IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Λεύκιος Αντώνιος Σατουρνίνος

Ο Λεύκιος Αντώνιος Σατουρνίνος ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατηγός κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βεσπασιανού και των γιων του. Ενώ ο κυβερνήτης της επαρχίας κάλεσε σε εξέγερση την Άνω Γερμανία, υποκινούμενος από μία προσωπική μνησικακία εναντίον τού Αυτοκράτορα Δομιτιανού, προκάλεσε μία στάση γνωστή ως Εξέγερση τού Σατουρνίνου, στην οποία συμμετείχαν οι λεγεώνες XIV Gemina και XXI Rapax, που στρατοπέδευσαν στο Mογοντιάκον (Mάιντς).

 Λόγω του γεγονότος ότι ο Σατουρνίνος υποβλήθηκε σε καταδίκη της μνήμης του μετά την ήττα και το τέλος του, είναι δύσκολο να ανακατασκευαστεί η ζωή του πριν από την εξέγερσή του. Ο Ρόναλντ Σάυμ έχει προσφέρει μία πιθανή σειρά αξιωμάτων (cursus honorun) για τον Κρόνο, με βάση επιγραφές με σβησίματα των σχετικών ημερομηνιών. Το παλαιότερο είναι μία ανθυπατεία στη Μακεδονία, που χρονολογείται περί το 76, και στη συνέχεια πιθανώς κυβερνήτης στην Ιουδαία από ίσως το 78 έως το 81. Η διακυβέρνηση της Ιουδαίας συνδυάστηκε με τη διοίκηση της Λεγεώνας X Fretensis. Πρώτα προτάθηκε από τον Μπαρτολομέο Μποργκέζι, αλλά αργότερα έγινε αποδεκτό από τον Σάυμ και άλλους, είχε ένα διάστημα (nundinium) ως αντικαταστάτης ύπατος το 82 ή το 83. Το 87 ήταν κυβερνήτης της Άνω Γερμανίας. Τον Ιανουάριο του 89, ο Σατουρνίνος έκανε μία εξέγερση. Περίμενε οι Γερμανοί σύμμαχοί του να περάσουν τον Ρήνο για να τον υποστηρίξουν, αλλά αυτούς τους εμπόδισε ένα ξαφνικό λιώσιμο των πάγων της επιφάνειας τού ποταμού και η εξέγερση καταπνίγηκε γρήγορα από τους στρατηγούς τού Δομιτιανού Λεύκιο Άππιο Μάξιμο Νορβανό και τον (μελλοντικό Αυτοκράτορα) Τραϊανό. Στη συνέχεια, ο Noρβανός έκαψε τις επιστολές τού Σατουρνίνου, σε μία προσπάθεια να αποφύγει να εμπλέξει άλλους. Ωστόσο, ο Δομιτιανός εκτέλεσε πολλούς άλλους μαζί με τον Σατουρνίνο, εκθέτοντας τα κεφάλια τους στα ρόστρα της Ρώμης. Η Λεγεώνα XXI στάλθηκε στην Παννονία και ο Δομιτιανός ψήφισε νόμο, που απαγόρευε δύο λεγεώνες να μοιράζονται το ίδιο στρατόπεδο. Κατάλογος των Ρωμαίων σφετεριστών
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ

Στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ ο τίτλος του Καθηγητή Πανεπιστημίου στο Χάρβαρντ (Harvard University Professor) είναι τιμητικός τίτλος που παραχωρείται σε πολύ λίγα μέλη του διδακτικού προσωπικού, για τους οποίους η υποτροφία ή άλλες επαγγελματικές εργασίες έχουν επιτύχει σημαντικές διακρίσεις ή έχουν ασκήσει σημαντική επιρροή στα μέλη της διεθνούς κοινότητας. Πρόκειται για τον ύψιστο τίτλο τιμής και διάκρισης στο Πανεπιστήμιο Ο ιδιαίτερα τιμητικός αυτός τίτλος δημιουργήθηκε το 1935 από τον Πρόεδρο και τα μέλη της διοίκησης του Πανεπιστημίου για "όσα μέλη του διδακτικού προσωπικού διακρίνονται και ξεπερνούν τα συμβατικά όρια της ειδικότητάς τους.Χάρη στις δωρεές ιδιωτών, ο αριθμός των φερόντων αυτό τον τίτλο αυξάνεται. Το 2006 υπήρχαν 21 μέλη του διδακτικού προσωπικού του Χάρβαρντ με αυτόν τον τίτλο, το 2014 ο αριθμός αυτός είχε αυξηθεί στους 24.

 Adams University Professor - Έρικ Μάσκιν (Eric Maskin) Paul and Catherine Buttenwieser University Professor - Κάρολυν Αμπάτε (Carolyn Abbate) John Cogan University Professor - Στέφεν Γκρίνμπλατ (Stephen Greenblatt) James Bryant Conant University Professor - Στέφεν Όουεν (Stephen Owen) Charles W. Eliot University Professor - Λώρενς Σάμμερς (Lawrence H. Summers) John Franklin Enders University Professor - Μαρκ Κίρσνερ (Marc Kirschner) Alphonse Fletcher University Professor - Χένρι Λούις Γκέιτς Jr. (Henry Louis Gates, Jr.) Woodford L. and Ann A. Flowers University Professor - Τζωρτζ Ουάιτσάιντς (George M. Whitesides) Gerhard Gade University Professor - Μπάρρυ Μαζούρ (Barry C. Mazur) Lewis P. and Linda L. Geyser University Professor - Ουίλιαμ Τζούλιους Ουίλσον (William Julius Wilson) Kolokotrones University Professor - Πωλ Φάρμερ (Paul Farmer) Thomas W. Lamont University Professor - Αμάρτυα Σεν (Amartya Sen) Bishop William Lawrence University Professor - Μάικλ Πόρτερ (Michael Porter) Carl M. Loeb University Professor - Λώρενς Τράιμπ (Laurence H. Tribe) John and Natty McArthur University Professor - Ρεμπέκα Χέντερσον (Rebecca M. Henderson) Samuel W. Morris University Professor - Ντέιλ Γιόργκενσον (Dale W. Jorgenson) Joseph Pellegrino University Professor - Πίτερ Γκάλισον (Peter L. Galison) Carl H. Pforzheimer University Professor - Ρόμπερτ Ντάρντον (Robert Darnton) A. Kingsley Porter University Professor - Έλεν Βέντλερ (Helen Vendler) Three Hundredth Anniversary University Professor - Λώρελ Θάτσερ Ούλριχ (Laurel Thatcher Ulrich) Timken University Professor - Ίρβιν Σαπίρο (Irwin Shapiro) Robert Walmsley University Professor - Κας Σάνσταϊν (Cass Sunstein) Albert J. Weatherhead III University Professor - Γκάρι Κινγκ (Gary King) Xander University Professor - Ντάγκλας Μέλτον (Douglas A. Melton)
Εθνική Ακαδημία Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν

Η Εθνική Ακαδημία Επιστημών του Αζερμπαϊτζάν (αζερικά: Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyası, συντομογραφία: AMEA) με έδρα το Μπακού είναι ο κυριότερος κρατικός ερευνητικός οργανισμός του Αζερμπαϊτζάν στον τομέα των φυσικών και κοινωνικών επιστημών. Τωρινός πρόεδρος της Ακαδημίας είναι ο γεωλόγος Ακίφ Αλιζάντεχ. Η Ακαδημία στεγάζεται στο ιστορικό ανάκτορο Ισμαϊλίγια που βρίσκεται στο κέντρο του Μπακού.

