IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Κάστρο των Αρχιεπισκόπων (Αρτάν-συρ-Αντρ)

Το Κάστρο των Αρχιεπισκόπων (γαλλικά: Château des Archevêques) είναι κάστρο στο Αρτάν-συρ-Αντρ της Αντρ-ε-Λουάρ, στη Γαλλία, το οποίο χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, ενώ, παράλληλα, υπέστη σημαντικές τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.

 Το κτήμα εντός του οποίου βρισκόταν το κάστρο αποτελούσε βασιλική κτήση, μέσω του Κάστρου της Τουρ. Το κάστρο ανήκε στους Αρχιεπισκοπή της Τουρ. Το 1180, ο Ερρίκος Β΄ Πλανταγενέτης το κατέστησε ως βαρονία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης η περιουσία των αρχιεπισκόπων κατασχέθηκε, ενώ, παράλληλα, το κάστρο πωλήθηκε. Οι προσόψεις του, καθώς και οι στέγες του, κατεγράφησαν ως ιστορικά μνημεία, μέσω σχετικού διατάγματος, στις 14 Σεπτεμβρίου 1949. Κατάλογος κάστρων της Αντρ-ε-Λουάρ Κατάλογος ιστορικών μνημείων της Αντρ-ε-Λουάρ
Σαλάτα του Καίσαρα

Η σαλάτα του Καίσαρα είναι μια από τις διασημότερες σαλάτες στον κόσμο. Επινοήθηκε στο Μεξικό το 1924, από τον Ιταλό chef, Caesar Cardini (1896 - 1956) ο οποίος μετανάστευσε στις Η.Π.Α. μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και δημιούργησε μια οικογενειακή επιχείρηση στα σύνορα με το Μεξικό. Ζούσε στο Σαν Ντιέγκο, αλλά εργαζόταν στην Τιχουάνα. Το πιάτο έγινε πολύ διάσημο στην Τιχουάνα, ωστόσο συναντώνται πολλές παραλλαγές του ανά τον κόσμο και κορυφαίοι σεφ έχουν τροποποιήσει την συνταγή. Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά στην σαλάτα ήταν το μαρούλι ως βάση, κοτόπουλο, μπέικον, παρμεζάνα και κρουτόν και το ντρέσιγκ περιείχε ελαιόλαδο, μουστάρδα, σκόρδο, ξύδι και κρόκο αυγού, η αντζούγια και το καλαμπόκι προστέθηκαν αργότερα.

 Η δημιουργία αυτής της σαλάτας προέκυψε τυχαία. Σύμφωνα με την κόρη του Cardini, Roza (1928 - 2003), στην επέτειο για την 4η Ιουλίου το 1924, το εστιατόριο είχε πάρα πολύ κόσμο με αποτέλεσμα οι προμήθειες να τελειώσουν και η κουζίνα να μην μπορεί να εξυπηρετήσει τους πελάτες. Ο σεφ με τα υλικά που περίσσευαν, έφτιαξε μια σαλάτα με ντρέσινγκ και την σέρβιρε ως το πιάτο ημέρας. Μια άλλη εκδοχή θέλει τον αδερφό του Cardini, Alex, να είναι ο ιδρυτής της περίφημης σαλάτας. Ο Alex ήρθε στην Τιχουάνα το 1926 και πρόσθεσε τις αντζούγιες στην σαλάτα. Ονόμασε την εκδοχή αυτή Σαλάτα του Αεροπόρου (Aviator's Salad). Μια τρίτη εκδοχή μιλά για τον συνέταιρο του Cardini, Paul Maggiora, να δίνει το ίδιο όνομα στην σαλάτα, την οποία είχε φτιάξει για έναν αεροπόρο. Την εκδοχή αυτή υποστηρίζουν αρκετοί αεροπόροι οι οποίοι περιγράφουν ότι έπειτα από μια βραδιά διασκέδασης και ποτού, αρκετοί καθυστέρησαν να επιστρέψουν στη βάση τους και έμειναν στο εστιατόριο για να περάσουν τη νύχτα. Το πρωί, ο Cardini τους έφτιαξε την περίφημη σαλάτα, που ονομάστηκε όντως «σαλάτα του αεροπόρου» αρχικά, μέχρι να πάρει τη σημερινή της ονομασία. Η ονομασία της σαλάτας δεν έχει σχέση με τον Ιούλιο Καίσαρα και η σχέση της με την Ευρώπη είναι άλλη. Λέγεται ότι χάρη στην Αμερικανίδα σύζυγο, του Βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας, Εδουάρδου Η', Ουόλις Σίμπσον, επιχείρησε να μεταφέρει τη σαλάτα σε Ευρωπαίους σεφ, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να υλοποιήσουν την συνταγή με επιτυχία. Σήμερα η συνταγή έχει πρωταρχικό ρόλο σε μενού εστιατορίων, ιδιαίτερα στην Ιταλία και ας μην είναι ο τόπος προέλευσης της συνταγής. Μάλιστα η αυθεντική συνταγή περιλάμβανε και ιταλικό ελαιόλαδο. Όταν ήταν παιδί, η διάσημη μαγείρισσα Julia Child έτρωγε στο εστιατόριο του Cardini τη δεκαετία του ’20 και είχε δοκιμάσει πολλές φορές τη σαλάτα από τα χέρια του ίδιου του Cardini. Περίπου 50 χρόνια αργότερα επικοινώνησε με την κόρη του, Rosa Cardini, και πήρε την αυθεντική συνταγή για να τη βάλει στο βιβλίο της. Η αυθεντική σαλάτα δεν τρωγόταν με πιρούνι, αλλά με τα χέρια. Ο Caesar χρησιμοποιούσε ολόκληρο το μαρούλι κι έβαζε όλα τα υλικά πάνω σε κάθε φύλλο. Έτσι, ο καθένας έπαιρνε ένα φύλλο με τα χέρια του και το έτρωγε.
Πολιορκία της Θεοδοσίας (389 π.Χ.)

Η Α΄ πολιορκία της Θεοδοσίας το 389 π.Χ. ήταν η πρώτη από τις τρεις πολιορκίες που πραγματοποιήθηκαν κατά της πόλης της Θεοδοσίας (σημερινή Φεοντοσία) από τους ηγεμόνες τού βασιλείου του Βοσπόρου, οι οποίοι προσπάθησαν επανειλημμένα να προσαρτήσουν την πόλη στις κυριαρχίες τους κατά τη διάρκεια του μακρού Πολέμου Βοσπόρου-Ηρακλείας. Η πρώτη από αυτές τις πολιορκίες έγινε από τον Σάτυρο Α΄, πατέρα του Λεύκωνα Α΄.

 Ο Σάτυρος Α΄ είχε πρόσφατα δωροδοκήσει τον Γύλωνα, έναν Αθηναίο αξιωματούχο τού Νυμφαίου, για να παραδώσει την πόλη. Πρόσφατα είχε αποκτήσει και την πόλη της Φαναγορίας, πριν πολιορκήσει τη Θεοδοσία. Είχε επίσης εμπλακεί πρόσφατα με το βασίλειο των Σινδών, προσπαθώντας να αποκτήσει επιρροή στον βασιλιά Εκαταίο, καθαιρώντας τη σύζυγο τού βασιλιά, την Τιργαταώ. Στη συνέχεια ο Σάτυρος Α΄ πολιόρκησε τη Θεοδοσία σε μία προσπάθεια να την κάνει μέρος της κυριαρχίας του. Ο Σάτυρος Α΄ πολιορκούσε τη Θεοδοσία με μικρή επιτυχία, μέχρι που αναγκάστηκε να στρέψει την προσοχή του στην Tιργαταώ, μία βασίλισσα των Ιξωματών που αδικήθηκε από τον Σάτυρο Α΄ και άρχισε να καταστρέφει με φωτιά και σπαθί τη γη του προς τα ανατολικά, καθώς και να σκοτώσει τον γιο του Μητρόδωρο. Οι πολίτες της Ηράκλειας τού Πόντου ήρθαν σε βοήθεια της Θεοδοσίας, ίσως για να προστατεύσουν την αποικία τους στη Χερσόνησο από την κυριαρχία των επεκτεινόμενων Σπαρτοκιδών, των οποίων η επικράτεια αυξανόταν συνεχώς. Επιστρέφοντας, ο Σάτυρος Α΄ πέθανε από απελπισία κατά τη διάρκεια της πολιορκίας σε ηλικία 81 ετών, έχοντας δύο πολέμους που τους έχανε και στα δύο μέτωπα. Με τον θάνατό του, πέρασε τον θρόνο του σε δύο από τους γιους του, τον Λεύκωνα Α΄ και τον Γόργιππο, οι οποίοι αργότερα θα τελείωναν αυτό που ξεκίνησε. Περίπου 20 χρόνια μετά το τέλος τού Σάτυρου, ο γιος του Λεύκων ξεκίνησε μία Β΄ Πολιορκία της Θεοδοσίας γύρω στο 365 π.Χ. Ο Λεύκων ήρε αυτή την πολιορκία όταν η Ηράκλειας Ποντική έστειλε τον Τύννιχο, έναν από τους στρατηγούς της, να βοηθήσει την πόλη και ο οποίος επέτυχε να το κάνει. Η πόλη κατακτήθηκε περίπου 5 χρόνια μετά, αλλά οι Βόσποροι είχαν εγείρει την οργή της πόλης και δέχτηκαν άλλον έναν πόλεμο από την Ηράκλεια Ποντική.
Μαγδαληνή των Μεδίκων (1473-1528)

Η Μαγδαληνή, ιταλ.: Maddalena de' Medici (Μανταλένα ντε' Μεντίτσι, 25 Ιουλίου 1473–2 Δεκεμβρίου 1528) από τον Οίκο των Μεδίκων ήταν κόρη του κυρίου της Φλωρεντίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σπολέττο.

