IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Επιφύλαξη νόμου

Η επιφύλαξη νόμου ή επιφύλαξη υπέρ του νόμου είναι νομικός όρος που απαντά στον κλάδο του Συνταγματικού Δικαίου και ειδικότερα στη θεματική των συνταγματικών ελευθεριών. «Επιφύλαξη νόμου» είναι η ειδική συνταγματική πρόβλεψη ότι ο κοινός νομοθέτης δύναται να θεσπίσει περιορισμούς σε ένα θεμελιώδες δικαίωμα υπό τους όρους που θέτει α) η συνταγματική διάταξη που κατοχυρώνει το θεμελιώδες δικαίωμα και β) το γενικότερο σύστημα «περιορισμού των περιορισμών».

 1) Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και διάδοσης των στοχασμών ως εξής : «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του κράτους». Εν προκειμένω, το Σύνταγμα κατοχυρώνει το δικαίωμα καθενός να εκφράζει και να διαδίδει τους στοχασμούς του, επιτρέποντας στον κοινό νομοθέτη (επιφύλαξη νόμου) να περιορίσει το δικαίωμα αυτό. Στο άρθρο 14§1 του Συντάγματος η επιφύλαξη νόμου είναι γενική, δεδομένου ότι δεν τίθενται στη διάταξη αυτή ειδικοί όροι που δεσμεύουν τον κοινό νομοθέτη να περιορίσει το δικαίωμα αυτό, παρά αυτός δεσμεύεται μόνο από το σύστημα «περιορισμού των περιορισμών». 2)Επιφύλαξη νόμου υπάρχει στο άρθρο 19§1 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα απορρήτου της επικοινωνίας ως εξής: «Το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης ή επικοινωνίας με οποιονδήποτε άλλο τρόπο είναι απολύτως απαραβίαστο. Νόμος ορίζει τις εγγυήσεις υπό τις οποίες η δικαστική αρχή δεν δεσμεύεται από το απόρρητο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων». Στο δεύτερο εδάφιο της διάταξης αυτής, ο νομοθέτης μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα αυτό υπό ειδικούς όρους: α) να ορίσει εγγυήσεις για τη μη καταχρηστική επιβολή περιορισμών στο δικαίωμα, β) την επιβολή περιορισμού μπορεί να αναθέσει μόνο σε δικαστική αρχή και όχι σε άλλα κρατικά όργανα ή ιδιώτες, γ) η πρόβλεψη επιβολής περιορισμών μπορεί να γίνεται μόνο για λόγους εθνικής ασφάλειας ή για διακρίβωση ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων (σκοπός περιορισμού). Εν προκειμένω η επιφύλαξη νόμου είναι ειδική . Για την επιφύλαξη νόμου υπάρχει η εξής ειδική μονογραφία:Ιφιγένεια Καμτσίδου: Η επιφύλαξη υπέρ του νόμου - Ως περιορισμός, εγγύηση και διάμεσος των ελευθεριών. Εκδ. Σάκκουλα 2001. Για την επιφύλαξη νόμου στο άρθρο 19§1 του Συντάγματος βλ. Ν. Παπαδόπουλος: «Η προστασία του απορρήτου της επικοινωνίας-Ερμηνευτική Προσέγγιση του άρθρου 19 του Συντάγματος της Ελλάδας», Νομική Βιβλιοθήκη 2008, σελ. 263-293.
Sea Speed Ferries

Η Sea Speed Ferries (Επισήμως: Ση Σπιντ Λάινς) ήταν μια ελληνική ακτοπλοϊκή εταιρεία που δραστηριοποιούταν από την ηπειρωτική Ελλάδα προς τις Κυκλάδες στο Αιγαίο Πέλαγος . Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2018 και εκμεταλλευόταν ένα μοναδικό συμβατικό πλοίο Ro-Pax . Η εταιρεία διέκοψε τη λειτουργία της το 2022, μετά από διαμάχη με μια ελληνική επιδοτούμενη γραμμή.

 Το 2019, η εταιρεία αγόρασε το πρώτο και μοναδικό πλοίο της, το M/F Olympus που κατασκευάστηκε το 1976. Επρόκειτο να δρομολογηθεί από τον Πειραιά στο Ρέθυμνο μέσω Μήλου και Σαντορίνης. Το παρθενικό ταξίδι εξελίχθηκε σε ατυχία, καθώς χτύπησε σε ύφαλο στη Σαντορίνη και σταμάτησε τα δρομολόγια για επισκευές. Στις 19 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έγινε το πρώτο ταξίδι απευθείας στο Ρέθυμνο (χωρίς επιβάτες) και το πλοίο άρχισε να πλέει. Η υπηρεσία αντιμετωπίστηκε με ανάμικτες υποδοχές από τους επιβάτες και επικρίθηκε για καθυστερήσεις και μια εξαιρετικά μεγάλη διαδρομή. Εκπρόσωπος της εταιρείας δήλωσε σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι «Η κίνηση από το Ρέθυμνο ανακάμπτει» και απέδωσε τις καθυστερήσεις και το μακρύ ταξίδι στην έλλειψη κατάλληλης λιμενικής υποδομής και επαρκούς κίνησης για να συντηρηθεί ένα απευθείας ταξίδι προς Ρέθυμνο. Το πλοίο φιλοξένησε για λίγο επισκέπτες για το Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι. Ένα άλλο περιστατικό συνέβη τον Ιούνιο του 2020 στο Ρέθυμνο χωρίς τραυματισμούς. Τελικά παροπλίστηκε και δημοπρατήθηκε πολλές φορές λόγω χρεών της Revoil, μιας εταιρείας φυσικού αερίου. Το 2022, η εταιρεία ζήτησε να πάρει την επιδοτούμενη γραμμή Πειραιάς-Μήλος-Σαντορίνη-Ανάφη-Ηράκλειο-Σητεία-Κάσος-Κάρπαθος-Χάλκη-Ρόδος, (Γνωστή και ως "Άγονη Κασοκαρπαθίας") την οποία τότε εκμεταλλευόταν η ANEK Lines με το Ε/Γ-Ο/Γ Πρέβελης. Το πλοίο επρόκειτο να ξεκινήσει τα δρομολόγια το καλοκαίρι, ωστόσο, δεν ξεκίνησε τα δρομολόγια εγκαίρως, ξεκινώντας μια διαμάχη μεταξύ των ντόπιων νησιωτών, των επισκεπτών και ακόμη και της κυβέρνησης. Η εταιρεία απέδωσε ότι το πλοίο δεν ξεκίνησε λόγω κρούσματος COVID-19 σε μέλος του πληρώματος και ανακοίνωσε ότι τα άτομα που επρόκειτο να ταξιδέψουν θα λάβουν επιστροφή χρημάτων. Η ημερομηνία για το παρθενικό ταξίδι αναβλήθηκε, αλλά αυτό δεν τελείωσε τη διαμάχη. Αντ' αυτού, το δρομολόγιο δόθηκε πίσω στην ANEK Lines και στο Πρέβελης. Από το 2019 έως το 2022, η Sea Speed Ferries εκμεταλλευόταν τον ακόλουθο στόλο
Χάρτλπουλ Γιουνάιτεντ

Η Χάρτλπουλ (αγγλ. Hartlepool United F.C.) είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Αγγλίας και ιδρύθηκε το 1908. Έδρα της είναι το Βικτόρια Παρκ, το οποίο διαθέτει 8.240 θέσεις. Ανήκει στην κατηγορία της Φούτμπολ Λιγκ Ουάν και στη σεζόν 2009-2010 τερμάτισε στην 20η θέση με 50 βαθμούς. Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Κεν Χόντκροφτ, ο οποίος παράλληλα είναι διευθυντής μιας εταιρείας καυσίμων. Ο προπονητής της είναι ο Κρις Τάρνερ, ο οποίος από το 2009 βρίσκεται στον πάγκο της Χάρτλπουλ.