 Ιδρύθηκε το 1945 ως Ακαδημία Επιστημών της ΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν έχοντας αρχικά ως βάση το τοπικό παράρτημα της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης. Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της είχε 15 μέλη (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν ο συνθέτης Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ, ο ποιητής Σαμάντ Βουργκούν ή Βακίλοφ, ο γεωλόγος Α. Α. Αλιζάντε κ.ά.), ενώ πρώτος πρόεδρος εξελέγη ο Μ. Μιρ-Κασίμοφ. Γύρω στο 1970 αποτελείτο από 56 πλήρη και 43 αντεπιστέλλοντα μέλη και διέθετε 6 τμήματα με 21 επιστημονικά ινστιτούτα ερευνών αφιερωμένα σε πεδία όπως τα μαθηματικά, η γεωλογία, οι κοινωνικές επιστήμες κ.ά. Για την προσφορά της τιμήθηκε με το 1975 το κρατικό βραβείο της Φίλιας των Λαών. Το 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανεξαρτητοποίηση του Αζερμπαϊτζάν, η Ακαδημία έλαβε τη σημερινή της ονομασία. Οι δραστηριότητες της Ακαδημίας περιλαμβάνουν την έκδοση διαφόρων επιστημονικών περιοδικών και διατριβών (στο παρελθόν εξέδιδε και τη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια του Αζερμπαϊτζάν), τις συνεργασίες με επιστημονικούς οργανισμούς άλλων κρατών (όπως π.χ. των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της Ιαπωνίας, του Ιράν και της Τουρκίας), τη διοργάνωση διεθνών επιστημονικών συμποσίων κλπ. Η Ακαδημία διαθέτει έξι τμήματα (φυσικομαθητικών και τεχνικών επιστημών, χημικών επιστημών, γεωλογίας, βιολογίας και ιατρικής, ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών). Επιπλέον έχει παραρτήματα σε τρεις ακόμη πόλεις του Αζερμπαϊτζάν (στη Γκαντζά, τη Σακί και το Λανκαράν). Το δυναμικό του ανέρχεται σε 73 τακτικά και 108 αντεπιστέλλοντα μέλη, καθώς και περίπου 10.000 υπαλλήλους. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Azerbaijan National Academy of Sciences στο Wikimedia Commons
Τορόντο Ελλάς

Η Ελλάς Τορόντο (Toronto Hellas F.C. - THFC) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που υπήρχε κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 συμμετέχοντας στο Εθνικό Πρωτάθλημα Καναδά (National Soccer League). Σήμερα με το ίδιο όνομα υπάρχει ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 2009.

 Από τα διαθέσιμα στοιχεία είναι γνωστό ότι μετείχε για οκτώ σεζόν: 1965 ως 1972. Μάλιστα, δυο φορές το 1966 και το 1967 τερμάτισε στην 3η θέση. Το 1973 στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League) εμφανίστηκε η ομάδα Όμηρος (Homer), η οποία πήρε τη θέση των ελληνικών συλλόγων "Ελλάς Τορόντο" και Απόλλων Χάμιλτον (Hamilton Apollo). To 1976 τον Όμηρο αντικατέστησε ο Πανελλήνιος Τορόντο. Η αγωνιστική παρουσία της "Ελλάς Τορόντο" τις χρονιές που μετείχε στη CNSL έχει ως εξής: 1965 (CNSL): 8η θέση/12 ομ., 17 β. (7ν.-3ισ.-11ήτ.), 36-58. 1966 (CNSL): 3η θέση/8 ομ., 32 β. (13-6-2), 42-22. 1967 (CNSL): 3η θέση/12 ομ., 27 β. (13-1-7), 49-38. 1968 (CNSL): δεν είναι γνωστή η κατάταξη. 1969 (CNSL): δεν είναι γνωστη η κατάταξη. 1970 (CNSL-Senior Division): 6η θέση/14 ομ., 31 β. (13-5-8), 49-36. 1971 (CNSL-Senior Division): 10η θέση/14 ομ., 23 β. (10-3-3), 36-41. 1972 (CNSL-Senior Division): 15η θέση/15 ομ., 6 β. (2-2-24), 25-122. Επίσημη Ιστοσελίδα Toronto Hellas FC. Εληξε το 5ο ελληνικό τουρνουά του Σικάγου. Αρχειοθετήθηκε 2012-10-18 στο Wayback Machine. RSSSF - Ποδοσφαιρικά αρχεία: "Canadian National Soccer League".
Ζωολογικός Κήπος του Λοτζ

Ο Ζωολογικός Κήπος του Λοτζ (πολωνικά: Miejski Ogród Zoologiczny w Łodzi) είναι ζωολογικός κήπος στο Λοτζ του Βοεβοδάτου Λοτζ στην Πολωνία. Ιδρύθηκε το 1938, καλύπτει έκταση 166,4 στρέμματα στην περιοχή Πολέσιε και φιλοξενεί 2.245 ζώα που αντιπροσωπεύουν 667 είδη. Είναι ο μοναδικός ζωολογικός κήπος στην Πολωνία που στεγάζει τα απειλούμενα ασιατικά λιοντάρια. Ο ζωολογικός κήπος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων, της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων και είναι επίσης μέρος του Διεθνούς Συστήματος Πληροφοριών για τα Είδη.

 Ο ζωολογικός κήπος άνοιξε το 1938 στην περιοχή Πολέσιε και κάλυπτε έκταση 89 στρεμμάτων. Το 1939, ο ζωολογικός κήπος είχε στην κατοχή του μόνο 50 ζώα, όπως ελάφια, ζαρκάδια, πλατώνια, πάπιες και πρόβατα. Ο ζωολογικός κήπος αναδύθηκε σχετικά αλώβητος μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1945, πολλά ζώα από άλλους ζωολογικούς κήπους, κυρίως από τον Ζωολογικό Κήπο του Βρότσουαφ, μεταφέρθηκαν στον Ζωολογικό Κήπο του Λοτζ. Το 1950, η έκταση του ζωολογικού κήπου επεκτάθηκε και κάλυψε 166,4 στρέμματα. Στη δεκαετία του 1950, ο ζωολογικός κήπος αναπτύχθηκε πιο γρήγορα καθώς κατασκευάστηκαν περισσότερα κτίρια και κατασκευές, συμπεριλαμβανομένου του περιφραγμένου χώρου των μπαμπουίνων. Το 1968, άνοιξε ο χώρος των αιλουροειδών και το 1988, για να εορταστεί η 50ή επέτειος του ζωολογικού κήπου, κατασκευάστηκε ένας χώρος για καμηλοπαρδάλεις.Από το 1991, ο ζωολογικός κήπος είναι μέρος του Διεθνούς Συστήματος Πληροφοριών για τα Είδη. Το 2001, κατασκευάστηκε ένας περιφραγμένος χώρος για αντιλόπες, καθώς και νέα κλουβιά για κουκουβάγιες και αρπακτικά πτηνά. Το 2011, άνοιξε ένας ειδικός χώρος που προβάλλει τη συλλογή πεταλούδων του ζωολογικού κήπου. Το 2014, κατασκευάστηκε ένας χώρος που στεγάζει μικρά θηλαστικά, όπως μοσχογάλες, μαγκούστες με δακτυλίους και ινδικούς ακανθόχοιρους. Το 2015 ξεκίνησε η κατασκευή του κτηρίου Orientarium. Είναι η μεγαλύτερη επένδυση στην ιστορία του ζωολογικού κήπου και αναμένεται να ανοίξει το 2021. Ολόκληρο το συγκρότημα θα περιλαμβάνει συγκεκριμένα την πανίδα της Νοτιοανατολικής Ασίας και θα φιλοξενεί ζώα όπως ουρακοτάγκους, σουρίλι, νεφελώδεις λεοπαρδάλεις και καρχαρίες.Το πρόγραμμα αναπαραγωγής του ζωολογικού κήπου είχε αρκετές επιτυχίες, που περιλαμβάνουν τις γεννήσεις νότιων καζουάριων το 2014 και το 2016, δίχρωμου ταμαρίνου το 2014 και λύγκα το 2015. Ζωολογικός Κήπος της Βαρσοβίας Ζωολογικός Κήπος του Βρότσουαφ Ζωολογικός Κήπος της Κρακοβίας Ζωολογικός Κήπος του Πόζναν Ζωολογικός Κήπος του Πουότσκ
Αντλί Μανσούρ

Ο Αντλί Μανσούρ (Adly Mansour, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1945) είναι Αιγύπτιος δικαστικός και επικεφαλής του Συνταγματικού Δικαστηρίου . Ήταν υπηρεσιακός πρόεδρος της χώρας του από τις 3 Ιουλίου 2013 έπειτα από το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι ως τις 8 Ιουνίου 2014. Ο Μανσούρ θα παραμείνει πρόεδρος ως τη διεξαγωγή εκλογών Ο Μόρσι αρνήθηκε να δεχτεί την αποπομπή του και συνέχισε να θεωρεί εαυτόν νόμιμο πρόεδρο. Ο Μανσούρ ορκίστηκε ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου στις 4 Ιουλίου 2013.

