IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1862-1933)

Η Μαρία Θηρεσία (γερμ. MariaTheresa von Habsburg-Lothringen, prinzessin von Österreich-Tuscany, 18 Σεπτεμβρίου 1862 - 10 Μαΐου 1933) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης, ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Τοσκάνης και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Τέσσεν.

 Η Μαρία Θηρεσία Αντωνία Ιμμακουλάτα Ιωσηφίνα Φερδινάνδη Λεοπολδίνα Φραγκίσκη Καρολίνα Ισαβέλλα Ιανουαρία Αλοϋσία Χριστίνα Άννα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Σαλβάτορ της Αυστρίας-Τοσκάνης και της Μαρίας Ιμμακουλάτας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών. Παντρεύτηκε το 1886 τον Κάρολο Στέφανο της Αυστρίας-Τέσσεν, ναύαρχο της Αυστρο-Ουγγαρίας, και είχε τέκνα: Ελεονώρα (1886 - 1974), παντρεύτηκε μοργανατικά τον Αλφόνς φον Κλος. Ρενάτα (1888 - 1935), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Γιέρζυ Ραντζίβιου από την Πολωνία. Ο γιος τους, Ντόμινικ Ράινερ, νυμφεύτηκε την Ευγενία της Ελλάδας, κόρη του Γεωργίου, Ύπατου Αρμοστή της Κρήτης. Κάρολος Αλβέρτος (1888 - 1951), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Μέχτιλντις (1891 - 1966), παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Ολγκίερτ Τσαρτορύσκι. Λέων Κάρολος (1893 - 1939), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Γουλιέλμος (1895 - 1948), Αρχιδούκας της Αυστρίας. Darryl Lundy (10 Nov 2004). "Maria Theresia Erzherzogin von Österreich". ThePeerage.com. Retrieved 2008-11-28. Paul Theroff. "TUSCANY". Paul Theroff's Royal Genealogy Site. Retrieved 2008-11-28.
Ζαν Αζαλμπέρ

Ο Ζαν Αζαλμπέρ (γαλλ. Jean Ajalbert, 10 Ιουνίου 1863 – 14 Ιανουαρίου 1947) ήταν Γάλλος συγγραφέας, ποιητής και δικηγόρος. Ο Ζαν Αζαλμπέρ γεννήθηκε στο Κουρσέλ του Κλισύ/Λεβαλουά-Περέ και είχε έναν δίδυμο αδελφό, τον Μωρίς. Αρχικώς έγραψε στίχους, τόσο ιμπρεσιονιστικούς, όσο και νατουραλιστικούς. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην πεζογραφία και συνέγραψε διηγήματα και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Από ιδεολογικής απόψεως, ο Αζαλμπέρ ξεκίνησε από συμπάθεια προς τον αναρχισμό για να καταντήσει συνεργάτης των Γερμανών κατακτητών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέθανε στην Καόρ σε ηλικία 83 ετών.

 Sur le vif, Vers impressionnistes, Lettre-préface de Robert Caze, Tresse et Stock, Παρίσι 1886 (το πρώτο έργο του, σε μόλις 307 αντίτυπα) En amour, Tresse et Stock, Παρίσι 1890 Femmes et Paysages, Tresse et Stock, Παρίσι 1891 En Auvergne, Dentu, Παρίσι 1893 Notes sur Berlin, Tresse & Stock, Παρίσι 1894 Le Cœur gros, Lemerre, Παρίσι 1894 Celles qui passent, Ollendorff, Παρίσι 1898 Les deux justices, Éd. de la Revue Blanche, Παρίσι 1898 Sous le sabre, Éd. de la Revue Blanche, Παρίσι 1898 La forêt noire, Librairie de la Société des Gens de Lettres, 1899 Quelques dessous du procès de Rennes, Stock, Παρίσι 1900 La tournée - Scènes de la vie de théâtre, éd. de la Revue Blanche, Παρίσι 1901, οριστική έκδοση 1918 A fleur de peau, Stock, Παρίσι 1901. Veillées d’Auvergne, Dentu, Παρίσι 1905 (οριστική έκδοση Flammarion, 1926) Sao Van Di (mœurs de Laos), Charpentier & Fasquelle, Παρίσι 1905 Une enquête sur les droits de l’artiste, Stock, Παρίσι 1905 Bas de soie et pieds nus, Bibliothèque générale d’éditions, Παρίσι 1907 La piraterie en Indochine, Fayard, Παρίσι 1909 Le château de la Malmaison, Éd. d’Art, Παρίσι 1911 Les nuages sur l'Indochine, Louis Michaud, Παρίσι 1912 Dans Paris la Grande Ville. Sensations de Guerre, Crès, Παρίσι 1916 L’aviation au-dessus de tout, Crès, Παρίσι 1916 Raffin Su-Su. Mœurs coloniales, Flammarion, Παρίσι 1917 και 1930 Autour des Cartons de Beauvais, Manufacture nationale de Beauvais, 1924 La passion de Roland Garros, 2 τόμ., Éditions de France, Παρίσι 1926 Les livres du Pays, L’Auvergne Littéraire, Clermont-Ferrand 1926 Les mystères de l’Académie Goncourt, Ferenzi et fils, 1929 Les Peintres de la Manufacture nationale de tapisseries de Beauvais Édition originale 1930 L’en-avant de Frédéric Mistral, Raphalès-les-Arles, Éditions du Midi, 1931 Clemenceau, Gallimard, Παρίσι 1931 L’Indochine par les Français, Gallimard, Παρίσι 1931- Gustave Salé " Histoires coloniales ", préface de Jean Ajalbert, Éditions d'Asie, Παρίσι 1931 Auvergne, Παρίσι 1932 Feux et cendres d’Auvergne, La Renaissance de Livre, Παρίσι 1934 L’Italie en silence et Rome sans amour, Albin Michel, Παρίσι 1935 Mémoires à rebours. Briand à trente ans, Denoël et Steele, Παρίσι 1936 Mémoires en vrac. Au temps du Symbolisme, 1880-1890, Albin Michel, Παρίσι 1938 Mémoires sur une tombe. Les amants de Royat : Général Boulanger et Πρότυπο:Mme de Bonnemains, Albin Michel, Παρίσι 1939 Ces phénomènes artisans de l’Empire, Aubanel, Παρίσι 1941 Το λήμμα «Αζαλμπέρ Ιωάννης» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμ. 2 (1968), σελ. 280
Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ

Τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ (സുറിയാനി മലയാളം, ܣܘܼܝܲܢܝܼ ܡܲܠܲܝܵܠܲܡ), επίσης γνωστή ως Καρσόνι ή Συριακά Μαλαγιαλάμ, είναι διάλεκτος της Μαλαγιαλάμ που γραφόταν σε μια παραλλαγή του συριακού αλφαβήτου που ήταν δημοφιλής στους χριστιανούς του Αγίου Θωμά (επίσης γνωστούς ως Σύριοι Χριστιανοί ή Νασράνι) της Κεράλα στην Ινδία. Χρησιμοποιεί τη γραμματική της Μαλαγιαλάμ, το Ανατολικό Συριακό αλφάβητο με ειδικά ορθογραφικά χαρακτηριστικά και λεξιλόγιο από τα Μαλαγιαλάμ και τα Ανατολικά Συριακά. Αυτό προέρχεται από την περιοχή της Νότιας Ινδίας της Ακτής του Μαλαμπάρ (σύγχρονη Κεράλα). Μέχρι τον 19ο αιώνα, το σενάριο χρησιμοποιήθηκε ευρέως από Συριακούς Χριστιανούς στην Κεράλα.

