IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
Διεθνές Αεροδρόμιο του Καΐρου

Το Διεθνές Αεροδρόμιο του Καΐρου (IATA: CAI, ICAO: HECA) (αραβικά: مطار القاهرة الدولي) είναι ο μεγαλύτερος αερολιμένας του Καΐρου, πρωτεύουσας της Αιγύπτου και ο πιο πολυάσχολος στη χώρα. Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πρωτεύουσας και περίπου 15 χιλιόμετρα από το επιχειρηματικό της κέντρο. Εκτείνεται σε μια περιοχή 37 τετραγωνικών χιλιομέτρων και είναι το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο στην Αφρική, μετά από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Γιοχάνεσμπουργκ.

 Δείτε το πηγαίο ερώτημα Wikidata. Οι τερματικές εγκαταστάσεις του αεροδρομίου περιλαμβάνουν την αίθουσα αναχώρησης 1, τη διεθνή αίθουσα 3 και την αίθουσα 4 για ιδιωτικές και μη εμπορικές πτήσεις αεροσκαφών. Σύμφωνα με το σχέδιο βελτίωσης και αναβάθμισης του αερολιμένα, η διαχειρίστρια εταιρεία κατεδάφισε την παλαιά αίθουσα 3, που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως για τις εσωτερικές αφίξεις και αναχωρήσεις, προκειμένου να δημιουργήσει μια νέα αίθουσα για τις διεθνείς αφίξεις. Ο τερματικός 1 είναι γνωστός στους ντόπιους ως «παλιό αεροδρόμιο», αν και οι εγκαταστάσεις του πρόσφατα ανακαινίστηκαν και είναι νεώτερες από εκείνες του τερματικού 2, που είναι ακόμη γνωστός ως «νέο αεροδρόμιο».
Εκκλησία της Ικόρτα

Η Εκκλησία της Ικόρτα του Αρχαγγέλου ( γεωργιανά: იკორთის მთავარანგელოზის ტაძარი) είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία του 12ου αιώνα που βρίσκεται στα περίχωρα του χωριού Ικόρτα, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι στην Ανατολική Γεωργία.

 Κατασκευάστηκε το 1172, κατά τη βασιλεία του Γεωργίου Γ' της Γεωργίας, με χορηγία των εριστάβι του Κσάνι, από τους οποίους χρησιμοποιήθηκε ως τόπος ενταφιασμού. Κοντά στην εκκλησία υπήρχε το φρούριο των εριστάβι που περιλάμβανε μία ακρόπολη και οχυρωματικά τείχη, αλλά δεν έχει διασωθεί. Για πολλούς αιώνες αποτέλεσε σημαντικό πολιτιστικό και πνευματικό κέντρο της Γεωργίας. Κατά τον ύστερο μεσαίωνα, ορισμένοι από τους ευγενείς του Κσάνι εξεγέρθηκαν για την απελευθέρωση του Καχέτι από την κυριαρχία των Πέρσων Σαφαβίδων. Οι αδελφοί Σάλβα και Ελιζμπάρ του Κσάνι, και ο Μπιτζίνα Χολοκασβίλι αντιμετώπισαν τα στρατεύματα του Σάχη Αμπάς Β' της Περσίας στο φρούριο του Μπαχτριόνι και έχασαν τις ζωές τους. Οι αρχηγοί της εξέγερσης του Καχέτι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου στο Ιράν το 1662, και αρκετά χρόνια αργότερα με πρωτοβουλία της συζύγου του Σάλβα εριστάβι, Κετεβάν, και του γιού τους, Νταβίντ, ζήτησαν διακριτική επιστροφή των σωμάτων των ηρώων, τα οποία παρέλαβαν και ενταφίασαν στην εκκλησία της Ικόρτα. Τελικά, οι αγωνιστές ανακηρύχθηκαν άγιοι από την Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία. Η εκκλησία ανακαινίστηκε τον 17ο αιώνα, αλλά διατηρήθηκε το αρχικό σχέδιο σε μεγάλο βαθμό. Το 1864 ο γνωστός Γεωργιανός συγγραφές Γκιόργκι Εριστάβι ενταφιάστηκε στην Εκκλησία της Ικόρτα.Το 1925 η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως μνημείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Το 1960-1970 έγιναν έργα αποκατάστασης και ενίσχυσης του κτιρίου. Το 1991, από το σεισμό της Ράτσα, ένα μεγάλο τμήμα του θόλου κατέρρευσε και προκάλεσε σημαντικές ζημιές στην εκκλησία. Το 1999, το μνημείο συμπεριλήφθηκε στους «100 Πιο Απειλούμενους Τόπους» ( Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων, 2000-2001). Τα έργα αποκατάστασης συνεχίζονται. Η Εκκλησία της Ικόρτα είναι ορθογώνιο σχέδιο, θολωτή, με ημικυκλική αψίδα στα ανατολικά. Ο θόλος βρίσκεται στο κέντρο της εκκλησίας και στηρίζεται στις γωνίες της Αγίας Τράπεζας και σε 2 εξαγωνικές κολώνες. Το τύμπανο του θόλου έχει 12 μακρόστενα παράθυρα. Οι τοίχοι και οι οροφές σοβαντίστηκαν και τοιχογραφήθηκαν κατά την κατασκευή, αλλά μόνο θραύσματα των αρχικών τοιχογραφιών έχουν διασωθεί στην αψίδα, στο βόρειο τοίχο και στη βάση του θόλου. Οι προσόψεις και το κατώτερο τμήμα του θόλου είναι πλούσια διακοσμημένα. Υπάρχουν δύο πύλες εισόδου, μία στα νότια και μία στα δυτικά. Τα αρχικά αίθρια έχουν καταστραφεί, και η υφιστάμενη αυλή είναι πολύ μεταγενέστερης περιόδου. Στο δυτικό τοίχο υπάρχουν ένα ηλιακό ρολόι και μια αρχαία επιγραφή γραμμένη στα Γεωργιανά ασομταβρούλι.
Τάναϊς

Η Τάναϊς (ρωσικά: Танаис) ή Τάναης, ήταν αρχαία αποικία της Μιλήτου στο βορειοανατολικό άκρο της Μαιώτιδας λίμνης στην περιοχή της Σαρματίας, από τις πιο απομονωμένες ελληνικές αποικίες. Πήρε την ονομασία της από τον ομώνυμο ποταμό (σύγχρονος ποταμός Ντον), και στην σημερινή εποχή σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η πόλη Ροστόφ επί του Ντον της νοτιοδυτικής Ρωσίας.

 Οι γηγενείς κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν Τάναϊτες από τους αρχαίους Έλληνες, και ήταν σαρματικός λαός στα βορειοανατολικά του συγγενούς φύλου των Ροξολάνων.Οι Μιλήσιοι ίδρυσαν την αποικία τους στην περιοχή τον 3ο αιώνα π.Χ., αρκετά αργότερα από το κύριο κύμα του Β´ ελληνικού αποικισμού του 8ου έως 6ου αιώνα π.Χ., και έδωσαν στην πόλη το όνομα του ποταμού Τάναϊς ο οποίος κυλούσε στην περιοχή και ο οποίος κατά την αρχαιότητα λογίζονταν ως το φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Κατά τον ψευδο-Πλούταρχο στο έργο με τίτλο Περί ποταμών και όρων επωνυμίας, ο ποταμός παλαιότερα ονομαζόταν Αμαζόνιος καθώς στην περιοχή ζούσαν οι θρυλικές Αμαζόνες, ενώ ο Τάναϊς ήταν ο γιος του Βήρωσσου και της Αμαζόνας Λυσσίπης ο οποίος πνίγηκε στα νερά του ποταμού και έτσι έκτοτε δόθηκε το όνομα του στο ποτάμι, ωστόσο γλωσσολογικά εκτιμάται πως πιθανώς αποτελεί παραφθορά της σκυθικής λέξης Ντον ή Νταν (νερό).Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο της περιοχής με ανεπτυγμένο εμπόριο, όπου οι γειτονικές ντόπιες φυλές εμπορεύονταν δέρματα και σκλάβους σε αντάλλαγμα για κρασί, ρουχισμό, και άλλα αντικείμενα τα οποία δεν είχαν διαθέσιμα στον δικό τους πολιτισμό. Με την πάροδο του χρόνου η πόλη υπέβαλε τις γειτονικές ακτές στον άμεσο έλεγχο της, αλλά μετά από κάποιο διάστημα έχασε την αυτοδιάθεση της από το ελληνιστικό βασίλειο του Βοσπόρου. Προσπαθώντας να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της, καταστράφηκε από τον Πολέμοντα Α´ στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., και οι μετέπειτα αναφορές του Στράβωνα (1ος αιώνας π.Χ./μ.Χ.) αναφέρουν πως η πόλη δεν υπήρχε πλέον κατά την εποχή του. Είναι πιθανό πως η πόλη ξανακτίστηκε μετά την καταστροφή της, ωστόσο η περιοχή δεν επανέκτησε ποτέ την προηγούμενη δύναμη και ευημερία της κατά τους επόμενους αιώνες. (Ρωσικά) Αρχαιολογικό μουσείο Ταναΐδος - museum-tanais.ru
Αλγερινές εκλογές Γερουσίας 2022

Οι γερουσιαστικές εκλογές της Αλγερίας του 2022 πραγματοποιήθηκαν στις 5 Φεβρουαρίου 2022 στην Αλγερία προκειμένου να ανανεωθούν με έμμεση ψηφοφορία και με διορισμό τα μισά μέλη του Συμβουλίου του Έθνους.

