IMISLab/GreekWikipedia huggingface dataset:
8 εκατομμύρια τρόποι να πεθάνεις

Το 8 εκατομμύρια τρόποι να πεθάνεις (αγγλικά: 8 Million Ways to Die‎) είναι θρίλερ νέο νουάρ ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1986 σε σκηνοθεσία Χαλ Άσμπι και σενάριο του Όλιβερ Στόουν, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Λόρενς Μπλοκ. Πρωταγωνιστούν οι Τζεφ Μπρίτζες, Ροζάνα Αρκέτ και Άντι Γκαρσία στον πρώτο του μεγάλο ρόλο.

 Ο Ματ Σκάντερ είναι ένας αστυνομικός που αναγκάστηκε να φύγει επειδή σκότωσε έναν εγκληματία υπό την επήρεια αλκοόλ. Ο Σκάντερ πέφτει στη βαθιά άβυσσο του αλκοολισμού, καταστρέφοντας τον γάμο και τη σχέση του με την κόρη του. Μετά από μια περίοδο θεραπείας και ανάρρωσης σε έναν σύλλογο αλκοολικών, ο Σκάντερ προσπαθεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή προσπαθώντας τουλάχιστον να ανακτήσει τη σχέση με την κόρη του. Ωστόσο, επικοινωνεί μαζί του η Σάνι, μια ιερόδουλη υψηλής ποιότητας που εργάζεται στο διάσημο πορνείο του Γουίλι Γουόλκερ, ενός γνωστού πρώην εγκληματία. Η νευρική και φοβισμένη Σάνι ζητά από τον Σκάντερ προστασία για να βγει από το κύκλωμα πορνείας, φοβούμενη αντίποινα από τον Γουόλκερ Στην πραγματικότητα, ο Άνχελ Μολντονάντο, ένας ανερχόμενος έμπορος ναρκωτικών, περιφέρεται επίσης γύρω από την Σάνι. Αυτή που έχει επίγνωση των πραγματικών προθέσεων της Σάνι είναι η Σάρα, μια συνάδελφος στο κύκλωμα πορνείας του Γουόλκερ, καθώς και η αγαπημένη του Άνχελ. Η Σάνι απάγεται και δολοφονείται βάναυσα, με αποτέλεσμα ο Σκάντερ να πέσει ξανά στο τούνελ του αλκοολισμού επειδή δεν κατάφερε να την προστατεύσει. Ο Σκάντερ καταφέρνει να αντιδράσει, αποφασισμένος να ρίξει φως στην υπόθεση που βοήθησε η Σαρα. Ανακαλύπτει ότι η Σάνι ήθελε πράγματι να ξεφύγει από τον Άνχελ που την είχε μπλέξει στις σκοτεινές του δοσοληψίες ναρκωτικών. Ο Μολντονάντο, που βρίσκεται στη γωνία από τον Σκάντερ και τον Γουόκερ, απαγάγει τη Σάρα για να αναγκάσει τους δύο άντρες να ανταλλάξουν τη γυναίκα με μια μεγάλη παρτίδα κοκαΐνης. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής, πέφτουν πυροβολισμοί, όπου ο έξαλλος Γουόλκερ πέφτει νεκρός, ενώ ο Άνχελ Μολντονάντο φεύγει αφήνοντας τη Σάρα ελεύθερη, η οποία μπορεί έτσι να βρει καταφύγιο στην αγκαλιά του Σκάντερ, με τον οποίο στο μεταξύ είναι ερωτευμένη. Σε μια τεταμένη τελική διευθέτηση λογαριασμών μεταξύ του Σκάντερ και του Μαλντονάντο, η πραγματική νίκη θα είναι αυτή του Σκάντερ επί του αλκοολισμού, με τη δική του οριστική λύτρωση. Τζεφ Μπρίτζες ως Ματ Σκάντερ Άντι Γκαρσία ως Άνχελ Μαλντονάντο Ροζάνα Αρκέτ ως Σάρα Αλεξάνδρα Πολ ως Σάνι 8 εκατομμύρια τρόποι να πεθάνεις στο AllMovie 8 εκατομμύρια τρόποι να πεθάνεις στην IMDb
Γιάννης Χανδράκης

Ο Γιάννης Χανδράκης (γεν. 1957) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, στον Αγροτικό Αστέρα και σε άλλες ομάδες. Αγωνιζόταν ως επιθετικός χαφ και φορ και υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.

 Ο Γιάννης Χανδράκης γεννήθηκε το 1957 και είναι γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτης. Από μικρό παιδί εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του Πανιωνίου. Από τη σεζόν 1971-72 ήταν μέλος της εφηβικής ομάδας και τα καλοκαίρια του 1972, 1973 και 1974 ήταν μέλος της μικτής ομάδας επαγγελματιών/ερασιτεχνών του Πανιωνίου που μετείχε στα αντίστοιχα Θερινά Πρωταθλήματα ΟΠΑΠ. Το Φεβρουάριο του 1975 κλήθηκε στο κλιμάκιο της Εθνικής Νέων που προετοιμαζόταν να πάρει μέρος σε τουρνουά στην Κορσική.Παράλληλα, κατάφερε να συνδυάσει τις σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή. Το 1975 κι ενώ είχε πιθανότητες να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη αφού πέρασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εκ των πραγμάτων αναζήτησε μια ομάδα στη συμπρωτεύουσα κι αυτή ήταν ο Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου, ομάδα της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, στην οποία δόθηκε δανεικός με εγγυητική επιστολή 2.000.000 δρχ. Στον Αγροτικό Αστέρα αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν, από το 1975 ως το 1979, στην Α΄ τοπική, στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία (τότε Γ΄ Εθνική) και το 1978-79 στη Β΄ Εθνική. Στα τέσσερα αυτά χρόνια ήταν βασικό στέλεχος του συλλόγου και κέρδισε την εκτίμηση φιλάθλων και συμπαικτών. Με υπόδειξη του Πάνου Μάρκοβιτς, το 1979-80 επέστρεψε και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην ομάδα που αναδείχθηκε, στον τότε κυπελλούχο Ελλάδος Πανιώνιο, ο οποίος μετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Όμως, δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού έχοντας να συναγωνιστεί τους Αναστόπουλο, Παθιακάκη, Μαυρίκη, Νόνι Λίμα, Λιόλιο αλλά και τους νεοαποκτηθέντες Οχέδα και Νούνιες από το Περού. Αξιομνημόνευτη στιγμή του ήταν το γκολ που πέτυχε την 8η αγωνιστική επί της πρωταθλήτριας ΑΕΚ στο γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας στο 19΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά το σκορ σε 1-1, αν και τελικά η ομάδα του ηττήθηκε με 2-5. Τις επόμενες σεζόν αγωνίστηκε σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών: Αχιλλέας Τριανδρίας, Α.Ο. Χανίων, ΠΑΣ Παλαιό Φάληρο, Γ.Σ. Καλλιθέα, ΑΠΟ Ν. Σμύρνης κ.ά. Παράλληλα, πήρε το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα ως μηχανικός. Είναι μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου και αγωνίζεται στους αγώνες που δίνει η ομάδα του Συνδέσμου, όπως: α) Τουρνουά του Δήμου Καλλιθέας κατά των φυλετικών διακρίσεων, που έγινε στις 24-25/3/2002. β) Αγώνας εναντίον των παλαιμάχων του ΠΑΟ, που έγινε στις 18/5/2009 στη μνήμη των Θανάση Σαραβάκου, Στάθη Μαυρίδη και Γιώργου Ρουσόπουλου, στον οποίο σκόραρε. γ) Αγώνας με την Αλτάι στη Σμύρνη για τα 120 χρόνια του Πανιωνίου, το καλοκαίρι 2010. Εθνική Ερασιτεχνική: Πρωταθλητής ομίλου - άνοδος στη Β΄ Εθνική: 1977-78 Γ΄ Εθνική : Δευτεραθλητής 1982-83 Ε.Π.Σ. Μακεδονίας: Πρωταθλητής - άνοδος στην Εθνική Ερασιτεχνική: 1976-77. "Ματιές στα Σπορ", τ. 18 (Ιανουάριος 1981). Ποδοσφαιρικό Αρχείο - Σεζόν 1979/80
Χριστίνα Βιλελμίνη της Έσσης-Χόμπουργκ

Η Χριστίνα Βιλελμίνη (γερμ. Christine Wilhelmine von Hessen-Homburg, 30 Ιουνίου 1653, Μπίνγκενχαϊμ - 16 Μαΐου 1722, Γκράμποβ) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Χόμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ.

 Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Γουλιέλμου Χριστοφόρου της Έσσης-Χόμπουργκ και της πρώτης συζύγου του Σοφίας Ελεονώρας, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ. Μετά το γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Γκράμποβ. Δισέγγονός της ήταν ο Ιβάν ΣΤ΄ της Ρωσίας. Στις 28 Μαΐου 1671 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Mεκλεμβούργου-Γκράμποβ και είχαν τα ακόλουθα παιδιά: Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ (28 Μαρτίου 1675 - 31 Ιουλίου 1713), Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Κάρολος Λεοπόλδος (26 Νοεμβρίου 1678 - 28 Νοεμβρίου 1747), Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, νυμφεύτηκε την Αικατερίνη Ιβάνοβνα της Ρωσίας (αδελφή της Άννας Ιβάνοβνας της Ρωσίας), απέκτησαν την Άννα Λεοπόλδοβνα 1718-1746, παντρεύτηκε τον Αντώνιο Ούλριχ του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ. Ιβάν ΣΤ΄ 1740-1784, Αυτοκράτορας της Ρωσίας (β. 1740-41). Χριστιανός Λουδοβίκος Β΄ (15 Μαΐου 1683 - 30 Μαΐου 1756), Δούκας του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Σοφία Λουίζα (16 Μαΐου 1685 - 29 Ιουλίου 1735), τρίτη σύζυγος του Φειδερίκου Α΄ της Πρωσίας.
Επισκοπή Λασιθίου

Η Επισκοπή είναι χωριό της Κοινότητος Κάτω Χωρίου του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρων επί της οδού Ιεράπετρας - Παχείας Άμμου. Απέχει 1 χιλιόμετρο ΒΑ. από το Κάτω Χωριό (με την επαρχιακή οδό Ιεράπετρας - Παχειάς Άμμου να τις διαχωρίζει) και 7 χιλιόμετρα ΒΑ. από την Ιεράπετρα.

 Στο χωριό λειτουργούν πολιτιστικός σύλλογος, παντοπωλείο, καφενείο και ξενώνες. Η στάση λεωφορείων της Επισκοπής εξυπηρετείται από γραμμές από/πρός Άγιο Νικόλαο - Ηράκλειο, Καβούσι και Ιεράπετρα. Η Επισκοπή είναι έδρα μίας ενρίας της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Ο ενοριακός ναός της Επισκοπής είναι ο Ναός Αγίου Δημητρίου και Μεταμορφώσεως του Σωτήρος που βρίσκεται στο επάνω μέρος του χωρίου. Στο κέντρο της Επισκοπής, στην πλατεία του χωρίου, δεσπόζει ο μεγαλοπρεπής ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Έναντι και κάτω από την Πλατεία βρίσκεται η σημαντική βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Γεωγρίου και Χαραλάμπους. Στην έξοδο του χωριού προς το Κάτω Χωριό υπάρχει ο ναός του Μιχαήλ Αρχάγγελου, ενώ στο δυτικό ορεινό άκρο της Επισκοπής βρίσκεται ο ναός του Τιμίου Σταυρού. Ακόμα πιο δυτικά δεσπόζει η εκκλησία του Ευαγγελισμού Θεοτόκου, ενώ νότια από αυτήν, στο δρόμο προς Ιεράπετρα, υπάρχει το κοινό κοιμητήριο των γύρω χωριών. Ανατολικά του χωριού, ανάμεσα στα χωράφια προς το Επάνω Χωρίον, βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του Αγίου Πνεύματος. Βορειοδυτικά της Επισκοπής, στις πρόποδες των όρεων βρίσκεται η σπηλαιώδης εκκλησία του Αγίου Αντωνίου, ενώ στην ανατολική πλευρά της κοιλάδος πρός την Παχεία Άμμο, 1,5 χιλιόμετρα νότια του Μοναστηρακίου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου στην θέση Βελανούρι. Συνολικά, η Ενορία Αγίου Δημητρίου Επισκοπής αριθμεί 10 εκκλησίες. Στην κοντινή περιοχή της Επισκοπής υπάρχουν και άλλοι εκκλησίες, οι οποίες όμως ανήκουν στις δύο γειτονικές ενορίες Επάνω και Κάτω Χωρίου. Η Επισκοπή αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην κοινότητα Κάτω Χωρίου Ιεράπετρας. Το 1961 όμως ενσωματώθηκε στον οικισμό Κάτω Χωρίον και απογράφεται μαζί του.
Μυϊκό σύστημα

Το μυϊκό σύστημα είναι το σύστημα οργάνων που ελέγχει τις κινήσεις του σώματος. Τα όργανα που αποτελούν το μυϊκό σύστημα είναι οι μύες. Οι μύες αποτελούνται από συνδετικό ιστό και από τους τρεις τύπους μυϊκού ιστού, τον σκελετικό, τον καρδιακό και τον λείο. Ο μυϊκός ιστός με την σειρά του αποτελείται από μυϊκά κύτταρα, τα οποία διαθέτουν τις μηχανικές ιδιότητες της διεγερσιμότητας, της συσταλτικότητας, της διατασιμότητας και της ελαστικότητας.

 Οι σκελετικοί μύες αποτελούν το 40% της μάζας του σώματος. Είναι τα όργανα που κατευθύνουν τα οστά και είναι υπεύθυνοι για την κίνηση και την στάση. Συνδέονται με τα οστά με τους τένοντες. Αποτελούνται από μυϊκές ίνες που περιβάλλονται από ένα κάλυμμα συνδετικού ιστού, που ονομάζεται Ενδομύϊο. Οι μυϊκές ίνες σχηματίζονται από μυϊκά κύτταρα τα οποία είναι πολυπύρηνα κύτταρα εξειδικευμένα στην μυϊκή συστολή. Χαρακτηριστικό τους στοιχείο είναι ότι εμφανίζουν εναλλασσόμενες φωτεινές και σκοτεινές ραβδώσεις. Η χαρακτηριστική αυτή εμφάνιση οφείλεται στις ινώδεις πρωτεΐνες που περιέχονται στο μυϊκό κύτταρο. Τα μυϊκά ινίδια των μυϊκών κυττάρων αποτελούνται από συνδυασμό των πρωτεϊνών μυοσίνη και ακτίνη. Η μυϊκή σύσπαση είναι αποτέλεσμα της ολίσθησης των νημάτων ακτίνης πάνω στα νημάτια μυοσίνης. Ο έλεγχος της σύσπασης γίνεται με ειδικές πρωτεΐνες του μυϊκού κυττάρου, όπως είναι η τροπομυοσίνη και η τροπονίνη. Οι σκελετικοί μύες πραγματοποιούν μία σειρά από διαφορετικές λειτουργίες. Κάποιοι σκελετικοί μύες είναι υπεύθυνοι για την διατήρηση της στάσης, άλλοι για την αντοχή και άλλοι για την δύναμη και την ταχύτητα. Γι' αυτό τον λόγο έχουν δημιουργηθεί εξειδικευμένοι τύποι μυϊκών ινών, προσαρμοσμένοι σε συγκεκριμένες λειτουργίες. Οι μυϊκές ίνες διακρίνονται σε ερυθρές ή οξειδωτικές και λευκές ή γλυκολυτικές. Η κύρια διαφορά τους είναι ο μηχανισμός στον οποίο στηρίζονται για την παραγωγή ATP. Οι ερυθρές στηρίζονται στον αερόβιο μηχανισμό και οι λευκές στον αναερόβιο. Επίσης, χωρίζονται σε γρήγορες ή φασικές και αργές ή τονικές. Οι περισσότεροι μύες του σώματος περιέχουν συνδυασμούς αυτών των μυϊκών ινών. Ο λείος μυς ελέγχει τις ακούσιες κινήσεις. Ο μηχανισμός του ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Ο λείος μυϊκός ιστός βρίσκεται στα τοιχώματα των σπλαχνικών οργάνων και είναι τοποθετημένος σε στοιβάδες. Τα λεία μυϊκά κύτταρα (SMC Smooth Muscle Cells) σχηματίζουν διαφορετικές ίνες από τα σκελετικά. Η σύσπαση στον λείο μυ πραγματοποιείται με μία αύξηση στην συγκέντρωση του ενδοκυτταρικού ασβεστίου. Ο καρδιακός μυς συναντάται στην καρδιά και ελέγχει τις συσπάσεις της. Είναι υπεύθυνος για ακούσιες κινήσεις όπως και ο λείος μυς, και επομένως ελέγχεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Μοιάζει όμως αρκετά στην δομή με τον σκελετικό μυ. Τα καρδιακά μυϊκά κύτταρα είναι και αυτά γραμμωτά αποτελούμενα από ινίδια ακτίνης και μυοσίνης, όμως είναι πολύ μικρότερα, αποτελούνται μόνο από έναν πυρήνα και είναι στενά συνδεδεμένα. Fox S.I. - Human Physiology, 1999
Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ

Ο Όσκαρ φον Γκέμπχαρντ (γερμανικά: Oscar Leopold von Gebhardt) (22 Ιουνίου 1844 - 9 Μαΐου 1906) υπήρξε Γερμανός θεολόγος και βιβλιοθηκάριος. Θεωρείται κορυφαίος επιστήμονας της εποχής του στον τομέα των ελληνικών χειρογράφων, της Καινής Διαθήκης, και των χριστιανικών έργων των πρωίμων χρόνων.