 Ήταν κόρη του Λαυρεντίου Α΄ του Μεγαλοπρεπούς, κυρίου της Φλωρεντίας Γεννημένη στη Φλωρεντία, εκπαιδεύτηκε με τα αδέλφια της στις ουμανιστικές σπουδές, από προσωπικότητες όπως ο Άντζελο Πολιτσιάνο. Τον Φεβρουάριο του 1487 αρραβωνιάστηκε τον Φραντσεσκέτο Τσύμπο, γιο του πάπα Ιννοκεντίου Η΄. Παντρεύτηκαν τον Ιανουάριο του 1488 και η Μαγδαληνή έφερε προίκα 4000 δουκάτα. Αυτός ο γάμος έφερε στενότερους δεσμούς για την οικογένειά της και το Βατικανό, βοηθώντας τον αδελφό της Τζιοβάννι των Μεδίκων να διοριστεί ως καρδινάλιος. Χρησιμοποίησε την επιρροή της στον πατέρα της, τον αδελφό της Πιέρο των Μεδίκων και τον πάπα (ο Τζιοβάννι έγινε ο πάπας Λέων Ι΄), για να βοηθήσει φίλους και πτωχούς ανθρώπους να λάβουν ενίσχυση και θέσεις εντός της Εκκλησίας και στη διακυβέρνηση της Πολιτείας. Το 1488 αγόρασε ένα θέρετρο με ιαματικά λουτρά στο Στιλιάνο. Ανακαίνισε το ακίνητο και το μετέτρεψε σε κερδοφόρο θέρετρο. Η Μαγδαληνή έζησε στη Ρώμη μετά την εκλογή του αδελφού της Τζιοβάννι ως πάπα Λέοντα Ι΄ το 1513. Λίγο μετά την εκλογή του, ο πάπας Λέων Ι΄ έκανε τον γιο της Ιννοκέντιο καρδινάλιο. Η Μαγδαληνή έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα και ένα επίδομα από τον αδελφό της το 1515. Μερίμνησε για να παντρέψει όλα τα παιδιά της με ευγενείς οικογένειες. Συνέχισε στο ρόλο της ως μαικήνα, διαπραγματευόμενη με τον Πάπα Λέοντα Ι΄ και τον ανιψιό της Λαυρέντιο Β΄ κύριο της Φλωρεντίας για να εξασφαλίσει την προστασία καλλιτεχνών, χρήματα για την απελευθέρωση από τη φυλακή και την επιστροφή από την εξορία. Απεβίωσε στη Ρώμη και τάφηκε στη βασιλική του Αγίου Πέτρου με εντολή του εξαδέλφου της, πάπα Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων. Παντρεύτηκε τον Φραντσεσκέτο Τσύμπο δούκα του Σπολέτο και απέκτησαν επτά παιδιά: Λουκρέτσιο 1489–1492, απεβ. 3 ετών. Κλαρίτσε 1490–1492, γεννήθηκε παραμορφωμένη, απεβ. 2 ετών, Ιννοκέντιος 1491–1550, καρδινάλιος, Λαυρέντιος 1500–1549 δούκας του Φερεντίλιο, παντρεύτηκε τη Ριτσιάρντα Μαλασπίνα και έγινε ο ιδρυτής του κλάδου Τσύμπο-Μαλασπίνα, Αικατερίνη 1501–1557, παντρεύτηκε τον δούκα του Καμερίνο, Ιππολίτα γενν. 1503, απεβ. το ίδιο έτος, Τζιοβάννι-Μπαττίστα 1505–1550, Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
Πάουλο Κασόμα

Ο Πάουλο Κασόμα (António Paulo Kassoma, γενν. στις 6 Ιουνίου 1951) είναι πολιτικός από την Ανγκόλα, που χρημάτισε ο τελευταίος πρωθυπουργός του αφρικανικού κράτους από τις 30 Σεπτεμβρίου του 2008 ως τις 4 Φεβρουαρίου 2010, οπότε η θέση καταργήθηκε. Από το 2010 ως το 2012 χρημάτισε πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Αγκόλας.

 Γεννήθηκε στο δήμο Ρανγκέλ, στην πρωτεύουσα Λουάντα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανολόγος. Από το 1978 ως το 1979 ο Κασόμα ήταν υφυπουργός Αμύνης, αρμόδιος για Όπλα και για Τεχνολογία. Στη συνέχεια ορίστηκε υφυπουργός συγκοινωνιών και επικοινωνιών από το 1989 ως το 1992. Στις 9 Απριλίου του 1992 έγινε υπουργός Εδαφικής Διοίκησης. Στη συνέχεια ανέλαβε κυβερνήτης της επαρχίας Χουάμπο και πρώτος γραμματέας του Λαϊκού Κινήματος για την Απελευθέρωση της Ανγκόλας (MPLA) στην επαρχία αυτή. Ο Κασόμα έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς λευκούς γεωργούς, οι οποίοι είχαν χάσει τη γη τους λόω του αναδασμού στη Ζιμπάμπουε, να εγκατασταθούν ξανά στην επαρχία Χουάμπο, σε 10.000 εκτάρια παραμελημένης γης. Αυτό έγινε ειδικά στην Τσιπίπα, ενώ τους επιτράπηκε να καλλιεργήσουν καλαμπόκι. Ο Κασόμα εξελέγη στο Πολιτικό Γραφείο του MPLA από το 5ο τακτικό συνέδριο του Κινήματος, το Δεκέμβριο του 2003. Έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές το Σεπτέμβριο, ο Κασόμα επελέγη από το Πολιτικό Γραφείο του κινήματός του ως πρωθυπουργός, στις 26 Σεπτεμβρίου του 2008. Ο Πρόεδρος Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος διόρισε επίσημα (30 Σεπτεμβρίου) τον Κασόμα στην πρωθυπουργία και με το ίδιο διάταγμα ο Κασόμα έπαψε να είναι Κυβερνήτης της επαρχίας Χουάμπο. Η ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού έγινε την ίδια μέρα ενώπιον του Προέδρου, στο Προεδρικό Μέγαρο στη Λουάντα. Την επομένη ημέρα διορίστηκε και η κυβέρνησή του, με 35 μέλη, από τα οποία τα 17 αποτελούσαν νέα πρόσωπα στην κυβέρνηση.Το 2010 η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε. Στις 28 Ιουνίου 2013 ο Κασόμα διορίστηκε πρόεδρος της Επιτροπής των Διευθυντών της Banco Espírito Santo Angola, μιας μεγάλης τράπεζας στην Ανγκόλα. Συνακόλουθα αντικαταστάθηκε στην βουλευτική έδρα του στις 18 Ιουλίου 2013.
372

Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 372 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 372 (CCCLXXII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μοδέστου και Αρινθέου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1125 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 372 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.

 Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Ο Αυτοκράτορας Ουαλεντινιανός Α΄ ασχολείται με επιχειρήσεις κατά των Αλαμαννών, των Καδών και των Σαρματών, ενόσω οι υφιστάμενοί του αντιμετωπίζουν το Φίρμο, Ρωμαίο σφετεριστή, στην Αφρική και τους Πίκτους στη Βρετανία. Ευρώπη Οι Ούννοι επιτίθενται εναντίον των Θερβίγγων στο Δνείστερο Ποταμό, κυριεύοντάς τους με Ελαφρύ ιππικό (εφιπποτοξότες) και αφανίζοντας τους οικισμούς των Γότθων. Ο Βασιλιάς Αθανάριχος ηττάται και αναζητάει άσυλο στα Καρπάθια Όρη (Ρουμανία). Ο Αθανάριχος ξεκινά την κατασκευή νέων αμυντικών έργων για την προστασία του λαού του εναντίον των Αλανών και των Ούννων. Κίνα Δεκαέξι Βασίλεια: ο Τζιν Φεϊντί εκθρονίζεται ως αυτοκράτορας της Ανατολικής Δυναστείας των Τζιν. Αντικαθίσταται από το θείο του, Σίμα Γιου, ο οποίος εγκαθίσταται ως Τζιν Τζιανγουενντί. 12 Σεπτεμβρίου - Ο Τζιν Ξαογουντί, σε ηλικία 10 ετών, διαδέχεται τον πατέρα του, Τζιν Τζιανγουεντί. Η Αυτοκράτειρα Τσου Σουανζί υπηρετεί ως αντιβασίλισσα, αλλά η λήψη αποφάσεων γίνεται από τους υψηλούς αξιωματούχους Ξιέ Αν και Ουάνγκ Τανζί. Οι πρώτοι διπλωματικοί δεσμοί εγκαθιδρύονται ανάμεσα στο Κορεατικό βασίλειο του Μπεκτζέ και την Κινεζική Αυλή της Δυναστείας των Τζιν. Τέχνες και επιστήμες Η εθνική ακαδημία της Κινεζικής παιδείας, αποκαλουμένη Ταιχάκ, ιδρύεται στο βασίλειο του Γκουγκορεό (Κορέα). Θρησκεία Ο Γρηγόριος ο Νύσσης γίνεται επίσκοπος. Ο Βουδισμός υιοθετείται ως η επίσημη θρησκεία του Γκουγκορεό. Ο Άγιος Αυγουστίνος υιοθετεί το Μανιχαϊσμό. Ο Ουαλεντινιανός Α΄ απαγορεύει τις Μανιχαϊστικές συναντήσεις. Πέι Σονγκζί, Κινέζος ιστορικός (πεθαίνει το 451) Τζιν Τζιανγουενντί, αυτοκράτορας της Δυναστείας των Τζιν (γεννιέται το 320) Μάξιμος ο Εφέσιος, Έλληνας Νεοπλατωνικός φιλόσοφος (γεννιέται περίπου το 310) Σάββας ο Γότθος, Χριστιανός αναγνώστης και άγιος (γεννιέται το 334)
Στυλιανός Σκανδάλης

Ο Στυλιανός Σκανδάλης (1917-1976), του Δημητρίου, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, ο οποίος πριν και κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών ανέλαβε σημαντικές πολιτικές και διοικητικές θέσεις.

 Γεννήθηκε στα Χανιά το 1917, όπου ολοκλήρωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο.Απόφοιτος της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, διορίστηκε Νομάρχης Λακωνίας το 1960, υπηρετώντας έως το 1964. Από τον Ιούνιο έως τον Νοέμβριο του 1964 υπηρέτησε ως Νομάρχης Πέλλης. Επί Χούντας χρημάτισε στην κυβέρνηση Παπαδόπουλου υφυπουργός Εσωτερικών Περιφερειακού Διοικητού Αττικής και Νήσων από το 1972 έως το 1973 ενώ υπηρέτησε ως υφυπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.Απεβίωσε σε ηλικία 59 ετών στις 30 Ιανουαρίου 1976 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά.
Γκολφ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900

Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθησαν δύο αγωνίσματα γκολφ, το ατομικό ανδρών και το ατομικό γυναικών. Ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθησαν αγωνίσματα γκολφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στα αγωνίσματα έλαβαν μέρος συνολικά 22 αθλητές από τέσσερις χώρες. Οι δύο αγώνες έγιναν στις 2 και 3 Οκτωβρίου 1900 αντίστοιχα στον "Όμιλο Κοπιέν" (γαλλικά: Compiègne Club), 80 χιλιόμετρα βόρεια από το Παρίσι.

 Οι τέσσερις χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών): Γαλλία (10) Μεγάλη Βρετανία (4) Ηνωμένες Πολιτείες (8) International Olympic Committee medal winners database. De Wael, Herman. Herman's Full Olympians: Golf 1900. Sky Net. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Φεβρουαρίου 2021. Ανακτήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 2014. Mallon, Bill (1998). The 1900 Olympic Games, Results for All Competitors in All Events, with Commentary. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., Publishers. ISBN 0-7864-0378-0. La 84 Foundation: 1900 Report Αρχειοθετήθηκε 2008-05-28 στο Wayback Machine.
Φλάτσια Χίου

Τα Φλάτσια είναι ένα μικρό χωριό και Μαστιχοχώρι της νοτιοανατολικής Χίου, σε οδική απόσταση 22 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου. Σήμερα υπάγεται στον Δήμο Χίου, στη Δημοτική Ενότητα Ιωνίας και στην ομώνυμη «τοπική κοινότητα Φλατσίων». Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 135 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Κοντινότερος οικισμός είναι το χωριό Βουνό ή Βουνός, λιγότερο από 1 χιλιόμετρο προς τα βόρεια. Επίσης, κοντά βρίσκονται τα χωριά Κοινή, Πατρικά και Νένητα. Οι πιο κοντινές παραλίες στα Φλάτσια είναι ο `Αγιος Γιάννης και ο Λιλικάς.

 Τα Φλάτσια, γνωστά και ως Φλάτζια πριν τα μέσα του 20ού αιώνα και σε παλαιό κώδικα Αφλάτζια, οφείλουν πιθανώς το όνομά τους σε κάποιο από τα ακόλουθα: Κατά τον Ιερώνυμο τον Θείο (Χρον. ευσεβείας), στον Ρωμαίο αξιωματούχο Φλάκκο (Flaccus), που έζησε την εποχή του Μιθριδάτη (ο οποίος κατέστρεψε το νησί και συνεπώς υπήρχε ανάγκη ανοικοδομήσεως) και έκτισε το χωριό, καθώς και υδατοδεξαμενές ψηλά στους λόφους και άλλα μεγάλα κτήρια, στα οποία έδωσε το όνομά του. Στον Φλιάσιο Διόνυσο, που λατρευόταν στη Χίο (εκδοχή που αναφέρει ο Κοραής). Στην ονομασία του Οίκου Flessia της Γένουας (οι Γενουάτες κατείχαν το νησί επί αιώνες), μία άποψη που θεωρείται άστοχη από τον Γ. Ζολώτα. Το πηγάδι σχεδόν παντού στη Χίο λεγόταν παραδοσιακά φλιάς (ίσως από την αρχαία ονομασία του, φρέαρ), από όπου Φλάτσια = φρέατα. Ως τοπωνύμιο, η λέξη Φλάτσια απαντάται και στο Βίκι και τα Θυμιανά. Οι κάτοικοι του χωριού, που ονομάζονται Φλατσούσοι / Φλατσούσαινες στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα, είναι στην πλειονότητά τους γεωργοί και παράγουν μαστίχα, λάδι, ελιές και αμύγδαλα. Ο Γ. Ζολώτας το 1921 γράφει ότι «είναι εκ των μικροτέρων σήμερον χωρίων, μόλις αριθμούν περί τους 200 κατ.» και ότι «η παρούσα κατάστασις του χωρίου οφείλεται κυριώτατα εις τους σεισμούς, διότι ως λέγει ο Ιερώνυμος και άλλοι, ηρίθμει το χωρίον άλλοτε άνω των 600 κατ.». Μεταπολεμικώς ωστόσο, η εξέλιξη του πληθυσμού των Φλατσίων στις επίσημες απογραφές (βλ. τον πίνακα) είναι τυπικό δείγμα μαρασμού της ελληνικής επαρχίας, και αυτό παρά τη σχετική εγγύτητα της Καλαμωτής, που έχει γυμνάσιο-λύκειο κλπ.. Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») των Φλατσίων τιμάται στο όνομα των Αγίων Αποστόλων. Υπήρχε επίσης παλαιός ναός του Αγίου Λουκά, ενώ εκτός του οικισμού βρίσκονται τα εξωκκλήσια του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Παντελεήμονα, της Παναγίας (στην τοποθεσία «Λούκουμος»), καθώς και το ερειπωμένο μονύδριο (μικρό μοναστήρι) του Αγίου Νικολάου στην τοποθεσία Καμαρωτή. Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική επιτροπεία Νενήτων της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών. Ο ταχυδρομικός κωδικός των Φλατσίων είναι 82102. Γεωργίου Ι. Ζολώτα: Ιστορία της Χίου, τόμος Α («Ιστορική Τοπογραφία και Γενεαλογία»), τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Αθήναι 1921, σσ. 608-609 Μια σύντομη περιγραφή Αρχειοθετήθηκε 2014-01-19 στο Wayback Machine.
Μαγδαληνή Σίβυλλα της Έσσης-Ντάρμστατ

Η Μαγδαληνή-Σίβυλλα, γερμ.: Magdalena-Sibylla von Hessen-Darmstadt (28 Απριλίου 1652 - 11 Αυγούστου 1712) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης. Έγινε επίτροπος του δουκάτου της Βυρτεμβέργης από το 1677 έως το 1693, και ήταν εξέχουσα Γερμανίδα συνθέτρια μπαρόκ ύμνων.

