῶν ἡμῶν καὶ ἀπὸ τῆς γῆς, ἧς κατηράσατο Κύριος ὁ Θεός. 30 καὶ ἔζησε Λάμεχ μετὰ τὸ γεννῆσαι αὐτὸν τὸν Νῶε πεντακόσια καὶ ἑξήκοντα καὶ πέντε ἔτη καὶ ἐγέννησεν υἱοὺς καὶ θυγατέρας. 31 καὶ ἐγένοντο πᾶσαι αἱ ἡμέραι Λάμεχ ἑπτακόσια καὶ πεντήκοντα τρία ἔτη, καὶ ἀπέθανε. — Γέννεσις, 5:28–31 Αρχειοθετήθηκε 2019-09-04 στο Wayback Machine. (Μετάφραση των Εβδομήκοντα)28 Και ο Λάμεχ έζησε 182 έτη και απέκτησε γιο29 Και τον αποκάλεσε Νώε λέγοντας, Αυτός [ο ίδιος] θα μας ξεκουράσει από τη δουλειά και τους κόπους των χεριών μας, και από τη γη την οποία έχει καταραστεί ο Κύριος30 Και έζησε ο Λάμεχ μετά που απέκτησε τον Νώε 595 χρόνια και απέκτησε γιους και κόρες31 Και όλες οι μέρες του Λάμεχ ήταν 777 χρόνια και πέθανε. (Μετάφραση King James) Ο Λάμεχ ήταν όγδοη γενιά από τον Αδάμ (Γένεσις 5:25), γιος του Μαθουσάλα και πατέρας του Νώε (Γένεσις 5:29), στη γενεαλογία του Σηθ στο κεφάλαιο 5 της Γενέσεως. Στο 5:12-25, ο Λάμεχ αναφέρεται ως ο γιος του Μαθουσάλα, που ήταν εγγονός του Ιαρέδ, που ήταν εγγονός του Καϊνάν που καταγόταν από τον Αδάμ. Οι στίχοι Γένεσις 5:28-31 στη Μετάφραση King James αναφέρουν ότι ο Λάμεχ ήταν 182 όταν απέκτησε τον Νώε, και έζησε άλλα 595 χρόνια, φτάνοντας συνολικά τα 777 χρόνια, πέντε χρόνια πριν τον Κατακλυσμό σύμφωνα με την Μασοριτική χρονολόγηση. Με αυτά τα νούμερα σε αυτή τη γενεαλογία, ο Αδάμ θα ήταν ζωντανός περίπου τα πρώτα 56 χρόνια της ζωής του Λάμεχ. Σύμφωνα όμως με την αρχαία Μετάφραση των Εβδομήκοντα (Λουκιανή) της Γενέσεως, 5:28-31, ο Λάμεχ ήταν 188 όταν γεννήθηκε ο Νώε, και έζησε ακόμα 565 χρόνια, φτάνοντας έτσι τα 753. Όταν ο Λάμεχ ονόμασε το γιο του Νώε προφήτευσε ότι: "Θα μας ξεκουράσει από τη δουλειά και τους κόπους των χεριών μας, και από τη γη την οποία έχει καταραστεί ο Κύριος ο Θεός." (Γένεσις, 5:29). Ο λαός είχε καταπονηθεί από τον κόπο να καλιεργεί τη γη που είχε καταραστεί στη Γένεσις, 3:17 Αρχειοθετήθηκε 2019-09-04 στο Wayback Machine., και ήλπιζαν να τους ανακουφίσει ο Νώε. Ο θεολόγος Albert Barnes παρατηρεί: "Αναφέροντας το λόγο για το όνομα, χρησιμοποιούν μια λέξη η οποία συνδέεται με αυτό το όνομα με τη μεσολάβηση μόνο μίας άλλης. נוּח νουαχ και נחם νάχαμ είναι ρίζες που δεν συνδέονται άμεσα. Αλλά και οι δύο υποδεικνύον προς μια κοινή ρίζα נח (ν-χ) που σημαίνει 'να ξεφυσήσω [με ανακούφιση], να ανασαίνω, να αναπαυτώ, να ξαπλώσω κάτω'". Στη θυσία του Νώε στο νέο κόσμο μετά τον Κατακλυσμό, ο Κύριος είπε: "Δεν θα καταραστώ ξανά τη γη, για χάρη του ανθρώπου, παρόλο που ο νους του ανθρώπου ρέπει στο πονηρό από τα νεανικά του χρόνια. Ούτε θα καταστρέψω ξανά κάθε ζωή όπως έκανα.". Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Λάμεχ ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων. Λάμεχ, δύο γνούς, δεῖν ἔγνων, τιμᾶν ἕνα, Οὐ τὸν φονευτήν, ἀλλ' ὁμωνύμως Λάμεχ.
Best of Grim Reaper

Το Best of Grim Reaper είναι συλλογή τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, η οποία κυκλοφόρησε στις 28 Σεπτεμβρίου 1999 από την δισκογραφική εταιρεία "RCA". Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από τους τρεις δίσκους που κυκλοφόρησε το συγκρότημα κατά την δεκαετία του '80, έχοντας κλίση προς το πρώτο τους άλμπουμ, "See You in Hell", από το οποίο λείπει μόνο το τραγούδι "Liar".

