IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1962–63

Το πρωτάθλημα ΕΠΣ Αθηνών 1962-63 διεξήχθη σε επτά κατηγορίες. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα έπειτα από την καθιέρωση της μόνιμης Β΄ Εθνικής, με συνέπεια να είναι αποδυναμωμένο, αφού οι δέκα ισχύροτερες αθηναϊκές ομάδες αγωνίζονταν στις δύο εθνικές κατηγορίες. Τα επόμενα χρόνια όλο και περισσότερες ομάδες της ΕΠΣΑ ανέβαιναν στις εθνικές κατηγορίες κάνοντας το τοπικό πρωτάθλημα όλο και ασθενέστερο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ηλυσιακός που μαζί με τη δευτεραθλήτρια Δόξα Βύρωνα ανέβηκαν στη Β΄ Εθνική.

 Α΄ με δεκατρείς (13) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (24 αγώνες). Α1 με δεκατέσσερις (14) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (26 αγώνες). Α2 με δεκαέξι (16) ομάδες σε όμιλο δύο γύρων (30 αγώνες). Β΄ με είκοσι έξι (26) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (25 αγώνες). Β1 σε ομίλους. Γ΄ σε ομίλους. Δ΄ με έντεκα (11) ομάδες σε ενιαίο όμιλο ενός γύρου (10 αγώνες). Πρωταθλητής: Ηλυσιακός Α.Ο., άνοδος στη Β΄ Εθνική. Δευτεραθλητής: Δόξα Βύρωνα, άνοδος στη Β΄ Εθνική. Μετείχαν (13): Δάφνη Αθηνών, Άρης Αθηνών, Π.Α.Ο. Καλογρέζας, Ποσειδών Γλυφάδας, Εθνικός Αστέρας, Παλλαυρεωτικός1, Ηλυσιακός, Α.Ο. Παγκρατίου, Δόξα Βύρωνα, Α.Ο. Αμπελοκήπων, Έσπερος Καλλιθέας, Α.Ε. Χαλανδρίου, Α.Ο. Δάφνης. Υποβιβασμός στην Α1 (3): Έσπερος Καλλιθέας, Α.Ε. Χαλανδρίου, Δάφνη Αθηνών. Υποβιβάστηκαν από Β΄ Εθνική στην Α΄ ΕΠΣΑ (3): Αθηναϊκός, Π.Α.Ο. Σαφράμπολη, Α.Ε. Ελευθερούπολης.1Την επόμενη σεζόν ο παλιός σύλλογος «Παλλαυρεωτικός», με έτος ιδρύσεως το 1929, εμφανίστηκε ως «Α.Π.Ε. Λαυρεωτική». 1Την επόμενη σεζόν ο παλιός σύλλογος «Παλλαυρεωτικός», με έτος ιδρύσεως το 1929, εμφανίστηκε ως «Α.Π.Ε. Λαυρεωτική». Πρωταθλητής: Πλάτων Αθηνών, άνοδος στην Α΄. Μετείχαν (14): Πλάτων Αθηνών, Α.Ε. Καισαριανής, Δόξα Αθηνών, Αττικός Κολωνού, Νίκη Πλάκας, Ολυμπιακός Λιοσίων, Φοίβος Ν. Κόσμου, Α.Ο. Ζωγράφου, Π.Ο. Ψυχικού, Α.Ο. Λαυρίου, Α.Ο. Κηφισιάς, Πανερυθραϊκός, Αρίων, Ηρακλής Καλλιθέας. Υποβιβασμός στην Α2 (3): Α.Ο. Ζωγράφου, Α.Ο. Κηφισιάς, Πανερυθραϊκός. Πρωταθλητής: Αχαρναϊκός, άνοδος στην Α1. Μετείχαν (16): Α.Ε. Νέας Ιωνίας, Ολυμπιάς Αιγάλεω, Π.Α.Ο. Ρουφ, Αχαρναϊκός, Χαραυγιακός, Γ.Ο. Ιεράπολις, Ο.Φ. Χολαργού, Εθνικός Κάτω Πετραλώνων, Πανιώνιος Καισαριανής, Θύελλα Περιστερίου, Άφοβος Σεπολίων, Γ.Σ. Αμαρουσίου, Αστραπή Ριζουπόλεως, Α.Ε. Καλλιθέας, Α.Ε. Αγ. Αναργύρων, Πρόοδος Αθηνών. Υποβιβασμός (3): Αστραπή Ριζουπόλεως, Α.Ε. Αγ. Αναργύρων, Ολυμπιάς Αιγάλεω. Πρωταθλητής: Α.Ο. Καλαμακίου. Μετείχαν (26): Ατρόμητος Χαλανδρίου, Αθηναΐς Κυψέλης, Α.Ο. Καλαμακίου, Άμυνα Αμπελοκήπων, Άμιλλα Περιστερίου, Ήφαιστος Περιστερίου, Α.Ο. Νεάπολις Ν. Ιωνίας, Φοίνικας Καλλιθέας, Κεραυνός Ψυχικού, Εθνικός Περιστερίου, Γκυζιακός, Άρης Παγκρατίου, Εθνικός Ψυχικού, Α.Ε. Χαραυγής, Σπάρτα Πετραλώνων, Λαρισαϊκός, Ένωση Ταξιαρχών, Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου, Κρόνος Αθηνών, Α.Ε. Κομνηνών, Δάφνη Δαφνίου, Βικτώρια Ρουφ, Α.Ε. Γαλατσίου, Νίκη Κολωνού, Κεραμεικός, ΑΣΕΝ. Υποβιβασμός στη Β1 (3): Κρόνος Αθηνών, Α.Ε. Γαλατσίου, Κεραμεικός. Άνοδος από Γ΄: Α.Ο. Αγίας Παρασκευής Ψηφιακό αρχείο εφ. "Αθλητική Ηχώ". "Αθλητική Ηχώ", 9/12/1962, σ. 8. "Αθλητική Ηχώ", 5/1/1964, σ. 6. Στατιστική ποδοσφαίρου.
Μ. Ι. Μαΐλλης Α.Ε.Β.Ε.

Η M. J. Maillis Group είναι ελληνικός πολυεθνικός όμιλος. Ο όμιλος δραστηριοποιείται στον χώρο κατασκευής βιομηχανικού εξοπλισμού και συκευασίας. Iδρύθηκε το 1968 και εδρεύει στα Οινόφυτα Βοιωτίας.

 Είναι μέλος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών και του Επιμελητηρίου Έβρου. Με τη βοήθεια σημαντικού ύψους κρατικών επιχορηγήσεων και δανειακών χορηγήσεων υλοποίησε μεγάλες επενδύσεις στις μονάδες της στους νομούς Βοιωτίας και Εβρου. Απέκτησε τις πρώτες θυγατρικές της στο εξωτερικό, το 1994, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Με ιδρύσεις θυγατρικών ή εξαγορές άλλων ομοειδών και παραπλήσιων εταιρειών ειδών και μηχανών συσκευασίας επεκτάθηκε βιομηχανικά και εμπορικά το 1997 στην Πολωνία και την Αλβανία, το 1998 στην Τσεχία και την Ισπανία, το 1999 στη Βρετανία και τις ΗΠΑ, το 2000 στην Αυστρία, τη Φινλανδία, την Ιταλία, τη Σουηδία, το 2002 στον Καναδά και το 2005 στη Σερβία, αξιοποιώντας και κεφάλαια που άντλησε από το Χρηματιστήριο Αθηνών. Τη δωδεκαετία 2005-2016 πραγματοποίησε συνολικές πωλήσεις 1,12 δισ. ευρώ σε εταιρική βάση και 3,52 δισ. ευρώ σε ενοποιημένη βάση. Η εταιρεία ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών για 22 χρόνια με την έξοδό της το 2014. http://www.kathimerini.gr/397533/article/oikonomia/epixeirhseis/pws-to-8riler-ths-maillhs-aeve-e3elix8hke-se-ena-apisteyto-loyketo http://www.capital.gr/epixeiriseis/2186471/stous-dromous-tou-metaxiou-o-mixalis-maillis https://m.naftemporiki.gr/story/1295289 https://m.naftemporiki.gr/story/64758
Στέλιος Κερομύτης

Ο Στέλιος Κερομύτης (Κηρομύτης), γνωστός και με το παρατσούκλι Μπούμπης ή Αριστοκράτης (Πειραιάς, 1908 - 6 Μαρτίου 1979) ήταν Έλληνας ρεμπέτης, τραγουδιστής και οργανοπαίκτης (κυρίως τρίχορδο μπουζούκι).

