IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Ξύλινες εκκλησίες της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία

Οι ξύλινες εκκλησίες της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία (Πολωνικά: Drewniane cerkwie regionu karpackiego w Polsce i na Ukrainie. Ουκρανικά: Дерев'яні церкви карпатського регіону Польщі і України) είναι μια ομάδα 16 ξύλινων ελληνόρυθμων καθολικών ή ανατολικών ορθόδοξων εκκλησιών της νότιας Πολωνίας και της δυτικής Ουκρανίας, οι οποίες εντάχθηκαν από το 2013 στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

 Οι εκκλησίες (που σημαίνει εκκλησίες: στα Πολωνικά cerkwie/τσέρκφιε, στα ουκρανικά церкви/τσέρκβυ) της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία κατασκευάστηκαν από οριζόντιους ξύλινους κορμούς μεταξύ του 16ου και του 19ου αιώνα από κοινότητες ορθόδοξων και ελληνοκαθολικών. Χτίζονταν σε πέτρινα θεμέλια και καλύπτονταν από ξύλινες στέγες βοτσάλων. Η κάτοψή τους έχει τριμερή διάταξη. Υπερκαλύπτονται από ανοιχτούς τετράπλευρους ή οκταγωνικούς θόλους και τρούλους. Σημαντικά στοιχεία ορισμένων εκκλησιών είναι τα ξύλινα καμπαναριά (ξεχωριστά από το κτίσμα του ναού), τα παρακείμενα νεκροταφεία, οι περιμετρικοί τοίχοι ή φράχτες και οι πύλες, που περιβάλλονται από δέντρα. Σε γενικές γραμμές παρουσιάζουν εξαιρετικές ξυλουργικές δεξιότητες και σύνθετες δομικές λύσεις. Αναπόσπαστο μέρος των εκκλησιών είναι τα τέμπλα και ο εσωτερικός πολύχρωμος διάκοσμος. Οι εκκλησίες μαρτυρούν μια ξεχωριστή οικοδομική παράδοση που έχει τις ρίζες της στον ορθόδοξο εκκλησιαστικό σχεδιασμό συνυφασμένη με στοιχεία της τοπικής παράδοσης και συμβολικές αναφορές στην κοσμογονία των τοπικών κοινοτήτων. Πολωνία Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Ναός Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Μπρουνάρυ Ορθόδοξη Εκκλησία της Προστάτιδος Θεοτόκου στο Οφτσάρι Ναός του Αγίου Ιακώβου στο Ποβρόζνικ Ναός της Αγίας Παρασκευής στο Κφιάτονι Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Χοτίνιετς Ναός της Αγίας Παρασκευής στο Ράντρους Ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Σμόλνικ Ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο ΤουρζάνσκΟυκρανία Περιφέρεια Λβοφ Ναός του Αγίου Πνεύματος στο Ποτέλιτς Ναός της Αγίας Τριάδος στη Ζόβκβα Ναός του Αγίου Γεωργίου στο Ντροχόμπιτς Ναός του Αγίου Δημητρίου στο Μάτκιβ Περιφέρεια Ιβάνο-Φράνκοφσκ Ναός του Αγίου Πνεύματος στο Ροχάτιν Περιφέρεια Υπερκαρπαθίας Ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Νίζνιϊ Βάρμπις Ναός του Αρχάγγελου Μιχαήλ στο Ούζοκ Ναός της Αναλήψεως στη Γιασίνια Ξύλινες εκκλησίες στην Ουκρανία Wooden Tserkvas of the Carpathian Region, Poland and Ukraine Wooden Tserkvas of Poland and Ukraine - UNESCO World Heritage Site
Dispatches from Elsewhere

Το Dispatches from Elsewhere είναι μια Αμερικανική τηλεοπτική σειρά ανθολογίας που δημιουργήθηκε από και με πρωταγωνιστή τον Τζέισον Σίγκελ που έκανε πρεμιέρα στο AMC στις 1 Μαρτίου του 2020.

 Το Dispatches from Elsewhere ακολουθεί μία ομάδα καθημερινών ανθρώπων καθώς έρχονται αντιμέτωποι με έναν γρίφο που κρύβεται πίσω από το πέπλο της καθημερινότητας. Θα μάθουν ότι το μυστήριό του είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο φαντάζονταν. Τζέισον Σιγκάλ ως Πίτερ Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ ως Οκτάβιο Σάλι Φιλντ ως Τζάνις Ιβ Λίντλεϊ, ως Σιμόν Αντρέ Μπέντζαμιν,ως Φρεντγούαϊν Τάρα Λιν Μπαρ ως Νεαρή Τζάνις Αμάντα Σούνοβερ ως Σερβιτόρα Τζέισον Ουόρντ Ουίλιαμς ως Άνετο Αφεντικό Αμίρ Κάμπελ ως Θαμώνας του Καφέ Η σειρά ξεκίνησε τα γυρίσματα στη Φιλαδέλφεια, συγκεκριμένα στην περιοχή Upper Darby Township, Pennsylvania τον Ιούλιο του 2019. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα μέσα από τη συνδρομητική υπηρεσία ροής Amazon Prime Video στις 8 Μαΐου του 2020. Dispatches from Elsewhere στο Internet Movie Database
Βαλτοσκανδία

Η Βαλτοσκανδική Συνομοσπονδία ή Βαλτοσκανδία είναι μια γεωπολιτική έννοια της Βαλτικής–Σκανδιναβικής ένωσης (που αποτελείται από τη Σουηδία, τη Δανία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία). Η ιδέα προτάθηκε από τον Σουηδό καθηγητή Στεν ντε Γκέερ (1886-1933) στην εφημερίδα Geografiska Annaler το 1928 και αναπτύχθηκε περαιτέρω από τον Καθηγητή Καζίς Πάκστας (1893-1960), Λιθουανό επιστήμονα στον τομέα της γεωγραφίας και της γεωπολιτικής.

 Ο Πάκστας αναφέρει στο βιβλίο του Η Βαλτοσκανδική Συνομοσπονδία ότι ο όρος Βαλτοσκανδία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Στεν ντε Γκέερ σε ένα άρθρο στην "Geografiska Annaler" το 1928. Σε αυτό το βιβλίο η Βαλτοσκανδία περιγράφεται σε πολλές διαφορετικές διαστάσεις: γεωγραφική και πολιτιστική, οικονομική και ως πολιτική και στρατιωτική μονάδα. Ο Καζίς Πάκστας πρότεινε ότι ένας από τους τρόπους για τα μικρά έθνη να αντισταθούν στην επιρροή που προέρχονται από τους "μεγάλους" είναι να ενωθούν και να συνεργαστούν πιο στενά μεταξύ τους. Όπως αναφέρει ο ίδιος, η ενοποίηση είναι δυνατή μόνο μεταξύ των εθνών που είναι παρόμοια με το μέγεθός τους, γεωγραφικό περιβάλλον, τη θρησκεία και επίσης πρέπει να σέβονται και να ανέχονται ο ένας τον άλλο. Καθώς η εξωτερική πολιτική της Λιθουανίας έχει μετατοπιστεί προς τη Βόρεια Ευρώπη ακόμη περισσότερο αφού η Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε ανέλαβε τη θέση του Προέδρου της Λιθουανίας, οι φωνές που αμφισβητούν την επιστροφή της ιδέας της Βαλτοσκανδικής Συνομοσπονδίας είναι σε άνοδο σε αυτή τη χώρα. Για σχεδόν 20 χρόνια, η Ακαδημία της Βαλτοσκανδίας (Baltoskandijos akademija) λειτουργούσε στο Πανεβεζίς στη Λιθουανία. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1991, ως ινστιτούτο επιστημονικών ερευνών που διοργανώνει τακτικές συναντήσεις που ασχολούνται με τις Βαλτικές και Σκανδιναβικές πολιτισμικές, ιστορικές και πολιτικές επαφές. Ο κύριος στόχος του ήταν να "αναπτύξει ευέλικτες συνδέσεις των εδαφών και των εθνών στην περιοχή της Βαλτοσκανδίας και να ενσωματώσει την κουλτούρα της Λιθουανίας στον πολιτιστικό χώρο της Βαλτοσκανδίας". Η ακαδημία εκκαθαρίστηκε στο τέλος του 2009, λόγω προβλημάτων σχετικά με τη χρηματοδότηση. Η χρηματοδότηση παρεχόταν από το δήμο του Πανεβέζις, αλλά οι λειτουργίες της ακαδημίας δεν πληρούσαν τα κριτήρια των λειτουργιών του αναφερόμενου δήμου. Υπάρχει επίσης ο όρος Βαλτοσκανδικοί Οκτώ ή "ΒΣ8", όπου το 8 αντιπροσωπεύει τον αριθμό των κρατών (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Δανία, Φινλανδία και Σουηδία). Περιοχή της Βαλτικής Φιννοσκανδία Σκανδιναβική Εσθονία Σκανδιναβικές χώρες Σκανδιναβική Τράπεζα Επενδύσεων
Φραγκίσκη του Περιγκόρ

Η Φραγκίσκη, γαλλ.: Frances (Φρανσές) de Châtillon (απεβ. το 1481) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμισσα του Περιγκόρ (Périgord), υποκόμισσα του Λιμόζ (Limoges) και κυρία του Αβέν (Avesnes) & Σαλύ (Châlus).