 Η ομάδα δημιουργήθηκε από την ερασιτεχνική ομάδα που έφερε το όνομα Γουέστ Χάρτλπουλ (αγγλ. West Hartlepool FC) και το 1905 κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο ερασιτεχνών της Ομοσπονδίας (FA Amateur Cup). Το 1920 ανέβηκε στις επαγγελματικές κατηγορίες και συγκεκριμένα στην Τρίτη Κατηγορία, γνωστή και ως Λιγκ Ουάν μετά την άνοδο της από την Σάουθερν Λιγκ μαζί με την ομάδα της Γκρίμσμπι Τάουν. Ωστόσο το 1971, ο Λεν Άσχαρστ οδήγησε την ομάδα στην 18η θέση εξασφαλίζοντας την παραμονή της στην Λιγκ Ουάν. Το 1972-73 παραλίγο να υποβιβαστεί στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, αφού με παίκτη-προπονητή τον Άσχαρστ κατέλαβε την 20η θέση, ενώ η βελτίωση που επιτεύχθηκε τον επόμενο χρόνο έδιωξε τον φόβο του υποβιβασμού φέρνοντας την ομάδα στην 11η θέση. Την επόμενη σεζόν ο Λεν έγινε μάνατζερ της Τζίλιγχαμ ΦΚ. Τις επόμενες χρονιές η Χάρτπουλ τα πήγε καλύτερα τερματίζοντας στην 13η και 14η θέση αντίστοιχα. Προπονητής της τότε ήταν ο Κεν Χέιλ. Όμως το 1977-78 η ομάδα υποβιβάστηκε, τερματίζοντας στην 22η θέση. Όμως χάρη στον Μπίλι Χόρνερ η ομάδα την επόμενη χρονιά ανέβηκε ξανά στην Λιγκ Ουάν όπου τερμάτισε στην 21η θέση. Το 1978-79 τερμάτισε στην 13η θέση και την επόμενη σεζόν στην 19η θέση. Το 1982-83 τα πήγε καλύτερα τερματίζοντας για πολλοστή φορά στην 13η θέση. Τότε προπονητής ήταν ο Τζον Ντάνκαν, ο οποίος την επόμενη χρόνια έφυγε από την Χάρτπουλ για την Τσέστερφιλντ. Τελικά, τον αντικατέστησε ο Μικ Ντόχερτι, που ήταν γιος του Τομ Ντόχερτι, παλαίμαχου παίκτη της ομάδας. Την τερμάτισε στην 23η θέση. Επίσης ισοφάρισε τη Ρότσντεϊλ στις περισσότερες συμμετοχές στη Φούτμπολ Λιγκ. Επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας
Κερασοχώρι Ευρυτανίας

Το Κερασοχώρι είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων στις πλαγιές των νότιων Αγράφων. Αποτελεί έδρα του καλλικρατικού δήμου Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Βίνιανης και απέχει 38 χλμ από το Καρπενήσι. Μέχρι το 1930 ονομαζόταν Κεράσοβο.

 Το Κερασοχώρι υπήρξε πρωτεύουσα του παλαιότερου Δήμου Αγραίων, οι οποίοι πήραν το όνομά τους από τους πρώτους κατοίκους της περιοχής. Στο κάστρο του Κερασοχωρίου υπάρχουν ερείπια οικισμού και οχυρού. Σε επιγραφή του 1725, το Κερασοχώρι χαρακτηρίζεται κωμόπολη, ενώ αλλού μνημονεύεται ως Μέγα Κεράσοβο. Το 1799, λειτούργησε το πρώτο σχολείο. Στις 10 Μαΐου 1821, ο Κώστας Βελλής ύψωσε στο χωριό τη σημαία της επανάστασης.Κατά την Εθνική Αντίσταση, στο χωριό λειτούργησε το στρατηγείο του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τους Στέφανο Σαράφη και Γιώργη Σιάντο.Κερασοχωρίτης ήταν ο Νώντας Θεοδωρόπουλος, πρόεδρος των μηχανοδηγών ΟΣΕ. Κατά την Απογραφή του 2011 το χωριό απαριθμούσε 174 κατοίκους. Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού είναι η εξής: Συλλογικό έργο, 2006, Νομός Ευρυτανίας, τόμος 13, σειρά ΕΛΛΑΔΑ, Αθήνα, Εκδόσεις Δομή Τάκης Ντάσιος, 1999, Στ' Άγραφα, Αθήνα, Εκδόσεις Μίλητος, ISBN 960-8460-13-1 Δημοτικό σχολείο Κερασοχωρίου
Χουν Χουρ Του

Οι Huun-Huur-Tu (Khün Khürtü) είναι μουσικό συγκρότημα από τη Ρωσική Αυτόνομη Δημοκρατία της Tιβά. Παίζουν παραδοσιακά μουσικά όργανα και τραγούδια της πατρίδας τους, ενώ με συναυλίες τους έχουν γίνει δημοφιλείς σε όλες τις ηπείρους. Συνεργάστηκαν το 2008 με τον Ρος Ντέλι.

 Το 1992 ιδρύθηκε ένα μικρό τετραμελές μουσικό συγκρότημα με το όνομα Kungurtuk. Έπαιζαν ο Καϊγκάλ-ολ Χοβάλιγκ, ο Αλέξανδρ Μπάπα, ο αδελφός του Σαϊάν Μπάπα και ο Άλμπερτ Κουβεζίν και μετονομάσθηκαν αργότερα σε Χουν Χουρ Του, που στη γλώσσα τους σημαίνει «χρυσές ηλιαχτίδες» (του ανατέλοντος ή δύοντος ήλιου). Το 1933 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκο τους με τίτλο 60 Horses in My Heard και ήταν συλλογή δημοτικών τραγουδιών. Ο Κuwesin, και λίγο αργότερα ο Alexander Bapa εγκατέλειψαν το συγκρότημα, ενώ ήρθε ο Alexei Saryglar. Το 1993 πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία στις ΗΠΑ. Από το 1997 και αργότερα, το 1999 πρόσθεσαν αρκετούς επιτυχημένους μουσικούς νεωτερισμούς και τα δύο άλμπουμ τους If I'd Been Born an Eagle και Where Young Grass Grows έγιναν αποδεκτά από το ευρύ κοινό. Η επιρροή των Χουν Χουρ Του έγκειται κυρίως στην ανάπτυξη των μογγολικών παραδοσιακών μουσικών μορφών και τεχνικών. Πριν τους Χουν Χουρ Του, η παραδοσιακή χαρακτηριστική τέχνη του μογγολικού λαρυγκικού τραγουδιού ήταν σχεδόν αποκλειστικά για μία φωνή, ενώ η συνοδεία με όργανα ήταν άγνωστη. Οι Χουν Χουρ Του καινοτόμησαν εμφανιζόμενοι ως συγκρότημα, ενώ χρησιμοποίησαν επίσης για πρώτη φορά στη μουσική της πατρίδας τους με μεγάλη δεξιοτεχνία παραδοσιακά και σύγχρονα μουσικά όργανα. Επίσης ανακάλυψαν και διατήρησαν λαϊκά τραγούδια που σχεδόν είχαν ξεχαστεί, και πρόσθεσαν στα τραγούδια τους ήχους της φύσης, καλαϊδίσματα πουλιών, χλιμιντρίσματα και βάδισμα αλόγων. 60 Horses in My Herd (Shanachie, 1993) The Orphan's Lament (Shanachie, 1994) If I'd Been Born an Eagle (Shanachie, 1997) Where Young Grass Grows (Shanachie, 1999) Live 1 (Jaro, 2001) Live 2 (Jaro, 2001) Best * Live (Jaro, 2001) More Live (Jaro, 2003) Spirits from Tuva (Paras, 2003) Altai Sayan Tandy-Uula (Jaro, 2004) Live in Munich (DVD) (Jaro, 2007) Mother-Earth! Father-Sky! mit Sainkho Namtchylak (Jaro, 2008) Eternal mit Carmen Rizzo (Electrofone Music, 2009) Ancestors Call (World Village, 2010) The Bulgarian Voices Angelite With Huun-Huur-Tu & Moscow Art Trio - Legend (Jaro, 2010) Andrew P. Killick: Snapshot: The Tyvan Throat Singers Huun-Huur-Tu. In: Robert C. Provine, Yosihiko Tokumaru, J. Lawrence Witzleben (Hrsg.): Garland Encyclopedia of World Music. Volume 7: East Asia: China, Japan, and Korea. Routledge, London 2002, S. 1023–1025. Huun-Huur-Tu Throat-Singers of Tuva. Huun-Huur-Tu, 2007, abgerufen am 26. Januar 2017 (englisch, Homepage der Gruppe). Jason Gross: Deep in the Heart of Tuva. Perfect Sound Forever, März 1997, abgerufen am 17. Oktober 2008 (englisch). Huun-Huur-Tu. WDR Schamanischer Kehlkopfgesang, abgerufen am 26. Januar 2017. James M. Manheim: Huun-Huur-Tu Biography. Musicianguide.com, abgerufen am 17. Oktober 2008 (englisch).
Θεριακήσιο Αιτωλοακαρνανίας

Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Θεριακήσι Ιωαννίνων Το Θεριακήσιο ή Θεριακήσι, επίσημα Θεριακήσιον, είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 720 μέτρα.

 Το Θεριακήσι βρίσκεται στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας σε απόσταση 47 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία (μέσω Μενιδίου) και 29,5 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό ιδρύθηκε στα 1600 από κατοίκους του Θιρεκήσι ή Θηρακήσι Ιωαννίνων όταν μετακινήθηκαν για να γλυτώσουν από τους Τούρκους. Με την ονομασία Θηρακήσι ή Θεριάκη αναφέρεται επίσημα το 1836 να ανήκει στον τότε Δήμο Όλπης. Το 1940 διορθώθηκε σε Θεριακήσιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Μενίδι, το Ελαιοχώρι, τη Λαγκάδα, τη Συκούλα και το Κατσούλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μενιδίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μενιδίου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 182 κατοίκους.
Γκυστάβ-Λεόν Σλυμπερζέ

Ο Γκυστάβ-Λεόν Σλυμπερζέ (Gustave-Leon Schlumberger, 17 Οκτωβρίου 1844 - 9 Μαΐου 1929) ήταν Γάλλος βυζαντινολόγος, του οποίου η συμβολή στην προαγωγή των νομισματικών και σφραγιστικών ερευνών της βυζαντινής περιόδου και της μεσαιωνικής λατινικής Ανατολής υπήρξε καθοριστική.