 Υπήρξαν πολλά προβλήματα κατά τη γραφή των Μαλαγιαλάμ χρησιμοποιώντας το Συριακό αλφάβητο, μιας σημιτικής γλώσσας. Μόνο 22 γράμματα ήταν διαθέσιμα από την ανατολική συριακή ορθογραφία για να αντιπροσωπεύσει τα πάνω από 53 φωνήματα των Μαλαγιαλάμ. Και οι δύο γλώσσες δεν συνδέονται μεταξύ τους με κανένα τρόπο εκτός από θρησκευτικά αίτια. Τα προβλήματα αυτά ξεπεράστηκαν δημιουργώντας πρόσθετα γράμματα. Το Βασικό Συριακό Αλάπ Μπετ βασισμένο στη μορφή Μαντνχαγιά με τα αντίστοιχα γράμματα των Μαλαγιαλάμ είναι τα παρακάτω: Πρόσθετα γράμματα: φατνιακό ρινικό που αντιστοιχεί στο U+OD29 Το συριακό αλφάβητο προστέθηκε στο πρότυπο Unicode τον Σεπτέμβριο του 1999 με την κυκλοφορία της έκδοσης 3.0. Πρόσθετα γράμματα για τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ προστέθηκαν τον Ιούνιο του 2017 με την έκδοση της έκδοσης 10.0. Το Μπλοκ Unicode για τα συριακά είναι το U+0700–U+074F: Η Συριακή Συντομογραφία (ένας τύπος υπέρβασης) μπορεί να αναπαρασταθεί με έναν ειδικό χαρακτήρα ελέγχου που ονομάζεται Σημάδι Συριακής Συντομογραφίας (U+070F). Το μπλοκ Unicode για τα ειδικά γράμματα που χρησιμοποιούνται για τα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ ονομάζεται Συριακό Συμπλήρωμα και είναι το U+0860–U+086F: Κατά τη διάρκεια των αιώνων, τα Μαλαγιαλάμ δανείστηκαν πολλές Ανατολικές Συριακές λέξεις. Μερικές από αυτές δίνονται παρακάτω: Το Βενταθαρκάμ που γράφτηκε από τον Καριαττίλ Μαρ Ουσέπ είναι ένα από τα διάσημα βιβλία που γράφτηκαν στα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ. Ένας μεγάλος αριθμός εγγράφων που γράφτηκαν στα Σουριγιάνι Μαλαγιαλάμ βρίσκονται μεταξύ των Χριστιανών του Αγίου Θωμά ή των Νασράνι της Κεράλα. Αυτά τα έγγραφα περιλαμβάνουν ένα εναλλακτικό σύνολο των Κανόνων της Συνόδου του Ντιάμπερ. Ιουδαϊκά Μαλαγιαλάμ Αραβικά Μαλαγιαλάμ Γκαρσούνι Perczel, István (2014). «Garshuni Malayalam: A Witness to an Early Stage of Indian Christian Literature». Hugoye: A Journal of Syriac Studies 17 (2): 263-323. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2016-04-05. https://web.archive.org/web/20160405113433/http://bethmardutho.org/index.php/hugoye/volume-index/608.html. Ανακτήθηκε στις 2018-08-20.
Αρτεσιανό Καρδίτσας

Το Αρτεσιανό είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Καρδίτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1927 ο οικισμός ονομαζόταν Πιτσαρί.

 Το Αρτεσιανό είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκεται στον κάμπο του νομού, πάνω στην εθνική οδό Καρδίτσας-Τρικάλων (ΕΟ 30) και κοντά στη σιδηροδρομική γραμμήσε μέσο σταθμικό υψόμετρο 95. Απέχει περίπου 5 χλμ. ΒΔ. του κέντρου της Καρδίτσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 16,115 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Πιτσαρί και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Καρδίτσης και, το 1909, πάλι στον νομό Τρικάλων. Το 1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1944 υπήχθη οριστικά στον νομό Καρδίτσας. Το 1927 ο οικισμός μετονομάστηκε σε Αρτεσιανό. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτεσιανού και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας. Το Αρτεσιανό αναφέρεται στην τουρκική απογραφή του 1454-55, ότι πλήρωνε φόρο βαμβακιού στον Βελή πασά το 1813 και οι κάτοικοί του είχαν ενεργή συμμετοχή στην αγροτική εξέγερση του 1910. Είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ, η αγάπη του οποίου για τη γενέτειρά του ήταν γνωστή σε όλους. Ενδιαφέρουσα είναι η επίσκεψη στην αίθουσα του κοινοτικού καταστήματος όπου εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του Αρχιεπισκόπου. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο μορφωτικός σύλλογος Αρτεσιανού που διδάσκει τοπικούς χορούς της Θεσσαλίας και χορούς από όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν, επίσης, οι ποδοσφαιρικές ομάδες «Α.Σ. Διγενής Αρτεσιανού» με έτος ίδρυσης το 1959 και «Α.Σ. Απόλλων Αρτεσιανού» με έτος ίδρυσης το 1995. Στο Αρτεσιανό λειτουργεί Νηπιαγωγείο και 6/θέσιο Δημοτικό Σχολείο. Ο ναός Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη (τέλη 19ου αιώνα), στο βόρειο τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr https://www.facebook.com/groups/157288362998/
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας-Ιθάκης

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας - Ιθάκης (Ε.Π.Σ.Κ.Ι.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κεφαλληνίας. Εδρεύει στο Αργοστόλι και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.

 Η «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας - Ιθάκης» (Ε.Π.Σ.Κ.Ι.) ιδρύθηκε το 1980, όταν τα σωματεία των δύο νησιών αποσπάστηκαν από την Ε.Π.Σ. Πατρών. Τα ιδρυτικά σωματεία της ένωσης ήταν δέκα: Ολυμπιακός Κεφαλονιάς Παγκεφαλληνιακός Α.Ο. Κεφαλλονιάς-Ιθάκης (Α.Ο.Κ.Ι.) ΠΑΟ Αργοστολίου ΠΑΟ Κέφαλος Οδυσσεύς (Ιθάκης) Παλληξουριακός Α.Ο. Παπυργιακός Πρόοδος Ιθάκης Αστέρας Ληξουρίου Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης είναι η εξής: Α΄ Κατηγορία Β΄ Κατηγορία Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης. Επίσημος ιστότοπος
Μίκι Μανόλοβιτς

Ο Πρέντραγκ (Μίκι) Μανόλοβιτς (σερβικά κυριλλικά: Предраг "Мики" Манојловић‎, γεν. στις 5 Απριλίου 1950) είναι Σέρβος ηθοποιός, διάσημος για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους σε μερικές από τις πιο σημαντικές ταινίες του κινηματογράφου της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Μανόλοβιτς ξεκίνησε να παίζει με επιτυχία σε ταινίες που γυρίστηκαν εκτός των Βαλκανίων και δραστηριοποιήθηκε σε παραγωγές σε όλη την Ευρώπη.

 Ο Μανόλοβιτς μεγάλωσε σε μια οικογένεια ηθοποιών. Πατέρας του ήταν ο Ιβάν Μανόλοβιτς και μητέρα του η Ζόρκα Ντόκνιτς. Μετά το ντεμπούτο του στην οθόνη το 1970, ο νεαρός Πρέντραγκ συνέχισε να εμφανίζεται σε πολυάριθμες ταινίες και τηλεοπτικά δράματα που γυρίζονταν στην πρώην Γιουγκοσλαβία, μερικές από τις οποίες, όπως η τηλεοπτική σειρά του 1975 Grlom u jagode όπου έπαιξε αξέχαστα τον Μίκι Ρουμπιρόζα, έγιναν καλτ. Είναι αναμφισβήτητα περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του πατέρα στην ταινία του Εμίρ Κουστουρίτσα Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές (1985) και ως τραγικός καιροσκόπος στο Underground του 1995 (επίσης του Κουστουρίτσα). Είναι γνωστός για την ευελιξία του που τον βοήθησε να κάνει ισχυρή εντύπωση τόσο σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και σε ρόλους χαρακτήρων, καθώς και σε δράματα και κωμωδίες, με τον μικρό του ρόλο στην επιτυχημένη κωμωδία του 1992 Mi nismo anđeli (Δεν είμαστε άγγελοι) να αποτελεί παράδειγμα του τελευταίου. Έπαιξε τον ρόλο του Αγκοστίνο Τάσι στην ταινία Αρτεμισία (Artemisia) του 1997 και αυτόν του Μίκι στο Ιρίνα Παλμ (2007). Κατά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999, ο Μανόλοβιτς είχε πει: «Οι Δυτικοί πρέπει να καταλάβουν ότι κανείς δεν μπορεί να περιορίσει κανέναν, ότι τα Βαλκάνια πρέπει να ζήσουν τη δική τους ζωή με τη δική τους πολλαπλότητα πολιτισμών, θρησκειών, γλωσσών. Πρέπει να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να επιδεινώσουν την κατάσταση με τις δικές τους απογοητεύσεις και τις ιδέες τους που δεν λειτουργούν, ότι όσο περισσότερες βόμβες πέφτουν στη Γιουγκοσλαβία, τόσο λιγότερη ασφάλεια θα υπάρχει στην Ευρώπη». Τον Φεβρουάριο του 2009, η κυβέρνηση της Σερβίας τον όρισε πρόεδρο του Σερβικού Κέντρου Κινηματογράφου. Ο Μανόλοβιτς είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Ταμάρα Βούτσκοβιτς με την οποία έχει έναν γιο, τον Ιβάν. Έχει επίσης μια κόρη, την Τσάρνα Μανόλοβιτς, από προηγούμενο γάμο του. Μίκι Μανόλοβιτς στην IMDb
Αλφρέδο Αδάμε

Ο Αλφρέδο Αδάμε (Alfredo Adame) ισπανική προφορά ΔΦΑ: [alˈfɾeðo aˈðame], γεννημένος στις 10 Ιουνίου 1958, στην Γουαδαλαχάρα, είναι ηθοποιός που είναι γνωστός για το έργο του στις τηλενουβέλες, είναι ο σύζυγος της ηθοποιού Μάρι Μπανκέλς Πας, η οποία είναι η αδελφή της Ροσίο Μπανκέλς.