 Γεννήθηκε στο Ντάρμστατ, ως πρώτη κόρη του Λουδοβίκου ΣΤ΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαρίας-Ελισάβετ, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. Ως παιδί έχασε τη μητέρα της και τη φροντίδα της ανέλαβε η θεία της, η χήρα βασίλισσας της Σουηδίας Χεδβίγη-Ελεονόρα του Σ.Χ.Γκόττορπ. Στη Στοκχόλμη εκδήλωσε βαθιές θρησκευτικές πεποιθήσεις. Με αφορμή μία επίσκεψη τού Γουλιέλμου-Λουδοβίκου διαδόχου της Βυρτεμβέργης, μνηστεύτηκε με αυτόν. Παντρεύτηκαν στις 6 Νοεμβρίου 1673 στο Ντάρμσταντ. Μόλις έξι μήνες μετά την τελετή ο δούκας Έμπερχαρντ Γ΄ απεβίωσε, και ο σύζυγός της Γουλιέλμος-Λουδοβίκος κληρονόμησε τον θρόνο της Βυρτεμβέργης. Αυτός το 1677 απεβίωσε από καρδιακή προσβολή. Έτσι η 25χρονη Mαγδαληνή-Σίβυλλα ανέλαβε τη διακυβέρνηση του δουκάτου της Βυρτεμβέργης και έγινε επίτροπος για τον ανήλικο γιο της Έμπερχαρντ-Λουδοβίκο, που θα αναλάμβανε τον θρόνο το 1693 σε ηλικία 16 ετών. Λόγω της ευσέβειας και σύνεσης που είχε σε όλες τις αποφάσεις της, απολάμβανε μεγάλη δημοτικότητα. Η ευλάβειά της αντικατοπτρίζεται στους πολυάριθμους ύμνους που έγραψε, αρκετοί από τους οποίους βρήκαν μία μόνιμη θέση στους προτεσταντικούς ύμνους. Από το 1690 έως το 1692 απασχολούσε τον συνθέτη Γιόχαν Πάχελμπελ. Μετά την ενηλικίωση του διαδόχου, αποχώρησε στο κάστρο Kίρχαϊμ, όπου απεβίωσε. Eλεονώρα-Δωροθέα (1674–1683), απεβ. 9 ετών. Eμπερχαρντίνα-Λουίζα (1675–1707), απεβ. 32 ετών. Έμπερχαρντ-Λουδοβίκος (1676–1733), δούκας της Βυρτεμβέργης. Μαγδαληνή-Βιλελμίνη (7 Νοεμβρίου 1677 - 30 Οκτωβρίου 1742), παντρεύτηκε τον Κάρολο Γ΄ Γουλιέλμο μάργραβο του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Christian View of the Troubled Times, Νυρεμβέργη 1680 (πεζογραφικές λατρείες με επιπλέον στίχο) Νέα αυξημένη. . . Λατρευτική Θυσία , Στουτγκάρδη 1683 (184 ύμνοι και άλλες εκδόσεις με διαφορετικούς τίτλους) Η καρδιά σταυρώθηκε με τον Ιησού, 3 τόμους, Στουτγκάρδη και αλλού το 1691 (προσευχές και τραγούδια) Spiritual Apothecary for the Sick, Στουτγκάρδη 1703 (βιβλίο αφοσίωσης) Gerhard Dünnhaupt : "Magdalena Sibylla of Württemberg (1652-1712)", σε: Προσωπικές βιβλιογραφίες των πιέσεων του μπαρόκ, τόμος 4, Στουτγκάρδη: Hiersemann 1991, σ. 2633-37.(ISBN 3-7772-9122-6) L. and (1884), «Magdalene Sibylle», Allgemeine Deutsche Biographie (ADB), 20, Leipzig: Duncker & Humblot, σελ. 49–50 Werner Raupp (Ed.): Gelebter Glaube. Erfahrungen und Lebenszeugnisse aus unserem Land. Ein Lesebuch, Metzingen / Württ. 1993, S. 96–100, 385 (Εισαγωγή, Πηγή κειμένου, Περαιτέρω ανάγνωση).
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2011

Την σεζόν 2010-2011 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Κάλυμνο στις 3 και 4 Ιουνίου 2011. Δεν έγινε μικρός τελικός. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 14η φορά στην ιστορία του.

 17 Ιανουαρίου 2011 9 Φεβρουαρίου 2011 16 Μαρτίου 2011 3 Ιουνίου 2011 4 Ιουνίου 2011 Ολυμπιακός: Κυπελλούχος Ελλάδος 2011 Πανιώνιος Παναθηναϊκός και Χίος Ιστότοπος onsports.gr Αποτελέσματα Α' φάσης, 17 Ιανουαρίου 2011 Ιστότοπος aboutsport.gr Αποτελέσματα Β' φάσης, 10 Φεβρουαρίου 2011 Ιστότοπος prasinanea.gr Αποτελέσματα προημιτελικών, 17 Μαρτίου 2011 Ιστότοπος gazzetta.gr Πανιώνιος−Χίος 10−6 Ιστότοπος gazzetta.gr Ολυμπιακός−Παναθηναϊκός 10−3 Ιστότοπος gazzetta.gr Ολυμπιακός−Πανιώνιος 10−8
Δήμος Τροπαίων

Ο Δήμος Τροπαίων ήταν διοικητική διαίρεση του Νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα "Καποδίστριας" από τη συνένωση παλαιότερων ανεξάρτητων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος "Καλλικράτης" και εντάχθηκε στον νεοπαγή Δήμο Γορτυνίας, όπου συμπίπτει σε μεγάλο μέρος του με την άλλοτε ομώνυμη επαρχία. Ήταν κατεξοχήν ορεινός δήμος και βρισκόταν στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, περικλειόμενος από τους δήμους Κοντοβάζαινας, Ηραίας και Λαγκαδίων. Αποτελούταν από 13 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 178,7 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.660 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Τρόπαια.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς: Δ.δ. Τροπαίων [ 734 ] τα Τρόπαια [ 674 ] το Μελιδόνιον [ 60 ] Δ.δ. Αετορράχη -- η Αετορράχη [ 196 ] Δ.δ. Βυζικίου -- το Βυζίκιον [ 300 ] Δ.δ. Δόξης -- η Δόξα [ 413 ] Δ.δ. Καλλιανίου -- το Καλλιάνιον [ 401 ] Δ.δ. Καστρακίου [ 126 ] το Καστράκιον [ 81 ] το Φαναράκιον [ 45 ] Δ.δ. Λιβαδακίου -- το Λιβαδάκιον [ 100 ] Δ.δ. Νεοχωρίου Γορτυνίας [ 373 ] το Νεοχώριον [ 208 ] η Μπερτσιά [ 15 ] η Νέα Δάφνη [ 112 ] η Τρανή Λάκκα [ 38 ] Δ.δ. Περδικονερίου [ 503 ] το Περδικονέριον [ 378 ] ο Γαλατάς [ 36 ] ο Μπουλιάρης [ 81 ] ο Συριαμάκος [ 8 ] Δ.δ. Ραχών [ 309 ] οι Ράχες [ 241 ] το Τουμπίτσιον [ 68 ] Δ.δ. Σπάθαρη [ 333 ] ο Σπάθαρης [ 326 ] ο Κάτω Σπάθαρης [ 7 ] Δ.δ. Σταυροδρομίου -- το Σταυροδρόμιον [ 239 ] Δ.δ. Τριποταμιάς [ 323 ] η Τριποταμιά [ 233 ] η Καπελλίτσα [ 90 ] τα Χάνια [ 0 ] Δ.δ. Χώρας [ 310 ] η Χώρα [ 192 ] το Δωδεκάμετρον [ 66 ] η Ελαία [ 52 ] Αιρετοί πρόεδροι της Κοινότητας Τροπαίων διετέλεσαν μεταπολιτευτικά οι εξής: Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine..
Ο Ασυμβίβαστος

Ο Ασυμβίβαστος είναι ελληνική ταινία του 1979, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου, με πρωταγωνιστή τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Είναι παραγωγής της Γκρέκα Φιλμ του Μιχάλη Λεφάκη.

