IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Παραλία Τολοφώνος Φωκίδας

Για οικισμούς κ.λπ. με ίδιο όνομα στην Ελλάδα, δείτε: Παραλία. Η Παραλία Τολοφώνος είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη Δωρίδα του νομού Φωκίδος σε υψόμετρο 10 μέτρα.

 Η Παραλία Τολοφώνα βρίσκεται στον Κορινθιακό κόλπο, δίπλα στην εθνική οδό Αντιρρίου - Ιτέας (βλ. Εθνική Οδός 48). Το χωριό απέχει 42 χλμ. Δ. από τη Ναύπακτο, 25,5 χλμ Α. από το Γαλαξίδι και 3,5 χλμ ΒΔ από την Τολοφώνα της οποίας είναι το επίνειο. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1951 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Τολοφώνος ενώ το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», αποσπάσθηκε από τον δήμο Τολοφώνος και προσαρτήθηκε στον δήμο Δωρίδος. Η παραλία του χωριού είναι βοτσαλωτή, το μήκος της ξεπερνά το 1 χλμ., είναι ιδανική για κολύμπι ή για περπάτημα. Στο τέλος της ενώνεται δυτικά με την παραλία Ερατεινής. Στην ανατολική άκρη της, στον λόφο «Πίθα» υπάρχουν ερείπια παράκτιου μεσαιωνικού πύργου του 13ου με 14ο αιώνα. Στον ίδιο χώρο εντοπίστηκαν κεραμικά ευρήματα της μυκηναϊκής εποχής αλλά και κατάλοιπα οχυρωματικής περιβόλου και σημαντικού οικισμού των κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, ευρήματα που μαρτυρούν την κατοίκηση της περιοχής από τους αρχαίους χρόνους. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην κοινότητα Τολοφώνος. Έχει πληθυσμό 246 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Τολοφώνα συναποτελούν την Κοινότητα Τολοφώνος της Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος.Οι απογραφές πληθυσμού είναι: Τολοφώνα - Ερατεινή από το http://www.delphi.diadrasis.net Τολοφώνα - Ερατεινή Αρχειοθετήθηκε 2016-04-29 στο Wayback Machine. από τον κόμβο Οδυσσεύς Αρχειοθετήθηκε 2008-02-14 στο Wayback Machine. του Υπουργείου Πολιτισμού.
Αθηνά Καρκάνη

Η Αθηνά Καρκάνη (γεννημένη 7 Σεπτεμβρίου 1981) είναι Ελληνο-Καναδή ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και της μεταγλώττισης. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Grace Stone στην τηλεοπτική σειρά του Netflix, Manifest.

 Η Καρκάνη γεννήθηκε στην Αλμπέρτα και μεγάλωσε στο Τορόντο. Είναι ελληνικής και αιγυπτιακής καταγωγής. Το 2005, έκανε το ντεμπούτο της στην μικρή οθόνη σε ένα επεισόδιο του 1-800-Missing και αργότερα είχε μια σειρά από καλεσμένους, επαναλαμβανόμενους και τακτικούς ρόλους σε καναδικές τηλεοπτικές εκπομπές. Είχε επίσης τακτικούς φωνητικούς ρόλους στα Skyland, MetaJets και Total Drama: Revenge of the Island. Έχει κανονικό ρόλο φωνής στο Wild Kratts ως Aviva Corcovado. Η Καρκάνη συμπρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες τρόμου, μεταξύ των οποίων το Saw IV (2007), το Repo! The Genetic Opera (2008), Saw VI (2009), Survival of the Dead (2009) και The Barrens (2012). Εμφανίστηκε επίσης σε ταινίες δράσης απευθείας σε βίντεο The Art of War II: Betrayal (2008) και Sacrifice (2011). Στην τηλεόραση, ήταν τακτικό μέλος του καστ στην πρώτη σεζόν του καναδικού δράματος για εφήβους The Best Years το 2007, στο The Border από το 2008 έως το 2010 και στη ΣΎΝΤΟΜΗ κωμική σειρά Almost Heroes το 2011. Είχε επίσης έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στο Lost Girl από το 2011 έως το 2012. Η Καρκάνη πρωταγωνίστησε στη δραματική σειρά του AMC Low Winter Sun το 2013. Το 2014, καλύφθηκε ως κανονική σειρά στη δραματική σειρά μετα-αποκαλυπτικής Lifetime, The Lottery. Το 2015, άρχισε να παίζει τον ρόλο της Octavia Muss στο The Expanse. Το 2018, η Καρκάνη άρχισε να παίζει την Grace Stone στην τηλεοπτική σειρά Manifest του NBC . Αθηνά Καρκάνη στην IMDb
C4H2

O μοριακός τύπος C4H2, με μοριακή μάζα 50,06 amu (ακριβέστερη μοριακή μάζα 50,0587 ± 0,0033), αντιστοιχεί σε βαθμό ακορεστότητας 4, και είναι κοινός για τους ακόλουθους ισομερείς υδρογονάνθράκες:

 Βουτενινυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο HC≡CCH=C: Βουτατριενυλιδένιο, με ημισυντακτικό τύπο CH2=C=C=C: Κυκλοβουτινυλιδένιο. Κυκλοπροπινυλομεθυλιδένιο. 2,3-κυκλοβουταδιενυλιδένιο. Κυκλοπροπενυλιδενομεθυλιδένιο. Κυκλοπροπαδιενυλομεθυλιδένιο. 2-δικυκλοβουτενυλιδένιο. Δ2,4-δικυκλοβουτενυλιδένιο. Βουταδιίνιο, με ημισυντακτικό τύπο ΗC≡CC≡CH και αριθμό CAS 460-12-8. Κυκλοβουτενίνιο, με γραμμικό τύπο . Δεν βρέθηκε αριθμός CAS. Μεθυλενοκυκλοβουτίνιο, με γραμμικό τύπο . Δεν βρέθηκε αριθμός CAS. Προπαλένιο, με γραμμικό τύπο και αριθμό CAS 13969-14-7.
Νίκα Νινούα

Ο Νίκα Νινούα (Nika Ninua, γεωργιανά: ნიკა ნინუა, γενν. στις 22 Ιουνίου 1999) είναι Γεωργιανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Ανόρθωση με μορφη δανεισμού από τον ΠΑΟΚ.

 Ο Νινούα είναι «προϊόν» της ακαδημίας νέων της Ντιναμό Τιφλίδας. Προήχθη στην πρώτη ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016-17. Στις 14 Αυγούστου 2020, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την απόκτηση του Νινούα, με τετραετές συμβόλαιο, με κόστος μεταγραφής αξίας 850 χιλιάδων ευρώ. Στον ΠΑΟΚ πήρε ευκαιρίες, ωστόσο αποτέλεσε την εναλλακτική λύση για τον χώρο του κέντρου. Ξεχωριστός για τον ίδιο ήτανε ο αγώνας με τον Παναιτωλικό στο Αγρίνιο, καθώς στο 88' της αναμέτρησης, σκόραρε με όμορφη εκτέλεση φάουλ, δίνοντας το προβάδισμα στην ομάδα του. Στο φινάλε της σεζόν κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας. Στον τελικό, ο ΠΑΟΚ κέρδισε ΟΣΦΠ με σκορ 2-1. Ο Νινούα έχει αγωνιστεί στις «μικρές» εθνικές Γεωργίας U17, U19 και U21. ΦΚ Ντιναμό ΤιφλίδαςΠρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γεωργίας: 2018-19, 2019-2020ΠΑΟΚΚύπελλο Ελλάδος: 2020-21 Προφίλ Αρχειοθετήθηκε 2020-08-03 στο Wayback Machine. στο worldfootball.net (Αγγλικά) Προφίλ Νίκα Νινούα στο Soccerway Προφίλ στο Transfermarkt.com
Άγιος Ιωάννης Αργολίδας

Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διδύμων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κρανιδίου, του δήμου Ερμιονίδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.

 Ο Άγιος Ιωάννης είναι παραθαλάσσιος οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Αργολίδας, στον κεντρικό μυχό του όρμου Σαλαντίου. Βρίσκεται στις απότομες νότιες απολήξεις της κορυφής «Προφήτης Ηλίας» (778 μ.) του Διδύμου όρους, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 67 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ναυπλίου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Διδύμων του δήμου Κρανιδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κρανιδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ερμιονίδας. Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Νηστευτή, πάνω από την παραλία Η παραλία του οικισμού λίγο βορειότερα του Σαλαντίου Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς) eetaa.gr
Αγία Τριάδα Αγράφων Ευρυτανίας

Η Αγία Τριάδα Αγράφων ή Κερασοχωρίου ή Κρέντη είναι μικρός ορεινός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκων.