 1. See You in Hell (Bowcott, Grimmet) - 4:17 2. Fear No Evil (Bowcott, Grimmet) - 4:01 3. Rock You to Hell (Bowcott, Grimmet) - 4:02 4. Wrath of the Ripper (Bowcott, Grimmet) - 3:13 5. Lust for Freedom (Bowcott, Grimmet) - 4:27 6. Never Coming Back (Bowcott, Grimmet) - 3:35 7. All Hell Let Loose (Bowcott, Grimmet) - 4:27 8. The Show Must Go On (Bowcott, DeMercado) - 7:27 9. Let the Thunder Roar (Bowcott, Grimmet) - 4:08 10. Run for Your Life (Bowcott, Grimmet) - 3:40 11. Waysted Love (Bowcott, DeMercado) - 4:19 12. Now or Never (Bowcott, Grimmet) - 2:52 13. Fight for the Last (Bowcott, Grimmet) - 2:59 14. Dead on Arrival (Bowcott, Grimmet) - 4:32 15. Lay It on the Line (Bowcott, Grimmet) - 4:07 16. Suck It and See (Bowcott, Grimmet) - 2:32 17. Final Scream (Bowcott, Grimmet) - 5:28 Τα τραγούδια του Best of Grim Reaper ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς: Στιβ Γκρίμετ - φωνητικά Νικ Μπάουκοτ - κιθάρα Ντέιβ Γουάνκλιν - μπάσο Λι Χάρις - τύμπανα Μαρκ Σάιμον - τύμπανα Best of Grim Reaper - Grim Reaper | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Grim Reaper - Best of Grim Reaper - Encyclopaedia Metallum
BBC Media Village

Το BBC Media Village εγκαινιάστηκε το 2004 και είναι η δεύτερη φάση της ανάπτυξης του BBC White City. Το Media Village έχει έκταση 17 στρέμματα και βρίσκεται στο δυτικό Λονδίνο.

 Τα δύο κύρια κτήρια για το προσωπικό είναι το Κέντρο Μετάδοσης, το οποίο στεγάζει το BBC Future Media & Technology και το BBC Programme Management Office και το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης, το οποίο παρέχει στέγαση σε γραφεία του BBC εκ των οποίων πολλά είναι για το διοικητικό τμήμα της εταιρείας. Επίσης, το Κέντρο Μέσων Ενημέρωσης είναι η παγκόσμια έδρα της θυγατρικής εταιρείας του BBC το BBC Worldwide. Το Ενεργειακό Κέντρο παρέχει υπηρεσίες σε ολόκληρη την περιοχή και από το 2008 στεγάζει την ομάδα παραγωγής του Top Gear και την ομάδα του περιοδικού του Top Gear. Επίσης, στέγαζε και την εκπομπή The One Show από το 2007 μέχρι το 2013. Τα κτήρια άνοιξαν για το κοινό το Σεπτέμβριο του 2004. Το κοινό έχει πρόσβαση στα μαγαζιά, στα μπαρ καθώς και άλλα καταστήματα λιανικής πώλησης. Τα κτήρια σχεδιάστηκαν από τις εταιρείες Allies and Morrison και Buro Happold και χτίστηκαν από την εταιρεία Bovis Lend Lease.
Γιάννης Πανάρετος

Ο Γιάννης Πανάρετος (Κύθηρα, 23 Φεβρουαρίου 1948) είναι Έλληνας πανεπιστημιακός. Από τον Οκτώβριο του 2009 έως και τις 17 Ιουνίου 2011 διατέλεσε Υφυπουργός Παιδείας, Διά βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, ενώ ταυτόχρονα είχε οριστεί πολιτικός υπεύθυνος της ανοικτής διακυβέρνησης και διαβούλευσης της Κυβέρνησης.

 Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη στατιστική, στο Πανεπιστήμιο Σέφιλντ και διδακτορικές στα μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Μπράντφορντ. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πατρών (1984-1991), στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (1983-1985), στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα (1982-1983), στο Πανεπιστήμιο Μιζούρι-Κολούμπια (1980-1982), στο Πανεπιστήμιο Δουβλίνου (1978-1980), ενώ έχει διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής και στα Πανεπιστήμια Μπέρκλεϋ και Στάνφορντ της Καλιφόρνια. Στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας διετέλεσε Αντιπρύτανης, Πρόεδρος της Επιτροπής Ερευνών, Αναπληρωτής Κοσμήτορας της Πολυτεχνικής Σχολής και Πρόεδρος του Γενικού Τμήματος. Από το 1991 είναι Καθηγητής Πιθανοτήτων και Στατιστικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Άλλες θέσεις που κατέχει/κατείχε είναι: Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής (από το 1987) Διευθυντής του Ινστιτούτου Στατιστικής Τεκμηρίωσης Ανάλυσης και Ερευνας (ΙΣΤΑΕΡ) (από το 1996) Πρόεδρος του Τμήματος Στατιστικής, Διευθυντής μεταπτυχιακών σπουδών και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1988-1989) Υπεύθυνος για τις Γενικές Εξετάσεις (1995-1996) Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (1995-2000) Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Εθνικών Συμβουλίων Παιδείας (EUNEC) (1997-2000) Σελίδα του Γιάννη Πανάρετου στην πύλη opengov.gr Βιογραφικό του Γιάννη Πανάρετου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Βιογραφικό του Γιάννη Πανάρετου στην Ελευθεροτυπία Ιστολόγιο του Γιάννη Πανάρετου
Δολιανά Ιωαννίνων

Τα Δολιανά είναι χωριό του νομού Ιωαννίνων, 2 χλμ από τον οδικό άξονα Ιωαννίνων-Κακαβιάς (σύνορα Ελλάδας - Αλβανίας). Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλιότερα χωριά του Δήμου Πωγωνίου περιτριγυρισμένο από δάση βελανιδιάς. Είναι χτισμένο πάνω σε πέντε λόφους από τους οποίους είναι ορατή ολόκληρη η κοιλάδα του Ποταμού Καλαμά, θεωρείται δε το πνευματικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής. Το όνομα του χωριού αναφέρεται με τη σημασία «τόπος χαμηλός» και ετυμολογείται από τη σλάβικη λέξη Doljane «ο κάτοικος της κοιλάδας».

 Ο πρώτος πυρήνας εγκαταστάθηκε εδώ πριν το 1480 μ.Χ. Τα Δολιανά ανήκαν στα προνομιούχα χωριά του Ζαγορίου, αναπτύχθηκαν γρήγορα και απέκτησαν την φήμη του πλούσιου χωριού. Ο Αλή πασάς το 1792 το απέσπασε από το Ζαγόρι και το έκανε τσιφλίκι του, υποχρεώνοντας έτσι τους κατοίκους του να γίνουν από ιδιοκτήτες, γεωργοί στην δούλεψη των Τούρκων. Αυτό το γεγονός δεν αποθάρρυνε τους Δολιανίτες να αναπτύξουν αξιοζήλευτες πρωτοβουλίες. Τότε ιδρύονται τα πρώτα σχολεία, πολλοί ξενιτεύονται για σπουδές στην Ιταλία ή για αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης στην Μολδοβλαχία. Ως κοινότητα αναγνωρίστηκε το 1919 με Βασιλικό Διάταγμα. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ένα από τα πιο παλιά μνημεία βυζαντινής εποχής. Είναι ο Άγιος Δημήτριος παλιό Μετόχι, που χτίστηκε σύμφωνα με εντοιχισμένη επιγραφή το 1127 μ.Χ. Ανάμεσα στα σχολεία, Δημοτικό και Γυμνάσιο - Λύκειο, δεσπόζει η προτομή του μεγάλου δασκάλου του Γένους Γεωργίου Γενναδίου. Δίπλα του στέκει ακόμη το "πουρνάρι του πάτερ-Κοσμά" με μαρμάρινη επιγραφή "εδώ μίλησε ο άγιος Κοσμάς το 1776". Στην πλατεία υπάρχει η κεντρική εκκλησία αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου, η οποία χτίστηκε μετά από υπόδειξη του πατρός Κοσμά, στα 1790 και με χρηματική βοήθεια του Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Η πέτρινη εκκλησία με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και την καθολική του εσωτερική αγιογράφησή προκαλεί δέος και θαυμασμό στον επισκέπτη. Εντός του οικισμού υπάρχουν πολλά διώροφα και τριώροφα καλοδιατηρημένα αρχοντικά που μαρτυρούν μια πλούσια και αποδοτική γεωργία, κτηνοτροφία και αμπελοκαλλιέργεια. Στη θέση "Λυκοσκούφι" είναι ορατά τα υπέροχο τοπία της Τύμφης. Το μοναστήρι του Αγίου Ιακώβου χτίστηκε τον 12ο αιώνα και πήρε το όνομα του από τον πρώτο ηγούμενο της μονής. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου και υπήρξε το πρώτο κέντρο αγιογραφίας στην περιοχή, όπου μαθήτευσαν πολλοί Δολιανίτες και όχι μόνο αγιογράφοι. Δήμος Πωγωνίου
Υποθαλάσσιο όρος Ερατοσθένης