 La sombra del pasado (2014-2015) .... Padre Jerónimo Alcocer Lo Que La Vida Me Robó (2013-2014) .... Benjamín Almonte La Mujer Del Vendaval (2012) ... Luciano Castelo Dos Hogares (2011) .... Armando Garza Cuando me enamoro (2010) .... Honorio Sánchez Sortilegio (2009) .... John Seagal En nombre del amor (2008) .... Rafael Sáenz La madrastra (2005) .... Presentador Las vías del amor (2002) .... Ricardo Domínguez María Belén (2001) .... Alfonso García Marín Carita de ángel (2000) Tú y Yo(telenovela (1996) .... Carlos Augusto Bajo un mismo rostro (1995) .... Diego Covarrubias Retrato de familia (1995) .... Esteban Acuña Más allá del puente (1994) .... Eduardo Fuentes De frente al Sol (1992) .... Eduardo Fuentes Yo no creo en los hombres (1991) .... Gustavo Miranda La fuerza del amor (1990) .... Felipe Balada por un amor (1990) .... Gustavo Elenes Mi segunda madre (1989) .... Hans Ο Αλφρέδο Αδάμε στο IMDb Βιογραφία του Αλφρέδο Αδάμε στο esmas Αρχειοθετήθηκε 2014-08-09 στο Wayback Machine.
Χαμάμ στο Μπατς

Το «Χαμάμ στο Μπατς» (σερβικά κυριλλικά: Амам у Бачу, σερβικά λατινικά: Amam u Baču) ευρίσκεται στο Μπατς, εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα και εντός του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, στη Σερβία. Είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των πολιτισμικών μνημείων μείζονος σημασίας της Δημοκρατίας της Σερβίας (n° SK 1088).

 Το χαμάμ ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της οθωμανικής περιόδου κατοχής του Μπατς, μεταξύ του 1529 και του 1687. Αποτελεί ένα από τα σπάνια παραδείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής στη Βοϊβοντίνα. Βάση αποτελεσμάτων αρχαιολογικών ερευνών, είναι γνωστό πως το χαμάμ αριθμούσε έξι θαλάμους, εκ των οποίων ο ένας προοριζόταν για το προσωπικό, ένα σαντιρβάν (κρήνη), έναν αντιθάλαμο και ένα βεστιάριο, ένα λουτρό και μία δεξαμενή νερού. Το χαμάμ είναι μερικώς κατεστραμμένο, ωστόσο διατηρεί έναν θόλο ο οποίος σκέπαζε το κεντρικό τμήμα του. Πολιτισμικά μνημεία του Διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα
Ανωχώρι Λάρισας

Το Ανωχώρι (επίσημη ονομασία Ανωχώριον) είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κατωχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ενιππέα, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λαρίσης, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Άνω Τσιαχμάτι.

 Το Ανωχώρι είναι πεδινός οικισμός στο νότιο τμήμα του νομού Λαρίσης. Βρίσκεται στην πεδιάδα των Φαρσάλων, κοντά στα όρια με τον νομό Καρδίτσας και στην επαρχιακή οδό Σοφάδων-Φαρσάλων, στις όχθες του μικρού ποταμού Φαρσαλιώτη (ή Ταμπάκου, παραπόταμου του Ενιπέα) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 130. Απέχει 43 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της Λάρισας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Άνω Τσιαχμάτι και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων του νομού Λαρίσης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Ανωχώρι και το 1929 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κατωχωρίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κατωχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ενιππέα. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ενιππέα και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων. Η εκκλησία Γέννησης της Θεοτόκου στο δυτικό τμήμα του οικισμού Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Google Earth eetaa.gr
Κλίμακα Ιωάννου

Η Κλίμαξ Θείας ανόδου, Κλίμακα του Ιωάννου ή και απλά Κλίμακα (λατ.: Scala Paradisi) ονομάζεται σημαντικό βιβλίο γραμμένο κατα τον 5ο - 6ο αιώνα από τον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη το οποίο ευρέως χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Εκκλησιαστικής Γραμματείας.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης ήταν γνωστός για την ασκητική του ζωή και την βαθιά πνευματικότητά του, ασκήτεψε αρκετά χρόνια στην έρημο ως Ερημίτης και διετέλεσε και Ηγούμενος της Μονής του Σινά. Όταν ήταν Ηγούμενος, έλαβε γράμμα από τον Ιωάννη, Ηγούμενο της Μονής Ραϊθού το οποίο ζητούσε από τον Άγιο Ιωάννη Σιναΐτη λόγους πνευματικούς και συμβουλές για την ασκητική ζωή. Ο Άγιος Ιωάννης τότε, σε απάντηση αυτού του αιτήματος από τον Ιωάννη της Ραϊθού, έστειλε ένα σύγγραμμα το οποίο ονόμασε "Κλίμαξ Θείας Ανόδου". Αυτός ο Λόγος ο Ασκητικός ο επονομαζόμενος "Πλάκες Πνευματικές" είναι οι συμβουλές του Ιωάννου του Σιναΐτου προς τον Ιωάννη Ραϊθού και τους Μοναχούς του. Αυτό το σύγγραμμα παραμένει και στις μέρες μας ένας φάρος για τους Μοναχούς αλλά και για όλους τους Χριστιανούς που θέλουν να φτάσουν στον Θεό. Το βιβλίο είναι διαιρεμένο σε τριάντα κεφάλαια - «Λόγους» οι οποίοι εξηγούν τις διάφορες αρετές, και ξεκινώντας από τα χαμηλότερα, ανεβάζουν κλιμακωτά στα ψηλότερα. Κάθε κεφάλαιο - Λόγος είναι σαν βαθμίδα (σκαλοπάτι) η οποία ανεβάζει τον Χριστιανό ολοένα και πιο ψηλά στην κλίμακα των αρετών. Τα τριάντα αυτά κεφάλαια έχουν ως εξής: Τα τριάντα κεφάλαια ονομάζονται «Λόγοι» και οδηγούν από τα γήινα στα ουράνια. Οι τριάντα Λόγοι είναι ως ακολούθως: 1. Περί αποταγής 2. Περί απροσπαθείας 3. Περί ξενιτείας 4. Περί υπακοής 5. Περί μετανοίας 6. Περί μνήμης θανάτου 7. Περί του χαροποιού πένθους 8. Περί αοργησίας 9. Περί μνησικακίας 10. Περί καταλαλιάς 11. Περί πολυλογίας και σιωπής 12. Περί ψεύδους 13. Περί ακηδίας 14. Περί γαστριμαργίας 15. Περί αγνείας 16. Περί φιλαργυρίας 17. Περί αναισθησίας 18. Περί ύπνου και προσευχής 19. Περί αγρυπνίας 20. Περί δειλίας 21. Περί κενοδοξίας 22. Περί υπερηφανείας 23. Περί λογισμών βλασφημίας 24. Περί πραότητος και απλότητος 25. Περί ταπεινοφροσύνης 26. Περί διακρίσεως 1. Περί διακρίσεως λογισμών και παθών και αρετών 2. Περί διακρίσεως ευδιακρίτου 3. Σύντομος ανακεφαλαίωσις των προηγουμένων 27. Περί ησυχίας 1. Δια την ιεράν "ησυχίαν", την ψυχικήν και την σωματικήν 2. Περί διαφοράς και διακρίσεως ησυχιών 28. Περί προσευχής 29. Περί απαθείας 30. Περί αγάπης, ελπίδος και πίστεως Το αρχαίο πρωτότυπο, με κάποιες ελλείψεις όμως, βρίσκεται στην Πατρολογία του Μιγνίου τόμος 88, από σελ. 596 (302 σε έγγραφο). Το σαρωμένο κείμενο σαν βιβλίο PDF και στη Βικιθήκη. Η μετάφραση στην κοινή νεοελληνική γλώσσα από τη Μονή Παρακλήτου βρίσκεται σε ηλεκτρονική μορφή στο διαδίκτυο στους κάτωθι ιστοτόπους: [1], [2], [3]. Ακουστικό βιβλίοΥπάρχει και η Νέα Κλίμαξ - ένα ποίημα του αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου. Orthodox Wiki - The Ladder of Divine Ascent
Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ

Ο Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ (δανικά Slesvig-Holsten-Sønderborg, γερμ. Schleswig-Holstein-Sonderburg) είναι κλάδος του Οίκου του Όλντενμπουργκ, που κατείχε την ομώνυμη περιοχή. Ο δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ είχε τον τίτλο μόνο, διότι το δουκάτο υπαγόταν στον βασιλιά της Δανίας. Το Σλέσβιχ βρισκόταν στη νότια Δανία και περιλάμβανε τις πόλεις Σόντερμπουργκ, Γκλύξμπουργκ και τις νήσους Αλς και Έρε, ενώ το Χόλσταϊν ήταν φεουδαλικά υποτελές στον βασιλιά της Γερμανίας και περιελάμβανε το Πλεν. Το δουκάτο υφίστατο το διάστημα 1564-1668 με έδρα το Σόντερμπουργκ, ενώ μετέπειτα η περιοχή διαιρέθηκε πολλές φορές διανεμόμενη σε κληρονόμους και τον 18ο αιώνα απορροφήθηκε από το διευρυμένο κράτος της Δανίας (δαν. Helstaten).

 Το 1460 οι ευγενείς της κομητείας του Χόλσταϊν συμφώνησαν με τον Χριστιανό Α΄ της Δανίας στο Ρίμπε να γίνει δούκας του Σλέσβιχ και κόμης του Χόλσταϊν, με τον όρο να μην διαιρεθούν οι δύο περιοχές και να τις εξουσιάζει ο βασιλιάς της Δανίας. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Δανίας ανέλαβε το 1559. Είχε μικρότερα αδέλφια τον Μάγκνους και τον Ιωάννη Β΄ και θέλησε να μοιραστεί το δουκάτο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν με αυτούς. Ο καθένας από τους τρεις αδελφούς έλαβε το 1/3. Ο Μάγκνους έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Χόλσταϊν και ο Ιωάννης Β΄ το μεγαλύτερο μέρος του Σλέσβιχ (Σόντερμπουργκ κ.ά.). Οι ευγενείς όμως ζήτησαν να διατηρηθεί η συμφωνία του 1460, οπότε οι δύο αδελφοί είχαν τον τίτλο και τα έσοδα, αλλά την εξουσία κατείχε ο Φρειδερίκος Β΄. Η ιδιόρρυθμη αυτή κατάσταση ονομάστηκε διαιρεμένη κυριαρχία (δαν. Afdelte hertuger, "διαιρεμένοι Κύριοι"). Ο Ιωάννης Β΄ έγινε ο γενάρχης του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ. Το 1622 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και από τα πολυάριθμα τέκνα του ο Χριστιανός έλαβε το Έρε, ο Αλέξανδρος το Σόντερμπουργκ, ο Ιωάννης Αδόλφος το Νόρμπουργκ, ο Φίλιππος το Γκλύξμπουργκ και ο Ιωακείμ Ερνέστος το Πλεν. Αυτοί προσάρτησαν έκαστος το όνομα της έδρας του στο όνομα του Οίκου, δημιουργώντας τους επιμέρους κλάδους. Απέκτησαν μερικές περιοχές, στις οποίες ασκούσαν εξουσία. Οι περισσότεροι δεν είχαν άρρενες απογόνους, οπότε η περιοχή τους επέστρεφε στον πρεσβύτερο κλάδο. Η γραμμή συνεχίστηκε από τον Αλέξανδρο. Το 1627 απεβίωσε ο Αλέξανδρος και ο γιος του Ιωάννης Χριστιανός έλαβε το Φραντσχάγκεν, ο Αλέξανδρος Ερρίκος έγινε Καθολικός, ο Ερνέστος Γκύντερ το Αουγκούστενμπουργκ, ο Αύγουστος Φίλιππος το Μπεκ και ο Φίλιππος Λουδοβίκος το Βίζενμπουργκ. Με τον Ερνέστο Γκύντερ συνεχίστηκε ο Οίκος, ενώ με τον Αύγουστο Φίλιππο δημιουργήθηκε ο κλάδος του Γκλύξμπουργκ, στον οποίο ανήκουν οι βασιλείς της Δανίας, της Νορβηγίας, της Ελλάδας και ο Κάρολος, Πρίγκιπας της Ουαλίας. Το 1668 το δουκάτο είχε υπέρογκα χρέη, τα οποία ο βασιλιάς της Δανίας εξόφλησε και το προσάρτησε. Γενεαλογικό δέντρο του Οίκου Γκλύξμπουργκ O. Hauser, W. Hunke, W. Müller: Das Haus Glücksburg und Europa. Verlag Mühlau, 1988. ISBN 3-87559-058-9 History of Schleswig-Holstein; Divided we fight, together we reign (Γερμανικά) Map of Schleswig-Holstein with an overview of the various administrative regions
59 Ελπίς

Η Ελπίς (Elpis) είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστεροειδείς της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,93. Ανακαλύφθηκε το 1860 από τον Γάλλο αστρονόμο Ζαν Σακορνάκ, που παρατηρούσε από το Παρίσι. Υπήρξε ο έκτος και τελευταίος αστεροειδής που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος. Η Ελπίς έλαβε το όνομά της από την προσωποποίηση της ελπίδας στην ελληνική μυθολογία.

 Η διάμετρος της Ελπίδας είναι 164,8 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 4,7 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ελπίδας εκτιμάται σε 4,61 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 87,1 m/sec. Ο φασματικός τύπος της Ελπίδας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,044 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 104 βαθμούς C κάτω από το μηδέν. Η Ελπίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 41 λεπτά. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2002-2003

Το πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 2002−2003 ήταν το 15ο πρωτάθλημα Α1 Εθνικής. Διεξήχθη με τη συμμετοχή δώδεκα ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για πέμπτη φορά σε έξι χρόνια και για 22η συνολικά στην ιστορία του. Στην Α2 Εθνική υποβιβάστηκαν ο Πανελλήνιος και η Ολυμπιάδα Πατρών.

 2-0 από την κανονική περίοδο. 1-1 από την κανονική περίοδο (5) ΠΑΟΚ − (8) Ε.Α. Πατρών (2–1) (6) Άρης − (7) Εθνικός Αλεξανδρούπολης (2–0) (5) ΠΑΟΚ − (6) Άρης (2–1) (1) Ολυμπιακός − (4) Παναθηναϊκός (2–0) (2) Ηρακλής − (3) Α.Ε. Νίκαιας (2–1) (3) Α.Ε. Νίκαιας − (4) Παναθηναϊκός (0–2) (1) Ολυμπιακός − (2) Ηρακλής (3–0) Αθλητική Ηχώ, Ιστορικό αρχείο 1945-2007 Αποτελέσματα κανονικής περιόδου Ιστότοπος archive.sport.gr Τελική βαθμολογία Galanis Sports Data Αποτελέσματα play off και play out Ιστότοπος archive.sport.gr
Ιωάννα λα Μπελτρανέχα

Η Ιωάννα η κόρη του Μπερτράν, πορτογαλικά Joanna la Bertraneja (21 Φεβρουαρίου 1462 - 12 Απριλίου 1530) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας. Διεκδίκησε τη διαδοχή στην Καστίλη, ως το μόνο τέκνο του πατέρα της.

 Ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης και η Ιωάννα των Αβίς, κόρη του Εδουάρδου/Ντουάρτε της Πορτογαλίας, παντρεύτηκαν στις 21 Μαΐου 1455 και 7 έτη μετά, γεννήθηκε η Ιωάννα στο Βασιλικό Αλκάθαρ (=Κάστρο) της Μαδρίτης. Ο Ερρίκος Δ΄ είχε πιο πριν νυμφευτεί τη Λευκή Β΄ της Ναβάρρας, όμως 13 έτη μετά ακύρωσε τον γάμο, ένεκα τού ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Αυτό αποδόθηκε σε αρά, που επηρέασε τη σχέση του με τη Λευκή· ένας αριθμός κοινών γυναικών από τη Σεγόβια πιστοποίησαν ότι δεν παρατήρησαν κάποια επιρροή. Ο Ερρίκος Δ΄ δεν είχε άλλους απογόνους και φημολογείτο ότι ήταν ανίκανος. Αληθής ή όχι, η φήμη διαδόθηκε ευρέως από τους αντιπάλους του. Επιπρόσθετα ο Ερρίκος Δ΄ διέδιδε ότι η πριγκίπισσα (infanta) Ιωάννα ήταν του Μπερτράν ντε λα Κουέβα, βασιλικού ευνοούμενου στην Αυλή, που από το 1464 είχε γίνει 1ος δούκας του Αλμπουρκέρκε. Την αποκάλεσαν Ιωάννα λα Μπερτρανέχα, μία κοροϊδευτική αναφορά στην υποτιθέμενη μη γνησιότητά της. Η μητέρα της Ιωάννα της Πορτογαλίας τελικά εξορίστηκε στο κάστρο του επισκόπου Χουάν Ροδρίγεθ δε Φονσέκα, όπου εκεί ερωτεύθηκε τον ανιψιό του και έμεινε έγκυος. Το 1468 ο Ερρίκος Δ΄ τη διαζεύχθηκε. Παντρεύτηκε το 1475 τον Αλφόνσο Ε΄ των Αβίς βασιλιά της Πορτογαλίας· δεν απέκτησε τέκνα. Palenzuela, Vicente Ángel Alvarez. La guerra civil castellana y el enfrentamiento con Portugal (1475-1479). Universidad de Alicante, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes, 2006. Bury, John B. The Cambridge Medieval History, Volume 8. Macmillan, 1959. González, Juan B.España Estratégica, guerra y diplomacia en la história de España. Madrid, Sílex ediciones, 2007. ISBN 978-8477371830
If You Want Blood (You've Got It)

If You Want Blood You've Got It είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του Αυστραλιανού Hard Rock συγκροτήματος AC/DC, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου 1978 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία για την προώθηση του "Powerage" και ήταν η τελευταία κυκλοφορία του συγκροτήματος με τον Μπον Σκοτ στα φωνητικά, της οποίας την παραγωγή έκαναν ο Χάρι Βάντα με τον Τζορτζ Γιανγκ. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στην συναυλία των AC/DC στο "Apollo Theatre" της Γλασκώβης στις 30 Απριλίου 1978. Βιντεοσκοπήσεις της συγκεκριμένης εμφάνισης υπάρχουν στα DVD "Family Jewels" και "Plug Me In", αν και ολόκληρη η συναυλία δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε μία έκδοση. Το "If You Want Blood You've Got It" έφθασε στο # 13 των βρετανικών τσαρτ, ενώ έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

 1. Riff Raff (A. Young, M. Young, Scott) - 5:59 2. Hell Ain't a Bad Place to Be (A. Young, M. Young, Scott) - 4:10 3. Bad Boy Boogie (A. Young, M. Young, Scott) - 7:29 4. The Jack (A. Young, M. Young, Scott) - 5:48 5. Problem Child (A. Young, M. Young, Scott) - 4:40 6. Whole Lotta Rosie (A. Young, M. Young, Scott) - 4:05 7. Rock 'n' Roll Damnation (A. Young, M. Young, Scott) - 3:41 8. High Voltage (A. Young, M. Young, Scott) - 5:05 9. Let There Be Rock (A. Young, M. Young, Scott) - 8:33 10. Rocker (A. Young, M. Young, Scott) - 3:24 If You Want Blood You've Got It (άλμπουμ)Αυστραλία (ARIA Certification) : 3 x πλατινένιος Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Πλατινένιος Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification) : Χρυσός Ελβετία (IFPI Certification) : Χρυσός Γαλλία (SNEP Certification) : Χρυσός Γερμανία (BVMI Certification) : Πλατινένιος Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά τις ηχογραφήσεις του "If You Want Blood You've Got It" είχε την εξής μορφή: Μπον Σκοτ - κύρια φωνητικά Άνγκους Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Μάλκολμ Γιανγκ - κιθάρα, φωνητικά Κλιφ Ουίλιαμς - μπάσο Φιλ Ραντ - τύμπανα If You Want Blood You've Got It - AC/DC | Songs, Reviews, Credits, Awards | AllMusic Prindle Record Reviews - ACDC - Mark's Record Reviews 1978 AC/DC Tour Dates
Ruby MRI

Ο διερμηνέας της Ruby του Matz (Matz's Ruby Interpreter ή Ruby MRI, γνωστός και σαν CRuby) είναι η υλοποίηση αναφοράς της γλώσσας προγραμματισμού Ruby. Επειδή προς το παρόν δεν υπάρχει πρότυπο της γλώσσας Ruby, η υλοποίηση MRI θεωρείται το ντε φάκτο σημείο αναφοράς. Το εγχείρημα RubySpec έχει δημιουργήσει μια μεγάλη σουίτα δοκιμών που αντιστοιχεί στη συμπεριφορά των εκδόσεων 1.8.6/1.8.7/1.9 και προορίζεται για εργαλείο ελέγχου της συνέπειας μιας υλοποίησης με βάση το πρότυπο. Ο Ruby MRI 1.9.2 σχεδιάζεται ώστε να περάσει το RubySpec.Τον Ιανουάριο του 2009, κυκλοφόρησε η έκδοση 1.9.1 της Ruby. Οι προγραμματιστές της περιέλαβαν την εικονική μηχανή του εγχειρήματος YARV, η οποία και ενσωματώθηκε στο βασικό δένδρο πηγαίου κώδικα της Ruby στις 31 Δεκεμβρίου του 2006 και κυκλοφόρησε σαν μέρος της Ruby 1.9.

 Ο Yukihiro Matsumoto ("Matz") άρχισε να δουλεύει στη Ruby στις 24 Φεβρουαρίου 1993, και κυκλοφόρησε την πρώτη δημόσια έκδοσή της το 1995. Η "Ruby" ονομάστηκε από έναν πολύτιμο λίθο λόγω κάποιου αστείου στο φιλικό κύκλο του Matsumoto σχετικά με το όνομα της γλώσσας προγραμματισμού Perl.Η έκδοση 1.8 συντηρείται ακόμα και κυκλοφορούν εκδόσεις της (π.χ. έχουν κυκλοφορήσει εκδόσεις της 1.8.7 από τον Απρίλιο του 2008). Η έκδοση αυτή προσφέρει διορθώσεις λαθών αλλά και κάποιες βελτιώσεις στην ίδια τη γλώσσα. Στην έκδοση 1.9.1 του διερμηνέα (ο κώδικας αποτελεί και τη βάση για την έκδοση 2.0) που κυκλοφόρησε στις 30 Ιανουαρίου 2009, προστέθηκε υποστήριξη για Unicode, ο YARV με νήματα πυρήνα (γνωστά και σαν "native threads") και σημαντική βελτίωση στην ταχύτητα σε σχέση με την έκδοση 1.8. Ο διερμηνέας της Ruby και οι βιβλιοθήκες κυκλοφορούν με διπλές άδειες ελεύθερου λογισμικού και ανοιχτού κώδικα, την GPL και την Αδεια της Ruby (Ruby License). Η υλοποίηση Ruby MRI είναι διαθέσιμη για τα εξής λειτουργικά συστήματα: Η παραπάνω λίστα είναι ενδεικτική. Κάποιοι περιορισμοί που συχνά αναφέρονται είναι: Ταχύτητα -- η απόδοση του διερμηνέα της Ruby είναι τελευταία σε σχέση με άλλες παρόμοιες γλώσσες όπως η Perl και η Python, κυρίως λόγω της σχεδίασης του διερμηνέα: για να εκτελέσει κώδικα Ruby, ο διερμηνέας δημιουργεί ένα συντακτικό δέντρο από τον πηγαίο κώδικα και στη συνέχεια το εκτελεί κατευθείαν, αντί να το μεταγλωττίσει πρώτα σε κάποια πιο αποδοτική εκτελέσιμη μορφή. Προς τα πίσω συμβατότητα (Backward compatibility -- οι εκδόσεις 1.9 και 1.8 έχουν κάποιες μικρές σημασιολογικές διαφορές. Σελίδα της γλώσσας (Αγγλικά)
Τζαμί Φερχάτ Πασά

Το Τζαμί Φερχάτ Πασά ή Φερχαντίγια (βοσνιακά: Ferhat-pašina džamija) είναι τζαμί στην πόλη Μπάνια Λούκα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Το αρχικό κτίσμα κατασκευάστηκε κατά τα τέλη του 16ου αιώνα - περίοδο κατά την οποία η Βοσνία αποτελούσε κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας - και καταστράφηκε το 1993 στη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας. Η ανακατασκευή του κτιρίου ολοκληρώθηκε το 2016.