 Η Αγία Τριάδα βρίσκεται στις νότιες πλαγιές των Ευρυτανικών (νοτίων) Αγράφων και στα ανατολικά του Αγραφιώτη ποταμού. Απέχει 6 χλμ. ΝΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου) και 45 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1991 όταν απογράφηκε στην τότε κοινότητα Κερασοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Κερασοχώρι, την Σκαμνιά και τον Κρέντη αποτελούν την τοπική κοινότητα Κερασοχωρίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φραγκίστας του Δήμου Αγράφων. Στην Ευρυτανία και το Δήμο Καρπενησίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Αγία Τριάδα. Ο Ναός της Αγίας Τριάδας, στον ομώνυμο συνοικισμό της Κρέντης από τον ιστότοπο https://www.technovision.gr/
Korres

Η Korres είναι ελληνική εταιρεία παραγωγής καλλυντικών και ομοιοπαθητικών προϊόντων που ιδρύθηκε στην Αθήνα από τον φαρμακοποιό Γεώργιο Κορρέ. Η Korres παράγει προϊόντα ομορφιάς για γυναίκες και άνδρες, βασισμένα σε φυσικά συστατικά (και εν μέρει στην ομοιοπαθητική) γεγονός το οποίο την κατέστησε μία από τους πρωτοπόρους στην Ελλάδα. Το πρώτο προϊόν της εταιρείας είχε ως βάση έμπνευσης το νησί της Νάξου, απ'όπου και καταγόταν ο Γεώργιος Κορρές.

 Η εταιρία Korres αποτέλεσε μετεξέλιξη του πρώτου ομοιοπαθητικού φαρμακείου της Αθήνας, του φαρμακείου Τζιβανίδη το οποίο ήταν σε λειτουργία από τα μέσα της δεκαετίας το '60 στο Παγκράτι, το οποίο και ανέλαβε ο Γεώργιος Κορρές το 1992. Το 1996 δημιουργήθηκε η ‘ΚΟΡΡΕΣ Α.Ε. Φυσικά Προϊόντα’. Η εταιρία εισήλθε στην αγορά το 2000. Στο 14% του μετοχικού κεφαλαίου της Κορρές Α.Ε εισήλθε το 2017 το επενδυτικό κεφάλαιο North Haven Private Equity της Morgan Stanley, το οποίο και εξαγόρασε την πλεοψηφία των μετοχών της με την κινεζική Profex Inc. (“Profex” - εταιρεία διανομής δερμοκαλλυντικών προϊόντων στην Κίνα) τον Ιανουάριο του 2018 υπό την ηεγσία του τότε Διευθύνοντος Συμβούλου Δημήτρη Βιδάκη. Το 2019, σε συνεργασία με τον αδερφό του Αποστόλη Κορρέ, ο πρώτος χώρος στέγασης και περαματισμού της Korres (το ομοιοπαθητικό φαρμακείο Τζιβανίδη) μεταφέρθηκε στην οδό Κολοκοτρώνη ως Naxos Apothecary, επεκτείνοντας έτσι και την διεθνή ταυτότητα της εταιρίας. Το πρώτο προϊόν της εταιρίας ήταν ένα αρωματικό σιρόπι για το λαιμό με βάση το μέλι και τον γλυκάνισο, εμπνευσμένο από την οικογενειακή παράδοση της ιδιαίτερης πατρίδας του Γιώργου Κορρέ, το Σκαδό της Νάξου. Η κρέμα 24ωρης ενυδάτωσης 'Άγριο Τριαντάφυλλο' ήταν το πρώτο προϊόν περιποίησης προσώπου της εταιρίας, επίσης εμπνευσμένο από το νησί της Νάξου, το οποίο αποτέλεσε ταυτόχρονα παγκόσμια πατέντα. Έκτοτε η εταιρία ΚΟΡΡΕΣ παράγει μεγάλη ποικιλία προϊόντων περιποίησης και έχει συνεργαστεί με πλήθος Ελληνικών και διεθνών επιχειρήσεων, όπως η Volvo Car Hellas , οι αεροπορικές εταιρίες Delta Airlines, Lufthansa και Jet Airways , η Cageo (θυγατρική εταιρεία του Ομίλου Plias), κλπ. Η εταιρία Korres έχει βραβευθεί: 1998, Βραβείο Καινοτομίας από το Υπουργείο Ανάπτυξης 2000, Βραβείο Επιχειρηματικότητας από το ΕΟΜΜΕΧ 2003, Βραβείο Ανάπτυξης και Καινοτομίας 2008, Βραβείο Καινοτομίας (World’s Most Innovative Brand) στα βραβεία ICN (International Cosmetic News) & ΗΒΑ Global Expo 2008, Πρώτο βραβείο για το flagship κατάστημα ΚΟΡΡΕΣ στο Σόχο της Νέας Υόρκης στον διαγωνισμό Retail Renovation Competition 2008 Αριθμός καταστημάτων της Κορρές τον Ιούνιο του 2015: www.korres.com
Επαρχία Τραπεζούντας

Η επαρχία Τραπεζούντας (τουρκικά: Trabzon ili) είναι επαρχία της βόρειας Τουρκίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Βρίσκεται ανάμεσα στις επαρχίες Κερασούντας και Ριζούντας. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 6.685 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 1.061.055 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Τραπεζούντα, με πληθυσμό 230.399 κατοίκους.

 Η Τραπεζούντα ιδρύθηκε από αποίκους από τη Σινώπη. Αναφέρεται για πρώτη φορά στο έργο «Κύρου Ανάβασις» του Ξενοφώντα. Ήταν σημαντικό κέντρο κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδο. Τα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, στο διάστημα από το 1204 έως το 1261, υπήρξε πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Στη συνέχεια η περιοχή κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου διεξήχθησαν σκληρές μάχες στην περιοχή της σημερινής επαρχίας, μεταξύ των Τούρκων και των Ρώσων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας το 1923, ο ελληνικός πληθυσμός αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οριστικά την πόλη. Στην επαρχία Τραπεζούντας βρίσκεται η Μονή Σουμελά, το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο των Ποντίων Επίσημη ιστοσελίδα
Ραούλ Α΄ του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί

Ο Ραούλ Α΄ ο Ερυθρός του Κλερμόν, γαλλ.: Raoul I de Clermon-en-Beauvaisis (πριν από το 1140 — σκοτώθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1191) από τον Οίκο του Κλερμόν ήταν Γάλλος ευγενής και κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβαιζί από το 1161 έως το τέλος του. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρενώ Β΄ κόμη του Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί και της δεύτερης συζύγου του (Κλεμένσιας ντε Μπαρ ; ) και επομένως νεότερος ετεροθαλής αδελφός τής Mαργαρίτας του Κλερμόν. Ήταν κοντόσταυλος της Γαλλίας από το 1174 υπό τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Χωρικών (Jacquerie) του 1181 ακολούθησε τις εντολές τού αντιβασιλιά και οδήγησε τους στρατιώτες να εξασφαλίσουν το αβαείο του Σαιν-Λε. Συνόδευσε τον Φίλιππο στην Γ΄ Σταυροφορία και απεβίωσε κατά την πολιορκία της Άκρας (1189-1191).

 Νυμφεύτηκε την Aλίκη του Μπρετέιγ (απεβ. 1196), κόρη του Βαλεριάν Γ΄ κυρίου του Μπρετέιγ, και της συζύγου του Χάλντεμπουργκε, κυρίας του Tαρτινύ. Είχαν τέκνα: Αικατερίνη (απεβ. 1223), παντρεύτηκε το 1184 τον Λουδοβίκο των Μπλουά κόμη του Μπλουά και του Σαρτρ. Αιλίς (απεβ. πριν το 1182). Ματθίλδη, παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ κύριο του Βιερζόν. Φιλίππη (απεβ. μεταξύ 1182 και 1192).Μετά το τέλος του, ο γαμπρός του Λουδοβίκος έγινε κόμης του Κλερμόν-αν-Μποβεζί. Baldwin, John W. (1986). The Government of Philip Augustus: Foundations of French Royal Power in the. University of California Press. Dyggve, Holger Petersen (1935). «Personnages historiques figurant dans la poésie lyrique française des XII e et XIII e siècles. III: Les dames du »Tournoiement» de Huon d'Oisi». Neuphilologische Mitteilungen 36 (2). Power, Daniel (2004). The Norman Frontier in the Twelfth and Early Thirteenth Centuries. Cambridge University Press. Wright, Nicholas (1998). Knights and Peasants: The Hundred Years War in the French Countryside. The Boydell Press. Prime, Temple, Note on the County of Clermont, Σημειώσεις σχετικά με ορισμένα θέματα που συνδέονται με τη γαλλική ιστορία, De Vinne Press, Νέα Υόρκη, 1903 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google ) Clermont-en-Beauvaisis, Encyclopædia Britannica, 11η Έκδοση ( αρχείο )
Ούγος του Ιμπελέν

Ο Ούγος, γαλλ. Hugues (π. 1130-33 - 1169/71) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν ένας σημαντικός ευγενής του Σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ, κύριος του Ιμπελέν και καστελάνος της Ράμλα.