 Γεννήθηκε στο Γκεμπβιλέ (Guebwiller) της Αλσατίας το 1844. Αρχικά σπούδασε ιατρική, στην οποία μάλιστα ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1872. Γρήγορα όμως απορροφήθηκε στη συλλογή και μελέτη νομισμάτων και ιστορικών μνημείων. Μάλιστα την περίοδο 1877 με 1878, δημοσίευσε τα πορίσματα των μελετών του. Το 1877 έγινε μέλος της Γαλλικής Εταιρείας Αρχαιοδιφών και στη συνέχεια μέλος της Ακαδημίας Επιγραφών και Γραμμάτων. Χάρη στη γλαφυρότητα του λόγου του, έφερε την μελέτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ξανά στα ενδιαφέροντα των επιστημονικών κύκλων. Τηρούσε συχνή αλληλογραφία με την Πηνελόπη Δέλτα αποτέλεσμα της οποίας ήταν και το μυθιστόρημά της «Στα χρόνια του Βουλγαροκτόνου» που εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1911 σε επιμελημένη έκδοση. Τα γνωστότερα έργα του είναι τα εξής: Οι φραγκικές ηγεμονίες του Λεβάντε κατά τον Μεσαίωνα Νομισματική της Λατινικής Ανατολής (1878) Σιγγιλιογραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (1884) Νικηφόρος Β΄ Φωκάς Η βυζαντινή εποποϊία κατά τα τέλη του 10ου αιώνα (3 τόμοι) (1890) Η πολιορκία, η άλωση και η λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους το 1453 Το Βυζάντιο και οι Σταυροφορίες Τα πριγκηπόνησσα (1925)
Αντίγονος ο Καρύστιος

Ο Αντίγονος ο Καρύστιος ( ca 250 π.Χ. — 197 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης και επιγραμματοποιός, και συγκεκριμένα χαλκοπλάστης, από την Κάρυστο, ο οποίος έζησε στην Αθήνα και μετά στην Πέργαμο. Ο Αντίγονος φιλοτέχνησε αρκετούς χάλκινους ανδριάντες, διακρίθηκε όμως και ως συγγραφέας. Συνέγραψε μία Ιστορία της ζωγραφικής και της ανδριαντοποιίας, από την οποία άντλησε υλικό ο Πλίνιος (Nat. Hist. xxxiv 19), ενώ από το έργο του Βίοι φιλοσόφων περιέσωσε πολλά αποσπάσματα ο Διογένης Λαέρτιος. Διασώθηκε ακέραιο το έργο του Αντιγόνου Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, αντιπροσωπευτικό έργο της παραδοξογραφίας, το οποίο θεωρείται, ωστόσο, ψευδεπίγραφο. Εξαιρετική μονογραφία για τον Αντίγονο τον Καρύστιο έγραψε ο μεγάλος Γερμανός φιλόλογος Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff (βλ.παρακάτω).

 Αναμφισβήτητα του γλύπτη: Ιστορία της ζωγραφικής και της ανδριαντοποιίαςΕίτε του ιδίου είτε άλλου ομώνυμου προσώπου : Ιστοριών παραδόξων συναγωγή (Historiarum Mirabilium Collectio) Βίοι φιλοσόφωνΣτο έργο του Ιστοριών παραδόξων συναγωγή, ο συγγραφέας διασώζει (προφανώς επεξεργασμένο) το έργο του Καλλίμαχου Θαυμασίων τῶν εἰς ἅπασαν τὴν γῆν κατὰ τόπους ὄντων συναγωγή στο οποίο ο Καλλίμαχος καταγράφει παράδοξα φαινόμενα ανά τον κόσμο με βάση τη γεωγραφική κατανομή τους. Ο Αντίγονος παραμένει, ως εκ τούτου, η μοναδική πηγή μέσω της οποίας μπορούμε να συμβουλευτούμε την πραγματεία του Καλλίμαχου. Ιωάννης Κακαβούλιας: Ελληνική Γραμματολογία (αρχαία και βυζαντινή), εκδ. Νικόδημος, Αθήνα, σελίδα 38 (Γερμανικά) Wilamowitz-Mollendorff: "Antigonus von Karystos" στο Philologische Untersuchungen, iv (1881) (Αγγλικά) Τα κείμενα του Αντιγόνου στο: Antigonus of Carystus· (of Tralles.), Phlegon· (Paradoxographus.), Apollonius (1758). C. Keller, επιμ. Rerum naturalium soriptores graeci minores. in aedibvs B. G. Tevbneri. (Λατινικά) Köpke, Reinhold (1862). De Antigono Carystio. Berolini: G. Lange. (Γαλλικά) Pseudo-Antigonos de Carystos : Collection d’histoires curieuses, Dimitra Eleftheriou, 2018, Thèse de doctorat en Langues et littératures anciennes : Université Paris-Nanterre. Lire en ligne : vol.I : Introduction – Édition – Traduction et vol.II : Commentaire Antigone de Caryste (trad. Tiziano Dorandi), , Les Belles Lettres, coll. « Collection des universités de France », 1999 (ISBN 2-251-00475-0).
Τζιάκομο Καπούτσι

Ο σεβασμιότατος Τζιάκομο Καπούτσι (ιταλικά: Giacomo Capuzzi, στις 14 Αυγούστου 1929 – 26 Δεκεμβρίου 2021) είναι από τις 14 Νοεμβρίου 2005 επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Λόντι (Lodi) του Μιλάνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Πάολο Μανιάνι (Paolo Magnani). Απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών στις 26 Δεκεμβρίου 2021.

 Χειροτονήθηκε ιερέας στις 29 Ιουνίου 1952. Υποδείχθηκε ως επίσκοπος του Λόντι στις 7 Μαρτίου 1989, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο επίσκοπο του Λόντι, Πάολο Μανγνάνι (Paolo Magnani) Έλαβε την επισκοπική του χειροτονία στις 30 Απριλίου 1989, από τον επίσκοπο Μπρούνο Φορέστι (Bruno Foresti). Παραιτήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2005. Ιστότοπος της Επισκοπής του Λόντι Catholic Hierarchy Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Giacomo Capuzzi στο Wikimedia Commons
EN 1997

Ο EN 1997, γνωστός ως ΕΥΡΩΚΩΔΙΚΑΣ 7: Γεωτεχνικός σχεδιασμός, είναι μία σειρά Ευρωπαϊκών Προτύπων, γνωστοί ως Ευρωκώδικες, που ορίζει τις αρχές και απαιτήσεις για την ασφάλεια και λειτουργικότητα, περιγράφει τις αρχές σχεδιασμού νέων έργων και ελέγχου παλαιών και δίνει οδηγίες για θέματα αξιοπιστίας σε γεωτεχνικά θέματα που αφορούν το σχεδιασμό κτηρίων και άλλων δομημάτων πολιτικού μηχανικού. Το πρότυπο αυτό χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με το Πρότυπο EN 1990: Βάσεις του σχεδιασμού δομημάτων. Ο Ευρωκώδικας 7 προορίζεται για χρήση σε συνδυασμό με τα πρότυπα: EN 1990: Βάσεις του σχεδιασμού δομημάτων EN 1991: Δράσεις επί των κατασκευώνΟ Ευρωκώδικας 7, απαρτίζεται από τα ακόλουθα μέρη:

