Little Willie

Το Little Willie ήταν ένα πρωτότυπο για την ανάπτυξη του βρετανικού Mark I. Κατασκευασμένο το φθινόπωρο του 1915 κατ 'εντολή της Επιτροπής Landships, ήταν το πρώτο ολοκληρωμένο πρωτότυπο άρμα στην ιστορία. Το Little Willie είναι το παλαιότερο επιζών άρμα και διατηρείται ως ένα από τα πιο διάσημα κομμάτια της συλλογής του Μουσείου Αρμάτων στο Bovington της Αγγλίας.

 Οι εργασίες σχετικά με το Little Willie είχαν αρχίσει τον Ιούλιο του 1915 από την Επιτροπή Landships για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της Μεγάλης Βρετανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο για ένα θωρακισμένο όχημα μάχης σε θέση να διασχίζει τάφρους 5 ft (1,5 m. Μετά από αρκετά άλλα έργα είχαν αποτύχει, αλλά στις 22 Ιουλίου δόθηκε στον William Ashbee Tritton, διευθυντή της εταιρείας γεωργικών μηχανημάτων William Foster & Company της Lincoln, η σύμβαση για την ανάπτυξη ενός «Tritton Machine" με δύο ερπύστριες. Αυτό είχε να κάνει με συναρμολογήσεις ερπυστριών με επιμήκυνση και στοιχεία ανάρτησης (με επτά τροχούς αντί για τέσσερις) που αγοράστηκαν ως πλήρως ενσωματωμένες μονάδες από την Εταιρεία Μπούλοκ Grip Τρακτέρ στο Σικάγο. Στις 11 Αυγούστου πραγματικά η κατασκευή άρχισε και στις 16 Αυγούστου ο Tritton αποφάσισε να προσθέσει μια τροχοφόρο ουρά για να βοηθήσει στην οδήγηση. Στις 9 Σεπτεμβρίου, το μηχάνημα Νο 1 Lincoln, όπως ήταν τότε γνωστό το πρωτότυπο, έκανε την πρώτη δοκιμαστική λειτουργία του στην αυλή του Χυτήριου Wellington. Σύντομα έγινε σαφές ότι τα προφίλ των ερπυστριών ήταν πολύ επίπεδα , γι΄αυτό και η αντίσταση του εδάφους κατά τη διάρκεια μιας στροφής υπερβολική. Για την επίλυση αυτού, το εναιώρημα άλλαξε έτσι ώστε το κάτω μέρος του προφίλ έγινε περισσότερο κυρτό. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε το επόμενο πρόβλημα κατά τη διέλευση μιας τάφρου. Οι ερπύστριες δεν ήταν για το βάρος του οχήματος (περίπου 16 τόνοι). Ο Tritton και ο υπολοχαγός Walter Gordon Wilson δοκίμασαν διάφορους τύπους εναλλακτικού σχεδιασμού τροχιάς, συμπεριλαμβανομένου και επίπεδου συρματόσχοινου για την μετάδοση της κίνησης. Ο Tritton, στις 22 Σεπτεμβρίου, επινόησε ένα ισχυρό, αλλά προς τα έξω αργό σύστημα χρησιμοποιώντας καρφωμένες πατημένες λαμαρίνες. Τα πλαίσια τροχιάς ως σύνολο συνδέθηκαν με το κύριο σώμα με μεγάλες ατράκτους. Αυτό ήταν ένας επιτυχημένος σχεδιασμός και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα βρετανικά άρματα του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου μέχρι το Mark VIII. Το όχημα είχε 13 λίτρων και 105 hp Daimler-Knight μηχανή, τροφοδότηση από δύο δεξαμενές καυσίμων που ήταν στο πίσω μέρος, αφήνοντας αρκετό χώρο κάτω από τον πυργίσκο. Το πρωτότυπο ήταν εφοδιασμένο με έναν μη περιστρεφόμενο πυργίσκο με πολυβόλο, ένα Vickers 2 λιβρών ναυτικό όπλο ("Pom-pom") και έξι Madsen πολυβόλα. Το κύριο όπλο θα είχε ένα μεγάλο χώρο πυρομαχικών με 800 γύρους. Το άνοιγμα για το πλήρωμα επιστρώθηκε πάνω. Στο μπροστινό μέρος του οχήματος δύο άνδρες καθόντουσαν σε έναν στενό πάγκο απ΄όπου ο ένας έλεγχε το τιμόνι, το συμπλέκτη, το κύριο κιβώτιο ταχυτήτων και το γκάζι, ενώ ο άλλος κρατούσε τα φρένα. Συνολικό μήκος της τελικής έκδοσης