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπαριζάν κυρίου του Ιμπελέν και της Ελβίς, κόρης του Βαλδουίνου Α΄ καστελάνου της Ράμλα. Ήταν ενήλικος ώστε να είναι μάρτυρας σε καταστατικά του 1148, άρα θα γεννήθηκε το 1130-33, καθώς η ενηλικίωση ήταν πολλές φορές τα 15 έτη. Μαζί υπογράφει και ο δευτερότοκος αδελφός του Βαλδουίνος. Ο Ούγος ήταν δέκα έτη μεγαλύτερος του τρίτου αδελφού του Μπαλιάν. Το 1150 απεβίωσε ο πατέρας τους και η μητέρα τους έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανασσή των Ιερζ κοντόσταυλο της Ιερουσαλήμ, έναν σφοδρό υποστηρικτή της Μελισσάνθης των Ρετέλ βασίλισσας της Ιερουσαλήμ στον αγώνα για επικράτηση ενάντια στον γιο της Βαλδουίνο Γ΄ των Ανζού. Το 1152 επικράτησε ο τελευταίος και ο Μανασσής εξορίστηκε· στον Ούγο επετράπη να διαδεχθεί τη μητέρα του στη Ράμλα. Ο Ούγος έλαβε μέρος στην πολιορκία το 1153 της Ασκαλώνος. Το 1157 στη μάχη του Μπανιάς (αρχ. Πανιάς) αιχμαλωτίστηκε, ελευθερώθηκε όμως μάλλον το επόμενο έτος. Το 1159 επισκέφθηκε την Αντιόχεια και συνάντησε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, που ήλθε να επιβάλλει την επικυριαρχία του επί του πριγκιπάτου. Νυμφεύτηκε την Αγνή, χήρα του Αμωρί Α΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ και μητέρα του Βαλδουίνου Δ΄ των Ανζού της Ιερουσαλήμ. Είναι πιθανό η Αγνή να τον είχε παντρευτεί πριν τον Αμωρί Α΄, το 1157 (ή ενωρίτερα) και όταν ο Ούγος φυλακίστηκε, παντρεύτηκε τον Αμωρί Α΄· όπως και να έχει το πράγμα, το 1163 ο Αμωρί Α΄ πιέστηκε να τη διαζευχθεί για να αναλάβει τον θρόνο. Συμμετείχε το 1167 στην εκστρατεία του Αμωρί Α΄ στην Αίγυπτο, μάλιστα έκτισε μία γέφυρα επί του Νείλου. Οι Σταυροφόροι συμμάχησαν με τον σουλτάνο εναντίον του Σιρκούχ, στρατηγού του Νουρ αντ-Ντιν Ζανγκί, που πολεμούσε για τον έλεγχο της Αιγύπτου. Ο Ούγος στάλθηκε να προστατέψει το Κάιρο μαζί με τον γιο του σουλτάνου Καμίλ. Έγινε ο πρώτος Σταυροφόρος που είδε το ανάκτορο του σουλτάνου. Στην ίδια εκστρατεία, σύμφωνα με παράδοση του Οίκου, έπεσε από το άλογο και έσπασε το πόδι του, όμως ο Ούγος του Μιλλύ του έσωσε τη ζωή. Το 1169 απεβίωσε σε προσκύνημα στο Αγ. Ιάκωβο στην Κομποστέλα. Το Ιμπελέν και η Ράμλα πέρασε στον αδελφό του Βαλδουίνο. Μικρανιψιός του ήταν ο Ούγος των Ιμπελέν. Νυμφεύτηκε το 1163 την Αγνή των Κουρτεναί κυρία του Τορόν, κόρη του Ζοσλέν Β΄ κόμη της Έδεσσας· δεν απέκτησαν τέκνα. William of Tyre, A History of Deeds Done Beyond the Sea. E. A. Babcock and A. C. Krey, trans. Columbia University Press, 1943. Peter W. Edbury, John of Ibelin and the Kingdom of Jerusalem. Boydell Press, 1997. H. E. Mayer, "Carving Up Crusaders: The Early Ibelins and Ramlas", in Outremer: Studies in the history of the Crusading Kingdom of Jerusalem presented to Joshua Prawer. Yad Izhak Ben-Zvi Institute, 1982. Steven Runciman, A History of the Crusades, vol. II: The Kingdom of Jerusalem. Cambridge University Press, 1952.
Γκάβιν Μπάντλεϊ

Ο Γκάβιν Μπάντλεϊ (Gavin Baddeley) είναι Βρετανός δημοσιογράφος που γεννήθηκε στο Κέμπριτζ, στις 28 Δεκεμβρίου του 1966. Είναι αιδεσιμότατος της εκκλησίας του Σατανά, αλλά και έμπειρος δημοσιογράφος που έχει εργαστεί σε εφημερίδες και κανάλια, μεταξύ των οποίων: The Observer, Metal Hammer, The Independent, The London Evening Standard, BBC, Channel 4. Πρόκειται αναμφίβολα για έναν άνθρωπο που έχει προκαλέσει ποικιλοτρόπως τα Μέσα αλλά και το συντηρητικό κοινό, ενώ παραμένει εδώ και χρόνια μια αμφιλεγόμενη αλλά σημαντική προσωπικότητα της παγκόσμιας Goth κοινότητας.

 Raising Hell!: The Book of Satan and Rock 'n' Roll (Nemesis, 1993) Lucifer Rising: A Book of Sin, Devil Worship and Rock n' Roll (Nemesis, 1994) Dissecting Marilyn Manson (Plexus, 2000) Goth Chic: A Connoisseur's Guide To Dark Cuture (Plexus, 2002), "Η Βίβλος της γοτθικής κουλτούρας", εκδ. Οξύ, μετ. Ονούφριος Ντοβλέτης The Gospel of Filth: A Black Metal Bible (FAB Press, 2006) God's Assassins - The Medieval Roots of Terrorism [with Paul Woods] (Ian Allan, 2009) Saucy Jack - The Elusive Ripper [with Paul Woods] (Ian Allan, 2009)
USA-233

Ο USA-233 ή WGS-4 είναι αμερικανικός στρατιωτικός τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 2012. Είναι ο τέταρτος τεχνητός δορυφόρος Wideband Global SATCOM και ο πρώτος του WGS Block II που στάλθηκε στο διάστημα.

 Ο USA-233 μπορεί να μεταδώσει δεδομένα με bandwith περίπου 3,6 ανά δευτερόλεπτο. Επίσης μπορεί να χρησιμοποιήσει ως και 19 ανεξάρτητες ακτίνες μετάδοσης, που στοχεύουν σε διαφορετικά σημεία στην Γη, λειτουργεί δε σε συχνότητες εύρους 8–12 GHz (x band) και 26,5–40 GHz (ka band). Κατασκευάστηκε από την Boeing με βάση τον BSS-702, έχει μάζα 5987 kg και αναμένεται να παραμείνει λειτουργικός για 14 χρόνια. Πρόωση/δυνατότητα αυξομείωσης της τροχιάς παρέχουν ένας κινητήρας R-4D και τέσσερις προωθητήρες ιόντων XIPS-25. Εκτοξεύτηκε στις 20 January 2012 (00:38 UTC) με πύραυλο Delta IV-M+(5,4) από το ακρωτήριο Κανάβεραλ. Τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά και εν συνεχεία έλαβε προσδιοριστικό αριθμό στον Κατάλογο Δορυφόρων καθώς και το διεθνή προσδιοριστή 2012-003A. Ο δορυφόρος χρησιμοποίησε το δικό του σύστημα πρόωσης για να τεθεί σε γεωσύγχρονη τροχιά. Διαστημικές αποστολές το 2012
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1973

Το 14ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 24-30 Σεπτεμβρίου 1973 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Τα βραβεία κριτικών αθλοθετήθηκαν από τον Τζέιμς Πάρις και τον κινηματογράφο Αλκυονίς.