 Ο Κερομύτης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1908. Είχε καταγωγή από τα Κύθηρα (Τσιριγο) οικισμός Κερομυτιάνικα και όχι από την Προύσα όπως λανθασμένα αναγράφεται σε διάφορες ιστοσελίδες Ήταν γόνος οικογένειας με πολύ καλή οικονομική κατάσταση και άρχισε να ασχολείται με το ρεμπέτικο από μικρή ηλικία. Μπουζούκι άρχισε να μαθαίνει ακούγοντας τον πατέρα του Χαρίλαο που έπαιζε ερασιτεχνικά, παρόλο που αυτός τον απέτρεπε.Το 1935, ύστερα από ιδέα του Στράτου Παγιουμτζή, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Τραγουδιστικά είχε φτιάξει ένα χαρακτήρα που έμοιαζε με του Μάρκου (Βαμβακάρη). Ο Βασίλης Τσιτσάνης χαρακτήριζε τη φωνή του ως λιονταρίσια. Ο πρώτος δίσκος με δική του σύνθεση είναι το "Μες στου Βάβουλα τη γούβα" στην άλλη πλευρά του οποίου βρίσκεται το επίσης τραγούδι του Κερομύτη "Το λάθος μου αισθάνομαι" που τραγουδάει ο Στράτος Παγιουμτζής (1937). Ο Κερομύτης ως οργανοπαίκτης είχε ιδιαίτερη εκφραστικότητα στην τεχνοτροπία των ταξιμιών και γνώριζε άριστα τις τεχνικές των καραντουζενιών (συνδυασμός κουρδισμάτων και κλιμάκων). Πέθανε στον Πειραιά και κηδευτηκε στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως του Κερατσινίου. Μεσ' του Βάβουλα τη γούβα (1935) Τι θες με εμέ να μπλέξεις Μ' ΕΚΑΨΕΣ ΣΚΥΛΑ, 1937. Θα πάρω το ντουφέκι μου Στο γάμο σου με κάλεσες(1946).Τραγουδά ο ίδιος με δεύτερη φωνή την Ιωαν.Γεωργακοπούλου. Γιατί άλλαξες γιατί με Μαρίκα Νίνου και τον συνθέτη (1950) σε στίχους του Κώστα Μάνεση
Crazy (τραγούδι της Φράνκα Μπάτελιτς)

Το "Crazy" είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από την Κροάτισσα τραγουδίστρια Φράνκα Μπάτελιτς. Το τραγούδι ανακοινώθηκε ως η συμμετοχή της Κροατίας στη Eurovision 2018 από το κανάλι HRT στις 15 Φεβρουαρίου 2018. Το τραγούδι δεν κατάφερε να προκριθεί στον μεγάλο τελικό της Eurovision.

 Πριν γράψει το "Crazy", η Batelić δήλωσε ότι είχε γράψει τρεις άλλες πιθανές συμμετοχές στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, αλλά τελικά επέλεξε το "Crazy" καθώς αισθάνθηκε ότι "ήταν η μόνη σωστή επιλογή". Το "Crazy" γράφτηκε από τους Branimir Mihaljević και Franka Batelić και παράγεται από τους Mihaljević και Denis Mevlja. Ένα απόσπασμα του τραγουδιού κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου 2018. Στις 6 Μαρτίου 2018 αποκαλύφθηκε ότι μια μεγαλύτερη σε διάρκεια έκδοση του τραγουδιού μαζί με το μουσικό του βίντεο θα εμφανίζονταν ως μέρος των νυχτερινών ειδήσεων για το HTV 1. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 7 Μαρτίου 2018 μέσω του Karpo Media.
Ιλλιντσί

Το Ιλλιντσί (ουκραν. Іллінці, πολων. Ilińce) είναι κωμόπολη στο νομό του Βίνιτσια στην Ουκρανία. Είναι η πρωτεύουσα της φερώνυμης κοινότητας Ιλλιντσί. Λίγο έξω από την πόλη βρίσκεται ένας κρατήρας διαμέτρου 8.5 χιλιομέτρων.

 Το 1757, το Ιλλιντσί έλαβε προνόμια από δικαιώματα Μαγδεβούργου από τον βασιλιά Αύγουστο Γ' της Πολωνίας. Ήταν ιδιωτική πόλη του στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας και ανήκε στην οικογένεια Σανγκούσσκο (Sanguszko). Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Εβραίοι Ασκενάζι. Οι Γερμανοί το κατέλαβαν τον Ιούλιο του 1941 και έστειλαν τους Εβραίους σε γκέτο. Το Νοέμβρη του 1941, 43 Εβραίοι φονεύθηκαν από Ουκρανούς αστυνομικούς. Τον Απρίλη 1942 αργότερα, περίπου 1000 Εβραίοι από την πόλη και τα διπλανά χωριά εξοντώθηκαν. Άλλοι 700 εξοντώθηκαν τέλη Μάη του 1942. Τον Δεκέμβριο του 1942, οι τελευταίοι Εβραίοι που απέμειναν απελάθηκαν και το τοπικό γκέτο καταστράφηκε. Τιμκό Παντούρα (1801-1871)- ποιητής
Χρήστος Χωμενίδης (ΕΑΜ)

Ο Χρήστος Χωμενίδης (1901 - 9 Μαΐου 1944) ήταν Έλληνας σοσιαλιστής, αντιστασιακός και συνιδρυτής του ΕΑΜ. Εκτελέστηκε για την αντιστασιακή του δράση. Είναι ο παππούς του λογοτέχνη Χρήστου Χωμενίδη.

 Γεννήθηκε στην Ακράτα Αχαΐας το 1901. Πολέμησε στη Μικρά Ασία. Σπούδασε κοινωνιολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο εξωτερικό. Συνδέθηκε με το κίνημα των δημοτικιστών με τον Δημήτρη Γληνό και τη δεκαετία του 1920 έγινε αντιπρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Αναμίχθηκε στην πολιτική ως στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΚΕ). Το 1931 ήταν μέλος της τριμελούς γραμματείας του κόμματος μαζί με τους Νίκο Γιαννιό και Στρατή Σωμερίτη και μετά το 1932 ο ηγέτης του, με πρόγραμμα την προσήλωση στις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού και το πέρασμα της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας σε κοινωνία σοσιαλιστική. Σε συσκέψεις των σοσιαλιστών το 1936 υποστήριξε την ανάγκη για την δημιουργία Λαϊκού Μετώπου σε συνεργασία με το ΚΚΕ. Στην Δικτατορία του Μεταξά είχε αντιδικτατορική δράση και εκτοπίστηκε στην Κέα, στη Σέριφο και στην Ακροναυπλία. Στον πόλεμο του 1940-41 στρατεύθηκε και υπηρέτησε ως στρατιώτης. Παντρεύτηκε την αδελφή του Δημήτρη Γληνού και απέκτησαν έναν γιό. Χώρισαν μετά από λίγους μήνες. Πήρε μέρος στις συσκέψεις για την ίδρυση του ΕΑΜ και υπέγραψε την ιδρυτική του πράξη ως εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΚΕ). Κατά μια εκδοχή ήταν αυτός που επινόησε το όνομα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Στις συσκέψεις αυτές έθετε ζήτημα σοσιαλιστικού προγράμματος και ζητούσε να μην υπάρχει καμία συνεργασία με τους βασιλόφρονες κάτι που δεν έγινε δεκτό για να μη διασπαστεί το μέτωπο του ΕΑΜ. Το 1942 ήταν υπεύθυνος της εφημερίδας Σοσιαλιστική Φλόγα. Στα τέλη του 1942 σε σύσκεψη που περιφρουρούνταν από αστυνομικούς του αρχηγού της αστυνομίας πόλεων Άγγελου Έβερτ προσπάθησε να πείσει τα μέλη των σοσιαλιστών να αποχωρήσουν από το ΕΑΜ θεωρώντας ότι το ΚΚΕ μονοπωλεί τον αγώνα με αποτέλεσμα να διαγραφεί με βαρείς χαρακτηρισμούς από το κόμμα του , να διαγραφεί από το ΕΑΜ καθώς και να του επιτεθεί ανάλογα το ΚΚΕ . Επανήλθε όμως αργότερα και με εντολή της ΠΕΕΑ ορίστηκε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Διοικητικής Επιτροπής. Τον Απρίλιο του 1944 προσπάθησε να περάσει στην Πελοπόννησο μαζί με το στέλεχος της ΠΕΕΑ Δημήτρη Πετρίδη (οργάνωση Δημοκράτης) όπου και συνελήφθησαν μέσα στο πλοιάριο που τους μετέφερε. Κατά την φυλάκιση του κράτησε θαρραλέα στάση. Στις 9 Μαΐου τον απαγχόνισαν μαζί με άλλα 10 μέλη του ΕΑΜ ως κομμουνιστές για αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ. Στην εκτέλεση ήταν παρούσα η σύντροφος του η Κλυτώ η οποία αφού έδωσε χρήματα στον νεκροθάφτη για να τον βάλει σε ατομικό και όχι σε ομαδικό τάφο, αυτοκτόνησε μετά από λίγες ημέρες. πιθανώς το συγκεκριμένο συμβάν να πρόκειται απλώς για ένοπλη σύγκρουση πάνω στη μέθη μεταξύ ταγματασφαλιτών από το πρώην 5/42 σύνταγμα της Ε.Κ.Κ.Α και Γερμανών στρατιωτών σε ταβέρνα της περιοχής.
Δήμος Σολυγείας