 Ο πρόεδρος Αμπντελματζίντ Τεμπούν, που εξελέγη αμφιλεγόμενα τον Δεκέμβριο του 2019 μετά τις μαζικές διαδηλώσεις γνωστές ως "Χιράκ" προέβη από την αρχή της θητείας του σε μια συνταγματική μεταρρύθμιση που οδήγησε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την 1η Νοεμβρίου 2020, το οποίο εγκρίθηκε από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων , . Αρχικά προγραμματισμένες για τον Δεκέμβριο του 2021, οι γερουσιαστικές εκλογές αναβλήθηκαν για τις αρχές του επόμενου έτους λόγω καθυστέρησης στη σύγκληση του εκλογικού σώματος. Ο εκλογικός νόμος επιβάλλει πράγματι τη σύγκληση του κολεγίου 45 ημέρες πριν από την ψηφοφορία. Ωστόσο, αυτό παρέμεινε ανολοκλήρωτο τον Δεκέμβριο λόγω των πολυάριθμων προσφυγών που υποβλήθηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών του Νοεμβρίου 2021 σε αρκετούς δήμους και wilayas . Στις 22 Δεκεμβρίου 2021 οι εκλογές προκηρύχθηκαν τελικά από τον πρόεδρο Τεμπούν για τις 5 Φεβρουαρίου 2022 . Το Συμβούλιο του Έθνους είναι η Άνω Βουλή του διμερούς κοινοβουλίου της Αλγερίας. Αποτελείται από 174 έδρες, οι μισές από τις οποίες ανανεώνονται κάθε τρία χρόνια για εξαετή θητεία. Από αυτό το σύνολο, τα δύο τρίτα συμπληρώνονται με έμμεση μονομελή πλειοψηφική ψηφοφορία σε έναν γύρο από ένα εκλογικό σώμα που αποτελείται από μέλη των λαϊκών συνελεύσεων των επαρχιών και κοινοτικές λαϊκές συνελεύσεις σε 58 εκλογικές περιφέρειες με βάση τα όρια των wilayas, δηλαδή 116 έδρες με βάση δύο ανά επαρχία wilaya. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι τουλάχιστον τριάντα πέντε ετών και οι ίδιοι να προέρχονται από αυτές τις συνελεύσεις. Το υπόλοιπο τρίτο, ή 58 έδρες, διορίζονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας λόγω των επιστημονικών, πολιτιστικών, επαγγελματικών, οικονομικών και κοινωνικών τους δεξιοτήτων , . Το Σύνταγμα περιορίζει επίσης τον αριθμό των μελών του Συμβουλίου στα μισά μέλη του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου Κατά τις εκλογές που γίνονται κάθε τρία χρόνια ανανεώνονται κανονικά τα μισά εκλεγμένα μέλη και τα διορισμένα μέλη, δηλαδή 87 έδρες. Ωστόσο, αυτές οι εκλογές είναι οι πρώτες μετά την αύξηση του αριθμού των wilayas, ο οποίος αυξήθηκε από 48 σε 58 τον Φεβρουάριο του 2021 . Ο αριθμός των μελών του Συμβουλίου του Έθνους αυξήθηκε από 144 σε 174. Η αύξηση των 30 θέσεων γίνεται ταυτόχρονα, οι δύο θέσεις καθενός από τα δέκα νέα wilayas συμπληρώνονται ταυτόχρονα με την ανανέωση μιας από τις δύο θέσεις καθενός από τα 48 απερχόμενα wilayas, δηλαδή 68 θέσεις. Ομοίως, 10 νέα διορισμένα μέλη προστίθενται στα 24 προς ανανέωση, δηλαδή 34 έδρες. Έτσι πληρούνται συνολικά 102 έδρες αντί για 72 προηγουμένως. , , .
Δολάριο Νησιών Κέιμαν

Το δολάριο (κωδικός KYD) είναι το νόμισμα των Νήσων Κέιμαν και βραχυγραφείται κανονικά με το γνωστό σήμα του δολαρίου $, ή εναλλακτικά με το CI$ ώστε να διακρίνεται από άλλα νομίσματα του δολαρίου. Υποδιαιρείται σε 100 λεπτά (cents). Είναι το 10ο υπερτιμημένο νόμισμα στον κόσμο και το δολάριο με την υψηλότερη αξία από όλα τα άλλα δολάρια.

 Το δολάριο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1972, αντικαθιστώντας το Δολάριο της Τζαμάικας, με το οποίο είχε ίση αξία. Τα δύο νομίσματα συνέχισαν να κυκλοφορούν από κοινού ως τις 31 Αυγούστου του 1972, όταν το νόμισμα της Τζαμάικας σταμάτησε να κυκλοφορεί μόνιμα. Η σταθερή ισοτιμία του Δολαρίου έναντι του Δολαρίου των ΗΠΑ είναι 1 Δολάριο των νησιών Κέιμαν = 1,2 αμερικανικά δολάρια από την 1η Απριλίου του 1974. Το 1972 κυκλοφόρησαν κέρματα σε ονομαστικές αξίες των 1, 5, 10 και 25 cents. Τα περισσότερα κέρματα με εξαίρεση εκείνα που είναι μικρότερης αξίας, φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο. Το 1992 άλλαξε εκ νέου η σύνθεση των νομισμάτων. Το 1972 η Νομισματική Επιτροπή των νησιών Κέιμαν εισήγαγε τραπεζογραμμάτια σε αξίες των 1, 5, 10 και 25 δολαρίων. Τα χαρτονομίσματα των 40 δολαρίων εισήχθησαν το 1981 και ακολούθησαν εκείνα των 100 δολαρίων το 1982 και των 50 δολαρίων το 1987. Το 1997 η έκδοση των χαρτονομισμάτων ανατέθηκε στην Νομισματική Αρχή των Κέιμαν (CIMA), η οποία τύπωσε χαρτονομίσματα των 1, 5, 10, 25, 50 και των 100 δολαρίων.
Αδριανός Δαλασσηνός

Ο Ανδριανός Δαλασσηνός ήταν βυζαντινός αξιωματούχος μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Δαλασσηνών. Πιθανολογείται ότι ήταν γιος του Θεοφύλακτου Δαλασσηνού ή κάποιου ανώνυμου αδελφού του.Είχε διοριστεί Δούξ (διοικητής) της Αντιόχειας το 1059. Είναι γνωστός για την θητεία του στην Αντιόχεια από σφραγίδα του που έχει βρεθεί.

 Cawley, Charles. «Medieval Lands Project: Byzantium 1057–1204». Medieval Lands. Foundation for Medieval Genealogy. Ανακτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2010. Γεώργιος Α. Λεβενιώτης, Η πολιτική κατάρρευση του Βυζαντίου στην ανατολή, Θεσσαλονίκη 2007 Dumbarton Oaks, Catalogue of Byzantine Seals at Dumbarton Oaks and in the Fogg Museum of Art απο τα Google books
533 Σάρα

Η Σάρα (Sara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,622. Ανακαλύφθηκε το 1904 από τον Αμερικανό αστρονόμο Ρέιμοντ Σμιθ Ντούγκαν, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και του έδωσε το όνομα μιας φίλης του.

 Η μέση διάμετρος της Σάρας εκτιμάται σε 31,1 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,248. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σάρα γύρω από τον εαυτό της. Τροχιά από το JPL (Java) / Εφημερίδα
Άρα ο Ωραίος

Ο Άρα ο Ωραίος (επίσης γνωστός ως Άρα ο Όμορφος) (Αρμενικά:Արա Գեղեցիկ, Ara Geghetsik) είναι μυθικός Αρμένιος πατριαρχικός ήρωας. Είναι γνωστός στην αρμενική λογοτεχνία για τον δημοφιλή μύθο σύμφωνα με τον οποίο ήταν τόσο όμορφος που η Ασσύρια Βασίλισσα Σεμίραμις ξεκίνησε πόλεμο κατά της Αρμενίας μόνο και μόνο για να τον αποκτήσει. Μερικές φορές συσχετίζεται με τον ιστορικό Βασιλιά Αραράτ που ήταν γνωστός ως Αραμέ και βασίλευσε τον 9ο αι. π.Χ..