 Ο EN 1997-1-1 περιλαμβάνει τους τρόπους εφαρμογής της μεθόδου των επιμέρους συντελεστών ασφαλείας στην ανάλυση των οριακών καταστάσεων αστοχίας (Ultimate Limit State - ULS) των γεωτεχνικών έργων. Oι γεωτεχνικές κατασκευές διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: Κατηγορία 1 Απλές κατασκευές (π.χ. κτίρια με 1-2 ορόφους) Μικρά έργα αντιστηρίξεως (π.χ. ύψους έως 3μ) Μικρά ορύγματα (π.χ. για τοποθέτηση σωληνώσεων)Για τις κατασκευές αυτές μπορούν να εφαρμοσθούν εμπειρικές μέθοδοι σχεδιασμού, πρακτικώς χωρίς έρευνες και υπολογισμούς. Κατηγορία 2 Τα περισσότερα συνήθη γεωτεχνικά έργα.Οι απαιτήσεις του EN 1997 αφορούν κυρίως αυτά τα έργα (ως προς τους συντελεστές ασφαλείας και τους τρόπους ανάλυσης). Κατηγορία 3 Πολύ μεγάλες και ασυνήθεις κατασκευές Έργα με πολύ δυσμενείς γεωτεχνικές συνθήκες Έργα με ασυνήθη επικινδυνότητα ή σπουδαιότητα Έργα με υψηλή σεισμική επικινδυνότηταΟι απαιτήσεις των έργων αυτών υπερβαίνουν τις απαιτήσεις του Ευρωκώδικα 7. Ο EN 1997-2 δίδει οδηγίες για το σχεδιασμό και την μετέπειτα ανάλυση εργαστηριακών δοκιμών και δοκιμών στην ύπαιθρο οι οποίες χρησιμοποιούνται υποστηρικτικά κατά τον γεωτεχνικό σχεδιασμό δομημάτων και άλλων έργων πολιτικού μηχανικού. Eurocodes: Building the Future Ο ιστότοπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τους Ευρωκώδικες Τίτλοι ισχυόντων Τμημάτων του Ευρωκώδικα και Εθνικό Κείμενο Εφαρμογής στη βιβλιοθήκη του ΤΕΕ : Ολοκλήρωση έργου Ευρωκωδίκων Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. Ιστότοπος του Ελληνικού Οργανισμού Τυποποίησης για τους Ευρωκώδικες : Δημόσια κρίση ΣΕΠ: Ευρωκώδικες - Εθνικά Προσαρτήματα Αρχειοθετήθηκε 2011-11-03 στο Wayback Machine. : Δημόσια κρίση ΣΕΠ: Ευρωκώδικες - Εθνικά Προσαρτήματα (2ο Μέρος) Αρχειοθετήθηκε 2012-01-16 στο Wayback Machine. : Δημόσια κρίση ΣΕΠ: Ευρωκώδικες - Εθνικά Προσαρτήματα (3ο Μέρος) Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. : Δημόσια κρίση ΣΕΠ: Ευρωκώδικες - Εθνικά Προσαρτήματα (4ο Μέρος) Αρχειοθετήθηκε 2012-01-15 στο Wayback Machine. : Ευρωκώδικας 7, μέρος 1ο: Γεωτεχνικός σχεδιασμός: δομή, αρχές και επιπτώσεις : Εφαρμογές του Ευρωκώδικα 7 (ΕΝ 1997) σε θέματα σχεδιασμού γεωτεχνικών έργων (μέρος 1ο) : Εφαρμογές του Ευρωκώδικα 7 (ΕΝ 1997) σε θέματα σχεδιασμού γεωτεχνικών έργων (μέρος 2ο) : Σχεδιασμός θεμελιώσεων με πασσάλους με βάση τον Ευρωκώδικα 7.1 : Σημειώσεις για τον Ευρωκώδικα 7 (ΕΝ 1997)
Αγία Τριάδα Καλαμάτας Μεσσηνίας

Η Αγία Τριάδα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 3 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Καρβελίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.

 Η Αγία Τριάδα βρίσκεται σε υψόμετρο 634 μέτρων, στον Ταΰγετο. 19-03-1961, αναγνώριση του οικισμού Νεοχώρι και προσάρτησή του στην Κοινότητα Καρβελίου. 17-02-1965, ο οικισμός Νεοχώρι μετονομάζεται σε Αγία Τριάδα. 04-12-1997, ο οικισμός Αγία Τριάδα αποσπάται από την Κοινότητα Καρβελίου και προσαρτάται στο Δήμο Καλαμάτας. Δήμος Καλαμάτας
TOP500

Το TOP500 ταξινομεί και απαριθμεί τους 500 πιο ισχυρούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές του κόσμου. Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 1993 και δημοσιεύει έναν ενημερωμένο κατάλογο των υπερυπολογιστών δύο φορές το χρόνο. Το πρόγραμμα στοχεύει να παρέχει μια αξιόπιστη βάση για και τις τάσεις εξέλιξης στον τομέα των υπολογιστών υψηλής απόδοσης και διενεργεί τις ταξινομήσεις του με βάση το HPL, μια φορητή εφαρμογή της συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων LINPACK για υπολογιστές κατανεμημένης κεντρικής μνήμης. Συντάκτες του κατάλογου TOP500 είναι ο Χανς Μόιερ (γερμ. Hans Meuer) του πανεπιστημίου του Μανχάιμ της Γερμανίας, ο Τζακ Ντονγκάρρα (αγγλ. Jack Dongarra) του πανεπιστημίου του Τεννεσσί στην Νοξβίλλ και οι Έριχ Στόμάγιερ (γερμ. Erich Strohmaier) και Χορστ Ζίμον (γερμ. Horst Simon) του NERSC/Lawrence Berkeley National Laboratory. Ο κατάλογος ενημερώνεται δύο φορές το χρόνο. Η πρώτη έκδοση συμπίπτει πάντα με τη διεθνή διάσκεψη υπερυπολογιστών τον Ιούνιο, η δεύτερη παρουσιάζεται το Νοέμβριο στη IEEE Super Computer Conference στις ΗΠΑ.

 Στις αρχές της δεκαετίας του '90, ένας νέος καθορισμός του όρου υπερυπολογιστής έγινε απαραίτητος ως βάση της περαιτέρω ταξινόμησης. Μετά από πολλούς πειραματισμούς με μετρικές βασισμένες στους επεξεργαστές του 1992, η ιδέα γεννήθηκε στο πανεπιστήμιο του Μανχάιμ να χρησιμοποιηθεί ως βάση ένας λεπτομερής κατάλογος των εγκατεστημένων συστημάτων. Νωρίς το 1993 ο Τζακ Ντονγκάρρα πείστηκε να πάρει μέρος στο πρόγραμμα και να παραθέσει το λογισμικό συγκριτικής μέτρησης επιδόσεων Linpack. Μια πρώτη δοκιμαστική έκδοση του καταλόγου ακολούθησε τον Μάιο του 1993, και ήταν εν μέρει βασισμένος σε στοιχεία διαθέσιμα στο διαδίκτυο, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων πηγών: Στατιστικές υπερυπολογιστών του Μανχάιμ 1986-1992 κατάλογος των παγκόσμια ισχυρότερων υπολογιστών που εξέδιδε ο Γκούντερ Άρεντ (γερμ. Gunter Ahrendt) μια άλλη πηγή ήταν ο Ντέιβιντ Καχάνερ (αγγλ. David Kahaner), ο οποίος είχε μια μεγάλη βάση στοιχείων.Πληροφορίες από τις ίδιες πηγές χρησιμοποιήθηκαν για τους πρώτους δύο καταλόγους. Από τον Ιούνιο του 1993 το TOP500 παράγεται κάθε εξάμηνο με βάση τις επίσημες δηλώσεις των εκάστοτε κατασκευαστών υπερυπολογιστών. IBM Blue Gene/L (από τον Νοέμβριο του 2004) NEC Earth Simulator (Ιούνιος 2002 - Νοέμβριος 2004) IBM ASCI White (Νοέμβριος 2000 - Ιούνιος 2002) Intel ASCI Red (Ιούνιος 1997 - Νοέμβριος 2000) Hitachi CP-PACS (Νοέμβριος 1996 - Ιούνιος 1997) Hitachi SR2201 (Ιούνιος 1996 - Νοέμβριος 1996) Fujitsu Numerical Wind Tunnel (Νοέμβριος 1994 - Ιούνιος 1996) Intel Paragon XP/S140 (Ιούνιος 1994 - Νοέμβριος 1994) Fujitsu Numerical Wind Tunnel (Νοέμβριος 1993 - Ιούνιος 1994) TMC CM-5 (Ιούνιος 1993 - Νοέμβριος 1993) Ο ακόλουθος πίνακας δίνει τις 10 πρώτες θέσεις του 30ού καταλόγου TOP500 που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της διάσκεψης SC07 στις 12 Νοεμβρίου 2007 στο Ρένο της Νεβάδας. Top500.org Netlib
Μονομαχία στον Κόκκινο Ήλιο

Η Μονομαχία στον Κόκκινο Ηλιο (γαλλικά: Soleil Rouge), είναι ένα γουέστερν του 1971 Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ. Πρωταγωνιστούν οι Τσαρλς Μπρόνσον, Τοσίρο Μιφούνε, Αλέν Ντελόν, και η Ουρσούλα Άντρες.