 Γεννήθηκε στο Κάιρο και αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Καΐρου το 1967. Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο το 1969 και εν συνεχεία σπούδασε Οικονομικά και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στην επιστήμη της διοίκησης από το πανεπιστήμιο του Καΐρου το 1970. Εν συνεχεία παρακολούθησε την Εθνική Σχολή Διοίκησης (ENA) από την οποία αποφοίτησε το 1977. Ο Μανσούρ βοήθησε στη σύνταξη του νομοσχεδίου για τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, μετά τις οποίες ήρθε στην εξουσία ο Μόρσι το 2012. Είναι παντρεμένος με 1 γιο και 2 κόρες. Ο Μανσούρ διορίστηκε στο Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο το 1992. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ως την 1η Ιουλίου 2013, οπότε ανέλαβε πρόεδρος, έχοντας διοριστεί στη θέση αυτή από το Μόρσι στις 19 Μαΐου. Ο Μανσούρ έδωσε τον όρκο του δικαστή στις 4 Ιουλίου 2013, όταν ορκίστηκε και πρόεδρος. Στις 3 Ιουλίου 2013 ο Μανσούρ διορίστηκε από το στρατό μεταβατικός πρόεδρος της Αιγύπτου έπειτα από την ανατροπή του Μόρσι κατά την εξέγερση του 2013 και το συνακόλουθο πραξικόπημα. Ο διορισμός του αναγγέλθηκε στην τηλεόραση από τον υπουργό Άμυνας Αμπντούλ Φατάχ αλ Σίσι.Μετά την ορκωμοσία του στις 4 Ιουλίου, ο Μανσούρ επανέφερε το αξίωμα του Αντιπροέδρου, που είχε καταργηθεί από το Σύνταγμα που τέθηκε σε ισχύ το Δεκέμβριο του 2012. Ειδικότερα, ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι διορίστηκε στη θέση αυτή στις 7 Ιουλίου 2013. Στις 8 Ιουλίου ο Μανσούρ εξέδωσε διάταγμα προτείνοντας τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 2012, η ισχύς του οποίου ανεστάλη μετά το αιγυπτιακό πραξικόπημα της 3ης Ιουλίου 2013. Παράλληλα, πρότεινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος για να εγκριθούν αυτές οι αλλαγές και έπειτα να διεξαχθούν εθνικές εκλογές. Στις 9 Ιουλίου διορίστηκε πρωθυπουργός ο οικονομολόγος Χάζεμ ελ Μπεμπλάουι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Adli Mansur στο Wikimedia Commons
Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας

Το Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας (Γαλλικά: Le musée national de Préhistoire) είναι ένα Εθνικό μουσείο της Γαλλίας που ιδρύθηκε το 1918 στην κοινότητα Λεζ Εϊζί-ντε-Τεγιάκ-Σιρέιγ, στο νομό Δορδόνης, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, στον χώρο όπου παλαιότερα υπήρχε το κάστρο του Ταγιάκ.

 Το Εθνικό Μουσείο Προϊστορίας παρουσιάζει ένα εξαιρετικά πλούσιο προϊστορικό παρελθόν με εκθέματα στην αρχική τους τοποθεσία (in situ) και διατηρεί περίπου 6 εκατομμύρια αντικείμενα. Το μουσείο, που βρίσκεται στο κέντρο του «μουσειακού χώρου» που αποτελεί η κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ με προϊστορικές τοποθεσίες και ζωγραφισμένα σπήλαια , είναι αποτέλεσμα της ταχέως αναπτυσσόμενης αρχαιολογικής έρευνας και συγκεντρώνει μία από τις πιο σημαντικές παλαιολιθικές συλλογές στη Γαλλία: εργαλεία από οστά και κέρατα, τάφοι, πανίδα και η πρώτη συλλογή Παλαιολιθικής τέχνης στον κόσμο σε χαραγμένα ή σκαλιστά αντικείμενα.Στο μουσείο παρουσιάζονται τα παλαιότερα ίχνη που άφησε ο άνθρωπος στη Γαλλία. Σε πολλές βιτρίνες εκτίθενται πέτρινα εργαλεία, αντικείμενα τέχνης από οστά ή ελεφαντόδοντο, αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος προϊστορικών ανθρώπων και εξαφανισμένων ζώων που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε την ανθρώπινη εξέλιξη για 400.000 χρόνια, μέσα σε ένα περιβάλλον σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Η νέα επέκταση, που ολοκληρώθηκε το 2004, καταλαμβάνει νέα κτίρια σχεδιασμένα από τον αρχιτέκτονα Ζαν-Πιέρ Μπυφί, με περισσότερα από 3.600 τετραγωνικά μέτρα νέων επιφανειών, μεταξύ των οποίων 700 τ.μ. εκθεσιακών χώρων. Η ιστοσελίδα του μουσείου (γαλλικά, αγγλικά)
Σάρλιο του Σπολέτο

Ο Σάρλιο , Sarlio ήταν δούκας του Σπολέτο από το 940 έως το 943. Καταγόταν από την Προβηγκία και υπηρέτησε ως κόμης του παλατιού υπό τον Ούγο των Μποζονιδών βασιλιά της Λομβαρδίας.

 Σύμφωνα με τον Λιούτπραντ της Κρεμόνα ο βασιλιάς έδωσε χρήματα στον Σάρλιo, για να εξεγερθεί εναντίον του Άνσκαρ δούκα του Σπολέτο. Ο Σάρλιo νυμφεύτηκε τη χήρα του προηγούμενου δούκα, Θεοβάλδου Α΄, έναν ανιψιό (nepos) του Ούγου και απέκτησε πληροφορίες και οπαδούς στο Σπολέτo. Σε μία απροσδιόριστη ημερομηνία, ο Σάρλιο ξεσήκωσε μία εξέγερση εναντίον του Άνσκαρ, ο οποίος εγκατέλειψε την πόλη Σπολέτo, για να τον συναντήσει στη μάχη του Σπολέτo. Αν και ο Σάρλιo δεν μπήκε στη μάχη προσωπικά, τα στρατεύματά του ήταν νικητές και ο Άνσκαρ σκοτώθηκε. Το 941 ο Ούγος πήρε πολλά μοναστήρια στη μαρκιωνία της Τοσκάνης και τη μαρκιωνία του Φέρμo, συμπεριλαμβανομένου του αβαείου της Φάρφα, και τα έδωσε στον Σάρλιo, ο οποίος πήρε τον τίτλο «πρύτανης της Σαμπίνα» σύμφωνα με το Χρονικό της Φάρφα (Chronicon Farfense). Το 943 ο Ούγος ανάγκασε τον Σάρλιo να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, κατηγορώντας τον για τη δολοφονία του Άνσκαρ, και τοποθέτησε τον νόθο γιο του Ουμβέρτο των Μποζονιδών, που ήδη κυβερνούσε την Τοσκάνη, ως επικεφαλής του Σπολέτo.
Μπάμπης Παπαδημητρίου

Ο Μπάμπης (Χαράλαμπος) Παπαδημητρίου του Αθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954, είναι Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και βουλευτής της Βουλής των Ελλήνων, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

 Απόφοιτος οικονομικών επιστήμων από το Πανεπιστήμιο Paris Nanterre στο Παρίσι. Κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου από το ίδιο Πανεπιστήμιο στην ειδικότητα «χρήμα και χρηματοοικονομική» και δεύτερου μεταπτυχιακού τίτλου στην οικονομική ιστορία. Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ως δημοσιογράφος. Ειδικότερα, εργάστηκε στον τουρισμό, στην Τράπεζα της Ελλάδος και στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών καθώς και ως σύμβουλος των υπουργών Εθνικής Οικονομίας από το 1984 έως 1987.Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1983. Δημοσιογραφούσε στο ένθετο του οικονομικού φύλλου της εφημερίδας «Η Καθημερινή» τη δεκαετία του 1980, την περίοδο μετά την εξαγορά της, από τον Αριστείδη Αλαφούζο. Αργότερα μετακινήθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα». Το 1998, επέστρεψε στην «Καθημερινή» ενώ το 2002, υπήρξε ραδιοφωνικός παραγωγός και σχολιαστής στο ραδιόφωνο του «ΣΚΑΪ». Από το 2016 διευθύνει σειρά βιβλίων για λογαριασμό εκδοτικού οίκου. Συμμετείχε ως σχολιαστής, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού «ΣΚΑΪ».Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εκλέχθηκε βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών, με 24.559 σταυρούς. Εκτός από την αρθρογραφία του ως δημοσιογράφος σε καθημερινές εφημερίδες, είναι επίσης συγγραφέας, επιμελητής και μεταφραστής βιβλίων μεταξύ των οποίων: "Πληθωρισμός" (2023) "Η Ελλάδα επιστρέφει" (2019) "Κράτος και διαφθορά, Πώς θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο" (2008)
Ευλογημένη ανησυχία

Το «Ευλογημένη ανησυχία: Πώς ήλθε σε ύπαρξη το μεγαλύτερο κίνημα στον κόσμο και γιατί κανείς δεν το είδε να έρχεται» (αγγλ. Blessed Unrest: How the Largest Movement in the World Came into Being and Why No One Saw It Coming) είναι ευπώλητο των New York Times για το 2007 από τον Πολ Χόουκεν (Paul Hawken).