 Εκείνη την περίοδο εκεί κατοικούσε η Σεμίραμις (στα Αρμενικά Σεμίραμ), που ήταν Βασίλισσα της Νινευή. Ο άντρας της ήταν ο Νίνους, ο οποίος την μίσησε λόγω της απιστίας της και κατέληξε να εγκαταλείψει τη χώρα του.Η μάχη ξεκίνησε όταν η Σεμίραμις έφτασε στην περιοχή που λέγεται Αραράτ. Διέταξε τους αρχηγούς της να αιχμαλωτίσουν τον Άρα ζωντανό, ο οποίος όμως νικήθηκε και σκοτώθηκε από έναν από τους γιους της. Το πτώμα του βρέθηκε στο πεδίο της μάχης ανάμεσα στους άλλους σκοτωμένους στρατιώτες. Ο Άρα ήταν γιος του Άραμ και απόγονος του Χάικ. Χάικ Άραμ (γιος του Χαρμά) Σεμίραμις Μικρή περίληψη Αρμένικοι θρύλοι Άρα Αρχειοθετήθηκε 2014-02-27 στο Wayback Machine. Το σώμα του πάνω στην κορυφή του κάστρου Αρχειοθετήθηκε 2014-02-27 στο Wayback Machine. Η μεταμφίεση
Vueling

Η Vueling (IPA [ˈbwelin]) είναι ισπανική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους και η δεύτερη σε μέγεθος μετά την Iberia. Ιδρύθηκε το 2004 και πετάει κυρίως σε ισπανικούς προορισμούς, αλλά έχει και κάποιες πτήσεις προς την υπόλοιπη Ευρώπη. To 2009 μετά από έρευνα της Skytrax Research χαρακτηρίστηκε ως η τρίτη εταιρία χαμηλού κόστους στη δυτική Ευρώπη μετά την EasyJet και την Aer Arann. Οι κυρίως επενδυτές της εταιρείας είναι: Apax Partners (39%) Inversiones Hemisferio (Grupo Planeta) (30%) Διοικητική ομάδα (23%) Jet Blue Airlines (7%)

 Η εταιρεία ξεκίνησε με Airbus A320-200. Τα αεροπλάνα είναι εξοπλισμένα με 180 θέσεις, σε διάταξη 3-3. Business θέσεις δεν υπάρχουν. Στις αρχές του 2006 ο στόλος αποτελείτο από 9 Airbus 320, αλλά η εταιρεία σκέφτεται την αγορά πρόσθετων 20 Airbus 320. Το 2011 η εταιρεία αναφέρει ότι ο στόλος της αποτελείται από 35 αεροπλάνα. Η εταιρεία είναι γνωστή για την έμφαση στο μάρκετινγκ, με πολύγλωσσες διαφημίσεις. Το όνομα της είναι χαρακτηριστικό, καθώς βγαίνει από το ισπανικό volar αλλά με την κατάληξη -ing για να δηλώσει τον διεθνή χαρακτήρα της εταιρείας. Συμφωνα με την εταιρεία οι επιβάτες που μεταφέρθηκαν είναι: Επίσημος ιστότοπος
Ανδρέας Δημητρίου

Ο Ανδρέας Δημητρίου (Λεμεσός, 18 Σεπτεμβρίου 1934 - Λευκωσία, 10 Μαΐου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. και ήρωας της Κύπρου. Για την δράση του, καταδικάστηκε από τις αγγλικές δυνάμεις σε απαγχονισμό.

 Ο Ανδρέας Δημητρίου γεννήθηκε το 1934 στον Άγιο Μάμα Λεμεσού. Γονείς του ήταν ο Δημήτρης και η Ευδοκία Βασιλείου. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο Αγίου Μάμαντος και φοίτησε για τρία χρόνια στο Νυκτερινό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Εργάστηκε αρχικά σε κατάστημα εκρηκτικών υλών και κυνηγετικών ειδών και αργότερα στον αγγλικό στρατό. Υπήρξε Γραμματέας της Συντεχνίας των Αχθοφόρων της ΣΕΚ στην Αμμόχωστο. Διακρινόταν για την εργατικότητα, την πρωτοβουλία και την ευσυνειδησία του. Εντάχθηκε από τους πρώτους στη δύναμη της ΕΟΚΑ και έδρασε με τις ομάδες Αμμοχώστου, επεκτείνοντας τη συμμετοχή του και στο εκτελεστικό. Μια από τις επιχειρήσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν και η αρπαγή όπλων από τις στρατιωτικές αποθήκες του λιμανιού της Αμμοχώστου όπου εργαζόταν, στις αρχές Δεκεμβρίου 1955, αμέσως μετά την εκφόρτωσή τους και προτού μεταφερθούν και τακτοποιηθούν. Τα όπλα προωθήθηκαν σε διάφορες ανταρτικές ομάδες, οι οποίες μέχρι τότε ήταν εφοδιασμένες σχεδόν μόνο με κυνηγετικά. Η επιχείρηση πέτυχε απόλυτα και η Ε.Ο.Κ.Α. ενισχύθηκε σημαντικά. Στις 28 Νοεμβρίου 1955, αποπειράθηκε να εκτελέσει τον Βρετανό πράκτορα Τέυλορ, τον οποίο και τραυμάτισε, ο Ανδρέας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένοπλους στρατιώτες που τον φρουρούσαν. Πρόταξε εναντίον τους το όπλο του, το οποίο έπαθε εμπλοκή και έτσι οι στρατιώτες τον συνέλαβαν, αφού τον πλήγωσαν. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με το συναγωνιστή του Μιχαλάκη Καραολή ήταν οι πρώτοι που απαγχονίστηκαν. Προηγουμένως, είχε υποβάλει έφεση η οποία απορρίφθηκε, όπως απορρίφθηκε και η αίτηση για χάρη, την οποία κατέθεσαν οι δικηγόροι στον Κυβερνήτη Χάρτινγκ και στη Βασίλισσα Ελισάβετ. Απαγχονίστηκε μαζί με τον Μιχαλάκη Καραολή την Πέμπτη μετά το Πάσχα στις 10 Μαΐου 1956. Οι δολοφονίες των δύο αυτών ηρώων αποτέλεσαν παράδειγμα θυσίας για τον αγωνιζόμενο κυπριακό λαό και οι αγώνες για την ελευθερία εντάθηκαν. “Το μόνο που λυπούμαι είναι που δεν θα προλάβω να δω την Κύπρο μας ελεύθερη”ήταν τα τελευταία του λόγια προς τη μάνα του, λίγες ώρες πριν από τον απαγχονισμό του. “Στο καλό, γιε μου και να έχεις θάρρος ως το τέλος”ήταν η απάντησή της. Η εκτέλεση αυτών των Κυπρίων αγωνιστών προκάλεσε εντονότατο ρεύμα αγανάκτησης σ΄ ολόκληρο τον κόσμο. Στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν πολλές συγκεντρώσεις και πορείες. Τιμής ένεκεν ο Δήμος Αθηναίων μετονόμασε την οδό Λουκιανού, όπου και το οίκημα της Αγγλικής Πρεσβείας σε οδό Καραολή και Δημητρίου, το ίδιο έπραξε και ο Δήμος Πειραιά, μετονομάζοντας την οδό Ναυάρχου Μπητ στη σημερινή οδό Καραολή και Δημητρίου. Επίσης, στην Καισαριανή δύο δρόμοι φέρουν τα ονόματα των δύο αγωνιστών, ο ένας του Μιχαήλ Καραολή και ο άλλος του Ανδρέα Δημητρίου. Μιχαλάκης Καραολής Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών Αγγλοκρατία στην Κύπρο (1878-1960) Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959 Συλλαλητήριο στην Αθήνα υπέρ της ματαίωσης των εκτελέσεων των μελών της ΕΟΚΑ Μιχάλη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου-09/05/1956 (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο)
Έλτον Μανγκόμα

Ο Έλτον Στιρς Μανγκόμα είναι πολιτικός από τη Ζιμπάμπουε, πρώην Υπουργός Οικονομικού Σχεδιασμού και Προώθησης των Επενδύσεων και μέλος της Βουλή των Αντιπροσώπων για την εκλογική περιφέρεια Βόρειο Μακόνι. Aυτήν την περίοδο έχει αρμοδιότητες ως ο πρόεδρος του Συνασπισμού των Σοσιαλδημοκρατών.

