Ντάνι Κέι

Ο Ντάνι Κέι (πραγματικό όνομα Ντέιβιντ Ντάνιελ Καμίνσκι, αγγλικά: David Daniel Kaminsky, Yiddish:דוד־דניאל קאַמינסקי, γεν. 18 Ιανουαρίου 1911 – 3 Μαρτίου 1987) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός, τραγουδιστής και χορευτής. Ο Κέι πρωταγωνίστησε σε 17 ταινίες, μεταξύ των οποίων τα Δυο φορές την ίδια αγάπη (1945), Είμαι μάγκας κι ομορφόπαιδο (1946), Χαρούμενη παρέλαση (1947), Γενικός επιθεωρητής (1949), Τα παραμύθια του Άντερσεν (1952), Λευκά Χριστούγεννα (1954) και Ο γελωτοποιός του βασιλέως (1955). Οι ταινίες του ήταν δημοφιλείς, ειδικά για τις ερμηνείες του σε τραγούδια όπως τα "Inchworm" και "The Ugly Duckling". Υπήρξε ο πρώτος γενικός πρεσβευτής της UNICEF το 1954 και έλαβε παράσημο από τη γαλλική Λεγεώνα της Τιμής το 1986 για την πολυετή συνεργασία του με την οργάνωση αυτή.

 Ο Ντέιβιντ Ντάνιελ Καμίνσκι γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 18 Ιανουαρίου 1911 (αν και αργότερα θα έλεγε το 1913), από τους Ουκρανοεβραίους μετανάστες Τζέικομπ και Κλάρα (το γένος Νεμερόφσκι) Καμίνσκι. Ήταν ο μικρότερος από τους τρεις γιους του ζευγαριούς. Οι γονείς του και τα μεγαλύτερα αδέρφια του Λάρι και Μακ έφυγαν από το Γεκατερινόσλαβ (που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας) δύο χρόνια πριν από τη γέννηση του Ντάνι. Ήταν ο μόνος τους γιος που γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ντάνι παρακολούθησε το Δημόσιο Σχολείο 149 στην Ανατολική Νέα Υόρκη, στο Μπρούκλιν (το οποίο τελικά πήρε το όνομά του προς τιμήν του) —όπου άρχισε να διασκεδάζει τους συμμαθητές του με τραγούδια και αστεία. Φοίτησε στο γυμνάσιο Thomas Jefferson στο Μπρούκλιν, αλλά δεν το τελείωσε ποτέ. Η μητέρα του πέθανε όταν αυτός ήταν στην πρώιμη εφηβεία του. Λίγο αργότερα, ο Κέι και ο φίλος του Λούις το έσκασαν στη Φλόριντα. Η Κέι τραγουδούσε ενώ ο Λούις έπαιζε κιθάρα και έβγαζαν προσωρινά τα προς το ζην. Όταν ο Κέι επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, ο πατέρας του δεν τον πίεσε να επιστρέψει στο σχολείο ούτε στη δουλειά, δίνοντάς του την ευκαιρία να ωριμάσει και να ανακαλύψει τις ικανότητές του. Ο Κέι είπε ότι ως νεαρός ήθελε να γίνει χειρουργός, αλλά η οικογένεια δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά την ιατρική εκπαίδευση. Αφού παράτησε το σχολείο, έκανε διάφορες δουλειές ως σερβιτόρος, ασφαλιστής αυτοκινήτων και υπάλληλος γραφείου. Οι περισσότερες τελείωναν με την απόλυσή του. Έχασε τη δουλειά του στην ασφαλιστική εταιρεία όταν έκανε ένα λάθος που τους κόστισε 40.000 $. Ένας οδοντίατρος που τον προσέλαβε για να προσέχει το γραφείο του το μεσημέρι τον απέλυσε όταν τον έπιασε να τρυπάει με τον τροχό του τα έπιπλα του γραφείου. Το 1939, ο Κέι γνώρισε την κόρη αυτού του οδοντιάτρου, τη