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου υποκόμη του Λιμόζ και της Iσαβέλλας ντε Λα Τουρ ντΏβέρν, κόρης του Μπερτράν Ε΄ ντε Λα Τουρ ντΏβέρν. Το 1470 παντρεύτηκε τον Αλαίν Α΄ τον Μεγάλο, κόμη του Γκραβ και υποκόμη του Ταρτά, γιου του Ιωάννη Α' του Αλμπρέ και της Αικατερίνης του Ροάν. Μέσω του πατέρα της, η Φραγκίσκη είχε αξίωση στον θρόνο της Βρετάνης μέσω του κλάδου του Παντιέβρ (Penthièvre). Λέγεται επίσης ότι έγινε η ερωμένη του πάπα Κλήμη Ε', ενόσο εκείνος έμενε στην Αβινιόν. Είχε επτά επιζώντα παιδιά με τον Αλαίν Α΄ κύριο του Αλπμπρέ, μεταξύ των οποίων: Ιωάννης Γ΄, νυμφεύτηκε το 1484 την Αικατερίνη των Γκρεγύ βασίλισσα της Ναβάρρας, έτσι έγινε βασιλιάς iure uxoris της Ναβάρρας μέχρι το 1516. Γαβριήλ, κύριος του Αβέν-συρ-Ελπ. Καρλόττα, κυρία του Σαλύ, παντρεύτηκε το 1500 τον Καίσαρα Βοργία. Aμανιέ απεβ. 1520, επίσκοπος Παμιέ, Κομάνζ και Λεσκάρ, και αργότερα καρδινάλιος Πέτρος, κόμης του Περιγκόρ. Λουίζα, υποκόμισα του Λιμόζ απεβ. 1531), που παντρεύτηκε το 1495 τον Κάρολο Α΄ του Κροΰ Iσαβέλλα, παντρεύτηκε τον Γκαστόν Β΄ Captal de Buch. De Guibours, Anselme (1726–1733). Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France, des pairs, grands officiers de la Couronne, de la Maison du Roy et des anciens barons du royaume. 6. Paris. σελ. 105. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2018. Duchesne, André (1621). Histoire de la Maison de Chastillon sur Marne avec les genealogies et armes des illustres Familles de France & des Pays-bas, lesquelles y ont esté alliées. Paris: Sabastien Cramoisy. σελίδες 148–158. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2018.
Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony

To Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που ανήκει στη σειρά Grand Theft Auto, το οποίο είναι το τελευταίο τοποθετημένο στην Liberty City. Έχει βγει στον Υπολογιστή, στο PlayStation 3 και στο Xbox 360. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στις 29 Οκτωβρίου 2009 για το Xbox 360, ενώ έναν περίπου μήνα αργότερα βγήκε για Υπολογιστή. Τελικά στις 19 Απριλίου 2010 αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει και για το PS3, κάτι που τελικά έγινε. Η Rockstar Games χρησιμοποίησε το ιδιόκτητο Rockstar Advanced Game Engine (RAGE) για την ανάπτυξη του παιχνιδιού.

 Ο τρόπος παιχνιδιού έχει αλλάξει, σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Η Rockstar πρόσθεσε κάποιες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα, σε κάποια σημεία της πόλης, οι διαστάσεις είναι μεγαλύτερες από ότι στα προηγούμενα δύο παιχνίδια, ενώ ο βαθμός δυσκολίας έχει ανέβει μισό τοις εκατό από τις απλές αποστολές του The Lost and Damned. Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Luis Fernando Lopez, που γεννήθηκε το 1983 στο Northwood της Liberty City και η οικογένεια του αποτελείται από τη μητέρα του, Adriana Lopez, τον αδερφό του, Ernesto Lopez και την αδερφή του, Leta Lopez-Wilkinson.Το μόνο γνωστό στοιχείο για τον πατέρα του, είναι ότι το επάγγελμα του είναι πεζοναύτης. Το 2001 σε ηλικία 18 ετών έκανε διάρρηξη σε αυτοκίνητο κάνοντας φυλακή μέχρι το 2003 όπου έκανε άλλη μια παρανομία αλλά με τους φίλους του, Oscar και Willy. Το 2005 συνεργάστηκε ως σωματοφύλακας του Tony Prince, ο οποίος εμπιστευόταν από ότι φαίνεται και στο παιχνίδι τον Luis. Ο Louis Fernando Lopez έχει εμφανιστεί και στα τρία GTA που έχουν ενταχθεί στην εποχή του Grand Theft Auto IV. Ο Louis είναι σεκιούριτι του Tony Prince, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης δύο εστιατορίων. Δουλειά του Louis είναι να προστατέψει το αφεντικό του από κάποιες δουλειές τις οποίες εκείνος άφησε στη μέση. Έτσι, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού γνωρίζει διάφορους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι κακόφημοι στην πόλη, αφού και το αφεντικό του είναι γνωστό, επειδή είναι ο μόνος που έχει στην ιδιοκτησία του, εστιατόρια μόνο για ομοφυλόφιλους. Για αυτό το αφεντικό του αποκαλείται και ως Tony Gay Prince. Ανασκόπηση στο GameOver Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony στη Wikia
Γαλάζιες Σημαίες

Οι Γαλάζιες Σημαίες (Blue Flags) είναι ένα σύμβολο ποιότητας που απονέμεται σε οργανωμένες ακτές και μαρίνες διαχειριζόμενες από παράκτιους δήμους, ξενοδόχους ή και άλλους φορείς, με βάση αυστηρά κριτήρια. Πρόκειται για ένα εθελοντικό πρόγραμμα που αποτελεί μία πρότυπη περιβαλλοντική δράση για ακτές με μεγάλο αριθμό λουόμενων.

 Το πρόγραμμα ξεκίνησε πιλοτικά στη Γαλλία το 1985. Η επίσημη έναρξη του ήταν στις 5 Ιουνίου 1987 (Διεθνής ημέρα περιβάλλοντος) με την παρουσίαση του στο Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα το πρόγραμμα των γαλάζιων σημαιών υπάρχει σε 39 χώρες παγκοσμίως με 3.200 βραβευμένες ακτές και μαρίνες.Διεθνής διαχειριστής του Προγράμματος είναι το Ίδρυμα Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης (Foundation for Environmental Education ή FEE), το οποίο βρίσκεται σε στενή συνεργασία με τους κατά τόπους διαχειριστές. Το ίδρυμα αυτό είναι υπεύθυνο και για τη περιοδική αναμόρφωση των κριτηρίων βράβευσης. Τα κριτήρια για τη βράβευση μιας παραλίας ή μαρίνας χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες. Αυτές είναι: Περιβαλλοντική εκπαίδευση και πληροφόρηση Πληροφορίες για το παράκτιο οικοσύστημα και το ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον στον παράκτιο χώρο. Συνεχής πληροφόρηση του κοινού για την ποιότητα των νερών κολύμβησης. Πληροφορίες για το Διεθνές Πρόγραμμα «Γαλάζιες Σημαίες» στον Πίνακα Ανακοινώσεων της ακτής. Έντυπες πληροφορίες και αναρτημένες οδηγίες συμπεριφοράς για την ακτή. Δραστηριότητες που να προβάλουν ενεργά τη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος της ακτής. Ποιότητα νερών κολύμβησης Ποιότητα των νερών κολύμβησης, που να επιβεβαιώνεται με δειγματοληπτικές μετρήσεις Μη απόρριψη βιομηχανικών λυμάτων στην ακτή Επεξεργασία αστικών λυμάτων, με βάση τις απαιτήσεις της κοινοτικής νομοθεσίας Περιβαλλοντική Διαχείριση Σχέδιο χρήσης της γης και περιβαλλοντική διαχείριση Περιοδικός καθαρισμός της ακτής από σκουπίδια Επαρκείς κάδοι απορριμμάτων, που να αδειάζονται σε τακτά διαστήματα Διευκολύνσεις για ανακυκλώσιμα υλικά Επαρκείς εγκαταστάσεις υγιεινής, με ελεγχόμενο σύστημα αποχέτευσης Απαγόρευση της οδήγησης οχημάτων και μοτοποδηλάτων στην ακτή Απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης Επιτήρηση κατοικίδιων ζώων στην ακτή Συντήρηση κτιρίων και εξοπλισμού στην ακτή Ασφάλεια, ναυαγοσωστικά, πρώτες βοήθειες, υπηρεσίες και εγκαταστάσεις Εκπαιδευμένοι ναυαγοσώστες ή άμεση πρόσβαση σε τηλέφωνο καθώς και παροχή σωστικών εφοδίων και πρώτων βοηθειών Σχέδια για την αντιμετώπιση κάποιου ατυχήματος ρύπανσης, με άμεση ενημέρωση του κοινού Ασφαλής δίοδος στην ακτή και φροντίδα για άτομα με ειδικές ανάγκες Στόχος του προγράμματος είναι: καθαρισμός των θαλασσών και των ακτών ασφαλείς και κατάλληλες παρεχόμενες υπηρεσίες στους λουόμενους και τους επισκέπτες δημιουργία περιβαλλοντικής ευαισθησίας ενεργή προστασία των παράκτιων περιοχών Blue Flag Programme διεθνής δικτυακός τόπος του προγράμματος. Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης και Γαλάζιες Σημαίες στην Ελλάδα Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης
Ρέφιλ Μπγιέρνσον