Ο Δήμος Σολυγείας ήταν δήμος του νομού Κορινθίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κορινθίων. Έδρα του ήταν το Σοφικό. Στα όριά του περιλαμβάνονταν οι πρώην Κοινότητες Αγγελοκάστρου και Κόρφου, καθώς και ο οικισμός του Αμονίου. Συνόρευε δυτικά με το Δήμο Σαρωνικού, νότια με τους Δήμους Επιδαύρου και Μιδέας του Νομού Αργολίδος και ανατολικά και βόρεια περιβρεχόταν απ' το Σαρωνικό κόλπο. Το όνομα του Δήμου προήλθε απ' την αρχαία πολίχνη Σολυγεία, μια ιστορική κώμη της ανατολικής Κορινθίας, στα παράλια της οποίας διαδραματίστηκε μια από τις σφοδρότερες μάχες του Πελοποννησιακού Πολέμου, το 424 π.Χ. Τα ερείπια της Σολυγείας ανακαλύφθηκαν το 1957 απ' τον αρχαιολόγο Νικόλαο Βερδελή, βάσει των περιγραφών που δίνει ο ίδιος ο Θουκυδίδης στην "Ιστορία" του.

 Ο τέως Δήμος Σολυγείας, που ήταν ένας απ' τους πρώτους Δήμους της Ελληνικής επικράτειας, συστάθηκε με το β.δ. της 28ης Απριλίου 1834, είχε τότε 1.529 κατοίκους και έδρα το Σοφικό. Το 1840 προσαρτήθηκαν στο Δήμο Σολυγείας: το Αγγελόκαστρο, ο Κόρφος, η Αλμυρή, το Γαλατάκι, το Κατακάλι, το Ρυτό, ο Άγιος Ιωάννης και ο λιμένας του Αμονίου. Ο Δήμος διοικήθηκε από 10 Δημάρχους, με πρώτο τον Α. Νόρδα (1835-1841) και τελευταίο το Δημήτριο Π. Μερτίκα (1899-1914). Ο τέως Δήμος Σολυγείας καταργήθηκε το 1912, με το νόμο ΔΝΖ' (4057) "Περί Δήμων και Κοινοτήτων" και διασπάστηκε σε Κοινότητες. Λόγω των Βαλκανικών Πολέμων, καταργήθηκε οριστικά το Φεβρουάριο του 1914, μαζί με όλους τους παλαιούς Δήμους της χώρας. Με το νόμο 2539/1997 και το πρόγραμμα «Ι. Καποδίστριας», δημιουργείται ο νέος Δήμος Σολυγείας, τα εδαφικά όρια του οποίου αποτελούν μερική ανασύσταση του τέως Δήμου. Έδρα του Δήμου είναι το Σοφικό, ενώ στα όριά του περικλείονται πλέον το Αγγελόκαστρο, ο Κόρφος και ο οικισμός του Αμονίου. Πρώτος Δήμαρχος Σολυγείας εξελέγη το 1998 ο Ιωάννης Ν. Γκεζερλής, ο οποίος παρέμεινε στο αξίωμα έως το 2006. Σημερινός Δήμαρχος Σολυγείας είναι ο Αθανάσιος Δημ. Τούσουλης, ο οποίος θα είναι και ο τελευταίος Δήμαρχος του ιστορικού αυτού Δήμου. Με το Σχέδιο Καλλικράτης του 2010, ο Δήμος Σολυγείας συγχωνεύεται πλέον, μαζί με τους Δήμους Σαρωνικού, Τενέας και Άσσου-Λεχαίου, στο διευρυμένο Δήμο Κορινθίων. Ο δήμος περιλάμβανε 3 δημοτικά διαμερίσματα: Δ.δ. Σοφικού [ 2.010 ] το Σοφικό [ 1.758 ] ο Άγιος Βλάσσης [ 41 ] το Κιουρκάτι [ 20 ] η Μονή Αγίας Μαρίνας [ 45 ] το Πευκάλι [ 128 ] το Φραγκολίμανο [ 18 ] Δ.δ. Αγγελοκάστρου -- το Αγγελόκαστρον [ 505 ] Δ.δ. Κόρφου [ 532 ] ο Κόρφος [ 469 ] ο Άγιος Πέτρος [ 25 ] ο Ήλιος [ 20 ] ο Κάβος [ 18 ] Επίσημη ιστοσελίδα
Ντέβον (κομητεία)

Το Ντέβον (pron.: παλαιότερα Ντέβονσαϊρ, στη βρυθονική διάλεκτο του Ντέβον Dewnant, στα κορνικά Dewnens, στα ουαλικά Dyfnaint, στα βρετονικά Devnent) είναι μια κομητεία του νοτιοδυτικού τμήματος της Αγγλίας, η οποία πλαισιώνεται από την Κορνουάλη στα δυτικά και το Ντόρσετ και το Σόμερσετ στα ανατολικά. Αποτελεί την 4η μεγαλύτερη κομητεία στην Αγγλία. Η ονομασία Devonshire χρησιμοποιούταν παλιότερα, όμως πλέον δεν χρησιμοποιείται παρά σε ορισμένα ονόματα και αξιώματα (ο Δούκας του Ντέβονσαϊρ για παράδειγμα). Εμφανίζεται ακόμη στις πινακίδες σήμανσης εντός της κομητείας. Η Κομητεία του Ντέβον διαδέχτηκε το παλιό βρετονικό βασίλειο της Dumnonia, το οποίο, μετά την κατάληψή του από τους Αγγλοσάξονες, περιορίστηκε στην βρετανική Κορνουάλη. Η ονομασία Devon προέρχεται από αυτήν.

 Το κομητειακό συμβούλιο αποτελείται από 41 συντηρητικούς (41,9% των ψήφων), που το διοικούν. Η αντιπολίτευση αποτελείται από 14 φιλελεύθερους-δημοκράτες (29,9%), 4 εργατικούς (6,1%) και 1 πράσινο (6,8%). Υπάρχουν επίσης και 2 ανεξάρτητοι (4,6%). Το Ντέβον είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, χάρη στις παραλίες και τα εθνικά πάρκα του, στο Ντάρτμουρ και το Έξμουρ. Οι δύο ακτές του Ντέβον είναι δημοφιλείς για τις παραλίες τους. Η βόρεια ακτή βρίσκεται επί της Διώρυγας του Μπρίστολ και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους σέρφερ ενώ η νότια ακτή, επί της Μάγχης, αποτελεί παραδοσιακό μέρος παραθερισμού για τους Βρετανούς με τα παραθαλάσσια θέρετρα του Τορκί και του Έξμαουθ. Τα σκόουν με κρέμα και μαρμελάδα φράουλας, γνωστά ως «Devonshire cream tea». Το Ντέβον είναι επίσης περιοχή παραγωγής μηλίτη, γάλατος και κρέατος. Κόμητες του Ντέβον Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Devon στο Wikimedia Commons
Α.Ο. Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων Ημαθίας

Ο Α.Ο. Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων Ημαθίας είναι αθλητικό σωματείο στα Τρίκαλα του νομού Ημαθίας. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων Ημαθίας.