Σίλβια Φάιν, σε μια ακρόαση, και το 1940, κλέφτηκαν. Έμαθε το επάγγελμά του στην εφηβεία στα βουνά Κάτσκιλ όπου έκανε τον διασκεδαστή. Η πρώτη ευκαιρία του Κέι ήρθε το 1933 όταν εντάχθηκε σε ένα χορευτικό νούμερο, το οποίο παρουσιαζόταν στην Ούτικα της Νέας Υόρκης, όπου χρησιμοποίησε το καλλιτεχνικό όνομα Ντάνι Κέι για πρώτη φορά. Το χορευτικό τρίο έκανε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ασία με την παράσταση La Vie Paree. Ο θίασος έφυγε για εξάμηνη περιοδεία στην Ασία στις 8 Φεβρουαρίου 1934. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Οσάκα της Ιαπωνίας, ένας τυφώνας έπληξε την πόλη. Το ξενοδοχείο του θιάσου υπέστη μεγάλες ζημιές. Ο δυνατός αέρας πέταξε ένα κομμάτι από το γείσο του ξενοδοχείου στο δωμάτιο του Κέι. Μέχρι την ώρα της βραδινής παράστασης, η πόλη βρισκόταν στα χέρια της καταιγίδας. Αδύναμο να αντιδράσει, το κοινό έγινε ανήσυχο και νευρικό. Για να ηρεμήσει τους θεατές, ο Κέι ανέβηκε στη σκηνή κρατώντας φακό για να φωτίζει το πρόσωπό του και τραγούδησε όλα τα τραγούδια που μπορούσε να θυμηθεί όσο πιο δυνατά μπορούσε. Η εμπειρία της προσπάθειας να διασκεδάσει ένα κοινό που δεν μιλούσε αγγλικά τον ενέπνευσε να κάνει τις χειρονομίες της παντομίμας, τα τραγούδια και τις εκφράσεις του προσώπου που τελικά τον έκαναν διάσημο. Μερικές φορές, τα έβρισκε απαραίτητα όταν παράγγελνε φαγητό. Η κόρη του Κέι, Ντίνα, αφηγείται μια ιστορία που είπε ο πατέρας της, σύμφωνα με την οποία βρισκόταν σε ένα εστιατόριο στην Κίνα και προσπαθούσε να παραγγείλει κοτόπουλο. Ο Κέι χτυπούσε πάνω κάτω τα χέρια του, κάνοντας στον σερβιτόρο μίμηση κοτόπουλου. Ο σερβιτόρος έγνεψε με κατανόηση και έφερε στον Κέι δύο αυγά. Από εκείνη την περιοδεία ξεκίνησε ενδιαφέρον του Κέι για τη μαγειρική. Οι δουλειές ήταν λιγοστές όταν ο Κέι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και αγωνίστηκε να βρει δουλειά. Κάποτε δούλεψε σε μια επιθεώρηση με τη διάσημη χορεύτρια Σάλι Ραντ. Το 1937, το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Κέι προήλθε από ένα συμβόλαιο με την Educational Pictures με έδρα τη Νέα Υόρκη για μια σειρά κωμωδιών. Συνήθως έπαιζε έναν μανιακό, μελαχρινό, Ρώσο που μιλούσε γρήγορα σε αυτά τα χαμηλού προϋπολογισμού σκετσάκια, δίπλα στους νεαρούς πολλά υποσχόμενους καλλιτέχνες Τζουν Άλισον και Ιμοτζίν Κόκα. Η σειρά το Κέι τελείωσε απότομα όταν το στούντιο έκλεισε το 1938. Δούλεψε στο Κάτσκιλ το 1937 με το όνομα Ντάνι Κόλμπιν. Το επόμενο εγχείρημά του ήταν μια βραχύβια παράσταση στο Broadway με τη Σίλβια Φάιν ως πιανίστρια, στιχουργό και συνθέτρια. Το Straw Hat Revue έκανε πρεμιέρα στις 29 Σεπτεμβρίου 1939 και κατέβηκε 10 εβδομάδες αργότερα, αλλά οι κριτικοί παρατήρησαν τη δουλειά του Κέι. Οι κριτικές έφεραν μια προσφορά