Ο Ρέφιλ Μπγιέρνσον, δαν.: Refil Björnsson, (π. 850 ; ) ήταν Σουηδός πρίγκιπας, εγγονός του Ράγκναρ Λόθμπροκ, ο οποίος φέρεται να άκμασε στην πρώιμη εποχή των Βίκινγκ και είχε κάποια δυναστική σημασία. Η ιστορική του ύπαρξη είναι αβέβαιη.

 Ουσιαστικά η μόνη μας πηγή για το πρόσωπό του είναι το έπος (saga) Hervarar ok Heiðreks (13ος αι.), που ολοκληρώνεται με ένα σύντομο χρονικό των Σουηδών βασιλέων μέχρι το 1118. Αυτό το κείμενο λέει ότι τον διάσημο ηγεμόνα των Βίκινγκ Ράγκναρ Λόντμπροκ, μετά το τέλος του, τον διαδέχθηκαν διάφοροι γιοι του, που κυβέρνησαν τη Σουηδία, τη Δανία, τα ανατολικά εδάφη (Αυστρίκι) και την Αγγλία. Ο Μπγιέρν ο Σιδηρόπλευρος έλαβε το σουηδικό βασίλειο. Αυτές οι πληροφορίες είναι ιστορικά προβληματικές, αφού ο Μπγιέρν είναι γνωστό ότι έκανε επιδρομές των Βίκινγκ στη Δυτική Φραγκία τη δεκαετία του 850 και φέρεται να απεβίωσε στη Φρισία στις αρχές της δεκαετίας του 860. Σύμφωνα με το έπος Hervarar, ο Μπγιέρν είχε δύο γιους, που ονομάζονταν Έρικ και Ρέφιλ. Ο Έρικ κληρονόμησε τη Σουηδία, αν και κυβέρνησε μόνο για μικρό χρονικό διάστημα. Ο νεότερος γιος Ρέφιλ ήταν «βασιλιάς πολεμιστής και βασιλιάς της θάλασσας» (herkonungr ok sækonungr), με άλλα λόγια ένας πριγκιπικός επιδρομέας σύμφωνα με την παράδοση του πατέρα και του πάππου του. Όταν ο κύριος ηγεμόνας Έρικ απεβίωσε, ο Ρέφιλ ήταν προφανώς νεκρός, αφού ο επόμενος ηγεμόνας ήταν ο γιος του Ρέφιλ, Έρικ Ρέφιλσον, ο οποίος επαινείται ως μεγάλος πολεμιστής και παντοδύναμος βασιλιάς. Η όψιμη και συνοπτική φύση του έπος του Hervarar κάνει δύσκολο το να εκτιμηθεί η πιθανή ιστορικότητα του Ρέφιλ ή του γιου του. Σύμφωνα με το Skaldatal, κάποιος Αλφ γιαρλ ο Μικρός συνέθεσε ένα ή περισσότερα επαινετικά ποιήματα για τον Έρικ Ρέφιλσον, αν και τίποτε από αυτά δεν έχει διασωθεί. Το όνομα Ραίφιλλ βρίσκεται σε μια λίστα (Þula) θρυλικών και μυθικών μορφών, που περιλαμβάνεται στην Edda του Σνόρι, σε μία ενότητα με ποιητικά ονόματα για τους βασιλείς της θάλασσας. Πολλοί από αυτούς τους βασιλείς της θάλασσας έχουν ονόματα που τελειώνουν με -ill, πράγμα που σημαίνει ποιητικές επινοήσεις. Ellehøj, Svend (1965) Studier over den ældste norrøne historieskrivning . Hafniæ: Munksgaard. Storm, Gustav (1877) "Ragnar Lodbrok og Lodbrokssønnerne; Studie i dansk Oldhistorie of Nordisk Sagnhistorie", Historisk Tidskrift 2:1 [1] Tolkien, Christopher, & Turville-Petre, G. (επιμ.) (1956) Hervarar Saga ok Heidreks . Λονδίνο: Viking Society for Northern Research. [2]
Γκζιμίσουαφ της Πομερανίας

Ο Γκζιμίσουαφ της Πομερανίας (1153/1158 – 1207/1209) ήταν δούκας από τη δυναστεία των Σαμβοριδών. Ήταν αντιπρόσωπος του Σφιέτσιε και του Λουμπισέβο Ττσέφσκιε στο Δουκάτο της Πομερέλιας.

 Ο Γκζιμίσουαφ καταγόταν από τη δυναστεία των Σαμβοριδών και γεννήθηκε μεταξύ 1153 και 1158. Ήταν αντιπρόσωπος του Σφιέτσιε και του Λουμπισέβο Ττσέφσκιε στο Δουκάτο της Πομερέλιας, υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Πολωνίας. Η πρώτη καταγραφή του ονόματός του προέρχεται από το έτος 11 Νοεμβρίου 1198. Αρχικά, η έδρα του τμήματος του δουκάτου του βρισκόταν στο Σταρόγκαρντ, αλλά αργότερα τη μετέφερε στο Σφιέτσιε. Μετά το 1195, είχε παντρευτεί την Ντομπροσουάβα (Dobrosława), με την οποία έκανε κόρες, μία από τις οποίες πιθανώς θα μπορούσε να είναι η Ζβινισουάβα (Zwinisława), σύζυγος του Μέστβιν Α΄ της Πομερανίας. Πριν από το 1205, τον Γκζιμίσουαφ διαδέχθηκε ο Σάμπορ Α΄ της Πομερανίας. Πέθανε μεταξύ 1207 και 1209.
Τσιτσέκ Πασάτζι

Το Τσιτσέκ Πασαζί (τουρκικά: Çiçek Pasajı, κυριολεκτικά σημαίνει πέρασμα λουλουδιών στα τουρκικά), αρχικά γνωστή ως Σιτέ ντε Πέρα, είναι ένα διάσημο ιστορικό πέρασμα (γκαλερί ή στοά) στην λεωφόρο Ιστικλάλ στην περιοχή Μπέηογλου της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία. Συνδέει τη λεωφόρο Ιστικλάλ με την οδό Σαχνέ.