 Γεννήθηκε στις 22 Ιουνίου 1844 στην σημερινή Ράκβερε της Εσθονίας. Σε νηπιακή και παιδική ηλικία δύο και τεσσάρων ετών αντίστοιχα έμεινε ορφανός χάνοντας πρώτα την μητέρα και μετά τον πατέρα του. Τον ανάθρεψε ο θείος του, ιερέας το επάγγελμα. Αφού πήγε σχολείο και έβγαλε το γυμνάσιο, σπούδασε θεολογία σε διάφορα πανεπιστήμια, στο Ντόρπατ, Λειψία, Τύμπινγκεν, Έρλανγκεν και Γκέτιγκεν. Αφού αποφοίτησε αφοσιώθηκε στην μελέτη των ελληνικών χειρογράφων, και στην επιστήμη του βιβλιοθηκάριου. Έπιασε δουλειά μαθητευόμενου το 1875 στην Βιβλιοθήκη του Στρασβούργου. Τον Οκτώβριο του 1875 διορίστηκε βοηθός καθηγητού στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, ενώ ένα χρόνο αργότερα (Οκτώβριος 1876) γίνεται διευθυντής του Μουσείου και τον Ιανουάριο του 1877 διορίζεται υποβιβλιοθηκάριος στην Χάλλε. Τον Ιανουάριο του 1880 διορίστηκε υποβιβλιοθηκάριος στην κρατική και πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη του Γκέτινγκεν, και τον Μάιο του 1884 διορίστηκε βιβλιοθηκάριος της βασιλικής βιβλιοθήκης του Βερολίνου. Απεβίωσε στις 9 Μαΐου 1906 στη Λειψία. Graecus Venetus Patrum apostolicorum opera Evangeliorom Codex Graecus purpureus Rosanensis Novum Testamentum graece Das NT griechisch und deutsch Das Evangelium und die Apk. des Petrus Die Psalmen Salomo's. Zum 1. Male mit Benutzung der Athoshandschriften u. d. Codex Casanatensis. Leipzig 1895. Acta martyrum selecta Passio S. Theclae virginia Die Akten der Edessen Χωρίς συντάκτη, « Γκέμπχαρντ Λεοπόλδος Όσκαρ φον», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια,τομ.4(1964)στ.532
Εμιράτο του Μεντεσέ

Το Εμιράτο του Μεντεσέ ή Μπεηλίκι του Μεντεσέ (τουρκικά: Menteşe Beyliği) ήταν ένα από τα τουρκομανικά εμιράτα της Ανατολίας, τα συνοριακά εμιράτα που ίδρυσαν οι Ογούζοι Τούρκοι μετά την παρακμή του Σελτζουκικού Σουλτανάτου του Ρουμ.

 Ιδρύθηκε το 1260/1290 μ.Χ., και ονομάστηκε από τον ιδρυτή του, μπέη Μεντεσέ. Η πρωτεύουσά του ήταν η πόλη Μίλας (αρχαία Μύλασα) στη νοτιοδυτική Ανατολία. Η καρδιά του εμιράτου αποτελείτο σχεδόν από την αρχαία Καρία (επαρχία Μούγλα της Τουρκίας τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας), περιλαμβάνοντας τις τρεις προεξέχουσες χερσονήσους αυτής της επαρχίας. Σημαντικά κέντρα του εμιράτου ήταν οι πόλεις Μπετσίν, Μίλας, Μπαλάτ, Ελμαλί, Φινίκε, Κας, Μάγρι (σύγχρονη Φετίγιε), Μούγλα, Τσαμελί, Ατζιπαγιάμ, Ταβάς, Μποζντογάν, Τσίνε. Η πόλη Αϊδίνιο (αρχαίες Τράλλεις και αργότερα Σελεύκεια) ελεγχόταν από αυτό το εμιράτο για κάποιο καιρό, κατά τη διάρκεια του οποίου ονομαζόταν Γκιουζελχισάρ. Αργότερα πέρασε στην κατοχή του εμιράτου του Αϊδινίου στο βορρά, που ονόμασε την πόλη από τον ιδρυτή της δυναστείας του. Το εμιράτο του Μεντεσέ αποτελούσε σοβαρή ναυτική δύναμη στην εποχή του. Στο εμιράτο έγιναν σημαντικά έργα αρχιτεκτονικής, όπως το τέμενος του Φιρούζ Μπέη στην πόλη Μίλας και το τέμενος του Ηλία Μπέη στο Μπαλάτ. Το εμιράτο του Μεντεσέ υποτάχθηκε στους Οθωμανούς το 1390, κατά την περίοδο του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, του επονομαζόμενου "Κεραυνού" (Γιλντιρίμ). Μετά το 1402, ο Ταμερλάνος αποκατέστησε στο εμιράτο τον Μεντέσογλου Ηλία Μπέη, ο οποίος αναγνώρισε την επικυριαρχία των Οθωμανών το 1414. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1426, το Μεντεσέ ενσωματώθηκε οριστικά στην επικράτεια των Οθωμανών. Η σημερινή επαρχία Μούγλα της Τουρκίας ονομάστηκε υποεπαρχία (σαντζάκι) του Μεντεσέ μέχρι τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, παρόλο που η έδρα της επαρχίας είχε μεταφερθεί από τη Μίλας στη Μούγλα με την εγκαθίδρυση της οθωμανικής εξουσίας τον 15ο αιώνα. Wittek, Paul (1934). Das Fürstentum Mentesche. Studien zur Geschichte Westkleinasiens im 13.-15. Jahrhundert (in German). Istanbul: Zaman Kitaphanesi. Zachariadou, Elisabeth A. (1983). Trade and Crusade: Venetian Crete and the Emirates of Menteshe and Aydin (1300-1415). Venice: Istituto Ellenico di Studi Bizantini e Post-bizantini di Venezia.
Ρουτίλιο

Το ρουτίλιο (αγγλ. rutile) είναι ορυκτό του τιτανίου, του οποίου αποτελεί και το κυριότερο μετάλλευμα. Το όνομα προέρχεται από τη λατινική λέξη rutilus, που αποδίδεται ως "κοκκινωπός", λόγω του χρώματος των κρυστάλλων του. Είναι παλαιά ονομασία (pre-IMA, "grandfathered").

 Απαντά τόσο σε εκρηξιγενή πετρώματα (ανορθοσίτης, γρανιτικός πηγματίτης) όσο και μεταμορφωσιγενή πετρώματα (μεταμόρφωση υπό υψηλές θερμοκρασίες και πιέσεις), όπως μέσα σε γνεύσιο, μεταμορφωμένους ασβεστολίθους επαφής) αλλά και σε σχιστολίθους. Σε περιπτώσεις χαμηλότερων πιέσεων σχηματίζονται τα πολυμορφικά του ορυκτά ανατάσης (anatase) και μπρουκίτης (brookite). Συχνά στην δομή του ρουτιλίου συμμετέχουν σίδηρος, νιόβιο και ταντάλιο, τα οποία του προσδίδουν μελανό χρώμα. Είναι ορυκτό συνδεδεμένο με αιματίτη, ιλμενίτη, απατίτη, αδουλάριο, τιτανίτη και, ιδιαίτερα, χαλαζία. Το φαινόμενο του αστερισμού, που εμφανίζουν ορισμένοι πολύτιμοι λίθοι, όπως το ζαφείρι, οφείλεται στην ύπαρξη μικρών κρυστάλλων ρουτιλίου. Η σιδηρόμαυρου χρώματος παραλλαγή του ονομάζεται νιγρίνης (nigrin)Χρησιμοποιείται, κυρίως, για την παρασκευή τιτανίου και άλλων, σπανιότερων μετάλλων, όπως ταντάλιο και νιόβιο, αλλά και για την επικάλυψη των ηλεκτροδίων της ηλεκτροσυγκόλλησης, οπότε το παραγόμενο κράμα περιέχει και τιτάνιο. Ανευρίσκεται σε πολλές περιοχές ανά τον πλανήτη. Κύριοι παραγωγοί ρουτιλίου είναι η Αυστραλία, η Νότια Αφρική, η Ινδία, η Ουκρανία, η Σρι Λάνκα και η Μαδαγασκάρη. Στην Ελλάδα απαντάται στα νησιά Άνδρο, Νάξο, Σάμο, στα μεταλλεία Λαυρίου (Πλάκα αριθ. 80), στην Κρήτη (Βιάννος (Ηρακλείου, στα Χανιά και στη Σητεία), στα μεταλλεία Κασσάνδρας (ορυχείο Ολυμπιάδας), στην Κοζάνη (οφιολιθικό σύμπλεγμα Βούρινου), στο Πολυδένδρι Θεσσαλονίκης, στη Λακωνία και στις Άνω Θέρμες του Νομού Ροδόπης. Ανευρίσκεται, επίσης, και ο πολύμορφος ανατάσης στα μεταλλεία Λαυρίου και στις βωξιτικές αποθέσεις στην περιοχή των Μεγάρων. Mindat.org Galleries.com Handbook of Mineralogy Κατάλογος ορυκτών Κατάλογος ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4 Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2
Κέτσαπ

Η κέτσαπ (αγγλ. ketchup) είναι πυκνή σάλτσα με βάση τη ντομάτα, με γλυκόξινη και πικάντικη γεύση. Χρησιμοποιείται ως άρτυμα σε τηγανητές πατάτες, χάμπουργκερ, χοτ ντογκ, σνίτσελ, σάντουιτς, γύρο, σουβλάκια κτλ.