Το υποθαλάσσιο όρος Ερατοσθένης βρίσκεται στην ανατολική Μεσόγειο, περίπου 100 χλμ. νοτιοδυτικά της Κύπρου. Πρόκειται για ένα μεγάλο, βυθισμένο ορεινό όγκο, μήκους περίπου 120 χλμ. και πλάτους 80 χλμ. Η κορυφή του βρίσκεται σε βάθος 690 μ. και υψώνεται 2.000 μ. πάνω από τον πυθμένα που τον περιβάλλει βρίσκεται σε βάθος άνω των 2.700 μ., μέρος της Αβυσσικής Πεδιάδας του Ερατοσθένη. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά του βυθού της Ανατολικής Μεσογείου.

 Mart, Yossi and Robertson, Alastair H. F. (1998). Eratosthenes Seamount: an oceanographic yardstick recording the Late Mesozoic-Tertiary geological history of the Eastern Mediterranean, in Robertson, A.H.F., Emeis, K.-C., Richter, C., and Camerlenghi, A. (eds.), Proceedings of the Ocean Drilling Program, Scientific Results, Vol. 160, Chapter 52, 701–708. Kempler, Ditza (1998). Eratosthenes Seamount: the possible spearhead of incipient continental collision in the Eastern Mediterranean, in Robertson, A.H.F., Emeis, K.-C., Richter, C., and Camerlenghi, A. (eds.), Proceedings of the Ocean Drilling Program, Scientific Results, Vol. 160, Chapter 53, 709–721. Earthref entry
Νταμπάρτον ΦΚ

Η Νταμπάρτον ΦΚ είναι η 4η παλαιότερη σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1872 μετά τις Κουίνς Παρκ (1867), Κιλμάρνοκ ΦΚ (1869) και Στράνραερ (1870). Προέρχεται από την πόλη Νταμπάρτον. Η ομάδα ήταν μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του 19ου αιώνα. Κέρδισε τις δύο πρώτες περιόδους της Scottish Football League. Από τότε, η ομάδα τις περισσότερες περιόδους δεν συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία, με τελευταία φορά να ήταν το 1985. Η στολή της ομάδας είναι άσπρη με μαύρη και χρυσή λωρίδα στο μπορστινό μέρος. Αγωνίζεται στο The Bet Butler Stadium.

 Scottish Football League: Νικήτρια (2): 1890–91, 1891–92Scottish First Division: Νικήτρια (2): 1910–11, 1971–72 Φιναλίστ (2): 1907–08, 1983–84Scottish Second Division: Νικήτρια (1): 1991–92 Φιναλίστ (1): 1994–95 Play-Off Νικήτρια (1): 2011–12Scottish Third Division: Νικήτρια (1): 2008–09 Φιναλίστ (1): 2001–02Κύπελλο Σκωτίας (ποδόσφαιρο ανδρών): Νικήτρια (1): 1882–83 Φιναλίστ (5): 1880–81, 1881–82, 1886–87, 1890–91, 1896–97Stirlingshire Cup: Νικήτρια (16): 1952–53, 1956–57, 1964–65, 1972–73, 1974–75, 1980–81, 1982–83, 1985–86, 1987–88, 1989–90, 1990–91, 1993–94, 1995–96, 2009–10, 2010–11, 2012–13Dumbartonshire FA Cup Νικήτρια (23): 1884–85, 1888–89, 1889–90, 1890–91, 1891–92, 1892–93, 1893–94, 1894–95, 1897–98, 1898–99, 1908–09, 1914–15, 1920–21, 1921–22, 1922–23, 1925–26, 1929–30, 1930–31, 1931–32, 1932–33, 1935–36, 1936–37, 1939–40,Festival of Britain St. Mungo Quaich: Νικήτρια (1): 1951–52 Επίσημος ιστότοπος Supporters Trust Website [1] ontherocks.org.uk [2] dumbartonfootballclub.com
Fast Auroral Snapshot Explorer

Ο Fast Auroral Snapshot Explorer (FAST) είναι δορυφόρος που εκτόξευσε η NASA προκειμένου να διεξαχθεί έρευνα στον χώρο της φυσικής του πλάσματος. Είναι ο δεύτερος δορυφόρος του Προγράμματος Small Explorer και κατασκευάστηκε στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Γκόμπαρντ (Goddard Space Flight Center) της NASA.