 Ιωάννης ο βίαιος: 4 βραβεία (σκηνοθεσίας στην Τώνια Μαρκετάκη, σεναρίου στην Τώνια Μαρκετάκη, α’ ανδρικού ρόλου στον Μανώλη Λογιάδη και τιμητική διάκριση φωτογραφίας στον Γιώργο Αρβανίτη) Λάβετε θέσεις: 4 βραβεία (καλύτερης καλλιτεχνικής ταινίας, φωτογραφίας στον Νίκο Πετανίδη, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στον Θόδωρο Μαραγκό και τιμητική διάκριση ερμηνείας στον Βαγγέλη Καζάν) Κρανίου τόπος: 3 βραβεία (τιμητική διάκριση φωτογραφίας στον Γιώργο Αρβανίτη, τιμητική διάκριση σκηνοθεσίας στον Κώστα Αριστόπουλο και κριτικών καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους) Ένας ήρως με μνημοσκόπιο: 2 βραβεία (αρτιότερης παραγωγής και μουσικής στον Βασίλη Τενίδη) Ο βάλτος: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση φωτογραφίας στον Γιώργο Αρβανίτη) Ο επισκέπτης: 1 βραβείο (β’ ανδρικού ρόλου στον Μηνά Χρηστίδη) Ο μεγάλος ερωτικός: 1 βραβείο (τιμητική διάκριση φωτογραφίας στον Γιώργο Αρβανίτη) Οι προστάτες: 1 βραβείο (β’ γυναικείου ρόλου στη Ζωρζ Σαρή) Κυριακάτικο ξύπνημα (εκτός συναγωνισμού) Μαύρο άσπρο Μεταμορφώσεις Ο αποστάτης Αδιέξοδο του Ν. Παπαθανασίου 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ) Η γραμμή των Κουτσούρη, Μυρμιρίδη 1 βραβείο (καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση) Η τελευταία πρόβα του Νίκου Κουτελιδάκη 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους με υπόθεση) Ήταν μέρα γιορτής του Α. Κρυωνά: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ) Θαύμα του Ν. Ψαρρά: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους ντοκιμαντέρ) Κατάθεση: 1 βραβείο (κριτικών α’ γυναικείου ρόλου σε μικρού μήκους στην Αλίκη Αλεξανδράκη) Πεισίστρατος Γκούρας του Μαρίνου Κάσσου 1 βραβείο (πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη μικρού μήκους ντοκιμαντέρ) Τα πλούτη του Μίδα: 1 βραβείο (κριτικών α’ ανδρικού ρόλου σε μικρού μήκους στον Στράτο Παχή) Υπογράψτε παρακαλώ του Λάμπρου Παπαδημητράκη: 1 βραβείο (κριτικών καλύτερης ταινίας μικρού μήκους με υπόθεση) Αι ωραίαι γυναίκες και αι κακαί συνήθειαι Ακρόπολις εξπρές Άνθρωπος και ευτυχία Αποχωρισμός Γυναίκες από πουθενά Επιστροφή στην Κάρπαθο Ζαγορίτικο πανηγύρι Η μέρα τελείωσε Η στιγμή Κέρκυρα Μάσκα Ο εγκέφαλος και το λουτρό του Ο μάγος Καλλιόστρο Όμορφη πόλη Παιχνίδια στις ράγες Πλούσιος Ρίζες και εικόνες Σκηνές επανάστασης Τήνος Τι ώρα είναι; Φυγή Χιονάνθρωπος Το 14ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 30/09/1973 - 01/10/1973 (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων

Το Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου συλλόγων (Afro-Asian Club Championship) ήταν μια ετήσια διηπειρωτική, διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση, στην οποία αγωνίζονταν η νικήτρια χώρα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αφρικής με την νικήτρια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ασίας. Διεξήχθη έντεκα φορές από το 1986 ως το 1998. Αν και έφερε την ονομασία "Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα", στην πραγματικότητα ήταν ένας μονός ή διπλός τελικός, για την ανάδειξη του κορυφαίου ποδοσφαιρικού συλλόγου εκτός Ευρώπης και Νότιας Αμερικής, δηλαδή μια διοργάνωση ανάλογη με το ευρωαμερικανικό Διηπειρωτικό Κύπελλο.

 Οι πρώτες δύο διοργανώσεις, του 1986 και 1987 ήταν μονοί τελικοί και έγιναν στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Στις επόμενες δύο διοργανώσεις (1988, 1989) ο τελικός ήταν διπλός, στις δύο έδρες των φιναλίστ, και έγιναν και αυτές με χρονική υστέρηση, δηλαδή την επόμενη χρονιά. Ακολούθησαν δυο χρονιές (1990, 1991) χωρίς να διεξαχθεί η διοργάνωση και στη συνέχεια συνεχίστηκε κανονικά από το 1992 ως το 1998, με διπλούς τελικούς, χωρίς χρονική υστέρηση εκτός από τους δύο τελικούς του 1998 που έγιναν τον Απρίλιο του 1999. Η διοργάνωση του 1999 επρόκειτο να γίνει τον Ιούνιο του 2000 αλλά αναβλήθηκε όταν οι Ασιάτες υποστήριξαν την υποψηφιότητα της Γερμανίας αντί για τη Νότια Αφρική για την ανάληψη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, στις 30 Ιουλίου 2000 η Αφρικανική Συνομοσπονδία πήρε απόφαση να διακόψει την υποστήριξή της στις δυο αφροασιατικές διοργανώσεις, το Αφρο-Ασιατικό Κύπελλο Εθνών και το Αφρο-Ασιατικό πρωτάθλημα συλλόγων. Η απόφαση αυτή σήμανε την οριστική διακοπή της διοργάνωσης. Το 2000 η διοργάνωση ουσιαστικά υποκαταστάθηκε από το Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων της FIFA, το οποίο καθιερώθηκε μόνιμα από το 2005. Στις επτά διοργάνωσεις που ολοκληρώθηκαν, το Αφρο-ασιατικό κύπελλο κατέκτησαν 8 φορές αφρικανικές και 3 φορές ασιατικές χώρες. Οι αιγυπτιακές ομάδες το κατέκτησαν τρεις φορές, περισσότερες από κάθε άλλη χώρα. Η μοναδική ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο δύο φορές ήταν η αιγυπτιακή Ζάμαλεκ Γκίζα. Αρχείο RSSSF.
Ιωακείμ, αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε

Ο Ιωακείμ, γερμ. Joachim (γενν. 9 Δεκεμβρίου 1991) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης είναι τιτουλάριος αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε (από τον πατέρα του) και πρίγκιπας του Βελγίου (από τη μητέρα του).

 Γεννήθηκε στο Βολουβέ-Σαιν Λαμπέρ του Βελγίου και είναι ο δευτερότοκος γιος του Λόρεντς αρχιδούκα της Αυστρίας-Έστε και της Άστριντ των Βέττιν, κόρης του Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου. Ο πατέρας του Λόρεντς, ο Ροβέρτος έλαβε τον τίτλο τού πρίγκιπα της Μόντενα και έγινε ο ιδρυτής τού κλάδου Έστε στον Οίκο του. Το 1991 ο Αλβέρτος Β΄ με διάταγμά του (decree) απένειμε στα τέκνα της Άστριντ τον τίτλο του πρίγκιπα του Βελγίου με δικαίωμα διαδοχής. Ο Ιωακείμ είναι 9ος στη σειρά αυτή. Εκτός από την Αυστριακή και Βελγική καταγωγή του, έχει προγόνους από την Ιταλική, Γαλλική, Σουηδική, Δανική, Βρετανική, Πορτογαλική, Ισπανική και Γερμανική βασιλική οικογένεια. Παρακολούθησε το Κολλέγιο Μάλβερν στο Γουόρτσεστερ της Αγγλίας. Εγγράφτηκε σε εκπαίδευση Εθελοντών Στρατού στο Αρλόν του Βελγίου το 2010. Το επόμενο έτος ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Ναυτική Σχολή του Μπρυζ και έγινε αξιωματικός του Βελγικού Ναυτικού. Το 2011 ξεκίνησε σπουδές Διεθνούς Οικονομίας, Διαχείρισης και Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Μποκόνι του Μιλάνου.
Μαρία Άννα της Αυστρίας, κυβερνήτης

Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 18 Σεπτεμβρίου 1718 - 16 Δεκεμβρίου 1744) του Οίκου των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Λωρραίνης.