 Ήταν ανώτερος αξιωματούχος του Κινήματος για την Δημοκρατική Αλλαγή του πολιτικού Μόργκαν Τσανγκιράι και ένα από τα ιδρυτικά μέλη του κόμματος το 1999. Ήταν ένας από τους πρώτους μαύρους ορκωτούς λογιστές. Πριν ξεκινήσει την πολιτική του καριέρα, ήταν διευθυντής σε εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Deloitte & Touche και Delta Corporation. Το 2017 ο Μανγκόμα εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού των Σοσιαλδημοκρατών και αναμένεται να συμμετάσχει ως προεδρικός υποψήφιος στις εκλογές του 2018. Ο Μανγκόμα έχει επίσης υπηρετήσει στις ακόλουθες θέσεις: Διευθύνων Σύμβουλος Εταιρικής Αριστείας (2000–σήμερα) Υπουργός Ενέργειας (2010) Υπουργός Οικονομικού Σχεδιασμού και Προώθησης Επενδύσεων (2009 - 2010) Μέλος της εθνικής συνέλευσης για το Κεντρικό Μακόνι (2008) Διάφορες διευθυντικές θέσεις σε εταιρείες.
Κόκκινο μπανανόδεντρο

Το κόκκινο μπανανόδεντρο ή άλλως η κόκκινη μπανανιά (Μούσα η οξύληκτος υποείδος ζεμπρίνα (Musa acuminata ssp. zebrina)), είναι το υποείδος της άγριας μπανανιάς Musa acuminata ιθαγενές στη Σουμάτρα, Ινδονησία. Η κόκκινη μπανανιά είναι καλλωπιστικό φυτό, ονομάστηκε για τις σκοτεινές κόκκινες κηλίδες στα φύλλα του, αν και τα μικρόσπορα φρούτα του είναι επίσης εδώδιμα.

 Η κόκκινη μπανανιά είναι υποείδος της άγριας μπανανιάς του είδους Μούσα η οξύληκτος (Musa acuminata), έναν από τους δύο προγόνους της βρώσιμης μπανάνας. Ήταν κάποτε ταξινομημένο ως ξεχωριστό είδος υπό τις πλέον μη έγκυρες ονομασίες (συνώνυμα) Musa zebrina και Musa sumatrana. Επίσης, μερικές φορές, είχαν εσφαλμένως χαρακτηρισθεί ως ποικιλίες.Το κόκκινο μπανανόδεντρο, επίσης γνωστό και ως δέντρο της κόκκινης μπανανιάς (red banana tree), δεν θα πρέπει να συγχέεται με την καλλιεργητική ποικιλία της κόκκινης μπανάνας. Άλλες κοινές ονομασίες της στα Αγγλικά είναι: σποροφόρος κόκκινη μπανανιά, καλλωπιστική μπανανιά της Σουμάτρας και καφέ-ποικιλόχρωμο φυτό της μπανάνας. Στα Ισπανικά είναι γνωστό ως banano rojo, στα Γιαπωνέζικα ゼブリナバナナ (zeburina banana), στα Ταϊλανδέζικα กล้วยมะนี (kluai ma ni) και στα Βιετναμέζικα chuối kiểng. Οι κόκκινες μπανανιές, χαρακτηρίζονται από τις διαφόρων μεγεθών σκούρες κόκκινες κηλίδες στα σκούρα πράσινα φύλλα τους. Τα ψευδόμισχα (pseudostems) είναι χαρακτηριστικά, πολύ λεπτά. Φέρουν, λεπτούς καρπούς γεμάτους με σπόρους, οι οποίοι ομοιάζουν με σταφύλια. Το κόκκινο μπανανόδεντρο, είναι ιθαγενές στην Ιάβα, Ινδονησία. Ξεχωρίζει, καθότι έχει υπάρξει ένα από τα πρώτα υποείδη της μπανάνας που εξαπλώθηκε από τον άνθρωπο έξω από τη Νοτιοανατολική Ασία. Ενσωματώθηκε προς ανατολάς έως την Αφρική, γινόμενο ο πρόγονος για τις γενετικά διακριτές και εμπορικά σημαντικές μπανάνες των υψιπέδων της Ανατολικής Αφρικής (Mutika/Lujugira υποομάδα από την ομάδα AAA).Είναι ίσως η μοναδική σποροφόρος μπανάνα που εισήχθη στη Χαβάη πριν την επαφή της με τους Ευρωπαίους. Στα Χαβανέζικα, είναι γνωστή ως Mai'a 'Oa, αν και η ονομασία, συμπεριλαμβάνει επίσης το είδος Musa balbisiana, το οποίο εισήχθη αργότερα. Μπανάνα Κόκκινη μπανάνα Παραπομπές σημειώσεων
Ουμπερτίνο Παλαβιτσίνι

Ο Ουμπερτίνο (Ubertino ή Umbertino Pallavicini) από τον Οίκο των Παλαβιτσίνι ήταν ο δεύτερος Μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1237 έως τον θάνατο του το 1278, ενός κρατιδίου κατά τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα.

 Ήταν γιος του πρώτου μαρκήσιου Γκουίντο Παλαβιτσίνι. Παρά το γεγονός ότι μετά την πτώση τού βασιλείου της Θεσσαλονίκης το 1224 και το μαρκιζάτο της Βοδονίτσας έγινε υποτελές τού πριγκιπάτου της Αχαΐας, ο Ουμπερτίνο βοήθησε τον εξάδελφό του Γκυ Α΄ ντε λα Ρος, δούκα της Αθήνας, στον πόλεμο εναντίον του πρίγκιπα της Αχαΐας, Γουλιέλμου Βιλλεαρδουίνου. Ήταν παρών στη Μάχη στο Καρύδι το 1258 και μετά την ήττα από τον Βιλλεαρδουίνο υποχώρησε με τον δούκα Γκυ ντε λα Ρος πίσω στην Θήβα. Το 1259 όμως, βοήθησε τον πρίγκιπα και πήρε μέρος στην εκστρατεία και τη Μάχη της Πελαγονίας. Το 1263 ο Ουμπερτίνο ήταν και πάλι στο πλευρό του πρίγκιπα, στον πόλεμο με το Δεσποτάτο του Μορέως για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών του πριγκιπάτου. Το 1264 έλαβε κληρονομιά από την αδελφή του γη κοντά στην Πάρμα. Όταν πέθανε, τον κληρονόμησε η νεότερη αδελφή του Ισαβέλλα Παλαβιτσίνι. Setton, Kenneth M. (general editor) A History of the Crusades: Volume III — The Fourteenth and Fifteenth Centuries. Harry W. Hazard, editor. University of Wisconsin Press: Madison, 1975. Miller, W. "The Marquisate of Boudonitza (1204-1414)." Journal of Hellenic Studies, Vol. 28, 1908, pp 234–249. Latin Lordships of Greece: Boudonitza, ανακτήθηκε 23 Μαρτίου 2013
Διαμερίσματα της Ονδούρας

Το κράτος της Ονδούρας διαιρείται διοικητικώς σε 18 διαμερίσματα (ισπ. departamentos). Το κάθε διαμέρισμα διοικείται από έναν κυβερνήτη, ο οποίος διορίζεται απευθείας από τον Πρόεδρο της Ονδούρας. Ο κυβερνήτης εκπροσωπεί την εκτελεστική εξουσία στο διαμέρισμά του, ενώ επιπλέον ενεργεί ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στους δήμους και τις διάφορες κρατικές κεντρικές αρχές. Επιλύει θέματα που προκύπτουν ανάμεσα σε δήμους, είναι υπεύθυνος για τα σωφρονιστικά ιδρύματα στο διαμέρισμά του και συνεργάζεται σε τακτική βάση με τον εκάστοτε υπουργό Εσωτερικών της χώρας. Προκειμένου να διορισθεί ως κυβερνήτης σε ένα διαμέρισμα, ένα πρόσωπο πρέπει: α) Να είναι πολίτης της Ονδούρας. β) Να ζει ήδη επί πέντε συνεχόμενα έτη στο διαμέρισμα αυτό. γ) Να είναι μεγαλύτερος των 18 ετών σε ηλικία. δ) Να γνωρίζει γραφή και ανάγνωση.