 Εγκαινιάστηκε το 1876. Το Τσιτσέκ Πασαζί είναι μια στολισμένη στοά με σειρές ιστορικών καφετεριών, οινοποιείων και εστιατορίων. Ο χώρος του Τσιτσέκ Πασαζί αρχικά χρησιμοποιούταν από το Θέατρο Ναούμ, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές από την Πυρκαγιά του Πέρα το 1870. Το θέατρο επισκέφθονταν συχνά οι σουλτάνοι Αμπντουλαζίζ και Αμπντουλχαμίτ Β΄, και φιλοξένησε την όπερα Ιλ Τροβατόρε του Τζουζέπε Βέρντι πριν τους οίκους όπερας του Παρισιού.Μετά την πυρκαγιά του 1870, το θέατρο αγοράστηκε από τον ντόπιο Έλληνα τραπεζίτη Χρηστάκη Ζωγράφο Εφέντι και ο αρχιτέκτονας Κλεάνθης Ζάννος σχεδίασε το σημερινό κτίριο που ονομάστηκε Σιτέ ντε Πέρα ή Χριστάκι Πασαζί (Πέρασμα Χρηστάκη) στα πρώτα του χρόνια. Το Yorgo'nun Meyhanesi (Οινοποιείο του Γιώργου) ήταν το πρώτο οινοποιείο που άνοιξε στο πέρασμα. Το 1908, ο Μεγάλος Βεζίρης Μεχμέτ Σαΐντ Πασάς αγόρασε το κτίριο και έγινε γνωστός ως Σαΐτ Πασά Πασαζί (Πέρασμα Σαΐτ Πασά).Μετά την Ρωσική επανάσταση του 1917, πολλές νεόπτωχες Ρωσίδες από οικογένειες ευγενών, συμπεριλαμβανομένου ενός Βαρόνου, πωλούσαν λουλούδια εδώ. Κατά την δεκαετία του 1940 υπήρχαν κυρίως ανθοπωλεία στο κτίριο, παίρνοντας το σημερινό όνομα Τσιτσέκ Πασαζί (τουρκικά: Πέρασμα Λουλουδιών).Μετά την αποκατάσταση του κτιρίου το 1988, ξανάνοιξε ως μια γκαλερί παμπ και εστιατορίων.Η πιο πρόσφατη αποκατάσταση έγινε τον Δεκέμβριο του 2005. Θέατρο Ναούμ Επίσημη ιστοσελίδα του Τσιτσέκ Πασατζί Γκαλερί του Τσιτσέκ Πασατζί στη Fotopedia
Δάσος των Μαρτύρων

Το Δάσος των Μαρτύρων (εβραϊκά: יער הקדושים‎) είναι δάσος στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ στο Ισραήλ. Βρίσκεται στη δυτική άκρη του δάσους της Ιερουσαλήμ, κοντά στο Μπέιτ Μέιρ. Φυτεύτηκε ως μνημείο για όσους πέθαναν στο Ολοκαύτωμα και περιέχει έξι εκατομμύρια δέντρα, συμβολίζοντας τα έξι εκατομμύρια Εβραίους που χάθηκαν στα χέρια των Ναζί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

 Τα πρώτα δέντρα στο δάσος φυτεύτηκαν το 1951. Ο Εβραϊκός οργανισμός Διεθνές Μπενάι Μπερίτ, ή στα αγγλικά B'nai B'rith International χρηματοδότησε ένα σημαντικό μέρος της φύτευσης των δέντρων από το Εβραϊκό Εθνικό Ταμείο.Εκτός από τα δέντρα που φυτεύτηκαν στο δάσος εις μνήμην των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, το δάσος περιέχει διάφορα ακόμα μνημεία: Ο Πάπυρος της Φωτιάς, ένα μεγάλο χάλκινο γλυπτό του Νέιθαν Ραπόπορτ, σε σχήμα διπλού Τορά, με το ένα να απεικονίζει σκηνές καταστροφής του Εβραϊκού λαού στην αρχαιότητα και τη σύγχρονη εποχή και το δεύτερο να απεικονίζει σκηνές εθνικής αναγέννησης. Το Σπήλαιο των Μαρτύρων, ένα φυσικό σπήλαιο που αναπτύχθηκε ως τόπος συλλογισμού και κοινωνίας με τη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Το μνημείο της Άννας Φρανκ, ένας μεγάλος κύβος που απεικονίζει το παράρτημα στο οποίο κρύφτηκαν η οικογένεια Φρανκ και άλλες και μια απεικόνιση καστανιάς που μπορούσε να φανεί από το παράρτημα. Χάρτες (σχολιασμός στα εβραϊκά)
Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας

Η Επιθεωρήτρια του Νοικοκυριού της Βασίλισσας (Γαλλικά: Surintendante de la Maison de la Reine), ήταν η ανώτερη κυρία επί των τιμών στο βασιλικό Παλάτι της Γαλλίας από το 1619 έως τη Γαλλική Επανάσταση. Η Επιθεωρήτρια επιλεγόταν πάντα από τα γυναικεία μέλη της Γαλλικής αριστοκρατίας με τους υψηλότερους τίτλους.

 Το αξίωμα δημιουργήθηκε το 1619. Η Επιθεωρήτρια και η Γκουβερνάντα των Βασιλικών παιδιών της Γαλλίας ήταν οι μόνοι διορισμοί στη Γαλλία που έδωσαν όρκο πίστης στον ίδιο τον βασιλιά.Η Επιθεωρήτρια είχε περίπου τα ίδια καθήκοντα με την «Κυρία της τιμής». Συγκεκριμένα, δεχόταν τον όρκο του γυναικείου προσωπικού πριν αναλάβει τα καθήκοντα του και επόπτευε την καθημερινή ρουτίνα της βασίλισσας, καθώς και την οργάνωση των λογαριασμών και του καταλόγου προσωπικού. Μολαταύτα τοποθετήθηκε στην ιεραρχία πιο πάνω από την «Κυρία της τιμής». Ωστόσο, όποτε απουσίαζε η επιθεωρήτρια, την αντικαθιστούσε η «Κυρία της τιμής».Η θέση της επιθεωρήτριας παρέμεινε κενή για μεγάλα χρονικά διαστήματα και καταργήθηκε μεταξύ του θανάτου της Μαρία Άννα των Βουρβόνων το 1741 και του διορισμού της Μαρίας Θηρεσίας Λουΐζας της Σαβοΐας, Πριγκίπισσας της Λαμπάλ το 1775. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, η «Grand Maitresse» (Μεγάλη Κυρία) ήταν ο αντίστοιχος διορισμός της «Surintendante» (Επιστάτριας), που ήταν επίσημα η υψηλότερη γυναίκα αξιωματούχος στο δικαστήριο, αλλά στην πράξη με τα ίδια καθήκοντα με την «Κυρία της τιμής». 1619–1637: Μαρί ντε Ροάν 1657–1666: Άννα Μαρία Μαρτινότσι 1660–1661: Άννα Γκοντζάγκα 1661–1679: Ολυμπία Μαντσίνι 1679–1683: Μαντάμ ντε Μοντεσπάν 1725–1741: Μαρία Άννα των Βουρβόνων 1741–1768: – 1775–1792: Μαρία Θηρεσία Λουΐζα της Σαβοΐας, Πριγκίπισσα της Λαμπάλ Κυρία επί των τιμών Πρώτη κυρία της τιμής Κυρία επί των ενδυμάτων Αρχικαμαριέρα του Παλατιού Επικεφαλής Κυρία του Παλατιού Γκουβερνάντα των Βασιλικών Παιδιών της Γαλλίας
Πετσέτα

Η πετσέτα είναι ένα κομμάτι απορροφητικού υφάσματος που χρησιμοποιείται για την ξήρανση ή σκούπισμα σώματος ή επιφάνειας. Απορροφάει την υγρασία μέσω άμεσης επαφής/τριβής. Στα νοικοκυριά χρησιμοποιούνται διάφοροι τύποι πετσετών από ύφασμα, όπως πετσέτες, χαρτοπετσέτες και πετσέτες κουζίνας.

 Ωστόσο, οι πρώτες πετσέτας εικάζεται πως χρησιμοποιήθηκαν στην Προύσα της Τουρκίας τον 17ο αιώνα . Αυτές οι τουρκικές πετσέτες ήταν ένα επίπεδο, υφασμάτινο κομμάτι από βαμβάκι ή λινό και στενό, διαστάσεων 90 × 170 εκατοστά. Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία άκμαζε, το ίδιο έκανε και η χρήση της πετσέτας. Μέχρι τον 18ο αιώνα, οι πετσέτες άρχισαν να διαθέτουν βρόχους που κολλάνε από το σωρό του υλικού. Αυτές οι πετσέτες με βρόχο. Οι πετσέτες δεν ήταν προσιτές, στην τιμή, μέχρι τον 19ο αιώνα, με το εμπόριο βαμβακιού και την εκβιομηχάνιση, βιομηχανική επανάσταση. Σήμερα οι πετσέτες διατίθενται σε διάφορα μεγέθη, υλικά και σχέδια. Ορισμένα ξενοδοχεία που παρέχουν πετσέτες και μπουρνούζια ενσωματώνουν ετικέτες RFID για να αποτρέψουν την κλοπή. Για τον γάμο της, οι Σλάβες νύφες κεντούσαν πετσέτες με τα χέρια τους από την παιδική τους ηλικία για να συμπληρώσουν την προίκα τους. Είχε πετσέτες στη γέννηση, σε γάμο, σε όλες τις γιορτές, στόλισε το σπίτι μέχρι τον θάνατό της. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Towels στο Wikimedia Commons
Κυβικό εκατοστό

Το κυβικό εκατοστό είναι μονάδα μέτρησης όγκου (σύμβολο στο SI cm3, άλλα σύμβολα: cc ή ccm), υποπολλαπλάσιο του κυβικού μέτρου. Κάθε κυβικό μέτρο έχει 1.000.000 κυβικά εκατοστά. Η συνήθης χρήση του είναι στην Ιατρική και στην αυτοκινητοβιομηχανία για τη μέτρηση όγκου των κυλίνδρων.