 Το βιβλίο πραγματεύεται τους πολλούς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς και κοινοτικές οργανώσεις, αφιερωμένες σε πολλούς διαφορετικούς σκοπούς, τους οποίους ο Χόουκεν αποκαλεί περιβαλλοντικό και κοινωνικής δικαιοσύνης κίνημα. Ο Χόουκεν εξηγεί ότι είναι ποικιλόμορφο κίνημα χωρίς χαρισματικό ηγέτη, χωρίς βασική, ενοποιητική ιδεολογία, το οποίο δεν αναγνωρίζεται από τους πολιτικούς και τα Μ.Μ.Ε. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι το συγκεκριμένο κίνημα έχει τη δυνατότητα να ωφελήσει τον πλανήτη. Σύμφωνα με το Metropolis Magazine, το βιβλίο αντιπροσωπεύει αναζητήσεις στην ιστορία του περιβαλλοντικού κινήματος και προβλέψεις για το μέλλον τουΚριτικός των New York Times αναφέρει ότι το Ευλογημένη Ανησυχία πραγματεύεται ένα κίνημα το οποίο κανείς δεν έχει παρατηρήσει, ούτε οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι κατά τόπους. Για τον ίδιο, το εξέχον σημείο του βιβλίου είναι η εξαιρετική κριτική του Χόουκεν στην επίθεση της χημικής βιομηχανίας στο Σιωπηλή Άνοιξη της Ρέιτσελ Κάρσον (Rachel Carson) το 1962, την περίοδο κατά την οποία πάλευε με τον καρκίνο. Ο Χόουκεν, επίσης, καταγράφει τις ιστορίες άλλων ανθρώπων, που συνάντησαν δυσκολίες γιατί αντιστάθηκαν σε μεγάλες εταιρείες. Blessed Unrest: η ταινία
Τζακ Λιου

Ο Τζέικομπ Τζόζεφ Λιου (αγγλικά: Jacob Joseph "Jack" Lew, 29 Αυγούστου 1955) είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως 76ος Υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Φεβρουάριο του 2013 έως τον Ιανουάριο του 2017, στην Κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Επίσης, υπό την Κυβέρνηση Ομπάμα, υπηρέτησε ως Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, από τον Ιανουάριο του 2012 έως τον Ιανουάριο του 2012, καθώς επίσης και ως Διευθυντής του Γραφείου Διοίκησης και Προϋπολογισμού, από τον Νοέμβριο του 2010 έως τον Ιανουάριο του 2012. Τέλος, υπηρέτησε ως Υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για την Διαχείριση Πόρων, από τον Ιανουάριο του 2009 έως τον Νοέμβριο του 2010. Προηγουμένως, υπό την Κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον, υπηρέτησε στην ίδια θέση (του Διευθυντή του Γραφείου Διοίκησης), από το 1998 έως το 2001.

 Ο Τζακ Λιου, γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1955 στη Νέα Υόρκη, όπου και μεγάλωσε σε Εβραϊκή οικογένεια. Αποφοίτησε το Λύκειο "Forest Hills High School" το 1972. Σπούδασε Κυβερνητικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1978. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Τζορτζτάουν στην Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1983.Ξεκίνησε την καριέρα του ως νομοθετικός βοηθός του μέλους της Βουλής των Αντιπροσώπων Τζο Μόουκλι και ως σύμβουλος πολιτικής του προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Τιπ Ο'Νιλ. Το 1993 άρχισε να εργάζεται στην Κυβέρνηση Κλίντον ως Ειδικός Βοηθός προς τον Πρόεδρο. Αφού έφυγε από την Κυβέρνηση Κλίντον, ο Λιου διατέλεσε ως Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος Λειτουργιών στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης από το 2001 μέχρι το 2006 και αργότερα στον όμιλο Citigroup από το 2006 μέχρι το 2008. Αργότερα διατέλεσε ως Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών για την Διοίκηση και τους Πόρους από το 2009 μέχρι το 2010. Στις 10 Ιανουαρίου 2013, ο Λιου προτάθηκε ως αντικαταστάτης του Τίμοθι Γκάιτνερ στην θέση του Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, για να υπηρετήσει στη δεύτερη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα. Η υποψηφιότητά του εγκρίθηκε από την Γερουσία στις 27 Φεβρουαρίου 2013 και ορκίστηκε την επόμενη μέρα.
Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία

Η Καναδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (αγγλικά: Canadian Soccer Association - CSA, γνωστή ως Canada Soccer, γαλλικά: Association Canadienne de Soccer) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο, όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στον Καναδά. Πρόκειται για μια εθνική οργάνωση, η οποία είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία των αντιπροσωπευτικών συγκροτημάτων, της εθνικής ανδρών και γυναικών που μετέχουν στις διεθνείς διοργανώσεις, καθώς και των εθνικών ομάδων νέων (U20 και U17 ανδρών και γυναικών). Επίσης, έχει αρμοδιότητες όσον αφορά τα εθνικά επαγγελματικά και ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.

 Η ιδρυτική συνεδρίαση της Διοίκησης της Καναδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Dominion of Canada Football Association - DCFA) έλαβε χώρα στις 24 Μαΐου του 1912. Η ομοσπονδία προσχώσησε στη FIFA στις 31 Δεκεμβρίου του 1912. Στις 21 Ιουνίου του 1926, η DCFA αποχώρησε από τη FIFA, για να επανέλθει στις 20 Ιουνίου του 1948. Η ομοσπονδία (Canada Soccer) γιόρτασε την 100η επέτειο το 2012. Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου άμμου ανδρών Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ατόμων με αναπηρία ανδρών Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου νέων ανδρών Καναδά (U23)Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών U20 Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών U20 Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών U17 Καναδά Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών U17 Καναδά Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS) Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL) Πασίφικ Κοστ Σόκερ Λιγκ (PCSL) Γιουνάιτεντ Σόκερ Λιγκς (USL)Επιπλέον, η ομοσπονδία (Canada Soccer) αποτελεί οικονομικό στήριγμα της αμερικανικής Νάσιοναλ Γούμενς Σόκερ Λιγκ (NWSL), που ξεκίνησε το 2013 ως τρίτη προσπάθεια σε επίπεδο επαγγελματικού πρωταθλήματος γυναικών. Συγκεκριμένα, η ομοσπονδία πληρώνει τους μισθούς από 16 παίκτριες της εθνικής ομάδας που αγωνίζονται στη NWSL. Επίσημη ιστοσελίδα
Μπελλατρίξ

Μπελλατρίξ είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα γ Ωρίωνα (Gamma Orionis, γ Ori). Είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα αστέρας στον αστερισμό Ωρίωνα και ο 27ος φωτεινότερος σε ολόκληρο τον νυχτερινό ουρανό της Γης. Στη μορφή του αστερισμού, σημειώνει τον αριστερό ώμο του μυθικού κυνηγού Ωρίωνα.

 Το όνομα "Μπελλατρίξ" σημαίνει στη λατινική γλώσσα «Πολεμίστρια», Για τους Άραβες ήταν «Ο προάγγελος κατακτητής», γιατί προανήγγελλε την ανατολή του νοτιότερου και φωτεινότερου Ρίγκελ. Για τους λαούς του Αμαζονίου ήταν «Ο νέος στο κανό» με το γέροντα να είναι ο Μπετελγκέζ. Ο Μπελλατρίξ είναι ένας τεράστιος κυανόλευκος αστέρας με περίπου 8,4 φορές τη μάζα του Ήλιου και με Φαινόμενο μέγεθος 1.64, η ηλικία του εκτιμάτε ο,τι είναι περίπου 20 εκατομμυρίων χρονών και κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει ως ένας λευκός νάνος. Η πραγματική θερμοκρασία του στο εξωτερικό περίβλημα του είναι 22 000 Κ . Σε αυτή την υψηλή θερμοκρασία οφείλει το αστέρι το μπλε-λευκό χρώμα του, όπως και όλοι οι αστέρες Β-τύπου (η επιφανειακή θερμοκρασία των αστέρων αυτών κυμαίνεται μεταξύ των 15 000 και 25 000 βαθμών Κ) ). Η απόσταση του από την Γη είναι 244,6 έτη φωτός (77 παρσέκ ). Κατάλογος αστέρων του Ωρίωνα
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-21

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ελπίδων είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση της UEFA που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια. Με τη σημερινή της μορφή, η διοργάνωση χρονολογείται από το 1978. Πριν από αυτήν υπήρχε το Κύπελλο Θριάμβου για τους ποδοσφαιριστές ηλικίας κάτω των 23 ετών (Κ-23), το οποίο διεξαγόταν από το 1967 ως το 1970. Το όριο ηλικίας μειώθηκε στα 21 (Κ-21) για το πρωτάθλημα του 1978 και έκτοτε παραμένει το ίδιο. Από το 1992, η διοργάνωση λειτουργεί επίσης και ως προκριματικά της UEFA για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε διεθνές επίπεδο, η FIFA δε διοργανώνει Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ελπίδων στην ηλικία κάτω των 21 ετών. Αντί αυτού, η Διεθνής Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία διοργανώνει κάθε δύο χρόνια Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών.