τόσο στον Κέι όσο και στη σύζυγό του Σίλβια να εργαστούν στο La Martinique, ένα νυχτερινό κέντρο της Νέας Υόρκης. Ο Κέι έπαιξε με τη Σίλβια ως παρτενέρ του. Στο La Martinique, ο θεατρικός συγγραφέας Μος Χαρτ είδε τον Ντάνι να ερμηνεύει και τον επέλεξε για την επιτυχημένη κωμωδία του Μπρόντγουεϊ Lady in the Dark. Το 1941, σε ηλικία 30 ετών, ο Κέι σημείωσε θρίαμβο παίζοντας τον Ράσελ Πάξτον στο Lady in the Dark, με πρωταγωνίστρια τη Γκέρτρουντ Λόρενς. Το κορυφαίο του νούμερο ήταν το "Tschaikowsky (and Other Russians)" των Κουρτ Βάιλ και Άιρα Γκέρσουιν, στο οποίο τραγουδούσε τα ονόματα μιας σειράς Ρώσων συνθετών με ιλιγγιώδη ταχύτητα, φαινομενικά χωρίς να παίρνει ανάσα. Στην επόμενη σεζόν του Μπρόντγουεϊ, ήταν πρωταγωνιστής μιας παράστασης με τίτλο Let's Face It!για έναν νεαρό άνδρα που πηγαίνει στον στρατό. Το ντεμπούτο του στις ταινία μεγάλου μήκους έγινε με την κωμωδία Technicolor του 1944 Ο ήρως της Μπακούνα του παραγωγού Σάμιουελ Γκόλντγουιν, ένα ριμέικ της κωμωδίας του Γκόλντγουιν Whoopee! (1930). Ο αντίπαλος παραγωγός Ρόμπερτ Μ. Σαβίνι συνέραψε τρία από τα σκετς του Κέι με τίτλο Educational Pictures σε ένα σύνολο με τίτλο The Birth of a Star (1945). Ο μεγιστάνας παραγωγός Γκόλντγουιν ήθελε να διορθωθεί η μυτερή μύτη του Κέι ώστε να φαίνεται λιγότερο εβραϊκή. Ο Κέι αρνήθηκε, αλλά επέτρεψε να βαφτούν τα κόκκινα μαλλιά του ξανθά, προφανώς επειδή έδειχναν καλύτερα στο Technicolor. Ο Κέι πρωταγωνίστησε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα The Danny Kaye Show, στο CBS από το 1945 έως το 1946. Η δημοτικότητα του προγράμματος αυξήθηκε γρήγορα. Μέσα σε ένα χρόνο έφτασε σε ακροαματικότητα τον Τζίμι Ντουράντε στην πέμπτη θέση δημοτικότητας του Radio Daily . Ο Κέι κλήθηκε να συμμετάσχει σε μια περιοδεία για το στράτευμα μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό σήμαινε ότι θα έλειπε από την ραδιοφωνική του εκπομπή για σχεδόν δύο μήνες στην αρχή της σεζόν. Φίλοι του Κέι τον αναπλήρωναν, με διαφορετικό οικοδεσπότη κάθε εβδομάδα. Ο Κέι ήταν ο πρώτος Αμερικανός ηθοποιός που επισκέφτηκε το μεταπολεμικό Τόκιο. Είχε περιοδεύσει εκεί πριν από περίπου 10 χρόνια. Όταν ο Κέι ζήτησε να αποδεσμευτεί από το ραδιοφωνικό συμβόλαιό του στα μέσα του 1946, συμφώνησε να μη δεχτεί κανονική ραδιοφωνική εκπομπή για έναν χρόνο εκτός από περιορισμένες εμφανίσεις σε ραδιοφωνικά προγράμματα τρίτων. Πολλά από τα επεισόδια της σειράς σώζονται σήμερα, αξιοσημείωτα για την εναρκτήρια ατάκα του Κέι. Ο Κέι πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες με την ηθοποιό Βιρτζίνια Μέγιο τη δεκαετία του 1940 και είναι γνωστός για ταινίες όπως Χαρούμενη παρέληαση (1947), Γενικός επιθεωρητής (1949), Σκάνδαλα στη ριβιέρα (1951) με συμπρωταγωνίστρια την