 Μερικοί χρονολογικοί σταθμοί στην εξέλιξη της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοικήσεως της Ονδούρας είναι οι εξής: 1825: Η συντακτική εθνοσυνέλευση της χώρας επιτάσσει τη διοικητική διαίρεση της χώρας στα ακόλουθα επτά διαμερίσματα: Κομαγιάγουα, Σάντα Μπάρμπαρα, Τεγουσιγάλπα, Τσολουτέκα, Γιόρο, Ολάντσο και Γκράσιας (που αργότερα μετονομάσθηκε σε Λεμπίρα). 1834: Μια έκτακτη συντακτική εθνοσυνέλευση μειώνει νομοθετικά τον αριθμό των διαμερισμάτων σε τέσσερα. Ωστόσο αυτή η μείωση δεν εφαρμόζεται στην πράξη και η διαίρεση του 1825 παραμένει σε ισχύ. 1869: Η βουλή διατάζει τη δημιουργία τεσσάρων νέων διαμερισμάτων, των: Λα Πας (αποσπάσθηκε από το Διαμέρισμα Κομαγιάγουα), Ελ Παραΐσο (από εδάφη που αποσπάσθηκαν από τα Διαμερίσματα Τεγουσιγάλπα και Ολάντσο), Κοπάν (από εδάφη του Γκράσιας) και Λα Μοσκουιτία (από εδάφη του Γιόρο). 1872: Ιδρύεται το Διαμέρισμα Ίσλας ντε λα Βαΐα, που αποτελείται από το ομώνυμο αρχιπέλαγος που είχε παραχωρηθεί στην Ονδούρα από τη Μεγάλη Βρετανία 12 χρόνια νωρίτερα. 1881: Το Λα Μοσκουιτία ενώνεται με εδάφη του Γιόρο και δημιουργείται έτσι το Διαμέρισμα Κολόν. 1883: Δημιουργείται το Διαμέρισμα Ιντιβούκα από εδάφη των Διαμερισμάτων Λα Πας και Γκράσιας. 1893: Δημιουργούνται τα Διαμερίσματα Βάλε (από εδάφη του Τσολουτέκα) και Κορτές (από εδάφη του Διαμερίσματος Σάντα Μπάρμπαρα). 1902: Εδάφη του Γιόρο και του Κολόν αποσπώνται και δημιουργούν το νέο Διαμέρισμα Ατλάντιδα. 1906: Το Διαμέρισμα Οκοτεπέκε δημιουργείται από εδάφη του Κοπάν. 1957: Το Κολόν διασπάται και δημιουργείται το Διαμέρισμα Γκράσιας α Δίος. Πηγή πληθυσμιακών δεδομένων: Στατιστικά των Διαμερισμάτων της Ονδούρας «Ταχυδρομικοί κώδικες και άλλα ανά διαμέρισμα και δήμο». Mapanet. Μαδρίτη: Divex Turismo, S.L. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2018.
Πηγάδια Καρπάθου

Τα Πηγάδια (ή η Κάρπαθος) είναι πρωτεύουσα του νησιού από το έτος 1892. Η ονομασία Κάρπαθος αντικατέστησε την προγενέστερη Πηγάδια το έτος 1953. Τα Πηγάδια αποτελούν το κεντρικό λιμάνι της νήσου Καρπάθου η οποία ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, στον κόλπο του Βρόντη, και είναι κτισμένη στην ίδια θέση με την αρχαία ελληνική πόλη Ποσείδιο.Στα Πηγάδια υπάρχει μεγάλη παραλία την οποία επισκέπτονται οι παραθεριστές και οι κάτοικοι του νησιού για τα θαλάσσια μπάνια τους.

 Η πόλη της Καρπάθου (Πηγάδια) έχει 2.707 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και είναι ο μεγαλύτερος οικισμός του νησιού. Η πληθυσμιακή κατάσταση στην Κοινότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου έχει ως εξής: Κοινότητα Καρπάθου [ 2.788 ] η Άφωτη ή Άφφωτη (νησίδα) [ 0 ] το Γαϊδουρονήσι (ή Γαρόνησο) (νησίδα) [ 0 ] το Δεσποτικό (νησίδα) [ 0 ] η Κάρπαθος (ή τα Πηγάδια) [ 2.707 ] το Πλατύολο [ 81 ] Στην Κοινότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου ανήκουν οι νησίδες: Άφωτη 35°30′45″N 27°12′29″E Γαϊδουρονήσι (ή Γαρόνησο) 35°30′37″N 27°12′43″E Δεσποτικό 35°30′49″N 27°12′45″E Στα χρόνια μετά την εφαρμογή των διοικητικών μεταρρυθμίσεων "Καποδίστριας" (1998), "Καλλικράτης" (2010) και "Κλεισθένης" (2019) της Ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης, οπότε και ξεκίνησε η ανάδειξη Αιρετών Παρέδρων του Τοπικού Διαμερίσματος Καρπάθου αρχικά και Προέδρων του Κοινοτικού Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου σε πρώτη φάση και της Κοινότητας Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου εν συνεχεία στο πλαίσιο του ενιαίου Δήμου Καρπάθου, Πρόεδροι του Κοινοτικού Συμβουλίου εξελέγησαν οι: A Visit to Pigádia on Karpathos - Klaus Dieter Schley - 2017
Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ

Η ΚΚ Τσιμπόνα (κροατικά: KK Cibona) είναι κροατικός επαγγελματικός σύλλογος μπάσκετ με έδρα το Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών μετέχει στην Κροατική Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας) και την Αδριατική Λίγκα.

 Η ιστορία της ομάδας ξεκινά στα τέλη φθινοπώρου του 1945 όταν ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Σλόμποντα (Ελευθερία) από τραπεζικούς υπαλλήλους, τεχνίτες, εμπόρους και λογιστές. Στις 24 Απριλίου 1946, χάρις στον ένθερμο φίλο του μπάσκετ Μπράνιμιρ Βόλφερ και τους φίλους του Λιούμπο Πρόζεν και Γιόζο Μίλος, συστάθηκε το τμήμα μπάσκετ του ομίλου της Σλόμποντα, πρόγονος της σημερινής Τσιμπόνα. Το πρώτο ματς ήταν εναντίον της τοπικής Σλάβια στις 7 Μαΐου 1946. Το Νοέμβριο 1946 η ομάδα συγχωνεύτηκε με τις Τεκστιλάκ, Αματέρ και Γκράφιτσαρ, σχηματίζοντας τον Αθλητικό Όμιλο Ζάγκρεμπ. Στα τέλη του 1948 η ομάδα ήταν γνωστή ως Βίχορ (Ανεμοστρόβιλος) και το 1949 ως Πόλετ. Τελικώς, τον Ιούνιο του 1950, η ομάδα μετονομάστηκε ως Λοκομοτίβα και με αυτό το όνομα συνέχισε για τα επόμενα 25 χρόνια. Η Λοκομοτίβα αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας από το 1951, με μόνο δύο χρονιές (1952 και 1960) στη Β' Κατηγορία. Το Νοέμβριο του 1975, η ομάδα μπάσκετ της Λοκομοτίβα αποσχίστηκε από τον Αθλητικό Όμιλο Λοκομοτίβα και περιήλθε υπό τον άμεσο έλεγχο των δημοτικών αρχών του Ζάγκρεμπ. Πολιτικοί όπως ο Σλάβκο Σάιμπερ άσκησαν μεγάλη επιρροή στο κλαμπ εκείνη την περίοδο και άρχισαν να αναζητούν οικονομική βοήθεια για την ομάδα. Στα πλαίσια αυτά, κύριοι σπόνσορες της ομάδας έγιναν τέσσερις μεγάλες εταιρείες της βιομηχανίας τροφίμων (όλες υπό κρατικό έλεγχο εκείνη την εποχή): Κρας, Φρανκ, Μπαντέλ και Βότσε. Η ομάδα τότε πήρε το σημερινό της όνομα, Τσιμπόνα, από το λατινικό cibus bonus, που μεταφράζεται ως καλό φαγητό. Ανοικτό γήπεδο μπάσκετ της οδού Κρανιτσεβίτσεβα (1946–1947) Ανοικτό γήπεδο μπάσκετ Τούσκανατς (1947–1969) Αθλητικό γήπεδο Κούτιγια Σίμπιτσα (1969–1987) Γήπεδο Μπάσκετ Ντράζεν Πέτροβιτς (1987–present) Πρωτάθλημα Κροατίας (20):1991–92, 1992–93, 1993–94, 1994–95, 1995–96, 1996–97, 1997–98, 1998–99, 1999–00, 2000–01, 2001–02, 2003–04, 2005–06, 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2011–12, 2012–13, 2018–19, 2022–23 Κύπελλο Κροατίας (9):1994–95, 1995–96, 1998–99, 2000–01, 2001–02, 2008–09, 2012–13, 2021–22, 2022–23 Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας (3):1981–82, 1983–84, 1984–85 Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (8):1968–69, 1979–80, 1980–81, 1981–82, 1982–83, 1984–85, 1985–86, 1987–88 Ευρωλίγκα (2):1984–85, 1985–86 Κύπελλο Σαπόρτα (2):1981–82, 1986–87 Κύπελλο Κόρατς (1):1971–1972 Αδριατική Λίγκα (1):2013-14 Διηπειρωτικό Κύπελλο (3):1985, 1986, 1987 Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ (1):1987 Επίσημος ιστότοπος
Βραβείο Ίψεν

Το Βραβείο Ίψεν απονέμεται μόνο σε θεατρικούς συγγραφείς και έχει σκοπό την προώθηση του νορβηγικού δράματος. Η απονομή γίνεται από το δήμο Σκίεν (Skien), πατρίδα του συγγραφέα Ερρίκου Ίψεν, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε. Απονέμεται ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 1986.