 Εκτοξεύτηκε στις 21 Αυγούστου 1996 από την Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ με πύραυλο Pegasus XL. Τα πρώτα τρία χρόνια λειτουργίας του ήταν υπό την διαχείριση του Γκόμπαρντ, αλλά στην συνέχεια ο έλεγχος πέρασε στο Εργαστήριο Διαστημικών Επιστημών (Space Sciences Laboratory) που ανήκει στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ.Ο FAST δημιουργήθηκε για να μελετηθούν και να μετρηθούν φαινόμενα που σχετίζονται με το Σέλας και παρατηρούνται και στους δύο Πόλους της Γης. Παρόλο που το όργανο για το Πείραμα Ηλεκτρικού Πεδίου έπαψε να λειτουργεί το 2002, ο υπόλοιπος επιστημονικός εξοπλισμός παρέμεινε ενεργός χωρίς προβλήματα μέχρι και το τέλος της επιστημονικής αποστολής την πρωτομαγιά του 2009. Various engineering tests were conducted afterward. Electrostatic Analyzers (ESA) - μέτρηση της κατανομής ηλεκτρονίων και ιόντων. Time-of-flight Energy Angle Mass Spectrograph (TEAMS) - μέτρηση της τρισδιάστατης κατανομής των κυριότερων ειδών ιόντων. Tri-Axial Fluxgate and Search-coil Magnetometers - μέτρηση του μαγνητικού πεδίου. Electric Field and Langmuir Probe Experiment - μέτρηση δεδομένων του ηλεκτρικού πεδίου, της πυκνότητας του πλάσματος και της θερμοκρασίας. FAST website by the University of California Berkeley (Αγγλικά) FAST Education & Public Outreach website (Αγγλικά) FAST website by NASA's Science Mission Directorate (Αγγλικά) FAST website (archived) by NASA's Goddard Space Flight Center (Αγγλικά)
Χαθίντο Μπεναβέντε

Ο Χαθίντο Μπεναβέντε ι Μαρτίνεθ (Jacinto Benavente y Martínez, 12 Αυγούστου 1866 - 14 Ιουλίου 1954) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Ισπανούς δραματουργούς του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στη Μαδρίτη, γιος ενός διάσημου παιδιάτρου. Επέστρεψε το θέατρο στην πραγματικότητα μέσω της κοινωνικής κριτικής. Ο στομφώδης και δημαγωγικός στίχος έδωσε τη θέση του στην πρόζα, το μελόδραμα στην κωμωδία, η τυπική φόρμα στην εμπειρία, η παρορμητική δράση στον διάλογο και τα εγκεφαλικά παιχνίδια. Ο Μπενεβέντε επέδειξε ενδιαφέρον για την αισθητική και αργότερα για την ηθική. Το 1922 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "για τον χαρούμενο τρόπο με τον οποίο συνέχισε τις λαμπρές παραδόσεις της Ισπανικής δραματουργίας." Υπήρξε φιλελεύθερος μοναρχικός και κριτικός απέναντι στο Σοσιαλισμό. Υποστήριξε διστακτικά το καθεστώς του Φράνκο ως το μόνο βιώσιμο εναλλακτικό σε ό,τι αυτός θεωρούσε το καταστροφικό δημοκρατικό πείραμα της περιόδου 1931 - 1936. Ο Μπεναβέντε πέθανε στο Αλντεαενθάμπο ντε Εσκαλόνα (Τολέδο) στις 14 Ιουλίου 1954, σε ηλικία 87 ετών. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Σύμφωνα με πολλές πηγές ήταν ομοφυλόφιλος.

 Ο Χαθίντο Μπεναβέντε έγραψε 172 έργα. Τα πιο σημαντικά είναι: El nido ajeno (Η ξένη φωλιά, 1894) El marido de la Téllez (Ο σύζυγος της Τέλλεζ, 1897) La gata de Angora (Η γάτα Αγκύρας, 1900) La Gobernadora (Η γυναίκα του κυβερνήτη, 1901) La noche del sábado (Η νύχτα του Σαββάτου, 1903) Rosas de otoño (Τριαντάφυλλα του Οκτώβρη, 1905), αισθηματική κωμωδία. Los intereses creados (Τα Δημιουργημένα Συμφέροντα, 1907), κωμωδία που εμπεριέχει καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που συναντώνται στην Κομέντια ντελ άρτε· είναι το πιο διάσημο και πολυπαιγμένο έργο του. ― ελλην. μετάφρ. Παντελή Πρεβελάκη, "ΣΧΟΛΗ ΜΩΡΑΪΤΗ" Señora ama (Η κυρία του σπιτιού, 1908) La malquerida (Η πικραγαπημένη, 1913), δράμα. La ciudad alegre y confiada (Η εύθυμη και σίγουρη πόλη, 1916), συνέχεια του Los intereses creados. Campo de armiño (1916) Lecciones de buen amor (Μαθήματα καλού έρωτα, 1924) La mariposa que voló sobre el mar (Η πεταλούδα που πέταξε πάνω από την θάλασσα, 1926) Pepa Doncel (1928) Vidas cruzadas (Σταυρωμένες ζωές, 1929) Aves y pájaros (Πτηνά και πουλιά, 1940) La honradez de la cerradura (Η εντιμότητα της κλειδαριάς, 1942) La infanzona (1945) Titania (1946) La infanzona (1947) Abdicación (Παραίτηση, 1948) Ha llegado Don Juan (Έφτασε ο Ντον Ζουάν, 1952) El alfiler en la boca (Η καρφίτσα στο στόμα, 1954) Βιογραφία και βιβλιογραφία στο Books and Writers website Βιογραφία στο Noble Prize Official Website Βιογραφία και βιβλιογραφία στο Noble-Winners.com (ανεπίσημο) website Σύντομο άρθρο στο Columbia Encyclopedia Online Βιογραφικό άρθρο στην Encyclopedia of World, αναπαραγώμενο στο BookRags.com
Πλατανίτσα Αχαΐας