 Η ολοκλήρωση της αρχικής κατασκευής του τεμένους χρονολογείται μεταξύ των ετών 1579-1580. Κτήτορας του ήταν ο πασάς Φερχάντ Σοκόλοβιτς, από τον οποίο έλαβε το τέμενος την ονομασία του, ενώ σχετικά με τον αρχιτέκτονα, αν και είναι άγνωστος, υποστηρίζεται πως υπήρξε μαθητής του φημισμένου Οθωμανού αρχιτέκτονα Μιμάρ Σινάν. Το αρχικό κτιριακό συγκρότημα επεκτάθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ενώ τη δεκαετία του 1950 έγιναν ορισμένες εργασίες συντήρησης. Ενδιάμεσα, το τέμενος είχε υποστεί ζημιές από πυρκαγιά που ξέσπασε το 1737, αλλά και από βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Μάιο του 1993, το τέμενος κατεδαφίστηκε έπειτα από απόφαση των αρχών της Σερβικής Δημοκρατίας, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας. Το 2001 ξεκίνησαν οι εργασίες ανακατασκευής του τεμένους, ενώ η τελετή έναρξης των εργασιών διεκόπη από εκτεταμένα επεισόδια που προκλήθηκαν από την αντίδραση Σέρβων εθνικιστών και οδήγησαν στον θάνατο ενός ατόμου. Ανάλογα επεισόδια πραγματοποιήθηκαν και ένα μήνα αργότερα ανάμεσα σε αστυνομικούς και διαδηλωτές, όταν έγινε η τελετή τοποθέτησης των θεμελίων. Η ανακατασκευή ολοκληρώθηκε το 2016 και βασίστηκε πάνω σε αρχιτεκτονικά σχέδια προηγούμενων εργασιών συντήρησης. Επιπλέον, οι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό οικοδομικά υλικά του αρχικού κτιρίου, τα οποία κατάφεραν να εντοπίσουν. Τα εγκαίνια του ανακατασκευασμένου τζαμιού Φερχάτ Πασά πραγματοποιήθηκαν την 7η Μαΐου του 2016, ημέρα κατά την οποία συμπληρώνονταν 23 χρόνια από την καταστροφή του αρχικού κτιρίου.
Άγιος Ιωάννης Περιστερίου Αιτωλοακαρνανίας

Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Ιωάννης (τοπωνύμια)Για οικισμούς στην Αιτωλοακαρνανία με το ίδιο όνομα δείτε: Άγιος Ιωάννης Αιτωλοακαρνανίας Ο Άγιος Ιωάννης είναι ορεινό χωριό του δήμου Αγρινίου στην Αιτωλοακαρνανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 27 κατοίκων.

 Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται βόρεια της λίμνης Τριχωνίδας, σε υψόμετρο 550 μέτρων. Απέχει 17 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Αγρίνιο, 3 χλμ. Δ. από το Περιστέρι και 6 χλμ. Β. από την Παραβόλα. Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1981 ως μέρος της τότε κοινότητας Περιστερίου της επαρχίας Τριχωνίδας. Αργότερα υπήχθη στον δήμο Παραβολάς, ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Περιστέρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Περιστερίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Παραβόλας του δήμου Αγρινίου.
Ημιτέλειος αριθμός

Στη θεωρία αριθμών, ημιτέλειος αριθμός (αγγλικά: semiperfect number‎) ή ψευδοτέλειος αριθμός (αγγλικά: pseudoperfect number‎) είναι ένας φυσικός αριθμός ν που είναι ίσος με το άθροισμα του συνόλου ή μέρους των κατάλληλων διαιρετών του. Ένας ημιτελής αριθμός που ισούται με το άθροισμα όλων των κατάλληλων διαιρετών του είναι ένας τέλειος αριθμός. Οι πρώτοι ημιτελείς αριθμοί είναι: 6, 12, 18, 20, 24, 28, 30, 36, 40, ... (ακολουθία A005835 στην OEIS).

 Κάθε πολλαπλάσιο ενός ημιτελούς αριθμού είναι ημιτελές. Ένας ημιτελής αριθμός που δεν διαιρείται με κανένα μικρότερο ημιτελές αριθμό ονομάζεται πρωτόγονος. Κάθε αριθμός της μορφής 2μp για έναν φυσικό αριθμό μ και έναν περιττό πρώτο αριθμό p τέτοιο ώστε p < 2μ+1, είναι επίσης ημιτελής. Ειδικότερα, κάθε αριθμός της μορφής 2μ(2μ+1 − 1) είναι ημιτελής, και τέλειος αν ισχύει ότι ο 2μ +1 − 1 είναι πρώτος Μερσέν. Ο μικρότερος περιττός ημιτελής αριθμός είναι το 945 (βλέπε, π.χ., Friedman 1993). Ένας ημιτελής αριθμός είναι αναγκαστικά είτε τέλειος είτε υπερτέλειος. Ένας άφθονος αριθμός που δεν είναι ημιτελής ονομάζεται περίεργος αριθμός. Με εξαίρεση του 2, όλοι οι κύριοι ψευδοτέλειοι αριθμοί είναι ημιτελείς. Κάθε πρακτικός αριθμός που δεν είναι δύναμη του δύο είναι ημιτελής. Η φυσική πυκνότητα του συνόλου των ημιτελών αριθμών υπάρχει. Ένας πρωτόγονος ημιτελής αριθμός (ονομάζεται επίσης και πρωτόγονος ψευδοτέλειος αριθμός, αμείωτος ημιτελής αριθμός ή αμείωτος ψευδοτέλειος αριθμός) είναι ένας ημιτελής αριθμός που δεν έχει ημιτελή κατάλληλο διαιρέτη.Οι πρώτοι πρωτόγονοι ημιτελείς αριθμοί είναι: 6, 20, 28, 88, 104, 272, 304, 350, ... (ακολουθία A006036 στην OEIS). Υπάρχουν άπειροι τέτοιοι αριθμοί. Όλοι οι αριθμοί της μορφής 2μp, με p έναν πρώτο μεταξύ του 2μ και του 2μ+1, είναι πρωτόγονοι ημιτελείς, αλλά αυτή δεν είναι η μόνη μορφή: για παράδειγμα, το 770. Υπάρχουν απείρως πολλοί περιττοί πρωτόγονοι ημιτελείς αριθμοί, με τον μικρότερο το 945, ένα αποτέλεσμα του Πολ Έρντος: υπάρχουν επίσης απείρως πολλοί πρωτόγονοι ημιτελείς αριθμοί που δεν είναι αρμονικοί διαιρέτες.Κάθε ημιτελής αριθμός είναι πολλαπλάσιο ενός πρωτόγονου ημιτελή αριθμού. Αριθμός Erdős – Nicolas Friedman, Charles N. (1993). «Sums of divisors and Egyptian fractions». Journal of Number Theory 44 (3): 328–339. doi:10.1006/jnth.1993.1057. MR 1233293. Zbl 0781.11015. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-02-10. https://web.archive.org/web/20120210165648/http://dell5.ma.utexas.edu/users/friedman/divisors.ps. Guy, Richard K. (2004). Unsolved Problems in Number Theory. Springer-Verlag. ISBN 0-387-20860-7. Section B2. Sierpiński, Wacław (1965). «Sur les nombres pseudoparfaits» (στα γαλλικά). Mat. Vesn.. Nouvelle Série 2 (17): 212–213. MR 199147. Zbl 0161.04402. Zachariou, Andreas; Zachariou, Eleni (1972). «Perfect, semiperfect and Ore numbers». Bull. Soc. Math. Grèce. Nouvelle Série 13: 12–22. MR 360455. Zbl 0266.10012. Weisstein, Eric W., "Pseudoperfect Number" από το MathWorld. Weisstein, Eric W., "Primitive semiperfect number" από το MathWorld.
Ταμπαρέ Βάσκες

Ο Ταμπαρέ Βάσκες (ορθή λατινοαμερικάνικη ισπανική προφορά : Ταβαρέ Βάσκες, 1940-2020), ήταν πολιτικός από την Ουρουγουάη, πρόεδρος της χώρας από το 2005 ως το 2010 και από το 2015 μέχρι το 2020. Ήταν ο πρώτος αριστερός Πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Ο Βάσκες επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές του 2014.