 Στη διοργάνωση του 2013 τον τίτλο κατέκτησε για 4η φορά η Ισπανία. Στον τελικό που διεξήχθη στο Ισραήλ, στις 18 Ιουνίου, κέρδισε την Ιταλία με 4–2 και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στην επόμενη διοργάνωση, το 2015, η Σουηδία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κερδίζοντας την Πορτογαλία στα πέναλτι. Η Γερμανία κατέκτησε τον τίτλο για δεύτερη φορά επικρατώντας με 1–0 της Ισπανίας το 2017 στον τελικό που έγινε στις 30 Ιουνίου, στην οποία διοργάνωση υπήρξε και αύξηση των ομάδων στα τελικά από 8 σε 12. Ο τελικός του 2019 ήταν αγώνας επανάληψη του προηγούμενου τελικού, όπου αυτήν τη φορά η Ισπανία κατέκτησε τον τίτλο επικρατώντας εύκολα με 2–1 της Γερμανίας, ισοφαρίζοντας έτσι το ρεκόρ των 5 κατακτήσεων της Ιταλίας, και τη Γερμανία να αποτυγχάνει να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Στον τελικό του 2021, στην οποία διοργάνωση υπήρξε και αύξηση των ομάδων στα τελικά από 12 σε 16, οι φιναλίστ ήταν η Γερμανία και η Πορτογαλία, με τη Γερμανία να νικάει 1–0, με ένα τέρμα στο 49ο λεπτό, φτάνοντας έτσι αισίως στις 3 κατακτήσεις συνολικά, που τη φέρνουν μόνη τρίτη σε κατακτήσεις, ξεπερνώντας τις Αγγλία, Ολλανδία και ΕΣΣΔ (2 κατακτήσεις), και με τον νυν προπονητή της, Στέφαν Κουντζ, να έχει κάνει 2/3 νίκες στους τρεις τελευταίους τελικούς της διοργάνωσης. Ο αντίπαλος επιλεγόταν τυχαία και γρήγορα η μορφή αυτή της διοργάνωσης αντικαταστάθηκε από άλλη, εναρμονισμένη με τους κανόνες του ποδοσφαίρου. Έγιναν 3 τέτοια πρωταθλήματα. Παρατίθενται κατά σειρά η διοργάνωση, η νικήτρια χώρα και η φιναλίστ. Ισπανία - 5 Ιταλία - 5 Γερμανία - 3 Αγγλία - 2 Ολλανδία - 2 Σοβιετική Ένωση - 2 Γαλλία - 1 Σουηδία - 1 Γιουγκοσλαβία - 1 Τσεχία - 1 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-17 Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation (RSSSF) Πλήρης καταγραφή των διοργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων και των πρωταθλημάτων Κ-23. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων της UEFA στο UEFA.com
Σπήλιος Ζούτος

Ο Σπήλιος Ζούτος ή Σταματόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821. Η καταγωγή του ήταν από το Μοναστηράκι Αρκαδίας. Υπηρέτησε στρατιωτικός σε πολλές μάχες. Πήγε και στην Αθήνα με τον στρατηγό Γενναίο αρχηγούντος του Καραϊσκάκη.

 Φώτιος Χρυσανθόπουλος, επιμ. (1888). Βίοι Πελοποννησίων ανδρών και των εξώθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της επαναστάσεως. Αθήνα: Σταύρος Ανδρόπουλος, Τυπογραφείο Π. Δ. Σακελλαρίου. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2010.
Τάσος Αβραντίνης

Ο Αναστάσιος (Τάσος) Αβραντίνης είναι Έλληνας δικηγόρος. Ήταν αντιπρόεδρος του κόμματος Δράση. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων και αντιδήμαρχος δημοτικής αστυνομίας με την παράταξη του Γιώργου Καμίνη.

 Ο Τάσος Αβραντίνης γεννήθηκε το 1969. Κατάγεται από το Παράλιο Άστρος Αρκαδίας. Είναι νυμφευμένος με τη δικηγόρο Μαργαρίτα Τσαπόγα και έχει τρία παιδιά. Σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Είναι δικηγόρος στην Αθήνα με ειδίκευση στο Δίκαιο των Επιχειρήσεων. Στα φοιτητικά του χρόνια δραστηριοποιήθηκε ενεργά με την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Το 1991 υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Φιλελεύθερου Φόρουμ. Το 1995 απεχώρησε από τη ΝΔ, αφού διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της ΟΝΝΕΔ από το 1991 έως το 1995. Το 1999 ήταν ιδρυτικό μέλος του κόμματος «Φιλελεύθεροι» και μέλος του Προεδρείου του μέχρι την αναστολή λειτουργίας του κόμματος το 2001. Το 2007 ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της «Φιλελεύθερης Συμμαχίας», της οποίας διετέλεσε Αντιπρόεδρος μέχρι και το Φεβρουάριο του 2009. Το 2009, εντάχθηκε στο νεοϊδρυθέν κόμμα του Στέφανου Μάνου, Δράση. Το 2010, στις δημοτικές εκλογές, ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος, υποστηριζόμενος από το Πορτοκαλί (Δράση - Φιλελεύθερη Συμμαχία), στα ψηφοδέλτια του ανεξάρτητου υποψήφιου Γιώργου Καμίνη, τελικά εξελέγη δημοτικός σύμβουλος. Διετέλεσε αντιδήμαρχος δημοτικής αστυνομίας και πολεοδομίας καθώς και πρόεδρος της οικονομικής επιτροπής του Δήμου Αθηναίων. Στις εθνικές εκλογές του Μαΐου 2012, ήταν υποψήφιος με την εκλογική συνεργασία Δράση - Φ.Σ. στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών και τερμάτισε πέμπτος σε σταυρούς (1.415) ανάμεσα στους συνυποψηφίους του στο ψηφοδέλτιο της συνεργασίας. Στις Εθνικές Εκλογές του Ιουνίου 2012, ήταν επικεφαλής υποψήφιος της εκλογικής λίστας του εκλογικού συνασπισμού δημιουργία, ξανά! (συνεργασία δημιουργίας, ξανά! - Δράσης - Φ.Σ.) στην Περιφέρεια Αττικής (Υπόλοιπο). Στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής Α' Πειραιά με το Ποτάμι μετά τη συνεργασία Δράσης - Ποταμιού. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 είναι υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία στην Α' Πειραιά.Αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο της χώρας (ΕΣΤΙΑ, Ναυτεμπορική, Ελευθεροτυπία, Presscode κλπ.) ενώ τα άρθρα του φιλοξενούνται μεταξύ άλλων στην ηλεκτρονική διεύθυνση: "www.e-rooster.gr". Προσωπική ιστοσελίδα Αρχειοθετήθηκε 2021-12-17 στο Wayback Machine.
Ιβάν Μπαλίου

Ο Ιβάν Μπαλίου Καμπενί (γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1992) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως δεξιός μπακ για τη Ράγιο Βαγιεκάνο . Αφού ξεκίνησε στη Μπαρτσελόνα Β, συνέχισε να αγωνίζεται επαγγελματικά στην Ισπανία, την Πορτογαλία και τη Γαλλία. Έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα της Αλβανίας το 2017, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