 Ο Παύλος είναι νεαρός φοιτητής της ιατρικής, γεμάτος όνειρα, αλλά και αμφισβήτηση για το εκπαιδευτικό και κοινωνικό κατεστημένο. Χρωστάει ένα μάθημα, αλλά το κρατάει. Έχει έρθει σε ρήξη με τον ιατρό και καθηγητή πατέρα του (Σταύρος Ξενίδης) και δε σκοπεύει να αποπερατώσει τις σπουδές του. Η κοπέλα του, Άννα (Μπέτυ Λιβανού), τον εγκαταλείπει και ο Παύλος επιλέγει την ανέμελη ζωή του μουσικού του δρόμου, ακολουθώντας έναν «φιλόσοφο», περιπλανώμενο τραγουδιστή ονόματι Απόστολο Φλου (Κώστας Βρεττός). Γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, την Αναστασία (Ελένη Μανιάτη), η οποία στη συνέχεια όμως απομακρύνεται από αυτόν, διότι τον θεωρεί ανώριμο. Προσπαθεί να προωθήσει δισκογραφικά τη δουλειά του, αλλά αποτυγχάνει. Στο τέλος, έπειτα και από την αυτοκτονία του Φλου, ο Παύλος δείχνει να ενσωματώνεται στο σύστημα που απεχθανόταν: ερωτεύεται και παντρεύεται μια δημοσιογράφο, την Ειρήνη (Βέρα Κρούσκα), αποκτά οικογένεια, παίρνει το πτυχίο του και αρχίζει να εργάζεται ως ιατρός. Η μουσική επένδυση της ταινίας (πρωτοκυκλοφόρησε το 1979 κι έκτοτε επανεκδόθηκε πολλές φορές) περιείχε συνθέσεις του Ανδρέα Θωμόπουλου και του Γιώργου Θεοδωράκη, γιου του Μίκη. Περιλάμβανε, επίσης, το τραγούδι των Μίκη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλου «Κάποτε θα 'ρθουν». Τα τραγούδια ερμήνευε ο Σιδηρόπουλος με την κιθάρα του. Το χαμηλών τόνων ύφος των συνθέσεων βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τις ροκ καταβολές του, και μάλιστα σε μια στιγμή που ο Σιδηρόπουλος είχε μόλις κυκλοφορήσει το καθαρόαιμο ροκ άλμπουμ Φλου με το συγκρότημα Σπυριδούλα. Η «ανακάλυψη», πάντως, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του τραγουδιού «Να μ’ αγαπάς», συνετέλεσε στο να γίνει γνωστός ο Σιδηρόπουλος στο ευρύτερο κοινό. Η ταινία προβλήθηκε στο 20ό Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (Θεσσαλονίκη, 1-7 Οκτωβρίου 1979) χωρίς κάποια αναγνώριση. Απογοήτευσε, μάλιστα, μερίδα του κοινού της, που ανέμενε από το Θωμόπουλο μια ταινία στο ύφος της προηγούμενης δουλειάς του, «Αλδεβαράν». Στις αίθουσες των κινηματογράφων δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία, κόβοντας 32.000 εισιτήρια. Η συμμετοχή του Σιδηρόπουλου ως ηθοποιού και μουσικού, ο οποίος βρισκόταν τότε στο απώγειο της καριέρας του, όπως και τα χαλαρά αυτοβιογραφικά στοιχεία της (στα οποία είχε επενδύσει η παραγωγή), δεν έπεισαν το κοινό του, εξαιτίας της πολύ «ήπιας», από μουσικής απόψεως, παρουσίας του. Ωστόσο αργότερα, τράβηξε την προσοχή, ως καταγραφή του καλλιτέχνη και της εποχής. «Ο Aσυμβίβαστος». retroDB. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2016. «Ο Ασυμβίβαστος (1979)» (video). Vimeo. Ανακτήθηκε στις 8 Ιουνίου 2016. Τζίνα Δαβιλά (7 Δεκεμβρίου 2013). «Ανδρέας Θωμόπουλος: ο δημιουργός της ταινίας Ασυμβίβαστος». iΠόρτα. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 7 Ιουνίου 2016.
Ντουβάν Σαπάτα

Ο Ντουβάν Σαπάτα (Duván Zapata, 1 Απριλίου 1991), λανθασμένα γνωστός και ως Ντουβάν Ζαπάτα από τον ελληνικό Τύπο, είναι Κολομβιανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Αταλάντα και την εθνική ομάδα της Κολομβίας.

 Ξεκίνησε την καριέρα του από την Αμέρικα δε Κάλι και αργότερα αγωνίστηκε για την Εστουδιάντες δε Λα Πλάτα. Το 2013 έφυγε για την Ιταλία και αποκτήθηκε από τη Νάπολι και στη συνέχεια δόθηκε δανεικός στην Ουντινέζε και τη Σαμπντόρια, με τη δεύτερη να τον αποκτά το 2018 και να τον δίνει αμέσως δανεικό στην Αταλάντα για δύο χρόνια. Τη σεζόν 2018–19 βοήθησε την Αταλάντα να κατακτήσει την τρίτη θέση και σκόραρε 23 γκολ, γεγονός που τον κατέταξε δεύτερο σκόρερ του πρωταθλήματος, και χρίστηκε μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Σέριε Α. Αποκτήθηκε μόνιμα από την Αταλάντα τον Ιανουάριο του 2020. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2017 και έλαβε μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2019.
Οργανικές ενώσεις με πυρίτιο

Οι οργανικές ενώσεις με πυρίτιο είναι οργανικές ενώσεις που περιέχουν πυρίτιο. Οι οργανοπυριτικές ενώσεις είναι οργανικές ενώσεις που περιέχουν χημικό δεσμό C-Si. Ο υποκλάδος της οργανικής χημείας που ασχολείται με τις οργανοπυριτικές ενώσεις ονομάζεται οργανοπυριτική χημεία, που εξερευνά τις ιδιότητες και τη δραστικότητά τους. Οι περισσότερες οργανοπυριτικές ενώσεις είναι παρόμοιες με τις κοινές οργανικές ενώσεις, όντας άχρωμες, εύφλεκτες, υδρόφοβες και σταθερές. Η πρώτη οργανοπυριτική ένωση που παράχθηκε ήταν το τετραιθυλοσιλάνιο [(CH3CH2)4Si]. Ανακαλύφθηκε από τους Τσαρλς Φρέντελ (Charles Friedel) και Τζέιμς Κραφτς (James Crafts) το 1863 με χημική αντίδραση τετραχλωροπυριτίου (SiCl4) με διαιθυλοψευδάργυρο [(CH3CH2)2Zn]. Υπενθυμίζεται ότι το καρβίδιο του πυριτίου (SiC) είναι ανόργανη ένωση.

 Οι οργανοπυριτικές ενώσεις βρίσκονται ευρύτατα σε εμπορικά προϊόντα. Τα πιο συνηθισμένα είναι στεγανοποιητικά, συνθετικά καλαφατίσματος, συγκολλητικά και επιχρήσματα, που είναι φτιαγμένα από σιλικόνες. Οι σιλικόνες καλαφατίσματος και τα επαγγελματικά στεγανοποιητικά είναι φτιαγμένα κυρίως από οργανοπυριτικές ενώσεις. Η πολυδιμεθυλοσιλοξάνη (PDMS) είναι το κύριο συστατικό των σιλικονών. Οι δεσμοί άνθρακα - πυριτίου είναι γενικά απούσες από τις βιοχημικές διεργασίες, παρόλο που η φευγαλέα ύπαρξή τους έχει αναφερθεί σε ένα άλγος του γλυκού νερού. Το σιλαφλουοφένιο είναι μια οργανοπυριτική ένωση που λειτουργεί ως πυρεθροειδές εντομοκτόνο. Αρκετές οργανοπυριτικές ενώσεις βρίσκονται υπό διερεύνηση για χρήση σε φαρμακευτικά προϊόντα. Στις περισσότερες οργανοπυριτικές ενώσεις το πυρίτιο δρα ως τετρασθενές και με τετραεδρική δομή. Οι δεσμοί Si - C, συγκρινόμενοι με τους δεσμούς C - C είναι μακρύτεροι (186 pm έναντι 154 pm) και ασθενέστεροι, με ενέργεια διάσπασης 451 kJ/mol έναντι 607 kJ/mol. Οι δεσμοί C - Si είναι ελαφρώς πολωμένοι, γιατί ο άνθρακας έχει υψηλότερη ηλεκτραρνητικότητα από το πυρίτιο (2,55 έναντι 1,90, κατά Paouling). Οι δεσμοί Si - C μπορούν να διασπούνται ταχύτερα από τους τυπικούς δεσμούς C - C. Μια συνέπεια της πόλωσης των δεσμών Si - C είναι η αποκαλούμενη αντίδραση Σακουράι (Sakurai reaction). Αρκετά αλκυλοσιλάνια μπορούν να οξειδωθούν σχηματίζοντας αλκοόλες, σύμφωνα με την οξείδωση Φλέμινγκ - Ταμάο (Fleming–Tamao oxidation). Μια άλλη συνέπεια της πόλωσης των δεσμών Si - C είναι το φαινόμενο β-πυριτίου (β-silicon), δηλαδή του φαινομένου της σταθεροποίησης του β - ατόμου μετά το πυρίτιο σε ένα καρβοκατιόν, με πολλές επιπτώσεις για τη χημική δραστικότητα των αντίστοιχων ενώσεων. Οι δεσμοί Si - Ο είναι πολύ ισχυρότεροι σε σύγκριση με τους τυπικούς απλούς δεσμούς C - O (809 kJ/mol έναντι 538 kJ/mol). Η «προτίμηση» σχηματισμού των δεσμών Si - O, έναντι των δεσμών C - O, οδηγούν σε πολλές οργανικές χημικές αντιδράσεις, όπως ο ανασχηματισμός Μπρουκ (Brook rearrangement) και η ολεφίνιση Πέτερσον (Peterson olefination). Σε σύγκριση με το δεσμό Si - O, ο δεσμός Si - F είναι ακόμη ισχυρότερος.
482 Πετρίνα

Η Πετρίνα (Petrina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,84. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.