Η Πλατανίτσα είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, σε υψόμετρο 910 μέτρων, στους πρόποδες του Ερύμανθου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Απέχει από τα Αγράμπελα 2 χλμ. και βρίσκεται στα σύνορα των Αχαΐας και Ηλείας. Στο χωριό υπάρχει ο ναός της Αγίας Βαρβάρας χτισμένος το 1716. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 58 κατοίκους.

 Άγνωστο πότε κατοικήθηκε πρώτη φορά. Πιστεύεται από ποιμένες επί Φραγκοκρατίας από τα παράλια και πεδινά κατέφευγαν στα ορεινά για να αποφύγουν του πειρατές και τους κατακτητές. Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1700 με 17 οικογένειες και 62 κατοίκους. Στην επανάσταση του 1821 αναφέρονται ότι πήραν μέρος από την Πλατανίτσα ο καπετάνιος Παναγιώτης Μπαλκάμος, ο Αθανάσιος Λογός, ο Πανάγος Μπράμος και άλλοι. Κατά την Τουρκοκρατία διοικητικά ανήκε στον Καζά της Γαστούνης και με την απελευθέρωση εντάχτηκε στον Νομό Ηλείας και στον Δήμο Λάμπειας. Το 1912 μαζί με το Πορετσό και την Μονή Πορετσού δημιουργούν την κοινότητα Πορετσού. Το 1928 η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Αγραμπέλης και το Γερμοτσάνι σε Πλατανίτσα. Το 1974 η κοινότητα και η Πλατανίτσα εντάσσονται από το Νομό Ηλείας και την Επαρχία Πύργου στο Νομό Αχαΐας και την Επαρχία Καλαβρύτων. Το 1991 η έδρα της κοινότητας μεταφέρεται από την Αγράμπελη στην Πλατανίτσα. Το 1997 με το πρόγραμμα Καποδίστριας γίνεται οικισμός του Δημοτικού Διαμερίσματος Αγραμπέλων του νεοσύστατου Δήμου Αροανίας με 160 κατοίκους. Στη διοικητική μεταρρύθμιση "Καλλικράτης" του 2010 εντάχτηκε διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων. Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού-Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Δήμος Αροανίας, Πολιτιστικός & Εξωραϊστικός σύλλογος Αγραμπελών-Η ιστορία του χωριού μας, επιμέλεια: Π. Παναγιωτόπουλος. Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010.
Χέρμαν Όμπριστ

Ο Χέρμαν Όμπριστ (23 Μαΐου 1862 στο Κίλχμπεργκ κοντά στη Ζυρίχη, Ελβετία - 26 Φεβρουαρίου 1927, Μόναχο , Γερμανία ) ήταν Γερμανός γλύπτης του κινήματος Γιούγκεντστιλ (Αρ Νουβό). Σπούδασε Βοτανική και Ιστορία. Η επίδραση αυτών των θεμάτων εντοπίζεται στο μεταγενέστερο έργο του στον τομέα των εφαρμοσμένων τεχνών. Ως δάσκαλος, άσκησε σημαντική επιρροή στην άνοδο και στη μετέπειτα ανάπτυξη του Γιούγκεντστιλ στη Γερμανία.