 Ο Αθλητικός Όμιλος Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων Ημαθίας ιδρύθηκε το 1965. Την περίοδο 1982–83 η ομάδα αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα τερματίζοντας στη 18η θέση του 5ου Ομίλου με 31 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 1998–99 μετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στον 5ο Όμιλο, όπου τερμάτισε στην 8η θέση με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2016–17, η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ημαθίας κερδίζοντας έτσι την άνοδο στη Γ΄ Εθνική. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 2017–18, η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας τερματίζοντας στη 13η θέση του 2ου Ομίλου με 25 βαθμούς, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες. 1982–83: Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα 1998–99: Δ΄ Εθνική 2017–18: Γ΄ Εθνική 2019–20: Γ' Εθνική Α.Ο. Μέγας Αλέξανδρος Τρικάλων Ημαθίας, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Κομιτάδες Χανίων

Οι Κομιτάδες (ή Κομητάδες) είναι οικισμός της κοινότητας Χώρας Σφακίων του δήμου Σφακίων στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 53 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων, στους νότιους πρόποδες των Λευκών Ορέων, κοντά στην έξοδο του φαραγγιού της Ίμπρου. Από κάτω του βρίσκεται ο κάμπος του Φραγκοκάστελλου και το Λιβυκό Πέλαγος. Απέχει περίπου 6 χιλιόμετρα ανατολικά από τη Χώρα Σφακίων. Το χωριό χρησιμοποιείται ως χειμερινή κατοικία των κατοίκων της Ίμπρου. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός με το ΦΕΚ 594/Δ/13-11-1978.

 Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, την οποία διέσωσε ο Μιχαήλ Δέφνερ, το χωριό κτίστηκε από Βενετούς κόμητες. Ο Στέργιος Σπανάκης όμως θεωρεί αυτή την εξήγηση παραπλανητική και αναφέρει ότι το όνομα Κομητάδες προέρχεται από το επώνυμο του πρώτου οικιστή «Κομητάς», το οποίο καταγράφεται στην Κρήτη από το 1368. Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από τους «κομηστάδες», δηλαδή εμπόρους που ζούσαν στο χωριό.Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι ως Comitadhes στην επαρχία Σφακίων το 1577, και με το ίδιο όνομα αναφέρεται και από τον Αντόνιο Τριβάν. Τις 29 Μαΐου 1821, στην εκκλησία της Παναγιάς Θυμιανής, κοντά στο χωριό, κηρύχθηκε η επανάσταση των Σφακιανών ενάντια στους Τούρκους. Το χωριό καταστράφηκε τις 28 Αυγούστου 1821 από τον Οσμάν πασά και καταστράφηκε ξανά κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1867, από τον Ομέρ πασά.Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, οι Κομιτάδες κατοικούνταν από 80 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881, οι Κομιτάδες υπάγονταν στον δήμο Νίμπρου και είχαν 302 κατοίκους. Η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές: Λίγο χαμηλότερα από το χωριό βρίσκεται ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση, κτίστηκε μετά από νίκη των κατοίκων ενάντια στους κουρσάρους, οι οποίοι είχαν καταστρέψει πολλές φορές το χωριό. Ο ναός είναι αγιογραφημένος από τον Ιωάννη Παγωμένο, το 1313-1314, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή. Ως κτήτορες φέρονται οι Εμμανουήλ Σκορδίλης και Γεράσιμος Φουρογιώργης.Κοντά τη θάλασσα, νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται ο δίκλιτος ναός της Παναγίας Θυμιανής, αφιερωμένος στην Παναγία και στην Αγία Τριάδα. Ο ναός ήταν καθολικό μονής η οποία ιδρύθηκε το 1500. Στον ναό αυτό συνεδρίαζε η «γερουσία» των Σφακίων και εκεί η καγγελαρία των Σφακίων κήρυξε την επανάσταση στους Τούρκους στις 29 Μαΐου 1821. Οι κάτοικοι των Κομιτάδων ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη μελισσοκομία, την ελαιοκαλλιέργεια και τον τουρισμό. Το χωριό παράγει γάλα και τυροκομικά προϊόντα, κρέας και λάδι. Οι γυναίκες ασχολούνται με την υφαντική και τα κεντήματα. Στο χωριό λειτουργούν ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.
Ανορθόκλαστο

Το ανορθόκλαστο (αγγλ. anorthoclase) είναι πυριτικό ορυκτό του νατρίου και του καλίου. Ανήκει στην κατηγορία των τηκτοπυριτικών ορυκτών και στην ομάδα των αλκαλιούχων αστρίων. Το όνομά του προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "αν+ορθός" και "κλάσις", λόγω του πλάγιου σχισμού του.

 Απαντά σε πλούσια σε νάτριο πλουτώνια και φλεβικά μέσου βάθους πετρώματα και είναι πολύ διαδεδομένος. Μεγάλοι κρύσταλλοί του ανευρίσκονται σε πετρώματα του όρους Έρεβος στην Ανταρκτική, στο Λάρβικ της Νορβηγίας και στην Παντελλερία της Ιταλίας, στην Αυστραλία (όρη Άνακι και Φράνκλιν, Βικτόρια). Επίσης στο όρος Κιλιμάντζαρο και στην Κένυα (Αφρική). Ως ορυκτό, όπως όλοι οι άστριοι, δεν εμφανίζει οικονομική σημασία. Κατάλογος ορυκτών Mindat.org Handbook of Mineralogy James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
Walk on Water

Το Walk on Water είναι το 14ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου του 1995 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Zero Corporation".

 Αφού εγκαταλείφθηκε η ιδέα της επανένωσης με τον Πολ Τσάπμαν, η κλασική σύνθεση των UFO πήρε την απόφαση να ενώσει και πάλι τις δυνάμεις της το 1993, με πρώτη προσπάθεια μία σύντομη περιοδεία με τους Quiet Riot στη Γερμανία. Tο set list του συγκροτήματος ήταν παρόμοιο με αυτό του δίσκου "Strangers in the Night", ενώ έπαιζαν και μερικά από τα τραγούδια του δίσκου "Thank You" του Μίκαελ Σένκερ. Τον Απρίλιο του 1994, το συγκρότημα εμφανίστηκε σε φεστιβάλ του Σαν Αντόνιο των ΗΠΑ μαζί με ονόματα όπως οι Motörhead, Blue Öyster Cult και Yngwie Malmsteen. Στη συνέχεια, υπέγραψαν στη δισκογραφική εταιρεία "Zero Corporation Records" από την Ιαπωνία, η οποία χρηματοδότησε τη δημιουργία του άλμπουμ "Walk on Water". Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα "Rumbo Recorders" του Κανόγκα Παρκ της Καλιφόρνια με παραγωγό τον Ρον Νέβισον.Το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική με support συγκροτήματα τους Triangle και Lode στα τέλη Ιουνίου του 1995, κατά την οποία εμφανίστηκαν ως πρώτο όνομα στο "Milwaukee festival". Ο Πάρκερ αντικαταστάθηκε από τον Σάιμον Ράιτ και η περιοδεία συνεχίστηκε μέχρι το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, ο Σένκερ εξαφανίστηκε και πάλι, οδηγώντας στην ακύρωση δεκαεπτά εμφανίσεων τους. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε εκτός Ιαπωνίας, το 1997. Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Walk on Water" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Μίκαελ Σένκερ - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Πωλ Ρέιμοντ - πλήκτρα Άντι Πάρκερ - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΜαρκ Φίλιπς - φωνητικά Walk on Water - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - Walk on Water (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO
310 Μαργαρίτα

Η Μαργαρίτα (Margarita) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,3. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.

 Η διάμετρος της Μαργαρίτας υπολογίσθηκε σε 32,8 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 36,8 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Το άλβεδό της είναι 0,125 (από δεδομένα του IRAS). Δεν είναι γνωστό αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Μαργαρίτα γύρω από τον εαυτό της. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Βαλέριο Κλέρι

Ο Βαλέριο Κλέρι (Valerio Cleri, γενν. 19 Ιουνίου 1981) είναι Ιταλός κολυμβητής της ελεύθερης κολύμβησης, με ειδίκευση στην κολύμβηση ανοικτής θάλασσας. Γεννήθηκε στην πόλη Παλεστρίνα και έχει ύψος 1,77 μέτρο.