 Η μέση διάμετρος της Πετρίνας εκτιμάται σε 46,6 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 106 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,237 (από δεδομένα του IRAS). Η Πετρίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 120 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Έσποο

Το Έσποο (στα φινλανδικά: Espoo και στα σουηδικά: Esbo) είναι μια πόλη στη νότια ακτή της Φινλανδίας. Είναι μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής του Ελσίνκι μαζί με το Ελσίνκι, τη Βάνταα και το Καουνιάινεν. Το Έσποο μοιράζεται τα ανατολικά του σύνορα με το Ελσίνκι και τη Βάνταα, ενώ εσωκλείει το Καουνιάινεν. Άλλοι όμοροι δήμοι είναι οι Νουρμιγιέρβι και Βίχτι στα βόρεια και Κιρκονούμι στα δυτικά. Το Έσποο περικλείει 528 τ.χλμ., εκ των οποίων τα 312 τ.χλμ. είναι γη. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στις 252.188 (2011), μικρότερος μόνο από αυτόν του Ελσίνκι.

 Οι πρώτοι κάτοικοι του Έσποο έφτασαν περίπου 9000 χρόνια πριν. Η μόνιμη εγκατάσταση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του 12ου και 13ου αιώνα. Ο Βασιλικός Δρόμος που περνά μέσα από το Έσποο στην πορεία του από το Τούρκου προς το Βίιπουρι χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Το παλαιότερο διατηρημένο κτήριο στο Έσποο, η Εκκλησία του Έσποο, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1490. Το διοικητικό κέντρο (Espoon keskus) αναπτύχθηκε γύρω από την εκκλησία του Έσποο και τον σιδηροδρομικό σταθμό. Το 1920, το Έσποο ήταν ένας αγροτικός δήμος με λιγότερους από 900 κατοίκους, εκ των οποίων το 70% ήταν σουηδόφωνοι. Από τον συνολικό πληθυσμό, το 75% ζούσε από την γεωργία. Στη δεκαετία του 1950, άρχισε μία περίοδος δραστήριας ανάπτυξης. Ο πληθυσμός μεγάλωσε γρήγορα, ο ρυθμός οικοδόμησης αυξήθηκε και το εμπόριο υπηρεσιών έγινε ο σημαντικότερος τομέας απασχόλησης. Εξαιτίας της εγγύτητάς του στο Ελσίνκι, το Έσποο έγινε σύντομα δημοφιλές σ' όσους δούλευαν στην πρωτεύουσα. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από 22.000 το 1950 σε 210.000 το 2000. Ο πληθυσμός συνεχίζει να αυξάνεται, αλλά με μικρότερο ρυθμό. Σκοπός της πόλης ήταν πάντα να διατηρήσει τη φύση ενώ αναπτύσσεται, πράγμα που οδήγησε στη δημιουργία αρκετών τοπικών "κέντρων-περιοχής". Έτσι το Έσποο χωρίζεται στις ακόλουθες μείζονες περιοχές: Έσποον κέσκους, Έσποονλαχτι, Καλαγιάρβι, Καουκλάχτι, Λέπεβααρα, Ματινκιλέ-Όλαρι, και Ταπιόλα. Αυτή η αποκεντρωτική φύση οδήγησε στον αστεϊσμό πως το Έσποο είναι "ο μόνος δημόσιος δρόμος με προνόμια πόλης". Ένα άλλο παρατσούκλι είναι το "Λος Άντζελες της Φινλανδίας". Το Πανεπιστήμιο της Τεχνολογίας του Ελσίνκι έχει τη βάση του στο Ότανιεμι, στο Έσποο, μαζί με μια ακμάζουσα επιστημονική κοινότητα που περιλαμβάνει πολλούς οργανισμούς όπως το VTT - το Τεχνικό Ερευνητικό Κέντρο της Φινλανδίας, GTK Γεωλογικό ινστιτούτο της Φινλανδίας. Η Νόκια, η τηλεπικοινωνιακή εταιρεία, λειτουργεί από το Κέιλαραντα στο Έσποο μαζί με άλλες χάι-τεκ εταιρίες όπως οι Κόνε, Φόρτουμ και ο κλάδος κινητής τηλεφωνίας της Elisa Oyj. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Espoo στο Wikimedia Commons Ιστοσελίδα της πόλης Αρχειοθετήθηκε 2006-04-20 στο Wayback Machine. Espoo City Travel Website Πανεπιστήμιο της Τεχνολογίας του Ελσίνκι Αρχειοθετήθηκε 2005-03-23 στο Wayback Machine. - βρίσκεται στο Έσποο Γεωλογικό ίνστιτουτ της Φινλανδιας
Εβυθός

Ο Εβυθός είναι πολύ μικρή λίμνη στο Νομό Ηλείας. Βρίσκεται 1,5 χιλιόμετρο βόρεια του Τραγανού Ηλείας εντός ιδιόκτητου αγρού. Ονομάζεται και "Του παπά τ’ αλώνια".

 Είναι μια λίμνη με κυκλικό σχήμα. Το όνομά της είναι μάλλον παραφθορά της λέξης "άβυθος" γιατί σύμφωνα με λαογραφικές παραδόσεις φέρεται να μην έχει βάθος. Ο γνωστός πεζογράφος Ανδρέας Καρκαβίτσας, που γεννήθηκε στα Λεχαινά τα οποια βρίσκονται πολύ κοντά στη περιοχή, έγραψε το διήγημα Ο Εβυθός. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη λίμνη Άβυθος (Μεγάλη Άκωλη) στην Κεφαλλονιά ούτε με την περιοχή Άβυθος ή Άβυδος (Άκολη) στο Αίγιο. Περιβαλλοντική Ομάδα 1ου Ενιαίου Λυκείου Αμαλιάδας (επιμ.), Το νερό ως στοιχείο της φύσης και ως σύμβολο, Αμαλιάδα 2006. Εβυθός ένα παράξενο γεωλογικό Φαινόμενο Εβυθός, wikimapia.org
Τοπίο με την ταφή του Φωκίωνα

Το Τοπίο με την ταφή του Φωκίωνα είναι πίνακας τοπιογραφίας που φιλοτεχνήθηκε στη Ρώμη από τον γάλλο ζωγράφο Νικολά Πουσέν το 1648. Πρόκειται για ελαιογραφία διαστάσεων 117,5 × 178 cm.

 Ο πίνακας φιλοτεχνείται μετά την δεύτερη επιστροφή του καλλιτέχνη στην Ρώμη από το Παρίσι. Ο Πουσέν επηρεασμένος από τον Στωικισμό και τα έργα του Πλούταρχου δημιουργεί το θέμα του πίνακα για να αποδώσει τιμή στον άνδρα Φωκίωνα. Το έργο γίνεται γνωστό ακόμη και με την ονομασία «Η εκφορά του Φωκίωνος». Το πρωτότυπο έργο εκτίθεται στο Εθνικό μουσείο του Κάρντιφ. Ένα αντίγραφο εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1922 και ένα άλλο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 318 π.Χ. ο χρηστός Αθηναίος πολιτικός και στρατιωτικός Φωκίωνας πέφτει θύμα των διαμαχών των διαδόχων της Μακεδονίας καθώς και των δημαγωγών της Αθηναϊκής πολιτείας. Η Εκκλησία του Δήμου εξαπατάται, κυρίως από τις αγορεύσεις του ρήτορα Αγνωνίδη, ο Φωκίων καταδικάζεται σε θάνατο και πίνει το κώνειο. Το σώμα του μεταφέρεται κρυφά έξω από την περιοχή της Ελευσίνας όπου η γυναίκα του παίρνοντας φωτιά από την Μεγαρική γη καίει την σορό και κάνει κενοτάφιο. Αυτό είναι το θέμα για τον δεύτερο πίνακα που ζωγραφίζει ο Πουσέν «Η χήρα του Φωκίωνα περισυλλέγει τις στάχτες του. Για την ιστορία, οι Αθηναίοι μετά από λίγα χρόνια μετάνιωσαν και καταδίκασαν τους υπαίτιους της αδικίας σε θάνατο και τίμησαν τον Φωκίωνα στήνοντάς του ανδριάντα. Όντας ο καλλιτέχνης εξόριστος στη Ρώμη και επηρεασμένος από τον Πλούταρχο, αποδίδει το θέμα του πίνακα τοποθετώντας μπροστά στο γεμάτο ζωή και ενέργεια Αθηναϊκό τοπίο, τις δύο τραγικές φιγούρες των δούλων που μεταφέρουν σκυφτοί στον χωμάτινο δρόμο την χωρίς πρόσωπο σωρό του άνδρα Φωκίωνα, κατευθυνόμενοι προς τα Μέγαρα.Ελεγειακά συναισθήματα πλημμυρίζουν τον θεατή. Η ηρεμία και η αγαλλίαση που εκπέμπει το τοπίο και απεικονίζεται θαυμάσια από την παλέτα του Πουσέν, ακολουθείται από την θλίψη για την παραπλάνηση της δικαιοσύνης που αποδίδεται με την απρόσωπη μεταφορά της σορού από τους δυο δούλους στο κέντρο του πίνακα, δίνοντας ταυτόχρονα στο βάθος μια νότα ελπίδας.
Πέταλο

Το πέταλο είναι συνήθως ένα σιδερένιο αντικείμενο σχεδιασμένο για να προσαρμόζεται στις οπλές των αλόγων, με σκοπό τη προστασία των πελμάτων τους. Η τοποθέτηση των πετάλων γίνεται από τον πεταλωτή. Θεωρείται σύμβολο της τύχης.