 Ο Χέρμαν Όμπριστ ήταν γιος του γιατρού Καρλ Κάσπαρ Όμπριστ και της Άλις Τζέιν Γκραντ Νταφ, αδελφή του Βρετανού πολιτικού Μαουντστιούαρτ Γκραντ Νταφ. Σπούδασε φυσικές επιστήμες και ιατρική στη Χαϊδελβέργη. Έκανε πολλά ταξίδια στα οποία είχε οράματα που καθόρισαν την καλλιτεχνική του κλίση. Το 1887, αφού αποφάσισε να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι, γράφτηκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Καρλσρούης για τη μελέτη τεχνικών της τέχνης. Έλαβε βραβείο για την κεραμική και τα έπιπλα στην Έκθεση του Παρισιού του 1889. Το 1890, εγγράφηκε στα μαθήματα γλυπτικής στην Ακαντεμί Τζουλιάν στο Παρίσι. Την επόμενη χρονιά μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου κέρδιζε τα προς το ζην κυρίως αρθρογραφώντας για πολιτιστικά άρθρα. Το 1892, η πώληση ενός μοντέλου σιντριβανιού του έδωσε τα μέσα για μετακομίσει στη Φλωρεντία όπου άνοιξε εργαστήριο κεντημάτων με τον Μπερθ Ρουκέτ, ο οποίος μετακόμισε στο Μόναχο το 1895. Τα διακοσμητικά κεντήματα και γλυπτά του είχαν αυξανόμενη επιτυχία στη Γερμανία. Σε συνεργασία με τον Βίλχελμ φον Ντέμπσιτς, ίδρυσε μια σχολή σχεδίου στο Μόναχο, όπου σπούδασαν πολλοί φοιτητές συμπεριλαμβανομένου του Λούντβιχ Χίρσφελντ Μακ ο οποίος σπούδασε και στο Μπαουχάους. Στη συνέχεια επιδόθηκε σε μια έντονη δραστηριότητα ως συγγραφέας και ομιλητής και μίλησε για σχέσεις με άλλους καλλιτέχνες, όπως ο Βασίλι Καντίνσκι. Ο φίλος του Άουγκουστ Έντελ κατασκεύασε το στούντιο του στο Μόναχο, το οποίο χτίστηκε το 1897 και καταστράφηκε το 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα έργα του περιλαμβάνουν σιντριβάνια και ταφικά μνημεία. Συχνά χρησιμοποιούσε σκυρόδεμα για τα έργα του. Εκτός από γλύπτης, ήταν και καλλιτέχνης κλωστοϋφαντουργίας. Η πιο γνωστή και επιδραστική εργασία του ήταν το κέντημα για τοίχους "Κυκλάμινο", του 1892. Χαρακτήρισε μια σειρά από κομψές καμπύλες που έγιναν γνωστές ως Πάιτσενχιμπ στα γερμανικά, και έγινε γόνιμη εργασία του κινήματος του Αρ Νουβώ. Example of the 'whiplash curves' [1]
Επαρχία Φρίσλαντ

Το Φρίσλαντ (Ολλανδικά: Friesland ) είναι επαρχία στα βόρεια της Ολλανδίας. Από το 1997 και ύστερα, επίσημο όνομά της έμεινε μόνο το Φριζικό «Φρίσλαν» (Fryslân) αλλά το Ολλανδικό «Φρίσλαντ» παραμένει ο πλέον γνωστός τίτλος της. Η επαρχία έχει συνολικά περίπου 646.000 κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι το Λέουβαρντεν με 96.000 κατοίκους. Η Φρισία γενικότερα είναι μια γεωγραφική περιοχή που εκτός από την ολλανδική επαρχία Φρίσλαντ (δυτική Φρισία) περιλαμβάνει και μέρος της Γερμανίας (ανατολική Φρισία) και Δανίας (βόρεια Φρισία).

 Το Φρίσλαντ διαφέρει από τις υπόλοιπες επτά επαρχίες της Ολλανδίας καθώς διαθέτει ξεχωριστή γλώσσα (Δυτική φριζική) η οποία ομιλείται επίσης από αρκετούς πολίτες της διπλανής επαρχίας του Χρόνινγκεν. Η συναφής Ανατολική φριζική γλώσσα αποτελεί μέλος της φριζικής διαλέκτου της Γερμανίας και ομιλείται στις γερμανικές περιοχές του Σάτερλαντ και του Βόρειου Φρίσλαντ. Το Φρίσλαντ στηρίζεται κυρίως στην αγροτική οικονομία. Οι διάσημες μαύρες και λευκές αγελάδες αλλά και το μαύρο άλογο του Φρίσλαντ προέρχονται από εκεί. Δεύτερος σημαντικός οικονομικός τομέας είναι ο τουρισμός με κύριους προορισμούς τις λίμνες στα νοτιοανατολικά και τα νησιά στα βόρεια της επαρχίας. Εξαιρετικής σπουδαιότητας είναι ακόμα οι 195 μύλοι της επαρχίας επί συνόλου 1.200 σε όλη τη χώρα. Το Φρίσλαντ είναι γνωστό για το Πατινάζ ταχύτητας με τη μαζική συμμετοχή των κατοίκων του σε όλες τις ανάλογες διοργανώσεις της Ολλανδίας. Όταν το χειμώνα οι θερμοκρασίες πέφτουν αρκετά ώστε να παγώσουν τα κανάλια, τότε διοργανώνεται ο παραδοσιακός «Γύρος των Επτά Πόλεων» (Έλφστεντεντοχτ) που καλύπτει απόσταση 200 χλμ επί πάγου. Άλλα γνωστά αθλήματα είναι η Φριζική χειροσφαίριση και το Φιρλιέπεν, μια μορφή άλματος επί κοντώ. Οι αθλητές του φιρλίεπεν θεωρούνται ολοκληρωμένοι καθώς το άθλημα απαιτεί τέλεια φυσική κατάσταση. Τα καλοκαίρια, οι κάτοικοι εξασκούνται στην πεζοπορία παράλληλα στις ακτές της Θάλασσας του Βάντεν. Οι σημαντικότεροι ποδοσφαιρικοί όμιλοι του Φρίσλαντ είναι η Χέρεϊνφεϊν και η Καμπούρ. Οι δέκα μεγαλύτερες πόλεις του Φρίσλαντ είναι οι ακόλουθες (πληθυσμός σε παρένθεση): Λέουβαρντεν (Leeuwarden) (96.578) Ντράχτεν (44.598) Σνέικ (33.401) Χερενφέιν (28.497) Χάρλινγκεν (15.729) Ντόκουμ (13.145) Φράνεκερ (12.995) Γιούρε (12.902) Βόλφεχα (12.738) Λέμμερ (10.220) Τουριστικός ιστότοπος Αρχειοθετήθηκε 2008-07-06 στο Wayback Machine. Επίσημος ιστότοπος της επαρχίας Αρχείο κινηματογράφου του Φρίσλαντ Χάρτης της επαρχίας Τοπικό επιτραπέζιο παιχνίδι Γραμμές λεοφορείων Φοιτητική λέσχη στο Χρόνινγκεν όπου μιλούν φριζικά. Φρίσλαντ Επαρχία Φρίσλαντ στο Curlie
Αλμερία (επαρχία)