 Ο Κλέρι κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 25 χιλιομέτρων ανοικτής θάλασσας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2009 στη Ρώμη, ένα κατόρθωμα που υπήρξε το σημαντικότερο στην όλη σταδιοδρομία του. Στο (πιο εξειδικευμένο) Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης Ανοικτού Νερού του 2010, που έγινε στον Καναδά, ο Κλέρι ήρθε πρώτος στην απόσταση των 10 χιλιομέτρων. Το ίδιο έτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βουδαπέστη, κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 10 και το χρυσό στα 25 χιλιόμετρα. Στους δύο Ολυμπιακούς Αγώνες που συμμετείχε δεν τα κατάφερε τόσο καλά, τερματίζοντας τέταρτος στον «Μαραθώνιο» κολυμβήσεως των 10 χιλιομέτρων στους Αγώνες του 2008 και 17ος στην ίδια απόσταση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Ο αθλητής στο sports-reference.com
Ανζελίκ ντε Φρουασί

Η Αγγελική (γαλλ. Angélique de Froissy, 1702 - 15 Οκτωβρίου 1785) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα της Ορλεάνης και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Σεγκύρ.

 Ήταν νόθη κόρη του Φιλίππου Β΄, δούκα της Ορλεάνης, και της ερωμένης του Καρλόττα Ντεμάρ, όμορφης ηθοποιού («τραγωδού») του Τεάτρ-Φρανσαί, κόρη των ηθοποιών Νικολά Ντεμάρ και Άννας ντ'Ενεμπώ. Απεβίωσε στο Παρίσι σε ηλικία 83 ετών και τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν-Εστάς στο Παρίσι. Παντρεύτηκε το 1718 τον Ερρίκο-Φραγκίσκο κόμη του Σεγκύρ (Ségur) και είχε τέκνα: Ερριέττα-Ελισάβετ 1722-1747, άγαμη. Φίλιππος-Ερρίκος 1724-1801, μαρκήσιος του Σεγκύρ. Ερριέττα-Καισαρίνα 1726-1782, παντρεύτηκε τον Μπερτράν Γκαις, βαρόνο ντε λα Κροζ, ιππότη του Σαιν-Λουί. Φιλιππίνα-Αγγελική 1724, Φιλιππίνη-Καρλόττα 1719, απεβίωσαν νήπια. The Encyclopædia Britannica, volume 24 Le Carnet, Volume 19 Bulletin de la Société historique d'Auteuil et de Passy, Volume 4
Άνω Καλλιθέα Αχαΐας

Για οικισμούς με ίδιο όνομα στην Αχαΐα, δείτε: Καλλιθέα ΑχαΐαςΗ Άνω Καλλιθέα είναι χωριό της Αχαΐας που βρίσκεται νότια της Πάτρας, σε απόσταση 15 χλμ από το κέντρο της πόλης και μόλις 3 χλμ ανατολικά του οικισμού της Καλλιθέας (Καλλιθεόκαμπος). Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Άνω Καλλιθέα είχε πληθυσμό 146 κατοίκους και σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» που διαμόρφωσε την διοικητική διαίρεση της χώρας από το 2011 και είναι σε ισχύ, μαζί με την Καλλιθέα συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων και αριθμεί συνολικά 837 κατοίκους.

 Τα ευρήματα που έχουν ανασκαφεί στην περιοχή αποδεικνύουν κατοίκηση της από τα αρχαϊκά μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν εντοπιστεί ίχνη αρχαίας πολίχνης. Στην Άνω Καλλιθέα έχουν ανασκαφεί δύο μυκηναϊκά νεκροταφεία στις θέσεις Ραμπαντάνα και Λαγκαδιά. Το χωριό, το 1912 αναφέρεται με την ονομασία Γαϊδουριάρης ως οικισμός του τότε Δήμου Πατρέων, το 1915 μετονομάζεται σε Καλλιθέα Πατρών και το 1981 από Καλλιθέα σε Άνω Καλλιθέα Πατρών. Το αρχικό της όνομα Γαϊδουριάρης, σύμφωνα με την παράδοση που κατέγραψε ο Χρήστος Θ. Κανελλάκης, το πήρε από κάτοικο που είχε αρκετά γαϊδούρια στην ιδιοκτησία του με τα οποία έκανε μεταφορές ακόμα και στην πόλη της Πάτρας. Από την προτροπή πάμε στου Γαϊδουριάρη έμεινε το τοπωνύμιο που είναι και σήμερα γνωστό. Καλλιθέα Πατρών Αποτελέσματα της Απογραφής Πληθυσμού−Κατοικιών 2011 που αφορούν στο Μόνιμο Πληθυσμό της Χώρας, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, τχ. 2ο, φ. 3465 (28 Δεκεμβρίου 2012). Χρήστος Θ. Κανελλάκης, Το Μοίραλι από το 1461 έως σήμερα. Ετυμολογικό λεξικό των πρώην Δήμων Μεσάτιδος, Φαρρών, Τριταίας, Λασιώνος Ηλείας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2010. ISBN 978-960-6684-64-7. Μιχάλης Πετρόπουλος, «Τοπογραφικά της χώρας των Πατρέων», Αρχαία Αχαΐα και Ηλεία: ανακοινώσεις κατά το πρώτο διεθνές συμπόσιο, Αθήνα 19-21 Μαΐου 1989 = Achaia und Elis in der Antike: des 1 Internationalen symposiums, Athen 19-21 Mai 1989, Αθήνα 1991, σελ. 249-258. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1995, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010. Ε.Ε.Τ.Α.Α. - Διοικητικές μεταβολές Κοινότητας Καλλιθέας Πατρών, eetaa.gr. Ανακτήθηκε: 23/10/2017.
Σάννυ Χατζηαργύρη

Η Ελένη (Σάννυ) Χατζηαργύρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έγινε ευρύτερα γνωστή με την συμμετοχή της στην επιτυχημένη σειρά Singles και ειδικότερα με τον ρόλο της ως Λίλα, η οποία προβλήθηκε στο Mega Channel.

 Ο πατέρας της, Δημοσθένης Χατζηαργύρης, είναι Έλληνας ενώ η μητέρα της, Πατρίτσια Λυν, είναι Αμερικανίδα με ρίζες ιρλανδικές και μακρινές γερμανικές. Βαπτίστηκε Ελένη όπως η γιαγιά της, Ελένη Χατζηαργύρη, που ήταν και αυτή ηθοποιός, αλλά απο όταν ήταν ακόμη παιδάκι, η μητέρα της, την αποκαλούσε Sunny (Σάννυ) που στα αγγλικά σημαίνει "ηλιόλουστη". Όταν τελείωσε το σχολείο ήρθε στην Ελλάδα και σπούδασε αρχικά υποκριτική στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απο όπου και αποφοίτησε με άριστα, το 1997. Το 2002, επέστρεψε για ένα διάστημα στην Αμερική, όπου έκανε μεταπτυχιακές σπουδές υποκριτικής, με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση, στο Beverly Hills, με καθηγητή τον Milton Katsela. Απο εκεί, αποφοίτησε το 2004. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια υποκριτικής με τους Casting Directors Lou di Giaimo (Rainman, Gladiator), Bob Morones (Platoon), Aleta Chappele (Godfather). Έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος τηλεοπτικών σειρών και θεατρικών παραστάσεων. Το 2010 παντρεύτηκε τον δικηγόρο Αλέξανδρο Μίντζια με τον οποίο το 2015 απέκτησαν δίδυμα αγόρια. Το 1996 ήταν ιέρεια στην Αφή της Ολυμπιακής Φλόγας για την εκατονταετηρίδα των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων - στο ρόλο της απελευθέρωσης του Περιστεριού ως σύμβολο Ειρήνης, σε χορογραφία από τη Μαρία Χορς.
Δεκαεξάγωνο

Στη γεωμετρία, το δεκαεξάγωνο (από τις ελληνικές λέξεις δεκαέξι και γωνία) είναι ένα οποιοδήποτε πολύγωνο σχήμα με 16 πλευρές και 16 κορυφές. Οι εσωτερικές γωνίες οποιουδήποτε δεκαεξαγώνου έχουν άθροισμα 2520 μοίρες (°). Το σύμβολο Schläfli του δεκαεξαγώνου είναι {16}.