 Η κατανάλωση κέτσαπ είναι ένας δημοφιλής τρόπος κατανάλωσης ντομάτας που χρησιμοποιείται ευρέως στο γρήγορο φαγητό. Επειδή στο κέτσαπ που κυκλοφορεί στο εμπόριο προστίθενται μεγάλα ποσοστά ζάχαρης και ενδεχομένως συντηρητικά, υπάρχουν ανησυχίες για τη χρήση του και θεωρείται ότι έχει συμβάλει στην εξάπλωση της παχυσαρκίας και ιδιαίτερα της παιδικής παχυσαρκίας.
High Stakes & Dangerous Men

Το High Stakes & Dangerous Men είναι το 13ο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1992 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Razor".Το συγκρότημα επανήλθε το 1990, μετά από μία περίοδο προβλημάτων, με τους Μογκ και Γουέι να πλαισιώνονται από τον κιθαρίστα Λώρενς Άρτσερ, τον κιμπορντίστα Ντον Έρεϊ και το ντράμερ Κλάιβ Έντουαρντς. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Κιτ Γούλβεν και ο τίτλος του προέρχεται από ένα μυθιστόρημα το οποίο διάβαζε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος εκείνη την περίοδο με τίτλο "High Stakes And Desperate Men".Κατά την ιαπωνική περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα ηχογράφησε το άλμπουμ "Lights Out in Tokyo", συνεχίζοντας με δύο επιτυχημένες περιοδείες στη Μεγάλη Βρετανία. Οι ευρωπαϊκές τους εμφανίσεις τελείωσαν στη Ρωσία, όπου στην τελευταία συναυλία ο Μογκ έπεσε από τη σκηνή και έσπασε το πόδι του.

 "Borderline" (Mogg, Way, Archer) - 5:17 "Primed for Time" (Mogg, Way, Archer) - 3:22 "She's the One" (Mogg, Way, Archer) - 3:44 "Ain't Life Sweet" (Mogg, Way, Archer, Edwards) - 3:42 "Don't Want to Lose You" (Mogg, Way, Archer) - 5:37 "Burnin' Fire" (Mogg, Way, Archer) - 4:02 "Running Up the Highway" (Mogg, Way, Archer) - 4:39 "Back Door Man" (Mogg, Way, Archer) - 5:06 "One of Those Nights" (Mogg, Way, Archer) - 4:11 "Revolution" (Mogg, Way, Archer) - 4:06 "Love Deadly Love" (Mogg, Way, Archer) - 4:53 "Let the Good Times Roll" (Mogg, Way, Archer) - 4:12 Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "High Stakes & Dangerous Men" ήταν οι εξής: Φιλ Μογκ - φωνητικά Λώρενς Άρτσερ - κιθάρα Πιτ Γουέι - μπάσο Ντον Έρεϊ - πλήκτρα Κλάιβ Έντουαρντς - τύμπαναΓκεστ συμμετοχέςΤέρι Ρέιντ - φωνητικά Στίβι Βαν Λανγκ - φωνητικά High Stakes & Dangerous Men - UFO | Songs, Reviews, Credits | AllMusic UFO - High Stakes & Dangerous Men (album review) | Sputnikmusic MusicMight :: Artists :: UFO Αρχειοθετήθηκε 2016-04-07 στο Wayback Machine.
Γουλιέλμος Κέττλερ

Ο Γουλιέλμος (20 Ιουνίου 1574 - 7 Απριλίου 1640) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης, μίας γερμανικής περιοχής της Βαλτικής στη σημερινή Λετονία. Ο Γουλιέλμος κυβέρνησε το δυτικό τμήμα του δουκάτου της Κουρλάνδης-Σεμιγαλίας, δηλ. την Κουρλάνδη, ενώ ο αδελφός του Φρειδερίκος κυβερνούσε το ανατολικό τμήμα, τη Σεμιγαλία.

 Γεννημένος στο Μίταου το 1574, ο Γουλιέλμος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γκότχαρντ και της Άννας, κόρης του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου. Μετά το τέλος του πατέρα τους το 1587, ο Φρειδερίκος και ο Γουλιέλμος κληρονόμησαν το δουκάτο της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας. Οι δύο αδελφοί χώρισαν το δουκάτο μεταξύ τους και ο Γουλιέλμος κυβερνούσε το τμήμα της Κουρλάνδης, με έδρα την Κούλντιγκα. Λόγω συγκρούσεων με τους τοπικούς ευγενείς, έχασε τον έλεγχο του δουκάτου το 1617 και μετανάστευσε. Στη συνέχεια, ο αδελφός του Φρειδερίκος έγινε ο μόνος κυβερνήτης του δουκάτου. Απεβίωσε στο μοναστήρι Κούκλοβ στην Πομερανία στις 7 Απριλίου 1640. Ο γιος του Ιάκωβος διαδέχθηκε τον Φρειδερίκο ως δούκας της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας το 1642. Τα λείψανα του Γουλιέλμου επέστρεψαν στην Κουρλάνδη το 1642 και τάφηκαν στο δουκικό μνημείο στις 23 Φεβρουαρίου 1643. Νυμφεύτηκε το 1609 τη Σοφία των Χοεντσόλερν (1582–1610), κόρη του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και έλαβε ως προίκα το έδαφος της Γκρόμπινια. Είχε τέκνο: Ιάκωβος 1610-1682, δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας.
Φασίνους

Το φασίνους (λατινικά: fascinus, πληθυντικός fascinum/φασίνουμ) στην αρχαία ρωμαϊκή κοινωνία αποτελούσαν την ενσάρκωση του θείου φαλλού. Η λέξη αναφέρεται είτε στην ίδια την θεότητα με την ίδια ονομασία (Fascinus), φαλλόσχημα φυλακτά, ή στις μαγικές επικλήσεις και ξόρκια τα οποία ζητούσαν την προστασία του. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τα ανέφερε ως medicus invidiae (ιατρειά για την ζηλοφθονία), ή προστασία απέναντι στην βασκανία.

 Οι Εστιάδες Παρθένες ακολουθούσαν την λατρεία της θεότητας αυτής, και λατρεύαν τον φαλλό ως ιερό σύμβολο, το οποίο επίσης συνδέονταν με το Παλλάδιο (αγαλματίδιο της Μινέρβα / Αθηνάς). Κατά τους ρωμαϊκούς μύθους, ο φαλλός αποτελούσε της ενσάρκωση της ιερής αρσενικής γεννετήριας ισχύος. Όταν κάποιος στρατηγός εόρταζε κάποιον θρίαμβο του, οι Εστιάδες Παρθένες κρεμούσαν ομοίωμα φαλλού στο κάτω μέρος του άρματος του ώστε να τον προστατεύει από τον φθόνο.Κατά τον Αυγουστίνο (4ος/5ος αιώνας) ο οποίος άντλησε τις πληροφορίες του από τον Μάρκο Τερέντιο Βάρρων (1ος/2ος αιώνας), η αναπαράσταση του φαλλού περιφερόταν σε ετήσια πομπή κατά τον εορτασμό του Λίμπερ, θεότητας η οποία ταυτίζεται με τον Διόνυσο ή τον Βάκχο, έτσι ώστε η πόλη να απολαμβάνει την προστασία του.Ως εκθειαζόμενος φαλλός, το φασίνους διέθετε κοινά χαρακτηριστικά τόσο με τον Μουτούνους Τουτούνους, φαλλική θεότητα του γάμου της οποίας ο ναός υπήρχε ήδη από την ίδρυση της πόλης της Ρώμης, όσο και με την ελληνική θεότητα του Πριάπου. Υπάρχουν διάφορες γραφικές αναπαραστάσεις του φασίνους, όπως αυτή που βρέθηκε σε ρωμαϊκό ψηφιδωτό αλλά και σε ανάγλυφα στην Λέπτις Μάγκνα στην σημερινή Λιβύη και αναπαριστά την εκσπερμάτωση του φαλλού επί ασώματου οφθαλμού. Παρόμοιο κατασκεύασμα αποτελεί το αγαλματίδιο τερρακότας του 1ου αιώνα π.Χ. όπου αναπαριστώνται δύο φαλλικά ανθρωπάκια να πριονίζουν οφθαλμό στην μέση.Ιδιαίτερα σε ότι αφορά την χρήση τους από το ευρύ κοινό, οι φαλλοί τύπου φασίνους ήταν αρκετά διαδεδομένοι ως φυλακτά και διακοσμητικά στοιχεία άλλων αντικειμένων. Θεωρούνταν επίσης πως προστάτευε τα παιδιά, και κυρίως τα αγόρια, από το κακό. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει πως υπήρχε έθιμο να κρεμάται φαλλόσχημο φυλακτό γύρω από τον λαιμό των βρεφών, ενώ έχουν ανακαλυφθεί αρκετά φαλλόσχημα δακτυλίδια τα οποία ήταν τόσο μικρά τα οποία θα μπορούσαν να ταιριάξουν μόνο στα δάχτυλα παιδιών.Στο στράτευμα, ο συνδυασμός της γροθιάς και του φαλλού ήταν κυρίαρχος ανάμεσα στους στρατιώτες. Η παράσταση αυτή αποτελούνταν από την συνήθως κλειστή γροθιά στην βάση του φαλλού με κατεύθυνση προς τα έξω. Άλλες αναφορές είναι αυτές του σήματος του σύκου (manus fica) το οποίο ήταν σύμβολο καλής τύχης, ενώ η μεγαλύτερη γνωστή συλλογή τέτοιων αντικειμένων βρέθηκε στο Καμουλόδουνον. Η λέξη φασίνους χρησιμοποιείται από τον Κάτουλλο ως ρήμα σε ένα από τα ποιήματα του στο οποίο απευθύνεται στην ερωμένη του που ονομάζεται Λεσβία, και της εκφράζει την ατελείωτη επιθυμία του για φιλιά, τόσοα που δεν θα μπορεί να τα μετρήσει κανένας ηδονοβλεψίας ούτε και θα μπορούν να ματιαστούν (χρήση της λέξης φασίνους). Open Library: Dictionary of Greek and Roman antiquities: Fascinum
Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου

Ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αποτελεί ενοριακό ναό της Θεσσαλονίκης και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στην Πλατεία Ιπποδρομίου, στο κέντρο της πόλης. Ο αρχιτεκτονικός τύπος του ναού είναι σταυροειδής με τρούλο και δύο κωδωνοστάσια. Στον ιερό ναό φυλάσσονται λείψανα του Αγίου Κωνσταντίνου, της Αγίας Ελένης, της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Κυρίλλου του Θεσσαλονικέως οσιομάρτυρος, των Αγίων Πέντε Μαρτύρων Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου των εν Καππαδοκία, του Αγίου Παρθενίου Λαμψάκου και τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Εντός του ναού βρίσκεται το ιερό παρεκκλήσιο του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.Στην κατακόμβη του ναού υπάρχει ο χώρος μαρτυρίου, εύρεσης των λειψάνων και το παρεκκλήσιο του οσιομάρτυρος Κυρίλλου του Θεσσαλονικέως. Διατηρούνται επίσης κατάλοιπα του ρωμαϊκού Ιπποδρόμου της πόλης και λειτουργεί ενοριακό κειμηλιαρχείο.

 Ο Ναός εγκαινιάστηκε από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Β’ το 1984 και αποτελεί τον τρίτο κατά σειρά ναό που οικοδομήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο. Ο πρώτος χρονολογικά ναός λειτουργούσε σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα.Ιστορική έμεινε η διακονία του π. Κωνσταντίνου Χαλβατζάκη (1929-2018) στον ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ιπποδρομίου. Ο λόγιος και πολυγραφότατος μικρασιατικής καταγωγής ιερέας συνέβαλε στην αποπεράτωση και τον εξωραϊσμό του ναού καθώς επίσης και στην ανάδειξη της μνήμης του οσιομάρτυρα Κυρίλλου του Θεσσαλονικέως. Ο ίδιος ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας, κατά την παραμονή του στη Θεσσαλονίκη, διέμεινε στο - πλησιόχωρο με τον σημερινό Ναό - γαλεριανό ανάκτορο κατά τα έτη 322–323. Η εικόνα της Παναγίας που φέρει το όνομα Η Πάντων Ελπίς αφιερώθηκε στον ναό από Μικρασιάτες που τη διέσωσαν και τη μετέφεραν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Αποτελεί βυζαντινό κειμήλιο της Παλαιολόγειας εποχής, των αρχών του 14ου αιώνα και προέρχεται από κωνσταντινουπολίτικο εργαστήριο. Στις 6 Ιουλίου 1566 μαρτύρησε δια πυρός έμπροσθεν του παλαιού ναού του Αγ. Κωνσταντίνου Ιπποδρομίου ο οσιομάρτυς Κύριλλος ο Θεσσαλονικεύς. Το 1972 μετά την κατεδάφιση του παλαιού ναού, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές. Έτσι, ανακαλύφθηκε πήλινη λάρνακα, η οποία περιείχε υπολείμματα οστών και υφάσματος αναμειγμένα με τέφρα. Ο συνδυασμός αυτού του ευρήματος με τη μαρτυρία του Συναξαρίου (Μαρτύριο και την ακολουθία του Οσιομάρτυρος Κυρίλλου είναι το αθωνικό χειρόγραφο 347 της μονής Διονυσίου), συγκλίνει στην απόδοση των λειψάνων στον οσιομάρτυρα Κύριλλο τον Θεσσαλονικέα. Σήμερα τα λείψανα του αγίου φυλάσσονται στον ιερό ναό.
Νίκολα Ιβάνοβιτς

Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς ( σερβικά κυριλλικά: Никола Ивановић‎ ; γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1994) είναι Μαυροβούνιος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Ερυθρού Αστέρα του Αδριατικού Πρωταθλήματος και της Ευρωλίγκας . Με ύψος 1.90 μέτρων, παίζει στη θέση του πόιντ γκαρντ.

 Ο Ιβάνοβιτς ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην τοπική ομάδα KK Γιόκερ Ποντγκόριτσα. Στη συνέχεια έπαιξε στη Μόρναρ Μπαρ κατά τη διάρκεια της περιόδου 2010–11, έχοντας κατά μέσο όρο 10,1 πόντους, 4,5 ασίστ και 3,8 κλεψίματα ανά παιχνίδι. Ενώ ήταν στην Μόρναρ είχε επίσης μέσο όρο 11,3 πόντους, 3,1 ασίστ και 1,5 κλεψίματα ανά παιχνίδι κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2010–11 του Βαλκανικού Πρωταθλήματος . Το 2011, ο Ιβάνοβιτς μεταγράφηκε στη μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ του Μαυροβουνίου, την Μπουντούτσνοστ Ποντγκόριτσα, υπογράφοντας το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Φεβρουάριο του 2012, αφού έκλεισε τα 18. Στον πρώτο χρόνο του με την ομάδα, είχε μέσο όρο 6,9 πόντους, 1,4 ασίστ και 1 κλέψιμο ανά παιχνίδι σε 16,2 λεπτά ανά παιχνίδι που έπαιξε την περίοδο 2011–12 του Αδριατικού Πρωταθλήματος . Κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2013–14, ο Ιβάνοβιτς είχε την ευκαιρία να είναι η πρώτη επιλογή πόιντ γκαρντ για την Μπουντούτσνοστ λόγω του τραυματισμού του αρχικού γκαρντ, Αλεξάνταρ Τσάπιν . Ο Ιβάνοβιτς εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία στα τέλη του μισού της χρονιάς και είχε τις καλύτερες εμφανίσεις του απέναντι στην Ουνιόν Ολίμπια, όταν πέτυχε 28 πόντους, ευστοχώντας σε 8 από τις 11 βολές τρίποντά του και προσθέτοντας ένα τρίποντο. Στο ίδιο παιχνίδι είχε επίσης 3 ασίστ και 2 κλεψίματα με δείκτη αξιολόγησης 31. Στο επόμενο παιχνίδι με τη Σολνόκι Όλατζ έδειξε και πάλι εξαιρετική απόδοση σημειώνοντας 27 πόντους, δίνοντας 4 ασίστ και κάνοντας 2 κλεψίματα. Πέτυχε 4 στα 7 δίποντα και ευστόχησε στα 5 από τα 7 τρίποντα. Είχε τελικό δείκτη αξιολόγησης 36. Στις 15 Ιουλίου 2015 χώρισε με την Μπουντούτσνοστ. Στις 31 Ιουλίου 2015, ο Ιβάνοβιτς πήγε στη Σερβία και υπέγραψε με τη Μέγκα Λεκς . Στο Αδριατικό Πρωτάθλημα είχε μέσο όρο 30,2 λεπτά με 13,4 πόντους, 5,2 ασίστ και 1,5 κλεψίματα. Κέρδισε το Κύπελλο Σερβίας με τη Μέγκα Λεκς απέναντι στην Παρτιζάν . Στους τελικούς σημείωσε 24 πόντους, πέντε ασίστ και ήταν ο Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) της διοργάνωσης. Στις 14 Ιουνίου 2016, ο Ιβάνοβιτς υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ . Στις 11 Ιανουαρίου 2017, δόθηκε δανεικός στην ιταλική ομάδα Ορλαντίνα Μπάσκετ για το υπόλοιπο της περιόδου 2016-17 του Ιταλικού Πρωταθλήματος. Στις 13 Σεπτεμβρίου 2017, ο Ιβάνοβιτς επέστρεψε στην Μπουντούτσνοστ ΒΟΛΙ . Στις 18 Ιουνίου 2021 υπέγραψε με τον Ερυθρό Αστέρα του Αδριατικού Πρωταθλήματος . Αφού πέρασε από πολλές εθνικές ομάδες νέων του Μαυροβουνίου, ο Ιβάνοβιτς έγινε τυπικό μέλος της εθνικής ομάδας του Μαυροβουνίου . Στις 18 Αυγούστου 2012, ο Ιβάνοβιτς σημείωσε ένα εκπληκτικό τρίποντο μπάζερ μπίτερ από το μισό γήπεδο σε έναν αγώνα με τη Σερβία. Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς στο aba-liga.com Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-03-02 στο Wayback Machine. στο fiba.com Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς Αρχειοθετήθηκε 2016-03-02 στο Wayback Machine. στο fiba.com (κέντρο παιχνιδιών) Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς στο eurobasket.com Ο Νίκολα Ιβάνοβιτς στο euroleague.net
Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη

Η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.) είναι μια σοσιαλδημοκρατική φοιτητική συνδικαλιστική παράταξη, η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο του ελληνικού πανεπιστημίου από το 1974.

 Κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο η ιδρυτική διακήρυξη της 3 Σεπτεμβρίου 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου προκάλεσε τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος «Φίλοι Ανδρέα Παπανδρέου». Το 1975 το κίνημα αυτό μετεξελίχθηκε στην Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκάλεσε την ΠΑΣΠ «Αριστερά της Αριστεράς». Το 1982 οι προτάσεις της ΠΑΣΠ προκάλεσαν μεταρρύθμιση στον χώρο των ΑΕΙ και αποτέλεσαν τη βάση του Ν. 1268/82 που καταχώρισε την ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και τα όργανα συνδιοίκησης. Το 1992 η ΠΑΣΠ αντιστάθηκε στο γνωστό «Νόμο Σουφλιά» (Ν.2083/1992) με τους δυο κύκλους σπουδών και συμμετείχε στη μάχη που έδωσε τότε στο σύνολό του το μαθητικό και φοιτητικό κίνημα. To 1995 αντιτάχθηκε στη Βιβλιοκάρτα αλλά και αργότερα όταν άρχισε γόνιμη κριτική στο Νόμο Αρσένη (περίοδος 1999). Έπειτα, σταθμοί στη δράση της ήταν η ανατροπή του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό σύστημα όπου συμμετείχε μαζί με πολλές άλλες λαϊκές δυνάμεις και η περίοδος της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης το 2006. Το έμβλημα της Π.Α.Σ.Π. είναι η σηκωμένη αριστερή γροθιά, το γρανάζι και το βιβλίο. Η αριστερή γροθιά συμβολίζει την κεντροαριστερή ιδεολογία της παράταξης, το βιβλίο συμβολίζει το φοιτητικό κίνημα, ενώ το γρανάζι το εργατικό κίνημα, με το οποίο το φοιτητικό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στο χώρο της αριστεράς. Επίσημος ιστότοπος
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στο Μπουγκαινβίλ (2019)

Δημοψήφισμα διεξήχθη στο Μπουγκαινβίλ από τις 23 Νοεμβρίου ως τις 7 Δεκεμβρίου 2019, με την ανεξαρτησία να υπερψηφίζεται από το 98,5% των ψηφισάντων. Η κυβέρνηση της Παπούα Νέα Γουινέα και η Αυτόνομη Κυβέρνηση της Μπουγκαινβίλ συμφώνησαν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας στις 23 Νοεμβρίου 2019 στο Μπουγκαινβίλ. Το δημοψήφισμα είναι αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Παπούα Νέας Γουινέας και την Αυτόνομη Κυβέρνηση του Μπουγκαινβίλ, ενώ αρχικά ορίστηκε για τις 15 Ιουνίου 2019, πριν αναβληθεί για 4 μήνες αργότερα λόγω χρηματοδότησης.Καθώς το δημοψήφισμα ήταν μη δεσμευτικό, εναπόκειται στην Παπούα Νέα Γουινέα η τελική απόφαση για εφαρμογή ή μη του αποτελέσματος.

 Σύμφωνα με την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Παπούας Νέας Γουινέας και της τοπικής κυβέρνησης του Μπουγκαινβίλ, πρέπει να διεξαχθεί το αργότερο έως το 2020 δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Ο αναλυτής Καρλ Κλάξτον του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Στρατηγικής Πολιτικής δήλωσε ότι υπάρχει μια ευρεία προσδοκία ότι το Μπουγκαινβίλ θα ψηφίσει υπέρ της ανεξαρτησίας του. Τον Οκτώβριο του 2018, ο Μπέρτι Αχέρν διορίστηκε επικεφαλής της Επιτροπής Δημοψηφίσματος του Μπουγκαινβίλ, η οποία είναι υπεύθυνη για τη προετοιμασία του δημοψηφίσματος ανεξαρτησίας του 2019. Το ερώτημα που τέθηκε στους ψηφοφόρους ήταν:Συμφωνείτε ότι το Μπουγκαινβίλ πρέπει να έχει: (1) Μεγαλύτερη Αυτονομία (2) Ανεξαρτησία; Η ψηφοφορία έγινε σε εορταστικό κλίμα και το αποτέλεσμα ανακοινώθηκε στις 11 Δεκεμβρίου. Αποαποικιοποίηση της Ωκεανίας
Ελισάβετ, παλατινή κόμισσα του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ

H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Simmern-Sponheim von Wittelsbach (30 Ιουνίου 1540 - 8 Φεβρουαρίου 1594) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας.

 Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Γ΄ παλατινού κόμη του Ζίμμερν-Σπόνχαϊμ & εκλέκτορα του Παλατινάτου και της Μαρίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Καζιμίρ μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ. Παντρεύτηκε το 1558 τον Ιωάννη-Φρειδερίκο Β΄ των Βέττιν δούκα της Σαξονίας και είχε τέκνα: Ιωάννης-Καζιμίρ 1564-1633, δούκας της Σαξονίας-Κόμπουργκ. Ιωάννης-Ερνέστος 1566-1638, δούκας της Σαξονίας-Άιζεναχ. Φρειδερίκος-Ερρίκος 1563-1572 απεβ. 9 ετών, Ιωάννης-Φρειδερίκος 1559-1560 αεπβ. 1 έτους. August von Kluckhohn (1877), "Elisabeth (Herzogin zu Sachsen)", Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) (in German), 6, Leipzig: Duncker & Humblot, p. 38 Joachim Kruse: Herzog Johann Friedrich II. der Mittlere von Sachsen (1529-1595) und das ernestinische Familienepitaph in St. Moriz, Coburg, vollendet 1598. Eine kultur- und kunstgeschichtliche Studie", part 1, in: Jahrbuch der Coburger Landesstiftung 2007, ISSN 0084-8808
Δημήτρης Παπαχρήστος

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος είναι συγγραφέας, αρθρογράφος και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, όπως επίσης και εκφωνητής. Έγινε γνωστός ως βασικός εκφωνητής στο ραδιοσταθμό των φοιτητών κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 1973.

 Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1950 στον Άγιο Γεώργιο Ιστιαίας Ευβοίας. Τελείωσε το Γυμνάσιο το 1968 στην Ιστιαία. Συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό κίνημα. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ (Ανωτάτη εμπορική). Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Έθνος και είναι παραγωγός και παρουσιαστής ραδιοφωνικών εκπομπών. Έχει κάνει εκπομπές στην τηλεόραση και έχει δημιουργήσει τρία ντοκιμαντέρ πολιτικού, ιστορικού και οικολογικού περιεχομένου, που έχουν παιχτεί επανειλημμένα. Εργάζεται στην Τράπεζα της Ελλάδος, στη διεύθυνση οικονομικών μελετών και ζει στα Εξάρχεια. Ήταν ο βασικός εκφωνητής στον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου όσο αυτό τελούσε υπό κατάληψη από τους φοιτητές το 1973. Ο άλλος Κεμάλ (1979) Με το Ποδήλατο (1980) Ο Ήλιος του Μουσείου Το μοναστήρι να 'ναι καλά (1983) Έξοδος Ονείρου Το Άγριον Όρος της Ψυχής (1992) Ζούσε τη ζωή του σαν να τη θυμόταν. Άρθρο για το συγγραφέα στην εφημερίδα "Λαός" της Βέροιας Αρχειοθετήθηκε 2008-04-08 στο Wayback Machine. Συνέντευξη του Παπαχρήστου στην εφημερίδα "Νέος Τύπος" της Θεσσαλίας.
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης στην καλαθοσφαίριση 1990-91

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών (σήμερα Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1990-91 ήταν η τελευταία διοργάνωση που η ημιτελική της φάση διεξήχθη σε έναν όμιλο οκτώ ομάδων (14 αγωνιστικών). Προηγήθηκαν όπως πάντα οι προκριματικοί γύροι, ενώ στην τελική φάση (φάιναλ φορ), που ορίστηκε να λάβει χώρα στο Παρίσι το τριήμερο 16-18 Απριλίου 1991, προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτοι της κατάταξης του ημιτελικού ομίλου. Η FIBA είχε ανακοινώσει ότι από την επόμενη διοργάνωση του 1991-92, οι χώρες των οποίων οι ομάδες θα συμμετείχαν στο φάιναλ φορ του 1991 θα είχαν περισσότερους εκπροσώπους στην κορυφαία διοργάνωση του 1992 και όχι μόνο τον πρωταθλητή. Δυστυχώς ο Άρης δεν κατάφερε να προκριθεί στο φάιναλ φορ του 1991, με αποτέλεσμα να μη συμμετάσχει ο δευτεραθλητής ΠΑΟΚ στο κύπελλο πρωταθλητριών του 1992.