Η Επαρχία της Αλμερίας (ισπανικά: Provincia de Almería) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Είναι η πιο ανατολική επαρχία της Περιφέρειας· βόρεια και βορειοανατολικά συνορεύει με τη Μούρθια, νότια και νοτιοανατολικά βρέχεται από τη Μεσόγειο και δυτικά και βόρεια με την επαρχία της Γρανάδας. Έχει εμβαδό 8.774 χμ² και συνολικό πληθυσμό 701.688 κατοίκους (2015). Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη.

 Η επαρχία κυριαρχείται από τις απολήξεις της Πενιβαιτικής οροσειράς, στις οποίες εντάσσεται και μέρος της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα, που δημιουργούν ένα εμπόδιο επικοινωνίας τόσο στο εσωτερικό της λόγω της διαμόρφωσης κοιλάδων με κατεύθυνση κυρίως από δυτικά προς ανατολικά. Οι κοιλάδες αυτές φιλοξενούν τα σύντομα ποτάμια της επαρχίας, εκ των οποίων τα σημαντικότερα είναι ο Αλμανθόρα και ο Ανταράξ. Συνολικά έχει 219 χιλιόμετρα ακτής. Πολύ γνωστοί τουριστικοί προορισμοί είναι οι εθνικοί δρυμοί της Σιέρρα Νεβάδα και του ακρωτηρίου Γκάτα. Η επαρχία της με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833. Επίσημη ιστοσελίδα του Επαρχιακού Συμβουλίου της Χαέν
Κωνσταντία της Αραγωνίας, βασίλισσα της Σικελίας

Η Κωνσταντία της Αραγωνίας (Καταλανικά Constança d'Aragó, 1343 - 18 Ιουλίου 1363) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Ινφάντη της Αραγωνίας και βασίλισσα της Σικελίας με τον γάμο της με τον βασιλιά Φρειδερίκο τον Απλό.

 Η Κωνσταντία της Αραγωνίας ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Πέτρου Δ΄ της Αραγωνίας με την πρώτη σύζυγο του Μαρία των Εβρέ, κόρης της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών βασίλισσας της Ναβάρρας.Ο πρώτος μνηστήρας της ήταν ο Λουδοβίκος Α΄ του Ανζού δεύτερος γιος του Γάλλου βασιλιά Ιωάννη του Αγαθού, ο αρραβώνας έγινε στο Περπινιάν (8 Φεβρουαρίου 1351) αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Η Κωνσταντία παντρεύτηκε στην Κατάνια τον βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκο τον Απλό. Απέκτησαν μόνο μια κόρη την Μαρία της Σικελίας που διαδέχθηκε τον πατέρα της και παντρεύτηκε τον Μαρτίνο Α΄ της Σικελίας. Πέθανε στην Κατάνια από την επιδημία πανώλης ή από επιπλοκές στην γέννα, η ταφή της έγινε στον Καθεδρικό ναό της Κατάνιας. Archbishop Pierre d'Ameil in Naples and the Affair of Aimon III of Geneva (1363-1364), Kenneth M. Setton, Speculum, Vol. 28, No. 4 (Oct., 1953), 645. Οίκος της Βαρκελώνης Κωνσταντία της Αραγωνίας Απόγονοι της Κωνσταντίας της Αραγωνίας