 Συνήθως ο όρος δεκαεξάγωνο αναφέρεται σε ένα κανονικό δεκαεξάγωνο, στο οποίο όλες οι πλευρές και όλες οι γωνίες είναι ίσες μεταξύ τους. Σε ένα τέτοιο δεκαεξάγωνο, οι εσωτερικές γωνίες είναι ίσες με ακριβώς 157,5° η καθεμιά. Το εμβαδό (E) ενός κανονικού δεκαεξαγώνου με μήκος πλευράς α δίνεται από τη σχέση: E = 4 a 2 cot ⁡ π 16 = 4 a 2 ( 2 + 1 ) ( 4 − 2 2 + 1 ) {\displaystyle E=4a^{2}\cot {\frac {\pi }{16}}=4a^{2}({\sqrt {2}}+1)({\sqrt {4-2{\sqrt {2}}}}+1)} Το κανονικό δεκαεξάγωνο είναι δυνατό να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη: Κατασκευή ενός κανονικού δεκαεξαγώνου Το κανονικό δεκαεξάγωνο είναι το πολύγωνο Πέτρι για πολλά πολύτοπα περισσότερων διαστάσεων, μερικά από τα οποία παρατίθενται παρακάτω σε ορθογώνιες προβολές:
Τιμ Ντέιβι

Ο Τιμ Ντέιβι είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του BBC Worldwide και υπήρξε υπηρεσιακός Γενικός Διευθυντής του BBC, έπειτα από την παραίτηση του Τζορτζ Έντουϊστλ τον Νοέμβριου του 2012, μέχρι τον Απρίλιο του 2013, όπου ανέλαβε καθήκοντα ο Τόνι Χολ.

 Ο Ντέιβι πήγε σχολείο στο Λονδίνο και σπούδασε σε πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, προτού προσληθεί στην εταιρεία P&G ως εκπαιδευόμενος το 1991. Το 1993, διοριστηκε ως Διευθυντής του τμήματος Πωλήσεων στην εταιρεία PepsiCo. Τον Απρίλιο του 2005, ο Ντέιβι διορίστηκε στο BBC ως Διευθυντής του τμήματος Πωλήσεων και Επικοινωνίας. Το 2008, ανακοινώθηκε ότι αντικατέστησε την Τζένη Αμπράμσκι, η οποία εργαζόταν στο BBC για 39 χρόνια και έτσι ο Ντέιβι έγινε Διευθυντής του τμήματος Ήχος και Μουσική. Τον Νοέμβριο του 2012, ο Ντέιβι ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Διευθυντή ύστερα από την παραίτηση του Τζορτζ Έντουϊστλ. Το 2009, ήταν στην λίστα της The Guardian με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Επίσης, ο Ντέιβι έχει διατελέσει πρόεδρος της Freesat και διευθυντής του Freeview. Ο Ντέιβι είναι παντρεμένος και έχει 7 γιους.
Μορίς Έβανς (καλαθοσφαιριστής)

Ο Μορίς Εύγκεν Έβανς, γνωστός πιο απλά και ως Μορίς Έβανς (Ουίτσιτα (Κάνσας), 8 Νοεμβρίου του 1978) είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,96 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως σούτινγκ γκαρντ όσο και ως σμολ φόργουορντ.

 Γεννημένος στην πόλη Ουίτσιτα, ο Μορίς Έβανς έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του μπάσκετ από το Ουίτσιτα Στέιτ, με τη μπασκετική ομάδα του οποίου αγωνίστηκε πρώτη φορά στο κολλεγιακό Πρωτάθλημα. Εξαιτίας της κακής σχέσης του με τον τότε προπονητή της Ουίτσιτα Στέιτ Ράντυ Σμίθσον, ο Μορίς Έβανς μεταπήδησε στο πανεπιστήμιο του Τέξας, στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 2001, χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας και αποφοίτησε. Ο Μορίς Έβανς συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ του 2001, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να διακριθεί. Το 2001, ο Μορίς Έβανς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, ομάδα του ΝΒΑ, στους οποίους αγωνίστηκε για μόλις μία σεζόν. Το καλοκαίρι του 2002, ο Έβανς άφησε για πρώτη φορά στην μέχρι τότε καριέρα του την Αμερική και ταξίδεψε στην Ευρώπη με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ελληνική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιον από τους τίτλους που διεκδίκησε. Το 2003 ταξίδεψε στη γειτονική Ιταλία και αγωνίστηκε για ένα χρόνο με τα χρώματα της Ιταλικής Μπενετον Τρεβίζο, με την οποία μάλιστα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Ιταλίας της περιόδου 2003-04. Το 2004, ο Μορίς Έβανς άφησε την Ιταλία και επέτρεψε στην Αμερική και το ΝΒΑ καθώς πήρε μεταγραφή στους Σακραμέντο Κινγκς, στους οποίους παρέμεινε για μία σεζόν. Το καλοκαίρι του 2005 μεταπήδησε στους Ντιτρόιτ Πίστονς ενώ την αμέσως επόμενη σεζόν πήρε μεταγραφή στους Λος Άντζελες Λέικερς. Την περίοδο 2007-08 αγωνίστηκε με τους Ορλάντο Μάτζικ, ενώ από το 2008 μέχρι και το 2011, ο Μορίς Έβανς αγωνίστηκε με τη φανέλα των Ατλάντα Χοκς. Στις 23 Φεβρουαρίου του 2011, ο Μορίς Έβανς υπέγραψε συμβόλαιο με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, στους οποίους παρέμεινε μέχρι και το τέλος της σεζόν 2011-12. Έκτοτε, είναι ελεύθερος και δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με κανένα σύλλογο. 1 Κύπελλο Ιταλίας: 2003 Το προφίλ του Μορίς Έβανς στο sports-reference.com Παίκτες-μαγνήτες στο απαξιωμένο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ
Προγραμματιζόμενος λογικός ελεγκτής

Ένας προγραμματιζόμενος λογικός ελεγκτής (PLC), ή προγραμματίσημους ελεγκτής είναι μια συσκευή η οποία αντικαθιστά στον πίνακα κλασικού αυτοματισμού όλους τους βοηθητικούς ηλεκτρονόμους, τα χρονικά, τους απαριθμητές ένας βιομηχανικός ψηφιακός υπολογιστής που έχει γίνει ανθεκτικός και προσαρμόζεται για τον έλεγχο των διαδικασιών παραγωγής, όπως γραμμές παραγωγής, ή ρομποτικές συσκευές, ή οποιαδήποτε δραστηριότητα που απαιτεί την υψηλή αξιοπιστία ελέγχου και την ευκολία του προγραμματισμού και τη διαδικασία διάγνωσης βλαβών. Αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά στην αυτοκινητική βιομηχανία για να παρέχουν ευέλικτους, ανθεκτικούς και εύκολα προγραμματίσημους ελεγκτές για να αντικαταστήσουν τη σκληρή καλωδίωση ηλεκτρονόμων σημάτων και τα χρονόμετρα. Από τότε έχουν υιοθετηθεί ευρέως ως ελεγκτές αυτοματισμού υψηλής αξιοπιστίας, και είναι κατάλληλοι για σκληρά περιβάλλοντα. Ένα PLC είναι ένα παράδειγμα από ένα "σκληρό" σύστημα που λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο μιας που τα αποτελέσματα πρέπει να παράγονται σε απάντηση στις συνθήκες εισόδου του συστήματος μέσα σε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, αλλιώς θα υπάρξει ακούσια λειτουργία.

 Μπορούν να σχεδιαστούν για τις πολλαπλές ρυθμίσεις των ψηφιακών και αναλογικών I/O, εκτεταμένες κυμάνσεις της θερμοκρασίας, ανοσία στον ηλεκτρικό θόρυβο, και αντοχή σε χτυπήματα και κραδασμούς. Προγράμματα για τον έλεγχο της λειτουργίας της μηχανής αποθηκεύονται συνήθως σε battery-backed-up ή μη-πτητική μνήμη. Το PLC γεννήθηκε από την αυτοκινητοβιομηχανία των ΗΠΑ. Πριν από το PLC, ο έλεγχος, η αλληλουχία και η λογική για την ασφαλή κατασκευή των αυτοκινήτων ρυθμίζονταν ρελέ (ηλεκτρονόμους), cam χρονόμετρα, κρουστικούς χρονιστές, και βασίζονταν στους ελεγκτές κλειστού βρόχου. Από αυτά θα μπορούσαν να αριθμούν σε εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες κομμάτια, η διαδικασία για την ενημέρωση αυτών των εγκαταστάσεων ήταν πολύ χρονοβόρα και δαπανηρή, και επίσης χρειάζονταν ηλεκτρολόγοι για να συνδέσουν το κάθε ρελέ και για να αλλάξουν τα λειτουργικά χαρακτηριστικά τους. Όταν οι ψηφιακοί υπολογιστές έγιναν διαθέσιμοι, προγραμματίσημες συσκευές γενικής χρήσης χρησιμοποιήθηκαν για να ελέγξουν τη διαδοχική και συνδυαστική λογική σε βιομηχανικές διεργασίες. Ωστόσο, αυτοί οι πρώτες υπολογιστές απαιτούσαν ειδικούς προγραμματιστές και αυστηρούς περιβαλλοντικούς ελέγχους για τη θερμοκρασία, την καθαριότητα και την ποιότητα ισχύος. Για να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, το PLC αναπτύχθηκε με πολλά βασικά χαρακτηριστικά. Δεν θα ανεχόταν το shop-floor περιβάλλον, θα υποστήριζε τη bit-μορφή εισόδου και εξόδου με έναν εύκολα επεκτάσιμο τρόπο, δεν θα απαιτούσε χρόνια εκπαίδευσης για να το χρησιμοποιήσει κάποιος, και θα επέτρεπε την παρακολούθηση της λειτουργίας. Μιας που πολλές βιομηχανικές διεργασίες έχουν χρονοδιαγράμματα εύκολα να αντιμετωπιστούν με τους χρόνους απόκρισης στο χιλιοστό του δευτερολέπτου, στα σύγχρονα (γρήγορα, μικρά, αξιόπιστα) ηλεκτρονικά διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό την οικοδόμηση αξιόπιστων ελεγκτών, και η απόδοση θα μπορούσε να ανταλλαχθεί για την αξιοπιστία τους.
Στελί Ικαρίας