με την επιμήκυνση στις ερπύστριες και τους πίσω τροχούς διεύθυνσης στη θέση τους ήταν 8,08 m. Το μήκος χωρίς την εγκατάσταση των πίσω τροχών διεύθυνσης ήταν 5,87 m. Τα περισσότερα μηχανικά μέρη, συμπεριλαμβανομένου του ψυγείου, είχαν προσαρμοστεί από εκείνες του τρακτέρ Foster-Daimler. Καθώς τουλάχιστον τέσσερις άνδρες απαιτούνταν για να λειτουργήσει ο οπλισμός, το πλήρωμα δεν θα μπορούσε να είναι μικρότερο από έξι. Η μέγιστη ταχύτητα που υποδείχθηκε από τον Tritton δεν ήταν μεγαλύτερη από δύο μίλια ανά ώρα. Το όχημα δεν είχε καμία πραγματική πανοπλία χάλυβα και επρόκειτο να χρησιμοποιήσει 10 mm επιμετάλλωση στην παραγωγή. Ο Wilson ήταν δυσαρεστημένος με την βασική ιδέα του Nο 1 Lincoln Machine, και στις 17 Αυγούστου πρότεινε στον Tritton την ιδέα της χρησιμοποίησης των ερπυστριών σε όλο το όχημα. Με την έγκριση d'Eyncourt η κατασκευή ενός βελτιωμένου πρωτότυπου ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου. Σ' αυτό το δεύτερο πρωτότυπο (αργότερα γνωστό ως "HMLS Σαρανταποδαρούσα Αυτού Μεγαλειότητος", και ακόμα αργότερα ως «Μητέρα»), ένα ρομβοειδές πλαίσιο τροχιάς είχε τοποθετηθεί, μέχρι και πάνω από την κορυφή του οχήματος. Οι πίσω τροχοί διεύθυνσης διατηρήθηκαν σε μια βελτιωμένη μορφή, αλλά η ιδέα ενός πυργίσκου εγκαταλείφθηκε και ο κύριος οπλισμός τοποθετήθηκε στις πλευρές (sponson). Το Nο 1 Lincoln Machine ανακατασκευάστηκε με μια εκτεταμένη (90 εκατοστά μακρύτερη) τροχιά μέχρι έως τις 6 Δεκεμβρίου 1915, αλλά δοκιμάζοντας το νέο κομμάτι στο Burton Park κοντά στο Lincoln, το δεύτερο πρωτότυπο θεωρήθηκε πολύ πιο ελπιδοφόρο. Το πρώτο μετονομάστηκε Little Willie, όνομα που χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τους Βρετανούς για να κοροϊδεύει τον διάδοχο γερμανικού αυτοκρατορικού στέμματος πρίγκιπα Βίλχελμ. Το "Μητέρα" ήταν για ένα διάστημα γνωστό ως Big Willie, αφού ο πατέρας του ήταν ο Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας. Την ίδια χρονιά ο σκιτσογράφος William Haselden γύρισε μια δημοφιλή κωμική αντι-γερμανική ταινία προπαγάνδας: Οι περιπέτειες του Big και του Little Willie . Αν και ποτέ δεν είδε καταπολέμηση, το Little Willie ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στην στρατιωτική τεχνολογία και είναι το πρώτο πρωτότυπο άρμα που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια του υπολοίπου χρόνου του Α Παγκοσμίου Πολέμου και μερικά πληρώματα αρμάτων συνέχισαν να αναφέρονται ανεπίσημα στα οχήματα τους ως "Willies" ή "λεωφορεία". Το 1922 ο Βασιλικό Σύνταγμα Αρμάτων εξέδωσε λαϊκό τραγούδι που ονομάζεται My Boy Willie ως συνταγματική πορεία του. Το Little Willie διαφυλάχθηκε για τις επόμενες γενιές μετά τον πόλεμο, σώθηκε από διάλυση το 1940 και σήμερα εμφανίζεται στο Μουσείο Αρμάτων στο Bovington. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα άδειο κέλυφος, χωρίς κινητήρα, αλλά και πάλι με μερικά εσωτερικά εξαρτήματα. Οι πίσω τροχοί διεύθυνσης δεν υπάρχουν και ενώ φαίνεται βλάβη στο κύτους γύρω από τη δεξιά σχισμή όρασης, που πιθανώς προκλήθηκε από μια προσπάθεια σε κάποιο σημείο για να συρθεί το όχημα περνώντας ένα καλώδιο μέσα από τη σχισμή, σχίζοντας τελικά την συγκριτικά λεπτή επίστρωση χάλυβα του άρματος.