 Πρόκειται για τον όγκο που καταλαμβάνει ένας συμπαγής κύβος, του οποίου κάθε ακμή είναι ίση με 1 εκατοστό. Ειδικότερα ως μέτρο χωρητικότητας ο περιεχόμενος χώρος ενός δοχείου ή δεξαμενής με ακμή ίση μ΄ ένα εκατοστό σε αποσταγμένο νερό και θερμοκρασία 4 βαθμών Κελσίου εκφράζεται και σε μονάδα βάρους που ισούται με 1 γραμμάριο. Σε άλλα επιστημονικά πεδία χρησιμοποιείται η μονάδα mL (milliliters), ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο τα mL είναι η συνήθης μονάδα και για την Ιατρική. Στη μέτρηση όγκου κυλίνδρων (κυρίως σε μηχανές εσωτερικής καύσης), όπου η χρήση του κυβικού εκατοστού ως cc είναι κανόνας (εκτός Μ. Βρετανίας και κάποιων άλλων χωρών), o υπολογισμός του όγκου κυλίνδρου γίνεται με τον κάτωθι τύπο: d = π 4 × b 2 × s × n {\displaystyle d={\pi \over 4}\times b^{2}\times s\times n} όπου d είναι ο όγκος του κινητήρα, b είναι η διάμετρος των κυλίνδρων, s είναι το μήκος της διαδρομής του πιστονιού και n ο αριθμός των κυλίνδρων. 1 mL (χιλιοστόλιτρο) = 1 cm3 1 Λίτρο = 1000 cm3 1 Κυβική ίντσα = 16.387 cm3. Κυβικό μέτρο Εκατοστό International des poids e mesures
Χέλγκι Σίγκουρντσον

Ο Χέλγκι Σίγκουρντσον (ισλανδικά: Helgi Sigurðsson) γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1974 και είναι Ισλανδός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και προπονητής της Βεστμανάεϊγα . Ως ποδοσφαιριστής, έπαιξε για συλλόγους από την Ισλανδία, τη Γερμανία, τη Νορβηγία, την Ελλάδα και τη Δανία και εκπροσώπησε την Ισλανδία σε διεθνές επίπεδο.

 Ο Χέλγκι γεννήθηκε στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας. Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βίκινγκουρ Ρέικιαβικ και κατέκτησε μαζί τους το ισλανδικό πρωτάθλημα το 1991. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Φραμ πριν υπογράψει για τη Στουτγάρδη στη Γερμανία. Έγινε μέλος της Στάμπεκ το 1997 και κέρδισε μαζί τους το Κυπέλλου Νορβηγίας το 1998, σημειώνοντας δύο από τα τρία γκολ στον τελικό. Το 1999 μετακόμισε στον Παναθηναϊκό. Στην Ελλάδα, απέκτησε το παρατσούκλι "Καρχαρίας". Έπαιξε ένα παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2000-2001 για τους πράσινους, μπαίνοντας ως αλλαγή του Νίκου Λυμπερόπουλου, στο παιχνίδι εναντίον της Βαλένθια. Υπέγραψε στη δανική Ώρχους τον Φεβρουάριο του 2004. Το 2006 επέστρεψε στην Ισλανδία και υπέγραψε στην Φραμ για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Ένα χρόνο αργότερα άφησε την Φραμ και υπέγραψε για τους αντίπαλη δύναμη του Ρέικιαβικ, την Βαλούρ . Ήταν βασικός παίκτης της Βαλούρ το 2007, όταν και κέρδισαν τον 20ο τίτλο πρωταθλήματος και τον πρώτο τους μετά από 20 χρόνια. Έκανε μια εξαιρετική σεζόν, έπαιξε και στα 18 παιχνίδια του πρωταθλήματος και σημείωσε 12 γκολ. Επιλέχθηκε παίκτης της σεζόν στο πρωτάθλημα Ισλανδίας για τη σεζόν 2006-2007. Επέστρεψε στη Βίκινγκουρ Ρέικιαβικ, λίγο πριν την έναρξη της σεζόν 2009-2010. Πριν από τη σεζόν του 2013 άφησε τη Βίκινγκουρ και έγινε βοηθός προπονητή στην Φραμ ενώ έπαιξε επίσης 2 παιχνίδια για τον σύλλογο. Έκανε το ντεμπούτο του με την Ισλανδία σε έναν φιλικό αγώνα, τον Αύγουστο του 1993 απέναντι στις ΗΠΑ, ως αλλαγή του Άρνορ Γκούγιονσεν και έκτοτε έχει συμμετάσχει σε 62 παιχνίδια, σκοράροντας 10 γκολ. Σκόραρε επίσης το πρώτο του διεθνές γκολ εναντίον των ΗΠΑ, τον Απρίλιο του 1994, στην 4η συμμετοχή του. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν σε μια φιλική νίκη με 3–0 εναντίον των Νήσων Φερόε το 2008. Στα μέσα της σεζόν του 2015, ο Χέλγκι, συνεργάστηκε με την Βίκινγκουρ, παίρνοντας το ρόλο του βοηθού προπονητή πίσω από τον Miloš Milojević. Στη συνέχεια, ο Χέλγκι έγινε πρωταθλητής Ισλανδίας με την ομάδα Βίκινγκουρ Κ18 τον Σεπτέμβριο του 2016. Στο τέλος της σεζόν 2015-2016, ο Χέλγκι αφέθηκε ελεύθερος και υπέγραψε στην Φάιλκιρ. Helgi Sigurðsson στην ιστοσελίδα National-Football-Teams.com Profile on the website of the KSÍ.
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76

Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 1975-76 αποτέλεσε το 5ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Ερμής Αραδίππου για 1η φορά στην ιστορία του.

 Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορία την περίοδο 1975-76 συμμετείχαν 8 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στην Β΄ κατηγορία 1976-77. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό. Την περίοδο 1974-75 δεν διεξήχθη πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας αλλά διεξήχθη Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75. Το καλοκαίρι του 1974 πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και πολλές ομάδες δεν ήταν σε θέση να συμμετάσχουν σε ένα ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα. Όσες ομάδες Γ΄ κατηγορίας δεν ήταν προσφυγικές ή μπορούσαν να συμμετάσχουν, αγωνίστηκαν στο Ειδικό μικρό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας στο οποίο η συμμετοχή των ομάδων Β΄ και Γ΄ κατηγορίας ήταν προαιρετική. Την περίοδο 1975-76 ίσχυσαν τα δεδομένα που ίσχυαν στο τέλος της περιόδου 1973-74 για όσες ομάδες εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Ομάδες που δεν συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία 1975-76 Ηρακλής ΓερολάκκουΟμάδες που ανέστειλαν τη λειτουργία τους λόγω της τουρκικής εισβολής: ΑΕΚ Καραβά (ενοποιήθηκε με την ΠΑΕΚ δημιουργώντας την ΠΑΕΚ/ΑΕΚ που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε ΠΑΕΕΚ) ΑΣΟΒ Βατυλής (συμμετείχε την περίοδο 1976-77) ΑΕΚ Αμμοχώστου (συμμετείχε την περίοδο 1976-77) ΛΑΛΛ ΛύσηςΟμάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημαΟμάδες που υποβιβάστηκαν από την Β΄ κατηγορία 1973-74 Εθνικός Αστέρας Λεμεσού Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν: Το σύστημα βαθμολόγησης που ίσχυε ήταν: Νίκη=2 βαθμοί, Ισοπαλία=1 βαθμός, Ήττα=0 βαθμοί «Ο Ερμής Αραδίππου άξιος πρωταθλητής». Χαραυγή: σελ. 6. 13 Ιανουαρίου 1976. «Ο Ερμής ανεκηρύχθη πανηγυρικά πρώτος». Θάρρος: σελ. 6. 12 Ιανουαρίου 1976. Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76 Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1975-76 Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1975-76
Νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου

Η νύχτα του Αγίου Σιλβέστρου, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είναι το βράδυ μεταξύ 31 Δεκεμβρίου και 1 Ιανουαρίου (Πρωτοχρονιά), η οποία γιορτάζεται με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα την περιοχή. Ονομάζεται έτσι επειδή στις 31 Δεκεμβρίου ο άγιος που γιορτάζει είναι ο Πάπας Άγιος Σίλβεστρος. Η 31 Δεκεμβρίου συχνά αποκαλείται λανθασμένα και Πρωτοχρονιά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μόνο η παραμονή αυτής.