 Από την ύστερη αρχαιότητα έχουμε παραδόσεις για χρήση πετάλου. Σε μαγικούς παπύρους απαντάται μαρτυρία για χρήση πετάλου χρυσού, αργυρού, μολύβδινου, κασιτέρινου, σε φυλακτήρια για δαίμονες και φαντάσματα, σε φιλτροκαταδεσμούς, με σκοπό την εκπλήρωση άλλων επιθυμιών, και σε μαντικές ενέργειες. Το πέταλο ευρέως χρησιμοποιείται ως προφυλακτικό μέσο από τη βασκανία. Έστι το κρεμούν για γούρι ή στις πόρτες ψηλά ή πίσω από αυτές και στην εισοδο του στάβλου. Η μαία το θέτει στο προσκέφαλο μωρού ή στην οσφυακή χώρα της λεχώνας. Τίθεται πάνω σε ζώα, και ως φυλακτήριο των ανθρώπων για αποτροπή της συκοφαντίας, επήρειας δαιμονικων όντων, με σκοπό την αποτροπή επικείμενης καταστροφής του αγρού, αν πέράσει κάποιος γυμνός μέσα από χωράφι σπαρμένο διά δημητριακών και κόψει στάχυ, αν στην εορτή του Αγ. Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου) περάσει από χωράφι και σπείρει πέταλα. Στην λαϊκή ιατρική για τη θεραπεία της σπλήνας χρησιμοποιείται πυρωμένο πέταλο. Άννα Παπαμιχαήλ, «Χρήσις των μεταλλών εις μαγικάς, δεισιδαίμονας και άλλας ενεργείας εις τον κοινωνικόν βίον του λαού», Επετηρίς του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, τομ.15-16 (1962-1963)σελ.62-91
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κέρκυρας

Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κέρκυρας (Ε.Π.Σ.Κ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κέρκυρας. Εδρεύει στην πόλη της Κέρκυρας και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο. Η Ένωση διοργανώνει τη γιορτή του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου, απονέμει ετήσια έπαθλα στους καλύτερους σκόρερ και «Κύπελλο Ήθους» στις ομάδες με την καλύτερη βαθμολογία «ευ αγωνίζεσθαι» (fair play) της κάθε κατηγορίας.

 Στη νήσο προϋπήρχε η Ποδοσφαιρική Ένωση Κέρκυρας (ΠΕΚ), αρμόδια για το άθλημα του ποδοσφαίρου στην περιοχή. Επανιδρύθηκε στις 17 Αυγούστου 1947 αφού τα αρχεία της καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ιδρυτικά μέλη ήταν ο Άρης, ο Αστέρας, ο Ελλήσποντος, ο Όλυμπος, ο ΠΑΟΚ και ο Πανκερκυραϊκός. Το 1950 μετονομάστηκε σε «Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κέρκυρας», ενώ ιδρύθηκε επίσημα το 1952. Συγκεκριμένα στις 28 Μαρτίου 1952 αναγνωρίστηκε από την ΕΠΟ σαν ένωση Γ κατηγορίας. Μέχρι το 1984 και την ίδρυση της Ε.Π.Σ. Θεσπρωτίας στην Ένωση ανήκαν και οι σύλλογοι της Θεσπρωτίας. Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας είναι η εξής: Α Κατηγορία Β΄ Κατηγορία 1ος όμιλος 2ος όμιλος Πριν την ίδρυση της ΕΠΣ Κέρκυρας Με την ίδρυση της ΕΠΣ Κέρκυρας Πηγή: ΕΠΣ Κέρκυρας Αρχειοθετήθηκε 2016-10-21 στο Wayback Machine. Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο corfucorner.gr Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας. Πηγή: ΕΠΣ Κέρκυρας Ελληνικό Ερασιτεχικό Ποδόσφαιρο Από το 2010 αναφέρεται σαν κύπελλο αλληλεγγύης Πηγή:corfusports.com Το 2012 δεν αγωνίστηκε ο ΑΟ Κασσιόπης γιατί δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής αφού είχε γίνει επαγγελματικός σύλλογος.Το 2015 έγινε αντικατάσταση του πρωταθλητή ΑΟ Σιναράδων με τον δευτεραθλητή Αστέρα Πετριτή γιατί ο πρώτος απείχε. Τελικά ο αγώνας δεν έγινε. Οι συμμετοχές των ομάδων της ΕΠΣ Κέρκυρας στις 4 εθνικές κατηγορίες,ασχέτως των ονομασιών που είχαν κατά καιρούς. Ο ΑΟΚ Κέρκυρα προήλθε από την συγχώνευση του επαγγελματικού τμήματος του ΑΟ Κέρκυρα και του ΑΟ Κασσιόπης με ΑΦΜ της δεύτερης. *Αφορούν το διάστημα μέχρι το 1983-84 που συμμετείχε στην ΕΠΣ Κέρκυρας **Ο Κερκυραικός ΑΟ αποτελεί πρόγονο του ΑΟ Κέρκυρα. Επίσημος ιστότοπος
Απόλπαινα Λευκάδας

Η Απόλπαινα είναι χωριό της Λευκάδας. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Λευκάδας, του δήμου Λευκάδας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λευκάδας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Λευκάδας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Απόλπενα.

 Η Απόλπαινα είναι χωριό της βόρειας Λευκάδας, λίγο έξω από την πόλη της Λευκάδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 80. Απέχει 4 χλμ. περίπου ΝΔ. της πρωτεύουσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,301 χμ² (2011). Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 ως Απόλπενα και προσαρτήθηκε στον δήμο Λευκάδας του νομού Κερκύρας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Λευκάδος και, το 1909, πάλι στον νομό Κερκύρας. Το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Απολπένης. Το 1925 ο οικισμός εντάχθηκε στον νομό Πρέβεζας και το 1928 η ονομασία του διορθώθηκε σε Απόλπαινα. Το 1946 υπήχθη οριστικά στον νομό Λευκάδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απόλπαινας και προσαρτήθηκε στον δήμο Λευκάδας. Το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Παναγίας Οδηγήτριας, το αρχαιότερο σωζόμενο του νησιού, στο νότιο τμήμα του χωριού. Είναι μοναδικό μνημείο βυζαντινών χρόνων της εποχής των Tόκκων στη Λευκάδα. Aνήκει στον τύπο της μονόκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής και έχει υποστεί καταστροφές τόσο κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, όσο και από τους σεισμούς. Η ίδρυσή του τοποθετείται ιστορικά στον 11ο αι., ενώ κατά τον 15ο αι. ανακαινίσθηκε από τη βυζαντινή αρχόντισσα Ελένη Παλαιολογίνα. Οι σημαντικές τοιχογραφίες της Μονής αποσπάσθηκαν και εκτείθενται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα. Το καθολικό της μονής (1450) έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο Ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου και ο ιστορικός ναός της Αγίας Παρασκευής (Σγουρόπουλου) Το λιτό μαρμάρινο μνημείο της περιοχής αφιερωμένο στη μαρτυρική θυσία του ιερέα Θεόκλητου Στραβοσκιάδη κατά τη διάρκεια των αγώνων για την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το σπήλαιο «Χοιρότρυπα» Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1996, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Χάρτες «ROAD» (Λευκάδα 1:50.000) Google Earth eetaa.gr https://www.efaaitl.gr/%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9/
Παρθενομάρτυρας