 Η Μαρία Άννα Ελεωνόρα Βιλελμίνη Ιωσηφίνα ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαίκής Αυτοκρατορίας και της Ελισάβετ Χριστίνας, κόρης του Λουδοβίκου Ροδόλφου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ. Η μεγαλύτερη αδελφή της Μαρία Θηρεσία είχε παντρευτεί τον Φραγκίσκο Γ΄ της Λωρραίνης, μεγαλύτερο αδελφό του συζύγου της Μαρίας Άννας, Καρόλου Αλεξάνδρου της Λωρραίνης. Η Μαρία Θηρεσία την έθεσε κυβερνήτη, με τον σύζυγό της, των Αυστριακών Κάτω Χωρών. Παντρεύτηκε το 1744 τον Κάρολο Αλέξανδρο της Λωρραίνης. Δεν απέκτησαν απογόνους. Iby, Elfriede: Maria Theresa, Biography of a Monarch Schönbrunn Palace 2009 ISBN 3-901568-57-3, p. 11. Levy, Allison Mary: Widowhood and visual culture in early modern Europe, Issue 7630 Ashgate Publishing Ltd. 2003 ISBN 0-7546-0731-3, p. 122. Genealogie ascendante jusqu'au quatrieme degre inclusivement de tous les Rois et Princes de maisons souveraines de l'Europe actuellement vivans [Genealogy up to the fourth degree inclusive of all the Kings and Princes of sovereign houses of Europe currently living] (in French). Bourdeaux: Frederic Guillaume Birnstiel. 1768. p. 3.
Ασράφ Γανί

Ο Ασράφ Γανί (Mohammad Ashraf Ghanī Ahmadzai (Παστούν/محمد اشرف غني احمدزی) (19 Μαΐου 1949-) είναι Αφγανός πολιτικός και και πρώην πρόεδρος του Αφγανιστάν (21 Σεπτεμβρίου 2014 - 15 Αυγούστου 2021). Με την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, ο Γανί με εκατόν εξήντα εννιά εκατομμύρια δολάρια έφυγε εσπευσμένα από τη χώρα, εγκαταλείποντας το αξίωμά του, με προορισμό την Τουρκία.Έχει χρηματίσει μεταξύ άλλων Υπουργός Οικονομικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν στη κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι (2002 - 2004), Πρύτανης στον Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, (2004 - 2009), σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, υπό την ιδιότητα του Ανθρωπολόγου (1991 - 2001), και καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς (1983 - 1991).

 Έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της χώρας στις Προεδρικές εκλογές του 2009, όπου κατέλαβε την 4η θέση, πίσω από τους Χαμίντ Καρζάι, Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ και Ραμαζάν Μπασχάρντοστ. Στις Προεδρικές εκλογές του 2014, ο Γανί ήρθε δεύτερος με 32% των ψήφων έναντι 45% για τον Αμπντουλάχ. Στο δεύτερο γύρο όμως, κατάφερε να κερδίσει τον Αμπντουλλάχ με ποσοστό 56,44% των ψήφων. Αν και ο Αμπντουλάχ αμφισβήτησε τα αποτελέσματα των εκλογών, η ανεξάρτητη εφορευτική επιτροπή, ανακήρυξε τον Γκάνι Πρόεδρο της χώρας.Στις 28 Σεπτεμβρίου 2019 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές, τις οποίες κέρδισε ο Γανί, σύμφωνα με τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν με μεγάλη καθυστέρηση πέντε μήνες μετά. Ορκίστηκε ως πρόεδρος στις 9 Μαρτίου 2020, παρότι ο αντίπαλός του, Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και κινήθηκε προς τον σχηματισμό παράλληλης κυβέρνησης. Στις 15 Αυγούστου 2021, ο Γανί έφυγε από το Αφγανιστάν με την γυναίκα του και δύο συνεργάτες του καθώς οι Ταλιμπάν καταλάμβαναν την Καμπούλ. Το προεδρικό παλάτι, καταλήφθηκε μετά από λίγες ώρες. Αφγανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ο Γανί κατέφυγε στην πρεσβεία των ΗΠΑ το πρωί της Κυριακής. Από τότε αναφέρεται ως ο πρώην πρόεδρος.Την ίδια ημέρα, ο πρώτος αντιπρόεδρος Αμρουλάχ Σαλέχ δήλωσε ότι αναλάμβανε ως υπηρεσιακός πρόεδρος, σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ashraf Ghani στο Wikimedia Commons
Σι ύφεση μείζονα

Η Σι ύφεση μείζονα είναι μείζονα κλίμακα που αρχίζει από σι ύφεση και αποτελείται από τις νότες σι ύφεση, ντο, ρε, μι ύφεση, φα, σολ και λα. Έχει οπλισμό δύο υφέσεις. Η σχετική της είναι η Σολ ελάσσονα και η ομώνυμή της είναι η Σι ύφεση ελάσσονα. Η κλίμακα Σι μείζονα είναι η εξής: Πολλά όργανα συγκεκριμένης τονικότητας είναι κουρδισμένα σε Σι ύφεση μείζονα, όπως το κλαρίνο, η τρομπέτα, και το σαξόφωνο τενόρο και σοπράνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Σι ύφεση μείζονα να είναι μία από τις πιο συνηθισμένες κλίμακες σε συνθέσεις για ορχήστρες συναυλιών.

 Η 98η Συμφωνία του Γιόζεφ Χάιντν συχνά πιστώνεται ως η πρώτη συμφωνία που γράφτηκε σε αυτή την κλίμακα, συμπεριλαμβανομένων των μερών της τρομπέτας και των τυμπανίων. Ωστόσο, ο αδελφός του Μίχαελ Χάυντν έγραψε μια τέτοια συμφωνία νωρίτερα, την 36η. Παρ' όλα αυτά, ο Γιόζεφ Χάυντν εξακολουθεί να γράφει το μέρος των τυμπανίων σε Φα μείζονα (αντί της μετατροπίας στην κλίμακα της Ντο μείζονας), κάτι που είχε νόημα, αφού περιόρισε αυτό το όργανο στην τονική και τη δεσπόζουσα της κλίμακας. Πολλές εκδόσεις του έργου δε χρησιμοποιούν οπλισμό και προσδιορίζουν το όργανο ως "Τυμπάνια σε Σι ύφεση-Φα". Πολυμέσα σχετικά με το θέμα B-flat major στο Wikimedia Commons
Τάνος (ποταμός)

Ο ποταμός Τάνος είναι ποταμός που πηγάζει από το όρος Πάρνωνας. Διασχίζει αρκετά χωριά της Αρκαδίας, μεταξύ των οποίων το Άστρος Κυνουρίας και εκβάλλει βόρεια από το Παράλιο Άστρος στον Θυρεατικό κόλπο, ο οποίος αποτελεί κομμάτι του ευρύτερου Αργολικού κόλπου.