 Ο ληστής Λινκ Στιουάρτ (Τσαρλς Μπρόνσον) συνεταιρίζεται με τον Γκος (Αλέν Ντελόν) για να ληστέψουν ένα τρένο. Στο τρένο όμως, από το Σαν Φρανσίσκο προς την Ουάσιγκτον ταξιδεύει και ο νέος Ιάπωνας πρεσβευτής, με τους σαμουράι- σωματοφύλακες του και ένα πανάκριβο, χειροποίητο χρυσό σπαθί, δώρο προς τον Προεδρο των ΗΠΑ. Ο Γκος όμως, αφου επιδοθεί σε μία τεράστια σφαγή στο τρένο, σκοτώνει τον ένα από τους δύο σωματοφύλακες, αλλά ο άλλος, Κουρόντα (Tοσίρο Μιφούνε) ορκίζεται εκδίκηση, δινόντας στον εαυτό του προθεσμία 7 ημέρων για να πάει το σπαθί πίσω στον Ιαπωνα πρέσβη, διαφορετικά θα προχωρήσει σε Σεπούκου (χαρακίρι), ως την ένδειξη αποτυχίας του. Μετά την ολοκλήρωση της ληστείας ο Γκος θα προσπαθήσει να σκοτώσει τον Λινκ για να πάρει ολοκληρη την λεία μόνος του. Ο Λινκ θα μείνει αναίσθητος μετά από την αποτυχημένη αποπειρα δολοφονίας του, και ο Γκος θα εξαφανιστεί μαζί με την λεία της ληστείας. Ο Λινκ αφού ξυπνήσει θα πάει στους Ιαπωνες και θα δεχθεί να συνεργαστεί μαζι τους για να εντοπίσουν τον Γκος, προκειμένου να γλυτώσει το κεφάλι του, αλλά συνειδητοποιεί ότι ο Κουρόντα θα σκοτώσει τον Γκος αμέσως, εμποδίζοντάς τον να πάρει πίσω το μερίδιο του από τα κλεμμένα λάφυρα από τον πρώην συνεργάτη του στην ληστεία. Γνωρίζοντας αυτό, ο Λινκ επανειλημμένα προσπαθεί να ξεφύγει από τον Κουρόντα, για να ματαίωσει το χαρακίρι του σαμουράι και να καταφέρει να πάρει το μερίδιο του από την ληστεία. Τσαρλς Μπρόνσον ως Λινκ Στιουάρτ Τοσίρο Μιφούνε ως Κουρόντα Αλέν Ντελόν ως Γκος (Ζερβοχέρης) Ουρσούλα Άντρες ως Κρίστινα Η Μονομαχία στον Κόκκινο Ήλιο στην IMDb (Αγγλικά)
Τζάκομο Μάιερμπεερ

Ο Τζάκομο Μάιερμπεερ (βάσει ορθής προφοράς, εντούτοις απαντάται συνηθέστερα ως «Μάγερμπερ» ή «Μέγιερμπεερ» (Giacomo Meyerbeer, 5 Σεπτεμβρίου 1791 - 2 Μαΐου 1864) ήταν Γερμανός συνθέτης της όπερας.

 Il crociato in Egitto, 1824 Robert le diable, 1831 Les Huguenots, 1836 Le prophète, 1849 L'Africaine, 1865 Λεωτσάκος Γ. Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τ. 5, λήμμα Τζιάκομο Μάγερμπεερ, Αθήνα 1986 Βασιλειάδης Γ. Μουσικά Πορτρέτα Αθήνα 1994 ISBN 960-03-1068-8
Μικ Τζάγκερ

Ο Σερ Μάικλ Φίλιπ "Μικ" Τζάγκερ (αγγλικά: Sir Michael Phillip "Mick" Jagger, 26 Ιουλίου 1943, Κεντ) είναι Άγγλος μουσικός, τραγουδιστής και στιχουργός, γνωστός κυρίως ως ο βασικός τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones. Ο Τζάγκερ απέκτησε κακή φήμη στον Τύπο για την ομολογία του ότι έπαιρνε ναρκωτικά και είχε ρομαντικές περιπτύξεις. Συχνά απεικονιζόταν ως αντικομφορμιστής. Τα τέλη του 1960, ο Τζάγκερ ξεκίνησε την υποκριτική (πρωταγωνιστώντας στις ταινίες Performance και Ned Kelly) και άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Το 1985, ο Τζάγκερ κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο άλμπουμ του, το She's the Boss. Στις αρχές του 2009, έγινε μέλος στο ηλεκτρονικό συγκρότημα ονόματι SuperHeavy.

 She's The Boss (1985) Primitive Cool (1987) Wandering Spirit (1993) Goddess In The Doorway (2001) SuperHeavy (2011) Don't Look Back (Peter Tosh, 1978) State of Shock (The Jackson Five, 1984) Just Another Night (1985) Lucky in Love (1985) Lonely at the Top (1985) Dancing In the Street (David Bowie, 1985) Ruthless People (1986) Let's Work (1987) Throwaway (1987) Say You Will (1987) Sweet Thing (1993) Wired All Night (1993) Don't Tear Me Up (1993) Out of Focus (1993) God Gave Me Everything (2001) Visions of Paradise (2002) Old Habits Die Hard (2004) Charmed Life (2008) T.H.E. (The Hardest Ever) (2011) Rock and Roll Circus (1968) Performance (1970) Gimme Shelter (1970) Ned Kelly (1970) Umano non umano (1972) Wings of Ash (1978) Fitzcarraldo (1981) Running Out of Luck (1987) Freejack (1992) Bent (1997) Mein liebster Feind (aka My Best Fiend) (1999) Enigma (2001) The Man From Elysian Fields (2001) Being Mick (2001) Mayor of the Sunset Strip (2003) Wild hogs (2005) Shine a Light (2008) Get on Up (production, 2014)
Live at Wembley '86

Live at Wembley '86 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen, το οποίο κυκλοφόρησε στις 26 Μαΐου του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Parlophone" στην Ευρώπη και της "Hollywood" στην Βόρεια Αμερική.Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1986 στο στάδιο Γουέμπλεϊ, σε μία περίοδο όπου το συγκρότημα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην πατρίδα του, αφού το άλμπουμ "A Kind of Magic" είχε ανέβει στο # 1 του καταλόγου επιτυχιών, το ομώνυμο σινγκλ είχε σκαρφαλώσει στο Top-10, το σάουντρακ της ταινίας "Χαϊλάντερ" ακουγόταν σε όλο τον κόσμο και η εμφάνιση τους στο φιλανθρωπικό φεστιβάλ "Live Aid" την προηγούμενη χρονιά υπήρξε θριαμβευτική. Αυτό οδήγησε σε sold-out των δύο εμφανίσεων τους, όπως και την πρόταση για μία τρίτη συναυλία, όπου ο μάνατζερ τους αρνήθηκε, με σκοπό μία εμφάνιση στο Knebworth Park.Οι συναυλίες στο Γουέμπλεϊ ηχογραφήθηκαν και βιντεοσκοπήθηκαν, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει μία βίντεοκασέτα το 1990 με τίτλο "Real Magic", ακολουθούμενη από το διπλό άλμπουμ δύο χρόνια αργότερα.

 "One Vision" (Mercury, May, Taylor, Deacon) – 5:50 "Tie Your Mother Down" (May) – 3:52 "In the Lap of the Gods... Revisited" (Mercury) – 2:44 "Seven Seas of Rhye" (Mercury) – 1:19 "Tear It Up" (May) – 2:12 "A Kind of Magic" (Taylor) – 8:41 "Under Pressure" (Queen, Bowie) – 3:41 "Another One Bites the Dust" (Deacon) – 4:54 "Who Wants to Live Forever" (May) – 5:16 "I Want to Break Free" (Deacon) – 3:34 "Impromptu" (Queen) – 2:55 "Brighton Rock Solo" (May) – 9:11 "Now I'm Here" (May) – 6:19 "Love of My Life" (Mercury) – 4:47 "Is This the World We Created...?" (Mercury, May) – 2:59 "(You're So Square) Baby I Don't Care" (Leiber, Stoller) – 1:34 "Hello Mary Lou (Goodbye Heart)" (Pitney) – 1:24 "Tutti Frutti" (Penniman, LaBostrie) – 3:23 "Gimme Some Lovin'" (Steve Winwood, Davis, Muff Winwood) – 0:55 "Bohemian Rhapsody" (Mercury) – 5:50 "Hammer to Fall" (May) – 5:36 "Crazy Little Thing Called Love" (Mercury) – 6:27 "Big Spender" (Fields, Coleman) – 1:07 "Radio Ga Ga" (Taylor) – 5:57 "We Will Rock You" (May) – 2:46 "Friends Will Be Friends" (Mercury, Deacon) – 2:08 "We Are the Champions" (Mercury) – 4:05 "God Save the Queen" (arr. May) – 1:27 Live at Wembley '86 (άλμπουμ) Επίσημη κυκλοφορία: 26 Μαΐου 1992 Live Magic (άλμπουμ) Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Πλατινένιος Γερμανία (BVMI Certification): Χρυσός Μεξικό (AMPROFON Certification): Πλατινένιος Αυστρία (IFPI Certification): Χρυσός Ελβετία (IFPI Certification): Χρυσός Ολλανδία (NVPI Certification): Χρυσός Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 2 x πλατινένιος Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at Wembley '86" ήταν οι εξής: Φρέντι Μέρκιουρι - φωνητικά, πιάνο, κιθάρα Μπράιαν Μέι - κιθάρα, φωνητικά, πλήκτρα Τζον Ντίκον - μπάσο, φωνητικά Ρότζερ Τέιλορ - τύμπανα, φωνητικά, κρουστάΓκεστ συμμετοχέςΣπάικ Έντνι - φωνητικά, πλήκτρα, πιάνο, κιθάρα Live at Wembley '86 - Queen | Songs, Reviews, Credits | AllMusic Queen - Live at Wembley '86 (album review) | Sputnikmusic Live at Wembley '86 - Queenpedia.com
Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς

Ο Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς (σερβ. Небојша Крупниковић - Nebojša Krupniković) είναι πρώην μεσοεπιθετικός ποδοσφαιριστής από τη Σερβία, με μακροχρόνια καριέρα στην Μπουντεσλίγκα και σε άλλα πρωταθλήματα. Έχει ύψος 1,84 μ. και σταμάτησε το 2008.