Τζιν Τίρνεϊ, Χτύπα ξύλο (1954), Λευκά Χριστούγεννα (1954), Ο γελωτοποιός του βασιλέως (1956) και Ο πρίγκηψ του ιπποδρομίου (1958). Ο Κέι πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες: του Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Τα παραμύθια του Άντερσεν, 1952) και του πρωτοπόρου της τζαζ Ρεντ Νίκολς (Πέντε δεκάρες, 1959). Η σύζυγός του, η συγγραφέας/στιχουργός Σίλβια Φάιν, έγραψε πολλά τραγούδια με τα οποία ο Κέι έγινε διάσημος. Ήταν επίσης βοηθός στην παραγωγή ταινιών. Μερικές από τις ταινίες του Κέι περιελάμβαναν σωσίες, δύο ανθρώπους που φαίνονται πανομοιότυποι (και οι δύο ερμηνεύονται από τον Ντάνι Κέι) που μπερδεύονται μεταξύ τους με κωμικό αποτέλεσμα. Ενώ η σύζυγός του έγραφε το μεγαλύτερο μέρος του υλικού του Κέι, ο ίδιος δημιουργούσε επίσης μεγάλο μέρος του, συχνά ενώ έπαιζε. Ο Κέι ενσάρκωνε έναν χαρακτήρα που δεν μοιράστηκε ποτέ με το κοινό: τον Κάπλαν, ιδιοκτήτη μιας εταιρείας καουτσούκ, τον οποίο έπαιζε μόνο για συγγενείς και φίλους. Όταν εμφανίστηκε στο London Palladium το 1948, «έκανε τη βασιλική οικογένεια να σκάσει στα γέλια». Το περιοδικό Life περιέγραψε την υποδοχή του ως «λατρευτική υστερία» και σημείωσε ότι η βασιλική οικογένεια, για πρώτη φορά, άφησε το βασιλικό θεωρείο για να παρακολουθήσει την παράσταση από την πρώτη σειρά της πλατείας. Ανέφερε ότι δεν είχε ιδέα για τις οικογενειακές διασυνδέσεις όταν ο μαρήσιος Δαβίδ του Μίλφορντ Χέιβεν παρουσιάστηκε μετά από μια παράσταση και είπε ότι θα ήθελε να δουν τα ξαδέρφια του τον Κέι να παίζει. Ο Κέι δήλωσε ότι δεν επέστρεψε ποτέ στον χώρο, γιατί δεν υπήρχε τρόπος να αναδημιουργηθεί η μαγεία εκείνης της εποχής. Ο Κέι πήρε πρόσκληση να επιστρέψει στο Λονδίνο για μια παράσταση τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Όταν έφτασε η πρόσκληση, ο Κέι εργαζόταν στον Γενικό επιθεωρητή. Η εταιρεία Warner Bros σταμάτησε την ταινία για να επιτρέψει στο αστέρι της να παρευρεθεί στην παράσταση του Λονδίνου. Ο Κέι παρουσίασε την 24η απονομή των βραβείων Όσκαρ το 1952. Το πρόγραμμα μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο. Οι τηλεοπτικές εκπομπές της τελετής απονομής των Όσκαρ ξεκίνησαν αργότερα. Κατά τη δεκαετία του 1950, ο Κέι επισκέφτηκε την Αυστραλία, όπου έπαιξε σε μια παράσταση της Σταχτοπούτας στο Σίδνεϊ. Το 1953, ο Κέι ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Dena Pictures, που πήρε το όνομά της από την κόρη του. Το Χτύπα ξύλο ήταν η πρώτη ταινία παραγωγής της εταιρείας του. Η εταιρεία επεκτάθηκε στην τηλεόραση το 1960 με το όνομα Belmont Television. Ο Κέι άρχισε να εμφανίζεται στην τηλεόραση το 1956, στην εκπομπή του CBS See It Now με τον Έντουαρτ Ρ. Μάροου. Το The Secret Life of Danny Kaye παρουσίασε την 50.000 μιλίων περιοδεία