 Για το βραβείο είναι υποψήφιοι Νορβηγοί αλλά και θεατρικοί συγγραφείς από άλλες χώρες, που έχουν δημοσιεύσει ένα νέο έργο εντός του περασμένου χρόνου και που έχει αποτελέσει θεατρική παραγωγή σε επαγγελματικό θέατρο ή έχει παρουσιαστεί στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση. Επίσης, το βραβείο μπορεί να απονεμηθεί για το σύνολο της προσφοράς στο χώρο των θεατρικών έργων, Κανονικά η απονομή του Ίψεν γίνεται στο Σκίεν κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου, κατά την επέτειο των γενεθλίων του Νορβηγού δραματουργού. Το 2008 η απονομή καθυστέρησε ως την 1η Σεπτεμβρίου, για να συμπέσει με τη Διεθνή Διάσκεψη για τον Ίψεν στο Σκίεν. Το βραβείο έγινε διεθνές. Η απονομή του 2009 γίνεται στις 10 Σεπτεμβρίου.Από το 2005 το βραβείο συνοδεύεται από χρηματικό ποσό (150.000 κορόνες ) και από ένα αγαλματάκι του ίψεν , έργο της Νίνας Σάντμπαϊ (Nina Sundby). Η κριτική επιτροπή απαρτίζεται από 6 μέλη, ένα για καθέναν από τους παρακάτω οργανισμούς: Νορβηγική Ένωση Κριτικών Norsk Dramaturgforum Norsk Sceneinstruktørforening Norsk Teaterleder-Forening Εθνική Ακαδημία Τεχνών του Όσλο / Πανεπιστήμιο του Όσλο Δήμος Σκίεν από κοινού με το Θέατρο Ίψεν 1986 - Άρνε Σκούεν για το σύνολο της θεατρικής προσφοράς του 1987 - Πέντερ Κάπελεν για το Eufemianatten 1988 - Όντ Σέλμερ για το På egne ben 1989 - Τζούλιαν Γκάρνερ για το Svarte okser 1990 - Έντβαρντ Ρένινγκ για το Himmelplaneten 1991 - Μάριτ Τούσβικ για το Mugg 1992 - Μπγιέργκ Βικ για το Møte i Venezia 1993 - Νόρβαλτ Τβέιτ για το σύνολο της θεατρικής προσφοράς του 1994 - Εύα Σέβαλτσον για το Framtida er avlyst 1995 - Τέργιε Νόρτμπι για το Isblomst 1996 - Γιον Φόσε για το Namnet 1997 - Γιέσπερ Χάλε για το Dagenes lys 1998 - Πέτερ Σ. Ρόσενλουτ για το En umulig gutt 1999 - Σεσίλιε Λέβεϊντ για το Østerrike και για το σύνολο της θεατρικής προσφοράς της 2000 - Τορ Όγκε Μπρίνγκσβερτ (Åge Bringsværd) για το σύνολο της θεατρικής προσφοράς του 2001 - Νίνα Βάλσο για το Ubuden gjest 2002 - Νιλς Φρέντρικ Νταλ για το Som torden 2003 - Βέτλε Χόλταν για το De som lever 2004 - Περ Σράινερ για το Den brysomme mannen 2005 - Μαρία Τρίτι Βένερετ για το Dama i luka 2006 - Λιβ Χέλιε (Liv Heløe) για το Finn Iunker 2007 - Κρίστοφερ Γκρένταλ για το Tundra & για το Οι Βουβοί Άνεμοι του Μπλάκπουλ (Silent Winds of Blackpool) 2008 – Έντβαρτ Χόεμ για το Mikal Hetles siste ord 2009 - Κρίστοφερ Νίλσεν για το έργο Verdiløse menn 2010 – Κέιτ Πέντρι για το έργο Erasmus Tyrannus Rex 2011 – Λέναρτ Λίντστρεμ για το έργο Pingviner i Sahara 2012 - Φρέντρικ Μράττμπεργκ για το έργο Tilbakekomstene 2013 - Άρνε Λιγκρ για το έργο Jeg forsvinner 2014 - Γιόχαν Χάρσταντ για το έργο OSV. Διεθνές βραβείο Ίψεν
Γεωμετρικός μέσος

Στα μαθηματικά, ο γεωμετρικός μέσος n {\displaystyle n} θετικών πραγματικών αριθμών a 1 , … , a n {\displaystyle a_{1},\ldots ,a_{n}} ορίζεται ως εξής a ¯ G = a 1 ⋅ … ⋅ a n n . {\displaystyle {\overline {a}}_{G}={\sqrt[{n}]{a_{1}\cdot \ldots \cdot a_{n}}}.}

 Ο γεωμετρικός μέσος των αριθμών { 2.3 , 7.6 , 9.1 , 12.7 } {\displaystyle \{2.3,7.6,9.1,12.7\}} , υπολογίζεται ως a ¯ G = 2.3 ⋅ 7.6 ⋅ 9.1 ⋅ 12.7 4 = 6.704.. . {\displaystyle {\overline {a}}_{G}={\sqrt[{4}]{2.3\cdot 7.6\cdot 9.1\cdot 12.7}}=6.704..\ .} Γεωμετρική πρόοδος Ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού-αρμονικού μέσου Μέσος όρος
Παράγραφος 78: Ο κώδικας των Κομάντο

Παράγραφος 78: Ο Κώδικας Των Κομάντο (Ρωσικά: Параграф 78), είναι ρωσική ταινία του 2002 στο είδος δράσης/φαντασίας/θρίλερ, πρωταγωνιστεί ο Γκόσα Κουτσένκο, ο Βλαντίμιρ Βντοβιτσένκοφ και η Αναστασία Σλανέφσκαγια.

 Στο κοντινό μέλλον μια ομάδα πρώην κομάντο αναλαμβάνει μια μυστική αποστολή. Αυτή είναι η ευκαιρία τους να ενωθούν με τους συντρόφους τους στη μάχη. Μια ευκαιρία που κανείς δεν θέλει να χάσει. Όμως υπάρχουν κάποια άλυτα ζητήματα μεταξύ τους και πικρίες που θέτουν την επιτυχία της αποστολής σε κίνδυνο. Σύντομα όλοι τους καταλαβαίνουν ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα από το σεβασμό στην Παράγραφο 78 - τον κώδικα των κομάντο. Και ανακαλύπτουν πως ο πραγματικός κίνδυνος δεν βρίσκεται στην πυραυλική βάση όπου τους έχουν τοποθετήσει αλλά ανάμεσά τους..! Γκόσα Κουτσένκο - Γκούντβιν Βλαντίμιρ Βντοβιτσένκοφ - Σκιφ Αναστασία Σλανέφσκαγια - Λίσα Μιχαήλ Γεφρέμοφ - Κομάντο στις φυλακές Παράγραφος 78: Ο κώδικας των Κομάντο στην IMDb
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960 ήταν ο 5ος διαγωνισμός και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 1960 στο Λονδίνο. Ο διαγωνισμός έγινε στο Royal Festival Hall και παρουσιάστρια ήταν η Katie Boyle. Η Γαλλία κέρδισε την 2η της νίκη στον διαγωνισμό, με το τραγούδι "Tom Pillibi", σε ερμηνεία της Ζακλίν Μπουαγιέ.

 Ο διαγωνισμός έγινε στην αίθουσα συναυλιών Ρόγιαλ Φέστιβαλ Χολ εντός του Σάουθμπανκ Σέντερ, στο Λονδίνο. Παρότι είχε κερδίσει τον διαγωνισμό της προηγούμενης χρονιάς η Ολλανδία, εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, αρνήθηκε να φιλοξενήσει τόσο σύντομα έναν ακόμα διαγωνισμό, μετά τη διοργάνωση του 1958. Συνακόλουθα, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε τη διοργάνωση του διαγωνισμού και παρουσιάστρια ορίστηκε η Κάθριν Μπόιλε. Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τη Γαλλία, ωστόσο η Γερμανία, το Μονακό και το Ηνωμένο Βασίλειο οδήγησαν στα πρώτα στάδια της ψηφοφορίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήρθε δεύτερο με 25 πόντους, τέσσερις περισσότερους πόντους από το νικηφόρο τραγούδι το 1959 και το Μονακό ήρθε τρίτο σε 15 πόντους για το απογοητευτικό τους αποτέλεσμα το προηγούμενο έτος. Σταδιακά άρχισε να γίνεται μεγαλύτερο το ενδιαφέρον των χωρών για συμμετοχή. Έτσι, την χρονιά αυτή, έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό 13 συνολικά χώρες. Την πρώτη της εμφάνιση έκανε η Νορβηγία με ένα τραγούδι της τζαζ και επέστρεψε το Λουξεμβούργο. Οι διευθυντές ορχήστρας που συνόδευσαν το κάθε τραγούδι ανά χώρα ήταν: Ηνωμένο Βασίλειο – Έρικ Ρόμπινσον Σουηδία – Τόρε Έρλιγκ Λουξεμβούργο – Έρικ Ρόμπινσον Δανία – Κάι Μόρτενσεν Βέλγιο – Ανρί Σεγκέρς Νορβηγία – Έιβιντ Μπεργκ (Øivind Bergh) Αυστρία – Ρόμπερτ Στολτς Μονακό – Ραϊμόν Λεφέβρ Ελβετία – Σεντρίκ Ντιμόν Ολλανδία – Ντολφ βαν ντερ Λίντεν Γερμανία – Φραντς Γιόζεφ Μπρόιερ Ιταλία – Τσίνικο Αντζελίνι Γαλλία – Φρανκ Πουρσέλ Στον διαγωνισμό έλαβε μέρος ξανά ο Βέλγος Φιντ Λεκλέρ, ο οποίος είχε συμμετάσχει και στους διαγωνισμούς του 1956 και του 1958. Κάθε χώρα είχε δεκαμελή κριτική επιτροπή, όπου το κάθε μέλος έδινε ένα πόντο στο αγαπημένο του τραγούδι. Κάθε χώρα είχε τον δικό της σχολιαστή και παρουσιαστή, προκειμένου να καταλαβαίνει την μετάδοση. Η επίσημη ιστοσελίδα της Eurovision (Αγγλικά)
Όριο Μαστροπιέρο