Το Στελί είναι χωριό της Ικαρίας. Βρίσκεται στον δήμο Ικαρίας (Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας- Βορείου Αιγαίου), με βάση τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας που διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα "Καλλικράτης". Η παλιά του ονομασία είναι Στυλί.

 Το Στελί βρίσκεται σε υψόμετρο 299 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το γεωγραφικό πλάτος του είναι 37,5912959967, ενώ το γεωγραφικό μήκος 26,1552343044.. Συγκεκριμένα, είναι αγροτικό χωριό. Είναι ένα χωριό με 48 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή 2011. Διαθέτει ένα καταπράσινο περιβάλλον με κυπαρίσσια, ελιές και πλατάνια. Στην όμορφη πλατεία του χωριού υπάρχει και μια εκκλησία, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Γίνονται δύο πανηγύρια στο χωριό στις 29 Ιουνίου και 10 Αυγούστου. Αξιοθέατο είναι ο κοιμητηριακός ναός Ζωοδότη Χριστού που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.Στο Στελί και γενικότερα, στην Ικαρία, τα πανηγύρια ευεργετούν την κοινότητα. Μέσω των εισπράξεων χρηματοδοτούνται έργα προς όφελος του χωριού. Ναός Ζωοδότη Χριστού στο Στελί Αρχειοθετήθηκε 2022-07-12 στο Wayback Machine. στον ιστότοπο http://odysseus.culture.gr/ Αρχειοθετήθηκε 2008-02-14 στο Wayback Machine.
Αμάραντο Τρικάλων

Το Αμάραντο είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καστανιάς, του δήμου Μετεώρων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Βενδίστα .

 Το Αμάραντο είναι ορεινό χωριό στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Τρικάλων. Βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής «Κυνηγός» («Όμορφη Ράχη», 1.845 μ.) της νότιας Πίνδου, πάνω στην επαρχιακή οδό Γαρδικίου-Μουργκάνης και ακριβώς νότια της Καστανιάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 900. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΒΔ. των Τρικάλων. Η τοπική κοινότητα Αμαράντου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 52,604 χμ² (2011). Μέχρι το 2020 περιελάμβανε και τον οικισμό Ελάφι, αλλά με το ΦΕΚ 173Α - 10/09/2020 το Ελάφι ορίστηκε έδρα αυτόνομης κοινότητας. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 ως Βενδίστα και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανέας του νομού Τρικ(κ)άλων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αμάραντο(ν). Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμαράντου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καστανιάς. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καστανιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλαμπάκας, ο οποίος το 2018 μετονομάστηκε σε δήμο Μετεώρων. Ο οικισμός αναφέρεται ως Vendista στην τουρκική απογραφή του 1454/55 μεταξύ των τιμαρίων Τρικαλινών Σπαχήδων. Στις ίδιες πηγές μνημονεύεται και ως Βεντίστα, Βενδίστα και Βανδήσθα. Η εκκλησία της Αγίας Αναστασίας στην ανατολική είσοδο του οικισμού Το παλαιό καμπαναριό του 19ου αιώνα και ο παλαιός νερόμυλος, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, διότι αποτελεί σημαντική εγκατάσταση της προβιομηχανικής εποχής και σώζεται αναλλοίωτος μέχρι σήμερα. Τα ερείπια του Αρχοντικού Γιαννούση που, κατά την τουρκοκρατία, χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση της «Αλληλοδιδακτικής Σχολής Βενδίστης», που είχε ιδρύσει και συντηρούσε ο Μητροπολίτης Λαρίσης Δωρόθεος ο Σχολάριος, ο οποίος καταγόταν από το χωριό. Περίπου το 1866 ο γιος του στρατηγού της Επανάστασης του 1821 Σπυροκώστα Γιαννούση, Ιωάννης Γιαννούσης, έχτισε το αρχοντικό. Το 1943 το Αρχοντικό έγινε Γενικό Νοσοκομείου του ΕΛΑΣ και κάηκε από τους Γερμανούς Οι βρύσες στις θέσεις «Μπούρα» και «Γιαννούσης» οι παλαιότερες για την τροφοδοσία του χωριού, ενώ στη θέση «Κουφορίτο» υπάρχει λιθόκτιστη βρύση – πηγή στην είσοδο ελατοδάσους. Η πηγή «Σίδηρο» με κατάλληλο χώρο αναψυχής, στον δρόμο προς Κρανιά. Το αντάμωμα των απανταχού Αμαραντιωτών, που διοργανώνει ο Σύλλογος Αμαραντιωτών Τρικάλων από 10-18 Αυγούστου στη θέση «Κουφορίτο». Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1981, 2006 (ΠΛΜ) Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, 1963 (ΠΛ) Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010 Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (εκδ. Βαρελάς) eetaa.gr https://amarantoskalabakas.wordpress.com/%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF/
Κιμουριώτης Λασιθίου

Ο Κιμουριώτης είναι μικρό χωριό σχεδόν ακατοίκητο (5 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή 2011) χτισμένο κοντά στην αρχαία πηγή Λαψανάρι. Ανήκει στην κοινότητα των Αχλαδίων και συνδέεται με αυτή μέσω παράκαμψης που ενώνει τα Αχλάδια με την Σκοπή.

 Ελάχιστα μέτρα μόλις από τον οικισμό βρίσκεται η όμορφη πηγή Λαψανάρι, ακριβώς δίπλα στον δρόμο που συνδέει τα Αχλάδια με τη Σκοπή. Κεντρικός ναός του Οικισμού είναι η Αγία Τριάδα ενώ πολύ κοντά βρίσκεται και το γραφικό ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας. Τέλος στην ευρύτερη περιοχή του χωριού ανήκει και ο Ιερός Ναός των Αγίων Ιωακείμ και Άννης που ενώ γεωγραφικά βρίσκεται εντός της Κοινότητας Αχλαδίων, ενοριακά εντάσσεται στον ναό του Ευαγγελισμού στην Πόλη της Σητείας.
Καρλ Τσάις

Ο Καρλ Τσάις (Carl Zeiss, 11 Σεπτεμβρίου 1816 – 3 Δεκεμβρίου 1888) ήταν οπτικός γνωστός για την εταιρεία που ίδρυσε, με την επωνυμία Carl Zeiss Jena (σήμερα: Carl Zeiss AG). Έκανε μεγάλες συνεισφορές στην κατασκευή φακών και βοήθησε στην παραγωγή των σύγχρονων φακών για γυαλιά. Αρχικά οι φακοί που κατασκεύαζε χρησιμοποιούνταν μόνο για την παραγωγή μικροσκοπίων, όμως μετά την εφεύρεση της φωτογραφικής μηχανής, η εταιρεία του άρχισε να κατασκευάζει και φακούς ποιότητας για φωτογραφικές μηχανές.