 Στην Ιταλία, υπάρχει παράδοση να γίνεται το “ δείπνο της πρωτοχρονιάς ” ή “ μεγάλο δείπνο ”, ένα γεύμα πλουσιοπάροχο, στο οποίο το πιο χαρακτηριστικό παραδοσιακό πιάτο είναι ένα είδος χοιρινού αλλαντικού με φακές. Γενικά γίνεται μια μεγάλη γιορτή μένοντας ξύπνιοι μέχρι να περάσουν τα μεσάνυχτα, ώστε να γιορτάσουν την άφιξη του νέου έτους. Συνήθως περνάνε την νύχτα αυτή με την οικογένεια ή τους φίλους σε κάποια πλατεία που μπορεί να έχουν διοργανωθεί συναυλίες ή διάφορες άλλες γιορτές, ή στο σπίτι. Συνήθως ξεκινά 10 δευτερόλεπτα πριν τα μεσάνυχτα κάνοντας αντίστροφη μέτρηση μέχρι το μηδέν όπου γιορτάζεται ένας καινούργιος ευτυχισμένος χρόνος, πίνοντας σαμπάνια και ανάβοντας ή κοιτάζοντας τα πυροτεχνήματα. Υπάρχει επίσης παράδοση, όταν μετράνε αντίστροφα , να κρατάνε στο χέρι εκτός από την σαμπάνια, σταφύλια και τρία διαφορετικά κέρματα για καλή τύχη. Κάθε περιοχή της Ιταλίας έχει διαφορετικές παραδόσεις , σε κάποιες περιοχές για παράδειγμα παίζουν τόμπολα, ένα είδος τυχερού παιχνιδιού ή άλλα παιχνίδια ώστε να διασκεδάσουν μέχρι την άφιξη της νέας χρονιάς. Παραμονή Πρωτοχρονιάς Πρωτοχρονιά Ημέρα της Πρωτοχρονιάς
Κάρολος Φρειδερίκος Αλβέρτος του Βρανδεμβούργου-Σβετ

Ο Κάρολος-Φρειδερίκος-Αλβέρτος, γερμ. Karl-Friedrich-Albert (10 Ιουνίου 1705 - 22 Ιουνίου 1762) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μάργραβος (ονομαστικά μόνο) του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Έγινε μέγας μάγιστρος του Τάγματος του Αγ. Ιωάννη, στο παράρτημα του Βρανδεμβούργου (1731-1762).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου-Φρειδερίκου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Σβετ και της Μαρίας-Δωροθέας των Κέττλερ, κόρης του Φρειδερίκου-Καζιμίρ δούκα της Κουρλάνδης & Σεμιγάλιας. Το 1762 απεβίωσε στο Μπρέσλαου σε ηλικία 57 ετών και, ως μέγας μάγιστρος, τον διαδέχθηκε ο γιος του εξαδέλφου του, ο Αύγουστος-Φερδινάνδος πρίγκιπας της Πρωσίας. Από την ερωμένη του Δωροθέα-Ρεγκίνα Βούτνερ, που της δόθηκε ο τίτλος της "κυρίας φον Κάρλοβιτς", είχε φυσικό τέκνο: (νόθη) Καρολίνα-Ρεγκίνα 1731-1755, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο-Χριστιανό κόμη φον Σένμπουρκ-Χίντεργκλαουχαου, υπασπιστή του Καρόλου-Φρειδερίκου-Αλβέρτου. Mitteilungen des Vereins für die Geschichte Potsdams, vol. 3, p. 91 Online Joachim Engelmann, Günter Dorn: Friedrich der Große und seine Generale, Friedberg, 1988 Hanns Joachim Friedrichs: Weltgeschichte, eine Chronik, Naturalisverlag Hannsjoachim W. Koch: Geschichte Preußens, Bertelsmann-Verlag Ernst Graf zur Lippe-Weißenfeld (1882), "Karl Friedrich Albrecht, Markgraf von Brandenburg-Schwedt, Prinz in Preußen", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 15, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 263
Μαρτίν Τορρίχος

Ο Μαρτίν Τορρίχος (Martín Erasto Torrijos Espino, 18 Ιουλίου 1963) είναι πολιτικός του Παναμά. Εξελέγη πρόεδρος της χώρας το 2004 έπειτα από τη νίκη του κόμματός του και των εταίρων του στις γενικές εκλογές εκείνης της χρονιάς και ορκίστηκε στο ύπατο αξίωμα για την περίοδο 2004-2009. Ανήκει στο Επαναστατικό Δημοκρατικό Κόμμα {PRD).

 Γεννήθηκε στο Τσιτρέ της επαρχίας Ερέρα, στις 18 Ιουλίου του 1963. Είναι γιος του ντε φάκτο Προέδρου (1968-78) της χώρας, Ομάρ Τορρίχος Ερρέρα (Omar Torrijos Herrera). Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά στο πανεπιστήμιο του Τέξας (Texas A&M University). Έκανε επίσης σπουδές στη βορειοδυτική στρατιωτική ακαδημία του Αγίου Ιωάννη, στο Γουινσκόνσιν των ΗΠΑ. Είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά. Επί προεδρίας του Ερνέστο Πέρες Μπαγιαδάρες (1994–1999) ήταν Υφυπουργός Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Ως υφυπουργός πέτυχε την υπογραφή νόμου με βάση τον οποίο ιδιωτικοποιήθηκαν όλες οι εταιρείες παροχής ύδρευσης στη χώρα. Στη συνέχεια το Δημοκρατικό Επαναστατικό Κόμμα επανέφερε ξανά τον παλαιό νόμο. Στις προεδρικές εκλογές του 1999 ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Επαναστατικού Κόμματος (PRD), ηττήθηκε όμως από τη Μιρέια Μοσκόσο του κόμματος Arnulfista, ο σύζυγος της οποίας είχε ανατραπεί σε πραξικόπημα από τον πατέρα του Τορρίχος το 1968. Εξελέγη Πρόεδρος της χώρας στις 2 Μαΐου του 2004, ως υποψήφιος του PRD, στα πλαίσια συνασπισμού με άλλο μικρότερο κόμμα. Η ονομασία του συνασπισμού ήταν "Νέα Πατρίδα" (Patria Nueva). Εξελέγη με περίπου 47% των ψήφων?, με διαφορά 17 ποσοστιαίων μονάδων από τον κύριο αντίπαλό του υποψήφιο, Γκιγιέρμο Εντάρα (Guillermo Endara), πρώην Πρόεδρο της χώρας. Ο Τορρίχος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου του 2004. Η κυβέρνηση του Τορρίχος εστίασε σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις και η κοινωνική ασφάλεια. Επίσης, προώθησε το σχέδιο για την επέκταση της Διώρυγας του Παναμά, η οποία εγκρίθηκε σε εθνικό δημοψήφισμα, στις 22 Οκτωβρίου του 2006, με βάση το Σύνταγμα. Η πρόταση εγκρίθηκε με 78% υπέρ. Το Νοέμβριο του 2006 κάλεσε ενεργά τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Πουέρτο Ρίκο. Στα τέλη Απριλίου του 2008 συναντήθηκε στην Κούβα με τον Ραούλ Κάστρο και συζήτησε το θέμα υπογραφής μιας συμφωνίας για την ενέργεια. Το 2009 τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Ρικάρδο Μαρτινέλι. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Martín Torrijos στο Wikimedia Commons
Φεχιμέ Σουλτάνα

Η Φεχιμέ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:نشط السلطان مرحبا الشخصي) (Τούρκικα: Fehime Sultan, 2 Αυγούστου 1875 - 15 Σεπτεμβρίου 1929) ήταν κόρη του σουλτάνου Μουράτ Ε΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