 Ο ποταμός Τάνος αναφέρεται για πρώτη φορά από την τραγωδία του Ευριπίδη, Ηλέκτρα. Εκεί μας δίνει την πρώτη γραπτή μαρτυρία για τον ποταμό του οποίου η κοίτη διασχίζει 65 χιλιόμετρα μέσα στον ορεινό όγκο της Βόρειας Κυνουρίας. Στην αρχαία τραγωδία χωρίς να αποκαλύψει το πραγματικό του όνομα ο Ορέστης αναγγέλλει στην Ηλέκτρα πως ο αδερφός της, δηλαδή ο ίδιος, ζει. Χαρούμενη αυτή στέλνει τον άντρα της στον γέροντα παιδαγωγό που τον μεγάλωσε κοντά στον ποταμό Ταναό, ο οποίος αποτελεί σύνορο μεταξύ Άργους και Σπάρτης. Με το ίδιο όνομα θα σημειώσει έξι αιώνες αργότερα και ο Παυσανίας τον ποταμό ο οποίος κατεβαίνει από τον Πάρνωνα και διαμέσου της γης των Αργείων χύνεται στον Θυρεάτη κόλπο. Με το όνομα των πρώτων ελληνικών φύλων, των Δαναών, που περιέχει την Ινδοευρωπαϊκή ρίζα Danu (υγρασία, νερό, ποταμός) σχετίζεται το όνομα του ποταμού. Τα αρχαία χρόνια ο Τάνος κατέβαζε ορμητικά τα νερά του από τη δασοσκεπασμένη περιοχή της μεγάλης ορεινής διαδρομής του. Στα νεότερα όμως χρόνια, με την καταστροφή των δασών, λιγόστεψαν τα νερά του και έγινε χείμαρρος, ο οποίος το καλοκαίρι είναι εντελώς ξερός, ενώ τον χειμώνα γίνεται απειλητικός προκαλώντας, κάποιες φορές, καταστροφές. Από τις πλημμύρες στις 9 Νοεμβρίου του 1911 παρασύρθηκε η γέφυρα των Κάτω Δολιανών, ενώ στις 4 Δεκεμβρίου του 1921 τα πολλά νερά του κατέστρεψαν αρκετά σπίτια του Παραλίου Άστρους αλλά και τον Δεκέμβριο του 1967 καταστράφηκαν σπίτια, δρόμοι και δέντρα. Ο πρώτος που προσδιόρισε με τοπογραφική σαφήνεια την ταυτότητα του ποταμού ήταν ο Γάλλος γεωγράφος Μπομπλάζ, όταν πέρασε από την Κυνουρία το 1829. Αυτός επιβεβαίωσε τη μαρτυρία του Λήκ, πως σε παλιότερα χρόνια ο Τάνος σχημάτιζε Δέλτα στο Θυρεατικό κάμπο και έχυνε στη θάλασσα τα νερά του νότια στη θέση Πόρτες αλλά και εκεί που εκβάλει σήμερα κοντά στο Παλιόχανο. Οι πρώτες πηγές του ποταμού είναι στα πρόβουνα της βόρειας πλευράς του Πάρνωνα (Μαλεβού), σε ύψος 880 μέτρων. Προχωρά βορειοδυτικά, όπου θα συγκεντρώσει όλα τα νερά της περιοχής του Αγίου Πέτρου και θα ονομαστεί Αγιοπετρίτικο ποτάμι, ενώ στην περιοχή της Ωριάς θα μετονομαστεί σε Ραγκαβά. Δύο μεγάλα ρέματα που κατεβαίνουν από τα Καστριτοχώρια, του Σημάδη και του Σεούλου, θα δυναμώσουν τη ροή του κατά τους χειμερινούς μήνες. Όταν φτάσει στην Περδικόβρυση αφήνει στα δεξιά του το μοναστήρι του Προδρόμου και εμπλουτίζεται με νερά από τους χείμαρρους που κατεβαίνουν από τις δύο όχθες. Στην περιοχή του Στόλου θα σμίξουν τα νερά τους στην κοίτη του, ο Ξεριάς που ξεκινάει από την περιοχή του Παρθενίου, ο χείμαρρος της Γαλτενάς (Αετοχώρι) κι εκείνος του Στόλου. Εδώ θα εγκαταλείψει την ορεινή του διαδρομή και θα μπει στην πεδινή περιοχή των Κάτω Δολιανών, όπου η κοίτη του πλαταίνει, ακολουθεί ανατολική κατεύθυνση και εκβάλλει βόρεια από το Παράλιο Άστρος στον Θυρεατικό κόλπο. Πέτρος Σαραντάκης, Αρκαδία, οι τόποι και οι δρόμοι του Νερού, εκδόσεις Οιάτης, Αθήνα 1993, ISBN 960-91420-1-X.
Δήμος Καλλικράτειας

Ο Δήμος Καλλικράτειας ήταν Δήμος του Νομού Χαλκιδικής που συστάθηκε το 1993 και διευρύνθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας με τη συνένωση των γειτονικών κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Νέας Προποντίδας. Βρισκόταν στο Νομός Χαλκιδικής. Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 7.881 κατοίκους. Τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Ιωάννης Γεωργαλάς.

 Στο δυτικό άκρο της Χαλκιδικής, σε επαφή με το Νομό Θεσσαλονίκης βρίσκεται η περιοχή του σημερινού Δήμου Καλλικράτειας, στον οποίο υπάγονται τα χωρια Νέα Καλλικράτεια (Καλλικράτεια), Νέα Ηράκλεια, Άγιος Παύλος, Λάκκωμα, Νεοχωράκι, Νέα Γωνιά, Ροδόκηπος, Νέα Σίλατα, Σωζόπολη και Βεργιά, τα οποία σήμερα είναι ομαδοποιημένα σε πέντε Δημοτικά Διαμερίσματα. Στο δήμο περιλαμβάνονταν: Δ.Δ. Νέας Καλλικράτειας -- η Νέα Καλλικράτεια [ 6.204 ] Δ.δ. Αγίου Παύλου [ 1.297 ] ο Άγιος Παύλος [ 599 ] η Νέα Ηράκλεια [ 698 ] Δ.Δ. Λακκώματος -- το Λάκκωμα [ 1.311 ] Δ.δ. Νέας Γωνιάς [ 480 ] η Νέα Γωνιά [ 454 ] το Νεοχωράκι [ 26 ] Δ.δ. Νέων Σιλάτων [ 1.589 ] τα Νέα Σίλατα [ 808 ] ο Ροδόκηπος [ 48 ] η Σωζόπολη [ 733 ] Δήμος Καλλικράτειας
89 (αριθμός)

Το 89 (ογδόντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 88 και πριν από το 90. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 89 συμβολίζεται ως LXXXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΠΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.

 Το 89 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 97. Το 89 είναι αριθμός Φιμπονάτσι. Ο επόμενος αριθμός Φιμπονάτσι είναι το 144. Διάταξη κατά την σπείρα Ούλαμ. Πρώτοι αριθμοί με γαλανό χρωματισμό στο υπόβαθρο, πράσινο οι αριθμοί με 3 διαιρέτες, κόκκινο οι αριθμοί με μεγάλο σύνολο διαιρετών. Ο ατομικός αριθμός 89 αντιστοιχεί στο στοιχείο ακτίνιο. Ο Μεσιέ 89 είναι ένας ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 50 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Παρθένου.
Ακκαρών

Η πόλη Ακκαρών ή Εκρών (εβραϊκά: עֶקְרוֹן) ήταν μια από τις πέντε πόλεις της φημισμένης Φιλισταϊκής πενταπόλεως, που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χαναάν. Πολλές τοποθεσίες έχουν προταθεί για την Ακκαρών, συμπεριλαμβανομένων των Ακίρ, Κατρά, Ζικρίν και Παράλιος Καισάρεια, αλλά μετά την ανακάλυψη της επιγραφής της Ακκαρών το 1996, η Ακκαρών ταυτίστηκε θετικά με το ανάχωμα του Τελ Μικνέ (εβραϊκά) ή Χιρμπέτ ελ Μουκανά (αραβικά). Το τελλ βρίσκεται 35 χιλιόμετρα δυτικά της Ιερουσαλήμ και 18 χιλιόμετρα βόρεια του Τελλ εσ-Σαφί, της σχεδόν ορισμένης τοποθεσίας της πόλης των Φιλισταίων Γέθ, στο έδαφος του Κιμπούτζ Ρεβαντίμ στο ανατολικό άκρο της παραλιακής πεδιάδας του Ισραήλ.

 Ο Ιερώνυμος έγραψε ότι η Ακκαρών βρισκόταν ανατολικά της Αζώτου και της Ιάμνειας (σύμφωνα με τη σύγχρονη ερμηνεία), ωστόσο ανέφερε επίσης ότι κάποιοι εξισώνουν την πόλη με τον Πύργο Στράτωνος στην Παράλιο Καισάρεια. Αυτό μπορεί να είναι μια αναφορά του ραβίνου Αμπαχού στον εντοπισμό της Ακκαρών με την Καισαρεία στη Μεγκιλά (Ταλμούδ). Ο Ρόμπινσον εντόπισε για πρώτη φορά το αραβικό χωριό Ακίρ ως τόπο της Ακκαρών το 1838 και αυτό έγινε δεκτό μέχρι να αμφισβητηθεί από τον Μακάλιστερ το 1913, ο οποίος πρότεινε την Χιρμπέτ Ντικερίν και ο Όλμπραϊτ το 1922, ο οποίος πρότεινε την Κατρά.Η αναγνώριση της Ακκαρών ως Τελ Μικνέ/Χιρμπέτ ελ Μουκανά προτάθηκε από τον Νεβά και τον Καλλαί το 1957–1958, μια θεωρία ευρέως αποδεκτή υπό το πρίσμα μιας αφιερωμένης βασιλικής επιγραφής που βρέθηκε κατά τις ανασκαφές του 1996. History of Ekron through archaeology of the Tel Mikne site.
Μιχαήλ Ταρχανειώτης

Ο Μιχαήλ (απεβ. 1284) από την Οικογένεια Ταρχανειώτη ήταν αριστοκράτης και στρατηγός στη Ρωμανία, που δραστηριοποιήθηκε εναντίον των Τούρκων στη Μικρά Ασία και εναντίον των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης στα Βαλκάνια από το 1278, ώσπου ασθένησε το 1284.