 Ξεκίνησε το σχολείο του στην προαυτοκρατορική Γερμανία και ανέλαβε να μάθει την τέχνη στο πλευρό του μηχανικού Φρίντριχ Κέρνερ. Εν συνεχεία παρακολούθησε μαθήματα μαθηματικών, πειραματικής φυσικής, ανθρωπολογίας, ορυκτολογίας και οπτικής στο Πανεπιστήμιο της Ιένα. Έπειτα από επτά χρόνια ξεκίνησε ένα μικρό εργαστήριο χωρίς να διαθέτει σχεδόν καθόλου εργαλεία. Κατασκεύασε πολλούς φακούς, αλλά η αναγνωρισιμότητά του ήταν ελάχιστη ως το 1847. Το 1847 ο Καρλ Τσάις ξεκίνησε να κατασκευάζει φακούς για μικροσκόπια και εργαζόταν με πλήρες ωράριο. Η πρώτη του καινοτομία ήταν ένα απλό μικροσκόπιο, που προοριζόταν για ανατομική εργασία. Τον πρώτο χρόνο της παραγωγής πωλήθηκαν 23 κομμάτια. Σύντομα αποφάσισε να κατασκευάσει διαφορετικά μικροσκόπια και το πρώτο μικροσκόπιο που ονόμασε Stand I κυκλοφόρησε στην αγορά το 1857. Για τα σχέδιά του τιμήθηκε το 1861 με το χρυσό μετάλλιο της Βιομηχανικής Έκθεσης της Θουριγγίας. Άρχισε να συνεργάζεται με τον φυσικό Ερνστ Άμπε το 1872. Το 1886 ο τελευταίος συνεργάστηκε με τον νεαρό χημικό Ότο Σκοτ και παρήγαγαν έναν νέο τύπο γυαλιού. Έτσι, κατασκευάστηκαν αποχρωματικά μικροσκόπια. Ο γιος του Τσάις εισήλθε στην εταιρεία του πατέρα του, αποχώρησε όμως μετά το θάνατο του Καρλ, στις 3 Δεκεμβρίου του 1888. Η επιχείρηση ενσωματώθηκε στην Carl-Zeiss-Stiftung το 1889. Σύντομα απέκτησε διεθνή φήμη για την κατασκευή φακών και οπτικών οργάνων όλων των τύπων, ενώ λειτουργεί και σήμερα. Auerbach, Das Zeisswerk und die Carl Zeiss-Stiftung in Jena (τρίτη έκδοση, Ιένα, 1907) Βιογραφία Ιστορικό της εταιρείας Zeiss Zeiss/Abbe Fact Sheet Το πρώτο απλό μικροσκόπιο του Τσάις , 1847/1848 Πολύ αρχαίο μικροσκόπιο, κατασκευασμένο από τον Τσάις
Λουίζα της Αυστρίας, πριγκίπισσα της Σαξονίας

Η Λουίζα (γερμ. Louise von Habsbug-Lothringen, prinzessin von Toskana, 2 Σεπτεμβρίου 1870 - 23 Μαρτίου 1947) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα διαδόχου της Σαξονίας και μετά κόμισσα του Μοντινιόζο.

 Η Λουίζα Αντουανέττα Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα Ιωάννα Λεοπολδίνα Καρολίνα Φερδινάνδη Αλίκη Ερνεστίνη γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1870. Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης και της Αλίκης των Βουρβόνων-Πάρμα, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμα. Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ΄ της Σαξονίας, αλλά έφυγε το 1902 στο εξωτερικό με τον δάσκαλο γαλλικών των παιδιών της, Αντρέ Ζιρόν. Διαζεύχθηκαν το 1903 και το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ έγινε βασιλιάς της Σαξονίας. Η βιογράφος Έρικα Μπέστενραϊνερ περιέγραψε τον Αντρέ Ζιρόν ως έναν λεπτό και μαυρομάλλη άντρα με μικρό σκούρο μουστάκι και καλά ρούχα. Παντρεύτηκε πρώτα το 1891 τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ΄, τότε Διάδοχο Πρίγκιπα της Σαξονίας, και είχε τέκνα: Γεώργιος (1893 - 1943), αρχικά Διάδοχος της Σαξονίας, μετά Ιησουίτης ιερέας. Φρειδερίκος Χριστιανός (1893 - 1968), Μαργράβος του Μάισσεν, τιτουλάριος Βασιλιάς της Σαξονίας, επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας. Ερνέστος Ερρίκος (1896 - 1971), Πρίγκιπας της Σαξονίας. Μαρία Αλίκη Καρόλα (22 Αυγούστου 1898), θνησιγενής. Μαργαρίτα Καρόλα (1900 - 1962), παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Χοεντσόλλερν. Μαρία Αλίκη (1901 - 1990), παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ του Χοεντσόλλερν-Έμντε. Άννα (1903 - 1976), παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωσήφ Φραγκίσκο της Αυστρίας και μετά τον Ρέγκιναλντ Καζανγιάν.Διαζεύχθηκαν το 1903. Το 1907 έκανε δεύτερο γάμο με τον πιανίστα και συνθέτη Ενρίκο Τοζέλλι, Κόμη του Μοντινιόζο, και είχε τέκνο: Κάρλο Εμμανουέλε Φιλιμπέρτο (1908 - 1969π.Η Λουίζα και ο Ενρίκο διαζεύχθηκαν το 1912. Almanach de Gotha. Annuaire généalogique diplomatique et statistique, Dieterich u. a., Gotha 1.1764 - 181.1944 (editions 1887 and 1931) Luise von Österreich-Toskana: Mein Lebensweg, ed. Kunst, Dresden 2001, ISBN 3-86530-047-2 Erika Bestenreiner: Luise von Toskana. Skandal am Königshof, Piper, Munich 2000, ISBN 3-492-23194-2
Λοχαγός Άμπε

Ο Λοχαγός Χ. Άμπε ήταν Ιάπωνος αεροπόρος ο οποίος πέτυχε να πραγματοποιήσει αεροπορική σύνδεση μεταξύ Τόκιο και Παρισιού κατά την διάρκεια επιδρομής, η οποία διεξήχθη από δύο αεροπλάνα.

 Ο Λοχαγός Άμπε, ο οποίος πολέμησε στο πλευρό των Συμμαχικών στρατευμάτων στην διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ξεκίνησε αεροπορική περιπλάνηση (ή « επιδρομή » σύμφωνα με την ορολογία της εποχής) η οποία τον οδήγησε από το Τόκιο στο Παρίσι. Η συγκεκριμένη επιδρομή περιελάμβανε δύο πληρώματα, εκ των οποίων το ένα αποτελείτο από τον Λοχαγό Άμπε, συνοδεία του Σινοχάρα, ενώ το δεύτερο αεροπλάνο ελεγχόταν από τον Καβάσι, τον οποίο και συνόδευε ο μηχανικός Κατασίρι. Κάθε πλήρωμα είχε υπό τον έλεγχό του αεροπλάνο τύπου Breguet 19 A-2, το οποίο και διέθετε κινητήρα τύπου Lorraine, του οποίου η φήμη είχε καταξιωθεί σε επίπεδο αεροπορικών ταξιδιών στην διάρκεια της μακράς εκείνης περιόδου. Χρηματοδοτούμενο από την ιαπωνική ενημερωτική εφημερίδα Asahi, αποτέλεσε, τότε, πρωτόγνωρο φαινόμενο για την Ιαπωνία. Τα δύο πληρώματα αποχώρησαν από το Τόκιο στις 25 Ιουλίου 1925. Έφθασαν στη Μόσχα στις 23 Αυγούστου 1925, έχοντας προηγουμένως διασχίσει τη Σιβηρία. Έπειτα από στάση για διάστημα 3 εβδομάδων στη Μόσχα, όπου και πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι και επισκευές στα δύο αεροπλάνα, τα τελευταία εγκατέλειψαν τη σοβιετική πρωτεύουσα στις 15 Σεπτεμβρίου, φτάνοντας στο Παρίσι, μέσω της Γερμανίας, στις 28 Σεπτεμβρίου 1925. Συνολικά, διήνυσαν 14.130 χμ. σε χρονικό διάστημα 65 ημερών. Μετά το επίτευγμά τους, ένας εκ νέου γενικός έλεγχος και επισκευή των αεροπλάνων τους πραγματοποιήθηκε, προτού οι Ιάπωνες μεταβούν αεροπορικώς στο Λονδίνο στις 12 Οκτωβρίου 1925, στις Βρυξέλλες στις 19 Οκτωβρίου και στην Ρώμη στις 24 Οκτωβρίου 1925. Το επίτευγμά τους αποτέλεσε το πρώτο ταξίδι από την Ιαπωνία προς την Ευρώπη μέσω της οδού του Βορρά.