 Η Φεχιμέ γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1875 στο παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη και ήταν κόρη του Μουράτ Ε΄ και της τέταρτης συζύγου του Μεϊλισερβέτ Καντινεφέντι. Λαμβάνοντας τις σπουδές της στο παλάτι, όπως και ο πατέρας της, η Φεχιμέ ενδιαφέρονταν για τις τέχνες. Μεταξύ των κύκλων το παρατσούκλι της ήταν Κελεμπέκ Σουλτάν (πεταλούδα πριγκίπισσα), λόγω της αλλόκοτης τέχνης της και του ακριβού στυλ ένδυσης. Η Φεχιμέ παντρεύτηκε τον Νταμάτ Αλί Γκαλίμπ Πασά, στο Παλάτι Γιλντίζ, στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Σεπτεμβρίου 1901, αλλά πήραν διαζύγιο 7 χρόνια αργότερα στις 4 Νοεμβρίου 1908 στο Ορτάκιοϊ. Αργότερα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Μοχάμεντ Αλί Πασά Τιούφικ στο Ορτάκιοϊ στις 5 Ιουνίου 1910, αλλά χώρισαν 17 χρόνια αργότερα, το 1927. Αυτός ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από το θείο της σουλτάνο Μωάμεθ Ε΄. Μετά την κατάργηση του οθωμανικού χαλιφάτου από το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Τουρκίας το 1924 (η μοναρχία είχε ήδη καταργηθεί δύο έτη νωρίτερα), η Φεχιμέ εξορίστηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Χωρισμένη από τον σύζυγο και τα παιδιά της, η Φεχιμέ πέθανε στις 15 Σεπτεμβρίου 1929 σε ηλικία 54 ετών από φυματίωση και θάφτηκε στη Νίκαια. Ένα φόρεμα που θεωρείται ότι ανήκε σε αυτήν διατηρείται στο παλάτι Τοπ Καπί. [1] Peirce, Leslie P., The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire, Oxford University Press, 1993, ISBN 0-19-508677-5 (paperback) Yavuz Bahadıroğlu, Resimli Osmanlı Tarihi, Nesil Yayınları (Ottoman History with Illustrations, Nesil Publications), 15th Ed., 2009, ISBN 978-975-269-299-2 (Hardcover)
Αριστείδης Οικονόμου

Ο Αριστείδης Οικονόμου (1821 ή 1823, Βιέννη - 31 Ιανουαρίου 1887, Αθήνα) ήταν Έλληνας προσωπογράφος που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής και της καλλιτεχνικής του πορείας στην Αυστρία.

 Ο Αριστείδης Οικονόμου γεννήθηκε το 1821 ή το 1823 στη Βιέννη και ήταν μέλος της εκεί ελληνικής παροικίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης και στη συνέχεια πραγματοποίησε εκπαιδευτικό ταξίδι στη Βενετία, για να εμβαθύνει περαιτέρω την τέχνη του στην τοπική Ακαδημία. Το 1873 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση της Βιέννης καταφέρνοντας να διακριθεί και το 1878 συμμετείχε με δύο έργα του στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού.Μέχρι το 1881 έζησε και εργάστηκε στη Βιέννη. Κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου το 1882 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου των Ωραίων Τεχνών. Το 1883 ήταν μέλος της επιτροπής που οργάνωσε το διαγωνισμό για την κατασκευή του ανδριάντα του Γλάδστωνα. Πέθανε το 1887 στην Αθήνα. Γιος του ήταν ο ηθοποιός και ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες του νεοελληνικού θεάτρου, Θωμάς Οικονόμου (1864-1927). Ο Οικονόμου ανήκει στην πρώιμη ελληνική προσωπογραφία. Ζωγράφισε κατά κύριο λόγο προσωπογραφίες ενώ προχώρησε και στην αντιγραφή έργων διάφορων Ιταλών ζωγράφων. Τα πορτραίτα του ήταν επηρεασμένα από τη μαθητεία του στην Ευρώπη, διέθεταν αστικό χαρακτήρα και απευθύνονταν σε εκλεπτυσμένο κοινό. Προσωπογραφία του Anton Freiherr Bourguignon von Baumberg, αντινάυαρχου και διοικητή του Αυτοκρατορικού Ναυτικού, Πολεμικό μουσείο Βιέννης Προσωπογραφία του βαρόνου Janosz Bornemisza, 1846, Εθνικό μουσείο της Ουγγαρίας Προσωπογραφία της βαρόνης Antónia Jósika Bornemisza, 1846, Εθνικό μουσείο της Ουγγαρίας Προσωπογραφία του συνομήλικου και συμπατριώτη του Αχιλλέα Ποστολάκα, 1847 (Αχιλλεύς Ποστολάκας, Βιέννη 1821- Αθήνα 1897 ), που την περίοδο από το 1856 ως το 1887 ήταν διευθυντής του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών. «Οικονόμου Αριστείδης (1823 Βιέννη - 1887 Αθήνα)». Εθνική Πινακοθήκη. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2014. Ανακτήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2015. Οικονόμου Αριστείδης – Aristeidis Oikonomou 1821-1887
Άγιος Ηλίας Σάμου

Ο Άγιος Ηλίας είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοντακαίικων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καρλοβασίων, του δήμου Δυτικής Σάμου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμου του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.

 Ο Άγιος Ηλίας είναι οικισμός της Β. Σάμου, κοντά στη θάλασσα και ανατολικά του Καρλοβασίου. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Σάμου-Καρλοβασίου (Ε 62) ακριβώς βορειοδυτικά των Κοντακαίικων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 27 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. της πόλης της Σάμου. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοντακαίικων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοντακαίικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρλοβασίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Καρλοβασίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σάμου. Με το ΦΕΚ 43Α - 079/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Σάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Σάμου. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ) Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4 Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Σάμος 1:50.000) eetaa.gr
Μίχκελ Βέσκε

Ο Μίχκελ Βέσκε (εσθονικά: Mihkel Veske, 16/28 Ιανουαρίου 1843 – 4/16 Μαΐου 1890) ήταν Εσθονός ποιητής και γλωσσολόγος του β΄ μισού του 19ου αιώνα καθώς και σημαντική προσωπικότητα του εθνικού κινήματος της πατρίδας του.

 Γεννήθηκε το 1843 στον οικισμό Μέτσλα της επαρχίας Βίλγιαντι της Εσθονίας, η οποία τότε αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του σε σχολεία της γενέτειράς του, εκδήλωσε ενδιαφέρον προκειμένου να γίνει ιεραπόστολος. Για αυτόν τον λόγο μετέβη στη Γερμανία όπου τελικά εισήχθη το 1867 στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, από όπου έλαβε διδακτορικό στη γλωσσολογία το 1872 ή 1873, όντας ο πρώτος Εσθονός που κατάφερνε κάτι τέτοιο στο συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Εσθονία όπου κατέλαβε την έδρα του λέκτορα της εσθονικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου. Τα επόμενα χρόνια ο Βέσκε πραγματοποίησε μια σειρά μελετών και επιστημονικών ταξιδιών, ενώ από το 1886 μέχρι και τον θάνατό του διετέλεσε λέκτορας των φιννοουγγρικών γλωσσών στο Πανεπιστήμιο του Καζάν. Συγκαταλέγεται από κοινού με τους Γιάκομπ Χουρτ και Καρλ Άουγκουστ Χέρμαν στους πρώτους Εσθονούς γλωσσολόγους με επιστημονική κατάρτιση έχοντας παράλληλα σημαντική συμβολή στη μελέτη των βόρειων και βορειοανατολικών εσθονικών διαλέκτων. Εκτός από την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία, ο Βέσκε ασχολήθηκε με την ποίηση, τη μετάφραση και την καταγραφή δημοτικών τραγουδιών. Η λογοτεχνική του παραγωγή (η οποία είναι επηρεασμένη από την εσθονική παράδοση και έχει ως κύρια χαρακτηριστικά τον πατριωτικό της χαρακτήρα και την συχνή αναφορά στην αγροτική ζωή) περιλαμβάνει τρεις ποιητικές συλλογές από τις οποίες μόνο η πρώτη εκδόθηκε όσο ο ίδιος ήταν εν ζωή. Παρόλο που ο Βέσκε χαρακτηρίζεται ως λογοτέχνης περιορισμένων δυνατοτήτων, αρκετά από τα ποιήματά του απέκτησαν διαχρονική δημοφιλία. Επιπλέον υπήρξε μια από τις κύριες μορφές του εθνικού κινήματος της Εσθονίας της εποχής του. Πέθανε στο Καζάν την 4η Μαΐου του 1890 εξαιτίας καρδιακής προσβολής, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε στην Εσθονία όπου και ετάφη σε κοιμητήριο του Τάρτου.
FIFA Soccer 95

Το FIFA Soccer 95 είναι βιντεοπαιχνίδι αθλητισμού που αναπτύχθηκε από την Extended Play Productions και κυκλοφόρησε από την Electronic Arts για το Sega Mega Drive το 1994. Είναι ο διάδοχος του FIFA International Soccer και το δεύτερο παιχνίδι της σειράς FIFA.