 Η Μπαρτσελόνα τερμάτισε στην πρώτη θέση με 11 νίκες, 3 ήττες και 25 βαθμούς, ενώ η Σπλιτ (την τότε σεζόν ως ΠΟΠ '84, για διαφημιστικούς λόγους) ήταν δεύτερη (23 βαθμοί). Στην τρίτη προνομιούχο θέση ισοβάθμησαν η Σκαβολίνι του Πέζαρο με την Μακάμπι Ελίτ (22 β.) Εκτός φάιναλ φορ (για πρώτη φορά, αφού ήταν η μοναδική ομάδα που είχε συμμετοχή και στα τρία προηγούμενα) έμεινε ο πρωταθλητής Ελλάδας Άρης Θεσσαλονίκης (21 βαθμοί), όπως και οι εκπρόσωποι της (ενιαίας πλέον) Γερμανίας (Μπάγερ Λεβερκούζεν 20), της Αγγλίας (Κίνγκστον, 18) και της Γαλλίας (Λιμόζ, 17). Στους δυο ημιτελικούς: Μπαρτσελόνα (Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς) - Μακάμπι (Σβίκαρ Σερφ) 101-67Μπαρτσελόνα: Όντιν Τζέιμς Νόρις 9, Χοσέ "Πικούλιν" Ορτίς 11, Γιόπις, Εστεγιέρ, Γκαλιλέα, Ιγνάθιο Σολοθάμπαλ 6, Γκονθάλεθ 8, Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο 25 (3), Χοσέ Αντόνιο Μοντέρο 25 (5), Τράμπο 17.Μακάμπι: Σιμς 11, Γκούντες 4, Λαβόν Μέρσερ Κέρτις Μπερντ 6, Ντορόν Τζάμσι 9, Ρόγιαλ 12, Χόρτον 16, Χένεφελντ 4, Λίπιν, Ντάνιελ 6.ΠΟΠ '84 (Ζέλικο Παβλίσεβιτς) - Σκαβολίνι 93-87ΠΟΠ '84: Σρετένοβιτς 13 (1), Περάσοβιτς 20, Τόνι Κούκοτς 14, Ζόραν Σάβιτς 25, Νάγκλιτς 13, Τάμπακ 2, Λέστερ 6. Σκαβολίνι: Ντέι 17, Κουκ 12 (2), Γκράτσιτς 18 (1), Βάλτερ Μανίφικο 21, Άριο Κόστα 13, Κλάουντιο Μπόνι 3, Τζαμπολίνι 6 (2), Γκρατόνι 3. Το ζευγάρι του μεγάλου Τελικού αποτέλεσαν η ΠΟΠ '84 και η Μπαρτσελόνα, ενώ για τις θέσεις 3-4 αναμετρήθηκαν οι Μακάμπι και Σκαβολίνι. Η ομάδα του Σπλιτ (τότε ΠΟΠ '84) κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο, με χαμένους και πάλι τους Καταλανούς. Τελικός: ΠΟΠ '84 - Μπαρτσελόνα 70-65ΠΟΠ '84: Σρετένοβιτς 9 (1), Περάσοβιτς 6, Παβίτσεβιτς 7, Κούκοτς 8 (6 κοψίματα), Σάβιτς 27, Νάγκλιτς 2, Τάμπακ 2, Λέστερ 11.Μπαρτσελόνα: Νόρις 8, Ορτίθ 12, Γκαλιλέα, Σολοθάμπαλ 7, Γκονθάλεθ 9 (3), Επιφάνιο 10, Μοντέρο 9 (1), Τράμπο 10.Θέσεις 3-4: Μακάμπι-Σκαβολίνι 83 - 81Αναλυτικά τα αποτελέσματα: «100 χρόνια μπάσκετ 1891-1991» Περιοδικό «Τρίποντο» «100 Χρόνια μπάσκετ, 1891-1991» Περιοδικό «Τρίποντο»
Φυσικό Πάρκο Σητείας

Το Φυσικό Πάρκο Σητείας αποτελεί διαθνές γεωπάρκο της UNESCO που βρίσκεται στην ανατολική Κρήτη, κοντά στον δήμο Σητείας. Το πάρκο περιλαμβάνει τα βουνά της Σητείας, τα φαράγγια της περιοχής, καθώς και την παράκτια οροσειρά των λόφων. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της οροσειράς της Θρυπτής στα νοτιοδυτικά δεν περιλαμβάνεται στο πάρκο. Οι κορυφαίες δραστηριότητες που προσφέρει το πάρκο στο κοινό είναι η σπηλαιοεξερεύνηση και πεζοπορία.

 Το πάρκο δημιουργήθηκε το 2015 και είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Γεωπάρκων, που είναι ένας περιφερειακός οργανισμός του Παγκόσμιου Δικτύου Γεωπάρκων της UNESCO. Η διαχείριση του γεωπάρκου προστέθηκε στις αρμοδιότητες ενός κυβερνητικού φορέα, του Δημοτικού Οργανισμού Κοινωνικοπολιτιστικής Ανάπτυξης Σητείας. Συγκροτήθηκε το 2011 στο πλαίσιο του προγράμματος Καλλικράτης από τη συγχώνευση πολλών μικρότερων οργανισμών. Για το γεωπάρκο, ο ΔΟΚΑΣ εκτελεί διοικητικά καθήκοντα. Η άμεση διαχείριση του πάρκου ανατίθεται σε επιτροπή που διορίζεται από τον ΔΟΚΑΣ, αποτελούμενη από ένα μέλος το καθένα επιλεγμένο από 11 ενδιαφερόμενους φορείς, χωρίς να υπάγονται όλοι στο Δημόσιο. Συγκεκριμένα: Δήμος Σητείας αντιπολίτευση Δήμου Σητείας ΔΟΚΑΣ Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Κρήτης Εφορεία Αρχαιοτήτων Δ/νση Δασαρχείου Οργανισμός Ανάπτυξης Σητείας Σύλλογος Ξενοδόχων Σητείας ΚΠΕ Ιεράπετρας Ιερά Μονή Τοπλού Ορειβατικός Σύλλογος Σητείας Φυσικό Πάρκο Σητείας
Σιεμόβιτ ΣΤ΄ του Πουότσκ

Ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄, πολων. Siemowit VI (2 Ιανουαρίου 1446 - 31 Δεκεμβρίου 1461/1 Ιανουαρίου 1462) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της δυτικής Μαζοβίας: Πουότσκ, Ράβα Μαζοβιέτσκα, Μπελζ, Πουόνσκ, Ζάβκζε, Βίζνα (1455-61/2) μαζί με τους αδελφούς του και κυβερνήτης τού Γκοστύνιν (1459-).

 Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Α΄ δούκα της δυτικής Μαζοβίας και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης τού Κορράδου Ε΄ δούκα της Ολεσνίτσα. Το 1455 απεβίωσε ο πατέρας του· ο Σιεμόβιτ ΣΤ΄ και ο μικρότερος αδελφός του Βλάντισλαφ Β΄ έλαβαν τις πατρικές κτήσεις. Ήταν 9 και 7 ετών αντίστοιχα και επίτροποι της αρχής ανέλαβαν η μητέρα τους και ο Πάβελ Γκιζύτσκι επίσκοπος τού Πουότσκ. Το 1459 ο σιεμόβιτ ΣΤ΄ ενηλικιώθηκε και ανέλαβε προσωπικά την εξουσία, αν και στην πραγματικότητα συνέχισαν να την κρατούν οι επίτροποι. Η πρώτη ανεξάρτητη δράση του ήταν η συμμετοχή του στο συνέδριο του Τσερσκ, όπου, μαζί με τον Κορράδο Γ΄ τον ερυθρό (γιο τού 2ου εξαδέλφου του), έκανε συνθήκη ειρήνης με το Τευτονικό Τάγμα. Ακολούθησε την πολιτική τού πατέρα του να μην εμπλακεί σε διένεξη με το Τάγμα, αν και ο βασιλιάς της Πολωνίας ήταν σε πόλεμο με αυτό. Ο πατέρας του και αυτός κατείχαν τη δυτική Μαζοβία εκτός τού Γκοστύνιν, περιοχή τού θείου του Σιεμόβιτ Ε΄, που είχε αποδοθεί στη χήρα εκείνου Μαργαρίτα των Πρεμυσλιδών. Το 1459 αυτή απεβίωσε και το Γκοστύνιν περιήλθε στον Σιεμόβιτς ΣΤ΄. Ο ίδιος απεβίωσε το 1461 σε ηλικία 15 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό τού Πουότσκ. Ένα μήνα μετά απεβίωσε και ο Βλάντισλαφ Β΄ και διαδόθηκαν φήμες, ότι οι δύο αδελφοί δηλητηριάστηκαν. Οι υποψίες κατευθυνόταν στον Γκόταρντ της Ρύμπνα, καστελάνο τού Σοχάτσζεφ, που υποτίθεται, ότι οι αδελφοί τού στέρησαν αξίωμα. Ο χρονικογράφος της εποχής Γιαν Ντούγκος απορρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς και θεωρεί, πως απεβίωσαν από φυματίωση, ασθένεια από την οποία απεβίωσε ο πατέρας τους. Το 1524 και 1526 απεβίωσαν από αλκοολοσμό οι νεαροί αδελφοί Στανίσλαφ και Γιάνους Γ΄ δούκες της Μαζοβίας (γιοί τού Κορράδου Γ΄ τού ερυθρού), όπου πάλι ο χρονικογράφος δίνει την ίδια λανθασμένη εξήγηση, ότι η φυματίωση είναι κληρονομική. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, vol. 4, Vilnius 1764, p. 132.
Κρουασάν του Αγίου Μαρτίνου