Ο Όριο Μαστροπιέρο (πέθανε στις 13 Ιουνίου 1192) ήταν Βενετός ευγενής που εξελέγη Δόγης της Βενετίας (1178 - 1192). Η εκλογή του έγινε από το "Συμβούλιο των Τεσσαράκοντα" (1178) αμέσως μετά την παραίτηση του Σεμπαστιάνο Τζιάνι. Είχε διατελέσει απεσταλμένος στη Σικελία (1175) με προορισμό να κλείσει ειρήνη με τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας. Μετά τον θάνατο του δόγη Βιτάλε Β΄ Μιτσιέλ (1172) ήταν υποψήφιος διάδοχος αλλά υποχώρησε μπροστά στον Σεμπαστιάνο Τζιάνι που ήταν ηλικιωμένος και πλούσιος.

 Το πιο αξιοσημείωτο γεγονός την εποχή του ήταν η επανάσταση στη Ζάρα απέναντι στη Δημοκρατία της Βενετίας με την υποστήριξη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας. Δεν ανέλαβε δράση για πολύ χρόνο λόγω οικονομικών δυσκολιών όταν συγκέντρωσε τα απαιτούμενα δάνεια από τους υποτελείς του (1188) ξεκίνησε εκστρατεία στη Ζάρα για να καταπνίξει την επανάσταση. Η εκστρατεία ήταν σύντομη, ο Πάπας Γρηγόριος Η΄ τους διέταξε αμέσως να τη διακόψουν, η Γ΄ Σταυροφορία είχε ανακηρυχτεί και οι χριστιανοί στρατιώτες δεν είχαν την πολυτέλεια να σκοτώνονται μεταξύ τους. Ο Όριο Μαστροπιέρο αρρώστησε τον Μάιο του 1192, παραιτήθηκε από τη θέση του δόγη, αποσύρθηκε στο μοναστήρι του Σαν Κροκέ όπου και πέθανε (13 Ιουνίου 1192). Τον διαδέχθηκε ο κορυφαίος δόγης Ενρίκο Ντάντολο. Hodgson, Francis Cotterell (1901). The early history of Venice, from the foundation to the conquest of Constantinople, A.D. 1204. London: George Allen. Oliphant, Margaret (1887). The makers of Venice: doges, conquerors, painters, and men of letters. London: Macmillan. Smedley, Edward (1832). Sketches from Venetian History, Volume 1. London: John Murray. Queller, Donald E., & Madden, Thomas F. (1999). The Fourth Crusade: The Conquest of Constantinople. Pennsylvania: University of Pennsylvania Press. Δόγηδες της Βενετίας
Αστουριανική Βικιπαίδεια

Η Αστουριανική Βικιπαίδεια (Πριν Uiquipedia n'asturianu και τώρα Wikipedia n'asturianu) είναι έκδοση της Βικιπαίδειας στην αστουριανική γλώσσα και ξεκίνησε τον Ιούλιο 2004. Στις 4 Φεβρουαρίου 2017, είχε πάνω από 48.300 λήμματα, και είναι η 79η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια. Έχει 35.402 εγγεγραμένους χρήστες, οι περισσότεροι είναι καθολικοί λογαριασμοί δημιουργημένοι αυτόματα, και οι μηνιαίοι ενεργοί χρήστες είναι 80, από τους οποίους οι 9 είναι διαχειριστές. Έχει επεξεργαστεί περίπου 1.033.268 φορές. Η Αστουριανική Βικιπαίδεια κατατάσσεται 15η στα λήμματα ανά πληθυσμό ομιλητών.

 Μετά την ίδρυση της τον Ιούλιο 2004, έφτασε τα 1.000 λήμματα στις 1 Σεπτεμβρίου 2004. Το 2015, η Βικιπαίδεια τιμήθηκε με το ισπανικό βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών για την διεθνή συνεργασία. Μιλώντας στο Αστουριανό Κοινοβούλιο στο Οβιέδο, η πόλη που φιλοξενεί την απονομή των βραβείων, ο Τζίμι Γουέιλς εξήρε την δουλειά των χρηστών της Αστουριανής Βικιπαίδειας. Το βράδυ της τελετής, μέλη του Ιδρύματος Wikimedia έκαναν συνάντηση με Βικιπαιδιστές από όλη την Ισπανία, συμπεριλαμβανομένης της τοπικής Αστουριανής κοινότητας. (Αστούριας)Πρότυπο:Ast icon Το Αστουριανά Wikipedia (Αστούριας)Πρότυπο:Ast icon Αστουριανά Wikipedia έκδοση για κινητά (δεν υποστηρίζεται πλήρως)
Ροτσίδης Μάμμαρι

Η Εθνική Ένωση Νέων Μάμμαρι «Ο Ροτσίδης» (ή ο Ροτσίδης Μάμμαρι) είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το Μάμμαρι της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και έχει 3 συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.

 Ο Ροτσίδης ιδρύθηκε στις 11 Αυγούστου 1961 από την ενοποίηση των σωματείων ΑΤΕ ΠΕΚ Μάμμαρι, Θρησκευτικός Όμιλος «Άγιος Γεώργιος» και ΣΕΚ Μάμμαρι. Πήρε το όνομα του από τον Σάββα Ροτσίδη ήρωα του αγώνα της ΕΟΚΑ. Το 1962 στην ΕΠΟΠΛ και συμμετείχε στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Το 1986 δημιουργήθηκε το ιδιόκτητο στάδιο του, το Ροτσίδειον Στάδιον.Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Ροτσίδης ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ.Στην Δ΄ Κατηγορία αγωνίστηκε μέχρι την περίοδο 1994-95, όπου και κέρδισε την άνοδο του στη Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1996-97 κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2002-03 ο Ροτσίδης αγωνιζόταν στη Δ΄ κατηγορία από την οποία υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Το 2017 μέσα από το Πρωτάθλημα ένταξης κέρδισε την άνοδο του στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ.Την περίοδο 2018-19 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ροτσίδης συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας.2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Ροτσίδης συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.3Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Ροτσίδης συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2019-20. Πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας:Πρωταθλητής (1): 1997 Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ Κυπελλούχος (1): 2023 Ασπίδα ΣΤΟΚ (1): 2023 Πρωτάθλημα ΕΠΟΠΛ Πρωταθλητής (2): 2008, 2010 Κύπελλο ΕΠΟΠΛ Κυπελλούχος (6): 1979, 2005, 2007, 2008, 2010, 2023 Ποδόσφαιρο στην Κύπρο Επίσημος ιστότοπος Ροτσίδης Μάμμαρι, επίσημος λογαριασμός στο Facebook.
Ιππαρχία

Η Ιππαρχία (δεύτερο μισό του 5ου αι. - πρώτο μισό του 4ου αι.) ήταν Κυνική φιλόσοφος, αδελφή του Μητροκλή και σύζυγος του Κράτη του Θηβαίου, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της κυνικής σχολής.

 Οι περισσότερες βιογραφικές πληροφορίες για την Ιππαρχία αντλούνται από το έργο Βίοι φιλοσόφων του Διογένη Λαέρτιου καθώς στο βιβλίο ΣΤ' αφιερώνει τρεις παραγράφους για τη φιλόσοφο. Άλλες αναφορές για την Ιππαρχία βρίσκουμε και στο λεξικό Σούδα όπου της αποδίδονται κάποιες φιλοσοφικές πραγματείες, και μερικές επιστολές προς τον Θεόδωρο τον άθεο. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές η Ιππαρχία γεννήθηκε στη Μαρώνεια της Θράκης. Η οικογένειά της ήρθε στην Αθήνα, όπου ο αδελφός της Μητροκλής έγινε μαθητής του Κυνικού φιλόσοφου Κράτη του Θηβαίου. Η Ιππαρχία ερωτεύτηκε τον Κράτη παρόλο που ήταν άσχημος και ανέπτυξε τέτοιο πάθος γι αυτόν που απείλησε τους γονείς της ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν την αφήσουν να τον παντρευτεί. Ο Κράτης αν και προσπάθησε να την αποτρέψει γιατί ήταν φτωχός τελικά την παντρεύτηκε και αποκάλεσε τον γάμο τους κυνογαμία. Η Ιππαρχία απέκτησε δύο παιδιά, μία κόρη, σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο και ένα γιο τον Πασικλή, σύμφωνα με το λεξικό Σούδα. Ιππαρχία, στο Internet Encyclopedia of Philosophy (Αγγλικά) Εγχειρίδιο Κράτης και Ιππαρχία (Αγγλικά)
Κόνραντ Άικεν

Ο Κόνραντ Άικεν (Conrad Potter Aiken, 5 Αυγούστου 1889 - 17 Αυγούστου 1973) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, βραβευμένος με Πούλιτζερ. Το έργο του περιλαμβάνει ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα και κριτικές.