 Ο Ταμπαρέ Ραμόν Βάσκες Ρόσας γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο στις 17 Ιανουαρίου 1940. Σπούδασε γιατρός και πήρε πτυχίο ογκολόγου το 1972. Έκανε περισσότερες σπουδές με υποτροφία στη Γαλλία. Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Αουξιλιαδόρα Ντελγάδο και έχει 3 παιδιά και ένα θετό γιο. Είναι σοσιαλιστής, μέλος του αριστερού συνασπισμού Διευρυμένο Μέτωπο. Την περίοδο 1990-95 χρημάτισε δήμαρχος του Μοντεβιδέο, ο πρώτος αριστερός δήμαρχος στην ιστορία της πρωτεύουσας. Το 1994 δεν κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος, καθώς έλαβε 30,6%, ενώ το 1999, πήρε 48% στο β΄γύρο, χάνοντας από τον Χόρχε Μπάτγιε. Εξελέγη πρόεδρος της χώρας στις 31 Οκτωβρίου 2004 με 50,4% από το α΄ γύρο και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Μαρτίου του 2005. Στις 4 Δεκεμβρίου του 2008 ο Βάσκες παραιτήθηκε όλων των θέσεών του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά τις συζητήσεις που προκάλεσε η θέση του εναντίον των αμβλώσεων.Ο Ταμπαρέ Βάσκες επανεξελέγη ως πρόεδρος της Ουρουγουάης στις 30 Νοεμβρίου 2014, κερδίζοντας στον δεύτερο γύρο τον υποψήφιο του Εθνικού Κόμματος Λουίς Αλμπέρτο Λακάγιε Πόου με ποσοστό 56,63% έναντι 43,37% του ανθυποψηφίου του.Απεβίωσε από καρκίνο στις 6 Δεκεμβρίου 2020. Το 2006 του απονεμήθηκε το βραβείο από το Γενικό Διευθυντή του ΠΟΥ σε αναγνώριση της πολιτικής του απέναντι στο ζήτημα του ελέγχου του καπνίσματος στην Ουρουγουάη. Ο Βάσκες εφάρμοσε μερικά από τα αυστηρότερα μέτρα στον κόσμο στο θέμα αυτό. Το 2010 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Χοσέ Μουχίκα.
Μενέλαος Ξυλούρης

Ο Μενέλαος Ξυλούρης (Κρουσώνας Ηρακλείου, 1914 - Ηράκλειο, 15 Αυγούστου 1991), του Ιωάννη και της Όλγας, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως βουλευτής Ηρακλείου.

 Γεννήθηκε στον Κρουσώνα του Μαλεβιζίου το 1914. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση (συν-αρχηγός της Κρουσανιώτικης Αντιστασιακής Ομάδος Σατανά μετά τον θάνατο του Καπετάν Αντώνη Γρηγοράκη του επονομαζόμενου "Σατανά"). Κατά την διάρκεια του Εμφυλίου έλαβε μέρος σαν μέλος των επίλεκτων καταδρομικών δυνάμεων του Εθνικού Στράτου και τραυματίστηκε σοβαρά στις συγκρούσεις με τις Κομμουνιστικές Δυνάμεις κατά την διάρκεια των Επιχειρήσεων Πυρσός στο Γραμμο και Βίτσι. Αποστρατεύτηκε τιμητικά σαν ταγματάρχης εν ενεργεία και παρασημοφορήθηκε. Κατά την περίοδο της χούντας, οργανώθηκε στον αγώνα κατά της χούντας, με την οργάνωση ΔΕΚΑ (Διοικούσα Επιτροπή Κινημάτων Αντίστασης Κρήτης) και συνελήφθη μαζί με άλλους αγωνιστές, όπως ο Γιάννης Βαλυράκης, ο Τηλέμαχος Πλεύρης και ο Φοίβος Ιωαννίδης, για να παραπεμφθεί στο έκτακτο στρατοδικείο και να καταδικαστεί σε φυλάκιση. Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου στις εκλογές του 1961 με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου και επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα το 1963 και το 1964 και με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις το 1974 συγκέντρωσε 10.628 ψήφους. Το 1977 επανεξελέγη βουλευτής Ηρακλείου με την ΕΔΗΚ, όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, με 5.418 ψήφους. Το 1981 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τους Φιλελεύθερους, αλλά δεν εξελέγη, ενώ έλαβε 2.047 ψήφους.Απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 15 Αυγούστου 1991. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φιλιππάκη και απέκτησαν έναν γιο κ μια κόρη. Ανταρτική Ομάδα Σατανά οι αντάρτες του Κρουσώνα Κώστας Διγκαβές, Οι εκλογές στην Ελλάδα 1844-1985, Μαλλιάρης Παιδεία 1986. Ο καπετάν Σατανάς, μια θρυλική μορφή της Εθνικής Αντίστασης στην Κρήτη
Γκιζέλα των Φράγκων

Η Γκιζέλα των Φράγκων (Gisele, Άαχεν, Κολωνία, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, 757 – 810) ήταν κόρη του Πιπίνου του Βραχέως με την σύζυγο την Μπερτράντα του Λον, αδέλφια της ήταν ο Καρλομάγνος και ο Καρλομάν Α΄. Ήταν μνηστευμένη με τον Λέων Δ΄ γιο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε΄ αλλά η συμφωνία έσπασε. Είχε έναν σύντομο αρραβώνα με τον γιο του Λοβαρδού βασιλιά Δεσιδέριου (770), ο αρραβώνας έσπασε με τον ίδιο τρόπο. Η Γκιζέλα επέλεξε τελικά να αποσυρθεί για το υπόλοιπο της ζωής της σε μοναστήρι και να αφοσιωθεί στην θρησκεία. Η ακριβής ημερομηνία που πέθανε δεν είναι γνωστή, πέθανε πιθανότατα την διετία 810-811 στο Τσελ, Σεν-ε-Μαρν, Ιλ-ντε-Φρανς σε ηλικία περίπου 53 - 54 ετών, στην ίδια μονή που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της. Πολλοί πιστεύουν ότι τα μοναδικά αδέλφια της Γκιζέλας ήταν ο Καρλομάγνος και ο Καρλομάν Α΄, η θεωρία είναι εσφαλμένη αφού ο Πεπίνος ο Βραχύς είχε τουλάχιστον επτά νόμιμα παιδιά, η Γκιζέλα είχε άλλον έναν μεγαλύτερο αδελφό, δυο μεγαλύτερες αδελφές και έναν μικρότερο αδελφό που πέθανε σε νηπιακή ηλικία.

 Ο βιογράφος του Καρλομάγνου Έινχαρντ τονίζει ότι η Γκιζέλα αφοσιώθηκε στην θρησκεία από την παιδική της ηλικία, έγινε μοναχή στο "αβαείο του Τσελ" και αργότερα ηγουμένη. Η Γκιζέλα επέβλεπε σαν ηγουμένη του Τσελ μια από τις πιο δημοφιλείς μοναστικές μεταρρυθμίσεις τον 8ο - 9ο αιώνα. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την εκπαίδευση της, είναι γνωστές οι επιστολές που έγραψε και δέχτηκε από τον Αλκουίνο της Υόρκης στην Λατινική γλώσσα. Ο Έινχαρντ γράφει επιπλέον ότι είχε τόσο καλές σχέσεις με τον αδελφό της Καρλομάγνο που "την μεταχειριζόταν όπως την μητέρα του". Ο Αλκουίνος της Υόρκης ήταν στενός οικογενειακός φίλος, όταν έγραψε ένα ποίημα για τα παιδιά του Καρλομάγνου έκανε το ίδιο για την Γκιζέλα, "ο Αλκουίνος την χαιρέτησε σαν μια ευγενή αδελφή με στενούς δεσμούς αγάπης, αυτό φάνηκε στις προσευχές των αδελφών της στην Τουρ". Οι στενοί δεσμοί της Γκιζέλας με τον Αλκουίνο φαίνονται επιπλέον σε άλλη μία επιστολή στην οποία την ευχαριστούσε θερμά για την δωρεά ενός καπέλου. Τον Σεπτέμβριο του 798 σε μια άλλη επιστολή της εκφράζει την θλίψη της επειδή η ασθένεια του τον εμπόδισε να την επισκεφτεί, την ευχαριστεί για το δώρο ενός σταυρού από το μοναστήρι της και την μνημονεύει σαν την πιο αγαπημένη του αδελφή. Ο Αλκουίνος αφιέρωσε τέλος δύο βιβλία από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον στην ίδια και την ανεψιά της Ροτρούδη. Η Γκιζέλα συμμετείχε έντονα στην Καρολίγγεια Αναγέννηση, οικοδόμησε ξανά την Παναγία της Παρθένου στο Τσελ και μια βιβλιοθήκη ύστερα από επιστολή του Αλκουίνου, έστειλε έναν μαθητή και φίλο της να την επιβλέψει. Ο Καρλομάγνος και η δεύτερη σύζυγος του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου ονόμασαν την μικρότερη κόρη τους Γκιζέλα προς τιμή της θείας της. Dales, Douglas (29 November 2012). Alcuin: His Life and Legacy. James Clarke & Co.
Πεδίο Βολής Κρήτης