Στη χριστιανική παράδοση ο τίτλος της παρθενομάρτυρος (λατ. virgo et martyr, ρωσ. дева-мученица) είναι τιμητικός χαρακτηρισμός των γυναικών μαρτύρων που ήταν παρθένες τη στιγμή του θανάτου τους, αλλά που δεν συγκαταλέγονται στις οσιομάρτυρες, δεν ήταν δηλαδή μοναχές. Συχνά μάρτυρησαν ως ανήλικες ή είχαν διωχθεί επειδή είχαν αρνηθεί να συνάψουν έναν εγκόσμιο γάμο έχοντας ορκισθεί να διατηρήσουν την παρθενία τους στα πλαίσια μιας ζωής αφιερωμένης στον Θεό. Διάφορα μαρτυρολόγια και βίοι αγίων παρέχουν καταλόγους παρθενομαρτύρων της αρχαίας, ενιαίας χριστιανικής Εκκλησίας και βίους τους. Στη νεότερη εποχή το κάθε χριστιανικό δόγμα έχει και παρθενομάρτυρες που δεν αναγνωρίζονται από τα άλλα δόγματα, π.χ. η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει την ονομαστή Ιωάννα της Λωρραίνης (Ζαν ντ' Αρκ), που είναι γνωστή επίσης ως Αυρηλιανή Παρθένος ή Παρθένος της Ορλεάνης, και τιμάται και ως «εθνομάρτυρας» από τους Γάλλους, αλλά και τη λιγότερο γνωστή Μαρία Γκορέττι (1890-1902). Ο όρος νεομάρτυρας πάντως χαρακτηρίζει μόνο τους μάρτυρες που αναγνωρίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία και μαρτύρησαν τους νεότερους χρόνους, π.χ. η Αγία Μαρκέλλα είναι ταυτοχρόνως νεομάρτυρας και παρθενομάρτυρας. Ακολουθούν τα ονόματα μερικών παρθενομαρτύρων. Η Αγία Ιφιγένεια (εορτάζει στις 16 Νοεμβρίου), η Φελίκουλα και η Πετρονίλα της Ρώμης (εορτάζει στις 31 Μαΐου), που μαρτύρησαν περί το 90 μ.Χ., ήταν από τις ελάχιστες παρθενομάρτυρες του 1ου αιώνα μ.Χ., αλλά στους μετέπειτα αιώνες υπήρξαν πολλές, μερικές από τις οποίες ήταν οι:

 Καικιλία Ρώμης (2ος αι.) Πουδεντιανή (2ος αι.) Γλυκερία (θάν. 177) Μαρτίνη Ρώμης (θάν. 228) Τατιανή Ρώμης (θάν. 226 ή 235) Αγάθη (3ος αι.) Ευθαλία η Παρθενομάρτυς (3ος αι.) Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς (3ος αι.) Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς (3ος αι.) Απολλωνία Αλεξανδρείας (θάν. 249) Αγία Αγριππίνα (3ος αι.) Πελαγία Αντιοχείας (ύστερος 3ος αι.) Αγία Μαρίνα (θάν. 289) Θεοδοσία Τύρου (θάν. 290) Ακυλίνα Σαράντα παρθενομάρτυρες της Αδριανουπόλεως Τρεις παρθενομάρτυρες από τη Χίο Νεολλίνα και Δομνίνα Ευτροπία Αλεξανδρείας Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα Πελαγία Ταρσού Θεοδώρα Αλεξανδρείας Εγκράτεια της Σαραγόσας (θάν. 303) Ευφημία της Χαλκηδόνας (θάν. 303) Ντεβότα (θάν. 303) Αγνή (θάν. 304) Αναστασία η Φαρμακολύτρια (θάν. 304) Χαριτίνη της Αμισού (θάν. 304) Φεβρωνία (θάν. 304) Ιουστίνη της Πάδοβας (θάν. 304) Λουκία (θάν. 304) Φιλομένα (θάν. 304) Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυς (θάν. 305) Δωροθέα Καισαρείας (θάν. 311) Βιβιανή Ρώμης (θάν. 361 ή 363) Αγία Ούρσουλα και οι συνοδεύουσες αυτή (θάν. 384 ή κάποια άλλη χρονολογία) Κουϊτερία (5ος αι.) Ιουλία Κορσικής (θάν. 439) Ολιβία του Παλέρμο (θάν. 448) Νύμφη του Παλέρμο (6ος αι.) Ουίνιφρεντ (θάν. περ. 660) Μπελίνα (θάν. 1153) Μαρκέλλα η Χιοπολίτις (14ος αιώνας) Παρθένα η Εδεσσαία (1375) Αγία Ειρήνη Θερμής Λέσβου (1463) Αναστασία η Υπηρέτρια (1821) Έξι Παρθενομάρτυρες του Γεροπλατάνου Χαλκιδικής (1854) Νίνα Κουζνέτσοβα της Βόλογκντα (1938) Karen A. Winstead: Chaste Passions: Medieval English Virgin Martyr Legends, Cornell University Press, 2000 Π.Μ. Σωτήρχος: Παιδομάρτυρες, Ε΄ έκδοση 2006, ISBN 960-550-118-Χ Τίτλοι αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Αγαλματοφιλία

Η Αγαλματοφιλία είναι μία παραφιλία, η οποία συσχετίζεται με την σεξουαλική διέγερση που νιώθει το άτομο για αγάλματα, μανεκέν, κούκλες ή και άλλα παρεμφερή αντικείμενα. Η έλξη που νιώθει το άτομο μπορεί να το οδηγήσει σε επιθυμία να έχει σεξουαλική επαφή με κάποια από αυτά τα αντικείμενα. Η αγαλμοτοφιλία έγινε αντικείμενο κλινικής μελέτης από κείμενο του Ρίχαρντ φον Κραφτ-Έμπινγκ, Psychopathia Sexualis, στο οποίο περιγράφεται η έλξη ενός κηπουρού για ένα άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου, με το οποίο προσπάθησε να έχει και σεξουαλική επαφή. Η αγαλματοφιλία υπάρχει και στη μυθολογία, όπου ο Πυγμαλίων, ερωτεύεται ένα άγαλμα, το οποίο ο ίδιος δημιούργησε.

 ΒιβλιογραφίαEllis, Havelock (1927). Studies in the Psychology of Sex. "Volume V: Erotic Symbolism; The Mechanism of Detumescence; The Psychic State in Pregnancy". ISBN 1-4375-0927-4. Kick, Russ (2005). Everything You Know about Sex Is Wrong. The Disinformation Company. ISBN 1-932857-17-6. "Just Like a Woman" Αρχειοθετήθηκε 2006-02-12 στο Wayback Machine. - Salon.com article describing cultural phenomenon of RealDolls "Real Dolls: Love in the Age of Silicone" - original, more detailed version of the Salon article The Technosexuality, Pygmalionist & Mind Control Fetish FAQ 3.0 Lars and the Real Girl at IMDB. A delusional young guy strikes up an unconventional relationship with a doll he finds on the Internet.
Ισάβενα

Ο Ισάβενα (Isábena) είναι ένα ποτάμι της Ισπανίας και κύριος παραπόταμος του Έσερα (ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί παραπόταμο του Σίνκα και του Έβρου).

 Πηγάζει στα 2400 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, στη λεκάνη που είναι γνωστή ως Σεβογές (Sebollés), ανάμεσα στις κορυφές Γαγινέρο (Gallinero) και Θιβογές (Cibollés), στα Πυρηναία όρη της Αραγωνίας. Διέρχεται μέσα από την περιοχή Ριβαγόρθα της Αραγωνίας. Η διάβρωση των υλικών άνθρακα της κρητιδικής εποχής εξ' αιτίας της ροής του, έχει σκάψει βαθιές χαράδρες και έχει σχηματίσει φαράγγια. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι το φαράγγι Obarra. Ο ορεινός όγκος του Τουρμπόν (Turbón) δέχεται τα νερά από το Garganta de Espés, λίγο πριν από το παραπάνω φαράγγι και το ρέμα Villacarlí, κοντά στην περιοχή Biascas της Obarra. Εξ αριστερών λαμβάνει ενίσχυση υδάτων από το ρέμα Κοδονιέρας (Codoñeras), στην περιοχή Serradúy del Pou. Από την περιοχή αυτή, διευρύνεται η κοιλάδα του σχηματίζοντας τις λεκάνες νερών της περιοχής της Ρόδας. Τέλος, ενώνεται με τον ποταμό Έσερα δίπλα στο Γκράους, μετά από ένα ταξίδι ροής περίπου 69 χιλιομέτρων. Η κατάσταση της ροής του χαρακτηρίζεται από τα άφθονα χιόνια που λιώνουν μέσα στο οικοσύστημα των Πυρηναίων, που ακολουθείται από μια ισχυρή περίοδο ξηρασίας, που δημιουργεί μια έντονη διακύμανση από έτος σε έτος. Γλωσσικά αυτή την κοιλάδα οριοθετεί την δυτική περιοχή της Ριβαγόρθα από την Ανατολική. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Isábena River στο Wikimedia Commons Ποταμός Ισάβενα Αρχειοθετήθηκε 2016-09-06 στο Wayback Machine. στην Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Αραγωνίας