 Ήταν ο γιος του Νικηφόρου μεγάλου δομεστίκου του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη (1221-54) και της Μαρίας Παλαιολογίνας, αδελφής του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Η Οικογένειά του υποστήριξε την άνοδο του τελευταίου στο θρόνο το 1259 και αυτός αντάμειψε τους γιους του Νικηφόρου: ήρθαν να ζήσουν στο Αυτοκρατορικό Παλάτι και ο Μιχαήλ έγινε πρωτοβεστιάριος, ο Ανδρόνικος μέγας κονόσταυλος και ο Ιωάννης στρατηγός.Εμφανίζεται για πρώτη φορά στις πηγές το 1262 να συμμετέχει στην επιχείρηση του θείου του Ιωάννη Παλαιολόγου (άλλου αδελφού της Μαρίας). Το 1278 ήταν μέγας δομέστικος και συνόδευσε τον εξάδελφό του Ανδρόνικο Β΄ (γιο του Μιχαήλ Η΄) στην εκστρατεία του εναντίον των Τούρκων της Μικράς Ασίας. Η επιτυχία του ήταν ότι οι Τούρκοι αποσύρθηκαν από την κοιλάδα του Μαιάνδρου ποταμού. Ο Ταρχανειώτης με διαταγή του Ανδρονίκου Β΄ επανοικοδόμησε, οχύρωσε και έφερε πληθυσμό στις Τράλλεις. Ο Ανδρόνικος Β΄ ήθελε να την ονομάσει Ανδρονικόπολη ή Παλαιολογόπολη. Όμως μερικά έτη μετά η πόλη, πενιχρά εφοδιασμένη με νερό και προμήθειες, πολιορκήθηκε και πάρθηκε από τον εμίρη του Μεντεσέ.Την άνοιξη του 1281 ο Ταρχανειώτης οδήγησε τον Ρωμαϊκό στρατό, που εστάλη προς ανακούφιση της πολιορκίας του Βερατίου (Πουλχεριούπολης) από τους Καπετίδεςς-Ανζού της Νάπολης. Οι στρατιώτες του σε μία επίθεση συνέλαβαν τον διοικητή τους Ούγο του Συλλύ. Τότε ο στρατός τους πανικοβλήθηκε και νικήθηκαν με μεγάλες απώλειες. Ο Ταρχανειώτης επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και τέλεσε θρίαμβο με τον αιχμάλωτο Συλλύ στους δρόμους της πόλης. Αρνήθηκε την αναβάθμισή του σε Καίσαρα από μετριοφροσύνη. Το 1283/84 ο Ανδρόνικος Β΄ τον έθεσε επικεφαλής της εκστρατείας εναντίον του Ιωάννη Α΄ άρχοντα της Θεσσαλίας. Βάδισε ως εκεί, όπου συνάντησε τον Ρωμαϊκό στόλο και πολιόρκησαν τη Δημητριάδα (Βόλο). Η πόλη έπεσε, αλλά μία επιδημία (μάλλον ελονοσίας) σκότωσε πολλούς στο στράτευμα, ακόμη και τον Ταρχανειώτη, έτσι ο υπόλοιπος στρατός αναγκαστικά υποχώρησε. Νυμφεύτηκε πριν το 1262 τη Μαρία Φιλανθρωπηνή, κόρη του Αλεξίου μεγάλου δούκα και είχε τέκνα: γιος, πρωτοσεβαστός. κόρη, παντρεύτηκε τον Αλέξιο Ραούλ. Αλέξιος ο νεότερος, διάσημος στρατηγός, που στασίασε· έγινε κυβερνήτης της Λέσβου. Bartusis, Mark C. (1997). The Late Byzantine Army: Arms and Society 1204–1453. Philadelphia, Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. ISBN 0-8122-1620-2. Kazhdan, Alexander (1991). Oxford Dictionary of Byzantium. New York and Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504652-6. Nicol, Donald MacGillivray (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-43991-4. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
Paenda

Η Γκαμπριέλα Χόρν (γ. 29 Ιανουαρίου 1988), κοινώς επαγγελματικά γνωστή ως Paenda (στυλιστικά ως Pænda), είναι Αυστριακή τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και μουσική παραγωγός. Εκπροσώπησε την Αυστρία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2019 με το τραγούδι "Limits," το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου του 2019. Το τραγούδι απέτυχε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό του διαγωνισμού.

 Η Pænda γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1988 στο Ντόιτσλαντσμπεργκ της Στυρίας. Ξεκίνησε να τραγουδάει σε μια χορωδία στην πόλη της από την ηλικία των έξι. Στα δεκατέσσερα της, ξεκίνησε να γράφει τραγούδια και να τραγουδάει σε πολλές ποπ ροκ μπάντες. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα κιθάρας και πιάνου και μετακόμισε στη Βιέννη στην ηλικία των 20 για να σπουδάσει ποπ και τζάζ μουσική στο Μουσικό Ινστιτούτο της Βιέννης, από όπου αποφοίτησε με πτυχία το 2013. Τώρα μένει στη Βιέννη, γράφει, συνθέτει και κάνει την παραγωγή της μουσικής της στο στούντιο της στο σπίτι. Η Pænda ηχογραφεί και γράφει τα πάντα από μόνη της. Το 2019, η Pænda επιλέχθηκε από μια ομάδα από μουσικούς ειδικούς από τον ραδιοτηλεοπτικό φορέα ORF για να εκπροσωπήσει την Αυστρία στον 64ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Τελ Αβίβ. Θα ερμηνεύσει το τραγούδι "Limits". Ωστόσο, δεν κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό της Eurovision. 2018: Evolution I 2019: Evolution II 2017: Waves 2018: Good Girl 2018: Paper-thin 2019: Limits Επίσημος ιστότοπος
Πορθμός Τόρες

Πορθμός Τόρες ή Στενό Τόρες (αγγλικά: Torres Strait) ονομάζεται ο θαλάσσιος δίαυλος που βρίσκεται μεταξύ της νήσου Νέας Γουινέας και της Αυστραλίας. Το στενότερο σημείο του έχει πλάτος 150 χιλιόμετρα. Νότια του πορθμού βρίσκεται η χερσόνησος Κέιπ Γιορκ το βορειότερο άκρο της Αυστραλιανής Πολιτείας Κουίνσλαντ ενώ βόρεια βρίσκεται η δυτική επαρχία της Παπούας Νέας Γουινέας. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του θαλασσοπόρου Λουίς Βαθ δε Τόρρες, ο οποίος διέσχισε τον πορθμό το 1606.

 Ο Πορθμός Τόρες συνδέει τη Θάλασσα των Κοραλλίων, στα ανατολικά με τη Θάλασσα Αραφούρα στα δυτικά και είναι ένας σημαντικός διεθνής θαλάσσιος δίαυλος. Ωστόσο είναι πολύ ρηχός και ο λαβύρινθος των κοραλλιογενών νησιών που βρίσκονται στον πορθμό καταστεί επικίνδυνη την πλοήγηση σε αυτόν. Στο νότο υπάρχει και το στενό Εντέιβορ, το οποίο βρίσκεται μεταξύ της νήσου Πρίγκηπα Ουαλίας (ή Μούραλουγκ) και την ηπειρωτική χώρα. Στον πορθμό βρίσκονται και αρκετά συμπλέγματα νησιών τα οποία ονομάζονται Νήσοι Πορθμού Τόρες. Υπάρχουν τουλάχιστον 274 νησιά, εκ των οποίων τα 17 έχουν μόνιμους οικισμούς. Πάνω από 6.800 αυτόχθονες μένουν στα νησιά και περίπου 42.000 μένουν στην ηπειρωτική χώρα. Οι αυτόχθονες κάτοικοι των νησιών ονομάζονται Νησιώτες του πορθμού Τόρες και είναι Μελανήσιοι που σχετίζονται με τους αυτόχθονες της κοντινής Παπούας Νέας Γουινέας. Οι διάφορες κοινότητες των Νησιωτών του πορθμού Τόρες έχουν ξεχωριστή πολιτιστική ταυτότητα και μακρόχρονη ιστορία με τα γειτονικά νησιά και τις κοντινές ακτές. Το εμπόριο τους βασίζεται στις θαλάσσιες μεταφορές και τις αλληλεπιδράσεις τους με τους κατοίκους της Παπούας προς τα βόρεια και τους Αβορίγινες της Αυστραλίας προς το νότο. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Torres Strait στο Wikimedia Commons
Η κριτική του σχολείου των γυναικών