του σε δέκα χώρες ως πρεσβευτής της UNICEF με μουσική και χιούμορ. Η πρώτη του σόλο απόπειρα έγινε το 1960 με ένα αφιέρωμα μίας ώρας σε παραγωγή της Σίλβια και χρηματοδότηση από την αυτοκινητοβιομηχανία General Motors, ενώ παρόμοια αφιερώματα έγιναν το 1961 και το 1962. Παρουσίασε το The Danny Kaye Show από το 1963 έως το 1967, για το οποίο κέρδισε τέσσερα Βραβεία Έμμυ και ένα Βραβείο Πιμπάντι. Ο τελευταίος του πρωταγωνιστικός ρόλος στον κινηματογράφο ήρθε με την ταινία Χίλιες γκάφες στο λεπτό του 1963. Στις αρχές του 1964, ήταν τηλεοπτικός παρουσιαστής στις τηλεοπτικές εκπομπές του CBS Ο μάγος του Οζ της Metro-Goldwyn-Mayer. Ο Κέι ήταν ο μυστηριώδης καλεσμένος στο τηλεπαιχνίδι του CBS-TV What's My Line την Κυριακή το βράδυ. Αργότερα, ήταν ένας από τους προσκεκλημένους στο πάνελ της ίδιας εκπομπής. Εμφανίστηκε επίσης στο τοκ σόου Here's Hollywood. Στη δεκαετία του 1970, ο Κέι έπαθε ρήξη συνδέσμου στο πόδι του κατά τη διάρκεια του μιούζικαλ του Ρίτσαρντ Ρότζερς Two by Two, αλλά συνέχισε τις παραστάσεις, εμφανιζόμενος με το πόδι του σε γύψο και ανεβαίνοντας στη σκηνή με αμαξίδιο. Το ίδιο είχε κάνει και στην τηλεοπτική του εκπομπή το 1964, όταν το δεξί του πόδι κάηκε σε ατύχημα ενώ μαγείρευε. Οι τηλεθεατές όμως δεν είδαν ποτέ τον Κέι στο αναπηρικό του καροτσάκι. Το 1976, έπαιξε τον Τζεπέτο σε μια τηλεοπτική μουσική μεταφορά του Πινόκιο με τη Σάντι Ντάνκαν στον ομώνυμο ρόλο. Ο Κέι υποδύθηκε τον Κάπτεν Χουκ απέναντι στη Μία Φάροου σε μια μουσική εκδοχή του Πίτερ Παν. Αργότερα έπαιξε ως γκεστ σταρ σε επεισόδια του The Muppet Show και του Μπιλ Κόσμπι, καθώς και στην αναβίωση τη δεκαετία του 1980 της σειράς Η ζώνη του λυκόφωτος. Σε πολλές ταινίες, καθώς και στη σκηνή, ο Κέι αποδείχθηκε ικανός ηθοποιός, τραγουδιστής, χορευτής και κωμικός. Έδειξε τη σοβαρή πλευρά του ως πρεσβευτής της UNICEF και στον δραματικό του ρόλο στην αξέχαστη τηλεοπτική ταινία Η εξέγερση των ναζί, όπου έπαιξε έναν επιζώντα του Ολοκαυτώματος. Πριν από τον θάνατό του το 1987, ο Κέι διηύθυνε μια ορχήστρα κατά τη διάρκεια μιας κωμικής σειράς συναυλιών που διοργανώθηκαν για τη συγκέντρωση χρημάτων από τη UNICEF. Ο Κέι έλαβε δύο Βραβεία Όσκαρ - ένα Τιμητικό Όσκαρ το 1955 και ένα Ανθρωπιστικό Βραβείο Jean Hersholt το 1982. Εκείνη τη χρονιά, έλαβε το ετήσιο βραβείο του Screen Actors Guild. Το 1980, ο Κέι φιλοξένησε και τραγούδησε στην 25η επέτειο του εορτασμού της Disneyland και παρουσίασε την τελετή έναρξης του Epcot το 1982 (που τότε λεγόταν EPCOT Center). Και οι δύο εκδηλώσεις μεταδόθηκαν από την τηλεόραση στις ΗΠΑ. Στις 24 Φεβρουαρίου 1987, ο Τσέχος αστρονόμος Αντονίν Μίρκος από το Αστεροσκοπείο Κλετ ανακάλυψε έναν αστεροειδή, ο οποίος πήρε το όνομα 6546 Κέι προς τιμή του ηθοποιού. Ο