 Το FIFA Soccer 95 είναι ένα βιντεοπαιχνίδι που προσομοιώνει το ποδόσφαιρο. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια ισομετρική όψη. Ο παίκτης ελέγχει έναν από έντεκα ποδοσφαιριστές για την ομάδα του, με τη δυνατότητα να ελέγξει και έναν άλλο ποδοσφαιριστή. Το παιχνίδι επιτρέπει μέχρι και τέσσερις παίκτες ταυτόχρονα, με το καθένα να ελέγχει ένα διαφορετικό ποδοσφαιριστή. Οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν να ελέγχουν ένα ποδοσφαιριστή στην ίδια ομάδα ή σε αντίπαλες ομάδες. Οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές ελέγχονται από τον υπολογιστή. Οι σύλλογοι περιλαμβάνονται για πρώτη φορά στη σειρά, με συλλόγους από έξι πρωταθλήματα σε όλη την Ευρώπη: η Πρέμιερ Λιγκ στην Αγγλία, η Λιγκ 1 στη Γαλλία, η Μπουντεσλίγκα στη Γερμανία, η Σέριε Α στην Ιταλία, η Ερεντιβίζιε στην Ολλανδία, και η Λα Λίγκα στην Ισπανία. Περιλαμβάνονται επίσης αρκετές ομάδες από τα πρωταθλήματα Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο στη Βραζιλία και σύλλογοι που ονομάζονται για πόλεις στην Αμερικανική Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ. Οι άδειες του παιχνιδιού δεν καλύπτουν τα ονόματα των παιχτών, και αντιθέτως χρησιμοποιούνται φανταστικά ονόματα. Άλλα νέα χαρακτηριστικά σε σύγκριση με το προηγούμενο παιχνίδι περιλαμβάνουν την εφαρμογή του πέναλτι για την επίλυση παιχνίδια που τελειώσει με ισοπαλία μετά από έξτρα χρόνο. Η Mega Machines Sega σημείωσε τις βελτιώσεις που έγιναν σε τρία στοιχεία του gameplay που θεωρήθηκαν αδύναμα σημεία στο προηγούμενο παιχνίδι - passing, set-pieces και τερματοφύλακες. Επαίνεσαν επίσης ότι οι προγραμματιστές "βελτίωσαν αυτό που δεν φαίνεται να χρειαζόταν βελτίωση". Κατέληξαν στο συμπέρασμα περιγράφοντας το ως μια "εξαιρετική αναβάθμιση" και "το καλύτερο παιχνίδι ποδοσφαίρου διαθέσιμο". Το GamePro, αν και απογοητεύτηκε που υπήρχαν λιγότεροι ύμνοι και τραγούδια από το προηγούμενο παιχνίδι, το χαρακτήρισε ως "το καλύτερο παιχνίδι ποδοσφαίρου". Επαίνεσαν ιδιαίτερα την αφαίρεση του passing με το πάτημα ενός κουμπιού, λέγοντας ότι αυτό κάνει το παιχνίδι να παίζει πιο ρεαλιστικά, καθώς και τη διατήρηση των περισσότερων από τα στοιχεία που έκαναν το προηγούμενο παιχνίδι εξαιρετικό. FIFA Soccer 95 στο MobyGames
Πόπλιος Λικίνιος Εγνάτιος Μαρινιανός

Ο Πόπλιος Λικίνιος Εγνάτιος Μαρινιανός, λατιν.: Publius Licinius Egnatius Marinianus (π. 249 – 268) ήταν ο τρίτος και νεότερος γιος του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Γαλλιηνού και της Αυγούστας Κορνηλίας Σαλονίνας.

 Ο Γαλλιηνός τον διόρισε μαζί με τον Ασπ. Πατέρνο ως ύπατο στις αρχές του 268. Τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του, ο Βαλεριανός Β΄ και ο Σαλονίνος, είχαν αποβιώσει νωρίτερα, και έτσι ήταν ο διάδοχος του θρόνου. Ο Μαρινιανός, μαζί με τον θείο του από τον πατέρα του, Βαλεριανό τον Νεότερο, εξοντώθηκαν το φθινόπωρο του 268 σε μία εκκαθάριση των οπαδών του Γαλλιηνού.
Xscape

Το Xscape είναι το 2ο στούντιο άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον μετά το θάνατό του. Περιέχει ακυκλοφόρητα τραγούδια του σε remix. Οι αυθεντικές εκδόσεις κυκλοφορούν στο deluxe edition. Όλη η μουσική περιλαμβάνεται επίσης στο Sony Xperia Z2.

 Το Love Never Felt so Good ηχογραφήθηκε το 1983 ως ένα ντέμο με τον Πωλ Άνκα. Ηχογραφήθηκε επίσης από τον Τζόνι Μάτις. Ένα ντουέτο με τον Τζάστιν Τίμπερλεϊκ κυκλοφόρησε σε σινγκλ. Το τραγούδι περιέχει αρκετά στοιχεία από το Working Day and Night. Το Chicago (αρχικά ονομάστηκε "She Was Loving Me") ηχογραφήθηκε το 1999 αλλά δεν είχε συμπεριληφθεί στο Invincible (να μη συγχέεται με το ακυκλοφόρητο τραγούδι του Τζάκσον "Chicago 1945") Το Loving You ηχογραφήθηκε το 1987 κατά τη διάρκεια του Bad. Το A Place with no Name γράφθηκε και ηχογραφήθηκε το 1998. Μια έκδοση 24ων δευτερολέπτων κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2009 στο TMZ, ενώ ολόκληρο το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2013. Το Slave to the Rhythm γράφτηκε κατά τη διάρκεια του Dangerous και ολοκληρώθηκε το 1998. Ένα ρεμίξ του Τρίκι Στιούαρτ κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο το 2010, με σκοπό την ένταξή του στα τραγούδια του Michael. Το 2013 κυκλοφόρησε ένα ανεπίσημο ντουέτο απο τον Τζάστιν Μπίμπερ με τίτλο "Slave 2 the Rhythm". Το Do you Know where your Children Are ηχογραφήθηκε το 1990 αλλά δεν είχε συμπεριληφθεί στο Dangerous. Το Blue Gangsta ηχογραφήθηκε το 1998 και επίσης δεν είχε συμπεριληφθεί στο Invincible. Ο ράππερ Temperamental έκανε ένα ρεμίξ που ονομάστηκε Gangsta (No Friend of Mine) με τη συμμετοχή του Πρας. Το Xscape ηχογραφήθηκε το 1999 αλλά δεν είχε συμπεριληφθεί στο Invincible. Ολοκληρώθηκε το 2002 και κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο την ίδια χρονιά. Περιέχει αρκετά στοιχεία από το "You Rock My World".
Ούγος Σαμπλίτης

Ο Ούγος Σαμπλίτης (Hugues de Champlitte ή Hughes de Champlitte, ... - 1209) ήταν σταυροφόρος της Δ΄ Σταυροφορίας και ανιψιός του Γουλιέλμου Σαμπλίτη, του πρώτου Πρίγκιπα της Αχαΐας, Βάϊλος του Πριγκιπάτου της Αχαΐας (1208 - 1209)

 Ο Ούγος ακολούθησε μαζί με τους θείους του Όντο και Γουλιέλμο την πορεία της Δ΄ Σταυροφορίας και πήρε μέρος στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1204. Έφτασε στην Πελοπόννησο το 1205 μαζί με τον Γουλιέλμο, όπου τον βοήθησε στην κατάληψη της Κορίνθου και των γύρω περιοχών. Αντίθετα με τον Όντο και τον Γουλιέλμο, οι οποίοι αναφέρονται αρκετές φορές από τον Γοδεφρείδο Βιλλεαρδουίνο, στρατάρχη της Καμπανίας και της Ρωμανίας στο έργο του «Χρονικό της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης», ο Ούγος δεν αναφέρεται σε αυτό, κάτι που πιθανότατα σημαίνει ότι δεν είχε σημαντική θέση στην ιεραρχία των ευγενών της Δ΄ Σταυροφορίας. Το 1208 όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Γουλιέλμος θέλησε να επιστρέψει στην Βουργουνδία για να μπορέσει να πάρει την κληρονομιά του. Επειδή οι γιοί του ήταν ανήλικοι, άφησε τον Ούγο ως βάιλο στις κατακτήσεις του στην Ελλάδα. Ο Ούγος όμως πέθανε το 1209 στην Πελοπόννησο ενώ ο Γουλιέλμος άφησε την τελευταία του πνοή στην Απουλία της Ιταλίας, καθ' οδόν προς τη Γαλλία. Τη θέση του Ούγου ως βάιλου του πριγκιπάτου πήρε ο Γοδεφρείδος, ο οποίος αργότερα πήρε τη θέση του Πρίγκιπα της Αχαΐας, όταν κατάφερε να μην γίνει αποδεκτός σαν κληρονόμος των δικαιωμάτων του ο Ροβέρτος Σαμπλίτης. ̈Finley Jr, John H. "Corinth in the Middle Ages." Speculum, Vol. 7, No. 4. (Oct., 1932), pp. 477–499. Tozer, H. F. "The Franks in the Peloponnese.