Η κριτική του σχολείου των γυναικών (γαλλικός τίτλος: La Critique de l'école des femmes) είναι μονόπρακτη θεατρική κωμωδία του Μολιέρου σε πεζό, που ανέβηκε στο θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ τον Ιούνιο του 1663 και δημοσιεύτηκε το ίδιο έτος.Πρόκειται για μια απάντηση στις πολυάριθμες κριτικές και αντιδράσεις που προκάλεσε η κωμωδία Το σχολείο των γυναικών, που είχε ανεβεί στη σκηνή έξι μήνες νωρίτερα με τεράστια επιτυχία. Το έργο είχε γίνει στόχος επιθέσεων, που ίσως προκλήθηκαν από τους αδερφούς Τομά και Πιέρ Κορνέιγ και πυροδότησε αλυσιδωτές αντιδράσεις αμοιβαίων κατηγοριών και προσβολών. Με την Κριτική του σχολείου των γυναικών, ο Μολιέρος προσπάθησε να υποστηρίξει την τέχνη του αποδεικνύοντας την ασυνέπεια και αβασιμότητα των ισχυρισμών των επικριτών του έργου και εκθέτοντας τους μηχανισμούς διαμόρφωσης της «κοινής γνώμης». Η διαμάχη συνεχίστηκε και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Μολιέρος επανήλθε με την παράσταση Ο αυτοσχεδιασμός των Βερσαλλιών.

 Το έργο αρχίζει με μια αφιέρωση στη μητέρα του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ , Άννα της Αυστρίας. Η σκηνή διαδραματίζεται στο σαλόνι της κοσμικής κυρίας Ουρανίας (αναφέρεται στη μούσα της αστρονομίας), όπου με την εξαδέλφη της Ελίζα υποδέχονται καλεσμένους. Γίνεται ζωηρή συζήτηση για την κωμωδία Το σχολείο των γυναικών του Μολιέρου που μόλις είδαν, με τους επικριτές και τους υποστηρικτές του έργου να εκφράζουν τη γνώμη τους.Ανάμεσα στους επικριτές του έργου, η φρόνιμη και σεμνή Κλιμένη, εκπρόσωπος των Περισπούδαστων, έχει την αίσθηση ότι το έργο προσβάλλει την αιδημοσύνη της. Ο λόγιος Λυσίδας, συγγραφέας που ζηλεύει την επιτυχία του έργου, ενοχλείται από τη μη τήρηση των κλασικών δραματικών κανόνων. Ο «Μαρκήσιος», ένας ανόητος και επιτηδευμένος χαρακτήρας, αν και μόλις βγήκε από τη θεατρική παράσταση, δεν έχει δει καθόλου το έργο, ωστόσο το επικρίνει από καθαρό δογματισμό.Στους υποστηρικτές του έργου συγκαταλέγονται η οικοδέσποινα Ουρανία και ο Ντοράντ, που εμφανίζεται ως εκπρόσωπος του Μολιέρου. Υπερασπίζεται το έργο ενάντια στους επικριτές του, τονίζοντας τα πλεονεκτήματα της κωμωδίας χαρακτήρων έναντι της κλασικής τραγωδίας. Η Ελίζα, μια γυναίκα του πνεύματος, αλλάζει εύκολα από επιδοκιμαστική σε καταδικαστική γνώμη. Το έργο τελειώνει με τον υπηρέτη να ανακοινώνει ότι σερβίρεται το δείπνο. Παρά τη συντομία του έργου, ο Μολιέρος κατάφερε να δημιουργήσει ρεαλιστικές κοινωνικο-ψυχολογικές εικόνες των χαρακτήρων. Ανάμεσα στα επιχειρήματα για την υπεράσπιση της κωμωδίας που προτάθηκαν από τον Ντοράντ και την Ουρανία: «Γιατί τελικά, είναι πολύ πιο εύκολο να γράφεις για μεγάλα συναισθήματα, να αμφισβητείς την Τύχη σε στίχους, να κατηγορείς τη μοίρα και να οργίζεσαι με τους θεούς, από το να παραστήσεις εύστοχα την ανθρώπινη ανοησία και να διακωμωδείς ευχάριστα τα ελαττώματα των ανθρώπων στη σκηνή.»«Αν τα έργα που είναι σύμφωνα με τους κανόνες δεν ευχαριστούν και αυτά που ευχαριστούν δεν είναι σύμφωνα με τους κανόνες, σίγουρα οι κανόνες δεν δημιουργήθηκαν σωστά.» «Το έργο αρέσει στη βασιλική αυλή και πού, αν όχι εκεί, μπορεί κανείς να βρει τόσους φωτισμένους και ικανούς ανθρώπους, γνώστες των τεχνών;»
Α.Π.Σ. Ηλειακός Λεχαινών

Ο Α.Π.Σ. Ηλειακός Λεχαινών είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στα Λεχαινά Ηλείας και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, αποτελώντας ένα από τα παλαιότερα εν ενεργεία ποδοσφαιρικά σωματεία του νομού Ηλείας. Επίσημο έτος ίδρυσης του είναι το 1931 και χρώματά το κυανό και το λευκό.

 Ξεκίνησε την επίσημη αγωνιστική του δράση από τα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πατρών, όπου και αγωνίστηκε έως και την αγωνιστική περίοδο 1968–69. Το 1969 αποτέλεσε ένα από τα δέκα αρχικά ιδρυτικά μέλη της Ε.Π.Σ. Ηλείας και την αγωνιστική περίοδο 1969–70 συμμετείχε στην Β΄ Κατηγορία της νεοσύστατης ένωσης, ενώ από την επόμενη αγωνίστηκε στην Α΄ Κατηγορία. Έκτοτε ο Ηλειακός Λεχαινών έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο τοπικό ποδόσφαιρο του νομού Ηλείας έχοντας κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα (1992–93, 1998–99, 2003–04), καθώς και 5 κύπελλα (1971–72, 1975–76, 1991–92, 2004–05, 2005–06) Ε.Π.Σ. Ηλείας, ενώ έχει συμμετάσχει 9 φορές στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας τις περιόδους 1990–91, 1991–92, 1993–94, 1999–00, 2000–01, 2002–03, 2004–05, 2005–06 και 2006–07. iliakoslexainon.blogspot.comiliakopodosfairo.blogspot.greps-ilias.gr
Ε.Α.Ν.Κ. Πάτρας

Το Εθνικό Αθλητικό & Ναυτικό Κέντρο (Ε.Α.Ν.Κ.) Πάτρας είναι κολυμβητήριο στην πόλη της Πάτρας. Για πολλά χρόνια αποτέλεσε το μοναδικό κολυμβητήριο της πόλης αλλά σήμερα βρίσκεται σε κακή κατάσταση εγκαταλελειμμένο. Ήταν μάλιστα το πρώτο κολυμβητήριο που κατασκευάστηκε στην πόλη και το πρώτο κλειστό, ως τότε οι αγώνες γινόντουσαν στο λιμάνι. Βρίσκεται στην συμβολή των οδών Κανελλοπούλου & Ηρώων Πολυτεχνείου.

 Το κολυμβητήριο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1976, στην περιοχή Αγυιάς σε έκταση παραχωρημένη από τον Εθνικό Οργανισμό Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.), σαν ανοιχτό κολυμβητήριο με κόστος 16.000.000 δρχ. Για την κατασκευή του συστάθηκε επιτροπή ανέγερσης με πρόεδρο τον Ανδρέα Γεωργιάδη. Είχε μία πισίνα διαστάσεων 25 Χ 50 και χωρούσε περίπου 1.000 θεατές, κι ενώ ήταν να γίνει ανοιχτό στην συνέχεια σκεπάστηκε με τέντα. Το κολυμβητήριο εγκαινιάστηκε το 1979 και αμέσως αποτέλεσε έδρα όλων των ναυτικών συλλόγων της πόλης ως το 2005 που έκλεισε για εκτενή συντήρηση χωρίς ωστόσο να συντηρηθεί ποτέ και με αποτέλεσμα σήμερα να είναι εγκαταλελειμμένο. Το 1999 είχε φιλοξενήσει τον τελικό Κυπέλλου Ευρώπης που διεξάχθηκε μεταξύ του Ν.Ο.Π. της Ουίπεστ ΦΚ. Νίκος Τόμπρος, Ναυτικός Όμιλος Πατρών (1929-2009), 80 χρόνια χρυσής ιστορίας στον υγρό στίβο, έκδοση Αντ. Παπαντωνόπουλος, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-99443-0-4