Κέι ήταν αρκετά δημοφιλής για να εμπνεύσει μιμήσεις: Η ταινία Book Revue της Warner Bros. (1946) είχε μια σκηνή με τον Ντάφι Ντακ να φοράει ξανθιά περούκα και να υποδύεται τον Κέι. Το τραγούδι του σατιρικού τραγουδοποιού Tom Lehrer "Lobachevsky" (1953) βασίστηκε σε ένα νούμερο του Κέι για τον Ρώσο σκηνοθέτη Κονσταντίν Στανισλάφσκι, με ρωσική προφορά. Ο Lehrer ανέφερε τον Κέι στον εναρκτήριο μονόλογο ως "είδωλο από κούνια". Οι δημιουργοί του Superman, Τζέρι Σίγκαλ και Τζο Σούστερ, δημιούργησαν έναν υπερήρωα, τον Funnyman, αντλώντας έμπνευση από την περσόνα του Κέι. Ο Κέι και η Σίλβια Φάιν μεγάλωσαν στο Μπρούκλιν, λίγα τετράγωνα μακριά ο ένας από τον άλλον, αλλά δεν συναντήθηκαν μέχρι που δούλεψαν σε μια παράσταση εκτός Μπρόντγουεϊ το 1939. Η Σίλβια ήταν πιανίστρια ακροάσεων. Η Σίλβια ανακάλυψε ότι ο Ντάνι είχε δουλέψει για τον πατέρα της Σάμιουελ Φάιν, οδοντίατρο. Ο Κέι, που εργαζόταν στη Φλόριντα, της έκανε πρόταση γάμου τηλεφωνικά. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στο Φορτ Λόντερντεϊλ στις 3 Ιανουαρίου 1940. Έμειναν παντρεμένοι μια ζωή, εκτός από έναν χωρισμό το 1947 και το 1948, όταν ο Κέι είχε σχέση με την Ιβ Άρντεν. Το μοναχοπαίδι τους, η Ντίνα, γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1946. Όταν ήταν πολύ μικρή, στην Ντίνα δεν άρεσε να βλέπει τον πατέρα της να παίζει γιατί δεν καταλάβαινε ότι ο κόσμος έπρεπε να γελάει με αυτά που έκανε. Ο Κέι είπε σε μια συνέντευξή του το 1954: «Ό,τι θέλει να γίνει θα γίνει χωρίς παρέμβαση από τη μητέρα της ή από εμένα». Η Ντίνα έγινε τελικά δημοσιογράφος. Ο Ντόναλντ Σπότι, συγγραφέας του βιβλίου Laurence Olivier (HarperCollins), έκανε τον αβάσιμο ισχυρισμό ότι ο Κέι είχε 10ετή μυστική σχέση με τον Λόρενς Ολίβιε. Παρά τις φήμες των μέσων ενημέρωσης μετά τημ έκδοση αυτού του βιβλίου, δεν έχουν δημοσιευθεί στοιχεία για αυτό. Ως δημοκρατικός, υποστήριξε την υποψηφιότητα του Στίβενσον κατά τις προεδρικές εκλογές του 1952 . Ο Κέι ήταν νονός της ηθοποιού Μαίρη Λουίζ Γουέλερ. Ο Κέι πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 3 Μαρτίου 1987, σε ηλικία 76 ετών, που προκλήθηκε από εσωτερική αιμορραγία και επιπλοκές της ηπατίτιδας C. Ο Κέι είχε κάνει τετραπλή εγχείριση μπαϊπάς στην καρδιά τον Φεβρουάριο του 1983 και προσβλήθηκε από ηπατίτιδα C κατά τη διάρκεια μετάγγισης αίματος. Ντάνι Κέι στην IMDb Ντάνι Κέι στο Internet Broadway Database (Αγγλικά) Δισκογραφία Ντάνι Κέι στο Discogs Royal Engineers Museum Literature on Danny Kaye FBI Records: The Vault – Danny Kaye Danny Kaye and Sylvia Fine Collection και Online Danny Kaye and Sylvia Fine Collection στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου Danny Kaye recordings at the Discography of American Historical Recordings