 Γεννημένος στο Κάλντες ντε Μαλαβέγια στην Καταλονία από πατέρα Αλβανό και Ισπανίδα μητέρα, Ο Μπαλίου εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Μπαρτσελόνα το 2004, σε ηλικία 12 ετών. Έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα τη σεζόν 2010–11, παίζοντας δύο παιχνίδια της Σεγούντα Ντιβιζιόν με την Β ομάδα ξεκινώντας βασικός εναντίον της Χιρόνα ΦΚ σε μια εκτός έδρας νίκη με 2–0. Εκείνη τη χρονιά, ήταν επίσης αρχηγός της ομάδας Γιουβένι Α που κέρδισε το τρεμπλ . Στις 30 Μαΐου 2013, το συμβόλαιο του Μπαλίου έληξε. Ένα μήνα αργότερα, υπέγραψε με την ΦΚ Αρούκα στην Πορτογαλία για δύο σεζόν, κάνοντας το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγκα την 1η Σεπτεμβρίου σε μια εντός έδρας νίκη με 1–0 επί της Ρίο Άβε ΦΚ. Ο Μπαλίου εντάχθηκε στο δυναμικό της γαλλικής ομάδας ΦΚ Μετς στις 17 Ιουλίου 2015, με διετές συμβόλαιο. Σκόραρε το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας στις 16 Οκτωβρίου, σε μια εντός έδρας ισοπαλία 2–2 με την Κλερμόν Φουτ . Μετά από 24 εμφανίσεις κατά την πρώτη του σεζόν βοηθώντας την ομάδα του να επιστρέψει στη Λιγκ 1 μετά από ένα χρόνο απουσίας, ο πρώτος αγώνας του Μπαλίου στη διοργάνωση έγινε στις 13 Αυγούστου 2016, σε μια εντός έδρας νίκη με 3–2 επί της Λιλ ΟΣΚ . Στις 12 Αυγούστου 2019, ο Μπαλίου υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ΟΝ Αλμερία της ισπανικής δεύτερης κατηγορίας. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 7 Μαρτίου 2020, βοηθώντας τους γηπεδούχους να νικήσουν την Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια με 4–0. Ο Μπαλίου μετακόμισε στη Ράγιο Βαγιεκάνο στις 14 Ιουλίου 2021, με διετές συμβόλαιο. Έκανε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγκα στις 15 Αυγούστου σε ηλικία 29 ετών, ξεκινωντας βασικός στην ήττα με 3–0 με την Σεβίλλη ΦΚ . Αλβανικής καταγωγής από την πλευρά του πατέρα του, ο Μπαλίου είχε δικαίωμα να εκπροσωπήσει την Αλβανία. Στις 22 Αυγούστου 2017 έλαβε την αλβανική υπηκοότητα, με αποτέλεσμα να δικαιούται να αγωνιστεί για την εθνική ομάδα. Του δόθηκε η πρώτη του κλήση λίγο μετά, όταν ο νεοδιορισμένος προπονητής Κριστιάν Πανούτσι τον επέλεξε για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 ενάντια στο Λιχτενστάιν και την Βόρεια Μακεδονία στις 2 και 5 Σεπτεμβρίου αντίστοιχα.
Μαργκαρίτ Πίντλινγκ

Η Λαίδη Μαργκαρίτ Πίντλινγκ (Dame Marguerite Pindling, γενν. στις 26 Ιουνίου 1932), πατρικό: Marguerite McKenzie, ήταν η Γενική Κυβερνήτρια των νήσων Μπαχάμες από τις 8 Ιουλίου 2014 ως τις 28 Ιουνίου 2019. Η ανακοίνωση για το διορισμό της έγινε τον Ιούνιο του 2014 και διαδέχθηκε τον Άρθουρ Φουλκς, ο οποίος αποχώρησε από την υπηρεσία τον Ιούλιο. Σύζυγός της υπήρξε ο Λίντεν Πίντλινγκ, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 1969 ως το 1992.

 Γεννήθηκε στο νησί Νότια Άντρος και η ίδια περιγράφει τον εαυτό της "ως ένα ξυπόλητο κορίτσι του Άντρος".Εγκαταστάθηκε στη Νασάου το 1946 και φοίτησε στο Western Senior School. Μετά το σχολείο εργάστηκε στο πλευρό του φωτογράφου Στάνλεϊ Τούγκουντ και αργότερα γνώρισε το δικηγόρο Λίντεν Πίντλινγκ, με τον οποίο παντρεύτηκε στις 5 Μαΐου 1956. Λίγο μετά το γάμο ο σύζυγός της, μετέπειτα πρωθυπουργός, εξελέγη βουλευτής και θα εκλέγεται συνεχώς ως το 1997. Ως πρώτη κυρία των Μπαχαμών, η Πίντλινγκ ανέπτυξε φιλανθρωπικό έργο και βοήθησε πολλά παιδιά στη χώρα της.Το 2007 της απονεμήθηκε ο τίτλος της Λαίδης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄. Με τον Πίντλινγκ έχει 4 παιδιά και σήμερα έχει 6 εγγόνια. Λίγο πριν την ορκωμοσία της, η είδηση για έναν φορολογικό λογαριασμό αξίας 300.000 δολαρίων που της είχε έρθει να πληρώσει, προκάλεσε σχόλια στις εφημερίδες και ορισμένοι αμφισβήτησαν την επιλογή της ως διαδόχου του γενικού κυβερνήτη Φουλκς.Η ορκωμοσία της ως 10ης Γενικής Κυβερνήτριας των Μπαχαμών έγινε στις 8 Ιουλίου 2014. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Marguerite Pindling στο Wikimedia Commons
Αντόλφ Μουζίτο

Ο Αντόλφ Μουζίτο (Adolphe Muzito) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, πρωθυπουργός στη χώρα αυτή από τις 10 Οκτωβρίου του 2008 έως τις 6 Μαρτίου του 2012. Κατάγεται από το Μπαντούντου.

 Γεννήθηκε το 1957 στην Γκουνγκού της επαρχίας Κουιλού. Είναι μέλος του Ενωμένου Κόμματος Λουμουμπιστών (PALU) και επί πρωθυπουργίας του προκατόχου του, Αντουάν Γκιζένγκα ήταν υπουργός προϋπολογισμού (υπουργοποιήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 2007). Μετά την παραίτηση του Γκιζένγκα από την πρωθυπουργία στις 25 Σεπτεμβρίου του 2008 για λόγους υγείας, ο Μουζίτο διορίστηκε στη θέση του από το Ζοζέφ Καμπιλά, στις 10 Οκτωβρίου του 2008. Η κυβέρνησή του διορίστηκε στις 26 Οκτωβρίου του 2008 και εκτός από τον ίδιο τον Μουζίτο περιελάμβανε 53 μέλη. Τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης ανήκαν στο Λαϊκό Κόμμα για την Ανασυγκρότηση και τη Δημοκρατία.
Ερνέστος Αύγουστος της Υόρκης και του Όλμπανι

Ο Ερνέστος Αύγουστος, γερμ. Ernst-August (17 Σεπτεμβρίου 1674 - 14 Αυγούστου 1728) από τον Οίκο των Γουέλφων-Αννόβερου ήταν δούκας της Υόρκης και του Όλμπανι. Ήταν στρατιωτικός και υπηρέτησε με διάκριση τον Λεοπόλδο Α΄ των Αψβούργων κατά τον Εννεαετή Πόλεμο και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Το 1715 έγινε επίσκοπος του Οσναμπρύκ.

 Γεννήθηκε στο Οσναμπρύκ και ήταν ο έκτος γιος του Ερνέστου Αυγούστου εκλέκτορα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και της Σοφίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου. Πρωτότοκος αδελφός του ήταν ο Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Ο πατέρας τού Ερνέστου Αυγούστου ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Οσναμπρύκ, έτσι πέρασε τα πρώτα πέντε έτη της ζωής του στο Οσναμπρύκ. Το 1679 ο πατέρας του έγινε δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και η οικογένεια μετακόμισε στο Αννόβερο. Η εκπαίδευσή του ακολούθησε τις συνήθειες της εποχής του: ταξίδευσε σε χώρες της Ευρώπης για να κάνει γνωριμίες και έμαθε να κάνει διπλωματικές επαφές. Το καλοκαίρι του 1694, μετά το Άμστερνταμ επισκέφθηκε τις Βερσαλίες και έγινε δημοφιλής εκεί. Μετά την προσωρινή του διαμονή στη Βρετανία επέστρεψε στην προηγούμενη ζωή του, μοιράζοντας το χρόνο του μεταξύ του ανακτόρου Οσναμπρύκ και της Αυλής στο Χερρενχάουζεν και χειριζόταν αποτελεσματικά τα θέματα και των δύο επαρχιών. Το 1728 απεβίωσε στο Οσναμπρύκ και τάφηκε εκεί. Δεν νυμφεύτηκε· πιστεύεται ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Ο βρετανικός και ιρλανδικός τίτλος του δεν είχαν διάδοχο. Campbell, Clarissa (2004). Queenship in Europe 1660-1815: The Role of the Consort. Cambridge University Press. p. 281. ISBN 0521814227. Kilburn, Matthew (May 2005) [200n4]. "Ernest Augustus, Prince, duke of York and Albany (1674–1728)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/8839. (Subscription or UK public library membership required.) Vian (1889). "Ernest Augustus (1674-1728)". In Stephen, Leslie. Dictionary of National Biography. 17. London: Smith, Elder & Co. p. 393.
Πελυκόσαυροι

Οι πελυκόσαυροι ήταν πρωτόγονα Συναψιδωτά του ύστερου παλαιοζωϊκού αιώνα. Εμφανίστηκαν στην ύστερη Λιθανθρακοφόρο και έφτασαν στην ακμή τους στην αρχή της Πέρμιας περιόδου, παραμένοντας τα κυρίαρχα χερσαία ζώα για περίπου 40 εκατομμύρια χρόνια. Από αυτούς εξελίχθηκαν τα Θηριαψιδωτά, οι πρόγονοι των Θηλαστικών.