 Ο Νεμπόισα Κρουπνίκοβιτς γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1973 στην πόλη Ποζέγκα (Požega) της δυτικής Σερβίας. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στον Ερυθρό Αστέρα και συνέχισε στη Ραντνίσκι Βελιγραδίου. Το 1993 ήρθε στον Πανιώνιο, με τον οποίο έκανε ένα πλήρες πρωτάθλημα και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του συλλόγου με 9 γκολ. Ακολούθως, επέστρεψε στον Ερυθρό Αστέρα για δυο σεζόν και στη συνέχεια περιπλανήθηκε σε διάφορες χώρες και ομάδες: Σταντάρ Λιέγης στο Βέλγιο, Γκάμπα Οζάκα Ιαπωνίας και Μπαστιά Γαλλίας. Το 1999 έπαιξε για πρώτη φορά στη Γερμανία, στην Κέμνιτσερ, για να παραμείνει ως το 2006 παίζοντας στην Μπουντεσλίγκα με το Ανόβερο και την Αρμίνια Μπίλεφιλντ. Μεσολάβησε ένα έτος στην γιαπωνέζικη Ιτσιχάρα και επέστρεψε στη Γερμανία, στην Παντερμπόρν, τελευταίο σταθμό της μακροχρόνιας περιπλάνησής του. http://www.rsssf.com/tablesg/grk94.html
Τόρα Μόστερστονγκ

Η Τόρα Μόστερστονγκ, νορβηγ.: Tora Mosterstong, παλαιο-νορβηγ.: Þóra Morstrstǫng, γνωστή και ως Τόρα του υπηρετικού προσωπικού (Thora Mostaff) , ήταν μία από τις παλλακίδες του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε) και μητέρα του Χάακον Α΄ του Αγαθού, του νεότερου γιου του Χάραλντ Α΄ και τρίτου βασιλιά της Νορβηγίας (π. 935–961).

 Σύμφωνα με το έπος (saga) του Χάραλντ Χαρφάρε του Σνόρι Στούρλουσον (Soga om Harald Hårfagre), η Tόρα καταγόταν από το νησί Mόστερ και καταγόταν από τη φυλή (ætt) των Χόρντα-Κόρε (Hǫrða-Kára). «Όταν ο βασιλιάς Χάραλντ ήταν κοντά στα 70 του χρόνια, είχε έναν γιο με μια γυναίκα που ονομαζόταν Τόρα και λεγόταν Μόστερστανγκ, η φυλή της ήταν από το Μόστερ και είχε καλούς φίλους, είχε συγγένεια με τη Χόρντα-Κόρε. Ήταν μια σταθερή γυναίκα και πολύ όμορφη, ήταν υπηρέτρια του βασιλιά. Υπήρχαν πολλοί τότε που υπηρέτησαν τον βασιλιά, αν και ήταν καλής καταγωγής, άνδρες και γυναίκες. Όσον αφορά τα παιδιά του καλού λαού, ήταν έθιμο να προσέχουν ποιος θα τους ραντίσει με νερό και θα τους έδινε το όνομά τους. Όταν πλησίαζε η ώρα που η Τόρα περίμενε να γεννήσει το παιδί, ήθελε να ταξιδέψει στον βασιλιά Χάραλντ, εκείνος βρισκόταν βόρεια στο Σάιμ και εκείνη στο Μόστερ. Έπλευσε βόρεια με το πλοίο του Σίγκουρντ γιαρλ. Βγήκαν στη στεριά για τη νύχτα, και εκεί η Τόρα γέννησε το παιδί της στον σχιστόλιθο, δίπλα στη σανίδα και ήταν αγόρι. Ο Σίγκουρντ γιαρλ έριξε νερό επάνω από το αγόρι και το ονόμασε για τον πατέρα του Χάακον Λάντεγιαρλ. το αγόρι σύντομα έγινε όμορφο και μεγαλόσωμο και έμοιαζε πολύ στον πατέρα του. Ο Χάραλντ άφησε το αγόρι να ακολουθήσει τη μητέρα του και οι δυο τους βρίσκονταν στις φάρμες του βασιλιά, ενώ το αγόρι ήταν μικρό.» Ο Σνόρι μιλά με συνέπεια για την Tόρα ως παλλακίδα και υπηρέτρια, κάτι που τείνει να παράγει λάθος συνειρμούς. Η Χόρντα-Κόρε ήταν μία από τους παλαιούς συμμάχους του Χάραλντ του Καλλίκομου και κατείχε υψηλό αξίωμα στη μάχη του Χάφρσφιορδ. Το να κατείχε η Τόρα μία θέση κοντά στον βασιλιά, πρέπει να ήταν μέρος μίας συνειδητής πολιτικής, ώστε να κρατήσει τις δύο φυλές κοντά. Snorri Sturluson Soga om Harald Hårfagre (Det Norske Samlaget. 1979)
Αυστραλιανό Όπεν

Το Αυστραλιανό Όπεν (αγγλικά: Australian Open) είναι ένα από τα τέσσερα συνολικά τουρνουά Γκραν Σλαμ στο επαγγελματικό τένις. Διεξάγεται κάθε χρόνο στην Αυστραλία υπό την αιγίδα της Tennis Australia, πρώην Αυστραλιανή Ένωση της Αντισφαίρισης σε Χόρτο (Lawn Tennis Association of Australia , αρκτικόλεξο LTAA) και ο πρώτος αγώνας έγινε σε γήπεδο κρίκετ στη Μελβούρνη το 1905. Σήμερα οι εγκαταστάσεις αυτές ονομάζονται Albert Reserve Tennis Centre.

 Το τουρνουά ονομαζόταν αρχικά πρωτάθλημα Αυστραλασίας (Australasian Championships) και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Αυστραλιανό Πρωτάθλημα (Australian Championships), το 1927 και τελικά Αυστραλιανό Όπεν (Australian Open) το 1969.. Σε αντίθεση με τα άλλα τρία τουρνουά Γκραν Σλαμ, τα οποία έγιναν ανοικτά το 1968, το Αυστραλιανό Όπεν έγινε ανοικτό για επαγγελματίες το 1969. Το 2016 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, χωρίς τη φιγούρα του Στέφαν Έντμπεργκ. Το συνολικό χρηματικό ποσό που μοιράζεται ως έπαθλα στις 5 κατηγορίες (Απλό Γυναικών, Απλό Ανδρών, Διπλό Γυναικών, Διπλό Ανδρών και Διπλό Μικτό) ξεπερνά τα 30 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας. Νικητές στο Απλό Ανδρών Νικήτριες στο Απλό Γυναικών Νικητές στο Διπλό Ανδρών Νικήτριες στο Διπλό Γυναικών Νικητές στο Διπλό Μικτό Οι νικήτριες του Απλού Γυναικών βραβεύονται με το κύπελλο Daphne Akhurst Memorial Cup. Οι νικητές του Απλού Ανδρών βραβεύονται με το κύπελλο Norman Brookes Challenge Cup. Επίσημος ιστότοπος
Η νοσταλγός

Η νοσταλγός είναι νουβέλα του διάσημου Έλληνα δοκιμιογράφου και πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Το έργο γράφτηκε το 1894. Το 2005 το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από την σκηνοθέτρια Ελένη Αλεξανδράκη και το 2013 μεταφέρθηκε στο θέατρο από τον σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη.

 Η Άννα, που είναι παντρεμένη με τον Παντελή, έναν πολύ μεγαλύτερο άνδρα, αποφασίζει να επιστρέψει στο νησί όπου γεννήθηκε. Πείθει τον Μαθιό, έναν νεαρό βοσκό, να τη βοηθήσει να δραπετεύσει από τον σύζυγό της και να επιστρέψει στο νησί της. Ο Μαθιός είναι κρυφά ερωτευμένος με την Άννα και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους ελπίζει να κρατήσει την Άννα για πάντα. Αλλά η Άννα νοσταλγεί μόνο τον τόπο που γεννήθηκε. Η νύχτα είναι φεγγαρόλουστη και η βάρκα με την οποία ταξιδεύουν έχει αντί για πανί το φουστάνι της Άννας. Ο άντρας της Άννας, ανήσυχος, την ακολουθεί για να την πείσει να γυρίσει πίσω. Η νοσταλγός είναι μια ελληνική ταινία που κυκλοφόρησε το 2005 σε σκηνοθεσία Ελένης Αλεξανδράκη. Το σενάριο βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, η οποία γράφτηκε το 1894. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Όλια Λαζαρίδου και τα γυρίσματα έγιναν στη Νίσυρο. Η ταινία μεταφέρει την ιστορία από τη Σκιάθο, την πατρίδα του Παπαδιαμάντη, στο νησί της Νισύρου. Κέρδισε ένα Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Κινηματογράφου για την καλύτερη μουσική. Όλια Λαζαρίδου ως Άννα Γιώργος Τσουλάρης ως Μαθιός Σπύρος Σταυρινίδης ως Παντελής Μοναχάκης Μαρία Μίνα ως μητέρα Άννας Μαρία Πασχαλίδου ως κόρη Παντελή Αντώνης Καρπάθιος ως Κουμπής Γιάννης Σφακιανός ως Μάνος Πόπης Βάσια Παρασκευοπούλου ως Λελούδα Κλαυδία Ζαραφωνίτου ως ερωμένη μούτσου Τάσος Αναστασίου ως Τάσος Μαρία Μελαχροινάκη ως αφηγήτρια Γιάννης Ορσάρης ως αφηγητής Ανδρέας Ρούφος ως καπετάνιος Το 2005, στο 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Η νοαταλγός προβλήθηκε σε ειδικό αφιέρωμα στην ηθοποιό Όλια Λαζαρίδου. papadiamantis.org Η Νοσταλγός (1894) Η νοσταλγός στην IMDb
Είδος 8472

Στο φανταστικό σύμπαν του Σταρ Τρεκ (Star Trek), "Είδος 8472" (Species 8472) είναι το όνομα που δόθηκε από τους Μποργκ (Borg) σε μια εξωγήινη φυλή που κατοικεί στο "ρευστό" διάστημα.