Το κρουασάν του Αγίου Μαρτίνου (Πολωνικά: rogal świętomarciński), είναι κρουασάν με γέμιση λευκού παπαρουνόσπορου που παρασκευάζεται παραδοσιακά στο Πόζναν και σε ορισμένα μέρη της Μείζονος Πολωνίας, με την ευκαιρία της Ημέρας του Αγίου Μαρτίνου (11 Νοεμβρίου). Με τον κανονισμό Αριθμό 1070/2008 της 30ής Οκτωβρίου 2008 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το όνομα rogal świętomarciński καταχωρήθηκε στο μητρώο προστατευόμενων ονομασιών προέλευσης και προστατευόμενων γεωγραφικών ενδείξεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 Αυτή η παράδοση χρονολογείται πίσω στις ειδωλολατρικές εποχές, όταν κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής γιορτής προσφέρθηκαν στους θεούς θυσίες βοδιών ή, ως υποκατάστατο, ζύμης τυλιγμένης σε κέρατα βοδιών. Η Λατινική Εκκλησία έχει αναλάβει αυτό το έθιμο και το συνδέει με τη μορφή του Αγίου Μαρτίνου. Το σχήμα της ζύμης ερμηνεύτηκε ως αναφορά στο πέταλο που έχασε το ιερό άλογο. Στο Πόζναν, η παράδοση του ψησίματος κρουασάν του Αγίου Μαρτίνου στις 11 Νοεμβρίου υπήρχε σίγουρα το 1860, όταν η παλαιότερη γνωστή διαφήμιση για το «rogal świętomarciński» δημοσιεύτηκε στο Dziennik Poznański.Ωστόσο, υπάρχει ένας δημοφιλής μύθος ότι η παράδοση στη σημερινή της μορφή γεννήθηκε τον Νοέμβριο του 1891. Καθώς πλησίαζε η Ημέρα του Αγίου Μαρτίνου, ο ιερέας της ενορίας του Αγίου Μαρτίνου, πατέρας Γιαν Λεβίτσκι, κάλεσε τους πιστούς να κάνουν κάτι για τους φτωχούς, ακολουθώντας το παράδειγμα του προστάτη. Ο ζαχαροπλάστης Γιούζεφ Μέλζερ, ο οποίος ήταν παρών και εργαζόταν σε ένα κοντινό ζαχαροπλαστείο, έπεισε το αφεντικό του να αναζωογονήσει την παλιά παράδοση. Οι πλουσιότεροι κάτοικοι του Πόζναν αγόρασαν μια λιχουδιά και οι φτωχοί την λάμβαναν δωρεάν. Το έθιμο ψησίματος το 1901 αναλήφθηκε από την Ένωση Ζαχαροπλαστών. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Φραντσίσεκ Στσίνσκι επέστρεψε στην παράδοση του να δίνει δώρα στους φτωχούς και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ζίγκμουντ Βασίνσκι επανέφερε το κρουασάν από τη λήθη. Η γέμιση πρέπει να αποτελείται από λευκούς παπαρουνόσπορους, βανίλια, θρυμματισμένους χουρμάδες ή σύκα, σταφίδες και κρέμα. Το κρουασάν επικαλύπτεται με γλάσο ζάχαρης και πασπαλίζεται με αλεσμένους καρπούς. Πολυμέσα σχετικά με το θέμα St. Martin's croissants στο Wikimedia Commons
Δήμος Ελευθερούπολης

Ο δήμος Ελευθερούπολης ήταν δήμος του νομού Καβάλας που λειτούργησε την περίοδο 1946 -2010. Συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της πρώην κοινότητας Ελευθερούπολης σε δήμο. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999 διευρύνθηκε περισσότερο με την προσάρτηση των κοινοτήτων Αμισιανών, Αντιφιλίππων, Κηπίων, Κοκκινοχώματος και Χρυσοκάστρου. Καταργήθηκε το 2011 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Παγγαίου. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού. Αποτελούνταν από 6 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 125,6 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 11.401 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Ελευθερούπολη.

 Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς. Δ.δ. Ελευθερούπολης [ 6.116 ] η Ελευθερούπολη [ 4.898 ] η Εξοχή [ 173 ] η Παναγιά [ 661 ] το Χορτοκόπι [ 384 ] Δ.δ. Αμισιανών -- τα Αμισιανά [ 1.122 ] Δ.δ. Αντιφιλίππων -- οι Αντιφίλιπποι [ 1.073 ] Δ.δ. Κηπίων [ 657 ] τα Κηπιά [ 611 ] το Άνω Χορτοκόπι [ 46 ] Δ.δ. Κοκκινοχώματος -- το Κοκκινόχωμα [ 1.746 ] Δ.δ. Χρυσοκάστρου [ 687 ] το Χρυσόκαστρο [ 645 ] η Μονή Αγίου Παντελεήμονος [ 42 ] Ο Δήμος Ελευθερούπολης συστάθηκε το 1946 και προήλθε από την αναγνώριση της μέχρι τότε κοινότητας Ελευθερούπολης σε δήμο. Στον δήμο εντάχθηκαν μέχρι το 1986 οι οικισμοί Εξοχή, Παλαιάμπελα, Ακροβούνι, Παναγιά, Χορτοκόπι και Βλάχικα (μετέπειτα Νέο Συράκο). Οι οικισμοί Παλαιάμπελα και Βλάχικα καταργήθηκαν το 2001. Το 1999 με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας ο δήμος διευρύνθηκε με την προσάρτηση των μέχρι τότε κοινοτήτων Αμισιανών, Κηπίων, Άνω Χαρτοκοπίου, Κοκκινοχώματος και Χρυσοκάτρου. Ο δήμος Ελευθερούπολης καταργήθηκε το 2010 με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Παγγαίου. Από το 1946, οπότε ανακηρύχθηκε σε δήμο και ως το 2010, η Ελευθερούπολη είχε για δημάρχους (σε παρένθεση η ημερομηνία ανάληψης καθηκόντων) τους: Ιωάννης Φουστέρης (29-6-1947) Χρ. Αναγνώστου (18-8-1950) Αναστάσιος Νικολάου (20-5-1951) Νικ. Αργυρόπουλος (8-6-1952) Δήμος Δημάδης (22-1-1955). Επανεξελέγη το 1964. Πέτρος Κων. Μανίκας (1967-197?) Το 1967 είχε αναπληρωτή τον Μιλτιάδη Ανδρ. Νάτσιο.Μετά τη Μεταπολίτευση, δήμαρχοι Ελευθερούπολης διετέλεσαν οι: Αντώνιος Μαργιορίδης (1975-1978). Εξελέγη με ποσοστό 60,5% από τον πρώτο γύρο. Χαράλαμπος Τουφεξής (1979-1982), εκλεγείς με 58,3% το 1978. Ευάγγελος Μαρμίδης (1983-1990), νικητής των εκλογών του 1982 με ποσοστό 52,7% και στον πρώτο γύρο των εκλογών του 1986 με 51,8%. Πέτρος Παναγιώτου (1991-1994), εκλέχθηκε το 1990 λαμβάνοντας ποσοστό 52,26% από τον 1ο γύρο. Ευάγγελος Μαρμίδης (1995-1998), νικητής των εκλογών του 1994 με 52,3% των ψήφων. Ιωάννης Φιλόσογλου (1999-2010), νικητής των εκλογών του 1998 με 56,19% , του 2002 με 56,15% από τον 1ο γύρο και του 2006 με 55,95% επίσης από τον 1ο γύρο. Ο τελευταίος δήμαρχος προτού ο δήμος συγχωνευτεί. Υπουργείο Εσωτερικών, δήμοι του σχεδίου Καποδίστριας Αρχειοθετήθηκε 2009-09-24 στο Wayback Machine.