 Οι πελυκόσαυροι είχαν ερπετόμορφα χαρακτηριστικά: το σώμα τους ήταν συνήθως μακρύ με ουρά και περπατούσαν με τα πόδια στραμμένα προς τα έξω και την κοιλιά κοντά στο έδαφος. Δεν είχαν φολίδες. Τα απολιθώματα δείχνουν πως μέρος του σώματώς τους ήταν γυμνό όμως η κοιλιά καλυπτόταν από κερατοειδής φολίδες όπως αυτές που έχουν οι κροκοδείλοι αλλά και τα πουλιά στα πόδια. Κάποια από τα μεγαλύτερα είδη όπως ο διμετρόδοντας και ο εδαφόσαυρος είχαν στην πλάτη ψηλό "ιστίο" που βοηθούσε ίσως στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματός. Οι πελυκόσαυροι φαίνεται να είναι μία ομάδα συναψιδωτών που έχει άμεση προγονική σχέση με τα θηλάστικά καθώς εξέλιξαν σχετική εξειδίκευση δοντιών και οστέινη υπερώα. Τα πελικοσαύρια (Pelycosauria) είναι παραφυλετικός κλάδος καθώς δεν περιλαμβάνει τα θηριαψιδωτά και έτσι δεν χρησιμοποιείται πια. Στα ευπελυκοσαύρια, πρωην υποκατηγορία των πελυκοσαυρίων, ανήκουν οι περισσότεροι πελυκόσαυροι όπως και τα θηριαψιδωτά μαζί με τα θηλαστικά. Είναι μία μονοφυλετική ομάδα. Τα κασεασαύρια δεν έχουν αφήσει απογόνους. Στην παραδοσιακή ταξινόμηση, η οποία δεν φυλογενετική, η τάξη "πελυκοσαύρια" αναλύεται ως εξής: Τάξη Πελυκοσαύρια (Pelicosauria) Υπόταξη Κασεασαύρια (Caseasauria) Οικογένεια Κασείδες (Caseidae) Οικογένεια Εοθηριδίδες (Eothyrididae) Υπόταξη Ευπελυκοσαύρια (Eupelycosauria) Οικογένεια Εδαφοσαυρίδες (Edaphosauridae) Οικογένεια Απτοδοντίδες (Haptodontidae) Οικογένεια Λουπεοσαυρίδες (Lupeosauridae) Οικογένεια Οφιακοδοντίδες (Ophiacodontidae) Οικογένεια Σφηνακοδοντίδες (Sphenacodontidae) Οικογένεια Βαρανοψίδες (Varanopseidae) Φυλογενετικά δεν υπάρχει τάξο "Πελικοσαύρια", οι πελικόσαυροι είναι απλά μια ομάδα πρώιμων συναψιδωτών που οδήγησαν στα θηριαψιδωτά. Το παρακάτω κλαδόγραμμα δείχνει την εξελικτική τους πορεία:
Αδελφοί Χαΐτογλου

Η εταιρεία Αφοί Χαΐτογλου είναι ελληνική εταιρεία παραγωγής και μεταποίησης τροφίμων. Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, η εταιρεία ξεκίνησε το 1924 ως παραγωγός χαλβά και σταδιακά επέκτεινε την γκάμα προϊόντων της για να συμπεριλάβει ταχίνι και διάφορα άλλα προϊόντα. Η εταιρεία πωλεί κυρίως μεταποιημένους σπόρους σησαμιού, ταχίνι, χαλβά και μαρμελάδα. Εξάγει το 45% -50% των προϊόντων της σε πολλές χώρες, κυρίως στην ΕΕ και τις ΗΠΑ. Το συγκρότημα της έδρας βρίσκεται στο Καλοχώρι, ένα μικρό χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη και αποτελείται από πολλές παραγωγές, αποθήκες και εγκαταστάσεις γραφείων που καλύπτουν περίπου 170.000m2

 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1924 από τα τρία αδέλφια, τον Ελευθέριο, τον Κωνσταντίνο και τον Σάββα Χαϊτόγλου, που ήταν αρχικά Έλληνες πρόσφυγες από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας. Το 1931 η εταιρεία μετακόμισε από ένα μικρό εργαστήριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σε μια ευρύτερη εγκατάσταση στα περίχωρα της πόλης και μετακόμισε και πάλι το 1962 στο Καλοχώρι, όπου εξακολουθεί να εδρεύει μέχρι της παρούσης. Η εταιρεία επέκτεινε τις πωλήσεις της στη Νότιο Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '50. Την ίδια περίοδο εισήγαγε η επωνυμία Μακεδονικός χαλβάς, αρχικά για να διαφοροποιήσει το προϊόν και να τονίσει την καταγωγή του. Η εταιρεία ξεκίνησε την εξερεύνηση σε αγορές του εξωτερικού στη δεκαετία του '70. Οι Αφοί Χαϊτόγλου στόχευσαν αρχικά στις στην ελληνική διασπορά στη Γερμανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία. Οι αδελφοί έλαβαν εκτεταμένη κάλυψη από τις ειδήσεις το 1995, όταν ο γενικός διευθυντής Αλέξανδρος Χαϊτόγλου απήχθη και κρατήθηκε όμηρος μέχρις ότου η οικογένειά του πλήρωσε 260.000.000 δραχμές λύτρα. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας, Έλληνας εγκληματίας και ο αδελφός του Νίκος καταδικάστηκαν για την απαγωγή και καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια φυλάκισης.
Τσαρλς Σάβαριν

Ο Τσαρλς Άντζελο Σάβαριν (αγγλικά: Charles Angelo Savarin, γενν. το 1943) είναι πολιτικός από τη Δομινίκα, πρόεδρος της χώρας από τις 2 Οκτωβρίου 2013. Μέλος του Εργατικού Κόμματος της Δομινίκας, έχει υπηρετήσει ως μη εκλεγμένος βουλευτής και επί μισό αιώνα ως υπάλληλος στο Δημόσιο.

 Ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση και διπλωματική δραστηριότητα. Στην κυβέρνηση του Ρούσβελτ Σκέριτ ήταν υπουργός Εθνικής Ασφαλείας,αρμόδιος για τη Μετανάστευση, την Εργασία και τις Δημόσιες Υπηρεσίες.. Εξελέγη από το Κοινοβούλιο με 19 ψήφους, στις 30 Σεπτεμβρίου 2013. Διαδέχτηκε τον Ίλιουντ Ουίλιαμς, ο οποίος είχε αναλάβει πρόεδρος το 2012 για να ολοκληρώσει τη θητεία του ασθενούντος Νίκολας Λίβερπουλ. Η αντιπολίτευση δεν έλαβαν μέρος στην ψηφοφορία και ζήτησαν από το Σάβαριν να αποσύρει την υποψηφιότητά του.Ανέλαβε επίσημα καθήκοντα στις 2 Οκτωβρίου 2013.
Άγιος Μαρτίνος (νήσος)

Ο Άγιος Μαρτίνος (γαλλικά: Saint-Martin, ολλανδικά: Sint Maarten) είναι νησί στη βορειοανατολική Καραϊβική, περίπου 300 χμ (190 mi) ανατολικά του Πουέρτο Ρίκο. Το 87 τετραγωνικών χιλιομέτρων (34 τετραγωνικά μίλια) νησί χωρίζεται περίπου 61-39 μεταξύ της Γαλλίας (53 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 20 τετραγωνικά μίλια) και του Βασιλείου των Κάτω Χωρών (34 τετραγωνικά χιλιόμετρα, 13 τετραγωνικά μίλια) με τα δύο μέρη να είναι περίπου ίσα σε πληθυσμό. Είναι το μικρότερο νησί το οποίο χωρίζεται μεταξύ δύο χωρών. Η διαίρεση της νήσου προέκυψε το 1648. Το νότιο τμήμα περιλαμβάνει τη Χώρα του Αγίου Μαρτίνου (Land Sint Maarten) και αποτελεί μία από τις τέσσερεις συστατικές χώρες που αποτελούν το Βασίλειο των Κάτω Χωρών. Το βόρειο τμήμα περιλαμβάνει την Κοινότητα του Αγίου-Μαρτίνου (Collectivité de Saint-Martin) μια υπερπόντια κοινότητα της Γαλλίας.