 Έχουν πολύ πυκνή γονιδιακή οργάνωση με τριπλή έλικα του DNA και ένα ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα. Η ανατομία τους είναι μοναδική στο ότι διαθέτουν τρία πόδια και επικοινωνούν εξ´ολοκλήρου με τηλεπάθεια. Το είδος τους αποτελείται από πέντε διαφορετικά φύλα και κάθε διαφορετικό φύλο κατέχει και διαφορετικό τμήμα του ρευστού διαστήματος. Η τεχνολογία τους, συμπεριλαμβανομένου των διαστημοπλοίων τους και των όπλων τους, έχει κυρίως βιολογικό χαρακτήρα. Το Είδος 8472 διαθέτει βιολογικά κατασκευασμένα διαστημόπλοια, γνωστά ως βιοπλοία (bioships). Κάθε ένα έχει την ικανότητα να "λιώνει" τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μπορεί να διαπερνά διαστημόπλοια των φυλών του κανονικού διαστήματος (π.χ. των Μποργκ ή της Ομοσπονδίας). Εάν τα όπλα πολλών βιοπλοίων του είδους 8472 συνδεθούν μαζί, έχουν την ικανότητα να εξαλείψουν ταχύτατα ολόκληρους πλανήτες. Το Είδος 8472 ανακαλύφθηκε από τους Μποργκ το έτος 2373. Οι Μποργκ δεν μπόρεσαν να τους αφομοιώσουν λόγω του εξαιρετικού ανοσοποιητικού συστήματος του Είδους 8472 που έχει την ικανότητα να απομονώνει και να καταστρέφει οτιδήποτε εισέρχεται στο σώμα τους και είναι ξένο προς τα κύτταρά τους, συμπεριλαμβανομένου των νανο-ανιχνευτών (nanoprobes) που χρησιμοποιούν οι Μποργκ. Η προσπάθεια εισβολής που επιχείρησαν οι Μποργκ στο ρευστό διάστημα οδήγησε σε πόλεμο. Αυτή ήταν και η πρώτη μεγάλη απειλή που αντιμετώπισαν οι Μποργκ έπειτα από χιλιάδες χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα την εξολόθρευση εκατομμυρίων μονάδων τους (drones). Κατά τη διάρκεια της προσωρινής συμμαχίας των ατόμων της ομοσπονδίας (Federation) με τους Μποργκ, το Είδος 8472 απωθήθηκε από το πλήρωμα του ομοσπονδιακού (Federation) διαστημοπλοίου USS Voyager (NCC-74656) το οποίο ήταν οπλισμένο με κεφαλές εξοπλισμένες με τροποποιημένους νανο-ανιχνευτές (nanoprobes) ικανές να σκοτώσουν το Είδος 8472. Κατά την υποχώρησή του προς το ρευστό διάστημα, το Είδος 8472 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ένα μέλος του στο κανονικό διάστημα. Το μέλος αυτό κυνηγήθηκε για πολλούς μήνες λυσσαλέα από τους Χιρόουτζεν (Hirogen), οι οποίοι το θεώρησαν πολύ ικανοποιητικό θήραμα και εξαίρετο τρόπαιο. Τρομαγμένοι από την απειλή που αποτελούσε γι´αυτούς η Ομοσπονδία, το Είδος 8472 κατασκεύασε 13 διαστημικούς σταθμούς στο κανονικό διάστημα. Στους σταθμούς αυτούς αναπαρέστησε την ακαδημία του αστροστόλου (Starfleet Academy) και τους χρησιμοποίησε ως κέντρα εκπαίδευσης των μελών του για να παρεισφρήσουν μελλοντικά στην ομοσπονδία ως κατάσκοποι. Το σχέδιό τους αποκαλύφθηκε από το πλήρωμα του διαστημοπλοίου Voyager, το οποίο κατάφερε στη συνέχεια να πείσει το Είδος 8472 ότι η Ομοσπονδία δεν είχε καμία διένεξη μαζί τους και ότι δεν αποτελούσε απειλή γι´αυτούς.
Γιάννης Πατάκης

Ο Γιάννης Πατάκης του Δημητρίου (Νίκαια Λάρισας, 1940 - Λάρισα, 10 Απριλίου 2009) ήταν Έλληνας αγροτοσυνδικαλιστής. Υπηρέτησε ως βουλευτής και ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ και ήταν ο πρώτος αγρότης που εξελέγη σε αυτές τις θέσεις. Το όνομά του συνδέθηκε με τις δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών στην εθνική οδό, πρώτα στον κόμβο της "Βιοκαρπέτ" και έπειτα στα Τέμπη.

 Γεννήθηκε στη Νίκαια της Λάρισας και ξεκίνησε να ασχολείται με τον αγροτοσυνδικαλισμό προδικτατορικά. Υπηρέτησε ως πρόεδρος της Κοινότητας Νίκαιας για αρκετές θητείες, κερδίζοντας τις εκλογές των ετών 1982, 1986 και 1990.Διετέλεσε πρόεδρος επί μακρόν της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Λάρισας, μέχρι το 2006, οπότε παραιτήθηκε προκειμένου να αφήσει χώρο στους νεότερους συναδέλφους. Ήταν επίσης μέλος της Πανθεσσαλικής Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα, μέλος του Δ.Σ. του Συνεταιρισμού Νίκαιας και νομαρχιακός σύμβουλος Λάρισας.Εξελέγη βουλευτής Λαρίσης στις εκλογές του 2000 με το ΚΚΕ. Μετά την παραίτηση του ευρωβουλευτή Γιάννη Θεωνά παραιτήθηκε από βουλευτής την 1η Φεβρουαρίου 2001 και έγινε ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ. Την έδρα του στο Κοινοβούλιο κατέλαβε ο Δημήτρης Τσιόγκας.Ήταν παντρεμένος με τη Μιμίκα Πατάκη και είχε έναν γιο, το Δημήτρη. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 69 ετών και κηδεύτηκε στη γενέτειρά του.
Μανάστιρετς

Το Μαναστίρετς (σλαβομακεδονικά: Манастирец‎) είναι χωριό του Δήμου Ρόσομαν , της Περιφέρειας Βάρνταρ, στην Βόρεια Μακεδονία. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου της χώρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2002 έχει 321 κατοίκους. Κατά τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ου στο χωριό ζούσαν χριστιανοί και μουσουλμάνοι. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 το χωριό περιήλθε στην κατοχή της Σερβίας.

 Κατά την απογραφή του 2002, το χωριό αριθμούσε: Σλαβομακεδόνες: 305 Σέρβους: 16 Κοντά στο χωριό βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου. Χτίστηκε το 1095 και είναι καλά αναστηλωμένο. Ανακαινίστηκε πρώτη φορά το 1266 και πάλι το 1327 με δωρεά «του πρωτόπαπα του Μοριχόβου» όπως αναφέρει η σχετική επιγραφή. Μια μεγάλη επιγραφή σε όλο το μήκος του κλίτους χωρίζει τη μεσαία από την κάτω ζώνη των τοιχογραφιών. Σε ένα σημείο της μεγάλης επιγραφής αναφέρει: «Ευσεβεστάτου Αυτοκράτορος Ρωμαίων και Αγγέλου Κομνηνού Μιχαήλ του Παλαιολόγου». ΤΟ ΒΗΜΑ, Στο Πρίλεπ και στο Μαύροβο Κρατική Υπηρεσία Στατιστικής της ΠΓΔΜ, Απογραφή 2002 (Σλαβομακεδονικά) Επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου του Ρόσομαν
Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ

Ο Εμίλιο Τζίνο Σεγκρέ (Emilio Gino Segrè, 1 Φεβρουαρίου 1905 – 22 Απριλίου 1989) ήταν Ιταλός φυσικός και νομπελίστας ο οποίος μαζί με τον Όουεν Τσάμπερλεϊν ανακάλυψε το αντιπρωτόνιο, ένα υποατομικό αντισωματίδιο.