Το Πεδίο Βολής Κρήτης (Π.Β.Κ., αγγλικά: NATO Missile Firing Installation, NAMFI) είναι πεδίο βολής πυραύλων στον κόλπο της Σούδας, στη νήσο Κρήτη της Ελλάδας.

 Το Πεδίο Βολής Κρήτης ιδρύθηκε το 1967 ως κέντρο εκπαίδευσης του NATO για Συστήματα Αεράμυνας και εκμεταλλεύεται τις καλές ατμοσφαιρικές συνθήκες όλο το χρόνο. Επί του παρόντος, το πεδίο βολής χρησιμοποιείται τακτικά από τις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και τις Ηνωμένων Πολιτειών. Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Δανία και τη Νορβηγία. Σήμερα το πεδίο βολής χρησιμοποιείται κυρίως για εκτοξεύσεις MIM-104 Patriot και MIM-23 Hawk, όπως και άλλων πυραύλων αέρος αέρος και εδάφους αέρος περιστασιακά. Δεδομένου ότι οι τροχιές των βλημάτων διασχίζουν πολυσύχναστες περιοχές, χρησιμοποιείται ένα σύστημα ραντάρ επιτήρησης αέρος και θαλάσσης για την επίλυση πιθανών συγκρούσεων. Το έμβλημα του Πεδίου Βολής Κρήτης αποτελείται από έναν πύραυλο MIM-14 Nike Hercules, το ζώο κρι-κρι σε κυκλικό πλαίσιο και το σήμα του NATO, επίσης σε κυκλικό πλαίσιο. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΑΧΥΤΗΣ. Επίσημος ιστότοπος
Alienware

Η Alienware είναι μια αμερικανική θυγατρική της Dell που σχεδιάζει hardware για βιντεοπαιχνίδια το οποίο είναι αναγνωρίσιμο από τα εξωγήινα θέματα. Η Alienware ιδρύθηκε το 1996 από τους Γιορντάν Άνγκελοφ και Αλεξ Αγκουίλα. Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Hammocks, στο Μαϊάμι της Φλόριντας.

 Ιδρύθηκε το 1996 ως Saikai της Miami, Inc. από τους Νέλσον Γκονσάλες και Alex Aguila, η Alienware συναρμολογεί επιτραπέζιους υπολογιστές, φορητούς υπολογιστές, σταθμούς εργασίας και κονσόλες παιχνιδιών PC. Σύμφωνα με τους υπαλλήλους, το όνομα "Alienware" επιλέχθηκε λόγω της αγάπης των ιδρυτών για την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά The X-Files, η οποία ενέπνευσε επίσης τα ονόματα των σειρών προϊόντων με θέμα την επιστημονική φαντασία, όπως το Area-51, το Hangar 18 και το Aurora. Το 1997, άλλαξε το όνομά του σε Alienware. Η Dell είχε εξετάσει το ενδεχόμενο να αγοράσει την εταιρεία Alienware από το 2002, αλλά δεν συμφώνησε να αγοράσει την εταιρεία μέχρι τις 22 Μαρτίου 2006. Ως θυγατρική, διατηρεί τον έλεγχο του σχεδιασμού και της εμπορίας της, ενώ επωφελείται από την αγοραστική δύναμη της Dell, τις οικονομίες κλίμακας και την αλυσίδα εφοδιασμού, η οποία μείωσε το λειτουργικό της κόστος.Αρχικά, η Dell διατήρησε την ανταγωνιστική σειρά XPS των Gaming computer, πουλώντας συχνά υπολογιστές με παρόμοιες προδιαγραφές, οι οποίες ενδέχεται να πλήττουν το μερίδιο αγοράς της Alienware στο τμήμα της αγοράς. Λόγω της εταιρικής αναδιάρθρωσης την άνοιξη του 2008, η μάρκα XPS μειώθηκε και η γραμμή Desktop απομακρύνθηκε αφήνοντας μόνο τα XPS Notebooks. Η ανάπτυξη προϊόντων για Gaming computer ενοποιήθηκε με το τμήμα παιχνιδιών της Dell, με το Alienware να γίνει το κορυφαίο εμπορικό σήμα της Dell. Στις 2 Ιουνίου 2009, το M17x παρουσιάστηκε ως το πρώτο σύστημα επωνυμίας Alienware/Dell. Αυτή η παρουσίαση επέκτεινε επίσης την παγκόσμια εμβέλεια της Alienware από 6 σε 35 χώρες, ενώ υποστηρίζει 17 διαφορετικές γλώσσες. Η Alienware ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει μια σειρά από κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών από το 2014, με στόχο να ανταγωνιστεί τα Sony PlayStation, Nintendo Wii U και το Microsoft Xbox. Η πρώτη έκδοση αυτής της σειράς, η Alpha, έτρεξε τα Windows 8.1. Το λειτουργικό σύστημα και η ικανότητα παιχνιδιού PC είναι αυτό που διαχωρίζει το Alpha από την όγδοη γενιά κονσόλων βιντεοπαιχνιδιών. Στο E3 2016, η Alienware ανακοίνωσε τη δεύτερη έκδοση του Alpha, του Alpha R2. Το R2 προσθέτει επεξεργαστές Intel 6ης γενιάς, μια επιλογή είτε για τις κάρτες γραφικών AMD Radeon R9 M470X ή Nvidia GeForce 960, και υποστήριξη για τον ιδιόκτητο ενισχυτή γραφικών της Alienware. Διατίθεται επίσης με Windows 10. Ο Ενισχυτής Γραφικών(Graphics Amplifier) επιτρέπει σε έναν φορητό υπολογιστή Alienware να εκτελεί τις περισσότερες GPU επιτραπέζιων υπολογιστών πλήρους μήκους (ή μικρότερων, μη υβριδικών). Επίσημος ιστότοπος
Τέμενος του Μπαλαμπάν Αγά

Το τέμενος με το όνομα Μπαλαμπάν αγά μεστζηδί (Τουρκικά: Balaban Ağa Mescidi), δηλαδή τέμενος του Μπαλαμπάν αγά υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη. Το κτίριο κατεδαφίστηκε το 1930 για τις ανάγκες κατασκευής δρόμου και ήταν ένα μικρής σημασίας παράδειγμα βυζαντινής αρχιτεκτονικής στην Κωνσταντινούπολη.

 Ο ναός βρισκόταν κτισμένος κοντά στο υδραγωγείο του Ουάλεντος και στην Οθωμανική συνοικία του Σεχζαδέ. Το κτίριο είναι μικρότατο. Ο τρούλος της κόγχης είναι ακέραιος. Πιθανόν ήταν ευκτήριο ή παρεκκλήσιο μικρής μονής. Το κονίαμα των τοίχων διασώζεται. Το εσωτερικό του ναού είναι γυμνότατο. Ο περίβολος είναι γεμάτος οθωμανικά μνημεία και οθωμανικούς τάφους. Από τα χρόνια της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, το βακούφιο αυτό ανήκει στον ναό του Σεκμπάν μπασή. Ο τάφος του Μπαλαμπάν αγά. που μάλλον το μετέτρεψε σε τέμενος, είναι άγνωστος. Διατρέφεται από τα εισοδήματα της Αγίας Σοφίας. Αλέξανδρος Πασπάτης, επιμ. (1877). Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί. Κωνσταντινούπολη: Τυπογραφείο Αντωνίου Κορομηλά, Βιβλιοπωλείο των Αδελφών Δεσπάστα. Ανακτήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 2009.