 Ο Άγιος Μαρτίνος περιλαμβάνει μια έκταση 95 χλμ2, από την οποία τα 53 χλμ2 βρίσκονται υπό την κυριαρχία της Γαλλίας και τα 42 χλμ2 υπό την κυριαρχία του Βασιλείου των Κάτω Χωρών. Πρόκειται για το μοναδικό χερσαίο σύνορο που μοιράζονται η Γαλλία και το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, καθώς οι δύο χώρες δεν συνορεύουν στην Ευρώπη. Οι κύριες πόλεις είναι το Φίλιπσμπουργκ (στην ολλανδική πλευρά) και το Μαριγκό (στην γαλλική πλευρά). Η ολλανδική πλευρά διαθέτει μεγαλύτερο πληθυσμό από την γαλλική, παρότι η έκτασή της είναι μικρότερη. Ο μεγαλύτερος οικισμός στο νησί είναι το Λόουερ Πρινς Κουόρτερ, που βρίσκεται στην ολλανδική πλευρά.Το υψηλότερο όρος είναι η Κορυφή Παράδεισος στα 424 μέτρα, που βρίσκεται στο κέντρο μιας σειράς λόφων της γαλλικής πλευράς. Και οι δύο πλευρές είναι σχετικά ορεινές με μεγάλες βουνοκορφές. Οι οικισμοί είναι κατασκευασμένοι στις κοιλάδες και στα παράλια σημεία του νησιού. Στο νησί δεν υπάρχουν ποτάμια, αλλά υπάρχουν διάφορες ρεματιές. Ένα δίκτυο πεζοπορικών διαδρομών δίνει πρόσβαση στο δάσος που καλύπτει κορυφογραμμές και πλαγιές.Το νησί βρίσκεται νότια της Ανγκουίλα και χωρίζεται από αυτό το βρετανικό υπερπόντιο έδαφος από το Στενό της Ανγκουίλα. Ο Άγιος Μαρτίνος βρίσκεται βορειοδυτικά του Αγίου Βαρθολομαίου και χωρίζεται από αυτή τη γαλλική υπερπόντια κτήση από το Στενό του Αγίου Βαρθολομαίου.
Ιωάννης Θεόδωρος της Βαυαρίας

Ο Ιωάννης-Θεόδωρος, γερμ. Johann-Theodor (3 Σεπτεμβρίου 1703 - 27 Ιανουαρίου 1763) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ, του Φράιζινγκ και της Λιέγης.

 Ήταν ο τέταρτος επιζήσας γιος του Μαξιμιλιανού Β΄ Εμμανουήλ εκλέκτορα της Βαυαρίας και της Θηρεσίας-Κουνεγούντας Σομπιέσκι, κόρης του Ιωάννη Γ΄ της Πολωνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ίνγκολστατ στη Βαυαρίας και στο Πανεπιστήμιο της Σιένα. Εκλέχθηκε επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1719, 15 ετών. Η παπική επιβεβαίωση ήλθε δύο έτη μετά. Επίσης εκλέχθηκε βοηθός-επίσκοπος του Φράιζινγκ από το Σύλλογο του καθεδρικού το 1723 και τρία έτη έλαβε την παπική έγκριση, με την άδεια να κρατήσει και την προηγούμενη θέση του. Χειροτονήθηκε υποδιάκονος το 1724 και ιερέας το 1730. Το 1730 έλαβε παπική άδεια να χειροτονηθεί επίσκοπος πριν την επιτρεπόμενη ηλικία (ήταν μόνο 27 ετών). Η τελετή έγινε στο καθεδρικό του Μύνστερ από τον τριτότοκο αδελφό του Κλήμη-Αύγουστο αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δύο επισκόπους. Το 1743 έγινε καρδινάλιος-ιερέας από τον πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, αλλά το όνομά του κρατήθηκε in pectore (στο στήθος, στην καρδιά) και δεν ανακοινώθηκε πριν το 1746, οπότε έλαβε τη θέση του καρδιναλίου στο Σαν Λορέντσο ιν Πανίσπερνα της Ρώμης. Το 1744 εκλέχθηκε πρίγκιπας-επίσκοπος της Λιέγης από τον σύλλογο του καθεδρικού και ο πάπας το ενέκρινε 20 ημέρες μετά, με την άδεια να κρατήσει και τις προηγούμενες επισκοπές. Δεν συμμετείχε στο Σύλλογο των καρδιναλίων (Conclave) του 1758. Ήταν ο τελευταίος επίσκοπος της Λιέγης από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ. Το 1761 απεβίωσε ο αδελφός του και διεκδίκησε την αρχιεπισκοπή της Κολωνίας, αλλά ο πάπας Κλήμης Η΄ απέρριψε το αίτημα, διότι είχε μερικές αμφιβολίες για την ηθική του συμπεριφορά. Ήταν γνωστός ως σπουδαίος κυνηγός, προστάτης της μουσικής -έπεζε βιολοντσέλο- και του θεάτρου. Διατηρούσε μία εξαίρετη Αυλή στη Λιέγη. Λέγεται ότι είχε σχέσεις με διάφορες γυναίκες· ήταν αγαπητός στην επισκοπή. Υπέφερε από άσθμα και φυματίωση και ο ιατρός του ισχυριζόταν ότι προέρχονται από ατμούς άνθρακα. Πήγαινε στη Γερμανία τακτικά διακοπές για να βελτιωθεί η υγεία του, όμως αυτή δεν έφτιαξε. Απεβίωσε το 1763 στη Λιέγη (τώρα στο Βέλγιο) και τάφηκε στον καθεδρικό του Αγ. Λάμπερτ της Λιέγης, ενώ η καρδιά του τοποθετήθηκε στο παρεκκλήσιο της Χάριτος στο ναό της Παναγίας του Άλτεττινγκ. A. De Bryun, Anciennes houillères de la région liégeoises, Dricot, Liège, 1988. (ISBN 2-87095-056-X)
Άλβιν Στρέιτ

Ο Άλβιν Μπουν Στρέιτ (17 Οκτωβρίου 1920 - 9 Νοέμβρη 1996) είναι αξιοσημείωτος για το ταξίδι 386 χιλιόμετρων (240 μιλίων) επάνω σε μηχανή του γκαζόν John Deere του 1966 για να επισκεφθεί τον αδελφό του Χένρι στο Blue River του Ουισκόνσιν, ο οποίος είχε υποστεί πρόσφατα εγκεφαλικό επεισόδιο.

 Ο Άλβιν Στρέιτ γεννήθηκε στην Scobey της Μοντάνα. Παντρεύτηκε την Φράνσις Μπέεκ, στις 17 Οκτωβρίου του 1946, στην Scobey. Το 1973, ο Άλβιν η Φράνσις και η οικογένεια τους μετακόμισαν στο Lake View της Αϊόβα, όπου εργάστηκε ως γενικός εργάτης. Ήταν ο πατέρας και είχε πέντε γιους και δύο κόρες.Ο Στρέιτ ήταν ένας βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που υπηρέτησε ως ειδική πρώτη θέση στο Στρατο των Ηνωμένων Πολιτειών, και στον πόλεμο της Κορέας. Τον Απρίλιο του 1995, ο Άλβιν Στρέιτ προσπάθησε να οδηγήσει μια μηχανή του γκαζόν έως το Σαν Βάλεϊ του Αϊντάχο, αλλά έπρεπε να γυρίσει πίσω λόγω του κρύου καιρού.Στις 9 Νοεμβρίου, 1996, ο Στρέιτ πέθανε από καρδιακή πάθηση σε ένα τοπικό νοσοκομείο στο Laurens. Μια μηχανή του γκαζόν παρόμοια με εκείνη που είχε χρησιμοποιηθεί για το ταξίδι του τον συνόδευε στην νεκρική πομπή του στο νεκροταφείο του Ida Grove. Thecityofabsurdity.com