 Ο Σεγκρέ γεννήθηκε σε μια Εβραϊκή οικογένεια στη πόλη Τίβολι της Ιταλίας, και γράφτηκε στη Πολυτεχνική σχολή του Πανεπιστήμιου Σαπιέντσα Ρώμης. Μεταπήδησε στη φυσική το 1927 και πήρε το διδακτορικό του το 1928, με καθηγητή τον Ενρίκο Φέρμι. Μετά την θητεία του στον Ιταλικό Στρατό (1928 - 1929), δούλεψε στο Αμβούργο με τον Όττο Στερν και με τον Πιέτερ Ζέεμαν στο Άμστερνταμ ως υπότροφος του Ιδρύματος Ροκφέλερ. Ο Σεγκρέ διορίστηκε βοηθός καθηγητής της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης το 1932 και υπηρέτησε έως το 1936. Από 1936 έως 1938 διετέλεσε Διευθυντής του Εργαστηρίου Φυσικής του Πανεπιστημίου του Παλέρμο. Ιστορία της φυσικής: από την πτώση των σωμάτων ως τα ραδιοκύματα (Εκδόσεις: ΔΙΑΥΛΟΣ) (1997) ISBN 960-531-020-1 Εθνική Ακαδημία Επιστήμων - Βιογραφία (Αγγλικά) Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1959 (Αγγλικά)
Δρυϊνόπολις

Η Δρυϊνόπολις ή Δρυϊνούπολις είναι ιστορική περιοχή στη νοτιοδυτική Αλβανία (Δυτική Βόρεια Ήπειρος) και τη βορειοδυτική Ελλάδα στην Περιφέρεια Ηπείρου. Η καρδιά αυτής της περιοχής είναι η κοιλάδα του ποταμού Δρίνου και η Δρόπολη. Μια ελληνορθόδοξη επισκοπή με αυτό το όνομα ιδρύθηκε το 449 μ.Χ. καθώς και θέμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου (10ος-14ος αιώνας). Σήμερα το όνομα της Δρυϊνοπόλεως σώζεται στην τοπική μητροπολιτική επισκοπή της Εκκλησίας της Ελλάδος για το ελληνικό τμήμα της περιοχής, ενώ το αλβανικό τμήμα υπάγεται στη θρησκευτική δικαιοδοσία της μητρόπολης Αργυροκάστρου της Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας.

 Η περιοχή της Δρυϊνοπόλεως βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Δρίνου. Περί το 1000 πέρασε υπό τον έλεγχο του βουλγαρικού στρατού του Σαμουήλ, αλλά ο βυζαντινός έλεγχος αποκαταστάθηκε το 1018/1019. Ως μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η Δρυϊνόπολις διαμόρφωσε ένα δευτερεύον θέμα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορος Βασιλείου Β´ (ηγεμόνευσε εν έτει 976–1025). Ο Βασίλειος ίδρυσε εκεί και φρουρά υπό τη διοίκηση ενός στρατηγού.Σύμφωνα με την ιστορία του Ιωάννη Σκυλίτζη, η δημιουργία του θέματος της Δρυϊνοπόλεως, καθώς και της κοντινής Κολωνείας, και η εγκατάσταση βυζαντινών αιχμαλώτων του βουλγαρικού στρατού στόχευε στην ενίσχυση των βυζαντινών θέσεων στην Ήπειρο έναντι μελλοντικών εχθρικών επιθέσεων από την κεντρική και τη δυτική Μακεδονία. Η βουλγαρική απειλή εξαφανίστηκε προσωρινά μετά την προσάρτηση της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η περιοχή τέθηκε υπό τον έλεγχο του Δεσποτάτου της Ηπείρου, ενός ελληνικού διαδόχου κράτους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Δρυϊνόπολις αποτέλεσε ένα από τα θέματα του Δεσποτάτου. Στα τέλη του 14ου αιώνα, η Δρυϊνόπολις αποτέλεσε διαμάχη μεταξύ του Δεσποτάτου της Ηπείρου και της αλβανικής φυλής των Ζενεβισσαίων. Το 1399 ο ελληνικός πληθυσμός της Δρυϊνοπόλεως ενώθηκε με τον Δεσπότη της Ηπείρου, Ησαύ, στην εκστρατεία του εναντίον διαφόρων φυλών Αλβανών και Αρμάνων. Πριν την οθωμανική κατάκτηση της περιοχής το 1418, ελεγχόταν από τον Ιωάννη Ζενεβίση (1411-1418).
Ανθισμένη αμυγδαλιά (ταινία)

Η Ανθισμένη αμυγδαλιά είναι μία ταινία εποχής του ελληνικού κινηματογράφου σε σενάριο του Δημήτρη Γιαννουκάκη (με βάση το θεατρικό έργο του ίδιου) και σκηνοθεσία του Χρήστου Αποστόλου. Αναφέρεται στον ποιητή, πεζογράφο και δοκιμιογράφο Γεώργιο Δροσίνη, έναν από τους χαρακτηριστικότερους εκπροσώπους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, τον οποίο ενσαρκώνει ο Ανδρέας Μπάρκουλης. Ο τίτλος βασίζεται στο ποίημα-τραγούδι του Δροσίνη με τον ίδιο τίτλο: "Ανθισμένη αμυγδαλιά".

 Η υπόθεση διαδραματίζεται σε μια μικρή γειτονιά της Αθήνας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Παναγής, ο οποίος διατηρεί καφενείο, τρέφει ερωτικά αισθήματα για μια γειτόνισσά του, τη Μαρίνα, που έχει φιλάσθενη και εύθραυστη κράση. Επειδή είναι ντροπαλός και διστάζει να της αποκαλύψει τι αισθάνεται για εκείνη, αφήνει κάθε πρωί ένα λουλούδι στο παράθυρό της, για να της δείξει τον έρωτά του. Η Μαρίνα γνωρίζει έναν από τους θαμώνες του καφενείου του Παναγή, τον Γεώργιο Δροσίνη, ο οποίος της αρέσει και τον ερωτεύεται. Τα αισθήματα της Μαρίνας, τα οποία είναι αμοιβαία και για τον ποιητή, υποπίπτουν στην αντίληψη της αυστηρής μητέρας της, Ερατώς, που της απαγορεύει να βλέπει τον Δροσίνη. Στο μεταξύ, ο γιατρός που παρακολουθεί τη Μαρίνα ζητά το χέρι της σε γάμο από την Ερατώ, η οποία δέχεται αμέσως την πρόταση, χωρίς να ρωτήσει την κόρη της. Η κοπέλα φυσικά δεν συναινεί στην απόφαση της μητέρας της, επειδή είναι ακόμα ερωτευμένη με τον Δροσίνη, που όμως έχει φύγει για σπουδές στη Γερμανία. Η Μαρίνα περιμένει υπομονετικά τον εκλεκτό της καρδιάς της να επιστρέψει από το εξωτερικό και, όταν εκείνος έρχεται για Πάσχα στην Ελλάδα, οι δυο νέοι συναντιούνται για να περάσουν μαζί το βράδυ της Ανάστασης. Παράλληλα, ο Παναγής σμίγει με μια άλλη κοπέλα της γειτονιάς και φίλη της Μαρίνας, την Άννα, η οποία τον αγαπούσε κρυφά από καιρό. Ανδρέας Μπάρκουλης ... Γεώργιος Δροσίνης Κάκια Αναλυτή ... Μαρίνα Νίκος Σταυρίδης ... Παναγής Ράλλης Αγγελίδης Μαρίκα Αγγελοπούλου Νίκος Φέρμας... Νταούφαλης Άρης Χρυσοχόος ... Δημήτριος Μπαϊρακτάρης Σταύρος Ιατρίδης ... γαλατάς Φραγκίσκος Μανέλλης ... πλανόδιος μανάβης Κώστας Μενδής ... υπάλληλος δημοτικού φωτισμού Ρίτα Μουσούρη ... Ερατώ, μητέρα Μαρίνας Λέλα Πατρικίου ... Πολυξένη Κώστας Ρηγόπουλος ... γιατρός Μίμης Ρουγγέρης Γιάννης Σπαρίδης ... σαλεπιτζής Κυβέλη Θεοχάρη Γιάννης Θειάκος Ντίνα Τριάντη ... Άννα Αίας Τριάντης Θανάσης Βέγγος ... κομπογιαννίτης. Η Ανθισμένη αμυγδαλιά παίχτηκε στις αίθουσες τη σεζόν 1958-1959 κόβοντας 9.565 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 36η θέση ανάμεσα σε 51 ταινίες της ίδιας σεζόν. Η ταινία είναι γεμάτη από νοσταλγικές εικόνες της Πλάκας και της παλιάς Αθήνας. Το ομότιτλο τραγούδι "Ανθισμένη αμυγδαλιά" που ακούγεται στην ταινία από τη χορωδία του Νίκου Τσιλίφη είναι μελοποιημένο ποίημα του ίδιου του Δροσίνη. Η πρωταγωνίστρια, Κάκια Αναλυτή, ήταν σύζυγος του Κώστα Ρηγόπουλου, που ενσαρκώνει στην ταινία τον γιατρό. Ανθισμένη αμυγδαλιά στην IMDb Ανθισμένη αμυγδαλιά στο Cine.gr