 Γεννήθηκε στη Σαβάνα της πολιτείας της Τζόρτζια. Όταν ήταν σε ηλικία έντεκα ετών, ο πατέρας του σκότωσε την μητέρα του και στη συνέχεια αυτοκτόνησε, εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων της οικογένειας. Ο Άικεν ήταν εκείνος που ανακάλυψε τα πτώματά τους, ενώ θεωρείται πιθανό πως ήταν επίσης μάρτυρας των θανάτων τους. Την ανατροφή του ανέλαβε τα επόμενα χρόνια μία θεία του, στη Μασσαχουσέτη. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ όπου συνδέθηκε φιλικά με τον Τ. Σ. Έλιοτ και συμμετείχε στην έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού The Harvard Advocate. Μετά από ένα χρονικό διάστημα κατά το οποίο εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ο Άικεν αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία. Από τα πρώιμα έργα του είναι εμφανής η επίδραση που του άσκησε ο γαλλικός συμβολισμός, το έργο του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, καθώς και οι ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόυντ. Η πρώτη του ποιητική συλλογή Early Triumphant (1914) τον έκανε ευρύτερα γνωστό. Υπήρξε συντάκτης στο περιοδικό Dial, γεγονός που οδήγησε στη γνωριμία και φιλία του με τον Έζρα Πάουντ. To 1921 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία πραγματοποιώντας κατά διαστήματα ταξίδια στη γενέτειρά του. Τα επόμενα χρόνια ολοκλήρωσε το μεγαλύτερο μέρος των διηγημάτων και μυθιστορημάτων του, ειδικότερα κατά τις δεκαετίες του 1930 και 1940. Το 1930 βραβεύτηκε με το βραβείο Πούλιτζερ για την ποιητική του συλλογή Selected Poems. Άλλες διακρίσεις με τις οποίες τιμήθηκε περιλαμβάνουν το Χρυσό Μετάλιο στην ποίηση από την Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Γραμμάτων το 1958 και το Εθνικό Μετάλιο στη Λογοτεχνία το 1969. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στην πόλη της Σάβανα όπου πέθανε στις 17 Αυγούστου 1973. Έργα του/της Conrad Aiken στο Project Gutenberg The New Georgia Encyclopedia Αρχειοθετήθηκε 2006-07-16 στο Wayback Machine. poets.org - Από τον ιστότοπο της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών
Δήμος Κορωνίδος Νάξου

Ο Δήμος Κορωνίδος ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Κωμιακή. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.

 Ιδρύεται το 1835, με συνολικό πληθυσμό 967 κατοίκους (271 οικογένειες) και αποτελείται από τους δύο οικισμούς Κωμιακή ( 560 κατ./ 149 οικογ.), Τρικουκιαί ( 211 κατ./ 63 οικογ.), Κεραμωτή ( 47 κατ./ 11 οικογ.) και Σκαδό ( 149 κατ./ 48 οικογ.). Ήταν δήμος Β΄ τάξεως στον οποίο ορίστηκε το 1836 από τον βασιλιά Όθωνα δήμαρχος ο Αναγνώστης Κορρές και εισπράκτωρ ο Ν.Μανoλάς. Το 1840 έχουμε αναδιάταξη των Δήμων της επαρχίας Νάξου και οι 10 δήμοι συγχωνεύονται σε 7. Σε αυτή την αναδιάταξη ο δήμος Κορωνίδος καταργείται. Οι οικισμοί Σκαδό, Βόθροι (ή Τρικουκιαί), Κεραμωτή και Κωμιακή αποσπώνται από τον δήμο Κορωνίδος και προσαρτώνται στον δήμο Απειράνθου. Το 1858 δήμος Κορωνίδος αναδημιουργείται με έδρα την Κωμιακή. Οι οικισμοι Κωμιακή, Σκαδό, Βόθροι και Κεραμωτή αποσπώνται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτώνται στον επανασχηματίσθεντα δήμο Κορωνίδος. Το 1889, με την απογραφή ο οικισμός Μονή Φανερωμένης αποσπάται από το δήμο Απειράνθου και προσαρτάται στο δήμο Κορωνίδος. Το 1896, με την απογραφή, αναγνωρίζονται οι οικισμοί Απόλλωνας και Σκεπόνι και προσαρτώνται στο δήμο Κορωνίδος. Το 1912, αποφασίζεται οι οικισμοί που έχουν πάνω από 300 κατοίκους και σχολείο στοιχειώδους εκπαίδευσης, να αποτελέσουν αυτοτελείς κοινότητες. Έτσι οι «μεγάλοι» σε πληθυσμό δήμοι, όπως αυτός της Κορωνίδος, καταργούνται και στη θέση τους έχουμε «μικρότερες» κοινότητες. Από την κατάργηση του δήμου προέκυψαν 3 κοινότητες:της Κορωνίδος, με τους οικισμούς Κωμιακή, Απόλλωνα, Σκεπόνι και Μονή Φανερωμένης. των Βόθρων, με τους οικισμούς Βόθροι και Κεραμωτή. του Σκαδού. Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν: Αναγνώστης Ιω. Κορρές, Κωνσταντίνος Ν. Κωνσταντινίδης, Δημήτριος Κορρές και Αντώνιος Πρωτονοτάριος.
Άννα Μαρία του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ

Η Άννα-Μαρία, γερμ. Anna-Maria von Pfalz-Neuburg (18 Αυγούστου 1575 - 11 Φεβρουαρίου 1643) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-νόιμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης.

 Ήταν η πρώτη κόρη του Φιλίππου-Λουδοβίκου δούκα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και της Άννας των Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ. Γεννήθηκε στο Νόιμπουργκ επί του Ντόναου. Για την ανάμνηση του γάμου τους κόπηκε ένα χρυσό μετάλλιο με τον καθέναν σε μία όψη σε προτομή. Το 1604 μετακόμισε με τα παιδιά της από τη Βαϊμάρη στο Άλτενμπουργκ, καθώς το δουκάτο διαιρέθηκε στους γιους της και δημιουργήθηκε το δουκάτο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Από το 1602 που είχε μείνει χήρα, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη και ζούσε μόνη της στο wittum (μερίδιο της κληρονομίας για τη χήρα), στην περιοχή και πόλη του Ντόρνμπουργκ. Κατά τη επίθεση στο κάστρο της από Κροάτες στρατιώτες του στρατηγού Τίλλυ το 1631 κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, η Άννα-Μαρία αντιστάθηκε στους επιτιθέμενους, αλλά ληστεύθηκε και τραυματίστηκε στο μάγουλο. Τότε έσπευσαν οι πολίτες σε βοήθεια και απέτρεψαν τους επιτιθέμενους. Από ευγνωμοσύνη γι'αυτό η δούκισσα δώρισε ένα δισκοπότηρο στην τοπική εκκλησία. Απεβίωσε στο Ντόρνμπουργκ σε ηλικία 68 ετών και τάφηκε στη βασιλική κρύπτη της εκκλησίας Μπρέτρεν του Άλτενμπουργκ. Παντρεύτηκε το 1591 τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και είχε τέκνα: Ιωάννης-Φίλιππος 1597-1639, δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Άννα-Σοφία 1598-1641, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Φρειδερίκο Α΄ των Ποντέμπραντυ δούκα του Μύνστερμπερκ-Έλς. Φρειδερίκος 1599-1625, δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Ιωάννης-Γουλιέλμος 1600-1632, δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Δωροθέα 1601-1675, παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Άιζεναχ. Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ 1603-1669, δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Luise Hallof, Klaus Hallof: The inscriptions of the district Jena, Akademie Verlag, 1995, p. 159 ff. Association for Thuringian history and archeology, Jena: Journal of the Society for Thuringian History and Archaeology, Volume 6-7, G. Fischer, 1865, p. 248 ff. Johann Samuel Ersch: General Encyclopedia of the sciences and arts, Volume 50, J.f. Gleditsch, 1849, p. 81 Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Anna Maria of Palatinate-Neuburg στο Wikimedia Commons